OVERCLOCK : ปลดลิมิตพิชิตกาลเวลา
Encima
## บทนำ

'ถ้าชีวิตคุณมีเวลาเหลือเพียงสามสิบนาที คุณจะทำอย่างไร'
เป็นคำถามมักพบได้ตามหนังสือประเภทให้แรงบันดาลใจไม่ก็พวกหนังสือธรรมะ หลายคนเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างสนุกสุดเหวี่ยง บางคนเลือกการทำจิตใจให้สงบและยอมรับความตายที่คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ บางคนเลือกทำในสิ่งที่ต้องการแม้จะผิดกฎหมายก็ตาม
แต่หากให้ชายหนุ่มคนนี้ตอบคำถามเขาคงจะตอบว่าอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับคนที่เขารัก อย่างน้อยภาพในช่วงวินาทีสุดท้ายก่อนจากโลกไปเป็นภาพของครอบครัวที่แสนอบอุ่น มีภรรยาคู่ชีวิตกับลูกสาวตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจส่งเขาไปยังแดนสุขาวดีอย่างสงบ
ทว่าในความจริงนั้นเขากำลังถูกภรรยาผู้เป็นคู่ชีวิตฟ้องหย่า…
'สามสิบนาทีกับอีกสิบห้าวิ'
เสียงในห้วงความคิดร่วมกับการส่ายไปมาเบาๆ ของเก้าอี้เบาะนุ่มสีดำขลับชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี
ป้ายพลาสติกเขียนว่า 'ผู้ถูกฟ้อง' วางอยู่บนโต๊ะไม้สีน้ำตาลเข้มของหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่วัยสามสิบปี ซึ่งพฤติกรรมลุกลี้ลุกลนของเขาช่างตรงข้ามกับหญิงสาวที่อยู่อีกฝั่งอย่างสิ้นเชิง
หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง นัยน์ตาคมเรียวสีดำ เครื่องหน้าจมูกปากเข้ากันอย่างลงตัวกับโครงหน้าที่งดงาม เรือนผมสีดำเงางามประบ่าถูกแสกข้างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยท่าทางการนั่งที่สุขุมและสง่างามบ่งบอกถึงความมั่นใจสมกับฐานะของการเป็น 'ผู้ฟ้อง'
ชายสูงวัยหลายคนสวมใส่ชุดครุยสีดำนั่งบนบัลลังก์ด้านหน้าสุดของห้องได้ส่งเสียงผ่านไมโครโฟน
"คำพิพากษาคดีฟ้องหย่าก่อนหน้า โจทก์หรือผู้ฟ้องได้ฟ้องหย่าจำเลยหรือผู้ถูกฟ้องซึ่งเป็นสามี อ้างเหตุว่าจำเลยได้มีพฤติการณ์ที่จะเข้าเหตุหย่าตามมาตรา…"
'ยี่สิบหน้านาที สี่สิบเก้าวิ'
"จำเลยขาดการความใส่ใจดูแลโจทก์ผู้ซึ่งเป็นภริยา กลับบ้านช้ากว่าเวลาปกติไปมากแล้วยังไม่สามารถติดต่อได้ ทิ้งให้โจทก์อยู่กับบุตรสาวตามลำพัง และด้วยความสงสัยต่อมาฝ่ายภริยาได้จ้างนักสืบเพื่อตามหาเหตุของพฤติกรรมจึงพบว่า…"
ภายในห้องเงียบสงัดแม้มีผู้คนอยู่จำนวนไม่น้อยเป็นเพราะแต่ละคนล้วนตั้งใจฟังคำพิพากษาจากบัลลังก์
"สามีได้ตกงานจากตำแหน่งผู้จัดการบริษัทขนส่งเมล็ดกาแฟที่ทำงานประจำเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว…"
ชายหนุ่มค่อยๆ หยิบผ้าเช็ดผ้าผืนขาวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แม้เหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้าจะถูกเช็ดออกไปเท่าไรก็ไม่มีท่าทีจะหมดเสียที ผิดกับหญิงสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่ง เธอมีกิริยาท่าทางที่สงบนิ่งแต่เปี่ยมไปด้วยความพลัง สายตามองไปยังหน้าบัลลังก์เพื่อฟังคำพิพากษาโดยไม่ชายตามองเขาแม้แต่น้อย
"จำเลยยังนัดพบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่โรงแรมซึ่งทั้งสองได้มีความสัมพันธ์เกินเลยตามรูปถ่ายที่นักสืบของโจทก์เป็นผู้รวบรวมหลักฐาน เมื่อฝ่ายภริยาได้ทำการซักถามความจริง สามีผู้เป็นจำเลยก็ได้แต่พยายามบ่ายเบี่ยง ด้วยทั้งหมดทั้งมวลนี้ศาลจึงมีความเห็นว่า…"
ชายหนุ่มพยายามหายใจลึกๆ หวังช่วยให้จิตใจสงบลงบ้างแต่นัยน์สีน้ำเงินนั้นกลับมองไปที่นาฬิกาข้อมือที่ระบุเวลาว่า 'สิบนาที แปดวินาที'
"จำเลยได้กระทำผิดจริงจึงพิพากษาให้หย่ากัน..." หญิงสาวผู้สงบนิ่งตลอดมาเริ่มแสดงอารมณ์ทางสีหน้า กระดาษทิชชู่สีขาวถูกหยิบขึ้นมาซับบริเวณหางตาที่มีน้ำใสๆ ปริ่มออกมาเล็กน้อย
"ในส่วนของบุตรสาวเนื่องจากจำเลยตกงานจึงขาดซึ่งความพร้อมในการอุปการะ รวมถึงความผูกพันของมารดาที่มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นสิทธิ์การอุปการะเลี้ยงดูจึงตกเป็นของมารดาผู้มีความเหมาะสมมากกว่า…"
ไม่ทันที่ผู้พิพากษาจะพูดจบชายหนุ่มผู้เป็นจำเลยได้ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งแสดงความเคารพอย่างลวกๆ จากนั้นจึงสาวเท้าไปยังประตูทางออก
ชายหนุ่มเปิดประตูไม้ขนาดใหญ่กระแทกเกิดเสียงดังจนทำให้ผู้คนทั้งในและนอกห้องล้วนจับจ้องไปที่เขาคนเดียวแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจ
"พี่ 'ธีร์' คะ!"
เสียงของหญิงสาวที่เห็นชายหนุ่มเดินมุ่งหน้ามาทางตนจึงตะโกนเรียก ด้วยรูปร่าง หน้าตาที่ดูเยาว์กว่าและเครื่องหน้าที่ได้สัดส่วนแต่อ่อนหวานกว่าเล็กน้อยนั้นทำให้ทราบได้ทันทีว่าเธอเป็นน้องสาวของฝ่ายภรรยาอย่างแน่นอน
แต่ชายหนุ่มกลับไม่หยุดอยู่ตามที่เธอคาด เขาเดินผ่านเธอรวมถึงเด็กสาวตัวน้อยวัยเจ็ดปีที่อยู่ในอ้อมกอดของหญิงสาวผู้เป็นน้าด้วย
"ป๊ะป๋า…นั้นป๊ะป๋าใช่มั้ยคะ"
แม้ว่าเสียงของใครจะเข้าโสตประสาท เขาก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่รับรู้ ขาทั้งสองก้าวออกไปโดยไม่ลดละเช่นเดียวกับนัยน์ตาสีน้ำเงินที่กลอกขึ้นลงเพื่อมองทางสลับกับนาฬิกา
'เหลืออีกเจ็ดนาที สี่สิบวิ'
ในที่สุดเขาก็หยุดลงที่หน้าทางเข้าศาลเยาวชนและครอบครัว เขาหันหน้าไปมารอบตัวราวกับตามหาอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นสะพานลอยแห่งหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่เขายืนอยู่นักและเป็นเวลาเดียวกันกับที่เขาสังเกตเห็นคล้ายมีใครสักคนนั่งอยู่
'เอาล่ะ จากตรงนี้…' มองคิดพลางเดินไปยังทิศของสะพานลอยไปด้วย 'สี่ร้อยเมตรห้านาที ขึ้นสะพานสามสิบวิ เหลือเวลาอีกสองนาที…'
จากฝีเท้าที่เดินอยู่นั้นเริ่มเร็วขึ้นจนเปลี่ยนเป็นการวิ่ง โชคยังดีที่ระยะทางสี่ร้อยเมตรนี้ไม่มีถนนกั้นเลยทำให้เขาสามารถวิ่งได้เต็มที่โดยไม่ต้องระวังรถยนต์
เขาวิ่งขึ้นสะพานพร้อมกับลมหายใจที่พ่นออกมาอย่างกระหืดกระหอบ หัวใจที่เต้นแรงนั้นอาจมีเหตุจากความเหนื่อยหรือเพราะเวลาบนนาฬิกาที่ค่อยๆ น้อยลงไปทุกทีก็ไม่ทราบได้
เมื่อเขาขึ้นมาถึงบนสะพานลอยก็พบกับชายชราสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวสกปรกมอมแมมกำลังนั่งสั่นงกๆ กับกระป๋องพลาสติกเก่าๆ ซึ่งภายในมีเศษเงินอยู่เพียงเล็กน้อย
'อีกสองนาที สามสิบวิ ทำได้เร็วกว่าที่คาดแฮะ'
ชายหนุ่มมุ่งไปหาชายขอทานตรงหน้าขณะที่มือและสายตากำลังจดจ่ออยู่กับนาฬิกาข้อมือ สักพักเขาจึงนั่งยองเพื่อให้คู่สนทนาอยู่ในระดับเดียวกัน
"สวัสดีครับ คุณลุงต้องการให้ผมช่วยอะไรมั้ยครับ"
เขาจับมือของชายสูงวัยโดยไม่สนใจว่ามือของเขาจะสกปรกหรือไม่ พร้อมกับแสดงสีหน้าที่ดูอ่อนโยนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้แม้ว่าจะมีอาการเหนื่อยหอบปนออกมาผ่านใบหน้าด้วยก็ตาม
เพียงไม่กี่วินาที บรรยากาศเงียบสนิทของผู้สนทนาทั้งสองเหลือแต่เสียงรถยนต์ที่สัญจรอย่างแน่นขนัด
"เอ๋? พูดอะไรน่ะพ่อหนุ่ม"
แม้ว่าชายสูงวัยถามอย่างสงสัยฝ่ายชายหนุ่มก็ยังไม่ลดละความพยายาม เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือมีตัวเลข 'หนึ่ง' ในหน่วยนาที ก็ยิ่งทำให้เขากุมมืออีกฝ่ายแน่นยิ่งขึ้นอีก
"คุณลุงครับ…ไม่สำคัญว่าผมเป็นใคร…ขอแค่คุณลุงบอกผมเถอะครับว่าคุณลุงอยากได้อะไร"
นัยน์ตาสีน้ำเงินจับจ้องด้วยความมุ่งมั่นราวกับเขาต้องการมองจนทะลุไปยังหัวใจของขอทานวัยชรา
ถึงอย่างนั้นก็ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับของอีกฝ่าย อาจเป็นเพราะเขากำลังตกใจที่จู่ๆ มีใครก็ไม่รู้เข้ามาถามคำถามที่ไม่คุ้นเคย แต่คราวนี้สีหน้าของชายหนุ่มกลับเปลี่ยนไป รอยคลี่ยิ้มบางๆ เริ่มปรากฏบนใบหน้า เขาเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คสีน้ำตาลที่ตอนนี้เปื้อนคราบฝุ่นอยู่ไม่น้อยแล้วหยิบบางสิ่งออกมา
"ได้ครับ ผมเองก็มีลูกสาว ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณลุงครับ"
เขายื่นธนบัตรจำนวนหนึ่งให้แต่เมื่อเห็นว่าชายชรายังคงงุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเขาจึงเอาเงินยัดใส่มือของชายชราอย่างรวดเร็ว
"เงินนี้น่าจะพอสำหรับค่านมหลานของคุณลุงได้สักเดือนหนึ่ง ผมหวังว่าหลานจะเติบโตเป็นเด็กที่ร่าเริงและแข็งแรงนะครับ"
ทันทีเขาพูดจบก็รีบสวมกอดโดยทันที ทำให้อีกฝ่ายก็ร่ำไห้ออกมาด้วยความปลื้มปิติจากนั้นจึงเอ่ยว่า
"ขอบคุณมาก ไม่รู้ว่าพ่อหนุ่มรู้ได้ยังไงแต่ถ้าลุงไม่ได้เงินจากพ่อหนุ่มก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หลานจะมีนมกิน"
ชายหนุ่มคลายกอดแล้วกุมมืออีกฝ่าย รอยยิ้มบางๆ กับเหงื่อที่ไหลท่วมสูทสีกรมท่าและการหายใจหอบแรง ทั้งหมดอาจดูผสมปนเปแต่นั้นก็เป็นความพยายามที่จะส่งกำลังใจผ่านภาษากายมากที่สุดเท่าที่ทำได้
"ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ"
เขาไหว้ชายชราเป็นครั้งสุดท้ายจากนั้นจึงวิ่งลงสะพานกลับทางเดิมทิ้งไว้แต่ความฉงนสงสัยแม้กระทั่งคำพูดสุดท้ายของชายหนุ่ม


## ความรู้สึกที่เหลืออยู่

ยามบ่าย ณ ใจกลางเมืองหลวงของวันทำงานอันแสนปกติ ท้องฟ้าสดใสปลอดโปร่ง ปุยเมฆสีขาวจับตัวเป็นก้อนลอยละล่องประปราย เสียงรถยนต์ที่สัญจรไปมาไม่ต่างอะไรกับการขับร้องประสานเสียง ควันดำที่ลอยเอื่อยๆ รอให้ไฟจราจรตรงหน้าเปลี่ยนสีก็มีให้เห็นจนชินตา ริมฟุตบาทเต็มไปด้วยร้านค้าแผงลอยขายอาหารยอดนิยมขวัญใจคนที่เดินผ่านไปมา พนักงานบริษัทส่วนใหญ่ล้วนเดินจากร้านอาหารกลับไปที่ทำงานประจำของตนให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ พวกเขาทราบดีว่าแสงแดดในช่วงเวลานี้สามารถแผดเผาผิวหนังจนแสบร้อนได้มากเพียงใด คนที่มีสติครบถ้วนไม่มีทางเดินเล่นขึ้นลงสะพานลอยโดยไร้ต้นสายปลายเหตุเป็นแน่
'สามชั่วโมง สามสิบนาที สิบสี่วินาที'
ทว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบจากแสงแดดอันร้อนระอุ สายตาของเขาจดจ่ออยู่ในตัวเลขที่ปรากฎบนนาฬิกาทำเอาชายหนุ่มพรูลมออกมาเฮือกใหญ่ จากเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าจอนั้นหมายความว่าหากเขาช้ากว่านี้ไปอีกเพียงสิบสี่วินาที เวลาที่เหลือบนนาฬิกาก็จะหมดลง
ชายหนุ่มพยายามก้าวเท้าแบบกึ่งเดินกึ่งวิ่ง เนื่องจากเขาไม่ได้ชอบเล่นกีฬาขนาดนั้นการที่ให้เขาวิ่งไปมาหลายรอบก็ทำเอาเหนื่อยแทบขาดใจ แต่จะให้เดินเนิบๆ อย่างสบายใจก็ไม่ได้เพราะเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในศาลนั้นไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์นัก
เมื่อมาถึงหน้าศาลเยาว์ชนและครอบครัวแห่งเดิมก็พบกับรถเก๋งสีดำคันที่เขาคุ้นเคยและหญิงสาวที่กำลังเปิดประตูรถ เขาไม่รอช้าจึงวิ่งด้วยแรงที่เหลืออยู่อันน้อยนิด
"แฮ่ก…ดะ…เดี๋ยวก่อน 'กวาง' "
ฝ่ายหญิงชำเลืองตามที่มาเสียงก็พบกับชายร่างสูงที่หายใจเหนื่อยหอบ นัยน์ตาสีดำอันคมเข้มกลอกกลับมาทันทีเมื่อรับรู้ว่าคนที่เรียกชื่อเธอเป็น 'อดีตสามี'
"เดี๋ยวสิกวาง ฉันขอคุยด้วย…" ชายหนุ่มพยายามพุ่งตัวไปจับแขนของอดีตภรรยา
แต่กวางปัดมือเขาอย่างไร้เยื่อใย
"หึ! คนอย่างนายเนี่ยนะอยากคุย…" เธอเค้นเสียง "แม้แต่วินาทีสุดท้ายที่เราเป็นครอบครัวเดียวกัน นายยังเลือกที่จะวิ่งออกไปเลย!"
กวางตวาดเสียงดัง เมื่อน้ำใสๆ เริ่มซึมมาที่หางตาเธอก็รีบทำให้มันหายไป ทั้งสีหน้า แววตา น้ำเสียงแสดงออกปะปนหลากหลายความรู้สึกไม่ว่าจะเป็นโกรธ เกลียดหรือแม้แต่…เสียใจ…
"ฉันรู้กวาง ฉันยอมรับในผลการตัดสินของศาล…" เขาพยายามรวบรวมสติ ควบคุมอารมณ์ในสิ่งที่จะพูดต่อไปแม้ภายในใจจะรู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจกำลังถูกบดขยี้ก็มิปาน "ฉันเป็นพ่อที่ไม่ใส่ใจลูก…แล้วยังเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่อง…"
ด้วยสายอาชีพที่แตกต่างกัน ธีร์ต้องควบคุมการผลิตเมล็ดกาแฟของโรงงาน ส่วนกวางต้องเข้าเวรในวอร์ดผู้ป่วยสูงอายุ จึงไม่ค่อยมีเวลาให้แก่กันจะเจอหน้าแต่ละทีก็มืดค่ำเสียแล้ว แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ความรักของพวกเขาจืดจางลงแม้แต่น้อย เป็นเวลากว่าแปดปีนับจากที่ทั้งสองได้ตกลงปลงใจแต่งงานกัน ธีร์ยังคอยแสดงความรักจากทางไกลและกวางเองก็พยายามหาของขวัญสร้างเซอร์ไพร์สให้แก่สามี และทั้งสองใช้ช่วงเวลาสั้นๆ ในแต่ละค่ำคืนเพื่อเติมความรักแก่กันอยู่เสมอ
จนในที่สุดชีวิตครอบครัวของทั้งคู่เติมเต็มมากขึ้นเมื่อ 'สไมล์' ลูกสาวตัวน้อยได้กำเนิดขึ้น ธีร์ผู้ได้รับตำแหน่งใหม่เป็น 'พ่อ' ได้แต่ยิ้มแก้มปริกับสมาชิกคนใหม่ในครอบครัวที่แสนน่ารักไม่ต่างกันกับกวางที่ได้เป็น 'แม่มือใหม่ป้ายแดง' นับว่าตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขในชีวิตของเธอก็ไม่ผิด
"หยุด ได้แล้ว! " ยิ่งเธอฟังคำแก้ตัวของฝ่ายชายมากเท่าไรก็ยิ่งทำให้เธอยับยั้งความรู้สึกที่มีอยู่ภายในใจต่อไปไม่ไหว "มันสายเกินไปแล้วธีร์ ไม่ว่านายจะพูดอะไรมันก็ไม่ช่วยให้ดีขึ้น"
แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็เริ่มมีบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไป ธีร์กลับบ้านดึกกว่าเดิม บางครั้งถึงขั้นไม่กลับบ้านเป็นเวลาหลายวัน แม้ว่าวันนั้นจะเป็นวันหยุดธีร์ก็ยังบอกว่ามีงานต้องไปสะสางที่โรงงานจนทำให้กวางรู้สึกผิดสังเกต เธอจึงจ้างนักสืบเอกชนให้ตามสืบสามีของเธอจนได้พบกับหลักฐานต่างๆ ที่เอาไปใช้ในชั้นศาลเพื่อฟ้องหย่าได้
"พอเถอะค่ะ พี่กวาง พี่ธีร์"


## ยอมรับผลการกระทำ

หญิงสาวที่อยู่ในรถเปิดประตูออกมาแล้วรีบเข้าห้ามทั้งสอง
"ดูสิคะ พี่ๆ ทะเลาะกันเสียงดังจนคนแถวนี้ได้ยินกันหมดแล้ว อีกอย่างสไมล์ก็นั่งอยู่ในรถด้วย มันจะไม่ดีนะคะ"
เมื่อทั้งคู่ได้หันไปรอบๆ ตามที่บอกก็พบกันชาวบ้านแถวนั้นมายืนมุงกันเป็นกระจุกๆ อย่างเธอว่า
"พี่รู้น่า 'ต่าย' พี่ก็ไม่ได้อยากคุยกับคนพรรค์นี้นักหรอก" กวางสะบัดผมอย่างไม่ใส่ใจก่อนเดินไปยังประตูรถเก๋งสีดำ ขณะนั้นเองเธอก็หันไปหาชายหนุ่มคล้ายนึกสิ่งที่อยากพูดขึ้นได้
"จะว่าไป ฉันก็ไม่ค่อยพอใจกับผลการตัดสินของศาลเท่าไรเพราะผู้ชายเลวๆ อย่างนายไม่ควรได้วันมาเจอลูกด้วยซ้ำ" สีหน้าของกวางแสดงถึงความไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างชัดเจน "ถ้านายยังมีความเป็นพ่อหลงเหลืออยู่สักนิด นายควรออกไปจากชีวิตของลูกฉันซะ"
ว่าแล้วเธอจึงเปิดประตูเข้าไปในรถพร้อมกับกระแทกประตูเสียงดัง
เมื่อกระต่ายเห็นว่าพี่สาวของตนเข้าไปในรถแล้วจึงได้หันไปพูดกับฝ่ายชายบ้าง เธอกุมมืออดีตพี่เขยไว้แน่นพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
"พี่ธีร์ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูกับพี่กวางจะดูแลสไมล์เป็นอย่างดี"
นัยน์ตาสีดำกลมโตเข้ากับใบหน้าแสดงความอ่อนโยนต่อทุกสรรพสิ่งบ่งบอกถึงความจริงใจที่เธอมี ธีร์รู้จักกับกระต่ายหลังจากเริ่มคบกับกวางมาได้สองปีจนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบสิบปีแล้ว เขามั่นใจว่าหญิงสาวคนนี้เป็นคนดี สามารถมอบความรักในส่วนของเขาให้แก่ลูกสาวตัวน้อยได้
"พี่เชื่อว่าต่ายทำได้…และทำได้ดีกว่าพี่ด้วย…"
อันที่จริงเขาตั้งใจจะไม่เสียน้ำตาให้กับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่สนใจครอบครัวที่แสนน่ารักอบอุ่นแต่เพราะเขายอมรับผลของการกระทำทั้งหมดแล้วต่างหาก เขาทราบถึงกรรมที่เกิดขึ้นจากสิ่งที่เขาทำลงไปและไม่มีข้ออ้างใดๆ ทั้งสิ้น
แต่พอทุกอย่างเกิดขึ้นจริงก็ทำเอาเขาแทบล้มทั้งยืน ผลของคำพิพากษานี้ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำร่วมกันมากับภรรยาล้วนไร้ความหมาย แม้มีคำพูดนับพันที่อยากเอ่ยออกไปทั้งกับภรรยากับลูกสาวตัวน้อยที่รักแต่พูดอยู่ภายในใจว่า
'ถ้าเรื่องในวันนั้นไม่เกิด ทุกสิ่งทุกอย่างคง…'
ธีร์กุมมือที่อ่อนโยนของกระต่ายอย่างสั่นเครือ ใบหน้าที่แดงก่ำกับน้ำตาที่กลั้นมาตลอดทั้งวันเริ่มทะลักออกมาเกินกว่าจะต้านไหว เขาจำเป็นต้องเอ่ยคำที่ไม่อยากพูดมาตลอดแก่หญิงสาวตรงหน้า
"พี่ฝากลูกไว้กับเธอด้วยนะ ดูแลให้สไมล์เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่อ่อนโยนแบบเธอ"
กระต่ายพยักหน้ารับคำ เธอช่วยทั้งสองเลี้ยงตั้งแต่สไมล์ยังเป็นทารกอยู่แล้ว ความรู้สึกที่เธอมีต่อหลานสาวคนนี้มากเสียจนเสมือนเป็นลูกตัวเอง
"พี่ธีร์ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ"
เธอบอกลาชายหนุ่มพร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและเสียใจ แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่เธอทำเพื่อเขาได้ดีที่สุดคือการทำตามสิ่งที่เขาร้องขอ
เมื่อกระต่ายเดินกลับเข้าไปในรถ รถเก๋งสีดำก็ขับออกจากศาลไปโดยทิ้งให้ชายหนุ่มยืนเคว้งคว้างอย่างเดียวดาย
ท่ามกลางดวงอาทิตย์ที่อยู่เหนือศีรษะที่คอยมอบความอบอุ่นในระดับอบอ้าว ผู้คนที่เดินเข้าเดินออกบริเวณศาลเยาวชนและครอบครัวเพื่อเข้าไปฟังคำพิพากษา หากเป็นคนทั่วไปคงเดินไปที่ลานจอดรถเพื่อขับรถกลับหรือไม่ก็ไปที่ฟุตบาทเพื่อใช้บริการขนส่งสาธารณะแต่ชายหนุ่มคนนี้กลับยืนอยู่ที่เดิมเป็นเวลาหนึ่งแล้ว
ธีร์พยายามขจัดกับอารมณ์ทั้งหมดที่ยังหลงเหลืออยู่ จากนี้เขาต้องใช้ชีวิตต่อไปด้วยตัวคนเดียว ไร้ซึ่งคนรัก คนดูแลเอาใจใส่เหมือนก่อนอีกแล้ว ชายหนุ่มตบหน้าตัวเองอยู่หลายครั้งเพื่อเรียกสติสัมปชัญญะกลับมา
'โอเคไอ้ธีร์ ทุกอย่างมันจบลงไปแล้ว ฉันต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ ยังมีอะไรต้องทำอีกหลายอย่าง'
เขาสูดลมหายใจให้ลึกอยู่หลายครั้งจนเริ่มปรับอารมณ์เข้าที่เข้าทาง อาการสั่นเทาก็ค่อยๆ หายไป สีหน้าเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ออกมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที คิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่น นัยน์ตาสีน้ำเงินหรี่ลงเพื่อเพ่งเล็งให้แน่ใจกับรายชื่อที่ปรากฏจนหน้าจอ ก่อนกดรับสาย
"สวัสดีครับ" เขาเริ่มก่อน
"ไอ้ธีร์! เสียงนี้ต้องเป็นคุณธีรพัฒน์ใช่ไหมครับ!" เสียงของชายหนุ่มวัยใกล้เคียงกับเขาดังลั่นจนเขาต้องเอาโทรศัพท์ห่างจากหู
"ก็ถ้าเรียกว่าไอ้ธีร์ขนาดนี้ก็คงไม่ต้องใช้ภาษาสุภาพก็ได้มั้ง…"
"ฮ่าฮ่า ก็ฉันดีใจที่โทรติดนี่ ไม่นึกว่านายยังใช้เบอร์เดิมอยู่"
"เออ แล้วโทรมามีอะไร"
เสียงคู่สนทนาเงียบไปสักพักแต่ธีร์แอบได้ยินว่าเขากำลังเคลียร์เสียงในลำคอก่อนพูดต่อ
"พรุ่งนี้ฉันจะกลับไทย มาเจอกันหน่อยไหมล่ะ?"
'พรุ่งนี้' ธีร์ครุ่นคิดถึงบางอย่างทำให้ไม่ได้ตอบคู่สนทนาในทันที แต่ยังไม่ทันที่จะตอบกลับไปอีกฝ่ายก็รีบพูดต่อ
"เดี๋ยวฉันส่งโลเคชั่นร้านให้ เอาตามนี้นะ "
"ดะ เดี๋ยวสิ!"
อีกฝ่ายตัดสายไปก่อนที่ธีร์จะตอบตกลงเสียอีก ไม่กี่อึดใจเขาก็ได้รับเวลาและสถานที่นัดเจออย่างรวดเร็ว
เมื่อธีร์อ่านรายละเอียดทั้งหมดจากโทรศัพท์แล้วเขาก็กลับมามองนาฬิกาสมาร์ทวอชท์สีน้ำเงินเข้ม ตัวเลขดิจิตอลของนาฬิกาแสดงเวลาสามชั่วโมงเศษก็ทำเอาเขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และได้แต่บ่นอยู่ในใจ
'พรุ่งนี้งั้นเหรอ…ฉันจะมีเวลาถึงตอนนั้นหรือเปล่านะ…


## จุดพลิกผัน

การสัญจรทางท้องถนนไม่ใช่แค่พื้นที่สำหรับพาหนะยานยนต์เท่านั้น เมื่อมันถูกสร้างตัดผ่านส่วนต่างๆ ในเมือง ผู้คนจึงต้องเดินผ่านเส้นทางสัญจร ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพึ่งสัญญาณไฟจราจรเพื่อป้องกันการเกิดอุบัติเหตุ
การเดินข้ามถนนนั้นไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก เพียงแค่รอให้สัญญาณช่องทางเดินเป็นสีเขียว สังเกตรถทางซ้ายสักนิดเพื่อความมั่นใจก่อนเดินข้ามทางม้าลายจนกระทั่งถึงอีกฝั่ง
แต่ทั้งหมดที่กล่าวมาจะเริ่มมีความยากมากขึ้นสำหรับคนวัยชรา แม้ทางม้าลายจะไม่ได้ไกลมากนัก แต่เมื่ออายุมากขึ้นการก้าวเดินที่สั้นและไม่มั่นคง ล้วนเป็นอุปสรรคทั้งสิ้น ดังเช่นกับหญิงชราคนหนึ่งที่ยืนรอข้ามถนนจนสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนสีวนไปวนมาไม่ต่ำกว่าสามรอบ
ในมุมมองของคนข้ามถนนนั้นไม่มีทางทราบได้เลยว่าทำไมรถคันนั้นขับเร็วเกินกำหนด ทำไมคนคันนี้ถึงกล้าขับฝ่าไฟแดง ดังนั้นผู้สูงวัยที่ไม่สามารถใช้ร่างกายได้อย่างมีประสิทธิภาพจึงมีความเสี่ยงในการเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันมากกว่าคนปกติ ทำให้ชายหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำเงินเดินเข้ามาใกล้หญิงสูงวัยเมื่อสังเกตได้ว่าเธอรู้สึกไม่ปลอดภัยหากต้องข้ามถนนเพียงลำพัง
"สวัสดีครับคุณยาย ให้ผมช่วยพาคุณยายข้ามถนนนะครับ" เขาจูงแขนหญิงชราด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตรพร้อมกับสังเกตหารถยนต์ที่เคลื่อนเข้าใกล้
เมื่อมีคนช่วยจูงทำให้เธอมีความมั่นใจและเดินได้รวดเร็วขึ้นทำให้การข้ามถนนที่แสนยากลำบากนี้สามารถผ่านไปได้เพียงชั่วอึดใจ
"ขอบใจมากนะถ้าไม่ได้พ่อหนุ่ม ยายคงลำบากแย่" หญิงชรากล่าวพร้อมหยิบธนบัตรมูลค่าหนึ่งร้อยบาทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ รับไปเถอะนะ"
"ไม่เป็นไรครับคุณยาย" ธีร์ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่สุภาพนุ่มนวล "ผมแค่อยากช่วยคุณยายเฉยๆ ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนหรอกครับ"
เขากุมมือข้างที่เธอถือธนบัตรแล้วดันกลับไปยังกระเป๋าเสื้อดังเดิม
"ดีจริงๆ ถ้ามีพลเมืองดีแบบพ่อหนุ่มมากๆ สังคมจะได้น่าอยู่ขึ้น…"
หลังจากทั้งสองพูดคุยกันต่อเล็กน้อย หญิงชราจึงค่อยๆ เดินจากไป เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเธอเดินลับไปกับฝูงชนแล้วจึงได้ถอนหายใจออกมาเบาๆ อาจเพราะเขาโล่งใจที่ทำหน้าที่นี้ได้สำเร็จ…
'โอเค ทุกอย่างเรียบร้อย…'
…หรือเป็นเพราะไม่ต้องการให้ใครได้รับอุบัติเหตุเฉกเช่นเดียวกับเขา…
นาฬิกาสมาร์ทวอชสีน้ำเงินเข้มแสดงตัวเลขเพิ่มขึ้นจากก่อนหน้า เขาเดินตามถนนที่มีผู้คนเดินขวักไขว่และเสียงจอแจแต่นั่นก็ไม่อาจขัดขวางให้เขาเข้าสู่ห้วงความคิดของตน
เรื่องราวทั้งหมดเริ่มขึ้นเมื่อราวสิบเดือนก่อน ในช่วงยามเย็นของวันทำงานอันปกติสุข ในขณะที่ธีร์กำลังเดินทางกลับบ้านไปหาภรรยาและลูกสาว เมื่อมาถึงทางสี่แยกเขาก็ยืนรอจนกว่าสัญญาณไฟจราจรอนุญาตให้เดินข้าม โดยกำลังอ่านข้อความบนโทรศัพท์มือถือ
'วันนี้ฉันทำมื้อเย็นสุดพิเศษไว้แล้วนะ รีบกลับมาเร็วๆ นะธีร์'
ข้อความที่ส่งมาจากกวางนั้นทำเอาเขาอมยิ้มไม่หยุดเพราะเขาทราบดีว่ากวางทำอาหารไม่เป็น มื้อเย็นวันนี้คงไม่พ้นพวกอาหารแช่แข็งที่ใส่เข้าไปในไมโครเวฟแล้วเธอก็ทึกทักเอาว่านั่นเรียกว่าการทำอาหาร แต่สิ่งที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดก็เพราะคำว่ามื้อพิเศษไม่ได้หมายถึงอาหารที่หรูหราราคาแพง แต่เป็นมื้อที่พวกเขาได้ร่วมโต๊ะอาหารพร้อมหน้ากันต่างหาก
เมื่อชายหนุ่มเหลือบตาไปข้างหน้าก็พบกับไฟสัญญาณทางเท้าเป็นสีเขียว เขาจึงเดินจ้ำไปบนทางม้าลายหวังเดินข้ามถนนนี้ให้เร็วที่สุด สำหรับเขาแล้ววันที่ได้กินข้าวกันพร้อมกันทั้งพ่อแม่ลูกเป็นเรื่องพิเศษที่สุด เนื่องด้วยตัวเขาที่ต้องอยู่โรงงานจนดึก และกวางเองก็ต้องเข้าเวรที่โรงพยาบาลตลอด ถึงแม้ว่ากระต่ายจะตัดสินใจลาออกจากงานประจำที่ร้านอาหารเพื่อมาดูแลหลาน แต่พวกเขาก็แบ่งวันกันกลับบ้านเร็วเพื่อให้มีพ่อหรือแม่คอยอยู่กับลูกสาวตลอด ดังนั้นเมื่อทั้งสองว่างพร้อมกันจึงเป็นโอกาสทองที่เขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเป็นอันขาด
ทันใดนั้นเสียงแตรรถยนต์ก็ดังขึ้นทำให้เขาหันไปมองในทันที เสียงที่ดังมาจากด้านขวามาพร้อมกับเงาดำตะคุ่มที่ไม่ทราบขนาดแน่ชัดเพราะไม่มีแสงสว่างใดๆ จากไฟท้องถนนและวัตถุที่กำลังเคลื่อนเข้ามา
แต่ก่อนที่ธีร์จะตัดสินใจทำอะไรสักอย่างวัตถุนั้นก็เข้ามาถึงระยะพอมองเห็น ทันใดนั้นรถกระบะคันสีเหลืองก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะขยับแม้แต่ปลายเท้าด้วยซ้ำ


## เพื่อนเก่าจากต่างแดน

อวัยวะทุกส่วนต่อต้านคำสั่งจากสมองทำให้ร่างชายหนุ่มนอนจมกองเลือดแน่นิ่ง นัยน์ตาสีน้ำเงินอันแสนบอบช้ำได้ทำหน้าที่สุดท้ายซึ่งคือการฉายภาพรถกระบะคันสีเหลืองกำลังเคลื่อนที่ห่างออกไป…
แต่เรื่องราวอันแปลกประหลาดก็ได้เกิดขึ้น…ทันทีที่เขาได้สติขึ้นมาก็พบกับแสงแดดยามเช้าและกองขยะที่อยู่ในตรอกถนน บาดแผลทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นก็หายไปโดยพลัน ไม่มีหลงเหลือความเจ็บปวดใดๆ ราวกับเหตุเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน
เขาพยายามลุกขึ้นด้วยสภาพที่มีกลิ่นเหม็นเน่าจากกองขยะที่เลอะเปื้อนเสื้อผ้า ความสับสนงุนงงทำเอาชายหนุ่มกุมขมับแต่เมื่อยกแขนข้างขวาขึ้นมาก็พบกับนาฬิกาสมาร์ทวอชสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งนอกจากจะไม่ใช่เรือนที่เขาใช้ประจำแล้วยังเป็นเรือนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
หลังจากนั้นเป็นเวลากว่าสิบเดือนที่ชีวิตของเขาถูกลิขิตด้วยตัวเลขดิจิตอลบนนาฬิกาข้อมือ ตัวเลขที่แสดงเวลาคงเหลือในชีวิต มันจะลดน้อยถอยลงไปเรื่อยๆ หากเขาไม่ทำภารกิจที่ระบุไว้ในนาฬิกาให้สำเร็จ
"อีกหนึ่งนาที ฉันใกล้ถึงร้านแล้ว "
เสียงของชายหนุ่มที่อยู่ในสายทำเอาเขาหลุดออกจากภวังค์ ทำให้เขารู้ตัวว่าตอนนี้กำลังคุยโทรศัพท์อยู่
"เออ รีบมาเร็วๆ ฉันนั่งรอจนรากงอกละ" ชายหนุ่มเค้นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนวางสาย เมื่อเขาดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือก็พบว่าเพื่อนคนนี้มาสายกว่าเวลานัดร่วมห้านาที
'ห้านาที' อาจเป็นเวลาเล็กน้อยสำหรับคนปกติทั่วไปแต่สำหรับคนที่เวลาชีวิตลดลงเรื่อยๆ เช่นเขาแล้วมันมีค่ายิ่งกว่าเอาเงินมากองตรงหน้าเสียอีก
ธีร์นั่งรออยู่บริเวณโต๊ะด้านหน้าติดกับกระจกหวังให้เพื่อนมองเห็นง่าย ร้านกาแฟนี้พวกเขาเคยมาตั้งแต่สมัยที่ยังเรียนมัธยมปลายด้วยกัน ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟที่พึ่งคั่วสดใหม่ตามออเดอร์ลูกค้า การตกแต่งเป็นแบบเรียบง่ายสไตล์มินิมอล ผนังปูนเปลือยสีเทาเข้ากับโต๊ะเก้าอี้สีดำเป็นอย่างดี ด้านหน้าร้านเป็นกระจกยาวตลอดร้านจึงมีช่องแสงขนาดใหญ่ส่องเข้ามา ตัวร้านจึงมีความสว่าง โปร่งโล่ง ทำให้รู้สึกสบายใจทุกครั้งที่นั่งคุยนั่งเล่น พวกเขาจึงได้แต่งตั้งให้ร้านกาแฟแห่งนี้เป็นร้านประจำที่ใช้บริการไม่เคยขาด
เสียงกระดิ่งหน้าประตูสั่นเป็นสัญญาณเตือนถึงลูกค้าคนใหม่กำลังเข้ามา ชายหนุ่มที่เข้ามาในร้านก็รีบมุ่งมายังโต๊ะของธีร์โดยไม่สนใจพนักงานต้อนรับภายในร้าน
"ฮัลโหล ว่าไงไอ้ธีร์" ลูกค้าผู้มาใหม่เอ่ยก่อน
'ดีน' ชายหนุ่มผมทรงอันเดอร์คัตสีบลอนด์ อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับธีร์ โครงหน้ามีส่วนคมเข้มตามลักษณะผู้มีที่เชื้อสายจากเมืองผู้ดีและส่วนโค้งมนตามสายเลือดบ้านเกิดของตน นัยน์ตาสีฟ้าคมเข้ม รูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง สวมกางเกงและเสื้อยีนส์สีฟ้าทับเสื้อยืดสีขาว
"กว่าจะมาได้นะไอ้ผู้หมวดดีน" ธีร์ยังคงค่อนขอดอีกฝ่ายที่มาสาย
"นี่นายรับข่าวสารจากนกพิราบหรือไง? ฉันเลื่อนขั้นเป็นผู้กองมาหลายปีแล้วเว้ย! " ชายหนุ่มผมบลอนด์ท้วง
"แล้วมันต่างกันตรงไหน? สุดท้ายนายก็เป็นตำรวจซื่อบื้อเหมือนเดิม"
ดีนไม่โต้ตอบได้แต่มองสายตาเหนื่อยหน่ายราวกับอธิบายไปก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง จึงเบนความสนใจไปที่เมนูอาหารแต่ไม่ทันที่เขาจะได้หยิบมาอ่านรายละเอียดก็ถูกคู่สนทนาแย่งเสียก่อน
"คนมาช้าไม่มีสิทธิ์สั่ง จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อก่อนใครเลิกเรียนช้าต้องกินตามคนที่มาก่อนสั่ง"
"จริงสินะ ฉันไม่น่าพลาดมาสายเลย!" ชายหนุ่มผมบลอนด์ทำท่าหงุดหงิดที่ต่อให้มองจากระยะหนึ่งกิโลเมตรก็รู้ว่าแกล้งทำ
จู่ๆ ทั้งสองก็หัวเราะออกมาเบาๆ ตั้งแต่ที่พวกเขาต้องใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่เต็มตัว ครั้งสุดท้ายที่มีความสุขจากการพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนรู้ใจคือเมื่อไรกันนะ
จากนั้นสีหน้าชายหนุ่มผมสีน้ำเงินถูกปรับมาเป็นปกติอีกครั้งพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม
"นายมีเรื่องอะไรหรือเปล่าถึงนัดเจอกันวันนี้"
"อะไรกัน แค่อยากเจอเพื่อนเก่าจำเป็นต้องมีธุระด้วยหรือไง"
"แหงสิ ตำรวจจากประเทศอังกฤษคงไม่กลับมาบ้านเกิดอย่างไม่มีเหตุผลหรอกว่าไหม?"
ดีนส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับถอนใจหายออกมาก่อนตอบ
"ฉันลาพักร้อนน่ะ ทำงานอยู่ต่างถิ่นตั้งนานก็อยากพักผ่อนบ้างไม่ได้หรือไง? ฉันไม่ได้ทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมง สามร้อยหกสิบห้าวันเหมือนคนแถวนี้สักหน่อย" คราวนี้ดีนได้เป็นฝ่ายเหน็บแนมกลับบ้าง
ธีร์ถึงกับสะอึกเมื่อเพื่อนเก่าตอบ ไม่ใช่เพราะเขาเจ็บใจที่โดนค่อนขอดแต่เป็นเพราะตอนนี้เขาออกจากงานที่ทำโดยที่ไม่สามารถอธิบายเหตุผลให้ดีนฟังได้
"จะว่าไป…" ดีนเห็นว่าได้โอกาสจึงเป็นฝ่ายถามบ้าง "ตอนนี้นายกับกวางยังคบกันดีอยู่ไหม…"


## ลูกค้าที่ไม่ได้รับเชิญ

คำถามนี้หนักกว่าประโยคก่อนหน้าซะอีก เหตุการณ์เมื่อวานคือผลการกระทำของเส้นทางที่เขาเลือกเดิน ภาพเหล่านั้นถูกนำมาฉายซ้ำอีกครั้งผ่านความทรงจำที่ชายหนุ่มพยายามลบมันทิ้ง
ระหว่างที่เขากำลังคิดหาคำตอบที่เหมาะสม พนักงานเสิร์ฟก็เข้ามาพร้อมกับอาหารที่ธีร์สั่งไว้ก่อนหน้า
ทางด้านของธีร์ได้รับอาหารเป็นคลับแซนวิช ที่มีส่วนประกอบของแฮม เบคอนทอด ผักกาด มะเขือเทศสดๆ และมายองเนสสูตรพิเศษจากทางร้าน ประกบด้วยขนมปังทาเนยก่อนเข้าอบส่งกลิ่นหอมกรุ่นซึ่งเข้ากันได้ดีกับเครื่องดื่มอย่างกาแฟอเมริกาโน่ โดยเมล็ดกาแฟคัดสรรจากโรงคั่วที่เจ้าของร้านและลูกค้าอย่างเขาไว้วางใจ
ส่วนอาหารที่อยู่ตรงหน้าดีนเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้ง มีเครื่องเป็นลูกชิ้นหมู ปูอัดราคาถูกและแครอทหั่นเต๋าที่นำไปต้มจนนิ่มจนสามารถซึมซับน้ำซุปได้เต็มที่ เสิร์ฟพร้อมกับโกโก้ดิบ เมนูเครื่องดื่มที่ปราศจากของเหลวใดๆ ทั้งสิ้นเพราะส่วนประกอบคือผงโกโก้รสเข้มข้นซึ่งเข้ากันได้ดีกับนมข้นหวานกลิ่นหอมแล้วตามด้วยน้ำแข็งที่ใส่จนเต็มแก้ว
"อะไรกันเนี่ย! นายสั่งอาหารของตัวเองน่ากินเชียวนะ" ดีนได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในเมื่อตนเป็นคนมาสายจึงไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น นอกจากยอมรับอาหารที่เพื่อนเก่าคนนี้เลือกให้
"นายกลับมาทั้งทีก็ต้องต้อนรับเมนูในวันวานสิ ฉันไม่ได้แกล้งซะหน่อย" ธีร์อธิบายแม้พยายามกลั้นขำอยู่ก็ตาม "ทั้งหมดนี่ก็เป็นเมนูที่พวกเราชอบสั่งกันไม่ใช่หรือไง"
"มันก็ใช่…ตอนอยู่อังกฤษก็ไม่ได้กินอะไรแบบนี้หรอก…" ดีนยกแก้วโกโก้ดิบมามองแล้วมองอีกแล้วถึงกับคอตก "แต่ว่าวันนี้หลังลงเครื่องบินมาฉันยังไม่ได้ดื่มน้ำสักหยดเลยนะ…"
จากนั้นทั้งสองจึงเริ่มรับประทานอาหารพลางพูดคุยเล่นกันตามประสาเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน ทั้งสถานที่และผู้คนทำให้ความรู้สึกในสมัยเรียนมัธยมด้วยกันหวนคืนกลับมาอีกครั้ง เป็นช่วงชีวิตที่ไม่ต้องพะวงเรื่องครอบครัว ไม่ต้องกังวลเรื่องหนี้สิน ไม่ต้องคิดถึง 'เวลา' ชีวิตที่เหลือน้อยลง
"ช่วงข่าวยามบ่ายนะครับท่านผู้ชม ขณะนี้ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจได้บุกเข้าไปในบ้านพักอาศัยของผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง…"
เสียงจากโทรทัศน์ดังขึ้นเมื่อพนักงานภายในร้านเปลี่ยนช่องโทรทัศน์มาเป็นข่าวยามบ่าย
"สืบเนื่องจากเมื่อประมาณสองปีก่อนได้เกิดเหตุการณ์ฆาตกรรม ผู้เสียชีวิตเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทแห่งหนึ่ง ถูกของมีคมคล้ายมีดแทงหลายสิบแผลซึ่งคดีนั้นยังไม่สามารถตามจับตัวคนร้ายได้ จากนั้นยังเกิดเหตุนี้อีกหลายครั้งจนในที่สุดตำรวจได้ตามล่าจนทราบที่อยู่และได้นำกำลังเข้าจับกุม…"
"นายว่าคดีนี้ตำรวจจะจับตัวคนร้ายได้ไหม" ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินพูดก่อนกัดแซนวิชเข้าไปหนึ่งคำ
"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ" ตำรวจหนุ่มตอบแบบลวกๆ ดูเหมือนว่าเขาแทบไม่ได้ยินเสียงจากโทรทัศน์เลยด้วยซ้ำเพราะกำลังเอาช้อนบดน้ำแข็งในโกโก้ดิบหวังให้มันละลายไวขึ้น
"นี่นายเป็นตำรวจจริงไหมเนี่ย…" ธีร์ยกกาแฟขึ้นมาจิบ "อืมม…รสสัมผัสเปลี่ยนไปนิดหน่อย…กลิ่นน่าจะเป็นกาแฟสายพันธุ์เดิม…หรือว่าเปลี่ยนสูตร?…"
ในขณะที่ธีร์เพ่งสมาธิพินิจพิเคราะห์กับกาแฟแก้วนี้โดยละเอียดและดีนที่ค่อยๆ ดื่มโกโก้ดิบหลังสามารถละลายน้ำแข็งให้ผสมกับนมข้นหวานและโกโก้ได้สำเร็จ เสียงกระดิ่งอันเป็นสัญญาณของลูกค้าคนใหม่ดังขึ้นอีกครั้ง พนักงานเสิร์ฟจึงรีบเข้าไปต้อนรับตามหน้าที่ตน
แต่พนักงานสาวคนนี้ถึงกับต้องชะงักไปเมื่อพบว่าลูกค้าตรงหน้าเป็นชายอายุประมาณสามสิบปีปลาย ผมยาวรกรุงรัง สวมเสื้อคลุมเก่าๆ สีน้ำตาลที่สกปรกส่งกลิ่นเหม็น รองเท้าบูทฉีกขาดหลายจุดจากอายุการใช้งาน หากเธอประเมินจากสายตาแล้วชายคนนี้ต้องเป็นคนไร้บ้านหรือไม่ก็ขอทานเป็นแน่
"เอ่อ…ขอโทษด้วยนะคะคุณลูกค้า…" เธอกำลังคิดหาวิธีปฏิเสธไล่ชายคนนี้เพราะนอกจากเขาไม่น่าจะมีเงินจ่ายค่าอาหารแล้วยังส่งกลิ่นเหม็นรบกวนลูกค้าคนอื่น
แต่ไม่ทันที่เธอได้พูดจบประโยค ชายเร่ร่อนได้พุ่งตัวเข้ามารัดคอพนักงานสาวพร้อมควักมีดทำครัวสีเงินยาวหกนิ้วออกมาจ่อที่คอหอย ทำให้ภายในร้านเกิดเสียงอึกทึกครึกโครมจนชายหนุ่มทั้งสองหันไปพร้อมกัน
บาร์เทนเดอร์หนุ่มผู้มีหน้าที่ชงกาแฟรีบวิ่งออกมาจากเคาน์เตอร์หวังเข้าช่วยเหลือพนักงานสาวแต่ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้เพียงพอเนื่องจากคนร้ายเอาชี้มีดขู่
"ถอยไป! ถอยไปให้หมด!!" ชายเร่ร่อนตะโกนพร้อมแกว่งมีดไปมา
นอกจากลูกค้าที่ส่งเสียงดังเพราะความตกใจแล้วพนักงานสาวที่โดนจับเป็นตัวประกันได้แต่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ทำเอาบาร์เทนเดอร์หนุ่มไม่รู้ว่าต้องจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไรดี
"เดี๋ยวก่อนครับคุณ ใจเย็นๆ ก่อน"
คราวนี้เป็นเสียงสุขุมของดีนที่เอ่ยพร้อมกับวิ่งมาถึงหน้าร้าน
"นายเป็นใคร ยะ อย่าเข้ามานะเว้ย!" ชายคนร้ายตะโกนเสียงดังพร้อมชี้มีดไปทางตำรวจหนุ่ม
ดีนพยายามควบคุมสติไม่ให้แสดงอารมณ์มากจนเกินไป ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นตำรวจแต่ก็ไม่ใช่ตำรวจภายในประเทศจึงไม่มีอำนาจดำเนินการใดๆ มากนัก นอกเสียจากเขาต้องแก้ปัญหานี้ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมา
จากความเห็นของตำรวจหนุ่ม เขารู้สึกว่าคนร้ายคนนี้มีพฤติกรรมผิดแปลกจากโจรปล้นหวังเอาทรัพย์ทั่วไป หากชายเร่ร่อนคนนี้ต้องการเงินจริง เขาไม่ควรเอามีดจี้พนักงานต้อนรับตั้งแต่หน้าร้าน เขาควรหาวิธีเข้าไปในส่วนของเคาน์เตอร์เก็บเงินซึ่งอยู่ด้านในร้านให้ได้แล้วค่อยควักมีดออกมาก็ยังไม่สาย
ราวกับว่าชายคนนี้มีเป้าหมายเจาะจงเป็นบุคคลมากกว่าเงิน…
"ไม่ต้องห่วง ผมไม่เข้าไปแน่…" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นหวังสร้างความเชื่อใจ "คุณต้องการอะไร อยากได้อะไรบอกผมได้เลย"
ในขณะที่ตำรวจหนุ่มกำลังต่อรองกับคนร้ายอยู่นั้นเขาแอบเหลือบหาธีร์อยู่ครู่หนึ่ง เมื่อพบว่าธีร์ยืนอยู่ด้านขวามือ เขาจึงแอบส่งสัญญาณมือเพื่อให้ธีร์หาโอกาสในการใช้โทรศัพท์
เมื่อธีร์เห็นว่าชายเร่ร่อนกำลังเพ่งสมาธิอยู่กับคู่สนทนาจึงสบโอกาสที่เขาจะค่อยๆ ถอยหลังจนสามารถอยู่ในที่ลับตาได้สำเร็จแล้วรีบโทรศัพท์ไปยังสถานีตำรวจ
"หุบปาก! ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น!!" ชายเร่ร่อนพูดแล้วเอามีดไปจ่อที่คอตัวประกัน "ฉันแค่อยากให้ผู้หญิงคนนี้…เจ็บปวด…"
"ถ้าอย่างนั้น คุณรักเธอใช่ไหมครับ…" ดีนพูดพลางสืบเท้าเข้าใกล้มากขึ้นทีละนิด "ถ้าคุณรักเธอจริง คุณไม่ควรทำร้ายเธอนะครับ"
ประโยคของคนตรงหน้าทำให้ดีนเริ่มคิดได้ทันทีว่าเป็นเรื่องชู้สาว เขาอาจเป็นเพื่อนที่แอบหลงรักหรืออาจเป็นแค่คนโรคจิตที่คอยตามติดสังเกตพฤติกรรมพนักงานสาวคนนี้แล้วเกิดความแค้นใจที่โดนหักอก
ชายเร่ร่อนได้ยินดังนั้นก็เริ่มมีท่าทีเปลี่ยนไป เขาลดมีดอย่างช้าๆ จนแนบลงที่ต้นขา นัยน์ตาเริ่มลดระดับลงต่ำ อากาศถูกสูดเข้าจนสุดลมหายใจก่อนพรูออกจากปากยาวไม่ขาดสายซึ่งตรงข้ามกับตัวประกันสาวที่ตัวสั่นเทาและหายใจถี่เนื่องจากความกลัวสุดขีด
"ใครจะไปสนเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นกันวะ!!"
เมื่อสิ้นเสียง คนร้ายจึงเงื้อมีดทำครัวปลายแหลมขึ้นแล้วแทงเข้ายังต้นขาเหยื่อสุดแรง โลหะสีเงินยาวกว่าหกนิ้วจมเข้าไปในเนื้อเยื่อจนของเหลวสีแดงข้นไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย


## การตัดสินใจที่สายเกินแก้

หญิงสาวทรุดตัวลงทันทีเมื่อเห็นว่าของแหลมสีเงินยาวกว่าหกนิ้วปักอยู่ที่ต้นขาเธอก่อนสติสัมปชัญญะทั้งหมดค่อยๆ เลือนหายไป
ไม่ว่าใครก็ตามหากถูกคมมีดปลายแหลมแทงลึกผ่านกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นจนขาดวิ่นก็คงไม่แปลกหากผู้เคราะห์ร้ายจะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
แต่สิ่งที่สร้างความแปลกใจให้แค่สายตาของผู้คนในร้านเกือบสิบชีวิตกลับเป็น…
"โอ๊ย! เจ็บเป็นบ้าเลยโว้ยย! " ชายเร่ร่อนคำรามออกมาอย่างทรมาณ มือข้างที่รัดตัวประกันคลายออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ได้ทรุดตัวลง
ไม่ว่าจะเกิดเรื่องประหลาดหรือเหตุผลกลใดที่ไม่อาจอธิบายได้ ผู้คนโดยรอบเลือกสนใจกับการเข้าถึงตัวของพนักงานสาวแล้วพาเธอออกห่างจากสถานการณ์ความวุ่นวายมากกว่า ในขณะที่ธีร์รีบโทรศัพท์ไปทางโรงพยาบาลเพื่อขอความช่วยเหลือ
แต่ช่วงเวลานี้เป็นโอกาสอันเหมาะสมที่ตำรวจหนุ่มต้องจัดการเหตุการณ์นี้ให้สิ้นสุดลงจงได้
ดีนทะยานตัวไปข้างหน้าจนกระแทกกับร่างของคนร้ายเข้าเต็มๆ แม้เขากระเด็นจนล้มลงแต่ก็รีบลุกขึ้นหมายพันธการมือเสียก่อนเพื่อให้ง่ายต่อการควบคุมตัว
แต่ชายเร่ร่อนไม่ยอมให้จับกุมโดยง่าย รองเท้าบูทขนาดสมส่วนกับร่างอันสูงใหญ่พุ่งเข้ากลางลำตัวจนร่างตำรวจหนุ่มไถลชนกำแพง
ทั้งสองพยายามยืนขึ้นให้เต็มความสูงโดยชายคนร้ายทำได้สำเร็จก่อน เขาเอามือลูบขาตนเองไปมาหลายครั้งแม้บริเวณนั้นจะไม่มีบาดแผลใดๆ ปรากฏออกมาเลยก็ตาม
"ทำไมล่ะ…มันต้องได้ผลสิ…" เขาพูดพลางทึ้งผมที่ยุ่งเหยิง "ไปแล้วไง…ฉัน…ก็ให้ 'โทษ' …"
แม้ว่าเขาได้เปรียบเพราะตั้งหลักได้ก่อนและเขาสามารถเข้าจู่โจมตำรวจหนุ่มที่มีความพร้อมน้อยกว่าแต่เขากลับแสดงอาการกระวนกระวาย พร่ำเพ้อจนพูดพึมพัมไม่ได้สรรพจนฝ่ายที่เพลี่ยงพล้ำกลับมาพร้อมปะทะอีกครั้ง
"อยากทำร้าย…ไม่ได้…ทั้งๆ ที่ฉัน…ใครสักหน่อย…"
ดีนสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของคนร้ายได้ทันทีเนื่องด้วยท่าทีของอีกฝ่ายนั้นไม่มีพฤติกรรมที่แสดงถึงความเกี้ยวกราดเมื่อก่อนหน้า อีกทั้งยังเอาแต่พูดอะไรบางอย่างวนไปมาอยู่หลายรอบโดยไม่สนใจเหตุการณ์ใดๆ ราวกับว่าผู้คนรอบตัวเป็นเพียงอากาศธาตุ
จากทั้งหมดทั้งมวลนี้ไม่เพียงแต่ตำรวจหนุ่มเท่านั้น ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเข้าใจตรงกันว่าชายขอทานผู้นี้มีฤทธิ์สารเสพติดอยู่ในกระแสเลือดเป็นแน่
ดีนหลุบตาลงต่ำก็พบกับมีดทำครัวตกอยู่ห่างจากเขาไม่ไกลนัก จึงใช้โอกาสที่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจกับสิ่งรอบตัว เมื่อสืบเท้าเข้าไปอย่างนุ่มนวลและเห็นว่าอาวุธนี้อยู่ในระยะไม่เกินหนึ่งช่วงขาจึงตัดสินใจเตะให้มันกระเด็นห่างจากตัวคนร้ายมากขึ้นอีก
ทันทีที่ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเจ้าหน้าที่หนุ่มแล้วจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน
"ไม่ว่าคุณจะมีปัญหาอะไรในชีวิต ทุกเรื่องย่อมทางออกเสมอครับ…" เขาพยายามพูดเกลี้ยกล่อมพร้อมเดินเข้าใกล้ "อีกเดี๋ยวจะมีเจ้าหน้าที่มาช่วยเหลือ คุณจะได้รับการดูแลอย่างดีจนร่างกายของคุณกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง…"
"ปกติ…อย่างงั้นเหรอ…" ชายเร่ร่อนทวนคำพูด
"เพราะผมเชื่อมาตลอดว่า…ตราบใดที่ชีวิตยังไม่สิ้นก็ไม่มีเรื่องอะไรที่สายเกินแก้…"
เมื่อชายเร่ร่อนได้ฟังเช่นนั้นก็มีอาการสงบลง จากที่เขากำลังขยี้ผมจนเส้นผมติดมือเป็นก้อนกลับเงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนา นัยน์ตาเบิกโพลงจับจ้องอย่างไม่ลดละ เขาสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและจริงใจจากสีหน้าแววตาของชายตรงหน้า
…และนั้นอาจเป็นคำตอบที่ค้างคาใจมาเนิ่นนาน อาการกระวนกระวายทั้งหมดได้หยุดลง สีหน้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างทั้งร่างไร้ซึ่งความเกร็งคล้ายปราศจากความกดดันทุกสิ่งทุกอย่าง ราวกับเขายอมรับผลการกระทำทั้งหมด
จากนั้นชายเร่ร่อนจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นอันแผ่วเบาอยู่ในลำคอ คงเป็นเพราะเขาต้องการสื่อสารกับตนเองมากกว่าพูดให้คนอื่นรับรู้
"ถ้างั้น…มันคงสายเกินไปจริงๆ ด้วยสินะ…"
ในขณะที่ดีนกำลังเพ่งสมาธิฟังคำตอบของคนตรงหน้าที่ได้ยินไม่ชัดนัก ทันใดนั้นชายเร่ร่อนตัดสินใจกลับตัวแล้ววิ่งไปทางประตูหน้าร้าน มือข้างหนึ่งยื่นไปข้างหน้าผลักประตูสุดแรงจนในที่สุดเขาก็ออกจากร้านไปได้สำเร็จ
"เดี๋ยวก่อน! …คุณ!! …" ดีนตะโกนลั่น
เหตุการณ์ตรงหน้าเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่เขาจะได้ขยับปลายเท้าด้วยซ้ำ ทันทีที่ชายเร่ร่อนมาถึงบริเวณฟุตบาท เท้าทั้งสองก็หยุดลง สายตามองไปที่ถนนคล้ายกับตามหาบางสิ่งและเมื่อเห็นรถแท็กซี่คันหนึ่งเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็ว ชายคนนี้จึงตัดสินใจก้าวไปยังเลนถนนพร้อมกับวิ่งเข้าใส่ทันที
"อย่านะ! …"
แม้เขาจะวิ่งออกไปจากร้านแต่ก็รู้แก่ใจดีว่าไม่สามารถหยุดสิ่งที่จะเกิดขึ้นตรงหน้าได้ทันเสียแล้ว
เสียงโลหะที่เคลื่อนตัวด้วยความเร็วกระทบเข้ากับร่างชายเร่ร่อนจนเกิดเสียงดังในระดับที่ผู้คนในรัศมีร้อยเมตรต่างหันมาพร้อมกัน
รถแท็กซี่ที่พุ่งชนเสียการทรงตัวอย่างหนักแม้ว่าผู้ขับจะพยายามเบรคสุดกำลังเพื่อไม่ให้รถไถลไปไกลแต่การควบคุมรถด้วยความเร็วไม่ใช่เรื่องง่าย รถแท็กซี่เคลื่อนตัวหลุดออกจากเลนตัวเองจนไปชนกับรถคันอื่นที่สัญจรตามปกติ
ในขณะที่มีคนวิ่งหนีให้ห่างจากจุดเกิดเหตุ บางคนวิ่งหาที่กำบังเพื่อไม่ให้โดนลูกหลง บางคนยืนถ่ายภาพถ่ายคลิปวินาทีระทึกขวัญผ่านโทรศัพท์มือถือแต่ดีนเลือกวิ่งเข้าไปหาที่เกิดเหตุ
ในเหตุการณ์ที่เลวร้ายยังมีความโชคดีอยู่ เมื่อรถส่วนใหญ่ไม่ได้ขับเร็วมากนักเนื่องจากเป็นพื้นที่ชุมชน ทำให้การชนกันส่วนใหญ่เป็นเพียงความเสียหายทางทรัพย์สินเท่านั้น
เสียงผู้คนที่ตะโกนร้องด้วยความตกใจถูกกลบด้วยเสียงไซเรนของรถตำรวจที่มาถึงจุดเกิดอุบัติเหตุได้รวดเร็วเกินกว่าที่ควรจะเป็นไปมาก นั่นเป็นเพราะเจ้าหน้าที่ตำรวจมาด้วยเหตุคนร้ายอาละวาดอยู่ในร้านกาแฟจากการแจ้งความของธีร์
ดีนเดินมาถึงริมฟุตบาทซึ่งเป็นจุดที่ชายเร่ร่อนนอนแน่นิ่ง เมื่อตรวจสอบสภาพร่างจากสายตาแล้วก็พบว่า กระดูกแขนขาหักจนผิดรูป หน้าอกไม่มีการขยับขึ้นลงจากการหายใจ รูม่านตาที่ไม่ตอบสนองกับแสงแล้วยังคงเบิกโพลงค้างไว้
ตำรวจหนุ่มสังเกตถึงวัตถุสีดำบางอย่างซึ่งโผล่พ้นเสื้อคลุมสีน้ำตาลออกมาเพียงเล็กน้อย เขาจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปเปิดเสื้อคลุมที่ทับสิ่งนั้น
"หืม…นี่มัน…"


## คนที่ไว้วางใจ

"กรุณาอย่าเข้ามาในที่เกิดเหตุครับ"
ไม่ทันที่เขาจะตรวจสอบมากไปกว่านี้นายตำรวจคนหนึ่งดึงตัวออกจากสถานที่เกิดเหตุ ตามด้วยเจ้าหน้าที่อีกหลายนายแทรกตัวเข้ามาพร้อมกับปฏิบัติหน้าที่ตามระเบียบขั้นตอน เขาจึงยอมถอยแต่โดยดีเพราะทราบดีว่าตัวเขาไม่มีอำนาจหน้าที่ในการตรวจสอบโดยตรง
ทางด้านของธีร์เมื่อพบว่าเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในการควบคุมจึงเดินออกจากร้านเพื่อตามหาเพื่อนเก่าที่ออกไปก่อนได้สักพักด้วยความเป็นห่วง
ในท่ามกลางความสับสนอลหม่านที่เขาต้องฝ่าฝูงชนเพื่อตามหาใครสักคนคงเป็นเรื่องยาก แต่สำหรับชายหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำเงินแล้วไม่เป็นเช่นนั้นเพราะผู้ชายผมบลอนด์ โครงหน้าลูกครึ่งสไตล์ยุโรปไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้ตามถนนทั่วไป
ธีร์เดินเบียดไปมาอยู่สักพักแม้จะโดนชนจนเสียการทรงตัวไปบ้าง แต่ด้วยจุดสังเกตของเพื่อนชายหนุ่มทำให้ทิศทางการเดินไปหาไม่ผิดพลาด
เมื่อธีร์เดินมาจนใกล้ก็พบกับเพื่อนหนุ่มและตำรวจหลายนายยืนอยู่หน้าบริเวณที่ถูกกั้นด้วยเทปสีเหลือง เขาตั้งใจจะเป็นฝ่ายทักดีนก่อนแต่อีกฝ่ายหันหน้ามาหาเขาพอดีตำรวจหนุ่มจึงชิงเอ่ยก่อน
"เป็นยังไงบ้างธีร์ บาดเจ็บตรงไหนไหม"
"ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถาม! "
"สบายๆ ปกติงานฉันก็แบบนี้อยู่แล้ว" ชายหนุ่มผมบลอนด์ยิ้มพร้อมกับตบกล้ามแขนเสียงดังเพื่อแสดงความแข็งแรงของร่างกาย จากนั้นเขาจึงตบบ่าของอีกฝ่ายเบาๆ
"โทษทีนะ ที่จู่ๆ ก็เรียกมาเจอเรื่องวุ่นวาย"
"ไม่ต้องคิดมากน่า…" ธีร์สังเกตได้ว่าเพื่อนเก่าคนนี้ทำหน้าหงอยคล้ายรู้สึกผิดจึงเปลี่ยนบทสนทนาเป็นหยอกล้อแทน "เว้นเสียแต่ว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของนาย"
"เออ ทั้งหมดเป็นฝีมือฉันเอง…" ดีนแสดงสีหน้าเอือมระอากับความคิดที่สุดจะคิดได้ของเพื่อนตรงหน้าแต่เพราะเหตุนั้นก็ทำให้เขาแอบอมยิ้มเล็กๆ "นายรีบกลับไปก่อนดีกว่า สถานการณ์ที่นี่ฉันจัดการเอง"
"แหม ทำเป็นพูดดี จัดการบ้าอะไรล่ะ นายไม่ใช่ตำรวจของที่นี่สักหน่อย"
ธีร์เห็นว่าความวุ่นวายทั้งหมดน่าจะจบลงแล้วจึงเริ่มบทสนทนาที่ผ่อนคลายลง
"คนอย่างนายจะไปรู้อะไร…" ว่าแล้วเขาก็เอามือพาดคอเพื่อนหนุ่มลากออกฝ่าฝูงชนที่วุ่นวายจนกระทั่งมาถึงอีกมุมหนึ่งของถนนที่ยังมีรถสัญจรตามปกติ
ดีนยืนอยู่เป็นเพื่อนธีร์ตรงบริเวณป้ายรถโดยสารประจำทางอันเป็นพื้นที่สำหรับคนที่ต้องการใช้บริการรถโดยสารทุกประเภท ชายหนุ่มผมบลอนด์ชำเลืองไปทางป้ายเพื่ออ่านรายละเอียดว่ามีรถสายใดบ้างที่ให้บริการและเส้นทางเดินรถเป็นอย่างไร
ถึงแม้ว่าเขาตัดสินใจเลือกสัญชาติและทำงานเป็นตำรวจอยู่ต่างประเทศ แต่ช่วงชีวิตในวัยเด็กนั้นเขาอาศัยอยู่ในประเทศไทยและมีวิถีชีวิตเช่นเดียวกับเด็กทั่วไป เพียงแต่มันเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายสำหรับเขาอยู่ไม่น้อย
ดีนเป็นเด็กที่ขาดพ่อไปตั้งแต่จำความได้ ส่วนสาเหตุนั้นแม้แต่เขาเองก็ไม่อาจทราบได้จึงต้องใช้ชีวิตอยู่กันเพียงสองแม่ลูก และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เขาต้องถูกเพื่อนๆ ในโรงเรียนล้อเลียนเป็นประจำ ชีวิตที่ส่วนหนึ่งของครอบครัวขาดหายไปก็ทำให้เขารู้สึกขาดความอบอุ่น หนำซ้ำอีกส่วนของชีวิตยังถูกเพื่อนๆ ทอดทิ้งอย่างโดดเดี่ยว
แต่แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปเมื่อมีนักเรียนคนหนึ่งย้ายเข้ามาระหว่างเทอม นักเรียนคนนั้นเลือกนั่งเก้าอี้ข้างเขาทั้งๆ ที่ยังมีโต๊ะเรียนว่างอยู่อีกหลายที่ เด็กชายผู้มาใหม่เริ่มแนะนำตัวและเข้าหาเขาโดยไม่มีท่าทีอยากแกล้งเหมือนกับคนอื่นๆ ทำให้เขาได้มีเพื่อนเป็นครั้งแรก
หลังจากนั้นอีกหลายปี แม้ว่าดีนจะเลือกเส้นทางที่แตกต่างจากเพื่อนคนนี้เพื่อไปทำตามเป้าหมายของชีวิตแต่ท้ายที่สุดเขาก็ได้กลับมาเจอเพื่อนคนนี้อีกครั้ง
เพื่อน…ที่วางใจ…และยินดีรับฟังทุกสิ่ง…
ในขณะที่ตำรวจหนุ่มกำลังคิดเรื่อยเปื่อย รถโดยสารสายที่ธีร์ต้องการก็เข้ามาจอดเทียบ ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มรอประตูด้านหน้าเปิดก่อนสาวเท้าเข้าไปในรถ เมื่อประตูปิดลงก็หันกลับไปพบกับดีนที่โบกมือร่ำลาพร้อมกับรอยยิ้มอันเป็นมิตร เขาจึงทักทายกลับพร้อมกับขยับปากอย่างไร้เสียง
'โชคดีนะดีน'
เมื่อรถโดยสารเคลื่อนที่ห่างออกไปจนลับตา ชายหนุ่มผมบลอนด์ปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติอีกครั้ง จากนั้นมุ่งหน้ากลับไปยังทางเดิมที่เขาเดินออกมา ในตอนนี้ฝูงชนเริ่มบางตาลงอย่างเห็นได้ชัดคงเป็นเพราะสถานการณ์ต่างๆ อยู่ในการควบคุมของเจ้าหน้าที่ตำรวจและไม่มีเรื่องน่าสนใจอื่นอีกแล้ว
ในขณะที่เขาเดินไปยังทางเดิมจนใกล้จุดเกิดเหตุ ทันใดนั้นมือหนาและหยาบข้างหนึ่งกระทบกับไหล่ขวา ตำรวจหนุ่มจึงหันขวับจึงพบกับชายวัยกลางคนที่สวมชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่จับจ้องเขาด้วยสีหน้าถมึงทึง
"คุณมาทำอะไรที่นี่"
ดีนเห็นคนตรงหน้ามีสีหน้าที่เคร่งขรึม จึงฝังพฤติกรรมทีเล่นทีจริงตอนอยู่กับเพื่อนสนิทไว้ใต้ดินแล้วหยิบเอานิสัยปกติที่ใช้ประจำในช่วงเวลาทำงานออกมาใช้
"สำหรับผมแล้ว เหตุการณ์นี้อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีที่พวกเรากำลังตามล่าอยู่ก็ได้นะครับ" น้ำเสียงที่นุ่มลึกเอ่ยออกมาพร้อมกับสีหน้าเข้ม
เจ้าหน้าที่วัยกลางคนถอนหายใจเบาๆ ก่อนขยับหมวกที่มีตราผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ให้แน่นขึ้น
"เรามีหลักฐานสำคัญที่ต้องการให้คุณช่วยดู ตามผมมาครับ ผู้กองดีน แม็คเฟอร์สัน"
ตำรวจผมบลอนด์เจ้าของชื่อพยักหน้ารับแล้วเดินไปที่รถของเจ้าหน้าที่วัยกลางคน นัยน์ตาสีฟ้าคมเข้มคู่กับคิ้วที่ขมวดแน่นราวกับแบกรับภาระชะตากรรมอันหนักอึ้งของผู้คนจำนวนมากอยู่ก็มิปาน
‘ภรรยาคู่ชีวิต’ ‘ลูกสาวที่น่ารัก’ ครอบครัวแสนอบอุ่นเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งอย่าง ‘ธีร์’ จะสร้างขึ้นมาได้ แต่แผนการใช้เวลาที่เหลือในชีวิตร่วมกันกลับพังทลายลงเมื่อถูก ‘กวาง’ ผู้เป็นภรรยาฟ้องหย่า แต่การสูญเสียครอบครัวนั้นไม่ใช่ทั้งจุดเริ่มต้นและจุดจบ…หากอุบัติเหตุเมื่อครั้งนั้นไม่เคยเกิดขึ้น…หากเขาไม่ได้ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับ ‘นาฬิกาข้อมือ’ ที่เป็นดั่งตรวนจองจำ…หากเขาไม่ต้องตามล่าหา ‘เวลา’ ที่เหลือน้อยลงทุกที…หากเรื่องราวทั้งหมดหลังถูกฟ้องหย่าไม่ถูกเปิดเผย…เขาจะยังมีครอบครัวที่อบอุ่นอยู่หรือเปล่านะ