ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)
อ้ายเฉียนสุ่ยเตออูเจ๋ย
## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 1 คนต่างถิ่น
“ฉันเป็นไอ้ขี้แพ้ที่แทบไม่เคยใส่ใจว่าฟ้าสว่างอยู่หรือไม่ เพราะไม่มีเวลา”
“ทางบ้านไม่ช่วยผลักดัน เรียนก็ไม่สูง ต้องไล่ล่าอนาคตอยู่ในเมืองตามลำพัง”
“ตระเวนหางานไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครจ้าง คงเพราะไม่มีใครชอบลูกจ้างพูดน้อย ไม่สุงสิงกับใคร และไม่สามารถแสดงฝีมือให้เตะตาคน”
“เคยใช้ขนมปังแค่สองก้อนเพื่อประทังชีวิตสามวันเต็ม ตอนนั้นท้องกิ่วจนตกดึกแล้วก็ยังไม่หลับ เคราะห์ดีที่จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไว้หนึ่งเดือน จึงยังได้อาศัยห้องใต้ดินมืดๆ เพื่อเอาชีวิตรอดจากสายลมเย็นในฤดูหนาว”
“จนในที่สุดก็มีคนรับเข้าทำงาน เป็นยามเฝ้าโรงพยาบาล…เฝ้าห้องดับจิตกะดึก”
“ยามวิกาลของโรงพยาบาลอากาศเย็นกว่าที่คิดไว้มาก โคมไฟผนังบนทางเดินก็ไม่เปิด ความมืดแผ่ปกคลุมทุกซอกมุม มองเห็นแค่ปลายเท้าตัวเองโดยอาศัยแสงที่ซึมออกจากแต่ละห้อง”
“กลิ่นที่นั่นเหม็นบรรลัย ถุงศพบรรจุร่างถูกส่งเข้ามาเป็นระยะ พนักงานต้องช่วยกันย้ายเข้าไปในห้องดับจิต”
“อาจไม่ใช่งานที่ดีเด่อะไร แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้มีเงินซื้อขนมปัง และมีเวลาว่างสำหรับอ่านหนังสือตอนกลางคืน เพราะยังไงก็ไม่ค่อยมีใครแวะมาห้องดับจิตอยู่แล้ว เว้นเสียแต่จะมีศพใหม่เข้ามา หรือไม่ก็ต้องเคลื่อนย้ายออกไปเผา…ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ฉันไม่มีเงินซื้อหนังสือหรอก ลำพังเงินออมยังแทบไม่เห็นความหวัง”
“คงต้องขอบคุณอดีตเพื่อนร่วมอาชีพล่ะนะ หากไม่ใช่เพราะเขาลาออกกะทันหัน แม้แต่งานพรรค์นี้ฉันก็คงไม่มีโอกาสได้ทำ”
“ก็ฝันไว้ว่าอยากทำกะกลางวันบ้าง ทุกวันนี้ต้องนอนตอนพระอาทิตย์ขึ้นและตื่นตอนพระอาทิตย์ตก จนร่างกายเริ่มอ่อนแอลงนิดหน่อย ผนวกกับอาการปวดหัวกะปริบกะปรอย”
“อยู่มาวันหนึ่ง คนขนศพได้พาร่างใหม่เข้ามา”
“ฟังจากที่คนอื่นเล่า นี่คืออดีตเพื่อนร่วมอาชีพที่ลาออกไปกะทันหันคนนั้น”
“ฉันรู้สึกคาใจเกี่ยวกับเขา หลังจากทุกคนออกไป ฉันดึงตู้ออกมาแล้วรีบแกะถุงศพ”
“ด้านในเป็นชายชรา ใบหน้าซีดอมฟ้า เต็มไปด้วยริ้วรอย ชวนให้ขนลุกขนพองภายใต้แสงสลัว”
“เส้นผมเหลือไม่มาก เกือบทั้งหมดหงอกขาว ร่างกายเปลือยเปล่าไม่เหลือแม้แต่เศษผ้า”
“สำหรับคนตายที่ไม่มีครอบครัวแบบนี้ คนขนศพไม่มีทางพลาดโอกาสหาเศษหาเลย”
“ฉันเห็น ‘ตรา’ ประหลาดบนหน้าอกเขา เป็นตราสีดำอมเขียว อธิบายรูปร่างไม่ถูกเหมือนกัน ตอนนั้นแสงในห้องน้อยเกินไป”
“ลองเอื้อมมือสัมผัสตราดูแล้ว แต่ก็ไม่มีสิ่งใดพิเศษ”
“จดจ้องอดีตเพื่อนร่วมอาชีพอยู่สักพัก ฉันเกิดคำถามว่าหากยังใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป พอแก่ตัวไปอาจต้องลงเอยเช่นเดียวกับเขา…”
“ฉันพูดกับเขาว่า พรุ่งนี้จะไปที่เตาเผาศพเป็นเพื่อน แล้วจะนำเถ้ากระดูกไปไว้ที่สุสานคนยากไร้ใกล้ๆ ด้วยตัวเอง…พวกขนส่งเถ้ากระดูกชอบมักง่าย แอบนำขี้เถ้าไปโปรยทิ้งแม่น้ำหรือพื้นที่รกร้าง”
“ฉันต้องสังเวยเวลานอนช่วงเช้าเพื่อทำแบบนั้น แต่ก็ไม่เป็นไร อีกไม่กี่วันก็เป็นวันอาทิตย์แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยนอนชดเชยเอา”
“พอพูดจบ ฉันปิดถุงศพกลับไปตามเดิมแล้วยัดใส่ตู้อีกครั้ง”
“ไฟในห้องดูเหมือนจะหรี่ลงเอง…”
“หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่หลับ ฉันจะฝันถึงหมอกหนาเสมอ”
“ฉันมีลางสังหรณ์ว่า บางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า มีลางสังหรณ์ว่าในสักวัน บางสิ่งบางอย่างจะมาหาฉัน สิ่งที่ฉันเองก็ไม่มั่นใจว่าจะเรียกมนุษย์ได้ไหม…แต่ก็ไม่มีใครยอมเชื่อที่ฉันเล่า ทุกคนเอาแต่บอกว่า ด้วยสภาพแวดล้อมการทำงานของฉัน สภาพจิตใจคงไม่ปกติและจำเป็นต้องไปหาหมอ…”
ลูกค้าชายคนหนึ่งซึ่งนั่งหน้าเคาน์เตอร์บาร์ มองไปทาง ‘ผู้เล่าเรื่อง’ ที่อยู่ดีๆ ก็เงียบไป
“แล้วยังไงต่อ”
ลูกค้าชายในวัยสามสิบ สวมทวีดแจ็กเกต (Tweed Jacket) สีน้ำตาล กางเกงขายาวสีเหลืองอ่อน ผมหวีเรียบ ในมือถือหมวกทรงโบว์เลอร์ (Bowler) สีเข้มเรียบง่าย
ภายนอกดูธรรมดาเฉกเช่นคนส่วนใหญ่ในผับ เรือนผมสีดำ นัยน์ตาสีฟ้าอ่อน มิได้ดูดีหรืออัปลักษณ์ และไม่มีเอกลักษณ์เด่นชัด
ผู้เล่าเรื่องที่อยู่ตรงหน้าเขา คือเด็กหนุ่มในวัยสักสิบเจ็ดสิบแปด สูงโปร่ง แขนขาเพรียวลม ผมสั้นสีดำ นัยน์ตาสีฟ้าอ่อน แต่มีโครงหน้าชัดลึก สามารถสะกดผู้พบเห็นให้ตาลุกวาว
เด็กหนุ่มจ้องแก้วเปล่าเบื้องหน้าตนพลางถอนหายใจ
“แล้วไงน่ะหรือ”
“จากนั้นฉันก็ลาออก ย้ายกลับมาอยู่บ้านนอกที่นี่ แล้วก็โม้ให้คุณฟังนี่ไง”
เขายิ้มกรุ้มกริ่มขณะตอบ เป็นรอยยิ้มเจือความยียวน
ลูกค้าชายผงะไปครู่หนึ่ง
“เมื่อสักครู่เป็นแค่เรื่องโม้?”
“ฮ่าๆๆๆ!” เสียงหัวเราะดังลั่นผับ
จนกระทั่งเสียงหัวเราะขาดช่วงชั่วขณะ ชายวัยกลางคนร่างผอมบางมองไปทางลูกค้าที่ออกอาการกระอักกระอ่วน
“พ่อคนต่างถิ่น หลงเชื่อเรื่องที่ลูเมี่ยนเล่าไปได้ยังไง…หมอนี่เล่าไม่ซ้ำกันสักวัน เมื่อวานเพิ่งเป็นหนุ่มดวงซวยที่ถูกคู่หมั้นถอนหมั้นเพราะยากจนอยู่เลย วันนี้กลายเป็นคนเฝ้าศพซะงั้น!”
“ใช่ แถมยังเคยเล่าว่าตัวเองอยู่ฝั่งบูรพาของแม่น้ำเซอเรนโซ่มาสามสิบปี และฝั่งขวาอีกสามสิบปี มีแต่เรื่องเหลวไหลทั้งเพ!” อีกหนึ่งลูกค้าประจำของผับช่วยเสริม
พวกเขาต่างก็เป็นเกษตรกรจากหมู่บ้านขนาดใหญ่นามว่า ‘กอร์ตู’ แต่งกายด้วยแจ็กเกตสีดำ เทา หรือน้ำตาล
เด็กหนุ่มผมดำผู้ถูกเรียกว่าลูเมี่ยน ใช้สองมือยันแผ่นไม้เคาน์เตอร์เพื่อพยุงตัวยืน แล้วกล่าวพลางอมยิ้ม
“เคยบอกไปแล้วว่าฉันไม่ได้แต่งเรื่องพวกนี้ขึ้นมาเอง แต่เป็นผลงานการเขียนของพี่สาว เธอชอบเขียนนิยายมาก แถมยังเป็นนักเขียนประจำของ บันเทิงคดีรายสัปดาห์”
กล่าวจบ เขาโน้มตัวพร้อมกับผายมือไปทางลูกค้าต่างถิ่นด้วยรอยยิ้มร่าเริง
“สงสัยเธอจะเขียนได้ดีเกินไป”
“ต้องขออภัยที่ทำให้คุณเข้าใจผิด”
ชายผู้มีใบหน้าธรรมดาที่แต่งกายด้วยแจ็กเกตทวีต มิได้ถือสาเด็กหนุ่ม เพียงยิ้มแล้วยืนขึ้น
“เรื่องราวน่าสนใจมาก”
“เธอชื่ออะไรหรือ”
“ตามหลักแล้ว ควรแนะนำตัวเองก่อนถามชื่อคนอื่นนะ” ลูเมี่ยนยิ้ม
ลูกค้าต่างถิ่นผงกศีรษะรับ
“ฉันชื่อไรอัน·คอส”
“สองคนนี้เป็นเพื่อนของฉัน วาเลนไทน์กับลีอา”
ประโยคหลังสื่อถึงชายหญิงที่นั่งถัดจากเขา
ฝ่ายชายอายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด ผมสีทองมีร่องรอยโรยแป้ง ดวงตาไม่ใหญ่มาก สีเข้มกว่าฟ้าทะเลสาบเล็กน้อย สวมเสื้อกั๊กสีขาว ทับด้วยทวีดแจ็กเกตสีน้ำเงิน กางเกงขายาวสีดำ เห็นได้ชัดว่าแต่งองค์ทรงเครื่องเต็มยศก่อนออกจากบ้าน
บรรยากาศรอบตัวค่อนข้างเย็นชา ดูไม่แยแสบรรดาเกษตรกรกับคนเลี้ยงสัตว์สักเท่าไร
ฝ่ายหญิงหน้าเด็กกว่าสองบุรุษ ผมยาวสีเทาอ่อนเกล้ามวยซับซ้อน ถัดขึ้นไปเป็นหมวกผ้าคลุมหน้า
นัยน์ตาของเธอ ซึ่งมีสีเดียวกับเส้นผม จดจ่ออยู่กับลูเมี่ยนพลางอมยิ้มอย่างไม่เก็บซ่อน ราวกับสนอกสนใจสถานการณ์ที่เพิ่งเกิด
แสงไฟจากโคมแก๊สติดผนังของผับ ช่วยเผยให้เห็นจมูกกะทัดรัดและริมฝีปากโค้งได้รูปของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของนามลีอา ใบหน้าของเธอนับว่าเลอโฉมสำหรับย่านชนบทอย่างหมู่บ้านกอร์ตู
ลีอาใส่กระโปรงรัดรูปไร้จีบ สีขาว ถักจากผ้าแคชเมียร์ (Cashmere) เสื้อนอกสีเบจและรองเท้าบูตมาร์เซล บนผ้าคลุมหน้ากับรองเท้ามีกระดิ่งเล็กสีเงินผูกอยู่สองใบ เมื่อตอนที่เดินเข้ามาในผับ เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งตลอดทาง ดึงดูดความสนใจจากผู้คนจนเหล่าบุรุษจดจ้องตาเป็นมัน
ในสายตาคนท้องถิ่น นี่คงเป็นการแต่งกายของชาวเมืองหลวงแคว้นอย่างบีกอร์ และมหานครหลวงอย่างกรุงทรีอาร์
ลูเมี่ยนผงกศีรษะให้กับคนต่างถิ่นทั้งสาม
“ฉันชื่อลูเมี่ยน·ลี เรียกว่าลูเมี่ยนก็ได้”
“ลี?” ลีอาโพล่ง
“มีอะไรหรือ นามสกุลของฉันมันทำไม” ลูเมี่ยนถามอย่างใคร่รู้
ไรอัน·คอสช่วยอธิบายแทนลีอา
“เธอมีนามสกุลที่น่าพรั่นพรึง ฉันเองก็เกือบจะยั้งปากไม่ไว้อยู่”
ได้เห็นใบหน้าแฝงความฉงนของเกษตรกรและคนเลี้ยงสัตว์รอบข้าง เขาอธิบายเพิ่ม
“ทุกคนที่เคยคุยกับชาวเรือหรือพ่อค้าทางทะเล ย่อมต้องได้ยินคำกล่าวหนึ่งซึ่งแพร่กระจายไปทั่วห้าห้วงสมุทร”
“…ยอมเจอกับพลเรือโจรสลัด หรือไม่ก็ราชาโจรสลัด ยังดีกว่าเจอแฟรงค์·ลี”
“คนผู้นั้นก็ใช้นามสกุล ‘ลี’ เช่นกัน”
“เขาน่ากลัวขนาดนั้นเชียว?” ลูเมี่ยนถาม
ไรอันส่ายศีรษะ
“ฉันเองก็ไม่ทราบ แต่ถ้าผู้คนลือกันเช่นนั้น มันก็คงไม่ห่างไกลความจริง”
เขาเปลี่ยนเรื่องคุยกับลูเมี่ยน
“ขอบคุณสำหรับเรื่องเล่า เดี๋ยวฉันเลี้ยงเครื่องดื่มตอบแทน อยากดื่มอะไรล่ะ”
“งั้นเอาเป็น ‘นางฟ้าหยก’ ก็แล้วกัน” ลูเมี่ยนสั่งอย่างไม่เกรงใจ พลางหย่อนก้นลงไปนั่ง
ไรอัน·คอสขมวดคิ้ว
“นางฟ้าหยก…อัปแซ็งต์? (Absinhe)”
“ขอเตือนว่าอัปแซ็งต์เป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์ ฤทธิ์ของมันอาจทำให้สิ้นสติหรือเห็นภาพหลอน”
“ไม่ยักรู้ว่ากระแสในทรีอาร์จะลามมาถึงที่นี่ด้วย” ลีอาด้านข้างเสริมด้วยรอยยิ้ม
ลูเมี่ยน ‘โฮ่’ ในลำคอ
“ชาวทรีอาร์ก็ชอบนางฟ้าหยกเหมือนกันหรือ…”
“พวกเราใช้ชีวิตยากลำบากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จะเสี่ยงอันตรายขึ้นอีกสักนิดก็คงไม่ต่างกัน อย่างน้อยนางฟ้าหยกก็ช่วยให้จิตใจผ่อนคลาย”
“เข้าใจแล้ว” ไรอันนั่งลงแล้วมองบาร์เทนเดอร์ “นางฟ้าหยกหนึ่งแก้ว ส่วนอีกแก้วเอา ‘แสบถึงทรวง’ มาให้ฉัน”
‘แสบถึงทรวง’ คือเหล้าผลไม้ชื่อดัง
“เลี้ยงนางฟ้าหยกฉันสักแก้วด้วยสิ อย่าลืมว่าฉันเป็นคนบอกความจริงกับนาย นอกจากนั้นยังสามารถบอกความจริงเกี่ยวกับเด็กคนนี้ได้ด้วยนะ!” ชายวัยกลางคนร่างผอม ผู้เคยเปิดโปงเรื่องเล่าของลูเมี่ยนเมื่อสักครู่ ตะโกนโหวกเหวกอย่างไม่พอใจ “พ่อคนต่างถิ่น ฉันมองออกนะว่านายยังคาใจกับเรื่องเล่านั่นอยู่!”
“ปิแยร์ เพื่อให้ได้กินเหล้าฟรี นายยอมทำทุกอย่างเลยสินะ!” ลูเมี่ยนตอบโต้เสียงดัง
ยังไม่ทันที่ไรอันจะตัดสินใจ ลูเมี่ยนเสริม
“ถ้าจะเล่นไม้นี้ ฉันเล่าเรื่องของตัวเองแล้วเอานางฟ้าหยกเพิ่มอีกแก้วไม่ดีกว่าหรือ”
“เพราะพวกเขาไม่เชื่อคำพูดของเอ็งแล้วยังไงล่ะ” ชายวัยกลางคนนามปิแยร์ยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า “นิทานเรื่องโปรดของพี่สาวเอ็งคือ ‘หมาป่ามาแล้ว’ ไม่ใช่หรือไง นิทานก็สอนอยู่ว่าเด็กที่เอาแต่โกหก จะสูญเสียความน่าเชื่อถือไปเรื่อยๆ”
“ก็ได้…” ลูเมี่ยนยักไหล่พลางมองบาร์เทนเดอร์ผลักแก้วนางฟ้าหยกไหลมาตรงหน้า
ไรอันมองเด็กหนุ่มแล้วถาม
“ไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ไม่มีปัญหา ตราบเท่าที่กระเป๋าสตางค์ของคุณยังจ่ายค่าเหล้าไหว” ลูเมี่ยนกล่าวอย่างไม่ยี่หระ
“งั้นขอนางฟ้าหยกอีกแก้ว” ไรอันผงกศีรษะ
ปิแยร์ยิ้มรับ
“พ่อคนต่างถิ่นใจกว้าง เด็กคนนี้คือตัวปัญหาอันดับหนึ่งของหมู่บ้าน อยู่ให้ห่างเข้าไว้ดีกว่านะ”
“เมื่อราวห้าปีก่อน เขาถูกพี่สาวที่ชื่อโอลัวร์พากลับมาที่หมู่บ้านและไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย…ก็อย่างที่เล่าไป ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุสิบสาม จะไปเป็นยามเฝ้าศพที่โรงพยาบาลได้ยังไง โรงพยาบาลใกล้ที่สุดก็อยู่เชิงเขาดาลีแอชโน่นเลย ถ้าจะเดินเท้าก็ต้องใช้เวลาตลอดทั้งบ่าย”
“พากลับมาที่หมู่บ้าน?” ลีอาถามเจาะประเด็น
หญิงสาวเอียงคอเล็กน้อยจนเกิดเสียงกรุ๊งกริ๊ง
ปิแยร์พยักหน้า
“โอลัวร์ย้ายมาตั้งรกรากที่นี่เมื่อราวหกปีก่อน ผ่านไปหนึ่งปี เธอออกนอกหมู่บ้านแล้วกลับมาพร้อมกับเด็กคนนี้ โดยบอกว่าเก็บเด็กที่ถูกทิ้งมาได้ระหว่างทาง เห็นว่ากำลังจะอดตาย เธอจึงรับมาเลี้ยง”
“จากนั้นก็ใช้นามสกุล ‘ลี’ ตามโอลัวร์ แม้แต่ชื่อ ‘ลูเมี่ยน’ ก็ได้โอลัวร์ตั้งให้”
“ก็ฉันลืมไปแล้วนี่นา ว่าเมื่อก่อนถูกเรียกว่าอะไร” ลูเมี่ยนจิบอัปแซ็งต์พลางยิ้ม
ประหนึ่งว่าเขามิได้น้อยเนื้อต่ำใจหรืออับอายที่อดีตถูกเปิดโปง
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 2 “แกล้ง”
“ต้องขอโทษด้วย ฉันไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้” ไรอันพูดขอโทษลูเมี่ยนอย่างสุภาพ
ลูเมี่ยน ‘หึหึ’ ในลำคอ
“ชดเชยด้วยนางฟ้าหยกอีกสักแก้วไหมล่ะ”
โดยไม่รอให้ไรอันตอบ เขาเปลี่ยนเรื่องคุย
“คุณคนต่างถิ่น ทำไมถึงมาที่กอร์ตูล่ะ เพื่อซื้อขนแกะกับหนังสัตว์หรือ?”
มีชาวกอร์ตูไม่น้อยที่ดำรงชีวิตด้วยการเลี้ยงแกะ
ไรอันถอนหายใจคล่องคอ ถือโอกาสนี้เปิดปากอธิบาย
“เรามาหาหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์ นักบวชของโบสถ์สุริยันเจิดจรัสประจำหมู่บ้านพวกคุณ แต่ก็ไม่เจอทั้งที่บ้านและในโบสถ์”
“ไม่ต้องเจาะจงหรอก ในกอร์ตูมีโบสถ์หลังเดียว” ปิแยร์ที่ดื่มอัปแซ็งต์สมนาคุณจากไรอัน หวังดีช่วยเตือนความจำ
คนท้องถิ่นในผับต่างก้มหน้าดื่มเหล้าตัวเองทันที ไม่มีใครตอบคำถามไรอัน ราวกับมันเป็นชื่อต้องห้าม หรือไม่ก็คนใหญ่คนโตที่เอ่ยส่งเดชไม่ได้
ลูเมี่ยนจิบเหล้าพลางครุ่นคิดอยู่ราวหนึ่งอึดใจ
“ฉันพอจะเดาได้ว่าท่านนักบวชอยู่ที่ไหน ให้ช่วยพาไปไหม”
“ถ้างั้นก็รบกวนด้วย” ลีอาไม่เกรงใจ
ไรอันผงกศีรษะตาม
“ค่อยไปหลังจากเธอดื่มหมดแก้วนี้”
“ตกลง” ลูเมี่ยนยกแก้วแล้วเร่งซดของเหลวสีเขียวซีด
เขาวางแก้วลงแล้วลุกขึ้น
“ไปกันเถอะ”
“ขอบคุณมาก” ขณะกล่าวขอบคุณลูเมี่ยน ไรอันหันไปส่งภาษากายบอกให้วาเลนไทน์กับลีอาลุก
ลูเมี่ยนอมยิ้ม
“เรื่องแค่นี้เอง พวกคุณได้ฟังเรื่องราวของฉัน ส่วนฉันดื่มเหล้าของคุณ พวกเรากลายเป็นสหายกันแล้วนี่”
“ก็ใช่” ไรอันพยักหน้ารับอย่างอ่อนโยน
ลูเมี่ยนฉีกยิ้มกว้าง พร้อมกับยื่นแขนออกมาในท่าคล้ายเตรียมจะกอด
แล้วก็กล่าวอย่างกระตือรือร้น
“ยินดีที่ได้รู้จักพวกคุณทุกคน กะหล่ำปลีของฉัน”
ไรอันที่เตรียมสวมกอดพลันผงะ
“กะหล่ำปลี?”
สีหน้าของเขาทั้งดูว่างเปล่าและอ้ำอึ้ง
เช่นเดียวกันกับวาเลนไทน์และลีอา
“นี่คือคำที่พวกเราใช้เรียกสหายเพื่อแสดงความรัก ชาวแคว้นดาลีแอชต่างรู้กันดี มันเป็นธรรมเนียมที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปีแล้ว” ลูเมี่ยนอธิบายอย่างไร้เดียงสา “เชื่อฉันสิ กะหล่ำปลีของฉัน”
ลีอาอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ จนเกิดเสียงกรุ๊งกริ๊ง
ปิแยร์และคนที่เหลือทยอยผงกศีรษะรับ บ่งบอกว่าครั้งนี้ลูเมี่ยนมิได้โกหก แต่รอยยิ้มกรุ้มกริ่มบนใบหน้าพวกเขาชวนให้เข้าใจได้ว่า ทุกคนมีความสุขแค่ไหนที่ได้เห็นคนต่างถิ่นกระอักกระอ่วนกับฉายาที่มอบให้ด้วยความรัก
ลูเมี่ยนลูบคาง
“พวกคุณไม่ชอบหรือ”
“ถ้างั้นฉันจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นที่ใช้เรียกสหายได้เหมือนกัน”
“กระต่ายของฉัน…ไก่ของฉัน…เป็ดของฉัน หรือแกะน้อยของฉัน…เอาอันไหนดีล่ะ”
สีหน้าไรอันแข็งกระด้างขึ้นเรื่อยๆ ส่วนวาเลนไทน์ขมวดคิ้ว
ลีอาตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเจือประชดประชัน
“กะหล่ำปลีก็ได้ อย่างน้อยมันก็ฟังดูปกติที่สุด”
ฟู่…ไรอันแอบถอนหายใจโล่งอก รีบกดศอกวาเลนไทน์ไว้แล้วผงกศีรษะรับ
“ก็ฟังดูเหมือน…ของมีค่าในครัวเรือน”
โดยไม่รอให้ลูเมี่ยนตอบ เขาบิดตัวไปพูดกับบาร์เทนเดอร์
“คิดเงินเลย”
“สองเฟลคิน” บาร์เทนเดอร์ชำเลืองนับแก้วบนเคาน์เตอร์
ขณะไรอันควักจ่ายค่าเสียหาย ลีอาเปลี่ยนเรื่องคุย
“ลูเมี่ยน…ไม่ค่อยได้ยินชื่อนี้เท่าไร”
“อย่างน้อยก็ดีว่าปิแยร์กับกิโยมล่ะนะ” ลูเมี่ยนยิ้มซุกซน “ถ้าเรียกชื่อปิแยร์ที่นี่ หนึ่งในสามของร้านจะหันมามอง แล้วถ้าเรียกกิโยมต่อ อีกหนึ่งในสามก็จะหันมา…ส่วนหมอนี่”
เขาชี้ไปยังชายวัยกลางคนร่างผอมบาง ผู้กำลังดื่มด่ำกับนางฟ้าหยกแก้วฟรี
“ชื่อเต็มของเขาคือปิแยร์·กิโยม”
ลีอายิ้มอย่างสงวนกิริยา ดูเหมือนจะหลุดพ้นจากหัวข้อกะหล่ำปลีแล้ว
ก่อนจะเดินพ้นประตูร้าน ลูเมี่ยนชำเลืองกลับหลัง
“มีอะไรหรือ” ลีอาถามอย่างใคร่รู้
ลูเมี่ยนตอบด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“วันนี้น่ะ คนต่างถิ่นที่แวะมาผับไม่ได้มีแค่พวกคุณสามคน ก่อนหน้านี้ยังมีอีกหนึ่ง แต่ฉันไม่ทันสังเกตว่าออกไปตอนไหน”
“หน้าตาเป็นยังไง” ไรอันถามเสียงจริงจัง
ลูเมี่ยนระลึกชาติ
“เป็นสุภาพสตรี ดูมีชาติตระกูลมาก มองแวบแรกก็รู้ทันทีว่าเป็นคนเมืองใหญ่ อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าหน้าตาเป็นยังไง ขอวาดแทนได้ไหม”
“วาดรูปเป็นด้วยหรือ” หลังจากได้เรียนรู้นิสัยลูเมี่ยนในระดับหนึ่ง ลีอาถามด้วยความระแวง
ลูเมี่ยนยิ้ม
“ไม่เป็น”
“ถ้างั้นก็ไปหานักบวชกันก่อน” ไรอันหยุดหัวข้อสนทนาไว้ที่ตรงนี้
หมู่บ้านกอร์ตูไม่มีโคมไฟส่องทางเดินในยามวิกาล แต่บรรยากาศก็มิได้มืดสนิท หมู่ดาวพร่างพราวด้านบนคอยสาดแสงอย่างอ่อนโยน เมื่อผนวกกับแสงสีเหลืองจากหน้าต่างบ้านเรือนสองฝั่งทางเดิน ทั้งสี่สามารถย่ำเท้าตรงไปอย่างราบรื่น
ผ่านไปไม่นาน พวกเขามาถึงโบสถ์ ‘สุริยันเจิดจรัส’ ที่ตั้งอยู่ถัดจากจัตุรัสหมู่บ้าน
ในยามรัตติกาลสีดำ สิ่งปลูกสร้างที่โอ่อ่าที่สุดในหมู่บ้านหลังนี้ ดูขมุกขมัวราวกับหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับความมืด
“เราเคยมาที่นี่แล้ว แต่ก็ไม่เจอใคร” วาเลนไทน์ผู้วางมาดเฉยเมยและเงียบขรึม กล่าวพลางขมวดคิ้ว
ลูเมี่ยนยิ้ม
“ทางเข้าหลักไม่มีใครอยู่ก็จริง แต่ใช่ว่าส่วนอื่นจะไม่มี”
ขณะพูด เขานำทางกลุ่มสามคนของไรอัน อ้อมผ่านทางเข้าหลักไปยังตำแหน่งใกล้กับสุสาน
ตรงหน้าทุกคนคือประตูไม้สีน้ำตาลเข้ม
ยังไม่ทันที่ไรอันจะเคาะประตู ลูเมี่ยนเอื้อมมือไปจัดการกับรูกุญแจ
จากนั้น เด็กหนุ่มผลักเปิดประตูฝั่งด้านข้างโบสถ์ จนเกิดเสียงบานพับเสียดสี
“แต่แบบนี้มันเสียมารยาท…” ไรอันย่นคิ้วชนกัน
ลีอาพยักหน้ารับจนกระดิ่งสั่น
“เรามาหาหลวงพ่อเพื่อพูดคุยนะ ไม่ใช่วางมวย”
“ก็ได้” ลูเมี่ยนเป็นพวกเปิดใจยอมรับความเห็นด้านดีจากผู้อื่นอยู่แล้ว
เขาปิดประตูไม้กลับไปใหม่ ขยับมือเคาะประตูอย่างทะนุถนอม
“นี่… มีใครอยู่ไหม ถ้าไม่ตอบจะเข้าไปล่ะนะ” เสียงพูดของเด็กหนุ่มเบาจนไม่ต่างอะไรกับคุยคนเดียว
ในโบสถ์มีเพียงความเงียบสงัด
วินาทีถัดมา ลูเมี่ยนผลักประตูเปิดอีกครั้งแล้วชี้เข้าไป
“เข้าไปกันเถอะ”
ไรอันอยากปฏิเสธ แต่พอลองมองเข้าไปในความมืดสนิทหลังกรอบประตู เขาครุ่นคิดหนึ่งอึดใจแล้วหันไปหาพวกพ้อง
“ตกลง” ไรอันก้าวเข้าไป เชื่องช้าแต่หนักแน่น
ลีอากับวาเลนไทน์คอยตามหลังไม่ห่าง
ในเวลาเช่นนี้ กระดิ่งเล็กสีเงินสี่ใบ ผ้าคลุมหน้าสอง รองเท้าสอง ไม่แม้แต่จะส่งเสียงสักแอะ
ท่ามกลางสภาพแวดล้อมมืดสลัว สี่ชีวิตย่างกรายตรงไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งไรอันชะงักฝีเท้า หรี่เสียงกระซิบกระซาบ
“ได้ยินเสียงอะไรกันไหม”
“อื้อ!” ลูเมี่ยนเห็นด้วยอย่างหนักแน่น
วินาทีที่สิ้นคำ เขาออกแรงกระแทกไปด้านข้าง จนเกิดเสียงประตูเปิดดังโครม
ภายในดูคล้ายกับห้องสารภาพบาปประจำโบสถ์ แสงดาวเจือจางส่องเข้ามาได้ เผยให้เห็นเตียงต่ำเรียบง่ายและชายฉกรรจ์เปลือยกาย
ชายฉกรรจ์นั่นกำลังกดทับร่างของหญิงสาวผิวดีนางหนึ่ง
ทุกคนเผยสีหน้าตกตะลึงทันที ไม่เว้นแม้แต่ชายฉกรรจ์กับหญิงสาวใต้ร่างเขา
ไม่กี่อึดใจถัดมา ชายฉกรรจ์กวาดสายตาจนทั่ว แล้วตวาดใส่กลุ่มของไรอัน
“ไอ้ชาติสุนัข! กล้าดียังไงถึงเข้ามาขัดจังหวะพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ของโบสถ์!”
ท่ามกลางเสียงสะท้อน ลูเมี่ยนที่หลบอยู่หลังกลุ่มไรอัน โผล่หน้าออกมาโบกไม้โบกมือพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม
“ได้เจอหลวงพ่อกันแล้วนะ กะหล่ำปลีของฉัน ไว้เจอกันพรุ่งนี้!”
ระหว่างพูด เด็กหนุ่มหันหลังกลับแล้ววิ่งตัวปลิวออกไปทางประตูฝั่งด้านข้างโบสถ์ น้ำเสียงที่ลอยมาตามลมสั่นเครือและเบาลงทุกขณะ
วินาทีนี้ ทั้งลีอา ไรอัน และวาเลนไทน์ ต่างผุดประโยคหนึ่งในใจพร้อมกัน
เป็นคำพูดของชายวัยกลางคนนามปิแยร์·กิโยม
“เด็กคนนี้คือตัวปัญหาอันดับหนึ่งของหมู่บ้าน อยู่ให้ห่างเข้าไว้ดีกว่านะ…”
…
ใต้แสงดาวพราวพราย ลูเมี่ยนผิวปาก
เด็กหนุ่มกรีดกรายสบายใจเฉิบไปตามถนนชนบทในท่าสองมือยัดกระเป๋ากางเกง
“หลวงพ่อของเราแอบเสพสังวาสกับคุณนายปัวริสจริงๆ”
“คนต่างถิ่นกลุ่มนี้น่ะ แค่มองผิวเผินก็ดูออกว่ามีชาติตระกูล หลวงพ่อคงไม่กล้าทำอะไรพวกเขาแน่ มีแต่ต้องยอมจ่ายหนักเพื่อไม่ให้เรื่องฉาวโฉ่อย่างการเล่นชู้ในโบสถ์รั่วไหลออกไป”
“ฮึ! ใครสั่งใครสอนให้จ้องจะงาบโอลัวร์กันล่ะ! รอโอกาสแบบนี้มานานแล้ว…”
ขณะพึมพำ ลูเมี่ยนกลับถึงบ้านที่อยู่ชายขอบหมู่บ้าน
เป็นบ้านสองชั้นครึ่งรวมใต้ดิน ชั้นล่างใช้เป็นห้องรับแขกสลับกับห้องครัวตามโอกาส ติดตั้งเตาอบกับเตาแก๊สขนาดใหญ่
“โอลัวร์! โอลัวร์!” ลูเมี่ยนตะโกนขณะเดินขึ้นบันได
ไม่มีการตอบรับ
ชั้นสองของตัวบ้านประกอบด้วยสามห้องกับอีกหนึ่งห้องน้ำ ตอนนี้ประตูทุกบานกำลังเปิดอ้า
ลูเมี่ยนรีบกวาดสายตาผ่านๆ จนทั่ว แต่ก็ไม่พบพี่สาวของตน
ขบคิดอยู่สักพัก เขาตรงไปยังสุดทางเดิน แล้วปีนบันไดขึ้นไปบนหลังคา
หลังคาสีส้มแดงของบ้านถูกฉาบด้วยความมืดยามราตรี โดยมีร่างหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่ใจกลาง พลางเงยคอมองท้องฟ้าอย่างเงียบงัน
อีกฝ่ายคือสตรีรูปงามอย่างแท้จริง ผมยาวสีทองดกหนา นัยน์ตาฟ้าอ่อน ใบหน้าเปล่งปลั่งสดใส
หญิงสาวกำลังจดจ่ออยู่กับแสงกะพริบวิบวับบนผืนนภา ไม่ไหวติงราวกับชิ้นงานประติมากรรม
ลูเมี่ยนไม่พูดไม่จา เพียงเดินเข้าหาสตรีคนดังกล่าวแล้วหย่อนก้นลง
เด็กหนุ่มแหงนหน้าเล็กน้อย ทอดสายตาไปทางภูเขาชอุ่ม พลางนั่งฟังเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ใบหญ้า
ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ หญิงสาวยกแขนบิดขี้เกียจอย่างไม่แยแสสายตาใคร
“โอลัวร์ ฉันไม่ยักจะเข้าใจว่าทิวทัศน์เช่นนี้มีเสน่ห์ตรงไหน คุ้มกันหรือกับที่เธอต้องถ่อขึ้นมาชมบนหลังคาอยู่เนืองนิจ” ลูเมี่ยนเปิดปาก
“เรียกว่าพี่สิ!” โอลัวร์งอนิ้วแล้วมะเหงกใส่หัวลูเมี่ยนอย่างอ่อนโยน
ตามด้วยถอนหายใจ สีหน้าเริ่มดำคล้ำ
“นักปราชญ์ผู้หนึ่งเคยกล่าวไว้…โลกของเรามีสองสิ่งที่ต้องเกรงกลัว หนึ่งคือศีลธรรมในจิตใจ และอีกหนึ่งคือท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเหนือศีรษะของเรา”
ลูเมี่ยนจ้องใบหน้าเจือความโศกของพี่สาว ตามด้วยอมยิ้ม
“อันนี้ฉันตอบได้…คำกล่าวของจักรพรรดิโรซายล์ผู้ยิ่งใหญ่!”
“อุ๊บ…” โอลัวร์หลุดขำ
ทันใดนั้น หญิงสาวฟุดฟิดจมูกพร้อมกับเลิกคิ้วสีทองเงางาม
“ไปดื่มมาอีกแล้วใช่ไหม!”
“เรียกว่าการเข้าสังคมดีกว่า” ลูเมี่ยนถือโอกาสเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง “ฉันได้เจอกับคนต่างถิ่นสามคน…”
โอลัวร์อดขำไม่ได้
“ฉันล่ะกลัวหลวงพ่อของเราขวัญผวาจนจับไข้จริงๆ”
วินาทีถัดมา ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
“ลูเมี่ยน เลิกสร้างปัญหาให้หลวงพ่อเถิด เขาไม่ทำอะไรฉันหรอก การหานักบวชคนใหม่นั้นยุ่งยากยิ่งกว่า”
“แต่ฉันเกลียดขี้หน้าเขา…” ยังไม่ทันที่ลูเมี่ยนจะพูดจบ โอลัวร์ลุกขึ้นยืน
เธอยิ้มพลางก้มมองน้องชาย
“เอาล่ะ! ได้เวลาเข้านอนแล้ว เจ้าน้องชายขี้เมา”
ระหว่างพูด โอลัวร์โปรยผงสีเงินหนึ่งหยิบมือ
จากนั้น ร่างของหญิงสาวลอยขึ้นประหนึ่งนก แล้วบรรจงร่อนลงจากหลังคา วกเลี้ยวกลับเข้าหน้าต่างชั้นสอง
ลูเมี่ยนมองอย่างตั้งใจอยู่สักพัก ตามด้วยตะโกนไล่หลัง
“แล้วฉันล่ะ!”
“ปีนลงมาเองสิ!” โอลัวร์ตอบจากในบ้านอย่างไร้เยื่อใย
มุมปากลูเมี่ยนสั่นกระตุก รอยยิ้มจางลงทุกขณะ
ดวงตาเด็กหนุ่มจดจ้องประกายแสงสีเงินที่อันตรธานหายอย่างรวดเร็วในความมืด ก่อนจะถอนหายใจพลางพึมพำ
“เมื่อไรเราจะมีพลังวิเศษแบบนี้บ้างนะ…”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 3 ฝัน
ลูเมี่ยนนั่งแช่บนหลังคา ยังไม่ลงในทันที
สีหน้าสงบนิ่งไม่มีเป็นอื่น แววตาขึงขังเคร่งเครียด แตกต่างจากเด็กหนุ่มช่างหัวเราะช่างแกล้งคนในร้านเหล้า
นับตั้งแต่บังเอิญค้นพบว่าโอลัวร์มีเวทมนตร์ เขาก็ปรารถนามันมาตลอด แต่โอลัวร์มักบ่ายเบี่ยงว่า ‘ไม่ใช่สิ่งที่น่าอิจฉาหรือน่าแสวงหาหรอกนะ’ อยู่ร่ำไป ในความเป็นจริง มันทั้งอันตรายและเจ็บปวด เธอจึงไม่อยากให้น้องชายเดินบนเส้นทางนี้
ต่อให้ทราบวิธีมอบพลังวิเศษให้ผู้อื่นเป็นอย่างดี แต่โอลัวร์ไม่มีวันบอกลูเมี่ยนเด็ดขาด
เด็กหนุ่มทำได้เพียงคอยหาโอกาสอ้อนวอนอย่างจริงใจ ไม่อาจบังคับฝืนใจอีกฝ่าย
ผ่านไปราวสิบวินาที ลูเมี่ยนลุกยืน ย้ายไปยังริมหลังคาอย่างคล่องแคล่ว แล้วปีนบันไดไม้กลับสู่ชั้นสองของบ้าน
เด็กหนุ่มเดินเนิบนาบมาจนถึงหน้าห้องโอลัวร์ เมื่อเห็นประตูไม้บานสีน้ำตาลเปิดแง้ม จึงแอบส่องเข้าไป
โอลัวร์ในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะอ่านหนังสือริมหน้าต่าง ขีดเขียนบางสิ่งโดยอาศัยแสงจากโคมไฟ
ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้กำลังเขียนอะไร? เกี่ยวกับไสยเวท? ลูเมี่ยนเท้ามือกับประตูพลางเอ่ยปากกึ่งยิงมุก
“เขียนไดอารี?”
“คนซื่อตรงใครเขาจะเขียนไดอารี” โอลัวร์ไม่เหลียวมามอง ยังคงเขียนต่อด้วยปากกาหมึกซึมด้ามประณีตสีทองแชมเปญ
ลูเมี่ยนรู้สึกเหมือนถูกลูบคม จึงรีบโต้กลับ
“จักรพรรดิโรซายล์ทิ้งไดอารีไว้เกลื่อนกลาดไม่ใช่หรือไง”
โรซายล์คือจักรพรรดิองค์สุดท้ายของสาธารณรัฐอินทิส อาณาจักรที่สองพี่น้องกำลังอาศัย
เป็นผู้สิ้นสุดรัชสมัยของราชวงศ์เซารอน ถูกเถลิงพระเกียรติให้เป็น ‘ซีซาร์’ พร้อมกับสถาปนาตนเป็นมหาจักรพรรดิ
เป็นเจ้าของนวัตกรรมสำคัญมากมาย เช่นการคิดค้นเครื่องจักรไอน้ำ บุกเบิกทางเดินเรือลงทวีปใต้ ปลุกกระแสการล่าอาณานิคมระลอกใหญ่ เปรียบดัง ‘สัญลักษณ์ของยุคสมัย’ เมื่อราวหนึ่งร้อยปีก่อน
น่าเสียดาย ในช่วงบั้นปลายชีวิต เขาถูกทรยศและถูกลอบสังหารในบรมมหาราชวังเมเปิ้ลขาวแห่งกรุงทรีอาร์
หลังจากมหาจักรพรรดิสิ้นพระชนม์ ไดอารีของพระองค์เริ่มกระจัดกระจาย แต่ทั้งหมดถูกเขียนไว้ด้วยอักขระที่ไม่มีใครอ่านเข้าใจ ราวกับไม่ใช่ภาษาของโลกนี้
“ก็โรซายล์ไม่ใช่คนซื่อตรงไง” โอลัวร์เย้ยหยัน ยังคงหันหลังให้ลูเมี่ยน
“ถ้างั้นกำลังเขียนอะไร?” ลูเมี่ยนฉวยโอกาสถามตามน้ำ
นี่คือสิ่งที่เขาอยากรู้จริงๆ
โอลัวร์ตอบผ่านๆ
“จดหมาย”
“หาใคร?” ลูเมี่ยนขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
โอลัวร์หยุดปากกาหมึกซึมสีทองแชมเปญสลักลวดลายงามประณีต แล้วเริ่มตรวจทานข้อความที่เขียน
“เพื่อนทางจดหมาย”
“เพื่อนทางจดหมาย?” น้ำเสียงลูเมี่ยนแฝงความงุนงง
อะไรกันล่ะนั่น?
โอลัวร์ยิ้ม สางปอยผมสีบลอนด์ทัดหูพร้อมกับอบรมน้องชาย
“นี่คือเหตุผลที่ฉันคอยจ้ำจี้จ้ำไชให้นายอ่านหนังสือพิมพ์กับหนังสือให้มากๆ ไม่ใช่เอาแต่ออกไปเที่ยวเล่นทั้งวัน แถมยังดื่มเหล้า!”
“ดูนายตอนนี้สิ มีอะไรต่างไปจากตอนที่อ่านเขียนไม่ได้บ้าง?”
“เพื่อนทางจดหมายคือเพื่อนที่รู้จักกันผ่านคอลัมน์หนังสือพิมพ์ วารสาร นิตยสาร หรืออะไรทำนองนั้น แต่ไม่เคยเจอหน้ากัน เพียงสื่อสารผ่านการเขียนจดหมาย”
“เพื่อนแบบนั้นจะไปมีความหมายอะไร?” ลูเมี่ยนทำหน้ากังวล
เด็กหนุ่มดึงมือกลับจากบานประตู นำมาลูบคางอย่างอดไม่ได้
โอลัวร์ยังไม่เคยมีแฟน จะปล่อยให้ถูกผู้ชายที่ไม่เคยเจอหน้าหลอกเอาไม่ได้
“มีความหมายอะไร?” โอลัวร์ครุ่นคิดอย่างเอาจริงเอาจัง “ประการแรก คุณค่าทางอารมณ์ หึ…นายคงไม่รู้จักคุณค่าทางอารมณ์สินะ มนุษย์น่ะเป็นสัตว์สังคม โหยหาการสื่อสาร แต่มีบางเรื่องหรือบางอารมณ์ที่ฉันจะไม่เล่าให้คนในหมู่บ้านฟังเด็ดขาด รวมถึงนายด้วย…สิ่งที่ฉันต้องการคือช่องทางระบายอารมณ์อย่างลับๆ ในแง่นี้ เพื่อนทางจดหมายที่ไม่ได้เจอหน้ากันจึงเหมาะสมที่สุด…ประการที่สองและสุดท้าย อย่าประเมินเพื่อนทางจดหมายของฉันต่ำเกินไป! ฉันมีเพื่อนแบบนี้หลายคน มีไม่น้อยเลยที่เป็นคนเก่ง บางคนภูมิความรู้กว้างขวาง…เห็นโคมไฟแบตเตอรี่อันนี้ไหม? เพื่อนทางจดหมายเป็นคนให้มา ตะเกียงน้ำมันก๊าดกับเทียนไขทำร้ายสายตาเกินไป ไม่เหมาะกับการอ่านเขียนตอนกลางคืน…”
โดยไม่รอให้ลูเมี่ยนถามอีก โอลัวร์ยกมือซ้ายโบกมือในท่าหันหลัง
“ไปนอนได้แล้ว เจ้าน้องชายขี้เมา!”
“ราตรีสวัสดิ์!”
“ก็ได้…ราตรีสวัสดิ์” ลูเมี่ยนไม่ซักไซ้ต่อ แม้จะไม่เต็มใจนัก
โอลัวร์ทิ้งท้ายอีกหนึ่งคำสั่ง
“อย่าลืมปิดประตูให้ฉันด้วย ประตูกับหน้าต่างน่ะ ถ้าเปิดทิ้งไว้มันจะหนาว”
ลูเมี่ยนบรรจงปิดประตูไม้สีน้ำตาล
เด็กหนุ่มเดินกลับห้อง ถอดรองเท้าแล้วนั่งลงบนเตียง
ในบรรยากาศสลัวๆ ยามค่ำคืน ลูเมี่ยนนั่งมองโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง เก้าอี้เอนหลัง ชั้นหนังสือเล็กๆ ริมผนัง และตู้เสื้อผ้าฝั่งตรงข้ามกัน
เด็กหนุ่มไม่พูดไม่จา ดำดิ่งในห้วงความคิด
เขาทราบเป็นอย่างดี โอลัวร์มีความลับส่วนตัว และมีหลายๆ เรื่องที่ไม่ได้บอกตน นี่ไม่ใช่อะไรใหม่
ลูเมี่ยนเพียงกังวลว่าความลับเหล่านั้น เรื่องเหล่านั้น จะนำพาอันตรายมาสู่โอลัวร์
และหากมันเกิดขึ้น ตนก็คงทำอะไรไม่ได้มาก
เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่มีร่างกายค่อนข้างแข็งแรงและไหวพริบค่อนข้างดี
หลังจากความคิดมากมายแล่นเข้ามาแล้วหายไป ลูเมี่ยนถอนหายใจแผ่ว ลุกจากเตียง ตรงไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา
จากนั้นก็ถอดแจ็กเกตสีน้ำตาลตัวนอก ทิ้งตัวลงบนเตียงที่ยังเย็น
ในช่วงท้ายเดือนมีนาคมถึงต้นเมษายน อากาศถือว่ายังค่อนข้างหนาว
…
ในภาวะสะลึมสะลือ ลูเมี่ยนคล้ายกับเห็นหมอกสีเทา
พวกมันกระจายจนเต็มทิวทัศน์ บดบังทัศนวิสัยระยะไกลจนหมด
ลูเมี่ยนเดินเตร็ดเตร่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่ไม่ว่าจะไปทิศใด ไกลแค่ไหน สุดท้ายก็จะวกกลับมาที่เดิม
ห้องนอนของเขา
ห้องนอนที่ประกอบด้วยชุดเตียงนอนสีขาวสี่ชิ้น โต๊ะไม้กับเก้าอี้ริมหน้าต่าง ชั้นหนังสือ และตู้เสื้อผ้า
…
ฟู่ ลูเมี่ยนเลิกเปลือกตาขึ้น
แสงแดดย่ำรุ่งส่องผ่านผ้าม่านสีน้ำเงินที่ไม่หนานัก มอบความสว่างไปครึ่งห้องนอน
ลูเมี่ยนลุกขึ้นนั่ง เหม่อมองฉากดังกล่าว รู้สึกราวกับยังฝันอยู่
เขาฝันแบบนั้นอีกแล้ว
ฝันถึงหมอกสีเทาที่ไม่มีวันพร่าเลือน
ลูเมี่ยนเลื่อนมือสองข้างขึ้นมากดขมับ ปากพึมพำไร้เสียง
“พักนี้มาบ่อยชะมัด…แทบจะทุกวันเลย…”
หากมิใช่เพราะฝันดังกล่าวยังไม่เกิดโทษ ลูเมี่ยนคงมิอาจเยือกเย็นเหมือนอย่างตอนนี้
แน่นอน มันไม่นำพาเรื่องดีๆ เช่นกัน
“ถ้าเป็นลางบอกเหตุของเรื่องลี้ลับก็ดีสิ…” ลูเมี่ยนพึมพำขณะลุกจากเตียงนอน
เพียงเปิดประตูห้องนอนแล้วเดินออกไป เขาได้ยินเสียงจากห้องของโอลัวร์
บังเอิญชะมัด…บนใบหน้าลูเมี่ยนมีรอยยิ้มฉาบ
ทันใดนั้น เด็กหนุ่มผุดความคิด จึงก้าวถอยหลังมายังขอบประตูห้องนอน
เมื่อประตูห้องโอลัวร์เปิดออก ลูเมี่ยนรีบยกมือขวาขึ้นมาจับขมับ ใบหน้าเผยความเจ็บปวดเจือจาง
“เกิดอะไรขึ้น?” โอลัวร์หันมาเห็น
สำเร็จ! ลูเมี่ยนดีใจเงียบ แสร้งฝืนข่มความเจ็บปวดทางใบหน้า
“ฉันฝันแบบนั้นอีกแล้ว” เขาตอบเสียงแผ่ว
โอลัวร์ที่ปล่อยผมสีทองทิ้งตัวตามธรรมชาติ ย่นคิ้วด้วยความกังวล
“วิธีล่าสุดไม่ได้ผลสินะ…”
หญิงสาวครุ่นคิดสักพัก
“บางที…อาจต้องหานักสะกดจิตมาลอง…นักสะกดจิตตัวจริงน่ะ จะได้รู้ว่าอะไรคือสาเหตุ”
“คนที่มีเวทมนตร์น่ะหรือ?” ลูเมี่ยนถามเจาะจง
โอลัวร์ผงกหัวรับเบาๆ
“หนึ่งในเพื่อนทางจดหมาย?” ลูเมี่ยนซักไซ้อย่างไม่อาจห้ามใจ
“สนใจทำไม? เอาสมองไปคิดหาวิธีแก้ปัญหาให้ตัวเองเถอะ!” โอลัวร์ไม่ตอบตรงๆ
ก็กำลังทำอยู่นี่ไง…ลูเมี่ยนรำพันเงียบ
สักพักจึงฉวยโอกาสพูด
“โอลัวร์…ถ้าฉันกลายเป็นจอมเวท เป็นคนที่มีพลังวิเศษ…บางที อาจจะไขปริศนาความฝันและยุติมันได้”
“เลิกคิดไปได้เลย!” โอลัวร์สวนทันควัน
แล้วจึงพูดด้วยสีหน้าอ่อนลง
“ลูเมี่ยน ฉันจะไม่โกหกนาย เส้นทางนี้ทั้งอันตรายและเจ็บปวด หากมิใช่เพราะไร้หนทางอื่น หากมิใช่เพราะโลกอันตรายขึ้นในทุกวัน ฉันขอใช้ชีวิตเป็นนักเขียนธรรมดาๆ อย่างมีความสุขดีกว่า”
ลูเมี่ยนตอบโต้ทันที
“ถ้างั้น…ให้ฉันเป็นฝ่ายแบกรับอันตรายและความเจ็บปวดแทน ส่วนเธอก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามใจปรารถนา”
เขาคิดคำพูดนี้ไว้นานแล้ว
โอลัวร์เงียบไปสองวินาที ก่อนจะยิ้มกว้าง
“นายเป็นพวกที่คิดว่า…ผู้หญิงอ่อนแอและสมควรถูกปกป้องสินะ?”
ไม่เปิดโอกาสให้ลูเมี่ยนโต้แย้ง หญิงสาวกล่าวขึงขัง
“เปล่าประโยชน์…เส้นทางนี้น่ะ ถ้าเลือกแล้วก็หมดสิทธิ์กลับไปนึกเสียใจ”
“เอาล่ะ…ฉันจะไปล้างหน้า นายอยู่บ้านอ่านหนังสือไปนะ เตรียมตัวสอบเข้ามหา’ลัยช่วงเดือนมิถุนาฯ ให้ได้”
“โลกอันตรายขึ้นทุกวัน…แล้วจะสอบไปทำไม?” ลูเมี่ยนพึมพำ
เขาตระหนักว่า สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้คือการไขว่คว้าพลัง มิใช่ผลการเรียน
โอลัวร์ยิ้ม
“ความรู้ก็คือพลัง เจ้าน้องชายไร้การศึกษา”
ลูเมี่ยนไม่ตอบโต้ ทำได้เพียงมองโอลัวร์เดินเข้าห้องน้ำ
…
ช่วงบ่าย จัตุรัสหมู่บ้านกอร์ตู
แรมงด์·เคร็กก์เดินมาเห็นลูเมี่ยน·ลีกำลังนั่งใต้ต้นเอล์มพลางครุ่นคิด
“ไม่ใช่ว่านายต้องอ่านหนังสืออยู่บ้านหรือไง?” แรมงด์เดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงแฝงความอิจฉาโดยไม่เก็บซ่อน
เพื่อนของลูเมี่ยนคนนี้สูงเกือบ 1.7 เมตร ผมสีน้ำตาล นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน หน้าตาธรรมดา ผิวแดงระเรื่อเล็กๆ
ลูเมี่ยนเงยหน้า พูดพลางยิ้ม
“โอลัวร์ไม่เคยสอนนายหรือไง ต่อให้ถูกแขวนคอ แต่คนเราก็ต้องมีจังหวะพักหายใจกันบ้าง! ฉันอ่านหนังสือมานานแล้ว ถึงเวลาพักแล้ว”
เขาครุ่นคิดมาตั้งแต่เช้า ถึงความเป็นไปได้ที่จะไขว่คว้าพลังวิเศษโดยไม่พึ่งพาโอลัวร์
ต้องตามหาเบาะแส และลงมือสืบเสาะ
ท้ายที่สุด เขาได้ข้อสรุปว่าเรื่องเล่าต่างๆ ในหมู่บ้าน โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับพลังวิเศษ อาจซุกซ่อนความจริงไว้บางส่วน เบาะแสอีกบางส่วน จึงจงใจดักรอแรมงด์อยู่ที่นี่
“ถ้าฉันเป็นนายจะพักแค่สิบห้านาที” แรมงด์เอนกายพิงต้นเอล์ม “เราไม่มีพี่สาวเก่งๆ คอยสอนหนังสือ ปีหน้าฉันก็ต้องเรียนต้อนแกะแล้ว”
ลูเมี่ยนเมินคำพูดดังกล่าว เพียงเอ่ยปากหลังจากไตร่ตรอง
“เล่าเรื่องจอมเวทนั่นให้ฟังหน่อย”
แรมงด์ที่ไม่ค่อยเข้าใจความคิดลูเมี่ยน ทำหน้านึกด้วยแววตางุนงง
“เรื่องจอมเวทสินะ?”
“ในหมู่เราบ้านเราเคยมีจอมเวทคนหนึ่ง จนกระทั่งเขาตาย ในวันที่จะนำศพไปฟัง นกฮูกตัวหนึ่งบินเข้ามาเกาะหัวเตียง เกาะอยู่อย่างนั้นจนศพถูกยกออกไป จึงบินออกไป”
“ต่อมา อยู่ดีๆ โลงศพก็หนักอึ้ง หนักจนต้องใช้วัวเก้าตัวลาก”
“เกิดขึ้นนานหรือยัง?” ลูเมี่ยนไต่สวน
แรมงด์ยิ่งทำหน้าสับสน
“ฉันจะรู้ได้ยังไง? ก็ฟังมาจากพ่อ”
…………………………………………..


## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 4 คนเลี้ยงแกะ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปหาพ่อนายกัน” ลูเมี่ยนกล่าวพร้อมกับลุกพรวด
เขามีนิสัยคิดไวทำไว และทราบดีว่าต้องรีบขุดคุ้ยตำนานหมู่บ้านให้เสร็จโดยเร็ว เพราะยิ่งช้าก็ยิ่งเสี่ยงต่อการล่วงรู้ไปถึงหูโอลัวร์
หากเป็นเช่นนั้น อีกฝ่ายไม่ยอมให้เขาสืบต่อแน่
ในสายตาโอลัวร์ การไล่ตามพลังวิเศษคือพฤติกรรมที่อันตรายอย่างยิ่ง
มีหรือที่เราจะไม่รู้ว่ามันอันตราย? โอลัวร์ไม่มีทางโกหกเรื่องแบบนี้แน่ แต่ไม่ว่าตรงหน้าจะมีภูผาคมมีดหรือทะเลเพลิงรออยู่ เราก็ต้องมุ่งหน้าไป ไม่ปล่อยให้โอลัวร์เผชิญปัญหาตามลำพังเด็ดขาด…ระหว่างลุก ความคิดข้างต้นแล่นเข้ามาในหัวลูเมี่ยน
ทุกครั้งที่เล่าว่าโลกนี้น่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ โอลัวร์จะทำหน้าเครียดปนกังวลอย่างเห็นได้ชัด!
แรมงด์·เคร็กก์ยิ่งสับสน
“ไปหาพ่อทำไม?”
“เพื่อถามว่าตำนานจอมเวทนั่น เกิดขึ้นนานแล้วหรือยัง” ลูเมี่ยนหันไปตอบ
เรื่องง่ายๆ แค่นี้ทำไมถึงเข้าใจยากนัก? คงต้องหาเวลาพาไปตรวจสมองแล้วกระมัง
ขณะมองลูเมี่ยน ใบหน้าแรมงด์ยังคงเต็มไปด้วยคำถาม
“อยากรู้เวลาที่แน่ชัดไปทำไม?”
หืม…กุเรื่องขึ้นมาอำเจ้านี่ หรือว่าบอกความจริงดี? จู่ๆ ลูเมี่ยนก็เหม่อคิด
เมื่อลองคำนึงว่า การขุดคุ้ยจากนี้คงไม่พ้นสายตาของเพื่อนอยู่ดี และเหตุผลแท้จริงที่ไล่ตามตำนานหมู่บ้านก็ฟังดูเหมือนเรื่องโกหกอยู่แล้ว ยากที่จะมีใครเชื่อ ลูเมี่ยนจึงผุดความคิดแสบสัน
เด็กหนุ่มเผยรอยยิ้มที่มักทำตอนแกล้งคน
“…” แรมงด์ผงะถอยหลังสองก้าว “รีบๆ ตอบมา!”
ลูเมี่ยนจัดแต่งโค้ตสีเข้มกับเสื้อลินินให้กระชับ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ตำนานจอมเวทเรื่องนี้น่าสนใจดี”
“ตรงไหน?” แรมงด์คิดสักพักก่อนจะถาม
“ประโยคที่บอกว่า ‘ในหมู่บ้านเราเคยมีจอมเวทคนหนึ่ง’ ยังไงล่ะ” ลูเมี่ยนตอบขึงขัง “ลองคิดตามดูนะ เวลาที่ฉันจะแต่งเรื่องมาหลอกคน ฉันจะไม่เอ่ยถึงเวลา สถานที่ หรือภูมิหลังที่ทุกคนสามารถยืนยันข้อเท็จจริงได้ทันที แต่ตำนานกลับบอกไว้ชัดเจนว่า หมู่บ้านกอร์ตูของเราเคยมีจอมเวท ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก ทุกคนก็ต้องแย้งได้ง่ายๆ เลยสิ?”
“แต่มันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว” แรมงด์เถียง
“ฉันก็หมายถึงเมื่อนานมาแล้วนั่นแหละ คนสมัยนั้นคงยืนยันได้ง่ายๆ ว่ามีจอมเวทตายในหมู่บ้านจริง” ลูเมี่ยนพูดไปยิ้มไป “แต่ถ้ามันลากยาวมาจนถึงปัจจุบัน ก็อาจเป็นไปได้ว่ามันคือความจริง”
เหตุผลนี้ยังโน้มน้าวแรมงด์ไม่สำเร็จ
“แต่เวลาแต่งเรื่องขึ้นมา นายเองก็ชอบใช้คำว่า ‘ร้อยปีก่อน’ ‘หลายร้อยปีก่อน’ ‘เมื่อนานมาแล้ว’ เพื่อไม่ให้ใครจับผิดได้”
“นี่คือเหตุผลที่เราต้องให้พ่อนายช่วยยืนยัน!” ลูเมี่ยนทำหน้ายังกับพูดว่า ‘ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าทำไมถึงอยากเจอพ่อนาย’
“ก็จริง…” แรมงด์ยอมรับคำอธิบาย แต่ก็ตงิดใจแปลกๆ
เมื่อทั้งสองออกจากจัตุรัสแล้วเดินลึกเข้าไปในหมู่บ้าน แรมงด์เพิ่งจะกระจ่าง
“แล้วนายจะยืนยันข้อเท็จจริงของตำนานไปทำไม?”
“จอมเวทไง จอมเวทเชียวนะ! ถ้าเรายืนยันได้ว่าเขาอาศัยอยู่ที่บ้านหลังไหน และถูกฝังไว้ตรงไหน เราอาจไขปริศนาความลับและได้พลังที่ก้าวข้ามขีดจำกัดมนุษย์มา” ลูเมี่ยนพูดความจริงที่ดูเหมือนเรื่องโกหก
เป็นไปตามคาด แรมงด์ทำหน้าทำนองว่า ‘อย่ามาหลอกกันเสียให้ยาก’
“ตำนานพวกนี้ส่วนใหญ่แต่งขึ้นเพื่อขู่ให้เด็กกลัว มันจะจริงได้ยังไง…”
“มิหนำซ้ำ การไล่ล่าพลังของจอมเวทจะทำให้นายถูกโยนขึ้นศาล!”
สาธารณรัฐอินทิส ตั้งอยู่บนทวีปเหนือของโลก นับถือศาสนา ‘สุริยันเจิดจรัส’ กับ ‘เทพจักรกลไอน้ำเป็นหลัก’ ศาสนจักรทั้งสองผูกขาดความศรัทธาในอินทิสไว้ทั้งหมด ไม่เปิดโอกาสให้ศาสนจักร ‘เทพธิดารัตติกาล’ และ ‘วายุสลาตัน’ จากอาณาจักรโลเอ็น ศาสนจักร ‘พระแม่ธรณี’ จากอาณาจักรเฟเนพ็อต ศาสนจักร ‘เทพแห่งปัญญาความรู้’ จากแคว้นมัชฌิมทักษิณ ลุนเบิร์ก และศาสนจักร ‘เทพสงคราม’ จากจักรวรรดิฟุซัคเข้ามาเผยแผ่ศาสนา
ศาลของศาสนจักรสุริยันเจิดจรัสคือแหล่งความกลัวในจิตใจผู้คน กลุ่มคนนอกรีตหรือสาวกศาสนาอื่นล้วนถูกจองจำและทรมานอย่างโหดเหี้ยม
ลูเมี่ยนหัวเราะ
“กลัวทำไม? นายเป็นคนบอกเองว่าตำนานส่วนใหญ่ถูกแต่งขึ้นมา เราแทบไม่มีทางเจอร่องรอยของจอมเวทอยู่แล้ว”
“นอกจากนั้น ต่อให้เราโชคดีเจอสิ่งที่จอมเวททิ้งไว้ แต่ก็ไม่จำเป็นว่าต้องสืบทอดพลังต้องห้ามเสมอไป สามารถนำมันไปส่งให้ศาสนจักรเพื่อแลกกับรางวัล…เป็นถึงจอมเวท อาจจะถูกฝังพร้อมกับขุมทรัพย์ล้ำค่าก็ได้”
ศาสนจักรที่ลูเมี่ยนหมายถึงคือสุริยันเจิดจรัส เนื่องจากหมู่บ้านกอร์ตูของพวกเขาไม่มีโบสถ์จักรกลไอน้ำตั้งอยู่ จะพบได้เฉพาะหัวเมืองใหญ่และเขตอุตสาหกรรมเท่านั้น
เห็นแรมงด์เริ่มคล้อยตาม ลูเมี่ยนแอบจิ๊ปากพร้อมกับพูดเสริม
“นายอยากเป็นคนเลี้ยงแกะจริงๆ หรือไง?”
คนเลี้ยงแกะที่เด็กหนุ่มหมายถึง มิใช่คนเลี้ยงแกะบนทุ่งหญ้าตามชนบทที่ชาวเมืองใหญ่คิด มิใช่ส่วนหนึ่งของครอบครัวที่คอยต้อนแกะไปกินหญ้าและดูแลเอาใจใส่
ในเขตดาลีแอช แคว้นไรสตัน ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของหมู่บ้านกอร์ตู คนเลี้ยงแกะคืออาชีพหนึ่ง ซึ่งมีชะตากรรมต้องเหน็ดเหนื่อยและเดียวดาย
พวกเขาจะถูกเจ้าของแกะจ้างให้ต้อนแกะนับสิบนับร้อยตัว เดินไปกลับระหว่างภูเขาและทุ่งหญ้า
การทำแบบนี้ถูกเรียกว่า ‘ผลัดถิ่น’ ในทุกฤดูใบไม้ร่วง เมื่อทุ่งหญ้าบนภูเขาสูงรอบหมู่บ้านกอร์ตูเริ่มเหี่ยวเฉา คนเลี้ยงแกะต้องต้อนฝูงออกจากภูเขาไปยังทุ่งหญ้าไกลๆ ที่อบอุ่นกว่า โดยมากต้องข้ามเขตพรมแดนเข้าไปในอาณาจักรเฟเนพ็อตหรือลุนเบิร์ก ช่วงต้นเดือนพฤษภาคมจะกลับมายังหมู่บ้านพร้อมกับแกะ ตัดขนแกะและหย่านมลูกแกะ ช่วงเดือนมิถุนายนจะย้ายไปอยู่ทุ่งหญ้าสูงบนเขา หลับนอนในกระท่อม ทำชีส และพาแกะกินหญ้า จนกระทั่งอากาศกลับมาหนาวอีกครั้ง
ด้วยเหตุนี้ ผ่านไปปีแล้วปีเล่า คนเลี้ยงแกะต้องอยู่ในวังวนเดิมๆ ซ้ำซาก ชีวิตมีเพียงการเดินทางไม่รู้จบ ได้กลับหมู่บ้านแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ส่งผลให้เกือบทุกคนต้องครองโสด ยากจะมีใครอยากแต่งงานด้วย ยากที่จะสร้างครอบครัว แม่หม้ายบางคนที่จำใจต้อนแกะหาเพื่อเลี้ยงชีพจึงเป็นที่นิยมในสังคมนี้
แรมงด์เงียบไป
ผ่านไปสักพัก เขากล่าวสองจิตสองใจ
“ฟังจากที่นายเล่า…ก็ดูน่าสนุกอยู่นะ ฆ่าเวลาได้ดีเลย”
ตามปกติแล้ว เมื่อครอบครัวตัดสินใจว่าจะให้ลูกคนไหนเป็นคนเลี้ยงแกะ เด็กจะถูกส่งไปทำงานกับคนเลี้ยงแกะในช่วงอายุสิบห้าถึงสิบแปดปีเพื่อเรียนรู้วิธีต้อนแกะ พอครบสามปี เด็กคนนั้นจะกลายเป็นคนเลี้ยงแกะเต็มตัว และเริ่มมองหาผู้ว่าจ้าง
แรมงด์วัยสิบเจ็ดปีอาศัยข้ออ้างต่างๆ นานา เพื่อเลื่อนการ ‘ฝึกงาน’ เป็นคนเลี้ยงแกะมาสองปี หากชีวิตไม่พบจุดพลิกผัน เขาต้องเริ่มเรียนรู้วิธีต้อนแกะในปีหน้า
“ไปกันเถอะ” ลูเมี่ยนตบบ่าแรมงด์ “พ่อนายอยู่ที่นาหรือที่บ้านล่ะ?”
“พักนี้ไม่ค่อยมีอะไรให้ทำ เทศกาลมหาพรตใกล้เข้ามาแล้ว ถ้าไม่อยู่บ้านก็คงอยู่ที่ร้านเหล้า” แรมงด์กล่าวด้วยความอิจฉา “นายไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย? สมแล้วที่ไม่ใช่ครอบครัวชาวนา โชคดีมากนะที่มีพี่สาวดีๆ แบบนี้!”
ลูเมี่ยนสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกง ย่างกรายเชื่องช้าโดยไม่แยแสเสียงถอนหายใจของแรมงด์
เมื่อเข้าใกล้ร้านเหล้าโทรมๆ ในหมู่บ้าน ใครบางคนเดินเข้ามาใกล้จากริมทาง
อีกฝ่ายสวมโค้ตยาวสีน้ำตาลที่มีฮู้ด มัดเชือกรอบเอว สวมรองเท้าหนังสีดำคู่ใหม่ที่ดูนุ่มสบาย
“ปิแยร์…ปิแยร์ตระกูลแบรี?” แรมงด์อุทานด้วยความตกใจ
ลูเมี่ยนเองก็หยุดเดิน เหลียวกลับไปมองริมถนน
“ฉันเอง” ปิแยร์·แบรียิ้มตอบพลางโบกมือ
ร่างกายค่อนไปทางผอม เบ้าตาจมเล็กน้อย ผมสีดำหยักศกมันแผล็บ ใบหน้ามีหนวดเครารกครึ้ม ดูเหมือนไม่ได้โกนมานานมาก
“กลับมาทำไม?” แรมงด์ถามหน้าฉงน
ปิแยร์·แบรีเป็นคนเลี้ยงแกะ หากคำนึงว่าตอนนี้ยังเป็นช่วงปลายมีนาคมถึงต้นเมษายน เขาควรต้องต้อนแกะอยู่บนทุ่งหญ้าด้านนอกช่องเขา ทำไมถึงอยู่ที่หมู่บ้านได้?
ต่อให้การ ‘ผลัดถิ่น’ รอบนี้มุ่งหน้าไปยังพรมแดนทางเหนือของลุนเบิร์กหรือเฟเนพ็อต แต่ช่วงนี้ควรเป็นเวลาที่เพิ่งจะเริ่มเดินทางกลับ อีกนานนับเดือนกว่าจะถึงหมู่บ้าน
ปิแยร์ เจ้าของดวงตาสีน้ำเงินอ่อนโยน กล่าวอย่างร่าเริง
“ใกล้จะถึงเทศกาลมหาพรตแล้วนี่? ฉันไม่ได้เข้าร่วมมานาน ครั้งนี้ไม่อยากพลาดน่ะ!”
“ไม่ต้องห่วง ฉันมีสหายคอยดูแลฝูงให้ หนึ่งในข้อดีของคนเลี้ยงแกะก็คือ ‘ไม่มีคนคุมงาน’ ขอเพียงหาคนมาช่วยทำงานแทน ฉันสามารถไปที่ไหนก็ได้”
มหาพรตคือเทศกาลเฉลิมฉลองทั่วอินทิส ผู้คนจะต้อนรับการมาเยือนของฤดูใบไม้ร่วงด้วยธรรมเนียมแตกต่างกันไป รวมถึงการสวดวิงวอนขอให้พืชผลอุดมสมบูรณ์
เทศกาลนี้มิได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับศาสนจักร ‘สุริยันเจิดจรัส’ หรือ ‘เทพจักรกลไอน้ำ’ แต่เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมท้องถิ่น
ในเมื่อมิใช่การสักการบูชาเทพองค์อื่น เหล่าศาสนจักรในจารีตจึงปล่อยผ่าน
“คงอยากเห็นสินะ ว่าใครจะถูกเลือกให้เป็นนางฟ้าใบไม้ผลิ?” ลูเมี่ยนแกล้งหยอกด้วยรอยยิ้ม
ในเทศกาลมหาพรตของหมู่บ้านกอร์ตู หญิงงามจะถูกเลือกให้รับบทนางฟ้าใบไม้ผลิ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาล
ปิแยร์ยิ้มตาม
“ฉันหวังให้เป็นโอลัวร์ พี่สาวของนาย แต่เธอไม่เอาด้วยแน่ และอายุก็อาจจะเกินเกณฑ์”
“ถ้างั้น…” เขาชี้ไปทางร้านเหล้าใกล้ๆ “ฉันจะไปสวดมนต์ที่โบสถ์ เสร็จแล้วจะกลับมาเลี้ยงเหล้านะ”
แรมงด์ตอบตามจิตใต้สำนึก
“ไม่จำเป็น นายไม่ได้รวยอะไร”
“ฮะๆๆ! พระองค์สอนเราว่า ‘ต่อให้มีแค่เหรียญทองแดงเดียว ก็จงแบ่งปันกับพี่น้องที่ยากจนกว่า’” ปิแยร์เอ่ยสุภาษิตที่นิยมพูดกันในหมู่คนเลี้ยงแกะแห่งเขตดาลีแอช
ได้ยินแบบนั้น ลูเมี่ยนยิ้มให้แรมงด์
“ตอนนี้ปิแยร์รวยแล้ว เขาจะเลี้ยงก็ไม่แปลก!”
เด็กหนุ่มชี้ไปที่รองเท้าหนังคู่ใหม่เอี่ยมของปิแยร์
ปิแยร์·แบรีทำหน้ามีความสุข
“ผู้ว่าจ้างคราวนี้ใจกว้างมาก ยกแกะให้ฉันหลายตัว หลังจากนี้ยังจะแบ่งขนแกะ ชีส และหนังแกะให้ด้วย”
รายได้ของคนเลี้ยงแกะส่วนใหญ่จะเป็นอาหาร เงินอีกนิดหน่อย และส่วนแบ่งปศุสัตว์ ชีส ขนสัตว์ และหนังสัตว์ ปริมาณที่แน่ชัดขึ้นอยู่กับสัญญาจ้าง
สำหรับคนเลี้ยงแกะที่ต้องเดินทางไกล รองเท้าหนังดีๆ ถือเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้
มองดูปิแยร์·แบรีมุ่งหน้าไปยังจัตุรัส สายตาลูเมี่ยนทวีความสงสัยเจือครุ่นคิด
เด็กหนุ่มพึมพำเงียบ
“แค่จะกลับมาร่วมงานมหาพรต ถึงกับยอมเสียเวลาหนึ่งถึงสองสัปดาห์ หรือแม้กระทั่งร่วมเดือน?”
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ลูเมี่ยนสลัดความสงสัย แล้วเดินตรงเข้าร้านเหล้าพร้อมกับแรมงด์
ร้านเหล้าไม่มีชื่อ และไม่จำเป็น ในเมื่อเป็นร้านเหล้าเดียวในหมู่บ้านกอร์ตู ชาวบ้านพร้อมใจกันเรียก ‘ร้านเหล้าคร่ำครึ’
เดินเข้ามาในร้าน ลูเมี่ยนมองกวาดตามความเคยชิน
ทันใดนั้น สายตาสะดุดอยู่กับจุดหนึ่ง
เด็กหนุ่มเห็นคนต่างถิ่นที่รีบกลับไปตั้งแต่เมื่อคืน
เป็นคนละกลุ่มกับไรอัน ลีอา และวาเลนไทน์
อีกฝ่ายคือสตรีในชุดเดรสยาวสีส้มอมเหลือง ผมสีน้ำตาลหยักศกเล็กน้อย ปล่อยทิ้งตัวตามธรรมชาติ นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนจดจ่ออยู่กับเครื่องดื่มสีแดงอ่อนๆ ในมือ
หน้าตางดงามพร่างพริ้ง ทำตัวเอ้อระเหย ดูไม่เข้ากับร้านเหล้าต่ำตมที่มีบรรยากาศสลัวๆ เลยสักนิด
…………………………………………..


## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 5 ไพ่
ไวน์แดงอ่อน…สมแล้วที่มาจากมหานคร…สายตาลูเมี่ยนหยุดอยู่ที่แก้วไวน์ในมือสตรี
ไวน์แดงอ่อนคือเหล้าหวานที่กลั่นจากน้ำตาลและเชอร์รี่หมัก ได้รับความนิยมในหมู่สตรีด้วยเหตุผลด้านกลิ่นและสี ผลไม้อื่นสามารถทดแทนเชอร์รี่ได้ โดยรสชาติจะเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย
ไวน์แดงอ่อนเป็นเครื่องดื่มชั้นดีเพียงไม่กี่ชนิดที่มีขายในร้านเหล้าคร่ำครึของหมู่บ้านกอร์ตู จุดเริ่มต้นมาจากมาดามปัวริสผู้เคยไปเที่ยวบีกอร์ เมืองหลวงของแคว้น เกิดตกหลุมรักไวน์สีอ่อนชนิดนี้
คุณนายปัวริสคือภรรยาของบีโอส เจ้าหน้าที่ปกครองท้องถิ่นและผู้พิพากษาเขต บรรพชนของเธอเป็นขุนนาง แต่สูญเสียศักดินาไปในยุคจักรพรรดิโรซายล์
เธอยังเป็นหนึ่งในชู้รักของหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์ บาทหลวงท้องถิ่น ความลับนี้มีเพียงน้อยคนในหมู่บ้านที่ทราบ ลูเมี่ยนคือหนึ่งในนั้น
เด็กหนุ่มถอนสายตากลับ แล้วเดินไปทางเคาน์เตอร์บาร์
ที่นั่นมีชายวัยสี่สิบนั่งอยู่ แต่งกายด้วยเสื้อลินินและกางเกงขายาวที่เข้าคู่กัน เรือนผมสีน้ำตาลทั้งบางและกระเซิง ตามรอบดวงตา ปาก และหน้าผากมีริ้วรอยการทำงานหนักตลอดหลายปี
ไม่ใช่ใครนอกจากบิดาของแรมงด์ ปิแยร์·เคร็กก์
อีกหนึ่งปิแยร์
เป็นเหตุผลที่ลูเมี่ยนเคยเล่นมุกต่อหน้าลีอากับไรอัน โดยบอกว่าการเรียก ‘ปิแยร์’ ในร้าน จะทำให้แขกอย่างน้อยหนึ่งในสามหันมามอง
ในหมู่บ้านนี้ ผู้คนจะจำแนกปิแยร์และกิโยมด้วยการนำชื่อตระกูลมาต่อท้าย ไม่อย่างนั้นคงแยกแยะไม่ได้ว่าใครเป็นใคร
ในหลายครอบครัว พ่อลูกดันใช้ชื่อปิแยร์หรือกิโยมร่วมกัน ข้างบ้านต้องเติม ‘เฒ่า’ ‘ใหญ่’ หรือ ‘น้อย’ เวลาเรียกเพื่อให้แตกต่างกัน
“พ่อ ทำไมไม่ไปคุยกับคนอื่นๆ ที่จัตุรัสหมู่บ้านล่ะ?” แรมงด์เดินเข้าไปหาพ่อตัวเอง
ผู้ชายในหมู่บ้านนิยมรวมตัวกันใต้ต้นเอล์มที่ลานจัตุรัส หรือไม่ก็บ้านใครสักคนเพื่อเล่นทอยเต๋า ไพ่ หมากรุก รวมถึงซุบซิบนินทาข่าวลือ เพราะการหมกตัวอยู่ที่ร้านเหล้ามีค่าใช้จ่าย
ปิแยร์·เคร็กก์ถือแก้วไวน์องุ่นแดง เหล่มองลูกชายคนที่สอง
“เดี๋ยวค่อยไป ตอนนี้ที่จัตุรัสคงมีคนไม่เยอะ”
ก็จริง พวกผู้ชายในหมู่บ้านไปไหนหมด? ลูเมี่ยนสงสัยขึ้นอย่างปุบปับ
ตอนที่รอใต้ต้นเอล์มจนถึงเมื่อครู่ เขาไม่เห็นใครเลย
“คุณลุง ผมมีเรื่องอยากจะถาม” ลูเมี่ยนตรงเข้าประเด็น
ปิแยร์·เคร็กก์ตื่นตัวทันที
“มุกแกล้งคนแบบใหม่?”
นิทาน ‘เด็กเลี้ยงแกะ’ อิงจากเรื่องจริงสินะ…ลูเมี่ยนเหลือบไปด้านข้าง ส่งสัญญาณให้แรมงด์พูด
แรมงด์รวบรวมความคิดสักพัก แล้วจึงเอ่ยปาก
“พ่อ ตำนานจอมเวทที่เคยเล่าให้ฟังเกิดขึ้นนานหรือยัง? คนที่ต้องใช้วัวเก้าตัวลากโลงศพน่ะ”
ปิแยร์·เคร็กก์จิบไวน์หนึ่งอึก กล่าวด้วยสีหน้ากังขา
“ถามทำไม?”
“ปู่ของแกเคยเล่าให้ฟังตอนฉันเด็กๆ”
แคว้นไรสตันที่หมู่บ้านกอร์ตูตั้งอยู่ รวมถึงแคว้นข้างเคียงอย่างโอเลและซูสิต อยู่ในเขตภาคใต้ของสาธารณรัฐอินทิส โด่งดังด้านการปลูกองุ่น ไวน์ที่นี่โดยเฉพาะเกรดต่ำๆ จะมีราคาถูกมาก บางปีก็ดื่มกันต่างน้ำเปล่า
แรมงด์ทำหน้าผิดหวังทันที เนื่องจากปู่ของเขาเสียไปหลายปีแล้ว
ทันใดนั้น ปิแยร์·เคร็กก์เสริม
“ปู่ของแกเห็นมากับตาตัวเองสมัยยังเด็ก หลังจากนั้นก็กลายเป็นคนกลัวนกฮูกทันที กลัวว่าสัตว์ร้ายนั่นจะขโมยวิญญาณของเขา”
ทั้งลูเมี่ยนและแรมงด์ ทำตาลุกวาวพร้อมกัน
ได้เบาะแสมาจริงๆ!
หมายความว่า ตำนานจอมเวทอ้างอิงจากประสบการณ์ตรงของใครสักคน?
“ปู่ได้บอกไหมว่า จอมเวทคนนั้นอาศัยอยู่แถวไหน หรือถูกฝังที่ไหน?” แรมงด์ถามจี้
ปิแยร์·เคร็กก์ส่ายหน้า
“ใครจะไปสนใจจำ?”
เมื่อเห็นว่าแรมงด์เตรียมถามต่อ ลูเมี่ยนตบบ่าเพื่อนพร้อมกับพูดเสียงดัง
“ไปที่ริมแม่น้ำกันเถอะ”
ขณะแรมงด์เตรียมเดินตามลูเมี่ยน ปิแยร์·เคร็กก์นึกบางอย่างขึ้นได้
“เดี๋ยว…แรมงด์ อีกสองวันแกต้องเป็น ‘เด็กเฝ้ายาม’ แล้ว ฉันจะบอกสิ่งที่ต้องระวังเอาไว้”
‘เด็กเฝ้ายาม’ ต้องคอยลาดตระเวนตามทุ่งหญ้าราบสูงและทุ่งนาใกล้หมู่บ้าน เพื่อเฝ้าระวังมิให้ใครต้อนแกะมากินหญ้าในช่วงงดเว้น เฝ้าระวังมิให้ปศุสัตว์สร้างความเสียหายกับพืชผล
ลูเมี่ยนไม่สนใจจะฟัง จึงเดินไปเข้าห้องน้ำในร้านเหล้า
ขากลับออกมา เขาจงใจเดินผ่านสตรีลึกลับที่ดื่มไวน์แดงอ่อน ผู้ยากจะกะเกณฑ์อายุ
เด็กหนุ่มไม่คิดจะเข้าไปทัก เพียงอยากสำรวจและเก็บรายละเอียดไว้เผื่ออนาคต เหมือนกับตอนที่ลากไรอัน ลีอา และคนอื่นๆ ไปดูหลวงพ่อกำลังเล่นชู้
เหล่มองอย่างแนบเนียนสองสามหน ลูเมี่ยนเตรียมลัดหัวมุมร้านเพื่อไปรอแรมงด์ที่ทางเข้า
ทันใดนั้นเอง หญิงสาวในเดรสสีส้มเหลืองผู้ทำตัวเนิบนาบ เงยหน้าขึ้น
สายตาของลูเมี่ยนที่ยังไม่ได้ถอนกลับ สบกับเธอเข้าอย่างจัง
วินาทีดังกล่าว กระทั่งลูเมี่ยนผู้หน้าหนาปานคอนกรีต ยังถึงกับกระอักกระอ่วน
ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว
เลียนแบบพวกนักบวชกับเจ้าหน้าที่ดีไหม? ถือโอกาสชมเชยความงามของเธอ เปลี่ยนจากการมองเป็นเข้าไปทักทาย? หรือควรทำตัวไร้เดียงสาแบบเด็กๆ ด้วยการวิ่งเตลิดหนีไป?
ขณะเขารวบรวมความคิด หญิงสาวชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“พักหลังมานี้…ฝันอยู่บ่อยๆ ใช่ไหม”
พริบตาเดียว ลูเมี่ยนรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า หัวสมองขาวโพลน ความคิดทั้งหมดถูกแช่แข็ง
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ เด็กหนุ่มฝืนยิ้มแล้วตอบ
“มนุษย์กับความฝันเป็นของคู่กันไม่ใช่หรือ?”
หญิงสาวใช้มือเท้าคาง มองหน้าลูเมี่ยนพลางแค่นหัวเราะเบาๆ
“ความฝันที่เต็มไปด้วยหมอกน่ะ”
เธอรู้ได้ยังไง…! รูม่านตาลูเมี่ยนขยายกว้างด้วยอารามตกใจ ใบหน้าเผยร่องรอยความหวาดกลัว
แม้เด็กหนุ่มจะใช้ชีวิตโลดโผน แต่ด้วยความที่ยังเด็ก จึงควบคุมสีหน้าได้ลำบาก
เย็นไว้ เย็นไว้…ลูเมี่ยนสะกดจิตตัวเอง ผ่อนคลายกล้ามเนื้อใบหน้าพร้อมถามกลับ
“คุณได้ยินเรื่องที่ฉันเล่าให้คนต่างถิ่นสามคนฟังเมื่อคืนสินะ?”
หญิงสาวไม่ตอบ เพียงหยิบสำรับไพ่จากกระเป๋าถือสีส้มที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ
มองหน้าลูเมี่ยนอีกครั้ง เธอยิ้มแล้วกล่าว
“จั่วไพ่สิ มันอาจช่วยไขปริศนาที่ซ่อนอยู่ในความฝัน”
นี่มัน…ลูเมี่ยนทำหน้าตกใจปนไม่เชื่อ
ความตื่นเต้นกำลังถาโถม แต่ก็มาพร้อมความรอบคอบ
ชำเลืองสำรับไพ่ เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเบาๆ แล้วถาม
“ทาโรต์?”
มันดูคล้ายไพ่ทาโรต์ อุปกรณ์สำหรับทำนายดวงชะตาที่จักรพรรดิโรซายล์คิดค้นขึ้น
หญิงสาวก้มมองไพ่ ก่อนจะหัวเราะกับตัวเอง
“โทษที หยิบผิด”
เธอเก็บสำรับไพ่ทาโรต์ยี่สิบสองใบ กลับเข้าไปในกระเป๋าถือใบไม่ใหญ่ไม่เล็ก แล้วหยิบอีกสำรับออกมา
“นี่ก็ไพ่ทาโรต์เหมือนกัน แต่เป็นอาร์คาน่า (Arcana) ชุดเล็ก เธอยังไม่มีสิทธิ์จั่วจากไพ่ชุดใหญ่ และฉันก็ไม่มีสิทธิ์ให้เธอจั่ว…”
อาร์คาน่าชุดเล็กประกอบด้วยไพ่ห้าสิบหกใบ แบ่งเป็นสี่ ‘ดอก’ ประกอบด้วย ถ้วย ไม้ ดาบ และเหรียญ
กำลังพูดเรื่องอะไร…? ลูเมี่ยนเริ่มสับสน
สตรีผู้นี้งามหยดย้อยก็จริง แต่อากัปกิริยาดูไม่ปกติ คล้ายกับมีปัญหาทางจิต
“จั่วหนึ่งใบ” หญิงสาวผู้น่าจะมาจากมหานคร เชื้อเชิญด้วยรอยยิ้มขณะสับไพ่ทาโรต์ชุดเล็ก “ไม่คิดค่าบริการ ลองดูก็ไม่เสียหาย และอาจช่วยแก้ปัญหาความฝันได้ด้วย”
ลูเมี่ยนหัวเราะในคอ
“พี่สาวของฉันมักพูดว่า…ของฟรีแพงที่สุด”
“ก็มีบางส่วนที่จริง” หญิงสาวกล่าวด้วยใบหน้าครุ่นคิด
เธอวางไพ่ชุดเล็กไว้ข้างแก้วไวน์แดงอ่อน แล้วจึงพูดเสริม
“แต่ถ้าเธอยืนกรานที่จะไม่จ่าย คนนอกอย่างฉัน คนต่างถิ่นในหมู่บ้านกอร์ตู จะบังคับให้เธอจ่ายได้อย่างไร”
ก็จริง…แค่จั่วการ์ดเอง ไม่มีอะไรต้องเสีย…เบาะแสเกี่ยวกับความฝันนั่นหาได้ง่ายๆ เสียเมื่อไร? มาอยู่ตรงหน้าแล้วทั้งที จะปล่อยผ่านไปก็กระไรอยู่…สมองลูเมี่ยนประมวลผลอย่างหนัก ไม่รีบร้อนด่วนตัดสินใจ
หญิงสาวก็ไม่เร่งเร้า
ผ่านไปราวสิบวินาที ลูเมี่ยนบรรจงโน้มตัวลง เหยียดมือขวาออกมากวาดกวนไพ่ชุดเล็ก แล้วจึงหยิบใบตรงกลาง
“เจ็ดไม้…หืม” หญิงสาวผู้ทำตัวเนิบนาบ ก้มมองไพ่ของเด็กหนุ่ม
บนหน้าไพ่ ผู้ชายหน้าตาขึงขังใส่เสื้อสีเขียวกำลังยืนอยู่เหนือเนินเขา ถือไม้ยาวหนึ่งแท่ง พลางรับมือกับอีกหกแท่งด้านล่างเนินเขา
“ความหมายคือ?” ลูเมี่ยนถาม
หญิงสาวยิ้ม
“ต้องตีความด้วยตัวเองตามรูปแบบ…วิกฤต ความท้าทาย การเผชิญหน้า ความกล้าหาญ…บลา…บลา…”
“แน่นอน การตีความมิใช่สาระหลัก สิ่งสำคัญก็คือ ไพ่ใบนี้เป็นของเธอแล้ว หากวันใดชะตาเวียนมาถึง เธอจะค้นพบความหมายที่แท้จริงของมัน”
“เป็นของฉัน?” ลูเมี่ยนยิ่งงงงวย
คงไม่ได้มีคำสาปฝังอยู่หรอกนะ?
หญิงสาวเก็บไพ่ชุดรองที่เหลือเข้ากระเป๋า ยกแก้วกระดกไวน์แดงอ่อนที่เหลือจนเกลี้ยง
เธอเมินคำถามของลูเมี่ยน เพียงเยื้องกรายไปทางบันไดริมผนังฝั่งหนึ่งของร้านเหล้าคร่ำครึ จุดหมายคือชั้นสอง
สื่อเป็นนัยว่าอาศัยอยู่ที่นี่
ลูเมี่ยนอยากตามไป แต่เดินได้ก้าวเดียวก็ต้องชะงัก หัวสมองกำลังสับสนว้าวุ่น
นี่เป็นแค่ไพ่ธรรมดาๆ จริงหรือ?
ถ้าเธอให้ไพ่กับเรา สำรับก็ต้องไม่สมบูรณ์ จนไม่สามารถใช้งานได้อีก?
โอลัวร์อาจจะสังเกตเห็นความพิเศษของมัน…
ทันใดนั้น แรมงด์เดินเข้ามาใกล้
“มีอะไร?”
“เปล่า…คนต่างถิ่นคนนั้นสวยดี” ลูเมี่ยนตอบส่งๆ ด้วยท่าทีไม่เกร็ง
“ฉันว่าโอลัวร์พี่ของนายสวยกว่านะ” จากนั้น แรมงด์หรี่เสียงลง “ลูเมี่ยน…แล้วเราจะเอายังไงกันต่อ? ปู่ของฉันเสียไปนานแล้วนะ”
ลูเมี่ยนที่อยากกลับบ้านแล้ว ครุ่นคิดสักพักก่อนจะตอบ
“วิธีแรก…ไล่ถามคนเฒ่าคนแก่ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับปู่ของนาย…วิธีที่สอง ไปดูบันทึกที่โบสถ์ แต่เก็บไว้เป็นวิธีสุดท้ายจริงๆ”
นึกขึ้นได้ว่าตนเพิ่งเปิดโปงกิจกามของหลวงพ่อ ลูเมี่ยนเชื่อว่าพักนี้ควรหลีกเลี่ยงการเข้าโบสถ์ ยกเว้นในสถานการณ์คับขัน
ในหมู่บ้านอย่างกอร์ตูที่มีโบสถ์เพียงแห่งเดียว เนื่องด้วยภาวะขาดแคลนเจ้าหน้าที่ ทางโบสถ์จึงเข้ามาช่วยงานด้านการปกครองในบางเรื่อง เช่นจดบันทึกการสมรส จดบันทึกการฝังศพ
โดยไม่รอให้แรมงด์ถาม ลูเมี่ยนเสริมต่อ
“แยกย้ายกันไปหาว่ามีผู้สูงอายุคนใดเข้าข่ายบ้าง แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปคุยกับพวกเขา”
“อื้อ!” แรมงด์ตกปากรับคำทันที
…
ในบ้านสองชั้นครึ่งรวมใต้ดิน
ได้ฟังเรื่องราวจากลูเมี่ยน โอลัวร์ตรวจสอบไพ่ ‘เจ็ดไม้’ อย่างใกล้ชิดแล้วจึงพูด
“เป็นแค่ไพ่ธรรมดาจริงๆ นั่นแหละ…จับสัมผัสของคำสาปหรือสิ่งแปลกปลอมไม่ได้เลย”
“โอลัวร์ เอ่อ…พี่…คิดว่าเจตนาของคนต่างถิ่นคืออะไร? เธอคนนั้นรู้ความฝันของฉันได้ยังไง?” ลูเมี่ยนถาม
โอลัวร์ส่ายศีรษะ
“ไม่ต้องกังวลไป ทางนั้นทำตัวค่อนข้างเปิดเผย”
“ฉันจะคอย ‘จับตา’ ดูเธออย่างใกล้ชิดไปอีกสักพัก”
“แล้วก็…นายเก็บไพ่ใบนี้ไว้ก่อน อาจมีการเปลี่ยนแปลงในอนาคต แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะคอยสอดส่องให้เอง”
“ตกลง” ลูเมี่ยนพยายามทำตัวผ่อนคลาย
…
กลางดึกสงัด
ลูเมี่ยนสอดไพ่ ‘เจ็ดไม้’ ไว้ในเสื้อที่แขวนอยู่บนเก้าอี้ ก้าวขึ้นเตียงแล้วหลับตานอน
ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ ลูเมี่ยนในสภาวะสะลึมสะลือ เห็นสายหมอกสีเทาอีกครั้ง
ทันใดนั้น เขาสะดุ้งตื่น กลายเป็น ‘มีสติ’ ในความฝัน
ทุกสิ่งดูคมชัดไปเสียหมด
แต่ความฝันที่เต็มไปด้วยหมอกสีเทายังคงอยู่
…………………………………………..


## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 6 ซากปรักหักพัง
ลูเมี่ยนกวาดสายตาไปรอบๆ ตามความเคยชิน
ในการมองเห็นมีโต๊ะ เก้าอี้ ชั้นหนังสือ ตู้เสื้อผ้า และเตียงนอนที่คุ้นตา
เป็นห้องนอนของเขาเอง เพียงแต่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีเทา
ฝันรู้ตัว (Lucid dream) ? เรากำลังฝันแบบรู้ตัว? รูม่านตาลูเมี่ยนกำลังเบิกกว้าง
ฝันรู้ตัวหมายถึงความฝันที่สามารถคิด ตัดสินใจ และยังหลงเหลือความทรงจำเมื่อตื่นขึ้นมา เป็นภาวะที่เกิดขึ้นได้ยาก แต่หากฝึกฝนจนชำนาญก็สามารถสั่งให้เกิดขึ้นได้
ก่อนหน้านี้ โอลัวร์พยายามสร้างฝันรู้ตัวให้ลูเมี่ยนเพื่อไขปริศนาของหมอกสีเทา แต่ไม่มีครั้งใดสำเร็จ
ทว่า ด้วยเหตุผลบางอย่าง ตอนนี้ลูเมี่ยนมีสติภายในฝันที่เกี่ยวกับหมอก
หลังจากตกตะลึงปนสับสนอยู่สักพัก เด็กหนุ่มรวบรวมสติ ไตร่ตรองหาความเป็นไปได้
“เป็นฝีมือของไพ่ทาโรต์ ‘เจ็ดไม้’ ใบนั้น?”
“ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า ไพ่จะช่วยเราไขปริศนาความฝัน…”
“การที่เรามีสติในความฝัน ก็เพื่อสำรวจดินแดนที่เต็มไปด้วยหมอกสีเทา?”
“หืม…เทียบกับความทรงจำครั้งก่อนๆ หมอกดูจางลงมาก…มากๆ…”
ท่ามกลางกลุ่มก้อนความคิดที่แล่นเข้ามา ลูเมี่ยนหมุนตัวกลับ เดินไปหาเก้าอี้เอนหลัง ใช้สองมือเท้าโต๊ะริมหน้าต่าง แล้วจึงกวาดสายตามองออกไป
ภาพที่เห็นมิใช่ภาพที่คุ้นเคย
ความฝันนี้มิได้จำลองหมู่บ้านกอร์ตูที่เขาอาศัยอยู่
ภายใต้หมอกบางๆ สีเทาอ่อน สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือภูเขาสูงตระหง่าน ประกอบขึ้นจากหินสีแดงน้ำตาลและดินสีแดงน้ำตาลโดยไม่มีสิ่งอื่นเจือปน สูงจากพื้นราวยี่สิบสามสิบเมตร
รอบภูเขาคือทิวแถวอาคารบ้านเรือนที่เรียงกันเป็นวงกลม บางหลังพังถล่มไม่เหลือชิ้นดี บางหลังไหม้เกรียมจนจำเค้าเดิมไม่ได้
ในสายตาลูเมี่ยน พวกมันดูเหมือนซากปรักหักพังของสุสาน เรียงกันเป็นวงกลมแบบไม่กลมนัก
พื้นดินไม่เรียบ เต็มไปด้วยหลุมกับหินใหญ่ แต่ไม่มีวัชพืชสักกอเดียว
เหนือสิ่งอื่นใด หมอกบนท้องฟ้าทั้งหนาและขาวโพลน จนลูเมี่ยนบอกไม่ได้ว่ามีพระอาทิตย์ลอยอยู่หรือไม่ เห็นเพียงบรรยากาศที่ค่อนข้างสลัว คล้ายกับยามราตรีที่มีเพียงแสงดาว
เฝ้าสังเกตอย่างระมัดระวังสักพัก เขาพึมพำกับตัวเอง
“นี่คือทั้งหมดของความฝัน?”
นี่คือร่างจริงของฝันที่คอยหลอกหลอนตนมาหลายปี?
เหม่อมองอยู่ครู่หนึ่ง ลูเมี่ยนเริ่มขบคิดบนพื้นฐานความจริง
“ฝันนี้ซ่อนความลับไว้ที่ไหน?”
“บนยอดเขานั่น หรือในซากอาคาร?”
ลูเมี่ยนไม่รีบออกจากห้องนอนเพื่อไปสำรวจ ยังคงตั้งใจเก็บรายละเอียดของทุกสิ่งในระยะสายตา
ทันใดนั้น เขาเชื่อว่าตนเห็นเงารางๆ ภายในซากปรักหักพังรอบภูเขา
คำนึงจากความสูงที่ไม่มากนักของบ้านสองชั้น ผนวกกับหมอกที่ถึงจะบางลง แต่ก็ยังบดบังทัศนวิสัย ลูเมี่ยนไม่อาจแน่ใจได้ว่าตนเห็นจริงหรือคิดไปเอง
ผ่านไปสักพัก เด็กหนุ่มบรรจงถอนหายใจ กล่าวกับตัวเองเงียบงัน
“ไม่ต้องรีบ อดทนไว้…อดทน…”
“ความฝันนี้…ดูแล้วคงซ่อนความลับไว้มากมาย อาจไม่ใช่ของเราทั้งหมด…การบุ่มบ่ามสำรวจอาจนำพาไปสู่อันตราย…”
“อา…สิ่งแรกที่ต้องทำพรุ่งนี้ คือการตามหาผู้หญิงคนนั้น หยั่งเชิงว่าถามอะไรเพิ่มเติมได้ไหม จึงค่อยคิดก้าวถัดไป…”
ท่ามกลางวังวนความคิด ลูเมี่ยนถอนสายตากลับ เตรียมออกจากความฝันเพื่อนอนหลับอย่างสงบ
แต่ในภาวะฝันรู้ตัว เขากลับไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะ ‘ตื่น’ จริงๆ
หลังจากลองผิดลองถูกหลายหน เด็กหนุ่มตัดสินใจนอนราบไปบนเตียง พยายามคนกวนความคิดให้ยุ่งเหยิง ลอกเลียนภาวะขณะหลับที่เคยเป็นมา
ผ่านไปนานแค่ไหนไม่อาจทราบได้ ลูเมี่ยนลุกนั่งบนเตียง ตาเห็นแสงอาทิตย์สีทองเล็ดลอดผ่านผืนผ้าม่านในห้องนอน
“ตื่นได้สักที…”
“อย่างที่คิด การนอนในความฝันจะนำไปสู่ภาวะยุ่งเหยิง ช่วยให้ออกมาได้…”
ลูเมี่ยนถอนหายใจโล่งอก พึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้น เสียงเคาะดังมาจากประตูห้อง
“โอลัวร์?” ลูเมี่ยนเกร็งตัวทันที กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่น่าอภิรมย์
“ฉันเอง” เสียงโอลัวร์ดังเข้ามาด้านใน
ลูเมี่ยนกลิ้งออกจากเตียง รีบเดินตัวปลิวไปที่ประตู มือเลื่อนไปคว้าที่จับแล้วดึงเข้าหาตัว
ไม่ผิดจากที่คิด ด้านนอกมีโอลัวร์ยืนอยู่ สวมชุดนอนผ้าไหมสีขาว เรือนผมสีบลอนด์ทิ้งน้ำหนักไปตามแผ่นหลัง
“เป็นยังไงบ้าง?” ราวกับหญิงสาวมั่นใจว่าลูเมี่ยนเพิ่งตื่น
ฝ่ายหลังไม่ปิดบัง เล่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นให้โอลัวร์ฟัง
ฝั่งพี่สาวผงกหัวในท่าครุ่นคิด
“ไพ่ใบนั้นนำพาไปสู่ฝันรู้ตัวสินะ…”
หญิงสาวถาม
“คิดจะทำยังไงต่อ?”
ลูเมี่ยน ‘หืม’ ในลำคอ
“หาอะไรกินแล้วไปหาผู้หญิงคนนั้น ดูว่าจะได้ข้อมูลจากเธอเพิ่มไหม รวมถึงสืบหาเจตนาของเธอ”
“อาฮะ” โอลัวร์ไม่คัดค้าน
เพียงเสริม
“ฝันที่นายเล่ามา…ฉันจะเขียนไปถามเพื่อนๆ เพื่อค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่”
กล่าวจบ หญิงสาวเหลือบมองลูเมี่ยนที่สั่นเกร็งกะทันหัน จึงยิ้มอย่างร่าเริง
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะตัดทอนรายละเอียดบางอย่างออก ยังไม่เล่าทั้งหมดในคราวเดียว…หลักการ ‘ค่อยเป็นค่อยไป’ คือสิ่งที่ฉันสอนนายกับมือ ยังจำได้น่า”
“แล้วก็…เวลาคุยกับผู้หญิงคนนั้น อย่าทำตัวก้าวร้าวนัก เป็นมิตรให้มากที่สุด เราไม่ได้กลัวเธอ เพียงแต่การเพิ่มหนึ่งมิตรดีกว่าการเพิ่มหนึ่งศัตรู”
“ไม่มีปัญหา” ลูเมี่ยนรับปากเสียงขรึม
…
หมู่บ้านกอร์ตู ร้านเหล้าคร่ำครึ
เมื่อเข้าใกล้เคาน์เตอร์บาร์ ลูเมี่ยนถามมอริส·เบเนต์ เจ้าของร้านเหล้าผู้ควบตำแหน่งบาร์เทนเดอร์
“ห้องชั้นบนน่ะ…ผู้หญิงต่างถิ่นพักอยู่ห้องไหน”
ร้านเหล้าคร่ำครึยังทำหน้าที่เป็นโรงแรมแห่งเดียวในหมู่บ้าน บนชั้นสองมีห้องพักจำนวนหกห้อง
มอริส·เบเนต์ไม่อ้วนไม่สูง ผมสีดำ นัยน์ตาสีฟ้าเฉกเช่นชาวบ้านส่วนใหญ่ จุดเด่นคือจมูกที่แดงโร่ตลอดเวลา เป็นผลพวงจากการดื่มหนัก
เขาคือญาติห่างๆ กับหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์
“ถามทำไม?” มอริส·เบเนต์ย้อนถามด้วยความสงสัย “คิดว่าหญิงงามจากมหานคร จะชายตามองเด็กบ้านนอกอย่างแกหรือไง?”
ใบหน้าเผยความอยากรู้อยากเห็นเสียเต็มประดา คงอยากขุดคุ้ยความสัมพันธ์อันไม่ปกติระหว่างชายหญิง
“นายเองก็เป็นคนบ้านนอกไร้หัวนอนปลายเท้าเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?” ลูเมี่ยนเยาะเย้ย แล้วจึงกุเหตุผล “เมื่อคืนผู้หญิงคนนั้นทำของหาย ฉันหาเจอเมื่อเช้า ก็เลยจะเอาไปคืน”
“พูดจริง?” มอริส·เบเนต์กังขาในความน่าเชื่อถือของลูเมี่ยน
เด็กคนนี้เล่าสิบเรื่อง เป็นเท็จแปดเรื่อง
“ถ้าไม่จริงแล้วจะเป็นอะไรได้อีก? ฉันจะบากหน้าไปหาผู้หญิงที่ไม่เหลียวแลฉันทำไม” ลูเมี่ยนยอกย้อนอย่างมั่นใจ
“ก็จริง…” มอริส·เบเนต์ยอมแพ้ “เธออยู่ในห้องใกล้ลานจัตุรัส ตรงข้ามกับห้องน้ำ”
ขณะมองดูลูเมี่ยนเดินขึ้นบันได เจ้าของร้านเช็ดแก้วพลางพึมพำ
“ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้สักหน่อย…บางครั้งคนเราก็อยากลองอะไรใหม่ๆ …”
เสียงพึมพำดังจนได้ยินไปถึงหูลูเมี่ยน
…
บนชั้นสองของร้านเหล้า ลูเมี่ยนพบห้องน้ำแห่งเดียวบนทางเดินมืดสลัว พลอยสังเกตเห็นประตูไม้สีแดงฝั่งตรงข้ามที่ด้ามจับทำจากทองเหลือง
ด้ามจับมีป้ายกระดาษสีขาวแขวนไว้
เขียนเป็นภาษาอินทิสว่า
“กำลังพักผ่อน”
“ห้ามรบกวน”
ลูเมี่ยนก้มอ่านอยู่หลายวินาที ไม่รีบร้อนเคาะประตู เพียงก้าวถอยหลังมาพิงกำแพง
เขาตัดสินใจรอให้อีกฝ่ายออกมาเอง
ชีวิตที่ต้องเตร็ดเตร่เร่ร่อนในอดีตช่วยสั่งสอน ว่าเมื่อโอกาสมาถึง คนเราต้องเด็ดขาดและแน่วแน่ ต้องคว้าไว้ให้ได้โดยไม่ลังเล ห้ามคิดเยอะ ห้ามกลัวเสียหน้า ห้ามหวาดหวั่นหรือทำตัวขี้เกรงใจ ไม่อย่างนั้นโอกาสจะหลุดมือ ต้องกลับเข้าสู่วัฏจักรอันน่าเวทนาเช่นเดิม และในยามที่โอกาสยังมาไม่ถึง ความอดทน พากเพียร และยับยั้งชั่งใจ คือสิ่งจำเป็นระหว่างรอ แม้จะน่าอึดอัดอยู่บ้างก็ตาม
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ลูเมี่ยนยังคงยืนที่เดิมโดยไม่กระสับกระส่าย
หากมีใครผ่านไปผ่านมา คงเข้าใจว่าเขาเป็นรูปปั้น เพราะมือเท้าไม่ขยับเลยสักกระผีก
ในท้ายที่สุด ประตูห้องเปิดแง้มออกมา
หญิงสาวสวมกระโปรงสีเขียวอ่อนขอบขาว เรือนผมสีน้ำตาลมัดหางม้าหลวมๆ
เธอใช้นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนเหลือบมองลูเมี่ยนหนึ่งอึดใจ ก่อนจะก้มมองป้ายกระดาษที่แขวนไว้กับด้ามจับประตู แล้วจึงยิ้ม
“รอนานแค่ไหนเนี่ย?”
หญิงสาวดูจะไม่ประหลาดใจที่ลูเมี่ยนยืนรอ
เด็กหนุ่มเดินหนึ่งก้าว แล้วจึงพูด
“นั่นไม่สำคัญ”
เขาพยายามเก๊กเสียงขรึม ไม่เผยความร้อนรน
“อยากจะถามอะไรล่ะ” หญิงสาวตรงเข้าประเด็น
“คุยกันตรงนี้?” ลูเมี่ยนกวาดสายตา
หญิงสาวตอบพลางยิ้ม
“ถ้าเธอไม่ติด ฉันก็ไม่”
อันที่จริง ลูเมี่ยนสืบมาแล้วว่าไรอัน ลีอา และคนอื่นๆ ซึ่งควรจะพักอยู่ที่นี่ด้วยกัน ตอนนี้ออกไปข้างนอก
บนชั้นสองของร้านเหล้า นอกจากตนกับหญิงสาวตรงหน้าก็ไม่มีใครอยู่อีก
เด็กหนุ่มเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะถาม
“ความลับที่ซ่อนอยู่ในฝันคืออะไร”
หญิงสาวหัวเราะร่วน
“เธอต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง ไม่ใช่มาถามฉัน”
สตรีปริศนาเสริมหลังจากเว้นวรรค
“ฉันบอกได้เพียงว่า หากเป็นในนั้น เธอสามารถเข้าถึงพลังวิเศษได้บางส่วน”
พลังวิเศษ…ลูเมี่ยนใจเต้นแรงในทีแรก ก่อนจะถามด้วยความคลางแคลง
“ได้พลังวิเศษในความฝัน…? แล้วจะมีประโยชน์อะไร…”
“ไม่ส่งผลกับความเป็นจริงสักหน่อย”
หญิงสาวยิ้ม
“ในโลกของผู้วิเศษ ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้”
“หรือว่า…มันจะส่งผล?”
พลังวิเศษที่เราดิ้นรนขวนขวาย เข้ามาหาในรูปแบบนี้สินะ…ลูเมี่ยนเงียบไป
หญิงสาวทำหน้าขรึม พลางพูดเสริมด้วยเสียงขึงขัง
“ขอเตือนเอาไว้ก่อน…ที่นั่นเต็มไปด้วยอันตราย การตายในนั้นจะเท่ากับเสียชีวิต”
หากเกิดอุบัติเหตุในความฝัน จะทำให้ตายในชีวิตจริงด้วย? ลูเมี่ยนยังไม่เข้าใจ แต่เลือกที่จะเชื่อ
ประการแรก ความฝันหมอกสีเทาที่สร้างปัญหาให้ตนมาหลายปี คือสิ่งพิเศษอย่างไม่ต้องสงสัย ประการที่สอง โอลัวร์พี่สาวของตนคอยกำชับให้รอบคอบอยู่เสมอ ต้องมองปัญหาให้น่ากลัวกว่าที่เป็น มองผลกระทบให้น่ากลัวกว่าที่คิด ห้ามประมาทหรือคิดน้อยเด็ดขาด
ผ่านไปสักพัก เขาถาม
“แล้วถ้าฉันไม่สำรวจล่ะ…มันจะเกิดอะไรขึ้น?”
“ในทางทฤษฎี มันไม่ควรจะมีผลกระทบ…ไม่มีใครบังคับเธอได้” หญิงสาวทำท่าครุ่นคิด “แต่มันอาจเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ก็ได้ หากเกิดการเปลี่ยนลง สถานการณ์มีแนวโน้มว่าจะเลวร้ายลงมากกว่าดีขึ้น”
“อัตราส่วนเท่าไร?” ลูเมี่ยนซักไซ้ “…เก้าต่อหนึ่ง?”
“ไม่ใช่…คงสัก 99.99 ต่อ 0.01” หญิงสาวเสริมด้วยใบหน้าจริงจัง “แต่นั่นเป็นแค่การประเมินของฉัน จะไม่เชื่อก็ได้นะ”
ลูเมี่ยนสองจิตสองใจทันที ความคิดมากมายหมุนวนอยู่ในหัว
“เรารู้สึกมาสักพักแล้ว…ฝันนั่นมีแต่จะยิ่งอันตรายขึ้น การเพิกเฉยคงเป็นทางเลือกที่ไม่ฉลาด…”
“แต่ถ้าสำรวจแบบไม่มีความรู้ โอกาสเกิดอุบัติเหตุย่อมสูงมาก…”
“รอให้โอลัวร์รวบรวมข้อมูลจากเพื่อนเสร็จก่อน ค่อยลองสำรวจดีไหม?”
“แต่ถ้าทำแบบนั้น โอลัวร์คงไม่ยอมให้เราสำรวจความฝันเพื่อไขว่คว้าพลังวิเศษแน่…”
“แต่เราก็ขุดคุ้ยตำนานเพราะอยากได้พลังวิเศษอยู่แล้วนี่…”
“มันอันตรายเกินไป…ในกรณีเลวร้ายอาจถึงตาย…”
“หรือว่าสำรวจแค่รอบๆ ซากปรักหักพังไปก่อน? ยังไม่ต้องเสี่ยงเข้าไปลึก…ถือเป็นการรวบรวมข้อมูลไปในตัว…”
“อา…เราเล่าบทสนทนาเมื่อครู่ให้โอลัวร์ฟังได้ แต่ห้ามเอ่ยถึงโอกาสในการได้รับพลังวิเศษ…”
เมื่อได้ข้อสรุป ลูเมี่ยนมองหน้าสตรีฝั่งตรงข้าม แล้วจึงถามเสียงขรึม
“คุณเป็นใครกันแน่?”
“ทำไมถึงมอบไพ่ทาโรต์ให้ฉัน? รวมถึงโอกาสในการสำรวจความฝันด้วย…”
หญิงสาวยิ้มอ่อน
“ไว้ไขปริศนาความฝันได้เมื่อไร ฉันค่อยบอกนะ”
…………………………………………


## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 7 นาโรคา
หลังออกจากร้านเหล้าคร่ำครึ ลูเมี่ยนยืนบนถนนดินอัด สองจิตสองใจว่าต้องไปที่ใด
แสงอาทิตย์สาดลงมา นำพาสัมผัสของความเย็น
ทันใดนั้น แรมงด์·เคร็กก์เดินเข้ามาใกล้จากด้านข้าง
“เจอตัวสักที”
“มีอะไร?” ลูเมี่ยนกลับมาสำรวมแล้วถามเจาะจง
แรมงด์ทำหน้าประหลาดใจ
“นายลืมไปแล้ว? วันนี้พวกเรามีนัดไปหาคนเฒ่าคนแก่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับปู่ของฉันไง เพื่อถามถึงตำนานจอมเวทนั่น”
ลูเมี่ยนเลื่อนมือขึ้นมาจับหัว ใบหน้าบิดเบี้ยวราวกับเจ็บปวด
“จริงหรือ? ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลย…แน่ใจนะว่านายไม่ได้เห็นภาพหลอน?”
แรมงด์ทั้งอึ้งทั้งกลัว เตรียมระลึกชาติอย่างละเอียดเพื่อสำรวจว่าเหตุการณ์เมื่อวาน เป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันของตนหรือไม่ แต่ทันใดนั้นก็เห็นรอยยิ้มบนหน้าลูเมี่ยน
“ไอ้เวร! แกล้งกันอีกแล้ว!” แรมงด์สบถด่าอย่างอดไม่ได้
“คำสบถของนายไม่ทรงพลังเอาเสียเลย” ลูเมี่ยนถอนหายใจ “เอวายังสบถเก่งกว่าอีก”
เอวา·ลีซิแยร์ หญิงงามแห่งหมู่บ้านกอร์ตู ปัจจุบันรู้จักกันในนาม ‘สาวเลี้ยงห่าน’
บิดาของเธอ กิโยม·ลีซิแยร์ เป็นช่างทำรองเท้าผู้ช่ำชองการใช้หนังจากคนเลี้ยงแกะ และค่อนข้างดังในละแวกหมู่บ้าน
“เอวา…” แรมงด์เปลี่ยนสีหน้า
แล้วหันมามองลูเมี่ยน
“เอวาเป็นเพื่อนของเรา…ใช่ไหม?”
“ใช่” ลูเมี่ยนตอบพลางยิ้ม
ทั้งสามคน รวมถึงกิโยมบ้านแบรี และลูกพี่ลูกน้องของเอวา อเซมา·ลีซิแยร์ ถูกพบเห็นว่าตอนเด็กๆ เล่นด้วยกันบ่อย
“ทำไมไม่ชวนเอวาร่วมวงสืบความจริงของตำนานด้วยกันล่ะ?” แรมงด์เสนอ “นายก็รู้นี่ พ่อของเธอชอบบ่นว่า ‘ทำไมฝ่ายหญิงต้องเสียสินสอดเวลาแต่งงานด้วยนะ? ครอบครัวดีๆ มากมายต้องพังเพราะธรรมเนียมนี้’ ซึ่งนั่นทำให้เอวาเครียดมาตลอด หากเธอได้ส่วนแบ่งจากขุมทรัพย์หรือรางวัลจากโบสถ์ก็คงจะสบายใจขึ้น”
“ฉันได้ยินมาจากเจ้าบ้านหลายๆ หลังในหมู่บ้าน รวมถึงพวกนักบวช ทุกคนต่างก็แสดงความเห็นไปในทางเดียวกัน พวกเขาอยากให้พี่น้องของตัวเองยังอยู่ที่บ้านเดิมแม้จะแต่งงานแล้ว แทนการแยกตัวออกไปสร้างครอบครัว จนสมบัติบางส่วนของตระกูลถูกเบียดเบียน” ลูเมี่ยนเหลือบมองแรมงด์พลางยิ้ม แล้วกล่าวอย่างเป็นกันเอง “เป็นเหตุผลว่าทำไมหลายๆ ครอบครัวถึงเลือกที่จะส่งลูกสักคนไปเป็นคนเลี้ยงแกะ…โอกาสออกเรือนมีน้อยมาก แถมยังดูแลตัวเองด้วยรายได้ที่มั่นคง”
สีหน้าแรมงด์ยิ่งหมองคล้ำ
เขาไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อน
นี่คือเหตุผลที่แรมงด์ชอบไปไหนมาไหนกับลูเมี่ยน แม้คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านจะบอกว่าลูเมี่ยนนิสัยไม่ดี ชอบโกหก ชอบแกล้งคน แต่ก็มีความรู้กว้างขวางกว่าใครในรุ่นราวคราวเดียวกัน แตกต่างจากแรมงด์ที่รู้น้อย ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย ทำได้เพียงเดินตามเส้นทางที่ครอบครัวกำหนด
ตาสว่างได้สักที…ลูเมี่ยนคิดในใจ พลางตบบทสนทนากลับเข้าราง
“วันนี้คงไม่ทันแล้วล่ะ…สิ่งที่เราทำได้คือรีบๆ ซักถามคนเฒ่าให้มากที่สุด แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปชวนเอวา หืม…จะชวนกิโยมน้อยกับอเซมาด้วยก็ได้นะ นอกเหนือจากของรางวัล นี่ยังเป็นกิจกรรมที่ช่วยพัฒนาทักษะพวกเรา”
“จะชวนกิโยมน้อยกับอเซมาด้วย?” แรมงด์ดูลังเล
ยิ่งมีคนหารมาก ส่วนแบ่งก็ยิ่งลดลง
และเหนือสิ่งอื่นใด แรมงด์จะเสียโอกาสในการสร้างความประทับใจให้เอวา
ลูเมี่ยนมองเพื่อนซี้ด้วยแววตาสงสารเจือเมตตา
เด็กน้อยเอ๋ย…คิดจริงหรือว่าเอวาจะชายตามองนาย? เธอเป็นพวกคิ้วสูง เล็งแต่จะแต่งกับตระกูลดีๆ แถมยังแอบมีใจให้กับ ‘คนนิสัยไม่ดี’ อย่างฉัน แต่ฝืนเก็บงำอารมณ์ไว้อยู่…
ในเขตดาลีแอช วลี ‘คิ้วสูง’ หมายถึงการตั้งมาตรฐานไว้สูง มักไม่เลือกคนธรรมดามาเป็นคู่ครอง
“พี่ของฉันพูดอยู่บ่อยๆ ว่า ‘ยิ่งคนมากก็ยิ่งดี’” ลูเมี่ยนอธิบายเรียบง่าย “แล้วเราต้องไปหาคนเฒ่าคนไหนก่อน?”
“นายไม่ได้ไปสืบมา?” แรมงด์ถามด้วยอาการประหลาดใจ
เมื่อวานมีเรื่อง ‘ไพ่ไม้’ เข้ามา ใครจะมัวออกไปสืบ…ลูเมี่ยนยิ้ม
“แน่นอนว่าสืบมาแล้ว ฉันแค่อยากทดสอบฝีมือในการรวบรวมข้อมูลของนาย”
แรมงด์ไม่กังขา
“มีคนเฒ่าเก้าคนในหมู่บ้านที่อายุไล่เลี่ยหรือแก่กว่าปู่ของฉัน เริ่มจากคุณ…”
หญิงหก ชายสาม…ผู้หญิงมีแนวโน้มจะอายุยืนกว่าสินะ…ลูเมี่ยนเงียบฟัง ครุ่นคิดสักพักแล้วจึงกล่าว
“เราไม่จำเป็นต้องไปหาสองคนสุดท้าย พวกเขาเป็นคนนอกหมู่บ้านที่แต่งเข้ามา”
“เอาเป็น…เริ่มจากนาโรคาก่อนก็แล้วกัน เธออายุมากกว่าใคร ช่วงที่เกิดตำนานจอมเวทคงโตเป็นสาวแล้ว”
นาโรคาไม่ใช่ชื่อจริง แต่เป็นนามเรียกเพื่อให้เกียรติ
ในแคว้นไรสตัน สตรีจากตระกูลใหญ่ที่ออกเรือน หรือสตรีที่เป็นเจ้าบ้านตัวจริงของครอบครัว จะถูกยกยอเกียรติด้วยคำว่า ‘คุณนาย’ ซึ่งในทางปฏิบัติคือการเติมสระ ‘อา’ ต่อท้ายชื่อเพื่อเน้นย้ำถึงสตรีเพศ และเติม ‘นา’ ที่แปลว่า ‘คุณนาย’ หรือ ‘นายหญิง’ ไว้ข้างหน้า
อย่างเช่นคุณนายปัวริส เธอใช้ ‘นา’ กับ ‘อา’ ไม่ได้เพราะตระกูลถดถอยจากยุครุ่งเรืองนานแล้ว อีกทั้งเวลาอยู่กับครอบครัวก็ต้องเชื่อฟังสามีอย่างบีโอส ผู้เป็นเจ้าหน้าที่ปกครองท้องถิ่น จึงถูกเรียกนำหน้าด้วยคำว่า ‘คุณนาย’ เพียงอย่างเดียว
สามีของนาโรคาด่วนจากไปเร็ว เธอจึงต้องรับผิดชอบครอบครัวตามลำพัง กระทั่งยามที่ลูกชายสองคนโตขึ้น ออกเรือน มีลูก จนนาโรคาแก่เฒ่า เธอก็ยังต้องกุมบังเหียนการเงินของครอบครัว
กรณีนี้ถือว่าพบเห็นได้ยากในหมู่บ้านกอร์ตู ซึ่งเกือบทุกบ้านจะมีบุรุษเป็นเจ้าบ้าน หากครอบครัวใดไม่มีพ่อ เมื่อลูกชายโตเป็นผู้ใหญ่ ส่วนมากจะขึ้นมาดูแลครอบครัวแทนมารดา
“ตกลง” แรมงด์ไม่มีคำถาม
หลังจากผ่านบ้านหลายหลัง ลูเมี่ยนเห็นหญิงชราสี่คนกำลังนั่งอยู่หน้าบ้านสองชั้น อาบแดดพลางพูดคุยออกอรรถรส
ระหว่างนั้น แต่ละคนที่นั่งชิดกัน คอยหาจับเหาให้กันและกัน
เป็นความบันเทิงรูปแบบหนึ่งในย่านชนบทของสาธารณรัฐอินทิส และยังถูกมองว่าเป็นการมอบความรัก ช่วยให้ความสัมพันธ์แนบแน่นยิ่งขึ้น
“เข้าไปถามเลยไหม?” แรมงด์สองจิตสองใจ
เขากลัวว่าภารกิจค้นหาความจริงของตำนานจะล่วงรู้ไปถึงหูใครหลายคน
“รออีกนิด” ลูเมี่ยนผงกหัวขึงขัง
เด็กหนุ่มทราบดี ข่าวลือต่างๆ นานาในหมู่บ้านล้วนแพร่กระจายจากการจับกลุ่มทำนองนี้
ผ่านไปสักพัก หญิงชราอีกสามคนทยอยกลับไปทำงานบ้านของตัวเอง
“อรุณสวัสดิ์ นาโรคา” ลูเมี่ยนเข้าไปใกล้โดยไม่รีรอ
ผมบางๆ ของนาโรคาหงอกขาวหมดแล้ว แววตาขุ่นมัว สวมกระโปรงยาวผ้าหยาบสีเข้ม ผิวพรรณตามมือคล้ายหุ้มด้วยหนังไก่ ใบหน้าตกกระตามประสาคนแก่
“โอลัวร์จะออกมาร่วมสังสรรค์เมื่อไรล่ะ? คนในหมู่บ้านคิดถึงเธอนะ” นาโรคาถามด้วยรอยยิ้มสดใส ตามองลูเมี่ยน
โดยเฉพาะผู้ชายใช่ไหมล่ะ? ลูเมี่ยนตีมึนเข้าสู่ภาวะ ‘คุณมีคำพูดของคุณ ฉันมีคำพูดของฉัน’ พร้อมกับถามด้วยสีหน้าใคร่รู้
“นาโรคาเคยเห็นจอมเวทตัวเป็นๆ จริงหรือ? คนที่ว่ากันว่า…ถ้าไม่ใช้วัวเก้าตัวก็จะลากโลงศพไม่ได้น่ะ”
สีหน้านาโรคาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ใครเป็นคนเล่าให้พวกเธอฟัง?”
“ปู่ของเขาเข้าฝันมาบอกเมื่อคืน” ลูเมี่ยนเริ่มปั้นน้ำเป็นตัว
นาโรคาตะลึง
“วิญญาณกลับบ้านได้จริงๆ หรือ…”
“พ่อของฉันบอกว่า ปู่ชอบเล่าให้ฟังบ่อยๆ สมัยยังมีชีวิตอยู่” แรมงด์พูดแทรก รู้สึกไม่สบายใจที่ลูเมี่ยนโกหกหญิงชรา
นาโรคาทำหน้าผิดหวังเล็กๆ แล้วเงียบไป สักพักจึงค่อยกล่าว
“ก่อนที่ชายคนนั้นจะตาย ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นจอมเวท เขาทำตัวปกติมาก”
เหมือนกับที่พวกคุณไม่รู้ว่าโอลัวร์เป็นจอมเวท…ลูเมี่ยนคิดกับตัวเอง
“จนกระทั่งวันดีคืนดี เขาเสียชีวิต และนกฮูกตัวนั้นบินเข้ามา…” นาโรคาย้อนความหลัง
สิ่งที่เธอเล่าถัดมา ตรงกับในตำนานเกือบทั้งหมด
ลูเมี่ยนถามจี้
“จอมเวทคนนั้นอาศัยอยู่ที่ไหน”
นาโรคาเหล่มอง
“…ที่ที่เธอกับโอลัวร์อาศัยอยู่ตอนนี้ไง”
“หลังจากจอมเวทถูกฝัง นักบวชในเวลานั้นพาคนไปรื้อค้นของมีค่าในบ้านจอมเวท จากนั้นก็เผาบ้านทิ้ง…ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ที่นั่นราวๆ ยี่สิบสามสิบปี เรื่องราวค่อยๆ ซาลงจนกระทั่งถูกลืม ภายหลังโอลัวร์ก็มาซื้อที่ตรงนั้นแล้วสร้างบ้าน”
บ้านของเรา? ลูเมี่ยนถึงกับผวา
เป็นคำตอบที่ผิดคาดอย่างมาก!
ทันใดนั้น เขาไตร่ตรองถึงคำถามที่ตนเคยละเลย
ด้วยความสามารถในการหาเงินและพลังวิเศษที่ปกปิดไว้ เหตุใดโอลัวร์ถึงเลือกตั้งรกรากที่หมู่บ้านแถบชนบทอย่างกอร์ตู?
สถานที่อย่างบีกอร์ที่เป็นเมืองหลวงแคว้น หรือศูนย์กลางสิ่งทออย่างซูสิต หรือแม้กระทั่งกรุงทรีอาร์ ล้วนเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า ต่อให้เจาะจงว่าต้องมีสภาพแวดล้อมดีและอากาศสะอาด ก็ยังมีหลายเขตในมหานครเหล่านั้นให้เลือกสรร
โอลัวร์เคยบอกว่าถ้าคิดจะซ่อนตัว จุดที่ดีที่สุดคือเมืองใหญ่…ท่ามกลางความคิดที่ผสมผสมปนเป ลูเมี่ยนฝืนข่มใจให้สงบ
วันนี้เขาเพิ่งจะได้ทราบว่า ที่ดินที่โอลัวร์ซื้อมาสร้างบ้าง ครั้งหนึ่งเคยเป็นของจอมเวท…
“แล้วจอมเวทถูกฝังที่ไหน?” แรมงด์ที่ยืนข้างๆ ถามอย่างอดไม่ได้
ความหวังในการล่าขุมทรัพย์จากบ้านจอมเวทพังทลายไปแล้ว โอกาสสุดท้ายคือการรื้อค้นซากศพ
นาโรคาเล่าพลางยิ้ม
“เรื่องใหญ่ขนาดนี้…นักบวชต้องตื่นตัวอยู่แล้ว”
“หลังจากทุกคนใช้วัวเก้าตัวลากโลงศพไปยังสุสานติดกับโบสถ์ นักบวชทำพิธีปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย เผาศพจนเหลือแต่ขี้เถ้า แล้วจึงขุดหลุมฝัง”
“อย่างนี้นี่เอง…” แรมงด์ไม่อาจเก็บซ่อนความผิดหวัง
“ถามเรื่องพวกนี้ไปทำไม…คิดจะทำอะไร?” นาโรคาเพ่งพินิจสักพักก่อนจะถาม
ลูเมี่ยนยิ้ม เล่าความจริงที่ฟังดูเหมือนเรื่องโกหก
“พวกเรากำลังตามหาขุมทรัพย์ของจอมเวท”
“คนหนุ่มไม่ควรเอาแต่เพ้อฝันนะ” นาโรคาตักเตือน
“รับทราบ!” ลูเมี่ยนทำตัวประหนึ่งอยู่ในโอวาท
เขากับแรมงด์กล่าวอำลานาโรคา แล้วเดินกลับลานจัตุรัส
“เปล่าประโยชน์…ลูเมี่ยน มันจบแล้ว” หลังจากเดินอ้อมบ้านหลังหนึ่ง แรมงด์เน้นย้ำด้วยน้ำเสียงหดหู่
“นั่นสินะ สิ่งที่ควรเผาก็ถูกเผาไปแล้ว และสิ่งที่ควรขโมย ก็ถูกขโมยไปหลายสิบปีแล้ว” ลูเมี่ยนผงกหัวเป็นนัยเห็นด้วย
เขาไม่ได้ผิดหวังนัก เนื่องจากยังมีอีกหนึ่งโอกาสในความฝัน
แรมงด์คล้อยตาม
“ใช่ ในตำนานนั่น มีแค่นกฮูกที่ไม่ถูกทำลาย”
“นกฮูก…” ลูเมี่ยนทำตาลุกวาว พร้อมกับหันไปมองภูเขาด้านนอกหมู่บ้าน
แรมงด์ที่เริ่มตัวสั่น กล่าวเสริม
“แต่ผ่านมาก็นานแล้ว มันคงตายไปแล้วล่ะ”
เขาหวาดกลัวนกฮูกจากก้นบึ้ง เพราะมันคือสิ่งมีชีวิตชั่วร้าย
ทางภาคใต้ของอินทิส นกฮูก นกไนติงเกล และอีกา ล้วนถูกมองว่าเป็นลางร้าย ความชั่วร้าย และบริวารของปีศาจ คนส่วนใหญ่เชื่อว่าพวกมันจ้องจะพรากดวงวิญญาณมนุษย์ หรือไม่ก็นำพาเคราะห์กรรมมาให้
..............................................


## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 8 นกฮูก
ลูเมี่ยนแค่เกิดแรงบันดาลใจกะทันหัน ไม่คิดจะลงมือทำจริงๆ
ต่อให้ไม่นับว่าผ่านมาแล้วหลายปี แต่นกฮูกคือสัตว์ที่มีอายุขัยสั้นกว่ามนุษย์ ตัวที่บินเข้ามาหลังจากจอมเวทเสียชีวิต ป่านนี้คงเน่าเปื่อยอยู่ในโคลนตม และเหนือสิ่งอื่นใด จำนวนนกฮูกบนภูเขา มากพอที่จะยับยั้งความคิดพิสดารของเด็กหนุ่ม
มันมีอยู่ตั้งกี่ตัว!
แถมนกฮูกตัวนั้นยังไม่มีตำหนิให้จดจำ…ไม่สิ ในตำนานจอมเวท ไม่มีการกล่าวถึงรูปลักษณ์ของนกฮูกเลยด้วยซ้ำ นาโรคาก็ไม่ได้เล่า…พวกเราถามไม่ละเอียดพอ…ลูเมี่ยนดึงสติกลับสู่ความจริง แล้วพูดกับแรมงด์พลางยิ้ม
“นกฮูกที่เกี่ยวข้องกับจอมเวท อาจมีชีวิตอยู่ได้ถึงร้อยปี”
เมื่อเห็นแรมงด์ยิ่งผวา เด็กหนุ่มช่วยปลอบใจ
“ไม่ต้องห่วง นั่นจะเป็นวิธีสุดท้ายของเรา ฉันก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดเหมือนกัน”
“ไปถามคนแก่ที่เหลือกันเถอะ พวกเขาอาจเล่าเบาะแสสำคัญที่นาโรคามองข้ามไป”
จากนั้น เขากล่าวด้วยโทนเสียงคล้ายสะกดจิต
“ถ้าฉันเป็นจอมเวท จะไม่พกสมบัติทั้งหมดติดตัวหรือเก็บไว้ที่บ้านแน่ แต่จะซ่อนบางส่วนไว้ที่ใดสักแห่งแทน ไม่อย่างนั้นถ้าวันดีคืนดีถูกศาลเจอตัวเข้า คงไม่มีเวลากลับบ้านไปขน ทำได้แค่เผ่นหนีอย่างไม่คิดชีวิต”
หนึ่งในงานหลักของศาลแห่งศาสนจักรสุริยันเจิดจรัส คือการกวาดล้างเหล่าจอมเวทและแม่มด และ ‘ความสำเร็จอันล้นหลาม’ ของพวกเขาถูกกล่าวขานไปทั่วชนบท
“จริงด้วย!” แรมงด์กลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง
ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าโหยหา
“น่าเสียดาย ผ่านไปนานขนาดนี้ สมบัติที่โบสถ์ยึดไปคงไม่เหลืออยู่อีกแล้ว”
“พ่อหนุ่ม ความคิดแบบนั้นมันอันตรายนะ” ลูเมี่ยนพูดติดตลก
ทั้งสองตระเวนเยี่ยมคนแก่ในชุมชนอย่างเฒ่าปิแยร์แห่งบ้านโมรี และนาเฟอร์ลิยา
แม้คำตอบจะคล้ายคลึงกับนาโรคา แต่ด้วยประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้น ลูเมี่ยนกับแรมงด์สามารถรีดรายละเอียดได้มากขึ้น
ยกตัวอย่างเช่น เป็นนกฮูกที่ตัวค่อนข้างใหญ่ จุดอื่นๆ คล้ายคลึงเผ่าพันธุ์เดียวกัน ปากแหลม หน้าเหมือนแมว ขนสีน้ำตาล ตามลำตัวมีจุด ม่านตาสีเหลืองอมขาว รูม่านตาสีดำ…
นอกจากเรื่องที่ตัวใหญ่กว่านกฮูกทั่วไป ตาทั้งสองข้างยังดูมีชีวิตชีวา ไม่นิ่งและเหม่อลอยเหมือนกับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์
ฟังจากคำอธิบายทั้งหมด จุดแตกต่างของนกฮูกตัวนี้ยิ่งทำให้มันดูน่ากลัว
“ไม่มีเบาะแสดีๆ เลยแฮะ” บนถนนกลับสู่ลานจัตุรัส ลูเมี่ยนพูดกับแรมงด์ “คงต้องหันไปสนใจตำนานอื่นแทนแล้วล่ะ”
“คงงั้น” แรมงด์ดูไม่ลำบากใจเหมือนช่วงแรก “เอาตำนานไหนดี?”
ไอ้หมอนี่กระตือรือร้นดีจริงๆ …ลูเมี่ยนนึกชมเชยในใจ เตรียมตกรางวัลเล็กๆ ให้แรมงด์
เด็กหนุ่มผงกศีรษะแล้วกล่าว
“พรุ่งนี้ค่อยมาคิดอีกทีก็แล้วกัน”
“บ่ายวันนี้ฉันจะสอนวิชาต่อสู้บางอย่างให้”
“เจ๋ง!” แรมงด์ดีใจกับข้อเสนอที่คาดไม่ถึง
โอลัวร์ถือว่าช่ำชองการต่อสู้เอาเรื่อง ไม่อย่างนั้นคงรับมือกับพวกผู้ชายหยาบคายมาดนักเลงในหมู่บ้านไม่ไหว น้องชายก็ย่อมต้องแพรวพราวไม่ต่างกัน
บอกลาแรมงด์เสร็จ ลูเมี่ยนเลี้ยวเข้าถนนที่พากลับบ้าน
เดินไปได้สักพัก เด็กหนุ่มเห็นชายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาจากทิศตรงกันข้าม
ผู้นำกลุ่มดูฉกาจฉกรรจ์ ไม่สูงเท่าไร ไม่ถึง 1.7 เมตร สวมชุดคลุมสีขาว เรือนผมสีดำสว่าง
บรรยากาศน่าเกรงขาม หน้าตาไม่มีจุดเด่น ปลายจมูกเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าที่จ้องลูเมี่ยนแฝงความดูแคลนและมุ่งร้ายอย่างไม่เก็บซ่อน
ไม่ใช่ใครนอกจากกิโยม·เบเนต์ นักบวชประจำโบสถ์สุริยันเจิดจรัสแห่งหมู่บ้านกอร์ตู
“ฉันมารอแกนานแล้ว” กิโยม·เบเนต์กล่าวเสียงทุ้มต่ำ “แกจงใจพาคนต่างถิ่นพวกนั้นมาที่โบสถ์ใช่ไหม?”
“ก็ฉันนึกว่าแกหลับอยู่ข้างใน” ลูเมี่ยนพยายามอธิบาย ระหว่างนั้นก็แอบก้าวถอยหลัง
เขาจำได้ว่าคนที่ยืนข้างๆ กิโยม·เบเนต์คือน้องชายของมัน ปงส์·เบเนต์
ชายวัยสามสิบต้นๆ รายนี้ดูกำยำแข็งแรง บรรยากาศน่าครั่นคร้าม โด่งดังเรื่องการรังแกชาวบ้าน
คนที่เหลือคือพวกลิ่วล้อที่คอยติดสอยห้อยตามปงส์กับนักบวชประจำถิ่น
เห็นลูเมี่ยนก้าวถอยหลัง กิโยม·เบเนต์ขยิบตาให้ปงส์
ด้วยรอยยิ้มมุ่งร้าย ปงส์ก้าวเท้าออกมา
“มาให้พ่อปงส์ของเอ็งตีก้นซะดีดี ไอ้เด็กเปรต!”
ยังพูดไม่ทันขาดคำ มันถลาเข้าใส่ลูเมี่ยนด้วยความเร็ว โดยมีลิ่วล้อคนอื่นๆ ตามมาจากด้านหลัง
ในดินแดนชนบทอย่างหมู่บ้านกอร์ตู ‘เหตุและผล’ ใช้หยุดคนไม่ได้ คำขอโทษก็เช่นกัน มีเพียงการใช้กำลังซึ่งหน้าเท่านั้นที่สลักความเคารพยำเกรงลงในจิตใจผู้คน ในแง่นี้ นักบวชประจำถิ่นอย่างกิโยม·เบเนต์ย่อมทราบดี และเชี่ยวชาญการใช้ประโยชน์จากมัน ดังนั้น เมื่อยืนยันได้ว่ากลุ่มคนต่างถิ่นเข้าไปในโบสถ์เพราะลูเมี่ยน มันตัดสินใจดักรอเด็กหนุ่ม หวังทุบตีจนลุกจากเตียงไม่ได้นานนับเดือน จนกว่าจะมีใครจ่ายค่าชดเชยแทนลูเมี่ยน
แน่นอน มันพยายามเลี่ยงโอลัวร์
ในทางกฎหมาย แค่ไปเจรจากับเจ้าหน้าที่ปกครองและผู้พิพากษาเขตอย่างบีโอส เจ้าพนักงานจากในเมืองไม่มีทางถ่อมาถึงชนบทด้วยปัญหาทะเลาะเบาะแว้งเล็กๆ อยู่แล้ว
บีโอสที่เป็นคนต่างถิ่น ย่อมไม่คิดหักหาญน้ำใจนักบวชชาวกอร์ตูโดยกำเนิดอย่างมัน เว้นเสียแต่จะไปขัดผลประโยชน์ก้อนใหญ่
กิโยม·เบเนต์รู้สึกโชคดีอย่างยิ่ง ที่คนต่างถิ่นกลุ่มนั้นไม่แพร่งพรายเรื่องฉาวระหว่างมันกับคุณนายปัวริส ภรรยาของเจ้าหน้าที่ปกครอง ส่งผลให้ฝ่ายชายยังไม่รู้เรื่องนี้
พวกมันรวดเร็ว แต่ลูเมี่ยนเร็วกว่า ทันทีที่ปงส์แหกปาก ลูเมี่ยนหันหลังกลับแล้วสับเต็มฝีเท้า
เด็กหนุ่มคุ้นชินกับสันดานและวิธีลงมือของนักบวชท้องถิ่นกับลิ่วล้อเป็นอย่างดี
เคยมีชาวบ้านคนหนึ่งนำเรื่องฉาวของกิโยม·เบเนต์ไปแจ้งกับศาสนจักรสุริยันเจิดจรัสในเมือง ร้องเรียนเรื่องที่นักบวชคนนี้มีชู้รักเป็นจำนวนมาก อีกทั้งยังยักยอกเงินบริจาคที่ชาวบ้านถวายแด่องค์สุริยันเจิดจรัส รวมไปถึงการกลั่นแกล้งชาวบ้านต่างๆ นานา ประพฤติตัวผิดวินัยนักบวช แต่ในภายหลัง บ่ายวันหนึ่ง ชาวบ้านคนดังกล่าวถูกพบว่าเสียชีวิตอย่างเป็นปริศนา
ตึก ตึก ตึก!
ลูเมี่ยนวิ่งเร็วมากจนเกิดลมหมุนเล็กๆ
“รอพ่อเอ็งก่อนสิวะ!” ปงส์ตะโกนขณะไล่หลัง เป็นความเร็วที่น่าตกตะลึงไม่แพ้กัน
พวกลิ่วล้อก็ไล่มาติดๆ
พ้นจากถนนแคบๆ ลูเมี่ยนไม่หนีเข้าถนนใหญ่ แต่เลือกพุ่งเข้าบ้านคน
ครอบครัวด้านในกำลังใช้ห้องนั่งเล่นเป็นครัวชั่วคราวเพื่อเตรียมมื้อกลางวัน จึงออกอาการตื่นตระหนกเมื่อเห็นคนวิ่งเข้ามา
ฟ้าว! ลูเมี่ยนวิ่งเลาะผ่านไปแล้วกระโดดออกจากหน้าต่างท้ายครัว
พอปงส์กับลิ่วล้อวิ่งตามเข้ามา เจ้าของบ้านได้สติพอดี จึงดักพวกมันไว้พร้อมกับซักไซ้
“ทำอะไร?”
“พวกคุณกำลังทำอะไร?”
“หลีกไป! ไอ้แก่!” ปงส์ผลักเจ้าบ้านอย่างป่าเถื่อน โทษฐานที่ทำให้พวกมันล่าช้า
กว่าจะมาถึงหน้าต่างครัวแล้วปีนออก ลูเมี่ยนก็พุ่งเข้าไปในตรอกอื่นแล้ว
หลังจากไล่ตามอยู่สักพัก ไม่นานมันคลาดกับลูเมี่ยน
“ไอ้สุนัขข้างถนนเอ๊ย!” ปงส์ถุยก้อนเสมหะลงริมถนน
...
ด้านนอกบ้านสองชั้นครึ่งรวมห้องใต้ดิน
ลูเมี่ยนพักหายใจหายคอ จึงค่อยเดินเข้าบ้านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“หนึ่ง สอง สาม สี่ สอง สอง สาม สี่…” เสียงตะโกนเป็นจังหวะดังมาถึงหูเด็กหนุ่ม
ลูเมี่ยนมองไปยังพื้นโล่งๆ ตรงข้ามกับห้องครัวและเห็นโอลัวร์
เรือนผมสีทองมัดห้างม้า สวมเสื้อลินิน กางเกงขายาวรัดรูปสีขาว รองเท้าบูตสั้นสีเข้มที่ตัดจากหนังแกะ
หญิงสาวเขย่งสลับกระโดดไปมา หน้าผากแวววาวเพราะเม็ดเหงื่อ
ตามธรรมเนียมของหมู่บ้านกอร์ตู ชั้นหนึ่งเกือบทั้งบ้านต้องเป็นห้องครัว—หัวใจของบ้าน—ไว้สำหรับปรุงอาหาร รับประทานอาหาร และต้อนรับแขก
ออกกำลังกายอีกแล้ว…ลูเมี่ยนชาชินกับภาพนี้ จึงไม่รู้สึกอัศจรรย์แต่อย่างใด	Comment by Inkstone02 Account: แปลกใจ หรือเปล่าคะ?
โอลัวร์มักทำเรื่องแปลกๆ โดยไม่อธิบายแม้จะถูกถาม
อย่างน้อยการออกกำลังกายก็เป็นเรื่องดี และค่อนข้างน่ามอง…ลูเมี่ยนเดินเข้าไปใกล้ เฝ้าดูอย่างเงียบงัน
ผ่านไปสักพัก โอลัวร์หยุดออกกำลังกาย แล้วโน้มตัวลงเพื่อปิดเครื่องเล่นเทปสีดำที่ใช้พลังงานแบตเตอรี่
รับผ้าขนหนูสีขาวที่ลูเมี่ยนยื่นให้ หญิงสาวเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางออกคำสั่ง
“บ่ายนี้มีเรียนวิชาต่อสู้กับฉันนะ”
“หนังสือก็ต้องเรียน หมัดมวยก็ต้องฝึก…พี่คาดหวังจากฉันมากไปไหม?” ลูเมี่ยนบ่นไปตามประสา
โอลัวร์ชำเลืองเด็กหนุ่มแล้วพูดยิ้มๆ
“อย่าลืมสิ เป้าหมายของเราคือการพัฒนาศีลธรรม สติปัญญา ร่างกาย สุนทรียะ และความสามารถในการทำงานจับฉ่าย!”
ไม่แน่ใจว่านึกถึงความทรงจำอันเพลิดเพลินหรือเหตุการณ์อันน่าขบขัน แต่อารมณ์ของเธอดูดีขึ้นหลังจากได้พูด
ฉันสอบตกตั้งแต่ศีลธรรมแล้ว…ลูเมี่ยนพึมพำเงียบๆ
จากนั้นก็ถาม
“แล้วจะสอนอะไร?”
หนึ่งสิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือ เหตุใดโอลัวร์ที่ดูอ่อนโยนและเปราะบาง ถึงได้เชี่ยวชาญการต่อสู้นัก ช่ำชองวิชาหลายแขนง และโค่นตนได้ง่ายๆ ในทุกการซ้อม
โอลัวร์ครุ่นคิดหน้าเครียดสักพัก ก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้า เอียงคอเล็กน้อยพร้อมกับมองเข้าไปในตาลูเมี่ยน
จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดเสียงดัง
“วิชาสยบหมาป่า!”
“หือ?” ลูเมี่ยนอุทานอย่างประหลาดใจ “นั่นมันวิชาที่ผู้หญิงเรียนกันนี่?”
โอลัวร์ยืนตัวตรง สีหน้าแววตาขึงขังขณะส่ายหัว แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ในเมื่อออกนอกบ้านบ่อย แม้แต่เด็กผู้ชายก็ต้องเรียนวิธีป้องกันตัวไว้บ้าง”
“ใครกำหนดว่าเด็กผู้ชายถูกพวกอันธพาลรังแกไม่ได้?”
รอยยิ้มบนริมฝีปากหญิงสาวกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนซ่อนไม่มิด
ไม่แน่ใจว่าพี่สาวของตนล้อเล่นหรือเอาจริง แต่ลูเมี่ยนเลือกจะเงียบ เพียงรับผ้าขนหนูสีขาวแล้วเดินไปทางบันได
ทันใดนั้น ขาของเด็กหนุ่มชะงักงันราวกับสะดุดบางสิ่ง ร่างกายเซถลาไปด้านหน้า
ระหว่างกำลังเสียหลัก ลูเมี่ยนรีบเกร็งกล้ามกล้อง เหยียดหนึ่งแขนออกไปพาดกับเก้าอี้ด้านข้าง ออกแรงยันร่างกายขึ้นมายืนตรงอย่างสง่างาม	Comment by Inkstone02 Account: คืออะไรคะ?
โอลัวร์ชักเท้ากลับ พร้อมกับพูดยิ้มๆ
“หลักการสำคัญของการต่อสู้ก็คือ จงสังเกตสภาพแวดล้อมอยู่เสมอ และห้ามประมาทแม้แต่วินาทีเดียว”
“เข้าใจไหม? เจ้าน้องชายอ่อนหัด!”
เมื่อสักครู่ มือของเธอเกือบจะคว้าเสื้อกั๊กของลูเมี่ยน แต่พอเห็นว่าน้องชายปลอดภัยจึงดึงกลับ
“เพราะฉันเชื่อใจพี่ต่างหาก…” ลูเมี่ยนตัดพ้อ
ยิ่งคิดให้ถี่ถ้วน เขาก็ยิ่งพบว่า ‘ความเชื่อใจ’ ใช้กับโอลัวร์ไม่ได้
นี่มิใช่การแกล้งทีเผลอครั้งแรกของพี่สาวตน!
หญิงสาวกระแอมล้างคอ สีหน้ากลับมาสำรวมอีกครั้ง
“คุยกับผู้หญิงคนนั้นแล้วสินะ…ได้เรื่องยังไงบ้าง”
ลูเมี่ยนเล่าบทสนทนาสั้นๆ แล้วสรุป
“ฉันคิดว่าควรรอคำตอบจากเพื่อนๆ ของพี่ก่อน ค่อยมาตัดสินใจเรื่องสำรวจความฝัน”
“เลือกได้ดี” โอลัวร์พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ลูเมี่ยนเปลี่ยนเรื่องคุย
“เที่ยงนี้มีอะไรกิน?”
“ว่าจะอุ่นขนมปังปิ้งจากเมื่อเช้า แล้วย่างซี่โครงแกะสักสี่ซี่ให้นาย” โอลัวร์พูดหลังจากระลึกความจำ
“แล้วของพี่ล่ะ?” ลูเมี่ยนถามสืบ
โอลัวร์ตอบโดยไม่คิด
“ฉันเพิ่งกินเนื้อไก่ฟ้าฉีกคลุกเห็ดทรัฟเฟิลไป แกล้มด้วยชีสกับซุปหัวหอม…พอดีคราวก่อนลองแล้วรู้สึกว่าค่อนข้าง…”
หางเสียงของเธอแผ่วลง ร่างกายชะงักงันแน่นิ่ง
วินาทีถัดมา หญิงสาวยกมือขึ้นมาปิดหู กล้ามเนื้อใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์
ใบหน้าสวยๆ ดูพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที
ลูเมี่ยนจับตาดูเงียบๆ แววตาแฝงความกังวลปนห่วงใย
ผ่านไปสักพัก โอลัวร์ถอนหายใจยาว สีหน้ากลับคืนปกติ
หน้าผากชุ่มเหงื่ออีกครั้ง
“เกิดอะไรขึ้น?” ลูเมี่ยนถาม
โอลัวร์ยิ้มจางๆ
“หูแว่วน่ะ…นายก็รู้ว่าฉันมีปัญหานี้มาสักพักแล้ว”
ลูเมี่ยนไม่ถามเซ้าซี้ เพียงเสนอ
“เดี๋ยวฉันเตรียมมื้อกลางวันกินเอง พี่ไปพักเถอะ”
ทุกครั้งที่ได้เห็นอะไรแบบนี้ เด็กหนุ่มยิ่งร้อนใจ ยิ่งกระหายพลังวิเศษ
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 9 นิตยสาร
กลางดึก
หลังจากช่วยเหลือเพื่อนบ้านที่มายืมเตาอบ ลูเมี่ยนเดินขึ้นชั้นสอง ตรงเข้าห้องที่ใช้อ่านหนังสือ
ในหมู่บ้านกอร์ตู ครอบครัวยากจนจำนวนมากไม่มีเตาอบหรือเตาถ่านขนาดใหญ่ ดังนั้นเวลาจะอบขนมปังหรือรมควันเนื้อ พวกเขาจะขอยืมจากเพื่อนบ้านแล้วใช้ให้เสร็จตรงนั้น
หากเป็นเรื่องพวกนี้ โอลัวร์จะใจกว้างและอดทนเสมอ ทุกคนมายืมใช้ได้ตราบเท่าที่จ่ายค่าฟืนหรือนำถ่านหินหรือไม้มาเอง
ท่ามกลางแสงสว่างจากโคมไฟใส่แบตฯ ที่วางอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ หญิงสาวซึ่งเปลี่ยนไปใส่ชุดนอนผ้าไหมสีขาว นั่งเอนหลังบนเก้าอี้ สมาธิจดจ่ออยู่กับหนังสือในมือ
ลูเมี่ยนไม่คิดรบกวน เพียงหยิบหนังสือเล่มบางจากชั้นแล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงมุมห้อง
‘ผ้าคลุมหน้าอำพราง’ …นิตยสารประเภทไหนเนี่ย? ลูเมี่ยนเหล่มองปกหนังสือที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ประหลาด ในใจรู้สึกฉงน
เด็กหนุ่มรีบเปิดอ่าน ยิ่งอ่านก็ยิ่งอึ้ง
นิตยสารเล่มนี้กล่าวถึงการมีอยู่ของดวงวิญญาณมนุษย์ กล่าวถึงความเชื่อ ‘ทุกสรรพสิ่งล้วนมีวิญญาณ’ กล่าวถึงวิธีแอบสื่อสารกับวิญญาณต่างๆ เพื่อรับความช่วยเหลือ…
ต่อให้มิได้เป็นผู้ศรัทธาทั้งใจ ต่อให้การเข้าโบสถ์สุริยันเจิดจรัสเป็นเพียงการทำตามๆ คนอื่น หรือนานๆ ครั้งจึงจะเข้ามิสซาสักหน แต่ลูเมี่ยนอดนึกถึงคำพูดสองคำไม่ได้
“ลบหลู่!”
“นอกรีต!”
อาจไม่แปลกนักถ้าจะพบหนังสือเล่มนี้ในบ้านโอลัวร์ นังแม่มดที่จะถูกศาลของศาสนจักรจับมัดกับท่อนไม้แล้วย่างสดหากมีใครล่วงรู้เข้า
แต่สิ่งที่ลูเมี่ยนตกตะลึงก็คือ นิตยสารเล่มนี้มีใบอนุญาตจัดพิมพ์จากรัฐบาล!
ของแบบนี้ตีพิมพ์ได้อย่างเปิดเผยและถูกต้องตามกฎหมาย?
ไหนว่ากองตรวจสอบสิ่งพิมพ์เข้มงวดมากไง?
หรือว่าจะเป็นใบอนุญาตปลอม…ลูเมี่ยนเงยหน้ามองโอลัวร์แล้วถาม
“เล่มนี้น่ะ…นิตยสารต้องห้ามไม่ใช่หรือไง?”
โอลัวร์เบือนสายตาออกจากหนังสือของเธอ เหลือบมองมาทางน้องชายและกล่าวอย่างไม่มีอารมณ์ร่วม
“เคยเป็น…เมื่อก่อนเป็นวรรณกรรมใต้ดินหัวหนึ่ง แต่ในภายหลัง ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันผ่านการกองตรวจสอบแล้วถูกตีพิมพ์อย่างถูกต้อง ศาสนจักรสุริยันเจิดจรัสก็ปล่อยผ่านโดยไม่ได้ทำอะไร”
“วรรณกรรม?” ลูเมี่ยนงุนงงกับการเลือกใช้คำของพี่สาว
“ใช่ วรรณกรรม หรือนายคิดว่าเป็นเรื่องจริง?” โอลัวร์หัวเราะ “ถ้าสิ่งที่เขียนคือเรื่องจริง ติดว่ากองตรวจสอบจะปล่อยผ่าน? ถ้าลองทำตามวิธีที่เขียน นอกจากจะไม่ได้อะไรตอบแทน จิตใจยังจะอ่อนแอและกลายเป็นโรคประสาท หืม…ก็อาจมีเรื่องจริงปะปนอยู่บ้าง แต่ถ้าไม่ได้ใช้ภาษาสำหรับประกอบพิธีกรรม พยายามเท่าไรก็คงไร้ผล”
นี่คือความคิดเห็นของจอมเวทมืออาชีพ
“เข้าใจแล้ว…” ลูเมี่ยนไม่อาจเก็บซ่อนความผิดหวัง “ฉันก็แค่ตกใจที่มันถูกตีพิมพ์จริงๆ”
โอลัวร์ทำแก้มป่อง สีหน้าดูคล้ายกำลังใช้ความคิด
“ไม่แน่ใจเหตุผลเหมือนกัน แต่ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะเกิดปรากฏการณ์วิเศษ…เอ่อ…ฉันหมายถึงปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติขึ้นในทุกๆ ที่…ชนิดที่ไม่มีทางปกปิดได้ครบถ้วนแน่ ไม่ช้าก็เร็วจะถูกพูดถึงอย่างกว้างขวาง บางที ทางการคงอยากให้ประชาชนมีความรู้ติดตัวเอาไว้บ้าง จึงผ่อนปรนการควบคุมหนังสือประเภทนี้…ในกรุงทรีอาร์ นิตยสารที่ได้รับความนิยมยิ่งกว่าก็มี ‘สื่อวิญญาณ’ ‘ดอกบัว’ และ ‘อุปนิษัท’ ฉันมีทุกเล่มนั่นแหละ ถ้านายสนใจก็อ่านได้ อาจช่วยให้นายแต่งเรื่องเก่งขึ้น ครั้งหน้าที่ร้านเหล้าคงปั้นน้ำเป็นตัวได้คล่องปร๋อ”
“หืม…” ลูเมี่ยนสนใจมันจริงๆ
ขณะเดียวกัน ในใจก็รู้สึกอัศจรรย์
ขุมทรัพย์หนังสือของโอลัวร์ นอกจากมีเยอะแล้วยังหลากหลายแนวด้วย!
อาศัยหนังสือเหล่านี้ อาศัยการอธิบายเป็นครั้งคราวของโอลัวร์ เด็กหนุ่มที่ไม่ได้เข้าโรงเรียนเป็นเรื่องเป็นราว สามารถเข้าใจพื้นฐานของโลกที่ตนอาศัยอยู่ เข้าใจลักษณะของทวีปและอาณาจักรต่างๆ
โลกนี้มีอยู่สองทวีปหลัก เหนือและใต้ คั่นกลางด้วยทะเลคลั่ง—อาณาเขตที่ปกคลุมด้วยพายุเกรี้ยวกราดจนยากจะเดินเรือ
ในส่วนของทวีปตะวันออกและตะวันตกในตำนาน ยังไม่เคยมีใครไปถึง การมีอยู่จึงยังไม่แน่ชัด
ลูเมี่ยนกับโอลัวร์อาศัยอยู่ในสาธารณรัฐอินทิส ตั้งอยู่ใจกลางทวีปเหนือ ฝั่งตะวันตกติดกับทะเลหมอก ฝั่งทิศเหนือติดกับจักรวรรดิฟุซัค ฝั่งตะวันออกติดกับอาณาจักรโลเอ็นโดยมีเทือกเขาโฮนาซิสคั่น ฝั่งทิศใต้ใช้ชายแดนร่วมกับอาณาจักรเฟเนพ็อต ลุนเบิร์ก และมาซิน
ระหว่างอาณาจักรเฟเนพ็อตกับโลเอ็นมีประเทศเล็กๆ อย่างเซกัลเป็นรัฐกันชน
เซกัล ลุนเบิร์ก และมาซินถูกเรียกรวมกันว่ากลุ่มประเทศมัชฌิมทักษิณ (ภาคใต้ตอนกลาง) และนับถือ ‘เทพแห่งปัญญาความรู้’ เหมือนกัน
ทวีปใต้กลายเป็นอาณานิคมของอาณาจักรทวีปเหนือ ไม่ว่าจะเป็นจักรวรรดิไบลัม อาณาจักรเพิร์ธ อาณาจักรฮาเก็นติ หรือชนชาติอื่นๆ ต่างก็สูญเสียอำนาจอธิปไตยไปเกือบหมดแล้ว
แต่แน่นอน กระแสการต่อต้านอาณานิคมไม่เคยเสื่อมคลายลง
นอกเหนือจากทะเลคลั่งระหว่างทวีปเหนือกับใต้ ยังมีทะเลสำคัญอื่นๆ เช่น ทะเลหมอกทางตะวันตกของสาธารณรัฐอินทิส ทะเลโซเนียทางตะวันออกของอาณาจักรโลเอ็น ทะเลเหนือทางเหนือของจักรวรรดิฟุซัค และทะเลขั้วโลกทางใต้ของทวีปใต้ ทั้งหมดนี้เรียกรวมกันว่า ‘ห้าห้วงสมุทร’
ในบรรดาประเทศทั้งหมดของทวีปเหนือ อาณาจักรโลเอ็นทรงพลังที่สุดในแง่ความแข็งแกร่งภาพรวม รองลงมาคือสาธารณรัฐอินทิส จักรพรรดิฟุซัคที่พ่ายแพ้ในสงครามล่าสุดตกไปอยู่ลำดับสี่ โดยมีอาณาจักรเฟเนพ็อตขึ้นมาเป็นลำดับสามแทน ในกลุ่มประเทศมัชฌิมทักษิณ ลุนเบิร์กทรงพลังมากที่สุด
ลูเมี่ยนเปรียบดังนักภูมิศาสตร์หากเทียบกับชาวบ้านคนอื่นๆ ในกอร์ตูที่รู้จักแค่สาธารณรัฐอินทิส อาณาจักรเฟเนพ็อต และลุนเบิร์ก
มิหนำซ้ำนี่ยังเป็นเพราะ ‘คนเลี้ยงแกะแห่งกอร์ตู’ จำเป็นต้องเดินทางข้ามพรมแดนเฟเนพ็อตกับลุนเบิร์ก จึงได้รู้เรื่องสองประเทศนี้เป็นของแถม แต่หากไปถามชาวบ้านแถบชนบทฝั่งเหนือของเขตดาลีแอช ถ้าไม่นับหมู่บ้าน เมือง และมหานครรอบๆ พวกเขาคงรู้จักแค่เมืองสำคัญๆ อย่างซูสิตหรือกรุงทรีอาร์
บางครั้งลูเมี่ยนก็นึกสงสัยว่า โอลัวร์รอบรู้ถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
ตำราเรียนที่เขาอ่านก็ได้โอลัวร์รวบรวมให้ กระดาษข้อสอบเป็นฝีมือเธอเช่นกัน ทุกครั้งที่เด็กหนุ่มมีคำถามเกี่ยวกับสิ่งที่อ่าน โอลัวร์จะตอบได้เสมอ
เหนือสิ่งอื่นใด เธอยังช่ำชองศาสตร์การต่อสู้หลายแขนง
ทั้งหมดนี้ดูเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับหญิงสาวในวัยหลักยี่สิบ บางคนอยู่มานานถึงห้าหกสิบปีก็ยังไม่รอบรู้ถึงเพียงนี้
หรือนี่จะเป็นเงื่อนไขขั้นต่ำในการเป็นจอมเวท? ลูเมี่ยนเงยหน้ามองโอลัวร์อีก
หญิงสาวกำลังอ่านหนังสือพลางใช้นิ้วเคาะแก้ม ดูไม่เหมือนผู้รอบรู้หรือจอมเวทเลย
“มองอะไร?” โอลัวร์สัมผัสถึงสายตา
“เอ่อ…คราวก่อนพี่บอกว่า ฉันมีความรู้มากพอที่จะสอบระดับชาติเพื่อเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา?” ลูเมี่ยนเปลี่ยนเรื่อง
โอลัวร์ครุ่นคิดสักพักแล้วพูด
“ในทางทฤษฎี นายเก่งพอที่จะสอบติดทุกสถาบันอุดมศึกษา แต่เนื่องจากตัวฉันไม่เคยสอบระดับชาติ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคำถามจะกว้างแค่ไหน”
“โรซายล์ทำคนเขาเดือดร้อนกันทั่ว แต่ก็นะ…นี่ถือเป็นเรื่องดี…”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การสอบระดับชาติเพื่อเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา เกิดขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิโรซายล์ และถูกใช้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ทันใดนั้น คล้ายกับฉุกคิดบางสิ่งบางอย่างได้ โอลัวร์มองลูเมี่ยนแล้วถามยิ้มๆ
“ทำไมวันนี้ไม่ไปปั้นน้ำเป็นตัวที่ร้านเหล้าล่ะ?”
“ฉันไม่ใช่พวกขี้เมาสักหน่อย” ลูเมี่ยนตอบพลางเขย่านิตยสารในมือ “อ่านหนังสืออยู่บ้านก็เป็นความบันเทิงที่ไม่แย่เหมือนกัน”
แถมยังช่วยให้จิตใจสงบและผ่อนคลาย…เด็กหนุ่มเสริมในใจ
โอลัวร์พยักหน้ารับ กล่าวขณะมองลูเมี่ยนที่มุมห้อง
“แล้วทำไมต้องนั่งไกลนัก? กำลังรับบทเป็นเด็กน่าสงสาร อ่อนแอ และไร้พลังอยู่?”
“มานี่สิ ถ้าจะอ่านหนังสือตอนกลางคืนก็ต้องใช้แสงดีๆ ไม่อย่างนั้นตาจะเสีย”
โอลัวร์มีคำแปลกๆ เยอะจริงๆ…แม้เราจะเข้าใจคำอย่าง ‘น่าสงสาร’ ‘อ่อนแอ’ และ ‘ไร้พลัง’ แต่พอนำมารวมกันกลับดูผิดที่ผิดทางแปลกๆ…ลูเมี่ยนที่ชาชินกับการเลือกใช้คำของโอลัวร์ ยกเก้าอี้แล้วเดินมาที่โต๊ะอ่านหนังสือ
เด็กหนุ่มกับโอลัวร์นั่งเคียงข้างกันโดยไม่พูดไม่จา ต่างฝ่ายต่างอ่านหนังสือของตัวเองโดนอาศัยแสงไฟจากโคมตั้งโต๊ะ เด็กหนุ่มกับโอลัวร์นั่งเคียงข้างกันโดยไม่พูดไม่จา ต่างฝ่ายต่างอ่านหนังสือของตัวเอง นานๆ ครั้งจะหันมาคุยกันสองสามคำ
เสียหายใจ เสียงพลิกหน้ากระดาษ และเสียงสายลมเย็นจากนอกหน้าต่าง สร้างบรรยากาศสงบเงียบและผ่อนคลาย
...
หลังจากกล่าวราตรีสวัสดิ์กับโอลัวร์ ลูเมี่ยนกลับห้องของตน
เด็กหนุ่มถอดแจ็กเกตแขวนไว้กับหลังเก้าอี้ โดยไม่คิดจะนำ ‘ไม้’ ขึ้นไปบนเตียงด้วยกัน
ที่ทำเช่นนี้เพราะไม่อยากกระตุ้นความสงสัยของโอลัวร์ เธอเคยบอกว่าจะคอยจับตาดูตลอดเวลา
ขณะเตรียมก้าวไปที่เตียง ลูเมี่ยนชะงักพลางเกิดความคิด
เด็กหนุ่มหันไปปรับตำแหน่งเก้าอี้ที่ปกติแล้วจะหันหน้าออกนอกหน้าต่าง
จากนั้นก็ขึ้นเตียง ดับตะเกียงน้ำมันก๊าดบนตู้ข้างเตียง
ช่วงแรกไม่มีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งผ่านไปนาน ลูเมี่ยนสะดุ้งตื่นด้วยสติคมชัด
เป็นอีกครั้งที่ได้เห็นห้องนอนถูกหมอกบางๆ ปกคลุม
เตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว ลูเมี่ยนมองไปรอบๆ อย่างใจเย็นจนกระทั่งสังเกตเห็น
เก้าอี้ที่เขาจงใจปรับตำแหน่งให้ผิดไปจากเดิม ยังคงหันหน้าออกนอกหน้าต่างในความฝัน
หมายความว่าห้องนอนในความฝันมิใช่ภาพสะท้อนความจริง…อาจเป็นความทรงจำส่วนลึกสุดของจิตใต้สำนึก…แม้จะไม่ทราบความหมาย แต่ลูเมี่ยนเชื่อว่ามันคือจุดสำคัญที่ควรจดจำ
เด็กหนุ่มเข้าใกล้หน้าต่าง วางสองมือเท้าโต๊ะแล้วมองออกไป
ภูเขาที่ก่อตัวจากหินสีน้ำตาลแดงและดินสีแดงน้ำตาล รวมถึงวงแหวนซากอาคารรอบๆ กลับมาอยู่ในการมองเห็นอีกครั้ง
บรรยากาศเงียบเชียบอย่างยิ่ง
เวลาผ่านไปไวเหมือนสายน้ำ หลังจากสองจิตสองใจอยู่นาน ในที่สุดลูเมี่ยนก็ตั้งธง
วันนี้ต้องสำรวจเบื้องต้นให้ได้!
อดีตที่เคยต้องเร่ร่อน ปลูกฝังความยืดหยุ่นและมุ่งมั่นให้เขา
แทนที่จะรีบร้อนลงบันไดไปเพื่อตรงไปยังซากปรักหักพัง ลูเมี่ยนเปิดตู้แล้วเริ่มนำเสื้อผ้าออกมาสวมทับ
มิใช่เพราะรู้สึกหนาว แต่เป็นวิธีเพิ่ม ‘ความสามารถเชิงป้องกันตัว’
หลังจากสวมเสื้อกับกางเกงผ้าฝ้าย ห่อหุ้มตัวเองด้วยแจ็กเกตหนัง ลูเมี่ยนลองเดินไปมาเพื่อทดสอบการเคลื่อนไหว
เด็กหนุ่มพบว่าตนใส่มากกว่านี้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นอาจทำให้ความคล่องตัวลดลงมากเกินไป
สิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่า
ขณะสร้างความเคยชิน ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในใจลูเมี่ยน
นี่คือความฝันของเรา…ถ้าอย่างนั้น…คิดอะไรก็ต้องได้ตามที่คิดสิ!
เมื่อเกิดอยากทดลอง เขาเริ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“อยากได้เกราะเหล็ก ปืนพก…อยากได้เกราะเหล็ก ปืนพก…”
ทว่า ห้องที่ยังมีหมอกสีเทาจางๆ ลอยอยู่เต็ม ไม่เกิดความเปลี่ยนแปลงใด
คงไม่ได้ผลสินะ เป็นฝันที่พิเศษจริงๆ …ลูเมี่ยนข่มความผิดหวัง เปิดประตูห้องนอน แล้วเดินออกไปยังโถงด้านนอก
ทางเดินปราศจากแสง มีเพียงความมืดสลัว
ลูเมี่ยนเปิดประตูห้องนอนโอลัวร์และห้องอ่านหนังสือตามลำดับ การจัดเรียงด้านในแตกต่างจากความจริงเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่เหมือนกัน
ความแตกต่างที่เด่นชัดที่สุด คือการไม่มีโอลัวร์ในทั้งสองห้องที่คล้ายกับถูกย้อมเป็นสีเทาก่อนนำไปแช่แข็ง
ชั้นล่างก็ไม่ต่าง
ลูเมี่ยนเริ่มหาอาวุธเพื่อป้องกันตัว อาศัยความเคยชิน ไม่นานเขาก็พบสองตัวเลือก
ตัวเลือกแรก ส้อมยาวเกือบสองเมตร ส่วนปลายทำจากเหล็กกล้า จากคำบอกเล่าของโอลัวร์ ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่มีอาวุธระยะไกล เครื่องมือชิ้นนี้มีประสิทธิภาพสูงและใช้งานง่าย
ตัวเลือกที่สองคือขวานสั้นคมกริบ ทำจากเหล็กดำ
ถ้าเป็นผู้ใหญ่ต้องเหมาหมด…ลูเมี่ยนตรึกตรองพลางนึกถึงวลีที่โอลัวร์ชอบพูด แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ทำตาม
เป้าหมายของวันนี้คือการสำรวจเบื้องต้น ซึ่งต้องอาศัยความรอบคอบและการซ่อนเร้นในระดับแทบจะล่องหน
การถืออาวุธยาวๆ จะทำให้เคลื่อนไหวลำบาก แถมยังง่ายต่อการถูกพบตัว
ลูเมี่ยนถอนหายใจช้าๆ แล้วก้มลงไปหยิบขวาน
จากนั้นก็ยืนตัวตรง เดินทีละก้าวไปยังประตูท่ามกลางหมอกจางๆ
เด็กหนุ่มเปิดประตูบ้านอย่างเงียบเชียบ
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 10 เลือด
พอก้าวออกจากประตู ลูเมี่ยนรู้สึกเหมือนได้เข้ามายังโลกอีกใบ
แทนที่จะเป็นหมู่บ้านกอร์ตูที่คุ้นเคย เด็กหนุ่มเห็นภูเขาฉาบไปด้วยสีโทนแดงเข้ม ล้อมด้วยวงแหวนซากปรักหักพังอาคารที่ดูพิลึกพิลั่น
หมอกซีดๆ บนท้องฟ้าสูงกระจุกตัวหนาแน่นอย่างยิ่ง จนแสงส่องทะลุลงมาแทบไม่ได้ ผืนดินแตกระแหงและเต็มไปด้วยหิน ลูเมี่ยนถือขวานเยื้องย่างอย่างระมัดระวัง ตลอดทางไม่พบที่กำบังสำหรับซ่อนตัว
ไม่มีแม้กระทั่งวัชพืชหรือร่องรอยของต้นไม้
ลูเมี่ยนเดินหลังงอด้วยท่าทีประหวั่น คอยปลอบตัวเองด้วยความคิดทำนองว่า หากมีอันตรายใดรุกล้ำเข้ามา มันก็ต้องแจ่มแจ้งจนตรวจพบได้ง่ายดาย
เมื่อมาถึงซากปรักหักพัง เด็กหนุ่มเดินเข้าใกล้ตึกที่ไหม้ไปกว่าครึ่ง
เฝ้าสังเกตอยู่สักพักจนมั่นใจว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นด้านใน ลูเมี่ยนขยับเข้าไปอย่างรอบคอบ หลีกเลี่ยงท่อนไม้ไหม้เกรียมที่พร้อมจะตกใส่กบาลทุกเมื่อ พลางเริ่มลงมือค้นหา
สายตากวาดไปทั่วห้องจนกระทั่งพบว่า ตรงมุมหนึ่งด้านในไหดินเผาใบที่แตก มีประกายสีทองวิบวับออกมา
ลูเมี่ยนค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ จนพบว่ามันคือเหรียญทอง
…ของจริง? ขุมทรัพย์ในซากปรักหักพังแห่งความฝัน? เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองขณะหยิบเหรียญขึ้นมาถูกับเสื้อผ้า
จนกระทั่งเห็นลวดลายบนผิวเหรียญทอง
ฝั่ง ‘หัว’ แกะสลักศีรษะผู้ชายหน้าเรียว ผมหวีแสกอัตราส่วนสามต่อหนึ่ง เหนือริมฝีปากมีหนวดฝั่งละแถบ แววตาแน่วแน่
ฝั่ง ‘ก้อย’ มีพวงดอกโกฐสอเทศรายล้อมตัวเลข ‘20’
ลูเมี่ยนจำชายคนนี้ได้ เขาคือเลวองก์ ประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐอินทิส
“ลูอิดอร์จริงๆ …” ลูเมี่ยนค่อนข้างประหลาดใจ
ประการแรก เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับเหรียญที่ใช้กันจริงๆ ในสาธารณรัฐอินทิส จากซากปรักหักพังของความฝันพิสดาร
ประการที่สอง เขาอึ้งที่บังเอิญค้นพบของมีค่าอย่างเหรียญทองลูอิดอร์
สกุลเงินหลักของสาธารณรัฐอินทิสในปัจจุบันคือ ‘เฟลคิน’ กับ ‘โกเปต์’ โดยหนึ่งเฟลคินมีค่าเท่ากับหนึ่งร้อยโกเปต์
โกเปต์มีอยู่สองรูปแบบ—เหรียญทองแดงและเหรียญเงิน เหรียญทองแดงจะมีหนึ่งโกเปต์ ห้าโกเปต์ และสิบโกเปต์ ส่วนเหรียญเงินจะมียี่สิบโกเปต์และห้าสิบโกเปต์
เฟลคินสามารถอยู่ในรูปแบบของเหรียญเงิน เหรียญทอง และธนบัตร เหรียญเงินประกอบด้วยหนึ่งเฟลคิน ห้าเฟลคิน และสิบเฟลคิน ส่วนเหรียญทองจะมีห้าเฟลคิน สิบเฟลคิน ยี่สิบเฟลคิน สี่สิบเฟลคิน และห้าสิบเฟลคิน
ธนบัตรยิ่งมีหลากหลาย ไล่ตั้งแต่ห้า ยี่สิบ ห้าสิบ หนึ่งร้อย สองร้อย ห้าร้อย จนถึงหนึ่งพันเฟลคิน
ในชีวิตประจำวัน ชาวอินทิสยังเคยชินกับการใช้สกุลเงินเก่าอยู่ เช่นเหรียญที่ถูกใช้บ่อยที่สุดอย่างเหรียญทองแดงห้าโกเปต์ จะถูกเรียกว่า ‘ริกต์’
ในทำนองเดียวกัน เหรียญทองที่มีค่ายี่สิบเฟลคินจะถูกเรียกว่า ‘ลูอิดอร์’
ในสกุลเงินแบบเก่า ลูอิดอร์ถูกเรียกว่า ‘โรซายล์ดอร์’ แต่หลังจากเปลี่ยนระบบการปกครองของอินทิสให้เป็นสาธารณรัฐ เพื่อที่จะขจัดอิทธิพลของจักรพรรดิโรซายล์ คำเรียกของเหรียญยี่สิบเฟลคินจึงถูกเปลี่ยนเป็น ‘ลูอิดอร์’ แทน
เท่าที่ลูเมี่ยนทราบ แม้มันจะไม่มากมายอะไรสำหรับคนเมือง แต่ในแถบชนบทอย่างหมู่บ้านกอร์ตู หนึ่งลูอิดอร์สามารถเลี้ยงครอบครัวจนๆ ได้นานนับเดือน
หากมิใช่เพราะโอลัวร์มีรายได้ค่อนข้างมั่นคง ลูเมี่ยนคงไม่เคยเห็นหน้าตาของลูอิดอร์มาก่อน ทั่วทั้งหมู่บ้านกอร์ตู ถ้าไม่นับเขากับพี่สาว มีเพียงครอบครัวของหลวงพ่อและครอบครัวเจ้าหน้าที่ปกครองเท่านั้นที่เคยเห็นหรือครอบครองเหรียญลูอิดอร์
สำหรับชาวบ้านทุกคน ลูอิดอร์เหรียญนี้เปรียบดังขุมทรัพย์ที่ควรค่าแก่การหวงแหน
“น่าเสียดาย…ดันเป็นแค่ความฝัน” ลูเมี่ยนถอนหายใจด้วยความผิดหวัง
สิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพลังเหนือธรรมชาติ คง ‘นำ’ ออกจากฝันไม่ได้
แม้จะทราบเช่นนั้น ลูเมี่ยนยังคงเก็บลูอิดอร์ไว้อย่างทะนุถนอม อดีตสมัยที่เคยเร่ร่อนสอนให้เขาเห็นคุณค่าของทุกโกเปต์
หนึ่งลูอิดอร์มีค่าเท่ากับสองพันโกเปต์ เทียบได้กับหนึ่งทองปอนด์ของอาณาจักรโลเอ็นหรืออาจน้อยกว่าเล็กน้อย อ้างอิงจากหนังสือพิมพ์ ต้องใช้ราวๆ ยี่สิบสี่เฟลคินถึงจะแลกได้หนึ่งทองปอนด์โลเอ็น
ลูเมี่ยนยังคงเดินหน้าค้นหา
เขาอยากหาสิ่งที่เป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อยืนยันถิ่นที่ตั้งของซากปรักหักพัง จะได้ทราบว่าที่นี่สอดคล้องกับสถานที่จริงหรือไม่ หรือเป็นหมู่บ้านในสาธารณรัฐอินทิสที่ถูก ‘ย้าย’ เข้ามาในความฝันอย่างสมบูรณ์กันแน่ การได้เห็นลูอิดอร์ช่วยจุดประกายแนวคิดดังกล่าวให้ลูเมี่ยน
ระหว่างเดินไปทีละก้าว ลูเมี่ยนสังเกตเห็นคราบจางๆ สีแดงเข้มรอบๆ สิ่งที่น่าจะเป็นเตาถ่าน
“เลือด?” รูม่านตาเด็กหนุ่มขยายกว้างพร้อมกับตั้งสมมติฐาน
จากนั้นก็ใช้ดุลพินิจ
แม้จะไม่ใช่เลือดสดๆ แต่ก็ไม่เก่าเช่นกัน ยังไม่เปลี่ยนเป็นสีดำ ราวกับเพิ่งหยดเมื่อสองถึงสามวันก่อน
หรืออาจจะน้อยกว่านั้น!
ขณะรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด ลูเมี่ยนพบว่าแสงรอบๆ ตัวสลัวลงเล็กน้อย
คล้ายกับมีบางสิ่งลอบเร้นเคลื่อนไหวบนหลังคาที่ถล่มไปกว่าครึ่ง สิ่งนั้นกีดขวางแสงจางๆ ที่อุตส่าห์เล็ดลอดผ่านหมอกหนาลงมา!
ประสบการณ์เมื่อครั้งถูกลอบจู่โจมสมัยยังเร่ร่อน ถาโถมห้วงความคิดของลูเมี่ยนดุจดังคลื่นยักษ์ กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองตามสัญชาตญาณ
เขากระโดดพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่คิด เก็บคองอเข่ากลางอากาศ แล้วกลิ้งไปบนพื้นด้วยแรงส่ง
ตุบ!
บางสิ่งที่มีน้ำหนักมากหล่นลงมาจากด้านหลัง
ลูเมี่ยนกลิ้งไปทางซ้ายของเตาถ่านที่ชำรุด แล้วใช้มือยันไว้กับก้อนหินเพื่อสร้างจุดหมุนให้กับร่างกาย
เด็กหนุ่มยกขวาน ตาแลเห็นอีกหนึ่งร่างยืนอยู่ตรงตำแหน่งเมื่อสักครู่ของตน
ท่ามกลางแสงสลัว ลูเมี่ยนไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์
‘เขา’ หลังค่อม ไม่ใส่เสื้อผ้าหรือรองเท้า ผิวหนังคล้ายถูกลอกจนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีแดง เส้นเลือด และพังผืดสีเหลือง ของเหลวข้นๆ ไหลไปตามพื้นผิวโดยไม่หยดลงพื้น
สัตว์ประหลาด!
ตาของ ‘เขา’ มีสีขาวมากกว่าฟ้า คล้ายฝังแน่นไปกับใบหน้า ในปากที่อ้ากว้างมีฟันไม่สม่ำเสมอ น้ำลายไหลย้อยยืดยาว
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลูเมี่ยนแต่งเรื่องผีมานับไม่ถ้วน แต่เขาไม่เคยคิดว่าวันนี้จะได้พานพบกับสิ่งที่สามารถพรรณนาว่าเป็นผีร้าย!
วิ้ว!
สายลมเหม็นคาวเลือดพัดปะทะเด็กหนุ่ม เสียงหายใจหนักๆ แทรกซึมมาถึงโสตประสาท
ลูเมี่ยนรีบฉากหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ หวังหลบการโจมตีของสัตว์ประหลาดตัวสีแดงปานเลือดสด
หากมิใช่เพราะได้รับ ‘คำแนะนำ’ จากโอลัวร์อยู่เป็นประจำ หากไม่มีประสบการณ์ต่อสู้ทั้งตอนซ้อมและข้างถนน เขาคงตอบสนองได้ไม่ทันท่วงที โดยเฉพาะด้วยร่างกายและจิตใจที่กำลังหวาดผวา
หลังจากคืนความเยือกเย็น ลูเมี่ยนถลันเข้าหาสัตว์ประหลาดที่โจมตีเป้าหมายพลาด ยกขวานขึ้นแล้วสับใส่แผ่นหลังของมันเต็มแรง
เฉาะ!
สัตว์ประหลาดที่เตรียมหันหลังกลับ ถูกกระแทกจนล้มลง เลือดและหนองสาดกระจายไปตามพื้น
โดยไม่ลังเล ลูเมี่ยนคุกเข่าลงหนึ่งข้างแล้วยกขวานอีกครั้ง
ฉ่อก! ฉ่อก! ฉ่อก!
เด็กหนุ่มสับรัว แต่ละดอกฝังลึกเข้าไปในเนื้อจนเกิดรอยแยกลึกและกว้าง ไม่นานท้ายทอย ลำคอ และแผ่นหลังของมันต้องพินาศยับเยิน
ในที่สุดสัตว์ประหลาดก็เลิกดิ้นรน เพียงนอนแน่นิ่ง
“แฮ่ก…แฮก! ไม่เจ๋งเหมือนหน้าตาเลยนี่หว่า…” ลูเมี่ยนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ปากกระซิบกระซาบเยาะเย้ย
เด็กหนุ่มเช็ดใบหน้าด้วยมือซ้าย ปาดเลือดจำนวนหนึ่งทิ้งไป
“ของเหลวจากไอ้เวรนี่มีพิษไหมนะ…ตอนนี้ยังไม่รู้สึกว่าถูกกัดเซาะ…ยังไม่เจ็บปวด…” ลูเมี่ยนเริ่มกังวลกับปัญหาอื่น
ระหว่างที่รวบรวมความกล้าเพื่อค้นตัวซากศพ สิ่งมีชีวิตสีเลือดสดไร้หนัง พลันใช้มือดันตัวเองเพื่อดีดตัวกลับขึ้นมายืนอีกครั้ง!
มันยังไม่ตาย?
สภาพเละเทะขนาดนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้?
ลูเมี่ยนทั้งผวาและตกใจ
จำเป็นต้องยอมรับว่า ตอนนี้เขากำลังขวัญหนีดีฝ่อสุดๆ
หากเผชิญหน้ากับมนุษย์ปกติ สัตว์ร้าย หรือสัตว์ประหลาด ต่อให้ชนะไม่ได้ แต่เขาคงไม่หวาดกลัวเท่านี้
สิ่งมีชีวิตตรงหน้าทำตัวราวกับไม่มีวันตาย ความพยายามทั้งหมดต้องกลายเป็นหมัน!
ฉวยโอกาสระหว่างที่สัตว์ประหลาดยังสับสนและหาศัตรูของมันไม่เจอ ลูเมี่ยนคิดไวทำไว ถีบเท้าสุดแรงเกิดพร้อมกับส่งพลังไปที่หัวเข่าเพื่อสับตีนแตก!
ตึก! ตึก! ตึก!
เด็กหนุ่มวิ่งเต็มฝีเท้า แต่กลับยังสัมผัสถึงลมหายใจจางๆ รดต้นคอ และเสียงหายใจหนักแน่นดังก้องอยู่ในโสตประสาท
สัตว์ประหลาดกำลังไล่หลังมาติดๆ
กัดกรามจนแทบแตก ลูเมี่ยนพบว่าความกลัวช่วยมอบพละกำลังเหนือธรรมมาให้ชั่วคราว
เขาวิ่งเร็วกว่าเดิม ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมของตัวเอง
เด็กหนุ่มโล่งใจเมื่อพบว่าสัตว์ประหลาดไม่ได้อยู่ใกล้ๆ อีกต่อไป
ตึก! ตึก! ตึก!
ในที่สุดลูเมี่ยนก็กลับถึงบ้านสองชั้นครึ่งรวมใต้ดินของตน
เขาเปิดประตูที่ไม่ได้ล็อกแล้วรีบปรี่เข้าไป
โครม!
เด็กหนุ่มรีบกระแทกประตูปิด
ไม่คิดจะหยุดพักเหนื่อย ลูเมี่ยนรีบวิ่งไปที่เตาแล้วหยิบส้อมเหล็กยาวที่พิงอยู่กับกำแพง
จากนั้นก็เพ่งสายตาไปที่ประตูบ้าน
เสียงวิ่งของสัตว์ประหลาดยังคงได้ยินเบาๆ จากด้านนอก แต่ผ่านไปหลายวินาทีกลับไม่มีสัญญาณการพังประตู
“มันรู้ว่าเราดักรออยู่?” ลูเมี่ยนไม่อยากยอมรับว่าสัตว์ประหลาดจะฉลาดขนาดนั้น
เด็กหนุ่มบรรจงขยับเข้าใกล้หน้าต่างใกล้ประตูหน้า แอบชะโงกออกไปอย่างลับๆ
ทันใดนั้น มีใบหน้าโผล่ขึ้นบนกระจก!
ใบหน้าปราศจากผิวหนัง ชุ่มไปด้วยเลือดเนื้อ และฟันที่ไม่สม่ำเสมอ!
หัวใจลูเมี่ยนแทบหยุดเต้น ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ
ทว่า สัตว์ประหลาดกลับไม่พยายามทุบกระจกหรือโจมตีเข้ามา เพียงจ้องลูเมี่ยนกลับ
ได้สติกลับมา ลูเมี่ยนรีบก้าวถอยหลัง ยกส้อมยาวๆ ขึ้นด้วยสองมือ
สัตว์ประหลาดเห็นดังนั้นจึงถอยออกจากแถวหน้าต่าง
ลูเมี่ยนยังคงรอบคอบสุดขีด ตาสอดส่องไม่หยุดพัก
เขาเห็นสัตว์ประหลาดเดินเอ้อระเหยท่ามกลางหมอกจางๆ อยู่สักพัก ก่อนจะถอยออกจากเขตบ้านแล้วตรงกลับไปทางซากปรักหักพัง
“…” ลูเมี่ยนพูดไม่ออกเป็นเวลานาน
เด็กหนุ่มเตรียมใจจะหาทางตรึงมันแล้วรีบหนีออกจากฝัน แต่อีกฝ่ายกลับหนีไปดื้อๆ…
ไตร่ตรองอยู่สักพัก เขาคำนึงถึงความเป็นไปได้
“สัตว์ประหลาดนั่นไม่กล้าเข้าบ้านเรา?”
“ไม่ผิดแน่…รอบๆ บ้านไม่มีร่องรอยความเสียหาย…”
“บ้านหลังนี้คือสถานที่ปลอดภัยในความฝัน?”
สันนิษฐานเสร็จ ลูเมี่ยนรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก
วินาทีถัดมา เขาถูกความเมื่อยล้าเล่นงานอย่างแสนสาหัส
การวิ่งไล่จับในช่วงเวลาสั้นๆ ทำให้เด็กหนุ่มลิ้นห้อยยิ่งกว่าการฝึกวิชาต่อสู้ในตอนบ่าย
ถือส้อมยาวกับขวาน ลูเมี่ยนเดินขึ้นชั้นสอง เข้าห้องนอนและพยายามข่มตาหลับ
...
ในสภาพสะลึมสะลือ ลูเมี่ยนเลิกเปลือกตาขึ้น
นอกหน้าต่างยังมืดอยู่ แสงในห้องยังคงสลัว
หากมิใช่เพราะหมอกสีเทาหายไป หากมิใช่เพราะเสื้อผ้าเปลี่ยนกลับเป็นชุดนอน ลูเมี่ยนคงบอกไม่ได้ว่านี่คือความจริงหรือฝัน
“ตกใจจนตื่นแต่เช้า…?” เด็กหนุ่มล้วงกระเป๋าชุดนอนตามจิตใต้สำนึก แต่ก็ไม่พบลูอิดอร์
ผลลัพธ์สร้างความผิดหวังให้เล็กน้อย แต่ก็ช่วยยืนยันข้อเท็จจริง
เอาเงินออกมาจากความฝันไม่ได้!
หลังจากจัดระเบียบความคิด ลูเมี่ยนเริ่มไตร่ตรองถึงปัญหาสำคัญ
จะจัดการกับสัตว์ประหลาดอมตะนั่นยังไง?
แม้จะเลี่ยงเขตดังกล่าวแล้วเข้าไปสำรวจเงียบๆ ได้ แต่เขาก็ต้องคำนึงถึงโอกาสในการปะทะกับสิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงกันในอนาคต จำเป็นต้องเตรียมตัวรับมือล่วงหน้า ห้ามทำเหมือนชีวิตเป็นของเล่นเด็ดขาด
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 11 คุณนายปัวริส
ท้องฟ้าสีครามถูกแต่งแต้มด้วยเมฆสีขาว สายลมฤดูใบไม้ผลิหอบกลิ่นของพฤกษาพัดผ่านแก้มมนุษย์
ริมแม่น้ำใสสะอาด ห่านสีขาวโน้มศีรษะลงไปกินกอหญ้าเขียวชอุ่ม หญิงสาวในกระโปรงสีเทาอมขาว ถือไม้ด้ามยาวมองดูพวกมันอย่างใกล้ชิด
แสงอาทิตย์สีทองเผยให้เห็นไรขนอ่อนบนใบหน้าสตรี เรือนผมสีน้ำตาลที่ดูนุ่มนวลคาดผ้าสีขาวไว้ด้านบน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาซึ่งฉายความอ่อนเยาว์อย่างไม่อาจซุกซ่อน
หญิงสาวมองลูเมี่ยนที่นั่งใต้ต้นไม้ริมแม่น้ำ ปากเปล่งเสียงพลางขมวดคิ้ว
“ไหนจะคุยกันว่าตำนานใดสืบเสาะได้ง่ายกว่ากัน?”
“แล้วมันวกเข้าเรื่องรูปปั้นหินแกะสลักบนโบสถ์ได้ยังไง?”
หญิงสาวมีนามว่าเอวา ลูกสาวของช่างทำรองเท้ากิโยม·ลีซิแยร์ ในบรรดาคนรุ่นเยาว์ของหมู่บ้านเธอ เป็นเพียงส่วนน้อยที่สนิทกับลูเมี่ยนและแรมงด์
“พอดีมีเรื่องคิดไม่ตกอยู่น่ะ…” ลูเมี่ยนพูดแบบไม่ยกหัว ตายังคงจ้องห่านสีขาวและคลื่นกระเพื่อมบนผิวน้ำ
“คิดไม่ตกเหรอ?” แรมงด์ที่กำลังช่วยเอวาดูแลห่าน ถามอย่างสงสัย
ลูเมี่ยนตอบด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“กับสัตว์ป่าที่หนังหนาจนอาวุธทำอะไรไม่ได้…เราควรจัดการมันยังไง?”
“ฉันหนีแน่นอนอยู่แล้ว บนภูเขามีสัตว์ป่าอยู่เพียบ ฆ่ามันไปก็ใช่ว่าภัยจะหมด” เอวาตอบโดยมองว่าคำถามไม่ได้ยากเย็นอะไร
ลูเมี่ยนตอบ ‘อืม’ ในลำคอ
“แล้วถ้าสัตว์ป่านั่นเป็นตัวหายากสุดๆ …จนพวกผู้ดีในเมืองอยากได้ถึงขนาดยอมจ่ายหนึ่งร้อยลูอิดอร์เพื่อซากมันล่ะ?”
“…หนึ่งร้อยลูอิดอร์ สองพันเฟลคิน…” จังหวะหายใจของแรมงด์เริ่มถี่
เขาไม่เคยเห็นและไม่เคยจับลูอิดอร์ จิตใต้สำนึกจึงเปลี่ยนเป็นสกุลเฟลคินโดยอัตโนมัติ
เงินขนาดนี้เอาไปเปิดธุรกิจเล็กๆ ที่ดาลีแอชได้สบาย ไยต้องทนเป็นคนเลี้ยงแกะต่อ?
เขารีบคิดรีบพูด
“ยืมปืนล่าสัตว์มาใช้?”
“คงยิงทะลุหนังของมันไม่ได้” ลูเมี่ยนรีบตีตกแนวคิด
แม้เอวาจะทราบว่าเหยื่อตัวดังกล่าวเป็นเพียงสมมติฐาน ไม่มีทางได้เงินมากขนาดนั้นจริง แต่เธอก็เข้าร่วมเสวนาอย่างอดไม่ได้
“มันแข็งแกร่ง? ดุร้าย?”
ลูเมี่ยนคิดสักพักแล้วจึงตอบ
“พอๆ กับฉัน”
นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เขายังไม่ยอมแพ้
“งั้นก็ไม่เท่าไร” แรมงด์โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก “กลับไปที่หมู่บ้าน รวบรวมคนมาล้อมจับ ทำให้มันอ่อนแรงแล้วค่อยเข้าไปจับมัด”
เขารู้ว่าลูเมี่ยนแข็งแกร่ง แต่ก็รู้จุดอ่อนเป็นอย่างดีเช่นกัน
“ถ้าทำแบบนั้น…นายคงได้แค่สิบลูอิดอร์หรือน้อยกว่านั้น” ลูเมี่ยนเตือนความจำ
“ฉันเคยเห็นพวกเขาล่าสัตว์…บางที เราควรขุดกับดัก ล่อให้มันตกลงไปจนขึ้นมาไม่ได้…” นัยน์ตาสีน้ำเงินทะเลสาบของเอวาค่อยๆ กลอกไปมาขณะจินตนาการตาม
“น่าสนใจ” ลูเมี่ยนผงกหัวเป็นนัยเห็นด้วย
เด็กหนุ่มทราบดี เอวากับแรมงด์มีประสบการณ์น้อย คงแนะนำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว จึงดึงบทสนทนากลับเข้าที่เข้าทาง
“คิดว่าตำนานไหนเหมาะที่จะเป็นเป้าหมายถัดไปของเรา?”
“ไม่มีอะไรเหมาะเลย” เอวาส่ายหน้า “ถ้าไม่ใช่เรื่องที่เกิดเมื่อหลายร้อยปีก่อน ก็คงเป็นเรื่องที่มีแค่คนคนเดียวเคยเห็น และคนคนนั้นตายไปนานแล้ว”
แรมงด์รับลูกต่อเอวา
“ใช่”
“ถ้าไม่ลองถามคนที่เกี่ยวข้อง แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไม่มีเบาะแส?” ลูเมี่ยนพูดยิ้มๆ “พวกนายยังขาดความมุมานะ พอเจออะไรยากๆ ก็จะหันหลังหนีทันที ถ้าไม่แก้ไขนิสัยนี้ล่ะก็ ชั่วชีวิตคงเป็นได้แค่สาวเลี้ยงห่านกับคนเลี้ยงแกะ”
ประโยคดังกล่าวกระตุ้นประกายความโกรธของทั้งเอวาและแรมงด์
ในแง่การปั่นประสาทชาวบ้าน ลูเมี่ยนยืนหนึ่งในหมู่บ้านอย่างไร้ข้อกังขา
เอวาโพล่งขึ้น
“ที่ฉันบอกว่าไม่มีอะไรเหมาะสมเลย เพราะมีเรื่องในใจอยู่แล้ว”
“อันไหน?” ลูเมี่ยนทำตาลุกวาว
เอวาเพิ่งมานึกเสียใจหลังจากพูดออกไป อันที่จริงเธอก็อยากคุยเรื่องนี้ เพียงแต่ไม่อยากเล่าให้ลูเมี่ยนกับแรมงด์ฟังง่ายๆ
เงียบไปสักพัก หญิงสาวจ้องหน้าลูเมี่ยน
“มีแม่มดตัวจริงอยู่ในหมู่บ้าน”
“ใคร?” ลูเมี่ยนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ
คงไม่ได้หมายถึงโอลัวร์หรอกใช่ไหม?
ถ้าแม้แต่เอวายังรู้ว่าโอลัวร์เป็นจอมเวท เขากับโอลัวร์ก็ต้องรีบหนีจากหมู่บ้านกอร์ตูไปอยู่ที่อื่น ไม่อย่างนั้นศาลของศาสนจักรอาจมา ‘เยี่ยม’ ถึงหน้าประตูบ้าน
เอวามองไปรอบๆ ตามจิตใต้สำนึก แล้วลดเสียงให้เบาลง
“คุณนายปัวริส”
ภรรยาของเจ้าหน้าที่ปกครอง ชู้รักของหลวงพ่อ คุณนายปัวริสคนนั้น? ลูเมี่ยนค่อนข้างไม่เชื่อ
“จริงหรือ?”
ถ้าคุณนายปัวริสเป็นแม่มดจริงๆ เหตุใดเธอถึงไม่ไหวตัวก่อนที่จะถูกเราจับได้คาหนังคาเขาขณะทำกิจกามกับหลวงพ่อ?
“ไม่มีทาง…?” แรมงด์ตกใจแรง
เอวายืนเขย่งเท้า ตาเหลือบมองไปยังทิศทางหมู่บ้าน
“ฉันก็ไม่แน่ใจ…ชาร์ลีที่เป็นบุรุษรับใช้ของเจ้าหน้าที่ปกครอง เคยเผลอหลุดปากบอกฉันมา”
“เขาบอกว่าคุณนายปัวริสเป็นล่ามวิญญาณที่สามารถคุยกับวิญญาณคนตาย ช่วยให้พวกเขาได้กลับบ้าน…และยังบอกด้วยว่า คุณนายปัวริสมีวิชาทำยาลับกับยันต์”
หลังจากตั้งใจฟัง ลูเมี่ยนยังคงไม่แน่ใจว่าเรื่องเล่านี้จริงหรือเท็จ
ในยุคที่นิตยสารอย่าง ‘สื่อวิญญาณ’ ‘ดอกบัว’ และ ‘ผ้าคลุมหน้าอำพราง’ สามารถตีพิมพ์ได้ มันก็คงไม่แปลกถ้าภรรยาของเจ้าหน้าที่ปกครองจะเคยเห็นศัพท์ผ่านๆ ตา แล้วสวมรอยหลอกคนรับใช้กับชาวบ้าน
“ไปฟ้องโบสถ์ดีไหม? ถ้าจำไม่ผิด เราต้องได้รางวัลก้อนโตเลยนี่?” แรมงด์ทั้งกลัวทั้งแอบหวัง
ลูเมี่ยนไตร่ตรองสักพักแล้วจึงกล่าว
“ถ้าบุรุษรับใช้ของเจ้าหน้าที่ปกครองรู้ว่าคุณนายปัวริสเป็นแม่มด ตัวเจ้าหน้าที่ปกครองก็ต้องรู้เหมือนกัน…”
“ใช่” เอวาเห็นด้วย
ลูเมี่ยนพูดต่อ
“ในเมื่อคุณนายปัวริสก็เป็นชู้รักของหลวงพ่อเช่นกัน ถ้าเราเอาไปฟ้องโบสถ์ รับรองว่าถูกส่งตัวไปที่บ้านเจ้าหน้าที่ปกครองแน่”
“อะไรนะ?”
“คุณนายปัวริสเป็นชู้รักของหลวงพ่อ?”
ทั้งเอวากับแรมงด์ต่างก็ตกใจ
“ฉันเห็นมากับตา” ลูเมี่ยนหัวเราะคิกคัก “เหยียบไว้ให้มิดล่ะ ห้ามไปบอกใครเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นวันดีคืนดี พวกนายได้หายตัวไปอย่างเป็นปริศนาแน่”
เอวากับแรมงด์ต่างก็รับปากด้วยใบหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
ทั้งสองกลัวหลวงพ่อมาก แถมเรื่องนี้ยังเกี่ยวพันกับแม่มด
“ถ้ายืนยันได้จริงๆ ว่าคุณนายปัวริสเป็นแม่มด เราจะหาโอกาสไปที่ดาลีแอชเพื่อฟ้องท่านบิชอประหว่างทำมิสซาใหญ่” ลูเมี่ยนเสนอแนะเพื่อให้ทั้งสองเบาใจ
“อื้อ” แรมงด์ผงกหัวหนักแน่น
พวกเขาจะฟ้องลอยๆ ไม่ได้ เพราะหากคุณนายปัวริสถูกพิสูจน์ว่าไม่มีความผิด คนที่ซวยก็คือทั้งสาม
หลังจากถกกันเสร็จ ลูเมี่ยนไม่อยากอ้อยอิ่ง จึงยืนขึ้นแล้วพูดกับเอวาและแรมงด์
“ฉันต้องกลับไปอ่านหนังสือ ไม่งั้นโอลัวร์ถือไม้ไล่ฟาดแน่”
“พวกนายเลี้ยงห่านกันไปนะ”
“ตกลง” แรมงด์พลันตื่นเต้นเมื่อคิดว่าจะได้อยู่กับเอวาสองต่อสองไปอีกสักพัก
ในทางกลับกันนั้น เอวา ในทางกลับกัน ดูค่อนข้างไม่สบอารมณ์
...
เมื่อเข้าใกล้หมู่บ้านกอร์ตู ลูเมี่ยนเริ่มเก็บหาง ตาคอยระแวงทุกคนที่เข้ามาใกล้
เด็กหนุ่มกังวลว่าหลวงพ่อกับลิ่วล้อจะยังไม่รามือและรอดักกระทืบอยู่
เท่าที่สังเกต หลวงพ่อกิโยม·เบเนต์เป็นพวกไม่ลดราวาศอกง่ายๆ และคงมองหาโอกาสแก้แค้นจนกว่าจะสาแก่ใจ
ลอบเร้นเคลื่อนไหว ลูเมี่ยนตรงไปยังร้านเหล้าคร่ำครึ
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรุ๊งกริ๊ง
เขาหันไปมองและพบว่าบนทางแยกฝั่งซ้ายของถนน คนต่างถิ่นทั้งสามที่ประกอบด้วยไรอัน ลีอา และวาเลนไทน์ กำลังเดินไปหานาโรคากับเพื่อนๆ ที่นั่งจับเหาให้กัน
เสียงใสกังวานน่าฟังดังมาจากกระดิ่งสี่ลูกบนผ้าคลุมหน้าและรองเท้าของลีอา
ทั้งสามเตร่ไปรอบหมู่บ้าน คุยนั่นนี่กับชาวบ้าน ถามคำถามเรื่อยเปื่อยมาตลอดสองสามวัน เมื่อลูเมี่ยนอ่านเจตนาไม่ออก ความคาใจและหวาดระแวงจึงเริ่มผสมปนเป
หวนนึกไปถึงลานจัตุรัสโล่งๆ จากวันก่อน หวนนึกไปถึงคนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรีที่ลงทุนถ่อกลับมาร่วมเทศกาลมหาพรต เด็กหนุ่มเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี มีบางสิ่งบางอย่างไม่ชอบมาพากล
จะเกิดอะไรขึ้นกับหมู่บ้าน? ลูเมี่ยนตัดสินใจแล้ว เขาจะกลับไปเล่าให้โอลัวร์ฟัง ปล่อยให้พี่สาวผู้รอบรู้และเฉลียวฉลาดเป็นคนตัดสินใจ
ไม่นานก็เลาะเข้ามาในร้านเหล้าคร่ำครึอย่างปลอดภัย และพบหญิงสาวที่มอบไพ่ทาโรต์ให้ตน กำลังนั่งกินอยู่ตรงมุมประจำ
ลูเมี่ยนเดินเข้าไปใกล้ ตาเหลือบมองจาน
“ไข่เจียวหมูสามชั้น?”
“ไม่เลี่ยนบ้างหรือไง”
ในเขตดาลีแอช ครอบครัวทั่วๆ ไปมักต้อนรับแขกพิเศษด้วยอาหารจานนี้ แต่ลูเมี่ยนคิดว่ามันเลี่ยนและเยิ้มเกินไป
หญิงสาวกัดไข่เจียวอย่างไม่รีบร้อน หลับตาลงแล้วลิ้มรสอยู่พักหนึ่ง
“อร่อยดี มีรสชาติของท้องถิ่น แถมยังกลิ่นดีมาก”
“ทำไมถึงกินมื้อกลางวันเร็วนัก?” ลูเมี่ยนนั่งลงฝั่งตรงข้ามหญิงสาว
สตรีปริศนาเจ้าของดวงตาสีฟ้าอ่อนที่ดูอิดโรยนิดๆ พูดไปยิ้มไป
“นี่มื้อเช้า”
นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว…ลูเมี่ยนไม่กล้าพูดความคิดในหัว
เพียงมองไปรอบๆ ร้านเหล้าคร่ำครึแล้วหรี่เสียงพูด
“ฉันเห็นซากปรักหักพังในความฝัน…ได้เจอกับสัตว์ประหลาดมาด้วย”
“อาฮะ” เธอดูไม่แปลกใจ สีหน้าแววตาเจือร่องรอยความเพลิดเพลินที่ลูเมี่ยนเห็นแล้วไม่เข้าใจ
เด็กหนุ่มกลั่นกรองความคิดแล้วเล่าประสบการณ์ที่พบเจอมาอย่างละเอียด ก่อนจะปิดท้ายด้วย
“ฉันต้องจัดการกับเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นยังไง?”
หญิงสาวยิ้มพลางถามกลับ
“มันตายแล้ว หรือยังมีชีวิตล่ะ”
“ยังมีชีวิต ฉันฆ่ามันไม่ได้…” ลูเมี่ยนเว้นวรรค ชะงักคำตอบที่เปรยออกไปตามความเคยชิน
เด็กหนุ่มขะมักเขม้นครุ่นคิดอยู่สักพัก แล้วจึงพูดช้าๆ
“ฉันสัมผัสถึงลมหายใจของมันได้ จึงน่าจะยังมีชีวิตอยู่”
“ถ้ามันยังมีชีวิตอยู่ ก็ลองทำวิธีใหม่ไปเรื่อยๆ คราวหน้าลองตัดหัว ครั้งถัดไปลองราดน้ำมันแล้วจุดไฟเผา ถัดไปอีกลองขุดหลุมฝัง ถึงตรงนี้อาจจะตายแล้วก็ได้?” หญิงสาวแนะนำแบบขอไปที พลางละเมียดละไมอาหารเช้า “ถ้าลองทำที่ว่ามาแล้วยังไม่ตายค่อยมาถามใหม่ ฉันไม่ใช่พี่เลี้ยงของเธอ จะให้ตามช่วยเหลือเรื่องเล็กๆ ก็คงไม่ไหว ต้องหัดคิดหาทางออกด้วยตัวเอง”
ก็ดูเป็นมิตรดี…ลูเมี่ยนมิได้ท้อแท้หรือหมดกำลังใจ เพราะความนัยของอีกฝ่ายก็คือ หากเขาเผชิญหน้ากับอันตรายร้ายแรงจริงๆ เธอก็พร้อมยื่นมือช่วยเหลืออยู่บ้าง เพียงแต่สัตว์ประหลาดนั่นไม่มีค่าให้เอ่ยถึง
แต่ไอ้ ‘ไม่มีค่าให้เอ่ยถึง’ ของเธอ มันคือวิกฤติสำหรับฉัน…ลูเมี่ยนพลันปวดหัวเบาๆ
เด็กหนุ่มตัดสินใจลองทำตามคำแนะนำดูก่อน ลองตัดหัว ราดน้ำมันแล้วจุดไฟเผา ตบท้ายด้วยฝังดิน เพื่อดูว่าจะได้ผลหรือไม่
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 12 คลื่นใต้น้ำ
หลังออกจากร้านเหล้าคร่ำครึ ลูเมี่ยนทำตัวลับๆ ล่อๆ อีกครั้ง
ในสภาพดังกล่าว เด็กหนุ่มย่องเข้าใกล้ถนนที่ใช้กลับบ้านเป็นประจำ
และไม่ผิดจากที่คาด เขาเห็นหนึ่งในลิ่วล้อของปงส์·เบเนต์ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้เขียวข้างถนน คอยจับตาทุกคนที่เดินผ่านไปมา
หลวงพ่อคงไม่หยุดถ้าไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ…ลูเมี่ยนถอนหายใจอย่างอดไม่ได้
และเหนือสิ่งอื่นใด ตนยังไม่มีวิธีแก้เผ็ดเจ๋งๆ
แง่หนึ่งก็เพราะความอ่อนหัดของตัวเอง แต่อีกแง่หนึ่งก็คือ หากเกิดอะไรขึ้นกับบาทหลวงประจำโบสถ์ ศาสนจักรสุริยันเจิดจรัสมุขมณฑลดาลีแอชจะต้องตื่นตัวแน่ เริ่มจากการส่งคนของศาลมาสืบ ซึ่งนั่นจะเพิ่มความเสี่ยงให้โอลัวร์
เว้นเสียแต่จะถูกต้อนให้จนมุม จนต้องทิ้งหมู่บ้านกอร์ตูไปอยู่ที่อื่น ตอนนี้ลูเมี่ยนทำได้เพียงคอยสะสมเรื่องฉาวโฉ่ของหลวงพ่อ โดยหวังว่าในสักวัน การเปิดโปงความลับจะทำให้บาทหลวงอธิการโบสถ์ถูกย้ายไป ‘เกษียณอายุ’ ที่อารามใหญ่
มิหนำซ้ำ การเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวต้องใช้ฝีมือ เหมือนกับที่ก่อนหน้านี้เคยชักนำคนต่างถิ่นเข้าไปดูการเสพสวาทของคุณนายปัวริสกับหลวงพ่อ
ลูเมี่ยนเลื่อนการแฉออกไป เนื่องจากไม่อยากพาตัวเองไปอยู่ที่แจ้ง
จากการสังเกตของเขา เจ้าหน้าที่ปกครองและผู้พิพากษาเขตที่ชื่อบีโอสเป็นพวกไม่ชอบเสียหน้า หากลูเมี่ยนแฉเรื่องอื้อฉาวของคุณนายปัวริส นอกจากบีโอสจะไม่ซาบซึ้ง ยังจะแยกเขี้ยวอย่างโกรธแค้นเสียด้วยซ้ำ
หากถูกจ้องเล่นงานจากทั้งหลวงพ่อและเจ้าหน้าที่ปกครองพร้อมกัน ทางเลือกเดียวของลูเมี่ยนคงเป็นการย้ายหนีออกจากหมู่บ้าน
ด้วยความระมัดระวัง เด็กหนุ่มอ้อมไปยังเส้นทางอื่นที่คั่นกลางระหว่างบ้านสองสามหลัง
ตลอดทาง ลูเมี่ยนอาศัยกำแพง ประตู และต้นไม้เพื่อซ่อนตัว จนกระทั่งเข้าใกล้ ‘ทางออก’ เขาได้ยินเสียงคนคุยกัน
“กิโยม ทำไมเราไม่ไปบ้านโอลัวร์ตอนกลางคืนแล้วจับเด็กนั่นมาซะล่ะ? มัวรอดักซุ่มทั้งวันก็ไม่เป็นอันทำอะไรพอดี มันเจ้าเล่ห์ยังกับหมาป่าบนภูเขา” น้ำเสียงถ่อยๆ ของปงส์·เบเนต์ดังมาถึงหูลูเมี่ยน “ฉันรู้ว่าโอลัวร์ต่อยตีเก่ง แต่เรามีคนเยอะกว่ามาก แถมยังเรียกกำลังเสริมจากในเมืองได้ด้วย”
กิโยม…หลวงพ่อก็อยู่ที่นี่ด้วยสินะ…ลูเมี่ยนหยุดฝีเท้าทันที รีบซ่อนตัวตรงมุมกำแพง เพราะอยากฟังคำตอบจากปากอธิการโบสถ์ เพื่อเตรียมตัวรับมืออย่างเหมาะสม
กิโยม·เบเนต์ตอบด้วยเสียงที่แฝงความน่าดึงดูด
“นายคิดว่าโอลัวร์มีดีแค่เท่าที่เห็นหรือไง”
“เธอคงมีพลังวิเศษที่แม้แต่ฉันคนนี้ก็ปรารถนา”
“อะ…!” ปงส์·เบเนต์ส่งเสียงประหลาดใจ “เธอเป็นแม่มด? กิโยม ทำไมนายไม่ไปที่ดาลีแอชแล้วพาคนจากศาลมาจับ? ถ้านังนั่นเป็นแม่มดตัวจริง นายจะได้รางวัลก้อนโตจากศาสนจักร! แถมยังจะได้พลังวิเศษที่โหยหามานานด้วย”
“เจ้าโง่” กิโยม·เบเนต์ตะคอกใส่น้องชาย “ดูสถานการณ์ในหมู่บ้านไม่ออกหรือไง? คนของศาลจมูกดียังกับสุนัข พวกมันไม่ละเลยความผิดปกติทุกรูปแบบแน่ ซึ่งนั่นจะกลายเป็นปัญหา”
“ต่อให้โอลัวร์คิดจะท้าทายเรา ฉันก็ยังมีวิธีอื่น…ไม่ว่ายังไงก็ห้ามให้ล่วงรู้ไปถึงหูของศาลเด็ดขาด เว้นแต่เราจะเข้าตาจนจริงๆ”
สรุปแล้ว…สถานการณ์หมู่บ้านมันเป็นยังไง? ลูเมี่ยนทั้งกังวลและอยากรู้
ผนวกบทสนทนานี้เข้ากับความผิดปกติที่เคยสังเกตเห็น เด็กหนุ่มเชื่อว่าสิ่งเลวร้ายกำลังตั้งเค้าอยู่ภายในหมู่บ้าน เฉกเช่นคลื่นวารีอันเชี่ยวกรากใต้ผิวน้ำสงบนิ่ง
แต่ก็ต้องผิดหวัง ปงส์·เบเนต์ไม่ต่อความยาวสาวความยืด เพียงเปลี่ยนประเด็นพูดคุย
“นายคิดจะรับมือกับแม่มดยังไง”
“ไม่จำเป็นต้องรู้” อธิการโบสถ์กิโยม·เบเนต์กล่าวเสียงขึงขัง “ตอนนี้เราพักเรื่องลูเมี่ยนไว้ก่อนก็ได้ แต่ฉากหน้าต้องทำประหนึ่งว่ายังไม่รามือ ห้ามมิให้ใครสงสัยในเจตนาแก้แค้นของฉันเด็ดขาด เพราะนั่นอาจทำให้พวกคนต่างถิ่นจับประเด็นบางอย่างได้ จนทุกอย่างพังพินาศ…ที่ต้องทำในตอนนี้ก็คือ คอยตักเตือนพวกที่มีส่วนเกี่ยวข้อง สร้างความกลัวให้ชาวบ้านที่ระแคะระคาย ป้องกันมิให้พวกมันแพร่งพรายเรื่องใดๆ แก่คนต่างถิ่น”
“กิโยม นายกำลังจะบอกว่า คนนอกมาที่นี่เพื่อสืบเรื่องนั้น?” น้ำเสียงปงส์·เบเนต์แฝงความกลัวเจือกังวล
ดูทำเข้าสิ…มีแต่กล้ามเนื้อ สมองกลวงโบ๋…ไม่สุขุมเยือกเย็นเหมือนพี่ชายที่เกิดมาพร้อมภาวะผู้นำ…ลูเมี่ยนแอบเหน็บแนมปงส์·เบเนต์
แม้เขาจะเกลียดหลวงพ่อ โดยมองว่าเป็นคนหยาบช้า ถ่อย และโลภมาก ขัดกับภาพจำของนักบวชโดยสิ้นเชิง แต่ลูเมี่ยนก็ต้องยอมรับว่า ในพื้นเพชนบทเช่นนี้ ความห่าม ก้าวร้าว และตรงไปตรงมาจะทำให้ผู้คนยำเกรงได้มากกว่า เมื่อผนวกกับสถานะทางสังคม อำนาจ ความมั่งคั่ง ความเลือดเย็น ไหวพริบที่พอใช้ และคารมคมคาย ลูเมี่ยนจำใจต้องยอมรับว่า ชายคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดบางอย่าง ง่ายต่อการทำให้คนรอบข้างชื่นชมและอยากพึ่งพา
กิโยม·เบเนต์แสยะยิ้ม
“ไม่ต้องกังวลไป ตราบเท่าที่พวกคนต่างถิ่นไม่มีหลักฐานเด็ด ฉันจะยังได้เป็นหลวงพ่อแห่งหมู่บ้านกอร์ตูต่อไป”
“ปงส์ จำเอาไว้นะ…การปกครองน่ะ จะพึ่งพาแค่การข่มขู่ ความกลัว และการกดขี่ไม่ได้ นายจะไม่มีวันได้พบเจอสันติสุขหรือผลลัพธ์ที่ต้องการ…คิดว่าศาสนจักรอยากปกครองเหนือซากปรักหักพังที่ไม่จ่ายภาษีหรือ? ในเมื่อเราฆ่าผู้ใหญ่ทุกคนไม่ได้ ก็ต้องสร้างมิตร สร้างผู้ติดตาม โดยแลกกับการคุ้มครองพวกมันในระดับหนึ่ง”
“ที่ศาสนจักรปล่อยให้เราดูแลที่นี่แทนการแต่งตั้งคนนอก เพราะเราคือคนท้องถิ่นยังไงล่ะ พวกเรามีญาติพี่น้อง เพื่อน ผู้ติดตามที่ช่วยให้ปกครองหมู่บ้านได้โดยไม่สร้างความวุ่นวาย ดังนั้น ตราบเท่าที่ยังไม่มีหลักฐานเป็นรูปธรรม เบื้องบนย่อมเลือกที่จะเชื่อใจฉันต่อไป”
“เอาล่ะ ฉันจะกลับโบสถ์แล้ว”
ฟังดูสมเหตุสมผลและชวนให้คล้อยตามอย่างยิ่ง แต่วิสัยทัศน์และการรับรู้ของหลวงพ่อยังถูกจำกัดอยู่แค่ในเขตดาลีแอช…ลูเมี่ยนยังจำเรื่องที่โอลัวร์เคยเล่าให้ฟังได้ หากต้องเผชิญหน้ากับหมู่บ้านที่ถูกเทพมารกัดกร่อนอย่างหนัก สิ่งที่ศาสนจักรจะทำก็คือ ‘กวาดล้างอย่างราบคาบ’ คนที่ตายจะมิใช่แค่ผู้ใหญ่ แต่รวมถึงลูกเล็กเด็กแดงในหมู่บ้าน ลูเมี่ยนเกือบจะ ‘คล้อยตาม’ คำพูดกิโยม·เบเนต์ แต่โชคยังดี โอลัวร์เคยเล่าวีรกรรมอันน่าพรั่นพรึงของศาสนจักรสุริยันเจิดจรัสกับเทพจักรกลไอน้ำให้ฟัง
หลังจากกลุ่มของหลวงพ่อกลับไป ลูเมี่ยนเปลี่ยนเส้นทาง จนกระทั่งกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย
ข้างๆ เตาอบ โอลัวร์ในผ้ากันเปื้อนสีขาวกำลังง่วนอยู่กับบางสิ่ง
“ทำอะไรอยู่” ลูเมี่ยนถามอย่างใคร่รู้
ยังเหลืออีกนานกว่าจะถึงมื้อกลางวัน มากกว่าสองชั่วโมงด้วยซ้ำ
โอลัวร์ทัดปอยผมสีบลอนด์ไว้หลังใบหูพลางกล่าวยิ้มๆ
“กำลังจะลองทำโทสต์ (ขนมปังปิ้ง) รสใหม่น่ะ โทสต์แป้งข้าว”
“ไม่เห็นต้องลำบากขนาดนี้เลย…” ลูเมี่ยนพลันซาบซึ้งใจ
เขาคิดว่าโอลัวร์ทำไปเพราะอยากให้ตนได้กินของดีๆ
โอลัวร์หลุดขำ
“คิดไปถึงไหนน่ะ? อย่าหลงตัวเองนักเลย!”
“สำหรับฉัน การทำอาหารกับอบขนมปังคือความบันเทิงรูปแบบหนึ่ง ช่วยฆ่าเวลาได้ดีนักแล เข้าใจไหม?”
“แล้วทำไมไม่ออกไปข้างนอกล่ะ? ข้างนอกสนุกกว่าตั้งเยอะ” ลูเมี่ยนเชื่อว่า ที่โอลัวร์เอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้าน เพราะกลัวภัยอันตรายจากการเป็น ‘จอมเวท’
โอลัวร์หันมาจ้องเด็กหนุ่ม
“ดื่มเหล้ากับเล่นไพ่?”
“จำเอาไว้นะ ฉันคือโลกของฉันเอง ไม่เคยคิดไขว่คว้าความสุขจากภายนอก!”
ลูเมี่ยนเข้าใจครึ่งแรก แต่ที่เหลือฟังแล้วค่อนข้างฉงน
“หา…?”
“ช่วยอธิบายความหมายด้วยสิ”
โอลัวร์เหล่ด้วยหางตา
“ถ้าจะให้สรุปก็คือ พี่สาวของนายเป็นโรคกลัวการเข้าสังคมแทบจะตลอดเวลายังไงล่ะ!”
“แทบจะตลอดเวลา?” ลูเมี่ยนถามอย่างไม่เข้าใจ
“มนุษย์คือกลุ่มก้อนของความขัดแย้ง” โอลัวร์กล่าวพลางหันกลับไปมองเตาย่าง “นายจำไม่ได้หรือ บางครั้งฉันก็เป็นคนช่างจ้อ วันดีคืนดีก็อยากออกไปฟังหญิงชราจับกลุ่มซุบซิบนินทา บางวันก็แกล้งเด็ก เล่าเรื่องต่างๆ ให้พวกเขาฟัง บางครั้งก็บ้าบอยิ่งกว่านั้น ยืมม้าน้อยของคุณนายปัวริสเพื่อขี่รอบๆ ภูเขาอย่างโลดโผน พร้อมกับแหกปากโหวกเหวกโวยวาย”
ตัวเธอในตอนนั้นเปรียบดังกุหลาบอาบน้ำค้างยามย่ำรุ่ง เจิดจ้าจนดึงดูดให้ผู้คนเอื้อมมาจับ แต่ขณะเดียวกันก็คอยบาดมือพวกเขา…ลูเมี่ยนรำพันในใจอย่างอดไม่ได้
ในเมื่อคุณนายปัวริสถูกเอ่ยถึง เด็กหนุ่มชิงเปลี่ยนเรื่องคุย
“โอลัวร์ เอ่อ…พี่…ฉันเพิ่งได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคุณนายปัวริสมา”
“ข่าวลือ?” หญิงสาวไม่ปิดบังความอยากรู้
“เธอเป็นจอมเวทที่สามารถคุยกับวิญญาณคนตาย…” ลูเมี่ยนถ่ายทอดคำพูดของเอวาให้พี่สาวของตนฟัง รวมถึงความผิดปกติที่ตนสังเกตเห็น รวมถึงคำพูดของหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์
โอลัวร์หยุดงานที่ทำเพื่อตั้งใจฟังน้องชาย
สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
พอลูเมี่ยนพูดจบ หญิงสาวยิ้ม พูดเพื่อให้น้องชายสบายใจ
“ไม่ต้องกังวลไป คนต่างถิ่นพวกนั้นคงมาที่นี่เพราะเรื่องที่หลวงพ่อกับพวกลิ่วล้อแอบทำ ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับคุณนายปัวริสด้วย”
“ช่วงนี้อย่าเพิ่งไปยุ่งกับคุณนายปัวริสก็แล้วกัน ฉันจะคอยจับตาดูพวกเขาไว้”
“ใช้เวลาในหมู่บ้านให้มากขึ้น สานสัมพันธ์กับคนต่างถิ่นให้มากขึ้น ลองหยั่งเชิงดูว่าสามารถสืบเบื้องหลังได้ไหม หึหึ…เมื่อเทียบกันแล้ว ผู้หญิงที่ให้ไพ่ ‘ไม้’ มายังควรค่าแก่การสนใจยิ่งกว่า”
“แต่ถ้าสถานการณ์แย่ลงจริงๆ เราควรคิดเรื่องการย้ายออกจากหมู่บ้านกอร์ตูเผื่อเอาไว้…หืม…จะเริ่มเตรียมเลยก็ได้”
“ตกลง” ลูเมี่ยนเห็นด้วยกับวิธีของพี่สาวอย่างยิ่ง
เว้นวรรคครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มถามต่อด้วยความสงสัย
“โอลัวร์ ถ้าเราต้องออกจากหมู่บ้านกอร์ตูจริงๆ …คิดไปจะตั้งรกรากที่ไหน?”
“ทรีอาร์อยู่แล้ว!” โอลัวร์ตอบโดยไม่ลังเล
กรุงทรีอาร์คือเมืองหลวงของสาธารณรัฐอินทิส อีกทั้งยังเป็นศูนย์กลางศิลปะและวัฒนธรรมของทวีป
“เหตุผล?” แม้ลูเมี่ยนจะนึกถึงทรีอาร์เช่นกัน แต่เขาก็ยังอยากฟังคำอธิบาย
ชาวอินทิสทุกคนล้วนใฝ่ฝันจะไปทรีอาร์
ในสายตาชาวกรุงทรีอาร์ ชาวอินทิสมีอยู่สองจำพวก
คือชาวกรุงทรีอาร์ กับพวกนอกแคว้น
โอลัวร์พูดราวกับอยู่ในภวังค์
“นักพยากรณ์เคยกล่าวไว้ว่า…”
“ตราบเท่าที่ทรีอาร์ยังยืนหยัด ความสุขของโลกจะคงอยู่ตลอดไป”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 13 ลอง
กลางดึกสงัด ทุกสรรพสิ่งเงียบสงบ
ลูเมี่ยนตื่นจากความฝันอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือหมอกสีเทาจางๆ
ด้วยจิตใต้สำนึก เด็กหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อผ้า
สัมผัสเย็นๆ ของโลหะแล่นเข้ามาในความคิด
เขาหยิบวัตถุสีทองในมือออกมาดู กระจกตาสะท้อนแสงวับๆ สีทอง
เหรียญทอง
หนึ่งลูอิดอร์
“มันยังอยู่…” ลูเมี่ยนลุกนั่งและเริ่มสำรวจตัวเอง
ยังคงสวมเสื้อกับกางเกงผ้าฝ้าย และแจ็กเกตหนังที่ใส่ในการสำรวจครั้งล่าสุด โดยมีส้อมเหล็กยาวเกือบสองเมตรและขวานเหล็กดำแหลมๆ อยู่ใกล้มือ
สภาพเดียวกับตอนที่ออกจากโลกความฝันทุกประการ
“หรือก็คือ…ความฝันนี้กำลังดำเนินไป ไม่ได้เริ่มต้นใหม่ทุกครั้งที่เข้ามา…” ลูเมี่ยนเล่นกับลูอิดอร์ ก่อนจะสอดเข้าไปเก็บในกระเป๋าเสื้อผ้าฝ้ายตัวใน
แม้นไม่อาจนำกลับโลกความจริง แต่แค่ได้มองก็มีความสุขแล้ว
ลูเมี่ยนลุกออกจากเตียง มองไปนอกหน้าต่างสักพักเพื่อยืนยันว่า ภูเขาสีแดงใจกลางซากปรักหักพังยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิม
เด็กหนุ่มหยิบขวานกับส้อมเหล็กเดินออกจากห้อง เข้าสู่ทางเดินสลัวๆ
ประตูห้องนอนและห้องอ่านหนังสือของโอลัวร์ยังถูกเปิดทิ้งไว้เช่นเดิม
ลูเมี่ยนมองไปรอบๆ พร้อมกับเกิดความคิด
“ในความฝัน ห้องของเราใกล้เคียงความจริงมาก โดยมีทุกอย่างตามที่ควรจะมี…ห้องของโอลัวร์ถ้าดูเผินๆ ก็คล้ายกันอยู่”
“ถ้างั้น…เราอาจได้พบบันทึกเกี่ยวกับเวทมนตร์ สูตรยาลับ หรือวิธีกลายเป็นจอมเวทจากในห้องนอนสินะ?”
ความคิดดังกล่าวเปรียบดังเสียงกระซิบของปีศาจ ลูเมี่ยนเริ่มตื่นเต้นและอยากลองทำ
เมื่อเทียบกับการสำรวจซากปรักหักพังที่ไม่มีข้อมูล อันตราย และลึกลับพิสดาร การรื้อค้นห้องนอนโอลัวร์ดูจะเป็นตัวเลือกที่ง่ายและปลอดภัยกว่ามาก
ไม่…ไม่ได้! ลูเมี่ยนส่ายหัวแรงๆ เพื่อสลัดความคิดดังกล่าวทิ้ง
เด็กหนุ่มขอเสี่ยงอันตรายดีกว่าแอบเข้าไปรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของโอลัวร์ หากไม่ได้รับอนุญาตจากพี่สาว เขาจะไม่รื้อค้นห้องนอนเธอเด็ดขาด
นี่คือการแสดงความเคารพต่อโอลัวร์
หากไม่ใช่เพราะโอลัวร์ ตนคงตายตั้งแต่ยังเป็นเด็กจรจัดเมื่อห้าปีก่อน
ลูเมี่ยน ด้วยความเจ็บปวดพอประมาณ เขาถอนสายตาแล้วเดินตรงไปที่บันได
หากเป็นห้องนอนของใครก็ตามที่ไม่ใช่โอลัวร์ เขาคงเข้าไปควานหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์แล้ว
หลังจากลงบันได ลูเมี่ยนไม่รีบร้อนออกนอกบ้าน แต่เริ่มตรวจสอบสิ่งของในครัว
น้ำมันมะกอก น้ำมันข้าวโพด และไขมันสัตว์ที่โอลัวร์เก็บไว้ ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบในถังและกระป๋องแบบเดียวกับโลกความจริง
ด้วยจิตใต้สำนึก ลูเมี่ยนหยิบน้ำมันข้าวโพดออกมาหนึ่งถังแล้ววางไว้ข้างเตา
เหตุผลเดียวที่เลือกมัน เพราะไขมันสัตว์กับน้ำมันมะกอกมีราคาแพงกว่า
จากนั้น เขาก่อไฟในเตาอย่างชำนาญด้วยถ่านหินและฟืน เพื่อเตรียม ‘คบเพลิงพร้อมจุด’ ไว้หลายๆ อัน
สำหรับเผาเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นโดยเฉพาะ
แน่นอนว่าถ้าเลือกได้ก็อยากแก้ปัญหาด้วยวิธีอื่น นี่จะเป็นหนทางสุดท้าย
จัดการทั้งหมดเสร็จ เด็กหนุ่มหยิบขวานแล้วเดินออกจากบ้าน
ลูเมี่ยนพบความแตกต่างจากครั้งก่อนทันที
หมอกสีเทาจางๆ ที่ปกคลุมทั่วความฝันดูชื้นกว่าคราวก่อน และดินใต้ฝ่าเท้าดูเปียกๆ คล้ายโคลน
“ฝนตก? เหตุการณ์ในนี้ยังคงดำเนินไปภายใต้กฎเกณฑ์บางอย่างในระหว่างที่เราไม่อยู่…ในระหว่างที่เราไม่ได้ฝัน?” ลูเมี่ยนประหลาดใจเล็กๆ แต่ก็ไม่ได้มองเป็นเรื่องใหญ่โต
ระหว่างกำลังระลึกถึงเรื่องเล่าแปลกๆ ของโอลัวร์ เด็กหนุ่มก็ผุดแนวคิดขึ้นมา
“หรือว่าที่นี่จะเป็นโลกความจริง…?”
“ความฝันของเราเชื่อมโยงกับโลกความจริง? และจุดประสงค์ของไพ่ทาโรต์ใบนั้น…ไพ่ทำให้เรามีสติ คือการข้ามกำแพงระหว่างความฝันกับซากปรักหักพัง?”
ลูเมี่ยนรีบมองไปรอบๆ และสังเกตเห็นว่าทั้งสองฝั่งของซากปรักหักพัง— ‘ขอบ’ ของดินแดนความฝัน—คือสายหมอกสีเทาอันไร้สิ้นสุด
“ไว้ค่อยทดสอบทีหลัง…ถึงตอนนั้น เราจะเดินไปทางหมอกสีเทาแทนซากปรักหักพัง เพื่อดูว่าไกลออกไปคือโลกความฝันที่พิสดารและไร้เหตุผล หรือดินแดนที่มีท้องฟ้า หมู่บ้าน และเมืองของจริง…”
หากเป็นอย่างแรก เท่ากับว่าที่นี่ยังเป็นความฝัน แต่ถ้าไม่ใช่ ลูเมี่ยนต้องหาให้เจอว่าดินแดนแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ใดของโลก
ตามความคิดของเด็กหนุ่ม ในเมื่อใช้เหรียญลูอิดอร์ ที่นี่ก็ควรอยู่ในสาธารณรัฐอินทิส แต่อาจไม่ใช่ยุคปัจจุบัน เป็นได้ทั้งสถานที่สาบสูญหรือถูกลืม อาจเก่าแก่หลายสิบปีไปจนถึงหลายร้อยปี
อย่างไรก็ดี ลูเมี่ยนรู้สึกว่ามีโอกาสค่อนข้างมาก ที่ตนจะไม่อาจเดินพ้นเขตหมอกสีเทารอบๆ
รวบรวมสติเสร็จ เด็กหนุ่มมุ่งหน้าไปยังซากปรักหักพัง
เขายังไม่ลืมว่าจุดประสงค์ของการฝันครั้งนี้คือการ ‘ลอง’ จัดการเจ้าสัตว์ประหลาดนั่น
หลังจากเดินไปราวๆ หนึ่งถึงสองร้อยเมตร บนพื้นที่รกร้างที่เต็มไปด้วยโคลน ก้อนหิน และรอยแตกระแหง ลูเมี่ยนชะงักฝีเท้ากะทันหัน
เขาตระหนักถึงปัญหา
การเตรียมตัวก่อนหน้านี้มีช่องโหว่!
เดิมที บ้านของเขาไม่มีแสงไฟ เป็นสถานที่ปลอดภัยในโลกความฝันที่ปกคลุมด้วยสายหมอก แต่ตอนนี้ เตาไฟที่กำลังส่องสว่างอาจดึงดูดสัตว์ประหลาดเข้ามา จนทำให้เขตปลอดภัยไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
ด้วยจิตใต้สำนึก ลูเมี่ยนมองย้อนไปตามทางที่ตนเดินมา ตาเห็นหมอกสีเทาจางๆ อยู่ทั่วไป เห็นแสงไฟสีแดงบนหน้าต่างของบ้านสองชั้นครึ่งรวมใต้ดิน
ยังกับประภาคารในโลกมืด…
เมื่อคำนึงว่าเวลาผ่านมาก็นานพอสมควรแล้ว กลับไปดับตอนนี้คงเปล่าประโยชน์ ลูเมี่ยนเร่งฝีเท้าทันที ตรงเข้าไปในซากปรักหักพัง ซ่อนตัวอยู่ในซากตึกหลังริมๆ ที่น่าจะถล่มเพราะถูกไฟไหม้
เด็กหนุ่มสอดขวานไว้กับเข็มขัดด้านหลัง ปืนขึ้นกำแพงอย่างคล่องแคล่ว เร้นกายหลบในมุมมืดที่เกิดจากอิฐและไม้
ลูเมี่ยนคอยสังเกตการณ์จากระยะไกล มองไปทางบ้านของตนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของพื้นที่รกร้าง
ผ่านไปสักพักแล้ว แต่เขายังไม่เห็นสัตว์ประหลาดตัวใดถูกแสงไฟดึงดูดให้เข้าใกล้บ้าน
“แสงไฟคงไม่มีผลสินะ…อย่างน้อยก็ไม่ทำให้บ้านถูกสัตว์ประหลาดล้อม…” ลูเมี่ยนถอนหายใจเงียบๆ ด้วยความโล่งอก
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ไม่ว่าตนจะเผชิญอันตรายแบบใด ขอเพียงหนีกลับบ้านให้เร็วและรีบนอนหลับก็พอ
เด็กหนุ่มเริ่มตรึกตรองหาวิธีล่อลวงและจัดการกับสัตว์ประหลาดตัวก่อนหน้า
“จากการดวลกันสั้นๆ เมื่อคราวก่อน…ทั้งความแข็งแกร่ง ความเร็ว ปฏิกิริยา และความไวของมันพอๆ กับเรา แต่เห็นได้ชัดว่ามันสู้ด้วยสัญชาตญาณดิบ ยังขาดประสบการณ์และทักษะ แถมยังไม่มีไหวพริบ…หรือก็คือ เราสามารถตอบโต้และฆ่ามันได้ด้วยการโจมตีทีเผลอ…”
“มันสับสนได้ มึนงงได้ จุดนี้ไม่ต่างจากมนุษย์…”
“นอกเหนือจากทักษะการต่อสู้ เรายังมีจุดแข็งที่เหนือกว่าสองเรื่อง…หนึ่งคือความฉลาด และสองคือฝีมือการใช้อาวุธกับเครื่องไม้เครื่องมือ ซึ่งเป็นข้อได้เปรียบหลักๆ ที่ทำให้มนุษย์เจ๋งกว่าสัตว์ประหลาด…”
“แค่รอบคอบหน่อยก็ล้มมันอีกครั้งได้สบายๆ …กุญแจสำคัญคือการฆ่าให้ตายสนิทต่างหาก…”
ขณะที่ลูเมี่ยนเตรียมจะส่งเสียงเพื่อล่อสัตว์ประหลาดใกล้ๆ เข้ามา เด็กหนุ่มเห็นร่างหนึ่งย่างกรายเงียบเชียบเข้ามาใกล้ซากตึกข้างๆ
ร่างของมันฉาบด้วยเลือดสีแดง ไม่มีผิวหนัง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อ เส้นเลือด และพังผืด เป็นสัตว์ประหลาดชนิดเดียวกับก่อนหน้านี้ไม่ผิดแน่
อย่างไรก็ดี แตกต่างจากคราวก่อน สิ่งมีชีวิตตัวนี้ถือส้อมโกยมูล
ส้อมโกยมูล!
“เอามาใช้เป็นอาวุธได้ด้วยสินะ…” ใบหน้าลูเมี่ยนแข็งค้างไปครู่หนึ่ง แววตาเปลี่ยนเป็นตึงเครียด
ใจเริ่มฝ่อนิดๆ แล้ว
ระหว่างที่สัตว์ประหลาดเข้ามาใกล้ในท่าหันหลัง ลูเมี่ยนสังเกตเห็นแผลเหวอะหวะบนแผ่นหลัง คอ และท้ายทอย แต่ไม่มีหนองไหลออกมา คล้ายกับว่าเริ่มหายดีแล้ว
“เป็นตัวเดียวกับที่เราเคยเจอจริงๆ …”
“ความสามารถในการฟื้นตัวเหนือกว่าเราหรือมนุษย์ปกติหลายเท่านัก…”
ลูเมี่ยนหายใจเข้าเงียบเชียบ
ในใจฝืนสงบสติ เร่งวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันแบบเร็วๆ
ในช่วงเวลาสั้นๆ ลูเมี่ยนได้ข้อสรุป
นี่คือโอกาสทอง และเมื่อมันเกิดขึ้น ก็ต้องคว้าไว้โดยไม่ลังเล!
เขาบรรจงดึงก้อนอิฐจากข้างๆ โดยไม่ให้เกิดเสียง เฝ้ารอจนกว่าสัตว์ประหลาดจะเดินไปยังตำแหน่งที่เล็งไว้
เพียงหนึ่งหรือสองก้าว สัตว์ประหลาดเข้าสู่ ‘ระยะลอบสังหาร’ ของลูเมี่ยน
เด็กหนุ่มลงมือขว้างก้อนอิฐ เป้าหมายคือพื้นดินด้านหลังสัตว์ประหลาด
ตุก!
เมื่ออิฐกระแทกพื้น สัตว์ประหลาดพลันเหลียวกลับหลัง หวังค้นหาต้นตอของการโจมตี
เห็นดังนั้น ลูเมี่ยนจับขวานด้วยสองมือ กระโดดสุดแรงจากริมกำแพง พุ่งเข้าหาสัตว์ประหลาดจากฝั่งด้านข้าง
ซ่อก!
ขวานที่เพิ่มน้ำหนักจากแรงโน้มถ่วง สับใส่คอของสัตว์ประหลาดอย่างไร้ความปรานี แหวกเป็นทางไปกว่าครึ่งลำคอ
เกิดเสียงตึกตักสองครั้ง ทั้งลูเมี่ยนและสัตว์ประหลาดต่างก็ล้มลง
ลูเมี่ยนรีบลุกพรวด คว้าขวานแล้ววิ่งไปสับคอสัตว์ประหลาดเต็มแรงอีกครั้ง
หนึ่งที สองที สามที หัวของสัตว์ประหลาดถูกสับขาดโดยไม่มีโอกาสได้ตอบโต้
ระหว่างที่หัวกลิ้งออกไป ร่างกายซึ่งปราศจากผิวหนัง ชักกระตุกสองหนจนกระทั่งนอนแน่นิ่ง
ลูเมี่ยนยังไม่หยุดแค่นั้น สืบเท้าก้าวเฉียงๆ พร้อมกับหมุนด้ามขวาน เพื่อใช้สันขวานทุบศีรษะอันน่ารังเกียจเต็มแรง บดบี้ขยี้จนสิ้นซาก
จากนั้น เด็กหนุ่มหันกลับมายังร่างที่หุ้มด้วยกล้ามเนื้อ เส้นเลือด และพังผืด แล้วใช้ขวานสับใส่ย้ำๆ อีกหลายครั้ง กระหน่ำทุบหัวใจ ทุบอวัยวะสำคัญอื่นๆ เต็มแรง
ทำทั้งหมดเสร็จ ลูเมี่ยนถอยหลังสองก้าว มองดูผลงานฝีมือตนพลางหายใจหอบ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง
“นึกว่าจะฆ่าไม่ได้…ก็ไม่เท่าไรนี่หว่า!”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่กลั้นไม่อยู่ ศพไร้หัวพลันกระตุก
ลูเมี่ยนหรี่ตาลงทันที เตรียมหันหลังหนีตามสัญชาตญาณ
แต่สุดท้ายก็ข่มความปอดแหกเอาไว้ ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับเงื้อขวานค้างไว้
หลังจากกระตุกอยู่สองสามหน ศพแน่นิ่งไปอีกครั้ง ราวกับพยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้ายแต่ไม่สำเร็จ
ลูเมี่ยนยืนสังเกตศพอีกสักพัก จนกระทั่งมั่นใจว่าสัตว์ประหลาดตายแล้วจริงๆ
“พลังชีวิตบ้าบอดีแท้…” ลูเมี่ยนรำพันเงียบ จากนั้นก็เดินเข้าใกล้และย่อตัวลง ใช้ขวานแหวกกล้ามเนื้อและพังผืดเพื่อสำรวจศพ
ส่วนประกอบต่างๆ ของสัตว์ประหลาดไม่ต่างจากร่างกายมนุษย์มากนัก แต่พละกำลังกลับเหนือกว่าหลายขุม อวัยวะบางส่วนยังคงขยับเบาๆ แม้จะตายไปแล้ว
“ไม่มีสมบัติ ไม่มีพลังวิเศษถ่ายโอนเข้ามาในร่างกายเรา…” ลูเมี่ยนสำรวจร่างกายของตนด้วยใบหน้าผิดหวังนิดๆ
แนวคิดที่ว่า ยิ่งฆ่าสัตว์ประหลาดก็ยิ่งแข็งแกร่ง คงมีอยู่แต่ในเรื่องเล่าของโอลัวร์เท่านั้น
เด็กหนุ่มย้ายศพและหัวของสัตว์ประหลาดเข้าไปในซากตึก แล้วใช้ก้อนอิฐกับไม้ปิดไว้พอเป็นพิธี
จากนั้นก็ลงมือค้นบ้านหลังที่ถูกไฟไหม้ โดยหวังว่าจะพบสิ่งของมีค่า
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 14 สัตว์ประหลาดต่างๆ
หลังจากค้นหาอย่างละเอียด ลูเมี่ยนพบเหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดงจำนวนมาก รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 197 เฟลคิน 25 โกเปต์
ในจำนวนนี้มีลูอิดอร์อยู่เพียงห้าเหรียญ
ในส่วนของธนบัตร เขาพบเพียงเศษๆ ที่ดูแล้วน่าจะใช่
นอกจากเงินทอง ลูเมี่ยนยังพบหนังสือสีฟ้าเล่มเล็ก
ปกสีเทาน้ำเงิน ขนาดราวๆ กระดาษ A4 พบเห็นได้บ่อยตามหมู่บ้านและเมืองต่างๆ ของอินทิส
โดยพื้นฐานคือปฏิทิน แต่รวมจดหมายเหตุกับหลักคำสอนของสองศาสนจักรใหญ่เข้าไปด้วย มีบทบาทสำคัญในการแนะแนวเกษตรกรกับคนเลี้ยงสัตว์ ในแง่ของการเพาะปลูก การผลิต และการเลี้ยงสัตว์ ช่วยเสริมคุณภาพชีวิตให้ดียิ่งขึ้น
จริงอยู่ แม้นโยบาย ‘การศึกษาภาคบังคับ’ ของจักรพรรดิโรซายล์จะถูกสานต่อมานานเกือบสองร้อยปี แต่ชาวนา คนเลี้ยงสัตว์ และแรงงานจำนวนมากยังคงไม่รู้หนังสือ จดจำคำศัพท์ได้แค่หยิบมือเดียว จำเป็นต้องพึ่งพาคนใกล้ตัวเพื่อให้เข้าใจคำชี้แนะจาก ‘หนังสือเล็กปกฟ้า’
ลูเมี่ยนพลิกดูสองสามหน้าอย่างไม่ใส่ใจ และพบว่าหนังสือเล็กปกฟ้าเล่มนี้แทบไม่ต่างจากเล่มที่บ้านตน อาจเก่ากว่าเล็กน้อยในแง่ภาพรวม
“ทั้งหนังสือเล็กปกฟ้า ทั้งเงินอีกหลักร้อยเฟลคิน…ถ้าอยู่ชนบทจะถือเป็นครอบครัวร่ำรวยแน่นอน ในหมู่บ้านกอร์ตูมีแบบนี้ไม่เกินห้าหลัง…” ลูเมี่ยนโยนหนังสือเล็กปกฟ้าทิ้ง แล้วแยกเหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง ลงในช่องกระเป๋าต่างกัน บ้างก็ซ่อนลึกในกระเป๋าด้านในสุดของเสื้อผ้าฝ้าย บ้างก็ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง บ้างก็ยัดกระเป๋าแจ็กเกตหนังตัวนอกแบบไม่ใส่ใจ
แม้ลูเมี่ยนจะทราบดีว่าคงนำเงินกลับโลกความจริงไม่ได้ แต่เขาก็ยังอยากรวบรวมเก็บไว้
วัตถุเล็กๆ พวกนี้ ไม่ว่าจะสีทอง เงิน หรือทองแดง มักดึงดูดสายตาเขาได้ชะงักงันเสมอ
สมัยก่อนที่เคยเร่ร่อน เด็กหนุ่มหวงแหนแม้กระทั่งเหรียญทองแดงหนึ่งโกเปต์ หรือเหรียญริกต์ และมักจะต่อสู้หรือยอมทำอะไรเสี่ยงๆ เพื่อให้ได้มา
มองไปรอบตัวหนึ่งครั้ง ลูเมี่ยนหยิบขวานขึ้นมา บรรจงย้ายตำแหน่งไปทางซากตึกใกล้กับภูเขาสีน้ำตาลแดง
เด็กหนุ่มสำรวจลึกเข้าไปทีละนิด หัวใจจะเต้นแรงทุกครั้งที่ผ่านพื้นที่ว่างระหว่างวงแหวน ด้วยเกรงกลัวว่าจู่ๆ สัตว์ประหลาดนับสิบจะพุ่งออกมาล้อมตนในพื้นที่เปิดโล่ง
ในหมอกสีเทาจางๆ ลูเมี่ยนเดินย่อตัวมาจนถึงผนังหินที่พังไปกว่าครึ่ง แล้วนั่งยองๆ เพื่อซุกซ่อนร่างกาย
เขาชะโงกออกไปอย่างระมัดระวัง ตามองตรง
เบื้องหน้าคือพื้นที่ยาวและแคบ ขนาบข้างไปด้วยซากตึกสองฝั่ง ไม่มีต้นไม้ ไม่มีวัชพืช มีแต่หินขรุขระ รอยแตก และดินเหนียวเหนอะ
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งกระโดดเข้ามาในการมองเห็นของลูเมี่ยน
‘เขา’ ยืนอยู่ด้านในอาคารฝั่งตรงข้าม ไม่แน่ใจว่ากำลังมองหาอะไร
อีกฝ่ายสวมเสื้อคลุมสีดำมีฮู้ด แผ่นหลังปราศจากสิ่งแปลกปลอม ดูไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
หัวใจลูเมี่ยนพลันบีบรัด ความระมัดระวังเพิ่มขึ้นทันที
ในซากปรักหักพังแห่งความฝันเช่นนี้ การเห็นมนุษย์ปกติ น่ากลัวยิ่งกว่าการเห็นสัตว์ประหลาด!
ราวกับสัมผัสถึงสายตา ร่างดังกล่าวค่อยๆ หันกลับมา
ลูเมี่ยนจ้องอยู่เสี้ยวอึดใจแล้วรีบชักศีรษะกลับ หันหลังเข้าหากำแพง หวาดกลัวจนไม่กล้าเคลื่อนไหว
เพียงได้มองแวบเดียว เด็กหนุ่มรู้สึกราวกับได้เห็นภาพหลอนที่ตนอยู่ในนรกหรือห้วงลึก
อีกฝ่ายเป็นมนุษย์ แต่ ‘เขา’ มีสามใบหน้า กับตาอีกหกดวง!
ใบหน้าตรงกลางมีดวงตาขุ่นมัว ขนคิ้วบาง เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นคล้ายชายแก่
ใบหน้าฝั่งซ้ายมีเหลี่ยมมุม ดวงตาสีฟ้าสดใส หนวดเครารกครึ้ม ดูแล้วคงเป็นชายฉกรรจ์
ทางฝั่งขวาผิวเนียนละเอียดปานไข่ต้มปอกเปลือก ดวงตาสีน้ำเงินแฝงความไร้เดียงสาเจือสับสน เห็นได้ชัดว่ามีอายุไม่เกินห้าขวบ
“นี่มันสัตว์ประหลาดบ้าอะไร…” ลูเมี่ยนรีบตั้งสติ ควบคุมลมหายใจเพื่อมิให้หัวใจเต้นแรง
กระทั่งในเรื่องเล่าสยองขวัญของโอลัวร์ก็ไม่เคยมีสัตว์ประหลาดเทือกนี้ อาจพบได้แค่ในฝันร้ายที่ลึกสุดใจและเหลวไหลสุดขีดเท่านั้น
แม้จะไม่ควรตัดสิน ‘คน’ จากภายนอก แต่ลูเมี่ยนก็รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ ว่าสัตว์ประหลาดสามหน้าตัวนี้ น่าพรั่นพรึงยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดไร้ผิวหนังตัวก่อนหลายเท่า!
เหนือสิ่งอื่นใด คงไม่แคล้วมีพลังวิเศษติดตัว
“ข้าแต่องค์สุริยันเจิดจรัส…มหาบิดาผู้ยิ่งใหญ่…ได้โปรดอวยพรให้ข้าพเจ้าไม่ถูกพบเห็นด้วยเถิด…” ในสถานการณ์เช่นนี้ ลูเมี่ยนที่เป็นผู้ศรัทธาแบบขอไปที อดไม่ได้ที่จะสวดวิงวอนถึงเทพสุริยันเจิดจรัส
หากมิใช่เพราะยังถือขวานในมือ หากมิใช่เพราะสภาพแวดล้อมช่างอันตรายเหลือเกิน เด็กหนุ่มคงจะกางแขนสองข้างกว้างๆ พร้อมกับเปล่งเสียง ‘สุริยันจงเจริญ!’
คล้ายกับเวลาหยุดนิ่งไป ลูเมี่ยนรู้สึกเหมือนได้เห็นภาพหลอน
ยังกับมีใครมองทะลุกำแพงมาจ้องแผ่นหลังของตน
เด็กหนุ่มพลันเกร็งหลัง ความรู้สึกร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วแผ่น
ราวๆ หนึ่งถึงสองวินาทีถัดมา ภาพหลอนดังกล่าวสลายไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังห่างออกไปเรื่อยๆ
ลูเมี่ยนอดทนรออีกสักพัก จนกระทั่งเสียงฝีเท้าเงียบสนิท เด็กหนุ่มจึงบรรจงยืดเข่า หันหลังกลับพลางชะโงกหน้าออกไปมอง
สัตว์ประหลาดเดินไปไกลมากแล้ว ไปถึงด้านหลังของตึกที่ฝั่งซ้ายขวายังมีสภาพดี แต่ตรงกลางพังถล่ม กว่าครึ่งของร่าง ‘เขา’ เผยตัวท่ามกลางสายหมอกจางๆ
‘เขา’ ยังคงหันหลังให้ลูเมี่ยน คล้ายได้กลายเป็นรูปปั้นไปแล้ว
เด็กหนุ่มถอนหายใจโล่งอกโดยไม่ส่งเสียง
ต่อหน้าสัตว์ประหลาดเช่นนี้ เขาไม่มั่นใจเลยสักนิดเดียว
“ตรงเข้าไปในซากปรักหักพังจากตรงนี้ไม่ได้แน่…ต้องอ้อม?”
“แล้วทางอื่นๆ จะไม่มีสัตว์ประหลาดที่เหมือนๆ กันเชียว?”
“ยิ่งเข้าใกล้ภูเขา สัตว์ประหลาดก็จะยิ่งแข็งแกร่ง?”
ลูเมี่ยนย่อตัวกลับ ครุ่นคิดสักพักแล้วตัดสินใจยุติการผจญภัยในค่ำคืนนี้
ไว้รุ่งสางเมื่อไร เขาจะออกตามหาหญิงสาวที่ยกไพ่ทาโรต์ให้ เพื่อถามถึงวิธีจัดการกับสัตว์ประหลาดสามหน้า หรือถ้าไม่มีก็ค่อยคิดหาทางเดินอ้อม
เด็กหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้า ผละร่างกายออกจากกำแพง เดินตรงไปในทิศทางที่มา
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา
“ถ้าเกิดผล็อยหลับไปในซากปรักหักพัง เราจะออกจากความฝันได้ไหม?”
คำนึงจากการที่มีสัตว์ประหลาดคอยป้วนเปี้ยน ลูเมี่ยนระงับความอยากรู้อยากลองไว้ก่อน
ระหว่างทางกลับ เด็กหนุ่มเร่งมือค้นซากตึกทุกหลังที่เดินผ่าน แต่ก็ไม่พบเอกสารที่เป็นประโยชน์ และเจอเหรียญเพียงไม่มาก
หลังจากเดินกลับได้สักพัก ลูเมี่ยนไตร่ตรองนานหลายอึดใจ จนกระทั่งตัดสินใจเดินเบี่ยงเล็กน้อย จุดหมายคือบ้านหลังข้างๆ บ้านที่ถูกไฟไหม้ หลังที่มีศพของสัตว์ประหลาดไร้ผิวหนังถูกฝังอยู่ในซากอิฐและไม้
เขาอยากรู้ว่าสัตว์ประหลาดจำพวกนี้จะสังเกตเห็นการตายของสัตว์ประหลาดด้วยกันหรือไม่ และจะนำพาความเปลี่ยนแปลงใดมาบ้าง
เมื่อได้จุดเหมาะๆ สำหรับซ่อนตัว ลูเมี่ยนคอยจับตามองจุดฝังศพจากบ้านหลังข้างๆ
วินาทีต่อมา เขาเห็น ‘ร่าง’ อีกหนึ่ง
ร่างดังกล่าวเป็นกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ป่า เข่างอไปข้างหน้าเหมือนขาหลังสัตว์สี่เท้า ย่อตัวลงพลางตรวจสอบศพสัตว์ประหลาดไร้ผิวหนัง
มันรื้อก้อนอิฐกับไม้ที่ลูเมี่ยนกองสุมๆ ออกไปจนหมด
สวมแจ็กเกตสีเข้ม กางเกงขายาวเข้ารูปเปรอะโคลน ผมสีดำกระเซอะกระเซิงพาดยาวถึงคอ บนหลังสะพายปืนลูกซองล่าสัตว์
ปืนลูกซอง!
ลูเมี่ยนรีบเบือนหน้าหนีพร้อมกับเก็บหัว
“เป็นสัตว์ประหลาดที่อุกอาจจริงๆ!”
“ใช้ปืนลูกซองล่าสัตว์ก็ได้ด้วย…”
ชั่วพริบตาดังกล่าว ลูเมี่ยนรู้สึกราวกับตนคือนายพราน กำลังถืออาวุธผจญภัยไปบนภูเขากับผองเพื่อน แต่แล้วก็ต้องพบว่ากระต่ายที่กำหนดให้เป็นเหยื่อของวันนี้ กำลังเล็งปืนกลระบายความร้อนด้วยน้ำมาทางพวกตน ความรู้สึกท้อแท้และห่อเหี่ยวพลันถาโถม จนอยากอุทานว่า ‘นี่มันเรื่องบ้าบออะไร’
วินาทีแล้ววินาทีเล่าผ่านไป เขาอดทนรอให้สัตว์ประหลาดที่สะพายปืนลูกซองออกไป
จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าจางๆ ดังห่างออกไปเรื่อยๆ
ลูเมี่ยนชะโงกหน้ามองด้วยความระมัดระวัง ตาจดจ่ออยู่กับสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งสัตว์ป่า
‘มัน’ เคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าคล้ายแมว มุ่งหน้าไปทางด้านหลังของตึก
ลูเมี่ยนถอนหายใจโล่งอกในทีแรก ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างอย่างตกตะลึง
เขาพบว่าเส้นทางของสัตว์ประหลาด ทับซ้อนกับเส้นทางที่ตนใช้เดินไปซากปรักหักพัง!
“มันกำลังแกะรอยเรา!”
“แถมยังแม่นยำจนน่าเหลือเชื่อ!”
เป็นการประเมินตามสัญชาตญาณ
เขาโล่งใจที่ไม่กลับทางเดิม แต่เลือกจะเบี่ยงมาตรวจสอบศพก่อน ไม่อย่างนั้นคงสวนกันตรงๆ หรือไม่ก็ถูกซุ่มโจมตีไปแล้ว!
ทันทีที่สัตว์ประหลาดลับสายตา ลูเมี่ยนรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตรงกลับบ้าน
แสงไฟสีแดงที่สะท้อนอยู่บนกระจกหน้าต่างชั้นล่างของตัวบ้าน เปรียบดังแสงอาทิตย์ที่สามารถขจัดความมืดมิด
ลูเมี่ยนวิ่งไปจนถึงบ้านสองชั้นครึ่งรวมห้องใต้ดิน ดึงประตูที่เปิดแง้มอยู่ แล้วรีบกลับเข้าไปข้างใน
ล็อกประตูเสร็จ เด็กหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่าง ปลายสายตาคือซากปรักหักพัง
ในหมอกสีเทาอันห่างไกล บริเวณริมขอบซากอาคาร มีร่างขมุกขมัวยืนอยู่แต่ไม่เข้าไป
ฟู่! ลูเมี่ยนพ่นลมหายใจ เตรียมดับไฟเดินขึ้นไปนอนบนชั้นสอง เพื่อออกจากความฝัน
เด็กหนุ่มเหลือบมองเตาไฟที่ยังลุกโชน ภายในใจเกิดคำถาม
“มันก็ไหม้มานานแล้วนะ…”
“น่าสนใจ…ถ้าเราออกจากความฝัน มันยังจะไหม้จนดับไปเองไหม หรือว่าจะไหม้ค้างไว้ในสภาพนี้ตอนที่กลับเข้ามาใหม่…”
อาศัยฝนที่ตกลงมา ลูเมี่ยนได้ข้อสรุปว่าเหตุการณ์บนพื้นที่รกร้าง ที่ตั้งของซากปรักหักพัง จะยังดำเนินต่อไปโดยไม่สนใจว่าตนจะฝันหรือไม่ แต่กับตัวบ้าน หรือที่เรียกว่าเขตปลอดภัย ยังคงต้องรอการทดสอบ
ด้วยความคิดดังกล่าว เด็กหนุ่มเติมถ่านใส่กองไฟอีกสองสามก้อน เขี่ยๆ เล็กน้อยแล้วถือขวานกับคราดเดินขึ้นชั้นบนเพื่อเข้าห้องนอน
...
เมื่อลูเมี่ยนลืมตาตื่น มันเพิ่งจะรุ่งสาง
เขาสำรวจชุดนอนที่คล้ายเสื้อเชิ้ต และต้องผิดหวังแต่ไม่ประหลาดใจ เมื่อพบว่าเหรียญทอง เงิน และทองแดง มิได้ตามมายังโลกความจริงด้วย
ลูเมี่ยนลุกจากเตียงขึ้นมาบิดขี้เกียจ เดินไปทางโต๊ะแล้วดึงผ้าม่าน
ท่ามกลางเสียงกรอบแกรบ แสงอันนุ่มนวลและเจิดจ้าส่องเข้ามา
เมื่อเปิดหน้าต่าง อากาศบริสุทธิ์แฝงกลิ่นธรรมชาติซึมผ่านเข้ามาในรูจมูก ลูเมี่ยนบิดขี้เกียจพลางคิดในใจ ว่าบางครั้งการตื่นเช้าก็เป็นเรื่องที่น่ารื่นรมย์
แน่นอน ต้องขอบคุณ ‘แคมเปญรักสุขภาพแห่งชาติ’ ที่จักรพรรดิโรซายล์ผลักดันอย่างแข็งขัน แม้จะไม่ส่งผลกับชนบทมากนัก แต่อย่างน้อยก็นำมาซึ่งการปรับปรุงในบางเรื่อง ปุ๋ยคอกกลายเป็นทรัพยากรอันมีค่า ขยะไม่เกลื่อนกลาด และยังต้องขอบคุณรัฐบาลชุดถัดๆ มาที่ยังอนุรักษ์ไว้แม้จะถูกเปลี่ยนชื่อไปแล้วก็ตาม
เขาเหม่อมองหลายสิ่ง บ้างก็มองภูเขากับป่าไม้ไกลๆ บ้างก็มองเมฆสีส้มอมแดงเหนือขอบฟ้า และบ้างก็มองวัชพืชนอกบ้าน
ทันใดนั้น สายตาของลูเมี่ยนพลันชะงักงัน
เด็กหนุ่มเห็นนกตัวใหญ่เกาะอยู่บนต้นเอล์มซึ่งไม่ห่างออกไปนัก
จะงอยปากแหลม หน้าคล้ายแมว ขนสีน้ำตาลมีจุดเล็กๆ ประปราย ม่านตาสีน้ำตาลอมเหลืองและรูม่านตาสีดำดูมีชีวิตชีวา
นกฮูก
คล้ายกับมันกำลังมองมาที่ลูเมี่ยน
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 15 ทักทายตามมารยาท
นกฮูกตัวนั้น?
นกฮูกจากตำนานจอมเวท?
ความคิดแวบเข้ามาในหัวลูเมี่ยนราวกับสายฟ้า เลือดในกายประหนึ่งว่าถูกแช่แข็งกะทันหัน
วินาทีนี้ เขารู้สึกหวาดผวายิ่งว่าตอนที่เห็นสัตว์ประหลาดสามหน้าเสียอีก
เพราะท้ายที่สุดแล้ว นี่คือความจริง ส่วนซากปรักหักพังคือความฝัน
แม้การตายในความฝันจะเท่ากับตายข้างนอก แต่ในทางจิตวิทยา สองสิ่งนี้ยังคงแยกจากกัน
“ทำยังไงดี?”
“โอลัวร์จะติดร่างแหไปด้วยไหม?”
“…”
ระหว่างที่ลูเมี่ยนลองคิดหาวิธี นกฮูกไม่เคลื่อนไหวใดๆ เพียงมองดูอย่างเงียบงันราวกับกำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง
ถัดมาไม่นาน นกฮูกกางปีกแล้วบินไปทางภูเขากับป่าไกลๆ
ระหว่างทาง มันร่อนลงแล้วหายไป ณ ที่ใดสักแห่งในหมู่บ้านกอร์ตู
จนกระทั่งนกฮูกลับสายตา ลูเมี่ยนจึงผ่อนคลายได้
เด็กหนุ่มทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ยกมือขึ้นมาปาดหน้าผาก
หน้าผากที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ
“จะใช่นกฮูกจากตำนานจอมเวทจริงหรือ…”
“ถ้าใช่ก็แปลว่าอายุยืนมาก”
“แตกต่างจากนกฮูกปกติแน่นอน ดวงตาไม่เหม่อลอย ยังกับตามนุษย์…”
“ถ้าเป็นนกฮูกตัวเดียวกันจริง ทำไมถึงบินมาที่นอกหน้าต่างบ้านเราล่ะ…เพราะเราพยายามขุดคุ้ยตำนานจอมเวท? แต่ถอดใจไปแล้วนี่นา…”
“มองมาทางนี้สักสองสามครั้งแล้วก็บินไป…”
“แล้วมันจะกลับมาอีกไหม? หรือจะส่งผลอะไรกับโอลัวร์บ้าง?”
เนื่องจากยังไม่เกิดอะไรขึ้น ลูเมี่ยนอยากจับตาดูไปอีกสักพัก แต่เมื่อคำนึงว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับโอลัวร์ เด็กหนุ่มรู้สึกว่าตนไม่ควรปิดบังพี่สาว
พอออกจากห้อง เมื่อเห็นว่าโอลัวร์ยังไม่ตื่น เขาเดินลงชั้นล่างไปเตรียมอาหารเช้าของโปรดของเธอ
ไข่ดาวไข่แดงไม่สุก แพนเค้กโรยน้ำตาล และขนมปังปิ้งธรรมดาทาแยม…
บะหมี่ไว้คราวหน้าแล้วกัน จะใส่ซอสเนื้อด้วย…เมื่อเห็นว่าช่องเก็บบะหมี่ว่างเปล่า ลูเมี่ยนเตือนตัวเองให้นำมาเติมในอีกสองวัน
ที่กล่าวมาข้างต้นคืออาหารจานโปรดของโอลัวร์
เมื่อโอลัวร์ในชุดนอนเดินลงมาชั้นล่างพลางลูบไล้ผมสีบลอนด์ โต๊ะในครัวก็มีอาหารวางเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
“อรุณสวัสดิ์” หญิงสาวพูดพลางใช้มือป้องปากหาว
ลูเมี่ยนตอบยิ้มๆ
“ไม่เช้าแล้วนะ…”
“พี่เป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือไง แผนของแต่ละวันต้องเริ่มตั้งแต่ตอนเช้า”
“ใช่ แผนของวันนี้คือการนอนยังไงล่ะ” โอลัวร์พูดขณะนั่งลง แล้วจึงเริ่มมื้อเช้าด้วยนม
ลูเมี่ยนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะสำหรับหกคน เคี้ยวแพนเค้กยุบยับพลางพูดแบบสบายๆ
“พักนี้ฉันลองตรวจสอบข้อเท็จจริงเบื้องหลังตำนานหมู่บ้านพวกนั้นดู”
“ทำไปทำไม?” โอลัวร์ถาม
ลูเมี่ยนไม่อ้อมค้อม
“ก็พี่ไม่ยอมช่วยฉันหาพลังวิเศษ เลยคิดว่าจะพยายามด้วยตัวเองดู อาจมีเบาะแสซ่อนอยู่ในตำนานพวกนั้นก็ได้”
“แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย” โอลัวร์แสดงความเห็นผ่านๆ “ตำนานพวกนั้นถูกใส่สีตีไข่มาหลายชั่วอายุคนจนแทบจะไม่เหลือเค้าเดิม หรือไม่ก็เขียนโดยพวกประสาทหลอน ซึ่งไม่มีค่าพอให้สนใจ หืม…บางเรื่องก็อาจแต่งขึ้นเพื่อใช้เป็นข้ออ้าง หึหึ…ถือเป็นการช่วยสนองคนรักสนุกแบบนายไปในตัว”
“ยังไงนะ?” ลูเมี่ยนไม่เข้าใจว่า ‘คนรักสนุก’ ของโอลัวร์หมายถึงอะไร
มันไม่ใช่ภาษาอินทิสด้วยซ้ำ
“คำเต็มๆ ก็คือ ‘คนขี้แกล้ง’ ยังไงล่ะ” โอลัวร์อธิบายสั้นๆ แล้วขมวดคิ้ว “จู่ๆ มาเล่าให้ฟังแบบนี้…ไปเจอปัญหามาใช่ไหม? ก็เลยกลับมาขอความช่วยเหลือจากพี่สาว”
“คล้ายๆ อุบัติเหตุมากกว่า ยังไม่ถึงขั้นเกิดปัญหา” ลูเมี่ยนพูดอย่างมั่นใจ
เด็กหนุ่มจัดระเบียบความคิดสักพักแล้วจึงเอ่ยปาก
“เรื่องแรกที่สืบคือตำนานจอมเวทนั่น”
“ตำนานจอมเวทไหน?” โอลัวร์ดูสับสน
“พี่ไม่เคยได้ยิน?” ลูเมี่ยนประหลาดใจพอสมควร “นานมาแล้ว มีชายคนหนึ่งเสียชีวิตอย่างกะทันหัน เมื่อชาวบ้านเตรียมจะนำศพไปฝัง นกฮูกตัวหนึ่งได้บินเข้ามาเกาะที่หัวเตียง เกาะอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งศพถูกยกออกมาจึงบินไป ในภายหลัง ศพของชายคนนั้นหนักมาก จนต้องใช้วัวเก้าตัวลากจูง ชาวบ้านจึงได้รู้ว่าสมัยยังมีชีวิต ชายคนนั้นเป็นจอมเวท”
โอลัวร์ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ
“ตำนานนี้ไม่เคยผ่านหูฉัน”
เป็นไปไม่ได้…ลูเมี่ยนทำใจเชื่อไม่ลง
แม้โอลัวร์จะอยู่บ้านเป็นส่วนใหญ่ แต่เธอยังคงออกไปข้างนอกเดือนละสองสามวัน เพื่อพูดคุยกับนาโรคาและหญิงชราคนอื่นๆ หรือเล่านิทานให้เด็กฟัง ย่อมต้องได้ยินข่าวลือทุกชนิดผ่านหูมาบ้าง แล้วจะไม่รู้จักตำนานจอมเวทที่ลือกันไปทั่วยังไง?
เหนือสิ่งอื่นใด บ้านของเรายังสร้างขึ้นทับบ้านเดิมของจอมเวทนั่นด้วย!
ก่อนหน้านี้ลูเมี่ยนเคยสงสัยว่า โอลัวร์เลือกปักหลักอยู่ในกอร์ตูเพื่อครอบครองสมบัติของจอมเวทดังกล่าว จนในที่สุดก็ได้พลังวิเศษมาครอง
“ยังไงต่อ?” โอลัวร์ถามอย่างใจเย็น
ลูเมี่ยนตอบตามจริง
“เราถามคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านจนยืนยันได้ว่าเป็นเหตุการณ์จริง แต่ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว บ้านของจอมเวทถูกคนของโบสถ์เผาทิ้ง ส่วนที่ดิน…ก็คือที่ที่เรากำลังอาศัยอยู่”
“พูดจริง?” โอลัวร์ดูประหลาดใจนิดๆ “ก็ว่าทำไมราคาที่ถึงได้ถูกนัก…นึกว่าพวกหญิงชราหลงคำประจบประแจงของฉันเสียอีก…”
ครุ่นคิดอยู่สักพัก หญิงสาวเสริม
“ศพของจอมเวทถูกโบสถ์นำไปเผาสินะ”
“ใช่ ขี้เถ้าถูกฝังในสุสานติดกับโบสถ์” ลูเมี่ยนพยักหน้า
แล้วพูดต่อ
“เนื่องจากไม่มีเบาะแสอื่นอีก เราจึงล้มเลิกการสืบค้น แต่จู่ๆ เมื่อเช้านี้ พอฉันตื่นขึ้นมาก็เห็นนกฮูกตัวหนึ่งอยู่นอกหน้าต่าง ลักษณะคล้ายกับนกฮูกในตำนานนั่นมาก”
“มั่นใจไหม?” โอลัวร์ถามเสียงขรึม
“ไม่มั่นใจเท่าไร แต่มันดูไม่เหมือนนกฮูกธรรมดาจริงๆ” ลูเมี่ยนพยายามตอบให้เป็นกลางที่สุด
โอลัวร์ครุ่นคิดสักพักแล้วพูดช้าๆ
“ช่วงนี้อย่าเพิ่งออกจากหมู่บ้าน และห้ามออกจากบ้านหลังฟ้ามืดเด็ดขาด จนกว่าฉันจะเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด”
พูดจบ หญิงสาวยิ้มกึ่งๆ ไม่พอใจ
“เคยย้ำนักย้ำหนาแล้วไม่ใช่หรือไง…การไล่ตามพลังวิเศษเป็นเรื่องอันตราย เห็นไหมว่าปัญหามาแล้ว!”
“ช่างเถอะ…จากเท่าที่ฟัง อีกฝ่ายยังไม่มีเจตนาร้าย ปัญหาน่าจะคลี่คลายได้ไม่ยาก”
โล่งอกไปทีที่พี่ไม่ประมาท…ลูเมี่ยนก้มหน้าลง แล้วจึงพูดอย่างตรงไปตรงมา
“พี่…ฉันผิดเอง”
จากนั้นก็รีบเปลี่ยนเรื่อง
“เพื่อนทางจดหมายของพี่ตอบกลับมาหรือยัง”
“จะไปเร็วขนาดนั้นได้ยังไง มันไม่ใช่เมล…เอ่อ ไปรษณีย์สักหน่อย!” โอลัวร์หัวเราะเบาๆ ในคอ
‘ไปรษณีย์’ ก็คือจดหมายหรือพัสดุที่ส่งผ่านกรมไปรษณีย์ไม่ใช่หรือไง? ลูเมี่ยนไม่ค่อยเข้าใจ
แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจรัก เพราะโอลัวร์มักจะใช้ศัพท์แปลกๆ อยู่เป็นประจำ
...
ณ ประตูทางเข้าร้านเหล้าคร่ำครึ
ลูเมี่ยนยืนอยู่ที่นั่น มองกวาดเข้าไปในร้าน
เขาทราบดีว่าผู้หญิงที่ยกไพ่ทาโรต์ให้ตนคงยังไม่ตื่น เป้าหมายที่กำลังมองหาจึงเป็นกลุ่มคนต่างถิ่นที่ประกอบด้วยไรอัน ลีอา และวาเลนไทน์
ไม่ผิดจากที่ลูเมี่ยนคิด ทั้งสามกำลังนั่งกินมื้อเช้าในร้านเหล้า
เทราต์โรล ไวน์ ขนมปังมายองเนส…หรูหราหมาเห่า…ลูเมี่ยนมองดูสักพัก แล้วจึงออกจากร้านเหล้าคร่ำครึโดยไม่รบกวนลีอากับคนอื่นๆ
ผ่านไปไม่นาน ไรอันกับพรรคพวกเดินออกจากร้าน เตรียมเดินเล่นรอบๆ หมู่บ้านกอร์ตูเพื่อ ‘พูดคุย’ กับคนท้องถิ่น
ลูเมี่ยนเดินเข้าไปหาพวกเขา กางแขนออกแล้วทักทายด้วยรอยยิ้มร่าเริง
“อรุณสวัสดิ์ กะหล่ำปลีของฉัน”
เด็กหนุ่มพบว่าใบหน้าขรึมๆ ของวาเลนไทน์กำลังกระตุก ทางไรอันดูกระอักกระอ่วน ส่วนลีอายิ้มชอบใจ
หืม…ทุกคนใส่ชุดเหมือนวันก่อนเปี๊ยบ เตรียมเสื้อผ้ามาน้อยหรือไง? ลูเมี่ยนสังเกตเห็นว่าลีอายังคงใส่ชุดกระโปรงไร้จีบเข้ารูป ถักจากผ้าแคชเมียร์ เสื้อนอกสีขาว รองเท้าบูตมาร์เซล บนหมวกคลุมหน้ากับรองเท้าบูตห้อยกระดิ่งเล็กสีเงินอย่างสองใบ ส่วนไรอันสวมแจ็กเกตทวีตสีน้ำตาลกับกางเกงสีเหลืองอ่อน สวมหมวกทรงโบว์เลอร์สีเข้ม
วาเลนไทน์ยังคงมาพร้อมกับเรือนผมโรยแป้งและมีร่องรอยการแต่งหน้า
“อรุณสวัสดิ์ลูเมี่ยน ลมอะไรหอบมาล่ะ” ไรอันถามอย่างสุขุม
“พวกคุณเป็นสหายของฉัน จะมาหาต้องมีเหตุผลด้วยหรือ” ลูเมี่ยนตอบด้วยสีหน้าแสร้งเจ็บปวดหัวใจ
แล้วจึงถาม
“เห็นว่าพักนี้พวกคุณชอบคุยกับคนในหมู่บ้าน อยากรู้อะไรเป็นพิเศษล่ะ? หรือกำลังตามหาอะไรอยู่?”
“มาหาฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ กะหล่ำปลีของฉัน เราเป็นสหายกัน ถ้าสงสัยอะไรก็อย่าลังเลที่จะถาม!”
“เราเชื่อคำพูดเธอไม่ได้” วาเลนไทน์ตอบอย่างอดไม่ได้
ไรอันเหลือบมองเป็นนัยบอกให้ใจเย็น
ลูเมี่ยนพูดยิ้มๆ
“แล้วพวกคุณคิดว่าคำพูดของชาวบ้านเชื่อได้?”
ลีอาอึ้งไปชั่วขณะ ส่วนไรอันไตร่ตรองสักพักก่อนจะตอบ
“อันที่จริงก็ไม่ได้เชื่อทั้งหมด เราจะประเมินอย่างรอบคอบโดยคำนึงจากคำตอบและสิ่งที่เราสังเกตเห็น”
“นั่นไง” ลูเมี่ยนกางแขนออก “ในทำนองเดียวกัน การฟังคำตอบจากฉันก็ไม่เสียหายอะไรนี่? อย่างน้อยก็เป็นข้อมูลไว้อ้างอิง”
ไรอันเงียบไปสักพัก เหลียวซ้ายแลขวาตามสัญชาตญาณ
ในช่วงเช้า ชาวบ้านกอร์ตูส่วนใหญ่จะออกไปที่ทุ่งนา แทบไม่มีใครอยู่ใกล้โรงเหล้าคร่ำครึ
“นั่นสินะ” ไรอันพูดอย่างรอบคอบ “เรากำลังตามหาคนอยู่”
“หลวงพ่ออธิการโบสถ์?” ลูเมี่ยนถามยิ้มๆ
ไรอันส่ายหน้า
“ไม่ใช่”
“เราแวะไปหาหลวงพ่อเพื่อถามถึงคนคนนั้น”
“แล้วใครล่ะ?” ลูเมี่ยนทำหน้าอยากรู้ “ฉันรู้จักทุกคนในหมู่บ้าน น่าจะพอช่วยได้นะ”
ไรอันดูไม่ยินดีสักเท่าไร
“อันที่จริง เราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร อายุเท่าไร หรือหน้าตาเป็นยังไง”
“เมื่อไม่นานมานี้ เราได้รับจดหมายจากหมู่บ้านกอร์ตู เป็นจดหมายไม่เผยชื่อ เรากำลังตามหาตัวคนเขียนจดหมาย”
ผู้แจ้งข่าว? ความคิดดังกล่าวแล่นเข้าหัวลูเมี่ยนโดยอัตโนมัติ
เด็กหนุ่มแสร้งทำหน้าไม่เข้าใจ
“หลังจากที่พวกคุณมาถึงหมู่บ้านเพราะจดหมาย…คนเขียนไม่ได้ตามหาพวกคุณ?”
“ไม่เลย” ลีอาตอบแทนไรอัน
“อาจเป็นไปได้ว่า อีกฝ่ายรู้สึกไม่ปลอดภัยและยังไม่เชื่อใจพวกคุณ” ลูเมี่ยนช่วยเดาอย่างกระตือรือร้นและเอาจริงเอาจัง “เดาจากเนื้อหาในจดหมายไม่ได้หรือ?”
สิ่งที่เขาอยากรู้จริงๆ คือเนื้อหาในจดหมาย
หากมันพุ่งเป้าไปหาหลวงพ่อกับลิ่วล้อ เด็กหนุ่มคงจะยินดีเป็นอย่างยิ่ง แต่ถ้ามันเกี่ยวข้องกับโอลัวร์ เขาคงต้องรบเร้าให้พี่สาวของตนทำอะไรสักอย่าง อย่าลืมว่าโอลัวร์มักติดต่อกับ ‘เพื่อนทางจดหมาย’ เป็นประจำ และหาก ‘เพื่อน’ เหล่านั้นถูกจับ เธออาจติดร่างแหไปด้วยโดยมีจดหมายเป็นหลักฐาน
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 16 จดหมาย
ไรอันส่ายหัว
“จดหมายเขียนไว้แค่สองประโยค เนื้อหาเรียบง่ายมาก ดูคล้ายกับการขอความช่วยเหลือจากคนที่กำลังประสบปัญหาใหญ่”
“ได้ระบุปัญหาเอาไว้ไหม?” ลูเมี่ยนถอนหายใจโล่งอก
ไม่ว่าจะเป็นจดหมายที่โอลัวร์เขียนถึงเพื่อน หรือที่อีกฝ่ายเขียนกลับมา ย่อมไม่มีทางมีแค่สองประโยคแน่
“ไม่” ไรอันถอนหายใจเบาๆ
แค่เห็นจดหมายขอความช่วยเหลือสองบรรทัดก็ยอมมาแล้วหรือ? อาจจะเป็นแค่การกลั่นแกล้งก็ได้นี่? แม้แต่คนของศาลก็ยังไม่ขยันทำงานขนาดนี้…ทำไมถึงได้ใจกว้างและมีความรับผิดชอบขนาดนั้น…ลูเมี่ยนแอบแซว
ตามนิสัยแล้ว เขาต้องพูดความคิดเหล่านี้ออกไปทันที แต่เมื่อคำนึงว่าต้องรีดข้อมูลโดยไม่ให้อีกฝ่ายโกรธหรือรีบตัดบท เด็กหนุ่มฝืนหักห้ามใจตัวเองไว้
แต่ลูเมี่ยนก็ทราบดีเช่นกัน ว่าทางไรอันคงไม่ได้บอกตนทุกเรื่อง จะต้องมีปัจจัยหรือเหตุผลอื่นอีกแน่ ที่ทำให้ทั้งสามถ่อมาถึงหมู่บ้านกอร์ตูเพื่อค้นหาเจ้าของจดหมายที่แทบไม่เขียนบอกอะไรไว้เลย
“หืม…” ลูเมี่ยนลูบคาง แล้วจึงเสนอทีเล่นทีจริงแบบไม่มีอะไรจะเสีย “ลองเอาจดหมายมาให้ฉันดูไหม ดูจากลายมืออาจจะบอกได้ว่าใครเขียน”
วาเลนไทน์เจ้าของผมโรยแป้ง มองด้วยสายตาทำนอง ‘คิดว่าเราโง่หรือไง’
ลีอาถามยิ้มๆ
“วิเคราะห์ลายมือได้ด้วย?”
“ก็พอไหว” ลูเมี่ยนตอบอย่างจริงใจ
แล้วจึงเสริมเงียบๆ
การที่แยกลายมือระหว่างของเรากับของโอลัวร์ออก ก็ถือเป็นการวิเคราะห์ลายมือเหมือนกัน...
“เปล่าประโยชน์” ไรอันส่ายหัวอีกครั้ง “ทุกคำในจดหมายตัดมาจากหนังสือเล็กปกฟ้า ประโยคถูกสร้างขึ้นจากการตัดแปะทีละตัว”
รอบคอบสุดๆ …ทำไมเราถึงคุ้นกับวิธีนี้จังเลยนะ? สงสัยจะฟังเรื่องเล่าของโอลัวร์มากเกินไป…ถ้าเป็นการขอความช่วยเหลือ ทำไมถึงต้องปกปิดตัวตนด้วยล่ะ? กลัวว่าจดหมายขอความช่วยเหลือจะถูกดักอ่านจนถูกสาวมาถึงตัว? ลูเมี่ยนพยายามวิเคราะห์ความคิดของผู้เขียนจดหมาย
เด็กหนุ่มจงใจเผยสีหน้าคล้ายกับฉุกคิดได้
“หืม…เกือบทุกครอบครัวในหมู่บ้านจะมีหนังสือเล็กปกฟ้า…ที่คุณชวนพวกเขาคุย ก็เพื่อจะตะล่อมถามว่าหนังสือเล็กปกฟ้ายังอยู่ดีไหม…”
“แต่คนเขียนจดหมายอาจจะแอบซื้อหนังสือเล็กปกฟ้าเล่มใหม่มาตัด พอใช้เสร็จแล้วก็ทิ้ง”
“ก็แค่หนึ่งในวิธีน่ะ” ไรอันพูดจาสุขุม
“ยังมีวิธีอื่น?” ลูเมี่ยนถามยังกับเป็นพวกเดียวกัน
ไรอันคิดสักพักแล้วจึงพูด
“ในเมื่อเป็นการขอความช่วยเหลือ แปลว่าคนเขียนจดหมายได้รับอันตราย…แปลว่าจะต้องเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น และนั่นจะต้องทิ้งร่องรอยไว้”
“สมเหตุสมผล” ลูเมี่ยนทำหน้าเห็นใจพวกไรอัน ราวกับว่าเขากำลังเผชิญความยากลำบากแบบเดียวกัน
เด็กหนุ่มรับปากอย่างจริงใจ
“กะหล่ำปลีของฉัน ฉันจะช่วยจับตาดูให้นะ ถ้าโชคดีอาจได้พบเบาะแสอะไรบ้าง”
“ขอบคุณ” ไรอันตอบอย่างสุภาพ
ลีอาที่เปลี่ยนท่าทีต่อลูเมี่ยนมาได้สักพักแล้ว เอ่ยปากถาม
“ในเมื่อเราเป็นสหายกัน ฉันขอถามได้ไหม”
“ไม่ต้องเกรงใจ” ลูเมี่ยนตอบยิ้มๆ พลางส่งภาษากายให้พูดต่อ
“ทำไมชาวบ้านในร้านเหล้าถึงต้องหัวเราะเวลาที่เธอเรียกเราว่ากะหล่ำปลี?” ลีอาดูจะคาใจกับเรื่องนี้
แม้จะเป็นชื่อเล่นที่น่าอาย แต่มันก็เป็นภาษาถิ่น ตามหลักแล้วไม่ควรสร้างเสียงหัวเราะ
ลูเมี่ยนตอบอย่างเถรตรง
“กะหล่ำปลีในคำสแลงหมายถึง ‘คนน่ารัก’ หรือ ‘ที่รัก’ ดังนั้นคำว่า ‘กะหล่ำปลีของฉัน’ หรือ ‘กะหล่ำปลีน้อย’ จึงมักใช้ในสองบริบทหลักๆ …หนึ่งคือใช้กับเพื่อนสนิท และอีกหนึ่งคือเวลาที่ผู้อาวุโสพูดกับผู้เยาว์ ทำนองเดียวกับ ‘กระต่ายน้อยของฉัน’ หรือ ‘ไก่น้อยของฉัน’”
เด็กหนุ่มเน้นยำคำว่า ‘สนิท’
จากนั้นก็เสริมด้วยใบหน้าไร้เดียงสา
“ฉันแค่หวังว่าพวกเราจะสนิทกันได้”
เขาทำหน้าใสซื่อ ตอกย้ำว่าตนรู้จักแค่ความหมายตรงๆ ของ ‘สนิท’ โดยไม่มีความนัยอื่นแอบแฝง
งี้นี่เอง…นายแค่อยากเป็น ‘ลูกพี่’ ของเราในสายตาคนอื่น…ในที่สุดลีอาก็เข้าใจเหตุผลที่ชาวบ้านหัวเราะ
คำอธิบายของลูเมี่ยนอาจไม่จริงทั้งหมด แต่ก็ดีพอจะโน้มน้าวเธอได้
ไรอันพยักหน้าพร้อมกับถาม
“ยังมีอะไรอีกไหม”
“ไม่แล้ว” ลูเมี่ยนไม่อยากทำตัวไฟแรงเกินเหตุ ด้วยเกรงว่าอาจถูกอีกฝ่ายสงสัยเจตนา จนนำไปสู่การสืบสวนตนกับโอลัวร์
พี่สาวของตนทนรับการสืบสวนไม่ไหวแน่!
หลังจากดูพวกลีอาจากไปพร้อมกับเสียงกรุ๊งกริ๊ง ลูเมี่ยนนั่งลงหน้าทางเข้าร้านเหล้าคร่ำครึ รอคอยให้สตรีลึกลับที่ยังไม่ทราบเจตนาตื่นนอน
ผ่านไปสักพัก คู่หูของเขา—แรมงด์·เคร็กก์—เดินเข้ามาหา
“ลูเมี่ยน คิดไว้หรือยังว่าจะตามสืบตำนานไหนต่อ” แรมงด์ถามทันทีที่เห็นหน้า
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา แรมงด์กระตือรือร้นที่จะขุดคุ้ยตำนานยิ่งกว่าลูเมี่ยนเสียอีก คงเพราะไม่มีฝันแปลกๆ หรือหนทางอื่นในการได้ครอบครองขุมทรัพย์
“ยังเลย” ได้เห็นนกฮูกนั่นกับตา ลูเมี่ยนไม่กล้าขุดตำนานอะไรทั้งนั้น จนกว่าจะได้เห็นภาพรวมของเรื่องราว
เด็กหนุ่มแต่งเรื่องสดๆ
“อีกไม่กี่วันก็จะถึงมหาพรตแล้ว สนใจเทศกาลก่อน อย่างอื่นไว้ทีหลัง”
“ก็จริง” แรมงด์เห็นด้วย และมองว่ามีเหตุผล “ช่วงนี้ฉันก็ไม่ต้องเป็น ‘เด็กเฝ้ายาม’ ไปสักพักเหมือนกัน ไว้กลับไปทำใหม่หลังเทศกาลมหาพรต…ต่อให้ผู้คนต้อนฝูงสัตว์เข้ามาช่วงนี้ก็คงไม่เกิดความเสียหายมากนัก”
“หรือก็คือ…นายไม่ต้องออกจากหมู่บ้านไปอีกหลายวัน?” ลูเมี่ยนถามกลับ
เห็นแรมงด์ผงกหัว เขาพูดยิ้มๆ
“บังเอิญจังเลยนะ…ฉันก็ออกจากหมู่บ้านไม่ได้สักพักเหมือนกัน”
“ทำไมล่ะ” แรมงด์ถามอย่างไม่เข้าใจ
ลูเมี่ยนหรี่เสียงลง กล่าวด้วยสีหน้าขึงขัง
“เมื่อเช้าน่ะ ฉันได้เจอกับนกฮูกตัวนั้น…ตัวที่อยู่ในตำนานจอมเวทน่ะ มันบอกว่าถ้าไม่ใช่เพราะในหมู่บ้านมีโบสถ์ที่เทพคอยปกปักรักษา มันจะขโมยวิญญาณของฉันไปโยนลงห้วงลึก…”
แรมงด์ที่ได้ฟัง พลันตกใจปนหวาดกลัว
ร่างกายสั่นระริกไปทุกส่วน
“ระ…เรื่องจริงหรือ?”
“ฉันก็บอกอยู่ว่าเราไม่ควรไปยุ่งกับสัตว์ชั่วร้าย…”
พูดถึงตรงนี้ แรมงด์สังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าลูเมี่ยน
“…” จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า อีกฝ่ายเป็นคนประเภทไหน
“แกล้งอำฉันอีกแล้ว? สนุกมากไหม?” เขาทั้งโกรธและกังวล
โกรธตัวเองที่ตกหลุมพรางของลูเมี่ยนซ้ำซาก ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายมีนิสัยอย่างไร และเคยแกล้งตนไว้มากแค่ไหน
“นายเชื่อเรื่องสุดโต่งแบบนั้นเข้าไปได้ยังไง” ลูเมี่ยนหัวเราะในลำคอ
ประโยคนี้ต่างหากที่โกหก…เพื่อให้นายไม่สติแตกจนไปสารภาพบาปที่โบสถ์…เด็กหนุ่มเสริมในใจ
“เฮ้อ…” แรมงด์ผ่อนคลาย
ลูเมี่ยนหันไปเตือน
“แม้เรื่องที่ฉันเล่าจะไม่จริง แต่ก็อยากเตือนไว้เอาว่า การตามขุดคุ้ยตำนานอาจนำพามาซึ่งอันตราย ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าออกจากหมู่บ้านโดยไม่มีความคุ้มครองจากโบสถ์”
พูดจบ เด็กหนุ่มพึมพำเงียบๆ
นี่ก็ความจริงเหมือนกัน…เรื่องราวส่วนใหญ่ที่เล่าเมื่อครู่อาจถูกแต่งขึ้น แต่ก็มีความจริงปะปนอยู่ไม่น้อย…ถ้าไม่ใช่เพราะอยากได้ความช่วยเหลือจากนายในอนาคต ฉันคงไม่เสียเวลาตักเตือนหรือถ่ายทอดคำแนะนำของโอลัวร์ให้ฟังแบบอ้อมๆ …คนอื่นจะอยู่หรือตายก็ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย
แรมงด์นึกถึงความกลัวเมื่อสักครู่ จึงผงกหัวรับด้วยความเข้าใจ
“ตกลง!”
เขาหยุดพูดถึงตำนาน แล้วหันไปถามเรื่องอื่น
“นายจะโหวตใครเป็นนางฟ้าใบไม้ผลิ?”
นางฟ้าใบไม้ผลิคือตัวเอกในการเฉลิมฉลองต่างๆ ของเทศกาลมหาพรต อีกทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ของฤดูใบไม้ผลิ ในเขตดาลีแอช หญิงงามที่ยังไม่ออกเรือนจะถูกเลือกโดยการโหวตจากคนทั้งหมู่บ้าน ตัวเต็งส่วนใหญ่จึงเป็นหญิงสาว
“เอวาล่ะมั้ง” ลูเมี่ยนตอบแบบขอไปที “เธออยากเป็นนางฟ้าใบไม้ผลิสักครั้งไม่ใช่หรือไง”
“ฉันก็จะเลือกเธอเหมือนกัน” แรมงด์แอบถอนหายใจด้วยความยินดี
เมื่อวานเอวาพูดอ้อมๆ ให้เขาเลือกเธอ เด็กหนุ่มจึงคิดว่าตนควรช่วยรวบรวมคะแนนเสียงให้ได้เยอะๆ
…
นอกบ้านหลังหนึ่ง ไม่ไกลจากร้านเหล้าคร่ำครึมากนัก
ไรอัน ลีอา และวาเลนไทน์ไม่รีบร้อนที่จะหาชาวบ้านมา ‘ชวนคุย’
“บอกเด็กนั่นไปมากขนาดนั้นจะดีหรือ” วาเลนไทน์ยกมือขึ้นมาป้องจมูกกับปาก
อากาศที่นี่เหม็นตุๆ กลิ่นมูลสัตว์
ลีอาเล่นกระดิ่งเงินบนหัวพลางพูด “ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะมีปัญหาไหม แต่ฉันยืนยันได้เรื่องหนึ่ง…ผลการทำนายบอกว่า เขาคือหนึ่งในผู้ช่วยที่มีประโยชน์”
“หากสถานการณ์ไม่คืบหน้า หนึ่งในวิธีสืบข่าวที่ได้ผลก็คือ แกล้งปล่อยข้อมูลบางส่วนออกไป เพื่อให้ผู้เกี่ยวข้องหวาดกลัวจนต้องเป็นฝ่ายเคลื่อนไหว” ไรอันอธิบายความตั้งใจ “จากนี้ไปก็คอยจับตาดูเขาให้มากขึ้น สังเกตว่ากำลังทำอะไร หรือแอบไปพบใคร”
…
หลังแยกกับแรมงด์ ลูเมี่ยนเดินเข้าร้านเหล้าคร่ำครึ และเห็นหญิงสาวที่ยกไพ่ทาโรต์ให้ตนกลับมานั่งที่มุมเดิม
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสตรีสีขาว กางเกงขายาวหลวมๆ สีอ่อน ข้างๆ มือมีหมวกฟางทัดดอกไม้เล็กๆ สีเหลืองสองสามดอก
ในกระเป๋าเดินทางคงมีชุดเพียบเลยสินะ? เล่นเปลี่ยนมันทุกวัน…ไม่ได้ดูตระหนี่เหมือนพวกลีอา…ลูเมี่ยนถอนหายใจขณะเดินเข้าไปใกล้ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามหญิงสาว
ระหว่างนั้นก็เหลือบไปเห็นอาหารเช้าของอีกฝ่าย
พายเนื้อเบิ้มๆ ข้างในเป็นซอสบางๆ
เค้กลาวาชิ้นเล็กๆ จำนวนหนึ่ง
ผลไม้ตามฤดูกาลหั่นชิ้น
เครื่องดื่มใสๆ สีอ่อนที่มีอย่างอื่นปนอยู่
ร้านเหล้าคร่ำครึหาของแบบนี้ให้ไม่ได้แน่…ลูเมี่ยนชี้ไปที่แก้วเครื่องดื่ม ถามราวกับสนิทสนมกัน
“แก้วนี้คืออะไร? ดูไม่เหมือนแอลกอฮอล์เลย”
“เครื่องดื่มพิเศษน่ะ…ชื่อ ‘น้ำมันมนตร์วีนัส’” หญิงสาวตอบผ่านๆ “ชงโดยการผสมน้ำอบเชย น้ำตาล วานิลลา และน้ำมันดอกป๊อปปี้เข้าด้วยกัน…ผับแห่งหนึ่งในทรีอาร์คิดค้นขึ้นมา”
คำว่า ‘วีนัส’ มีต้นกำเนิดจากมหาจักรพรรดิโรซายล์ พระองค์เคยกล่าวไว้ในเรื่องเล่าของตน ว่าวีนัสคือหญิงงามที่คู่ควรกับตำแหน่งเทพธิดาแห่งความงาม
“ได้มาจากไหนน่ะ ผสมเอง?” ลูเมี่ยนเชื่อว่าแม้แต่เมืองที่ใกล้ที่สุดอย่างดาลีแอช ก็ไม่มีขายของแบบนี้
หญิงสาวยิ้ม
“ในฐานะนักท่องเที่ยว การได้รับสิ่งที่ถูกต้องในเวลาที่เหมาะสม คือส่วนหนึ่งของสัญชาตญาณมืออาชีพ”
“ไม่เข้าใจอ่ะ” ลูเมี่ยนยอมรับซื่อๆ
จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องคุย
“ฉันจัดการสัตว์ประหลาดคราวก่อนได้แล้ว แต่ดันไปเจอตัวที่อันตรายกว่าอีกสอง…”
เด็กหนุ่มบรรยายสัตว์ประหลาดสามหน้า กับสัตว์ประหลาดสะพายปืนลูกซอง แล้วจึงกล่าว
“ฉันรู้สึกว่าพวกมันต่างก็มีพลังเกินกว่าขีดความสามารถของมนุษย์…เกินกว่าฝีมือของฉันด้วย พอจะมีวิธีจัดการไหม?”
หญิงสาวกัดเค้กลาวาหนึ่งคำ กลอกตาเล็กน้อยก่อนจะพูดยิ้มๆ
“ไม่แน่ใจเรื่องสัตว์ประหลาดสามหน้า แต่กับตัวที่สะพายปืนลูกซอง เธอจัดการมันได้เองแน่นอน ตราบใดที่ใช้ความพิเศษของตัวเองให้เกิดประโยชน์”
“ความพิเศษของฉัน…อะไรล่ะพี่พิเศษ?” ลูเมี่ยนประหลาดใจปนสับสน
แม้แต่ฉันยังไม่เคยรู้เลยว่ามี!
หญิงสาวมองหน้าอีกฝ่าย ขณะพูดยังคงยิ้มแย้ม
“ความฝันของเธอยังไงล่ะ…ในฐานะเจ้าของฝัน เธอย่อมมีอภิสิทธิ์บางอย่าง แค่ยังหามันไม่พบ”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 17 ผู้ต้องสงสัย
“มันคืออะไร? ขยายความให้หน่อย” ลูเมี่ยนฟังด้วยความรู้สึกตื่นเต้นปนกังวล
หลังจากจิบเครื่องดื่มพิเศษ ‘น้ำมันมนตร์วีนัส’ หญิงสาวตอบกลับด้วยจังหวะการพูดไม่ช้าไม่เร็ว
“นั่นคือสิ่งที่เธอต้องถามกับตัวเอง”
กล่าวจบ หญิงสาวก้มหน้าลงไปสนใจอาหารเช้า ภาษากายบ่งบอกว่าจะไม่มีการพูดคุยหลังจากนี้อีก
ให้ตายสิ ทำไมถึงเอาแต่เล่ากั๊กๆ อยู่นั่น…เก็บไว้ตอบคราวหน้า? แบบนี้มันเสียเวลากับทุกฝ่ายไม่ใช่หรือไง…ในวินาทีนี้ ลูเมี่ยนพบว่าฝีมือการยั่วโมโหคนของตน ยังด้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่หลายขุม
เด็กหนุ่มควบคุมจังหวะลมหายใจ ยิ้มให้ ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป
ตลอดทั้งวันที่เหลือลูเมี่ยน อยู่บ้านเงียบๆ ไม่ออกมาเตร็ดเตร่นอกบ้าน
ไม่ใช่เพราะกลัวนกฮูกจนปอดแหก และไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรให้ทำ แต่นี่คือการเล่นละครให้ใครบางคนดู
ลูเมี่ยนกำลังสนใจจดหมายขอความช่วยเหลือในมือพวกลีอา อยากรู้ให้ได้ว่าข้างในเขียนอะไรไว้ ใครเป็นคนเขียน ซึ่งก้าวแรกที่ดีที่สุดในการสืบก็คือ มองหาโอกาสเปิดหนังสือเล็กปกฟ้าทุกเล่มในหมู่บ้าน เพื่อจำแนกว่าคำใดถูกตัดไปบ้าง ในฐานะคนท้องถิ่น ลูเมี่ยนมั่นใจว่าตนเหมาะกับงานนี้มากกว่าไรอัน ลีอา และวาเลนไทน์ แต่เขากังวลว่าการเริ่มสืบทันทีหลังจากคุยกับคนต่างถิ่นทั้งสาม จะดึงดูดความสนใจที่ไม่พึงประสงค์จนกลายเป็นผลเสีย
ในเรื่องที่อาจเกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย การดำรงอยู่และการดับสูญ ต่อให้มีโอลัวร์คอยคุ้มกะลาหัว ลูเมี่ยนก็รับประกันไม่ได้ว่าคนอื่นจะไม่เสี่ยงลงมือกับตน
ในช่วงสองปีหลัง เขาสามารถกะเกณฑ์เรื่องพวกนี้ได้ดีขึ้นเรื่อยๆ ผ่านการ ‘แกล้งคน’
นี่คือผลจากประสบการณ์ที่สั่งสมมาเต็มถัง
เด็กหนุ่มมีแผนจะรออีกสักสองสามวัน จนกระทั่งมหาพรตเริ่มขึ้น จึงค่อยเริ่มอ้างเหตุผล ‘ไล่สืบตำนานที่เกี่ยวกับเทศกาล’ เพื่อ ‘เยี่ยม’ บ้านทุกหลัง
เมื่อตกกลางคืน หลังจากมื้อดึก โอลัวร์กลับห้องนอนเพื่อเขียนต้นฉบับที่ผัดวันมานาน
ลูเมี่ยน ในทางกลับกัน ไปที่ห้องอ่านหนังสือ เจตนาคือการค้นหาหนังสือที่เกี่ยวข้องกับ ‘ความฝัน’ โดยหวังว่าจะได้รับแรงบันดาลเกี่ยวกับ ‘ความพิเศษในฝันตัวเอง’
เนื่องจากบ้านหลังนี้มีโคมไฟแบตเตอรี่แค่ตัวเดียว ซึ่งโอลัวร์กำลังใช้อยู่ เขาจึงต้องอาศัยแสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ส่งกลิ่นฉุนและสว่างครึ่งๆ กลางๆ
มือข้างหนึ่งถือตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องแสงสลัวๆ อีกข้างใช้เลื่อนผ่านสันของหนังสือหลายเล่ม นานๆ ทีจะดึงออกมาแล้วเหน็บไว้กับแขน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับหนังสือสามเล่มที่เลือก
เมื่อวางสิ่งของในมือลง สายตาลูเมี่ยนสะดุดเข้ากับหนังสือเล็กปกฟ้าของบ้านหลังนี้
มันนอนนิ่งๆ ตรงมุมหนึ่งของโต๊ะเหมือนทุกที หน้าปกสีน้ำเงินอมเทาดูคล้ายกับมีฝุ่นและสิ่งสกปรกจับ
เห็นหนังสือเล็กปกฟ้าเล่มดังกล่าว ลูเมี่ยนพลันนึกถึงเล่มที่พบในซากปรักหักพังแห่งความฝัน รวมถึงเล่มที่ถูกตัดคำออกไปแปะจดหมายขอความช่วยเหลือ
เขารีบเหยียดแขนออกไป หยิบหนังสือเล็กปกฟ้าตรงหน้า หวังเปิดอ่านเนื้อหาผ่านๆ เพื่อดูว่าคำใดเหมาะแก่การตัดออกไปแปะเป็นประโยค
เปิดไปได้สองสามหน้า ดวงตาของลูเมี่ยนพลันแข็งค้าง
บนกระดาษที่แนบไว้ด้านหลังปฏิทินหน้าปัจจุบัน มีรูโหว่อยู่ตามข้อความอธิบาย
บางคำถูกตัดออกไป!
“ไม่มีทาง…” ลูเมี่ยนถึงกับตะลึง
เด็กหนุ่มรีบเปิดผ่านๆ หนังสือเล็กปกฟ้าในมือ และพบร่องรอยการตัดคำออกไปราวๆ สิบถึงยี่สิบคำ
“ไม่มีทาง…” ลูเมี่ยนพึมพำอีกครั้ง อากัปกิริยาแทบจะเหมือนเดิม
หนังสือเล็กปกฟ้าที่พวกไรอัน ลีอา และวาเลนไทน์ ตามหาเพื่อเชื่อมโยงกับจดหมายขอความช่วยเหลือ แท้จริงแล้วอยู่ในบ้านของเขาเอง!
อย่าว่าแต่พวกเขาเลย กระทั่งลูเมี่ยนเองก็ไม่คิดว่าจะกลายเป็นแบบนี้!
ไม่เคยมีอยู่ในหัวเลยสักนิด!
ท่ามกลางวังวนอารมณ์อันซับซ้อน ลูเมี่ยนย่นคิ้วเข้าหากัน
“โอลัวร์เป็นคนเขียนจดหมายขอความช่วยเหลือจริงๆ หรือ?”
“ทำไมเธอถึงขอความช่วยเหลือ แถมยังจากเจ้าหน้าที่? ทำไมถึงไม่บอกเรา?”
เดิมที เด็กหนุ่มอนุมานจากพฤติกรรมของพวกลีอา ทั้งการเข้าไปปรึกษากับอธิการโบสถ์ทันทีที่มาถึง และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จนได้ข้อสรุปว่า พวกเขาคงเป็นเจ้าหน้าที่ อาจทำงานให้กับทางการ หรืออาจสังกัดศาสนจักรสุริยันเจิดจรัสหรือเทพจักรกลไอน้ำในมุขมณฑลดาลีแอช
ลูเมี่ยนสองจิตสองใจ สีหน้าเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
ในท้ายที่สุด เด็กหนุ่มตัดสินใจถือหนังสือเล็กปกฟ้าออกจากห้อง เดินมายืนหน้าห้องนอนโอลัวร์
เขาคิดจะถามตรงๆ
เขาเลือกที่จะเชื่อใจโอลัวร์
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ลูเมี่ยนงอนิ้วเคาะลงบนประตู
“เข้ามา” เสียงของโอลัวร์ดังจากด้านใน
ลูเมี่ยนหมุนลูกบิด ผลักประตูเปิด และเห็นโอลัวร์สวมชุดนอนผ้าฝ้ายสองชิ้น ผมสีบลอนด์ถูกรั้งไปด้านหลังด้วยที่คาด เธอจดจ่ออยู่กับการเขียนเรื่องราวใต้แสงไฟจากโคมตั้งโต๊ะ
“พี่เป็นคนตัดพวกนี้หรือ” โดยไม่รอให้พี่สาวถาม ลูเมี่ยนเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา
“หือ?” โอลัวร์หันกลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนปนเหม่อลอย คล้ายยังจมอยู่กับเรื่องราวที่เขียน
ลูเมี่ยนยื่นหนังสือเล็กปกฟ้าเข้าไปใกล้ๆ พลิกไปยังหน้าที่เกี่ยวข้อง และมองเข้าไปในตาโอลัวร์
“ฝีมือพี่สินะ?”
โอลัวร์ตรวจสอบอย่างละเอียดสองสามวินาที จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นด้วยร่องรอยความขี้เล่น
“คิดว่าฉันขี้เบื่อและนิสัยเด็กน้อยขนาดนั้นเชียว?”
“พี่สาวของนายคนนี้น่ะ ทั้งมั่นคง เป็นผู้ใหญ่ และใจกว้าง ไม่เหมือนกับนายหรอกนะ”
การตอบสนองของโอลัวร์ดูเป็นธรรมชาติมาก ไม่มีความประหลาดใจหรือตื่นตระหนกที่มักจะเกิดกับคนถูกแฉความลับ…ลูเมี่ยนถามกลับโดยไม่เก็บซ่อนความสับสน
“แล้วจะเป็นฝีมือใครได้อีก?”
“ก็นายไง?” โอลัวร์มองหน้าน้องชาย “หลังจากอ่านนิยายของฉัน นายตัดสินใจเลียนแบบเนื้อหา ตัดคำออกจากหนังสือและหนังสือพิมพ์ เพื่อนำไปเรียงเป็นจดหมายลักพาตัว จากนั้นก็ลงมือแกล้งชาวบ้านแบบพิเรนทร์ๆ สินะ? แต่ก่อนจะลงมือ นายคงอยากทดสอบว่าจะหลอกฉันได้ไหม…กำลังท้าทายฝีมือการอนุมานของพี่สาวอยู่หรือไง?”
ดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็นฝีมือโอลัวร์จริงๆ …สายตาของลูเมี่ยนยังคงตรึงอยู่กับใบหน้าโอลัวร์ ไม่พลาดความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้น แต่ดูยังไงก็ไม่พบปัญหาในตัวพี่สาว
“ไม่ใช่ฉัน” ลูเมี่ยนกล่าวพลางขมวดคิ้ว “ถ้างั้นเป็นฝีมือใคร?”
โอลัวร์ยิ้ม
“นายออกไปเล่นเกมนักสืบของนายเถอะ ฉันต้องเขียนต้นฉบับให้เสร็จ”
“ถ้าพรุ่งนี้ฉันว่าง จะช่วยค้นหาความจริงอีกแรงนะ”
ด้วยวิธีเหนือธรรมชาติ? ลูเมี่ยนอืมในลำคอ ไม่คิดรบกวนการทำงานของพี่สาว
เด็กหนุ่มนำหนังสือเล็กปกฟ้ากลับไปยังห้องของตนซึ่งไม่เปิดไฟ นั่งลงบนเก้าอี้ด้านหลังโต๊ะ
“แล้วจะเป็นใครได้อีก…”
ใต้แสงสลัวจากพระจันทร์สีแดง ลูเมี่ยนไตร่ตรองอีกครั้ง
เด็กหนุ่มพยายามไล่เรียงเหตุผล
“บ้านหลังนี้อยู่กันแค่เราสองคน และโอลัวร์เป็นจอมเวทที่มีพลังวิเศษ เธอไม่มีทางปล่อยให้ใครเข้ามาสร้างปัญหาในบ้านแน่…”
“หากไม่ใช่เธอจริงๆ อาศัยตรรกะที่พี่ใช้บ่อยๆ …ให้ตัดความเป็นไปไม่ได้ทั้งหมดออกไป ตัวเลือกที่เหลืออยู่ ไม่ว่ามันจะน่าเหลือเชื่อแค่ไหน แต่ก็จะเป็นความจริงแน่นอน”
“ในสถานการณ์ที่ต้องเลือกระหว่างสองข้อนี้…หรือว่าเราเป็นคนทำจริงๆ?”
ชั่วขณะหนึ่ง ลูเมี่ยนพบว่าความคิดนี้ทั้งเหลวไหลและน่าขบขัน
‘คนร้าย’ คือเราเอง?
แล้วทำไมเราถึงไม่รู้ล่ะ?
เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหันร่างกายไปทางกระจกเงาเต็มตัวที่ติดกับตู้เสื้อผ้า
ท่ามกลางแสงจันทร์สีแดงเข้ม ภาพสะท้อนของลูเมี่ยน สวมเสื้อลินินและกางเกงขายาวสีน้ำตาล เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาปราศจากรอยยิ้ม แววตาดูหมองหม่นกว่าทุกที
เขามั่นใจมากๆ ว่าตนไม่เคยทำเรื่องจำพวก ‘ตัดเนื้อหาออกจากหนังสือเล็กปกฟ้า’
ลองทำแม้กระทั่งระลึกถึงความทรงจำตลอดหลายเดือนหลัง
แม้รายละเอียดไม่น้อยจะพร่าเลือน แต่เด็กหนุ่มค่อนข้างมั่นใจกับเรื่องสำคัญๆ ที่เคยทำ
อาบแสงจันทร์สีแดงที่ซึมผ่านหน้าต่าง ลูเมี่ยนพึมพำกับตัวเอง
“หรือจะเป็นสิ่งที่เราทำตอนไม่มีสติ?”
“เราละเมอระหว่างเกิดความฝันนั่น?”
“ไม่ใช่ เป็นไปไม่ได้…โอลัวร์บอกว่าคอยจับตาดูเราอยู่ ถ้าเคยละเมอไปตัดหนังสือเล็กปกฟ้าจริง เมื่อครู่เธอก็ต้องพูดแล้ว นอกจากนั้น การส่งจดหมายต้องทำตอนกลางวัน แต่ช่วงนั้นเราตื่นตัวสุดขีด”
ลูเมี่ยนตัดตัวเองออก และเริ่มคำนึงถึงความเป็นไปได้อื่น
“หรือจะเป็นคนที่แวะมาบ้าน?”
แม้บ้านของพวกเขาจะไม่ค่อยมีแขก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย
ประเภทแรก เพื่อนบ้านยากจนที่เข้ามายืมเตาหรือเตาอบเพื่อรมควันเนื้อหรืออบขนมปัง
ประเภทสอง เพื่อนของลูเมี่ยนที่แวะมาเป็นครั้งคราว เพื่อหานิยายง่ายๆ ไปอ่านในห้องหนังสือ หรือไม่ก็ฟังเรื่องเล่าจากเขา
ประเภทสุดท้าย ผู้หญิงไม่กี่คน เช่นนาไรซากับคุณนายปัวริส มักแวะมาเยี่ยมที่บ้านบ่อยๆ เพื่อคุยเล่นกับโอลัวร์ ในบรรดาพวกเธอ คุณนายปัวริสแวะมาบ่อยที่สุด แถมยังให้โอลัวร์ยืมม้าน้อยไปขี่เล่นบนภูเขา ความสัมพันธ์ของพวกเธอค่อนข้างดีทีเดียว
นั่นมิใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด ในแถบชนบทอย่างหมู่บ้านกอร์ตู นักเขียนอย่างโอลัวร์เป็นเพียงคนเดียวที่คู่ควรแก่การผูกมิตรกับคนระดับคุณนายปัวริส
แต่ในความเป็นจริง คุณนายปัวริสมีนิสัยเป็นกันเองมาก คนทั้งหมู่บ้านพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอใจดี มักไปนั่งคุยกับนาโรคากับเพื่อนๆ กลางแดดและถึงกับช่วยจับเหา มีชื่อเสียงในด้านดีพอสมควร
แม้คุณนายปัวริสจะค่อนข้างเป็นมิตรกับโอลัวร์ แต่ลูเมี่ยนกลับไม่ชอบหน้าเอาเสียเลย หลักๆ เป็นเพราะเธอมักแนะนำญาติๆ ให้โอลัวร์รู้จัก รบเร้าให้แต่งงานและมีลูกเร็วๆ
หากญาติๆ ของคุณนายปัวริสเป็นคนดี มันก็คงไม่มีปัญหา แต่ทุกครั้งที่ลูเมี่ยนไปสืบข่าวในดาลีแอช ก็จะพบว่าพวกเขาหากไม่นิสัยแย่ ก็เป็นพวกไม่เอาถ่าน แทบจะอยู่ในชนชั้นยากจนอยู่แล้ว ไม่มีใครเป็นตัวเลือกที่ดี
ถ้าแค่ครั้งเดียวอาจเป็นความบังเอิญ แต่ยิ่งบ่อยเข้า ลูเมี่ยนก็ยิ่งเกลียดขี้หน้าคุณนายปัวริส
“ตัดคนที่มารมควันเนื้อหรืออบขนมปังไปได้เลย เพราะทุกครั้งจะมีคนคอยจับตาดูอยู่ และไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นชั้นสอง…แรมงด์ เอวา และคนอื่นๆ ก็ไม่น่าเป็นไปได้ เราประกบพวกเขาแทบจะตลอด…แต่ถ้าเป็นคุณนายปัวริส นาไรซา และพวกหญิงชราก็พอมีโอกาส ทุกครั้งที่พวกเธอแวะมา โอลัวร์จะให้รอในห้องหนังสือแล้วไปเตรียมของกิน…”
“หากคุณนายปัวริสเป็นแม่มดจริง ก็สมเหตุสมผลที่จะขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่โดยไม่เปิดเผยตัวตน มิหนำซ้ำ เธอรอบคอบถึงขนาดใช้หนังสือเล็กปกฟ้าบ้านคนอื่นเพื่อเลี่ยงการถูกสาวมาถึงตัว…”
“หรือว่าคุณนายเจออะไรเข้าระหว่างเป็นชู้กับหลวงพ่อ ก็เลยปกป้องตัวเองด้วยวิธีนี้?”
ยิ่งลูเมี่ยนครุ่นคิดก็ยิ่งตื่นเต้น รู้สึกเหมือนกำลังเข้าใกล้คนร้าย
เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืน เดินสองสามก้าว และรีบวิ่งลงชั้นล่าง
เขาไม่คิดจะเผชิญหน้ากับคุณนายปัวริส หรือสอดแนมการเคลื่อนไหวของเธอ กลับกัน ตอนนี้เด็กหนุ่มเตรียมจะไปหาแรมงด์หรือไม่ก็กิโยมน้อยแห่งบ้านแบรีเพื่อยืมหนังสือเล็กปกฟ้า สิ่งนี้จะช่วยให้เขาเปรียบเทียบและรวบรวมตัวหนังสือที่ถูกตัดไป นำมาคาดเดาเป็นประโยคเต็มๆ
ด้วยวิธีนี้ มีโอกาสสูงที่ลูเมี่ยนจะได้ทราบเนื้อหาของจดหมาย
เด็กหนุ่มย่ำเท้าลงบนพื้นชั้นล่าง เดินผ่านครัวและเปิดประตูหน้า
ความมืดเจือสีแดงด้านนอกหลั่งไหลเข้ามา ช่วยสงบสติเด็กหนุ่มในทันที
“…พี่บอกว่าอย่าออกนอกบ้านหลังจากฟ้ามืด จนกว่าเราจะเข้าใจสถานการณ์เกี่ยวกับนกฮูกตัวนั้น…” ลูเมี่ยนพึมพำกับตัวเอง ก้าวถอยหลังแล้วปิดประตู
ยังไงเสีย การยืมหนังสือเล็กปกฟ้าก็ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน มันจะดูเป็นธรรมชาติกว่าถ้าเลื่อนไปทำพรุ่งนี้
ลูเมี่ยนยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย แล้วจึงตรงไปที่บันได
ติ๊งริงริง ติ๊งริงริง
กระดิ่งหน้าประตูดังขึ้น เสียงดังสะท้อนไปทั่วบ้าน
“ใคร?” ลูเมี่ยนหันหลังกลับ เดินไปทางประตูพลางถามเสียงดัง
จากด้านนอกประตู เสียงสตรีที่นุ่มนวลและน่าดึงดูดตอบกลับมา
“ฉันเอง ปัวริส·เดอ·โร้คฟอร์”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 18 “ไม่อ้อมค้อม”
คุณนายปัวริส…ลูเมี่ยนพลันสะดุ้ง รู้สึกราวกับถูกตามมา ‘ปิดปาก’ ถึงบ้าน
เมื่อนึกถึงพี่สาวที่อยู่ชั้นบน นึกถึงพลังวิเศษของเธอ เด็กหนุ่มสงบใจลงหลายส่วน
ลูเมี่ยนหายใจออกช้าๆ แล้วเดินไปเปิดประตูบ้าน
ด้านนอกมีสตรีสองนางยืนอยู่ คนข้างหน้าสวมเดรสยาวคอร์เซ็ต (Corset) สีดำที่ตัดมาอย่างประณีต พาดผ้าคลุมไหล่สีเดียวกัน สวมถุงมือผ้าโปร่งยาว ศีรษะสวมหมวกกลมเล็กสไตล์สตรี ปรับมุมเอียงเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความน่ารัก
เธอแต่งดำทั้งตัว ยกเว้นสร้อยคอเพชรกลางหน้าอกที่ขลิบทอง
คิ้วค่อนข้างบาง นัยน์ตาสีน้ำตาลสว่างแฝงอารมณ์ยิ้มแย้ม ผมยาวสีน้ำตาลถูกเกล้ามวยสูง อวัยวะบนใบหน้าอาจไม่โดดเด่นหากมองแยกกัน แต่เมื่อรวมกันกลับงดงามแบบเกลี้ยงเกลาและมีเสน่ห์ เมื่อผนวกกับกิริยาท่าทางที่สง่างามและสุภาพ บรรยากาศหม่นๆ แซมสีแดงด้านนอกประตูบ้านกลับดูสดใสขึ้นทันตา แถมยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยฟุ้งในอากาศ
ไม่ใช่ใครนอกจากคุณนายปัวริส ภรรยาของเจ้าหน้าที่ปกครองประจำหมู่บ้านกอร์ตูและผู้พิพากษาเขต
แน่นอน ในใจลูเมี่ยนยังเพิ่มฉายาอย่าง ‘ชู้รักนักบวช’ ‘คนที่น่าจะเป็นจอมเวท’ ‘คนที่น่าจะส่งจดหมายขอความช่วยเหลือ’ ‘เรือนร่างขาวโพลนในโบสถ์’ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่เหมาะที่จะพูดออกไป ไม่เช่นนั้นอาจทำให้คุณนายปัวริสเปลี่ยนสีหน้า
หากทำจริง อาจประสบความสำเร็จในการยั่วยุโทสะ แต่หายนะจะตามมาแทน
“คุณนายปัวริส…มีอะไรให้ช่วยหรือ?” ลูเมี่ยนจงใจเหล่มองท้องฟ้าด้านนอก สื่อเป็นนัยว่าการเยี่ยมเยียนยามวิกาลเช่นนี้ดูไม่เหมาะ
คุณนายปัวริส เจ้าของริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มชุ่มชื้น สรุปอย่างนุ่มนวล
“ฉันมาเพื่อคุยบางอย่างกับโอลัวร์พี่สาวของเธอ”
ดูจากหน้าตาภายนอก เธอไม่เหมือนหญิงสาวอายุเกินสามสิบที่มีลูกสองคนเลย คล้ายกับสตรีในวัยยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดมากกว่า
ลูเมี่ยนคิดหนักเล็กน้อย ก่อนจะเปิดทางให้
เด็กหนุ่มพูดกับคุณนายปัวริสที่เดินเข้ามาในบ้าน
“โอลัวร์อยู่ชั้นบน กำลังเขียนคอลัมน์ลงหนังสือพิมพ์”
คุณนายปัวริสพยักหน้า แล้วพูดกับสาวใช้ข้างกาย
“คาสซี่ เธอรอฉันข้างล่างนะ”
“ค่ะ คุณนาย” คาสซี่ที่สวมชุดแม่บ้านสีดำขาว ก้าวไปทางเตาผิงที่แผ่ไออุ่น
ลูเมี่ยนนำคุณนายปัวริสผ่านห้องครัวตรงไปยังบันได
เมื่อทั้งสองเดินถึงหัวมุมบันได คุณนายปัวริสชะงักฝีเท้า
“มีอะไรหรือ?” ลูเมี่ยนหันกลับมา แสร้งทำเป็นฉงน
คุณนายปัวริสยิ้มแล้วถาม
“เธอตั้งใจพาคนต่างถิ่นทั้งสามไปที่โบสถ์ใช่ไหม”
มาเพื่อถามเรื่องนี้สินะ…แต่ไม่เพียงไม่ตื่นตระหนัก ลูเมี่ยนยิ่งสงบกว่าเดิม
ประสบการณ์ในการแกล้งชาวบ้านหลายๆ ครั้งสอนว่า ในสถานการณ์ทำนองนี้ ห้ามตอบคำถามคู่สนทนาโดยตรงหรือแก้ตัวเด็ดขาด ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการยัดเยียดความผิด ประจานความผิดพลาดของอีกฝ่าย!
แน่นอนว่าขึ้นอยู่กับสถานการณ์ แผนสำรองคือการเผ่นหนี
ลูเมี่ยนรีบทำทีเป็นโกรธขึ้ง มองหน้าคุณนายปัวริสแล้วพูด
“เพราะพวกคุณบังอาจมีสัมพันธ์สวาทในโบสถ์ของพระองค์!”
เด็กหนุ่มกางแขนออก ทำท่าคล้ายกำลัง ‘โอบกอดสุริยัน’
“ข้าแต่พระองค์…พระบิดา…ได้โปรดประทานอภัยแด่ชายและหญิงเปื้อนบาป ผู้บังอาจละเมิดความศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ด้วย”
คุณนายปัวริสมองดูอย่างสงบ ริมฝีปากของเธอยกโค้งอย่างงดงาม
“ฉันคิดว่าพระองค์คงให้อภัยเรา”
“เคยอ่านจากหนังสือเล่มหนึ่ง มันเขียนไว้ว่า หญิงสาวที่ร่วมเตียงกับคนที่เธอรักอย่างแท้จริง สามารถล้างบาปทั้งหมดได้ ความรักจะทำให้ความสุขไร้มลทิน เพราะมันเกิดจากหัวใจที่บริสุทธิ์เหนืออื่นใด”
“การได้อยู่กับกิโยม·เบเนต์ทำให้ฉันมีความสุขอย่างยิ่ง องค์สุริยันเจิดจรัสย่อมไม่ถือโทษในเรื่องนี้ เพราะมันมิใช่บาป”
อ่านหนังสือแบบไหนมาล่ะนั่น…ลูเมี่ยนรำพันอย่างอดไม่ได้
คุณนายปัวริสยังกล่าวต่อ
“แต่มันก็…ถือว่าไม่เคารพต่อท่านนักบุญซิธจริงๆ นั่นแหละ”
แต่ละเขตในอินทิสจะมีเทวทูตหรือนักบุญประจำถิ่นอย่างน้อยหนึ่งคน อาจสังกัดศาสนจักรสุริยันเจิดจรัส ศาสนจักรเทพจักรกลไอน้ำ หรือเป็นบุคคลที่มีส่วนสำคัญกับประวัติศาสตร์อินทิส มีชื่อเสียงโด่งดัง และได้รับการยอมรับจากทั้งสองศาสนจักรใหญ่
ในเขตดาลีแอช นักบุญประจำเขตของ ‘สุริยันเจิดจรัส’ คือนักบุญซิธ นั่นหมายความว่าทุกโบสถ์ของศาสนาสุริยันเจิดจรัสในเขต สามารถเรียกว่าโบสถ์แห่งนักบุญซิธได้ทั้งสิ้น แต่เพื่อการจำแนก มีเพียงโบสถ์ใหญ่ที่สุดและเป็นศูนย์กลางเท่านั้นจึงจะใช้ชื่อดังกล่าว ส่วนโบสถ์อื่นๆ จะได้รับชื่ออื่นแทน
ดังนั้น การที่คุณนายปัวริสกับหลวงพ่อแอบเสพสังวาสกันในโบสถ์หมู่บ้านกอร์ตู เทียบได้กับการที่ ‘พ่อบ้าน’ ของนักบุญซิธแอบพาคนเข้ามา และใช้ห้องนอนของเจ้าบ้านกระทำในสิ่งที่ไม่บังควร ซึ่งนี่ถือเป็นการไม่เคารพนักบุญประจำเขต
“ก็แหงสิ” ลูเมี่ยนพยักหน้าหนักแน่น “หลวงพ่อไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยหรือไง”
คุณนายปัวริสหัวเราะเสียงดัง
หัวเราะเสร็จ เธอกล่าวกับลูเมี่ยน
“ตอนนั้นฉันพยายามเตือนเขาแล้ว เราคุยกันว่า ‘ไม่นะที่รัก เราจะทำเรื่องแบบนี้ในโบสถ์ของนักบุญซิธไม่ได้’”
“เธอรู้ไหมว่าหลวงพ่อตอบกลับมายังไง?”
“เขาบอกว่า ‘เฮอะ! นักบุญซิธช่วยอดทนไปก่อนนะ’”
ลูเมี่ยนที่ไม่ประสาในเรื่องทำนองนี้ ไม่รู้จะตอบเช่นไร
“เขากำลังละเมิดพระเกียรติของนักบุญ!” สุดท้ายก็พูดได้แค่นี้
คุณนายปัวริสทำหน้าคล้ายกำลังย้อนความหลัง
“เขาเป็นคนแบบนั้นแหละ กล้าหาญและตรงไปตรงมา เหมือนพวกโจรป่าที่คำรามถ้อยคำหยาบคายแล้วพุ่งเข้ามาในหัวใจ ต่างจากสุภาพบุรุษของดาลีแอชอย่างสิ้นเชิง”
“บางที…นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันยอมนอนกับเขา”
“มันก็แค่การแสดงออกของผู้ชายตอนกำลังเกิดอารมณ์ อย่าว่าแต่นักบุญซิธเลย กระทั่งเทพเขาก็คงบอกให้รอก่อน” ลูเมี่ยนแม้ไม่มีประสบการณ์ แต่เขาอ่านนิยายที่โอลัวร์เขียน และไม่ใช่แค่เล่มเดียว “ตอนนั้นอวัยวะท่อนล่างกำลังควบคุมสมอง ไม่สิ สมองคงว่างเปล่าและเต็มไปด้วยของเหลวอื่น”
คุณนายปัวริสยิ้มเบาๆ
“เรื่องนั้นฉันก็ทราบ แต่ตอนนั้นเขาดูมีเสน่ห์จริงๆ”
“หึหึ…เธอยังเป็นแค่ไก่อ่อน ย่อมไม่รู้ว่าคำพูดคำเดียวกัน สามารถทำให้คนฟังรู้สึกแตกต่างกันได้ ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมและบรรยากาศ”
“ฉันจำได้ว่าครั้งแรกที่มีอะไรกับหลวงพ่อ เขายืนจ้องตาฉันแล้วพูดว่า ‘ปัวริส ฉันอยากทำความรู้จักร่างกายและวิญญาณของเธอให้มากขึ้น’ ถ้าเป็นช่วงเวลาอื่น ฉันคงคิดว่านี่คือพฤติกรรมหยาบช้าของไอ้โรคจิต และคงตะโกนเรียกให้คนมาช่วย แต่ในเวลานั้น ร่างกายของฉันกลับอ่อนระทวย เพราะบรรยากาศมันได้ยังไงล่ะ”
พูดจบ คุณนายปัวริสยิ้มอย่างมีเสน่ห์
“ในทำนองเดียวกัน ถ้าฉันชอบผู้ชายสักคน ก็จะบอกกับเขาว่า ‘คืนนี้มาหาฉันที่บ้านได้ไหม?’”
“ถ้าเขามาจริง ฉันจะลากเข้าห้องนอนทันที แล้วกระซิบข้างหูว่า ‘ฉันอยากนอนกับคุณ ฉันรักคุณ’”
“ลูเมี่ยน ในสถานการณ์แบบนั้น ในฐานะเด็กหนุ่ม เธอจะตอบว่าอะไร?”
ลูเมี่ยนมักจะเล่าเรื่องตลกสัปดนกับพวกผู้ชายในหมู่บ้านเป็นประจำ แม้ตอนนี้จะรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่เบา แต่ก็ยังครองสติไว้ได้ และพยายามนึกถึงเรื่องราวที่พี่สาวเขียน รวมถึงนิยายของนักเขียนยุคใหม่คนอื่นๆ ไตร่ตรองสักพักแล้วจึงตอบกลับไป
“ฉันจะตอบว่า… ‘มาดาม คุณคือดวงอาทิตย์ของฉัน’”
“หัวไวจริงๆ …” คุณนายปัวริสชื่นชม
ขณะพูดคุย คุณนายขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเธอเริ่มชุ่มชื้น
ลูเมี่ยนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่พัดผ่านใบหู
เสียงที่อ่อนโยนและพราวเสน่ห์ของสตรีดังขึ้นแผ่วเบา
“ฉันอยากนอนกับเธอ…”
ทันใดนั้น ลูเมี่ยนไม่อาจห้ามใจไม่ให้หวั่นไหว ร่างกายเริ่มชาและซาบซ่าน คล้ายเผลอไปจับโคมไฟชำรุดที่ไฟฟ้ารั่ว
ลูเมี่ยนพลันก้าวขึ้นบันไดหนึ่งขั้น พลางพูดกับคุณนายปัวริส
“โอลัวร์น่าจะรอคุณอยู่นะ”
“อาฮะ” คุณนายปัวริสยืนตัวตรง บนหน้ามีรอยยิ้มอ่อนๆ ดวงตาที่เคยชุ่มชื้นกลับมาสงบ
ประหนึ่งว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
ผู้หญิงคนนี้…ลูเมี่ยนถึงกับผวานิดๆ
เด็กหนุ่มรีบหันกลับ รีบจ้ำขึ้นชั้นสอง คุณนายปัวริสเดินตามไปอย่างไม่รีบร้อน ด้วยอากัปกิริยาเป็นธรรมชาติ
โอลัวร์ที่ได้ยินเสียงกริ่งประตู กำลังรออยู่นอกห้องนอนนานแล้ว
“ทำไมถึงช้านัก?” หญิงสาวมองลูเมี่ยน
ลูเมี่ยนอธิบายบ่ายเบี่ยง
“พอดีคุยกันเรื่องศาสนานิดหน่อย”
โอลัวร์ฟังแล้วเข้าใจทันที พร้อมกับส่งสายตาทำนอง ‘สวดวิงวอนขอพรจากองค์สุริยันเจิดจรัสซะนะ’ แก่น้องชายของตน
หญิงสาวหันไปมองคุณนายปัวริสที่เพิ่งขึ้นมาถึงชั้นสอง ถามด้วยรอยยิ้ม
“มีเรื่องอะไรหรือคะ?”
“ฉันอยากคุยเรื่องการเตรียมตัวสำหรับเทศกาลมหาพรตน่ะ มีงานฉลองบางอย่างที่อาจต้องการความช่วยเหลือจากเธอ” คุณนายปัวริสตอบยิ้มๆ
“แต่ช่วงนี้ฉันยุ่งมากเลย…” โอลัวร์หาข้ออ้างเพื่อปฏิเสธ
คุณนายปัวริสชี้ไปทางประตูห้องอ่านหนังสือแล้วพูด
“ลองฟังก่อนดีไหม?”
“ได้ค่ะ” โอลัวร์ยังคงรักษามารยาทในระดับหนึ่ง
เมื่อเห็นพี่สาวของตนกับคุณนายปัวริสเข้าไปในห้องอ่านหนังสือแล้วปิดประตูไม้ ลูเมี่ยนพยักหน้าบางๆ จนแทบจะมองไม่เห็น
“เธอทำตัวปกติมาก ไม่มีท่าทีหวาดกลัวขณะกลับมายัง ‘จุดเกิดเหตุ’ เลย…”
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งแวบวาบเข้ามาในหัว
“มีโอกาสไม่น้อยที่คุณนายปัวริสจะเป็นจอมเวท…ให้เธอช่วยตามหาพลังวิเศษดีไหม?”
“วิธีนี้ทั้งสะดวกและปลอดภัยกว่าการตามสืบตำนานจอมเวท การเผชิญหน้ากับนกฮูกนั่น หรือการสำรวจซากปรักหักพังอันตรายๆ ในความฝันมาก…”
“และอีกอย่าง สุดท้ายเราก็ต้องสำรวจซากปรักหักพังในความฝันอยู่แล้ว เพื่อรีบค้นหาความลับของมัน เพื่อรีบขจัดอันตรายโดยเร็ว ถ้ามีพลังวิเศษในมือล่ะก็ อันตรายระหว่างการสำรวจก็จะลดลง”
คิดถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนพลันได้สติ จึงส่ายหน้ากับตัวเอง
เด็กหนุ่มเรียบเรียงความคิดใหม่ทั้งหมด
“นี่เรากำลังคิดบ้าอะไรอยู่…”
“ยังไม่ชัดเจนสักหน่อยว่าคุณนายปัวริสเป็นมิตรหรือศัตรู ทำไมถึงคิดอะไรโง่ๆ อย่างการเสี่ยงขอพลังวิเศษจากเธอ?”
“อา…พฤติกรรมเมื่อครู่ก็ดูไม่ใช่คนดีสักเท่าไร ทำเอาเราถึงกับผวา…”
“ช่วงนี้เราเป็นอะไรไปนะ…ดูรีบร้อนและบุ่มบ่ามที่จะไขว่คว้าพลังวิเศษมาให้ได้เหลือเกิน ยังกับว่าถ้าไม่ได้ครอบครองในวันสองวันนี้แล้วจะต้องตาย…”
ลูเมี่ยนค้นพบเรื่องที่พี่สาวเป็นจอมเวทมาเกือบสองปีแล้ว แม้ก่อนหน้านี้จะพยายามไขว่คว้าพลังวิเศษ แต่ก็ไม่เคยเอาจริงเอาจังเท่ากับในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ไม่ว่าโอกาสจะดีหรือแย่ จะเสี่ยงหรือปลอดภัย หากพบเห็นประกายความหวัง เด็กหนุ่มก็จะรีบตะครุบทันที ไม่ต่างจากคนหิวที่ไม่เลือกกิน
“ฟู่…โชคดีที่ตระหนักถึงปัญหาได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นคงเดินทางผิดไปเรื่อยๆ จนเหลือเพียงอันตรายรออยู่…” ลูเมี่ยนถอนหายใจยาว โล่งอกที่ความคิดกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
แน่นอน เขาจะไม่หยุดตามหาพลังวิเศษ เพียงแต่ต้องเลือกเส้นทางอย่างระมัดระวัง
อย่าลืมว่าความฝันอันตรายนั่นเผยตัวจริงออกมาแล้ว และคลื่นใต้น้ำในหมู่บ้าน นานวันไปก็ยิ่งเชี่ยวกราก
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 19 เข้าฌาน
คุณนายปัวริสไม่ได้คุยกับโอลัวร์นานนัก ผ่านไปราวๆ สิบนาทีก็ออกจากห้องอ่านหนังสือ
ลูเมี่ยนเดินไปส่งคุณนายพร้อมกับพี่สาว
จากนั้นก็หันไปถามโอลัวร์
“เธอขอให้ช่วยอะไร?”
โอลัวร์เม้มปากขณะตอบ
“อยากให้ฉันนำร้องเพลงในพิธีฉลอง แต่ปฏิเสธไปแล้วล่ะ”
เทศกาลมหาพรตของหมู่บ้านกอร์ตูแบ่งออกเป็นสามส่วน หนึ่งคือขบวนแห่ขอพรของ ‘นางฟ้าใบไม้ผลิ’ สองคือพิธีริมน้ำ และสามคือพิธีฉลองในโบสถ์ ซึ่งจะต้องเล่นดนตรีและร้องเพลง
ในเขตดาลีแอช หน้าที่ผู้นำร้องมักเป็นของสมาชิก ‘คายกคณะ’ (คณะประสานเสียง) ประจำโบสถ์ แต่หมู่บ้านกอร์ตูไม่มีของแบบนั้น จึงต้องหาคนที่ร้องเพลงดีมาทำหน้าที่
ในส่วนของเครื่องดนตรี ชาวบ้านไม่จำเป็นต้องกังวล เพราะในหมู่บ้านที่มีประเพณีเลี้ยงแกะ ดนตรีและเครื่องดนตรีคือหนึ่งในวิถีการดำรงชีวิตหลัก
ต้องไม่ลืมว่าคนเลี้ยงแกะจะใช้ชีวิตตามป่าเขาและทุ่งหญ้าตลอดทั้งปี ทั้งอาศัยในกระท่อมหรือขุดหลุม นอกจากสหายกับฝูงแกะ สิ่งที่พวกเขาได้จับบ่อยๆ คือขลุ่ยที่พกติดตัว
นอกจากการเลี้ยงแกะ เล่นไพ่ และจับกลุ่มพูดคุย คนเลี้ยงแกะส่วนใหญ่ยังเป่าขลุ่ยเพื่อใช้ดนตรีชโลมเลี้ยงจิตใจ
ด้วยเหตุผลข้างต้น คำที่ใช้นิยามคนเลี้ยงแกะผู้ยากจนและตกระกำลำบากจึงเป็น ‘ไม่เหลือแม้แต่ขลุ่ย’
เมื่อรายล้อมไปด้วยคนเลี้ยงแกะ ชาวบ้านกอร์ตูส่วนใหญ่จึงพลอยได้รับอิทธิพล หลายคนเล่นชอบดนตรีระหว่างจับกลุ่มพูดคุยที่ลานจัตุรัส สร้างท่วงทำนองอันไพเราะกังวาน
“อา…” ลูเมี่ยนโล่งอกที่เห็นพี่สาวยังจิตใจแน่วแน่
งานรื่นเริงทำนองนี้ เพียงเข้าร่วมเอาสนุกเป็นสีสันก็พอ การไปเป็นตัวเอกในงานไม่เพียงแต่สิ้นเปลืองเวลา แต่ยังอาจดึงดูดเสือสิงห์กระทิงแรดโดยไม่จำเป็น
เพื่อความปลอดภัยของสายตา ในบรรยากาศที่มีแสงสว่างจากแค่ตะเกียงน้ำมันก๊าด ลูเมี่ยนอ่านหนังสือไปไม่นานก็ตัดสินใจล้างหน้าแล้วขึ้นเตียง พลางตรึกตรองอย่างเอาจริงเอาจังว่าจะทดลอง ‘ความพิเศษ’ ในฝันของตนอย่างไรให้ปลอดภัย
คำแนะนำของสตรีลึกลับผู้นั้น ในหลายครั้งก็ถูกต้องแม่นยำ ทำให้เด็กหนุ่มปักใจเชื่อโดยไม่รู้ตัว
กลางค่ำกลางคืนอันเงียบสงบ ลูเมี่ยนเข้าสู่โลกแห่งความฝันอีกครั้งและลืมตาตื่น
ตามความเคยชิน เขาสำรวจกระเป๋าแต่ละช่อง นับเงินที่มีและยืนยันว่ายังเหลือ 217 เฟลคิน 25 โกเปต์เท่าเดิม
ถอนหายใจโล่งอก ลูเมี่ยนหยิบขวานกับส้อม ลงบันไดอย่างว่องไวแล้วเดินตรงไปทางเตาผิง
ไฟในเตาดับไปแล้ว
“ระหว่างที่เราไม่ได้ฝัน นาฬิกาที่นี่ยังคงเดินต่อ…” ลูเมี่ยนย่นคิ้วเข้าหากัน
ในความฝันที่ ‘เหมือนจริง’ เช่นนี้ ตนจะไปมีอะไรพิเศษ?
‘นาฬิกาไม่หยุดเดิน’ เป็นสำนวนของเขตดาลีแอช มีความหมายว่า เวลาไม่เคยหยุดรอใคร มีแต่จะไหลไปข้างหน้า
ลูเมี่ยนกลับไปยังห้องนอนที่ตนเชื่อว่าปลอดภัยที่สุด วางขวานกับส้อมลงแล้วรีบถอดเสื้อผ้า
เด็กหนุ่มเดินไปหน้ากระจกเต็มตัวที่ติดกับตู้เสื้อผ้า สำรวจร่างกายทุกซอกทุกมุม ดูว่ามีสิ่งใดแตกต่างจากในโลกแห่งความจริงหรือไม่
ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
“หรือจะเป็นความพิเศษทางจิตใจ?” ลูเมี่ยนไม่รีบสวมเสื้อผ้ากลับ แต่เดินไปทางเตียงนอน นั่งขัดสมาธิคล้ายที่พี่สาวเคยสอน
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ เพื่อช่วยให้เขาฝันรู้ตัว โอลัวร์สอนวิธีเข้าฌานง่ายๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับศาสตร์เร้นลับ
เด็กหนุ่มจึงอยากลองทดสอบดูว่า ถ้าใจสงบสุดๆ จะสัมผัสถึง ‘ความพิเศษ’ ที่อาจมีอยู่บนร่างกายและจิตใจหรือไม่
ขั้นแรก ปรับลมหายใจ
ลูเมี่ยนหายใจให้ยาวขึ้น และช้าลงตามจังหวะที่สอดคล้องกัน
แต่ละครั้งที่หายใจลึกๆ ช้าๆ อย่างเป็นจังหวะ ลูเมี่ยนค่อยๆ ทำให้หัวสมองว่างเปล่า
ระหว่างนั้น เด็กหนุ่มเริ่มร่างภาพของพระอาทิตย์สีแดงเจิดจ้าภายในใจ เพื่อให้สมาธิกับความคิดทั้งหมดจดจ่ออยู่กับมัน พลางขจัดความคิดอื่นๆ ที่ยุ่งเหยิงและรกรุงรัง
นี่คือสิ่งที่โอลัวร์คอยกำชับอยู่เสมอ ขณะเข้าฌานควรเลือกสิ่งที่มีอยู่จริงและเป็นตัวแทนของแสงสว่าง เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสิ่งที่ชั่วร้ายและโสมมเพ่งเล็ง
ในฐานะสาวกของ ‘สุริยันเจิดจรัส’ ลูเมี่ยนจินตนาการถึงพระอาทิตย์โดยปริยาย
เมื่อจิตใจเริ่มสงบ ในการรับรู้ของเขา โลกทั้งใบดูคล้ายกับเหลือเพียงลูกไฟสีแดง
ทันใดนั้นเอง ลูเมี่ยนแว่วๆ ว่าได้ยินอะไรบางอย่าง
คล้ายกับดังมาจากตำแหน่งสูงอนันต์ แต่ก็คล้ายดังอยู่ข้างใบหู ยากจะฟังได้ศัพท์ อีกทั้งยังอึกทึกครึกโครม
ท่ามกลางเสียงดังๆ ที่ยากจะอธิบาย หัวใจของลูเมี่ยนเต้นแรงทันที คล้ายถูกเหล็กสอดเข้าไปแล้วออกแรงคนกวนสองสามครั้ง
ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปถ้วนทั่ว พระอาทิตย์ที่กำลังแผดเผาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ายเลือด ก่อนจะกลายเป็นสีดำเข้มในไม่กี่อึดใจ
ภาพขณะเข้าฌานแตกสลายทันที
ลูเมี่ยนรีบเลิกเปลือกตา หายใจหอบด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย
ผ่านไปราวสิบถึงยี่สิบวินาที เด็กหนุ่มจึงค่อยฟื้นตัวจากประสบการณ์เฉียดตาย
โดยจิตใต้สำนึก เขาก้มสำรวจร่างกายตัวเองอย่างพิถีพิถัน
จนกระทั่งพบบางสิ่งแปลกๆ แถวหน้าอกซ้าย
สัญลักษณ์ที่ดูคล้ายหนาม สีดำเข้ม ราวกับมันงอกออกจากหัวใจ สัญลักษณ์เหล่านี้เชื่อมต่อกันเป็นห่วงๆ คล้ายโซ่ พาดยาวไปถึงด้านหลัง
และด้านบนของ ‘หนาม’ เหล่านี้คือลวดลายที่คล้าย ‘ดวงตา’ ประกบกับ ‘เส้นเกลียว’ ที่ดูเหมือนหนอน ทั้งหมดเป็นสีดำอมเขียว
วินาทีดังกล่าว ลวดลายข้างต้นที่ดูคล้ายรอยสักค่อยๆ จางลง
ลูเมี่ยนตกใจในทีแรก ตามด้วยความคิดพัลวัน
เด็กหนุ่มรีบลุกจากเตียง วิ่งไปหน้ากระจกเต็มตัว หันหลังใส่กระจกแล้วเอี้ยวตัวไปมอง
โดยพยายามหันหน้าไปทางซ้ายให้มากที่สุด เพื่อดูสิ่งที่อยู่บนแผ่นหลัง
และเห็น ‘หนาม’ สีดำที่ประกอบกันเป็นโซ่ มุดเข้าไปในผิวหนังตรงตำแหน่งด้านหลังของหัวใจ
หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง โซ่ ‘หนาม’ เส้นนี้ได้ล็อกหัวใจของเขา รวมถึงร่างกายแถบนี้ในลักษณะของวงแหวนบรรจบ
“สีดำเข้มกับสีดำอมเขียวเป็นคนละสัญลักษณ์กัน…เราคุ้นๆ กับอันสีดำอมเขียว หืม…มันเหมือนกับที่อยู่บนตัวตาแก่ที่เราเคยช่วยตอนเร่ร่อน…หลังจากนั้นก็เริ่มฝันถึงหมอกหนา…” ลูเมี่ยนวิเคราะห์ ‘ความพิเศษ’ บนร่างกายที่โลกความจริงไม่มี ผ่านไปสักพักมันก็เลือนหายไปสิ้นเชิง
เห็นภาพดังกล่าว ลูเมี่ยนรู้สึกผิดหวัง
ถึงจะพบความพิเศษแล้ว แต่เขารู้สึกว่ามันไร้ค่า
เพราะกระบวนการที่นำพาสัญลักษณ์มาให้ สร้างความเจ็บปวดอย่างอเนกอนันต์ แทบจะใกล้เคียงกับความตาย
ในสภาพที่เกือบจะสลบอยู่รอมร่อ การไปเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดสะพายปืนลูกซอง จะต่างอะไรกับการนำอาหารใส่พานถวายมัน?
และถ้ารอให้เรี่ยวแรงกลับมาจนพร้อมต่อสู้ ความพิเศษก็คงจะเสื่อมคลายไปหมดแล้ว
อากาศในโลกแห่งความฝันค่อนข้างเย็น ใกล้เคียงกับลมหนาวบนภูเขาช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ลูเมี่ยนไม่สบายกายนักเมื่ออยู่ในร่างเปลือยเปล่า จึงเร่งมือสวมเสื้อผ้ากลับไป
เพียงทำเรื่องง่ายๆ เช่นนี้ เขากลับอ่อนเพลียเป็นทวีคูณ ศีรษะเริ่มกลับมาปวดแปลบอีกครั้ง
ชัดเจนแล้วว่า ผลกระทบจากการเข้าฌานเมื่อสักครู่ มิใช่สิ่งที่จะฟื้นตัวกลับเป็นปกติในเวลาอันสั้น
เมื่อนำทุกสิ่งมาผนวกกัน ลูเมี่ยนยอมถอดใจไม่สำรวจในคืนนี้ ไม่ทดลองสิ่งใดอีก เพียงนอนหลับให้เต็มอิ่มเพื่อพักร่างกายอย่างเต็มที่
…
ตื่นนอนอีกครั้ง ฟ้ายังไม่สว่างดี
จ้องมองความมืดภายในห้อง จ้องมองแสงสีแดงระเรื่อบนผ้าม่าน ลูเมี่ยนจดจำทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในฝันได้อย่างละเอียดลออ
“เราเคยเข้าฌานในโลกความจริงมาหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งใดได้ยินเสียงประหลาด ไม่มีครั้งใดเจ็บปวด…”
“ความพิเศษนั่น…มีแค่ในความฝัน?” ลูเมี่ยนตั้งคำถามขณะลุกขึ้นนั่ง เตรียมลงมือทดสอบหาความจริง
เขาลองเข้าฌานอีกครั้งตามลำดับขั้นตอน
พระอาทิตย์สีแดงพลันปรากฏในใจ ละอองความสับสนเล็กๆ ค่อยๆ ซาลง
นี่คือประสบการณ์ระหว่างเข้าฌานที่ลูเมี่ยนคุ้นเคย ไม่มีเสียงประหลาด ไม่มีความเจ็บปวดสุดโต่ง ไม่มีวินาทีเฉียดตาย
ผ่านไปสักพัก ลูเมี่ยนเลิกเข้าฌาน ปลดกระดุมเสื้อแล้วก้มมองแถวๆ หัวใจ
ไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ เลย
“อย่างที่คิด ความพิเศษนั่นมีแค่ในความฝัน ไม่ส่งผลต่อโลกความจริง…” ลูเมี่ยนไม่แน่ใจว่าตนควรหัวเราะหรือร้องไห้
เด็กหนุ่มเงยหน้า มองไปทางหน้าต่างที่ปิดม่านอยู่ ความคิดเริ่มล่องลอย ไตร่ตรองว่าจะนำ ‘ความพิเศษ’ ในฝันมาใช้ประโยชน์อย่างไร
ทันใดนั้น เงาดำพลันพาดผ่านด้านนอกหน้าต่าง ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก
ลูเมี่ยนออกอาการทันที รูม่านตาขยายกว้าง จิตตึงเครียดสุดขีด
สัญชาตญาณแรกคือการเรียกหาพี่สาว แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนอยู่ในบ้าน โอลัวร์บอกเสมอว่าเธอคอยจับตาดูอยู่ทุกฝีก้าว ย่อมต้องรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
คิดได้แบบนั้น เด็กหนุ่มบรรจงลุกจากเตียง เดินช้าๆ เข้าหาหน้าต่าง
ระหว่างเดิน ลูเมี่ยนรอฟังคำสั่ง ‘หยุด’ จากพี่สาว
แต่จนแล้วจนรอดโอลัวร์ก็ไม่ได้พรวดพราดเข้ามา
ลูเมี่ยนเดินมาถึงหน้าต่าง จับผ้าม่านแล้วเปิดแง้มๆ อย่างเกร็งๆ
ด้านนอกคือความมืดอันเงียบเชียบยามค่ำคืน พระจันทร์สีแดงอ่อนๆ แขวนตัวเองอยู่บนท้องฟ้าไกลๆ
นกฮูกตัวหนึ่งกำลังเกาะอยู่บนต้นเอล์มที่ใบไม้สั่นไหวเบาๆ ตามองมาทางหน้าต่างของลูเมี่ยน
ตัวโตกว่าค่าเฉลี่ยสายพันธุ์ ดวงตาไม่เหม่อไม่แข็ง แววตาขณะกำลังจ้องลูเมี่ยนเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ยากอธิบาย
นกฮูกตัวนั้น!
มันกลับมาอีกแล้ว!
หัวใจลูเมี่ยนแทบหยุดเต้น
ไม่ต่างจากครั้งก่อน หลังจากจ้องตาลูเมี่ยนราวสิบวินาที มันไม่ทำอะไรต่อ เพียงกางปีกบินไปยังความมืดไร้ก้นยามรัตติกาล
“…” ลูเมี่ยนหมดคำจะกล่าว
ผ่านไปพักใหญ่ๆ เด็กหนุ่มรูดผ้าม่านเปิด พลางรำพันอย่างหงุดหงิด
“มันเป็นบ้าอะไรของมัน?”
“บินมาดูหน้าเรา เอาแต่มอง และจากไปโดยที่ไม่พูดอะไรเลย!”
“แกเป็นใบ้ หรือว่ามีปัญหาทางสมอง ถึงไม่เข้าใจภาษามนุษย์ทั้งที่อยู่มาตั้งหลายปี?”
อันที่จริง ลูเมี่ยนพอจะมีข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับพฤติกรรมของนกฮูก โดยเชื่อว่ามันไม่กล้าลงมือเพราะกลัวโอลัวร์
พี่สาวของเขาเป็นคนกำชับเองว่า ตราบใดที่ไม่ออกจากบ้านในยามวิกาล ลูเมี่ยนก็จะปลอดภัย
ถ้าดันปล่อยให้ความคิดชั่ววูบนำทาง จนเผอเรอโผล่หัวออกไปนอกหน้าต่าง นกฮูกตัวนั้นอาจไม่บินจากไปอย่างสันติเหมือนเมื่อครู่
รำพันได้สักพัก ลูเมี่ยนรูดม่านปิดเพื่อนอนต่อ
เด็กหนุ่มมองไปรอบๆ โดยไม่คิดอะไรมาก แต่ระหว่างที่เหล่มองด้านนอกหน้าต่าง สายตาพลันแข็งค้างไม่ขยับไปไหน
ห่างออกไปราวๆ สิบเมตรจากริมขอบป่าเล็กๆ เงาของใครบางคนกำลังเดินงุ่มง่าม
เธอสวมชุดกระโปรงยาวผ้าเนื้อหยาบสีเข้ม ผมบนหัวทั้งบางและซีด
“นาโรคา…” ลูเมี่ยนรู้จักเงาของอีกฝ่าย
นาโรคาที่ตนเคยไปสอบถามตำนานจอมเวท
ใบหน้าของนาโรคาคล้ายกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกับความมืด ดวงตาสะท้อนแสงประหลาดใต้แสงจันทร์สีแดงอ่อน อากัปกิริยาดูแข็งทื่อ ราวกับภูตผีที่เดินเตร็ดเตร่ก็มิปาน
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 20 ประเพณีนิยม
ลูเมี่ยนเผลอกลั้นหายใจ ขยับร่างกายถอยหลังเล็กน้อย
นาโรคาไม่ได้เดินมาหา แต่เดินเข้าป่าเล็กๆ อย่างช้าๆ หายตัวไปในความมืดมิดยามรัตติกาล
“เธอดูแปลกๆ …เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ…” ลูเมี่ยนกังวลนิดๆ
ในพักหลัง เรื่องแปลกๆ ในหมู่บ้านเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เด็กหนุ่มมองออกไปข้างนอก ค่ำคืนกลับสู่ความสงัดอีกครั้ง มีเพียงใบไม้ที่สั่นไหวแผ่วเบา ช่วยยืนยันการมีอยู่ของสายลม
“ดูอะไรอยู่?” เสียงโอลัวร์ดังมาจากด้านหลัง
ลูเมี่ยนรู้สึกยินดีมากกว่าตกใจ รีบหันกลับไป พูดกับพี่สาวที่สวมชุดนอนสองชิ้น
“พี่ก็สัมผัสถึงบรรยากาศไม่ชอบมาพากลได้เหมือนกันสินะ…”
“เปล่า” ผมบลอนด์ของโอลัวร์ทั้งหยุ่นย่นและฟูฟ่อง คล้ายเพิ่งตื่นนอน
จากนั้น เธอพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“ฉันไม่ได้เห็นสิ่งผิดปกติ แค่เห็นเด็กคนหนึ่งไม่ยอมนอนทั้งที่ดึกดื่น…เอาแต่วนเวียนป้วนเปี้ยนแถวหน้าต่างอยู่นั่น”
“อีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะรุ่งสางแล้ว ไม่ดึกสักหน่อย…” ลูเมี่ยนตัดพ้อเบาๆ แล้วถาม “พี่ไม่ได้มาเพราะนกฮูกนั่นหรอกหรือ? ไม่เห็นนาโรคาด้วยหรือไง?”
“นาโรคา?” โอลัวร์ทำหน้างุนงงที่พบได้ไม่บ่อย
ลูเมี่ยนไม่ปิดบัง เริ่มเล่าตั้งแต่ตนตื่นขึ้นมาเห็นเงาดำนอกหน้าต่าง ไปจนถึงนาโรคาที่เดินเข้าป่าเล็กด้วยท่าทีแปลกๆ
เกี่ยวกับ ‘ความพิเศษ’ ที่เกิดจากการเข้าฌานในฝัน เขาคิดจะปรึกษากับสตรีลึกลับก่อน แล้วค่อยหาเหตุผลมาเล่าให้โอลัวร์ฟัง หรือไม่ก็เก็บเป็นความลับไปอีกสักพัก เพื่อไม่ให้พี่สาวขัดขวางการไล่ตามพลังวิเศษของตน
โอลัวร์ขมวดคิ้วสีบลอนด์เงางาม
“คงเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับนาโรคา…”
“หลังจากรุ่งสาง นายลองไปดูที่บ้านเธอหน่อยนะ”
“เรื่องไม่ดี?” ลูเมี่ยนถามตามความเคยชิน
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง…ไม่ใช่คนเห็นสักหน่อย ตอบไม่ได้หรอกนะ” โอลัวร์เอ่ยด้วยท่าทีไม่พอใจ
“พี่ไม่เห็น?” ลูเมี่ยนนึกว่าพี่สาวของตนจะเห็นทุกอย่าง
โอลัวร์ ‘ฮึ’ ในคอ
“นายคิดว่าฉันอยากเห็นอะไรก็ได้เห็น? ถ้าไปเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้า นายเตรียมหาจุดฝังศพให้ฉันได้เลย”
“ฉันมองออกไปข้างนอกส่งเดชไม่ได้ ทำได้แค่จับตาดูนาย ถ้าเกิดสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควรถึงจะตื่นขึ้นมา”
พี่สาวต้องเสี่ยงขนาดนี้เพื่อคอยดูแลเรา…ลูเมี่ยนตกใจเล็กน้อย พลางกะพริบตาอย่างอดไม่ได้
โอลัวร์เสริมด้วยน้ำเสียงขึงขัง
“นั่นคือเหตุผลที่ฉันคอยพร่ำบอกนาย อย่ามองสิ่งที่ไม่ควรมอง อย่าฟังสิ่งที่ไม่ควรฟัง การไล่ตามพลังวิเศษคือเรื่องที่อันตรายมาก”
“อื้ม!” ลูเมี่ยนผงกรับหนักแน่น
ขณะเดียวกัน เขาพูดในใจ
“เพราะมันอันตราย ฉันจึงปล่อยให้พี่เดินไปเดียวไม่ได้ไงล่ะ”
....
หลังจากเสร็จมื้อเช้า ลูเมี่ยนรับภารกิจจากพี่สาว รีบไปที่บ้านนาโรคา
ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ ก็เห็นชาวบ้านหลายคนยืนอยู่ด้านนอกประตู รวมถึงเพื่อนๆ ของเขาและพ่อของเอวา กิโยม·ลีซิแยร์ พ่อของแรมงด์ ปิแยร์·เคร็กก์ น้องชายของหลวงพ่ออธิการโบสถ์ ปงส์·เบเนต์ รวมถึงคนอื่นๆ
“เกิดอะไรขึ้น?” ลูเมี่ยนเลาะผ่านปงส์·เบเนต์กับลิ่วล้ออย่างระมัดระวัง เข้าไปหาแรมงด์
แรมงด์ตอบเสียงเศร้าๆ
“นาโรคาเสียแล้ว”
“หา…?” แม้นลูเมี่ยนจะเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับนาโรคา แต่ไม่คิดว่าจะถึงตาย
แรมงด์เล่าติดๆ ขัดๆ
“เช้านี้ก่อนรุ่งสาง หลวงพ่ออธิการโบสถ์มาทำพิธีส่งวิญญาณให้เธอ”
“เราเพิ่งมาหาเธอเพื่อถามถึงตำนานจอมเวทเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง…ตอนนั้นยังแข็งแรงดีอยู่เลย ดูมีชีวิตชีวามาก ทำไมจู่ๆ ถึงได้…”
เช้านี้ก่อนรุ่งสาง? ลูเมี่ยนตกใจเงียบๆ
นั่นคือช่วงเวลาที่เขาเห็นเงาของนาโรคา พิธีส่งวิญญาณของหลวงพ่อคงเกิดก่อนหรือหลังจากนั้นไม่มาก
กำลังจะบอกว่า ที่เราเห็นคือวิญญาณนาโรคา? เรื่องนี้เกิดขึ้นหลังจากนกฮูกบินมามองเรา…หรือว่ามันจะพรากวิญญาณมนุษย์ได้จริงๆ? นาโรคาคือหนึ่งในผู้หลงเหลือจากเหตุการณ์จอมเวทนั่นด้วยสิ…ถ้าเราไม่ยอมฟังคำเตือนของพี่สาว ถ้าริอ่านออกจากบ้านกลางดึก คนที่หลวงพ่อจะทำพิธีส่งวิญญาณให้คงเป็นเราแทน…หึ…พิธีของมันคงเป็นการถุยน้ำลายใส่หน้าเรา…ลูเมี่ยนขบคิดหลายสิ่งในหัว
แรมงด์ไม่ได้คุยต่อ เพียงยืนอยู่ด้านนอกบ้านสองชั้นหลังนั้น เศร้าโศกไว้อาลัยนาโรคาอย่างเงียบงัน
หลังจากกลับมาสำรวม ลูเมี่ยนเห็นลีอา ไรอัน และวาเลนไทน์กำลังเดินมาใกล้
“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ” ก่อนที่ลูเมี่ยนจะทักทาย ลีอาชิงถาม
พวกเขาพบเห็นชาวบ้านไม่น้อยรวมตัวกันบนถนน
ลูเมี่ยนถอนหายใจแล้วพูด
“กะหล่ำปลีของฉัน หญิงชราที่คนในหมู่บ้านเคารพนับถือเพิ่งเสียไป”
“แล้วทำไมทุกคนถึงเอาแต่ยืนอยู่นอกบ้าน?” ลีอายังไม่รีบไว้อาลัย เพราะไม่ปักใจเชื่อคำพูดของลูเมี่ยน
เธอยังคงสวมชุดตัวเดิมที่เคยใส่ในวันก่อนๆ
ลูเมี่ยนมองลีอาหัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย ทำเอาฝ่ายหลังอึดอัดเล็กน้อย
“มีอะไรหรือ” ไรอันถาม
ลูเมี่ยนยิ้มๆ
“พวกคุณไม่ใช่คนถิ่นดาลีแอชสินะ”
“เรามาจากบีกอร์” ไรอันตอบอย่างสงบ
บีกอร์เป็นเมืองหลวงของแคว้นไรสตันในสาธารณรัฐอินทิส ส่วนดาลีแอชเป็นเมืองทางตอนใต้ของแคว้นไรสตัน กินพื้นที่ขนาดใหญ่รวมทั้งหมู่บ้านกอร์ตู
“ไม่แปลกที่พวกคุณๆ จะไม่รู้จักประเพณีนิยมของเขตดาลีแอช” ลูเมี่ยนพยักหน้า
เขาเคยคิดว่าคนต่างถิ่นทั้งสามเป็นเจ้าหน้าที่จากดาลีแอช แต่ปรากฏว่ามาจากบีกอร์ เมืองหลวงของแคว้น
คนพวกนี้คงมีฐานะสูงกว่าที่เราคิด…ลูเมี่ยนปรับความเข้าใจเกี่ยวกับพวกลีอาเงียบๆ
“ประเพณีนิยมแบบไหน?” ลีอาถามอย่างสนอกสนใจ “เล่าให้เราฟังหน่อยสิ”
ลูเมี่ยนคิดจะผูกสัมพันธ์อยู่แล้ว จึงตอบยิ้มๆ
“พวกคุณคือกะหล่ำปลีของฉัน ทำไมจะเล่าไม่ได้ล่ะ”
“คงทราบกันดีอยู่แล้วว่ามนุษย์ทุกคนเกิดมาพร้อมกับราศี แต่ในดาลีแอช เราเชื่อว่าแต่ละครอบครัวก็มีราศีเป็นของตัวเอง และมันส่งผลต่อโชคลาภ…ความตายและพิธีฝังศพของสมาชิกในครอบครัว โดยเฉพาะเจ้าบ้าน จะพรากโชคลาภเหล่านั้นไป”
“เพื่อไม่ให้กระทบกับราศี เพื่อเก็บรักษาโชคลาภเอาไว้ เราจะวางศพไว้กลางหัวใจของบ้าน นั่นคือห้องครัว จากนั้นก็ตัดผมกับเล็บของผู้ตายออกมาบางส่วน แล้วซุกซ่อนไว้ในบ้านตลอดไป ไม่แพร่งพรายบอกผู้มาเยือนเป็นอันขาด”
“ในเวลาแบบนี้ หากผู้ร่วมงานศพเข้าไปในบ้าน ไม่เพียงจะส่งผลต่อราศี แต่ยังพรากโชคลาภออกไปบางส่วน…เราจึงไว้อาลัยที่ด้านนอกกัน มากที่สุดคือการมองผ่านประตูเข้าไป แล้วค่อยไปรอที่สุสานข้างโบสถ์”
“เข้าใจแล้ว” ไรอันพยักหน้าเบาๆ “ก็เหมือนกับที่วิหารใหญ่ประจำเขตจะมีเทวอัฐิเก็บไว้เสมอ ตามคำกล่าวที่ว่า ‘ที่ใดมีเทวอัฐิ ที่นั่นมีนักบุญ’”
เขาหันกลับไปทางบ้านของนาโรคา ถอดหมวกจากศีรษะวางแนบอก เริ่มไว้อาลัยเงียบงัน
ลีอากับวาเลนไทน์แสดงความไว้อาลัยตาม
พอเห็นทั้งสามทำเสร็จ ลูเมี่ยนเอ่ยปาก
“ฉันจะไปมองศพผ่านประตู ไว้เจอกันใหม่นะ กะหล่ำปลีของฉัน”
“ได้เลย” ไรอันพยักหน้ารับอย่างอ่อนโยน
ลูเมี่ยนลดเสียงลงและเสริม
“ฉันจะช่วยพวกคุณๆ หาหนังสือเล็กปกฟ้าเล่มนั้นด้วย”
โดยไม่รอให้พวกลีอาตอบ ลูเมี่ยนถอยกลับหนึ่งก้าวแล้วพูดยิ้มๆ
“ว่าแต่…ทำไมพวกคุณถึงใส่ชุดเดิมๆ ทุกวันเลยล่ะ?”
“หากต้องอยู่ต่างถิ่นเป็นเวลานาน คงมัวสนใจเรื่องรูปลักษณ์มากไม่ได้” ไรอันตอบง่ายๆ ส่วนลีอาเล่นกระดิ่งเงินที่แขวนบนหมวกผ้าคลุมหน้าตามความเคยชิน
หลังจากอำลาพวกวาเลนไทน์ ลูเมี่ยนเดินไปทางประตูบ้านของนาโรคา
เด็กหนุ่มต่อแถวรออยู่สักพัก จนในที่สุดก็ถึงคิว
เขายืนอยู่ข้างประตู มองเข้าไปในครัวตรงหน้า
ศพของนาโรคายังไม่ถูกนำใส่โลง เพียงนอนเงียบๆ บนเตียงง่ายๆ ที่ประกอบจากม้านั่งยาว
เล็บถูกตัดออกไปแล้ว ผมสีขาวที่มีไม่มากถูกจัดแต่งให้เรียบร้อยกว่าเดิม
ใบหน้าของหญิงชรามีสีซีดอมเขียว เต็มไปด้วยริ้วรอย กระทั่งเด็กหนุ่มจิตใจกล้าหาญอย่างลูเมี่ยนก็ยังขยาดที่จะมองนานๆ
“เทียบกับตอนที่เห็นก่อนรุ่งสาง ใบหน้าของเธอดูซีดเขียวกว่า…” ลูเมี่ยนพึมพำเงียบงัน ก่อนจะกล่าวคำอำลา พลางโค้งศีรษะเล็กๆ แล้วเดินไปจากประตู
ระหว่างเดินไปที่สุสานกับแรมงด์ เด็กหนุ่มตบหัวตัวเองหนึ่งฉาด
“บ้าจริง…ฉันลืมบอกโอลัวร์”
“งั้นก็รีบไปซะสิ” แรมงด์แสดงความเข้าอกเข้าใจ
โอลัวร์ไม่ค่อยออกจากบ้าน หากไม่มีน้องชายแจ้งข่าว ก็คงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน
ลูเมี่ยนฉวยโอกาสตามน้ำ
“พอดีเลย…บ้านนายอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ขอยืมหนังสือเล็กปกฟ้าสักสองวันสิ ของที่บ้านฉันโดนหนูแทะเสียไปหลายหน้า อยากได้มาคัดลอกหน่อย”
“ได้” แรมงด์ตอบตกลง
ยังไงเสีย ยังอีกนานกว่าพิธีฝังศพจะเริ่ม
…
“นาโรคาตายแล้ว” ลูเมี่ยนซ่อนหนังสือเล็กปกฟ้า กลับมาถึงบ้าน แล้วบอกกับโอลัวร์
โอลัวร์อดถอนหายใจไม่ได้
“เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นจริงๆ ด้วยสินะ”
“ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพราะนกฮูกตัวนั้น…”
“ฉันก็คิดเหมือนกัน” ลูเมี่ยนเห็นด้วยกับพี่สาว
โอลัวร์ ‘อืม’ ในท่าไตร่ตรอง
“หลังจากค่ำมืด นายห้ามออกจากบ้านเด็ดขาด”
“และคนที่เคยตามล่าตำนานจอมเวทกับนาย ต้องหาทางตักเตือนพวกเขาด้วย”
“ได้” ลูเมี่ยนเพิ่งใช้ข้ออ้าง ‘นาโรคาถูกถามเรื่องตำนานจอมเวทได้แค่ไม่กี่วันก็ตายแล้ว’ เพื่อขู่แรมงด์ ให้เขาอยู่แต่ในบ้านหลังจากฟ้ามืดไปอีกสักพัก
“นาโรคาเป็นคนดี ฉันจะเปลี่ยนชุดไปร่วมพิธีศพของเธอ” โอลัวร์พูดขณะเดินไปทางบันได “นายจะไปพร้อมฉันเลย หรืออ่านหนังสือทำข้อสอบก่อน?”
ทำข้อสอบในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ? บางครั้งลูเมี่ยนก็ไม่ค่อยเข้าใจหลักคิดของพี่สาว
นึกขึ้นได้ว่าตนต้องรีบเปรียบเทียบหนังสือเล็กปกฟ้า เด็กหนุ่มบอกกับโอลัวร์
“ขอทำข้อสอบก่อน เดี๋ยวตามไป”
“ดีมาก” โอลัวร์ทำหน้าพึงพอใจอย่างยิ่ง
หลังจากส่งพี่สาวออกนอกบ้าน สีหน้าลูเมี่ยนพลันเข้มขรึม
เด็กหนุ่มเดินขึ้นชั้นสอง เข้าไปในห้องอ่านหนังสือ หยิบหนังสือเล็กปกฟ้าที่ยืมจากบ้านแรมงด์ มาเทียบกับของบ้านตัวเองที่แหว่งโหว่ไปบางส่วน
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ คำที่สอดคล้องกันทยอยถูกค้นพบและเขียนลงบนกระดาษขาว
ลูเมี่ยนจดจ่ออย่างจริงจังอยู่พักใหญ่ แล้วจึงปรับแต่งให้เข้ากับสองประโยค
ไม่นาน ‘ข้อความที่เป็นไปได้’ ของจดหมายขอความช่วยเหลือก็ปรากฏ
“เราต้องการความช่วยเหลือโดยด่วน”
“ผู้คนรอบข้างเริ่มทำตัวแปลกเข้าไปทุกที”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 21 แผนรับมือ
เมื่อมองไปยังจดหมายขอความช่วยเหลือที่ถูกจำลองขึ้น ลูเมี่ยนจมอยู่ในอยู่ความเงียบเป็นเวลานาน
แม้ว่านี่อาจไม่ใช่เนื้อหาของจดหมายฉบับนั้นจริงๆ เพราะหากไม่ใส่ใจกับไวยากรณ์ คำพวกนี้สามารถนำไปเรียงเป็นอย่างอื่นได้ เช่น ‘คนรอบข้างต้องการความช่วยเหลือโดยด่วน เราเริ่มแปลกขึ้นเรื่อยๆ แล้ว’ แต่ลูเมี่ยนยังคงไม่สบายใจ ราวกับมีบางสิ่งคอยกดทับหัวใจไว้
หากเป็นเมื่อก่อน เขาอาจคิดว่าผู้ส่งจดหมายคงแกล้งอำ แต่ตอนนี้ที่หมู่บ้านกอร์ตู สิ่งผิดปกติเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง และนั่นยังเป็นแค่ส่วนที่เด็กหนุ่มค้นพบ
“จะทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่ได้…”
“พี่เคยสอนว่า ถ้าเป็นคนสติดีก็ต้องรู้จักเลี่ยงอันตราย ไม่ไปยืนใต้กำแพงที่ใกล้ถล่ม…”
ลูเมี่ยนรวบรวมความคิด ไม่นานก็ได้ข้อสรุปให้ตัวเอง
ต้องรีบออกจากหมู่บ้านกอร์ตูโดยเร็ว หนีไปพร้อมกับพี่สาว!
ส่วนความผิดปกติที่นี่ ปล่อยให้เจ้าหน้าที่จัดการไป ชาวบ้านก็คงได้รับความคุ้มครองจากพวกเขา ลูเมี่ยนไม่มีหน้าที่ ไม่มีความสามารถที่จะรับผิดชอบในส่วนนี้
“นอกจากนั้น เราต้องเร่งมือสำรวจซากปรักหักพังในความฝัน รีบครอบครองพลังวิเศษ เพื่อเผชิญหน้ากับเหตุไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้นระหว่างหลบหนีออกจากหมู่บ้าน…” ลูเมี่ยนกลับมาเยือกเย็น แต่หัวใจกำลังร้อนรุ่ม
สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือ ตัวเองกับพี่สาวยังไม่ทันได้ออกจากหมู่บ้านกอร์ตู ความผิดปกติก็ชิงตัดหน้าปะทุขึ้นเสียก่อน หากเป็นเช่นนั้น อย่างน้อยๆ เด็กหนุ่มก็อยากแน่ใจว่าตนจะไม่เป็นภาระของพี่สาว นั่นคือเหตุผลในการไขว่คว้าพลัง
คิดถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนเก็บหนังสือเล็กปกฟ้ากลับคืนที่เดิม ถือกระดาษทดสีขาวไว้ในมือแล้วรีบลงบันได
เขาเดินไปหน้าเตาผิง โยนกระดาษใส่กองไฟ
เมื่อออกจากบ้าน ลูเมี่ยนตรงไปยังร้านเหล้าคร่ำครึ
ประตูร้านปิดสนิท เจ้าของร้านและบาร์เทนเดอร์—มอริส·เบเนต์—คงไปร่วมพิธีฝังศพนาโรคาแล้ว
อย่างไรก็ดี เนื่องจากร้านเหล้าแห่งนี้ยังมีธุรกิจเสริมเป็นโรงแรม ย่อมไม่มีทางปิดตายทุกประตูในเวลากลางวัน จนแขกไม่อาจผ่านเข้าออก
ลูเมี่ยนเดินอ้อมไปยังเส้นทางแคบๆ และผลักประตูหลังร้านเข้าไป
เมื่อเดินมาถึงหน้าทางขึ้นบันได เด็กหนุ่มเหลียวกลับไปมองที่โถงใหญ่ ไม่เห็นเงาคนแม้แต่หนึ่งชีวิต
ย่ำเท้าเสียงดัง ลูเมี่ยนเดินขึ้นชั้นสอง หยุดอยู่หน้าห้องของสตรีลึกลับคนนั้น
เมื่อไม่เห็นป้าย ‘กำลังพักผ่อน ห้ามรบกวน’ แขวนอยู่ที่มือจับประตู ลูเมี่ยนหายใจเข้าลึกๆ แล้วบรรจงพ่นออก ตามด้วยงอนิ้ว เคาะประตูไม้เบาๆ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เด็กหนุ่มเคาะประตูสามครั้งรวด แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากด้านใน
ตึง! ตึง! ตึง! ลูเมี่ยนเพิ่มแรงในการเคาะ แต่ก็ยังไม่มีใครตอบ
จึงลองเคาะอีกหลายหน แต่ภายในห้องยังคงเงียบสงัด
“ไม่อยู่?” ลูเมี่ยนย่นคิ้วชนกัน “หรือจะไปดูพิธีฝังศพนาโรคา?”
เขาไม่มัวเสียเวลาต่อ ลงจากชั้นสอง ออกจากร้านเหล้า และตรงไปยังสุสานข้างโบสถ์ทันที
ระหว่างทาง เด็กหนุ่มผ่านบ้านของนาโรคา
ตอนนี้ชาวบ้านที่มาร่วมอำลาศพนอกบ้าน ทยอยแยกย้ายไปหมดแล้ว ทุกคนกำลังรวมตัวที่สุสาน
ลูเมี่ยนมองเข้าไปจากระยะไกล พอดีเห็นน้องชายของหลวงพ่ออธิการโบสถ์ ปงส์·เบเนต์กำลังออกมาจากบ้าน
“นี่มัน…” เด็กหนุ่มประหลาดใจเล็กๆ ร่างกายอิงแอบบ้านข้างๆ ตามความเคยชิน ซ่อนตัวอยู่หลังกำบัง
ในช่วงจัดพิธีศพ ไม่ใช่ว่าห้ามเข้าบ้านคนตาย เพื่อไม่ให้กระทบกับราศีจนพรากโชคลาภไปหรอกหรือ?
ปงส์·เบเนต์หยุดอยู่หน้าบ้านของนาโรคา พูดคุยกับชายวัยกลางคน ลูกชายคนเล็กของหญิงชราผู้มีนามว่า อาร์โนลด์·อังเดร
เมื่อปงส์·เบเนต์จากไป อาร์โนลด์ล็อกประตูใหญ่แล้วเดินไปทางสุสาน
“การตายของนาโรคามีกลิ่นแปลกๆ …” ลูเมี่ยนย่นคิ้วพลางพึมพำ
ตอนนี้เขารู้สึกว่า ความตายของนาโรคาอาจไม่ได้เกิดจากนกฮูกนั่น แต่อาจเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมลับๆ ล่อๆ ของหลวงพ่อกับลิ่วล้อ
นกฮูกตัวนั้นอาจเพียงทำหน้าที่ของตน บินมายังหมู่บ้านกอร์ตูเพื่อนำวิญญาณคนตายไป ระหว่างทางก็หยุดพักและหันมามองลูเมี่ยน
แน่นอน ลูเมี่ยนยังมีอีกหนึ่งทฤษฎีที่น่าพรั่นพรึง
อธิการโบสถ์กับลิ่วล้อ อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับนกฮูกตัวนั้น!
พฤติกรรมแปลกๆ และสิ่งที่พวกมันซุ่มทำ ต้นตอแรกสุดอาจเกี่ยวข้องกับมรดกที่จอมเวทคนดังกล่าวทิ้งไว้
“ก่อนจะออกจากหมู่บ้านกอร์ตู เราควรหาโอกาสบอก ‘คำเดา’ กับพวกไรอันและลีอา พวกเขาจะได้ค้นพบความจริงเร็วๆ และแก้ไขปัญหาได้ทันท่วงที” ลูเมี่ยนถอนสายตากลับ พึมพำความคิดขณะเดินไปยังโบสถ์สุริยันเจิดจรัส
ตลอดพิธีศพ ลูเมี่ยนคล้ายดูเงียบสงบและเคร่งขรึม แต่ในความเป็นจริง เด็กหนุ่มคอยสังเกตชาวบ้านทุกคน หวังจะเห็นความผิดปกติเล็กๆ จากสีหน้าแววตาพวกเขา
น่าเสียดาย เขาไม่พบอะไรทั้งสิ้น
แต่จากข้อมูลดังกล่าว เด็กหนุ่มตระหนักได้เรื่องหนึ่ง
ใครบางคนในหมู่บ้านกำลังสวมหน้ากาก…
และสตรีลึกลับที่ยกไพ่ทาโรต์ให้ตน ก็ได้ไม่โผล่หน้ามาที่สุสาน
...
เมื่อใกล้เย็น ภายในบ้านสองชั้นครึ่งรวมใต้ดิน
“ไหนกระดาษคำตอบที่นายเขียน” โอลัวร์มองน้องชายที่เดินเข้ามา เอ่ยปากอย่างไม่ใส่ใจ “ขอดูหน่อย”
ลูเมี่ยนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ฉันมีเรื่องจะบอก”
สายตาโอลัวร์สำรวจผ่านใบหน้าเด็กหนุ่ม
“สัตว์ป่าในหมู่บ้านขโมยกระดาษคำตอบของนายอีกแล้วหรือไง?”
“ไม่ใช่” ลูเมี่ยนพูดเสียงต่ำ “ฉันได้ยินข้อมูลมาจากพวกคนต่างถิ่น…”
โอลัวร์ระงับยิ้ม ผงกหัวเป็นนัยให้พูดต่อ
ลูเมี่ยนเริ่มเล่าจากจุดที่พวกไรอันตามหาคนส่งจดหมายขอความช่วยเหลือ เล่าถึงความผิดปกติของหนังสือเล็กปกฟ้าที่บ้าน เล่าถึงความสงสัยที่มีต่อคุณนายปัวริส เล่าถึงการยืมหนังสือเล็กปกฟ้ามาจากบ้านแรมงด์ รวมถึงการคาดเดาเนื้อหาของจดหมาย
สุดท้าย เขาเสนอแนะ
“พวกเราต้องรีบหนีออกจากหมู่บ้านนี้ไปดาลีแอช…ไม่สิ…ไปบีกอร์ดีกว่า แล้วอาศัยอยู่ที่นั่นสักระยะ”
โอลัวร์ไม่ตอบในทันที แต่ไตร่ตรองสักพักแล้วจึงพูด
“ฟังดูเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดจริงๆ นั่นแหละ”
“แต่ติดปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง…ในระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังสืบสวน เราที่รีบร้อนออกจากกอร์ตูกะทันหัน อาจจะตกเป็นเป้าสงสัยของพวกเขาจนถูกตามมาสกัดไว้ จากนั้นก็ถูกสอบปากคำอย่างดุเดือด”
“ถ้าฉันไม่ใช่ผู้วิเศษ เรื่องนี้ก็ไม่น่าห่วง แต่ฉันเป็นผู้วิเศษที่ไม่ได้ลงทะเบียนไว้กับทางการ…เป็นพวกที่จะถูกศาลจับไปชำระล้างน่ะ”
ลูเมี่ยนยังมีประสบการณ์ไม่มากพอ จึงไม่เคยคำนึงถึงปัญหานี้มาก่อน ทำเอาพูดไม่ออกไปพักใหญ่
ผ่านไปสักพัก เขาเอ่ยขึ้นมา
“ตีฝ่าวงล้อมออกไป…แล้วซ่อนตัวในเมืองอื่น หรือประเทศอื่นได้ไหม?”
“ประเมินฉันสูงไปมั้ง?” โอลัวร์ขำแห้ง “จากเท่าที่ดู ชาวต่างถิ่นสามคนนั้นคงแข็งแกร่งเอาเรื่อง หากมีแค่คนเดียว ฉันอาจรับมือไหว แต่นี่มีถึงสาม และเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่านอกหมู่บ้านมีกองกำลังดักซุ่มอยู่หรือไม่ เพื่อรอจับตัวผู้ต้องสงสัยที่แตกตื่นจนคิดหนีออกจากหมู่บ้าน”
ลูเมี่ยนถูกทำให้เงียบไปอีกครั้ง
เขาจำใจต้องยอมรับว่า เมื่อเทียบกับพี่สาว ตนยังเป็นเพียงเด็กน้อยไร้เดียงสา
“นายน่ะ ยังห่ามเกินไป” โอลัวร์แสดงความเห็น “แต่ก็เป็นเรื่องปกติ มีวัยรุ่นที่ไหนไม่เลือดร้อนด้วยหรือ?”
หญิงสาวเว้นวรรคแล้วพูดต่อ
“พรุ่งนี้เช้า ไปหาเจ้าหน้าที่ปกครองให้หน่อย ช่วยฉันส่งโทรเลขถึง ‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ ถามเกี่ยวกับการจัดสัมมนานักเขียนที่เคยพูดถึงก่อนหน้านี้”
โอลัวร์เป็นนักเขียนคอลัมน์ลง ‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่นักอ่าน
ในหมู่บ้านกอร์ตู มีเพียงเจ้าหน้าที่ปกครองกับอธิการโบสถ์เท่านั้นที่มีเครื่องโทรเลข ใช้สำหรับติดต่อฉุกเฉินกับภายนอก ชาวบ้านก็สามารถใช้ได้ เพียงแต่ต้องจ่ายเฟลคินให้ถึง
เมื่อเห็นลูเมี่ยนแสดงภาษากายไม่เข้าใจ โอลัวร์ยิ้มพร้อมกับอธิบายง่ายๆ
“‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ อยากชวนฉันไปทำกิจกรรมที่เมืองทรีอาร์มาตลอด แต่ฉันตอบปฏิเสธไปทุกครั้ง รวมถึงการสัมมนานักเขียนครั้งล่าสุด”
“ถ้าฉันเป็นฝ่ายถามกลับไปแบบนี้ พวกเขาคงกระเหี้ยนกระหือรือที่จะเชิญไปให้ได้แน่ อาจถึงขั้นออกค่าตั๋วรถไฟไอน้ำไป-กลับให้ด้วยซ้ำ”
“ด้วยวิธีนี้ การออกจากกอร์ตูของเราก็จะดูเป็นธรรมชาติ ต่อให้ตอนนี้ถูกแอบจับตามองอยู่ ก็จะไม่มีใครคิดว่าเป็นผู้ต้องสงสัย”
“เมื่อถึงตอนนั้น ฉันมีวิธีตบตาพวกเขาได้ชั่วคราว ตราบใดที่เราสองคนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องผิดปกติในหมู่บ้าน ก็คงออกจากกอร์ตูได้อย่างราบรื่น”
“เจ๋ง…” ลูเมี่ยนไม่อาจกลั้นความโล่งใจ
ไม่กี่วินาทีถัดมา เขาถามเสียงฉงน
“โอลัวร์ เอ่อ…พี่…‘ผู้วิเศษ’ หมายถึงคนที่มีพลังวิเศษใช่ไหม”
“ใช่” โอลัวร์ตอบโดยไม่ขยายความ
เธอเปลี่ยนเรื่องแล้วยิ้ม
“นายยอมทิ้งเพื่อนๆ และหนีออกจากกอร์ตูได้จริงหรือ”
“ความเป็นความตายของคนอื่นสำคัญอะไรกับฉัน?” ลูเมี่ยน ‘หึ’ อย่างไม่แยแส
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือ การรับรองความปลอดภัยให้พี่สาว!
โอลัวร์หัวเราะพร้อมกับเดาะลิ้น
“ไม่เอาน่า ไหนลองพูดให้ชัดๆ ใหม่อีกรอบซิ”
“คิดว่านายพูดแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว? แต่ทุกครั้ง ถ้าไม่แอบช่วยเหลือพวกเขาลับๆ ก็จะแกล้งทำเป็นแนะนำอ้อมๆ”
“ก็นั่นมันเรื่องจิ๊บจ๊อยนี่นา” ลูเมี่ยนแก้ต่าง
แต่ตอนนี้ เหตุการณ์ผิดปกติกำลังคุกคามพี่สาว
“จ้า จ้า” โอลัวร์แลดูไม่อยากเถียงกับเด็ก “ได้เวลาเตรียมมื้อเย็นแล้ว วันนี้เป็นเวรของนาย”
ลูเมี่ยน ‘อืม’ หนึ่งคำแล้วเดินไปที่เตา
...
ในค่ำคืนอันมืดมิด ดวงจันทร์สีแดงกำลังถูกหมู่เมฆบดบัง
ลูเมี่ยนล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ แล้วนอนลงบนเตียง
ใบหน้าของเด็กหนุ่มค่อยๆ เผยความกังวล
แผนของโอลัวร์ก็น่าสนใจดี แต่ลูเมี่ยนเป็นห่วงว่า ระหว่างรอการตอบกลับจาก ‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ เหตุการณ์ผิดปกติในหมู่บ้านอาจชิงปะทุขึ้นเสียก่อน
ด้วยเหตุนี้ เขารู้สึกว่าตนจำเป็นต้องเพิ่มพลัง และการได้รับพลังวิเศษจากซากปรักหักพังในฝัน คือเส้นทางที่เข้าถึงได้ง่ายที่สุด
เรื่องที่น่าเสียดายก็คือ วันนี้เขาหาสตรีลึกลับที่มอบไพ่ทาโรต์ให้ตนไม่พบ จึงไม่อาจขอคำแนะนำใหม่ๆ จำใจต้องลองด้วยตัวเองไปก่อน
สำหรับเขา สถานการณ์ปัจจุบันเปรียบดังลูกธนูที่ถูกขึ้นสาย มีแต่ต้องยิงออกไปเท่านั้น
โดยไม่มัวลังเล ลูเมี่ยนเรียบเรียงความคิดในหัว ค่อยๆ ส่งตัวเองเข้าสู่ภาวะหลับใหล
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 22 จัดเตรียม
ท่ามกลางสายหมอกสีเทา ลูเมี่ยนเลิกเปลือกตาตื่น
เด็กหนุ่มรีบพลิกตัวลงจากเตียง วิ่งไปที่หน้าต่างเพื่อมองออกไป
ภูเขาที่เกิดจากหินสีน้ำตาลแดง และผืนดินสีแดงน้ำตาล ยังคงเด่นตระหง่านเงียบงันบนพื้นที่รกร้างเช่นเคย
แม้จะสูงเพียงยี่สิบสามสิบเมตร แต่ผู้พบเห็นกลับรู้สึกคล้ายสูงเสียดเมฆ สูงจนเชื่อมกับท้องฟ้า สูงจนลูเมี่ยนเผลอเรียกว่า ‘ภูเขา’ โดยไม่รู้ตัว
รอบๆ เชิงเขา ซากอาคารในหลากหลายรูปแบบเรียงต่อกันเป็นวงกลมบนพื้นที่รกร้าง ซ้อนกันเป็นชั้นๆ ขยายจากในสู่นอก
“สัตว์ประหลาดสะพายลูกซองตัวนั้น…ดูจากโครงสร้างร่างกาย มันคงชำนาญการวิ่งกับกระโดด ฉลาดในระดับหนึ่ง สามารถใช้ปืนล่าสัตว์ซึ่งเป็นอาวุธซับซ้อน…”
“แถมยังแกะรอยเก่งมาก…”
“ยังไม่แน่ใจว่าจะมีพลังเหนือธรรมชาติเหมือนโอลัวร์ด้วยไหม…”
“…”
รายละเอียดต่างๆ ของเป้าหมาย แวบเข้ามาในใจลูเมี่ยน
เด็กหนุ่มพิจารณาแล้วว่า ถ้าต้องดวลซึ่งๆ หน้ากับสัตว์ประหลาดสะพายลูกซองนั่น โอกาสที่เขาจะถูกยิงตายมีมากถึงเก้าในสิบส่วน หรือหากลองใช้ ‘ความพิเศษ’ ของตน ความตายก็ยิ่งมาเยือนเร็วขึ้น เพราะแค่เข้าฌานก็พาตัวเองไปอยู่สภาพร่อแร่เต็มที อีกฝ่ายต้องการเพียง ‘หนึ่งที’ เพื่อเก็บเกี่ยวชีวิตของเขา
นอกจากจะดวลกันตรงๆ ไม่ไหว การซุ่มโจมตีก็ไม่ได้อยู่ในตัวเลือกของลูเมี่ยนเช่นกัน
ประการแรกคือ ด้วยความสามารถในการแกะรอยของอีกฝ่าย คงยากที่เด็กหนุ่มจะซ่อนตัวได้มิดชิด ซึ่งนั่นเท่ากับว่าหมดสิทธิ์ซุ่มโจมตี ประการที่สองคือ เขาไม่มีอาวุธระยะไกลแม้แต่ปืนลูกโม่ ถ้ามีคงไม่ต้องขบคิดให้ปวดหัวเหมือนที่เป็นอยู่
ลูเมี่ยนคิดซ้ำไปซ้ำมาตลอดสองวัน ว่าตนควรจัดการกับสัตว์ประหลาดนั่นอย่างไร
สุดท้ายก็คิดออกเพียงหนึ่งวิธี
วางกับดัก!
เขาเคยเข้าไปสำรวจภูเขาลึกกับนายพรานของหมู่บ้าน จนได้ร่ำเรียนวิธีวางกับดักง่ายๆ เป็นของแถม จากนั้นก็นำมาขัดเกลาผ่านการเล่นพิเรนทร์หลายต่อหลายครั้ง
เดิมที ลูเมี่ยนคิดจะใช้น้ำมันที่บ้าน ตัวอย่างเช่น ใส่น้ำมันลงในถังใบใหญ่ที่ไม่มีฝา วางแอบๆ ไว้ในมุมสูง ผูกด้วยเชือก รอให้เป้าหมายเดินเข้ามา จึงค่อยกระตุกเชือกเพื่อเทถัง ชุ่มชโลมร่างสัตว์ประหลาดด้วยน้ำมัน แล้วโยนคบเพลิงติดไฟใส่มัน
แต่หลังจากไตร่ตรอง เขาล้มเลิกความคิดดังกล่าว
ภายใต้สมมติฐานที่ว่า สัตว์ประหลาดตัวนั้นน่าจะแกะรอยเก่ง เด็กหนุ่มไม่อยากประเมินความ ‘จมูกดี’ ของมันต่ำเกินไป!
กลิ่นของน้ำมันค่อนข้างแรง
และหากใช้กลิ่นที่แรงกว่ากลบ ลูเมี่ยนไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะหลงเข้ามาติดกับ หรือถ้าแย่กว่านั้น มันอาจมีจมูกที่เป็นเลิศเหมือนสุนัขจรจัดจนสามารถแยกแยะกลิ่นน้ำมัน
ลงเอยด้วย เขาเลือกวิธีขุดหลุมลึกแล้ววางไม้แหลม
แต่วิธีนี้ก็มีปัญหา ด้วยความสามารถในการแกะรอยของศัตรู มีโอกาสพอสมควรที่อีกฝ่ายจะสังเกตเห็นความผิดปกติล่วงหน้าและมองกับดักออก
วิธีแก้ทางของลูเมี่ยนก็คือ หาทางหลอกล่อให้อีกฝ่ายประมาท แล้วฉวยโอกาสจากการตัดสินใจผิดพลาด
เด็กหนุ่มได้แต่ภาวนาให้ตนเอาชนะมันด้วยสติปัญญา
ในสถานการณ์ที่อาวุธด้อยกว่าเป้าหมาย คงมีแต่ต้องอาศัยข้อได้เปรียบใหญ่ๆ จากการเป็นมนุษย์เท่านั้น
“อย่างน้อยจากที่เห็นคราวก่อน มันพอจะมีสมองอยู่บ้าง แต่คงไม่สูงนัก…” ลูเมี่ยนปลอบใจตัวเองเงียบๆ
แน่นอน เขาจะไม่ดูถูกสัตว์ประหลาดนั่น แค่วางแผนโดยคำนึงว่าอีกฝ่ายมีสติปัญญาระดับมนุษย์ทั่วๆ ไป
ตัวอย่างในใจคือปงส์·เบเนต์
“ไม่ได้…หมอนั่นโง่บรม ถ้าไม่ใช่เพราะมีลิ่วล้อเยอะ ฉันคงทำให้มันคุกเข่าและเรียกว่าพ่อลูเมี่ยนไปแล้ว” ลูเมี่ยนครุ่นคิด พลางปรับระดับสติปัญญาของสัตว์ประหลาดใหม่อย่างรอบคอบ “อา…ต้องสมมติให้เป็นหลวงพ่อที่ไม่รู้หนังสือ”
เด็กหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปยังพื้นที่รกร้างระหว่างบ้านของตนกับซากปรักหักพัง
แถบนั้นอยู่ใกล้กับ ‘เขตปลอดภัย’ มากก็จริง แต่ยังขาดกำบัง รอบตัวดูโล่งโจ้งไปหมด ไม่เหมาะแก่การ ‘ซุ่มซ่อน’
“ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การขุดกับดัก แต่ถ้าใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ ศัตรูก็จะมองเห็นจากไกลๆ แล้วใช้ปืนยิงก็จบ ไม่มีเหตุผลให้ต้องเข้ามาใกล้…” ลูเมี่ยนพึมพำหลายคำ จนกระทั่งตัดสินใจเสี่ยงเข้าไปในซากปรักหักพังเพื่อหาที่เหมาะๆ วางกับดัก
กลยุทธ์ภาพรวมเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ตอนนี้เหลือเพียงสิ่งสุดท้ายที่ต้องยืนยัน
การขุดหลุมลึกและฝังไม้แหลมต้องใช้เวลานาน ลูเมี่ยนไม่อาจสั่งให้ศัตรูรอจนกว่าจนจะเตรียมเสร็จ
หลังจากครุ่นคิดสักพัก เด็กหนุ่มกางแขนทั้งสองข้างออก ทำท่า ‘โอบกอดสุริยัน’ พลางสวดวิงวอนด้วยความศรัทธาอย่างแรงกล้ามากกว่าทุกครั้ง
“ข้าแต่พระองค์ พระบิดา ได้โปรดปกป้องข้าระหว่างจัดการกับสัตว์ประหลาดนั่นด้วยเถิด”
“สุริยันจงเจริญ!”
ในโลกนี้ แทบไม่มีสิ่งใดรับประกันผลสำเร็จหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ลูเมี่ยนจึงเลิกลังเล หยิบจับส้อมยาวกับขวานเหล็ก ออกจากห้องนอนเข้าไปในห้องอ่านหนังสือ
คำนึงจากอาวุธของเป้าหมาย เขาตัดสินใจเปลี่ยน ‘เครื่องป้องกัน’
ลูเมี่ยนถอดเสื้อผ้าออก ใช้เชือกมัดหนังสือปกแข็งเข้ากับหน้าอกและแผ่นหลัง
นี่คือ ‘เกราะกระดาษ’ ฉบับทำเอง!
เด็กหนุ่มยังไม่ลืมคำพูดของพี่สาวที่เคยตักเตือนว่า การทำเช่นนี้ไม่ช่วยป้องกันอาการช้ำใน แต่นี่ไม่ใช่เวลามัวใส่ใจ
ลูเมี่ยนลองขยับร่างกายเพื่อตรวจสอบ ว่าจำนวนหนังสือที่นำมาทำเกราะ จะไม่ส่งผลให้การเคลื่อนไหวช้าลงจนบั่นทอนฝีมือต่อสู้
จากนั้น เขาสวมแจ็กเกตหนังทับอีกชั้น เดินลงชั้นล่างเพื่อค้นหาวัสดุที่จำเป็นสำหรับวางกับดัก
ผ่านไปสักพัก ในมือเด็กหนุ่มถือพลั่วเหล็ก รอบเอวมีเชือกพันอยู่ เชือกสำหรับปีนป่ายหรือทำตาข่ายเชือก เพื่อทดแทนการใช้กิ่งไม้
เตรียมตัวเสร็จสรรพ ลูเมี่ยนหายใจเข้าลึกๆ แล้วดึงประตูด้วยมือขวาที่ถือขวานเหล็ก
ท่ามกลางหมอกสีเทาจางๆ รอบพื้นที่รกร้าง เขาบรรจงย่างกรายไปทางภูเขาที่คล้ายกับถูกฉาบด้วยเลือด
ในความเงียบสงัด ลูเมี่ยนมาถึงริมซากปรักหักพัง
เขาเดินฉีกออกไปพอประมาณ โยนพลั่วเหล็ก ส้อมเหล็ก และเชือกลงตรงมุมมืดของซากอาคาร จากนั้นก็หยิบแค่ขวานกลับมายังตำแหน่งแรกที่เข้าสู่ซากปรักหักพัง
เด็กหนุ่มทำทีเป็นสำรวจตามปกติโดยไม่ทำอะไรแผลงๆ ลอบเข้าไปในส่วนลึกของซากปรักหักพังอย่างไม่รีบร้อนเฉกเช่นคราวก่อน
จนกระทั่งมาถึงจุดที่เคยถูกสัตว์ประหลาดสามหน้าทำให้กลัวจนถอยกลับ เขาปักหลักอยู่ตรงนั้นราวๆ หนึ่งนาทีก่อนจะเดินกลับ
ผ่านไปได้ครึ่งทาง ลูเมี่ยนเริ่มเดินอ้อม เข้าหาซากอาคารที่เก็บพลั่วกับส้อมเหล็กไว้
เมื่อเข้าใกล้จุดหมาย ลูเมี่ยนเริ่มสำรวจหาจุดที่เหมาะแก่การวางกับดัก
“จุดนี้มีร่องพื้นค่อนข้างกว้าง แต่ไม่ยาว แค่ปรับแต่งนิดๆ หน่อยๆ ก็จะกลายเป็นกับดักที่ดี แถมยังช่วยประหยัดเวลาได้มาก…ส่วนอีกจุดอาจต้องใช้เวลาเตรียมนาน ได้แต่ภาวนาให้สัตว์ประหลาดนั่นไม่ไล่ตามมาเร็วเกินไป…”
ลูเมี่ยนหยิบพลั่วกับอุปกรณ์อื่นๆ กลับมายังจุดที่เลือก ลงมือติดตั้งกับดักอย่างไม่รีรอ
หลังจากปรับแต่งร่องพื้นแตกเสร็จ เด็กหนุ่มใช้ขวานตัดท่อนไม้มาเหลาปลายให้แหลมแล้วฝังไว้ที่ก้นกับดัก จากนั้นก็ทำตาข่ายเชือก วางปิดปากหลุมไว้ แล้วคลุมด้วยหน้าดินเพื่อให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม
จัดการเสร็จ ลูเมี่ยนลองสมมติให้ตัวเองเป็นสัตว์ประหลาดที่แกะรอยตามมา ด้วยการลองเดินเข้าหากับดัก
“ถ้ามันสังเกตเห็นกับดัก คงจะเลือกเดินอ้อมหรือไม่ก็กระโดดข้าม…ก็คงต้องแถวๆ นี้…”
“จุดประสงค์ของเราก็คือ มันต้องเห็นเราทันทีที่มาถึง แต่ไม่ใช่ก่อนหน้านั้น…หมายความว่าเราต้องซ่อนตัวอยู่ตรงนี้…” ลูเมี่ยนใช้เท้าวัดระยะ กะมุมด้วยสายตา แล้วค่อยๆ เดินไปทางกำแพงที่ยังอยู่ในสภาพดี
เด็กหนุ่มก้มตัวลง ตรวจสอบขอบเขตของสายตาคร่าวๆ
จากนั้นก็เริ่มขุดกับดักอีกจุด
นี่คือการจัดเตรียมที่ออกแบบมาเพื่อจัดการกับ ‘คนปกติ’
เมื่อใครสักคนกำลังไล่ล่าเหยื่อ และพบว่าเหยื่อวางกับดักเตรียมไว้ แถมยังเห็นด้วยว่าเหยื่อดักซุ่มอยู่ไม่ไกล ผู้ล่าส่วนใหญ่จะรู้สึกย่ามใจจนลืมนึกถึงความเป็นไปได้ของกับดักอื่นๆ สุดท้ายก็จะบุ่มบ่ามลงมือโจมตี
คนที่มีสติปัญญาทั่วๆ ไปมักจะหลงกลจุดบอดทางความคิดในลักษณะนี้
ลูเมี่ยนหวังเพียงว่า สัตว์ประหลาดตัวดังกล่าวจะไม่ฉลาดเกินกว่าค่าเฉลี่ยของมนุษย์ ไม่เช่นนั้นเขาก็ต้องเผ่นหนี สุดท้ายก็จะถูกจับได้และตายแถวๆ พื้นที่รกร้าง มีโอกาสเพียงริบหรี่ที่จะหนีกลับถึงบ้านและซ่อนตัวใน ‘เขตปลอดภัย’
เรื่องแปลกๆ ในหมู่บ้านกอร์ตู บีบบังคับให้เขาต้องลงทุนเสี่ยงชีวิต
นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านพ้นไป จนกระทั่งลูเมี่ยนเตรียมกับดักที่สองเสร็จ สัตว์ประหลาดสะพายปืนลูกซองก็ยังไม่โผล่หน้า
สัตว์ประหลาดอื่นๆ ก็เช่นกัน
เด็กหนุ่มเริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง หลังจากนำพลั่วกับสิ่งของอื่นๆ ไปซ่อน ลูเมี่ยนยืนตัวตรงพร้อมกับกางแขนทั้งสองข้าง
“สุริยันจงเจริญ!” ครั้งนี้ เขาสวดวิงวอนด้วยความจริงใจยิ่งขึ้น
ถัดมา ลูเมี่ยนย่อตัวลงข้างกำแพง คุกเข่าลงหนึ่งข้าง จ้องมองไปที่กับดักแรก
ในจุดที่เขาเดินผ่านมา จะมิอาจมองเห็นตำแหน่งปัจจุบันของลูเมี่ยน เพราะมีซากอาคารบังอยู่ทั้งหลัง
เด็กหนุ่มอดทนรออย่างใจเย็น
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก…ลูเมี่ยนรับรู้ได้อย่างชัดเจน ว่าหัวใจของตนกำลังเต้นถี่
สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นประสบการณ์ที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อน
ในสมัยที่ยังเร่ร่อน เด็กหนุ่มเคยเผชิญหน้ากับ ‘ศัตรู’ อายุมากกว่าและมีเรี่ยวแรงเยอะกว่าก็จริง แต่เป้าหมายมิใช่การฆ่าแกง ส่วนใหญ่เป็นการแย่งชิงอาหาร เศษเงิน และที่นอน แม้จะเกิดอุบัติเหตุจนทำให้มีคนตายไปจริงๆ บ้างก็ตาม
แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน ศัตรูที่เขาเตรียมเผชิญหน้าคือสัตว์ประหลาดที่ไม่ยึดถือกฎหมายหรือศีลธรรม แถมยังแข็งแกร่งกว่ามาก อาจมีพลังวิเศษด้วยซ้ำ หากกลยุทธ์ผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นคงไม่ต้องเดา
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก…ลูเมี่ยนประสบความตึงเครียดอย่างไม่อาจเลี่ยง
ไม่ว่าใครก็อยากมีชีวิตที่ดี เขาก็เช่นกัน
หายใจเข้า…หายใจออก…หายใจเข้า…หายใจออก…
ลูเมี่ยนเริ่มหายใจลึกๆ เพื่อบรรเทาความกดดัน
แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไร
เด็กหนุ่มกำลังคาดหวังและหวาดกลัวการมาถึงของสัตว์ประหลาดนั่น
ในส่วนของความคาดหวัง เขาอยากให้ทุกสิ่งจบลงโดยเร็ว ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร อย่างน้อยลูเมี่ยนก็ไม่ต้องเครียดจนจวนเจียนสติแตกเช่นนี้
ในส่วนของความกลัวก็คือความกลัว ไม่มีอะไรซับซ้อน
ตระหนักว่าการรอคอยทำให้สภาพจิตใจของตนย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เด็กหนุ่มพยายามสะกดจิตตัวเองว่า ‘เพื่อไม่เป็นตัวถ่วงของโอลัวร์’ ระหว่างนั้นก็พยายามเข้าฌาน
ภาพของดวงอาทิตย์สีแดงคมชัดได้ยากกว่าที่เคย แต่ด้วยความมุมานะของลูเมี่ยน ในที่สุดภาพนั้นก็ปรากฏชัด
เขาสงบใจลงได้หลายส่วน แต่ร่างกายยังคงสั่น
พอดีกับที่เสียงการเคลื่อนไหวเบาๆ ดังขึ้น
คล้ายกับว่ามีทุ่งหญ้าอยู่นอกระยะสายตาของตน บนทุ่งหญ้ามีคนเลี้ยงแกะกำลังย่างกรายเข้าหาอย่างเงียบเชียบ
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 23 กึ๋นการต่อสู้
ลูเมี่ยนมุ่งมั่นจดจ่ออย่างเต็มที่
พอเอาเข้าจริง เด็กหนุ่มกลับไม่รู้สึกกลัวเหมือนก่อนหน้านี้ แม้ว่าร่างกายจะยังสั่น แต่อย่างน้อยก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองใกล้สติแตก
“เราควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว ขอบคุณโอลัวร์ที่ช่วยให้ยังมีชีวิตอยู่…ได้อยู่นานกว่าที่ควรจะเป็นถึงห้าปี ยังมีอะไรให้ต้องกลัวอีก?” ลูเมี่ยนกัดฟันปลุกใจตัวเองเงียบๆ
วินาทีถัดมา บนหน้าดินที่คลุมกับดักจุดแรกไว้ เด็กหนุ่มพบว่าแสงสว่างที่มืดมัวอยู่แล้ว ยิ่งมืดลงไปจากเดิม
เงาของบางสิ่งกำลังขยับเข้ามาจากด้านข้างกับดักนั้น บดบังแสงบางส่วนที่แหวกผ่านหมอกหนาลงมา
เจ้าของเงาคือสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งสัตว์ สะพายปืนลูกซอง ดวงตาแดงก่ำคล้ายเลือดกำลังก้มมองพื้น สองขาที่ดูคล้ายขาหลังสัตว์สี่เท้าย่อลงเล็กน้อย
หนึ่งลมหายใจถัดมา สัตว์ที่สวมเสื้อแจ็กเกตสีเข้มและกางเกงยาวเปรอะโคลน วางปืนล่าสัตว์ลงแล้วกระโดด ควบคุมความสูงให้ข้ามกับดักในคราวเดียว ลงจอดบนพื้นแข็งๆ ที่มีรอยแยก
แทบจะในเวลาเดียวกัน มันหันศีรษะที่ดกดำด้วยเส้นผมมันเยิ้ม มองไปยังทิศทางที่มีเสียงเล็กๆ ดังเล็ดลอดออกมา
สัตว์ประหลาดเห็นลูเมี่ยนเจ้าของใบหน้าหวาดผวา กำลังลุกขึ้นอย่างลนลาน พยายามหนีไปหลบหลังกำแพง
ท่ามกลางเสียงคำรามเบาๆ สัตว์ประหลาดกระโดดสูงอีกครั้ง หวังโจมตีเป้าหมายให้ดับดิ้น
จุดตกอยู่แถวๆ ตำแหน่งเดิมของลูเมี่ยน แต่เยื้องเฉียงเล็กน้อย เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ฝ่ายตรงข้ามหันกลับมาสวน ระหว่างที่ตัวเองยังยืนไม่มั่นคง จนอาจถูกโจมตีถึงตายในคราวเดียว
ลูเมี่ยนรีบกระโดดไต่กำแพงไปหลบอีกฟากหนึ่ง
เมื่อเท้าของสัตว์ประหลาดสัมผัสพื้น ดินใต้ฝ่าเท้าไม่อาจทนรับน้ำหนักจนต้องจมลึกลงไป
พอไม่มีพื้นให้ค้ำยัน ร่างของมันร่วงหล่นพร้อมกับหน้าดินและตาข่าย ตกลงไปในหลุมลึกที่ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมี
ตุบ!
เกิดเสียงของวัตถุหนักๆ ตกกระทบพื้น ผสมปนเปกับเสียงคล้ายเสียงหนูกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
ได้เห็นภาพดังกล่าว ลูเมี่ยนที่หลบอยู่หลังกำแพง บังเกิดความยินดีปรีดาอย่างไม่อาจอดกลั้น
ขั้นแรกผ่านฉลุย!
ความกลัวที่ยังคงค้างในใจหายไปกว่าครึ่งทันที เด็กหนุ่มหยิบส้อมเหล็กที่วางอยู่ข้างตัวแล้ววิ่งไปทางกับดัก
ความทนทายาดของสัตว์ประหลาดไร้ผิวหนังตัวนั้น ยังคงติดตราตรึงใจเด็กหนุ่ม กอปรกับเป้าหมายตัวนี้มีปืนล่าสัตว์ ลูเมี่ยนต้องระวังมิให้ร่างกายโผล่ขึ้นเหนือปากหลุม จึงต้องยืนห่างๆ แล้วใช้ส้อมแทงลงไปแทน
แต่จู่ๆ ส้อมก็หนัก ไม่ยอมกระดุกกระดิก
ทันทีหลังจากนั้น พลังลึกลับแล่นผ่านด้ามส้อมมาถึงมือลูเมี่ยน พยายามดึงเขาลงไปในกับดัก
ลูเมี่ยนตกใจจนไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกกระชากจนขยับไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เด็กหนุ่มไม่คิดจะชะโงกลงไปมองในหลุม เพียงรีบโยนส้อมทิ้ง หันหลังกระโดดไปข้างๆ ของผนังที่ยังไม่พัง
ปัง!
แผ่นหลังพลันรู้สึกหนักอึ้ง ยังกับว่าถูกฟาดด้วยค้อนยักษ์เต็มเหนี่ยว
ลูเมี่ยนหวานคอทันที รับรู้ถึงรสชาติของสนิมเหล็กที่กำลังเอ่อล้น
ตุบ! เด็กหนุ่มตกลงพื้นอย่างไร้สมดุล กลิ้งไปหลายตลบก่อนจะกลับมาควบคุมร่างกายได้ใหม่ แล้วจึงค่อยๆ คลานขึ้นมายืน
แทบจะในเวลาเดียวกัน เขาเห็นครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์ป่ากระโดดออกจากหลุมลึก
ในมือถือปืนล่าสัตว์ลำกล้องเดี่ยว แจ็กเกตตรงหน้าอกและท้องขาดวิ่น เผยให้เห็นแผลเจาะทะลุหลายแห่ง เลือดสีแดงเข้มผสมกับของเหลวสีเหลืองอ่อนไหลออกมาไม่หยุด อวัยวะภายในโผล่ออกมาชิ้นสองชิ้น
ชัดเจนว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้บาดเจ็บสาหัสเพราะกับดักของลูเมี่ยน แต่ยังไม่ถึงกับต่อสู้ไม่ได้
ระหว่างที่ตกลงไปในก้นหลุมลึก มันคงจัดระเบียบร่างกายได้ทันเวลา สามารถหลีกเลี่ยงจุดสำคัญอย่างศีรษะและหน้าอก รวมถึงไม่ทำให้แขนขาบาดเจ็บหนัก ไม่อย่างนั้นคงกระโดดออกจากกับดักไม่ไหว
เมื่อเห็นสภาพของอีกฝ่าย ลูเมี่ยนรีบวิ่งเข้าไปในซากอาคารข้างๆ โดยไม่ลังเล
นี่มิใช่การตัดสินใจชั่ววูบ แต่เป็นแผนที่วางไว้ล่วงหน้า
เขาเผื่อใจไว้แล้วว่าสัตว์ประหลาดอาจไม่ติดกับดัก หรือต่อให้ตกลงไป ก็ยังไม่มั่นใจว่ากับดักจะเล่นงานอีกฝ่ายจนสู้ต่อไม่ไหว
ถึงจะไม่สำเร็จ แต่ถ้าศัตรูบาดเจ็บหนัก แผนของลูเมี่ยนคือการเล่น ‘ซ่อนแอบ’
กล่าวคือ อาศัยสภาพแวดล้อมทำให้เป้าหมายอ่อนแรง พยายามยื้อเวลาให้นานที่สุด จนกระทั่งความเจ็บปวดเล่นงานร่างกายสัตว์ประหลาด พละกำลังและปฏิกิริยาตอบสนองถูกบั่นทอนลง
เมื่อถึงตอนนั้น โอกาสก็จะเปิดกว้าง
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ลูกปรายสาดมายังตำแหน่งของลูเมี่ยนจนเศษดินกระเด็นเป็นฝอยเล็กๆ
เด็กหนุ่มที่หลบหลังซากผนังซึ่งถล่มไปกว่าครึ่ง ไม่ได้นิ่งนอนใจ ใช้มือเท้าคลานพาตัวเองผ่านช่องว่างระหว่างซากอาคารไปยังอีกด้านหนึ่ง
แต่ยังไม่ทันที่ลูเมี่ยนจะลุกขึ้น เสียงสายลมพลันดังแว่ว
สัตว์ประหลาดกำลังกระโจนเข้าใส่
ลูเมี่ยนรีบม้วนตัวกลับ คลานไปตามช่องว่างเดิม กลับไปด้านหลังกำแพงที่ถล่มไปกว่าครึ่งเช่นเดิม
อาศัยประโยชน์จากลักษณะพิเศษของซากอาคาร เด็กหนุ่มบ้างก็ซ่อนตัว บ้างก็วิ่งหนี บ้างก็อ้อมหลัง ไม่เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดโดยตรง เอาแต่หลบการโจมตีที่เกิดขึ้น
‘ซ่อนแอบ’ ถือเป็นจุดแข็งของลูเมี่ยน
หลายต่อหลายครั้งก่อนหน้านี้ หลังจากเล่นพิเรนทร์ในหมู่บ้าน เขามักจะใช้พรสวรรค์ด้านซ่อนแอบเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกรุมกระทืบ ณ ตรงนั้น
ท่ามกลางการไล่ล่าและหลบหนี การโจมตีและการหลบหลีก เวลาไหลไปอย่างรวดเร็ว ลูเมี่ยนเริ่มหายใจหอบขึ้นมาบ้าง เช่นเดียวกับสัตว์ประหลาดที่ทั้งความเร็วในการวิ่ง ความสูงในการกระโดด พละกำลังและปฏิกิริยาล้วนลดลงชัดเจน
“รออีกนิด…ขออีกนิด ตอนนี้เรายังสู้กับมันไม่ไหว…” ลูเมี่ยนคลานกลับตำแหน่งเดิม หลังพิงกำแพงที่พังลงมากว่าครึ่ง พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้บุ่มบ่ามตอบโต้
โครม! หลังของเขาเจ็บแปลบอีกครั้ง ร่างกายกระเด็นไปข้างหน้า
กำแพงครึ่งซีกที่ลูเมี่ยนเคยใช้หลังพิง เกิดหินกระจายพร้อมกับพังถล่มทั้งแผ่น
คราวนี้สัตว์ประหลาดไม่คิดจะเล่นไล่จับ แต่หันข้างแล้วพุ่งชนสิ่งกีดขวางเต็มแรง
ด้วยพละกำลังทั้งหมด กำแพงที่ใกล้ถล่มอยู่รอมร่อจึงไม่อาจรับน้ำหนัก
ทว่า นั่นทำให้สัตว์ประหลาดยิ่งหลั่งเลือด พื้นดินเปื้อนเปรอะของเหลวสีแดงเข้ม
ลูเมี่ยนไม่คิดไม่ฝันว่าตนจะถูก ‘ชน’ ในลักษณะนี้ก็จริง แต่ก็ไม่ได้บาดเจ็บรุนแรงอะไร อีกทั้งยังตอบสนองได้รวดเร็ว ปล่อยร่างกายกลิ้งไปตามแรงกระแทก แล้วคลานไปซ่อนหลังกองหินในซากอาคาร
ปัง!
ตามมาด้วยกระสุนปืนล่าสัตว์ที่ช้าไปหนึ่งก้าว
หลังจากสัตว์ประหลาดนั่นเอาตัวชนกำแพง มันใช้เวลาจัดระเบียบร่างกายนานขึ้นกว่าเดิม
สัตว์ประหลาดจับกระเป๋าผ้าที่ห้อยตรงเอว เมื่อพบว่าไม่เหลือกระสุน จึงโยนปืนล่าสัตว์ทิ้งแล้วกระโจนใส่ตำแหน่งของลูเมี่ยน
เด็กหนุ่มรีบเปลี่ยนจุดซ่อนตัว กลับมาเล่นเกมซ่อนแอบอีกครั้ง
แน่นอน เขาไม่กล้าเล่นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนอีกฝ่ายทนพิษบาดแผลไม่ไหวแล้วล้มลงไปเอง เหตุผลแรก ลูเมี่ยนกลัวว่ามันอาจตัดสินใจหนีหากเริ่มรู้ตัวเองว่าไม่ไหว เหตุผลที่สอง เขากลัวว่าถ้าใช้เวลานานเกินไป สัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ อาจไล่ตามเสียงมา
หลังจากวกวนอีกราวๆ สองสามรอบ ลูเมี่ยนสังเกตเห็นว่าสัตว์ประหลาดเริ่มขาดความคล่องตัว
“โอกาส!”
เมื่อความคิดผุดในใจ เด็กหนุ่มทำทีเป็นหนีไปทางด้านข้างของซากอาคาร
จากนั้น เขายืนปักหลัก ชักขวานที่สะพายหลังมาถือพลางปรับลมหายใจ
ผ่านไปเพียงหนึ่งกะพริบตา สัตว์ประหลาดตัวนั้นหักเลี้ยวมาอยู่ตรงหน้าลูเมี่ยน
เด็กหนุ่มคิดไวทำไว ขณะที่ฝ่ายตรงข้ามยังตามสถานการณ์ไม่ทัน เขาง้างขวานไปด้านหลัง
สืบเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บิดร่างกายไปด้านข้างเล็กน้อย เตรียมใช้เทคนิค ‘กระแทก’ ที่พี่สาวสอน เพื่อผลักสัตว์ประหลาดให้ถอยหลัง แล้วตามสับขวานซ้ำใส่ลำคอ
ปึก!
ลูเมี่ยนมุดเข้าไประหว่างสองแขนของสัตว์ประหลาด แล้วชนเข้าเต็มแรงใส่หน้าอกของมัน
แต่ผลการชนกลับไม่ตรงตามที่จินตนาการ มันรู้สึกคล้ายชนเข้ากับผนังหิน ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว!
“นี่มัน…” ลูเมี่ยนใจหล่นวูบ รีบชักตัวกลับเพื่อกระโดดหนีการโจมตีของอีกฝ่าย
ในวินาทีดังกล่าว มือของสัตว์ประหลาดพุ่งใส่อย่างว่องไวปานสายฟ้า คว้าคอเด็กหนุ่มไว้แนบแน่น
ท่าทีราวกับไม่เคยมีปัญหาด้านการเคลื่อนไหว!
“บัดซบ…เราโดนต้ม!” ลูเมี่ยนที่กำลังเจ็บคอ ถูกสัตว์ประหลาดยกลอยในท่าห้อยโตงเตงอยู่กลางอากาศ
เสียงกระดูกกรอบแกรบดังตามมา พริบตาเดียวก็รู้สึกเวียนหัว
การเหวี่ยงขวานส่งเดชของเขาไม่เพียงจะพลาดเป้า แต่ยังถูกปัดทิ้งไปข้างๆ
ในที่สุดลูเมี่ยนก็เข้าใจ ว่าตนตกเป็นเหยื่อเล่ห์เหลี่ยมของสัตว์ประหลาด
อันที่จริงอีกฝ่ายก็ร่อแร่เต็มที แต่พอยังเหลือเรี่ยวแรงสำหรับต่อสู้ มันจึงแสร้งทำตัวอ่อนแอเพื่อล่อลวงให้เหยื่อเลิกซ่อนตัวแล้วเข้าไปโจมตี
เด็กหนุ่มดูแคลนกึ๋นการต่อสู้ของมัน ไม่เคยคำนึงถึงเล่ห์เหลี่ยม จนต้องตกอยู่ในสถานการณ์เจียนอยู่เจียนไป
สัตว์ประหลาดก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน จนหักคอลูเมี่ยนพลาดไป แต่นั่นไม่ได้เปลี่ยนแปลงผลลัพธ์โดยรวม แค่ยืดชะตากรรมเดิมให้นานขึ้น
คอใกล้จะหัก หายใจไม่ต่อเนื่อง ในความทุกข์ทรมานเหล่านี้ หัวของลูเมี่ยนเริ่มชาและว่างเปล่า
ว่างเปล่า
ขณะเจียนอยู่เจียนไปเต็มที ลูเมี่ยนพลันนึกถึงคำพูดของสตรีลึกลับ
เธอบอกให้ตนใช้ประโยชน์จาก ‘ความพิเศษ’ ในฐานะเจ้าของความฝัน
ความวิเศษ…ขณะที่สมองใกล้ขาวโพลน แทบไม่หลงเหลือความคิดอื่น ลูเมี่ยนรีบเข้าฌาน
พระอาทิตย์สีแดงสดใสปรากฏอยู่ภายในใจอย่างแจ่มชัด
แตกต่างจากการเข้าฌานครั้งก่อนที่หวังผลแค่สงบจิต ซึ่งลูเมี่ยนรีบออกฌานทันทีที่ร่างภาพดวงอาทิตย์เสร็จ คราวนี้เขาพยายามรักษาภาพพระอาทิตย์ไว้ให้ได้นานที่สุด
เพียงพริบตา เสียงที่คล้ายดังมาจากตำแหน่งสูงอนันต์ แต่ก็ราวกับกระซิบอยู่ข้างหู เจาะทะลวงเข้ามาในหัวลูเมี่ยน
ตามมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส หัวใจคล้ายจะหลุดออกจากอก ความรู้สึกอันน่าพรั่นพรึงเหล่านี้ทำให้ลูเมี่ยนแทบลืมว่า ตนกำลังถูกสัตว์ประหลาดบีบคอจนกระดูกใกล้หัก ลืมไปว่าหายใจติดขัดจนสมองเริ่มขาดออกซิเจน
ตุบ! เขาล้มไปกองกับพื้น
การเข้าฌานถูกขัดจังหวะ เสียงประหลาดที่อธิบายไม่ได้พลันเลือนหาย
แต่ลูเมี่ยนยังคงทุกข์ทรมาน ไม่อาจสำรวจร่างกายตัวเองหรือยืนยันสภาพแวดล้อม
ผ่านไปนานแค่ไหนไม่อาจทราบได้ ในที่สุดลูเมี่ยนก็ฟื้นจากประสบการณ์เฉียดตาย
เด็กหนุ่มไม่สนใจจะตรวจสอบคอ เพียงใช้สองมือยันร่างขึ้น ยกหัวมองไปข้างหน้า
สัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งสัตว์กำลังคุกเข่าหมอบอยู่ไม่ห่าง สองมือยันพื้น ศีรษะก้มต่ำ
แผลเจาะทะลุตรงหน้าอกและท้องของมันยังคงมีเลือดสีเข้มปนของเหลวสีเหลืองอ่อนไหลออกมา ร่างกายสั่นระริกรุนแรง
เกิดอะไรขึ้น? โดน ‘ความพิเศษ’ ของเราเล่นงานจนเสียขวัญไปแล้ว? ลูเมี่ยนพยายามไตร่ตรอง พลางหยิบขวานที่ตกข้างๆ ขึ้นมาและสืบเท้าเข้าไปหา
โดยไม่เปิดโอกาสให้สัตว์ประหลาดฟื้นตัว เด็กหนุ่มใช้สองมือจับขวาน สับลงไปที่ท้ายทอยเต็มแรง
เฉาะ! ขวานฝังลึกเข้าไปในกล้ามเนื้อ แต่ติดอยู่ที่กระดูก
ลูเมี่ยนเกร็งมือดึงขวานออก แล้วสับลงไปใหม่
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง หัวของสัตว์ประหลาดขาดกลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้น เลือดสดพุ่งกระเซ็น
ร่างของมันค้างท่าเดิมราวๆ หนึ่งวินาทีก่อนจะล้มฟุบลง
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีสัญญาณการขัดขืนแม้แต่น้อย เพียงสั่นระริกจนตัวตาย
วินาทีถัดมา ลูเมี่ยนโน้มตัวไปข้างหน้า ทิ้งสองแขนตามธรรมชาติ ปล่อยให้เลือดบนขวานหยดติ๋งๆ
แฮ่ก…แฮ่ก…แฮ่ก…ในที่สุดเขาก็ปล่อยลมหายใจแห่งความโล่งอกออกมา
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 24 เก็บเกี่ยว
ลูเมี่ยนไม่กล้าพักนานเกินไป ด้วยเกรงว่าอาจมีสัตว์ประหลาดอื่นมาใกล้ หลังจากพักเหนื่อยครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มกัดฟันทนความเจ็บปวดที่คอและหลัง รวมถึงชอกช้ำภายในร่างกาย รีบคุกเข่าลงข้างศพสัตว์ประหลาดตัวนั้น
เขายังคงจับขวานในมือขวา เพราะเกรงว่าศัตรูอาจยังตายไม่สนิท อาจดีดตัวขึ้นมาเหมือนสัตว์ประหลาดที่ไม่มีหนังหุ้ม
เด็กหนุ่มใช้มือซ้ายคลำตามร่างกายสัตว์ประหลาด พบเหรียญทองแดงห้าโกเปต์สามเหรียญที่เรียกว่า ‘ริกต์’ กับถุงผ้าว่างเปล่า
“แค่นี้…?” ลูเมี่ยนมิได้ผิดหวังที่ได้เงินน้อย แต่เป็นเพราะไม่พบวัตถุที่เกี่ยวข้องกับพลังวิเศษ
ถ้าไม่ใช่เพื่อหาสิ่งนั้น ตนจะเสียเวลาต่อสู้กับสัตว์ประหลาดไปเพื่ออะไร?
หากไม่ใช่ว่าตนมี ‘ความพิเศษ’ บางอย่างในโลกความฝัน ป่านนี้คงได้กลายเป็นอาหารสัตว์ประหลาดไปแล้ว
ลูเมี่ยนลุกขึ้นยืน มองไปยังหัวของสัตว์ประหลาดที่กลิ้งไปอีกฝั่งหนึ่ง โดยหวังว่าจะค้นพบสิ่งที่ตนต้องการ
ทันใดนั้น เขาเห็นแสงสีแดงเข้ม ส่องออกจากผิวหนังที่เต็มไปด้วยแผลของสัตว์ประหลาด
แสงเหล่านั้นดูคล้ายหิ่งห้อย บินไปในทิศทางเดียวกันอย่างช้าๆ โดยไม่อาจหยุดยั้ง
มองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ใจของลูเมี่ยนเริ่มท่วมท้นไปด้วยความร่าเริง
ปรากฏการณ์นี้ต้องเกี่ยวข้องกับพลังวิเศษอย่างแน่นอน!
ไม่นานนัก บนหน้าอกของสัตว์ประหลาดปรากฏจุดสีแดงเข้มเหนียวๆ โดยไม่มีจุดแสงอื่นเหลืออยู่แล้ว
ลูเมี่ยนโค้งตัวอย่างระมัดระวัง ยื่นมือไปคว้าสิ่งนั้น
มันลื่นมาก จนเผลอทำหล่นไปสองสามหนก่อนจะคว้าได้สำเร็จ แล้วจึงนำมาวางบนมือเพื่อกะเกณฑ์น้ำหนัก
เบามาก…มีผิวสัมผัส ยืดหยุ่น ผิวเรียบลื่นสุดๆ …
“มันคืออะไรกันนะ…” ลูเมี่ยนตระหนักอีกครั้งว่าตนไม่มีความรู้เชิงศาสตร์เร้นลับแม้แต่กระผีกเดียว
ขณะกระซิบกระซาบกับตัวเองอย่างไร้เสียง เขาได้กลิ่นคาวเลือดโชยจากก้อนประหลาดสีแดงเข้มนี้ จิตใจเริ่มไม่สงบ ความรู้สึกขุ่นมัวและอารมณ์ด้านลบเริ่มบ่มเพาะภายในร่างกาย
ชั่วขณะหนึ่ง ลูเมี่ยนอยากจะยกขวานขึ้นมาสับศพสัตว์ประหลาดอีกหลายๆ ครั้งเพื่อปลดปล่อยอารมณ์รุนแรงในใจ
โชคดีที่โอลัวร์เน้นย้ำเสมอว่า การไล่ตามพลังวิเศษคือเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่ง เด็กหนุ่มจึงมีภูมิคุ้มกันล่วงหน้า คอยสำรวจตัวเองอยู่เสมอ ไม่ปล่อยให้ความปีติทำให้ใจเผลอไผล จนสังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันเวลา
“มันส่งอิทธิพลกับสภาพจิตใจของเรา?” ลูเมี่ยนโยนก้อนสีแดงเข้มเข้าไปในถุงผ้าที่นำมาจากศพสัตว์ประหลาด
เมื่อไม่ได้สัมผัสโดยตรง เด็กหนุ่มรู้สึกสงบสุข คล้ายกับเมื่อครั้งเพิ่งเสร็จการต่อสู้ที่เดิมพันช่วยชีวิต เจือจางความตื่นเต้นอย่างบางเบา
ร่างกายของเขายังคงสั่น
“นึกแล้วเชียว!” ลูเมี่ยนดีใจจนกระซิบเบาๆ หลังจากพบว่าจิตใจของตนกลับเป็นปกติ
เด็กหนุ่มรัดถุงผ้านั่นให้แน่น ห้อยมันไว้ในห่วงเข็มขัด
แต่หลังจากลองคิดดูใหม่ ลูเมี่ยนถอดถุงผ้าออกมาใส่กระเป๋าแจ็กเกตหนัง
การทำแบบนี้จะไม่หล่นหายง่ายๆ แถมยังช่วยให้เรารู้สึกปลอดภัยขึ้น!
เมื่อคลายเสื้อออก หนังสือเล่มหนึ่งที่ลูเมี่ยนมัดติดกับหลัง พลันหล่นลงพื้นด้วยเสียงอันดัง
หน้าปกมีรอยบุ๋มและรอยขาด
นี่คือหนังสือแบบฝึกหัดที่โอลัวร์เตรียมไว้ให้ลูเมี่ยน ชื่อของมันคือ ‘ชุดแบบฝึกหัดเตรียมสอบอุดมศึกษาส่วนกลาง’ เป็นหนังสือปกอ่อน แผ่นกระดาษค่อนข้างใหญ่ เหมาะแก่การใช้เป็นชุดเกราะภายนอกที่สามารถสอดใส่ในช่องว่างๆ
ในช่วงเวลาสำคัญ หนังสือเล่มนี้ช่วยเบี่ยงกระสุนปืนล่าสัตว์ที่ยิ่งใส่ลูเมี่ยน
แน่นอนว่าไม่ใช่ความดีความชอบของหนังสืออย่างเดียว
ลูเมี่ยนหยิบหนังสือแบบฝึกหัดขึ้นมา กลับไปยังศพของสัตว์ประหลาด เย้ยหยันศพที่ไร้ชีวิต
“เห็นหรือยังล่ะ…ความรู้คือพลัง!”
พูดจบ ลูเมี่ยนตั้งใจจะโยนหนังสือแบบฝึกหัดใส่หน้าสัตว์ประหลาด แต่ฉุกคิดได้ว่านี่คือหนังสือที่พี่สาวตั้งใจเตรียมไว้ให้ เขาจึงไม่กล้าทำ
เด็กหนุ่มหันหลังกลับ สอดหนังสือไว้ในเข็มขัดด้านหลัง จากนั้นก้มตัวลง ลากศพของสัตว์ประหลาดไปที่กับดัก โยนมันลงหลุม และเตะหัวที่หลุดตามลงไป
หลังจากทำความสะอาดสนามรบเบื้องต้น ลูเมี่ยนกลั้นความเจ็บปวดและความไม่สบายกาย สะพายขวานเข้าที่ หยิบปืนลูกซองไร้กระสุน หยิบส้อมเหล็กกับพลั่ว แล้วเดินถอยกลับไปยังพื้นที่รกร้าง
ตลอดทาง เขาเดินไปพลางระวังหลังอย่างรอบคอบ ไม่ประมาทแม้แต่วินาทีเดียว
ในที่สุด เด็กหนุ่มเดินผ่านพื้นที่รกร้างกลับมาถึงบ้านตน ขึ้นไปที่ชั้นสองแล้วเข้าห้องนอน
จนถึงตอนนี้ ลูเมี่ยนเพิ่งจะได้คลายความกังวล ความเจ็บปวด และความไม่สบายใจอย่างแท้จริง แต่ความเหนื่อยล้าอันหนักหน่วงก็ปะทุขึ้นพร้อมกัน
เขานั่งลงตรงขอบเตียง ใช้เวลาสักพักจึงค่อยกลับมาเคลื่อนไหวได้ตามปกติ แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนออกจากความฝัน เพียงเปลี่ยนเสื้อผ้า เก็บหนังสือ และเดินไปหน้ากระจกเต็มตัวที่ติดกับตู้เสื้อผ้า เพื่อสำรวจบาดแผล
ลำคอบวมเป่ง ท่ามกลางรอยเขียวคล้ำมีรอยมือห้านิ้วสีแดง แผ่นหลังมีรอยฟกช้ำที่เด่นชัดหลายจุด ยังไม่นับแผลถลอกและรอยช้ำเล็กๆ อีกประปราย
“ช้ำในตามที่โอลัวร์บอกจริงๆ …คราวหน้าที่กลับเข้ามา มันจะหายไหมนะ?” ลูเมี่ยนอดไม่ได้ที่นึกทบทวนการต่อสู้ครั้งล่าสุด แล้วจึงประเมินผลงานตัวเอง “ไม่ผ่าน แต่ก็ไม่แย่”
อันที่จริง ในครึ่งแรกของการต่อสู้ เด็กหนุ่มสมควรได้รับคะแนนสูงๆ เพราะไม่เพียงจะใช้ประโยชน์จากความฉลาดครึ่งๆ กลางๆ ของสัตว์ประหลาด หลอกล่อมันจนตกหลุมพรางกับดัก แต่ยังทำตามแผนที่วางไว้อย่างเคร่งครัด ยื้อยุดกับเป้าหมายได้เป็นเวลานานโดยแทบไม่มีข้อบกพร่อง บั่นทอนสุขภาพของอีกฝ่ายจนเข้าสู่วิกฤติ จุดตำหนิเพียงเรื่องเดียวคือการที่ยังขาดประสบการณ์ เลือกใช้ส้อมยาวแทงสัตว์ประหลาดที่ก้นหลุม แทนที่จะหาหินหนักๆ มาทุ่มลงไป
ในครึ่งหลังของการต่อสู้ ความปีติที่ใกล้จะคว้าชัย ประสบการณ์ที่ยังอ่อนหัด และการประมาทกึ๋นของสัตว์ประหลาด ทำให้เด็กหนุ่มตกเป็นเหยื่อความเจ้าเล่ห์จนเกือบถูกฆ่า
แน่นอนว่ายังไม่ผ่านการประเมิน แต่โชคดีที่ความสำเร็จในช่วงต้น ทำให้สัตว์ประหลาดใกล้ถึงขีดจำกัด ไม่อาจสังหารเขาได้รวดเร็วนัก เปิดโอกาสให้ทำสมาธิเพื่อเรียก ‘ความพิเศษ’ ออกมาช่วย
ด้วยความสัตย์จริง ก่อนหน้านี้ลูเมี่ยนไม่เคยคิดว่า ‘ความพิเศษ’ จะส่งผลมากมายเพียงนี้ สามารถทำให้สัตว์ประหลาดจมอยู่กับความกลัวอย่างไม่อาจหลุดพ้น แม้กระทั่งในยามถูกตัดคอ
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยกังวลว่าการเรียกความพิเศษ อาจนำพาตัวเองไปสู่ภาวะปางตายจนถูกศัตรูปลิดชีพได้ง่ายขึ้น
‘พิเศษสมชื่อจริงๆ …’ ขณะถอนหายใจ ลูเมี่ยนบังเกิดความคิด
เหตุผลที่สัตว์ประหลาดเหล่านั้นไม่กล้าเข้ามาในบ้านของตน จนที่นี่กลายเป็น ‘เขตปลอดภัย’ อาจเพราะในบ้านมีสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ยกตัวอย่างเช่น เจ้าของเสียงลึกลับขณะตนเรียกความพิเศษออกมา!
ฮึ่ย~ คิดมาถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนอดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึกๆ อย่างอกสั่นขวัญแขวน
ทีแรกเด็กหนุ่มคิดจะรื้อค้นทุกซอกมุมของบ้านเพื่อตามหาสิ่งที่น่ากลัวนั่น แต่ไม่นานก็ละทิ้งความตั้งใจ
กับแค่สัตว์ประหลาดสะพายลูกซอง ตนยังเอาชนะไม่ได้ ย่อมไม่ควรไปตอแยสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า จนสัตว์ประหลาดสะพายลูกซองเสียขวัญจนไม่กล้าต่อต้าน!
ในบ้านสงบสุขก็ดีแล้ว ไม่ควรไปขุดคุ้ยจนสถานการณ์ยุ่งเหยิง พยายามรักษาความเป็นเขตปลอดภัยเอาไว้ก่อนดีกว่า
การยังใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปได้ แม้แต่วันเดียวก็ถือเป็นโชคดี
ส่วนอันตรายในอนาคต ไว้ค่อยรับมือในอนาคต
“ไม่สิ ไม่ใช่ในอนาคต ไว้เรากลายเป็นผู้วิเศษที่แข็งแกร่งถึงระดับหนึ่ง” ลูเมี่ยนหันไปมองถุงผ้าในมือซ้ายของตน
แม้ในยามเปลือยกายเพื่อสำรวจบาดแผลหน้ากระจก เด็กหนุ่มก็ไม่อยากปล่อยให้แหล่งพลังวิเศษที่ได้มาอย่างยากลำบาก หลุดพ้นไปจากเงื้อมมือ
“แล้วต้องใช้มันยังไง…” ลูเมี่ยนเปิดถุงผ้า ตาก้มมองก้อนสีแดงเข้ม
มันนอนนิ่งอยู่ก้นถุง รูปร่างไม่แน่นอน แต่ชัดเจนว่าไม่มีชีวิต
ลูเมี่ยนที่ขาดความรู้ในศาสตร์เร้นลับ ไม่แน่ใจว่าตนควรกินมันเข้าไปตรงๆ ประกอบพิธีกรรมเพื่อรวมก้อนสีแดงเข้ากับตัวเอง หรือนำไปสังเวยให้กับตัวตนลึกลับ
วิธีที่สองและสามได้มาจากการอ่านนิตยสาร ‘ผ้าคลุมหน้าอำพราง’ หากไม่ใช่เพราะหนังสือเล่มดังกล่าว ในหัวเด็กหนุ่มคงมีเพียงวิธีเดียว
“กิน!”
ลูเมี่ยนไม่รีบตัดสินใจ ขอไปปรึกษากับสตรีลึกลับในร้านเหล้าคร่ำครึก่อน
เขารู้สึกว่าเธอน่าจะมีคำแนะนำ เกี่ยวกับวิธีครอบครองพลังวิเศษผ่านก้อนสีแดงเข้ม
ถึงแม้จะยังไม่แน่ใจ ว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงยินดีช่วย แต่สัญชาตญาณของลูเมี่ยนบอกมาแบบนั้น
หรือถ้าไม่ได้เรื่องจริงๆ ก็ยังมีพี่สาว
ลูเมี่ยนสวมเสื้อผ้าอย่างไม่เร่งรีบ ยัดถุงก้อนสีแดงเข้มกับเหรียญที่เพิ่งได้มา เข้าไปในกระเป๋าด้านใน
จัดการทั้งหมดเสร็จ เขาทิ้งตัวนอนลงบนเตียง
ความอ่อนเพลียอย่างแรงกล้าเอาชนะความเจ็บปวดที่คอ หลัง และอาการช้ำใน ไม่นานจึงผล็อยหลับไป
...
เมื่อลูเมี่ยนเลิกเปลือกตา แสงแดดจากภายนอกส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา มอบความสว่างไปทั่วห้อง
เด็กหนุ่มบรรจงลุกนั่ง ร่างกายปวดแปลบไปทุกส่วน ราวกับถูกทุบตีมาอย่างหนักในความฝัน
ก็ถูกทุบตีมาจริงๆ นั่นแหละ…การเจ็บตัวในความฝันสะท้อนออกมายังความจริง เพียงแค่ตัดทอนความรุนแรงลง…ลูเมี่ยนลองขยับร่างกาย นอกจากความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อ เขาไม่รู้สึกถึงผลกระทบในแง่อื่น
สิ่งนี้ทำให้เขาใจชื้น
ถัดมา เด็กหนุ่มรื้อค้นทุกช่องกระเป๋าในตัว
“ไม่มี…ไม่มี!” ลูเมี่ยนหาก้อนสีแดงไม่พบ
ใบหน้าพลันเคร่งขรึม คิ้วขมวด ไปต่อไม่ถูก
ทั้งที่เป็นวัตถุเชิงพลังวิเศษ แต่ก้อนสีแดงเข้มกลับไม่ยอมติดตัวออกมายังโลกความจริง ซึ่งไม่ตรงกับที่หญิงสาวในร้านเหล้าบอกไว้!
ลูเมี่ยนสงบสติ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้อง
ประตูห้องน้ำเปิดอยู่ โอลัวร์กำลังยืนหันหน้าเข้าหากระจก แปรงฟังอย่างเอาจริงเอาจัง
“อรุณสวัสดิ์” ลูเมี่ยนทักทาย
“ไม่เช้าแล้ว นายตื่นสายนะ…” โอลัวร์พูดแทบฟังไม่ได้ศัพท์
โกลกโกลก พร้อมกันกับผมหางม้าสีบลอนด์ที่ปัดไปมา โอลัวร์คายน้ำยาบ้วนปาก
จากนั้น หญิงสาวหันมามองลูเมี่ยน
“เมื่อคืนแอบออกไปทำอะไรไม่ดีมาหรือเปล่า?”
“นกฮูกนั่นอยู่ข้างนอก ฉันจะกล้าออกไปได้ยังไง” ลูเมี่ยนตอบอย่างสงบ
“ก็จริง…” โอลัวร์ไม่ต่อความยาวสาวความยืด เพียงเปลี่ยนไปพูดว่า “อย่าลืมนำเงินห้าเฟลคินไปจ่ายที่สำนักงานเจ้าหน้าที่ปกครองเพื่อส่งโทรเลขด้วยล่ะ”
ลูเมี่ยนพยักหน้ารับ
สิ่งนี้คือกุญแจสำคัญที่อาจช่วยให้เขากับโอลัวร์หนีออกจากหมู่บ้านกอร์ตู เด็กหนุ่มย่อมไม่ลืมแม้แต่วินาทีเดียว
จัดการมื้อเช้าเสร็จ ลูเมี่ยนรีบไปที่ลานจัตุรัสหมู่บ้านทันที สำนักงานของเจ้าหน้าที่ปกครองตั้งอยู่ในอาคารสองชั้นแถวนั้น
เมื่อไปถึง บีโอส เจ้าหน้าที่ปกครองยังไม่มา แต่เจ้าหน้าที่คนอื่นเริ่มทำงานในวันใหม่แล้ว
หลังจากจ่ายค่าธรรมเนียมและส่งโทรเลข เขาหันหลังแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านเหล้าคร่ำครึทันที
แม้จะยังไม่ถึงเวลาตื่นนอนของสตรีลึกลับ แต่เขาก็ยินดีรอ
ระหว่างการไล่ตามพลังวิเศษ เขาอดทนรอมานานแล้ว จึงไม่รังเกียจที่จะรอต่ออีกสักนิดสักหน่อย
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 25 ลำดับและโอสถ
ลูเมี่ยนเข้าไปในโรงเหล้าคร่ำครึ และต้องผิดคาดเมื่อพบว่าสตรีลึกลับตื่นแล้ว กำลังนั่งกินมื้อเช้าที่มุมเดิม
เป็นอีกครั้งที่เธอเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย คราวนี้มาในกระโปรงยาวสีน้ำตาลคอตั้งฟู ข้างมือมีหมวกกำมะหยี่สีเข้มวางอยู่ คล้ายเพิ่งกลับจากงานซาลอนของชนชั้นสูง
“เช้าจัง?” ลูเมี่ยนรวบรวมสติแล้วเดินเข้าไปหา
หญิงสาวยกหัวขึ้น มองเขาอยู่สักพัก
“ฉันอาจจะไม่ได้นอนมาทั้งคืนก็ได้”
“ก็จริง…” ลูเมี่ยนไม่แปลกใจกับคำอธิบาย เพราะเมื่อใกล้ถึงวันส่งงาน พี่สาวของเขา โอลัวร์ มักจะต้องปั่นงานจนดึกดื่น เด็กหนุ่มเพียงสงสัยว่า เหตุใดสตรีลึกลับตรงหน้าถึงเอ่ยมันขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เขาเหลือบมองไปที่ ‘โต๊ะอาหาร’ ของคู่สนทนา พบว่าอาหารที่วางอยู่ประกอบด้วยซูเฟล่นุ่มๆ ที่โรยด้วยถั่วนิดหน่อย แพนเค้กจี่กระทะที่ดูน่ากินอย่างยิ่ง ครัวซองต์หนึ่งชิ้น กาแฟสีเข้มหนึ่งถ้วย และคุกกี้ลิ้นแมว
เจริญอาหารดีจริงๆ …แต่ของพวกนี้ไม่น่าจะมีขายที่กอร์ตู นอกจากโอลัวร์แล้ว คนที่ปรุงขึ้นมาได้อาจมีแค่พ่อครัวในบ้านเจ้าหน้าที่ปกครอง…ลูเมี่ยนทิ้งตัวนั่ง กล่าวอย่างเป็นกันเอง
“ของหวานทั้งนั้นเลยนะ”
หญิงสาวพยักหน้าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
“ของหวานของอินทิสรสชาติดีจริงๆ …แถมยังมีให้เลือกหลากหลาย ถึงจะกินทุกเช้า ก็สามารถกินได้หนึ่งเดือนโดยไม่ซ้ำกันเลย”
กล่าวจบ เธอกัดคุกกี้ลิ้นแมวหนึ่งคำ หลับตาลงครึ่งหนึ่ง ดื่มด่ำรสชาติสักพักก่อนจะพูดต่อ
“นี่แหละ หนึ่งในความหมายของการเดินทาง”
“คุณไม่ใช่คนอินทิส?” ลูเมี่ยนถือโอกาสถาม
หญิงสาวยิ้มๆ
“ฉันมาจากโลเอ็น แต่นั่นไม่ได้สำคัญอะไร”
โลเอ็นที่มีดีแค่เครื่องจักรไอน้ำ โรงงานอุตสาหกรรม กองทัพขนาดใหญ่ รวมถึงเก้าอี้เอนหลัง ซอสมินต์ ปลาทอดกับมันฝรั่ง และเบียร์ที่บ่มจากแอปเปิลแดง? ลูเมี่ยนผู้เป็นชาวอินทิสโดยกำเนิด นึกถึงคำพูดที่ทุกคนมักล้อเลียนราชอาณาจักรโลเอ็น
เด็กหนุ่ม ‘อืม’ ในคอแล้วพูดต่อ
“ฉันจัดการกับสัตว์ประหลาดสะพายปืนล่าสัตว์ไปแล้ว”
หญิงสาวจิบกาแฟหนึ่งคำ แล้วชมเชยด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเฉยเมย
“ไม่เลวนี่”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ลูเมี่ยนรู้สึกว่ามีบางสิ่งแปลกๆ ในแววตาของผู้หญิงคนนี้
เขารู้สึกมาตั้งแต่การพูดคุยคราวก่อนแล้ว คล้ายกับเธอซุกซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ใต้ความสนุกนานและขบขัน แต่อธิบายไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน
เด็กหนุ่มพูดต่อ
“ฉันได้รับของแปลกๆ สีแดงเข้มจากสัตว์ประหลาดนั่นด้วย แค่ลองถือก็รู้สึกโมโหและเต็มไปด้วยความอาฆาต”
“ทีแรกนึกว่าจะเป็นวัตถุที่เกี่ยวข้องกับพลังวิเศษ แต่มันกลับไม่ติดตัวออกมาที่โลกความจริง”
หญิงสาวพูดยิ้มๆ อีกครั้ง
“เข้าๆ ออกๆ มาก็หลายครั้งแล้ว ยังดูไม่ออกอีกหรือ ว่านอกจากสภาพของตัวเธอเอง สิ่งอื่นๆ ไม่อาจนำออกมาได้น่ะ?”
“ไหนคุณบอกว่าสิ่งที่เหนือธรรมชาติเป็นข้อยกเว้น…” ลูเมี่ยนชะงักไปก่อนจะได้พูดจบ
เขานึกถึงความเจ็บปวดในร่างกาย นึกถึงบาดแผลที่ได้รับในความฝัน นึกถึงความทรงจำที่ไม่หายไปเมื่อกลับสู่โลกความจริง
ไตร่ตรองสักพัก เด็กหนุ่มกล่าวหลังจากเรียบเรียงคำพูด
“คุณกำลังจะบอกว่า หากฉันได้รับพลังวิเศษจากก้อนสีแดงเข้มนั่น จนกลายเป็นผู้วิเศษ…สถานะที่แตกต่างจากมนุษย์ปกติในความฝัน สามารถนำออกมายังโลกความจริงได้?”
“หัวไวดี” หญิงสาวกล่าวโดยไม่เงยหน้าขึ้น ยังคงเพลิดเพลินไปกับซูเฟล่นุ่มๆ
“แต่พลังนั่นจะไม่ถูกบั่นทอนหรือ…” ลูเมี่ยนถามหน้าเครียด “บาดแผลที่ฉันได้รับในความฝัน เมื่อกลับมายังโลกความจริง มันทุเลาลงจากเดิมมาก”
“การเปลี่ยนแปลงเชิงสถานะที่เกิดจากตะกอนพลังวิเศษจะไม่ทุเลาลง” หญิงสาวเงยหน้ามองลูเมี่ยน “ถึงได้บอกไงว่ามีข้อยกเว้นในแง่พลังเหนือธรรมชาติ”
“ตะกอนพลังวิเศษ…” ลูเมี่ยนเคี้ยวคำในใจ
เด็กหนุ่มนึกทบทวนคำพูดของพี่สาว— ‘ผู้วิเศษ’
การได้รับตะกอนพลัง สามารถทำให้เรากลายเป็นผู้วิเศษ? ลูเมี่ยนเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว
อาศัยคำอธิบายจากสตรีตรงหน้า ลูเมี่ยนเริ่มคาดเดาเพิ่มเติมเกี่ยวกับความพิเศษของโลกความฝัน
ซากปรักหักพังนั่นอาจมีอยู่จริง หรือเดิมทีอาจตั้งอยู่ที่ใดสักแห่งบนโลกความจริง แต่ภายหลังได้จมลงสู่ความฝันส่วนลึกของผู้ยิ่งใหญ่สักคน ส่งผลให้เหตุการณ์ยังคงดำเนินต่อไป และฝันของเราคือช่องทางพิเศษ ซึ่งได้รับอิทธิพลจากสัญลักษณ์บนหน้าอก ทำให้เชื่อมต่อกับซากปรักหักพังนั่น?
จากทฤษฎีดังกล่าว บ้านของเราที่ปรากฏในฝัน คงเหมือนกับรอยประทับที่เราฝากไว้ในความฝัน…เป็นภาพสะท้อนของสถานที่ที่จิตใต้สำนึกเราคิดว่าปลอดภัยที่สุด จึงดูไม่สอดคล้องกับพื้นที่รกร้างและซากปรักหักพังรอบๆ ราวกับอยู่กันคนละโลก…
ไม่ใช่ว่าสัตว์ประหลาดไม่กล้าเข้ามา แต่เข้ามาไม่ได้…พวกมันอาศัยอยู่บนซากปรักหักพังที่มีอยู่จริง ขณะที่ ‘บ้าน’ ของเราเกิดจากการผสานระหว่างโลกความฝันและความจริง บุคคลที่ไม่มีรอยประทับพิเศษไม่อาจผ่านเข้ามาในเขต…
รอยประทับพิเศษจะส่งผลกับเราคนเดียว สถานะของตัวเราจะถูกบันทึกไว้และนำกลับมายังโลกความจริงด้วย โดยสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติจะถูกบั่นทอน แต่สิ่งที่เกี่ยวข้องจะคงอยู่ดังเดิม ความตายก็น่าจะเหมือนกัน…
ถ้าทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง บ้านในความฝันของเราคงไม่มีสิ่งที่น่ากลัวซ่อนอยู่ ต้นตอความกลัวเกิดจากสัญลักษณ์บนหน้าอกของเรา หรืออาจรวมถึงเสียงอันน่าขนลุกนั่นด้วย…
ลูเมี่ยนเงียบงันไปพักใหญ่ ส่วนหญิงสาวฝั่งตรงข้ามยังเอาแต่กินมื้อเช้าอย่างสบายอุราโดยไม่หันมาสนใจไยดี
เมื่อได้สติกลับมา ลูเมี่ยนเอ่ยปากถาม
“แล้วต้องใช้ก้อนสีแดงเข้มนั่นยังไง? มันคือตะกอนพลังวิเศษที่ท่านพูดถึงหรือเปล่า?”
ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะใช้สรรพนามให้เกียรติ
หญิงสาววางถ้วยกาแฟลง มองหน้าลูเมี่ยน
“ฉันจะเขียนสูตรโอสถให้เธอ แค่ทำตามนั้นก็พอ”
ความใจดีอันเหนือคาดนี้ ทำเอาลูเมี่ยนรู้สึกไม่สบายใจ
“ทำไมคุณถึงช่วยฉันล่ะ?”
หญิงสาวพูดยิ้มๆ
“ถ้าบอกว่าโชคชะตาถูกจัดเตรียมไว้แล้ว เธอจะเชื่อไหม”
ไม่เชื่อ…ลูเมี่ยนตอบในใจไปตามจิตใต้สำนึก
ความผิดปกติของหมู่บ้าน ความรู้สึกกดดันคล้ายพายุใกล้จะเข้า รวมถึงความโหยหาพลังวิเศษ รวมหัวกันบีบบังคับให้เด็กหนุ่มกดทับความไม่สงบใจเอาไว้ แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เชื่อสิ”
เมื่อโอกาสปรากฏขึ้น ต้องลงมืออย่างเด็ดเดี่ยว ฉวยคว้าโอกาสไว้ให้ได้ ห้ามลังเลหรือคิดเยอะเกินไปเด็ดขาด!
หญิงสาวยิ้ม ความรู้สึกที่ลูเมี่ยนมิอาจทำความเข้าใจ ซึ่งแฝงมากับแววตาของเธอ ทวีความรุนแรงขึ้นเล็กน้อย
เธอหยิบกระดาษโน้ตและปากกาหมึกซึมแท่งอวบอ้วนที่มีปลอกสีเงิน ออกจากกระเป๋าถือสตรีสีดำ แล้วจึงเริ่มลงมือเขียน
ไม่นาน หญิงสาวหยุดมือ ฉีกโน้ตแผ่นบนสุดยื่นให้ลูเมี่ยน
เด็กหนุ่มรับไว้และเริ่มอ่าน
“สูตรโอสถ ‘นักล่า’
วัตถุดิบหลัก: ตะกอนพลัง ‘นักล่า’ หนึ่งชุด
วัตถุดิบรอง: ไวน์แดง 80 มิลลิมิตร, ดอกเกาลัดแดงหนึ่งดอก (สดหรือแห้งก็ได้ สามารถทดแทนด้วยน้ำมันหอมระเหยของดอกเกาลัดแดง 10 หยด), ใบพ็อพลาร์ป่น 5 กรัม, ใบโหระพา 10 กรัม
วิธีใช้: ดื่มตรงๆ”
ลูเมี่ยนจดจำเนื้อหาเข้าหัวอย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วก็พับกระดาษโน้ต สอดเก็บช่องกระเป๋าด้านในของแจ็กเกตสีน้ำตาล
จัดการเสร็จ เด็กหนุ่มถามด้วยความสงสัย
“คำว่า ‘นักล่า’ หมายถึงอะไร?”
นายพรานที่ไม่ธรรมดา?
“เป็นชื่อของลำดับน่ะ” หญิงสาวจิบกาแฟหนึ่งคำ “ฉันรู้ว่าเธอยังใหม่กับศาสตร์เร้นลับ จะอธิบายให้ฟังง่ายๆ ก็แล้วกัน…พลังวิเศษหลักๆ ในโลกมีทั้งหมด 22 เส้นทาง ได้รับจากการปรุงโอสถด้วยวัตถุดิบแฝงตะกอนพลัง แต่ละเส้นทางจะมีสิบลำดับ ไล่จาก 9 ไปถึง 0 ยิ่งตัวเลขน้อยก็ยิ่งแข็งแกร่ง”
“ตะกอนพลังที่เธอได้รับอยู่บนเส้นทาง ‘นักบวชสีชาด’ ซึ่งสามารถนำไปปรุงเป็นโอสถลำดับ 9 ‘นักล่า’”
ลูเมี่ยนที่ฟังอย่างตั้งใจ โพล่งขึ้นมาทันที
“แล้วพี่สาวของผม โอลัวร์น่ะ อยู่บนเส้นทางไหน? ลำดับเท่าไร?”
“เธอคือ ‘จอมเวท’ ลำดับ 7 แห่งเส้นทาง ‘ผู้ส่องความลับ’” หญิงสาวตอบผ่านๆ
สตรีลึกลับมิได้อธิบายว่าไปรู้มาได้อย่างไร
โอลัวร์อยู่ลำดับ 7 แล้ว? นั่นสินะ พี่ได้รับพลังวิเศษมาก็หลายปี…หลังจากดื่มโอสถเข้าไป เราจะอยู่แค่ลำดับ 9 ซึ่งยังห่างกันพอสมควร…ได้แค่หวังว่า ระหว่างทางหลบหนีออกจากกอร์ตู เราจะไม่เป็นภาระของพี่…ลูเมี่ยนถามอย่างไม่อาจข่มใจ
“เราสามารถดื่มโอสถที่ลำดับสูงขึ้นได้ทันทีเลยไหม? เช่นวันนี้ดื่มลำดับ 9 แล้วพรุ่งนี้ดื่มลำดับ 8?”
“ในทางทฤษฎีแล้วทำได้” หญิงสาวตอบ ก่อนจะกล่าวเสริมหลังจากเห็นลูเมี่ยนทำหน้าคาดหวัง “แต่คนที่ทำ…ส่วนใหญ่กลายเป็นศพหรือไม่ก็สัตว์ประหลาด ทำล้านคนอาจไม่สำเร็จเลยสักคนเดียว”
“กลายเป็นสัตว์ประหลาด?” ลูเมี่ยนถึงกับตะลึง
หญิงสาวหัวเราะเบาๆ
“พี่สาวของเธอไม่เคยบอกหรือ ว่าเส้นทางสู่พลังเหนือธรรมชาติมันอันตราย?”
“หลังจากดื่มโอสถ หากควบคุมพลังของมันไม่ได้ เธอจะตายเพราะร่างแหลกสลาย หรือไม่ก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด…ไม่สงสัยบ้างหรือ ว่าทำไมสัตว์ประหลาดที่พบเจอถึงมีรูปร่างคล้ายมนุษย์”
ก็จริง…ในที่สุดลูเมี่ยนก็เข้าใจถึง ‘อันตราย’ ที่พี่สาวพร่ำบอก
แต่เขายังคงยืนกรานที่จะเผชิญหน้ากับมัน
“มีวิธีลดความเสี่ยงไหม?” เด็กหนุ่มถาม
หญิงสาวจ้องหน้าอยู่ราวสองวินาที แล้วจึงตอบ
“มีสิ…ความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า สภาพร่างกายที่ดี วาสนาที่ไม่แย่จนเกินไป ตอนนี้รู้แค่นี้ไปก่อน เพราะเธอเพิ่งจะเริ่มโอสถแก้วแรก”
“สภาพร่างกายที่ดี…” ลูเมี่ยนที่คิดจะกลับไปนอนเติมพลังแล้วตื่นมาทำโอสถดื่มทันที พลันขมวดคิ้ว
อาการบาดเจ็บจากโลกความฝันยังหลงเหลืออยู่พอสมควร
สตรีฝั่งตรงข้ามผงกศีรษะเบาๆ แล้วพูด
“ไม่ต้องรีบร้อน รอจนถึงตอนเย็น รอจนกว่าอาการช้ำในจะทุเลาลง จึงค่อยเข้าไปในโลกความฝัน”
“เอ่อ…” ลูเมี่ยนถามด้วยสีหน้าคล้ายกำลังครุ่นคิด “ขอแค่ร่างกายบนโลกความจริงทุเลาลง บาดแผลในความฝันก็จะหายสนิท?”
ต้องไม่ลืมว่า ร่างกายบนโลกจริงอย่างมากก็แค่ปวดแปลบ เทียบไม่ได้เลยกับบาดแผลในความฝัน!
“ใช่” หญิงสาวยืนยันคำตอบให้ลูเมี่ยน
แล้วกล่าวต่อ
“เกี่ยวกับโอสถ เกี่ยวกับเส้นทางแห่งเทพ รวมถึงความรู้ทั่วๆ ไปปลีกย่อย ไว้ให้เธอดื่มโอสถและกลายเป็นนักล่าก่อน เราค่อยมาคุยกันต่อ”
เส้นทางแห่งเทพ…ลูเมี่ยนย้อนถามด้วยความสงสัย
“ทำไมถึงไม่เล่าเลยล่ะ?”
หญิงสาวยิ้มมุมปาก
“ถ้าเธอดื่มโอสถแล้วตาย หรือกลายเป็นสัตว์ประหลาด ฉันก็เปลืองน้ำลายฟรีน่ะสิ”
“…” ลูเมี่ยนหมดคำจะกล่าว
เขาลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวคำอำลา
ก่อนจะเดินออกไป เด็กหนุ่มถามขึ้นอีกครั้ง
“แล้วคุณรู้ไหม ว่าในหมู่บ้านนี้มีเรื่องไม่ปกติเกิดขึ้น?”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 26 แจ้งเบาะแส
หญิงสาวกำลังกินครัวซองต์อยู่ ผ่านไปสักพักจึงค่อยตอบลูเมี่ยน
“รู้สิ”
รู้อยู่แล้วสินะ…ลูเมี่ยนรู้สึกยินดีในใจ และเลือกคำพูดอย่างรอบคอบ
“ผมสามารถจ่ายบางสิ่ง เพื่อแลกกับการให้ท่านช่วยเหลือหมู่บ้านกอร์ตูได้ไหมครับ?”
เขาเปลี่ยนมาใช้สรรพนามแสดงความเคารพอีกครั้ง
ในสายตาเด็กหนุ่ม หญิงลึกลับรายนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าพวกลีอา แถมยังหลายขุม หากเธอยินดีช่วย ปัญหาของหมู่บ้านกอร์ตูก็จะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ตัวเขากับพี่สาวก็ไม่ต้องเสี่ยงหนีไปไหน ติดอยู่เรื่องเดียวก็คือ ตนอาจไม่มีปัญญาจ่ายในราคาที่เธอเรียกร้อง
ส่วนเรื่องที่อีกฝ่ายจะยอมช่วยหรือไม่ ลูเมี่ยนไม่มั่นใจเลย เรียกว่าค่อนข้างไม่มีหวัง แต่เด็กหนุ่มรู้สึกว่าจำเป็นต้องลองหยั่งเชิง ถึงจะถูกปฏิเสธ ก็เพียงแค่เสียหน้าเท่านั้น และเขาไม่เคยถือสา
หญิงสาวหันมามองลูเมี่ยน กล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ
“ฉันแก้ปัญหาให้หมู่บ้านนี้ได้ แต่ราคาที่ต้องจ่าย คือการทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงเธอด้วย”
“ถ้าต้องการผลลัพธ์ที่ดีกว่านี้ เธอกับคนอื่นๆ ต้องพึ่งพาตัวเอง”
ปัญหามันร้ายแรงขนาดนั้นเชียว? ลูเมี่ยนตาเบิกโพลงทันที พยายามมองหาสัญญาณเล็กๆ ที่สื่อถึงการล้อเล่นจากอีกฝ่าย
ถ้าเธอปฏิเสธที่จะช่วย เขาคงไม่รู้สึกประหลาดใจหรือผิดหวัง สิ่งที่กำลังสร้างความตกตะลึงในตอนนี้คือ ปัญหาของหมู่บ้านกอร์ตูที่หญิงลึกลับประเมิน ร้ายแรงกว่าที่ตนคาดคิดไว้หลายเท่า จนอาจนำไปสู่การทำลายล้างทั้งหมู่บ้าน!
ถ้าเธอแก้ไขได้ ทำไมถึงบอกว่าทั้งหมู่บ้านจะต้องตาย?
แล้วการแก้ไขปัญหาโดยชาวบ้านธรรมดาอย่างเราๆ จะไปให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าได้ยังไง? ลูเมี่ยนทั้งสงสัยและกลัว
เขาตัดสินใจว่าหากพรุ่งนี้ยังไม่มีคำตอบจาก ‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ ตนจะรบเร้าพี่สาวให้รีบออกจากหมู่บ้านกอร์ตูทันที ต่อให้ต้องเผชิญความเสี่ยง แต่ก็ไม่ควรล่าช้าอีกต่อไป!
“ปัญหาจริงๆ คืออะไรกันแน่…” ลูเมี่ยนถามต่อไปโดยไม่สนใจยางอาย
หญิงสาวยิ้มๆ
“ผลลัพธ์จากการที่ฉันบอกเธอ กับการที่เธอสืบด้วยตัวเอง จะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเลยนะ”
ลูเมี่ยนกัดกรามเบาๆ อย่างไม่พอใจ เขาไม่ชอบคนที่พูดจาไม่จบคำ ไม่ยอมเล่าอะไรๆ ให้กระจ่างในคราวเดียว
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เด็กหนุ่มพบว่า ‘อารมณ์แปลกๆ’ ในแววตาอีกฝ่ายดูชัดเจนขึ้น
“เข้าใจแล้ว” ลูเมี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนเรื่องถาม “คุณรู้จักคุณนายปัวริสไหม? เธอก็เป็นจอมเวท เอ่อ…ผู้วิเศษเหมือนกันใช่ไหม?”
“นับว่าเป็นได้” หญิงสาวยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ
อย่างที่คิด…ลูเมี่ยนถามต่อ
“เส้นทางอะไร ลำดับเท่าไร?”
วินาทีถัดมา เขาเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ใช่เส้นทางปกติ”
“อะไรคือไม่ใช่เส้นทางปกติ?” ลูเมี่ยนยังคงซอกแซก
หญิงสาวยิ้ม
“เดี๋ยวก็ได้รู้เอง”
ก็อยากรู้ตอนนี้เลย…ลูเมี่ยนฝืนควบคุมสีหน้า
ขณะเตรียมจะเดินออกไป เด็กหนุ่มผุดคำถามใหม่ เป็นคำถามสำคัญ
“มาดาม ฉันจะนำวัตถุดิบเสริมเข้าไปในโลกความฝันยังไง?”
จากสภาพแวดล้อมของซากปรักหักพังในความฝัน อย่างเก่งลูเมี่ยนคงหาเจอแค่ไวน์แดงกับโหระพาที่เป็นเครื่องเทศติดบ้านคนรวย ดอกเกาลัดแดงกับใบพ็อพลาร์ต้องหาในโลกความจริงเท่านั้น
แม้จะหาไม่ยากทั้งคู่ และลูเมี่ยนก็คิดไว้แล้วว่า ‘ยืม’ จากไหน แต่ถ้านำเข้าโลกความฝันไม่ได้ก็เปล่าประโยชน์
หญิงสาวพูดยิ้มๆ
“ฉันจะช่วยเธอเล็กๆ น้อยๆ แบบไม่คิดค่าใช้จ่ายก็แล้วกัน”
“รวบรวมวัตถุดิบเหล่านั้นบนโลกความจริง ก่อนนอนนำไปวางไว้บนโต๊ะอ่านหนังสือในห้องนอนตัวเอง ฉันจะช่วยส่งเข้าไปในความฝันให้”
เธอส่งสิ่งของเข้าความฝันของเราได้ด้วย? ลูเมี่ยนตกใจในทีแรก แล้วค่อยๆ โล่งใจเมื่อตระหนักว่าปัญหาถูกแก้ไขแล้ว
เขาคิดไม่ถึงว่าความฝันที่พิเศษมากๆ นั่น จะมีคนอื่น ‘เข้าไป’ ได้ด้วย
เมื่อนึกถึงซากปรักหักพังแห่งโลกความฝัน ซึ่งตนน่าจะเข้าไปได้ด้วยสัญลักษณ์ประหลาดบนหน้าอก เด็กหนุ่มเริ่มสงสัยว่าสตรีตรงหน้าอาจมีความเกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์ดังกล่าว หรือไม่ก็เสียงประหลาดและน่ากลัวนั่น
เมื่อออกจากร้านเหล้าคร่ำครึ ลูเมี่ยนคิดจะไปรวบรวมดอกเกาลัดแดงกับใบพ็อพลาร์ทันที
ในขณะนั้นเอง เขาเห็นไรอัน ลีอา และวาเลนไทน์เดินออกจากถนนประตูหลังร้านเหล้า ยังคงสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิมและแต่งกายคล้ายเดิม
ลูเมี่ยนพลันตื่นเต้น พลางยิ้มต้อนรับพวกเขา
“อรุณสวัสดิ์ กะหล่ำปลีของฉัน”
ลีอาหันศีรษะไปด้านข้าง หัวเราะคิกคักพร้อมกับเสียงกรุ๊งกริ๊ง
“ตื่นเช้าเหมือนกันนี่”
ลูเมี่ยนรีบทำท่าทางคล้ายกับมีลับลมคมใน เหลียวซ้ายแลขวาแล้วพูดเสียงแผ่ว
“เมื่อวานฉันเจอเรื่องไม่ปกติด้วยล่ะ”
ไรอันทำหน้าจริงจัง สบตากับวาเลนไทน์และลีอาก่อนจะถาม
“เล่าให้ฟังหน่อย”
ลูเมี่ยนเล่าด้วยท่าทีหวาดๆ
“ฉันสงสัยว่าการตายของนาโรคาอาจไม่ปกติ…คนที่พวกคุณไปดูพิธีศพเมื่อวานน่ะ”
ไรอันส่งภาษากายเป็นนัยให้พูดต่อ
ลูเมี่ยนถอนหายใจ
“ฉันเคยเล่าให้ฟังแล้วใช่ไหม เกี่ยวกับประเพณีงานศพในเขตดาลีแอชน่ะ หลังจากที่ทุกคนย้ายไปสุสาน ปงส์·เบเนต์เข้าไปในบ้านของนาโรคา โดยที่เจ้าของบ้านไม่ได้คัดค้านเลยสักนิด”
“นั่นไม่เท่ากับเป็นการทำลายอิทธิพลของราศีบ้านพวกเขาหรือไง? โชคลาภถูกพรากไปหมดแล้วกระมัง?”
“ต้องมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลแน่!”
“ปงส์·เบเนต์…น้องชายของหลวงพ่ออธิการโบสถ์สินะ?” ไรอันคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถาม
ลูเมี่ยนผงกหัวหนักแน่น
เมื่อนึกถึงพฤติกรรมแปลกๆ ของหลวงพ่อกับลิ่วล้อ รวมถึงข้อเท็จจริงที่ว่า ตนกับพี่สาวกำลังจะออกจากหมู่บ้านกอร์ตูแล้ว ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกตามปิดปากหรือแก้แค้นภายหลัง เด็กหนุ่มเล่าอย่างตรงไปตรงมา
“หลวงพ่อไม่ใช่คนดี!”
“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ” ลีอาถามด้วยรอยยิ้ม
เธอไม่แปลกใจเลยสักนิดที่ลูเมี่ยนปรักปรำอธิการโบสถ์
เด็กหนุ่มเล่าหมดเปลือก เริ่มจากเรื่องที่ชาวบ้านคนหนึ่ง หายตัวไปหลังจากเดินทางไปร้องเรียนอธิการโบสถ์ไกลถึงดาลีแอช
ลูเมี่ยนสรุปสุดท้าย
“ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่าคนแบบนั้นจะเป็นนักบวชของศาสนจักร”
“มีครั้งหนึ่ง ฉันเผลอพูดความจริงจนทำให้คนบางกลุ่มไม่พอใจ จึงหนีเข้าไปหลบในโบสถ์ชั่วคราว”
“ขณะที่ฉันกำลังแอบงีบหลังแท่นบูชา หลวงพ่อพาคุณนายปัวริสเข้ามา จากนั้นก็ทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงต่อหน้าพระองค์!”
“หลังจากทำเรื่องสกปรกกันเสร็จ หลังจากคุยกันเรื่อยเปื่อยสักพัก หลวงพ่อพูดกับคุณนายปัวริสในเชิงตัดพ้อว่า ‘ทำไมถึงต้องห้ามผู้ชายแต่งงานกับน้องสาวตัวเองด้วยนะ’”
“คุณนายปัวริสไม่อาจปล่อยผ่านคำพูดดังกล่าว เธอมองว่าเป็นบาปหนา จึงบอกให้หลวงพ่อรีบสารภาพบาป”
“แต่หลวงพ่อกลับตอบว่า ‘มีครอบครัวดีๆ มากมายต้องเสียเงินเสียทองทุกครั้งที่ลูกสาวหรือลูกชายออกเรือน จนสุดท้ายก็สิ้นเนื้อประดาตัว…หากลูกชายสามารถแต่งกับพี่หรือน้องสาวตัวเองได้ ปัญหาเหล่านี้ก็จะหมดไป…น่าเสียดายที่ทั้งกฎหมายและจริยธรรมไม่อนุญาต’ …”
ได้ยินเรื่องเล่า วาเลนไทน์เจ้าของบุคลิกเย็นชา กล่าวด้วยใบหน้าหมองคล้ำ
“เขาเป็นผู้รับใช้พระองค์ หรือรับใช้ปีศาจกันแน่?”
ไรอันก็ผงกหัวสอดรับ สีหน้าคล้ายกำลังไตร่ตรอง
“ไม่แปลกใจที่ปงส์·เบเนต์แต่งงานมาหลายปีแล้ว แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปสร้างครอบครัว…”
ลีอาเหล่มองลูเมี่ยนอยู่สองสามครั้ง แล้วจึงหัวเราะ
“เธอรู้อยู่แล้วสินะ ว่าคุณนายปัวริสแอบคบชู้กับหลวงพ่อน่ะ…วันนั้นถึงได้จงใจลากพวกเราเข้าไป”
ทีแรกลูเมี่ยนยิ้มกระอักกระอ่วน แต่จากนั้นก็พูดด้วยใบหน้าของผู้ผดุงคุณธรรม
“ในฐานะผู้ศรัทธาของ ‘สุริยันเจิดจรัส’ ฉันทนเห็นคนเช่นนี้ลอยหน้าลอยตาอยู่ในโบสถ์ไม่ได้หรอก”
วาเลนไทน์ผู้มีนิสัยเย็นชา คลายสีหน้าลงเล็กน้อย พลางผงกหัวเห็นด้วย
“หมู่บ้านกอร์ตูคงจะดีขึ้นถ้ามีคนแบบเธอเยอะๆ”
มีคนแบบเราเยอะๆ? ลูเมี่ยนไม่กล้าจินตนาการ ว่าหมู่บ้านกอร์ตูจะมีสภาพเช่นไรหากเกิดเรื่องแบบนั้นจริง
เด็กหนุ่มเสริม
“ในครั้งนั้น ฉันยังได้ยินหลวงพ่อบอกกับคุณนายปัวริสว่า เขากำลังวางแผนทำอะไรบางอย่างที่อาจตกเป็นเป้าสายตาของศาล พร้อมกับกำชับให้คุณนายปัวริสห้ามพลั้งปากบอกใครเป็นอันขาด”
ไรอันทำหน้าขรึมขึ้น
“เขาได้พูดรายละเอียดของแผนไหม?”
“ไม่ได้พูด” ลูเมี่ยนไม่คิดจะปั้นน้ำเป็นตัวโดยไม่มีหลักฐาน
เล่าถึงแค่ตรงนี้ก็เพียงพอ หากพูดมากเกินไป ปัญหาอาจปะทุในคืนนี้เลย โดยที่เขายังไม่ได้กลายเป็นผู้วิเศษ
หลังจากอำลาคนต่างถิ่นทั้งสาม ลูเมี่ยนใช้เวลาค่อนข้างนานเพื่อรวบรวมดอกเกาลัดแดงกับใบพ็อพลาร์
ใกล้เที่ยง เด็กหนุ่มมาถึงลานจัตุรัส—สถานที่ตั้งตึกสองชั้นซึ่งเป็นสำนักงานปกครองท้องถิ่น
ตอนนี้ชาวบ้านส่วนใหญ่มารวมตัวกันเพื่อเตรียมลงคะแนนเลือก ‘นางฟ้าใบไม้ผลิ’
เนื่องจากพรุ่งนี้จะเริ่ม ‘พิธีฉลอง’ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลมหาพรต
ลูเมี่ยนมองหาแรมงด์ เอวา กับคนอื่นๆ และลัดเลาะเข้าไปหา
“เอวาติดโผไหม” เขาเริ่มถาม
เอวาไม่ตอบ คล้ายกับอารมณ์ไม่ดีนัก ส่วนแรมงด์ส่ายหน้า
“ยังไม่รู้เลย”
“เอวาต้องติดโผอยู่แล้ว ในหมู่หญิงสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือน เอวาสวยกว่าทุกคนยกเว้นพี่สาวของนาย แต่โอลัวร์ก็อายุเกินเกณฑ์แล้ว” ชายหนุ่มนามว่ากิโยม·แบรีที่ยืนอยู่ข้างๆ ช่วยเสริม
เขาคือ ‘กิโยมน้อย’ ที่ลูเมี่ยนกับคนอื่นๆ เรียกกัน เป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อน เรือนผมสีน้ำตาลหยักศก หน้าตกกระ ดวงตาสีน้ำเงินค่อนข้างตี่จนเหมือนหรี่ตาตลอดเวลา
อเซมา ลูกพี่ลูกน้องของเอวาก็อยู่ด้วย ภายนอกดูคล้ายเอวา แต่ตัวเล็กกว่าและดูธรรมดากว่า
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พูดอะไรออกมา
ลูเมี่ยนเข้าใจความรู้สึกของเธอ เพราะอเซมาเองก็อยากเป็น ‘นางฟ้าใบไม้ผลิ’ เช่นกัน
ในเขตดาลีแอช การถูกเลือกเป็น ‘นางฟ้าใบไม้ผลิ’ ไม่เพียงแต่เป็นการยอมรับในหน้าตาและนิสัย แต่ยังมีผลประโยชน์ลับๆ ด้วย
ได้ฟังคำพูดกิโยมน้อย ลูเมี่ยนกล่าวยิ้มๆ
“ถ้าเธอไม่ติดโผจริง รอจนกว่าเจ้าหน้าที่ปกครองจะอ่านรายชื่อเสร็จ ฉันจะตะโกนออกไปว่า ‘ฉันเลือกเอวา!’”
เอวาทำหน้าเขินๆ ทันที
“ไม่ต้องหรอกน่า”
อันที่จริงก็สามารถทำได้ หลังจากเจ้าหน้าที่ปกครองอ่านรายชื่อของผู้เข้าประกวด ‘นางฟ้าใบไม้ผลิ’ ครบ ชาวบ้านสามารถเสนอชื่อผู้ประกวดในใจตนได้ทันที รายชื่อดังกล่าวก็จะได้สิทธิ์เข้าร่วมในการโหวต ทว่า คนที่มั่นใจและไร้ยางอายพอจะทำแบบนั้นมีไม่มากนัก
แต่ลูเมี่ยนคือหนึ่งในนั้น
ในแง่นี้ เขาไม่ยี่หระ
คนที่ต้องอายคือเอวาอยู่แล้ว ไม่ใช่เรา…
ผ่านไปไม่นาน หน้าต่างชั้นสองของอาคารถูกเปิดออก เผยให้เห็นเจ้าหน้าที่ปกครองบีโอส
จากภายนอก เขาดูดีกว่าหลวงพ่อมาก ผมสีน้ำตาลหวีเรียบโรยด้วยแป้ง นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนเขียนขอบสีดำ จมูกตั้งตรง ริมฝีปากบาง หนวดเคราได้รับการดูแลอย่างดี โดยรวมแล้วดูหล่อเหลา เสื้อโค้ตกระดุมสองแถมตัดจากผ้าฟลานเนลแสดงถึงฐานะได้เป็นอย่างดี
บีโอสมองลงมาที่ชาวบ้านสักพัก
“สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน…ได้เวลาแล้ว ผู้ที่มาสายจะไม่มีสิทธิ์ลงคะแนน”
“ต่อจากนี้ไป ผมจะประกาศรายชื่อผู้เข้าประกวด ‘นางฟ้าใบไม้ผลิ’ …”
“เอวา·ลีซิแยร์…”
ได้ยินถึงตรงนี้ เอวาทำหน้าโล่งใจอย่างชัดเจน
ไม่มีอะไรพลิกโผ ในการลงคะแนนโดยยกมือ เอวาถูกโหวตด้วยคะแนนเสียงมากกว่าแปดในสิบส่วน
ลงคะแนนเสร็จสิ้น ลูเมี่ยนไม่ไปฉลองกับเพื่อนทั้งสี่ โดยอ้างว่ามีธุระที่บ้าน และผละไปจากลานจัตุรัสทันที
พอกลับถึงบ้านก็ถามกับพี่สาว
“ทางนั้นติดต่อกลับมาหรือยัง?”
หากมีการติดต่อกลับมา พนักงานส่งโทรเลขจะนำมาให้ที่บ้านพร้อมกับเก็บค่าบริการเล็กน้อย
“ยังเลย” โอลัวร์ส่ายหัว
แล้วก็เปลี่ยนเรื่อง
“ช่วงนี้เกิดคลื่นใต้น้ำมากมาย นายห้ามละเลยการฝึกต่อสู้เด็ดขาด อา…บ่ายนี้ฉันจะฝึกให้เอง”
ลูเมี่ยนกำลังบอบช้ำไปทั้งตัว พอได้ยินคำพูดพี่สาวก็แอบครางเบาๆ ในใจ
แล้วเขาก็ผุดความคิด ทำท่าทางคล้ายเจ็บปวดและเอ่ยปาก
“สงสัยพักนี้จะฝึกหนักเกินไป วันนี้ก็เลยปวดไปทั้งตัวเลย โอลัวร์…เอ๊ย พี่ ช่วยนวดให้หน่อยสิ เรื่องนี้ไม่มีใครเก่งเกินพี่แล้ว!”
“ก็ได้” โอลัวร์ผงกหัวเบาๆ
…
ตกเย็น การนวดและยืดกล้ามเนื้อของพี่สาว ผนวกกับการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ช่วยให้ลูเมี่ยนฟื้นตัวกลับมาได้เกือบสมบูรณ์
ก่อนจะเข้านอน เด็กหนุ่มวางดอกเกาลัดแดงสามดอก กับผงใบพ็อพลาร์ในขวดไว้บนโต๊ะริมหน้าต่าง
หลังจากจ้องมองด้วยสายตาลุ่มลึก เจือคาดหวังปนตื่นเต้น ลูเมี่ยนซุกตัวเองเข้าไปใต้ผ้าห่ม
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 27 ห้าความเปลี่ยนแปลง
หลังจากลูเมี่ยนตื่นขึ้นมาในหมอกสีเทา เขาไม่รีบตรวจสอบร่างกายตัวเอง เพียงดีดตัวขึ้นมานั่งมองโต๊ะอ่านหนังสือริมหน้าต่าง
ดอกเกาลัดแดงสามดอก และขวดแก้วที่บรรจุใบพ็อพลาร์บด วางอยู่อย่างเงียบงัน รับแสงสลัวๆ ที่ส่องผ่านหมอกหนาๆ บนท้องฟ้า
“เธอส่งวัตถุดิบเสริมเข้ามาได้จริงๆ …” ลูเมี่ยนถอนหายใจ พลิกตัวลงจากเตียง และเริ่มขยับร่างกาย
เขาพบว่าอาการปวดที่คอกับหลังหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว รวมถึงอาการช้ำใน
“อย่างที่เธอบอกเลย พออาการในโลกจริงดีขึ้น ในฝันก็ฟื้นตาม ถึงอาการบาดเจ็บจะไม่เท่ากันอยู่แล้วก็เถอะ…” ลูเมี่ยนรีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าติดกระจก ถอดเสื้อตัวบนออก และเริ่มสำรวจร่างกายของตนอย่างละเอียด
ไม่ว่าจะรอยนิ้วมือสีแดงห้านิ้ว รอยบวมช้ำสีดำเขียว และจุดฟกช้ำตามลำตัว ล้วนหายไปอย่างลึกลับ
ทำเอาลูเมี่ยนอดสงสัยไม่ได้ว่า การล่าสัตว์ประหลาดวิเศษเมื่อคืน อาจเป็นเพียงภาพหลอนของตน
โชคยังดี วัตถุสีแดงเข้มในถุงผ้า เงินไม่กี่เฟลคินที่เพิ่มขึ้น และปืนล่าสัตว์ที่วางอยู่ไม่ห่าง ล้วนเป็นหลักฐานยืนยันข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ดังกล่าว
ลูเมี่ยนสบายใจขึ้นมาก เดินออกจากห้องไปพร้อมกับวัตถุสีแดงเข้มและเหรียญ ลงไปยังชั้นล่าง หยิบขวดไวน์แดงหนึ่งขวด หงายแก้วเบียร์ หยิบกระป๋องโหระพาแล้วเดินกลับห้อง
แน่นอน เขาไม่ลืมหยิบกระบอกตวง ตาชั่งเล็ก และอุปกรณ์การสอนอื่นๆ ที่พี่สาวซื้อมาสอนตน ติดไม้ติดมือมาด้วย
มองไปบนโต๊ะที่มีสิ่งของวางอยู่เต็ม เด็กหนุ่มเริ่มตื่นเต้น ความประหม่าปะทุขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน
ทุกสิ่งถูกเตรียมไว้พร้อมแล้ว ที่เหลือก็แค่การปรุงโอสถ!
แต่โอสถไม่ใช่เครื่องดื่มธรรมดา อันตรายยิ่งกว่าเหล้าไวน์ ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจนำไปสู่ความตายหรือกลายเป็นสัตว์ประหลาด
ลูเมี่ยนหายใจเข้ายาวๆ สลับกับบรรจงปล่อยออกมา จากนั้นก็ใช้กระบอกตวงเทไวน์แดง 80 มิลลิลิตรใส่แก้วเบียร์
ถัดมา เด็กหนุ่มใส่ใบโหระพาสิบกรัม ผงใบพ็อพลาร์ห้ากรัม และดอกเกาลัดแดงหนึ่งดอก
กระบวนการนี้ผ่านไปโดยไม่เกิดความผิดปกติ ของเหลวสีแดงในแก้วเบียร์ เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ก็เพียงมีตะกอนเพิ่มขึ้นเล็กน้อยและมีดอกไม้ลอยอยู่
ถัดมา ลูเมี่ยนยกถุงผ้าข้างๆ ขึ้น มองวัตถุสีแดงเข้มไหลเข้าไปในแก้วเบียร์อย่างใจจดใจจ่อ
ท่ามกลางความเงียบงัน วัตถุสีแดงเข้มดูคล้ายละลายอย่างรวดเร็ว แต่ก็คล้ายว่าของเหลวรอบข้างถูกดูดเข้าไปในตัวมัน
เกิดฟองอากาศพร้อมกับเสียงปุดปุด สีแดงเริ่มแพร่กระจายไปทั่วแก้ว ส่วนดอกเกาลัดแดงละลายหายไปได้สักพักแล้ว
“นี่คือ ‘โอสถนักล่า’ …?” ลูเมี่ยนกลืนน้ำลายขณะยกแก้วเบียร์ขึ้น
พลังวิเศษที่ตนไล่ล่าอย่างเหน็ดเหนื่อย ตอนนี้อยู่ใกล้แค่เอื้อม
โดยไม่ลังเล ลูเมี่ยนปรับลมหายใจ ข่มความตื่นเต้น เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเริ่มดื่มโอสถ
อึกอึกอึก! เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนมีกลิ่นเลือดแรงๆ แทรกเข้ามาในจมูก เสียงหลอนๆ ดังแว่วข้างใบหู
เมื่อดื่มโอสถจนหมดและวางแก้วลง ก็สัมผัสถึงความแสบร้อนได้ทันที แล่นมาจากทุกภาคส่วนในร่างกาย
มันร้อนแรงเสียจนลูเมี่ยนสงสัยว่า สิ่งที่ตนกินเข้าไปคงมิใช่โอสถ หากแต่เป็นลูกไฟ ซึ่งกำลังเผาผลาญหลอดอาหาร กระเพาะอาหาร หัวใจ ปอด ลำไส้เล็ก ลำไส้ใหญ่ และเส้นเลือดทั้งหมด
พร้อมกันนั้น เด็กหนุ่มรับรู้ถึงรสสนิมเหล็กคาวๆ ที่ทะลักมาจากลำคอ
คำพูดของหญิงสาวลึกลับยังคงสลักอยู่ในใจ เขาพยายามครองสติไม่ให้สลบ เพราะหากไม่แล้ว อาจเท่ากับว่าตนพ่ายแพ้แก่โอสถ ซึ่งเดาได้ไม่ยากว่าจะมีชะตากรรมเป็นเช่นไร
ท่ามกลางสติที่พร่าเลือน ลูเมี่ยนก้มหน้าลง และพบว่าเส้นเลือดบนหลังมือกำลังพองโต แตกแขนงทับซ้อนกันอย่างหนาแน่น สีสันแดงสดสะดุดตา
ความรู้สึกแสบร้อนกับความรู้สึกคล้ายถูกเผา เรียกได้ว่ามาเร็วไปเร็ว เพียงไม่เกินสามวินาที ลูเมี่ยนพบว่าพวกมันใกล้จะเลือนหาย
แต่ทันใดนั้น เสียงลึกลับที่คล้ายพูดจากตำแหน่งสูงอนันต์ แต่ก็คล้ายดังอยู่ข้างใบหู พลันอื้ออึงจนลูเมี่ยนวิงเวียนไปทั้งหัว
เสียงดังกล่าวเปรียบดังแท่งเหล็กแหลมที่แทงเข้าไปในสมอง แล้วคนกวนอย่างรุนแรง
ประสบการณ์เฉียดตายกลับมาเล่นงานลูเมี่ยนอีกครั้ง อาการแสบร้อนและความเจ็บปวดที่เหมือนจะหายไป กลับกลายเป็นรุนแรงยิ่งขึ้น
ลูเมี่ยนเปิดตากว้าง กำหมัดแน่น รู้สึกคล้ายกับมีบางสิ่งพยายามแหวกผิวหนังออกมา พยายามเจาะทะลวงเลือดเนื้อจากด้านใน
หมอกสีเทารอบตัวเขาดูหนาขึ้น
เสียงน่ากลัวที่ฟังไม่ได้ศัพท์ค่อยๆ สงบลง การเปลี่ยนแปลงใต้ชั้นผิวหนังที่เคยรู้สึก อันตรธานหายไปราวกับภาพหลอน
อาการเจ็บแปลบแสบร้อนและกลิ่นสนิมเหล็กแรงๆ รวมถึงกลิ่นเลือดก็จางหายตามๆ กันไป
ในที่สุดลูเมี่ยนก็ได้สูดอากาศเย็นๆ เข้าไปในปอด ร่างกายกลับมาขยับตามใจนึกคิดอีกครั้ง
เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวไปข้างหน้า ใช้สองมือยันเข่าไว้ หายใจหอบกระเส่า
ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ว่าการไล่ล่าพลังวิเศษนั้นอันตรายเพียงใด
เพียงโอสถลำดับ 9 ก็แทบจะสิ้นชีพอยู่ตรงนี้แล้ว!
แน่นอน มันไม่ควรจะถึงขั้นนั้น ตามปกติแล้วควรเสี่ยงชีวิตแค่นิดๆ หน่อยๆ
เพียงแต่ในช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย เสียงลึกลับจากสัญลักษณ์พิเศษบนหน้าอก ดันผลักตนลงสู่บ่อแห่งความวิกฤติ
ทุกครั้งที่หายใจลึกๆ คล้ายกับว่าลูเมี่ยนได้รับกำลังวังชากลับมาทีละนิด ไม่นานก็พบว่าตัวเองกลับมามีเรี่ยวแรงสมบูรณ์
เด็กหนุ่มลองกำหมัดแน่น ชกใส่อากาศเต็มแรง
ปัง!
เกิดเสียงลมระเบิด
พลังแบบนี้ เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะมีในครอบครอง!
ลูเมี่ยนยิ่งตื่นเต้น ในห้องนอนขนาดไม่กว้างนัก เด็กหนุ่มย่ำตามจังหวะเท้า ฝึกฝนการต่อสู้ที่พี่สาวสอนให้
ปังปังปัง!
ทุกหมัดล้วนสร้างเสียงแหลมคม และแม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมแคบๆ ทุกย่างก้าวกลับพอดิบพอดี ไม่ชนกระทบกับสิ่งใดเลย
หลังจากฝึกครบเซต ลูเมี่ยนไม่เพียงไม่เหนื่อย แต่กลับมีพลังเหลือล้น
จึงเริ่มประเมินสภาพตัวเอง
“ไม่ด้อยไปกว่าโอลัวร์เลย…”
“ไม่ว่าจะเป็นพลัง ความเร็ว การตอบสนอง หรือการบังคับร่างกาย ล้วนถูกยกระดับอย่างมาก จนแทบจะไม่ใช่มนุษย์แล้ว…”
“มีทั้งความแข็งแกร่งของหมี และความคล่องแคล่วของแมว ยังกับเป็นลูกผสมของสัตว์สองชนิด…”
“ถ้าไม่มีโอสถ ชีวิตนี้คงไม่มีวันมาถึงจุดนี้…”
ยังไม่ทันจะได้ตรวจสอบตัวเองอย่างละเอียด ลูเมี่ยนพลันได้กลิ่นเลือด
หัวใจพลันหดเกร็ง แต่ด้วยสัญชาตญาณ เด็กหนุ่มรีบสูดกลิ่น
วินาทีถัดมา เขาพบว่าตนสามารถแยกแยะได้ว่ากลิ่นเลือดมาจากไหน
จากร่างกายตัวเอง!
ลูเมี่ยนก้มหน้าลง พบว่าหลังมือทั้งสองข้างเปรอะเลือดสีแดง ราวกับมีบาดแผลอยู่เต็ม
เขาเดินไปหน้ากระจกเต็มตัว และพบว่าใบหน้าของตนก็โชกเลือดเช่นกัน
ลูเมี่ยนใช้มือเช็ดแก้ม ปาดเลือดที่เปื้อนออกไปบางส่วน แต่ก็ไม่พบแม้แต่ครึ่งแผล
หลังจากครุ่นคิดสักพัก เขาลองคาดเดาบางสิ่ง
“การดื่มโอสถเข้าไป จะทำให้เส้นเลือดฝอยทั้งหมดแตกเหมือนที่โอลัวร์เคยเล่าให้ฟัง? และเมื่อดูดซึมโอสถจนหมด บาดแผลก็จะสมานตัวในพริบตา?”
มีเพียงอิทธิพลจากปัจจัยเหนือธรรมชาติเท่านั้น ที่สามารถอธิบายสถานการณ์นี้ได้
เนื่องจากไม่มีบาดแผล ลูเมี่ยนจึงไม่เสียเวลาไปกังวล เพียงจดจ่อสมาธิอยู่กับประสาทรับกลิ่นที่เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน
เมื่อเพ่งความสนใจ กลิ่นต่างๆ ในอากาศพลันถูก ‘แยก’ และไหลเข้ามาในจมูกด้วยรูปแบบที่แตกต่าง
“กลิ่นเลือด กลิ่นไวน์ที่เหลือ กลิ่นดอกไม้ กลิ่นฝุ่น…” ลูเมี่ยนจำแนกอย่างละเอียด ไม่พลาดแม้กระทั่งกลิ่นที่ละเอียดที่สุด
พร้อมกันนั้น เขา ‘เห็น’ รอยเท้าบนพื้นซึ่งปกติจะมองไม่เห็น เขา ‘เห็น’ การกระจายตัวของฝุ่นในห้องนอน เขา ‘ได้ยิน’ เสียงเต้นของหัวใจตัวเอง เขา ‘ได้ยิน’ ลมเบาๆ ที่พัดผ่านนอกบ้าน…
“ความเปลี่ยนแปลงที่สองคือ ประสาทสัมผัสเฉียบคมขึ้นอย่างก้าวกระโดด สังเกตเห็นกระทั่งรายละเอียดที่มนุษย์ธรรมดาทำไม่ได้…ไม่แปลกใจที่เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นชำนาญการแกะรอย…” ลูเมี่ยนดีใจกับเรื่องนี้
สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ความสามารถที่เพิ่มขึ้นเหล่านี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน มันจะทำงานก็ต่อเมื่อเขาจดจ่อสมาธิเท่านั้น การใช้ชีวิตปกติจะแสดงผลในรูปแบบที่เบาบางลง
หลังจากทดลองและสำรวจตัวเองเป็นเวลานาน ลูเมี่ยนยังพบอีกสองการเปลี่ยนแปลงที่โอสถ ‘นักล่า’ นำพามา
“ความเปลี่ยนแปลงที่สาม…หากสังเกตสิ่งแวดล้อมอย่างละเอียด เราจะค้นพบจุดสำคัญได้อย่างแม่นยำ เช่น วิธีทำลายผนังให้ง่ายกว่าเดิม ช่วยให้วางกับดักได้ดีและเร็วขึ้นมาก…ซ้ำยังมีผลกับมนุษย์ สัตว์ป่า และสัตว์ประหลาด ช่วยให้การล่ามีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น…”
“ความเปลี่ยนแปลงที่สี่…มีความรู้เกี่ยวกับพืชและอวัยวะของสัตว์เพิ่มขึ้น ช่วยให้เอาตัวรอดในป่าได้ดีขึ้น หายาห้ามเลือดพบได้เร็วเมื่อบาดเจ็บ หรือถ้าจำเป็นก็สามารถผสมพิษทาบนอาวุธ…”
หลังจากยืนยันความเปลี่ยนแปลงเบื้องต้น ลูเมี่ยนอดนึกถึงเรื่องเหลวไหลที่ผ่านมาไม่ได้
“เราเอาชนะสัตว์ประหลาดสะพายปืนมาได้ยังไง?”
“ตอนนี้เราแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า และสัตว์ประหลาดนั่นก็อ่อนแอกว่าเราในตอนนี้ไม่มาก”
หลังจากไตร่ตรองอย่างจริงจัง ลูเมี่ยนสรุปได้สองประเด็นหลัก
“ความสามารถก็สำคัญ แต่กึ๋นก็สำคัญไม่แพ้กัน!”
“การใช้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อมให้ดี สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้อย่างมีนัยสำคัญ!”
ลูเมี่ยนครุ่นคิดอีกสักพัก แล้วเติมอีกประโยคในใจ
“สุดท้ายก็คือ ไม่ว่าจะในสถานการณ์ใด ห้ามประมาทหรือสูญเสียความเยือกเย็นเด็ดขาด…”
เขาเดินไปทางหน้าต่าง มองออกไปยังซากปรักหักพังในความฝันอีกครั้ง
ความรู้สึกกดดัน ความกลัว และความอันตรายที่ยากจะอธิบายปะทุขึ้นในใจลูเมี่ยนทันที มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หรือไม่เคยรุนแรงเท่าตอนนี้
“เอ่อ…ความเปลี่ยนแปลงที่ห้า…สัญชาตญาณในบางแง่เฉียบคมขึ้น…” ลูเมี่ยนพยักหน้าเบาๆ
เด็กหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างตัวด้วยน้ำสะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เดินกลับนอนพร้อมกับเงินติดตัว แล้วขึ้นเตียงอีกครั้ง
เขาอยากรีบกลับโลกแห่งความจริง เพื่อดูว่าพลังของ ‘นักล่า’ ในตอนนี้จะติดตัวไปด้วยหรือไม่ และมันจะลดลงหรือไม่
…
บรรยากาศกลางดึกในหมู่บ้านกอร์ตูเงียบสงบอย่างยิ่ง กลุ่มเมฆบนท้องฟ้าบดบังดวงจันทร์และแสงดาว ช่วยให้ความมืดอันลุ่มลึกยึดครองทุกสิ่ง
ลูเมี่ยนมองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้วยสีหน้าพึงพอใจ
ในโลกความจริง เขากลายเป็นผู้วิเศษ และเมื่อเทียบกับในฝัน ความสามารถไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย!
ด้วยสัญชาตญาณ ลูเมี่ยนคลายกระดุมเสื้อแล้วก้มมองหน้าอกตัวเอง
สัญลักษณ์สีดำที่คล้ายโซ่หนามค่อยๆ เลือนหายไป
“ตามมาที่โลกความจริงด้วยแฮะ…” เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่สัญลักษณ์สีดำอมเขียว ซึ่งควรจะปรากฏอยู่เหนือโซ่หนามด้วย กลับดำรงอยู่แค่ในความฝัน
ทันใดนั้น ลูเมี่ยนพลันใจสั่น จึงรีบเงยหน้า
บนต้นเอล์มไม่ไกลออกไป นกฮูกจากตำนานจอมเวทกำลังมองเด็กหนุ่มอย่างเงียบงัน
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 28 กฎ
ม่านตาสีน้ำตาลอ่อนและรูม่านตาสีดำของนกฮูกตัวนั้น คล้ายกับส่องแสงจางๆ ในความมืด ท่าทีที่มันมองลูเมี่ยน คล้ายกับเป็นการมองจากมุมสูง
ลูเมี่ยนไม่รู้สึกกลัวเหมือนสองครั้งก่อน เพียงตะโกนใส่ด้วยเสียงเข้ม
“มองอะไร?”
“ถ้ามีปัญหานักก็พูดออกมา!”
เขาไม่ได้ต้องการเป็นอริกับนกฮูกตัวนั้น เพียงกระตุ้นให้อีกฝ่ายเผยเจตนาที่แท้จริง เพราะถ้าเอาแต่บินมามองทุกคืนวัน ก็คงยากที่เขาจะสงบจิตใจ
นกฮูกยังคงเงียบ ไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่ฮูกเดียว
ผ่านไปสักหลายวินาที มันกางปีกออก บินหายไปในความมืดลึกยามราตรี
“ไอ้นกบ้า!” แม้ปากลูเมี่ยนจะด่า แต่ในใจไม่คิดประมาท
เด็กหนุ่มยังคงมองออกไปอย่างจดจ่อ พยายามแยกแยะเงามืดทั้งหมด
เขายังไม่ลืมว่า ครั้งล่าสุดที่นกฮูกมา ตนมองเห็นนาโรคา และพอตื่นเช้ามาก็ได้ยินข่าวการจากไปของเธอ
คราวนี้อาจจะเกิดเรื่องที่คล้ายกันอีกก็ได้…ลูเมี่ยนเฝ้าสังเกตอย่างรอบคอบ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติ
เขาจึงถอนใจอย่างโล่งอก รูดม่านปิดสนิท แล้วกลับไปนอนบนเตียง
ท่ามกลางความมืดมิด ลูเมี่ยนยังคงลืมตา ครุ่นคิดเกี่ยวกับก้าวต่อไป
“จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้จุดประสงค์ของนกฮูก…ทำตัวประหลาดและลึกลับซะจริง…ต้องไม่ใช่ลางดีแน่…”
“ช่างปะไร หมู่บ้านเป็นแบบนี้แล้ว เราต้องรีบพาโอลัวร์หนี…หลังจากนั้น เราไม่เชื่อว่ามันจะตามไปถึงทรีอาร์!”
“ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่มีโทรเลขตอบกลับมา ต้องหนีจากกอร์ตูก่อนเช้าวันรุ่งขึ้น…”
“ถ้ามีการตอบกลับ เรากับโอลัวร์จะออกจากหมู่บ้านอย่างเปิดเผย แต่ถ้าไม่มี…หืม…พรุ่งนี้เป็นมันมหาพรต วันถัดไปทุกคนคงฉลองกันอยู่ ไม่น่าจะสะดุดตาคนมากนัก สามารถให้โอลัวร์ไปยืมม้าน้อยจากคุณนายปัวริส โดยอ้างว่าเอาไปขี่เล่นที่ทุ่งหญ้าบนภูเขาใกล้เคียง คงไม่มีใครคาดคิดว่าเราจะหนีออกจากกอร์ตู ช่วยให้ไม่ถูกเจ้าหน้าที่เพ่งเล็ง จากนั้นค่อยใช้ถนนอันตรายเพื่อลงจากเขตภูเขา…”
“ถนนเส้นนั้นไม่ถือว่าเป็นถนนด้วยซ้ำ หลายจุดชำรุดทรุดโทรม กระทั่งคนเลี้ยงแกะก็มองว่าใช้ลงเขาไม่ได้ แต่ด้วยพลังของเราตอนนี้ การฝ่าออกไปไม่ใช่ปัญหา และโอลัวร์สามารถใช้เวทมนตร์ สามารถบินได้ระยะหนึ่ง แน่นอนว่าต้องง่ายกว่าเรา…”
“หลบเลี่ยงสายตาของผู้สืบสวนได้แน่…”
หลังจากกลายเป็น ‘นักล่า’ หลายสิ่งที่เคยทำไม่ได้ ตอนนี้เขาทำได้แล้ว ซึ่งนั่นมอบความมั่นใจแก่ลูเมี่ยนอย่างมาก ช่วยให้วางแผนได้เร็วขึ้น
จิตใจเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความแน่วแน่ จึงสงบมากขึ้น เป็นการนอนที่รู้สึกมั่นคงอย่างยิ่ง
…
เช้าวันรุ่งขึ้น ลูเมี่ยนตื่นนอนเร็ว และทำตัววุ่นวายอยู่ในครัว
เมื่อนึกถึงตัวเองที่กลายเป็นผู้วิเศษ นึกถึงการพาพี่สาวออกจากหมู่บ้านกอร์ตูที่ไม่ปกติ เด็กหนุ่มมีความสุขจนอยากจะฮัมเพลง
เมื่อโอลัวร์ลงมาถึงชั้นล่าง เธอพบสปาเกตตีสองจานวางรออยู่บนโต๊ะ
“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังจะลงมา?” หญิงสาวถามด้วยความปลื้มปีติ
ลูเมี่ยนยิ้ม
“ได้ยินเสียงจากห้องน้ำน่ะ ก็เลยเริ่มต้มเส้น”
ขณะเดียวกัน เขาคิดในใจ
พี่ก็ยังเหมือนเดิม ตื่นนอนใหม่ๆ จะมีช่วงสะลึมสะลือ คงคาดไม่ถึงสินะ
โอลัวร์พยักหน้ารับ นั่งลงข้างโต๊ะอาหารแล้วถามเหมือนกับเป็นเรื่องปกติ
“เมื่อคืนนกฮูกตัวนั้นก็มาอีกแล้วใช่ไหม”
“ใช่” ลูเมี่ยนทราบดี พี่สาวของตนคงสังเกตเห็นแล้ว เมื่อคืนมีช่วงหนึ่งที่เขาไม่ได้นอน โดยเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง
โชคยังดีที่มีนกฮูกบินมาจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงคิดคำแก้ตัวไม่ถูกเหมือนกัน
จะให้เล่าว่าตื่นเต้นเกินเหตุหลังจากเพิ่งกลายเป็นผู้วิเศษก็กระไรอยู่
ถ้าเป็นแบบนั้น คงไม่แคล้วถูกบ่นจนหูชา
อย่างไรก็ดี ลูเมี่ยนไม่คิดจะปกปิดความจริงจากพี่สาวนานเกินไปนัก เพราะมันอาจส่งผลต่อการตัดสินใจหลายๆ เรื่องของโอลัวร์
เขาคิดจะบอกความจริงในตอนที่วางแผนหนีออกจากกอร์ตูเมื่อวันมะรืน ช่วยให้เธอไม่ต้องพะวงกับการดูแลตน
เมื่อถึงตอนนั้น ภายใต้สถานการณ์ที่เร่งด่วนจนเกือบฉุกเฉิน โอลัวร์ไม่ว่างเทศนาเขาแน่
“นกฮูกประหลาด…” โอลัวร์หน้านิ่วคิ้วขมวด คล้ายกำลังสงสัย
เธอไม่เข้าใจเจตนาของนกฮูกตัวนั้น มันทำตัวราวกับว่า แค่อยากมาดูหน้าเฉยๆ
ลูเมี่ยนรีบดูดกินพาสต้า จนกระทั่งใกล้หมดจานแล้วจึงพูดกับโอลัวร์
“ถ้ามีโทรเลขตอบกลับมา เย็นนี้เราจะออกจากหมู่บ้านกอร์ตู ใช้ทางลงเขาตามปกติ”
“ถ้าไม่มีโทรเลข พรุ่งนี้พี่ไปหาคุณนายปัวริสเพื่อขอยืมม้าน้อย แล้วเราไปที่ทุ่งหญ้าบนภูเขาใกล้ๆ กัน…ฉันรู้มาว่าที่นั่นมีถนนเล็กๆ สำหรับลงเขา แต่พวกนักสืบไม่รู้เรื่องนี้แน่”
โอลัวร์ใช้นิ้วม้วนเล่นเส้นผม ครุ่นคิดอย่างรอบคอบ
ผ่านไปไม่นาน เธอยิ้มและกล่าว
“เอาสิ แผนนี้มีโอกาสสำเร็จสูง”
ตามด้วย ‘จิ๊’ ด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“เจ้าน้องชายทึ่มของฉันโตขึ้นแล้วสินะ”
ลูเมี่ยนทั้งยินดีและภูมิใจอย่างมาก
…
หลังเสร็จมื้อเช้า ลูเมี่ยนอ้างว่าจะไปดูความพร้อมของเอวาก่อนเริ่มขบวนแห่ ‘นางฟ้าใบไม้ผลิ’ แล้วเดินออกจากบ้านสองชั้นครึ่งรวมใต้ดิน ตรงไปทางร้านเหล้าคร่ำครึ
หลังจากกลายเป็นผู้วิเศษ เขากระหายที่จะเรียนรู้พื้นฐาน
และมาดามคนนั้นจะต้องเล่าให้ฟังแน่!
เมื่อเดินเข้าใกล้ร้านเหล้าคร่ำครึ ลูเมี่ยนเห็นคนคุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้
อีกฝ่ายคือปงส์ ผู้สวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายกับเสื้อโค้ตสีน้ำเงินเข้ม น้องชายของอธิการโบสถ์เบเนต์
“แค่คนเดียว?” ลูเมี่ยนหวนนึกถึงเมื่อครั้งที่ปงส์·เบเนต์พาลิ่วล้อไล่ล่าตนไปครึ่งหมู่บ้าน ทำเอาไม่อาจหุ้มยิ้มได้เลย
ด้วยพลังวิเศษใหม่แกะกล่อง เขากระหายที่จะลองใช้มัน จึงอยากหาคู่ซ้อมมานานแล้ว
“ไง…ไอ้ลูกหมา” ลูเมี่ยนทักทาย “พ่อคนนี้ยังไม่อนุญาตให้ออกจากบ้านเลย ทำไมถึงกล้าไปไหนมาไหนคนเดียว?”
เขาตั้งใจยั่วยุปงส์·เบเนต์ เพื่อให้อีกฝ่ายเริ่มโจมตีก่อนโดยไม่แผ่นหนีไป
ปงส์·เบเนต์หันมาตามเสียงและพบลูเมี่ยน
อีกฝ่ายหน้าถอดสีเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังกลับแล้ววิ่งแจ้นไปทันที
ตึกตึกตึก…
ลูเมี่ยนมองด้วยความประหลาดใจเล็กๆ ขณะอีกฝ่ายวิ่งหายไปตรงหัวมุมสี่แยก
“วิ่งเร็วชะมัด…”
“ไหงวันนี้ฉลาดขึ้นมาได้…”
ลูเมี่ยนรำพันในใจเงียบๆ
กระทั่งก่อนจะเป็นผู้วิเศษ เขาเชื่อว่าตนเอาชนะปงส์·เบเนต์ในการดวลได้แน่ แต่อีกฝ่ายก็มั่นใจในตัวเองไม่แพ้กัน
เนื่องจากไม่เคยดวลกันเลยสักครั้ง ทั้งสองฝ่ายจึงทึกทักเอาว่าตนเหนือกว่า
ใครจะไปรู้ว่าปงส์·เบเนต์ดันเผ่นหนีทันทีที่เห็นลูเมี่ยน ราวกับได้พานพบสัตว์ร้าย
มันไม่มีทางรู้แน่ว่าเรากลายเป็นผู้วิเศษเมื่อคืน…หรือว่าปงส์·เบเนต์โง่เกินไป ไม่มีสมอง แต่ได้รับสัญชาตญาณแบบสัตว์ป่ามาแทน สามารถรับรู้ถึงกลิ่นอันตราย? ลูเมี่ยนเริ่มเหยียดหยันอีกฝ่ายในใจ
เด็กหนุ่มไม่พยายามวิ่งไล่ตาม เพราะนึกเสียใจมาตั้งแต่วินาทีที่กล่าวคำ ‘ทักทาย’ ออกไป
หมู่บ้านนี้เต็มไปด้วยความผิดปกติ สถานการณ์ค่อนข้างหมิ่นเหม่ ก่อนที่จะหนีออกไปสำเร็จ สิ่งที่ควรงดเว้นคือการหาเรื่องคน!
หากตนกระทืบปงส์·เบเนต์ไป จนทำให้หลวงพ่อและลิ่วล้อเริ่มลงมือก่อนเวลา นั่นอาจกระทบกับการหนีของตนและโอลัวร์
แล้วอีกอย่าง หลวงพ่อคนนั้นไม่ธรรมดาเลย ปงส์·เบเนต์ก็อาจจะมีลับลมคมในเช่นกัน ลูเมี่ยนรู้สึกว่าหากตนต่อสู้ด้วยพลังวิเศษ อาจเท่ากับเป็นการเปิดเผยสถานะผู้วิเศษ ซึ่งนั่นจะชักนำปัญหาเข้าบ้าน
“เพิ่งกลายเป็นผู้วิเศษแท้ๆ …ดันคิดว่าตัวเองเก่งเกินไป มั่นใจเกินไป จนควบตัวเองไม่อยู่…” ลูเมี่ยนทบทวนตัวเองอย่างเข้มงวด แล้วเดินเข้าไปในร้านเหล้าคร่ำครึ
ทีแรกคิดจะตรงขึ้นชั้นสองทันที แต่เห็นว่ามาดามคนนั้นกำลังนั่งอยู่ตรงมุมห้อง
วันนี้เธอมาในชุดกระโปรงยาวสีเทาประดับไข่มุก พร้อมด้วยหมวกสตรีสีอ่อน เบื้องหน้าไม่มีจานอาหารวาง
“กินมื้อเช้าหรือยัง” ลูเมี่ยนเดินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้าม
“ยังเลย” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ “วันนี้มีนัด กำลังรอเจ้าหล่อนอยู่”
เจ้าหล่อน? ไม่ใช่เราหรอกหรือ…ลูเมี่ยนมองไปรอบๆ แต่นอกจากเจ้าของร้านเหล้าก็ไม่เห็นใครอีก
เขาหันกลับไปมองมาดาม แล้วกล่าวอย่างจริงใจ
“ฉันเป็น ‘นักล่า’ แล้ว”
คุณควรทำตามสัญญา และสอนความรู้พื้นฐานให้กับฉัน
หญิงสาวดูไม่แปลกใจ เพียงยิ้มเล็กๆ และกล่าว
“สภาพก็ดูดีมาก”
เธอเว้นวรรคชั่วขณะ ก่อนจะพูดด้วยเสียงลอยๆ
“สิ่งที่เธอต้องเรียนรู้ในตอนนี้ คือกฎสองข้อและหนึ่งวิธีการ”
ยังกับการเรียนฟิสิกส์…ลูเมี่ยนไม่กล้าพูดความในใจ
มาดามคนนั้นเล่าต่อ
“สำหรับผู้วิเศษส่วนใหญ่ ความรู้เหล่านี้มีค่าอย่างยิ่ง ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งที่มีก็ยอม แต่สำหรับเธอ ด้วยการจัดเตรียมของโชคชะตา ฉันจะยอมเล่าฟรีๆ”
ของฟรีมักแพงที่สุด…เราจะต้องจ่ายอะไรเป็นค่าตอบแทนเนี่ย…ลูเมี่ยนรู้สึกหนักอกหนักใจโดยไม่รู้ตัว
หลังจากได้เป็น ‘นักล่า’ สัญชาตญาณและการสังเกตของเด็กหนุ่มเฉียบคมขึ้นมาก จึงสัมผัสถึงอารมณ์พิเศษในแววตาของมาดามฝั่งตรงข้ามได้ชัดเจนแตกต่างจากที่ผ่านมา แต่ก็ยังบอกไม่ได้อยู่ดีว่าเป็นอารมณ์ใด
มาดามคนนั้นขยับหลังตั้งตรง
“แหล่งกำเนิดพลังวิเศษทั้งหมด สามารถย้อนรอยกลับไปหา ‘พระผู้สร้างต้นกำเนิด’ …เธอเป็นผู้ศรัทธาสุริยันเจิดจรัส ควรจะทราบดีว่าพระเนตรของพระผู้สร้างต้นกำเนิด ในภายหลังได้กลายเป็นดวงอาทิตย์”
“รู้สิ” ลูเมี่ยนเคยฟังคำเทศนาในโบสถ์
“นั่นเป็นการอธิบายในเชิงสัญลักษณ์” มาดามอธิบายง่ายๆ “โดยทั่วไป พระผู้สร้างต้นกำเนิดคือผู้สร้างโลกนี้ขึ้นมา อีกทั้งยังสร้างเทพหลายองค์ จนสุดท้ายก็ร่วงหล่น กลายเป็นตะกอนพลังในเส้นทางต่างๆ”
“เพราะงั้นถึงได้เรียกว่า ‘เส้นทางแห่งเทพ’ ใช่ไหม” ลูเมี่ยนเริ่มเข้าใจมากขึ้น
หญิงสาวผงกหัวเบาๆ
“ถูกต้อง ลำดับ 0 ของแต่ละเส้นทางเทียบได้กับเทพ ตัวอย่างเช่น เส้นทางของ ‘นักขับขาน’ ลำดับ 0 มีชื่อว่า ‘สุริยัน’ ซึ่งก็คือองค์สุริยันเจิดจรัสที่เธอศรัทธา”
ทุกเส้นทางผู้วิเศษ ปลายทางคือการเป็นเทพ? ลูเมี่ยนพลันตะลึงงัน
ขณะเดียวกันก็รู้สึกดีใจปนหวาดกลัวอย่างไร้เหตุผล
ถ้าตนคือผู้ศรัทธาสุดโต่งของสุริยันเจิดจรัส ตอนนี้คงนึกตำหนิมาดามฝั่งตรงข้ามที่พูดจาลบหลู่พระองค์ แต่เขาไม่ใช่ เพียงศรัทธาตามกระแส มีศาสนาหรือไม่มีก็ได้
จึงถามต่อไป
“ลำดับ 0 ของเส้นทางนักล่าชื่อว่าอะไร? รวมถึงเส้นทางผู้ส่องความลับด้วย”
“ฉันเคยบอกไปแล้วนะ… ‘นักบวชสีชาด’ ไงล่ะ ตอนนี้ตำแหน่งยังว่างอยู่” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้า “ลำดับ 0 ของ ‘ผู้ส่องความลับ’ คือ ‘นักสิทธิ์’ ตอนนี้ถูกเทพมารยึดครองอยู่ เราเรียกพระองค์ว่า ‘ปราชญ์เร้นลับ’ รักที่จะมอบความรู้ให้กับผู้วิเศษบนเส้นทางเดียวกัน หรือในทางสากลเรียกว่า ‘ปัญญาไล่ล่าคน’ …ปัญหาที่พี่สาวของเธอต้องเผชิญ ส่วนใหญ่เกิดจากปราชญ์เร้นลับ”
“อย่างนี้นี่เอง…” ลูเมี่ยนเริ่มไม่พอใจปราชญ์เร้นลับ
มาดามกลับสู่หัวข้อหลัก
“เนื่องจากตะกอนพลังทั้งหมดมาจากพระผู้สร้างต้นกำเนิด มันจึงไม่มีวันสลายไป และไม่มีการเพิ่มจำนวน แต่จะเปลี่ยนจากรูปแบบหนึ่งไปสู่อีกรูปแบบหนึ่ง จากวัตถุหนึ่งไปสู่วัตถุหนึ่ง”
“สิ่งนี้เรียกว่า ‘กฎความถาวรของตะกอนพลัง’”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 29 วิธีการ
ลูเมี่ยนเชื่อมโยงเข้ากับความรู้ทางฟิสิกส์ที่ได้ร่ำเรียนมา จึงนึกถึงกฎข้อหนึ่ง
“ทำไมถึงไม่เรียกว่ากฎการอนุรักษ์ล่ะ?”
“นั่นเป็นกฎอีกข้อหนึ่ง แต่ตอนนี้เธอยังไม่จำเป็นต้องเข้าใจ” มาดามผงกศีรษะเป็นนัยชมเชย “อันที่จริงมันก็คล้ายกับกฎความถาวร แต่เพิ่มเงื่อนไขและคำอธิบายอย่างเฉพาะเจาะจงเข้ามา”
อย่างนี้นี่เอง…ลูเมี่ยนไตร่ตรองสักพัก แล้วพูดอย่างรอบคอบ
“ตามกฎความถาวร…ถ้าฉันอยากได้ตะกอนพลัง นอกจากการล่าสัตว์ประหลาดให้ตรงสาย ยังสามารถเพ่งเล็งผู้วิเศษที่ตรงสายได้ด้วยใช่ไหม?”
เนื่องจากตะกอนพลังไม่มีวันสูญหาย เมื่อผู้วิเศษตายไป ย่อมต้องมีตะกอนพลังเหลืออยู่ในศพ
มาดามทำหน้าหลากอารมณ์
“หัวไวดีนี่”
“ดังนั้น กฎนี้จึงไม่เหมาะที่จะนำไปถ่ายทอดให้ผู้วิเศษส่วนใหญ่ เพราะจะนำไปสู่การฆ่าฟันกันเอง ทำให้ผู้วิเศษหวาดระแวงซึ่งกันและกัน”
“ถึงไม่มีกฎนี้ มนุษย์ก็ฆ่าฟันกันอยู่ดี” ลูเมี่ยนแสดงความเห็นผ่านๆ “ในโลกความจริง ความระแวง การกลั่นแกล้ง และฆ่ากันเองก็ไม่เห็นจะลดลงเลย”
มาดามตอบอย่างสนใจ
“แต่อย่างน้อยก็ยังมีความอบอุ่น ยังมีแสงสว่างของมนุษยชาติอยู่”
ลูเมี่ยนคิดต่อไปอีกสักพัก
“ถ้ามองในมุมกลับ กฎนี้ควรกลายเป็นสามัญสำนึกของผู้วิเศษทุกคนมากกว่า… ผู้ที่อ่อนแอจะได้เตรียมตัวล่วงหน้า ไม่ต้องตกเป็นเหยื่อของคนกลุ่มน้อยที่รู้กฎ”
มาดามผงกหัวรับ
“ก็มีเหตุผล”
“ในความเป็นจริง ผู้วิเศษต่อสู้กันเองค่อนข้างบ่อย คนที่เคยผ่านความเป็นความตาย ส่วนใหญ่พอจะเดาออกกันอยู่แล้ว”
หญิงสาวหันมาแล้วพูด
“กฎข้อที่สองก็คือ กฎการรวมตัวของตะกอนพลัง”
“การรวมตัว…” ลูเมี่ยนรู้สึกว่าตรงนี้เข้าใจได้ยาก
เขาไม่สามารถอนุมานได้จากเนื้อหาก่อนหน้า
สีหน้าแววตาของมาดามเริ่มจริงจังมากขึ้น
“ในฐานะผู้สร้างโลก แม้พระผู้สร้างต้นกำเนิดจะแตกตัวเป็นตะกอนพลังหลายๆ เส้นทาง แต่มิได้หมายความว่าอิทธิพลของพระองค์หมดสิ้นไป จิตของพระองค์ยังกระจายอยู่ในตะกอนพลังต่างๆ โดยไม่ดับสูญ เว้นแต่โลกนี้จะสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์”
“จิตที่ใกล้เคียงกับตราประทับเหล่านั้น พวกมันมีสัญชาตญาณการ ‘กลับไปรวมตัว’ เพื่อปลุกพระผู้สร้างต้นกำเนิดให้คืนชีพ”
“กล่าวคือ เมื่อกลายเป็นผู้วิเศษ เธอจะพบเจอผู้วิเศษคนอื่นๆ ได้บ่อยขึ้น และจะง่ายยิ่งขึ้นถ้าเป็นผู้วิเศษในเส้นทางเดียวกันหรือใกล้เคียง นี่คือการรวมตัวผ่านโชคชะตา ยิ่งอยู่ในลำดับสูง สถานการณ์ก็จะยิ่งชัดเจน”
ฟังประโยคดังกล่าวจบ ลูเมี่ยนเต็มไปด้วยคำถาม แต่ไม่อาจถามทั้งหมดในคราวเดียว จึงเริ่มจากประเด็นสำคัญที่สุดก่อน
“ถ้าอิงจากกฎความถาวรของตะกอนพลัง… เราสามารถสรุปได้ว่า การรวมตัวที่ว่า มีจุดประสงค์เพื่อฆ่าฟันกันเอง?”
มาดามทำหน้าชื่นชมอีกครั้ง
“เธอหัวไวในเรื่องนี้จริงๆ”
“อาจยังไม่เป็นไรในลำดับต่ำ แต่เมื่อขึ้นไปถึงระดับครึ่งเทพ โดยเฉพาะหลังจากเป็นเทวทูต เธอต้องหาวิธีลดหรือหลีกผลกระทบที่เกิดจากการรวมตัว”
“ครึ่งเทพ… เทวทูต?” แม้ลูเมี่ยนจะทราบแล้วว่า แต่ละลำดับสามารถกลายเป็นเทพแท้จริงในได้ตอนสุดท้าย แต่เมื่อได้ยินสองคำดังกล่าว เขาเริ่มประหลาดใจและสนใจ
มาดามเล่าต่อแบบผ่านๆ
“ครึ่งเทพคือคำย่อของ ‘ครึ่งเทพครึ่งมนุษย์’ นับรวมตั้งแต่ผู้วิเศษลำดับ 4 ไปถึง 1”
“ในกลุ่มนี้ ลำดับ 4 และ 3 จะเรียกว่า ‘นักบุญ’ ลำดับ 2 และ 1 จะเรียกว่า ‘เทวทูต’ และยังมีชื่อเรียกอื่นๆ อีกในลำดับที่สูงกว่า แต่เธอยังไม่จำเป็นต้องรู้ในตอนนี้”
นักบุญ… เทวทูต… ลูเมี่ยนเชื่อมโยงไปถึงนักบุญและเทวทูตประจำมุขมณฑล
พวกนั้นมีอยู่จริง?
องคาพยพนักบุญ คือซากศพของนักบุญที่มีตะกอนพลังเหลืออยู่?
ลูเมี่ยนรู้สึกกลัวขึ้นมา แต่ยังถามต่อไป
“ทุกตะกอนพลังล้วนมีตราประทับทางจิตของพระผู้สร้างต้นกำเนิด…ยิ่งลำดับสูงก็ยิ่งรุนแรง?”
“แล้วคนที่กินโอสถจะไม่ได้รับผลข้างเคียงเอาหรือ?”
มาดามผงกศีรษะพร้อมกับยิ้ม
“หากไม่ได้รับ พวกเขาคงไม่พูดกันว่า ทางเดินนี้เต็มไปด้วยอันตรายและความบ้าคลั่ง”
“นี่คือหนึ่งในสาเหตุหลักที่การดื่มโอสถอาจนำไปสู่ภาวะคลุ้มคลั่ง”
“เอ่อ…ภาวะคลุ้มคลั่งหมายถึง การสูญเสียความสามารถในการควบคุมพลังและจิตใจ กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัว”
“ยังมีสาเหตุอื่นๆ ด้วยหรือ?” ลูเมี่ยนถามต่อ
มาดาม ‘อืม’ ในลำคอ
“สาเหตุแรก จิตของเจ้าของตะกอนพลังคนก่อนที่ยังหลงเหลือ ความรุนแรงจะแปรผันตามลำดับ อา…ความแน่วแน่และความบ้าคลั่งก่อนตายก็มีส่วนด้วยเหมือนกัน…สาเหตุที่สอง การกินโอสถผิดลำดับหรือผิดวิธี จนร่างกายเกิดความขัดแย้งอย่างรุนแรง…สาเหตุที่สาม การฉวยโอกาสของตัวตนลึกลับบางพระองค์ ยกตัวอย่างเช่น ทุกครั้งที่เส้นทาง ‘ผู้ส่องความลับ’ ดื่มโอสถ ผู้วิเศษจะถูกบังคับให้รับการถ่ายทอดความรู้จาก ‘ปราชญ์เร้นลับ’ หนึ่งครั้ง”
จะเหมือนกับเสียงที่เราได้ยินหลังจากดื่มโอสถ ‘นักล่า’ ไหมนะ…ลูเมี่ยนครุ่นคิด แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา ปิดท้ายด้วยการสรุป
“นั่นเป็นผลกระทบจากตัวตนใด?”
วินาทีถัดมา เขาพบว่าสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปเล็กน้อยในทางที่แปลก
เธอกล่าวอย่างจริงจัง
“สำหรับบางตัวตน เพียงเธอรับรู้ถึงการมีอยู่ของพระองค์ ก็อาจถูกกัดกร่อนจนคลุ้มคลั่งได้เลย”
“น่าเสียดาย เจ้าของเสียงดังกล่าวคือหนึ่งในตัวตนเหล่านั้น เธอยังขาดคุณสมบัติที่จะได้ทราบชื่อของพระองค์”
น่ากลัวขนาดนั้นเชียว? เทพลำดับ 0? แต่เรากับคนส่วนใหญ่ในอินทิสต่างก็รู้จัก ‘สุริยันเจิดจรัส’ กับ ‘เทพจักรกลไอน้ำ’ เป็นอย่างดีโดยไม่เกิดปัญหาใด…หรือว่ามีข้อแตกต่างระหว่างเทพแท้จริงกับเทพมาร? ไม่สิ เธอเพิ่งเอ่ยชื่อของ ‘ปราชญ์เร้นลับ’ ไปเมื่อครู่เอง ซึ่งก็เป็นหนึ่งในเทพมารลำดับ 0… หรือว่าจริงๆ แล้วเธอไม่รู้จักตัวตนลึกลับพระองค์นั้น จึงเลือกใช้คำพูดคลุมเครือเพื่อกลบเกลื่อน? ลูเมี่ยนคิดหลากหลายอย่าง
แต่คำนึงจากสถานะของตน เขาตัดสินใจไม่พูดออกไป เพียงเปลี่ยนไปถามศัพท์ที่น่าสนใจอื่นๆ
“เส้นทางใกล้เคียงคืออะไร?”
สีหน้าของมาดามกลับมาเป็นปกติ
“โดยทั่วไปแล้ว เมื่อเลือกเส้นทางหนึ่งและดื่มโอสถเข้าไป เราจะต้องเดินไปบนเส้นทางดังกล่าวทีละขั้น มิฉะนั้นจะนำไปสู่การคลุ้มคลั่ง หรืออย่างน้อยก็กึ่งคลุ้มคลั่ง แต่ก็มีข้อยกเว้น ทุกเส้นทางจะมีเส้นทางใกล้เคียงอย่างน้อยหนึ่ง เราสามารถย้ายไปยังเส้นทางใกล้เคียงได้ในลำดับที่เฉพาะเจาะจง เช่นลำดับ 4 ซึ่งเป็นเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์กับครึ่งเทพ”
“เส้นทางใกล้เคียงของ ‘นักล่า’ คือ ‘นักลอบสังหาร’”
นักลอบสังหาร… ฟังดูมีระดับกว่า ‘นักล่า’ อีกแฮะ… ลูเมี่ยนถามอย่างสนใจ
“แล้วเส้นทางใกล้เคียงของ ‘ผู้ส่องความลับ’ คืออะไร?”
“ถ้าย้ายไปเส้นทางใกล้เคียง ก็จะไม่ได้รับผลกระทบจากปราชญ์เร้นลับแล้วใช่ไหม?”
“เส้นทาง ‘นักปราชญ์’ … ลำดับ 0 ตอนนี้คือเทพจักรกลไอน้ำ” มาดามตอบด้วยน้ำเสียงสงบ “หลังจากที่ย้ายไป ผู้วิเศษจะยังได้รับผลกระทบจากปราชญ์เร้นลับอยู่ เพียงแต่จะบรรเทาลงมาก เนื่องจากตะกอนพลังที่เกี่ยวข้องกับเส้นทางเก่ายังอยู่ เว้นเสียแต่จะหาทางขจัดออกไปได้”
“ขจัดออกไปยังไง?” ลูเมี่ยนคาดไม่ถึงว่าจะมีวิธีนี้
“วิธีที่ง่ายที่สุดคือการมีลูก มีโอกาสสูงที่ตะกอนพลังจะส่งต่อผ่านกรรมพันธุ์” มาดามตอบไม่เวิ่นเว้อ “หรืออาจพึ่งพาพลังวิเศษบางชนิดของบางเส้นทาง…แต่ก็มีความเสี่ยงและสิ่งที่ต้องแลกมา”
ลูเมี่ยนพยักหน้ารับแล้วถามเรื่องอื่น
“การย้ายเส้นทางต้องทำในลำดับเฉพาะเท่านั้นหรือ”
การเลื่อนไปถึงลำดับ 4 และกลายเป็นครึ่งเทพ ฟังดูห่างไกลความเป็นจริงเหลือเกิน
มาดามจ้องหน้าเด็กหนุ่ม
“ในทางทฤษฎี เราสามารถย้ายไปยังเส้นทางใกล้เคียงในลำดับต่ำกว่านั้นได้ แต่ก็เพิ่มความเสี่ยงที่จะคลุ้มคลั่ง… ถ้าชีวิตไม่ได้อับจนหนทางขนาดนั้น ขอแนะนำว่าอย่างเสี่ยงดวงจะดีกว่า”
หญิงสาวเว้นวรรค
“อธิบายสองกฎเสร็จแล้ว ถัดไปคือวิธีการ”
“นี่คือหนึ่งในความรู้ที่สำคัญที่สุดของโลกศาสตร์เร้นลับ”
สำคัญที่สุด? ลูเมี่ยนตั้งสติ เตรียมฟังด้วยใจจดจ่อ
มาดามเข้าเรื่อง
“ชื่อของมันคือ ‘การสวมบทบาท’”
“เป็นวิธีที่ช่วยในการย่อยโอสถ และเมื่อโอสถถูกย่อย ในตอนที่กินโอสถลำดับถัดไป โอกาสคลุ้มคลั่งจะลดลงมาก”
ไม่แปลกใจว่าทำไมถึงห้ามดื่มโอสถลำดับ 9 วันนี้ และดื่มลำดับ 8 ต่อพรุ่งนี้ทันที…ต้องใช้ ‘การสวมบทบาท’ เพื่อย่อยโอสถของลำดับก่อนหน้า…ลูเมี่ยนเข้าใจแจ่มแจ้ง
เด็กหนุ่มไม่ขัดจังหวะ เพียงตั้งใจฟังคำอธิบายของอีกฝ่าย
“จงจำเอาไว้ มันคือการย่อย มิใช่การควบคุม”
“ถ้าถามว่าการสวมบทบาทคืออะไร…มันคือการทำตัวเป็นนักแสดง ที่แสดงตามชื่อของโอสถในลำดับนั้นอย่างสมจริง เพื่อปรับสมดุลระหว่างตัวเธอกับตราประทับทางจิตที่หลงเหลือในตะกอนพลัง เพื่อให้ถูกยอมรับ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาแฝง และเพื่อผสานตะกอนพลังให้เป็นหนึ่งเดียวกับเธอ”
“หรือก็คือ ฉันต้องแสดงเป็น ‘นักล่า’ …ต้องออกไปล่าสัตว์บนภูเขาทุกวัน?” ลูเมี่ยนเข้าสู่โหมดเด็กเรียน
มาดามส่ายหน้า
“นั่นเป็นเพียงการสวมบทบาทผิวเผิน นอกจากต้องเข้าใจความหมายของชื่อโอสถ เรายังต้องวิเคราะห์ความหมายแฝงด้วย ยกตัวอย่างเช่น เมืองก็ถือเป็นป่า ทุกคนเป็นได้ทั้งเหยื่อและนักล่า”
ถ้าเป็นเรื่องนี้ล่ะก็ เราคุ้นเคยดี…ลูเมี่ยนเข้าใจความหมายแฝงของ ‘นักล่า’ มานานแล้ว
จากสมัยที่เคยใช้ชีวิตเร่ร่อน
“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าโอสถย่อยเสร็จ และพร้อมเลื่อนไปลำดับถัดไป?” เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะถามต่อ
มาดามยิ้ม
“เมื่อโอสถถูกย่อยอย่างสมบูรณ์ เธอจะรู้ได้ด้วยตัวเอง”
งั้นหรือ…ลูเมี่ยนไม่ถามซอกแซกในเรื่องเดิม
“ใครเป็นคนตั้งชื่อโอสถพวกนี้?”
เหตุใดการสวมบทบาทตามชื่อ ถึงช่วยย่อยโอสถได้?
สีหน้ามาดามเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“ชื่อโอสถครั้งแรกสุด เกิดจากมรดกที่หลงเหลือจาก ‘การแยกตัว’ ของพระผู้สร้างต้นกำเนิด นั่นคือแผ่นศิลาที่เต็มไปด้วยความรู้เชิงศาสตร์เร้นลับ”
“เนื่องจากเกี่ยวข้องกับความลับในการเป็นเทพ มันจึงถูกเรียกว่า ‘ศิลาเย้ยเทพ’”
“ในยุคโบราณ ซึ่งก็คือช่วงปลายยุคสมัยที่สองและสาม เทพผู้ปรีชาสามารถระดับทัดเทียมกับพระผู้สร้างต้นกำเนิดได้ถือกำเนิด พระองค์เป็นที่รู้จักในนาม ‘เทพสุริยันบรรพกาล’ เมื่อพระองค์ร่วงหล่น องคาพยพของพระองค์กลายเป็นศิลาเย้ยเทพแผ่นที่สอง ชื่อและสูตรโอสถ ณ ปัจจุบันทั้งหมดมาจากศิลาแผ่นนั้น”
ประวัติศาสตร์ในยุคสมัยที่สองและสามที่เราเคยเรียน ไม่ใช่แบบนี้สักหน่อย… ลูเมี่ยนรำพันในใจ
มาดามยังคงเล่าต่อ
“ระหว่างที่จักรพรรดิโรซายล์ยังมีชีวิต ท่านได้สร้างไพ่เย้ยเทพโดยเลียนแบบไพ่ทาโรต์สำรับใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยยี่สิบสองใบ แต่ละใบแทนหนึ่งเส้นทางสู่การเป็นเทพ”
“จักรพรรดิโรซายล์ก็เป็นผู้วิเศษเหมือนกัน?” ลูเมี่ยนทำหน้าตกตะลึง
ในฐานะชาวบ้านธรรมดาของอินทิส เขารู้สึกเคารพนับถือจักรพรรดิโรซายล์อย่างไม่อาจปฏิเสธ
“แล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก?” มาดามหัวเราะเบาๆ
ลูเมี่ยนถามต่อ
“เขาแข็งแกร่งไหม?”
“ใกล้เคียงเทพ” มาดามตอบสั้นๆ
ขนาดนั้นเชียว…? แง่หนึ่งลูเมี่ยนประหลาดใจ แต่อีกแง่ก็มองว่าสมเหตุสมผล
เด็กหนุ่มครุ่นคิดสักพักแล้วถามต่อ
“ถ้างั้นก็หมายความว่า ไดอารีที่จักรพรรดิโรซายล์ทิ้งไว้ก็ต้องมีค่ามากน่ะสิ?”
มาดามผงกศีรษะ
“ใช่ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่อ่านอักษรประหลาดเหล่านั้นออก”
ดูเหมือนโอลัวร์จะมีไดอารีฉบับคัดลอกอยู่ และพี่ก็ทำตัวเหมือนอ่านออก… หรือว่าพลังบางส่วนของพี่มาจากสิ่งนี้? ลูเมี่ยนจมอยู่ในห้วงความคิด
............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 30 เริ่มเทศกาลมหาพรต
มาดามเอียงคอเล็กๆ ตามองออกไปนอกหน้าต่างร้านเหล้าคร่ำครึ
“ใกล้จะได้เวลาแล้ว ฉันขอเล่าเกร็ดความรู้พื้นฐานส่งท้ายก็แล้วกัน”
“อ้างอิงจากกฎความถาวรของตะกอนพลัง เราได้ทราบว่า คนที่ผสานเข้ากับตะกอนพลังจะกลายเป็นผู้วิเศษ สัตว์ที่รวมกับตะกอนพลังจะกลายเป็นสัตว์วิเศษ เช่นนั้นแล้ว วัตถุที่รวมกับตะกอนพลังจะกลายเป็นอะไร?”
โดยไม่เปิดโอกาสให้ลูเมี่ยนตอบ เธอเฉลยทันที
“มันเรียกว่าสมบัติวิเศษ”
“เนื่องจากวัตถุไม่มีความคิด จิตใจ หรือความสามารถในควบคุมตัวเอง เมื่อผนวกเข้ากับปัจจัยแวดล้อมอื่นๆ หากวัตถุไปรวมกับตะกอนพลัง นอกจากจะแสดงพลังวิเศษออกมา มันยังจะนำมาซึ่งผลข้างเคียงที่รุนแรง ศาสนจักรใหญ่ๆ มักผนึกพวกมันเอาไว้ และใช้วิธีที่เหมาะสมเพื่อเปิดผนึกในยามจำเป็นต้องใช้งาน”
“นั่นทำให้สมบัติวิเศษบางชิ้นถูกเรียกว่า ‘สมบัติปิดผนึก’”
“สมบัติวิเศษที่เคยถูกศาสนจักรใหญ่ปิดผนึกจะมีรหัสเรียกเฉพาะตัว แบ่งออกเป็นสี่ระดับได้แต่ 3, 2, 1 และ 0 ยิ่งตัวเลขหน้าสุดน้อย ความอันตรายก็ยิ่งมาก…สมบัติปิดผนึกระดับ 1 กับ 0 จะมีจำนวนน้อยและเต็มไปด้วยอันตราย รหัสของพวกมันเป็นที่ยอมรับของศาสนจักรใหญ่ และตัวเลขจะไม่ซ้ำกัน”
“สมบัติปิดผนึกระดับ 0…” ลูเมี่ยนพึมพำเสียงเบา
เขายังหมกมุ่นอยู่กับข้อเท็จจริงที่ว่า ลำดับ 0 ทัดเทียมกับเทพ จึงนำไปสู่การคิดต่อยอด และเริ่มสอบถาม
“สมบัติปิดผนึกเหล่านี้…เกิดจากเทพที่ร่วงหล่นไปแล้ว หรือไม่ก็เทพมารที่ถูกกำจัด?”
จากข้อเท็จจริงที่ว่า ทั้ง 22 เส้นทางล้วนมีลำดับ 0 ได้ทั้งหมด จำนวนเทพในปัจจุบันจึงยังดูขาดแคลนไปมาก
แน่นอน ลูเมี่ยนยอมรับว่า นี่อาจเป็นเพราะตนไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับเทพมาร หรือการดำรงอยู่อันลึกลับอื่นๆ มากนัก
“ไม่ทั้งหมด” มาดามครุ่นคิดแล้วตอบ “ส่วนใหญ่เป็นของเทวทูต…การสังหารเทพไม่ง่ายนักหรอกนะ”
ลูเมี่ยนพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว…ฉันจะไม่ประมาทสิ่งของแปลกๆ ในมือคนอื่น”
มาดามเสริมเพิ่ม
“เธอไม่ควรประมาทผลข้างเคียงของสมบัติปิดผนึกเช่นกัน ในอนาคตอาจได้ครอบครองมันสักชิ้นสองชิ้น”
“แล้วก็…ในศาสตร์เร้นลับยังมีวัตถุอยู่อีกประเภทหนึ่ง นั่นคือ ‘วัตถุวิเศษ’ สร้างโดยผู้วิเศษในบางลำดับ ด้วยความสามารถและพลังวิญญาณของตัวเอง หรือไม่ก็ขอความช่วยเหลือจากโลกวิญญาณหรือเทพบางองค์ วัตถุเหล่านี้ไม่มีตะกอนพลังแฝงอยู่ แต่มีพลังวิเศษในระดับหนึ่ง ฤทธิ์ของพวกมันจะเสื่อมไปตามกาลเวลา เช่นยันต์และยา ซึ่งสามารถใช้ได้แค่ครั้งเดียว”
“เมื่อเทียบกันแล้ว ‘อาวุธวิเศษ’ จะเสถียรกว่า บางชิ้นสามารถใช้งานได้นานหลายปี”
“ในฐานะนักล่า ก่อนจะไปถึงลำดับ 7 เธอยังขาดพลังในการปราบสิ่งมีชีวิตประเภทวิญญาณหรือภูตผี หลังจากนี้ถ้ามีโอกาส ควรพิจารณาเลือกใช้สมบัติปิดผนึกหรือวัตถุวิเศษให้เหมาะสม”
ลูเมี่ยนฟังอย่างตั้งใจ และถามอย่างสงสัย
“โลกวิญญาณ?”
เขาเคยเห็นคำนี้ในนิตยสาร ‘ผ้าคลุมหน้าอำพราง’ แต่ไม่ได้รับคำอธิบายที่มากพอ
มาดามพูดเร็วขึ้นเล็กน้อย
“จากมุมมองของศาสตร์เร้นลับ โลกนี้แบ่งออกเป็นสามส่วน คือโลกความจริง โลกวิญญาณ และโลกดารา ส่วนอื่นๆ ล้วนเกาะติดอยู่กับหนึ่งในสามโลกนี้ ตัวอย่างเช่น โลกแห่งความตาย”
“คงไม่ต้องอธิบายโลกความจริงมากนัก เธอเข้าใจดีอยู่แล้ว โลกวิญญาณคือโลกที่เต็มไปด้วยวิญญาณ ที่นั่นมีแนวคิดหลายอย่างแตกต่างจากโลกความจริง เธอจะค่อยๆ เรียนรู้เกี่ยวกับมันเอง ส่วนโลกดารานั้น เดิมทีหมายถึงโลกเทพ แต่ตอนนี้ต้องรวมท้องฟ้าทั้งหมดเข้าไปด้วย”
ลูเมี่ยนแค่ถามโดยไม่คิดอะไร พอได้คำตอบเบื้องต้นจึงกลับมายังหัวข้อหลัก
“นักล่าสามารถสร้างวัตถุวิเศษได้เองไหม”
เขารู้สึกว่า ‘จอมเวท’ น่าจะทำได้
มาดามส่ายหัว แล้วกล่าว
“ด้วยลำดับแล้ว นักล่าสร้างเองไม่ได้ แต่ด้วยพลังวิญญาณที่เพิ่มขึ้น เธอสามารถศึกษาเกี่ยวกับพิธีกรรมเวทมนตร์ เพื่อขอพรจากเทพหรือตัวตนลึกลับ โดยอาศัยการตอบสนองของพระองค์เพื่อสร้างยันต์ อาวุธวิเศษ และวัตถุวิเศษ”
“แต่ขอเตือนเอาไว้ว่า…ตัวตนลึกลับส่วนมากอันตรายอย่างยิ่ง ไม่ควรไปลองขอพรส่งเดช เพราะการตายอาจไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด ส่วนเจ็ดเทพในจารีตจะไม่ตอบสนองเธอ เว้นแต่จะเข้าสังกัดศาสนจักรสักแห่ง และลงทะเบียนเป็นผู้วิเศษทางการ”
“สรุปก็คือ นักล่าสร้างวัตถุวิเศษเองไม่ได้…” ลูเมี่ยนดูผิดหวัง
มาดามยิ้ม
“ก็ไม่เชิง ในทางหนึ่ง เธอสามารถใช้เลือดหรือน้ำลายของสัตว์วิเศษในการสร้างอาวุธพิษร้ายแรง สิ่งนี้สามารถมองเป็นอาวุธวิเศษได้เช่นกัน ส่วนอีกทางหนึ่ง หลังจากที่เธอไขปริศนาความฝันได้ ฉันจะบอกพระนามอันทรงเกียรติของตัวตนอันยิ่งใหญ่ เพื่อให้เธอสามารถขอพรจากพระองค์”
ตัวตนอันยิ่งใหญ่? นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใช้คำว่า ‘ยิ่งใหญ่’ ต่อท้ายใคร ก่อนหน้านี้ไม่แม้แต่จะนำมาใช้กับสุริยันเจิดจรัสหรือปราชญ์เร้นลับ…ใครกันนะ? การขอพรจากพระองค์จะไม่อันตราย? แววตาลูเมี่ยนแฝงไว้ด้วยความประหลาดใจปนสงสัย
ยิ่งได้ฟังมากเท่าไร เด็กหนุ่มก็ยิ่งตระหนักว่าตนอ่อนหัดในศาสตร์เร้นลับมากเท่านั้น
ลูเมี่ยน ‘อา’ ด้วยเสียงทำนองว่าถามไปงั้นๆ พลางกล่าวหยั่งเชิงแบบไม่มีอะไรจะเสีย
“ลำดับที่ 8 ของนักล่าคืออะไร…ลำดับ 7 ด้วย?”
มาดามตอบผ่านๆ
“ลำดับ 8 คือ ‘นักยั่วยุ’ ส่วนลำดับ 7 คือ ‘นักวางเพลิง’”
“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน”
หญิงสาวลุกขึ้นยืน เดินไปยังทางขึ้นชั้นสอง
ไม่นานก็หยุดแล้วหันกลับมาพูด
“เกือบลืมเตือน…”
“จงจำไว้ให้ดี ว่าเธอแค่สวมบทบาทเท่านั้น”
แค่สวมบทบาท…ลูเมี่ยนเคี้ยวคำด้วยสีหน้าเคร่งขรึม และถามหลังจากครุ่นคิด
“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันเชื่อว่าบทบาทนั้นคือตัวเองจริงๆ ?”
“เธอจะสูญเสียความเป็นตัวเองไปเรื่อยๆ …จนกระทั่ง…” มาดามยิ้มแล้วหยุดพูด
หญิงสาวหันกลับ เดินไปที่บันได แล้วก็ลับสายตาไป
พูดไม่จบคำอีกแล้ว…ลูเมี่ยนรำพันไร้เสียง
แต่เขาสัมผัสได้ หากหลงลืมว่าตัวเองแค่สวมบทบาท ผลที่ตามมาจะต้องร้ายแรงมากแน่นอน
ลูเมี่ยนไม่รีบร้อนออกจากร้านเหล้าคร่ำครึ นั่งเงียบๆ ตรงมุมห้อง ระลึกถึงทุกคำที่มาดามสอนสั่ง เพื่อไม่ให้ลืมเลือนไปจากความทรงจำ
ยิ่งเด็กหนุ่มครุ่นคิด ก็ยิ่งเข้าใจถึงความสำคัญของ ‘สองกฎกับหนึ่งวิธีการ’
“สิ่งเหล่านี้เปรียบดังเสาเข็มของตึกที่ชื่อว่าศาสตร์เร้นลับ สิ่งอื่นๆ ล้วนพึ่งพาพวกมันเพื่อดำรงอยู่…”
“โอลัวร์จะรู้เรื่องพวกนี้หรือยังนะ…”
“ไว้ออกจากกอร์ตูเมื่อไร เราต้องคุยกับพี่ให้ชัดเจน…”
“เอ่อ…มาดามคนนั้นอนุญาตให้เราบอกพี่ไหมนะ…”
...
หลังออกจากร้านเหล้าคร่ำครึ ลูเมี่ยนหันกลับไปมองอีกครั้ง พลางพึมพำในใจ
“ทำไมพวกคนต่างถิ่นถึงยังไม่ลงมือสักที? นี่ก็เริ่มเทศกาลมหาพรตแล้วนะ…”
ลูเมี่ยนคิดพลางเดินไปยังลานจัตุรัสหมู่บ้าน
เมื่อถามไถ่จนทราบว่า ยังไม่มีโทรเลขตอบกลับ เด็กหนุ่มเห็นเอวา แรมงด์ และคนอื่นๆ เพิ่งมาถึง
เอวาเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวสีขาว สวมมงกุฎที่ถักจากกิ่งไม้และดอกไม้ รอบคอสวมสร้อยที่คล้ายกันแต่ใหญ่กว่า ตามแผ่นหลัง แขน สะโพก และขา ตกแต่งด้วยกิ่งไม้สีน้ำตาลกับใบไม้สีเขียว เสริมให้ดูคล้ายเทพธิดาแห่งป่า
นี่คือตัวเอกในเทศกาลมหาพรต—นางฟ้าใบไม้ผลิ
แรมงด์กับหนุ่มคนอื่นๆ คอยล้อมหน้าล้อมหลังเอวา แต่ละคนถือตะกร้าทำจากกิ่งไม้ ภายในบรรจุหญ้า ดิน หิน ใบไม้ และอื่นๆ
“ลูเมี่ยน ขบวนแห่อวยพรกำลังจะเริ่มแล้วนะ!” เอวาหันมามองลูเมี่ยนด้วยดวงตาสีน้ำเงิน
สีหน้าของหญิงสาวเปี่ยมไปด้วยความสุข
แรมงด์กับคนอื่นๆ ก็ยินดีปรีดาไม่ต่าง
“เร็วเข้า มาช่วยกันรับเครื่องเซ่นกันเถอะ!”
เนื่องจากยังไม่มีการตอบกลับจาก ‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ ช่วงนี้ลูเมี่ยนจึงว่างงาน และตัดสินใจเข้าร่วมขบวนแห่อวยพร
กลุ่มคนหนุ่มสาวเริ่มประสานร้องเพลงดังๆ รอบตัวเอวา พลางเดินออกจากลานจัตุรัส
เพียงระยะทางราวๆ สิบเมตร ทุกคนหยุดหน้าบ้านหลังแรก
ลูเมี่ยนเดินไปที่ประตูและเริ่มออกแรงเคาะ
“นางฟ้าใบไม้ผลิมาแล้ว!”
ประตูเปิดออกด้วยเสียงเสียดสี ด้านหลังประตูคือนาไรซา
เธอก็เป็นอีกหนึ่งเจ้าบ้านสตรีที่มีคำนำหน้าชื่อว่า ‘นา’ อายุราวๆ สี่สิบ ผมสีดำมัดรวบสูง ดวงตาสีฟ้ายิ้มแย้ม
เมื่อเห็นประตูเปิด เอวาเดินไปสองก้าว กางแขนออกและเริ่มร้องเพลง
“ฉันคือนางฟ้าแห่งฤดูใบไม้ผลิ”
“ผู้น่ารักและงดงาม”
“…”
“มาร้องเพลงกันเถอะ! มาเต้นรำกันเถอะ!”
“มาทำกันเถอะ! พืชผลจึงจะอุดมสมบูรณ์…”
หลังจากร้องเสร็จหนึ่งช่วง เอวาก็หยิบก้อนดินจากตะกร้าที่แรมงด์ถือ แล้วยืนให้นาไรซา
“ขอบคุณจ้ะ นางฟ้าใบไม้ผลิ” นาไรซายิ้มแย้มขณะรับก้อนดิน จากนั้นก็มอบผืนผ้าที่เธอถือให้เอวา
“อุดมสมบูรณ์! อุดมสมบูรณ์!” ลูเมี่ยนกับกลุ่มคนหนุ่มสาวขานรับอย่างพร้อมเพรียง
นี่คือพิธีอวยพรแบบหนึ่ง นางฟ้าใบไม้ผลิจะใช้การร้องเพลงและมอบสิ่งที่เป็นธรรมชาติ อย่างดิน หญ้า หิน เป็นต้น เพื่ออวยพรให้ชาวบ้านได้ผลผลิตที่อุดมสมบูรณ์ ส่วนชาวบ้านก็ต้องให้สิ่งตอบแทน ซึ่งถือเป็นเครื่องเซ่น ไม่อย่างนั้นพรจะกลายเป็นคำสาป
หลังจากแรมงด์รับผ้าไป เอวาเริ่มตั้งใจร้องเพลงอีกครั้ง
เสร็จแล้วจึงปลีกตัวจากบ้านของนาไรซา เดินต่อไปยังบ้านของครอบครัวถัดไป
เครื่องเซ่นในขบวนแห่พิธีอวยพรนี้ บางส่วนจะถูกโยนลงแม่น้ำในพิธีริมน้ำ ที่เหลือจะถูกนำไปวางไว้ในพิธีเฉลิมฉลองสุดท้าย และเมื่อจบเทศกาลมหาพรต หญิงสาวที่รับบทเป็นนางฟ้าใบไม้ผลิ จะมีสิทธิ์เลือกหยิบเครื่องเซ่นบางชิ้นไป
ถือเป็นผลตอบแทนที่น่าพึงพอใจ
หากปีนี้การเก็บเกี่ยวของหมู่บ้านกอร์ตูอุดมสมบูรณ์จริง เอวาที่เป็นนางฟ้าใบไม้ผลิ จะถูกมองว่าได้รับการโปรดปรานจากนางฟ้าและพรแห่งฤดูใบไม้ผลิ หากใครได้เธอไปเป็นภรรยา ครอบครัวจะเหมือนกับถูกอวยพรให้พืชผลอุดมสมบูรณ์ไปอีกหลายปี
ในแง่ดังกล่าว เอวามีโอกาสที่จะได้แต่งกับคนรวย
ขบวนแห่พิธีอวยพร เดินร้องรำทำเพลงไปตลอดทาง จนกระทั่งถึงบ้านของลูเมี่ยน
เป็นโอลัวร์ที่เปิดประตูต้อนรับ โดยมาในชุดสุภาพมากขึ้น—กระโปรงยาวสีอ่อนคอตั้งฟู เข้าคู่กับเรือนผมสีทองที่มัดรวบสูง
เอวาเดินเข้าไปหา และเริ่มร้องเพลงเดิมอีกครั้ง
“ฉันคือนางฟ้าแห่งฤดูใบไม้ผลิ…”
โอลัวร์ยิ้มฟังจนเพลงจบ ขณะรับใบไม้ที่เอวายื่นให้ เธอยื่นไหเซรามิกใบเล็กให้อีกฝ่าย
“ขอบคุณจ้ะ นางฟ้าฤดูใบไม้ผลิ”
ไขมันสัตว์ที่แบ่งมาจากไหใหญ่? ลูเมี่ยนแอบมองและรู้สึกว่าพี่สาวของตนใจกว้างเกินไป
บ้านของตนมีเพียงสวนผักเล็กๆ หลังบ้าน ไม่มีไร่นา เท่ากับว่าไม่ต้องการพรแห่งการเก็บเกี่ยว
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 31 พิธีฉลอง
ลูเมี่ยนเพียงเจ็บปวดหัวใจไปตามนิสัย แต่ไม่ได้ห้ามปรามพี่สาว
เมื่อเอวา แรมงด์ และคนอื่นๆ หันไปมองบ้านหลังใกล้เคียงแล้วออกเดิน เด็กหนุ่มจงใจเดินรั้งท้ายเพื่อกระซิบกับโอลัวร์
“ถ้าบันเทิงคดีรายสัปดาห์ตอบกลับมา รีบมาเรียกฉันนะ”
“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่พลาดเรื่องแบบนี้หรอก” โอลัวร์มองลูเมี่ยนด้วยสายตาทำนอง ‘ไว้ใจได้เลย’
ด้วยความสุขและความชื่นบาน ขบวนแห่สำหรับอวยพร เปี่ยมไปด้วยเสียงร้องรำทำเพลง ไล่ไปตามประตูบ้านแต่ละหลังในหมู่บ้านกอร์ตู
สุดท้ายก็มาถึงจวนของเจ้าหน้าที่ปกครอง
ตรงนี้เคยเป็นปราสาทเก่าสมัยราชวงศ์เซารอน แต่ได้รับการปรับปรุงแล้ว ตั้งอยู่บนเนินเขาชายขอบหมู่บ้าน สีดำเข้มถ้วนทั่ว มีหอคอยคู่ตั้งตระหง่าน
กำแพงรอบๆ ถูกรื้อถอนไปนานแล้ว พวกลูเมี่ยนเดินผ่านสวนที่บีโอสกับภรรยาตั้งใจสร้าง จนกระทั่งมาถึงประตู
เป็นบานประตูคู่ สูงราวๆ สี่ซ้าห้าเมตร สีออกน้ำตาลอมเขียวคล้ายต้นไม้ ดูหนักเป็นอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ดี มันถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนบนและส่วนล่าง ไม่จำเป็นต้องเปิดทั้งหมดหากผู้มาเยือนมิใช่คนใหญ่คนโต เพียงเปิดส่วนล่างที่สูงสองเมตรก็พอ
‘นางฟ้าใบไม้ผลิ’ คือสัญลักษณ์ของฤดูใบไม้ผลิ และเป็นทูตแห่งความอุดมสมบูรณ์ สมควรได้รับการปฏิบัติอย่างมีเกียรติ ประตูคู่บานใหญ่จึงถูกเปิดออกทั้งหมด คุณนายปัวริสกำลังยืนรออยู่ในชุดกระโปรงยาวสีเขียวอ่อนที่มีเข็มขัดรัดเอว
หญิงรับใช้ของเธอ คาสซี่ ถือตะกร้าที่ถักด้วยกิ่งไม้ยืนอยู่ข้างๆ เยื้องไปด้านหลังครึ่งก้าว
เอวาเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับร้องเพลงอวยพร
คุณนายปัวริสยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ตั้งใจฟังเพลง แสดงออกถึงความสูงศักดิ์และสำรวม ทำให้กลุ่มคนหนุ่มสาวที่ติดตามนางฟ้าใบไม้ผลิ ถึงอยากมองแต่ไม่กล้ามอง
ลูเมี่ยน ซึ่งได้ฟังเรื่องสกปรกที่เกิดขึ้นระหว่างอีกฝ่ายกับหลวงพ่ออธิการโบสถ์ มองพลางเหยียดหยันในใจ
เมื่อเพลงจบลง เอวาแลกเมล็ดพันธุ์ของต้นไม้กับตะกร้าไข่ไก่
จากนั้น ขบวนแห่สำหรับอวยพรก็ถือเป็นอันสิ้นสุด ลูเมี่ยน แรมงด์ และกลุ่มคนหนุ่มสาวพา ‘นางฟ้าใบไม้ผลิ’ เอวาไปที่แม่น้ำบนภูเขาไม่ไกลจากหมู่บ้าน
ถัดไปคือพิธีที่สองของเทศกาลมหาพรต
พิธีริมน้ำ
มาถึงจุดที่ปกติจะใช้เลี้ยงห่าน เอวาเดินเข้าใกล้น้ำใสๆ เต้นรำง่ายๆ พร้อมกับร้องเพลงเดิม ส่วนลูเมี่ยนกับคนหนุ่มสาวทำเพียงยืนนิ่ง รักษาระยะห่างจากนางฟ้าใบไม้ผลิราวๆ เจ็ดถึงแปดเมตร
หลังจากเสร็จขั้นตอน เอวาหยิบหัวผักกาดที่ตัดเป็นชิ้นจากตะกร้าข้างฝ่าเท้า เป็นหัวผักกาดที่ได้รับมาจากบ้านหลังหนึ่ง แล้วโยนลงไปในน้ำ
ขณะโยน หญิงสาวร้องเพลง
“อุดมสมบูรณ์! อุดมสมบูรณ์!”
หลังจากเอวาโยนเสร็จ ลูเมี่ยนก้าวเท้าออกไป วิ่งหนึ่งอึดใจ ก้มตัวหยิบหัวผักกาดที่หั่นเป็นชิ้นออกจากตะกร้า แล้วขว้างลงน้ำ
“อุดมสมบูรณ์! อุดมสมบูรณ์!”
เด็กหนุ่มตะโกนออกมาดังๆ
คนหนุ่มสาวที่เหลือตอบสนองช้ากว่าหนึ่งจังหวะ บางคนก็มากกว่านั้น ต่างแย่งกันวิ่งไปหาเอวา หยิบหัวผักกาดที่หั่นชิ้น หรือหัวไชเท้าที่ไม่มีค่ามากนักออกจากตะกร้า ขว้างไปตามที่ต่างๆ ของแม่น้ำ พร้อมกับตะโกนว่า ‘อุดมสมบูรณ์!’
แรมงด์วิ่งไม่ทันใคร แย่งใครไม่ชนะ กลายเป็นคนสุดท้ายที่ได้ทำพิธี
วินาทีถัดมา เขาเห็นรอยยิ้มไม่ประสงค์ดีของลูเมี่ยน กิโยมน้อย และคนอื่นๆ
กลุ่มคนหนุ่มสาวหันมารุมยกแรมงด์ขึ้น
พวกเขาตะโกนว่า ‘อุดมสมบูรณ์’ พร้อมกับโยนแรมงด์ลงแม่น้ำ
ซ่า! แรมงด์ตกลงไปในน้ำ เสื้อผ้าและผมเผ้าเปียกปอนทันที
ไม่เพียงเท่านั้น คนบนฝั่งยังหยิบดินและกิ่งไม้ขึ้นมาโยนใส่ข้างๆ เขา
นี่คือขั้นตอนปกติของพิธีริมน้ำ ผู้ที่อธิษฐานคนสุดท้ายจะถูกโยนลงแม่น้ำ ไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นฝั่ง ต้องว่ายตามน้ำลงไปเล็กน้อย กลับเข้าหมู่บ้านอย่างเงียบๆ เก็บตัวอยู่ในบ้านจนตกดึกโดยห้ามออกไปไหน
แรมงด์เช็ดหยดน้ำบนใบหน้า ตะเกียกตะกายบนผิวน้ำสักพัก แล้วจึงว่ายตามน้ำลงไป
ขบวนแห่สำหรับอวยพรเริ่มรวมตัวรอบเอวา พากันเดินกลับไปที่โบสถ์สุริยันเจิดจรัสใกล้ๆ กับลานจัตุรัสของหมู่บ้านกอร์ตู
ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว ชาวบ้านส่วนใหญ่กำลังรวมตัวที่โบสถ์ รวมถึงโอลัวร์ พี่สาวของลูเมี่ยน
เมื่อเทียบกับโบสถ์สุริยันเจิดจรัสในเมือง ที่นี่ดูไม่ยิ่งใหญ่นัก สูงราวๆ สิบเอ็ดหรือสิบสองเมตรเท่านั้น
โดมเป็นทรงโค้ง จากภายนอกดูคล้ายกับนำหัวหอมมาวางทับด้านบน และเมื่อมองจากด้านในขึ้นไป ภาพจิตรกรรมพระอาทิตย์ที่สว่างไสวคล้ายหยกสีทอง กำลังแสดงอยู่ในสายตา
ทั่วทั้งโบสถ์โดดเด่นด้วยโทนสีทองเป็นหลัก ดูสว่างและโปร่งสบาย เป็นสไตล์การตกแต่งของวิหารสุริยันเจิดจรัส
แท่นบูชาตั้งอยู่ฝั่งตะวันออก ดอกทานตะวันหลากหลายรายล้อมตราศักดิ์สิทธิ์แผ่นใหญ่
บนผิวของตราศักดิ์สิทธิ์ ลูกบอลสีทองและเส้นที่เป็นตัวแทนของแสงสว่าง ประกอบกันเป็นสัญลักษณ์ที่มีความหมายทางศาสตร์เร้นลับ
นี่คือตราสัญลักษณ์ของสุริยันเจิดจรัส
ด้านหลังแท่นบูชา เหนือผนังสูงมีหน้าต่างกระจกใสสองบานที่ฝังแผ่นทองบางๆ เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นในทุกเข้า แสงแดดจะส่องผ่านหน้าต่างไปยังตราศักดิ์สิทธิ์
ในทิศตรงข้ามกัน ทางฝั่งตะวันตกของโบสถ์ มีหน้าต่างกระจกสองบ้านที่คล้ายกัน เพื่อรับแสงสว่างในยามพระอาทิตย์ตกดิน
เนื่องจากไม่ใช่พิธีทางศาสนา เป็นเพียงพิธีฉลองประเพณีท้องถิ่น อธิการโบสถ์ กิโยม·เบเนต์จึงไม่ได้ปรากฏตัว ให้เจ้าหน้าที่ปกครองบีโอสเป็นผู้ดำเนินพิธีแทน
เอวาที่ยังคงแต่งตัวเป็นนางฟ้าใบไม้ผลิ ยืนอยู่ด้านข้าง ดนตรีจากฟลุต กีตาร์เจ็ดสาย และเครื่องดนตรีชิ้นอื่นๆ เริ่มทยอยดัง ชาวบ้านช่วยกันร้องเพลงสรรเสริญฤดูใบไม้ผลิ เพื่อขอให้การเก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์
เนื่องจากไม่ได้ซักซ้อมกันมาก่อน จังหวะการร้องจึงไม่สมดุล บางคนถึงกับร้องไปเต้นไป ทำให้บรรยากาศดูคึกคัก
ลูเมี่ยนพะงาบปากโดยไม่เปล่งเสียง แสร้งทำเป็นมีส่วนร่วม ส่วนโอลัวร์ข้างๆ ร้องเพลงอย่างตั้งใจ แต่ท่าทางไม่ได้ดูจริงจังกับการขอพรให้พืชผลอุดมสมบูรณ์นัก เพียงถือโอกาสหาความสุขใส่ตัว พลางทดสอบร้องเพลงเสียงสูง
เนื่องจากลูเมี่ยนทำแบบขอไปที จึงมีเวลาหยุดมองรอบๆ ตัว
เขาไม่พบความผิดปกติในพฤติกรรมของชาวบ้าน และโดยสัญชาตญาณ เด็กหนุ่มเงยหน้ามองภาพจิตรกรรมพระอาทิตย์สีทองอร่ามบนหลังคาโดม
ทันใดนั้นเอง อยู่ดีๆ ลูเมี่ยนก็เข้าใจ ถึงเหตุผลที่ตนรู้สึกไม่ชอบมาพากล
ชาวบ้านหลายคนในหมู่บ้าน ไม่ได้สรรเสริญพระอาทิตย์มานานแล้ว!
สำหรับหมู่บ้านที่นับถือสุริยันเจิดจรัส ชีวิตประจำวันควรมีคำพูดติดปากเช่น ‘สุริยันจงเจริญ’ หรือ ‘ข้าแต่พระองค์ บิดาของข้า’ อยู่เป็นระยะ แต่พอลูเมี่ยนลองนึกย้อนกลับไป กลับพบว่าตนแทบไม่ได้ยินคำเหล่านี้เลย!
ในฐานะสาวกที่นับถือแบบผ่านๆ เขาก็พูดในชีวิตประจำวันไม่บ่อยนักเช่นกัน ผนวกกับเคยทำให้หลวงพ่อไม่พอใจ จึงมีช่วงหนึ่งไม่ได้เข้าโบสถ์หรือทำกิจกรรมทางศาสนาเลย ทำให้ไม่ตระหนักถึงความผิดปกติ จนกระทั่งวันนี้ เขาอยู่ในโบสถ์ที่มีบรรยากาศเคร่งขรึมและสีทองสุกสกาว จึงเข้าใจถึงความไม่ชอบมาพากล
ต่อจากนั้น เนื้อหาของจดหมายขอความช่วยเหลือ แสดงขึ้นมาในความทรงจำ
“เราต้องการความช่วยเหลือโดยด่วน”
“ผู้คนรอบข้างเริ่มทำตัวแปลกเข้าไปทุกที”
คนรอบข้างแปลกขึ้นเรื่อยๆ …ลูเมี่ยนเริ่มเข้าใจและเห็นด้วยกับข้อความดังกล่าว
เขากวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้ง เพื่อมองหาคนต่างถิ่นอย่างพวกลีอา
แต่ดูเหมือนว่าพวกไรอันจะไม่ได้มาชมพิธีฉลองของเทศกาลมหาพรต
“ให้ตายสิ ไม่โผล่หน้ามาในเวลาที่ควรโผล่…” ลูเมี่ยนรำพันในใจ
เด็กหนุ่มแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา เริ่มร้องเพลง เริ่มมีส่วนร่วมกับเสียงคลอ
เมื่อเพลงจบ พิธีฉลองใกล้ก็จบ เขาเดินไปกระซิบข้างหูโอลัวร์ด้วยเสียงเบา
“พี่กลับบ้านไปก่อน ไว้ฉันจะกลับไปคุยด้วย”
ในฐานะผู้เข้าร่วมขบวนแห่นางฟ้าใบไม้ผลิ เขาต้องอยู่ร่วมขั้นตอนสุดท้ายของพิธี ไม่อาจกลับไปเร็วกว่าคนอื่น
ลูเมี่ยนไม่คิดถลันออกจากโบสถ์โต้งๆ เพราะนั่นอาจทำให้เหตุร้ายปะทุก่อนเวลา
โอลัวร์ผงกศีรษะรับด้วยใบหน้าครุ่นคิด
“ได้”
เธอไม่ถามเซ้าซี้ เพียงออกจากโบสถ์พร้อมกับคุณนายปัวริสและชาวบ้านส่วนใหญ่
ถัดมาไม่นาน ในโบสถ์เหลือเพียงกลุ่มคนหนุ่มสาวที่เข้าร่วมขบวนแห่ และเอวาที่รับบทเป็นนางฟ้าใบไม้ผลิ
เครื่องเซ่นที่รับบริจาคมาก่อนหน้านี้ นอกจากของที่โยนลงทิ้งแม่น้ำ ทั้งหมดถูกวางไว้ข้างๆ เอวา รวมไปถึงหญ้าเลี้ยงสัตว์ ขวาน พลั่ว แส้ และไม้เลี้ยงห่านที่มีความหมายในเชิงสัญลักษณ์
ตอนนี้ลูเมี่ยนกับคนที่เหลือ แค่รอคนนอกโบสถ์เดินเข้ามาประกาศว่า ‘ส่งนางฟ้าใบไม้ผลิ’ พวกเขาก็จะรุมล้อมเอวา ถอดมงกุฎ สร้อยคอ กิ่งไม้ และใบไม้ที่เธอสวมอยู่ออก
ระหว่างนั้น ทุกคนต้องเว้นช่องว่างเพื่อให้นางฟ้าใบไม้ผลิออกจากร่างของเอวาได้
ผ่านไปเพียงยี่สิบถึงสามวินาที เสียงก้าวเท้าดังมาจากประตูใหญ่ของโบสถ์
ลูเมี่ยนหันไปมองตามสัญชาตญาณ และเห็นคนสองคน
คนแรกคือคนเลี้ยงแกะ ปิแยร์·แบรี ที่กลับมาเพื่อเข้ารวมเทศกาลมหาพรตโดยเฉพาะ หุ่นผอมเพรียว เบ้าตาค่อนข้างจม สวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำตาลเข้มที่มีฮู้ด รัดเอวด้วยเชือก และสวมรองเท้าหนังสีดำที่ดูใหม่เอี่ยม
แตกต่างจากก่อนหน้านี้ เรือนผมสีดำที่เคยมันเยิ้มคล้ายกับผ่านการทำความสะอาด ดูเงางามและนุ่มนวล หนวดที่เคยรกครึ้มก็ถูกตัดแต่ง ไม่เพียงแต่สั้นลง แต่ยังเรียบร้อยมากขึ้น
นัยน์ตาสีน้ำเงินของเขายังคงยิ้มแย้มเบาๆ เช่นเคย
อีกคนคืออธิการโบสถ์ กิโยม·เบเนต์ สวมชุดคลุมยาวสีขาว ปักด้ายทองที่เป็นสัญลักษณ์ของนักบวช ผมสีดำสั้น จมูกงุ้มปลายเล็กน้อย บุคลิกสง่างาม แม้จะตัวไม่สูงมาก แทบจะไม่ถึงหนึ่งเมตรเจ็ด แต่ยังคงดูโดดเด่นกว่าปิแยร์·แบรีข้างๆ
หลวงพ่ออธิการโบสถ์… เข้ามาทำไม? ลูเมี่ยนทั้งประหลาดใจและสงสัย
ในฐานะนักบวชของสุริยันเจิดจรัส เขาไม่ควรปรากฏตัวในเทศกาลท้องถิ่นที่ไม่ได้สรรเสริญพระอาทิตย์
เมื่อนึกถึงเรื่องที่หลวงพ่อกับลิ่วล้อแอบวางแผนกัน นึกถึงตัวเองที่เคยผิดใจกับอีกฝ่ายอย่างรุนแรง ลูเมี่ยนตัดสินใจย่องเงียบ ถอยหลังไปทางหน้าต่างกระจกสีที่อยู่ด้านข้าง
เนื่องจากยังไม่ถึงขั้นตอนที่ต้องรุมล้อมนางฟ้าใบไม้ผลิ กลุ่มคนหนุ่มสาวจึงยังยืนกระจายตัว ช่วยให้การเคลื่อนไหวของลูเมี่ยนไม่โจ่งแจ้ง
เอวาเองก็ประหลาดใจที่ได้เห็นหลวงพ่อ แต่เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายมีอำนาจสูงสุดในหมู่บ้าน การจะมาประกาศสิ้นสุดเทศกาลมหาพรตย่อมเหมาะสมกว่าใครๆ หญิงสาวจึงยิ้มออกมาอีกครั้ง
ไม่นาน หลวงพ่อกิโยม·เบเนต์กับคนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรีก็เดินมาข้างๆ เอวา
ฝ่ายแรกกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ส่งนางฟ้าใบไม้ผลิ”
คนอื่นนอกจากลูเมี่ยนเตรียมจะเข้าไปล้อมเอวา
“ส่งนางฟ้าใบไม้ผลิ!” คนเลี้ยงแกะ ปิแยร์·แบรีตะโกนตามด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับก้มตัวลง
ท่าไม่ดีแล้ว! ลูเมี่ยนตกใจกับสิ่งที่เห็น และโดยสัญชาตญาณ ขาขวาก้าวออกไป ลำตัวโน้มไปข้างหน้า
ก่อนที่ทุกคนจะตอบสนอง ปิแยร์·แบรีหยิบขวานขึ้นจากกองเครื่องเซ่น จับแน่นด้วยสองมือ เหยียดตัวตรงแล้วเหวี่ยงใส่อย่างสุดแรง!
ฉึก! คอของเอวาพ่นเลือดสายใหญ่ ราวกับมีกลุ่มหมอกสีแดงเข้มกระจุกอยู่ตรงนั้น
ตุบ!
หัวของเอวาตกลงบนพื้นอย่างโดดเดี่ยว กลิ้งไปหลายตลบบนบ่อเลือด และสุดท้ายก็เงยหน้าขึ้น
ในแววตาของเธอยังหลงเหลือความปีติไว้อย่างชัดเจน
ลูเมี่ยนที่วิ่งเข้าไปหาได้สองก้าว หัวใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม รีบพลิกตัวแล้ววิ่งไปยังกระจกสีที่อยู่ข้างๆ
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 32 ผิดปกติ
ผ้าที่เปื้อนเลือด ไห ไข่ และกลิ่นคาวๆ ที่ปะทะจมูก ไม่ได้ทำให้สีหน้าของหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เพียงหันกายไปมองมุมหนึ่งของโบสถ์ นัยน์ตาสีน้ำเงินสะท้อนร่างลูเมี่ยนที่กำลังวิ่งเตลิด
สีนัยน์ตาของหลวงพ่อพลันอ่อนลง จนดูคล้ายโปร่งใส
ในการมองเห็นของมัน รอบกายลูเมี่ยนปรากฏสัญลักษณ์ซับซ้อนสีเงินปรอทอันแล้วอันเล่า คล้ายกับลำธาราอันคดเคี้ยวเลี้ยวพัน ไขว้ทับกันไปมา  และตัวลูเมี่ยนก็เหมือนกำลังวิ่งอยู่ในแม่น้ำลวงตาที่ประกอบกันจากกลุ่มก้อนสัญลักษณ์ส่องแสงวาบวิบเหล่านี้ เบื้องหน้าเด็กหนุ่มคือกิ่งก้านลำธารที่ยิ่งดูลวงตา
กิโยม·เบเนต์ยื่นมือขวาออกไป จับคว้าสัญลักษณ์สีเงินหนึ่งที่ล้อมรอบเป้าหมาย
ลูเมี่ยนย่ำเท้าขวาเต็มแรง เตรียมพุ่งใส่กระจกสีตรงหน้า เพื่อพาตัวเองออกจากโบสถ์
แต่ทันใดนั้น ฝ่าเท้าของเขาเกิดลื่นไถล ไม่อาจใช้แรงได้ทั้งหมด
ร่างของเด็กหนุ่มลอยขึ้นด้วยท่าทางยุ่งเหยิง
ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม ลูเมี่ยนชนเข้ากับกระจกสีรูปนักบุญซิธ แต่ไม่ทะลุผ่านไป หยุดอยู่แค่ภายในโบสถ์
ร่างกายเต็มไปด้วยแผลกระจกบาดเหวอะหวะ เลือดสีแดงสดล้นทะลัก
ในเวลาเดียวกัน ปิแยร์·แบรี คนเลี้ยงแกะที่ใช้ขวานตัดหัวเอวา ตรึงสายตาไว้กับลูเมี่ยน
ใบหน้าของมันยังคงฉาบรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ในดวงตาสีน้ำเงินเต็มไปด้วยแววโหดเหี้ยม ราวกับเพิ่งปลดปล่อยตราประทับใดๆ ที่ซ่อนเร้นในร่างกาย จนถึงคราวแสดงธาตุแท้ออกมา
ปิแยร์·แบรีจับขวานวิ่งใส่ลูเมี่ยนด้วยย่างก้าวใหญ่ๆ
ทุกครั้งที่ก้าวเท้า ร่างกายของมันคล้ายกับโตขึ้น แข็งแรงขึ้น แม้ในความเป็นจริงจะไม่มีสิ่งใดเปลี่ยน แต่กลิ่นอายของยักษ์กลับยิ่งชัดเจน
ลูเมี่ยนกำลังหันหลังให้คนเลี้ยงแกะป่าเถื่อนรายนี้ ร่างพิงอยู่บนหน้าต่างกระจกสีที่แตกละเอียด
ความเจ็บปวดจากการถูกกระจกแทง และการตกจากที่สูง ยังไม่ทันจางหาย เด็กหนุ่มเตรียมใช้สองมือพยุงกาย คิดจะคลานออกจากโบสถ์ด้วยพละกำลังทั้งหมด
แต่ทันใดนั้น เขาสัมผัสถึงอันตรายอย่างท่วมท้น
มีคนอยู่ข้างหลัง… ลูเมี่ยนครุ่นคิด ยังคงอยู่ในท่ากดมือลงบนกรอบหน้าต่างที่เต็มไปด้วยเศษกระจก ไม่สนใจความเจ็บปวดจากแผล ไม่สนใจเลือดที่ไหล พยายามจะคลานออกไปให้ได้
ท่วงท่าเหล่านี้เป็นเพียงกลอุบาย เด็กหนุ่มฉวยโอกาสดึงร่างกลับในพริบตา ไม่ได้เดินหน้า แต่ถอยหลังล้มไปด้านหลัง
โครม!
คมขวานสับลงบนกรอบหน้าต่างที่เหลือเพียงเศษกระจก จนกรอบไม้กระเด็นออกจากผนังและปลิวออกจากโบสถ์
ลูเมี่ยนที่กลิ้งไปข้างหลัง ม้วนตัวผ่านข้างเท้าของปิแยร์·แบรี รอดพ้นจากการโจมตีอันน่าพรั่นพรึงได้อย่างหวุดหวิด
เด็กหนุ่มไม่รู้สึกดีใจหรือโล่งใจ เพราะถูกบีบให้กลับเข้าไปในโบสถ์อีกครั้ง ทางหนีที่สะดวกที่สุดถูกปิดตายโดยคนเลี้ยงแกะ ปิแยร์·แบรี ที่แสดงท่าทางไม่ปกติ
แม้ลูเมี่ยนจะอ่านนิยายมามาก แต่เขาไม่เคยคิดแบบเด็กๆ ว่า ‘ขอแค่กลิ้งไปเรื่อยๆ ก็จะไม่ถูกโจมตี’
ทันทีที่กลิ้งผ่านปิแยร์·แบรี เด็กหนุ่มเหยียดข้อศอกทันทีพร้อมเกร็งเอวเพื่อดีดตัว
เมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ เขาพบว่านอกจากกิโยมน้อยกับอีกสองสามคน คนหนุ่มสาวอื่นๆ ดูคล้ายกับได้รับอิทธิพลจากบางสิ่ง ทำให้สิ้นสติกลายเป็นคนบ้า
คนเหล่านั้นไม่สนใจศพไร้หัวของเอวาที่นอนแน่นิ่งในสภาพโชกเลือด เพียงตะโกนด้วยความตื่นเต้น
“ส่งนางฟ้าใบไม้ผลิ!”
“ส่งนางฟ้าใบไม้ผลิ!”
“…”
กิโยมน้อยกับอีกสองสามคนคงช็อกไปแล้ว เอาแต่ยืนนิ่ง จ้องมองดวงตาของเอวาที่เบิกกว้าง มองรอยยิ้มเล็กๆ บนศีรษะไร้ลำตัว
พวกเขาดูตื่นตระหนกตกใจ สับสน และไม่เชื่อสายตา ปานว่ากำลังประสบฝันร้ายที่ไม่อาจหลุดพ้น
แม้ปิแยร์·แบรีจะยังสูงเท่าเดิม แต่ลูเมี่ยนกลับรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายสูงเท่าๆ หลังคาโดม
คนเลี้ยงแกะรีบดึงขวานกลับหลังจากโจมตีพลาด หันมาเหวี่ยงใส่ลูเมี่ยนที่ยังอยู่ในระยะ
แน่นอนว่าเด็กหนุ่มไม่ได้ยืนแช่ แต่วิ่งหนีออกไปแล้ว รอดพ้นการโจมตีได้อีกครั้ง
ตุกตุกตุก!
ลูเมี่ยนใช้ความเร็วและความคล่องของนักล่าจนเต็มพิกัด สับเท้าวิ่งสุดกำลังเป็นวิถีโค้ง
เป้าหมาย: หลวงพ่ออธิการโบสถ์!
ประสบการณ์ของเขาสอนว่า ช่วงเวลาแบบนี้ต้องจับตัวผู้นำฝ่ายตรงข้าม ไม่สนว่าคนรอบข้างจะลงมือแบบไหน แต่ตนต้องเน้นแค่หัวหน้าเท่านั้น แสดงท่าทีก้าวร้าวทำนองว่าจะยอมปล่อยไปดีๆ หรือจะตกตายไปด้วยกัน
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น จึงจะสร้างปาฏิหาริย์ในสถานการณ์ที่ไม่เอื้ออำนวย
คนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรี ไม่ได้ไล่ตามลูเมี่ยน แต่ยืนอยู่หน้าผนังที่กรอบหน้าต่างหายไป ในมือถือขวานเปื้อนเลือด ยื่นมือซ้ายเล็งตามทิศทางของเป้าหมาย
บรรยากาศในโบสถ์พลันดำสนิท รอบตัวลูเมี่ยนยิ่งมืดมิดผิดวิสัย คล้ายกับความมืดไร้ก้นบึ้ง
ประหนึ่งเป็นสิ่งมีชีวิต ความมืดนั้นเริ่มสั่นไหวแผ่วเบา
ดูราวกับผ้าม่านธรรมดาๆ ที่ด้านหลังซุกซ่อนท่อนแขนสีซีด มืดมน และพิสดาร ทำท่าทางเหมือนจะเข้ามาจับ
สำหรับหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์ ในดวงตาที่เป็นสีจางจนเกือบโปร่งใสของมัน ร่างลูเมี่ยนยังคงจมอยู่ในแม่น้ำลวงตาที่ประกอบจากสัญลักษณ์สีเงินซับซ้อน ส่องแสงวาบวิบ ด้านหน้าลูเมี่ยนคือสิ่งคล้ายคลึงกัน แต่ดูลวงตายิ่งกว่า ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของอนาคต หรือสายน้ำที่แตกแขนง
หลังจากพยายามอยู่สักพัก มือขวาของกิโยม·เบเนต์ ในที่สุดก็จับคว้าลวดลายสำคัญที่ประกอบกันจากสัญลักษณ์จำนวนมาก
หากมันสามารถย้อนกลับสิ่งนี้ได้ ความพยายามทั้งหมดของลูเมี่ยนก็จะสูญเปล่า และชะตากรรมในอนาคตจะถูกเขียนขึ้นใหม่
ทันใดนั้น สายตาของหลวงพ่อพลันกลายเป็นแข็งทื่อ
“อ๊าาา!!!!”
มันแหกปากร้องลั่น ตาสองข้างปิดแน่น น้ำตาเลือดสีแดงผสมกับของเหลวขุ่นๆ เริ่มไหลริน
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ดังกังวาน ร่างของกิโยม·เบเนต์เริ่มพองออก ราวกับมีใครสูบอากาศเข้าไปเป็นจำนวนมาก
ปึด!
เสื้อคลุมสีขาวปักด้ายทองคำรั้งไม่ไหวอีกต่อไป เริ่มขาดหลุดลุ่ยอย่างรวดเร็ว
ผิวหนังของมันยืดขยายจนแทบจะโปร่งใส รอยประทับลึกลับที่เคยถูกเสื้อผ้าปกปิด กลายเป็นที่ปรากฏ
ลวดลายดูคล้ายรอยประทับสีดำ เรียงต่อกันเป็นเส้น เชื่อมเข้ากับโลกที่อธิบายไม่ได้ นำมาซึ่งกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัว
กลิ่นอายดังกล่าวฟุ้งกระจายเต็มโบสถ์ในพริบตา ทำเอาคนหนุ่มสาวที่ยังตะโกน ‘ส่งนางฟ้าใบไม้ผลิ’ พลันตกอยู่ในอาการหวาดผวา บางคนวิ่งไปรอบๆ เครื่องเซ่น บางคนก้มลงกับพื้น บางคนคลานบนพื้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามอง
กิโยมน้อยและอีกสองสามคนที่ช็อกอยู่ก่อนแล้ว ทีนี้ก็ถึงกับเป็นลม ตัวเปียกชื้น ส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวล
คนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรีที่เตรียมจะใช้เวทมนตร์จับลูเมี่ยน ในเวลานี้ก็ทิ้งขวาน คุกเข่าลง หน้าทิ่มพื้น ไร้การเคลื่อนไหวโดยสิ้นเชิง
จากทุกคนในโบสถ์ หนึ่งเดียวที่ไม่ได้รับอันตรายคือลูเมี่ยน
ที่จริงก็ได้รับผลกระทบอยู่บ้าง ศีรษะปวดแปลบ แต่เมื่อเทียบกับเสียงลึกลับที่สามารถทำให้เฉียดตาย ความรู้สึกนี้ยังห่างไกลนัก
ไม่เพียงเท่านั้น เด็กหนุ่มยังรู้สึกว่าหน้าอกของตนร้อนรุ่ม จึงสงสัยว่าสัญลักษณ์สีดำคล้ายโซ่หนามอาจปรากฏขึ้นมา หรือไม่ก็สัญลักษณ์สีดำอมเขียวที่คล้ายดวงตากับแมลง
ลูเมี่ยนไม่มีเวลาสำรวจร่างกายตัวเอง และไม่คิดจะสืบหาเหตุผลที่ตนกลับมาได้เปรียบ เพียงตั้งใจวิ่งไปหาหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์
เมื่อไรก็ตามที่โอกาสปรากฏขึ้น ห้ามปล่อยให้หลุดลอยเด็ดขาด!
เมื่อระยะห่างลดลง ลูเมี่ยนเห็นลวดลายสีดำที่คล้ายรอยประทับบนตัวอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
พวกมันประกอบกันจากอักขระเฉพาะและสัญลักษณ์แปลกประหลาด
ขณะกลอกตามองเร็วๆ ลูเมี่ยนพบกับบางสิ่งที่คุ้นเคย
บนหน้าอกซ้ายของหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์ สัญลักษณ์สีดำที่คล้ายหนาม ได้แทรกออกจากภายใน พันรอบตัวไปทางด้านหลัง!
เหมือนกับบนหน้าอกลูเมี่ยนทุกประการ แต่จางกว่ามาก
“เขาก็มีเหมือนกัน?”
สมองลูเมี่ยนพลันปั่นป่วน
“นี่คือต้นเหตุของความผิดปกติในหมู่บ้าน?”
“ทำไมเราถึงมีมัน? ตั้งแต่เมื่อไร?”
“…”
ความคิดแล้วความคิดเล่า วนเวียนอยู่ในหัวเด็กหนุ่ม แต่มิได้ส่งผลกับการเคลื่อนไหวของเขา
ลูเมี่ยนวิ่งไปถึงหน้ากิโยม·เบเนต์ ยื่นแขนขวาออก โอบรัดศีรษะของอีกฝ่ายแนบแน่น
อาศัยการเคลื่อนไหวอันฉับไวและต่อเนื่อง ลูเมี่ยนย้ายตัวเองไปอยู่ด้านหลังของหลวงพ่อ
เมื่อสิ้นเสียง ‘กร๊อบ’ ศีรษะของกิโยม·เบเนต์ก็ ‘หัน’ ไปในทิศทางใหม่ ตรงกับกระดูกสันหลังของตัวเอง
ฟู่…ลูเมี่ยนเห็นดังนั้น จึงค่อยๆ ถอนหายใจโล่งอก
แก้ไขปัญหาใหญ่ที่สุดได้แล้ว เขาต้องรีบกลับบ้าน หนีไปพร้อมกับพี่สาว ที่เหลือปล่อยให้คนต่างถิ่นทั้งสามจัดการไป!
แต่ทันใดนั้น กิโยม·เบเนต์ที่ควรจะตายไปแล้ว กลับลืมตาขึ้น
ดวงตาของมันเป็นสีแดงเลือด
ซึก!
หัวของลูเมี่ยนคล้ายกับถูกขวานสับเป็นสองซีก ความเจ็บปวดแสนสาหัสฉุดรั้งเสียงกรีดร้องของเด็กหนุ่มเอาไว้
ภาพตรงหน้าแตกสลายในพริบตา กลายเป็นเพียงความดำมืด
เขาหมดสติไป
…
เจ็บ!
เจ็บฉิบ!
ลูเมี่ยนดีดตัวนั่งอย่างรวดเร็ว เปิดตากว้างพลางจับหัวของตัวเอง
ภาพตรงหน้าคือโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง เก้าอี้เอนหลัง ตู้เสื้อผ้าและชั้นหนังสือเล็กๆ ในแต่ละฝั่ง
เด็กหนุ่มคุ้นเคยกับภาพนี้ดี
ห้องนอนของเขาเอง
“เราถูกพี่ช่วยกลับมา? หมดสติไปนานแค่ไหน? โบสถ์เป็นยังไงบ้าง?” ลูเมี่ยนไม่มีเวลาคิดมาก หลังจากรำลึกสิ่งที่เกิดขึ้น ก็รีบลุกออกจากเตียง กุมหัวแล้ววิ่งออกไป
ไม่นานก็พบโอลัวร์ในครัวชั้นล่าง
โอลัวร์สวมชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินสบายๆ กำลังขะมักเขม้นเตรียมอาหารเย็น
“โอลัวร์… พี่! รีบหนีเร็ว!” ลูเมี่ยนตะโกนโหวกเหวก “หลวงพ่อกับคนในหมู่บ้านเสียสติไปแล้ว พวกมันฆ่าเอวาในพิธีฉลอง!”
เขาไม่แน่ใจว่าพี่สาวของตนรู้เรื่องที่เกิดขึ้นหรือไม่ เพราะการช่วยเหลือสามารถทำได้หลายวิธี ไม่จำเป็นต้องไปถึงจุดเกิดเหตุโดยตรง เด็กหนุ่มจึงพูดเข้าประเด็นเพื่อไม่ให้เสียเวลา
โอลัวร์หันหน้ากลับมา ขมวดคิ้วสงสัย แล้วจึงตอบกลับ
“พิธีฉลอง?”
“พิธีฉลองของเทศกาลมหาพรต?”
“ใช่” ลูเมี่ยนผงกศีรษะหนักแน่น
โอลัวร์ยิ้ม
“เรื่องที่นายเพิ่งเล่ามานั้น นับว่าไม่เลวทีเดียว ใช้แค่สองประโยคก็กลายเป็นนิทานสยองขวัญแล้ว ทำให้คนหวาดกลัวโดยไม่ทันตั้งตัว”
“แต่คราวหน้าเวลาจะปั้นน้ำเป็นตัว กรุณาศึกษาค้นคว้ามาให้ดีก่อน กว่าจะถึงเทศกาลมหาพรตยังเหลืออีกตั้งหลายวัน”
“…” ลูเมี่ยนถึงกับตะลึงงัน
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 33 ยืนยัน
หลังจากอึ้งอยู่สักพัก ลูเมี่ยนมองเข้าไปในตาโอลัวร์ แล้วพูดด้วยความเร็วที่ช้าลง
“ยังเหลืออีกหลายวัน…ก่อนจะถึงเทศกาลมหาพรต?”
เด็กหนุ่มสงสัยว่าตนอาจกำลังถูกพี่สาวอำ แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พี่สาวไม่เคยทำเป็นเล่นในเรื่องสำคัญ และตอนนี้คือช่วงเวลาสำคัญ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการดำรงอยู่หรือล่มสลายของหมู่บ้าน รวมถึงพวกเขาทั้งสองด้วย
โอลัวร์กวาดมองน้องชายหัวจรดเท้า
“นายเพิ่งงีบหลับมาสินะ สมองยังเบลอๆ อยู่หรือเปล่า?”
“วันนี้คือวันที่ 29 มีนาคม ปี 1358 ยังเหลืออีกหลายวันก่อนถึงเทศกาลมหาพรต”
29 มีนาคม...ลูเมี่ยนไตร่ตรองตัวเลข และพลันรู้สึกเหมือนกับกำลังฝันอยู่
เด็กหนุ่มได้ผ่านพิธีฉลองในเทศกาลมหาพรต ซึ่งเริ่มด้วยความสุขและจบด้วยความโหดร้ายมาแล้ว ชัดเจนว่าเขาเห็นหัวของเอวาถูกขวานฟันขาด ด้วยฝีมือคนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรี จนเลือดสาดกระจายไปทั่ว...
ที่เรากำลังฝัน คือตอนนี้หรือตอนนั้น? แต่ไม่ว่าจะครั้งไหน มันก็ดูสมจริงเกินไป…ลูเมี่ยนไม่พบร่องรอยการโกหกใดๆ บนใบหน้าของพี่สาว
แน่นอน อาจเป็นไปได้ว่าโอลัวร์มีทักษะการแสดงเป็นเลิศ แต่ลูเมี่ยนเชื่อว่าพี่สาวของตนไม่ใช่คนแบบนั้น
ผ่านการใช้ชีวิตร่วมกันมาห้าปี มีรายละเอียดปลีกย่อยนับไม่ถ้วน ไม่มีทางที่เขาจะถูกพี่สาวของตัวเองหลอก!
หากโอลัวร์คิดจะโกหกเรื่องวันที่จริงๆ ก็มีได้เพียงสองสาเหตุเท่านั้น
หนึ่งคือ เธอถูกหลวงพ่อควบคุมอยู่ หรือไม่ก็ใครบางคนที่ซ่อนตัวในเงามืด
สองคือ สถานการณ์ได้ถูกแก้ไขอย่างสมบูรณ์แล้ว พี่สาวจึงมีอารมณ์มาแกล้งอำและเล่นมุก
แต่ถ้าไม่ใช่ทั้งสองข้อ นั่นเท่ากับว่า คำพูดของเธอมีแนวโน้มสูงว่าจะเป็นความจริง
วันเวลาย้อนกลับไปสู่ 29 มีนาคมจริงๆ —หลายวันก่อนเทศกาลมหาพรต
อิงจากความรู้พื้นฐานของลูเมี่ยน เรื่องนี้ไม่มีทางเกิดขึ้น และไม่ควรเกิดขึ้นบนโลกความจริง ท่าทีของพี่สาวจึงทำให้เขารู้สึกสับสน
เราต้องหาวิธียืนยัน...ลูเมี่ยนลองนึกทบทวนประสบการณ์ในช่วงเวลาดังกล่าว และพบว่าตนยังจดจำรายละเอียดส่วนใหญ่ได้ดี ตัวอย่างเช่น ในวันที่ 29 มีนาคม ซึ่งการเฉลิมฉลองที่เกี่ยวข้องกับเทศกาลมหาพรต ‘ผ่านไปด้วยดี’ โอลัวร์ก็สวมชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินสบายๆ ตัวเดียวกัน และในค่ำคืนดังกล่าว เขายังได้พบกับคนต่างถิ่นอย่างลีอา ไรอัน วาเลนไทน์ และพาพวกเขาไปที่โบสถ์เพื่อเปิดโปงกามกิจของหลวงพ่อ
“มีอะไร?” โอลัวร์ยื่นมือขวาออกมา โบกบ่ายตรงหน้าน้องชายผู้จมอยู่กับอาการสับสน
ลูเมี่ยนดึงสติกลับมาและรีบพูด
“โอลัวร์ พอดีฉันนึกอะไรขึ้นมาได้…ขอออกไปข้างนอกสักครู่นะ”
“แล้วจะรีบกลับมา!”
วิธีที่ดีที่สุดในการยืนยันว่าเวลาจริงๆ ย้อนกลับมาเป็นวันที่ 29 มีนาคม คือการตามหาเอวา!
ถ้าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ ลูเมี่ยนคงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับความจริงอันน่าเหลือเชื่อนี้
ไม่รอคำตอบจากโอลัวร์ เด็กหนุ่มรีบเลาะผ่านเธอและวิ่งไปที่ประตู
“เรียกฉันว่าพี่สิ! อย่าพลาดมื้อเย็นล่ะ!” โอลัวร์ตักเตือนด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติ
ออกจากบ้านของตัวเองได้ ลูเมี่ยนวิ่งตรงไปที่บ้านของเอวา·ลีซิแยร์ ด้วยเกรงว่าหากช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว ตนจะถูกฝันร้ายอันยากอธิบายที่กำลังไล่หลังมา เขมือบเข้าไปอย่างสมบูรณ์
ตลอดทาง ลูเมี่ยนได้รับความสนใจจากชาวบ้านหลายคน แต่ไม่มีใครหยุดเขาหรือถามถึงเหตุผล เพราะทุกคนกลัวว่านี่จะเป็นเพียงการเล่นพิเรนทร์ที่เด็กหนุ่มจัดฉากขึ้นมาเอง
ในที่สุด ลูเมี่ยนก็ถึงที่หมาย
บิดาของเอวา กิโยม·ลีซิแยร์ เป็นช่างทำรองเท้าคนดังของหมู่บ้านกอร์ตูรวมถึงละแวกภูเขาแถบนี้ ฐานะทางการเงินไม่ได้ดีมาก แต่ก็ไม่แย่ ตัวบ้านทาสีเทาน้ำเงิน สูงสองชั้นครึ่งรวมใต้ดิน ด้านหลังมีพื้นที่ว่างสำหรับเก็บหญ้าและฟืน และมีเล้าห่าน
เนื่องจากใกล้มื้อเย็น คนจำนวนหนึ่งจึงขะมักเขม้นอยู่ในครัวของบ้านลีซิแยร์
ลูเมี่ยนเดินผ่านประตูที่เปิดอ้าอยู่ เข้าไปข้างใน และได้พบกับเอวา
หญิงสาวผมสีน้ำตาล เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงินอ่อน สวมชุดกระโปรงยาวสีเทาขาว กำลังช่วยมารดาเตรียมอาหารเย็นอย่างแคล่วคล่อง แววตาดูเฉลียวฉลาดและมีชีวิตชีวา ชัดเจนว่าเธอยังมีชีวิต
ยังไม่ตายจริงๆ ... ลูเมี่ยนมองไปที่คอของเอวาตามสัญชาตญาณ เพื่อหารอยเย็บ
ในหนึ่งในนิยายสยองขวัญของโอลัวร์ มีเรื่องราวของชิ้นส่วนศพที่ถูกเย็บเข้าด้วยกัน แฝงตัวใช้ชีวิตประหนึ่งคนเป็น
อย่างไรก็ดี คอของเอวาเรียบเนียน ไม่มีแม้แต่รอยแผลเล็กๆ
“ลูเมี่ยน มีอะไรหรือ?” ช่างทำรองเท้ากิโยม·ลีซิแยร์ ซึ่งนั่งบนเก้าอี้ในห้องครัว สังเกตเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
ผมสีน้ำตาลของเขายุ่งเหยิง สวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลปนขาวที่เลอะคราบมัน กิโยม·ลีซิแยร์ลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน เดินเข้าหาลูเมี่ยน
เมื่อได้ยินเสียงบิดาทักทายคน เอวาพลันหยุดมือจากงาน แล้วหันไปมองประตูด้วยความประหลาดใจ
เธอเห็นลูเมี่ยนยืนอยู่ที่นั่น ด้วยอาการงุนงงปนสับสน
“มีอะไร” หญิงสาวตามมาถามอีกคำ
ลูเมี่ยนรีบดึงสติกลับมา และเตรียมปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อเลี่ยงการตอบคำถาม
แต่ทันใดนั้น ช่างทำรองเท้ากิโยม·ลีซิแยร์ที่เดินมาหา ช่วยให้เด็กหนุ่มฉุกคิดขึ้นมาได้
เขาไตร่ตรองคำพูดอยู่สักพัก แล้วจึงกล่าว
“ลุงกิโยม… ปิแยร์จากบ้านแบรี ได้สั่งทำรองเท้าหนังกับลุงไหม?”
ลูเมี่ยนยังจำได้แม่น เขากับแรมงด์ ‘จะ’ ได้พบกับปิแยร์—คนเลี้ยงแกะบ้านแบรี—ในเช้าวันพรุ่งนี้ โดยจะเกิดความประหลาดใจที่อีกฝ่ายไม่สนใจฝูงแกะ ยอมเสี่ยงอันตราย ยอมเดินทางอย่างยากลำบาก เพียงเพื่อกลับมาร่วมพิธีฉลองเทศกาลมหาพรต
ในช่วงเวลาดังกล่าว ปิแยร์·แบรีมาพร้อมกับรองเท้าหนังใหม่เอี่ยมที่ดูนุ่มสบาย
เว้นแต่จะไปซื้อที่ร้านขายรองเท้าสำเร็จรูปในเมืองดาลีแอช การทำรองเท้าหนังต้องใช้เวลา นั่นหมายความว่าปิแยร์·แบรี กลับมาถึงหมู่บ้านได้ไม่ต่ำกว่าสองสามวันแล้ว!
“เธอรู้ได้ยังไง?” กิโยม·ลีซิแยร์ทำหน้าประหลาดใจ “ปิแยร์·แบรีเพิ่งกลับมาถึงเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ยังไม่มีใครในหมู่บ้านรู้ เขายังกำชับให้ฉันห้ามบอกคนอื่นๆ”
นั่นปะไร...ลูเมี่ยนรีบแก้ต่าง
“ฉันเห็นคนคล้ายเขา ตอนนั้นนึกว่าเห็นภาพหลอน”
“เพราะหมอนั่นสวมรองเท้าหนังใหม่เอี่ยม ฉันเลยอยากมายืนยันกับลุง”
“เป็นเขา” กิโยม·ลีซิแยร์ตอบอย่างมั่นใจ “ตอนนั้นเขาพาแกะมาด้วยสามสี่ตัว บอกว่าเป็นส่วนแบ่งที่นายจ้างให้มา”
ปกติแล้วจะนำฝูงแกะกลับหมู่บ้านในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม เพื่อตัดขนกับรีดนมไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงนำแกะกลับมาแค่ไม่กี่ตัว แล้วจะเลี้ยงพวกมันที่ไหน? ทุ่งหญ้าบนที่ราบสูงยังอยู่ในช่วงห้ามเลี้ยงแกะ...ลูเมี่ยนยิ่งคิดยิ่งพบว่า พฤติกรรมของคนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรี ผิดวิสัยอย่างมาก
การกระทำของอีกฝ่ายในช่วงสิ้นสุดพิธีฉลอง ช่วยยืนยันความคิดของลูเมี่ยน
แต่เด็กหนุ่มยังไม่ทราบว่า ปิแยร์กับหลวงพ่อคิดจะทำอะไร หรือทำอะไรไปแล้วบ้าง
นึกถึงเรื่องนี้ ลูเมี่ยนหันไปยิ้มให้กิโยมและเอวา·ลีซิแยร์
“ถ้าเป็นเขาจริงๆ ฉันก็สบายใจแล้ว…นึกว่าตัวเองดื่มหนักจนสมองกับตามีปัญหา”
จากนั้น เด็กหนุ่มโบกมือลาครอบครัวลีซิแยร์
“ขอตัว”
หลังออกจากบ้านลีซิแยร์ รอยยิ้มบนใบหน้าของลูเมี่ยนพลันมลายหาย
ตอนนี้เขามั่นใจมาก ว่าวันนี้คือ 29 มีนาคมจริงๆ
เป็นการย้อนเวลากลับมา หรือเราฝันเห็นอนาคต? ฝันไม่น่าสมจริงขนาดนั้น จริงจนทุกรายละเอียดชัดเจน...ลูเมี่ยนเดินไปข้างหน้าพลางไตร่ตรองหาคำตอบ
ไม่ว่าจะเป็นการย้อนเวลา หรือฝันเห็นอนาคต ลูเมี่ยนเคยได้ยินผ่านนิยายของโอลัวร์ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นจริงในชีวิตประจำวัน
ระหว่างทางกลับบ้าน เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินเลี่ยงไปที่ลานจัตุรัส จนมาถึงฝั่งด้านข้างของโบสถ์สุริยันเจิดจรัส
หน้าต่างกระจกสีที่ควรจะแตกละเอียด และกรอบหน้าต่างที่ควรหลุดออกไป ยังคงประกบกับผนังอย่างสมบูรณ์ ภาพวาดนักบุญซิธขณะกำลังเทศนา ยังคงส่องประกายอย่างงดงามใต้แสงแดด
ลูเมี่ยนมองดูฉากดังกล่าวด้วยความรู้สึกซับซ้อน ความคิดในหัวเสียดสีกันจนแทบจะมองเห็นควันขาว
ขณะเดินกลับมาที่ลานจัตุรัส เขาเห็นหนึ่งร่างที่คุ้นเคย กำลังเดินออกจากประตูหน้าของโบสถ์
ไม่ใช่ใครนอกจากหลวงพ่อเจ้าของปลายจมูกงุ้มเล็กน้อย บรรยากาศน่าเกรงขาม สวมชุดคลุมสีขาวปักด้ายทองคำ อธิการโบสถ์กิโยม·เบเนต์
หัวใจลูเมี่ยนพลันบีบเกร็ง สองขาแบะออกจากกันเล็กน้อย ลำตัวเอนไปด้านหน้าเล็กน้อย
นี่คือเชิงมวยสำหรับทั้งโจมตีและวิ่งหนี
หลวงพ่อกิโยม·เบเนต์มองเด็กหนุ่ม พยักหน้าอย่างไร้อารมณ์
“ไว้ค่อยมาสวดมนต์พรุ่งนี้”
หือ…? จริงสิ ในช่วงเย็นของวันที่ 29 มีนาคม มันยังไม่ถูกเราพาคนมาเปิดโปงกามกิจ ยังไม่ได้บาดหมางกัน และยังไม่ได้กังวลเรื่องที่แผนลับๆ จะรั่วไหล…คิดถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนรีบทำตัวตามสัญชาตญาณ
เด็กหนุ่มยืนหลังตรง กางแขนสองข้ามพร้อมกับพูด
“สุริยันจงเจริญ!”
“สุริยันจงเจริญ!” หลวงพ่อกิโยม·เบเนต์ตอบกลับด้วยท่าทางเดียวกัน
หลังออกจากลานจัตุรัส ลูเมี่ยนนึกทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ที่เพิ่งเกิด
ทันใดนั้น เด็กหนุ่มตระหนักถึงจุดหนึ่งที่ตนละเลยไปก่อนหน้านี้ เพราะมัวแต่ช็อกอยู่กับการ ‘ย้อนเวลา’
เขายังคงมีพลังวิเศษ!
เขายังคงเป็น ‘นักล่า’ !
ทั้งความจริงที่ว่า ตนวิ่งไปถึงบ้านลีซิแยร์โดยไม่รู้สึกหอบเลย และการตอบสนองต่อหลวงพ่อด้วยเชิงมวยที่ดีที่สุดทันที บ่งบอกว่าร่างกายและปฏิกิริยาตอบสนองของตน เหนือกว่าก่อนที่จะเริ่มดื่มโอสถ!
ลูเมี่ยนจึงได้ข้อสรุป
ประสบการณ์ที่ผ่านมา มิใช่ความฝันที่มองเห็นอนาคต!
เขาเป็นผู้วิเศษลำดับ 9 แล้ว!
เย็นนี้จะลองเข้าไปในฝันพิเศษนั่นดู ว่ายังเข้าได้อยู่ไหม หรือมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างไหม...ลูเมี่ยนรีบวางแผนสำหรับก้าวถัดไป
เมื่อกลับถึงบ้าน เด็กหนุ่มทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่วมรับประทานอาหารเย็นกับโอลัวร์ตามปกติ
เนื่องจากน้องชายของเธอชอบก่อเรื่อง และไม่ชอบให้พี่สาวคอยตามเช็ดตามล้างให้ จึงมักทำตัวแบบนี้อยู่บ่อยๆ
โอลัวร์จึงไม่ได้ถามอะไรแม้ว่าจะดูออก
หลังจากล้างจานและทำความสะอาดครัว ลูเมี่ยนอำลาพี่สาวและรีบไปที่ร้านเหล้าคร่ำครึ
เขาต้องการยืนยันว่า มีคนต่างถิ่นปรากฏตัวหรือไม่
เมื่อเข้าไปในร้านเหล้า ลูเมี่ยนนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์ กล่าวทักทายกับเจ้าของร้านที่ควบงานบาร์เทนเดอร์—มอริส·เบเนต์ รวมถึงชายผอมบางวัยกลางคนนามว่าปิแยร์·กิโยม และคนอื่นๆ
“ไซเดอร์หนึ่งแก้ว” เขาสั่งอย่างช่ำชอง
ไซเดอร์หมายถึงแอปเปิลไวน์รสเลว ซึ่งในร้านเหล้ามักขายแพงกว่าเบียร์ถูกๆ แค่เล็กน้อย และมักวางขายกันตามท้องถนนในเมือง
“ไอ้เด็กแสบ ไม่ใช่ว่าเอ็งชอบความทรมานของอัปแซ็งต์หรือไง?” มอริส·เบเนต์จิกกัด
“จะเลี้ยงไหมล่ะ?” ลูเมี่ยนงัดคำที่คุ้นเคยออกมาพูด
นั่นทำให้เขารู้สึกเหมือนเข้าสู่ภวังค์
มอริส·เบเนต์ไม่พูดต่อ รินไซเดอร์ให้หนึ่งแก้ว แล้วส่งให้ลูเมี่ยน
ลูเมี่ยนจิบไซเดอร์เบาๆ ระหว่างรอ
ไม่นานก็ได้ยินเสียงกรุ๊งกริ๊ง
หันกลับไปมอง เขาเห็นไรอันที่สวมหมวกโบวเลอร์สีเข้ม แต่งกายด้วยแจ็กเกตทวีตสีน้ำตาล และกางเกงขายาวสีเหลืองอ่อน
แต่คนที่ดึงดูดสายตาบุรุษส่วนใหญ่ในร้านเหล้าคือลีอา ซึ่งยังคงสวมชุดกระโปรงยาวรัดรูปสีขาว ตัดจากผ้าแคชเมียร์ เสื้อโค้ตสีเบจอ่อนและบูทยาวมาร์เซล
ทั้งรองเท้าและหมวกผ้าคลุมหน้า ต่างก็ติดกระดิ่งเล็กสีเงิน
เช่นเดียวกับวาเลนไทน์ที่สวมเสื้อกั๊กสีขาว ทับด้วยทวีตแจ็กเกตสีน้ำเงิน กางเกงยาวสีดำ ผมสีบลอนด์มีร่องรอยโรยแป้ง
ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่จับจ้อง ทั้งสามเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์บาร์ นั่งลงข้างๆ ลูเมี่ยน
ไวน์แดงดาลีแอชหนึ่งแก้ว ไรย์เบียร์หนึ่งแก้ว และ ‘แสบถึงทรวง’ หนึ่งแก้ว...ลูเมี่ยนไม่ได้ยกหัวขึ้น เพียงพึมพำกับตัวเองในใจ
ไรอันถอดหมวกวางไว้ข้างมือ จากนั้นก็พูดกับมอริส·เบเนต์
“ไวน์แดงดาลีแอชหนึ่งแก้ว ไรย์เบียร์หนึ่งแก้ว และ ‘แสบถึงทรวง’ หนึ่งแก้ว”
ได้ยินเช่นนั้น ลูเมี่ยนพลันถอนหายใจยาว
“มีอะไรหรือ?” ไรอันหันมามอง
ลูเมี่ยนจิบไซเดอร์อีกคำ แล้วพูดด้วยเสียงทุ้ม
“ฉันเป็นไอ้ขี้แพ้ที่แทบไม่เคยใส่ใจว่าฟ้าสว่างอยู่หรือไม่ เพราะไม่มีเวลา…”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 34 คำพังเพย
ระหว่าง ‘ทำความรู้จัก’ กับพวกลีอาใหม่อีกครั้ง ลูเมี่ยนเฝ้าสังเกตอย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งทั้งสองฝ่ายเดินมาถึงด้านนอกโบสถ์สุริยันเจิดจรัส
เด็กหนุ่มยืนยันเบื้องต้นว่า คนต่างถิ่นทั้งสามไม่ ‘รู้จัก’ ตนเลย และไม่ได้ระวังตัวเกี่ยวกับ ‘การแกล้ง’ ในครั้งนี้
ย้อนเวลากลับมาจริงๆ สินะ...ลูเมี่ยนจมอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ
“เราเคยมาที่นี่แล้ว แต่ก็ไม่เจอใคร” วาเลนไทน์หันไปมองสิ่งก่อสร้างหลังใหญ่ ซึ่งผสานกลมกลืนเข้ากับสีของยามค่ำคืน พลางกล่าวตาม ‘บทที่ถูกกำหนดไว้’
ลูเมี่ยนสงบจิตใจ ไม่เดินตามขั้นตอนเดิม
เพียงพูดอย่างตรงไปตรงมา
“นั่นเพราะหลวงพ่ออธิการโบสถ์ไม่เห็นหัวพวกคุณยังไงล่ะ”
เด็กหนุ่มอยากสลัดภาพจำ ‘เด็กแสบแต่นิสัยไม่แย่’ ไปจากใจคนต่างถิ่นทั้งสาม ซึ่งดูเหมือนจะเป็นผู้วิเศษของทางการ
“เธอกำลังจะบอกว่า หลวงพ่ออยู่ในโบสถ์ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาจงใจไม่ตอบเสียงเคาะประตูของเรา?” ลีอาคิดถึงหลายความเป็นไปได้
ลูเมี่ยนยิ้ม
“ก็คนกำลังแอบเสพเมถุนอยู่ในโบสถ์ ใครจะอยากให้คนอื่นเห็น?”
พอพูดจบ เด็กหนุ่มอดรำพันในใจไม่ได้: น่าเสียดาย คราวนี้อดได้ยินคำว่า ‘ไอ้ชาติสุนัข! กล้าดียังไงถึงเข้ามาขัดจังหวะพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ของโบสถ์!’
แน่นอน หลังจากเข้าใจคุณนายปัวริสมากขึ้น เขามองว่าในบางแง่มุม หลวงพ่อก็ไม่ไร้เหตุผลเสียทีเดียว
นักบวชรายนี้อาจเหมือนกับวีรบุรุษในนิยายสายลับที่โอลัวร์ชอบเขียน ปลอมตัวมาทำภารกิจสำคัญ ยอมทนต่อความอัปยศอดสู ยอมขายตัวเองเพื่อแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มอำนาจชั่วร้ายที่คุณนายปัวริสสังกัด!
“แอบเสพเมถุนในโบสถ์?” วาเลนไทน์เปลี่ยนท่าทีจากเย็นชา เป็นการย้อนถามอย่างเร่งรีบ
ลูเมี่ยนกางมือออก
“ตกใจอะไร? สำหรับหลวงพ่ออธิการโบสถ์แล้ว นี่ก็เปรียบดังกิจวัตรประจำวัน”
“ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้น คำพังเพยโบราณก็ว่าไว้มิใช่หรือ… ‘ไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบัน บุรุษมักมองหาหญิงอื่นอยู่เสมอ’”
“แต่นี่มันในโบสถ์!” วาเลนไทน์พูดด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น
ลูเมี่ยนคิดอยู่สักพัก แล้วถามอย่างใคร่รู้
“คุณกำลังจะบอกว่า ถ้านักบวชแอบเสพเมถุนนอกโบสถ์ ก็ถือว่ายอมรับได้?”
“นั่นเป็นการดูหมิ่นพระองค์!” วาเลนไทน์ทำตัวราวกับปรอทใกล้แตก
ไรอันตบไหล่อีกฝ่ายแผ่วเบา เตือนอ้อมๆ ให้สงบลง
พร้อมกันนั้น คนต่างถิ่นผู้สติดีกว่าใครรายนี้ ถามลูเมี่ยน
“เธอพอจะรู้ไหม ว่าคืนนี้หลวงพ่ออธิการโบสถ์แอบเสพเมถุนกับใคร?”
ลูเมี่ยนส่ายหัว
“ความเป็นไปได้มีนับไม่ถ้วน ชู้รักของหลวงพ่อเท่าที่ฉันรู้นะ…ก็มีคุณนายปัวริส มาไดนา·เบเนต์ ฟิลิปปา·กิโยม ฌิบริล·แบรี...”
“มาไดนา·เบเนต์… นามสกุลเดียวกับหลวงพ่อ?” ลีอาจับจุดอย่างแหลมคม
ลูเมี่ยนพยักหน้า
“เธอกับหลวงพ่อเป็นญาติห่างๆ กันสองรุ่น”
“...” วาเลนไทน์พลันตะลึงงัน กัดฟันกรอดพลางพูดว่า “กิโยม·เบเนต์… หมอนั่นเป็นข้ารับใช้ของพระองค์หรือของปีศาจกันแน่?”
พูดเป็นอยู่คำเดียวหรือไง? แล้วก็ไม่เห็นจะทำอะไรมันสักที…ลูเมี่ยนจงใจช่วยแก้ต่างให้หลวงพ่อ
“เรื่องแค่นี้เอง ในเขตดาลีแอชมีคำพังเพยว่า ‘ญาติห่างๆ ไม่ว่าจะพี่หรือน้องสาว ก็ย่อมหลับนอนด้วยกันได้’”
“ทำไมเธอถึงรู้จักคำพังเพยเยอะนัก?” ลีอาอดหัวเราะไม่ได้ จนกระดิ่งเงินบนหัวดังกรุ๊งกริ๊ง
ลูเมี่ยนกางมืออีกครั้ง
“ชนบทก็อย่างนี้แหละ”
ทันใดนั้น ไรอันถามด้วยท่าทางคล้ายกำลังคิด
“เธอรู้ได้ยังไงว่าเราไม่ใช่คนดาลีแอช?”
“ไม่งั้นคงไม่พูดว่า ‘ในเขตดาลีแอชมีสุภาษิตว่า’ …”
ก็พวกคุณเป็นคนบอกเอง… ลูเมี่ยนเผลอหลุดปากโดยไม่ทันคิด หลงลืมไปว่า ตนยังไม่ควรรับรู้ ‘เหตุการณ์ก่อนหน้า’
จึงต้องปั้นน้ำเป็นตัว
“ก็บุคลิกของพวกคุณไม่เหมือนคนดาลีแอชเลย”
ต่อด้วยการชี้ไปทางถนนกลับสู่หมู่บ้าน
“ฉันพาพวกคุณมาหาหลวงพ่อแล้ว ขอตัวกลับบ้านก่อนนะ”
“นึกว่าเธอจะตามเข้าไปด้วยเสียอีก” ลีอาเหล่มองยิ้มๆ
“ฉันไม่อยากเป็นศัตรูกับหลวงพ่อน่ะ” ลูเมี่ยนทำราวกับเล่าแบบขอไปที “ชาวบ้านคนล่าสุดที่กล้าร้องเรียนหลวงพ่อ จนถึงตอนนี้ก็ยังหาตัวไม่เจอ”
โดยไม่รอให้พวกไรอันตอบ เด็กหนุ่มโบกมือลา วิ่งไปยังอีกฝั่งของลานจัตุรัสพลางพูด
“อย่าลืมเก็บความลับให้ด้วยนะ กะหล่ำปลีของฉัน!”
…
ใต้ดวงจันทร์สีแดงที่ถูกหมู่เมฆรายล้อม ลูเมี่ยนเดินไปบนทางชนบทที่มีแสงดาวพราวพราย
เด็กหนุ่มล้วงสองมือลงในกระเป๋า พลางตรึกตรองเหตุการณ์ล่าสุด
เมื่อใกล้ถึงบ้าน ลูเมี่ยนหยุดเดิน เงยหน้ามองหลังคาบ้านสองชั้นครึ่งรวมใต้ดิน
เป็นไปตามคาด ตรงนั้นมีโอลัวร์ในชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงิน กำลังนั่งกอดเข่าชมดาวอย่างเงียบงัน
ท่ามกลางความมืดยามราตรี ร่างของหญิงสาวดูโดดเดี่ยวและห่างไกล
ทุกอย่างเกิดขึ้นซ้ำ...หรือว่าเหตุการณ์เมื่อ ‘ก่อนหน้า’ คือความจริง ส่วนตอนนี้เรากำลังฝัน? ลูเมี่ยนเพิ่งจะเริ่มคาดเดา ก็ตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างวันที่ 29 มีนาคมทั้งสองแบบ
วันนี้เขาไม่เห็นมาดามผู้ให้ ‘ไพ่ไม้’ และเคยสอนศาสตร์เร้นลับในร้านเหล้าคร่ำครึ!
นั่นทำให้เด็กหนุ่มยิ่งสับสน ว่าตนกำลังฝันอยู่หรือไม่
พรุ่งนี้ต้องไปยืนยัน…ลูเมี่ยนฝืนข่มใจ เดินไปทางหน้าบ้านและเปิดประตูเข้าไป
เหมือนกับ ‘ครั้งก่อน’ เขาใช้บันไดบนชั้นสอง ปีนขึ้นไปบนหลังคา ก้าวเบาๆ ไปหาโอลัวร์แล้วนั่งลง
“มีอะไรน่าดูนักหรือไง” ลูเมี่ยนจงใจพูด
โอลัวร์หันมามองพลางถอนหายใจ ขณะเตรียมร่ายยาว ลูเมี่ยนชิงเสริมอีกหนึ่งประโยค
“ที่ฉันสงสัยก็คือ การนั่งดูดาวน่ะ มีความหมายอะไรกับพี่”
โอลัวร์มองหัวจรดเท้า
“วันนี้ตรงไปตรงมาจังนะ”
เธอหันกลับไปมองดาวอีกครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“นายคงรู้อยู่แล้ว ฉันไม่ใช่คนของกอร์ตู หรือคนของดาลีแอช”
“ไม่แน่ใจว่านายเคยได้ยินคำพังเพยนี้ไหม…บ้านเกิดคือที่ที่กลับไปไม่ได้...”
ลูเมี่ยนไม่ตอบติดตลก เพียงแหงนมองดาวบนฟ้าตาม
เมื่อโอลัวร์บินกลับเข้าห้องนอนเพื่อเขียนจดหมายถึงเพื่อน ลูเมี่ยนซึ่งยังไม่เปิดเผยว่าตนกลายเป็นผู้วิเศษแล้ว กลับชั้นสองด้วยทางเดียวกับที่ขึ้นมา และสนทนากับพี่สาวเรื่อง ‘เพื่อนทางจดหมาย’ ต่ออีกสักพัก
จากนั้น เด็กหนุ่มช่วยโอลัวร์ปิดประตูห้อง กลับไปยังห้องนอนของตัวเอง
มองไปทางเตียงที่ปูด้วยชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นสีขาว ลูเมี่ยนเอะใจกับบางสิ่ง จึงเดินเข้าไปใกล้และยกหมอนขึ้น
ใต้หมอนมีไพ่หนึ่งใบนอนอยู่นิ่งๆ —ไพ่ทาโรต์สำรับเล็ก— ‘เจ็ดไม้’ !
ขณะจ้องมองไพ่ ซึ่งหน้าไพ่เป็นภาพของผู้ชายหน้าตามุ่งมั่น สวมเสื้อผ้าสีเขียว ถือแท่งไม้คอยต้านรับการโจมตี ลูเมี่ยนนึกถึงการตีความที่มาดามคนนั้นเคยพูดให้ฟัง
“วิกฤต ความท้าทาย การเผชิญหน้า ความกล้าหาญ...”
ยิ่งครุ่นคิด ลูเมี่ยนก็ยิ่งพบว่า สี่คำนี้สะท้อนสถานการณ์ปัจจุบันตนได้เป็นอย่างดี
ก่อนจะจั่วไพ่ เด็กหนุ่มมีโอกาสตกอยู่ในวิกฤต และเผชิญกับความท้าทาย!
ถัดไปคือการสร้างความกล้า และต่อสู้กับปัญหา? เดี๋ยวนะ…เราย้อนเวลามาแล้วไม่ใช่หรือไง…ยังไม่ได้พบกับมาดามคนนั้นเลย ยังไม่ได้จั่วไพ่ แล้วทำไมถึงมีเจ็ดไม้? ลูเมี่ยนพลันตื่นตระหนก และเริ่มไม่แน่ใจว่าการคาดเดาของตนถูกต้อง
สมมติฐานต่างๆ ผุดในหัวอย่างรวดเร็ว คล้ายฟองบนผิวน้ำที่กำลังเดือด
จนกระทั่งลูเมี่ยนปวดหัวอย่างหนัก รู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะเป็นบ้า
ลงเอยด้วย เด็กหนุ่มตัดสินใจปักธง ‘สิ่งของ’ เกี่ยวกับมาดามคนนั้นให้เป็น ‘ข้อยกเว้น’ ชั่วคราว ช่วยให้สติสตังของเขายังไม่พังทลาย
ด้วยความลึกลับและพิเศษของมาดามคนนั้น หากเธอจะไม่ได้รับผลกระทบจากการย้อนเวลา มันก็ฟังดูปกติไม่ใช่หรือไง!
“ถ้าพรุ่งนี้ได้เจอกัน และเธอยังจำเราได้ ก็แสดงว่าสมมติฐานนี้ถูก...” ลูเมี่ยนถอนหายใจ รู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตอย่างยิ่ง
เด็กหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ แล้วรีบกลับขึ้นเตียงนอน
…
ท่ามกลางหมอกสีเทาอ่อนที่คุ้นตา ลูเมี่ยนเลิกเปลือกตาตื่น พลิกตัวนั่ง มองไปยังโต๊ะไม้ริมหน้าต่างกับเก้าอี้เอนหลัง
เขาเข้าสู่ความฝันพิเศษอีกครั้ง
หลังจากพบว่า ‘ไพ่ไม้’ ยังอยู่ เด็กหนุ่มก็พอจะเดาเรื่องนี้ได้
ตามความเคยชิน ลูเมี่ยนคุ้ยกระเป๋าลับในเสื้อ แววตาพลันเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อในทันที
เหรียญทองหายไป!
เหรียญทองหายไปทั้งหมด!
ลูเมี่ยนรีบกระโดดลงจากเตียง ค้นหาทุกซอกมุมร่างกายก็แล้ว ค้นหาบนเตียงนอนก็แล้ว แต่ก็ไม่พบเหรียญทองที่ได้มาอย่างลำบาก
ไม่มีแม้แต่เหรียญทองแดงหนึ่งโกเปต์!
“เวลาในนี้ก็ถอยหลังด้วย?” ลูเมี่ยนลองเดา
มองไปรอบตัวไม่เห็นปืนล่าสัตว์ ขวาน และส้อมเหล็กซึ่งควรจะวางอยู่
ลูเมี่ยนสงบสติ ออกจากห้องนอน ผ่านทางเดิน ลงไปยังชั้นล่าง
ส้อมเหล็กยาวเกือบสองเมตรและขวานสีดำยังอยู่ในสภาพดี วางในตำแหน่งเดิมของพวกมัน เฉกเช่นการสำรวจซากปรักหักพังในความฝันครั้งแรก
ในทำนองเดียวกัน ถังน้ำมันข้าวโพดก็ยังไม่ย้ายมาอยู่ข้างเตา
ส่วนปืนล่าสัตว์นั้น ลูเมี่ยนลองค้นทั่วบ้านแต่ก็ยังไม่พบ
เด็กหนุ่มเริ่มเอนเอียงไปทางสมมติฐาน ‘เวลาในนี้ก็ถอยหลังเช่นกัน’
“ต้องไปสำรวจซากปรักหักพัง ดูว่าสัตว์ประหลาดสองตัวนั้นยังอยู่ไหม…” ลูเมี่ยนพึมพำเสียงแผ่ว มือจับขวานพร้อมกับเปิดประตูออกไป
ไม่นานก็เดินผ่านทุ่งรกร้างซึ่งเต็มไปด้วยรอยพื้นแยก จนมาถึงส่วนนอกของซากปรักหักพัง
ต่างจากการสำรวจครั้งแรก เด็กหนุ่มในฐานะ ‘นักล่า’ เพียงแค่มองผ่านๆ ก็พบร่องรอยการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตจำนวนมาก
เมื่อลองเพ่งสมาธิ ลูเมี่ยนพบว่ามีร่องรอยของสองสิ่งมีชีวิตที่ชัดเจนกว่าตัวอื่น หนึ่งในนั้นเป็นเจ้าของรอยเท้าค่อนข้างตื้น แนวการเดินโค้งไปทางด้านหลังของซากบ้านที่ฟังเพราะไฟไหม้
“ถ้าตอนนั้นเรามีพลังวิเศษ ก็คงไม่เกือบถูกเล่นงาน” ลูเมี่ยนถือขวานเดินเข้าไปในซากบ้าน
มุ่งหน้าไปยัง ‘จุดหมาย’ เรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงตำแหน่งใกล้ๆ กับไหแตก
แสงสีทองส่องลอดมาจากด้านในไห
ลูเมี่ยนโน้มตัวลง เก็บเหรียญลูอิดอร์ขึ้นมา
สีของเหรียญ ไม่ต่างจากตอนที่ลูเมี่ยนเก็บขึ้นมาครั้งแรกเลยสักนิด
ย้อนเวลาจริงๆ สินะ… ยกเว้นเพียงไม่กี่กรณี สิ่งอื่นๆ ล้วนกลับสู่ ‘สภาพเริ่มต้น’ ... ลูเมี่ยนถอนใจแน่นหนัก
ทันใดนั้น เด็กหนุ่มฉากถอยไปด้านข้างเร็วๆ สองก้าว บิดเอว แล้วหมุนตัวไปทางขวา
พร้อมกับการเคลื่อนไหวอันทรงพลัง ขวานในมือถูกเหวี่ยงออกไป
สัตว์ประหลาดสีเลือดไร้หนังหุ้ม ซึ่งพุ่งลงมาจากหลังคา ต้องพานพบคมขวานทันทีที่เหยื่อลับสายตา
ฉึก!
หัวของมันถูกขวานฟันขาดกระเด็น ร่างไร้เศียรตกกระแทกพื้นอย่างแรง ท่ามกลางหยดเลือดและน้ำเหลืองสาดกระจาย
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 35 ความต่าง
“แข็งแกร่งพอๆ กับ ‘ครั้งก่อน’ …”
ลูเมี่ยนมองศพสัตว์ประหลาดไร้หนัง พลางพึมพำแผ่วเบา
ก่อนจะย้อนเวลา การต่อสู้ระหว่างตนกับอีกฝ่ายเป็นไปอย่างสูสี ต้องอาศัยทั้งกลยุทธ์และไหวพริบเพื่อทำให้ดูเหมือนจัดการมันได้ง่าย
แต่ตอนนี้กลับจบลงในขวานเดียว
จริงอยู่ เขาเคยมี ‘ประสบการณ์’ มาแล้ว จึงทราบถึงการลอบจู่โจมเป็นอย่างดี ช่วยให้สามารถคาดเดาล่วงหน้าได้
แต่ถึงอย่างนั้น ความแตกต่างระหว่าง ‘ก่อนและหลัง’ การมีพลังวิเศษ ก็ยังชัดเจนไม่แปรเปลี่ยน
ลูเมี่ยนครุ่นคิดราวๆ สองวินาที ก่อนจะย้ายศพสัตว์ประหลาดไร้หนังกับหัวของมันไปไว้ตรงมุมห้อง แต่ไม่ได้ฝังด้วยหิน ไม้ หรือดิน เพื่อปกปิดเหมือนคราวก่อน เพียงวางศพไว้กับบ่อเลือดอย่าอ้าซ่า
ถัดมา เด็กหนุ่มเริ่มรื้อค้นซากอาคารจนพบเงิน 197 เฟลคินกับ 25 โกเปต์พอดิบพอดี แล้วจึงแยกใส่ในช่องกระเป๋าที่แตกต่างกัน
เขาลองเปิดดูหนังสือเล็กปกฟ้า แต่ก็ไม่พบความผิดปกติ
จัดการทั้งหมดเสร็จ ลูเมี่ยนตรงเข้าไปในซากปรักหักพัง แต่หลังจากผ่านได้ราวๆ ยี่สิบถึงสามสิบเมตร เด็กหนุ่มอ้อมกลับมายังจุดเดิม ปีนป่ายหลังคาซากบ้านอย่างชำนาญ ไปตามเส้นทางที่สัตว์ประหลาดไร้หนังเคยใช้ระหว่างยังมีชีวิต
หลังจากเตรียมการเสร็จ เขาซ่อนตัว
นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านไป ลูเมี่ยนอดทนรออย่างใจเย็น เฉกเช่นนักล่าเฝ้ารอเหยื่อ
ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ ร่างหนึ่งเคลื่อนที่เข้ามาใกล้จากฝั่งซากปรักหักพัง
ดูคล้ายครึ่งคนครึ่งสัตว์ป่า เข่าย่อมาด้านหน้าเหมือนขาหลังสัตว์สี่เท้า ผมสีดำมันแผล็บทิ้งตัวยาวลงมา บนหลังสะพายปืนล่าสัตว์ เป็นตัวเดียวกับสัตว์ประหลาดที่ลูเมี่ยนได้รับตะกอนพลัง ‘นักล่า’ ใน ‘คราวก่อน’
สัตว์ประหลาดปืนล่าสัตว์เดินอย่างรอบคอบ ราวกับกำลังลาดตระเวนประจำวัน
ทันใดนั้น จมูกของมันฟุดฟิด ประหนึ่งได้กลิ่นเลือดคาวๆ จากระยะไกล
มันรีบเปลี่ยนทิศทันที ขยับเข้าใกล้ซากบ้านที่พังเพราะถูกไฟไหม้
ไล่ตามรอยเลือดไป สัตว์ประหลาดปืนล่าสัตว์พบศพและหัวของสัตว์ประหลาดไร้หนัง
มันนั่งยองลงแล้วตรวจสอบอย่างละเอียด
จากบนหลังคาที่พังไปกว่าครึ่ง ลูเมี่ยนส่ายหน้าให้กับภาพดังกล่าว พลางรำพันเงียบงันกับตัวเอง
“ใกล้ขนาดนี้ยังไม่ได้กลิ่นเราอีกหรือไง?”
“ถึงจะถูกกลิ่นเลือดกลบก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ควรได้กลิ่นกันบ้าง!”
เด็กหนุ่มพึมพำขณะยกขวาน แล้วฟันใส่รอยแยกหินข้างๆ เต็มแรง ซึ่งเป็นรอยแยกที่ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า
โครม!
หลังคาที่จะพังแหล่มิพังแหล่เริ่มสั่นคลาน ก่อนที่หินหนักจะถล่มลงพร้อมกับเสียงโครมคราม
สัตว์ประหลาดปืนล่าสัตว์ตอบสนองได้รวดเร็ว รีบบิดเอวและถีบขาทั้งสองข้าง กระโดดไปยังจุดที่ยังไม่ถล่ม
ลูเมี่ยนหัวเราะ
เด็กหนุ่มพุ่งลงจากหลังคาที่ยังไม่พัง คล้ายอินทรีร่อนถลาโฉบเหยื่อกลางอากาศ
ท่ามกลางเสียงลมแหวก ลูเมี่ยนและสัตว์ประหลาดลูกซองพบกันกลางอากาศ คนหนึ่งยกแขนเงื้อขวานด้วยหนึ่งมือ อีกตัวกำลังหันหน้าลงพื้น พยายามหมุนตัวเพื่อหันกลับมาป้องกัน
ลูเมี่ยนกำหมัดซ้ายแล้วชกลงไป เมื่อสัตว์ประหลาดยื่นแขนออกมากัน เด็กหนุ่มที่รออยู่แล้วรีบแบบมือออก ชะลอความเร็วในการชก แล้วใช้ฝ่ามือจับคว้าไว้แทน
เมื่อลูเมี่ยนดึงมือซ้ายกลับ ขวานในมือขวาก็สับใส่ศัตรูเต็มแรง
ท่ามกลางเสียง ‘ฉึก’ พร้อมกับเลือดที่กระเซ็น หนึ่งมนุษย์หนึ่งสัตว์ประหลาดต่างก็ตกถึงพื้นพร้อมเพรียงกัน
ลูเมี่ยนที่มี ‘เบาะรอง’ ย่อมไม่บาดเจ็บ เพียงยกมือขึ้นแล้วใช้ขวานจามใส่อีกครั้ง
ศีรษะของสัตว์ประหลาดปืนล่าสัตว์ แม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็ต้องหลุดออกจากบ่า กลิ้งหลุนๆ ไปสองรอบ
ลูเมี่ยนลุกขึ้นยืน มองไปทางสัตว์ประหลาด พึมพำด้วยเสียงเย้ยหยัน
“อ่อนแอลงนี่หว่า!”
“เหลือเพียงเปลือกนอกที่น่ากลัว แต่ไส้ในเป็นแค่ตุ๊กตาฟางสินะ?”
เขาที่กลายเป็น ‘นักล่า’ มั่นใจมากว่าตนจะจัดการกับสัตว์ประหลาดปืนล่าสัตว์ได้แน่ แต่ไม่คิดว่าจะง่ายดายเช่นนี้
มองศพบนพื้น ลูเมี่ยนอดทนรอให้ตะกอนพลังแยกตัวออกมา
แต่รอนานเท่าไรก็ไม่เห็นจุดสีแดงเข้มเสียที
“ไม่มี?” ลูเมี่ยนพึมพำด้วยความสงสัย
แต่ก็มิได้ประหลาดใจขนาดนั้น
เพราะตะกอนพลังของสัตว์ประหลาดปืนล่าสัตว์ ตนเคยได้รับไปแล้วใน ‘ครั้งก่อน’ กลายเป็นโอสถที่เข้าสู่ร่างกาย
นั่นสินะ ในเมื่อการย้อนเวลาไม่ได้ทำให้เรากลับเป็นคนปกติ ไม่ทำให้ตะกอนพลังในตัวหายไป หมายความว่าตะกอนพลัง ‘นักล่า’ ในความฝันก็ต้องหายไปหนึ่งก้อนด้วยเช่นกัน สัตว์ประหลาดปืนล่าสัตว์ต้องกลับไปเป็นสิ่งมีชีวิตปกติ แต่ไม่มีแก่นสารคอยค้ำจุน…ปัญหาตอนนี้คือ ทำไมเราถึงยังอยู่ในสภาพเดียวกับก่อนย้อนเวลา? ลูเมี่ยนคิดเท่าไรก็ไม่พบคำตอบ จึงได้แต่เก็บเหรียญทองแดงบนตัวสัตว์ประหลาด แล้วเดินออกไปยังซากปรักหักพังด้านนอก
…
หลังจากรุ่งสาง ลูเมี่ยนไม่ได้แกล้งทำเป็นปวดหัวต่อหน้าพี่สาวเหมือนในวันที่ 30 มีนาคมครั้งก่อน ไม่ได้เริ่มชวนคุยเรื่องเหนือธรรมชาติ เพียงตื่นนอนแต่เช้าเพื่อลงเตรียมอาหาร
ขนมปังปิ้ง ไข่ดาวไข่แดงเยิ้ม เบคอนหั่นแผ่น ถูกวางลงบนโต๊ะอาหารตามลำดับ
“อะไรเข้าสิงเนี่ย?” โอลัวร์ทำหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นภาพดังกล่าวขณะเดินลงบันได “เมื่อวานนายดื่มเหล้าไปขนาดนั้น นึกว่าจะลุกไม่ขึ้นแล้วเสียอีก”
ลูเมี่ยนตอบไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
“แค่ไซเดอร์หนึ่งแก้ว อัปแซ็งต์หนึ่งแก้ว มันเยอะตรงไหน?”
“มันน่าภูมิใจนักหรือไง? ยกเว้นไวน์ที่สามารถดื่มได้เป็นครั้งคราว เครื่องดื่มแอลกอฮอล์อื่นๆ ล้วนไม่ดีต่อสุภาพ มันส่งผลต่อสมอง” โอลัวร์ส่ายศีรษะพลางหัวเราะ “ไม่แปลกใจที่นายเริ่มโง่ลงเรื่อยๆ เจ้าน้องชายขี้เมา!”
ลูเมี่ยนที่ไม่เคยโต้เถียงพี่สาว พูดเบาๆ ด้วยความไม่พอใจ
“ทำไมไวน์ถึงเป็นข้อยกเว้น?”
“เพราะฉันชอบดื่มไวน์” โอลัวร์ตอบด้วยท่าทีทำนอง ‘ถ้ากล้า ก็เถียงมาสิ’
ลูเมี่ยนหมดคำจะกล่าว
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เขาไม่รีบออกจากบ้าน แต่เริ่มทำแป้งขนมปัง
ซึ่งนั่นทำให้โอลัวร์ประหลาดใจ
“ไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า? เรื่องใหญ่หรือ? ทำตัวดีแปลกๆ นะเนี่ย…”
“เล่ามาเถอะ พี่สาวจะไม่ทุบตีนาย แค่เพิ่มชั่วโมงฝึกต่อสู้เข้าไปอีกหน่อย”
“ไม่มี” ลูเมี่ยนถือโอกาสชวนคุย “ฉันแค่รู้สึกว่าบรรยากาศในหมู่บ้านเริ่มแปลกขึ้นเรื่อยๆ … บางคนเริ่มทำตัวไม่ปกติ โอลัวร์ พี่รู้สึกแบบนั้นไหม”
ตามการสังเกตของเขา พี่สาวไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาที่ถูกย้อนกลับ แต่ความผิดปกติในหมู่บ้านไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิดในวันสองวัน ก่อนวันที่ 29 มีนาคมก็น่าจะมีสัญญาณบางอย่างแล้ว โอลัวร์ที่เป็น ‘ผู้ส่องความลับ’ อาจสังเกตเห็น เพียงแต่ไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก
โอลัวร์ทำหน้าตาเป็นจริงเป็นจังขึ้น
“แม้แต่นายก็สัมผัสถึงความผิดปกติได้หรือ?”
“ไหนเล่ามาซิ ใครทำให้นายรู้สึกแบบนั้น”
โอลัวร์คงสังเกตเห็นว่าชาวบ้านบางคนมีปัญหา เพียงแต่ไม่คาดว่าปัญหาจะรุนแรงระดับนั้น… ลูเมี่ยนพูดขณะล้างมือด้วยใบหน้าใคร่ครวญ
“คุณนายปัวริส หลวงพ่ออธิการโบสถ์ ปงส์·เบเนต์ และคนเลี้ยงแกะที่กลับหมู่บ้านก่อนกำหนด ปิแยร์·แบรี”
“คุณนายปัวริสมีลับลมคมในจริงๆ นั่นแหละ นับตั้งแต่เธอกับเจ้าหน้าที่ปกครองมาถึงกอร์ตู ฉันก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่คนธรรมดา แต่เธอควบคุมตัวเองได้ดี นอกจากการแอบเล่นชู้ไม่เลือกหน้า ก็ไม่มีเรื่องไหนเข้าข่ายชั่วร้าย” โอลัวร์พูดขณะนึกย้อนกลับไป “ฉันเคยเห็นบางอย่างที่เธอ…”
โอลัวร์หยุดพูด ดูเหมือนไม่อยากให้ลูเมี่ยนมีส่วนเกี่ยวข้องกับโลกเหนือธรรมชาติ
แอบเล่นชู้ไม่เลือกหน้า? ก่อนที่ลูเมี่ยนจะพบว่าคุณนายปัวริสแอบเล่นชู้กับหลวงพ่อ เขาคิดมาตลอดว่าอีกฝ่ายเป็นกุลสตรีเรียบร้อย ไม่คิดไม่ฝันว่าหลวงพ่อจะไม่ใช่ชู้รักคนแรก
แน่นอน ข้อมูลดังกล่าวสอดคล้องกับ ‘ภาพจำ’ ที่ลูเมี่ยนมีต่อคุณนายปัวริสในปัจจุบัน
“สำหรับหลวงพ่ออธิการโบสถ์ เขาหิวกระหายพลังวิเศษเหมือนกับนาย แต่ศาสนจักรสุริยันเจิดจรัสกลับไม่เคยเหลียวแล” โอลัวร์พูดพลางคิด “ปงส์·เบเนต์… สมองเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแบบนั้นคงทำอะไรแปลกๆ ไม่ได้หรอก… ส่วนคนเลี้ยงแกะที่เพิ่งกลับมา ปิแยร์·แบรี ดูเหมือนว่าแกะที่เขาพามาจะมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล… แต่ฉันดูไม่ออกว่าผิดปกติตรงไหน และไม่กล้าขุดลึกไปมากกว่านี้…”
สมแล้วที่เป็นลำดับ 7 ของเส้นทางผู้ส่องความลับ…ก่อนจะย้อนเวลา เราคุยเรื่องพวกนี้กับพี่น้อยเกินไป จนละเลยปัญหาเกี่ยวกับคนเลี้ยงแกะ ปิแยร์·แบรี…อา ตอนนั้นเราแทบไม่สงสัยหมอนั่นเลย แค่มองว่ามันแปลกๆ ที่ต้องรีบร้อนกลับมาร่วมเทศกาลมหาพรต…ลูเมี่ยนกำลังจะพูดต่อ แต่เสียง ‘ปิ๊งป่อง’ ดังขึ้นจากหน้าประตู
กริ่งบ้านของพวกเขาถูกกด
“ใครน่ะ?” ลูเมี่ยนถามขณะเดินไป
“มีโทรเลขมาถึงโอลัวร์!” บุคคลด้านนอกตะโกนตอบ
“โทรเลข?” โอลัวร์ดูสับสน “ใครส่งโทรเลขมาถึงฉัน? ช่วงนี้ไม่มีอะไรสำคัญๆ สักหน่อย…”
ลูเมี่ยนเองก็งงงวย
ก่อนจะย้อนเวลา ในวันที่ 30 มีนาคม บ้านเราไม่ได้รับโทรเลข!
ไม่สิ ในวันที่ 30 มีนาคม เราไปรอแรมงด์ที่จัตุรัสตั้งแต่เช้า บางทีพี่อาจได้รับโทรเลขแต่ไม่ยอมบอก… ลูเมี่ยนไตร่ตรองหาความเป็นไปได้ พลางเปิดประตูออก
ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ด้านนอกประตูคือแบร์ตรองด์ ลูกน้องของเจ้าหน้าที่ปกครองซึ่งรับผิดชอบด้านโทรเลข อีกฝ่ายยื่นกระดาษให้ลูเมี่ยนพร้อมกับพูด
“หนึ่งเฟลคิน”
แบร์ตรองด์ผมสีน้ำตาล นัยน์ตาสีน้ำตาล ไม่ใช่ชาวหมู่บ้านกอร์ตู เพียงติดตามเจ้าหน้าที่ปกครองมาจากดาลีแอช เป็นหนุ่มที่ภายนอกดูเป็นมิตร แต่ภายในโลภเป็นจริงเป็นจัง
ลูเมี่ยนหยิบเหรียญเงินหนึ่งเฟลคินออกมาให้แบร์ตรองด์ แล้วเริ่มอ่านโทรเลข
เนื้อหาของโทรเลขไม่ซับซ้อน เด็กหนุ่มอ่านเร็วๆ จนจบ
“งานสังสรรค์นักเขียนที่ถูกกล่าวถึงก่อนหน้านี้ จะจัดขึ้นในเดือนมิถุนายน หากนางสาวโอลัวร์สนใจ ตอนนี้ท่านสามารถเริ่มเดินทางมายังทรีอาร์ได้เลย เผื่อเวลาสำหรับท่องเที่ยวเอาไว้สักหน่อย เรารับประกันว่านี่จะเป็นการเดินทางที่งดงามยิ่ง”
ตรงลายเซ็นเขียนว่า ‘แผนกบรรณาธิการของบันเทิงคดีรายสัปดาห์’
นี่มัน… ดวงตาของลูเมี่ยนพลันกระตุก
นี่คือโทรเลขตอบกลับจาก ‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ ?
“ฉันบอกตอนไหนว่าจะไปร่วมงานชุมนุมนักเขียน?” โอลัวร์เดินเข้ามาดู มองผ่านๆ ไม่กี่วินาที “แผนกบรรณาธิการของ ‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ เสียสติไปแล้วหรือไง? ฉันไม่ชอบพบปะผู้คน! มันน่ารำคาญ!”
ตอนนี้แบร์ตรองด์เดินไปไกลจากประตูแล้ว
ได้ยินคำพูดโอลัวร์ ผสานกับเนื้อหาของโทรเลข ลูเมี่ยนซึ่งทำหน้ามึนงง ลองคาดเดาอย่างอาจหาญ
โทรเลขในมือคือคำตอบของ ‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ นั่นแหละ… เพียงแต่มันเขียนตอบกลับโทรเลขที่ลูเมี่ยนจะต้องส่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า!
หรือพูดให้ชัดเจนกว่านั้น โทรเลขที่ลูเมี่ยนส่งออกไปก่อนจะย้อนเวลา คำตอบของมันถูกส่งกลับมาหลังจากเวลาถูกย้อนแล้ว ในสภาพแวดล้อมที่ยังไม่เคยส่งโทรเลขแรกออกไป!
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 36 พบกันอีกครั้ง
คิดถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนได้ข้อสรุปหนึ่ง
หากการคาดเดาเมื่อครู่เป็นความจริง หมายความว่า ‘การย้อนกลับ’ จะเกิดเฉพาะหมู่บ้านกอร์ตูและรอบๆ เท่านั้น สถานที่อื่นไม่ได้รับผลกระทบ!
หรือก็คือ ถ้าเราหลุดพ้นจากหมู่บ้านได้ ก็สามารถกลับไปใช้ชีวิตได้ตามปกติ? ขณะลูเมี่ยนคิดหลายเรื่อง เด็กหนุ่มหันไปทางโอลัวร์แล้วพูดด้วยสีหน้ามีพิรุธ
“เรื่องนี้… เอ่อ… โทรเลขพวกนี้ เป็นฝีมือฉันเอง”
“ฝีมือนาย?” โอลัวร์รู้สึกโกรธปนขบขัน แต่มากกว่านั้นคือความงุนงง
เธอไม่อยากเชื่อว่าตนจะถูกน้องชายแกล้งทีเผลอ
นี่มันไม่ต่างอะไรกับนักล่าเจนสนาม ที่ถูกนกอินทรีแทะลูกตาเข้า!
ลูเมี่ยนอธิบายอย่าง ‘จริงใจ’
“คืองี้นะพี่…ฉันอยากไปทรีอาร์มานานแล้วใช่ไหม… ก็เลย… สองวันก่อน ฉันแอบส่งโทรเลขไปที่สำนักโทรเลขของบันเทิงคดีรายสัปดาห์ โดยถามด้วยลีลาการเขียนของพี่ว่า งานชุมนุมนักเขียนครั้งล่าสุดจะจัดขึ้นตอนไหน แล้วพวกเขาชักชวนมาด้วยความกระตือรือร้นจริงๆ”
“มีที่มาที่ไปแบบนี้เองสินะ…” โอลัวร์ทำหน้าเหมือน ‘ในที่สุดปริศนาก็ถูกไขกระจ่าง’
วินาทีถัดมา หญิงสาวหยิบไม้ที่วางอยู่ข้างๆ พร้อมกับกัดกรามพูด
“ไอ้เด็กคนนั้นโตขึ้นแล้วสินะ!”
ลูเมี่ยนรีบเสริม
“โอลัวร์ เอ่อ พี่… ฟังคำแก้ตัว… ไม่สิ ฟังคำอธิบายของฉันก่อน”
เด็กหนุ่มมิได้ตื่นตระหนก ยังแอบแกล้งพูดผิดอย่างยียวน
“ก็ได้… ไหนว่ามา” โอลัวร์ยืนค้ำไม้เท้าแล้วพูด “พี่สาวของนายเป็นคนดี อยู่ในศีลธรรมเสมอมา ผู้คนรอบข้างต่างให้การยอมรับ ย่อมต้องฟังคำแก้ตัวของคนร้ายก่อนตัดสินคดีความอยู่แล้ว…”
“ต่อให้นายต้องตาย ก็จะไม่ได้ตายเพราะถูกเข้าใจผิด!”
ลูเมี่ยนรีบพรั่งพรู
“ในอินทิสน่ะ… เมืองที่มีมหาวิทยาลัยมากที่สุด และมีคุณภาพดีที่สุด ก็คือกรุงทรีอาร์ ฉันกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยใช่ไหม… ก็เลยอยากเห็นสถานที่จริงก่อน เพื่อตัดสินใจว่าจะเลือกเข้าสามมหาวิทยาลัยใดบ้าง”
โอลัวร์พยักหน้ารับเบาๆ เป็นนัยให้น้องชายพูดต่อ
ลูเมี่ยนชื่นชมพี่สาวอย่างจริงใจ
“ถ้าฉันอธิบายดีๆ พี่ก็คงพาไปเที่ยวทรีอาร์อยู่แล้ว แต่ถ้าทำแบบนั้น พี่ก็ต้องออกเงินของตัวเอง…แต่หากถูกเชิญจากบันเทิงคดีรายสัปดาห์ ไม่เพียงแต่ค่าตั๋วรถไฟไอน้ำ กระทั่งค่าที่พัก หรือค่าใช้จ่ายเพื่อความบันเทิงต่างๆ ในทรีอาร์ ก็สามารถทำเรื่องเบิกได้ทั้งสิ้น”
“ฉันรู้ว่าพี่ไม่ได้ขัดสน แต่เงินนั่นมาจากผลงานที่พี่กลั่นกรองอย่างยากลำบากทีละตัวอักษร ถ้าประหยัดได้ฉันก็อยากประหยัดน่ะ”
โอลัวร์เริ่มคลายสีหน้าลง
“หัดรู้จักเอาใจใส่พี่สาวแล้วสินะ…”
“แต่นายเคยคิดบ้างไหม… ฉันไม่อยากไปงานชุมนุมนักเขียน! ไม่ชอบพบเจอคนแปลกหน้าเยอะๆ!”
ลูเมี่ยนยิ้ม
“โอลัวร์ เอ่อ พี่… ไม่แน่ว่าการที่ ‘บันเทิงคดีรายสัปดาห์’ เชื้อเชิญพี่อย่างเอาอกเอาใจ พวกเขาอาจไม่ได้อยากให้พี่เข้าร่วมงานชุมนุมสังสรรค์ขนาดนั้น เพียงแค่หาโอกาสสร้างความสัมพันธ์อันดีกับพี่ เพราะพี่เป็นนักเขียนนิยายขายดี”
“ดังนั้น สาระสำคัญไม่ได้อยู่ที่งานสังสรรค์ แต่เป็นตัวพี่เอง ถ้าพี่ตอบรับคำเชิญไปเที่ยวทรีอาร์สักพัก ถึงตอนนั้นค่อยหาเหตุผลอะไรก็ได้ปฏิเสธเข้าร่วมงานสังสรรค์ ไม่เพียงผู้คนจากบันเทิงคดีรายสัปดาห์จะไม่โกรธ แต่จะรู้สึกยินดีที่ได้อำนวยความสะดวกพี่ในช่วงแรก”
โอลัวร์มองลูเมี่ยนหัวจรดเท้า
“เข้าใจโลกมากขึ้นแล้วนี่”
จากนั้นก็ถอนหายใจ
“ตกลง ฉันขอจัดการบางเรื่องก่อน นายไปเตรียมกระเป๋าเดินทาง อีกสองวันข้างหน้าเราจะไปทรีอาร์กัน ถึงตอนนั้นค่อยส่งโทรเลขแจ้งบันเทิงคดีรายสัปดาห์ ให้พวกเขามารอรับที่หน้าสถานีรถไฟทรีอาร์”
“เยี่ยม!” ลูเมี่ยนดีใจอย่างไม่ปิดบัง
แม้เด็กหนุ่มจะสงสัยว่า ตนกับโอลัวร์คงไม่ได้ออกจากหมู่บ้านกอร์ตูง่ายนัก ในสถานการณ์ที่ปริศนาการย้อนเวลายังไม่กระจ่าง การ ‘ออกไป’ อาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่มิอาจคาดเดา แต่เขาก็ต้องลองดู เพราะเชื่อว่าไม่ควรติดแหง็กอยู่ที่นี่
ด้วยความคิดดังกล่าว เด็กหนุ่มจึงพยายามโน้มน้าวโอลัวร์เมื่อสักครู่
ลูเมี่ยนยังไม่คิดจะเปิดเผยเรื่องการย้อนเวลา เพราะโอลัวร์ไม่มีความทรงจำระหว่างนั้น คงยากที่จะเชื่อข้อสันนิษฐานซึ่งใกล้เคียงกับความเพ้อเจ้อ เว้นเสียแต่ว่าลูเมี่ยนจะ ‘ทำนาย’ อนาคตถูกหลายครั้ง แต่จนถึงตอนนี้ เขายังอยากเก็บความลับเรื่องการย้อนเวลาเอาไว้ก่อน จึงไม่คิดจะ ‘ทำนาย’ เพียงรอดูว่าถ้าปล่อยไปเรื่อยๆ จะได้รับเบาะแสใดเพิ่มมาบ้าง
ใช้การอ่านหนังสือเป็นข้ออ้าง ลูเมี่ยนกลับขึ้นชั้นสอง เข้าไปในห้องอ่านหนังสือ
เขานั่งลง หยิบหนังสือมาเปิดโดยไม่ได้ใส่ใจ เพียงตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่ได้จับกลับหัวกลับหาง
ถัดมา เด็กหนุ่มดำดิ่งเข้าไปในความคิดตัวเอง หวังทำความเข้าใจกับสถานการณ์ปัจจุบันให้ดีขึ้น โดยพิจารณาจากรายละเอียดต่างๆ ที่ค้นพบเมื่อคืนและวันนี้
ขณะที่แววตาเริ่มเหม่อลอย ลูเมี่ยนสังเกตเห็นหนังสือเล็กปกฟ้าบนโต๊ะ
คล้ายกับมีอะไรมาดลใจ เขาดึงสติกลับมา ยื่นมือไปหยิบหนังสือเล็กปกฟ้า เริ่มเปิดผ่านๆ อย่างรวดเร็ว
หน้าหนังสือแหว่งๆ ที่ขาดหายไปบางคำ ปรากฏสู่สายตาเด็กหนุ่ม
“จดหมายนั่น…” ลูเมี่ยนกระซิบไม่มีเสียง
ผนวกกับการตอบกลับที่ ‘ล่าช้า’ จากบันเทิงคดีรายสัปดาห์ เขาผุดข้อสันนิษฐานใหม่เกี่ยวกับจดหมายขอความช่วยเหลือที่พวกลีอาและไรอันได้รับ
“บางที คนเขียนจดหมายนั้นอาจเป็นเราเอง… เราคือ ‘คนร้าย’ ตัวจริง!”
“การย้อนเวลาอาจเกิดขึ้นมากกว่าหนึ่งครั้ง ตามที่โอลัวร์เขียนไว้ในนิยาย สิ่งนี้เรียกว่าวัฏจักรเวลา”
“ในวัฏจักรเวลารอบก่อน เราอาจค้นพบความผิดปกติบางอย่างผ่านการสำรวจ และตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากภายนอกด้วยจดหมายนิรนามโดยไม่บอกโอลัวร์? และเมื่อ ‘ทางการ’ ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา จึงส่งพวกไรอันเข้ามาจัดการ…พอหมู่บ้านกอร์ตูเริ่มวัฏจักรเวลาใหม่ เราก็เหมือนกับโอลัวร์ตอนนี้ สูญเสียความทรงจำทั้งหมด กลับไปสู่ ‘สถานะเริ่มต้น’ …”
“แต่คำถามก็คือ ทำไมหนังสือเล็กปกฟ้าถึงยังมีรอยแหว่ง?”
“ตามหลักแล้ว มันควรจะกลับไปสู่ ‘สถานะเริ่มต้น’ เช่นกัน เหมือนกับอาหารที่เรากินในวัฏจักรเวลาครั้งก่อนๆ …”
“หืม… มีความเป็นไปได้สองรูปแบบ”
“หนึ่งคือ เราค้นพบความผิดปกติและขอความช่วยเหลือก่อนจะเข้าสู่จุดเริ่มต้นวัฏจักรเวลา แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ความทรงจำที่เกี่ยวข้องก็ต้องไม่หายไป หรืออาจมีสาเหตุอื่นที่ทำให้เราสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน? นั่นจะยิ่งทำให้เรื่องราวซับซ้อน…”
“สองคือ ตัวเราใน ‘วัฏจักรเวลานั้น’ ค้นพบวิธีที่ทำให้บางสิ่งไม่ถูกย้อนเวลากลับ…วิธีนั้นคืออะไร? ถ้ามีจริง ทำไมไม่เขียนสิ่งที่ค้นพบลงบนกระดาษมาด้วย?”
ลูเมี่ยนรู้สึกเหมือนตนทะลวงผ่านหมอกควันกลุ่มหนึ่ง จนเริ่มเห็นภาพรวมของสถานการณ์ แต่กลับพบว่าตัวเองยิ่งจมลึกลงไปในความสับสน
เด็กหนุ่มเชื่อว่าตนน่าจะผ่านวัฏจักรมาเวลามาหลายครั้งแล้ว แต่ในรอบก่อนๆ เมื่อเวลาเริ่มต้นใหม่ ความทรงจำและสถานะร่างกายจะถูกย้อนกลับ จึงไม่เคยเอะใจเลยสักครั้ง
ส่วนในรอบนี้ ที่ตนยังคงความทรงจำกับตะกอนพลังของ ‘นักล่า’ เอาไว้ได้ เป็นเพราะได้เจอกับมาดามคนนั้น ได้รับไพ่ ‘เจ็ดไม้’ มาจากเธอ ได้เข้าไปในซากปรักหักพังความฝัน และกระตุ้นความพิเศษในตัวออกมา
หากทั้งสองสัญลักษณ์บนร่างกาย ช่วยให้ลูเมี่ยน ‘นำ’ สถานะผู้วิเศษในฝันมายังโลกความจริงได้ ก็มีความเป็นไปได้ที่จะ ‘บันทึก’ สภาพร่างกายไว้ที่จุดเริ่มต้นของวัฏจักรด้วยเช่นกัน
และนั่นคือสาเหตุที่สัตว์ประหลาดปืนล่าสัตว์ ไม่สามารถ ‘เรียกคืน’ ตะกอนพลังนักล่าหลังจากเวลาถูกย้อนกลับ…ลูเมี่ยนพิงพนักเก้าอี้ แหงนมองเพดานแล้วถอนหายใจช้าๆ
เด็กหนุ่มยิ้มเยาะกับตัวเอง
“เพิ่งจะกลายเป็นผู้วิเศษ ก็ต้องพบเจออะไรแบบนี้เสียแล้ว ไม่ให้โอกาสเติบโตกันเลยนะ…”
“อา…แต่จดหมายขอความช่วยเหลือฉบับนั้น ยังไม่แน่ว่าจะเป็นฝีมือของเรา อาจเป็นฝีมือโอลัวร์หรือคุณนายปัวริสก็ได้…พวกเธอเป็นผู้วิเศษ ย่อมตระหนักถึงความไม่ชอบมาพากลในวัฏจักรก่อนๆ และพยายามช่วยเหลือตัวเอง…คำนึงจากความรู้ทางศาสตร์เร้นลับของพวกเธอ ทั้งสองคนมีโอกาสทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้มากกว่าเรา…แต่ไม่ว่าจะแง่ไหน สมมติฐาน ‘วัฏจักรเวลา’ ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุดในตอนนี้”
คิดไปคิดมา ลูเมี่ยนค้นพบวิธียืนยันที่มาของจดหมายขอความช่วยเหลือ
วิธีการไม่ซับซ้อน นั่นคือการเข้าไปในความฝัน แล้วเปิดอ่านหนังสือเล็กปกฟ้าเล่มเดียวกันในบ้าน
หากหนังสือเล็กปกฟ้าในความฝันมีคำแหว่ง นั่นเท่ากับว่าจดหมายขอความช่วยเหลือเป็นฝีมือของลูเมี่ยนเอง เพราะว่าบ้านในความฝันพิเศษ เกิดจากผสานจิตใต้สำนึกระหว่างลูเมี่ยนกับซากปรักหักพัง สิ่งที่อยู่ในจิตใต้สำนึกของเขา ย่อมต้องปรากฏอยู่ในนั้นด้วย
หากไม่มี ก็คงเป็นฝีมือโอลัวร์หรือคุณนายปัวริส จิตใต้สำนึกของลูเมี่ยนไม่รู้เรื่อง และไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบใดๆ
เด็กหนุ่มไม่รีบ ‘งีบ’ เพียงแต่รอให้ใกล้ถึงเวลา จึงค่อยแอบออกจากบ้านไปร้านเหล้าคร่ำครึ
ในมุมหนึ่งของร้านเหล้า เขาพบร่างที่คุ้นเคย
มาดามผู้มอบไพ่ไม้กับสูตรโอสถให้
หญิงสาวแต่งกายในชุดกระโปรงยาวสีส้ม ปกเสื้อตั้งฟู ข้างๆ มือมีหมวกสตรีสีอ่อนขอบย่นวางอยู่
ลูเมี่ยนพลันโล่งใจ คล้ายคนกำลังจมน้ำที่คว้าห่วงยางไว้ได้
เด็กหนุ่มเร่งฝีเท้างุดๆ เข้าไปหา จนพบว่าบนโต๊ะของมาดามไม่ใช่มื้อเช้า แต่เป็นไพ่ทาโรต์ที่ถูกแบ่งเป็นสามกอง
“ฉันต้องจั่วไพ่หนึ่งใบใช่ไหม?” ลูเมี่ยนถามอย่างระมัดระวัง
“เธอจั่วไปแล้ว” มาดามตอบโดยไม่เงยหน้า ระหว่างนั้นก็รวมไพ่ทาโรต์ทั้งสามกองเข้าด้วยกัน
ลูเมี่ยนรู้สึกถึงความหวานปนเปรี้ยวในดวงตา
มาดามก็ไม่ได้รับผลกระทบจากวัฏจักรเวลาเช่นกัน!
เขาไม่อ้อมค้อม เพียงนั่งลงแล้วถามตรงๆ
“ฉัน…รวมถึงทั้งหมู่บ้านกอร์ตู…กำลังติดอยู่ในวัฏจักรเวลาใช่ไหม”
มาดามเงยหน้าขึ้น ตอบด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ ทุกคนล้วนเป็นคนในวง”
คนในวง…ลูเมี่ยนทวนคำในใจซ้ำๆ
แล้วจึงถามด้วยความสงสัย
“หมายถึงอะไร? คนที่ติดอยู่ในวัฏจักรเวลา?”
มาดามยิ้มๆ
“มีสองความหมาย หนึ่งคือการได้รับพลังวิเศษที่เทียบเท่าลำดับ 4 จากการสวดวิงวอนถึงตัวตนลึกลับ อีกหนึ่งคือสถานการณ์ของพวกเธอในตอนนี้”
“ได้รับพลังจากการสวดวิงวอนถึงตัวตนลึกลับได้ด้วยหรือ?” ลูเมี่ยนประหลาดใจกับคำอธิบายแรกของ ‘คนในวง’
เส้นทางผู้วิเศษทั้งยี่สิบสอง มิใช่ว่าต้องเลื่อนลำดับด้วยโอสถเท่านั้นหรือ?
มาดามพยักหน้าเบาๆ
“ตามทฤษฎีแล้ว สุริยันเจิดจรัสมีอำนาจทำให้สาวกกลายเป็นผู้วิเศษได้โดยไม่ต้องพึ่งโอสถ เพียงแค่พึ่งพาพรจากพระองค์ แต่สำหรับพระองค์แล้ว นี่เป็นภาระ เหมาะแก่การใช้แก้ขัดเท่านั้น เมื่อมีคนปรารถนาพรมากขึ้น ภาระก็จะมากขึ้น ถึงขั้นที่ส่งผลกระทบต่อสถานภาพของพระองค์”
“ฝั่งผู้รับพรก็ใช่ว่าจะไม่มีผลกระทบ ทุกคนจะค่อยๆ เข้าใกล้สุริยันเจิดจรัส ไม่ว่าจะเป็นทางร่างกาย จิตใจ หรือวิญญาณ”
“อีกทั้ง หากเป็นพรของตัวตนอันสูงส่ง พระองค์สามารถริบคืนได้ทุกเมื่อ เว้นแต่ว่าเธอจะมีพลังวิเศษในบางเส้นทาง และประสบความสำเร็จในการขโมย ‘พรบางส่วน’ ระหว่างที่ผลของพรยังดำรงอยู่”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 37 ป่าอันตราย
ลูเมี่ยนครุ่นคิดแล้วพูด
“การที่ร่างกาย จิตใจ และวิญญาณเข้าใกล้ผู้ให้พร เป็นเพราะพลังของพรมาพร้อมกับตราประทับทางจิต?”
เด็กหนุ่มสันนิษฐานเช่นนี้โดยอ้างอิงจากการที่ ในทุกตะกอนพลังล้วนมีตราประทับทางจิตของพระผู้สร้างต้นกำเนิดกับผู้ถือครองคนก่อนๆ
แม้จะพลังที่ได้รับจากพรจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง โดยไม่มีตะกอนพลังปะปน แต่ก็น่าจะถูกปนเปื้อนโดยตัวผู้ประทานพร
มาดามที่ถือไพ่ทาโรต์ในมือ พยักหน้ารับและเอ่ยปาก
“อนุมานได้เยี่ยม”
“เธอต้องไปขอบคุณโอลัวร์ที่ปูพื้นฐานทางการศึกษามาอย่างดี”
ไม่ต้องบอกก็รู้น่า… ลูเมี่ยนคิดในใจ
มาดามกล่าวต่อ
“แม้ผู้ประทานพรจะไม่อยากให้เกิดผลเสียกับผู้รับพร แต่ก็เลี่ยงการทำให้ร่างกาย จิตใจ และวิญญาณของผู้รับพรเข้าใกล้ตนได้ยาก เพราะหากมอบพลังโดยไม่ใส่เจตจำนงของผู้ให้เข้าไป ผู้รับพรก็จะควบคุมพลังได้ยาก จนสูญเสียพลังไปอย่างรวดเร็ว”
“ดังนั้น พรจากเทพแท้จริงส่วนใหญ่จึงอยู่ในรูปแบบชั่วคราว และถูกกดไว้ในระดับหนึ่ง”
เทพมารไม่สนใจว่าผู้รับพรจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร? ลูเมี่ยนพยักหน้าครุ่นคิด แล้วจึงถามด้วยความสงสัย
“ผู้วิเศษน่ะ… ฉันหมายถึง คนที่มีตะกอนพลัง สามารถรับพรได้ไหม? จะขัดแย้งกันหรือไม่ จะนำพาไปสู่ภาวะคลุ้มคลั่งหรือไม่?”
หญิงสาวมองลูเมี่ยน แล้วส่ายหน้าพลางยิ้ม
“ถึงจะขัดแย้งอยู่บ้าง แต่ไม่มาก”
“ลองนึกภาพตามดู พลังจากพรจะเปลี่ยนให้ร่างกายของเธอเข้าใกล้ผู้ประทานพรมากขึ้น ในขณะที่ร่างกายของเธอก็มีสภาพที่เหมาะสมกับตะกอนพลังของตัวเองอยู่แล้ว หากรับพรเข้าไปจนร่างกายเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ร่างกายก็จะขัดแย้งกับตะกอนพลัง จนกระทั่งหาสมดุลใหม่พบ…”
“เนื่องจากความขัดแย้งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับจิตใจหรือวิญญาณ ตามปกติแล้วจึงไม่ควรจะคลุ้มคลั่ง เว้นเสียแต่ว่าในช่วงเวลาดังกล่าว จิตใจของเธอใกล้จะแตกสลายอยู่ก่อนแล้ว”
“ปัญหาเดียวคือ เธอต้องหัดข่มใจมองดูตัวเองด้วยความสงบ ในระหว่างที่ตาที่สามหรือมือที่สี่เริ่มงอกเงย”
“แต่นั่นคือในกรณีที่ พลังจากพรมีลำดับสูงและดำรงอยู่ในตัวเธอเป็นเวลานาน ไม่เช่นนั้นการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยในร่างกาย จะแทบไม่ส่งผลใดเลย”
ลูเมี่ยนอืมในลำคอ
“ถ้าพลังนั้นมาจากเส้นทางเดียวกับเรา หรือเส้นทางใกล้เคียงล่ะ?”
มาดามผงกศีรษะ
“แบบนั้นจะไม่เกิดความขัดแย้ง”
หญิงสาวเล่าต่อด้วยรอยยิ้ม
“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ร่างกายของเธอจะไม่เกิดการเปลี่ยนแปลง”
หมายความว่ายังไงอีกเนี่ย… ลูเมี่ยนกำลังจะถามต่อ แต่อีกฝ่ายยิ้มแล้วชิงพูดก่อน
“ทีแรกฉันนึกว่าเมื่อได้ยินเรื่อง ‘คนในวง’ เธอจะเร่งถามเกี่ยวกับวัฏจักรเวลา แต่ผิดคาด เธอสนใจความรู้ที่ตัวเองยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ว่าในอนาคตจะมีประโยชน์หรือไม่”
“นี่ไม่ใช่นิสัยของเธอ!”
ลูเมี่ยนยิ้มจิกกัดตัวเอง
“ทีแรกฉันก็อยากถามเหมือนกัน ว่ามีวิธีช่วยพวกเราทำลายวัฏจักรเวลาหรือไม่ แต่ฉันนึกถึงบางคำที่คุณเคยพูดเอาไว้”
“คุณบอกว่า ค่าตอบแทนในการช่วยแก้ปัญหาก็คือ การทำลายทั้งหมู่บ้านกอร์ตู ทุกคนจะต้องตาย ถ้าอยากได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า ก็ต้องสืบสวนด้วยตัวเอง”
“ก่อนหน้านี้ฉันไม่เข้าใจเลย แต่ตอนนี้เริ่มเดาได้บ้างแล้ว”
“ผู้ที่ไม่ใช่ ‘คนในวง’ อย่างคุณ หากต้องการทำลายวัฏจักรนี้ วิธีเดียวคือการทำลายทิ้งทั้งหมด”
มาดามพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“เป็นเช่นนั้น”
“แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่พูดให้ชัดเจนล่ะ?” ลูเมี่ยนอดถามไม่ได้
ไม่ใช่เรื่องที่พูดแล้วจะมีใครเดือดร้อนสักหน่อย!
หรือว่ามาดามคนนี้ มีนิสัยชอบพูดครึ่งซ่อนครึ่ง?
มาดามยิ้มทันที
“ถ้าตอนนั้นฉันบอกกับเธอว่า ทั้งหมู่บ้านติดอยู่ในวัฏจักรเวลา เธอจะยอมเชื่อหรือ”
ลูเมี่ยนครุ่นคิดสักครู่ แล้วจึงตอบ
“คงไม่…”
ใครจะไปเชื่อเรื่องพิลึกพิลั่นปานนิยาย เว้นแต่จะได้ ‘ประสบด้วยตัวเอง’ ?
“เห็นไหม” มาดามยิ้ม “ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องเล่าละเอียด สิ้นเปลืองเวลาโดยใช่เหตุ”
“…” ลูเมี่ยนเถียงไม่ออก
เพียงถือโอกาสนี้สอบถาม
“กุญแจสำหรับทำลายวัฏจักรนี้คืออะไร?”
“แล้วฉันทำอะไรได้บ้าง?”
มาดามส่ายหน้าอีกครั้ง
“สำหรับที่นี่ ‘การทำนาย’ ถือเป็นเรื่องที่อันตราย”
“หือ?” ลูเมี่ยนไม่เข้าใจในทีแรก
มาดามจึงเสริม
“ถ้ารู้ว่ากุญแจนั่นคืออะไร ฉันจะบอกเธอแน่นอน จะได้จบเรื่องนี้เร็วๆ แล้วยุติการเดินทางสักที”
หญิงสาวถอนหายใจ
“เมื่อไรฉันจะได้ท่องเที่ยวโดยไม่ต้องคิดถึงงาน…”
งาน? ลูเมี่ยนที่ยังไม่ได้คำตอบจากมาดามลึกลับ พยายามถามเค้นกลับไป
“ถ้าไม่ฆ่าหลวงพ่อ วัฏจักรใหม่ก็จะไม่เริ่มใช่ไหม”
“ไม่ใช่” มาดามตอบหนักแน่น “มีหลายจุดที่กระตุ้นให้วัฏจักรเริ่มใหม่ หนึ่งในนั้นคือการย่างเข้าสู่คืนที่สิบสอง ส่วนปัจจัยอื่นๆ เธอต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง”
คืนที่สิบสอง… ยังมีเวลาให้สืบอีกพอสมควร… ลูเมี่ยนคิดเงียบๆ
“เป็นเพราะความพิเศษในตัวฉันถูกกระตุ้น ก็เลยรักษาความทรงจำกับตะกอนพลังไว้ได้ในทุกวัฏจักร?”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับ เด็กหนุ่มจึงถามต่อ
“ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันแค่ต้องเอาตัวให้รอด และคอยสืบไปเรื่อยๆ ในแต่ละวัฏจักร ท้ายที่สุดก็จะหาทางหยุดเรื่องนี้ได้เอง…”
นี่คือหลักการ ‘ค้นหาแบบปูพรม’ ที่โอลัวร์เคยสอน
“ในทางทฤษฎีแล้วก็ใช่” แววตาของมาดามทำให้ลูเมี่ยนทั้งสับสนและไม่อาจเข้าใจ “แต่เธอคงจะสังเกตเห็นแล้วว่า วัฏจักรส่งผลแค่กับหมู่บ้านกอร์ตูและพื้นที่โดยรอบเท่านั้น ส่วนอื่นของโลกไม่ได้อยู่ในวังวน หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง เวลาภายนอกยังคงไหลไปตามปกติ วันที่ได้ไม่ตรงกับหมู่บ้านกอร์ตู”
“ผู้สืบสวนทั้งสามจะส่งโทรเลขออกนอกหมู่บ้านเป็นระยะ เพื่ออธิบายสถานการณ์ของตัวเองและหมู่บ้าน หากมีการเอ่ยถึงวันที่เมื่อใด ทางการของอินทิสก็จะสังเกตเห็นความผิดปกติของหมู่บ้าน”
“แม้ว่าผู้สืบสวนจะส่งโทรเลขไม่ได้ หรือไม่ได้เอ่ยถึงวันที่เลยสักครั้ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทางการย่อมต้องสังเกตเห็นปัญหาแน่นอน ถึงตอนนั้น เธอคิดว่าพวกเขาจะแก้ไขปัญหาของหมู่บ้านกอร์ตูด้วยวิธีใด?”
ลูเมี่ยนเงียบไป ใช้เวลาสักพักจึงตอบ
“ทำเหมือนที่คุณเสนอ… ทำลายทุกอย่างทิ้ง”
“วิธีนี้ยังจะช่วยป้องกันมิให้สิ่งผิดปกติแพร่กระจายออกไปด้วย” มาดามกล่าวด้วยแววตาลึกซึ้ง “ถ้าเธอมีโอกาสได้ไปทะเลโซเนีย ลองซักถามเกี่ยวกับท่าเรือแบนชีดู ที่นั่นเคยถูกกวาดล้างโดยศาสนจักรวายุสลาตันเนื่องจากปนเปื้อนมลพิษบางอย่าง ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว”
คำพูดดังกล่าวทำให้ลูเมี่ยนยิ่งมุ่งมั่นที่จะสืบหา ‘จุดสำคัญ’ ของวัฏจักรด้วยตัวเอง
เด็กหนุ่มเริ่มยิ้มจิกกัดตัวเองอีกครั้ง
“ฉันคงเหลือเวลาไม่มากแล้วสินะ”
อย่างนานที่สุดก็คงสักสามสี่วัฏจักร และใช่ว่าทุกรอบจะไปถึงคืนที่สิบสอง
มาดามลุกขึ้นยืน พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“อย่างน้อยเธอก็ยังมีโอกาสแก้ไข บางคนไม่ได้รับแม้แต่โอกาส”
...
ออกจากร้านเหล้าคร่ำครึ ลูเมี่ยนยืนบนถนน มองไปยังผู้คนบางตาและบ้านเรือนรอบข้าง รู้สึกว่าหมู่บ้านกอร์ตูดูปกติทุกอย่าง ทุกคนมีความสุข มีความโกรธ มีความปรารถนา มีความรู้สึก ไม่แตกต่างไปจากที่อื่น
แต่หมู่บ้านที่ดูเงียบสงบและเจี๊ยวจ๊าวแห่งนี้ ซึ่งก็สงบสุขและเจี๊ยวจ๊าวจริงๆ กำลังซุกซ่อนความน่ากลัวที่ยากจะทำใจเชื่อลง ทุกคนที่นี่ติดอยู่ในวัฏจักรเวลา ต้องใช้ชีวิตซ้ำไปซ้ำมาในรอบไม่กี่วัน
นอกจากหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์ คนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรี ปงส์·เบเนต์ เอวา·ลีซิแยร์ และคนอื่นๆ อีกกลุ่มหนึ่ง ลูเมี่ยนยังไม่อาจตัดสินใจได้ว่าใครผิดปกติ และใครเป็นผู้บริสุทธิ์
กระทั่งแรมงด์·เคร็กก์ คนที่มักคิดอะไรง่ายๆ และไร้เดียงสา ลูเมี่ยนก็ไม่กล้ายืนยันเต็มร้อยว่าไม่มีปัญหา
ส่วนในเทศกาลมหาพรต ความผิดปกติของกลุ่มคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ อาจเป็นผลมาจากพลังวิเศษของหลวงพ่อในตอนนั้น ไม่ใช่ว่ามีปัญหามาก่อน
ชั่วขณะหนึ่ง ลูเมี่ยนรู้สึกว่าหมู่บ้านกอร์ตูดูคล้ายป่ารกทึบที่เต็มไปด้วยอันตราย ไม่อาจแยกแยะได้ว่าใครเป็นเหยื่อ ใครเป็นนักล่า
ความรอบคอบและอดทนคือปัจจัยสำคัญที่สุดหากต้องการจะอยู่รอด ต้องพับเก็บฝีมือ ความกล้าหาญ ความฉลาด และประสบการณ์เอาไว้ก่อน
สภาพแวดล้อมดูคล้ายคลึงกับชีวิตที่เคยเร่ร่อน แต่ขณะเดียวกันก็แตกต่างอย่างชัดเจน
เมื่อความคิดเหล่านี้ทยอยผุดขึ้นมาแล้วหายไป ลูเมี่ยนสัมผัสได้ว่าโอสถนักล่าของตน เริ่มส่งสัญญาณของการย่อย
“นี่คือขั้นแรกของ ‘การสวมบทบาท’ ?”
“เร็วจริงๆ … นึกว่าต้องรอสักหนึ่งถึงสองเดือน…”
คิดถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนกลายเป็นตื่นเต้น
หรือว่าเราจะย่อยโอสถนักล่าได้ภายในหนึ่งถึงสองวัฏจักร?
กว่าจะถึงตอนนั้น ควบคู่ไปกับการล่าในซากปรักหักพังความฝัน เขาอาจกลายเป็นลำดับ 8 ‘นักยั่วยุ’ ไปแล้ว มีพลังแข็งแกร่งขึ้น และเพิ่มโอกาสในการแก้ปัญหาวัฏจักรเวลา
ลูเมี่ยนครุ่นคิดขณะเดิน ไม่นานก็มาถึงลานหมู่บ้าน
แผนการของเด็กหนุ่มก็คือ ไปคุยกับหลวงพ่ออธิการโบสถ์ หยั่งเชิงหาความผิดปกติหรือเบาะแส
แต่ทันใดนั้น เขาเห็นร่างหนึ่งกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังโบสถ์
อีกฝ่ายสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำตาลเข้มมีฮู้ด รอบเอวผูกเชือก สวมรองเท้าหนังอ่อนนุ่มและดูใหม่ ไม่ใช่ใครนอกจากคนเลี้ยงแกะ ปิแยร์·แบรี
หมอนี่… ลูเมี่ยนเดินเร็วเข้าไปใกล้ๆ และถามอย่างเจาะจง
“ปิแยร์ กลับมาแล้วหรือ ทำไมล่ะ?”
สำหรับตอนนี้ ผมสีดำของปิแยร์·แบรียังคงหยักศกและมันเลื่อม หนวดเคราบนใบหน้าคล้ายกับไม่ถูกโกนมานาน
ได้ยินคำถามลูเมี่ยน อีกฝ่ายตอบกลับอย่างอารมณ์ดี
“ใกล้จะถึงเทศกาลมหาพรตแล้วนี่? ฉันไม่ได้มาร่วมงานหลายปีแล้ว ปีนี้ไม่ว่ายังไงก็ไม่อยากพลาด…”
นัยน์ตาสีน้ำเงินแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น แตกต่างจากคนเลี้ยงแกะ ‘คนนั้น’ ที่สลักภาพจำไว้ในใจลูเมี่ยน
หืม…พอเปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนคำถาม คำตอบก็แตกต่างจากวัฏจักรก่อนหน้าเล็กน้อย แม้ว่าแก่นของคำตอบจะไม่เปลี่ยน แต่การเลือกใช้คำต่างออกไป…ลูเมี่ยนฟังอย่างตั้งใจ แล้วก้มมองรองเท้าคู่ใหม่ของปิแยร์พร้อมกับถามติดตลก
“เดี๋ยวนี้รวยแล้ว?”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น เพียงแต่นายจ้างครั้งนี้ดีมาก มีส่วนแบ่งให้ฉันเพียบเลย” ปิแยร์ยิ้มแย้ม “คืนนี้ฉันจะเลี้ยงเหล้านายเอง”
“เอาสิ” ลูเมี่ยนตอบรับ แล้วชี้ไปทางโบสถ์ “นายจะเข้าไปสวดมนต์?”
“ใช่ นานแล้วที่ฉันไม่ได้เข้าโบสถ์ไปสวดมนต์” ปิแยร์ถอนหายใจ
คำพูดนี้ไม่มีส่วนใดผิดปกติ แต่ลูเมี่ยนยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล
การเลี้ยงแกะไม่ได้แปลว่าต้องตัดขาดจากเมืองมนุษย์ รอบๆ ทุ่งหญ้าและเนินหญ้าสูงยังพอมีหมู่บ้านอยู่บ้าง แม้เนินหญ้าสูงบนภูเขาอาจเปลี่ยวเหงา แต่คนเลี้ยงแกะก็มักหาโอกาสลงจากเขาเพื่อมาเติมเสบียง จะหาโบสถ์สักแห่งเข้าไม่ได้เลยเชียวหรือ?
จริงอยู่ ถ้าปิแยร์·แบรี ‘ผลัดถิ่น’ ไปยังเฟเนพ็อตหรือลุนเบิร์ก เขาอาจหาโบสถ์สุริยันเจิดจรัสไม่พบ แต่ลูเมี่ยนตั้งแง่ไว้แล้วว่าทุกคำพูดของปิแยร์·แบรีมีปัญหา
อีกฝ่ายถามกลับ
“นายก็จะเข้าโบสถ์?”
“เปล่า” ลูเมี่ยนส่ายหน้า “ฉันนึกว่าจะมีคนมาคุยกันที่ลานจัตุรัส แต่ดูเหมือนจะไม่”
เด็กหนุ่มเดินจากไปพร้อมกับโบกมือลา
“ฉันกลับบ้านก่อนนะ”
“เจอกันตอนเย็น” ปิแยร์·แบรีโบกมือตอบ
หลังจากมองหลังคนเลี้ยงแกะเดินเข้าไปในโบสถ์ ลูเมี่ยนย้อนกลับไปที่หมู่บ้าน
เด็กหนุ่มเปลี่ยนแผน จากที่แต่เดิมจะเข้าไปคุยกับหลวงพ่อ ปลายทางใหม่ในตอนนี้ก็คือ
บ้านของคนเลี้ยงแกะ ปิแยร์·แบรี
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 38 แกะ
ตระกูลแบรีที่มีสมาชิกสิบกว่าคน ทั้งหมดอาศัยอยู่ในบ้านโทรมๆ สองชั้นหลังหนึ่ง
ลูเมี่ยนที่คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ดี เหล่มองประตูที่เปิดแง้ม เดินเลี่ยงไปทางด้านข้างอย่างระมัดระวัง จนมาถึงพื้นที่ว่างๆ ด้านหลังซึ่งรายล้อมด้วยรั้วไม้
ใกล้กับพื้นที่ว่างมีกองฟางและกองฟืน มีแกะสามตัวซึ่งสีออกน้ำตาลเพราะความสกปรก กำลังเดินไปเดินมา
ลูเมี่ยนอยากตรวจสอบฝูงแกะ
หลังจากได้ยินโอลัวร์บอกว่า แกะที่ปิแยร์·แบรีนำกลับมาดูแปลกๆ แต่ไม่ทราบว่าแปลกตรงไหน เด็กหนุ่มจึงอยากมาตรวจสอบระหว่างที่เจ้าของแกะเข้าไปสวดมนต์ในโบสถ์
แม้จะไม่เคยเลี้ยงแกะมาก่อน แต่การอาศัยอยู่ในหมู่บ้านกอร์ตูที่ใกล้กับทุ่งหญ้าเนินเขา ช่วยให้เขาเคยเห็นแกะมาไม่น้อย แม้จะไม่ถึงร้อย แต่ก็คงไม่ต่ำกว่าเจ็ดสิบแปดสิบ แกะเหล่านี้จึงไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเขา
ลูเมี่ยนเฝ้าสังเกตอย่างละเอียด และไม่พบว่าแกะสามตัวนี้ผิดแผกตรงไหน จึงเริ่มพึมพำกับตัวเองไร้เสียง
“มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ต้องใช้พลังวิเศษสินะ…”
แต่ ‘นักล่า’ ไม่มีพลังวิเศษในแง่ดังกล่าว
ลูเมี่ยนลองใช้ศักยภาพทางสายตาและจมูกที่ถูกยกระดับ รวมถึงพลังในการแกะรอย แต่ก็ยังไม่พบปัญหาใดอยู่ดี
จุดเดียวที่ชวนให้สงสัยก็คือ แกะทั้งสามทิ้งมูลไว้ในมุมหนึ่งแทนที่จะกระจายไปทั่ว
แต่แน่นอน นี่อาจเป็นเพราะคนในครอบครัวแบรีโกยไปรวมกัน เพื่อนำมูลแกะไปใช้ประโยชน์
หลังจากมองอยู่อีกสักพัก ลูเมี่ยนพึมพำเบาๆ
“แค่ดูกับดมยังไม่พอสินะ… คงต้องลองใช้มือจับตรงๆ”
เด็กหนุ่มไม่ลังเลแม้แต่น้อย สองมือค้ำรั้วแล้วกระโดดเข้าไป ทำอย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นบ้านตัวเอง
เมื่อแกะทั้งสามหันมามองลูเมี่ยนพร้อมกัน เขายิ้มตอบทันที
“มานี่สิ ฉันจะตรวจร่างกายให้พวกแกเอง”
เด็กหนุ่มมิได้กริ่งเกรงเลยสักนิดว่าจะถูกเจ้าของบ้านพบเข้า เพราะตนเคยทำเรื่องทำนองนี้มาหลายครั้งแล้ว แทบทุกครอบครัวในหมู่บ้านทราบดีว่าเขาชอบเล่นพิเรนทร์ และมีหลายครั้งเกี่ยวข้องกับแกะ
หรือถ้าจะให้พูดตามสำนวนของลูเมี่ยนก็คือ:
ถึงจะมีชื่อเสียงในทางที่ไม่ดี แต่มันก็มีข้อดี!
ตัวเขาที่โด่งดังในฐานะ ‘ราชานักแกล้ง’ ไม่ว่าจะทำอะไรที่หมู่บ้านกอร์ตู ก็จะไม่ค่อยถูกใครสงสัย ต่อให้ถูกพวกคนแปลกๆ เหล่านี้จับได้คาหนังคาเขา แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทางพบความผิดปกติในตัวลูเมี่ยน
แน่นอน ในสถานการณ์เดียวกัน หลวงพ่อกิโยมกับคนเลี้ยงแกะปิแยร์ อาจมีแนวคิดทำนองว่า ‘ฆ่าผิดดีกว่าปล่อยผ่าน’ และเลือกที่จะปิดปากลูเมี่ยน ดังนั้นต้องเพิ่มความระมัดระวังในช่วงเวลาจำเป็น
“แบแอะ! แบแอะ! แบแอะ!”
ดูเหมือนแกะทั้งสามตัวจะสัมผัสถึงเจตนาที่ไม่ดีจากลูเมี่ยน จึงหนีไปหลบหลังกองฟาง พลางส่งเสียงร้องที่ไม่ดังนัก
แต่มีหรือที่จะหลบ ‘นักล่า’ พ้น?
ลูเมี่ยนจับแกะตัวหนึ่งไว้ ลูบข้างลำตัวของมัน แล้วง้างปากเพื่อดูฟัน
“ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร…” เด็กหนุ่มรำพันเงียบ
เมื่อเห็นแกะตัวดังกล่าวมองกลับมา เขายิ้มอย่างมีเลศนัยพลางเสริมเติม
“ร่างกายดูแข็งแรงดี เอาไปทำแกะตุ๋นถั่วลันเตาคงจะอร่อยเหาะ”
เด็กหนุ่มจงใจพูดเพื่อทดสอบสติปัญญาของแกะทั้งสาม
เมื่อไม่พบปัญหาทางร่างกาย เขาไม่มีทางเลือกนอกจากปรับเปลี่ยนแง่มุม
แววของตาแกะตัวนั้นเปลี่ยนเป็นตะลึงงันทันที
ลูเมี่ยนแสยะยิ้ม
“ฉลาดจังเลยนะ เข้าใจสิ่งที่ฉันพูดด้วยหรือ”
ดวงตาแกะกลับมาเป็นปกติ พลางหันหัวไปกินฟาง
“เมินกันได้นะ” ลูเมี่ยนลูบคางตัวเอง “ฉันจะไปหาปิแยร์·แบรีแล้วขอซื้อแกต่อ เพื่อเอาไปทำมื้อเย็นวันนี้!”
แกะตัวดังกล่าวไม่ตอบสนอง
เพียงกัดฟางแล้วกระชากออกมาอย่างแรง
กองฟางพังถล่มทันที ลูเมี่ยนผู้เป็น ‘นักล่า’ สังเกตเห็นสิ่งหนึ่งด้วยสายตาอันเฉียบคม
สีหน้าเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขณะเดินเข้าไป แล้วก้มมองอย่างใกล้ชิด
มันคือเล็บที่มีเส้นผมสีดำพันรอบ—เศษเล็บที่ถูกตัดออกมา
“ทำไมนอกบ้านถึงมีของแบบนี้?” ลูเมี่ยนพึมพำอย่างประหลาดใจ
ในฐานะชาวกอร์ตู เด็กหนุ่มย่อมเข้าใจประเพณีศพของเขตดาลีแอช เวลามีคนตายต้องตัดผมกับเล็บบางส่วนมาซ่อนไว้ในจุดลับของบ้าน เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบกับราศี เพื่อรักษาโชคลาภเอาไว้
แล้วทำไมถึงมีเศษเล็บที่พันด้วยเส้นผม ซุกอยู่ในกองฟางนอกบ้านได้?
ลูเมี่ยนเก็บเศษเล็บพันผมขึ้นมา แล้วถือดูใกล้ๆ
ใหม่มาก เพิ่งถูกตัดไม่นาน… เขาประเมินอย่างรวดเร็ว
แต่ในหมู่บ้านกอร์ตูไม่มีใครเพิ่งตาย!
ลูเมี่ยนเริ่มสงสัยว่าอาจเป็นพิธีกรรมบางอย่างที่คล้ายกับประเพณีศพ จึงวางแผนกลับไปปรึกษาพี่สาว
เพื่อไม่ให้ถูกระแคะระคาย เด็กหนุ่มนำเศษเล็บกับเส้นผมสีดำที่เก็บได้ กลับไปใส่คืนกองฟาง แล้วรีบทำให้จุดเกิดเหตุดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จัดการทั้งหมดเสร็จ เขาเดินไปทางรั้วไม้
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เด็กหนุ่มหันกลับมามองแกะทั้งสามตัวอีกครั้ง รำพันกับตัวเองทำนองว่า ‘ลองดูก็ไม่เสียหาย’
“ปิแยร์·แบรีมีลับลมคมในจริงๆ ยังไม่ถึงเดือนพฤกษาคมแท้ๆ แต่รีบกลับหมู่บ้าน…”
“ไปก่อคดีมาหรือเปล่านะ?”
“ไอ้เรามันก็พลเมืองดีของอินทิส และยังเป็นสาวกผู้ภักดีของพระองค์ด้วยสิ… ออกไปสืบข่าวที่ดาลีแอชดีไหมนะ?”
แกะทั้งสามตัวแค่มองเขา ไม่มีความเคลื่อนไหวอื่น ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในสายตา
สติปัญญาอยู่ในระดับปกติสินะ… ลูเมี่ยนถอนหายใจ รู้สึกผิดหวัง
เด็กหนุ่มจึงยกกำปั้นขึ้น หัวแม่โป้งชี้ขึ้น นิ้วชี้ชี้ลง แสดงสัญลักษณ์การเหยียดหยาม
หงุดหงิดอยู่ทั้งที ขอเยาะเย้ยแกะเล่นๆ คงไม่เป็นไรมั้ง?
วินาทีถัดมา แกะตัวที่ถูกลูเมี่ยนตรวจร่างกาย เดินออกมาหนึ่งก้าว แววตาของมันส่องประกายคล้ายกับมีความหวัง
มันยกขาหน้าขึ้น เริ่มขีดเขียนบนพื้นดิน
ลูเมี่ยนพลันงงงวยปนสับสน ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
ไม่นานก็ได้สติกลับมาแล้วเดินเข้าไปหาแกะตัวนั้น
คล้ายกับแกะวาดตัวหนังสือลงบนพื้น ลูเมี่ยนรู้สึกคุ้นตาแต่อ่านไม่ออก
เด็กหนุ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด พลางคาดเดาในใจ
“ตัวหนังสือพวกนี้น่าจะมีต้นกำเนิดเดียวกับภาษาอินทิส…”
แต่เขารู้จักแค่ภาษาอินทิสกับฟุซัคโบราณบางส่วน
วินาทีนี้ ลูเมี่ยนเริ่มตระหนักถึงสัจธรรมในคำกล่าวของโอลัวร์ ‘ความรู้คือพลัง’
แกะตัวดังกล่าว พอวาดเสร็จก็ถอยหลังไปสองก้าว เงยหน้ามองลูเมี่ยนด้วยสายตาเว้าวอน แกะอีกสองตัวก็แสดงอาการคล้ายๆ กันพลางร้องเบาๆ
ลูเมี่ยนก้มมองคำศัพท์บนพื้นแล้วจมลงในความคิด
หัวของเขาเต็มไปด้วยคำถามทำนอง ‘มันหมายความว่ายังไง?’ และ ‘เราควรตอบยังไง?’
เพียงไม่กี่วินาที เด็กหนุ่มได้ข้อสรุปให้ตัวเอง พลางพยักหน้าขึงขังใส่กับแกะทั้งสาม
พร้อมกันนั้น เขายื่นเท้าขวาออกไปเช็ดตัวหนังสือบนพื้น
แม้จะไม่เข้าใจ แต่อย่างน้อยก็แสร้งทำเป็นเข้าใจได้!
ตอนนี้หลอกให้แกะคิดแบบนั้นไปก่อน แล้วค่อยกลับไปปรึกษาพี่สาว!
ไม่รอให้แกะทั้งสาม ‘ตอบกลับ’ เด็กหนุ่มทำหน้าหนักอึ้งคล้ายกำลังครุ่นคิด แล้วเดินช้าๆ ไปทางรั้ว ทำทีราวกับว่า ‘รอฉันสักครู่ ขอกลับไปคิดหาวิธีก่อน’
หลังออกจากคอกแกะ ลูเมี่ยนไม่ชักช้า เร่งตรงกลับบ้านทันที และพบโอลัวร์กำลังนอนบนเก้าอี้เอนหลังในห้องอ่านหนังสือ
“พี่” เด็กหนุ่มเรียกอย่างร้อนรน “เกิดเรื่องแล้ว”
“เปิดปากก็เรียกหาพี่ทันที…” โอลัวร์ยกระดับความระแวดระวัง “ไปทำอะไรผิดมาอีกล่ะ?”
ลูเมี่ยนสงบสติ พลางเรียบเรียงคำพูด
“พี่เป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าแกะสามตัวของปิแยร์·แบรีมีปัญหา”
“ฉันแอบไปดูแกะสามตัวนั้นระหว่างที่ปิแยร์เข้าไปสวดมนต์ในโบสถ์ ลองทายดูซิว่าเจออะไรมา”
โอลัวร์ทำหน้าขึงขังทันที
“นายต้องบอกฉันล่วงหน้าก่อนจะทำอะไรแบบนี้ มันอันตรายมากเลยนะ แอบไปแบบนั้นใครจะช่วยปกป้องได้”
ถ้าฉันบอก พี่ก็คงไม่ยอมให้ไป… ลูเมี่ยนรำพันเงียบ ใจหนึ่งซาบซึ้งกับความห่วงใยของพี่สาว
“ครั้งหน้าจะไม่ทำอีก” เด็กหนุ่มสัญญาจากใจจริง
ถึงจะเคยพูดมาเป็นสิบครั้งแล้วก็ตาม
โอลัวร์แยกแยะได้ว่าเรื่องใดเร่งด่วน เรื่องใดสามารถรอได้ จึงพยักหน้าเป็นนัยให้ลูเมี่ยนเล่าการค้นพบของตัวเอง
เด็กหนุ่มรีบเล่าประสบการณ์ในคอกแกะอย่างละเอียด โอลัวร์คอยฟังอย่างตั้งใจ
“เขียนคำนั้นลงบนกระดาษ” หญิงสาวลุกจากเก้าอี้ และหากระดาษกับปากกามาให้ลูเมี่ยน
เขายังคงจดจำคำนั้นได้แม่น จึงเขียนลงบนกระดาษอย่างแคล่วคล่อง
โอลัวร์มองปราดเดียวแล้วพูดเสียงขรึม
“เกิดเรื่องใหญ่แล้วล่ะ”
ฉันรู้… ลูเมี่ยนตอบในใจ
และเขายังเชื่อด้วยว่า ปัญญานี้ใหญ่กว่าที่พี่สาวคิด
“ปัญหาอะไร?” เด็กหนุ่มถาม
โอลัวร์ชี้ตัวหนังสือพร้อมกับตอบ
“นี่คือภาษาที่ราบสูง… ภาษาทางการของอาณาจักรเฟเนพ็อต มีต้นกำเนิดเดียวกับภาษาอินทิส นั่นก็คือภาษาฟุซัคโบราณ”
“ความหมายของคำนี้ก็คือ…”
โอลัวร์เว้นวรรคชั่วขณะ แล้วจึงกล่าวด้วยเสียงโทนต่ำ
“ช่วยด้วย!”
“ช่วยด้วย?” ลูเมี่ยนตกใจจนเผลออุทาน “แกะสามตัวนั้นกำลังขอความช่วยเหลือจากเรา?”
โอลัวร์อืมในลำคอ
“ฉันสงสัยว่าพวกมันไม่ใช่แกะ”
“เดิมทีอาจจะเป็นมนุษย์!”
“มนุษย์?” ลูเมี่ยนย้อนถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
สิ่งนี้อยู่นอกเหนือขอบเขตความรู้ของเขา
ก่อนหน้านี้เด็กหนุ่มคิดเพียงว่า แกะทั้งสามตัวมีสติปัญญาค่อนข้างดี มีอารมณ์คล้ายมนุษย์ และเข้าใจภาษามนุษย์อยู่บ้าง แต่ไม่เคยคิดว่าจะเทียบเท่ามนุษย์
สำหรับเขา การที่มนุษย์กลายเป็นแกะ มีอยู่แค่ในนิยายเพ้อฝันเท่านั้น!
เมื่อสิ้นเสียงพูด ลูเมี่ยนเริ่มตระหนักว่า ‘ก็ไม่แปลกเท่าไรนี่หว่า’
ในเมื่อเกิดวัฏจักรเวลาได้ ทำไมคนจะกลายเป็นแกะไม่ได้?
ในศาสตร์เร้นลับ ความพิสดารและเพ้อฝันไม่ใช่เรื่องที่ขาดแคลน
ต่อหน้าความสงสัยของน้องชาย โอลัวร์ผงกศีรษะขึงขัง
“ฉันเองก็ไม่แน่ใจ ว่ามีเวทมนตร์ที่ทำให้มนุษย์เป็นแกะอยู่จริงไหม แต่ตอนนี้หลักฐานแวดล้อมล้วนพุ่งเป้าไปยังความเป็นไปได้นั้น”
“ก็จริง” ลูเมี่ยนเห็นด้วย
ยิ่งคิด เด็กหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกว่าแกะทั้งสามตัวน่าจะเป็นมนุษย์
คนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรีกำลังเลี้ยงมนุษย์?
ลูเมี่ยนจึงถามต่อ
“แล้วทำไมถึงมีเศษเล็บกับเส้นผมซ่อนอยู่นอกบ้าน?”
โอลัวร์เม้มปากแล้วพูด
“มันคือหนึ่งในประเพณีศพของเขตดาลีแอช แต่ส่วนใหญ่ไม่มีใครทำ หลายคนจึงลืมไปแล้ว”
“เนื่องจากฉันเป็น ‘จอมเวท’ จึงเคยลองศึกษาอยู่บ้าง เพื่อสำรวจว่าพอจะมีความรู้ที่เป็นประโยชน์หรือไม่”
หญิงสาวอธิบายต่อ
“เมื่อคนในครอบครัวฆ่าตัวตายหรือถูกญาติพี่น้องฆ่า หรือทำตัวไม่ดีตอนมีชีวิต จนทำให้ครอบครัวเดือดร้อนอย่างมาก เศษเล็บกับเส้นผมที่ถูกตัดหลังจากเสียชีวิตจะถูกซ่อนไว้นอกบ้านแทน เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบกับราศีและโชคลาภของบ้าน”
ฆ่าตัวตายหรือถูกพี่น้องฆ่า? ลูเมี่ยนนึกถึงเรื่องหนึ่งทันที
ในวัฏจักรที่แล้ว ปงส์·เบเนต์ฝ่าฝืนประเพณีศพ ด้วยการเดินเข้าไปในบ้านของนาโรคา
เพื่อไปเอาเส้นผมกับเล็บของนาโรคาออกมาอย่างนั้นหรือ?
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 39 ป่วย
หากปงส์·เบเนต์เข้าไปในบ้านของนาโรคาเพื่อนำผมและเล็บกลับไปจริงๆ นั่นก็หมายความว่า นาโรคาอาจถูกญาติพี่น้องฆ่า เนื่องจากเธอมีชื่อเสียงในด้านดีมาตลอด เป็นเสาหลักของครอบครัว สุขภาพร่างกายและจิตใจดี ไม่น่าจะฆ่าตัวตาย…ลูเมี่ยนรวบรวมความคิด
ถ้านาโรคาถูกญาติพี่น้องฆ่าจริงๆ …สาเหตุคืออะไร?
เมื่อเห็นน้องชายจมอยู่ในความคิดโดยไม่พูดไม่จาเป็นเวลานาน โอลัวร์เชื่อว่าอีกฝ่ายคงตกใจกับเรื่องที่ ‘คนกลายเป็นแกะ’ และ ‘อาจมีคนในครอบครัวแบรีถูกฆ่า’ จึงพยายามพูดปลอบใจ
“แม้เรื่องนี้จะร้ายแรง แต่มันยังไม่ส่งผลกระทบกับเรา”
“ดูเหมือนว่าฉันคงต้องทบทวนตัวเองใหม่ การห้ามไม่ให้นายเข้าถึงความรู้ด้านศาสตร์เร้นลับเลย อาจทำให้นายตื่นตระหนกเมื่อต้องเจอกับสถานการณ์แบบนี้…อา…ในช่วงไม่กี่ปีหลัง โลกนี้เริ่มมีเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเกิดขึ้นบ่อย และฉันคงอยู่กับนายตลอดไปไม่ได้ พอนายโตขึ้นก็ต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง…”
คนที่โตแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกจากครอบครัวสักหน่อย… ลูเมี่ยนคัดค้านในใจ
เด็กหนุ่มสัมผัสได้ว่า จากเรื่อง ‘คนกลายเป็นแกะ’ โอลัวร์เริ่มใจอ่อน และไม่คิดจะปกปิดศาสตร์เร้นลับจากตนอีกต่อไป
ถ้าเราพยายามผลักดันอีกสักนิด ก็คงเปิดเผยได้ว่าตอนนี้กลายเป็นผู้วิเศษแล้ว… ลูเมี่ยนยังไม่ทันจะพูดอะไร โอลัวร์ตัดสินใจเอาเองเสร็จสรรพ
“ไปเตรียมกระเป๋ารอไว้เลย เราจะออกจากกอร์ตูทันทีด้วยคำเชิญจากบันเทิงคดีรายสัปดาห์”
“โชคดีจริงๆ ที่โทรเลขมาถึงในช่วงเวลาสำคัญ ช่วยให้เราออกไปอย่างชอบธรรมโดยไม่ถูกสงสัย”
“แล้วก็… ระหว่างเดินทางน่ะ ถ้าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ฉันจะสอนพื้นฐานศาสตร์เร้นลับให้นาย แต่เรื่องการเป็นผู้วิเศษนั้น อย่าคิดถึงมันเลย สิ่งนั้นอันตรายเกินไป”
นั่นไม่ใช่เพราะโชคดี แต่พวกเราส่งโทรเลขไปหลังจากค้นพบปัญหาต่างหาก อีกฝ่ายเพิ่งจะตอบกลับมาในวัฏจักรนี้… ลูเมี่ยนรำพันเงียบ ขณะเดียวกันก็นึกโล่งใจที่พี่สาวของตนเป็นคนคิดไวทำไว
แม้เขาจะไม่มั่นใจสักเท่าไร ว่าพี่สาวของตนจะออกจากกอร์ตูหรือหลุดพ้นจากวัฏจักรได้ แต่มันก็คุ้มค่าที่จะลอง
“เอ่อ… แล้วแกะสามตัว… มนุษย์สามคนนั้น เราจะไม่ช่วยพวกเขาหรือ?” ลูเมี่ยนถามสองจิตสองใจ
โอลัวร์ส่ายหน้า
“การทำแบบนั้นอาจทำให้เราขัดแย้งกับปิแยร์·แบรี และฉันยังไม่แน่ใจว่าเขาแข็งแกร่งระดับไหน หรือมีผู้ช่วยกี่คน การพยายามช่วยคนโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุมันอันตรายเกินไป”
“ปล่อยให้ทางการจัดการไปดีกว่า นั่นเป็นหน้าที่พวกเขา ใช่แล้ว… พอไปถึงดาลีแอช เราจะซื้อตั๋วรถไฟไอน้ำพร้อมกับส่งจดหมายนิรนามไปแจ้งข่าวกับทางการ ให้พวกเขาจัดการเรื่องนี้ต่อ”
“แล้วถ้าพวกเขาไม่เชื่อล่ะ?” ลูเมี่ยนจงใจถาม
โอลัวร์ยิ้ม
“พอเป็นศาสตร์เร้นลับ นายไม่รู้อะไรเลยจริงๆ สินะ”
“เราจะอธิบายเรื่องคนกลายเป็นแกะให้ชัดเจนในจดหมาย พวกเขาจะหาผู้เชี่ยวชาญมาลองทำนายดู ต่อให้ไม่ได้ข้อมูลอย่างละเอียด แต่อย่างน้อยก็ต้องพบว่ากอร์ตูไม่ปกติ”
“อย่างนี้นี่เอง” ลูเมี่ยนไม่มัวพิรี้พิไร เดินขึ้นไปเก็บกระเป๋าชั้นบนทันที
ไม่นานหลังจากนั้น สองพี่น้องลงมาพร้อมกับกระเป๋าถือสีน้ำตาลคนละใบ
โอลัวร์มองไปทางประตูแล้วพูด
“เราจะไปหาคุณนายปัวริสเพื่อยืมรถม้า พยายามไปให้ถึงดาลีแอชโดยเร็วที่สุด”
จากหมู่บ้านกอร์ตูไปดาลีแอช คนทั่วไปต้องใช้เวลาเดินเท้าตลอดทั้งบ่าย แต่สำหรับลูเมี่ยนผู้เป็นนักล่า แน่นอนว่าต้องเร็วกว่านั้นมาก เพียงแต่ในสายตาโอลัวร์ เด็กหนุ่มยังไม่ใช่ผู้วิเศษ
ลูเมี่ยนลังเลว่าควรใช้โอกาสนี้เปิดเผยความจริงกับพี่สาวดีไหม แต่เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่พวกตนอาจออกจากกอร์ตูไม่ได้ เขามองว่าการได้ไปสืบหาเบาะแสที่บ้านคุณนายปัวริสก็ไม่ใช่ทางเลือกที่แย่นัก จึงพยักหน้ารับ
“ตกลง”
เด็กหนุ่มยื่นมือไปรับกระเป๋าจากพี่สาว ถือสองใบเดินไปยังประตู
ทีแรกโอลัวร์ผงกหัวด้วยความพึงพอใจปนชื่นชม แต่ทันใดนั้นก็ไถ่ถามเจือความสงสัย
“นายแข็งแรงขึ้นนะ ถือพวกมันได้ง่ายๆ แบบนี้”
หญิงสาวเกือบจะยกมือขวาขึ้นมาถูหางตาแล้ว แต่ลูเมี่ยนเดินลับสายตาไปเสียก่อน จึงล้มเลิกความตั้งใจและรีบเดินตามออกไป
ระหว่างการเดินเท้าไปยังจวนของเจ้าหน้าที่ปกครอง ชาวบ้านหลายคนเห็นโอลัวร์ออกจากบ้านพร้อมกระเป๋าเดินทาง จึงเริ่มถามไถ่ความเป็นไป
โอลัวร์ที่มีเหตุผลชอบธรรม ย่อมรู้สึกสบายใจกับคำถามเหล่านี้
ส่วนลูเมี่ยนก็ปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมาราวๆ เจ็ดแปดเรื่อง เพื่อตอบคำถามชาวบ้านตลอดทาง
บ้างก็ตอบว่า โอลัวร์ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากกองทัพอินทิส และต้องไปรับที่กรุงทรีอาร์ บ้างก็ตอบว่า ตนได้รับเลือกจากวิทยาลัยครูในกรุงทรีอาร์และต้องรีบไปลงทะเบียนเรียน บ้างก็ตอบว่า โอลัวร์ล้มละลายจากการเล่นหุ้น จนต้องหนีจากคนทวงหนี้ ทำเอาชาวบ้านที่ไม่รู้ประสาต่างอึ้งไปตามๆ กัน
แต่ด้วยชื่อเสียงของลูเมี่ยน เมื่อพวกเขาเริ่มเอะใจ ก็เลือกที่จะไม่เชื่อ
ถัดมาไม่นาน สองพี่น้องเดินมาถึงสิ่งปลูกสร้างสไตล์ปราสาทโบราณสีดำ
ลูเมี่ยนแหงนมองยอดหอคอยสูงแล้วหัวเราะ
“ข้างในจะมีอะไรบ้างนะ? โอลัวร์ พี่เคยเข้าไปเดินเล่นไหม”
“ฉันจะเคยเข้าไปเดินเล่นในบ้านคนอื่นได้ยังไง” โอลัวร์มองบนใส่น้องชาย
ลูเมี่ยนพึมพำ
“ก็นึกว่าคุณนายปัวริสเคยเชิญพี่เดินเที่ยวปราสาทไง…คนแบบนี้ชอบพาแขกเที่ยวบ้านหลังใหญ่ๆ ของตัวเองกับคอลเล็กชันสะสมหรูๆ ไม่ใช่หรือ”
“มีอะไรดีให้เที่ยว…” หางเสียงโอลัวร์เบาลงเรื่อยๆ เนื่องจากเริ่มตระหนักว่า การสำรวจปราสาทอาจมีประโยชน์กับการบรรยายในผลงานของตน “ไว้ถ้ามีโอกาสจะลองดูนะ แต่ไม่รู้ว่าเราจะได้กลับมาที่กอร์ตูกันอีกไหม”
หญิงสาวเดินนำลูเมี่ยนผ่านสวนดอกไม้สีสันสดใส ตรงไปยังประตูปราสาท
หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว โอลัวร์ชะลอความเร็วพลางมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย
“ดอกไม้ในสวนนี้บานเร็วจัง…”
กอร์ตูตั้งอยู่บนภูเขา ใกล้กับทุ่งหญ้าราบสูง ปกติแล้วต้องรอจนถึงกลางหรือท้ายเดือนเมษายน จึงจะเข้าสู่ระลอกแรกของฤดูใบไม้ผลิ
“คนสวนของคุณนายปัวริสอาจจะมีเทคนิคพิเศษ” ลูเมี่ยนนึกถึงข้อเท็จจริงที่ว่า มาดามปัวริสเป็นผู้วิเศษนอกเส้นทางปกติ จึงเชื่อว่าแปลงดอกไม้ก็อาจเกี่ยวข้องกับพลังเหนือธรรมชาติเช่นกัน แต่ก็ไม่อาจพูดออกมาได้
โอลัวร์เพียงแสดงความรู้สึกลอยๆ โดยไม่ได้คิดอะไร จึงพาลูเมี่ยนเดินไปถึงปราสาท และถูกต้อนรับอย่างอบอุ่นโดยคุณนายปัวริส
วันนี้คุณนายสวมชุดกระโปรงยาวผูกเอวสีน้ำเงิน ยังคงห้อยสร้อยคอเพชรประดับทองเส้นเดิม เรือนผมสีน้ำตาลยาวถูกรวบครึ่งปล่อยครึ่ง ทำให้ดูอ่อนเยาว์กว่าปกติ
หญิงสาวนั่งบนโซฟาเดี่ยวในห้องนั่งเล่นเล็กๆ ฟังคำขอของโอลัวร์อย่างใจเย็น แล้วยิ้มอ่อนโยน
“ไม่ต้องพิธีรีตองนักก็ได้ เราเป็นเพื่อนกันนะ”
หึ… ลูเมี่ยนเหยียดหยันในใจ
เพื่อนที่ไหนแนะนำคู่ครองห่วยๆ ให้เพื่อน?
เด็กหนุ่มเพิ่งจะเยาะเย้ยในใจเสร็จ คุณนายปัวริสก็หันมามอง นัยน์ตาสีน้ำตาลสดใสของอีกฝ่าย แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มคล้ายสายน้ำพลิ้วไหล
ลูเมี่ยนพลันนึกถึงบทสนทนาของตนกับคุณนายปัวริสในวัฏจักรก่อนหน้า จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“เข้าใจแล้วค่ะ” โอลัวร์ตอบรับอย่างจนปัญญา
ทุกครั้งที่เธอยืมรถม้า โอลัวร์จะเสนอค่าตอบแทนให้ทุกครั้ง และคุณนายปัวริสก็บอกปัดทุกครั้งเช่นกัน
โอลัวร์จึงมักนำของขวัญที่ไม่ถูกไม่แพงจนเกินไป แวะมาให้เป็นครั้งคราว รวมถึงการตกรางวัลให้กับคนขับรถม้า
ขณะรอคนขับรถม้าเตรียมตัว คุณนายปัวริสเชื้อเชิญสองพี่น้องให้ลองชิมขนมหวานที่พ่อครัวของบ้านทำขึ้น
ลูเมี่ยนลองชิมพาย พลางมองไปรอบๆ แล้วถาม
“คุณลุนด์ไปไหน?”
ลูอิส·ลุนด์เป็นพ่อบ้านของเจ้าหน้าที่ปกครองบีโอส ติดตามจากดาลีแอชมาถึงหมู่บ้านกอร์ตู
ลูเมี่ยนทราบเป็นอย่างดี อีกฝ่ายแอบคบชู้กับหญิงชาวบ้านนางหนึ่ง แถมยังลักลอบขายของสะสมในปราสาท นั่นคือต้นตอที่ช่วยให้เด็กหนุ่มทราบว่า คุณนายปัวริสเป็นชู้รักของหลวงพ่ออธิการโบสถ์
สำหรับเรื่องที่เคยเล่าให้คนต่างถิ่นฟัง ว่าตนแอบงีบหลังแท่นบูชาจนบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างหลวงพ่อกับคุณนายปัวริส ล้วนแล้วแต่เป็นคำโกหก!
ตอนนี้ลูเมี่ยนอยากหาตัวลูอิส·ลุนด์ให้พบ เพื่อตำหนิอีกฝ่ายว่า ‘ไอ้ลูกหมู ทำไมถึงไม่ยอมบอกกันว่าคุณนายปัวริสเป็นจอมเวท?’
คุณนายปัวริส ‘อ๋อ’ หนึ่งคำ
“ลูอิสป่วยอยู่น่ะ เขาพักผ่อนอยู่ในห้องตัวเอง”
ป่วย? ลูเมี่ยนได้กลิ่นความไม่ชอบมาพากล
ขณะที่พี่สาวกำลังคุยกับคุณนาย เด็กหนุ่มขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เดินออกจากห้องนั่งเล่นแล้วตรงไปทางบันได
ปราสาทแห่งนี้นับว่าหลังใหญ่ แต่คนรับใช้ของเจ้าหน้าที่ปกครองกลับมีไม่มาก ทำให้ดูโหวงเหวง บางจุดที่เดินก็มีเสียงสะท้อน ช่วยให้ลูเมี่ยนแฝงตัวได้ง่ายขึ้น
ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบคม เขาสามารถหลบเลี่ยงบุรุษรับใช้กับสาวใช้อย่างง่ายดาย เดินขึ้นไปยังชั้นสองอย่างเบาเสียง จนกระทั่งพบห้องของลูอิส·ลุนด์
เด็กหนุ่มไม่เคาะประตู เพียงเอียงศีรษะแนบหูไปกับประตูไม้
“อ๊า!”
“อ๊า!”
…
เสียงร้องเจือความทุกข์ทรมานของผู้ชายดังออกมาจากในห้อง
ป่วยจริง? ฟังดูอาการหนักอยู่นะ… ลูเมี่ยนคิดสักครู่ แล้วเดินไปเปิดประตูห้องคนรับใช้คนอื่นข้างๆ —เจ้าหน้าที่ปกครองบีโอสกับคุณนายปัวริสอาศัยอยู่ที่ชั้นสาม
เมื่อเข้าไปในห้อง เด็กหนุ่มปิดประตูไม้อย่างเบามือ เดินทะลุไปถึงหลังห้องแล้วเปิดกระจกหน้าต่าง
ลูเมี่ยนชะโงกมองลงไป เมื่อไม่เห็นใคร จึงใช้สองมือยันกรอบหน้าต่างแล้วกระโดดออกไป ค้างอยู่ในท่า ‘ห้อยโยน’ ด้านนอกผนังปราสาท
ต่อจากนั้นก็กระโดดอย่างเงียบเชียบดุจดังแมวป่า พาตัวเองไปถึงระเบียงห้องของพ่อบ้านลูอิส·ลุนด์
ลูเมี่ยนยืนอยู่ริมหน้าต่าง บิดร่างกายเล็กน้อย ชะโงกมองเข้าไปในห้องโดยไม่ให้เกิดเสียง
เขาเห็นลูอิส·ลุนด์นอนอยู่บนเตียงโดยไม่สวมเสื้อผ้า ท้องป่องอย่างผิดวิสัย ราวกับใกล้จะระเบิดทุกเมื่อ
ได้เห็นพ่อบ้านอายุเกินสี่สิบ หัวดำสนิท เนื้อตัวเปียกโชกเพราะเหงื่อ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความทุกข์ ร้องเสียงโหยหวนเป็นระยะ ลูเมี่ยนอดย่นคิ้วชนกันไม่ได้
ป่วยเป็นโรคอะไร?
ดูน่ากลัวชะมัด ท้องผู้ชายป่องแบบนี้ได้ด้วยหรือไง…
ข้างเตียงของลูอิส·ลุนด์ยังมีสตรีในวัยสี่สิบกว่าๆ ยืนอยู่
ผมสีน้ำตาล นัยน์ตาสีน้ำตาล หน้าตาสะสวย สวมชุดกระโปรงยาวสีเทาขาว กำลังตะโกนใส่ลูอิส·ลุนด์ด้วยท่าทางตื่นเต้น
“ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว”
ใกล้อะไร? ลูเมี่ยนเพิ่งจะคิดตาม ก็ได้ยินเสียงร้องอย่างทุกข์ทรมาน แลเห็นท้องของลูอิส·ลุนด์ถูกบางสิ่งดันขึ้นมาสูง
เพียงชั่วหนึ่งกะพริบตา ท้องตรงนั้นก็ปริแตก
ท้องของลูอิส·ลุนด์ถูกดันจนแตก!
มือเล็กๆ เปื้อนเลือดโผล่ออกมา
“คลอดแล้ว! คลอดแล้ว!” สตรีคนดังกล่าวตะโกนด้วยความยินดีปรีดา
เธอก้มตัวลง หยิบทารกย่นยู่ยี่ที่เปื้อนเลือดออกจากท้องของลูอิส·ลุนด์
ลูเมี่ยนพลันตะลึงงัน
“…”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 40 บนรถ
เมื่อเทียบกับ ‘วัฏจักรเวลา’ และ ‘คนกลายเป็นแกะ’ ภาพตรงหน้าไม่เพียงน่าตกใจ แต่ยังทำให้ลูเมี่ยนรู้สึกว่าดวงตา จิตใจ และวิญญาณของตนกำลังมอดไหม้
หากเด็กหนุ่มรู้ล่วงหน้าว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้ เขาจะไม่ชะโงกหัวเข้ามาแน่นอน
“นี่มันเรื่องบ้าอะไร!”
“ลูอิส·ลุนด์เป็นผู้ชายไม่ใช่หรือไง!”
“เขาท้องกับใคร? เจ้าหน้าที่ปกครองหรือคุณนายปัวริส?”
“นี่น่ะหรือ โลกแห่งศาสตร์เร้นลับ?”
“โอลัวร์ไม่อยากให้เราเข้ามายุ่ง เพราะเป็นห่วงเราจริงๆ …”
ความคิดลูเมี่ยนพลันสับสนยุ่งเหยิง อยากจะควักลูกตาตัวเองออกมาเพื่อให้ลืมภาพที่เพิ่งเห็น
“แอ๊! แอ๊! แอ๊!”
ทารกที่ลูอิส·ลุนด์คลอดเริ่มส่งเสียงร้อง สร้างบรรยากาศศักดิ์สิทธิ์ให้กับ ‘ห้องคลอด’ ที่ค่อนข้างสกปรก
นี่คือความงดงามของชีวิตใหม่ ลูเมี่ยนที่ซ่อนอยู่นอกหน้าต่าง ก็ยังสัมผัสถึงความยินดีที่เป็นรากเหง้าของมนุษยชาติ
แต่แน่นอน ความรู้สึกขนลุก น่าขบขัน สกปรก และไม่กลมกลืนก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ในที่สุดลูเมี่ยนก็ได้สติ พลางชะโงกมองเข้าไปในห้องอีกครั้งตามสัญชาตญาณ
ทารกถูกสตรีในชุดกระโปรงยาวสีเทาอมขาว นำไปวางลงบนผ้าไหมสีขาวที่ปูไว้ข้างตัวลูอิส·ลุนด์
เป็นทารกเพศชาย บนผิวหนังชุ่มเลือดมากกว่าไขมันสีขาวนม แต่นอกจากนั้นก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ไม่ต่างจากทารกแรกเกิดทั่วไป
อีกสักสองวินาทีถัดมา ลูเมี่ยนสังเกตเห็นว่าทารกเพศชายคนนี้มีนิ้วงอ เล็บยาวเหมือนกรงเล็บนก
ต้องไม่ลืมว่าเมื่อสักครู่ ทารกเพิ่งจะใช้มือฉีกท้องของลูอิส·ลุนด์ออกมา!
ลูอิส·ลุนด์นอนในสภาพคล้ายกึ่งหมดสติ
แผลบนท้องยังไม่ถูกเย็บปิด เลือดสดๆ ยังไหลออกมา ด้านในแผลคือลำไส้ที่ถูกดันไปด้านข้าง รวมถึงวัตถุแปลกๆ ที่คล้ายรังนกคลุมด้วยเยื่อบางๆ สีเนื้อ
หลังจากห่อทารกด้วยผ้าไหม สตรีคนเดิมหยิบวัตถุที่คล้ายรังนกออกจากแผลของลูอิส·ลุนด์ แล้วใช้เข็มกับด้ายเย็บปิดไว้
ระหว่างที่คนถูกเย็บร้องคร่ำครวญอย่างทุกข์ทรมาน คนเย็บแผลบ่นพึมพำ
“คุณนี่ยังดี คราวก่อนฉันคลอดแฝดสี่ นั่นแหละคือความทุกข์ทรมาน…”
กล้ามบนเนื้อใบหน้าลูเมี่ยนพลันสั่นกระตุก
เด็กหนุ่มเริ่มตระหนักว่า ไม่เพียงดวงตา สมอง จิตใจ และวิญญาณของตนจะถูกทำให้แปดเปื้อน กระทั่งโสตประสาทก็ถูกทำให้สกปรกเช่นกัน!
เขารีบเบือนหน้าหนี คิดจะออกจากตรงนี้โดยเร็ว
มายังไงก็กลับอย่างนั้น ลูเมี่ยนกระโดดเกาะหน้าต่างห้องข้างๆ แล้วปีนเข้าไป
เด็กหนุ่มปิดหน้าต่างให้สนิท เดินออกจากห้อง เดินกลับไปที่บันได
หลังจากหลบคนรับใช้ที่เดินสวนขึ้นมา ลูเมี่ยนรีบมุ่งหน้ากลับห้องโถงอย่างเงียบเชียบและฉับไว
“ไปไหนมาหรือ?”
น้ำเสียงที่อ่อนโยนพราวเสน่ห์ ดังขึ้นใกล้ๆ ใบหูเด็กหนุ่ม
กระทั่งประสาทสัมผัส ‘นักล่า’ ของลูเมี่ยน ก็ตรวจไม่พบว่าก่อนหน้านี้เคยมีคนยืนอยู่ข้างๆ บันได
เขาหันพรวดพร้อมกับมองตรงไป เห็นคุณนายปัวริสในชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินรัดเอว ผมถูกรวบครึ่งปล่อยครึ่ง
ใบหน้าของคุณนายปราศจากรอยยิ้ม กระจกตาสีน้ำตาลแวววาวสะท้อนร่างลูเมี่ยนอย่างคมชัด
เด็กหนุ่มตึงเครียดในทันที เตรียมพร้อมทำศึกแม้จะรู้สึกหวาดกลัว
ทันใดนั้น โอลัวร์เดินออกจากห้องข้างๆ แล้วมองมา
“นายไปไหนมา? รถม้าจอดอยู่หน้าประตูแล้วนะ”
สถานการณ์เช่นนี้ ลูเมี่ยนเคยผ่านมาไม่น้อย จึงตอบจริงครึ่งเท็จครึ่ง
“ก็เมื่อกี้คุณนายปัวริสบอกว่าคุณลุนด์ป่วย…”
“ฉันเคยดื่มกับเขาสองสามหน เลยอยากแวะไปเยี่ยม แต่ปราสาทหลังนี้ใหญ่มาก แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเขาพักอยู่ที่ไหน เดินหลงอยู่นานก็ยังหาไม่เจอ”
โอลัวร์พยักหน้า แล้วจึงตักเตือน
“นายถามจากคุณนายปัวริสก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องปิดบังพวกเรา มันไม่ใช่เรื่องไม่ดีสักหน่อย”
“ขอโทษ ฉันผิดเอง” ลูเมี่ยนมองหน้าคุณนายปัวริสด้วยแววตาสำนึกผิด
หลังจากเห็นเหตุการณ์ที่ชั้นบน เด็กหนุ่มรู้สึกกลัวคุณนายปัวริสมากกว่ารู้สึกเกลียด
แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยิ้มออกมา ไม่หลงเหลือความขึงขังเมื่อสักครู่
“น้ำใจของเธอครั้งนี้ ฉันต้องขอบคุณแทนคุณลุนด์ด้วย น่าเสียดาย สภาพของเขาไม่น่ามองเพราะอาการป่วย ก็เลยไม่อยากเจอหน้าใคร”
ก็ไม่น่ามองจริงๆ นั่นแหละ… ลูเมี่ยนเห็นด้วยในใจ
โอลัวร์กล่าวกับคุณนายปัวริส
“งั้นเราขึ้นรถม้าได้แล้วใช่ไหมคะ? ขอบคุณมากค่ะ”
ลูเมี่ยนเหล่มองคุณนายปัวริส หวั่นใจว่าอีกฝ่ายอาจหาข้ออ้างให้ตนกับพี่สาวอยู่ต่อ
ถ้าเป็นแบบนั้น คุณนายอาจสังเกตเห็นความผิดปกติ และตรวจสอบห้องของลูอิส·ลุนด์อย่างละเอียด!
แม้ลูเมี่ยนจะค่อนข้างมั่นใจ ว่าตนกับพี่สาวอาจรุมคุณนายปัวริสไหว แต่ที่นี่คือปราสาทของเธอ รอบๆ มีแต่ลูกน้องของเธอ สำหรับ ‘นักล่า’ แล้วถือเป็นสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายอย่างยิ่ง
คุณนายปัวริสพยักหน้าแผ่วเบา ยิ้มให้โอลัวร์แล้วพูด
“ฉันตั้งตารอของขวัญจากทรีอาร์อยู่นะ แฟชั่นที่นั่นทำให้ฉันหลงใหลได้เสมอ”
“หวังว่ามันจะทำให้คุณเซอร์ไพรส์ได้นะคะ” โอลัวร์ตอบ แม้เธอจะไม่มั่นใจว่าจะได้กลับหมู่บ้านกอร์ตูอีกหรือไม่ แต่ก็ต้องตอบตามมารยาท
คุณนายปัวริส พร้อมด้วยสาวใช้คาสซี่ พาสองพี่น้องไปส่งถึงหน้าประตู แล้วยืนมองลูเมี่ยนกับโอลัวร์ขึ้นรถม้าสี่ที่นั่ง
คนขับรถม้ามีหนวดเคราสีน้ำตาลเข้ม ร่างกายกำยำใหญ่โต สวมเสื้อสีแดงเข้มกับกางเกงขายาวสีเหลือง หมวกลงขี้ผึ้ง
หากไม่นับเรื่องไม่ผูกไท ที่เหลือแทบไม่ต่างอะไรกับคนขับรถม้ามืออาชีพในเมือง
คงเป็นหนึ่งในข้อบังคับของเจ้าหน้าที่ปกครองบีโอส
“รบกวนด้วยนะคะ” โอลัวร์กล่าวกับคนขับรถม้าอย่างสุภาพ ก่อนจะปิดประตูห้องโดยสาร
คนขับรถม้าชื่อเซแวร์ มีนัยน์ตาสีน้ำเงินซึ่งเป็นสีตาที่พบบ่อยที่สุดในสาธารณรัฐอินทิส
เซแวร์ดีใจที่ได้รับความเคารพจากหญิงงามโอลัวร์ อีกทั้งยังคาดหวังทิปที่จะได้รับเมื่อไปถึงดาลีแอช จึงกล่าวอย่างกระตือรือร้น
“มาดาม มิสเตอร์ เชิญนั่งครับ”
เซแวร์ยกแส้ขึ้น บังคับม้าให้เริ่มเดินจากช้าไปเร็ว
เมื่อขับผ่านหมู่บ้านกอร์ตู รถม้าหยุดจอดกะทันหัน
แม้จะทำใจไว้แล้วว่า ตนกับพี่สาวคงออกจากหมู่บ้านได้ไม่ง่ายนัก แต่ลูเมี่ยนก็อดตื่นตระหนกมิได้
“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เด็กหนุ่มถามคนขับรถม้าที่อยู่ด้านนอกห้องโดยสาร
เซแวร์ตอบ
“เมื่อวานคุณนายสัญญาไว้ว่าจะพานาโรคาไปที่หมู่บ้านยูนัค ผมกลัวว่าถ้าไปดาลีแอชก่อนแล้วกลับ อาจจะไปส่งนาโรคาไม่ทัน… ไหนๆ ก็จะออกจากหมู่บ้านทั้งที รับไปพร้อมกันเลยดีกว่า ไม่ต้องห่วงครับ ไม่รบกวนเวลาของพวกคุณแน่นอน”
ก็จริงตามนั้น หมู่บ้านยูนัคอยู่ใกล้กับดาลีแอชมากกว่ากอร์ตู การแวะที่นั่นก่อน จะไม่กระทบกับเวลาเดินทางของลูเมี่ยนและโอลัวร์
เนื่องจากเป็นรถม้าคนอื่น พวกเขาไม่มีสิทธิ์คัดค้าน โอลัวร์จึงเลือกจะเงียบ
ทางด้านลูเมี่ยนกังวลกับนาโรคามากกว่า—ในวัฏจักรที่ผ่านมา เธอตายอย่างกะทันหัน โดยสงสัยว่าอาจถูกญาติพี่น้องฆ่า แถมยังน่าจะเกี่ยวข้องกับหลวงพ่อและลิ่วล้อ
เซแวร์ลงจากรถม้า เข้าไปในบ้านของนาโรคาแล้วพาคุณนายออกมา
นาโรคาดูแตกต่างไปจากทุกที วันนี้มาในชุดกระโปรงยาวสีดำที่ปักลวดลายดอกไม้อย่างประณีต สวมหมวกผ้านิ่มสีเข้มที่สตรีสูงวัยชื่นชอบ ผมบางๆ สีซีดถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย
“โอ้… กะหล่ำปลีน้อยของฉัน จะไปที่ไหนกันล่ะ?” นาโรคาขึ้นรถม้ามา และทำตัวร่าเริงเมื่อได้เห็นโอลัวร์
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยจุดต่างดำและริ้วรอย ไม่อาจเก็บซ่อนความยินดี ดวงตาที่เคยขุ่นมัวก็ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น
“กำลังจะไปทรีอาร์เพื่อร่วมงานสังสรรค์นักเขียนค่ะ และพาลูเมี่ยนไปดูมหาวิทยาลัยที่นั่นด้วย” โอลัวร์ตอบไปตามจริง
แล้วจึงถามกลับ
“คุณนาโรคาถูกเชิญไปหรือคะ?”
หญิงม่ายอย่างนาโรคแต่งชุดดำเป็นปกติก็จริง แต่เธอมักสวมชุดกระโปรงตัวนี้เฉพาะในวันหยุด งานเลี้ยง หรือวันรำลึกถึงสามีผู้ล่วงลับ
นาโรคาทำหน้าคาดหวัง
“ใช่จ้ะ ฉันจะไปพบกับใครบางคนน่ะ”
ลูเมี่ยนไม่พูดสักแอะ เพียงแอบชำเลืองอย่างลับๆ เพื่อเก็บรายละเอียด
รถม้ากลับมาเคลื่อนตัวอีกครั้ง แล่นออกจากหมู่บ้านกอร์ตู
โอลัวร์กับนาโรคาคุยกันเรื่อยเปื่อย แต่ความสนใจส่วนใหญ่จะอยู่นอกรถเสียมากกว่า
หญิงสาวยังคงกังวลว่า การที่พวกตนสองพี่น้องรีบร้อนออกจากหมู่บ้าน อาจทำให้ใครบางคนสงสัย
ขณะรถม้าแล่นไป อยู่ดีๆ ลูเมี่ยนก็พบว่าสภาพของนาโรคาเปลี่ยนไปกะทันหัน
เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ใบหน้าของคุณนายซีดเซียวและเขียวขึ้นมาก ดวงตาไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเดิม แถมยังเอาแต่นั่งเงียบ พอโอลัวร์ถามคำก็ค่อยตอบคำ
ภาพดังกล่าวทำให้ลูเมี่ยนนึกถึงนาโรคาที่ตนเคยเห็นในช่วงเช้ามืด ในวัฏจักรก่อนหน้า
ลูเมี่ยนสะกิดแขนโอลัวร์เบาๆ
อีกฝ่ายรีบหันกลับมามอง พลางถามด้วยสายตาทำนองว่า ‘มีอะไร’
ลูเมี่ยนแอบชี้ไปทางนาโรคา แล้ววาดเครื่องหมาย ‘X’ บนฝ่ามือโอลัวร์
เครื่องหมาย ‘X’ เป็นสัญลักษณ์ที่โอลัวร์ใช้ประจำเวลาตรวจกระดาษคำตอบ หมายถึงความผิดพลาด ตอนนี้ลูเมี่ยนใช้มันเพื่อแจ้งกับโอลัวร์ว่า สภาพของนาโรคาดูไม่ปกติสักเท่าไร
หญิงสาวทำหน้าฉงนอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็เข้าใจความหมาย
จึงรวบรวมสติแล้วหันไปมองนาโรคา จนกระทั่งสังเกตเห็นความผิดปกติอย่างชัดเจน
โอลัวร์ยกมือขวาขึ้น บีบขมับทั้งสองข้างเบาๆ
นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกในทันที แฝงไว้ด้วยเงามืดจางๆ
เพียงมองนาโรคาปราดเดียว คิ้วสีทองเงางามของโอลัวร์พลันย่นชนกัน ร่างกายเอนกลับหลังเล็กน้อยประหนึ่งถูกบางสิ่งกระแทก
เธอหลับตาลง บีบขมับอีกครั้งด้วยสีหน้าปวดแปลบ ท่าทีดูอิดโรย
พอลืมตาอีกครั้ง โอลัวร์หันมาพูดกับลูเมี่ยน
“ถึงดาลีแอชเมื่อไร… นายต้องประกบติดฉันเท่านั้น ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน”
เธอกล่าวด้วยสีหน้าขึงขัง
ลูเมี่ยนฟังแล้วเข้าใจความหมายของพี่สาวทันที หากเกิดอะไรขึ้น ต้องห้ามอยู่ห่างจากเธอ เพราะเธอจะคอยปกป้องเอง
เด็กหนุ่มพยักหน้ารับหนักแน่น และตัดสินใจว่าจะหาโอกาสบอกพี่สาวเรื่องที่ตนคือผู้วิเศษในไม่ช้า
โอลัวร์หันกลับไปมองนาโรคา แล้วจงใจถาม
“คุณนาโรคาจะไปหมู่บ้านยูนัคจริงๆ … หรือไปที่อื่นกันแน่คะ?”
เธอกลัวว่าถ้าหากรถม้าหยุดตามที่อีกฝ่ายต้องการ สถานการณ์จะยิ่งรับมือได้ยาก จึงควรกระตุ้นให้เกิดเรื่องราวขึ้นมาก่อน จะได้ไม่ต้องสู้ในสังเวียนถนัดของอีกฝ่าย
นาโรคาตอบเสียงทุ้ม แววตาดูคล้ายเหม่อลอย
“ฉัน…ไม่ได้จะไปหมู่บ้านยูนัค”
“แต่จะไป…โลกอีกฝั่ง”
เมื่อเสียงสิ้นเสียงหญิงชรา ลูเมี่ยนตระหนักว่าภายนอกรถม้าพลันมืดมิดผิดวิสัย
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 41 วิญญาณคนตาย
โลกอีกฝั่งคืออะไร? ลูเมี่ยนตกใจเงียบ พลางรีบหันไปมองด้านนอกหน้าต่าง
เขาควรจะเห็นเทือกเขา ทุ่งหญ้า และต้นไม้ แต่ภาพตรงหน้ากลับเป็นทุ่งราบสูงชัน บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆสีขาวซีดลอยซ้อนทับกัน บดบังแสงอาทิตย์ไว้เกือบทั้งหมด ทำให้ทุกสิ่งดูคล้ายถูกปกคลุมด้วยเงามืดขนาดใหญ่
บนทุ่งร้างสีน้ำตาลอมดำ มีหลายร่างเดินเตร็ดเตร่ไปเดินมา ส่วนใหญ่สวมชุดผ้าฝ้ายสีขาว ผิวหน้าแต่ละคนซีดเซียวอมเขียว แววตาดูว่างเปล่า ปากเผยอเล็กน้อย
ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนปกติ
ในหมู่ร่างนับไม่ถ้วนเหล่านี้ ส่วนหนึ่งวิ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งไปยังปลายทุ่ง หรือไม่ก็จากปลายทุ่งเข้ามา คล้ายกับหยุดพฤติกรรมดังกล่าวไม่ได้ มิอาจพักผ่อนได้อย่างที่ใจปรารถนามาเนิ่นนาน
สุดปลายทุ่งที่ดูคล้ายหน้าผา มีสิ่งมีชีวิตตัวสีดำทะมึน บนหัวมีเขาแพะ ร่างกายคล้ายมนุษย์ปรากฏอยู่รางเลือน บางคราวพวกมันก็จับคนที่สวมชุดผ้าฝ้ายขาวโยนลงไปข้างล่าง
เสียงร้องอันน่าสลดหดหู่ดังมาจากคนที่ตกลงไป แว่วเข้าสู่โสตประสาทของลูเมี่ยนกับโอลัวร์
ท่ามกลางเสียงเท้าเหยียบอันหนักแน่น มีบุคคลร่างใหญ่สวมชุดเกราะสีดำทึบ ขี่ม้าขาวที่ผอมแห้งจนหนังติดกระดูก บางคนขี่ม้าเดินเอ้อระเหย บางคนขี่ม้าวิ่งไปมาคล้ายกำลังต้อนแกะ
ด้วยสายตาอันเป็นเลิศ ลูเมี่ยนเห็นรูปร่างของ ‘เขา’ ได้ชัดเจนเมื่ออีกฝ่ายหันกลับมา
ในหมวกเกราะที่ส่องแสงคล้ายโลหะนั่น มีจุดแสงสีแดงเข้มที่ดูเหมือนเปลวไฟไหววูบวาบ ตรงคอมีแผลฉกรรจ์อันน่าสะพรึงซึ่งลากยาวไปจนถึงสะดือ แทบจะแยก ‘เขา’ ออกเป็นสองซีก ลำไส้ซีดขาวห้อยโทงเทงลงมา
โดยไม่ต้องการหลักฐานอื่น ลูเมี่ยนคิดอยู่ในหัวทันที
อัศวินแห่งความตาย!
นี่คืออัศวินแห่งความตายที่ถูกเอ่ยถึงในตำนานพื้นบ้านของอินทิสหลายเรื่อง!
ทันใดนั้น รถม้าที่ลูเมี่ยนและโอลัวร์โดยสารพลันหยุดแล่น
นาโรคาเปิดประตูรถม้า เดินลงไปโดยไม่พูดไม่จา
นอกจากเสื้อผ้าแล้ว ผิวหน้าอันซีดเซียวของหญิงชรา สายตาอันว่างเปล่า และท่าทางที่งุ่มง่าม เริ่มคล้ายคลึงกับเหล่าร่างที่สวมชุดผ้าฝ้ายขาวเข้าไปทุกที
โอลัวร์ถอนสายตาออกจากหน้าต่าง กล่าวด้วยน้ำเสียงขึงขัง
“วิญญาณคนตายเต็มไปหมด…”
“นายอยู่ใกล้ฉันไว้นะ”
ขณะพูดก็หยิบเข็มกลัดทองคำออกมาติดหน้าอก
ในเวลาเดียวกันก็หยิบผงสีเทาดำออกจากกระเป๋าลับในเสื้อ
ลูเมี่ยนโน้มตัวไปทางด้านหน้าของรถม้าเพื่อสังเกตคนขับ และพบว่าเซแวร์ก็เปลี่ยนไปในทำนองเดียวกับนาโรคา ผิวหน้าซีดขาว แววตาว่างเปล่า กำลังเดินตรงไปยังทุ่งร้างอย่างเชื่องช้าราวกับว่าเสียชีวิตมานานแล้ว
เด็กหนุ่มรีบกล่าวกับโอลัวร์
“พี่! ฉันเป็นผู้วิเศษแล้ว พี่จัดการกับพวกวิญญาณไป ฉันจะขับรถม้าให้เอง พวกเราต้องรีบออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด!”
เนื่องจากไม่มีความสามารถในการปราบวิญญาณหรือภูตผี เด็กหนุ่มจึงอาสาเป็นสารถีจำเป็น
แน่นอนว่าถ้าอัศวินแห่งความตายโจมตีเข้ามา เขาก็จะช่วยสกัดกั้นเท่าที่ทำไหว
โอลัวร์ดูตกใจ แต่ไม่มีเวลาถาม จึงทำเพียงเตือน
“ตรวจสอบม้าดูก่อน!”
ลูเมี่ยนเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงรีบหันไปมองม้าหน้าห้องโดยสาร
คล้ายกับม้าเหล่านี้ถูกสูบเลือดเนื้อออกไป ขนเหี่ยวแห้ง เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ร่างกายแทบไม่ขยับเขยื้อน
“พวกมันน่าจะตายแล้วล่ะ” ลูเมี่ยนรายงาน
โอลัวร์ยังไม่ทันจะได้ตอบ วิญญาณที่ลอยวนเวียนอยู่รอบๆ คงได้กลิ่นของคนเป็น จึงเปลี่ยนทิศมุ่งหน้ามายังรถม้า แล้วพยายามบุกเข้ามาภายใน
“XXX” โอลัวร์เปล่งศัพท์ที่ลูเมี่ยนไม่เข้าใจ
ระหว่างที่พูด เข็มกลัดทองคำของหญิงสาวเริ่มเรืองแสง มือซ้ายที่กำผงสีเทาดำไว้พลันมีไฟลุกโชน เปล่งแสงสีทองเรืองรองแต่ไม่ระคายเคือง
แสงเหล่านี้ลื่นไหลดุจดังสายวารีไปยังรอบข้าง วิญญาณที่สัมผัสกับแสงพลันกรีดร้องโดยธรรมชาติ ‘ร่างกาย’ ของพวกมันเริ่มส่งควันสีออกเขียว
พวกมันพยายามถอยหลัง แต่ก็ถูกวิญญาณที่เหลือดันเข้ามาล้อมรถม้าไว้ ส่งผลให้ ‘บางคน’ ระเหิดระเหยหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ลูเมี่ยนมองดูด้วยความอิจฉาและหนักใจ
เขาหงุดหงิดที่ตัวเองช่วยอะไรไม่ได้ ร้อนใจอยากเพิ่มลำดับเพื่อเสริมความสามารถ
เมื่อเห็นผงในมือโอลัวร์ใกล้จะหมด และวิญญาณรอบๆ ยังคงมุ่งหน้าเข้ามาโดยไม่แยแสพวกพ้องที่ถูกแสงทำลายไป ลูเมี่ยนรีบเตือน
“เราอยู่ตรงนี้ไปตลอดไม่ได้”
“ฝ่าออกไปกันเถอะ!”
แม้พี่สาวของตนจะเตรียมตัวมาดี แต่ก็คงจัดการวิญญาณมากขนาดนี้ไม่หมดแน่!
มิหนำซ้ำ อัศวินแห่งความตายกับสิ่งที่คล้ายปีศาจ ณ ปลายทุ่งร้างนั่น ก็ยังไม่ได้หันมาสนใจ
ทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้คือการพึ่งพาของวิเศษซึ่งยังไม่เสื่อมฤทธิ์ เพื่อหนีออกจากทุ่งร้างที่ถูกเรียกว่า ‘โลกอีกฝั่ง’ อย่างสุดกำลัง
โอลัวร์พยักหน้ารับแล้วพูดสั้นๆ
“ตามฉันมา”
เมื่อกล่าวจบ ผงสีเทาดำในมือหญิงสาวก็หมดลง ทุ่งกว้างว่างเปล่ารอบตัวไปด้วยวิญญาณที่กรูเข้ามาล้อมอีกครั้ง
โอลัวร์รีบหยิบผงออกมาอีกหนึ่งกำมือ พร้อมกับใช้เข็มกลัดทองคำบนหน้าอกเพื่อแผดเผาผงเหล่านั้น สร้างแสงสว่างสีทองเรืองรองอีกครั้ง
วิญญาณที่ขยับเข้าใกล้รถม้า กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับละลายไปท่ามกลางแสง
โอลัวร์รีบกระโดดออกจากรถม้า วิ่งตรงไปยังขอบทุ่งกว้างที่ใกล้ที่สุด โดยมีลูเมี่ยนไล่หลังไปติดๆ
ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งยื่นออกจากแสงสีทอง แล้วจับคว้าแขนของลูเมี่ยนไว้
อาศัยสัญชาตญาณและประสาทสัมผัสเฉียบคม เด็กหนุ่มตระหนักถึงอันตรายล่วงหน้า จึงรีบหมุนข้อมือเพื่อขัดขืนฝ่ามือดังกล่าว
ปะ!
เขารู้สึกเหมือนสัมผัสกับก้อนน้ำแข็ง ไอเย็นสุดขั้วหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย ทุกอณูรู้สึกคล้ายถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ
กั่กกั่กกั่ก! เมื่อฟันเริ่มกระทบกัน ลูเมี่ยนมองเห็นเจ้าของมือ
อีกฝ่ายคือวิญญาณที่สวมชุดผ้าฝ้ายสีขาว แต่ผิวหน้าถูกหน้ากากกระดาษสีขาวบดบังไว้ ร่างกายค่อยๆ สลายไปท่ามกลางแสงสีทอง
เมื่อเห็นว่าลูเมี่ยนชะงักไป วิญญาณประหลาดก็เริ่มเข้ามาซ้อนทับเด็กหนุ่ม
ทันใดนั้น แสงสว่างอันบริสุทธิ์ผุดผ่องเจือความศักดิ์สิทธิ์ สาดลงบนร่างวิญญาณสวมหน้ากากนั่น
การเคลื่อนไหวของมันชะงักงันในทันที ร่างกายเริ่มไหม้เกรียมและกลายเป็นควันดำมลายหาย
“ห้ามหยุด!” โอลัวร์ถอนมือออกจากเข็มกลัดทองคำแล้วเริ่มวิ่งอีกครั้ง
ลูเมี่ยนฟื้นตัวจากความหนาวเหน็บและรีบตามพี่สาวไป
อาศัยผงสีเทาดำกับเวทมนตร์ของจอมเวท สองพี่น้องข้ามผ่านทุ่งกว้างไปอย่างปลอดภัย นับไม่ได้ว่ามีวิญญาณในชุดผ้าฝ้ายสีขาวถูกแสงสีทองจำกัดไปเท่าไร
น่าเสียดายที่โอลัวร์ไม่ได้ใส่ผงแบบเดียวกันในทุกถุงที่พกมา เพราะ ‘จอมเวท’ ต้องคิดเผื่อสถานการณ์ที่แตกต่างกันไป
ไม่นานหลังจากนั้น ถุงที่โอลัวร์ใส่ผงเกสรทานตะวันก็ว่างเปล่า
ทั้งสองยังอยู่ห่างจากขอบทุ่งกว้างอีกหลายร้อยเมตร แต่วิญญาณรอบตัวมีมากมายราวกับจะไร้สิ้นสุด
สิ่งที่ทำให้สองพี่น้องหวาดกลัวยิ่งขึ้น คือเรื่องที่อัศวินแห่งความตายดูเหมือนจะสังเกตเห็นพวกตนแล้ว พวกมันกำลังเชิดหัวม้าให้หันมามอง
ท่ามกลางแสงสีทอง โอลัวร์เปลี่ยนสีหน้า ชะลอความเร็วพลางกัดฟันพูด
“เจ้าน้องชายทึ่ม ถ้าได้ยินฉันตะโกนว่า ‘สาม’ ให้รีบวิ่งตรงไปอย่างบ้าคลั่งแล้วอย่าหันกลับมา!”
ลูเมี่ยนกำลังจะคัดค้าน แต่โอลัวร์ชิงเสริม
“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะตามไปแน่ ถ้านายยังอยู่ ฉันจะใช้เวทมนตร์ที่ทรงพลังไม่ได้ ทำให้การหนีของพวกเราช้าลง”
ระหว่างพูดก็ถอดเข็มกลัดทองคำจากหน้าอกแล้วยื่นให้ลูเมี่ยนที่ชะลอความเร็วตาม พร้อมกับแนะนำ
“เพิ่งสมาธิแล้วถ่ายพลังวิญญาณเข้าไปในเข็มกลัด ระหว่างวิ่งอย่างบ้าคลั่งให้ท่องว่า ‘XXX’”
ลูเมี่ยนฟังไม่ออก แต่พยายามจดจำวิธีออกเสียงคำดังกล่าว
เมื่อรับเข็มกลัดมา เด็กหนุ่มสัมผัสถึงแสงอันอบอุ่นที่สว่างจากภายใน ช่วยให้ความคิดอันมืดมนเลือนหายไป แต่หัวสมองช้าลงเล็กน้อย
ลูเมี่ยนติดเข็มกลัดโดยอัตโนมัติ รีบทำตามคำแนะนำของพี่สาว ลองเพ่งสมาธิเพื่อถ่ายพลังวิญญาณเข้าไป
เมื่อเห็นผงสีเทาดำในมือลดลงอย่างต่อเนื่อง โอลัวร์ตะโกนสุดเสียงขณะหยิบวัสดุอื่นๆ ออกมา
“หนึ่ง สอง สาม!”
เพื่อไม่ให้เป็นภาระกับพี่สาว ลูเมี่ยนจึงเริ่มวิ่งอย่างบ้าคลั่ง
แทบจะในเวลาเดียวกัน เขาแผดเสียงตะโกนคำนั้นออกมา
เข็มกลัดทองคำเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ
ทันใดนั้น ราวกับบนหน้าอกลูเมี่ยนมีพระอาทิตย์ดวงเล็กประทับอยู่ เหล่าวิญญาณรอบข้างพลันพร้อมใจหลีกทางให้
ตึกตึกตึก!
เด็กหนุ่มสับเต็มฝีเท้าด้วยย่างก้าวใหญ่ๆ แต่ใจหนึ่งก็ยังห่วงพี่สาว จึงเหลียวหลังกลับไปมองอย่างไม่อาจหักห้ามใจ
โอลัวร์ยังคงยืนอยู่ในจุดเดิม รอบกายเต็มไปด้วยกลุ่มควันดำพลิ้วไหว
ควันเหล่านั้นคล้ายกับมีอำนาจดึงดูดวิญญาณ พวกมันเริ่มเมินลูเมี่ยนและกรูเข้าไปหาโอลัวร์ทั้งหมด
ลูเมี่ยนไม่ได้โง่ เมื่อได้เห็นภาพนี้ เด็กหนุ่มทราบทันทีว่าคำพูดของพี่สาว ‘แล้วจะตามไป’ เป็นเพียงคำโกหก
“โอลัวร์!”
เขาแผดเสียงตะโกน รีบชะงักฝีเท้าพร้อมหมุนตัวกลับ
เนื่องจากเกรงว่าคนที่ตายในวัฏจักร เมื่อวัฏจักรสิ้นสุดลง คนเหล่านั้นอาจตายไปจริงๆ
โอลัวร์หันมามองตามเสียง พอเห็นน้องชายหยุดวิ่งก็รีบตะโกนอย่างร้อนรน
“เป็นไอ้ทึ่มรึไง! วิ่งเร็วเข้า!”
ลูเมี่ยนไม่พูดไม่จา ยังคงวิ่งตรงเข้าไปหาโอลัวร์ เหล่าวิญญาณเบื้องหน้าพลันแหวกทางเมื่อถูกแสงจากเข็มกลัดทองคำส่องกระทบ
โอลัวร์เห็นภาพนั้นจึงก้มศีรษะลงเล็กน้อย พึมพำด้วยเสียงค่อย
“เป็นไอ้ทึ่มจริงๆ ด้วย…”
หญิงสาวรีบหยิบวัสดุอื่นออกมา โปรยสิ่งที่คล้ายสีดำเหล็กไปทางลูเมี่ยน
เด็กหนุ่มถูกฝ่ามือล่องหนขนาดมหึมากดทับ พร้อมกับถูกผลักไปยังสุดขอบทุ่งร้าง
เขาพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ก็หาหลักยึดไม่ได้
วินาทีถัดมา เด็กหนุ่มเห็นโอลัวร์เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์เกล้ามวยสูง เผยรอยยิ้มเจือความเศร้าบางๆ
หญิงสาวตะโกนด้วยเสียงอ่อนโยน
“เจ้าน้องชายทึ่มของฉัน…จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข…”
ก่อนที่เสียงจะเงียบลง ควันดำรอบตัวหญิงสาวถูกเหล่าวิญญาณสูบเข้าไปจนหมด
ตอนนี้เธอต้องเผชิญหน้ากับร่างจำนวนมากและอัศวินความตายตามลำพัง
“โอลัวร์!”
ลูเมี่ยนเบิกตากว้างสุดขีดจนเบ้าตาแทบปริ เส้นเลือดฝอยสีแดงผุดขึ้นบนเนื้อตาและผิวหนัง
ทว่า ร่างเด็กหนุ่มยังคงถูกผลักไสไปทางขอบทุ่งร้างอย่างไม่อาจขัดขืน
แต่ทันใดนั้น วิญญาณทั้งหมดพลันหยุดเคลื่อนไหว
คล้ายกับเกิดบางสิ่งขึ้นในตำแหน่งไกลๆ
โอลัวร์สัมผัสถึงบางอย่าง จึงหันไปมองด้วยท่าทีสับสน จนกระทั่งเห็นรถม้าเปิดประทุนกำลังแล่นผ่านมา
ห้องโดยสารดูคล้ายหอยสังข์หรือเปลนอน ทั้งคันเป็นสีแดงเข้ม ถูกลากด้วยสิ่งที่ไม่ใช่ม้า แต่เป็นสัตว์สีดำมีเขาแพะคล้ายปีศาจ
บนรถมีหญิงสาวนั่งอยู่หนึ่งคน สวมมงกุฎดอกไม้ แต่งกายด้วยชุดกระโปรงสีเขียว หน้าตาละม้ายคล้ายคุณนายปัวริส
จุดแตกต่างจากคุณนายปัวริสก็คือ สตรีผู้นี้ทั้งสง่างามและน่าเกรงขาม
อัศวินแห่งความตายหันหัวม้ากลับทันที เริ่มไล่ตามรถม้าคันนั้นไป
วิญญาณคนตายทั้งหมดบนทุ่งร้างต่างก็ทำแบบเดียวกัน พวกมันรุมล้อมไล่ตามรถม้า มุ่งหน้าไปยังภูเขาอันรางเลือนอีกฟากหนึ่งของทุ่งร้าง
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 42 คุณนายราตรี
ลูเมี่ยนตกใจกับรถม้าที่ถูก ‘ปีศาจ’ ลากจูง ตกใจกับท่าทีของวิญญาณคนตาย จนลืมดิ้นรนไปชั่วขณะหนึ่ง ระหว่างนั้นก็ถูกฝ่ามือยักษ์ล่องหนผลักไสไปอีกกว่าสิบวินาทีก่อนจะหยุด
แม้รถม้าจะห่างออกไปแล้ว แต่เด็กหนุ่มยังมองเห็นใบหน้าของสตรีบนรถได้ชัดเจนด้วยสายตาที่เฉียบคมดุจดังอินทรี
ผมสีน้ำตาลมัดรวบสูง นัยน์ตาสีน้ำตาลงดงามสดใส คิ้วบางๆ วางห่างกัน สวมชุดกระโปรงสีเขียวสดใส สวมมงกุฎที่ทำจากดอกไม้ บุคลิกสง่างามน่าเกรงขาม
คุณนายปัวริส! ความคิดแรกในหัวลูเมี่ยนก็คือ สตรีบนรถคือภรรยาของเจ้าหน้าที่ปกครองบีโอส รวมถึงชู้รักของหลวงพ่ออธิการโบสถ์
แต่เมื่อเพ่งพินิจอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาพบว่าทั้งสองคนมีจุดแตกต่างกันชัดเจน ไม่เพียงแต่บุคลิกที่ไม่เหมือนกันเลย กระทั่งใบหน้าก็ยังมีจุดต่าง
สตรีที่นั่งอยู่บนรถมีเค้าโครงหน้านุ่มนวลกว่า และดูเป็นผู้ใหญ่กว่า
หากจะให้ลูเมี่ยนเปรียบเทียบจริงๆ เขาจะเรียกสตรีคนนี้ว่าพี่สาวท้องเดียวกับคุณนายปัวริส แต่อายุมากกว่าราวๆ เจ็ดถึงแปดปี
ภาพของคุณนายที่นั่งสง่างามบนรถม้าซึ่งมีปีศาจลากจูง ห้อมล้อมไปด้วยวิญญาณและอัศวินแห่งความตาย โดยมุ่งหน้าไปยังป่าเขาในจุดห่างไกลอย่างรีบเร่ง ดูราวกับเป็นขบวนแห่สุดตระการตา
โอลัวร์หันกลับมา เร่งฝีเท้าไปหาลูเมี่ยน ขณะวิ่งก็พลางตะโกน
“หนีออกจากที่นี่เร็ว!”
ลูเมี่ยนได้สติกลับมา รอจนกระทั่งพี่สาววิ่งเข้ามาใกล้ แล้วจึงเร่งฝีเท้าตรงไปยังขอบป่ารกร้างที่ใกล้ที่สุด
ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็รู้สึกเหมือนได้ผ่านม่านแห่งความฝัน หรือไม่ก็ชั้นน้ำหนาๆ
ทิวทัศน์เบื้องหน้าแปรเปลี่ยนไป
ทุ่งร้างค่อยๆ เลือนรางคล้ายฟองสบู่
แม่น้ำที่ใสสะอาด หญ้าอ่อนที่เอนเอียงบนสองฝั่งแม่น้ำ รวมถึงต้นไม้สีเขียว ปรากฏขึ้นในการมองเห็นของทั้งสองพร้อมๆ กัน
สำหรับลูเมี่ยนและโอลัวร์ ทิวทัศน์ในตอนนี้คุ้นหูคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง จนไม่ต้องคิดวิเคราะห์ให้ปวดหัว
พวกตนยังอยู่ใกล้กับหมู่บ้านกอร์ตู!
ที่นี่คือจุดเลี้ยงห่านของเอวา·ลีซิแยร์!
กลับมาจนได้…ลูเมี่ยนมิได้ผิดหวังหรือประหลาดใจ เพียงมองรอบๆ ด้วยท่าทีทำนอง ‘อย่างที่คิด’
โอลัวร์ถอนหายใจแล้วพูด
“ไม่ว่าคุณนายปัวริสจะตั้งใจหรือทำพลาด แต่ตอนนี้เรากลับหมู่บ้านไม่ได้แล้ว”
“ดังนั้นต้องไปดาลีแอชกันต่อ!”
ลูเมี่ยนเสนอแนะทันที
“งั้นไปทุ่งหญ้าใกล้ๆ ตรงนี้ แล้วใช้เส้นทางอันตรายลงจากเขา ด้วยความสามารถของพวกเราต้องทำได้แน่”
“ตกลง” โอลัวร์หันหน้าแล้วเริ่มวิ่งเต็มฝีเท้า
เธอที่เคยยืมม้าน้อยจากคุณนายปัวริสบ่อยๆ ค่อนข้างคุ้นเคยกับทุ่งหญ้าราบสูงใกล้หมู่บ้านกอร์ตู
ลูเมี่ยนเห็นดังนั้นจึงเร่งความเร็วไล่ตามพี่สาว
สำหรับประสบการณ์เมื่อสักครู่ เด็กหนุ่มรู้สึกโชคดีปนหวานกลัว
เขาไม่คิดไม่ฝันก่อนว่าคุณนายปัวริสจะแข็งแกร่งเพียงนี้ ถึงขนาดมีวิญญาณมากมาย ปีศาจ และอัศวินแห่งความตายเป็นผู้ติดตาม
แน่นอน นั่นอาจไม่ใช่คุณนายปัวริส
ระหว่างวิ่ง โอลัวร์เริ่มชะลอความเร็ว ลมหายใจเริ่มถี่ เสียงลมในลำคอเริ่มดัง
“เกิดอะไรขึ้น?” ลูเมี่ยนยังคงเหลือเรี่ยวแรงเต็มถัง
นี่คือหนึ่งในจุดแข็งที่ ‘นักล่า’ นำมาให้
โอลัวร์หยุดวิ่ง หายใจหอบพลางพูด
“ฉันเหนื่อยแล้ว… เวทมนตร์ก่อนหน้านี้สิ้นเปลืองพลังงานมาก”
ลูเมี่ยนตอบกลับโดยไม่ลังเล
“งั้นฉันจะแบกเอง ตอนนี้ยังสบายมาก”
ในสถานการณ์อันตรายและมีเวลาจำกัด โอลัวร์ไม่มัวลังเล พยักหน้ารับเบาๆ พลางเดินไปด้านหลังลูเมี่ยนที่กำลังคุกเข่าลงหนึ่งข้าง แล้วโน้มตัวไปเกาะหลัง
ก่อนจะแบก ลูเมี่ยนถอดเข็มกลัดบนหน้าอกคืนให้พี่สาว จึงค่อยลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มวิ่งอีกครั้ง
“อันนี้คือสมบัติวิเศษใช่ไหม” เด็กหนุ่มแรงเหลือพอจะไถ่ถาม
โอลัวร์ชะงักไปเล็กน้อย แล้วจึงหัวเราะ
“พอจะมีความรู้อยู่บ้างสินะ…”
“ถูกต้อง มันคือสมบัติวิเศษ ฉันเรียกมันว่า ‘เข็มกลัดซื่อตรง’ สามารถสร้างแสงสุริยันศักดิ์สิทธิ์ หรือไม่ก็ช่วยเผาวัสดุสำหรับใช้วิชาลับเพื่อต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตประเภทวิญญาณ แต่ถ้าใส่นานเกินไปจะทำให้เสียสติ แค่ติดเอาไว้ก็โง่ลงแล้ว… นายคงทราบดี การต่อสู้แบบไร้จริยธรรมจะได้ผลดีกว่า แต่ก็ถูกจำกัดไว้ด้วยสิ่งเหล่านี้”
โอลัวร์เว้นวรรคเล็กน้อย และถามด้วยเสียงขึงขัง
“นายไปเอาตะกอนพลังมาจากไหน”
ลูเมี่ยนวิ่งพลางตอบอย่างติดๆ ขัดๆ
“ยังจำไพ่ไม้ที่ทำให้ฉันมีสติในความฝันได้ไหม”
“ไพ่ไม้อะไร?” โอลัวร์ทำเสียงไม่เข้าใจ
จริงด้วย นั่นมันวัฏจักรก่อนหน้า… ลูเมี่ยนเรียบเรียงคำพูดใหม่
“ฉันพบกับมาดามลึกลับคนหนึ่งที่ร้านเหล้าคร่ำครึ เธอให้ไพ่กับฉันมาหนึ่งใบ…ไพ่ไม้”
“อาศัยไพ่ใบนั้น ฉันมีสติในความฝันและเข้าสู่ดินแดนมหัศจรรย์”
“ที่นั่น ฉันได้เจอกับสัตว์ประหลาดบางตัว และได้รับตะกอนพลังนักล่ามาจากมัน”
“นักล่าสินะ…” โอลัวร์คุ้นเคยกับชื่อโอสถยอดนิยมในอินทิสดี
ขณะพึมพำอยู่เดียว อยู่ดีๆ หญิงสาวก็หัวเราะกับตัวเอง ไม่รู้ว่ากำลังคิดถึงเรื่องไหนอยู่
หัวเราะอะไร… ลูเมี่ยนฉงน
โอลัวร์ถามต่อ
“แล้วได้สูตรโอสถมาจากไหน มาดามลึกลับคนนั้น?”
“อือ” ลูเมี่ยนพยักหน้าขณะวิ่ง
โอลัวร์ถอนหายใจแล้วพูด
“เจ้าน้องชายทึ่มของฉันหัดมีความลับแล้วสินะ… ตอนนี้ฉันยืนยันไม่ได้ว่าคำพูดของนายจริงหรือเท็จ จะยอมเชื่อไปก่อนก็แล้วกัน”
ลูเมี่ยนไม่อาจทนกับความผิดหวังของพี่สาว จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย
“เมื่อกี้บนรถม้านั่น ใช่คุณนายปัวริสไหม?”
“ดูเหมือนและไม่เหมือนในเวลาเดียวกัน” โอลัวร์ตอบขัดแย้งกันเอง
หญิงสาวใช้เวลาครุ่นคิดสักพัก
“เนื่องจากนายเป็นผู้วิเศษแล้ว ฉันจะเล่าตรงๆ เกี่ยวกับเรื่องที่พวกพ้อง…เอ่อ…ฉันหมายถึงเพื่อนทางจดหมาย… ฉันจะเล่าเรื่องที่พวกเขาเล่าให้ฟัง”
“พวกเขาบอกว่าในช่วงไม่กี่ปีหลัง ทางภาคใต้ของโลเอ็น ภาคใต้ของอินทิส และในราชอาณาจักรเฟเนพ็อตล้วนเกิดเหตุการณ์ประหลาดๆ ที่คล้ายคลึงกับเมื่อครู่…แถมยังไม่ใช่แค่ครั้งเดียว มีหญิงสาวขับรถม้าที่ชักลากโดย ‘ปีศาจ’ หรืออะไรทำนองนั้น มุ่งเข้าไปในป่ารกชัฏและภูเขา มีวิญญาณคนตายมากมายไล่ตามหลังรถม้า…ในบางคราว ผู้วิเศษสายวิญญาณจะถือโอกาสถอดวิญญาณออกจากร่างกาย เพื่อไล่ตามรถม้าคันนั้นไปสักระยะ ดูเหมือนว่าการทำเช่นนี้จะช่วยให้พวกเขาได้รับประสบการณ์อันน่าอัศจรรย์ แถมยังได้รับความรู้ในเชิงศาสตร์เร้นลับด้วย”
“เพื่อนคนหนึ่งของฉันได้รับบันทึกจากผู้วิเศษคนหนึ่ง ซึ่งระบุว่าผู้หญิงคนนั้นชื่อ ‘มาดามราตรี’ … เจ้าของบันทึกเล่าว่าตนได้รับสูตรยาลับจากการติดตามรถม้า เป็นสูตรผลิตยาล่องหนด้วยศพของทารก”
“จากการสืบสวน พบว่าสตรีในเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน จะไม่ใช่คนเดียวกัน แต่ทุกครั้งล้วนเกิดในช่วงกลางคืน”
ลูเมี่ยนกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“แต่ตอนนี้… ยังกลางวันอยู่นะ”
หรือว่าเป็นเพราะความผิดปกติของหมู่บ้านกอร์ตู?
“นั่นคือสาเหตุที่ฉันไม่กล้าฟันธง” โอลัวร์พูดไปคิดไป “อาจเพราะการส่งนาโรคาไป ‘โลกอีกฝั่ง’ ทำให้เกิดความแตกต่าง หรือบางที… ทุ่งร้างนั่นอาจเป็น ‘โลกอีกฝั่ง’ ซึ่งคุณนายราตรีใช้ท่องเที่ยวตอนกลางวัน และปรากฏตัวในสังคมมนุษย์ตอนกลางคืน… อา… เมื่อผนวกกับความคล้ายคลึงระหว่างสตรีผู้นั้นกับคุณนายปัวริส ฉันเอนเอียงไปที่สมมติฐานแรกมากกว่า”
ลูเมี่ยนไม่มีความรู้เกี่ยวกับศาสตร์เร้นลับ แต่ด้วยสัญชาตญาณ เขาเชื่อว่าพี่สาวสันนิษฐานได้ถูกต้องแล้ว
เด็กหนุ่มวิ่งไปอีกสักพักท่ามกลางความเงียบ จนกระทั่งตัดสินใจถามอย่างอดไม่ได้
“ทำไมถึงต้องเสียสละตัวเองเพื่อช่วยฉัน? พี่น่าจะเห็นแก่ตัวกว่านี้หน่อย”
“ฉันเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว” โอลัวร์พูดพลางยิ้ม “ตอนนั้นฉันคิดจะทิ้งนายและหนีไปคนเดียว ไว้แข็งแกร่งขึ้นค่อยกลับมาแก้แค้นให้ แต่หลังจากคิดอย่างรอบคอบ ฉันพบว่าแม้จะให้ ‘เข็มกลัดซื่อตรง’ กับนายพร้อมสอนวิธีใช้ แต่นายก็คงไม่มีปัญญาดึงดูดวิญญาณแถวนั้นได้หมด สุดท้ายฉันก็จะหนีไม่พ้นอยู่ดี…หน้าที่เหยื่อล่อน่ะ มีแค่ ‘จอมเวท’ อย่างฉันที่ทำได้”
“ถ้าต้องเลือกระหว่างตายคู่กับรอดหนึ่งคน คำตอบคืออะไร คงไม่ต้องให้ฉันพูดหรอกใช่ไหม”
การตัดสินใจในเวลาแบบนั้น มันจะง่ายอย่างที่พี่พูดได้ยังไง… ลูเมี่ยนยอมจำนนในทางเหตุผล แต่มิใช่ทางอารมณ์ความรู้สึก
เด็กหนุ่มกล่าวเสียงทื่อ
“ตายด้วยกันยังดีเสียกว่า”
“ถ้านายตาย ใครจะมาแก้แค้นให้ฉัน? ใครจะมาชุบชีวิตฉัน? ในโลกของศาสตร์เร้นลับ ทุกอย่างเป็นไปได้เสมอ!” โอลัวร์เริ่มสอนน้องชาย “ดังนั้น ฉันถึงได้พูดทิ้งท้ายอย่างเร้าอารมณ์แบบนั้นไง มันเป็นวิธีเดียวที่ทำให้นายไม่มีวันลืมฉันและหาทางชุบชีวิต”
ก็จริง… ลูเมี่ยนเริ่มยอมเข้าใจทางเลือกของพี่สาว
หลังจากวิ่งไปสักพัก ทั้งสองเริ่มเห็นทุ่งหญ้าราบสูงอยู่ไม่ไกล โดยลูเมี่ยนที่แบกโอลัวร์เริ่มออกอาการหอบ
แต่เด็กหนุ่มไม่หยุดพัก ยังคงกัดฟันวิ่งไปจนไปถึงเนินเขาที่เต็มไปด้วยหญ้าเขียวขจี
แถวนี้มีลานเลี้ยงสัตว์และกระท่อมหลายแห่ง ลานเลี้ยงสัตว์สร้างจากหินและกิ่งไม้ พื้นเป็นดินเปียกกับมูลสัตว์ที่ถูกอัดจนแบน ฝั่งหนึ่งมีทางออกแคบๆ สำหรับให้แกะหนึ่งตัวเดินผ่าน ส่วนกระท่อมดูคล้ายกับเต็นท์แบบโบราณ:
เริ่มจากการนำหินมาเรียงเป็นกำแพงเตี้ยๆ เพื่อตีกรอบ โดยเหลือช่องว่างสำหรับประตูและช่องระบายควัน จากนั้นก็วางตะแกรงใกล้กับกำแพง ครึ่งล่างของตะแกรงฝังลงในดิน ครึ่งบนใช้รองรับโครงสร้างไม้ หลังคาทำจากหญ้าและโคลนที่อยู่บนโครงไม้อีกที
นี่คือบ้านของคนเลี้ยงแกะ สภาพแวดล้อมค่อนข้างอัตคัด
ลูเมี่ยนเลิกแบกโอลัวร์ เพียงเดินนำไปยังอีกฟากหนึ่งของเนินเขา
เส้นทางอันตรายซ่อนอยู่ด้านล่างนี้
ชะโงกมองทางที่ต้องกระโดดลงไปราวๆ เจ็ดแปดเมตร โอลัวร์พูดกับลูเมี่ยน
“แม้นายจะปีนเขาได้แล้ว แต่ไม่ต้องเสียเวลาทำแบบนั้น ฉันจะพาบินลงไปเอง”
“เยี่ยม” ลูเมี่ยนอยากลองดู ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าตนออกจากหมู่บ้านกอร์ตู
โอลัวร์จับแขนน้องชายด้วยมือข้างหนึ่ง พลางโปรยผงสีเงินด้วยมืออีกข้าง
ทั้งสองเริ่มลอยตัว ร่อนโฉบลงด้านล่างของหน้าผาอย่างช้าๆ
ขณะลอยอยู่กลางอากาศ ลูเมี่ยนรู้สึกปวดศีรษะรุนแรงราวกับถูกฟาดด้วยค้อน
โอลัวร์ก็มีอาการคล้ายคลึงกัน
เด็กหนุ่มเริ่มมองไม่เห็นอะไร คล้ายกับทุกสิ่งกำลังแตกสลาย
…
ลูเมี่ยนลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง ตามองเห็นโต๊ะไม้ เก้าอี้เอนหลัง ชั้นหนังสือ และตู้เสื้อผ้าที่คุ้นเคย
กลับมาที่จุดเริ่มต้นสินะ… เขาครุ่นคิดขณะพลิกตัวลงจากเตียง เดินลงไปชั้นล่าง และไม่ผิดจากที่คาด เด็กหนุ่มเห็นโอลัวร์กำลังเตรียมมื้อเย็นในชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินหลวมๆ
“โอลัวร์ วันนี้วันที่เท่าไรนะ” ลูเมี่ยนถามเจาะจง
โอลัวร์หันมาพร้อมกับทำตาดุ
“เรียกว่าพี่สิ!”
“นอนจนสมองฝ่อไปแล้วหรือไง? วันนี้วันที่ 29”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 43 ซื่อตรง
วัฏจักรเริ่มใหม่แล้วจริงๆ … เมื่อได้ยินคำตอบของโอลัวร์ ลูเมี่ยนไม่แสดงท่าทีตื่นตกใจ
จนถึงปัจจุบัน เด็กหนุ่มผ่านวัฏจักรมาแล้วสามครั้ง เมื่อผนวกประสบการณ์ส่วนตัวเข้ากับคำแนะนำของมาดามลึกลับ เขาสามารถสรุปได้เบื้องต้นว่า
“ขีดจำกัดเชิงเวลาของวัฏจักรคือคืนที่สิบสอง”
“ขีดจำกัดเชิงขอบเขตของวัฏจักรคือหมู่บ้านกอร์ตูและบริเวณใกล้เคียง”
“ขีดจำกัดเชิงบุคคลของวัฏจักร…ห้ามฆ่าหลวงพ่ออธิการโบสถ์”
“นี่คือสามจุดสำคัญของวัฏจักร…”
คิดถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนมองโอลัวร์ พลางถามด้วยท่าทางคล้ายมีอะไรในใจ
“พี่…ถ้าพี่แต่งนิยายเกี่ยวกับวัฏจักรเวลา จะวางกุญแจสำคัญสำหรับยุติวัฏจักรไว้ตรงไหน?”
“จู่ๆ ก็ถามแบบนี้ แถมยังทำตัวน่าเอ็นดูด้วยการเรียกพี่…” โอลัวร์มองลูเมี่ยนหัวจรดเท้า “กำลังแต่งเรื่องใหม่ๆ มาหลอกคนอีกแล้วใช่ไหม”
“ก็ทำนองนั้น” ลูเมี่ยนตอบด้วยสีหน้าจริงใจ
โอลัวร์ขมวดคิ้ว คิดอยู่สักพักแล้วจึงตอบ
“จากมุมมองของนักเขียนนิยาย หรือจากมุมมองตามหลักเหตุและผล จุดสำคัญที่สุดของวัฏจักรต้องอยู่ในฉากสุดท้าย เพราะมันคือจุดสิ้นสุดของวัฏจักร และยังเป็นจุดเริ่มต้นของวัฏจักรถัดไป เปรียบดังกระดุมที่เชื่อมระหว่างจุดจบกับจุดเริ่ม เป็นสิ่งที่ทำให้เวลาซึ่งไหลไปตามเส้นตรง กลายเป็นวงกลมปิดสนิท”
“ลองคิดตามดูนะ ถ้าวัฏจักรย้อนกลับไปเริ่มใหม่ หมายความว่าต้องมีครั้งแรกที่ถูกย้อน และสาเหตุของการย้อนต้องมาจากเหตุการณ์ในช่วงสุดท้ายก่อนจะย้อน”
คืนที่สิบสอง? ลูเมี่ยนเห็นด้วยกับทฤษฎีของพี่สาว จึงพยักหน้าแล้วถามต่อ
“ทำไมจุดสำคัญที่สุดถึงไม่ใช่วันแรกของวัฏจักรล่ะ? มันต้องมีเหตุผลที่เวลากลับมาเริ่มใหม่ตรงจุดนั้นไม่ใช่หรือ?”
โอลัวร์ตอบยิ้มๆ
“นายถนัดแต่งเรื่องสั้นหลอกคนก็จริง แต่พอเป็นเนื้อหาที่ต้องใช้ตรรกะกับความรู้แน่นๆ ดูเหมือนจะทำได้ไม่ดีสินะ”
“เหตุผลที่วันแรกในวัฏจักรกลายเป็นวันแรก อาจเพราะว่าอำนาจหรือพลังงานที่ก่อให้เกิดวัฏจักร เมื่อนับย้อนมาจากวันสุดท้าย จะส่งอิทธิพลถึงได้แค่วันนั้น และยังเป็นเหตุผลที่วัฏจักรมิได้สร้างอิทธิพลไปทั่วโลก แต่จะเกิดแค่ในวงแคบๆ เท่านั้น…ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำ แต่เพราะทำไม่ได้ต่างหาก”
ลูเมี่ยนก็ทราบถึงหลักการนี้ดี เพียงแต่คิดว่าพี่สาวผู้รอบรู้อาจมีคำตอบใหม่ๆ ต่างออกไป
โอลัวร์ไตร่ตรองสักพักแล้วเสริม
“ถ้าไม่ใช่วัฏจักรที่ปิดสนิท แต่ยังมีการโต้ตอบระหว่างภายในกับภายนอก เช่นข้อมูลภายในถูกส่งออกไปได้ คนนอกสามารถเข้ามาได้แต่ออกไม่ได้… อาจเป็นไปได้ว่า วันแรกของวัฏจักรใหม่ จะเริ่มจากวันที่มีคนนอกเข้ามาในอาณาเขต เพื่อล็อก ‘ตำแหน่ง’ ของคนนอกเอาไว้ในวัฏจักรถัดไป…หรือไม่ก็อาจเป็นการบังคับให้คนนอกกระทำบางสิ่งในวันแรก ซึ่งเดิมทีคนนอกไม่ได้ทำ…เรื่องทำนองนี้จะแต่งยังไงก็ได้”
ลูเมี่ยนฟังด้วยตาเป็นประกาย อยากชื่นชมพี่สาวออกมาเสียงดังๆ
เด็กหนุ่มเริ่มสงสัยว่า การเข้ามาของลีอา ไรอัน และวาเลนไทน์ อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้วัฏจักรเริ่มต้นจากบ่ายวันที่ 29 มีนาคม
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คืนที่สิบสองอาจเปลี่ยนเป็นคืนที่สิบ หรือคืนที่เก้าก็ได้…ไม่แน่ว่าเดิมที จุดสิ้นสุดวัฏจักรอาจเป็นคืนที่สิบสาม แต่เพราะการ ‘บุกรุก’ ของคนนอก มันจึงถูกร่นเข้ามากลายเป็นคืนที่สิบสอง
สามารถออกได้ทุกหน้า และลูเมี่ยนต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง
เด็กหนุ่มเห็นด้วยกับทฤษฎีของพี่สาวอย่างยิ่ง และเชื่อว่า ‘คืนที่สิบสอง’ ต้องเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เกิดวัฏจักร
ถ้าอยากหลุดพ้นจากวัฏจักร เขาต้องสืบหาความจริงในเหตุการณ์นั้นให้พบ
ดังนั้น ลูเมี่ยนตัดสินใจว่าในวัฏจักรรอบนี้ ตนจะไม่ทำตัวโดดเด่นในช่วงเทศกาลมหาพรต จะหาข้ออ้างไม่เข้าร่วมขบวนแห่อวยพร และ ‘อยู่อย่างสันติ’ จนถึงคืนที่สิบสอง
แต่ก็ใช่ว่าจะหายใจทิ้งไปวันๆ เพราะเวลาไม่เอื้ออำนวยขนาดนั้น
เว้นเสียแต่ว่าลูเมี่ยนจะจบวัฏจักรได้เลยในคืนที่สิบสองรอบนี้ ไม่อย่างนั้น เขาต้องเร่งมือเป็นพิเศษในวัฏจักรถัดๆ ไป
หนึ่งรอบวัฏจักรที่สมบูรณ์จะยาวนานถึงสิบสองวัน หากจบรอบนี้ โอกาสที่โลกภายนอกจะค้นพบความผิดปกติในหมู่บ้านกอร์ตูย่อมเพิ่มขึ้นมาก ส่งผลให้ลูเมี่ยนเหลือเวลาแก้ไขปัญหาอีกเพียงหนึ่งรอบวัฏจักร หรืออาจจะน้อยกว่านั้น
เพื่อยุติความผิดปกติให้ได้ในหนึ่งรอบวัฏจักร เขาต้องมีข้อมูลในมือมากพอ และต้องเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดของหมู่บ้านอย่างลึกซึ้ง
ต้องไม่กระตุ้นความผิดปกติ ขณะเดียวกันก็ต้องสืบหาความจริงไปด้วย… ลูเมี่ยนขำแห้งในใจอย่างอดไม่ได้
นี่มันต่างอะไรกับตัวตลกที่เดินไต่เชือกบนหน้าผา?
การทำทั้งสองสิ่งในเวลาเดียวกันไม่ใช่เรื่องที่ดี
โอลัวร์เห็นว่าน้องชายเงียบไปหลายวินาที คล้ายกับกำลังแต่งเรื่องราว จึงยกมือขึ้นมาโบกบ่าย
“เกือบลืมไปเลย… ฉันต้องไปทำมื้อเย็น!”
“เดี๋ยวพี่” ลูเมี่ยนมองโอลัวร์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมปนจริงจัง
โอลัวร์ ‘จิ๊’ ปากเบาๆ
“ฉันได้กลิ่นการเล่นพิเรนทร์อยู่นะ”
ลูเมี่ยนพูดอย่างตรงไปตรงมา
“โอลัวร์ เอ่อ… พี่… อันที่จริง… พวกเรากำลังติดอยู่ในวัฏจักรเวลา”
“โฮ่? เพิ่งได้วิชาไปก็เอามาใช้กับพี่สาวเลยหรือ?” โอลัวร์ทั้งโมโหและขบขัน
คนเราควรมีความน่าเชื่อถือติดตัวไว้บ้างสินะ… ลูเมี่ยนคิดในใจโดยไม่เปล่งเพียง แล้วจึงพูดพร้อมรอยยิ้ม
“อย่างน้อยก็ช่วยฟังเรื่องที่ฉันแต่งให้จบก่อนได้ไหม…”
“ลองให้คะแนนด้วยก็ดี”
โอลัวร์มองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้ายังสว่างอยู่
“เอาสิ”
ลูเมี่ยนเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนที่ได้พบกับลีอาและพวกคนต่างถิ่น เล่าถึงความฝันรู้ตื่น ก้าวเข้าสู่ซากปรักหักพังพิสดาร ล่าสัตว์ประหลาดและได้รับตะกอนพลัง จนกลายเป็นนักล่า
เขาไม่ได้ซ่อนลวดลาย ‘วงแหวนหนาม’ บนหน้าอก เพราะมันอาจเกี่ยวข้องกับกุญแจสำคัญของวัฏจักรเวลา—เด็กหนุ่มเคยเห็นสัญลักษณ์เดียวกันจากหลวงพ่อ และการฆ่าหลวงพ่อทำให้วัฏจักรเริ่มต้นใหม่
ทีแรกโอลัวร์ยังยิ้มอยู่ มองว่าน้องชายออกแบบเรื่องราวได้สร้างสรรค์ดี แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งทำหน้าจริงจัง เพราะมีหลายสิ่งที่ลูเมี่ยนไม่ควรได้ทราบ
เมื่อลูเมี่ยนบอกว่าตนกลายเป็นผู้วิเศษ โอลัวร์เริ่มเปลี่ยนท่าเป็นครั้งแรก ยกมือขวาขึ้น ถ่างนิ้วบีบกลุ่มก้อนกล้ามเนื้อข้างขมับทั้งสองฝั่ง
ดวงตาสีฟ้าอ่อนของหญิงสาวพลันเปลี่ยนเป็นลุ่มลึก แต่ไม่ได้สะท้อนภาพใด
เธอจ้องลูเมี่ยนสักพัก แล้วผงกศีรษะเบาๆ
“กายอากาศของนายเปลี่ยนไปมาก พลังชีวิตกับสภาพร่างกายก็เหนือกว่าคนธรรมดา…”
“กายดาราเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่ไม่มาก…”
“ดูเหมือนจะเป็น ‘นักล่า’ ที่ถนัดการต่อสู้ในระยะประชิดมากกว่าเวทมนตร์…”
“สัญลักษณ์นั่น รวมถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากมัน ฉันมองไม่เห็น และไม่กล้ามองลึกไปมากกว่านี้…”
พูดจบ โอลัวร์ทำแก้มป่องด้วยความคาใจ
“นายไม่ได้จงใจแต่งเรื่องที่น่าเหลือเชื่อพวกนี้ เพียงเพื่อให้ฉันยอมรับว่านายเป็นผู้วิเศษหรอกนะ?”
นั่นคือความถนัดแต่ไหนแต่ไรของลูเมี่ยน
เด็กหนุ่มไม่พยายามอธิบาย เพียงเล่าความรู้ศาสตร์เร้นลับที่มาดามคนนั้นสอนมา
แน่นอน เขาแค่เอ่ยชื่อต่างๆ อย่างผิวเผิน ไม่ได้ลงลึกในรายละเอียด
มิใช่ว่าเขามีคุณธรรมหรือมีหลักการ ที่ยังไม่ยอมบอกแม้กระทั่งพี่สาวหากยังไม่ได้รับอนุญาตจากมาดามคนนั้น เป็นเพราะว่าอีกฝ่ายดูแข็งแกร่งเหนือจินตนาการ การเปิดเผยความรู้แสนล้ำค่าอาจทำให้มาดามโกรธ จนลงมือแก้ไขวัฏจักรด้วยตัวเอง ส่งผลให้ไม่มีใครรอดออกไป
“กฎความถาวร…กฎการรวมตัว…การสวมบทบาท…” โอลัวร์พลันตะลึง
น้องชายที่เป็นมือใหม่สำหรับโลกแห่งศาสตร์เร้นลับ กลับได้ครอบครองความรู้อันแสนมีค่า!
เธอเป็นผู้วิเศษมาได้สี่ซ้าห้าปีแล้ว เริ่มต้นจากการพึ่งพาไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์ ต่อมาได้เข้าร่วมองค์กรนั่น ผนวกกับเส้นทางที่เอื้ออำนวยให้ศึกษาศาสตร์เร้นลับได้ง่าย จึงสามารถไขว่คว้าความรู้ได้อย่างต่อเนื่อง ช่วยให้เข้าถึงข้อมูลอย่าง ‘การสวมบทบาท’ ‘กฎความถาวรของตะกอนพลัง’ และ ‘กฎการอนุรักษ์ตะกอนพลัง’ ซึ่งเป็นสามเสาหลักแห่งโลกเหนือธรรมชาติ โอลัวร์ถือว่าตนเป็นผู้วิเศษที่มีความรู้ลึกซึ้งแม้จะยังขาดประสบการณ์จริง โดยเหนือกว่าผู้วิเศษทั่วไปหลายช่วงตัว
แต่ในตอนนี้ น้องชายของเธอที่ไม่เคยก้าวเข้าสู่โลกแห่งศาสตร์เร้นลับมาก่อน กลับเข้าถึงข้อมูลเหล่านี้ได้ง่ายดาย แถมยังได้ฟัง ‘กฎการรวมตัวของตะกอนพลัง’ ที่แม้แต่เธอก็ไม่เคยทราบ!
ตัดเรื่องที่ลูเมี่ยนแอบเข้าไปอ่านบันทึกเวทมนตร์ในห้องเธอไปได้เลย
ในฐานะผู้วิเศษเส้นทาง ‘ผู้ส่องความลับ’ โอลัวร์ฝืนข่มความอยากรู้ในรายละเอียดของ ‘กฎการรวมตัว’ พลางมองหน้าน้องชายด้วยความฉงน ปนประหลาดใจและกังวล
“ทำไมมาดามคนนั้นถึงยอมสอนเรื่องพวกนี้… นายต้องแลกกับอะไร?”
สูตรโอสถก็ยังมอบให้ฟรี!
หญิงสาวจ้องลูเมี่ยนหัวจรดเท้าอีกครั้ง พยายามค้นหาว่าน้องชายสูญเสียสิ่งใดไป
“ไม่มี” ลูเมี่ยนยิ้มเยาะตัวเอง “นั่นแหละที่น่ากลัว ฉันยังไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าต้องจ่ายอะไรบ้าง… บางที มันคงเกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์บนหน้าอก รวมถึงซากปรักหักพังในฝันนั่น มาดามคนนั้นคงอยากให้ฉันคลี่คลายปริศนาเบื้องหลัง”
โอลัวร์อืมในลำคอ
“เล่าต่อสิ”
หญิงสาวรอฟัง ‘เรื่องราว’ ถัดไปด้วยท่าทีจริงจัง
ลูเมี่ยนเริ่มเล่าเกี่ยวกับนกฮูก เล่าถึงความผิดปกติในเทศกาลมหาพรต เล่าถึงประสบการณ์ของสองพี่น้องในวัฏจักรรอบสอง เล่าถึงตอนที่ทั้งคู่พยายามออกจากหมู่บ้านกอร์ตู จนวัฏจักรเริ่มต้นใหม่
โอลัวร์ฟังอย่างตั้งใจจนจบ แล้วพึมพำด้วยน้ำเสียงยากจะทำใจเชื่อ
“หรือว่าฉันถูกนายสะกดจิตให้เล่าเรื่องทุกอย่าง… ถ้าไม่อย่างนั้น… เวลาก็ต้องวนเวียนอยู่จริงๆ …”
เธอเริ่มเชื่อคำพูดของลูเมี่ยน เพราะตนเป็นคนตั้งชื่อ ‘เข็มกลัดซื่อตรง’ ขึ้นมาเอง ชื่อนี้ไม่เคยถูกบันทึกไว้ที่ใด หากไม่ได้เป็นคนบอกน้องชายจากปาก ลูเมี่ยนก็ไม่มีทางทราบ และเธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย
ลูเมี่ยนถือโอกาสสร้างความน่าเชื่อถือ
“ฉันยังสามารถทำนายได้ด้วยว่า คืนนี้คนต่างถิ่นทั้งสามจะเดินเข้าไปในร้านเหล้าคร่ำครึ… คืนนี้หลวงพ่อจะแอบเล่นชู้กับคุณนายปัวริสในโบสถ์ และคนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรีกลับมาถึงหมู่บ้านแล้ว พร้อมกับแกะสามตัวที่มีปัญหา…”
ยิ่งโอลัวร์ฟังก็ยิ่งทำหน้าเคร่งขรึม สักพักหนึ่งจึงพูดว่า
“สามคนนั้นเข้ามาในหมู่บ้านตอนบ่าย… ส่วนนายอยู่บ้านฝึกวิชาต่อสู้กับฉันตลอด จากนั้นพวกเราก็งีบ ไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย”
“และในชั่วโมงฝึกต่อสู้ช่วยบ่าย นายยังเป็นแค่คนธรรมดา…”
เธอจำต้องยอมรับว่า ‘วัฏจักรเวลา’ ของลูเมี่ยนมีอยู่จริง
ถ้าเป็นคนอื่น ลูเมี่ยนอาจจะหัวเราะเยาะพร้อมกับพูดว่า ‘เชื่อแล้วสินะ! ติดกับแล้ว! เรื่องเพ้อเจ้อพรรค์นี้ยังจะเชื่อลงไปได้อีกนะ’ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าโอลัวร์ เด็กหนุ่มฝืนอดกลั้นเอาไว้
เขาลองเสนอ
“ฉันว่าจะไปเดินเล่นในหมู่บ้าน เพื่อลองรวบรวมข้อมูลเท่าที่ทำได้”
โอลัวร์พยักหน้า
“ฉันจะใช้ ‘ดวงตา’ คอยสังเกตดูรอบๆ เอาไว้ แต่มันมีข้อจำกัดและเต็มไปด้วยอันตราย ไม่แน่ใจว่าจะมีประโยชน์มากแค่ไหน”
ลูเมี่ยนโบกมือเป็นนัยว่าเข้าใจ แล้วเดินไปที่ประตู
ผ่านไปไม่กี่ก้าว ลูเมี่ยนหันกลับมามองโอลัวร์ที่ยืนในห้องครัว
ภาพที่พี่สาวผลักตนไปยังจุดปลอดภัยท่ามกลางเหล่าวิญญาณวิปลาส ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดกับการแยกจากกันโดยไม่ทันตั้งตัว
เขาถามผ่านๆ
“พี่… ทำไมตอนนั้นถึงเก็บฉันมาเลี้ยงล่ะ”
โอลัวร์ตอบกึ่งๆ โกรธ
“ใครว่าอยากฉันทำล่ะ!”
“ฉันแค่ใจดีให้อาหารนาย จากนั้นนายก็เริ่มตามฉันแจ ไล่เท่าไรก็ไม่ไปไหน แถมยังช่วยทำนู่นทำนี่อย่างน่าเอ็นดู ฉันก็เลยใจอ่อน… ใครจะไปรู้ว่าโตมาแล้วจะเป็นแบบนี้!”
“นายไม่มีทางเข้าใจแน่ ว่ามันยากแค่ไหนที่เด็กสาวคนหนึ่งต้องหาเลี้ยงตัวเองพร้อมกับดูแลเด็กน้อยแบบนายไปด้วย!”
หลังจากฟังคำตอบของโอลัวร์ ทีแรกลูเมี่ยนคิดจะขอบคุณพร้อมกับชมเชยพี่สาว แต่คำพูดดังกล่าวกลับหยุดอยู่ที่ปลายลิ้น คล้ายกับไหลออกไปทางตาและจมูกแทน
เด็กหนุ่มหันหลังกลับ แล้วตรงไปทางหมู่บ้าน
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 44 แอบฟัง
เนื่องจากต้องสืบข่าว แต่ไม่อาจทำตัวกระโตกกระตาก ไม่อย่างนั้นอาจไปกระตุ้นให้วัฏจักรเริ่มใหม่ ลูเมี่ยนจึงต้องเริ่มสืบจากสุดขอบของปัญหาก่อน แล้วจึงค่อยๆ รุกล้ำไปตามสถานการณ์
แนวคิดเบื้องต้นก็คือ บ่ายวันนี้จะไล่สืบข้อมูลจากบรรดาสตรีที่เป็นชู้รักของหลวงพ่อ โดยใช้วิธีแอบฟัง หรือทักทายตามมารยาท เพื่อดูว่าพวกเธอรู้อะไรบ้าง หากคว้าน้ำเหลวหรือยังไม่สบโอกาส ก็จะแวะไปที่โบสถ์เพื่อดูว่าหลวงพ่ออยู่หรือไม่ ถ้าอยู่ก็ถามไถ่เกี่ยวกับชีวิตประจำวันในหมู่บ้าน
ลูเมี่ยนเลือกฌิบริล·แบรีเป็นเป้าหมายแรก เธอไม่เพียงเป็นชู้รักของหลวงพ่อกิโยม·เบเนต์ แต่ยังเป็นสายเลือดเดียวกับคนเลี้ยงแกะ ปิแยร์·แบรี ถือว่ามีความเชื่อมโยงอย่างใกล้กับชิดกับคนไม่ปกติทั้งสอง จึงน่าจะมีข้อมูลไม่มากก็น้อย
ลูเมี่ยนมีเพื่อนชื่อกิโยมน้อย หรือกิโยม·แบรี ซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของปิแยร์·แบรี แต่สีผมของพวกเขาไม่เหมือนกันและไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ฌิบริล·แบรีปีนี้อายุยี่สิบสี่ แต่งงานแล้ว สามีของเธอชื่อฌ็อง·โมรี เป็นชายวัยกลางคนอายุใกล้สี่สิบ
ฌ็องเป็นโสดมากว่าสามสิบปี ที่มาแต่งกับฌิบริล·แบรีได้ เพราะเขาไม่เรื่องมากเรื่องสินสอด
ฌิบริล·แบรีจะยอมแต่งงานด้วยทรัพย์สินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถ้าชายใดรับได้ก็เข้าพิธีวิวาห์กับเธอได้เลย ลูเมี่ยนเชื่อว่าเพราะตอนนั้นเธอเป็นชู้รักกับหลวงพ่อแล้ว จึงต้องการใครก็ได้มาเป็นสามี เพื่อคอยเลี้ยงดูลูกนอกสมรสที่อาจจะเกิดมา โดยที่สินสมรสดังกล่าวอาจเป็นเงินของหลวงพ่อ
แม้โดยพื้นฐานแล้ว การมีลูกนอกสมรสคือเรื่องที่พบเห็นได้บ่อย สามีหรือภรรยาหลายคนก็ทราบเรื่องนี้ดี และถึงแม้จะโกรธเกลียด แต่ก็ยังรับลูกนอกสมรสเข้ามาในบ้านอยู่ดี เพราะสุดท้ายแล้ว นี่ไม่ต่างอะไรกับการมีสาวใช้หรือคนรับใช้เพิ่มโดยไม่ต้องเสียเงิน ซึ่งอีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์แบ่งทรัพย์สินออกไปอยู่แล้ว
ในทางกลับกัน นักบวชของสุริยันเจิดจรัสจะไม่ได้รับอนุญาตให้แต่งงานมีลูก พวกเขาจึงมักจะหา ‘พ่อ’ ที่ไม่แพงนัก เพื่อรับเป็นบิดาของลูกนอกสมรสตัวเอง
ลูเมี่ยนเดินมาถึงบ้านของฌ็อง·โมรี—บ้านเล็กๆ ชายขอบหมู่บ้านกอร์ตู
บ้านทั้งหลังเป็นสีขาว มีชั้นเดียว ห้องนอนอยู่หลังห้องครัว อีกฝั่งหนึ่งเชื่อมกับห้องใต้ดิน ซึ่งใช้เก็บถังไม้และใช้เป็นห้องนั่งเล่นกับห้องรับประทานอาหาร
แต่ไม่มีห้องน้ำ มีเพียงเพิงเล็กๆ สร้างอยู่ด้านหลังของบ้าน
ลูเมี่ยนไม่ได้เคาะประตูเข้าไป เพียงย่องเงียบไปด้านข้างตัวบ้าน ย่อตัวลงตรงหน้าต่างห้องนอน
ขณะนี้มีคนนั่งอยู่ในห้อง ลูเมี่ยนได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่าย นั่นช่วยให้กะเกณฑ์ส่วนสูงได้อีกด้วย
ถัดมาไม่นาน มีเสียงฝีเท้าเบาๆ จากห้องครัว เคลื่อนที่มายังห้องนอน
โดยไม่ต้องคำนวณ ลูเมี่ยนที่เป็น ‘นักล่า’ สามารถประเมินน้ำหนักตัวเจ้าของเสียงฝีเท้าได้ทันที
อีกฝ่ายน่าจะเป็นผู้หญิง คงเป็นฌิบริล·แบรี
ในความทรงจำของลูเมี่ยน ฌิบริล·แบรีเจ้าของเรือนผมสีดำเรียบนุ่ม ไม่ชอบจัดแต่งทรงผมเหมือนสตรีทั่วไป เพียงปล่อยทิ้งง่ายๆ หรือไม่ก็รวบหางม้า มอบกลิ่นอายของเด็กสาวที่ยังไม่แต่งงาน
หน้าตาไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่โครงหน้ากลมกลึงนุ่มนวล ถือว่าค่อนข้างมีเสน่ห์
ระหว่างนี้ ฌ็อง·โมรีที่นั่งอยู่ในห้องนอนเงียบๆ มานาน เปิดปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ตอนบ่ายหลวงพ่อมาที่นี่หรือ…”
เสียงของเขาเป็นโทนเดียวกับบุคลิก ค่อนข้างมืดมน—เวลาฌ็อง·โมรีคุยกับคนอื่นใต้ต้นเอล์มที่ลานหมู่บ้าน ทุกคนพูดไปสี่ห้าคำเขาถึงจะตอบหนึ่งคำ ผนวกกับผมสีดำที่มักหวีลวกๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลอันไร้ชีวิตชีวา และหนวดเคราที่โกนไม่เรียบร้อย ภาพรวมจึงดูหม่นๆ
“กลับไปแล้ว” เสียงของฌิบริล·แบรียังคงสดใสเหมือนเด็กสาว
เธอเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิด
ฌ็อง·โมรีเงียบไปสักพัก แล้วจึงถามต่อ
“เธอทำเรื่องนั้นกับเขา?”
“เรียบร้อย” ฌิบริลตอบนิ่งๆ
ฌ็อง·โมรีเงียบไปอีกครั้ง รอจนกระทั่งฌิบริล·เดินไปที่ห้องครัวจึงค่อยพูด
“ฉันไม่ติดใจอะไรกับหลวงพ่อหรอกนะ แต่เธอต้องระวังผู้ชายคนอื่นๆ … โดยเฉพาะปาโตห์·รุสเซล”
ปาโตห์·รุสเซลคือสามีของมาไดนา·เบเนต์ ซึ่งภรรยาของเขาก็เป็นชู้รักของหลวงพ่อเช่นกัน
ลูเมี่ยนที่ซ่อนตัวอยู่นอกหน้าต่าง ฟังแล้วไม่อาจเก็บซ่อนความประหลาดใจ
เป็นความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนฉิบหาย!
เด็กหนุ่มเริ่มมองหลวงพ่อด้วยความชื่นชมมากขึ้น ตอนบ่ายเพิ่งมาหาฌิบริล·แบรี พอตกเย็นก็มีนัดกับหญิงอื่นต่อ เขาสมควรถูกเชิดชูวีรกรรมในโลกแห่งกามกิจ
ถ้าหลวงพ่อสามารถแบ่งความหมกมุ่นได้สักครึ่งหนึ่งมาใช้กับธุระของศาสนจักร ด้วยไหวพริบและฝีมือระดับมัน ป่านนี้คงได้เลื่อนขั้นและกลายเป็นผู้วิเศษนานแล้ว
‘สมณศักดิ์’ คือระดับของสงฆ์ในศาสนจักรสุริยันเจิดจรัส ระดับแรกสุดคือ ‘สงฆ์คุมทวาร’ ระดับที่สองคือ ‘สงฆ์อ่านคัมภีร์’ ระดับที่สามคือ ‘สงฆ์สรรเสริญ’ ระดับที่สี่คือ ‘สงฆ์บ่าวพิธี’ หรืออีกชื่อหนึ่งคือข้ารับใช้พิธี ระดับที่ห้าคือ ‘สงฆ์รองพิธีกรรม’ ระดับที่หกคือ ‘สงฆ์พิธีกรรม’ หรือที่เรียกกันว่าพระสงฆ์ หรือบาทหลวง หรือนักบวช ระดับที่เจ็ดคือ ‘บิชอป’ บางศาสนาเรียกว่าสังฆราช ระดับที่แปดคือ ‘อาร์ชบิชอป’ ระดับที่เก้าคือ ‘พระคาร์ดินัล’ ส่วนพระสันตะปาปาไม่ถูกจัดอยู่ในสมณศักดิ์
ตั้งแต่ระดับที่หกขึ้นไปถือเป็นระดับสูง อ้างอิงจากที่โอลัวร์บอก ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นผู้วิเศษ
ในกรณีของระดับที่สาม หน้าที่ของสงฆ์คือการดูแลกิจของศาสนา และคอยเป็นลูกมือในพิธีต่างๆ ในโบสถ์ ซึ่งในช่วงหลายร้อยปีหลัง สงฆ์ระดับนี้เริ่มหมดความสำคัญและไม่ถือว่าเป็นนักบวชที่แท้จริง ส่วนระดับที่สี่—สงฆ์บ่าวพิธี—โดยมากมักเป็นสงฆ์ใหม่ที่เพิ่งจบจากวิทยาลัยสงฆ์ สำหรับระดับที่ห้า หรือสงฆ์รองพิธีกรรม สามารถเป็นผู้นำประกอบพิธีกรรมแทนบาทหลวงจริงๆ ในโบสถ์แถบชนบทของเขตมุขมณฑล
สถานการณ์ในหมู่บ้านกอร์ตูก็เช่นกัน มีอธิการโบสถ์เป็นสงฆ์ระดับห้า—สงฆ์รองพิธีกรรม—และมีสงฆ์ระดับสี่เป็นรองอธิการโบสถ์ รวมถึงลูกมืออีกจำนวนหนึ่ง
กิโยม·เบเนต์แค่ต้องเลื่อนขั้นอีกหนึ่งระดับเท่านั้น มันก็จะกลายเป็นบาทหลวงตัวจริง
“เข้าใจแล้ว” ฌิบริล·แบรีตอบสามีห้วนๆ
ฌ็อง·โมรีเปลี่ยนเรื่องคุย
“ปิแยร์ของครอบครัวเธอน่ะ กลับจากการผลัดถิ่นแล้วหรือ?”
“ใช่ เขาต้องอยู่ช่วยในพิธีสำคัญ” ฌิบริลตอบผ่านๆ
พิธี? ลูเมี่ยนฟังแล้วทำตาลุกวาว
ฌ็อง·โมรีถามต่อ
“หมายถึงพิธีฉลองเทศกาลมหาพรต?”
“ไม่ใช่ เห็นว่าเป็นพิธีกรรมของเทพ” ฌิบริลเริ่มมีน้ำโห “อย่าถามมากน่ะ ถึงเวลาคุณก็จะรู้เอง”
ฌ็อง·โมรีอืมในลำคอแล้วพูด
“สุริยันจงเจริญ!”
ฌิบริลไม่ตอบ เพียงออกจากห้องนอนแล้วเดินเข้าไปในครัว
ลูเมี่ยนลองประเมินสถานการณ์
ฌิบริลล่วงรู้พฤติกรรมลับๆ ของหลวงพ่อกับคนเลี้ยงแกะปิแยร์·แบรี ในขณะที่สามีของเธอไม่รู้อะไรเลย!
พิธีที่เธอเอ่ยถึงมิใช่ ‘พิธีเซ่น’ ในเทศกาลมหาพรต แต่อาจเกี่ยวข้องกับคืนที่สิบสอง!
ลูเมี่ยนที่ได้รับข้อมูลบางส่วนจากบ้านโมรี ย้ายไปยังบ้านสองชั้นของปาโตห์·รุสเซล และมาไดนา·เบเนต์
ต่างจากฌิบริล มาไดนา·เบเนต์แต่งงานด้วยสินสมรสของตัวเอง ปาโตห์·รุสเซลก็ได้ส่วนแบ่งจากครอบครัวเช่นกัน พวกเขาจึงสามารถสร้างบ้านดีๆ อยู่ได้ แถมยังมีแกะมากกว่ายี่สิบตัวที่จ้างคนเลี้ยงแกะดูแล
มาไดนากลายเป็นชู้รักของหลวงพ่อตอนไหน ลูเมี่ยนไม่แน่ใจ แต่เด็กหนุ่มทราบว่าในช่วงปีกลาย ก่อนที่หลวงพ่อจะเริ่มล่าสวาทสตรี มันนัดพบกับมาไดนาบ่อยครั้ง บางที ข้อห้ามทางสังคมอาจเป็นเชื้อไฟที่ช่วยกระตุ้นความเร่าร้อน
ขณะนี้ปาโตห์·รุสเซล ผู้เตรียมสอบเป็นเจ้าหน้าที่ปกครอง เจ้าของหนวดเคราคล้ายสุภาพบุรุษ เดินเข้าไปในห้องครัวที่มาไดนากำลังยืนออกคำสั่งกับสาวใช้
“เราจะเชิญหลวงพ่อมาเป็นแขกได้อีกตอนไหน?”
ท่าทีของเขาดูตื่นเต้น คงหวังผูกสัมพันธ์กับผู้มีอำนาจบาตรใหญ่ในหมู่บ้าน
มาไดนาเหล่มองลูกสาวนอกสมรสของบิดาปาโตห์ ซึ่งกำลังทำอาหารอยู่ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน มันขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขา”
รวมถึงสภาพร่างกายของเขาด้วยใช่ไหม? ลูเมี่ยนที่ซ่อนอยู่ด้านนอก พึมพำเงียบภายในใจ
“คุณไปสวดมนต์ที่โบสถ์บ่อยๆ ไม่ใช่หรือ? ลองถามเขาให้หน่อยสิ” ปาโตห์·รุสเซลยังไม่ยอมแพ้
มาไดนาไปเข้าโบสถ์บ่อย? ลูเมี่ยนขมวดคิ้ว
หลวงพ่อกับพรรคพวกแอบวางแผนลับๆ ล่อๆ กันในโบสถ์?
ไม่คิดจะไว้หน้าองค์สุริยันเจิดจรัสกับนักบุญซิธบ้างหรือไง…
หลังจากฟังต่ออีกสักพัก ลูเมี่ยนย้ายไปยังโบสถ์ใกล้กับลานจัตุรัสหมู่บ้าน หวังว่าจะได้พูดคุยกับหลวงพ่อ
แต่เมื่อไปถึงโบสถ์ หลวงพ่อกิโยม·เบเนต์ไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงรองอธิการโบสถ์ มิเชล·การีกู ที่ยืนอยู่หน้าแท่นบูชา
อีกฝ่ายเป็นนักบวชต่างถิ่น มาจากดาลีแอช จบการศึกษาจากวิทยาลัยสงฆ์บีกอร์ เมื่อปีกลายถูกบิชอปส่งมายังหมู่บ้านกอร์ตู เพื่อคอยช่วยงานของกิโยม·เบเนต์
ไม่ค่อยมีใครคบค้าสมาคมกับมิเชล หน้าที่ของเขามีเพียงการจดบันทึกพิธีศพ พิธีสมรส และการเกิด
ในวัฏจักรรอบก่อน ลูเมี่ยนเดินตรงมาทางโบสถ์ พอดีกับที่หลวงพ่อกำลังจะกลับ กิโยม·เบเนต์จึงบอกให้ลูเมี่ยนมาสวดมนต์ใหม่วันพรุ่งนี้ ไม่เปิดโอกาสให้มิเชลได้นำสวดหรือฟังสารภาพบาป
มิเชลตัวสูงกว่าลูเมี่ยนเมื่อก่อน (หลังจากดื่มโอสถนักล่าเข้าไป ลูเมี่ยนเชื่อว่าตัวเองสูงขึ้นอีกหลายเซนติเมตร จนขยับเข้าใกล้หนึ่งเมตรแปด) เป็นชายหนุ่มผมหยักศกสีน้ำตาล ดูมีเสน่ห์แบบวัยรุ่น
ลูเมี่ยนมองมิเชล·การีกู ซึ่งสวมเครื่องแต่งกายนักบวชสีขาวปักด้ายทอง จากนั้นก็กางแขนออก
“สุริยันจงเจริญ!”
หลังจากแสดงความเคารพ ลูเมี่ยนจ้องหน้ามิเชล เพื่อดูว่ารองอธิการโบสถ์รายนี้จะตอบสนองต่อธรรมเนียมของศาสนจักรสุริยันเจิดจรัสเช่นไร
หากลังเลแม้เพียงน้อยนิด ลูเมี่ยนจะฟันธงได้ว่าอีกฝ่ายถูกหลวงพ่อกับลิ่วล้อลากเข้าก๊วนแล้ว
มิเชล·การีกูตอบทันทีด้วยท่าทางเดียวกัน
“สุริยันจงเจริญ!”
ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปี่ยมไปด้วยความยินดีและคาดหวัง
จากคำพูดของมาไดนา·เบเนต์ ดูเหมือนว่าหลวงพ่อกับลิ่วล้อจะซ่องสุมกันที่นี่บ่อย ในฐานะรองอธิการโบสถ์ มิเชลควรจะสังเกตเห็นอะไรบ้าง ลูเมี่ยนมิได้ถามตรงๆ เพียงเหลียวซ้ายแลขวาก่อนจะกล่าว
“หลวงพ่อไม่อยู่หรือ”
“ออกไปนานแล้วน่ะ” มิเชลตอบ “มีคนต่างถิ่นมาหาเขาเมื่อสิบห้านาทีก่อน แต่คลาดกัน”
ท่าทีของรองอธิบายโบสถ์ดูกระตือรือร้น คล้ายกับบอกใบ้เป็นนัยว่า ถ้าจะสารภาพบาปตนก็พร้อมรับฟัง
คำนึงถึงความเป็นไปได้ที่หลวงพ่ออาจทำทีเป็นออกไป แต่ความจริงแล้วซ่อนตัวอยู่ในโบสถ์เพื่อรอให้คุณนายปัวริสนำ ‘อาหารเย็น’ มาเสิร์ฟ อีกฝ่ายอาจได้ยินสิ่งที่ลูเมี่ยนพูดกับมิเชล เด็กหนุ่มจึงแสร้งถอนหายใจ
“ไม่เป็นไร… ไว้ค่อยกลับมาสวดมนต์ใหม่วันพรุ่งนี้ดีกว่า”
ดวงตามิเชลคล้ายกับสูญเสียประกาย
ลูเมี่ยนหันหลังเดินออกจากโบสถ์ มีแผนจะรอให้ค่ำมืดจึงค่อยลอบเข้าที่พักของมิเชล เพื่อดูว่าสามารถสืบอะไรเพิ่มเติมได้หรือไม่
เมื่อเห็นว่าพระอาทิตย์ใกล้คล้อยหลังเขา เด็กหนุ่มตรงกลับบ้าน เจอกับโอลัวร์ที่เตรียมอาหารรออยู่แล้ว
“พี่เจออะไรไหม”
โอลัวร์พยักหน้าเบาๆ
“นอกจากเรื่องผิดปกติที่นายเล่า ฉันยังพบเรื่องแปลกๆ เกี่ยวกับรองอธิการโบสถ์ มิเชล·การีกู”
“หือ?” ลูเมี่ยนทำหน้าประหลาดใจโดยไม่ปิดบัง
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 45 เรียนซ่อม
ลูเมี่ยนเพิ่งจะยืนยันว่ามิเชล·การีกูยังไม่ถูกกิโยม·เบเนต์กับลิ่วล้อลากเข้ากลุ่มก๊วน จึงวางแผนไปเยี่ยมรองอธิการโบสถ์ในช่วงมืดค่ำ แต่พอกลับถึงบ้านกลับได้ยินจากปากพี่สาวว่า มิเชล·การีกูมีปัญหา
โอลัวร์มองลูเมี่ยนแล้วยิ้ม
“ในตอนที่ฉันค้นพบว่าเขามีปัญหา เจ้าน้องชายทึ่มก็กำลังยืนอยู่ข้างๆ กัน”
“คงสัมผัสไม่ได้เลยสินะ…”
เธอดูมีความสุขอย่างยิ่ง จนถึงกับต้องยกมือขวาขึ้นมาป้องปากเล็กน้อย
ท้ายที่สุดแล้ว น้องชายที่เคยไร้การศึกษาในศาสตร์เร้นลับ กลับกลายเป็นผู้วิเศษในชั่วข้ามคืน ได้เข้าถึงความรู้ลึกซึ้งมากมาย แถมยังตระหนักว่าหมู่บ้านกอร์ตูกำลังอยู่ในวัฏจักรเวลา ส่วนพี่สาวอย่างเธอไม่เพียงจะไร้ประโยชน์ แต่ยังถูกแซงหน้าในแง่ภูมิปัญญาศาสตร์เร้นลับที่ตนถนัดถนี่ จิตใจจึงกระสับกระส่ายอย่างไม่อาจเสี่ยง
ขณะนี้เธอทวงคืนเกียรติยศของพี่สาวกลับคืนมาได้บางส่วน
ลูเมี่ยนมองหน้าโอลัวร์ที่กำลังยิ้ม พลางผงกหัวรับ
“ดูจากพฤติกรรมของเขา…ฉันไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ”
โอลัวร์อืมในลำคอ
“กายดาราของเขาน่ะ…จะพูดยังไงดี…ดูสว่างกว่าคนปกตินิดหน่อย แต่เขาไม่ใช่ผู้วิเศษ แถมยังไม่เคยฝึกร่างกายอย่างต่อเนื่องและเป็นระบบ”
“อาจจะมีร่างกายดีมาตั้งแต่เกิดก็ได้” ลูเมี่ยนลองเดาก่อน แล้วถามด้วยความสงสัย “ว่าแต่… กายดาราคืออะไร?”
โอลัวร์ตอบกลับอย่างประหลาดใจ
“นายไม่รู้?”
“ก็ไม่รู้น่ะสิ” ลูเมี่ยนส่ายหน้า
โอลัวร์ยิ้มอีกครั้ง พลางพูดด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเข้าใจ
“มาดามคนนั้นสอนเกี่ยวกับ ‘เส้นทางแห่งเทพ’ สอน ‘กฎความถาวรของตะกอนพลัง’ สอน ‘การสวมบทบาท’ แต่ไม่ได้สอนเรื่องพื้นฐานอย่างกายดารา?”
“เธอมีเวลาจำกัด ต้องเลือกสอนเฉพาะหัวข้อสำคัญๆ ก่อน” ลูเมี่ยนหาข้ออ้างให้มาดาม
โอลัวร์ยิ้มอย่างมีความสุข
“คงเพราะความรู้พื้นฐานของศาสตร์เร้นลับไม่มีประโยชน์กับ ‘นักล่า’ แบบนาย… แค่คอยสะกดรอย วางกับดัก และต่อสู้ก็พอ”
เธอไม่รู้ว่าควรนิยามสถานะของน้องชายว่าอย่างไรดี จะเรียกว่าไร้การศึกษาในศาสตร์เร้นลับก็ไม่เชิง เพราะเขารู้หลายเรื่อง แถมยังเป็นความรู้ล้ำค่า แต่จะบอกว่ารู้ลึกกว่า ‘นักล่า’ คนอื่นก็ไม่ได้ เพราะไม่รู้กระทั่งว่า ‘กายดารา’ คืออะไร
โอลัวร์ถอนหายใจ พูดอย่างเอาจริงเอาจัง
“ต้องเป็นฉันสินะ ที่ช่วยเติมพื้นฐานศาสตร์เร้นลับของนายให้เต็ม”
“จำเอาไว้ว่า ในศาสตร์เร้นลับน่ะ นอกจากกายเนื้อแล้ว กายของมนุษย์ยังแบ่งเป็นสี่ชั้น ชั้นในสุดและสำคัญที่สุดคือ ‘กายวิญญาณ’ ซึ่งใกล้เคียงกับแนวคิดของ ‘วิญญาณ’ เป็นตัวแทนของพลังวิญญาณที่มีอยู่ในทุกสรรพสิ่ง หรือกล่าวได้ว่า กายวิญญาณคือรากฐานของดวงวิญญาณ”
“สำหรับผู้ส่องความลับ โอสถส่วนใหญ่จะช่วยเสริม ‘กายวิญญาณ’”
“‘กายดารา’ อยู่ถัดออกมาจากกายวิญญาณ เปรียบดังรูปลักษณ์ภายนอกของ ‘กายวิญญาณ’ ที่ปรากฏในโลกความจริงและโลกวิญญาณ เชื่อมโยงกับความคิดและอารมณ์ปัจจุบันของบุคคลนั้นๆ โดยตรง”
“ทีนี้เข้าใจหรือยัง? เมื่อฉันบอกว่า ‘กายดารา’ ของรองอธิการโบสถ์สว่างกว่าคนปกติ หมายความว่า ‘กายวิญญาณ’ ของเขา หรือวิญญาณของเขามีปัญหา และมันสะท้อนออกมาผ่าน ‘กายดารา’ โดยไม่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ทางด้านกายเนื้อ…แต่แน่นอน นี่อาจเป็นเพราะวิญญาณของเขาแข็งแกร่งตั้งแต่เกิดก็ได้”
“เราสามารถมองเห็นอารมณ์ที่แท้จริงของอีกฝ่ายผ่านกายดารา เช่นสีแดงหมายถึงความหลงใหลและตื่นเต้น สีส้มหมายถึงความอบอุ่นและพึงพอใจ สีเหลืองหมายถึงความสุขและการเปิดใจ สีเขียวหมายถึงความสงบร่มเย็น สีน้ำเงินหมายถึงการคิดอย่างเยือกเย็น สีขาวคือความสว่างและการคิดบวก สีเข้มหมายถึงความเศร้า ความเสียใจ และเงียบงัน สีม่วงหมายถึงพลังวิญญาณเป็นใหญ่ ความเย็นชา และห่างเหิน…”
“สีเหล่านี้ยากที่จะปลอมแปลง แต่ก็ค่อนข้างคลุมเครือ ไม่อาจแยกแยะอารมณ์ที่ละเอียดอ่อนหรือความรู้สึกซับซ้อนได้”
ลูเมี่ยนตั้งใจฟังอย่างมาก แทบจะหยิบปากกาขึ้นมาจดบันทึก
“ตอนนี้แค่ฟังไปก่อน” โอลัวร์พูดจนเริ่มเหนื่อย จึงนั่งลงที่โต๊ะอาหาร “ไว้ฉันจะให้สมุดบันทึกเวทมนตร์เล่มแรกกับนาย ในนั้นเขียนถึงความรู้พื้นฐานทั้งหมด”
“อา…” ลูเมี่ยนนั่งลงตาม พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “แล้วนอกจากกายดาราล่ะ”
โอลัวร์ยกแก้วน้ำแกะสลักขึ้นมาจิบ
“นั่นคือ ‘กายปัญญา’ …จากจุดนี้ วิญญาณกับร่างกายเริ่มหลอมรวมกัน”
“กายปัญญาเกี่ยวข้องกับสมอง เชื่อมโยงกับความสามารถในการใช้เหตุผล ความคิด การรับรู้ และความสามารถในการเข้าใจสิ่งต่างๆ …โอสถบางชนิดจะเน้นเสริมสร้างในส่วนนี้ และมีมนตร์คาถาบางประเภทจ้องเล่นงานในส่วนนี้เช่นกัน”
“ชั้นนอกสุดคือ ‘กายอากาศ’ สื่อถึงพลังชีวิตและสภาพร่างกาย ฉันจึงมองเห็นทันทีว่าร่างกายของนายพัฒนาขึ้นมาก อา… อาศัยความหนา ความสว่าง และสีของกายอากาศ ฉันยังประเมินสุขภาพของเป้าหมายได้ด้วย และในฐานะลำดับ 7 แห่งเส้นทางผู้ส่องความลับ ฉันสามารถคำนวณอายุขัยของผู้อื่นได้จากคุณลักษณะของ ‘กายอากาศ’”
“ส่วนวิธีการประเมิน นายจะได้เรียนรู้จากสมุดบันทึก”
ลูเมี่ยนตระหนักได้ทันที
“โอสถนักล่าเน้นเสริมกายอากาศใช่ไหม?”
“กลับกันต่างหาก… โอสถนักล่าจะเน้นเสริมสร้างร่างกายและพลังชีวิต ซึ่งกายอากาศเป็นกระจกสะท้อนสองสิ่งนี้” โอลัวร์ตอบกลับ
ลูเมี่ยนพยักหน้าพลางนึกทบทวนของเก่า จนเริ่มเข้าใจศาสตร์เร้นลับในแง่มุมนี้
เด็กหนุ่มนึกถึงคำพูดเมื่อสักครู่ของพี่สาว จึงถามอย่างใคร่รู้
“โอลัวร์… แล้วพี่จับตาดูรองอธิการโบสถ์ได้ยังไง ทำไมฉันถึงสัมผัสไม่ได้ว่าพี่อยู่ใกล้ๆ?”
โอลัวร์ยิ้ม
“อันที่จริง ฉันอยู่บ้านตลอดเวลา เพียงแต่ใช้เทคนิคพิเศษของผู้ส่องความลับ”
“เทคนิคพิเศษ?” ลูเมี่ยนถามโดยไม่คาดหวังคำตอบ
โอลัวร์ชี้ลูกตาตัวเอง
“พลังที่โดดเด่นที่สุดของผู้ส่องความลับ คือเนตรส่องความลับ”
“จริงอยู่ ฉันต้องมีลำดับสูงกว่านี้ถึงจะใช้เนตรส่องความลับได้เต็มประสิทธิภาพ ซึ่งไม่เพียงจะใช้กับดวงตาตัวเอง แต่ยังสามารถติดตั้งบนสิ่งของอื่นๆ เพื่อคอยเฝ้าระวังจากระยะไกล…อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ได้แปลว่าเนตรส่องความลับในช่วงต้นๆ จะไร้ประโยชน์”
“ตั้งแต่ระดับ 9 ขึ้นไป ผู้ส่องความลับจะเห็นได้มากกว่าผู้วิเศษลำดับเดียวกันของทุกเส้นทาง… ยกตัวอย่างให้เห็นภาพง่ายๆ นักล่าที่ยังก้าวไปไม่ถึงการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพระดับบารมีเทพ จะเห็นได้อย่างมากก็แค่ ‘กายอากาศ’ แถมยังไม่ละเอียดนัก ในขณะที่ฉันตอนนี้สามารถตรวจสอบ ‘กายดารา’ ได้อย่างละเอียด และยังเห็นสิ่งรอบๆ ตัวที่คนส่วนใหญ่ไม่เห็น”
พูดถึงตรงนี้ โอลัวร์มองไปทางห้องครัว
ลูเมี่ยนพลันขนลุกอย่างไม่มีเหตุผล
ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย แต่เด็กหนุ่มกลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่ง!
โอลัวร์เล่าต่อ
“แน่นอน นี่อาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป การเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นมักนำพาไปสู่ปัญหา ฉันจึงต้องควบคุมตัวเองอยู่เสมอ ไม่ดูสิ่งที่ไม่ควรดู แต่เมื่อลำดับสูงขึ้น ใช่ว่าแค่ไม่มองแล้วจะไม่เห็น”
ลูเมี่ยนครุ่นคิดสักพัก แล้วจึงถามด้วยความสงสัย
“แต่พี่บอกว่า ต้องรอให้ลำดับสูงกว่านี้ก่อน จึงจะสามารถใช้เนตรส่องความลับกับสิ่งอื่นนอกจากตาตัวเอง…”
“แล้วทำไมพี่ที่อยู่บ้าน ถึงมองเห็นคนที่อยู่ในโบสถ์?”
โอลัวร์ยกมือขวาขึ้น กำหมัดแล้วยกขึ้นเฉพาะนิ้วชี้
“ฉันพูดจนปากเปียกปากแฉะแล้วว่าความรู้คือพลัง แต่นายก็ไม่เคยเชื่อ!”
“ภายใต้สถานการณ์ปกติ ฉันคงมองสิ่งที่อยู่ห่างจากบ้านเกินร้อยเมตรไม่ได้ แต่มนุษย์สามารถพึ่งพาเครื่องไม้เครื่องมือ และฉันมี ‘ผู้ช่วย’ อยู่สองอย่าง”
ขณะกล่าว โอลัวร์หยิบสองสิ่งออกจากช่องกระเป๋าในชุดกระโปรงสีน้ำเงิน
หนึ่งคือกล้องส่องทางไกลทองเหลืองที่ยืดหดได้ อีกหนึ่งคือขวดหมึกสีเข้มแบบพกพา—ดูคล้ายของเล่นเด็ก
“กล้องส่องทางไกลช่วยให้ฉันเห็นคนที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรได้ชัดเจนขึ้น และเมื่อ ‘ระยะสายตา’ ไกลขึ้น ฉันก็จะมองเห็นกายดารา กายอากาศ และกายปัญญาของเป้าหมายได้” โอลัวร์อมยิ้มขณะอธิบาย “แต่ใช้ได้เฉพาะกับที่โล่งซึ่งไม่มีสิ่งกีดขวาง”
ลูเมี่ยนฟังด้วยความตกตะลึง
แบบนี้ก็ได้หรือ?
กล้องส่องทางไกล กับศาสตร์เร้นลับ?
“แล้วนี่ล่ะ?” เด็กหนุ่มชี้ขวดหมึกพกพา
โอลัวร์ไม่ตอบ เพียงบีบขมับทั้งสองข้างแล้วเปิดฝาขวด
ลูเมี่ยนพลันหนาวสั่น ราวกับมีลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่าง
“มันคือสิ่งมีชีวิตพิเศษในโลกวิญญาณ” โอลัวร์อธิบาย
“มัน? มันไหน?” ลูเมี่ยนมองไปรอบๆ
โอลัวร์ทำหน้าประหลาดใจ
“นายยังไม่รู้วิธีเปิดเนตรวิญญาณ…?”
“ไหนบอกว่าเคยเห็นวิญญาณคนตายมากมายในทุ่งร้าง?”
ลูเมี่ยนเคยอ่านเจอคำว่า ‘เนตรวิญญาณ’ ในนิตยสาร ‘สื่อวิญญาณ’ และเข้าใจความหมายดี แต่เขาไม่ทราบวิธีเปิดใช้งานมัน
เด็กหนุ่มมองหน้าพี่สาวพลางส่ายหัว
“เปิดไม่เป็น”
ต่อจากนั้น เขาลองคาดเดา
“อาจเป็นเพราะว่าได้เข้าไปใน ‘โลกอีกฝั่ง’ คนธรรมดาก็เลยเห็นพวกภูตผีได้โดยตรง”
โอลัวร์ไตร่ตรองอย่างจริงจังแล้วถาม
“งั้นก็แปลว่า… นายยังไม่รู้จักภาษาเฮอร์มิส เฮอร์มิสโบราณ เอลฟ์ มังกร และคนยักษ์?”
“อะไรล่ะนั่น?” ลูเมี่ยนไม่ปิดบังเรื่องที่ตนโง่เขลาศาสตร์เร้นลับ
โอลัวร์อดเอามือก่ายหน้าผากไม่ได้
“มาดามคนนั้นสอนอะไรนายบ้าง…”
“กฎความถาวรของตะกอนพลัง กฎการรวมตัว การสวมบทบาท เส้นทางแห่งเทพ ลำดับศูนย์ สมบัติปิดผนึก…” ลูเมี่ยนตอบอย่างซื่อตรง
“…” โอลัวร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเกทับ “มันน่าโมโหจริงๆ!”
หญิงสาวถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะรวบรวมสติกลับมา
“งั้นฉันจะสอนวิธีเปิดเนตรวิญญาณให้ สอบวิธีประกอบพิธีกรรมเวทมนตร์ และสอนใช้ภาษาเหนือธรรมชาติ”
“นี่เป็นแค่การอธิบายเบื้องต้นเท่านั้น ถ้าอยากเข้าใจอย่างถ่องแท้ โดยเฉพาะภาษาเหนือธรรมชาติ ถ้าไม่ทุ่มเทเวลาให้สักปีสองปีก็คงทำไม่ได้…แน่นอน หนึ่งในอุปสรรคคือลำดับและเส้นทางของนาย ‘นักล่า’ น่าจะยังไม่ถูกยกระดับการเรียนรู้มากนัก รวมไปถึงปัญญาเชิงศาสตร์เร้นลับต่างๆ …พี่สาวของนายอาศัยความขยันหมั่นเพียรและการถูกถ่ายทอด ใช้เวลาเพียงหกเดือนก็บรรลุพื้นฐานได้แล้ว”
หญิงสาวใช้มือขวาลูบไปบนอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้า คล้ายกับกำลังลูบหัวแมวล่องหน
“สำหรับผู้วิเศษ การเปิดเนตรวิญญาณไม่ได้ยากเย็นอะไร แต่ตอนนี้ยังฟ้ายังไม่มืด เรามาพูดถึงเรื่องอื่นกันก่อน”
“ฉันเรียกมันว่า ‘เจ้ากระดาษขาว’ เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอจากโลกวิญญาณ ถ้าทราบคำนิยามที่ถูกต้องของมัน ไม่ว่าใครก็สามารถทำพิธีอัญเชิญออกมาในนามของตัวเองได้”
“นอกจากคุณสมบัติทั่วๆ ไปของสิ่งมีชีวิตในโลกวิญญาณอย่างการถูกพบเห็นได้ยาก เจ้านี่มีเพียงประโยชน์เดียว นั่นคือการใช้พลังวิเศษของผู้ทำพันธสัญญาได้บางส่วน แต่ต้องไม่ซับซ้อนหรือทรงพลังเกินไป”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 46 อาคมพิธีกรรม
ลูเมี่ยนมองไปยังสิ่งมีชีวิตโลกวิญญาณที่ตนมองไม่เห็น พลางครุ่นคิด
“ซับซ้อนได้มากที่สุดแค่ไหน? ทรงพลังได้มากที่สุดแค่ไหน?”
“โฮ่…ฉันนึกว่านายจะถามถึงวิธีประกอบพิธีอัญเชิญ แต่กลับอยากรู้ขอบเขตการใช้งานของมัน!” โอลัวร์กระเซ้าเย้าแหย่ “นี่อาจเป็นลักษณะเฉพาะของเส้นทางนักล่า ไม่จำเป็นต้องเข้าใจหลักการอย่างถ่องแท้ แค่คิดหาวิธีใช้งานก็พอ”
ไม่รอให้ลูเมี่ยนตอบ โอลัวร์ไตร่ตรองสักพักแล้วกล่าวต่อ
“ฉันเคยลองแล้ว ความหมายของ ‘ไม่ซับซ้อนเกินไป’ คือมันทำได้แค่ขั้นตอนเดียว และ ‘ไม่ทรงพลังเกินไป’ หมายถึงไม่เกินระดับคาถาของจอมเวท—ลำดับ 7 แห่งเส้นทางผู้ส่องความลับ”
ได้คุยเรื่องพวกนี้กับโอลัวร์แล้วรู้สึกดีจริงๆ …พี่มีนิสัยชอบวิเคราะห์และทดลองอย่างเป็นรูปธรรม ไม่เหมือนกับบางคนที่ชอบพูดกำกวมแถมยังพูดไม่จบคำ… ลูเมี่ยนฟังด้วยความรู้สึกประทับใจ
ขณะครุ่นคิด เด็กหนุ่มลุกขึ้น ช่วยพี่สาวยกอาหารไปวางบนโต๊ะ จากนั้นก็กินไปถามไป
“แต่ฉันจำได้ว่าคาถาของพี่ต้องใช้วัตถุดิบ… ‘เจ้ากระดาษขาว’ คงพกของแบบนั้นไม่ได้แน่”
“ใช่ มันน่าหงุดหงิดมาก” โอลัวร์ตักชิ้นปลาเทราต์ย่างใส่ปาก รอจนเคี้ยวและกลืนเสร็จจึงกล่าวต่อ “แล้วอีกอย่าง คาถาของจอมเวทน่ะ ไม่สามารถใช้งานภายในขั้นตอนเดียว ต่อให้เป็นคาถาง่ายที่สุดก็ต้องสามขั้นตอน หนึ่งคือการรวบรวมพลังวิญญาณ สองคือการวาดสัญลักษณ์เวทมนตร์ที่สอดคล้องกับคาถาในใจ ซึ่งสามารถใช้วิธีอ่านออกเสียงแทนได้ และสามคือการใช้วัตถุดิบเพื่ออัญเชิญคาถา บางครั้งวัตถุดิบก็ทำหน้าที่เป็นสื่อกลาง บางครั้งก็เป็นส่วนประกอบของคาถา”
ฟังดูซับซ้อนฉิบ สัตว์เซลล์เดียวอย่าง ‘เจ้ากระดาษขาว’ ไม่น่าจะทำได้… ลูเมี่ยนตระหนักว่าตนในตอนนี้ก็ทำไม่ได้เช่นกัน จำเป็นต้องผ่านการฝึกฝนเพื่อให้สามารถใช้คาถาได้ชำนาญ
โอลัวร์เงยหน้ามอง
“อย่าคิดมากไปเลย นายทำเหมือนฉันไม่ได้หรอก หนึ่งคือข้อจำกัดของโอสถ นายมีพลังวิญญาณไม่พอ สองคือการใช้วัตถุดิบเพื่อร่ายคาถาเป็นความสามารถเฉพาะตัวของ ‘จอมเวท’ …หืม อาจจะมีเส้นทางอื่นที่ทำได้เหมือนกัน แต่ฉันไม่มีข้อมูล”
“แต่เมื่อนักล่าไปถึงลำดับ 7 กลายเป็น ‘นักวางเพลิง’ นายจะใช้คาถาประเภทไฟได้หลายชนิด แถมยังไม่ต้องใช้วัตถุดิบ ไม่ต้องวาดสัญลักษณ์เวทมนตร์ในใจหรือท่องคาถา มองในมุมการต่อสู้จริง แบบนั้นถือว่ารวดเร็วและสะดวกกว่า อาจแข็งแกร่งยิ่งกว่าเสียอีก… จอมเวทน่ะ จุดเด่นอยู่ที่ความรอบด้าน ถ้ายิ่งรอบรู้ก็ยิ่งแข็งแกร่ง”
ลูเมี่ยนพูดอย่างคาดหวัง
“ฉันจะเป็นนักวางเพลิงได้ตอนไหนก็ไม่รู้…”
เด็กหนุ่มวางแผนสำรวจซากปรักหักพังความฝันอีกครั้งในคืนนี้ หนึ่งคือเพื่อ ‘ล่า’ ให้โอสถย่อย สองคือเพื่อค้นหาเบาะแสของวัตถุดิบหลักโอสถลำดับ 8 นักยั่วยุ
ส่วนเรื่องสัตว์ประหลาดที่เกี่ยวข้องกับนักวางเพลิง เขายังไม่กล้าจินตนาการถึง เพราะนั่นคงไม่ต่างอะไรกับการส่งตัวเองไปถูกย่างสด อีกฝ่ายสามารถโจมตีระยะไกล จนทำให้ตนใช้ ‘ความพิเศษ’ ได้ไม่เต็มประสิทธิภาพ
เด็กหนุ่มกล่าวต่อ
“ดูเหมือนว่าเวทมนตร์ของนักวางเพลิงจะมีแค่ขั้นตอนเดียว เจ้ากระดาษขาวจะใช้ได้ไหมนะ…”
“ในทางทฤษฎีแล้วเป็นไปได้ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเวทมนตร์ของนักวางเพลิงจะมีแค่ขั้นตอนเดียวจริงไหม” โอลัวร์อ้างอิงจาก ‘จอมเวท’ ของเธอ
ฟังถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนเริ่มตื่นเต้น
“ถ้าเกิดทำได้ขึ้นมา… นั่นหมายความว่าฉันสามารถจำลอง ‘ปืนใหญ่บิน*’ ที่พี่เคยพูดถึงได้สินะ?”
“หือ?” โอลัวร์ทำหน้าไม่เข้าใจ
ลูเมี่ยนอธิบายอย่างละเอียด
“ฉันจะอัญเชิญฝูง ‘เจ้ากระดาษขาว’ ออกมาทำพันธสัญญากับพวกมันทุกตัว จากนั้นก็ให้แต่ละตัวใช้หนึ่งลูกไฟ เมื่อถึงเวลานั้น พวกมันจะลอยอยู่กลางอากาศ คอยรุมโจมตีเป้าหมายพร้อมกัน…ฟังยังไงก็เหมือนกับคำอธิบายของ ‘ปืนใหญ่บิน’”
“น่าเสียดายที่นายไม่สามารถมี ‘เจ้ากระดาษขาว’ หลายๆ ตัวพร้อมกันได้” โอลัวร์หัวเราะเบาๆ “หลังจากที่นายทำพันธสัญญากับเจ้ากระดาษขาวตัวแรก การอัญเชิญครั้งถัดๆ ไปก็จะได้แต่เจ้ากระดาษขาวตัวเดิม”
“แล้วถ้าฉันอัญเชิญเจ้ากระดาษขาวมาหนึ่งตัวก่อน โดยยังไม่ทำพันธสัญญาในทันที แล้วเรียกออกมาอีก ทำซ้ำไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้จำนวนที่พอใจ จึงค่อยทำพันธสัญญาทีเดียวพร้อมกัน… แบบนี้จะได้ไหม?” ลูเมี่ยนไม่ได้ผ่านระบบการศึกษาตามปกติ แต่เป็นการเรียนที่บ้านซึ่งมีโอลัวร์คอยสอดแทรกหลักคิด ผนวกกับประสบการณ์ ‘เล่นพิเรนทร์’ มาหลายปี กรอบความคิดของเขาจึงกว้างมาก
“…” โอลัวร์ยอมรับว่าเธอไม่เคยคิดในมุมนี้มาก่อน จึงตอบอย่างระมัดระวัง “ฉันไม่เคยทดสอบ ไม่แน่ใจว่าจะได้ผลไหม ไว้นายถึงลำดับ 7 ค่อยลองเองก็แล้วกัน แต่ฉันคิดว่าถ้ามีเจ้ากระดาษขาวอยู่ใกล้ๆ แล้วหนึ่งตัว การอัญเชิญอีกตัวน่าจะเกิดความขัดแย้งจนไม่สำเร็จ ความหวังเดียวคือการอัญเชิญเจ้ากระดาษขาวหลายๆ ตัวพร้อมกัน แต่นั่นคงทำได้เฉพาะโอสถที่ชำนาญการอัญเชิญ”
ลูเมี่ยนตัดสินใจว่า ถ้าถึงเวลานั้นแล้วจะลองดู เพราะคงไม่มีอะไรเสียหาย
โอลัวร์ตักมันฝรั่งบดขึ้นมา
“ตอนนี้เราจะพูดถึงวิธีอัญเชิญสิ่งมีชีวิตจากโลกวิญญาณ ซึ่งเป็นการประยุกต์จากอาคมพิธีกรรม…”
“อาคมพิธีกรรมคืออะไร? มันคือเวทมนตร์ที่ก่อนใช้ต้องเลือกวันเวลาให้เหมาะสม เตรียมวัตถุดิบที่เกี่ยวข้อง และทำตามรูปแบบขั้นตอนอย่างเคร่งครัด มักใช้เพื่อการขอพรและอัญเชิญ”
ลูเมี่ยนพยักหน้า
“เป็นพิธีกรรมที่ทำให้เกิดผลลัพธ์เหนือธรรมชาติ?”
เด็กหนุ่มนึกถึงพิธีกรรมต่างๆ ของศาสนจักรสุริยันเจิดจรัส รวมถึงพิธีฉลองในเทศกาลมหาพรต
“ถูกต้อง” โอลัวร์พึงพอใจกับความหัวไวของน้องชาย “พูดง่ายๆ ก็คือ ทุกอาคมพิธีกรรมต้องมี ‘เป้า’ ในการสวดวิงวอน ซึ่งอาจเป็นเจ็ดเทพหลักในจารีต หรือเป็นตัวตนลึกลับอื่นๆ ไปจนถึงเทพมาร ปีศาจ หรือแม้กระทั่งตัวเอง…ตอนที่สวดวิงวอนถึงเทพจารีต นายต้องศึกษาวิธีเลือกวันเวลาให้เหมาะสมกับแต่ละพระองค์ ยกตัวอย่างเช่น วันอังคารคือตัวแทนของสุริยันเจิดจรัส และในทุกวันจะมีช่วงเวลาที่ตรงกับ ‘ชั่วโมงสุริยัน’ หากประกอบพิธีกรรมขอพรจากสุริยันเจิดจรัสในช่วงเวลาเหล่านั้น โอกาสสำเร็จจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก”
“แต่อันที่จริงก็ไม่ค่อยมีประโยชน์…หากไม่ใช่ผู้วิเศษทางการ ก็แทบไม่มีโอกาสขอพรจากทวยเทพสำเร็จ หรือต่อให้มีการตอบสนองก็อย่าเพิ่งรีบดีใจ เพราะนั่นอาจหมายความว่า นายกำลังถูกพระองค์เฝ้ามอง”
“แน่นอนว่ามีทางลัดอยู่ เช่นการใช้วัตถุที่ใกล้ชิดกับเทพองค์นั้นๆ”
“การขอพรจากตัวตนลึกลับ เทพมาร หรือปีศาจ ไม่ต้องเลือกวันเวลามากนัก แต่นายคงรู้ดีว่ามันเสี่ยงแค่ไหน คนที่เคยทำแบบนั้น เก้าในสิบจบไม่สวย”
“ด้วยเหตุนี้ สำหรับผู้วิเศษที่ไม่ได้ลงทะเบียนกับทางการ อาคมพิธีกรรมที่ใช้บ่อยที่สุดคือการขอพรตัวเอง เพื่อใช้พลังวิญญาณของตนกระทำเรื่องซับซ้อน”
“เช่นพวกยันต์กับอาวุธวิเศษ?” ลูเมี่ยนนึกถึงความรู้ที่ฟังมาจากมาดาม
โอลัวร์พยักหน้า
“ใช่ ยาลับบางชนิดก็ต้องเตรียมด้วยอาคมพิธีกรรม”
“อย่าเพิ่งออกนอกเรื่อง…กลับมาที่การอัญเชิญสิ่งมีชีวิตจากโลกวิญญาณ”
หญิงสาวกินเพิ่มอีกสักพักก่อนจะพูดต่อ
“ขั้นที่สองของอาคมพิธีกรรม คือการเตรียมวัตถุดิบที่เกี่ยวข้อง…อยากขอพรจากเทพองค์ใดให้เตรียมสมุนไพร น้ำมันหอมระเหย ผงต่างๆ และน้ำกลั่น ให้สอดคล้องกับพระองค์ หรือทำให้พระองค์พึงพอใจ ยกตัวอย่างสุริยันเจิดจรัส เราสามารถใช้น้ำมันหอมระเหยสุริยัน ผงโรสแมรี มะกรูด และดอกทานตะวันชนิดต่างๆ … ส่วนการขอพรตัวเองไม่ยุ่งยากเท่าไร แม้การใช้วัตถุดิบในขอบเขตของตัวเองจะดีที่สุด แต่สำหรับคนอย่างนาย แค่อัปแซ็งต์สักแก้วก็เป็นอันใช้ได้ หรือไม่มีเลยก็ไม่เป็นไร”
“ขั้นที่สามคือการจัดวางแท่นบูชา สามารถปรับเปลี่ยนได้ตามความเหมาะสม ไม่จำเป็นต้องศักดิ์สิทธิ์หรือพิธีรีตองมากนัก สิ่งสำคัญคือไม่ควรมีของรกเกะกะ”
“กุญแจสำคัญของแท่นบูชาคือเทียนไข…”
โอลัวร์พูดพลางคว้ามีดส้อมในมือ
เธอยื่นทั้งสองสิ่งมาข้างหน้าแล้วกล่าว
“ลองจินตนาการว่าพวกมันคือเทียน หากขอพรจากเทพองค์ใด ก็จงใช้วัตถุดิบที่เป็นสัญลักษณ์ของเทพองค์นั้นๆ เพื่อทำเทียน”
“ยกตัวอย่างองค์สุริยันเจิดจรัส พระนามอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์มีความหมายว่า แสงที่ไม่มีวันดับมอด ผู้คุมกฎเกณฑ์ทั้งปวง…”
โอลัวร์เว้นวรรคเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
“เทพแห่งพันธสัญญา ผู้พิทักษ์แห่งการแลกเปลี่ยน”
“และยังมีอีกพระนามว่า ‘บิดาแห่งสรรพสิ่ง’ ด้วยใช่ไหม?” ลูเมี่ยนเคยฟังเทศนามาหลายครั้ง
โอลัวร์ส่ายหน้า
“นั่นเป็นเพียงโฆษณาชวนเชื่อของศาสนจักรสุริยันเจิดจรัส ในเชิงศาสตร์เร้นลับ องค์สุริยันเจิดจรัสยังไม่มีอำนาจถึงระดับนั้น หรือหากไปถึง อาจสื่อได้ว่าใกล้จะเกิดเหตุการณ์ใหญ่แล้ว”
หญิงสาวมิได้ระบุว่าเป็นเหตุการณ์ใหญ่แบบไหน คล้ายกับเธอเองก็ไม่แน่ใจ
จากนั้น โอลัวร์กลับเข้าประเด็น
“ถ้านายอยากขับไล่วิญญาณ ก็ต้องขอพรจากพระนาม ‘แสงที่ไม่มีวันดับมอด’ ซึ่งต้องใช้ดอกทานตะวันชนิดต่างๆ ในการสร้างเทียน… กลับกัน หากเป็นจุดประสงค์เกี่ยวข้องกับพันธสัญญา นายต้องขอพรจากพระนาม ‘เทพแห่งพันธสัญญา’ และใช้วัตถุดิบอย่างมะกรูดในการสร้างเทียน… สามารถดูเงื่อนไขอื่นๆ ได้ในบันทึกของฉัน”
“ในอาคมพิธีกรรมหนึ่ง สำหรับตำแหน่งของเทพที่เกี่ยวข้อง เราจะวางเทียนไว้สูงสุดเพียงสองเล่ม เพราะในศาสตร์เร้นลับ เลข 0 หมายถึงความไม่รู้และความโกลาหล ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของต้นกำเนิดโลก การไม่วางเทียนหมายถึงการไม่มีผลลัพธ์ เลข 1 หมายถึงจุดเริ่มต้น แทนพระผู้สร้างต้นกำเนิด และแทนการมุ่งเป้าไปหาตัวบุคคล เลข 2 หมายถึงโลกและทวยเทพที่เกิดจากพระผู้สร้างต้นกำเนิด ดังนั้น อาคมพิธีกรรมจึงใช้เทียนแค่สองเล่มก็เพียงพอสำหรับการแทนทวยเทพ นายต้องเลือกเทียนที่เป็นสัญลักษณ์สองชนิดให้ตรงกับผลลัพธ์ที่ต้องการ”
“เลข 3 หมายถึงทุกสรรพสิ่ง ดังนั้น เทียนเล่มที่สามจึงแทนตัวเราเอง”
“สรุปก็คือ เทียนสองเล่มที่วางอยู่ด้านบนแทนตัวเทพ และเทียนเล่มหน้าเราแทนตัวเอง รวมทั้งหมดเป็นสามเล่ม”
“หากมีวัตถุที่ใกล้ชิดกับเทพหรือตัวตนลึกลับ ก็สามารถถอดเทียนสองเล่มที่วางอยู่ด้านบนออก แล้ววางวัตถุนั้นลงไปแทน วิธีนี้เรียกว่า ‘อาคมพิธีกรรมทวิภาค’”
“ในกรณีที่ขอพรตัวเอง ก็แค่เก็บเทียนอื่นๆ แล้วเหลือเฉพาะเทียนที่แทนตัวเอง”
ลูเมี่ยนตั้งใจฟังอย่างมาก
ตามคำบอกของมาดาม นักล่าที่ไม่ได้ลงทะเบียนกับทางการอย่างตน จนกว่าจะล่วงรู้พระนามเต็มของบุคคลอันยิ่งใหญ่นั่น อาคมพิธีกรรมเดียวที่เขาทำได้คือการขอพรจากตัวเอง ไม่เช่นนั้นแล้ว เด็กหนุ่มจะไปหาวัตถุใกล้ชิดกับเทพได้จากไหน
“ต่อไป ฉันจะใช้การอัญเชิญสิ่งมีชีวิตจากโลกวิญญาณเป็นตัวอย่าง เพื่อสาธิตขั้นตอนถัดไปให้นายดู” โอลัวร์เห็นว่าน้องชายกินอาหารเสร็จแล้ว จึงลุกขึ้นยืนแล้วพูด
ทั้งสองรีบเก็บโต๊ะอาหารให้เรียบร้อย
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 47 “ไร้การศึกษา” จริงๆ
โอลัวร์หันมามองผ้าปูโต๊ะสีขาวที่มีคราบเปื้อนเล็กน้อย แล้วหันไปยิ้มกับลูเมี่ยน
“ถ้าเป้าหมายของอาคมพิธีกรรมคือตัวเราเอง จะมีคราบเล็กคราบน้อยบนแท่นบูชาก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าต้องการขอพรจากเทพหรือการดำรงอยู่ลึกลับ ฉันแนะนำว่าควรเปลี่ยนเป็นผ้าที่สะอาดกว่านี้ หรือไม่ก็ดึงผ้าออกแล้วเช็ดโต๊ะแทน”
“แต่ถ้าขอพรกับตัวเอง จะยังไงก็ได้ใช่ไหม?” ลูเมี่ยนอดติดตลกไม่ได้
โอลัวร์หัวเราะเบาๆ
“สภาพแวดล้อม วัสดุ และอุปกรณ์น่ะจะยังไงก็ดี แต่ขั้นตอนต่างๆ ของพิธีกรรม รวมถึงคาถา ยังคงต้องเคร่งครัดตามกฎของศาสตร์เร้นลับ”
พูดจบ หญิงสาวหยิบเทียนสีส้มออกจากกระเป๋าลับ
“นี่เป็นเทียนกลิ่นส้มผสมลาเวนเดอร์ อันนี้ไม่เกี่ยวกับขอบเขตของใคร ฉันแค่ชอบส่วนตัว”
หญิงสาววางเทียนไว้ในส่วนลึกของ ‘แท่นบูชา’ ตรงหน้า
“จำไว้นะ เทียนที่แทนเทพต้องวางไว้สองตำแหน่งนี้ แต่วันนี้เราจะปล่อยว่างเอาไว้”
จากนั้น หญิงสาววางเทียนไว้ใกล้กับตัวเอง
“ส่วนนี่คือตำแหน่งเทียนที่แทน ‘ตัวเอง’”
หลังจากวางเทียน โอลัวร์เดินไปหยิบแก้วน้ำสะอาด จานเกลือหยาบ และแก้วโลหะใบเล็กมาจากในครัว
“ต่อไปคือการสร้างสภาพแวดล้อมของพิธีกรรมให้สะอาดและไม่ถูกรบกวน จงจำเอาไว้ว่า เราต้องใช้พลังวิญญาณสร้างความสะอาดขึ้นมาเอง”
“ทำได้โดยการเข้าฌาน เพ่งสมาธิ และแผ่พลังวิญญาณผ่านตัวกลาง เพื่อสร้างกำแพงวิญญาณล้อมรอบแท่นบูชา”
“สำหรับ ‘ผู้ส่องความลับ’ หรือ ‘นักทำนาย’ จะทำขั้นตอนนี้ได้ง่ายมาก แต่ในกรณีของ ‘นักล่า’ ก่อนถึงลำดับ 7 ต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากวัตถุดิบเสริม เช่น ธูปที่ช่วยให้จิตใจสงบและว่างเปล่า หรือ ลูกแก้วที่ช่วยให้พลังวิญญาณพลุ่งพล่านและจดจ่อมากขึ้น”
“จริงสิ…การเข้าฌานที่ฉันเคยสอนนายไป มันยังไม่สมบูรณ์หรอกนะ เป็นแค่ขั้นแรก ใช้ได้แค่รวบรวมความคิดและสงบสติอารมณ์…ไว้จะหาโอกาสสอนขั้นถัดไปให้”
วิธีเข้าฌานก่อนหน้านี้ยังไม่สมบูรณ์? แล้วทำไมเราถึงสามารถกระตุ้นความพิเศษในฝัน จนสองสัญลักษณ์นั่นโดดเด่นออกมา? ลูเมี่ยนสงสัยเล็กๆ
โอลัวร์หยิบกริชเงินออกจากกระเป๋าลับในเสื้อผ้า
“ฉันจะสร้างกำแพงวิญญาณ คอยดูให้ดี”
ลูเมี่ยนมองด้วยความตะลึง จนเผลอถามออกมา
“พี่ซุกของไว้กี่อย่างกันแน่เนี่ย?”
ไล่ตั้งแต่วัตถุดิบสำหรับเวทมนตร์ กล้องส่องทางไกลขนาดเล็กที่ยืดหดได้ ขมวดหมึกเล็กๆ สำหรับเก็บเจ้ากระดาษขาว และเทียนไขพิธีกรรม มาตอนนี้ยังหยิบกริชเงินออกมาได้อีก
โอลัวร์ถอนหายใจอย่างอ่อนแรง
“คิดว่าฉันอยากทำหรือไง? นี่คือความลำบากของจอมเวท!”
“จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ละทีก็นานโข บางครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ฉันเป็นโดราเอมอนหรือเปล่า ที่สามารถหยิบอะไรก็ได้ออกมา”
“ดาราเอมอนอะไรนะ?” ลูเมี่ยนไม่เข้าใจศัพท์แปลกๆ ที่พี่สาวพูดในครึ่งหลังของประโยค
โอลัวร์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าหลากอารมณ์
“นายไม่ต้องรู้หรอก”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ลูเมี่ยนสัมผัสได้ว่าพี่สาวของตนกำลังเศร้า
โอลัวร์รีบดึงอารมณ์กลับ แล้วยื่นมือขวาไปทางเทียนไขสีส้มที่แทนตัวเอง
“ในอาคมพิธีกรรม เราไม่ควรจุดเทียนด้วยวิธีการปกติ…จริงอยู่ บางครั้งการทำแบบนั้นก็ได้ผล แต่ไม่ใช่วินัยที่ดี” โอลัวร์เริ่มอธิบาย “สิ่งที่ถูกต้องคือการแผ่พลังวิญญาณออกไป เสียดสีกับด้ายเทียนไขเพื่อจุดไฟ”
ขณะพูด เทียนไขเริ่มมีเปลวไฟสีส้มลุกโชน
แสงสว่างแผ่ปกคลุมโต๊ะกินข้าวที่ถูกแปลงโฉมเป็น ‘แท่นบูชา’ รวมถึงบริเวณโดยรอบ สร้างบรรยากาศลึกลับและน่าอัศจรรย์เล็กๆ
รู้ตัวอีกที นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนของโอลัวร์เปลี่ยนเป็นสีเข้ม รอบตัวมีลมที่มองไม่เห็นพัดผ่าน
หญิงสาววางกริชเงินลงบนชามเกลือหยาบ และเริ่มท่องคาถาลึกลับ
“…”
ลูเมี่ยนฟังอย่างไม่เข้าใจ พลางมองดูพี่สาวชักกริชเงินกลับหลังจากท่องคาถาจบ แล้วจุ่มลงในแก้วน้ำใสก่อนจะยกขึ้น
โอลัวร์นำปลายกริชเงินชี้ออกไปด้านนอก เดินวนรอบแท่นบูชา ในทุกย่างก้าว ลูเมี่ยนสัมผัสถึงพลังล่องหนที่พุ่งออกจากกริชเงินอย่างมีชีวิตชีวา
พวกมันรวมตัวกับอากาศ ก่อกำเนิดกำแพงล่องหนที่ลมพัดเข้ามาไม่ได้
เมื่อโอลัวร์เดินครบหนึ่งรอบ ลูเมี่ยนรู้สึกเหมือนพี่สาวหลุดเข้าไปอยู่ในโลกอื่น
“จำทุกขั้นตอนได้ไหม? เห็นชัดไหม?” เสียงของโอลัวร์ดู ‘ไกล’ กว่าเดิม
ลูเมี่ยนพยักหน้ารับอย่างซื่อตรง
“เห็นทุกอย่างชัดเจน แต่ไม่เข้าใจภาษาที่พี่ท่อง”
โอลัวร์อดยิ้มไม่ได้
“นายนี่นะ ไร้การศึกษาในศาสตร์เร้นลับจริงๆ”
“นั่นเป็นภาษาเฮอร์มิส แปลออกมาได้ว่า”
“ข้าขอชำระล้างเจ้าให้บริสุทธิ์ เจ้ากริชเงินแท้!”
“ข้าทำความสะอาดเจ้า ชำระล้างเจ้า เพื่อให้เจ้าคอยรับใช้ข้าในพิธีกรรม!”
…
“ในนามของจอมเวทโอลัวร์·ลี”
“เจ้าบริสุทธิ์ผุดผ่องแล้ว!”
ลูเมี่ยนเกาหัว
“ฟังดูธรรมดาจัง”
“คำแปลมันก็อย่างนี้แหละ สิ่งสำคัญคือความหมายของคาถา รวมถึงภาษาที่ใช้” โอลัวร์กลอกตามองบน ทำหน้านึก “ถ้านายใช้ภาษาอินทิส มันอาจฟังดูธรรมดา แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นภาษาที่สามารถระดมพลังเหนือธรรมชาติ เช่นภาษาเฮอร์มิส เฮอร์มิสโบราณ เอลฟ์ มังกร คนยักษ์ ผลลัพธ์จะต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง”
ลูเมี่ยนถามอย่างสงสัย
“มีแค่ภาษาเหล่านี้ที่สามารถสื่อสารกับพลังเร้นลับ?”
“ไม่ใช่ ในศาสตร์เร้นลับยังมีภาษาอื่นๆ อีกมากที่สามารถระดมพลังเหนือธรรมชาติ เช่นภาษาสำหรับสื่อสารกับวิญญาณ แต่ผู้วิเศษส่วนใหญ่ไม่ค่อยใช้กัน เว้นแต่จะอยากศึกษาในขอบเขตที่พิเศษและหายาก หรือใช้สำหรับทำพิธีกรรมบางอย่าง” โอลัวร์อธิบายไปเรื่อยๆ
เธอเล่าเพิ่มเติมเกี่ยวกับคาถาที่เพิ่งท่อง
“ขณะทำพิธีชำระล้างกริชเงิน ประโยครองสุดท้ายควรจะใช้ชื่อของเทพหรือการดำรงอยู่ลึกลับ แต่เราเป็นผู้วิเศษเถื่อน ถ้าเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง จะได้ไม่ต้องเสี่ยงเผชิญกับปัญหา”
“ในฐานะผู้วิเศษ หากต้องการชำระล้างวัตถุทั่วๆ ไป แค่ใช้นามของตัวเองก็ถือว่าเพียงพอ แม้ผลลัพธ์อาจไม่เท่ากับวิธีดั้งเดิม แต่ก็กล้อมแกล้มไปได้”
ลูเมี่ยนพยักหน้ารับก่อน แต่ไม่นานก็ผุดข้อสงสัย
“ชื่อของฉันน่ะ… พี่เพิ่งตั้งให้ทีหลัง สามารถใช้ในพิธีกรรมได้ไหม?”
“ได้สิ” โอลัวร์ตอบอย่างมั่นใจ “ชื่อที่ตั้งใหม่ๆ เลยไม่ได้ แต่ชื่อของนายถูกใช้มาหลายปีแล้ว มีความเชื่อมโยงกับศาสตร์เร้นลับแล้ว”
หญิงสาวเว้นวรรคแล้วพูดต่อ
“ระหว่างประกอบพิธีชำระล้างวัตถุ ถ้าอยู่กลางป่าเขาและมีอุปกรณ์ไม่มาก ใช้แค่เกลือหยาบหรือน้ำสะอาดก็เพียงพอ”
พูดจบ โอลัวร์หยิบขวดโลหะสีเงินดำใบเล็กจากกระเป๋าลับ สูงเกือบเท่านิ้วชี้ของเธอ
“นี่คือน้ำมันหอมระเหยที่ฉันทำขึ้นเอง ชื่อ ‘พ่อมดแห่งเมืองออซ’ จุดเด่นคือกลิ่นหอม” เธอหยดน้ำยาสีเขียวอ่อนสามหยดลงบนเทียนที่แทนตัวเอง
เมื่อเกิดเสียงซู่ แสงเทียนพลันหม่นหมอง หมอกบางๆ กระจายออกไป ช่วยให้โอลัวร์และแท่นบูชาตรงหน้ายิ่งดูลึกลับ
“ถัดจากนี้คือจุดสำคัญ” โอลัวร์หยิบกระดาษหนังแกะแผ่นเล็กออกจากถุงลับ “ถ้าจะใช้อาคมพิธีกรรมเพื่อขอพรจากเทพ นายต้องวาดสัญลักษณ์ของสิ่งที่จะขอลงบนกระดาษ และเผามันในพิธี”
“คาถาแบ่งเป็นหลายส่วน ส่วนแรกคือ นายจะวิงวอนถึงใคร? คำว่า ‘ใคร’ ที่ต้องเติมลงไป เป็นได้สัญลักษณ์ของเทพ พระนาม หรือขอบเขตอำนาจของพระองค์ ยกตัวอย่างเช่น ‘ข้าวิงวอนขอพลังแห่งสุริยัน’ หรือ ‘ข้าวิงวอนขอพลังแห่งกฎระเบียบ’ จงจำไว้ว่า โดยรวมมีสองประโยค สอดคล้องกับเทียนสองเล่มที่แทนพระองค์”
“ส่วนที่สอง ‘ข้าวิงวอนขอพระกรุณาจากพระองค์’ จำเอาไว้ ห้ามเอ่ยพระนามของเทพตรงๆ เด็ดขาด การทำเช่นนั้นในพิธีกรรมเท่ากับเป็นการดูหมิ่น สำหรับสุริยันเจิดจรัส นายสามารถเรียกว่า ‘พระองค์’ หรือ ‘พระบิดา’”
“ส่วนที่สามคือ สิ่งที่นายต้องการจะขอ ต้องจบภายในประโยคสั้นๆ หนึ่งประโยค”
“ส่วนที่สี่คือ การเสริมพลังให้กับคาถา เช่น ‘ดอกทานตะวันแห่งสุริยันเอ๋ย ช่วยเสริมพลังแก่คาถาของข้าด้วย’ นายสามารถเอ่ยถึงวัตถุดิบตามจำนวนที่ใช้”
“หลังจากท่องคาถาเสร็จ ให้หยดน้ำมันหอมระเหยลงบนเทียนทุกเล่ม จากนั้นก็เผากระดาษที่วาดสัญลักษณ์ รอให้กระดาษไหม้จนหมด พิธีกรรมจึงถือเป็นอันสิ้นสุด จากนั้นก็กล่าวขอบคุณพระองค์ ดับเทียนตามลำดับ เริ่มจากเทียน ‘ตัวเอง’ ต่อด้วยเทียนของ ‘เทพ’ จากขวาไปซ้าย และยกเลิกกำแพงวิญญาณ…ลืมบอกไป ลำดับในการจุดเทียนเริ่มจาก ‘เทพ’ ซ้ายไปขวา จึงค่อย ‘ตัวเอง’”
ลูเมี่ยนพยักหน้ารับสองครั้ง
“แล้วถ้าสวดวิงวอนถึงตัวเองล่ะ”
โอลัวร์ยิ้ม
“คาถาจะง่ายกว่า ฉันจะยกตัวอย่างการอัญเชิญสิ่งมีชีวิตของโลกวิญญาณก็แล้วกัน”
“ส่วนแรกเป็นคำสั้นๆ นั่นคือการตะโกนว่า ‘ตัวข้า’ ด้วยเสียงต่ำ… จงจำไว้ว่า ตรงนี้ไม่สามารถใช้ภาษาเฮอร์มิส ต้องเป็นเฮอร์มิสโบราณ หรือเอลฟ์ มังกร คนยักษ์”
“ส่วนที่สองคือ ‘ขออัญเชิญในนามของข้า’ หลังจากตรงนี้ไปสามารถพูดด้วยภาษาเฮอร์มิสได้”
“ส่วนที่สามก็คือ คำนิยามที่เฉพาะเจาะจงถึงวิญญาณที่ต้องการอัญเชิญ”
“คำนิยามที่เฉพาะเจาะจง?” ลูเมี่ยนถามต่อ
โอลัวร์อธิบายอย่างจริงจัง
“คำนิยามตรงนี้จะมีได้ไม่เกินสามประโยค ไว้สำหรับระบุตัวสิ่งมีชีวิตของโลกวิญญาณที่ต้องการอัญเชิญ”
“ฉันขอยกตัวอย่าง ถ้าวันนี้มีคนต่างถิ่นมาบอกว่า ‘เราต้องการพบราชานักแกล้งแห้งหมู่บ้านกอร์ตู น้องชายทึ่มของโอลัวร์·ลี ลูกค้าประจำของร้านเหล้าคร่ำครึ’ ทุกคนก็จะรู้ทันทีว่าเขาอยากพบใคร”
“อย่างนี้นี่เอง!” ลูเมี่ยนพลันกระจ่าง “ในกรณีที่เราไม่รู้ชื่อ หน้าตา หรือที่อยู่ของอีกฝ่าย เราจะนิยามด้วยจุดเด่นด้านอื่นๆ แทน”
โอลัวร์กล่าวเสียงขรึม
“นั่นคือในทางหลักการ แต่ปฏิบัติจริงยุ่งยากกว่ามาก”
“การอัญเชิญวิญญาณจากโลกวิญญาณน่ะ ประโยคแรกมักตายตัว ถ้าไม่ใช่ ‘วิญญาณที่เตร็ดเตร่ในโลกมายา’ ก็ต้องเป็น ‘วิญญาณที่เตร็ดเตร่ในโลกเบื้องบน’ …หน้าที่ของประโยคนี้คือการระบุไปถึงโลกวิญญาณ และชี้แจงให้กระจ่างว่าเราต้องการอัญเชิญวิญญาณ”
“ประโยคที่สองก็ค่อนข้างตายตัวเช่นกัน ลองนึกดูนะ คงไม่มีใครอยากถูกฆ่าโดยวิญญาณที่อัญเชิญออกมา ดังนั้นต้องตีกรอบว่าเป็นสิ่งมีชีวิตเป็นมิตร และบางครั้ง เรายังต้องเพิ่มคำว่า ‘อ่อนแอ’ เข้าไปด้วย เพราะในหลายกรณี วิญญาณอาจเป็นมิตรจริงๆ แต่การดำรงอยู่ของมันสร้างอันตรายแก่เรา”
“คำนึงจากเงื่อนไขดังกล่าว คำนิยามจึงถูกจำกัดในวงแคบ เช่น ‘สิ่งมีชีวิตเป็นมิตรที่ยอมจำนน’ หรือ ‘สิ่งมีชีวิตเป็นมิตรที่สามารถให้คำปรึกษา’ หรือ ‘สิ่งมีชีวิตอ่อนแอซึ่งยอมจำนน’ หรืออะไรทำนองนี้”
“เพียงสองประโยคข้างต้น นิยามจะยังกว้างอยู่ ยังไม่สื่อถึงความต้องการของเรา ไม่รู้เลยว่าจะอัญเชิญวิญญาณแบบใดออกมา ดังนั้น ประโยคที่สามจึงสำคัญมาก นายต้องชี้แจงความต้องการให้ชัดเจนภายในประโยคเดียว”
“ยากจังแฮะ” แค่ลองคิดตามเล็กน้อย ลูเมี่ยนก็รู้สึกปวดหัว
โอลัวร์พยักหน้า
“ไม่เพียงยาก แต่ยังอันตราย”
“หากทิศทางไม่ชัดเจน นายอาจอัญเชิญวิญญาณที่ไม่ต้องการออกมา หรืออาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่นำมาซึ่งความเสี่ยง…ต้องจำเอาไว้ว่า ในหลายกรณี วิญญาณอ่อนแอก็ใช่ว่าจะฆ่านายไม่ได้ กลับกัน วิญญาณเป็นมิตรก็ใช่ว่าจะไม่นำมาซึ่งอันตราย”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 48 ปัญญาไล่ล่าคน
ลูเมี่ยนเข้าใจคำพูดโอลัวร์อย่างถ่องแท้
เด็กหนุ่มเรียนรู้มาตั้งแต่ตอนที่ยังเร่ร่อน ว่าไม่ควรประมาทใครหน้าไหนทั้งสิ้น ผู้ใหญ่ไร้บ้านบางคน เคยดูถูกลูเมี่ยนว่าเป็นแค่เด็ก คิดว่าอ่อนแอ สุดท้ายก็ต้องเจอดี ส่วนบางคนที่ให้ทาน แม้จะมีเจตนาดี อยากให้คนไร้บ้านอิ่มท้อง แต่กลับลืมว่าบางคนหิวโซมานาน จนสุดท้ายก็ทำเรื่องที่ผิดมหันต์ลงไป
ลูเมี่ยนไตร่ตรองอย่างจริงจังสักพัก แล้วจึงพูด
“ดูเหมือนว่ากุญแจสำคัญคือ ‘นิยาม’ อันแม่นยำสำหรับใช้อัญเชิญสิ่งมีชีวิต”
“ถูกต้อง” โอลัวร์ผงกหัวด้วยแววตาลึกซึ้ง “บันทึกที่เขียนเกี่ยวกับคาถาอัญเชิญนั้นมีค่ามาก ทุกคาถา ทุกคำอธิบาย และทุกความคิดเห็นล้วนมาจากชีวิต เลือดเนื้อ และความทุกข์ยากของผู้เขียน ตัวอย่างเช่น คำอธิบายสามประโยคที่ฉันใช้เรียกเจ้ากระดาษขาวคือ ‘วิญญาณที่เตร็ดเตร่ในโลกมายา สิ่งมีชีวิตเป็นมิตรที่ยอมจำนน ก้อนกลมอันเปราะบางที่เข้าใจความต้องการของข้า’ ประโยคสุดท้ายน่ะ ถ้านายต้องงมหาเอง ไม่รู้ว่าต้องล้มเหลวกี่ครั้งกว่าจะได้คำตอบ และทุกความล้มเหลวหมายถึงความสุ่มเสี่ยง”
ก้อนกลมอันเปราะบางที่เข้าใจความต้องการของข้า? คนปกติคิดอะไรแบบนี้ได้ด้วยหรือ? โดยเฉพาะคำว่า ‘เปราะบาง’ กับ ‘ก้อนกลม’ … ลูเมี่ยนจิกกัดในใจพลางถามกลับ
“หรือก็คือ พี่ซื้อมาจากคนอื่น?”
“ไม่ใช่” โอลัวร์ส่ายหน้า แล้วกล่าวด้วยแววตาเจือความขมขื่น “เส้นทางผู้ส่องความลับจะแตกต่างจากเส้นทางอื่น มีบ่อยครั้งที่ถูกความรู้จำนวนมากไล่ล่า ไม่ว่าจะต้องการหรือไม่ก็ตาม…แม้จะทนไม่ไหวก็มิอาจปฏิเสธ ยิ่งดื่มโอสถในลำดับสูงขึ้น สถานการณ์ของ ‘ปัญญาไล่ล่าคน’ ก็จะยิ่งรุนแรง”
“ถึงความรู้ส่วนใหญ่แทบจะไร้ประโยชน์ แต่บางอันก็มีค่า หนึ่งในนั้นคือคาถาอัญเชิญเจ้ากระดาษขาว”
“การยัดเยียดจากปราชญ์เร้นลับสินะ” ลูเมี่ยนเข้าใจความหมายของพี่สาว
โอลัวร์มองด้วยสายตาประหลาดใจ
“รู้ด้วยหรือ? มาดามคนนั้นสอนมา?”
“อือ” ลูเมี่ยนพยักหน้า
โอลัวร์เม้มริมฝีปากครุ่นคิด
“จากประสบการณ์ส่วนตัว ‘ปัญญาไล่ล่าคน’ มิได้เกิดจากการถ่ายทอดของปราชญ์เร้นลับทั้งหมด สิ่งที่ฉันเคยเรียกว่า ‘เสียงแว่วในหัว’ จริงๆ แล้วคือการได้ยินเสียงความรู้เหล่านี้ มันทรมานมาก ราวกับหัวจะระเบิด จนอยากคลุ้มคลั่งให้รู้แล้วรู้รอดไป”
“แต่ในบางครั้ง โดยเฉพาะเมื่ออาการย่ำแย่จนใกล้จะคลุ้มคลั่ง ฉันจะเห็นภาพหลอนว่าปัญญาทั้งหมดบนโลกมีชีวิตขึ้นมา แบ่งออกมาส่วนน้อยแล้วไล่ล่าฉัน พุ่งเข้าหาฉัน โดยที่ฉันไม่สามารถหลบเลี่ยง…คาถาอัญเชิญเจ้ากระดาษขาวก็ได้มาในลักษณะนี้”
“ทุกครั้งที่ดื่มโอสถ… ‘ปัญญาไล่ล่าคน’ ราวๆ เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์จะมาจากปราชญ์เร้นลับ และอีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์เกี่ยวข้องกับปัญญาที่มีชีวิต”
“ทั้งพิสดารและน่ากลัวจริงๆ … เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนในหมู่บ้านอกสั่นขวัญแขวน” ลูเมี่ยนพูดอย่างมีสติ พลางคิดหาวิธีเอาตัวรอดจาก ‘ปัญญาไล่ล่าคน’ เพื่อช่วยพี่สาว หรืออย่างน้อยก็ลดผลกระทบจากมัน
โอลัวร์ตอบด้วยรอยยิ้มเจ็บปวด
“เพราะมักจะทุกข์ทรมานแบบนี้ ฉันถึงไม่อยากให้นายเข้าสู่เส้นทางเหนือธรรมชาติ แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน การเป็นผู้วิเศษย่อมดีกว่าไม่ได้เป็น”
เพื่อให้น้องชายจดจำความบ้าคลั่งและอันตรายของเส้นทางเหนือธรรมชาติ หญิงสาวชี้ไปที่หัวตัวเอง
“หลังจากถูกปัญญาไล่ล่าเป็นเวลานาน มีความทุกข์ทรมานเป็นเพื่อน ฉันรู้สึกว่าจิตใจและบุคลิกของตัวเองเริ่มไม่ปกติ”
“ฉันเคยพูดอยู่บ่อยๆ ใช่ไหม ว่าโดยส่วนตัวแล้วเป็นโรคกลัวการเข้าสังคม… แต่บางครั้งกลับช่างจ้ออย่างไม่น่าเชื่อ ชอบออกไปคุยกับยายเฒ่าในหมู่บ้าน เล่าเรื่องให้เด็กๆ ฟัง และบางครั้งก็เป็นบ้า ยืมม้าจากคุณนายปัวริสไปวิ่งบนภูเขา ตะโกนโหวกเหวกเสียงดัง”
“บุคลิกช่างจ้อเกินเหตุเป็นผลจากการอยู่ติดบ้านมานาน ไม่สามารถกลับบ้านเกิดได้ รวมถึงความกดดันจากเส้นทางเหนือธรรมชาติที่รุมเร้า”
“ส่วนการเป็นบ้าในบางครั้ง…”
พูดถึงตรงนี้ โอลัวร์มองลูเมี่ยนพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
“นายเองก็คิดใช่ไหม ว่าคำนิยามนี้ไม่ได้เกินจริงเลย?”
ลูเมี่ยนเงียบไป เขารู้สึกว่ารอยยิ้มของพี่สาวแฝงไว้ด้วยการถากถางตัวเอง ความสับสน เจือความทุกข์และการดิ้นรนที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้
ต่อมา โอลัวร์ถอนหายใจ
“ในช่วงเวลานั้น บางทีฉันก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นใคร”
“ต้องมีวิธีแก้ไขแน่” ลูเมี่ยนเริ่มตระหนักถึงความไร้พลังของตนอย่างลึกซึ้ง
“หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ… พวกเรามาต่อกัน” โอลัวร์ชี้ไปทางแท่นบูชา “หากเคยทำพันธสัญญากับสิ่งมีชีวิตของโลกวิญญาณแล้ว การอัญเชิญครั้งถัดไปก็จะง่ายขึ้นมาก ประโยคสุดท้ายของคำนิยามสามารถเปลี่ยนเป็น ‘สิ่งมีชีวิตที่ทำพันธสัญญากับโอลัวร์·ลีแต่เพียงผู้เดียว’ ไม่มีคำใดนิยามได้ชัดแจ้งไปกว่านี้แล้ว ว่าไหม? หากพันธสัญญายังไม่ถูกยกเลิก จะไม่มีใครอื่นเรียกมันออกมาได้”
“แต่ละคนสามารถทำพันธสัญญากับสิ่งมีชีวิตได้เพียงตัวเดียวหรือ” ลูเมี่ยนดูจะสนใจในประเด็นนี้
“ไม่ใช่… ฉันก็ไม่แน่ใจว่าขีดจำกัดสูงสุดคือเท่าไร แต่มากกว่าหนึ่งตัวแน่นอน โดยเฉพาะในบางโอสถ… จริงสิ ตอนอัญเชิญสามารถใช้คำว่า ‘สิ่งมีชีวิตตัวแรกที่ทำพันธสัญญากับ…’ หรือ ‘สิ่งมีชีวิตตัวที่สองที่ทำพันธสัญญากับ…’ เพื่อแยกแยะ” โอลัวร์ตอบตรงไปตรงมา “นอกจากนี้ นายต้องไม่ลืมว่าการอัญเชิญสิ่งมีชีวิตจากโลกวิญญาณจะสิ้นเปลืองพลังวิญญาณ ยิ่งอัญเชิญมากก็ยิ่งสิ้นเปลือง… ด้วยพลังวิญญาณของนักล่า ฉันคิดว่านายคงทำพันธสัญญาได้มากที่สุดหนึ่งตัว”
เธอที่รู้จักนิสัยของน้องชาย พูดเพื่อปิดช่องโหว่ที่ลูเมี่ยนกำลังคิด
“สิ่งมีชีวิตของโลกวิญญาณที่ถูกอัญเชิญมายังโลกจริง จะมีเวลาคงสภาพได้จำกัด ยิ่งอ่อนแอก็ยิ่งอยู่ได้นาน อย่าคิดว่าจะอัญเชิญหนึ่งตัวแล้วรอให้พลังวิญญาณฟื้นฟู จึงค่อยอัญเชิญอีกตัวหนึ่ง… เว้นแต่นายจะเลือกอัญเชิญเฉพาะตัวที่อ่อนแอ หรือไม่ก็พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นจากตอนนี้หลายเท่า”
หญิงสาวยกตัวอย่างการอัญเชิญเจ้ากระดาษขาว
“หากฉันไม่ได้สั่งให้เจ้ากระดาษขาว ‘ถือ’ พลังวิเศษของฉันไว้ มันสามารถดำรงอยู่บนโลกความจริงได้นานถึงสิบสองชั่วโมง แต่ถ้ามอบพลัง ‘เนตร’ ให้มันและสั่งให้คอยช่วยงาน มันจะดำรงอยู่ได้ไม่เกินสามชั่วโมง ตลอดช่วงเวลานั้น พลังวิญญาณของฉันก็จะถูกเผาผลาญอย่างต่อเนื่อง”
ลูเมี่ยนที่เคยคิดจะสร้างกองทัพสัตว์โลกวิญญาณ รู้สึกผิดหวังอย่างแรง
เด็กหนุ่มครุ่นคิดสักพักแล้วถาม
“เราสามารถอัญเชิญสิ่งมีชีวิตจากโลกวิญญาณได้เท่านั้น? อัญเชิญได้แค่ประเภทวิญญาณเท่านั้น?”
“ไม่ใช่” โอลัวร์ส่ายหัว “เรายังสามารถอัญเชิญสิ่งมีชีวิตจากโลกแห่งความตาย โลกในกระจก โลกอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับโลกวิญญาณและโลกความจริง โลกดารา อวกาศ รวมถึงสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่น ไม่ว่าพวกมันจะเป็นวิญญาณหรือไม่ก็ตาม… แต่การทำแบบนั้นอันตรายมาก ผู้วิเศษที่พยายามทำ ส่วนใหญ่จะจบชีวิตอย่างน่าเวทนา บางคนหายตัวไปอย่างลึกลับ เหลือไว้เพียงบันทึกที่พิสูจน์ว่าเคยทดลองอะไร”
“แล้วอัญเชิญสิ่งต่างๆ ในโลกความจริงได้ไหม” ลูเมี่ยนถามด้วยความอยากรู้
โอลัวร์ไตร่ตรองสักพักแล้วตอบ
“ทฤษฎีบอกว่า ตราบใดที่อีกฝ่ายเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับโลกวิญญาณ หรือมี ‘ศักดิ์’ สูงส่งพอ พวกเขาจะได้ยินการเรียกหา และตัดสินใจได้เองว่าจะตอบสนองหรือไม่ แต่เป้าหมายระดับนี้ต้องทรงพลังอย่างมากถึงมากที่สุด ถ้านายยังอยากมีชีวิตที่ดี ขอเตือนว่าอย่าไปทดลอง”
“และเมื่อเป้าหมายการอัญเชิญไม่ใช่วิญญาณ ข้อกำหนดสำหรับพิธีกรรมจะสูงขึ้น จำเป็นต้องใช้พลังวิญญาณมากขึ้น อาจถึงขั้นต้องเซ่นสังเวยเป็นจำนวนมาก เพื่อเปิด ‘ประตูอัญเชิญ’ ให้สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่วิญญาณผ่านเข้าออก”
“ด้วยพลังวิญญาณของนักล่า ลำพังการอัญเชิญเจ้ากระดาษขาวก็คงเต็มกลืนแล้ว ถ้าคิดจะทดลองอะไรที่ทรงพลังกว่านี้ คงต้องสวดวิงวอนถึงเทพหรือการดำรงอยู่ลึกลับสักองค์ เพื่อการนั้น นายอาจต้องสังเวยด้วยสิ่งที่อัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณ”
ลูเมี่ยนเข้าใจเกี่ยวกับอาคมพิธีกรรมมากขึ้นแล้ว จึงถามกับพี่สาว
“หลังจากนี้ พี่จะท่องคาถาเพื่ออัญเชิญออกมาสินะ”
“คงไม่ได้แล้วล่ะ” โอลัวร์หัวเราะแห้ง “พิธีกรรมถูกขัดจังหวะหลายครั้ง คงดำเนินต่อไม่ได้แล้ว… ในความเป็นจริง ถ้าปฏิบัติตามขั้นตอนเพื่อ ‘หยุด’ พิธีกรรมไว้ชั่วคราว มันสามารถดำเนินต่อจากจุดเดิมได้ แต่เมื่อสักครู่ ฉันเอาแต่อธิบายนาย ไม่ได้หยุดพิธีกรรมตามขั้นตอน”
คงลืมล่ะสิ… ลูเมี่ยนรำพันในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกมา
โอลัวร์กล่าวต่อ
“แต่ยังไงฉันต้องทำพิธีอัญเชิญให้สำเร็จสักครั้ง แง่หนึ่งเพื่อสาธิตขั้นตอนทั้งหมดให้นายเห็น อีกแง่หนึ่งเพื่อขอความช่วยเหลือ”
“ขอความช่วยเหลือ?” ลูเมี่ยนถามด้วยแววตาสงสัย
อัญเชิญสิ่งมีชีวิตทรงพลังจากโลกวิญญาณมาช่วยหรือไง?
โอลัวร์อธิบาย
“ในหมู่สิ่งมีชีวิตจากโลกวิญญาณที่มีอยู่นับไม่ถ้วน ส่วนหนึ่งสามารถทำหน้าที่ ‘ผู้ส่งสาร’ เพื่อคอยส่งข้อความส่วนตัว ซึ่งสามารถถูกอัญเชิญโดยคนอื่นได้”
“ตัวอย่างเช่น ถ้าฉันทำพันธสัญญากับผู้ส่งสาร ใครบางคนในทรีอาร์สามารถอัญเชิญมัน ฝากจดหมายที่เขียนเสร็จแล้วไว้กับมัน ให้มันเดินทางผ่านโลกวิญญาณเพื่อมาส่งจดหมายถึงมือฉัน”
“เนื่องด้วยความพิเศษของโลกวิญญาณ รวมถึงการเชื่อมโยงผ่านพันธสัญญา มันสามารถส่งจดหมายได้ภายในหนึ่งถึงสองวินาที”
“น่าทึ่งมาก เร็วยังกับส่งโทรเลข…” ลูเมี่ยนถอนหายใจด้วยความทึ่ง
ความคิดในตอนนี้ก็คือ:
อยากได้สักตัว!
“เลิกคิดไปได้เลย” โอลัวร์อ่านใจน้องชาย “เป็นเรื่องยากมากที่จะอัญเชิญผู้ส่งสาร เว้นแต่จะมีคนบอกคาถาตายตัวให้ การทดลองด้วยตัวเองแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย… อีกทั้งคาถาที่ตายตัวนั่น มีเพียงไม่กี่ลำดับที่เข้าถึงได้ ซึ่งแม้แต่พี่สาวของนายก็ยังจนปัญญา”
ลูเมี่ยนผิดหวังอย่างแรงกล้า ผ่านไปสักพักจึงเปลี่ยนเรื่องถาม
“พี่จะอัญเชิญผู้ส่งสารของใครบางคน เพื่อเขียนจดหมายขอความช่วยเหลือไปหาอีกฝ่าย?”
“ใช่” โอลัวร์พยักหน้า “ในหมู่พวกเรา เธอเดินไปบนเส้นทางเหนือธรรมชาติได้ไกลเป็นลำดับต้นๆ จนถึงขั้นมีผู้ส่งสารเป็นของตัวเอง… ฉันไม่ได้คาดหวังให้เธอถ่อมาช่วยถึงกอร์ตู แต่อย่างน้อยก็คงมีคำแนะนำให้บ้าง”
คงจะยาก มาดามลึกลับคนนั้นบอกให้เราพึ่งพาตัวเอง… ลูเมี่ยนถามอย่างสงสัย
“ในหมู่พวกเรา? หมายถึงกลุ่มเพื่อนทางจดหมายของพี่ใช่ไหม?”
โอลัวร์พยักในทีแรก แล้วจึงถามกลับด้วยความสงสัย
“ฉันเคยเล่าเรื่องเพื่อนทางจดหมาย? เมื่อไร?”
“ครั้งก่อน… ไม่สิ ครั้งก่อนหน้านั้น” ลูเมี่ยนตอบอย่างซื่อสัตย์
“งั้นหรือ…” โอลัวร์จับหน้าผาก “อันที่จริง นี่คือองค์กรที่คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ก่อตั้งโดยกลุ่มคนที่กลับบ้านเกิดไม่ได้ คอยติดต่อกันผ่านจดหมายเป็นประจำ เพื่อแบ่งปันความรู้ ช่วยกันแก้ไขปัญหา จัดประชุมเล็กๆ เป็นครั้งคราวหรือติดต่อกันผ่านผู้ส่งสาร เธอเป็นรองประธานองค์กร และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง รหัสเรียกคือ ‘เฮล่า’”
“รหัสเรียก?” ลูเมี่ยนทำหน้างง
โอลัวร์อืมในลำคอ
“ในองค์กร ทุกคนจะใช้รหัสเรียกแทนชื่อ ไม่เปิดเผยชื่อจริง เมื่อเขียนจดหมายจะเน้นย้ำว่าเป็นนามปากกา เพื่อไม่ให้คนของทางการพบเข้า”
“แล้วรหัสเรียกของพี่คือ?” ลูเมี่ยนอยากรู้อยากเห็น
โอลัวร์นิ่งไปสักพัก ก่อนจะตอบพลางถอนหายใจ
“มักเกิ้ล”
“แปลว่าอะไร” ลูเมี่ยนไม่เข้าใจ
โอลัวร์ตอบกลับด้วยสายตาที่ดูหมองหม่น
“คนธรรมดาที่ไม่มีพลังวิเศษ”
ลูเมี่ยนทราบดีว่าพี่สาวของตนอยากเป็นเพียงคนธรรมดาที่อาศัยอยู่ในบ้านเกิด จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย
“แล้วองค์กรชื่ออะไร”
สีหน้าโอลัวร์เริ่มดูซับซ้อน
“อันที่จริง ทุกคนอยากตั้งชื่อให้ดูมีระดับ แต่เมื่อคำนึงจากการต้องเขียนจดหมายเป็นประจำ ชื่อที่โดดเด่นเกินไปอาจดึงดูดความสนใจจากกลุ่มอำนาจ…สุดท้ายก็เลยตัดสินใจตั้งชื่อที่ดูเหมือนกลุ่มคนรักสัตว์”
“ชื่ออะไร” ลูเมี่ยนถามซัก
โอลัวร์ตอบด้วยท่าทีกึ่งๆ กระอักกระอ่วน
“สมาคมวิจัยลิงบาบูนขนหยิก”
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 49 เข้าฌานที่แท้จริง
สมาคมวิจัยลิงบาบูนขนหยิก? ถ้ามิใช่เพราะพี่สาวกำลังอารมณ์ขุ่นมัว ลูเมี่ยนคงหัวเราะออกมาเสียงดังแล้ว
แต่เสียงหัวเราะก็เรื่องหนึ่ง เด็กหนุ่มไม่อาจหักห้ามใจมิให้เย้าแหย่
“ฉันเข้าใจดี ว่าพี่หมายถึง ‘กลุ่มวิจัยลิงบาบูนขนหยิก’ แต่คนอื่นอาจเข้าใจผิดคิดว่าเป็น ‘กลุ่มลิงบาบูนขนหยิกที่กำลังวิจัย’”
แน่นอน เขาแค่ล้อเล่น เพราะคำว่า ‘วิจัย’ ถูกเขียนในตำแหน่งของกรรมวาจก (Passive Voice)
โอลัวร์มองบนใส่น้องชาย
“พวกเราก็ชอบล้อตัวเองบ่อยๆ ว่าเป็นกลุ่มของลิงบาบูนขนหยิกที่กำลังถูกวิจัย”
เมื่อเห็นพี่สาวดูร่าเริงขึ้น ลูเมี่ยนจึงเปลี่ยนไปถาม
“สมาชิกสมาคมทุกคนเป็นผู้วิเศษหมดเลยหรือ”
“ไม่ทั้งหมด” โอลัวร์ตอบสั้นๆ “แต่ในบางการประชุม คนธรรมดาจะเข้าร่วมไม่ได้”
เธอไม่ได้เล่าถึงเหตุผลที่เข้าร่วมไม่ได้
“ประธานเป็นใคร? มีรองประธานกี่คน?” ลูเมี่ยนถามต่อ
“นายกำลังทำสำมะโนอยู่หรือไง” โอลัวร์ถามกลับด้วยท่าทีไม่พอใจ
“หือ?” ลูเมี่ยนทำหน้างง
อันที่จริง เขาพอเดาได้ว่าพี่สาวหมายถึง ‘สมุดสำมะโนครัว’ แต่เป็นขององค์กร ‘สมาคมวิจัยลิงบาบูนขนหยิก’ และสื่อเป็นนัยว่าเธอกำลังไม่พอใจที่ตนถามซอกแซก
โอลัวร์ทำแก้มป่อง แล้วถอนหายใจก่อนจะพูด
“รหัสเรียกของประธานคือ ‘แกนดาล์ฟ’ มีรองประธานทั้งหมดห้าคน”
“เอาล่ะ ฉันจะอัญเชิญผู้ส่งสารของเฮล่าออกมา”
ทีแรกลูเมี่ยนพยักหน้า ก่อนจะผุดความสงสัยเล็กๆ
“โอลัวร์ เอ่อ พี่สาว… ไหนบอกว่ารู้จักแค่รหัสเรียก ‘เฮล่า’ แต่ไม่ทราบชื่อจริงไง? ทำไมถึงอัญเชิญผู้ส่งสารได้ล่ะ”
เขายังไม่ลืม พี่สาวเพิ่งพูดเองว่า เพียงเปลี่ยนส่วนสุดท้ายของคาถาอัญเชิญให้เป็น ‘ผู้ส่งสารของ…แต่เพียงผู้เดียว’ ก็จะเจาะจงไปยังเป้าหมายอัญเชิญได้แม่นยำ แต่ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าต้องเติมคำใดลงในช่องว่าง
“ถามได้ดี” โอลัวร์ชื่นชม “การหมั่นค้นพบปัญหาคือคุณสมบัติที่ดีของนักเรียนหัวกะทิ… อธิบายแบบนี้ก็แล้วกัน ไม่ว่าจะตอนที่ทำพันธสัญญาจะใช้ชื่อใด แต่พันธสัญญาจะดึงออร่าของนายออกมาเล็กน้อย เพื่อสร้างความเชื่อมโยงระหว่างทั้งสองฝ่าย… จงจำไว้ว่า การอัญเชิญหลังจากนั้นต้องใช้ชื่อเดิมที่ทำพันธสัญญาเสมอ ถ้าเปลี่ยนกลับเป็นชื่อจริงจะไม่ได้ผล”
ลูเมี่ยนไตร่ตรองสักพักก่อนจะพูด
“เข้าใจแล้ว… สิ่งสำคัญคือออร่าและความเชื่อมโยง ชื่อที่ใช้ทำพันธสัญญาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของคาถาอัญเชิญในอนาคต ดังนั้นจะกำหนดให้เป็นอะไรก็ได้”
“ถูกต้อง” โอลัวร์พยักหน้ารับ
ลูเมี่ยนพลันหัวเราะ
“แล้วเคยมีสถานการณ์แบบนี้ไหม…สมมตินะพี่ ถ้าเกิดวันดีคืนดีพี่ได้รับคาถาอัญเชิญผู้ส่งสารแบบสมบูรณ์ และทำพันธสัญญากับมัน แล้วหลังจากนั้น ด้วยความรักที่มีต่อน้องชาย ก็คือฉันนี่แหละ พี่สอนคาถานั้นให้ฉันด้วย จนฉันอัญเชิญอีกตัวออกมาสำเร็จ แต่ตอนทำพันธสัญญา ฉันเกิดเล่นพิเรนทร์ทำพันธสัญญาด้วยชื่อโอลัวร์·ลี”
“คำถามก็คือ ถ้าใช้นิยาม ‘ผู้ส่งสารของโอลัวร์·ลี’ เราจะอัญเชิญวิญญาณตัวไหนออกมา?”
โอลัวร์ฟังจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ
“ฉันไม่เคยมีผู้ส่งสาร จะไปรู้ได้ยังไง!”
หญิงสาวหายใจเข้าออกเพื่อสงบสติ พลางคิดไปพูดไป
“ปัญหาชื่อซ้ำอาจจะสร้างความสับสนได้จริงๆ นั่นแหละ… ไม่เหมือนกับ ‘สัตว์พันธสัญญา’ ทั่วๆ ไปที่ต้องให้เจ้าของอัญเชิญเท่านั้น ผู้ส่งสารที่จะถูกอัญเชิญโดยใครก็ได้ มีโอกาสเกิดปัญหาในทำนองนี้ได้ง่ายกว่า… แต่เพราะฉันไม่มีผู้ส่งสาร จึงไม่แน่ใจว่ามีกลไกพิเศษเพื่อหลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดทำนองนี้หรือไม่ ทำได้เพียงวิเคราะห์จากปัญญาที่มี”
“หนึ่ง… ผู้ครอบครองผู้ส่งสารมีน้อยมาก โอกาสที่ชื่อจะซ้ำกันจึงต่ำจนแทบไม่ต้องคำนึงถึง”
“สอง… หากมีกรณีชื่อซ้ำจริงๆ แค่วางวัตถุเจือกลิ่นอายเจ้าของผู้ส่งสารไว้ในพิธีอัญเชิญก็คงพอ เพื่อให้ล็อกเป้าได้แม่นยำ”
“สาม… ถ้ากลัวจะเกิดกรณีชื่อซ้ำจริงๆ นายสามารถใช้ชื่อที่ยาวกว่าเดิมระหว่างทำพันธสัญญา เช่น ลูเมี่ยน·ตอร์เรส·ฮัลแลร์·ลันซ์ลอต·อาร์เธอร์·เกอร์มัน·สแปร์โรว·ลี แบบนี้คงไม่ซ้ำแน่นอน”
“แต่พอทำพันธสัญญาเสร็จ ฉันก็คงลืมมันทันที… ใครจะไปจำได้” ลูเมี่ยนตัดพ้อ “แล้วทำไมต้องเติมชื่อของนักล่าโจรสลัด นักผจญภัยผู้ยิ่งใหญ่ลงไปด้วย?”
“เพราะฉันชอบน่ะสิ ชุดนิยายผจญภัยของมาดามฟอร์ส·วอลล์กลายเป็นตำนานขึ้นหิ้งไปแล้ว” โอลัวร์ตอบด้วยท่าทางมั่นใจ
หญิงสาวหันไปจัดแท่นบูชา เตรียมประกอบพิธีอัญเชิญให้เป็นเรื่องเป็นราว
แต่ทันใดนั้น ลูเมี่ยนฉุกคิดถึงบางสิ่ง จึงรีบร้อนตะโกน
“เดี๋ยว!”
“มีอะไร?” โอลัวร์หันมาด้วยสีหน้างุนงง
ลูเมี่ยนถามขึงขัง
“ผู้ส่งสารถือเป็นสิ่งมีชีวิตจากภายนอกหรือไม่”
“…” โอลัวร์ดูงงงวยในทีแรก ไม่เข้าใจความหมายของน้องชาย แต่ไม่นานก็กระจ่าง
จึงตอบกลับอย่างระมัดระวัง
“นายหมายถึง… ผู้ส่งสารที่เป็นสิ่งมีชีวิตจากภายนอก เมื่อมาถึงกอร์ตูจะติดอยู่ในวัฏจักรจนออกไปไม่ได้?”
ก่อนที่ลูเมี่ยนจะตอบ โอลัวร์ลองอนุมาน
“ไม่สิ… สถานการณ์อาจเลวร้ายกว่านั้นอีก มันเป็นสัตว์พันธสัญญา พอได้รับจดหมายก็จะไปหา ‘เฮล่า’ ทันที เท่ากับว่ามันออกจากกอร์ตู ส่งผลให้วัฏจักรเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง”
“และหลังจากนั้น มันจะพยายามออกไปซ้ำๆ ตามสัญชาตญาณ ทำให้เราต้องเริ่มใหม่เรื่อยๆ โดยไม่มีเวลาตรวจสอบกุญแจสำคัญของวัฏจักร”
ลูเมี่ยนไม่อาจหยุดคิดถึงภาพที่พี่สาวของตนกำลังอธิบาย
เราเพิ่งจะลืมตา เห็นห้องนอนที่คุ้นเคย แต่ทันใดนั้นภาพก็ย้อนกลับไปใหม่ ลืมตาและเห็นห้องนอนที่คุ้นเคย… เกิดขึ้นซ้ำซากอย่างไร้จุดสิ้นสุด โดยมีต้นตอมาจากผู้ส่งสารบางตัวที่รีบร้อน ‘กลับบ้าน’
โอลัวร์ยกมือขึ้นมาจับหน้าผาก
“แค่จินตนาการก็ขนลุกแล้ว…”
หลังจากถอนหายใจ หญิงสาวกลับมาตั้งสติวิเคราะห์
“คำนึงจากสถานการณ์ปัจจุบัน หากมีสิ่งมีชีวิตออกจากกอร์ตูหรือละแวกใกล้เคียง วัฏจักรจะเริ่มใหม่ ส่วนวัตถุไร้ชีวิตจะไม่ส่งผลใดเลย หลักฐานยืนยันก็คือโทรเลขและจดหมายที่ถูกส่งออกไป”
“ถ้าเป็นไปตามที่ว่ามา วิญญาณคงผ่านเข้าออกไม่ได้… หรือก็คือ เราไม่ควรอัญเชิญผู้ส่งสาร”
ฟังมาถึงตรงนี้ ลูเมี่ยนพลันกระจ่าง ถึงเหตุผลที่หนังสือเล็กปกฟ้าถึงยังคงมีสภาพ ‘ถูกตัด’ ไม่แปรเปลี่ยน
ใช่แล้ว… เศษกระดาษที่ถูกตัดออกไป เดินทางออกจากหมู่บ้านกอร์ตูและหลุดพ้นจากวัฏจักร จนไม่ได้รับผลกระทบจากการเริ่มต้นใหม่ เศษตัวอักษรจึงไม่ย้อนกลับมารวมกับหนังสือ ส่งผลให้หนังสือเล็กปกฟ้ากลับสู่สภาพเดิมไม่ได้!
เด็กหนุ่มแบ่งปันความคิดนี้กับพี่สาว แล้วจบด้วยคำถาม
“ปริศนาของหนังสือเล็กปกฟ้าถูกไขกระจ่างแล้ว แต่จดหมายฉบับนั้นถูกส่งออกไปได้ยังไง?”
“ไม่มีทางส่งจดหมายระหว่างวัฏจักรได้แน่ ถ้าคนส่งจดหมายออกจากกอร์ตู ทุกอย่างก็จะเริ่มใหม่… แต่ถ้าเป็นเหตุการณ์ก่อนเริ่มวัฏจักร ทำไมฉันถึงไม่มีความทรงจำเลย? แล้วพี่ล่ะ?”
“ฉันก็ไม่มี…” โอลัวร์คิดอยู่ไม่นาน แล้วจึงหัวเราะ “เจ้าทึ่มเอ๊ย! นายเกือบทำให้ฉันดูโง่ไปด้วยแล้ว… การส่งจดหมายระหว่างวัฏจักรไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย!”
“หือ?” ลูเมี่ยนมองหน้าพี่สาวผู้ปราดเปรื่อง
โอลัวร์ยิ้ม
“การส่งจดหมายน่ะ ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาบุรุษไปรษณีย์หรือคนส่งของเสมอไป”
“เมื่อเราพบความผิดปกติและไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น ตัวเลือกที่ดีที่สุดคือหากล่องไม้ ใส่จดหมายขอความช่วยเหลือของเราไว้ข้างใน ปิดผนึกให้แน่นหนา แล้วโยนกล่องไม้ลงแม่น้ำด้านนอกหมู่บ้าน ปล่อยให้มันลอยไปตามกระแสน้ำจนถึงหมู่บ้านอื่น หรือไปถึงกระทั่งดาลีแอช ให้คนที่นั่นเก็บขึ้นมาแล้วนำไปส่งทางการ”
“จากที่นายเล่า ในวัฏจักรครั้งก่อนๆ เคยมีเหตุการณ์ที่คนในหมู่บ้านลงไปในแม่น้ำ”
“จริงด้วย!” ลูเมี่ยนประสานมือเสียงดัง
แล้วก็นึกถึงอีกหนึ่งปัญหา
“แล้วฝูงปลาในแม่น้ำทำให้วัฏจักรเริ่มใหม่ได้ไหม?”
“คงไม่” โอลัวร์คิดและตอบ “สิ่งมีชีวิตสติปัญญาต่ำจะไวต่อ ‘ขีดจำกัดที่มองไม่เห็น’ เสมอ หรือก็คือ มีโอกาสสูงที่พวกมันจะสัมผัสถึงอิทธิพลล่องหน จนสัญชาตญาณสั่งให้หลีกเลี่ยงกลไกที่อาจกระตุ้นการเริ่มใหม่ของวัฏจักร”
“แล้วเจ้ากระดาษขาวของพี่ล่ะ? พอครบสิบสองชั่วโมง มันก็ต้องออกจากโลกความจริง…” ลูเมี่ยนกังวลว่านี่อาจก่อให้เกิดการเริ่มต้นใหม่
โอลัวร์มองไปรอบตัว กล่าวด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“บางที วัฏจักรนี้ไม่เพียงนับรวมหมู่บ้านกอร์ตูและละแวกใกล้เคียง แต่ยังรวมถึง ‘พื้นที่ที่สอดคล้องกันในโลกวิญญาณ’ และผู้คนทั้งหมดด้วย”
“นายอาจไม่ทราบ แต่โลกวิญญาณกับโลกความจริงมีปฏิสัมพันธ์กันมากกว่าที่คิด หากไม่นับรวม ‘พื้นที่ที่สอดคล้องกันในโลกวิญญาณ’ เข้าไปด้วย เกรงว่าวัฏจักรคงต้องเริ่มใหม่บ่อยครั้งมาก ซึ่งไม่ใช่สถานการณ์ที่เรากำลังพบเจอ”
“เจ้ากระดาษขาวเป็นสัตว์พันธสัญญาของฉัน มีความเชื่อมโยงกับหมู่บ้านกอร์ตูโดยตรง พื้นที่ในโลกวิญญาณที่มันเตร็ดเตร่ มีแนวโน้มสูงว่าจะถูกนับรวมอยู่ในวัฏจักรด้วย”
เรานี่โง่ศาสตร์เร้นลับจริงๆ … ลูเมี่ยนไม่ได้ถามต่อ
โอลัวร์เริ่มสาธิตแสดงขั้นตอนอาคมพิธีกรรมอีกครั้ง จนกระทั่งยกเลิกกำแพงวิญญาณ
ท่ามกลางสายลมกระโชกที่มองไม่เห็น โอลัวร์พูดกับลูเมี่ยน
“ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ฉันจะสอนวิธีเข้าฌานที่แท้จริง และวิธีเปิดเนตรวิญญาณให้”
“ตกลง” ลูเมี่ยนทำหน้าตั้งใจฟัง
โอลัวร์อธิบาย
“นายเรียนส่วนแรกของการเข้าฌานไปแล้ว ฉันจะเริ่มจากครึ่งหลังเลยนะ”
“เมื่อนายจินตนาการถึงพระอาทิตย์ ให้รวบรวมสมาธิเพื่อสร้างความสงบแก่จิตใจ ทำหัวสมองให้โปร่งโล่ง จินตนาการถึงสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงมาแทนที่พระอาทิตย์ดวงดังกล่าว ทำซ้ำไปเรื่อยๆ จนกว่าจะสงบทั้งกายและใจ จนกว่าจะรู้สึกเหมือนกำลังลอยขึ้น”
“สิ่งที่ไม่มีอยู่จริง?” ลูเมี่ยนไม่ค่อยเข้าใจ
โอลัวร์หยิบกระดาษและปากกาออกมา วางบางสิ่งอย่างรวดเร็ว
“ลองดูนี่ คิดว่าในความเป็นจริงมีอะไรที่คล้ายแบบนี้ไหม?”
บนกระดาษแผ่นดังกล่าวคือรูปวาดนามธรรม ใกล้เคียงกับลูกบอลที่มีตาและเครื่องหมายกากบาทบนใบหน้า
“แต่พี่เพิ่งวาดมันขึ้นมา… รูปนี้มีอยู่ในโลกความจริง” ลูเมี่ยนมองว่าคำอธิบายของพี่สาวฟังดูไม่เข้าที
“สิ่งที่อยู่ในภาพวาดหรือจินตนาการ ไม่ถูกนับรวมเป็นส่วนหนึ่งของโลกความจริง” โอลัวร์กลอกตามองบน
การเป็นครูให้กับน้องชาย บางครั้งก็ต้องใจเย็นเป็นพิเศษ
ลูเมี่ยน ‘อ๋อ’ ด้วยสีหน้ากระจ่าง
“งั้นฉันจะลองนึกถึงภาพที่พี่วาด”
เด็กหนุ่มดึงเก้าอี้มานั่ง พิงพนักพลางรวบรวมสมาธิ
พระอาทิตย์สีแดงสดใสก่อตัวอย่างรวดเร็วภายในจิตใจ ช่วยให้สงบนิ่งขึ้นมาหลายส่วน
ผ่านไปสักพัก เนื่องจากเด็กหนุ่มอยู่บนโลกความจริง จึงไม่ได้ยินเสียงลึกลับอันน่าพรั่นพรึงนั่น ย่อมสามารถเปลี่ยนพระอาทิตย์ที่ใช้เข้าฌาน ให้เป็นภาพวาดของพี่สาวได้อย่างราบรื่น
ลูกบอลที่มีตาและเครื่องหมายกากบาท ปรากฏขึ้นในใจลูเมี่ยนอย่างรวดเร็ว
อาศัยการจินตนาการซ้ำไปซ้ำมา กายและใจของเด็กหนุ่มเริ่มเข้าสู่ภาวะสงบนิ่ง ความคิดเริ่มล่องลอยทีละนิด
เขาเริ่ม ‘เห็น’ หมอกสีเทาอ่อนรอบตัว รวมถึงสิ่งที่ยากจะอธิบายคล้ายกับไม่มีอยู่จริง ผสมผสานเข้ากับกลุ่มสีสันฉูดฉาด และเหนือท้องฟ้าสูง หรืออาจเป็นส่วนลึกสุดของห้วงนภา ปรากฏริ้วแสงสว่างสดใส
“ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ ‘นักล่า’ จะเข้าฌานสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก” โอลัวร์คอยปลอบน้องชายอยู่ข้างๆ
ลูเมี่ยนเตรียมจะรายงานกับพี่สาวว่าตนทำได้แล้ว แต่ทันใดพลันตระหนัก ว่ามีบางสิ่งกำลังจับจ้องตนจากภายในหมอกสีเทา จากตำแหน่งสูงล้ำอันไร้ขอบเขต!
มันดูคล้ายภาพลวงตา แต่กลับทำให้เด็กหนุ่มหนาวเหน็บไปทั่วร่าง ความกลัวแผ่ซ่านอย่างไร้เหตุผล จนหลุดพ้นจากภาวะเข้าฌานทันที
.............................................................


## ราชันเร้นลับ 2 - วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ตอนที่ 50 สังเกตการณ์
เมื่อเห็นน้องชายลืมตา โอลัวร์ตั้งใจจะปลอบว่า “สำหรับโอสถที่ไม่ใช่สายเวทมนตร์ อาจต้องลองผิดลองถูกหลายครั้งจึงจะเข้าฌานสำเร็จ บางคนต้องฝึกหนักนานกว่าห้าหกวัน หรือแม้แต่ครึ่งเดือน” แต่หญิงสาวกลับพบว่าหน้าผากลูเมี่ยนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ในแววตาเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจซุกซ่อน
“เกิดอะไรขึ้น?” โอลัวร์ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
ลูเมี่ยนหายใจหอบสองสามลม ยิ่งนึกย้อนกลับไปก็ยิ่งหวาดหวั่น
“ฉันเข้าฌานสำเร็จแล้ว รู้สึกว่าจิตใจล่องลอยขึ้น รอบตัวเต็มไปด้วยหลากสีสัน ซ้อนทับกับหมอกสีเทาอ่อน สิ่งที่อธิบายไม่ได้กำลังลอยวนเวียน บนท้องฟ้าสูงมีริ้วแสงสว่างอันบริสุทธิ์เด่นชัดหลายสาย ไม่สิ… อาจไม่ใช่ท้องฟ้า อาจเป็นสถานที่อันห่างไกล ฉันเองก็ไม่แน่ใจ”
“ฟังจากที่นายอธิบาย ดูเหมือนจะทำสำเร็จแล้วจริงๆ” โอลัวร์เริ่มสาธยาย “สิ่งที่ ‘กายดารา’ ของนายเห็นหรือสัมผัสได้คือโลกวิญญาณ ที่นั่น แนวคิดหลายอย่างที่ไม่มีบนโลกความจริง จะปะปนอยู่กับแนวคิดที่มีบนโลกความจริง นายจะรู้สึกเหมือนลอยสูงบนท้องฟ้า รู้สึกเหมือนอยู่ไกลออกไป”
“แสงทั้งเจ็ดคือ ‘เจ็ดแสงพิสุทธิ์แห่งโลกวิญญาณ’ ถูกกล่าวถึงในตำราโบราณมากมาย ถือว่ามีศักดิ์ใกล้เคียงเทพ ล่วงรู้ทุกสรรพสิ่ง เป็นเหล่าตัวตนซ่อนเร้นที่เป็นมิตร หากสามารถเอ่ยพระนามเต็มได้ครบถ้วน ก็สามารถสวดวิงวอนขอความช่วยเหลือจากพวกท่านได้ น่าเสียดายที่ฉันเองก็ไม่ทราบ”
“ส่วนสิ่งที่อธิบายไม่ได้ซึ่งกำลังลอยวนเวียน คือสิ่งมีชีวิตของโลกวิญญาณ แต่ดูเหมือนนายจะ ‘เห็น’ ไม่มากนักและไม่ชัดเจนนัก คงเป็นขีดจำกัดของโอสถนักล่าที่พลังวิญญาณยังไม่สูงพอ หืม… แบบนี้คงเปิดเนตรวิญญาณยากกว่าที่คิด และผลลัพธ์อาจไม่ดีนัก แต่ก็ดีกว่าไม่มีล่ะนะ”
หญิงสาวคอยสังเกตอาการของน้องชายอย่างใกล้ชิดมาตลอด พร้อมหยุดการสอนและยื่นมือช่วยเหลือในทุกเมื่อ
เมื่อเห็นลูเมี่ยนเริ่มกลับเป็นปกติ เธอจึงสรุปเรื่องราวในคราวเดียว แล้วตั้งคำถาม
“แต่น่าแปลก ของพวกนี้ไม่น่าจะทำให้นายหวาดกลัวได้เลย… ไม่ใช่ว่าฉายาของน้องชายฉันคือ ‘ลูเมี่ยนผู้กล้าหาญ’ หรอกหรือ? แถมก่อนหน้านี้เพิ่งผ่านประสบการณ์โชกโชน วัฏจักรเวลาเอย คนกลายเป็นแกะเอย ผู้ชายคลอดลูกเอย ขบวนแห่คุณนายราตรีที่เต็มไปด้วยความลึกลับซับซ้อน รวมถึงเหตุการณ์ที่สร้างมลทินให้จิตใจ… แล้วทำไมถึงหวาดกลัวกับแค่สิ่งมีชีวิตโลกวิญญาณทั่วๆ ไป?”
เมื่อได้ยินพี่สาวเอ่ยถึงเหตุการณ์เก่าๆ เส้นเลือดบนหน้าผากลูเมี่ยนพลันโป่งพอง คงเพราะไม่อยากจดจำเหตุการณ์เหล่านั้นสักเท่าไร โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคุณนายปัวริส
เด็กหนุ่มถอนหายใจยาว
“ฉันรู้สึกว่าในส่วนลึกของโลกวิญญาณ หรืออาจเป็นตำแหน่งที่สูงกว่านั้น…มีบางสิ่งกำลังจ้องมองมาทางฉัน”
“แค่ถูกจ้องก็ทำให้ฉันกลัวจนหัวหด ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย จนต้องหลุดจากภาวะเข้าฌาน”
โอลัวร์เปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย พลางกล่าวหลังจากครุ่นคิด
“ฉันสันนิษฐานว่า… สัญลักษณ์ประหลาดสองอันบนหน้าอกนาย อาจเชื่อมโยงกับตัวตนลึกลับบางพระองค์ ซึ่งต้นตอที่ทำให้กอร์ตูตกอยู่ในวัฏจักรเวลา หรือไม่ก็เป็นเจ้าของ ‘ความพิเศษ’ ที่ช่วยให้นายรักษาสติในความฝัน และรักษาพลังวิเศษไว้ได้ทุกวัฏจักร”
“ทั้งที่เป็นนักล่า แต่นายกลับเข้าฌานสำเร็จได้ในครั้งแรก คงได้รับอิทธิพลบางส่วนมาจากสองสัญลักษณ์นั่นด้วย”
ลูเมี่ยนฟังพลางผงกหัวรับ เป็นนัยว่าเห็นด้วยกับคำพูดพี่สาว
ข้อเท็จจริงนี้ทำให้เด็กหนุ่มหดหู่เล็กน้อย
“ถ้าเป็นแบบนั้น… ฉันก็เข้าฌานไม่ได้น่ะสิ ทุกครั้งที่ทำสำเร็จก็จะถูกจ้องจนหลุดจากฌาน… และตามความคิดของฉัน การถูกมองอยู่ตลอดเวลาคงไม่ใช่เรื่องดี”
“แล้วนายคิดว่าตอนนี้ไม่ได้กำลังถูกมองอยู่หรือไง?” โอลัวร์หัวเราะในลำคอ “นายแค่สัมผัสไม่ได้เพราะไม่ได้เข้าฌาน… ถ้าในเมื่อยังไงก็หนีไม่พ้น ฉันแนะนำให้เผชิญหน้ากับความเสียหาย นั่นคือการหมั่นทดลองบ่อยๆ เพื่อเพิ่มภูมิต้านทาน เพื่อยืดเวลาในการเข้าฌานให้นานขึ้น… ในอนาคต นี่อาจเป็นข้อได้เปรียบเวลาที่นายเผชิญหน้ากับบางสถานการณ์… แน่นอน ก่อนจะกลายเป็นลำดับ 7 ‘นักวางเพลิง’ การเข้าฌานที่แท้จริงแทบไม่มีความจำเป็น จะรอให้พลังวิญญาณพัฒนาขึ้นก่อนค่อยกลับมาทดลองใหม่ก็ยังได้”
“ฟังดูน่าเศร้านิดๆ นะ” ลูเมี่ยนปรับทัศนคติตัวเอง พลางยิ้มอย่างขื่นขม “ถ้าต่อต้านไม่ได้ ก็คงต้องหาวิธีอยู่ร่วมกับมันให้มีความสุข”
โอลัวร์ ‘หึ’ ในลำคอ
“ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันขอมี ‘ความพิเศษ’ เหมือนกับนายดีกว่า ถึงจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายและความยากลำบากลึกลับ แต่อย่างน้อยในวัฏจักรรอบถัดไป ฉันยังรักษาความทรงจำตัวเองไว้ได้ ไม่ต้องพึ่งพาคำเตือนจากน้องชาย ซึ่งอาจเล่าตกหล่นรายละเอียดไปหลายเรื่อง”
จากนั้น เธอมองไปทางหน้าต่างที่ด้านนอกมืดสนิท
“ถึงเวลาเรียนวิธีเปิดเนตรวิญญาณแล้ว”
“ลองนั่งลงและเข้าฌานอีกครั้ง แต่ไม่ต้องเข้าสู่ภาวะที่ความคิดล่องลอย… แม้การทำแบบนั้นจะช่วยให้เปิดเนตรวิญญาณได้ง่ายขึ้น แต่นายคงไม่อยากถูกใครสักคนแอบดูใช่ไหมล่ะ”
“อือ” ลูเมี่ยนพิงพนักเก้าอี้ ผ่อนคลายร่างกาย เริ่มวาดพระอาทิตย์ในใจก่อน แล้วเปลี่ยนเป็นรูปวาดลูกบอลที่พี่สาววาดส่งๆ บนกระดาษ
เด็กหนุ่มมิได้วาดสัญลักษณ์ดังกล่าวซ้ำไปซ้ำมา พอจิตใจเริ่มสงบก็หยุดทันที
โอลัวร์คอยสังเกตอาการ ก่อนจะพูดอย่างอ่อนโยน
“ดีมาก ในสภาพนี้ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาวางไว้หน้าดวงตา แล้วก็ลืมตาได้”
ลูเมี่ยนรักษาภาวะใจกายสงบนิ่ง พลางบรรจงเลิกเปลือกตา จนพบว่าพี่สาวของตนได้ดับตะเกียงน้ำมันก๊าดไปแล้ว ทำให้ชั้นล่างของบ้านจมอยู่ในความมืด เหลือเพียงเค้าโครงของสิ่งต่างๆ ที่เกิดจากแสงจันทร์สีแดงอ่อนด้านนอกหน้าต่าง
หลังจากปรับตัวสักพัก เด็กหนุ่มมองเห็นมือตัวเองได้อย่างเลือนราง
“นิ้วชี้ทั้งสองข้างเลื่อนเข้าหากัน ให้อยู่ใกล้กันแต่ห้ามสัมผัส…” โอลัวร์เริ่มสอน “จากนั้น จดจ่อสมาธิอยู่กับหลังมือตัวเอง หรือจะเป็นอีกฝั่งของหลังมือก็ได้… เมื่อทำเสร็จ ลองขยับนิ้วช้าๆ โดยยังรักษาระยะห่างระหว่างนิ้วเอาไว้ ใกล้กันแต่ไม่สัมผัส และห้ามให้นิ้วหลุดจากระยะมองเห็นด้วย”
ลูเมี่ยนทำตามที่ถูกสอนอย่างเคร่งครัด โดยมองไปยังตำแหน่งว่างๆ บนหลังมือพร้อมกับเริ่มขยับนิ้ว
หลังจากขยับนิ้วอยู่หลายรอบ เด็กหนุ่มยังคงไม่พบการเปลี่ยนแปลงใด
ไม่นานก็หลุดจากภาวะเข้าฌาน
“เห็นอะไรไหม?” โอลัวร์ถาม
ลูเมี่ยนส่ายหัว
“สำหรับนักล่า มันอาจจะยากสักหน่อย ไม่ต้องกดดันตัวเองนะ ถ้าครั้งนี้ไม่ได้ก็อาจได้ครั้งหน้า ถ้าวันนี้ไม่ได้ก็อาจได้พรุ่งนี้” โอลัวร์ปลอบน้องชาย “ไม่ต้องห่วง คนธรรมดาที่มีพลังวิญญาณสูง แค่ฝึกฝนอย่างถูกต้องสักพักก็เปิดเนตรวิญญาณได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้วิเศษ แต่แน่นอน ผลลัพธ์จะออกมาแบบไหนก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”
ถ้าไม่ได้ในวัฏจักรนี้ ก็อาจได้ในวัฏจักรหน้า… แต่ถ้ายังไม่ได้ในวัฏจักรหน้า ก็อาจไม่มีวัฏจักรถัดไปแล้ว…ลูเมี่ยนรำพัน
เขาเป็นเด็กหนุ่มที่อดทนและมุ่งมั่น พักฟื้นพลังวิญญาณเพียงครู่เดียวก็กลับมาลองใหม่อีกครั้ง
หลังจากล้มเหลวหนแล้วหนเล่า ในท้ายที่สุด เขามองเห็นจุดสีแดงโผล่ออกจากช่องว่างระหว่างนิ้วชี้ทั้งสอง
สำเร็จแล้ว? ลูเมี่ยนที่ยินดีปรีดาในใจ รีบหันหน้าไปหาพี่สาว
เด็กหนุ่มมองเห็นแสงสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนตัวโอลัวร์ คล้ายกับว่าพวกมันคลุมผิวหนังเธอไว้
“ไหนพี่บอกว่าจะพบสีสันต่างๆ ได้บน ‘กายอากาศ’ ?” ลูเมี่ยนถามด้วยความสงสัย
โอลัวร์ย้อนถามอย่างยินดี
“สำเร็จแล้ว?”
ลูเมี่ยนพยักหน้ารับ แล้วเริ่มเล่าประสบการณ์
“นายทำสำเร็จแล้วจริงๆ …” โอลัวร์ถอนใจโล่งอก “นี่ถือว่าเร็วมาก คงเพราะมีความพิเศษนั่นอยู่ในตัว… ถ้าเป็นนักล่าคนอื่นล่ะก็ อย่างน้อยก็ต้องฝึกหนักๆ สักสิบวันถึงครึ่งเดือนจึงจะเปิดเนตรวิญญาณได้ แต่ถ้าไปถึงลำดับ 8 ก็จะง่ายขึ้น… สิ่งที่นายเห็นคือ ‘กายอากาศ’ ที่พร่ามัวอย่างยิ่ง สีแดงสื่อว่าฉันยังสุขภาพดี ส่วนเรื่องอื่นอย่าเพิ่งไปสนใจ เพราะกายวิญญาณของนายยังไม่เอื้ออำนวย”
หญิงสาวหยิบขวดหมึกใบเล็กออกมา แล้วคลายเกลียวฝาออก
“ลองดูว่านายจะเห็นเจ้ากระดาษขาวไหม”
ลูเมี่ยนเพ่งมองไปที่ขวด จนกระทั่งพบฟองอากาศอันพร่ามัวสีโปร่งใสอยู่บนปากขวด
ลักษณะคล้ายกับฟองที่เป่าจากน้ำสบู่ ขนาดเท่ากำปั้น ปัจจุบันเจือสีแดงอ่อนๆ เพราะแสงจันทร์ภายนอก
ลูเมี่ยนแทบจะมองไม่เห็นมัน รู้สึกราวกับถ้าตนกะพริบตา พอมองไปอีกทีก็คงไม่เห็นแล้ว
ฟองดังกล่าวลอยขึ้น บินไปทางฝ่ามือของโอลัวร์ หญิงสาวแบมือรับฟองไว้แล้วใช้นิ้วโป้งลูบไล้เบาๆ
ฟองอากาศโปร่งใสเริ่มยุบตัว สลับกับพองขึ้นอีกครั้ง เป็นเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา
ลูเมี่ยนรวบรวมสติ เสร็จแล้วจึงเล่าภาพที่เห็นให้พี่สาวฟัง
“พร่ามัวมากเลยสินะ…” โอลัวร์ส่ายหัว “เนตรวิญญาณของนักล่าไม่ค่อยดีจริงๆ นั่นแหละ มองเห็นกายอากาศได้เพียงเบื้องต้นเท่านั้น… ในบรรดาสิ่งมีชีวิตของโลกวิญญาณ นายคงมองเห็นได้แค่เจ้ากระดาษขาว นอกนั้นน่าจะยังไม่ไหว”
“ก็ดีกว่าไม่เห็นอะไรเลย” ลูเมี่ยนตอบด้วยคำพูดเก่าๆ ของพี่สาว
เขาไม่เคยมีประสบการณ์เนตรวิญญาณที่ดีกว่านี้ จึงรู้สึกพอใจกับสถานการณ์ปัจจุบัน
โอลัวร์ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงสอนวิธีปิดเนตรวิญญาณกับลูเมี่ยน ด้วยการเข้าฌานอีกครั้ง รวบรวมสมาธิ และฝึกตัวเองให้ระงับพลังวิญญาณ นอกจากนั้นยังสอนให้ฝึกสร้าง ‘ปุ่มลัด’ ง่ายๆ เพื่อเปิด-ปิดเนตรวิญญาณระหว่างการเข้าฌาน
ลูเมี่ยนฝึกฝนซ้ำไปซ้ำมา จนเปิด-ปิดเนตรวิญญาณได้อย่างชำนาญ แต่สำหรับ ‘ปุ่มลัด’ ที่โอลัวร์พูดถึงนั้น เขายังทำไม่สำเร็จ เพียงเข้าใจหลักการบางส่วน
“เอาล่ะ นายไปพักเถอะ ค่อยมาดูกันว่ารองอธิการโบสถ์มีปัญหาหรือไม่” โอลัวร์เห็นน้องชายใบหน้าซีดเซียวเพราะใช้พลังวิญญาณหนักเกินไป จึงบอกให้ไปพักสักหน่อย
ทั้งสองเดินขึ้นชั้นบน เข้าไปในห้องอ่านหนังสือแล้วเปิดโคมไฟ
ลูเมี่ยนผล็อยหลับอย่างรวดเร็วบนเก้าอี้เอนหลัง ส่วนโอลัวร์เริ่มอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ เพื่อฆ่าเวลาจนถึงกลางดึก
เพียงครู่เดียว เด็กหนุ่มเข้าสู่โลกแห่งความฝัน แต่ก็ไม่รีบร้อนสำรวจ เพียงบังคับตัวเองให้นอนต่อ
จนกระทั่งถูกโอลัวร์ปลุก
“ได้เวลาสังเกตการณ์รองอธิการโบสถ์แล้ว”
“อา…” ลูเมี่ยนลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองพี่สาว
โอลัวร์เปิดขวดหมึกใบเล็ก ใช้มือขวาลูบเจ้ากระดาษขาว นัยน์ตาหญิงสาวเปลี่ยนเป็นสีมืดลึกล้ำอย่างรวดเร็ว
อาศัยความช่วยเหลือของพันธสัญญา เธอเริ่มท่องคาถาเป็นภาษาเฮอร์มิส
“สัตว์พันธสัญญาของข้าเอ๋ย จงถือความพิเศษของดวงตาข้า”
ลูเมี่ยนด้านข้างฟังแล้วไม่เข้าใจ รวมถึงมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะยังไม่ได้เปิดเนตรวิญญาณ จึงทำเพียงรอคอยอย่างอดทน
ไม่กี่วินาทีถัดมา โอลัวร์ดึงมือกลับ นั่งลงแล้วพูดกับลูเมี่ยน
“เจ้ากระดาษขาวกำลังไปที่บ้านของรองอธิการโบสถ์”
จากการสังเกตในระยะใกล้ ลูเมี่ยนเห็นว่ากระจกตาของพี่สาวมิได้กำลังสะท้อนภาพห้องอ่านหนังสือหรือภาพของตน แต่เป็นภาพต้นไม้ที่กิ่งก้านกำลังโบกสะบัดในความมืด
ภาพของต้นไม้เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
นี่คือสิ่งที่เจ้ากระดาษขาวเห็น? ลูเมี่ยนเริ่มเข้าใจ
โอลัวร์หยิบกระจกที่ด้านหลังฉาบปรอทออกมา แล้วหยิบผงสีขาวโปรยลงบนกระจก
ผงเหล่านั้นส่องสว่างในพริบตา เปลี่ยนให้กระจกดูคล้ายมีชั้นคลื่นน้ำปกคลุม
บนคลื่นน้ำ ภาพของรองอธิการโบสถ์ มิเชล·การีกูปรากฏขึ้น
เจ้ากระดาษขาวมาถึงหน้าห้องของเป้าหมายแล้ว ตากำลังมองผ่านหน้าต่างเข้าไปในห้อง
ขณะนี้มิเชล·การีกูหลับสนิท ดวงตาปิดมิดชิด ลมหายใจเป็นปกติ
โอลัวร์กับลูเมี่ยนอดทนรออย่างใจเย็น คอยสั่งให้เจ้ากระดาษขาวสังเกตการณ์จากมุมต่างๆ
นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านไป ทันใดนั้น มิเชลที่กำลังหลับ ปากเผยอขึ้นเล็กน้อย
เงาพร่าเลือนสีโปร่งใส ค่อยๆ คลานออกมาจากปาก
เงานั้นดูคล้ายกับกิ้งก่า
.............................................................
ณ หมู่บ้านชนบทอันแสงห่างไกลนามว่า กอร์ตู

ลูเมี่ยน·ลี เด็กหนุ่มสุดกวนผู้มีนิสัยชอบแต่งเรื่องแกล้งอำคน

อาศัยอยู่กับพี่สาวผู้รอบรู้ต่างสายเลือด โอลัวร์·ลี

วันหนึ่ง ลูเมี่ยน·ลีถูกสุภาพสตรีปริศนาทักถึงฝันประหลาดที่เขากำลังประสบ

ซ้ำยังเสนอให้จั่วไพ่ทาโรต์โดยไม่บอกเหตุผล และเขาก็ได้ไพ่ ‘เจ็ดไม้’ มาครอบครอง

ทว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของความฝันอันผิดแผกพิสดารยิ่งกว่าเดิม

ในขณะเดียวกันลูเมี่ยน ลีก็ได้รู้ความจริงจากกลุ่มคนต่างถิ่นว่า

พวกเขาได้รับจดหมายขอความช่วยเหลือจากบุคคลนิรนามในหมู่บ้าน

เนื้อหาของจดหมายมีเพียงสองบรรทัด เป็นเขียนโดยการตัดคำจากหนังสือปฏิทินมาเรียงกัน

ที่พวกเขามาเยือน ณ หมู่บ้านแห่งนี้ก็เพื่อตามหาเจ้าของจดหมาย

แต่หลังจากสืบเสาะไปได้สักพัก ลูเมี่ยน·ลีกลับค้นพบว่า

หนังสือปฏิทินประจำบ้านของตนมีร่องรอยการเจาะคำออกไปบางส่วน

และเมื่อนำคำที่หายไปมาเรียงกันจะได้ใจความว่า



“เราต้องการความช่วยเหลือโดยด่วน

ผู้คนรอบข้างเริ่มทำตัวแปลกเข้าไปทุกที”





*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***

ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%

เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature

เรื่อง : ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability)

ผู้เขียน : อ้ายเฉียนสุ่ยเตออูเจ๋ย

ผู้แปล : BJK

ภาพปก : Nara.itz

---

[宿命之环] / [爱潜水的乌贼]

©2024 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.

Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.