ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ
สุยปัวจู๋หลิว (随波逐流)
## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ส่วนที่ 3 ภาค 1 บทนำ จ้วงหยวนแห่งหนานฉู่
“เป็นภาพที่งดงามจริงๆ เกลียวหมอกเคล้าชลธารกว้าง นาวาเหว่ว้าแลเดียวดาย ฝีพู่กันไม่ธรรมดา” ข้าผงกศีรษะชมเชยอย่างเฉยเมย ถึงอย่างไร หากว่ากันด้วยศักดิ์ฐานะ ย่อมมิอาจเสียกริยามากไปนัก หากแสดงท่าทียินดีกับของขวัญที่ได้รับมากเกินไป เช่นนั้นแสดงว่าข้าต้องการทำงานให้ผู้อื่นใช่หรือไม่
ผู้ที่มีตำแหน่งเช่นข้า บางเรื่องเปลืองแรงเพียงขยับมือก็ช่วยเหลือได้ บางเรื่องเก็บมือเข้าแขนเสื้อยืนดูเฉยๆ เสียยังจะดีกว่า แม้ยามนี้ฝ่าบาทจะทรงพระปรีชา แต่อย่างไรก็ต้องคิดเผื่อไว้บ้าง พระองค์ชันษาเจ็ดสิบกว่าแล้ว ได้ยินว่าปีหน้าต้องการมอบตำแหน่งให้โอรสของรัชทายาท หากพระองค์เกิดเลอะเลือนตามวัย ระแวงขุนนางเก่าแก่เช่นข้าขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า ข้าต้องการทำทุกสิ่งให้ดี มีจุดจบอันงดงาม
เมื่อหลิวเจิน บุรุษวัยกลางคนซึ่งเป็นผู้ส่งมอบของขวัญให้ข้าเห็นข้ามีท่าทีเช่นนี้ ดวงตาพลันฉายแววกังวล เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “ท่านผู้เฒ่า บิดาของหลานอายุมากจึงเลอะเลือนไปบ้าง ไม่สมควรแต่งหนังสือมั่วซั่ว ขอท่านโปรดเห็นแก่มิตรภาพเมื่อปีนั้น เห็นแก่ที่เคยเป็นขุนนางทำงานเพื่อราชสำนักเช่นเดียวกัน กรุณากล่าวเพื่อบิดาข้าสักหลายประโยค ปล่อยให้คนแก่เช่นเขาไปเสพสุขในชีวิตบั้นปลายด้วยเถิด”
“เช่นนั้นหรือ พี่เหวินจวี่แต่งหนังสืออันใด รีบเอามาให้ข้าดูเสียหน่อย ข้าชอบฝีพู่กันของพี่เหวินจวี่มากเชียว” ข้ารู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว เมื่อปีนั้นข้ากับบิดาของเขา หลิวขุย หลิวเหวินจวี่สอบได้บัณฑิตจิ้นซื่อ[footnoteRef:1]ด้วยกัน ข้าได้ตำแหน่งจ้วงหยวน[footnoteRef:2] เขาได้เป็นปั้งเหยี่ยน[footnoteRef:3] [1:  จิ้นซื่อ หรือบัณฑิตที่สอบผ่านการสอบขั้นสูงสุด]  [2:  จ้วงหยวน คือผู้ที่สอบติดจิ้นซื่อได้อันดับหนึ่ง]  [3:  ปั้งเหยี่ยน คือผู้ที่สอบติดจิ้นซื่อได้อันดับสอง]
ทว่ากล่าวกันตามจริง ข้าเลื่อมใสงานประพันธ์ของเขายิ่งนัก ตัวอักษรหนักแน่น อิงหลักฐานทางประวัติศาสตร์อย่างละเอียดแม่นยำ หากมิใช่ว่าเขามีนิสัยดื้อรั้น กล่าวว่าจะไม่ยอมรับใช้สองนายอันใดนั่น ตำแหน่งผู้บันทึกพงศาวดารของราชวงศ์นี้จะต้องตกเป็นของเขาแน่นอน ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เขากำลังเขียน ‘พงศาวดารฉู่แห่งราชวงศ์หนาน’ ข้าเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ทว่าระยะนี้กลับมิได้ข่าวคราวอันใด
บนใบหน้าของหลิวเจินฉายแววกระอักกระอ่วน ล้วงห่อผ้าออกมาจากสาบเสื้อก่อนส่งมาให้ ข้าเปิดออกดู บนปกสีเขียวจางๆ มีตัวอักษร ‘พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน’ ปรากฏอยู่ จึงรีบเปิดอ่านอย่างกระตือรือร้น ลืมว่ายังมีคนนอกอยู่ในห้องไปเสียสิ้น กระทั่งข้ากวาดตาอ่านรวดเดียวจบสิบบรรทัดก็อดยิ้มเจื่อนไม่ได้ พี่เหวินจวี่ช่างไม่ไว้หน้าข้าเลยจริงๆ
ข้าวางหนังสือเล่มนั้นลงอย่างเกียจคร้าน กล่าวอย่างเฉื่อยชาว่า “หลานชาย กลับไปก่อนเถิด เรื่องนี้ข้าจะใคร่ครวญอย่างละเอียด เจ้าก็ทราบดี ข้ามิได้ถามไถ่เรื่องการเมืองมานานหลายปีแล้ว”
เมื่อส่งหลิวเจินกลับไปแล้ว ข้าก็กล่าวเสียงดังว่า “เสี่ยวซุ่นจื่อ เสี่ยวซุ่นจื่อ”
ชายชราในอาภรณ์สีเขียวผู้หนึ่งเดินเข้าประตูตามเสียงเรียกของข้า ดูแล้วอายุประมาณสี่สิบกว่าปี ใบหน้าหล่อเหลาสดใส ขาวเนียนไร้หนวดเครา
คนผู้นี้คือหลี่ซุ่น คนสนิทที่ติดตามข้ามาห้าสิบกว่าปีแล้ว เขาเคยเป็นขันทีในพระราชวังหนานฉู่ มีวรยุทธ์สูงส่ง ได้ยินว่าอยู่ในระดับปรมาจารย์แล้ว เหตุใดจึงกล่าวว่าได้ยินว่าเช่นนั้นหรือ ย่อมเป็นเพราะข้าไม่เข้าใจเรื่องวรยุทธ์อย่างไรเล่า ทว่าเมื่อเห็นเขามีลักษณะคล้ายบุรุษวัยกลางคนทั้งๆ ที่อายุเกินหกสิบไปแล้วก็สมควรเป็นจริงดังนั้น
ก่อนหน้านี้บางคนไม่เชื่อว่า ยอดฝีมือเช่นหลี่ซุ่นจะซื่อสัตย์ภักดีต่อบัณฑิตที่ไม่มีแม้แต่แรงจะเชือดไก่เช่นข้า จึงคิดซื้อตัวเขา ทว่าจุดจบอันน่าอนาถของอีกฝ่าย ข้ามิขอกล่าวถึงแล้วกัน เพื่อไม่ให้พวกท่านได้ยินแล้วกินข้าวไม่ลง
ข้ายิ้มขื่นพลางเอ่ยถาม “หลิวขุยเป็นขุนนางเก่าแก่ของหนานฉู่ แม้เขาจะกล่าววาจาเกินไปบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไร เหตุใดขุนนางในราชสำนักเหล่านั้นจึงให้ความสำคัญเพียงนี้”
หลี่ซุ่นยิ้ม “นายท่านลืมไปแล้วกระมัง ปีหน้าโอรสของรัชทายาทจะได้รับสืบทอดตำแหน่งแล้ว พระชายารัชทายาทคือบุตรีคนโตของท่าน เช่นนี้แล้วผู้ใดจะไม่อยากประจบประแจงท่านเล่า หลิวขุยดื้อรั้นปานนั้น จะใส่ชื่อท่านในบันทึกขุนนางสองสมัยเสียให้ได้ แม้ท่านไม่คิดเล็กคิดน้อย ทว่าหน้าตาของพระชายาและพระโอรสยังต้องรักษาอยู่”
“ใช่แล้ว!” ข้ากระจ่างแจ้งขึ้นมาโดยพลัน หลิวขุยกล่าวในพงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนานว่าข้า ‘อ่อนโยนดุจสตรี มากเล่ห์เพทุบาย จิตใจลึกล้ำยากคาดเดา’ แต่ไม่ว่าผู้ใดล้วนทราบว่า ข้าเป็นผู้ที่ไม่อ่อนไหวทางการเมืองผู้หนึ่ง หากมิใช่เพราะคำชี้แนะของเสี่ยวซุ่นจื่อและการเอาตัวรอดอย่างชาญฉลาดของข้า เกรงว่าข้าคงคว่ำลงมาจากยอดไปนานแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ข้าจึงกล่าวอย่างเรียบเฉย “เจ้าไปบอกโหรวหลันสักคำ หลิวขุยเป็นขุนนางเก่าแก่เพียงหนึ่งเดียวที่เหลือรอดจากราชวงศ์ก่อนของหนานฉู่ ไยต้องทำให้เขาลำบากใจด้วยเล่า เรื่องบางเรื่อง ต่อให้เขาไม่พูด ผู้อื่นก็พูดอยู่ดี ‘บันทึกธาราเคียงเมฆ’ ที่เขาเขียนให้ข้า แม้เจ็บแสบไปบ้าง ทว่าจะอย่างไรก็นับว่าสอดคล้องความจริง เขาเขียนขึ้นมาแล้ว ย่อมเลี่ยงไม่ให้ผู้อื่นเขียนมั่วซั่ว อีกอย่าง เรื่องของข้าไม่เกี่ยวพันไปถึงโอรสของรัชทายาทหรอก บอกนางว่าไม่จำเป็นต้องมากเรื่อง” เสี่ยวซุนจื่อถอยออกไปอย่างนอบน้อม
ส่วนข้าพลิกเปิดบันทึกธาราเคียงเมฆ[footnoteRef:4] อ่านอีกครั้งด้วยความกระตือรือร้น แม้จะยังไม่มีบทวิจารณ์หลังสิ้นลม ทว่าอ่านก่อนคงไม่เป็นไรกระมัง [4:  ธาราเคียงเมฆ มาจากภาษาจีนว่า ‘เจียงสุยอวิ๋น’ เป็นการเล่นคำของผู้เขียน มีความหมายแฝงว่า สุยอวิ๋นผู้ระหกระเหเร่ร่อน ]
ติงเหม่า[footnoteRef:5] รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบหก เจ้าครองแคว้นเจ็บป่วย ฟื้นจากโรคภัยยามฤดูสารทจึงจัดสอบเบื้องพระพักตร์ บัณฑิตเจียงหนานดีใจจนกระโดดโลดเต้น ผู้ให้ความสนใจมากมายดุจเกลียวคลื่น วันที่สิบห้าเดือนแปดประกาศรายนามบัณฑิต จ้วงหยวนคือเจียงเจ๋อแห่งเจียซิ่ง ยามนั้นนามสุยอวิ๋นยังไม่เป็นที่รู้จัก ทุกคนสอบถามจึงได้ความ [5:  ติงเหม่า ปีกระต่าย ปีที่ 4 ใน 60 ปีตามของแผนภูมิฟ้า]
เจียงเจ๋อ นามรองสุยอวิ๋น เกิดในปีอู้เซิน[footnoteRef:6] รัชศกถงหยวนปีที่สี่ บิดาคือเจียงมู่ นามรองหานชิว ยามเยาว์หานชิวยากไร้ ทว่าโดดเด่นสง่างาม แต่งสตรีในบ้านเกิดเป็นภรรยา หานชิวมิอยากคลุกคลีกับกลียุคจึงพาบุตรชายออกท่องเที่ยวทั้งๆ ที่ตนเจ็บป่วย เมื่อถึงเจียงเซี่ย หานชิวก็ป่วยหนัก สุยอวิ๋นเชิญหมอมารักษา พานพบหมอเทวดาซังเฉินอย่างประจวบเหมาะ ซังเฉินชอบที่สุยอวิ๋นมีหูตากว้างไกล อีกทั้งความจำดี จึงทุ่มเทสั่งสอนและถ่ายทอดความรู้ให้เขา ไม่นานหานชิวก็ค่อยๆ ฟื้นตัว [6:  อู้เซิน ปีลิง ปีที่ 45 ในรอบ 60 ปีตามแผนภูมิฟ้า]
ซังเฉินเดินทางไปเจียงเป่ย ส่วนสุยอวิ๋นรั้งอยู่ที่เจียงเซี่ยดูแลเรื่องต้มยาให้บิดา ปีเหรินซวี[footnoteRef:7] รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบเอ็ด หานชิวสิ้นใจด้วยโรคภัย ทิ้งตำรา ‘ชิงหย่วนจี้’ ทั้งสิบสองเล่มไว้เป็นมรดกตกทอด เนื้อหาเรียบง่ายแปลกใหม่ เป็นที่นิยมของคนยุคนี้ [7:  เหรินซวี ปีสุนัข ปีที่ 59 ใน 60 ปีตามแผนภูมิฟ้า]
หานชิวสิ้นใจ ส่วนสุยอวิ๋นยากไร้จนมิอาจฝังศพบิดา ยามนั้นเจิ้นหย่วนโหว[footnoteRef:8] รักษาการณ์อยู่ที่เจียงเซี่ย ขณะตามหาอาจารย์ให้บุตรชายก็พบสุยอวิ๋นเข้าพอดี ลู่โหวเห็นเขายังเยาว์จึงจงใจสร้างความลำบากโดยการสั่งให้เขียนอักษร สุยอวิ๋นจรดพู่กันบรรเลงอักษรพันคำ ไม่ทันไรก็เขียน ‘บทกวีธารายามฤดูสารท’ ออกมาได้ ในนั้นปรากฏความว่า ‘อีกไม่นาน จันทราจะปรากฏเหนือบูรพาสิงขร สัญจรระหว่างกลุ่มดาววัว น้ำค้างขาวปกคลุมชลธาร ประกายธารบรรจบอัมพร ต้นกกหยัดยืนตระหง่าน เหยียดสูงประหนึ่งกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต อิสระเสรีดุจขี่วายุทะยานก้าว แต่กลับมิทราบจะหยุดลงที่ใด กระพือปีกล่องลอยจากโลกียะเพียงลำพัง เพียงหวังทะยานขึ้นสู่แดนเซียน’ [8:  โหว เป็นบรรดาศักดิ์ที่ได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิเนื่องจากมีความดีความชอบ สืบทอดได้ตามสายตระกูล]
ลู่โหวตื่นตะลึงยิ่ง รีบหยัดกายขอบคุณ ทั้งสั่งให้ซื่อจื่อ[footnoteRef:9] ออกมาคารวะเขาเป็นอาจารย์ [9:  ซื่อจื่อ ตำแหน่งเรียกทายาทผู้ที่จะรับสืบทอดตำแหน่งโหวต่อจากบิดา]
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 1 บัณฑิตตกอับ (1)
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบหก สุยอวิ๋นประสงค์สอบเคอจวี่ ออกจากเจียงเซี่ยตามใจปรารถนา มุ่งหน้าสู่เจี้ยนเย่
…พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ
หนานฉู่ รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบหก แผ่นดินตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน ทว่าสถานการณ์กระจ่างชัดขึ้นมากแล้ว หนานฉู่ได้ครอบครองแผ่นดินส่วนใหญ่ทางตอนใต้ของแม่น้ำฉางเจียง แผ่นดินเหนือแม่น้ำกลายเป็นใต้หล้าของต้ายง เจียงเซี่ยกลายเป็นยุทธศาสตร์สำคัญสำหรับป้องกันการโจมตีของต้ายง และจวนเจิ้นหย่วนโหว[footnoteRef:1] กลายเป็นกองกำลังสำคัญในการปกปักษ์เจียงเซี่ย ด้วยเหตุนี้จึงมีการป้องกันแน่นหนาอยู่ตลอด  [1:  โหว เป็นบรรดาศักดิ์ที่ได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิเนื่องจากมีความดีความชอบ สืบทอดได้ตามสายตระกูล]
ตัวข้าในฐานะอาจารย์ แม้ตำแหน่งไม่ต่ำต้อย ทว่ายังต้องก้มหน้าฟังคำสั่งอย่างว่าง่าย เพียรซ่อนตัวอยู่ในห้องหนังสือ พยายามไม่ออกไปด้านนอก หลีกเลี่ยงมิให้ตนหาเรื่องใส่ตัว
ข้าพลิกตำราพลางคำนวณว่ายามใดจึงจะได้ทานข้าว ช่วยไม่ได้ เจิ้นหย่วนโหวลู่ซิ่นเป็นขุนนางฝ่ายการทหารที่สำคัญผู้หนึ่ง ตามกฏประเพณีของหนานฉู่ ครอบครัวเขาล้วนต้องรั้งอยู่ที่เจี้ยนเย่ มีเพียงลู่ช่านวัยสิบห้าผู้ครองตำแหน่งซือจื่อ[footnoteRef:2] ผู้เดียวที่ลู่ซิ่นมอบตำแหน่งองครักษ์ให้เขาหมายรั้งไว้ข้างกาย ซึ่งราชสำนักก็อนุญาต [2:  ซื่อจื่อ ตำแหน่งเรียกทายาทผู้ที่จะรับสืบทอดตำแหน่งโหวต่อจากบิดา]
แม้ลู่ช่านติดตามเล่าเรียนอักษรกับข้า ทว่าลูกหลานตระกูลแม่ทัพย่อมต้องศึกษาการทหารด้วยเช่นกัน วันนี้คือวันที่ลู่ซิ่น แม่ทัพใหญ่แห่งเจียงเซี่ยเรียกประชุมทหาร ในฐานะที่ลู่ช่านเป็นองครักษ์ย่อมถูกพาไปฟังด้วย ข้าทำได้เพียงรอเขาอยู่ในห้องหนังสือ เดิมทีนัดหมายไว้แล้วว่าจะทานอาหารด้วยกัน ไม่นึกว่าเลยยามเที่ยงไปแล้ว การประชุมทางการทหารในวันนี้ก็ยังไม่จบ มิหนำซ้ำผู้ที่เข้าร่วมการประชุมทั้งหมดล้วนมิได้ทานอาหาร หากข้าที่เป็นเพียงอาจารย์ตัวเล็กๆ ผู้หนึ่งวิ่งไปกินข้าวเสียเอง ยามเมื่อลู่ช่านกลับมาจะต้องริษยาจนตะโกนโวยวายเป็นแน่ จากนั้นก็จะหาโอกาสลอบวางแผนร้ายใส่ข้า เช่นนั้นให้ข้ารอทานพร้อมเขาเถิด
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ท้องอันแบนราบของข้าก็ส่งเสียงถอนใจออกมาอย่างปลงอนิจจัง
ท่านว่าเหตุใดสองพ่อลูกจึงได้แตกต่างกันเพียงนั้น ลู่ซิ่นเปิดเผยใจกว้าง ลู่ช่านกลับชอบคิดเล็กคิดน้อย คราวที่แล้วเขาถูกท่านโหวลู่ทำโทษ ข้าแอบยิ้มอย่างอดไม่อยู่ ไม่ทันไรก็ถูกเขาพบ วันต่อมาก็หลอกให้ข้าออกไปเดินผ่อนคลายข้างนอก กล่าวว่าข้าไว้ทุกข์มาสามปีแล้วอันใดนั่น สมควรออกไปเดินเล่นเสียหน่อย ผลกลับกลายเป็นว่าหลอกข้าไปยังหอเยียนเยว่ หากมิใช่ว่าข้ามีไหวพริบว่องไว คงถูกฉุดไปเป็นครั้งแรกแล้วกระมัง
ข้าคิดฟุ้งซ่านพลางพลิกตำราอย่างเบื่อหน่าย เฮ้อ แม้ห้องหนังสือของจวนเจิ้นหย่วนโหวจะไม่เลว ทว่าสามปีมานี้ คล้ายว่าข้าจะอ่านหมดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ถึงอย่างไรก็เป็นตระกูลแม่ทัพ ส่วนใหญ่จึงเป็นตำราที่พบหาได้ง่าย ข้าเดาว่าคงให้ร้านขายตำราส่งตำราทั้งหมดมาให้กระมัง มิเช่นนั้นเหตุใดจึงมีกระทั่งปฏิทินโหราศาสตร์ แต่กลับไม่มีของล้ำค่าแท้จริง
ขณะที่ข้ากำลังคำนวณเวลาจากเงาอาทิตย์อยู่ที่นั่น ลู่จงองครักษ์ของลู่ช่านก็เดินเข้ามา กล่าวกับข้าว่า การประชุมทหารเสร็จสิ้นแล้ว ลู่ซิ่นเชิญผู้ใต้บังคับบัญชาไปเฉลิมฉลอง ให้ลู่ช่านติดตามไปด้วย บอกว่าข้าไม่ต้องรอแล้ว
ข้าตอบกลับไปอย่างยินดี ลงมือรับประทานอย่างตะกละตะกลามโดยมิสนใจว่าอาหารเย็นชืดหมดแล้ว
ขณะกำลังกินอย่างเบิกบานใจ จู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายระลอกหนึ่งดังแว่วมาจากห้องโถงด้านหน้า แรกเริ่มข้ายังมิใคร่ใส่ใจ ทว่าภายหลังเสียงกลับดังยิ่งขึ้น ได้ยินเพียงเสียงตะโกนว่า “จับมือสังหาร จับมือสังหาร” ดังสะท้านจนหูแทบหนวก
ข้าใจสั่น แย่แล้ว มีมือสังหารมาที่นี่ แปดเก้าส่วนย่อมหมายลอบสังหารเจิ้นหย่วนโหวเป็นแน่ ยามนี้เขาคือภูผาที่พึ่งพิงของข้า มิอาจถูกฆ่าตายไปเช่นนี้ได้
ข้ารู้ว่าตนไม่มีความสามารถปกป้องคุ้มครองเจิ้นหย่วนโหว ซ่อนตัวไว้ย่อมเป็นการดี ทว่าในใจยังรู้สึกไม่สงบ จึงหยิบหน้าไม้อันประณีตลงมาจากชั้นหนังสือ
นี่คือหน้าไม้ที่กรมโยธาธิการแห่งหนานฉู่ตั้งใจสร้างขึ้นมา ยิงไกลถึงระยะร้อยก้าว ยิงต่อเนื่องได้ถึงห้าดอก เดิมที นี่คือของขวัญที่ลู่ซิ่นมอบให้ลู่ช่าน ทว่าลู่ช่านมิชอบที่หน้าไม้ไม่เปิดเผยตรงไปตรงมา จึงไม่อยากใช้ กลับยกผลประโยชน์ให้ข้าแทน ผู้ใดใช้ให้ข้าไม่เป็นวรยุทธ์เล่า ดังนั้นย่อมใช้ธนูไม่เป็นแน่นอน หน้าไม้นี่จึงเป็นของที่ข้ารักที่สุด
เมื่อขึ้นลูกดอกเรียบร้อยแล้วจึงแย้มหน้าต่างมองออกไปด้านนอก ห้องหนังสือที่ข้าอยู่มิได้ห่างจากห้องโถงด้านหน้าเพียงนั้น พบว่าด้านนอกมีคมดาบคมหอกมากมายดั่งไพรวัน ทหารอาภรณ์แดงกองใหญ่กำลังล้อมมือสังหารชายวัยฉกรรจ์สองคนที่อยู่ในชุดข้ารับใช้ ไม่ทันไรข้าก็เห็นเจิ้นหย่วนโหวลู่ซิ่นวิ่งมาพร้อมทหารหัวหน้ากอง มีผ้าขาวพันรอบแขนขวา โลหิตซึมออกมา แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของลู่ผิง ผู้เป็นองครักษ์คนสนิทที่มักอยู่ข้างกายเขา
ลู่ซิ่นใบหน้าขาวซีด มีลู่ช่านช่วยพยุงอยู่ด้านขวาด้วยสีหน้าเดือดดาลยิ่ง เมื่อเห็นเช่นนั้น ข้าจึงคาดเดาไปว่ามือสังหารสองคนนั้นต้องแฝงตัวเข้ามาในจวนโหวเป็นแน่ ดูจากเหตุการณ์แล้ว คงปลอมตัวเป็นบ่าวยกอาหารยามลู่ซิ่นเลี้ยงฉลองกับผู้ใต้บังคับบัญชา จากนั้นจึงลงมือสังหารโดยมิให้ตั้งตัว ในแปดส่วน ข้าเดาว่าลู่ผิงคงพยายามทำหน้าที่อย่างจงรักแล้ว
ข้ามองดูอย่างออกรส พบว่าจู่ๆ มือสังหารทั้งสองก็มองหน้าส่งสัญญาณให้กัน ก่อนควักลูกกลมๆ สีดำออกมาจากสาบเสื้อสองลูกแล้วเขวี้ยงลงพื้น พลันมีควันสีขาวพวยพุ่ง พริบตาเดียวก็ปกคลุมพื้นที่ว่างในรัศมีสิบกว่าจั้ง[footnoteRef:3] ขณะนั้นเอง ข้าพบว่านายทหารชั้นสูงในอาภรณ์ผู้ช่วยแม่ทัพนายหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากลู่โหวมีประกายโหดเหี้ยมวาบผ่านดวงตา มีดสั้นเล่มหนึ่งไหลจากชายแขนเสื้อสู่มือของเขา ข้ารู้ดีแก่ใจว่าสถานการณ์ย่ำแย่จึงรีบตะโกนบอก “ท่านโหว ระวังขอรับ” [3:  จั้ง ค่าวัดความยาวของจีน โดย 1 จั้งเท่ากับประมาณ 2.5 เมตร]
ข้าตะโกนพลางยิงลูกดอกออกไปลูกหนึ่ง เสียงกรีดร้องอันน่าอนาถดังขึ้น กระทั่งกลุ่มควันสลายตัว ทุกคนที่ยังตกใจรีบมองไป มือสังหารทั้งสองยังคงถูกล้อมอยู่ตรงกลาง ด้านหลังลู่โหว นายทหารชั้นสูงผู้หนึ่งล้มอยู่บนพื้น มีลูกดอกปักอยู่บริเวณหัวใจ ในมือของเขายังคงกำมีดเล่มหนึ่งไว้แน่น คมมีดสะท้อนแสงสีฟ้า ทั้งยังอยู่ห่างจากลู่โหวไม่ถึงครึ่งก้าว สถานการณ์เช่นนี้ กระทั่งคนตาบอดก็ยังรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เห็นได้ว่ามือสังหารทั้งสองยากจะฝ่าออกไปได้ สุดท้ายจึงสู้จนตัวตาย หลังลู่โหวสั่งการหัวหน้ากองเสร็จก็เรียกข้าไปยังโถงพยัคฆ์ขาว ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาใช้จัดการเรื่องทางการทหาร
เขามองข้าด้วยสีหน้าซับซ้อนก่อนจะเอ่ยปาก “สุยอวิ๋น ขอบใจมากที่ช่วยชีวิตข้าไว้”
ข้ากล่าวตอบอย่างถ่อมเนื้อถ่อมตัว “ล้วนเป็นเพราะท่านโหวมากบารมี มากคุณธรรม จึงรอดพ้นแผนร้ายของผู้ทรยศไปได้ ผู้น้อยเพียงโชคดีเท่านั้นขอรับ”
ลู่โหวเอ่ยถามอย่างสงสัย “สุยอวิ๋น รู้ได้อย่างไรว่าคนผู้นั้นจะสังหารข้า” นี่เป็นปัญหาที่เขาขบคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก
รู้ได้อย่างไรหรือ แน่นอนว่าเพราะข้ามองเห็น แต่ข้ามิอาจกล่าวเช่นนี้ได้ นี่คือสิ่งวิเศษคุ้มกายข้า สัมผัสทั้งหกของข้าแตกต่างจากคนปกติมาตั้งแต่กำเนิด กล่าวคือ หูข้าสามารถได้ยินเสียงใบไม้ร่วง บุบผาปลิว ภายในระยะร้อยก้าว สายตาข้ามองเห็นในระยะหลายลี้[footnoteRef:4] การรับรสของข้า ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด ขอเพียงปนเปื้อนเข้ามา ข้าจะแยกแยะได้ชัดเจน การได้กลิ่นของข้า ขอเพียงมีกลิ่นเล็กน้อย ข้าก็สามารถติดตามคนผู้นั้นได้ในระยะแปดลี้ สิบลี้ [4:  ลี้ ค่าวัดระยะทางของจีน โดย 1 ลี้เท่ากับประมาณ 500 เมตร]
บางครั้งข้ายังสงสัยว่าตนเป็นมนุษย์หรือไม่ แต่ข้าทราบดี หากปล่อยให้ผู้อื่นรู้เรื่องพวกนั้น คงยากจะเลี่ยงความอิจฉาริษยาของผู้คน
ท่านเองก็คงไม่อยากให้มีคนแอบฟังเรื่องส่วนตัวของท่านหรอกกระมัง เพื่อเก็บไว้เป็นอาวุธป้องกันกาย ข้าจึงไม่เคยบอกเรื่องนี้แก่ผู้ใด นอกจากบิดามารดาที่ตายไปแล้วของข้าก็ไม่มีผู้ใดรู้อีก ดังนั้นข้าจึงกล่าวเท็จไปว่า “กล่าวไปแล้วก็บังเอิญยิ่ง เดิมทีผู้น้อยหยิบหน้าไม้ไว้ป้องกันตัว เมื่อเห็นมือสังหารสองคนนั้นใช้ควันออกมา ข้าก็อดแปลกใจมิได้ คิดไปคิดมา ไม่ว่ามือสังหารสองคนนั้นจะมีความสามารถเช่นไร ในสถานการณ์นี้ย่อมยากจะหนีพ้น การที่พวกเขาใช้ควันคงเพราะคิดสร้างโอกาสให้ผู้อื่นเป็นแน่ ดังนั้นผู้น้อยจึงคิดว่า ต้องมีมือสังหารคนอื่นซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ ท่านโหวแน่นอน ข้าร้อนใจไปชั่วขณะจึงตะโกนออกไป จำได้ว่าตอนแรกด้านหลังใต้เท้าไม่มีผู้อื่น หากมือสังหารต้องการลอบสังหารท่านย่อมต้องลงมือบริเวณนั้น ข้าจึงยิงลูกดอกไปมั่วๆ โชคดีที่ท่านโหวมากบารมีจึงฆ่ามือสังหารได้สำเร็จ”
ลู่ซิ่นผงกศีรษะอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แล้วให้ข้าออกไป
หลังจากนั้น ข้าได้ยินว่าผู้คิดสังหารลู่ซิ่นเป็นมือสังหารชาวต้ายง พวกเขาซื้อชุดผู้ช่วยทหารระดับสูง คิดสังหารเจิ้นหย่วนโหว จากนั้นจึงฉวยโอกาสเข้าโจมตียามที่เจียงเซี่ยเป็นมังกรไร้หัว ผู้ใดจะทราบว่าแผนการอันรัดกุมของมือสังหารกลับล้มเหลว ดังนั้นทัพใหญ่ของพวกเขาจึงต้องถอยกลับไป
หลังเรื่องนี้ ลู่ซิ่นเห็นว่าข้าฉลาดเฉลียวมากไหวพริบ จึงคิดให้ข้าเข้าไปเป็นกุนซือ(ที่ปรึกษา)ของเขา ทว่าเมื่อข้าไตร่ตรองดูแล้ว ที่นี่ห่างกับต้ายงเพียงแม่น้ำกั้น มักเกิดสงครามอยู่บ่อยๆ หากยามใดโชคไม่ดี กองทัพเกิดแพ้ขึ้นมา ข้าจะทำอย่างไรเล่า ยิ่งไปกว่านั้น หากต้ายงรู้ว่าเป็นข้าที่ช่วยชีวิตลู่ซิ่นไว้ คิดส่งคนมาสังหารข้า ข้าจะทำอย่างไรเล่า ดังนั้นจึงปฏิเสธ
แน่นอนว่าข้ามิอาจใช้เหตุผลนี้ได้ จึงกล่าวไปว่า ก่อนบิดาข้าเสียชีวิต ท่านค่อนข้างเศร้าใจที่ไม่มีผลงานเกียรติยศใด ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจเข้าร่วมการสอบเคอจวี่[footnoteRef:5] นี่เป็นเหตุผลที่สง่าผ่าเผย ผู้ใดก็มิอาจขวางไม่ให้ข้าเข้าร่วมการสอบ [5:  การสอบเคอจวี่ คือระบบการสอบเพื่อคัดเลือกข้าราชการในสมัยโบราณของจีน]
ดังนั้น ลู่ซิ่นไม่เพียงจะส่งคนไปยังเจียซิ่ง ภูมิลำเนาเดิมของข้า เพื่อทำให้ข้ามีคุณสมบัติในการสอบ ก่อนเริ่มการสอบเบื้องพระพักตร์สองเดือนยังมอบเงินเป็นค่าเดินทางไปสอบที่เจี้ยนเย่มาด้วย นอกจากนี้เพื่อความปลอดภัยของข้า เขาจึงให้ข้าร่วมเดินทางไปกับทหารผู้รับผิดชอบด้านอาวุธยุทโธปกรณ์ของพวกเขา ข้าจึงได้แต่ร่วมทางไปกับคนเหล่านั้นอย่างจนใจ ยังดี ระหว่างทางข้าคิดวิธีแยกตัวขึ้นมาได้วิธีหนึ่ง จึงบอกไปว่า ข้าอยากชื่นชมทิวทัศน์ และยังพอมีเวลา สุดท้ายจึงแยกตัวมาพักผ่อนสองวันแล้วค่อยเดินทางต่อ
ด้วยเหตุนี้ ในที่สุดข้าก็ได้อิสรภาพกลับคืน ข้ามิใช่คนโง่งม รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่เก้า หนานฉู่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้ายง ยอมสละตำแหน่งจักรพรรดิ เปลี่ยนไปเรียกขานตนเองว่าเจ้าแคว้น ตอนนี้กลับประกาศออกไปว่าเจ้าแคว้นคิดเรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิ เช่นนี้ย่อมเป็นการล่วงเกินและสร้างความเดือดดาลแก่ต้ายงอย่างใหญ่หลวง จะต้องเกิดภัยสงครามต่อเนื่องเป็นแน่
แม้ข้าไม่คิดอยากทำสงคราม แต่ข้าเข้าใจกลยุทธ์ทางการทหารไม่น้อย ต้ายงแข็งแกร่งทั้งม้าและทหาร ส่วนหนานฉู่กลับมีจักรพรรดิหลงใหลมัวเมาในความฝัน แม่ทัพนายกองทั้งโลภและขี้ขลาดกลัวตาย แม้แต่ลูกน้องของแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างลู่โหว ข้ายังได้ยินมาว่ามีพวกผีขี้ขลาดอยู่ไม่น้อย ทำเอาลู่โหวอยากสับพวกเขาสักหลายๆ ครั้ง แต่ด้วยอำนาจทางตระกูลของคนเหล่านั้นจึงทำได้เพียงเลี้ยงดูต่อไป
จะให้ไปสอบเคอจวี่ตอนนี้หรือ ข้ายังไม่อยากเป็นขุนนางของแคว้นที่ล่มสลายหรอกนะ


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 10 ชิงตำแหน่งรัชทายาท (2)
ข้าแทบเป็นลมเสียเดี๋ยวนั้น ข้าดูเหมือนคนปัญญาอ่อนมากนักหรือไร จ้วงหยวนตัวเล็กๆ เช่นข้า เกรงว่าในสายตาของพระมเหสีคงเป็นเพียงขุนนางที่ไม่สลักสำคัญอันใด อาศัยอะไรจึงคิดว่าข้าจะส่งผลต่อพระมเหสี ข้าจ้องเขม็งไปยังท่านอัครมหาเสนาบดี หวังว่าเขาจะหยุดความคิดที่ไม่อาจเป็นจริงเช่นนี้ไปเสีย แต่ความฝันของข้ากลับต้องพังทลาย ไอ้แก่ซังเหวยจวินนั่นถึงกับมีสีหน้าครุ่นคิด ส่วนท่านหัวหน้าสำนักฮั่นหลินถึงกับผงกศีรษะระรัว เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจึงถูกเหลียงหวั่นพาขึ้นรถม้าโดยไม่มีกระทั่งโอกาสให้ปฏิเสธ มุ่งหน้าไปยังราชนิเวศน์
ขณะเดินทาง ข้าถามอย่างจริงจัง “คุณหนูเหลียง ผู้น้อยเคยล่วงเกินท่านหรือ”
เหลียงหวั่นโคลงศีรษะพร้อมยิ้ม “ไม่เคย”
ข้าถามต่อไป “เช่นนั้นผู้น้อยเคยล่วงเกินต้ายงหรือ”
ดวงตาของเหลียงหวั่นส่องประกายเย้ยหยัน “ไม่เคย”
พลันนั้น ข้าจึงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเคืองแค้น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อีกทั้งข้าก็ไม่มีความแค้นสังหารบิดาท่าน ทั้งมิได้เป็นบุรุษไร้น้ำใจทรยศหักหลังท่าน เหตุใดจึงต้องทำร้ายกันให้ได้”
เหลียงหวั่นประหลาดใจ เผยรอยยิ้มงดงามราวบุปผา “ท่านจ้วงหยวนโกรธเสียแล้ว”
ข้ากลับคืนสู่ท่าทีสงบนิ่ง เอ่ยอย่างเย็นชืด “ข้าทำงานไม่สำเร็จเป็นเรื่องเล็ก กลัวก็แต่จะเกี่ยวพันไปถึงคุณหนูเหลียง” หึ ต่อให้ตาย ข้าก็จะลากนางไปตายด้วย ข้าคิดในใจอย่างโหดเหี้ยม
ดวงตางดงามของเหลียงหวั่นกลอกไปมารอบหนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงหยาดเยิ้ม “ท่านจ้วงหยวนเข้าใจผิดแล้ว วิธีนี้ของข้ามีโอกาสสำเร็จถึงเก้าส่วน”
ข้าไม่พูดกับนางอีก คิดว่าการทะเลาะกันเพียงเพราะเรื่องที่ถูกตัดสินไปแล้วไม่มีความหมายแม้แต่น้อย ความโกรธเกรี้ยวที่แสดงเมื่อครู่ก็เพียงแสดงไปตามท่าทีของคนปกติเท่านั้น อย่างไรเสีย ต่อให้ทำภารกิจไม่สำเร็จก็มิอาจกล่าวได้ว่าข้าไม่ยอมทำหน้าที่เต็มกำลัง อย่างมากก็เลื่อนขั้นช้าหน่อยเท่านั้น
เหลียงหวั่นเห็นข้าไม่พูดจา กลับเพิ่มท่าทีเคารพขึ้นหลายส่วน นี่ทำให้ข้าหวาดระแวงยิ่งขึ้น แม้หลายปีมานี้ ข้าจะมิเคยพบนาง ทว่าเรื่องของนางกลับได้ยินมาบ้าง เมื่อดูจากพฤติกรรมของนาง เป็นไปได้มากว่านางจะเป็นสายลับของต้ายงจริงๆ มิเช่นนั้น เหตุใดผ่านมาสามปีแล้วจึงหาบุรุษต้องใจไม่ได้เสียทีเล่า ข้าเห็นนางสร้างเส้นสายกับผู้มีอำนาจไปทั่ว เป็นดั่งปลาได้น้ำในหมู่ขุนนางและประชาชนชาวหนานฉู่ ไม่เชื่อเด็ดขาดว่านางเป็นเพียงสตรีสามัญ
หากพูดให้ระคายหูเสียหน่อย แม้ตอนข้าอยู่เจียซิ่งจะเคยไปหอเยียนเยว่ครั้งหนึ่งเพราะตกหลุมพรางผู้อื่น ทว่าอวิ๋นเยี่ยนเจ้าของหอเยียนเยว่ก็เป็นสตรีงามดุจนางเซียน ทั้งยังเป็นหญิงงามที่เชี่ยวชาญทั้งดนตรี หมาก อักษร ภาพวาด ผู้ที่ยอมสยบอยู่ใต้กระโปรงนางมีมากมายดุจปุยเมฆ ทว่าดูจากพฤติกรรมของเหลียงหวั่น เห็นว่าเป็นเพียงสตรีที่มีทักษะการแสดงสูงผู้หนึ่งเท่านั้น ส่วนที่แตกต่างกันชัดเจนก็คือ ผู้ที่นางไปมาหาสู่ล้วนเป็นบุคคลผู้มีความสามารถและขุนนางระดับสูง มีเบื้องหลังแข็งแกร่ง และไม่ได้ขายเรือนร่าง
เหลียงหวั่นไม่รู้ว่าข้ากำลังบริภาษนาง ยังคงโอภาปราศรัยกับข้าไปเรื่อย ผ่านไปราวสองชั่วยามกว่า ในที่สุดรถม้าก็มาถึงราชนิเวศน์บริเวณทะเลสาบโม่โฉว หลังผ่านการตรวจสอบจากราชองครักษ์แล้ว ข้าก็เข้าไปที่ราชนิเวศน์อย่างสะดวกราบรื่น เมื่อเดินข้ามฝั่งมา เหลียงหวั่นก็ไม่ได้ให้คนไปรายงาน ลากข้าเดินเข้าไปด้านในเลย นางข้าหลวงสองคนข้างๆ คล้ายรู้ดีว่าเหลียงหวั่นล่วงเกินมิได้ ดังนั้น นอกจากเดินกระหืดกระหอบเข้าไปรายงานแล้วก็ทำได้เพียงปล่อยพวกเราเข้าไปเช่นนี้
เมื่อเดินเข้าไปในห้อง ข้าก็เห็นองค์หญิงฉางเล่อสวมชุดชาววังสีอ่อน กำลังนอนเอนกายพลิกอ่านตำราเล่มหนึ่งอยู่บนตั่งไหม นางเงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “พี่หวั่นเอ๋อร์มาแล้ว”
ทว่าเมื่อเห็นข้าก็หน้าแดงด้วยความอับอายไปโดยพลัน “เจ้าเป็นผู้ใด ถึงได้ใจกล้าเพียงนี้ ถึงกับกล้าบุกรุกที่ประทับของข้าเชียวหรือ”
เหลียงหวั่นปล่อยข้า เดินขึ้นไปกล่าวว่า “องค์หญิงทรงทอดพระเนตรเถิด หม่อมฉันพาคนที่องค์หญิงอยากพบที่สุดมาแล้ว เหตุใดทรงกริ้วไปได้เล่า”
องค์หญิงฉางเล่อชะงักไป ในใจพลันคิดถึงคนผู้หนึ่ง เอ่ยอย่างตะลึงงัน “หรือจะเป็นเจียงเจ๋อ เจียงสุยอวิ๋น”
เหลียงหวั่นหันกลับมาพูดกับข้า “เจียงเจ๋อ ยังไม่มาคารวะองค์หญิงอีก”
ข้าตะลึงไปตั้งแต่เดินเข้าประตูมาแล้ว ยามพบองค์หญิงฉางเล่อเมื่อปีนั้นเป็นวันอภิเษกของนาง นางสวมอาภรณ์ขององค์หญิงแห่งต้ายง ทั้งยังเป็นชุดแต่งงานสีแดง ดังนั้นแม้จะอายุเพียงสิบหกแต่ยังดูสง่างามสูงศักดิ์ วันนี้นางสวมอาภรณ์สีอ่อน มิได้แต่งองค์ทรงเครื่อง ทั้งมิได้ทาแป้งแต้มชาด แต่กลับดูสูงสง่าและงดงามอ่อนหวาน แตกต่างจากตอนแต่งงานโดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้น สองปีมานี้นางผ่านความทุกข์ยากมากมาย ทำให้มีเสน่ห์ดังเช่นสตรีที่เติบโตแล้วเพิ่มเข้ามา ใจข้าเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ ก็เกิดความคิดชั่วร้าย หากได้ตระกองกอดนางสักครั้งจะดีเพียงใดกัน
ขณะข้ากำลังคิดฟุ้งซ่าน คำพูดของเหลียงหวั่นพลันทำให้ข้าได้สติ รีบเดินเข้าไปถวายความเคารพ “กระหม่อมเปียนซิวแห่งสำนักฮั่นหลิน เจียงเจ๋อ ถวายบังคมพระมเหสี ขอจงทรงพระเจริญพันปี พันพันปี”
องค์หญิงฉางเล่อเผยสีหน้ายินดีระคนกังวล พักใหญ่จึงค่อยกล่าวขึ้น “ใต้เท้าเจียงลุกขึ้นเถิด ปกติข้าชอบบทกวีของใต้เท้าเจียงเป็นที่สุด วันนี้ได้พบจึงอยากขอคำชี้แนะเสียหน่อย มิทราบว่าได้หรือไม่”
ข้ากล่าวอย่างสงบนิ่ง “ย่อมมิกล้าปฏิเสธ”
องค์หญิงฉางเล่อคล้ายเห็นความเย็นชาของข้าจึงมองข้าปราดหนึ่ง “นี่คือบทกวีที่ข้าคัดลอกยามปกติ ใต้เท้าเจียงทราบหรือไม่ว่าข้าชอบบทใดที่สุด” นางกล่าวพลางส่งสมุดในมือไปให้เหลียงหวั่น เหลียงหวั่นคารวะเล็กน้อยแล้วนำสมุดมามอบให้ข้า
ข้ารับมาดูพบว่าเป็นบทกวีที่คัดลอกด้วยมือเล่มหนึ่ง ตัวอักษรแต่ละแถวงดงามวิจิตร ข้าพลิกเปิดดู หน้าแรกเป็นบท ‘พิณวิจิตร’
“ไยพิณวิจิตรจึงมีห้าสิบสาย หนึ่งสายแทนความคะนึงถึงช่วงเวลาเรืองรอง แซ่จวงใฝ่ฝันอยากเป็นผีเสื้อ จิตใจอันงดงามของท่านทำให้กุหลาบป่าประทับใจ เงาจันทร์ในทะเลสาบดุจมุกงามดุจอัสสุชล ยามแดดอ่อนหลันเถียนจึงกลายเป็นหยกก่อเกิดควัน ความรู้สึกนี้ประทับอยู่ในความทรงจำ เป็นเพียงความหดหู่ผิดหวังยามเยาว์วัย”
ข้าเอื้อนเอ่ยบทกวีที่เขียนยามบิดาจากไปตอนข้าอายุสิบห้า ยามนั้นบิดาเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย ท่านหันหน้าหาภาพเหมือนของมารดา บ้างกระซิบแผ่วเบาบ้างส่งเสียงหัวเราะเบาๆ หลายครั้งที่เจือไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจจางๆ ที่โศกเศร้าเพียงเล็กน้อยเป็นเพราะท่านพ่อใกล้ได้พบท่านแม่แล้ว ดังนั้นในความโศกเศร้าจึงคละเคล้าไปด้วยความยินดีสายหนึ่ง และเพราะเหตุนี้ ข้าจึงมิได้บีบบังคับให้ท่านพ่อกินยาขมๆ เหล่านั้นอีก ในเมื่อชีวิตของท่านพ่อไม่มีทางช่วยแล้ว เหตุใดข้าต้องให้เขาทนทุกข์ทรมานอย่างไร้ที่สิ้นสุดด้วยเล่า ข้าจำได้ว่า ค่ำคืนนั้น ข้าคุกเข่าอยู่หน้าเตียงท่านพ่อ กล่าวสาบานว่าจะดูแลตัวเองดีๆ ท่านพ่อมองข้าอย่างชื่นชม จากนั้นก็ไม่มีลมหายใจอีก สีหน้าของท่านสงบนิ่งยิ่งนัก
ข้าน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว มาวันนี้จึงค่อยรู้ว่า การจากไปของท่านพ่อนำพาความปวดร้าวมาให้ข้ามากเพียงใด
องค์หญิงฉางเล่อเห็นข้าน้ำตาไหลพลันรู้สึกไม่สบายใจ เงยหน้ามองไปยังเหลียงหวั่น เหลียงหวั่นก็รู้ความนัก รีบส่งผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งให้ข้าทันที
ข้าเช็ดน้ำตา กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ทำให้พระมเหสีเห็นเรื่องน่าขันแล้ว กลอนบทนี้กระหม่อมเขียนตอนท่านพ่อจากโลกนี้ไป ตอนยังมีชีวิตอยู่ ท่านพ่อรักใคร่กลมเกลียวกับท่านแม่มาก หลังท่านแม่จากไป ทำอย่างไรท่านพ่อก็ไม่อาจคลายความโศกเศร้า แม้ยามเผชิญหน้าความตาย จิตใจของท่านพ่อก็สงบนิ่งนัก เพียงเพราะจะได้พบหน้าท่านแม่แล้ว ดังนั้นกระหม่อมจึงเขียนกลอนบทนี้ขึ้นมา ไม่นึกว่าองค์หญิงก็มีด้วย”
องค์หญิงฉางเล่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ยามข้าล่วงเข้าวัยปักปิ่น มีคนจากหนานฉู่นำบทกวีนี้มาให้ข้า เพียงแต่ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าเจียงเจ๋อคือผู้ใด ภายหลังยามมาถึงหนานฉู่ ได้ยินบท ‘คะนึงหาใต้ศศิธร’ ของจ้วงหยวนให้รู้สึกชื่นชอบนัก เมื่อถามฝ่าบาทจึงค่อยรู้ว่าเป็นงานประพันธ์ของเจียงจ้วงหยวน ตั้งแต่นั้นมาข้าก็ให้พี่หวั่นเอ๋อร์คอยรวบรวมบทกวีของเจียงจ้วงหยวนแทนข้า หลายปีมานี้ ข้าเร้นกายอยู่แต่ในตำหนัก ได้อ่านบทกวีของจ้วงหยวนจึงช่วยคลายความเศร้าได้บ้าง”
ข้ากล่าวอย่างนอบน้อม “บทกวีของกระหม่อมได้รับคำชื่นชมจากพระมเหสี นับเป็นเกียรติของกระหม่อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 11 ชิงตำแหน่งรัชทายาท (3)
องค์หญิงฉางเล่อเห็นข้าสงบลงแล้วจึงเอ่ยถามต่อไป “บทกวีพิณวิจิตรนี้ข้าชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่ข้าไม่เข้าใจ สิ่งใดคือ ‘ยามแดดอ่อน หลันเถียนจึงกลายเป็นหยกก่อเกิดควัน’ หรือหลันเถียนคือหยกงาม เมื่ออยู่ภายใต้แสงอาทิตย์จะให้กำเนิดควันได้จริงๆ”
ข้ากล่าวเจือรอยยิ้ม “บทกลอนนี้มีที่มาที่ไป ในอดีตซือถูคงแห่งราชวงศ์จิ้นเคยกล่าวว่า ‘ไต้ซูหลุน[footnoteRef:1] ถูกเรียกว่าเป็นความงามของนักกวี ดุจยามแดดอ่อนในหลันเถียน หยกงามจะก่อกำเนิดควัน เพียงได้คาดหวังมิอาจเห็นกับตา’” [1:  ไต้ซูหลุน คือหนึ่งในกวีเอกสมัยราชวงศ์ถัง]
องค์หญิงฉางเล่อกล่าวอย่างกระจ่างแจ้ง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเข้าใจแล้ว ไม่ทราบว่าช่วงนี้จ้วงหยวนมีบทประพันธ์ใหม่ๆ ใดหรือไม่”
ข้าใคร่ครวญครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “ระยะนี้กระหม่อมยุ่งอยู่กับงานราชการ เรื่องบทกลอนบทกวีแต่งออกมาน้อยมาก หากพระมเหสีมิรังเกียจ ทรงอนุญาตให้กระหม่อมแต่งกลอนเล่นๆ สักบทเป็นอย่างไร”
องค์หญิงฉางเล่อยินดียิ่ง รีบเรียกให้นางข้าหลวงเข้ามาฝนหมึก ข้าใช้เครื่องเขียนล้ำค่าทั้งสี่บนโต๊ะข้างๆ จรดพู่กันเขียนชื่อบทกลอนลงไป ‘เคหาสน์หลิ่วยามวสันต์ สดับฟังเสียงวิหค’
จากนั้นจึงเขียนต่อไป “ยามวสันต์ ผืนฟ้าเจือหมอกฝน โปรยปรายสู่ดินเป็นทางยาว ร่มเงาเขียวขจีเจือหน่ออ่อน วิหคอำพันร่อนเกาะกิ่งไม้สูง โบยบินดุจครอบครองเส้นทางโชติช่วงจรัสแสง ฟังไปคล้ายบทเพลงหิมะแดง เสียงเพรียกสายลมดุจม่านมรกต เสียงจิบจาบคล้ายกระสวยทองบนกิ่งไม้ ยินเสียงเช้าจรดค่ำผู้ใดทราบ เหนือจรดใต้มากเพียงไรผู้ใดรู้ ดุจเส้นใยเลือนรางมอมเมาบุรุษ ส่งเสียงหวานคล้ายสตรีงามพิไลในความทรงจำ กุมมือสดับเสียงร่วมกัน เส้นทางขรุขระมิอาจควบม้าทะยานไป งดงามชดช้อยดั่งมุก อ่อนโยนดุจอ้อมกอดที่พันรัด แสงจรัสเพียงใดล้วนทนได้ ลูกนกส่งเสียงร้องปานขาดใจ เห็นเงาตนเองกระท่อนกระแท่นให้นึกฉงน ยามยินเสียงกลับจำเงากระเพื่อมนั้นได้ เคียงคู่กันแล้วไยต้องตอบแทนปัจจุบัน มิสู้ดื่มด่ำกับจอกสุราทอง”
องค์หญิงฉางเล่อเดินมาเบื้องหน้า เอื้อนเอ่ยเสียงเบา เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยกล่าวขึ้นว่า “ผู้ทรงภูมิแห่งหนานฉู่ไม่ธรรมดาจริงๆ ข้าอ่านแล้วรู้สึกลื่นไหลคมคายยิ่งนัก”
ข้าเห็นท่าทางองค์หญิงฉางเล่อคล้ายเหนื่อยล้าจึงเอ่ยอำลา “พระวรกายของท่านไม่ค่อยแข็งแรง กระหม่อมมิกล้ารั้งอยู่นาน ขอทูลลาเพียงเท่านี้ โปรดรักษาพระวรกายด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
องค์หญิงฉางเล่อเอ่ยเจือรอยยิ้ม “ขอบใจท่านมาก เหลียงหวั่น ส่งใต้เท้าเจียงแทนข้าด้วย”
เหลียงหวั่นตอบรับ จากนั้นจึงพาข้าเดินออกไป เดินไปได้ระยะหนึ่ง จู่ๆ เหลียงหวั่นก็หยุดเดิน กล่าวเสียงเย็นชา “ใต้เท้าเจียง ท่านลืมอันใดหรือไม่”
ข้าชะงักไป เพิ่งนึกได้ว่าข้าลืมเรื่องที่ต้องโน้มน้าวพระมเหสีเกี่ยวกับการแต่งตั้งองค์รัชทายาทไปโดยสิ้นเชิง ข้าใช้สมองขบคิดรอบหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างไม่แยแส “เหตุใดคุณหนูเหลียงจึงกล่าวเช่นนี้เล่า ข้าจะโน้มน้าวหรือไม่ ย่อมไม่เกี่ยวข้องอันใดกระมัง”
เหลียงหวั่นเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “ทำไม ขุนนางหนานฉู่อย่างพวกท่านคิดว่าองค์หญิงของพวกเราหลอกง่ายนักหรือ”
ข้าเห็นความแคลงใจในดวงตาของเหลียงหวั่น แต่ยังคงเอ่ยไปโดยไม่คิดปิดบังอันใด “คุณหนูเหลียงสมควรกระจ่างแจ้งแก่ใจแล้ว กำหนดการแต่งตั้งรัชทายาทถูกตัดสินเป็นที่แน่นอนแล้ว ในพระทัยพระมเหสีย่อมกระจ่างแจ้งดี เพียงแต่หากยอมรับง่ายๆ ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำลายชื่อเสียงของต้ายง”
เหลียงหวั่นมีสีหน้าเคร่งขรึมลง “เจ้ากล่าวเหลวไหลอันใด”
ข้าคิดในใจว่า หากปล่อยให้นางคิดว่าข้าเป็นตัวโง่งมใช้ประโยชน์ได้ง่าย มิสู้ทำให้นางประจักษ์ชัดถึงความร้ายกาจของข้าเสียยังจะดีกว่า จะได้หวาดกลัวและอยู่ให้ไกลเสียหน่อย มิให้นางหาเรื่องมาทำร้ายข้าอีก ด้วยเหตุนี้ข้าจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงคลุมเครือ “องค์หญิงต้ายงมาแต่งงานไกลถึงหนานฉู่ ย่อมมิใช่ความยินยอมพร้อมใจ ดังนั้นพระมเหสีถึงไม่คิดหวังความโปรดปรานจากท่านเจ้าแคว้นโดยสิ้นเชิง จักรพรรดิต้ายงส่งสาวงามตามมาแต่งงานด้วยมากมายเพียงนั้น มิใช่เพื่อมอมเมาเจ้าแคว้นหรอกหรือ เพื่อมิให้พระมเหสีต้องทนรับมือกับพระสวามีที่ตนเองไม่โปรด ส่วนท่าน คุณหนูเหลียง หมั่นสร้างเส้นสายความสัมพันธ์ นับเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับผู้นำสายลับของต้ายงในหนานฉู่ ฐานะของคุณหนูลึกซึ้งล้ำลึก สามารถทำภารกิจได้โดยไม่ต้องสนใจสิ่งใด หากให้องค์หญิงรับผิดชอบเรื่องนี้ คงมีคนสังเกตเห็นพฤติกรรมขององค์หญิงกระทั่งเกิดความสงสัยเป็นแน่ ข้าว่าสำหรับต้ายงแล้ว เพียงองค์หญิงแต่งงานมาถึงหนานฉู่ก็นับว่ารับผิดชอบหน้าที่อย่างสุดความสามารถแล้วกระมัง”
เหลียงหวั่นยังคงพยายามรักษาความสงบนิ่ง ทว่าใบหน้ากลับขาวซีด ในดวงตาเจือประกายเย็นยะเยือก
ข้าเอ่ยต่อไป “ข้าเป็นเพียงบัณฑิตฮั่นหลินตัวเล็กๆ ผู้หนึ่ง เรื่องแว่นแคว้นเหล่านี้เป็นเรื่องใหญ่ ไม่คิดถามไถ่และคร้านจะถามไถ่ กลับเป็นคุณหนูที่สิ้นเปลืองความคิดรั้นจะดึงข้าไปพัวพันเสียให้ได้ ช่างเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย หากจู่ๆ ข้าที่ไร้ซึ่งศัตรูคู่แค้นเกิดเรื่องเหนือคาดอันใด คงยากมิให้ผู้คนสงสัยว่าคุณหนูมีเจตนาร้าย”
เหลียงหวั่นตะลึงงัน ครู่หนึ่งสีหน้าจึงค่อยฟื้นคืนเป็นปกติ กล่าวเสียงหวาน “พระมเหสีโปรดปรานบทกวีของใต้เท้ายิ่ง ภายหน้าทุกๆ ช่วงหนึ่งข้าจะส่งคนไปรับบทประพันธ์ใหม่ของใต้เท้า เชื่อว่าใต้เท้าคงไม่ปฏิเสธกระมัง”
ข้ากล่าวอย่างเรียบเฉย “ครอบครัวข้ายากจน ยังไม่มีจวนเป็นของตนเอง อาศัยอยู่ที่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งใกล้สำนักฮั่นหลินเท่านั้น หากคุณหนูส่งคนไป คาดว่าคงหาข้าไม่พบ หากคุณหนูไม่รังเกียจข้าจะส่งบทประพันธ์ใหม่ไปที่หอหมิงเยว่ตามกำหนดเวลา จากนั้นคุณหนูก็นำไปถวายต่อให้พระมเหสี”
เหลียงหวั่นมองข้าด้วยสายตาชื่นชม “ได้ ข้ายังต้องกลับไปโน้มน้าวพระมเหสีอีก ข้าเตรียมรถม้าไว้ให้แล้ว พวกเขาจะไปส่งใต้เท้าที่จวนอัครมหาเสนาบดีเพื่อไปรายงานผล”
ข้าเอ่ยขอบคุณอย่างเคารพ จากนั้นจึงขึ้นรถม้าจากไป
ยามค่ำคืน ในที่สุดข้าก็กลับมาถึงในเมืองแล้ว สงบปลอดภัยตลอดทาง เมื่อไปถึงจวนอัครมหาเสนาบดีก็บอกกับซังเหวยจวินผู้มีความกังวลอัดแน่นเต็มอกไป ‘ตามจริง’ ว่า “ผู้น้อยเข้าพบพระมเหสีแล้วขอรับ พระนางทรงโปรดปรานบทกวีของผู้น้อยจริงๆ ทั้งยังสอบถามอีกหลายเรื่อง ผู้น้อยไร้คารมทั้งยังโง่งม ไม่ทราบว่าจะกล่าวโน้มน้าวเช่นไร ภายหลังพระนางทรงล้าแล้ว ผู้น้อยจึงทำได้เพียงทูลลา จากนั้นคุณหนูเหลียงกล่าวกับผู้น้อยว่า นางรู้อยู่แล้วว่าผู้น้อยจะพูดอะไรไม่ออก จุดประสงค์ที่ให้ผู้น้อยไปเพียงเพื่อคลายความหม่นหมองของพระนางเท่านั้น พระนางทรงพระปรีชาสามารถ เข้าใจนานแล้วว่าเรื่องการแต่งตั้งองค์รัชทายาทจะต้องเป็นเช่นนี้ เพียงแต่ทรงกริ้วไปชั่วครู่จึงยากจะหาทางลง คุณหนูเหลียงถือโอกาสที่พระมเหสีกำลังเบิกบานพระทัยรีบกล่าวโน้มน้าวอีกครั้ง จะต้องทำให้พระนางเปลี่ยนใจได้แน่ เพียงแต่คุณหนูเหลียงกล่าวว่า ต้องให้ท่านเจ้าแคว้นเสร็จไปรับพระนางกลับมาด้วยตนเองเสียก่อน พระนางจึงจะมีทางลงที่ดี”
ซั่งเหวยจวินกล่าวอย่างปิติยินดี “ได้ๆ เจียงฮั่นหลินเป็นเสาหลักผู้มากความสามารถจริงๆ ข้าหารือกับบัณฑิตเซี่ยของพวกเจ้าแล้ว เจ้ามีผลงานในการก่อตั้งตำหนักฉงเหวิน อีกไม่นานจะได้รับพระราชทานยศเป็นแน่ เอาละ กลับไปพักผ่อนเถิด”
ข้าแบกสังขารอันเหนื่อยล้ากลับไปที่บ้าน เห็นแสงตะเกียงอ่อนๆ เท่าเม็ดถั่วจึงรู้ว่าเสี่ยวซุ่นจื่อมาแล้ว ข้าเดินเข้าไปอย่างเกียจคร้าน ล้มตัวนอนบนเตียง เอ่ยถาม “เหตุใดจึงวันนี้จึงว่างมาเล่า ข้าจำได้ว่าอีกสองวันเจ้าถึงจะหยุดพักมิใช่หรือ”
เสี่ยวซุ่นจื่อเดินหัวเราะเข้ามา ดึงให้ข้าลุกขึ้น ช่วยข้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์พลางเอ่ย “เดิมทีวันนี้เป็นเวรข้า แต่ข้าแอบได้ยินอัครมหาเสนาบดีซั่งกล่าวกับท่านเจ้าแคว้นเรื่องที่ท่านไปราชนิเวศน์ ดังนั้นจึงขอแลกเวรกับผู้อื่น เดินทางไปกลับคราวนี้เหนื่อยมากจริงๆ ข้าเห็นท่านไปถึงจวนอัครมหาเสนาบดีแล้วเดินออกมา คิดว่าคงไม่มีอันตรายอันใดแล้ว จึงกลับมาเตรียมน้ำให้ท่านก่อน พอท่านอาบน้ำเสร็จ อาหารเย็นคงพร้อมพอดี”
ข้าถูกเขาลากไปที่ห้องครัวอย่างสะลึมสะลือ ด้านในมีถังน้ำที่มีน้ำอยู่เจ็ดส่วนและอาหารร้อนๆ ข้ากระซิบถาม “เจ้าคงไม่ได้ตามข้าเข้าไปที่ราชนิเวศน์หรอกกระมัง”
เสี่ยวซุ่นจื่อประคองข้าเข้าไปในถังน้ำ เอ่ยอย่างเรียบเฉย “วรยุทธ์ของข้ายังไม่ดีพอ อีกทั้งการป้องกันที่จวนอัครมหาเสนาบดีและราชนิเวศน์ก็แน่นหนามาก”
ข้าหาวครั้งหนึ่ง “ใต้หมอนข้ามีตำรากระบี่อยู่เล่มหนึ่ง ข้าไม่รู้ว่าดีหรือไม่ เจ้าไปดูเสียหน่อยเถิด”
เสี่ยวซุ่นจื่อเอ่ยเรียบๆ “ข้าอ่านแล้ว วิชากระบี่ไม่เลวเลย แต่ไม่มีประโยชน์อันใดกับข้า มันต้องใช้ปราณหยางที่แข็งแกร่ง ลมปราณของข้ามีปราณหยางอ่อนแอที่สุด”
ข้าจะหลับแหล่มิหลับแหล่ กล่าวอย่างสะลึมสะลือไปว่า “รู้แล้ว ข้าจะลองหามาให้อีก ยิ่งวรยุทธ์เจ้าสูง ข้าก็ยิ่งปลอดภัย”
เสี่ยวซุ่นจื่อตอบกลับประโยคหนึ่ง ทว่าข้าฟังไม่ชัดเจน
ครึ่งเดือนต่อมา พระมเหสีเสด็จกลับวังหลวง ท่านเจ้าแคว้นจัดพิธีแต่งตั้งองค์รัชทายาท ร้อยขุนนางได้รับพระราชทานยศ ข้าได้ข้ามตำแหน่งเปียนจ้วน รับตำแหน่งซื่อตู๋โดยตรง กลายเป็นขุนนางขั้นห้า


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 12 ฉีอ๋องราชทูตแห่งต้ายง (1)
แรกเริ่ม รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบหก ปีติงเหม่า[footnoteRef:1] เต๋อชินอ๋อง[footnoteRef:2] จ้าวเจวี๋ยมีโองการลับถึงเหิงเจียง ปรารถนาลอบโจมตีโม่หลิง เรื่องราวยังไม่ทันสำเร็จ ความลับกลับรั่วไหลไปถึงต้ายงจึงพักรบชั่วคราว ไม่นานต้ายงก็ส่งราชทูตมา อนุญาตให้องค์หญิงฉางเล่อแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ หลิงอ๋องหลงกล สงครามจึงสิ้นสุดลง [1:  ติงเหม่า คือ ปีที่สี่ในรอบหกสิบปีตามแผนภูมิฟ้า]  [2:  ชินอ๋องคือ ตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ชายลำดับที่หนึ่ง และเป็นตำแหน่งสูงสุดที่สามารถมีได้รองจากตำแหน่งรัชทายาท]
ยามจ้าวเซิ่งใกล้สิ้นใจ ทรงเรียกพบรัชทายาทข้างแท่นบรรทม กล่าวสั่งเสียว่า ‘ความเสียใจชั่วชีวิตของข้าคือมิอาจรักษารากฐานของบรรพชน ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้ายง หากเจ้ามีใจกตัญญูแม้เพียงครึ่ง จงพยายามฟื้นฟูตำแหน่งจักรพรรดิสุดความสามารถ’ รัชทายาทกล่าวสาบานต่อฟ้า หลิงอ๋องจึงสิ้นใจไปเช่นนั้น
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบเก้า ปีเกิงอู่[footnoteRef:3] เดือนห้า ฉีอ๋องแห่งต้ายงมาร่วมพิธีพระศพ เข้าหารือลับกับเจ้าแคว้น มอบผลประโยชน์มากมาย คิดวางแผนโจมตีสู่ เจ้าแคว้นสับสน ภายหลังต้ายงจึงผสานบนล่าง เสนอให้โจมตีสู่ เดิมทีแคว้นหนานฉู่มิสันทัดเรื่องเช่นนี้ ไม่เข้าใจหายนะในยามนั้น ทั้งไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงได้ผลประโยชน์ก้อนโต ต่อมาข้าราชบริพารได้ยินเจ้าแคว้นหลั่งน้ำตากล่าวต่อพระมเหสีว่า ‘หากข้าฟื้นฟูตำแหน่งจักรพรรดิได้ ย่อมไม่คิดแต่งตั้งเจ้าเป็นมเหสี แต่ยามนี้ฉีอ๋องกลับอนุญาตให้ข้าฟื้นฟูตำแหน่งจักรพรรดิ หวังว่าเจ้าจะบอกต่อเสด็จพ่อของเจ้าแทนข้าว่า หนานฉู่จะไม่ทรยศต้ายงเป็นอันขาด’ จากนั้นเรื่องราวก็รั่วไหล [3:  เกิงอู่ คือ ปีที่เจ็ดในรอบหกสิบปีตามแผนภูมิฟ้า]
ฉีอ๋องคือองค์ชายหกในยงเกาจู่ พระเชษฐาต่างมารดาขององค์หญิงฉางเล่อ ดื้อรั้นมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ภายหลังเห็นยงอ๋องที่เพิ่งสวมกวาน[footnoteRef:4] ได้ขึ้นเป็นอ๋อง สร้างคุณูปการต่อแผ่นดินมากมาย จึงตรัสว่า ‘ข้าจะขึ้นแทนที่’ ต่อมาสร้างผลงานด้านการรบ ชื่อเสียงสะท้านไปทั่วแดนดิน [4:  สวมกวาน คือ พิธีที่จัดขึ้นเมื่อบุรุษบรรลุนิติภาวะหรืออายุยี่สิบปี]
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบเก้าเดือนห้า ต้ายงส่งราชทูตมาร่วมพิธีพระศพ ข้าได้ยินว่า ราชทูตคือฉีอ๋องหลี่เสี่ยน โอรสองค์ที่หกของหลี่หยวน ผู้เป็นจักรพรรดิแห่งต้ายง ได้รับความโปรดปรานมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ดังนั้นจึงมีนิสัยดื้อรั้นหยิ่งผยองมาตั้งแต่เยาว์วัย ทุกวันรู้จักแต่ยิงนกล่าสัตว์ และไม่ชอบอ่านหนังสือ
ตั้งแต่ตงจิ้นล่มสลายไปเมื่อเจ็ดสิบปีก่อน แผ่นดินจงหยวนก็ถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วน หลี่ซังบิดาของหลี่หยวนถือโอกาสลุกฮือ เรียกตนเป็นยงอ๋อง ทำสงครามหลั่งเลือดมาหลายสิบปี กระทั่งก่อตั้งแคว้นต้ายงได้ในที่สุด หลังหลี่ซังสิ้นใจ หลี่หยวนจึงครองบัลลังก์แทน ทว่าทรงชอบดนตรี เลี้ยงสุนัข แข่งม้า ไม่คิดหาความก้าวหน้า ความเปลี่ยนแปลงของพระองค์เป็นเพราะหลี่จื้อ โอรสองค์ที่สอง
ยงอ๋องหลี่จื้อ เฉลียวฉลาดมาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ยี่สิบกว่าปีก่อน หลี่จื้อวัยเก้าชันษา ผู้เป็นโอรสองค์รองของหลี่หยวน สวมอาภรณ์สีเรียบในงานเลี้ยงฉลองตรุษจีน กล่าวเสนอความเห็นอย่างตรงไปตรงมา ชี้แนะกล่าวโทษว่า หลี่หยวนไม่แสวงหาความก้าวหน้า ทรยศความปรารถนาของเสด็จปู่ คำพูดจริงใจมากคุณธรรมเช่นนี้ทำให้หลี่หยวนยอมถอยด้วยสำนึกเสียใจ
จากนั้นไม่นาน หลี่หยวนขึ้นเป็นจักรพรรดิ เปลี่ยนชื่อรัชศกเป็นอู่เวย ต่อมาสนับสนุนเรื่องอาวุธและม้าศึก ผลักดันให้พลิกดินเพาะปลูก กระทั่งรัชศกอู่เวยปีที่สาม จึงประกาศแก่ใต้หล้าว่า ‘ก่อนสิ้นใจ จักขอหลั่งเลือดสาบานต่อฟ้า หากมิอาจสยบจงหยวนจะไม่หยุดรบเป็นอันขาด’
ยามนั้น หลี่จื้อที่เพิ่งสิบสองชันษาก็เดินทางออกรบตามพระบิดา แม้หลี่จื้อจะเป็นหน่อเนื้อเชื้อพระวงศ์อยู่สุขสบายมาตั้งแต่เกิด แต่กลับกินข้าวร่วมจาน รบราเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับเหล่าทหารและติดตามแม่ทัพใหญ่เพื่อเรียนรู้วิธีนำทหารออกรบอย่างหาได้ยากยิ่ง แม้อายุยังน้อยแต่กลับกล้าหาญชาญชัย มักออกรบในแนวหน้า ทำลายแนวป้องกันฆ่าล้างศัตรูอยู่เสมอ ว่ากันว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง ทหารศัตรูบุกทำลายค่าย หลี่จื้อพาทหารคนสนิทคุ้มครองจักรพรรดิต้ายงตีฝ่าวงล้อมออกไป ทว่ากลับมีเสียงทหารตะโกนตามหลังว่า ‘องค์ชายอย่าได้ทอดทิ้งพวกเรา’
หลี่จื้อหลั่งน้ำตาราวหยาดพิรุณ ถึงกับควบม้าทะยานบุกเดี่ยวกลับไปที่ค่าย ทหารซาบซึ้งจนน้ำตาไหล ยอมสู้รบจนตัวตาย บีบให้ทหารฝ่ายศัตรูล่าถอยไปได้ กระทั่งยามจักรพรรดิยงเสด็จกลับถึงค่าย หลี่จื้อก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว แต่ยังคงสวมเกราะออกมาต้อนรับพระบิดา จักรพรรดิต้ายงหลั่งอัสสุชล ตรัสว่า ‘มีโอรสเช่นนี้นับว่าประเสริฐแท้’
หลี่จื้อออกรบอย่างห้าวหาญ ทั้งยังชาญฉลาดมากไหวพริบ ใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีในการสร้างผลงานทางการทหารกระทั่งได้ขึ้นเป็นแม่ทัพ เมื่อรัชศกอู่เวยปีที่เก้า สามารถทำลายเซี่ยอ๋อง หยางเหล่าเซิง ซึ่งเป็นผู้นำกองกำลังต่อต้านที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินจงหยวนเมื่อยามนั้นได้สำเร็จ สร้างคุณูปการทางการทหารจนแผ่นดินต้ายงมั่นคงเป็นปึกแผ่น จักรพรรดิต้ายงจึงแต่งตั้งเป็นยงอ๋อง
ยามยงอ๋องหลี่จื้อยกทัพกลับเมืองหลังได้ชัย ทุกตรอกซอกซอยของนครหลวงฉางอันแห่งต้ายงที่ควรมีคนนับหมื่นล้วนว่างเปล่า เหล่าขุนนางและชาวประชาพากันออกมาต้อนรับหลี่จื้อ ยามนั้นหลี่จื้อเพิ่งถึงวัยสวมกวาน แต่กลับมีเกียรติยศถึงเพียงนี้แล้ว นับว่าตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบันยังไม่เคยปรากฏมาก่อน
จนถึงรัชศกอู่เวย ปีที่สิบ ซึ่งก็คือรัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่เก้า หนานฉู่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้ายง ต้ายงกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดินจงหยวนอย่างแท้จริง ทว่านั่นเป็นเรื่องหลังจากนั้น ในตอนที่หลี่เสี่ยนเห็นหลี่จื้อได้รับเกียรติมากมายท่ามกลางฝูงชนพลันรู้สึกไม่สบอารมณ์ ราวสูญเสียอะไรบางอย่าง จึงกล่าวกับผู้ติดตามว่า ‘ข้าจะขึ้นแทนที่’
ยามนั้นหลี่เสี่ยนสิบหกชันษา ภายหลังจึงเปลี่ยนนิสัยแย่ๆ ไปร่ำเรียนวิชาบุ๋นอย่างหนัก ทั้งยังฝึกวรยุทธ์อย่างขยันขันแข็ง สองปีให้หลังจึงขอเข้าร่วมกองทัพรักษาชายแดนทางเหนือด้วยตัวเอง สิบปีให้หลัง หลี่เสี่ยนต่อสู้หลั่งเลือดกับเป่ยฮั่นหลายครั้งหลายครา แม้หลี่เสี่ยนจะไม่เก่งวรยุทธ์หรือเฉลียวฉลาดเท่าหลี่จื้อ แต่ก็นับเป็นทหารหาญผู้หนึ่ง หลายปีนี้ต้ายงปกปักษ์ด่านชายแดนอย่างแน่นหนา เป่ยฮั่นมิอาจสู้ได้ ฉีอ๋องหลี่เสี่ยนจึงค่อยเสด็จกลับนครหลวงฉางอัน
ที่ฉางอัน หลี่เสี่ยนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับรัชทายาทหลี่อัน ทั้งยังเป็นลูกพี่ใหญ่ในหมู่ชนชั้นสูงผู้เยาว์ มักก่อเรื่องวุ่นวายอยู่บ่อยๆ แต่ละวันหากไม่เรียกสหายมาพบปะก็เดินเข้าหอคณิกา มิเช่นนั้นก็ยิงนกล่าสัตว์ ทำเอานครฉางอันไม่สงบ แต่เขาได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิต้ายงอย่างมาก ทั้งยังมีผลงานการทหารติดตัว ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดกล้าทำให้เขาลำบากใจ
ข้าอ่านข้อมูลในมืออย่างจริงจัง ตั้งแต่ข้ามีผลงาน ‘โน้มน้าว’ พระมเหสีสำเร็จ ข้าก็ต้องตามเสด็จในฐานะซือตู๋ แม้กล่าวว่าเป็นการตามเสด็จ แต่ความจริงก็คือศึกษารายละเอียดต่างๆ และให้คำแนะนำแก่เจ้าแคว้น คราวนี้ฉีอ๋องเสด็จมาหนานฉู่ในฐานะราชทูต ผู้คนทั้งบนล่างในราชสำนักล้วนโกลาหล พวกเราได้รับรายงานเกี่ยวกับฉีอ๋องฉบับหนึ่ง ดูแล้วเครือข่ายการข่าวของหนานฉู่ในต้ายงจะกว้างขวางยิ่ง
ครั้งนี้ฉีอ๋องมาร่วมงานพระศพเพียงในนาม ทุกคนต่างคิดว่าคงมิง่ายดายเพียงที่เห็น มิเช่นนั้นต้ายงคงไม่ส่งคนสำคัญเช่นนี้มาแน่ ความจริงในความคิดของข้า มิแน่ว่าอาจเป็นเพราะฉีอ๋องเล่นสนุกที่ฉางอันอย่างสาหัสสากรรจ์เกินไป จักรพรรดิต้ายงจึงให้เขาออกมาหลบลมมรสุม ในรายงานเขียนไว้ว่า ก่อนหน้านี้หนึ่งเดือน ฉีอ๋องฉุดสตรีชาวบ้านไปเป็นนางบำเรอ ถูกขุนนางฝ่ายตรวจคดีฟ้องร้อง แม้จักรพรรดิต้ายงจะโปรดปรานรักใคร่เพียงใดก็มิอาจเลี่ยงการลงโทษ ข้าเห็นว่าโทษสุดท้ายคือริบเบี้ยหวัดหนึ่งปี เห็นได้ชัดว่าได้รับปกป้องอย่างดี ในช่วงเวลานี้ ฉีอ๋องจะเสด็จออกมาหลบลมฝนก็นับว่าเป็นไปได้ ทว่าใต้เท้าทั้งหลายกลับไม่คิดเช่นนี้ ล้วนคิดกันว่าจักรพรรดิต้ายงส่งฉีอ๋องมาเป็นทูต เกรงว่าต้องมีเรื่องสำคัญอันใดเป็นแน่
อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ในตอนนี้คล้ายจะโน้มเอียงไปทางความคิดของพวกเขา หลังจากฉีอ๋องร่วมแสดงความเสียใจแล้วก็ร้องขอเข้าพบเจ้าแคว้นเป็นการส่วนตัว ตอนนี้พวกเขากำลังสนทนาลับกันอยู่ในห้องทรงพระอักษร วันนี้ข้าเป็นเวรตามเสด็จไปที่ห้องทรงพระอักษรจึงยืนรอรับสั่งอยู่ด้านนอก แม้ข้ามิได้ตั้งใจ แต่เพราะความสามารถในการได้ยินของข้าดีเกินไป จึงได้ยินบทสนทนาของพวกเขาถึงแปดเก้าส่วน
เมื่อฉีอ๋องหลี่เสี่ยนเดินเข้าไปก็กล่าวอย่างตรงประเด็น “ต้ายงต้องการร่วมมือกับหนานฉู่ ร่วมกันโจมตีแคว้นสู่ ท่านเจ้าแคว้นคิดเห็นอย่างไร”
จ้าวเจียตะลึงงันไปพักใหญ่จึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า “แคว้นสู่และหนานฉู่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาตลอด จะรุกรานโดยไร้สาเหตุได้อย่างไร”
หลี่เสี่ยนกล่าวเจือรอยยิ้ม “แว่นแคว้นจะดีจะร้ายย่อมต้องดูว่าผลประโยชน์เป็นอย่างไร แม้สู่จงจะมีความสัมพันธ์อันดีกับหนานฉู่ สองฝั่งค้าขายรุ่งเรือง ทว่าตอนนี้หากหนานฉู่ต้องการอาวุธและม้าศึกจะต้องขอซื้อจากสู่จง ข้าได้ยินว่าแคว้นสู่เรียกราคาจากแคว้นท่านเสียสูงลิ่ว ไม่กี่ปีก่อน แคว้นท่านซื้อม้าจากเป่ยฮั่น คิดขนย้ายผ่านสู่จง แต่กลับถูกแคว้นสู่ยึดของ หากมิใช่ว่าหลิงอ๋องของแคว้นท่านสั่งให้คนติดสินบนแคว้นสู่ เกรงว่าม้าศึกกลุ่มนี้คงมาไม่ถึงมือ ยิ่งไปกว่านั้น ยังถูกบีบบังคับให้รับปากว่าภายหลังจะไม่ซื้อม้าจากเป่ยฮั่นอีก มีเรื่องเช่นนี้หรือไม่”
ด้านในไม่มีเสียงอันใด แต่ข้าจินตนาการได้เลยว่าสีหน้าของท่านเจ้าแคว้นต้องเขียวจนม่วงเป็นแน่ เรื่องนั้นข้าก็เคยได้ยินมาเช่นกัน ทั้งยังคิดอย่างประหลาดใจว่าเหตุใดแคว้นสู่จึงตาไร้แววเพียงนี้ ถึงขั้นผูกแค้นกับหนานฉู่เชียว
ข้าได้ยินหลี่เสี่ยนกล่าวขึ้นว่า “ในเมื่อต้ายงของข้าเป็นนายหนานฉู่ ทั้งยังแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันแล้ว อีกทั้งน้องฉางเล่อผู้เป็นธิดารักของพระบิดาก็กลายเป็นพระมเหสีแห่งหนานฉู่ไปแล้ว นับว่าพวกเราสองแคว้นมีความสัมพันธ์แนบแน่น ตอนนี้แคว้นสู่อาศัยความได้เปรียบทางชัยภูมิ ไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้ายง ทั้งยังเหิมเกริมกับพันธมิตรเช่นหนานฉู่เพียงนี้ อาศัยที่แคว้นตนป้องกันง่ายโจมตียาก สะดวกทำการค้ากับสามแคว้นเท่านั้น ตอนนี้ต้ายงและหนานฉู่เปิดการค้ากันแล้ว จากสถิติของกรมการคลังในแคว้นข้า สองปีมานี้ภาษีที่เก็บจากการค้าของพวกเราสองแคว้นมากกว่าภาษีจากการค้ากับแคว้นสู่แล้ว ในความเห็นของข้า ตอนนี้สู่จงเป็นดั่งตะวันใกล้ลับฟ้า เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายเท่านั้น หากพวกเราสองแคว้นร่วมมือกันโจมตีแคว้นสู่ เสด็จพ่อยินดีแบ่งปันอาณาเขตแคว้นสู่กับท่าน นับจากนี้ใช้แม่น้ำเป็นพรมแดน สงบศึกไม่รบกันตลอดไป”
จ้าวเจียลมหายใจกระชั้นถี่ พักใหญ่จึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า “การเคลื่อนทัพออกรบจำเป็นต้องระมัดระวัง ยิ่งไปกว่านั้นแคว้นสู่ป้องกันง่าย โจมตียาก หากโจมตีนานแล้วยึดครองไม่ได้ จะสร้างความเสียหายแก่ราษฎรอย่างหนัก”
หลี่เสี่ยนคล้ายลังเล สักพักจึงค่อยเอ่ยขึ้น “ก่อนออกเดินทาง เสด็จพ่อตรัสกับข้าเป็นการลับว่า หากโจมตีแคว้นสู่สำเร็จ เมื่อแผ่นดินต้ายงมั่นคงเป็นปึกแผ่นแล้ว พระองค์จะพักผ่อนเสียหน่อย หากท่านเจ้าแคว้นยอมช่วยเหลือต้ายงโจมตีแคว้นสู่จนสำเร็จ เสด็จพ่อจะยินยอมให้แคว้นท่านฟื้นคืนตำแหน่งจักรพรรดิ”
เมื่อฟังถึงตรงนี้ ในใจข้าพลันเกิดเสียงร้องโอดครวญคำรบหนึ่ง ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ หมู่ขุนนางและประชาราษฎร์ต่างเรียกร้องให้มีการฟื้นฟูตำแหน่งจักรพรรดิ ข้ายังได้ยินเสี่ยวซุ่นจื่อกล่าวอีกว่า ก่อนเจ้าแคว้นพระองค์ก่อนสวรรคต ทรงกำชับให้ท่านเจ้าแคว้นฟื้นฟูตำแหน่งจักรพรรดิให้ได้ ความยั่วยวนเช่นนี้มากเกินไปจริงๆ
จริงดังคาด ท่านเจ้าแคว้นกล่าวอย่างลังเล “เรื่องนี้ยากจะตัดสินใจในเวลาสั้นๆ เอาเช่นนี้เถิด ให้ข้าหารือกับขุนนางเสียก่อน”
หลี่เสี่ยนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “เรื่องใหญ่เพียงนี้ ท่านเจ้าแคว้นระมัดระวังนับว่าสมควรแล้ว เพียงแต่เรื่องนี้สำคัญยิ่ง ท่านเจ้าแคว้นโปรดรักษาความลับให้ดีด้วย ส่วนเรื่องที่เสด็จพ่อทรงตรัส ขอให้ท่านเจ้าแคว้นระวังเป็นพิเศษ หากไม่ระวังเกิดแพร่ออกไป ต้ายงของข้าจะไม่ยอมรับว่าเคยเอ่ยคำนี้”
จ้าวเจียไม่สนใจคำพูดอุกอากของหลี่เสี่ยน กล่าวไปว่า “องค์ชายโปรดวางใจ ข้าต้องกระทำการอย่างระมัดระวังเป็นแน่ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องใหญ่ ข้าไม่กล้าสะเพร่าเด็ดขาด”
หลี่เสี่ยนกล่าวอย่างพึงพอใจ “เช่นนั้นขอบคุณท่านเจ้าแคว้นที่ต้อนรับขับสู้ ข้าขอตัวก่อน”
จ้าวเจียรีบร้อนเอ่ยปาก “พระมเหสีและฉีอ๋องมิได้พบกันหลายปี คงอยากพบกันกระมัง ไม่ทราบว่าฉีอ๋องมีเวลาว่างเมื่อใด”
หลี่เสี่ยนหัวเราะเสียงดัง “ข้าอยากพบน้องสาวนานแล้ว เพียงแต่มีหน้าที่ติดตัว จำต้องทำเพื่อส่วนรวมก่อนส่วนตัว เช่นนั้นข้าจะไปขอเข้าเฝ้าพระมเหสีเดี๋ยวนี้”
จ้าวเจียกล่าวอย่างยินดี “ขอเข้าเฝ้าอันใดกัน ควรกล่าวว่าเชิญฉีอ๋องไปพบพระมเหสีกับข้าต่างหาก” กล่าวจบก็มีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ทั้งสองเดินมาที่ประตู ข้าฟังจนท้อแท้ห่อเหี่ยวไปนานแล้ว ดูท่าทางท่านเจ้าแคว้นต้องโจมตีแคว้นสู่เป็นแน่


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 13 ฉีอ๋องราชทูตแห่งต้ายง (2)
ข้าตัดสินใจมองดูฉีอ๋องผู้ยโสโอหังท่านนี้ให้ดี นี่คือผู้ที่จะดึงหนานฉู่เข้าสู่สงครามของต้ายง หลี่เสี่ยนเดินตามหลังท่านเจ้าแคว้นออกมา ปีนี้หลี่เสี่ยนอายุยี่สิบหกแล้ว มีรูปโฉมหล่อเหลาสง่างาม เนื่องจากใช้ชีวิตในค่ายทหารมานาน ร่างกายจึงเหยียดตรงดูแกร่งกร้าวราวต้นสน บนร่างมีไอสังหารที่เกิดจากการต่อสู้รบราอย่างโชกโชนแผ่ออกมา วันนี้เป็นวันที่ฉีอ๋องจะเข้าพบขุนนางในราชสำนักอย่างเป็นทางการ ดังนั้นจึงสวมชุดขององค์ชายแห่งต้ายงเต็มยศ เป็นเสื้อแพรสีเหลืองทองปักลายมังกรขนด แสดงถึงอำนาจบารมีเด่นชัด ข้ารู้สึกเย็นยะเยือก ฉีอ๋องผู้นี้ต้องเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตแน่นอน
ขณะที่ฉีอ๋องเดินผ่านข้างกายข้า จู่ๆ เขาก็ปรายตามองข้าแวบหนึ่ง ในดวงตามีประกายเย็นยะเยือกราวจะแช่แข็งผู้อื่นแผ่ออกมา ข้ารีบก้มหน้าหลบสายตา แม้ข้าจะเคยเห็นแววตาที่เจือไปด้วยไอสังหารเช่นนั้นมาแล้ว แต่ไม่จำเป็นต้องทำให้เขาระแวง คิดว่าข้าไม่หวาดกลัวเขามิใช่หรือ ทว่าเขาจะระแวงข้าทำไมเล่า หรือเหลียงหวั่นรายงานอะไรเขาแล้ว ต้ายงนี่ช่างร้ายกาจเสียจริง ฉีอ๋องคนเดียวก็น่าเกรงขามเพียงนี้แล้ว ไม่รู้ว่ายงอ๋องที่อยู่เหนือเขาจะมีลักษณะเช่นไร
ที่หลี่เสี่ยนระแวงบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งเป็นเพราะสาเหตุพิเศษ เขามีสัญชาตญาณสัตว์ป่าติดตัวมาแต่กำเนิด เมื่อครู่ยามสนทนาลับกับจ้าวเจียในห้องทรงพระอักษร ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงรู้สึกไม่สบายใจ คล้ายถูกผู้อื่นแอบฟัง ทั้งๆ ที่รู้แก่ใจว่าบริเวณยี่สิบจั้งรอบๆ ไม่มีเงาผู้ใด และบริเวณเกินยี่สิบจั้งขึ้นไป หากมีคนได้ยินเสียงในห้อง วรยุทธ์ของคนผู้นั้นจะต้องร้ายกาจอย่างยิ่ง เขาเชื่อว่าหนานฉู่ไม่มีคนเช่นนั้นอยู่แน่
ยามเดินออกมาจากห้อง เขาแสร้งทำเป็นมองสำรวจขุนนางและข้ารับใช้ที่อยู่ด้านนอกราวมิแยแส แต่กลับพบว่า แม้จะมีหลายคนที่วรยุทธ์ไม่เลว สมควรเป็นยอดฝีมือในวังหลวงแห่งหนานฉู่ แต่จากตำแหน่งของพวกเขา ย่อมมิอาจได้ยินเสียงในห้อง ส่วนขุนนางตามเสด็จที่มียศตำแหน่งไม่สูง แม้จะอยู่ใกล้กว่า แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่มีวรยุทธ์
ขณะที่สายตาของเขากวาดผ่านร่างเจียงเจ๋อ แม้รู้ว่าคนผู้นี้แอบฟังไม่ได้แน่นอน แต่หลี่เสี่ยนกลับรู้สึกสั่นสะท้านจางๆ ขุนนางหนุ่มผู้นี้ แม้อายุไม่มากแต่ดูมีสง่าราศี สุขุมเยือกเย็น หลี่เสี่ยนรู้ว่าตนมีกลิ่นอายน่าเกรงขามเฉกเช่นขุนพลผู้หนึ่ง ครั้งหนึ่งตอนอยู่ในต้ายง มีขุนนางกล่าวล่วงเกินเขาจนบันดาลโทสะกระทั่งคิดจะลงมือ จู่ๆ ขุนนางผู้นั้นก็ตกใจจนเป็นลมล้มพับไป ส่วนขุนนางบุ๋นบู๊คนอื่นๆ ยามเห็นเขาล้วนแต่มีท่าทีไม่สบายใจ ต่อให้เป็นองค์รัชทายาท เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาก็มักมีท่าทีระมัดระวัง นอกจากคนผู้นั้น หลี่เสี่ยนคิดว่าตั้งแต่ตนเข้าพิธีสวมกวาน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอคนที่มีท่าทีเยือกเย็นไม่สะทกสะท้านเช่นนี้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาเขาพลันฉายแววข่มขู่เป็นเท่าทวี ขุนนางหนุ่มผู้นั้นก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อหลบสายตา เดิมที นี่ควรเป็นปฏิกิริยาของผู้ยอมจำนน แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด หลี่เสี่ยนกลับรู้สึกว่าคนผู้นี้มิได้หวาดกลัวตนสักนิด
คิดได้ดังนั้น หลี่เสี่ยนจึงหยุดฝีเท้า ถามไปว่า “เจ้าชื่ออะไร”
ข้ากำลังใช้สายตามองสำรวจความสงบนิ่งของหลี่เสี่ยน เมื่อได้ยินเขาเอ่ยถาม อีกทั้งเห็นรองเท้าหยุดอยู่เบื้องหน้า จึงทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นมองท่านเจ้าแคว้น ใช้สายตาเป็นเชิงขออนุญาต เจ้าแคว้นทรงตรัสขึ้นว่า “นี่คือ เจียงเจ๋อ จ้วงหยวนประจำรัชศกเสี่ยนเต๋อ ปีที่สิบหก เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหนานฉู่ พระมเหสีโปรดปรานบทกวีของเขามากทีเดียว”
หลี่เสี่ยนเผยสีหน้าเข้าใจกระจ่างออกมา พูดว่า
“ที่แท้เจ้าคือเจียงเจ๋อนี่เอง เจ้าเขียนบทกวีได้ดีจริงๆ
‘ยอดชัยภูมิแห่งอาคเนย์ คือสามนเรศอันยิ่งใหญ่ เฉียนถัง[footnoteRef:1] รุ่งเรืองแต่โบราณไกล หลิวงามสะพานวิไลดั่งรูปโสภา ม่านมารุตเขียวขจี มีบ้านเรือนนับแสนทั้งเล็กใหญ่ ม่านเมฆหมู่พฤกษาล้อมธาราไกล เกลียวคลื่นโหมพรายดุจหิมะโปรย คูเมืองโอบล้อมไร้สิ้นสุด ไข่มุกบริสุทธิ์วางขายทั่วหล้า ผู้คนแข่งสะสมต่วนไหมแลภูษา ทะเลสาบยอดภูผาทับซ้อนงามโสภา พฤษางอกงามดั่งสาทรตลอดปี สัตตบงกชเบ่งบานนับสิบลี้ แว่วเสียงเชียงตี๋[footnoteRef:2] ครึกครื้นยามทิวา หญิงชราก้มเด็ดปทุมมา แย้มยิ้มงามตาผ่องใส ร่างสูงใหญ่ห้อมล้อมนายทัพกล้า สดับฟังเสียงเซียวเสียงกลองอย่างเมามาย เอี้ยวฟังเสียงขานรางวัลดุจม่านเมฆา วาดฝันทิวทัศน์งามในวันหน้า หวังกลับมาโอ้อวดพร้อมคำอำนวยชัย’  [1:  เฉียนถัง คือ ชื่อหังโจวในสมัยโบราณ เคยเป็นเมืองในแคว้นอู๋]  [2:  เชียงตี๋ หมายถึง ขลุ่ยของชนเผ่าเชียง มีสองเลาอยู่ติดกัน เลาหนึ่งมี 6 รู]
“บท ‘มองทะเลคลื่น’ นี้เจ้าเป็นผู้เขียนกระมัง ทำให้ผู้อื่นปรารถนา อยากเห็นทิวทัศน์งามของเจียงหนาน (แดนใต้) สักครั้งจริงๆ คราวนี้ข้าเดินทางมาเป็นทูตถึงหนานฉู่ จึงอยากเยี่ยมชมทิวทัศน์หนานฉู่เสียหน่อย”
ข้าลอบมองพระพักตร์ของเจ้าแคว้นที่เต็มไปด้วยความรู้สึกทรงเกียรติ รีบเอ่ยอย่างถ่อมตัว “ผลงานหยาบๆ ของกระหม่อมได้รับความชื่นชมจากองค์ชาย นับเป็นเกียรติของกระหม่อมแล้ว”
หลี่เสี่ยนมองข้าด้วยสายตาลึกล้ำแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเรียกให้ท่านเจ้าแคว้นเดินต่อไป
ข้ารู้สึกแผ่นหลังเย็นยะเยือก เนื่องจากสายตาเช่นนั้นให้ความรู้สึกบ้าคลั่งอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันร้อนแรงดุจเพลิงแผดเผา ข้าพลันนึกฉงนขึ้นมาว่าฉีอ๋องท่านนี้ นอกจากชอบหยอกล้อเหล่าบุปผางามแล้วยังนิยมตัดแขนเสื้อ[footnoteRef:3] ด้วยหรือไม่ ข้าสั่นสะท้านไปครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าต่อจากนี้ไป ยิ่งอยู่ห่างเขาได้เท่าใดก็ยิ่งดี [3:  ตัดแขนเสื้อ หมายถึง ชายรักชาย]
ผู้ใดจะทราบว่า สวรรค์กลับไม่ทำตามความปรารถนาของมนุษย์ วันต่อมา ข้าได้รับราชโองการจากท่านเจ้าแคว้น ทรงรับสั่งให้ข้ารับหน้าที่พาฉีอ๋องท่องเที่ยวระหว่างที่พระองค์ยังพำนักอยู่ในหนานฉู่ สวรรค์ ท่านช่างไม่มีเมตตาเอาเสียเลย ข้าเงยหน้าขึ้นรำพึงรำพันต่อฟ้า จากนั้นจึงตัดสินใจไปถามเสี่ยวซุ่นจื่อดูเสียหน่อยว่า ระยะนี้เขาหาเวลาปลีกตัวมาคุ้มครองข้าได้หรือไม่ ที่น่าขุ่นเคืองก็คือ เสี่ยวซุ่นจื่อกลับตอบมาอย่างเย็นชาว่า “ข้ายุ่งมาก ถึงอย่างไรฉีอ๋องก็หล่อเหลาไม่เลว ท่านไปเดินเล่นเป็นเพื่อนเขาให้มากหน่อยเถิด ไม่แน่ว่าฉีอ๋องอาจพาท่านกลับไปเสพสุขที่ต้ายงด้วยก็เป็นได้”
ข้าโกรธจนแทบสลบ ตัดสินใจทันทีว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องคุ้มครองตัวเอง จะไม่ยอมให้ความคิดชั่วร้ายของฉีอ๋องสำเร็จผลเป็นอันขาด
ยามข้าไปถึงศาลาพักม้าเพื่อทูลรายงานฉีอ๋อง พบว่าฉีอ๋องสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน นั่งกอดอกหัวเราะลั่นอยู่ในศาลาท่ามกลางสายลมฤดูวสันต์อันเย็นยะเยือก ข้างกายมีชายหนุ่มรูปงามสวมอาภรณ์ขาวดุจหิมะนั่งอยู่ด้วยผู้หนึ่ง เขากำลังมองไปที่ฉีอ๋องอย่างเสน่หา ข้าเกือบหมุนตัววิ่งหนีแล้วเชียว แต่เมื่อคิดดูอีกที ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวท่านนี้ รูปงามโสภาปานฉะนี้ ต่อให้เป็นสตรีที่โดดเด่นเพียงใดก็ยังมิอาจเทียบ ข้าที่เป็นบัณฑิตฮั่นหลินตัวเล็กๆ ทั้งยังหน้าตาสามัญสมควรไม่มีปัญหาใดกระมัง ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงเดินเข้าไปทักทายอย่างนอบน้อม จากนั้นจึงบอกไปว่า ข้าได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าแคว้นให้มาคอยปรนนิบัติรับใช้
ฉีอ๋องมองข้าด้วยสายตาทอประกายอยู่พักใหญ่จึงค่อยตอบ “ดี ข้าได้ยินว่าเจี้ยนเย่มีสาวงามมากมาย หญิงคณิกานางใดที่โดดเด่นที่สุดในลุ่มแม่น้ำฉินไหวแห่งนี้”
ข้าขมวดคิ้ว พยายามนึกอยู่นาน “เรื่องนี้กระหม่อมไม่ทราบแน่ชัด องค์ชายโปรดอนุญาตให้กระหม่อมกลับไปตรวจสอบเสียหน่อยเถิด กระหม่อมจะตรวจสอบให้ชัดเจนเป็นแน่”
ในดวงตาของฉีอ๋องเต็มไปด้วยแววขบขัน “ช่างเถิด หากเจ้าไปตรวจสอบเช่นนี้ มิใช่ว่าจะมีข่าวลือแพร่ไปทั่วทั้งเจี้ยนเย่หรือไร คงพูดกันว่าข้าเสาะหาหญิงคณิกาไปทั่ว หากเสด็จพ่อทรงทราบ เกรงว่าข้าคงถูกประนามยกใหญ่ ไปเถิด คืนนี้เจ้าไปดูเป็นเพื่อนข้า จะต้องหาให้ได้ว่าผู้ใดคือนางคณิกาอันดับหนึ่ง”
ข้ารู้สึกยินดียิ่ง ในใจคิดว่า ท่านชอบไปหาสตรีก็ดีแล้ว ความอ่อนโยนของสตรีคือสุสานของวีรบุรุษกล้า ดังนั้นข้าไม่แนะนำให้ท่านไปเที่ยวเล่นจนตายตั้งแต่ยังหนุ่ม อย่างไรก็ดี ข้าจะต้องหาหอคณิกาที่ดีที่สุดออกมาให้ได้ ข้าวางแผนอยู่ในใจ คิดว่าอีกครู่จะไปถามขุนนางประจำศาลาพักม้า[footnoteRef:4] ดูเสียหน่อย เขาต้องทราบแน่นอน [4:  ศาลาพักม้า จวนที่สร้างไว้ในเมืองต่างๆ เพื่อให้รับรองแขกคนสำคัญ ที่เรียกว่าศาลาพักม้าเพราะในสมัยก่อนจะใช้เป็นสถานที่พักม้าระหว่างเดินทางไกล]
ใกล้ถึงยามพลบค่ำแล้ว ข้าหาโอกาสถามเรื่องเกี่ยวกับแถบแม่น้ำฉินไหวจนรู้ลึกซึ้ง หากมิใช่ว่าฉีอ๋องยืนกรานจะปลอมตัวออกท่องเที่ยวและไม่อนุญาตให้ผู้อื่นติดตาม ข้ายังคิดไหว้วานขุนนางประจำศาลาพักม้าให้นำทางพวกเราไปด้วยซ้ำ
แต่ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวคนนั้นคือผู้ใดกัน ฉีอ๋องไม่ได้แนะนำ พูดเพียงว่าเขาแซ่ฉิน ให้ข้าเรียกเขาว่าคุณชายฉินก็พอ แต่ข้ามองอย่างไรก็รู้สึกว่าชายหนุ่มอาภรณ์ขาวท่านนั้นคล้ายกระบี่หยกที่ซ่อนอยู่ในฝัก ที่น่ากลัวก็คือ วันนี้เจ้าเสี่ยวซุ่นจื่อนั่นดูเซื่องซึมราวกับหัวไชเท้าเหี่ยวๆ ข้านึกฉงนยิ่ง เจ้านี่ยิ่งฝึกวรยุทธ์ ฝีมือยิ่งถดถอยใช่หรือไม่ แต่ไม่ควรเป็นเช่นนั้นกระมัง ตอนนี้คล้ายว่าเขาจะไปมาไร้ร่องรอยขึ้นทุกวันแล้ว สามวันก่อนข้าเพิ่งกลับมาจากวัง เห็นเขากำลังรอข้าอยู่ที่บ้าน กล่าวว่าวันนี้เขาไม่ต้องเข้าเวร ดังนั้นจึงไปวิ่งเล่นที่อู๋ซีซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไปราวเจ็ดสิบแปดสิบลี้ ทั้งยังนำเสี่ยวหลงเปาไส้เนื้อและน้ำแกงวุ้นเส้นเลือดเป็ด ซึ่งเป็นของท้องถิ่นกลับมาเป็นอาหารเย็นให้ข้าด้วย ข้าเห็นเสี่ยวหลงเปาและน้ำแกงยังอุ่นอยู่ก็ต้องตะลึงพรึงเพริด แม้จะมีกล่องอาหารเก็บความร้อนแต่ก็เก็บได้ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงยามเท่านั้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ข้าก็นึกขุ่นเคืองขึ้นมาอีกครั้ง เจ้าเด็กคนนี้นี่ ทั้งๆ ที่รู้ว่าข้ามีอันตราย เหตุใดจึงไม่ยอมมาคุ้มครองข้าเล่า ต่อไปนี้หากข้าลงครัวทำอาหารอีกจะไม่เหลือไว้ให้เขาแล้ว
ข้าทราบมาว่า หอคณิกาที่โดดเด่นที่สุดของเจี้ยนเย่คือหอเฟิงเยว่ เรือนเซียวเซียง หออี๋หง และเรือเพียวเซียง หอเฟิงเยว่โดดเด่นเรื่องเคล็ดวิชาบนเตียง เรือนเซียวเซียงอาศัยทักษะขับร้องร่ายรำ หออี๋หงเป็นหอคณิกาที่ขึ้นชื่อเรื่องแหล่งรวมอบายมุข ทั้งการพนันสุราและนางโลม ส่วนเรือเพียวเซียงว่ากันว่าเจ้าของคือหลิ่วเพียวเซียง หญิงคณิกาอันดับหนึ่งของลุ่มน้ำฉินไหว ในเมื่อฉีอ๋องเป็นแขกประจำของหอนางโลม เช่นนั้นย่อมต้องให้เขาไปเจอหลิ่วเพียวเซียงเสียหน่อย เชื่อว่าลูกหลานราชนิกุลเช่นนี้ ต่อให้เป็นพวกชอบเที่ยวก็คงไม่ชอบสถานที่ที่ดูสามัญไร้ระดับเกินไป
สรุปแล้วเมื่อข้าบอกว่าจะไปเรือเพียวเซียง ฉีอ๋องก็ตอบอย่างกระตือรือร้นว่า “ดียิ่ง ข้ากำลังอยากเห็นรูปโฉมของนางโลมอันดับหนึ่งแห่งเจี้ยนเย่อยู่พอดีเชียว”
ตอนนั้นข้าโกรธจนแทบกระอัก เขาต้องแกล้งข้าเล่นเป็นแน่ มิเช่นนั้นเหตุใดจึงให้ข้าไปหาข้อมูลมาอีกเล่า แม้ขุนนางประจำศาลาพักม้าผู้นั้นจะรู้ว่าฉีอ๋องเป็นคนอยากไป ทว่ายังใช้สายตาคลุมเครือมองข้า ข้าเป็นบุรุษอัศจรรย์ที่ครองตัวบริสุทธิ์ผุดผ่องดุจหยกเชียวนะ


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 14 เรือเพียวเซียง (1)
ข้าเดินเป็นเพื่อนฉีอ๋องอยู่บนถนนใหญ่ ฉีอ๋องสอบถามเกี่ยวกับสิ่งของรอบตัวอย่างกระตือรือร้น แม้ข้าไม่คุ้นเคยกับของเหล่านี้ แต่ยังตอบไปได้บ้าง
หากจะไปที่แม่น้ำฉินไหวก็ต้องผ่านถนนฉินไหว ซึ่งเป็นแหล่งเริงรมย์ที่รุ่งเรืองที่สุดเสียก่อน สองข้างทางจุดโคมไฟสว่างไสว หอนางโลมและเหลาสุราทั้งหลายล้วนเปิดประตูกว้าง มีกุยหนู[footnoteRef:1] ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูร้าน หลายแห่งยังมีสตรีประทินโฉมงดงามส่งเสียงเรียกลูกค้าดังเจื้อยแจ้ว กลุ่มของพวกเราแต่ละคนมีรูปโฉมไม่เลว โดยเฉพาะฉีอ๋องที่สวมผ้าไหมทั้งยังมีบุคลิกไม่ธรรมดา เป็นลักษณะแขกที่หอคณิกาชมชอบ [1:  กุยหนู คือ บุรุษที่ทำงานทั่วไปในหอคณิกา]
ดังนั้นกุยหนูและหญิงคณิกาไม่น้อยจึงคิดเข้ามาพัวพัน ข้าพบว่ามีชายฉกรรจ์สวมใส่ชุดธรรมดาหลายสิบคนเดินล้อมพวกเรา คล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้งใจ คอยผลักคนเหล่านั้นออกไปเพื่อปกป้องพวกเราลับๆ คนสิบกว่าคนนี้มีรูปโฉมธรรมดา ทว่าร่างกายกำยำแข็งแรง ภายใต้อาภรณ์บางซ่อนกล้ามเนื้อแกร่งเป็นมัดเอาไว้ ยามเดินเหินผงฝุ่นไม่กระจาย
ข้าพลันกระจ่างแก่ใจ คนเหล่านี้ต้องเป็นองครักษ์ของฉีอ๋องอย่างแน่แท้ คงเป็นเช่นนั้นกระมัง ราชนิกุลผู้สูงศักดิ์พระองค์หนึ่งออกมาเที่ยวเล่น จะไม่มีองครักษ์คอยติดตามคุ้มครองได้อย่างไร ในเมื่อเขามีองครักษ์แล้ว ข้าก็ไม่ต้องเป็นห่วงปัญหาด้านความปลอดภัยอีก
ดังนั้นข้าจึงรู้สึกผ่อนคลาย กระทั่งทิวทัศน์ทั้งสองฝั่งทางที่ทำให้ข้ารู้สึกกระอักกระอ่วนก็ยังมิอาจทำให้ข้าเคร่งเครียด
ไม่นานก็เดินไปถึงริมฝั่งน้ำฉินไหว บนแม่น้ำกว้างมีเรือใหญ่น้อยจอดอยู่สิบกว่าลำ ในบรรดาเรือเหล่านั้นมีลำหนึ่งขนาดใหญ่ที่สุด จุดโคมสว่างไสวเรืองรอง แต่กลับไม่มีเสียงพิณหรือเสียงทายหมัดประลองสุราดังแว่วมาเฉกเช่นเรือลำอื่น
พวกเราเดินไปยังริมฝั่งน้ำ ที่นั่นมีเรือแจวจอดอยู่จำนวนหนึ่ง ข้าร้องเรียกหญิงแจวเรือนางหนึ่ง “แม่นางแจวเรือไปส่งพวกเราที่เรือเพียวเซียงที”
หญิงแจวเรือนางนั้นเงยหน้ายิ้มๆ “นายท่านทั้งหลายมาช้าไปแล้วเจ้าค่ะ เกรงว่าตอนนี้เรือเพียวเซียงคงมีแขกเต็มลำแล้วกระมัง นายท่านลองดูเถิด บนเรือเริ่มแขวนโคมแดงแล้ว นั่นเป็นสัญลักษณ์บอกว่าแขกเต็มแล้ว อีกไม่นานจะถอนสมอ”
ฉีอ๋องมองข้าด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ส่วนข้าบอกนางอย่างสุขุม “ข้าจองที่ไว้แล้ว ขอบคุณเจ้ามากที่เตือน” ดังนั้นสีหน้าของฉีอ๋องจึงผ่อนคลายลง
พวกเราสามคนเดินขึ้นเรือแจว ต่อมาองครักษ์ที่ให้การคุ้มครองลับๆ อีกสิบกว่าคนก็แยกกันขึ้นเรือแต่ละลำ เรือแจวพายซ้ายจ้วงขวาอยู่ท่ามกลางแม่น้ำ ไม่นานก็ถึงเรือลำนั้น
เมื่อขึ้นเรือมาแล้ว สตรีวัยกลางคนแต่งกายยั่วยวนทรงเสน่ห์มีท่าท่างดงามโดดเด่นนางหนึ่งก็เดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ข้ายังไม่ทันกล่าวคำใด นางก็ยิ้มแย้มทักทายก่อน “โอ้ ที่แท้เป็นท่านจ้วงหยวนนี่เอง ผู้น้อยได้ยินว่าท่านจ้วงหยวนจองไว้ห้องหนึ่ง ยังคิดว่าเป็นผู้อื่นสวมรอยมาเสียอีก ผู้ใดไม่ทราบบ้างว่าใต้เท้าเจียงไม่ชอบสถานเริงรมย์เช่นนี้เป็นที่สุด”
ข้าเลื่อนสายตาออกจากเนินอกขาวดุจหิมะของนาง ตอบไปยิ้มๆ ว่า “เยี่ยนเหนียงล้อเล่นแล้ว บัณฑิตฮั่นหลินตัวเล็กๆ เช่นข้า ยามปกติจะมีเงินมาเที่ยวเรือเพียวเซียงที่ไหนกัน วันนี้ข้ามายลโฉมแม่นางเพียวเซียงเป็นเพื่อนแขกสูงศักดิ์ท่านหนึ่ง เยี่ยนเหนียงต้องปรนนิบัติรับใช้ให้ดีเล่า”
เยี่ยนเหนียงเห็นหลี่เสี่ยนแต่แรกแล้ว นางพบเจอคนมามากมาย เพียงเห็นก็ทราบว่า หลี่เสี่ยนเป็นแขกสูงศักดิ์ที่หาได้ยากยิ่ง จึงรีบผลิยิ้มจนตาหยี เดินเข้าไปประจบประแจงทันควัน เมื่อมาถึงเบื้องหน้าฉีอ๋องก็คารวะชดช้อย “แขกผู้มีเกียรติเดินทางมาไกล เยี่ยนเหนียงต้อนรับล่าช้า นายท่านโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ ท่านนี้คือ...”
สายตาของนางปรายมองมาทางข้า ข้าจึงรีบตอบอย่างชาญฉลาด “ท่านนี้คือคุณชายหลี่ ท่านนี้คือคุณชายฉิน”
เยี่ยนเหนียงกล่าวด้วยน้ำเสียงยั่วยวน “เชิญแขกทั้งสองท่านเข้าไปด้านในเถิด วันนี้แม่นางเพียวเซียงอารมณ์ดีไม่เลว หากท่านทั้งหลายโชคดี อาจได้รับความโปรดปรานจากแม่นางเพียวเซียง”
เยี่ยนเหนียงนำพวกเราสามคนไปยังห้องโอ่อ่ากว้างขวาง ส่วนองครักษ์คนอื่นถูกพาไปยังห้องใกล้เคียง มีหญิงรับใช้อยู่เป็นเพื่อน
ห้องในตัวเรืองดงามวิจิตร ด้านในมีตะเกียงส่องสว่าง ข้างหน้าต่างมีโต๊ะกลมตัวใหญ่วางอยู่ ส่วนที่อื่นๆ ว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง ดูแล้วคงเป็นสถานที่ขับร้องร่ายรำให้ความบันเทิงแก่แขกเหรื่อ
ด้านขวาของห้องมีประตูเล็กๆ อยู่บานหนึ่ง บนประตูห้อยม่านมุก เห็นเลือนรางว่าด้านในเป็นห้องนอน ท่าทางจะเป็นห้องชั้นเยี่ยมจริงๆ สองฟากของประตูห้องมีหญิงรับใช้หน้าจิ้มลิ้มยืนอยู่แปดนาง จรเข้ามาถอดเสื้อคลุมให้พวกเราทั้งสาม พวกเรานั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง ส่วนหญิงรับใช้เหล่านั้นเดินไปมาดุจผีเสื้อคลอบุปผา ครู่หนึ่งก็จัดวางสุราน้ำชาและอาหารของว่างลงบนโต๊ะ
ไม่นานหญิงรับใช้หน้าตางดงามทรงเสน่ห์สามนางก็นั่งลงข้างพวกเรา เดิมทีเยี่ยนเหนียงจัดให้ด้านข้างของพวกเรามีที่ว่างสองตำแหน่ง เพื่อให้ทุกคนโอบสาวงามซ้ายขวาได้ ทว่าคุณชายฉินที่รูปโฉมงามล้ำเลิศผู้นั้นกลับปฏิเสธความปรารถนาดีของนางแล้วไปนั่งลงข้างฉีอ๋อง
เยี่ยนเหนียงผู้มากประสบการณ์ย่อมไม่แสดงท่าทีผิดปกติอันใด ทว่าข้ากลับใจสั่น ไม่จริงกระมัง คุณชายฉินเป็นชายบำเรอหรือ ก่อนหน้านี้เพียงสงสัยเท่านั้น ทว่าคราวนี้ข้าขนลุกไปทั้วตัวจริงๆ คุณชายฉินคล้ายรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของข้า จึงมองข้าอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ในดวงตาเปี่ยมด้วยไอสังหาร กระทั่งเขาหันหน้าไป ข้าจึงคอยโล่งใจ ตัดสินใจว่าต่อไปต้องหายอดฝีมือมาไว้ข้างกายสักหลายคน ถึงอย่างไรเสี่ยวซุ่นจื่อก็ไม่มีอิสระ ทว่าเรื่องเช่นการหาองครักษ์ผู้ภักดี ถึงมีคนเช่นนั้นจริงคงไม่ฟังคำสั่งของบัณฑิตฮั่นหลินตัวเล็กๆ อย่างข้าเป็นแน่
พวกเราค่อยๆ ดื่มสุราโดยมีหญิงรับใช้อยู่เป็นเพื่อน จนกระทั่งแม่นางเพียวเซียงมาถึง หญิงรับใช้หลายคนคล้ายนั่งไม่ติด แต่จะโทษพวกนางไม่ได้ ฉีอ๋องเป็นผู้เปี่ยมพรสวรรค์ที่ไม่ยึดติดขนบธรรมเนียม บางครั้งวางตัวอ่อนโยนสนิทสนม ส่วนคุณชายฉินสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ไม่สนใจหญิงรับใช้ข้างกายเลยสักนิด บางครั้งยังใช้สายตาดุดันจ้องมองหญิงรับใช้ข้างกายฉีอ๋องด้วยซ้ำ
ข้าเพียงอยู่ห่างๆ อย่างอ่อนโยนมากมารยาท ปล่อยให้พวกนางมือไม้ปั่นป่วนกันไป ขณะที่กำลังกระอักกระอ่วนนั้นเอง ประตูในเรือก็ถูกผลักเปิดออก สตรีงามพิลาสนางหนึ่งเดินเข้ามาอย่างแช่มช้า ดวงหน้าไร้แป้งชาดของนางนั้นงดงามประหนึ่งทิวทัศน์อันพิไล ผิวพรรณขาวเนียนเป็นประกายมีสีแดงเรื่อจางๆ ราวกับเพิ่งขึ้นจากน้ำ เรือนผมดำเป็นประกายสะท้อนราวม่านน้ำตก ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างคล้ายดวงดาราอันจรัสแสงที่สุดในทิวา นางสวมชุดยาวแบบจีนตัวหลวมกว้าง เรือนร่างอ้อนแอ้นอรชรกว่าสตรีหนานฉู่ หากเอ่ยถึงรูปโฉม แม้สตรีนางนี้หน้าตางดงาม ทว่ายังพบเห็นได้ทั่วไป ที่หาได้ยากยิ่งคือท่าทางเอาอกเอาใจอย่างเป็นธรรมชาติ
สตรีนางนี้เดินเยื้องกรายเข้ามา นั่งตรงข้ามคนทั้งสาม ดวงตางามกลอกไปมา “แขกผู้มีเกียรติทั้งสามมาพบเพียวเซียงเป็นครั้งแรก เพียวเซียงกลับมาช้าเช่นนี้ ทำให้ท่านทั้งสามรอนานแล้ว”
น้ำเสียงของนางมีเสน่ห์ยวนใจ ข้ากับคุณชายฉินอดหน้าแดงไม่ได้ มีเพียงฉีอ๋องที่มีสีหน้าประหลาดใจชัดเจน
สายตาของสตรีผู้นั้นหยุดบนร่างฉีอ๋อง เอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ “เพียวเซียงได้ยินว่าฉีอ๋องเป็นวีรบุรุษที่หาได้ยาก ทั้งยังเป็นผู้กล้าที่รักหยกถนอมบุปผา เหตุใดวันนี้จึงเขินอายเล่า”
ข้าไม่แปลกใจที่หลิ่วเพียวเซียงคาดเดาฐานะของหลีเสี่ยนออก กลับอยากเห็นปฏิกิริยาของหลีเสี่ยนมากกว่า
ตอนแรกหลีเสี่ยนสงสัยอยู่บ้าง ทว่าก็ยิ้มกว้างทันควัน “โอ้ ดรุณีน้อยอย่างเจ้าชาญฉลาดดีแท้ หรือว่าเคยเห็นข้ามาก่อน”
หลิ่วเพียวเซียงเห็นหลีเสี่ยนมิได้ปิดบัง ดวงตาก็มีแววชื่นชม เอ่ยตอบไปว่า “แม้องค์ชายจะสวมชุดของหนานฉู่ แต่คงมิชอบรองเท้าผ้าไหม ยังคงสวมรองเท้าที่ชนชั้นสูงของต้ายงนิยมสวมใส่กัน กอปรกับองค์ชายมีบุคลิกน่าประทับใจ ระยะนี้หม่อมฉันได้ยินว่าฉีอ๋องมาที่เจี้ยนเย่ หากองค์ชายไม่เสด็จมาคงทำให้เพียวเซียงรู้สึกเวทนาตนเองแล้ว ส่วนเจียงฮั่นหลินท่านนี้ ยากนักที่จะได้พบพานสักครั้ง หากไม่มาเป็นเพื่อนองค์ชาย เกรงว่าจนบัดนี้เพียวเซียงคงไม่มีโอกาสพบ”
ข้าขัดเขินอยู่บ้าง ข้าเคยได้รับเทียบเชิญจากหลิ่วเพียวเซียงให้มาเยี่ยมเยือนเรือเพียวเซียงจริงๆ ทว่าข้าไร้เงินทอง จึงปฏิเสธอ้อมๆ เดิมทีคุณชายฉินมองฉีอ๋องอย่างขุ่นเคือง ทว่ายามนี้กลับมองข้ายิ้มๆ คล้ายเบิกบานใจที่ข้าปฏิเสธหลิ่วเพียวเซียง
ข้ารีบเอ่ยว่า “แม่นางหลิ่วล้อเล่นแล้ว ข้าไร้ทรัพย์สมบัติ จะมีคุณสมบัติมาที่นี่ได้อย่างไร”
หลิ่วเพียวเซียงยืนขึ้น เดินแช่มช้อยมานั่งลงข้างกายข้า กอดแขนข้าพลางพูดว่า “จริงๆ เลย หรือท่านจ้วงหยวนคิดว่าหญิงคณิกาอย่างพวกเราไม่มีความจริงใจแม้เพียงนิด หรือเพียวเซียงจะชื่นชอบความสามารถของท่านจ้วงหยวนจนอยากมอบกายเคียงคู่มิได้”
ข้าเกือบจะหัวเราะออกมา หากหลิ่วเพียวเซียงไม่ชอบเงินทอง จะกลายเป็นหญิงคณิกาอันดับหนึ่งแห่งเจี้ยนเย่ได้อย่างไร ข้ารู้ดีว่าชนชั้นสูงและขุนนางใหญ่หลายคนในเจี้ยนเย่เป็นแขกประจำของหลิ่วเพียวเซียง แต่ข้ากลับได้ยินมาว่า หลิ่วเพียวเซียงผู้นี้เป็นสตรีประหลาด หากไม่มีทรัพย์สินมหาศาลก็มิอาจได้ตัวนาง และถึงจะร่ำรวยมากอำนาจก็มิแน่ว่าจะได้ตัวหลิ่วเพียวเซียงนางนี้
ก่อนหน้านี้ หานอ๋อง จ้าวเต๋อหลง เสด็จอารองของเจ้าผู้ครองแคว้นเคยมาที่เรือเพียวเซียงแล้ว ราตรีนั้นเขาต้องการอยู่ค้างแรม ผู้ใดจะรู้ว่าหลิ่วเพียวเซียงกลับไม่ชอบเขา ไม่ว่าเขาจะเอาอกเอาใจอย่างไรก็ไม่ยอมให้ค้าง สุดท้ายจ้าวเต๋อหลงใช้อิทธิพลบีบบังคับ คิดไม่ถึงว่าหลิ่วเพียวเซียงกลับยอมตายไม่ยอมสยบ จ้าวเต๋อหลงไม่สะดวกจะใช้ไม้แข็ง จึงทำได้แต่กลับไป ต่อมาจึงคิดจะสร้างความลำบากใจให้หลิ่วเพียวเซียงครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งล้วนล้มเลิกเพราะหลิ่วเพียวเซียงมีแขกมากมาย
ต่อมา มีคนถามนางว่า แม้หานอ๋องอายุห้าสิบกว่าปีแล้ว ทว่าหน้าตาและกำลังวังชายังเหนือกว่าคนทั่วไป เหตุใดจึงไม่ยอมคล้อยตามเล่า


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 15 เรือเพียวเซียง (2)
หลิ่วเพียวเซียงกล่าวอย่างเย็นชา ‘แม้ผู้น้อยจะเป็นสตรีต่ำต้อย แต่ยังเข้าใจว่าสิ่งใดคือซื่อสัตย์ กตัญญู เมตตาและชอบธรรม เมื่อปีนั้น จ้าวเต๋อหลงนำทัพทำสงคราม แต่ตนเองขลาดเขลาจนพ่ายศึก ผู้ใต้บัญชาต่อสู้จนตัวตายเพื่อช่วยชีวิตเขาไว้ แต่เขากลับตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น กล่าวหาหัวหน้ากองว่าไม่ฟังคำสั่ง ทำผิดกฎทหาร กระทั่งต้องโทษประหารชีวิต ในหนานฉู่มีผู้ใดไม่ทราบเรื่องนี้บ้าง แต่เพราะฐานะและอิทธิพลของเขาเป็นอุปสรรค จึงไม่กล้าประณามก็เท่านั้น คนถ่อยขลาดเขลาเช่นนี้ ต่อให้เป็นผู้ต่ำต้อยอย่างหญิงคณิกายังนึกดูแคลน’
เมื่อคำพูดนี้แพร่ออกไป ผู้คนต่างดูแคลนหานอ๋อง ทั้งยังต้องมองหลิ่วเพียวเซียงในแง่มุมใหม่ ไม่นานหานอ๋องก็คับข้องใจจนตาย เรื่องนี้ทำให้หลิ่วเพียวเซียงมีชื่อเสียงเสียงดังกระฉ่อนไปทั้งใต้หล้า กลายเป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งเจี้ยนเย่ ความจริง มิใช่ว่าไม่มีนางใดดีกว่าหลิ่วเพียวเซียง เพียงแต่ไม่มีใครกล้าหาญตรงไปตรงมาเช่นนางเท่านั้น
ยามข้าได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้กแรก แม้จะนับถือเลื่อมใส หากแต่ไม่มีเงินทองเป็นค่าผ้าไหมแพรต่วน จึงมิกล้ามาพบ หากทราบว่านางไม่คิดรับเงิน ข้าคงมายลโฉมนางนานแล้ว
ข้าเริ่มเมามายจนสติพร่าเลือน คุณชายฉินท่านนั้นมองข้าอย่างเย้ยหยันแวบหนึ่ง ประกายเย็นยะเยือกในดวงตาทำให้ข้าสะดุ้งจนสติแจ่มชัด คิดว่าอย่างไรข้าก็มาเป็นเพื่อนฉีอ๋อง ดังนั้นจึงดึงแขนออกจากแขนเสื้ออย่างเนิบช้า กล่าวอย่างเคารพนอบน้อมว่า “ขอบคุณเพียวเซียงที่ชื่นชม”
หลิ่วเพียวเซียงมองข้าอย่างขุ่นเคือง ลุกขึ้นอย่างเดือดดาลแล้วเดินไปข้างกายฉีอ๋อง ใบหน้าที่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าด้วยแรงโทสะจางๆ เช่นนั้นช่างกระทบใจผู้คนโดยแท้ ทำให้พวกเราสามคนสติล่องลอยทั้งสิ้น ต่อจากนั้น หลิ่วเพียวเซียงก็ไม่ชายตาแลข้าอีก ทำเพียงพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกับฉีอ๋องและสนทนากับคุณชายฉินเป็นครั้งคราว วิธีของนางยอดเยี่ยมและชัดเจนยิ่ง สนิทสนมใกล้ชิด ทว่าไม่ปล่อยตัวเกินงาม กระทั่งคุณชายฉินผู้เย็นชายังเผยรอยยิ้มจางๆ หลิ่วเพียวเซียงช่างเป็นยอดคนแห่งยุคโดยแท้
หลังดื่มสุราไปหลายจอก นางก็ลุกขึ้นส่งเสียงร้องเรียกครั้งหนึ่ง นางคณิกาอาภรณ์เขียวเดินเข้ามาจากด้านนอก ในมือโอบอุ้มเครื่องดนตรีนานาชนิด นางเริ่มร่ายรำท่ามกลางเสียงดนตรี แล้วแปรเปลี่ยนเป็นหมื่นท่วงท่าระบำร้อนแรงราวต้องการแผดเผาชีวิต ทำเอาข้าจมลงสู่ความเมามายไปเสียสิ้น ยามข้ามองใบหน้างานพิไลของหลิ่วเพียวเซียง พลันรู้ทันทีว่านางโยนชีวิตของตนเข้าไปในการร่ายรำเช่นกัน ยามนี้ข้าหวั่นไหวกับนางแล้วจริงๆ
เมื่อหลิ่วเพียวเซียงหยุดร่ายรำ ข้าเห็นนางมองมาที่ข้า ชั่วขณะที่ดวงตาทั้งสองคู่สบกัน หลิ่วเพียวเซียงพลันเผยสีหน้าเปรมปรีดิ์ออกมาก่อนเดินไปข้างกายฉีอ๋อง นางนั่งลงอย่างเฉื่อยชา ความงดงามที่เจือไปด้วยความเกียจคร้านเช่นนั้นทำให้ผู้อื่นอยากอุ้มนางขึ้นเตียงเสียเดี๋ยวนั้นจริงๆ
ตอนนี้เอง เยี่ยนเหนียงเดินเข้ามากล่าวยิ้มแย้มว่า “ดึกแล้ว เชิญใต้เท้าเจียงและคุณชายฉินไปพักผ่อนที่ห้องด้านข้างก่อนเถิดเจ้าค่ะ หากมีนางคณิกาที่ชมชอบ จะลองเชิญพวกนางไปอยู่เป็นเพื่อนก็ย่อมได้”
ใจข้าเจ็บแปลบเล็กน้อย รีบลุกขึ้นยืนกล่าวอำลา ทั้งยังบอกให้ฉีอ๋องดูแลตัวเองให้ดี คุณชายฉินท่านนั้นชะงักไปเล็กน้อยก่อนลุกพรวดพราดแล้วเดินออกไป ข้าจึงรีบเดินตามออกไปเช่นกัน
เมื่อส่งนางคณิกาออกไปแล้ว ข้าที่อยู่ในชุดนอนจึงล้มตัวลงบนเตียงในห้องที่แลสะดวกสบาย ทว่าไม่กว้างนัก จิตใจฟุ้งซ่าน ห้วงความคิดล้วนเต็มไปด้วยเงาของหลิ่วเพียวเซียงนางนั้น ข้าสดับฟังเสียงน้ำไหลจากนอกหน้าต่าง ค่อยๆ จมลงสู่ห้วงนิทรา
ขณะข้าครึ่งหลับครึ่งตื่น จู่ๆ กลับรู้สึกว่ามีคนผู้หนึ่งยื่นมือมาปลดอาภรณ์ข้า ข้าใจสั่น คงมิใช่ฉีอ๋องมาลอบจู่โจมข้าหรอกกระมัง คิดดังนั้นจึงรีบลืมตาโพลง กำลังจะร้องตะโกน แต่กลับเห็นใบหน้างามพิลาสราวบุปผาหยกแทน เป็นหลิ่วเพียวเซียงนั่นเอง
ข้าตัวอ่อนยวบ ส่งเสียงไม่ออกทันใด หลิ่วเพียวเซียงเห็นข้าตื่นแล้วจึงผลิยิ้มมากเสน่ห์ ขยับมือเพียงเล็กน้อย ถอดอาภรณ์ของตนออกไปในพริบตา เผยเนื้อหยกอ่อนนุ่มงามพิไลแก่สายตา ข้ายื่นมือไปโอบกอดนางไว้อย่างเนิบช้า แต่ยังคงลังเลอยู่บ้าง พึมพำออกไปคำหนึ่งว่า “ฉีอ๋อง”
หลิ่วเพียวเซียงหัวเราะคิกคัก “ท่านไม่ทราบหรือ คุณชายฉินท่านนั้นเป็นสตรี พวกเรายังไม่ทันปลดอาภรณ์ นางก็ทนไม่ไหวจนต้องพลิ้วตัวบุกเข้ามาในห้องเเล้ว ข้าจึงปล่อยห้องให้พวกเขา ท่านจ้วงหยวน ท่านยังรั้งรอสิ่งใดอยู่เล่า”
แม้ข้าเคยศึกษาเรื่องเคล็ดวิชาในห้องหอมาแล้ว แต่ไม่เคยแตะต้องสตรีอย่างแท้จริง ชั่วขณะนั้นจึงไม่ทราบว่าควรทำเช่นไรดี หลิ่วเพียวเซียงเข้าใจยิ่ง จึงรีบพลิกมือขึ้นโอบกอด ข้ารู้สึกคล้ายได้ยินเสียงดังตู้มตามในสมอง อาภรณ์ถูกปลดออกโดยไม่รู้ตัว รู้สึกถึงร่างกายอุ่นนุ่มของสตรีที่กำลังกอดก่าย ในที่สุดข้าก็สูญเสียสตินึกคิดไปโดยสิ้นเชิง โถมตัวเข้าสู่บทรักระหว่างชายหญิงไปเสียสิ้น
ข้าหลับใหลไปท่ามกลางความเหนื่อยล้า ส่วนหลิ่วเพียวเซียงหลับตาพักผ่อนครู่หนึ่งแล้วจึงลุกขึ้นนั่ง หยิบอาภรณ์ที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นขึ้นมาคลุมร่างแล้วเรียกหญิงรับใช้เข้ามาสองนาง พวกนางช่วยอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้ข้าอย่างแผ่วเบา แม้ข้าตื่นไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ยังคร้านจะขยับแม้เพียงนิ้วมือ เมื่อข้าตื่นเต็มตาก็พบว่าข้ากำลังล้มตัวนอนอยู่บนเตียงสะอาดสะอ้าน สวมชุดนอนเจือกลิ่นหอมของธูป ข้ามองไปยังหลิ่วเพียวเซียงที่หลับตาพริ้มอยู่ข้างกาย ใบหน้าแดงระเรื่อ กล่าวคำใดไม่ออก
หลิ่วเพียวเซียงลืมตา กล่าวหยอกล้อว่า “ท่านจ้วงหยวน ไม่ดีใจที่ถูกหญิงคณิกาเช่นข้าช่วงชิงร่างกายอันบริสุทธิ์ไปหรือ”
ข้าหน้าแดงจนถึงหู ผ่านไปพักใหญ่จึงค่อยตอบ “เจ้าแต่งให้ข้าดีหรือไม่”
คราแรกหลิ่วเพียวเซียงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของข้าจึงทำได้แต่ทอดถอนใจ “ไม่ได้เจ้าค่ะ”
“ทำไม ต้องการเงินมากเลยหรือ ต้องการเท่าใด ข้าย่อมมีวิธีแน่” ข้ารีบร้อนถาม
หลิ่วเพียวเซียงแย้มยิ้มพราย “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าหาเงินได้มากแล้ว ไถ่ตัวเรียกอิสระคืนให้ตนเองได้นานแล้ว”
ข้ากล่าวอย่างโศกเศร้า “เช่นนั้นเจ้าไม่ยอมแต่งให้ข้า เพราะข้าไม่มีคุณสมบัติมากพอใช่หรือไม่”
หลิ่วเพียวเซียงเอ่ยถามอย่างนึกพิศวง “ท่านเป็นบัณฑิตฮั่นหลิน หากข้าแต่งเป็นภรรยา จะไม่ส่งผลต่ออนาคตของท่านหรือ ท่านอยากแต่งข้าเป็นภรรยาจริงหรือ”
ข้ากล่าวอย่างไม่แยแส “เกี่ยวข้องอันใดเล่า อย่างมากข้าแค่ลาออกจากราชการเป็นพอ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ได้อยากเป็นขุนนางเสียหน่อย หลายปีมานี้ ข้าเก็บหอมรอมริบได้เล็กน้อย ซื้อที่นาได้หลายร้อยหมู่ เพียงแต่ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่ชอบชีวิตยากจนเช่นนั้น”
หลิ่วเพียวเซียงเผยรอยยิ้มจนวาจาออกมา “ข้ารู้ว่าท่านจริงใจ ทั้งยังไม่นึกลังเลแม้เพียงนิด ข้าพบเจอผู้คนมามาก เดิมทียังมีเจตนาไถ่ถอนตัวเอง เลิกเป็นนางคณิกาและแต่งให้ผู้อื่น แต่ยามข้าหาเงินได้มากพอ จู่ๆ พลันคิดได้ว่า ข้าจะไปแต่งให้ผู้ใดได้เล่า ชายเจ้าชู้เสเพลทะนงตนเหล่านั้นหรือ เพียงเห็นหน้าพวกเขาข้าก็นึกรังเกียจแล้ว หากเป็นคนดีซื่อสัตย์จริงใจ ข้ากลับคิดว่าเขาน่าเบื่อ แม้จะมีบางคนทำให้ข้ารักและหลงใหล แต่เมื่อคิดว่าหลังแต่งให้เขาแล้ว วันหน้าหากข้าอายุมากเข้าจะถูกเขาทิ้งดังรองเท้าผุขาดก็พานให้เศร้าใจ เฮ้อ วันนี้ได้พบท่าน ข้ามองออกว่าท่านชื่นชมการร่ายรำของข้าอย่างแท้จริง ท่านรู้ว่าข้าใส่จิตวิญญาณและความพยายามไปกับการร่ายรำมากน้อยเพียงใด ข้าจึงเสนอตัวเองมาเป็นหมอนให้ท่านกอดก่าย โชคดีที่ท่านปฏิบัติต่อข้าอย่างจริงใจ แต่คงไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ เพียวเซียงนิสัยสะเพร่าเลินเล่อ มิอาจสนับสนุนสามีและสั่งสอนบุตร ข้าก็เหมือนนกนางนวลแห่งเจียงหนาน ชอบความหรูหรารุ่งเรือง รักอิสระ มิอาจถูกขังไว้ในกรง พี่เจียง แม้วันหน้าเพียวเซียงจะได้พบบุรุษทั่วทั้งใต้หล้า แต่พี่เจียงโปรดจำไว้ว่า ท่านคือบุรุษที่เพียวเซียงรักสุดใจ หากท่านมิอาจทอดทิ้งเพียวเซียง เช่นนั้นมาหาข้าบ้างดีหรือไม่”
ข้ารู้สึกเจ็บแปลบ ฟังออกว่าสิ่งที่หลิ่วเพียวเซียงกล่าวคือคำพูดจริงใจ ไม่มีเจตนาโป้ปดแม้เพียงนิด สตรีแปลกประหลาดเช่นนี้ไม่มีบุรุษใดรั้งนางไว้ได้จริงๆ ข้ากอบกุมมือนาง กล่าวว่า “เพียวเซียงชื่อเสียงโด่งดัง แม้เจียงเจ๋อจะเป็นเพียงขุนนางตัวเล็กๆ แต่หากมาพบบ่อยเข้าย่อมเป็นปัญหาอย่างมิอาจเลี่ยง จากกันวันนี้ แม้มิใช่การอำลาชั่วนิรันดร์ ทว่ายังยากจะพานพบ เพียวเซียง เพียวเซียง เจ้าและข้าปลดปล่อยตนเองจากพันธนาการ เพียรช่วยเหลือเกื้อกูลกันเถิด หากวันหน้าพบกัน ขอเจ้าอย่ามองข้าเป็นเพียงผู้ผ่านทางเป็นพอ”
ร่างงามชดช้อยของหลิ่วเพียวเซียงสั่นระริก นางทราบความในใจของชายหนุ่มผู้นี้ดี เขาไม่คิดลอบติดต่อกับนางอีก หากมิอาจแต่งนางเป็นภรรยา วันหน้าย่อมไม่มาหานางอีก ทว่านางพอใจแล้ว ท่ามกลางผู้คนที่เต็มไปด้วยความปลิ้นปล้อนมากเล่ห์ ในที่สุดนางก็ได้พบความรักที่จริงใจครั้งหนึ่ง
เมื่อข้าเดินออกมาจากห้องก็เห็นฉีอ๋องที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและคุณชายฉินที่เขินอายจนหน้าแดงก่ำไม่กล้าพบเจอผู้คน จึงเดินไปกล่าวอย่างนอบน้อม “องค์ชาย พวกเรารีบกลับไปพักผ่อนที่จวนเกิด”
ฉีอ๋องมองข้า พูดยิ้มๆ ว่า “เป็นอย่างไรบ้าง สายลมวสันต์เมื่อคืนถึงใจหรือไม่”
ข้าแอบบ่นในใจ เขารู้ว่าข้าอยู่กับเพียวเซียงหรือ ข้าทำเพียงยิ้มเรียบเฉยแสดงท่าทีลึกล้ำยากคาดเดา ฉีอ๋องมองข้าอย่างนึกฉงนแวบหนึ่ง ดูท่าทางเมื่อคืนเขาคงยุ่งอยู่กับการดอมดมบุปผาสดใหม่กระมัง นางคณิกาเหล่านั้นสมควรถึงอกถึงใจเขาเช่นกัน
เมื่อเหยียบย่างขึ้นไปบนฝั่งน้ำ ข้าอดหันกลับไปมองไม่ได้ เรือเพียวเซียงเงียบสงัดยิ่ง ข้าฝังรักแรกของตนไว้ ณ ที่แห่งนั้น
หลังจากส่งพวกฉีอ๋องกลับไป ข้าก็รีบร้อนกลับไปยังที่พำนัก พบว่าบนโต๊ะมีอักษรเขียนอยู่แถวหนึ่ง ความว่า ‘เมื่อคืนเสพลมฤดูวสันต์อย่างสุขสมจนไม่ทราบว่ามีคนจับจ้องอยู่ด้านข้าง ฉีอ๋องผู้นี้จิตใจลึกล้ำยากคาดเดา ส่วนผู้จับตามองนั้น ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว’
ข้าพลันมือสั่น เสี่ยวซุ่นจื่อช่างซื่อสัตย์ภักดีเสียจริง เพียงแต่ไม่ทราบว่าข้ามีคุณธรรมความสามารถระดับใดจึงปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้
ขณะเดียวกันในศาลาพักม้า ฉีอ๋องสีหน้าเคร่งขรึมดุจน้ำลึก ด้านล่างมีองครักษ์ยืนอยู่ด้วยสีหน้าสำนึกผิด ฉีอ๋องเอ่ยเย็นชา “เจ้ากล่าวว่าเจ้าไม่ได้จับตามองเจียงเจ๋อหรือ เพราะเหตุใด”
องครักษ์ผู้นั้นตอบอย่างตื่นกลัว “องค์ชายโปรดละเว้นโทษด้วยเถิด เดิมทีกระหม่อมจับตามองเจียงเจ๋ออยู่ห้องตรงข้ามตามรับสั่ง แต่ไม่ทราบว่าเหตุใด จู่ๆ จึงหลับไปได้”
ฉีอ๋องสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งขึ้น แต่กลับมิได้ลงทัณฑ์ เพียงให้เขาออกไปเท่านั้น
คุณชายฉินที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยราบเรียบ “ข้าตรวจสอบแล้ว เขาถูกผู้อื่นสกัดจุดลมปราณ ผู้ที่สามารถสกัดจุดในสถานที่เล็กแคบโดยผู้อื่นไม่รู้ตัวเช่นนี้ได้ อย่างน้อยต้องมีวรยุทธ์เหนือกว่าข้า”
ฉีอ๋องกล่าวอย่างนึกฉงน “แต่ข้าเห็นว่าเจียงเจ๋อผู้นี้ไม่เป็นวรยุทธ์ หรือเขาฝึกไปถึงขอบเขตหวนคืนสู่ธรรมชาติแล้ว”
คุณชายฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่นานจึงค่อยตอบ “ปัจจุบันผู้ที่ไปถึงขอบเขตนั้นมีเพียงอาจารย์ข้า ผู้อาวุโสฉือเจินแห่งวัดเส้าหลิน และจิงอู๋จี๋ผู้ยิ่งใหญ่แห่งพรรคมาร รวมสามคนเท่านั้น เจียงเจ๋ออายุน้อยเพียงนี้ ข้าไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเขาจะไปถึงขอบเขตนั้นได้”
ฉีอ๋องมีท่าทีที่คล้ายกำลังครุ่นคิด “พี่รองและเหลียงหวั่นบอกให้ข้าระวังเจียงเจ๋อ เดิมทีข้ายังคิดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อได้พบกันวันก่อน ข้าจึงรู้สึกว่าคนผู้นี้ลึกล้ำยากคาดเดา เรื่องเมื่อคืนยิ่งทำให้ข้ายากผ่อนคลาย อัจฉริยะแห่งหนานฉู่ไม่ธรรมดาจริงๆ โชคดีที่คนผู้นี้มีใจคิดปิดบังหลบซ่อน ดูเหมือนจะไม่เป็นอุปสรรคของพวกเรา”
คุณชายฉินก้มหน้าบอก “หากท่านรู้สึกว่าเขายุ่งยาก ข้าช่วยท่านได้”
หลี่เสี่ยนส่ายหน้า “คนเช่นนี้จะสังหารไปง่ายๆ ได้อย่างไร อีกอย่าง มิแน่ว่าพวกเราจะทำสำเร็จ” ในดวงตาของเขามีประกายวาววับวาบผ่าน


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 16 สงครามปะทะวาจา ณ หอหมิงเยว่ (1)
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบเก้าเดือนเจ็ด เต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยเสด็จกลับ เจ้าแคว้นหารือเรื่องโจมตีสู่ ยามนั้นอัครมหาเสนาบดีซั่งเหวยจวินผลักดันให้โจมตีสู่อย่างแข็งขัน เหล่าขุนนางประชาราษฎร์ทั้งบนล่างล้วนเห็นพ้อง ทว่าเต๋อชินอ๋องค้านหัวชนฝา เจ้าแคว้นจึงนึกลังเล
วันที่สิบห้าเดือนเจ็ด เหลียงหวั่นธิดาบุญธรรมในหลิงอ๋องจัดงานเลี้ยง ณ หอหมิงเยว่ เชิญเต๋อชินอ๋องเสด็จร่วมงาน ผู้ร่วมงานเลี้ยงคนอื่นๆ ได้แก่ อัครมหาเสนาบดีซั่งเหวยจวิน ฉีอ๋องหลี่เสี่ยนแห่งต้ายง และฉินเจิงทหารกองบัญชาการของฉีอ๋อง
เจียงเจ๋ออยู่ในรายนามผู้ได้รับการเชื้อเชิญเช่นกัน คนรุ่นหลังเห็นดังนี้พานให้นึกฉงน เจียงเจ๋อเป็นเพียงขุนนางผู้น้อย ไม่ทราบว่าเหตุใดจึงได้รับเชิญร่วมงานที่เกี่ยวพันกับเรื่องใหญ่ระดับแว่นแคว้นเช่นนี้ หรือผู้อื่นมีใจคิดไม่ซื่อ ทว่าเมื่อใคร่ครวญข้อเท็จจริงแล้ว เขามิจำเป็นต้องทำเช่นนั้น
หลังงานเลี้ยง เต๋อชินอ๋องเสด็จกลับด้วยความเดือดดาล เจียงเจ๋อตามไปสนทนาความกับเต๋อชินอ๋อง ชินอ๋องจึงสงบลง ต่อมาราชสำนักหารือเรื่องโจมตีแคว้นสู่ เต๋อชินอ๋องสงบคำมิกล่าวความ ข้อเสนอเรื่องโจมตีสู่จึงสำเร็จราบรื่นไปเช่นนี้
บางคนกล่าวว่า เรื่องที่ชินอ๋องไม่คัดค้านการโจมตีสู่ เมื่อสืบความไปถึงต้นตอ ล้วนเป็นความผิดของเจียงเจ๋อ นับเป็นความผิดมหันต์ ทว่าเมื่อขุนนางใต้บัญชาชินอ๋องทราบถึงคำพูดทั้งหมดของเจียงเจ๋อ จึงรู้ถึงใจอันซื่อสัตย์ภักดีของเขา
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ
เต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยกลับมาแล้ว ข้อถกเถียงเรื่องโจมตีแคว้นสู่ที่กำลังคุกรุ่นจึงสงบลงมาก เนื่องจากทันทีที่จ้าวเจวี๋ยกลับมาถึงก็เร่งไปโขกหัวไว้อาลัยเจ้าแคว้นพระองค์ก่อนทันที ยามเจ้าแคว้นพระองค์ก่อนสวรรคต จ้าวเจวี๋ยรักษาการณ์อยู่ด่านหน้าบริเวณชายแดน มิอาจกลับมาร่วมไว้ทุกข์ได้
ตอนนี้สถานการณ์ทางการเมืองในราชสำนักสงบนิ่งแล้ว จ้าวเจวี๋ยเป็นขุนนางคนสำคัญทางการทหาร ข้อถกเถียงเรื่องโจมตีสู่จำเป็นต้องฟังความเห็นของเขา ดังนั้นจึงเรียกตัวเขากลับมาโดยเฉพาะ
เมื่อจ้าวเจวี๋ยร้องไห้ไว้อาลัยเสร็จสิ้นก็เข้าวังไปเข้าเฝ้าเจ้าแคว้น กล่าวคัดค้านเบื้องพระพักตร์อย่างตรงไปตรงมา กลายเป็นอุปสรรคในการโจมตีแคว้นสู่ทันใด จ้าวเจวี๋ยมีบารมีสูงส่งในราชสำนัก ขุนนางหลายคนจึงไม่กล่าวถึงเรื่องโจมตีแคว้นสู่อีก หากแต่พากันไปโน้มน้าวถึงประตูจวน โดยเฉพาะเหล่าอำมาตย์ฝ่ายซั่งเหวยจวิน ทว่าจะอย่างไรเต๋อชินอ๋องก็ไม่ยอม
วันที่สิบห้า เดือนเจ็ด องค์หญิงหมิงเยว่เหลียงหวั่นส่งเทียบเชิญเต๋อชินอ๋องเสด็จเข้าร่วมงานเลี้ยง ขณะเดียวกันก็เชิญฉีอ๋องหลี่เสี่ยนและอัครมหาเสนาบดีซั่งเหวยจวินมาร่วมด้วย ทุกคนล้วนทราบดีว่ามีความหมายอย่างไร
ความจริงเรื่องระหว่างผู้ทรงอิทธิพลที่กุมอำนาจของแว่นแคว้นไว้ในมือเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับข้า แต่เหตุใดข้าจึงถูกนับรวมไปด้วยเล่า
ข้ามองไปยังฉีอ๋องอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ข้าเพิ่งบอกไปว่าข้าเป็นเพียงขุนนางตัวเล็กๆ ผู้หนึ่ง ไม่มีคุณสมบัติเข้าร่วมงาน ฉีอ๋องถึงกับกล่าวโดยหน้าไม่เปลี่ยนสีว่า “ทว่าคุณหนูเหลียงเชิญมาร่วมงานเลี้ยงแล้ว เจ้าเป็นคนที่เจ้าแคว้นส่งมารับใช้ข้า ย่อมต้องเข้าร่วมด้วย”
แม้ใจข้าจะปฏิเสธ แต่ยามเมื่อองครักษ์ข้างกายฉีอ๋องใช้สายตาเปี่ยมไอสังหารมองข้า ข้าจึงได้แต่รับปากไป
ผู้ใดกล่าวว่า อย่ายินยอมก้มหัวแก่อำนาจ ท่านก็ลองให้พวกเขามายืนกล่าวคำเหล่านั้นต่อหน้าองครักษ์ที่ผ่านการฆ่าฟันมาอย่างโชกโชนเหล่านี้ดูเถิด
ฉีอ๋องมาถึงเป็นคนที่สอง งานเลี้ยงคราวนี้จัดขึ้นที่หอหมิงเยว่ ตอนนี้อยู่ในช่วงกลางคิมหันตฤดู อากาศร้อนอบอ้าวสุดทานทน บนหอน้อยเปิดแง้มหน้าต่างทั้งหมด วางถังบรรจุน้ำแข็งไว้รอบๆ จึงเย็นสบายขึ้นมาก เหลียงหวั่นสวมอาภรณ์สีเหลืองอ่อนนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน ซั่งเหวยจวินสวมชุดคลุมผ้าไหมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวที่สองทางซ้ายมือ ถัดจากเขาเป็นบัณฑิตในอาภรณ์ดำผู้หนึ่ง เขาคือเหนียนเยวี๋ยนที่ปรึกษาของซั่งเหวยจวิน เมื่อซั่งเหวยจวินเห็นฉีอ๋องมาถึงแล้วพลันถลาเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า ทว่ายามเห็นข้ากลับขมวดคิ้ว
ข้ารีบคว้าโอกาสบอก “ผู้น้อยได้รับราชโองการให้ตามเสด็จฉีอ๋อง ในเมื่อใต้เท้าอยู่ที่นี่แล้ว เช่นนั้นผู้น้อยขอตัวลา”
ซั่งเหวยจวินเผยรอยยิ้มพึงพอใจ ชื่นชมที่ข้ารู้ความยิ่งนัก ข้าที่นึกว่าแผนการสำเร็จแล้ว กำลังจะเดินลงหอน้อย ฉีอ๋องกลับยิ้มเหี้ยม คว้าแขนข้าไว้พลางเอ่ยเนิบนาบ “ไม่ต้องไป ใต้เท้าซั่ง ในเมื่อเจียงฮั่นหลินเป็นขุนนางที่เจ้าแคว้นส่งมา ทั้งยังเป็นซือตู๋แห่งสำนักฮั่นหลินและอัจฉริยบุคคลแห่งหนานฉู่ของพวกท่าน มิสู้ให้เขาอยู่ฟังที่นี่เป็นอย่างไร”
ซั่งเหวยจวินขมวดคิ้ว สุดท้ายไม่กล้าล่วงเกินฉีอ๋อง ได้แต่มองข้าด้วยสายตาข่มขู่ มิให้ข้าพูดจามากความ
ฉีอ๋องนั่งตำแหน่งแรกทางขวามือ ส่วนคุณชายฉินนั่งถัดจากเขา ข้าได้แต่นั่งลงถัดจากคุณชายฉิน มิอาจนั่งทางซ้ายได้เด็ดขาด เพราะฉีอ๋องเป็นฝ่ายยืนหยัดรั้งให้ข้าอยู่ต่อ
ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะกังวานดังแว่วมาจากนอกประตู บุรุษหล่อเหลาสวมอาภรณ์ดั่งอ๋องแห่งแคว้นเดินเข้ามา เนื่องจากหลิงอ๋องเพิ่งสวรรคตไปไม่ถึงหนึ่งปี คนผู้นี้จึงสวมกวานไว้ทุกข์บนศีรษะ เขาคือเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยนั่นเอง
ด้านหลังเขามีคนติดตามสองคน หนึ่งคือบัณฑิตวัยกลางคนในชุดสีเขียว อีกหนึ่งคือนักรบอาภรณ์ดำผู้พกดาบติดกาย
เมื่อข้าเห็นจ้าวเจวี๋ยก็แทบพ่นเสียงร้องออกมา คนผู้นี้คือชายชุดเทาที่ข้าดูดวงให้เขาก่อนเข้าฟังประกาศผลเมื่อปีนั้น หากเขาคือเต๋อชินอ๋อง คาดว่าตอนนั้นเขาต้องไปรักษาการณ์ที่เหิงเจียงและคิดลอบโจมตีโม่หลิงเป็นแน่ มิน่าเล่า ยามนั้นจึงให้ข้าคำนวณชะตาดีร้าย ตอนนั้นข้าบอกเขาไปว่า ‘ในขัดแย้ง นอกมีศัตรูแกร่ง’ ตอนนี้เมื่อตรองดูแล้วช่างเข้ากับสถานการณ์เสียจริง
เต๋อชินอ๋องท่านนี้คือน้องชายของหลิงอ๋อง ทั้งยังเป็นขุนนางคนสำคัญทางการทหาร คิดไม่ถึงว่าข้าถึงกับเคยตรวจดวงชะตาให้เขา ไม่รู้ว่าเขาจะจำข้าได้หรือไม่
สายตาของจ้าวเจวี๋ยกวาดมองทุกคนในห้องทีละคน มิได้หยุดมองบนร่างข้าเป็นพิเศษ เช่นนั้นสมควรไม่มีความทรงจำอันใดเกี่ยวกับข้ากระมัง เพียงแต่คล้ายสงสัยในฐานะของข้าอยู่บ้าง
จ้าวเจวี๋ยนั่งลงตรงตำแหน่งแรกทางซ้ายมือ นักรบผู้นั้นก็เข้ายืนอยู่ด้านหลัง ส่วนบัณฑิตฝ่ายบัญชาการนั่งลงตรงท้ายสุดของฝั่งนั้น เนื่องจากข้าจงใจเว้นระยะห่างจากคุณชายฉินหนึ่งที่ คนผู้นั้นจึงนั่งตรงข้ามข้าพอดี ดวงตาทั้งสองคู่สบกัน ข้ารีบยิ้มสอพลอ หากแต่คนผู้นั้นกลับใช้แววตาคมกริบมองสำรวจข้า
เมื่อจ้าวเจวี๋ยนั่งลง ไม่นานก็มีสาวใช้ยกชาขึ้นโต๊ะแล้วถอยออกไป เหลียงหวั่นลุกขึ้น ประกาศว่า “ผู้น้อยได้รับคำไหว้วานจากฉีอ๋องและท่านอัครมหาเสนาบดีซั่ง จึงเชิญเต๋อชินอ๋องเสด็จเข้าร่วมงานเลี้ยง แม้ผู้น้อยไม่ควรร่วมเสวนาเรื่องใหญ่ของแว่นแคว้นเช่นเรื่องการทหาร แต่จะอย่างไร ใต้เท้าทั้งหลายย่อมต้องมีคนปฏิบัติรับใช้ ผู้น้อยจึงได้แต่รั้งอยู่ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงต้ายงและหนานฉู่ ผู้น้อยเกิดที่ต้ายง ทั้งยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากเจ้าแคว้นพระองค์ก่อนของหนานฉู่ ดังนั้นย่อมมิกล้าแพร่งพรายคำพูดใดออกไปแน่นอน”
จ้าวเจวี๋ยยิ้มชืดชา “คุณหนูเหลียงเป็นธิดาบุญธรรมของเจ้าแคว้นพระองค์ก่อน ย่อมนับเป็นหลานของจ้าวเจวี๋ย จ้าวเจวี๋ยเชื่อใจคุณหนู แต่ไม่ทราบว่าฉีอ๋องและท่านอัครมหาเสนาบดีซั่งคิดเห็นเช่นไร”
หลี่เสี่ยนมองจ้าวเจวี๋ย กล่าวยิ้มๆ ว่า “ได้ยินมานานว่าเต๋อชินอ๋องเป็นยอดขุนพลอันดับหนึ่งแห่งหนานฉู่ ผู้กำกับดูแลกองทัพหนานฉู่ วันนี้ได้พบช่างสง่างามสูงส่งดังคาด มีบุคลิกโดดเด่นไม่ธรรมดา แม้หลี่เสี่ยนเลื่อมใสชินอ๋อง แต่จะอย่างไรก็เป็นเพียงแม่ทัพในกองทัพ หากกล่าวถึงตำแหน่งการงาน หลี่เสี่ยนย่อมอยู่ใต้ชินอ๋อง ท่านถามความเห็นข้าเช่นนี้ ข้าย่อมมิกล้ารับ เพียงแต่เต๋อชินอ๋องคัดค้านเรื่องโจมตีแคว้นสู่ ดูมิสอดคล้องกับนามยอดขุนพลเอาเสียเลย เต๋อชินอ๋องโปรดช่วยชี้แจงแถลงไขด้วยเถิด”
จ้าวเจวี๋ยกล่าวอย่างเฉยเมย “แคว้นสู่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้ายง แม้จะมีความผิด แต่เจ้าแคว้นสู่เป็นขุนนางที่เหลือรอดจากราชวงศ์ตงจิ้น เคยเป็นขุนนางร่วมราชสำนักเดียวกับต้ายง มิได้แบ่งแยกนายบ่าว ตอนนี้ข้าไม่รู้ว่าต้ายงอาศัยสิ่งใด จึงใช้เหตุผลว่าแคว้นสู่ไม่ยอมสวามิภักดิ์จนคิดโจมตีรุกราน แม้ต้ายงคิดว่าเหตุผลพรั่งพร้อม แม้หนานฉู่ของข้าจะเรียกขานตนเป็นขุนนางของต้ายง ทว่าแต่ไหนแต่ไรมิเคยรับหน้าที่ส่งม้าส่งทหารและฟังคำสั่งเคลื่อนทัพของต้ายง”
หลี่เสี่ยนยิ้มพราย “เต๋อชินอ๋องกล่าวเช่นนี้ไม่ถูกต้องนัก จักรพรรดิและขุนนางแห่งต้ายงของข้าล้วนมากความสามารถ สู่อ๋องผู้นั้นใช้กำลังแบ่งแยกดินแดน ไม่ยอมเข้าสวามิภักดิ์ การกระทำเช่นนี้มิอาจทนรับได้ หากแคว้นสู่ยอมสวามิภักดิ์ต่อแคว้นข้าแต่แรก ต้ายงของข้าคงไม่เข้ารุกรานแคว้นสู่ ข้าเคยได้ยินว่า แค้นของโอรสสวรรค์ เก้ารุ่นให้หลังค่อยล้างแค้นก็ยังไม่สาย ตอนแรก แคว้นสู่ฉวยโอกาสยามต้ายงกำลังสร้างชาติ ส่งทหารไปยังฉินชวน ทั้งสังหาร จุดไฟเผา และปล้นสะดม ทำให้จักรพรรดิต้ายงหลั่งน้ำตาดุจสายเลือด แค้นนี้จำต้องชำระ มิเช่นนั้นมิอาจอยู่เป็นคน ต่อมาต้ายงของข้าโจมตีหนานฉู่ แคว้นสู่กลับส่งกองทัพออกมาอีกครั้ง แม้มีบุญคุณต่อหนานฉู่ แต่กลับสร้างความเสียหายรุนแรงให้แก่ต้ายง พื้นที่ซานฉิน[footnoteRef:1] นับพันลี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง หลายชีวิตมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน หลังจากนั้น มิใช่ว่าแคว้นสู่เรียกบรรณาการเป็นหญิงงาม ผ้าไหมและทองคำจากแคว้นท่านมากมายหรือไร เมื่อตรองดู แคว้นสู่เป็นดั่งหมาป่าชั่วช้าที่แอบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด ยามปกติมิออกมาจู่โจม แต่หากเห็นผู้ใดเผยช่องว่างย่อมออกมากัดกินคนผู้นั้น ตอนนี้เต๋อชินอ๋องกล่าวแทนแคว้นสู่ เกรงว่าวันหนึ่งอาจถูกพันธมิตรที่รู้จักเพียงผลประโยชน์ทว่าไร้คุณธรรมเช่นนี้กลืนกิน” [1:  พื้นที่ซานฉิน หมายถึงแถบ กวนจง-ส่านซี-ส่านเป่ย]
จ้าวเจวี๋ยกล่าวเย็นชา “แม้ข้าไร้ความสามารถ แต่ยังรู้จักคำโบราณที่ว่า ฟันและปากต้องพึ่งพากัน เกรงว่าหลังสิ้นแคว้นสู่ คงเวียนมาถึงคราวหนานฉู่ของข้ากระมัง”
หลี่เสี่ยนหุบปากทันควัน ในใจเขากระจ่างแจ้งยิ่ง หลังโจมตีแคว้นสู่ หนานฉู่จะเป็นเป้าหมายต่อไป เพียงคิดไม่ถึงว่าจ้าวเจวี๋ยจะกล่าวคำพูดตรงไปตรงมาดุจคมมีดเพียงนี้ ไม่นึกกลัวล่วงเกินต้ายงสักนิด ในฐานะที่ตนเป็นองค์ชายแห่งต้ายง ย่อมไม่เชื่อคำสาบานเพียงปากเปล่าเช่นกัน
ตอนนี้เอง คุณชายฉินกล่าวเสริมว่า “จะกล่าวเช่นนี้ก็ไม่ถูกนัก สิ่งที่เรียกว่าฟันและปากต้องพึ่งพากันก็คือการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน คือลงเรือลำเดียวกัน ทว่าตอนนี้ แคว้นสู่ยั่วยุหนานฉู่หลายครั้งหลายครา มองข้ามมิตรไมตรี เพียรสร้างความเคืองแค้น ยามนี้สมควรเรียกว่าฟันแหลมดุจคมมีด กัดปากจนเลือดท่วมเสียมากกว่า ข้าไม่คิดว่าฟันและปากต้องพึ่งพากันที่เต๋อชินอ๋องอ้างถึงจะเป็นเช่นนี้”
จ้าวเจวี๋ยยิ้มบาง บุรุษวัยกลางคนในอาภรณ์สีเขียวซึ่งเป็นที่ปรึกษากองบัญชาการของเขาวางพัดด้ามจิ้วที่โบกพัดไปมาในมือลง เอ่ยปากว่า “แม้หนานฉู่และแคว้นสู่จะมีความขัดแย้งกันเล็กๆ น้อยๆ แต่มิใช่ความอัปยศอดสูยิ่งใหญ่อันใด รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่เก้า ต้ายงสยบดินแดนจงหยวน ตั้งทัพบริเวณแม่น้ำฉางเจียง หากไม่ได้ความช่วยเหลือจากเจ้าแคว้นสู่ที่ส่งทัพไปยังฉินชวน ต้ายงจะยอมพักรบได้อย่างไร แม้เป็นเช่นนี้ หนานฉู่ของข้ายังคงสวามิภักดิ์ต่อต้ายง นี่จึงจะเป็นความอัปยศอย่างแท้จริง แม้ยามนี้สองแคว้นเป็นพันธมิตรกันแล้ว องค์หญิงฉางเล่อก็แต่งให้เจ้าแคว้นข้า เป็นการเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองแคว้นด้วยการแต่งงาน แต่แคว้นท่านยังคงฝึกทัพเรือเหนือน่านน้ำฉางเจียงทุกปี ยังไม่ทิ้งความคิดสยบแดนใต้ ไม่ทราบว่าฉีอ๋องจะอธิบายเช่นไร”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 17 สงครามปะทะวาจา ณ หอหมิงเยว่ (2)
หลี่เสี่ยนยิ้มตอบ “แม้สองแคว้นจะเป็นพันธมิตรกันแล้ว ทว่าแคว้นท่านกลับมีคนที่ยังไม่ลืมความแค้นระหว่างสองแคว้นเช่นเดียวกับชินอ๋องไม่น้อย หากแคว้นข้าไม่ฝึกทัพเรือ เกรงว่าทัพใหญ่ของแคว้นท่านคงข้ามแม่น้ำมานานแล้ว เต๋อชินอ๋องนั่งบัญชาการอยู่ที่ลุ่มแม่น้ำฉางเจียงมานาน จะไม่ทราบสถานการณ์นี้เชียวหรือ ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อแคว้นข้าเป็นพันธมิตรกับแคว้นท่านแล้ว อีกทั้งน้องฉางเล่อซึ่งเป็นธิดารักของเสด็จพ่อก็มาแต่งงานไกลถึงหนานฉู่ หลายปีมานี้ สองแคว้นไม่เพียงไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง ทั้งยังเชื่อมสัมพันธ์ด้วยการค้าและการแต่งงานอีกไม่น้อย มิได้ปิดกั้นเช่นแคว้นสู่ แคว้นข้าหารือทางการทหารกันมานานแล้ว เห็นพ้องว่าจะไม่โจมตีแคว้นสู่ด้วยตัวเองเพื่อเลี่ยงความแคลงใจกับมิตรสหาย เพื่อให้แผ่นดินใกล้เคียงหนานฉู่สงบสุข”
จ้าวเจวี๋ยยิ้มเย้ยหยัน “มีเหตุผลเช่นนั้นที่ไหนกัน สิบปีมานี้ หนานฉู่ส่งบรรณาการเป็นเงินทองสมบัติล้ำค่ามากมาย แต่แคว้นท่านกลับไม่ยอมขายอาวุธและม้าศึกให้เรา หากมีใจคิดเป็นพันธมิตรอย่างแท้จริงจะทำเช่นนี้ได้อย่างไร แม้พระมเหสีจะเป็นองค์หญิงแห่งต้ายง ทว่าเรื่องใหญ่ของแว่นแคว้นจะมัวพะว้าพะวังเรื่องสตรีได้อย่างไร ดั่งเช่นที่เจิ้งอู่กงให้บุตรีที่รักแต่งงานก่อนเข้าโจมตีแคว้นหู เรื่องเช่นนี้ข้ามิกล้าลืมจริงๆ”
คุณชายฉินกล่าวอย่างเดือดดาล “เต๋อชินอ๋องเหยียดหยามแคว้นเราถึงเพียงนี้ยังทนได้ จะมีเรื่องใดทนไม่ได้อีกเล่า ทว่าหากตรองดูให้ถี่ถ้วน ความกังวลของชินอ๋องใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล เช่นนั้นโปรดอนุญาตให้ผู้น้อยอธิบายให้ท่านฟังหน่อยเถิด ที่แคว้นเราปฏิเสธการค้าขายอาวุธและม้าศึก มิได้หมายเพ่งเล็งมาที่แคว้นท่านโดยเฉพาะ ชายแดนทางเหนือของแคว้นเราไม่ค่อยสงบนัก เหล่าทหารขุนพลที่ชายแดนต้องหนุนอาวุธต่างหมอนทั้งวันคืน จะกล้าขายอาวุธและม้าศึกได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น แคว้นท่านยึดครองเจียงหนานมานาน เจียงหนานเป็นดินแดนแห่งแม่น้ำและทะเลสาบ หากมิใช่ว่าแคว้นท่านคิดโจมตีต้ายง จะต้องการอาวุธและม้าศึกไปทำไมกัน คิดโจมตีแคว้นสู่หรืออย่างไร”
จ้าวเจวี๋ยจนวาจา ซั่งเหวยจวินจึงรีบพูดประนีประนอม “องค์ชายและคุณชายฉินต่างพลั้งปากไปทั้งคู่ วันนี้พวกเรารวมตัวเพื่อร่วมหารือ มิใช่เพื่อปะทะคารม ท่านทั้งสองอย่าได้ถือโทษโกรธแค้นกันเลย”
จ้าวเจวี๋ยและคุณชายฉินยกชาขึ้นจิบคำหนึ่ง แสดงท่าทีว่ายอมทิ้งการโต้เถียงเพียงเท่านี้
คุณชายฉินถอนใจเฮือกหนึ่ง “ที่แคว้นเราเพ่งเล็งสู่ ย่อมเป็นเพราะแคว้นสู่ถือทิฐิดื้อรั้นไม่ยอมสวามิภักดิ์ แม้จะเป็นพันธมิตรแต่กลับสะบั้นคำสัญญา ที่น่าแค้นที่สุดก็คือการผลิตเกลือในแคว้นเราไม่เพียงพอต่อความต้องการ ส่วนที่ขาดจำต้องซื้อจากสู่จง แคว้นสู่ถึงกับขึ้นราคาครั้งแล้วครั้งเล่า สู่จงมีสินค้าอุดมสมบูรณ์ แคว้นสู่กลับใช้แดนสมบัติเช่นนี้ขูดรีดผลประโยชน์ เรื่องนี้มิอาจทานทนจริงๆ หากพวกเราสองแคว้นร่วมมือโจมตีแคว้นสู่ พวกเรายินดีแบ่งดินแดนและผู้คนในสู่จงกับแคว้นท่านอย่างยุติธรรม ต่อไปสองแคว้นใช้แม่น้ำเป็นพรมแดน ถึงตอนนั้นกองทัพหนานฉู่ยิ่งแข็งแกร่งเกรียงไกร ส่วนต้ายงของข้ายังมีปัญหาชายแดน หนานฉู่ได้ครองดินแดนลุ่มแม่น้ำฉางเจียงทั้งหมด แล้วยังมีสิ่งใดต้องกังวลอีกเล่า หากเช่นนี้แล้ว เต๋อชินอ๋องยังไม่วางใจ คิดว่ามิอาจรักษาสมดุลทหารกับต้ายงได้ มิสู้ปลดอาวุธยอมศิโรราบแต่แรกเลยเป็นอย่างไร หรือหนานฉู่คิดเพียงรักษาความสงบของเจียงหนาน ส่วนความเป็นความตายกลับปล่อยให้ผู้อื่นชี้นำ”
จ้าวเจวี๋ยนิ่งเงียบ ทำเพียงสั่นศีรษะเบาๆ เขารู้ดีแก่ใจว่า กำลังทหารของหนานฉู่อ่อนแอ หากโจมตีแคว้นสู่ เกรงว่าดินแดนและประชากรส่วนใหญ่คงตกไปอยู่ในมือของต้ายง แบ่งสินสงครามอย่างยุติธรรมอันใดกัน สุดท้ายมิใช่ว่าผู้ใดตีได้ก็เป็นของผู้นั้นหรือไร
ทุกคนมองหน้าสบตากัน ล้วนเห็นถึงความเด็ดเดี่ยวบนใบหน้าจ้าวเจวี๋ย ดูแล้วไม่ว่าคำพูดจะสวยหรูน่าดึงดูดเพียงใดก็มิอาจเปลี่ยนความคิดเขาได้
หลี่เสี่ยนมีแววระทมทุกข์ปรากฏในดวงตา มองไปยังเหลียงหวั่นแวบหนึ่ง เหลียงหวั่นจึงลุกขึ้นกล่าวว่า “วันนี้ทุกท่านคงเหนื่อยกันแล้ว หากไม่รังเกียจเชิญทุกท่านไปร่วมรับประทานอาหารด้านล่างเถิด ผู้น้อยเตรียมน้ำแกงซวนเหมยสำหรับคลายร้อนไว้แล้ว เชิญทุกท่านไปลิ้มลองดูเสียหน่อย”
ซั่งเหวยจวินลุกขึ้นกล่าวด้วยรอยยิ้มพราย “งานเลี้ยงของคุณหนูเหลียงย่อมต้องเข้าร่วมแน่นอน เชิญๆ”
จ้าวเจวี๋ยลุกขึ้น มองไปยังคุณชายฉิน ถามว่า “มิทราบว่าท่านผู้นี้มีชื่อเสียงเรียงนามอันใด มีฐานะตำแหน่งใดในต้ายง”
คุณชายฉินจัดแจงอาภรณ์ให้เรียบร้อยก่อนเอ่ยตอบ “ผู้น้อยฉินเจิง เป็นผู้ใต้บัญชาของฉีอ๋อง”
จ้าวเจวี๋ยยิ้ม “คุณชายฉินวาจาคมคายดุจกระบี่ จ้าวเจวี๋ยเลื่อมใสยิ่ง เพียงแต่บางเรื่อง แม้กล่าวดิบดีเพียงใด ก็มิพ้นเรื่องของอำนาจและผลประโยชน์ หนานฉู่ของข้ารู้ตัวว่าไม่มีคุณสมบัติอันใดไปต่อต้านและแยกตัวเป็นอิสระจากต้ายง แต่หากต้ายงเข้าโจมตีแคว้นสู่ หนานฉู่ย่อมชุบเลี้ยงม้าศึกและสั่งสมกำลังทหารตามสมควรเพื่อปกป้องตัวเอง”
คุณชายฉินเห็นจ้าวเจวี๋ยเด็ดเดี่ยวมั่นคงเพียงนี้จึงทำได้เพียงยิ้มเจื่อน “เต๋อชินอ๋องเด็ดเดี่ยวแข็งกร้าวโดยแท้ ไม่มีวาจาใดทำให้หวั่นไหวได้เลย ฉินเจิงบุ่มบ่ามแล้ว องค์ชายโปรดละเว้นโทษด้วยเถิด”
จ้าวเจวี๋ยผงกศีรษะเล็กน้อย “ข้ายังมีหน้าที่ทางการทหารต้องจัดการ คงต้องขอตัวก่อน ทุกท่านโปรดอภัย”
ทุกคนคิดไม่ถึงว่าจ้าวเจวี๋ยจะดื้อรั้นเพียงนี้ เดิมทีคิดใช้วาจาสวยหรูพูดเกลี้ยกล่อมอีกครั้งหลังจิบสุราเมามายจนหูอ่อน ทว่ายามนี้กลับทำได้เพียงยืนส่งอย่างอับจนหนทาง หลายคนแลกเปลี่ยนสายตากัน ข้าใจสั่น รีบลุกขึ้นทันควัน “ทุกท่านคงเหนื่อยล้ากันหมดแล้วกระมัง เช่นนั้นผู้น้อยขออาสาไปส่งองค์ชายเองขอรับ”
ฉีอ๋องและคนอื่นๆ ไม่มีอารมณ์มาสนใจ มีเพียงซั่งเหวยจวินที่กล่าวอย่างเฝื่อนฝาด “ก็ดี เช่นนั้นก็ดี”
ข้าเดินตามจ้าวเจวี๋ยออกไป จ้าวเจวี๋ยมีท่าทีเหนื่อยล้าเล็กน้อย ข้าสำรวจชินอ๋องวัยใกล้สามสิบท่านนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน หลายปีมานี้ เขาต้องได้รับความกดดันมากมายเป็นแน่ ไม่พบกันสามปี จอนผมของเขาปรากฏสีขาวเล็กน้อยแล้ว ทว่ายังคงมีกลิ่นอายเด็ดเดี่ยวหนักแน่นแผ่ออกมาจากร่าง คนผู้นี้คือเสาหลักที่คอยค้ำจุนหนานฉู่ ข้ารู้สึกนับถือนัก ทั้งยังทุกข์ตรมแทนเขาที่ไม่มีผู้ใดเข้าใจความพยายามอันขมขื่นของเขาเลย ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดคนเราจึงมีความกล้าหาญถึงเพียงนี้ได้ จ้าวเจวี๋ยสังเกตเห็นแววตาของข้า จึงถามอย่างนิ่งเรียบ “เจ้าคือผู้ใด”
ข้าตอบอย่างนอบน้อม “กระหม่อมเจียงเจ๋อ ซือตู๋แห่งสำนักฮั่นหลิน เป็นขุนนางตามเสด็จของท่านเจ้าแคว้นในตอนนี้พ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเจวี๋ยตะลึงพรึงเพริด “เจ้าก็คือเจียงเจ๋อนี่เอง เหตุใดจึงไปนั่งกับฉีอ๋องเล่า”
ข้ารีบร้อนอธิบาย “กระหม่อมได้รับราชโองการจากท่านเจ้าแคว้นให้ตามรับใช้ฉีอ๋อง วันนี้ฉีอ๋องต้องการให้กระหม่อมอยู่ร่วมงานเสียให้ได้ กระหม่อมจึงมีบุญได้ฟังคำชี้แนะจากองค์ชาย นับเป็นวาสนาสามชาติของกระหม่อมแล้ว”
แม้จ้าวเจวี๋ยจะรู้สึกสงสัย แต่มิได้ไต่ถามให้ลึกซึ้ง ทำเพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงฝาดเฝื่อน “ข้าเคยฟังบทกวีของเจ้ามาบ้าง เขียนได้ยอดเยี่ยมจริงๆ ‘ชูตะเกียงยลดาบยามเมามาย เสียงแตรศึกพานให้นึกหวนสู่ทัพกล้า สุราอาหารแบ่งปันแจกจ่าย เสียงดนตรีแซ่ซ้องดังก้องเกรียงไกร รบทัพจับศึกยามสารท อาชาทะยานก้าวราวเหาะเหิน เสียงเกาทัณฑ์ดังก้องส่องสะเทือน หวังทวงคืนดินแดนกู้บัลลังก์ ชัยชนะนำชื่อเสียงเกริกก้อง สืบทอดตราบชั่วลูกชั่วหลาน หากเมื่อสะดุ้งตื่นอีกครา เห็นเพียงเกศาขาวของตน’”
เขาคล้ายจมดิ่งมัวเมาไปกับภวังค์ฝันตามความหมายของกวีบท ‘แตกสลายเพียงครู่’ ที่ข้าเขียนยามอยู่เจียงเซี่ย ลูบจอนผมของตนอย่างเหม่อลอยขณะหนึ่ง ผ่านไปนานจึงค่อยเอ่ยอย่างเฉยเมย “เจ้าคิดว่าพวกเราควรโจมตีแคว้นสู่หรือไม่”
ข้ามองไปรอบด้าน เมื่อแน่ชัดแล้วว่าไม่มีผู้อื่นอยู่จึงตอบไปว่า “ก่อนกระหม่อมแสดงความเห็น ขอทูลถามท่านสามคำถามได้หรือไม่”
จ้าวเจวี๋ยมองข้าอย่างนึกฉงน “ถามมาเถิด”
ดวงตาข้าฉายแววอาดูรชั่วขณะ เอ่ยถามไปว่า “ข้อแรก ขอทูลถามองค์ชาย หนานฉู่ของพวกเรา ตั้งแต่ราษฎรเบื้องล่างจนถึงเจ้าแคว้นเบื้องบน มีผู้ใดกระจ่างแจ้งในความทะเยอทะยานอันโหดเหี้ยมของต้ายงเช่นองค์ชายบ้าง”
จ้าวเจวี๋ยเงียบไปนาน “มีไม่กี่คน กระทั่งผู้ใต้บังคับบัญชาคนสนิทของข้ายังโน้มน้าวให้ข้าโจมตีแคว้นสู่”
ข้าถามอีกครั้ง “ข้อสอง ขอทูลถามองค์ชาย หากต้ายงโจมตีแคว้นสู่ด้วยตัวเองแล้วแคว้นสู่ขอให้พวกเราส่งทหารไปช่วย หนานฉู่จะกล้าส่งทหารออกไปหรือไม่”
จ้าวเจวี๋ยตอบอย่างโศกเศร้า “ไม่กล้า ทั้งเจ้าแคว้นและขุนนางต้องนั่งดูแคว้นสู่ล่มสลายเป็นแน่”
ข้าทราบดีว่าเขาเจ็บปวดใจ แต่ยังคงถามคำถามที่สามต่อไป “ข้อสาม หากองค์ชายต่อต้านการโจมตีสู่ แต่ท่านเจ้าแคว้นทรงมีพระประสงค์ออกราชโองการหนักแน่น จึงได้แต่เลือกแม่ทัพท่านอื่น ไม่ทราบว่าหนานฉู่ของพวกเรามีแม่ทัพท่านใดนำทัพสู้ศึกได้บ้าง”
ข้าถามคำถามทั้งสามต่อเนื่อง ทุกคำถามคมกริบขึ้นเรื่อยๆ จ้าวเจวี๋ยฟังจนเหงื่อไหลพราก จ้องมองข้าเขม็ง
ข้าก้มหน้าเอ่ย “ยามนี้แคว้นเรามิอาจกระทำการตามใจอิสระ หากองค์ชายดื้อรั้นไม่ยินยอม ท่านเจ้าแคว้นย่อมส่งแม่ทัพท่านอื่นเข้าโจมตีแคว้นสู่ เดิมทีกองทัพแคว้นเราก็มิอาจเทียบกองทัพของแคว้นสู่กับต้ายงได้อยู่แล้ว หากกองทัพเสียหายไปกับการโจมตีแคว้นสู่มากเกินไป ถึงตอนนั้นต้ายงปรารถนาทำลายหนานฉู่ จะมิง่ายเหมือนหักต้นไผ่หรอกหรือ หากองค์ชายนำทัพด้วยตนเอง เช่นนั้นท่านสามารถเข้ายึดยุทธศาสตร์สำคัญ ใช้ปาสู่เป็นรากฐาน ยึดด่านหลงโย่วเป็นกันชน รักษาเซียงฝานให้มั่นคง เช่นนั้นต้ายงย่อมถูกสถานการณ์บีบบังคับ อย่างน้อยยังรักษาแผ่นดินหนานฉู่ไว้ได้อีกสิบปี ต่อไปหากหนานฉู่พยายามให้มาก ก็มิใช่ว่าจะคว้าใต้หล้าไม่ได้”
บนใบหน้าของจ้าวเจวี๋ยปรากฏความโศกเศร้า จากนั้นจึงค่อยกลับคืนสู่ความสงบนิ่งอีกครั้ง ในดวงตาฉายประกายเด็ดเดี่ยวหนักแน่น “ใต้เท้าเจียงนับเป็นยอดคนแห่งแคว้น มีหนึ่งไม่มีสองจริงๆ หากข้านำทัพโจมตีแคว้นสู่ ใต้เท้าเจียงยินดีมาเป็นที่เสนาธิการของข้าหรือไม่”
ล้อเล่นอันใดกัน ข้าไม่อยากไปที่สนามรบหรอกนะ ดังนั้นจึงตอบไปอย่างเรียบเฉย “กระหม่อมไม่คุ้นเคยเรื่องกลยุทธ์ทางการศึก ย่อมมิกล้าชี้แนะอันใด แต่หากองค์ชายมีเรื่องปรึกษากระหม่อมย่อมกล่าวตอบตามความรู้โดยไม่ปิดบังอำพราง”
จ้าวเจวี๋ยมองข้าอย่างตะลึงพรึงเพริด คล้ายไม่เข้าใจว่าเหตุใดข้าจึงปฏิเสธเส้นทางอันโชติช่วงเช่นนี้ เขาเอ่ยเสียงขรึม “เรื่องความเป็นความตายของแว่นแคว้น เป็นความรับผิดชอบของคนทุกผู้ ทุกชนชั้น ใต้เท้าเจียงเป็นขุนนางหนานฉู่ เหตุใดจึงไม่พยายามเพื่อหนานฉู่เล่า ท่านลองตรองดูให้ดีเถิด” กล่าวจบก็พาผู้ใต้บัญชาจากไป
ข้ามองแผ่นหลังของจ้าวเจวี๋ยอย่างขุ่นเคือง ทำคุณบูชาโทษโดยแท้ ข้าเพิ่งชี้แนะท่าน ท่านกลับตอบแทนข้าเช่นนี้ คิดดึงข้าเข้าร่วมศึกสงครามเสียให้ได้ ช่างไร้เหตุผลเสียจริง จะทำเช่นไรดี ผู้ใดจะช่วยไม่ให้ข้าร่วมเดินทัพจับศึกได้บ้าง ข้าขบคิดอย่างขื่นขม


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 18 เสนาธิการที่ปรึกษาทางการทหาร (1)
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบเก้าเดือนแปด หนานฉู่ร่วมเป็นพันธมิตรกับต้ายง ฉีอ๋องเป็นตัวแทนจักรพรรดิต้ายงกรีดเลือดสาบานเป็นพันธมิตรกับเจ้าแคว้น เต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการสูงสุดเฉพาะยามสงคราม ออกเดินทัพตามราชโองการ ก่อนออกเดินทาง จ้าวเจวี๋ยสั่งให้เจียงเจ๋อรับตำแหน่งเสนาธิการในกองทัพ รับหน้าที่ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับกลยุทธ์ทางการทหาร ยามนั้นเจ้าแคว้นกังวลว่า เต๋อชินอ๋องจะกุมอำนาจในมือมากเกินไป จึงรับสั่งให้หวังไห่ติดตามทัพในตำแหน่งผู้ตรวจการทันที
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ
จ้าวเจวี๋ยผู้สมควรตายนั่นให้ข้าเข้าร่วมกองทัพจริงๆ เดิมทีข้าอยากวิ่งเต้นให้ผู้อื่นช่วยเหลือ แต่บัดนี้จ้าวเจวี๋ยกลายเป็นผู้บัญชาการสูงสุดที่อยู่เหนือคนนับหมื่นอยู่ใต้คนเพียงคนเดียวแล้ว ดังนั้นข้าจึงได้แต่ส่งมอบงานในสำนักฮั่นหลินทั้งน้ำตา เข้าร่วมกองทัพเดินทางสู่แคว้นสู่ แต่สิ่งที่ปลอบประโลมข้าได้ดีก็คือเสี่ยวซุ่นจื่อร่วมออกเดินทางมากับกองทัพด้วย
ก่อนออกเดินทาง เจ้าแคว้นส่งหวังไห่ซึ่งเป็นขันทีผู้ดูแลฝ่ายตรวจฎีกามาเป็นผู้ตรวจตรากองทัพ แม้การใช้ขันทีในราชสำนักมาตรวจสอบกองทัพจะแสดงให้เห็นถึงปัญหาที่พังพินาศจากภายใน ทว่าเมื่อคิดว่าเสี่ยวซุ่นจื่อติดตามหวังไห่มาด้วย ข้ายังอดขอบคุณสวรรค์ที่เมตตามิได้ มีเสี่ยวซุ่นจื่อคอยคุ้มครองแล้ว ข้าคงไม่พบเจออันตรายมากเกินไปกระมัง ทางที่ดีข้าควรหาองครักษ์มาคุ้มครองเพิ่มอีกหลายคน ข้าพูดเรื่องนี้กับเสี่ยวซุ่นจื่อไว้แล้ว รอให้ข้าเจอตัวเลือกดีๆ เสียก่อน เสี่ยวซุ่นจื่อจะช่วยข้าประเมินวรยุทธ์ของพวกเขา เพื่อเลี่ยงไม่ให้ข้าเลือกเอาพวกขี้เมาหยำเปมาเป็นองครักษ์
การโจมตีแคว้นสู่ในคราวนี้ หนานฉู่แบ่งทหารออกเป็นสองทาง หนึ่งคือทางน้ำ โดยมีเจิ้นหย่วนโหวลู่ซิ่นเป็นผู้นำทัพเรือหนึ่งหมื่น ออกเดินทางจากช่องแคบไป๋ตี้อู ล่องเรือทวนน้ำขึ้นไปทางตอนบน อีกทางหนึ่งมีเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ย ผู้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดนำทัพห้าหมื่นเดินทัพทางบก ฝ่าทะยานไปตามเส้นทางปาโจว ทั้งสองทัพนัดพบกันที่เมืองลั่ว
ข้าเป็นเสนาธิการใต้กองธงของเต๋อชินอ๋อง ย่อมต้องเดินทางติดตามทัพใหญ่ แต่ความคับข้องหมองใจของข้ายากขจัดคลาย ระหว่างเดินทัพจึงเอาแต่หลบอยู่บนรถม้าของหวังไห่ผู้ตรวจตราทัพ หวังไห่เป็นคนประเภทเดียวกับผู้ดูแลหวังที่อยู่ในคลังตำราลับหลังห้องทรงพระอักษร ดังนั้นจึงดีต่อข้าไม่น้อย ระหว่างทางยังเล่าให้ข้าฟังว่า ตั้งแต่ผู้ดูแลหวังกินยาที่ข้ามอบให้ก็สุขภาพดีขึ้นมาก ข้าจึงรับปากว่าจะปรุงยาอย่างสองอย่างให้เขาอย่างกระตือรือร้น
เสี่ยวซุ่นจื่อคอยปรนนิบัติรับใช้พวกเราสองคนอยู่ข้างๆ อย่างคล่องแคล่ว หวังไห่มองเสี่ยวซุ่นจื่ออย่างชอบอกชอบใจ กล่าวว่า “เด็กคนนี้เป็นบ่าวที่ท่านจ้วงหยวนเคยช่วยไว้กระมัง เสี่ยวซุ่นจื่อผู้นี้ อะไรล้วนดีไปหมด มือเท้าคล่องแคล่ว ขยันขันแข็ง ฝีปากคมกริบ ช่างพูดช่างเจรจา ทั้งยังรู้อักษร รู้หนังสือ มีที่ไม่ดีเพียงจุดเดียวก็คือไม่รู้จักรักความก้าวหน้าแม้เพียงนิด บ่าวไพร่คนอื่น เพื่อตำแหน่งหน้าที่การงานยังแย่งชิงกันจนโลหิตหลั่งไหลเป็นสายธาร อยากห้อมล้อมอยู่ข้างพระวรกายท่านเจ้าแคว้นให้ได้ มีเพียงเจ้าเด็กนี่ที่ยอมทิ้งตำแหน่งฐานะอันดี ติดตามมาลำบากในกองทัพกับพวกเรา”
ข้าอดมองเสี่ยวซุ่นจื่อไม่ได้ พานให้รู้สึกผิดอยู่บ้าง เจ้าเด็กนี่ล้วนคิดทำเพื่อข้าทั้งสิ้น เสี่ยวซุ่นจื่อตอบอย่างชาญฉลาด “กงกงเอาที่ไหนมาพูดกันขอรับ ท่านและหวังเหล่ากงกงเป็นดั่งญาติผู้ใหญ่ของบ่าว ปกติเห็นบ่าวยังตกรางวัลให้บ่อยๆ คราวนี้ท่านได้รับราชโองการจากท่านเจ้าแคว้น ให้ติดตามมาเป็นผู้ตรวจตรากองทัพ เมื่อได้รับชัยจึงค่อยกลับราชสำนัก นี่นับเป็นผลงานใหญ่ บ่าวติดตามท่านเช่นนี้ ย่อมได้ร่วมอาบบารมีของท่านไปด้วย มิเช่นนั้น เหตุใดผู้อื่นจึงกล่าวกันว่า ลาภวาสนาล้วนได้มาจากอันตรายเล่า”
หวังไห่ยิ้มจนตาหยี ขณะที่พวกเราสามคนกำลังเสวนากันอย่างสบายอกสบายใจก็มีทหารส่งสารนายหนึ่งวิ่งมาหน้ารถพวกเรา กล่าวเสียงดังหนักแน่นว่า “ใต้เท้าเจียงขอรับ องค์ชายเรียกท่านไปหารือ”
ข้าลงรถอย่างอับจนหนทาง รับบังเหียนต่อจากมือองครักษ์จากราชสำนักที่หวังไห่พามาด้วย ควบม้าทะยานไปเบื้องหน้าอย่างทุลักทุเล ฝีมือการขี่ม้าของข้าไม่ค่อยดีนัก เพิ่งถูกยัดเยียดให้เรียนอย่างเร่งด่วนเมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาถึงข้างจ้าวเจวี๋ยที่กำลังหยุดม้ารอข้าอยู่ ข้าที่อยู่บนหลังม้าประสานหมัดทักทายตามมารยาท “องค์ชาย กระหม่อมมาตามรับสั่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเจวี๋ยมองดูสภาพน่าอนาถของข้า กล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “ใต้เท้าเจียง ท่านต้องเรียนขี่ม้าให้มากเสียหน่อย มิเช่นนั้นคงยากจะติดตามกองทัพ”
ข้าวแทบกัดฟันชักสีหน้า ข้าเต็มใจติดตามกองทัพมาหรือไร แต่ผู้อื่นอยู่สูง ตนอยู่ต่ำ จำต้องก้มหน้ารับ ทำได้เพียงตอบไปอย่างนอบน้อม “กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา ไม่ทราบทรงว่ามีสิ่งใดให้กระหม่อมรับใช้ เชิญองค์ชายบัญชามาเถิด”
จ้าวเจวี๋ยชักม้าไปเบื้องหน้าอย่างเนิบช้า เป็นสัญญาณบ่งบอกให้ข้าติดตามไปด้วย ข้ากระตุกม้าควบตามไปอย่างทุลักทุเล พวกเราควบม้าเคียงบ่ากันอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง จ้าวเจวี๋ยจึงค่อยเอ่ยปาก “ใต้เท้าเจียงยังคิดตำหนิข้าอยู่หรือ”
ข้าฉีกยิ้มเพียงปาก ดวงตาไม่ยิ้มด้วย “กระหม่อมมิกล้า กระหม่อมกินเงินเดือนของหนานฉู่ จะกล้าขัดขืนการแต่งตั้งของราชสำนักได้อย่างไร”
จ้าวเจวี๋ยยิ้มเจื่อน “มิใช่ว่าข้าอยากทำให้ใต้เท้าลำบากใจ เพียงแต่การโจมตีแคว้นสู่คราวนี้ พวกเราจำเป็นต้องคว้าผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด ขณะเดียวกันก็ต้องรักษากำลังของตนให้ดี การเดินทัพทำสงครามเป็นหน้าที่ของอ๋องเช่นข้า ย่อมมิกล้าทำให้ลำบากไปถึงท่าน เพียงแต่หลังสยบสู่แล้ว พวกเราจำเป็นต้องหารือกับต้ายงว่าจะแบ่งสินสงครามกันเช่นไร ถึงตอนนั้นหากไม่มีอัจฉริยบุคคลที่กระจ่างแจ้งในสถานการณ์อันแท้จริงระหว่างสองแคว้น ทั้งยังฉลาดเฉลียวมากไหวพริบเช่นใต้เท้าเจียง เกรงว่าพวกเราคงเสียเปรียบหนัก ดังนั้นจึงทำได้เพียงสร้างความลำบากให้ใต้เท้าเจียงแล้ว”
ข้าคิดอย่างขุ่นเคืองว่า ‘เพียงแบ่งของที่ริบมาได้หลังปล้นสะดมผู้อื่นจนสำเร็จแล้วเท่านั้น รอจนพวกท่านชนะก่อนค่อยให้ข้าตามไปไม่ได้หรือไร’
คล้ายจ้าวเจวี๋ยมองทะลุความคิดของข้าจึงเอ่ยขึ้นว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเห็นว่าท่านมากปัญญาเพียงนี้ ข้าจึงอยากฟังคำแนะนำสั่งสอนทุกวัน ตอนนี้แคว้นเราอยู่ในสถานการณ์อันตราย หวังว่าใต้เท้าเจียงจะยินดีสิ้นเปลืองความคิดไปกับงานทหารเสียหน่อย ร่วมออกแรงเพื่อแว่นแคว้นของพวกเรา”
เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวเจวี๋ย หลังไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน ข้าก็คิดว่ามีเหตุผล ในเมื่อข้าอยู่ในกองทัพแล้ว มิสู้ถือโอกาสนี้คลี่คลายกิจทหารเสียหน่อยจะเป็นไร เมื่อคิดได้เช่นนี้ข้าจึงค้อมตัว แสดงถึงการยอมรับคำแนะนำของเขา
จ้าวเจวี๋ยยิ้มบาง กระตุกบังเหียนเร่งความเร็วม้า ม้าที่ข้าขี่คล้ายอยากทะยานตามไปถึงกับขยับตัวอย่างอดรนทนไม่ไหว ทำเอาข้าตกใจจนเอนซ้ายเอนขวา โชคดีที่องครักษ์คนสนิทของจ้าวเจวี๋ยที่ติดตามอยู่ด้านข้างพยุงข้าไว้ทัน ข้าจึงหันไปขอบคุณด้วยใบหน้าที่แดงก่ำไปถึงหู สาบานกับตัวเองว่าจะเรียนขี่ม้าให้ดี
ข้าวางพู่กันในมือลงก่อนนวดไหล่ตนเองเบาๆ หลังจากตั้งค่าย ข้าก็เริ่มเข้ามาจัดการกิจทหารเหล่านี้ นับแต่ได้พูดคุยกับจ้าวเจวี๋ย ข้าก็เริ่มดำเนินกิจทหารต่างๆ แล้ว แรกเริ่มยังจัดการไปอย่างทุลักทุเล จวบจนตอนนี้จัดการได้อย่างคล่องแคล่วไหลรื่นแล้ว ข้าใช้เวลาไม่นานจัดการเรื่องจำพวกการจัดค่าย การจัดทัพ การลงโทษและตกรางวัลแก่ทหาร แน่นอนว่าส่วนสำคัญที่สุดคือการจัดการเอกสารและเรียบเรียงข่าวกรอง
กิจทหารเหล่านี้ยุ่งยากซับซ้อน ไม่ได้ผ่อนคลายไปกว่างานที่สำนักฮั่นหลินของข้าเลย ผู้ที่ได้รับความสำคัญสูงสุดในหมู่เสนาธิการของจ้าวเจวี๋ยคือหรงเยวียน บัณฑิตอาภรณ์ดำซึ่งติดตามเขาอยู่ตลอด คนผู้นี้ร่วมติดตามให้คำปรึกษาอยู่ข้างกายจ้าวเจวี๋ยเสมอ ส่วนเรื่องหยุมหยิมเช่นกิจทหารเหล่านี้ก็โยนให้ผู้อื่นจัดการ
การเข้าร่วมของข้าลดภาระพวกเขาได้มาก ข้าไม่ได้คลุกคลีอยู่กับวิธีจัดการเอกสารส่วนใหญ่ของพวกเขา แต่อาศัยที่ข้ามีความจำเป็นเลิศและมีความสามารถในการวิเคราะห์แยกแยะอันเฉียบแหลม ไม่นานก็กลายเป็นผู้โดดเด่นในหมู่เสนาธิการ โดยเฉพาะงานวิเคราะห์ข่าวกรอง เดิมทีพวกเขาให้ข้าลองทดสอบดูเท่านั้น ไม่คิดว่าที่แท้จุดแข็งของข้าก็คือการไตร่ตรองเสาะหาข้อเท็จจริงจากคำพูดเพียงไม่กี่คำ โดยไม่จำเป็นต้องใช้พู่กันและหมึกในการจดบันทึก ไม่ว่าจะเป็นข่าวกรองยิบย่อยเพียงใด ขอเพียงข้าอ่านผ่านตารอบหนึ่งก็แยกแยะความเกี่ยวเนื่องเชื่อมโยงภายในได้อย่างกระจ่างแจ้งแล้ว ดังนั้นภายหลังเหล่าเสนาธิการจึงยกหน้าที่วิเคราะห์ข่าวกรองให้ข้าเสียเลย ให้ข้าคอยจัดการเอกสารให้เรียบร้อยแล้วนำไปให้จ้าวเจวี๋ยอ่าน จนกระทั่งตอนนี้ นอกจากหรงเยวียนแล้ว ก็มีข้าที่โดดเด่นที่สุด ข้าจึงกลายเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญข้างกายจ้าวเจวี๋ยอย่างแท้จริง
ข้ามองดูท้องฟ้าพบว่าเป็นเวลากลางดึกแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องรีบเดินทางต่อ ข้ารวบรวมเอกสารข่าวกรองที่จัดการเรียบร้อยแล้วให้ดี เตรียมนำไปส่งให้ท่านหรง ยามนั้นข้ารู้สึกกระหายน้ำอยู่บ้าง จึงหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะเล็กๆ ขึ้นมาตามสะดวก แต่มันกลับว่างเปล่า ข้าทำเพียงส่ายหน้ายิ้มขื่น
ยามนี้เอง นอกกระโจมมีเสียงไอดังแว่วมาเบาๆ จากนั้นเสี่ยวซุ่นจื่อจึงเดินเข้ามา ถือกล่องอาหารมาด้วยกล่องหนึ่ง กล่าวเสียงเรียบว่า “ใต้เท้าเจียง ผู้ตรวจการหวังรู้ว่าท่านยุ่งอยู่กับกิจทหารจึงไหว้วานให้บ่าวนำอาหารค่ำมาส่ง ทั้งยังให้ขอบคุณเรื่องยาที่ท่านมอบให้เขาเมื่อวานด้วยขอรับ”
วิธีพูดของเสี่ยวซุ่นจื่อทำให้ข้ารู้ว่าด้านนอกมีคนอยู่ จึงได้แต่ยิ้มตอบ “ขอบคุณผู้ตรวจการหวังแทนข้าด้วย ความจริงท่านผู้ตรวจการเพียงคุ้นชินกับชีวิตสุขสบายเท่านั้น หลายวันนี้มีชีวิตยากลำบากทั้งยังพักผ่อนไม่ดี จึงทำให้ร่างกายรับไม่ไหว ยาของข้าเพียงทำให้ท่านผู้ตรวจการหลับสบายขึ้น ช่วยให้ฟื้นฟูพละกำลังเร็วขึ้นเล็กน้อย”
เสี่ยวซุ่นจื่อวางของไว้บนโต๊ะ “ใต้เท้า กินตอนร้อนๆ นะขอรับ”
ข้าส่ายหน้าพูด “ประเดี๋ยวข้าจะนำเอกสารไปส่งก่อน เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องเดินทัพต่อ”
เสี่ยวซุ่นจื่อยัดกระดาษแผ่นเล็กๆ ใส่มือข้า จากนั้นจึงถอยออกไปด้วยท่าทีมากมารยาท
ข้าคลี่กระดาษออกดู ด้านบนมีอักษรตัวเล็กๆ เขียนไว้อย่างงดงามแถวหนึ่ง “ในทัพไปมาไม่สะดวก ข้างกายจ้าวเจวี๋ยมียอดฝีมือมาก หรงเยวียนคล้ายริษยาท่าน วันนี้พูดให้ร้ายท่านต่อจ้าวเจวี๋ย กล่าวว่าท่านและฉีอ๋องสนิทสนมแน่นแฟ้น เกรงว่าจะสมคบกัน เพื่อความปลอดภัย พยายามอย่าให้ใต้เท้าเข้าใกล้กิจสำคัญทางการทหาร จ้าวเจวี๋ยเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง”
ข้าหัวเราะเบาๆ เรื่องเช่นนี้มักยากแก้ไข ข้าเข้าร่วมกองทัพมากะทันหัน มิแปลกใจที่หรงเยวียนจะหวาดระแวง แต่หากเขาพูดให้ร้ายข้าสำเร็จก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับข้า อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องได้รับความสำคัญจากเต๋อชินอ๋องให้ได้เสียหน่อย
ข้าเดินออกไปจากกระโจม บอกให้ทหารที่คอยฟังคำสั่งอยู่ด้านนอกไปกระโจมที่หรงเยวียนใช้จัดการกิจทหารเป็นเพื่อนข้า ข้านำเอกสารไปมอบให้เขา เขารับไว้ ทั้งยังกล่าวชมเชยข้าอีกหลายประโยค เต็มไปด้วยท่าทีชื่นชมและเชื่อมั่นในตัวข้า คนเราไม่อาจมองเพียงภายนอกจริงๆ ข้าถอนใจอย่างปลงอนิจจังพลางเดินออกไปจากกระโจม ยามนี้แสงจันทร์นอกกระโจมระยิบระยับพร่างพราวดุจน้ำค้างแข็งแล้ว
หลังจากเดินทัพไปกว่าครึ่งเดือน พวกเราก็มาถึงชายแดนแคว้นสู่ การปิดล้อมโจมตีเป็นไปอย่างราบรื่น อีกสิบวันก็จะถึงปาจวิ้นแล้ว แรกเริ่มเดิมที ข้ายังนึกฉงนว่าเหตุใดกองกำลังป้องกันของแคว้นสู่จึงอ่อนแอเพียงนี้
ภายหลังถามผู้รู้ จึงทราบว่าแคว้นสู่มีทหารไม่พอ ดังนั้นนอกจากด่านที่สำคัญและอันตรายแล้วจึงไม่ได้ส่งกองทหารไปป้องกันที่อื่นอีก สำหรับปาจวิ้น นี่เป็นด่านแรกที่พวกเราต้องเผชิญ เมื่อผ่านปาจวิ้นไปได้ เบื้องหน้าล้วนเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย มีด่านรักษาการณ์ต่อเนื่องอีกยี่สิบด่าน ล้วนอยู่ในตำแหน่งป้องกันง่ายโจมตียากทั้งสิ้น สงครามใหญ่ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 19 เสนาธิการที่ปรึกษาทางการทหาร (2)
วันที่ยี่สิบสาม เดือนแปด กองทัพหนานฉู่ไปถึงปาจวิ้นแล้ว ข้ากำลังขี่ม้าหนุ่มเชื่องๆ ที่เต๋อชินอ๋องเลือกมาให้ข้าเป็นพิเศษ ทอดตามองไปยังปาจวิ้นที่มีกำแพงสูง คูน้ำลึก บนกำแพงมีคมหอกคมดาบหนาแน่นราวป่าทึบ ทหารแห่งแคว้นสู่จำนวนนับไม่ถ้วนยืนอยู่บนกำแพงเมืองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพียงเห็นก็ทราบว่าเป็นกองทัพที่แข็งแกร่งเกรียงไกร
เต๋อชินอ๋องชักม้าเดินไปช้าๆ หยุดยืนอยู่หน้าทัพใหญ่ มองไปยังกำแพงเมืองด้วยสายตาเย็นชา ท่ามกลางทหารมากมายบนกำแพงเมือง มีแม่ทัพสวมเกราะเหล็กสีแดงยืนอยู่นายหนึ่ง จากพลังสายตาของข้า ทำให้เห็นว่าคนผู้นั้นมีอายุราวห้าสิบกว่าปี บุคลิกห้าวหาญ ร่างกายเตี้ยเล็ก มีหนวดเคราเต็มหน้า คนผู้นี้ตะโกนเสียงดังว่า “หนานฉู่และแคว้นสู่ของพวกเราเป็นมิตรสหายที่ดีต่อกัน เหตุใดจึงมาลอบโจมตี ฉีกทำลายสัญญาพันธมิตรอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้”
เต๋อชินอ๋องยิ้มเฉยชา กล่าวเสียงดังว่า “แคว้นสู่มิอาจปกครองแผ่นดิน แต่กลับรั้นจะแบ่งแยกดินแดนเสียให้ได้ ตอนนี้ต้ายงสยบแดนจงหยวนแล้ว แต่กระทั่งวันนี้แคว้นสู่ก็ยังไม่ยอมสวามิภักดิ์ ทำเช่นนี้มีเจตนาใดกันแน่ หนานฉู่สวามิภักดิ์ต่อต้ายง พวกเราได้รับคำสั่งโจมตีมาแล้ว ดังนั้นประการแรกทำเพื่อสนองพระบัญชาขององค์จักรพรรดิ ประการที่สองทำเพื่อชำระหนี้แค้น หลายปีมานี้ แคว้นสู่กดดันรังแกแคว้นเรามาก ลูกหลานแห่งหนานฉู่ต่างรู้ดีว่าแคว้นสู่อาศัยอำนาจอิทธิพลรังแกราษฎรของข้าอยู่บ่อยครั้ง ทั้งยังใช้ประโยชน์จากการค้า ขึ้นราคาของโดยไม่บอกกล่าว ขูดรีดปล้นสะดมเงินทองของราษฎรหนานฉู่ไปมากมาย วันนี้หนานฉู่ออกเดินทัพมาแล้ว ย่อมต้องโจมตีให้สำเร็จ ชำระหนี้แค้นนี้ให้ได้”
กล่าวจบก็ชี้แส้ม้าไปด้านหน้า กองทหารหนานฉู่ตะโกนก้องอย่างพร้อมเพรียง เสียงกลองลั่นดุจอสนีบาต ทหารหนึ่งกองพันเริ่มโห่ร้องทะยานไปเบื้องหน้า แต่ละคนถือโล่และดาบคอยคุ้มครองบันไดตีเมือง วิ่งโถมสู่กำแพงเมือง
กองทัพหนานฉู่ฉวยโอกาสยามที่มือธนูบนกำแพงมิอาจยื่นศีรษะออกมายิงธนูนำบันไดไปพาดกับกำแพงแล้วเริ่มปีนขึ้นไป ด้านหลังมีทหารยี่สิบสามนายผลักรถกระทุ้งมาใต้กำแพงเมือง เสียงกระทบดังสนั่นจนกลบเสียงกลองและเสียงสัญญาณ เพิ่งกระแทกประตูไปได้ไม่กี่ครั้งก็เกิดเสียงกลองดังลั่นมาจากเหนือกำแพง ไม่ทันไรก็มีท่อนไม้และก้อนหินกลิ้งลงมาดุจห่าฝน บันไดเหล่านั้นถูกผลักจนล้ม ร่างของนายทหารแห่งหนานฉู่กระเด็นร่วงลงมาจากอากาศจนร่างกายเหลวแหลก รถกระทุ้งเมืองก็ถูกก้อนหินกระแทกจนแตกเป็นเสี่ยงๆ
ข้ามองด้วยใจพะวง แต่กลับเห็นเต๋อชินอ๋องและเสนาธิการทหารคนอื่นๆ มองดูสงครามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความเคร่งเครียดแม้เพียงกระผีกเดียว ต่อมา เมื่อเสียงระฆังสำริดดังขึ้น ทหารเหล่านั้นจึงพากันถอยทัพ ข้าพินิจอย่างละเอียดพบว่า ทหารส่วนใหญ่ไม่ได้บุกขึ้นไป ดังนั้นผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจึงไม่มากเท่าที่ข้าคิด ผ่านไปครู่หนึ่ง กองทัพแห่งหนานฉู่ก็เริ่มโจมตีเมืองเป็นระลอกสอง ทหารบนกำแพงเมืองก็เริ่มโจมตีโต้ตอบ
วันนี้กองทัพหนานฉู่บุกโจมตีไปทั้งสิ้นยี่สิบกว่าครั้ง ล้วนเป็นการตีแล้วหยุดครึ่งๆ กลางๆ ทหารรักษาการณ์บนกำแพงเมืองก็ระมัดระวังยิ่ง ไม่ใช้ท่อนไม้และก้อนหินพร่ำเพรื่อ จนกระทั่งท้องฟ้ากลายเป็นสีส้ม กองทัพหนานฉู่จึงบุกโจมตีดุเดือดรุนแรง รุกโจมตีสุดกำลังดั่งเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ เหล่าทหารปีนขึ้นไปอย่างลืมตาย กระทั่งปีนขึ้นไปบนกำแพงเมืองสำเร็จและเริ่มต่อสู้นองเลือดด้านบน ทว่าสุดท้ายกองทัพหนานฉู่ยังคงถอยกลับไปด้วยความล้มเหลว
ข้ามองดูจนสั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ การตีเมืองวันนี้มีคนตายไปราวสองสามพันคน นับว่าเสียหายไม่มาก แต่บรรยากาศน่ากลัวเช่นนั้นทำให้ข้ามิอาจสงบใจ คืนวันนั้น ข้านอนกระสับกระส่ายอยู่ในกระโจมค่าย การตีเมืองเสียหายมากเพียงนี้เชียว ได้ยินว่าต่อไปยังมีเมืองเช่นนี้อีกมาก มิใช่ว่าทุกเมืองจะต้องเสียหายจนน่าอนาถเพียงนี้หรือ
วันต่อมา การตีเมืองเป็นไปอย่างน่าเวทนายิ่ง ดวงอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นฟ้า กองทัพก็ผลักรถยิงหินสิบกว่าคันออกมาจนเกิดเสียงดังครืนๆ เมื่อได้ยินเสียงคำสั่ง ก้อนหินขนาดมหึมาพลันทะยานสู่ฟ้า ตกลงบนกำแพงเมืองอย่างรุนแรง
แม้ด่านปาจวิ้นจะมีกำแพงสูง คูน้ำลึก อีกทั้งกำแพงเมืองก็มิได้อ่อนแอ ทว่ากำแพงเมืองยังถูกหินซัดจนเศษกำแพงปลิวกระจาย กำแพงสั่นสะท้านท่ามกลางเสียงกรีดร้อง ดวงตาของข้าหดเกร็ง มองเห็นเศษเนื้อปลิวว่อนยามเมื่อนายทหารถูกกระแทกด้วยก้อนหินมหึมา ต่อมาทหารรักษาการณ์ในเมืองก็เสี่ยงสู้หินจากทัพเรา เริ่มหย่อนก้อนหินลงมาเช่นกัน ก้อนหินที่ถูกโยนลงมาจากกำแพงมีพลังทำลายล้างรุนแรง บดกระแทกลงมาในสนามรบของกองทัพฝ่ายเรา
เนื่องจากการโจมตีเช่นนี้เล็งเป้ายาก จึงโจมตีถูกเครื่องยิงหินของพวกเราจนเสียหายไปได้ครึ่งเดียว แต่ก็ทำให้พื้นที่สนามรบเบื้องหน้ากองทัพเละเทะ เศษเนื้อกระจุยกระจาย ศพและกระดูกมีมากเป็นกองพะเนิน ศึกดวลหินคราวนี้ดำเนินไปเป็นเวลาสองก้านธูป
ในเวลาเพียงสั้นๆ ก็ทำเอาข้ามือเท้าเย็นเฉียบ ในดวงตามีเพียงภาพเศษเนื้อและโลหิต พลังสายตาของข้าดีเกินไป จึงเห็นกระทั่งสีหน้าเจ็บปวดเวทนาก่อนตายของเหล่าทหาร จากนั้นคล้ายว่ามีก้อนหินไม่พอ การโจมตีของสองฝั่งจึงอ่อนลงจนกระทั่งค่อยๆ หยุดไป ทหารทัพหนานฉู่ดันป้อมธนูเคลื่อนที่ไปเบื้องหน้า แบกบันไดเข้าโจมตีเมืองอีกครั้ง แม้ป้อมธนูเคลื่อนที่จะไม่สูงเท่ากำแพงเมือง แต่ยังฝืนต้านการตอบโต้จากเมืองได้บ้าง ธนูคมกริบจากสองฝั่งพุ่งทะยานกลายเป็นเส้นโค้งอันงดงามกลางนภา แทงทะลุร่างกายอันแกร่งกล้าของเหล่าทหารจนโลหิตสาดกระเซ็น เลือดของทหารสองทัพหลั่งไหลอยู่หน้ากำแพงเมืองไปเช่นนี้เอง
ยามที่ทัพหนานฉู่วิ่งฝ่าห่าธนูบุกโจมตีเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้สิ่งที่ร่วงลงมาจากกำแพงเมืองคือน้ำมันร้อนฉ่าและปูนขาว เมื่อพวกมันตกใส่ศีรษะของทหารหนานฉู่ ทหารบนกำแพงเมืองก็โยนคบเพลิงและฟางข้าวนับไม่ถ้วนลงมาอีกครั้ง ใต้กำแพงเมืองกลายเป็นทะเลเพลิงไปในพริบตา มีเพียงทหารมือเท้าว่องไวไม่กี่คนที่กลับมาได้ ทหารคนอื่นถูกทะเลเพลิงโอบล้อม ถูกเผาไหม้เสียอนาถจนมิอาจทนดู เสียงกรีดร้องดังออกมาจากเปลวเพลิง สะเทือนไปทั้งฟ้าดิน
เมื่อดูถึงตรงนี้ ข้าก็นึกชังประสาทสัมผัสทั้งหกของตนที่เฉียบแหลมเกินไป ข้าทนดูไม่ไหวอีก รีบชักม้าไปด้านหลัง หาสถานที่สงบเงียบเพื่ออาเจียนออกมา อาเจียนจนน้ำย่อยหมดท้องจึงค่อยหยุด
เมื่อข้ายืดตัวขึ้น พลันเห็นเสี่ยวซุ่นจื่อในชุดเกราะยืนอยู่หน้าม้าของข้า เขาส่งน้ำสะอาดมาให้ บอกให้ข้าใช้ล้างปาก เมื่อข้าสงบอารมณ์ได้แล้วจึงถามไปว่า “เจ้ามาได้อย่างไร ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนหวังกงกงหรือ”
เสี่ยวซุ่นจื่อกระซิบบอก “ข้าบอกหวังกงกงไปว่า ไม่รู้ว่าสถานการณ์ในสนามรบเป็นเช่นไร จึงอยากออกมาดูเสียหน่อย หวังกงกงเองก็กังวลมากจึงอนุญาต”
ข้ามองไปยังสนามรบที่อยู่ไกลๆ ยังคงรู้สึกผวาในใจ “น่ากลัวเหลือเกิน ข้ากลับค่ายดีกว่า”
ขณะที่ข้ากำลังคิดควบม้ากลับไป เสี่ยวซุ่นจื่อกลับดึงบังเหียนม้าข้าไว้ พูดว่า “ใต้เท้า ไม่ได้เชียว แม้ข้าจะไร้ความรู้ แต่ก็ทราบว่า หากใต้เท้ามาใจฝ่อเอาตอนนี้ ภายหน้าคงไม่อาจเงยหน้าต่อหน้าเหล่าแม่ทัพนายกองได้อีก ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากนี้ ท่านยังต้องเข้าร่วมศึกสงครามอีกมาก ท่านจะหนีทุกครั้งหรือ”
ข้าได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกผิด ในใจคิดว่าจิตใจของข้ายังห่างชั้นจากเสี่ยวซุ่นจื่ออีกไกล ข้ามองเขาอย่างซาบซึ้งก่อนชักม้ากลับไปยังแนวหน้า
เมื่อข้ากลับมาอยู่ข้างกายจ้าวเจวี๋ยอีกครั้ง เหล่าแม่ทัพและเสนาธิการข้างกายเขาก็ใช้สายตาชื่นชมมองมา แม้ข้าจะมีสีหน้าขาวซีดราวกระดาษ จ้าวเจวี๋ยก็ยังเอ่ยชมเชย “สุยอวิ๋นมีความกล้าหาญใช้ได้เลยทีเดียว ยามข้ามาสนามรบครั้งแรกยังมีสภาพอนาถกว่าเจ้าเสียอีก วางใจเถิด เจออีกไม่กี่สนามรบก็ดีขึ้นแล้ว”
ข้าที่อยู่บนหลังม้าก้มตัวคารวะ ถามว่า “องค์ชาย กระหม่อมไร้ความรู้ด้านการทหาร แต่ดูเหมือนการโจมตีของพวกเราไม่ราบรื่นนักกระมัง”
จ้าวเจวี๋ยยิ้มเศร้า “ใช่แล้ว ปาจวิ้นเป็นเมืองสำคัญของแคว้นสู่ มีทั้งแม่ทัพกล้าและทหารหาญ มีอาวุธยุทโธปกรณ์และเสบียงมากพอสำหรับการป้องกันเมือง ดังนั้นจึงโจมตียากยิ่ง ทำให้ข้าอดปวดใจไม่ได้ โชคดี หากโจมตีปาจวิ้นสำเร็จ อีกยี่สิบกว่าเมืองต่อไปก็ง่ายขึ้นมาก”
ข้าถามอีกครั้ง “เช่นนั้นจากความคิดของท่าน พวกเราต้องโจมตีอีกกี่วันหรือ”
จ้าวเจวี๋ยคำนวณครู่หนึ่งจึงค่อยตอบ “หากพวกเราโจมตีปาจวิ้นได้ภายในครึ่งเดือนก็นับว่าไม่เลวแล้ว”
ข้าลองคำนวณดู ต้ายงออกเดินทางจากด่านหยางผิง ผ่านทางตงชวนไปโจมตีด่านเจียเหมิง ต้องผ่านด่านรักษาการณ์ที่อันตรายหลายด่านเช่นกัน ทว่าต้ายงมีทหารและเสบียงมากพอ ส่วนหนานฉู่ของพวกเรา หากคิดจะชิงความได้เปรียบ จำเป็นต้องใช้กลยุทธ์ที่เหมาะสม ในสมองของข้าย้อนคิดไปถึงตัวอย่างสงครามที่เคยอ่านผ่านตา ขบคิดว่าทำอย่างไรจึงจะคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้าได้
ข้าคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ จึงย้อนคิดไปถึงข่าวกรองเกี่ยวกับปาจวิ้น ความทรงจำแต่ละระลอกถาโถมเข้ามา ข้าทอดสายตามองไปยังกำแพงเมือง แม่ทัพในชุดเกราะสีแดงผู้นั้นกำลังยืนบัญชาการอยู่ด้านบน คนผู้นั้นบัญชาการได้อย่างสุขุมเยือกเย็น ทั้งยังใคร่ครวญรอบด้าน ปกป้องปาจวิ้นเสียจนไม่มีช่องโหว่ หากหนานฉู่เปิดช่องว่างเพียงเล็กน้อยก็จะถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง จากนั้นก็จะรุกไล่โจมตีอย่างหนัก ไม่คิดอ่อนข้อแม้แต่น้อย
ประเดี๋ยวก่อน รุกไล่โจมตีอย่างหนัก ไม่คิดอ่อนข้อแม้แต่น้อยเช่นนั้นหรือ ข้าพลันคิดไปถึงรายงานเกี่ยวกับแม่ทัพรักษาเมือง แม่ทัพเถียนเหวย คุมทัพเข้มงวด สู้ศึกห้าวหาญ เชี่ยวชาญการป้องกันเมือง การป้องกันแข็งแกร่งดุจภูผา ทั้งยังเชี่ยวชาญการโจมตีค่ายศัตรูเป็นพิเศษ มิน่าเล่า เต๋อชินอ๋องจึงตั้งค่ายจนแน่นขนัดปานนั้น ที่แท้คนผู้นี้ก็เชี่ยวชาญการโจมตีค่ายศัตรูนี่เอง
แผนการค่อยๆ ก่อตัวขึ้นช้าๆ จนเป็นรูปเป็นร่าง แต่จะทำได้หรือ คิดไปคิดมา ข้าจึงชักม้าไปข้างกายเต๋อชินอ๋อง กระซิบบอกวิธีการของตนกับเขา เต๋อชินอ๋องลังเลทว่ายังรู้สึกสนใจ เนิ่นนานผ่านไปจึงแย้มยิ้มผงกศีรษะ จากนั้นจึงออกคำสั่งถอยทัพ ในที่สุด วันที่สู้รบหลั่งโลหิตมากที่สุดในด่านปาจวิ้นก็ปิดฉากลง


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 2 บัณฑิตตกอับ (2)
ข้านั่งกอดเข่าอยู่บนดาดฟ้าเรือบรรทุกสินค้าลำหนึ่ง ดื่มด่ำไปกับทิวทัศน์แม่น้ำอันสดชื่นในยามค่ำคืนอย่างสบายอกสบายใจ เรือขนาดกลางเช่นนี้ ด้านล่างจะบรรจุสินค้าเต็มลำ ด้านบนแบ่งเป็นห้องเล็กๆ จำนวนหนึ่งให้แขกเข้าใช้งาน สบายกว่าเรือโดยสารมากนัก เพียงแต่ราคาก็แพงกว่ามาก อย่างไรเสีย ตอนนี้ที่เอวข้าก็มีเงินอยู่หลายร้อยตำลึง อย่างไรก็พอใช้ ดังนั้นข้าจึงขอฟุ่มเฟือยสักครั้ง
เห็นจันทราทอแสงเย็นสดใส ดวงดาวพร่างพราวเต็มฟ้า ทำให้ข้าเกิดอารมณ์อยากขับกลอนอย่างช่วยมิได้ จึงร่ายกลอนออกไปว่า “วาโยคลอหญ้าริมชลาธร โดดเดี่ยวดุจนาวีน้อยกลางฟ้ามืด ดาราหลับใหลสงบนิ่งขจรไกล จันทรากระเพื่อมไหวตามกระแสธาร ชื่อเสียงโด่งดังหาใช่เพราะกลอนข้า ยามเจ็บป่วยล้มชราขุนนางจักเดินถอย โบยบินชั่วชีวิตมิได้สิ่งที่รอคอย มิสู้ถลาลมลอยสู่ฟ้ากว้างดั่งนางนวลทราย”
ขณะที่ข้าคิดจะร่ายกลอนซ้ำอีกครั้ง พลันได้ยินเสียงคนปรบมือชื่นชมอยู่ด้านหลัง ข้าหันกลับไปมอง พบว่ามีบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ที่นั่น แม้แสงจันทร์พร่าเลือน ทว่าด้วยพลังของสายตาข้าทำให้เห็นบุรุษหนุ่มหล่อเหลาแกร่งกร้าวยืนอยู่บริเวณนั้นอย่างชัดเจน แม้จะสวมชุดผ้าหยาบ ทว่าบรรยากาศกลับไม่ธรรมดา ข้ามองอย่างไรก็รู้สึกว่ามีบารมีมากกว่าลู่โหวเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น บนร่างเขาคล้ายจะมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้ผู้คนตกตะลึง ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับถูกสายลมยามวสันต์อาบย้อม
ข้ามองดูตนเองด้วยความรู้สึกอับอายเล็กน้อย รูปร่างธรรมดาสามัญ ทว่ามิถึงขั้นลมพัดล้ม แม้หน้าตาจะนับว่างดงามหล่อเหล่า แต่จะมองอย่างไรก็เป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอผู้หนึ่ง ตอนนี้เป็นช่วงการทหารกำลังคุกกรุ่น สิ่งที่ดึงดูดสตรีมากที่สุดยังคงเป็นคุณชายหล่อเหลาที่เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ หรือไม่ก็พวกจอมยุทธ์ที่แม้จะรู้อักษรไม่กี่ตัว ทว่าขอเพียงรู้อักษรเล็กน้อยก็ดึงดูดสายตาสตรีได้มากกว่าข้าแล้ว หากถามว่าข้ารู้ได้อย่างไร สาเหตุย่อมเป็นเพราะสาวใช้ทั้งหลายในจวนลู่โหวไม่เคยมองข้าตรงๆ สักครั้ง
ข้าลุกขึ้นยืน กล่าวขออภัย “รบกวนการพักผ่อนของท่านแล้ว ขออภัยจริงๆ ขอรับ”
ชายหนุ่มผู้นั้นส่ายศีรษะ “ที่ไหนกันเล่า หากมิใช่ว่าข้ายังไม่นอน จะมิพลาดบทกลอนอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ของคุณชายหรือไร ขอเรียนถามหน่อยเถิด นี่คือผลงานของคุณชายหรือ”
ข้ารู้สึกยินดีในใจ ทว่ายังคงกล่าวตอบด้วยสีหน้าถ่อมตัว “บทประพันธ์มิได้ความ ยากจะทำให้ผู้อื่นเชยชม ทำให้ท่านหัวเราะแล้ว”
บุรุษหนุ่มผู้นั้นมองสำรวจข้าอยู่พักใหญ่จึงค่อยกล่าวขึ้นว่า “คุณชายอายุยังน้อยแต่ความสามารถด้านอักษรกลับโดดเด่นเหนือผู้คนเพียงนี้ นับถือจริงๆ ผู้น้อยหลี่เทียนเสียง เป็นพ่อค้าเร่ใต้ปกครองสู่อ๋อง[footnoteRef:1] คราวนี้มาทำธุระที่เจี้ยนเย่ ไม่ทราบว่าคุณชายชื่อแซ่อะไร มาเจี้ยนเย่ด้วยเหตุอันใดหรือ” [1:  อ๋อง เป็นพระราชอิสริยยศสูงสุดของจีนตั้งแต่สมัยราชวงศ์เซี่ยจนถึงราชวงศ์โจว ซึ่งสมัยนั้นจีนยังไม่รวมเป็นจักรวรรดิที่เป็นปึกแผ่น แต่ละแคว้นจะมีอ๋องเป็นเจ้า ผู้ครองแคว้นผู้ที่จะได้รับการสถาปนาเป็นอ๋องส่วนใหญ่จะเป็นพระบรมวงศ์ ถือว่าเป็นยศถาบรรดาศักดิ์ชั้นพิเศษ และมีสิทธิ์สืบราชสมบัติได้]
ข้าพึมพำในใจ คนผู้นี้แม้จะกล่าวด้วยสำเนียงแคว้นสู่ แต่ข้าฟังแล้วยังรู้สึกแปร่งๆ ทว่าเรื่องของผู้อื่น ข้าไม่คิดยุ่งให้มากความ ดังนั้นจึงตอบไปอย่างเกรงอกเกรงใจ “ผู้น้อยเจียงเจ๋อ นามรองสุยอวิ๋น มาเจี้ยนเย่คราวนี้เพื่อร่วมสอบเคอจวี่ขอรับ”
ในดวงตาของหลี่เทียนเสียงปรากฏแววแปลกประหลาดแวบหนึ่ง กล่าวว่า “คุณชายเป็นผู้โดดเด่นมากพรสวรรค์ เชื่อว่าต้องประสบความสำเร็จดังปรารถนาเป็นแน่ คงลำบากเพียงขยับมือเท่านั้น”
ข้ายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน เดิมทีหากมิใช่เพราะต้องการโกหกกลบเกลื่อน ข้าคงไม่คิดเข้าร่วมการสอบเคอจวี่ ถึงอย่างไรข้าก็มีวิธีเลี่ยงการสอบจงจวี่[footnoteRef:2] ทั้งยังทำให้ผู้อื่นกล่าวว่าอันใดไม่ได้อีกด้วย  [2:  การสอบจงจวี่ การสอบคัดเลือกขุนนางในระดับมณฑลของจีนยุคโบราณ]
หลี่เทียนเสียงเห็นข้ามีท่าทางอึดอัดจึงไม่กล่าวเรื่องการสอบอีก พูดออกมาอย่างปลงอนิจจังว่า “เฮ้อ คราวนี้เดินทางมาจากสู่จง เห็นว่าสถานการณ์ในจงหยวน[footnoteRef:3] ตึงเครียด เจียงเซี่ยก็คล้ายจะมีสงคราม ตอนนี้การค้าย่ำแย่ลงทุกวัน ก่อนหน้านี้ เจ้าแคว้นหนานฉู่ออกราชโองการเพิ่มภาษีการค้า สู่อ๋องจึงแต่งทูตไปเจรจาถึงหนานฉู่ มิเช่นนั้นสินค้าของพวกข้าคงขาดทุนแล้ว!” [3:  จงหยวน ชื่อที่ใช้เรียกแผ่นดินจีนภาคกลาง]
ข้ากล่าวไปตามใจว่า “ความจริงสู่อ๋องมิจำเป็นต้องสิ้นเปลืองพระทัยปานนั้น หนานฉู่และแคว้นสู่เป็นดั่งปากและฟันที่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน ขอเพียงแจงความเกี่ยวพันนี้ได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน เจ้าแคว้นย่อมลดภาษีเป็นแน่ กระทั่งอาจเสนอสิทธิพิเศษทางการค้าด้วยกระมัง”
หลี่เทียนเสียงกล่าวด้วยรอยยิ้มบางเบา “กล่าวเช่นนี้ ผู้น้อยมิอาจเข้าใจ”
ยากนักกว่าข้าจะพบคนที่อยากรู้ความคิดเห็นของข้า จึงกล่าวไปอย่างลำพองใจ “นี่ต้องเริ่มกล่าวจากสถานการณ์ปัจจุบันของแผ่นดินเสียก่อน หนานฉู่และต้ายงคุมเชิงกันโดยแบ่งเป็นเหนือใต้ แต่นี่เป็นเพียงฉากหน้าเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นด้านกำลังทหารหรือสภาพจิตใจของราษฎร หนานฉู่ล้วนเทียบต้ายงมิได้ จึงทำได้เพียงตรึงกำลังป้องกันไว้ ไม่มีแรงรุกโจมตี ดังที่กล่าวกันว่า แข็งอยู่ไม่นาน อ่อนรักษาไม่ได้ ทุกคนต่างรู้ว่า หากเป็นเช่นนี้ต่อไป จะช้าจะเร็วหนานฉู่ย่อมต้องล่มสลาย ดังนั้นเจ้าแคว้นจึงไปขอสงบศึกกับต้ายง เรียกขานจักรพรรดิต้ายงว่าเป็นเจ้าแผ่นดินเพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนเดิมแล้ว สู่จงภายใต้การปกครองของแคว้นท่านมีความเพรียบพร้อมทางทหาร แม้แคว้นสู่จะมีข้อจำกัดทางด้านภูมิศาสตร์ ทำได้เพียงจัดทัพรักษาการณ์ด้านเดียว ทว่ากลับแข็งแกร่งกว่าหนานฉู่ของข้า หากแคว้นสู่และต้ายงร่วมมือกัน ต้ายงโจมตีทางแม่น้ำฉางเจียง แคว้นสู่เคลื่อนทัพตามแม่น้ำหลันเจียง หนานฉู่ต้องล่มสลายเป็นแน่ แต่หากแคว้นสู่ปกป้องสู่จงอย่างเข้มงวด ส่วนหนานฉู่ก็ไปร่วมมือกับเป่ยฮั่นที่อยู่ทางเหนือของต้ายง เมื่อทัพต้ายงโจมตีหนานฉู่ เป่ยฮั่นจะขานรับหนานฉู่จากทางเหนือ ต้ายงจะเผชิญอันตรายจากแม่น้ำฉางเจียง ขอเพียงรักษาสถานการณ์ไว้ได้สามเดือนขึ้นไป ต้ายงย่อมต้องถอยทัพไปเอง”
หลี่เทียนเสียงมีสีหน้าเลื่อมใส เนิ่นนานผ่านไปจึงกล่าวต่อ “หากเป็นเช่นนี้ มิใช่ว่าใต้หล้ายากจะรวมเป็นหนึ่งหรือไร เช่นนี้คงลำบากชาวบ้านตาดำๆ อย่างพวกเราแล้ว”
ข้ากล่าวปลอบเขาไป “ที่ข้ากล่าวเป็นเพียงสถานการณ์ในอุดมคติเท่านั้น ตอนนี้เจ้าแคว้นหนานฉู่ทรงลำพองพระทัย คิดพึ่งอาศัยเพียงความอันตรายของแม่น้ำฉางเจียง ซึ่งทำให้เกิดอันตรายซ่อนเร้น หากต้ายงมีทหารฉลาดเฉลียวอาจรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งได้”
หลี่เทียนเสียงกล่าวราวกับสนใจใคร่รู้ “เมื่อครู่คุณชายกล่าวว่า ต้ายงยากยืนหยัดต่อไปมิใช่หรือ เหตุใดจึงกล่าวว่าต้ายงอาจรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งได้เล่า”
ข้าเรียบเรียงความคิดแล้วกล่าวไปว่า “แม้ต้ายงจะเป็นดินแดนที่มีสงครามนับร้อย แต่ก็มีข้อได้เปรียบชัดเจน บนมีจักรพรรดิทรงพระปรีชาและขุนนางมากความสามารถ ล่างมีกองทหารนับล้าน ขอเพียงใช้กลยุทธ์ได้อย่างถูกต้องเหมาะสม ภายในเวลายี่สิบปีต้องรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งได้แน่ สถานการณ์ของแผ่นดินในตอนนี้ แผ่นดินสู่เป็นจุดสำคัญ เพียงแต่สู่จงป้องกันง่าย โจมตียาก หากคิดแย่งชิงใต้หล้า ต้องเริ่มจากร่วมมือเป่ยฮั่นเสียก่อน ทำให้ด้านหลังปลอดภัย จากนั้นค่อยแยกจากหนานฉู่”
หลี่เทียนเสียงเอ่ยถามอย่างสงสัย “ร่วมมือกับเป่ยฮั่นยังพอเป็นเป็นได้ แต่กับหนานฉู่ต้องพึ่งพากันดั่งลิ้นกับฟัน จะแยกกันได้อย่างไร”
“มีอะไรยากเล่า ข้าได้ยินว่าระยะนี้ทางราชสำนักของหนานฉู่อยากเรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิ หากต้ายงแสดงท่าทีตึงมือคล้ายไม่อยากรบ ย่อมยากจะเกิดสงคราม เจ้าแคว้นหนานฉู่ต้องสับสนเป็นแน่ หากต้ายงส่งสายลับเข้าไป ใช้วาจาคมคายและของขวัญมากมายไปติดสินบนขุนนาง ขณะเดียวกันก็แต่งทูตไปยังหนานฉู่เพื่อฟื้นคืนตำแหน่งจักรพรรดิ เช่นนั้นย่อมเกิดช่องว่างทางจิตใจระหว่างหนานฉู่และแคว้นสู่มากขึ้น ถึงตอนนั้นเป่ยฮั่นย่อมอดระแวงมิได้ เมื่อได้เวลา ต้ายงก็ทำเป็นยอมรับตำแหน่งจักรพรรดิของหนานฉู่ชั่วคราว สองแคว้นแบ่งแยกปกครองโดยมีแม่น้ำเป็นพรมแดน จากนั้นก็ร่วมมือกับหนานฉู่โจมตีแคว้นสู่ เจ้าแคว้นหนานฉู่มีวิสัยทัศน์คับแคบ ต้องติดกับแน่นอน แม้สู่จงยากโจมตี ทว่าก็ยากจะรับการโจมตีจากสองแคว้นเช่นกัน ถึงตอนนั้น แคว้นสู่ต้องแค้นหนานฉู่เป็นแน่ ขอเพียงต้ายงใช้กลยุทธ์ให้ถูกต้องเหมาะสม ย่อมได้แผ่นดินส่วนใหญ่ของสู่จงมาครอบครอง จากนั้น หากต้ายงโจมตีขนาบสองฝั่ง ต้องทำลายหนานฉู่ได้แน่ เมื่อได้เวลาก็บำรุงและสะสมกองกำลังให้เกรียงไกร ทำลายฮั่นในคราวเดียว ไยต้องกังวลว่าจะสยบใต้หล้ามิได้เล่า”
หลี่เทียนเสียงได้ยินดังนั้นพลันกล่าวด้วยสีหน้าเบิกบานใจ “ดูท่าทาง ขอเพียงสู่จงของข้าและหนานฉู่ร่วมมือกัน ต่อให้ต้ายงจะมีความสามารถเพียงใดก็ไร้หนทาง โชคดีที่พี่เจียงมิได้เป็นประชาชนต้ายง หากท่านได้รับความสำคัญจากต้ายง แคว้นสู่ของพวกเราคงเป็นอันตรายแล้ว”
ข้ากล้าวไปอย่างเกียจคร้าน “ข้าไม่ไปต้ายงหรอก ได้ยินว่าที่นั่นให้ความสำคัญกับผลงานทางการทหาร หากบัณฑิตอ่อนแอเช่นข้าไปที่นั่นคงรับไม่ไหว อีกไม่กี่ปี รอข้าทำเงินได้มากเสียหน่อย ว่าจะกลับไปซื้อที่นาที่บ้านเกิด แต่งภรรยาอ่อนโยน มากคุณธรรมสักคน เช่นนี้จึงจะนับว่าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมิใช่หรือ”
หลี่เทียนเสียงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นข้าขออวยพรให้ท่านสมปรารถนา แต่ฟังจากแผนการของท่านแล้ว ต้ายงคงไม่จำเป็นต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปีหรอกกระมัง”
ข้าเอ่ยอย่างง่วงงุน “เดิมทีไม่จำเป็น หากสิ้นสุดที่การโจมตีหนานฉู่คงใช้เวลาราวๆ ห้าหกปี แต่ข้าได้ยินว่า จักรพรรดิของต้ายงพระชนมายุมากแล้ว รัชทายาทหลี่อันแม้จะเป็นองค์ชายรัชทายาท แต่ชื่อเสียงด้านการทหารยังห่างชั้นจากบุตรชายคนรองยงอ๋องหลี่จื้อมากนัก ยามต้ายงสถาปนาแคว้น เนื่องจากบุตรชายคนรองหลี่จื้อมีผลงานดี จักรพรรดิหลี่หยวนจึงพระราชทานนามยงอ๋องให้ตามชื่อแคว้น เดิมมีเจตนาแต่งตั้งเป็นองค์ชายรัชทายาท ทว่าภายหลังด้วยกฎและข้อบังคับต่างๆ ของต้ายง หลี่หยวนจึงแต่งตั้งหลี่อันเป็นรัชทายาทตามกฎข้อบังคับที่ตราไว้ว่า ต้องเป็นบุตรคนโตของภรรยาเอก ด้วยเหตุนี้ทำให้เกิดความวุ่นวายอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง หากจัดการไม่ดี มิแน่ว่าต้ายงอาจแตกเป็นเสี่ยงๆ เพราะเหตุนี้ก็เป็นได้ ที่ข้ากล่าวว่ายี่สิบปีนั้น ต้องอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ความวุ่นวายภายในไม่มากเกินไปด้วย”
หลี่เทียนเสียงก้มหน้าเล็กน้อย ผ่านไปนานจึงพูดขึ้นว่า “ใช่!”
ข้าไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขาและคร้านจะใคร่ครวญ จึงบอกลาแล้วกลับห้องไป วันต่อมายามตื่น ข้าได้ยินว่าหลี่เทียนเสียงลงเรือก่อนกำหนด ช่างแปลกเสียจริง
เดิมทีแผนการของข้านับว่าไม่เลวเลย ทว่าลิขิตสวรรค์ยากคาดเดา ผู้ใดจะทราบว่าวันแรกที่ข้าไปถึงเจี้ยนเย่ ข้าจะกลายเป็นผู้ยากไร้เสียแล้ว
ย้อนคิดไปถึงช่วงเวลานั้น ยามข้าเห็นเจี้ยนเย่เป็นครั้งแรก ได้เห็นเมืองหลวงที่เป็นดั่งรังเสือมังกรเช่นนี้ ทำเอาข้าตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ดังนั้นหลังจากเข้าพักในโรงเตี๊ยมแล้วจึงออกไปท่องเที่ยวที่วัดฝู่จื่อริมน้ำยงไหว และได้พบดาวนำโชคในชีวิตข้า แน่นอนว่าตอนนั้น สำหรับข้าแล้ว เขาก็คือดาวหายนะของข้า
ข้ากำลังเดินเล่นไปตามถนน จู่ๆ ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันอยู่ด้านหน้า ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงอดเดินเข้าไปไม่ได้ ที่แท้กลับกลายเป็นเด็กน้อยผู้หนึ่งขายตัวเองหาเงินฝังศพให้บิดา ข้าพลันคิดถึงยามที่บิดาจากโลกนี้ไป ยามนั้นถุงเงินของข้าว่างเปล่า หากไม่มีโอกาสเข้าไปทำงานในจวนเจิ้นหย่วนโหว เกรงว่าข้าคงต้องขายตัวเองเพื่อฝังศพบิดาเช่นกัน ด้วยความบุ่มบ่ามไปชั่วขณะ ข้าจึงควักเงินร้อยตำลึงออกมามอบให้เด็กน้อยผู้นั้น
ใบหน้าน่ามองของเขาปรากฏแววซาบซึ้ง กล่าวอย่างนอบน้อมว่า “คุณชาย หากผู้น้อยฝังศพบิดาแล้วจะไปปรนนิบัติคุณชายนะขอรับ ไม่ทราบว่าคุณชายอาศัยอยู่ที่ใดหรือ”
ข้ายิ้มกระอักกระอ่วน มองดูสายตาริษยาที่ยิงพุ่งมาจากผู้คนรอบด้าน ในใจคิดว่า ข้าทำลายคำสั่งสอนโบร่ำโบราณที่กล่าวว่า ความมั่งคั่งมิอาจเปิดเผยไปเสียแล้ว เช่นนั้นย่อมมิอาจบอกผู้อื่นว่าตนพักอาศัยอยู่ที่ใดได้อีก ข้าจึงรีบเดินออกไปอย่างร้อนรนโดยมิได้กล่าวตอบสิ่งใด อยากกลับโรงเตี๊ยมเร็วๆ เสียหน่อย
ข้าเดินก้มหน้ามองพื้น เมื่อเดินมาถึงปากซอยแห่งหนึ่งพลันรู้สึกว่ามีคนตามมาด้านหลัง ยังไม่ทันหันกลับไปมองก็รู้สึกคล้ายมีของแข็งบางอย่างจ่ออยู่ที่เอว ด้วยเหตุนี้ข้าจึงถูกพาเข้าไปในซอยอย่างว่าง่าย จากนั้นเหมือนข้าจะถูกไม้กระบองตีที่หลังศีรษะ จนกระทั่งข้าตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ข้าก็นอนอยู่บนพื้นพร้อมด้วยถุงเงินว่างเปล่าแล้ว
ข้าเดินกลับไปยังโรงเตี๊ยมด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย โชคดีที่ตอนแรกข้าเก็บเงินสิบตำลึงไว้ในตู้ ทว่าเงินเพียงเท่านี้ อยู่ได้มากสุดหนึ่งเดือนเท่านั้น ทำเช่นไรดี จะทำเช่นไรดี ข้านอนพลิกตัวทั้งคืน สุดท้ายก็คิดวิธีการแก้ปัญหาเพียงหนึ่งเดียวขึ้นมาได้ นั่นก็คือข้าต้องเข้าร่วมการสอบอย่างจริงจัง จากนั้นก็ไปคว้าที่สองมา แล้วข้าจะมีเงินราชการไว้ใช้จ่าย มีจวนจากตำแหน่งราชการให้พักอาศัย คิดว่าหนานฉู่คงไม่ล่มสลายเร็วนักกระมัง รอให้ข้าหาเงินได้มากพอเสียก่อน ค่อยไปลาออกจากตำแหน่ง ถึงตอนนั้นสมควรไม่มีผู้ใดมาหาเรื่องข้าที่ไร้ซึ่งตำแหน่งทางราชการแล้วกระมัง


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 20 เดินทางพันลี้ (1)
สิ่งที่ข้าบอกกับเต๋อชินอ๋องนั้นง่ายดายมาก “องค์ชาย ใกล้ๆ นี่เป็นพื้นที่ภูเขา มีหุบเขามากมาย มิแน่ว่าอาจมีเส้นทางเล็กๆ ให้เดินอ้อม ต่อให้เดินอ้อมไม่ได้ พวกเราก็ยังสร้างสถานการณ์ลวง แสร้งทำเป็นเดินอ้อมไปได้ ล่อให้พวกเขาออกมาสู้รบ สิ่งที่พวกเรากลัวมิใช่ความห้าวหาญและเชี่ยวชาญการรบของพวกเขา แต่กลัวว่าพวกเขาจะเอาแต่ป้องกันเมือง ไม่ยอมโผล่ออกมา หากพวกเราจะฝืนโจมตีเมือง มิสู้คิดหาวิธีล่อพวกเขาออกจากเมืองเสียยังจะดีกว่า ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อเถียนเหวยเก่งการสู้ศึก คงมิเต็มใจเอาแต่เฝ้าอยู่ในเมืองเป็นแน่”
ที่ข้าเสนอเป็นเพียงหลักการอย่างหนึ่ง ทว่าเต๋อชินอ๋องผ่านสนามรบมามาก จึงเข้าใจความนัยได้อย่างกระจ่างแจ้งทันควัน อีกอย่าง วันนี้คงตีไม่สำเร็จเป็นแน่ มิสู้กลับไปหารือกันเสียยังจะดีกว่า
แน่นอนว่าระหว่างการประชุมทหารต่อจากนั้นข้ามิได้เอ่ยแม้เพียงครึ่งคำ เพราะข้าไม่คุ้นชินกับกิจทหารเช่นนี้ ข้าเชี่ยวชาญเพียงการวิเคราะห์ข้อมูล ซึ่งงานพวกนี้ข้าอาศัยความรู้และประสบการณ์มาตัดสินแยกแยะได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หรงเยวียนไม่พอใจข้าแล้ว หากข้าแสดงความโดดเด่นเกินไปย่อมต้องทำให้เขาหมั่นไส้ข้ายิ่งขึ้น โบราณว่ายอมล่วงเกินสุภาพบุรุษ ไม่ยอมล่วงเกินคนถ่อย ในจุดนี้ข้าจำได้ชัดเจน
อย่างไรก็ตาม เสนาธิการเหล่านี้ช่างเยี่ยมยอดจริงๆ ข้าเพียงเสนอวิธีการคร่าวๆ พวกเขาก็คิดแผนออกมาได้เป็นระลอกแล้ว จากนั้นจึงตรวจหาช่องว่าง กำหนดกลยุทธ์สารพัดสารเพเป็นลำดับขั้นตอน สุดท้ายยังแสดงกลยุทธ์ที่เป็นไปได้ที่สุดออกมาด้วย ข้ายิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกนับถือ แต่อาจเป็นเพราะข้าแสดงออกชัดเจนเกินไป พวกเขาจึงรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง กระทั่งหรงเยวียนก็มองข้าด้วยสายตาอ่อนลง
วันต่อมา เต๋อชินอ๋องส่งทหารออกไปเก็บฟืนรอบๆ และตามหาเส้นทางเล็กๆ ไปด้วย จากนั้นจึงสั่งให้ทหารครึ่งหนึ่งพักผ่อนอยู่ในค่าย ส่วนทหารคนอื่นยืนดูเมืองปาจวิ้นอยู่ไกลๆ ในเมื่อไม่โจมตีและไม่อาจถอย จึงทำได้แต่ส่งคนไปแสร้งทำเป็นโจมตีบ้าง หากทหารรักษาการณ์บนกำแพงเมืองมีปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อยก็ให้ถอยทัพกลับมา เมื่อผ่านยามเที่ยงไปแล้ว ทหารที่พักผ่อนก็มาเปลี่ยนหน้าที่กับทหารตอนเช้า
วันที่สาม ทหารหนานฉู่ที่ไปหลอกโจมตีหน้าประตูเมืองปาจวิ้นก็เริ่มยุ่งขึ้นมาก หากไม่ขุดหลุมลึกก็ฝึกหมัดมวยเพื่อยืดเส้นยืดสาย ทั้งยังเข็นกลองศึกของกองทัพไปหน้าประตูเมือง ตีกลองโห่ร้องกันทุกๆ ครึ่งชั่วยาม
วันที่สี่และวันที่ห้า ทหารรักษาการณ์บนกำแพงเมืองเริ่มเหนื่อยล้าและเฉื่อยชาแล้ว ถึงอย่างไร เมืองปาจวิ้นก็มีทหารรักษาการณ์เพียงหนึ่งหมื่น แม้ปาจวิ้นจะเป็นเมืองหน้าด่านที่สำคัญของแคว้นสู่ แต่เนื่องจากแคว้นสู่และหนานฉู่มีสัมพันธ์อันดีต่อกัน เหล่าทหารจึงไม่ได้เตรียมพร้อมให้ดี
วันที่หก ทหารสู่ในเมืองเริ่มอยู่ไม่สุขแล้ว ส่วนพวกเราก็ได้รับข่าวดี พวกเราเจอทางเส้นเล็กๆ ที่อ้อมปาจวิ้นไปได้ทางหนึ่ง ดังนั้นแผนการขั้นต่อไปจึงเริ่มต้นขึ้น
กองทัพหนานฉู่เริ่มเรียกรวมกำลังพล บำรุงทหารและม้าศึกดุจต้องการเข้าโจมตีก็มิปาน ทหารแคว้นสู่ในเมืองจึงเริ่มวิตกกังวล มีทหารรักษาการณ์มากขึ้นจนเห็นได้ชัดเจน กระทั่งถึงตอนกลางคืน กองทัพหนานฉู่จึงเริ่มออกเดินทัพ การเคลื่อนไหวนี้ถูกสายสืบแคว้นสู่ที่มาลอบสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิดพบเข้า พวกเขาคาดเดาได้ทันทีว่ากองทัพหนานฉู่ต้องการอ้อมเมืองปาจวิ้นไป
สำหรับพวกเราแล้ว การอ้อมปาจวิ้นโดยไม่เข้าโจมตี เท่ากับยอมละทิ้งเส้นทางบำรุงทัพด้านหลัง ทว่าเถียนเหวยมีนิสัยแกร่งก้าวเชี่ยวชาญการศึก คราวนี้ที่เขาเอาแต่ป้องกันอยู่ในเมืองเพราะกำลังทหารไม่เพียงพอ แม้กองทัพหนานฉู่จะมีเพียงห้าหมื่น แต่กลับเป็นกองทัพที่ยอดเยี่ยมที่สุดของหนานฉู่ ดังนั้นเถียนเหวยจึงมีความกดดันสูง หลายวันมานี้เห็นสถานการณ์ไม่ปกติ จึงรีบหารือกับเหล่าแม่ทัพใต้บัญชาอยู่นานสองนาน ทุกคนลงความเห็นว่า กองทัพหนานฉู่ต้องการอ้อมปาจวิ้นเป็นแน่
หลังจากหารือกันแล้วก็มีแม่ทัพนายหนึ่งเสนอว่า หากกองทัพหนานฉู่อ้อมปาจวิ้นไปจริงๆ แล้วปาจวิ้นไม่รุกโจมตีจากด้านหลัง เช่นนั้นต่อให้ในอนาคตกองทัพหนานฉู่สูญสิ้นจนหมด ทหารปาจวิ้นก็ยังมีความผิดอย่างเลี่ยงไม่ได้ เงามืดในใจเช่นนี้ ทำให้เหล่าแม่ทัพไม่สบายใจ สุดท้ายเถียนเหวยจึงออกคำสั่งโจมตีกองสัมภาระของหนานฉู่จากด้านหลังโดยฉวยโอกาสยามที่ทัพหนานฉู่ยังเดินอ้อมไปไม่หมด
กองทัพจำนวนห้าหมื่นนาย หากคิดเดินทัพผ่านช่องทางเล็กๆ คงช้ามากเป็นแน่ เถียนเหวยใช้เวลาเพียงไม่นานก็ไล่ทันทัพหลังของหนานฉู่ เถียนเหวยยกดาบยักษ์ในมือขึ้นสูงพลางตวาดลั่น “พวกสุนัขหนานฉู่ หยุดเดี๋ยวนี้”
ขณะร้องตะโกน เถียนเหวยก็พาทหารม้าเกราะเบาห้าพันนายวิ่งฝ่าทัพหลังของหนานฉู่เข้ามาดุจคมดาบเหล็กกล้า กองทัพหนานฉู่วิ่งหนีกันจนแตกกระเจิง เถียนเหวยออกคำสั่งให้โยนคบเพลิงลงไปบนรถขนเสบียง ไม่ทันไรเปลวเพลิงก็โหมไปทั่ว ท่ามกลางเปลวเพลิง เถียนเหวยหัวเราะดังลั่น ออกคำสั่งให้เข้าโจมตีต่อไป คิดโจมตีทัพหนานฉู่ให้แตกพ่าย
ตอนนี้เองมีทหารเดินเท้าสวมเกราะสีขาวกองหนึ่งโผล่ออกมาท่ามกลางทัพหนานฉู่ที่กำลังวิ่งหนีกันกระเจิง พวกเขาทะยานพุ่งไปทางเถียนเหวย เถียนเหวยใจสั่น นี่มิใช่องครักษ์ของเต๋อชินอ๋องหรอกหรือ เดิมทีกององครักษ์เหล่านี้ควรคุ้มครองอยู่ในกองทัพ ทว่าตอนนี้ถึงกับมาปรากฏตัวที่นี่ หรือว่าตนติดกับอีกฝ่ายแล้ว เถียนเหวยมองไปรอบๆ ไม่นานเปลวเพลิงที่โหมไหม้รถเสบียงเหล่านั้นก็มอดดับลง
ด้านหลังทหารเดินเท้ากองนั้นชูธงมังกรสีเหลืองปักอักษรจ้าว เถียนเหวยทั้งวิตก ทั้งหวั่นเกรง หากตนติดกับจริงๆ ต้องพ่ายแพ้เป็นแน่ ทว่าเมื่อคิดดูอีกครั้ง เบื้องหน้าคือองครักษ์ของเต๋อชินอ๋อง มิแน่ว่าตัวเต๋อชินอ๋องอาจอยู่ไม่ไกลก็เป็นได้ หรือจะถือโอกาสสังหารเต๋อชินอ๋องในคราวเดียวดีเล่า เถียนเหวยทนต่อความยั่วยวนเช่นนี้ไม่ไหว จึงบัญชาการให้เคลื่อนทัพไปด้านหน้า
สองทัพเข้าปะทะโรมรัน แม้ทหารม้าของเถียนเหวยจะเก่งกาจ ทว่าทหารเดินเท้าของหนานฉู่เชี่ยวชาญการต่อสู้กับทหารม้ายิ่ง ทหารแถวหน้าของพวกเขาทรุดเข่าลงอย่างคล่องแคล่ว ตั้งหอกยาวแปดจั้งขวางสกัดหน้าม้า ส่วนทหารแถวหลังง้างเกาทัณฑ์ยิงกระหน่ำ อาศัยชัยภูมิเล็กแคบสกัดเถียนเหวยไว้ได้ เถียนเหวยเข้าต่อสู้โรมรันไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีโอกาสชนะจึงออกคำสั่งถอยทัพ ม้าศึกของพวกเขาพลันวิ่งทะยานไปดุจโบยบิน
เพียงไม่นานเถียนเหวยก็สลัดตัวพ้นจากสนามรบไปได้อย่างสิ้นเชิง นี่เป็นเพราะแคว้นสู่มีม้าศึกว่องไว เถียนเหวยคิดอย่างปลื้มปีติว่า จะอย่างไรก็นับเป็นชัยชนะเล็กๆ ได้กระมัง
ม้าเร็วควบทะยานไปสิบกว่าลี้ ยังไปได้ไม่ไกลก็มีทหารหนานฉู่โผล่ออกมาจากสองข้างทาง โจมตีขนาบเข้ามาจากสองฝั่ง เถียนเหวยรีบออกคำสั่งห้ามไม่ให้ทุกคนหยุดเคลื่อนทัพ ให้ผนึกกำลังกันสู้ตายเพื่อฝ่าวงล้อมออกไป
ยามนี้ในใจเถียนเหวยหนาวยะเยือกยิ่ง ในระยะทางสั้นๆ เพียงสิบกว่าลี้กลับมีทหารหนานฉู่โผล่มาลอบโจมตีฉับพลันเป็นระยะ พวกเขามีจำนวนไม่มาก ทว่าล้วนใช้ธนูยิงออกมาจากพงหญ้าและในป่า ไม่ก็โจมตีจากหลังหินก้อนใหญ่ หากบริเวณนี้เป็นหุบเขา เกรงว่าทหารม้าเกราะเบานับพันของเถียนเหวยคงสิ้นหวังไปนานแล้ว แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่เถียนเหวยต้องใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยามจึงจะเห็นกำแพงเมืองปาจวิ้น ทั้งยังเหลือทหารเพียงสามพันนาย
เมื่อเข้าใกล้กำแพงเมืองปาจวิ้น เถียนเหวยกลับเห็นธงสีแดงเพลิงของทัพสู่ปลิวว่อนหล่นมาจากกำแพงเมือง ส่วนธงมังกรสีเหลืองของเต๋อชินอ๋องกลับโบกสะบัดอยู่เหนือกำแพง เถียนเหวยเบิกตาโพลง เห็นทหารสู่บนกำแพงเมืองหลายคนถูกฟันล้มลงกับพื้น
ท่ามกลางคมหอกคมดาบที่ส่องประกายเย็นยะเยือก เถียนเหวยเห็นคนผู้หนึ่งดูแปลกแยกจากสถานการณ์อย่างสิ้นเชิง คนผู้นั้นคือบัณฑิตหนุ่มสวมอาภรณ์สีอ่อน เขากำลังใช้สายตาเวทนามองมาที่ตน ทั้งที่ยืนอยู่ท่ามกลางโลหิตและเปลวเพลิง อาภรณ์ของเขากลับไม่แปดเปื้อนสิ่งสกปรกโสมมแม้เพียงครึ่งส่วน เขายืนอยู่บนกำแพง แต่ให้ความรู้สึกดั่งถูกแยกออกจากทหารหนานฉู่คนอื่นๆ ประหนึ่งจิตวิญญาณของเขามิได้ถูกหลอมรวมไปกับสนามรบ
แม้ยังตีเมืองไม่เสร็จ ข้าก็ขึ้นไปบนกำแพงเมืองแล้ว คราวนี้ทหารหนานฉู่หมื่นนายรั้งอยู่บริเวณนี้ตามคำเสนอของข้า นี่คือแผนการที่ข้าได้มาจากการอ่านตำราก่อนนอนหลังประชุมเสร็จ
เมื่อเต๋อชินอ๋องยอมรับแผนการ พวกเราก็ขุดร่องลึกมากมายบริเวณใกล้ๆ สนามรบต่อจากหลุมที่ขุดไว้ก่อนหน้านี้ จากนั้นจึงแสร้งทำเป็นเดินอ้อม และให้ทหารหมื่นนายซ่อนตัวอยู่ในหลุม ด้านบนคลุมด้วยเสื่อน้ำมัน บนเสื่อคลุมด้วยดินเหลืองอีกชั้น สายสืบที่มาตรวจสอบ สังเกตเพียงค่ายที่ว่างเปล่าดังคาด มิได้สังเกตหลุมที่มีทหารซ่อนตัวอยู่เลย หลังเถียนเหวยออกเดินทัพ พวกเราก็ถือโอกาสที่ทหารรักษาเมืองประมาท เข้าโจมตีเมืองแบบฉับพลัน
ผลก็คือทหารรักษาการณ์ที่หย่อนยานถูกพวกเราโจมตีจนพ่ายแพ้ ข้าขึ้นมาบนกำแพงเมืองเพราะอยากเห็นสถานการณ์เสียหน่อย แน่นอนว่าสาเหตุสำคัญเป็นเพราะกลัวว่าหากทหารแคว้นสู่กลับมาแล้วจะคิดแก้แค้นโดยฆ่าเสนาธิการที่ถูกทิ้งไว้ด้านนอกอย่างพวกเรา ด้วยเหตุผลเช่นนี้ พวกเราจึงเข้าเมืองมาทั้งหมด แน่นอนว่ามีองครักษ์คุ้มครองอย่างเข้มงวด เพื่อมิให้พวกเราถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ
จากนั้นข้าจึงบอกไปว่า อยากขึ้นไปบนกำแพงเพื่อดูสถานการณ์รอบนอกเสียหน่อย เสี่ยวซุ่นจื่อยิ้มจนตาหยี ส่งทหารราชองครักษ์มาคุ้มครองข้าสองนาย พวกเขาก็คือทหารราชองครักษ์ที่คอยคุ้มครองหวังไห่ผู้ตรวจตราทัพนั่นเอง ผู้ตรวจตราหวังรู้แล้วว่า เสี่ยวซุ่นจื่อมีวรยุทธ์ไม่เลว ทั้งยังดีต่อข้ามาก ดังนั้นจึงรับปากและส่งคนมาคุ้มครองข้าตามนั้น เสี่ยวซุ่นจื่อบอกว่าสองคนนี้มีพื้นฐานวรยุทธ์ไม่เลว อย่างน้อยก็คุ้มครองข้าได้จนกว่าทัพหนานฉู่จะกลับมาช่วย
ข้าเดินอยู่ท่ามกลางทะเลเลือดอย่างระมัดระวังด้วยไม่อยากแปดเปื้อนโลหิต ทว่าใต้ฝ่าเท้ากลับมีโลหิตมากมายดุจสายธาร เพียงไม่นานรองเท้าข้าก็เปียกชุ่มไปด้วยเลือด แต่ยังโชคดี อย่างน้อยบนตัวก็ไม่เปื้อน ขณะที่ข้าอดทนต่อกลิ่นอายของสนามรบและเสียงกรีดร้องจนเดินมาถึงบนกำแพง ด้านบนก็เหลือทหารสู่เพียงไม่กี่คน และอีกไม่นานคงถูกสังหารจนสิ้น ข้ามองไปด้านล่าง เห็นทัพสู่กลับมาพอดี
แม่ทัพในชุดเกราะสีแดงจ้องมองมาบนกำแพงอย่างตะลึงพรึงเพริด ด้านหลังมีฝุ่นดินตลบคลุ้งดุจเกลียวคลื่น ข้าเห็นธงของทัพเราในนั้น แม่ทัพเกราะแดงพลันตวาดลั่น ทะยานตัวเข้าโรมรันกับทัพเรา จากนั้นข้าเห็นทหารม้ากองนี้ถูกทหารของพวกเราโอบล้อม พวกเขาอ่อนแอ พ่ายแพ้ สิ้นหวัง สุดท้ายแม่ทัพเกราะแดงยกกระบี่เชือดคอตนเอง แม้เผชิญหน้ากับความตาย เขายังคงตวาดกึกก้อง
ข้าใจสั่น สงครามไม่เหมือนกับที่เขียนบรรยายในตำราประวัติศาสตร์ที่ข้าอ่านจริงๆ ในความคิดของทหารหนึ่งหมื่นนายแห่งทัพสู่เมืองปาจวิ้น กองทัพหนานฉู่คือศัตรูชั่วช้า ฆ่าสังหารพวกเขา แย่งชิงเมืองพวกเขา แต่พวกเราจะทำอย่างไรได้เล่า ชั่วขณะนี้ ข้ารู้สึกเกลียดชังสงครามอย่างลึกล้ำเสียแล้ว เพื่อผลประโยชน์ของต้ายงและหนานฉู่ แคว้นสู่จำเป็นต้องล่มสลาย ใช้เลือดที่หลั่งรินดุจสายธารมาแปรเปลี่ยนเป็นความปีติยินดีของทุกคน นี่…มันคุ้มค่าจริงๆ หรือ


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 21 เดินทางพันลี้ (2)
จากนั้นข้าก็ป่วย โลหิตและเสียงกรีดร้องเหล่านั้นทำให้ข้านอนหลับไม่สบายและกินข้าวไม่ลง ขณะเร่งร้อนเดินทัพ อาการป่วยของข้าก็เริ่มหนักขึ้น ต่อมาในค่ำคืนหนึ่ง เสี่ยวซุ่นจื่อก็มาหาข้าที่กระโจม ดึงข้าให้ลุกขึ้นพลางพูดว่า “ข้ารู้ว่าท่านป่วยด้วยเหตุใด เก็บความเห็นใจราคาถูกของท่านไปเสียเถิด พวกเราสองแคว้นกลายเป็นศัตรูกันแล้ว พวกเราสู้รบกัน หากพ่ายแพ้ก็ไม่มีชีวิตรอด อันใดคือเมตตาคุณธรรม อันใดคือความอัปยศอดสู ข้ารู้เพียงว่า ข้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ข้าต้องอยู่ต่อไปเพื่อท่าน เช่นนั้นท่านเล่า อย่างน้อยท่านก็มีชีวิตอยู่เพื่อข้าเถิด จำไว้ ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ หากข้ายังชำระหนี้บุญคุณนี้ไม่หมด จะไม่ยอมให้ท่านตายเป็นอันขาด”
ข้าเห็นน้ำตาบนใบหน้าของเสี่ยวซุ่นจื่อลางๆ จึงกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “เสี่ยวซุ่นจื่อ พี่น้องข้า ข้ารู้ว่าเจ้าเห็นข้าเป็นดั่งพี่น้อง แต่ข้ามักข่มเหงรังแกเจ้า ส่วนเจ้ามักคอยดูแลและคุ้มครองข้า หากข้าจากไปแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องลำบากอีก เจ้าไม่ติดหนี้บุญคุณอันใดกับข้าอีก”
เสี่ยวซุ่นจื่อตบหน้าข้าอย่างแรงครั้งหนึ่ง พูดว่า “ท่านคิดว่าข้าติดตามท่านทำไมกันเล่า แต่ไหนแต่ไร ท่านไม่เคยดูถูกข้า ท่านคิดว่าข้าเสี่ยวซุ่นจื่อเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ท่านสอนข้าอ่านหนังสือ ช่วยข้าฝึกวรยุทธ์ หากไม่มีท่าน ผู้ใดจะเห็นค่าเสี่ยวซุ่นจื่อผู้นี้เล่า หากท่านตาย ข้าจะตายตามท่านด้วย เกิดชาติหน้าข้าจะเป็นพี่น้องท่าน ให้ท่านปกป้องข้าไปชั่วชีวิต”
น้ำตาของข้าไหลลงมาเป็นสาย ใช่แล้ว ข้าจะตายได้อย่างไร ข้ายังมีพี่น้องอยู่คนหนึ่ง หากข้าตาย เสี่ยวซุ่นจื่อจะมิอยู่โดดเดี่ยวตัวคนเดียวหรือไร ข้ารู้แต่แรกแล้วว่าเสี่ยวซุ่นจื่อวิ่งเข้าหาข้าเป็นเพราะข้าเห็นเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง เป็นมนุษย์ที่มีเลือดมีเนื้อ มิใช่ขันทีตัวเล็กๆ มิใช่ขันทีที่ไร้ศักดิ์ศรี
หึ แคว้นสู่จะนับเป็นอะไรได้ คนของพวกเจ้าตายแล้วเกี่ยวข้องอันใดกับข้า ไม่ต้องพูดถึงแคว้นสู่เลย ต่อให้ทหารหนานฉู่ตายไปจะเกี่ยวอันใดกับข้าเล่า ช่วงนี้ข้าป่วยหนัก นอกจากเสี่ยวซุ่นจื่อและหมอทหารแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดมาเยี่ยมข้าสักคน แม้เต๋อชินอ๋องจะมาสองครั้ง แต่ภายหลังก็ลืมข้าจนสิ้น
ข้าวฝืนหยัดตัวขึ้นมา กล่าวว่า “หยิบยาจากขวดกระเบื้องสีขาวในห่อสัมภาระของข้ามาให้ข้าสองเม็ด”
เสี่ยวซุ่นจื่อรีบไปปฏิบัติตามนั้น ข้ากลืนยาลูกกลอนลงไปอย่างยากลำบาก “ข้าต้องพักผ่อนครู่หนึ่ง พรุ่งนี้เช้าเตรียมอาหารเช้าดีๆ ให้ข้าสักหน่อย”
สามวันต่อมา ข้านอนหลับไปถึงสามวันเต็ม ในที่สุดก็ได้กินอาหารเช้าที่เสี่ยวซุ่นจื่อส่งมาให้แล้ว ข้าเดินออกไปนอกกระโจม มองท้องฟ้าสว่างสดใส ผายมือทั้งสองออกไป สูดหายใจลึกๆ จากนั้นจึงบอกกับเสี่ยวซุ่นจื่อว่า ข้าเพิ่งหายป่วย ให้ไปบอกกับผู้ตรวจตราหวังว่า วันนี้ข้าจะขอโดยสารไปกับรถม้าของเขา
ข้าล้มหมอนนอนเสื่อไปสิบกว่าวัน ระหว่างนั้น ทัพหนานฉู่มีความคืบหน้าไปในทิศทางที่ดี การที่หนานฉู่ตีปาจวิ้นจนแตกพ่าย ทำให้เมืองเล็กๆ เหล่านั้นสูญเสียความมั่นใจในการป้องกันเมืองไปจนสิ้น ดังนั้นด้วยการใช้กลยุทธ์โจมตีแข็งกร้าว หลอกล่อนุ่มนวลเช่นนี้ ทำให้เดินทัพเร็วกว่าที่คาดไว้ ไม่ทราบว่าสถานการณ์ฝั่งต้ายงเป็นเช่นไร ยังไม่มีข่าวใดส่งมาจากทางนั้น
ต่อมา ข้าเพิ่งหายจากการป่วยหนัก จึงมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบไม่มาก มักใช้เวลาว่างไปกับการเขียนบทกวีต่างๆ นานา ข้าไม่ได้พูดจามากความ แม้เต๋อชินอ๋องเคยมาถามไถ่อาการป่วยของข้าอย่างห่วงใยบ้าง แต่ข้าก็ไม่ยกโทษให้เขา ก่อนหน้านี้ให้ความสำคัญกับข้าเพียงนั้น พอข้าป่วยขึ้นมาก็โยนข้าทิ้งไว้ด้านข้างทันที ดังนั้นข้าจึงทำเพียงกล่าวขอบคุณไปอย่างเฉยเมย และมักไปอยู่กับผู้ตรวจตราหวัง เพราะไม่ต้องกังวลว่าเขาจะทำให้ข้าลำบากใจ ข้าก็เป็นพวกคิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้เอง ใครจะทำไมเล่า
ระหว่างเดินทัพทำศึก ทัพใหญ่แห่งหนานฉู่ก็มาถึงหน้าเมืองลั่วแล้ว พวกเราไปรวมตัวกับทัพเรือที่มาถึงก่อนหน้านี้ เมืองลั่วเป็นเมืองอุปสรรคสำคัญที่ขวางกั้นเส้นทางสู่นครเฉิงตู ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นสู่ ขณะนี้ ที่นี่มีกองทัพแคว้นสู่รวมตัวกันอยู่ห้าหมื่นนาย เว่ยเสียน ขุนพลเลื่องชื่อแห่งแคว้นสู่นำทหารสองหมื่นนายมาตั้งค่ายบริเวณภูเขาหน้าอำเภอลั่วเพื่อเป็นแนวป้องกัน แม่ทัพใหญ่หลงปู้นำทหารสามหมื่นเฝ้ารักษาการณ์ที่เมืองลั่ว ทัพบกและทัพเรือของหนานฉู่โจมตีรุนแรงดังอสนีบาต เข้าโจมตีด่านฝูสุ่ย ขุนพลรักษาการณ์ต่อสู้นองเลือดหลายวัน สุดท้ายจึงทิ้งด่านหนีไปตั้งค่ายที่ฝูเฉิง ต่อไปนี้จะเป็นสงครามยืดเยื้ออย่างมิอาจเลี่ยง
ดังนั้นจึงได้แต่จัดแจงให้ทหารยามของทัพเรือตรวจตราเข้มงวด ให้ทัพเรือล่องเรือไปตามแม่น้ำฝูเพื่อเป็นทัพหนุน ประตูทางทิศเหนือของอำเภอลั่วอยู่ติดแม่น้ำฝู ประตูใต้ล้วนเป็นภูเขา เต๋อชินอ๋องอาศัยทัพเรือลำเลียงทหารไปโจมตีเมืองลั่วทางประตูตะวันออกและตะวันตกสองทาง ทว่าเว่ยเสียนก็นำทหารมาตีขนาบได้ทุกครั้ง ในเวลาหลายวันมานี้ ทหารทั้งสองทัพต่อสู้โรมรันหลั่งเลือดกันนับครั้งไม่ถ้วน ทัพใหญ่ของหนานฉู่ยังไม่ได้เปรียบอันใด
เต๋อชินอ๋องเห็นทหารเหนื่อยแล้วจึงสั่งถอนทัพ นอกจากส่งกองเรือออกแล่นลาดตระเวนเป็นครั้งคราวแล้ว ก็ทำได้เพียงตั้งทัพอยู่ที่ฝูเฉิงเพื่อฟื้นฟูกำลังเตรียมทำสงครามต่อไป แม้จะห่างจากหนานฉู่อีกไกล แต่ด้วยการขนส่งทางน้ำและทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์ของสู่จง ทัพหนานฉู่จึงหาเสบียงได้ไม่ขาดแคลน สงครามจมลงสู่สถานการณ์หยุดชะงัก
วันที่ยี่สิบเจ็ด เดือนสิบเอ็ด ในที่สุดก็ได้รับรายงานจากต้ายง
ต้ายงมียงอ๋องหลี่จื้อนำทัพสองแสนนาย เนื่องจากซื้อตัวขุนพลรักษาการณ์ด่านหยางผิงไว้ก่อนแล้วจึงทะลวงด่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย รบชนะมาตลอด และใช้เวลาไปสองเดือนเพื่อโจมตียึดหนานเจิ้ง สำหรับด่านตงชวน แม้จะเป็นของแคว้นสู่ ทว่าความเจริญและมั่งคั่งล้วนไปกองอยู่ที่ซีชวน ดังนั้นคนตงชวนจึงคิดกล่าวโทษอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อหลี่จื้อตีทะลวงเข้าไปได้แล้ว กองทัพของเขาก็ไม่แตะต้องผลประโยชน์ของราษฎรแม้แต่น้อย เพียงสยบทหารพ่ายไปทั่วสารทิศ กำจัดศัตรูจนหมดสิ้น ไม่ถึงสามเดือนตงชวนก็สงบ หลี่จื้อยกทัพต่อไปยังไปด่านเจียเหมิง หากด่านเจียเหมิงแตก ก็ไม่มีอุปสรรคใดขวางกั้นเส้นทางสู่นครเฉิงตูอีก
เมิ่งอวิ๋น เจ้าแคว้นสู่ถูกโจมตีจากสองด้าน ตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก สุดท้ายตัดสินใจส่งทัพหนุนเร่งด่วน โดยให้ทหารเก้าหมื่นไปช่วยทหารรักษาการณ์ที่ด่านเจียเหมิง และส่งทหารอีกสองหมื่นไปช่วยเมืองลั่วทำให้นครเฉิงตูว่างเปล่า
วันที่ยี่สิบ เดือนสิบเอ็ด ทหารกองหนุนสองหมื่นนายเข้าสู่เมืองลั่วสำเร็จด้วยการสนับสนุนจากกองทัพของเว่ยเสียนสองหมื่นและกองทหารรักษาเมืองอีกสามหมื่น
เมื่อเต๋อชินอ๋องได้รับรายงานสงครามพลันหน้าดำคร่ำเครียด หากต้ายงจะถอยทัพ ยังรักษาด่านหยางผิงไว้ได้ ส่วนตงชวนจะต้องถูกควบคุมโดยต้ายงแน่แล้ว ส่วนตน หากไม่ได้เมืองลั่วย่อมไม่สามารถต่อต้านทัพสู่ ทั้งยังมิอาจตัดใจถอยทัพไปยังปาจวิ้น ดังนั้นตอนนี้หนานฉู่จึงร้อนใจเรื่องโจมตีแคว้นสู่ยิ่งกว่าต้ายงเสียอีก
คุมเชิงกันมาหลายวันแล้ว แต่กลับไม่มีความคืบหน้าแม้แต่น้อย จะไม่ให้เขาร้อนใจได้อย่างไร สิ่งที่มีค่าพอจะทำให้สบายใจบ้างก็คือทัพหนุนของหนานฉู่มาถึงแล้ว ตอนนี้ทัพบกทัพเรือของหนานฉู่มีจำนวนรวมกันเก้าหมื่น อย่างน้อยคงไม่ต้องถอยทัพ เมื่อเป็นเช่นนี้ หากต้ายงและหนานฉู่โจมตีจากทั้งสองฝั่งจะช้าจะเร็วแคว้นสู่ก็ต้องแตกพ่าย เพียงแต่สุดท้ายหนานฉู่อาจไม่ได้นครเฉิงตู
ช่วงนี้ข้าค่อนข้างว่าง ในแต่ละวันนอกจากกินข้าวก็เดินเล่นไปทั่ว แน่นอนว่าข้าไม่เดินไปไกลนักเพื่อระมัดระวังมือสังหารของทัพสู่ที่อาจแฝงตัวเข้ามา ยิ่งไปกว่านั้น หากทำตัวเอ้อระเหยเกินไปย่อมทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองใจ อย่างไรเสีย ตอนนี้ข้าก็มิอาจสอดมือยุ่งเรื่องการทหารแล้ว หรงเยวียนฉวยโอกาสตอนที่ข้าป่วยแย่งชิงอำนาจที่ปรึกษาด้านกิจทหารของข้าไปจนสิ้น เขาอ้างว่าที่ทำเช่นนี้เพราะว่าข้าป่วยหนัก บอกว่าข้ายังล้มหมอนนอนเสื่ออยู่ แต่ข้าก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อย คิดว่าจากสถานการณ์ตอนนี้สมควรไม่มีโอกาสพ่ายแพ้อันใดแล้ว
ว่างที่ข้าว่าคือไม่มีสิ่งใดให้ทำจริงๆ ดังนั้นข้าจึงไปคุยกับเสี่ยวซุ่นจื่อเรื่องหาองครักษ์ เสี่ยวซุ่นจื่อขบคิดอยู่พักใหญ่ รู้สึกลำบากใจยิ่ง เขาไม่รู้จักยอดฝีมือมากนักจึงไม่อาจแนะนำให้ข้าได้ จากที่เขาพูด ยอดฝีมือที่เขาเคยพบ หากเป็นคนที่เคยประมือกันก็ถูกเขาสังหารไปหมดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องเป็นผู้มีใจซื่อสัตย์ภักดีด้วย ส่วนนี้ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ เขาถามข้าว่าต้องการหาขันทีน้อยมาเป็นลูกศิษย์ให้เขาสอนวรยุทธ์หรือไม่ จากนั้นค่อยส่งมาคุ้มกันข้า ทว่ากลับถูกข้าปฏิเสธ สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะใช้เวลานานเกินไป อีกสาเหตุหนึ่งเพราะขันทีไม่อาจออกจากวังได้บ่อยๆ
เสี่ยวซุ่นจื่อคิดอยู่นาน สุดท้ายจึงพูดขึ้นว่า “มิเช่นนั้น อีกสองสามปีข้าจะแกล้งตายเพื่อออกจากวัง จากนั้นค่อยไปหาท่าน เป็นอย่างไร”
เดิมทีข้าอยากพยักหน้า แต่หากผู้อื่นจำเสี่ยวซุ่นจื่อได้หรือผู้อื่นสืบรู้ฐานะของเขาคงลำบาก ดังนั้นข้าจึงตอบไปเสียเลยว่า “เอาเช่นนี้แล้วกัน กลับไปคราวนี้ข้าคิดจะลาออกจากราชการแล้ว อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่ชอบอยู่ในวัง มิสู้พวกเราสองคนออกเดินทางพเนจรไปทั่วหล้าเป็นอย่างไร”
เสี่ยวซุ่นจื่อครุ่นคิด จากนั้นจึงกล่าวอย่างดีอกดีใจว่า “เช่นนี้ก็ไม่เลว ข้าอยากเดินทางมานานแล้ว เบื่อเจี้ยนเย่จะแย่แล้ว พวกเราจะไปที่ใดกันดี”
ข้าคิดครู่หนึ่ง “แคว้นสู่ต้องล่มสลายเป็นแน่ หากต้ายงและหนานฉู่ยังไม่ตีกัน พวกเราก็ไปดูที่ต้ายงเสียหน่อย พอต้ายงกับหนานฉู่ตีกัน พวกเราก็ไปเป่ยฮั่น พอถึงตอนที่ต้ายงตีกับเป่ยฮั่น พวกเราก็กลับหนานฉู่ เวลาหลายสิบปีคงพอให้พวกเราพเนจรทั่วหล้าแล้ว หากยามใดเบื่อหน่ายก็ค่อยหาที่สงบๆ อยู่กัน”
ใบหน้าของเสี่ยวซุ่นจื่อเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ขณะที่พวกเราสองคนกำลังวาดหวังกับอนาคตอยู่นั้น จู่ๆ เสี่ยวซุ่นจื่อก็พลิ้วตัวเข้าไปยังพุ่มไม้ในลานโดยไม่มีสัญญาณบอกใบ้ เงาร่างพลิ้วไหวดุจภูตพราย รวดเร็วสุดเปรียบ ไม่นานเงาร่างสีเทาในพุ่มไม้ก็ดีดตัวขึ้นมา คนทั้งสองโรมรันสู้กันก่อนกระโดดแยก เสี่ยวซุ่นจื่อถอยไปหลายจั้ง กระโดดหมุนตัวกลางอากาศแล้วเข้าโจมตีอีกครั้ง คนผู้นั้นโต้ตอบอย่างฉุกละหุก สุดท้ายถูกฝ่ามือเสี่ยวซุ่นจื่อซัดเข้าที่หน้าอก ทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรง
ข้าเห็นเสี่ยวซุ่นจื่อพยักหน้าให้จึงค่อยๆ เดินเข้าไปดู คนผู้นั้นเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปี หน้าตาธรรมดา เป็นประเภทที่ว่าหากเดินเข้าไปในกลุ่มคนก็จะแยกแยะไม่ออก เขาสวมเครื่องแบบทหารของหนานฉู่ แต่ข้ามองออกว่าขนาดชุดแลดูไม่สอดคล้องกับร่างกาย ยิ่งไปกว่านั้นยังได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ด้วย คนผู้นี้ต้องเป็นสายลับของกองทัพสู่อย่างแน่แท้
เดิมทีสมควรส่งตัวไปให้เบื้องบน หนึ่งเพื่อผลงาน สองเพราะเป็นหน้าที่ แต่เมื่อคิดว่าหากเต๋อชินอ๋องทราบถึงคำพูดของพวกเราเมื่อครู่ คงนึกระแวงจนอยากสังหารเสียบัดนั้น ข้าจึงส่งสายตาให้เสี่ยวซุ่นจื่อ เสี่ยวซุ่นจื่อเข้าใจความหมาย จึงใช้ฝ่ามือซัดไปยังศีรษะของคนผู้นั้นทันควัน
คนผู้นั้นเบิกตาโพลงอย่างเจ็บปวด ทันเห็นการเคลื่อนไหวของเสี่ยวซุ่นจื่อพอดี เขากลิ้งไปมาบนพื้นอย่างยากลำบาก เสี่ยวซุ่นจื่อหัวเราะเย็นชา ฝ่ามือผันแปรว่องไว โจมตีไปยังศีรษะของคนผู้นั้นอีกครั้ง ข้าเห็นความเศร้าที่อัดแน่นอยู่ในดวงตาของคนผู้นั้น ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงเอ่ยปากไปว่า “หยุดมือ”
ฝ่ามือของเสี่ยวซุ่นจื่อซัดไปถึงกระหม่อมของคนผู้นั้นแล้ว เมื่อได้ยินข้าสั่งให้หยุดก็ดึงการโจมตีกลับมา ทะยานร่างถอยมายืนหลังข้า ข้ากล่าวด้วยเสียงขรึม “สหาย ข้าต้องฆ่าเจ้าแน่นอนแล้ว แต่หากเจ้ามีคำสั่งเสียใด ข้าจะช่วยให้เจ้าสมปรารถนา”
ดวงตาของคนผู้นั้นเกิดประกายตื่นเต้น เอ่ยปากว่า “ใต้เท้าได้โปรดปล่อยตัวภรรยาข้าเถิด”
ข้าตะลึงงัน ข้าไปฉุดภรรยาเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน ดูเหมือนว่าข้าไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้นะ


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 22 ปากหวานก้นเปรี้ยว (1)
ชายหนุ่มผู้นั้นไอออกมาอย่างเจ็บปวดหลายครั้ง มองข้าด้วยสายตาคาดหวัง ข้าส่งสัญญาณให้เสี่ยวซุ่นจื่อแบกเขาเข้าไปในห้องอย่างอับจนหนทาง จากนั้นจึงถามว่า “ข้าไร้ความสามารถ เป็นเพียงบัณฑิตรู้หนังสือเท่านั้น และมั่นใจว่าไม่เคยทำเรื่องชั่วช้าอย่างการฉุดคร่าสตรี ไม่ทราบว่าเหตุใดเจ้าจึงคิดว่าภรรยาเจ้าอยู่กับข้า”
ชายหนุ่มผู้นั้นมองข้าอย่างนึกฉงน “ผู้น้อยหานจาง แม้เป็นคนแคว้นสู่ แต่มิใช่ขุนนางหรือทหาร เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาผู้หนึ่ง ภรรยาของผู้น้อยเป็นสตรีตระกูลใหญ่ หน้าตางดงามโดดเด่น ทั้งยังมีฐานะสูงส่ง สามปีก่อนภรรยาข้าไม่พอใจกับการหมั้นหมายที่ครอบครัวจัดแจงจึงออกจากตระกูล กระทั่งมีวาสนาต้องกันจึงได้แต่งงานกับผู้น้อย หลายเดือนก่อน ภรรยาของผู้น้อยรู้ว่ามารดาป่วยหนักจึงกลับไปเยี่ยมเยียน ตอนนั้นอยู่ในช่วงการเก็บเกี่ยวประจำฤดูใบไม้ร่วงพอดี ผู้น้อยจึงไม่อาจรั้งอยู่นาน ดังนั้นจึงเดินทางกลับบ้านด้วยตนเอง ผู้ใดจะทราบเล่า ต้ายงกับหนานฉู่ถึงกับร่วมมือกันโจมตีแคว้นสู่ บิดาของภรรยาผู้น้อยคือเถียนเหวย เป็นแม่ทัพรักษาการณ์อยู่ที่ปาจวิ้น เขาโชคไม่ดีตายตกไปในการรบแล้ว ภรรยาผู้น้อยและมารดาของนางถูกจับตัวเป็นเชลย ผู้น้อยได้ยินข่าวเมืองปาจวิ้นแตกพ่ายจึงออกเดินทางมาทั้งวันคืน กระทั่งสืบรู้มาว่าพวกนางถูกเต๋อชินอ๋องมอบให้เป็นสาวใช้ของเสนาธิการเจียงเจ๋อเพื่อตกรางวัล ดังนั้นจึงสะกดรอยตามมาตลอดทาง”
ข้ามองเสี่ยวซุ่นจื่ออย่างแปลกใจ เสี่ยวซุ่นจื่อพลันเผยสีหน้ากระจ่างแจ้งออกมา พูดว่า “ใต้เท้า ตอนนั้นท่านป่วยอยู่ เต๋อชินอ๋องเห็นบุตรีของเถียนเหวยหน้าตางดงามโดดเด่น จึงมอบนางให้ใต้เท้า เป็นรางวัลความดีความชอบที่ใต้เท้าคิดกลยุทธ์ดีๆ ขึ้นมาได้ เพียงแต่ใต้เท้าหมดสติอยู่ตลอด บ่าวจึงจัดแจงแทนใต้เท้า ส่งพวกนางไปให้หวังกงกงแล้ว ไม่กี่วันนี้ ร่างกายของท่านเพิ่งดีขึ้น บ่าวจึงอยากปรนนิบัติรับใช้ท่านอีกสักหลายวัน กอปรกับเถียนซื่อนางนั้นปรนนิบัติรับใช้หวังกงกงได้ครบถ้วนคล่องแคล่ว จึงจัดแจงให้พวกนางอยู่รับใช้หวังกงกงต่อไปเสียเลย เช่นนี้ย่อมยินดีกับทุกฝ่าย”
เช่นนี้ข้าจึงค่อยเข้าใจกระจ่าง มิน่าเล่าช่วงนี้เสี่ยวซุ่นจื่อจึงอยู่ข้างกายข้าเสมอ ข้าถามไปว่า “หวังกงกงปฏิบัติต่อพวกนางเช่นไร”
เสี่ยวซุ่นจื่อตอบอย่างนอบน้อม “ใต้เท้าโปรดวางใจ เถียนซื่อเฉลียวฉลาดมากไหวพริบ หวังกงกงยังคิดรับนางเป็นบุตรีบุญธรรมอยู่เลยขอรับ เพียงแต่ฮูหยินเถียนเสียใจกับการตายของแม่ทัพเถียน สุขภาพจึงไม่ดีนัก”
หานจางฟังมาถึงตรงนี้ก็มีสีหน้ายินดีอย่างมิอาจควบคุม เพียงแต่ครู่หนึ่งก็ถูกสีหน้าเจ็บปวดเข้าแทนที่ ข้าคิดในใจว่า ดูแล้วหานจางผู้นี้คงไม่ใช่สายลับของกองทัพสู่ แต่เขาได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของข้าแล้ว จะฆ่าคนปิดปากดีหรือไม่ ทว่าเมื่อคิดดูอีกที ข้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลยจริงๆ เขาจะนำความลับนี้ไปบอกเต๋อชินอ๋องได้หรือไร
ในขณะที่ข้ากำลังลังเล หานจางก็เหลือเพียงลมหายใจรวยระริน ข้ารีบหยิบกล่องบรรจุเข็มออกมา หยิบเข็มทองขึ้นมาฝังเข็มให้เขา จากนั้นจึงให้เขากินยารักษาแผล ไม่นานเขาก็หมดสติไปเพราะฤทธิ์ยา
ข้าพูดกับเสี่ยวซุ่นจื่อว่า “การตายของเถียนเหวยนั้น ข้าทำอะไรไม่ได้ สองแคว้นรบกันย่อมยากจะเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตาย แต่ภรรยาและบุตรสาวของเขามิได้มีความผิดใหญ่อันใด เจ้าลงไปจัดการที รอให้พวกเราตีเมืองลั่วได้ก่อน เมื่อทางสะดวก เจ้าก็ปล่อยพวกเขาสามคนกลับไปเถิด”
เสี่ยวซุ่นจื่อรับคำ “ขอรับ ถึงตอนนั้นข้าคุยกับหวังกงกงให้ชัดเจนก็พอแล้ว หวังกงกงคงไม่เดือดดาล แต่อาจเสียดายอยู่บ้าง หานจางผู้นี้มีพื้นฐานวรยุทธ์ไม่เลว บ่าวไม่กล้าดูแคลนตัวเองเกินไป ทว่าต่อให้เป็นองครักษ์ยอดฝีมือในพระราชวัง ผู้ที่มีชีวิตรอดภายใต้การโจมตีของข้าก็ยังมีไม่มาก หากเก็บหานจางไว้ข้างกาย ฝึกเป็นองครักษ์ของใต้เท้าได้คงดี”
ข้าคิดว่าเป็นไปไม่ได้จึงพูดไปว่า “ข้าเป็นขุนนางของหนานฉู่ เขาเป็นเขยของแม่ทัพแห่งแคว้นสู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีแม่ยายกับภรรยาเหลืออยู่ จะมาเป็นองครักษ์ของข้าได้ที่ไหนกัน เจ้าคิดเพ้อฝันเกินไปแล้ว”
เสี่ยวซุ่นจื่อตอบว่า “ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย ภรรยาของเขาเป็นบ่าวของใต้เท้าแล้ว หากใต้เท้าอนุญาต เขาก็อยู่กับภรรยาได้ เขาไม่ควรซาบซึ้งบุญคุณหรือไร เพียงแต่ข้ารู้ดีว่า ใต้เท้าต้องการผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์จริงใจ คนผู้นี้หากถูกบีบบังคับให้อยู่ต่อคงไม่ดีนัก”
ข้าพยักหน้ากล่าว “ใช่แล้ว ยอมขาดแคลนดีกว่ามีมากแต่ไร้คุณภาพ หากไม่ซื่อสัตย์จริงใจ อยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่กว่าพวกเราจะตีเมืองลั่วได้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกเดือนสองเดือน ช่วงนี้ยังไม่อาจปล่อยพวกเขาไปได้ ให้เขาเป็นผู้ติดตามข้าชั่วคราวแล้วกัน เจ้ากับข้าจะได้ไม่ต้องไปมาหาสู่กันอย่างแน่นแฟ้นเกินไปจนสร้างความสงสัยให้ผู้อื่น”
เสี่ยวซุ่นจื่อเห็นด้วย “เช่นนั้นก็ดีขอรับ ข้าจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของใต้เท้า”
กว่าหานจางจะได้สติก็กลางดึกแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่พลุ่งพล่านอยู่ในกระดูกนับร้อยและแขนขาทั้งสี่ของตน ไม่รู้สึกถึงอาการบาดเจ็บภายในที่เคยทำให้เขาเกือบตายอีก เขาไม่ได้เคลื่อนไหว แต่ยังรับรู้ได้ว่าตนเองอยู่ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง เขาสัมผัสได้ว่ารอบด้านไม่มีผู้อื่นอยู่ ขณะกำลังจะลุกขึ้น ฝ่ามืออันเย็นเฉียบข้างหนึ่งพลันกดลงบนหน้าอกเขาอย่างแผ่วเบา จากนั้นแสงไฟพลันส่องสว่าง มีคนจุดเทียนแล้ว
หานจางอาศัยแสงเทียนอ่อนๆ มองไป เห็นชายหนุ่มที่ซัดตนจนบาดเจ็บผู้นั้นกำลังมองมาด้วยสายตาเย็นยะเยือก ในดวงตาเปี่ยมไปด้วยไอสังหาร หานจางหยุดการเคลื่อนไหวอย่างชาญฉลาด เขาไม่อยากตายไปอย่างโง่เขลาเช่นนี้ ยิ่งเป็นตอนที่เขาเพิ่งรู้ว่าภรรยาของตนปลอดภัยไร้อันตรายแล้วก็ยิ่งไม่อยากตาย
คนผู้นั้นเห็นเขาใจเย็นก็เผยรอยยิ้มเย็นชา เอ่ยปากว่า “ข้าชื่อหลี่ซุ่น เจียงเจ๋อที่เจ้าตามหาคือนายของข้า นายท่านตัดสินใจแล้วว่า หลังรู้ผลสงครามเมืองลั่วจะปล่อยเจ้า ภรรยาเจ้าและแม่ยายของเจ้าให้เป็นอิสระ แต่ก่อนหน้านั้นหวังว่าเจ้าจะเป็นผู้ติดตามเขาชั่วคราว”
หานจางลังเลครู่หนึ่ง จะอย่างไรเขาก็เป็นคนแคว้นสู่ หากต้องเป็นผู้ติดตามขุนนางของแคว้นที่รุกรานแคว้นบ้านเกิดตนเองย่อมไม่ยินดีอยู่บ้าง เสี่ยวซุ่นจื่อกล่าวต่อไปคล้ายไม่เห็นสีหน้าของเขา “กล่าวตามตรง เจ้าไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี หากมีคนสงสัยว่าเจ้าเป็นสายลับของทัพสู่ คงนำพาความยุ่งยากมาให้ใต้เท้าอย่างยากจะเลี่ยง แต่ในเมื่อใต้เท้าตัดสินใจแล้วข้าก็ไม่มีความเห็นอันใด พรุ่งนี้ใต้เท้าจะพาเจ้าไปพบครอบครัว จากนั้นจะรายงานเรื่องนี้กับท่านผู้ตรวจตราทัพ เมื่อผู้ตรวจตราทัพอนุญาต เจ้าก็รั้งอยู่ข้างกายนายท่านข้าได้ชั่วคราว เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจ”
ใบหน้าของเสี่ยวซุ่นจื่อแปรเปลี่ยนเป็นอำมหิต กล่าวเน้นทีละคำ “เจ้าไม่เคยได้ยินบทสนทนาของข้ากับใต้เท้า เจ้าไม่รู้ความสัมพันธ์ของข้ากับเขา หากเจ้าหลุดปากแม้เพียงคำเดียว ต่อให้ต้องตามหาสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็จะสังหารเจ้า ทั้งยังจะทำให้ภรรยาเจ้าพบกับความทรมานที่สุดบนโลกใบนี้ด้วย”
หานจางรีบตอบเสียงสั่น “ใต้เท้าเจียงและนายท่านหลี่มีบุญคุณกับข้ามากมายดั่งขุนเขา เรื่องวันนี้ หานจางจะไม่พูดกับผู้อื่นจวบจนตัวตาย”
เสี่ยวซุ่นจื่อเก็บมือกลับมา แย้มยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินจากไป
วันต่อมา ข้าพาหานจางไปพบหวังกงกง หวังกงกงได้ฟังเรื่องราวกับช่วยให้สมปรารถนาเต็มที่ อย่างไรเสีย สองแม่ลูกเถียนซื่อก็เป็นบ่าวของข้า ยิ่งไปกว่านั้นยังอนุญาตให้หานจางติดตามข้างกายข้าชั่วคราวด้วย แน่นอนว่าเขาแจ้งทางเต๋อชินอ๋องแล้ว บอกให้พวกเขารู้เรื่องนี้ เพื่อไม่ให้เข้าใจผิดคิดว่าหานจางเป็นสายลับ อย่างไรก็ตาม ข้าคิดว่าคงมีผู้ที่จับตาดูอยู่ในเงามืดไม่น้อย ดังนั้นจึงบอกเสี่ยวซุ่นจื่อว่าไม่ต้องมาหาข้าชั่วคราว
นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นสาวใช้ที่เต๋อชินอ๋องมอบให้ข้า เถียนซื่อมีนามเถียนซู่อิง หน้าตางดงามโดดเด่น มีบุคลิกกล้าหาญ ไม่เสียทีที่เป็นลูกหลานตระกูลแม่ทัพ หานจางบอกว่าเถียนซู่อิงก็เป็นวรยุทธ์เช่นกัน ทั้งยังไม่ย่อหย่อนไปกว่าหานจางเลย เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้นางไม่ขัดขืนเพราะมารดา นี่ทำให้ข้าต้องสูดหายใจจนตัวสั่น หากเถียนซู่อิงลอบสังหารหวังกงกงหรือข้าขึ้นมาจะทำอย่างไร
ตอนที่ข้าถามเสี่ยวซุ่นจื่อเรื่องนี้ เสี่ยวซุ่นจื่ออธิบายต่อข้าอย่างไม่แยแสแม้แต่น้อย ไม่พูดถึงเรื่องที่ว่าข้างกายหวังกงกงมีองครักษ์ไม่น้อยเลย ยิ่งไปกว่านั้น เขาไปเตือนเถียนซู่อิงไว้แล้ว หากนางกล้าลงมือโหดเหี้ยม ตนจะสังหารมารดานางเสีย อย่างไรพวกเขาก็หนีออกนอกด่านฝูสุ่ยไม่ได้แน่
นี่ทำให้ข้าต้องเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเสี่ยวซุ่นจื่ออย่างฉับพลัน เจ้าเด็กนี่ทำงานระมัดระวังรอบคอบจริงๆ หากเขายอมสิ้นเปลืองความคิดเสียหน่อย อยากเป็นผู้ดูแลที่มีอำนาจมากที่สุดในฝ่ายตรวจฎีกาก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ตอนที่ข้าพูดเรื่องนี้กับเขา เสี่ยวซุ่นจื่อกลับพูดอย่างเย้ยหยันว่า “รับใช้เจ้าแคว้นมีดีอันใดกัน ถูกกดหัวต่ำต้อย เป็นทาสไพร่คอยก้มหัวสอพลอ หากมีความผิดแม้เพียงนิด ยังต้องกังวลว่าหัวจะหลุดจากบ่าหรือไม่ แต่ท่านไม่เหมือนกัน หากท่านโมโหข้าจริงๆ อย่างมากก็แค่ด่าข้ายกหนึ่ง ทั้งยังด่าอย่างระวังไม่ให้ข้าได้รับความกระทบกระเทือนมากไปด้วยซ้ำ”
สายตาเย็นชาเช่นนั้นของเสี่ยวซุ่นจื่อทำเอาข้าเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ รีบคิดใคร่ครวญว่า เมื่อก่อนเคยปฏิบัติย่ำแย่กับเขาเกินไปหรือไม่ แต่คิดไปคิดมาคล้ายจะไม่มีกระมัง ไม่ว่าจะอย่างไรคงต้องจำไว้ให้ดี อย่างไรเสียเจ้าเด็กนี่ก็วรยุทธ์สูงมาก
นครเฉิงตูในยามนี้เต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน เซิ่นจวิ้นอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักสู่ นำแม่ทัพฟ่านหู่และเมิ่งต๋ามาคุ้มกันด่านเจียเหมิง ต้ายงโจมตีเมืองถี่ยิบ ทำเอาทหารรักษาการณ์ด่านเจียเหมิงมิได้หลับตานอน ส่วนแม่ทัพใหญ่หลงปู้และแม่ทัพใหญ่เว่ยเสียนที่คุ้มกันปาจวิ้นก็มิกล้าผ่อนคลาย ในแคว้นสู่คล้ายเหลือทหารน้อยนิด
ในเวลาหลายเดือนนี้ ทำให้เส้นผมของสู่อ๋องเมิ่งอวิ๋นกลายเป็นสีขาว เขากล่าวโทษที่หนานฉู่หักหลังพันธมิตร ทั้งยังชิงชังว่าเหตุใดตนต้องล่วงเกินต้ายงด้วย คิดไปคิดมากลับไม่มีวิธีให้ล่าถอย ต่อมาฝ่าหลันขุนนางคนสำคัญแห่งแคว้นสู่เสนอแผนการ กล่าวว่าในเมื่อเสียตงชวนไปแล้ว มิสู้เจรจาสงบศึกกับต้ายงไปเสีย หากต้ายงยอมถอยทัพ หนานฉู่ย่อมมิอาจโจมตีแคว้นสู่เพียงลำพัง
แม้เจ้าแคว้นจะยอมรับแผนการนี้แล้ว แต่จะส่งผู้ใดไปเป็นทูตเล่า ยงอ๋องหลี่จื้อมีชื่อเสียงสะท้านทั้งใต้หล้า หากส่งคนธรรมดาไป เกรงว่าคงพูดได้เพียงไม่กี่ประโยค จากนั้นหยางช่านบัณฑิตบ้าแห่งแคว้นสู่จึงอาสาไปด้วยตนเอง
หยางช่านเดินทางทั้งวันคืนจนมาถึงด่านเจียเหมิง ยามนี้ด่านเจียเหมิงทั้งบนล่างล้วนเต็มไปด้วยโลหิตและไฟแห่งสงคราม หยางช่านพักผ่อนหนึ่งคืน วันต่อมาจึงออกจากด่านไปยังค่ายทหารของต้ายง ยื่นสารตราตั้งขอเข้าพบยงอ๋อง ไม่นานยงอ๋องจึงมีรับสั่งให้เข้าพบ


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 23 ปากหวานก้นเปรี้ยว (2)
หยางช่านเป็นบัณฑิตบ้าผู้เลื่องชื่อแห่งแคว้นสู่ ยามปกติยโสอหังการด้วยคิดว่าตนเองมากความรู้ ความสามารถ ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา ทว่าเมื่อเห็นกองทัพยงอ๋องมีวินัยเคร่งครัด ทั้งภาพพยัคฆ์หน้ากระโจมก็ดุดันกล้าแกร่งจนทำให้อดใจสั่นไม่ได้ เขาจัดอาภรณ์ของตนให้เรียบร้อยก่อนเดินเข้าไปในกระโจมใหญ่ พบว่ามีบุรุษในเครื่องแบบทหารผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะบัญชาการ คนผู้นั้นเต็มไปด้วยสง่าราศีดูโดดเด่น บุคลิกอ่อนโยน ทว่าแฝงซ่อนไปด้วยกลิ่นอายน่าครั่นคร้าม
ยงอ๋องหลี่จื้ออายุสามสิบเอ็ดปี แม้คลุกคลีอยู่กับสนามรบมานานปี แต่กลับไม่มีไอสังหารแม้แต่น้อย เขาสวมเกราะเบาสีดำ ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมไหม สีหน้าสง่างามและสุขุมประหนึ่งนั่งว่างๆ อยู่ในบ้านตนเอง มิได้กำลังนำทัพออกรบ ซ้ายมือของเขามีแม่ทัพสิบกว่านายยืนเรียงแถว แต่ละคนมีบุคลิกมั่นคงดุดัน ขวามือมีคนยืนอยู่สิบกว่าคน บ้างเป็นขุนนางในชุดทางการ บ้างก็เป็นเสนาธิการในชุดธรรมดา เห็นได้ว่ากองกำลังใต้บัญชาของเขาเฟื่องฟูทั้งบุ๋นบู๊
เมื่อหยางช่านเข้ามาในกระโจมก็ยืนอยู่เช่นนั้นไม่ยอมคุกเข่า กล่าวเสียงดังว่า “ราชทูตแห่งแคว้นสู่ หยางช่านน้อมพบยงอ๋อง ทรงพระเจริญพันปี”
แม่ทัพเหล่านั้นพากันถลึงตาอย่างเดือดดาล แม่ทัพผู้มีรูปโฉมหยาบกร้านผู้หนึ่งตวาดลั่น “เป็นเพียงทูตตัวเล็กๆ พบองค์ชายแล้วเหตุใดจึงไม่คุกเข่า”
หยางช่านตอบ “แม้หยางช่านเป็นสามัญชน แต่จะอย่างไรก็เป็นประชาชนแคว้นสู่ แม้องค์ชายเป็นผู้สูงศักดิ์ แต่อย่างไรก็เป็นขุนนางต้ายง บัดนี้หยางช่านได้รับพระบัญชาจากท่านเจ้าแคว้นให้มาเป็นทูต จะคุกเข่าคารวะได้อย่างไร”
นักกลยุทธ์ผู้หนึ่งบุคลิกสุภาพอ่อนโยน อายุประมาณห้าสิบปี เอ่ยอย่างสุขุมมากมารยาท “แคว้นสู่เป็นดั่งตะวันใกล้ลับเหลี่ยมฟ้า ถูกทหารต้ายงสองแสนของเราตั้งทัพปิดล้อม เจ้าแคว้นของเจ้าไม่มีหวังคว้าชัย แต่ยังส่งทูตเช่นเจ้ามา ทำเช่นนี้เพื่อสิ่งใดเล่า”
หยางช่านก้มตัวเล็กน้อยพลางพูด “เจ้าแคว้นของข้ารู้ตัวว่าล่วงเกินต้ายงเข้าแล้ว ยามนี้ทหารบุกถึงประตูเมือง จะไม่ให้นึกพรั่นพรึงได้อย่างไร ทว่าหากแคว้นสู่ของข้ายังไม่เสียดินแดน ในฐานะที่เป็นราษฎรแคว้นสู่ ย่อมไม่กล้าสร้างความอัปยศแก่แว่นแคว้น หากต้ายงให้อภัย อนุญาตให้แคว้นสู่ของข้าถวายบรรณาการเข้าสวามิภักดิ์ แม้หยางช่านเป็นคนโอหัง ก็ย่อมเคารพขุนนางคนสำคัญแห่งต้ายง”
นักกลยุทธ์หนุ่มผู้หนึ่ง รูปโฉมธรรมดา แต่มีดวงตาลึก จมูกโด่งดังเหยี่ยว เอ่ยเย็นชาว่า “ยามนี้แคว้นสู่ใกล้เพลี่ยงพล้ำ ด่านเจียเหมิงใกล้แตกพ่าย ไม่ทราบว่าแคว้นสู่อาศัยสิ่งใดมาร้องขอ ในเมื่อแคว้นข้าตีคว้าชัยเพื่อครอบครองทุกสิ่งได้ เหตุใดต้องไว้ชีวิตพวกเจ้าด้วย”
หยางช่านเงยหน้าตอบ “ยามนี้แม้แคว้นสู่จะพ่ายแพ้ราบคาบ ทว่าด่านเจียเหมิงและปาจวิ้นยังอยู่ในการควบคุม มิแน่ว่าอาจเอาตัวรอดไปได้ หากแคว้นท่านดื้อรั้นจะทำลายแคว้นสู่ให้มลายสิ้น เจ้าแคว้นของข้าจะยอมยกดินแดนแคว้นสู่ทั้งหมดให้หนานฉู่ ถึงตอนนั้นหนานฉู่ได้ครองแผ่นดินอุดมสมบูรณ์ของสู่จง ทั้งยังได้ครองจิงเซียง แม้ต้ายงจะแข็งแกร่งก็ทำได้เพียงมองดูหนานฉู่ยิ่งใหญ่ หากยอมถอยทัพสงบศึก เจ้าแคว้นของข้าไม่เพียงแต่จะยอมสวามิภักดิ์ต่อต้ายง ทั้งจะไม่เรียกคืนดินแดนตงชวนนอกด่านเจียเหมิงด้วย ท่านเจ้าแคว้นชิงชังที่เจ้าแคว้นหนานฉู่ทรยศหักหลังพันธมิตร หลังจากนี้ไป หากคิดแค้นเคืองย่อมมุ่งแก้แค้นเพียงหนานฉู่ ต้ายงได้ดินแดนครึ่งหนึ่งของพวกเรา ทั้งยังได้นั่งดูแคว้นสู่ของข้ากับหนานฉู่รบราสังหารกันเองเพื่อชำระหนี้แค้น เช่นนี้มิใช่ว่าดีมากหรือ”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็เงียบงันไม่พูดจา พวกเขาโจมตีด่านเจียเหมิงต่อเนื่องกันหลายวันแล้ว ทว่ายังมิอาจครอบครอง จะมากจะน้อยก็ทำให้พวกเขาเกิดความคิดถอยทัพ เพียงแต่กลยุทธ์ถูกกำหนดไว้แล้วย่อมมิอาจเปลี่ยนแปลง ดังนั้นสายตาของทุกคนจึงไปรวมกันอยู่บนร่างของยงอ๋องหลี่จื้อ
หลี่จื้อแย้มยิ้มบางเบา เอ่ยถามว่า “เช่นนั้นราษฎรแคว้นสู่เป็นอย่างไร”
หยางช่านตอบอย่างฉะฉาน “ราษฎรในแดนสู่ล้วนมากปัญญาความสามารถ ทางบุ๋นมีเซียวเหอเป็นอัจฉริยะ ทางบู๊มีป้าหวังผู้หาญกล้า ด้านกลยุทธ์มีเหลียงผิงมากปัญญา อัจฉริยะในแคว้นสู่ล้วนเป็นผู้มากคุณธรรม ทั้งยังซื่อสัตย์จริงใจ แม้หยางช่านไร้ความสามารถ ยังขอบังอาจเทียบชั้นบัณฑิตเถียนเหิง แม้หยางช่านด้อยความรู้ ยังกล้าเดินตามรอยเท้าเนี่ยเจิ้งจิงสิง”
ในดวงตาของหลี่จื้อมีประกายเย็นยะเยือกวาบผ่านโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น ถามต่อไปว่า “ยามนี้ผู้ที่อยู่ใต้ปกครองสู่อ๋องมีกี่คนที่เป็นเช่นท่าน”
หยางช่านตอบ “ครบครันทั้งบุ๋นบู๊ ผู้มากปัญญาและความกล้ามีมากมาย นับแล้วยังเกินร้อย ส่วนผู้ที่เหมือนข้ามีมากดุจรถศึก”
หลี่จื้อถามต่อ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านทูตกินตำแหน่งใดเล่า”
หยางช่านตอบ “ภายใต้การปกครองของท่านเจ้าแคว้นราษฎรล้วนมั่งคั่ง ตัวข้าเป็นเพียงคนเถื่อนถ่อย ชอบเพียงชีวิตสุขสำราญกลางท้องทุ่งทั้งวันคืน”
หลี่จื้อหัวเราะเบาๆ “ท่านฑูตเดินทางมาไกลคงเหนื่อยเป็นแน่ เชิญกลับไปที่ด่านก่อนเถิด หากมีคำตอบเมื่อใดจะส่งไปแจ้งท่านทูตแน่นอน”
หยางช่านคารวะอำลา เพิ่งออกจากกระโจมไปได้ไม่ไกล บัณฑิตในอาภรณ์สีขาวผู้หนึ่งก็เดินออกจากกระโจมมาเงียบๆ คนผู้นี้คิ้วบาง ตาเรียวยาว ลักษณะออกจะเสเพลอยู่บ้าง เขาเอ่ยถามว่า “ท่านหยาง บัณฑิตบ้าแห่งแคว้นสู่ เหตุใดจึงใช้แผนโอหังก่อน นอบน้อมทีหลังเล่า”
หยางช่านตอบ “ยโสโอหังก่อนเพื่อไม่ทรยศต่อจิตใจตนเอง นอบน้อมทีหลังเพื่อแว่นแคว้นแดนสู่ของข้า”
บัณฑิตอาภรณ์ขาวเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยปาก “ผู้น้อยเซวียนซง นามรองฉางชิง วันหน้าหากมีสิ่งใดไหว้วาน สามารถส่งจดหมายมาหาผู้น้อยได้ ขอเพียงไม่ใช่เรื่องใหญ่ระดับแว่นแคว้น ฉางชิงย่อมพยายามเต็มที่”
หยางช่านกล่าวขอบคุณ แล้วจึงเดินทางผ่านด่านเจียเหมิงเพื่อไปรายงานผลที่เฉิงตู หลังจากนั้น ต้ายงก็ไม่ตีเมืองอีกนานครึ่งเดือน ความกดดันที่ด่านเจียเหมิงได้รับลดลงไม่น้อย
ไม่กี่วันต่อมา สายลับหนานฉู่นำข่าวนี้ควบม้าพันลี้เร่งส่งให้ถึงมือเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ย จ้าวเจวี๋ยบันดาลโทสะหนัก ระยะนี้สถานการณ์ของเขาไม่ดีนัก ตีเมืองลั่วมานานกลับยังไม่สำเร็จ มิเสียทีที่หลงปู้เป็นยอดขุนพลแห่งแคว้นสู่จริงๆ มักฉวยโอกาสออกมาทำศึกยามสถานการณ์ทัพหนานฉู่เกิดการเปลี่ยนแปลง ทำให้หนานฉู่จำต้องถอยทัพอยู่บ่อยๆ ส่วนเว่ยเสียนนั้นเชี่ยวชาญการโจมตีค่ายศัตรู ตีค่ายเล็กทุกสามวันตีค่ายใหญ่ทุกห้าวัน ทำให้ทหารหนานฉู่มิอาจข่มตานอน หลงปู้และเว่ยเสียนประสานกำลังตอบรับซึ่งกันและกัน ทำให้ทางทัพหนานฉู่ไม่มีความคืบหน้าใดๆ มาตลอดหนึ่งเดือน อีกทั้งกองเสบียงด้านหลังก็มักถูกรุกรานจากทหารทัพสู่ที่แตกพ่าย จ้าวเจวี๋ยถึงกับอับจนหนทาง
ขณะที่กำลังกลัดกลุ้ม กลับได้รับข่าวอันน่าตกตะลึงเช่นนี้ หากแคว้นสู่และต้ายงสงบศึกกันจริงๆ เช่นนั้นหนานฉู่คงถึงคราวล่มสลายแล้ว ยามนี้เขาจึงค่อยคิดถึงเจียงเจ๋อขึ้นมา
จ้วงหยวนหนุ่มผู้นี้ แม้มีนิสัยแปลกประหลาดไปบ้าง แม้จ้าวเจวี๋ยบีบบังคับให้เจียงเจ๋อเข้าร่วมกองทัพ และยามที่เจียงเจ๋อป่วยหนักเนื่องจากได้รับความตกใจจากสงครามก็ไม่ได้ไปถามไถ่ให้มากความ ทว่านี่จะตำหนิจ้าวเจวี๋ยไม่ได้ ประการแรก เพราะจ้าวเจวี๋ยคิดว่าเจียงเจ๋อยังคงเป็นขุนนางของหนานฉู่ เช่นนั้นในเมื่อมีความสามารถ เหตุใดจึงไม่ตอบแทนแว่นแคว้นเล่า ต่อมาจ้าวเจวี๋ยยุ่งอยู่กับกิจทหาร ยุ่งอยู่กับการเดินทัพตั้งทัพ ทั้งยังต้องโจมตีเมืองต่อเนื่อง นั่นใช่เรื่องง่ายที่ไหนกัน อีกทั้งหลังเจียงเจ๋อฟื้นไข้ก็เย็นชาต่อกิจทหารยิ่ง จ้าวเจวี๋ยคิดว่าเจียงเจ๋อเพิ่งฟื้นจากการป่วยหนักจึงยังเฉื่อยชาอยู่บ้าง อีกอย่าง เขาสังเกตเห็นว่าเสนาธิการคนสนิทอย่างหรงเยวียนค่อนข้างกีดกันเจียงเจ๋อ เขาไม่อยากทำลายความสัมพันธ์กับหรงเยวียน เพราะจะอย่างไรหรงเยวียนก็เชี่ยวชาญกลยุทธ์ทางการทหารมาก เป็นดั่งแขนขาที่เขามิอาจขาด ดังนั้นเมื่อชั่งน้ำหนักดูแล้วจึงต้องไม่แยแสเจียงเจ๋ออย่างเลี่ยงไม่ได้
ด้วยเหตุผลนานัปการ ทำให้จ้าวเจวี๋ยและเจียงเจ๋อยิ่งห่างเหินกันเรื่อยๆ ทว่าตอนนี้จ้าวเจวี๋ยกลับเห็นความสำคัญของเจียงเจ๋ออีกครั้ง เจียงเจ๋อโดดเด่นเหนือผู้อื่น ไม่เพียงแต่มีความสามารถในการวิเคราะห์ข่าวกรองและจัดการเอกสารเท่านั้น ที่สำคัญกว่าก็คือวิสัยทัศน์ของเจียงเจ๋อในด้านกลยุทธ์ทางการทหาร เมื่อดูจากศึกปาจวิ้น จะเห็นว่าเจียงเจ๋อเชี่ยวชาญการวางแผนการรบล่วงหน้าเพื่อเป้าประสงค์ของสงคราม ทั้งยังหาวิธีทำลายอุปสรรคจากข่าวกรองที่มีมากมายมหาศาลดุจทะเลลึกได้อีกด้วย แม้งานเช่นนี้จะใช้คนที่ระมัดระวังรอบคอบมาแทนได้ แต่คนเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง ตอนนี้จ้าวเจวี๋ยพบกับสถานการณ์อันยากลำบากกลับคิดถึงเจียงเจ๋อขึ้นมาอีกครั้ง เพียงแต่ทางหรงเยวียนจะทำอย่างไรเล่า
ขณะที่จ้าวเจวี๋ยกำลังกลัดกลุ้ม หรงเยวียนก็มาขอเข้าเฝ้า เมื่อพบจ้าวเจวี๋ยก็รีบคุกเข่า ปากก็บอกว่ามาขอรับผิด จ้าวเจวี๋ยงุนงงยิ่ง รีบพยุงหรงเยวียนขึ้นมาถามว่า “ท่านหรง เหตุใดจึงมากพิธีเพียงนี้”
หรงเยวียนกล่าวอย่างสำนึกผิด “กระหม่อมจิตใจคับแคบ กีดกันผู้มีความสามารถย่อมมีความผิดมหันต์ ช่วงนี้กระหม่อมคิดทุกวันคืนว่าจะโจมตีศัตรูอย่างไร แต่กลับคิดวิธีดีๆ ไม่ออก หากมีเจียงจ้วงหยวนอยู่ด้วย จะต้องคิดกลยุทธ์ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ได้แน่ องค์ชายโปรดเสด็จไปกับกระหม่อม ให้กระหม่อมรับโทษต่อหน้าเจียงจ้วงหยวนด้วยเถิด นับแต่นี้ จะร่วมแรงร่วมใจ หาทางตีเมืองลั่วให้ได้”
จ้าวเจวี๋ยเอ่ยอย่างยินดียิ่ง “ท่านรู้ความผิดแล้วแก้ไขย่อมเป็นเรื่องดี ข้าเองก็มีส่วนผิดที่ละเลยบัณฑิตเลื่องชื่อ พวกเราสองคนไปพบเจียงเจ๋อด้วยกันเถิด จะต้องได้รับการอภัยเป็นแน่ จากนั้นก็เชิญเจียงจ้วงหยวนมาร่วมวางแผน ทลายสถานการณ์ชะงักงันเช่นนี้เสีย”
ว่าแล้วก็ส่งรายงานในมือไปให้หรงเยวียน เมื่อหรงเยวียนอ่านจบสีหน้าพลันแข็งทื่อดั่งก้อนดิน เขาย่อมรู้ถึงสถานการณ์อันตรายในตอนนี้แล้ว หากแคว้นสู่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้ายงจริงๆ เมื่อแคว้นสู่ฟื้นฟูกองกำลังขึ้นมาได้ จะต้องเห็นหนานฉู่เป็นเป้าล้างแค้นแน่นอน เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็รีบเร่งให้จ้าวเจวี๋ยไปหาเจียงเจ๋อด้วยกัน
ยามนี้ข้ายังคงจมดิ่งอยู่กับชีวิตอันสุขสบายราวแขกเหรื่อ เมื่อรู้ว่าเถียนซู่อิงก็มีวรยุทธ์ ผู้ตรวจตราทัพหวังไห่จึงเห็นด้วย รีบส่งเถียนซู่อิงและเถียนซื่อกลับมาให้ข้าโดยพลัน พวกเขาได้อยู่พร้อมหน้าอีกครั้งย่อมมีความสุข เพียงแต่เถียนซู่อิงยังคงเฉยเมยต่อข้า จะอย่างไรข้าก็เป็นขุนนางระดับสูงของหนานฉู่ ทั้งยังเป็นผู้กระทำผิดที่ออกกลยุทธ์ทำให้บิดาของนางตาย ข้ายังคงไม่รู้ว่ายามนี้สถานการณ์ของหนานฉู่เลวร้ายประดุจมีเมฆครึ้มปกคลุมเหนือน่านฟ้าแล้ว
ขณะที่ข้ากำลังเขียนบทกลอนที่เพิ่งแต่งเสร็จ นอกประตูก็มีเสียงคนเอ่ยถาม “ใต้เท้าเจียงอยู่หรือไม่”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 24 กลลวงลูกโซ่อำมหิต (1)
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบเก้าเดือนสิบสอง หนานฉู่รบกับเมืองลั่ว ขณะเดียวกัน ยงอ๋องหลี่จื้อก็รบอยู่กับด่านเจียเหมิง การศึกยังไม่ทันสิ้นสุดกลับมีข่าวว่าต้ายงจะสงบศึกกับแคว้นสู่ เต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยทรงร้อนพระทัย รีบเข้าหารือกลยุทธ์กับเจียงเจ๋อ การสนทนาลับดำเนินไปนาน เมื่อตะวันขึ้น กองทัพหนานฉู่รุดโจมตีเมืองลั่วอย่างเร่งร้อน
วันที่สิบเก้าเดือนสิบสอง เมืองลั่วถูกตีแตก แม่ทัพใหญ่เว่ยเสียนตายในสนามรบ เช้าวันต่อมา ทัพหนานฉู่เข้าโจมตีเมืองต่อไป แม่ทัพใหญ่หลงปู้ได้รับข่าวกรองผิดพลาดจึงออกจากเมืองหวังโจมตีข้าศึก ทว่ากลับถูกศัตรูโอบล้อม รบอยู่หนึ่งวันเต็ม เหนื่อยล้าทั้งม้าและคน เต๋อชินอ๋องเอ่ยปากบอกให้ยอมแพ้ด้วยตัวเอง หลงปู้ไม่ฟัง ฆ่าตัวตายด้วยความกราดเกรี้ยว เต๋อชินอ๋องถอนปัสสาสะ รับศพมาด้วยพระองค์เอง ทั้งยังจัดพิธีศพที่เมืองลั่วอย่างยิ่งใหญ่
วันที่ยี่สิบห้าเดือนสิบสอง ด่านเจียเหมิงทราบข่าวว่าเมืองลั่วถูกยึดแล้ว ทหารแคว้นสู่ไร้กำลังใจสู้รบ
วันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง ด่านเจียเหมิงถูกยึด กระทั่งตอนนี้จึงไร้อุปสรรคขวางกั้นแคว้นสู่ มีคนกล่าวว่า เจียงเจ๋อเสนอกลยุทธ์ทำลายเมืองเพื่อใช้แผนซ้อนแผน ภายหลังมีคนเข้าพบหรงเยวียนผู้เป็นเสนาธิการของเต๋อชินอ๋องเพื่อสอบถามเรื่องนี้ หรงเยวียนเงียบไปนาน จากนั้นจึงกล่าวว่า น่าสนใจ แต่สุดท้ายกลับมิได้เอ่ยกลยุทธ์ออกไป ไม่นานหรงเยวียนป่วยตาย พิธีศพถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ ในงานศพ บุตรชายของเขากล่าวคำของบิดา ความว่า เจียงสุยอวิ๋นเป็นอัจฉริยะแห่งแผ่นดิน เสียดายที่เต๋อชินอ๋องไม่กล้าใช้งาน
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ
ข้าวางพู่กันลง ส่วนหานจางเดินออกไปแล้ว เมื่อเปิดประตูลานเรือนก็เห็นแม่ทัพผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านนอก เขาสวมเกราะสีเหลืองทอง คลุมทับด้วยเสื้อคลุมไหมสีขาว ด้านหลังคนผู้นี้มีบัณฑิตอาภรณ์ดำยืนอยู่ผู้หนึ่ง ด้านหลังคนทั้งสองมีองครักษ์สวมเกราะผ้าสีขาวยืนอยู่กลุ่มหนึ่ง หานจางอยู่ในกองทัพหนานฉู่เกือบหนึ่งเดือนแล้ว จะไม่ทราบฐานะของคนผู้นี้ได้อย่างไร ในใจเขารู้สึกกังวลยิ่ง รีบเบี่ยงตัวเปิดทางไปยืนอยู่ด้านข้างโดยพลัน
จ้าวเจวี๋ยมองเขาเพียงปราดเดียวแล้วเดินเข้าไปในห้อง ส่วนหรงเยวียนส่งสัญญาณมือครั้งหนึ่งแล้วเดินตามเข้าไป องครักษ์คนอื่นๆ รีบแปรขบวนล้อมห้องหนังสือของเจียงเจ๋อเอาไว้
ข้าไม่ได้ยินเสียงรายงานของหานจางพลันให้รู้สึกฉงนนัก ทว่าไม่ทันไรก็เห็นจ้าวเจวี๋ยเดินเข้ามาจึงรีบลุกขึ้นยืนตามมารยาทประเพณี รีบโค้งตัวคารวะ “องค์ชายเสด็จมาที่พำนักซอมซ่อเช่นนี้ สุยอวิ๋นกลับมิได้ออกไปต้อนรับ ขอองค์ชายโปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเจวี๋ยรีบตอบตามมารยาท “ระยะนี้ข้ายุ่งอยู่กับกิจทหาร มิได้มาถามไถ่อาการป่วยของใต้เท้าเจียง ขอท่านโปรดอภัยด้วย”
ข้ากล่าวอย่างไม่แยแส “องค์ชายกุมอำนาจทหารอันสำคัญยิ่ง ย่อมมีเรื่องให้จัดการทุกวัน ไหนเลยจะมีเวลาว่างมาสนใจกระหม่อม ไม่ทราบว่าวันนี้ทรงเสด็จมาถึงที่นี่มีสิ่งใดจะชี้แนะหรือ”
จ้าวเจวี๋ยปรายตามองหรงเยวียนพริบตาหนึ่ง หรงเยวียนจึงรีบเดินเข้ามากล่าวขออภัย “ใต้เท้าเจียง หลายวันก่อนข้าเมินเฉยท่าน ขอใต้เท้าโปรดอภัยด้วยเถิด”
ข้าตอบไปอย่างเป็นธรรมชาติ “ท่านหรงไม่จำเป็นต้องมากมารยาท ทั้งสองท่านมาเยือนด้วยตนเองเช่นนี้ จะต้องมีกิจสำคัญทางการทหารเป็นแน่ โปรดกล่าวมาตามตรงเถิด”
หรงเยวียนมองข้าอย่างสำนึกผิด กล่าวว่า “แคว้นสู่ส่งทูตมาเข้าเฝ้ายงอ๋องหลี่จื้อ ขอเจรจาสงบศึก หลี่จื้อมิได้ตอบรับ แต่ก็มิได้ปฏิเสธ” ขณะกล่าวก็ส่งรายงานกองโตมาให้ข้า ในนั้นบันทึกไว้ได้ละเอียดยิ่ง กระทั่งบทสนทนาของหลี่จื้อและหยางช่านยังมีทั้งหมด
เมื่อข้าอ่านจบยังอดยิ้มไม่ได้ หยางช่านท่านนี้มีชื่อตัวเดียวว่าช่าน เหมือนลู่ช่านนักเรียนของข้า นิสัยก็มิแตกต่างอันใด มีทั้งข่มขู่และใช้ผลประโยชน์เข้าล่อ เพียงแต่น่าเสียดายยิ่ง ข้าทอดถอนใจยาวๆ กล่าวว่า “แคว้นสู่มีบุคคลมากสามารถ น่าเสียดายที่เจ้าแคว้นสู่ไม่คิดใช้อัจฉริยบุคคล ตอนนี้แผ่นดินใกล้ล่มสลายแล้วแต่อัจฉริยะเหล่านี้ก็มิได้ละทิ้งแคว้นสู่ มิน่าเล่า ผู้คนจึงกล่าวว่าคนแคว้นสู่มีใจจงรักซื่อสัตย์”
จ้าวเจวี๋ยเอ่ยถาม “ทำไม หรือสุยอวิ๋นมองออกว่าต้ายงจะไม่สงบศึกกับแคว้นสู่”
ข้ายิ้มพราย “หากยงอ๋องเห็นด้วยกับการสงบศึก สมควรสอบถามว่ามีผลประโยชน์อันใดบ้าง ทว่ายงอ๋องเพียงถามถึงอัจฉริยบุคคลในแดนสู่ เห็นได้ชัดว่าคิดจะรวบรวมอัจฉริยบุคคลเพื่อบูรณะแดนสู่ ดังนั้นยงอ๋องไม่เห็นด้วยกับการสงบศึกเป็นแน่”
จ้าวเจวี๋ยขมวดคิ้ว “เช่นนั้นเหตุใดยงอ๋องจึงปล่อยให้ข่าวเช่นนี้แพร่ออกมาเล่า หากหนานฉู่ของเรารู้ จะมิใช่ว่า...”
ข้าตอบอย่างเรียบเฉย “หลี่จื้อช่างร้ายกาจจริงๆ เขาจงใจปล่อยให้ข่าวลือเช่นนี้แพร่ออกมา เกรงว่าต้องการให้หนานฉู่ของพวกเรารู้กระมัง เท่าที่กระหม่อมทราบ ระยะนี้หนานฉู่ของพวกเราไม่ได้โจมตีเมืองอย่างจริงจัง ข้าคิดว่าองค์ชายก็คงหวังให้ยงอ๋องทำศึกหลั่งเลือดโจมตีด่านเจียเหมิงเช่นกัน ถึงตอนนั้น ทหารรักษาการณ์ที่เมืองลั่วย่อมได้รับผลกระทบไปด้วย มิอาจรักษาเมืองอย่างเต็มกำลัง ถึงตอนนั้น พวกเราย่อมได้เมืองลั่วโดยไม่สิ้นเปลืองเรี่ยวแรง”
จ้าวเจวี๋ยและหรงเยวียนสบตากัน เดิมทีนี่เป็นกลยุทธ์ที่พวกเขาหารือกันลับๆ สองคน คิดไม่ถึงว่ากลับถูกอีกฝ่ายพูดออกมาจนหมดเปลือก ทั้งสองเงียบงันไร้วาจา ข้าจึงกล่าวต่อไป “กระหม่อมคิดว่ายงอ๋องก็ปวดใจกับความสูญเสียของตนเช่นกัน ดังนั้นจึงใช้ประโยชน์จากข่าวลือนี้บีบบังคับให้พวกเรารีบรบรีบจบ เฮ้อ ยงอ๋องน่ากลัวจริงๆ ต่อให้พวกเรามองแผนการของเขาออกแล้วอย่างไร สุดท้าย อย่างมากยงอ๋องก็แค่ตกลงสงบศึก เช่นนี้ย่อมทำให้พวกเราเผชิญหน้ากับโทสะของแคว้นสู่โดยตรงแล้ว ต้ายงเพียงอนุญาตให้แคว้นสู่อยู่ต่อไป พวกเขาเพียงรักษาด่านหยางผิงให้ดีเป็นพอ เช่นนี้จะได้ครอบครองตงชวนด้วย ส่วนพวกเรารบอย่างยากลำบากจนกระทั่งวันนี้ แต่กลับได้เพียงเส้นทางแคว้นสู่ที่อันตราย ได้ไม่คุ้มเสีย พวกเราไม่มีความสามารถและไม่กล้าปล่อยยืดเยื้อ หากแคว้นสู่พักฟื้นกองกำลังได้แล้วจะต้องเพ่งเล็งโจมตีหนานฉู่ที่ทรยศหักหลังพวกเขาแน่นอน จากสถานการณ์ในตอนนี้ กระหม่อมมีกลยุทธ์ชั้นบนกลางล่างจะเสนอ”
จ้าวเจวี๋ยฟังจนจิตใจสับสนร้อนรน รีบถามว่า “เป็นกลยุทธ์ใด ใต้เท้าช่วยอธิบายอย่างละเอียดด้วยเถิด”
ข้าอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง “แผนชั้นล่างก็คือรักษาสภาพเช่นนี้ต่อไป หากต้ายงทนไม่ไหว โจมตีด่านเจียเหมิงก่อน เช่นนั้นพวกเราก็บรรลุเป้าหมายเดิม เพียงแต่หากต้ายงบันดาลโทสะจนเปลี่ยนความคิดไปตกลงสงบศึกกับแคว้นสู่ เช่นนั้นพวกเราก็พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง แผนการนี้แพ้ชนะอยู่ที่ความคิดของยงอ๋อง”
จ้าวเจวี๋ยกล่าว “หากแพ้ชนะต้องเงยหน้าคอยผู้อื่นทั้งหมดเช่นนี้ มิใช่ว่าผู้อื่นเป็นมีด ส่วนพวกเราเป็นเนื้อปลาให้เขาแล่ได้ตามใจหรือไร เช่นนั้นแผนระดับกลางเล่า”
ข้าอธิบายเสียงเข้ม “แผนชั้นกลางก็คือให้กองทัพของพวกเราโจมตีเมืองสุดกำลัง ขอเพียงพวกเราตีเมืองลั่วแตก ต้ายงก็จะโจมตีด่านเจียเหมิงทันที ถึงตอนนั้น แคว้นสู่ย่อมล่มสลายไปเอง สิ่งที่พวกเราได้ย่อมเหนือคาดเดา ทว่าความสูญเสียก็เหนือคาดเดาเช่นกัน”
จ้าวเจวี๋ยขมวดคิ้ว เขาไม่อยากให้มีความสูญเสียมากเกินไปจึงไม่ได้โจมตีเมืองเต็มกำลัง ถามต่อไปว่า “เช่นนั้นแผนชั้นบนเล่า”
ข้ายิ้มเฉยเมย “พวกเราจะใช้แผนพิสดารโจมตีเมือง ทั้งสามารถตีเมืองรั่วให้แตกพ่าย ทั้งสูญเสียไม่มาก เมื่อถึงยามแย่งชิงผลประโยชน์จากศึกสงครามก็ค่อยควบคุมสถานการณ์อีกครั้ง เช่นนี้ย่อมสำเร็จตามเป้าหมายที่พวกเราต้องการในสงครามครั้งนี้”
จ้าวเจวี๋ยคลายคิ้วที่ขมวดมุ่น ถามว่า “แต่จะใช้แผนพิสดารโจมตีเมืองเช่นไร”
ข้าอธิบายอย่างมีลำดับขั้นตอน “ตอนนี้ของทหารรักษาเมืองลั่วแบ่งออกเป็นสองทัพ ทัพหนึ่งคุ้มกันเมือง อีกทัพหนึ่งตั้งค่ายอยู่ด้านนอก คอยติดต่อประสานงานกัน หากต้องการชัยชนะ เช่นนั้นสิ่งแรกต้องทำคือตัดการช่วยเหลือจากภายนอกเสียก่อน กระหม่อมเสนอให้พวกเราเร่งรุดเข้าตีเมือง เมื่อทัพศัตรูที่ค่ายใหญ่ด้านนอกเห็นอีกฝั่งจุดไฟสัญญาณ ทัพด้านนอกย่อมคิดว่าเมืองลั่วตกอยู่ในอันตราย และจะรีบเร่งรุดเข้าช่วยเหลือทันที จากนั้นให้พวกเราซุ่มโจมตีระหว่างทาง ทำลายกองทัพแคว้นสู่ทั้งหมดเสีย เมื่อความช่วยเหลือด้านนอกถูกตัดขาด พวกเราก็ย้ายเป้าหมายไปที่ทหารรักษาการณ์ในเมือง ถึงตอนนั้น พวกเราจะโจมตีเมืองอีกครั้ง โดยให้คนสวมเกราะของทหารแคว้นสู่แสร้งทำเป็นเข้าโจมตีค่ายของพวกเรา ให้พวกเขาคิดว่ากองทัพด้านนอกยังอยู่ ส่วนพวกเราก็แสร้งทำเป็นว่าค่ายใหญ่ถูกตีแตกจนต้องถอยทัพหนีกระจัดกระจาย เพื่อล่อให้กองทัพแคว้นสู่ออกจากเมืองมาไล่สังหาร จากนั้นจัดให้มีทหารซุ่มอยู่ที่เส้นทางด้านหลังเพื่อสังหารแม่ทัพ ถึงตอนนั้น เมืองลั่วจะมิแตกได้หรือ”
เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ จ้าวเจวี๋ยถึงกับเผลอปล่อยมือจนถ้วยชาตกแตก แผนการนี้ช่างซับซ้อนและอำมหิตโดยแท้ เขามองข้าด้วยสายตาที่ข้าไม่รู้จัก ทำเอาข้าจิตใจยุ่งเหยิง สุดท้ายจ้าวเจวี๋ยจึงมั่นใจแล้วว่าจ้วงหยวนหนุ่มที่มีลักษณะอ่อนโยนดุจบัณฑิตผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นบุคคลที่มีความอันตรายและมีความอำมหิตซ่อนเร้น จ้าวเจวี๋ยอดหนาวยะเยือกไม่ได้ ตัวเขาเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมาผู้หนึ่ง แม้จะเคยใช้แผนการมาบ้าง แต่ยังไม่เคยพบเห็นการซุ่มสังหารและแผนลวงไปฆ่าที่อำมหิตเช่นนี้มาก่อน เขาเอ่ยอำลาเจียงเจ๋ออย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก กลับไปจัดการเรื่องการศึกต่อไป
วันที่สิบหก เดือนสิบสอง ยามพลบค่ำ กองทัพหนานฉู่เริ่มโจมตีเมืองลั่วรุนแรง ไม่นานไฟสัญญาณก็ถูกจุด เว่ยเสียนเข้าใจผิดคิดว่าเมืองลั่วตกอยู่ในอันตราย จึงเร่งขี่ม้าลงจากเขามาตามคาด แต่กลับถูกกองทัพหนานฉู่ซุ่มโจมตีระหว่างทาง เว่ยเสียนเสียชีวิตระหว่างการรบ ถูกจ้าวเจวี๋ยที่เข้าร่วมการซุ่มโจมตีคราวนี้สังหารด้วยมือตนเอง กองทัพแคว้นสู่แตกพ่ายกระจัดกระจาย กองทัพหนานฉู่รักษาเส้นทางต่างๆ เข้มงวดเพื่อมิให้ข่าวหลุดรอดไปยังเมืองลั่ว
วันที่ยี่สิบเจ็ด เดือนสิบสอง ยามเช้า กองทัพหนานฉู่แสดงท่าทีเข้าโจมตีอีกครั้ง แม่ทัพใหญ่หลงปู้นำทัพรักษาเมืองเข้าสู้ศึกจนอีกฝ่ายถอยร่นไปหลายครั้ง บาดเจ็บล้มตายสาหัส กระทั่งยามเว่ย[footnoteRef:1] จู่ๆ กองทัพหนานฉู่ก็เกิดระส่ำระสาย ได้รับคำสั่งถอยทัพเร่งด่วน หลงปู้เห็นค่ายใหญ่ของหนานฉู่ที่ตั้งอยู่บริเวณด่านฝูสุ่ยเกิดไฟโหมกระหน่ำ [1:  ยามเว่ย คือเวลา 13.00 - 14.59 น.]
ยามนี้เอง จ้าวเจวี๋ยปลอมตัวเป็นทหารแคว้นสู่ด้วยตนเอง เข้ามารายงานว่าแม่ทัพเว่ยเสียนทำลายค่ายใหญ่ของหนานฉู่ได้แล้ว หลงปู้ยินดียิ่ง เห็นทัพหนานฉู่หนีกระเจิดกระเจิงไร้ซึ่งระเบียบปานนั้นจึงนำทัพม้าออกจากเมืองไปไล่ล่าสังหารตลบหลัง กองทัพหนานฉู่พ่ายแพ้ครั้งใหญ่ ทัพแตกพ่ายกระจัดกระจาย
ทว่าเมื่อหลงปู้ออกจากเมืองไปได้ยี่สิบลี้ กลับถูกกองทัพหนานฉู่ที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาตัดเส้นทางถอย กองทัพหนานฉู่แปรขบวนรวมตัวอีกครั้ง กลายเป็นการซุ่มโจมตีสิบด้าน ทหารชั้นยอดทั้งเจ็ดพันนายที่หลงปู้พามาด้วยถูกรุมสังหาร การสู้รบดำเนินไปอย่างยากลำบากถึงหนึ่งคืน โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่ว แผ่นหลังเกิดแผลสาหัสหลายสิบแห่ง ในที่สุดก็ทนไม่ไหว องครักษ์ข้างกายล้วนตายหมดแล้ว สุดท้ายจึงถูกกองทัพหนานฉู่โอบล้อม
จ้าวเจวี๋ยเกลี้ยกล่อมให้ยอมแพ้ หลงปู้หัวเราะลั่น ตวาดว่า “แคว้นสู่ของข้ามีเพียงแม่ทัพหัวขาด ไม่มีแม่ทัพคุกเข่ายอมจำนน” กล่าวจบก็ยกกระบี่สังหารตนเองให้ดับดิ้น จ้าวเจวี๋ยทอดถอนใจ สั่งให้ทหารช่วยฝังศพ
วันที่สิบแปด เดือนสิบสอง กองทัพหนานฉู่กลับมาซ่อมแซมด่านฝูสุ่ย วันที่สิบเก้าเดือนสิบสอง จ้าวเจวี๋ยโจมตีเมืองอีกครั้ง เมืองลั่วเสียแม่ทัพ ไร้แรงปกปัก กระทั่งยามสายัณห์จึงเปิดเมืองยอมแพ้
วันที่ยี่สิบสาม เดือนสิบสอง ด่านเจียเหมิงได้รับข่าวว่าเมืองลั่วแตกพ่าย จิตใจทหารระส่ำระสาย นครเฉิงตูคล้ายเปลือยเปล่าเมื่ออยู่เบื้องหน้ากองทหารหนานฉู่ ในวันเดียวกัน ยงอ๋องหลี่จื้อเคลื่อนทัพโจมตีเมือง กองทหารแคว้นสู่ในเมืองไร้ขวัญกำลังใจจะต่อกร
วันที่ยี่สิบห้า เดือนสิบสอง ด่านเจียเหมิงแตก อัครมหาเสนาบดีถูกจับกุม เมื่อถึงตอนนี้ แคว้นสู่จึงไม่เหลือด่านใดคอยปกป้องอีกต่อไป


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 25 กลลวงลูกโซ่อำมหิต (2)
เมิ่งอวิ๋นแห่งแคว้นสู่รู้ข่าวการศึกพลันตกใจจนเป็นลมล้มพับไปหลายครั้ง ถึงกับหลั่งน้ำตากลางท้องพระโรง “บรรพบุรุษสร้างชาติ จวบจนวันนี้เป็นเวลาหกสิบปีแล้ว ยามนี้กลับล่มสลายดั่งหมอกควัน แม้ตายข้าก็ไม่กล้าพบหน้าบรรพบุรุษ”
เมื่อหารือกับเหล่าขุนนาง บางคนเสนอให้ยอมแพ้ เมิ่งอวิ๋นใคร่ครวญหลายครั้งหลายครา สุดท้ายจึงกุมพระพักตร์เสด็จกลับวังหลัง เหล่าขุนนางมองหน้ากัน ได้แต่แยกย้ายกันไป
เวลาล่วงเลยจนกระทั่งขึ้นปีใหม่ รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่ยี่สิบ ปีซินเว่ย[footnoteRef:1] เดือนหนึ่ง เหล่าขุนนางและราษฎรแห่งต้ายงและหนานฉู่ล้วนเฉลิมฉลองชัยชนะ แคว้นสู่ทั้งบนล่างตกอยู่ในความเศร้าสลด รอทัพต้ายงและทัพหนานฉู่รวมพลเข้าสู่นครเฉิงตูแห่งแดนสู่ [1:  ซินเว่ย คือ ปีที่แปดตามแผนภูมิฟ้า]
ทหารทุกชั้นยศในกองทัพล้วนเต็มไปด้วยความปีติยินดี ข้าดื่มสุราอยู่ในกระโจมแม่ทัพไปสองสามจอกก็ขอตัวลากลับไปยังที่พำนักของตน ล้มตัวลงนอนบนเตียง คิดถึงอนาคตท่ามกลางความสะลึมสะลือ
คราวนี้มีเพียงจ้าวเจวี๋ยที่รู้ว่าข้าเป็นผู้เสนอแผน ข้าขอให้เขาอย่าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป จ้าวเจวี๋ยก็รับปากแล้ว เขาคงรู้สึกว่าแผนการนี้ของข้าอำมหิตเกินไปกระมัง แต่กลับไม่ทราบว่า นั่นเป็นเพราะข้าจะไปจากหนานฉู่แล้ว หากผู้อื่นรู้ว่าเป็นแผนการของข้า เกรงว่าข้าคงมิอาจอยู่สงบไปชั่วชีวิต ความยินดีจากชัยชนะมีไม่มากนักเพราะข้ารู้ว่า เมื่อคืนหานจางร้องไห้เสียใจอยู่ในห้อง แม้เสียงของเขาจะเบามากเพื่อหลบเลี่ยงภรรยาก็ตาม
ความจริงหากเทียบกับแผนการของข้า แผนการของยงอ๋องต่างหากจึงจะเรียกว่าโหดเหี้ยมอำมหิต แผนการเปิดเผยตรงไปตรงมา ทำให้ผู้อื่นคิดว่าเขาฉกฉวยผลประโยชน์ท่ามกลางไฟสงคราม ยามนั้นข้าไม่ได้บอกจ้าวเจวี๋ยไปว่ายงอ๋องยังมีเป้าหมายอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือคิดใช้โอกาสนี้สืบหาเครือข่ายข่าวกรองของหนานฉู่ คิดไปคิดมา เขาคงทำเช่นนี้เพื่อประมวลสถานการณ์การสงบศึกระหว่างต้ายงและหนานฉู่กระมัง กระทั่งอาจใช้ประโยชน์จากสายส่งข่าวกรองไปให้เต๋อชินอ๋องผ่านทางสู่จง ยงอ๋องสมควรฉวยโอกาสนี้เข้าควบคุมเส้นทางเดินข่าวและกลุ่มสายลับของหนานฉู่ไปได้ไม่น้อย เมื่อถึงตอนนั้น ย่อมกำจัดอำนาจอิทธิพลของหนานฉู่ไปได้อย่างง่ายดาย นี่นับเป็นอุบายระดับใดกัน
ทว่าข้าไม่มีกะจิตกะใจบอกกล่าวต่อเต๋อชินอ๋องแล้ว ในจุดนี้หากพวกเขาคิดไม่ได้ก็นับว่าโง่เขลาเต็มที ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่กล้าล่วงเกินต้ายงจริงๆ และยามนี้จ้าวเจวี๋ยเริ่มหวาดระแวงข้าแล้ว ทำให้ข้าไม่สนใจจะช่วยเหลือเขาอีก เฮ้อ เดิมทีข้าหวังจริงๆ ว่าหนานฉู่จะได้พบกับความรุ่งเรืองโชติช่วง ทว่าจ้าวเจวี๋ยผู้นี้ไม่มีความสามารถเช่นก่วนจ้ง[footnoteRef:2] และเยว่อี้[footnoteRef:3] กลับคล้ายเป้าซูหยา[footnoteRef:4] เสียมากกว่า คนผู้นี้แยกแยะขาวดำดีชั่วชัดเจนเกินไป ไม่รู้จักเมินเฉยต่อสายตาผู้อื่น [2:  ก่วนจ้ง คืออัครมหาเสนาบดีผู้เลื่องชื่อแห่ง รัฐฉีในสมัยชุนชิว (770-476 ก่อนคริสตกาล)]  [3:  เยว่อี้ คือแม่ทัพเลื่องชื่อแห่งแคว้นฉี]  [4:  เป้าซูหยา เป็นขุนนางแห่งรัฐฉี แม้จะเป็นนักปกครองที่มีความสามารถ แต่เขามีชื่อเสียงเพราะเป็นเพื่อนของก่วนจ้ง และเป็นที่รู้จักเพราะสามารถมองบุคลิกลักษณะและพรสวรรค์ของแต่ละคนออก มีนิสัยแบ่งแยกดีเลวชัดเจน]
หนานฉู่ไม่มีความหวังแล้วจริงๆ หรือ ข้าคิดอย่างปวดใจ
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่ยี่สิบเดือนหนึ่ง สองทัพมิได้เร่งร้อนเข้าช่วงชิงผลประโยชน์ ต่างฝ่ายต่างรักษากำลังบำรุงทัพ ดูแลพื้นที่ที่ตนครอบครองให้สงบมั่นคง จวบจนถึงวสันตฤดูที่อากาศอบอุ่นบุปผาเบ่งบาน นี่นับเป็นเหมันต์สุดท้ายสำหรับแคว้นสู่
แม้แคว้นสู่จะเสียกำลังทหารส่วนใหญ่ไปแล้ว แต่มิอาจทำให้สถานการณ์สงบโดยง่าย ความภาคภูมิใจในชาติและความดื้อรั้นของประชาชนแคว้นสู่ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ ในระยะเวลาสั้นๆ เพียงเดือนเดียว เกิดกบฏไปแล้วเจ็ดครั้ง ลอบสังหารอีกยี่สิบสามครั้ง แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดเพ่งเล็งข้าเป็นพิเศษเพราะข้ามิใช่ผู้มีชื่อเสียงอันใด เหล่าบัณฑิตเลื่องชื่อแห่งแดนสู่ก็ไม่ยอมโอนอ่อนเชื่อฟัง แม้มิอาจต่อต้านซึ่งหน้าก็ยังต่อต้านเงียบๆ สถานการณ์เช่นนี้อันตรายยิ่ง ทำให้เส้นผมของจ้าวเจวี๋ยขาวไปแล้วหลายเส้น ทั้งๆ ที่ได้รับชัยชนะแต่กลับยากลำบากเพียงนี้
สุดท้าย ความคิดเห็นของสองทัพก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน หากสู่อ๋องยอมแพ้ สถานการณ์สมควรดีขึ้นเสียหน่อย ดังนั้นต้ายงและหนานฉู่จึงแลกเปลี่ยนสารเพื่อหารือกัน สุดท้ายจึงตัดสินใจบุกแดนสู่พร้อมกันก่อนวันที่หนึ่ง เดือนสอง คิดใช้ทหารเข้าควบคุมนครเฉิงตู
จ้าวเจวี๋ยมาหาข้าอีกครั้งก่อนออกเดินทัพ ตอนนี้เขาชอบมาพบข้าเป็นการส่วนตัวยิ่งนัก ทั้งยังไม่เผยแผนการของข้าให้ผู้อื่นรับรู้เสียด้วย คงเพราะรู้สึกว่าแผนการข้าอำมหิตเกินไปกระมัง ทว่าข้าค่อนข้างชอบวิธีการเช่นนี้ เพราะมันปลอดภัยดี หากไม่มีผู้ใดรู้ว่าเป็นความคิดของข้าย่อมดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น ระยะนี้ข้าก็ออกความเห็นไปไม่น้อย ล้วนเป็นความคิดโหดเหี้ยมอำมหิตทั้งสิ้น ดังนั้นข้าจึงให้หานจางไปจากข้า เขาเป็นคนแคว้นสู่ หากตอนนี้ยังรั้งอยู่ข้างกายข้าเกรงว่าจะอันตรายเกินไป หากเขาเกิดรู้สึกว่าการสังหารข้าคุ้มค่ากับชีวิตครอบครัวเขาทั้งหมดขึ้นมาข้าคงมิพ้นตายอย่างอนาถ
เสี่ยวซุ่นจื่อสิ้นเปลืองความคิดไปมากมายเพื่อคุ้มครองข้า ถึงกับเลือกคนที่เหมาะสมออกมาจากคุกหนานฉู่ผู้หนึ่ง คนผู้นั้นชื่อเฉินเจิ่น เป็นมือสังหารและสายลับของทัพสู่ หลังจากเมืองแตกก็ถูกจับกุมตัวเพราะตรวจสอบพบว่าเขาเคยลอบสังหารแม่ทัพของทัพเราหลายครั้งหลายครา เดิมทีควรรับโทษตาย ทว่าคนผู้นี้มีนิสัยอำมหิต เลือดเย็นโดยสันดาน ไม่สนใจผู้อื่นนอกจากตนเอง หากมิใช่ว่าคราวนี้เมืองแตกเร็วเกินไปเขาคงหนีไปนานแล้ว
เสี่ยวซุ่นจื่อมองว่านิสัยเลือดเย็นของเขาควบคุมง่าย จึงบอกให้ข้าทูลขอชีวิตเขาต่อจ้าวเจวี๋ย จ้าวเจวี๋ยกำลังคิดว่าไม่มีสิ่งใดตอบแทนข้าอยู่พอดี จึงอนุญาตโดยง่าย เสี่ยวซุ่นจื่อใช้วิธีการลึกลับบางอย่างกับร่างกายของเขา แต่ข้ายังคงไม่วางใจ จึงให้เสี่ยวซุ่นจื่อนำยาพิษออกฤทธิ์ช้าที่ข้าปรุงไปให้เขากินอีกครั้ง แน่นอน พวกเราบอกเขาเพียงว่ายาแก้พิษอยู่กับเสี่ยวซุ่นจื่อ เช่นนี้ข้าจึงมีผู้คุ้มกันที่เชื่อใจได้เพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่ง หากพูดตามคำของเสี่ยวซุ่นจื่อ คนผู้นี้จะไม่คิดสละชีพเพื่อสังหารข้าเป็นแน่ และด้วยนิสัยรักตัวกลัวตายของเขาจะทำให้เขาไม่คิดทรยศข้า นับเป็นผู้คุ้มกันที่ยอดเยี่ยมที่สุด
เมื่อจ้าวเจวี๋ยนั่งลงก็เอ่ยปากอย่างหวั่นวิตก “พวกเราจะเข้ายึดครองเฉิงตูแล้ว ถึงตอนนั้นไม่มีแคว้นสู่เป็นกันชน จะรับมือต้ายงเช่นไรดี นอกจากนี้ท่านเจ้าแคว้นส่งราชโองการลับมาให้ข้าแล้ว ทรงห้ามมิให้พวกเราล่วงเกินต้ายง”
ในส่วนนี้ข้าวางแผนคร่าวๆ ไว้นานแล้ว “กระหม่อมคิดว่าความขัดแย้งสำคัญอยู่ที่นครเฉิงตู หากผู้ใดจับสู่อ๋องเป็นเชลยศึกได้ ผู้นั้นจึงจะได้รับผลประโยชน์สูงสุด เรื่องนี้พวกเราไม่จำเป็นต้องแย่งชิงกับต้ายง แย่งชิงไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด กระหม่อมคิดว่าทำให้สู่อ๋องไม่ตกอยู่ในมือต้ายงก็พอแล้ว กระหม่อมได้ยินมาว่าสู่อ๋องเหินห่างอัจฉริยะ สนิทสนมคนถ่อย โปรดปรานพระชายาจินเหลียน และขันทีจางฉวนแห่งตำหนักใน ได้ยินว่าพระชายาจินเหลียนเป็นสตรีงามไร้ผู้ใดเปรียบ พวกเราก็มอบนางสนมและข้าราชบริพารแห่งแคว้นสู่ทั้งหมดให้ต้ายงไปเสีย หากยงอ๋องจับตัวพวกเขาไปเป็นเชลยศึกที่แคว้น เช่นนั้นด้วยความงดงามของพระชายาจินเหลียนจักต้องได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิต้ายงเป็นแน่ ถึงตอนนั้น พวกเราก็วางแผนยุแยงวังหลังของต้ายงเสีย หากยงอ๋องสังหารพวกเขา แม้จะน่าเสียดาย แต่เมื่อจักรพรรดิต้ายงทราบเรื่องจะต้องบันดาลโทสะแน่นอน บุรุษสูงวัยมักโปรดปรานสตรีงามเป็นที่สุด โดยเฉพาะบุรุษที่มิค่อยฉลาดเฉลียวเช่นจักรพรรดิต้ายง ไม่ว่าแผนนี้จะสำเร็จหรือล้มเหลว พวกเราก็ทำให้ความสัมพันธ์พ่อลูกห่างเหินได้ แน่นอนว่าพวกเรามีของที่ต้องครอบครองให้ได้เช่นกัน หลังจากเข้าเมืองแล้วขอให้องค์ชายส่งท่านหรงไปที่กรมคลังเพื่อรวบรวมแผนที่ บัญชีราษฎร์และตำราต่างๆ นี่เป็นปัจจัยสำคัญที่จะทำให้พวกเราดูแลซีชวนได้อย่างสะดวกราบรื่น ส่วนเงินทองของล้ำค่า พวกเราก็ต้องแย่งชิงเช่นกัน ประการแรกเพื่อปกปิดเรื่องตำราสำคัญที่พวกเราช่วงชิงมา ประการที่สองเพื่อนำมาเลี้ยงฉลองและตกรางวัลให้เหล่าทหารและเป็นบรรณาการแก่เจ้าแคว้น ส่วนเรื่องอื่นพวกเราไม่จำเป็นต้องสนใจ จวนขุนนางสู่เหล่านั้นก็ปล่อยให้ต้ายงจัดการไปเถิด”
จ้าวเจวี๋ยได้ยินก็พยักหน้าระรัว “ที่ใต้เท้าเจียงกล่าวว่าทำให้พ่อลูกเหินห่าง ช่วยอธิบายให้ละเอียดเสียหน่อยได้หรือไม่”
ข้าคิดว่า อย่างไรเสีย ข้าก็จะไปจากหนานฉู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเก็บงำซ่อนเร้นอันใดอีก จึงกล่าวไปว่า “เรื่องที่ยงอ๋องและรัชทายาทหลี่อันแห่งต้ายงแย่งชิงราชบัลลังก์กันเป็นเรื่องที่ผู้คนรับรู้ทั้งใต้หล้า ต้ายงสร้างชาติด้วยการทหาร หลี่อันต้องตกอยู่ในสถานการณ์กระอักกระอ่วนเป็นแน่ คราวนี้ยงอ๋องทำลายแคว้นสู่ได้สำเร็จ ผลงานยิ่งใหญ่เพียงนี้ หลี่อันคงไม่พอใจยิ่ง เช่นนั้นแล้วพวกเราก็ส่งสายลับไปกระจายข่าวลือที่ต้ายง กล่าวว่ายงอ๋องต้องการครอบครองตงชวน คิดตั้งตนเป็นใหญ่...”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ จ้าวเจวี๋ยก็เข้าใจกระจ่าง มองข้าด้วยสายตาลึกล้ำ ทั้งยังอัดแน่นไปด้วยความหวาดหวั่น ก่อนกล่าวอย่างเลื่อมใสศรัทธา “แผนการของใต้เท้าเจียงยอดเยี่ยมยิ่ง คุ้มครองให้หนานฉู่สงบสุขไปได้อีกหลายปีทีเดียว ไม่ทราบว่าใต้เท้ามีความต้องการใดหรือไม่ ข้าจะช่วยเหลือเต็มที่แน่นอน”
ข้าคิดในใจว่าคราวนี้ความปรารถนาของข้าคงเป็นจริงแล้วกระมัง จึงรีบกล่าวไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คราวนี้กระหม่อมเหนื่อยล้าจากสงคราม ทั้งยังเจ็บป่วยไม่หาย เมื่อกลับไปแล้วหวังจะลาออกจากราชการ กลับไปที่บ้านเกิด หากองค์ชายอนุญาต โปรดทูลต่อเจ้าแคว้นด้วยเถิด กระหม่อมจะซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง”
จ้าวเจวี๋ยขมวดคิ้วมุ่น ในใจคิดว่า เจียงเจ๋อผู้นี้จิตใจลึกล้ำยากคาดเดา หากไม่คิดแสวงอำนาจย่อมเป็นเรื่องดี แต่หากไปเข้ากับแคว้นอื่น เช่นนั้นหนานฉู่ย่อมตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นจ้าวเจวี๋ยจึงกล่าวตัดบทไปว่า “ใต้เท้าเจียงกล่าวเช่นนี้ย่อมไม่ดีนัก ท่านเฉลียวฉลาดเหนือผู้คน ข้ายังคิดพึ่งพิง เหตุใดจึงคิดลาจากกันเร็วเช่นนี้เล่า หากใต้เท้าเจียงไม่ชอบวุ่นวายเรื่องการเมือง ข้าจะทูลขอท่านเจ้าแคว้น ให้ใต้เท้าเจียงพักรักษาตัวในสำนักฮั่วหลิน หากไม่มีเรื่องใดก็ไม่จำเป็นต้องจัดการงานราชการ”
อะไรกัน ข้าตะลึงพรึงเพริด เหตุใดเรื่องราวจึงมิเป็นไปดังปรารถนาเล่า คืนนั้นข้าระบายกับเสี่ยวซุ่นจื่ออย่างอัดอั้นตันใจ เสี่ยวซุ่นจื่อเอามือทาบอก กล่าวว่า “สวรรค์ ใต้เท้า ท่านยังไม่เข้าใจจิตใจของราชนิกุลเหล่านี้อีกหรือ หากปล่อยให้คนเช่นท่านหลุดมือ จะมิกลัวว่าท่านจะไปพึ่งพิงต้ายงไม่ก็เป่ยฮั่นหรือไร ผู้ใดใช้ให้ท่านแสดงความสามารถยอดเยี่ยมเพียงนั้นออกมาเล่า ดูแล้วท่านไม่เพียงแต่จะลาออกไม่ได้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปยังต้องเก็บงำประกายอีกด้วย รอโอกาสเหมาะสมจึงค่อยละทิ้งตำแหน่งขุนนางแล้วหนีไปเสียเลย”
ข้ามองเสี่ยวซุ่นจื่ออย่างกระอักกระอ่วน ทั้งรู้สึกผิดและเลื่อมใส
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่ยี่สิบ วันที่สิบห้าเดือนสอง หนานฉู่และต้ายงรวมพลเคลื่อนทัพสู่นครเฉิงตู ทั้งสองทัพล้อมเฉิงตูแน่นหนา กระทั่งไม่มีอะไรเล็ดรอดไปได้ เต๋อชินอ๋องเข้าพบยงอ๋องหลี่จื้อ ข้าอดรนทนไม่ไหว อยากเห็นจริงๆ ว่ายงอ๋องเป็นวีรบุรุษระดับใดกัน จึงขอตามจ้าวเจวี๋ยไปด้วย
เมื่อมาถึงค่ายใหญ่ของยงอ๋อง เพียงได้เห็นค่ายใหญ่ที่มีกลิ่นอายเสือซุ่ม มังกรซ่อน ข้าก็อดเลื่อมใสไม่ได้แล้ว ยงอ๋องหลี่จื้อออกมาต้อนรับพวกเราถึงประตูค่าย ข้าที่ติดตามอยู่ไกลๆ เห็นเขายืนอยู่ตรงประตูค่าย สวมใส่อาภรณ์และเครื่องประดับตามยศชินอ๋อง บุคลิกสง่างามสูงศักดิ์ แม้จะทำเพียงยืนอยู่ตรงนั้น แต่ข้ากลับรู้สึกว่าร่างกายของบุรุษผู้นี้เป็นจุดศูนย์รวมพลังอำนาจของทั้งค่าย
เมื่ออยู่ห่างจากค่ายร้อยเก้า เต๋อชินอ๋องก็ลงจากม้าเปลี่ยนเป็นเดินเท้า ข้าเองก็ทำตามนั้น เดินเข้าใกล้ค่ายเรื่อยๆ ยงอ๋องยิ้มแย้มต้อนรับ ยามนี้เอง ในที่สุดข้าก็พบเรื่องที่ทำให้ข้าต้องตะลึงพรึงเพริดครั้งใหญ่
ยงอ๋องหลี่จื้อผู้นี้ ข้าจำเขาได้


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 26 หนึ่งบทกวีดับสังขาร (1)
ข้าก้มหน้าลงพยายามระงับความหวาดกลัวในใจ ถูกต้อง เป็นความหวาดกลัวจริงๆ หลี่จื้อผู้นั้นคือหลี่เทียนเสียงที่ข้าพบระหว่างเดินทางมาเจี้ยนเย่ สวรรค์ ข้าถึงกับบอกเล่าแผนการใหญ่ว่าจะรวบรวมใต้หล้าเช่นไรออกไปต่อหน้ายงอ๋องแห่งต้ายงเชียวหรือ ยิ่งไปกว่านั้นยังบรรยายความขัดแย้งภายในของต้ายงไปจนหมดเปลือก หรือยงอ๋องจะฟังคำแนะนำของข้าจริงๆ คิดทำลายสู่ก่อนหนานฉู่ทีหลัง คงไม่กระมัง ยงอ๋องเก่งกาจบุ๋นบู๊เป็นที่น่าตกตะลึงยิ่ง สมควรมีแผนการเป็นของตนเองนานแล้ว
ยามนี้ยงอ๋องเดินเข้ามาต้อนรับ กล่าวทักทายมากมารยาทกับจ้าวเจวี๋ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เต๋อชินอ๋องเดินทางทำศึกมาตลอด ระหว่างทางคงลำบากไม่น้อย ทำลายปาจวิ้น ยึดเมืองลั่ว เพียงแค่สงครามสองศึกนี้ก็ทำให้ข้าประจักษ์ชัดถึงชื่อเสียงเกริกก้องเกรียงไกรของชินอ๋องแล้ว”
จ้าวเจวี๋ยหน้าแดง ตอบไปว่า “ยงอ๋องกล่าวชมเพียงนี้ จ้าวเจวี๋ยรู้สึกอับอายไม่กล้ารับจริงๆ วันนี้พวกเราสองแคว้นรวมพล ส่วนแคว้นสู่เหลือเพียงนครเฉิงตูอันโดดเดี่ยว ไม่ทราบว่ายงอ๋องคิดทำเช่นไรต่อไป”
ยงอ๋องกล่าวว่า “ตอนนี้เฉิงตูโจมตีง่าย เพียงแต่เมืองนี้เป็นเมืองหลวงของแคว้นสู่ มีทหารประชากรมากมาย เจริญรุ่งเรืองสุดเปรียบ หากพวกเราสองทัพเข้าโจมตีเมืองย่อมเป็นอันตรายต่อราษฎร ข้าคิดอยากเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายยอมแพ้ ไม่ทราบว่าชินอ๋องคิดเห็นอย่างไร”
จ้าวเจวี๋ยกล่าวเสียงเรียบ “หากกล่อมให้ยอมแพ้ได้ย่อมดี เพียงแต่สู่อ๋องผู้นี้จะยอมจำนนต่อต้ายงหรือยอมจำนนต่อหนานฉู่ของข้าเล่า”
ยงอ๋องตอบอย่างแข็งกร้าว “หนานฉู่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้ายงแล้ว เช่นนั้นสู่อ๋องย่อมต้องยอมจำนนต่อต้ายง”
จ้าวเจวี๋ยเตรียมใจนานแล้วจึงทำเพียงกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เชิญยงอ๋องส่งทูตไปเจรจาเกลี้ยกล่อมให้ยอมแพ้เถิด หากสู่อ๋องไม่ยอมจำนน พรุ่งนี้ข้าท่านสองทัพก็เคลื่อนทัพเข้าโจมตีเมืองพร้อมกัน เป็นอย่างไร”
ยงอ๋องยิ้มพราย “ย่อมเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว ท่านโก่วเหลียนเป็นทูตใต้บัญชาข้า ข้าจะเชิญเขาออกหน้าเจรจา เต๋อชินอ๋องคิดเห็นอย่างไร”
จ้าวเจวี๋ยอดปรายตามองมาที่ข้าไม่ได้ เมื่อเห็นข้าไม่มีปฏิกิริยาใดจึงพูดไปว่า “ท่านโก่วเหลียนติดตามยงอ๋องมานานปี ได้ยินว่ามักเป็นทูตในนามองค์ชาย ออกเจรจากับเจ้าผู้ครองแคว้นแต่ละแห่งบ่อยๆ เชื่อว่าต้องเกลี้ยกล่อมสู่อ๋องได้แน่ จ้าวเจวี๋ยเพียงอยู่รอฟังข่าวดีเป็นพอ เพียงแต่ยามนี้จ้าวเจวี๋ยมีกิจทหารมากมาย คงต้องขอตัวกลับไปรอข่าวดีที่ค่ายก่อน”
ยงอ๋องหลี่จื้อเห็นจ้าวเจวี๋ยคล้อยตามการตัดสินใจของตนจึงเสนอให้จ้าวเจวี๋ยทิ้งแม่ทัพหรือเสนาธิการคนสนิทไว้คนหนึ่งเพื่อสะดวกต่อการหารือและติดต่อกิจทหารระหว่างสองทัพ จ้าวเจวี๋ยคิดครู่หนึ่ง รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องจำเป็นจริงๆ จึงมองไปยังคนข้างกาย แม้จะเป็นคนสนิททั้งหมด ทว่าหากเป็นเพียงผู้เดินสารยังพอได้ แต่หากคิดให้พวกเขาหารือกิจทหารกับยงอ๋องหรือแย่งชิงผลประโยชน์ให้หนานฉู่ เช่นนั้นคงมีเพียงหรงเยวียนและเจียงเจ๋อสองคนแล้ว
หรงเยวียนไม่เคยห่างกายจ้าวเจวี๋ยแม้เพียงเค่อ[footnoteRef:1] เดียว ดังนั้นจึงตอบไปอย่างสงบนิ่งว่า “พรุ่งนี้จะรบหรือยอมจำนนยังไม่เป็นที่แน่ชัด ท่านเจียงผู้นี้คือผู้ช่วยของข้า ให้เขารั้งอยู่แล้วกัน หากมีความเปลี่ยนแปลงใดย่อมหารือกับเขาได้” [1:  เค่อ หมายถึง สิบห้านาที]
ตอนนี้ยงอ๋องจึงค่อยมองมาที่ข้า คล้ายกับว่าเพิ่งเห็นข้าอย่างไรอย่างนั้น ข้ารู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งร่าง จ้าวเจวี๋ยผู้นี้เป็นตัวโง่งมโดยแท้ ถูกยงอ๋องหลอกเอาเสียง่ายๆ เชียว ข้าไม่เชื่อเรื่องหารือกิจทหารอันใดนั่นเลย เป้าหมายหลักของยงอ๋องคงคิดให้ข้ารั้งอยู่เสียมากกว่า
เมื่อจ้าวเจวี๋ยกลับไปแล้วยงอ๋องก็เชิญข้าไปสนทนาในกระโจมแม่ทัพด้วยกันเพื่อรอทูตเดินทางกลับ ข้าเดินตามยงอ๋องเข้าไปอย่างมิใคร่สงบใจนัก กระทั่งเฉินเจิ่นองครักษ์ของข้าก็ยังถูกกันไว้นอกกระโจม ยงอ๋องนั่งลงบนเก้าอี้บัญชาการ เมื่อเห็นข้ามีท่าทีไม่สบายใจจึงกล่าวยิ้มๆ ว่า “ใต้เท้าเจียง เหตุใดจึงขัดเขินเช่นนี้ อย่างไรพวกเราก็นับเป็นคนรู้จักเก่า ไม่จำเป็นต้องมากพิธีกระมัง”
ข้าด่ากราดในใจไปพักใหญ่จึงค่อยกล่าวขึ้นว่า “วันนั้นกระหม่อมล่วงเกินแล้ว ไม่ทราบว่าเป็นยงอ๋องปลอมตัวออกเดินทาง ขอองค์ชายโปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่จื้อเห็นข้านั่งลงแล้วจึงค่อยพูดว่า “ประทานอภัยอันใดกัน ตอนนั้นข้าปลอมตัวลอบเข้าแคว้นสู่เพื่อสำรวจราษฎรและการทหารในแดนสู่ ระหว่างเดินทางกลับบังเอิญได้พบคุณชาย ทั้งยังได้ฟังคำชี้แนะของท่าน นับว่ามีประโยชน์ยิ่งกว่าอ่านตำราสิบปีเสียอีก หากต้ายงของข้ารวบรวมใต้หล้าสำเร็จ ย่อมเป็นผลงานของคุณชายเจียง”
ข้าโกรธจนแทบสลบ หากข้าสร้างผลงานแก่ต้ายง จะไม่ผิดต่อแผ่นดินหนานฉู่หรือ หากคำพูดนี้ถูกแพร่ออกไป ชีวิตข้าจะไม่ดับดิ้นหรือ ข้ารีบอธิบาย “ยงอ๋องทรงพระปรีชาทั้งยังมากประสบการณ์ แผนการต่ำต้อยของกระหม่อม องค์ชายคงคิดได้นานแล้ว หากองค์ชายต้องการผลักผลงานเช่นนี้มาให้ สุยอวิ๋นย่อมมิกล้ารับ”
ยงอ๋องยิ้มบาง มิได้รังแกข้าต่อไป กลับพูดอย่างไม่อ้อมค้อมว่า “วันนั้นข้าได้ยินแผนการของคุณชาย ทั้งยังได้ยินคุณชายบอกว่าจะไปรับราชการที่หนานฉู่ เดิมข้าคิดใช้ผลประโยชน์เข้าเจรจา หวังพาคุณชายกลับต้ายง เพียงแต่น่าเสียดายที่มีคนพบร่องรอยของข้าเสียก่อน ทั้งยังวางแผนลอบสังหารด้วย ข้าเดินทางลำพัง มีองครักษ์ติดตัวไม่มาก เกรงว่าคงมิอาจปกป้องคุณชายได้ จึงทำได้เพียงปล่อยไป ตอนนี้คุณชายกลายเป็นขุนนางของหนานฉู่แล้ว ช่างทำให้หลี่จื้อทั้งเสียใจและเสียดายจริงๆ”
เมื่อได้ยินดังนั้นข้าพลันคิดในใจว่า ด้วยศักดิ์ฐานะเช่นเขา หากตัวตนที่แท้จริงรั่วไหลไปถึงแคว้นสู่หรือหนานฉู่ ข้ามั่นใจกว่าแปดส่วนว่าไม่มีผู้ใดกล้าลอบสังหารแน่นอน เช่นนั้นผู้ที่ต้องการสังหารเขาคงมีเพียงผู้เดียวแล้ว
หลี่จื้อยอดเยี่ยมมากความสามารถเพียงนี้ แต่กลับมิอาจสืบทอดราชบัลลังก์เพราะเป็นโอรสองค์รอง ทั้งยังต้องพบกับแผนชั่วและการไล่ล่าสังหารของเหล่าพี่น้องเพราะความริษยา ช่างทำให้ผู้คนรู้สึกเสียดายจริงๆ ทว่าข้าเสียดายเพียงชั่วครู่แล้วไม่คิดสนใจอีก ส่วนท่านก็ไม่จำเป็นต้องเสียดายไป หากวันนั้นข้าถูกท่านพาไปจริงๆ คาดว่าคงถูกสังหารตายดั่งมัจฉาในบ่อไปแล้ว ใจข้าคิดไปเช่นนี้ ส่วนปากก็พูดไปว่า “เป็นกระหม่อมไร้วาสนาต่อองค์ชาย เชื่อว่านี่เป็นประสงค์ของสวรรค์กระมัง”
หลี่จื้อมองข้า ในดวงตาเต็มไปด้วยแววขบขัน “วันนั้นท่านและข้ามีวาสนาพานพบ วันนี้ยังได้พบกันอีกครั้ง ทว่าคุณชายเจียงกลับกลายเป็นเสนาธิการคนสนิทของเต๋อชินอ๋องไปเสียแล้ว เชื่อว่าคงเสนอความคิดให้เต๋อชินอ๋องไม่น้อยกระมัง เต๋อชินอ๋องและเหล่าแม่ทัพรวมถึงเสนาธิการใต้กองธงของเขาล้วนเป็นบัณฑิตและทหารที่รู้จักแต่แผนการในตำรา ศึกปาจวิ้นและศึกเมืองลั่วล้วนใช้แผนการลวงสังหารและซุ่มโจมตี คงเป็นกลยุทธ์จากคุณชายเจียงกระมัง”
ข้ารู้สึกร่างกายแข็งทื่อเล็กน้อย พูดด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “กระหม่อมจะเข้าใจเรื่องการทหารที่ไหนกัน เพียงเสนอไปตามหลักการเท่านั้น ล้วนเป็นเต๋อชินอ๋องที่ฉลาดเฉลียวทั้งยังเด็ดขาด ตัดสินใจใช้กลยุทธ์ได้ดีจนได้ชัย”
หลี่จื้อกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ในตำราพิชัยสงครามซุนจื่อ[footnoteRef:2] กล่าวไว้ว่า ‘หากชนะก่อนรบ แสดงว่าได้วางแผนอย่างละเอียดรอบคอบแล้ว หากไม่ชนะก่อนรบ แสดงว่ามิได้วางแผนอย่างละเอียดรอบคอบเท่าที่ควร มากกลยุทธ์ย่อมได้ชัย ด้อยกลยุทธ์ย่อมมิอาจคว้าชัย ยิ่งมิต้องกล่าวถึงไร้กลยุทธ์เลย! เมื่อพิจารณาเช่นนี้ แพ้ชนะย่อมประจักษ์แจ้ง’ คุณชายนับเป็นอัจฉริยบุคคลในด้านการวางกลยุทธ์ หลี่จื้อได้พบคุณชายประหนึ่งโจวเหวินอ๋องพานพบเจียงซั่ง ประหนึ่งฮั่นเกาจู่พานพบจางเหลียง หนานฉู่ปกครองเจียงหนานอย่างถูไถไปวันๆ แม้แผ่นดินสงบสุข ทว่าเหล่าขุนนางและทหารพึงพอใจในสภาพที่เป็นอยู่จนหละหลวม แม้เต๋อชินอ๋องจะมีความสามารถทั้งทางบุ๋นและทางบู๊ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีบุคลิกดังจักรพรรดิ คุณชายอยู่ที่หนานฉู่ย่อมเป็นได้เพียงบัณฑิตกวี หากไปที่ต้ายงของข้าย่อมเป็นอัจฉริยบุคคลที่ได้รับความสำคัญ เป็นดั่งแขนขวาของข้า” [2:  ตำราพิชัยสงครามซุนจื่อ คือ ตำราพิชัยสงครามของซุนวู]
ข้าคิดในใจว่า ดึงตัวขุนนางจากแคว้นอื่นเช่นนี้จะมิโอหังเกินไปหรือ ดังนั้นจึงย้อนถามไปว่า “ได้ยินว่าสืออวี้ สือจื่อโยว คือเสนาธิการผู้เป็นหัวหน้าฝ่ายกลยุทธ์ของยงอ๋อง ทุกครั้งที่ยงอ๋องเสด็จไปด้านนอก กิจด้านการเมืองทั้งหมดล้วนมีเขาคอยจัดการ เชื่อว่าท่านสือคงเป็นดั่งแขนซ้ายในพระทัยขององค์ชายกระมัง”
ชัดเจนว่าหลี่จื้อไม่เข้าใจว่าเหตุใดข้าจึงถามเช่นนี้ แต่ยังคงตอบรับ “จื่อโยวโตมากับการเมือง มีจื่อโยวนั่งคุมการเมืองและการทหารอยู่ด้านหลัง ข้าถึงใช้ทหารได้ดังใจนึก”
ข้าจึงกล่าวต่อไปด้วยสีหน้าจริงจัง “หากสือจื่อโยวเป็นขุนนางแคว้นอื่น เจ้านายของเขามิได้ปฏิบัติเอื้อเฟื้อต่อเขา เพียงองค์ชายเอ่ยปากชวนก็ยอมจำนนคล้อยตาม เช่นนั้นองค์ชายจะยังให้ความสำคัญกับเขาอีกหรือไม่”
หลี่จื้อตะลึงพรึงเพริด ตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “หากเป็นเช่นนี้ ข้าคงมิกล้าเชื่อใจจื่อโยวลึกซึ้งนัก”
ข้ายิ้ม “ดังนั้นองค์ชายกระจ่างแจ้งในความลำบากใจของกระหม่อมแล้วหรือไม่”
หลี่จื้อทอดถอนใจ “หนานฉู่มิใช่อู๋ถง เหตุใดยอดหงส์จึงใช้พักพิง หนานฉู่ปฏิบัติต่อท่านดังปุถุชน ส่วนข้าปฏิบัติต่อท่านดังวีรบุรุษแห่งแคว้น เช่นนี้แล้วสุยอวิ๋นยังไม่ยอมเข้าร่วมกับต้ายงของข้าอีกหรือ”
ข้าจับจ้องไปที่หลี่จื้อ ความจริงข้าเริ่มรู้สึกเสียใจบ้างแล้ว หากตอนแรกหลี่จื้อบังคับให้ข้าไปกับเขาจริงๆ บางทีตอนนั้นข้าอาจไม่ยินดีนัก กระทั่งเคียดแค้นชิงชังด้วยซ้ำ แต่บางทีข้าอาจไม่ต้องสิ้นเปลืองความคิดเพื่อหนานฉู่เช่นตอนนี้ ทว่าในเมื่อข้าเป็นขุนนางของหนานฉู่แล้ว หลายปีมานี้ก็ได้เลื่อนขั้นอย่างสะดวกราบรื่น ทั้งยังได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ จากสำนักฮั่นหลิน จึงนับได้ว่าหนานฉู่ปฏิบัติต่อข้าไม่เลวแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรข้าก็มิอาจหันไปพึ่งพาต้ายงแล้วมองดูต้ายงทำลายหนานฉู่ไปเช่นนี้ได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ข้าก็เอ่ยอย่างสงบนิ่ง “แม้หนานฉู่จะปฏิบัติต่อกระหม่อมดังปุถุชน กระหม่อมก็ไม่สมควรทรยศหักหลัง หากสุยอวิ๋นเป็นขุนนางของหนานฉู่หนึ่งวัน ก็จะทำงานเพื่อหนานฉู่ไปอีกหนึ่งวัน”
หลี่จื้อทอดถอนใจเบาๆ ถามว่า “หากหนานฉู่ถูกต้ายงทำลาย ท่านจะทำเช่นไร”
ข้าคิดครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยตอบ “กระหม่อมคิดว่าตนเองมิอาจหยุดพิรุณพลิกเมฆาด้วยฝ่ามือ มิอาจวางแผนการยอดเยี่ยมอันใดออกมาได้ หากหนานฉู่ล่มสลายและต้ายงไม่คิดลงโทษกระหม่อม กระหม่อมย่อมออกพเนจรสุดขอบฟ้า ฝังร่างเน่าเปื่อยไปพร้อมต้นไม้ใบหญ้า”
หลี่จื้อกลาวอย่างเรียบเฉย “ท่านเข้าร่วมวางกลยุทธ์ในตอนที่หนานฉู่เข้าโจมตีแคว้นสู่ ความสามารถเช่นนี้ช่างสะดุดตาผู้คนเสียจริง แม้จ้าวเจวี๋ยผู้นั้นมิอาจใช้อัจฉริยบุคคลเต็มกำลัง แต่เชื่อว่าวันหน้าคงต้องใช้แผนการของท่านอย่างมิอาจเลี่ยง เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้ข้าคิดอยาก ทว่าต้ายงก็มิอาจปล่อยอัจฉริยบุคคลเช่นท่านไปได้”
ข้าใคร่ครวญอย่างจริงจังแล้วค่อยเอ่ยขึ้นว่า “หากกระหม่อมยอมรับปากว่าเมื่อกลับหนานฉู่ไปแล้วจะไม่ออกกลอุบายใดเพื่อโจมตีต้ายง มิทราบว่าตอนนั้นองค์ชายจะยอมไว้ชีวิตกระหม่อมหรือไม่”
หลี่จื้อขมวดคิ้วเล็กน้อย พักใหญ่จึงค่อยถามว่า “ท่านยังมีแผนการที่มิได้ปฏิบัติในแดนสู่อีกหรือ ท่านคิดว่าเพียงพอที่จะตอบแทนบุญคุณของหนานฉู่แล้วหรือ”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 27 หนึ่งบทกวีดับสังขาร (2)
ข้ามองหลี่จื้ออย่างเลื่อมใส ยงอ๋องชาญฉลาดมากปัญญาจริงๆ เพียงประโยคเดียวของข้าก็มองเรื่องนี้ออกแล้ว ทว่าข้าเองก็ไม่คิดปิดบัง ตอบไปว่า “กระหม่อมวางแผนบางอย่างให้เต๋อชินอ๋องไปแล้ว หากสำเร็จจะทำให้หนานฉู่สงบสุขปลอดภัยไปอีกหลายปี”
ดวงตาของหลี่จื้อพลันส่องประกายเรืองรอง “หากข้าเดาไม่ผิดคงเกี่ยวกับสู่อ๋องกระมัง หากสู่อ๋องยอมจำนนต่อต้ายง ย่อมเป็นภัยพิบัติใหญ่ต่อหนานฉู่”
ข้าไม่คิดซ่อนเร้น พูดไปตามตรงว่า “เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ หากสู่อ๋องยอมจำนน กระหม่อมย่อมมีวิธีทำให้สู่อ๋องตาย ถึงตอนนั้น อย่างน้อยที่สุดต้ายงก็มิได้เปรียบอันใด”
บนใบหน้าของหลี่จื้อปรากฏแววลึกล้ำ “หากสู่อ๋องไม่ยอมแพ้ เมื่อกองทัพของท่านและข้าทั้งสองทัพเข้าโจมตีเฉิงตู จะสังหารสู่อ๋องหรือสู่อ๋องฆ่าตัวตายย่อมเป็นไปได้ทั้งสิ้น แต่หากสู่อ๋องยอมจำนน ท่านมีวิธีชักนำให้สู่อ๋องตายในทัพต้ายงจริงหรือ”
ข้ารู้ว่าเขาไม่เชื่อ แต่ยังคงตอบอย่างหนักแน่น “ย่อมเป็นเช่นนั้น”
หลี่จื้อลุกขึ้นยืน เดินอยู่ในกระโจมหลายก้าว “เอาเถิด หากท่านทำได้เช่นนั้นจริงๆ และเมื่อกลับไปยังหนานฉู่แล้วไม่คิดวางแผนให้หนานฉู่อีก ขอเพียงท่านไม่อยู่ที่เจี้ยนเย่ยามต้ายงโจมตีหนานฉู่ ข้ารับปากจะปล่อยให้ท่านมีชีวิตสงบสุข”
ข้ายินดียิ่ง นี่เป็นดั่งราชโองการเว้นตายของข้าเลยทีเดียว ข้ารีบผุดลุกเข้าไปคารวะขอบคุณ หลี่จื้อจึงกล่าวอย่างแฝงความนัย “หากสู่อ๋องไปถึงต้ายงอย่างปลอดภัยเล่า จะทำอย่างไร”
ข้าตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “หากเป็นเช่นนั้น สุยอวิ๋นยินดีทำงานให้องค์ชาย”
หลี่จื้อฉีกยิ้มกว้าง “ดี ดี ท่านข้าคำไหนคำนั้น พูดแล้วไม่คืนคำ” พูดจบก็ยื่นมือขวาออกมา ข้ารู้สึกอบอุ่นไปทั้งใจ ยื่นมือขวาออกไปตีมือแทนคำสัญญาระหว่างสองฝ่าย เพื่อเป็นการรับประกันอีกขั้น ข้าจึงกล่าวเสริมว่า “หากระหม่อมได้รับชัย เมื่อกลับไปหนานฉู่แล้ว หากองค์ชายมีปัญหายากแก้ไขที่ไม่เกี่ยวข้องกับหนานฉู่ กระหม่อมยินดีวางกลยุทธ์ต่ำต้อยให้องค์ชายบ้าง”
หลี่จื้อตะลึงพรึงเพริดไปอีกครั้ง เดิมทีเขาคิดว่าหากข้ามีความสามารถสังหารสู่อ๋องใต้การคุ้มครองของตนจริงๆ เช่นนั้นภายหน้าย่อมปล่อยเขาไป แต่จะยืมพลังของหนานฉู่กักขังเขาไว้เสียก่อน คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับอาสามาเช่นนี้จึงอดประหลาดใจไม่ได้ หลังจากเงียบไปนานจึงค่อยกล่าวว่า “ได้ เช่นนั้นพวกเรารอดูก่อนเถิดว่าสู่อ๋องจะยอมจำนนหรือไม่” กล่าวจบก็กลับไปนั่งลงที่โต๊ะบัญชาการ
ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะกล่าวสิ่งใดต่อไป จึงได้แต่นั่งรอผลจากท่านทูตโก่วเหลียน
จนกระทั่งดวงตะวันจมสู่เทือกเขาประจิม โก่วเหลียนก็กลับมารายงานต่อหลี่จื้อ ความว่าสู่อ๋องจะมอบตัวยอมจำนนพรุ่งนี้เที่ยง ข้าและหลี่จื้อล้วนมีสีหน้าเปรมปรีดิ์ การเดิมพันที่เกี่ยวพันไปถึงชีวิตข้าเริ่มขึ้นบัดนั้นแล้ว หลังจากหารือเรื่องรายละเอียดการร่วมมือระหว่างสองทัพกับหลี่จื้อแล้ว ข้าก็กลับไปยังค่ายใหญ่ของหนานฉู่ ยงอ๋องออกมาส่งข้านอกค่ายด้วยตนเอง เล่นเอาข้าที่ได้รับความโปรดปรานกะทันหันตะลึงลานไปเสียสิ้น
วันต่อมา สู่อ๋องในชุดไว้ทุกข์สีขาวพาขุนนางบุ๋นบู๊รวมถึงองค์ชายทุกพระองค์ออกจากเมืองมาสิบลี้ มอบตัวยอมศิโรราบต่อต้ายง เมื่อรับการจำนนคราวนี้แล้ว พวกเราสองทัพก็แยกกันเดินทัพเข้าเมืองทางประตูตะวันออกและตะวันตก สองทัพเข้าใจกันโดยนัย โดยทั่วไปจึงไม่มีเหตุพัวพันอันใดเกิดขึ้น
ทว่าที่กรมคลัง หรงเยวียปะทะกับฉุยหลวนผู้เป็นเสนาธิการของยงอ๋อง ทั้งสองต่างได้รับคำสั่งให้มาช่วงชิงตำราสำคัญของกรมคลัง ไม่มีใครยอมลงให้ใคร หลังจากถกเถียงกันนานยงอ๋องและเต๋อชินอ๋องจึงเสด็จมาไกล่เกลี่ยด้วยตัวเอง ตัดสินว่าจะนำไปคนละครึ่ง แม้จะน่าเสียดายแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
จ้าวเจวี๋ยมาสอบถามข้าว่าสู่อ๋องยอมจำนนแล้วเช่นนั้นแผนยุแยงภายในของข้าจะทำเช่นไร ยิ่งไปกว่านั้นสู่อ๋องยอมจำนนต่อต้ายง ย่อมไม่เป็นผลดีต่อการครองซีชวนของหนานฉู่ ข้ามีแผนในใจนานแล้วจึงบอกกล่าวแก่จ้าวเจวี๋ยไปว่า ขอเพียงจัดงานเฉลิมฉลองครั้งหนึ่งก่อนสู่อ๋องเดินทางถึงต้ายงและให้ข้าเข้าร่วมงานเลี้ยงนั้นด้วยเป็นพอ
หลังการเจรจาแบ่งสินสงครามอันสับสนวุ่นวายผ่านพ้นไป เต๋อชินอ๋องก็ตัดสินใจเดินทางกลับแคว้น ยงอ๋องจึงเสนอจัดงานเลี้ยงอำลาแก่เต๋อชินอ๋องตามธรรมเนียมปฏิบัติ นี่เป็นเรื่องสอดคล้องกับแผนการพอดี เต๋อชินอ๋องย่อมเข้าร่วมงานเลี้ยงเป็นธรรมดา และสู่อ๋องก็ต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงอำลาเช่นกัน
ในพระราชวังอันงามวิจิตรของสู่อ๋อง เหล่าแม่ทัพและเสนาธิการของต้ายงและหนานฉู่นั่งแบ่งเป็นสองฝั่ง ต่างจิบสุราเคล้าเสียงดนตรี สู่อ๋องนั่งตำแหน่งใต้ยงอ๋อง ถัดจากนั้นเป็นเหล่าขุนนางที่ติดตามยอมจำนนมาพร้อมสู่อ๋อง พวกเขามีสีหน้าย่ำแย่ยิ่ง โดยเฉพาะสู่อ๋อง ได้ยินว่าพระชนมายุยังไม่ถึงห้าสิบ ทว่ารูปโฉมเหี่ยวเฉาโรยรา จอนผมและเคราล้วนหงอกขาว หากกล่าวว่าอายุเจ็ดสิบก็ยังมีคนเชื่อ
หลังร่ำสุรากันไปพักใหญ่ จ้าวเจวี๋ยจึงเสนอขึ้นตามแผนการของข้า กล่าวว่ามีสุราไม่มีร้องรำทำเพลงช่างน่าเบื่อเสียจริง มิสู้ให้นางบำเรอของสู่อ๋องที่ถูกจับตัวเป็นเชลยศึกออกมาร้องรำทำเพลงเพิ่มความสนุกสนานเสียหน่อยเป็นอย่างไร แม้เหล่าแม่ทัพต้ายงจะคิดว่าหนานฉู่อ่อนแอปวกเปียกดังที่คาด ทว่าไม่มีเหตุผลอันใดให้คัดค้าน จึงให้นางบำเรอของสู่อ๋องออกมาสร้างสีสัน
เพลงพิณแดนสู่โหมกระหน่ำดุจอสนีบาต นางระบำชาวสู่อ้อนแอ้นอรชรดุจหน่ออ่อน สู่อ๋องและเหล่าขุนนางที่จะต้องเดินทางออกจากแคว้นบ้านเกิดย่อมต้องฝืนทนอดกลั้นมิให้หลั่งน้ำตา ส่วนแม่ทัพต้ายงและหนานฉู่กลับตบมือชอบใจ
ข้าเห็นว่าโอกาสมาถึงแล้วจึงส่งสายตาเป็นสัญญาณให้จ้าวเจวี๋ย จ้าวเจวี๋ยเข้าใจได้โดยพลัน ลุกขึ้นยืนพูดว่า “วันนี้ได้ยลนาฏศิลป์การดนตรีของแดนสู่ทำให้ข้าซาบซึ้งยิ่ง หนานฉู่ของข้าเป็นถิ่นเริงรื่นรักสำราญ จะไม่มีการร้องรำทำเพลงได้อย่างไร เพียงแต่ในกองทัพไม่มีนางบำเรอ จึงทำได้เพียงอาสาบรรเลงพิณสร้างสีสันแก่เจ้าบ้าน ครานี้เจียงเจ๋อแห่งสำนักฮั่นหลินผู้เป็นอัจฉริยบุคคลแห่งหนานฉู่สรรสร้างบทกวีขึ้นมาเพื่องานเลี้ยงวันนี้โดยเฉพาะ ขอทุกท่านโปรดสดับรับฟังให้รื่นเริงเถิด”
ยงอ๋องหลี่จื้อพลันใจสั่น ระยะนี้เขาส่งทหารไปคุ้มครองสู่อ๋องอย่างเข้มงวด แต่กลับไม่เห็นมือสังหารของหนานฉู่แม้แต่ครึ่งคน วันนี้สู่อ๋องจะเดินทางไปต้ายงแล้ว เดิมทีเขาคงคิดว่าข้าต้องเคลื่อนไหวเป็นแน่ ทว่าข้ากลับทำเพียงเอื้อนเอ่ยบทกวีใหม่ในงานเลี้ยงเท่านั้น หากปฏิเสธคำเสนอตัวบรรเลงพิณของจ้าวเจวี๋ย เช่นนั้นเหล่าขุนนางและเจ้าแคว้นของหนานฉู่ย่อมบันดาลโทสะในความไร้มารยาทของต้ายงแน่นอน ดังนั้นแม้หลี่จื้อจะรู้ชัดว่าไม่สมควร ก็ได้แต่อนุญาตไปตามนั้น
ข้าลุกขึ้นยืนคารวะทุกคนตามมารยาท จ้าวเจวี๋ยนั่งลง พรมนิ้วไปบนสายพิณแผ่วเบา เสียงพิณกระจ่างใสดังผะแผ่วไปตามทำนอง ‘แตกสลายเพียงครู่’ ของข้า ข้าเอื้อนร้องคลอไปตามเสียงพิณ
“แดนดินหยัดถิ่นหกสิบปี หมู่นทีแลบรรพตไพศาล หอหงส์วังมังกรสูงเสียดมวลนภา พนาดรล้ำค่าเหยียดกิ่งไกล เผชิญศึกสงครามกี่ครา เพียงพริบตากลับกลายแปรผัน ตกเป็นเชลยไร้ศักดิ์ไร้สุวรรณ สังขารเกศาพลันเสื่อมถอยขาวโพลน ฉุกละหุกเร่งอำลาบรรพชน นวลนงเอื้อนร้องขับขาน บรรเลงบทเพลงลาจากจร น้ำตาหลั่งนองเบื้องหน้านงเยาว์”
เมื่อเสียงเอื้อนบทกวีจบลง ทั่วทั้งท้องพระโรงพลันเงียบสงัด หลี่จื้อหัวใจเย็นเฉียบ รู้ชัดว่าข้าลงมือแล้วจึงเร่งมองไปทางสู่อ๋อง เดิมสู่อ๋องมีสีหน้าชืดชาซีดเซียว พลันแปรเปลี่ยนเป็นความโศกาสิ้นหวัง ขุนนางสู่ในตำหนักมิได้หลั่งน้ำตาดุจพิรุณโปรย ทำเพียงถลึงตาจับจ้องอย่างเคืองแค้น เนิ่นนานผ่านไป สู่อ๋องเมิ่งอวิ๋นจึงลุกขึ้นพูดว่า “ข้าดื่มสุราไปมาก รู้สึกล้าแล้ว ยงอ๋องแห่งต้ายงโปรดอนุญาตให้ข้ากลับไปพักผ่อนที่วังหลังด้วยเถิด”
ยงอ๋องหลี่จื้อเผยท่าทีเฝื่อนฝาด คิดจะขัดขวางแต่กลับมิอาจเอ่ยปากปฏิเสธ ได้แต่ถอนใจยาว “เชิญท่านเจ้าแคว้นไปพักผ่อนที่วังหลังชั่วคราวเถิด ไม่จำเป็นต้องคิดมาก องค์จักรพรรดิย่อมไม่ปฏิบัติย่ำแย่กับท่านเจ้าแคว้นเป็นแน่”
เมิ่งอวิ๋นไม่ได้ตอบคำใด ทำเพียงมองไปยังทุกคนในท้องพระโรง ยามเมื่อสายตาของเขาหยุดอยู่บนร่างข้า ข้าสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและเคืองแค้นที่ฉายอยู่ในนั้น จะให้เขารู้สึกดีต่อคนที่ฉีกทำลายฝันอันงดงามของตนได้อย่างไรเล่า จากนั้นสู่อ๋องจึงเดินจากไป ขุนนางแคว้นสู่พากันคุกเข่าส่ง หลี่จื้อมองข้าด้วยรอยยิ้มขมฝาด ทั้งเลื่อมใสและขุ่นเคือง ทว่าได้แต่แกว่งจอกสุราแล้วยกขึ้นดื่ม
ผ่านไปพักหนึ่ง ขันทีหลายคนวิ่งร่ำไห้เข้ามาในตำหนัก ประกาศว่า “ท่านเจ้าแคว้นกินยาพิษฆ่าตัวตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่จื้อหัวเราะดังลั่น “ดี ดี เจียงจ้วงหยวนช่างร้ายกาจจริงๆ หนึ่งบทกวีปลิดชีพ พรากชีวิตเจ้าแคว้น” จากนั้นจึงเอ่ยอย่างเฉยเมย “ข้าจะกลับแล้ว มีกิจทหารเร่งรัด ขออำลาเพียงเท่านี้” กล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไป
จ้าวเจวี๋ยและหรงเยวียนหลั่งเหงื่อจนเปียกโชกไปทั้งแผ่นหลัง พวกเขาทั้งยินดีที่ในที่สุดก็ทำให้สู่อ๋องปลิดชีพตนเองได้ ทั้งกังวลว่าจะเป็นการล่วงเกินต้ายง ส่วนข้ากลับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ แม้การบีบบังคับให้สู่อ๋องฆ่าตัวตายจะเป็นการกระทำที่เกินไปบ้าง แต่ก็ต้องให้เขามีใจอัปยศอดสูเสียก่อน
คำพูดสุดท้ายก่อนหลี่จื้อจากไปคล้ายเป็นการแสดงความขุ่นเคืองและไม่พอใจต่อข้า แต่หากเปลี่ยนมุมมอง แม้ข้าจะยังใช้ชีวิตสงบปลอดภัยที่หนานฉู่ต่อได้ ทว่าประโยคนี้ของเขากลับทำให้ข้ามีชื่อเสียงสะท้านใต้หล้า ในอนาคตข้าย่อมยากจะปิดบังชื่อแซ่ หลี่จื้อผู้นี้ ในสถานการณ์เช่นนี้ยังรู้จักตอบโต้อีก ช่างน่ากลัวจริงๆ
จ้าวเจวี๋ยนั่งอยู่บนหลังม้า ในที่สุดเขาก็จัดการเรื่องทหารและการเมืองในแคว้นสู่เสร็จสิ้นแล้วและกำลังจะกลับต้ายง แม้สู่อ๋องจะฆ่าตัวตาย แต่เหล่านางสนมและองค์ชายของสู่อ๋องยังอยู่ เพียงพอที่จะถวายเป็นเชลยแก่บรรพชนแล้ว
กองทัพหนานฉู่เดินทางกลับไปตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน ตามข้อตกลงระหว่างสองแคว้น ต้ายงครองตงชวน หนานฉู่ครองซีชวน และความจริงด่านเจียเหมิงก็อยู่ในการควบคุมของต้ายง ส่วนเมืองลั่วก็อยู่ในการควบคุมของหนานฉู่ แดนสู่กลับกลายเป็นกันชนระหว่างสองแคว้น ยุทธศาสตร์ของเขากลายเป็นจริงแล้ว เพียงแต่หนานฉู่ได้รับผลประโยชน์ไปไม่น้อย หลี่จื้อยิ้มฝาดเฝื่อน ตอนนี้เขาเสียใจจริงๆ ที่ตอนแรกไม่ยอมเสี่ยงอันตรายชิงตัวเจียงเจ๋อไป
เสนาธิการของเขาเดินเข้ามาถามว่า “เหตุใดวันนั้นองค์ชายจึงไม่ขัดขวางมิให้สู่อ๋องปลิดชีพตนเอง เหตุใดจึงปล่อยให้เป็นไปตามปรารถนาของหนานฉู่”
จ้าวเจวี๋ยปรายตามองไป เขารู้ดีว่าเสนาธิการและเหล่าแม่ทัพใต้บัญชาต่างสงสัยเรื่องนี้ จึงตอบไปอย่างเฉยเมยว่า “ไม่ทันการณ์แล้ว หากสู่อ๋องไม่ฆ่าตัวตายภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น เกรงว่าผู้คนในแดนสู่คงดูแคลนเขา หากเขามีชีวิตอยู่ต่อไปก็เป็นเพียงซากศพเดินได้”
ฝานฉวินแม่ทัพกล้าใต้บัญชาหลี่จื้อก็กล่าวอย่างเดือดดาลว่า “ต้องเป็นแผนชั่วของจ้าวเจวี๋ยผู้นั้นแน่ ถึงกับสั่งให้จ้วงหยวนนั่นแต่งกลอนดูหมิ่นสู่อ๋องเชียว” คนอื่นล้วนคิดเช่นเดียวกัน แต่เสนาธิการบางคนกล่าวว่าบทกวีของเจียงเจ๋อโดดเด่นสุดเปรียบจริงๆ
จ้าวเจวี๋ยทำเพียงยิ้มโดยไม่กล่าววาจา ในใจคิดว่า ‘พวกเจ้าจะรู้อะไร เจียงเจ๋อผู้นั้นต่างหากที่เป็นตัวการแท้จริง แต่เขาลงมือได้พอดิบพอดียิ่ง อย่างน้อยก็ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าเป็นแผนการของเขา เจียงเจ๋อผู้นี้ควรค่าให้ข้าสิ้นเปลืองความคิดจริงๆ’
เขามองดูท้องฟ้า ชูบังเหียนเอ่ยว่า “พวกเรารีบเดินทางกันเถิด ปล่อยให้พวกเขาลำพองใจไปก่อน”
ข้อความแนบท้าย:
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่ยี่สิบ วันที่สิบหกเดือนสอง สู่อ๋องเมิ่งอวิ๋นสวมชุดไว้ทุกข์ยอมจำนน แคว้นสู่ล่มสลาย
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่ยี่สิบ วันที่สองเดือนสาม ยงอ๋องเสนอจัดงานเลี้ยงอำลาเต๋อชินอ๋อง สู่อ๋องเมิ่งอวิ๋นเข้าร่วมงานเลี้ยง ในงานร้องรำทำเพลงของแคว้นสู่มิขาด ชินอ๋องอาสาบรรเลงพิณ รับสั่งให้เจียงเจ๋อขับบทกวีใหม่เคล้าดนตรีทำนอง ‘แตกสลายเพียงครู่’ ของเจียงเจ๋อ สู่อ๋องสดับรับฟังพลันอัปยศจนขอลา ดื่มพิษปลิดชีพตนเอง สิ้นชีพในวัยสี่สิบเจ็ด
ผู้คนยุคนี้เรียกบทกวีของเจียงเจ๋อว่า ‘ลำนำตัดชีพ’ ไม่ก็ ‘ลำนำดับสังขาร’
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 28 หยกงามแหลกลาญ (1)
ข้ามองเห็นเมืองเจี้ยนเย่อยู่ไกลๆ ใจพลันเต้นกระหน่ำดุจคลื่นซัดสาด ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ท่านเจ้าแคว้นนำขบวนขุนนางและราษฎรมารอต้อนรับบรรดาผู้มีคุณูปการที่กรีธาทัพกลับมาพร้อมชัยชนะโดยตั้งขบวนห่างจากเมืองไปสามสิบลี้ พวกเราลงจากม้า เดินเข้าไปถวายความเคารพแก่เจ้าแคว้น เจ้าแคว้นสุขอุรายิ่ง กุมมือเต๋อชินอ๋องพร้อมตรัสว่า “เสด็จอาสร้างคุณูปการแก่แว่นแคว้น ข้าตระเตรียมสุราและงานเลี้ยงแสดงความยินดีต่อเสด็จอาไว้แล้ว”
ขณะที่ข้าติดตามกองทัพเข้าสู่ตัวเมือง รู้สึกคล้ายมีคนผู้หนึ่งบนหอสุราเล็กๆ ริมถนนกำลังจับจ้องมาที่ข้าตลอด แต่ข้ากลับไม่รู้สึกรังเกียจ
หลังงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง ข้าพาเฉินเจิ่นกลับไปยังที่พำนักอย่างเร่งร้อน ข้าได้รับพระราชทานรางวัลจากศึกแคว้นสู่ในคราวนี้มาไม่น้อย ดังนั้นตอนเช้าจึงตัดสินใจซื้อเรือนไว้ที่ชานเมืองอีกแห่งหนึ่ง อย่างไรเสียเต๋อชินอ๋องก็รับปากจะช่วยข้าผ่อนผันงานราชการแล้ว ทั้งยังอนุญาตให้ข้าอยู่พักรักษาตัวที่บ้านได้ ข้าจึงไม่ต้องอยู่ที่เมืองอันคับแคบอึดอัดเช่นนั้นอีก
ก่อนข้ากลับมา เสี่ยวซุ่นจื่อติดตามหวังไห่กลับมาก่อนแล้ว เขาเลือกเรือนให้ข้าอย่างดี ทั้งยังจ่ายเงินและรับมอบเรือนเรียบร้อยแล้ว เมื่อคืนเขามาพบข้าที่ศาลาพักม้าเพื่อแจ้งตำแหน่งเรือนที่พำนักแห่งใหม่ของข้า ข้ากับเฉินเจิ่นเดินไปตามแผนที่ ไม่นานก็หาเรือนหลังนั้นพบ เป็นเรือนเล็กเรียบง่ายทว่างดงามและเงียบสงบ กระทั่งศาลาและหอสูงก็มีครบครัน เสี่ยวซุ่นจื่อจ้างบ่าวรับใช้ไว้หลายคนแล้ว พวกเขาทำความสะอาดได้อย่างไร้ข้อบกพร่อง
หลังจากแช่น้ำผลัดอาภรณ์เสร็จสิ้นข้าก็ไปที่ห้องหนังสือ เสี่ยวซุ่นจื่อจัดเรียงตำราของข้าไว้ในห้องเรียบร้อยแล้ว ข้าหยิบพงศาวดารเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน ทว่ายามนี้เอง เฉินเจิ่นเดินเข้ามารายงานว่า “ใต้เท้า มีคนมาขอพบท่าน ตอนนี้รออยู่ด้านนอกขอรับ”
ข้าถึงกับตกตะลึง เพิ่งย้ายมาที่นี่ ยังไม่ทันลงทะเบียนกับกรมมหาดไทยจะมีคนมาเยี่ยมเยียนข้าได้อย่างไร
เฉินเจิ่นเห็นข้าสับสนจึงอธิบายว่า “ตอนใต้เท้ากลับมา ท่านจ้างรถม้ามาส่ง เมื่อสารถีผู้นั้นกลับไปก็มีคนถามที่อยู่ใต้เท้ากับเขา”
ข้าคิดในใจ ว่ากันว่าสารถี คนแจวเรือ พ่อค้า กุลีและนายหน้า หากจับตัวคนเหล่านี้ได้สมควรสังหารให้ตายไปเสีย นับว่าเป็นจริงตามนั้นโดยแท้ ข้าคิดพลางเอ่ยถาม “เทียบขอพบเล่า”
เฉินเจิ่นใช้สองมือประคองเทียบส่งให้ข้า กล่าวตามตรง แม้เดิมทีเฉินเจิ่นจะเชื่อฟังคำพูดของข้า แต่ข้ามักรู้สึกว่าเขาดูแคลนข้า ทว่าหลังข้าใช้หนึ่งบทกวีบีบบังคับสู่อ๋องจนตาย ท่าทีของเขาพลันแปรเปลี่ยน กลายเป็นเคารพนอบน้อมเหลือคณา ข้ารับเทียบมาเปิดดู เห็นด้านบนเขียนชื่อหลิ่วเพียวเซียงเอาไว้จึงรีบถามไปว่า “คนผู้นั้นยังอยู่หรือไม่”
เฉินเจิ่นรีบตอบ “ผู้น้อยให้พวกเขารออยู่ที่ประตูขอรับ”
ข้ารีบพูดว่า “รีบให้พวกเขาเข้ามาเร็ว ไม่สิ ข้าไปต้อนรับเองดีกว่า”
กล่าวจบข้าก็รีบเดินออกไปทันที เมื่อถึงประตู ข้าเห็นบัณฑิตอาภรณ์เขียวผู้หนึ่ง เขาสวมเสื้อคลุมสีดำปิดบังทั้งร่าง ทั้งยังสวมหมวกสานสีดำ ทำให้เห็นรูปโฉมใบหน้าไม่ชัดเจน ทว่าเพียงเห็นจริตกิริยาและรูปร่างของนาง ข้าก็รีบถลันเข้าไปกุมมือทั้งสองของนางไว้โดยไม่สนใจหญิงรับใช้ที่ปลอมตัวเป็นเด็กรับใช้ทั้งสองคนที่อยู่ข้างกายนาง เอ่ยไปว่า “เจ้ามาแล้วหรือ วันนี้เจ้าดูข้าอยู่บนหอสุรากระมัง”
หญิงรับใช้นางหนึ่งบอกอย่างเย็นชา “ตั้งแต่ท่านจ้วงหยวนออกเดินทาง คุณหนูของข้าก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ กระทั่งมิได้ไปที่เรือด้วยซ้ำ หากมิใช่ว่าวันนี้ท่านจ้วงหยวนกลับมาแล้ว คุณหนูคงไม่ยอมก้าวพ้นประตูเป็นแน่”
ข้าพยายามข่มความยินดีในใจ กุมมืออรชรของหลิ่วเพียวเซียง พูดว่า “ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว เจ้าเองก็ชอบข้าสินะ”
หลิ่วเพียวเซียงปลดหมวกสานออกจากศีรษะเผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวเหนื่อยล้า ข้าตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนดึงนางเข้ามากอดพลางพูดว่า “เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ แม้สุยอวิ๋นร่างกายแหลกสลายจนเหลือเพียงเถ้ากระดูกก็มิอาจตอบแทนน้ำใจของสตรีงามเช่นเจ้าได้”
หลิ่วเพียวเซียงเอ่ยเบาๆ “หลังจากท่านออกเดินทาง ข้าก็ไม่สบายใจทั้งคืน เอาแต่กังวลว่าท่านจะมีอันตราย วันนี้เห็นท่านกลับมาพร้อมชัยชนะ ข้าจึงค่อยวางใจ เดิมทีไม่สมควรมาหาท่าน เพียงแต่อยากถามกับตัวว่าท่านเป็นเช่นไร”
ข้ากล่าวอย่างซาบซึ้งใจ “ความจริงข้าอยากไปหาเจ้า แต่ข้าคิดอยู่เสมอว่าเจ้าไม่อยากเจอข้า”
หญิงรับใช้ผู้นั้นหัวเราะ “เอาละ พวกท่านอย่ามัวร่ำไรอยู่เลย บ่าวเหนื่อยแทบตายแล้วเจ้าค่ะ”
ข้ากับหลิ่วเพียวเซียงสบตายิ้มแย้มให้กัน ข้าประคองนางเดินเข้าไป ส่วนหญิงรับใช้สองนางนั้นย่อมมีคนคอยดูแล
กลางดึกในราตรีที่เต็มไปด้วยความสุขสม ข้ามองไปยังหลิ่วเพียวเซียงที่ทอดตัวนอนอย่างเกียจคร้านก่อนผุดลุกขึ้นจากเตียง หยิบพู่กันขึ้นมาตวัดลื่นไหลดั่งสายชล ขณะนั้นหลิ่วเพียวเซียงตื่นขึ้นมาแล้ว นางเดินมาหาข้า โอบกอดข้าจากด้านหลัง กล่าวแย้มยิ้มว่า “ท่านจ้วงหยวนแต่งกลอนอีกแล้วหรือ”
ข้ามองนางด้วยแววตารักใคร่ลึกซึ้ง โอบเอวบางของนางพลางดึงให้ลงมานั่งที่ตัก ให้นางดูบทประพันธ์ใหม่ของข้า
นางรวบเกศางามที่แผ่สยาย หยิบร่างบทกวีขึ้นมา เป็นบท ‘สะพานเซียนสกุณา’ นางอ่านออกเสียงไปว่า “ปโยธรถักทอสร้างสายใย ดาราสะท้อนใจโศกสลด ข้ามผ่านชลธารเพื่อพานพบ ยามน้ำค้างและวลาหกบรรจบกัน อบอุ่นอ่อนโยนดุจสินธุ ยามพบหวานสุขดั่งภาพฝัน มิสนใจสะพานเซียนสกุณาเพียงมองกัน หากมีเวลาย่อมมิผกผัน เคียงคู่กันตราบนิรันดร”
“อา!” นางครางเสียงต่ำ จากนั้นจึงใช้สายตาเร่าร้อนมองมาที่ข้า ไหนเลยข้าจะทนความเย้ายวนเช่นนี้ได้จึงรีบอุ้มนางเดินไปที่เตียง กอดรัดพัวพันตลอดคืน
จนกระทั่งวันต่อมา เมื่อข้าตื่นขึ้นกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของสาวงามเสียแล้ว ข้าคิดอย่างปวดใจ หรือนางยังไม่พร้อมแต่งให้ข้า แต่นางไม่ได้รับแขกแล้ว หรือนางจะไม่อยากแต่งให้ข้าจริงๆ ไม่ทันไรข้าก็เห็นบทกวีสั้นๆ บทหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะหนังสือ ตัวอักษรคล้ายเป็นรอยหมึกสดใหม่
“ตะวันยามวสันต์ลาลับ ดอกซิ่งปลิ่วว่อนเต็มผม มอบค่ำคืนวสันต์แก่บุรุษแปลกหน้า หวังตบแต่งเคียงคู่จนแก่เฒ่า แม้ถูกทอดทิ้งไร้ปรานีก็มิเขินอาย”
ข้าคุกเข่ากล่าวคำภาวนาด้วยใจซาบซึ้งเหลือคณา “สวรรค์คุ้มครอง เพียวเซียงยอมแต่งให้ข้าแล้วจริงๆ”
สิ่งใดคือสะอาดบริสุทธิ์ อันใดคือชื่อเสียงเกียรติยศ สตรีอัศจรรย์เช่นเพียวเซียง หากแต่งให้ข้าก็นับเป็นวาสนาของข้าแล้ว ข้าคิดว่าเพียวเซียงคงมิใช่สตรีที่ชมชอบอำนาจชื่อเสียง และคงไม่ชอบชีวิตสงบราบเรียบมากเกินไป รอให้ข้าคิดหาวิธีไปจากหนานฉู่ได้เสียก่อน ข้าจะพานางออกพเนจรไปทั่วทั้งใต้หล้า ให้นางเห็นทิวทัศน์ของสี่มหาสมุทร มีคนงามเคียงคู่ พเนจรไปสุดหล้า ชีวิตเช่นนี้แม้เทพเซียนก็มิอาจเอื้อม รอให้พวกเราสองคนเที่ยวจนเหนื่อยเสียก่อนค่อยหาสถานที่ทิวทัศน์งดงามน่าหลงใหลอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า นี่สมควรเป็นความฝันที่งดงามยิ่ง
ข้ารีบร้อนไปยังกรมมหาดไทยจึงได้ทราบว่าเจ้าแคว้นเลื่อนตำแหน่งให้ข้าหนึ่งขั้น ยามนี้ข้าได้เป็นซื่อเจี่ยงของสำนักฮั่นหลินแล้ว นอกจากนั้นเจ้าแคว้นยังอนุญาตให้ข้าอยู่พักรักษาตัวที่บ้านชั่วคราวด้วย
หลังจากจัดการเอกสารเรียบร้อย ข้าก็วิ่งไปยังร้านขายเครื่องประดับแห่งหนึ่งอย่างลิงโลด ทว่าเลือกอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่มีเครื่องประดับชิ้นใดถูกใจ เพียวเซียงคงเห็นเครื่องประดับจนชืดชาแล้ว จะชอบของดาษดื่นเหล่านี้ได้อย่างไร
ดังนั้นข้าจึงออกแบบเองเสียเลย แล้วจ้างให้พวกเขาทำให้ เป็นปิ่นและกําไลทองอย่างละหนึ่งชิ้น หลังจากพวกเขาเห็นแบบร่างของข้าก็ขอร้องอ้อนวอนอยากใช้แบบร่างนี้ทำเครื่องประดับออกขาย แต่กลับถูกข้าปฏิเสธ นี่คือของที่ข้าคิดมอบให้เพียวเซียง จะให้พวกเขาทำเลียนแบบได้อย่างไร ทว่าข้ายังรับปากจะออกแบบให้พวกเขาอีกสองชิ้น เพราะอย่างไรก็ได้เงิน ขอเพียงไม่แพร่งพรายออกไปก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับข้าแล้ว พวกเขายินดียิ่ง กล่าวว่าแม้การออกแบบของข้าจะต้องการช่างฝีมือผู้มีชื่อเสียง แต่จะเสร็จตามเวลาแน่นอน
ข้ามิแปลกใจที่พวกเขาเอาจริงเอาจังปานนั้น ปิ่นทองเล่มนี้ของข้าไม่ใช่ปิ่นสลักลายหงส์ธรรมดา แต่เป็นปิ่นหงส์อย่างแท้จริง มีพู่ห้อยระย้าออกมาจากปากหงส์ ประดับด้วยไข่มุกกลมกลึงวาววับสามเม็ดสามขนาด และต้องเป็นไข่มุกจากทะเลใต้ที่แท้จริงเท่านั้น ปิ่นทอง มุกเงิน พู่มรกต ความงามสะดุดตาเช่นนั้นจินตนาการได้เลยทีเดียว
ที่น่าตื่นตะลึงที่สุดก็คือข้าต้องการให้ช่างฝีมือผู้มีชื่อเสียงแกะสลักรูปหงส์ในไข่มุกที่เล็กดุจเมล็ดข้าวทุกเม็ด สลักให้ออกมางดงามดุจมีชีวิตจริงๆ โดยแกะสลักไว้ข้างรูร้อยไข่มุก หากไม่สังเกตอย่างละเอียดย่อมไม่ง่ายที่จะมองเห็น ตัวด้ามปิ่นทองบริเวณรอบปากหงส์ประดับด้วยไข่มุกกลมที่หมุนได้ทั่วทิศทาง ปิ่นทองอันประณีตวิจิตรเช่นนี้ แม้มีทองพันชั่งยังยากจะได้มา หากจ้าวเจวี๋ยมิได้ประทานรางวัลให้ข้าเป็นการส่วนตัว ข้าไหนเลยจะมีทรัพย์สมบัติมากเพียงนี้
ส่วนกำไลข้อมือ ข้าออกแบบให้ตัวกำไลถักทอจากเส้นทองคำพันเกลียวจนเป็นรูปร่าง บนเส้นทองคำประดับด้วยกระดิ่งอย่างไร้รูปแบบ ส่วนข้อต่อทำให้เป็นรูปดอกบัวดอกหนึ่ง ทั้งยังต้องสลักลายดอกบัวไว้บนกระดิ่งทุกใบด้วย นี่คือคำชื่นชมที่ข้ามีต่อเพียวเซียง ข้าอยากบอกนางว่า ในใจข้านางยังคงเป็นดอกบัวขาวที่มิแปดเปื้อนโคลนตม
ยุ่งอยู่ครึ่งวัน เมื่อเวลาใกล้ค่ำข้าจึงค่อยพาเฉินเจิ่นกลับบ้านด้วยความตื่นเต้นลำพองใจ เพิ่งมาถึงประตูกลับเห็นหญิงรับใช้ของเพียวเซียงถลาตัวเข้าหาข้าด้วยน้ำตานองหน้า ข้าตะลึงพรึงเพริด ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงรู้สึกคล้ายมีความหนาวยะเยือกจนแทบแข็งเกิดขึ้นในใจ เนิ่นนานผ่านไปข้าค่อยได้ยินเสียงตัวเองถามไปอย่างแข็งทื่อว่า “เกิดอะไรขึ้น”
หญิงรับใช้นางนั้นร้องไห้สะอึกสะอื้น “วันนี้เช้าคุณหนูกลับไปด้วยความเบิกบานใจยิ่ง เตรียมถอนตัวออกจากการเป็นข้าทาสคณิกาเพื่อเป็นเจ้าสาวตบแต่งให้ท่าน ผู้ใดจะรู้ว่าเยี่ยนเหนียงกลับส่งคนมาบอกว่ามีแขกต้องการพบคุณหนู คุณหนูไม่ฟัง บอกว่าตั้งแต่วันนี้ไปจะไม่พบแขกอีก แต่เยี่ยนเหนียงกล่าวว่าผู้มาเยือนเป็นคนใหญ่คนโต ขอร้องให้คุณหนูช่วยชีวิต คุณหนูคิดว่าหลายปีมานี้เยี่ยนเหนียงดูแลพวกเราอย่างใส่ใจ เพียงไปพบเท่านั้นคงไม่เป็นไร ถูๆ ไถๆ ไปครู่หนึ่งเป็นพอ เมื่อคุณหนูกลับตัวเป็นคนดีก็จะปฏิเสธได้อย่างผ่าเผยตรงไปตรงมาแล้ว ผู้ใดจะทราบ…ผู้ใดจะทราบว่าคุณหนูไปคราวนี้จะไม่ได้กลับมาอีก วันนี้ตอนค่ำ จู่ๆ ก็มีคนส่งศพคุณหนูกลับมา บอกว่าคุณหนูป่วยกะทันหันจนตาย...”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 29 หยกงามแหลกลาญ (2)
เมื่อฟังถึงตรงนี้ข้าพลันตัวอ่อนยวบทรุดเข่าลงกับพื้น แผดเสียงร้องอย่างน่าสังเวช หมดสติไปโดยพลัน เมื่อข้าตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นใบหน้าร้อนใจของเสี่ยวซุ่นจื่อ ข้ารีบดึงเขาเข้ามาถามว่า “เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร เพียวเซียงตายได้อย่างไร”
เสี่ยวซุ่นจื่อตอบอย่างอาดูร “ข้านำศพของแม่นางหลิ่วกลับมาแล้ว หลังจากตรวจสอบสอบอย่างละเอียดพบว่าแม่นางหลิ่วถูกผู้อื่นบังคับขืนใจอย่างทารุณ จากนั้นจึงใช้พลังภายในที่อ่อนนุ่มดุจสตรีตัดเส้นชีพจรของนางจนตาย แม้จะชะล้างพลังและปกปิดอย่างแนบเนียนแล้ว แต่ร่องรอยและพลังภายในที่เหลืออยู่ในร่างย่อมไม่อาจปิดบังข้าได้”
ข้าหลับตาอย่างเจ็บปวดใจ หากเพียวเซียงไม่คิดรักษาความบริสุทธิ์เพื่อข้า จะเป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร ข้าถามต่อไปว่า “เป็นใคร ผู้ใดสังหารนาง”
เสี่ยวซุ่นจื่อตอบ “ข้าตรวจสอบมาแล้ว เยี่ยนเหนียงบอกว่าเหลียงหวั่นส่งคนมา กล่าวว่ามีแขกสูงศักดิ์ต้องการพบแม่นางหลิ่ว เยี่ยนเหนียงคิดว่าเหลียงหวั่นคงไม่สร้างความลำบากให้แม่นางหลิ่ว อีกทั้งนางก็มิกล้าล่วงเกินแขกสูงศักดิ์จากต้ายง ดังนั้นจึงบีบให้แม่นางหลิ่วไปพบแขก ข้าไปตรวจสอบที่หอหมิงเยว่มาแล้วกลับไม่พบแขกสูงศักดิ์อันใด ข้าจึงจับบ่าวไพร่ของพวกเขามาสอบถามคนหนึ่งจึงได้รู้ว่าแม่นางหลิ่วถูกทารุณที่หอหมิงเยว่จริงๆ หากข้ามองไม่ผิด อาจเป็นเหลียงหวั่นลงมือ ข้าลองลอบโจมตีนางแล้ว พบว่าพลังภายในของนางสอดคล้องกับพลังที่ทำร้ายแม่นางหลิ่ว”
ข้าร้องอย่างปวดร้าว “เหลียงหวั่น ดี ดี เสี่ยวซุ่นจื่อ พยุงข้าไปพบเพียวเซียงที”
ข้าเดินไปถึงห้องปีกห้องหนึ่ง ในโลงศพไม้ที่วางอยู่ในห้องมีร่างของเพียวเซียงนอนอยู่ ข้าพิศมองใบหน้างดงามราวยังมีชีวิตอยู่ของนาง สีหน้าเช่นนั้นเจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเสียใจ ข้าร้องไห้สะอึกสะอื้น นางตายแล้วจริงๆ สตรีที่ข้ารัก สตรีที่ข้าต้องการแต่งนางเป็นภรรยา ถูกคนสังหารจนตายไปเช่นนี้
“เหลียงหวั่น!” ข้าแผดเสียงร้องอย่างเจ็บปวด
วันต่อๆ มา ข้าแข็งทื่อราวกับซากศพเดินได้ หลังจากฝังศพเพียวเซียงส่งนางสู่ภพภูมิที่ดีแล้ว ข้าก็เกิดป่วยขึ้นมาจริงๆ การป่วยครั้งนี้กินเวลาถึงครึ่งปี เป็นอาการป่วยที่หลงเหลือจากแดนสู่ปะทุขึ้นอีกครั้ง จากนั้นข้าจึงเริ่มฝึกฝนพลังภายในเพื่อรักษาสุขภาพใหม่ตั้งแต่ต้น ทำให้สังขารที่เจ็บป่วยของข้าค่อยๆ ดีขึ้น ใบหน้าฟื้นคืนสู่ปกติ ทว่ากลับคละเคล้าไปด้วยความโศกเศร้าอยู่หลายส่วน
หลังจากข้าป่วยได้ไม่นานก็ได้ยินว่าเจ้าแคว้นพระราชทานตำแหน่งให้แก่เต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ย และอนุญาตให้เขาพกกระบี่เข้าเฝ้าได้ เมื่อพบเจ้าแคว้นก็ไม่ต้องคุกเข่าคารวะ ข้ามิแปลกใจนัก เดิมทีเต๋อชินอ๋องก็เป็นเสด็จอาของเจ้าแคว้นอยู่แล้ว ทั้งยังเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดด้วย เช่นนี้หากจะพระราชทานตำแหน่งจริงๆ ก็ไม่มีตำแหน่งใดให้พระราชทานแล้ว ข้าจึงฝืนร่างกายเขียนจดหมายฉบับหนึ่งให้เฉินเจิ่นนำไปมอบให้จ้าวเจวี๋ย
ไม่นานจ้าวเจวี๋ยก็บอกปัดบำเหน็จรางวัล กล่าวว่าเดิมทีตนก็เป็นเสด็จอาของเจ้าแคว้นอยู่แล้ว ศักดิ์ฐานะนี้ถือว่ามากด้วยเกียรติยศ ไม่มีความจำเป็นต้องพระราชทานตำแหน่งอีกต่อไป ตอนนี้หากเจ้าแคว้นคิดว่ามีผลงานแล้วมิได้รับพระราชทานรางวัลนับเป็นการเสียหน้าแว่นแคว้น ก็ขอให้ท่านเจ้าแคว้นพระราชทานที่นาและเงินทองให้มากเสียหน่อย
เจ้าแคว้นยินดีดังคาด ทรงพระราชทานรางวัลอย่างยิ่งใหญ่ ผ่านไประยะหนึ่งเต๋อชินอ๋องก็ทูลขอไปเฝ้ารักษาการณ์ที่จิงเซียงด้วยตัวเอง เจ้าแคว้นจึงอนุญาตอย่างเปรมปรีดิ์
ก่อนเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยจะไปรักษาการณ์อยู่ที่จิงเซียงเคยมาเยี่ยมข้าแล้ว เมื่อเห็นข้าป่วยหนักก็รีบสั่งให้หมอหลวงมารักษาข้า ต่อมา แม้ตัวเขาอยู่ที่เซียงหยางแล้วก็ยังส่งยาและของบำรุงมาให้ข้าอีกหลายครั้ง เสี่ยวซุ่นจื่อบอกว่าจ้าวเจวี๋ยส่งคนมาจับตาดูการเคลื่อนไหวของข้าอยู่ตลอด แต่ไม่จำเป็นต้องสนใจ อย่างไรเสียตอนนี้ข้าก็เอาแต่นอนรักษาตัวอยู่บนเตียงทั้งวี่ทั้งวัน เขาย่อมไม่สนใจตรวจสอบการเคลื่อนไหวของคนข้างกายข้าแน่ ส่วนร่องรอยและการเคลื่อนไหวของเสี่ยวซุ่นจื่อ ตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดค้นพบ
มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ทำให้ข้ากังวลใจยิ่ง เดิมทีท่านเจ้าแคว้นต้องการฟื้นฟูตำแหน่งจักรพรรดิ แต่เหล่าขุนนางกลับทัดทาน กล่าวว่ายามนี้เพิ่งสยบสู่ สูญเสียกำลังทหารไปอย่างสาหัส สมควรรออีกระยะหนึ่ง เดิมทีเจ้าแคว้นไม่พอใจนัก ภายหลังได้รับจดหมายจากฉีอ๋องจึงค่อยล้มเลิกความคิดไปอย่างเศร้าสลด
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เจ้าแคว้นก็หลงใหลในสุรานารีทั้งวันคืน ทั้งยังหลงใหลนางบำเรอที่มาจากแคว้นสู่เป็นพิเศษ โดยมีกวีและบัณฑิตตามเสด็จกลุ่มหนึ่งอยู่เป็นเพื่อน เอาแต่ร่ำสุราเคล้าดนตรี ขับลำนำแต่งโคลงกลอน ทั้งยังนำอักษรภาพและตำราเลื่องชื่อต่างๆ ที่ได้มาจากแดนสู่เข้าไปเก็บไว้ที่ตำหนักฉงเหวินด้วย นอกจากเรื่องนี้ที่ข้าค่อนข้างชื่นชม เรื่องอื่นล้วนเลอะเลือนทั้งสิ้น ทั้งยังโยนงานราชการทั้งหมดไปให้อัครมหาเสนาบดีซั่งเหวินจวินดูแล โดยตรัสทำนองว่า ‘นอกมีเสด็จอา ในมีอัครมหาเสนาบดี เช่นนั้นตัวข้าเพียงกินดื่มเฉลิมฉลองทั้งวันคืนเป็นพอ’
ด้วยการนำของเจ้าแคว้นเช่นนี้ ขุนนางหลายคนก็ยิ่งกระทำตามอำเภอใจ ข้าส่งคนไปรวบรวมบทประพันธ์ของพวกเขามาแล้ว ล้วนเป็นบทกวีลามกอนาจารทั้งสิ้น อนาถเสียจนมิอาจทนมอง
หนานฉู่หลงใหลดุจฝันมัวเมาเพียงนี้ ต้ายงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ข่าวที่ว่ายงอ๋องปรารถนาตั้งตนเป็นใหญ่แพร่ไปถึงหูของรัชทายาทหลี่อันแล้ว หลี่อันถึงกับเร่งรุดไปร้องห่มร้องไห้เบื้องพระพักตร์จักรพรรดิหลี่หยวนแห่งต้ายง หลี่หยวนเรียกตัวยงอ๋องกลับแคว้นโดยพลัน ปล่อยเขาว่างเว้นจากงานราชการไปเช่นนั้น ครึ่งปีมานี้ยงอ๋องอยู่ที่ฉางอัน ใช้ชีวิตกระสับกระส่ายตั้งแต่ตะวันขึ้นยันตะวันตก พบการลอบสังหารและแผนชั่วช้านับครั้งไม่ถ้วน
ข้าเพิ่งได้ยินข่าวนี้ไม่นานก็มีคนลึกลับผู้หนึ่งมาเยี่ยมเยียนข้าถึงที่พำนัก ตัวเขาสกปรกมอมแมม เรียกตัวเองว่าเป็นองครักษ์ของยงอ๋อง ข้ารับสารจากยงอ๋องมาอ่าน ในนั้นเขียนว่าตอนนี้เขาถูกผู้อื่นพูดจาให้ร้าย คิดว่าเก้าในสิบส่วนคงเกี่ยวข้องกับแผนการของข้า ตอนแรกข้ารับปากจะช่วยเขาวางกลยุทธ์แล้ว และเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับหนานฉู่ จึงอยากถามข้าว่าสมควรป้องกันตัวเองเช่นไร
ข้ายิ้มฝาดเฝื่อน ยงอ๋องช่างใช้ประโยชน์ผู้อื่นจนหยดสุดท้ายจริงๆ คิดไปคิดมา ข้าก็เขียนจดหมายฉบับหนึ่งให้เขา และเพื่อความปลอดภัยข้าจึงใช้มือซ้ายเขียนอักษร ทั้งยังไม่จั่วหัวและไม่ใส่ชื่อผู้เขียนด้วย
“ยอมเสียบางสิ่งก่อนเพื่อให้ได้รับบางสิ่ง นอกมีศัตรูแกร่ง ในไร้ปัญหา”
ยงอ๋องชาญฉลาดมากไหวพริบดังคาด ไม่นานข้าได้ยินว่ายงอ๋องหลี่จื้อถูกวางยาพิษในจอกสุรากลางงานเลี้ยงต้อนรับที่จักรพรรดิต้ายงจัดขึ้น หลังจากดื่มเข้าไป หลี่จื้อก็กระอักเลือดไม่หยุด หากมิใช่ว่าหมอเทวดาซังเฉินอยู่ที่ฉางอันพอดีเกรงว่าหลี่จื้อคงสิ้นชีพไปแล้ว ด้วยเหตุนี้จักรพรรดิต้ายงจึงบันดาลโทสะอย่างหนัก ส่งผลกระทบเกี่ยวเนื่องพัวพันเป็นวงกว้าง หลี่อันจึงค่อยยอมรามือ
ผ่านไปไม่นานก็มีข่าวว่าเป่ยฮั่นเข้ารุกรานชายแดนต้ายง หลี่จื้อรีบส่งฎีกาขออาสาไปสกัดเป่ยฮั่น และได้รับอนุญาตตามคาด จักรพรรดิต้ายงเองก็อยากแยกพวกเขาพี่น้องออกจากกันชั่วคราวเพื่อให้พวกเขาสงบใจลงบ้าง
เมื่อข้าได้ทราบข่าวนี้ก็แย้มยิ้มบาง สำหรับข้าแล้วนี่เป็นการกระทำที่ทำเพียงหนึ่งได้ถึงสอง ยงอ๋องและเป่ยฮั่นปะทะกันมาหลายปีแล้ว รัชทายาทหลี่อันกุมกำลังทหารอยู่ในมือจะต้องสร้างความลำบากให้หลี่จื้อเป็นแน่ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จะพัวพันไปถึงต้ายง ทำให้วุ่นวายจนไม่มีเวลามาสนใจหนานฉู่ ในอนาคตหากข้าจะแก้แค้นก็ยังมียงอ๋องเป็นดั่งบรรพตให้พึ่งพิง ขอเพียงข้าใช้กลอุบายอย่างชาญฉลาดย่อมไม่มีผู้ใดเจาะจงมาสร้างความลำบากให้ข้าแน่นอน
ในขณะที่ข้ากำลังป่วยอยู่ เสี่ยวซุ่นจื่อก็ไปตรวจสอบเรื่องราวด้วยตัวเอง สุดท้ายจึงบอกว่าหากต้องการสังหารเหลียงหวั่น เขาลอบสังหารให้ได้ ทว่าข้าปฏิเสธไป แม้เหลียงหวั่นจะมีความผิดจนมิอาจอภัยแต่ผู้ที่ทำร้ายเพียวเซียงจนตายยังมีอีกคนหนึ่ง คนผู้นั้นให้เหลียงหวั่นทำตัวเป็นแม่เล้า ใช้นางเป็นหนังหน้าไฟเพื่อมิให้ตนเองมีปัญหา ฐานะของคนผู้นี้จะต้องพิเศษอย่างยิ่ง และเป็นคนที่เหลียงหวั่นไม่ยอมเปิดเผยตัวตน
ข้ารู้ดีว่าแม้สตรีนางนี้จะงดงามดังดอกท้อแต่กลับอำมหิตดังงูพิษ หากข้าจับนางได้ นางคงมิบอกว่าผู้ลงมือคือใคร ข้าจำเป็นต้องทำให้นางตกอยู่ในสถานการณ์ที่แม้ตายก็ตายตาไม่หลับจึงจะบีบบังคับให้นางคายความจริงออกมาได้ ดังนั้นตอนนี้จึงยังมิอาจสังหารนาง
เหลียงหวั่นโหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ หลังจากเพียวเซียงตาย เพื่อปิดบังหูตาผู้คนมิให้ข่าวแพร่ออกไป ข้าจึงให้เยี่ยนเหนียงฝังศพนางแทนข้าเงียบๆ จากนั้นจึงบอกใบ้ให้เฉินเจิ่นนำทรัพย์สินของเพียวเซียงไปมอบให้นางส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือแบ่งให้เหล่าหญิงรับใช้ของเพียวเซียงและจัดแจงให้พวกนางออกไปจากเจี้ยนเย่ ไปใช้ชีวิตที่อื่นเสีย
ข้าจัดการเรื่องเหล่านี้โดยติดต่อกับเยี่ยนเหนียงผ่านเฉินเจิ่น เยี่ยนเหนียงรู้ว่าเพียวเซียงมีคนรักแล้วแต่กลับไม่รู้ว่าเป็นข้า ทว่าเห็นข้าใจกว้างเพียงนี้นางย่อมยินดี เมื่อนางจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น มือสังหารของเหลียงหวั่นก็มาตามคาด เหลียงหวั่นส่งคนมาจับตาดูเยี่ยนเหนียงนานแล้ว เมื่อเห็นนางจัดการทุกอย่างอย่างมีขั้นมีตอนก็ไม่ได้รีบร้อนลงมือ รอจนเรื่องราวเสร็จสิ้นนางจึงค่อยส่งคนมาสังหารเยี่ยนเหนียง
ข้าเห็นว่านางไม่ได้ส่งคนมาจัดการเฉินเจิ่นจึงรู้ว่าเพียวเซียงไม่ได้เผยเรื่องที่ตนจะแต่งงานออกไปจริงๆ เสี่ยวซุ่นจื่อลอบติดตามมือสังหารของเหลียงหวั่นไป เห็นเขากลับไปรายงานเหลียงหวั่นด้วยตาตนเอง ตอนนี้เบาะแสทุกอย่างถูกกำจัดทิ้งหมดแล้ว หญิงรับใช้ของเพียวเซียงก็เดินทางไปไกลแล้ว ซึ่งนี่นับเป็นวิธีจัดการที่ดีสำหรับเหลียงหวั่นเช่นกัน เพราะหากนางฆ่าคนปิดปาก ย่อมดึงดูดความสงสัยผู้อื่นอย่างเลี่ยงไม่ได้
เมื่อข้าฟังเสี่ยวซุ่นจื่อพูดถึงตรงนี้ก็สูดหายใจลึก เหลียงหวั่น เจ้าสมควรตายที่สุดแล้วจริงๆ ไม่ว่าเจ้าจะมีฐานะใดอยู่เบื้องหลัง ข้าจะต้องสังหารเจ้าจนไม่มีที่ให้ฝังร่างให้ได้
วันเวลาผ่านไประยะหนึ่ง อาการป่วยของข้าก็เริ่มดีขึ้น วันหนึ่งยามค่ำคืน ข้าจุดธูปเซ่นไหว้เพียวเซียงที่สวนด้านหลัง เมื่อคิดถึงความรักของพวกเราทั้งสองยังอดเจ็บปวดไปถึงจิตวิญญาณไม่ได้ ข้าภาวนาเงียบๆ ว่า “ข้าและเจ้าล้วนเป็นรักแรกพบ ได้พบเจอ ได้รักใคร่ ผู้ใดจะรู้สวรรค์กลับไม่เป็นใจ เจ้าได้รับความทุกข์ทรมานจนตาย เป็นดังหยกงามที่แหลกลาญ ไร้เงาคนรัก ไร้กลิ่นกายหอม หากวิญญาณของเจ้ามีจริง โปรดช่วยข้าหาตัวคนร้ายที่แท้จริง ข้าจะทำให้มันตายไปพร้อมเหลียงหวั่นผู้โหดเหี้ยมนั่นเสีย เพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณของเจ้าที่อยู่ในปรโลก”
เมื่อภาวนาจบข้าก็หยิบกล่องไหมเหนือกระถางธูปขึ้นมา ด้านในคือปิ่นทองและกำไลที่ข้าคิดมอบให้เพียวเซียง เห็นของแล้วก็พานให้คิดถึงตัวคน ยิ่งพานให้โศกาอาดูร ในกล่องไหมยังมีแหวนหยกอยู่อีกวงหนึ่ง นั่นคือของที่ได้มาในวันที่เพียวเซียงถูกทำร้าย กล่าวว่าต้องการมอบให้ข้า ส่วนเครื่องประดับอื่นของเพียวเซียงข้ามอบให้หญิงรับใช้ของนางไปหมดแล้ว มีเพียงแหวนวงนี้ที่ข้าเก็บไว้
เดิมทีเพียวเซียงซื้อแหวนวงนี้ให้ตัวเอง ตอนนั้นนางชอบสีเขียวมรกตและความโปร่งใสของมัน เพียงแต่ใหญ่ไปเสียหน่อย นางสวมไม่ได้จึงเก็บไว้ในกล่องไหมมาตลอด ข้าสวมแหวนที่นิ้วกลาง นี่เป็นของที่คนรักของข้าเหลือทิ้งไว้ ในกล่องไหมยังมีบทกวีอยู่อีกสองแผ่น ข้าหยิบออกมา ยามอ่านถึง ‘หวังตบแต่งเคียงคู่จนแก่เฒ่า แม้ถูกทอดทิ้งไร้ปรานีก็มิเขินอาย’ ในที่สุดน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างมิอาจกลั้น


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 3 รายนามบนป้ายทอง (1)
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบหกเดือนหก เจียงเจ๋อเข้าสู่เจี้ยนเย่ เดือนแปดประกาศรายนามบนป้ายทอง เจียงเจ๋อปรากฏชื่ออันดับหนึ่ง เข้าร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง งานเลี้ยงมิทันจบ ทูตจากต้ายงเข้าเยี่ยมราชสำนัก ร้องขอการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เพื่อแสดงสัมพันธไมตรี
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบหกเดือนสิบสอง องค์หญิงฉางเล่อแห่งต้ายงเดินทางสู่หนานฉู่ รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบเจ็ด ปีอู้เฉิน[footnoteRef:1] เดือนหนึ่ง รัชทายาทจ้าวเจียจัดงานอภิเษก แต่งตั้งองค์หญิงฉางเล่อเป็นพระชายารัชทายาท [1:  ปีอู้เฉิน หรือปีมังกร คือปีที่ 5 ใน 60 ปีของแผนภูมิฟ้า]]
องค์หญิงฉางเล่อ อายุสิบห้าชันษา มารดามากจากสกุลจ่างซุน เป็นกุ้ยเฟยของยงเกาจู่ ได้รับความโปรดปรานอย่างยิ่งยวด เมื่อองค์หญิงฉางเล่อประสูติ ยงเกาจู่ขึ้นครองราชย์พอดีจึงได้รับความรักใคร่โปรดปรานมาก กระทั่งพระราชทานนามองค์หญิงฉางเล่อให้
…พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ
เมื่อออกมาจากสนามสอบ ข้าก็เหยียดแข้งเหยียดขา หลายวันนี้ข้าลำบากยิ่งนัก เพิงสอบนั่นทั้งแคบและเล็ก มิหนำซ้ำ ข้ายังไม่มีเงินค่าดูแลปัดกวาด เมื่อถึงวันที่สาม กลิ่นในห้องก็เหมือนกับกลิ่นส้วม หากมิใช่ว่าก่อนหน้านี้ข้าเคยติดตามท่านพ่อไปท่องเที่ยวตามชนบท พบเจอความลำบากมาไม่น้อย เกรงว่ากระทั่งข้าวคงกินไม่ลงแล้วกระมัง
ข้าประหยัดค่ากินดื่มจนอยู่มาได้ถึงวันนี้ บนตัวไม่เหลือกระทั่งเงินทองแดงแล้ว อีกครึ่งเดือนกว่าจะประกาศผล ช่วงนี้ข้าจะทำเช่นไรดี ขายอักษรภาพหรือรับจ้างเขียนจดหมายแทนผู้อื่นดีหรือไม่ ข้าขบคิดอย่างจริงจัง
เมื่อกลับไปที่โรงเตี๊ยม ข้าก็เริ่มคิดใคร่ครวญ พรุ่งนี้ไม่มีเงินจ่ายค่าห้องแล้ว ดังนั้นจึงหยิบเครื่องเขียนล้ำค่าทั้งสี่[footnoteRef:2] ขึ้นมา ตัดสินใจไปตั้งแผงที่วัดฝู่จื่อ ข้าต่อรองกับเถ้าแก่ร้านชาเล็กๆ อยู่ครึ่งค่อนวัน ทั้งยังรับปากว่าจะเขียนจดหมายให้เขาสองฉบับจึงสามารถตั้งแผงหน้าประตูร้านชาได้ น่าเสียดายที่กิจการไม่ดีนัก ผู้มาจ้างเขียนจดหมายที่นี่ รู้หนังสือเพียงไม่กี่ตัว ผู้ใดจะสนใจเล่าว่าท่านเขียนอักษรดีหรือไม่ [2:  เครื่องเขียนล้ำค่าทั้งสี่ ได้แก่ หมึก พู่กัน กระดาษ และจานฝนหมึก]
ข้ารออยู่ครึ่งวันก็ยังไม่มีผู้ใดมาทำการค้าด้วย ขณะที่กำลังตกระกําลําบาก สตรีในอาภรณ์สีเขียวผู้หนึ่งก็เดินเข้ามา เพียงเห็นการแต่งกายและการเกล้าผมของนางก็ทราบทันทีว่านางเป็นแม่หม้าย เพียงแต่อายุเพิ่งจะสิบแปดสิบเก้าปีเท่านั้น ช่างน่าสงสารเสียจริง
นางกล่าวอย่างเขินอายว่า “เซียนเซิง[footnoteRef:3] ข้าอยากเขียนคำฟ้องร้องเจ้าค่ะ” [3:  เซียนเซิง เป็นคำเรียกนักพยากรณ์ในสมัยโบราณ ในสำเนียงแต้จิ๋วเรียกว่าซินแส]
ข้าจึงหยิบพู่กันขึ้นมา “คำฟ้องร้องแบบใด ต้องการฟ้องร้องผู้ใดหรือ”
นางกล่าวอย่างรู้สึกอัดอั้นตันใจ “สามีของข้าโชคร้ายจากโลกนี้ไปแล้ว ข้าอยากแต่งงานใหม่ ทว่าพ่อสามีไม่ยินยอม”
ข้าสอบถามสถานการณ์อย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกหลายประโยคก่อนจะหยิบพู่กันขึ้นมาเขียน “แต่งงานสิบเจ็ด สิบแปดเป็นหม้าย พ่อสามีแข็งแรง น้องเขยเติบใหญ่ ต้องการแต่งใหม่ได้หรือไม่”
นางมองอักษรที่ข้าเขียนด้วยความแปลกใจก่อนจะเอ่ยปาก “เซียนเซิง ตัวอักษรเหล่านี้น้อยเกินไปกระมัง”
ข้ากล่าวอย่างลำพองใจ “เจ้าวางใจเถิด หากส่งคำร้องนี้ขึ้นไป รับประกันเลยว่าทางการจะอนุญาตให้เจ้าแต่งงานใหม่แน่นอน”
นางให้เงินข้ามาสิบทองแดง ข้ามองไปที่เงินทองแดงเหล่านั้นด้วยความซาบซึ้งที่อัดแน่นเต็มอก ในใจคิดว่าเย็นนี้มีข้าวกินแล้ว ทว่ายังต้องพยายามต่อไป พรุ่งนี้ยังไม่มีเงินใช้เลยด้วยซ้ำ ทว่าหลังจากนั้นข้าก็ไม่มีลูกค้าอีก
ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม พบว่าสตรีนางนั้นเดินกลับมาด้วยท่าทียินดี เมื่อเห็นข้าก็กล่าวอย่างปลื้มปิติ “เซียนเซิง ต้องขอบคุณคำฟ้องร้องของท่านมากเจ้าค่ะ ใต้เท้าเห็นคำฟ้องของข้าก็อนุญาตทันที”
ในใจข้าคิดว่า นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว จ้าวอิ่นแห่งเจี้ยนเย่เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับคุณธรรมจริยธรรมยิ่ง สตรีหม้ายต้องการแต่งงานใหม่ นั่นเป็นเพียงการเสียเกียรติของคนเพียงคนเดียว แต่หากเกิดข่าวเหม็นโฉ่ เช่นการร่วมประเวณีอย่างผิดศีลธรรมย่อมกลายเป็นเรื่องใหญ่โต
เมื่อสตรีหม้ายนางนั้นจากไป กิจการของข้าก็ดีมาก ตกกลางคืน เมื่อข้าตรวจสอบดู พบว่ามีเงินพอสำหรับค่าห้องสองสามวันแล้ว แน่นอนว่าข้าไม่กล้าเขียนคำร้องมากไปนัก หากมีคนมาเขียนคำร้องข้ามักโน้มน้าวให้อีกฝ่ายเปลี่ยนวิธี ไม่ให้ไปฟ้องร้อง นี่ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด แต่หากเขียนคำร้องคดีความมากไป นั่นย่อมทำให้ชื่อเสียงของข้าเสียหาย
ข้ารับเขียนจดหมายบริเวณวัดฝู่จื่ออยู่หลายวัน กระทั่งเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่เมืองเจี้ยนเย่จะประกาศรายนามผู้ผ่านการทดสอบแล้ว จึงเก็บแผงร้าน เปลี่ยนไปนั่งฟังผู้คนสนทนาปราศรัยในร้านน้ำชาเล็กๆ แทน อย่างไรเสีย น้ำชาหนึ่งกาก็ทำให้ข้านั่งได้หนึ่งวัน แน่นอน แม้ข้าจะไม่ทำกิจการแล้ว แต่หากมีคนมาให้เขียนจดหมาย ข้าย่อมทำตามนั้น เพราะข้าต้องการเก็บเงินทองแดงให้มากขึ้นเสียหน่อย นับเป็นการฆ่าเวลาไปในตัว
ผ่านไปอีกวันสองวัน ข้าเกิดรู้สึกคันไม้คันมือไปชั่วครู่ จึงใช้วิชาพยากรณ์ที่ข้าร่ำเรียนมาคำนวณชะตาอย่างง่ายให้ผู้อื่น กล่าวตามจริง ข้าดูดวงไม่แม่นเอาเสียเลย อาศัยเพียงการคำนวณในใจอย่างง่ายเท่านั้น ทว่าเมื่อรวมกับความสามารถในการสังเกตของข้าแล้ว ไม่นานข้าก็กลายเป็นเทพพยากรณ์ แน่นอนว่าข้าเพียงอยากมีเงินตำลึงพอใช้จ่ายเท่านั้น ดังนั้นในหนึ่งวันข้าจึงตรวจดวงชะตาเพียงสามดวง และดูให้แบบไม่คิดค่าใช้จ่ายอีกหนึ่งดวง
กล่าวไปแล้วก็แปลกนัก ข้าทำเช่นนี้กลับดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนไม่น้อย ดังนั้นเงินทองจึงไหลเข้ามาราวกับสายน้ำ เพื่อปิดบังหูตาของผู้อื่น ข้าถึงเปลี่ยนการแต่งกาย ทั้งยังเปลี่ยนลักษณะหน้าตาเล็กน้อย โดยใช้โอสถทาลงไปบนใบหน้าทำให้หน้าเหลือง เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
วันนี้ใกล้ถึงยามอู่[footnoteRef:4] แล้ว ข้าคำนวณชะตาไปแล้วสามดวง ตัดสินใจว่า หากคำนวณชะตาที่ไม่คิดค่าใช้จ่ายเสร็จแล้วจะเก็บร้านเสียที ขณะนั้นเอง บุรุษวัยเยาว์ผู้หนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา กล่าวว่า “เซียนเซิงขอรับ ข้าเป็นพ่อค้าเร่ สองวันก่อนได้รับข่าวจากบ้านเกิด กล่าวว่าภรรยาข้าใกล้คลอดแล้ว ทว่านางร่างกายไม่แข็งแรง ข้าจึงรีบเดินทางกลับ ไม่ทันถึงบ้านก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีโดยมิทราบสาเหตุ ท่านคำนวณชะตาให้ข้าหน่อยเถิด ครรภ์ของภรรยาข้าจะปลอดภัยดีหรือไม่ จะเป็นบุรุษหรือสตรีขอรับ”  [4:  ยามอู่ คือเวลาประมาณ 11.00 – 13.00 ]
ข้าจัดวางซ่วนโฉว[footnoteRef:5] อยู่ครู่ใหญ่จึงค่อยกล่าวขึ้นว่า “ไม่มีปัญหา มีอันตรายเล็กน้อยทว่าปลอดภัย เดิมทีฮูหยินของท่านมีอันตรายอยู่บ้าง แต่ยามปกติพวกท่านสองสามีภรรยาหมั่นสั่งสมบุญกุศลกระทำความดี สมควรคลอดบุตรอย่างราบรื่น ท่านมีชะตาที่จะได้ครบทั้งบุตรชายบุตรสาว ช่างมีวาสนาดีจริงๆ” หากถามว่าข้าทราบได้อย่างไร ข้าเองก็ไม่รู้จริงๆ เรื่องเช่นนี้มิอาจคำนวณออกมาได้ แต่อย่างไรคงมิอาจกล่าวคำพูดไม่น่าฟังกระมัง [5:  ซ่วนโฉว คือแท่งไม้สำหรับใช้ในการดูดวง เป็นศาสตร์อย่างหนึ่งของจีนโบราณ]
หากทำให้เขาร้อนใจจนแทบตายขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า ข้าเห็นเขามีลักษณะหน้าตาซื่อสัตย์จริงใจ รูปร่างก็ไม่เลว ฟังจากคำพูดของเขาแล้ว คล้ายสามัคคีกลมเกลียวกับภรรยาดี เช่นนั้นบุตรชายบุตรสาวคงไม่ใช่ปัญหาอันใด ส่วนที่เขากล่าวว่า ภรรยาสุขภาพไม่ดีนั้น แน่นอนว่าคนใกล้คลอดแล้ว สามีก็ไม่อยู่ จิตใจจะดีได้ที่ไหนกัน เมื่อบุรุษผู้นี้กลับไป ภรรยาของเขาย่อมเกิดความยินดี จะต้องคลอดบุตรอย่างสะดวกราบรื่นเป็นแน่ ส่วนเรื่องจะได้บุตรชายหรือบุตรสาวข้ามิได้กล่าวชัดเจน ถึงตอนนั้นยังสามารถเฉไฉเอาตัวรอดได้
บุรุษหนุ่มผู้นั้นมอบเงินให้ข้าอย่างปิติยินดี ข้าจึงบอกเขาไปว่าชะตาของเขาข้าไม่คิดเงิน ขณะที่เขากำลังจะกล่าวขอบคุณ บุรุษวัยฉกรรจ์ผู้หนึ่งกลับวิ่งมาเสียก่อน กล่าวอย่างยินดีว่า “น้องสาม เจ้ารีบกลับไปเร็ว น้องสะใภ้คลอดแล้ว เป็นแฝดหงส์แฝดมังกร รีบกลับไปเถิด รีบกลับไปเร็ว” บุรุษหนุ่มได้ยินดังนั้นพลันตื่นตะลึงอยู่นาน จากนั้นจึงวิ่งออกไปอย่างยินดี ข้าถอนใจออกมา ขณะกำลังเปรมปรีด์อยู่นั้น ผู้คนรอบข้างก็มองมาที่ข้าด้วยสายตาราวกับเห็นของวิเศษที่ต้องสักการะ ทำเอาข้ารู้สึกเขินอายขึ้นมาแล้ว
ขณะนี้เอง คนผู้หนึ่งสวมอาภรณ์สีเทาที่นั่งอยู่บริเวณประตูพลันลุกขึ้นยืน เดินมาเบื้องหน้าข้า กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เซียนเซิง คำนวณชะตาให้ข้าเสียหน่อยเป็นอย่างไร”
ข้าเงยหน้ามองไป พบว่าคนผู้นี้มีลักษณะคล้ายอายุไม่เกินยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปดปี ร่างสูงหลังตรง ท่าทางคล่องแคล่วปราดเปรียว บนใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์และหล่อเหลาปรากฏท่าทางสุขุมสงบนิ่ง ด้านหลังมีชายวัยกลางคนสวมชุดบัณฑิตสีเขียวผู้หนึ่งและผู้ติดตามสวมชุดนักบู๊สีดำผู้หนึ่ง ข้าลังเลไปชั่วครู่ “วันนี้กว้าซู่[footnoteRef:6] ของผู้น้อยเต็มแล้ว ไม่ทราบว่า…” [6:  กว้าซู่ คือกระดานสำหรับดูดวง]
บุรุษในอาภรณ์สีเทากล่าวอย่างไม่แยแส “ข้าทราบว่าเซียนเซิงลำบากใจ เพียงแต่พรุ่งนี้ข้าจะไปจากเมืองแล้ว ดังนั้นเซียนเซิง โปรดฝืนใจเสียหน่อยเถิด”
ข้ามองไปยังคนทั้งสาม ในดวงตาของบุรุษอาภรณ์เทาเต็มไปด้วยสายตาออกคำสั่ง เชื่อว่าคงเป็นบุคคลที่มิอาจขัดคำสั่งได้เป็นแน่ ส่วนบุรุษอาภรณ์เขียวผู้นั้น แม้จะมีท่าทีไม่พอใจแต่ยังคละเคล้าไปด้วยความคาดหวัง ทางด้านผู้ติดตามมีความข่มขู่เต็มหน้า ดูแล้วล่วงเกินไม่ได้ ข้าคำนวณวันเวลา พบว่ามะรืนจะประกาศผลสอบแล้วจึงกล่าวไปว่า “ช่างเถิด ผู้น้อยจะเลิกกิจการพอดี ชะตานี้นับเป็นผลงานสุดท้ายของข้าก็แล้วกัน”
บุรุษอาภรณ์เทาผู้นั้นรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง คล้ายนึกไปว่า เพราะข้าต้องคำนวณชะตาให้เขาจึงถูกบีบบังคับเพียงนี้ ทว่าความสงสัยในใจเขายากจะขจัดทิ้ง จึงได้แต่กล่าวถาม “ข้าจะเดินทางไกล ไม่ทราบว่าการเดินทางนี้ร้ายหรือดี”
ข้าจัดเรียงซ่วนโฉวอยู่ครึ่งค่อนวัน “ข่านกว้าออกหก วัตถุลักษณ์สีดำ สัญลักษณ์พืชมีหนาม ลักขณาไม่ถึงสาม ดุร้าย เกรงว่าการเดินทางของท่านจะเต็มไปด้วยอุปสรรคขวากหนาม” เมื่อกล่าวออกไปเช่นนี้ข้าก็ลอบมองไปยังแววตาของเขา ในใจคิดว่า คนเช่นท่าน ยามปกติคงเชื่อมั่นในตนเองยิ่ง ในเมื่อท่านลังเลไม่แน่ใจจนวิ่งโร่มาดูดวง เช่นนั้นเรื่องราวคงรับมือได้ยากเป็นแน่
แววตาของบุรุษอาภรณ์เทาหม่นหมอง รีบเอ่ยถามว่า “เรียนถามเซียนเซิง เป็นอุปสรรคใดหรือ” ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า ข้าคิดครู่หนึ่ง ในใจคิดไปว่า ดูจากท่วงท่ากิริยาและบรรยากาศของคนผู้นี้แล้วสมควรเป็นทหารกระมัง เมื่อมองดูบุคคลทั้งสองที่อยู่ข้างกาย คนหนึ่งสมควรเป็นทหารผู้ช่วยในกองบัญชาการ อีกผู้หนึ่งสมควรเป็นทหารองครักษ์ คนผู้นี้คงมีฐานะไม่ธรรมดา ตอนนี้หนานฉู่มีเรื่องใหญ่อันใดหรือไม่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่อันใด ขอเพียงกล่าวไปอย่างคลุมเครือก็พอแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ข้าจึงตอบไป “ในขัดแย้ง นอกมีศัตรูแกร่ง เรื่องราวยากกระทำ แต่หากท่านระวังให้มากอาจเป็นไปได้ขอรับ”
แม้ข้าจะกล่าวอย่างคลุมเครือ ทว่ากลับเหมาะเจาะกับสถานการณ์และความคิดของบุรุษชุดเทาพอดี เขาทอดถอนใจออกมา จากนั้นจึงหมุนตัวเดินจากไป บุรุษอาภรณ์เขียวผู้นั้นหยิบตั๋วเงินแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ ข้ารอกระทั่งพวกเขาเดินไปไกลจึงค่อยตรวจสอบอย่างละเอียด พบว่าเป็นเงินหนึ่งพันตำลึง ทำเอาข้าแทบร้อง รีบยัดใส่สาบเสื้อ จากนั้นจึงเก็บร้านแล้วเดินออกไปทันที
ผ่านไปอีกหลายวัน กระทั่งถึงวันที่สิบห้าเดือนแปด วันนี้เป็นวันประกาศรายนามบนป้ายทอง ข้าลังเลเล็กน้อย หากเป็นหลายวันก่อนหน้านี้ ข้าย่อมตั้งหน้าตั้งตารอประกาศรายนามบนป้ายทองเป็นแน่ ทว่ายามนี้ กระเป๋าเงินข้าอุดมสมบูรณ์ยิ่ง กลับรู้สึกเสียใจที่อาจสอบติดด้วยซ้ำ ดังนั้นข้าจึงมิได้ไปดูการประกาศผล กลับเอาแต่พลิกอ่านบทกลอนของตนอยู่ในห้อง
ไม่นานก็ได้ยินเสียงประทัดดังโป้งป้างด้านนอก หลงจู๊และสหายท่านหนึ่งผลักประตูเข้ามาด้วยท่าทียินดียิ่ง กล่าวรายงานเสียงดังว่า “ยินดีด้วยขอรับนายท่าน ยินดีด้วยขอรับ นายท่านเจียงสอบได้อันดับหนึ่งเป็นจ้วงหยวน ช่างเป็นเกียรติแก่ร้านเล็กๆ ของข้าจริงๆ หากนายท่านจ้วงหยวนมีเวลา โปรดเขียนอักษรให้ร้านเล็กๆ ของข้าสักหลายตัวเถิด”
ข้ามองไปนอกหน้าต่างอย่างสับสน ไม่ทราบว่าอนาคตเบื้องหน้าจะเป็นเช่นไร แต่เมื่อคิดดูอีกครั้ง อย่างไรเสีย ข้าก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งโร่ไปวุ่นวายเรื่องของแว่นแคว้นเสียหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น ข้าได้ยินว่าหอตำราของสำนักฮั่นหลินแห่งหนานฉู่มีตำรานับล้าน เป็นหอตำราที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้า ดังนั้นข้าจึงดีใจขึ้นมาบ้าง อีกทั้งได้ยินว่าปีที่แล้วเจ้าแคว้นหนานฉู่รวบรวมอักษรภาพในแผ่นดิน ประสงค์ก่อตั้งตำหนักฉงเหวินที่สืบทอดมาแต่โบราณ เชื่อว่าข้าคงมีโอกาสเข้าร่วมแล้วกระมัง


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 30 เตรียมการสร้างค่ายลับ (1)
เฉินเจิ่นที่ยืนอยู่ไกลๆ เห็นข้าโศกเศร้าเพียงนี้จึงเดินเข้ามาปลอบ “ใต้เท้า ระงับความโศกเศร้าเถิดขอรับ หากนายท่านหลี่รู้ว่าใต้เท้าปวดใจเช่นนี้ จะต้องตำหนิว่าผู้น้อยปรนนิบัติรับใช้ใต้เท้าไม่ดีเป็นแน่”
ข้ามองไปยังเฉินเจิ่น เห็นความกังวลอัดแน่นอยู่ในดวงตาของเขา จึงกล่าวถามไปเรียบๆ “เจ้ายังคิดแค้นเสี่ยวซุ่นจื่อและข้าอยู่หรือไม่”
เฉินเจิ่นกล่าวอย่างสุขุม “ผู้น้อยไม่เคยกล่าวโทษใต้เท้า ตอนแรกผู้น้อยถูกคุมขัง ชีวิตอยู่ระหว่างความเป็นความตาย หากมิได้ใต้เท้าร้องขอชีวิต ผู้น้อยคงตกตายไปนานแล้ว อย่างไรผู้น้อยก็เป็นคนแคว้นสู่ ส่วนใต้เท้าเป็นขุนนางหนานฉู่ จะแคลงใจในความภักดีของผู้น้อยก็มิใช่เรื่องแปลก แม้ตอนแรกผู้น้อยจะไม่พอใจอยู่บ้าง เพราะอย่างไรความเป็นความตายก็อยู่ในมือผู้อื่น แต่ที่ผ่านมาผู้น้อยได้รับยาแก้พิษตรงเวลา ทั้งยังไม่มีเงื่อนไขหรือการกลั่นแกล้งอื่นใด ขอเพียงผู้น้อยปฏิบัติหน้าที่คุ้มกันใต้เท้าอย่างซื่อสัตย์จงรักย่อมมิเป็นอันตรายถึงชีวิตแน่นอน ดังนั้นผู้น้อยจึงไม่คิดกล่าวโทษเคืองแค้นอีก”
ข้ามองเขาแวบหนึ่ง เขาช่างเปรื่องปราดจริงๆ ข้าถามต่อไปว่า “ข้าเสนอกลยุทธ์ทำลายปาจวิ้นและเมืองลั่ว ทั้งยังบีบบังคับจนสู่อ๋องฆ่าตัวตาย เจ้าไม่คิดแค้นข้าหรือ”
เฉินเจิ่นรีบคุกเข่าลงกับพื้น พูดว่า “ยามอยู่ที่แคว้นสู่ ผู้น้อยเป็นเพียงสายลับคนหนึ่ง อยู่หรือตายก็เพียงเพื่ออำนาจและความมั่งคั่งของผู้อื่นเท่านั้น จนกระทั่งแคว้นสู่ล่มสลาย ผู้น้อยก็ยังเป็นเพียงนักโทษคุมขังที่รอรับความตาย ยามแคว้นสู่ยังอยู่ ผู้น้อยก็มิได้ทรยศหักหลังแว่นแคว้น เมื่อแว่นแคว้นล่มสลาย คนตัวเล็กๆ เช่นพวกเราก็ยังต้องมีชีวิตต่อไป ใต้เท้าเป็นขุนนางของหนานฉู่ จะเสนอกลยุทธ์ทำลายแดนสู่ก็นับว่าทำตามเหตุผลหน้าที่อันสมควร แม้ผู้น้อยจะเป็นราษฎรแคว้นสู่ แต่มิได้มีหน้าที่ต้องแก้แค้นเพื่อแว่นแคว้น แม้ผู้น้อยเย็นชาไร้ใจ แต่ในเมื่อแว่นแคว้นไม่มีความสามารถคุ้มครองชาวประชา เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีอยู่”
ข้ายิ้มบางๆ พูดว่า “เจ้านิสัยเหมือนข้าจริงๆ ความจริงหนานฉู่เพียงล่มสลายช้าหน่อยเท่านั้น ถึงตอนนั้นเจ้าจะทำอย่างไร”
เฉินเจิ่นตอบ “แม้ข้าไม่รู้ว่าใต้เท้ามีความสัมพันธ์เช่นไรกับต้ายง แต่เชื่อว่าถึงตอนนั้นใต้เท้าจะเอาชีวิตรอดได้แน่ เฉินเจิ่นไร้ความสามารถ ผ่านความเจ็บปวดที่แว่นแคว้นล่มสลายมาแล้ว ถึงตอนนั้น ขอเพียงมีชีวิตปลอดภัย เฉินเจิ่นมั่นใจว่าจะไม่ขายนายเพื่อเกียรติยศเป็นแน่”
ข้าส่ายหน้า เด็กคนนี้ฉลาดจริงๆ คำพูดรื่นหูอ้อมค้อมล้วนไม่พูด คงมองนิสัยข้าออกแล้วกระมัง หากตอนอยู่แคว้นสู่เขาพูดจาลักษณะนี้ คาดว่าคงตายไปนานแล้ว ข้าหยิบยาลูกกลอนออกมาเม็ดหนึ่ง “นี่เป็นยาแก้พิษ เมื่อเจ้ากินไปแล้วจะล้างพิษทั้งหมดในตัวเจ้า ต่อไปก็ไม่ต้องใช้ยาแก้พิษทุกเดือนอีก”
เฉินเจิ่นกินยาลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ผู้น้อยยินดีซื่อสัตย์ภักดีต่อใต้เท้า”
ข้าเห็นเขาตรงไปตรงมาเช่นนี้คล้ายมีแผนการอยู่ในใจนานแล้วจึงถามไปว่า “เจ้ารู้นานแล้วว่าเป็นยาพิษของข้า ใช่หรือไม่”
เฉินเจิ่นยิ้มตอบ “ผู้น้อยทราบนานแล้วว่าเป็นยาพิษของใต้เท้า ปกติคนใช้พิษจะมั่นใจในตนเองมาก หากนายท่านหลี่เป็นผู้วางยา ย่อมไม่สกัดจุดบนร่างข้าอีก”
ข้าคิดในใจว่า คนคนนี้ชาญฉลาดเพียงนี้เชียว ดูท่าทางข้าต้องจริงใจและตรงมาตรงไปตรงมาเสียหน่อยแล้ว ดังนั้นข้าจึงพูดไปว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอพูดตามตรงโดยไม่ปิดบัง หากเป็นองครักษ์ เจ้าแค่ปกป้องข้าอย่างสุดชีวิตเป็นพอ ไม่ต้องการความซื่อสัตย์ภักดีของเจ้า เพราะอย่างไรเจ้าก็เป็นเพียงตัวแทนของเสี่ยวซุ่นจื่อ แต่หากข้าคิดใช้เจ้าทำงาน เช่นนั้นกลับต้องการความซื่อสัตย์ภักดีของเจ้าจึงจะทำได้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ข้าจะอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า มีอันตรายแสนสาหัส อาจดับดิ้นสิ้นชีพได้ทุกเมื่อ หากมิใช่คนที่มีใจภักดีและเชื่อใจได้ เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ หากเจ้าไม่เต็มใจ พรุ่งนี้ข้าจะให้เสี่ยวซุ่นจื่อคลายสกัดจุดให้เจ้า แล้วเจ้าก็ไปเสีย แต่หากเจ้าต้องการติดตามข้าจากใจจริง ข้าย่อมปฏิบัติต่อเจ้าเช่นคนสนิท เมื่อข้าประสบความสำเร็จจะจัดแจงให้เจ้าอย่างเหมาะสม ไม่ทำให้เจ้าเสียเปรียบแน่นอน แต่ก็ไม่แน่ว่าจะทำให้เจ้าบินได้สูงเพียงใด เจ้าคิดอย่างไรเล่า”
เฉินเจิ่นคารวะ “ผู้น้อยตัวคนเดียวไร้ที่พึ่งพิง หากไปจากใต้เท้าคงทำได้แต่เรื่องชั่วๆ เช่นสังหารผู้คนและปล้นชิง จะช้าจะเร็วก็ต้องถูกจับ ข้าเห็นใต้เท้ากระทำเรื่องราวได้อย่างยอดเยี่ยม สามารถทำงานใหญ่สำเร็จได้ง่ายๆ จะต้องเป็นผู้ประสบความสำเร็จในชีวิตแน่นอน หากใต้เท้าไม่รังเกียจ ผู้น้อยยินดีติดตามรับใช้ใต้เท้าขอรับ”
ข้าประคองเขาลุกขึ้น เช่นนั้นก็เชื่อใจเขาไปก่อนแล้วกัน ข้าถามว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าอยากถามเจ้าเสียหน่อย ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร”
สีหน้าของเฉินเจิ่นคละเคล้าไปด้วยความตื่นเต้น “หากใต้เท้าอยากแก้แค้นให้ฮูหยิน ไม่ว่าคิดกระทำเช่นไรก็ต้องมีกองกำลังที่ควบคุมได้อยู่ในมือ ตอนนี้ท่านมีเพียงผู้น้อยและท่านหลี่ซึ่งไม่อาจเคลื่อนไหวอิสระ นับว่าพลังยังอ่อนด้อยเกินไป หากคิดอาศัยผู้อื่นแล้วผลประโยชน์เกิดขัดแย้งกันขึ้นมา ใต้เท้าคงถูกขัดแข้งขัดขาอย่างมิอาจเลี่ยง”
ข้าพยักหน้าเบาๆ ไม่เสียทีที่เป็นสายลับของแคว้นสู่จริงๆ ข้าคิดว่าเรื่องเร่งด่วนในตอนนี้ก็คือการสร้างกองกำลังที่เป็นของตนเอง เพื่อปกป้องตนเองและกำจัดศัตรู แต่หากคิดสร้างกองทัพจะต้องมีทรัพย์สินมากพอ จะทำอย่างไรดี
หลายวันต่อมาข้าเอาแต่ฝังตัวอยู่ในห้องหนังสือ ไตร่ตรองว่าสมควรสร้างกองกำลังนี้เช่นไร จะบำรุงและรักษามันเช่นไร ข้าพลิกตำราในมือพลางใคร่ครวญมากมาย ไม่อาจทำให้กองกำลังนี้ยิ่งใหญ่เกินไปเพราะจะดึงดูดความสนใจของผู้อื่น ทั้งยังสิ้นเปลืองเงินทองและเสบียงมาก แต่ก็ไม่อาจทำให้เล็กเกินไปเพราะจะใช้การไม่ได้ ดังนั้นจุดสำคัญก็คือต้องมีแหล่งทรัพยากรเป็นของตัวเอง
ผ่านไปอีกหลายวันเสี่ยวซุ่นจื่อก็มาหาข้า เมื่อเขารู้ความคิดของข้าจึงเสนอให้เริ่มจากส่วนเล็กๆ ก่อน พวกเรานำทรัพย์สินเงินทองที่ได้จากศึกแคว้นสู่ออกมา ลอบซื้อเคหาสน์ที่อยู่ไม่ไกลจากเรือนข้าแห่งหนึ่ง จากนั้นก็หาเด็กอายุสิบสองสิบสามปีจำนวนหนึ่งมาฝึกฝนให้ได้ตามความต้องการของข้าด้วยวิธีฝึกของเขา
โดยพื้นฐานแล้วเด็กเหล่านี้ไม่มีพ่อแม่ ล้วนเป็นเด็กที่มีความอดทนและเด็ดเดี่ยว พวกเราให้เฉินเจิ่นเริ่มฝึกวรยุทธ์พื้นฐานให้พวกเขาเสียก่อน จากนั้นเสี่ยวซุ่นจื่อจึงสังคายนาทักษะวรยุทธ์ต่างๆ ที่ข้าเคยมอบให้เขาก่อนหน้านี้ออกมาเป็นแผนการฝึกฝน จากคำพูดของเขา หากฝึกไปประมาณสองปีจะมีฝีมือพอใช้ได้ เมื่อสอนทักษะลอบสังหารและซุ่มโจมตีให้พวกเขาเพิ่มเติม (เป็นความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของเฉินเจิ่น) ก็ส่งไปทำงานได้แล้ว
ส่วนข้าก็คิดแผนหาเงินได้แล้วเช่นกัน ข้าคิดถึงเครื่องประดับที่เคยออกแบบไว้ตอนแรก พวกมันไม่เพียงแต่มีลวดลายวิจิตรงดงาม ทั้งยังถูกสร้างด้วยช่างฝีมือชั้นยอดอีกด้วย ดังนั้นจึงเป็นที่ต้องการมาก แม้ข้ามิได้เชี่ยวชาญศิลปะเหล่านี้เป็นพิเศษ แต่ข้าอ่านตำรามาอย่างกว้างขวาง เคยอ่านตำราเกี่ยวกับทักษะพิสดารมากมาย ดังนั้นข้าจึงออกแบบร่างของไว้หลายประเภท บ้างเป็นข้อมูลกลไก บ้างเป็นเครื่องประดับ บ้างเป็นของเล่นประณีตวิจิตร ที่ได้รับความนิยมที่สุดคือนาฬิกาที่สร้างขึ้นโดยใช้หลักการเส้นโค้งของมงกุฎดวงตะวัน[footnoteRef:1] ซึ่งข้าอ่านเจอจากตำราที่อ่านเล่นตอนกินข้าว ในนั้นกล่าวถึงหลักการสร้างเส้นโค้งจากวงกลมหลายๆ วงเอาไว้ด้วย ข้าต้องสิ้นเปลืองความคิดจิตใจไปมากมายกว่าจะสร้างขึ้นมาได้ และเพื่อให้ช่างฝีมือสร้างมันได้ ข้ายังต้องรวบรวมอุปกรณ์จำพวกตุ้มถ่วงและเครื่องมือหน่วยวัดต่างๆ ให้พวกเขาโดยเฉพาะ สุดท้ายจึงสร้างนาฬิกาได้ตามแบบร่างของข้า โดยใช้เครื่องมือที่ข้านำมาให้ [1:  หลักการเส้นโค้งของมงกุฎดวงตะวัน หรือ ไซคลอยด์ (cycloid) คือเส้นโค้งชนิดหนึ่ง นิยามจากรอยเคลื่อนที่ของจุดจุดหนึ่งบนเส้นรอบรูปวงกลม (ล้อกลม) ซึ่งรูปวงกลมนั้นกลิ้งไปตามเส้นตรง ทำให้เกิดเส้นโค้งนูนเป็นลอนเป็นราย]
ข้าหาคนที่เหมาะสมมาร่วมมือกันสร้างของแบบร่างเหล่านี้ขึ้นมาโดยใช้นามหอกลไกสวรรค์ ซึ่งจะแบ่งผลกำไรหนึ่งส่วนให้เป็นค่าตอบแทน ส่วนผู้ที่ออกหน้าคือหานอู๋จี้ เขาคือสหายร่วมอาชีพของเฉินเจิ่น เขาหนีออกมาจากนครเฉิงตูเมื่อยามแคว้นสู่ล่มสลาย และเพราะต้ายงรักษาพื้นที่อย่างแน่นหนาเกินไปจึงต้องระเห็จมาที่หนานฉู่คิดทำงานหาเลี้ยงชีพ ทว่าเขาที่เชี่ยวชาญเพียงการสังหารและวางแผนชั่วช้า ทั้งยังเป็นพวกปากหวานก้นเปรี้ยวจึงไม่อาจหาเลี้ยงชีพได้เลย ไร้เงินไร้ทองจนแทบจะตายอยู่รอมร่อ
ตอนนั้นเฉินเจิ่นที่ได้รับคำสั่งให้ไปหาเด็กๆ ที่เหมาะสมมาจากทั่วทุกสารทิศเพื่อมาฝึกฝนเป็นกองกำลังของข้าช่วยเขาไว้พอดี ข้าคิดว่าคนคนนี้มีจิตใจเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว ไม่เอาตัวรอดโดยการเป็นมือสังหารหรือเป็นโจรปล้มสะดม ดังนั้นจึงให้เขารับผิดชอบเป็นผู้จัดการหอกลไกสวรรค์ที่ไม่มีอยู่จริง ให้เขาทำตามกลยุทธ์ของข้าและร่วมงานกับผู้อื่นลับๆ
แรกเริ่มยังต้องให้เขาหาผู้ร่วมงานด้วยตนเองก่อน ต่อมาเมื่อผลงานใหม่ๆ เป็นที่ประจักษ์แจ้งเขาก็จัดงานประมูลลับเล็กๆ ขึ้นมาโดยเชิญพ่อค้าผู้มีคุณสมบัติเหมาะสมมาร่วมประมูล ผู้ชนะการประมูลจะได้แบบร่างและวัสดุไป ขอเพียงรักษาความลับให้ดีก็จะนำไปประดิษฐ์เองได้
ด้วยเหตุนี้ชื่อของหอกลไกสวรรค์จึงโด่งดังอยู่ในหนานฉู่ลับๆ ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อนี้ออกมาดังๆ เพราะจะทำให้เสียโอกาสในการประมูลและเสียโอกาสในการหาเงินไปด้วย ดังนั้นเทียบเชิญของหอกลไกสวรรค์ไม่เพียงจะกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจ ทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ของความน่าเชื่อถืออีกด้วย เพราะหากมีชื่อเสียงไม่ดี ต่อให้มีอำนาจเพียงใดก็จะไม่ได้รับเทียบเชิญจากหอกลไกสวรรค์
ตอนแรกข้าทำเพื่อหาเงิน ต่อมาข้ากลับคิดว่ามันน่าสนใจยิ่ง ข้าได้รับข้อมูลลับต่างๆ ผ่านทางหอกลไกสวรรค์มากมายเพราะหลายคนยินดีนำความลับมาแลกเปลี่ยนกับกระดาษแบบร่างของข้า ข้าจึงต้องบอกให้หานอู๋จี้เพิ่มความระมัดระวังขึ้นด้วย ห้ามพลาดพลั้งเป็นอันขาด และอย่าปล่อยให้ผู้อื่นสะกดรอยได้เด็ดขาด หานอู๋จี้ทำงานได้ดีมาก กองกำลังในมือข้าจึงค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย เมื่อเวลาเหมาะสมข้าก็ส่งคนไปให้หานอู๋จี้ใช้งานยี่สิบคน หอกลไกสวรรค์จึงเป็นหนึ่งในองค์กรลับที่มีชื่อเสียงที่สุดในหนานฉู่ไปเช่นนี้เอง


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 31 เตรียมการสร้างค่ายลับ (2)
ผ่านไปปีกว่า ข้าเห็นว่ามีรายได้มากพอแล้วจึงเริ่มลดการออกแบบสินค้าลง จะออกแบบสินค้าเพียงเดือนละหนึ่งชิ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์เท่านั้น และให้กลุ่มพ่อค้าที่เคยร่วมมือกันมาร่วมประมูล ภายหลังพวกพ่อค้าเหล่านี้จึงจัดตั้งสมาคมกลไกสวรรค์ขึ้นมาเสียเลย ซึ่งแฝงนัยว่าเป็นสมาคมที่ร่วมมือกับหอกลไกสวรรค์ หากต้องการเข้าร่วมสมาคมจะต้องมีผู้แนะนำสามคนและได้ต้องรับความเห็นชอบจากหอกลไกสวรรค์เสียก่อน
ไม่นานสมาคมกลไกสวรรค์ก็กลายเป็นสมาคมที่มีอำนาจอิทธิพลแข็งแกร่งในหนานฉู่ ข้าที่ได้เป็นหุ้นส่วนโดยไม่ต้องลงทุนได้รับกำไรหนึ่งในสิบส่วนของพ่อค้าทั้งหมดในสมาคม เพียงปีแรกข้าก็มีรายได้ถึงหกแสนตำลึงแล้ว พ่อค้าเหล่านี้มีความน่าเชื่อถืออยู่ในเกณฑ์ดี มีกำลังทรัพย์มาก และเป็นผู้มีอิทธิพลแข็งแกร่ง แม้ข้าไม่อาจควบคุมกิจการของพวกเขาได้ แต่หากสูญเสียข้าไปจะทำให้พวกเขาเสียหายอย่างน่าอนาถจนมิอาจทนมอง ในจุดนี้ทำให้พวกเขายอมทำเพื่อข้าทุกอย่างนอกจากการก่อกบฏ
นอกจากนี้ข้าเริ่มฝึกฝน ‘ค่ายลับ’ แล้ว ค่ายลับคือรหัสที่ข้าตั้งขึ้นเพื่อใช้เรียกกองกำลังที่ข้าควบคุมด้วยตนเอง ข้าเริ่มด้วยการสอนพวกเขาอ่านตำราเรียนรู้อักษร แม้ไม่ถึงขั้นเขียนโคลงแต่งบทประพันธ์ ก็ต้องอ่านตำราและบทกวีที่ข้าตั้งใจคัดเลือกมาให้ได้อย่างเชี่ยวชาญ และเพราะข้าไม่อยากให้คนที่รู้จักแต่เข่นฆ่าสังหารมาอยู่ข้างกาย พวกเขาจึงต้องเรียนรู้มารยาทพิธีการและการแสดงเพิ่มเติม เพื่อแสดงบทบาทและสีหน้าต่างๆ ยามปรากฏตัวข้างกายข้า
จากการไตร่ตรองและศึกษาร่วมกันอย่างละเอียดของข้า เสี่ยวซุ่นจื่อ และเฉินเจิ่น พวกเราจึงแบ่งค่ายลับออกเป็นสี่กลุ่ม
กลุ่มแรกเรียกว่ากลุ่มพยัคฆ์ กลุ่มนี้เชี่ยวชาญการโจมตีดุดันมีพลังทำลายอันเฉียบคม เป็นกำลังหลักของการเข่นฆ่าทำลายศัตรู พวกเขาเชี่ยวชาญวรยุทธ์ของยุทธภพ สามารถสังหารจอมยุทธ์ที่มีระดับวรยุทธ์เหนือกว่าตนเองได้ ทั้งยังสามารถรวมกลุ่มเป็นกองทหาร ล้อมสังหารศัตรูหรือป้องกันตนเองเพื่อรอกำลังเสริม สวมบทบาทเป็นได้ทั้งองครักษ์และทหาร
กลุ่มที่สองข้าเรียกว่ากลุ่มมังกร กลุ่มนี้มีจำนวนน้อย ทว่าทุกคนล้วนเป็นผู้เยาว์ที่เชี่ยวชาญทักษะพิเศษบางอย่าง ข้าทุ่มเทถ่ายทอดความรู้ที่เคยเล่าเรียนมาให้พวกเขาทั้งหมด ซึ่งคนเหล่านี้จะสนใจด้านใดด้านหนึ่งเป็นพิเศษ และศึกษาความรู้ด้านนั้นอย่างมานะบากบั่น ข้าถ่ายทอดความรู้เฉพาะทางให้พวกเขา บางคนเชี่ยวชาญการจัดกระบวนทัพ บางคนเชี่ยวชาญการโจมตีใต้น้ำ บางคนเชี่ยวชาญการก่อสร้าง ในอนาคตคนเหล่านี้จะปฏิบัติภารกิจได้ด้วยตัวคนเดียว นับเป็นผู้มีความสามารถที่เหมาะจะเคลื่อนไหวลำพัง ข้าส่งพวกเขาออกไปจัดการงานที่มีลักษณะแตกต่างกันออกไป ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกหอกลไกสวรรค์ที่หานอู๋จี้รับผิดชอบ
กลุ่มที่สามเรียกว่ากลุ่มลับ ชำนาญด้านการแกะรอย พรางตัวและลอบสังหาร ปกติข้าจะไม่ให้คนกลุ่มนี้ปรากฏตัวข้างกาย เพียงให้พวกเขาไปปฏิบัติภารกิจที่ข้ามอบหมายเท่านั้น เนื่องจากกลุ่มนี้ค่อนข้างไร้อนาคต ข้าจึงทำสัญญากับพวกเขาว่าจะให้พวกเขาทำงานเพื่อข้าสิบปี ภายในสิบปีนี้ห้ามมีพันธะผูกพัน หลังจากสิบปีพวกเขาจะได้ทรัพย์สินจำนวนมากและได้ออกไปใช้ชีวิตเฉกเช่นคนธรรมดา แน่นอนว่าตอนนั้นพวกเขาจะยังทำงานให้ข้าอยู่ แต่เป็นงานไม่อันตราย ทุกครั้งที่ปฏิบัติภารกิจสำเร็จก็จะได้ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ
กลุ่มที่สี่เรียกว่ากลุ่มแฝง พวกเขาถูกฝึกให้เป็นสายลับแฝงตัวชั้นยอด มีความสามารถในการปลอมตัวเป็นบุคคลในบทบาทอาชีพต่างๆ เพื่อสอดแนมหาข้อมูล จุดเด่นของพวกเขาไม่ใช่วรยุทธ์ แต่เป็นการปลอมตัวและการสอดแนม
หลังการฝึกฝนสิ้นสุดลง ข้าก็คัดเลือกคนจากค่ายลับมาแปดคน พวกเขาต่างเป็นผู้โดดเด่นที่สุดของแต่ละกลุ่ม โดยจะปลอมตัวเป็นบ่าวรับใช้ที่ข้าสั่งการได้โดยตรง ทั้งยังเป็นเสมือนองครักษ์ของข้าด้วย เพื่อให้พวกเขาปฏิบัติตามคำสั่งของข้าได้ตลอดเวลาและง่ายต่อการจัดการข้าจึงให้พวกเขาใช้แซ่เจียงทั้งหมด โดยมีชื่อว่า ชื่อจี้ เต้าหลี ไป๋อี้ อวี๋หลุน ซานจื่อ ฉวีหวง หวาหลิว และลวี่เอ่อร์ โดยชื่อเรียกจะเป็นรหัสของพวกเขาด้วย หากเกิดการสูญเสียหรือเปลี่ยนตัว ผู้มาแทนที่จะใช้นามนี้เช่นกัน
แม้เด็กเหล่านี้จะยังเยาว์ ทว่าด้วยการสั่งสอนของเสี่ยวซุ่นจื่อทำให้พวกเขาประสบความสำเร็จด้านวรยุทธ์อย่างสูง แม้เสี่ยวซุ่นจื่อจะไม่อาจสอนวิชาของตนให้ได้ แต่ก็สอนวิชาที่ข้าเรียบเรียงให้พวกเขาได้ ทั้งยังฝึกสู้กันด้วย เด็กเหล่านี้เป็นพวกแสวงหาความแข็งแกร่งโดยสันดาน เพื่อรับมือเสี่ยวซุ่นจื่อได้ให้มากขึ้นสักหลายกระบวนท่าจึงฝึกฝนกันอย่างมานะบากบั่น ทำให้พัฒนาฝีมือไปถึงมาตรฐานที่กำหนดไว้ได้ ส่วนเด็กที่ไม่ตรงตามความต้องการหรือไม่เด็ดเดี่ยวหนักแน่นพอ สุดท้ายจะถูกเสี่ยวซุ่นจื่อทำลายวรยุทธ์และใช้ยาที่ข้ามอบให้เพื่อทำลายความทรงจำ ซึ่งกระบวนการนี้จะทำต่อหน้าเด็กคนอื่นๆ เพราะเสี่ยวซุ่นจื่อบอกวิธีจัดการผู้ที่ไต่เต้าไปไม่ถึงมาตรฐานกับพวกเขาแต่แรกแล้ว จากนั้นเสี่ยวซุ่นจื่อจะจัดแจงให้เด็กเหล่านี้ไปทำงานอื่นๆ ที่มั่นคงกว่า ภายใต้การปลูกฝังอย่างมีแบบแผนของข้าและเสี่ยวซุ่นจื่อ เด็กเหล่านี้จึงรู้จักเพียงจงรักภักดีต่อข้า ไม่มีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของหนานฉู่และต้ายง ในที่สุดข้าก็ตั้งกองกำลังที่เป็นของตนเองได้สำเร็จ
เมื่อจัดตั้งกองกำลังแล้วย่อมต้องใช้งาน ข้าเห็นว่าตอนนี้สถานการณ์ของหนานฉู่ค่อนข้างมั่นคง จึงให้เด็กเหล่านี้สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปทำภารกิจที่แตกต่างกัน โดยมีข้าเป็นผู้คิดกลยุทธ์และเฉินเจิ่นเป็นผู้สั่งการ เพื่อให้พวกเขาเติบโตจากหน่ออ่อนกลายเป็นต้นไม้ที่สุกงอม มีความโหดเหี้ยมอำมหิตมากขึ้น และเย็นชาไร้ใจมากขึ้น
ในหมู่ภารกิจเหล่านั้นมีภารกิจใหญ่อยู่สองอย่าง ภารกิจแรกคือกำจัดกลุ่มการค้าที่เกิดความละโมบในผลกำไรจนคิดอยากควบกลืนหุ้นในส่วนของข้า ข้าให้ค่ายลับออกปฏิบัติการเพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู โดยให้กลุ่มแฝงรับหน้าที่รวบรวมข่าวกรอง กลุ่มลับรับผิดชอบกำจัดยอดฝีมือที่กลุ่มการค้าจัดจ้างรวมไปถึงผู้ดูแลระดับสูงของกลุ่มการค้าแต่ละฝ่าย ส่วนกลุ่มพยัคฆ์เข้าโจมตีรวดเร็วดุจอสนีบาต สังหารทุกคนในกลุ่มการค้ารวมสามร้อยกว่าชีวิตจนสิ้นชีพอย่างอนาถ ด้านกลุ่มมังกรจะใช้สัญญาที่สอดคล้องกับกฎหมายเก็บรวบรวมทุกสิ่งทุกอย่างที่สมควรเป็นของข้าคืนมา นี่เป็นปฏิบัติการที่ข้าวางกลยุทธ์ด้วยตนเอง ทั้งเย็นชาไร้ใจ วางกลยุทธ์รอบคอบ และให้ผลลัพธ์ชัดเจน ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีผู้ใดกล้าโกหกหลอกลวงหอกลไกสวรรค์อีก แม้จะมีผู้บริสุทธิ์หลายคนต้องตายไปในการกวาดล้างนี้ แต่สำหรับข้าแล้ว การตายของพวกเขาสร้างพลังข่มขู่ได้มากทีเดียว ในตอนที่คนเหล่านี้เลือกที่จะล่วงเกินข้าหรือทรยศข้าก็สมควรพิจารณาผลลัพธ์ไว้แล้ว
ผลลัพธ์ที่ตรงไปตรงมาที่สุดของภารกิจในคราวนี้ก็คือหอกลไกสวรรค์กลายเป็นองค์กรใต้ดินอย่างสมบูรณ์ทำให้ผู้คนทั่วไปไม่ต้องหวาดหวั่นเรื่องความลึกลับของมันอีก และเพราะพวกเรากล้าทำเรื่องนองเลือดเช่นนี้ หอกลไกสวรรค์จึงกลายเป็นตัวแทนแห่งความโหดเหี้ยมและกลิ่นคาวเลือด พวกเขาเฝ้ารอผลกำไรที่จะได้รับจากพวกเรา พวกเขาหวาดกลัวการล้างแค้นจากพวกเรา สุดท้ายหอกลไกสวรรค์ที่มีภาพลักษณ์เช่นนี้จึงหยัดยืนได้อย่างมั่นคง
ส่วนภารกิจที่สองเป็นภารกิจที่พัวพันกับแว่นแคว้นและเรื่องส่วนตัว ก่อนหน้านี้สายลับของต้ายงที่อยู่ในหนานฉู่สังเกตเห็นมูลค่าของหอกลไกสวรรค์ เหลียงหวั่นจึงวางแผนปฏิบัติการโดยส่งคนไปข่มขู่หลอกล่อพ่อค้าคนหนึ่งของสมาคมกลไกสวรรค์และใช้เขาเพื่อเข้าร่วมงานประมูล ต้องการใช้ประโยชน์จากโอกาสการร่วมมือคราวนี้เข้าควบคุมหอกลไกสวรรค์เสีย แต่นางโลภเกินไป แม้พ่อค้าคนนี้จะได้รับโอกาสการร่วมมือไปอย่างราบรื่น ทว่าไม่นานความเคลื่อนไหวของพวกเขาก็ถูกสมาชิกกลุ่มมังกรพบ จากนั้นเครือข่ายสมาชิกกลุ่มลับและกลุ่มแฝงก็ตรวจสอบมูลเหตุออกมาได้
หลังจากข้าได้รับรายงานก็จัดให้มีการรวมตัวครั้งหนึ่ง โดยประกาศไปว่าหัวหน้าหอกลไกสวรรค์จะปรากฏตัวในงานนี้ เหลียงหวั่นได้ทราบข่าวก็ส่งลูกน้องคนหนึ่งมาร่วมงานด้วย ทว่ากลับถูกพวกข้าล้อมสังหารแทน คราวนี้เสี่ยวซุ่นจื่อสวมหน้ากากลงมือสังหารยอดฝีมือที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเหลียงหวั่นด้วยตนเอง ส่วนพ่อค้าคนนั้นถูกตัดออกจากผู้มีคุณสมบัติร่วมงานประมูล ทั้งยังบีบให้เขามอบผลกำไรในหนึ่งปีนี้มาให้ข้าด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้ แม้เขาจะไม่ล้มละลายแต่ก็สูญเสียความน่าเชื่อถือและทรัพย์สินไปจำนวนมาก เพียงไม่นานก็ตกต่ำอย่างมิอาจหวนคืน
นับว่าข้าได้ปกป้องชื่อเสียงของหอกลไกสวรรค์ ได้แสดงจุดยืนของหอกลไกสวรรค์ที่อยู่เหนือสรรพสิ่งและมิอาจรุกราน ทั้งยังได้โจมตีความเย่อหยิ่งของเหลียงหวั่นอย่างแสนสาหัสอีกด้วย ช่างน่าพึงพอใจเสียจริง
เมื่อข้าเห็นความเสียหายของเหลียงหวั่น เสี่ยวซุ่นจื่อก็ไปสืบเสาะด้วยตัวเองจึงได้รู้ว่าเหลียงหวั่นถูกตำหนิและลงโทษจากฝ่ายต้ายง ข้าเพียงกล่าวออกไปอย่างเย็นชาว่า “สตรีนางนี้นางลืมหน้าที่ของตนเองไปแล้ว นางรับผิดชอบทำหน้าที่เป็นสายสืบเพื่อเสาะหาข้อมูลของราษฎรและการทหารแห่งหนานฉู่ ไม่ควรพัฒนากองกำลังของตนโดยพลการ หากมิใช่ว่าคนในราชสำนักหนานฉู่โง่งมและอ่อนแอเกินไป นางคงถูกสังหารไปนานแล้ว หากมิใช่ว่าข้าต้องการเก็บชีวิตนางไว้ ขอเพียงเขียนจดหมายให้เต๋อชินอ๋องฉบับเดียว จ้าวเจวี๋ยก็จะใช้อำนาจทางการทหารของเขากำจัดนางจนสิ้นซาก”
เสี่ยวซุ่นจื่อถาม “ใต้เท้า ท่านคิดจะจัดการนางเมื่อใด”
ข้าทอดสายตามองไปไกลๆ “รอก่อน โอกาสจะมาถึงในอีกไม่นาน ตอนนี้ต้ายงอยู่ไม่สุขแล้ว เสี่ยวซุ่นจื่อ ภารกิจคราวนี้พวกเราสูญเสียสมาชิกไปจำนวนหนึ่ง ดังนั้นเจ้าต้องฝึกฝนวรยุทธ์พวกเขาให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ส่วนข้าก็จะพัฒนาความรู้และไหวพริบของพวกเขาต่อไป ตอนนี้พวกเราจะเสียหายอีกไม่ได้แล้ว ข้าไม่มีเวลาอีกสองปีให้เสียเปล่าแล้ว”
ข้ามองรายงานข่าวกรองในมือ นั่นเป็นข่าวกรองที่สมาชิกกลุ่มแฝงในต้ายงส่งมาให้
‘ยงอ๋องทำศึกที่ชายแดนเป่ยฮั่นอย่างราบรื่น อีกไม่นานจะได้ชัย’
‘ฉีอ๋องขยันฝึกทหาร’
‘กรมกลาโหมของต้ายงกำลังเรียกเกณฑ์ทหาร’
‘จักรพรรดิต้ายงแต่งตั้งเริ่นไห่วั่งอดีตแม่ทัพภาคแห่งกองเรือขึ้นรับตำแหน่งอีกครั้ง’
แม้ข่าวทั้งหมดจะกระจัดกระจายแต่ข้ากลับเห็นอะไรหลายอย่าง ข้าทอดสายตามองไปยังเมฆครึ้ม ณ ฝั่งฟ้า รู้ดีว่าอีกไม่นานพายุจะโหมกระหน่ำ แม้พายุนี้จะสาหัสสากรรจ์ชนิดที่ข้าอาจถูกมันโหมใส่ แต่ข้าจะพยายามสุดชีวิตเพื่อแก้แค้นให้นาง
ข้ามองแหวนที่นิ้วกลางข้างขวา ผลิรอยยิ้มบางๆ


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 32 ความโกลาหลใกล้อุบัติ (1)
รัชศกเสี่ยนเต๋อ ปีที่ยี่สิบสอง กุ่ยโหย่ว[footnoteRef:1] เดือนสอง ยงอ๋องหลี่จื้อชนะเป่ยฮั่นอีกครา จักรพรรดิเป่ยฮั่นออกราชโองการ รับสั่งให้แม่ทัยเวยหย่วน หลงถิงเฟย ละทิ้งความกตัญญูส่วนตนเพื่อแว่นแคว้น หลงถิงเฟยเป็นยอดคนมีฝีมือสูงล้ำ สามารถพลิกกระแสสงคราม สกัดหลี่จื้อไว้ที่ด่านเยี่ยนเหมินได้สำเร็จ หลี่จื้อถอยร่น ทว่ากองทัพมิได้สูญเสียหนัก ต่อมาเดือนสามปีเดียวกัน ต้ายงและเป่ยฮั่นเจรจาสงบศึก [1:  กุ่ยโหย่ว คือ ปีที่สิบในหกสิบปีของแผนภูมิฟ้า]
ต้นเดือนสี่ ฉีอ๋องหลี่เสี่ยนเดินทางลงใต้ เคลื่อนทัพสู่เซียงหยาง ทว่ายามนั้นเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยรักษาการอยู่ที่เซียงหยางจึงพ่ายแพ้หนัก ต่อมาคนในราชสำนักกล่าวว่าเต๋อชินอ๋องกุมอำนาจทหารอยู่ในมือ ฝึกทหารอย่างหนักหวังพิชิตทางเหนือ ทำให้ต้ายงส่งทัพโจมตีหนานฉู่ เจ้าแคว้นเชื่อข่าวจึงรับสั่งเรียกเต๋อชินอ๋องกลับราชสำนัก ต้นเดือนห้า ฉีอ๋องส่งทหารโจมตีเซียงหยางอีกครั้ง เจ้าแคว้นเสียใจยิ่ง รับสั่งให้เต๋อชินอ๋องเร่งออกเดินทางยามราตรี มุ่งหน้าสู่เซียงหยาง
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกหยกคุณธรรม[footnoteRef:2] [2:  หยกคุณธรรม หมายถึง เต๋อชินอ๋อง จ้าวเจวี๋ย]
ข้ายืนเอามือไพล่หลังอยู่ตรงหน้าต่าง พิศมองจันทราอันชืดชา เสี่ยวซุ่นจื่อยืนอยู่หลังข้า ส่วนเฉินเจิ่นยืนอยู่ตรงประตู
เสี่ยวซุ่นจื่อพูดว่า “ใต้เท้า ท่านจะตอบสารของยงอ๋องเช่นไร ผู้ส่งสารยังรออยู่ขอรับ”
ข้าเอ่ยอย่างเฉยเมย “เจ้าเขียนจดหมายตอบกลับให้ข้าที บอกไปว่าฉีอ๋องมิอาจชนะได้แน่ ที่จิงเซียงมีเต๋อชินอ๋องรักษาการณ์อยู่ ต่อให้ยงอ๋องมาด้วยพระองค์เองก็มิอาจโจมตีได้ง่ายๆ ข้าเป็นขุนนางของหนานฉู่ จะไปหลบภัยที่ต้ายงได้อย่างไร อีกอย่าง ในเมื่อต้ายงส่งทหารมาแล้ว เช่นนั้นเฉินเจิ่น เจ้าก็ส่งคนไปจับตาดูเหลียงหวั่นให้ดี ข้าคิดว่าพวกเขาต้องเคลื่อนไหวเป็นแน่”
ตอนนี้เองมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ข้าพยักหน้าเป็นสัญญาณ เฉินเจิ่นจึงเดินไปเปิดประตู เด็กหนุ่มอายุราวสิบสี่สิบห้าปีคนหนึ่งเดินเข้ามา คุกเข่าลงข้างหนึ่ง กล่าวว่า “คุณชาย มีข่าวด่วนขอรับ ฉีอ๋องหลี่เสี่ยนแห่งต้ายงเข้าโจมตีเซียงหยางแล้วขอรับ”
ข้าหัวเราะเบาๆ หลี่เสี่ยนผู้นี้รู้จักยุทธวิธีจริงๆ หากจิงเซียงตกอยู่ในมือต้ายง เช่นนั้นการติดต่อระหว่างสู่จงและเจียงหนานก็จะขาดสะบั้น ต้ายงย่อมกลืนกินหนานฉู่ได้โดยง่าย ทว่าข้าเชื่อในความสามารถของเต๋อชินอ๋อง และการป้องกันของจิงเซียงก็แข็งแกร่งมาก
หลายวันต่อมาก็เกิดการวิพากษ์วิจารณ์กันในราชสำนัก ต้ายงโจมตีหนานฉู่ ทำให้ขุนนางเหล่านั้นทั้งหวาดหวั่นและโกรธเกรี้ยว บางคนขุ่นเคืองถึงขั้นบอกให้ขออภัยต้ายง หลายคนกลับถกเถียงกันว่าหนานฉู่ไปล่วงเกินต้ายงที่ใด กระทั่งมีคนบอกว่าควรรีบส่งบรรณาการให้ต้ายงเพื่อแสดงการขออภัยและขอให้ต้ายงเรียกทหารกลับ
อัครมหาเสนาบดีซั่งเหวยจวินมีจุดยืนอันแน่วแน่ เขาเสนอให้ส่งทูตไปสอบถามต้ายงว่าเหตุใดจึงรุกรานโดยไร้เหตุ แม้ข้อเสนอนี้จะได้รับความเห็นชอบเป็นส่วนใหญ่ แต่ในใจขุนนางทั้งหลายกลับมิอาจสงบ ดังนั้นจึงมีคนลอบไปหอหมิงเยว่หลายครั้งหลายคราคิดหาหลักประกันให้ตนเอง เรื่องเหล่านี้ข้ามิได้ขัดขวาง หากแม้แต่ขุนนางในราชสำนักยังไม่เชื่อมั่นในหนานฉู่แล้วข้าจะทำสิ่งใดได้อีกเล่า
ข้าบอกให้เสี่ยวซุ่นจื่อนำแผนการวางกำลังป้องกันเซียงหยางออกมาศึกษาอย่างละเอียด ความจริงเซียงหยางเป็นพื้นที่ที่รวมเอาเมืองเซียงและเมืองฝานเข้าไว้ด้วยกัน เมืองทั้งสองหันหน้าเข้าหากันโดยมีแม่น้ำฮั่นกั้นกลาง กลางแม่น้ำมีสะพานเชื่อมสองเมืองเอาไว้ ทั้งสองต่างเป็นเมืองใหญ่ที่มีคูน้ำลึกและป้อมปราการสูง หากศัตรูแบ่งทัพโจมตีจะทำให้กำลังอ่อนด้อยเกินไปจนมิอาจตีแตก หากโจมตีเมืองเดียว ทหารของสองเมืองจะสนับสนุนกันโดยใช้สะพานเป็นตัวเชื่อม กอปรกับการคุ้มกันของทัพเรือ เซียงหยางจึงป้องกันง่ายโจมตียาก
ตอนที่เต๋อชินอ๋องไปถึงเซียงหยางแรกๆ เขาส่งแผนผังการจัดวางกำลังป้องกันมาให้ข้าแล้ว ให้ข้าออกความเห็นเสียหน่อย ข้าไม่ได้ให้คำตอบชัดเจน เพียงมอบแบบร่างสะพานให้เต๋อชินอ๋องฉบับหนึ่ง เดิมทีเป็นสะพานเชื่อมเป็นไม้ หากเสียหายย่อมยากจะซ่อมแซม ข้าจึงเสนอให้ตั้งเสาไม้ไว้กลางแม่น้ำสองแถว แต่ละเสาต้องใช้ค้อนไม้ขนาดใหญ่ตอกลงไปจนถึงก้นแม่น้ำ ด้านบนสวมห่วงเหล็กและปูด้วยไม้กระดาน เช่นนี้จะกลายเป็นสะพานที่ซ่อมแซมได้ตลอดเวลา
นอกจากนี้ข้ายังส่งอวนดักปลาติดกระดิ่งให้เต๋อชินอ๋องด้วย ให้เขาใช้อวนดักปลาทอดลงแม่น้ำยามเกิดศึกเพื่อมิให้พวกทหารพรายน้ำฝั่งศัตรูลอบโจมตีจนสะพานเสียหาย
ข้าทำเพียงมอบแบบร่างหนึ่งแผ่นและอวนดักปลาหนึ่งอันให้เต๋อชินอ๋องเท่านั้น ส่วนจะป้องกันเช่นไรย่อมเป็นความคิดของเต๋อชินอ๋องเองไม่เกี่ยวอันใดกับข้า ดูไปดูมาข้ายังคิดว่าหากเต๋อชินอ๋องเฝ้ารักษาการณ์อยู่ที่เซียงหยางคงไม่เสียเมืองง่ายๆ แต่ฉีอ๋องจะไม่รู้เชียวหรือว่าเซียงหยางป้องกันง่ายโจมตียาก
วันที่สิบสี่ เดือนสี่ ฉีอ๋องหลี่เสี่ยนออกคำสั่งโจมตีเมือง โจมตีดุดันราวเพลิงโหมกระหน่ำ กองทัพต้ายงโจมตีเมืองอย่างสุดชีวิตโดยไม่หวาดกลัวความตาย เต๋อชินอ๋องออกคำสั่งให้ทัพเรืออาศัยความได้เปรียบจากแม่น้ำฮั่น ใช้เกาทัณฑ์โจมตีกองทหารของฉีอ๋อง บีบบังคับให้พวกเขาถอยทัพ
ต่อมาฉีอ๋องรวบรวมทหารอีกครั้ง สั่งให้ใช้เครื่องยิงหินโจมตีบีบบังคับให้กองเรือถอยทัพ ส่วนทัพใหญ่ถือโอกาสนี้โจมตีเมือง บุกตีประตูเหนือของเซียงหยางทั้งวันคืน เต๋อชินอ๋องเห็นสถานการณ์อันตรายจึงออกนำทัพม้าสามพันนาย ทะยานออกจากประตูใต้เข้าโจมตีขนาบข้างทัพต้ายง ทัพต้ายงคิดไม่ถึงว่ากองทัพหนานฉู่จะกล้าออกจากเมืองจึงสับสนอลหม่าน ฉีอ๋องหลี่เสี่ยนรีบออกคำสั่ง ส่งทหารม้าชั้นยอดจำนวนห้าพันไปรับมือ ทว่ากลับถูกจ้าวเจวี๋ยล่อไปทางประตูตะวันออกและโจมตีด้วยการกลิ้งท่อนไม้และก้อนหินลงมา
หลี่เสี่ยนโกรธจัด ส่งกองทัพสองหมื่นไปควบคุม เฝ้าบริเวณปีกทัพทั้งสองฝั่งไว้ ส่วนตนนำทัพแปดหมื่นหมุนเวียนเข้าโจมตีประตูเหนือ ประตูเหนือตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย จ้าวเจวี๋ยคอยสั่งการอยู่บนกำแพงเมืองโดยมิได้หลับตานอน ในที่สุดเมื่อทัพต้ายงเหนื่อยล้า กองทัพรักษาการณ์แห่งเมืองฝานก็ลอบโจมตีด้านหลัง ขนาบโจมตีจากทั้งสองฝั่ง หลี่เสี่ยนเห็นกองทัพเสียหายอย่างอนาถจึงจำต้องสั่งถอยทัพ จ้าวเจวี๋ยไล่สังหารไปสามสิบลี้ ทหารต้ายงทั้งบาดเจ็บล้มตายและเหนื่อยล้า สุดท้ายจ้าวเจวี๋ยจึงค่อยถอยทัพกลับ
สองฝ่ายทำศึกกันสามวัน ทัพต้ายงหนึ่งแสนห้าหมื่นบาดเจ็บล้มตายไปแล้วหกหมื่นกว่า ทหารรักษาเมืองของหนานฉู่มีเจ็ดหมื่น บาดเจ็บล้มตายไปสองหมื่น นับเป็นชัยชนะที่น่าอนาถยิ่ง เมื่อต้ายงถอยทัพ จ้าวเจวี๋ยจึงรีบส่งคนไปรายงานสถานการณ์ต่อราชสำนัก ทั้งยังขอกำลังเสริมอีกด้วย
ตอนนี้ในราชสำนักจ้าวเจียกำลังอ่านจดหมายรายงานของจ้าวเจวี๋ยด้วยความยินดีและหวาดหวั่น เอ่ยปากพูดว่า “ขุนนางทุกท่าน แม้เสด็จอาจะได้รับชัยชนะ ทว่ากองทัพต้ายงมีกำลังเหนือกว่าพวกเราสิบเท่า พวกเราควรทำเช่นไรดี”
ซั่งเหวยจวินตอบไปว่า “ทูลท่านเจ้าแคว้น แม้ครั้งนี้ต้ายงจะฉีกสัญญาพันธมิตร ทว่ากองกำลังของแคว้นเรายังห่างไกลจากต้ายงนัก มิสู้ถือโอกาสนี้ส่งคนไปเจรจาสงบศึกกับต้ายงเถิด”
ทุกคนได้ยินก็พากันตอบรับว่าสมควรเป็นตามนั้น ตอนนี้เองมีคนทูลรายงานว่าทูตที่ส่งไปต้ายงกลับมาแล้ว จ้าวเจียรีบเรียกเขาเข้าเฝ้า ทูตคนนี้ก็คือฝูอวี้หลุน ทั่นฮวาในรัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบหกนั่นเอง ตอนนี้เขาทำงานอยู่ในกรมพิธีการ
เขาคุกเข่ารายงานว่า “กระหม่อมถือราชโองการเป็นทูตไปยังต้ายง ยังไม่ทันเข้าเขตต้ายงก็ถูกฉีอ๋องหลี่เสี่ยนสกัดไว้เสียก่อน กล่าวว่าการยกทัพมาโจมตีหนานฉู่คราวนี้ก็เพราะต้องการกำจัดขุนนางชั่วช้าเพื่อองค์จักรพรรดิ นี่คือจดหมายที่ฉีอ๋องมอบให้ท่านเจ้าแคว้นพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเจียรีบบอกให้ขันทีรับมา อ่านดูอย่างละเอียด ด้านในเขียนเนื้อหาไว้ดังนี้
‘ฉีอ๋องแห่งต้ายงน้อมพบเจ้าแคว้นแห่งหนานฉู่ การยกทัพมาคราวนี้มิใช่เพราะสิ่งอื่นใด ทว่าเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยมีใจโหดเหี้ยมทะเยอทะยาน ขณะนั่งรักษาการณ์อยู่ที่เซียงหยางก็หมั่นฝึกทหารบำรุงม้า จับจ้องชายแดนต้ายงของข้าไม่วางตา ที่แย่ไปกว่านั้นคือคิดแย่งชิงอาวุธชั้นยอด หากไม่กำจัดคนผู้นี้ต้ายงและหนานฉู่คงไม่อาจสงบได้ตลอดไป ข้าและท่านเจ้าแคว้นเกี่ยวดองเป็นเครือญาติแล้ว จะคิดปองร้ายได้อย่างไร หากไม่เชื่อ โปรดออกราชโองการเรียกเต๋อชินอ๋องกลับราชสำนัก เขาจะต้องหาข้ออ้างสารพัดไม่ยอมรับอย่างแน่แท้ สัญญาแต่เก่าก่อนตัวข้ายังจดจำไว้ในใจ ทว่าคนผู้นี้กุมอำนาจขุนนางมากล้น หากท่านเจ้าแคว้นฟื้นฟูตำแหน่งจักรพรรดิ คนผู้นั้นย่อมใช้ทหารก่อความวุ่นวาย ต้ายงของข้ามิอาจสอดมือเข้าช่วย หากท่านเจ้าแคว้นเรียกทัพกลับ พวกเราสองแคว้นจะปรองดองเช่นวันวาน หากท่านเจ้าแคว้นเชื่อคำให้ร้ายของเขา ข้าจะบุกยึดเอาเจียงหนานของท่านมาให้ได้’
จ้าวเจียอ่านจบพลันรู้สึกหนาวยะเยือกไปทั้งร่าง หากเชื่อก็สงสัยว่านี่อาจเป็นกลยุทธ์ยุแยงให้เจ้าแคว้นและขุนนางเหินห่าง หากไม่เชื่อ ตั้งแต่จ้าวเจวี๋ยกลับมาจากการโจมตีสู่ก็เอาแต่ร้องขอค่าบำรุงกองทัพและเสบียง ทั้งยังอาสาไปรักษาการณ์ที่เซียงหยางด้วยตนเอง ไม่ยอมกลับราชสำนัก หรือจะมีใจคิดคดจริงๆ เมื่อคิดว่าชื่อเสียงบารมีของจ้าวเจวี๋ยเหนือกว่าตนก็อดเกิดจิตริษยาไม่ได้ กล่าวไปเรียบๆ ว่า “เสด็จอาได้รับชัยชนะ สมควรกลับมารับรางวัลที่ราชสำนักได้แล้ว จงออกราชโองการไป เรียกตัวเต๋อชินอ๋องกลับราชสำนัก”
จ้าวเจวี๋ยที่อยู่ไกลถึงจิงเซียงได้รับราชโองการนี้แล้วก็ไม่ยอมกลับ กราบทูลไปว่าเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินของกองทัพ มิอาจกลับราชสำนักชั่วคราว เดิมทีจ้าวเจียมีใจคิดระแวงจ้าวเจวี๋ยอยู่แล้วส่วนหนึ่ง เมื่อเห็นจ้าวเจวี๋ยไม่ยอมกลับก็ยิ่งระแวงหนัก รีบส่งสารเรียกตัวออกไปอีกหลายฉบับ
ตอนแรกจ้าวเจวี๋ยยังอ้างว่าทำศึกอยู่ด้านนอกมิอาจรับราชโองการ ทว่าถ้อยคำในสารของจ้าวเจียยิ่งมายิ่งแหลมคม สุดท้ายแม้แต่ขุนนางในราชสำนักก็ยังเกิดจิตคิดระแวง ด้วยความสิ้นไร้หนทาง จ้าวเจวี๋ยจึงมอบหน้าที่รักษาจิงเซียงให้แก่หรงเยวียน ส่วนตนนำองครักษ์จำนวนหนึ่งกลับเจี้ยนเย่ ขณะที่อยู่ห่างเจี้ยนเย่ไม่กี่สิบลี้ บุรุษผู้มีรูปลักษณ์ธรรมดาผู้หนึ่งก็เข้ามาขวางทางไว้ มอบจดหมายฉบับหนึ่งให้จ้าวเจวี๋ย จ้าวเจวี๋ยเปิดออกอ่าน พบว่าเป็นอักษรงดงามอ่อนช้อยแถวหนึ่ง
‘ท่านไม่กลับมาในคราแรก นับเป็นความผิดพลาดใหญ่หลวง วันนี้กลับมายิ่งเป็นความผิดพลาดมหันต์ ยามนี้ทำได้ทางเดียวคือเปลี่ยนเส้นทางกลับไปจิงเซียง บัญชาทัพด้วยตนเอง’
จ้าวเจวี๋ยอ่านจบก็ทอดถอนใจ นำจดหมายไปเผาทำลาย กล่าวไปว่า “ขอบคุณนายของเจ้าแทนข้าด้วย บอกเขาว่าจ้าวเจวี๋ยมิใช่คนคิดคดทรยศ”
คนผู้นั้นถอยไปเงียบๆ
เมื่อมาถึงเจี้ยนเย่ จ้าวเจวี๋ยก็ไปขอเข้าเฝ้าถึงประตูวังแต่กลับถูกนำตัวไปคุมขังด้วยราชโองการของจ้าวเจีย แม้จ้าวเจวี๋ยต้องการอธิบายสาเหตุที่ตนไม่ยอมกลับแต่ก็ไม่มีประโยชน์อันใด ในใจของจ้าวเจีย หากมิกลัวฉีอ๋องหลี่เสี่ยนไม่ยอมถอยทัพกลับไปตามสัญญา คงสั่งลงโทษจ้าวเจวี๋ยไปนานแล้ว ขณะที่จ้าวเจวี๋ยอยู่ในคุก จู่ๆ คนในราชสำนักก็พากันถวายฎีกาต้องการให้ประหารจ้าวเจวี๋ยไปเสีย นับว่าจ้าวเจียยังมิได้เลอะเลือนเกินไปจึงปล่อยจ้าวเจวี๋ยออกจากคุก ทำเพียงกักบริเวณชั่วคราว
การถวายฎีการ้องขอให้ประหารจ้าวเจวี๋ยเป็นความคิดของข้า ตั้งแต่ข้าได้รับรายงานจากเฉินเจิ่นว่าจ้าวเจวี๋ยไม่ยอมกลับในการเรียกตัวครั้งแรก ข้าก็คิดวิธีนี้ขึ้นมาแล้ว จ้าวเจวี๋ยเป็นขุนนางซื่อสัตย์ ทั้งยังเป็นคนโง่งม หากเขารีบกลับมาในคราแรก จ้าวเจียย่อมรู้ตัวว่าเป็นการเข้าใจผิด ไม่นานจ้าวเจวี๋ยก็จะได้กลับไปที่เซียงหยาง แต่ในเมื่อตอนแรกไม่ยอมกลับ ทั้งยังกลับมาเอาป่านนี้ ย่อมเป็นการแสดงให้เห็นว่าตัวเองร้อนตัว ต่อให้จ้าวเจียเป็นคนเฉลียวฉลาดเพียงใดก็ยังอดเกิดความระแวงไม่ได้ และข้าคิดว่าจ้าวเจียไม่ได้ฉลาดไปกว่าคนปัญญาอ่อนเท่าใดนัก
หลังจากจ้าวเจวี๋ยถูกกักบริเวณ ข้าก็รู้สึกลำบากใจจริงๆ จากความคิดของข้า หากจ้าวเจวี๋ยออกมาไม่ได้เช่นนี้จึงจะนับว่าดี เช่นนั้นโอกาสที่ข้าต้องการคงมาถึงในไม่ช้า แต่เมื่อคิดว่าจ้าวเจวี๋ยค้ำจุนหนานฉู่อย่างยากลำบากแต่กลับมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่มิอาจอธิบายเช่นนี้ข้าก็ทนไม่ไหวจริงๆ ต่อให้หนานฉู่จะล่มสลายก็สมควรให้คนที่รักและหวงแหนมันพยายามเต็มกำลังเสียก่อน
ด้วยเหตุนี้ข้าจึงเขียนจดหมายให้หรงเยวียน บอกให้เขายุแยงให้ขุนนางถวายฎีกาเรียกร้องให้ประหารจ้าวเจวี๋ย ผู้ส่งสารที่ข้าส่งไปทำงานรวดเร็วยิ่ง ขณะที่จ้าวเจวี๋ยมาถึงเจี้ยนเย่ไม่นาน คนของหรงเยวียนก็มาถึงแล้ว คนของเขาไปกล่าวยุเหล่าคนที่หวาดกลัวต้ายงให้ถวายฎีกา ดีที่จ้าวเจียไม่ได้เลอะเลือนเกินไป เดิมทีเขายังพอมีความเชื่อใจให้จ้าวเจวี๋ยเล็กน้อย เมื่อเห็นคนมากมายต้องการสังหารจ้าวเจวี๋ยกลับทำให้เขาระแวงสงสัยขึ้นมาอีก จึงรักษาชีวิตของจ้าวเจวี๋ยไว้ได้
เขาจะได้กลับเซียงหยางเมื่อใดก็ต้องดูทางต้ายงแล้ว


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 33 ความโกลาหลใกล้อุบัติ (2)
จริงดังคาด ไม่นานฉีอ๋องก็ยกทัพบุกจิงเซียงอีกครั้ง ฉีอ๋องคนนี้ความอดทนต่ำยิ่ง หากเป็นยงอ๋อง เกรงว่าคงรอนานกว่านี้เสียหน่อยค่อยว่ากัน ส่วนหรงเยวียนนับว่าพอมีความสามารถอยู่บ้าง ยังรักษาสถานการณ์ของจิงเซียงให้มั่นคงอยู่ได้
เซียงหยางเร่งส่งสารมาไกลแปดร้อยลี้ ทำให้ท่านเจ้าแคว้นได้สติโดยพลัน รีบส่งจ้าวเจวี๋ยกลับไปยังเซียงหยางโดยเร็ว จ้าวเจวี๋ยไม่สนใจสิ่งอื่นใด รีบพาองครักษ์เดินทางทันที ออกไปนอกเมืองได้ไม่นาน จ้าวเจวี๋ยก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาสะอาดสะอ้านผู้หนึ่งนั่งอยู่ในศาลาสิบลี้ บนโต๊ะหินกลางศาลามีกาสุราจัดเรียงเอาไว้หนึ่งกาและจอกเหล้าสองจอก ด้านหลังของเขามีชายวัยกลางคนหน้าตาดาษดื่นผู้หนึ่งยืนอยู่ รอบศาลามีเด็กรับใช้อายุสิบห้าสิบหกปียืนอยู่สองคนทุกช่วงระยะหนึ่ง จ้าวเจวี๋ยแย้มยิ้มเล็กน้อย กระโดดลงจากอานม้าเดินมายืนต่อหน้าบุรุษหนุ่มผู้นั้น กล่าวอย่างมากมารยาทว่า “ขอบคุณที่สุยอวิ๋นช่วยเหลือ จ้าวเจวี๋ยซาบซึ้งยิ่งนัก วันนี้ต้องให้ท่านมาส่ง รู้สึกละอายใจจริงๆ”
ข้าลุกขึ้นยืนมอบคารวะกลับไป “องค์ชายมีจิตใจสูงส่งมากคุณธรรม ลูกไม้ชั่วช้าเช่นนั้นย่อมทำร้ายองค์ชายไม่ได้แน่นอน องค์ชายไปจิงเซียงครานี้ เส้นทางเบื้องหน้ายังอีกยาวไกล ดังนั้นสุยอวิ๋นจึงมาส่งโดยเฉพาะ”
เด็กรับใช้ผู้หนึ่งเดินขึ้นมารินสุราลงจอกให้พวกเรา จากนั้นจึงถอยออกไปอย่างระวังกิริยา จ้าวเจวี๋ยเห็นเด็กรับใช้มีมือเท้าคล่องแคล่ว ทั้งยังมีรูปลักษณ์โดดเด่น จึงเกิดความสนใจใคร่รู้ กล่าวไปว่า “หลายปีมานี้สุยอวิ๋นคงมีชีวิตที่ดีกระมัง บ่าวรับใช้หลายคนนี้ เพียงเห็นก็รู้ว่าเป็นบ่าวผู้มีเอกลักษณ์โดดเด่นดังบ่าวตระกูลใหญ่ ทั้งยังมีกลิ่นอายของผู้รู้ตำรับตำราด้วย”
ข้าแย้มยิ้มบาง ยกจอกสุราขึ้นกล่าวว่า “ขอดื่มให้องค์ชายหนึ่งจอก ขออวยพรให้ท่านเดินทางไปจิงเซียงโดยสวัสดิภาพ”
จ้าวเจวี๋ยยกสุราขึ้นดื่มลงไปอึกเดียวหมด “น่าเสียดายที่สุยอวิ๋นไม่ยอมไปจิงเซียงกับข้า หากมีสุยอวิ๋นนั่งบัญชาการ จิงเซียงจะต้องปลอดภัยไร้อันตรายเป็นแน่”
ข้าหัวเราะเบาๆ “องค์ชายจะไม่ดูแคลนความสามารถของท่านหรงเกินไปหรือ”
จ้าวเจวี๋ยลุกขึ้นพูด “เอาละ หนทางยาวไกลพันลี้ สุดท้ายยังต้องลาจาก ทัพจิงเซียงอยู่ในภาวะเร่งด่วน ข้าต้องรีบเดินทาง ขออำลาเพียงเท่านี้เถิด รอให้ข้าโจมตีต้ายงจนถอยทัพไปเสียก่อน ข้ากับท่านค่อยรวมตัวร่ำสุรากันอีกครั้ง แต่หากโชคร้าย เช่นนั้นขอให้สุยอวิ๋นไปเซ่นไหว้ข้าสักครา”
เมื่อฟังถึงตรงนี้ จอกสุราในมือข้าคล้ายสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย วันนี้ข้าเสี่ยงทายให้เขาครั้งหนึ่ง สองปีที่ผ่านมาวิชาดูดวงเสี่ยงทายของข้าค่อยๆ พัฒนาจนได้ดั่งใจแล้ว ทว่าเช้าวันนี้ หลังจากข้าแช่น้ำจุดธูป ก็เริ่มทำนายเสี่ยงทายให้เขา แต่กลับได้ดวงเลวร้าย แสดงความหมายถึงการสิ้นชีพก่อนวัยอันควร ตอนนี้ได้ยินคำพูดแฝงนัยอัปมงคลของจ้าวเจวี๋ยก็ยิ่งรู้สึกหนาวยะเยือกในใจ
จ้าวเจวี๋ยกระโดดขึ้นหลังม้า กำลังจะทะยานไป ข้ารีบพูดขึ้นว่า “องค์ชาย ข้ามีบ่าวรับใช้อยู่สองคน แม้จะอายุน้อยทว่ายังพอคุ้นเคยเรื่องวรยุทธ์ ให้พวกเขาไปเซียงหยางกับองค์ชายแทนสุยอวิ๋นเถิด นับเป็นการแสดงความเสียใจที่สุยอวิ๋นมิอาจร่วมทางกับองค์ชายได้ เต้าหลี ไป๋อี้ พวกเจ้าออกมาพบองค์ชายเร็ว”
จ้าวเจวี๋ยมองดูเด็กทั้งสองที่เดินก้าวออกมาอย่างนอบน้อม เผยรอยยิ้มเจื่อน “สุยอวิ๋น การเดินทางยากลำบาก อย่าทรมานเด็กเหล่านี้เลย”
ข้ากล่าวเรียบเฉย “พวกเขาเชี่ยวชาญวิชาเกาทัณฑ์และการควบม้า ไม่ถ่วงเวลาเดินทางองค์ชายเป็นแน่”
เดิมทีจ้าวเจวี๋ยคิดจะโน้มน้าวข้าอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นข้าตัดสินใจเด็ดเดี่ยวอีกทั้งเวลาบีบคั้นจึงทำได้เพียงสะบัดแส้อำลา แล้วควบม้าไป
จ้าวเจวี๋ยเร่งเดินทางตลอดทาง นอกจากเปลี่ยนม้าระหว่างทางแล้ว กระทั่งกินข้าวและนอนหลับก็ยังกระทำบนหลังม้า เดิมทีเขากังวลว่าเด็กทั้งสองที่เจียงเจ๋อส่งมาอยู่ข้างกายจะทนไม่ไหว แต่ทุกครั้งที่มองไปกลับเห็นเด็กทั้งสองมีท่าทีผ่องแผ้ว ดังนั้นจ้าวเจวี๋ยจึงไม่เป็นห่วงพวกเขาอีก เบื้องหน้ายังมีเส้นทางอีกสามร้อยกว่าลี้ เปลี่ยนม้าอีกครั้งหนึ่งก็สมควรถึงเซียงหยางแล้ว
จ้าวเจวี๋ยที่อยู่บนหลังม้าบิดเอวแก้เมื่อย กล่าวว่า “เอาละ เบื้องหน้ามีโรงน้ำชาอยู่แห่งหนึ่ง พวกเราพักผ่อนที่นี่สักครู่ กินข้าวกลางวันสักมื้อ จากนั้นก็เดินทางตรงไปที่เซียงหยางเลย เป็นอย่างไร”
ทุกคนดีใจยิ่งนัก หลายวันมานี้พวกเขาตะลุยเดินทางอย่างบ้าคลั่งทำให้เหนื่อยแทบตายแล้วจริงๆ แม้ต่อไปจะยังต้องเร่งเดินทาง แต่ได้พักผ่อนครู่หนึ่งก็นับว่าดี
เต้าหลีและไป๋อี้ได้ยินคำสั่งของจ้าวเจวี๋ย เต้าหลีก็ชิงลงจากม้ารีบเดินไปยังโรงน้ำชา กำชับให้เถ้าแก่เก็บกวาดและนำชาร้อนขึ้นโต๊ะสองสามตัว แม้โรงน้ำชาแห่งนี้จะเล็กแต่ยังมีกับแกล้มเช่นถั่วลิสงคั่วเกลืออยู่ด้วย เต้าหลีจึงสั่งขึ้นโต๊ะมาด้วยเลย ใช้จนเถ้าแก่ผู้นั้นวิ่งวุ่นไปทั่ว ไม่นานก็เก็บโต๊ะเรียบร้อย
ส่วนไป๋อี้กลับไปขออ่างสำริดมาล้างให้สะอาดแล้วใส่น้ำไว้ จากนั้นจึงหยิบผ้าออกมาจากสัมภาระ เมื่อจ้าวเจวี๋ยนั่งลงก็มาปรนนิบัติเขาล้างหน้าและปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าอาภรณ์ แม้จ้าวเจวี๋ยจะเป็นราชนิกุล แต่หลายปีมานี้ได้แต่ขลุกอยู่กับศึกสงคราม จะคาดหวังการเสพสุขอย่างขุนนางตระกูลใหญ่ก็คงไม่ทันแล้ว เมื่อเห็นเด็กรับใช้คู่นี้มากสามารถทั้งยังรู้ความก็อดยินดีไม่ได้ จนกระทั่งเขานั่งลงดื่มชาร้อนแก้วหนึ่ง กลืนถั่วลิสงคั่วเกลือและเสบียงแห้งลงไปแล้ว ก็พบว่าเต้าหลีและไป๋อี้กินเสร็จนานแล้ว ยามนี้กำลังขอซื้อเสบียงสำหรับม้ากับเถ้าแก่ผู้นั้น
จ้าวเจวี๋ยอดพูดไม่ได้ว่า “นับเป็นเด็กที่มีความสามารถจริงๆ เจียงจ้วงหยวนร้ายกาจยอดเยี่ยมยิ่ง สามารถฝึกฝนบ่าวรับใช้ได้ถึงขั้นนี้เชียว”
องครักษ์คนหนึ่งของเขาพูดยิ้มๆ “หากใต้เท้าชอบ กลับไปก็พูดกับใต้เท้าเจียงสักคำ ขอพวกเขาไว้ปรนนิบัติรับใช้ก็ได้แล้วขอรับ”
แม้จ้าวเจวี๋ยจะรู้ดีว่าสำหรับตระกูลใหญ่ ไม่ใช่แค่เด็กรับใช้เพียงสองคนเท่านั้น แม้แต่นางบำเรอหรือสาวงามก็ยังนำมาเป็นของขวัญของกำนัลอยู่บ่อยๆ แต่ยังคงส่ายหน้า “สุภาพบุรุษไม่แย่งชิงของรักผู้อื่น เด็กสองคนนี้คงมิได้ฝึกฝนออกมาโดยง่ายแน่นอน”
ทุกคนสนทนากันครู่หนึ่งจ้าวเจวี๋ยก็สั่งให้เดินทางต่อ ตอนนี้เอง จู่ๆ องครักษ์ผู้หนึ่งก็แผดเสียงร้องออกมา ทุกคนมองไป เห็นธนูเงินดอกหนึ่งแทงทะลุแขนเขา
ทุกคนต่างก็เป็นคนในตระกูลทหารจึงรีบหาที่กำบังอย่างฉับไว ไม่นานก็ได้ยินเสียงหัวเราะโหดเหี้ยมดังขึ้น บุรุษในอาภรณ์สีขาวผู้หนึ่งเดินออกมาจากป่าอย่างเนิบช้า พบว่าคนผู้นี้มีหน้าตาหล่อเหลายิ่ง ร่างกายอันสง่ากำยำหยัดตรงอยู่ภายใต้ชุดนักรบสีขาว ที่บ่ามีคันศรสีเงินที่โค้งจนแทบเป็นวงสมบูรณ์สะพายอยู่ มีกระบอกเก็บลูกธนูสีเดียวกันแขวนอยู่ที่เอว ไม่ว่าจะเป็นเครื่องแต่งกายหรือธนูโค้งล้วนวิจิตรประณีต เห็นได้ชัดว่าเจ้านายของพวกมันเป็นคนพิถีพิถันยิ่ง จ้าวเจวี๋ยรู้สึกหนาวยะเยือกในใจ “ที่แท้ผู้มมาเยือนคือศรเงินเจ้าสำราญตวนมู่ชิวนี่เอง”
บุรุษอาภรณ์ขาวผู้นั้นกล่าวเคล้าเสียงหัวเราะ “เป็นผู้น้อยเอง ได้ยินว่าเต๋อชินอ๋องจะเสด็จมาที่นี่จึงมาต้อนรับโดยเฉพาะ หากองค์ชายมิรังเกียจ เชิญเสด็จมาที่กระท่อมซอมซ่อของผู้น้อยหน่อยเถิด”
จ้าวเจวี๋ยเห็นคำพูดละมุนละม่อมทว่าความหมายที่แฝงอยู่กลับเย่อหยิ่งจองหองจึงกล่าวเสียงเย็นชา “ข้ามีกิจทหารเร่งรัดต้องจัดการ ไม่กล้ายืดเยื้อ เจ้าลอบยิงธนูโจมตีมา เชื่อว่าคงมาลอบสังหารข้ากระมัง”
ตวนมู่ชิวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “แต่ไหนแต่ไรข้าไม่เคยลอบโจมตีผู้ใด มิเช่นนั้นศรเมื่อครู่คงเอาชีวิตขององค์ชายไปแล้ว ส่วนเรื่องทหารผู้นั้นเป็นเพียงการทักทายของข้า เชื่อว่าองค์ชายคงไม่ตำหนิ”
จ้าวเจวี๋ยเอ่ยเสียงเย็น “ข้าปฏิบัติต่อผู้ใต้บังคับบัญชาราวกับพี่น้องของตน เจ้าทำเรื่องชั่วช้าต่ำตมเช่นนี้ มิน่าเล่าจึงไม่มีผลงานใดในทัพต้ายง ใต้หล้านี้ผู้ใดไม่รู้จักศรทองจ่างซุนและศรเงินตวนมู่บ้าง แม่ทัพจ่างซุนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของยงอ๋อง นำทัพออกศึกทำสงคราม เป็นแม่ทัพไร้พ่าย ส่วนเจ้า ศรเงินตวนมู่ รู้จักเพียงต่อยตีสำมะเลเทเมาอยู่ในยุทธภพ”
เชื่อว่าคำพูดนี้ของจ้าวเจวี๋ยคงแทงใจตวนมู่ชิวกระมัง ดวงตาของเขาจึงปรากฏไอสังหารเย็นเยียบเพียงนั้น กล่าวอย่างเย็นชาว่า “เดิมข้ามาที่นี่ก็เพื่อสกัดทางหนีขององค์ชายเท่านั้น ตอนนี้เมื่อดูแล้ว ข้าไม่ลงมือคงไม่ได้ ไม่ทราบว่าองค์ชายจะหนีจากศรเงินของข้าได้กี่ดอก”
เสียงหนึ่งดังแว่วตามมา “ข้ากล้าพนันเลยว่าเจ้ายิงเขาไม่ตายหรอก” สิ้นเสียง สตรีงามพิลาสอาภรณ์แดงนางหนึ่งก็เดินออกมา นางมีหน้าตางดงามชดช้อย ทว่ากลับมีคิ้วยาว ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายอัปมงคล เป็นดั่งรากษส[footnoteRef:1] สาว จ้าวเจวี๋ยหัวเราะเสียงขืน “ที่แท้เจ้าก็มาด้วย มิแปลกใจเลย เดิมพวกเจ้าศิษย์พี่ศิษย์น้องก็ตัวติดกันมิอาจแยก” [1:  รากษส หมายถึง ปีศาจหรืออสูรชั้นต่ำ]
สตรีนางนั้นกล่าวเสียงเย็นชา “เต๋อชินอ๋องก็รู้จักข้าด้วยหรือ ช่างเป็นเกียรติเสียจริง”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 34 วิญญาณภักดีปลิดปลิว (1)
เต๋อชินอ๋องถูกลอบสังหารระหว่างทาง เมื่อไปถึงเซียงหยางกลับต้องสู้ศึกด้วยกายที่เจ็บหนัก ฉีอ๋องเห็นเต๋อชินอ๋องกลับมาพลันท้อแท้ไร้ขวัญกำลังใจ รีบถอยทัพไปโดยพลัน ผ่านไปไม่ถึงสิบวัน เจ้าแคว้นออกราชโองการตำหนิชินอ๋องว่าไร้ความสามารถสู้ศึก ปล่อยทัพต้ายงหนีไปได้ ชินอ๋องร่ำไห้ ช้ำใจจนกระอักเลือด สิ้นใจกลางราตรี สามทัพร่วมไว้ทุกข์ เซ่นสังเวยแด่อ๋องผู้ทรงคุณธรรม
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกหยกคุณธรรม
จ้าวเจวี๋ยกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ศรทองจ่างซุน ขนงโก่งแพรเขียว ศรเงินตวนมู่ รากษสอาภรณ์แดง เห็นศรเงินอยู่ที่นี่ย่อมรู้ว่ารากษสเพลิงเฉียวเยี่ยนเอ๋อร์ต้องอยู่ที่นี่ด้วย คิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะลอบเข้ามาที่หนานฉู่แล้ว”
ตวนมู่ชิวลูบคันศรเบาๆ พลางกล่าว “ใต้หล้านี้มีผู้ใดไม่ทราบบ้าง ต้ายงรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเป็นเรื่องที่จะช้าจะเร็วก็ต้องเกิดขึ้น ต่อให้เป็นผู้เลิศวรยุทธ์ของหนานฉู่ก็มิแคล้วต้องเข้ามาสวามิภักดิ์ต่อต้ายง”
จ้าวเจวี๋ยตวาดอย่างขุ่นเคือง “หุบปาก”
เดิมทีนี่เป็นเรื่องที่เขาทุกข์ใจที่สุด ต้ายงเชิดชูทหารแกร่ง ทั้งยังไม่คิดเล็กคิดน้อยกับพื้นเพ ดังนั้นคนในยุทธภพของหนานฉู่หลายคนจึงไปเข้าร่วมกับต้ายง หากต้องการเป็นขุนนางระดับสูงในหนานฉู่จะต้องมีปูมหลังสะอาดบริสุทธิ์ ดังนั้นกองกำลังทหารในหนานฉู่จึงไม่อาจสู้ต้ายงได้
เฉียวเยี่ยนเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “โอหังยิ่งนัก ถึงกับกล้าตวาดพวกข้าเชียวหรือ ศิษย์พี่ตวนมู่ ระวังหลังให้ข้าด้วย” กล่าวจบก็ชักกระบี่ออกมาจากด้านหลัง โถมทะยานเข้ามาดุจเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ องครักษ์ของจ้าวเจวี๋ยรีบชักดาบเข้าสู้
องครักษ์เหล่านี้เชี่ยวชาญในการตั้งกระบวนรับมือยอดฝีมือ แต่เฉียวเยี่ยนเอ๋อร์นับเป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่ง ดังนั้นแม้จะใช้หนึ่งต้านหกก็ไม่มีสีหน้าหวั่นเกรง ยิ่งไปกว่านั้นเฉียวเยี่ยนเอ๋อร์ยังใช้กระบวนท่าดุดันก้าวร้าว มิด้อยไปกว่าความแกร่งกร้าวขององครักษ์เหล่านี้เลย
สายตาของตวนมู่ชิวจับจ้องอยู่กับการต่อสู้ ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็สะพายคันศรแล้วยิงออกไป เงาศรสีเงินพุ่งออกไปราวภูตพราย แทงทะลุลำคอองครักษ์นายหนึ่งทันที
จ้าวเจวี๋ยขมวดคิ้ว สองคนนี้ คนหนึ่งเชี่ยวชาญการคร่าสังหารระยะใกล้ อีกคนถนัดการโจมตีระยะไกล เมื่อร่วมมือกันกลับกลายเป็นไร้จุดอ่อน ตนนำองครักษ์มาด้วยเพียงแปดนาย เกรงว่าจะถูกพวกเขาฆ่าสังหารไปทีละคนเสียมากกว่า
เขามองไปยังองครักษ์ด้านหลัง กล่าวเสียงต่ำว่า “เจ้าไปรับมือตวนมู่ชิวกับข้า”
องครักษ์คนนั้นพยักหน้ารับ ทั้งสองวิ่งทะยานเข้าใส่ตวนมู่ชิวพร้อมกัน ตวนมู่ชิวเห็นแต่ไกลแล้วจึงรีบตั้งศรเงินยิงกระบวนเดียวสองดอก สังหารองครักษ์ไปอีกสองนาย ตอนนี้จ้าวเจวี๋ยมาถึงด้านหน้าเขาแล้ว ใช้กระบี่ยาวเสือกแทงเข้าไป ตวนมู่ชิวก็ออกเคล็ดวิชาตัวเบา หลบเลี่ยงการโจมตีของจ้าวเจวี๋ยไปได้ วิชาตัวเบาของเขาอัศจรรย์ยิ่ง จ้าวเจวี๋ยและองครักษ์ผู้นั้นมิอาจทำให้เขาบาดเจ็บได้เลย
ทว่าตวนมู่ชิวก็มิอาจตั้งคันศรยิงออกไปได้เช่นกัน ทำได้เพียงใช้คันศรเงินสกัดการโจมตีของอีกฝ่ายเท่านั้น คันศรเงินของเขาสร้างขึ้นด้วยความพิเศษบางอย่าง กระทั่งกระบี่หยกของจ้าวเจวี๋ยยังมิอาจสร้างความเสียหายให้มันได้ ทุกคนต่อสู้โรมรันกัน ความจริงวรยุทธ์ของตวนมู่ชิวมิอาจเทียบจ้าวเจวี๋ย คิดผละตัวหนีไปหลายครั้ง แต่กลับถูกจ้าวเจวี๋ยสกัดไว้ได้ร่ำไป ทว่าแม้จ้าวเจวี๋ยคิดสังหารเขาก็มิอาจกระทำได้เช่นกัน
ทางฝั่งเฉียวเยี่ยนเอ๋อร์กลับได้เปรียบกว่า หากรอจนกระทั่งนางสังหารองครักษ์จนหมดแล้วมาสนับสนุนตวนมู่ชิว เช่นนั้นจ้าวเจวี๋ยย่อมไม่มีทางหนีรอดไปอย่างมีชีวิตอีก ขณะที่จ้าวเจวี๋ยกำลังร้อนใจดุจไฟแผดเผานั้นเอง หางตาของเขาก็เห็นเงาร่างสองสาย กลับเป็นเต้าหลีและไป๋อี้ ทั้งสองคนหนึ่งถือกระบี่สั้นอีกคนถือหน้าไม้ขนาดเล็ก กำลังทะยานเข้าใกล้เฉียวเยี่ยนเอ๋อร์
ในขณะที่จ้าวเจวี๋ยกำลังให้ความสนใจทั้งสอง จู่ๆ หน้าไม้ในมือของเต้าหลีก็ยิงลูกศรออกไปห้าดอกต่อเนื่องกลายเป็นดังสายธาราวาววับ เฉียวเยี่ยนเอ๋อร์ปฏิกิริยาว่องไวดุจภูตพราย พยายามหลบเลี่ยงเต็มที่ ในตอนนี้เอง กระบี่สั้นในมือไป๋อี้ก็เสือกแทงเข้าไปรวดเร็วรุนแรงดุจอสนีบาต แทงไปยังร่างบอบบางชดช้อยของเฉียวเยี่ยนเอ๋อร์
ดวงตาของเฉียวเยี่ยนเอ๋อร์ฉายแววโชติช่วง วาดกระบี่ในมือเป็นกำแพงสกัดกั้นรวดเร็วดุจทวยเทพ ทั้งสองเข้าสู้ประชิดตัว ไป๋อี้ชิงถอยหลังไปก่อน มือทั้งสองเต็มไปด้วยโลหิต ส่วนเฉียวเยี่ยนเอ๋อร์ก็ถูกแทงไปที่ท้อง ใบหน้างามดุจหยกของนางขมวดมุ่น รีบสกัดจุดห้ามเลือด ปากก็ตวาดลั่นว่า “ศิษย์พี่”
จากนั้นจึงแทงกระบี่ไปที่จ้าวเจวี๋ย จ้าวเจวี๋ยรีบพลิกตัวหลบอย่างว่องไว ตวนมู่ชิวถือโอกาสนี้พุ่งตัวออกไป ในมือปรากฏลูกธนูห้าดอกใช้ยิงออกไปเพื่อสกัดกั้นองครักษ์ที่หมายสังหารเฉียวเยี่ยนเอ๋อร์ จากนั้นจึงหันไปยิงบีบจ้าวเจวี๋ยดอกหนึ่งแล้วจึงทะยานตัวเข้ามาเคียงข้างเฉียวเยี่ยนเอ๋อร์ โอบศิษย์น้องของตนไว้แล้วเหาะทะยานออกไป
จ้าวเจวี๋ยผ่อนลมหายใจครั้งหนึ่ง มองไปยังเต้าหลีและไป๋อี้ พูดยิ้มๆ ว่า “โชคดีที่มีพวกเจ้าอยู่”
ตอนนี้เอง จู่ๆ เขากลับเห็นทุกคนมีสีหน้าสั่นสะท้านและสิ้นหวัง จ้าวเจวี๋ยตัดสินใจฉับไว รีบพุ่งทะยานตัวไปเบื้องหน้า แต่สายไปเสียแล้ว
พบว่ามีใบมีดคมกริบแทงทะลุเกราะอ่อนเข้ามาที่ท้องของเขา ดีที่จ้าวเจวี๋ยเบี่ยงตัวหลบทันเวลาจึงทุเลาลงบ้าง จ้าวเจวี๋ยเห็นองครักษ์เหล่านั้นเหาะทะทะยานเข้ามา ทว่าผู้ที่เร็วที่สุดกลับเป็นเต้าหลีและไป๋อี้
ไป๋อี้ทะยานผ่านร่างตนไป ไม่นานก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านหลัง ส่วนเต้าหลีเข้ามาพยุงตน หยิบขี้ผึ้งออกมาจากสาบเสื้อ จากนั้นจึงบี้ขี้ผึ้งให้แหลกและนำยาที่ซ่อนอยู่ด้านในมายัดใส่ปากตน จ้าวเจวี๋ยรู้สึกว่าความเจ็บปวดเมื่อครู่ทวีขึ้นมาอีกครั้ง กระทั่งต้องแผดเสียงร้องแล้วหมดสติไป
เมื่อจ้าวเจวี๋ยได้สติก็พบว่าตนนอนอยู่บนโต๊ะในโรงน้ำชา เต้าหลี ไป๋อี้และองครักษ์คนอื่นๆ ล้วนมองมาที่ตนด้วยความกังวลที่อัดแน่น องครักษ์ที่ไปรับมือตวนมู่ชิวกับตนนอนทอดร่างเป็นศพอยู่ไม่ไกล เขายิ้มอย่างสังเวชใจ “คิดไม่ถึงว่าข้างกายข้าจะมีสายต้ายงอยู่ด้วย เขาติดตามเข้ามาปีกว่าแล้วกระมัง”
เต้าหลีเดินเข้ามากล่าวว่า “องค์ชาย กระหม่อมพันแผลห้ามเลือดให้ท่านชั่วคราวแล้ว ทั้งยังถวายโอสถให้พระองค์เสวยแล้ว ภายในหนึ่งเดือน ขอเพียงองค์ชายสงบใจให้เยือกเย็น ย่อมไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่องค์ชายบาดเจ็บสาหัส หากกลับไปเจี้ยนเย่ได้ ก็ให้คุณชายของกระหม่อมตรวจรักษาด้วยตนเองเถิด เชื่อว่าจะหายเป็นปกติได้ภายในครึ่งปีแน่”
จ้าวเจวี๋ยคิดครู่หนึ่ง “พวกเขาลอบสังหารกลางทาง เชื่อว่าไม่ยินดีปล่อยข้ากลับเซียงหยางกระมัง หากข้ากลับไปไม่ได้ เกรงว่าทางเซียงหยางคงเป็นอันตราย เช่นนั้นไปเซียงหยางเถิด”
องครักษ์นายหนึ่งพูดอย่างเจ็บใจ “องค์ชายบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้จะเข้าสู้ศึกได้อย่างไรกลับ ไปรักษาตัวที่เจี้ยนเย่เถิด”
ทว่าจ้าวเจวี๋ยกลับกล่าวอย่างไม่แยแส “ไม่จำเป็นต้องพูดจามากความ ข้าจะเสียดายชีวิตจนละเลยบ้านเมืองไปได้อย่างไร รีบออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่เซียงหยาง”
ทุกคนทำได้เพียงฟังคำสั่ง เต้าหลีและไป๋อี้สบตากัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความจนใจและเลื่อมใส ทุกคนยังคิดเกลี้ยกล่อม แต่จ้าวเจวี๋ยกลับไม่ฟัง เต้าหลีจึงทำได้เพียงพันแผลให้จ้าวเจวี๋ยใหม่ให้แน่นหนา
เดิมทุกคนไม่กล้าสะบัดบังเหียนเร่งให้ม้าทะยานว่องไวด้วยกลัวว่าจ้าวเจวี๋ยจะเหนื่อยล้า แต่จ้าวเจวี๋ยกลับเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเซียงหยางมากกว่า ถึงกับรีบเร่งเดินทางโดยไม่สนใจบาดแผล ทุกคนสิ้นไร้หนทาง ยิ่งไปกว่านั้นหากไม่กลับค่ายทหารคงมิแคล้วถูกลอบสังหารอีกเป็นแน่ จึงทำได้เพียงเร่งความเร็วยิ่งขึ้น
จนกระทั่งจ้าวเจวี๋ยเข้ามายังเซียงหยางก็เป็นยามพลบค่ำของวันต่อมาแล้ว พวกเขาใช้ประโยชน์จากความมืดลอบพบกับคนของหรงเยวียน ดังนั้นจ้าวเจวี๋ยจึงเข้าเซียงหยางไปได้อย่างราบรื่น
เต้าหลีและไป๋อี้หารือกัน เต้าหลียังคงรั้งอยู่เพื่อดูแลอาการบาดเจ็บของจ้าวเจวี๋ย สิ่งที่เขาเรียนจากเจียงเจ๋อก็คือการแพทย์ แม้จะไม่ลึกซึ้งมากพอ ทว่ายังเลิศล้ำกว่าหมอทหารในเซียงหยาง ส่วนไป๋อี้เดินทางกลับไปรายงานเจียงเจ๋อที่เจี้ยนเย่
เมื่อข้าได้ทราบข่าวจากปากไป๋อี้ว่าจ้าวเจวี๋ยได้รับบาดเจ็บก็อดถอนใจไม่ได้ ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีตั้งแต่ก่อนจ้าวเจวี๋ยออกเดินทางแล้ว ตอนนี้จ้าวเจวี๋ยต้องออกทำศึกด้วยร่างกายที่บาดเจ็บ หรือลางสังหรณ์ของข้าจะเป็นจริง ข้าคิดๆ ดูแล้ว แม้จ้าวเจวี๋ยจะระแวงข้าอยู่บ้าง แต่สุดท้ายยังคงเป็นนายที่ดี ดังนั้นหลังข้าลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจไปเซียงหยางสักครา
เพื่อให้สมบูรณ์ครอบคลุม ข้าจึงพาเฉินเจิ่นและพวกชื่อจี้อีกเจ็ดคนติดตามไปด้วย พวกเรารวมตัวกันนอกเมืองแล้วรีบรุดเดินทางไปยังเซียงหยางทันที เนื่องจากทักษะการขี่ม้าของข้าไม่ดีจึงได้แต่นั่งรถม้าไปแทน แม้จะโคลงเคลงไปบ้าง แต่จะอย่างไรก็ยังสบายกว่าขี่ม้า
ข้าได้รับข่าวกรองจากค่ายลับมาตลอดทาง ยามนี้ฉีอ๋องหลี่เสี่ยนเคลื่อนทัพบุกโจมตีครั้งใหญ่ ทว่ามีจ้าวเจวี๋ยนั่งบัญชาการด้วยตนเอง กองทัพต้ายงจึงต้องล่าถอยโดยมิอาจคว้าชัย แม้ไม่อาจเข้าใกล้สนามรบ แต่ข้ายังคงรู้สถานการณ์คร่าวๆ หลายวันมานี้ทัพต้ายงเสียทหารไปสี่หมื่นนายจากศึกเซียงหยาง ข้าคิดว่านี่คงถึงขีดจำกัดของฉีอ๋องแล้วกระมัง
ยามข้าอยู่ห่างจากเซียงหยางอีกราวสองร้อยกว่าลี้ก็ได้ข่าวว่าต้ายงถอยทัพแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นจากรายงานของค่ายลับ กองทัพต้ายงน่าจะถอยทัพออกจากดินแดนหนานฉู่และอาจเจอกับข้า เช่นนั้นกล่าวได้ว่าเพียงข้าเงยหน้าก็เจอทัพต้ายงได้เลยทีเดียว เพื่อเลี่ยงพวกเขาข้าจึงออกคำสั่งให้รออยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งชั่วคราว เท่าที่ข้าทราบ ที่ผ่านมาทัพต้ายงไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ระหว่างทาง คงไม่ปล้นสะดมหมู่บ้านที่ข้าอยู่กระมัง
บ่ายวันนั้นทัพต้ายงเคลื่อนตัวผ่านหมู่บ้านจริงๆ ก่อนหน้านั้นด่านหน้าของทัพต้ายงล่วงหน้ามายังหมู่บ้านก่อนแล้ว ทั้งยังออกคำสั่งไม่อนุญาตให้ทุกครัวเรือนออกจากบ้าน ข้าเปลี่ยนไปสวมชุดแพรสีเขียว พวกชื่อจี้ก็เปลี่ยนไปสวมอาภรณ์เช่นชาวบ้านธรรมดา ดังนั้นจึงไม่ดึงดูดความสนใจใคร ความจริงพวกเขาไม่ได้คิดอยู่ที่หมู่บ้านเช่นกัน จึงทำเพียงควบคุมเส้นทางในหมู่บ้านเอาไว้
ทว่าจู่ๆ กลับได้ยินเสียงสับสนอลหม่านดังจากด้านนอก จากนั้นก็มีคนตะโกนผ่านประตูมาว่า “คนข้างในออกมาเสีย นี่คือการตรวจตราของกองทัพ”
เฉินเจิ่นเดินมาอยู่ข้างกายข้างเงียบๆ ใช้สายตาสอบถามมองมาที่ข้า ข้าคิดครู่หนึ่ง จากนั้นจึงส่ายหน้าเล็กน้อย
เฉินเจิ่นแสดงท่าทีกระสับกระส่าย เดินไปเปิดประตู กล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนว่า “นายท่านไว้ชีวิตด้วย นายท่านไว้ชีวิตด้วย”
ผู้ที่มาทุบประตูคือทหารสวมเกราะดำคนหนึ่ง ดูจากการแต่งกายและการพกดาบแล้วคงมิใช่ทหารธรรมดา เขามองมาในบ้านครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ไม่ต้องตกใจ พวกเราขอใช้ห้องหน่อย พวกเจ้าไปอยู่ที่ห้องปีกเสีย ห้ามเดินเพ่นพ่าน ห้ามส่งเสียงดัง”
ข้าลุกขึ้นยืน เดินนำชื่อจี้ออกไปด้านนอก ทว่าทหารคนนั้นกลับเรียกว่าเอาไว้ “เจ้าชื่ออะไร มีตำแหน่งอันใด”
ข้าตอบอย่างสุขุมสงบนิ่ง “ผู้น้อยเจียงสุยอวิ๋น เป็นเพียงบัณฑิตจนๆ ผู้หนึ่ง ไม่มีตำแหน่งลาภยศ นายท่านมีสิ่งใดจะชี้แนะหรือขอรับ”
ดวงตาของทหารผู้นั้นฉายแววระแวงสงสัย ไม่ทันไรก็พลันตื่นตัวขึ้นมา ตวาดว่า “ทหาร จับพวกเขาเอาไว้ พวกเขาเป็นสาย” หลังสิ้นเสียงของเขา ทหารกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามา ถือดาบหอกล้อมพวกเราเอาไว้ เฉินเจิ่นถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ขวางข้าไว้ด้านหลังแต่มิได้ลงมือ เขารู้ว่าตอนนี้ห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด
ข้าถามเขาด้วยสีหน้าฉงน “เหตุใดนายท่านจึงกล่าวว่าข้าเป็นสายเล่า”
ในดวงตาของทหารผู้นั้นปรากฏแววเย็นยะเยือกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ข้าว่าเจ้าไม่เห็นโลงศพคงไม่หลั่งน้ำตากระมัง ดูจากกิริยาการเคลื่อนไหวของเจ้าแล้ว เจ้าจะต้องเป็นคนที่ถูกชุบเลี้ยงอย่างสุขสบายมานานปีเป็นแน่ ทั้งยังมีบุคลิกเหนือผู้อื่นเช่นนี้ หากเจ้าเป็นสาย เหตุใดจึงกล่าวว่าตนไม่มีตำแหน่งอันใดเล่า”
ข้าคิดไม่ถึงว่าทหารผู้นี้จะชาญฉลาดมากไหวพริบปานนั้นจึงอดมองสำรวจอีกฝ่ายไม่ได้ ขณะที่ข้ากำลังคิดว่าจะรับมือสถานการณ์เบื้องหน้าเช่นไร เสียงฝีเท้าม้าก็ทะยานเข้ามา คนบนหลังม้าตะโกนว่า “ยังเตรียมห้องไม่เสร็จอีกหรือ องค์ชายต้องการสถานที่รักษาตัวเร่งด่วน”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 35 วิญญาณภักดีปลิดปลิว (2)
นายทหารผู้นี้รีบกล่าวขึ้นว่า “ท่านแม่ทัพ ข้าเจอครอบครัวน่าสงสัยขอรับ...”
คำพูดยังไม่ทันจบ แม่ทัพผู้นั้นก็ปรายตามองมาที่ข้า เขาชะงักไปแวบหนึ่งแล้วหัวเราะออกมา “ข้าก็คิดว่าเป็นผู้ใด ที่แท้ก็คือใต้เท้าเจียง เจียงฮั่นหลินนี่เอง คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะได้พบกันที่นี่”
ตั้งแต่แม่ทัพผู้นั้นมาถึง ข้าก็ได้แต่ยิ้มฝาดเฝื่อน “ที่แท้เป็นองครักษ์หวงผู้ติดตามข้างกายฉีอ๋องนี่เอง คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้พบกันเช่นนี้”
แม่ทัพผู้นั้นเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ในอดีตองค์ชายเป็นทูตไปที่หนานฉู่ ใต้เท้าได้รับราชโองการให้มาคอยติดตามรับใช้ ท่านดูแลครบถ้วนทั้งยังมากมารยาท ผู้แซ่หวงให้รู้สึกซึ้งใจนัก วันนี้สองแคว้นรบรา ใต้เท้าเป็นขุนนางของหนานฉู่ เหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่หมู่บ้านห่างไกลเช่นนี้เล่า”
ข้าใจสั่น จำได้ว่าเมื่อครู่เขาบอกว่าฉีอ๋องต้องการสถานที่รักษาตัว จึงตอบไปว่า “ขอกล่าวตามจริงโดยไม่ปิดบัง สหายเก่าของผู้น้อยคนหนึ่งบาดเจ็บสาหัส ใช้ยารักษามิได้ผล ผู้น้อยพอรู้วิชาแพทย์จึงจะเดินทางไปรักษาเขา”
แม่ทัพหวงเผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจดังคาด กล่าวว่า “ที่แท้ใต้เท้าเจียงก็เชี่ยวชาญการแพทย์ ตอนนี้ฉีอ๋องถูกธนูจนบาดเจ็บ หมอทหารไม่มีวิธีรักษา จึงทำได้เพียงเร่งรุดกลับไปยังต้ายง ตอนนี้อาการทวีความรุนแรงระหว่างเดินทาง ขอใต้เท้าเจียงช่วยตรวจดูให้องค์ชายหน่อยเถิด”
ข้ากล่าวอย่างยินดี “ผู้รู้วิชาแพทย์ย่อมไม่มีใจคิดแบ่งแยก ผู้น้อยย่อมไม่กล้าปฏิเสธ”
แม่ทัพหวงรีบออกคำสั่งให้คนไปเชิญฉีอ๋องมาที่นี่โดยพลัน ทหารผู้นั้นมีสีหน้าหวาดระแวง ข้าได้ยินเขากระซิบกับแม่ทัพหวงว่า “เขาเป็นขุนนางหนานฉู่ จะรักษาองค์ชายด้วยใจจริงหรือ”
แม่ทัพหวงก็กระซิบตอบไปว่า “ตอนแรกยามข้าอยู่เจี้ยนเย่เคยคบค้าสมาคมกับใต้เท้าเจียงท่านนี้แล้ว เขาเป็นคนรักอิสระไม่ยึดติดสิ่งใด ไม่คร่ำครึอยู่กับศักดิ์ฐานะ องค์ชายกล่าวว่าคนผู้นี้มีจิตใจดีงาม มิอาจดูแคลนเป็นอันขาด ต้องดูแลเขาให้ดี ข้าคิดว่าเขาคงไม่ลืมเลือนความสัมพันธ์เก่าก่อน อีกทั้งตอนนี้เขาอยู่ในมือทหารของเรา จะอย่างไรก็ไม่กล้าเล่นลูกไม้อันใดแน่”
ผ่านไปไม่นานฉีอ๋องก็มาถึง แม่ทัพหวงและคนอื่นๆ หามฉีอ๋องเข้าไปในห้อง ข้าเห็นสีหน้าของเขาแดงก่ำดุจเปลวเพลิง หมดสติไม่รู้สึกตัว หลังเข้าไปจับชีพจรแล้วข้าก็เงียบไปครู่หนึ่ง เอ่ยว่า “องค์ชายถูกศรพิษของหนานฉู่ นั่นเป็นพิษงูที่ได้มาจากหนานหมาน หากไม่ใช่เพราะองค์ชายมีกำลังภายในล้ำเลิศลึกล้ำ อีกทั้งมีพระวรกายแข็งแรงและเสวยยาถอนพิษได้ทันเวลาคงทนไม่ไหวนานแล้ว ตอนนี้พิษทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น หากไม่ได้รับการรักษาภายในสามวันก็ไม่ต้องรักษาแล้ว”
ทุกคนตื่นตะลึงยิ่ง แม่ทัพวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยเสียงเย็น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้ามีวิธีรักษาอย่างไร”
ข้าใช้สายตาสอบถามมองกลับไป แม่ทัพผู้นั้นจึงเอ่ยว่า “ข้าฝานเหวินเฉิง เป็นแม่ทัพและผู้อารักขาใต้บัญชาฉีอ๋อง”
ข้าแย้มยิ้มพราย “ท่านแม่ทัพไม่จำเป็นต้องร้อนใจ ผู้น้อยมาได้ทันเวลาพอดี เพียงข้าฝังเข็มให้องค์ชายและเขียนเทียบยาให้สักเทียบ จะต้องรักษาชีวิตฉีอ๋องไว้ได้เป็นแน่ เพียงแต่หลังจากนี้ฉีอ๋องจะต้องรักษาตัวครึ่งปี”
แม่ทัพฝานและแม่ทัพหวงมีสีหน้ายินดี จากนั้นข้าจึงฝังเข็มให้ฉีอ๋องภายใต้การจับจ้องของพวกเขาโดยให้ชื่อจี้เป็นผู้ช่วย ใช้เวลาไปหนึ่งชั่วยามก็เสร็จสิ้นขั้นตอนฝังเข็มอันสลับซับซ้อน จากนั้นก็เขียนเทียบยาแก้พิษให้พวกเขา เนื่องจากกองทัพของพวกเขามีสมุนไพรครบครันและเทียบยาของข้าก็ไม่ต้องการสมุนไพรวิเศษวิโสอันใด ไม่นานฉีอ๋องก็ได้กินยาแก้พิษ สีหน้ากลายเป็นปกติ นอนหลับด้วยอาการสงบยิ่งขึ้น
แม่ทัพหวงเข้ามาขอบคุณข้ายกใหญ่ ทั้งยังส่งข้ากลับไปพักผ่อนที่ห้องปีกด้วยตัวเอง เฉินเจิ่นเห็นพวกเขาออกไปแล้วจึงถามเสียงเบา “ใต้เท้า พรุ่งนี้พวกเขาจะปล่อยพวกเราไปหรือ”
ข้ากล่าวเสียงเรียบ “ไม่เป็นไร ข้าคิดว่าฉีอ๋องเป็นคนฉลาด หากเขาไม่ปล่อยข้า ข้าย่อมมีวิธีเอาชีวิตเขา”
เช้าวันต่อมาฉีอ๋องฟื้นสติแล้ว แม่ทัพหวงรีบเรียกข้าไปจับชีพจรให้ฉีอ๋อง หลี่เสี่ยนนอนอยู่บนเตียง มองข้าด้วยรอยยิ้มบางเบา กระทั่งข้าประกาศว่าพิษในร่างกายของเขาไม่เป็นอันตรายแล้ว ทว่าต้องกินยาตามเทียบของข้าต่อไปจึงจะล้างพิษได้ทั้งหมด
หลี่เสี่ยนพูดยิ้มๆ ว่า “คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้พบกันโดยบังเอิญ ลำบากใต้เท้าต้องช่วยชีวิตข้าไว้แล้ว เช่นนั้นใต้เท้าเจียงกลับไปกับข้าเสียเลยเป็นอย่างไร”
ข้าตอบอย่างเรียบเฉย “องค์ชายตรัสเช่นนี้คงไม่สมควร กระหม่อมเป็นขุนนางของหนานฉู่ จะไปพึ่งพาต้ายงได้อย่างไร หากองค์ชายไม่คิดถึงบุญคุณช่วยชีวิต เพียงสังหารกระหม่อมไปก็พอ”
หลี่เสี่ยนรีบพูด “ใต้เท้าอย่าได้โกรธเกรี้ยวไป บุญคุณช่วยชีวิตนี้ ข้าจะกล้าลืมที่ไหนกัน หากใต้เท้าไม่เต็มใจ ข้าย่อมไม่บีบบังคับ”
ข้ารู้สึกลิงโลดในใจ ข้ารู้แล้วว่าหลี่เสี่ยนริษยายงอ๋อง ยงอ๋องเป็นคนให้ความสำคัญกับคุณธรรมน้ำมิตร หากอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้คงไม่ทำให้ข้าลำบากใจเป็นแน่ เช่นนั้นขอเพียงข้าพูดออกไปดังที่กล่าว ฉีอ๋องย่อมไม่ทำเรื่องอย่างการทรยศลืมบุญคุณเป็นแน่ ดังนั้นข้าจึงรักษาฉีอ๋องอย่างไม่มีเงื่อนไข
หลี่เสี่ยนเห็นข้าลดโทสะลงแล้วจึงถามอีกครั้ง “ข้าได้ยินว่าใต้เท้าเจียงจะไปรักษาสหายคนหนึ่ง ไม่ทราบว่าข้ารู้จักหรือไม่”
ข้าเห็นความระแวงในดวงตาฉีอ๋องจึงตอบไปเรียบๆ “คนผู้นี้องค์ชายย่อมรู้จัก ก็คือเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยแห่งหนานฉู่”
หลี่เสี่ยนบันดาลโทสะครั้งใหญ่ “ที่แท้เจ้าก็ไปรักษาเขานี่เอง มีเหตุผลเช่นนี้ที่ไหนกัน เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าไปรักษาเขาหรือ”
ข้ากล่าวอย่างเย็นชืด “ต้ายงและหนานฉู่ทำสงครามกัน ทว่าเต๋อชินอ๋องกลับถูกลอบสังหารระหว่างทาง ทั้งยังเสด็จไปทำศึกด้วยกายที่บาดเจ็บ ข้ารักษาองค์ชายได้โดยไม่กังวลว่าในอนาคตองค์ชายจะมารุกรานอีกครั้ง ไม่คิดเลยว่าองค์ชายกลับหวาดกลัวเต๋อชินอ๋องปานนี้ ถึงกับต้องการให้เขาตกตายไปในมือนักฆ่า”
หลี่เสี่ยนกล่าวคำใดไม่ออก เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยกล่าวขึ้นว่า “ข้าว่าต่อให้จ้าวเจวี๋ยหายดีแล้วก็มิอาจสกัดกั้นทัพม้าของต้ายงได้แน่ ช่างเถิด เจ้าไปรักษาเขาเถิด บอกเขาด้วยว่าข้าจะต้องทำให้เขาตกตายอยู่ในมือข้าให้ได้”
ข้าโค้งคำนับเล็กน้อย แสดงท่าทีรับบัญชา
สามวันต่อมา อาการบาดเจ็บของฉีอ๋องดีขึ้นมากแล้ว เขาจึงปล่อยตัวข้า เมื่อถึงยามที่พวกเราจะแยกทางกัน เขาที่อยู่บนหลังม้ายังพูดอีกว่า “ใต้เท้าเจียง จะช้าจะเร็วหนานฉู่ก็ต้องล่มสลายในมือข้า เมื่อถึงตอนนั้นใต้เท้าเจียงก็มาหาข้าได้ ข้าจะต้องรักษาชีวิตครอบครัวของใต้เท้าเจียงทั้งหมดเป็นแน่”
ข้าทำเพียงเงียบงันไม่กล่าวคำใด ส่วนเขาจะคิดว่าข้าเงียบเพราะไม่พอใจหรือไม่ก็สุดแล้วแต่เขาเถิด
หลังจากแยกกับฉีอ๋อง ข้าก็เร่งเดินทางตลอดคืน ในที่สุดก็มาถึงเซียงหยาง ไป๋อี้และแม่ทัพรักษาเมืองจำข้าได้ข้าจึงเข้าเมืองได้ทันที ข้ารีบทะยานไปที่พำนักของเต๋อชินอ๋อง เพิ่งมาถึงประตูก็ได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้ดังมาจากด้านใน ข้าชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นจึงพุ่งตัวเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง
ทหารเฝ้าประตูส่วนใหญ่จำข้าได้ ข้าพุ่งตรงไปยังห้องบรรทมของเต๋อชินอ๋อง เห็นหรงเยวียนทรุดตัวแผดเสียงร้องไห้อยู่กับพื้น บนเตียงคือจ้าวเจวี๋ยที่หน้าขาวซีดราวกระดาษ เต้าหลียืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยเศร้าหมอง พอพวกเขาเห็นข้าเข้ามา หรงเยวียนก็พูดว่า “สุยอวิ๋น เจ้ามาช้าไปแล้ว”
ข้าตะโกนอย่างเสียกิริยา “เต้าหลี เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงรักษาชีวิตเขาไว้ไม่ได้”
เต้าหลีเดินโค้งตัวเข้ามา “ใต้เท้า ผู้น้อยให้องค์ชายเสวยยาแล้ว ยาเห็นผลชัดเจน แม้องค์ชายจะขึ้นไปบัญชาการทำศึกติดต่อกันหลายวันแต่อาการบาดเจ็บก็มิได้เลวร้ายเกินไป ผู้ใดจะทราบ…วันนี้ท่านเจ้าแคว้นกลับออกราชโองการตำหนิองค์ชาย องค์ชายอ่านราชโองการจบก็ทั้งโกรธเกรี้ยวและเจ็บใจจนกระอักเลือด ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็...ก็จากไปแล้ว”
หรงเยวียนเดินเข้ามา กล่าวด้วยน้ำตานองหน้า “สุยอวิ๋น เจ้าอย่าตำหนิเขาเลย เขาพยายามเต็มที่แล้ว”
ข้าถามเสียงเย็น “ราชโองการอยู่ที่ใด”
หรงเยวียนถอนใจยาว ชี้ไปบนโต๊ะด้านข้าง ข้าเดินเข้าไปหยิบราชโองการสีเหลืองขึ้นมาอ่าน พลันรู้สึกโทสะอัดแน่นอยู่ในอก กระทั่งได้รสคาวหวานในปาก กระอักเลือดออกมาคำโต ในราชโองการเขียนถ้อยคำเย็นชาเอาไว้ว่า
‘เสด็จอารู้พิชัยสงครามอย่างลึกซึ้ง มีทั้งทหารชั้นยอดหนึ่งแสนในมือ มีทั้งชัยภูมิล้ำเลิศของเซียงหยาง เหตุใดทำศึกเนิ่นนานแล้วจึงไร้ผลงาน กลับปล่อยทัพต้ายงเคลื่อนทัพไปมาตามใจ หรือจะสมคบกับศัตรู หวังว่าผู้บัญชาการสูงสุดอย่างท่านจะเข้าใจถึงความอ่อนล้าโรยแรงของแว่นแคว้น รีบสู้ศึกให้ได้ชัยโดยไว’
ข้าวางราชโองการลง ผลักชื่อจี้และเต้าหลีที่จะเข้ามาประคองข้าออกไปพลางทอดมองไปที่โต๊ะ ด้านบนมีสารอยู่ฉบับหนึ่ง ข้าคิดจะเปิดออกดู หรงเยวียนคิดเข้ามาหยุดยั้งทว่าไม่นานก็ยืนนิ่ง ข้าก้มหน้าอ่าน ด้านบนเป็นตัวอักษรทรงพลัง แต่กลับมีรอยโลหิตเปื้อนอยู่หลายจุด
‘จ้าวเจวี๋ยถือวงศ์ตระกูลเป็นที่เลื่อมใส หากตนกลับไร้ความสามารถ ครั้นได้รับความเมตตาจากเจ้าแคว้นพระองค์ก่อนแต่งตั้งให้คุมทัพจึงมิกล้าไม่ทุ่มเท จนใจที่ร่างกายทรุดโทรมเจ็บป่วย งานใหญ่มิทันสำเร็จกลับต้องร่วงโรยกลางทางพานให้นึกเสียใจยิ่ง ยามนี้ต้ายงเหิมเกริมเข้ารุกราน หนานฉู่เหนื่อยล้าแสนสาหัส เป็นกาลวิกฤติแห่งการคงอยู่หรือดับสูญ
บัดนี้จ้าวเจวี๋ยใกล้สิ้นใจ จึงขอบังอาจทูลเตือนตามตรง ตั้งแต่หนานฉู่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เหล่าขุนนางล้วนเงยหน้ายืมจมูกต้ายงหายใจ ขอเข้าพึ่งพิงด้วยหวาดกลัวภัยสงคราม เข้าร่วมศัตรูด้วยใจชั่วช้า ขอเจ้าแคว้นใกล้ชิดขุนนางประเสริฐ ห่างไกลคนเถื่อนถ่อย มิลุ่มหลงวังหลัง ใส่ใจราชกิจ จดจ่อการทหาร
ไกลมีเป่ยฮั่น ใกล้มีต้ายง จะรักษาความสงบสุขของหนานฉู่ได้นานเพียงใดกัน
ภารกิจปกป้องเซียงหยางต้องใส่ใจให้หนัก หรงเยวียนผู้นี้เป็นคนสนิทของข้า ทั้งมากความสามารถและเชี่ยวชาญการทหาร หากจ้าวเจวี๋ยลาลับ สมควรแต่งตั้งคนผู้นี้เป็นผู้นำทัพให้ปกปักเซียงหยาง ย่อมคุ้มครองเซียงหยางให้พ้นภัยได้
เจิ้นหย่วนโหวลู่ซิ่น คนผู้นี้นับเป็นคนสัตย์ซื่อ กระทำการเด็ดเดี่ยว สามารถเป็นผู้บัญชาการสูงสุดได้
จ้าวเจวี๋ยใกล้สิ้นใจ มิทราบจะเอ่ยคำใด เพียงท่านเจ้าแคว้นได้รับสารฉบับนี้ แม้ตายจ้าวเจวี๋ยก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว’
ข้าวางสารฉบับนั้นลง เมื่อคิดถึงภาพที่จ้าวเจวี๋ยเจ็บช้ำโศกเศร้าเต็มอกจนกระอักเลือดออกมาขณะเขียนจดหมาย น้ำตาพลันไหลพรากดุจหยาดพิรุณ “องค์ชาย เหตุใดจึงต้องดื้อรั้นปานนี้ หากตอนแรกยอมฟังคำข้า บัญชาการทัพด้วยตัวเองแต่แรก ท่านจะมีวันนี้หรือ”
หรงเยวียนเดินเข้ามาพูดว่า “ก่อนตายองค์ชายคิดถึงใต้เท้ายิ่ง อยากผลักดันให้ใต้เท้ามารักษาการณ์ที่เซียงหยาง แต่หลังจากใคร่ครวญแล้วก็กล่าวว่า ‘สุยอวิ๋นเป็นผู้สง่างามมากน้ำใจ มีหนึ่งไม่มีสองในใต้หล้า จนใจที่ฉลาดเพียงปกป้องตนเอง มิยอมเสียสละตนเพื่อบ้านเมือง ท่านหรงโปรดนำคำข้าไปบอกต่อสุยอวิ๋นด้วยเถิด หากวันหน้าหนานฉู่ล่มสลาย หวังว่าท่านจะเห็นแก่หน้าจ้าวเจวี๋ย หลงเหลือควันธูป เซ่นไหว้เพื่อหนานฉู่บ้าง’”
ข้าเงียบไปนาน สุดท้ายจึงเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านหรงโปรดระงับความโศกเศร้าก่อนเถิด ท่านเจ้าแคว้นมิใช่คนไร้เมตตา เมื่อเห็นจดหมายบังคมทูลขององค์ชายจะต้องเสียใจเป็นแน่ เรื่องที่จะให้ท่านรักษาการณ์อยู่ที่เซียงหยางคงกระทำได้ สุยอวิ๋นเศร้าโศกท้อแท้ คิดจะลาออกจากราชการแล้วเดินทางไกล วันหน้าค่อยพบกันใหม่”
กล่าวจบข้าก็หมุนตัวเดินจากไป เมื่อเดินไปถึงประตูใหญ่ ยามข้าแหวกผ้าม่านรถม้าก็ได้ยินเสียงประทัดดังสะเทือนมาจากไกลๆ ดังทั้งสิ้นสิบสองครั้ง เป็นการประกาศว่าแม่ทัพสิ้นใจกลางกองทัพ
ข้าปล่อยม่านลง กล่าวอย่างเรียบเฉย “ออกเดินทางได้”
รถม้าเคลื่อนตัวไป ข้าผลักหน้าต่างรถม้าให้เปิดออก มองไปยังท้องฟ้าอันมืดครึ้มด้านนอก นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกอย่างจริงจังว่า หนานฉู่คงจบสิ้นแล้ว


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 36 หนานฉู่เรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิ (1)
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่ยี่สิบสองเดือนเจ็ด ต้ายงส่งทูตหวังเจริญสัมพันธไมตรี ขุนนางหนานฉู่กริ่งเกรงสงคราม ยินยอมตามนั้น ไม่นานราษฎรและขุนนางบางคนสรรเสริญพระปรีชาสามารถของเจ้าแคว้น ทั้งทำลายแดนสู่ ปฏิเสธต้ายง เห็นสมควรเรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิแล้ว เจ้าแคว้นดีใจยิ่ง ทั้งยังเชื่อในคำพูดของฉีอ๋องในกาลก่อน จึงอนุญาตท่ามกลางความสับสน
วันที่หนึ่งเดือนแปดกำหนดพิธีสถาปนาตำแหน่งจักรพรรดิ มอบสาสน์แก่ต้ายงว่ายินดีเป็นดั่งเมืองพี่เมืองน้อง ยามนั้นผู้ชาญฉลาดในราชสำนักถวายฎีกากล่อมเตือน เจ้าแคว้นกริ้วหนัก ปลดขุนนางมากมาย เจียงเจ๋อรวมอยู่ในนั้นด้วย
แรกเริ่ม เจียงเจ๋อถวาย ‘หนังสือทัดทานการสถาปนาตำแหน่งจักรพรรดิ’ ถ้อยคำลึกซึ้งกินความหมายครอบคลุม เต็มไปด้วยความฮึกเหิมน่าเลื่อมใส ทั้งยังตำหนิเจ้าแคว้นรุนแรง เจ้าแคว้นบันดาลโทสะ ปรารถนาตัดหัวเสียทว่ามีขันทีกล่าวเตือนว่า “เจียงเจ๋อเป็นอัจฉริยะแห่งหนานฉู่ มิอาจตัดสินประหารโดยง่าย”
เจ้าแคว้นยังคงกริ้วหนักมิอาจระบาย จึงออกราชโองการไปว่า “จงลาออกจากตำแหน่งเสีย ข้าไม่คิดใช้งานชั่วชีวิต” เจียงเจ๋อรับราชโองการ บางคนกล่าวเตือนให้อดกลั้นชั่วคราว กระทั่งมีคนเรียกร้องแก่เจ้าแคว้นให้ถอดถอนราชโองการ ส่วนเจียงเจ๋อกลับพึมพำว่า “จะอสนีบาตหรือหยาดพิรุณ ล้วนเป็นพระมหากรุณาธิคุณ” จากนั้นจึงถอนตัวไป ผู้คนล้วนเลื่อมใสศรัทธา
...พงศาวดารฉู่ ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ
เมื่อเห็นข้ามีสีหน้าเย็นชา เฉินเจิ่นก็มีท่าทีอึกอัก ข้าจึงกล่าวไปเรียบๆ “เจ้าอยากพูดอะไร”
เฉินเจิ่นลังเลครู่หนึ่ง “ใต้เท้า ท่านมีความสัมพันธ์กับต้ายง แต่เหตุใดจึงปวดใจเรื่องของเต๋อชินอ๋องเพียงนี้”
ข้าเงียบไปนาน สุดท้ายจึงตอบว่า “ต้ายงมากด้วยอัจฉริยะ กำลังทหารแข็งแกร่ง ทั้งมีจักรพรรดิปรีชา ทั้งมีขุนนางเด็ดเดี่ยว กล่าวได้ว่าโอกาสในการรวมใต้หล้าล้วนขึ้นอยู่กับต้ายงแล้ว แม้หนานฉู่ของพวกเราจะเป็นแดนผู้มากความสามารถ ทว่ากลับชอบทางอักษร เหินห่างวรยุทธ์ กระทั่งคนเจียงหนานส่วนใหญ่ก็ยังอ่อนด้อยการอักษรด้วยซ้ำ นับเป็นข้อด้อยที่ยากจะกำจัดทิ้ง
เดิมทีข้ารู้แล้วว่าหนานฉู่จะต้องล่มสลายภายใต้เงื้อมมือต้ายงในสักวันหนึ่ง นี่เป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น ดังนั้นยามแรกที่ข้าเข้าสอบเคอจวี่จึงมิได้คิดทุ่มเทพยายามเพื่อหนานฉู่ ข้าเป็นบัณฑิตยากจน มิอาจกุมอำนาจใดในหนานฉู่ หรือต่อให้ข้าได้ตำแหน่งเหนือคนนับหมื่นใต้คนเพียงคนเดียว หนานฉู่ก็มิใช่สถานที่ที่ข้าจะทำการใหญ่สำเร็จได้ดังใจ
ข้ารู้จักตัวเองดี ข้ามิอาจใช้อักษรทำให้แดนดินสงบ มิอาจใช้วรยุทธ์สยบแว่นแคว้น สิ่งที่ข้าเชี่ยวชาญคือการวางกลยุทธ์ ตัดสินแพ้ชนะจากที่ห่างไกลนับพันลี้ หากไม่มีจักรพรรดิมากปรีชาและขุนนางมากสามารถ ข้าคงสร้างประโยชน์อันใดไม่ได้ ทว่าท้ายที่สุดข้าก็ยังเป็นคนหนานฉู่ จะให้ข้ามองดูหนานฉู่ล่มสลายไปเช่นนี้ย่อมมิเต็มใจ
ยามข้าพบเต๋อชินอ๋องครั้งแรก ข้าหวังว่าเขาจะเป็นจักรพรรดิมากปรีชาในใจข้าได้ ทว่าน่าเสียดายที่ไม่ใช่ เขาเป็นขุนนางภักดี แต่ไม่ใช่วีรบุรุษ ความใจดีมากคุณธรรมมิอาจใช้งาน หากเลวร้ายชั่วก็มิอาจเดินหน้า ดังนั้นจึงต้องตรอมใจหลั่งน้ำตาราวสายเลือด ตกตายอยู่ท่ามกลางกองทัพเช่นนั้น
ส่วนคนต้ายง ข้าเคยพบเพียงยงอ๋องและฉีอ๋อง ยงอ๋องมีบุคลิกดุจจักรพรรดิ จะต้องเป็นยอดคนแห่งยุคได้แน่ ส่วนฉีอ๋องแม้จะบ้าระห่ำไปบ้างแต่ก็เป็นผู้พิชิตที่ยอดเยี่ยม ข้าไม่เคยพบรัชทายาทหลี่อัน แต่เชื่อว่าผู้ที่สามารถคานอำนาจกับยงอ๋องมาได้เนิ่นนานเช่นนี้จะต้องมิใช่ชนชั้นสามัญแน่นอน ข้าเป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดา ดังนั้นจะอย่างไรก็ไม่อยากล่วงเกินยงอ๋องและฉีอ๋อง ทั้งหมดก็เพื่อรักษาชีวิตตัวเองในวันหน้า”
เฉินเจิ่นถามต่อ “เช่นนั้นเหตุใดใต้เท้าจึงช่วยวางกลยุทธ์ให้เต๋อชินอ๋องและยงอ๋องหรือขอรับ”
ข้าตอบเรียบๆ “เดิมทีเรื่องเหล่านี้ข้าไม่คิดอธิบายให้เจ้าฟัง ทว่าในเมื่อเจ้ายินดีทำงานเพื่อข้า เช่นนั้นข้าก็จะกล่าวตามตรง ตอนนี้กลยุทธ์ที่ข้าวางให้เต๋อชินอ๋องบรรลุจุดประสงค์แล้ว แผนทำลายเมืองไม่ต้องพูดถึง ส่วนแผนยุแยงให้เหินห่างตอนนี้ก็เห็นผลแล้ว เจ้าคิดว่าเหตุใดคราวนี้ฉีอ๋องจึงโจมตีหนานฉู่เล่า”
เฉินเจิ่นคิดครู่หนึ่ง ตอบว่า “เพราะรัชทายาทหลี่อันกังวลว่ายงอ๋องจะมีผลงานมากเกินไปจนไม่อาจควบคุม”
ข้าหลับตา พูดว่า “ไม่เลว ยามนั้นข้าบีบบังคับสู่อ๋องจนตาย มิใช่เพราะต้องการทำให้ต้ายงปกครองตงชวนไม่ได้ แต่เป็นเพราะฮูหยินจินเหลียนต่างหาก ฮูหยินจินเหลียนไปถึงต้ายงดังคาด และจักรพรรดิต้ายงก็โปรดปรานความงามของนางจึงรับนางเข้าวังหลัง หากสู่อ๋องยังอยู่ จักรพรรดิต้ายงย่อมมิทำเช่นนี้ และยงอ๋องคงไม่ต้องทูลทัดทานจนได้รับความโกรธเกรี้ยวเพียงนี้ มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าเหตุใดยงอ๋องจึงตกอยู่ในสภาพน่าอนาถเพียงเพราะการโจมตีของรัชทายาทเล่า”
เฉินเจิ่นถามอย่างฉงน “แต่ข้าไม่เคยได้ยินว่ายงอ๋องทูลทัดทานเรื่องนี้เลยนะขอรับ”
ข้าหัวเราะ “เรื่องเช่นนี้ยงอ๋องจะกราบทูลต่อหน้าได้อย่างไร น่าเสียดาย แม้ไปเกลี้ยกล่อมทางลับแล้วก็ยังถูกเสด็จพ่อตนเองบันดาลโทสะ เรื่องในภายหลังเต๋อชินอ๋องย่อมไม่รู้ ยงอ๋องส่งคนมาขอคำชี้แนะจากข้า ข้าให้คำชี้แนะแฝงยาพิษแก่เขา บอกให้เคลื่อนทัพปกปักชายแดน แม้จะรักษาความปลอดภัยและตำแหน่งของยงอ๋องไว้ได้ ทว่ากลับทำให้เขาเหินห่างกับพี่น้องและจักรพรรดิไปอีกก้าวหนึ่ง นี่จึงจะเป็นกลยุทธ์ยุแยงให้เหินห่างทั้งหมดของข้า”
เฉินเจิ่นมองด้วยแววตาประหลาดใจ “ผู้น้อยคิดไม่ถึงจริงๆ ที่แท้ใต้เท้ายอมวางแผนให้ยงอ๋องทั้งๆ ที่ตนเจ็บป่วยเพราะมีสาเหตุเช่นนี้นี่เอง”
ข้าส่ายหน้าพูดว่า “เจ้าก็อย่าเลื่อมใสข้าเกินไปนัก ความจริงความขัดแย้งระหว่างยงอ๋อง จักรพรรดิต้ายง และรัชทายาทเป็นไปอย่างอย่างสาหัสสากรรจ์อยู่แล้ว ข้าเพียงราดน้ำมันลงกองเพลิงเท่านั้น หากตอนนี้ยงอ๋องตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากย่อมไม่มีผลดีอันใดกับเขา รอให้ยงอ๋องตัดสินใจแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิเสียก่อน เช่นนั้นหากต้ายงคิดรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งจึงจะเป็นเรื่องที่มิอาจขวาง
ทุกการกระทำของข้าเพียงเพื่อยื้อเวลาให้หนานฉู่เท่านั้น หากหนานฉู่แข็งแกร่ง ยงอ๋องก็จำเป็นต้องลดความเร็วลงเสียหน่อย หนานฉู่จะสงบสุขไปอีกยี่สิบสามสิบปีก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
แต่ตอนนี้เจ้าแคว้นกลับบ่อนทำลายแว่นแคว้นตนเอง หลังจากเต๋อชินอ๋องตายไป หนานฉู่ก็ไม่มีแม่ทัพที่จะต้านทานคานอำนาจกับต้ายงได้อีก หรงเยวียนมีความสามารถไม่พอ ลู่ซิ่นมีใจภักดีแต่ขาดกลยุทธ์ ขุนนางคนสำคัญในราชสำนักแต่ละคนล้วนมีวิสัยทัศน์คับแคบ ผู้เก่งกาจมากสามารถที่มีอยู่น้อยนิด หากไม่ลุ่มหลงในสุรานารีก็ปลีกตัวอยู่กลางทุ่งนา
เฉินเจิ่น ต่อให้ต้ายงโกลาหลภายใน ข้าก็ยังคิดว่าหนานฉู่คงล่มสลายในเวลาไม่กี่ปี แต่เป็นเพราะต้ายงโกลาหลภายในเช่นนี้ ข้าจึงคิดว่าหากทำให้หนานฉู่มีกองกำลังเหลืออยู่บ้าง เมื่อแดนเจียงหนานและสู่จงถูกแบ่งแยก พวกเราก็ทำให้ต้ายงคิดว่าเจียงหนานสมบูรณ์พูนสุข สุดท้ายหากไม่ใช้เวลามากกว่าสิบปีคงไม่อาจครอบครองแดนเจียงหนาน”
เฉินเจิ่นจำคำพูดข้าไว้ ถามว่า “เช่นนั้นใต้เท้า ก้าวต่อไปพวกเราสมควรทำเช่นไร”
ข้าเอ่ยเรียบๆ “หนานฉู่ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว เมื่อกลับไปข้าจะลาออกจากราชการเสีย จากนั้นพวกเราก็รออยู่ที่เจี้ยนเย่ก่อน ข้าคิดว่าโอกาสแก้แค้นของข้าคงมาถึงในไม่ช้า”
เฉินเจิ่นถามต่อ “หากแก้แค้นแล้ว ยงอ๋องและฉีอ๋องล้วนเคารพเลื่อมใสท่านปานนั้น ยามหนานฉู่ล่มสลาย องค์ชายทั้งสองคงมาชักชวนใต้เท้าเป็นแน่ ถึงตอนนั้นใต้เท้าจะจัดการอย่างไร”
ข้าเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตอบไปว่า “ข้าเคยคิดว่าตนเองยินดีหันไปพึ่งพิงต้ายง แต่ภายหลังกลับพบว่าข้าทำมิได้ หากหนานฉู่ล่มสลาย ข้าหวังเพียงใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุขปลอดภัย หากยงอ๋องและฉีอ๋องไม่ยอมปล่อยข้า เช่นนั้นข้าก็ทำได้เพียงอยู่ให้ไกลจากจงหยวน หากโชคไม่ดีถูกพวกเขาจับได้ ข้าจะมิยอมสละตนเองเพื่อหนานฉู่เป็นแน่ ดังนั้นเมื่อแก้แค้นเสร็จ ข้าจะมอบกองกำลังให้เจ้าชั่วคราว สำหรับต้ายงแล้วกองกำลังของข้าสะดุดตาเกินไป หากอยู่ข้างกายข้าจะเป็นที่สังเกต และอาจพบกับความวิบัติ แต่หากซ่อนตัวอยู่ในเงามืด บางทีอาจช่วยชีวิตข้าได้”
เฉินเจิ่นพูดอย่างลังเล “ใต้เท้าให้นายท่านหลี่คอยสั่งการพวกเขาไม่ดีกว่าหรือ”
ข้าส่ายหน้า “เสี่ยวซุ่นจื่อจะมีประโยชน์มากกว่าเมื่ออยู่กับข้า วรยุทธ์ของเขาสูงส่งแข็งแกร่ง อีกทั้งจิตใจลึกล้ำยากคาดเดา เป็นคนสนิทและสหายสนิทของข้า หากเขาอยู่ด้านนอกย่อมมิอาจทำสุขุมใจเย็น ไม่อาจปิดซ่อนกองกำลังให้ดีเท่าที่ควร”
เฉินเจิ่นพยักหน้าด้วยความเลื่อมใสศรัทธาสุดซึ้ง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้น้อยน้อมรับบัญชา”
พวกเรากลับถึงเจี้ยนเย่พร้อมความอาดูร เจ้าแคว้นเสียใจดังคาด ทั้งยังสานต่อความตั้งใจของเต๋อชินอ๋อง แต่งตั้งหรงเยวียนเป็นผู้ช่วยเจ้ากรมกลาโหม รับหน้าที่รักษาการณ์เซียงหยาง และแต่งตั้งลู่ซิ่นเป็นผู้บัญชาการสูงสุด
ยามลู่ซิ่นกลับมารับพระราชทานเครื่องยศในราชสำนัก ข้าพบว่าบุคลิกของเขามิด้อยไปกว่าเมื่อปีนั้นเลย ส่วนบุตรชายของเขา ท่านโหวน้อยลู่ช่าน อดีตนักเรียนของข้า ตอนนี้เป็นชายหนุ่มสง่างามวัยยี่สิบเอ็ดปีแล้ว ข้าได้ยินว่าช่วงนี้ลู่ช่านเป็นทหารแนวหน้าใต้บัญชาลู่ซิ่น สู้ศึกอย่างหาญกล้า ทั้งยังมากด้วยกลยุทธ์ ไปได้ดีในกองทัพหนานฉู่
ข้ากลับมาถึงบ้านไม่นานลู่ช่านก็มาเยี่ยมเยียนคารวะ เพราะจะอย่างไรข้าก็เคยเป็นอาจารย์ของเขา ลู่ช่านสนทนากับข้าอย่างกระตือรือร้น ยามนั้นข้าว่างจนไม่มีอะไรทำจึงบรรยายยุทธวิธีให้เขาฟังไปคำรบหนึ่ง เขาได้รับประโยชน์ไปมิใช่น้อย
คราวนี้เขามาเพื่อถามข้าว่าเต็มใจสอนยุทธวิธีให้เขาต่อหรือไม่ ข้ามองดูท่าทีกระตือรือร้นของเขา ทำเพียงกล่าวไปอย่างชืดชาว่า “ยามนั้นข้าเพียงคุยกลศึกเหนือแผ่นกระดาษเท่านั้น ท่านโหวน้อยควรให้ท่านโหวสั่งสอนจึงจะเหมาะสม”
เมื่อส่งลู่ช่านกลับไป ในใจข้าพลันรู้สึกขมฝาด นักเรียนที่ข้าเคยสั่งสอนเมื่อปีนั้นกลายเป็นขุนพลแห่งหนานฉู่ไปแล้ว เมื่อคิดถึงสิ่งที่เขาจะต้องเผชิญในอีกไม่ช้า ข้าจะไม่เศร้าใจได้อย่างไร คิดอยู่นานสุดท้ายข้าจึงรวบรวมรูปแบบกระบวนทัพให้ชื่อจี้นำไปมอบให้ลู่ช่าน ทั้งยังกำชับว่าห้ามบอกกับผู้อื่นเป็นอันขาด บางทีกระบวนทัพของข้าอาจทำให้เขาชนะในศึกสงครามหลายครั้ง แม้สุดท้ายผลจะมีเพียงความตายก็ตาม
แต่นี่คือชะตาชีวิตของเขา คือชะตากรรมของหนานฉู่ และนี่...อาจเป็นแรงกายแรงใจสุดท้ายที่ข้าจะทุ่มเททำเพื่อหนานฉู่กระมัง


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 37 หนานฉู่เรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิ (2)
ไม่นานก็มีคนถวายฎีกาขึ้นชื่นชมว่าเจ้าแคว้นชาญฉลาดทั้งเก่งกาจวรยุทธ์ หลายปีที่อยู่ในตำแหน่ง แรกเริ่มทำลายแคว้นสู่ ยามนี้ต่อสู้จนต้ายงถอยทัพ ครบครันทั้งคุณธรรมและความสามารถ สมควรฟื้นคืนตำแหน่งจักรพรรดิ อยู่ในฐานะเท่าเทียมกับต้ายงได้แล้ว
จ้าวเจียหูเบายิ่ง เมื่อได้ฟังก็เชื่อว่าตนได้รับบัญชาจากสวรรค์ให้รับหน้าที่นี้จริงๆ ลืมเต๋อชินอ๋องที่ถูกเขาบีบบังคับจนตาย ลืมฎีกาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและหยาดโลหิตไปจนสิ้น ไม่นานก็ออกราชโองการเรียกขุนนางทั้งหมดเข้าพบเพื่อขอความเห็น ผลคือขุนนางที่หลงใหลในชัยชนะจำนวนมากคล้อยตาม ทั้งยังพากันถวายฎีกายกย่อง
เมื่อข้าได้ข่าว เดิมทีข้าที่คิดลาออกจากราชการกลับต้องใคร่ครวญเนิ่นนาน จากนั้นจึงเขียน ‘หนังสือทัดทานการสถาปนาตำแหน่งจักรพรรดิ’ ออกมา เมื่อถูกนำขึ้นถวาย เจ้าแคว้นพิโรธดังคาด
ในฎีกาของข้ากล่าวอย่างชัดเจนว่า ตอนแรกแม้ได้ชัยในศึกแคว้นสู่ ทว่าต้ายงได้ประโยชน์เหนือแคว้นเรา อีกทั้งกำลังทัพระหว่างสองแคว้นแตกต่างกันอย่างชัดเจนยิ่ง ข้ายังกล่าวแนะไปด้วยว่า คราวนี้ที่โจมตีต้ายงสำเร็จ เป็นเพราะฉีอ๋องนำทัพมาทำสงครามปะทะแตกหัก เซียงหยางก็นับเป็นชัยภูมิอันมั่นคง ตอนนี้เต๋อชินอ๋องตายกลางกองทัพแล้ว หนานฉู่ของเราไม่มีแม่ทัพใดเก่งกล้าเทียบได้ ส่วนต้ายงกลับไม่ได้รับความสูญเสียอันใด หากเจ้าแคว้นเรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิ เช่นนั้นต้ายงจะอ้างเหตุแว่นแคว้นทรยศหักหลังมารุกรานโจมตีหนานฉู่ได้อีกครั้ง ถึงตอนนั้นหนานฉู่เสียเปรียบ เกรงว่าคงยากจะต้านทานการโจมตีของต้ายง
ฎีกาฉบับนี้ข้าเขียนแสดงความคิดแท้จริงของตนอย่างหาได้ยากยิ่ง เนื่องจากนี่คือฎีกาฉบับสุดท้ายก่อนข้าจะไปจากหนานฉู่ หากหนานฉู่ยอมรับอย่างจริงใจ เช่นนั้นข้าจะยอมทุ่มเทสติปัญญาทั้งหมดของข้าให้หนานฉู่ แม้ตายในสนามรบก็ไม่เสียดาย
น่าเสียดายเรื่องที่ข้าคาดการณ์กลับไม่เกิดขึ้น เจ้าแคว้นพิโรธหนัก เกือบออกราชโองการตัดหัวข้าแล้วเชียว ดีที่ข้าแจ้งเสี่ยวซุ่นจื่อล่วงหน้า บอกให้เขาซื้อตัวขันทีในราชสำนักเพื่อเกลี้ยกล่อมให้เป็นไปตามตามที่ข้าต้องการแล้ว สุดท้ายข้าจึงถูกขับออกจากตำแหน่งข้าราชการ
เดิมทีข้าคิดลาออกอย่างเป็นทางการ ทว่าการเดิมพันครั้งสุดท้ายของข้าอย่างฎีกาฉบับนั้นก็ทำให้ข้าถูกขับออกจากงานดังคาด เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้ากับหนานฉู่ก็ไม่มีความข้องเกี่ยวอันใดอีก บุญคุณความแค้นนับว่าสิ้นสุดเพียงเท่านี้
ขณะข้าฟังเหล่าขุนนางประกาศราชโองการอย่างไม่แยแส ทำเอาข้าเกือบหลุดหัวเราะออกมา เมื่อเป็นเช่นนี้ ต้ายงคงไม่มีเหตุผลที่สง่าผ่าเผยใดมาลงโทษข้าได้อีก และเมื่อข้ามิได้ต้องโทษ เช่นนั้นย่อมมิอาจอ้างการนิรโทษกรรมเพื่อให้ข้ายอมจำนน
ผู้ที่มาประกาศราชโองการคือหลิวขุย ผู้สอบได้ปั้งเหยี่ยนปีเดียวกับข้า ตอนนี้เขาคอยติดตามข้างกายท่านเจ้าแคว้น ราชโองการนี้ก็เป็นเขาเขียนแทนท่านเจ้าแคว้น อีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเสียใจและเสียดาย หลิวขุยกล่าวว่า “พี่เจียง ท่านอย่าได้หดหู่ไปเลย แม้เจ้าแคว้นจะไม่คิดใช้งานชั่วชีวิต ทว่ารออีกหลายปีให้เรื่องซาลงก่อน พวกเราจะอธิบายแทนท่านแน่ พี่เจียงเป็นคนจริงใจ ทำเพื่อบ้านเมืองอย่างแท้จริง ถึงตอนนั้นท่านเจ้าแคว้นต้องคิดใช้งานอีกครั้งเป็นแน่”
ข้าไม่สนใจคำปลอบของเขา ทำเพียงกล่าวอย่างเฉยเมย “จะอสนีบาตหรือหยาดพิรุณล้วนเป็นพระมหากรุณาธิคุณ ข้าจะกล้าตำหนิกล่าวโทษได้อย่างไร ก่อนหน้านี้หลายปี ข้าติดตามกองทัพไปยังสู่จง ผลกลับกลายเป็นว่าข้าป่วยหนัก เอาแต่พักรักษาตัวมาตลอด มีเพียงตำแหน่งมิได้ทำงานแต่อย่างใด”
หลังจากส่งแขกแล้วข้าก็เอ่ยขึ้น “ไปเถิด พวกเรากลับบ้านกัน”
ข้าพาเฉินเจิ่นและคนอื่นๆ เดินออกไป ยังไม่ทันออกจากประตูใหญ่ของกรมมหาดไทยก็เห็นเหลียงหวั่นที่อยู่บนรถม้าคันหนึ่งส่งสัญญาณให้ข้า เฉินเจิ่นเห็นข้ามีสีหน้ามืดครึ้มจึงรีบกระซิบ “ใต้เท้า ไม่สิ คุณชาย ท่านอย่าลืม...”
ข้าหยุดคำพูดของเขาด้วยการเดินไปเบื้องหน้า “ที่แท้ก็คุณหนูเหลียงนี่เอง ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดจะสั่งการ”
เหลียงหวั่นหัวเราะ “ที่นี่ไม่เหมาะพูดคุย เชิญท่านจ้วงหยวนขึ้นมาคุยกันบนรถม้าเถิด”
ข้าขึ้นรถม้าด้วยรอยยิ้มบางเบา กล่าวกับเหลียงหวั่นว่า “ก็ดี เช่นนั้นคุณหนูไปส่งผู้น้อยสักหน่อยเถิด เพียงถึงประตูเหนือก็พอ”
เหลียงหวั่นรอให้ข้าขึ้นรถม้าเรียบร้อยจึงค่อยสั่งให้ออกเดินทาง นางพูดยิ้มๆ “ครานี้ท่านจ้วงหยวนถวายฎีกาอย่างตรงไปตรงมาแต่กลับมีจุดจบเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายจริงๆ ดังเช่นปี่ก้านกรีดหัวใจ ลากบุตรชายสู่ความตาย[footnoteRef:1] แม้จะเป็นขุนนางภักดี แต่กลับเป็นเรื่องขบขันของใต้หล้าเพราะรับใช้ผิดนาย ดังนั้นท่านจ้วงหยวนไม่จำเป็นต้องถ่อมตัว ข้ามีคนรู้จักอยู่ที่ต้ายง ยินดีผลักดันให้ท่านได้เป็นขุนนางต้ายง” [1:  ปี่ก้านกรีดหัวใจ ลากบุตรชายสู่ความตาย ปี่ก้านเป็นขุนนางในรัฐฉู่ (ยุคปลายชุนชิว) เขาเป็นขุนนางซื่อสัตย์ทว่ารับใช้นายอำมหิตขี้ระแวง ภายหลังเจ้ารัฐฉู่ให้เขาเขียนหนังสือเรียกบุตรชายทั้งสองกลับมาหวังคิดประหารทั้งโคตร ปี่ก้านไม่รู้ความคิดเจ้านายจึงทำตามนั้น ทำให้บุตรชายถูกสังหารตายไปคนหนึ่ง]
ข้ายิ้มเล็กน้อย กล่าวไปว่า “ยามนี้คุณหนูเป็นคนสนิทของพระมเหสีของเจ้าแคว้นหนานฉู่ ทั้งยังเป็นธิดาบุญธรรมของเจ้าแคว้นพระองค์ก่อน ท่านไม่คิดทำงานเพื่อหนานฉู่แต่กลับทำงานเพื่อต้ายง ปากกับใจไม่ตรงกันเกินไปหรือไม่”
เหลียงหวั่นกล่าวอย่างดูแคลน “ผู้ใดต้องการตำแหน่งอำนาจในหนานฉู่กัน ท่านจ้วงหยวนชาญฉลาดเหนือผู้คนเพียงนี้ ฉีอ๋องชื่นชมหลายครั้งหลายคราแล้ว หากยอมเปลี่ยนแปลงท่าทีใหม่ เชื่อว่าต้องก้าวหน้าในตำแหน่งอย่างรวดเร็วดุจขี่เมฆทะยานขึ้นเป็นแน่ อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด”
ข้าทำเพียงแย้มยิ้มไม่กล่าววาจา มือซ้ายหมุนแหวนหยกบนนิ้วกลางข้างขวาอยู่ตลอด นั่นคือของต่างหน้าของภรรยาสุดที่รักของข้า เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยพูดว่า “คุณหนูอยู่ในหนานฉู่มานานปี แม้บุญหนักศักดิ์ใหญ่แต่ก็เป็นเพียงการหยิบยืมอำนาจจากต้ายง ยามนี้หนานฉู่และต้ายงกำลังจะแตกหัก ถึงตอนนั้นคุณหนูโปรดรักษาตัวให้ดี”
กล่าวจบข้าก็สั่งให้หยุดรถ ก่อนลงจากรถม้ายังพูดอีกคำว่า “เป็นเพียงคำอำลาที่จริงใจ คุณหนูอย่าได้เข้าใจผิด”
เหลียงหวั่นมองดูข้าจากไปด้วยใจสับสน นางไม่เข้าใจ เหตุใดข้าจึงไม่ยอมลดราวาศอกเช่นนี้ ทั้งยังกล่าวเตือนให้นางระวังตัวด้วย คิดอยู่พักใหญ่ก็บอกกับตนเองในใจว่า ‘หรือเขาเล่นตัว หวังต่อรองเงื่อนไขอันใดอีก ช่างเถิด รอให้ต้ายงครองใต้หล้าเสียก่อน ยังต้องกลัวว่าเจ้าจะไม่ยอมจำนนอีกหรือ’ จากนั้นจึงสั่งให้รถม้าเดินทางต่อไป
เมื่อข้าลงจากรถม้าก็ย้อนนึกไปถึงเมื่อครู่นี้ ใบหน้างามพิลาสดุจจันทราที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ทว่าจิตใจกลับเต็มไปด้วยความชั่วช้าอำมหิต สตรีเช่นนี้สมควรทำให้ร่างแหลกเหลวเป็นหมื่นชิ้นจริงๆ ต้ายงใช้นางเพื่อนำสายลับในเจียงหนานเช่นนี้ทำให้ข้าสงสัยในความเฉลียวฉลาดของต้ายงเสียแล้ว แต่เมื่อคิดถึงข่าวลือในช่วงนี้ ที่กล่าวกันว่าเหลียงหวั่นไม่ตบแต่งให้ผู้ใดเพราะมีมลทินกับเจ้าแคว้น อีกทั้งคราวนี้เจ้าแคว้นคิดเรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิ เท่าที่ทราบคือเหลียงหวั่นเคลื่อนไหวในทางลับ มีศักยภาพไม่ขาดแคลน นับเป็นสายลับที่โดดเด่นจริงๆ ทั้งซื้อตัวขุนนาง ทั้งปล่อยข่าวลือไม่ขาด ข้าก็มิได้หยุดการเคลื่อนไหวของนาง อย่างไรเสียตอนนี้เจ้าแคว้นก็เห็นคำพูดของนางเป็นดั่งดนตรีกล่อมเกลาจิตใจ ควรเรียกว่าต้ายงใช้คนโดยประเมินจากคู่ต่อสู้จริงๆ ดังนั้นหัวหน้าสายลับในหนานฉู่จึงต้องใช้สตรีงามพิลาสเช่นนี้
ต่อจากข้ายังมีขุนนางอีกหลายคนถวายฎีกา ทัดทานการเรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิ แต่กลับถูกเจ้าแคว้นปฏิเสธจนสิ้น เช่นเซี่ยเสียนหัวหน้าสำนักฮั่นหลินและท่านหลัวแพทย์หลวง จุดจบก็คือบ้างถูกลดตำแหน่ง บ้างบังคับเกษียณ สุดท้ายใต้เท้าหลัวใช้ความตายเป็นคำทัดทาน กลายเป็นโลหิตอาบย้อมขั้นบันไดหลวง น่าเสียดายที่ท่านเจ้าแคว้นยังคงมิได้สติ
คลื่นลมนี้ข้าไม่ได้ร่วมด้วย เพราะตอนนี้ข้าเป็นเพียงปุถุชนเท่านั้น
เหตุการณ์ดำเนินไปเช่นนี้จนกระทั่งวันที่หนึ่งเดือนแปด เจ้าแคว้นจัดพิธีสถาปนาตำแหน่งจักรพรรดิอย่างเป็นทางการ ประกาศใช้ปีรัชศกจื้อฮวา ข้าคิดถึงยามเจ้าแคว้นรับสืบทอดราชบัลลังก์ ทรงประกาศจะใช้ปีเสี่ยนเต๋อตามเดิม ครานั้นข้ายังรู้สึกแปลกใจ ไม่คิดว่าเจ้าแคว้นต้องการเปลี่ยนชื่อรัชศกหลังเรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิ เมื่อดูเช่นนี้แล้ว นับว่าเจ้าแคว้นมีใจทะเยอทะยานจริงๆ น่าเสียดายที่เหินห่างผู้มากสามารถ ไร้ความมานะบากบั่น รัชศกจื้อฮวานี้ เกรงว่าคงเป็นรัชศกที่แว่นแคว้นล่มสลายกระมัง
ขณะเดียวกันในเขตต้ายง ณ จวนยงอ๋อง หลี่จื้ออ่านรายงานในมือ กล่าวว่า “เหลียงหวั่นโอหังเกินไปแล้ว นางไม่รู้ข้อดีของการเคลื่อนไหวระมัดระวังเอาเสียเลย หากมิใช่เพราะอาจารย์ของนาง ข้าคงไม่ปล่อยไว้เช่นนี้แน่”
บุรุษวัยกลางคนใบหน้าสุภาพดั่งบัณฑิต ไว้เคราสีดำ นั่งอยู่ข้างกายยงอ๋องกล่าวขึ้นว่า “องค์ชาย สำนักเฟิงอี้เป็นผู้นำฝ่ายธรรมะในต้ายง มีผลงานเป็นที่ประจักษ์ในช่วงต้ายงก่อตั้งแว่นแคว้น ทว่าตอนนี้พวกนางยื่นมือมายุ่งวุ่นวายเกินไปจริงๆ เหลียงหวั่นคอยเคลื่อนไหวอยู่ในหนานฉู่ตามรับสั่งองค์ชาย แต่กลับทำตามใจตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งยังใกล้ชิดสนิทสนมกับรัชทายาทและฉีอ๋องอีกด้วย นอกจากนี้ ฉินเจิง ว่าที่พระชายาของฉีอ๋องยังเป็นศิษย์น้องของเหลียงหวั่นด้วย กระหม่อมสงสัยว่าพวกนางอาจคิดสนับสนุนรัชทายาท”
ยงอ๋องยิ้มเย็นชา “ไม่ต้องสงสัยหรอก ข้าได้รับข่าวกรองมาแล้ว ที่ผ่านมาสำนักเฟิงอี้ใช้งานเหล่าศิษย์ของพวกนางเพื่อชักนำเสด็จพ่อผ่านทางจี้กุ้ยเฟย สนมรักของเสด็จพ่อ กล่าวว่าข้ากุมกำลังทหารแข็งแกร่งเกินไป หากรับสืบทอดตำแหน่งจะต้องสังหารพี่ทำลายน้องเป็นแน่ ส่วนรัชทายาท แม้จะมีความสามารถด้อยไปบ้าง แต่ขอเพียงส่งขุนนางมากความสามารถมาช่วยเหลือก็จะปกครองใต้หล้าได้อย่างดี หึ ทั้งหมดนี้เพียงเพราะข้าไม่ยอมรับลูกศิษย์ของพวกนางเป็นพระชายาเท่านั้น สตรีกลุ่มหนึ่งคิดควบคุมใต้หล้า ข้าหลี่จื้อมิใช่หุ่นเชิดโง่งมเสียหน่อย”
บุรุษวัยกลางคนกล่าวอย่างกังวล “แต่สำนักเฟิงอี้มีอำนาจอิทธิพลแข็งแกร่ง หากพยายามขัดขวางเส้นทางสู่บัลลังก์ขององค์ชายจะทำเช่นไร เฮ้อ กระหม่อมไม่เชี่ยวชาญวางแผนคิดกลยุทธ์ มิอาจช่วยแบ่งเบาภาระองค์ชายจริงๆ”
หลี่จื้อดวงตาเปล่งประกาย “หากคนผู้นั้นยอมมาอยู่ใต้บัญชาข้า จะต้องรับมือสำนักเฟิงอี้ได้แน่ ความจริงข้ามิได้หวั่นเกรงวรยุทธ์ของสำนักเฟิงอี้ แม้พวกนั้นจะมีวรยุทธ์สูงส่งแข็งแกร่ง แต่ข้าผูกมิตรกับสำนักคุณธรรมมากชื่อเสียงอย่างเส้าหลินไว้แล้ว อย่างน้อยก็เลี่ยงไม่ให้สำนักเฟิงอี้ใช้กำลังเข้ากดดันได้ สิ่งที่ข้ากังวลก็คือพวกนางยื่นมือเข้ายุ่ง คอยหว่านเมล็ดพันธุ์ความระแวงยุยงสร้างความห่างเหิน หากไม่ใช้กลยุทธ์ที่เหมาะสม ปล่อยให้พวกนางทำเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าแผ่นดินต้ายงคงตกอยู่ในมือสตรีแล้ว”
บุรุษวัยกลางคนกล่าวว่า “ได้ยินองค์ชายพูดถึงเจียงเจ๋อเช่นนี้ กระหม่อมปรารถนาอยากพบสักครั้งจริงๆ เพียงแต่องค์ชายมั่นใจหรือว่าจะดึงตัวเขามาทำงานได้”
หลี่จื้อยิ้มเจื่อน “จะว่าอย่างไรดี หากคิดทำให้เขาเป็นขุนนางใต้บัญชาข้ามิใช่เรื่องยากอันใด แต่หากต้องการให้เขาทำงานอย่างซื่อสัตย์จริงใจกลับยากกว่า คนผู้นี้ยากคาดเดา ทั้งยังไม่สนใจเกียรติยศและความมั่งคั่ง กระทั่งบ้านเมืองหรือชาวประชาก็ไม่สน คนเย็นชานิ่งเฉยเช่นนี้ข้าจะทำให้เขาพอใจได้อย่างไร ข้าเพิ่งได้รับข่าวมาว่าเขาถวายฎีกาแต่กลับถูกหนานฉู่ปลดออกจากตำแหน่งราชการ เมื่อเห็นฎีกาของเขาแล้ว ทำให้ข้ารู้สึกตื่นตะลึงยิ่ง เขาเข้าใจสถานการณ์ระหว่างหนานฉู่และต้ายงราวกับรู้ฝ่ามือตัวเอง คนเช่นนี้ หากมิอาจใช้งาน ข้าหลี่จื้อให้รู้สึกเสียใจนัก”
บุรุษวัยกลางคนรับฎีกาที่หลี่จื้อส่งมาให้ หลังจากอ่านอยู่นานก็เงยหน้าขึ้น “องค์ชาย ท่านต้องรีบส่งคนไปหนานฉู่แล้ว หากมิอาจได้คนผู้นี้ การใหญ่ของพวกเราคงยากสำเร็จ ยิ่งไปกว่านั้นสำนักเฟิงอี้มิได้ตาบอด หากพวกนางถูกใจอัจฉริยบุคคลเช่นนี้ และคิดดึงเขาไปเป็นพวก หากเขาเป็นเสนาธิการให้รัชทายาท ย่อมเป็นอันตรายต่อพวกเรา”
หลี่จื้อแย้มยิ้มเล็กน้อย “ข้าเชื่อว่าสำนักเฟิงอี้ไม่มีความสามารถทำให้เขาเชื่อฟังอย่างจริงใจได้แน่ การเสแสร้งทำ ‘เพื่อชาติเพื่อบ้านเมือง’ ที่สำนักเฟิงอี้เชี่ยวชาญมิอาจสั่นคลอนเขาได้ ส่วนหลี่อันยิ่งมิอาจทำให้เขายอมสวามิภักดิ์ กลับเป็นฉีอ๋องที่อาจทำให้เขาเข้าเป็นพวกได้มากกว่า คราวนี้ฉีอ๋องส่งสารลับมา กล่าวว่าพบเจียงเจ๋อขณะอยู่ในหนานฉู่ เจียงเจ๋อช่วยชีวิตเขาไว้ แม้ฉีอ๋องเป็นคนบุ่มบ่ามโผงผางแต่กลับปฏิบัติต่ออีกฝ่ายอย่างอบอุ่นจริงใจ หากเจียงเจ๋อยอมติดตามเขา ฉีอ๋องต้องฟังแผนการของเขาเป็นแน่ นั่นจึงจะเป็นวิกฤติใหญ่ของพวกเรา ตอนนี้ฉีอ๋องกำลังรักษาตัว ข้ากราบทูลเสด็จพ่อไปแล้วว่าให้โจมตีหนานฉู่ทันที ขอเพียงข้าทำลายหนานฉู่ได้ก่อน เช่นนั้นเจียงเจ๋อย่อมตกอยู่ในมือข้า จื่อโยว พวกเราควรส่งคนไปที่หนานฉู่จริงๆ มิใช่เพื่อกล่าวโน้มน้าวให้เข้าพวก แต่เพื่อติดตามร่องรอยของเจียงเจ๋อต่างหาก หากจะกล่าวถึงการโน้มน้าวให้เข้าพวก นอกจากข้าแล้ว คงไม่มีผู้ใดทำสำเร็จ”
ขณะนั้นเอง มีเสียงขอเข้าเฝ้าดังจากด้านนอก เมื่อองครักษ์เข้ามาก็กล่าวรายงานทันที “องค์ชาย ฝ่าบาทมีราชโองการให้องค์ชายเข้าวังเพื่อหารือเรื่องโจมตีหนานฉู่พ่ะย่ะค่ะ”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 38 กลยุทธ์โจมตีหนานฉู่ (1)
หลี่จื้อติดตามขันทีเข้าวัง หลายวันก่อนเขาถวายฎีกาขึ้นกราบทูลให้เข้าโจมตีหนานฉู่แต่มิได้รับการตอบรับ ในที่สุดวันนี้เสด็จพ่อก็เรียกเขาเข้าวังแล้ว จึงอดคาดหวังเฝ้ารอมิได้
การหารือจัดขึ้นในห้องทรงพระอักษร หลี่หยวนจักรพรรดิแห่งต้ายงนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงอักษร ดวงตาหรี่เล็ก สีหน้ายากคาดเดา ด้านหลังเขามีดรุณีน้อยในชุดชาววังหน้าตาสะสวยโดดเด่นนั่งอยู่นางหนึ่ง บริเวณเก้าอี้ข้างซ้ายยังคงเป็นตำแหน่งของรัชทายาทหลี่อัน ตามด้วยอัครเสนาบดีเหวยกวนและเว่ยกั๋วกง[footnoteRef:1] เฉิงซู ส่วนด้านขวา นอกจากตำแหน่งแรกที่ว่างอยู่ก็มีแม่ทัพใหญ่ฟู่หย่วนนามฉินอี๋และฉีอ๋องหลี่เสี่ยนนั่งตามลำดับ หลี่เสี่ยนยังคงมีสีหน้าซีดเซียว ท่าทางยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ แต่นับว่าสีหน้าไม่เลวนัก [1:  กั๋วกง ตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงสุดของชั้นกง ขั้น 1 ชั้นรอง และเป็นตำแหน่งสูงสุดที่ขุนนางจะได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ กั๋วกงเป็นชื่อตำแหน่งสำหรับเชื้อพระวงศ์ หากเป็นขุนนางโดยมากจะเรียกว่าไคกั๋วกง สำหรับเชื้อพระวงศ์ที่ได้รับพระราชทานตำแหน่งกั๋วกง มักจะเป็นพระนัดดาและพระปนัดดาในองค์จักรพรรดิ]
รัชทายาทหลี่อัน ปีนี้สามสิบหกชันษา มากกว่ายงอ๋องหลี่จื้อสองปี แต่เขาไม่เคยฝึกฝนวรยุทธ์ ไม่เหมือนหลี่จื้อที่มีบุคลิกเข้มแข็งแกร่งกล้า แม้จะดูแลร่างกายไม่เลว ดูผิวเผินจึงไม่แก่มากนัก แต่บริเวณคิ้วกลับปรากฏร่องรอยเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
เขามองไปยังหลี่จื้อที่กำลังเดินเข้ามาจากด้านนอก ลักษณะดั่งวีรบุรุษชวนให้ผู้คนก้มหัวเช่นนั้นทำให้หลี่อันเกิดแววริษยาปรากฏในดวงตา หลี่จื้อเดินตรงไปเบื้องหน้าโต๊ะทรงอักษร กล่าวถวายความเคารพ “ลูกถวายพระพรเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่หยวนกล่าวว่า “จื้อเอ๋อร์ เหตุใดจึงมาสายเพียงนี้”
หลี่จื้อยิ้ม “ก่อนลูกมา เพิ่งได้รับข่าวจากเจียงหนานจึงจัดการก่อนเล็กน้อย คิดนำมาให้เสด็จพ่อทอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่หยวนมองหลี่อันด้วยแววตาพิกล “อันเอ๋อร์ ข่าวกรองจากเจียงหนานที่ว่า เจ้าส่งขึ้นมาแล้วมิใช่หรือ”
หลี่อันยิ้ม “น้องรองคงยังไม่ทราบกระมัง ข่าวกรองจากเจียงหนานมาถึงมือข้าแล้ว”
ดวงตาของหลี่จื้อฉายแววเย็นยะเยือก “ข่าวกรองจากเจียงหนานของรัชทายาทมาจากเหลียงหวั่น ข่าวกรองของลูกกลับไม่เหมือนกัน เชื่อว่ายังมีข่าวที่เสด็จพ่อไม่ทราบเป็นแน่”
สีหน้าของหลี่อันแปรเปลี่ยนไปสั่นสะท้าน เขาคิดทำทุกวิถีทางเพื่อควบคุมเครือข่ายข่าวกรองในเจียงหนานให้อยู่ในมือตนแล้ว ไม่นึกว่าหลี่จื้อยังมีสายอยู่อีก จะไม่ให้เขาเกลียดชังได้อย่างไร กล่าวไปอย่างเย็นชาว่า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หลายวันก่อนน้องหกเข้าโจมตีเซียงหยาง หากน้องรองนำข่าวกรองเหล่านั้นออกมา เชื่อว่าน้องหกคงไม่พ่ายแพ้อย่างอนาถเพียงนี้”
เขาเพียงคิดโจมตีหลี่จื้อ กลับลืมนึกถึงจิตใจของหลี่เสี่ยนไปเสียสนิท ในดวงตาของหลี่เสี่ยนพลันเกิดแววอาฆาตปรากฏ
หลี่จื้อกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ทันทีที่น้องหกเสียเปรียบในการโจมตีเซียงหยาง ข้าเพิ่งพบว่าข่าวกรองจากเจียงหนานของพวกเรายังมิครอบคลุม แผนวางกำลังคุ้มกันเซียงหยางที่พวกเราได้รับยังไม่ครบครัน เชื่อว่าคงเป็นแม่ทัพรักษาการณ์เซียงหยางเล่นลูกไม้อันใดก่อนส่งรายงานไปที่กรมกลาโหมกระมัง เห็นได้ว่าเครือข่ายข่าวกรองที่คุณหนูเหลียงรับผิดชอบถูกบัณฑิตมากสามารถแห่งหนานฉู่จับจ้องแล้ว แต่เพราะกลัวเป็นอุปสรรคต่อความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเจ้าแคว้นและเหล่าขุนนางในหนานฉู่จึงมิกล้ากำจัดพวกเขา เมื่อดูเช่นนี้ หากพวกเราทำสงครามกับหนานฉู่อย่างเป็นทางการ เครือข่ายข่าวกรองของพวกเราจะต้องถูกทำลายเป็นแน่ ด้วยตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบลูกจึงจำต้องวางเครือข่ายข่าวกรองขึ้นมาใหม่ สุดท้ายยังนับว่ามีผลงาน รัชทายาทอาจยังไม่ทราบรายละเอียด มิใช่ว่าลูกคิดขัดขวางน้องหก เพียงแต่ข่าวกรองใหม่เพิ่งมีผลงานจึงมิทันสนับสนุนน้องหกเท่านั้น”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ หลี่จื้อก็ปรายตามองไปทางหลี่เสี่ยน แสดงท่าทีขออภัย หลี่เสี่ยนทำเพียงส่ายหน้าสื่อความว่าตนไม่ใส่ใจ
ตั้งแต่หลี่จื้อเข้ามาก็กล่าววาจาเชือดเฉือนกับรัชทายาทหลี่อันอยู่ตลอด เมื่อเห็นพวกเขาหยุดแล้ว คนอื่นๆ นอกจากจักรพรรดิต้ายง ดรุณีนางนั้น และหลี่อัน ก็พากันลุกขึ้นถวายความเคารพหลี่จื้อ เดิมทีฉีอ๋องหลี่เสี่ยนคิดลุกขึ้นเช่นกัน แต่กลับเห็นโทสะในดวงตาหลี่อันเสียก่อนจึงได้แต่นั่งกลับไป ส่วนหลี่จื้อเดินไปยังที่นั่งของตนแล้วกล่าวรับคารวะทุกคน
ดรุณีงามชดช้อยในชุดชาววังนางนั้นมีสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งตั้งแต่หลี่จื้อกล่าวตำหนิเหลียงหวั่นแล้ว เมื่อหลี่จื้อนั่งลง นางจึงค่อยเอ่ยปากพูด “ฟังจากคำพูดขององค์ชาย ตั้งแต่อาจารย์หวั่นของข้าไปถึงเจียงหนานก็ทำงานตรากตรำมาตลอด จะผิดพลาดมิได้เชียวหรือ”
เมื่อเห็นนางเอ่ยปาก หลี่อันพลันก้มหน้า ยกยิ้มที่มุมปาก
หลี่จื้อโค้งตัวเล็กน้อย “กุ้ยเฟย ลูกมิได้คิดลดทอนดูถูกความสามารถของแม่นางเหลียง เมื่อปีนั้นฉางเล่อต้องไปแต่งงานไกล เสด็จพ่อและพวกเราล้วนเสียดายฉางเล่อ นางมีนิสัยอ่อนโยนสุดเปรียบ ดังนั้นกุ้ยเฟยจึงส่งแม่นางเหลียงติดตามฉางเล่อไปยังหนานฉู่ หลี่จื้อซาบซึ้งยิ่ง หลายปีมานี้พวกเราเคลื่อนไหวในหนานฉู่ได้อย่างสะดวกราบรื่น แสดงให้เห็นว่าผลงานของแม่นางเหลียงมิใช่ด้อย เพียงแต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว แม่นางเหลียงเกือบเผยตนในที่แจ้ง ดังนั้นลูกจึงจำเป็นต้องก่อตั้งเครือข่ายข่าวกรองขึ้นมาเอง หากแม่นางเหลียงถูกบีบบังคับให้ถอยร่น พวกเราจะได้ไม่เสียการควบคุมเจียงหนานไปทั้งหมด”
เจียวเย่ ดรุณีงามพิลาสนางนั้นเผยรอยยิ้มชืดชา คล้ายยอมรับคำอธิบายของหลี่จื้อแล้ว ใบหน้าแย้มยิ้มประหนึ่งบุปผาเบ่งบานกลางหิมะหนาวทำให้บุรุษทุกคนในห้องทรงอักษรหวั่นไหว แต่นางมีฐานะเป็นสนมชั้นกุ้ยเฟย ดังนั้นไม่นานจึงพากันละสายตาออกไป
หลี่จื้อเห็นบรรยากาศเปลี่ยนไปจึงกล่าวขึ้นว่า “ในเมื่อเสด็จพ่อได้รับข่าวกรองจากรัชทายาทแล้ว คงทอดพระเนตร ‘หนังสือทัดทานการสถาปนาตำแหน่งจักรพรรดิ’ ฉบับนั้นแล้วกระมัง”
หลี่หยวนหยิบเอกสารฉบับคัดลอกขึ้นมาจากโต๊ะทรงอักษร ตรัสว่า “ใช่แล้ว เจียงเจ๋อผู้นี้มีความสามารถยอดเยี่ยมไม่ธรรมดาจริงๆ รัชทายาทและฉีอ๋องผลักดันคนผู้นี้แก่ข้าแล้ว ข้าเคยอ่านบทกวีของเขา โดยเฉพาะบท ‘แตกสลายเพียงครู่’ บทกวีสั้นๆ กลับบีบบังคับสู่อ๋องจนตายได้ ช่างเป็นอัจฉริยะไร้ผู้เปรียบจริงๆ วันนี้ได้เห็นฎีกาของเขาจึงค่อยเชื่อว่าคนผู้นี้มิใช่เพียงอัจฉริยบุคคลเท่านั้น ทว่ายังเป็นขุนนางมากสามารถด้วย หากหนานฉู่ใช้คนผู้นี้คงเป็นอันตรายต่อต้ายงอย่างใหญ่หลวง ยามนี้เขาถูกบีบบังคับให้ออกจากราชการ เชื่อว่าพวกเราคงดึงตัวเขามาได้”
หลี่จื้อยิ้มพราย “เสด็จพ่อตรัสได้ถูกต้องแล้ว คนผู้นี้มีความสามารถเหนือสามัญ ลูกเคยพบเขายามอยู่ในแคว้นสู่ น้องหกเคยพบเขายามอยู่ในหนานฉู่ น่าเสียดายที่คนผู้นี้ไม่โลภในชื่อเสียงและผลประโยชน์ มิแสวงหาโชคลาภและเกียรติยศ ทั้งยังเป็นขุนนางภักดีของหนานฉู่ เกรงว่าคงไม่ยอมง่ายๆ กระมัง”
หลี่หยวนพยักหน้า “ใช่แล้ว ข้าก็เป็นห่วงเรื่องนี้ ดูจากฎีกาของเขา คงเป็นขุนนางภักดีของหนานฉู่จริงๆ เพียงแต่โบราณกล่าวว่า ขุนนางยอดเยี่ยมย่อมเลือกรับใช้นายดี ข้าเห็นบทกวีของคนผู้นี้เปี่ยมด้วยอิสรเสรี คงมิใช่คนดื้อรั้นอันใดกระมัง”
หลี่จื้อได้ยินคำเช่นนี้จึงรู้ว่าหลี่เสี่ยนมิได้บอกเรื่องที่เขาพบเจียงเจ๋อยามอยู่ในเซียงหยางแก่หลี่อัน ดังนั้นหลี่หยวนจึงไม่รู้ว่าเจียงเจ๋อจะไม่ยอมสวามิภักดิ์ง่ายๆ
เขามองหลี่เสี่ยนแวบหนึ่ง หลี่เสี่ยนพลันมีสีหน้ากังวล หลี่จื้อจึงยิ้มบางๆ กล่าวต่อไปว่า “ใช่แล้ว ครั้งนี้เพราะได้รับฎีกาของเจียงเจ๋อ ดังนั้นข้าจึงไปตรวจสอบอย่างละเอียด พบว่าคนผู้นี้มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ย ยามอยู่ในแคว้นสู่เขาก็เป็นที่ปรึกษาให้จ้าวเจวี๋ย ว่ากันว่าสองปีมานี้เขาเอาแต่พักรักษาตัว ทว่ายังคงส่งสารโต้ตอบกับเซียงหยางมิขาดสาย คราวนี้เหลียงหวั่นส่งคนไปลอบสังหารจ้าวเจวี๋ยระหว่างทางแต่มิสำเร็จผล พบว่าคนที่ช่วยจ้าวเจวี๋ยไว้ก็คือบ่าวรับใช้ที่เจียงเจ๋อส่งไป ยิ่งไปกว่านั้นเจียงเจ๋อยังเห็นช่วงชีวิตสุดท้ายสุดท้ายของจ้าวเจวี๋ยยามอยู่ที่เซียงหยางด้วยตาตนเอง ลูกยังสืบพบมาด้วยว่า ลู่ซิ่นผู้บัญชาการทหารสูงสุดที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งใหม่ก็รู้จักกับเจียงเจ๋อเช่นกัน เมื่อปีนั้นตอนที่เจียงเจ๋อยังมิได้เข้าร่วมการสอบขุนนาง เขาเป็นอาจารย์ให้ลู่ช่านบุตรชายของลู่ซิ่น ดังนั้นลูกคิดว่าคนผู้นี้คงไม่ยอมสวามิภักดิ์ง่ายๆ แน่นอน”
หลี่หยวนฟังอย่างสนอกสนใจ ส่วนหลี่อันและกุ้ยเฟยกลับลอบส่งสายตาให้กัน ดูจากท่าทีแล้วตอนแรกพวกเขาคงมิได้ให้ความสำคัญกับเจียงเจ๋อเพียงนั้น หลี่หยวนหันมองไปเหวยกวน ตรัสว่า “อัครเสนาบดีเหวย ท่านคิดเห็นเช่นไร”
เหวยกวนยิ้ม “ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องกังวล ตอนนี้หนานฉู่อ่อนล้าโรยแรง การจะสยบแดนใต้ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น เมื่อถึงตอนนั้น ทั่วหล้าถูกสยบ บัณฑิตมากสามารถย่อมมาสวามิภักดิ์ เจียงเจ๋อผู้นี้ ดูจากบทกวีของเขาแล้วมิใช่คนดื้อรั้นอันใด จะไม่ยอมคล้อยตามเชียวหรือ”
หลี่หยวนได้ฟังคำตอบของเขาก็อดยิ้มระรื่นไม่ได้ “อัครมหาเสนาบดีเหวยกล่าวได้ถูกต้อง แม้คนผู้นี้จะควรค่าให้ใช้งาน แต่ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองความคิดเกินไป รอให้หนานฉู่ถูกสยบเสียก่อน เจิ้น[footnoteRef:2] ค่อยออกราชโองการให้เขาเข้าวังเป็นขุนนางก็พอแล้ว” [2:  เจิ้น เป็นคำเรียกแทนตัวเองของจักรพรรดิ]
หลี่จื้อมองทุกคน พบว่าหลี่อันและจี้กุ้ยเฟยมีสีหน้าปกติ มีเพียงหลี่เสี่ยนที่มีแววตาเย้ยหยัน เขาจึงรู้ว่าจุดประสงค์ของตนสำเร็จแล้ว ที่เขาผลักดันเจียงเจ๋อต่อหน้าทุกคนเพราะต้องการปิดบังเรื่องที่ตนให้ความสำคัญกับอีกฝ่าย หากคิดตีสนิทสร้างสัมพันธ์และดึงเจียงเจ๋อมาเป็นพวกย่อมยากจะหลีกเลี่ยงสายตาของฝ่ายหลี่อัน เช่นนั้นมิสู้เปิดเผยให้ชัดแจ้ง แสดงว่าให้ความสำคัญกับเขาไปเสียเช่นนั้นเลย สายตาของคนอื่นๆ ย่อมรวมอยู่ที่ความสามารถของเจียงเจ๋อ แต่กลับไม่เข้าใจนิสัยที่แท้จริงของเจียงเจ๋อ และจะไม่ขัดแย้งกับตนเพียงเพราะบัณฑิต ‘สามัญ’ ผู้เดียวแน่นอน
ผู้ที่มองแผนการของเขาออกมีเพียงหลี่เสี่ยน ฝ่ายนั้นเข้าใจความสามารถที่แท้จริงของเจียงเจ๋อ แต่เชื่อว่าคงคิดดึงเจียงเจ๋อไปเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นกันกระมัง ด้วยเหตุนี้เขาย่อมไม่เปิดโปงการกระทำของตนเป็นแน่ ต่อไปเขาเพียงต่อสู้แย่งชิงกับหลี่เสี่ยนในทางลับเป็นพอ
หลี่จื้อที่บรรลุจุดประสงค์ของตนเองแล้วจึงเอ่ยปากอย่างสงสัย “เสด็จพ่อเรียกลูกมาหารือเรื่องโจมตีหนานฉู่ มิทราบว่าเสด็จพ่อมีแผนการอันใดหรือ”
หลี่หยวนตอบ “คราวนี้ต้ายงพ่ายแพ้ในศึกเซียงหยาง ข้ากังวลว่านับแต่นี้ไปหนานฉู่จะไม่ยอมรับการควบคุมจากทางเราอีก จึงคิดส่งเจ้านำทัพเข้าโจมตีหนานฉู่เสีย ตอนนี้เจ้าแคว้นหนานฉู่เรียกตนเองเป็นจักรพรรดิ มีข้ออ้างให้พวกเราพอดี ครั้งที่แล้วพวกเราใช้ข้ออ้างว่าเต๋อชินอ๋องมีใจคิดไม่ซื่อเตรียมทรยศต้ายง นับว่าเหตุผลเบาเกินไป แต่ตอนนี้พวกเราโจมตีหนานฉู่ได้อย่างผ่าเผยสมเหตุสมผลแล้ว จื้อเอ๋อร์คิดเห็นเช่นไร”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 39 กลยุทธ์โจมตีหนานฉู่ (2)
หลี่จื้อตอบ “เสด็จพ่อทรงตรัสได้ถูกต้องแล้ว ตอนนี้ฝ่ายทหารของหนานฉู่เละเทะอลหม่านยิ่ง ตามแผนเดิมของลูก สมควรส่งทัพใหญ่เข้าโอบล้อมเพื่อตัดเส้นทางติดต่อระหว่างจิงเซียงและหนานฉู่ ใช้เวลาสองสามปีลดทอนกำลังใจของกองทัพหนานฉู่ แต่ตอนนี้หากให้เวลาพวกเขาเกินไป กองทัพของพวกเขาคงตั้งตัวได้มั่นคงอีกครั้งแน่นอน หากไม่มีเวลาถึงสิบกว่าปีคงไม่อาจโจมตีหนานฉู่ได้อีก หากเสด็จพ่อทรงอนุญาต ลูกอยากเสี่ยงเข้าโจมตีหนานฉู่อีกครั้ง ให้พวกเขาเสียกำลังใจที่จะต่อต้านต้ายงของพวกเราไปเสีย จากนั้นค่อยสยบอำนาจที่คิดต่อต้านไปทีละกลุ่ม แม้ทำเช่นนี้จะยืดเยื้อ แต่ลูกรับประกันว่าจะรวมหนานฉู่เข้ามาอยู่ใต้อำนาจของต้ายงได้ภายในสามปีแน่นอน จากนั้นก็ใช้เวลาอีกยี่สิบปีฟื้นฟูขวัญกำลังใจราษฎร เสด็จพ่อคิดเห็นเช่นไร”
หลี่หยวนฟังความหมายในคำพูดของหลี่จื้อออก ตามความคิดของเขา แผนการที่สมบูรณ์ที่สุดย่อมเป็นการสยบหนานฉู่ในการโจมตีเดียว ทว่าตอนนี้ดูแล้วหนานฉู่ยังมีความสามารถ หากต้องการพิชิตหนานฉู่ภายในสามปี แม้ต้องแลกมาด้วยความวุ่นวายอีกหลายสิบปี แต่คงไม่ส่งผลกระทบอันใดกับสถานการณ์ในจงหยวน ยิ่งไปกว่านั้น ถึงตอนนั้นตนก็ไม่จำเป็นต้องกังวลแล้ว ความปรารถนาที่จะสร้างผลงานยิ่งใหญ่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ดังนั้นจึงเห็นด้วยกับข้อเสนอของหลี่จื้อ
จี้กุ้ยเฟยมีแววอำมหิตปรากฏในดวงตา นางรู้ว่าทำเช่นนี้เจียงหนานจะวุ่นวายไปอีกหลายปี ราษฎรจะทุกข์ทนแสนสาหัส ทว่านางกลับมิได้ขัดขวางเพราะรู้ดีว่าหลี่หยวนตัดสินใจแล้ว นางรู้สึกว่าการตัดสินใจของเจ้าสำนักถูกต้องแล้วจริงๆ แม้ยงอ๋องเก่งกล้ามองการณ์ไกล ทว่าเมื่อเทียบกันแล้วหลี่อันที่ธรรมดาสามัญเหมาะเป็นจักรพรรดิต้ายงมากกว่า
เมื่อหลี่หยวนเห็นด้วย หลี่จื้อจึงเสนอแผนการอย่างละเอียดอีกครั้ง จากข่าวกรองที่ได้รับ ตอนนี้กองทัพหนานฉู่ถูกแบ่งกองกำลังเป็นส่วนๆ เพราะต้องทำสงครามกับต้ายง หนานฉู่เพิ่มกำลังป้องกันที่สู่จง เพื่อมิให้ต้ายงบุกทำลายสู่จงแล้วลัดเลาะมาทางแม่น้ำ เซียงหยางถูกโจมตีสองครั้งสองคราว สูญเสียกำลังทหารอย่างน่าอนาถสาหัสสากรรจ์ กรมกลาโหมของหนานฉู่ดิ้นรนหลายครั้งเพื่อเสริมกำลังทหาร ทั้งยังเพิ่มแนวป้องกันบริเวณแม่น้ำฉางเจียงอย่างช้าๆ ด้วย เรียกได้ว่าหนานฉู่ในตอนนี้นอกแข็งแกร่งในแห้งเหี่ยวโดยแท้
หลี่จื้อเสนอว่าแรกเริ่มให้ปิดล้อมโจมตีบริเวณสู่จงและเซียงหยางพร้อมกัน ให้หนานฉู่หันไปสนใจสถานการณ์การศึกในพื้นที่ทั้งสองก่อน จากนั้นเขาจะนำทัพม้าชั้นยอดบุกทำลายบริเวณแม่น้ำฉางเจียงเพื่อเข้าสู่เจี้ยนเย่ หากว่ากันตามปกติคงต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะตีเมืองเจี้ยนเย่ได้ ในเวลาหลายเดือนนี้ เมื่อเจี้ยนเย่ซึ่งเป็นที่ประทับของเจ้าแคว้นถูกคุกคาม เหล่าขุนพลย่อมมีเวลามากพอที่จะนำทัพหนานฉู่เข้าช่วย ตัดทางถอยของหลี่จื้อ
ทว่าตอนนี้เจี้ยนเย่ว่างเปล่า สะดวกให้ต้ายงเคลื่อนไหวภายในเจี้ยนเย่ หลี่จื้อมั่นใจว่าจะทำลายเจี้ยนเย่ได้ในเวลาไม่กี่วัน จากนั้นก็จับกุมราชนิกุลแหละขุนนางแห่งหนานฉู่กลับไปต้ายงเสีย เมื่อถึงตอนนั้น หนานฉู่จะกลายเป็นมังกรไร้หัว เมืองหลวงก็ถูกทำลายจนย่อยยับ เจ้าแคว้นก็ถูกจับกุม มากเพียงพอที่จะทำลายขวัญกำลังใจของหนานฉู่แล้ว ต่อให้พวกเขาแต่งตั้งเจ้าแคว้นพระองค์ใหม่ขึ้นมาก็ยากจะต่อต้านต้ายงอีกครั้ง จากนั้นต้ายงก็ใช้ชื่อจ้าวเจียมาสยบเจียงหนานเสีย กลยุทธ์นี้ แม้การปฏิบัติจริงจะต้องเสียเวลารวบรวมและปกครองเจียงหนานอยู่บ้าง ทั้งยังอาจมีปัญหาในอนาคตมากมาย แต่หลี่หยวนอยากให้หนานฉู่ยอมสวามิภักดิ์เร็วๆ มากกว่า ดังนั้นจึงเห็นด้วย
แม้หลี่อันไม่มีอัจฉริยภาพด้านการทหารก็ยังทราบว่าจะมีปัญหาตามมามากมาย แต่หากปล่อยให้หลี่จื้อโจมตีหนานฉู่จนคว้าชัยได้อย่างสง่างามจริงๆ เช่นนั้นตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์ของตนคงไม่มั่นคงแล้ว ด้านหลี่เสี่ยน เขาโจมตีหนานฉู่แต่กลับพ่ายแพ้ ใจจึงคิดว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้อาจกู้หน้าของตนกลับมาได้บ้าง ดังนั้นทั้งสองจึงมิได้คัดค้าน
แม้เว่ยกั๋วกงเฉิงซูและแม่ทัพฟู่หย่วนฉินอี๋จะไม่เห็นด้วย แต่พวกเขาก็เข้าใจความนัยอันลึกซึ้งของแผนการ ดังนั้นต่อต้านไปก็ไร้ประโยชน์ เมื่อเป็นเช่นนี้แผนการโจมตีหนานฉู่ที่ถูกคนรุ่นหลังวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่สอดคล้องกับพิชัยสงครามก็ถูกตัดสินราบรื่นไปเช่นนี้เอง นอกจากหลี่จื้อและสืออวี้แล้ว ไม่มีผู้ใดทราบเลยว่าเป้าหมายหลักของหลี่จื้อก็คือการได้ตัวเจียงเจ๋อเพียงคนเดียว
เมื่อทุกคนหารือจนได้ความ หลี่หยวนจึงถอนปัสสาสะ “จื้อเอ๋อร์ เจ้าโจมตีเจี้ยนเย่คราวนี้ ต้องทำให้แน่ใจว่าฉางเล่อจะปลอดภัย ต้องพานางกลับมาโดยไร้อันตรายให้ได้ นางเสียสละเพื่อต้ายงมากมายเหลือเกิน เจิ้นผิดต่อนางแล้ว”
หลี่จื้อทอดถอนใจเบาๆ องค์หญิงฉางเล่อเป็นธิดาสุดที่รักของเสด็จพ่อ จ่างซุนกุ้ยเฟยที่เป็นพระมารดาของนางขึ้นชื่อเรื่องคุณธรรมน้ำใจ ส่วนฉางเล่อก็มีนิสัยอ่อนโยน ดังนั้นนางจึงได้รับความโปรดปรานจากเสด็จพ่อมากที่สุด
เมื่อปีนั้น หลี่เสียนองค์ชายสี่ซึ่งเป็นโอรสแท้ๆ ของจ่างซุนกุ้ยเฟยปกป้องหลี่หยวนจากการถูกลอบสังหารจนตัวตาย องค์ชายเจ็ดหลี่จิ้นก็ตายตั้งแต่เยาว์วัย ดังนั้นเสด็จพ่อจึงปลอบใจจ่างซุนกุ้ยเฟยด้วยการรับปากว่าจะให้องค์หญิงฉางเล่อเลือกพระสวามีด้วยตนเอง ทว่ายามที่องค์หญิงฉางเล่อมีคนในใจแล้ว เสด็จพ่อกลับพระราชทานสมรสให้นางเพียงเพราะต้องการสานสัมพันธ์กับหนานฉู่ เสด็จพ่อถึงกับรับสั่งให้ฉางเล่อแต่งกับจ้าวเจียรัชทายาทแห่งหนานฉู่
ยามนั้นจ่างซุนกุ้ยเฟยร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าเสด็จพ่อ กล่าวว่าจะช้าจะเร็วต้ายงและหนานฉู่ก็ต้องขัดแย้งกัน หากฉางเล่อแต่งไป อนาคตจะตกอยู่ในสภาพเช่นไร
ทว่าเสด็จพ่อยังคงตัดสินใจเช่นนั้น จวบจนวันนี้ หลี่จื้อมิอาจลืมแววตาสิ้นหวังยามอำลาขององค์หญิงฉางเล่อได้เลย แม้เขาจะจัดแจงอย่างชาญฉลาดโดยให้สตรีต้ายงแย่งชิงความโปรดปรานจากจ้าวเจียเพื่อมิให้องค์หญิงฉางเล่อมีใจรักผูกพันกับจ้าวเจียมากเกินไปก็ยังคงเจ็บปวดใจสุดเปรียบยามทราบว่าองค์หญิงฉางเล่อประทับอยู่ที่ราชนิเวศน์ ใช้ชีวิตราบเรียบมาโดยตลอด และเมื่อทราบว่ายามองค์หญิงฉางเล่อตั้งครรภ์ นางตัดสินใจทำแท้งบุตรของตนอย่างเด็ดขาด หลี่จื้อก็รู้สึกเหมือนตนเห็นความสิ้นหวังโศกเศร้าของฉางเล่ออีกครั้ง นางรู้ดีว่าหากเด็กคนนี้เกิดมาจะต้องเผชิญความยากลำบากอย่างไร ดังนั้นจึงตัดสินใจเช่นนี้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่จื้อจึงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “เสด็จพ่อโปรดวางพระทัย คราวนี้ลูกต้องรับน้องกลับมาให้ได้ น้องเสียสละมากมายเพื่อต้ายงของเรา ลูกจะทำให้นางปลอดภัย รับตัวนางกลับมารับใช้เสด็จพ่ออีกครั้งแน่นอน”
หลี่หยวนถอนปัสสาสะ “เมื่อรับกลับมาแล้ว ผ่านไประยะหนึ่งเจิ้นจะหาสามีคนใหม่ให้นาง เพื่อมิให้นางเป็นหม้ายตั้งแต่ยังเยาว์เช่นนี้”
ทุกคนลังเล กระทั่งเหวยกวนเอ่ยขึ้นว่า “แม้ฝ่าบาทจะมีเจตนาดี แต่หากจ้าวเจียยังตกเป็นเชลยและเรายังต้องใช้ชื่อของเขาอีกระยะหนึ่ง รวมถึงตอนนี้องค์หญิงเป็นพระมเหสีของเจ้าแคว้นแห่งหนานฉู่ หากฝ่าบาทเลือกสามีใหม่ให้องค์หญิง ราษฎรหนานฉู่ต้องเกลียดชังต้ายงเป็นแน่”
หลี่หยวนบันดาลโทสะขึ้นมาโดยพลัน “จะให้ธิดาขอเจิ้นทนขมขื่นไปตลอดชีวิตหรือ”
เหวยกวนหุบปาก ในความคิดของเขาองค์หญิงฉางเล่อจะมีความสุขหรือไม่ย่อมไม่สำคัญ แต่คำพูดนี้เขาไม่กล้าพูดเป็นอันขาด
หลี่อันกล่าวประนีประนอม “เสด็จพ่อ ท่านอัครมหาเสนาบดีกล่าวได้มีเหตุผล มิสู้เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ พวกเราก็เลือกสามีดีๆ ให้น้องก่อน ให้พวกเขาหมั้นหมายกันลับๆ เมื่อผ่านไปอีกหลายปี ยามสถานการณ์ในหนานฉู่สงบแล้ว จ้าวเจียไม่มีประโยชน์อันใดอีก ค่อยจัดพิธีแต่งงานให้น้องตามประเพณีอีกครั้ง”
หลี่หยวนพยักหน้า “เอาตามนี้แล้วกัน เรื่องนี้อย่าได้ประกาศออกไปชั่วคราว รอให้ฉางเล่อกลับมาก่อนค่อยว่ากัน เอาละ เจิ้นล้าแล้ว พวกเจ้าออกไปเถิด”
หลี่อัน หลี่จื้อ หลี่เสี่ยน เหวยกวน เฉิงซู และฉินอี๋ต่างลุกขึ้นคารวะอำลา ส่วนจี้กุ้ยเฟยประคองหลี่หยวนออกจากห้องทรงพระอักษร ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันออกไป หลี่เสี่ยนมิได้ไปกับหลี่อัน กลับจงใจรั้งฝีเท้าพูดกับหลี่จื้อว่า “พี่รอง ท่านคิดว่าเจียงเจ๋อจะยอมสวามิภักดิ์กับท่านแน่นอนแล้วหรือ”
หลี่จื้อกล่าวเรียบๆ “ทำไม น้องหกก็อยากรั้งเขาไว้อยู่ใต้บังคับบัญชาหรือ”
หลี่เสี่ยนกล่าวด้วยท่าทีพร้อมขัดแย้งเต็มที่ “พี่รอง เจียงเจ๋อผู้นั้น เพียงได้พบข้าก็รู้สึกถูกชะตาแล้ว ขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ใต้บัญชาท่านมีมากมายดุจขนวัว เจียงเจ๋อผู้นี้ก็มอบให้ข้าเถิด”
หลี่จื้อหัวเราะเบาๆ “เจ้าคิดว่าหากเขาไม่เข้าร่วมกับข้าแล้วจะเข้าร่วมกับเจ้าหรือ”
หลี่เสี่ยนตอบ “ข้าว่าเจ้าหนุ่มนี่รู้กาลเทศะดียิ่ง หากเขายอมเข้าร่วมกับข้า ข้าจะคารวะเขาเป็นอาจารย์ เชื่อฟังแผนการของเขาทั้งหมด เขาต้องรับปากเป็นแน่ เพียงพี่รองอย่ามาแย่งชิงกับข้าเป็นพอ”
หลี่จื้อยิ้มเจื่อนๆ คิดไม่ถึงว่าหลี่เสี่ยนจะเคารพผู้อื่นเพียงนี้ เขายังไม่อยากขัดแย้งกับหลี่เสี่ยนจึงพูดไปว่า “ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเขาจะยอมสวามิภักดิ์กับต้ายงหรือไม่ พวกเราแข่งกันเร็วไปแล้ว จริงสิ เจ้ากับแม่นางฉินจะแต่งงานกันเมื่อใด”
หลี่เสี่ยนยิ้มตอบ “ข้าไม่รีบ แต่จะอย่างไรก็กำหนดไว้แล้ว อาจารย์และท่านพ่อของฉินเจิงหวังให้ข้ารีบแต่งเสียหน่อย จึงคิดว่าจะจัดงานแต่งเดือนหน้า”
หลี่จื้อยิ้ม “เช่นนั้นข้าคงกลับมาไม่ทัน เจ้าล่ะ ยืดเยื้อเวลาผู้อื่นมาหลายปี ทำให้แม่นางฉินต้องรอแล้ว”
หลี่เสี่ยนหัวเราะ “หากมิใช่ว่าจี้กุ้ยเฟยเร่งรัดให้เสด็จพ่อออกราชโองการ ข้ายังคิดรอต่อไปด้วยซ้ำ สาวงามด้านนอกมากมายปานนั้น ไม่ว่าไปที่ใดก็ได้พบพาน หลิ่วเพียวเซียงที่ข้าเคยพบในหนานฉู่คราวที่แล้วก็เป็นสตรีงามพิลาสแต่กำเนิดคนหนึ่ง หากมิใช่เพราะฉินเจิงข้าคงได้มาอยู่ในมือแล้ว พี่รอง ไปหนานฉู่คราวนี้ หากไม่รังเกียจท่านก็ไปดูนางหน่อยเถิด นับเป็นคนงามมีหนึ่งไม่มีสองจริงๆ สตรีปลอมเปลือกอย่างเหลียงหวั่นยังเทียบนางไม่ได้ด้วยซ้ำ เป็นสตรีแท้ๆ วุ่นวายเรื่องแว่นแคว้นประชาชนไปทำไมกัน”
หลี่จื้อยิ้มรับ “เอาละ ข้าจะไปบอกน้องสะใภ้ว่าเจ้าดูแคลนนาง” หลี่เสี่ยนจึงรีบกล่าวขออภัยเป็นการใหญ่
แม้ใบหน้าของหลี่จื้อจะประดับไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าในใจกลับหนาวยะเยือกดุจน้ำแข็ง ตอนนี้หลี่อันได้รับการสนับสนุนจากสำนักเฟิงอี้ ทั้งยังมีหลี่เสี่ยนคอยช่วยเหลือ หากหลี่เสี่ยนโตกว่านี้ หลี่อันคงประจันหน้ากับตนได้อย่างเท่าเทียมแล้ว มิใช่อาศัยอำนาจของเสด็จพ่อเช่นนี้ เมื่อคิดว่านับวันตนก็ยิ่งตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย หลี่จื้อจึงตัดสินใจเด็ดเดี่ยวว่าจะต้องเอาตัวเจียงเจ๋อมาให้ได้ เขาต้องการผู้ช่วยที่จะช่วยทำลายอุปสรรคเหล่านี้
รัชศกจื้อฮวาปีที่หนึ่งเดือนเก้า ยงอ๋องหลี่จื้อเสนอแผนสยบหนานฉู่ นำทัพสี่แสนลงใต้ จิงเซียงสั่นสะท้าน
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกฉู่มลาย


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 4 รายนามบนป้ายทอง (2)
คืนนี้ เมื่อใกล้ถึงยามโหย่ว[footnoteRef:1] ข้านำป้ายประจำตัวผู้เข้าสอบมายังประตูสถานที่สอบ บริเวณประตูมีบัณฑิตจิ้นซื่อหน้าใหม่รวมตัวกันอยู่ แต่ละคนสวมอาภรณ์ชุดใหม่ สีหน้าท่าทางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ กระทั่งข้าเดินมาถึงประตู พบว่าทุกคนมองข้าด้วยสายตาแปลกประหลาดยิ่ง บางคนยังมีท่าทีอิจฉาด้วยซ้ำ ขณะที่ข้ากำลังแปลกใจ นักศึกษาผู้หนึ่งมีใบหน้าเหลี่ยมหูใหญ่ก็เดินเข้ามากล่าวถาม “สหายท่านนี้เป็นบัณฑิตจิ้นซื่อหน้าใหม่ที่มาเข้าร่วมงานเลี้ยงฉยงหลิน[footnoteRef:2] ใช่หรือไม่” [1:  ยามโหย่ว คือเวลาประมาณ 17.00 – 19.00]  [2:  งานเลี้ยงฉยงหลิน งานเลี้ยงฉลองที่จัดขึ้นเพื่อต้อนรับบัณฑิตจิ้นซื่อ]
ข้าผงกศีรษะก่อนเอ่ย “ใช่ขอรับ ไม่ทราบว่ามีเรื่องใดกันหรือ”
คนผู้นั้นได้ยินพลันเผยสีหน้าเคารพเลื่อมใส “ที่แท้จ้วงหยวนคนใหม่มาถึงแล้ว เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว ผู้น้อยหลิวขุย เป็นปั้งเหยี่ยน[footnoteRef:3] ผู้ได้อันดับสองในการสอบคราวนี้ขอรับ” [3:  ปั้งเหยี่ยน ตำแหน่งผู้สอบได้อันดับสองของการสอบเข้ารับราชการรอบสุดท้าย]
ที่แท้ก่อนข้ามาที่นี่ บัณฑิตจิ้นซื่ออีกเจ็บสิบเก้าคนก็มาถึงก่อนแล้ว รอเพียงข้าซึ่งเป็นจ้วงหยวนเท่านั้น ยามนี้ข้าจึงค่อยเข้าใจว่าเพราะเหตุใดในแววตาของคนทั้งหลายจึงเจือไปด้วยความแปลกประหลาด จิ้นซื่อหน้าใหม่เหล่านั้นผลัดกันเข้ามาทักทาย ขณะที่ข้ากำลังรับมือไม่ถูกอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงเคาะบอกสัญญาณสามครั้ง ขุนนางผู้หนึ่งเดินนำขุนนางคุมสอบจำนวนหนึ่งออกมา แต่ละคนพากันมาตรวจสอบป้ายประจำตัวของพวกข้า คงต้องการตรวจสอบฐานะของบัณฑิตกระมัง จากนั้นจึงให้พวกเราเดินตามเขาเพื่อเข้าวังไปตามลำดับ ข้าซึ่งเป็นจ้วงหยวนย่อมเดินหน้าสุด ด้านหลังซ้ายขวาคือปั้งเหยี่ยนและทั่นฮวา[footnoteRef:4] [4:  ทั่นฮวา ตำแหน่งผู้สอบได้อันดับสามของการสอบเข้ารับราชการรอบสุดท้าย]
จิ้นซื่อเจ็ดอันดับถัดมาเดินตามอยู่ด้านหลังพวกเรา ส่วนจิ้นซื่ออีกเจ็ดสิบคนที่เหลือเดินเรียงแถวเป็นแถวละเจ็ดคน ระหว่างทางที่มุ่งหน้าเข้าสู่เขตพระราชวัง สองข้างทางเต็มไปด้วยชาวบ้านที่ตามมาดูความครึกครื้น บริเวณที่พวกเราเดินผ่านมีเสียงดังกระหึ่มราวฟ้าผ่า
ขบวนบัณฑิตเดินผ่านประตูเฉาหยางเข้าสู่เขตพระราชวังชั้นใน ประตูเฉาหยางคือประตูใหญ่ของพระราชวังชั้นใน ยามปกตินอกจากฝ่าบาทแล้ว ผู้อื่นมิอาจเดินผ่าน นอกจากฝ่าบาท มีเพียงพวกเราที่เป็นจิ้นซื่อหน้าใหม่เท่านั้นที่ได้เดินผ่านทางนี้รอบหนึ่งเพื่อไปร่วมงานเลี้ยงฉยงหลิน เมื่อเข้าไปยังเขตพระราชวังส่วนใน ข้าพบว่ามีเสียงหัวเราะคิกคักของสตรีดังแว่วมาจากหลังภูเขาจำลองและต้นไม้ดอกไม้ เชื่อว่าคงเป็นนางข้าหลวงมาแอบดูพวกเรากระมัง
ในที่สุด เมื่อเดินไปถึงอุทยานฉยงหลิน พวกเราก็เข้านั่งในที่นั่งของแต่ละคนตามการจัดการของขุนนางจากกรมพิธีการ เมื่อบัณฑิตจิ้นซื่อและขุนนางคุมสอบแยกกันนั่งตามลำดับเรียบร้อยแล้ว พบว่าขันทีฝ่ายพิธีการผู้หนึ่งร้องเสียงแหลม “เจ้าแคว้นเสด็จ”
ชายชราผู้สวมใส่อาภรณ์ปักลายมังกรเดินเข้ามาภายใต้การคุ้มครองของนางข้าหลวงและขันทีกลุ่มหนึ่ง ข้าคุกเข่าตามทุกคน กล่าวอย่างจริงจังหาใดเปรียบ “ขอเจ้าแคว้นทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี”
เจ้าแคว้นกล่าวด้วยเสียงเนิบนาบไร้เรี่ยวแรง “เชิญทุกท่านตามสบาย”
พวกเราลุกขึ้นยืน ในที่สุดงานเลี้ยงฉยงหลินก็เริ่มเสียที พิธีการที่ตระเตรียมไว้แต่ละอย่างถูกดำเนินไปตามลำดับ ในที่สุดพวกเราก็ได้ลิ้มรสอาหารชั้นเลิศอย่างวางใจ ช่างอร่อยเลิศรสเสียจริง หากเป็นไปได้ ข้าล่ะอยากพาพ่อครัวของห้องเครื่องกลับไปทำอาหารให้ข้าที่บ้านนัก สุราถูกยกขึ้นโต๊ะสามรอบ อาหารถูกยกขึ้นโต๊ะห้ารอบ ทุกคนล้วนผ่อนคลายสบายใจ
ขณะนี้เอง จ้าวเซิ่งวางตะเกียบลง กล่าวกับขุนนางคุมสอบว่า “ขุนนางสื่อ นำบัณฑิตผู้สอบได้สามอันดับแรกมาพบข้าเถิด” ขุนนางคุมสอบรีบหยัดตัวขึ้นถวายความเคารพก่อนกล่าว “กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา” จากนั้นจึงชี้มาที่ข้า “ทูลท่านเจ้าแคว้น ผู้นี้คือจ้วงหยวนผู้ได้อันดับหนึ่งในการสอบคราวนี้ เจียงเจ๋อแห่งเจียซิ่งพ่ะย่ะค่ะ”
ข้ารีบเดินออกจากที่นั่งแล้วคุกเข่าลง “กระหม่อมเจียงเจ๋อน้อมพบท่านเจ้าแคว้นพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเซิ่งแย้มสรวล “ดี เป็นคนหนุ่มมากความสามารถจริงๆ บทความของเจ้าเขียนได้ไม่เลวเลย โดยเฉพาะบท ‘คนึงหาใต้ศศิธร’ ข้าสั่งให้คนนําไปเขียนใหม่เป็นบทเพลงแล้ว อีกครู่จะให้ทุกคนฟังเสียหน่อย”
จากนั้นขุนนางคุมสอบจึงชี้ไปที่ปั้งเหยี่ยนและทั่นฮวา “ทูลท่านเจ้าแคว้น ผู้นี้คือหลิวขุยแห่งเจียงหนิง ปั้งเหยี่ยนผู้สอบได้อันดับสอง ผู้นี้คือฝูอวี้หลุนแห่งไหวหยาง ทั่นฮวาผู้สอบได้อันดับสามพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเซิ่งกล่าวชมเชยไปหลายประโยค จากนั้นจึงบอกให้พวกเรากลับเข้าที่นั่ง กระทั่งพวกเรานั่งลงเรียบร้อย จ้าวเซิ่งจึงโบกมือครั้งหนึ่ง ไม่ทันไรก็มีนักดนตรีหญิงเดินพริ้วออกมาจากหลังตำหนัก บ้างเป่าเซียว ดีดพิณ บ้างยักย้ายร่ายรำ ครู่หนึ่งมีเสียงสตรีนางหนึ่งเอ่ยร้องอย่างเนิบช้า
“จันทร์กระจ่างเผยโฉมกี่ครา ยกสุราขึ้นถามไถ่ฟากฟ้า มิรู้ว่าบนวิมานคือปีใด ข้าหวังเพียงขี่มารุตทะยานกลับ หากเกรงวิมานหยกงามเพริศพร้อย ยิ่งสูงชะรอยยิ่งเหน็บหนาว ร่ายรำเพียงสร้างเงาขจรตาม มิอาจเทียบทามแดนปุถุชน
จันทราคล้อยเคลื่อนรอบหอชาด คล้อยใกล้ลายผกามาศยากหลับใหล เคียดแค้นชิงชังคิดไปไย มิใช่นานไปจักคลี่คลาย
มนุษย์เรามีสุขทุกข์พบพราก จันทรามีสว่างมืดกลมเว้า สรรพสิ่งมิอาจสมบูร์ดั่งเสกสรรค์ หวังเพียงคนไกลพันลี้มีสุขสุนันท์ ร่วมชมแสงจันทร์ใสกระจ่างไปพร้อมกัน”
นี่คือบทประพันธ์ที่ข้าแต่งยามสอบ ทุกคนในตำหนักต่างด่ำดิ่งสู่ความรู้สึกอันงดงาม ขณะนี้เอง ขันทีผู้หนึ่งเดินเข้ามากราบทูล “เรียนท่านเจ้าแคว้น ท่านอัครมหาเสนาบดีขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเซิ่งเอ่ยเสียงเนิบนาบ “มีเรื่องอันใด ข้ากำลังจัดงานเลี้ยงฉยงหลินอยู่ที่นี่ หากมีเรื่องแว่นแคว้นอื่นใดก็ให้เขาจัดการไปก่อนเถิด”
ขันทีผู้นั้นกล่าวว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีกล่าวว่ามีเรื่องเร่งด่วนพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเซิ่งผงกศีรษะอย่างจนใจ “เอาเถิด ให้เขาเข้ามา”
ไม่นาน ชายชราในอาภรณ์ขุนนางขั้นหนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีตื่นเต้น เมื่อพบจ้าวเซิ่งก็รีบคุกเข่าลง “ขอแสดงความยินดีกับท่านเจ้าแคว้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ ยินดีกับท่านเจ้าแคว้นด้วย ต้ายงส่งราชทูตมาที่ราชสำนักเพื่อถ่ายทอดพระประสงค์ของจักรพรรดิแห่งต้ายง หวังเชื่อมสัมพันธ์เป็นพันธมิตรกับหนานฉู่ของพวกเราด้วยการแต่งงานพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเซิ่งมีความยินดีประดับใบหน้า กล่าวอย่างไม่เชื่อนัก “เรื่องนี้จริงหรือ”
ชายชราผู้นั้นพยักหน้ากล่าว “เป็นเช่นนี้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ จักรพรรดิแห่งต้ายงมีพระราชธิดาอยู่หนึ่งพระองค์ ชันษาถึงวัยปักปิ่นพอดี ยินดีแต่งเป็นพระชายาของรัชทายาทแห่งแคว้นเรา นับแต่นี้สองแคว้นเป็นพันธมิตร มิสู้รบพัวพันตลอดกาล”
จ้าวเซิ่งกล่าวอย่างยินดี “วันนี้มงคลคู่มาเยือนถึงประตูจริงๆ หนานฉู่ของพวกเราได้ผู้มากความสามารถมาเป็นเสาหลัก ทั้งยังได้สานสัมพันธ์อันดีกับต้ายงด้วย เด็กๆ รีบรับรองราชทูตแห่งต้ายง พามาพบข้าเร็ว”
กล่าวจบ จ้าวเซิ่งลุกขึ้นเสด็จเดินจากไป งานเลี้ยงฉยงหลินเพียงครั้งเดียวในชีวิตข้าก็สิ้นสุดไปอย่างครึ่งๆ กลางๆ เช่นนี้ อย่างไรก็ตาม ทุกคนได้ยินข่าวดีจึงมีเพียงความยินดีประดับใบหน้า ทว่าข้ากลับสงสัยอยู่บ้าง เหตุใดจู่ๆ ต้ายงจึงคิดสานสัมพันธ์กับหนานฉู่เล่า หรือจะเป็นดั่งที่ข้าวางแผนไว้จริงๆ เป็นไปไม่ได้กระมัง ข้าส่ายศีรษะ
หลังจากนั้นหลายเดือน ทุกคนในราชสำนักต่างยุ่งกันแทบตาย ส่วนข้าเข้าสู่สำนักฮั่นหลินตามระเบียบการ โยนตัวเองเข้าสู่หอตำราด้วยความเปรมปรีดิ์
ข้าแอบได้ยินมาว่า องค์หญิงฉางเล่อ ธิดาของจักรพรรดิแห่งต้ายงมีรูปโฉมงดงาม ทั้งยังได้รับความรักความโปรดปรานจากจักรพรรดิต้ายงอย่างมากล้น อย่างไรก็ตาม ตัวข้ากลับคิดว่า ดรุณีน้อยที่เพิ่งอายุสิบห้าสิบหกปีนางหนึ่งจะงดงามได้เพียงใดกันเชียว
หลังจากตระเตรียมมาหลายเดือน ทำพิธีการทั้งหกอันได้แก่ สู่ขอและรับหมั้น ถามชื่อแซ่วันเดือนปีเกิด ผูกดวง มอบสินสอด หาฤกษ์มงคล และรับตัวเจ้าสาวเสร็จสิ้น ในยามที่แสงมงคลช่วงต้นฤดูวสันต์สาดส่อง องค์รัชทายาทแห่งหนานฉู่และองค์หญิงฉางเล่อก็จัดพิธีอภิเษกใหญ่ตามธรรมเนียม ในฐานะที่ข้าเป็นจ้วงหยวนคนใหม่ย่อมมีโอกาสเข้าร่วมพิธีเช่นกัน
ยามที่องค์รัชทายาทและพระชายารัชทายาทรับการคำนับจากขุนนางในราชสำนัก ในที่สุดข้าก็เห็นสิริโฉมขององค์หญิงฉางเล่อ นับเป็นสตรีงามสูงศักดิ์จริงๆ โดดเด่นเหนือผู้คนยิ่ง แม้อายุยังน้อยแต่มีเค้าความงามปรากฏชัด เป็นสตรีงามเพริศพรายจริงๆ
เมื่อเทียบกันแล้ว รัชทายาทที่อยู่ด้านข้างแม้อายุเพิ่งยี่สิบต้นๆ แต่จะมองอย่างไรก็รู้สึกหม่นหมองไร้ราศี ทว่าแน่นอน ยามนี้ทุกคนล้วนกล่าวว่า ‘เจ้าบ่าวมากความสามารถ เจ้าสาวรูปโฉมงดงาม นับเป็นคู่สวรรค์สร้าง’ ทำนองนั้นทั้งสิ้น คิดไปคิดมา จักรพรรดิแห่งต้ายงคงไม่ไร้ใจจนใช้ธิดาที่โปรดปรานที่สุดของพระองค์มาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์หลอกๆ เช่นนี้หรอกกระมัง ข้าหวังจริงๆ ว่าหนานฉู่จะไม่ทำสงครามกับต้ายง และหวังว่าต้ายงจะเป็นพันธมิตรที่ดีกับหนานฉู่ ข้าจะได้มีชีวิตอันสงบสุขไปอีกหลายสิบปี
ขณะที่ข้ากำลังภาวนาอย่างจริงใจนั้นเอง ฝ่ายดนตรีแห่งราชสำนักก็เริ่มบรรเลง เพลงที่ขับขานก็คือ ‘โต๊ะหยกคราม’ ผลงานใหม่สดๆ ร้อนๆ จากเตาของบัณฑิตหน้าใหม่แห่งสำนักฮั่นหลินเช่นข้า
“ลมวสันต์ยามค่ำคืนพัดผ่านต้นไม้นับพัน มวลบุปผาเบ่งบาน ยิ่งพัดยิ่งร่วงหล่นดังพิรุณดารา รถหยกสลักจรุงกลิ่นหอมขจรขจาย เสียงเซียวขับขาน กาหยกสาดแสง หมู่โคมสาดประกายดั่งมัจฉาร่ายรำ นวลนางแต่งองค์เฉิดฉายประชันความงาม เสียงหัวเราะต่อกระซิกเคล้ากลิ่นหอม เสาะหานวลนางกลางฝูงชน หากมองย้อนกลับไป กลับพบนางใต้แสงโคมเลือนราง”
เหล่านางระบำร่ายรำพริ้วไหวท่ามกลางเสียงดนตรี ข้าเงยหน้ามองไปเห็นองค์หญิงฉางเล่อผินพระพักตร์มาเล็กน้อย ข้าเห็นเม็ดอัสสุชลงามดุจไข่มุกล้ำค่ากลิ้งไหลออกมาอย่างเงียบงัน พลันรู้สึกเย็นยะเยือกอยู่ในใจ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ดรุณีน้อยผู้โดดเดี่ยวนางนี้จักต้องใช้ชีวิตในต่างแคว้นเพียงลำพังไปชั่วชีวิต มิอาจพบหน้าบิดาและครอบครัวได้อีก
นี่นับว่ามองเพียงด้านดีแล้ว แต่หาก…หากว่าต้ายงแสร้งทำเป็นสานสัมพันธไมตรีจริงๆ และแม้ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะมิใช่เช่นนั้น แต่ข้าก็ไม่กล้ามั่นใจปานนั้น แต่หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ดรุณีนางนี้จะต้องเผชิญกับจุดจบอันรันทดขมขื่นเพียงใดกัน
ยามนี้เอง ข้าเห็นรัชทายาทก้มหน้ากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูองค์หญิง แม้จะอยู่ไกลไปเสียหน่อย อีกทั้งเสียงดนตรียังดังวุ่นวาย แต่ข้ายังได้ยินรัชทายาทกล่าวกับองค์หญิงฉางเล่อรางๆ ว่า ‘โต๊ะหยกคราม คืนงานโคม’ นี้ เป็นบทประพันธ์ของเจียงเจ๋อผู้เป็นจ้วงหยวนคนใหม่
องค์หญิงฉางเล่อมองตามสายตาของรัชทายาทมาทางข้า แย้มสรวลเล็กน้อย รอยยิ้มเช่นนั้นราวกับบุปผาที่เบ่งบานยามฤดูวสันต์ ทำให้ใจข้าอดหวั่นไหวไม่ได้ ข้ารีบก้มหน้าลง ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด ในใจถึงกับเกิดความรู้สึกอันแปลกประหลาดระลอกหนึ่ง


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 40 ปล้นชิงตามไฟ (1)
ในตอนที่ข้าได้ยินว่าสู่จงและเซียงหยางถูกโจมตีพร้อมกันก็มิได้แปลกใจอันใด จากความคิดของข้า หากต้องการโจมตีหนานฉู่ กลยุทธ์ลงมือสองทางเช่นนี้ย่อมมิอาจขาดไปได้ แม้จะเสียเวลานาน แต่ขอเพียงยึดเจียงไหวมาได้ ยังจะกลัวสยบแดนใต้ไม่ได้อีกหรือ
ดังนั้นตอนที่ข้าได้ยินว่ายงอ๋องนำทหารม้าเกราะเบาจำนวนสองหมื่นบึ่งตรงมายังเจี้ยนเย่ก็พลันต้องตะลึงพรึงเพริดไปเสียเดี๋ยวนั้น รีบพลิกแผนที่ดูอยู่พักใหญ่ ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกเลอะเลือน ยงอ๋องแกร่งกล้ามากสามารถปานนั้น เหตุใดจึงมีความคิดเช่นนี้เล่า แม้จะยึดครองเจี้ยนเย่ได้ในเวลาไม่นาน แต่ก็ต้องเสียไปในเวลาไม่นานเช่นกัน ต่อให้เจ้าแคว้นและขุนนางของหนานฉู่ตกอยู่ในมือเขา ก็จะมีคนสถาปนาเจ้าแคว้นขึ้นมาใหม่ หรือกระทั่งถือโอกาสตั้งราชวงศ์ขึ้นแทนที่เสียเลยก็ยังเป็นไปได้ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเป็นเช่นนี้หนานฉู่จะต้องจมลงสู่สถานการณ์คิดแบ่งแยกดินแดน หากจะสยบก็ต้องทำไปทีละเมืองทีละด่าน หากไม่ใช้เวลาถึงยี่สิบปี เจียงหนานย่อมมิอาจถูกสยบโดยง่าย สิ้นเปลืองความคิดอยู่พักใหญ่ ข้าก็ยังไม่เข้าใจเจตนาของหลี่จื้อ
หากเปลี่ยนมุมมองดูเล่า ข้าพลันคิดขึ้นมาได้ว่าการศึกเป็นเพียงผลต่อเนื่องของการเมือง เช่นนั้นแล้วหลี่จื้อจะได้รับผลประโยชน์อันใด ข้าคิดไปคิดมา แม้หนานฉู่ที่สับสนอลหม่านจะทำให้รัชทายาทหลี่อันไม่กล้าสร้างความลำบากให้หลี่จื้อตามใจ แต่ว่าหากหลี่จื้อทำลายหนานฉู่จนย่อยยับในคราวเดียวจะเกี่ยวข้องอันใดกับการเผชิญหน้าหลี่อันเล่า ข้าไม่เชื่อว่าหลี่จื้อจะสู้หลี่อันไม่ได้ คิดไปคิดมาก็ยังคิดไม่ตก
ข้าวางรายงานข่าวกรองในมือลงด้วยสีหน้าฉงนยิ่ง แม้สิ่งเหล่านี้จะอยู่นอกเหนือการคาดเดาของข้า แต่ก็ยังฉวยโอกาสนี้ทำให้แผนการของข้าสำเร็จได้ เมื่อคิดถึงตรงนี้ข้าจึงเอ่ยไปอย่างเรียบเฉย “ชื่อจี้”
ชื่อจี้ที่กำลังจัดการแผนที่แทนข้าเงยหน้าขึ้นมองมา ข้าจึงออกคำสั่งไปว่า “ส่งข่าวให้อาจารย์ของพวกเจ้า บอกว่าคืนนี้ข้าต้องการพบเขา”
ชื่อจี้กล่าว “ขอรับ” คำหนึ่งแล้วหมุนตัวเดินออกไป
ยามค่ำคืน เสี่ยวซุ่นจื่อมาถึงอย่างว่องไว ข้านั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ แปดหัวหน้าแห่งค่ายลับซึ่งก็คือพวกชื่อจี้ยืนแบ่งเป็นสองแถวซ้ายขวา โดยมีเฉินเจิ่นและหานอู๋จี้ยืนอยู่ตำแหน่งหน้าสุดของแถวทั้งสอง เมื่อเสี่ยวซุ่นจื่อเข้ามาก็เดินมาอยู่หลังข้าโดยตรง นั่นคือตำแหน่งของเขา
ตอนนี้ผู้นำของค่ายลับคือเฉินเจิ่น ผู้ดูแลหอกลไกสวรรค์คือหานอู๋จี้ ส่วนเสี่ยวซุ่นจื่อแม้จะไม่มีสถานะชัดเจนแต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาคือตัวแทนของข้า สามารถออกคำสั่งแทนข้าได้ทุกเมื่อ ยิ่งไปกว่านั้นเสี่ยวซุ่นจื่อยังเป็นอาจารย์สอนวรยุทธ์ของเหล่าศิษย์ในค่ายลับอีกด้วย เหล่าศิษย์ในค่ายลับล้วนเคารพเลื่อมใสเสี่ยวซุ่นจื่ออย่างยิ่งยวด นี่ทำให้เสี่ยวซุ่นจื่อมีตำแหน่งสูงส่งจนไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง แต่เขายังปฏิบัติต่อข้าเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ยินดีเป็นบ่าวรับใช้และผู้ติดตามของข้าเช่นเดิม
เมื่อเห็นทุกคนมาพร้อมแล้วข้าจึงพูดว่า “ทุกคน วันนี้คือวันที่ค่ายลับแห่งเจี้ยนเย่และหอกลไกสวรรค์รอคอย เวลาและโอกาสสุกงอมแล้ว วันนี้ข้าขอให้ทุกคนร่วมแรงร่วมใจเต็มกำลัง ช่วยชำระหนี้แค้นใหญ่ของข้าให้สำเร็จ”
เฉินเจิ่นรีบกล่าว “คุณชายรีบสั่งมาเถิด หากไม่ใช่เพราะคุณชายยืนกรานจะรอเวลา พวกเราคงพยายามสุดชีวิตเพื่อสังหารเหลียงหวั่นไปนานแล้ว”
คนอื่นทำเพียงรอฟังอย่างสงบ ตามกฎของข้า หากยังไม่ถึงคราวพวกเขาก็มิอาจกล่าววาจาได้ตามใจ เฉินเจิ่นเป็นผู้นำค่ายลับ นอกจากเสี่ยวซุ่นจื่อและหานอู๋จี้แล้ว ทุกคนล้วนอยู่ใต้เขา หากไม่จำเป็นเสี่ยวซุ่นจื่อจะไม่พูด ส่วนหานอู๋จี้ ด้วยฐานะและตำแหน่งของเขานับว่ายังอยู่ใต้เฉินเจิ่น ดังนั้นเขาจึงไม่อาจสอดปากตามใจ
ข้ามองไปยังหานอู๋จี้ ถามว่า “หอกลไกสวรรค์เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหรือไม่”
หานอู๋จี้โค้งตัวตอบ “คุณชายโปรดวางใจ แม้พ่อค้าหลายคนจะเริ่มอพยพหนีภัยเพราะข่าวการมาถึงของทัพต้ายงแล้ว แต่ส่วนที่คุณชายสั่งไว้ล่วงหน้าอยู่ในการควบคุมแล้วขอรับ”
ข้าพยักหน้า พูดว่า “เมื่อก่อนข้ารอโอกาสนี้มาตลอด ขอเพียงหนานฉู่และต้ายงฉีกหน้ากันโดยสมบูรณ์ โอกาสของข้าจึงจะมาถึง โอกาสนั้นก็คือองค์หญิงฉางเล่อ พระมเหสีของเจ้าแคว้นแห่งหนานฉู่นั่นเอง ตั้งแต่แรก ข้าก็รู้สึกแล้วว่าจักรพรรดิแห่งต้ายงรักใคร่โปรดปรานองค์หญิงพระองค์นี้เป็นอย่างยิ่ง เจ้าดูเถิด เขาส่งนางข้าหลวงงดงามมากมายมาตบแต่งเป็นเพื่อน อีกทั้งองค์หญิงฉางเล่อก็ห่างเหินกับเจ้าแคว้นมาตลอดหลายปี เห็นได้ชัดว่าองค์หญิงฉางเล่อเพียงต้องอยู่ในหนานฉู่เท่านั้น ข้าคิดว่าจักรพรรดิต้ายงไม่อยากให้องค์หญิงมีความรักลึกซึ้งกับเจ้าแคว้นมากเกินไปเพื่อมิให้องค์หญิงพบกับความยากลำบากในวันหน้า”
เมื่อได้ยินคำพูดของข้า เสี่ยวซุ่นจื่อและคนอื่นต่างก็สับสนมึนงง จากนั้นจึงค่อยเข้าใจกระจ่าง เสี่ยวซุ่นจื่อพูดว่า “คุณชายกล่าวได้ถูกต้องแล้ว ตอนอยู่ในวังข้ารู้มาว่าหากมิใช่ยามจำเป็นพระมเหสีจะมิค่อยอยู่กับเจ้าแคว้น พระมเหสีจะพยายามประทับอยู่ในพระราชนิเวศน์ หรือต่อให้ประทับอยู่ในวังหลวงก็มักไม่มีความสุขและไม่เคยแย่งชิงความโปรดปราน ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดว่าพระมเหสีมากคุณธรรมจรรยา แต่ตอนนี้เมื่อดูแล้วเป็นดั่งที่คุณชายว่าจริงๆ พระนางมิได้อยากอยู่ที่หนานฉู่เลย”
ข้าเคาะโต๊ะเบาๆ “ใช่แล้ว หากจักรพรรดิต้ายงมิได้รักใคร่โปรดปรานธิดาองค์นี้จริงๆ ย่อมไม่สนใจความรู้สึกของนางอย่างสิ้นเชิง จะต้องให้นางชนะใจเจ้าแคว้นให้ได้จึงจะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า ในเมื่อเขาโปรดปรานรักใคร่องค์หญิงฉางเล่อเพียงนี้ ยามที่ต้ายงแตกหักกับหนานฉู่จะต้องช่วยเหลือองค์หญิงออกไปแน่นอน และเหลียงหวั่นก็ต้องเป็นคนทำเรื่องนี้ด้วย แม้เหลียงหวั่นไม่กลัวตาย แต่หากองค์หญิงฉางเล่อเป็นอันตราย เกรงว่านางคงพบกับวิกฤติที่ยิ่งกว่าตายเสียด้วยซ้ำ ดังนั้นขอเพียงพวกเราถือโอกาสจับตัวพวกนางยามที่พวกนางหนีออกจากวังมาให้ได้ เพื่อความปลอดภัยขององค์หญิงฉางเล่อ เหลียงหวั่นต้องสารภาพแน่นอน ขอเพียงนางยอมสารภาพ ความเป็นความตายของนางก็ไม่สำคัญอีกต่อไป ข้าชำระแค้นได้ทันที แต่ยอดฝีมือที่คอยคุ้มครององค์หญิงฉางเล่อคงไม่น้อย ดังนั้นพวกเราห้ามพลาดเป็นอันขาด ห้ามปล่อยให้พวกนางหนีไปเป็นอันขาด เสี่ยวซุ่นจื่อ คราวนี้เจ้าเป็นกำลังหลักของข้า เจ้ามั่นใจหรือไม่”
เสี่ยวซุ่นจื่อคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยตอบ “คุณชายโปรดวางใจ ด้วยวรยุทธ์ของข้าในตอนนี้ บางทีการจับพวกนางอาจเปลืองแรงบ้าง แต่หากต้องการฆ่าพวกนางกลับมิได้เปลืองแรงอันใด ขอเพียงคุณชายวางกลยุทธ์รอบคอบแน่นหนา ข้ารับประกันว่าจะไม่ปล่อยให้พวกนางหนีไปแน่”
ข้ายิ้มยินดี “ดี ดี หวาหลิว ลวี่เอ่อร์ พวกเจ้าสองคนนำกลุ่มแฝง ควบคุมทุกการกระทำของพวกนางให้ดี ไป๋อี้ อวี๋หลุน ซานจื่อ ฉวีหวง พวกเจ้าสี่คนนำกลุ่มพยัคฆ์และกลุ่มลับ เป็นกำลังหลักในการปิดล้อมพวกนาง ชื่อจี้ เต้าหลี พวกเจ้านำกลุ่มมังกร รับผิดชอบการประสานงานและระวังหลัง แผนการโดยละเอียดให้ทำตามคำสั่งของเฉินเจิ่นและหานอู๋จี้ ออกปฏิบัติการทันที เสี่ยวซุ่นจื่อ เจ้าไปลอบติดตามพระมเหสีก่อน ขอเพียงจับเชือกเส้นนี้ไว้ให้มั่น เหลียงหวั่นย่อมไม่อาจหนีได้อีก”
ในขณะที่ข้ากำลังอ่านข่าวกรองแต่ละอย่างด้วยความเคร่งเครียดเพื่อตัดสินใจว่าสมควรใช้กลยุทธ์ใด ในราชสำนักก็เกิดอลหม่านวุ่นวาย ดวงเนตรของเจ้าแคว้นจ้าวเจียเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดง ตรัสอย่างบันดาลโทสะว่า “ดูเถิด ทุกวันพวกเจ้าเอาแต่กล่าวว่าทหารของหนานฉู่เรายอดเยี่ยมเกรียงไกร แต่ต้ายงกลับฝ่าแนวป้องกันเข้ามาเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า กองทัพต้ายงจะบุกเข้าเมืองอยู่แล้ว พวกเจ้าพูดมาว่าจะทำอย่างไร จะทำอย่างไร”
อัครมหาเสนาบดีซั่งเหวยจวินพูดว่า “ฝ่าบาทมิจำเป็นต้องกังวล กองทัพม้าของต้ายงเดินทางพันลี้ กว่าจะมาถึงที่นี่คงจบชีวิตด้วยหน้าไม้ก่อนเป็นแน่ แม้เจี้ยนเย่จะว่างเปล่า แต่ยังมีทหารราชองครักษ์อีกห้าหมื่นนาย ขอเพียงพวกเรารักษาแนวป้องกันเอาไว้ได้ระยะหนึ่ง อาจารย์ของฉินอ๋องต้องมาแน่”
ตอนนี้เอง มีขุนนางผู้หนึ่งกล่าวว่า “ฝ่าบาท คำพูดนี้ของท่านอัครมหาเสนาบดีแม้จะมีเหตุผล แต่กองทัพต้ายงเก่งกาจเกรียงไกรนัก หากพวกเราปกป้องเจี้ยนเย่ไม่ได้ จะไม่ทำให้บ้านเมืองตกเข้าสู่วิกฤติอันตรายหรือ ตามความเห็นของกระหม่อม ฝ่าบาทควรเสด็จออกไปชั่วคราว ไปพำนักอยู่ในสถานที่ปลอดภัยก่อน รอให้ข้าศึกถอยทัพค่อยกลับมาที่เจี้ยนเย่ พระวรกายของฝ่าบาทมีค่านับทองพันชั่ง มิอาจปล่อยให้เกิดอันตรายง่ายๆ โดยเด็ดขาด”
เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ออกมา ขุนนางในราชสำนักจึงพากันคล้อยตาม คนเหล่านี้ ในยามปกติหากไม่ร่ำสุราเคล้าดนตรีก็ขลุกอยู่กับนางคณิกาหรือนางบำเรอ ตั้งแต่จ้าวเจียได้รับสืบทอดตำแหน่งเจ้าแคว้นก็เหินห่างขุนนางเก่งกาจมากมาย ส่วนคนถ่อยกลับยิ่งมายิ่งมาก
ครั้งก่อน เนื่องจากเรื่องสถาปนาตำแหน่งจักรพรรดิก็ยิ่งทำให้ขุนนางเก่งกล้ากลุ่มใหญ่ถูกกำจัดออกไป ดังนั้นเมื่อถึงคราวเร่งด่วนกลับหาขุนนางที่ปรึกษาเรื่องแว่นแคว้นไม่ได้ แม้ยามปกติซั่งเหวยจวินจะไม่โดดเด่นอันใด แต่คราวนี้กลับค่อนข้างชาญฉลาด ทว่ายังมิอาจสู้รบตบมือกับโทสะของทุกคนได้ สุดท้ายจึงทำได้เพียงกล่าวประนีประนอม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หากฝ่าบาทไม่รังเกียจก็เสด็จไปหลินซิ่งก่อนเถิด ให้ขุนนางเก่าแก่คอยนำทัพราชองครักษ์รักษาการณ์อยู่ที่เจี้ยนเย่ และขอให้ฝ่าบาทพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้รัชทายาทดูแลแว่นแคว้นแทนด้วยเถิด”
จ้าวเจียรีบตกปากรับคำทันที “ดี เจี้ยนเย่ต้องไหว้วานท่านอัครมหาเสนาบดีแล้ว เพียงแต่รัชทายาทเพิ่งสี่ชันษา หากรั้งอยู่เกรงว่าคงไม่มีประโยชน์อันใด”
ในใจซั่งเหวยจวินคิดว่า หากไม่ทิ้งองค์ชายไว้ที่นี่สักพระองค์จะสกัดทัพต้ายงได้อย่างไร จึงทำได้เพียงขอร้องครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จ้าวเจียจะไม่ได้มีความรักลึกซึ้งอันใดต่อรัชทายาทของตนเอง แต่ตอนนี้เขาพบว่านอกจากสตรีต้ายงแล้ว ในหมู่สนมของเขาก็มีเพียงซั่งเฟยที่มีพระโอรสให้เขา ย่อมต้องใส่ใจให้มาก แต่เมื่อเห็นว่าต้ายงแทบจะบุกมาถึงประตูอยู่รอมร่อ จ้าวเจียก็ไม่กล้าประวิงเวลา รีบพาขุนนางคนสนิท นางสนมและราชองครักษ์หลายพันนายหนีไปก่อนที่กองทัพต้ายงจะมาถึง
จ้าวเจียยังไม่ทันออกจากเมือง ซั่งเหวยจวินก็ออกคำสั่งให้ส่งทัพราชองครักษ์ไปยังหอหมิงเยว่และวังกลางของพระมเหสีแล้ว คิดกักตัวองค์หญิงฉางเล่อที่ยังอยู่ในวังหลังเอาไว้ก่อน แม้จ้าวเจียจะสวมมงกุฎแต่งตั้งตนเองเป็นจักรพรรดิแล้ว แต่เนื่องจากต้ายงและหนานฉู่กำลังจะห้ำหั่นกัน จึงยังมิได้แต่งตั้งพระมเหสีเป็น ฮองเฮา ตั้งแต่หลี่เสี่ยนโจมตีเซียงหยางครั้งแรก จ้าวเจียก็ส่งคนไปรับตัวพระมเหสีกลับวังหลวงมาแล้ว ทว่าเพราะหวั่นเกรงพลังอำนาจต้ายงจึงมิกล้ากักขังนาง กลับเป็นองค์หญิงฉางเล่อที่รู้สถานการณ์ดีจึงไม่ก้าวออกจากวังหลวงแม้เพียงก้าวเดียว การคุมขังในตอนนี้ก็เป็นเพียงเบื้องหน้าเท่านั้น
ผู้ใดจะทราบว่ากองราชองครักษ์กลับมารายงานว่าหอหมิงเยว่ว่างเปล่าไร้ร่องรอยผู้คนนานแล้ว ส่วนองค์หญิงฉางเล่อก็หายตัวไปแล้วเช่นกัน นางข้าหลวงทั้งหมดในวังถูกขังอยู่ในห้องเดียวกัน ซั่งเหวยจวินตะลึงพรึงเพริด เขารู้ว่าตนเสียยันต์คุ้มกายไปแล้วจึงไม่สนใจไถ่ถามภารกิจป้องกันเมืองอีก รีบออกคำสั่งให้เรียกตัวทหารคนสนิทของตนเข้ามา ให้พวกเขาไปยังวังหลังเพื่อพาซั่งเฟยและรัชทายาทที่แต่งกายดั่งสามัญชนหนีไปอย่างปลอดภัยให้ได้ จากนั้นซั่งเหวยจวินก็รีบไปยังกำแพงเมือง ดูแลเรื่องการปกป้องเมืองด้วยตนเอง


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 41 ปล้นชิงตามไฟ (2)
ขณะเดียวกัน ภายในเคหาสน์แห่งหนึ่งบริเวณชนบทของเจี้ยนเย่กลับเต็มไปด้วยโลหิตสาดกระเซ็น เหลียงหวั่นสวมอาภรณ์สีเขียวดั่งสามัญชน ในมือถือกระบี่สั้นเล่มหนึ่ง ตัวกระบี่ยังคงขาวดุจหิมะ ทว่าบนหน้าผากของเหลียงหวั่นกลับเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ บนเก้าอี้ด้านหลังนางมีสตรีงามพิลาสใบหน้าซีดเซียวนั่งอยู่นางหนึ่ง นางสวมใส่อาภรณ์ดั่งสามัญชนเช่นกัน ด้านหลังมีหญิงรับใช้งดงามหยาดเยิ้มยืนถือกระบี่สั้นอยู่คนหนึ่ง ซ้ายขวายืนไว้ด้วยสายลับต้ายงในชุดชาวนาอีกหลายสิบคน ทว่าแต่ละคนกลับได้รับบาดเจ็บหนัก บนพื้นยังมีลูกศรอาบเลือดตกอยู่จำนวนหนึ่งด้วย
จะอย่างไรเหลียงหวั่นก็คิดไม่ถึงว่าตนเพิ่งพาองค์หญิงฉางเล่อมาถึงที่ซ่อนตัวซึ่งเตรียมไว้ก่อนหน้านี้นานแล้วกลับถูกคนลอบโจมตีทันที ด้วยเกิดเหตุกะทันหันจึงรับมือไม่ทัน ทำได้เพียงพาคนถอยเข้าไปในที่ซ่อนตัว ยามนี้จึงค่อยพบว่าลูกน้องสองคนที่นางจัดแจงให้เฝ้าอยู่ที่นี่ถูกจับมัดแน่น ขาของทั้งสองถูกฟันจนบาดเจ็บ ทว่ามีร่องรอยการรักษาอย่างถูกต้องเหมาะสมแล้ว เหลียงหวั่นคิดพาคนฝ่าวงล้อมออกไปหลายครั้งแต่ก็ถูกหน้าไม้สกัดไว้ทุกครั้ง
ครั้งแรกเหลียงหวั่นอาศัยที่ตนสวมเกราะอ่อนพุ่งทะยานออกไป ผู้ใดจะทราบว่าเพิ่งไปถึงประตูลานเรือนก็ถูกบุคคลปริศนาปกปิดหน้าตาถือกระบี่สี่คนเข้าสกัดไว้ทันที ตามความคิดของเหลียงหวั่น วรยุทธ์ของผู้ที่ปิดบังใบหน้าเหล่านี้อยู่เพียงระดับกลาง แต่พวกเขาเข้าต่อสู้ห้ำหั่นอย่างกล้าหาญ เพลงกระบี่ดุดันทั้งยังประสานรับกันอย่างลงตัวสร้างเป็นค่ายกลกระบี่ขึ้นมาได้ เหลียงหวั่นถูกกักอยู่ในค่ายกล เมื่อเห็นหน้าไม้ถูกยิงหวีดหวิวมาอีกครั้งก็ทำได้เพียงทะยานตัวกลับเข้าไปอย่างสุดชีวิต หากมิใช่ว่ารับมือได้อย่างถูกต้องเหมาะสม เกรงว่านางคงต้องทิ้งชีวิตไว้ด้านนอกแล้ว
หากมิใช่ว่าองค์หญิงฉางเล่ออยู่ด้วย นางย่อมจัดแจงให้พรรคพวกแยกย้ายกันฝ่าวงล้อมออกไปได้ ด้วยวรยุทธ์ของนางนับว่ามีโอกาสหนีรอดสูง เพียงแต่ตอนนี้จะรุกหรือถอยล้วนยากลำบาก ในใจของนางสับสนยิ่งนัก ผู้ที่มาปิดล้อมตนเองเหล่านี้ล้วนเป็นทหารชั้นยอด อย่างน้อยก็ไม่ด้อยไปกว่ากองทัพที่ยอดเยี่ยมที่สุดของต้ายงเลย ด้วยเหตุนี้เหล่ายอดฝีมือที่ออกมาสกัดกั้นตนเองย่อมมิใช่กองกำลังที่จะนำออกมาใช้ได้ตามใจ จากสถานการณ์ของหนานฉู่ในตอนนี้ จะมีกองกำลังชั้นยอดออกมาปรากฏตัวบริเวณใกล้เคียงเจี้ยนเย่ได้อย่างไร ต่อให้เป็นสายลับของหนานฉู่จริงๆ เหตุใดจึงมาลงมือเอาตอนนี้เล่า พวกเขาจะลงมือตอนที่ตนช่วยองค์หญิงออกมาจากวังหลวงก็ย่อมได้
เหลียงหวั่นคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าผู้ที่อยู่ด้านนอกคือใคร ทว่านางเข้าใจแจ่มแจ้งยิ่ง นางจะต้องปกปักที่ซ่อนตัวเอาไว้ให้ดี เพราะนางไม่ได้แจ้งกองทัพต้ายงเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้เพื่อความปลอดภัย หากมิอาจป้องกันไว้จนกว่าทัพต้ายงจะบุกมาถึง ไม่เพียงแต่ชีวิตนางจะหาไม่ กระทั่งองค์หญิงก็คงจบสิ้นเช่นกัน หากองค์หญิงเกิดเรื่อง แม้ตนตายก็ยากจะสยบความโกรธเกรี้ยวของจักรพรรดิต้ายง ถึงตอนนั้นผู้ที่จะรองรับโทสะของจักรพรรดิย่อมเป็นสำนักเฟิงอี้
ขณะที่เหลียงหวั่นกำลังคิด คนผู้หนึ่งก็กระซิบบอก “คุณหนูเหลียง พวกเขาฟื้นแล้ว”
เหลียงหวั่นยินดียิ่ง แม้คนที่พวกเขาทิ้งไว้ที่นี่จะถูกรักษาเรียบร้อยแล้วและไม่ได้สิ้นใจตายแต่กลับสลบไสลไม่ได้สติอยู่ตลอด มาตรว่าคงถูกยาอะไรบางอย่างกระมัง นางเดินเข้าไปถามอย่างร้อนใจว่า “เกิดอะไรขึ้น ผู้ใดลอบโจมตีพวกเจ้า”
หนึ่งในนั้นเลียริมฝีปากแห้งผากของตนก่อนตอบ “คุณหนู ผู้มาเยือนมีคนเดียว สวมอาภรณ์ดำและปิดบังใบหน้า ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่วรยุทธ์สููงส่งทั้งยังแปลกประหลาด เพียงกระบวนท่าเดียวก็ทำพวกเราสองคนบาดเจ็บแล้ว เดิมทีคนผู้นั้นต้องการสังหารพวกเราเสีย แต่กลับถูกคนที่ตามมาทีหลังหยุดไว้ ผู้ที่มาทีหลังไม่เป็นวรยุทธ์เพราะเสียงฝีเท้าของเขาสับสนและไม่มีพลังปราณ เขาสั่งให้ฟันขาของพวกเรา จากนั้นพวกเราก็หมดสติไป”
เหลียงหวั่นฟังเขาพูดจบแล้วกลับพบว่าช่วยอะไรไม่ได้เลย ขณะนั้นเองด้านนอกพลันมีเสียงเย็นชาดังแว่วมา “คนในบ้านฟังให้ดี พวกเราใกล้จะหมดความอดทนแล้ว หากพวกเจ้ายังไม่ออกมาอีก หลังจากหนึ่งก้านธูปพวกเราจะจุดไฟเผาเสีย”
เหลียงหวั่นตะโกนตอบ “หากพวกเจ้าจุดไฟเผา ไม่กลัวว่าจะดึงดูดความสนใจของผู้อื่นหรือไร” นางคิดสืบเสาะตำแหน่งฐานะของผู้มาเยือน
ด้านนอกเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมีเสียงตอบว่า “ฝั่งหนานฉู่ย่อมมิว่างมาสนใจ ส่วนต้ายงต้องใช้เวลาอีกครึ่งชั่วยามจึงจะถึง มีเวลามากพอทีเดียว หากพวกเจ้าคิดนาน อีกประเดี๋ยวพวกข้าจะจัดการให้โหดเหี้ยม หากพวกเจ้ายอมแพ้ตอนนี้ ข้ารับประกันว่าอย่างน้อยพวกเจ้าจะไม่ตายอนาถเกินไป”
เหลียงหวั่นหลั่งเหงื่อเย็น นี่เป็นครั้งแรกที่นางเสียใจที่ไม่ยอมพาคนมามากกว่านี้ ขณะที่นางกำลังลังเลนั้นเอง ฟางแห้งหลายมัดก็ถูกกลิ้งมาที่ประตู ตามด้วยคบเพลิงที่ถูกโยนเข้ามา ทำให้เกิดเปลวเพลิงลุกโชน เหลียงหวั่นสิ้นไร้หนทางจึงตะโกนไปว่า “พวกข้ายอมแพ้”
คราดสองด้ามตีลงบนกองฟางเพื่อดับไฟ บุรุษอาภรณ์ดำสวมผ้าปิดบังใบหน้าร่างกายไม่สูงไม่เตี้ยผู้หนึ่งปรากฏตัวที่ประตู มือทั้งสองว่างเปล่า ไม่มีอาวุธใดๆ แต่เหลียงหวั่นกลับรู้สึกว่าบนตัวคนผู้นั้นแผ่แรงกดดันออกมาจางๆ มือซ้ายของนางกำมีดบินบริเวณเอวไว้แน่น แต่กลับไร้ความกล้าจะขว้างออกไป บุรุษอาภรณ์ดำผู้นั้นใช้เสียงเคร่งขรึมสะท้านใจคนกล่าวว่า “พวกเจ้ามัดมือของตนเองแล้วเดินออกมาทีละคน”
เหลียงหวั่นถึงกับสั่นสะท้าน น้ำเสียงเช่นนี้นางเคยได้ยินมาก่อน เป็นสำเนียงของขันทีในตำหนักใน แต่พวกเขาไม่ควรเป็นคนหนานฉู่กระมัง นางรวบรวมความกล้าวางกระบี่ลง ยื่นมือออกไปจัดการผมเผ้าให้เรียบร้อย เดินเซื่องๆ ไปยังคนผู้นั้น
นางรู้ดีว่าเขาอาจเป็นขันที หรือต่อให้ไม่ใช่ก็ต้องเคยฝึกพลังภายในสายหยินอันเข้มข้นร้ายกาจ นิสัยของคนผู้นั้นจะต้องโหดเหี้ยมอำมหิตเป็นแน่ ดังนั้นนางจึงไม่กล้าใช้ความงามยั่วยวน แต่แสดงท่าทีโอนอ่อนเชื่อฟังแทน มือทั้งสองของนางไพล่อยู่ด้านหลัง ขณะที่กำลังเดินผ่านคนผู้นั้น ร่างกายของนางกลับพลิกวนกลับมาราวงูพิษตัวหนึ่ง มีดบินในมือขวาเสือกแทงไปยังลำคอของอีกฝ่าย เป็นการโจมตีที่กะทันหันยากป้องกัน แต่คนผู้นั้นกลับทำเพียงวาดมือขวาเบาๆ เหลียงหวั่นรู้สึกชาที่มือ จากนั้นพลันรู้สึกว่ามีมืออันเย็นเยียบขาวซีดข้างหนึ่งบีบคอตนเองอยู่ เหลียงหวั่นรู้สึกว่ามือข้างนั้นอำมหิตน่าหวั่นเกรงประหนึ่งงูพิษจริงๆ สุดท้ายนางก็หมดสติไป
เมื่อเหลียงหวั่นฟื้นสติขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าตนอยู่ในความมืดมิดแล้ว นางตั้งสมาธิฟังเสียงรอบข้างแต่กลับไม่รู้สึกถึงผู้คนเลย นางบิดตัวเล็กน้อย พบว่าแขนทั้งสองของตนถูกมัดอยู่ด้านหลังจนแน่นหนา วรยุทธ์ของนางยังอยู่ บนร่างของนางก็ไม่มีสิ่งใดแปลกประหลาดไปจากเดิม นางทอดถอนใจอย่างเปี่ยมสุข มิได้ดิ้นรนต่อไปอีก จะอย่างไรนางก็ไม่อยากดึงดูดความสนใจมากนัก ทว่าในตอนนี้เอง เสียงอันเย็นชากลับดังขึ้นอีกครั้ง “เจ้าตื่นแล้ว คุณชายต้องการพบเจ้า”
จากนั้นพลันมีแสงไฟสว่างวาบ เหลียงหวั่นหลับตาตามสัญชาตญาณ ไม่นานก็มีคนสองคนเดินเข้ามาลากนางไป ดูจากสัมผัสแล้วคงเป็นผู้เยาว์กระมัง เหลียงหวั่นคิดไปตามสัญชาตญาณ
ทั้งสองไม่ปล่อยให้นางเดินด้วยตนเอง ลากนางไปกระทั่งถึงห้องอันกว้างขวางทว่าไม่มีหน้าต่างสักบาน เห็นได้ว่าเป็นห้องลับแห่งหนึ่ง มีคบเพลิงปักอยู่รอบห้อง บนเก้าอี้กลางห้องมีคนปิดบังหน้าตาสวมชุดบัณฑิตสีดำทั้งตัวนั่งอยู่ บนกำแพงทั้งสี่ด้านมีผู้ใต้บัญชาของนางถูกโซ่เหล็กล่ามแขนขาติดกำแพง บนตัวพวกเขาไม่มีร่องรอยการถูกทรมาน
นอกจากนี้เหลียงหวั่นยังเห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกายบัณฑิตชุดดำ นางจำมือทั้งสองของเขาได้ดี อีกฝ่ายก็คือยอดฝีมือที่มาจับกุมตนนั่นเอง และในห้องยังมีคนชุดดำอีกหกคนยืนแยกกันอยู่ในมุมต่างๆ เหลียงหวั่นถูกลากมาจนถึงกำแพงฝั่งตรงข้ามบัณฑิตชุดดำ ผู้เยาว์ทั้งสองใช้โซ่เหล็กล่ามมือและเท้าของเหลียงหวั่นอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นจึงนำโซ่อีกเส้นหนึ่งมาล่ามเอวของนางไว้จนแน่น เหลียงหวั่นรู้สึกว่าตนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ไม่นานก็มีคนชุดดำอีกคนหนึ่งถือถังใส่น้ำเย็นเข้ามาสาดลงบนตัวนางจนเปียกไปทั้งตัว เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวอันยั่วยวน
นางทั้งโกรธทั้งอาย แม้นางจะอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ทว่านางยังมีร่างกายบริสุทธิ์ผุดผ่อง จะทนรับความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร คนชุดดำพวกนั้นมองมาที่นางอย่างไร้ยางอาย กระทั่งผู้ใต้บัญชาของนางก็ยังแอบมอง
เหลียงหวั่นกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงมาสร้างความลำบากให้ต้ายงเช่นนี้”
บัณฑิตชุดดำผู้นั้นกล่าวอย่างเรียบเฉย “ข้ามิได้สร้างความลำบากให้ต้ายง เหลียงหวั่น คนที่ข้าต้องการคือเจ้า คนอื่นเป็นเพียงคนที่โดนหางเลขไปด้วยเท่านั้น”
เหลียงหวั่นใจสั่น คิดว่า หลายปีมานี้ข้าทำงานให้ต้ายง เหตุใดจึงมีคนมาล้างแค้นส่วนตัวกับข้าได้ นางมองไปยังแววตาลังเลของผู้ใต้บัญชา รู้สึกอับอายและโกรธเกรี้ยวขึ้นมาอีกครั้ง ถามไปว่า “พวกเจ้าทำอะไรแม่นางอีกสองคน”
นางไม่กล้าเผยฐานะขององค์หญิงฉางเล่อ ทว่าบัณฑิตชุดดำผู้นั้นกลับตอบว่า “เจ้าหมายถึงองค์หญิงฉางเล่อกระมัง องค์หญิงไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องนี้ ข้าเองก็เห็นใจชะตาที่องค์หญิงประสบพบเจอ ดังนั้นจึงให้นางไปอยู่อีกห้องหนึ่งแล้ว ส่วนหญิงรับใช้ของนางมีวรยุทธ์เช่นเดียวกับเจ้า นางคิดฉวยโอกาสลอบโจมตีจึงถูกลูกน้องข้าสังหารไปแล้ว”
เหลียงหวั่นใจสั่น พูดว่า “พวกเจ้าช่างอำมหิตจริงๆ ปีนี้ศิษย์น้องของข้าเพิ่งอายุสิบเก้า ไม่คิดว่าพวกเจ้ากลับลงมือโหดเหี้ยมเพียงนี้”
บัณฑิตชุดดำไม่ได้พูดอะไร ทว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับใช้เสียงอำมหิตพูดแทน “จะอย่างไรพวกเราก็สังหารผู้ไม่เกี่ยวข้องไปเพียงคนเดียว หากเจ้าไม่ยอมตอบคำถามของพวกเรา ข้าจะให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย”
เหลียงหวั่นพูดอย่างเคืองแค้น “พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ มีความแค้นอันใดกับข้า”
บัณฑิตชุดดำผู้นั้นเอ่ยเสียงเย็น “ข้าขอถามเจ้าเรื่องเดียว เจ้าเป็นคนสั่งหารหลิ่วเพียวเซียงใช่หรือไม่”
เหลียงหวั่นชะงักไปโดยพลัน จะอย่างไรนางก็คิดไม่ถึงว่าจะมีคนถามนางเรื่องนี้


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 42 รู้ความจริง (1)
ข้ามองเหลียงหวั่น เพื่อจับตัวนางข้าต้องสิ้นเปลืองความคิดไปมากน้อยเพียงใด ต้องวางกลยุทธ์ลับใช้สายสืบไปมากน้อยเพียงใด ในที่สุดก็หาสถานที่ที่นางคิดใช้ซ่อนตัวองค์หญิงพบ กระทั่งพวกนางติดกับข้าจึงใช้กองกำลังปิดล้อม ทั้งยังใช้วรยุทธ์อันแข็งแกร่งและความปลอดภัยขององค์หญิงเข้าข่มขู่ ในที่สุดก็จับกุมพวกเขาได้ แม้ดูเหมือนสะดวกราบรื่น แต่ข้าสิ้นเปลืองแรงใจและความคิดไปมากทีเดียว เพื่อบังคับให้เหลียงหวั่นสารภาพ ข้าจึงใช้วิธีนี้ทำให้นางมิอาจป้องกันตนเอง ทำให้นางสูญเสียความมั่นใจในตนเองไปทั้งหมด เช่นนี้จึงจะทำให้นางยอมสารภาพอย่างเชื่อฟัง มิเช่นนั้นหากนางมองทะลุปรุโปร่งว่าข้าไม่อยากทำร้ายองค์หญิงคงแย่แล้ว
เหลียงหวั่นกล่าวอย่างยากลำบาก “เจ้าเป็นอะไรกับนาง”
ข้ากล่าวอย่างเรียบเฉย “เพียวเซียงและข้าสัญญาแต่งงานกันแล้ว คืนก่อนที่นางจะตกตายอย่างอนาถ นางอยู่ที่พำนักของข้า น่าเสียดาย เพื่อตอบแทนผู้ที่ดีกับนางอย่างเสมอต้นเสมอปลายนางจึงไม่ปฏิเสธคำขอของเยี่ยนเหนียง สุดท้ายกลับต้องตายตกไปเช่นนี้”
เหลียงหวั่นมองดูคนเบื้องหน้าเหล่านั้น รีบย้อนคิดค้นหาในความทรงจำว่ามีผู้ใดข้องเกี่ยวกับหลิ่วเพียวเซียงบ้าง แม้จะมีขุนนางหลายคนยอมสยบอยู่ใต้กระโปรงหลิ่วเพียวเซียง แต่กลับไม่มีแม้แต่คนเดียวที่มีกิริยาสอดคล้องกับคนผู้นี้ นางจึงย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์ก่อนตายของหลิ่วเพียวเซียง ตอนนั้นตนเดินเข้าไปในห้อง เห็นหลิ่วเพียวเซียงกำลังอาบน้ำ บนใบหน้างามพิลาสของนางเต็มไปด้วยโทสะที่โหมกระหน่ำดุจเปลวเพลิง เมื่อเห็นตนก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “คิดไม่ถึงว่าองค์หญิงหมิงเยว่ก็เพียงเท่านี้เอง ถึงกลับหลอกลวงดูหมิ่นสตรีเล็กๆ อย่างข้าเชียว”
เหลียงหวั่นยังจำได้ว่าตนกล่าวเกลี้ยกล่อมด้วยคำพูดสวยหรูมากมาย แต่หลิ่วเพียวเซียงกลับพูดด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก “พวกท่านมีฐานะและอำนาจสูงส่ง ข้าก็ไร้คำจะพูด ต่อให้ฟ้องร้องทางการก็คงไม่มีประโยชน์อันใด ท่านวางใจเถิด ข้ามีชีวิตของตนเองที่จะต้องผ่านไปให้ได้”
ทั้งที่อีกฝ่ายแสดงออกอย่างอดทนปานนั้น แต่ตนกลับรู้สึกหนาวยะเยือกในใจ นางไม่เชื่อว่าหลิ่วเพียวเซียงที่เคยสร้างความอัปยศแก่หานอ๋องจ้าวเต๋อหลงต่อหน้าผู้คนมากมายจะไม่คิดสืบเสาะเรื่องนี้ เมื่อคิดว่าขอเพียงหลิ่วเพียวเซียงแพร่เรื่องนี้ออกไป ชื่อเสียงของตนจะป่นปี้ย่อยยับทันที หากตนสูญเสียตำแหน่งในหนานฉู่ไป เช่นนั้นความเพียรพยายามของตนคงถูกผู้อื่นแย่งชิงไปด้วย สุดท้ายนางจึงลงมือโหดเหี้ยมกับหลิ่วเพียวเซียงก่อนนางจากไป
ข้าเห็นท่าทีใคร่ครวญของเหลียงหวั่น ในใจพลันเกิดโทสะคับฟ้า หากนางมิได้สังหารเพียวเซียงจะมีท่าทีขบคิดลึกล้ำเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเอ่ยไปว่า “เจ้าคิดออกแล้วหรือไม่”
เหลียงหวั่นมองข้าแวบหนึ่ง ในใจคิดว่า ‘ที่แท้วันนั้นหลิ่วเพียวเซียงยอมประนีประนอมรับปากจะไม่แก้แค้นข้ากลับเป็นเพราะต้องการแต่งงานกับคนรักนี่เอง ดูท่าทางคนรักของนางคงมีฐานะไม่สูงนัก มิเช่นนั้นหลิ่วเพียวเซียงคงไม่รับปากว่าจะไม่แก้แค้น’
ขณะที่นางกำลังใคร่ครวญอยู่นั้น คนชุดดำท่าทีเย็นชาก็เดินมาเบื้องหน้านาง ฉีกสาบเสื้อบริเวณหน้าอกของนางออกจนเป็นเศษเล็กเศษน้อยกระจัดกระจาย เหลียงหวั่นรู้สึกหน้าอกของตนเย็บวาบ ท่อนบนของตนเปลือยเปล่า พลันกรีดร้องออกมาด้วยความอับอาย นางรู้ดีว่านี่คือคำเตือนจึงได้แต่ยอมรับไป “ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าเชื่อว่าท่านคงมีหลักฐานเพียงพอกระมัง ถูกต้อง ข้าเป็นคนสังหารหลิ่วเพียวเซียงเอง”
นางยอมรับแล้ว ข้าจ้องมองนางอย่างดุดัน ถามว่า “ดี เช่นนั้นบอกข้ามา ไอ้สารเลวที่สร้างความอัปยศให้เพียวเซียงและให้เจ้าตามล้างตามเช็ดคือผู้ใด”
ยามนี้เหลียงหวั่นจึงค่อยเข้าใจ ที่แท้นี่คือสาเหตุสำคัญที่ตนยังรักษาชีวิตมาจนถึงตอนนี้ได้ เดิมทีนางเป็นสตรีชาญฉลาดเหนือผู้คนอยู่แล้ว ตอนนี้มีเรื่องให้ใช้ประโยชน์ได้แล้วทำไมจะไม่ใช้เล่า นางแย้มยิ้มเล็กน้อย “ที่แท้ท่านก็อยากรู้เรื่องนี้นี่เอง เรื่องนี้มีข้ารู้เพียงผู้เดียว ท่านจะเสนอสิ่งใดมาแลกเปลี่ยนข่าวนี้เล่า”
ข้าเอ่ยอย่างเรียบเฉย “รู้นานแล้วว่าเจ้าจะทำเช่นนี้ แต่หากไม่มีความมั่นใจมากพอข้าจะลงมือได้อย่างไร แม่นางเหลียง ไม่ว่าฐานะเจ้าจะสำคัญเพียงใด ตำแหน่งจะโดดเด่นเพียงใด วันนี้เจ้าตกอยู่ในกำมือข้าแล้ว ข้าย่อมทำให้ตนสมปรารถนาได้แน่ หากเจ้ายอมพูดชื่อคนผู้นั้นออกมา ข้ารับประกันว่าจะให้เจ้าตายสบาย แต่หากไม่ยอมพูด ข้าก็มีเป็นร้อยพันวิธีที่จะทำให้เจ้าตายตาไม่หลับ”
เหลียงหวั่นหัวเราะเย็นชา “ข้ารู้ สำหรับสตรีนางหนึ่ง มีวิธีทำร้ายนางมากมาย เจ้าใช้ให้บุรุษทั้งห้องมาสร้างความอัปยศให้ข้าได้ ทรมานข้าได้ หรือจะทำลายรูปโฉมข้าก็ได้ แต่เจ้าควรรู้ไว้ ข้าเหลียงหวั่นมีใจเด็ดเดี่ยวเข้มแข็ง ไม่ว่าเจ้าจะทำร้ายข้าอย่างไร ขอเพียงข้าตายก็ไม่ยอมพูด เช่นนั้นสุดท้ายคนที่ตายตาไม่หลับยอมเป็นเจ้า หากเจ้ายอมเจรจากับข้าอย่างเท่าเทียม คงมีสักวันที่ข้าจะบอกฐานะคนผู้นั้นแก่เจ้า”
ข้าโบกมือแผ่วเบาพลางพูดยิ้มๆ ว่า “ดี ไม่เสียทีที่เป็นหัวหน้าสายลับแห่งต้ายง พวกเจ้าว่าความระมัดระวังของข้าในตอนแรกสมเหตุสมผลหรือไม่”
เฉินเจิ่นเอ่ยเสียงเย็น “คุณชายฉลาดเฉลียวเหนือผู้คนจริงๆ ผู้น้อยนับถือ”
ข้าเดินไปเบื้องหน้าเหลียงหวั่น เอ่ยว่า “ข้ารู้นานแล้วว่าเจ้าจะทำเช่นนี้ เจ้ามีใจเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว ข้าก็มั่นใจว่าเจ้าจะข้ามผ่านการทรมานแต่ละอย่างไปได้แน่ ทว่าข้าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ ทำให้เจ้าลิ้มลองความอัปยศและขมขื่นที่สุดในชีวิตมนุษย์ได้แน่นอน คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้า ข้าจะให้เจ้าร้องครวญครางขอความสุขต่อหน้าพวกเขา ถึงตอนนั้นดูสิว่าเจ้ายังมีหน้าเป็นหัวหน้าพวกเขาอีกหรือไม่”
เหลียงหวั่นพยายามอดกลั้นความหวาดกลัวในใจ “ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้ ได้ยินว่ามีคนเชี่ยวชาญการปรุงยาปลุกกำหนัดที่มีฤทธิ์รุนแรง หากสตรีกินเข้าไปย่อมมิอาจจินตนาการ แต่ขอเพียงข้าจดจำไว้ว่าตนเองทรมานเพราะฤทธิ์ยา ย่อมไม่อัปยศเพราะเหตุนี้อีก”
ข้าหัวเราะเสียงเย็น “ต่อมาเจ้ายังฆ่าคนปิดปากได้ เช่นนั้นก็ไม่มีใครรู้ถึงความอับอายของเจ้าแล้ว ใช่หรือไม่”
เหลียงหวั่นกล่าวอย่างไม่แยแส “ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร” ทว่าในดวงตาของนางกลับเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด นางคิดทำเช่นนั้นจริงๆ
ข้าหัวเราะเบาๆ “เจ้ายังรักษาร่างกายให้บริสุทธิ์ดุจหยกมากระทั่งวันนี้ ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ใช่สตรีที่เอาแต่หนีปัญหาเช่นนั้นแน่ ทว่าเหตุใดเจ้าจึงไม่มีคนรักเล่า เพราะเจ้าไม่ถูกใจบุรุษทั่วทั้งแผ่นดิน หรือเป็นเพราะเจ้ามีคนรักอยู่ก่อนแล้ว สำหรับเจ้า ความบริสุทธิ์คงเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง”
ทันใดนั้นเสี่ยวซุ่นจื่อก็กล่าวขึ้นว่า “คุณชาย วรยุทธ์ที่นางฝึกฝนไม่จำเป็นต้องรักษาร่างกายให้บริสุทธิ์ ข้าเชื่อว่านางคงมีคนในใจแล้วกระมัง บางทีนางอาจต้องการเป็นภรรยาของใครบางคน จึงจำต้องรักษาร่างกายให้บริสุทธิ์เช่นนี้”
ข้ามองสีหน้าของเหลียงหวั่น พูดยิ้มๆ ว่า “บางทีคงเป็นเช่นนั้นจริงๆ เด็กๆ นำสุรามาให้นางดื่ม”
เต้าหลียกสุรามากาหนึ่ง เดินมาพร้อมกันกับไป๋อี้ ไป๋อี้บีบจมูกเหลียงหวั่น ส่วนเต้าหลีกรอกสุราเข้าปากนางช้าๆ การเคลื่อนไหวของพวกเขาคล่องแคล่วยิ่ง เหลียงหวั่นมิอาจต่อต้านได้เลย ทว่าสุรายังคงไหลลงหน้าอกนางไปครึ่งหนึ่ง เหลียงหวั่นรอให้พวกเขาปล่อยมือแล้วจึงไอออกมาหลายครั้ง นางรู้สึกเย็นวาบที่หน้าอกทว่าลำคอกลับร้อนผะผ่าว ใบหน้ายิ่งแดงระเรื่อคล้ายหายใจไม่ทัน เหลียงหวั่นรู้สึกว่าสายตาของทุกคนจ้องมองมายังเรือนร่างของตน แม้จะอับอาย แต่นางรู้ว่าจะเป็นจะตาย จะรักษาเกียรติหรือจะอัปยศ ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับชั่วขณะนี้ ดังนั้นจึงพยายามเงยหน้าขึ้นมองไปยังบัณฑิตอาภรณ์ดำ ในใจคิดว่าหากถึงเวลาที่ตนมิอาจควบคุมตนเองก็จะกัดลิ้นตายไปเสีย ต่อให้ถูกขัดขวาง คนเหล่านั้นจะได้รู้ว่าตนเด็ดเดี่ยวเพียงใด
ผ่านไปไม่นาน เหลียงหวั่นมิได้รู้สึกร้อนรุ่ม กลับรู้สึกสดชื่นเต็มไปด้วยชีวิตชีวาราวอยู่ในแดนเซียนก็มิปาน เหลียงหวั่นเริ่มรู้สึกเกียจคร้าน อยากทอดตัวนอนลงเดี๋ยวนั้น ทว่าเมื่อขยับร่างกายกลับถูกพันธนาการจนแน่น ข้างหูมีเสียงอันอ่อนโยนดังแว่วมา “แม่นางเหลียง เจ้าอยากพักผ่อนแล้วหรือ”
เหลียงหวั่นครางตอบเบาๆ “ข้าอยากนอนแล้ว”
เสียงนั้นถามต่อไป “เจ้าอยู่ที่หนานฉู่นานเพียงนี้ เชื่อว่าคงซื้อตัวขุนนางระดับสูงไว้มาก มีสายสืบอยู่ในมือมากมายกระมัง”
เหลียงหวั่นรู้สึกสติล่องลอยสับสน ตอบไปว่า “ใช่แล้ว ยงอ๋องส่งข้ามาคุ้มครององค์หญิง ต่อมาก็ให้ข้าคอยควบคุมข่าวกรองในเจียงหนาน น่าเสียดายที่ข้าทรยศความโปรดปรานที่เขามีให้ข้า ท่านอาจารย์กล่าวว่ารัชทายาทต่างหากจึงจะเป็นโอรสสวรรค์ที่แท้จริง”
“อาจารย์ของเจ้าคือผู้ใด” เสียงนั้นยังคงถามต่อไป
เหลียงหวั่นตอบอย่างหมดความอดทน “อาจารย์ของข้าย่อมเป็นเจ้าสำนักเฟิงอี้”
“อ้อ เช่นนั้นผู้ใดให้เจ้าเชิญแม่นางหลิ่วไปที่หอหมิงเยว่”
เหลียงหวั่นกล่าวคำว่า ‘คือ’ ออกมาคำเดียวก็ได้สติ ดวงตาของนางปรากฏแววเย็นยะเยือก กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ข้าพูดอะไรออกไปบ้าง”
ตอนนี้เอง ผู้ใต้บังคับบัญชาของนางผู้หนึ่งตอบด้วยเสียงเย็นชา “ท่านกล่าวว่าท่านทรยศยงอ๋อง ไปพึ่งพิงรัชทายาท อัก...” คนชุดดำผู้หนึ่งออกหมัดโจมตีไปที่ท้องของเขา ไม่ให้เขาพูดต่อ
ข้ามองเหลียงหวั่นที่มีใบหน้าซีดเซียวดุจขี้เถ้า “กระทั่งเรื่องที่เจ้าทรยศก็พูดออกมาแล้ว เช่นนั้นยังมีอันใดต้องปิดบังอีกเล่า”
เหลียงหวั่นหัวเราะ “แม้ข้าจะหลุดพูดออกไปบ้าง ทว่าอย่างมากข้าก็เพียงทำงานให้รัชทายาทอย่างเปิดเผย ส่วนคนที่เจ้าอยากรู้ผู้นั้นกลับมีข้าเป็นเบาะแสคนเดียว ดังนั้นหากเจ้าไม่ยอมเจรจากับข้าอย่างเท่าเทียม ข้าจะไม่พูดฐานะของคนผู้นั้นเป็นอันขาด ความจริง เหตุใดเจ้าต้องสิ้นเปลืองแรงใจเพราะนางโลมเพียงผู้เดียวด้วยเล่า ใต้หล้านี้มีสตรีไม่รู้เท่าใด ในสำนักเฟิงอี้ของข้าก็มีศิษย์พี่ศิษย์น้องที่หน้าตางดงามเหนือสามัญอยู่มาก หากเจ้าชอบ เหลียงหวั่นยินดีเป็นแม่สื่อให้”
ข้าเอ่ยอย่างเรียบเฉย “แม้เพียวเซียงโชคร้ายต้องมีชีวิตอยู่ในฝุ่นดิน แต่จิตใจของนางกลับกระจ่างใสดุจสวรรค์ชั้นเก้า ส่วนแม่นางเหลียงแม้มีฉายาหมิงเยว่ (จันทร์ไสว) แต่การกระทำกลับไม่เปิดเผยตรงไปตรงมาเท่าสตรีคลุกฝุ่น”
เหลียงหวั่นโกรธจนหน้าเขียว ส่วนข้ากลับทำเพียงทอดถอนใจเบาๆ เหลียงหวั่นรับมือยากจริงๆ แรกเริ่มข้าจงใจกล่าวถึงยาปลุกกำหนัด แต่ละคนจึงคิดว่าสุราที่ข้าให้นางกินมียาปลุกกำหนัดผสมอยู่ ซึ่งข้าผสมยาไว้ในสุราจริงๆ แต่เป็นยามอมเมาที่กลั่นจากต้นฝิ่น ยามอมเมานี้มีข้อด้อยจุดใหญ่ก็คือหากผู้ใช้เตรียมพร้อมอยู่ก่อนย่อมยากจะควบคุม ข้าเคยให้สายลับต้ายงที่ถูกจับตัวมากินยานี้แล้ว แม้พวกเขาจะตกอยู่ในสภาวะไร้การเตรียมตัวก็ยังไม่พูดจาสักคำ
ดังนั้นข้าจึงทำให้เหลียงหวั่นเข้าใจจุดประสงค์ของข้าเสียก่อน เช่นนี้นางจะสูญเสียความระมัดระวังไป จากนั้นค่อยให้นางกินยาที่นางคิดว่าเป็น ‘ยาปลุกกำหนัด’ ซึ่งนางคิดว่าตัวเองต้านทานฤทธิ์ของมันได้ เมื่อกินยามอมเมาเข้าไปแล้ว เหลียงหวั่นก็พูดออกมาจริงๆ ที่น่าเสียดายก็คือเหลียงหวั่นระมัดระวังเรื่องที่เกี่ยวกับความเป็นความตายของตนอย่างเคร่งครัด ดังนั้นจึงไม่สำเร็จ แต่ข้าก็ไม่ได้ท้อแท้ เดิมทีนี่ก็เป็นเพียงก้าวแรกในแผนการของข้าเท่านั้น มาถึงขั้นนี้แล้ว เหลียงหวั่นเข้าใจแล้วว่าข้าสนใจเรื่องนี้ เช่นนั้นยามข้าสั่งมือสังหารออกมา นางถึงจะรับปากจะเจรจาเงื่อนไขกับข้า
ข้ายิ้มพราย “ดูท่าทางแม่นางเหลียงไม่ยอมพูดจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าทำได้เพียงล่วงเกินแล้ว”
เหลียงหวั่นกล่าวอย่างได้ใจ “ข้ากลับอยากจะเห็นเสียจริงว่าเจ้ายังมีลูกไม้อันใดอีก”
ข้าพูดอย่างไม่แยแส “ข้าเพียงอยากให้แม่นางฟังอะไรสนุกๆ เสียหน่อย”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 43 รู้ความจริง (2)
กล่าวจบข้าก็โบกมือ ชื่อจี้ก้มตัวคารวะข้า จากนั้นจึงหันไปผลักประตูหินด้านหลัง ชั่วขณะที่ประตูหินเปิดออก สายตาทุกคนพลันเห็นกระจกสำริดขนาดใหญ่เท่าตัวคนวางอยู่ด้านหนึ่ง ในกระจกมีตะเกียงส่องสว่าง ทำให้เห็นเตียงขนาดใหญ่ประดับด้วยผ้าม่านหรูหราชัดเจน บนเตียงมีดรุณีในอาภรณ์สีอ่อนนั่งอยู่นางหนึ่ง นางคือองค์หญิงฉางเล่อนั่นเอง เมื่อมองผ่านมุมกระจก องค์หญิงฉางเล่อสมควรอยู่ในห้องหลังประตูหินกระมัง ชื่อจี้เดินเข้าไปแล้วปิดประตูหินลง
ชั่วขณะนั้น สายลับต้ายงทุกคนพลันใช้สายตาน่ากลัวมองมาที่ข้า ดูท่าทางพวกเขาคงคาดเดาวิธีของข้าออกแล้วกระมัง ข้าโบกมือ ไม่นานก็มีคนหยิบท่อทองแดงที่ซ่อนอยู่บนประตูออกมา ยามนี้คนทั้งหมดจึงได้ยินเสียงที่ดังลอดมาตามท่อทองแดง
“เจ้าเป็นใคร เจ้าจะ...ทำอะไรข้า”
“ไม่ อย่าเข้ามา เจ้าอย่าเข้ามา” จากนั้นก็มีเสียงผ้าฉีกขาดดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงดิ้นรนและร้องไห้สะอึกสะอื้นของสตรี
“หยุดมือ หยุดมือ” สายลับต้ายทุกคนพากันตะโกนลั่น มีเพียงเหลียงหวั่นที่ยังคงมีใบหน้าเขียวคล้ำ มิได้เอ่ยคำใด
ข้าส่งสัญญาณให้เก็บท่อทองแดงกลับไป แม้จะไม่ได้ยินเสียงแล้ว แต่คนเหล่านั้นกลับยิ่งกังวล พวกเขาเริ่มดิ้นสุดชีวิต บางคนถึงกับตะโกนด่าออกมา
ข้าเอ่ยอย่างเย็นชา “แม่นางเหลียง หากเจ้าไม่ยอมพูดสิ่งที่ข้าอยากรู้ เช่นนั้นองค์หญิงฉางเล่อจะพบกับอะไรเจ้าคงเข้าใจดี ข้าอยากรู้จริงๆ หากจักรพรรดิต้ายงทรงทราบว่าธิดาสุดที่รักต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้เพราะเจ้า เขาจะจัดการเจ้าอย่างไร รัชทายาทจะจัดการเจ้าอย่างไร ยงอ๋องจะจัดการเจ้าอย่างไร”
เหลียงหวั่นเงยหน้าอย่างสิ้นหวัง นางรู้ว่าตนติดลงในกับดักที่ลึกที่สุดแล้ว คนผู้นี้น่าพรั่นพรึงดุจภูตผี ดูได้จากวิธีที่เขาใช้รับมือตน เขาเป็นมารชั่วช้าที่มีความคิดลึกล้ำ ย่อมทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้แน่นอน เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่เขาจะไม่ทำนั่นก็คือการทำร้ายนาง เพราะเขาจะไม่ปล่อยให้เกิดผลลัพธ์ที่นางยอมตายแต่ไม่ยอมพูดเด็ดขาด
นางกล่าวอย่างฝาดเฝื่อน “ให้ลูกน้องของเจ้าหยุดมือเสีย หากองค์หญิงไม่ได้รับอันตรายและเจ้ารับปากว่าจะไม่ทำร้ายข้า เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้า”
ข้ากล่าวอย่างเรียบเฉย “รีบพูดมาเถิด ลูกน้องข้ามีนิสัยใจร้อน หากเจ้าพูดออกมายังทันเวลา ส่วนชีวิตของเจ้า ข้ารับปากว่าวันนี้จะไม่เอาชีวิตเจ้า และจะไม่ทำร้ายเจ้าอีก”
เหลียงหวั่นกล่าวอย่างเศร้าสลด “ข้าคงทำได้เพียงเชื่อเจ้าแล้ว คนผู้นั้นคือรัชทายาทหลี่อัน”
ข้าขมวดคิ้วกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้ากล่าวไร้สาระอันใดกัน รัชทายาทแห่งต้ายงจะมาถึงหนานฉู่ได้อย่างไร”
เหลียงหวั่นยังคงกล่าวอย่างหนักแน่น “ฉีอ๋องสัญญากับเจ้าแคว้นหนานฉู่ว่าจะให้เขาเรียกคืนตำแหน่งจักรพรรดิ แต่หลังจากทำลายสู่แล้วกลับตระบัดสัตย์ หากไม่มีคนที่มีฐานะสูงส่งยิ่งกว่ามาปลอบโยนจนเรื่องนี้แพร่ออกไปจะไม่ทำให้ต้ายงขายหน้าหรือ ดังนั้นรัชทายาทจึงเสด็จมายังหนานฉู่อย่างลับๆ นอกจากจ้าวเจียแล้วก็ไม่ได้พบผู้ใดอีก ก่อนจากไปรัชทายาทกล่าวว่าได้ยินฉีอ๋องบรรยายว่าหลิ่วเพียวเซียงงดงามสมควรพบสักครั้ง เดิมทีข้าคิดว่าหลิ่วเพียวเซียงเป็นเพียงนางคณิกาผู้หนึ่ง เมื่อพบรัชทายาทจะไม่คล้อยตามเชื่อฟังได้หรือ ผู้ใดจะทราบว่าหลิ่วเพียวเซียงมาถึงแล้วกลับทำเพียงร้องเพลงเพลงหนึ่งแล้วคิดอำลา รัชทายาททรงกริ้วหนักจึงใช้กำลังบีบบังคับ สุดท้ายข้าที่เข้ามาจัดการเรื่องนี้จึงได้แต่สังหารหลิ่วเพียวเซียงเท่านั้น”
เหลียงหวั่นยังคงกล่าวเท็จอยู่บ้าง แม้หลี่อันจะบอกให้นางจัดการให้เรียบร้อย แต่ไม่ได้สั่งให้นางสังหารคน เขาคิดว่าขอเพียงมอบทรัพย์สินเงินทองให้มากหน่อยก็พอแล้ว แต่เหลียงหวั่นกลัวว่าหลิ่วเพียวเซียงจะนำเรื่องนี้ไปพูด ชื่อเสียงของตนป่นปี้ไม่ต้องกล่าวถึง แต่อาจทำให้รัชทายาทต้องพบกับความยากลำบากไปด้วย ดังนั้นจึงฆ่าคนปิดปากเสีย สำหรับเหลียงหวั่นแล้ว ความเป็นความตายของหลิ่วเพียวเซียงเป็นเพียงเรื่องที่ขบคิดเพียงชั่วครู่เท่านั้น
ข้ามองเหลียงหวั่น ข้าที่รู้ความจริงในที่สุดกลับรู้สึกจนปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไรดี ข้าจะแก้แค้นรัชทายาทของแคว้นหนึ่งอย่างไรเล่า ดูเหมือนเหลียงหวั่นเห็นความเปลี่ยนแปลงของข้าจึงพูดว่า “หากเจ้ายอมละทิ้งความขัดแย้งในอดีต เหลียงหวั่นรับประกันว่าจะช่วยผลักดันเจ้าขึ้นไปดุจทะยานเมฆ”
ข้ากล่าวเย็นชา “เจ้าพูดจริงหรือ”
เหลียงหวั่นเอ่ยเรียบๆ “เจ้าทำได้เพียงเชื่อข้า หากเจ้าไม่เชื่อก็ตระบัดสัตย์สังหารข้าได้”
ข้าไม่ได้พูดอะไร กลับมั่นใจยิ่งขึ้นว่านางพูดความจริง ข้าจะสังหารนางไม่ได้ เหลียงหวั่นรู้เรื่องนี้ดีจึงได้กล้าพูดออกมา
ตอนนี้เอง สายลับต้ายงคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “เจ้ายังไม่ได้ปล่อยองค์หญิง”
ข้าไม่ได้พูดอะไร เมื่อเฉินเจิ่นเปิดประตู ทุกคนก็รีบมองไป เห็นว่าในกระจกสำริด องค์หญิงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เพียงแต่ท่าทางเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย จากนั้นชื่อจี้ก็เดินออกมาก่อนจะปิดประตูลง
ข้ามองพวกเขาแล้วกล่าวอธิบาย “พวกเจ้าวางใจเถิด ชะตาชีวิตขององค์หญิงลำบากยากเย็นปานนั้น ข้าจะสร้างความลำบากให้นางได้อย่างไร ผู้ใต้บัญชาของข้าเชี่ยวชาญการเลียนเสียง ทำให้ทุกท่านขบขันแล้ว”
คนเหล่านั้นผ่อนคลายลงได้เปลาะหนึ่ง องค์หญิงไม่ได้รับอันตรายใดทำให้พวกเขารู้สึกพอใจยิ่ง ส่วนเหลียงหวั่นกลับมองข้าด้วยสายตาโหดเหี้ยม “ที่แท้เป็นเจ้า ข้ารู้ว่าเจ้าคือใคร เจียงเจ๋อ เจ้าคือเจียงเจ๋อ”
คำพูดของนางประหนึ่งสายลมยามเหมันต์พัดผ่าน ทำให้ทุกคนเงียบเสียงลงโดยพลัน คนของข้าเงียบเพราะฐานะของข้าถูกเปิดเผย ส่วนสายลับต้ายงเงียบเพราะตะลึงพรึงเพริด พวกเขาล้วนรู้ว่าข้าคือจ้วงหยวนอัจฉริยะ
ข้าเอ่ยอย่างเย็นชา “คุณหนูเหลียงจำข้าได้อย่างไร”
เหลียงหวั่นกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เสียงของเจ้า ในที่สุดข้าก็คิดออกว่าเคยได้ยินเสียงเจ้าที่ใด อีกอย่าง ในตอนที่เจ้ากล่าวถึงองค์หญิง แววตาของเจ้าอ่อนลงทั้งยังเต็มไปด้วยความเห็นใจ ยามพบองค์หญิงในคราแรก ข้าก็เห็นเจ้ามีแววตาเช่นนี้”
ข้ามองเหลียงหวั่นด้วยสายตาชื่นชม “ยอดเยี่ยมจริงๆ แม่นางเหลียง ไม่เสียทีที่เป็นผู้โดดเด่นในหมู่สายลับต้ายง ถึงกับมองฐานะของคนที่มิค่อยติดต่อคบหากันเช่นข้าออกอย่างทะลุปรุโปร่งเชียว”
สีหน้าของเหลียงหวั่นดูพิกลไปบ้าง แต่ยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจียงเจ๋อ เจ้าลักพาตัวองค์หญิงนับว่ามีโทษมหันต์ วันหน้าหากเจ้ายินดี ข้าช่วยผลักดันเจ้าเข้าสู่ราชสำนักต้ายงได้ ถึงตอนนั้นเจ้าย่อมมีอนาคตสดใส เหตุใดต้องทำลายอนาคตตนเองเพราะสตรีนางหนึ่งด้วยเล่า”
ข้าหัวเราะอย่างเย็นชืด “แม่นางเหลียง เจ้าช่างน่ากลัวจริงๆ โบราณกล่าวว่าพิษของงูเขียวไผ่หรือพิษจากเหล็กในตัวต่อไม่นับว่าร้ายแรงเท่าใด ที่ร้ายที่สุดคือใจสตรีต่างหาก วันนี้ข้าจึงค่อยเชื่อ ถูกต้อง ข้าไม่ฆ่าเจ้า ข้าไม่ทำร้ายเจ้า ข้าเพียงต้องการความทรงจำและความสามารถของเจ้าเท่านั้น”
เสี่ยวซุ่นจื่อเดินเข้ามา นำยาลูกกลอนสีแดงขนาดใหญ่เท่าตามังกรยัดใส่ปากเหลียงหวั่น เดิมเหลียงหวั่นคิดขัดขืน ทว่ามืออันเย็นเยียบของเสี่ยวซุ่นจื่อทำให้นางสูญเสียความกล้าที่จะต่อต้าน ข้ามองแววตาพรั่นพรึงของนางอย่างไม่แยแส กล่าวไปว่า “ข้าไม่ได้สังหารเจ้าและไม่ได้ทำร้ายเจ้าแม้แต่ปลายเส้นผม ยาลูกกลอนนี้เมื่อกินไปแล้วจะทำให้เจ้าลืมทุกสิ่งทุกอย่าง แม้ข้าไม่แน่ใจว่าเจ้าจะลืมมากน้อยเพียงใด แต่รับประกันได้เลยว่าเจ้าจะจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ได้แน่”
เหลียงหวั่นมองข้าด้วยความหวาดกลัว นางคิดว่าข้าคงไม่ปล่อยนางไปง่ายๆ แน่นอน แต่จะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าข้าจะใช้วิธีเช่นนี้ นางรีบร้องบอก “ข้าโกหกเจ้า ที่ข้าบอกเจ้าไม่ใช่ความจริง”
ข้ากล่าวอย่างเย็นชา “แม่นางเหลียง หากเจ้าต้องการปิดบังแทนผู้อื่น จะยกชื่อรัชทายาทมาลวกๆ หรือ”
เหลียงหวั่นรู้สึกราวกับความทรงจำแต่ละฉากถูกฉุดกระชากออกมาจากขั้วหัวใจ ความสุขในวัยเด็ก การฝึกวรยุทธ์อย่างขมขื่นในยามเยาว์ ความหวั่นไหวยามได้เห็นยงอ๋องครั้งแรก ทั้งยังมีการต่อสู้โรมรันทั้งหลายในหนานฉู่ สิ่งที่ปรากฏเป็นอย่างสุดท้ายคือแววตาที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยก่อนตายของหลิ่วเพียวเซียง จากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างพลันล่องลอย ท้ายที่สุดบนใบหน้าของเหลียงหวั่นกลับเผยรอยยิ้มราวเด็กน้อยออกมา รอยยิ้มนั้นบริสุทธิ์หาใดเปรียบ
ข้าเอ่ยนิ่งๆ “เจ้าสังหารภรรยาข้า ข้าทำลายชีวิตเจ้า แม้ไม่นับว่าเท่าเทียมแต่ก็นับว่าเจ้าได้รับการลงทัณฑ์แล้ว แม่นางเหลียง หากพวกเราไม่ได้พบกันอีกเจ้าก็ใช้ชีวิตไปดีๆ เถิด หากเจ้าข้าโชคไม่ดี วันหน้ากลับพบกันอีกครั้ง ข้าคงทำได้เพียงเอาชีวิตเจ้าเพื่อปลอบโยนดวงวิญญาณของภรรยาข้าบนสวรรค์”
ข้าเงยหน้ามองไป นอกจากเสี่ยวซุ่นจื่อแล้วในดวงตาของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง แม้เฉินเจิ่นและพวกชื่อจี้เต้าหลีจะเคยเห็นข้าใช้ยาทำลายความทรงจำของเด็กๆ ที่ถูกส่งออกจากค่ายลับมาบ้าง ทว่ายามนั้นยาที่ข้าใช้ไม่ได้มีฤทธิ์รุนแรง ทำให้พวกเขาเสียความทรงจำไปเพียงสองสามปีเท่านั้น จะเคยเห็นสภาพเช่นเหลียงหวั่นในวันนี้ได้อย่างไร
ข้าแย้มยิ้มพราย ความหวั่นเกรงในใจพวกเขาก็ไม่ผิดนัก จากนั้นจึงกวาดตามองหน่วยสอดแนมของต้ายงเหล่านั้น กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “พวกเจ้ารู้ฐานะของข้าแล้ว ขออภัยด้วย ข้าคงไม่อาจปล่อยพวกเจ้าไปเช่นนี้”
คนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าจะให้พวกเรากินยานั้นหรือ”
ข้าส่ายหน้า “ยานี้มีค่ามากกว่าทองคำเสียอีก ข้าทำใจใช้มั่วๆ ไม่ลง ชีวิตของพวกเจ้าข้าคงต้องขอรับไปแล้ว อย่างไรพวกเจ้าก็อยู่ที่หนานฉู่มานานหลายปี ข้าสังหารพวกเจ้าก็ไม่นับว่าเกินไป”
ในดวงตาของคนเหล่านั้นพลันปรากฏแววโศกเศร้า คนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “ท่านเป็นขุนนางสูงศักดิ์ของหนานฉู่ บนมีแค้นของบ้านเมือง ล่างมีแค้นส่วนตัว ท่านสังหารพวกเราก็ไม่เป็นไร แต่ในเมื่อท่านสงสารองค์หญิง เช่นนั้นขอให้ท่านอย่าได้ส่งมอบตัวองค์หญิงไปให้คนหนานฉู่เลย โปรดส่งองค์หญิงให้ถึงมือยงอ๋องด้วยเถิด แม้ตายพวกเราจะไม่เคียดแค้นอันใด”
ข้ามองชายฉกรรจ์ผู้นั้นแวบหนึ่ง “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว บนมิอาจฟ้องร้องต่อฟ้าดิน ล่างมิอาจฟ้องร้องต่อบิดามารดา พวกเจ้ารู้ความลับเหล่านี้แล้ว หากข้าไม่สังหารพวกเจ้า พวกเจ้าก็ไม่พ้นถูกรัชทายาทล่าสังหารอยู่ดี แต่หากพวกเจ้ายอมรักษาสัญญา ข้าจะคืนดาบให้พวกเจ้า ให้พวกเจ้าพาองค์หญิงไปส่งแก่ยงอ๋อง เพียงแต่หลังจากนี้พวกเจ้าต้องฆ่าตัวตายเพื่อรักษาความลับ”
คนผู้นั้นมีประกายยินดีปรากฏในดวงตา “ท่านยอมเชื่อพวกเราหรือ”
ข้าเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง “ข้าเชื่อในคำสัญญาของนักรบกล้าแห่งต้ายง หากพวกเจ้าทำลายคำสัญญาคงทำให้ข้านึกดูแคลนยงอ๋องเท่านั้น พวกเจ้าเห็นวิธีการของข้าในวันนี้แล้ว สมควรรู้ว่าหากข้าคิดจะสังหารคนผู้หนึ่งย่อมมิใช่เรื่องยากอันใด ถึงตอนนั้นยงอ๋องก็คือราคาในการตระบัดสัตย์ของพวกเจ้า”
ชายฉกรรจ์ผู้นั้นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “วิธีการของท่านเย็นชาอำมหิตเพียงนี้ อีกทั้งยังวางแผนได้อย่างรัดกุม หากท่านคิดสังหารยงอ๋องในทางลับมีความเป็นไปได้ถึงห้าส่วนจริงๆ ย่อมได้ ชีวิตต่ำต้อยของพวกเราไม่มีอะไรสำคัญ ทำภารกิจให้สำเร็จจึงจะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด เพียงแต่ท่านโปรดอนุญาตให้พวกเราบอกเรื่องเหลียงหวั่นสมรู้ร่วมคิดกับรัชทายาทแก่ยงอ๋องด้วยเถิด”
ข้ากล่าวเรียบๆ “ได้ แต่พวกเจ้าห้ามพูดเรื่องเกี่ยวกับคนเหล่านี้และภรรยาข้าเป็นอันขาด”
ชายฉกรรจ์คนนั้นรับปากอย่างไม่เต็มใจนัก ข้ายิ้มบางก่อนหมุนตัวแล้วเดินออกไป เรื่องต่อจากนั้นย่อมให้เฉินเจิ่นจัดการ เสี่ยวซุ่นจื่อเดินตามหลังข้ามา ถามขึ้นว่า “พวกเขาจะรักษาคำพูดหรือ”
ข้าพยักหน้าพูดว่า “ข้าไม่ดูคนผิดแน่ พวกเขาเป็นนักรบกล้าที่ซื่อสัตย์”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 44 เจี้ยนเย่พินาศ (1)
ขณะที่ข้ากำลังเค้นคำสารภาพอยู่ในห้องลับ เจี้ยนเย่ก็เตรียมการป้องกันเรียบร้อยแล้ว ซั่งเหวยจวินคอยออกคำสั่งจัดแจงเรื่องการคุ้มกันเมือง แม้ข่าวที่ว่าเจ้าแคว้นหนีไปแล้วจะถูกผู้ไม่ประสงค์ดีแพร่ออกไป ทหารราชองครักษ์ในเมืองส่วนใหญ่จึงเสียขวัญกำลังใจ แต่ซั่งเหวยจวินออกคำสั่งให้สังหาร ‘สายลับ’ ที่ปล่อยข่าวลือไปหลายร้อยคน เช่นนี้จึงฝืนสงบใจทหารไปได้บ้าง
ซั่งเหวยจวินเป็นขุนนางที่มีอำนาจมากที่สุดในราชสำนักมานาน ดังนั้นแม่ทัพกองราชองครักษ์จึงเต็มใจฟังคำสั่ง ทว่าทหารราชองครักษ์ห้าหมื่นนายคงไม่พอคุ้มกันเมือง ซั่งเหวยจวินรู้สึกลำบากใจยิ่งนัก ทำได้เพียงสั่งให้บุรุษวัยฉกรรจ์ในเมืองขึ้นมารับศึกบนกำแพงด้วย รอให้ทัพหน้าของต้ายงมาถึงเสียก่อน เจี้ยนเย่คงพอสู้ได้บ้าง
วันต่อมา ขณะตะวันเพิ่งโผล่พ้นหมู่ชายคาทางตะวันออก ท่ามกลางแสงอาทิตย์เรืองรอง ทหารแกร่งกล้าดุดันในชุดสีดำสวมทับด้วยเกราะดำขลับจำนวนมากกว่าพันนายเคลื่อนทัพมาแต่ไกล ผู้นำคือขุนพลอาภรณ์ดำนายหนึ่ง รั้งบังเหียนม้ายืนอยู่บนเนินเขา จ้องมองกำแพงเมืองเจี้ยนเย่ที่ตั้งตระหง่านแลน่าเกรงขามอยู่ไกลๆ ทหารม้าคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไป ไม่นานก็ไม่เห็นร่องรอยอีก เหลือเพียงขุนพลอาภรณ์ดำและทหารองครักษ์สิบกว่านาย
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงแตรแผ่วเบาดังแว่วมาจากทั่วทุกสารทิศ ขุนพลอาภรณ์ดำรับแตรที่องครักษ์ส่งมาให้ก่อนเป่าจนเสียงดังกึกก้อง ดังสะท้านปลุกความฮึกเหิม ทหารรักษาการณ์บนกำแพงเมืองรู้สึกตึงเครียดจนแทบอยากกู่ตะโกนร้องออกมา แม้เหล่านายทัพผู้คุ้มกันเมืองจะพากันตวาดตำหนิ ทว่ายังคงมีเสียงร้องด้วยความตื่นตกใจดังมาเป็นระยะ
กองทัพม้าแห่งต้ายงที่อยู่ไกลๆ มีมากประหนึ่งต้นไม้ในป่า ทว่ากลับเงียบกริบไร้สรรพเสียง ผ่านไปครู่หนึ่งมีเสียงพื้นดินสั่นสะเทือนดังแว่วมา เพียงม้าศึกหลายหมื่นตัวจรดกีบเท้ากระทบพื้นก็สร้างความสั่นสะเทือนดังกึกก้องเสียจนผู้สดับปวดไปถึงหูแล้ว
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง นักรบเกราะดำนับพันนับหมื่นปรากฏออกมาบริเวณเส้นขอบฟ้า แรกเริ่มอาจเห็นพวกเขาเป็นกลุ่มเล็กๆ ที่กระจุกตัวกันอยู่เป็นกลุ่มก้อน แต่ในยามที่พวกเขาเคลื่อนทัพเข้ามาจนห่างจากกำแพงเมืองเจี้ยนเย่ไปไม่กี่ลี้ จะเห็นว่าพวกเขาแปรกระบวนทัพจากการเกาะกลุ่มเล็กๆ มารวมกันเป็นแนวรบใหญ่อย่างเป็นระบบระเบียบและลื่นไหลดุจมวลเมฆแลสายธาราที่เชี่ยวกราก เมื่ออยู่ห่างจากเจี้ยนเย่หนึ่งพันก้าวก็พากันหยุดเท้า แนวรบแหวกออกเปิดทางตรงกลาง ขุนพลม้าเกราะทองนายหนึ่งควบม้าออกมาอย่างองอาจ เขาสวมเสื้อคลุมดำขนาดใหญ่ ด้านหลังมีองครักษ์ถือธงผืนใหญ่ขี่ม้าตามมา บนธงมีตัวอักษรสีแดงดุจโลหิตเขียนอยู่แถวหนึ่งว่า ‘แม่ทัพใหญ่เทียนเช่อแห่งหลี่’
ชั่วขณะที่ผืนธงคลี่ออกพลันมีเสียงแตรลากยาวดังขึ้นท่ามกลางเหล่าทหารเกราะเหล็ก กลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันแผ่พุ่งทะยานอบอวลไปทั่วท้องนภา อัดแน่นไปด้วยความน่าเกรงขาม ทำให้กองทหารรักษาเจี้ยนเย่รู้สึกหนาวยะเยือกถึงขั้วหัวใจ
ทหารกองราชองครักษ์นายหนึ่งที่รู้หนังสือหรี่ตามองธง กล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “แม่ทัพใหญ่เวยหย่วนแห่งหลี่ ยงอ๋องมาแล้วจริงๆ ได้ยินว่าเขาคืออ๋องที่เก่งกาจที่สุดในต้ายง พวกเราจะปกป้องเจี้ยนเย่ไว้ได้จริงๆ หรือ”
ทหารข้างกายที่เพิ่งถูกเกณฑ์มาใหม่กล่าวอย่างกังวล “มิใช่พูดกันว่ายงอ๋องนำทัพมาเองหรือ เหตุใดจึงเป็นแม่ทัพใหญ่เวยหย่วนอันใดนั้นได้เล่า”
ทหารกองราชองครักษ์กลอกตา “เจ้าจะรู้อะไร แม่ทัพใหญ่เวยหย่วนคือตำแหน่งทางราชการของยงอ๋อง ส่วนยงอ๋องคือพระนามอิสริยยศของเขา ได้ยินว่ายงอ๋องใช้ธงสัญลักษณ์แม่ทัพใหญ่มาตลอด บางคนกล่าวว่า ยงอ๋องคิดว่าตำแหน่งแม่ทัพใหญ่คือสิ่งที่ได้มาจากการตวัดดาบวาดหอกในทุกย่างก้าว ดังนั้นจึงให้ความสำคัญมาก นอกจากนี้ยังมีธงมังกรทองอีกผืนหนึ่งด้วย จะใช้เวลาตั้งค่ายหรือรบชนะแล้วเท่านั้น”
ทหารใหม่กล่าวอย่างริษยา “พี่ชาย ท่านรู้มากจริงๆ”
ทหารกองราชองครักษ์กล่าวอย่างลำพองใจ “แน่นอน เมื่อปีนั้นข้าก็ร่วมทัพโจมตีแคว้นสู่ด้วย เคยเห็นกองทัพของยงอ๋องมาแล้ว ยามนั้นพวกเราเป็นพันธมิตรกัน”
เพียะ! เพียะ! เสียงแส้ม้ากระทบเนื้อดังต่อเนื่องสองเสียง ทหารกองราชองครักษ์นายนั้นกรีดร้องออกมาขณะหน้าคะมำลงพื้น ทุกคนหันมามอง เห็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายดูแลทัพกำลังจับจ้องมาที่ตนด้วยแววตาถมึงทึง เจ้าหน้าที่นายนั้นตวาดลั่นจนแสบแก้วหู “ถึงกับกล้าก่อกวนขวัญกำลังใจทหารเชียวหรือ หากมิใช่ว่าทัพศัตรูอยู่ตรงหน้าแล้ว ข้าจะเอาชีวิตสุนัขของเจ้าเสีย”
ทหารกองราชองครักษ์ผู้นั้นรีบลุกขึ้น “ผู้น้อยไม่กล้า ผู้น้อยไม่กล้าแล้วขอรับ”
เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่คุมทัพเดินออกไปไกล ทหารกองราชองครักษ์นายนั้นจึงค่อยกระอักเลือดออกมา ด่าผรุสวาทไปหลายครั้งก่อนจะหันไปมองด้านล่างของกำแพง
ซั่งเหวยจวินยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองไปยังทัพศัตรูด้านล่างที่เปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญชาญชัย ในใจคิดวางแผนมากมาย แม้ศัตรูจะแกร่งกล้าห้าวหาญ แต่มีเพียงสองหมื่น หากออกจากเมืองไปปะทะศัตรูและจับตัวยงอ๋องได้ มิใช่ว่าจะคลี่คลายอันตรายได้หรือ เมื่อคิดถึงตรงนี้ก็พูดกับรองแม่ทัพกองราชองครักษ์ข้างกายว่า “ศัตรูมีเพียงสองหมื่น พวกเราออกไปรบได้หรือไม่”
รองแม่ทัพตอบ “พวกเราไม่มีทหารม้า รักษากำแพงเมืองไว้ดีกว่า”
ซั่งเหวยจวินขมวดคิ้ว ขณะนี้ทัพศัตรูที่อยู่นอกกำแพงพากันโห่ร้องยั่วยุให้ออกมารบแล้ว ซั่งเหวยจวินจึงออกคำสั่งไม่อนุญาตให้ออกนอกเมืองเป็นอันขาด เพียงเตรียมท่อนไม้และก้อนหินเอาไว้ให้ดีเป็นพอ รอทัพศัตรูเข้ามาโจมตีเมือง
หลี่จื้อที่คอยจับจ้องเจี้ยนเย่อยู่ไกลๆ หัวเราะเบาๆ พูดว่า “ข้าคิดอยู่แล้วว่าพวกเขาไม่กล้าออกมาจากเมืองแน่”
ซือหม่าสยงแม่ทัพคนสนิทที่อยู่ข้างกายเอ่ยถาม “องค์ชาย พวกเรานำมาแต่ทหารม้า ควรโจมตีเมืองเช่นไรดี”
หลี่จื้อตอบยิ้มๆ “วางใจเถิด ข้าไม่คิดใช้ทหารม้าโจมตีเมืองหรอก แม้เจี้ยนเย่จะมีการป้องกันเข้มแข็งมั่นคง ทว่าน่าเสียดายที่ขวัญทหารกระเจิดกระเจิงจนสิ้น ข้าประสานกับภายในไว้แล้ว วันนี้พวกเราคอยดูอยู่ที่นี่ก็พอ จริงสิ ข้าว่าทหารที่พวกเราส่งออกไปคงได้อะไรบ้างแล้วกระมัง”
ซือหม่าสยงยิ้ม “พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายกล่าวว่าเจ้าแคว้นและขุนนางของหนานฉู่อาจหนีไปก่อนทำศึก ดังนั้นจึงจัดแจงให้แม่ทัพเฉินไปไล่ล่าสกัดกั้นก่อนแล้ว สายสืบรายงานมาว่าจ้าวเจียผู้นั้นหนีไปก่อนจริงๆ หากพวกเราจับเจ้าแคว้นของพวกเขามามัดไว้ใต้กำแพงเมือง ไม่ทราบว่าพวกเขาจะกระโดดลงมาอย่างเชื่อฟังหรือไม่”
หลี่จื้อกล่าว “จะได้ตัวเจ้าแคว้นของพวกเขาหรือไม่ กว่าครึ่งล้วนต้องพึ่งโชคชะตา ดังนั้นจะหวังพึ่งแต่พวกเขาไม่ได้ ยังต้องคิดหาวิธีชิงเมืองเป็นสำคัญ หากมิใช่ว่าซั่งเหวยจวินผู้นั้นไม่มีความรู้ทางการทหาร สายสืบของพวกเราคงประสานกับภายในไม่ได้แน่ แม่ทัพของหนานฉู่ทุกคนล้วนเชี่ยวชาญการศึก แต่กลับเลือกปักหลักอยู่ในเมืองเจี้ยนเย่อย่างหาได้ยากยิ่ง นี่เป็นเรื่องแปลกประหลาดนัก ไม่เหมือนทหารกองราชองครักษ์ของต้ายงที่ล้วนเป็นทหารกล้าซึ่งคัดเลือกออกมาจากทหารที่เก่งกาจที่สุด”
ซือหม่าสยงกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย “แม้ทหารกองราชองครักษ์จะคัดเลือกมาอย่างดี แต่ยังด้อยกว่าทหารองครักษ์ขององค์ชายมากนัก แม้รัชทายาทจะกำจัดคนที่เราส่งเข้าไปแทรกซึมในทหารรักษาพระองค์แล้ว แต่ผู้ใดไม่ทราบบ้างว่าคนที่ได้เป็นทหารองครักษ์ขององค์ชายล้วนเป็นคนที่ถูกคัดเลือกมาจากทหารกล้าเพียงหนึ่งในพัน”
หลี่จื้อแย้มยิ้มเล็กน้อยแต่มิได้โต้แย้งอีก ทหารม้าเหล็กซึ่งเป็นองครักษ์ของเขาทั้งสามพันล้วนเป็นพยัคฆ์ที่รอดชีวิตมาจากสมรภูมินับร้อย ทหารสองหมื่นนายที่เขาพามาคราวนี้ก็เป็นกองกำลังที่ขยายเพิ่มมาจากกองทัพองครักษ์ของเขา ระดับความเก่งกาจฮึกเหิมเหนือกว่ากองทหารราชองครักษ์ของต้ายงไปไกล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกองทัพหนานฉู่เลย
วันนี้หลี่จื้อสั่งให้กองกำลังอวดศักดาแสดงแสนยานุภาพอยู่ใต้กำแพงเมืองเท่านั้น ซั่งเหวยจวินไม่กล้าออกมาสู้ศึก ทหารของทัพหนานฉู่ล้วนตกอยู่ในอารมณ์ดำดิ่ง เมื่อถึงเวลาโพล้เพล้ หลี่จื้อก็สั่งให้ตั้งค่ายพักผ่อนบริเวณห่างจากเจี้ยนเย่ออกไปสิบลี้
เมื่อซั่งเหวยจวินเห็นหลี่จื้อถอยทัพจึงค่อยผ่อนลมหายใจได้เปลาะหนึ่ง ครั้นกลับมาที่จวนเขาก็คิดวางแผนไม่หยุด หากให้ซั่งเฟยพารัชทายาทไปซ่อนตัวก่อนจะดูขี้ขลาดเกินไปหรือไม่ พรุ่งนี้จะรับพวกเขากลับมาดีหรือไม่ เขากินอาหารพลางคิดด้วยความว้าวุ่นใจ
ซั่งเหวยจวินหลับคาห้องหนังสือโดยไม่ได้ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ เพียงแต่หลับไม่สนิทนัก สะดุ้งตื่นจากฝันร้ายหลายครั้ง สุดท้ายขณะกำลังฝัน จู่ๆ ซั่งเหวยจวินก็สะดุ้งตื่น เขาเช็ดเหงื่อเย็นที่ซึมออกมาบนหน้าผาก ไม่นานก็ได้ยินเสียงก่นด่าและเสียงโห่ร้องดังมาแต่ไกลจึงรีบลุกขึ้นนั่ง พลันนั้นประตูถูกผลักกระแทกอย่างแรง บ่าวรับใช้นายหนึ่งวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นเขาตื่นแล้วก็รีบร้องอย่างผวา “ใต้เท้า แย่แล้ว กองทหารราชองครักษ์ในเมืองก่อเรื่องแล้ว”
ซั่งเหวยจวินสะดุ้งเฮือกรีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งไปเปิดหน้าต่าง พบว่าด้านนอกมีเสียงโห่ร้องดังชัด บ้างตะโกนว่า “ทัพศัตรูเข้าเมืองแล้ว” บ้างตะโกนว่า “เจ้าแคว้นหนีไปแล้ว พวกเราจะถวายชีวิตไปเพื่ออะไร”
คำพูดของทุกคนสับสนไม่ชัดเจน ทว่าบางคนกำลังตะโกนด่าและบางคนตะโกนยุยงปลุกปั่น ซั่งเหวยจวินหัวใจเย็นยะเยือกดุจธารน้ำแข็ง ในตอนนี้เองเขาเห็นไฟลุกท่วมอยู่กลางเมือง โหมกระหน่ำทั่วทุกสารทิศ ซั่งเหวยจวินจับจ้องแสงจากเปลวไฟอย่างนิ่งงัน อึกอักอยู่นานไม่ทราบว่าควรพูดอะไรดี
ในตอนนี้เอง ทหารรักษาเมืองบริเวณประตูตะวันตกของเจี้ยนเย่ถูกลอบโจมตี ประตูเมืองถูกเปิดออก ทหารม้าเหล็กของกองทัพต้ายงควบทะยานฝ่าด่านเข้ามา ไม่ทันไรทั่วทุกถนนและตรอกซอกซอยของเจี้ยนเย่ก็เต็มไปด้วยทหารม้าเหล็กเกราะดำอาภรณ์ดำวิ่งทะยานอยู่ท่ามกลางแสงจากเปลวเพลิงที่ลุกท่วมฟ้า การมาถึงของพวกเขาสร้างความประหวั่นพรั่นพรึงดุจดั่งมารปีศาจโกลาหล บนถนนทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยเสียงคนกรีดร้องและเสียงกีบเท้าม้ากระทบพื้น กองทัพหนานฉู่เริ่มไหลทะลักไปทางประตูตะวันตกคิดไล่ทัพศัตรูออกไป แต่เมื่อเผชิญกับการเข่นฆ่าสังหารอย่างโหดเหี้ยมของต้ายง ไม่นานก็ต้องพ่ายแพ้จนแตกกระเจิง ทหารทั่วท้องถนนที่เผชิญกับความพ่ายแพ้เริ่มหนีเอาชีวิตรอด ทหารบางคนถึงขั้นพุ่งเข้าไปในบ้านของชาวบ้านเพื่อสังหารปล้นชิง เจี้ยนเย่จมอยู่ในเสียงกรีดร้องของสงครามและเปลวไฟ
เมื่อฟ้าสว่าง กองทัพต้ายงที่ควบคุมเจี้ยนเย่ได้แล้วก็เริ่มจัดระเบียบในเมืองทันที ทหารหนานฉู่ทั้งหมดที่ยอมจำนนถูกเนรเทศและคุมขังไว้ในคุกที่ค่ายนอกเมือง ทหารที่ฉวยโอกาสยามสับสนอลหม่านกระทำความผิดถูกประหารชีวิตและแขวนศีรษะประจานต่อสาธารณชน ชาวบ้านทุกคนถูกสั่งให้อยู่ในบ้านปิดประตูให้แน่นห้ามออกมาเพ่นพ่าน เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำถูกดับลงด้วยการสั่งการของกองทัพต้ายง
ต่อมากองทัพต้ายงที่ควบคุมประตูเมืองและเหตุการณ์ในเมืองได้แล้วก็เริ่มไต่สวนชาวเมือง ราชนิกุลของหนานฉู่และขุนนางขั้นสามขึ้นไปถูกจับขังคุกรอการจัดการ คนอื่นๆ ถูกสั่งให้อยู่แต่ในบ้านปิดประตูให้แน่นห้ามออกมา บนท้องถนนและตรอกซอกซอยเงียบสงัดประหนึ่งเมืองคนตาย คนที่ออกมาเดินเพ่นพ่านจะถูกจับไปไต่สวนทันที
เดิมทีซั่งเหวยจวินคิดฉวยโอกาสยามสถานการณ์วุ่นวายหนีไป แต่กลับถูกทหารของต้ายงจับตัวได้ ยามนี้จึงถูกขังอยู่ในคุก ส่วนทหารราชองครักษ์คนอื่นๆ ที่กล้าต่อต้านก็ถูกประหารจนสิ้น
ครั้นถึงยามอู่[footnoteRef:1] หลี่จื้อก็เดินทางเข้าเมือง มองดูถนนที่เต็มไปด้วยรอยเลือด พูดพร้อมรอยยิ้มบางเบาว่า “หากมิใช่เพราะเจ้าแคว้นและขุนนางของหนานฉู่ไร้ความสามารถเกินไป จะโจมตีเจี้ยนเย่ง่ายดายเพียงนี้ที่ไหนกัน” [1:  ยามอู่ คือเวลา 11.00 – 12.59 น.]
ซือหม่าสยงมองรอบๆ อย่างระมัดระวัง ตอบว่า “องค์ชาย กระหม่อมได้รับรายงานแล้ว ในวังหลวงเหลือเพียงขันทีและนางข้าหลวงจำนวนหนึ่ง นางสนมที่ต้ายงของพวกเราส่งมายังอยู่ ทว่าเหล่าองค์ชายถูกพาตัวไปแล้ว ส่วนซั่งเฟยและรัชทายาทก็ไม่อยู่ในวังเช่นกัน เมื่อไต่สวนแล้วเป็นไปได้ว่าซั่งเหวยจวินจะลอบส่งพวกนางออกไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่จื้อคิดครู่หนึ่ง “สตรีต้ายงเหล่านั้น เจ้าส่งคนไปถามพวกนางเสียหน่อยว่าอยากกลับแคว้นหรือไม่ จากนั้นให้พวกนางเตรียมตัวให้ดี หากจับตัวจ้าวเจียได้ก็ให้ปรนนิบัติจ้าวเจียต่อไป หากจับตัวไม่ได้ก็เตรียมส่งพวกนางกลับบ้าน ส่วนซั่งเหวยจวินเป็นบิดาของซั่งเฟย นับว่าสำคัญยิ่ง อย่าปล่อยให้เขาฆ่าตัวตายเป็นอันขาด ดูแลให้ดี พาเขากลับไปด้วย ส่วนขุนนางหนานฉู่คนอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องสนใจ รอให้พวกเราไปก่อนค่อยปล่อยพวกเขา”
ทั้งสองกำลังเดินอยู่บนถนนอย่างเนิบช้า ขณะนั้นมีทหารม้าคนหนึ่งควบม้าทะยานมาเบื้องหน้า กล่าวรายงานว่า “แม่ทัพเฉินให้กระหม่อมมารายงานว่าจับตัวจ้าวเจียได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่จื้อกล่าวอย่างยินดี “จับได้แล้วหรือ อยู่ที่ไหน”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 45 เจี้ยนเย่พินาศ (2)
ทหารม้านายนั้นกล่าวตอบ “แม่ทัพเฉินไล่ตามพวกเขาด้วยตนเอง อาศัยข่าวกรองภายในทำให้จับพวกเขาทั้งหมดได้ในคราวเดียว แม่ทัพเฉินรายงานว่ากองทหารราชองครักษ์สามพันนายถูกพวกเราแบ่งกำลังออกล่าทำลาย ส่วนราชนิกุลทั้งหมดถูกจับตัว จ้าวเจียถูกจับมัด คาดว่าพรุ่งนี้จะส่งตัวมาถึงเจี้ยนเย่พ่ะย่ะค่ะ”
หลี่จื้อออกคำสั่งไป “นำคำสั่งไปให้แม่ทัพหวง ให้เขาพาคนไปสนับสนุน จะต้องนำตัวจ้าวเจียกลับมาเจี้ยนเย่อย่างปลอดภัยให้ได้”
กล่าวจบหลี่จื้อก็แย้มยิ้มพราย “นับว่าสำเร็จภารกิจแล้ว หากจับตัวจ้าวเจียไม่ได้ การมาของพวกเราคงเสียเปล่า ซือหม่าสยง จำเรื่องที่ข้ามอบหมายเจ้าไว้ได้หรือไม่ ข้ารู้สึกไม่วางใจ เจ้ารีบไปด้วยตนเองสักเที่ยวเถิด จะต้องปกป้องที่นั่นให้ปลอดภัยให้ได้”
ซือหม่าสยงรับคำสั่ง จากนั้นจึงกำชับให้ผู้ช่วยคุ้มครองยงอ๋องให้ดีแล้วบึ่งทะยานออกไปด้วยความสงสัยที่อัดแน่น ก่อนเข้าเมืองยงอ๋องสั่งให้เขาส่งคนไปยังพื้นที่บริเวณชานเมืองทางเหนือ ให้เขาปกป้องที่นั่นอย่างแน่นหนา เขารู้มาคร่าวๆ ว่านั่นเป็นจวนของขุนนางหนานฉู่คนหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดองค์ชายจึงเห็นคนผู้นั้นสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด
เมื่อมาถึงชานเมืองทางเหนือ ซือหม่าสยงก็เห็นเคหาสน์หลังเล็กอยู่ไกลๆ ด้านนอกมีทหารม้าร้อยกว่านายล้อมเอาไว้อย่างแน่นหนา กระทั่งน้ำสักหยดก็มิอาจไหลผ่าน ซือหม่าสยงควบม้าเข้าไปใกล้ เห็นว่าบนป้ายหน้าเคหาสน์มีคำว่า ‘เคหาสน์ชางอวิ๋น (ซ่อนเมฆา)’ เขียนอยู่ แม้ซือหม่าสยงจะมีความรู้ทางอักษรเพียงงูๆ ปลาๆ แต่ก็รู้สึกว่าตัวอักษรสง่างามพลิ้วไหวดูวิจิตรยิ่ง เมื่อเขาควบม้าเข้าไปใกล้ ต้วนเสี้ยวเว่ยที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูพลันเดินเข้ามา ถือดาบคารวะ
ซือหม่าสยงเอ่ยถาม “สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”
ต้วนเสี้ยวเว่ยรีบตอบ “ท่านแม่ทัพขอรับ หลังจากพวกเราล้อมที่นี่ไว้แล้วก็มีเด็กคนหนึ่งออกมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าตอบว่านี่คือคำสั่งทัพของยงอ๋อง เขาก็กลับเข้าไป จากนั้นด้านในก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอีก”
ซือหม่าสยงส่ายศีรษะด้วยความฉงน เขาไม่รู้ว่าเหตุใดยงอ๋องจึงทำเช่นนี้ ทั้งยังให้ตนเองมาส่งต่อคำพูดแทนเสียด้วย เขากระโดดลงจากม้า เดินไปเคาะประตู ไม่นานก็มีเด็กรับใช้หน้าตาหล่อเหลากระจ่างใสอายุราวสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งออกมาเปิดประตู มองเขาด้วยสีหน้าสุขุมสงบนิ่ง ถามว่า “ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือขอรับ”
ซือหม่าสยงตอบ “ข้าคือซือหม่าสยง ได้รับพระบัญชาจากยงอ๋องให้มาพบท่านเจียง เจียงเจ๋อ”
เด็กรับใช้ผู้นั้นแย้มยิ้มเล็กน้อย “ท่านแม่ทัพ เชิญเข้ามาเลยขอรับ”
ซือหม่าสยงเดินตามเด็กรับใช้ผู้นั้นเข้าไปในเคหาสน์ ในใจยิ่งรู้สึกพิสดารนัก เคหาสน์แห่งนี้แม้จะไม่ใหญ่ แต่มีศาลาและหอน้อยอยู่หลายแห่ง ระหว่างศาลาแต่ละแห่ง บ้างก็เป็นน้ำพุไหลแผ่วเบา บ้างก็เป็นไม้เลื้อยหรือต้นไผ่ต้นสน ให้ความรู้สึกสดชื่นเปรมปรีดิ์ เด็กรับใช้ผู้นั้นเดินด้วยฝีเท้าแผ่วเบาว่องไว พาซือหม่าสยงเดินเลียบไปตามถนนหินเล็กๆ ไม่นานก็ไปถึงหอน้อยแห่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางป่าไผ่เขียวขจี
บริเวณประตูมีบุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาขาวเนียนคละเคล้าไปด้วยกลิ่นอายสงบนิ่งยืนอยู่ เขามองซือหม่าสยงยิ้มๆ ถามว่า “ท่านแม่ทัพขอรับ เดิมทีคุณชายของข้าควรออกไปต้อนรับด้วยตนเอง เพียงแต่คุณชายเป็นบัณฑิตของหนานฉู่ ไม่สะดวกออกไปต้อนรับ ขอท่านแม่ทัพโปรดอภัย”
ซือหม่าสยงได้ยินเสียงของคนผู้นี้พลันเกิดความรู้สึกหนาวยะเยือก จากนั้นจึงสั่นสะท้าน รีบจับกระบี่ที่เอวโดยพลัน คนผู้นี้หน้าตาหล่อเหลาเนียนใส แต่เสียงกลับแหลมเล็กดังสตรี ซือหม่าสยงติดตามข้างกายยงอ๋องอยู่บ่อยๆ รู้ดีว่าคนประเภทหนึ่งจะมีลักษณะพิเศษเช่นนี้ จึงถามไปด้วยความสงสัย “เจ้าเป็นใคร เหตุใดมาอยู่ที่นี่”
ในดวงตาของคนผู้นั้นเกิดประกายเย็นเยียบ “บ่าวหลี่ซุ่น เดิมทีทำงานในวังหลวงหนานฉู่ สนิทสนมกับใต้เท้าเจียง ต่อมามิอาจทนการต่อสู้แย่งชิงในวังหลวงจึงออกจากวังมาอยู่ปรนนิบัติข้างกายคุณชายแทน ทำให้ท่านแม่ทัพสงสัยแล้ว”
ซือหม่าสยงพยักหน้าอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “รบกวนพาข้าเข้าไปพบใต้เท้าเจียงด้วย”
หลี่ซุ่นหันไปเปิดประตูหอน้อย เชิญซือหม่าสยงเข้าไป ซือหม่าสยงมองเขาเพียงชั่วขณะแล้วเดินเข้าไปในหอ เพียงมองไปก็พบบุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าอ่อนโยนดุจบัณฑิตนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือตัวหนึ่ง อีกฝ่ายกำลังมองมาที่ตนด้วยสายตาเรียบเฉย บนโต๊ะหนังสือเบื้องหน้ามีตำราที่ถูกเปิดทิ้งไว้เล่มหนึ่งและกระดาษร่างอักษรจำนวนหนึ่งวางอยู่ พู่กันขนแกะชั้นยอดเปื้อนหมึกถูกวางไว้บนชั้นสำหรับวางพู่กัน ดูท่าทางก่อนตนมาเขาคงกำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่กระมัง
ซือหม่าสยงเห็นบุรุษหนุ่มผู้นี้พลันนึกถึงคนที่เขาเคยพบในสู่จงเมื่อสามปีก่อน ตนเคยเจอเขาที่ค่ายใหญ่ ยามนั้นเขามากับเต๋อชินอ๋องแห่งหนานฉู่ ทั้งยังเคยสนทนาลับกับยงอ๋องครู่หนึ่งด้วย ต่อมาในงานเลี้ยงอำลา บุรุษผู้นี้ใช้บทกวี ‘แตกสลายเพียงครู่’ บีบบังคับสู่อ๋องจนตาย น่าเสียดายที่ตนจำได้เพียงว่าคนผู้นี้คือที่ปรึกษาเจียง แต่กลับไม่รู้ว่าเขาคือใต้เท้าเจียงที่ตนต้องมาเข้าพบวันนี้
เขาคารวะอย่างทหารตามสัญชาตญาณ คนผู้นี้คือคนที่เขาเคารพเลื่อมใสเป็นการส่วนตัว แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดยามสู่อ๋องได้ยินบทกวีของอีกฝ่ายแล้วจะต้องฆ่าตัวตายก็ตาม
เขาเอ่ยอย่างเคารพนอบน้อม “ข้าซือหม่าสยงเป็นแม่ทัพคนสนิทของยงอ๋อง ได้รับพระบัญชาจากองค์ชายให้มาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบต่อใต้เท้า องค์ชายกล่าวว่าวันนี้องค์ชายยุ่งอยู่กับกิจทหาร จะมาเยี่ยมเยียนท่านตอนฟ้ามืด หวังว่าท่านจะยอมพบสักครั้ง”
ข้ากล่าวอย่างเฉยเมย “ตอนนี้ผู้แซ่เจียงเป็นเพียงปุถุชน ทั้งยังคล้ายถูกกักขังอยู่ในบ้าน จะมีคุณสมบัติอันใดไปปฏิเสธการเยี่ยมเยียนของยงอ๋องเล่า กลับไม่รู้ว่าผู้น้อยกระทำความผิดอันใด ยามผู้แซ่เจียงรับราชการก็เป็นเพียงซือตู๋ขุนนางอันดับสี่เท่านั้น ได้ยินว่าขุนนางอันดับสามขึ้นไปจึงจะถูกคุมขัง เหตุใดข้าที่เคยเป็นเพียงขุนนางอันดับสี่จึงถูกกักบริเวณด้วยเล่า”
ซือหม่าสยงตอบอย่างกระอักกระอ่วน “ใต้เท้าเจียงกล่าวหนักไปแล้ว องค์ชายให้ความใส่ใจและดูแลท่านอย่างพร้อมพรัก ทรงเป็นกังวล กลัวว่าท่านจะถูกรบกวนจากสถานการณ์วุ่นวายของการศึกจึงส่งคนมาปกป้องคุ้มครองเท่านั้น ท่านอย่าได้เข้าใจผิด หากมีสิ่งใดไม่ครบถ้วน โปรดเห็นแก่หน้าองค์ชาย อย่าได้ตำหนิคนหยาบกร้านเช่นพวกเราเลย”
ข้าหัวเราะเบาๆ “ในเมื่อท่านแม่ทัพมาแล้ว เช่นนั้นเสี่ยวซุ่นจื่อ เจ้าไปรินชามาเสียหน่อย เชิญท่านแม่ทัพนั่งก่อน”
ซือหม่าสยงรีบร้อนกล่าว “ท่านเจียงไม่จำเป็นต้องมากมารยาท ข้าจะกล้ารบกวนท่านที่ไหนกัน หากท่านสะดวก โปรดเตรียมห้องว่างให้ข้าห้องหนึ่ง และอนุญาตให้ข้าจัดการกิจทหารได้เป็นพอ”
ข้ามองเขาปราดหนึ่ง พูดว่า “เต้าหลี เจ้าพาแม่ทัพท่านนี้ไปพักผ่อนที่ห้องรับรองแขกก่อน”
เต้าหลีส่งเสียงตอบรับขณะเดินออกมาจากด้านหลังข้า คารวะไปทางซือหม่าสยงครั้งหนึ่ง “ท่านแม่ทัพเชิญตามข้ามาขอรับ”
ซือหม่าสยงมองเด็กรับใช้ที่เมื่อครู่คล้ายมิได้สังเกตเห็น จากนั้นจึงกล่าวลาข้าแล้วเดินออกไป
ข้าหัวเราะ กล่าวพึมพำกับตนเองว่า “มิน่าเล่า ชื่อของยงอ๋องจึงดังเลื่อนลั่นไปทั้งใต้หล้า แม่ทัพคนสนิทล้วนเข้าใจมารยาทเพียงนี้ รู้จักรับรู้จักถอย”
เสี่ยวซุ่นจื่อกล่าวเสียงต่ำ “คิดไม่ถึงว่ายงอ๋องจะใส่ใจท่านเพียงนี้ ท่านว่าพวกเราจะไปกันตอนนี้เลยดีหรือไม่”
ข้าส่ายหน้า “จะช้าจะเร็วแผ่นดินก็ต้องเป็นของต้ายง หากข้าไปเช่นนี้คงกลายเป็นนักโทษอย่างมิอาจเลี่ยง รอเขามาค่อยคุยกันให้ชัดเจนเถิด”
หลี่จื้อมายังพระราชวังของหนานฉู่ สั่งให้ทหารปิดตำหนักทุกตำหนัก ส่วนตนอยู่ทำงานที่ตำหนักแห่งหนึ่ง จัดการกิจทหารไปพลาง รอข่าวขององค์หญิงฉางเล่อไปพลาง โชคดีที่ไม่นานก็มีองครักษ์นายหนึ่งเข้ามารายงาน “องค์ชาย องค์หญิงกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ทรงรออยู่นอกตำหนักแล้ว”
หลี่จื้อยินดียิ่ง รีบเดินออกไปยังประตูตำหนักพลางตะโกนว่า “ฉางเล่อ ฉางเล่อ เจ้ามาแล้วหรือ”
สิ้นเสียงของเขาก็มีสตรีในอาภรณ์สามัญนางหนึ่งวิ่งเข้ามาจากนอกตำหนัก เขารีบกอดร่างผอมบางของน้องสาวตน พูดยิ้มๆ ว่า “น้องพี่ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาอยู่ข้างกายพี่รองแล้ว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าไม่จำเป็นต้องหวั่นกลัวเรื่องใดอีก จริงสิ คนที่มาส่งเจ้าเล่า เหลียงหวั่นเล่า”
ในดวงตาขององค์หญิงฉางเล่อพลันมีประกายหวาดผวาปรากฏ “เสด็จพี่ พี่เหลียงบ้าไปแล้ว ส่วนคนอื่นๆ อยู่ด้านนอก”
หลี่จื้อขมวดคิ้ว “บอกให้พวกเขาเข้ามา”
หลังสิ้นเสียง บุรุษสวมชุดธรรมดาสิบกว่าคนก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเซียว สองคนที่เดินอยู่หลังสุดกำลังลากเหลียงหวั่นที่ร้องห่มร้องไห้เข้ามาด้วย เมื่อเห็นยงอ๋อง ดวงตาของพวกเขาพลันเกิดประกายยินดี รีบคุกเข่าถวายความเคารพโดยพลัน หลี่จื้อบอกให้พวกเขาลุกขึ้น ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น เหลียงหวั่นเป็นอะไรไป”
ชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้ากล่าวขึ้นว่า “องค์ชาย เหลียงหวั่นหันไปพึ่งพิงรัชทายาทแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการตัดสินใจของเจ้าสำนักเฟิงอี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าของหลี่่จื้อเย็นยะเยือก เขาคาดเดาเรื่องนี้ได้นานแล้ว เพียงคิดไม่ถึงว่าเจ้าสำนักเฟิงอี้จะโอหังปานนี้ เขาถามไปว่า “พวกเจ้ารู้ได้อย่างไร อีกอย่าง เกิดอะไรขึ้นกับเหลียงหวั่นกันแน่”
ชายฉกรรจ์ผู้นั้นคิดในใจว่า หากตนยังพูดต่อไปอีก เกรงว่าคงพูดในสิ่งที่ไม่สมควรเป็นแน่ บุรุษที่น่าพรั่นพรึงปานนั้น หากกลายเป็นศัตรูขององค์ชายเพราะเรื่องนี้จริงๆ องค์ชายที่มีภัยอันตรายรอบด้านจะต้องยิ่งอันตรายขึ้นเป็นแน่ เขาจึงคารวะอีกครั้ง “องค์ชาย ยามกระหม่อมอยู่ที่เจียงหนานไม่เคยลืมคำสั่งสอนขององค์ชายแม้เพียงนิด เรื่องในวันนี้เป็นเหตุสุดวิสัย องค์ชายโปรดดูแลครอบครัวกระหม่อมด้วย”
กล่าวจบเขาก็หยิบมีดพกมากวัดแกว่งสังหารตนเองจนดับดิ้น ขณะที่เขาชักมีดออกมา เหล่าองครักษ์ขององค์ชายล้วนคิดว่าพวกเขาจะลอบสังหาร กำลังจะเข้ามาขัดขวาง แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับฆ่าตัวตายเสียได้ หลี่จื้อตกใจยิ่ง กำลังจะถามคนอื่นแต่กลับพบว่าพวกเขาพูดอย่างพร้อมเพียงว่า “องค์ชายโปรดดูแลครอบครัวกระหม่อมด้วย องค์ชายโปรดรักษาพระวรกายให้ดี”
กล่าวจบก็ใช้มีดฆ่าตัวตายไปด้วยกัน ชั่วขณะนั้นในตำหนักเต็มไปด้วยโลหิตที่หลั่งไหลราวสายธารา องค์หญิงฉางเล่อตกใจจนกรีดร้องเสียงดัง เบือนหน้าหนีไม่กล้าหันกลับไปมอง
หลี่จื้อสับสนมิคลาย เขามองภาพอันพิสดารเบื้องหน้าด้วยความตะลึงพรึงเพริด ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี เมื่อถามองค์หญิงฉางเล่อ องค์หญิงฉางเล่อรู้เพียงว่าตนและคนเหล่านี้ถูกลักพาตัวไป แต่ตนไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย หลังจากนั้นไม่นานตนและสายลับเหล่านี้ก็ถูกปล่อยตัว เพียงแต่เหลียงหวั่นกลับเป็นบ้าเสียสติ ครั้นตนถามสายลับเหล่านั้น พวกเขากลับเงียบงันไม่พูดจา
เมื่อได้ยินคำตอบขององค์หญิงฉางเล่อ หลี่จื้อก็ยิ่งสับสน ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 46 คุมเชลยกลับแคว้น (1)
รัชศกจื้อฮวา ปีที่หนึ่ง เดือนสิบ หลี่จื้อโจมตีเจี้ยนเย่ฉับพลัน หยิบยืมพลังของสายลับทำลายเจี้ยนเย่ยามราตรี จับกุมร้อยขุนนาง วันเดียวกัน องค์หญิงฉางเล่อกลับตำหนัก องครักษ์ร่วมทางปลิดชีพฆ่าตัวตายจนสิ้น ยามฟ้ามืดหลี่จื้อเสด็จไปยังเคหาสน์ชางอวิ๋น เสนอตำแหน่งและทรัพย์สินมากมายแก่เจียงเจ๋อ เจียงเจ๋อไม่สนใจ วันต่อมาเจ้าแคว้นถูกจับเป็นเชลย หลี่จื้อใช้คำสั่งทหารปล้นสะดมเจี้ยนเย่ หลายวันต่อมาทัพหลวงของฉินอ๋องใกล้ถึงเจี้ยนเย่ หลี่จื้อถอยทัพกลับ นำเหล่าราชนิกุลของหนานฉู่และขุนนางทั้งบุ๋นบู๊กลับไปเป็นเชลย เจียงเจ๋อก็รวมอยู่ในนั้นด้วย ต่อมาเจียงเจ๋อจึงเข้ารับราชการ
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ
เมื่อจัดหาที่พักให้องค์หญิงฉางเล่อเรียบร้อยแล้ว หลี่จื้อก็ไปยังเคหาสน์ชางอวิ๋นที่อยู่ชานเมืองเจี้ยนเย่พร้อมความสงสัยที่อัดแน่นอยู่เต็มท้อง คราวนี้เขาเคลื่อนทัพอย่างเร่งร้อนจึงมิได้พานักยุทธศาสตร์มาด้วยแม้เพียงคนเดียว ความทุกข์ตรมที่ไม่มีผู้ใดให้หารือทำให้เขายิ่งรีบร้อนไปพบคนที่เป็นเป้าหมายของตน
เมื่อมาถึงเคหาสน์ชางอวิ๋น หลี่จื้อก็อารมณ์เย็นลงแล้ว เขาขบคิดอย่างหนักว่าจะทำเช่นไรเจียงเจ๋อจึงจะยอมมาอยู่ใต้บัญชา ตลอดทางเขาคิดแต่ปัญหานี้ เพียงแต่คิดไปคิดมา ไม่ว่าจะวิธีใดก็ไม่มีความมั่นใจแม้เพียงนิด เจียงเจ๋อผู้นี้เป็นคนที่หาโอกาสเข้าพบได้ยากยิ่ง สุดท้ายหลี่จื้อจึงตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องพาเจียงเจ๋อกลับไปด้วย มิเช่นนั้นตนคงมาเจี้ยนเย่เสียเปล่าแล้ว
เมื่อสงบลงแล้วหลี่จื้อก็เดินเข้าไปที่เคหาสน์ชางอวิ๋น จากคำสั่งของเขา กองทัพต้ายงจึงไม่ได้รบกวนเจ้าของเคหาสน์ชางอวิ๋น ทำเพียงควบคุมทุกคนในเคหาสน์เท่านั้น หลี่จื้อเดินไปยังอุทยานหว่านเซียงที่เรือนหลังโดยมีซือหม่าสยงนำทาง นั่นเป็นสถานที่ที่เจียงเจ๋อมักใช้เวลาอ้อยอิ่งอยู่ทุกวัน
หลี่จื้อเห็นนักรบของกองทัพต้ายงอยู่ในสวนทุกที่จึงมองไปยังซือหม่าสยงด้วยความกังวล ถามว่า “ท่านเจียงไม่ได้ไม่พอใจใช่หรือไม่”
ซือหม่าสยงกระซิบตอบ “ท่านเจียงทำราวไม่เห็นพวกเราพ่ะย่ะค่ะ ในเคหาสน์มีบ่าวไพร่น้อยมาก นอกจากหลี่ซุ่นก็มีบ่าวรับใช้อีกสี่คน แต่ชื่อแปลกประหลาดยิ่งนัก ชื่อจี้ เต้าหลี หวาหลิว ลวี่เอ่อร์อันใดนั่น บ่าวเหล่านี้เชื่อฟังมาก ไม่ได้ก่อความวุ่นวายอะไร แต่หลี่ซุ่นผู้นั้นกระหม่อมรู้สึกพิกลนัก เขาเป็นขันทีในวังพ่ะย่ะค่ะ”
ฝีเท้าของหลี่จื้อชะงักไปเล็กน้อย “ชื่อจี้อะไรพวกนั้นเป็นชื่อยอดอาชาทั้งแปดของมู่อ๋อง ดูแล้วท่านเจียงเป็นผู้มากความสามารถด้านวรรณกรรมจริงๆ ส่วนหลี่ซุ่นผู้นั้นข้ารู้เรื่องเขาคร่าวๆ แล้ว สายลับในกองทัพหนานฉู่ของพวกเราเคยบอกว่าขันทีที่เป็นผู้ใต้บัญชาผู้ตรวจตราทัพคนหนึ่งมีความสัมพันธ์สนิทสนมใกล้ชิดกับเจียงเจ๋อมาก เดิมทีข้าคิดว่าเป็นความสัมพันธ์ส่วนตัวแบบสหาย แต่ตอนนี้ดูแล้ว คนผู้นี้คงไปมาหาสู่กับท่านเจียงบ่อยๆ กระมัง แต่ก็ช่างเถิด ขันทีเพียงคนเดียว พวกเราไม่จำเป็นต้องทำให้เขาลำบากใจ จะได้ไม่ล่วงเกินท่านเจียง”
ซือหม่าสยงกระซิบ “หลี่ซุ่นผู้นั้น กระหม่อมรู้สึกว่าเขาไม่ธรรมดา ยามพบเขา กระหม่อมรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ”
หลี่จื้อมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “อืม ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ใส่ใจให้มากหน่อยเป็นพอ”
ขณะสนทนาทั้งสองก็เดินไปถึงอุทยานหว่านเซียงแล้ว พบว่าชื่อจี้และเต้าหลีนั่งอยู่บนระเบียงทางเดินหน้าประตูกำลังสนทนายิ้มแย้มกันเสียงเบา เมื่อเห็นหลี่จื้อเดินเข้ามา ทั้งสองก็รีบลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะ
หลี่จื้อถามด้วยรอยยิ้ม “ท่านเจียงอยู่ด้านในหรือไม่”
ชื่อจี้ตอบด้วยท่าทีนอบน้อม “วันนี้คุณชายรู้สึกไม่สบาย เมื่อครู่รับประทานอาหารเย็นเสร็จก็ไปพักผ่อนแล้วขอรับ”
ซือหม่าสยงได้ยินดังนั้นโทสะพลันพุ่งทะยานถึงสมอง กดเสียงกล่าวว่า “องค์ชาย กระหม่อมบอกเขาแล้วว่าคืนนี้องค์ชายจะมาเยี่ยมเยียน คนผู้นี้ช่างไร้มารยาทเสียจริง”
หลี่จื้อโบกมือหยุดไม่ให้เขาพูดต่อ ส่วนตนกล่าวไปยิ้มๆ ว่า “ที่แท้ท่านเจียงพักผ่อนแล้ว เหตุใดสุขภาพท่านเจียงจึงย่ำแย่มาตลอดเล่า”
ชื่อจี้ตอบ “ตั้งแต่กลับมาจากสู่จง คุณชายก็ป่วยติดเตียงมาตลอด เดิมทีหลายวันก่อนคุณชายดีขึ้นแล้ว ทว่าเต๋อชินอ๋องสวรรคตค ฎีกาของคุณชายก็ถูกประณามหยามเหยียด ดังนั้นโรคเก่าของคุณชายจึงกำเริบขึ้นอีกครั้ง หากองค์ชายมีสิ่งใดจะรับสั่ง กระหม่อมจะเรียกผู้ดูแลหลี่เข้ามา ให้องค์ชายฝากธุระไว้”
ซือหม่าสยงสะบัดมือจับกระบี่ ถลึงตาจ้องชื่อจี้ด้วยความโกรธเกรี้ยว ชื่อจี้กลับทำเพียงคารวะอย่างนอบน้อมรู้ความ ใบหน้าประดับรอยยิ้ม ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
หลี่จื้อคิดครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “ก็ดี เช่นนั้นให้ข้าพบผู้ดูแลหลี่เถิด”
กล่าวจบหลี่จื้อก็เดินไปนั่งลงในศาลาเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล ทอดมองสวนที่เต็มไปด้วยต้นไผ่เขียวขจีดูสบายอารมณ์ยิ่ง เต้าหลีและชื่อจี้ยกชามาต้อนรับได้อย่างประจวบเหมาะและครบครัน ไม่นานเสี่ยวซุ่นจื่อในอาภรณ์สีเขียวก็เดินมา คารวะอย่างนอบน้อมเช่นผู้น้อยเข้าพบองค์ชาย “บ่าวหลี่ซุ่นถวายพระพรองค์ชาย นายท่านไม่สบายจึงเสียมารยาทไปบ้าง มิอาจออกมาต้อนรับได้ องค์ชายโปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่จื้อเงยหน้ามองไป พบว่าหลี่ซุ่นพผู้นี้มีบุคลิกหน้าตาไม่ธรรมดาดังคาด ยามอยู่ต้ายงหลี่จื้อพบเห็นขันทีในราชสำนักมาไม่น้อย แต่ไม่ว่าพวกเขาจะมีตำแหน่งสูงหรือต่ำ ไม่ว่าพวกเขาจะโอหังหรือถ่อมตน ล้วนมีลักษณะเด่นเหมือนกัน นั่นก็คือความรู้สึกต่ำต้อยที่แฝงอยู่ในดวงตา ทว่าแววตาของหลี่ซุ่นผู้นี้กลับมีเพียงกลิ่นอายสุขุมและเย็นยะเยือก แม้กิริยาของเขาจะแสดงความถ่อมตน แต่หลี่จื้อสัมผัสได้ถึงความหยิ่งผยองของเขา เป็นความหยิ่งผยองดุจชนชั้นควบคุมความเป็นความตายผู้อื่น
หลี่จื้อจำได้ชัดเจน เขาเคยเห็นแววตาเช่นนี้มาก่อนแล้ว เป็นตอนที่เขาพบเจ้าสำนักเฟิงอี้ครั้งแรก เมื่อปีนั้นเขาติดตามเสด็จพ่อไปทำศึกทั้งเหนือใต้ มีอยู่ครั้งหนึ่งในระหว่างเดินทัพ เจ้าสำนักเฟิงอี้ก็พลิ้วกายมาเยือน สนทนากับหลี่หยวนข้ามวัน คุยกันถูกคอยิ่ง จากนั้นไม่นานต้ายงก็ได้รับการสนับสนุนจากสำนักยุทธ์ฝ่ายธรรมะ และข้างกายเสด็จพ่อก็มีจี้กุ้ยเฟยเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง
หลี่จื้อจำดวงตาของเจ้าสำนักเฟิงอี้ได้มิลืมเลือน นั่นเป็นแววตาที่อ่อนโยนมากเมตตา แฝงด้วยความสงสารเห็นใจผู้คน หลี่จื้อจำได้ว่าตอนที่เขานำทัพเข้าโจมตีเฒ่าหยาง หลังคนผู้นั้นช่วยตนลงมือสังหารแม่ทัพข้างกายเฒ่าหยางไปแล้ว เจ้าสำนักเฟิงอี้พลันมีกลิ่นอายราวกับต้องการประกาศว่าตัวข้าเป็นผู้ล้ำเลิศหนึ่งเดียวในใต้หล้าพุ่งทะยานออกมาเทียมฟ้า ในชั่วขณะนั้น หลี่จื้อก็เกิดใจระแวงเจ้าสำนักเฟิงอี้ผู้นี้แล้ว เมื่อเห็นบุคลิกของหลี่ซุ่น หลี่จื้อก็เข้าใจทันที คนผู้นี้จะต้องเป็นยอดฝีมือโดดเด่นไร้ที่เปรียบเป็นแน่ ยิ่งไปกว่านั้น คาดว่าต้องเป็นบุคคลที่ต่อกรกับเจ้าสำนักเฟิงอี้ได้ด้วย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่จื้อก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม “ข้าเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับผู้ดูแลหลี่มาบ้างแล้ว หากเดาไม่ผิด ผู้ดูแลหลี่ก็เคยร่วมสงครามที่สู่จงด้วยกระมัง”
หลี่ซุ่นมองหลี่จื้อด้วยสายตาแปลกใจ “องค์ชายถึงกับรู้เรื่องผู้ต่ำต้อยเช่นบ่าวเชียวหรือ บ่าวรู้จักกับคุณชายมานานปี ได้รับความกรุณาจากคุณชายมากมาย ทั้งยังคอยดูแลบ่าวอยู่เสมอ วันนี้เจี้ยนเย่อลหม่านจึงละทิ้งเกียรติยศจอมปลอมมาดูแลเรื่องกินอยู่และชีวิตประจำวันข้างกายคุณชายเสียเลย หากองค์ชายคิดลงโทษคนที่เคยทำงานอยู่ในวังหลวงเช่นบ่าว บ่าวย่อมมิกล้าต่อต้าน”
หลี่จื้อโบกมือยิ้มๆ “สองแคว้นทำศึก เกี่ยวข้องอันใดกับผู้มีชีวิตลำบากลำบนเช่นพวกเจ้าเล่า ยิ่งไปกว่านั้นผู้ดูแลหลี่อยู่ข้างกายท่านเจียง วันหน้าข้ายังต้องพูดจาดีๆ กับผู้ดูแลหลี่อีกหลายประโยค ดูแล้วท่านเจียงคงขุ่นเคืองมากกระมัง”
ในดวงตาหลี่ซุ่นคล้ายมีประกายความรู้สึกดีปรากฏ “แม้คุณชายจะถูกสถานการณ์บีบบังคับให้เป็นขุนนาง แต่จะอย่างไรก็ทำงานให้หนานฉู่มานานปี วันนี้เห็นบ้านเกิดเมืองนอนของตนล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา หากคุณชายยินดีปรีดา ไปที่ใดคงมิอาจเงยหน้าสู้ผู้คน ยิ่งไปกว่านั้นครั้งนี้องค์ชายทำศึกด้วยแผนการเป้าประสงค์ไม่ชัดเจน คุณชายของกระหม่อมขบคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ หากองค์ชายยอมบอกผู้ต่ำต้อยเสียหน่อย ผู้ต่ำต้อยจะนำไปบอกต่อคุณชาย บางทีคุณชายอาจยิ้มได้บ้าง”
หลี่จื้อใจสั่น หรือเจียงเจ๋อจะคิดขับไล่ตนแล้ว จึงรีบพูดอย่างกังวลว่า “การโจมตีเจี้ยนเย่ในคราวนี้ หากดูจากมุมมองท่านเจียงอาจคิดว่าข้าเลอะเลือน แต่ความจริงข้าตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายยิ่ง ราวกับเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ทุกวัน หากไม่ได้ท่านเจียงมาเป็นผู้ช่วย เกรงว่าข้าหลี่จื้อคงรักษาชีวิตได้ไม่นานแล้ว ผู้ดูแลหลี่ โปรดนำความจริงใจและเจตนาของหลี่จื้อไปบอกต่อท่านเจียงด้วยเถิด คราวนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องเชิญท่านเจียงกลับไปต้ายงกับข้าให้ได้ หากท่านเจียงไม่ยอม เกรงว่าหลี่จื้อคงไร้วาสนา มิอาจฟังคำสอนคำชี้แนะจากท่านเจียงได้อีก”
หลี่ซุ่นกล่าวตามมารยาท “องค์ชายให้ความสำคัญกับคุณชายเช่นนี้ บ่าวขอขอบพระทัยองค์ชายแทนคุณชายด้วย ทว่าทูลถามองค์ชาย คุณชายข้าโปรดปรานเพียงความงามของภูเขาและสายน้ำ ในเมื่อไร้ใจจะช่วยเหลือใต้หล้าและปวงประชา ทั้งยังไม่มีความคิดประกอบอาชีพแสวงหาความสำเร็จ ไม่ทราบว่าองค์ชายจะอาศัยสิ่งใดมาซื้อความเพียรพยายามของคุณชาย นอกจากนี้ เกรงว่าคุณชายคงเป็นดั่งคันศรหลังศึก ใช้งานเสร็จก็ถูกถีบหัวส่ง เป็นดั่งสุนัขล่ากระต่ายที่ทำงานสำเร็จก็ถูกสังหาร”
หลี่จื้อผุดลุกขึ้นโดยพลัน กล่าวอย่างจริงใจว่า “ข้ามิกล้ากล่าวว่านายบ่าวจะปรองดองกันได้แน่นอน ทว่าหลี่จื้อมิใช่คนริษยาอัจฉริยะ ทั้งมิเหมือนเยว่อ๋องที่รู้จักเพียงร่วมทุกข์มิร่วมสุข ข้ารู้ว่าท่านเจียงไม่ชอบทรัพย์สินเกียรติยศและไม่ชอบประกอบอาชีพแสวงหาความสำเร็จ แต่หากใต้หล้าวุ่นวาย เกรงว่าท่านเจียงคงไม่อาจมีชีวิตสงบสุขเช่นกัน ยามนี้ต้ายงของข้าวุ่นวายภายใน หนานฉู่ก็เป็นดั่งมังกรไร้หัว เกรงว่าคงจะเข้าสู่ความโกลาหลในอีกไม่ช้า แม้เป่ยฮั่นจะนับว่ามั่นคง แต่ที่นั่นเคารพนักสู้ไม่เคารพบัณฑิต ส่วนคนสู่จง หากได้ยินชื่อท่านเจียงเกรงว่าจะมีใจแก้แค้นมากกว่าเจตนาเคารพเลื่อมใส มิใช่ว่าข้าต้องการข่มขู่ แต่หากต้ายงของเราไม่อาจรวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง เกรงว่าจะสั่นคลอนไปทั่วแดนดิน ไม่มีที่ใดสงบสุขอีกต่อไป หากท่านเจียงยอมช่วยเป็นแขนขา ยอมเป็นกำลังให้ข้า ข้ารับประกันว่าในอนาคตท่านเจียงจะได้ทำงานในต้ายงอย่างสงบสุข ข้าหลี่จื้อยินดีร่วมแบ่งปันเกียรติยศไปกับท่านเจียง”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 47 คุมเชลยกลับแคว้น (2)
หลี่ซุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “น้ำใจจริงแท้ขององค์ชาย บ่าวจะนำไปรายงานคุณชายโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว”
กล่าวจบหลี่ซุ่นก็โค้งตัวคารวะแล้วถอยออกไป หลี่จื้อนั่งลงในศาลาอีกครั้ง ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง เมื่อดูจากคำพูดของหลี่ซุ่น หลี่จื้อคิดว่าเจียงเจ๋อมิได้ปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง เพียงแต่มีความกังวลมากมายเท่านั้น
ผ่านไปครู่หนึ่งหลี่ซุ่นก็กลับมา “คุณชายให้บ่าวนำคำพูดมาบอกต่อองค์ชายว่า เรื่องถวายงานรับใช้เกี่ยวข้องกับเกียรติยศและความอัปยศชั่วชีวิตของคุณชาย มิอาจตัดสินตามแต่ใจ ตอนนี้องค์ชายยุ่งเรื่องกิจทหาร เชิญองค์ชายกลับค่ายไปโดยเร็วเถิด คุณชายกล่าวว่า องค์ชายจับอัครมหาเสนาบดีซั่งเหวยจวินเป็นเชลยแล้ว ท่านอัครมหาเสนาบดีเป็นบิดาของซั่งเฟย มิอาจปฏิบัติอย่างเย็นชาเป็นอันขาด ตอนนี้รัชทายาทกับซั่งเฟยยังอยู่ระหว่างหลบหนี หากวันหน้าองค์ชายอยากปกครองหนานฉู่ให้ง่ายเสียหน่อย อย่าตามล่าจนเกินไปนักย่อมเป็นการดี ตอนนี้เจ้าแคว้นหลบหนี หากองค์ชายจับพวกเขาได้แล้ว นั่นจึงจะเป็นเรื่องดีที่สุด”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ หลี่ซุ่นก็มองไปยังหลี่จื้อครู่หนึ่ง หลี่จื้อจึงพยักหน้า “พรุ่งนี้จ้าวเจียจะถูกส่งตัวมาที่เจี้ยนเย่แล้ว”
หลี่ซุ่นจึงกล่าวต่อไป “เจ้าแคว้นปัญญาสามัญ โง่เขลาเชื่อคำลวง ยามนี้ถูกคุมขัง บ้านเมืองไม่สงบ แผ่นดินวุ่นวาย หากปล่อยไว้ที่หนานฉู่ย่อมไม่มีประโยชน์อันใด แต่หากพากลับไปที่ต้ายงคงมีชีวิตได้เพียงไม่กี่ปี ยากจะมีชีวิตรอด กลัวก็แต่ว่าขุนนางและราษฎรหนานฉู่จะเคียดแค้นชิงชังต้ายงอย่างล้ำลึกเพราะเหตุนี้ ในอดีตกาล ฉู่ไหวอ๋องเสด็จไปเป็นแขกที่แคว้นฉินแต่กลับต้องดับดิ้น ประชาชนฉู่เคียดแค้นล้ำลึก ก่อให้เกิดคำพูดที่ว่า ‘แม้ฉู่มีเพียงสามครัวเรือน ฉินก็ต้องถูกฉู่เข่นฆ่า’ และต่อมา ฉินก็ล่มสลายด้วยชาวฉู่จริงๆ”
หลี่จื้อกล่าวอย่างลังเล “แต่ข้าเคลื่อนทัพมาโจมตีเจี้ยนเย่คราวนี้ หากมิอาจนำตัวจ้าวเจียและเหล่าขุนนางกลับไปเป็นเชลย จะทูลต่อเสด็จพ่อเช่นไร”
หลี่ซุ่นกล่าวเฉยเมย “คุณชายเองก็ทราบว่าองค์ชายลำบากใจ ดังนั้นจึงกล่าวไว้ว่า หากไร้ซึ่งหนทางจำเป็นต้องพาเจ้าแคว้นกลับต้ายงให้ได้ อย่าทำร้ายหรือปล่อยให้เขาบาดเจ็บเป็นอันขาด สมควรรีบถอนทัพพักรบทันที รีบเข้าเจรจากับหนานฉู่ให้เจ้าแคว้นพระองค์ใหม่แบ่งดินแดนยอมจำนนอย่างจริงใจ นำแผ่นดินส่วนหนึ่งมาไถ่ถอนตัวเจ้าแคว้นและขุนนางที่ถูกจับเป็นเชลย ทำเช่นนี้ ประการแรกจะลดทอนกำลังของหนานฉู่ได้ ประการที่สองจะเลี่ยงมิให้ชาวหนานฉู่มีความแค้นฝังลึกต่อต้ายง”
หลี่จื้อใคร่ครวญอยู่นานจึงค่อยพูดว่า “ขอบคุณคำแนะนำของท่านเจียงมาก ไม่ว่าท่านเจียงจะยอมทำงานให้หลี่จื้อหรือไม่ หลี่จื้อก็จะซาบซึ้งใจมิแปรเปลี่ยน”
เมื่อเห็นแผ่นหลังของหลี่จื้อจากไป หลี่ซุ่นพลันเผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า ข้าจงใจให้เขาไปรับรองยงอ๋องแทนข้า ให้เขาใช้สายตาของตนเองประเมินว่าหลี่จื้อควรค่าพอให้ติดตามหรือไม่ คำตอบของเขาคือ ควรค่าแล้ว
ข้าฟังเสี่ยวซุ่นจื่อกลับมารายงานอย่างละเอียด วางม้วนตำราในมือลง กล่าวเสียงราบเรียบว่า “ดูท่าทางหลี่จื้อต้องการตัวข้าเสียให้ได้จริงๆ”
เสี่ยวซุ่นจื่อเอ่ยถาม “คุณชาย ท่านเห็นว่าอย่างไร”
ข้าตอบนิ่งๆ “มีประโยคหนึ่งของยงอ๋องที่ทำให้ข้าใจสั่นจริงๆ หากใต้หล้าวุ่นวาย ข้าจะไปใช้ชีวิตสงบสุขได้ที่ไหนกัน”
เสี่ยวซุ่นจื่อพูดต่อ “ยิ่งไปกว่านั้นยังมีรัชทายาทหลี่อันด้วย หากคนผู้นั้นคือหลี่อันจริงๆ และคุณชายอยากแก้แค้นก็จำต้องเป็นกำลังให้ยงอ๋องอย่างเลี่ยงไม่ได้”
ข้าทอดถอนใจ “ใช่แล้ว การสังหารหลี่อันมิได้ลำบากยากเย็นปานนั้น เพียงแต่ภายหลังคงยุ่งยากไม่น้อย แล้วข้าก็ไม่อยากติดตามหลี่จื้อไปง่ายๆ ด้วย ตอนแรกข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อเต๋อชินอ๋อง แต่หรงเยวียนกลับทำให้ข้ายอมแพ้ หลี่จื้อเป็นราชนิกุลเปี่ยมความสามารถ ข้าอยากรู้เสียจริงว่าข้างกายเขาจะมีขุนนางมากปัญญาอยู่หรือไม่ เอาเช่นนี้แล้วกัน ข้าจะยังไม่รับปากว่าจะทำงานให้เขา ปล่อยให้ยืดเยื้อไปชั่วคราว ข้าคิดว่าพวกเราก็ทำตัวเป็นเชลย ไปที่ต้ายงเลยแล้วกัน”
เสี่ยวซุ่นจื่อหน้าเจื่อน “ทำเช่นนี้จะอัปยศเกินไปแล้ว คุณชายถึงกับจะเป็นเชลยเชียวหรือ ห้องรับแขกดีๆ ไม่นั่งกลับจะไปนั่งในคุก”
ข้ายิ้มพราย “กลัวก็แต่ว่า หากวันนี้นั่งที่ห้องรับแขก อนาคตกระทั่งห้องนักโทษก็ยังนั่งไม่ได้น่ะสิ”
วันต่อมา จ้าวเจียถูกทหารต้ายงพาตัวกลับเจี้ยนเย่ เมื่อได้พบยงอ๋อง จ้าวเจียก็รีบขอร้องอ้อนวอน “ข้าไม่เคยมีใจคิดทรยศต้ายง องค์ชาย โปรดเห็นแก่หน้าพระมเหสี ปล่อยข้าไปเถิด”
หลี่จื้อกลับใช้คำพูดประนีประนอมเกลี้ยกล่อม กล่าวว่าเสด็จพ่อคิดถึงธิดาและเขยยิ่งนัก ต้องการรับตัวพวกเขาไปอยู่พร้อมหน้าที่ต้ายงเสียหน่อย จ้าวเจียขอร้องอ้อนวอนอย่างทุกข์ตรม สุดท้ายจึงทำได้เพียงหลั่งน้ำตายอมรับ ทั้งยังขอพบพระมเหสีซึ่งก็คือองค์หญิงฉางเล่อ แต่กลับถูกหลี่จื้อกล่าวปฏิเสธไปว่าองค์หญิงฉางเล่อได้รับความสะเทือนใจจึงมิอาจพบตอนนี้
ผ่านไปอีกหลายวัน หลี่จื้อปล้นสะดมเจี้ยนเย่ทุกหย่อมหญ้ารอบหนึ่งแล้วพาตัวเจ้าแคว้น ราชนิกุล นางสนม และขุนนางนับร้อยออกไปจากเจี้ยนเย่ วันนั้นในหมู่ราษฎรหนานฉู่ดังกึกก้องไปด้วยเสียงร้องไห้ระงม ชาวบ้านที่มาส่งต่างพากันหลั่งน้ำตาปลอบใจกันเอง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าทหารม้าเหล็กแห่งกองทัพต้ายงก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนน้ำตากลับลงไป
หลี่จื้อนั่งบนหลังม้า กวาดตามองสายตาเย็นชาจากทั้งสองฝั่งทาง กล่าวด้วยรอยยิ้มฝาดเฝื่อน “ดูแล้วชาวหนานฉู่ยังไม่ได้เสียขวัญกำลังใจไปทั้งหมด”
ซือหม่าสยงที่ติดตามอยู่ด้านข้างกล่าวว่า “ใช่แล้ว แต่พวกเขาไม่มีความกล้าที่จะต่อต้าน มิเช่นนั้นพวกเรามีคนเพียงสองหมื่น พวกเขาหนึ่งคนถือหนึ่งดาบ พวกเราก็จบสิ้นแล้ว”
หลี่จื้อกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ชาวหนานฉู่อ่อนแอ แต่อย่าดูถูกพลังของพวกเขาเป็นอันขาด หากพวกเราบีบบังคับพวกเขาอย่างโหดร้ายเกินไป เกรงว่าพวกเขาคงเพียรสร้างความลำบากให้พวกเราสุดชีวิต พวกเขาเชี่ยวชาญกลยุทธ์ ถึงตอนนั้นคงกลายเป็นอุปสรรคของพวกเราไปทุกที่”
ซือหม่าสยงได้ยินคำว่า ‘ชาวหนานฉู่อ่อนแอ’ ก็อดแค่นเสียงเย็นออกมาไม่ได้ “ชาวหนานฉู่มีจิตใจลึกล้ำจริงๆ องค์ชายปฏิบัติต่อจ้วงหยวนเจียงเจ๋ออย่างมากมารยาทปานนั้น แต่เขากลับไม่ยอมจำนนจนกระทั่งวันนี้ ตอนนี้องค์ชายจะพาเขากลับไปในฐานะเชลย ดูสิว่าเขาจะวางมาดอันใดอีกหรือไม่”
หลี่จื้อส่งเสียงหัวเราะอย่างฝาดเฝื่อน เขาเองก็คิดไม่ถึงจริงๆ หลังจากวันนั้น เขาไปเยี่ยมคารวะเจียงเจ๋ออีกหลายครั้ง แต่เจียงเจ๋อยังใช้ข้ออ้างเรื่องอาการป่วยมาบอกปัด เพียงพบกันอย่างเร่งร้อนแล้วกล่าวอำลา จะอย่างไรก็ไม่ยอมสนทนากับตนอย่างลึกซึ้ง ตนจึงไปหยั่งเชิงเจตนาของเจียงเจ๋อผ่านทางหลี่ซุ่นหลายครั้งหลายครา ทว่าหลี่ซุ่นเพียงพูดจาคลุมเครือ กล่าวว่าเจียงเจ๋อไม่ยินดีเป็นขุนนางที่ต้ายง สุดท้ายด้วยสิ้นไร้หนทาง หลี่จื้อจึงทำได้เพียงฝืนใส่ชื่อเจียงเจ๋อลงในบัญชีรายชื่อของเชลยแล้วพากลับต้ายงไปด้วย
เขาไปคารวะขออภัยเจียงเจ๋อด้วยตนเองแล้ว แต่เจียงเจ๋อกลับทำเพียงยิ้มบางๆ คล้ายมิได้โกรธเกรี้ยวนัก เมื่อถึงเวลาเดินทาง เจียงเจ๋อพาหลี่ซุ่นไปด้วยเพียงผู้เดียว ส่วนเด็กรับใช้คนอื่นเขาก็มอบเงินชดเชยและให้แยกย้ายกันไปแล้ว เมื่อมาถึงค่ายเชลย เขาก็ดูคุ้นเคยกับขุนนางมากหน้าหลายตา แม้มิตรภาพมิได้ลึกซึ้ง แต่นับว่าคุยกันได้ และยังคงทำตัวอย่างเรื่อยเฉื่อยสบายอุรา กลับทำให้ขุนนางไม่น้อยที่กังวลเคร่งเครียดอารมณ์ดีขึ้นมาก
หลี่จื้อกังวลเรื่องที่ตนล่วงเกินเจียงเจ๋อยิ่งนัก หลายวันนี้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่กองทัพฉินอ๋องของหนานฉู่กำลังเคลื่อนทัพมาจากทุกสารทิศ เข้าโจมตีเจี้ยนเย่สุดชีวิต กองทัพต้ายงสกัดกั้นไม่ไหวเขาจึงต้องรีบออกไปจากเจี้ยนเย่
องค์หญิงฉางเล่อก็ติดตามกองทัพกลับทางเหนือเช่นเดียวกัน แม้จะได้รับความตกใจ แต่เมื่อองค์หญิงฉางเล่อคิดถึงเรื่องกลับต้ายงก็เบิกบานใจขึ้นมาก นางเหินห่างจากต้ายงไปนาน หลี่จื้อรู้สึกว่าองค์หญิงฉางเล่อคล้ายมีคำจะกล่าวแต่กลับไม่ยอมกล่าวออกมา จิตใจคล้ายเหม่อลอยอยู่บ้าง หลี่จื้อลองถามดูหลายครั้งแล้ว แต่กลับถูกองค์หญิงฉางเล่อตอบอย่างขอไปที หลี่จื้อเห็นองค์หญิงฉางเล่อมิได้สนใจจ้าวเจีย จึงมิได้เป็นห่วงเกินไป อย่างไรเสียเมื่อกลับไปแล้วย่อมมีจ่างซุนกุ้ยเฟยคอยปลอบโยน
ส่วนเหลียงหวั่นที่สติเลอะเลือนก็เป็นดั่งเด็กน้อยผู้หนึ่ง แต่ละวันหากไม่ร้องไห้ก็หัวเราะเล่นสนุก ในกองทัพหลี่จื้อไม่มียอดฝีมือของสำนักเฟิงอี้จึงทำได้เพียงให้คนคอยจับตาดูนางอย่างใกล้ชิด และส่งนางข้าหลวงส่วนหนึ่งไปดูแล
หลี่จื้อคิดถึงเรื่องที่ตนประสบพบเจอเหล่านี้ ช่างขมขื่นยากบรรยายจริงๆ ยกทัพมาโจมตีเจี้ยนเย่เที่ยวนี้นับเป็นการเดินหมากผิดตาหรือไม่ ผลประโยชน์เบื้องหน้าเหล่านี้ อนาคตอาจเปลี่ยนเป็นยาพิษไร้ทางแก้ที่ตนกล้ำกลืนลงไปด้วยตนเองก็เป็นได้
ท่ามกลางฝูงชนข้างทางที่มาดูกองทัพต้ายงออกไปจากเจี้ยนเย่ เฉินเจิ่นและหานอู๋จี้มองทหารม้าเหล็กแห่งต้ายงด้วยสายตาเย็นชา หานอู๋จี้กระซิบว่า “ความจริงหากจะช่วยคุณชายออกมาย่อมไม่ใช่เรื่องยากอันใด แต่คุณชายกลับไม่ยอม”
เฉินเจิ่นกล่าวราบเรียบ “เจ้าไม่รู้กระมัง คุณชายกับยงอ๋องติดต่อกันมาตลอด แม้ส่วนใหญ่จะทำเพื่อหนานฉู่ แต่ข้าว่าคุณชายยังให้ความสำคัญกับยงอ๋องอยู่บ้าง คราวนี้ยงอ๋องมาขอร้องหลายครั้ง ข่าวจากชื่อจี้บอกว่า คราวนี้เขามาเพื่อแสดงความจริงใจให้คุณชายเห็น คุณชายจะไม่ซาบซึ้งที่เขาให้ความสำคัญได้อย่างไร เพียงแต่คุณชายยังจดจำเต๋อชินอ๋องได้ดี ทั้งยังมีใจคิดถึงหนานฉู่อยู่หลายส่วน จึงยอมติดตามกองทัพไปในฐานะเชลย”
หานอู๋จี้เอ่ยเย็นชา “คุณชายจะใจอ่อนเกินไปแล้วจริงๆ ตอนนั้นคุณชายทุ่มเทจิตใจเพื่อหนานฉู่ หากไม่มีคุณชาย แคว้นสู่ของพวกเราคงไม่พ่ายแพ้ง่ายดายปานนั้น เต๋อชินอ๋องผู้นี้กลับมิให้ความสำคัญต่อคุณชายอย่างหมดใจ แต่คุณชายก็ยังไม่ยอมแพ้ วันนั้นยังไปช่วยเต๋อชินอ๋องถึงเซียงหยางด้วยตัวเอง น่าเสียดายที่เจ้าแคว้นแห่งหนานฉู่เบาปัญญาไร้ความสามารถ ถึงกับบีบบังคับเต๋อชินอ๋องจนตาย ทำให้คุณชายทั้งเสียใจและผิดหวัง”
เฉินเจิ่นทอดถอนใจ “ใช่แล้ว ตั้งแต่กลับมาจากเซียงหยาง คล้ายว่าอาการเก่าของคุณชายจะกำเริบหลายครั้ง ดีที่ท่านหลี่ไปปลอบใจหลายร้อยครั้ง คุณชายจึงไม่เสียใจอีก”
หานอู๋จี้กล่าวอย่างฝาดเฝื่อน “คุณชายอยู่ที่หนานฉู่ก็ทุกข์ใจเช่นเดียวกับตอนที่พวกเราอยู่แคว้นสู่ แม้ปกติเจ้าจะกล่าวว่าตนเองเย็นชาไร้ใจ แต่ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะไม่มีใจผูกพันกับแคว้นสู่แม้แต่น้อย”
เฉินเจิ่นเงียบไปพักใหญ่จึงค่อยกล่าวขึ้นว่า “แคว้นสู่ปฏิบัติต่อข้าอย่างโหดเหี้ยมไร้น้ำใจ ทว่าเมื่อข้าคิดถึงยังมีความคะนึงหาอยู่บ้าง ส่วนหนานฉู่ นับว่าปฏิบัติต่อคุณชายไม่เลว ไม่น่าแปลกใจที่คุณชายจะไม่ยอมละทิ้งจนถึงท้ายที่สุด”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 48 หนทางไกลนับพันลี้ (1)
หลังจากเดินทัพอย่างเร่งร้อนหลายวัน ยงอ๋องก็ไปรวมตัวกับกองทัพต้ายงทัพอื่นๆ สำเร็จ กองทัพหลายแสนของยงอ๋องออกเดินทัพถอยสู่ดินแดงต้ายง มีกองทัพส่วนหนึ่งรับผิดชอบระวังหลัง ทำให้กองทัพหนานฉู่ที่ไล่ติดตามมาด้านหลังจำต้องยืนส่งอยู่เพียงห่างๆ ดังนั้นการเดินทัพต่อมาจึงเป็นไปอย่างสะดวกราบรื่น
ข้าที่เป็นเชลยกลับได้รับการดูแลเป็นพิเศษ ไม่ต้องอยู่ร่วมกับเชลยคนอื่นๆ ยงอ๋องสั่งให้ตระเตรียมกระโจมหลังหนึ่งสำหรับข้ากับเสี่ยวซุ่นจื่อ แม้จะเป็นกระโจมสำหรับเดินทัพ ทว่ากลับสบายและพิถีพิถันยิ่ง บนพื้นปูด้วยผ้าสักหลาด ช่องว่างของกระโจมถูกหุ้มด้วยหนังสัตว์อย่างแน่นหนา ลมหนาวของสารทฤดูมิอาจพัดผ่านเข้ามาได้แม้แต่น้อย มุมหนึ่งของกระโจมมีเตียงหลังใหญ่วางอยู่ ใหญ่พอที่จะให้บุรุษสองคนนอนแบบสบายๆ อีกด้านหนึ่งของกระโจมมีโต๊ะไม้สนทรงเหลี่ยมตั้งไว้ มีเก้าอี้สองตัววางอยู่ฝั่งละตัว บนโต๊ะมีชุดน้ำชาดินเผาวางเรียงราย ตรงกลางกระโจมยังมีกระถางไฟสำริดอันวิจิตรอยู่ด้วย ตอนนี้กาน้ำที่แขวนอยู่ด้านบนกำลังส่งเสียงเดือดหวีดหวิว ทำให้อากาศอบอุ่นไปทั่วทั้งกระโจม
เสี่ยวซุ่นจื่อได้ยินเสียงน้ำเดือดก็นำไปชงชาร้อนให้ข้าอย่างช่ำชอง ข้ายืดมือขึ้นบิดขี้เกียจก่อนลุกขึ้นนั่ง หลายปีมานี้ข้าประสบเหตุหลายครั้ง ทำให้ข้ามีอาการป่วยฝังแน่น แม้จะยืนหยัดฝึกชี่กงเพื่อบำรุงร่างกายให้แข็งแรง แต่โรคเก่ายังกำเริบอยู่หลายหน ข้าเคยคิดจะพักรักษาตัวให้ดี แต่อาการป่วยทางใจยากรักษา รวมกับที่ผู้เป็นหมอมิอาจรักษาโรคให้ตนเองได้ ดังนั้นหลายปีมานี้ข้าจึงป่วยออดๆ แอดๆ อยู่เสมอ แม้จะกล่าวว่าข้าชอบใช้เรื่องรักษาตัวเป็นข้ออ้าง แต่ร่างกายข้าไม่ค่อยดีจริงๆ
เสี่ยวซุ่นจื่อพยุงข้าลุกขึ้น บ่นพึมพำว่า “คุณชายไม่ยอมพักรักษาตัวให้ดี คราวนี้ไปต้ายง ต้องคลุกฝุ่นตลอดทาง เกรงว่าคุณชายจะป่วยอีกแล้ว”
ข้าทอดถอนใจ “ทำอะไรไม่ได้ เจ้าก็รู้ว่าอาการป่วยของข้าเป็นมาอย่างไร กว่าครึ่งเป็นอาการป่วยทางใจ ความจริงตอนนี้ข้าดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่เดินทัพคราวนี้ทำให้ข้าคิดถึงเรื่องโจมตีสู่เมื่อปีนั้นขึ้นมาอีก น่าเสียดายที่เต๋อชินอ๋องขี่กระเรียนกลับสวรรค์ไปแล้ว ส่วนข้ากลับอยู่ในค่ายทหารต้ายง เมื่อย้อนคิดถึงเรื่องในอดีตยังอดเสียดายไม่ได้ เฮ้อ”
ขณะนี้เองมีเสียงดังแว่วมาจากนอกกระโจม “ได้ยินว่าท่านเจียงสุขภาพไม่ดี ข้าจึงมาเยี่ยมเยียนโดยเฉพาะ”
จากนั้นจึงตามมาด้วยเสียงหัวเราะ ยงอ๋องหลี่จื้อเดินเข้ามา เขาสวมใส่อาภรณ์ตามศักดิ์องค์ชายทั้งร่าง ด้านหลังยังมีที่ปรึกษาติดตามมาอีกสองคน คนทั้งสามเดินเข้ามาในกระโจม ข้าฝืนลงจากเตียง ทว่าหลี่จื้อกลับเดินเข้ามากดข้าไว้ พูดว่า “ท่านเจียงไม่ต้องลุก ได้ยินว่าท่านเจียงไม่สบาย ข้ายุ่งอยู่กับกิจทหาร ยามนี้จึงค่อยมีเวลาปลีกตัวออกมาเยี่ยมเยียน เสียมารยาทแล้ว”
กล่าวจบก็นั่งลงข้างเตียง มองสีหน้าข้าอย่างเป็นกังวล
ข้าเห็นบัณฑิตสองคนนั้นนั่งลงเช่นกัน จึงกล่าวอย่างถ่อมตัวว่า “สุยอวิ๋นโรคเก่ากำเริบจึงมิอาจลงจากเตียง ขอทุกท่านโปรดอภัยด้วย ได้ยินมานานว่าข้างกายยงอ๋องมากด้วยอัจฉริยบุคคล มิทราบว่าทั้งสองท่านมีนามว่าอะไร”
คนหนึ่งอายุมากแล้ว รูปโฉมเกลี้ยงเกลา เป็นบัณฑิตวัยห้าสิบกว่าปี เขาลุกขึ้นกล่าวว่า “กวนซิวแห่งเป่ยไห่น้อมพบท่านเจียง ท่านเจียงเป็นอัจฉริยะด้านอักษร ชื่อเสียงระบือทั่วทั้งใต้หล้า ผู้แซ่กวนเคยอ่านบทกวีของท่านเจียงแล้ว ติดตราตรึงใจ ดั่งกลิ่นหอมรัญจวนมิจางหาย ทำให้อดหยิบขึ้นมาพลิกอ่านอีกหลายครั้งมิได้จริงๆ”
อีกคนหนึ่งเป็นบัณฑิตตาเรียวคิ้วบาง สวมอาภรณ์ขาว บุคลิกสง่ามากราศี เขาพูดยิ้มๆ ว่า “วันนั้นท่านเจียงใช้บทกวีแตกสลายเพียงครู่บีบบังคับสู่อ๋องจนตาย ข้ายังคงคิดถึงจนกระทั่งวันนี้ ข้าต่งจื้อขอรับ”
ข้ากล่าวเรียบๆ “ได้ยินมานานว่าใต้ธงของยงอ๋องมีเสนาธิการมากสามารถอยู่มาก กวนซิวแห่งเป่ยไห่เชี่ยวชาญเรื่องการจัดการเสบียงกรังสำหรับทหารและม้า ต่งจื้อแห่งลั่วหยางเชี่ยวชาญการเดินทัพแปรกระบวน ยังมีโก่วเหลียนแห่งอิ่งชวนอีกผู้หนึ่งเชี่ยวชาญการทูตออกเจรจาทั่วหล้า สามท่านนี้ถูกเรียกขานเป็นสามยอดอัจฉริยะ วันนี้ได้พบนับว่าชื่อเสียงเล่าลือไม่เกินจริง น่าเสียดายที่ได้พบเพียงสอง ทำให้สุยอวิ๋นต้องทอดถอนใจกับความไร้วาสนาของตนแล้ว”
ต่งจื้อกล่าวยิ้มๆ “ตอนนี้พี่โก่วไม่อยู่ในกองทัพจึงมิอาจพบกัน เขาเคารพเลื่อมใสท่านเจียงเป็นอย่างยิ่ง วันนั้นท่านเจียงติดตามเต๋อชินอ๋องมายังกองทัพต้ายง พวกเราสามคนไม่อยู่ที่กองทัพพอดี ภายหลังกลับอำลากันอย่างเร่งร้อน ไม่มีโอกาสพูดคุยสนทนา วันนี้ท่านเจียงกลับมาอยู่ใต้บัญชาองค์ชายแล้ว เชื่อว่าวันหน้าคงได้ร่ำสุราสนทนากันบ้าง”
ข้าทำเพียงมองหลี่จื้อ แย้มยิ้มเล็กน้อยโดยไม่ตอบโต้คำพูดของต่งจื้อทำให้สีหน้าของเขาย่ำแย่ยิ่ง ข้าเพียงเอ่ยบอกเรียบๆ ว่า “แม้สุยอวิ๋นจะป่วยกาย แต่ปัญญายังแข็งแรงแจ่มชัด หากพี่ต่งมีสิ่งใดจะสอบถามก็รีบถามสุยอวิ๋นมาเถิด สุยอวิ๋นย่อมมิกล้าปฏิเสธ”
สนทนาไปครู่หนึ่ง พวกเขาเห็นข้ามีสีหน้าเอือมระอาจึงรีบกล่าวอำลาแล้วออกไป หลี่จื้อกำชับให้ข้าพักผ่อนให้ดี กล่าวว่าจัดเตรียมรถม้าสำหรับเดินทางให้ข้าแล้ว ทั้งยังกำชับให้เสี่ยวซุ่นจื่อดูแลเรื่องอาหารการกินให้ดี หากต้องการสิ่งใดให้รีบบอกกวนซิวได้เลย
จนกระทั่งพวกเขาออกไป ข้าจึงทิ้งตัวพิงเตียง กล่าวยิ้มๆ ว่า “เสนาธิการทั้งหลายของยงอ๋องกระตือรือร้นยิ่ง แต่ข้าว่าโก่วเหลียนผู้นั้นคงจิตใจคับแคบ มิฉะนั้นเหตุใดยงอ๋องจึงไม่พาเขามาด้วยกันเล่า”
เสี่ยวซุ่นจื่อยิ้ม “คราวนี้คุณชายฉลาดเฉลียวยิ่งนัก โก่วเหลียนผู้นั้นก็อยู่ในค่าย เพียงแต่นิสัยไม่ดี ยงอ๋องจึงไม่ได้เชิญเขามาด้วยกันเพื่อมิให้ล่วงเกินคุณชาย”
เมื่อยงอ๋องและเสนาธิการทั้งสองเดินออกมาจากกระโจมมาแล้วก็ทอดถอนใจ “เดิมทีข้าคิดว่าเขาใช้อาการป่วยเป็นข้ออ้าง ไม่นึกว่าจะนอนป่วยจนลุกไม่ขึ้นจริงๆ เฮ้อ สุขภาพเขาไม่ค่อยดี ข้ากลับบีบบังคับให้เขาเดินทางไกล มิน่าเล่า จะอย่างไรเขาก็ยังเย็นชาใส่ข้า”
ต่งจื้อกล่าวปลอบ “องค์ชายไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าว่าแม้คนผู้นี้จะนอนป่วย แต่สติปัญญากลับแจ่มชัดยิ่ง เชื่อว่าคงไม่ขุ่นเคืองเพราะองค์ชายพาเขาออกเดินทางมาด้วยเป็นแน่ แม้กระหม่อมจะมิอาจมองทะลุจิตใจคนผู้นี้ แต่กระหม่อมคิดว่าเขายอมผ่อนปรนให้องค์ชายอยู่บ้าง มิได้ปฏิเสธซึ่งหน้า เห็นได้ว่าคนผู้นี้มิใช่ว่าจะไม่ยอมจำนน”
หลี่จื้อยิ้มเจื่อน “เจียงเจ๋อผู้นี้ทำตัวไหลลื่นตามสถานการณ์ แม้ข้าจะบีบบังคับให้เขาเป็นขุนนาง เขาก็คงไม่ปฏิเสธ แต่ถ้าอยากให้เขาทำงานรับใช้อย่างจริงใจกลับเป็นเรื่องยาก ตอนแรกเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยก็ให้ความสำคัญกับเขา เพียงแต่อาจฝืนใจบีบบังคับไปบ้าง ภายหลังเขาจึงไม่ยอมติดตามกองทัพไปทำงานอีก จ้าวเจวี๋ยเป็นถึงเสด็จอาของเจ้าแคว้นแห่งหนานฉู่ เขายังรับใช้อย่างฉาบฉวยเพียงนี้ ข้ากลัวว่าเขาจะรับใช้ข้าอย่างฉาบฉวยเช่นกัน”
กวนซิวเอ่ยว่า “องค์ชายวางใจเถิด แม้คนผู้นี้จะมีหัวใจเย็นชาดุจน้ำแข็ง แต่นับว่าเลือดยังอุ่น มิเช่นนั้นคงไม่ถวายฎีกาทัดทานฉบับนั้นเป็นแน่ ขอเพียงองค์ชายปฏิบัติกับเขาอย่างจริงใจ เชื่อว่าจะได้ความจงรักภักดีจากเขาแน่นอน ข้าได้ยินว่ายามนั้นที่เขาห่างเหินกับเต๋อชินอ๋อง กว่าครึ่งมีสาเหตุมาจากหรงเยวียนเสนาธิการของเต๋อชินอ๋อง ข้าจึงกังวลเรื่องนิสัยของโก่วเหลียนนัก คนผู้นี้ยากจะยอมรับผู้อื่น มักยั่วยุอยู่หลายครั้งหลายหน เกรงว่าจะไปสร้างความรำคาญให้เจียงสุยอวิ๋น”
ต่งจื้อกล่าวเสริม “พี่กวนคิดมากไปแล้ว ข้ารู้สึกว่าหากโก่วเหลียนไปอาจมีผลงานที่พวกเราคิดไม่ถึงก็เป็นได้ เจียงเจ๋อผู้นี้ แม้ด้านนอกสง่างามดุจบัณฑิตอ่อนโยน แต่ภายในกลับหยิ่งผยอง นิสัยคล้ายคลึงโก่วเหลียนยิ่ง ข้าคิดว่าคงไม่มีผลลัพธ์ย่ำแย่อันใดหรอก”
ขณะที่ทั้งสามกำลังสนทนาปราศรัยซ้ำไปซ้ำมาอยู่ที่นี่ โก่วเหลียนที่พวกเขากังวลก็มาถึงกระโจมข้าแล้ว โก่วเหลียนผู้นี้มีความหยิ่งผยองสูงยิ่ง เมื่อรู้ว่าหลี่จื้อไปถึงเจี้ยนเย่เพื่อบีบบังคับพาตัวเจียงเจ๋อกลับมาด้วยกัน ทั้งยังดูแลใส่ใจอย่างยิ่งยวด ในใจโก่วเหลียนพลันรู้สึกไร้รสชาติ คราวนี้หลี่จื้อพากวนซิวและต่งจื้อไปเยี่ยมไข้แต่กลับไม่พาตนไปด้วย ในใจก็ยิ่งรู้สึกไม่สบาย ด้วยความชาญฉลาดมากปัญญาของเขาย่อมรู้ดีว่าหลี่จื้อกลัวว่าตนจะไปล่วงเกินเจียงเจ๋อ นี่ยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกไม่พอใจ ดังนั้นเขาจึงถือโอกาสที่หลี่จื้อเพิ่งออกไปไม่นานมาที่กระโจมข้า
ตอนนี้ข้ายังเป็น ‘เชลย’ ของทัพต้ายง แม้หลี่จื้อจะเคยรับสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ใดมารบกวนข้า แต่โก่วเหลียนมีฐานะสูงส่งในกองทัพ ดังนั้นทหารที่คอยเฝ้าข้าจึงมิได้ขัดขวาง ปล่อยให้เขาเดินเข้ามาในกระโจมข้าเช่นนั้น
เมื่อข้าเห็นบุรุษหนุ่มจมูกงองุ้มดุจเหยี่ยวก็คาดเดาฐานะเขาได้ทันที เขายืนประจันหน้าข้าอย่างไร้มารยาท มองสำรวจข้าอยู่พักใหญ่ ข้าจึงโบกมือหยุดโทสะของเสี่ยวซุ่นจื่อแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ไม่ทราบว่าท่านคือลิ้นเชือดเฉือนโก่วเหลียนหย่งเฉวียนหรือ”
โก่วเหลียนตกใจเล็กน้อย พูดว่า “คิดไม่ถึงว่าหนึ่งบทกวีคร่าชีวิตสู่อ๋องอย่างเจียงสุยอวิ๋นจะรู้จักคนต่ำต้อยเช่นข้าด้วย นับเป็นเกียรติจริงๆ ไม่รู้ว่าท่านจ้วงหยวนที่ในอดีตเคยดูแคลนสู่อ๋องไว้ว่า ‘ตกเป็นเชลยไร้ศักดิ์ไร้สุวรรณ สังขารเกศาพลันเสื่อมถอยขาวโพลน’ รู้ว่าจะเกิดเรื่องวันนี้นานแล้วหรือไม่ ข้าเห็นสีหน้าท่านซีดเซียวปานนั้น ร่างกายเจ็บป่วยโรยรา สมควรนับได้ว่า ‘สังขารเกศาพลันเสื่อมถอยขาวโพลน’ กระมัง”
ข้าเอ่ยอย่างเรียบเฉย “ได้ยินมานานว่าพี่หย่งเฉวียนเคยเป็นเสนาธิการของแม่ทัพจางเชินแห่งสวีโจว จางเชินไม่ยอมภักดี นำทัพบุกยึดดินแดนส่วนหนึ่ง ยามนั้นพี่หย่งเฉวียนอยู่ใต้กองธงของเขานับว่าได้รับเกียรติยศมากล้น ภายหลังยงอ๋องทำศึกกับจางเชิน ท่านได้รับคำสั่งให้เป็นทูตไปยังค่ายของต้ายง ผู้ใดจะรู้ ท่านกลับหมกมุ่นในบารมีขององค์ชาย หลังจากกลับไปก็เกลี้ยกล่อมโน้มน้าวให้แม่ทัพจางวางเกราะทิ้งอาวุธยอมจำนน ต่อมาท่านทำงานให้ยงอ๋อง ออกเป็นทูตเจรจาทั่วหล้า ปฏิบัติภารกิจอย่างไม่คิดอับอาย แต่ไม่รู้ว่าเพราะเป็นทูตให้จางเชินในตอนแรกหรือไม่จึงถูกผู้คนกล่าวประณามหยามเหยียด ทำให้ท่านต้องเพียรพยายามมากปานนั้น สุดท้ายจึงประสบความสำเร็จกระมัง”
โก่วเหลียนพลันหน้าแดง เรื่องที่เขาเคยเรียกร้องให้จางเชินยอมจำนน แม้จะเป็นคำพูดที่ฟังดูสวยหรู แต่เขารู้สึกว่าการที่ตนมิได้โน้มน้าวให้ยงอ๋องถอยทัพ กลับไปทำงานให้ยงอ๋องแทน นับว่าเป็นความอัปยศต่อหน้าที่อย่างมิอาจเลี่ยง คิดไม่ถึงว่ากลับถูกคนผู้หนึ่งพูดจาทิ่มแทงจนแทบกระอักเลือด จึงกล่าวไปอย่างอับอายว่า “ยงอ๋องมีบุคลิกดังหงส์มังกร ใจกว้างสง่างาม มิอาจสั่นคลอนได้ด้วยวาจา ข้าจะล้มเหลวกลับมาก็มิใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด ยิ่งไปกว่านั้นที่ข้าที่โน้มน้าวให้แม่ทัพจางยอมแพ้ ย่อมสร้างผลงานชดเชยแทนได้ กลับเป็นท่าน ในเมื่อรู้ว่าต้ายงจะเป็นผู้รวบรวมใต้หล้าได้อย่างแท้จริง เหตุใดจึงไม่ยอมจำนน”
ข้ากล่าวยิ้มๆ ว่า “คำพูดนี้ของพี่หย่งเฉวียนย่ำแย่ไปหรือไม่ ข้ากล่าวว่าแม่ทัพจางไม่ยอมภักดี เป็นเพราะตอนนั้นการรวมจงหยวนเป็นหนึ่งขึ้นอยู่เพียงชั่วขณะนั้น ผู้คนยินดีสวามิภักดิ์แล้ว แต่แม่ทัพจางกลับใช้กำลังทหารแบ่งแยกดินแดน ไม่รู้จักภารกิจของตน ด้วยเหตุนี้จึงนึกดูแคลน ส่วนหนานฉู่ของข้าแม้เป็นแคว้นเล็กๆ แต่ก่อตั้งแคว้นมานานเหนือต้ายง สุยอวิ๋นเป็นจ้วงหยวนแห่งหนานฉู่ เมื่อสอบเป็นบัณฑิตจิ้นซื่อแล้วก็รับหน้าที่อยู่ในสำนักฮั่นหลินมานานปี ซาบซึ้งในพระคุณของแว่นแคว้นอย่างลึกล้ำ จะทอดทิ้งบ้านเมืองหันไปรับใช้ต้ายงได้อย่างไร สุยอวิ๋นรู้สึกละอายยิ่ง นายเก่ายังอยู่จะไปรับใช้นายใหม่ได้อย่างไร”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 49 หนทางไกลนับพันลี้ (2)
โก่วเหลียนกลอกตา “ในเมื่อท่านตัดสินใจภักดีต่อหนานฉู่แล้ว ตอนนี้เจ้าแคว้นหนานฉู่ก็อยู่ในค่ายของพวกเรา จ้าวเจียคุกเข่ารับใช้ต้ายงของเราแล้ว เหตุใดท่านจึงดื้อรั้นเพียงนี้ ยิ่งไปกว่านั้นข้าได้ยินว่าขุนนางย่อมเลือกนายดี จ้าวเจียเบาปัญญา บีบบังคับอ๋องมากสามารถจนตาย ส่วนยงอ๋องนายข้าจิตใจกว้างขวางดุจหุบเขา นับถือนักปราชญ์เคารพบัณฑิต กระทำการเด็ดขาดชัดเจน มากคุณธรรมมากความสามารถ ชื่อเสียงระบือไกลทั่วทั้งใต้หล้า เหตุใดท่านจึงหัวโบราณไม่ยอมคล้อยตาม กลายเป็นที่เย้ยหยันไปทั่วทั้งแผ่นดิน”
ข้าหัวเราะอย่างเย็นชา “แม้ขุนนางต้องเลือกนายดี แต่ข้าไม่เคยได้ยินว่าขุนนางคนใด นายเก่ายังอยู่ก็หันไปสวามิภักดิ์ต่อนายใหม่แล้ว ในอดีตอวี้ลั่งรับใช้จื้อป๋อ หลังนายเก่าสิ้นชีพระหว่างเดินทาง แม้นายเก่าปฏิบัติต่อเขาอย่างปุถุชนมาตลอด อวี้ลั่งก็ไม่เคยละทิ้ง ยิ่งไปกว่านั้น ในอดีตสุยอวิ๋นก็มิได้ทำงานให้จ้าวเจียเพียงผู้เดียว แต่เป็นราชวงศ์หนานฉู่ เจ้าแคว้นองค์ก่อนรับข้าเข้าสำนักฮั่นหลิน เต๋อชินอ๋องใช้ข้าเป็นที่ปรึกษา ความเมตตากรุณาเหล่านั้นข้าล้วนเห็นอยู่ในสายตา จะเห็นเกียรติยศความมั่งคั่งแล้วหันไปซบนายใหม่ทันทีได้อย่างไร”
โก่วเหลียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม “แม้คำพูดของท่านจะงดงามสวยหรูทุกประโยค แต่จะอย่างไรท่านก็ถูกประณามหยามเหยียดไปนานแล้ว เหตุใดจึงต้องหลงใหลงมงายเช่นนี้อีก”
ข้ากล่าวอย่างเรียบเฉย “ในอดีต แม้ปี่ก้านต้องกรีดหัวใจ เจตนาก็มิแปรเปลี่ยน แม้ซวีหยวนถูกลดตำแหน่ง เมื่อได้ยินว่าแคว้นฉู่ล่มสลายยังเลือกกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย สุยอวิ๋นมิใช่โง่งม ไม่กล้าเลียนแบบปราชญ์เมธีที่ล่วงลับ ทว่าเรื่องอย่างเห็นแก่เกียรติยศจนวิ่งโร่เข้ารับใช้นายใหม่ หวังทรัพย์สินชื่อเสียงเช่นนี้ ข้าก็มิกล้าทำเช่นกัน”
โก่วเหลียนได้ยินข้าพูดเช่นนี้ก็ทำเพียงคารวะแล้วพูดว่า “ท่านเจียงมีใจบริสุทธิ์ยอดเยี่ยม ข้ารู้สึกเลื่อมใสนัก แต่องค์ชายมีบุคลิกดังจักรพรรดิ หากท่านพลาดไปจะไม่เสียดายหรือ ตอนนี้ท่านอยู่ในกองทัพทั้งยังป่วยติดเตียง หย่งเฉวียนมิกล้าบีบคั้น กว่าจะถึงต้ายงยังมีหนทางอีกพันลี้ หย่งเฉวียนขอมารบกวนรับคำสั่งสอนชี้แนะจากท่านได้หรือไม่”
ข้ายิ้มตอบ “พี่หย่งเฉวียนชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน สุยอวิ๋นต่างหากที่สมควรขอคำชี้แนะจากท่านให้มาก หนทางเปล่าเปลี่ยว หากท่านมีเวลาและมิรังเกียจก็มาสนทนายามค่ำคืนที่นี่ได้ ทว่าแม้สุยอวิ๋นจะอ่านตำรามาอย่างกว้างขวาง แต่กลับมิเข้าใจพิณหมากอักษรภาพวาดเท่าใดนัก ได้ยินว่าท่านมีชื่อเสียงทางด้านนี้ ยังต้องเชิญท่านมาสั่งสอนชี้แนะแล้ว”
เมื่อหลี่จื้อรู้ว่าโก่วเหลียนมาพบข้าเป็นการส่วนตัว เดิมทียังกังวลยิ่ง รีบส่งคนมาหวังคลี่คลายสถานการณ์ ผู้ใดจะทราบว่าคนผู้นั้นมาถึงแล้วกลับเห็นข้าและโก่วเหลียนสนทนากันอย่างออกรส หลี่จื้อได้ยินดังนั้นก็อดยินดีไม่ได้
ตั้งแต่นั้นมาหลี่จื้อก็ให้เสนาธิการใต้บัญชามาสนทนาเป็นเพื่อนข้าบ่อยๆ ข้าก็มิได้ปฏิเสธ หลังจากจับเข่าพูดคุยกันมานานวัน ข้าก็รู้สึกชื่นชมเสนาธิการใต้บัญชายงอ๋องยิ่ง กวนซิวเชี่ยวชาญเรื่องการจัดหาเสบียงและการบัญชี ต่งจื้อเชี่ยวชาญการเดินทัพและการแปรกระบวนทัพ เมื่อสนทนากันก็กล่าวลื่นไหลไม่หยุดหย่อน ส่วนโก่วเหลียนเป็นบัณฑิตมากความสามารถ คุยถูกคอกับข้าที่สุด เพียงแต่นิสัยของเขาชอบเอาชนะ ชอบสนทนาเรื่องยากๆ กับข้า เมื่อได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันมาหลายวัน อารมณ์ข้ากลับไม่เลวนัก รวมกับที่เสี่ยวซุ่นจื่อดูแลอย่างดี อาการป่วยของข้าจึงค่อยๆ ดีขึ้นระหว่างเดินทาง
ความรู้สึกที่ข้ามีต่อพวกเขาไม่เลวนัก ส่วนพวกเขาก็เคารพเลื่อมใสข้าเป็นอย่างยิ่ง
กวนซิวเชี่ยวชาญเรื่องการเสบียงและการเงินของกองทัพ เป็นดังจู่เป๋า[footnoteRef:1] ที่ยงอ๋องไว้ใจ แต่ยามเขาสนทนากับบัณฑิตหนุ่มผู้นี้ขึ้นมา กลับพบว่าไม่ว่าตนจะพูดอะไร อีกฝ่ายก็จะเข้าใจกระจ่างทันที บางครั้งพูดไปเพียงประโยคสองประโยคก็เข้าใจความทั้งหมดแล้ว ภายหลังเจียงเจ๋อกล่าวเรื่องที่ตนเคยจัดการตำราให้เต๋อชินอ๋องโดยไม่ตั้งใจ จึงทำให้กวนซิวทราบว่าเหตุใดบัณฑิตฮั่นหลินผู้นี้จึงรู้เรื่องสัพเพเหระมากมายปานนั้น เดิมทีเขาคิดว่าเจียงเจ๋อเคยเป็นเสนาธิการให้เต๋อชินอ๋อง แต่กลับเป็นเพียงการให้คำปรึกษาทางการทหารเล็กน้อย [1:  จู่เป๋า เป็นขุนนางในราชวงศ์ฮั่น เป็นเสนาธิการผู้ยอดเยี่ยมในกองทัพ รับหน้าที่จัดการเอกสารต่างๆ]
ต่งจื้อเชี่ยวชาญเรื่องการเดินทัพแปรกระบวน ยามเมื่อพูดคุยกับเจียงเจ๋อ พบว่า ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบกระบวนทัพใด จะในอดีตหรือในปัจจุบัน ไม่มีกระบวนใดที่เจียงเจ๋อไม่รู้จัก กระทั่งส่วนที่ตนไม่ค่อยเข้าใจเจียงเจ๋อก็พูดได้อย่างไหลลื่น อธิบายได้อย่างละเอียดยิ่ง เมื่อถามว่าเขารู้ได้อย่างไร บุรุษหนุ่มผู้นี้กลับยิ้มแย้ม กล่าวว่าเคยอ่านพบในตำราการทหารของจวนเจิ้นหย่วนโหว ภายหลังมาทำงานที่สำนักฮั่นหลินก็เคยจัดการตำรากลยุทธ์การศึกเช่นกัน
เดิมทีต่งจื้อคิดว่าเจียงเจ๋อรู้จักเพียงสนทนากลยุทธ์บนกระดาษ ดังนั้นจึงลองแสดงกระบวนทัพให้เขาดู ไม่คิดว่าเจียงเจ๋อจะใช้ทหารได้ดั่งใจนึก ไม่มีช่องว่างใดให้ค้นหา ทุกครั้งจะโผล่พรวดออกมาจากตำแหน่งที่ไม่คาดคิดที่สุด แต่พอไตร่ตรองในภายหลังกลับพบว่าสมเหตุสมผล ช่างยอดเยี่ยมเหลือคณา ต่งจื้อเลื่อมใสสุดจิต แต่ก็ยังอยากเอาชนะ จึงชวนสนทนาเรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ ไม่คิดว่าเจียงเจ๋อจะกล่าวได้อย่างสมบูรณ์พร้อม ภายหลังแม้เจียงเจ๋อจะเงียบงันไม่พูดจา แต่หากหลุดปากมาเป็นบางครั้งก็ทำให้ต่งจื้อต้องขบคิดไปครึ่งวัน กลับไปยังต้องไปศึกษาเรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์อีกด้วย
ส่วนโก่วเหลียนกลับนับถือเลื่อมใสเจียงเจ๋อเป็นที่สุด เดิมทีเขาทะนงว่าตนเองมากความรู้ ไม่คิดว่ายามเจียงเจ๋ออยู่ที่หนานฉู่เคยร่วมก่อตั้งตำหนักฉงเหวินด้วย ดังนั้นจึงอ่านตำรามาไม่ต่ำกว่าสิบล้านเล่ม ทุกครั้งที่เถียงกันเรื่องบทความ เจียงเจ๋อจะมีข้ออ้างอิงที่ทำให้โก่วเหลียนต้องตะลึงพรึงเพริด ส่วนด้านศิลปะการโต้วาที แม้เจียงเจ๋อจะใช้ไม่บ่อยนัก แต่หากโก่วเหลียนเกิดลำพองใจ วางตัวสูงส่งยโสโอหังขึ้นมา เจียงเจ๋อมักใช้ประโยคเดียวทำให้เขายอมแพ้ ชื่นชมด้วยใจจริง
สิ่งที่ทำให้ทั้งสามคนรู้สึกนับถือที่สุดก็คือ แม้เจียงเจ๋อจะมีอัจฉริยภาพปานนี้แต่กลับพูดคุยกับผู้อื่นด้วยท่วงท่าสบายๆ เป็นธรรมชาติ ยามสนทนากับเขาล้วนให้ความรู้สึกชุ่มฉ่ำคล้ายหยาดพิรุณยามวสันต์โปรยปราย คิดว่าคนผู้นี้มีความสามารถมากล้น แต่กลับไม่บีบคั้นผู้อื่นให้จนตรอก มีเพียงยามค่ำคืนที่จะทำให้พวกเขาต้องหลั่งเหงื่อเย็น
ต่อมาทั้งสามยิ่งมีใจร้อนรนอยากเอาชนะขึ้นเรื่อยๆ แต่เจียงเจ๋อกลับยอมถอยหลบอย่างสุขอุรา ทำให้ความร้อนรนอยากเอาชนะของทั้งสามแปรเปลี่ยนไปเบาสบายดังสายลมฤดูใบไม้ผลิ เนิ่นนานผ่านไปจึงค่อยรู้ว่าเจียงเจ๋อเพียงไม่คิดสู้ด้วยเท่านั้น
การเดินทางพันลี้ แม้เส้นทางยาวไกล แต่จะอย่างไรก็ต้องมีวันสิ้นสุด เมื่อใกล้ถึงต้ายงทั้งสามก็ตัดสินใจไปพบหลี่จื้อพร้อมกันอีกครั้ง ต้องการให้เขารับเจียงเจ๋อมาอยู่ใต้บัญชาให้จงได้ โก่วเหลียนกระตือรือร้นที่สุด พูดว่า “องค์ชาย หากไม่ได้คนผู้นี้มาอยู่ใต้บัญชาคงน่าเสียดายจริงๆ คนผู้นี้เป็นอัจฉริยะ เหนือกว่ากระหม่อมหลายเท่า หากเป็นศัตรูกัน เกรงว่ากระหม่อมคงไม่มีแม้แต่ศพให้ฝัง”
หลี่จื้อกล่าวด้วยรอยยิ้มฝาดเฝื่อน “ทุกท่าน เหตุใดข้าจะไม่รู้ถึงความสำคัญของคนผู้นี้เล่า แต่ทุกครั้งที่ข้าไปเกลี้ยกล่อมเขา คนผู้นี้มักเงียบงันไม่พูดจา ทำให้ข้ารู้สึกอับจนหนทางยิ่ง”
กวนซิวกล่าวว่า “องค์ชายไม่จำเป็นต้องร้อนใจ คนผู้นี้ให้ความเคารพองค์ชายมาก ทั้งยังไม่มีเจตนาเป็นศัตรูกับพวกเรา คงไม่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดแน่นอน กลับเมืองคราวนี้พวกเราก็ส่งตัวเขาไปกักบริเวณอยู่ที่จวนยงอ๋องเสียก่อนแล้วค่อยๆ เกลี้ยกล่อมไป จะอย่างไรก็ต้องมีวิธี ยิ่งไปกว่านั้นสือจื่อโยวเป็นผู้มากคุณธรรมน้ำใจ จะต้องโน้มน้าวเขาได้แน่”
หลี่จื้อทอดถอนใจ “คงทำได้เพียงเท่านี้แล้ว หากสือจื่อโยวยังโน้มน้าวเขาไม่ได้ ข้า ข้า เฮ้อ จะให้ข้ายอมตัดใจได้อย่างไร”
พวกกวนซิวทั้งสามมองหน้าสบตากัน รู้ว่าหลี่จื้อมีใจคิดสังหารแล้ว
“นอกม่านพิรุณโปรยปราย วสันต์คล้อยจวนอำลา ผ้าบางมิอาจทนหนาวยามเดือนห้า ในฝันมิรู้ว่าตนเป็นเพียงผู้มาเยือน ยังนิยมรื่นเริงร่ำไป ยามพิงรั้วกลับเดียวดาย ภูผาธารากว้างไกล ยามจากง่ายดาย ยามพานพบกลับยากสุดแสน ธาราไหลใบไม้ปลิดปลิว จากสวรงสวรรค์ลงสู่แดนดิน”
ข้าสวมเสื้อคลุมยืนอยู่ตรงหน้าต่าง ที่นี่คือศาลาพักม้า พรุ่งนี้จะถึงต้ายงแล้ว ข้าเอื้อนเอ่ยบทกวี ‘คลื่นซัดทราย’ ที่ข้าเขียนเพิ่งขึ้นมาใหม่ ในใจรู้สึกโดดเดี่ยวสุดเปรียบ คิดถึงทิวทัศน์ชวนหลงใหลของหนานฉู่ ในใจคิดวนเวียนนับร้อยตลบ
เสี่ยวซุ่นจื่อเดินมาข้างกายข้า กล่าวเสียงเบา “คุณชาย หลายวันมานี้ท่านทำให้เสนาธิการใต้บัญชาของหลี่จื้อศรัทธาเลื่อมใสแต่กลับไม่ยอมโอนอ่อนกับหลี่จื้อ หากหลี่จื้อมีใจคิดสังหาร ท่านจะทำเช่นไร”
“เสี่ยวซุ่นจื่อ เจ้าไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้ข้าเพียงไหลไปตามคลื่นเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นขุนนางอยู่ที่ใดล้วนไม่สำคัญ ต่อให้อยู่ต่อหน้าเต๋อชินอ๋องข้าก็ทำงานเพียงฉาบฉวย แต่ยงอ๋องมีจิตใจดุจกระจกเงา หากข้ารับใช้เขาแต่ไม่ทุ่มเทกายใจให้เขาเต็มที่ เช่นนั้นยงอ๋องย่อมไม่พอใจ ยิ่งไปกว่านั้นจะมิอาจคลี่คลายสถานการณ์อันตรายให้เขาได้ด้วย หากคิดให้ข้าทุ่มเทแรงใจเพื่อเขา เช่นนั้นข้าต้องดูน้ำจิตน้ำใจของยงอ๋องเสียก่อน ข้าตั้งใจบีบบังคับให้เขาคิดสังหารข้า หากสุดท้ายเขายอมปล่อยมือ ข้าจึงจะเห็นเขาเป็นจักรพรรดิมากปรีชา หากสุดท้ายเขาคิดสังหารข้า เช่นนั้นเขาก็เป็นได้เพียงทรราช ภายหน้าหากอยู่กับเขาคงต้องกังวลว่าจะถูกเขาสังหารอยู่ร่ำไป มิสู้ทดสอบจิตใจเขาเสียตั้งแต่วันนี้ หากเขายอมปล่อยข้าไป เช่นนั้นข้าเชื่อว่าวันหน้าพวกเราจะปรองดองกันได้จนถึงที่สุด หากเขา...ข้าก็จะแกล้งตายแล้วถอนตัวไปเสีย”
เสี่ยวซุ่นจื่อมีสีหน้าร้อนรุ่ม “คุณชาย ยงอ๋องมีอำนาจยิ่งใหญ่ หากคิดสังหาร ท่านจะถอนตัวออกไปได้อย่างไร แม้วรยุทธ์ของข้าจะไม่เลว แต่ก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะช่วยคุณชายออกไปได้”
ข้าหัวเราะเบาๆ “ข้าคิดว่ายงอ๋องคงไม่มีใจทำร้ายยอดบัณฑิตแห่งแผ่นดินหรอก จะต้องไม่คิดใช้ดาบหอกสังหารข้าแน่ ดังนั้นการใช้พิษจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด ข้าเตรียมยาพิษชั้นเลิศเอาไว้เม็ดหนึ่งแล้ว ถึงตอนนั้นเมื่อข้ากินเข้าไป ร่างกายจะแข็งทื่อดุจคนตาย ชิงคนเป็นเรื่องยาก แต่ชิงศพมิใช่ว่าเป็นเรื่องง่ายหรือ รอข้าถอนตัวไปได้ก่อน ข้าจะซ่อนตัวอยู่ในต้ายง รอโอกาสมาถึงแล้วค่อยล้างแค้นผู้สังหารภรรยาข้า ถึงตอนนั้น เสี่ยวซุ่นจื่อ เจ้ากับข้าก็ปิดบังชื่อแซ่ออกพเนจรสุดขอบฟ้า มิใช่ว่าจะมีความสุขมากหรือไร ผู้คนมักกล่าวว่าอ่านหนังสือหมื่นเล่มมิสู้เดินทางหมื่นลี้ ข้าคาดหวังมากเชียว”
เสี่ยวซุ่นจื่อกล่าวอย่างจริงใจ “เช่นนั้นข้ากลับคาดหวังให้ยงอ๋องคิดสังหารคุณชายจริงๆ คุณชายจะได้ไม่ถูกลากเข้าไปพัวพันจนต้องทุ่มเทกายใจทำงานเพื่อเขา”
ข้าหัวเราะ หากคิดให้ข้าทุ่มเทกายใจ มิใช่ว่าทุกคนจะมีคุณสมบัติเช่นนั้น กล่าวตามจริง เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดผ่านการทดสอบของข้าด้วยซ้ำ ใช้งานไม่ได้ก็สังหารทิ้งเสีย นั่นเป็นความคิดที่มิอาจพรรณนาออกมาของยอดราชาและยอดวีรบุรุษ น่าเสียดาย ยงอ๋องเป็นคนที่ข้านับถือจริงๆ ข้าคิดอย่างเสียดาย


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 5 บัณฑิตฮั่นหลิน (1)
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบหกเดือนเก้า เจียงเจ๋อเข้าสู่สำนักฮั่นหลิน รับตำแหน่งเปียวซิว[footnoteRef:1] ถูกต้องตามกฎเกณฑ์ ได้รับตำแหน่งขุนนางขั้นเจ็ด [1:  เปียวซิว ผู้ที่รับหน้าที่แก้ไขและเรียบเรียงประวัติศาสตร์]
รัชศกเสี่ยนเต๋อปีที่สิบเจ็ดเดือนหนึ่ง ด้วยเจียงเจ๋อมีความรู้กว้างขวางจึงได้รับราชโองการให้ร่วมการก่อตั้งตำหนักฉงเหวินเป็นกรณีพิเศษ สามปีผ่านไป เจียงเจ๋อเชี่ยวชาญการจำแนกคุณค่าชิ้นงานศิลปะและโบราณวัตถุ กระจ่างในการค้นคว้าหลักฐานข้อพิสูจน์ มือจับม้วนหนังสือมิขาด กระทั่งลืมกินลืมนอนอยู่บ่อยครั้ง ผู้ใดได้ฟังยังต้องทอดถอนใจด้วยความชื่นชม ไม่นานจึงได้เลื่อนขั้นเป็นซิวจ้วน[footnoteRef:2] แห่งสำนักฮั่นหลิน รับตำแหน่งขุนนางขั้นหก [2:  ซิวจ้วน ที่รับหน้าที่บันทึกและแก้ไขประวัติศาสตร์]
ของสะสมแห่งตำหนักฉงหลินถูกเก็บรักษาไว้จวบจนปัจจุบัน ข้าผู้ต่ำต้อยเคยเห็นมาแล้ว เจียงเจ๋อเป็นผู้ตรวจสอบและแก้ไขปรับปรุงถึงหกเจ็ดส่วน ชวนให้ผู้คนตื่นตะลึงเสียจริง
...พงศาวดารฉู่ราชวงศ์หนาน บันทึกธาราเคียงเมฆ
ช่างมีความสุขเสียจริง ข้ายืดเอวบิดขี้เกียจ หยิบหนังสือรวบรวมบทกวีที่เหลืออยู่เพียงเล่มเดียวในมือขึ้นมา ระยะนี้ข้าอาศัยอยู่ในหอตำราของสำนักฮั่นหลิน มิเสียทีที่เป็นหอตำราที่ยอดเยี่ยมที่สุดในใต้หล้า มีหนังสือมากมายที่ข้าไม่เคยอ่าน ข้ามีความสามารถเห็นผ่านตามิลืมเลือน ก่อนหน้านี้ข้าเคยอ่านหนังสือไปมากมาย ปกติหนังสือหนึ่งเล่มอ่านเพียงรอบเดียวก็จำได้เป็นส่วนใหญ่แล้ว หากเป็นบทความดีๆ ข้ายังจำได้ไม่ตกหล่นแม้เพียงตัวอักษรเดียว อย่างไรก็ตาม ต่อให้ข้ามีความสามารถมากเพียงใด หนังสือนับล้านเล่มเช่นนี้ย่อมอ่านไม่ไหวเป็นแน่ ดังนั้นข้าจึงหาดรรชนีวารสารของหอตำรานี้มาหนึ่งเล่ม คัดเลือกหนังสือที่ยังไม่เคยอ่านออกมาอ่านทีละเล่ม ตามลำดับที่เขียนอยู่ในนั้น อย่างไรข้าก็ต้องอยู่ในสำนักฮั่นหลินไปอีกสามปีห้าปี คงอ่านได้พอประมาณ แน่นอนว่าหนังสือที่ข้าให้ความสนใจที่สุดคือหนังสือที่มีเพียงเล่มเดียว ต้องทราบว่าหนังสือเช่นนี้ส่วนใหญ่เป็นผลงานชิ้นเอกระดับโลก
วันนี้ ขณะข้ากำลังหาหนังสือในคลัง เผอิญเหลือบไปเห็นหนังสือที่ปกทำจากผ้าแพรต่วนสีเหลืองเล่มหนึ่ง ดูภายนอกช่างวิจิตรงดงามยิ่ง เชื่อว่าคงเป็นผลงานชั้นยอดที่หาได้ยากเป็นแน่ ข้าจึงพลิกเปิดอ่านไปตามใจ นั่นทำเอาข้าเกือบสลบ
หน้าแรกมีตัวอักษรเขียนด้วยโลหิตว่า ‘หากปรารถนาฝึกวิชาเซียน จงสะบัดมีดตอนตนเอง’ ข้ารีบปิดหนังสือทันควัน มองหน้าปกพบคำว่า ‘คัมภีร์ทานตะวัน[footnoteRef:3]’ อันใดนั่น จึงรีบโยนไปด้านข้างโดยพลัน ข้ายังอยากแต่งภรรยาสืบลูกสืบหลานอยู่นะ [3:  คัมภีร์ทานตะวัน เป็นคัมภีร์สุดยอดวรยุทธ์ที่ปรากฏในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง ปรากฏครั้งแรกในเรื่องกระบี่เย้ยยุทธจักร]
ขณะนั้นเอง ข้าเห็นตำรา ‘การผดุงชีวิต’ ของจวงจื่อ[footnoteRef:4] ในยุคฮั่น จึงรีบหยิบขึ้นมาพลิกอ่านไปหลายหน้า แม้อักษรจะไม่ต่างจากที่เห็นด้านนอก ทว่ามีบทวิจารณ์เขียนไว้บริเวณมุมหนังสือมากมาย คำวิจารณ์อัดแน่นจนคล้ายไม่มีช่องว่าง ข้าชอบอ่านอรรถาธิบายของผู้อื่นยิ่ง ในนั้นอัดแน่นไปด้วยความพยายามของผู้อ่าน ข้ามองไปด้านข้างพบว่าไม่มีผู้อื่น จึงดึงตั่งเหยียบเท้าเข้ามาแล้วนั่งลงเสียตรงนี้ เพราะหากนำไปอ่านด้านนอกคงเสียเวลาเดินไปเดินมา [4:  จวงจื่อ นักปราชญ์ในสมัยฮั่น]
เพียงได้อ่านข้าก็รู้สึกหลงใหลแล้ว ที่แท้ผู้ที่เขียนบทวิจารณ์อาจเป็นนักพรตลัทธิเต๋าควบตำแหน่งหมอนี่เอง สิ่งที่เขียนล้วนเป็นเคล็ดลับในการผดุงชีวิต เวลาใดควรกินสิ่งใดและควรดื่มสิ่งใด เวลาใดควรตื่นนอน เวลาใดควรหลับ จะนั่งสมาธิก่อนนอนเช่นไร ฝึกฝนพลังชี่[footnoteRef:5] หลังตื่นนอนเช่นไร กระทั่งเคล็ดลับในห้องหอก็ยังมี นี่เป็นอะไรที่ข้ารักที่สุดจริงๆ [5:  พลังชี่ คือ ต้นธารของพลังที่ขับเคลื่อนระบบต่างๆ ในร่างกาย]
ท่านอย่าได้หัวเราะเยาะข้าเชียว ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้าก็คือใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไร้โรคไร้ภัย แต่งภรรยาอ่อนโยน มากคุณธรรมนางหนึ่ง ให้กำเนิดบุตรที่น่ารักสักหลายคน เช่นนี้เคล็ดลับในห้องหอย่อมสำคัญยิ่ง ท่านไม่เห็นหรือว่าคนที่เจ้าชู้บ้าราคะมักอายุสั้น นั่นเป็นเพราะไม่รู้จักควบคุมตนเอง ไม่รู้จักเคล็ดการผดุงชีวิตอย่างไรเล่า
ขณะที่ข้ากำลังยินดีอยู่นั้น จู่ๆ ก็คิดได้ว่า ไม่สิ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่เขากล่าวถูกต้องหรือไม่ แล้วจะทำเช่นไรดี ข้าคิดไปคิดมา หากสงสัยก็ต้องคลายด้วยตนเองแล้ว ด้วยเหตุนี้ เดือนถัดมาข้าจึงหาตำราเกี่ยวกับวิธีผดุงชีวิตในคลังหนังสือ บางเล่มขัดแย้งกัน บางเล่มสนับสนุนกัน แต่ข้าคือผู้ใดเล่า ข้าคือบุคคลผู้มีพรสวรรค์เชียว สุดท้ายข้าก็สังคายนาข้อมูลออกมาเป็นเคล็ดลับการผดุงชีวิตของตนเองได้ชุดหนึ่ง ทั้งยังเริ่มนำไปปฏิบัติแล้วด้วย
ทำเช่นไรน่ะหรือ ขั้นแรก ทุกวันเมื่อข้าลืมตาตื่นก็จะนั่งสมาธิครู่หนึ่ง ฝึกฝนเคล็ดวิชาบำรุงชี่ จากนั้นจึงออกไปขยับแข้งขยับขาเสียหน่อย แม้จะฝึกฝนวิชาหมัดมวยไม่เป็น แต่อู่ฉินซี่[footnoteRef:6] อันใดนั่นข้ายังพอทำได้ จากนั้นจึงรับประทานอาหารเช้าอ่อนๆ แล้วออกไปทำงาน ตอนเที่ยงหากไม่มีธุระใด ทางที่ดีที่สุดย่อมต้องกลับบ้าน รับประทานอาหารกลางวันที่ช่วยบำรุงร่างกายตามฤดูกาลอย่างเหมาะสมมื้อหนึ่ง หากจะให้ดีควรกินสายเสียหน่อย  [6:  อู่ฉินซี่ เป็นวิธีการเคลื่อนไหวโดยเลียนแบบท่วงท่าของสัตว์ห้าชนิด ใช้เป็นท่าออกกำลังกาย]
หลังจากนอนกลางวันแล้วอยากทำอะไรก็ไปทำเสีย ตอนกลางคืนหากต้องออกไปคบค้าสมาคมกับผู้อื่นก็กินให้น้อยดื่มให้น้อย เมื่อกลับมาถึงบ้านให้ดื่มเหล้าสมุนไพรที่กลั่นเองเพื่อล้างกระเพาะและลำไส้ก่อนนอน ตอนนี้ตำแหน่งของข้ายังต่ำต้อย ทำให้มิอาจรักษาวันเวลาเช่นนี้เอาไว้ได้ ทว่านี่เป็นเป้าหมายที่ข้าพยายามทำเต็มที่ ส่วนเรื่องวรยุทธ์นั้น ข้าไม่ฝึกแน่ ไม่เคยได้ยินหรือว่า คนว่ายน้ำเป็น ยังจมน้ำตายได้ หากข้าเป็นวรยุทธ์คงเข้าไปพัวพันกับเรื่องไม่คาดคิดอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง ถ้าจัดการไม่ดียังต้องตายตั้งแต่หนุ่มๆ ข้าปรารถนาเพียงอยู่ให้ถึงอายุเจ็ดสิบเท่านั้นเอง
ข้ายืนหยัดทำเช่นนี้อยู่สองเดือน พบว่าสภาพร่างกายเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีจริงๆ อาการป่วยเล็กน้อยที่มักปรากฏก่อนหน้านี้ก็ไม่มีแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังรู้สึกว่า ความคิดชัดเจนขึ้นด้วย ยามอ่านตำราเขียนอักษรก็มีสมาธิในการจรดพู่กันมากขึ้น
วันนี้ข้าเดินออกมาจากคลังหนังสือ เตรียมไปรับประทานอาหารเที่ยงอร่อยๆ สักมื้อ เฮ้อ ข้ามิอาจจ้างพ่อครัวเก่งๆ จึงได้แต่ทำอาหารกินเองแล้ว ขณะที่ข้ากำลังใคร่ครวญว่าจะกินอะไรเป็นมื้อกลางวันนั้นเอง หลิวขุยสหายรุ่นราวคราวเดียวกับข้า ซึ่งก็คือปั้งเหยี่ยนผู้นั้นพลันเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
“ท่านเจียง เป็นอย่างไรบ้าง พวกเราไปหอหมิงเยว่ด้วยกันดีหรือไม่”
“หอหมิงเยว่หรือ ไปทำอันใด” ข้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย
หลิวขุยกล่าวอย่างแปลกใจ “ทำไม ท่านมิรู้หรือ ไปชมงานพิณขององค์หญิงฉางเล่ออย่างไรเล่า!”
“งานพิณ องค์หญิงฉางเล่อ” ข้ายิ่งรู้สึกสับสน
หลิวขุยกล่าวต่อ “ใช่แล้ว ผู้คนทั้งบนล่างในเจี้ยนเย่มีผู้ใดไม่ทราบบ้างเล่า องค์หญิงฉางเล่อแต่งงานมาไกลถึงแคว้นเรา ย่อมคิดถึงบ้านเกิดอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพื่อบรรเทาความเปล่าเปลี่ยวจึงจัดงานพิณขึ้นมา ได้ยินว่าองค์หญิงอยากเห็นความสามารถของบัณฑิตแห่งหนานฉู่เสียหน่อย ทั้งยังได้ยินมาว่าสหายหญิงที่ติดตามองค์หญิงฉางเล่อมาตบแต่งด้วยคือเหลียงหวั่น เซียนพิณแห่งต้ายง ว่ากันว่า เสียงพิณของเหลียงหวั่นบันเทิงใจกระจ่างไร้กังวล สูงส่งเหนือธรรมดา หากมิใช่ว่าองค์หญิงฉางเล่อเป็นสหายสนิทของนาง คงไม่ยอมแต่งมาไกลถึงหนานฉู่เป็นเพื่อนองค์หญิงแน่ ข้ายังได้ยินมาอีกว่า เหลียงหวั่นมีเจตนาเลือกเจ้าบ่าวที่หนานฉู่ ท่านว่าบุรุษยอดเยี่ยมที่ยังไม่แต่งภรรยาคนใดบ้างไม่อยากลองดูเสียหน่อย”
ข้ากล่าวด้วยท่าทีตื่นตะลึง “แต่...มิใช่ว่าเหลียงหวั่นแต่งเป็นเพื่อนองค์หญิงไปแล้วหรือ”
ข้างๆ มีคนกล่าวเจือเสียงหัวเราะ “นั่นเป็นเพียงคำเรียกเท่านั้น ได้ยินว่าองค์หญิงทูลเรื่องนี้กับรัชทายาทนานแล้ว เหลียงหวั่นเป็นดั่งพี่น้องที่ดีขององค์หญิง จะต้องแต่งเป็นภรรยาเอกให้บุรุษยอดเยี่ยมที่เป็นสหายในเส้นทางเดียวกันเท่านั้น”
ข้าหันไปมอง ที่แท้เป็นทั่นฮวา ฝูอวี้หลุนนี่เอง พบว่าเขาเปลี่ยนไปสวมใส่อาภรณ์หรูหรางดงาม บริเวณเอวยังแขวนหยกพกไว้ชิ้นหนึ่ง เชื่อว่าคงมีใจหมายคว้าหงส์มาครองด้วยกระมัง เขามีพื้นเพอยู่ที่ไหวหยาง สมควรเป็นผู้ดีมีฐานะคนหนึ่ง
ข้าแอบขำในใจ หากแม่นางเหลียงหวั่นผู้นั้นโดดเด่นเพียงนี้จริงๆ เชื่อว่าองค์รัชทายาทคงกำมือทอดถอนใจด้วยความเสียดายไปแล้ว ทว่าพระองค์ย่อมต้องไว้หน้าองค์หญิงฉางเล่อ อย่างไรเสีย ภายภาคหน้าหากพระองค์ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว ยังคงเลือกสนมเข้าสามวังหกตำหนัก[footnoteRef:7] ได้ตามใจ ส่วนตอนนี้ต้องพยายามเสียหน่อย เพราะจะอย่างไรองค์หญิงฉางเล่อก็มีฐานะแตกต่างกัน [7:  สามวังหกตำหนัก หมายถึงวังหลัง ซึ่งประกอบไปด้วยพระตำหนักทั้งสามที่มีขนาดใหญ่อันเป็นที่ประทับขององค์จักรพรรดิและมเหสี จึงเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่าสามวัง และหกตำหนักจะเป็นที่ประทับของนางสนม]
เดิมที ข้ามิได้มีความสนใจอันใด ข้ากระจ่างแจ้งในตัวเองดี ลักษณะหน้าตาของข้าแม้นับว่าไม่เลว ทว่าก็อยู่ในระดับกลางเท่านั้น ความสามารถของข้าแม้นับว่าไม่เลว แต่มีเพียงความสามารถ ไม่มีพื้นเพ โอกาสจะได้บินขึ้นที่สูงย่อมมีไม่มาก ช่วงปีนี้การทหารค่อนข้างคุกรุ่น เหล่าแม่ทัพย่อมเป็นผู้นำการทหารได้ดีกว่าบัณฑิตอย่างพวกเรามาก หนานฉู่ค่อนข้างให้ความสำคัญกับบัณฑิตผู้ทรงภูมิ ดังนั้นกองกำลังของแว่นแคว้นจึงมิค่อยแข็งแกร่งนัก ในด้านความปลอดภัยยังสู้ไม่ได้กระทั่งแคว้นสู่ในสู่จง หากมิใช่ว่ามีทหารเรือเก่งกาจ ต้ายงคงข้ามแม่น้ำมานานแล้ว
กล่าวโดยสรุปคือ ข้าเจียงเจ๋อ มิใช่เป้าหมายที่ควรค่าให้แย่งชิงอันใด ทั้งยังไม่มีความสามารถในการป้องกันตัวที่แข็งแกร่ง ไม่ต้องกล่าวว่าเหลียงหวั่นจะต้องตาข้าหรือไม่เลย ต่อให้ต้องตาข้า แล้วข้าจะกล้าแต่งหรือ
ทว่าจะไม่ไปก็ดูไม่ดี ประเดี๋ยวจะทำให้ผู้อื่นคิดว่า ข้าไม่ไว้หน้าองค์รัชทายาทและองค์หญิงฉางเล่อ ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจไปสักครั้ง อย่างไรเสีย ข้าก็มิได้เชี่ยวชาญเรื่องพิณ หมาก อักษร ภาพวาดเหล่านั้นนัก เพลงพิณยังสดับได้ การหมากยังวางได้ ทว่ายากจะคว้าชัย การเขียนพู่กันหรือก็นับว่าไม่เลว แต่มิอาจเรียกว่าเป็นนักพู่กันเลื่องชื่อ การวาดภาพน่ะหรือ ข้าก็ฝืนใจวาดลวกๆ ได้เช่นกัน
สิ่งที่ข้าเชี่ยวชาญที่สุดคือการประเมินค่างานศิลปะและวัตถุโบราณ ข้ามีญาติฝ่ายแม่อยู่ผู้หนึ่ง เขาเป็นเจ้าของโรงรับจำนำที่มีชื่อเสียง เครื่องประดับของล้ำค่าผ่านมือมาไม่น้อย อักษรภาพสมัยโบราณก็ผ่านมือมานับไม่ถ้วน เมื่อปีนั้นข้าเคยติดตามเรียนรู้จากเขา หลายปีนั้นยังอ่านตำราไปมากมาย เชื่อว่าข้าใช้ฝีมือทางด้านนี้หาเลี้ยงชีพได้เลยทีเดียว หากมิใช่เพราะท่านพ่อพาข้าออกไป ข้าล่ะอยากเป็นเจ้าของโรงรับจำนำจริงๆ


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 50 ถึงต้ายง (1)
ต้ายง รัชศกอู่เวยปีที่ยี่สิบสาม (หนานฉู่ รัชศกจื้อฮวาปีที่หนึ่ง) วันที่สองเดือนสิบเอ็ด ยงอ๋องนำชัยกลับราชสำนัก คุมตัวจ้าวเจีย องค์ชาย นางสนม และราชนิกุลแห่งหนานฉู่ไว้เบื้องหน้า คุมตัวร้อยขุนนางบุ๋นบู๊ไว้เบื้องหลัง ใช้เป็นเชลยถวายแด่ศาลบรรพชน
...พงศาวดารยง พระราชประวัติไท่จง
ข้ามิได้เห็นภาพอันยิ่งใหญ่ตระการตาที่ขุนนางนับร้อยต้อนรับยงอ๋องเข้าประตูเมืองเนื่องจากฐานะของข้า หากพูดให้ฟังดูดีหน่อยก็คือแขกเหรื่อ หากพูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็เป็นเชลย ข้าไม่ได้ถูกรวบเข้าศาลบรรพชนในฐานะเชลย แต่ก็มิได้มีเกียรติยศอันใด ดังนั้นข้าจึงต้องไปที่ค่ายทหารกับโก่วเหลียนก่อนจึงจะนั่งรถม้าเข้าเมืองได้
เมื่อรถเคลื่อนผ่านประตูหมิงเต๋อ ข้าก็เปิดหน้าต่างออก มองดูสองข้างทางของถนนหลวงที่กว้างเกือบสี่สิบจั้ง มีต้นไหวปลูกอยู่ทั้งสองฝั่งทาง เพียงแต่ยามนี้เข้าฤดูเหมันต์แล้วจึงไม่เห็นความเขียวขจีและบุปผาเบ่งบาน สองฝั่งของถนนมีรางน้ำขนาดเท่าแม่น้ำเล็กๆ ทอดตัวไขว้กับรางน้ำของถนนหลักสายอื่นๆ ที่คานด้วยหินอย่างดี แม้ยามนี้จะเป็นเหมันตฤดู แต่น้ำในรางก็ยังมีไอร้อนพวยพุ่ง น้ำไหลไม่ติดขัด ทว่าบนต้นไหวกลับมีเพียงน้ำค้างแข็ง เต็มไปด้วยความรู้สึกแห้งเหี่ยวของฤดูหนาว
ข้ารำพึงรำพันว่า “ธาราภูผาพันลี้ เก้าหอคอยแลประตู มิเคยเห็นพระราชวังอันยิ่งใหญ่ จะทราบถึงบารมีของโอรสสวรรค์ได้อย่างไร”
โก่วเหลียนหัวเราะ “ฉินจง[footnoteRef:1] นับเป็นเมืองแห่งจักรพรรดิมาแต่โบราณ นครฉางอันมีประวัติศาสตร์ยาวนาน ทั้งยังมีวรรณกรรมมากมาย ภูมิประเทศอันตราย ใต้มีเทือกเขาฉินหลิ่งซับซ้อน เหนือมีภูเขาทอดยาวคล้ายเป็นเสียงสะท้อนจากฉินหลิ่ง มีแม่น้ำแปดสายล้อมรอบฉางอันเช่นแม่น้ำจิ่ง แม่น้ำเว่ย ฉินชวน[footnoteRef:2] ไพศาลแปดร้อยลี้ แสดงถึงพระราชอำนาจของจักรพรรดิมาแต่โบราณ ต้ายงจึงใช้ฉางอันเป็นเมืองหลวงเพื่อแสดงถึงความยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิ ต้ายงจะรวบรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งย่อมไม่มีอำนาจใดขวางได้ หนานฉู่สร้างเมืองหลวงอยู่ที่เจี้ยนเย่ ทว่าฮวงจุ้ยของเจี้ยนเย่ไม่ดีพอ เมื่อไปสร้างเมืองที่นั่นมักตกต่ำลงทุกยุคทุกสมัย” [1:  ฉินจงหมายถึง แผ่นดินที่ราบภาคเหนือ]  [2:  ฉินชวน หมายถึง พื้นที่ที่ราบทางเหนือรวมถึงซ่านซีและฉินหลิ่งด้วย]
ข้าทำเพียงยิ้มไม่กล่าววาจา ความตกต่ำของหนานฉู่ข้ารู้ดีแก่ใจ ความแข็งแกร่งของต้ายงข้าก็รู้ดีแก่ใจ แต่นี่ไม่ใช่สาเหตุที่ข้าจำต้องหันไปพึ่งพิงต้ายง
ในดวงตาของโก่วเหลียนปรากฏแววสับสน เขาไม่เคยปวดเศียรเวียนเกล้าถึงเพียงนี้มาก่อน ไม่ว่าตนจะเกลี้ยกล่อมเช่นไร บุรุษหนุ่มผู้นี้บ้างก็แสดงท่าทีเห็นด้วย บ้างก็ทำเพียงยิ้มแย้มไม่กล่าววาจา แต่ที่สุดแล้วยังไม่อาจทำให้อีกฝ่ายยอมเข้ามาพึ่งพิงยงอ๋องได้เลย
โก่วเหลียนคิดว่าตนรีบร้อนเกินไปหรือไม่ แต่หากมิอาจโน้มน้าวเขาได้ หากยงอ๋องสิ้นไร้หนทาง จะต้องตัดสินใจสังหารคนผู้นี้เป็นแน่ เช่นนี้จะไม่น่าเสียดายหรือ โก่วเหลียนเคยเสนอเรื่องกักตัวเจียงเจ๋อชั่วคราวและค่อยๆ โน้มน้าวเขาไปแล้ว ทว่าน่าเสียดายที่ยงอ๋องทำเพียงยิ้มอย่างฝาดเฝื่อนไม่พูดไม่จา คล้ายถูกเวลาบีบคั้น เช่นนี้จะทำอย่างไรเล่า
ข้าชี้ออกไปนอกหน้าต่าง บอกเสี่ยวซุ่นจื่อว่า “เจ้าดู นั่นคือถนนจูเชว่ ถนนที่ยาวที่สุดซึ่งตัดผ่านนครฉางอันตั้งแต่เหนือจรดใต้ เหนือสุดของถนนจูเชว่คือเขตกำแพงวังและเขตพระราชวังหลวง เป็นที่พำนักของราชนิกุลแห่งต้ายง หน่วยราชการทั้งหกกรมของนครฉางอันก็อยู่ในเขตกำแพงวังด้วย
ตำแหน่งที่พวกเราอยู่ตอนนี้เรียกว่ากำแพงรอบนอก กำแพงรอบนอกของนครฉางอันจะเป็นส่วนที่ใช้สำหรับปกป้องเขตกำแพงวังและเขตพระราชวังหลวงทั้งสามด้าน ได้แก่ ด้านตะวันออก ตะวันออก และใต้ เขตกำแพงรอบนอกของนครฉางอันมีถนนเหนือใต้รวมสิบเอ็ดสายและถนนตะวันออกตะวันตกอีกสิบสี่สาย ตัดไขว้กันจนทำให้เขตกำแพงรอบนอกมีซอยทั้งหมดหนึ่งร้อยสิบซอย ในนั้นมีถนนเหนือใต้สามสายและถนนตะวันออกตะวันออกสามสายที่เป็นถนนสายหลัก โดยจะตัดผ่านประตูเมืองทอดไปถึงถนนในเมืองชั้นใน ถนนจูเชว่ที่พวกเราอยู่ตอนนี้คือถนนที่อยู่ใจกลางนครฉางอันที่สุด ปลายถนนจูเชว่ก็คือประตูจูเชว่ สามารถผ่านประตูนี้เข้าสู่เขตกำแพงวังได้”
โก่วเหลียนพูดยิ้มๆ “ได้ยินเจียงเจ๋อกล่าวเช่นนี้แล้ว ข้ารู้สึกราวกับท่านเป็นชาวเมืองฉางอันเชียว”
ข้ากล่าวเรียบๆ “หากกล่าวถึงลักษณะเมืองเจี้ยนเย่ เกรงว่าพี่หย่งเฉวียนคงรู้ดีกว่าข้าเช่นกัน”
โก่วเหลียนหัวเราะเจื่อนๆ อีกครั้ง
ข้ามองไปยังฝูงชนคึกคักนอกหน้าต่าง ความเจริญรุ่งเรืองของที่นี่เหนือกว่าเจี้ยนเย่หลายเท่า ชาวเจี้ยนเย่ล้วนหลงใหลในความฟุ้งเฟ้อ มีบัณฑิตและสุภาพสตรีมากมาย ส่วนที่นี่กลับเต็มไปด้วยพวกนักปราชญ์เลือดร้อนและนักสู้ที่มีบุคลิกองอาจห้าวหาญ สร้างบรรยากาศเฟื่องฟูไปทั่วทุกแห่งหน ข้ายิ้ม นี่เป็นความชอบอันแท้จริง แม้เจียงหนานจะดีและเป็นบ้านเกิด แต่ข้าไม่อาจมีอคติกับที่นี่เพียงเพราะเหตุนี้ หนานฉู่กลายเป็นเรื่องในความทรงจำของข้าไปแล้ว
เพียงไม่นานรถม้าก็แล่นมาถึงประตูจูเชว่ โก่วเหลียนเลิกผ้าม่านขึ้น แสดงป้ายของจวนยงอ๋อง องครักษ์หลวงที่มีหน้าที่เฝ้าประตูเห็นดังนั้นจึงถอยออกไปด้วยท่าทีนอบน้อม โก่วเหลียนกำลังจะสั่งให้รถม้าเดินทางต่อไป แต่เบื้องหน้ากลับมีเสียงหัวเราะกระจ่างใสดังมาเสียก่อน “ท่านโก่ว ในรถเป็นแขกของเสด็จพี่หรือ”
โก่วเหลียนเงยหน้ามองไป พบรถม้าหรูหราคันหนึ่งเคลื่อนมาด้านหน้า ผ้าม่านของรถม้าคันนั้นทำจากผ้าไหมปักดิ้นทอง หลังม่านที่เลิกขึ้นสูงมีบุรุษวัยเยาว์หน้าตาหล่อเหลาสง่างามและหญิงรับใช้หน้าตาจิ้มลิ้มสองนางนั่งคุกเข่าคอยถวายงานอยู่ บุรุษผู้นั้นกำลังโบกมือให้ตน โก่วเหลียนกล่าวอย่างตื่นตกใจว่า “ฉีอ๋อง เหตุใดไม่เสด็จไปร่วมงานเลี้ยงฉลอง กลับออกมานอกเขตพระราชวังเช่นนี้เล่า”
หลี่เสี่ยนเดินออกมาจากรถม้าภายใต้การประคองของหญิงรับใช้ กล่าวว่า “งานเลี้ยงฉลองยังไม่เริ่ม ต้องให้เสด็จพ่อเซ่นไหว้บรรพบุรุษเสร็จก่อนจึงจะเริ่ม ข้าบอกไปแล้วว่าข้าไม่สบาย ได้ยินว่าพี่รองพาแขกกลับมาด้วย คงเป็นคนรู้จักเก่าของข้ากระมัง จะอย่างไรก็ต้องมาต้อนรับเสียหน่อย ใต้เท้าเจียงใช่หรือไม่ ข้าคือหลี่เสี่ยน”
ข้ารู้สึกจนใจอยู่บ้าง แม้จะรู้แก่ใจว่าคนผู้นี้มาก่อกวน ทว่ารีบร้อนเพียงนี้นับว่าเหนือความคาดเดาของข้าจริงๆ ข้าโผล่หัวออกไป พูดพร้อมรอยยิ้มบางเบาว่า “ที่แท้ก็เป็นฉีอ๋องนี่เอง มาเยาะเย้ยกระหม่อมที่เป็นผู้ต้องโทษหรือ”
หลี่เสี่ยนเดินเข้ามาใกล้ กล่าวว่า “กล่าวอันใดกัน ใต้เท้าเจียงนับเป็นอัจฉริยะผู้โดดเด่น ไม่ต้องพูดถึงเสด็จพี่เลย กระทั่งเสด็จพ่อของข้าก็ไม่ยินดีปล่อยให้ใต้เท้าถูกพันธนาการ แม้สมุดรายชื่อเชลยที่เสด็จพี่นำขึ้นถวายจะมีชื่อของใต้เท้ารวมอยู่ด้วย แต่เมื่อเสด็จพ่อทรงทอดพระเนตรแล้วก็ตัดรายชื่อใต้เท้าออก ทั้งยังรับสั่งให้เสด็จพี่รับรองใต้เท้าให้ดี อย่าได้ละเลยเป็นอันขาด อีกหลายวันเสด็จพ่ออยากพบใต้เท้าเสียหน่อย แต่ข้าทูลขอเสด็จพ่อไว้แล้ว หากใต้เท้าเจียงเต็มใจ จวนฉีอ๋องของข้ายินดีต้อนรับใต้เท้าเสมอ”
โก่วเหลียนขมวดคิ้ว ในใจคิดว่า มิน่าเล่าองค์ชายจึงทุกข์ใจปานนั้น ที่แท้ก็รู้ว่ามีคนต้องการแย่งคนกับองค์ชายนี่เอง รีบพูดไปว่า “องค์ชาย ยงอ๋องทรงมีพระประสงค์นานแล้ว ทรงรับสั่งให้กระหม่อมรับรองใต้เท้าเจียงให้ดี ฉีอ๋อง ท่านมิอาจแย่งคนไปเช่นนี้ได้”
หลี่เสี่ยนกล่าวอย่างไร้เหตุผล “ต่อให้เสด็จพี่อยู่ที่นี่ก็ไม่ทำให้ข้าลำบากใจ ใต้เท้าเจียง ในอดีตตอนอยู่ที่หนานฉู่ ท่านได้รับราชโองการให้คอยรับรองข้า วันนี้สมควรถึงคราวข้าเป็นเจ้าภาพแล้ว”
เขากล่าวพลางยื่นมือมาลากข้าไป ทว่าพลันนั้นเอง หลี่เสี่ยนรู้สึกว่าข้อมือของตนถูกมืออันเย็นเฉียบยื้อยุด เมื่อมองไปจึงพบใบหน้าประดับรอยยิ้มเย็นชาของเสี่ยวซุ่นจื่อ หลี่เสี่ยนชักมือกลับอย่างสนอกสนใจ กล่าวว่า “ในเมื่อท่านโก่วยืนยันเช่นนี้ ข้าก็ทำได้เพียงปล่อยไป อีกไม่กี่วันใต้เท้าเจียงต้องมาพักอยู่ที่จวนข้าแน่นอน”
ข้าหัวเราะเบาๆ ผงกศีรษะตอบไปว่า “หากมีวาสนาย่อมไปรบกวน”
โก่วเหลียนมองข้างอย่างกังวล คล้ายอยากพูดบางอย่างแต่ก็หยุดไป
ขณะนี้พระตำหนักทองอร่ามของต้ายงเต็มไปด้วยภาพจักรพรรดิและขุนนางปรองดอง หลังเสร็จพิธีเซ่นไหว้ที่ศาลบรรพบุรุษแล้ว หลี่หยวนก็ทำพิธีต่างๆ ตามที่กรมพิธีการกำหนดมา เช่น ทำความสะอาดศาลบรรพชน นิรโทษกรรม รับการคารวะจากขุนนางและพิธีสวนสนามเป็นต้น เมื่อถึงเวลาเริ่มพิธีเฉลิมฉลองที่ตำหนักทอง หลี่หยวนก็กล่าวเปิดงาน จากนั้นจ้าวเจียและองค์หญิงฉางเล่อก็ถูกเรียกตัวไปที่ตำหนัก หลี่หยวนกล่าวกับจ้าวเจียที่กำลังขออภัยไม่หยุดว่า “ระหว่างพ่อตากับลูกเขยนับเป็นญาติ ไม่จำเป็นต้องรับโทษอีก”
จากนั้นจึงให้จ้าวเจียไปพักที่ศาลาพักม้าชั่วคราว ส่วนองค์หญิงฉางเล่อ เพียงหลี่หยวนเห็นก็น้ำตาไหลพราก เมื่อองค์หญิงฉางเล่อคารวะเสร็จ เขาก็รีบจับมือฉางเล่อพลางมองสำรวจนาง เห็นใบหน้าอีกฝ่ายหม่นหมอง ไม่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาเหมือนกาลก่อนก็รู้สึกทุกข์ตรมนัก กล่าวกับฉางเล่อว่า “ลูกพ่อ เจ้าลำบากแล้ว พ่อผิดต่อเจ้าจริงๆ มารดาเจ้ารอพบเจ้าอยู่ที่วังหลัง เจ้าไปพบนางก่อนเถิด พ่อจะไปดูเจ้าตอนค่ำๆ อีกครั้ง”
องค์หญิงฉางเล่อมุ่งไปวังหลังภายใต้การคุ้มครองของข้าราชบริพารและนางในกลุ่มหนึ่ง
จากนั้นหลี่หยวนจึงยกจอกสุราขึ้น กล่าวเสียงดังชัดเจนว่า “วันนี้ยงอ๋องกลับมาพร้อมชัยชนะ แม้เจิ้นจะยินดีที่ยงอ๋องได้ลงโทษคนผิดและสร้างผลงาน แต่ที่ยินดียิ่งกว่าคือได้รับธิดาอันเป็นที่รักอย่างฉางเล่อกลับมา เจิ้นดื่มสุราไม่เก่ง หวังว่าขุนนางทุกท่านจะคารวะสุราแก่ยงอ๋องแทนเจิ้นสักหลายจอก วันนี้ทุกคนล้วนยินดีปรีดา ไม่เมาไม่กลับ”
ในพระตำหนัก เหล่าขุนนางต่างร้องตะโกนทรงพระเจริญหมื่นปีพลางยกจอกสุราขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความยิ้มแย้มแจ่มใส ยงอ๋องหลี่จื้ออาบน้ำชำระฝุ่นดินที่เปรอะเปื้อนมาจากการเดินทางออกไปแล้ว กำลังนั่งอยู่ในตำแหน่งที่นั่งถัดจากรัชทายาทหลี่อัน คอยรับการคารวะสุราจากร้อยขุนนาง
หลี่อันที่นั่งเหนือจากเขา แม้จะมีใบหน้ายิ้มแย้มมิขาด แต่ประกายเย็นยะเยือกในดวงตากลับฉายชัดมิจางหาย ในใจเกลียดชังและขุ่นเคืองยิ่ง เดิมทีเขาจัดแจงให้ฉีอ๋องหลี่เสี่ยนออกเดินทางไปยังหนานฉู่แล้ว ผู้ใดจะทราบว่ากลับพ่ายแพ้จนทำให้กองทัพเสียหายจึงสิ้นไร้หนทาง ได้แต่ปล่อยให้ยงอ๋องหลี่จื้อแทะกระดูกชิ้นนี้ไปแทน คิดไม่ถึงว่าหลี่จื้อจะลอบโจมตีเจี้ยนเย่ ทั้งยังจับเจ้าแคว้นและขุนนางของหนานฉู่กลับมาด้วย ทำให้หลี่หยวนยินดีจนแทบคลั่ง แต่กลับทำให้หลี่อันเคืองแค้นแทบตาย
สิ่งที่ทำให้หลี่อันเกลียดชังที่สุดก็คือ ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะได้เหลียงหวั่นซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบเครือข่ายข่าวกรองและสายลับในหนานฉู่กลับมา ทว่าเหลียงหวั่นกลับกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปเสียได้ แรงกายแรงใจที่ตนทุ่มเทไปในหนานฉู่กลับกลายเป็นเพียงหมอกควัน จะไม่ให้หลี่อันเคียดแค้นชิงชังได้อย่างไร
เขามองไปทางหลี่จื้อที่กำลังจดจ่อไปกับบรรยากาศอย่างได้ใจ หลี่อันคิดอย่างโหดเหี้ยมว่า ‘หากข้าไม่ได้เป็นจักรพรรดิ เจ้าก็อย่าหวังจะได้ตามปรารถนาเลย’


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 51 ถึงต้ายง (2)
ขณะที่หลี่อันกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความชิงชังอยู่นั้น ภายในวังหลังก็เต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน ฮองเฮาสกุลโต้วผู้เป็นมารดาแท้ๆ ของรัชทายาทหลี่อัน จ่างซุ่นกุ้ยเฟยผู้เป็นมารดาแท้ๆ ขององค์หญิงฉางเล่อ เยี่ยนกุ้ยเฟยมารดาแท้ๆ ของฉีอ๋อง และจี้กุ้ยเฟย ทั้งสี่รวมตัวกันอยู่ในตำหนักฮองเฮาแล้ว
ไม่นานก่อนหน้านี้พวกนางได้รับรายงานว่าขบวนเสด็จขององค์หญิงฉางเล่อเข้ามายังเขตพระราชวังแล้ว คนทั้งหลายต่างมองไปด้านหน้าด้วยความเฝ้าหวัง หลายปีมานี้จ่างซุนกุ้ยเฟยร้องไห้จนน้ำตาแห้งเหือดไปแล้ว บุตรชายหลายคนล้วนตายจาก บุตรีเพียงหนึ่งเดียวก็ต้องแต่งงานไปไกลถึงหนานฉู่ คราวนี้ได้ยินว่ายงอ๋องรับตัวบุตรีกลับมา จ่างซุนกุ้ยเฟยจึงนั่งไม่ติดที่นานแล้ว
ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังแว่วมาจากนอกประตู ขันทีและนางข้าหลวงหลายคนเดินเข้ามาทูลรายงาน กล่าวว่าองค์หญิงรอพระราชเสาวนีย์อยู่นอกตำหนัก ฮองเฮาสกุลโต้วจึงรีบพูดว่า “ยังรอพระราชเสาวนีย์อันใดอีก ยังไม่รีบให้ลูกเข้ามาอีก”
เพียงไม่นานองค์หญิงฉางเล่อในอาภรณ์สีม่วงก็เดินเข้ามา กลั้นน้ำตาถวายพระพรฮองเฮา จากนั้นจึงโถมเข้าสู่อ้อมกอดของมารดาตน ร้องไห้สะอึกสะอื้น จ่างซุนกุ้ยเฟยก็ยิ่งร้องไห้แทบขาดใจ นางมองดวงหน้าซูบเซียวขององค์หญิงฉางเล่อ กล่าวด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าว่า “เจินเอ๋อร์ เจ้าแต่งงานไปหนานฉู่ตั้งแต่อายุสิบห้า หกปีมานี้แม่จุดธูปสวดมนต์ภาวนาทุกวัน หวังว่าเจ้าจะปรองดองกับสามี แต่ก็กังวลว่าสองแคว้นทำศึกกันจะทำให้สามีเจ้าร้ายมากกว่าดี ตอนนี้เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ใจของแม่จึงค่อยสงบลงได้ เจินเอ๋อร์ เจ้าวางใจเถิด เสด็จพ่อของเจ้ารับปากแล้วว่าจะเลือกสามีคนใหม่ให้เจ้าดีๆ คราวนี้แม่จะจัดการให้เจ้าเอง จะต้องหาสามีที่น่าพอใจให้เจ้าแน่นอน”
ฮองเฮาสกุลโต้วน้ำตาไหล กล่าวไปว่า “เด็กดี เจ้าอยู่ที่หนานฉู่ได้รับความลำบากแล้ว ข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงเจ้า คราวนี้ข้าทูลกับฝ่าบาทแล้วว่าเจ้ายอมเสียสละมากมายเพื่อต้ายง ไม่ว่าใครก็ห้ามคิดใช้เจ้าอีก คราวนี้หากเจ้าต้องใจผู้ใด ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง”
องค์หญิงฉางเล่อยกแขนเสื้อปิดหน้าเล็กน้อย กล่าวว่า “เสด็จแม่ พระมารดา ฉางเล่อรับพระบัญชาจากเสด็จพ่อให้ไปแต่งงานไกลถึงหนานฉู่ แม้ยามนี้กลับมาแล้ว แต่จะอย่างไรก็เป็นมเหสีของเจ้าแคว้นหนานฉู่ ลูกมิอาจทนรับความอัปยศได้อีก พระสวามียังอยู่จะแต่งงานให้ผู้อื่นได้อย่างไร พระสนมทุกท่านโปรดให้ความยุติธรรมแก่ลูก โปรดให้ลูกอยู่ข้างกายพระมารดา ใช้ชีวิตสงบสุขไปอีกสักหลายปี ให้ลูกได้แสดงความกตัญญูต่อเสด็จพ่อและหมู่เฟยด้วยเถิด”
พระสนมทั้งหลายมองหน้าสบตากัน เมื่อคิดดูแล้วก็นับว่าลำบากใจจริงๆ ไม่ว่าจะกล่าวเช่นไร สุดท้ายฉางเล่อก็แต่งกับเจ้าแคว้นหนานฉู่ไปแล้ว ไม่อาจจัดแจงให้แต่งงานใหม่ได้จริงๆ จ่างซุนกุ้ยเฟยคิดถึงองค์ชายทั้งสองของตนที่จากโลกนี้ไปตั้งแต่ยังเยาว์ ส่วนธิดาเพียงหนึ่งเดียวก็ต้องมีชะตาชีวิตยากลำบากเพียงนี้ ทำให้นางยิ่งร้องไห้อย่างอดไม่อยู่
ตอนนี้เอง จี้กุ้ยเฟยเดินมาข้างกายฉางเล่อ กล่าวปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “องค์หญิงไม่จำเป็นต้องเสียใจ ฝ่าบาทย่อมจัดแจงอย่างเหมาะสม ไม่ปล่อยให้องค์หญิงต้องพบความลำบากแน่นอน”
พระสนมทั้งหลายท่านรู้ดีว่าจี้กุ้ยเฟยมีส่วนร่วมในงานใหญ่เช่นเรื่องทหารหรือแว่นแคว้นมานานแล้ว เห็นนางกล่าวเช่นนี้จึงรู้สึกวางใจลงได้ พระสนมทั้งหลายล้วนเป็นสตรีในวังหลัง เรื่องโหดเหี้ยมอำมหิตใดบ้างที่ไม่เคยเห็น แต่ในเมื่อฝ่าบาทมีความคิดเช่นนี้ แสดงว่าจ้าวเจียคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
องค์หญิงฉางเล่อได้ยินดังนั้นก็คิดวนเวียนไปหลายตลบ แม้นางไม่มีความรู้สึกรักใคร่อันใดต่อจ้าวเจีย แต่จ้าวเจียปฏิบัติต่อนางอย่างให้เกียรติมาตลอด ตอนนี้เรื่องราวพัฒนามาถึงขั้นนี้แล้ว ตนกลับกลายเป็นสตรีอำมหิตที่ทำร้ายสามี จึงอดหลั่งน้ำตาด้วยความรวดร้าวไม่ได้
จี้กุ้ยเฟยมีนิสัยเปิดเผย รีบพูดหยอกล้อไปหลายคำ สุดท้ายจึงทำให้องค์หญิงฉางเล่อคลายความกังวลไปได้ จ่างซุนกุ้ยเฟยก็พูดด้วยรอยยิ้มเต็มหน้าว่า “เจินเอ๋อร์ แม่ดูแลตำหนักชุ่ยหลวนของเจ้าให้แล้ว มา คุกเข่าลาฮองเฮาและพระสนมทั้งหลายก่อน แล้วพวกเราไปดูที่พำนักของเจ้ากัน”
ฮองเฮาและคนอื่นๆ ต่างแย้มยิ้มเร่งให้จ่างซุนกุ้ยเฟยไปจัดเตรียมที่พำนักให้ฉางเล่อ จี้กุ้ยเฟยกล่าวว่า “โธ่ ให้พี่หญิงจัดการคนเดียว คล้ายว่าพวกข้าไม่รักใคร่ฉางเล่ออย่างไรอย่างนั้น ข้าอายุน้อยกว่า ให้ข้าไปจัดการเถิด”
เดิมทีจี้กุ้ยเฟยทะนงตนที่สุด เมื่อเห็นนางเจตนาประจบประแจงเช่นนี้ จ่างซุนกุ้ยเฟยย่อมไม่ปฏิเสธ ทั้งสามอำลาฮองเฮาแล้วเดินไปยังตำหนักชุ่ยหลวนด้วยกัน ในตำหนักถูกปรับเปลี่ยนการตกแต่งจนใหม่เอี่ยม นางข้าหลวงและขันทีที่จ่างซุนกุ้ยเฟยคัดเลือกด้วยตนเองกำลังรอการกลับมาของเจ้านาย สัมภาระขององค์หญิงฉางเล่อถูกย้ายมาที่นี่ก่อนแล้ว หญิงรับใช้มากความสามารถที่ติดตามองค์หญิงฉางเล่อไปยังหนานฉู่ก็จัดการข้าวของเรียบร้อยแล้วเช่นกัน
องค์หญิงฉางเล่อประคองจ่างซุนกุ้ยเฟยเดินไป ฟังเสียงมารดาพูดคุยเจื้อยแจ้วเรื่องต่างๆ สองแม่ลูกพากันดื่มด่ำไปกับช่วงเวลาเปี่ยมสุขของครอบครัว จี้กุ้ยเฟยที่เดินอยู่ด้านข้างร่วมสนทนาเป็นบางครั้ง นางเชี่ยวชาญเรื่องการพูดการจาจึงไม่ทำให้สองแม่ลูกรู้สึกว่ามีคนนอกอยู่ด้วยแล้วไม่สบายใจ
ผ่านไประยะหนึ่ง จ่างซุนกุ้ยเฟยที่อายุมากแล้ว แม้จะยินดียิ่งแต่ก็อดเหน็ดเหนื่อยมิได้ องค์หญิงฉางเล่อเป็นห่วงสุขภาพของมารดา คิดให้มารดากลับตำหนักเสียก่อน จ่างซุนกุ้ยเฟยเข้าใจความกังวลของบุตรีจึงบอกให้นางพักผ่อนดีๆ ส่วนตนก็กลับไปพักผ่อนที่ตำหนัก
จี้กุ้ยเฟยหาข้ออ้างรั้งอยู่ทำให้องค์หญิงฉางเล่อรู้สึกฉงนอยู่บ้าง แต่นางเป็นมเหสีอยู่ที่หนานฉู่มานานหลายปี แม้จะอยู่อย่างสันโดษ ทว่าสภาพแวดล้อมมักหล่อหลอมผู้คน ทำให้นางมีบุคลิกของมารดาแห่งแคว้นอยู่บ้าง ดังนั้นนางจึงรอให้จี้กุ้ยเฟยแสดงจุดประสงค์อย่างสงบนิ่ง
จริงดังคาด เพียงไม่นานจี้กุ้ยเฟยก็ให้ทุกคนออกไป ถามนางด้วยท่าทีเคร่งขรึมว่า “องค์หญิง เหลียงหวั่นปรนนิบัติองค์หญิงมาหลายปี เหตุใดคราวนี้นางจึงกลับมาในสภาพเช่นนี้เล่า หลานสาวคนนี้ของข้าวิ่งเต้นมานานหลายปี แต่กลับต้องมีจุดจบเช่นนี้ จะไม่ให้ข้าปวดใจได้อย่างไร”
องค์หญิงฉางเล่อใจสั่น เสด็จพี่หลี่จื้อถามตนเรื่องเหลียงหวั่นมาหลายครั้งแล้ว อีกทั้งนางเคยได้ยินมานานว่าจี้กุ้ยเฟยผู้นี้เป็นคนในยุทธภพ และรู้มาคร่าวๆ ว่าจี้กุ้ยเฟยเป็นคนผลักดันเหลียงหวั่น จึงเล่าเรื่องที่ตนประสบพบเจอไปอย่างไม่ปิดบัง
จี้กุ้ยเฟยฟังอย่างจริงจัง ในตอนที่นางได้ยินว่าเหลียงหวั่นลอบโจมตีบุรุษอาภรณ์ดำผู้นั้นไปหนึ่งกระบวนท่าแต่กลับถูกจับกุมเสียเอง พลันเผยสีหน้าแปลกประหลาดออกมา ถามว่า “องค์หญิง ท่านว่าเหลียงหวั่นไม่มีโอกาสลงมือตอบโต้เลยหรือ”
องค์หญิงเหลียงหวั่นกล่าวอย่างถ่อมตัว “ข้าก็ไม่เข้าใจนัก รู้สึกว่าเพียงคนผู้นั้นยื่นมือมาก็จับกุมพี่เหลียงได้แล้ว”
จี้กุ้ยเฟยถามต่อ “แล้วบุรุษอาภรณ์ดำผู้นั้นมีลักษณะเด่นอย่างไร”
องค์หญิงฉางเล่อหวนคิดถึงความทรงจำของตน วันนั้นนางมองดูเหลียงหวั่นถูกจับด้วยใจอันหวาดกลัว จากนั้นสายลับแต่ละคนก็ถูกพันธนาการ คนชุดดำเดินมาเบื้องหน้าตน ตวัดมือสังหารหญิงรับใช้ที่คิดลอบสังหารเขาจนตกตาย ขณะที่อีกฝ่ายยืนอยู่เบื้องหน้า นางกำปิ่นแน่น คิดว่าหากคนผู้นี้มีท่าทีล่วงเกินแม้แต่น้อยจะฆ่าตัวตายไปเสีย แต่กลับได้ยินเสียงเล็กแหลมดุจสตรีกล่าวว่า “พระมเหสี ไม่ต้องกังวล พวกเราไม่ใช่คนหนานฉู่ เชิญท่านไปสถานที่แห่งหนึ่งกับพวกเราก่อน เมื่อเรื่องราวเสร็จสิ้นพวกเราจะส่งท่านไปพบยงอ๋อง”
ขณะกล่าวก็ประคองนางขึ้นมา ตอนนั้นในดวงตาของนางเต็มไปด้วยภาพหญิงรับใช้ถูกสังหาร อีกทั้งร่างกายสูงศักดิ์ก็ไม่เคยถูกบุรุษที่ไม่เกี่ยวข้องแตะต้องมาก่อน ดังนั้นจึงหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง เมื่อตนได้ยินเสียงของอีกฝ่ายกลับรู้สึกคล้ายเสียงของภูตผี
ยามนั้นนางสั่นไปทั้งตัว คิดใช้ปิ่นทองแทงลำคอไปเสีย แต่กลับถูกคนผู้นั้นขวางไว้ กล่าวอย่างจนใจว่า “พระมเหสีสบายใจได้ นายท่านของข้าไม่มีเจตนาชั่วช้าต่อท่าน ส่วนข้าก็เป็นขันที มิอาจทำให้ความบริสุทธิ์ของท่านแปดเปื้อน”
ขณะกล่าวก็สกัดจุดนางจนนางรู้สึกตาพร่า ไม่นานก็เสียสติรับรู้ไป ขณะถูกคุมขังอยู่ในห้องอันมืดมิด ผู้ที่มาปรนนิบัติรับใช้นางก็คือคนชุดดำผู้นั้น องค์หญิงฉางเล่อเชื่อว่าคนผู้นั้นเป็นขันทีจริงๆ เมื่อดูจากความคุ้นเคยกับพิธีรีตองของเขาแล้วก็รู้ได้ว่าเป็นคนในพระราชวังหนานฉู่ ดังนั้นนางจึงไม่เชื่อว่าตนจะได้รับอิสระ จนกระทั่งวันนั้น นางพบกับสายลับที่คอยคุ้มครองนางอีกครั้ง พวกเขาคุกเข่าขอรับโทษ ส่วนข้างกายคือเหลียงหวั่นที่สติปัญญาด้อยคล้ายเด็กไปแล้ว พวกเขาคุ้มครองนางออกไปจนได้พบกับเสด็จพี่ ยิ่งไปกว่านั้นยังเห็นพวกเขาฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อตา โลหิตสีแดงอาบย้อมไปทั้งพระตำหนัก
สุดท้ายนางก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ขณะคุ้มครองตนมาส่ง ไม่ว่าตนจะถามอย่างไรพวกเขาก็ทำเพียงขออภัย นางจึงเริ่มเข้าใจแล้วว่าการฆ่าตัวตายของพวกเขาจะต้องเป็นเงื่อนไขของชายชุดดำเหล่านั้นแน่ ส่วนพวกเขาก็รับปากเพื่อจะคุ้มกันตนมาส่ง
หากว่ากันตามเหตุผล นางสมควรเกลียดชังคนชุดดำเหล่านั้น แต่ที่น่าแปลกใจก็คือนางไม่รู้สึกขุ่นแค้นเกลียดชังแม้แต่น้อย เพราะคนเหล่านั้นมิได้สร้างความยุ่งยากให้ตนสักนิด การที่พวกเขาปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่ก็นับเป็นเรื่องเสี่ยงอันตรายอย่างหนึ่งเช่นกัน อย่างน้อยตนก็ได้ยินเสียงของพวกเขาแล้ว ทั้งยังรู้ว่ามีคนผู้หนึ่งเป็นขันทีด้วย แต่นางก็ไม่ได้บอกเสด็จพี่ เพราะแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ตั้งเงื่อนไขใดกับนาง แต่จะอย่างไรการที่พวกเขาไม่สังหารนางก็ถือว่ามีบุญคุณต่อนางแล้ว
จี้กุ้ยเฟยเห็นองค์หญิงฉางเล่อเหม่อลอยก็รู้สึกทนไม่ไหวอยู่บ้าง ทว่านางรู้ดี นี่อาจทำให้องค์หญิงจำเรื่องบางอย่างได้ จึงได้แต่รอด้วยใจอดทน เนิ่นนานผ่านไปองค์หญิงจึงกล่าวขึ้นอย่างเหม่อลอย “ข้าจำได้เพียงว่า พวกเขาทำงานมีระบบระเบียบคล้ายทหาร มีวินัยเคร่งครัด ทั้งยังปฏิบัติต่อข้าอย่างมีมารยาท ส่วนเรื่องอื่นไม่มีอะไรเป็นพิเศษ คนชุดดำเหล่านั้นร่างกายไม่สูง ดวงตาเย็นชา มีเพียงเท่านี้”
จี้กุ้ยเฟยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “คนเหล่านั้นเป็นคนต้ายงหรือคนหนานฉู่”
องค์หญิงฉางเล่อมองจี้กุ้ยเฟยด้วยสายตาแปลกใจ “พวกเขาคงไม่ใช่คนต้ายง เพราะคนที่ข้าเห็นไม่สูงใหญ่เหมือนคนต้ายง”
จี้กุ้ยเฟยเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกออกมา “องค์หญิงเดินทางยากลำบาก พักผ่อนให้ดีเถิด ข้าขอตัวก่อน”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 52 ควันหลงที่ยังมิจางหาย (1)
รัชศกอู่เวยปีที่ยี่สิบสาม (หนานฉู่ รัชศกจื้อฮวาปีที่หนึ่ง) วันที่สามเดือนสิบเอ็ด มีราชโองการเพิ่มมุกประดับ[footnoteRef:1] ให้ฉีอ๋อง ผู้คนล้วนทราบดีว่าการเพิ่มมุกนี้มีสาเหตุมาจากยงอ๋อง [1:  มุกประดับ เป็นสัญลักษณ์แสดงลำดับขั้นของอ๋อง ยิ่งมุกประดับมาก ตำแหน่งยิ่งสูง]
...พงศาวดารยง พระราชประวัติไท่จง
เมื่อออกมาจากตำหนักชุ่ยหลวน จี้กุ้ยเฟยก็สูดหายใจลึกเพื่อระบายความอัดอั้นในใจ เหลียงหวั่นเป็นศิษย์รักคนสำคัญของฟ่านฮุ่ยเหยาผู้เป็นเจ้าสำนัก ทั้งยังเป็นหมากตัวสำคัญของสำนักเฟิงอี้ นางมีผลงานที่โดดเด่นในเจียงหนาน ทั้งยังประสบความสำเร็จในการเจรจาข้อตกลงกับรัชทายาทหลี่อัน คิดไม่ถึงว่าคราวนี้จะถึงกับล้มเหลวครั้งใหญ่ที่เจียงหนาน จะไม่ให้นางรู้สึกปวดใจได้อย่างไร
เจ้าสำนักส่งสารลับมาแล้ว สั่งให้ตนตรวจสอบรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องที่เหลียงหวั่นกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนให้ดี ตนรู้ดีว่าเจ้าสำนักสงสัยว่ายงอ๋องเป็นผู้ลงมือ จะอย่างไรยงอ๋องก็ไม่พอใจเหลียงหวั่นมานานแล้ว มิฉะนั้นคงไม่ส่งคนไปสร้างเครือข่ายข่าวกรองขึ้นใหม่เป็นแน่ ทว่าเมื่อฟังจากคำพูดขององค์หญิงฉางเล่อที่เป็นผู้ประสบเหตุเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ กลับไม่ได้รับข้อมูลที่มีประโยชน์แม้แต่น้อย
จี้กุ้ยเฟยยิ้มเย็นชา นอกจากยงอ๋องแล้วจะเป็นผู้ใดไปได้ หากพวกนั้นเป็นคนหนานฉู่จะต้องไม่ปล่อยองค์หญิงฉางเล่อกลับมาโดยสวัสดิภาพเป็นแน่ นอกเสียจากจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของยงอ๋องจึงจะปฏิบัติต่อองค์หญิงฉางเล่ออย่างมากมารยาทเพียงนั้น แต่ก็ไม่มีข้อพิสูจน์ใด ตนไม่อาจชี้นิ้วตำหนิยงอ๋องหลี่จื้อโดยไร้สาเหตุได้
เมื่อคิดถึงราชโองการขององค์จักรพรรดิ จี้กุ้ยเฟยก็ยิ่งรู้สึกหัวใจเย็นวาบประหนึ่งน้ำแข็ง วันนี้ที่ศาลบรรพชน หลี่หยวนประกาศว่ายงอ๋องสร้างผลงานด้านการรบมานานหลายปี ช่วงไม่กี่ปีมานี้ทั้งทำลายสู่รบชนะฉู่ ผลงานสูงล้ำไร้ที่เปรียบ ยามนี้ตำแหน่งราชการใดก็ไม่อาจยกย่องความสำเร็จของเขาได้แล้ว ด้วยเหตุนี้จึงมีพระราชโองการแต่งตั้งยงอ๋องเป็นจอมทัพเทียนเช่อ (ยุทธการสวรรค์) กินตำแหน่งต้าซือถู[footnoteRef:2] มีตำแหน่งเหนืออ๋องทุกพระองค์ พระราชทานศักดินาสองหมื่นครัวเรือน ชุดกุ้นเหมี่ยน[footnoteRef:3] หนึ่งชุด เกี้ยวทองหนึ่งหลัง หยกหนึ่งคู่ ทองคำหกพันชั่ง วงดนตรีเก้าเครื่อง องครักษ์ถือกระบี่ประดับสี่สิบนาย เกียรติยศเช่นนี้ แม้จะเป็นรัชทายาทก็เหนือกว่าเพียงเล็กน้อย [2:  ต้าซือถู ตำแหน่งเทียบเท่าอัครมหาเสนาบดี]  [3:  ชุดกุ้นเหมี่ยน คือชุดประจำตำแหน่งที่ใช้ในพระราชพิธีต่างๆ]
สิ่งที่ทำให้จี้กุ้ยเฟยรู้สึกไม่ดียิ่งกว่าก็คือ ฝ่าบาทออกราชโองการอนุญาตให้จวนจอมทัพเทียนเช่อแยกตัวออกไปดูแลตัวเองได้ จากสมุดบัญชีรายชื่อที่หลี่จื้อนำขึ้นถวาย มีจ่างสื่อ (ผู้ช่วยทหารฝ่ายบัญชาการ) หนึ่งนาย ซือหม่า (ผู้ดูแลม้าศึก) หนึ่งนาย บ่าวรับใช้ใกล้ชิดสองนาย กุนซือเซ่นสุราสองนาย เตี่ยนเชียน (ผู้ดูแลเอกสาร) สี่นาย นายทะเบียนสองนาย ผู้บันทึกเรื่องราวสองนาย ทหารดูแลจากหกฝ่าย ฝ่ายละสองนาย (ได้แก่ ฝ่ายผลงาน โกดัง ทหาร ม้า เกราะ ทหารช่าง) และที่ปรึกษาทางทหารหกนาย
เมื่อเป็นเช่นนี้ จวนจอมทัพเทียนเช่อของหลี่จื้อจึงกลายเป็นราชสำนักเล็กๆ ที่มีทุกอย่างครบครัน เช่นนี้แล้วฝ่าบาทจะเปลี่ยนใจแต่งตั้งหลี่จื้อเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์หรือไม่ คิดอยู่พักใหญ่จี้กุ้ยเฟยก็ส่ายหน้า แม้ยงอ๋องจะมีผลงานยอดเยี่ยม ทว่าหากรัชทายาทมิได้บกพร่องคุณธรรมชัดเจน จากความเข้าใจที่นางมีต่อจักรพรรดิ เกรงว่าคืนนี้จักรพรรดิคงเสียใจที่พระราชทานรางวัลให้ยงอ๋องมากเกินไปกระมัง คาดว่าผ่านไปอีกไม่กี่วันฝ่าบาทคงคิดทำทุกวิถีทางเพื่อลดทอนอำนาจของยงอ๋องเป็นแน่ ตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน อ๋องที่มีบารมีสูงกี่คนกันเชียวที่มีจุดจบที่ดี เมื่อคิดถึงตรงนี้ จี้กุ้ยเฟยก็เผยรอยยิ้มลำพองใจออกมา
ตอนนี้เอง ขันทีสวมอาภรณ์สีแดงผู้หนึ่งเดินกระหืดกระหอบเข้ามา กล่าวรายงานว่า “พระสนม ฝ่าบาททรงมีราชโองการลงมา วันนี้จะเสด็จไปยังที่พำนักของพระสนม ขอให้พระสนมรีบเสด็จกลับตำหนักเพื่อเตรียมตัวด้วยพ่ะย่ะค่ะ อีกครึ่งชั่วยามฝ่าบาทจะเสด็จไปถึงแล้ว”
จี้กุ้ยเฟยรู้สึกยินดียิ่ง นางรู้ดีแก่ใจ แม้ตนจะมีรูปโฉมงดงาม แต่เมื่อกล่าวถึงความรักและความโปรดปรานกลับไม่นับว่าโดดเด่น ยิ่งไปกว่านั้นที่ผ่านมาตนแสดงท่าทีรักใคร่ฝ่าบาทน้อยนัก ทำให้ตนได้รับความโปรดปรานน้อยลงไปอีก แต่ในทางกลับกัน ตนมีความสัมพันธ์กับฝ่าบาทในฐานะคนของสำนักเฟิงอี้ซึ่งทำให้นางโดดเด่นกว่าผู้อื่น ดังนั้นฝ่าบาทจึงมักให้ตนเข้าร่วมหารืองานเกี่ยวกับแว่นแคว้นเสมอ คืนนี้ฝ่าบาทจะเสด็จมาพักที่ตำหนักตน ดูท่าทางคงกลุ้มใจเรื่องยงอ๋องเป็นแน่ ดูแล้วตนคงคิดไม่ผิด ฝ่าบาทเกิดใจระแวงยงอ๋องแล้ว
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จี้กุ้ยเฟยก็ผลิยิ้มเบิกบานดุจบุปผาออกมา
มีคนชอบย่อมมีคนเกลียด หลังงานเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ก็มักเป็นเช่นนี้ ในจวนรัชทายาทอันยิ่งใหญ่สุกสกาว หลี่อันกวาดตำราบนโต๊ะทรงอักษรทั้งหมดลงพื้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ตวาดลั่นว่า “หลี่จื้อ หากข้าสังหารเจ้าไม่ได้ก็ไม่ขออยู่เป็นคน”
กล่าวจบก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มองไปยังประตูห้องทรงอักษรด้วยสายตาอำมหิตคล้ายยงอ๋องจะโผล่ออกมาจากตรงนั้นก็มิปาน เนิ่นนานผ่านไปจึงกล่าวอย่างเหนื่อยล้าว่า “ใครก็ได้ ตามเส้าฟู่[footnoteRef:4] มาพบข้าที” [4:  เส้าฟู่ คือหนึ่งในสามมนตรีรอง เป็นขุนนางระดับหนึ่งชั้นโท มีหน้าที่ช่วยเหลือจักรพรรดิหรือเชื้อพระวงศ์ในเรื่องต่างๆ มิได้กุมอำนาจแท้จริง]
ไม่นานก็มีบัณฑิตเคราดำหน้าตาธรรมดาผู้หนึ่งเดินเข้ามา เขาสวมชุดขุนนางเส้าฟู่ประจำองค์รัชทายาท เมื่อพบรัชทายาทก็มิได้คารวะ กลับเดินตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้ซ้ายมือของรัชทายาท กล่าวยิ้มๆ ว่า “องค์ชาย เหตุใดจึงโกรธเกรี้ยวเพียงนี้”
หลี่อันระบายอย่างขุ่นเคือง “ตอนนี้หลี่จื้อเป็นจอมทัพเทียนเช่อแล้ว อีกไม่นานตาแก่นั่นคงยกตำแหน่งรัชทายาทของข้าให้มัน เจ้าว่าข้าจะไม่โกรธได้หรือ”
บัณฑิตผู้นั้นยิ้ม “องค์ชายคิดมากไปแล้ว ฝ่าบาททรงรักใคร่โปรดปรานพระองค์เป็นอย่างยิ่ง หากคิดแต่งตั้งยงอ๋องเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์คงทำไปนานแล้ว เหตุใดต้องรอถึงวันนี้ด้วย”
หลี่อันยังคงกล่าวต่อไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง “เส้าฟู่คงไม่รู้ ตอนนั้นมารดาของเขาคือพระชายาคนแรกของเสด็จพ่อ แม้ข้าจะเป็นบุตรชายคนโต แต่ก็เกิดจากอนุภรรยา ภายหลังมารดาของเขาอายุสั้น กลับสู่สวรรค์ไปนานแล้ว เสด็จแม่ของข้าจึงได้ครองตำหนักหลังของเสด็จพ่อ ภายหลังเสด็จพ่อได้เป็นจักรพรรดิก็แต่งตั้งเสด็จแม่ของเขาเป็นเสี้ยวเสียนฮองเฮาย้อนหลัง ดังนั้นหากพูดถึงสถานะ ข้าย่อมสู้เขามิได้ เพียงแต่ด้วยฐานะบุตรชายคนโตและเสด็จแม่ก็เป็นฮองเฮาองค์ปัจจุบัน จึงทำให้ข้าได้ตำแหน่งรัชทายาทมา ทว่าตอนนี้…ตอนนี้ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำเช่นไร หากเสด็จพ่อเปลี่ยนพระทัย ข้าคงสิ้นไร้หนทางแล้ว”
บัณฑิตผู้นั้นดวงตาเปล่งประกาย กล่าวว่า “องค์ชายเป็นคนในย่อมมองเหตุการณ์โดยรวมไม่ออก แต่กระหม่อมกลับคิดว่า ตำแหน่งรัชทายาทนี้แม้มองภายนอกจะอันตรายแต่ความจริงกลับมั่นคงดั่งเขาไท่ซาน องค์ชายคิดว่าฝ่าบาททรงรักใคร่โปรดปรานยงอ๋อง แต่กระหม่อมกลับคิดว่าฝ่าบาทหวาดระแวงยงอ๋องเป็นอย่างยิ่ง ลองคิดดูเถิด หลายปีมานี้ยงอ๋องไปออกรบทำศึกทั้งเหนือใต้ แผ่นดินของต้ายงกว่าครึ่งเป็นเขาแย่งมา ฝ่าบาทย่อมรู้สึกติดหนี้บุญคุณเขาอย่างมิอาจเลี่ยง
ทว่าตอนนี้ยงอ๋องมีผลงานโดดเด่นสูงล้ำ หากฝ่าบาทจะแต่งตั้งเขาเป็นรัชทายาทย่อมราบรื่นไร้อุปสรรค แต่ฝ่าบาทกลับยอมพระราชทานรางวัลมากมาย ไม่ยอมมอบตำแหน่งรัชทายาทให้เขา เห็นได้ว่ามีใจลำเอียงให้พระองค์แล้ว
กระหม่อมคิดว่าแม้ฝ่าบาทจะมิได้รักใคร่องค์ชาย แต่หากองค์ชายอยู่ในตำแหน่งย่อมไม่กระทบถึงอำนาจบารมีของฝ่าบาท ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไร ฝ่าบาทก็ไม่ยอมเปลี่ยนพระทัยเป็นแน่ ขอเพียงองค์ชายแสดงความกตัญญูต่อหน้าฝ่าบาทและฮองเฮาให้มาก เคารพพระสนมให้มาก เคารพยงอ๋องให้มาก แสดงความผูกพันฉันพี่น้องให้ดี เช่นนี้ฝ่าบาทต้องไม่เปลี่ยนตำแหน่งรัชทายาทแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้นพระองค์ยังมีการสนับสนุนจากสำนักเฟิงอี้อยู่ด้วย องค์ชายคงไม่คิดว่าการทรยศของเหลียงหวั่นเป็นการตัดสินใจของนางเองหรอกกระมัง ระยะนี้ฝ่าบาทคงคิดได้ว่าจากนี้ไปอีกร้อยปี หากบารมีของรัชทายาทไม่อาจกดข่มยงอ๋องได้ เช่นนั้นจะทำอย่างไร ดังนั้นจึงต้องคิดหาวิธีกดข่มยงอ๋องเสียเอง ขอเพียงองค์ชายอยู่ในตำแหน่ง นอกมีฉีอ๋องช่วยเหลือ ในมีสำนักเฟิงอี้ค้ำจุน หากคิดเอาชีวิตยงอ๋องก็เป็นเรื่องง่ายดุจพลิกฝ่ามือ”
หลี่อันได้ยินดังนั้นก็คิดเนิ่นนาน สุดท้ายจึงแย้มยิ้มออกมา “เส้าฟู่ ขอบใจที่เจ้าช่วยเปิดกว้างความคิดให้ข้า จากความเห็นของเจ้า ตอนนี้พวกเราควรทำเช่นไร”
บัณฑิตผู้นั้นหัวเราะ “ทำมากย่อมผิดพลาดมาก ทำน้อยย่อมผิดพลาดน้อย องค์ชายเพียงวางตัวสำรวมเป็นพอ กลับเป็นทางฉีอ๋องที่องค์ชายจะต้องหว่านล้อมให้มาก ก่อนหน้านี้ฉีอ๋องรบแพ้ องค์ชายกลับชักสีหน้าใส่ฉีอ๋องไม่น้อย เช่นนี้ไม่สมควรอย่างยิ่ง หากไม่มีการสนับสนุนจากฉีอ๋อง วันหน้าองค์ชายจะไม่มีแม่ทัพที่ใช้งานได้อีก”
หลี่อันลุกขึ้นยืนคารวะอย่างมากพิธี “ขอบคุณที่ชี้แนะ”
จากนั้นเขาจึงเผยสีหน้าอ่อนโยนออกมา “น้องหกชอบสาวงาม ข้าคัดเลือกสตรีรูปโฉมโดดเด่นเข้ามาใหม่สองคน เดิมทีคิดมอบให้เสด็จพ่อ เช่นนั้นก็เลือกคนหนึ่งให้เขาไปแล้วกัน”
บัณฑิตผู้นั้นเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมาเช่นกัน ทว่าไม่ทันไรก็ชักสีหน้า หลี่อันเห็นดังนั้นจึงยิ้มพูดว่า “เส้าฟู่ อยู่ต่อหน้าข้ายังต้องทำเป็นเคร่งขรึมอันใดอีก สตรีสองนางนั่นมิอาจมอบให้ท่าน แต่ข้ายังมีสาวงามอีกหลายคน มอบให้ท่านสองคนเป็นอย่างไร”
ได้ยินดังนั้นบัณฑิตจึงก้มหน้าลง “เช่นนั้นขอบพระทัยที่องค์ชายประทานรางวัล”
หลี่อันหัวเราะ เสียงหัวเราะค่อยๆ ห่างจากห้องทรงอักษรออกไปทีละนิด
หลี่จื้อที่กลับจวนมาด้วยท่าทีเมามาย เขากินยาแก้เมาลงไป ใช้น้ำเย็นชำระร่างกายอย่างเร่งร้อน จากนั้นจึงเดินมายังโถงปรึกษาราชการด้วยสติแจ่มชัด
ในห้องโถงมีคนนั่งอยู่จำนวนหนึ่ง ได้แก่ สืออวี้สือจื่อโยว กวนซิว ต่งจื้อ โก่วเหลียน และเสนาธิการอีกหลายคน วันนี้เหล่าแม่ทัพเมากลับไปกันหมดแล้ว หลี่จื้อจึงไม่ได้ให้พวกเขามาด้วย
ยามนี้หลี่จื้อเห็นพวกเขากำลังพูดคุยกันเสียงเบา จึงกำชับให้ซือหม่าสยงไปเฝ้าอยู่ด้านนอก ส่วนตนเดินเข้ามา พูดยิ้มๆ ว่า “ข้ามาสาย ทำให้ทุกท่านรอนานแล้ว”
เสนาธิการทั้งหลายพากันลุกขึ้นคารวะ จากนั้นจึงเข้านั่งประจำที่ของตน หลี่จื้อมองไปที่สืออวี้ ถามว่า “เจ้าเคยพบเจียงเจ๋อแล้ว คิดเห็นอย่างไร”
สืออวี้ยิ้มเจื่อนๆ “เจียงเจ๋อมาถึงจวนอ๋องแล้วก็วางตัวสุขุมเยือกเย็นมาตลอด คล้ายกับเป็นบ้านตัวเองก็มิปาน กระหม่อมจัดแจงเรือนที่ดีที่สุดให้เขา เขาก็ทำเพียงยิ้มบางๆ เมื่อเข้าไปในเรือนก็มิได้ออกคำสั่งพิเศษใดๆ กับบ่าวหญิงชายที่องค์ชายจัดเตรียมไว้ให้ หากไม่รู้ว่าคนผู้นี้ไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อองค์ชายจนถึงที่สุด ข้าคงคิดว่าเขาซื่อสัตย์ภักดีต่อองค์ชายแล้ว กระหม่อมคิดว่าหากองค์ชายจัดแจงตำแหน่งขุนนางให้เขา เขาคงไม่ปฏิเสธ ดูแล้วเขาชอบชีวิตสุขสบาย หรืออย่างน้อยก็ไม่คิดต่อต้านจนตัวตาย”


## ตำนานสุยอวิ๋นยอดกุนซือ

ภาค 1 ตอนที่ 53 ควันหลงที่ยังมิจางหาย (2)
หลี่จื้อยิ้มเจื่อนๆ “เรื่องนี้ข้าเองก็กระจ่างแจ้งแก่ใจ หากเป็นเช่นนี้เกรงว่าข้าคงอับจนหนทางแล้ว หากเขาร้องขอชีวิต คิดใช้ความสามารถเข้าแลก ข้าคงทำได้เพียงปฏิบัติต่อเขาให้ดี ดูแลอย่างระมัดระวัง จะอย่างไรก็ต้องมีสักวันที่เขาจะเปลี่ยนใจมารับใช้ข้า แต่เขากลับสงบนิ่งไหลลื่นปานนี้ หากข้ามอบตำแหน่งขุนนางให้เขา เกรงว่าเขาคงทำตัวตายซาก เอาแต่เขียนบทกวีทั้งวัน ไม่ก็อยู่กับพิณหมากอักษรภาพวาด ส่วนสิ่งที่ข้าต้องการจริงๆ เขากลับตระหนี่ถี่เหนียวยิ่ง ตอนนี้ข้าอยากกลายเป็นเต๋อชินอ๋องจ้าวเจวี๋ยจริงๆ แม้จ้าวเจวี๋ยจะไร้วาสนา แต่ก็เคยได้รับความภักดีจากเขา เฮ้อ สิ่งที่ข้ากังวลที่สุดก็คือฉีอ๋อง แม้ฉีอ๋องจะบุ่มบ่ามมุทะลุไปบ้างก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส เขาเคยบอกข้าว่าจะคารวะเจียงเจ๋อเป็นอาจารย์”
กวนซิวและคนอื่นมองหน้าสบตากันยิ้มๆ ล้วนกล่าวว่า “องค์ชายคิดมากเกินไปแล้ว หากคนผู้นี้ถูกฉีอ๋องทำให้หวั่นไหวง่ายดายขนาดนั้น พวกเราคงไม่ต้องสิ้นเปลืองความคิดเพียงนี้”
หลี่จื้อย้อนคิดอีกครั้ง รู้สึกว่าตนมิอาจไม่กังวล กำลังจะกล่าวถากถางไปสักหลายประโยค แต่กลับเห็นสืออวี้มีท่าทีคล้ายครุ่นคิดบางอย่าง จึงถามอย่างกังวลว่า “จื่อโยว หรือเจ้าคิดว่าฉีอ๋องอาจชักชวนเจียงสุยอวิ๋นสำเร็จ”
สืออวี้ดึงสติกลับมาจากการเหม่อลอย ตอบไปว่า “องค์ชาย ความคิดของฉีอ๋องไม่เลวจริงๆ แต่กลับเป็นการยกยอเกินไป พวกเราเรียนรู้จากเขาได้ ซื่อจื่อของท่านเฉลียวฉลาดรู้จักพูด แม้เพิ่งอายุห้าชันษา แต่ก็รู้อักษรบ้างแล้ว หากให้ซื่อจื่อคารวะเขาเป็นอาจารย์ เช่นนั้นเขาจะมิกลายเป็นผู้ช่วยขององค์ชายได้หรือ ข้าคิดว่าหากเขาพบอัจฉริยะแล้วคงไม่ยอมปล่อยโอกาสให้พลาดไปเช่นนี้แน่”
หลี่จื้อกล่าวอย่างยินดียิ่ง “จื่อโยววางแผนได้ดีจริงๆ เอาละ พรุ่งนี้หลังจากหารือเสร็จสิ้นก็ให้ซื่อจื่อออกมาคารวะอาจารย์ ต้องกระทำการให้เร็วเสียหน่อย เพื่อปิดหูปิดตาผู้อื่นข้าจึงกราบทูลเรื่องของเขาต่อเสด็จพ่อไปแล้ว เสด็จพ่อต้องการพบเขา รอให้เสด็จพ่อพบเขาก่อนพวกเราก็ไม่ต้องกักตัวเขาอีก”
แม้จะไม่บรรลุจุดประสงค์แต่ก็นับว่ามีวิธีแล้ว หลี่จื้อรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งร่าง พูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ใช่แล้ว จื่อโยว เรื่องที่องค์หญิงฉางเล่อถูกลักพาตัว ข้าส่งคนไปตรวจสอบแล้ว ทว่าเวลากระชั้นเกินไปจึงหาเบาะแสใดไม่พบ ข้าเคยส่งคนไปตรวจสอบสถานที่ที่พวกเขาถูกลอบโจมตีแล้ว ดูจากลักษณะคล้ายกองกำลังเล็กๆ แต่ตอนนั้นใครจะกล้าลักพาตัวองค์หญิงเล่า ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจก็คือเหตุใดสายลับที่พาองค์หญิงกลับมาจึงฆ่าตัวตายทั้งหมด องค์หญิงปลอดภัยไร้อันตราย ไม่ว่าจะอย่างไรก็นับว่ามีผลงาน ต่อให้หวาดกลัวความผิดก็ควรเล่าเรื่องราวให้ข้าฟังอย่างละเอียดก่อนไม่ใช่หรือ”
เรื่องเหล่านี้กวนซิวและคนอื่นเคยหารือกันหลายครั้งแล้ว หลี่จื้อกล่าวเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะอยากได้ความเห็นจากสืออวี้เสียหน่อย สืออวี้จึงตอบว่า “กระหม่อมเคยคิดถึงปัญหานี้แล้ว ผลลัพธ์เพียงหนึ่งเดียวที่คิดออกก็คือ พวกเขาไม่ได้เพ่งเล็งองค์หญิง เป้าหมายของพวกเขาก็คือเหลียงหวั่น มิเช่นนั้นคงไม่ทำร้ายเหลียงหวั่นเพียงคนเดียว ส่วนเรื่องที่สายลับคนอื่นๆ ฆ่าตัวตาย กระหม่อมคิดว่ามิใช่เพราะกลัวความผิด แต่เกรงว่าจะเป็นสัญญาเสียมากกว่า พวกเขาเห็นคนร้ายลักพาตัวแล้ว และอาจรู้เรื่องราวมากเกินไป แต่พวกเขากลับพาองค์หญิงกลับมาได้อย่างปลอดภัย ในจุดนี้แสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่ได้คิดร้ายต่อองค์หญิง และอีกฝ่ายเชื่อมั่นว่าสายลับจะไม่เปิดเผยเรื่องของตนแน่นอน ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบองค์หญิงกลับไม่ทราบสิ่งใด เช่นนั้นสายลับเหล่านี้จะต้องคุยเงื่อนไขกันเป็นการส่วนตัวแน่”
หลี่จื้อกล่าวว่า “แม้จะเป็นเช่นนี้ หากพูดให้ฟังดูแย่เสียหน่อยก็คือ แม้สายลับเหล่านี้จะเป็นนักรบกล้าของต้ายง ควรภักดีและเชื่อถือได้ แต่พอกลับมาอยู่ข้างกายข้าแล้ว การบอกความจริงต่อข้าสมควรสำคัญกว่าการรักษาสัญญาไม่ใช่หรือ”
สืออวี้ทอดถอนใจ “เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าหวาดกลัวที่สุด เกรงว่าพวกเขาคงรู้ดีว่าหากพวกตนตายไปจะมีประโยชน์ต่อองค์ชายยิ่งกว่าการบอกความจริง”
หลี่จื้อพลันสั่นสะท้าน “เจ้าจะบอกว่าคนเหล่านั้นมีกำลังมากพอที่จะเป็นอันตรายต่อข้าหรือ”
สืออวี้พยักหน้า “ใช่พ่ะย่ะค่ะ จากที่หย่งเฉวียนกล่าว องค์ชายตรวจสอบศพของสายลับเหล่านั้นหลังเกิดเรื่องแล้ว แม้จะมีร่องรอยการถูกลงโทษอยู่บ้างแต่มิได้ร้ายแรง กล่าวได้ว่าอีกฝ่ายมิใช่คนที่ทรมานผู้อื่นตามแต่ใจ หากดูจากเหลียงหวั่น ความทรงจำของนางถูกทำลายทั้งหมด วิธีการเช่นนี้ลึกลับยิ่ง กล่าวได้ว่าวิธีการของอีกฝ่ายโหดเหี้ยมอำมหิตนัก กระหม่อมคิดว่าสายลับเหล่านี้คงมีความกดดันใหญ่หลวง สุดท้ายความกดดันมากเกินขอบเขตที่พวกเขาจะรับไหว จึงทำให้พวกเขาฆ่าตัวตายตามสัญญา”
หลี่จื้อกล่าวระบายความอัดอั้น “คิดไม่ถึงว่าในเงามืดจะมีคนเหล่านี้เคลื่อนไหวอยู่ จื่อโยว เจ้าว่าคนเหล่านี้มีที่มาที่ไปอย่างไร”
สืออวี้ตอบไปว่า “กระหม่อมคิดว่าที่พอคาดเดาได้อย่างเดียวก็คือ คนเหล่านั้นไม่มีใจคิดเป็นศัตรูกับต้ายง มิเช่นนั้นองค์หญิงคงไม่กลับมาอย่างปลอดภัยเป็นแน่ แต่คนเหล่านั้นเพ่งเล็งเหลียงหวั่น กระหม่อมคิดว่าหากไม่เกี่ยวข้องกับสำนักเฟิงอี้ก็ต้องเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เหลียงหวั่นทำในหนานฉู่เป็นการส่วนตัว คงไม่ผิดไปจากสองข้อนี้”
หลี่จื้อส่ายหน้า “จื่อโยวรู้ใจข้าจริงๆ หากไม่มีเจ้า ข้าจะมีแรงสู้ที่ไหนกัน”
สืออวี้ยิ้ม “เจียงเจ๋อคือปีกคู่ขององค์ชาย หากองค์ชายได้คนผู้นี้จึงจะนับว่าเป็นพยัคฆ์ติดปีกอย่างแท้จริง”
ทุกคนมองหน้ากันยิ้มๆ
ในค่ำคืนที่มิอาจข่มตา ข้ามิได้หลับใหล กลับยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองไปยังทิวทัศน์อันงดงามหลังหิมะโปรยในสวน เสี่ยวซุ่นจื่อเดินเข้ามา บ่นว่า “คุณชาย ร่างกายท่านเพิ่งหายดี กลับมายืนรับลมที่นี่อีกแล้ว ไม่รู้จักรักษาสุขภาพเสียบ้าง ที่นี่อากาศหนาว ข้าให้พวกเขาเตรียมเตาอุ่นมือไว้แล้ว”
กล่าวจบก็ยัดเตาอุ่นมือเข้ามาในอกข้าแล้วคลุมเสื้อตัวหนึ่งลงบนไหล่ข้า
ข้าแย้มยิ้มพราย “เจ้าวางใจเถิด สุขภาพของข้ามิได้อ่อนแอปานนั้น เป็นอย่างไร เจ้าไปดูองครักษ์ป้องกันจวนยงอ๋องมาแล้วหรือไม่”
เสี่ยวซุ่นจื่อยิ้มตอบ “พวกเขาจับตาดูอย่างแน่นหนา ข้าจึงดูเพียงคร่าวๆ หากข้าคนเดียวยังไม่เป็นไร แต่หากพาคุณชายไปด้วย เกรงว่าจะหนีออกไปไม่ได้”
ข้าโบกมือพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ข้าก็ไม่คิดให้เจ้าพาหนีอยู่แล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรข้าก็เอาตัวรอดได้ เพียงไม่อยากขายชีวิตให้ผู้อื่นเท่านั้น คนพวกนั้นฆ่ากันไปฆ่ากันมา สุดท้ายก็มีคนรวมใต้หล้าได้อยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่สำคัญ ยิ่งไปกว่านั้นจิตใจอยากเอาชนะของยงอ๋องสูงส่งเกินไป เสี่ยวซุ่นจื่อ ดูสิ หิมะตกอีกแล้ว”
เสี่ยวซุ่นจื่อมองไปนอกหน้าต่างตามสายตาของข้า ปุยหิมะพากันร่วงหล่นลงมาโดยไร้สัญญาณเตือน ลมหนาวยะเยือกถาโถมเข้าสู่ใบหน้า ทำให้เขาอดพูดไม่ได้ว่า “ที่หนานฉู่ไม่ค่อยมีหิมะตก หากคุณชายอยากชมหิมะก็ต้องดื่มสุราอุ่นเสียหน่อย ตอนนี้หิมะที่นี่งามนัก คุณชายมีอารมณ์สุนทรีย์แล้วกระมัง”
ข้าพยักหน้าพูด “ใช่แล้ว พรุ่งนี้เจ้าก็ไปขอถ่านและสุราดีๆ จากพวกเขาเสียหน่อย ข้าว่าพรุ่งนี้หิมะคงยังไม่หยุด ร่ำสุราร่ายบทกวีเสียหน่อยเป็นอย่างไร”
เสี่ยวซุ่นจื่อตอบ “ข้าทำได้เพียงช่วยคุณชายอุ่นสุราแล้ว บทกวีเหล่านั้นข้าไม่เข้าใจ”
ข้าถอนใจออกมา “ใช่แล้ว เพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ข้าไม่พอใจก็คือเจ้ามิอาจเขียนกลอนร่ายบทกวีเป็นเพื่อนข้าได้ แต่หากไม่มีเจ้า จะร่ำสุราอย่างไรก็ไม่รู้รส สหายดี สุราเลิศรส หิมะโปรยปราย ล้วนเป็นสิ่งที่มิอาจขาด น่าเสียดาย หากเพียวเซียงอยู่ด้วยคงดี เฮ้อ”
เสี่ยวซุ่นจื่อกล่าวปลอบใจ “คุณชาย คนตายไปแล้ว ท่านอย่าได้โศกเศร้าไปเลย”
ข้ามองไปยังหิมะที่กำลังโปรยปรายนอกหน้าต่าง ไม่กล่าวสิ่งใดอีก
วันต่อมาหิมะยังคงตกต่อเนื่องดังคาด หลี่จื้อได้รับข่าวหนึ่ง ความว่าหลี่หยวนมีราชโองการลงมา เนื่องจากฉีอ๋องเข้าโจมตีหนานฉู่ถึงสองครั้งสองครา ทำศึกอย่างยากลำบากจึงนับว่ามีผลงาน และยังทำให้เต๋อชินอ๋องแห่งหนานฉู่ได้รับบาดเจ็บจนสิ้นชีพ ดังนั้นจึงแต่งตั้งให้เป็นต้าซือคง (สมุหพระอาลักษณ์) พระราชทานกุ้นเหมี่ยนหนึ่งชุด เกี้ยวทอง หยกคู่ ทองคำสองพันชั่ง วงดนตรีสองเครื่อง องครักษ์ถือกระบี่ประดับยี่สิบคน
เมื่อทราบข่าวนี้หลี่จื้อก็มิได้ขุ่นเคืองแต่กลับรู้สึกเย็นวาบในใจ ตนทำศึกสงครามจนได้ชัย แต่กลับถูกเสด็จพ่อหวาดระแวงจนต้องพระราชทานรางวัลให้ฉีอ๋องเพื่อคานอำนาจกับตน เขากล่าวกับสืออวี้อย่างไม่แยแสว่า “จื่อโยว เสด็จพ่อปฏิบัติต่อข้าอย่างเย็นชาเพียงนี้เชียว”
สืออวี้ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ กำลังจะกล่าวปลอบใจหลี่จื้อ ทว่าโก่วเหลียนกลับวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาก่อน กล่าวว่า “องค์ชาย องค์ชาย บ่าวรับใช้ของเจียงสุยอวิ๋นต้องการถ่านไม้กับสุราเลิศรส คิดจะชมหิมะ กระหม่อมให้คนพาเขาไปที่ศาลาหลินปัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่จื้อเปลี่ยนจากขุ่นใจกลายเป็นยินดีโดยพลัน “ดี เจ้าจัดการได้ดี ไป พวกเราไปร่วมความครึกครื้นเสียหน่อย จื่อโยว เจ้าจัดแจงให้ดี อีกครึ่งชั่วยามพาซื่อจื่อไปที่ศาลาหลินปัวด้วย”
ตอนนี้ข้านั่งอยู่ในศาลาหลินปัว สวนบุปผาหลังจวนยงอ๋องมีทะเลสาบเล็กๆ ขนาดราวสองหมู่อยู่แห่งหนึ่ง ว่ากันว่าเดิมทีในสวนมีตาน้ำอยู่แห่งหนึ่งทำให้มีปริมาณน้ำมากจึงขุดเป็นทะเลสาบเล็กๆ เสียเลย จากนั้นก็ปล่อยให้ไหลลงคลองหย่งอันด้วยระบบจัดการน้ำของนครฉางอัน คลองหย่งอันเชื่อมกับแม่น้ำเว่ยทางตอนเหนือของเมือง น้ำบริโภคกว่าครึ่งของนครฉางอันก็มาจากคลองนี้ ทั้งยังเป็นเส้นทางสัญจรทางน้ำที่สำคัญด้วย ดังนั้นแม้ทะเลสาบนี้จะอยู่ในเขตวังหลวง แต่ก็เป็นสายน้ำแห่งชีวิต
เสี่ยวซุ่นจื่ออุ่นสุราพลางกล่าวว่า “คุณชาย เหตุใดในศาลานี้จึงไม่หนาวเล่า”
ข้ายิ้มตอบ “ข้าเคยอ่านพบในตำรา เจ้าดูด้านบนของศาลา แม้จะเห็นเพียงหญ้าเสาหนาเป็นชั้นๆ แต่ความจริงใต้นั้นมีภูมิปัญญาอันล้ำเลิศอยู่ ใต้หญ้าพวกนี้เป็นเสื่อน้ำมันชั้นหนึ่ง จากนั้นก็ปูด้วยหญ้าเสาอีกชั้นหนึ่ง ตามด้วยเสื่อน้ำมันอีกชั้นหนึ่ง รวมทั้งสิ้นสามชั้น จากนั้นก็ปูกระเบื้องทับใต้เสื่อน้ำมันชั้นสุดท้าย กระเบื้องนี้สร้างขึ้นมาเป็นพิเศษ สร้างให้ด้านในกลวงจึงกักเก็บไอร้อนไว้เหนือศีรษะได้ นอกจากนี้พื้นและม้านั่งบริเวณศาลาล้วนทำมาจากหิน ทั้งยังมีเสาทองแดงอีกหลายต้น ความจริงใต้เสาและใต้ศาลาจุดไฟเอาไว้ ก็เหมือนกับเตาทำอาหารของชาวบ้านทั่วไป อีกอย่าง น้ำพวกนี้เป็นของที่อุ่นในหน้าหนาวเย็นในหน้าร้อน เมื่อน้ำไหลผ่านจะนำไอร้อนมาด้วย ยิ่งอยู่ใกล้น้ำก็ยิ่งอุ่น ดังนั้นในศาลาจะหนาวไปได้อย่างไร นี่คือศาลาที่คนร่ำรวยทางเหนือสร้างขึ้นเพื่อใช้ชมหิมะโดยเฉพาะ ขอเพียงสวมเสื้อขนสัตว์บางๆ และถือเตาอุ่นมือไว้ก็ไม่เย็นจนแข็งแล้ว เอาละ เจ้าดู ด้านนอกหิมะโปรยปรายดั่งม่านไหม ดุจดอกหลีร่ายรำ พลิ้วพรายไปทุกที่ เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ”
ในยุคที่สงครามระหว่างแคว้นคุกรุ่น

ข้ามีนามว่าเจียงเจ๋อ นามรองสุยอวิ๋น

เกิดในครอบครัวยากไร้ บิดามารดาเสียชีวิต

เพื่อเอาตัวรอดจึงพากเพียรเรียนหนังสือและสอบติดได้รับราชการในที่สุด

ทว่าราชสำนักกลับเต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงอำนาจ

...

เดิมทีข้าหวังจะหลบหนีออกจากวังวนนี้

แต่สถานการณ์กลับไม่เป็นไปตามใจ

ข้าไม่อาจหนีได้ ด้วยความจนใจจึงต้องไหลไปตามคลื่นลม

เข้าสู่การชิงอำนาจในราชสำนัก ใช้ความรู้ความสามารถเพื่อคนของข้า

สร้างพื้นที่ปลอดภัยในการดำเนินชีวิตภายใต้โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและแผนการร้ายนี้

กระทั่งข้า...ได้กลายเป็นยอดกุนซือแห่งยุค…