You're such a cold girl, but to me she's too cute. นิยายไทย
Mik_Mik_2873
## บทที่1 เวลาที่พบผ่าน

'ดีครับ ผมมิก คนที่กําลังพูดอยู่นี้คือนักเรียนมัธยมปลายปี1ที่พึ่งเข้าเรียนมาได้3วันครับส่วนสถานะตอนนี้คือ'
*เสียงโวยวายของเหล่านักเรียนในห้อง*
'ใช่ครับโดดเดี่ยว'
ห้องเรียนนั้นก็เหมือนกับสนามรบเพราะมีการเเบ่งพวกกันอย่างชัดเจนมันทําไห้คนส่วนมากก็อยู่กับคนส่วนมากนั้นทําไห้ผู้ที่อยู่คนเดียวมักจะโดนคิดว่าเเปลก
"นี้ ไปดูหนังกันเถอะ"
"ฉันไม่ว่างคะ"
*เสียงซุบซิบในห้องเรียน*
'เเละขาดไปไม่ได้ครับดาวเด่นของห้องเรียน'
ริน เด็กสาวมัธยมปลายปี1 ซึ่งชื่อได้ว่าเป็นคนที่ อัจฉริยะ สง่างาม เรียนดี ลูกคุณหนู
ไม่ว่าชายใดก็ต้องหลงสเน่ห์ รูปร่างที่ผอมบางหน้าอกขนาดที่ไม่ใหญ่สมกับวัยจนเกินจินตนาการ
(ผมไม่ได้รู้มากขนาดนั้นหรอกน่ะ)
ส่วนเหตุการที่เกิดขึ้นก็ตามฉบับมังงะความรักเลยครับ
มีรุ่นพี่ผู้ชายมาชวนไปดูหนัง
(นี้มันตามฉบับมังงะเลยน่ะโว้ย)
ส่วนคําตอบก็คงรู้อยู่เเล้วน่ะครับ 🐦 ครับ
"โห้ยอย่ามาเล่นตัวไห้..."
ทันใดนั้นรุ่นพี่ผู้ชายก็กระเด็นมาทางข้างหน้าผมในทันทีเลยล่ะครับ
ซึ่งคนที่ประทานเท้ามานั่นคือ นินา สาววัยมัธยมปลายปี1เช่นกัน รูปร่าง สง่างาม
เข้มเเข็ง มีฉายา บอดี้การ์ด girl
(ก็เป็นบอดี้การ์ดจริงๆนี้น่ะ)
'ส่วนรุ่นพี่ก็...'
นั้นล่ะครับโดนลูกเตะที่สามารถเตะผู้ชายตัวใหญ่ขนาดนี้กระเด็นจากหน้าห้องมาหลังห้องมาได้คงไม่ตื่นหรอก
'เเต่ว่าลูกเตะเมื่อกี้ไม่เลวแฮะ'
หลังจากนั้นอาจาร์เวลาโฮมรูมก็เข้าจึงกลับสู่สภาวะปกติของห้อง เเต่ว่ามันมีอะไรมา
กวนใจผมมานานเเล้วล่ะครับคือ..
ทุกครั้งที่นินา มาจัดการคนที่มายุ่งกับ ริน
ผมรู้สึกว่าโดนเธอจ้องเเรงอยู่บ่อยๆ
'คิดไปเองน้้าา'
จนสุดท้ายก็ถึงเวลาเลิกเรียน
'เเละสิ่งที่ผมรอมากที่สุดคือเวลาของงง'
ณ.ห้างสรรพสินค้า
'การซื้อมังงะเรืองโปรดพร้อม สินค้า limited จำนวนจำกัด ยังไงล้าา'
นั้นล่ะครับผมเป็นพวกชอบอ่านมังงะ
ช่วงเวลาที่ห้างกําลังคนเยอะเเน่นอนว่าผู้คนจํานวนมากก็ต้องเยอะมากๆอย่าง
เเน่นอนผมจึงใช้ทางลับอยู่บ่อยๆ
มันจะเป็นทางข้างๆของห้างล่ะน่ะ
มันเป็นทางเปี่ยวผู้คนจึงไม่ค่อยมีคน
สัญจรเท่าไหร่นี่แหละอย่างเหมาะ
ในทางกลับบ้านผมก็คิดอะไรไปเรื่อย
"อย่ามายุ่งกับฉัน"
'เสียงผู้หญิง'
"เธอเนี่ยไม่ระวังเลยน่ะมาทางนี้คนเดียว"
สถานการณ์ปัจจุบันนี้คือหญิงสาวร่างเล็กกําลังถูกพี่ชายตัวใหญ่คุกคามโดยการพูดชักชวนด้วนกริยาไม่ดีเลย
'เห้ยๆ ตํารวจหายไปไหนกัน..'
'....นี้มันทางที่ไม่มีคนสัญจรนี้ว้า'
ในช่วงเวลาเเบบนี้มันชั่ง...เหมือนในมังงะ
ที่ตรูอ่านเลยนี้ว้า
ในเวลานั้นสมองของมิกได้คิดวิธีสุดบรรเจิดขึ้นมาได้
"นี้พี่ชาย"
"ห้าาาเเกต้องการอะไรว่ะ"
"ต้องการอะไรน่ะหรอ.."
"ถ้าไปเเบบเงียบๆฉันจะปล่อ .."
ในเวลาที่กําลังพูดร่างของพี่ชายตัวใหญ่ก็ได้ลงไปนอนคุยกับพื้นเเบบสวยงาม
"เท้าไปก่อนอีกเเล้วสิ เห้อออ"
'มันต้องค่อยๆโชว์สิว่ะเห้ยยย'
"คือว่า"
'อ่ะ ลืมไปเลยว่ามีคนอีกคนนี้ว่า'
"ขอบคุณที่ช่วยนะคะ"
'เอา จริงดิ'
ผู้หญิงที่อยู่ต่อหน้าเขาคือ ริน ผู้สงางาม
คนนั้น ทั้งที่อยู่โรงเรียน ยังเย็นชาอยู่เลย
เเต่ตอนนี้มัน..
รินนั้น ทั้งนํ้าตาใหล สีหน้าดูกลัวมากกว่าที่คิด เเถมยัง ไห้อารมณ์เหมือนเด็กสาวตัวน้อยสุดๆ
"คือว่าทําไมถึงอยู่คนเดียวหรอครับ"
"หนูหนีออกมาเพื่อมาซื้อของที่ตัวเองชอบน่ะ"
'เรียกตังเองว่าหนู~~~'
"พี่ชายช่วยอยู่กับหนูก่อนน่ะคะ"
'นี้มันเรื่องอะไรว่ะเนี้ยยยยย'


## บทที่ 2

"พี่ชาย ? "
นี้คือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเท่าทีเคยเกิดขึ้นกับตัวเขาเลยก็ว่าได้เพราะเหตุการตอนนี้คือ
ชายหนุ่ม ม. ปลาย กับ สาว ม.ปลายวัยเดียวกันอยู่ด้วยกันในยามวิกาล
เหตุการณ์ก่อนหน้านี้
"คือรินจังไม่อยากกลับบ้านหรอ"
"ไม่อยากคะ"
อยากจะถามอยู่หรอกว่าทําไมเเต่
"เพราะอะไรล่ะ"
'ปากไปก่อนที่จะคิดอีกเรา'
หลังจากถามรินกับมีสีหน้าที่ขมเเบบพูดไม่เข้าคายไม่ออกปรากฏออกมา
'สีหน้าเเบบนั้น'
"ไม่อยากพูดสิน่ะ"
ก็น่ะจะเล่าอะไรไห้กลับหนุ่ม ม.ปลาย ที่พึ่งเจอกันล่ะ ไม่เเปลกหรอก เเต่ว่าน่ะปล่อยไว้เเบบนี้ก็ไม่ได้ด้วยสิ
"..พี่ชาย"
"มีอะไรหรอ"
'เมื่อยเเขนเเปลกๆเเหะ'
"คือว่า"
'ทําไมเธอถึงหน้าเเดงกันล่ะ'
สายตาของผมจึงไปสังเกตที่เเขนของตัวเองจึงเข้าใจว่าทําอะไรลงไป มือของผมไปลูบที่หัวของรินเเบบเบาๆ เข้า
'ไอ้ความรู้สึกเมื่อยเมื้อกี้คือนี้เองสิน่ะ'
ผมจึงดึงมือออกมาอย่างเร็วสุดๆ
"ขอโทษทีน่ะคือมือมันไปเองน่ะ"
"มือไปเอง?"
'เหตุผลห่วยชะมัด'
ก็บรรยากาศมันพาไปนี้น้า
เอาเถอะรีบกลอมไห้เถอะกลับบ้านดีกว่า
"ถึงเธอจะคิดว่าบ้านที่จะกลับมันไม่อยากกับขนาด ทําไม่เธอไม่ไปบ้านเพื่อนล่ะ"
ั"เปลี่ยนเรืองหรอคะ"
'เจ็บจี้ดดด'
"งั้นหรอเเล้วเธอมีทางอื่นบ้างไหมล่ะถ้าไม่อยากกลับขนาดนั้น"
"ไม่มีคะ"
'เเล้วจะออกมาเพื่อ'
ในช่วงกลางดึกเเบบนี้ยิ่งคุยยิ่งถึงยามวิกาลมากขึ้นเรื่อยๆเอาไงดีน้าาาา~
สิ่งที่ไม่ควรได้ยินก็ได้ออกมาจากเด็กสาว
"หนูขอไปค้างบ้านพี่ชายได้ไหมคะ
'WTF'


## บทที่3 คืนอันเงียบสงบ

่เเย่เเน่เเย่ที่สุด'
สถานการณ์ที่แย่ที่สุดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเด็กสาวมปลายขอไปค้างบ้านเด็กหนุ่มมอปลายเนี่ยนะ
"ฉันคงได้ยินผิดไปสินะ"
'ต้องผิดแน่ๆ'
"ไม่ผิดหรอกค่ะ"
แ***เอ้ยไม่ผิดซะงั้นนี่มันเรื่องอะไรวะเนี่ย
"นี้เราพึ่งเจอกันเองน่ะ"
'นี่มันความใสซื่อหรือกลหลอกลวงกันละเนี่ยจะปล่อยเธอไว้ก็ไม่ได้ด้วยสิเอาไงดี'
ในระหว่างที่คิดนั้นผมก็ได้เห็นใบหน้าของเธอใบหน้าที่ไม่มีใครเข้าใจแม้กระทั่งผมเป็นใบหน้าที่เจ็บปวดทั้งในตาที่มืดปอดและสีหน้าที่ไม่มีอารมณ์เลยสักนิดเรากับว่าเธอเป็นตุ๊กตา
'อะไรกันใบหน้าเเบบนั้น'
ผมไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าถูกเธอจับมืออยู่
"คุณคือมิกที่อยู่ห้องเดียวกันหรอคะ"
'พึ่งรู้เรอะ'
"ครับขอโทษที่ไม่ได้บอกน่ะเเต่.."
'มือเห้ยมือ!'
"นี้มันดึกแล้วนะคะต้องรีบไปแล้วนะคะ"
"ที่ไหนงั้นหรอครับ"
'ยอมกลับบ้านเเล้วสิน่ะ'
"บ้านของคุณไง"
บรรยากาศในสวนสาธารณะที่เงียบสงบยามค่ำคืนมันเหน็บหนาวขึ้นมาในทันทีเลย
ในตอนกลางคืนแบบนี้จะมีตำรวจมาคอยเช็คลาดตระเวนในหมู่บ้านตลอดเพราะฉะนั้นควรรีบกลับบ้านเเล้วสิ
'แต่ว่าจะทำยังไงกับเธอดีล่ะ'
ทันใดนั้นผมก็นึกถึงใบหน้านั้นใบหน้าอันว่างเปล่าของเธอทำให้ผมสงสัยอย่างมากผมเลย..
"Ok"
'ตำรวจอย่าจับผมเลยนะครับ'
สวนสาธารณะห่างจากบ้านผมเพียงแค่ครึ่งกิโลเราเลยไม่ได้เดินกันนานขนาดนั้นใช้เวลาราวๆ 10-15 นาทีและระหว่างเดินนั้นผมได้เห็นเธอมีใบหน้าแดงนิดหน่อยซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
'มาถึงจนได้~~'
ถ้าจะให้พูดง่ายๆหอพักของผมก็มีแค่ 1 ห้องน้ำ 1 ห้องนอน 1 ห้องครัว 1 ห้องนั่งเล่นเป็นอาพาทเม้นเล็กๆสามารถอยู่ได้ 3-4 คนนั่นแหละนะ
"เชิญเลย"
หลังจากผมเก็บของนิดๆหน่อยเพื่อเตรียมที่นอนให้เธอผมก็ได้เชิญเธอเข้ามา
"อยากกินไรหน่อยมั้ย"
ตอนนี้เราอยู่ในห้องนั่งเล่นกันมันค่อนข้างกว้างอยู่เลยไม่อึดอัด
"อยู่คนเดียวหรอ"
'อ้า~เสียงหน้ารักๆตอนเเรกหายไปหมดเเล้ว'
"คนเดียวน่ะ~"
ผมพูดด้วยเสียงก้อยๆ
"ทำไมถึงให้ฉันเข้ามาล่ะ"
'นี่ถามจริงดิ'
ตอนนั้นผมได้คิดอยู่นานในระหว่างอยู่ทำห้องครัวชงชาไปเสิร์ฟผมก็ได้ตอบด้วยใบหน้างงๆ
"จะปล่อยให้เด็กสาวอยู่ท่ามกลางสวนสาธารณะตอนกลางคืนได้ยังไงกันเล่า"
'อ้ายวุ้ยยย'
สิ่งที่ผมเห็นในเวลานั้นคือใบหน้าเขินของเธอใบหน้าสีแดงอมชมพูกับการก้มหน้าลงมองหมอนที่กำลังถืออยู่
'น่ารัก'
แต่มันก็จะมีสิ่งที่ผมนึกอยู่ในใจมาโดยตลอดใบหน้าอันว่างเปล่าของเธอนั้นมันยังคงค้างอยู่ในใจผม
"นี้ครับชา"
ผมได้เสิร์ฟชาให้เธอถึงจะเป็นชาราคาถูกๆก็เถอะ
"อร่อย"
ทั้งที่เป็นชาราคาถูกแต่เธอกลับดีใจงั้นหรอนึกว่าจะเป็นลูกคุณหนูชอบชาราคาดีซะอีก
"นี้ทําไมถึงยังดูสบายๆอยู่ล่ะ"
'ห้ะ'
เรืองราวของหนุ่มที่เเตะต่อยได้นิดหน่อยกับคุณหนูคลั่งรัก