คู่หมั้นจัดงานแต่งงานกับนักเรียนยากจนที่ให้ทุนการศึกษา
Ember Wilde
## บทที่ 1

"จิ๊ะๆ เด็กสมัยนี้จดทะเบียนสมรสช่างหรูหราจริงๆ ถึงกับถ่ายรูปชุดแต่งงานหน้าที่ว่าการอำเภอ แถมยังจูบกันกลางถนนอีก!" คนขับรถที่ไฟแดงอุทานขึ้นมาอย่างทึ่งๆ
ฉันเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง คู่บ่าวสาวคู่หนึ่งกำลังถ่ายภาพชุดแต่งงานที่หน้าที่ว่าการอำเภอ มีผู้คนมากมายยืนมุงดูอยู่รอบๆ
เจ้าสาวสวมชุดแต่งงานแบรนด์หรู มือเกาะคอชายหนุ่ม จูบเขาอย่างลืมตัว ใบหน้าขาวนวลเปล่งปลั่งด้วยความสุข
ทะเบียนสมรสเล่มสีแดงในมือดูโดดเด่นเป็นพิเศษเมื่ออยู่คู่กับชุดแต่งงาน
วินาทีถัดมา สายตาของฉันก็จับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มที่เธอกำลังจูบ ชายในชุดสูทสีเทาตัดเย็บอย่างดี ที่แท้ก็คือฉือยัน คู่หมั้นของฉันนั่นเอง
เมื่อเห็นฉัน สีหน้าของฉือยันก็แวบผ่านความตกใจ "ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?"
หญิงสาวชื่อเสิ่นซินถง เป็นนักเรียนยากจนที่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลฉือ
เมื่อไม่กี่ปีก่อน เขาเคยพาฉันไปที่โรงเรียนของเธอ
แต่เธอไม่ใช่เด็กสาวผิวคล้ำ ท่าทางขี้อายคนเดิมในความทรงจำอีกต่อไป
ตอนนี้เธอรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวผ่อง แต่งหน้าอย่างประณีต เมื่อเทียบกับตัวเธอในอดีต ดูมีเสน่ห์เย้ายวนมากขึ้น
ในตอนนี้ ชุดแต่งงานของฉันกำลังอยู่บนตัวของเสิ่นซินถง
สมกับเป็นผลงานของดีไซเนอร์ระดับมาสเตอร์ ดีไซน์ทรงหางปลาเข้ารูป ทำให้รูปร่างของเธอดูอ้อนแอ้นน่ามอง
เสิ่นซินถงตกใจกับการปรากฏตัวกะทันหันของฉัน ทะเบียนสมรสในมือร่วงลงพื้นด้วยเสียง "ปั๊ก!"
ทั้งตัวสั่นเทาพยายามซ่อนตัวหลังฉือยัน ราวกับกระต่ายตื่นตูมที่ค่อยๆ ดึงแขนเสื้อของฉือยันอย่างระมัดระวัง
ชุดแต่งงานดูคับไปหนึ่งไซส์ ผ้าซาตินนุ่มๆ ถูกร่างอวบอิ่มของเธอบีบรัดแน่น คอวีประดับเพชรเม็ดเล็กๆ แทบจะระเบิดออกเพราะถูกอกอวบอูมของเธอดันจนตึง
สายตาของฉันจับจ้องที่ทะเบียนสมรสที่เปิดอยู่บนพื้น เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของคนสองคนบนนั้น


## บทที่ 2

เมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน ฉือยันก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ขมวดคิ้วมองฉัน "อึน อึน กลับบ้านก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะอธิบายให้ฟังทีหลัง"
เสิ่นซินถงเห็นสายตาเหม่อลอยของฉัน กลับไม่หลบสายตาอีกต่อไป เชิดอกทำท่าอ้อนแอ้น เพชรบนผ้าโปร่งที่ขาดส่องประกายระยิบระยับ
"เดือนหน้าก็จะเป็นงานแต่งงานของเราแล้ว นี่มันอะไรกัน?" ฉันชี้ไปที่สมุดปกแดงบนพื้น พยายามกลั้นความรู้สึกเจ็บปวดที่จมูก จ้องตาเขาไม่วางตา
ฉือยันเงียบไป
ผู้คนรอบข้างมามุงดูกันมากขึ้นเรื่อยๆ สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่พวกเราทั้งสามคน
"นั่นไม่ใช่ทายาทของกลุ่มบริษัทฉือหรอกหรือ?"
เมื่อได้ยินว่ามีคนจำได้ ฉือยันก็มีท่าทีรำคาญนิดๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
เขารีบเก็บทะเบียนสมรสขึ้นมา น้ำเสียงที่เคยเย็นชากลับแหบพร่า: "อึน อึน อย่าทำแบบนี้เลย กลับบ้านไปก่อน"
"พี่หยาน กลับบ้านไปกับพี่ยินยินเถอะค่ะ หนูอยู่คนเดียวได้!"
ตอนนี้ เสิ่นซินถงน้ำตาคลอเงยหน้ามองฉือยัน ดูน่าสงสารมาก
"แค่ความฝันเดียวที่เป็นไปไม่ได้ ซินถงเสียใจมากเลยค่ะ!"
พูดจบ ใบหน้าเล็กๆ ของเธอซีดขาว ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย โงนเงนสองสามที ดูเหมือนกำลังจะล้มลง
ฉือยันยื่นแขนยาวๆ ออกไปรับร่างเธอไว้ "ซินถงเป็นโรคระยะสุดท้าย เธอกำลังจะตาย ความฝันเดียวของเธอคือ อยากให้ผมจัดงานแต่งงานให้เธอ"
ดวงตาลึกล้ำของฉือยันตอนนี้ดูโกรธเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรงด้วยความไม่พอใจ
"พี่ยินยินคะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำลายความสัมพันธ์ของพี่กับพี่หยานนะคะ หนูสัญญาว่า แค่งานแต่งงานครั้งเดียว แล้วหนูจะคืนพี่หยานให้พี่!"
"ขอร้องละค่ะ!"
เสิ่นซินถงพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขาพลางอ้อนวอน เธอดูอ่อนแอและไร้ที่พึ่งเหลือเกิน
ฉันจ้องมองฉือยันตรงๆ น้ำตาคลอเบ้า "ฉือยัน จัดงานแต่งให้เธอ? แล้วฉันล่ะ เป็นอะไร?"
"แค่พิธีการเท่านั้น อึน อึน ใจกว้างหน่อยสิ ทะเบียนสมรสก็ปลอม คุณนายฉือก็ยังเป็นเธออยู่" น้ำเสียงเย็นชาของฉือยันทำให้ดูเหมือนฉันเป็นคนไร้เหตุผล
ตอนนี้เสิ่นซินถงที่อยู่ในอ้อมกอดของฉือยันก็ขมวดคิ้วทันที กุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด "พี่หยานคะ อกซินถงแน่นมาก รู้สึกหายใจไม่ออกค่ะ"
ฉือยันชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วอุ้มเธอขึ้น "พี่จะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้"
ตอนที่เขาหันหลัง ฉันยื่นมือไปจับชายเสื้อของเขาแน่น เหมือนกำลังยึดความหวังสุดท้ายของฉันไว้
"ฉือยัน ไม่ไปได้ไหม?"
บรรยากาศแข็งค้างไปชั่วขณะ
"หมีอันอัน นี่เป็นเรื่องของชีวิตคน เธอจะยังวุ่นวายต่อไปอีกหรือ?"
เมื่อเห็นเสิ่นซินถงที่หายใจถี่ในอ้อมกอด ความอดทนของฉือยันก็หมดลง เขาสะบัดชายเสื้อออกจากมือฉันอย่างแรง แล้วอุ้มเธอจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ฉันยืนอยู่ที่เดิม บีบมือแน่น แหวนแต่งงานที่นิ้วกลางกดลึกเข้าไปในเนื้อ
ชายกระโปรงชุดแต่งงานส่ายไปมาตามก้าวเดินอันรวดเร็วของเขา เพชรเม็ดเล็กๆ ส่องประกายแสบตาฉัน
เวลาเหมือนหยุดนิ่ง เงียบสงัด
ฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแตกร้าวทีละน้อย สั่นระริกเหมือนแก้วที่กำลังแตก
เงยหน้ามองฉือยันที่เดินจากไป ในสายตาฉัน ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น จู่ๆ ก็พร่าเลือนไป
ในตอนที่เขายกขาขึ้นรถที่เบาะหลัง ฉันได้ยินเสียงสั่นเครือแตกสลายของตัวเอง: "ฉือยัน ฉันจะไปจริงๆ นะ!"
ไม่รู้ว่าตัวเองเดินกลับบ้านยังไง จนกระทั่งเปลี่ยนเสื้อผ้าถึงพบว่าใบหน้าและหน้าอกเปียกชื้น เสื้อผ้าที่เสียดสีกับผิวแก้มรู้สึกเจ็บนิดๆ
กริ่งประตูดัง "ติ๊ง" พนักงานส่งของยื่นถุงใบใหญ่ให้ฉัน
ในถุงกระดาษสวยงามบรรจุชุดแต่งงานของฉัน มีคราบสกปรกชัดเจนที่ชายกระโปรง
ฉันรู้สึกคลื่นไส้ โยนมันไปที่มุมกำแพง
ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันรับสายโดยไม่ทันคิด
"พี่ยินยินคะ ขอโทษนะคะที่ทำชุดแต่งงานของพี่เปื้อน แต่ยังไงพี่ก็คงไม่ได้ใช้แล้ว"
"พี่ลองทายดูสิคะว่าพี่หยานจะแต่งงานกับพี่อีกไหม?"
"ถ้าหนูทำให้เขาทิ้งพี่ได้ครั้งหนึ่ง หนูก็ทำให้เขาทิ้งพี่ได้อีกร้อยครั้ง!"
"พี่ยินยินคะ พี่อายุเท่าไหร่แล้ว พี่สู้หนูได้หรือคะ? คิกๆๆๆๆ..."
ในโทรศัพท์ เสิ่นซินถงเยาะเย้ยฉันอย่างสะใจ หัวเราะอย่างเหิมเกริม
ฉันชำเลืองมองที่อยู่ต้นทางบนใบส่งของ [ห้อง 666 โอเอซิส ซันไชน์ คลับ คุณหนูเฉิน]


## บทที่ 3

ที่ห้องวีไอพีชั้นบนสุดของหนานซาน
ขณะที่ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากในห้อง มือที่กำลังจะเปิดประตูของฉันก็ชะงักค้างกลางอากาศ
"เหยียนเกอ ดูเร็ว! คลิปที่หน้าที่ว่าการอำเภอของพวกคุณขึ้นเทรนด์แล้ว! ตอนที่คุณอุ้มนักเรียนทุนคนนั้นออกไป สีหน้าพี่สะใภ้ดูไม่ค่อยดีเลย!" เป็นเสียงของจง โจว เพื่อนสนิทของฉือยัน
"ยังไง? เธอยังมีเหตุผลอีกเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไม่ยอมเลิกรา ฉันจะถูกคนจำได้เหรอ?" น้ำเสียงของฉือยันแฝงความหงุดหงิด
"เหยียนเกอ รีบกลับไปง้อพี่สะใภ้เถอะครับ!"
"เหยียนเกอ คุณไม่ได้จะแต่งงานกับซินถงคนนั้นจริงๆ หรอกใช่ไหม?"
"ซินถงมีแค่ฉัน ถ้าฉันไม่ช่วยเธอใครจะช่วย? บอกแล้วว่าเป็นเรื่องหลอกๆ เธอจะโกรธอะไร?" น้ำเสียงของฉือยันเย็นชา
"พี่สะใภ้เป็นคนดีนะ ทั้งสวย เงียบๆ ดูแลเหยียนเกออย่างดี พวกเราอิจฉาคุณกันจะแย่..."
เขาถอนหายใจ น้ำเสียงอ่อนลง
"อืม เธอดีจริงๆ ดีเหมือนโจ๊กใสๆ ชามหนึ่ง"
"จืดชืดเกินไป ไม่มีรสชาติอะไรเลย"
"ถึงจะดีต่อกระเพาะแค่ไหน กินมาเจ็ดปี เบื่อจะแย่แล้ว!"
"แล้วทำไมถึงแต่งงานกันล่ะ?"
"ก็เธอว่าง่ายไง! เชื่อฟัง เหมาะจะเป็นคุณนายฉือที่สุดแล้ว!"
มือที่จับลูกบิดประตูของฉันกำแน่นขึ้น
ทั้งที่เป็นเดือนสิงหาคมที่ร้อนระอุ แต่ทั้งตัวฉันกลับเย็นเฉียบราวกับอยู่ในห้องเย็น
ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉันยืดหลังตรง ผลักประตูคริสตัลสวยงามของห้องเปิดออก
ทันทีที่เข้าไป สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่ฉัน
จง โจวเห็นฉันแล้วรีบลุกขึ้นทักทาย "พี่สะใภ้มาแล้ว เชิญเข้ามาครับ"
ฉันสูดหายใจลึก ค่อยๆ เดินไปหน้าฉือยัน แล้วขว้างถุงกระดาษที่ใส่ชุดแต่งงานใส่หน้าเขา
พูดเบาๆ ว่า "ฉือยัน เราจบกันแค่นี้!"
เศษชุดแต่งงานที่ถูกตัดจนยับเยินกระจายเต็มตัวฉือยัน เพชรเม็ดเล็กๆ บาดคิ้วเขาจนเป็นแผล
บรรยากาศพลันอึดอัดขึ้นมาทันที
เขาตะลึงไปชั่วขณะ ปัดทิชชูที่จง โจวยื่นให้ทิ้ง ลุกพรวดขึ้นยืน จ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชา: "หมีอันอัน เธอจะมาวุ่นวายอะไรกันแน่?"
ฉันมองเขานิ่งๆ
ใบหน้าเขาแดงก่ำ ซึ่งไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก
บางทีอาจเป็นเพราะความว่าง่ายหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เขารับมือกับฉันในตอนนี้ไม่ได้
จง โจวพยายามกลบเกลื่อนสถานการณ์ "พี่สะใภ้อย่าโกรธนะครับ นั่ง... นั่งก่อน คุยกันดีๆ..."
"ไม่ต้องแล้ว ฉันพูดจบแล้ว พวกคุณคุยกันต่อเถอะ"
ฉันเดินออกจากห้อง ปิดประตูตามหลัง ได้ยินเสียงคนถามข้างใน: "เหยียนเกอ รีบตามไปสิครับ!"
"จะตามไปทำไม ออกจากฉันไปแล้วเธอจะไปไหนได้? อีกไม่กี่วันก็ต้องร้องไห้กลับมาขอฉันอยู่ดี" ฉือยันเตะโต๊ะทีหนึ่ง หัวเราะอย่างเย็นชา
"ผมว่าท่าทางพี่สะใภ้คราวนี้ไม่เหมือนทุกที นี่คงจริงจังแล้วนะ!"
"หลายปีมานี้ ครั้งไหนไม่เป็นแบบนี้ ไม่มีอะไรใหม่เลยสักอย่าง!"
"ไม่ต้องห่วง เธอทิ้งฉันไปไม่ได้หรอก!"
"ไม่เกินสามวันก็ต้องกลับมาขอฉัน ไม่เชื่อเราพนันกันไหม!"
"หลายปีมานี้ เธอเป็นเด็กกำพร้า ถ้าไม่ใช่ฉันให้บ้านเธอสักหลัง ป่านนี้เธอคง..."
ฟังเสียงหัวเราะไร้ยางอายของฉือยัน ฉันยิ้มเยาะให้ตัวเอง รีบก้าวเข้าลิฟต์
ทันทีที่ก้าวเข้าลิฟต์ ร่างกายฉันก็อ่อนยวบพิงผนังลิฟต์ น้ำตาหยดใหญ่ๆ ร่วงหล่นกระทบพื้น
เจ็ดปีแห่งวัยเยาว์ จากชุดนักเรียนสู่ชุดแต่งงาน ทุกคนรู้ว่าฉันรักฉือยันมากแค่ไหน
วันที่ฉันบังเอิญเจอเขากับนักเรียนยากจนที่เขาให้ทุนการศึกษา กำลังถ่ายรูปพร้อมใบทะเบียนสมรส ฉันกำลังจะไปลองชุดแต่งงานพอดี
เมื่อฉันถามเขา เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า: "ซินถงกำลังจะตาย ความปรารถนาเดียวของเธอคือได้จัดงานแต่งงานก่อนพิธีศพ"
"เธอไม่ต้องกังวล ใบทะเบียนสมรสเป็นของปลอม แค่ไปถ่ายรูปที่สำนักทะเบียนเท่านั้น"
เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันถอดแหวนแต่งงานและโยนลงชักโครก
เขาพนันกับเพื่อนว่าไม่เกินสามวัน ฉันจะร้องไห้กลับมาขอคืนดีกับเขา
ต่อมา ฉันโพสต์ในโมเมนต์ตอนดึก แนบรูปใบทะเบียนสมรสของฉันกับคนอื่น
ฉือยันเหมือนคนบ้าตามหาฉันไปทั่ว
เขาจ้องมองมือที่เกี่ยวก้อยกันของฉันกับคนอื่นด้วยดวงตาแดงก่ำ: "อย่าทำแบบนี้เลย กลับไปกับฉันนะ ได้ไหม?"