เพลิงไพลิน
Wisteriayone
## บทนำ

เลข 25 ถ้าเป็นเลขธรรมดาก็คงจะไม่มีอะไร แต่ถ้าเป็นเป็นอายุ เขาจะเรียกว่า 'เบญจเพส วัยแห่งความโชคร้าย'
"ใครเขาเชื่อเรื่องพวกนี้กัน" หญิงสาวบนรถหรูละสายตาจากหน้าจอมือถือ พูดคุยกับพลขับและเลขาฯส่วนตัว
"เรื่องอะไรหรือครับ" พลขับถาม
"เบญจเพส วัยแห่งความโชคร้าย" พัฐสุดาตอบพลางปิดแอปพลิเคชันที่ใช้หาข้อมูลในโทรศัพท์แล้วเปลี่ยนเป็นดูตารางงานในปฏิทินแทน
"มันก็แล้วแต่คนนี่คะว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ" เลขาฯสาวที่มีความเชื่อเรื่องนี้แอบท้วงเจ้านาย เจ้านายไม่เชื่อเธอไม่ว่า แต่เธอเชื่อเพราะเคยผ่านมาแล้ว
"เรื่องโชคลางหลายๆ ครั้งเราก็ควบคุมไม่ได้นะครับ" พลขับวัยกลางคนก็มีความเชื่อในเรื่องนี้เช่นกัน
"เอ๊ะ แต่จะว่าไป คุณพัฐสุดาจะอายุ 25 ปีแล้วนี่คะ" เลขาสาวฯทักเจ้านายผู้จะเป็นเจ้าของวันเกิดในอีก 3 วันข้างหน้า
"วันครบรอบที่คุณพ่อรับฉันมาเลี้ยงต่างหากถึงจะถูก" เจ้านายสาวอายุ 24 ย่างเข้า 25 พูดท้วงขึ้น จริงอยู่ที่วันนั้นจะเป็นวันเกิดเธอ แต่วันเกิดหรือจะสำคัญเท่ากับวันที่ได้ชีวิตใหม่
"ถึงหมู่บ้านแล้วครับคุณหนู" พลขับจอดรถและปลดล็อกประตูรถ ทำให้การสนทนาเมื่อครู่ต้องจบลง
"ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" ถึงเธอจะขับรถเป็น แต่หลายๆ ครั้งก็ต้องพึ่งคนขับรถแบบนี้ก็เกรงใจเขาเหมือนกัน
"ด้วยความยินดีครับ แล้วผมจะรออยู่แถวๆ นี้นะครับ" เมื่อพูดจบ เขาก็ขับรถไปที่บริเวณอื่นเพื่อหาที่จอดรถ
สุดาลงมาจากรถพร้อมกับเลขาฯส่วนตัว แต่เลขาฯของเธอดันมีสายเข้า สุดาเลยเดินเข้าไปในงานก่อน
"คุณสุดา สวัสดีค่ะ" หญิงวัยกลางคนเข้ามาไหว้สวัสดีเธอจนเธอแทบจะไหว้กลับไปไม่ทัน
"สวัสดีค่ะ คุณนิดสบายดีนะคะ"
"ค่ะ ช่วงนี้หมู่บ้านเรามีรายได้เยอะขึ้นมากๆ เลยค่ะ นักท่องเที่ยวเข้ามาชมผ้าไหมของเราเยอะมาก ได้เงินเป็นกอบเป็นกำเลยค่ะ" สีหน้าของหล่อนยิ้มแย้ม
"ได้ยินแบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อยค่ะ แต่เหมือนทางเข้าหน้าหมู่บ้านจะลำบากไปนิดนึงนะคะ พึ่งซ่อมไปไม่ใช่หรอคะ" ไม่ใช่ว่าเมื่อหลายเดือนก่อนมีการซ่อมถนนหรอ เธอว่าเธอจำไม่ผิดนะ แต่วัสดุที่ใช้ทำก็ค่อนข้างจะ…
"ใช่ค่ะ แต่พอฝนตกน้ำมันก็ท่วมขัง กัดเซาะจนเป็นหลุมเป็นบ่ออย่างที่เห็นค่ะ"
นั่นไง มันไม่ได้มาตรฐาน
"เดี๋ยวสุดาจ้างช่างมาให้ก็ได้ค่ะ แต่คงต้องเป็นหลังจากช่วงนี้ เพราะถ้าซ่อมก็ต้องปิดถนนทางเข้าหมู่บ้าน" คงต้องเป็นเธออีกละมั้งที่ต้องจัดการ
"เอาตามที่คุณสุดาสะดวกเถอะค่ะ พวกเรายังไงก็ได้ค่ะ" หญิงวัยกลางคนเดินนำสุดาเข้าไปดูร้านรวงต่างๆ ในหมู่บ้านขนาดใหญ่
หมู่บ้านนี้คือหมู่บ้านทอผ้าไหม เป็นหมู่บ้านใหญ่ที่คนจากหลายๆ จังหวัดจะมารวมตัวกันเพื่อทอผ้าไหมในแบบฉบับของคนถิ่นนั้น โดยมีบริษัทของคุณพ่อของสุดาเป็นผู้ถือหุ้นหลักร่วมมือกับรัฐบาลเพื่อพัฒนาผ้าไทย ส่วนตัวเธอเป็นตัวแทนคุณพ่อคุมงานในช่วงไฮซีซั่น
"คุณกรชวัลสบายดีนะคะ" เมื่อไม่เห็นบุคคลที่กล่าวถึงก็ต้องถามสารทุกข์สุขดิบผ่านลูกสาว
"คุณพ่อสบายดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นสุดาขอตัวไปดูแบบผ้าหน่อยนะคะ สวยๆ ทั้งนั้นเลย" เมื่อเห็นผ้าไทย เธอก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปชมใกล้ๆ
"ตามสบายค่ะ งั้นดิฉันขอตัวไปจัดการปัญหาตรงนั้นก่อนนะคะ" เธอมองและพยักพเยิดไปยังกลุ่มคนต่างชาติที่ดูท่าจะมีปัญหา แต่ไม่ใช่ปัญหาที่ใหญ่อะไร
ซื้อไปสักผืนสองผืนจะดีไหมเนี่ย แต่กับเราคงไม่เหมาะ
สุดายืนอยู่หน้าร้านผ้าเจ้าหนึ่ง เธอชื่นชอบผ้าไทยก็จริง แต่ถ้าอยู่บนตัวเธอคงจะไม่เหมาะเท่าไหร่นัก ถึงจะคิดว่าไม่เหมาะแต่สุดท้ายก็ซื้อกลับไป 2 ผืน
"คุณพ่อคะ วันนี้หนูไปดูงานที่หมู่บ้านมา เลยซื้อผ้ามาฝากค่ะ" สุดาวางห่อผ้าไหมสีเรียบบนโต๊ะทำงานของนายกรชวัล
"อืม ขอบใจ" พูดเพียงเท่านี้เขาก็จิบกาแฟพลางมองตารางงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี พ่อของเธอก็ยังเหมือนเดิม คือ พูดน้อยและไม่ค่อยสนใจเธอเท่าไหร่
สุดาจึงออกมาจากห้องทำงานของเขาเพื่อนำผ้าที่ซื้อในวันนี้ไปให้เพื่อนสนิทของเธอ
"วันนี้จะฝนตกไหมเนี่ย จู่ๆ คุณพัฐสุดาก็มาหา" ขวัญเย้าเพื่อนสนิท คนอย่างสุดาไม่ค่อยมีเวลามาหาเธอหรอก แค่โทรมาก็ไม่ค่อยจะมีเลยด้วย
"แหม ก็ฉันว่างน่ะสิ แล้ววันนี้ฉันก็ไปตรวจงานที่หมู่บ้านผ้าไทยมา ได้ของฝากมาให้เธอผืนนึง" เธอยื่นห่อผ้าให้เพื่อนสนิทได้ดูลายผ้าได้ถนัดตา
"ผ้ามัดหมี่ลายแคนแก่นคูนนี่นา สวยขนาดนี้แล้วเมื่อไหร่ฉันจะมีโอกาสได้ใส่ล่ะ" เพื่อนสาวคลี่ผ้าออกมาดูลายชัดๆ
"มีอยู่แล้ว โอกาสที่เธอจะได้ใส่" สุดานั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ กับที่ขวัญนั่งอยู่
"จริงสิ อีกไม่กี่วันก็วันเกิดเธอแล้ว ฉันมีของขวัญจะให้" พูดจบ หล่อนก็ลุกขึ้นและรีบขึ้นไปชั้นบนก่อนจะกลับลงมาที่ห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว
ขวัญยื่นกล่องกำไลข้อมือยี่ห้อดังให้แก่เพื่อนสนิท
"ขอบคุณนะ สวยมากเลย" สุดาเปิดกล่องกำมะหยี่และหยิบกำไลคริสตัลขึ้นมาดู
"ดีใจที่เธอชอบ" หลังจากที่ขวัญให้ของขวัญกับสุดา หล่อนก็ต้องรีบบินไปดูงานที่อังกฤษทันที
3 วันผ่านไป จนมาถึงวันเกิดของพัฐสุดา เธอไม่ได้ออกไปทำงานที่ไหน แต่ตอนนี้เธอกำลังเดินเข้าไปในห้องทำงานของกรชวัล
'ของสิ่งนี้เป็นของขวัญวันเกิด หวังว่าลูกจะชอบ'  บนกระดาษโน้ตสีขาวมีลายลักษณ์อักษรที่เขียนโดยพ่อของเธอวางอยู่
ใกล้ๆ กับกระดาษนั้นปรากฏให้เห็นเป็นหวีเสียบผมดอกนางแย้มประดับด้วยไพลินสีน้ำเงิน
หญิงสาวที่ได้ของขวัญชิ้นใหม่เดินไปยังห้องของเธอเพื่อลองสวมเครื่องประดับชิ้นใหม่บนหัว เธอม้วนผมเป็นมวยอย่างลวกๆ แล้วเสียบหวีลงไป
หากใส่เครื่องประดับชิ้นนี้ในงานเลี้ยงคงจะดีไม่น้อย
แต่สิ่งนั้นกลับไม่ได้เกิดขึ้น เมื่อนั่นคือครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้ใส่เครื่องประดับชิ้นนี้ ในชาตินี้
เสียงผู้ประกาศข่าวด่วนดังขึ้นมาผ่านทางวิทยุ และโทรทัศน์ของผู้ที่เปิดเพื่อรับฟังข่าว
เกิดเหตุ รถหรูพลัดตกทางด่วน มีผู้เสียชีวิต 2 ราย เจ็บหนัก 1 ราย ตอนนี้ทราบผู้เสียชีวิต 1 ราย คือ คุณพัฐสุดา จิราวรรณ ทายาทคนเดียวของบริษัทจิราวรรณ ตอนนี้ตำรวจกำลังดำเนินการสืบสวนกันอย่างเต็มกำลัง ว่าเหตุการณ์นี้คืออุบัติเหตุหรือไม่


## ตอนที่ 1

สุดาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือหมอกสีขาว เธอคงคิดว่าเธอคงอยู่ในโลกแห่งความตาย จริงๆ เธอไม่กลัวความตาย แต่ที่กำลังสงสัยคือความตายของเธอไม่ใช่อุบัติเหตุแน่ๆ
แล้วใครกันที่คิดจะเอาชีวิตเธอถึงขั้นต้องจ้างคนมาขับรถชนเธอให้ตายแบบนี้
คนที่มีศัตรูรอบตัวอย่างทายาทบริษัทจิราวรรณก็แบบนี้แหละ ทั้งญาติทั้งบริษัทคู่แข่งต่างรอให้เธอล้มลงเพื่อที่ตัวเองจะได้เข้าแทรกแซง
ห่วงก็แต่คุณพ่อที่ป่านนี้คงต้องหัวหมุนเพราะเรื่องของเธอเป็นแน่
เธอนอนคิดไปเรื่อยเปื่อย แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมา
"เอ็งจักนอนอยู่กงนั้นอีกนานไหม" เสียงแหบแห้งของผู้ชายดังขึ้น
สุดาตกใจรีบผุดนั่ง รอบตัวของเธอมีแต่เมฆหมอก แล้วตกลงเธออยู่ส่วนไหนของโลกแห่งความตายล่ะ สวรรค์หรอ ก็ไม่เห็นมีเทวดานางฟ้าสักตน
แต่แล้วเธอก็เห็นชายชรานั่งอยู่ไกลๆ และเธอคิดว่าเสียงที่เธอได้ยินก็คงมาจากชายชราผู้นี้
"จักจ้องข้าอีกนานไหม เดินมาหาข้าสิเจ้า" ชายชราผู้นั้นพูดเสริม
สุดาเลยลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเขา เธอเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเขาคือใคร ทำไมพูดจาได้โบราณขนาดนี้ ส่วนการแต่งตัว อืม…เหมือนมาจากสมัยเก่าแก่ซึ่งเธอเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่ามาจากสมัยไหน
"คุณปู่คือใครหรอคะ" สุดาถามขึ้นหลังจากที่ลงไปนั่งพับเพียบข้างหน้าชายชรา ที่เธอมีความกล้าถามเขาได้ เพราะชายชราผู้นี้ดูอ่อนโยนเหลือเกินสำหรับเธอ
"เอ็งรู้ด้วยรึ ว่าข้าเป็นปู่" ชายชราพูดกลั้วหัวเราะ
"ก็...จากอายุแล้ว หนูคิดว่า น่าจะอยู่ในรุ่นปู่ค่ะ" คราวนี้สุดาตอบเสียงเบา เพราะเธอกลัวว่าจะทำให้ชายชราโกรธเรื่องที่เธอพูดเรื่องอายุ
"ข้าไม่ได้ถือสาเรื่องนั้นดอก ข้าเป็นปู่ของเอ็งจริง" ชายชราตอบ
"คุณปู่จะเป็นปู่ของหนูได้ยังไงคะ หนูกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก หรือว่าคุณปู่จะเป็นพ่อของพ่อบุญธรรมหนูหรอคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
"มิใช่ดอก ข้าเป็นปู่ของเอ็งในอีกที่หนึ่งต่างหาก" ชายชรากล่าว
สุดาเริ่มงง
อีกที่งั้นหรอ ที่ไหนล่ะที่ชายผู้นี้หมายถึง
"ที่ไหนหรอคะ" เธอถามแบบงงๆ
"หึๆ ที่ๆ หนึ่งที่เจ้าจักได้ไปเกิด" ชายชราตอบ
แต่คำตอบของชายชรานั้น ทำให้เธองงมากๆ จนทำหน้าตาเหลอหลาแบบไม่เก็บสีหน้า
"เป็นไปได้ยังไงคะ คุณปู่ต้องอำหนูเล่นแน่ๆ แล้วหนูก็งงกับสิ่งที่คุณปู่พูดมากๆ เลยค่ะ"
"เจ้าจักได้ไปเกิดใหม่ที่กรุงศรีรัตน์ เป็นกรุงเก่า คล้ายกรุงอยุธยาของเจ้านั่นแล แต่อยู่คนละ 'มิติ' ครานี้เอ็งเข้าใจหรือยัง"
สุดาได้ยินก็ยังงงๆอยู่ดี
อีกมิติหรอ
"ก็คือหนูจะไปอยู่อีกมิติหรอคะ แถมยังย้อนกลับไปในยุคที่เหมือนอยุธยาชื่อ กรุงศรีรัตน์ แบบนี้หรอคะ"
"ถูกแล้ว" ชายชราพูดตอบ
เอาแล้ว ทะลุมิติยังไม่พอ ย้อนอดีตในมิตินั้นด้วย
"แล้วหนูจะได้เป็นหญิงหรือชายหรอคะ" สุดาถามขึ้นเพราะเธอฉุกคิดอะไรได้
"เอ็งได้เกิดเป็นหญิง เป็นหลานแท้ๆ ของข้า" ชายชราตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเมตตาและความเอ็นดูเต็มเปี่ยม
"แล้วสภาพสังคม วัฒนธรรม เศรษฐกิจ ความเชื่อ การเมือง เหมือนอยุธยาเลยไหมคะ" เธอถามเพราะเริ่มหวั่นๆ ใจ
"คล้าย แต่ไม่เหมือนทั้งหมด"
ที่สุดาหวั่นใจ เพราะถ้าเหมือนอยุธยา แถมเกิดเป็นหญิง ก็คงไม่พ้นเรื่องออกเรือนตั้งแต่อายุยังไม่ขึ้นเลข 2
"ให้หนูเกิดเป็นชายไม่ได้หรอคะ" สุดาถามด้วยสายตาเว้าวอน เผื่อคุณปู่ของเธอจะเปลี่ยนเพศกำเนิดให้เธอได้
"มิได้ดอก เอ็งต้องเกิดเป็นหญิง" ปู่ของเธอส่ายหน้า
"ทำไมล่ะคะ" สุดาถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
แต่จู่ๆ ก็มีเสียงระฆังดังขึ้น เป็นทำนองที่ไพเราะและทำให้สุดาง่วงมากๆ
"เดี๋ยวเอ็งก็จักรู้เอง เพลานี้เอ็งต้องไปแล้ว" ชายชราตอบด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ปลื้มปิติเป็นที่สุดที่สามารถดึงวิญญาณหลานสาวไปเกิดใหม่ได้สักที


## ตอนที่ 2

สุดาเริ่มรู้สึกตัว เธอรู้สึกเมื่อยไปหมด เธอเลยร้องโอดโอยขึ้นมาแต่เสียงที่เธอได้ยินกลับเป็นเสียงอ้อแอ้ของเด็กเล็ก
"แอะๆ" สุดาร้องขึ้น
"แม่นายเจ้าขา แม่นายไพลินตื่นแล้วเจ้าค่ะ"
"จริงฤๅ พึ่งหลับไปได้ไม่นานนี่" หญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น
สุดาเห็นหน้าหญิงสาวยื่นหน้าเข้ามาในเปล เธอตกใจมาก
อะไรกัน นี่เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย!!!
'เอ็งลืมเรื่องที่คุยกับข้าไปแล้วรึ' จู่ๆ ก็มีเสียงชายชราดังขึ้นมาในหัวของเธอ เธอเลยนึกขึ้นได้ว่าก่อนที่เธอจะตื่น เธอได้คุยกับชายชรา ผู้ที่บอกว่าเป็น 'ปู่' ของเธอ
งั้นตอนนี้เธอก็เกิดใหม่ เกิดมาในกรุงเก่าที่ชื่อกรุงศรีรัตน์ที่คล้ายอยุธยา
แล้วเกิดเป็นหญิง!!!
นึกได้ตามนั้นมือก็เลื่อนไปที่หว่างขา เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองมีเพศกำเนิดเป็นหญิง ทั้งๆ ที่ใจจริงอยากให้เป็นชายมากกว่า
ฮืออ เป็นผู้หญิงจริงๆ ด้วย ไม่อยากเป็นผู้หญิงเลยอ่ะ
สุดาคร่ำครวญอยู่ในใจ ที่เธอไม่อยากเป็นผู้หญิงในยุคนี้เพราะ หนึ่ง เวลามีประจำเดือน ผ้าอนามัยไม่มีให้ใช้ ใช้อะไรแทนผ้าอนามัยเธอก็ไม่รู้ สอง ในยุคเก่า สังคมชายเป็นใหญ่ เธอที่มาจากยุคใหม่คงอกแตกตายแน่ๆ สาม ผู้หญิงต้องออกเรือนตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่อย่างงั้นจะถูกตราหน้าว่าไม่มีใครเอา เดินไปที่ไหนก็โดนซุบซิบนินทา และสุดท้าย ผู้หญิงต้องอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ทำงานบ้านไม่ให้ขาดตกบกพร่อง เพื่อปรนนิบัติสามี ซึ่งงานบ้านงานเรือนอะไรเธอก็ไม่เคยทำ บ้านจิราวรรณที่เคยอยู่ก็มีแม่บ้านทำให้ตลอด ยกเว้นเรื่องเข้าครัว เธอเข้าไปทำอาหารให้ตัวเองกินบ้างเป็นบางครั้งบางคราวตอนกลางดึก
แล้วเธอจะรอดไหมเนี่ย
นี่แค่ข้อเสียของการเป็นหญิงในความคิดของสุดานะ ยังไม่รวมถึงความลำบากเพราะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น เครื่องปรับอากาศ ห้องน้ำ ที่นอน รถยนต์ ถนน และอื่นๆ อีกมากมายที่ยุคที่เธอจากมามี แต่ที่นี่ไม่มี
แค่คิดหญิงสาวในร่างเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มก็เริ่มเบะปากอยากร้องไห้
"ตายจริง คงจักหิวกระมัง นิ่ม อุ้มแม่ไพลินมาให้ข้าหน่อย" หญิงสาวร่างบางพูดพร้อมกับจัดท่านั่งให้พร้อมเพื่อจะให้นมบุตร
นิ่มจึงอุ้มสุดาขึ้นมา สุดาตกใจ คราวนี้เธอร้องไห้โวยวายเสียงดัง และดิ้นไปมา
"แม่นายเจ้าขา หยุดดิ้นเถิดหนาเจ้าคะ" นิ่มบอกกับไพลิน พร้อมสาวเท้าเดินไปหาหญิงสาวอีกคนที่นั่งรอรับลูกไว้
เมื่อหญิงร่างบางผู้นั้นรับลูกของตนแล้วก็เริ่มให้นมบุตร สุดาในตอนนั้นอยู่ในร่างเด็กทารกตกใจมาก เมื่อเห็นเต้านมอยู่ด้านหน้าตัวเอง แถมจ่ออยู่ที่ปากอีก แต่ด้วยสัญชาตญาณของร่างกายที่นำไปก่อนความคิด สุดาก็ดื่มนมจากเต้านั้น
แหยะ ไม่อร่อยเลยสักนิด เด็กทารกกินกันเข้าไปได้ยังไงนะ
สุดาคิดตอนที่ดื่มนมจากเต้า ถึงจะบอกว่าไม่อร่อยแต่ปากของเธอก็ดูดไม่หยุดเพราะตอนนี้ท้องของเธอต้องการอาหาร
"ดูท่าแม่นายจักหิวมากหนาเจ้าคะ" นิ่มพูดขึ้น
"นั่นสิ เมื่อก่อน…แม่ไพลินดื่มไปนิดเดียวก็ไม่ดื่มแล้ว แต่เหตุใดครานี้จึง…" แม่ของเด็กทารกพูดพลางน้ำตาเริ่มคลอ เพราะหลายเดือนที่ผ่านมานี้ เด็กทารกตรงหน้านางกินนมน้อยมาก สุขภาพร่างกายก็ร่อแร่จนนางเป็นกังวล
"บ่าวคิดว่า แม่นายแข็งแรงตามที่ท่านขรัวตาท่านทำนายไว้ นายหญิงมิต้องกังวลแล้วหนาเจ้าคะ" นิ่มพูดพลางซับน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น
สุดาที่ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ก็งง ทำไมคุณแม่ในโลกใหม่ต้องทำหน้าทำตาเหมือนจะร้องไห้ด้วยนะ ฟังน้ำเสียงของแม่นิ่มที่เธอได้ยิน นางพูดเหมือนว่าเด็กนี่จะตายแหล่ไม่ตายแหล่อย่างงั้นแหละ
กินนมไปได้สักพัก เธอก็เริ่มง่วง เป็นพฤติกรรมปกติของเด็กทารกอายุ 1 ปี ที่พอกินอิ่มหนังตาก็หย่อนทันที
"เอ็งมีกระไรสงสัยก็ถามข้ามาเถิด" ชายชราพูดขึ้น เพราะเห็นหญิงสาวตรงหน้าคิดจนหัวคิ้วติดกัน
"คุณปู่คะ แล้วทำไมหนูถึงได้มีความจำของชาติก่อนอยู่ล่ะคะ" เธอถามโพล่งขึ้นมา
"ก็เอ็งไม่ได้เกิดใหม่แบบคนอื่นเขานี่ เอ็งมาอยู่ในร่างเด็ก 1 ขวบ" คุณปู่ตอบ
ออ เพราะเธอไม่ได้เกิดใหม่แบบเริ่มจากในท้องแม่ เลยมีความจำชาติก่อน
ท้องแม่คือเครื่องลบความทรงจำรึไง เธอคิดได้ก็ทำหน้าเหมือนจะหัวเราะ
"แล้วเอ็งได้คิดเอาไว้รึยังว่าจะใช้ชีวิตยังไง"
"หนูยังไม่มั่นใจเรื่องสภาพสังคมเลยค่ะ ที่นี่ผู้ชายเป็นใหญ่รึเปล่าคะ"
"ก็คล้ายกรุงเก่าที่เอ็งเคยเรียนนั่นแหละ" ชายชราตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง อยากรู้ว่าหลานของตนจะทำอะไรต่อไป
สุดาหน้าถอดสี แล้วเธอจะเลือกเส้นทางชีวิตอะไรได้ล่ะ ถ้าเป็นผู้ชายก็ว่าไปอย่าง จะค้าขายหรือรับราชการในส่วนไหนก็ได้ทั้งนั้น ได้เรียนหนังสืออีกด้วย ความรู้มีมากอยู่ที่ไหนก็มีโอกาสงอกงาม ไม่เหมือนผู้หญิงที่ให้อยู่แต่ในเรือน เย็บปักถักร้อย ลงครัว ดูแลเรือน และงานอื่นๆ ในเรือนที่ผู้หญิงจะต้องจัดการ แถมถ้าไม่ได้เป็นลูกของพ่อที่มีหน้าที่การงานใหญ่โต เรื่องเรียนหรอ ไม่ต้องนึกถึงเลย
พูดถึงพ่อแม่หรอ…
"คุณปู่ช่วยเล่าเรื่องของคุณพ่อคุณแม่ในชาตินี้ให้หนูฟังหน่อยได้ไหมคะ" เธอถามในเรื่องที่คิดว่าสำคัญที่สุดในเวลานี้
"พ่อของเอ็ง คือ พระสุริยศักดิ์ เป็นหนึ่งในผู้ดูแลกรมวัง แม่เอ็งคือ คุณหญิงดวงเดือน บุตรีเจ้าพระยาศรีพัฒน์ แลคุณหญิงลออ" ชายชราตอบแบบสั้นๆ ได้ใจความ
โอ้โห เป็นลูกขุนนางยศ 'พระ' แหนะ นี่ฉันก็เป็นถึงลูกขุนนางยศสูงเลยน่ะสิ
"แล้วคุณปู่ล่ะคะ" เธอถาม
"ชื่อข้าคือ ไกร เอ็งเรียกข้าว่า ปู่ไกร ก็พอ"
"แล้วพวกยศ อะไรแบบนี้ล่ะคะ"
"ข้าตายแล้วหนาเอ็ง วิญญาณไม่มียศกระไรทั้งนั้นแล" ชายชราพูดพลางหัวเราะด้วยความเอ็นดูคนช่างซักตรงหน้า
แต่แล้วจู่ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนแล้วก็หายไป เหลือแต่ความมืดมิด กับเสียงโครมคราม สุดารู้สึกปวดท้องจึงตื่นขึ้น
โถ่ ร่างเด็กน้อยหิวซะงั้น เธอยังคุยกับคุณปู่ไม่จบเลย
"อ๊ะ แอ๊ๆ" เด็กน้อยในเปลร้องขึ้น
"ไพลิน หิวแล้วฤๅ" แม่ของเธอในชาตินี้ถามขึ้น พลางอุ้มเธอขึ้นมาและเตรียมจะให้เธอดื่มนม
ผู้หญิงคนนี้ชื่อดวงเดือนสินะ ถ้าจำไม่ผิด แปลว่าพระจันทร์ใช่ไหม
เพราะจัง
แต่นมแม่มันไม่อร่อยเลยอ่ะ


## ตอนที่ 3

ชีวิตในวัย 1 ขวบของไพลินไม่มีอะไรมาก กิน นอน เล่นกับแม่ เธอเจอพ่อของเธอไม่มากนัก แต่ทุกครั้งที่เจอ เธอก็พยายามจะทำให้พ่อของเธอรักและหลงเธอ ออดอ้อนเข้าไปก่อน
"แม่ดวงเดือน ลูกของเราช่างน่าชังนัก" พระสุริยศักดิ์บอกกับภรรยา ในขณะที่ไพลินกำลังจับไม้จับมือพ่อของเธอ
ตอนนี้เธอคิดแผนได้ว่าเธอต้องทำให้พ่อของเธอรักและหวงเธอเข้าไว้ ยิ่งหวงได้ยิ่งดี เพราะนั่นหมายความว่าพ่อของเธอจะไม่ยกเธอให้ใครง่ายๆ ดังนั้นต่อจากนี้มารยาหญิงมีกี่เล่มเกวียนเธอจะขุดมาใช้ให้หมด
"อ้อ อ้อๆ" ไพลินพยายามจะพูดว่าพ่อ แต่กลายเป็นเสียง อ้อ
"ดูสิ จะเรียกพ่อฤๅ ฉอเลาะนัก" พระสุริยศักดิ์พูดพลางยิ้มให้ลูกน้อยในอ้อมแขน
เมื่อเธอเล่นกับพ่อและแม่ของเธอไปได้สักพักก็พล่อยหลับไปเพราะความเหนื่อย ดังนั้นทุกคนจึงแยกย้ายจากหอกลางเข้าหอนอนของตน
วันเวลาผ่านไป จนตอนนี้เธออายุได้ 4 ขวบกว่าๆ ไพลินในวัย 4 ขวบผ่านการตกระกำลำบากมาหลายแบบ ทั้งเรื่องที่นอนและหมอนที่แข็งมาก เพราะไม่มีฟูกนุ่มๆ รอง การอาบน้ำในตอนรุ่งสางเป็นอะไรที่ทรมานที่สุดสำหรับเธอเพราะมันหนาวมาก และในอนาคตคงเป็นการไปห้องน้ำ รวมถึงการรับมือกับประจำเดือน แต่เรื่องนั้นไว้ค่อยกังวลตอนโตละกัน ตอนนี้เธอต้องทำให้คุณพ่อคุณแม่รักและหลงเธอเข้าไว้
"พี่นิ่มมม" ไพลินเรียกบ่าวของคุณแม่ที่มาดูแลเธอ
"เจ้าขา แม่นายอยากได้กระไรหรือเจ้าคะ"
"คุณแม่ๆ" เธอพูดขึ้น เพราะตอนนี้ในห้องมีแต่พี่นิ่มกับเธอ
"แม่นายดวงเดือนไปไหว้พระเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวก็มาแล้วเจ้าค่ะ"
เพราะตอนนี้เธอใส่แค่จับปิ้ง เธอจึงไม่อยากออกไปข้างนอกให้ใครเห็นเธอในสภาพเปลือยท่อนบน ท่อนล่างมีแค่จับปิ้งปิดตรงของสงวน
"เจ้าค่ะ" เด็กหญิงกล่าวขึ้น
อาจจะแปลกสักหน่อย เพราะปกติเจ้านายจะไม่เรียกบ่าวว่าพี่ หรือมีคำลงท้ายว่าเจ้าค่ะ แต่สุดาที่มาอยู่ร่างไพลินคิดว่าบ่าวก็คือคนเท่ากับเรา และมันเป็นมารยาทโดยพื้นฐานที่ควรทำเมื่อพูดกับผู้อื่น ในตอนแรกพี่นิ่มของเธอก็เอาแต่บอกว่าอย่าพูดกับนางแบบนี้ เดี๋ยวขี้กลากจะกินหัว แต่สุดาก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วยังพูดเหมือนเดิม จนนิ่มยอมแพ้ปล่อยให้แม่นายของตนเรียกตัวเองแบบนั้น
ชีวิตวันๆ นึงในวัยนี้ของเธอไม่มีอะไรมาก เดินคลำกำแพงไปเรื่อยๆ เพื่อฝึกทรงตัว บางทีก็ชะเง้อหน้ามองผ่านหน้าต่างเพื่อดูเรือนภายในที่อยู่นอกห้องนอน ออ เขาเรียกว่า หอนอน และในระหว่างนี้เธอก็พยายามจำคำศัพท์เก่าๆ เพราะถ้าไม่จำ ไม่ฝึกพูด เธอคงเผลอใช้คำศัพท์สมัยใหม่มาใช้จนคนเขาสงสัย
เมื่อคุณแม่กลับมาที่หอนอน เด็กหญิงที่อยากออกไปข้างนอก แต่ไม่กล้าออกไปเพราะใส่แค่จับปิ้งก็พูดขึ้นว่า
"ลูกโป๊" ไพลินบอกกับคุณแม่
"โป๊ คือกระไรฤๅ" แม่ดวงเดือนงงกับคำพูดที่ลูกพูด
โอ๊ย แล้วจะให้พูดว่าอะไรอ่ะ คำว่าโป๊ก็ไม่รู้จัก
"ลูกไม่อยากใส่" แล้วเธอก็ชี้ไปที่จับปิ้ง
"เจ้าอยากจักเปลือยกายหมดเลยฤๅ"
ไพลินรีบส่ายหน้า จนคนเป็นแม่และบ่าวรู้สึกเอ็นดู
"ลูกอยากใส่" ไพลินพูดพลางชี้ไปที่เครื่องแต่งกายของคุณแม่ของเธอ
"เจ้าอยากใส่เหมือนแม่ฤๅ"
"เจ้าค่ะ" เธอพยักหน้ารัวๆ
แม่ของเธอยิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมลุกขึ้นไปที่หีบผ้า เพื่อหยิบผ้าขึ้นมา เธอเห็นว่าแม่ของเธอได้เตรียมชุดเอาไว้ให้เธอแล้วด้วย คุณแม่และพี่นิ่มช่วยกันแต่งตัวให้ไพลินด้วยสไบสีหงสบาท โจงกระเบนสีม่วงคราม และสร้อยสังวาลเส้นบางที่มีทับทิมประดับ
"แม่นายไพลินงามนักนะเจ้าคะ" พี่นิ่มพูดพูดขึ้น
"จริง เช่นนั้น วันนี้ออกไปหาคุณพ่อไหม" แม่ของเธอชวนเธอให้ออกไปหาพ่อที่ทำงานอยู่ในห้องทำงานเพราะไพลินไม่เคยยอมออกจากหอนอนเลย
ก็เธอใส่จับปิ้งอยู่ชิ้นเดียว ขืนออกไปข้างนอกเธอคงอายจนอยากจะหายไปจากตรงนี้
"ไปหาคุณพ่อกันเจ้าค่ะ" เธอพูดขึ้น
ที่เธอพูดได้เป็นประโยคสั้นๆ เพราะเธอพูดไม่ชัดจนบางทีก็รำคาญ เพราะบางคำมันไม่ชัดจนเหมือนพูดไม่รู้เรื่อง ไพลินเลยเลือกที่จะพูดคำสั้นๆ ได้ใจความแทน
แม่ดวงเดือนจูงมือไพลินออกไปนอกหอนอน ตามมาด้วยบ่าวคนสนิท ทั้งสามเดินตรงไปที่ห้องทำงานของพระสุริยศักดิ์
"อ้าว วันนี้แม่ไพลินยอมออกจากหอนอนแล้วฤๅ" พระสุริยศักดิ์ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าครานี้แม่ไพลินเดินมากับแม่ดวงเดือน
"เจ้าค่ะคุณพี่ วันนี้แม่ไพลินอยากออกมาข้างนอกเจ้าค่ะ" คนเป็นภรรยาตอบพลางยิ้มให้สามี
หลังจากที่คุณแม่ของเธอพูดจบ ไพลินก็เดินตรงไปหาคุณพ่อของเธอ และอ้าแขนเพื่อให้คุณพ่ออุ้มเธอ
"ฉอเลาะจริงนะเจ้า" คุณพ่อของเธอพูดพลางอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก
ไพลินมองหน้าคุณพ่อแล้วฉีกยิ้มให้ จากนั้นเธอก็หันไปดูกระดาษที่อยู่บนโต๊ะ
"กระไรหรือเจ้าคะ" เธอถามพร้อมชี้ไปที่กระดาษที่มีการเขียนลงไปบ้างแล้ว
"งานของพ่อน่ะ เจ้าอยากดูหรือไม่" พระสุริยศักดิ์เลิกคิ้วแล้วถามด้วยความแปลกใจที่ตอนนี้ลูกสาวสนใจกระดาษมากกว่าพ่อซะแล้ว
"เจ้าค่ะ" ไพลินขยับตัวเพื่อที่จะได้ดูกระดาษได้ถนัดตา
มาดูกันว่าเธอจะอ่านออกหรือไม่


## ตอนที่ 4

ตัวอักษรนั้นก็เป็นอักษรไทย แต่ลายมือโบราณมาก ๆ ซึ่งเธอรู้สึกแปลกตา แต่ก็จะลองอ่านดู
"ข้า พระ…" เธอพึมพำเบา ๆ แต่เสียงนั้นก็ไม่รอดหูพระสุริยศักดิ์ไปได้
"เจ้าว่ากระไรหนา แม่ไพลิน" พระสุริยศักดิ์ถาม เพราะคิดว่าตนคงหูฝาด ได้ยินว่าไพลินกำลังอ่านกระดาษนั่นได้
ไพลินรู้ตัวจึงรีบส่ายหน้าและทำหน้าตกใจ เพราะเธอคิดว่าตัวเองพูดเสียงเบาหวิว พ่อของเธอไม่น่าจะได้ยินด้วยซ้ำจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
"คุณพ่อ ลูกหิวเจ้าค่ะ" เธอตอบพร้อมจ้องไปที่หน้าของคุณพ่อ
ครั้นยังเห็นว่าคุณพ่อยังเงียบ ไพลินจึงหันไปหาบ่าวที่นั่งอยู่ไม่ไกลแทน
"พี่นิ่ม ไพลินหิว" เธอหันหน้าไปหานิ่มพร้อมทำหน้าตาออดอ้อน
"งั้นบ่าวจักไปเอาขนมต้มมาให้หนาเจ้าคะ" นิ่มกล่าวพลางลุกเข้าไปในครัว
"แม่ดวงเดือน เหตุใดลูกของเราจึงเรียกนังนิ่มว่าพี่นิ่ม มีผู้ใดสอนงั้นฤๅ" พระสุริยศักดิ์ถามภรรยาด้วยน้ำเสียงเชิงตำหนิ
"มิมีผู้ใดสอนเจ้าค่ะคุณพี่ น้องแลนิ่มเคยปรามมิให้แม่ไพลินพูดแล้ว แต่แม่ไพลินก็ยังพูดอยู่เจ้าค่ะ" ดวงเดือนพูดพลางก้มหน้าลง
เรื่องแค่นี้ทำไมถึงต้องทำน้ำเสียงดุแบบนี้ด้วยนะ
"เหตุใดเจ้าจึงพูดกับบ่าวเยี่ยงนั้น แม่ไพลิน" คุณพ่อถามอย่างคาดคั้น
"พี่นิ่มดูแลลูกเจ้าค่ะ" ไพลินพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้คุณพ่อของเธอ
"ดูแลเจ้าแล้วอย่างไร"
"ลูกชอบพี่นิ่ม พี่นิ่มแก่กว่าลูก พี่นิ่มเป็นพี่เจ้าค่ะ" คราวนี้ไพลินตอบเป็นประโยคยาว ๆ แต่ตอนพูดนั้นไพลินรู้สึกว่าลิ้นจะพันกันให้ได้เลย
พระสุริยศักดิ์ยกยิ้มขึ้น และยังหัวเราะน้อย ๆ ทำให้ดวงเดือนที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าสงสัย
"พี่มิได้จักว่ากล่าวกระไรหรอกแม่ดวงเดือน แต่พี่ฉงนใจนัก แลอยากแกล้งลูก จึงได้ทำเสียงดุ" พูดจบคุณพ่อของเธอก็ยิ้ม
แหม รู้หรอกว่าอยากคาดคั้นเลยพยายามทำให้กลัว จะได้ตอบออกมาแบบหมดเปลือก แต่เรื่องนี้มันไม่มีอะไรให้ปิดบังอยู่แล้ว
หลังจากคุยจบ พี่นิ่มก็มาพอดี ขนมต้มที่พี่นิ่มไปเอามาให้ทานนั้นอร่อยมาก หากว่ากันตามจริงเธอไม่เคยกินขนมไทยหรอก กินแต่ขนมฝรั่ง ก็ขนมไทยมันหายากนี่นา แต่พอมาอยู่ที่นี่เวลาอยากได้ของหวานก็ต้องกินขนมไทยนั่นแหละ
"วันพรุ่งวันพระ น้องอยากจะขอไปวัดเจ้าค่ะ" แม่ดวงเดือนถามพระสุริยศักดิ์
"ไปเถิด พาแม่ไพลินไปด้วยหนา วันพรุ่งพี่ต้องราชการแต่เช้า พี่ไปกับเจ้าด้วยมิได้"
"คุณพี่จักให้แม่ชบาแลพ่อมิ่งไปกับน้องด้วยหรือไม่เจ้าคะ"
หลังจากคุณหญิงดวงเดือนพูดจบ ไพลินก็หันควับ
ใครคือชบา ใครคือมิ่ง
"อืม ดีเหมือนกัน เช่นนั้นพี่ฝากเจ้าดูแลสองคนนั้นด้วยหนา"
"เจ้าค่ะคุณพี่ เช่นนั้นน้องแลลูกขอกลับเข้าหอนอนหนาเจ้าคะ" พูดจบคุณแม่ก็จูงมือไพลินกลับเข้าหอนอน
เมื่อมาถึงห้องนอนไพลินก็ถามขึ้นทันที
"คุณแม่เจ้าขา ชบากับมิ่งคือใครเจ้าคะ" เธอถามพร้อมส่งสายตาออดอ้อนหวังจะได้คำตอบ
"วันพรุ่งเจ้าก็จักได้เจอนั่นแล" คุณแม่ของเธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม แต่ในดวงตามีความเศร้าซ่อนอยู่
นี่เราคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม มันต้องมีอะไรแน่ ๆ จะถามคุณปู่ก็คงไม่ได้ เพราะคุณปู่ไม่ยอมโผล่มาในฝันตั้งแต่ตอนอายุ 2 ขวบด้วยเหตุว่าเมื่อผู้รับสารอายุมากขึ้น การเข้าถึงความคิดและความฝันจะทำได้ยากขึ้นไปอีก หากไม่มีเรื่องจำเป็นอะไร คุณปู่ก็จะไม่โผล่มาในฝันเธออีก ดังนั้นพรุ่งนี้ก็ต้องไปหาคำตอบเองแล้วสิ
วันนี้เธอต้องตื่นแต่เช้า น่าจะเป็นช่วงตี 4 ซึ่งอากาศมันก็เย็นมาก แต่เธอก็ยังต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำ
"หนาวเจ้าค่ะ" ไพลินพูดตอนที่พี่นิ่มกำลังขัดสีฉวีวรรณเธออยู่
"ทนหน่อยนะเจ้าคะ" พี่นิ่มพูดกลับ ขณะที่ยังขัดผิวคุณหนูน้อยของตน
เมื่ออาบน้ำเสร็จก็ถึงเวลาผลัดผ้า วันนี้ไพลินได้นุ่งโจงกระเบนเขียวไพร และสวมสไบสีเหลืองนวล ผมบนหัวถูกรวบม้วนขึ้น เครื่องประดับที่เธอต้องสวมใส่ ทั้งสังวาล กำไลข้อมือ กำไลข้อเท้า ล้วนแต่เป็นทอง ซึ่งสำหรับเธอรู้สึกว่าเยอะเกินไป ตอนที่ยังเป็นพัฐสุดา เครื่องประดับที่เธอสวมใส่มีแค่สร้อยคอเส้นเล็ก ๆ กับนาฬิกาคู่ใจเท่านั้น
"ไม่ใส่ไม่ได้หรือเจ้าคะ" เธอพูดพลางชี้ไปที่กำไลข้อมือที่มีหลายอันเหลือเกินบนแขนของเธอ
"มิได้ดอก แม่ให้เจ้าแต่งน้อยนัก ผู้อื่นจักว่าคุณพ่อของเจ้าได้หนา"
"ทำไมหรือเจ้าคะ"
"คุณพ่อของเจ้าคือพระสุริยศักดิ์เชียวหนา หากแต่งน้อย เจ้าคิดว่าผู้คนจักมองเราเยี่ยงไรเล่า"
เธอครุ่นคิด แต่งน้อยแล้วมันมีปัญหาอะไร ออกจะเบาตัว เมื่อมีภัยก็วิ่งหนีได้สะดวก นี่อะไร เดินไปไหนมาไหนก็มีแต่เสียงกระทบกันของทอง ไม่กลัวโจรปล้นหรืออะไร แถมหนักจนแทบยกมือไม่ขึ้น
"ลูกไม่รู้เจ้าค่ะ แต่หากมีภัยเราจักลำบากนะเจ้าคะ เครื่องทองหนักเยี่ยงนี้"
"เจ้าคิดถึงการณ์นั้นเชียวฤๅ แม่ไพลิน" แม่ดวงเดือนยิ้มให้ลูกน้อยของตนอย่างเอ็นดู นี่สินะ เป็นถึงลูกขุนนางฉลาดยิ่งนัก
ไพลินพยักหน้าอย่างขันแข็ง หวังว่าคุณแม่จะให้เธอถอดเครื่องประดับออกสักชิ้นสองชิ้น เพราะตอนนี้เธอรู้สึกว่ามันหนักเหลือเกิน
"แต่อย่างไรก็มิได้ ที่เจ้าใส่อยู่นี้น้อยนัก หากเอาออกอีกผู้คนคงหาว่าคุณพ่อเจ้าเลี้ยงเจ้าไม่ดีหนา" คุณหญิงจึงให้เหตุผลกับลูกน้อยไป เพราะหากไม่ให้เหตุผล ลูกน้อยของเธอคงจักเซ้าซี้ให้ถอดเครื่องทองออกให้ได้
"เจ้าค่ะ" ไพลินตอบหน้าหงอย ๆ
อะไรกัน ไม่กลัวโจรปล้น แต่กลัวคนนินทาเนี่ยนะ คนรวยไม่รวยไม่เห็นจะต้องอวดกันเลย
ดวงเดือนจูงมือลูกน้อยของตนออกนอกหอนอน และเมื่อไปถึงตรงท่าน้ำ ที่นั่นเธอเห็นผู้หญิงอีกนางหนึ่ง อ้อนแอ้นอรชร ดวงหน้าสวยคม เด็ดเดี่ยว ไม่เหมือนคุณแม่ของเธอที่มีหน้าตาอ่อนหวาน และเธอก็เจอเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หล่อน อืม…เด็กน้อยที่เป็นผู้ชายคนนั้นหน้าตาน่ารักน่าชัง ฟันธงได้เลยว่าโตขึ้นเด็กคนนั้นจะต้องหล่อมากแน่ ๆ
แต่ว่าพวกเขาคือใคร
"แม่ชบา เจ้ามารอนานฤๅไม่" ดวงเดือนพูดขึ้นครั้นเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวกับเด็กผู้ชาย
"ไม่นานเจ้าค่ะ ข้าแลพ่อมิ่งพึ่งมาถึงได้เมื่อครู่เจ้าค่ะ"
ออ งั้นคนนี้คงเป็นแม่ชบา ส่วนเด็กน้อยคนนี้ชื่อมิ่งสินะ
ไพลินมองมารดาของตน พร้อมส่งสายตาประมาณว่า ใครกัน แนะนำให้ลูกคนนี้รู้หน่อยสิ
"แม่ไพลิน นี่แม่ชบาแลพ่อมิ่ง น้องของเจ้าอย่างไร" ดวงเดือนบอกกับลูก
ออ น้อง…
ห้ะ น้องเนี่ยนะ
"น้องแท้ ๆ เลยหรือเจ้าคะ" เธอถามพร้อมกับสีหน้าตกใจ
"แท้กระไรของเจ้าฤๅ" คุณหญิงดวงเดือนถามลูกน้อยของตนที่ตอนนี้สีหน้าดูซีดเซียวไปเล็กน้อย แถมยังทำหน้าเหมือนไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง
"ลูกหมายถึง พ่อมิ่งเป็นลูกของคุณพ่อเหมือนกันหรือเจ้าคะ"
"ใช่แล้ว พ่อมิ่งอายุเท่ากับเจ้าแต่อ่อนกว่าเจ้า 5 เดือน"
ไพลินช็อก แน่นอนใครไม่ตกใจล่ะ อยู่มา 3 ปี ไม่เคยรู้ว่าพ่อตัวเองมีเมียกับลูกอีกคน ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนด้วย
แต่ถึงจะตกใจยังไงมารยาทก็ยังเป็นสิ่งสำคัญสำหรับไพลิน
"ไหว้เจ้าค่ะ ข้าเรียกคุณน้าชบาได้หรือไม่เจ้าคะ" ไพลินถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
ยังไงก็ต้องลองเชิง ถ้าผู้หญิงคนนี้ร้ายเธอจะได้เตรียมตัว
"ข้ายินดียิ่งนัก พ่อมิ่งไหว้พี่สิลูก" แม่ชบาตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ และบอกกับลูกของตนให้ไหว้ไพลิน
"ไหว้ขอรับ" มิ่งพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ไพลินรีบรับไหว้ เธอไม่เคยรับไหว้คนที่อายุน้อยกว่าเลย เพราะชาติที่แล้วถึงเธอจะเป็นลูกของกรชวัล แต่ในที่ทำงานนั้นมีแต่คนที่อายุมากกว่าและพวกเขาชอบจะยกมือไหว้เธอก่อน หลาย ๆ ครั้งเธอจะบอกพวกเขาว่าไม่ต้อง แต่ก็มีบางครั้งเหมือนกันที่เธอบอกไม่ทัน
เธอไม่ชอบระบบวัยวุฒิ และไม่ต้องการให้ใครมาใช้มันกับเธอ
สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างอึดอัด เพราะไม่มีใครพูดกับใคร บนเรือนั้นเงียบกริบจนได้ยินแต่เสียงฝีพายกระทบน้ำ แต่นั่นไม่เป็นปัญหาสำหรับไพลินที่เจอเหตุการณ์แบบนี้จนชิน
ก็แค่มองข้างทางไป มองวิว ชมนกชมไม้ ไม่ต้องคิดเรื่องคนบนเรือก็สิ้นเรื่อง
"กระผมขอเรียกว่าพี่ไพลินได้หรือไม่ขอรับ" มิ่งเป็นคนเริ่มพูดขึ้นก่อน ทำให้ไพลินต้องละสายตาจากวิวริมน้ำมามองที่ใบหน้าน่ารักน่าชังตรงหน้า
"ได้สิ เจ้ามิต้องเรียกข้าว่าพี่ก็ได้ ข้าแก่กว่าเจ้าแค่ 5 เดือน ข้าไม่ถือดอกนะ" ไพลินพูดพลางยิ้มหวานให้น้องชายคนใหม่ที่พึ่งได้รู้จักวันนี้
"กระผมมิกล้าดอกขอรับ" มิ่งตอบพลางก้มหน้าก้มตาเหมือนหาของบางอย่าง แล้วเขาก็นำออกมา
"กระผมเจอดอกนางแย้มข้างเรือน เห็นว่างามนักจึงเด็ดมาให้พี่ไพลินขอรับ" มิ่งยื่นดอกนางแย้มให้ไพลิน
"งามนัก ขอบใจเจ้ามาก" ไพลินตอบพร้อมยิ้มกว้างให้น้องชายที่เธอเอ็นดูทันทีเมื่อแรกเห็น
ความจริงเธอไม่เคยเห็นด้วยกับการที่ผู้ชายมีภรรยาหลายคน เพราะในขณะเดียวกันผู้หญิงไม่สามารถมีสามีหลายคน หากมีก็จะโดนประนามอยู่กันไม่ได้เลยทีเดียว แต่การที่ผู้ชายมีภรรยาหลายคน กลับเป็นการเสริมบารมี แสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่งร่ำรวยของตัวผู้ชายที่สามารถเลี้ยงคนได้เยอะ
แต่เท่าที่เห็น คุณแม่ของเธอและคุณน้าชบามีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนเมียหลวงเมียน้อยที่ไม่ถูกกันเลย เพราะไม่อย่างงั้นคงมาด้วยกันแบบนี้ไม่ได้ มันต้องมีสาเหตุอะไรแน่ ๆ ที่ทำให้คนสามคนมาอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้


## ตอนที่ 5

เมื่อถึงวัด ก็พบว่ามีคนมารอฟังเทศน์เต็มไปหมด อาจจะเพราะเป็นวันพระใหญ่ ผู้คนจึงแห่กันมาทำบุญและฟังเทศน์ คุณแม่และคุณน้าชบาก็จูงลูก ๆ ของตนไปนั่งฟังธรรมด้านหลัง เพราะคนไม่เยอะมากนัก
ไพลินที่ไม่ค่อยได้เข้าวัดทำบุญฟังธรรม เมื่อได้ฟังการเทศน์ที่เป็นการเทศน์แบบดั้งเดิม เธอก็ง่วง แต่ยังพยายามทำตัวตื่นอยู่ตลอดเวลา เพราะยังไงเธอก็เป็นถึงบุตรีของพระสุริยศักดิ์ แถมคุณหญิงคุณนายก็มาฟังธรรมกันเต็มไปหมด ถ้าเธอทำตัวไม่เหมาะสมแล้วละก็…คงได้เป็นขี้ปากของคนอื่นเป็นแน่
ครั้นพระเทศน์จบ ไพลินก็แทบจะละลายไปกับพื้นเพราะเธอง่วงเอามาก ๆ แต่มิ่งกลับตรงกันข้าม ตั้งใจฟังธรรมเป็นอย่างดี ไม่หาวไม่ง่วงแต่อย่างใด
"แม่ดวงเดือน แม่ชบา ข้าไหว้" หญิงงามผู้หนึ่งเดินเข้ามาทักทายคุณแม่และคุณน้าชบา
"ข้าไหว้เช่นกัน แม่นวล" ดวงเดือนกล่าวก่อน
"ไหว้เจ้าค่ะ" แม่ชบากล่าวตาม
"ไหว้เจ้าค่ะ/ไหว้ขอรับ" ไพลินและมิ่งกล่าวพร้อมกัน
"ไหว้พระเถิด น่ารักกันเสียจริง ทั้งสองคนเลย" นวลยิ้มให้กับเด็กน้อยทั้งสอง
"แล้วพระสุริยศักดิ์มิได้มาด้วยฤๅ" แม่นวลถามต่อ
"คุณพี่มิได้มาด้วย มีราชการเจ้าค่ะ" คุณแม่ของเธอตอบพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม
ในขณะที่ผู้ใหญ่คุยกันไพลินกับมิ่งก็ได้แต่เงียบและเงี่ยหูฟัง
ตอนที่เธอฟังก็ได้ข้อมูลมาว่าผู้หญิงที่ชื่อนวล เป็นภรรยาของพระเดชดำรงที่เป็นหมอยาหลวง เรือนอยู่ใกล้วัดแห่งนี้ วันพระใหญ่เช่นวันนี้จึงมาร่วมฟังธรรมเหมือนกับพวกเธอ
เมื่อพูดคุยกันเสร็จ พวกแม่ ๆ ก็พาลูกของตนไปเปิดหูเปิดตาที่ตลาด
"เจ้าอยากได้กระไรไหม" เธอถามมิ่ง
"กระผมอยากได้ดาบขอรับ" มิ่งตอบ
"เจ้าตัวแค่นี้เองหนา อยากได้ดาบแล้วฤๅ" เธอถามพลางเอ็นดู อะไรกัน อายุเท่านี้อยากได้ดาบแล้ว
"ขอรับ กระผมเห็นบ่าวหลังเรือนฝึกซ้อมกัน" มิ่งตอบอย่างตรงไปตรงมาไม่ปิดบัง
"หลังเรือนฤๅ" ไพลินถามแบบเริ่มกระซิบเบาลง
"ขอรับ" มิ่งเลยกระซิบตอบกลับ
"เช่นนั้น คราไหนเจ้าไปดู พาข้าไปด้วยหนา" ไพลินก็ยังกระซิบกลับให้เสียงเบาลงไปอีก
"ได้ขอรับ" มิ่งตอบพลางยิ้มแป้น ดีใจที่พี่สาวของตนสนใจอะไรเหมือนตัวเอง
"คุยกระไรอยู่รึ ทั้งสองคน" คุณน้าชบาเข้ามาถามเมื่อเห็นเด็กทั้งสองหัวเราะกันคิกคัก
"มิมีกระไรเจ้าค่ะ เราไปซื้อผ้ากันดีไหมเจ้าคะ" ไพลินเปลี่ยนเรื่อง
จากนั้นทั้งสี่คนจึงพากันไปซื้อผ้า ไพลินรู้สึกสนุกมากที่ได้จับน้องชายตัวเองแต่งตัว จับสีนู้นมาเทียบสีนี้ เลือกให้พ่อมิ่งที่ไพลินรู้สึกถูกชะตาด้วย
"พอแล้วขอรับ ผ้าของพี่ไพลินมีน้อยกว่าของกระผมแล้ว" มิ่งตอบพลางมองมารดาของตน
"นั่นสิ ของพ่อมิ่งพอแค่นี้เถิด" คุณน้าชบาพูด
"คุณน้าชบามาช่วยไพลินเลือกได้ไหมเจ้าคะ" ไพลินพูดพร้อมจับมือคุณน้าชบา
"ได้สิเจ้า" คุณน้าชบายิ้มยินดี
ในตอนนี้ไพลิน มิ่ง แม่ชบา และบ่าวอีก 2 คน อยู่ตรงแผงขายผ้า แต่แม่ดวงเดือนอยู่ที่บริเวณขายเครื่องประดับซึ่งอยู่อีกที่
เลือกกันไปได้สักพักก็ได้สำรับผ้าที่ถูกใจไพลิน คุณน้าชบาเป็นคนจ่ายเบี้ยให้ นับว่าคุณน้าชบาเป็นคนสายเปย์และเป็นคนใจดีที่คบได้คนหนึ่งเลย สิ่งนี้มันทำให้ไพลินเห็นว่า เธอจะเอาแนวคิดสมัยใหม่และอคติของเธอมาตัดสินคนสมัยนี้ไม่ได้
เมื่อกลับถึงเรือน ไพลินก็รีบขึ้นเรือนใหญ่เพื่อไปเก็บสำรับผ้าลงหีบ ส่วนมิ่งและแม่ชบาก็แยกไปที่เรือนเล็ก แล้วทุกคนก็มารวมตัวกันอีกครั้งที่หอกลางเพื่อกินข้าวที่พวกบ่าวจัดเตรียมไว้ให้
"แม่นายไพลิน กินเยอะ ๆ หนาเจ้าคะ" พี่นิ่มกล่าวขึ้นเบา ๆ
"อื้ม แล้วพี่นิ่มกินข้าวหรือยังเจ้าคะ" เธอถามขึ้น
"ยังเจ้าค่ะ บ่าวรอแม่นายเจ้าค่ะ"
เมื่อไพลินได้ยินคิ้วของเธอก็ย่นเข้าหากัน นี่มันก็ปาไปตั้งเที่ยงเกือบจะบ่ายแล้ว ถ้ามารอนายกินให้เสร็จ แล้วบ่าวจะได้กินเมื่อไหร่
"เช่นนั้น ไพลินจักรีบกินเจ้าค่ะ พี่นิ่มจักได้ไปกินข้าว" เธอตอบพลางรีบเปิบข้าวเข้าปาก
เมื่อทานข้าวเสร็จมิ่งก็มาแอบชวนเธอไปดูพวกบ่าวชายฝึกซ้อมดาบ
"พี่ไพลินขอรับ พวกบ่าวอยู่ทางนี้ขอรับ" มิ่งพูดกับไพลินตอนที่ทั้งสองหลบอยู่หลังพุ่มไม้เพื่อแอบดูพวกบ่าวซ้อมดาบกัน
"โห คนเยอะมากนะนั่น พี่มิเคยเห็นเลย" ไพลินกล่าวพร้อมชะโงกหน้าและจัดท่าทางให้ดูได้สะดวก
"กระผมก็พึ่งเห็นเมื่อไม่นานมานี้ขอรับ" มิ่งกระซิบบอกไพลิน
"แล้วปกติ ผู้ชายจักเริ่มจับดาบเมื่อไรฤๅ"
"5 ขวบเกือบ 6 ขวบขอรับ" มิ่งตอบกลับแต่ตานั้นจ้องพวกบ่าวที่ฝึกซ้อมอย่างไม่วางตา
ไพลินที่ได้เห็นน้องชายของตนแล้วก็ได้แต่เงียบไป เพราะอีกฝ่ายตั้งใจดูการฝึกซ้อมเหลือเกินจนเธอไม่กล้าขัดจังหวะ
เธอไม่เคยจับดาบ เคยใช้แต่มีดสั้น แต่ถ้าพูดถึงดาบ ใกล้เคียงที่สุดคงจะเป็นกระบี่กระบองที่เธอเคยเรียนตอนอยู่มัธยม ซึ่งไม่ได้เรียนจริงจัง เรียนแบบใช้ไม่ได้ในชีวิตจริง ได้แค่คะแนนเท่านั้น
เธอตั้งใจดูอยู่ช่วงหนึ่ง การใช้ดาบนั้นซับซ้อนกว่าที่คิดมาก เธอกะว่าจะมาครูพักลักจำ แต่แค่เห็นเธอก็ยอมแพ้แล้ว กระบวนท่าต่าง ๆ ซับซ้อนเกินไปที่จะทำแบบนั้น แถมพวกบ่าวยังเคลื่อนไหวเร็ว จะไปจำได้ยังไงกัน
"พ่อมิ่ง พี่ว่าพี่จักกลับเรือน" ไพลินกล่าวกับน้องของตนพลางลุกขึ้นยืน
"มิสนุกหรือขอรับ" มิ่งละสายตาจากพวกบ่าวมามองพี่สาวตน
"เปล่าดอก แต่พี่ออกจากเรือนมานานแล้ว เดี๋ยวพี่นิ่มตามหา"
เมื่อพูดเสร็จเธอก็ยิ้มให้มิ่ง แต่แล้วก็ฉุกคิดอะไรได้
"พ่อมิ่ง วันพรุ่งเจ้าเอาชุดของเจ้ามาให้พี่ใส่สักชุดที" ไพลินรีบพูด
"พี่ไพลินจักเอาไปทำกระไรฤๅขอรับ" มิ่งถามอย่างงุนงง จะเอาชุดของเขาไปทำอะไรกัน
"เถอะหน่า เดี๋ยววันพรุ่งเจ้าก็จักรู้ ข้าไปละ" ไพลินรีบเดินหนีไปเพื่อไม่ให้มิ่งพูดสิ่งใดอีก
หึ ได้แต่ดูอยู่ไกล ๆ แล้วจะทำอะไรได้ ก็ต้องเอาตัวเข้าไปอยู่ในนั้นสิถึงจะถูก
วันรุ่งขึ้น เมื่ออาบน้ำผลัดผ้ากินข้าวเรียบร้อยแล้ว เธอก็บอกพี่นิ่มว่าจะไปคุยเล่นกับมิ่งเสียหน่อยเพราะถูกชะตา แต่แท้ที่จริงพวกเธอนัดกันไปดูบ่าวซ้อมดาบ
"ได้เอาชุดมาหรือไม่" เมื่อถึงที่นัดหมายไพลินก็รีบถาม
"เอามาขอรับ พี่ไพลินจะเอาไปทำกระไรขอรับ" มิ่งยื่นเสื้อผ้าตัวเองให้แต่ยังไม่วายจะถาม
"ข้าจักแต่งเป็นชาย" ไพลินรีบเอาชุดมา และเดินไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่เพื่อผลัดผ้า
เมื่อมิ่งได้ยินก็ได้แต่ยืนอึ้ง จะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะพี่สาวตัวดีเดินไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่แถมผลัดผ้าทันที มิ่งจึงได้แต่คอยดูต้นทางคอยดูว่ามีใครมาเห็นหรือไม่
ผ่านไปได้ไม่นาน ไพลินก็เดินออกมาจากต้นไม้ใหญ่ เธอแต่งตัวเหมือนเด็กผู้ชาย แต่เพราะใบหน้าโค้งมนนั้นทำให้เหมือนเด็กชายหน้าหวาน
"เจ้ามิอยากเข้าไปฝึกดาบจริง ๆ ฤๅ พ่อมิ่ง" ไพลินเริ่มชวนน้องชายของตนให้เข้าร่วมสิ่งที่ตนจะเริ่มทำ
"อยากฝึกขอรับ แต่กระผมยังเด็กเกินไป" มิ่งพูดด้วยหน้าตาใสซื่อ
อืม ช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ ไม่เหมือนเธอที่คิดเล่นซนแล้ว
"แล้ว...เจ้าไม่อยากฝึกก่อนฤๅ" ไพลินพูดแล้วก็ขยับตัวลุกขึ้นเดินตรงไปที่บ่าวไพร่ฝึกซ้อม
แน่นอนว่ามิ่งก็ยิ่งคงยืนนิ่งกับที่ คงจะกำลังคิดอยู่มั้ง แต่หลังจากนั้นไม่นานมิ่งก็ก้าวเดินตามเธอ
"เห้ย เอ็งเป็นใครวะ แล้วเข้ามาในนี้ทำไม" เสียงเอ็ดตะโรดังขึ้น
"กระผมขอดูพวกน้า ๆ ฝึกดาบได้หรือไม่ขอรับ" ไพลินที่ตอนนี้ปลอมเป็นชายโผล่หน้าจากพุ่มไม้ตอบ เธอกล้าหาญชาญชัยผิดกับร่างกายที่เป็นเด็ก และนั่นทำให้หัวหน้าบ่าวที่ดูแลการฝึกซ้อมรู้สึกถูกใจ
"ตัวแค่นี้ สนใจแล้วรึ" เสียงนั้นดูอ่อนโยนขึ้น ไม่แข็งกร้าวเหมือนคราแรก
"ขอรับ กระผมดูได้ไหมขอรับ" ไพลินถามซ้ำอีกรอบ
"ได้สิ แล้วเอ็งเป็นลูกผู้ใด ถึงได้มาเดินอยู่แถวนี้" ชายคนนั้นถามขึ้นอีก
"กระผมเป็นบุตรของพระสุริยศักดิ์แลแม่ชบา ชื่อเพลิงขอรับ" เธอโกหกหน้าตายด้วยเสียงหนักแน่น
ทางด้านมิ่งเมื่อได้ฟังแบบนั้นถึงกับตกใจและหน้าถอดสี ทำไมพี่ของเธอถึงได้โกหกหน้าตาเฉยว่าเป็นลูกของแม่ชบาอีกคน
"ลูกของแม่ชบามีแค่พ่อมิ่งไม่ใช่รึ แล้วเจ้าจักเป็นลูกอีกคนได้เยี่ยงไร" ชายคนนั้นค้าน
"เช่นนั้น คุณน้าลองถามพ่อมิ่งดูเถิด" ไพลินโยนของร้อนไปให้มิ่งแทน
มิ่งได้ยินก็ถึงกับตกใจแล้วถลึงตาใส่ไพลิน ส่วนไพลินก็แอบขยิบตา ประมาณว่า ช่วยหน่อยเถอะ แต่มิ่งจะรู้ถึงความช่วยเหลือที่ไพลินขอไหม อันนั้นอีกเรื่อง
"พ่อเพลิงเป็นเด็กที่คุณพ่อกระผมเก็บมาเลี้ยงขอรับ แลให้เป็นลูกคุณแม่ชบาขอรับ" มิ่งจำต้องคิดวิธีแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าด้วยการให้พี่ไพลินในคราบเพลิงเป็นลูกที่โดนเก็บมาเลี้ยง
เดจาวูไหมล่ะนั่น กลายเป็นเด็กโดนเก็บมาเลี้ยงอีกแล้ว
"ออ เช่นนั้นรึ งั้นมา ๆ พวกเจ้าอยากดูมิใช่ฤๅ" ชายร่างแกร่งพูดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงนั้นดูสนิทสนมกับพวกตนมากขึ้นพ่อรู้ว่าเป็นลูกของนายตน มีการเปลี่ยนสรรพนามว่า 'เอ็ง' เป็น 'เจ้า' ในทันที
"กระผมควรเรียกคุณน้าว่าอะไรหรือขอรับ" ในขณะที่เดินตามชายร่างแกร่งและพี่สาวของตน มิ่งก็ถามชื่อของชายคนนั้น
"ข้าชื่อดำ เป็นคนคุมพวกบ่าวฝึกดาบ เป็นสหายสนิทของพ่อพวกเจ้า แลพวกเจ้าอย่าหวังให้ข้าพูดจาเหมือนพวกบ่าวในเรือนเชียวหนา ข้าพูดไม่เป็น"
ชายร่างแกร่งหนาพูดขึ้น เขามีผิวแทนเข้มเพราะตากแดดเป็นเวลานาน หน้าตาของเขาคมเข้ม รูปงาม อายุก็จะประมาณ 20 ปลาย ๆ เกือบ 30 บอกกล่าวกับเด็กชายทั้งสอง
"ขอรับ คุณน้าดำ" ไพลินตอบกลับ
"เอ่อ แล้วเจ้าอยู่ที่นี่มานานรึยัง" เขาไถ่ถาม
"พึ่งมาอยู่เมื่ออาทิตย์ก่อนขอรับ พระสุริยศักดิ์พบกระผมที่ตลาดแถวคุ้งน้ำขอรับ" ไพลินสร้างเรื่องขึ้นเป็นตุเป็นตะ
มิ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้แต่แอบฟังแล้วลอบถอนใจในใจ เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าเรื่องนี้จะไปถึงคุณพ่อ คุณแม่ แลแม่นายดวงเดือน ว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่ปกติเรียบร้อยราวผ้าพับไว้ จักมีแนวคิดที่ผิดแผกแปลกพิกลเยี่ยงนี้
ถ้าได้รู้พวกท่านจักรับไหวฤๅไม่
คำว่า เบญจเพส จะปรากฎให้ได้ยินบ่อยครั้งเมื่อคนคนนั้นอายุ 25 ปี เป็นช่วงเวลาที่ชีวิตจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พัฐสุดา หญิงสาวอายุ 25 ปีบริบูรณ์ในวันเกิดได้ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต แต่หลังจากตาย เธอได้มาเกิดใหม่เป็นบุตรสาวของขุนนางยศสูงในกรุงเก่าที่ไม่มีอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์ไทย แล้วนี่มันเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ไปในทางที่ดีหรือร้ายกันแน่!!!