จอมมารแห่งเขาหิมะแดง
Wennuan
## ตอนที่ 1 : ปฐมบท

เกล็ดหิมะเย็นเยียบกระหน่ำหนักจากผืนฟ้าสีเทาสู่พื้นดินจนขาวโพลนไปทั่วทุกพื้นที่ บดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าแทบหมดสิ้น แม้อยู่ห่างไปเพียง 3 ก้าวก็ไม่อาจมองเห็นได้ ถึงอย่างนั้น ต้นพลัมสีแดงฉานที่ทอดยาวเรียงรายไปสุดสายตาคาดคะเนเบื้องหลังม่านหิมะโปรยก็โดดเด่นดึงดูดสายตาให้จับจ้อง
ทว่าแม้ความงดงามสะดุดสายตาเพียงไหนกลับไม่มากเท่าความงุนงงราวกับถูกค้อนทุบศีรษะเข้าให้ เมื่ออยู่ๆตัวเธอที่นั่งบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่นสีเอิร์ทโทน ใช้เวลาหลังเลิกงานไปกับการเล่นเกมส์บนแท็บเลต กลับมาโผล่ท่ามกลางทุ่งหิมะกระหน่ำหนักเพียงแค่หยิบโชจูรสนมเปรี้ยวขึ้นมาดื่มเท่านั้น
ฝ่าเท้าเปล่าเหยียบพื้นหิมะหนาเย็นเฉียบมุ่งไปข้างหน้าโดยเร็วตามแนวเรียงรายของต้นพลัมแดง ที่จริงเธอไม่มีจุดหมายในใจ ต้องการแค่ที่กำบังพายุหิมะแสนหนักหน่วงเท่านั้น การเดินไปข้างหน้าย่อมดีกว่ายืนอยู่เฉย แต่แล้วก็เหลือบเห็นร่างหนึ่งสวมชุดสีแดงเช่นสีของดอกพลัมนอนคว่ำฟุบพื้นหิมะ เธอรีบเข้าไปดูทันที
"คุณ! เป็นอะไรหรือเปล่า คุณคะ"
หงส์ย่อตัวลงเขย่าบ่าของคนบาดเจ็บ พบว่านอกจากเสื้อผ้าสีแดงแล้ว บนพื้นยังอาบด้วยโลหิตสีเข้มกระจายเป็นวงกว้างอีกต่างหาก เธอตกใจกว่าเดิม มือล้วงกระเป๋ากางเกงชุดนอนลายหมีควานหาโทรศัพท์มือถือ ตั้งใจจะเรียกกู้ภัย กลับได้เพียงอากาศเท่านั้น
"อะไรวะเนี่ย! ปกติมันอยู่ตรงนี้นี่นา คุณ! ทำใจดีๆไว้นะ"
เธอร้องเรียกพลางเขย่าตัวคนบาดเจ็บให้มีสติไว้ สมองก็คิดหนักหาทางช่วยเหลือ แต่อยู่ๆ มืออันเย็นเฉียบของคนบาดเจ็บก็จับข้อมือเธอไว้ทันที
'หมับ'
"! คุณ! ตั้งสติไว้นะ"
หงส์บอกกับคนบาดเจ็บ ยิ่งใจหายเมื่อเห็นเลือดสีสดรินไหลจากมุมริมฝีปากของผู้หญิงตรงหน้าไม่หยุด จนไม่รู้ว่าริมฝีปากสีแดงฉานนั้นเป็นสีลิปสติกหรือสีโลหิตกันแน่ อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าตอบ ใช้ดวงตาสีอำพันจับจ้องเธอนิ่งเงียบ หงส์รู้สึกใจหายแปลกๆ สังหรณ์ไม่ดีสักอย่างขึ้นมา
"...หง..."
น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยเรียก ทำเจ้าของชื่อเบิกตาโตยิ่งกว่าไข่ห่าน
"คุณรู้จักชื่อของฉันได้ไง ที่นี่ที่ไหน ใครทำร้ายคุณ ฉันงงไปหมดแล้ว"
เธอรัวคำถามใส่คนบาดเจ็บอย่างกับสติแตกเสียเอง คู่สนทนากลับส่ายหน้าตอบและบีบแขนเธอแน่นกว่าเดิม
"...หง...เหยียน...เจ้า...คือหงเหยียน...คนต่อไป..."
"หา?!"
หญิงชุดแดงกล่าวจบก็สิ้นลมหายใจทิ้งร่างแน่นิ่งไป หงส์ถึงกับตะลึงค้าง ตั้งสติไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาจนเลยเบญจเพสมา 2 ปี ไม่เคยเห็นคนสิ้นลมต่อหน้าสักครั้ง แถมยังพูดจาแปลกๆอีก ทว่ายังไม่ทันเรียบเรียงสติไปต่อ ร่างกายของผู้หญิงตรงหน้าก็เปล่งแสงสว่างจ้าจนหงส์ต้องยกมือบังหน้าไว้ เพียงครู่ก็แตกสลายกลายเป็นเกล็ดละอองหิมะประกายระยิบระยับงดงาม
'อะไรกันเนี่ย...'
หงส์อุทานในใจกับความอัศจรรย์เบื้องหน้า แต่แล้ว เกล็ดละอองเหล่านั้นก็พุ่งเข้าปะทะกับร่างกายเธอเข้าอย่างจัง
"!!"
ความรู้สึกมึนงงยิ่งกว่าดื่มโชจูไปห้าขวดถาโถมเข้าใส่จนไม่อาจประคองน้ำหนักตัวอยู่ได้ หญิงสาวหงายแผ่นหลังร่วงลงกระแทกพื้นหิมะเย็นเฉียบ สติสุดท้ายที่จำได้คือกลีบดอกพลัมสีแดงสดร่วงหล่นกระทบเปลือกตา และคำพูดของตัวเอง
"อะไรวะเนี่ย..."
----------------------------------------
5 ชั่วโมงก่อน ใจกลางมหานคร
'ครึน'
สิ้นเสียงฟ้าร้อง สายฝนก็กระหน่ำหนักไม่ลืมหูลืมตาชนิดที่ยืนอยู่ใต้หลังคาสถานีรถไฟฟ้ายังเปียกไปทั้งตัว หงส์ยืนห่อไหล่หลบอยู่ข้างป้ายโฆษณา นึกโมโหที่วันนี้โชคไม่เข้าข้างซะเลย เธอกวาดตามองเพื่อนร่วมชะตากรรมโดยรอบเพื่อปลอบใจตัวเอง อย่างน้อยๆไม่ใช่เธอคนเดียวที่เคราะห์หนัก แต่นี่คือวิบากกรรมของคนเมืองกรุงที่ต้องเผชิญในหน้าฝน โดยเฉพาะช่วงหลังเลิกงาน โบราณว่าไว้ อยู่ใต้ฟ้าอย่ากลัวฝน ให้กลัวน้ำท่วมแล้วไม่มีรถกลับบ้านแทน
'น่าเบื่อ อยากย้อนยุคไปจีนโบราณจะได้ใช้วิชาตัวเบา'
หงส์บ่นในใจ คิดอยู่ครู่จึงหยิบมือถือขึ้นมา ตั้งใจจะถ่ายรูปหลังคาสถานีน้ำรั่ว ไหลแรงยิ่งกว่าน้ำตกไนแองการ่าไว้เป็นที่ระลึกซะหน่อย เดี๋ยวซ่อมแล้วจะไม่มีโอกาสได้เห็นอีก แต่แล้วข้อความในไลน์กลับเด้งขัดจังหวะซะก่อน
'ส่งเมล์ด่วนไปแล้ว ขอข้อมูลภายในสองทุ่มนะคะ'
"ด่วนทุกอย่าง จะเอานั้นนี่โน่น นอกเวลางานก็ตามจิกตามทวงตลอด ทีเวลางานล่ะมัวไลฟ์สดขายของ สร้างภาพขยันมากไปมั้ง"
ปากบ่นหงุดหงิดขัดใจ นิ้วกลับพิมพ์ตอบข้อความน่ารักน่าชัง
'ได้ค่ะ เดี๋ยวรีบทำให้เลยค่ะ'
ชีวิตพนักงานบริษัทธรรมดาเป็นห่วงโซ่อาหารระดับล่างก็แบบนี้ เป็นฝ่ายรับตลอดไป มีรางวัลปลอบใจเป็นเงินเดือน อย่าได้ตอบทัศนคติที่แท้จริงออกไปเชียว มีแต่ตายกับตายเท่านั้น ถึงสองหน้าไปหน่อยแต่เอาตัวรอดและหาที่ยืนย่อมสำคัญกว่า เธอคิดเรื่อยเปื่อยขณะก้าวเข้ารถไฟฟ้า ใจภาวนาให้วันอันแสนน่าเบื่อผ่านพ้นไปซะที
----------------------------------
'แกเชื่อมั้ย ขนาดฉันบอกว่าตากฝนอยู่บนมอเตอร์ไซค์ นางยังทวงๆจะเอางานด่วนไม่เกินสองทุ่ม กะเอารางวัลหน้าใหญ่ดีเด่นเลยมั้ง!'
เสียงของเพื่อนร่วมงานหนุ่มดังลั่นสปีกเกอร์โฟนมือถือทำหงส์หัวเราะในคอ เธอยกขวดโชจูรสนมเปรี้ยวขึ้นดื่มก่อนตอบ
"มิน่าล่ะถึงส่งเมล์มาหาฉัน แกไม่ทำนี่เอง"
'งี้แหละ สมน้ำหน้า แกอยากทำตัวเป็นลูกรักก็แบกรับไป ฉันไม่ไหวจะเคลียร์กับนางหรอก ในสัญญาจ้างระบุทำงาน 9 ชั่วโมง ไม่ใช่ 24 ชั่วโมง เวลาทำงานไม่ยอมทวง มาทวงเอาหลังเลิกงาน ปลอมค่ะแบบนี้ ขยันปลอม'
"เอาน่า ฉันรับเคราะห์แทนแกแล้วนี้ไง เลิกบ่นได้แล้ว พรุ่งนี้เลี้ยงชาบูด้วย อยากกิน"
'ได้ๆ เดี๋ยวเลี้ยงเอง อ้อ! แกอย่าลืมเติมวีไอพีเน็ตฟลิกด้วย ซีรี่ส์กำลังมันส์ พระเอกของฉันกำลังจะแก้ผ้าถ่ายทอดกำลังภายในให้นางเอกแล้ว ชีวิตการทำงานอันโหดร้ายของฉันมีซิกแพ็คพระเอกปลอบใจแค่นั้นแหละ'
"เว่อร์ตลอด ใช้ล็อกอินคนอื่นยังจะทวงให้เขาเติมเงินอีก"
'ไม่ทวงแกก็ไม่เติม ว๊าย! สามทุ่มกว่าแล้ว พระเอกของฉันมาแล้ว แค่นี้ก่อนนะ แกเองก็เหอะอย่าสตีมเกมส์ทั้งคืน บางทีตีหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาปิ๊งป่องยังเห็นแกออนอยู่เลยนังหงส์ ติดเกมส์กำลังภายใน เดี๋ยวก็หลอนเหาะลงมาจากดาดฟ้าออฟฟิศหรอก'
"พูดมากเดี๋ยวไม่เติมเน็ตฟลิกเลยนะ"
'อย่านะ โกรธจริงๆด้วย นางมารร้าย!'
กว่าจะวางสายจากเพื่อนร่วมงานได้ก็ทำเอาแบตเกือบหมด หงส์ส่ายหน้าหัวเราะน้อยๆ เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเธอหรือเพื่อนร่วมงานกันแน่ที่เมา ว่าแล้วหญิงสาวก็ลุกไปหยิบที่ชาร์จแบตมาเสียบโดยเร็ว แต่เมื่อเดินผ่านกระจกเงาของตู้โชว์ พบเงาสะท้อนผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดนอนลายหมีขาวขั้วโลก สูงตามมาตรฐานผู้หญิงทั่วไป รูปร่างใกล้ได้เข้าโรงเชือดไว้ทำเสต็กเนื้อนุ่มเข้าไปทุกที หน้าตาไม่โดดเด่นอะไร ทุกอย่างธรรมดาไปหมด เลยต้องใช้ชีวิตธรรมดา แถมยังต้องเผชิญด่านเคราะห์ในทุกๆวันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เธอแอบหวังว่าสักวันชีวิตจะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง หรือมีอะไรให้ตื่นเต้นซะหน่อยนอกจากวันเงินเดือนกับวันโบนัสออก รู้สึกเหมือนชีวิตใกล้เฉาจะแย่
หงส์คิดเรื่อยเปื่อยขณะหยิบแท็บเลตเครื่องโปรดมาตั้งตรงหน้า หยิบขวดโซจูดื่มอีกสัก 2-3 อึก แล้วจึงเข้าเกมส์ออนไลน์แนวต่อสู้กำลังภายในที่กำลังติดงอมแงม ช่วงนี้คือช่วงเจ้าสำนักในเกมส์เรียกรวมพลเข้าตีดันเจี้ยน เธอเลยต้องทำตัวให้คึกซะหน่อยเผื่อนิ้วจะเร็วมากพอทำแต้ม
'ยอดฝีมือ สวอน'
เธอมองชื่อสมาชิกสำนักที่พุ่งขึ้นมาเป็น Top 5 ด้วยแรงค์สูงเกินสิบล้านอย่างภาคภูมิใจ ถึงชีวิตจริงจะธรรมดาแบบสุดๆ แต่ในเกมส์เธอคือยอดฝีมือที่ขึ้นแรงค์เร็วกว่าคนอื่นในเซิร์ฟ หงส์ภูมิใจถึงขั้นอยากเปลี่ยนอาชีพเป็นนักกีฬา E-sports ด้วยซ้ำ
"หืม?"
ขณะที่เธอกำลังเลือกอาวุธเข้าเตรียมดันเจี้ยน สัญลักษณ์แจ้งเตือนข้อความในช่องเพื่อนก็เด้งขึ้นมาซะก่อน เมื่อกดเข้าไปดูก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นเพราะเธอไม่ได้เพิ่มอีกฝ่ายเป็นเพื่อนมาก่อน
"จางหงเหยียน ชื่อจี๊นจีน ใครอะ"
หงส์กดเข้าไปดูหน้าประวัติก็ต้องเลิกคิ้วสูงแปลกใจกับแรงค์ทะลุร้อยล้าน กับประวัติอันเลิศเลอที่ดูยังไงก็ขิงใส่ชัดๆ
"เจ้าสำนักหอหิมะแดง ฉายาจอมมารโลหิต แข่งไม่เคยแพ้สักครั้ง อัพอาวุธขั้นวิเศษ วีไอพีศูนย์ ไม่เติมเงินเล่นด้วย เก่งขนาดนี้มาแอดคนไม่เก่งทำไม จะขิงเหรอ?"
เรื่องอะไรจะเป็นเพื่อนกับคนเก่งให้ดูด้อยกว่า หงส์คิดในใจจึงเลื่อนนิ้วจะกดลบเพื่อน แต่ข้อความกลับเด้งขึ้นมาซะก่อน
'ข้าเห็นฝีมือของเจ้า อยากชวนเข้าร่วมสำนัก อย่ารอช้า มีเหรียญทอง 1 พันเหรียญเป็นอั่งเปาแรกเข้า'
ข้อความน่าสนใจ แถมยังได้เหรียญทองเกมส์ตั้งพันเหรียญ หงส์ชั่งใจอยู่ครู่ก็เห็นแก่เหรียญทองในเกมส์ กดเข้าร่วมสำนัก ไว้ไม่ถูกใจค่อยย้ายสำนักใหม่ก็ได้
'วิ้ว...~'
"หืม?...!! หนาวจัง"
เพียงแค่กดปุ่มเข้าร่วมสำนัก หน้าจอมือถือก็สว่างวาบ เกิดเสียงสายลมพัดแรงสะท้อนออกมาพร้อมกับความหนาวยะเยือกยิ่งกว่าอุณหภูมิติดลบ หงส์ก้มลงมองรีโมตแอร์ ตั้งใจจะปรับอุณหภูมิ เธอกลับถูกลมวูบหนึ่งกระแทกหน้า พลันภาพทุกอย่างเลือนหายไปทันใด


## ตอนที่ 2 : เริ่มต้นเป็นนาง

"เสี่ยวหง...ตื่นสิ"
"อือ....อีก 5 นาที"
เสียงงัวเงียตอบกลับไป ทว่าอีกฝ่ายไม่ยอมแพ้ เขย่าตัวเธอสุดแรงที่มีอยู่จนกลิ้งร่วงลงกระแทกพื้นแข็งเต็มน้ำหนักตัว
"โอ๊ย!!...?????"
หงส์หน้าหงิกง้ำกวาดตามองไปรอบห้องหาเจ้าของการกระทำ กลับต้องนั่งงงเป็นไก่ตาแตกเมื่อรอบกายของเธอมืดสนิทอย่างกับสตูดิโอทึบคลุมผ้าดำไว้ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พบว่าตัวเองสวมชุดจีนโบราณหลายชั้น ซับด้านในเป็นสีขาวเหมือนชุดทั่วไป ด้านนอกเป็นสีแดงสดใสเหมือนสีดอกพลัมแดง เธอก้มมองตัวเอง มือก็จับตามหน้าตาไปด้วย
"อะไรเนี่ย?"
"ตื่นเสียที"
เสียงหนึ่งโพล่งอยู่ในความมืด เธอสะดุ้งโหยง มองหาต้นทิศทางเสียง ทันใดนั้น จอภาพใหญ่ยักษ์อย่างกับทีวี 65 นิ้วก็สว่างวาบเบื้องหน้า ปรากฏภาพผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดจีนโบราณสีม่วงอ่อน งดงามเช่นบุปผาแรกแย้ม ตาโต คิ้ววงพระจันทร์ จมูกโด่งเป็นสันตรงรับกับริมฝีปากกระจับสีชมพูอ่อน รูปร่างโปร่งระหง เรียกว่าหาที่ติไม่ได้เลยสักจุด เธอยืนชื่นชมต้นพลัมสีขาวเบื้องหน้า แต่สีแววตากลับเศร้าหมอง อมทุกข์ หงส์ขมวดคิ้วมุ่นแปลกใจ
"นั่นคือเด็กสาววัย 18 ปีที่แสนอาภัพ นามว่า จางหงเหยียน"
เสียงหนึ่งดังกังวานขึ้นก่อนที่ภาพผู้หญิงสวมชุดแดงฉานดั่งโลหิต แววตามุ่งร้าย แม้รูปโฉมงดงามเพียงใดกลับดูน่าสะพรึงกลัวไปในคราวเดียวกัน หงส์จำได้ทันทีว่าเป็นคนที่เธอพบกลางพายุหิมะ
"คนนั้น!"
"นั่นคือมารโลหิต นามว่า จางหงเหยียน ผู้มีปณิธานแรงกล้าให้แผ่นดินฮั่นนองไปด้วยโลหิต"
คำอธิบายไม่ช่วยให้กระจ่างเท่าไหร่ เธอมองหาเจ้าของเสียงไปรอบๆ อีกฝ่ายกลับเอ็ดเสียงลั่นใส่
"ดูภาพบนจอสิ ตั้งใจ เจ้าต้องจำภาพเหล่านี้ไว้"
เสียงนั้นกล่าวจบก็ปรากฏภาพผู้ชายคนหนึ่ง สวมชุดจีนโบราณสีเหลืองนวลลายมังกร ดูมีฐานะ เข้ามาผูกพันด้วย
"ชายผู้นั้นคือหลิวชิงหยาง เป็นองค์รัชทายาท"
นางกล่าวเสียงเครือสั่น แต่หงส์ไม่ได้ใส่ใจนัก เธอมองพวกเขาเดินเคียงคู่กันไปบนสะพานโค้งสีแดงสดใส รายล้อมด้วยดอกพลัมสีขาว ไม่ว่าดูอย่างไรต่างก็ตกหลุมรักต่อกัน กระทั่งวันหนึ่ง เด็กสาวถูกใส่ร้ายว่าขโมยของสำคัญไป เมื่อไม่ยอมรับผิดก็ถูกขัง ถูกทรมานต่างๆนานาจนแทบไม่เหลือเค้าความสวยงาม ก่อนจะถูกนำไปโยนทิ้งในป่าพลัมแดงอย่างไม่ใยดี โชคดีที่ชาวบ้านมาช่วยไว้
หลังจากเธอหายดีก็พบว่าองค์รัชทายาทแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ของบ้านหลังนั้นหน้าชื่นตาบาน ไม่มีเศร้าหมองหรือระแคะระคายว่าเธอหายไป เด็กสาวเสียใจ จากความรักก็เกิดเป็นแค้น แรกเริ่มไปร่วมกับกลุ่มโจรกบฏ ต่อมาพบเข้ากับคัมภีร์ลับบางอย่างจนหลงเข้าสู่ทางมาร และเลือกเอายอดเขาหนึ่งที่เรียงรายด้วยต้นพลัมแดงเป็นที่ตั้งสำนัก ขานนามว่าหอหิมะแดง นางมารชุดแดงก่อกรรมทำเข็น ไล่เข่นฆ่าผู้คนไปมากมาย กระทั่งมาถึงฉากสุดท้าย นางมารถูกบุรุษชุดขาวผู้หนึ่งแทงกระบี่สังหารในที่สุด
"แล้วไง??" หงส์หันถามเสียงที่ไร้ตัวตน
"นั่นเป็นเรื่องราวของจางหงเหยียนคนที่ 99 สุดท้าย นางไม่อาจบรรลุปณิธานของจางหงเหยียนในเรื่องได้ และถูก 5 สำนักคุ้มภัยรวมตัวกันสังหาร ผู้ที่สำเร็จโทษนางคือสุนัขรับใช้ เย่ลู่เสียน"
กล่าวจบ ภาพจอใหญ่ยักษ์ก็เลือนหายไป กลับกลายเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดเช่นเดียวกับเธอ แต่หน้าตาหวานสวยอย่างกับตุ๊กตา ดูคล้ายคนในภาพที่ฉายเมื่อครู่เล็กน้อย แต่บุคลิกดูเคร่งครัดกว่า หงส์เผลอก้าวถอยหลัง อีกฝ่ายก็ร่อนกายลงยืนเต็มความสูงเบื้องหน้าของเธอ ดวงตาสีแดงฉานดั่งโลหิตกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างไม่รักษามารยาท เหมือนติดใจในรูปร่างจนหงส์ขมวดคิ้วใส่
"น้อยๆหน่อยคุณ"
"ข้าตามหายอดฝีมือในเกมส์ต่อสู้มานาน หวังให้พวกเขาเหล่านั้นบรรลุปณิธานของข้า สังหารองค์รัชทายาทและกวาดล้างบ้านตระกูลเซิ่ง กลับไม่มีผู้ใดทำสำเร็จจนล่วงเลยมาถึงเจ้า หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง ใช้เคล็ดวิชาสดับหิมะของข้ากวาดล้างพวกมันให้ตายอย่างทรมานที่สุด!"
น้ำเสียงและแววตาของคู่สนทนาเต็มเปี่ยมด้วยไฟแค้น บดบังรูปโฉมสวยงามหมดสิ้น หงส์นึกเห็นใจอยู่ลึกๆ เดาเอาเองว่าเรื่องราวเหล่านั้นคงเป็นอีกฝ่าย แต่จะให้ช่วยยังไงในเมื่อตัวเองยังเอาไม่รอดเลย วินาทีนี้ช่วยตัวเองก่อนดีกว่ามั้ง
"เอาแต่ใจเกินไปแล้ว ถ้าฉันช่วยเธอกวาดล้างองค์ชายอะไรนั่น เธอจะผ่อนคอนโดต่อให้ฉันมั้ย? ไม่เอาหรอก เสียเวลา"
หงส์เดินหนี สตรีชุดแดงจึงเหาะมาขวางหน้าไว้ ซ้ำยังจ้องเธอเขม็ง
"เจ้าจะได้ออกไปจากที่นี่หลังจากล้างสังหารตระกูลเซิ่งและหลิวชิงหยาง หาไม่ จะถูกจองจำในห้วงแห่งนี้ไปตลอดกาล เฉกเล่นวิญญาณอีก 99 ดวง เบื้องหลังเจ้า"
สตรีชุดแดงโบกฝ่ามือเพียงนิด พลันลมเย็นยะเยือกก็ปะทะแผ่นหลังพาให้หงส์เหลียวหลังมอง เธอถึงกับตกตะลึงเมื่อพบดวงวิญญาณสวมชุดสีแดงมากมายเหาะวนเวียนไปมาอย่างทุกข์ทรมาน เธอหันมองสตรีชุดแดงทันที
"ทำเกินไปแล้ว"
"ถูกบังคับให้ยอมรับความอยุติธรรม นั่นคือชะตาชีวิตจางหงเหยียน"
สิ้นวาจา สตรีชุดแดงก็เหาะเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว หงส์ยกมือขึ้นบังหน้าไว้ตามสัญชาตญาณกลับพบว่าอีกฝ่ายสลายเป็นฝุ่นผงสัมผัสกับร่างกายเธอ พลันแสงสีขาวก็สว่างวาบทันใด
--------------------------
"อาหง เหม่ออะไร หยิบผักเร็วเข้า!"
"!!"
อยู่เสียงหนึ่งก็โพล่งอยู่ข้างหู หงส์สะดุ้งโหยง กระพริบตาทีสองทีปรับโฟกัสให้ชัดเจน พบว่ารอบกายเธอคือตลาดในเมืองใหญ่อันแออัดคล้ายกับฉากในหนังจีนกำลังภายใน ตัวเธอเองถือตะกร้าไผ่ใบใหญ่หนักอึ้ง เต็มไปด้วยผักปลามากมาย ซ้ำยังสวมชุดสาวใช้หนาเตอะหลายชั้นสู้กับอากาศหนาวสุดขั้ว แม้แดดจะแรงกล้าก็ตาม
"เอาจริงเหรอวะ ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย"
เธอเผลอร้องออกมา เจ้าของเสียงดุก็ยกมือตีแขนเข้าให้
"โอ๊ย!"
"อย่าพูดจาแปลกๆ หยิบผักกาดมาได้แล้ว เอาหัวสวยๆ ชิ! เรื่องของตัวเองไม่ใส่ใจ วันๆเอาแต่วาดรูปแต่งกลอน ขี้เกียจสันหลังยาวเช่นนี้สักวันนายหญิงใหญ่ไล่เจ้าออกนอกจวนตระกูลเซิ่งแน่"
หงส์แทบหูชากับคำด่าภาษาท้องถิ่นที่เธอดันฟังออกทุกคำ ไม่ต้องเสียเวลาลงเรียนหรือสอบวัดระดับเลยสักนิด เธอรีบหยิบหัวผักกาดตามคำสั่งก่อนอีกฝ่ายจะบ่นมากไปกว่านี้
"เท่านี้พอมั้ย"
เธอยื่นตะกร้าให้สตรีร่างท้วมวัยกลางคนดู อีกฝ่ายกลับตีแขนเข้าให้ดังลั่น
"โอ๊ย! อะไรอีกเล่า"
"คนในจวนมีเป็นสิบ เจ้าหยิบมาหัวเดียว คิดว่าอยู่คนเดียวหรือ"
'ก็อยู่คนเดียวจริงๆนี่หว่า'
หงส์ได้แต่คิดในใจ แต่ดูทรงแล้วคงเถียงคุณป้าขี้บ่นข้างๆไม่ได้แน่ๆ จึงยอมสงบวาจาแล้วรีบหยิบผักกาดเพิ่มอีก 4-5 หัว อีกฝ่ายก็ตีแขนเธอที่เดิม
"โอ๊ย!"
"เอามานี่ หลีกไป เจ้ามันไม่ได้เรื่องจริงๆ"
"อาจวน เจ้าเอ็ดอาหงเกินไปกระมัง นางเป็นสาวใช้ไม่ใช่แม่ครัวเช่นเจ้า จะรู้ได้ยังไงว่าใช้ผักกาดกี่หัว"
คนขายกล่าวออกรับ หงส์จึงรู้ว่ามนุษย์ป้าจอมจู้จี้ด้านข้างชื่อว่าจวน ดูท่าทางเป็นคนเลี้ยงเธอมากระมัง ไม่สิ...เลี้ยงจางหงเหยียนต่างหาก
"กินอยู่ทุกวันทำเป็นไม่รู้ ขี้เกียจสิไม่ว่า เจ้าขายของไป ไม่ต้องยุ่งเรื่องคนในจวนตระกูลเซิ่ง ตามข้ามา"
นางจวนส่งตะกร้าให้ถือพลางดึงแขนเสื้อให้เดินตาม หงส์แทบแขนหลุดกับปริมาณของในตะกร้า แต่เธอจะทำอะไรได้นอกจากพยายามหิ้วมันไว้ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เธอเห็นนางจวนแอบยิ้มสะใจด้วย แบบนี้แกล้งกันชัดๆ หงส์คิดอยู่ครู่ก็วางตะกร้าลงทันที
"อะไรของเจ้า" นางจวนหันถาม
"หนัก ไม่ถือแล้ว" หงส์ตอบแล้วเดินหนี นางจวนก็ดึงแขนไว้
"เจ้าต้องถือ ถ้าไม่ถือ วันนี้ไม่ต้องกินข้าวเย็น"
นางจวนไม่ลดละจ้องกลับเขม็ง หงส์อ้าปากจะต่อว่ากลับ ทว่าเธอรู้สึกเหมือนบางอย่างในจิตใจห้ามไว้ด้วยความหวาดกลัว ทำเธอใจหวิวจนต้องกุมอกแน่น ถึงอยากงัดข้อกับป้าตรงหน้าแค่ไหน ปากเธอกลับไม่ขยับกล่าวอะไร ราวกับในตัวตนของเธอมีอีกคนที่หวาดกลัวอีกฝ่ายซุกซ่อนอยู่ ครุ่นคิดอยู่ครู่จึงจำยอมหยิบตะกร้าหนักๆบรรจุผักกาดนับสิบหัวขึ้นมาถืออีกครั้ง นางจวนยักไหล่ หันกลับเดินนำต่อ
'นางจะฟ้องให้คุณหนูเฆี่ยนเจ้า'
เสียงหนึ่งดังก้องในสมอง เป็นเสียงเดียวกับผู้หญิงที่บังคับให้เธอรับบทบาทนี้ แต่ดูอ่อนแอกว่านิดหน่อย หงส์ขมวดคิ้วมุ่น แบบนี้เท่ากับว่าเธอถูกจางหงเหยียนตัวจริงควบคุมด้วยสิ
'เกมบ้าบออะไร ซวยชะมัด อย่าให้หลุดออกไปได้แล้วกัน'
หงส์บ่นในสมองขณะเดินเซไปมาเพราะความหนักของตะกร้า แต่แล้วเท้ากลับสะดุดหินกะทันหัน ร่างกายของเธอเซเข้าหารถม้าคันใหญ่ที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วพอดี
"อ๊ะ!!!"
หลบไม่ทันแน่ๆ! หงส์คิดในใจขณะยกมือกั้นหน้าไว้ตามสัญชาตญาณ เธอได้ยินเสียงนางจวนร้องลั่นพร้อมๆกับเสียงฝีเท้าม้าเข้ามาใกล้อีกแค่คืบเดียว หงส์คู้ตัวปิดตาแน่น รอรับความเจ็บปวด แต่แล้วแขนแข็งแรงกลับคว้าแขนเธอรั้งเข้าหาจนตัวปลิวกระแทกเข้ากับอะไรสักอย่างที่แข็งกึ่งนุ่มเข้าอย่างจัง
"โอ๊ย!"
หงส์ร้องลั่น เธอลืมตามองทันที พบเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง สวมชุดจีนโบราณกรุยกรายสีขาว รูปร่างสูงใหญ่จนศีรษะของเธอเสมอบ่าของเขาเท่านั้น ส่วนอะไรที่แข็งกึ่งนิ่มก็คือแผ่นอกกว้างของเขานั่นเอง เธอหน้าถอดสี รีบผลักเขาออกโดยแรง เพียงเท่านั้น นางจวนก็วิ่งเข้ามาหาทันที
"เดี๋ยวเถิด ไม่รีบขอบพระคุณคุณชายเย่อีก เจ้ามันเด็กก้าวร้าวจริงๆ!"
นางจวนเข้ามาผลักให้หงส์ก้มศีรษะคำนับ อีกฝ่ายกลับใช้วิชาตัวเบาเหาะทะยานขึ้นสู่หลังคาหายไปโดยไม่กล่าวสิ่งใดสักคำ หงส์เงยมองหลังจากนั้น ทุกอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันจำหน้าของเขาด้วยซ้ำ
"เหม่ออะไรอีกนังเด็กซุ่มซ่าม รีบเก็บของเข้า วันนี้เจ้าอดข้าวเย็น! โทษฐานไปรบกวนเจ้าสำนักหงฮั่ว ดีที่เย่ลู่เสียนอารมณ์ดี หาไม่แล้วเจ้ากับข้าได้กลายเป็นผีเฝ้าตลาดแน่ เก็บของเร็วเข้า!"
"อะไรกันวะ!"
เธอได้เพียงร้องอุทานกับความอยุติธรรม โดนใช้ให้ถือของหนักจนล้ม ยังโดนลงโทษอดข้าวเย็นเสียอีก รังแครังคัดกันเกินไปแล้ว
'จางหงเหยียนอาจอยู่อย่างยอมจำนน แต่หงส์คนนี้ไม่มีทางแน่! คอยดูเถอะ'
หงส์ได้เพียงคาดโทษไว้ในใจ


## ตอนที่ 3 : ไม่ยุติธรรม

'ฉับๆๆๆๆๆๆๆ'
เสียงมีดอีโต้หั่นกะหล่ำปลีรวดเร็วรุนแรงอย่างกับโกรธแค้นใครมานักหนา ทำเอาผู้คนในโรงครัวก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองโดยไร้ซึ่งเสียงพูดคุย ด้วยกลัวว่าผู้ถือมีดเล่มใหญ่จะเปลี่ยนเป้าหมายจากผักเป็นตัวเอง เว้นเพียงผู้มาเยือนใหม่ที่มองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ
ปกติแล้วหงส์ติดซีรี่ส์จีนตั้งแต่ดูซีรี่ส์มิตรภาพอันโด่งดังไปทั่วเอเชีย ด้วยองค์ประกอบอลังการของฉากยุคจีนโบราณ เสื้อผ้าหน้าผมของผู้คน พอได้สัมผัสกับตัวเองตรงหน้าแล้ว สิ่งเหล่านี้ยิ่งมีเสน่ห์ในตัวเองสำหรับเธอ โดยเฉพาะเตาหินยุคโบราณแบบใส่ฟืน ถึงจะเก่าไปหน่อย มีรอยไหม้ของฟืนเกือบครึ่ง แต่อาหารที่ออกมาจากเตานี้ล้วนหอมน่าทานจนท้องร้องทีเดียว ว่าแล้วสองเท้าก็ก้าวเข้าใกล้เตาหินโดยไม่รู้ตัว ทว่ามีดอีโต้แวววับก็ฟันลงกลางอากาศกั้นหน้าเธอไว้ก่อน
'ชิ้ง!'
"เหวอ!!!"
"ออกไปตักน้ำใส่ถังเตรียมต้มให้คุณหนู มายืนเซ่อทำอะไรในนี้!"
นางจวนเอ็ดใส่ดังลั่น หงส์เลยชักสีหน้าหงุดหงิดใส่กลับ เพียงเท่านั้น หญิงวัยกลางคนก็ถลึงตายกมีดชี้หน้าเธอจนถอยหลังแทบไม่ทัน
"หน็อย! นังเด็กเหลือขอ นับวันยิ่งเอาใหญ่ กล้าชักสีหน้าใส่ข้า วันนี้ข้าจะบอกเรื่องที่เจ้าหาเรื่องเย่ลู่เสียนจนเกือบทำให้ตระกูลเซิ่งต้องเดือดร้อน คุณหนูไม่เก็บเจ้าไว้แน่"
"หนวกหูน่า!! โวยวายอยู่ได้น่ารำคาญ!"
เธอเผลอตวาดกลับใส่ เพียงเท่านั้น คนทั้งโรงงครัวก็อ้าปากค้างมองเธอเป็นตาเดียว โดยเฉพาะนางจวนที่พูดไม่ออกไปชั่วขณะทีเดียว
"เจ้า....เจ้า....เจ้าๆๆ เจ้ากล้าตะคอกข้ากลับหรือ!"
"ก็ท่านตวาดใส่ข้าก่อนนี่!!"
"หน็อย!!! นังเด็กเหลือขอ เด็กบ้านนอกคอกนา ลืมบุญคุณ ข้าอุตส่าห์เลี้ยงเจ้ามาอย่างยากลำบาก ให้เจ้ากินดีอยู่ดีกว่าบ่าวในจวนจนตัวเจ้าอ้วนกลมอย่างกับหมู เจ้ายังกล้าเนรคุณตะคอกใส่ข้า ได้!! ในเมื่อเจ้าเก่งนัก ต่อไปนี้เจ้าไปหาข้าวกินเอง อย่ามากินข้าวของข้า! พวกเจ้าก็ด้วย จำไว้ว่าหากผู้ใดเอาข้าวของข้าให้นางกิน ข้าจะฟ้องให้นายท่านไล่ออกจากจวน ออกไปเลยนังเด็กเหลือขอ ออกไปจากครัวของข้าซะ!!!"
นางจวนไม่พูดเปล่า ยังเอาอีโต้ไล่ฟันหงจนเธอต้องวิ่งหัวซุกหัวซุนออกมาจากครัว
'ปึง!'
ประตูปิดทบกันดังสนั่นหวั่นไหวทำเธอสะดุ้งโหยง เหลือไว้เพียงความเงียบและลมหนาวยะเยือกพัดผ่านร่างกายจนต้องห่อไหล่กอดตัวเอง ชุดที่เธอสวมเป็นเพียงผ้าฝ้ายธรรมดา แม้หลายชั้นกลับไม่อาจบดบังลมหนาวยามเย็นได้ เธอหงุดหงิดจนขอบตาร้อนผ่าว อยู่ๆก็ถูกพรากจากโซฟาอุ่นๆในห้องแสนสวยที่ทำงานเก็บเงินผ่อนแทบตายมาโผล่ในเกมส์ชีวิตรันทดของผู้หญิงคนหนึ่ง ซวยชะมัด!
"จางหงเหยียน! ปัญหาของตัวเองก็จัดการตัวเองไปสิ ดึงคนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยทำไม! เอาฉันจากออกไปจากเกมส์บ้าๆนี่นะ!!!"
ในที่สุด หงส์ก็ตะโกนออกมาสุดเสียง หากแต่สิ่งตอบกลับคือมีดอีโต้ที่ลอยแหวกผ่านอากาศเข้ามาหา เธอเบิกตาโตรีบกระโดดหลบแทบไม่ทัน เมื่อหันมองคนทำก็เห็นนางจวนเชิดหน้าใส่อยู่ตรงหน้าต่าง หงส์ไม่อาจยอมรับการการกระทำแย่ๆของนางได้จึงหันหลังหนีทันที
"ไม่อยู่ก็ได้ ใครอยากอยู่ที่นี่ให้ถูกกดขี่ ฉันมีมือมีเท้า ทำมาหากินเองได้ ใครจะอยู่กับยายแก่จอมบงการได้ล่ะ!!"
เธอตัดสินใจหันหลังเดินหนีไปทางประตู อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไงต่อไป ทว่าจมูกสัมผัสกลิ่นหอมของดอกไม้เสียก่อน เธอหยุดฝีเท้าเงยมองต้นทิศของกลิ่น จึงพบผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดจีนโบราณเนื้อผ้าแพรสวยงามเหมือนอย่างที่เห็นในซีรี่ส์ รูปร่างสะโอดสะอง หน้าตาจิ้มลิ้มอย่างกับตุ๊กตา แต่สีหน้าไม่เป็นมิตร ผู้หญิงคนนั้นอยู่กับสาวใช้หน้าตาน่ารักแต่ท่าทางน่าหมั่นไส้ จ้องเธอเหมือนเป็นศัตรู
"เอะอะอะไรกัน ที่นี่หาใช่หอนางโลมที่เจ้าเติบโตมา จะทำสิ่งใดให้ระวังกริยาไว้บ้าง"
'หอนางโลม!!??'
หงส์อุทานในใจหลังจากได้ยินวาจา ยังไม่ทันได้โต้กลับ สาวใช้ด้านหลังอีกฝ่ายก็กล่าวเสริมทัพเสียก่อน
"คุณหนูอย่าเสียเวลาอบรมเลยเจ้าค่ะ รากเหง้าเป็นเช่นใด สันดานก็เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ ลงโทษให้หลาบจำดีกว่าเจ้าค่ะ"
"จริงอย่างเจ้าว่า เด็กๆ! นำตัวสาวใช้จางไปขังไว้ ห้ามให้ทั้งน้ำและอาหารจนกว่าจะสำนึก"
เมื่ออีกฝ่ายกล่าวจบ คนรับใช้ผู้ชายมากมายก็แห่กันเข้าหาเธอทุกทิศทางอย่างกับซุ่มอยู่ตามพุ่มไม้ในสวน หงส์ใจหายวาบตกตะลึงค้าง รู้ตัวอีกทีเธอก็ถูกหิ้วปีกลากผ่านหน้าโรงครัวไปเสียแล้ว เธอเห็นกลุ่มคนรับใช้ในโรงครัวแอบดูทางหน้าต่างโดยเฉพาะนางจวนที่สีหน้าเหมือนเวทนามากกว่าสมน้ำหน้า หญิงสาวได้เพียงกัดกรามอย่างโกรธจัดและแค้นใจเท่านั้น
-----------------------------
'จิ๊ดๆ'
"!!"
หงส์สะดุ้งโหยงกับเสียงร้องแสนคุ้นหู เมื่อหันมองก็พบสัตว์ตัวใหญ่ที่เห็นบ่อยๆในเขตถังขยะของกทม. ทว่าหนูของกทม.เวลาเห็นคนจะวิ่งลงท่อ แต่หนูของจวนตระกูลเซิ่งเห็นคนกลับยืนจ้องตาแดงก่ำ ดุเสียยิ่งกว่าเสือ แถมตัวใหญ่อย่างกับลูกสุนัข เธอทำตัวให้นิ่งที่สุดขณะจ้องมันตอบ นึกในใจให้มันหวาดกลัวสายตาบ้าง ทันใดนั้น...
"เหวอ!!!"
หญิงสาวยกมือกันหน้าตัวเองไว้ทันทีที่เจ้าหนูตัวใหญ่กระโจนใส่ เธอกระโดดเหยงหนีมันไปทั่วห้องขังอันคับแคบและชื้นแฉะจนเหยียบเศษฟางลื่นล้มหน้าคะมำกับพื้น ทั้งจุกเจ็บจนร้องไม่ออก โชคดีที่หนูตัวใหญ่ยอมรามือ วิ่งหายไปทางที่เธอนั่งแต่เดิม หงส์เลยเดาเอาว่าเธอคงนั่งบังรูหนูอยู่แน่
เธอประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งมองรอบกายด้วยใจหดหู่ ที่แห่งนี้อยู่ใต้ดิน ทั้งมืด ชื้น และหนาวเย็น มีเพียงกองฟางเล็กๆไว้ให้ความอบอุ่น แต่ก็คันคะเยอไปทั้งตัวเมื่อเข้าใกล้ ดูเหมือนถูกสร้างไว้ขังคนรับใช้ที่กระทำผิด ไม่สิ...ทำไม่ถูกใจต่างหาก ป่าเถื่อนเสียจริง ไม่คิดว่าต้องมาเจออะไรแบบนี้ เจอทั้งคนทั้งหนูรังแก
ใจของเธอรุ่มร้อนด้วยไฟแห่งโทสะ เพราะชาติกำเนิดต้อยต่ำถึงถูกกดขี่ข่มเหงสารพัด คอยดูเถอะ สักวันหนึ่ง เธอต้องเอาคืนคนพวกนี้ให้สาสมเชียว!
"เอ๊ะ...."
อยู่ๆเธอก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา พลันได้ยินเสียงสะอื้นดังก้องอยู่ในสมอง รู้ตัวอีกที หยดน้ำตาของเธอเองก็รินไหลไม่ขาดสาย ทั้งที่ไม่ได้คิดจะร้องไห้ด้วยซ้ำ
'ข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด!'
เสียงของจางหงเหยียนตัวจริงดังก้องอยู่ในใจ หงส์จึงรู้ทันทีว่าร่างกายและจิตใจของเธอยามนี้เป็นเสื้อคลุมให้จางหงเหยียนตัวจริงใช้แก้อดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ที่ตามหายอดฝีมือในเกมส์ก็เพื่อยืมร่างคนอื่นมาสู้กับพวกสำนักคุ้มภัยอะไรนั่นสินะ! แย่มาก เธอดึงคนอื่นเข้ามาแก้ไขชีวิตตัวเองแบบนี้ เห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะ ชีวิตของฉันก็มีเรื่องยากลำบากเหมือนกัน เธอคิดว่าชีวิตเธอรันทดอยู่คนเดียวหรือไง"
หงส์ต่อว่า กลับมีแค่ความเงียบขานรับ เธอสูดหายใจลึกกลั้นสะอื้น จะยอมให้ตัวตนของตัวเองถูกนางมารจางหงเหยียนครอบงำทั้งหมดไม่ได้เด็ดขาด และต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้
"...ใช้อาวุธของมนุษย์เงินเดือน พิมพ์ลภัทร แกต้องใช้ความนอบน้อมแบบสองหน้าของมนุษย์เงินเดือน....มีใครอยู่ที่นี่มั้ย! ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้ายอมแล้ว ปล่อยข้าออกไปที"
ว่าแล้วหงส์ก็ร้องดังลั่น หากแต่ไร้ซึ่งความก้าวร้าว ชวนให้คนฟังนึกเวทนา ไม่นานนัก บ่าวใช้หนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา
"พี่ชาย ข้าสำนึกผิดแล้ว ท่านปล่อยข้าออกไปที ให้ข้าทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น"
"จริงหรือ?"
ทว่าสียงตอบรับกลับเป็นของนางจวน ผู้ซึ่งเดินถือปิ่นโตอาหารใบใหญ่เข้ามาหา ถึงแม้ท่าทีตะบึงตะบอนอยู่บ้าง หงส์รีบพยักหน้ารับ
"แม่นมจวน ข้าผิดไปแล้ว เมื่อครู่ข้าแค่เหนื่อยและหิวมากเลยหงุดหงิดไปหน่อย ท่านเคยได้ยินหรือไม่ คนโมโหหิวมักอารมณ์ร้อนเหมือนถูกผีเข้าสิง ท่านสงสารข้าเถอะนะ"
คราวนี้เธอทำเสียงออดอ้อนเหมือนเด็กสาววัย 18 ปี ทั้งยังทำตาละห้อย เรียกได้ว่ามีไม้ตายอะไรก็งัดออกมาใช้ให้หมด เหมือนตอนอ้อนแม่ แรกเริ่มนางจวนขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด พยักพเยิดให้บ่าวใช้เปิดประตูห้องขัง เพียงเท่านั้น หงส์ก็วิ่งออกมาขาแทบขวิด เกือบหน้าคะมำ เธอสาบานเลยว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรจะไม่กลับเข้าคุกใต้ดินอันโสโครกนี่อีก
เมื่อออกมาแล้วกลัวไม่สมบทบาท หงส์จึงคุกเข่าลงเบื้องหน้านางจวน ร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยนจนนางถอนหายใจอีกครั้ง
"ข้าผิดไปแล้ว ท่านยาย ข้าจะไม่ตะคอกใส่ท่านอีกแล้ว"
"เดี๋ยวเถิด ใครยายเจ้า ถูกหนูกัดจนเพี้ยนหรือ ปกติเจ้าเรียกข้าแค่ท่านน้า ไม่ต้องเพิ่มอายุให้ข้า เฮ่อ...ลุกขึ้นๆๆ เห็นแก่ที่แม่เจ้าฝากฝังไว้ อยากให้เจ้ามีอนาคตที่ดี นางเองก็มีบุญคุณต่อข้านัก ข้าจะละเว้นเจ้าไว้ครั้งหนึ่ง แต่ถ้าเจ้าดื้อด้านไม่เจียมตัวอีก หนหน้าข้าไม่ช่วยเจ้าแล้วเป็นแน่"
"ฮือๆๆๆ ท่านป้า ข้าผิดไปแล้ว ฮือๆๆๆ"
หงส์กอดขานางจวน แกล้งร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น นางจวนเลยรีบดึงแขนให้ลุกขึ้นยืนพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาเด็กสาวส่งๆ จิ้มเข้าตาบ้างจมูกบ้าง ไร้ซึ่งความอ่อนโยน แต่ก็แฝงความห่วงใยไว้ไม่น้อย หงส์จึงอยู่ในบทบาทเด็กขี้แย จับชายเสื้อแม่นมจวนเอาไว้แน่น
"ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปหลบที่ห้องเก็บฟืนก่อน อย่างน้อยก็อุ่นกว่าที่นี่ เสร็จแล้วยามฟ้าสางให้เจ้ารีบออกไปตักน้ำใส่ถังไม้ ต้มน้ำให้นายหญิงอาบ เพียงเท่านี้ คุณหนูก็จะไม่กล้าเอาความกับเจ้าอีก ทำได้หรือไม่"
นางถาม เธอพยักหน้ารับ
"ดี ถือปิ่นโตนี่ไว้ แล้วอย่ากินให้มากเล่า พักนี้เจ้าอ้วนกว่าคนรับใช้ในจวน ดีไม่ดีเสี่ยวเหลียนอาจยุแยงคุณหนูให้หาเรื่องแกล้งเจ้าอีก"
คำก็อ้วน สองคำก็อ้วน หงส์ขมวดคิ้วใส่นางจวนพลางก้มลงมองตัวเอง เป็นสาวไซต์ L ใช้ชีวิตยากลำบากทุกยุคทุกสมัยเสียจริง นึกถึงคุณหนูใหญ่จอมโหดรูปร่าง XXS คนนั้น ทั้งผอมทั้งสูง รัชทายาทจะถูกใจคงไม่แปลก เอาเถิด เธอต้องระวังไม่ให้จางหงเหยียนครอบงำ โดยเฉพาะจุดพีคที่เธอต้องถูกทำร้ายปางตายจนเกิดไฟแค้น มันจะต้องไม่เกิดขึ้นแน่นอน
หงส์คิดในใจขณะเดินตามนางจวนออกมาถึงใจกลางสวนหย่อมยามค่ำคืน สัมผัสกับอากาศเย็นยะเยือกและความมืดชนิดที่มองไม่เห็นแม้แต่หลังเท้าของตัวเอง หากไร้แสงโคมในมือพ่อบ้านก็เหมือนคนตาบอดดีๆนี่เอง เธอเดินใกล้นางจวนมากขึ้นเรื่อยๆด้วยความกลัว กระทั่งถึงหน้าห้องเก็บฟืน นางจวนก็ยัดปิ่นโตใส่มือก่อนจะรีบพากันเดินจากไปพร้อมคนรับใช้
หญิงสาวถอนหายใจออกมายาวเหยียด บอกไม่ถูกว่าโล่งอกหรือหนักใจ อดีตของจางหงเหยียนที่เธอเห็นคือความอยุติธรรมของเด็กสาวผู้มีหัวใจบริสุทธิ์ แต่สิ่งที่เธอเผชิญคือโชคชะตาอันอยุติธรรมของเด็กสาวผู้ต่ำต้อย เพราะถูกกดขี่ ไฟแค้นจึงสุมอกมากขึ้นเรื่อยๆ ทางเดียวที่จะรอดออกจากเกมส์ได้คือล้างตระกูลเซิ่งและรัชทายาทคนนั้น แต่นั่นเป็นหนทางเดียวจริงหรือ
"หืม?"
ทว่าในความมืด หงส์กลับได้ยินเสียงบางอย่างคล้ายอาภรณ์ต้องสายลมอยู่เหนือหลังคา เธอเงยมองตามกลับไม่พบสิ่งใดนอกจากยอดไม้ที่เอนไหวไปมา ดูราวกับมือยักษ์โบกสะบัด เธอขนลุกซู่ รีบกลับเข้าห้องเก็บฟืนทันที


## ตอนที่ 4 : อดทน

'ปึก'
"โอ๊ย!"
ของแข็งบางอย่างกระทบถูกหัวไหล่ ทำลายภวังค์อันสงบสุขลงทันใด ดวงตากลมโตดำขลับคลี่เปิดอย่างขุ่นใจ เธอจำได้ว่าก่อนนอนเก็บทุกอย่างเข้าที่หมดแล้ว หรือว่าแม่บ้านรับจ้างที่เข้ามาทำความสะอาดห้องคอนโดเป็นคนเคลื่อนย้ายของกันนะ ทว่าเมื่อลืมตามาพบท่อนไม้ฟืนกองใหญ่อยู่รายล้อมรอบ ความขุ่นเคืองก็กลายเป็นความงุนงงยิ่งกว่าถูกค้อนทุบศีรษะ ทั้งหน้าต่างทากรอบสีน้ำตาลลายตารางไม่คุ้นตา กางปิดทั้งบานด้วยกระดาษไขสีขุ่น กับพื้นปูนสากเย็นเฉียบราวกับแผ่นน้ำแข็ง เธอนั่งนึกอยู่ครู่ก็จดจำได้ทั้งหมด
เมื่อวานนี้ โลกอันวุ่นวายของเธอถูกทำให้วุ่นวายยิ่งกว่าเก่า ด้วยน้ำมือของผู้หญิงชุดแดงนามว่าจางหงเหยียน นอกจากหลุดเข้ามาอยู่ในเกมส์ของผู้หญิงคนนั้นแล้ว ยังต้องกลายเป็นเสื้อคลุมให้นางสวมใส่เพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเองเสียอีก หงส์ถอนหายใจกลัดกลุ้ม นึกไม่ออกว่าควรทำอย่างไร ฟ้าด้านนอกก็ยังมืดอยู่ เมื่อตันหนทางจึงเอนกายลงนอนต่อ แต่แล้ว เสียงเหมือนคลื่นสัญญาณตอนเปิดโทรทัศน์ก็แว่วเข้าโสตเสียก่อน
"หืม?"
จอดิจิตอลใหญ่ยักษ์ฉายอยู่เบื้องหน้า ปรากฏของ 3 สิ่ง ซ้ายสุดคือถังตักน้ำ มีตัวอักษรระบุว่าอยู่ข้างบ่อน้ำในจวน ตรงกลางคือไม้ฟืนท่อนใหญ่ เขียนว่าให้หยิบได้เลยในห้อง และขวาสุดคือมีดแร่ปลาด้ามยาว เขียนว่าอยู่ในโรงครัว เธอขมวดคิ้วน้อยๆก่อนจะนึกได้ว่านางจวนบอกให้ไปตักน้ำในตอนเช้า
"ต้องเลือกถังน้ำ"
'เดี๋ยว…ลองดูตัวเลือกดีๆก่อน'
เสียงหนึ่งกล่าวค้านอยู่ในสมอง หงส์คิดอยู่ครู่ก็ลองยื่นมือแตะจอดิจิตอลเลือกท่อนไม้ จึงปรากฏภาพนางจวนนอนหลับอยู่ในห้อง และมีข้อความเขียนไว้
'ใช้ท่อนไม้ตีศีรษะแม่นมจวน แล้วขโมยเงินใต้หมอนของนางหลบหนีออกไป'
หงส์เบิกตาโตเป็นไข่ห่านกับตัวเลือกนี้ นางรีบกดย้อนหลังไปดูอีกตัวเลือกหนึ่ง คือมีด จอดิจิตอลจึงฉายภาพห้องพักของคุณหนูใหญ่ โดยมีเสี่ยวเหลียนนอนฟุบอยู่ข้างเตียง
'ใช้มีดสังหารคุณหนูใหญ่แล้วป้ายความผิดให้เสี่ยวเหลียน'
เธอรีบกดย้อนกลับไปดูตัวเลือกถังไม้น้ำ ตั้งใจว่าจะเลือกหัวข้อนี้ ทว่าข้อความด้านล่างทำเธออ้าปากค้างกว่าเดิม
'ตักน้ำเตรียมให้ใต้เท้าเซิ่งอาบ และเข้าไปตีสนิทเพื่อเป็นอนุลับๆ'
"แล้วกัน! ตัวเลือกแบบนี้ใครจะเลือกเล่า ไม่เอาหรอก เธอก็แค่หาทางลัดทำลายตระกูลเซิ่งเร็วๆเท่านั้น"
'ตัวช่วยเพื่อให้เกมส์จบเร็วขึ้น ถ้าเจ้าไม่เลือกก็ตามใจ'
หงส์ไม่สนใจตัวเลือกทั้งสาม เธอเดินผ่านจอดิจิตอลออกมานอกห้องเก็บฟืน ทว่าแค่เปิดประตูห้อง ร่างกายก็ปะทะกับสายลมเย็นยะเยือกอย่างกับฉาบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ทำเอาแข็งทื่อไปทั้งตัว เธอรีบก้าวถอยหลัง ปิดประตูลงทันที
"หนาวชะมัด!"
เธอมองซ้ายมองขวาหวังหาสิ่งของบางอย่างไว้บังลมหนาว ก็พบเข้ากับของสิ่งหนึ่งตรงมุมห้องพอดี
----------------------------------
'ผีพรายน้ำหรือ?! รีบหนีเร็ว!'
เป็นอีกครั้งที่หงส์ได้ยินเสียงร้องตระหนกของชาวบ้านอยู่ด้านหลัง ขณะที่ตัวเธอเองยืนอยู่ในดงต้นอ้อ สูงเทียมศีรษะ กำลังใช้ถังไม้ตักน้ำให้เต็มทั้งสองถัง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเงาตะคุ่มผลุบๆโผล่ๆ หรือเป็นเพราะกระสอบที่เธอเอามาคลุมตัวอยู่ เมื่อมองไกลๆเลยกลายเป็นผีของชาวบ้านไปเสียได้
หงส์สลัดความหงุดหงิดออก รีบหาบน้ำกลับไปยังจวนตระกูลเซิ่งโดยเร็วที่สุด เพราะนอกจากต้องเติมน้ำในบ่อให้เต็มแล้ว ยังต้องเผื่อเวลาเตรียมน้ำให้นายหญิงใหญ่ของบ้านอาบอีกต่างหาก ใครจะรู้ว่าบ่อน้ำในจวนแห้งเหือดเหลือแต่ทรายอยู่ก้นบ่อกันเล่า
'หากข้าเป็นเจ้า ข้าจะเลือกเข้าหาเซิ่งตง เช่นนี้แล้วจะเข้าใกล้หลิวชิงหยางได้เร็วขึ้น'
เสียงของมารโลหิตก้องอยู่ในความคิด หงส์กลับส่ายหน้าพลางเปล่งเสียงกล่าวโต้กลับ
"ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เธอไม่ละอายใจเวลามองหน้ารัชทายาทเหรอ"
'อย่าลืมว่าเจ้าต้องหาทางสังหารล้างตระกูลเซิ่งและหลิวชิงหยาง นี่คือเกมส์ของเจ้า'
น้ำเสียงของมารโลหิตในสมองเริ่มอารมณ์ขุ่นมัวอย่างชัดเจน หงส์เลยไม่ตอบโต้ รีบกลับจวนให้เร็วที่สุด เธอใช้เวลาตักน้ำอยู่ร่วมชั่วโมง น้ำในบ่อถึงเต็มพอดี หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งกองข้างบ่อ หอบตัวโยน พลางโยนถุงกระสอบที่ใช้บดบังความหนาวออกไปให้พ้นกาย เมื่อการได้ออกแรงยามเช้าทำเธอเริ่มร้อนขึ้นมา
'ติ๊ดๆ'
และเป็นอีกครั้งที่จอดิจิตอลปรากฏตัวเลือกเดิม เหมือนที่เห็นในห้องเก็บฟืน หงส์เพิกเฉยใส่ รีบรวบรวมแรงตักน้ำใส่ถังเพื่อแบกไปห้องอาบน้ำโดยเร็ว
---------------------------------
เกล็ดหิมะขาวบริสุทธิ์โปรยปรายจากผืนฟ้าสีเทา หอบเอาความหนาวยะเยือกปกคลุมไปทั่วทุกตารางพื้นดิน ผู้คนต่างหลบหลีกเข้าใต้หลังคา ไม่อาจต่อสู้กับศัตรูที่ชื่อว่า 'ฤดูกาล' ได้ เว้นเพียงเด็กสาวผู้หนึ่ง ถึงแม้อยากกลับเข้าห้องอุ่นๆเช่นใด ก็ทำได้เพียงอดทนนั่งคุกเข่าอยู่ข้างห้องอาบน้ำเท่านั้น
หงส์รู้สึกเหมือนอยู่ในช่องแช่แข็งของตู้เย็นที่ถูกพัดลมยักษ์เป่าซ้ำอีกที มือของเธอเย็นเฉียบชาดิก แค่จะยกขึ้นปัดเกล็ดหิมะบนศีรษะยังทำแทบไม่ไหว แถมตะคริวยังกินขาเพราะนั่งคุกเข่ามาอย่างยาวนาน เพื่อเฝ้ารอให้นายหญิงใหญ่ของบ้านอาบน้ำให้เสร็จ ความยากลำบากนี้ เธอไม่เคยพบพานมาก่อนในชีวิต และไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้กัน
'หากเจ้าไม่ใช้ตัวช่วย เจ้าจะมีชะตากรรมเดียวกับจางหงเหยียน'
"อยู่เฉยๆเถอะ"
"เจ้ากล่าวกับผู้ใด!"
"!!"
เสียงดุโพล่งอยู่เบื้องหลังประตูทำหงส์สะดุ้งสุดตัว เมื่อเงยมองจึงพบหญิงผู้หนึ่ง แม้ถูกเรียกว่านายหญิงใหญ่แต่อายุดูราวไม่เกิน 35 ปี เสียด้วยซ้ำ ทั้งสาวและงดงามตามแบบฉบับของภรรยาขุนนาง อีกฝ่ายใช้สายตาดุขรึมจ้องเธอเขม็ง
"เอ่อ...ข้า...ข้า..."
"เอาเถิด ข้าไม่อยากสนใจนัก"
ฟูเหรินตระกูลเซิ่งรำคาญวาจาตะกุกตะกักจึงกล่าวตัดบท หงส์เลยปิดปากเงียบกริบ
"บอกข้ามาว่าเจ้าต้องการสิ่งใด"
นางถามตามตรง หงส์ก็ส่ายหน้าตอบ เพียงเท่านั้นนางก็ถลึงตาใส่ เอ่ยเสียงเข้มกลับทันที
"เป็นสาวใช้อย่ากำแหงให้มากนัก เจ้าทำทีปฏิเสธเช่นนี้ หวังให้ข้าประทับใจเพื่อปูนบำเหน็จงามๆให้เจ้าหรือ"
"ไม่ใช่นะเจ้าคะ ข้าทำเช่นนี้เพราะท่านป้าจวนบอกมาเจ้าค่ะ"
"แม่นมเฉินจวนหรือ? ปกตินางดูแลแค่ลูกหลิน หากข้าจำไม่ผิด เจ้าเป็นเด็กในโรงครัว คอยรับใช้ลูกหลินไม่ใช่หรือ"
"ใช่เจ้าค่ะ เมื่อวานข้ากับท่านป้าจวนมีปากเสียงกัน แล้วคุณหนูใหญ่มาพบเข้า เลยสั่งขังข้าในคุกใต้ดิน ท่านป้าสงสารข้าจึงแนะให้ข้ามาปรนนิบัติฟูเหริน เผื่อว่าคุณหนูจะเกรงใจฟูเหรินเจ้าค่ะ"
"เจ้ามีเหตุผลเท่านี้จริงหรือ"
"จริงเจ้าค่ะ ให้ข้าสาบานก็ได้ ข้าไม่ต้องการเงินทองอะไรทั้งนั้น ขอแค่อย่าให้ข้ากลับไปคุกใต้ดินอีกเลยเจ้าค่ะ"
หงส์โต้กลับหนักแน่น แววตามุ่งมั่น สบตานายหญิงใหญ่ของบ้านไม่มีหลบ ทว่ากริยาเช่นคนสมัยใหม่นั้นก้าวร้าวสำหรับคนยุคเก่า สาวใช้วัยกลางคนผู้ยืนเบื้องหลังของนายหญิงใหญ่จึงทำท่าให้เธอก้มหน้าลง หงส์ขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามาพบนายหญิงใหญ่พินิจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า และนิ่งเงียบจนน่าใจหาย
'แย่แล้ว หน้าบึ้งแบบนี้มีหวังถูกโยนออกนอกจวนแน่ๆ'
เธอรีบก้มหน้าลงด้วยกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองไปมากกว่านี้ ทว่าฝ่ามือเรียวสวยประดับแหวนหยกก็จับคางเธอแหงนขึ้นมองให้ถนัดเสียก่อน
"ผิวขาวดั่งแสงจันทร์ ผมดกดำขลับ หน้าตาซื่อใส แววตาไร้พิษภัยแต่ดูเจ้าอารมณ์ไปสักหน่อย รูปร่างดูอยู่ดีกินดีกว่าบ่าวคนอื่น ให้กินข้าวต้มกับผักดองสัก 7 วันคงดูดีขึ้น"
"หา?!"
'หรือว่านางจะจับฉันไปขายในหอนางโลม เหมือนที่พวกตัวโกงในหนังจีนทำ!?'
หงส์คิดในใจ สีหน้าก็เปลี่ยนตามความคิด นายหญิงจึงจ้องดุใส่
"ตื่นตูมไปสักหน่อย ป้าซู ต้องวานท่านเป็นธุระอบรมกริยาของนาง ข้าไม่อยากขายหน้ากลางตำหนักใน ยกนางให้ท่านแล้วกัน"
"เจ้าค่ะ... อาหง ยังไม่รีบคำนับฟูเหรินอีก"
หญิงวัยกลางคนผู้ยืนอยู่เบื้องหลังนายหญิงใหญ่รีบบอก หงส์จึงโค้งลงคำนับจนศีรษะแนบพื้น เธอรอจนนายหญิงใหญ่เดินผ่านไปแล้วถึงได้เงยหน้ามาพบกับหญิงชราผู้ถูกเรียกว่าป้าซู ซึ่งกำลังมองเธออย่างขบขันกึ่งเวทนา
"ลุกขึ้น ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำก่อน"
"ท่านป้าซู ฟูเหรินจะพาข้าไปขายหรือ"
"หน้าตาเจ้าดูฉลาดอยู่หรอกนะ ไม่คิดว่าจะซื่อบื้อเช่นนี้ ฟูเหรินจะให้เจ้าติดตามนางยามเข้าเฝ้าฮองเฮากับพระสนมฝ่ายในต่างหาก ข้าชรามากแล้ว ยืนในงานเลี้ยงน้ำชาไม่ไหว ที่จริงนางเลือกเสี่ยวเหลียนไว้เพราะหน้าตาสะสวย ติดที่คุณหนูใหญ่สนิทกับนางมากที่สุด นางเลยมองหาสาวใช้ผู้อื่นอยู่ ส่วนเจ้า...ข้าเพิ่งเห็นเจ้าใกล้ๆ ปกติแล้วเจ้าคลุกถ่านอยู่ในโรงครัว เดินตามหลังเฉินจวนต้อยๆ ท่าทางนุ่มนิ่มไม่มีปากเสียง นึกไม่ถึงว่าพูดจาฉะฉานกว่าที่คิดนัก"
ได้ฟังคำกล่าว หงส์ก็อ้าปากค้าง นึกโล่งใจที่ตัวเองไม่เลือกตัวเลือกของจางหงเหยียนเพื่อเร่งเรื่อง อย่างน้อยวิธีอดทนต่ออุปสรรคและปัญหาก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดของทุกยุคสมัย
"ช่างเถิดๆ ตามข้ามา 7 วันต่อไปนี้เจ้าต้องฝึกเข้มเสียหน่อย อ้อ...ข้าวกินได้แค่วันละมื้อ หลังเที่ยงไปแล้วดื่มได้แค่น้ำชาเท่านั้น รอบเอวจะได้ลดลง"
ป้าซูกล่าวสอนอีกหลายต่อหลายอย่างที่หงส์จับใจความแทบไม่ทัน รู้เพียงว่าหนทางเข้าใกล้องค์รัชทายาทอยู่ๆก็โผล่มาตรงหน้า อดคิดไม่ได้ว่ารัชทายาทที่จางหงเหยียนทั้งรักทั้งแค้นหน้าตาเป็นยังไง อยากรู้เสียจริง
--------------------------------
ณ สำนักจินหลง
จอกน้ำชากระเบื้องเนื้อดีสีขาวถูกยกจิบดื่มอย่างเชื่องช้า ด้วยเจ้าของการกระทำกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก กริยาผิดแผกไปจากเดิมของเขาสร้างความสงสัยให้ หวังอิน ชายหนุ่มผู้สวมอาภรณ์สีเหลืองอ่อน เข้ากับหน้าหน้าตาสุขุมหล่อเหลา ค่อนไปทางสำอาง และผู้เป็นเจ้าสำนักจินหลงซึ่งเชื้อเชิญเขามาร่วมเล่นหมากด้วยกันตั้งแต่ยามเช้า
"คุณชายเย่ เห็นกริยาของท่านแล้ว ดูท่าหมากกระดานนี้คงยากแก้นัก"
คนถูกถามกึ่งปรามาสเหลือบดวงตาเรียวรีแฝงรอยดุขรึมเฉกเช่นพญาอินทรีมองคนถามทันใด แล้วจึงวางหมากสีดำในมือตัวเอง รุกฆาตทั้งกระดาน เปลี่ยนสีหน้าของหวังอินนิ่งขรึม ก่อนถอนหายใจออกมาพลางประสานมือคารวะ
"ยากหรือง่าย ขึ้นอยู่ว่าแรกเริ่มท่านวางหมากไว้เช่นใด หากรู้จักศัตรู ก็รู้จักเพียงชัยชนะ"
"หึๆ ข้าเกลียดความฉลาดแสนแห้งแล้งของท่านเสียจริง เย่ลู่เสียน ท่านดุยิ่งกว่าพยัคฆ์เช่นนี้ ถึงไร้สตรีข้างกายอย่างไรเล่า เสียแรงที่สอดแนมจวนเสนาบดีเซิ่งตงมานานแรมปี พบปะบุตรีของขุนนางฉ้อฉลผู้นั้นก็มาก กลับไม่รู้จักกันเสียได้"
"ข้าเกรงว่าจะมีชีวิตที่น่าอิจฉาเช่นคุณชายเจ้าสำราญอย่างท่าน ตลอดทิวาราตรีรายล้อมด้วยสตรีมากหน้าหลายตาที่คอยหาความใส่ร้ายกันเพื่อแย่งชิงท่าน วุ่นวายน่าดู"
"เอาเถิด ท่านอุตส่าห์สละเวลามาเล่นหมากเป็นเพื่อนข้า ข้าจะยอมแพ้สักครั้งแล้วกัน ว่าแต่ บุตรีของใต้เท้าเซิ่งงดงามหรือไม่"
"หากมองด้วยสายตาบุรุษเช่นท่าน นับว่ารูปโฉมยากหาสตรีใดเปรียบ แต่หากมองด้วยสายตาของข้า ไม่ต่างกับภรรยาทั้ง 15 คนของท่านเท่าไหร่"
เจอคำกล่าวดักคอ หวังอินก็สะบัดพัดจีบโบก ระบายความหน่ายใจออกมา เย่ลู่เสียนหัวเราะดังหึในคอพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
"คุณชายเย่ จะไปแล้วหรือ? ไม่อยู่รอไท่จื่อก่อนหรือ"
"สำนักหงฮั่วไม่ต้องการเกี่ยวพันกับความวุ่นวายของราชสำนัก เรื่องใดที่ควรทำ ข้าล้วนทำหมดสิ้นแล้ว สำนักจินหลงมีสัมพันธ์อันดีกับราชสำนักมาตลอด ฉะนั้น ธุระต่อจากนี้คงต้องวานให้ท่านเป็นผู้สานต่อเอง ขอตัวลา"
กล่าวจบ เย่ลู่เสียนก็ใช้วิชาตัวเบาเหาะทะยานออกนอกหน้าต่างไป ทิ้งไว้เพียงความขัดใจของเจ้าสำนักจินหลง
"ประตูก็มี ไยจึงชอบกระโดดหน้าต่างนัก หืม?..."
หวังอินก้มลงมองหมากสีดำบนกระดานก็นึกเอะใจ พลิกดูให้แน่ชัดอีกที จึงพบสาสน์ลับบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น เขายิ้มอย่างพึงใจ
"เย่ลู่เสียน เจ้าคนปากอย่างใจอย่าง...เจ้าทิ้งอักษรว้าวุ่นไว้บนกระดานหมากเช่นนี้ ดูท่าลูกสาวเจ้าสำนักเฮยเตียวคงช้ำรักเสียแล้วกระมัง"
"เจ้าว่าเย่ลู่เสียนมีความรักหรือ"
เสียงหนึ่งโพล่งขึ้นกลางห้อง หวังอินจึงรีบรุดมายังต้นทิศทางพร้อมกับคุกเข่าลงเบื้องหน้าเจ้าของน้ำเสียงทันที
"กระหม่อมถวายบังคมไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ"
"ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด"
หลิวชิงหยาง บุรุษผู้ครองอาภรณ์สีเหลืองทองปักลวดลายมังกร บอกกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลรื่นหู เข้ากันกับรูปโฉมสุมสง่างาม หวังอินจึงลุกขึ้นยืนตามคำเชื้อเชิญพลางผายมือให้รัชทายาทดูอักษรบนกระดานหมาก
"ไท่จื่อ พระองค์มาช้าไปก้าวเดียวเท่านั้นพะยะค่ะ ดูท่าบุตรีเสนาเซิ่งจะงดงามดังคำร่ำลือจริงๆ"
"อย่างนั้นหรือ ข้าอยากเห็นนางเสียจริง ท่านไปกับข้าได้หรือไม่ หวังอิน"
"รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ"
ชีวิตพนักงานแสนธรรมดาของ ‘หงส์’ ต้องเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า เมื่ออยู่ๆก็หลุดเข้ามาอยู่ในยุคจีนโบราณที่ระบุช่วงเวลาไม่ได้ เผชิญกับวิบากกรรมต่างๆนานาในบทบาทของ 'จางหงเหยียน' ผู้หญิงปริศนาที่สิ้นลมหายใจต่อหน้าต่อตาก่อนหงส์จะกลายเป็นเธอคนนั้นแทน ยิ่งไปกว่านั้น ผู้คนต่างกล่าวขานว่าเธอคือ 'มารโลหิตแห่งเขาหิมะแดง' ผู้กระหายทำลายล้างยุทธภพเสียอีก!