คุณเทมส์กับการเกิดใหม่ [Behind The Apocalypse]
Maneenai_1936
## บทที่ 1 ผู้หลบซ่อนจากกาลเวลา 

เทมส์นั่งมองพระอาทิตย์เคลื่อนผ่านกลุ่มเมฆปุกปุยแล้วผุบหายไปหลังเส้นขอบฟ้าสีเทา แสงสุดท้ายฉาบนภาให้กลายเป็นทะเลเพลิงก่อนจะปราชัยให้ความมืดและพระจันทร์
ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนกับดวงไฟที่ถูกจุดขึ้นทีละเล็กทีละน้อย ท้ายที่สุดพื้นโลกก็ถูกแต่งแต้มด้วยแสงนีออนจนสุกสกาวยิ่งกว่าพระจันทร์คืนนี้
เขตชานเมืองค่ำเร็วกว่าพื้นที่ชุมชนเป็นเท่าตัว ไม่ต้องพูดถึงจุดชมวิวเรียบหน้าผาอันห่างไกล ความมืดมิดปิดกั้นสายตาผู้คนจนมองเห็นแค่ไฟจากตีนเขา เสียงแกรกกร๊ากของกิ่งไม้และกลุ่มจิ้งหรีดเรไรที่กระซิบกระซาบกันหลังดงหญ้าสร้างบรรยากาศน่าสะพรึงให้กับคนขวัญอ่อน แต่ไม่ใช่กับเด็กหนุ่มบนม้านั่งอย่างเทมส์
ความมืดไม่ทำให้เขาอึดอัด กลับกันเทมส์ใช้ชีวิตกับโลกเบื้องหลังแสงอาทิตย์มานับสิบปี มันเป็นทั้งมิตรและครูที่มอบโอกาศให้เขา
ที่เขาเกลียดชนิดทนไม่ไหวคือความเงียบต่างหาก
เพราะความเงียบเท่ากับความตาย
โลกของเทมส์ไม่เหมือนกับโลกนี้ ไม่มีทั้งไฟฟ้าหรือรถราอุ่นหนาฝาคลั่ง ไม่มีเพื่อนบ้านใจดีที่ค่อยนินทาลับหลัง ไม่มีความผาสุขที่ซุกซ่อนด้วยความฟ้อนเฟะของเหล่าผู้มีอำนาจ
ซอมบี้ ผู้มีพลังจิต สัตว์กลายพันธุ์ หรือแม้แต่พืชกินคน มีให้เห็นทั่วไปบนโลกของเขา 'วันสิ้นโลก' ผู้เหลือรอดแสนน้อยนิดท่ามกลางทะเลศพนองมหาสมุทรเรียกโลกหลังยุคโลกาวินาศเช่นนั้น
ผู้คนซ่อนตัวจากความป่าเถื่อนที่ถาโถมเข้ามาจากข้างนอกกำแพง แม้จะมีผู้มีพลังจิตเป็นดั่งฮีโร่ปกป้องฐานที่มั่นสุดท้ายเพื่อความอยู่รอด ท้ายที่สุดพลังที่มนุษยชาติคิดว่ายิ่งใหญ่หนักหนาก็ต้องสยบต่อชะตากรรมที่ใครบางคนกำหนดไว้
มนุษย์ถูกฆ่าจนหมดสิ้น อวสานเผ่าพันธุ์แสนโลภมากและแทนที่ด้วยสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่
เทมส์ก็เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งจากคนจำนวนเจ็ดพันล้านที่เสียชีวิต เขาคิดว่าตนน่าจะตายหลังจากโหมโรงของซอมบี้แต่เมื่อลืมตาอีกครั้งก็พบว่ามาอยู่ในโลกใหม่
กรุ๊ง กริ๊ง
โลกที่ไร้กลิ่นคาวเลือด โลกอันไร้สงครามข้ามสายพันธุ์ โลกซึ่งมีคนเกิดและคนตาย เป็นโลกที่เหมือนกับโลกของเขาสมัยยังไม่เกิดโลกาวินาศ
"ฟู่ว" ลมหายใจยาวๆ ผ่อนออกมา ไหล่เมื่อยขบขยับซ้ายทีขวาทีเพื่อคลายเส้น คล้ายก้อนตะกั่วที่แบกมานานหลุดจากบ่า แขนเรียวเป็นกระบอกไม้ไผ่เท้ากับพนักพิงเย็นเฉียบพลางทอดสายตามองแสงวิบวับ
ไม่มีคลื่นอารมณ์ในแววตาสีเปลือกไม้ ไม่มีความยินดียินร้ายหรือสุขใจที่หลุดพ้นจากนรกนั่นเสียที นัยน์ตาว่างเปล่าเคลื่อนจากด้านหนึ่งไปอีกด้าน ภาพความทรงจำแปลกปลอมแล่นฉิวขึ้นมาในหัว ใช้เวลาไม่เกินอึดใจความทรงจำเก่าและใหม่ก็แยกตัวออกจากกันโดยสมบูรณ์
เขาหลุบตามือมองฝ่ามือซีดชาของตน ลมฤดูร้อนที่ซ่อนไอฝนไม่ทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้านแต่อย่างใด และตรงกลางฝ่ามือมีหิ้งห้อยนอนนิ่ง ไม่ขยับหรือเปล่งแสงอย่างที่ควรทำ
ที่นี่ เทมส์คิดขณะมองแมลงตัวจ้อย ที่นี่…ก็แค่นรกแห่งใหม่เท่านั้น
"ฟู่ว" ปลายนิ้วเรียวขึ้นสีม่วงนิดๆ ก่อนจะตัดสินใจลุกยืนแล้วจากเก้าอี้ชมวิว ทิ้งหิ่งห้อยไว้ เมื่อเทมส์หันกลับมามองอีกครั้งเจ้าแมลงเรืองแสงก็เผ่นผิวไปตามกระแสลม ตีปีกไปให้ไกลจากจุดชมวิวโดยไม่หันกลับมาคล้ายปฏิญาณกับตนว่าที่นี่คือที่สุดท้ายที่จะบินมาอีก
ก็แค่แมลงตัวเดียว เทมส์เดินลงบันใดแล้วตรงกลับบ้าน
กรุ๊ง กริ๊ง


## บทที่ 2 แฮมเบอร์เกอร์ 

บ้านกลางเก่ากลางใหม่ตั้งเรียงชิดเป็นทิวแถว ละแวกที่เทมส์อาศัยอยู่เป็นเขตชนชั้นกลางซึ่งเป็นคนกลุ่มใหญ่ของสังคม คนจากพื้นที่ชนบทและมีอันจะกินหน่อยต้องการมาขุดทองในเมืองหลวง หลายคนคิดว่าแทนที่จะซื้อห้องเช่าขนาดเท่ารูหนูในเมือง การใช้เงินจำนวนเท่ากันซื้อบ้านเป็นหลังเป็นความคิดที่เข้าท่ากว่า ดังนั้นพื้นที่ของเขตชานเมืองจึงหนาแน่นไปด้วยผู้แสวงหาความเจริญแต่เงินทุนน้อยนิดมากระจุกรวมตัวเหมือนผักตบชวากลางลำน้ำเชี่ยวกราก
เทมส์เดินผ่านต้นราชพฤกษ์ที่ออกดอกสีเหลืองเป็นแนวสุดฟากถนน แสงไฟข้างทางทำให้สีของดอกไม้นวลตามากกว่าตอนกลางวัน ลมเย็นๆ พัดดอกไม้ปลิวละล่องในอากาศแลดูสวยงามแต่เด็กหนุ่มไม่นำพา เทมส์อยากจะกลับไปกกตัวในห้องนอนอุ่นๆ ขนทั้งร่างลุกตั้งเป็นตุ่มเขาตั้งหน้าตั้งตาเดิน เสื้อหลวมโพลกกับกางเกงขาบานคุมเข่าไม่อาจปกป้องเขาจากอากาศเย็น จนถึงบ้านสองชั้นกลางเก่ากลางใหม่ที่หน้าบ้านแปะป้ายสกุลสีมาไว้อย่างชัดเจน
ทั้งบ้านมืดสนิท ดูท่าคนในบ้านจะออกไปข้างนอก อย่างนั้นก็ดี เทมส์ควานหากุญแจใต้พรมเช็ดเท้าตามความทรงจำแล้วเปิดประตูเข้าไป อากาศในบ้านอบอุ่นขึ้นทันตา เขาตรงไปเปิดไฟจากนั้นก็เข้าห้องตัวเองซึ่งอยู่ติดกับครัวชั้นล่าง
กลิ่นอับชื้นตีขึ้นจมูกสาเหตุน่าจะมาจากตระไคร้และราดำเหนือเพดานที่ก่อตัวเนื่องจากอยู่ชิดน้ำห้องแขกเกินไป กระทั่งหน้าต่างสักบานยังไม่มี แสงจากทางเดินทำให้เห็นสภาพห้องแค่แมวดิ้นตาย ฟูกแฟ่บๆ ปูทับกล่องใส่ของต่างเตียงนอน พื้นที่ที่แคบอยู่แล้วแคบลงไปอีกเมื่อต้องยัดลังไม้ซึ่งเต็มไปด้วยชุดลำลองของเด็กวัยรุ่น แต่ก็เหลือมากพอจะยัดเด็กวัยรุ่นอย่างซันเข้ามา
ผู้มาใหม่มองห้องนอนอย่างไม่อนาทรร้อนใจ หลังผ่านชีวิตในช่วงสงครามล้างเผ่าพันธุ์ซันก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรเลวร้ายไปกว่าการหลับนอนท่ามกลางกองศพอีกแล้ว อย่างน้อยๆ ที่นี่ก็ยังมีผ้าห่มไว้กันหนาว มีผนังไว้กันลม ถึงจะร้อนไปหน่อยแต่เปิดประตูก็ดีขึ้น
ร่างเล็กตะกายผ้าห่มไปอีกทางแล้วทิ้งตัวกับเตียงพลางนอนมองเพดานไปเรื่อย ๆ เพื่อเรียบเรียงความคิด
ครอบครัวสีมาไม่เเหมือนกับคนอื่นๆ ที่ต้องการขุดทองในเมืองศิวิไลซ์ แต่ทั้งคู่หวังจะเข้าร่วมวงวารคนชั้นสูง พวกเขาคิดว่าชนชั้นกลางไม่ต่างจากปศุสัตว์ที่รอวันเชือด สิ้นค้าและเครื่องอุปโภคบริโภคล้วนถูกกำหนดให้ก้มหน้าซื้ออย่างไร้ข้อโต้แย้ง
แต่สองผัวเมียสีมาไม่ใช่นักคิดที่ดีนัก พวกเขาสร้างความเกลียดชังและแสดงนิสัยโลภมากจนคนขยาด และยิ่งเป็นนักลงทุนที่เลวร้ายชนิดตาไร้แวว เพราะไม่ว่าจะลงทุนอะไรไปก็เป็นอันเจ๋งเสียทุกที ความกดดันทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกเมื่อนางสีมาให้กำเนิดบุตรชายในเวลาที่ไม่พร้อม ท้ายที่สุดทั้งคู่ก็ตัดสินใจขายที่ทำกินของบรรพบุรุษเพื่อรักษาสถานะทางการเงินไม่ให้ตกต่ำถึงขั้นชนชั้นแรงงาน และใช้เงินก้อนนั้นในการซื้อที่แปลงเล็กๆ บนเขตชานเมืองที่เคยปรามาศไว้ สร้างครอบครัวมาถึงปัจจุบัน
อย่างไรก็ตามสีมาไม่เคยลดละความพยายาม แต่คราวนี้พวกเขาหันมาทุ่มเทให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ในเมื่อผลักตัวเองไม่ได้ก็ดันลูกชายซึ่งทั้งเด็กและสดใสใหม่กว่าในความคิดพวกเขาขึ้นไปยืนบนบัลลังก์แทนก็สิ้นเรื่อง
มือเรียวควานหาเครื่องเล่นเพลงใต้หมอน เทมส์ดึงเครื่องกลสีขาวขนาดเท่าการ์ดที่ถูกดูแลอย่างดีอกมาแล้วเสียบหูฟัง น่าเสียดายที่หูฟังขาดไปแล้วข้างหนึ่ง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เพลงจังหวะเบาๆ และเสนาะหูลดความไพเราะลงไป
ระหว่างกำลังทบทวนความทรงจำใหม่ เสียงไขกุญแจตามด้วยแรงปึงปังอย่างกับมีรถบรรทุกกระแทกผนังก็ดังขึ้น
"เทมส์ เทมส์! นี่แกจะเปิดไฟทำไมมากมาย แกคิดว่าใครเป็นคนจ่ายค่าไฟ หา!?"
"มันกลับมาแล้ว นี่ผมต้องแบ่งเค้กกับมันเหรอ ไม่เอานะฮะแม่"
"ที่รัก ลูกไม่ต้องใจดีแบ่งมัน แค่ขนมปังในบ้านก็เพียงพอแล้วสำหรับไอ้เด็กเหลือขอ ถามพ่อของลูกดูก็ได้"
เสียงทุ้มอย่างชายวัยกลางคนเออออรับ พลันเจ้าของเสียงแหบห้าวและแหลมบาดหูก็ร้องดีใจ เป็นอันสรุปมื้ออาหารของเทมส์โดยไม่ถามความเห็นเจ้าตัว ฝีเท้าหนักๆ สามคู่เดินผ่านประตูห้องเก็บของที่อ้าแง้มแล้วก็ถูกกระชากออกโดยหญิงวัยกลางคน
"แกจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน!" เธอว่า เทมส์ซ่อนเครื่องเล่นเพลงไว้อย่างชาญฉลาด จากนั้นก็ลุกมาเอียงคอมองคุณนายสีมา หลินหลินเป็นหญิงเตี้ยตะแมะที่ชอบใส่ชุดสีฉูดฉาดกับเครื่องประดับแวววาว ลิปสติกสีแดงแจ๋บนริมปากคว่ำทำให้เธอเหมือนแม่มดแก่ๆ ที่ฉกเด็กไปกินแล้วลืมล้างเลือด สายตามาดร้ายสบตากับเขา "ถ้าวันนี้แกยังไม่หยุดก่อเรื่องฉันไม่เอาแกไว้แน่"
"แม่น่าจะโยนมันออกไปเสียตั้งตอนนี้นะฮะ"
เด็กหนุ่มร่างโปร่งกว่ามารดาแต่อุดมไปด้วยไขมันส่วนเกินสำทับ เสื้อผ้าไหมพรมห่อร่างจ้ำหม้ำแลดูไม่ต่างจากไส้กรอกเนื้อเดินได้ แก้มเบียดลูกตาจนมองแทบไม่เห็นแดงปลั่ง เทมส์ไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าก็พอจะอนุมานได้ว่าทิมมี่ สีมาจะตายเป็นคนแรกๆ หากเกิดวันสิ้นโลก
บางทีอาจวิ่งไม่ทันจนโดนซอมบี้กัด ไม่ก็ขาดใจตายเพราะไม่ได้กินข้าวครบห้ามื้อ
ทิมมี่กอดถุงกระดาษที่ข้างในมีเค้กก้อนโตกับไก่ทอดชื่อดังแน่นเมื่อเห็นเทมส์มองมา ความเป็นศัตรูแผ่ซ่านไปทั่วร่าง และเบ้ปากด้วยกิริยาเดียวกับหลินหลิน
"มองอะไร ฉันไม่เหลือให้แกแม้แต่กระดูกหรอก"
เทมส์อยากจะบอกว่าเขาเชื่อ แต่สองแม่ลูกไม่อยู่ฟัง ทั้งคู่ปิดประตูปึง! จนกำแพงบ้านสั่นอีกรอบแล้วจากไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มปัดฝุ่นที่ล่วงใส่หัวด้วยอารมณ์เฉยเมย
ประตูห้องเก็บของเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นทอม สีมาที่เข้ามา เขาเป็นชายร่างผอมใบหน้าตอบ ผิวของเขาซีดอย่างกับแวมไพร์และมีรอยกระแห่งวัยขึ้นตามลำคอและหลังมือติดกระดูก แผ่นหลังงุ้มลงเหมือนคนกำลังแบกโลกทั้งใบ เมื่อเปรียบเทียบกับลูกชายและภรรยาที่อ้วนฉลุน่าสงสัยว่าทอมจะถูกสองคนนั้นสูบเนื้อหนังมังสาจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
ก่อนเข้ามาชายวัยสี่สิบห้าลอบมองครัวจนแน่ใจว่าเจ้าของชีวิตทั้งสองพ้นไปแล้ว ซันเห็นมือแกนๆ ของชายวัยกลางคนล้วงกล่องสี่เหลี่ยมแบนๆ จากกระเป๋าหิ้วบนบ่า จากนั้นก็ส่งกล่องที่ถูกบี้จนน้ำมันเขลอะให้ซัน เด็กหนุ่มเลิกคิ้วอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าซันยังไม่รับไปเสียทีทอมก็ตะลีตะลานยัดกล่องที่ว่าใส่มือเขา
"กินไปเงียบๆ อย่าลูกเมียฉันรู้" พูดจบร่างผอมก็เผ่นแผล็วราวกับสายลม ประจวบกับเสียงแหลมของคุณนายสีมาเรียกชื่อผู้เป็นสามีลั่นบ้าน
"คุณคะ! ทำอะไรอยู่ ทิมน้อยหิวแล้วนะคะ!"
"จ่ะๆ ฉันไปเดี๋ยวนี้เลย"
ลับร่างของทอมประตูห้องเก็บของก็ปิดอีกครั้ง เทมส์ต้องเปิดไฟหัวเตียงเพื่อให้ความสว่างแก่ห้องเล็กกระทัดรัดนี่ละอองสีเทาในอากาศลอยฟุ้งอีกครั้ง กลิ่นเห็ดราดูจะฟุ้งกระจายยิ่งกว่าหลังจากทั้งสามคนเข้ามา เทมส์ยกมือปัดให้พ้นรูจมูก ก่อนชะงักเมื่อกลิ่นหอมประหลาดแทรกความเค็มประเล็มจากกล่องที่ทอมมอบให้เขา
เมื่อเปิดกล่องออกก็พบชิ้นขนมปังที่เริ่มนวมนิ่ม บนเปลือกสีน้ำตาลเข้มโรยด้วยธัญพืชสีขาวทรงหยดน้ำ ชั้นของผักใบเขียวแทรกด้วยผลไม้สีแดงและม่วงซึ่งถูกหันเป็นแว่น ซ้อนกับเนื้อราดซอสสีเหลืองช่ำวาวอย่างกับดอกราชพฤกษ์แล้วปิดท้ายด้วยผักใบเขียวกับขนมปังอีกที
เทมส์หยิบชั้นทั้งหมดมาพิจารณา
ดูเหมือนสิ่งนี้จะเรียกว่า "แฮมเบอร์เกอร์"
ทันทีที่ก้อนชั้นทั้งหมดเข้าปากเทมส์พบว่ามันอร่อยมาก อร่อยยิ่งกว่าในความทรงจำซีดจางของร่างนี้ หรืออาหารเดนตายในโลกก่อน ดวงตาสีน้ำตาลเปล่งประกายอย่างหาได้ยาก ทั้งความเค็มและความกรุบในปากราวกับส่วนผสมกำลังเต้นระบำกันอย่างสนุกสนาน ยิ่งพอทั้งหมดคลุกเคล้ากับน้ำลายซันพบว่าตนยอมตายเพื่อให้ได้กินสิ่งนี้อีก
เด็กหนุ่มใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบวิในการยัดทั้งหมดลงท้อง ความโหยหาในแววตาสะท้อนกล่องสีแดงสดที่เหลือแต่คราบน้ำมันอย่างอาวร
เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมทิมมี่ถึงได้อวบอัดขนาดนั้น
ก็อย่างที่เห็นสองพ่อแม่ให้ความสำคัญกับลูกน้อยของเขาแค่ไหน ทั้งการศึกษา เสื้อผ้า เครื่องประดับ และเพื่อนฝูง ทั้งสองแทบจะพลิกแผ่นดินเพื่อเฟ้นหาสิ่งที่ดีที่สุดให้เด็กทิมมี่ อย่างน้อยๆ ก็ในระดับที่จำนวนเงินในบัญชีรับไหว
หากถามว่าเทมส์เป็นอะไรกับสีมา คำตอบเดียวที่เขาหาได้คือ ไม่มี
วันหนึ่งของสิบสองปีก่อนเทมส์ถูกทอมจูงเข้าบ้าน และเป็นครั้งแรกที่นายสีมาขึ้นเสียงใส่ภรรยาเพราะเธอต้องการให้สามีนำเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าไปทิ้ง แต่ทอมยืนยันจะให้เทมส์อยู่ที่นี่ ท้ายที่สุดเขาก็ถูกรับเลี้ยงไว้ในฐานะลูกเลี้ยง
แน่นอนว่านั่นก็แค่เปลือกนอกเพราะหน้าที่ของเขาคือทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง เป็นที่ลองมือลองตีนให้ทิมมี่ และคอยรับอารมณ์ปานเฮอริเคนของหลินหลิน ซึ่งทุกครั้งที่เจอเทมส์ก็ไม่เคยเห็นเธออารมณ์ดีสักครั้ง ส่วนทอมที่พาเขาเข้ามาก็ปล่อยให้สองแม่ลูกโขลกสับ ต่างจากความดื้อรั้นในตอนแรกเป็นคนละคน
มีแค่บางครั้งทอมจะแอบเอาอาหารหรือขนมให้เขา รวมถึงเครื่องเล่นพลงที่เขาเก็บรักษาอย่างดีด้วย มันคือของไม่กี่ชิ้นที่ไม่ผ่านการใช้งานมาก่อน
ในมุมมองของเทมส์มันเหมือนถูกปล่อยทิ้งกลางเกาะร้าง มองไปทางไหนก็เห็นแต่น้ำทะเลกับเส้นขอบฟ้าไกลลิบตา เขาไม่มีญาติหรือเพื่อนสนิท คนเดียวที่หวังพึ่งก็ดูไร้กำลังเสียเหลือเกิน แถมยังเย็นชาจนซันไม่เข้าใจว่าทอมจะทำดีกับเขาทำไม ได้แต่รอความหวังว่าจะหลุดพ้นจากบ้านหลังนี้
กระทั้งความคิดสุดท้ายบนเนินเขา เด็กเทมส์ก็เต็มไปด้วยคำถาม ว่าตนเกิดมาทำไม
แฮมเบอร์เกอร์อร่อยก็จริงแต่มันทำให้คอแห้งผากสิ้นดี เทมส์ยกน้ำที่เหลือครึ่งขวดดื่ม แล้วโยนขวดเปล่าไปรวมกับกล่องใส่แฮมเบอร์เกอร์ในถังขยะพอดีเป๊ะ


## บทที่ 3 เห็ด 

คืนแรกในร่างใหม่เทมส์ตื่นหลังจากหลับไปได้ครู่ใหญ่เพราะเสียงฮึ่มฮัมประหลาด คนทั้งบ้านเข้านอนหมดแล้ว ซันได้ยินแค่เสียงลมหายใจตัวเองกับฝีเท้ากุกกักของหนูหน้าประตู
เมื่อลืมตาสิ่งแรกที่เขาเห็นหาใช่ความมืดของราตรี แต่เป็นกลุ่มก้อนสีเทาที่เกาะเป็นกระจุกตรงเพดานเบื้องหน้าเขาพอดี มันควบแน่นจนย้อยตัวลงมาคล้ายหยดน้ำเหนียวๆ ขนาดเท่าทิมมี่ตอนกินอิ่ม บนตัวมีจุดเรืองแสงสีฟ้าเป็นหย่อมๆ ต้นตอของเสียงมาจากปากเว้าลึกบนจุดที่ย้อยลงมา นัยน์ตาสีอำพันต้องพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งถึงจะแยกออกว่าส่วนไหนตาส่วนไหนปาก
"...ห ...ไม่ ช่วย..ว"
อากาศในห้องหนักขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เจ้าก้อนขมุกขมัวส่งเสียงมันจะพ่นฝุ่นสีเทาฉุนจมูกกึก เทมส์รับรู้ถึงละอองที่พร่างพรายลงบนใบหน้า ใช้นิ้วอุดทางเดินหายใจตัวเองพลางนิ่วหน้า เขาโดนอสูร (สัตว์กลายพันธุ์) ลอบโจมตีหลายครั้งจึงไม่ได้ตื่นตระหนัก จิตสังหารของเจ้านี่ก็ไม่ได้รุนแรง แต่ว่าโลกนี้ไม่ควรมีพวกมันอยู่ไม่ใช่หรือ
คิดสะระตะอย่างไร้ทมส์ก็ไม่เจอว่าที่นี่เป็นดินแดนอัศจรรย์ของสัตว์กลายพันธุ์
"...หิว ว.." เมื่อลองเงี่ยหูฟัง เขาพบว่าอสูรสามารถพูดออกมาเป็นคำ ๆ มันส่ายหัวไปทางซ้ายทีขวาทีราวกับหาอะไรบางอย่าง
อสูรกายปริศนายื่นหัวลงมาทำให้ร่างที่เหมือนสไลม์เหนี่ยวๆ ถูกยืดจนเล็ก พอหย่อนจนเกือบชนหน้าเด็กหนุ่มขนาดของมันก็เท่ากับเส้นรอบมือเขาพอดี
ตั้งแต่ต้นจนจบเด็กหนุ่มจากต่างโลกไม่แสดงท่าทีตื่นกลัวแม้แต่น้อย เทมส์รอให้สัตว์ประหลาดฮุบลงมา แล้วล็อกลำคอของมันทำให้หยุดนิ่งไม่แม้แต่จะส่งเสียงเหมือนอมปลาเป็นๆ ต่อ จากนั้นก็คลำหาอาวุธที่หัวเตียงแล้วเริ่มฟาด
ผั๊วะ ผั๊วะ ผั๊วะ ผั๊วะ!
ทุกครั้งที่ของในมือปะทะกับกลุ้มก้อนสีเทาแต้มจุด อวัยวะของอสูรก็หลุดติดมือซันมาด้วย
ปรากฏว่าตัวมันไม่ได้เหนียวหนืดเหมือนจับกาว แต่ให้ความรู้สึกคล้ายหมอนนิ่มๆ ที่ทุกถูกกดทับจนไส้ในรวมเป็นก้อน นั่นช่วยให้เทมส์จัดการกับเจ้านี่ได้สะดวกและไม่เลอะเทอะมาก
ฝุ่นละอองที่หนาแน่นอยู่แล้วแทบจะก่อตัวเป็นเคล้าฝน เทมส์สำลักออกมาหลายคำแต่มือไม่หยุดฟาด
ผั๊วะ ผั๊วะ!
ท้ายที่สุดเมื่อหัวของอสูรโดนทุบกระทั่งมองหาปากไม่เห็นมันก็ดิ้นหลุดจากประทุษร้ายได้ มันหดกลับด้วยความเร็วต่างจากท่าทีเอื่อยเฉื่อยตอนแรกลิบลับ เมื่อเห็นว่าเจ้าของห้องกำลังจะลุกขึ้น อสูรก็รีบเผ่นเข้าไปในราดำเหนือเพดาน ทิ้งไว้เพียงฝุ่นฟุ้งตลบกับชิ้นส่วนใบหน้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้น
"อ่าา.... เก.." เทมส์มองคราบดำที่ลากจากราดำแล้วมาหยุดที่กลางเพดาน ร่องรอยการเคลื่อนตัวของอสูรสลายช้าๆ เหมือนกับร่างกายเกลื่อนพื้นของมันแต่ละอองในห้องกลับไม่จางลง เขาพลิกตัวไปกดสวิตช์ไฟ แสงสีส้มกระจ่างจับกับฝุ่น เทมส์เปิดประตูเพื่อระบายอากาศ ตอนนั้นถึงสังเกตว่าของที่ใช้ฟาดฟันเมื่อครู่คือนาฬิกาสีเงินคล่ำคลึเรือนหนึ่ง เข็มนาฬิกาส่งเสียงติ๊กๆ ตามจังหวะ ทั้งๆ ที่ถูกใช้ต่างอาวุธแต่กลับไม่สึกหลอสักนิด ช่างเป็นนาฬิกาที่ทนดีจริงๆ
22:17 เวลาแสดงบนหน้าปัดสีเงิน
เทมส์กลับเข้าไปสะบัดผ้าห่มและวางนาฬิกาปลุกไว้ที่เดิม เมื่อเห็นเศษฝุ่นที่ปลิวว่อนจากแรงกระพือก็ได้แต่นิ้วหน้าก่อนจะจาม
"ฮัดชิ้ว"
นิ้วเรียวยาวปาดกับโต๊ะ แล้วยกนิ้วเปื้อนคาบเขม่าเขียวปี๋มายกจ่อจมูก กลิ่นดินผสมกับกลิ่นสารคัดหลั่งแมลงปีกแข็งฉุนจนนิ่วหน้า ทำให้นึกถึงเห็ดกลางป่าฝน เทมส์พึมพำกับตัวเอง
"วูบีตส์" ปรากฏว่ามันคือพืชกลายพันธุ์ไม่ใช่อสูรอย่างที่เข้าใจ
ผลจากการสูดดมอับสปอร์เข้าไปทำให้เทมส์จามเสียงดัง
"ฮัดเช้ยย!"
"คุณคะหยิบทิชชููให้ลูกหน่อย" ทิมมี่รับกระดาษสีขาวจากผู้เป็นพ่อแล้วสูดหายใจเสียงดัง หลินหลินหันมาสั่งเทมส์ที่ยืนกินแซนวิชแห้งๆ อยู่หน้าซิงค์ล้างจาน
"แกรีบล้างจานให้เสร็จซะ แล้วก็อย่าลืมกวาดห้องนอนฉันด้วย ถ้าพวกฉันกลับมาแล้วบ้านยังสกปรกคืนนี้แกเตรียมระเห็จไปนอนกับหมาจรจัดได้เลย แหกตาดูพื้นบ้าง สกปรกยังกับโพลงตุ่น เป็นเพราะแกไม่ได้ถูกพื้นเมื่อวานใช่ไหม" หล่อนว่า หันมาจัดชุดยับย่นของลูกชายให้เข้าทาง "ทินมี่ของแม่ต้องหล่อที่สุดในงาน ดูสิแค่สูทตัวเดียวก็เปลี่ยนลูกให้กลายเป็นเทวดาตัวน้อยๆ สาวไหนก็ต้องหลงแน่นอน"
"จริงฮะแม่" เด็กหนุ่มทรงตุ้ยนุ้ยตอบหลังกระเดือกข้าวเช้าลงคอ โหนกแก้มบวมตุ่ยแดงระเรืออย่างตื่นเต้น
เทมส์มองครอบครัวสีมาแต่งองค์ทรงเครื่องเพื่อไปงานเลี้ยงของบริษัทที่ทอมทำงาน สำหรับสองแม่ลูกดูจะมีความสุขเป็นพิเศษ หล่อนมาดหมายจะโปรโมตลูกชายสุดที่รักเต็มที่ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ ฝั่งเทวดาตัวน้อยของเธอก็ช่างมั่นใจในตัวเองเหลือแสน ตรงข้ามกับผู้เป็นพ่อที่แม้จะแต่งชุดธีมเดียวกันแต่อาจเพราะรังสีหม่นหมองลอยอบอวลตลอดเวลาหรือการห่อไหล่งอหลังจนติดเป็นนิสัยก็ไม่ทราบ มันทำให้เขาดูเหมือนคนรับใช้ไม่ก็คนขับรถมากกว่าสามีของหลินหลิน
แต่วันนี้ไอความหม่นหมองคล้ายทวีความเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหลุบมองพื้นกระเบื้องพรางพรายรอยรองเท้าใส่ในบ้าน ทั้งที่ทำความสะอาดทุกวันแต่ฝุ่นกลับจับตัวหนา แต่ใช่ว่าบ้านสกปรกแบบนี้ทุกวัน ฝุ่นเหล่านี้เทมส์คนเก่าพบตั้งแต่สัปดาห์ก่อน เกี่ยวข้องกับวูบีตส์เมื่อคืนไม่ผิดแน่ ยิ่งเห็นครอบครัวสีมาเทมส์ยิ่งแน่ใจ
กลายเป็นว่านอกจากฝุ่นกองเต็มห้องซันก็จับจิตสังหารของมันไม่ได้อีก สัญชาตญาณเก่าทำให้เขาตื่นตลอดคืน ไม่แน่ใจว่ามันเป็นวูบีตส์จากชาติก่อนหรือไม่ ส่วนหนึ่งเพราะเด็กหนุ่มไม่เคยสู้กับเจ้านั่นในโลกเก่า แต่เทมส์ก็ไม่ได้ต่อสู้กับวูบีตส์ทุกตัว บางทีมันอาจทะลุมิติมาเหมือนเขาก็ได้
ดวงตาสีอ่อนกลับมามองสามคนพ่อแม่ลูกอีกครั้ง หลินหลินและทิมมี่ยังดูคึกคักเหมือนเคย ส่วนทอมก็ยังคงแห้งเหี่ยวอับเฉา ราวกับรับรู้สายตาของเขา ชายวัยกลางเงยหน้ามองเขาแว่บหนึ่งแล้วก้มหลบ ห่อตัวยิ่งกว่าเดิมเร่งกินข้าวโอ๊ตก้นชาม ขณะที่เด็กหนุ่มเอียงคอปากก็เคี้ยวแซนวิชกรุบๆ
ทำไมไม่มีคนตายนะ
"ฮัดเช้ย!"
หลินหลินจามตามด้วยทิมมี่ หล่อนครางเสียงแผ่วรีบซับน้ำมูกก่อนมันจะหยดลงชุดที่บรรจงรีด สายตาขัดใจตวัดขวับหาเทมส์ราวกับเขาเป็นสาเหตุ แต่ก่อนจะได้ผรุสวาทคำใดทอมก็แทรกขึ้นมาด้วยเสียงแหบเทา
"เธอไปกันเถอะ" แม้จะเพิ่งแปดโมงนิดๆ แต่เมื่อบวกกับสภาพการจราจรแสนวิบัติของเมีองศิวิไลซ์ พวกเขาควรจะออกไปเสียแต่ตอนนี้จะได้ถึงหน้างานเวลาสิบโมงพอดี
ทั้งสามกุลีกุจรออกจากโต๊ะทานข้าวทิ้งให้เทมส์เป็นคนเก็บกวาดเหมือนเคย เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มออกไปจากโรงรถ จากนั้นเด็กหนุ่มผู้ถูกทิ้งก็เริ่มทำความสะอาด
ว่าตามตรงเขาไม่ค่อยอยากทำเท่าไร ทั้งล้างจานก็ดี หรือกวาดบ้านก็ดี วันสิ้นโลกไม่มีเวลาว่างมากพอให้ทำเรื่องสิ้นเปลืองพลังเช่นนี้ อีกทั้งตอนล้างจานยังใช้น้ำซึ่งเป็นทรัพยากรณ์ล่ำค่าปริมาณมาก ที่นั่นแค่ซากกระเบื้องก็เพียงพอสำหรับรองเศษเนื้อขนาดเท่าแมวดมแล้ว ส่วนการทำความสะอาดบ้านเหรอ กระทั่งกลางฝูงซอมบี้เขายังเคยนอนมาแล้วนับประสาอะไรกระฝุ่นเท่ามือกอบ
แต่เมื่อตระหนักได้ว่าที่นี่ไม่มีซอมบี้ โลกนี้อาศัยเงินตราในการดำรงชีพ ตัวซันในตอนนี้มีเงินเป็นศูนย์ แถมการฆ่าฟันหรือลักขโมยยังถือเป็นอาชกรรม เขายอมปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่เป็นเรื่องง่ายกว่า ที่สำคัญบ้านนี้มีข้าวให้กินด้วย
ถึงแซนวิชเมื่อกี้จะแข็งไปหน่อยแต่ก็อร่อยดี
เขาทำตามความทรงจำเดิมเริ่มจากวาดพื้นข้างล่างไล่ขึ้นบน บ้านสองชั้นมีพื้นที่ไม่กว้างใหญ่ ครู่เดียวก็เหลือแค่ห้องนอนเจ้าของบ้าน
ทันทีที่ประตูเปิดออกกลิ่นอับก็ปลิวกระแทกหน้าอย่างจัง เด็กหนุ่มมองเตียงสีขาวที่จัดเก็บไม่เรียบร้อยมีสปอร์ปกคลุมบางๆ ผ้าห่มถูกจับกองไว้ฝากหนึ่งของเตียง เมื่อมองในห้องมืดคลายมีคนกำลังหลับอยู่ เพียงแตะเบาๆ คล้ายปลดระเบิดฝุ่น ทำให้ทั้งห้องอบอวลด้วยธุลีสีเขียวหม่น เทมส์มุ่นคิ้ว ห้องของทิมมี่เองก็มีฝุ่นจับหนาแบบเดียวกัน
วูบีตส์แวะเวียนมาที่ห้องทั้งสามคน แต่น่าแปลกที่มันไม่เขมือบใคร เมื่อหวนนึกถึงสามคนที่ขณะนี้กำลังโลดแล่นบนถนน การลาดตระเวนควรเกิดขึ้นไม่เกินหนึ่งคืนเมื่อแน่ใจว่าเหยื่อไร้ทางสู้วูบีตส์ที่พัฒนาจนมีสติปัญญาเทียบเท่าเดรัจฉานก็จะโจมตีทันที แต่วูบีตส์ตัวนี้กลับอยู่ที่นี่ถึงหนึ่งสัปดาห์
มีไม่กี่เหตุผลที่วูบีตส์ทำแบบนั้น บางทีอาจต้องการบ่มเหยื่อจนได้ที วิธีเดียวกับเห็ดหรือราทำคือฝังรากและกัดกินจากภายในช้าๆ เทมส์เคยเห็นวูบีตส์ประเภทกาฝากมาก่อน มันจะค่อยๆ สูบสารอาหารในร่างเหยื่อจากนั้นก็เปลี่ยนโฮสต์ใหม่เมื่อคนคนนั้นเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
เตียงนอนแปดฟุตแบ่งอย่างชัดเจนว่าฝั่งไหนเป็นของใคร ด้านหนึ่งไส้ในของเตียงยุบแน่นเป็นบ่อไม่ต่างจากหมอนลีบแบน เทมส์ดึงผ้าห่มล่วงมากองปลายเท้า อีกฝั่งที่ถูกปิดไว้ราวกับไม่ผ่านการซักมาทั้งปี ราดำ เห็ดหลากชนิดทั้งขาว แดงและน้ำตาลเบียดเสียดเป็นมหกรรมฟังไจขนาดย่อม มันงอกเป็นรูปสรีระของผู้ที่นอนจุดนี้เป็นประจำ
ตอนเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศลมเย็นๆ พัดมาพร้อมดอกราชพฤกษ์ ทั้งที่สายแล้วแต่พระอาทิตย์กลับยังหลับไหลอยู่เบื้องหลังกลุ่มเมฆดำ เสียงฮึมฮัมคล้ายอสูรยักษ์ซ่อนอยู่ในหมู่เมฆา และอีกไม่นานฝนคงเทลงมา ดอกเห็ดทรงระฆังคว่ำโยกครอนตามสายลม กลีบสีเหลืองซีดปลิวมาตกบนโต๊ะเล็กๆ ข้างหัวเตียง บนนั้นการ์ดเชิญหน้าตาเรียบง่ายถูกนำออกจากซองสีน้ำเงินเข้มตัดกับลวดลายวิจิตร บัตรสีแดงสะดุดตาพิมพ์ว่า
'...ร่วมงานเลี้ยงครบรอบ 17 ปี การจัดตั้งบริษัทครั้งยิ่งใหญ่ ท่ามกลางความเขียวขจีในร่มและกองทัพผู้มีชื่อเสียง
ตึกเบเวอรี่ ชั้นวัลเล่ เวลา 10:00 น. ถึง 22:30 น ...'


## บทที่ 04 ตึกเบเวอรี่ 

รถยนต์หลากยี่ห้อหลั่งไหลเข้ามาในอาคารสามเหลี่ยมซึ่งเป็นสถานที่จอดรถ มีซุ้มทางเดินเชื่อมไปยังตึกกระจกทรงนาฬิกาทรายที่รายล้อมด้วยแพต้นไม้ตัดกับอาคารสีเทาเย็นชาโดยรอบ ชั้นบนสุดถูกกรุเป็นโดมใสสู้แดด เมื่อมองจากข้างนอกจะดูเหมือนคบเพลิงตั้งตระหง่านกลางป่า และข้างในประกอบด้วยชั้นต่างๆ ซึ่งควบรวมนวัตกรรม อาหาร และแฟชั่นล้ำสมัยไว้อย่างลงตัว
ทว่าจุดเด่นของตึกนี้หาใช่ร้านอาหารจากภัตคารห้าดาว หรือชั้นของเทคโนโลยีที่พัฒนาอย่างก้าวกระโดด แต่เป็นห้องใต้โดมที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นอเมซอนย่อส่วน เฟิร์นใกล้ศูนย์พันธุ์ ต้นไม้ขนาดสิบคนโอบ ธารน้ำจำลองและหัวใจของสวน น้ำตกเทียมที่ล่วงหล่นจากหลังคาสู่เบื้องล่าง
นักออกแบบและวิศวะกรภูมิใจนำเสนอว่านี่เป็นสวรรค์กลางทะเลทรายที่พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 ตั้งใจมอบให้แก่มเหสีอมีทิส นำมาปรับแต่งด้วยปัญญาที่ขัดเกลามานับสองพันปีและเปลี่ยนให้กลายเป็นที่ที่มนุษย์เดินดินจับต้องได้ สวนลอยบาบิโลนบนโลกแห่งความเป็นจริงหรือชื่อปัจจุบันคือตึกเบเวอรี่
ตึกเบเวอรี่ถือเป็นสัญลักษณ์ของมหานครพิลานี แม้จะสร้างขึ้นมาในทศวรรษหลังแต่ก็ถูกยกย่องให้เป็นหนึ่งในตึกที่สวยที่สุดในโลก และมีน้ำตกฝีมือมนุษย์ที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์อีกด้วย
เพชรเม็ดงามชิ้นนี้เป็นยิ่งกว่าเส้นเลือดใหญ่ของประเทศ ดึงดูดนักท่องเที่ยวและนักลงทุนทำเงินสะพัดไปกว่าเจ็ดร้อยล้านในปีแรกและมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นทุกปี รัฐบาลแทบจะยกให้ตึกบิดรูปนาฬิกาทรายเป็นเคหะสถานที่ควรพิทักษ์พอๆ กับปราสาทหินย่านจวนเคลม
ดอกไม้เลอค่ามาพร้อมกับแมลงน่ารำคาญใจเสมอ ทุกตารางนิ้วจึงถูกควบคุมอย่างเข้มงวดการจะเช่าพื้นที่เท่าเหรียญเงินนับว่าต้องอาศัยเงินตราจำนวนไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงการขอใช้ชั้นวัลเล่ทั้งชั้นซึ่งเป็นหัวใจของปราการเหลี่ยมทอง น่ากลัวว่าต่อให้ใช้เม็ดเงินมากเท่าน้ำที่ล่วงหล่นลงมาก็ไม่เพียงพอ
อย่างไรก็ดี งานครั้งนี้จัดขึ้นภายในนามเทสันกรุ๊ป ผู้ครอบครองกิจการเล็กใหญ่ในทุกๆ วงการ และที่โดดเด่นจนไม่อาจมองข้ามคือธุรกิจเหมืองแร่ที่พาให้ผู้บริหารรวมถึงผู้ถือหุ้นกลายเป็นอภิมหาเศรษฐีในชั่วพริบตา
อิทธิพลของเทสันกรุ๊ปยิ่งใหญ่แค่ไหนการรับรองให้ใช้ชั้นวัลเล่ที่ต้องผ่านวุฒิสภาเมืองซึ่งไม่ต่างจากบ้านพักไดโนเสาร์และทำงานเร็วพอๆ กับม้าน้ำขยับตัวเป็นเครื่องการันตีอย่างดี กระทั่งนางสีมาที่พร่ำบ่นว่าพนักงานกินเดือนคือขี้ข้าที่รอวันเขี่ยเหมือนนมในตู้เย็นยังดีใจอกแทบปลิ้นเมื่อรู้ว่าสามีได้เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทในเครือเทสัน
เบเวอรี่ไม่เคยเงียบเหงา วันนี้ผู้คนอุ่นหนาฝาคลั่งพอๆ กับวันหยุดชาติ เกินครึ่งคือพนักงานและผู้ร่วมลงทุนกับเจ้าของงาน ดูได้จากสีชุดที่เหมือนกับครอบครัวสีมา ทอมใช้ทุกอย่างในชีวิตเพื่อแย่งชิงจุดจอดรถที่ใกล้กับลิฟต์มากที่สุด พวกเขาเข้างานมาอย่างเฉียดชิวแม้จะอยู่ในสภาพหอบกิน
"ต้องโทษตาแก่นั่น ถ้าไม่ใช่มันอุตริเดินตัดทางม้าลายจนโดนชนเราคงไม่สายขนาดนี้" หลินหลินกล่าว
"ชุดผมยับหมดแล้ว" เมื่อก้มมองเสื้อสูทย่นเหนือพุงโตๆ ของลูกชายหน้าของหลินหลินก็เจียนจะระเบิด ทิมมี่มีสีหน้าเหมือนกับแม่ เขาพยายามขจัดพวกมันเหมือนอึกองโตที่หมาข้างบ้านมาถ่ายไว้ โชคดีที่ทุกคนมีท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือไม่ก็วิตกกังวลทั้งสองคนจึงไม่ได้แปลกแยกจากผู้คนโดยรอบนัก
ตรงกันข้ามทอมผู้มืดหม่นกลับดูกระปรี้กระเปร่าผิดจากเมื่อเช้า ทุกๆ สามวิดวงตาสีทึมจะสอดส่ายสำรวจผู้ร่วมงานไม่ปกปิดความตื่นเต้น โชคดีที่นางสีมาไม่เห็นฉากนี้เพราะมั่วแต่ยุ่งกับเสื้อลูกชายไม่อย่างนั้นทอมจะกลายเป็นเป้าประจานในฐานะชายบ้าตัณหาข้อหาทำตัวเป็นไองั่งตามตรอกข้างบาร์ราคาถูก
"เสร็จแล้วลูก" มือป้อมลูบรังดุมสองสามรอบ แล้วจับจูงทิมมี่เดินประปนกับคนอื่นเข้างาน ไม่ลืมเตือนทอมที่กระพือคอเสื้อไม่หยุดให้มาพร้อมกัน
เปาะ แปะ เปาะ ฟู่
บางอย่างล่วงจากขอบเสื้อสีน้ำเงินกร่ำที่ขยับเหมือนมีชีวิต มันมีขนาดเท่าอุ้งเท้าแมว วงสีน้ำเงินขนาดเล็กขึ้นประปรายบนเปลือก แต่เพราะทุกคนเร่งรีบเหลือเกินเพราะกลัวเลยเวลาหรือเพราะขาดความใส่ใจอย่างกับหุ่นยนต์เย็นชาที่ถูกตั้งโปแกรมให้ทำแต่สิ่งที่กำหนดไว้เท่านั้น สิ่งนี้จึงกระเด็นกระดอนออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง บางก้อนถูกเหยียบอย่างใจร้าย คนแล้วคนเล่าทำให้มันกลายเป็นกับระเบิดปะทุปรุประใต้รองเท้าหนังและส้นสูงราคาแพง
10 : 12
เทมส์พยายามกั้นหาว มือลูบไล่น้ำขับฟองสบู่ออกจากผิวกาย คราบดำและฝุ่นไหลไปกองที่รูระบาย พอทำความสะอาดบ้านทั้งหลังเด็กหนุ่มยอมตัดใจอาบน้ำเนื่องจากสภาพสุดจะทน สปอร์พวกนั้นแทบจะฝั่งรวมกับเส้นผมของเขา ยังไม่นับที่ติดตามหน้าและตัว ทันทีที่โดนน้ำเขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่
หนึ่งสิ่งที่เทมส์ได้จากห้องน้ำคือเขาเพิ่งเห็นว่าร่างนี้มีหน้าตาแบบเดียวกับโลกก่อนจะชนิดถอดแบบกันมา เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนจนเกือบทอง ผิวขาวกระจาง หากไม่นับส่วนสูงที่เพิ่มขึ้นมานิดหน่อยกับทรงผมที่เปลี่ยนไปเทมส์เกือบเผลอคิดว่าตัวเองมาเกิดใหม่พร้อมร่างเก่า อายุของร่างนี้เพิ่งเข้า 16 ปี ยังมีโอกาสให้สูงอีกเยอะ
เสียงน้ำกระทบกระเบื้องเบาลงประตูห้องน้ำก็เปิดออก ซันใส่ชุดหลวมๆ ซึ่งเป็นมรดกจากทิมมี่มอบให้เขาด้วยความมีเมตตา ข้อดีคือซันสามารถสวมเสื้อเป็นกระโปรงแล้วเหลือที่ให้เอาไปเช็ดโต๊ะได้
เทมส์เตรียมตัวออกไปข้างนอก ทั้งตัวมีเหรียญที่เขาหาได้ตามมุมห้องนั่งเล่นไม่กี่เหรียญ เขาไม่ได้จะเดินไกลแค่สวนสาธารณะที่ห่างไปไม่กี่หลังคาเรือน อากาศร้อนผิดกับตอนเช้าลิบลับทั้งที่เมฆปกคลุมท้องฟ้าจนมองไม่เห็นแสงอาทิตย์ตอนบ่ายแท้ๆ
วันธรรมดาช่วงปิดเทอมมีแต่เด็กกับคนแก่อยู่บ้าน โชคดีในโชคร้ายที่เขามีเพื่อนน้อยชนิดขาดแคลน ไม่กี่คนที่กล้าคุยกับเขา อาทิ ยายแก่บ้านลัลลี่ที่เอาแต่คิดว่าเด็กหนุ่มคือลูกชายอยู่ร่ำไป ที่เหลือถ้าไม่สุดทนกับนิสัยมืดมนของเทมส์ก็มาจากแก๊งเพื่อนของทิมมี่ซึ่งถ้าไม่ใช่วัยรุ่นหัวรุนแรงก็เป็นเด็กใจแตก น่าเสียดายที่คุณนายสีมาไม่รู้มุมนี้ของลูกชายไม่อย่างนั้นหล่อนคงดีใจตาย
ทิมมี่ประกาศกร้าวตั้งแต่เจ็ดขวบว่าใครกล้าเป็นเพื่อนกับเขาจะถูกเล่นงาน ไม่มีใครอยากงัดข้อกับทิมมี่ เพื่อนแต่ละคนของเขามีวีระกรรมฉาวโฉ่ขนาดไหนทุกคนก็รู้ และที่มองข้ามไม่ได้คือหน้าที่การงานของทอม ใครๆ ก็อยากสร้างสัมพันธ์อันดีกับเทสันกรุ๊ปทั้งนั้น ถึงทอมจะไม่ใช่หัวหน้าระดับสูงแต่จากที่หลินหลินโอ้อวดทุกครั้งที่มีโอกาศทอมก็มีเส้นสายอยู่ไม่น้อย ไม่งั้นเขาคงไม่ได้เข้าทำงานทั้งที่อายุปาไปสามสิบกว่า
พวกผู้ใหญ่จึงสั่งไม่ให้ลูกหลานยุ่งเกี่ยวกับเทมส์
ทำให้เขาไม่ต้องมานั่งอธิบายกับคนรอบตัวว่าทำไมนิสัยถึงเปลี่ยนไป แน่ละพวกเขาทั้งคู่เฉยชาไม่ต่างกัน แต่เทมส์ไม่ใช่ประเภทยอมโดนรังแก การฆ่าถือเป็นเรื่องเกินกว่าเหตุสำหรับที่นี่แต่เขาไม่จำเป็นต้องทนหากถูกคุกคาม อย่างน้อยๆ กำปั้นของเขาก็หนักพอจะซัดคนธรรมดาไปกองกับพื้น
พิสูจน์ได้จากวูบีตส์เมื่อคืน
เทมส์นั่งเก้าอี้ตัวยาวใต้ต้นฉำฉาเพื่อคลายร้อน เบื้องหน้าคือสระน้ำขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยต้นอินทนิลกับหญ้าขจีสดผิดกับสนามหญ้าน้ำตาลเกรียมหน้าบ้านสีมาลิบลับ นกร้องจุ๊บจิ๊บราวกับวางแผนร้ายเหนือบนกิ่งที่เหมือนคอมังกรเหนือหัวเขา ความสงบแต่หนักแน่นด้วยพลังงานชีวิตไหลเวียนจากผิวน้ำสู่ยอดหญ้าและลอยขึ้นเหนือปลายไม้ แม้แต่เขาผู้คุ้นชินกับความวุ่นวายยังอดหลับตาซึมซับความสงบไม่ได้
เขาลุกจากม้านั่งตอนพระอาทิตย์คล้อยต่ำ เริ่มมีคนมาออกกำลังกายในสวนบ้างก็พาสุนัขมาเดินเล่น
"น้องกินเยอะมากจนลากฉันตัวปลิว" ผู้หญิงผมบรอนด์พูดกับคุณป้าที่เข้ามาถามไถ่
"ฉันรับประกันเลยว่าตัวใหญ่ได้มากกว่านี้ถ้ากินอาหารเม็ดที่ฉันแนะนำ ดูอย่างหมาบ้านฉันสิ ตอนนี้พวกมันล้มเลิกจะเดินเองไปนานแล้ว"
ตอนที่โกลเดนรีทีฟเวอร์เดินผ่านเด็กหนุ่มหวนนึกถึงรีเกนดี อสูรขนยาวเหมือนสาหร่ายที่ชอบซ่อนตัวตามซากโบราณสถาน ข้อแตกต่างคือรีเกนดีตัวใหญ่กว่าโกลเดนประมาณสิบเท่าและรักการเขมือบมนุษย์เป็นๆ มากกว่าให้พวกเราใส่สายจูง
"เกลได้ยินว่าเขาอยู่แถวนี้ แอนนี่บอกเกลก่อนเขาจะนอนหลับ" เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดกับชายที่มีส่วนสูงต่างกันเกือบหนึ่งช่วงตัว "จริงๆ นะข้างในตัวเกลก็บอกว่าเขาอยู่ไม่ไกล"
"ฉันเชื่อ แอนโทนินจะโกหกทำไมแต่นายไม่ควรมาที่นี่คนเดียว พวกเพลี่กำลังเป็นห่วงที่นายหายตัวไปแทนที่จะอยู่ในบ้าน นายคงไม่อยากเห็นสองพี่น้องนั่นโดนลงโทษใช่ไหม?"
"อ่า อย่าทำอย่างนั้นนะ เกลผิดเอง"
"งั้นกลับกันเถอะ"
"ขอเดินดูหน่อยไม่ได้อ๋อ"
"สงสัยมีคนอยากโดนตีจริงๆ" ชายหนุ่มพูดเสียงดุ ก่อนจะผ่อนปรนลงเมื่อคนตัวเล็กหน้าหม้อย "เรามีหน้าที่แค่ให้ที่พักเขา จำได้ไหม ถ้านายยุ่งจนแผนเสียแอนโทนินไม่ให้อภัยนายแน่ อีกไม่นานเดี่ยวแอนโทนินก็พาเขามาเอง ไว้ตอนนั้นนายจะคลุกกับเขาทั้งวันก็ไม่มีใครว่า"
มิเกลหน้ายุ่ง "ก็ได้"
"เด็กดี"
เทมส์เอียงคอมองทั้งคู่เดินไปขึ้นรถสีดำเมี่ยมข้างสวนสาธารณะ รถคันนั้นดึงดูดสายตาประชาชนได้อย่างดีเพราะมีคนสวมชุดดำแว่นดำยืนออเต็มคันรถ พอคนทั้งหมดจากไปแล้วเขาจึงออกมาจากหลังต้นฉำฉา สองคนนั้นเป็นใครกันนะ ดวงตาตกลงบนใบหน้าเล็กหลังกระจกรถที่ค่อยๆ เคลื่อนตัว พลางแตะหน้าอกตนเอง
"ช่างเถอะ" เด็กหนุ่มเลิกคิดเมื่อหาความเชื่อมโยงไม่ได้
เย็นแล้วพ่อแม่หลายบ้านกลับมากันแล้ว กลิ่นหอมอาหารลอยคลุ้งเต็มถนนตอนเดินผ่าน พาลให้กระเพาะปั่นป่วน แต่เทมส์รู้ดีว่าถึงรีบกลับในครัวก็มีแต่ความว่างเปล่า หลินหลินไม่ปราณีใช้ตู้เย็นล็อกกุญแจหลังจากพายแอปเปิลทั้งถาดหายไปในเช้าวันหนึ่ง สองแม่ลูกโทษเขาว่าเป็นคนขโมย แม้ภายหลังจะพบถาดใต้เตียงทิมมี่แต่หลินหลินก็ยังยืนยันใช้ตู้เย็นเดิมอยู่ ดังนั้นอาหารเช้ากลางวันเย็นทุกคนโดยเฉพาะซันต้องผ่านความเห็นของหล่อนก่อนถึงจะได้กิน
บัตรเชิญเขียนชัดเจนถึงเวลาเลิก เทมส์ใช้เหรียญทั้งหมดในกระเป๋าพนันเลยว่าพวกเขาต้องอยู่จนเลิกโดยไม่สนว่าเขาจะรอกินข้าว
ติ้ด ตี้ ติ้ด ตี่ ดี้
ทันใดนั้นเสียงแหลมทำนองแปลกหูก็ดังมาจากหลัง รถกระบะที่ถูกทาสีชมพูแป๋นสกรีนด้านข้างว่า "ไอกรีมคูล ของคนคูล" รวดรายบาดตากับเกล็ดสายรุ้ง มีเด็กหลายคนรุมล้อม ไอกรีมกรวยแล้วกรวยเล่าถูกส่งต่อจากมือพ่อค้า โดยไม่รู้ตัวเทมส์ก็มายืนข้างหน้าคนขายแล้วชี้ไอกรีมรสชาติสุดเบสิค โชคดีที่เหรียญมีพอซันจึงได้ข้าวเย็นเป็นของหวานรสเลิศ
เขาเดินเลียไอสกรีมจนถึงห้องนอน เมื่อเห็นว่าปลายกรวยหายไปในปากก็อดรู้สึกเสียดายจนอยากวิงไปซื้อเพิ่ม อย่างไรตามเขามีเงินไม่พอ จึงได้แต่นอนฟังเพลง
สายฝนที่ตั้งเค้าตั้งแต่เช้าเทโครมลงมาหลังพระอาทิตย์ตกดินจนได้ ในความทรงจำเก่าปากทางเข้าหมู่บ้านมักเป็นทะเลสาปทุกครั้งหลังฝนตกเพราะการระบายน้ำที่เลวร้าย แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคสำหรับหน่วยปราบปรามสิ่งผิดปกติ


## บทที่ 05 หน่วยปราบปรามสิ่งผิดปกติ 

23:17 น.
ดึกแล้วชาวชานเมืองเข้านอนเกือบหมดจนกระทั่งการมาถึงของรถเก๋งสีดำสลับขาว ลำโพงนอกรถกรีดร้องอย่างกับแม่นกยักษ์ที่กำลังปกป้องรัง คนในหมู่บ้านอยากออกมาดูแต่พายุที่เทลงหยุดพวกเขาไว้ที่หลังหน้าต่าง ไฟสีฟ้าแดงวิ่งวนไปมาไม่ได้ทำให้คนเห็นรู้สึกดีเลยสักนิด
เทมส์ลุกขึ้นมาเปิดประตูให้แขกยามวิกาล เสียงไซเรนแสบแก้วหูจนเด็กหนุ่มต้องถอดหูฟังข้างหนึ่งออกเพื่อพูดคุยกับกลุ่มคนแต่งตัวเหมือนนักบินอวกาศ
"คุณพรมัน อุษณรศมัยเรามีข่าวร้ายมาแจ้ง แต่ก่อนอื่นผมขอยืนยันว่าคุณคือญาติของนายทิม สีมา นางหลินหลิน สีมา และนายทิมมี่ สีมาใช่หรือไม่" คนถูกซักพยักหน้าภายใต้ความงุนงง ต้องใช้ความพยายามแยกเสียงคนกับไซเรน และเสียงฝนออกจากกัน ชื่อจริงของร่างนี้ก็เหมือนกับชื่อเขาในวันสิ้นโลก
เทมส์ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาจึงไม่ได้นามสกุลเดียวกับทอมทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเซ็นรับเขาเป็นบุตรบุญธรรม
"ผมนายตำรวจนิมิตร ลัสขอแจ้งให้ทราบทั้งสามท่านที่กล่าวมาเสียชีวิตแล้วในช่วงสี่ทุ่มที่ผ่านมา ขอเชิญคุณไปให้ปากคำที่กรมบังคับคดีเพราะเรื่องเกี่ยวข้องกับเหตุสังหารหมู่" นิมิตรหยุดพูดเสียงทึมแล้วส่งสัญญาณให้คนข้างหลัง "เราได้รับหมายศาลให้ตรวจค้นบ้านคุณ เพื่อไม่ให้เสียเวลาผมจะพาคุณไปที่กรมบังคับคดี ไม่ต้องกังวลเราแค่อยากสอบถามเหตุการณ์ก่อนหน้าของผู้ตายเท่านั้น"
เทมส์หรี่ตามองชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบสีขาวโป่งพองและสวมหน้ากากรูปทรงหัวแมลงวันรู้ว่าตัวเองกำลังเจอปัญหาถ้าไม่ปฏิบัติตามกฎ สามคนนั้นตายแล้ว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเพราะวูบีตส์ เมื่อกี้เขาพูดว่าสังหารหมู่ด้วยสินะ เห็นทีเขาจะต้องอดนอนอีกสักคืน
"ครับ" เทมส์ขึ้นรถตำรวจอย่างว่าง่าย สวนกับหน่วยพิสูจน์หลักฐาน ข้างในคับแคบกว่าที่เห็น มีผนังใสกันระหว่างคนขับกับคนโดยสาร เขาสลัดความง่วงออกพลางมองรอบห้องโดยสารดวงตาเป็นประกาย เป็นครั้งแรกที่เคยลองนั่งรถแบบนี้
นายตำรวจเหลือบมองเด็กหนุ่มที่กำลังกระโดดกระเด้งเบาะอย่างตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อไคลแต่ไม่มีความคิดจะถอดชุดเปื้อนฝนหรือหน้ากากออก เมื่อคิดว่าเด็กคนนี้มีแนวโน้มถูกปีศาจสิงสู่กกร้ามเนื้อทุกส่วนพลันแข็งเกร็ง ถึงจะไม่เห็นกับตาว่าสถานที่เกิดเหตุเป็นเช่นไรแต่จากคำให้การของผู้รอดชีวิตต่างพูดเป็นคำเดียว "ราวกับตกอยู่ในนรก" ก็พออนุมานานถึงความน่ากลัวของปีศาจตนนี้ได้แล้ว
เครื่องพิสูจน์ตัวตนบนหน้าปัดหลังพวงมาลัยขึ้นไฟสีเขียวทำให้เขาหายใจคล่องเปราะหนึ่ง ตลอดทางมีแต่ความเงียบโดยมีเสียงครืดคราดของวอร์ดังเป็นพักๆ
ทางด้านเทมส์ที่เอาแต่สนใจป้ายไฟและห้างร้านสองข้างทางไม่ได้สนว่าตนจะถูกพาไปที่ไหน ไม่มีความกลัวที่จะถูกสอบสวนด้วยซ้ำ ความคิดตอนนี้คือตำรวจแต่งตัวแปลกกว่าที่เห็นในความทรงจำ
รถหยุดหน้าตึกสีขาว เจ้าหน้าที่วิ่งฉุกละหุกทว่าทันทีที่เห็นซันเวลาทั้งหมดคล้ายสะกดนิ่ง รอจนเขาและคุณตำรวจข้างกายแสกนบัตรแล้วเข้าไปในลิฟต์เวลาจึงกลับมาเดินอีกครั้ง
พอมาถึงห้องสืบสวนซึ่งต้องลงลิฟต์ ผ่านห้องโถงใต้ดินกรุด้วยวัสดุสีดำวาว ประตูนับสิบๆ บานยาวเหยียดทั้งซ้ายและขวา ทุกประตูติดตั้งโคมไฟและเกือบทุกห้องถูกเปิดไฟ คนที่นี่มีน้อยกว่าข้างบนแต่ทุกคนให้ความสนใจเขาไม่ต่างกัน เทมส์เข้ามาในห้องที่เรียงรายสองข้างผนัง สิ่งแรกที่เตะตาในห้องสีขาวคือโต๊ะมันวาวกับเก้าอี้สองตัวที่ตั้งประจันหน้าคนละฟาก ตัวหนึ่งมีโซ่ล็อกกุญแจทั้งข้อมือและเท้าแต่อีกตัวไม่มี
นี่เขาคงไม่ได้ถูกจับทดลองหรอกใช่ไหม
เทมส์เผลอคิดถึงห้องเล็บทางการที่ซุกตัวตามฐานใหญ่ๆ ที่นั้นเนื่องแน่นด้วยนักวิทยาศาสตร์ที่กระหายความรู้ และใช้ข้ออ้างว่าเป็นทางรอดของมวลมนุษยชาติบังหน้าเพื่อทดลองซอมบี้ คนธรรมดา หรือแม้แต่ผู้มีพลังที่โชคร้าย เทมส์ก็เคยเกือบทุกจับไปทดลองและเห็นความดำมืดใต้หน้ากากจอมปลอมเช่นกัน แต่โชคดีที่เขาหนีออกมาได้
"รอสักครู่จะมีพนักงานสืบสวนเข้ามา รอบกวนตอบความจริงด้วยนะครับ แล้วก็" นายตำรวจเว้นจังหวะ ตอนนั้นก็มีคนสวมชุดแบบตัวเดียวกันถือถาดมาใกล้ บนถาดมีอุปกรณ์หน้าตาคล้ายปืนพกแต่ไม่มีตัวเหนี่ยวไก เขารับมาแล้วชี้มือเทมส์ "ผมขอเก็บเลือดของคุณหน่อย เราจำเป็นต้องตรวจหาสารประกอบเลือดของคุณ"
"ได้ครับ" สารประกอบเลือด ซันยืนมือให้งงๆ เขาเคยเห็นแต่เข็มฉีดยาไม่เข้าใจว่าเจ้านี่จะเก็บเลือดเขาอย่างไร ทันทีที่มันแตะกับปลายนิ้วนางซันก็เกิดความรู้สึกเสียวแปล๊บก่อนอีกฝ่ายจะผละออกไป ไม่เหลือร่องรอยการเจาะแม้แต่น้อย
"รบกวนคุณรอในห้องสักครู่" พูดทั้งสองก็เผ่นออกไปราวกับสายลม ทิ้งให้ซันยืนเคว้งท่ามกลางไฟสีขาวกับโต๊ะที่แสนเย็นชา
เป็นตามปากคำของนายตำรวจเพราะแค่เทมส์หย่อนก้นกับเก้าอี้ประตูก็เปิดออก คนมาใหม่คือชายร่างสูงชนิดที่เขาต้องแหงนหน้ามอง ทำเอาความภูมิใจในสามเซ็นที่เพิ่มขึ้นมาเมื่อเช้าของเทมส์ฟีบลง เขาไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบแบบที่นายตำรวจคนอื่นใส่ แค่เสื้อเชิ้ตแขนยาวดำสนิทกับกางเกงเข้ารูป รอบข้างรอบเอวเต็มไปด้วยกลองใส่กระสุนในขณะที่มีสายรัดอกเหน็บปืนข้างละกระบอก บนใบหน้าสวมหน้ากากปิดปากและจมูก ดวงตาสีหยดหมึกสีเดียวกับเส้นผมจ้องเทมส์ราวกับต้องการแยกชิ้นส่วนเด็กหนุ่มออกเป็นพันชิ้น
เขาจะไม่แปลกใจเลยถ้าคนตรงหน้ากระโจนจับเขาใส่กุญแจ แล้วเริ่มฉีกทึ้งอวัยวะของเขาด้วยมือเปล่า ก็สายตาของหมอนี่เหมือนนักวิทย์สติเฟื่องเสียขนาดนั้น
"ฉันชื่อคราม มัยนา ก่อนอื่นนายช่วยกรอกเอกสารแล้วเซ็นชื่อตรงมุมล้าง ทางเราจำเป็นต้องได้รับความยินยอมก่อนจะเริ่มสอบปากคำ" ครามผายมือไปทางแผ่นกระดาษสีกับปากกาในมือ
เทมส์รับมาอ่านก่อนจะชะงัก แว่บเดียวเท่านั้นแล้วเขียนชื่อตัวเองลงไป เขาไม่ค่อยชินกับการเขียนหนังสือเท่าไร ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกก่อน ลายมือที่ออกมาจึงไม่ต่างจากไก่เขี่ย เมื่อลงชื่อจุดท้ายเสร็จก็ส่งคืนให้คุณตำรวจใหญ่
ครามพยักหน้าสอดกระดาษใส่ซอง ดวงตาคมกล้าจ้องมองเทมส์อย่างแน่วแน่ "ไม่อ้อมค้อมเลยแล้วกัน โลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าปีศาจอยู่ ส่วนเรามีหน้าที่จัดระเบียบให้ทุกคนไม่ยุ่งเกี่ยวต่อกัน"
"เรา?" เทมส์เลิกคิ้ว
ครามยกมือขึ้นดูตราสีทองเด่นหรากลางถุงมือสีน้ำตาลเข้ม ดาบสองเล่มไขว้กันโดยมีระฆังตรงกลาง "ถึงคนข้างนอกจะเรียกเราว่าตำรวจแต่ความจริงเราคือสำนักงานปราบปรามสิ่งวิปริต และเรียกตัวเองว่าฮันเตอร์ หน้าที่ของเราไม่ต่างจากผู้รักษากฎหมายแต่เน้นไปทางปีศาจและเหตุการณ์ผิดปกติสืบเนื่องจากปีศาจ"
"หมายความว่าโลกนี้มีภูตผีและผู้มีพลังวิเศษอยู่ คุณต้องการจะสื่ออย่างนี้ใช่ไหม"
"เป็นตามที่นายพูด"
เทมส์กลอกตา ถอนหายใจที่แสดงถึงความเหนื่อยหน่ายและเยาะหยัน "นั่นเป็นเรื่องที่เชื่อได้ยาก คนธรรมดาอย่างนายคงจินตนาการไม่ออกว่าสิ่งมีชีวิตที่ควรอยู่ในนิยายแฟนตาซีมีตัวตนอยู่ได้ไง แต่มันคือเรื่องจริง การตายของครอบครัวสีมายืนยันความจริงนี้ หากต้องการฉันมีรูปพิสูจน์"
คราม มัยนาเคยเห็นประชาชนที่ข้องเกี่ยวกับปีศาจและมีท่าทีเหมือนเด็กตรงหน้าบ่อยครั้ง บางคนถึงกับบ่นออกมาตรงๆ ว่าโรงพยาบาลจิตเวชไม่ควรปล่อยตัวเขาออกมา ไม่ก็งัดหลักการวิทยาสาสตร์มาโต้กลับ แต่พอได้เห็นหลักฐานเต็มตาพวกเขาก็จะหุบปากไปเอง
แต่ครามเข้าใจผิด เทมส์ไม่ได้ไม่เชื่อ เขาแค่เหนื่อยหน่ายกับเรื่องผู้มีพลังเต็มที ขณะเดียวกันก็เยาะหยันตนเองที่คิดว่าจะใช้ชีวิตเรียบง่ายทั้งที่เพิ่งจัดการเจ้าเห็ดสไลม์ไปไปหยกๆ
คงเป็นกรรมที่ตามมารังควานแม้เขาจะข้ามมาอีกโลกแล้วก็ตาม
"ผมอยากเห็นรูปที่คุณว่า" ครามค้นซองกระดาษแล้วควักรูปสามใบออกมาให้เทมส์
ภาพแรกคือทิมมี่ บนตัวพร่างพรายด้วยจุดสีน้ำเงินมีเห็ดงอกออกมาตามปาก ตา จมูก และหู ภาพที่สองคือหลินที่สภาพไม่ต่างจากลูกชาย แต่ภาพสุดท้ายถ้าไม่ได้เห็นเสื้อผ้าที่สวมใส่เทมส์เกือบคิดว่าทอมเป็นญาติห่างๆ กับแมงกระพรุน
หัวของทอมปูดบวมเหมือนบอลลูน ดวงตาถลน มีระยางออกมาจากทวารบนใบหน้า ท้องบวมเปล่ง ตัวเขาโยงกับต้นไม้โดยมีสารพัดเห็ดที่เทมส์เคยเห็นงอกอยู่รอบตัว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าวูบีสต์หรือปีศาจที่ครามเรียกใช้ร่างทอมเป็นโฮสต์
"คืนนี้สี่ทุ่มเราได้รับแจ้งจากหน่วยลาดตระเวนว่าตึกเบเวอรี่ถูกปีศาจโจมตี วันนี้มีงานเลี้ยงของบริษัทเทสันกรุ๊ป ก้อนเชื่อราเส้นผ่าศูนย์กลางสี่เซนติเมตรที่ปากทางเข้า ไล่ไปถึงชั้นวัลเล่ ทุกคนอยู่ในภาวะเคลิบเคลิ้มและหมดสติ" ครามกล่าว โดยตัดทอนเนื้อหาเชิงลึกออก
"ข้างในกลายเป็นสวนเชื้อรา โดยมีพ่อเลี้ยงของนายเป็นร่างสถิต" หากมองไม่ผิดเทมส์คิดว่าตัวเองเห็นตาและปากของปีศาจที่ลอบจู่โจมเขาอยู่บนท้องของทอม "หน่วยรักษาพยายามเต็มทีแล้วแต่ไม่สามารถยื้อชีวิตทั้งสามไว้ได้ จากการประเมินคาดว่าทั้งสามถูกปีศาจสถิตมาไม่ต่ำกว่าห้าวัน กระดูกของพวกเขาถูกกัดกร่อนและอวัยวะโดนย่อยสลายจนเกลี้ยง ปีศาจอาศัยจิตสำนึกของพวกเขาในการเคลื่อนไหวเท่านั้น"
กล่าวคือเทมส์ใช้ชีวิตอยู่กับปีศาจมาทั้งสัปดาห์ ชายหนุ่มกดคิ้วขณะสังเกตเด็กหนุ่ม พรมัน อุษณรศมัยไม่มีความตื่นตระหนก หรือวิตกกังวอย่างที่เด็กคนอื่นเป็น กระทั่งตอนดูรูปศพของพ่อเลี้ยงซึ่งถือว่าน่ากลัวชนิดที่ฮันเตอร์ฝึกหัดบางคนยังต้องเบือนหน้าหนีแต่รูม่านตาของเขายังไม่ขยายด้วยซ้ำ
และคำถามสำคัญ ทำไมเด็กนี่ถึงรอดชีวิตคนเดียว
"ฉันอยากรู้ว่านายเคยเจอกับมันมาก่อนหรือเปล่า" ฮันเตอร์หนุ่มส่งภาพให้ซัน เป็นภาพไข่ที่มีวงสีฟ้า กับลูกแก้วชาดที่มีมวลใสจนมองทะลุถึงแก่นสีดำ เทมส์ส่ายหน้า
ครามเก็บคืนแล้วจึงส่งอีกรูปแทน คราวนี้เทมส์พยักหน้า "มันคือตัวที่ผมเห็นเมื่อวาน สไลม์ยืดตัวจากเพดานห้องลงมา แต่ผมป้องกันตัวมันเลยถอยไป"
"นายใช้อะไรสู้กับปีศาจ คงไม่ใช่มือเปล่าหรอกใช่ไหม"
"ไม่ครับ" ครามถอนหายใจ ก็นั่นน่ะสิ- "ผมใช้นาฬิกาปลุก"
"..."
ครามยกนิ้วนวดขมับ ปีศาจเห็ดถูกปราบลงแล้วก็จริงแต่พลังของมันไม่ใช่ของปลอม หน่วยลาดตระเวนยี่สิบคนตกอยู่ในภาวะคุ้มคลั่งตอนเข้าไปมันอาณาเขตของมัน อาวุธชีวะภาพส่งผลต่อระบบประสาททำให้เกิดภาพหลอนยังไม่น่ากลัวเท่าระยางค์ที่เปรียบเสมือนสารละลายเข้มข้น ฮันเตอร์โชคร้ายเกือบรักษาชีวิตไม่รอดเมื่อถูกปีศาจแตะปลายเท้าตอนสู้ เนื้อเยื้อและกระดูกสลายในพริบตาและยังลามเรื่อยๆ หากไม่ตัดขาทิ้งก็คาดว่าจะไม่เหลือกระทั่งเถ้ากระดูก
แต่เด็กนี่กลับบอกตัวเองใช้แค่นาฬิกาปลุก
ครามกดเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ลงแล้วกล่าว "ไข่ที่เห็นคือตัวอ่อนที่มันฝังไว้ในตัวเหยื่อ เกือบทุกคนในงานถูกฝัง ส่วนนายจากที่ดูแล้วมันคงไม่กล้าฝากลูกไว้ในตัวคนที่กล้าใช้นาฬิกาปลุกสู้กับมัน แต่ฉันให้คนเจาะเลือดตรวจแล้ว ถ้าไม่พบสารปนเปื้อนก็ถือว่าปลอดภัย" เขากวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงซองสีน้ำตาล โดยเหลือภาพไข่ไว้ตรงกลางโต๊ะ
"สี่ห้าวันที่ผ่านมานเคเจอเรื่องผิดปกติในบ้านรึเหล่า แค่เรื่องเล็กน้อยก็ได้"
"ประมาณสัปดาห์ทุกเช้าจะผงเลอะเต็มพื้นบ้าน ต่อให้ทำความสะอาดแค่ไหนตอนเช้าก็สกปรกเหมือนเดิม แล้วก็วันนี้บนเตียงของทอมมีเห็ดงอกเต็มไปหมดผมเลยเอาทิ้งไว้ในถังซัก"
"แล้วช่วงนี้นายได้ออกไปไหนบ้าง"
"ไม่ฮะ เพราะโรงเรียนปิดเทอมก็เลยอยู่แต่บ้านไม่ก็ไปสวนสาธารณะกับจุดชมวิวบนเขา" เทมส์โครงศีรษะ "แต่ถ้าถามว่าสามคนนั้นไปไหนบ้าง ผมคงตอบไม่ได้ รู้แค่ว่าพวกเขาไม่เคยอยู่บ้านสักวัน กลับมาอีกทีก็ค่ำแล้ว"
มือแกร่งจดคำให้การของเขา ในห้องแค่พวกเขามีเสียงตอบโต้สั้นๆ จนฮันเตอร์หนุ่มได้ข้อมูลครบถ้วนแล้วจึงกล่าวว่า
"คืนนี้นายนอนนี่ไปก่อน เพราะที่บ้านสีมาป้องกันเข้าสองสามวัน ถ้าทุกอย่างโอเคเราจะส่งนายกลับ"
ดวงตาสีน้ำตาลกวาดทั่วห้องแล้วชี้โต๊ะที่กั้นลางระหว่างเขากับฮันเตอร์ "ผมต้องนอนบนโต๊ะเหรอ"
"เปล่า อีกเดี๋ยวผลตรวจก็จะออกแล้วจะมีพนักงานมาพานายไปที่ห้อง" ว่าแล้วก็ปิดประตูดังปึง
เทมส์พ่นลมหายใจ การที่มันมาหาเขาเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันต้องการฝากลูกๆ ไว้ในตัวเขาก่อนจะไปแพร่พันธุ์ครั้งใหญ่
สาเหตุที่ซันสัมผัสจิตสังหารไม่ได้ก็เพราะเหตุนี้
เมื่อนึกความสามารถสื่อสารเกือบเทียบเท่ามนุษย์ สมองของปีศาจต้องวิวัฒนาความคิดเชิงตรรกะได้ซึ่งไม่ใช่ในโลกของซัน วูบีสต์เพียงทำตามสัญชาติญาณสัตว์ป่า บางทีมันอาจอ่านความคิดของทอมแล้วรู้ว่าอีกไม่นานจะมีงานเลี้ยง มันจึงฝังตัวไว้แล้วค่อยแพร่พันธุ์ทีเดียว
อย่างที่คิดจริงๆ โลกนี้ก็แค่นรกแห่งใหม่เท่านั้น


## บทที่ 06 ฮันเตอร์

โถงทางเดินในอาคารสีดำสะท้อนเสียงฝีเท้ากึกก้อง กลุ่มคนที่บัดนี้ลอกชุดพลาสติกสังเคราะห์ออกเผยให้เห็นคนหนุ่มสาวในเสื้อคลุมยาวปิดเข่าสีดำสนิท ยศสลักบนหน้าอกขวาแบ่งชั้นวรรณะ แต่สิ่งที่ทุกคนมีเหมือนกันคือตราพิทักษ์สันติที่อกข้างซ้าย
ทั้งหมดมีใบหน้าเคร่งเครียด เท้าสาวตามคราม มัยนาที่ก้าวอาดๆ
"จับตาดูเด็กคนนั้นไว้ ปฏิกิริยาของเขาแปลกกว่าเด็กปกติ"
"ได้ค่ะ"
"ผลตรวจออกมาหรือยัง"
"ออกแล้วครับ" ว่าแล้วก็ส่งผลตรวจให้ เขาพูดต่อ "แปลกมากที่เราไม่พบสารประกอบหรือการเจือปนเมจิคแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่ทีมพิสูจน์หลักฐานแจ้งว่าในบ้านหนาแน่นไปด้วยสปอร์เห็ด อย่างน้อยๆ ก็น่าจะทิ้งร่องรอยบนตัวเขา แต่จากการสแกนและเจาะเลือดกลับไม่มีแม้แต่เชื้อราเหมือนเหยื่อในตึกเบเวอรี่ สักนิดก็ไม่เจอครับ"
นิ้วเรียวเปิดชีทสรุป ค่าดัชนีชี้ว่าพรมัน อุษณรศมัยอยู่ในเกณฑ์ปกติซึ่งมันผิดปกติ คำให้การของพรมัน อุษณรศมัยตรงกับสิ่งที่พิสูจน์หลักฐานเจอในบ้านสีมา ทั้งผ้าปูเตียง และสารพัดเชื้อราที่ฝั่งแน่นตามร่องกระเบื้อง มีความเป็นไปได้ว่าการต่อสู้ระหว่างเขากับปีศาจเป็นความจริง ชายหนุ่มยื่นเอกสารคืนแล้วสรุปกับลูกน้อง "บางทีเด็กนั่นอาจเป็นผู้หลบซ่อน"
"แต่กองวิทยาการยืนยันว่าไม่พบการตื่นของพลังนะครับ"
"หรือนายจะบอกว่าผลแล็บผิดพลาด" ครามสวนทันควัน นัยน์ตาเข้มหลุบมองผู้ใต้บังคับบัญชาจนคนถูกจ้องกลืนคำพูดลงคอ
หากยอมรับเด็กคนนี้ในฐานะคนธรรมดา ก็เท่ากับกล่าวว่าเทคโนโลยีขั้นสูงและนักวิทยาศาสตร์ทำงานผิดพลาดซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้น แต่ในเวลาเดียวกัน ร่างกายที่ปราศจากสารปนเปื้อนรวมถึงไม่พบสารประกอบเมจิคที่เป็นพิษกับมนุษย์ก็จะขัดแย่งกับความจริงที่เหยื่อทุกรายไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างมีสารนี้ในกระแสเลือด มากน้อยแตกต่างตามปริมาณที่สูดดมสปอร์ของปีศาจเห็ดเข้าปอด
แล้วจะให้เชื่อว่าเด็กกำพร้าที่อาศัยร่วมกับปีศาจมาทั้งสัปดาห์ไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลยทั้งที่ไม่ใช่ผู้หลบซ่อน เรื่องนี้คิดด้วยตรรกะอย่างไรก็ไม่มีทางเป็นไปได้
"ไม่มีคำว่าร้อยเปอร์เซ็นต์บนโลกนี้ การที่กองวิทยาการบอกว่าพรมัน อุษณรศมัยเป็นคนปกติ แสดงว่าความสามารถในการตรวจสอบของพวกเขายังไม่มากพอ ฉันเชื่อหลักฐานที่มีน้ำหนักมากกว่า พวกนายก็ควรทำอย่างนั้นด้วยเหมือนกัน"
คำพูดของครามทุบกะโหลกอย่างจัง ทุกคนที่ได้ยินพากันก้มหน้าเม้มปาก ชะลอฝีเท้าลงเงียบๆ หากไม่เชื่อในกองวิทยาการแล้วจะเชื่ออะไร?
ครามถอนหายใจเมื่อรับรู้ถึงความ์ขัดแย้ง เขาไม่อยากให้ลูกน้องยึดติดกับผลประเมินจนไม่มองความจริงอื่น แต่การจะให้พวกเขายอมรับทันทีก็เป็นเรื่องยาก ชายหนุ่มตระหนักดีเพราะเขาก็เคยเป็นเหมือนเด็กพวกนี้มาก่อน
เขาหยุดเดินและหันมาพูด "ฮันเตอร์คือมนุษย์ ผู้หลบซ่อนเองก็เป็นมนุษย์ มนุษย์ที่วิวัฒนาการไปข้างหน้าตลอดเวลา การที่ฉันพูดว่าผลตรวจผิดพลาดไม่ใช่เพราะต้องการบั่นทอนกำลังใจ แต่เป็นการเตือนว่าพวกเรายิ่งต้องเพิ่มศักยภาพเพื่อค้นหาผู้หลบซ่อนได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น สิ่งเราต้องทำคือพัฒนาจนไม่ให้ใครก็ตามหลุดรอดอีก"
"พวกนายไม่สงสัยกันเหรอว่าทำไมเราถึงเรียกผู้มีพลังว่าผู้หลบซ่อน ทั้งๆ ที่ก็เป็นมนุษย์แต่ถูกเสือกไสจากสังคมเพียงเพราะพลังที่ปะทุอย่างไม่ทันตั้งตัว หากใครโชคดีได้รับการช่วยเหลือจากฮันเตอร์ก็ดีไป แต่คนอื่นๆ ที่มือของเราเอื้อมไปไม่ถึงล่ะ พวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร"
ผู้หลบซ่อนไม่เคยมีชีวิตที่ดี พิธีล่าแม่มดในยุโรปยุคกลางหรือการชำละล้างปอบของประเทศแถบเอเชียอาคเนย์เป็นประวัติศาสตร์ดำมืดที่เหล่าผู้หลบซ่อนโชคร้ายเคยพบเจอ และต่อให้เขาหรือเธอปิดบังสายพลังได้แนบเนียนขนาดไหน แสร้งว่าตัวเองปกติแค่ไหน แต่พลังที่ซุกซ่อนไว้จะบ่อนทำลายจากภายในและท้ายที่สุดพวกเขาจะถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ฮันเตอร์ทุกคนพรั่นพรึง
"แม้แต่ฮันเตอร์ในตอนนี้ก็เคยเป็นผู้หลบซ่อนมาก่อน" ลูกน้องหลายคนหน้าเสีย ครึ่งหนึ่งในนี้รู้ดีว่าตอนที่ตนเป็นเพียงเด็กน้อยต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้างหลังจากพลังตื่น แม้แต่บุพการียังหวาดกลัวราวกับพวกเขาไม่ใช่ลูก
"เงยหน้าขึ้น!" ฮันเตอร์ทั้งหมดพลันยึดอกเชิดหน้า "สิ่งที่พวกนายและฉันต้องทำไม่ใช่การก้มหน้า แต่เราต้องไม่หยุดนิ่ง ต่อให้ผู้หลบซ่อนจะปกปิดพลังของตัวเองได้เก่งแค่ไหนก็ต้องค้นหาวิธีที่จะตรวจมันให้พบ ที่เราทำไม่ใช่แค่เพื่อป้องกันผู้หลบซ่อนไม่ให้ก่อเหตุร้าย แต่ยังเป็นการช่วยพวกเขาจากมุมมืดของสังคม จากถิ่นทุรกันดาร แม้แต่ประเทศที่ถูกทอดทิ้ง เราต้องเอื้อมมือไปให้ถึงคนที่กำลังสิ้นหวังและกลายเป็นความหวังให้พวกเขา"
"ครับ/ค่ะ!" เสียงอันหนักแน่นด้วยภูมิธรรมกึกก้องไปทั่วโถง ดวงตาที่เคยหม่นหมองส่องแสงแรงกล้ายิ่งกว่าพระอาทิตย์ทรงกลด
ใช่ สิ่งที่พวกเขาและเธอต้องทำไม่ใช่การมองหาข้อโต้แย้งให้กองวิทยาการหรือเรียกร้องความยุติธรรม คนที่กำลังร่ำร้องสุดเสียง ทรมานแสนสาหัส และโกรธแค้นใบโลกนี้ที่สร้างและทำลายคนเหล่านั้นไปพร้อมกันต่างหากคือคนที่พวกเขาต้องให้ช่วยเหลือและมอบความเป็นธรรมให้
เมื่อทุกคนกลับมามีไฟครามก็ไม่ปล่อยให้เสียเที่ยว "ส่งข่าวนี้ไปให้คุณเบนิน แล้วก็อย่าลืมตรวจสอบคนรอบตัวพรมันว่ามีใครได้รับเชื้อหรือเป็นฮันเตอร์ที่ให้ความช่วยเหลือเขาหรือไม่ ส่วนคนที่เหลือตามฉันมา เรามีเรื่องต้องสะสางกับปีศาจที่จับกุมวันนี้"
"ครับ/ค่ะ"
"พ่อ" เสียงแตกซ่านจากลำโพงดังผสมกับเสียงพูดคุยโดยรอบ กล้องซูมเข้าไปที่หญิงร่างท้วมในชุดสีน้ำเงินแก่ หล่อนกดคางเส้นผมยุงเหยิงปกจนไม่เห็นสีหน้าและมีเห็ดค่อยๆ งอกออกมาจากทวารทั้งเก้า เด็กหนุ่มเอ่ยกับคนที่ยืนข้างหลังหล่อน "งานเริ่มแล้วหยุดกินได้แล้ว"
"...ทิมมี่ พ่อไม่ได้กิน" ชายคนนั้นเดินออกมา ปล่อยในนางสีมาล่วงไปกองกับพื้น รยางค์ห้อยตามตัวเกิดควันลุกไหม้ เขากล่าวกับลูกชายด้วยเสียงแหบเทา "พ่อไม่ได้กินแม่"
"แล้วพ่อทำอะไร"
"พ่อแค่..." มือแห้งกรังเหมือนถ่านตบพุงลูกชาย "ฝากน้องของเรา ใช่ ฝากครอบครัวของเราไว้...กับทุกคน"
ทันใดนั้นทอม สีมาก็ล้วงมือเข้าไปในปากของลูกชายจนสุดแขน ดวงตาของทิมมี่เหลือกโพลง ยังไม่ทันได้ดิ้นรนก็ลงไปกองรวมกับมารดา
แสงไฟเทียมจากคบเพลิงสาดให้เห็นของที่ทอมล้วงออกมา หินสีแดงเปื้อนเปรอะน้ำลายอยู่ในมือเขา หลังจากเพ่งพิศชั่วครู่ทอมก็หย่อนมืออีกข้างลงปากตัวเอง สิ่งที่ติดมาด้วยคือหินแบบเดียวของทิมมี่ เห็นได้ชัดว่ามันเคยเป็นหนึ่งเดียวกันมาก่อน แค่เขาประกบกันทั้งสองชิ้นก็หลอมรวมและกลายเป็นปฏิมากรรมโลหิตรูปร่างกลมกลึง เรียวนิ้วแห้งติดกระดูกยึดมันลงท้องคืน แต่คราวนี้เขาใส่ตรงๆ ผ่านเสื้อที่เปิดเห็นพุง
ปากสีม่วงที่อ้ารออยู่กลืนมันเงียบๆ ฉับพลันศีรษะของทอม สีมาก็โป่งพองไม่ต่างจากท้องที่ยื่นออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับทั้งตัวถูกสูบน้ำเข้าไป เท้าถ่อยร่นติดกับต้นไม้สิบคนโอบ ฉับพลันเห็ดน้อยใหญ่ก็พากันเจริญเติบโตบนเปลือกไม้ ร่างของทอมลอยขึ้นพร้อมกับแพร่กระจายสปอร์ผ่านปาก
กิริยาทั้งหมดเกิดขึ้นท่ามกลางผู้นับหมื่นแต่ไม่มีใครสักคนเห็นความผิดปกติ ผลจากการสูดดมสารที่ปีศาจปล่อยออกมา ทำให้เกิดภาวะประสาทหลอน ลวงสายตาทุกคนที่เป็นเหยื่อ
เมื่อรังไหมพร้อม นางพญาพร้อม สถานที่พร้อม รยางค์ที่ไม่อยู่ไม่กี่เส้นจึงแตกแขยงจนนับไม่ถ้วน มันยืดได้ไกลอย่างน่าเหลือเชื่อและเพื่อมั่นใจว่าลูกทุกตนจะอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ปลายรยาค์แทงเข้าที่กระดุกต้นคอไข่ไหลผ่านจากท้องของทอม สีมาไปสู่ปลายทอ เสร็จแล้วก็ย้ายไปหาร่างใหม่ทำอย่างนั้นจนทั้งพื้นชั้นวัลเล่แน่นขนัดด้วยร่างไร้สติ
กล้องจับภาพตั้งแต่ต้นเกิดสั่นไหวแล้วจู่ๆ ก็เอียงกะเท่เล่กับพื้น เกิดเสียงตุบตามด้วยภาพถูกตัด คาดว่าคนถ่ายคงถูกเล่นงาน
ครามกดเริ่มใหม่ และครั้งนี้เขาหยุดคลิปตอนที่ทอมพยายามผสานอัญมณี ชายหนุ่มหยิบภาพที่ถ่ายหินลักษณะเดียวกันขึ้นมาเปรียบเทียบ พิจารณาด้วยด้วยตาเปล่าจะเห็นความคล้ายคลึงถึงแปดในสิบ
ในเเหตุการณ์นี้กว่าหน่วยปราบปรามจะได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ก็กินเวลาจากคลิปนานเป็นชั่วโมง พวกเขาระดมสรรพกำลังเพื่อจับกุมปีศาจที่ฝ่าฝืนบัญญัติปกปิดความลับ ท้ายที่สุดแม้ต้องสละอวัยวะของฮันเตอร์ไปถึงห้านายก็ปราบปรามได้สำเร็จ เหยื่อทุกคนได้รับเซรุ่มรวมถึงกำจัดไข่ที่ฝังไว้ แต่สิ่งเดียวที่ต่อให้พลิกแผ่นดินหาอย่างไรก็ไม่เจอคือหินสีแดง
เจ้าปีศาจเห็ดเองก็ไม่ยอมปริปากว่าเอาหินไปซ่อนไว้ที่ไหน มันเอาแต่พึมพำว่าต้องให้อาหารลูก กระทั่งตอนที่ถูกหั่นเป็นเศษเล็กเศษน้อยก็ยังพูดไม่หยุด
ข้างจอแสดงผลมีกระดาษปึกใหญ่กองสูงลิบ ด้านบนสุดคือรายงานการเดินทางของครอบสีมาตลอดสองสัปดาห์ก่อนเสียชีวิต ไฮท์ไลท์สีเขียวเรืองแสงขีดวรรคที่ 2 อย่างเด่นชัด
'วันที่ 4 เดือนพฤษภาคม 25XX
นายทอม สีมา นางหลินหลิน สีมา และนายทิมมี่ สีมา โดยสารเครื่องบินไปลงเขตป่าสงวนมหิรัญ ทั้งสามเข้าพักที่โรงแรมชายป่า ตลอดสัปดาห์มีคนพบเห็นนายทอมอยู่ทางด้านทิศตะวันตกซึ่งติดกับธารบ่อยครั้ง คาดการว่านายทอมถูกปีศาจสถิตบริเวณนี้'
หลายสิบบรรทัดเว้นไว้แล้วถูกขีดอีกครั้ง
'วันที่ 17 เดือนพฤษภาคม 25XX
เวลา 19:36 น. เกิดไฟฟ้าลัดวงจรทำให้ไฟดับทั้งเมืองเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็มีชาวบ้านเห็นนายพรมัน อุษณรศมัน ลงจากขึ้นเขาหลังเมือง'
ครามวางภาพลงแล้วหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านแทน แต่หลังจากไล่สายตาได้ไม่นานร่างใหญ่ก็ทิ้งหลังกับผนังพิงอย่างแรง เสียงติติงของตาแก่สภาเมืองดังอื้ออวลในรูหูสลับกับใบหน้าของเมเลอร์ เทสัน จักรพรรดิของเทสันกรุ๊ปและเป็นผู้เสียหายโดยตรงจากเรื่องราวครั้งนี้
'ฉันจะไม่ยอมเห็นงานพันล้านถูกพังเพราะการไร้ความสามารถของหน่วยโง่ๆ ของแกหรอกนะ!'
เชื่อเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะครามไม่ต้องการเพิ่มปัญหาและการทำร้ายมนุษย์ธรรมดาถือเป็นเรื่องผิดวินัยร้ายแรง เขานี่แหละจะเป็นทุบปากหมาๆ ของมันเอง
ไม่สิ เขาน่าจะทุบหมอนั่นซะ มันจะได้ไม่ต้องส่งใบคำร้องมาท่วมห้องทำงานเขาเหมือนตอนนี้
ลมหายใจหนักๆ พ่นผ่านจมูกโด่งเป็นสัน เรื่องนี้ยุ่งยากเพราะเกี่ยวกับคนมีชื่อเสียงไม่ใช่แค่หนึ่งแต่เป็นพันคน แถมยังไปเกิดเรื่องในสถานที่ต้องห้ามเสียอีก เขาใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนเพื่อสะสางปัญหาเฉพาะหน้าแต่ที่เหลือก็ยังตามมาไม่หยุด ดูได้จากจำนวนแผ่นกระดาษบนโต๊ะ
แสงทองของวันใหม่ปรากฏขึ้นที่หน้าต่าง อาบย้อมห้องถมึนทึงให้ดูมีชีวิตชีวา ท้ายที่สุดชายหนุ่มก้กลับมานั่งเหยียดตรง และสิ่งแรกที่ทำคือผลักกองคำร้องไปให้ห่างสายตามากที่สุด จากนั้นก็สุ่มหยิบงานเร่งด่วนมาหนึ่งชิ้น
"คำร้องส่งตัวนายพรมัน..." เสียงของครามหายไปในประโยคสุดท้าย สมองประหวัดถึงเด็กหนุ่มที่เขาลงไปสอบสวนด้วยตัวเอง
พรมัน อุษณรศมัน หรือเทมส์เป็นเด็กมีปัญหา เขาตระหนักได้ตั้งแต่สบตากับเด็กคนนั้น
คนปกติเมื่อถูกกดขี่หรือกระทำให้รู้สึกเจ็บปวดทั้งทางคำพูดและทางกายเป็นเวลานาน ย่อมเกิดวามรู้สึกว่าโลกไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับตนและสร้างเกราะป้องกันขึ้นมา ส่วนใหญ่หากไม่ลงเอยด้วยการฆ่าตัวตายก็จะเกิดล้างแค้นอย่างเลือดเย็น แต่สิ่งที่เทมส์แสดงออกไม่ใช่ความมืดมิดสุดหยั่งถึง หรือไฟโทสะที่พร้อมประทุเหมือนลาวาเดือด แม้จะมีความเบื่อหน่ายที่เล็ดลอดผ่านแว่วตาสีน้ำตาลทองแต่ที่เหลือกลับไม่มีอะไรเลย
ความว่างเปล่า
เราเรียกบางสิ่งที่ไม่มีอยู่ว่าความว่างเปล่า
สาบตากลับมาอยู่ที่ใบคำร้อง ที่หัวกระดาษมีรูประฆังที่ถูกเถาวัลย์พันเกี่ยว เกิดความลังเลใจแว่บหนึ่ง แค่แว่บเดียวเท่านั้น "คำร้องส่งตัวนายพรมัน ให้เข้าสู่ระบบการศึกษาฮันเตอร์ ...ทีอย่างนี้ทำงานเร็วเชี่ยวนะทรีน่า"
บนโต๊ะไม้มะกอกที่แน่นขนัดด้วยเอกสารและจอคอมพิวเตอร์กำลังเล่นวีดีโอที่ครามยึดมาจากนักข่าวในงาน ข้างหลังเป็นชั้นเก็บของ แน่นอนมันไม่ได้มีไว้จัดเก็บหนังสือเรื่องโปรดมีแต่เอกสารและไฟล์เข้ารหัส ทุกชั้นลงล็อกแน่นหนา ซึ่งคนเดียวที่เปิดได้ก็คือหัวหน้าหน่วยปราบปรามสิ่งผิดปกติสาขายูเรเชีย ป้ายหินสลักชื่อพลเอกคราม มัยนาเด่นหราที่หัวโต๊ะ
ครามประทับตราสีน้ำเงินลงบนรูปซัน อนุมัติ
เสร็จงานไปหนึ่ง
เทมส์ เด็กหนุ่มจากวันสิ้นโลกหลุดมาอยู่ในโลกที่แตกต่างไปจากเดิมชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ ทว่าในสายตาเขานี่ก็แค่ "นรกแห่งใหม่"