หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม
เพียนฟางฟาง
## 001 บทนำ

บทที่ 1 บทนำ
วันที่มืดครึ้มได้ผ่านพ้นไป ในที่สุดวันที่สดใสก็กลับมาแล้ว อาหารในบ้านมีไม่เพียงพอ อาหวั่นจึงสะพายตะกร้าไปขุดหัวผักกาด
“อาหวั่น! ไยเจ้ามาอยู่ที่นี่? สามีเจ้ามาแล้ว!”
สตรีนางหนึ่งเดินถือบุ้งกี๋เข้ามา
ใบหน้าอาหวั่นซึ่งกำลังนั่งยองอยู่ที่พื้นเปลี่ยนเป็นสีแดง “ท่านป้าอย่าพูดไป ใครกัน ใครคือสามีของข้า?”
ท่านป้าหัวเราะเย้าหยอก “ประเดี๋ยวก็จะแต่งงานกันแล้ว หากมิใช่สามีของเจ้า แล้วจะเป็นสามีของข้าอย่างนั้นหรือ?”
ณ อีกด้านหนึ่งของคันนา สตรีชาวนากลุ่มหนึ่งหัวเราะกันคิกคัก
อาหวั่นหน้าแดงแปร๊ด แม้ปากจะไม่ยอมรับ แต่นางรู้ว่า นางมีว่าที่เจ้าบ่าวจริงๆ นั่นแล
ว่าที่เจ้าบ่าวสกุลจ้าว นามว่าจ้าวเหิง เป็นซิ่วไฉ เพียงคนเดียวของหมู่บ้าน
จ้าวเหิงมิใช่คนในพื้นที่ ทว่าอพยพมาเมื่อสงครามเริ่มปะทุ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านของพวกเขาตั้งแต่นั้นมา
บิดาของจ้าวเหิงตายระหว่างสงคราม เหลือเพียงเขากับมารดาที่เป็นหม้าย และน้องสาวซึ่งอายุเท่ากับอาหวั่น
ปีนั้นช่างโชคดีเหลือเกินที่ครอบครัวของอาหวั่นต้องการความช่วยเหลือ สามแม่ลูกจึงพอผ่านพ้นความลำบากไปได้
สถานการณ์ของครอบครัวอาหวั่นก็ไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่บิดาของอาหวั่นไปเป็นทหาร ครอบครัวขาดเสาหลัก และค่อยๆ ขัดสนขึ้นเรื่อยๆ
แต่ไม่ว่าจะขัดสนอย่างไร อาหวั่นก็ไม่ยอมให้จ้าวเหิงต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
อาหวั่นนำหัวผักกาดที่เด็ดไว้ใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง จิตใจคิดเพียงว่าจะกลับบ้าน
นางเดินผ่านบ่อน้ำ จึงนั่งยองลงเพื่อล้างดินที่เปื้อนบนมือออก
มือของนางโดนความหนาวเย็นกัด เมื่อแผลสัมผัสกับน้ำ ก็รู้สึกเจ็บจนสะดุ้งเฮือก!
จากนั้น นางปลดผ้าผูกผม ใช้แตะน้ำและสางเส้นผมจนเป็นมันเงา ถักเปียเส้นน้อยไว้ข้างหู และค่อยๆ หยิบผ้าผูกผมสีแดงที่ใช้ในวันปีใหม่ออกมามัดผมเปียไว้
เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็ใช้มือที่หนาวเหน็บจนไร้ความรู้สึก วักน้ำอันเย็นเฉียบและมีกลิ่นคาวปลาขึ้นมาล้างหน้า
“หนาวจะตายอยู่แล้ว!” อาหวั่นรู้สึกหนาวจนร้องออกมา
จ้าวเหิงเดินไปเดินมาอยู่หน้าบ้านของอาหวั่นมาพักใหญ่ ทว่าไม่เห็นอาหวั่น จึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะมาใหม่ ไหนเลยจะรู้ว่า ขณะที่เขาเดินผ่านบ่อปลา ก็บังเอิญเห็นอาหวั่นกำลังล้างหน้าอยู่ริมฝั่ง
จ้าวเหิงคิ้วขมวด น้ำนี่ใช้ล้างหน้าได้หรือ? กลิ่นคาวรุนแรงเสียขนาดนี้
อาหวั่นเห็นจ้าวเหิง ก็รุดรีบลุกขึ้นยืน
มิได้พบกันครึ่งปี บัดนี้จ้าวเหิงสูงขึ้นมาก
แม้ว่าจ้าวเหิงจะอายุมากกว่าอาหวั่นสามปี ทว่าในตอนที่เพิ่งมาอยู่ที่หมู่บ้าน เขาผอมกว่าอาหวั่นเสียอีก
“อาเหิง!” อาหวั่นเดินไปมาพร้อมกับใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ดรุณีน้อยสวมเสื้อกันหนาวผ้าสำลีตัวใหญ่จนดูอ้วนกลม ที่หัวเข่าและข้อศอกมีรอยปะชุน ดูยากจนข้นแค้นยิ่งนัก ทว่าใบหน้ารูปไข่นั้นสะสวย พื้นที่แถบนี้หาผู้ที่งามกว่านางได้ยากยิ่ง
ก่อนหน้านี้ จ้าวเหิงยังคิดว่าอาหวั่นคือสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ เพียงแต่หลังจากที่พบบุตรสาวจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงแล้ว และเมื่อได้พบกับอาหวั่นอีกครั้ง เขาก็มองเห็นเพียงกลิ่นดินกลิ่นโคลนและความยากจน
อาหวั่นมองไปยังมือของจ้าวเหิง มือของบัณฑิต นิ้วเรียวยาว ดูสะอาดสะอ้าน
อาหวั่นรีบหดมือซึ่งโดนความเย็นกัดจนบวมเข้าไปในแขนเสื้อ นางยิ้ม และถามเขาว่า “เจ้ามาทำไมหรือ? เพิ่งกลางเดือน ยังไม่ถึงวันจ่ายค่าเรียน...เงินที่มีอยู่เจ้าใช้ไปหมดแล้วหรือ? เช่นนั้นข้าจะไปหยิบเงินให้”
ที่จริงก็เหลือเพียงไม่เท่าไร เหลือเพียงเงินก้อนไม่กี่ก้อนสุดท้าย นางยังมิได้ซื้อของสำหรับวันขึ้นปีใหม่ กระนั้นการศึกษาของจ้าวเหิงก็สำคัญ ท่านแม่คงไม่ว่าอะไร
“อาหวั่น” จ้าวเหิงเรียกนาง
อาหวั่นหันหลังกลับมา รอยยิ้มอ่อนหวานพาดผ่านใบหน้าของนางซึ่งแดงระเรื่อเพราะสัมผัสกับความหนาวเย็น “หืม?”
“เจ้าไม่ต้องให้เงินข้าแล้ว” จ้าวเหิงกล่าว
“ทำไมเล่า เจ้าไม่เรียนหนังสือแล้วหรือ?” อวี๋หวั่นเอ่ยถามด้วยความตกใจ
จ้าวเหิงชะงักไป “ไม่ใช่...”
อาหวั่นคิดว่าเขากังวลเรื่องค่าเล่าเรียน นางจึงปัดที่อกเสื้อของเขาพลางกล่าวว่า “เจ้าวางใจเถิด ข้ามีเงินอยู่! ข้า...ข้าหาได้! พอเข้าฤดูใบไม้ผลิ ข้าก็จะไปเก็บผักในป่า! ข้าจะไปตัดฟืน! แล้วก็ปลูก...”
“อาหวั่น เงินของเจ้าเอามาจากที่ใด” จ้าวเหิงพูดตัดบท
อาหวั่นรู้สึกตะลึง
จ้าวเหิงกล่าวด้วยสีหน้าหนักใจว่า “เจ้ามิต้องปิดบังข้า ข้ารู้หมดแล้ว เงินของเจ้าได้มาอย่างไม่ใสสะอาด...เมื่อสองปีที่แล้วเจ้าไม่ได้ไปบ้านท่านยาย เจ้า...เจ้าไปทำงานในหอคณิกา”
สายฟ้ากลางวัน สายหนึ่งผ่าลงเหนือศีรษะของอาหวั่น
อาหวั่นผงะไป ตะกร้าสะพายหลังตกลงบนพื้น หัวผักกาดสีแดงกลิ้งกลุกๆ
อาหวั่นหน้าซีดเผือด นางมองจ้าวเหิงพร้อมกล่าวว่า “ใคร? ใครบอกเจ้า?”
จ้าวเหิงกำหมัดแน่น “เจ้ามิต้องใส่ใจว่าผู้ใดบอกข้า เจ้าเพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่! เจ้าไปเป็นนางคณิกาใช่หรือไม่”
ขอบตาของอาหวั่นแดงก่ำ นางจับแขนของจ้าวเหิง “อาเหิง...”
จ้าวเหิงเหลือบเห็นมือบวมๆ ของนางโดยไม่ทันตั้งตัว ก็รีบดึงแขนกลับด้วยความกลัว
อาหวั่นสัมผัสได้ถึงความรังเกียจของเขา จึงไม่กล้าเอื้อมมือไปจับเขาอีก จึงได้แต่พูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า “ข้า...ข้าไม่ได้ไปเป็นนางคณิกา! อาเหิงเจ้าเชื่อข้าเถิด เงินของข้าเป็นเงินสะอาด! ข้านำป้ายหยกไปแลก!”
จ้าวเหิงเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้านำป้ายหยกมาจากที่ใด”
“ข้าเก็บได้!” อาหวั่นตอบ
จ้าวเหิงแดกดันว่า “แค่เก็บป้ายหยกไปแลกจะได้เงินมากเพียงนี้เชียวรึ?”
แต่เดิมเขาไม่ประสีประสา คิดว่าเงินค่าเล่าเรียนแสนแพงนี้ ล้วนได้มาจากอาหวั่นซึ่งปลูกผักและตัดฟืน ทว่าใครจะรู้เล่า...ว่าแท้จริงแล้วอาหวั่นนำร่างกายไปแลกมา!
นางไม่รู้สึกอับอายบ้างหรือ? รู้สึกหรือไม่?
อาหวั่นได้หมั้นหมายกับเขาไว้แล้ว แต่ยังไปทำเรื่องพรรค์นั้นกับชายอื่น!
นางสกปรกยิ่งนัก!
“อาเหิงเจ้าเชื่อข้า ข้าไม่ได้ไปเป็นนางคณิกา ข้าสาบานได้!” อาหวั่นร้องไห้จนแทบขาดใจ นางไม่ได้ไปเป็นนางคณิกา ไม่เคยเลยจริงๆ…
ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันมาเป็นเวลานาน จ้าวเหิงและน้องสาวล้วนกินข้าวที่บ้านของอาหวั่น อาศัยอยู่ในบ้านของอาหวั่น เขายังจำได้ว่าในตอนที่ทั้งหมู่บ้านต้องเผชิญกับความอดอยาก ก็เป็นอาหวั่นที่แบ่งอาหารของตน มาป้อนให้เขากินทีละคำๆ
หากมิใช่เพราะอาหวั่น ไม่แน่ว่าเขาอาจหิวตายไปนานแล้ว
สรุปแล้วก็รู้สึกดีต่ออาหวั่น
“เจ้าวางใจเถิด เห็นแก่ที่ข้ากับเจ้ารู้จักกันมานาน ข้าจะไม่นำเรื่องนี้ไปบอกใคร เพียงแต่ข้าจะไม่แต่งงานกับเจ้าแล้ว” จ้าวเหิงกล่าวด้วยความเมตตา
จ้าวเหิงคิดว่า เขาทำดีที่สุดแล้ว อย่างไรเสียชื่อเสียงก็สำคัญที่สุดสำหรับสตรี เขายินดีรักษาเกียรติของนาง นางก็ควรจะรู้จักพอ
จ้าวเหิงกล่าวอย่างผ่าเผยว่า “ข้าเป็นซิ่วไฉ อาจารย์กล่าวว่าความสามารถเช่นข้า สักวันหนึ่งจะได้เข้ารับราชการ แต่งงานกับสตรีที่ไม่บริสุทธิ์เช่นเจ้า...เรื่องงานแต่งข้าจะยกเลิกเอง จากนี้เจ้าไม่ต้องมาหาข้าแล้ว”
กล่าวจบ จ้าวเหิงก็ไม่กล้ามองใบหน้าอันโศกสลดของอาหวั่น เขารีบเดินไปประหนึ่งกำลังหลบหนี
ทว่าเมื่อวิ่งไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงดังราวกับมีบางอย่างตกลงไปในน้ำ
“อาหวั่น...!”
.......................................


## 002 ข้ามมิติ

บทที่ 2 ข้ามมิติ
“ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว สรรพสิ่งล้วนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง อีกทั้งยังเป็นฤดูหาคู่ของสัตว์...”
อวี๋หวั่นตื่นเพราะเสียงบ้านี้อีกแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าป้าใหญ่จอมรบเร้าให้เธอแต่งงานผู้นี้เองที่เป็นคนทำ
พ่อแม่ของอวี๋หวั่นเสียไปนานแล้ว เธอเติบโตมากับป้าใหญ่ ป้าใหญ่เป็นผู้อำนวยการสวนสัตว์ ส่วนสูง 180 เซนติเมตร และเป็นที่คนเสียงดังผิดปกติ
อวี๋หวั่นปัดหน้าจอรับสายพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้ห่างออกไปสุดแขน
“อะไรกัน?! นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว?! นักอนุบาลสัตว์เขารอแกมาสองชั่วโมงแล้ว! แกยังไม่อยากแต่งงานใช่ไหม จะแต่งไม่แต่ง?! แกจะพึ่งป้าอยู่นี่ทั้งชีวิตเลยหรือไง ป้าเตือนแกไว้เลยนะ แกอายุ 18 แล้ว ป้าไม่มีหน้าที่เลี้ยงดูแกแล้ว! ถ้าปีนี้แกไม่แต่งงานออกไป ป้าจะให้แก...”
อวี๋หวั่นหูชาไปหมด คงไม่ต้องบอกก็เดาได้ ป้าใหญ่ยื่นคำขาดแบบนี้กับเธอทุกเดือน แต่พูดไปก็สองไพเบี้ย สามเดือนที่ผ่านมาก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่เดี๋ยวก่อน...นักอนุบาลสัตว์?
ดอกเตอร์ด้านสัตววิทยาที่เลี้ยงลูกหมีแพนด้า?
เข้าใจแล้ว
บางทีเธออาจจะแอบขโมยออกมาได้สักตัว
อวี๋หวั่นเก็บข้าวของแล้วลงไปชั้นล่าง ใครจะรู้ว่าเมื่อเปิดประตูรถ ก็มีกระถางต้นไม้ใบหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า
……
อวี๋หวั่นตื่นขึ้นมาท่ามกลางความหนาวเหน็บ เมื่อได้สติก็พบว่าตนนอนอยู่บนถู่คั่ง ซึ่งสภาพทรุดโทรม เธอนอนทับอยู่บนฟูกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับ ส่วนที่ห่มตัวเธออยู่นั้นก็คือผ้านวมที่เหม็นอับยิ่งกว่า
สายลมเย็นยะเยือกแทรกผ่านช่องเล็กๆ บนผนัง ทำให้ห้องซึ่งเดิมทีก็หนาวจนทรมานอยู่แล้ว ยิ่งหนาวมากขึ้นไปอีก
สมองของเธอสับสนวุ่นวายไปหมด มีภาพและเสียงแปลกๆ พุ่งเข้ามาในหัวของเธอ แต่ทว่าทุกอย่างล้วนพร่ามัว เธอไม่รู้ว่านี่คือความจริง หรือสมองเธอได้รับการกระทบกระเทือนกันแน่
ในห้องปกคลุมไปด้วยแสงสลัวของกองไฟ
อวี๋หวั่นมองตามแสงไฟไป ก็เห็นผนังฝั่งตรงข้ามหน้าต่าง ที่พื้นมีเด็กผู้ชายตัวเล็กผอมโซคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อผ้าแบบโบราณซึ่งทั้งเก่าทั้งขาดรุ่งริ่ง
เตาอั้งโล่ที่วางอยู่ด้านหน้าเขามีไม้ชื้นๆ ท่อนหนึ่งเสียบไว้ แต่เพราะจุดไฟไม่ติด เด็กน้อยจึงพยายามใส่หญ้าแห้งและใบไม้เข้าไปเพิ่ม
แม้ว่าการก่อไฟนั้นยากลำบาก แต่ในที่สุดก็ทำสำเร็จ
ดูจากสถานการณ์แล้ว เหมือนว่าเด็กคนนี้ตื่นมาแบกกาน้ำโลหะสภาพซอมซ่อซึ่งมีน้ำปริ่มเพื่อนำไปตั้งบนเตา
อวี๋หวั่นรู้สึกมึนงง
“นี่” อวี๋หวั่นส่งเสียงเรียก
เด็กน้อยหันมามอง ดวงตาเป็นประกาย และกล่าวว่า “ท่านพี่ตื่นแล้วหรือ”
เขาวางคีมคีบถ่านลง และวิ่งตรงมาหาอวี๋หวั่น
เด็กน้อยคนนี้เรียกเธอว่า ‘ท่านพี่’ ถ้าเช่นนี้ ความทรงจำช่วงนั้นก็ไม่ได้มาจากจินตนาการ เธอได้กลายคนเป็นอีกคนหนึ่งไปแล้ว
“ท่านพี่ ท่านรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
อวี๋หวั่นส่ายหัวอย่างไม่มั่นใจ พร้อมตอบว่า “ไม่ แล้วท่านแม่เล่า”
“ท่านแม่เป็นลม” เขาตอบ
“เป็นลมได้อย่างไร” อวี๋หวั่นถาม ถึงแม้ว่าความทรงจำจะบอกเธอว่าท่านแม่ร่างกายไม่แข็งแรง กระดูกกระเดี้ยวไม่ค่อยดีนัก แต่ไม่ได้รุนแรงจนอยู่ในจุดที่จะเป็นลมล้มพับไปได้
เด็กน้อยก้มหน้า และตอบอย่างเศร้าสร้อยว่า “พวกเขาบอกว่าท่านพี่ตายแล้ว ท่านแม่ก็ร้องไห้ ร้องแล้วร้องอีก หลังจากนั้นก็เป็นลม”
ที่แท้ก็เพราะสะเทือนใจ...
อวี๋หวั่นมองน้องชาย สัมผัสได้ถึงความกังวลและความกลัวที่อยู่ในจิตใจของเขา ลำบากเขาแล้ว ญาติสนิทคนหนึ่งก็ตายจากไป อีกคนหนึ่งก็ไม่ได้สติ ไม่รู้จริงๆ ว่าเขายืนหยัดอยู่ได้อย่างไร
อวี๋หวั่นยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ของเขา พลางกล่าวว่า “เห็นไหมว่าพี่ยังไม่ตาย”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ประกายในดวงตากลับมาอีกครั้ง และตอบว่า “อื้ม!”
อวี๋หวั่นมองดูเตาไฟและกาต้มน้ำที่แทบจะไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นเครื่องครัว พร้อมเอ่ยถามว่า “รินน้ำให้พี่สักแก้วได้ไหม เห็นเจ้าต้มน้ำแล้ว”
“ได้!” เด็กน้อยเดินไปอย่างตื่นเต้น เขามีความสุขเพราะได้ใช้ความสามารถของตัวเองให้เป็นประโยชน์ แต่แน่นอนว่าเขายังเล็กเกินกว่าจะรู้ว่าน้ำที่ต้มเดือดแล้วจึงดื่มได้ เมื่อเห็นว่ามีไอร้อน ก็คิดว่าน้ำเดือดแล้ว
เขาเทน้ำอุ่นลงในชามดินเผาใบใหญ่ที่ขอบบิ่น ประคองถ้วยอย่างระมัดระวัง และนำมาให้เธอ
น้ำนี้ยังต้มไม่เดือด ถ้าเป็นโลกปัจจุบัน เธอต้องถูกป้าใหญ่บ่นจนแมลงกินหูแล้วเป็นแน่
‘ดื่มน้ำที่ยังไม่ได้ต้ม? แกไม่กลัวพยาธิหรือไง พวกเด็กวัยรุ่นนี่ไม่เคยดูแลสุขภาพตัวเองเลย!’
อวี๋หวั่นไม่ได้พูดเหมือนที่ป้าใหญ่พูด เธอเคยดื่มน้ำที่ยังไม่ได้ต้มมาก่อน เพียงแต่ตอนนี้มองย้อนไป เธอไม่แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ใส่ใจ หรือแค่อยากต่อต้าน จงใจไม่ใส่ใจเสียเอง
ป้าใหญ่เป็นคนดี แต่ทว่าบางครั้งก็จุกจิกเสียจนเธอทนไม่ไหว…
อวี๋หวั่นหัวเราะอย่างขมขื่น ข้ามมิติมาอยู่ที่นี่ นึกอยากถูกป้าใหญ่บ่นอีกสักครั้ง ก็ไม่มีโอกาสเสียแล้ว
ทันใดนั้น ก็มีลมเย็นวูบหนึ่งพัดขึ้นมาข้างมือของเธอ
ที่แท้ก็เป็นเด็กน้อยนี่เอง เขาเห็นว่าเธอไม่ยอมดื่มน้ำเสียที คิดว่าน้ำคงร้อนเกินไป จึงช่วยเป่าให้
อวี๋หวั่นดื่มน้ำในชามจนหมด
เมื่อดื่มน้ำหมด เธอรู้สึกว่าสติกลับมาแล้ว จึงถามเด็กน้อยว่า “ว่าแต่ พี่หลับไปกี่วัน”
“สามวัน”
ถ้าเช่นนั้น ท่านแม่ของพวกเขาก็หมดสติไปแล้วสามวัน?
อวี๋หวั่นมองเด็กชายตัวน้อยที่ใบหน้าเหลืองและร่างกายซูบผอม จึงลองถามว่า “ไม่กี่วันมานี้เจ้ากินอะไรแล้วบ้างหรือยัง”
“กินแล้ว! กินในห้องของท่านย่า” เด็กน้อยตอบ
“กินอื่มหรือไม่” อวี๋หวั่นถาม
เด็กชายตัวน้อยไม่กล่าวอะไรต่อ
ริมฝีปากแตก ใบหน้าซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง คงเพราะไม่มีอะไรกินนั่นเอง
อวี๋หวั่นเปิดผ้าห่มออก สวมเสื้อกันหนาวผ้าสำลีที่เต็มไปด้วยรอยปะ แล้วเอ่ยกับน้องชายผู้หิวโซว่า “ไป ไปดูท่านแม่กันก่อน แล้วจะหาอะไรให้เจ้ากิน”
............................................


## 003 เริ่มต้นชีวิตใหม่

บทที่ 3 เริ่มต้นชีวิตใหม่
บ้านที่ครอบครัวนี้อาศัยอยู่นั้นไม่ใหญ่นัก พื้นที่รวมกันมีขนาดเพียงสองห้อง แยกกันที่ห้องโถงกลาง ต่อให้ปิดตาเดินก็ไม่มีทางไปผิดห้อง
อวี๋หวั่นเดินไป พลางจัดระเบียบความทรงจำในหัว
จะว่าไปก็บังเอิญเหลือเกิน ครอบครัวนี้สกุลอวี๋ เจ้าของร่างเดิมชื่ออาหวั่น ชื่อเดียวกับเธอ
ครอบครัวนี้ไม่ซับซ้อน สมาชิกประกอบด้วยบิดาผู้ซึ่งถูกเนรเทศไปเป็นทหารหนึ่งคน มารดาที่ป่วยออดๆ แอดๆ หนึ่งคน น้องชายที่ผอมโซหนึ่งคน และยังมีเธอซึ่งมาอยู่ในร่างนี้อีกหนึ่งคน
ในความทรงจำ ครอบครัวนี้ดีกับเธอ และไม่เคยเลือกที่รักมักที่ชังเพียงเพราะเธอเป็นสตรี แม้แต่น้องชายตัวน้อยก็รู้ว่าควรแสดงความนอบน้อมต่อเธอ
เธอเป็นคนที่กินดีอยู่ดีที่สุดในบ้าน เรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้เลยในหมู่บ้านที่บุรุษเป็นใหญ่
แต่แน่นอนว่าชีวิตของเจ้าของร่างนี้ไม่ได้สบายนัก บิดาไม่อยู่แล้ว ส่วนมารดาก็ไม่สามารถลงแรงทำไร่ไถนาได้ เธออายุยังน้อยก็ต้องแบกรับภาระเลี้ยงดูปากท้องของคนในบ้าน หากเทียบกับอวี๋หวั่นที่เป็นมอดตัวใหญ่[footnoteRef:1]ในอีกโลกหนึ่งแล้ว เรียกได้ว่าต่างกันราวฟ้ากับดิน  [1:  มอดตัวใหญ่ ในภาษาถิ่นต่งเป่ย ใช้สำหรับเรียกคนที่ถึงวัยหาเลี้ยงชีพด้วยตนเอง แต่กลับไม่ทำงาน ]
ที่กล่าวมานี้ เป็นความทรงจำทั้งหมดที่อวี๋หวั่นได้รับมาจากเจ้าของร่างเดิม
หรืออาจกล่าวได้ว่า นี่คือความทรงจำที่เจ้าของร่างเดิมต้องการรักษาไว้ก่อนตาย
“ท่านพี่ ระวัง” ขณะที่เถี่ยตั้นน้อยที่จูงมืออวี๋หวั่นไปที่ประตูนั้น เขาก็ร้องเตือนขึ้นมา เสียงนี้เรียกสติอวี๋หวั่นที่ตกอยู่ในห้วงความคิดได้อย่างประจวบเหมาะ
อวี๋หวั่นลูบศีรษะเล็กๆ ของเขา
เขาคือน้องชายของเธอ ส่วนในห้องก็คือมารดาของเธอ
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเขาคือคนที่เธอยอมสละชีวิตเพื่อปกป้อง
เธอเพิ่งมาถึง ความคิดเช่นนี้ส่วนใหญ่คงจะมาจากปณิธานของเจ้าของร่างเดิม หรือไม่ก็เพราะปณิธานอันแรงกล้าเช่นนี้เอง ที่สามารถเรียกจิตวิญญาณที่อยู่อีกโลกหนึ่ง ให้มาเติมเต็มปณิธานแทนเจ้าของเดิมได้
ในห้องไม่มีเตาไฟ ไม่มีตะเกียง ทั้งยังมืดสนิท ลมหนาวสายหนึ่งพัดวูบเข้ามา ที่จริงแล้วข้างในไม่ได้หนาวน้อยไปกว่าข้างนอกเลย
อวี๋หวั่นเดินคลำทางในความมืดไปยังเตียงนอน
เมื่อคุ้นเคยกับความมืดในห้องแล้ว อวี๋หวั่นก็พอจะมองเห็นร่างของสตรีนางหนึ่ง
ใบหน้าซีดขาวซึ่งปราศจากสีเลือดฝาดนั้น ซูบผอมจนแก้มทั้งสองข้างยุบลงไปเป็นหลุม มองเห็นโหนกแก้มได้อย่างชัดเจน ทว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางยังดีเหมือนแต่ก่อน โดยเฉพาะคิ้วและจมูกที่งามโดดเด่นเป็นพิเศษ
มารดาเจ้าของร่างเดิมไม่ได้รับบาดเจ็บ หากแต่ได้รับความกระทบกระเทือนด้านจิตใจจนหมดสติ บวกกับหลายวันมานี้ไม่มีอะไรตกถึงท้อง จึงได้แต่นอนหายใจโรยรินเช่นนี้
เมื่อเห็นนางเจียง อวี๋หวั่นจึงยกเตาไฟจากห้องของตนเข้ามา พร้อมทั้งนำผ้านวมมาห่มให้นาง
หลังจากนั้น อวี๋หวั่นก็เดินถือตะเกียงน้ำมันไปในห้องครัว
ถึงแม้จะเรียกว่าห้องครัว กระนั้นก็เป็นเพียงครัวเล็กๆ ที่ใช้หญ้าแห้งมุงขึ้นมา ตรงข้ามกับเตาหุงต้มมีฟืนแห้งที่ถูกใช้งานไปเกินครึ่งมัดหนึ่ง
แม้แต่ฟืนยังไม่ค่อยมี อวี๋หวั่นรู้สึกได้ถึงลางไม่ดี
เป็นดังคาด ไม่นานอวี๋หวั่นก็พบว่าข้าวสารในถังก็เหลือน้อยแล้วเช่นกัน
อวี๋หวั่นค้นตู้กับข้าวดูอีกครั้ง นอกจากน้ำพริกครึ่งถ้วย ก็ไม่มีอะไรเหลือเลย กระนั้น เถี่ยตั้นน้อยก็ยังเดินอุ้มตะกร้ามา และกล่าวว่า “ท่านพี่ หัวผักกาด!”
ในตะกร้ามีหัวผักกาดที่ดูไม่สดเท่าไรนักอยู่สองสามหัว และยังมีมันเทศอีกหนึ่งหัวที่ไม่รู้ว่าไปรวมอยู่ในนั้นได้อย่างไร
นี่คือสิ่งที่เธอไม่มีโอกาสพบเจอในอีกโลกหนึ่ง ตอนนี้เธอเรื่องมากไม่ได้แล้ว
อวี๋หวั่นล้างพร้อมกับปอกเปลือกหัวผักกาดและมันเทศ หั่นมันเทศเป็นท่อนๆ ผสมเข้ากับเมล็ดข้าวที่เหลือน้อยจนน่าเวทนา เพื่อนำมาทำเป็นโจ๊ก ส่วนหัวผักกาดก็หั่นเป็นเต๋า และคลุกรวมกับน้ำพริก
เป็นครั้งแรกที่อวี๋หวั่นได้ใช้เตาฟืนหุงต้มเช่นนี้ ควบคุมไฟยากเสียเหลือเกิน ทำให้โจ๊กบางส่วนเหนียว
เถี่ยตั้นน้อยยืนอยู่หน้าประตูครัว บางครั้งก็โผล่หัวน้อยๆ เข้ามา และมองด้วยสายตาอันคาดหวัง
ไอร้อนซึ่งกลิ่นหอมเหมือนมันเทศลอยขึ้นมาจากหม้อ มารวมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวและข้าวก้นหม้อ ทำให้เด็กชายตัวน้อยรู้สึกน้ำลายสอขึ้นมา
“ท่านพี่ ข้าหิว” เถี่ยตั้นน้อยกล่าวพลางเช็ดน้ำลาย
“เสร็จแล้ว” อวี๋หวั่นกล่าว
โจ๊กมีไม่มาก สามารถแบ่งได้สามถ้วยพอดี
อวี๋หวั่นส่งถ้วยที่มีมันเทศมากที่สุดให้เถี่ยตั้นน้อย และส่งถ้วยที่โจ๊กข้นที่สุดให้กับนางเจียง
นางเจียงยังคงนอนไม่ได้สติ ไม่สามารถกินข้าวเองได้
อวี๋หวั่นจึงลองปลุกนาง
นางเจียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แต่ว่าสติยังคงพร่าเลือน
อวี๋หวั่นป้อนข้าวนางเจียงที่มึนงงทีละน้อย เมื่อเธอนำถ้วยเปล่ากลับไปวางที่โต๊ะ เถี่ยตั้นน้อยก็กินโจ๊กมันเทศในชามหมดแล้ว ช้อนก็วางลงแล้วเช่นกัน
แต่แล้ว อวี๋หวั่นก็สังเกตเห็นว่ามีมันเทศก้อนใหญ่สองสามก้อนเพิ่มมาในชามซุปใสจืดชืดของเธอ
เถี่ยตั้นน้อยนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย ทั้งยังกะพริบตาปริบๆ มองมาทางเธอ ราวกับกำลังบอกว่า ‘ท่านพี่ กินสิ!’
อวี๋หวั่นรู้สึกใจอ่อนขึ้นมา
เธอเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม หากแต่เป็นความรู้สึกของเธอเอง
“ท่านพี่” เถี่ยตั้นน้อยเห็นว่าอวี๋หวั่นไม่ขยับ เขากลืนน้ำลาย แล้วดันถ้วยโจ๊กไปด้านหน้า “รีบกินเถอะ โจ๊กไม่ร้อนแล้ว”
อวี๋หวั่นรู้ว่าเขากินไม่อิ่ม แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจ เธอยกถ้วยขึ้น และซดโจ๊กที่แทบไม่เหลือไอร้อนจนหมด ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
ลมหนาวพัดผ่านช่องหน้าต่างจนเกิดเสียงดัง นางเจียงและเถี่ยตั้นน้อยเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว
อวี๋หวั่นนอนด้านในสุด
แต่เธอยังคงนอนไม่หลับ
เดิมทีคิดว่าคืนนี้คงนอนไม่ค่อยหลับ แต่ใครจะรู้ เธอนั้นหลับจนไม่ฝันเลย ตื่นมาก็เห็นแสงอาทิตย์ที่เส้นขอบฟ้าเสียแล้ว
เถี่ยตั้นน้อยกำลังหลับสบาย แก้มแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้นอนในที่อุ่นๆ เช่นนี้
นางเจียงยังคงหลับใหล ทว่าลมหายใจสม่ำเสมอกว่าเมื่อคืนเล็กน้อย
อวี๋หวั่นไม่ได้ปลุกทั้งคู่ เธอลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง แต่งตัวและดื่มน้ำเย็นเพื่อบรรเทาความหิว จากนั้น เธอก็หยิบมีดและสะพายตะกร้าจากในครัว เดินย่ำไปบนน้ำค้างที่จับตัวแข็งในความหนาวเหน็บ ไปตามทางในความทรงจำของเธอ
ที่นี่คือแปลงผักของเจ้าของร่างคนเดิม ในแปลงมีทั้งต้นกระเทียม หัวผักกาด และผักกาดขาว
ผักกาดขาวโตพอสำหรับเก็บเกี่ยว เพียงแต่ดูแหว่งๆ วิ่นๆ ทั้งยังไม่รู้ว่าไก่บ้านไหนมาจิกกินไป ส่วนหัวผักกาดยังมีเหลืออยู่บ้าง อวี๋หวั่นดึงออกมาหนึ่งหัว ไม่ทันได้ล้าง เธอก็ใช้มีดปอกเปลือก และกินหัวผักกาดนั้น
ที่บ้านไม่มีข้าวเหลือแล้ว กินหัวผักกาดเพียงอย่างเดียวไม่พอเป็นแน่
ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังขบคิดว่าจะทำอย่างไรเพื่อให้คนทั้งบ้านอิ่มท้องอยู่นั้น สายตาอันเฉียบคมก็เหลือบไปเห็นรอยเท้าของไก่
ผักกาดขาวในแปลงผักถูกไก่จิก เห็นรอยเท้าไก่ในแปลงจึงย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่า สิ่งที่ดึงความสนใจของอวี๋หวั่นก็คือ มีขนนกสีไพลินเส้นหนึ่งไหวเบาๆ อยู่ข้างรอยเท้าไก่
ไก่บ้านไม่น่าจะมีขนที่สวยงามเช่นนี้
ไก่ป่านั่นเอง!
ไก่ป่าเข้ามาในแปลงผักของครอบครัวเธอ…
นั่นทำให้เธอรู้สึกโกรธ
ตกยากถึงขนาดแม้แต่ไก่ยังดูแคลน โทสะก็ไร้ที่ระบาย อีกฝ่ายเปิดฉากหาเรื่องก่อน ก็อย่าโทษว่าเธอไม่เกรงใจแล้วกัน
ไก่ป่าอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง มีวัฏจักรการดำรงชีวิตที่ค่อนข้างแน่นอน ไม่น่าจะลงเขามาง่ายๆ ทว่าเหมันตฤดูมาถึงแล้ว ไก่ป่าหาอาหารได้ยากยิ่ง ช่างบังเอิญนัก แปลงผักของอาหวั่นแปลงนี้ใกล้กับเชิงเขาที่สุด กันดารที่สุดในหมู่บ้าน จึงมีไก่ป่าลงมาหาอาหาร
ไก่ป่าจิกกินใบผักอย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้ระแวดระวังภัยที่จะเกิดขึ้นแม้แต่น้อย
อวี๋หวั่นเดินย่อง ยื่นมือออกไป และจับไก่ป่าใส่ลงในตะกร้า!
.................................................


## 004 อาหารมื้อใหญ่มื้อแรก

บทที่ 4 อาหารชุดใหญ่มื้อแรก
ไก่ป่ามีแรงมากกว่าไก่บ้าน มันดิ้นจนอวี๋หวั่นต้องหาอะไรมาผูกเสีย
ทว่า อวี๋หวั่นหาอยู่นาน กลับหาเครื่องมือในตะกร้าไม่เจอเลยสักชิ้น ในที่สุด เธอก็คลำเจอเชือกสีแดงเส้นหนึ่งจากในเสื้อ
“ในกระเป๋าเสื้อมีเชือกด้วยแฮะ” อวี๋หวั่นเลิกคิ้ว ไม่รีรอรีบผูกไก่ป่าตัวนั้นด้วยเชือกสีแดง
อวี๋หวั่นนำไก่ป่ากลับบ้าน พลางฮัมเพลงไปด้วย
แต่ว่า บริเวณเชิงเขาล้วนมีแต่กระท่อมมุงด้วยหญ้าแห้ง เมื่อนับรวมกันแล้วคงไม่เกินยี่สิบถึงสามสิบหลังคาเรือน อวี๋หวั่นรู้สึกว่าหมู่บ้านนี้ยากจนเสียเหลือเกิน
หมู่บ้านตั้งอยู่ระหว่างภูเขาเขาสองลูก มีไร่นาน้อยใหญ่ หากไปทางตะวันตกจะยิ่งกันดารไร้ผู้คน และบ้านของพวกเขา ก็อยู่ด้านตะวันตกสุดของหมู่บ้าน ทางเข้าเป็นลานโล่งซึ่งพื้นไม่เรียบเสมอกัน อวี๋หวั่นจำได้ว่าบ้านโบราณในอีกโลกก็มีลานโล่งเช่นนี้ เรียกว่า ‘เต้าฉ่าง’ ไม่แน่ใจที่นี่เรียกว่าอย่างไร บางทีอาจไม่มีชื่อเรียกก็เป็นได้
เมื่อเข้าไปในบ้าน เถี่ยตั้นน้อยก็ตื่นแล้ว และกำลังสวมเสื้อผ้าด้วยความงัวเงีย
สตรีที่นอนอยู่บนเตียงยังคงอยู่ในนิทรา ลมหายใจแผ่วเบา ผิวขาวซีดดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย
อวี๋หวั่นวางตะกร้าลง และเดินเข้าไปในห้อง
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยเห็นเธอ ดวงตาใสก็เป็นประกายขึ้นทันที “ท่านพี่!”
อวี๋หวั่นเห็นเสื้อพองๆ บนร่างของเด็กน้อย จึงเอื้อมไปจัดชายกางเกงของเขา พร้อมกับดึงชายเสื้อใส่กางเกงให้เรียบร้อย ขณะที่กำลังจะถามเขาว่าหลับสบายดีหรือไม่ ก็ได้ยินเสียงนกร้องดังแหลมมาจากห้องโถง
เถี่ยตั้นน้อยตกใจในตอนแรก หลังจากนั้นก็วิ่งออกไปอย่างตื่นเต้น
เด็กเมื่อรู้สึกตื่นเต้น มักโหวกเหวกเช่นนี้เสมอ
“พี่ไม่ได้เข้าไปในเมืองหรอก” อีกอย่างก็เพราะไม่มีเงินด้วย
อวี๋หวั่นจัดผ้าห่มให้สตรีที่นอนหลับอยู่บนเตียง จากนั้นก็หิ้วไก่ไปหลังบ้าน
หลังบ้านมีรั้วไม้ล้อมรอบ ด้านหน้าเชื่อมกับตัวบ้าน ส่วนด้านหลังเชื่อมกับเล้าหมูและห้องครัว
และแน่นอนว่าเล้าหมูนั้นไม่ได้เลี้ยงหมู
“ไก่ตัวนี้ พี่จับมาจากบนภูเขา” อวี๋หวั่นกล่าว
“จับมาจากภูเขาหรือ? ท่านพี่ ท่านเก่งมาก!” เถี่ยตั้นน้อยเอ่ยชมด้วยความปลาบปลื้ม
อวี๋หวั่นหยิบชามเปล่าออกมา และลงมือเชือดไก่
เถี่ยตั้นน้อยไม่ได้ตกใจกลัวภาพที่เห็น เขานั่นยองๆ ที่พื้นอย่างว่าง่าย จ้องมองตาไม่กะพริบ
“ทำให้พวกเรากินหรือ” เขาเอ่ยถาม
“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะทำให้ใครกิน?” อวี๋หวั่นตอบ
เถี่ยตั้นน้อยลังเล แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ
อวี๋หวั่นรู้สึกว่าน้องชายแปลกไป เธอกำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าว จึงไม่ได้นำมาใส่ใจ
เธอนำไก่แช่ในน้ำร้อน และนำมาถอนขน พลางคิดว่าทำกับแกล้มอะไรดี จะกินหัวผักกาดบ่อยๆ ก็คงไม่ได้ เพราะเธอเองก็ไม่ชอบหัวผักกาดอยู่แล้ว
ทันใดนั้น เธอหันไป สายตาก็เหลือบเห็นกอไผ่เรียงรายอยู่ด้านหลังห้องครัว
ต้นไผ่สีเขียวสด ลำไผ่มีแถบสีเทาจางๆ น่าจะเป็นต้นไผ่ที่อายุสามถึงห้าปี ต้นไผ่อายุประมาณนี้ เหมาะกับการขุดหน่อไม้เป็นที่สุด
“ท่านพี่ มองอะไรอยู่หรือ” เถี่ยตั้นน้อยเอ่ยถามด้วยความงุนงง
อวี๋หวั่นไม่ได้ตอบ เธอวางไก่ที่ถอนขนเสร็จแล้วลง หยิบพลั่วและเดินตรงไปยังกอไผ่
เถี่ยตั้นน้อยไม่รู้ว่าเธอทำอะไร จึงเดินเตาะแตะตามไป
อวี๋หวั่นเดินไปเดินมาบริเวณกอไผ่ ทันใดนั้นก็ก้มลงใช้พลั่วขุดลงไปที่ไผ่ต้นหนึ่ง สิ่งที่เธอขุดขึ้นมามีขนาดเท่ามันเทศ และมีปลายแหลม
“มีจริงๆ ด้วย” อวี๋หวั่นหัวเราะ
“นี่คืออะไรหรือ ท่านพี่” เถี่ยตั้นน้อยถามด้วยความสงสัย
อวี๋หวั่นกล่าวตอบอย่างมีความสุขว่า “หน่อไม้”
“กินได้หรือไม่” เถี่ยตั้นน้อยถามต่อ
อวี๋หวั่นยิ้มพลางตอบว่า “กินได้สิ”
ไม่เพียงกินได้เท่านั้น แต่ยังรสชาติดีมาก อีกทั้งคุณค่าทางอาหารก็สูงเช่นกัน
หลังจากที่อวี๋หวั่นขุดหน่อไม่ขึ้นมา ก็นำดินกลบลงไป เผื่อว่าหน่อไม้จะงอกขึ้นมาใหม่
หน่อไม้ที่นี่จะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย แต่ไม่ใช่ต้นไผ่ทุกต้นจะงอกหน่ออ่อนได้เช่นนี้
หลังจากที่อวี๋หวั่นขุดไปแล้วสองหน่อ เถี่ยตั้นน้อยก็หิวจนท้องร้องดังจ๊อกๆ ขึ้นมา
อวี๋หวั่นล้างหน่อไม้จนสะอาด หั่นเป็นแผ่น ทั้งยังหั่นเนื้อไก่ป่าเป็นก้อน เครื่องในแยกไว้อีกด้าน เธอนำเนื้อไก่และหน่อไม้ไปผัดด้วยไฟแรง แล้วจึงนำมาต้มด้วยไฟอ่อน
อวี๋หวั่นเข้าครัวไม่บ่อยนัก ทักษะด้านการทำอาหารก็ไม่นับว่าดีมาก กระนั้นเธอก็ต้านทานวัตุดิบที่ดีเช่นนี้ไม่ไหว ผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมของเนื้อไก่ที่ผสมเข้ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหน่อไม้ก็ลอยไปในอากาศ หอมอบอวลไปทั่ว จนเด็กชายตัวน้อยแทบอดใจไม่ไหว
เถี่ยตั้นน้อยหิวจนน้ำลายสอ
อวี๋หวั่นเปิดฝาหม้อ ตักไก่ขึ้นมาหนึ่งชิ้นให้เขา
เขาส่ายหัว กลืนน้ำลายและพูดว่า “ข้าจะรอท่านแม่กับท่านพี่มากินพร้อมกัน”
“ได้สิ” อวี๋หวั่นไม่ได้ปฏิเสธ เธอปิดฝาหม้อ พลางพูดกับเถี่ยตั้นน้อยว่า “ต้นกระเทียมมีไม่พอ พี่จะไปเก็บที่แปลงมาสักหน่อย”
“เช่นนั้นข้าจะเฝ้าไก่ให้เอง!” เถี่ยตั้นน้อยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ และกล่าวตอบไปว่า “ดีเลย เจ้าเฝ้าไก่ อย่าให้ใครมาแอบกินล่ะ”
เธอเพียงแต่กล่าวเล่นๆ กับเถี่ยตั้นน้อยเท่านั้น หารู้ไม่ว่า ทันทีที่เธอย่างเท้าออกไปนอกบ้านนั้น ก็มีคนที่คิดจะขโมยไก่ในหม้อของเธอเสียแล้ว
ผู้ที่มาถึงนั้นมิใช่ใครอื่น หากแต่เป็นนางจ้าว มารดาของจ้าวเหิง
หลังจากวันที่อาหวั่นตกน้ำ จ้าวเหิงก็รีบช่วยเธอขึ้นมาทันที และบอกกับคนอื่นว่าเธอพลัดตกน้ำ แม้แต่นางจ้าวมารดาบังเกิดเกล้าก็ยังไม่รู้ความจริง
อาหวั่นหมดสติไปหลายวัน เดิมทีนางจ้าวคิดว่าเธอคงไม่รอดแล้ว แต่ใครจะรู้ เมื่อครู่เพื่อนบ้านกลับบอกกับนางว่าเห็นอาหวั่น
“อาหวั่น ฟื้นแล้วรึ? เจ้านี่จริงๆ เลย ฟื้นแล้วก็ไม่บอกไม่กล่าวกันบ้าง เจ้าเหิงต้องจ่ายค่าเรียนแล้ว รีบเอาเงิน...”
นางจ้าวเดินเข้ามาในบ้าน พูดอยู่เสียนาน สุดท้ายก็หยุดลง
กลิ่นหอมอะไรนี่?
ทำไมหอมเช่นนี้?!
นางจ้าวรีบร้อนมุ่งตรงไปยังห้องครัว
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยเห็นนางจ้าวก็หน้าเสียทันที
นางจ้าวไม่แม้แต่จะชายตามองเถี่ยตั้นน้อย ไม่รีรอรีบเปิดฝาหม้อขึ้น
ทันทีที่นางเห็นไก่ตุ๋นสีเหลืองทองในหม้อนั้น แววตาก็ลุกเป็นประกาย!
นางจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินเนื้อคือเมื่อใด สิบวันที่แล้ว? ครึ่งเดือนที่แล้ว? นางเด็กอาหวั่นนี่ไร้ความสามารถ หนึ่งเดือนให้นางกินเนื้อเพียงครั้งสองครั้ง ยังรู้สึกว่าน้อยจนเวทนาตนเอง สวรรค์จะรู้หรือไม่ว่านางนั้นอยากกินเนื้อแทบขาดใจ
ที่นี่มีเนื้อหม้อใหญ่ หม้อใหญ่!
นางวางฝาหม้อลงด้วยความตื่นเต้น เปิดตู้เก็บถ้วยชาม หยิบโถสะอาดออกมาหนึ่งใบ และตักเนื้อไก่ในหม้อขึ้นมา
เถี่ยตั้นน้อยคว้ามือของนางเอาไว้ พร้อมกับกล่าวว่า “ท่านพี่บอกไว้ ว่าทำให้พวกเรากิน ไม่ให้คนอื่นกิน!”
นางจ้าวหัวเราะและตอบว่า “ท่านพี่ของเจ้าก็ลูกสะใภ้ข้า นางก็คือของของข้า จะให้เจ้ากินเมื่อไรกัน”
นางเด็กบ้า! ทำของดีเช่นนี้ยังไม่รู้จักนำไปให้นาง ที่แท้ก็ต้มอยู่ในบ้าน โชคดียิ่งนักที่นางมา ไม่เช่นนั้นเนื้อไก่หม้อใหญ่นี้คงถูกเจ้าเด็กขี้โรคกินหมดเป็นแน่!
“หลีกไป!” นางจ้าวตะคอก
“ไม่!” เถี่ยตั้นน้อยกอดนางจ้าวไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ
นางจ้าวเริ่มมีโทสะ นางสะบัดมืออย่างแรง ดึงแขนตนเองขึ้นมาหยิกเข้าที่แก้มของเถี่ยตั้นน้อย พร้อมขู่ว่า “เจ้ามันเป็นอะไร กล้ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่ ข้าจะตีให้หนัก!”
แก้มข้างหนึ่งของเถี่ยตั้นน้อยถูกหยิกจนแดง เขายืนเท้าเอว จ้องหน้านางและตอบกลับไปว่า “ท่านตีสิ! ตีเลย!”
“เจ้า! เด็กนี่!” นางจ้าวเงื้อฝ่ามือ
ปกติแล้ว หากเป็นเช่นนี้ นางจ้าวคงจับเจ้าเด็กบ้าคนนี้ตีเสียหนักๆ ไปแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ เนื้อไก่ในหม้อช่างหอมยั่วยวนเหลือเกิน นางอยากรีบนำกลับไปให้ลูกๆ ที่บ้านกินกันแล้ว ดังนั้น นางจึงผลักเขาออก และหันไปตักไก่ในหม้อ
นางตักไก่ในหม้อจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือไว้แม้แต่คอไก่
.............................................


## 005 คนที่รังแกก็คือเจ้า

บทที่ 5 คนที่รังแกก็คือเจ้า
เมื่ออวี๋หวั่นเก็บต้นกระเทียมเสร็จและกลับถึงบ้าน นางจ้าวก็ยกไก่ตุ๋นหน่อไม้ร้อนๆ ไปเสียแล้ว
“คนชั่ว! เอาไก่ของบ้านข้าคืนมานะ! นี่ไม่ได้ไว้ให้ท่านกิน! ท่านพี่ไปจับมาให้พวกเรากิน!”
เสียงโหวกเหวกของเถี่ยตั้นน้อยดังมาจากห้องครัว
อวี๋หวั่นเร่งฝีเท้า เมื่อเธอเดินผ่านห้องโถงไป ก็เห็นใบหน้าที่มีรอยแดงช้ำของเถี่ยตั้นน้อย เขายืนเท้าเอวตะโกนอยู่ที่เล้าหมูอันว่างเปล่า
ช่วยไม่ได้ที่เขาตัวเล็ก ปีนอย่างไรก็ปีนไม่ได้
บ้านของพวกเขาไม่ได้เลี้ยงหมูมานานแล้ว เล้าหมูจึงดูสะอาดสะอ้าน แต่ถึงเป็นเช่นนั้น เมื่อเห็นน้องชายถูกขังไว้ เธอก็ระงับโทสะไว้ไม่อยู่
อวี๋หวั่นปลดกลอนบนไม้กระดาน และอุ้มน้องชายออกมา เธอเดินเข้าไปยังห้องครัว แง้มฝาหม้อดู ก็พบว่าไก่ตุ๋นหน่อไม้ที่เดิมทีมีอยู่เต็มหม้อ ถูกตักไปจนหมดไม่เหลือแม้แต่เศษ
“เกิดอะไรขึ้น ใครทำ” เธอเอ่ยถาม
เถี่ยตั้นน้อยเล่าเรื่องนางจ้าวให้เธอฟังโดยละเอียด
เมื่อฟังเรื่องที่เถี่ยตั้นน้อยเล่าจบ เธอก็พบว่าแท้จริงแล้ว ยังมีการสมรสของเธอที่ยังมิได้จัดขึ้นอีก ที่น่าแปลกคือ เรื่องใหญ่เช่นนี้ เหตุใดจึงไม่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเลย
นางจ้าวกล่าวออกมาว่า ‘ลูกสะใภ้ของข้า’ แต่ดูเสียว่านางทำอะไรลงไปบ้าง ในตอนที่เธอหมดสติไปก็ไม่มาเยี่ยมเยียน แย่งน้ำแกงไก่ไป ไม่บอกไม่กล่าวสักคำ ทั้งยังหยิกแก้มน้องชายของเธออีกด้วย
จะโทษเจ้าของร่างเดิมที่ก่อนตายไม่อยากจดจำนางก็มิได้ คนชั่วร้ายเช่นนี้ จะให้จดจำไว้ฉลองเทศกาลตรุษจีนด้วยกันหรืออย่างไร?
“ไม่มีไก่เหลือแล้ว...เป็นข้าที่ไม่ได้เฝ้าไก่ให้ดี...” เถี่ยตั้นน้อยกล่าว ขอบตาเริ่มแดง
อวี๋หวั่นใส่ต้นกระเทียมลงในกะละมัง พร้อมกล่าวว่า “เจ้ารออยู่ที่บ้าน เดี๋ยวพี่กลับมา”
“ท่านพี่จะไปไหน” เถี่ยตั้นน้อยถามอย่างไม่เข้าใจ
อวี๋หวั่นไม่ได้ตอบ เธอมุ่งหน้าตรงไปที่ห้องครัว หยิบมีดหั่นผักมาหนึ่งเล่ม และเดินออกไปด้วยสีหน้าเย็นชา
……
หลังจากที่นางจ้าวออกมาจากบ้านของอวี๋หวั่น ก็รีบจ้ำอ้าวกลับบ้านทันที ระหว่างทางมีชาวบ้านเอ่ยทักทายนาง นางกลับไม่สนใจเลยแม้แต่คนเดียว
กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงไก่ลอยไปไกลครึ่งค่อนหมู่บ้าน
นางจ้าวเดิมทีเป็นชาวนาจากหมู่บ้านสกุลจ้าวจากซีเป่ย หลังจากเกิดสงคราม หมู่บ้านสกุลจ้าวก็ถูกศัตรูยึดครอง นางกับสามีพาลูกชายลูกสาวหลบหนีออกมา ระหว่างทางสามีของนางตายเพราะถูกลูกหลงจากศรธนู นางกับลูกเล็กรอนแรมผ่านลมฝนมาด้วยกัน จนในที่สุดก็มาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเหลียนฮวา
หญิงหม้ายและลูกกำพร้าผ่านพ้นความยากลำบากมา และที่โชคดีก็คือ นางจ้าวมีบุตรชายที่ดีหนึ่งคน
จ้าวเหิงมิเพียงสติปัญญาดี แต่ยังขยันหมั่นเพียร ฝึกฝนตนเอง ไม่นานก็สอบผ่านถงเซิง[footnoteRef:1] ด้วยเหตุนี้เองจึงได้ทลายกฎทะเบียนราษฎร์ และลงหลักปักฐานที่หมู่บ้านเหลียนฮวา  [1:  ถงเซิง คำเรียกบัณฑิตที่ยังไม่ได้สอบเคอจวี่เป็นซิ่วไฉ ในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง]
ทว่า ครอบครัวของพวกเขาไม่มีทหารฉกรรจ์ และชะตาชีวิตของจ้าวเหิงก็คือการเรียนหนังสือ ไหนเลยนางจ้าวจะยอมให้เขาออกแรงทำไร่ไถนา ตัวนางจ้าวเองเป็นคนเกียจคร้าน บุตรสาวที่เลี้ยงมาก็มิได้เอางานเอาการ หลายปีมานี้จึงได้แต่หยิบยืมจากอาหวั่น แม้แต่ที่ดิน อาหวั่นก็เป็นคนช่วยลงแรงเพาะปลูก
จะว่านางจ้าวไม่พอใจว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ ก็คงไม่เสียทีเดียว จะว่านางชอบ ก็คงไม่ใช่เช่นกัน
อันที่จริง บุตรชายของนางเป็นถึงซิ่วไฉคนเดียวในหมู่บ้าน นางเด็กอาหวั่นจะได้ตกล่องปล่องชิ้นกับบุตรชายของนาง ก็นับว่าเป็นบุญของสกุลอวี๋แล้ว!
ในตอนที่นางจ้าวเดินเข้าไปในบ้าน จ้าวเป่าเม่ยเพิ่งตื่นพอดี ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ยังไม่ทันตื่นเต็มตา ก็ได้กลิ่นหอมยั่วยวนของน้ำแกงไก่ลอยมาแตะจมูก
นางลุกพรวดขึ้นมา พร้อมเอ่ยถามว่า “ท่านแม่! นั่นอะไรรึ”
นางรีบไปเปิดฝาโถดู กลับถูกนางจ้าวปัดมือออก
นางจ้าวเอ่ยถามว่า “พี่ชายเจ้าเล่า?”
จ้าวเป่าเม่ยเบะปาก ตอบไปว่า “ท่านพี่ไปสำนักการศึกษาแล้ว เพิ่งออกไป”
นางจ้าวมองดูโถที่ขณะนี้ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบ้าน กลืนน้ำลายด้วยความลำบากใจ “เช่นนั้นน่าจะไปไม่ไกลนัก แม่จะตักไว้ ให้เจ้านำไปส่งให้พี่”
แม้จ้าวเป่าเม่ยจะไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ตระหนักดีว่า ในครอบครัวนี้พี่ชายสำคัญที่สุด
“เข้าใจแล้ว ท่านแม่” นางกล่าวพลางยิ้มน้อยๆ
นางจ้าวเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อหยิบชามเปล่าสองใบ ขณะที่กำลังจะตักน้ำแกงไก่ให้บุตรชายนั้น กลับไม่พบโถน้ำแกงแล้ว เห็นเพียงมีดหั่นผักเงาวับปักอยู่บนโต๊ะไม้!
นางจ้าวกลัวจนขนลุกไปทั้งร่าง
“คนแซ่อวี๋! หมายความว่าอย่างไร!” จ้าวเป่าเม่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างได้สติกลับมาก่อน เมื่อเห็นอวี๋หวั่นยืนทำหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เธอถึงกับตกตะลึง
อวี๋หวั่นขี้คร้านจะสนใจนาง สายตาจับจ้องไปที่นางจ้าวที่ตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือด เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระว่า “เมื่อครู่ คนที่ไปบ้านข้าคือเจ้า?”
นางจ้าวมิได้คาดคิดเลยว่าอาหวั่นที่ยืนระเบิดโทสะอยู่ตรงหน้าของนางนั้น จะกล้าลุกขึ้นมาต่อปากต่อคำ มิหนำซ้ำยังถือมีดมาด้วย!
แต่ในเมื่อกดขี่อาหวั่นมาหลายปี นางก็มิได้รู้สึกเกรงกลัวอาหวั่น “เจ้าคิดจะทำอะไร ถือมีดมาบ้านข้าตั้งแต่ฟ้าสาง เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร”
อวี๋หวั่นตอบด้วยน้ำเสียงแดกดันว่า “รังแกน้องชายข้า ขโมยไก่ข้า ยังมีหน้ามาถามอีกหรือว่ามาที่นี่ทำไม คนแซ่จ้าว ตกลงเจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร”
คนแซ่ คนแซ่จ้าว? นางเด็กชั่วนี่เรียกนางว่าอะไรนะ?!
นางจ้าวเริ่มมีโทสะแล้ว นางชี้นิ้วไปที่อวี๋หวั่น พร้อมกล่าวว่า “เจ้ายังกล้าพูด เจ้าซื้อไก่มา แต่ไม่นำมาให้ข้า! กลับแอบเก็บไว้กินที่บ้าน! สบายใจเสียไม่มี เจ้ายังเห็นข้าอยู่ในสาย...”
น่ารำคาญ!
อวี๋หวั่นรู้สึกเหลืออดจนทนไม่ไหว เธอไม่รอให้นางจ้าวกล่าวจบ ก็ยกมีดหั่นผักบนโต๊ะขึ้นมา และโบกไปทางนางจ้าว
นางจ้าวกลัวจนต้องกระโดดหนี!
จ้าวเป่าเม่ยยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง
นางตะลึงในโทสะของอวี๋หวั่นตั้งแต่แรกแล้ว กลัวจนทำได้เพียงยืนมองอวี๋หวั่นทึ้งผมนางจ้าวราวกับดึงกระสอบป่านก็ไม่ปาน อวี๋หวั่นดึงนางจ้าวไปที่เล้าหมูหลังโถงกลาง
ทีนี้เล้าหมูของบ้านนางก็มีหมูแล้ว!
“โอ๊ย!”
นางจ้าวถูกผลักลงไปในรางข้าวหมู!
เหตุการณ์หลังจากนั้น จ้าวเป่าเม่ยจำไม่ค่อยได้ จำได้เพียงว่า หลังจากที่นางได้สติกลับมา โถน้ำแกงไก่ก็ถูกอวี๋หวั่นอุ้มกลับบ้านไปเสียแล้ว
....
เถี่ยตั้นน้อยนั่งอยู่ที่ธรณีประตูด้วยความเศร้าสร้อย
เขารู้ดีว่าท่านพี่ไปที่บ้านสกุลจ้าว ทว่าเขาไม่มั่นใจว่านางจะนำเนื้อไก่กลับมาได้
ท่านพี่เป็นเช่นนี้ ของดีๆ ก็ล้วนให้บ้านสกุลจ้าวก่อนเสมอ บ้านสกุลจ้าวใช้เสร็จ ของที่เหลือจึงตกถึงพวกเขา
เขาไม่ได้เกลียดท่านพี่ เพราะท่านแม่บอกไว้ ว่าเกลียดท่านพี่ไม่ได้ แต่ต้องรู้สึกเห็นใจนางไปชั่วชีวิต
แต่กระนั้น บางครั้งเขาก็หวังว่าท่านพี่จะเห็นใจพวกเขาเช่นกัน…
เนื้อไก่ไม่เหลือแล้วเป็นแน่
เถี่ยตั้นน้อยเช็ดน้ำตาด้วยความรู้สึกผิด
“อากาศหนาวเช่นนี้ เจ้ามานั่งทำอะไรที่ประตู”
ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเหนือศีรษะของเถี่ยตั้นน้อย
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยเงยหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เขาก็เห็นมือข้างหนึ่งของอวี๋หวั่นกำลังถือมีด ส่วนอีกข้างหนึ่งกำลังอุ้มโถน้ำแกงด้วยสีหน้าเรียบเฉย
..............................................


## 006 อาหวั่นนางเปลี่ยนไป

บทที่ 6 อาหวั่นนางเปลี่ยนไป
“ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านนำไก่กลับมาแล้ว! ท่านกลับมาแล้วจริงๆ ท่านเก่งอะไรเช่นนี้!”
เถี่ยตั้นน้อยที่เศร้าสร้อยก่อนหน้านี้ ได้เปลี่ยนเป็นเด็กน้อยจอมเจื้อยแจ้วที่กำลังกระโดดโลดเต้นไปมาทันที
อวี๋หวั่นอุ้มน้ำแกงไก่แล้วเดินเข้าไปในครัว
เถี่ยตั้นน้อยวิ่งวนไปมารอบตัวอวี๋หวั่น
เขาวิ่งจนอวี๋หวั่นเวียนหัว เธอจึงชี้ไปที่เก้าอี้เตี้ยๆ ด้านข้าง พร้อมกล่าวว่า “นั่งลง”
“อื้อ” เถี่ยตั้นน้อยนั่งลงอย่างว่าง่าย
อวี๋หวั่นเปิดฝาโถออก
อันที่จริง เนื้อไก่ต้มสุกแล้ว ทั้งยังตักใส่โถไว้สักพัก ทำให้เนื้อไก่ดูดซับกลิ่นหอมของหน่อไม้ ราวกับหมักเอาไว้ก็มิปาน สองรสเลิศผสมผสานกัน ทำให้น้ำแกงไก่ส่งกลิ่นหอมยิ่งกว่าเดิม
เถี่ยตั้นน้อยอยากกินจนน้ำลายไหล
อวี๋หวั่นป้อนเนื้อไก่ชิ้นสีเหลืองทองเข้าปากเถี่ยตั้นน้อย
“อร่อยไหม” อวี๋หวั่นเอ่ยถาม
เถี่ยตั้นน้อยน้ำตาคลอเบ้า เขาผงกหัว อร่อย! อร่อยจนเขากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“ยังเจ็บแก้มอยู่ไหม” อวี๋หวั่นถามต่อ
เถี่ยตั้นน้อยส่ายหัวไปมา ได้กินเนื้อ ก็หายเจ็บเสียสนิท
อวี๋หวั่นเห็นรอยแดงบนหน้าของเขาจางลงบ้างแล้ว จึงพยักหน้า ไม่ถามอะไรต่อ
ทันใดนั้นเอง เธอก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงหันไปถามเถี่ยตั้นน้อย “เมื่อวานเจ้าบอกว่า ไปกินข้าวที่บ้านใครนะ?”
“บ้านท่านย่า” เถี่ยตั้นน้อยกล่าวจบ ก็มองอวี๋หวั่นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
อวี๋หวั่นคิดในใจว่า ‘ฉันยังไม่ได้ห้ามเธอไม่ให้ไปกินข้าวที่บ้านคนอื่น ทำไมทำหน้าเหมือนกลัวฉันขนาดนั้น?’
แต่ว่า ท่านย่าหน้าตาเป็นอย่างไร ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ไม่มีบุคคลอันดับหนึ่งผู้นี้อยู่เลย
“เจ้าบอกว่ากินไม่อิ่ม” อวี๋หวั่นเอ่ยถามอีก
เถี่ยตั้นน้อยอ้าปากค้าง และตอบว่า “นั่น...นั่นเพราะ...”
“อยู่ที่บ้านท่านย่าไม่สนุกสินะ” อวี๋หวั่นกล่าวเสียงเบา
“เอ๋?” เถี่ยตั้นน้อยทำตาโต
อวี๋หวั่นเปิดตู้เก็บถ้วยชาม หยิบชามใบใหญ่ออกมาหนึ่งใบ เธอตักเนื้อไก่และหน่อไม้ครึ่งหนึ่งใส่ชาม และบอกว่า “เจ้าเอาไปให้ท่านย่า พี่จะไปผัดผัก”
“ท่าน...ท่านย่าตายไปนานแล้ว มีแต่ท่านลุงใหญ่” เถี่ยตั้นน้อยทำหน้าราวกับเห็นผี ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอวี๋หวั่นไม่รู้ว่าท่านย่าเสียไปแล้ว หรือเพราะอวี๋หวั่นให้นำอาหารไปให้บ้านนั้นกันแน่
อวี๋หวั่นกล่าวเสียงเรียบว่า “แน่นอน พี่รู้ว่าท่านย่าตายไปนานแล้ว แต่พี่บอกว่าให้เอาไปให้ที่บ้านท่านย่า”
เมื่ออวี๋หวั่นตักน้ำแกงไก่เสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็วางชามครอบไว้ด้านบน และนำผ้ามาผูกไว้ให้แน่น พร้อมกับบอกเถี่ยตั้นน้อยว่า “ไม่ร้อนแล้ว อุ้มไปเถอะ”
เถี่ยตั้นน้อยรับน้ำแกงไก่มา และเดินออกไปอย่างร่าเริง
……
ระยะทางไปบ้านลุงใหญ่เป็นกึ่งหนึ่งของระยะทางจากบ้านของอาหวั่นถึงแปลงผัก และอยู่ทิศตรงกันข้ามกับทางไปบ้านสกุลจ้าว
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยอุ้มชามน้ำแกงไก่ไปถึงนั้น ลุงใหญ่กำลังนั่งรับแสงแดด และกอดไม้เท้าหนึ่งอันไว้ในอ้อมอก
ทันทีที่ลุงใหญ่เห็นเถี่ยตั้นน้อย ใบหน้าอันเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มใจดี “เถี่ยตั้นมาแล้วรึ เหตุใดวันนี้จึงมาช้านักเล่า ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าออกไปข้างนอก มีโจ๊กอยู่ในหม้อ ลุงจะไปอุ่นให้”
เขาพูดพลางใช้ไม้เท้าพยุงตนเองยืนขึ้น
เถี่ยตั้นน้อยพยักหน้า เขาส่งชามที่อุ้มไว้ให้ลุงใหญ่ และกล่าวว่า “ท่านลุงใหญ่ วันนี้ข้าไม่ได้มากินข้าว ข้านำน้ำแกงไก่มาให้ท่าน ในน้ำแกงมีเนื้อไก่เยอะมาก! ทั้งยังมีหน่อไม้อีกด้วย! ท่านพี่เป็นคนทำเอง! นางให้ข้านำมาให้ท่าน!”
ได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของลุงใหญ่ก็หายไปทันที
…...
ฟ้าในเหมันตฤดูมืดเร็วยิ่งนัก ทว่าท้องฟ้าสายันต์กลับสีจางลง เกล็ดหิมะเล็กๆ ปลิวเย้าไปกับสายลม
ป้าสะใภ้ใหญ่พาบุตรชายทั้งสามคนกลับมาแล้ว
วันนี้ครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านข้างๆ จัดงานเลี้ยง พวกเขาจึงไปช่วย งานนี้ไม่ได้เงิน แต่ได้แป้งข้าวโพดห้าจิน และข้าวกล้องสองจิน อีกทั้งยังได้กากหมูติดไม้ติดมือกลับมาอีกครึ่งชาม แม้ว่าของเหล่านี้จะไม้ได้มีปริมาณมากพอให้ผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้ แต่ก็ทำให้มีชีวิตต่อไปได้อีกครึ่งเดือน
ครึ่งเดือนอาจฟังดูน้อยแสนน้อย แต่ใครใช้ให้ในครอบครัวมีกันหลายคนเล่า ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากบุตรสาวสามขวบแล้ว คนอื่นๆ ก็ล้วนแต่ท้องยุ้งพุงกระสอบ
“หลายวันมานี้เถี่ยตั้นกินข้าวไม่อิ่ม ข้าจะไปนึ่งหมั่นโถวแป้งข้าวโพดให้” ป้าสะใภ้กล่าว และเดินไปยังห้องครัว
ลุงใหญ่เรียกให้นางหยุด เขาส่งชามน้ำแกงไก่ให้ พร้อมทั้งเล่าเรื่องของอาหวั่นให้นางและบุตรของเขาฟัง
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ชามที่วางอยู่บนโต๊ะ ต่างคนต่างทำสีหน้าเหลือเชื่อ
“ไก่มาจากบ้านนาง?” ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยถาม
“เหตุใดนางต้องนำไก่มาให้พวกเราด้วย?” บุตรคนโตพึมพำ
“มิใช่ว่ามีแต่ตูดไก่หรอกรึ!” บุตรคนรองหัวเราะแดกดัน
“ตูด” บุตรสาวตัวน้อยกำลังฝึกพูด
ลุงใหญ่อุ้มบุตรสาวขึ้นมา และเหลือบมองบุตรคนรองด้วยสายตาเชิงตำหนิ
บุตรคนรองถูจมูกด้วยความโกรธเคือง เขากล่าวเสียงต่ำว่า “เอาเป็นว่า ข้ามิเชื่อว่านางมีเจตนาดี จะนำไก่มา...”
กล่าวได้เพียงครึ่งเดียว เขาก็เปิดชามที่ครอบขึ้น สิ่งที่เห็นทำให้เขากล่าวอะไรไม่ออก
ความสัมพันธ์ระหว่างอาหวั่นและตระกูลนี้แน่นอนว่าไม่ดีนัก
บิดาของอาหวั่นไม่ใช่บุตรโดยกำเนิดของนายท่านสกุลอวี๋ หากแต่เป็นเด็กที่เขาเก็บมาจากบนเขาในตอนที่เมาสุรา นายท่านสกุลอวี๋และภรรยาเลี้ยงเด็กทั้งหมดห้าคน แต่คนที่พวกเขาได้เลี้ยงจริงๆ มีเพียงสองคน คือบุตรคนรองและบุตรสาวคนเล็ก
นายท่านและภรรยาใคร่ครวญดูแล้ว คิดว่ามีบุตรเพียงคนเดียวนั้นน้อยเกินไป ไม่สู้เลี้ยงเพิ่มอีกหนึ่งคน ภายภาคหน้ายังสามารถพึ่งพาได้
แม้ว่าบิดาของอาหวั่นจะถูกเก็บมา แต่เมื่อฟูมฟักอุ้มชูมาแล้ว ก็คิดว่าเขาเป็นเหมือนบุตรแท้ๆ
ลุงใหญ่กับป้าของอาหวั่นก็เลี้ยงดูเด็กชายผู้นี้เป็นอย่างดี ไม่เคยปล่อยให้ท้องหิว หากมีใครรังแกเด็กชาย พวกเขาทั้งสองเป็นต้องแบกจอบแบกเสียมไปถึงบ้านคนเหล่านั้น
ในตอนที่ป้าออกเรือน บิดาของอาหวั่นถึงกับร้องไห้เสียงดังไปไกลครึ่งหมู่บ้าน หลังจากนั้น ในซีเป่ยก็เกิดสงครามขึ้น ทางการส่งคนมาเกณฑ์ทหารที่หมู่บ้านเหลียนฮวา เดิมทีผู้ที่ไปควรเป็นบุรุษฉกรรจ์ ทว่าบิดาของอาหวั่นมอมเหล้าพี่ชายใหญ่ และออกเดินทางไปแทน
ในปีนั้น อาหวั่นมีอายุเพียง 10 ขวบ นางเจียงเองก็เพิ่งตั้งครรภ์เถี่ยตั้นน้อย
การตัดสินใจเช่นนี้นับเป็นการตัดสินใจที่ยากที่สุดในชีวิต กระนั้น เพื่อตอบแทนบุญคุณของสกุลอวี๋ที่เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ บิดาของอาหวั่นจึงไปอย่างไม่ลังเล
เรื่องเหล่านี้คือสิ่งที่อาหวั่นไม่เคยรู้ และนางไม่รู้ว่ามีผู้คนคอยซุบซิบนินทา ว่าบิดาของนางถูกเก็บมาเลี้ยง ในตอนที่ทางการมาเกณฑ์ทหาร ผู้ที่ต้องไปคือลุงใหญ่ แต่ทางบ้านสกุลอวี๋ไม่ยินยอม จึงส่งบิดาของนางไปตายแทน
ส่งทหารที่ไม่เคยฝึกซ้อมไปรบท่ามกลางไฟสงครามที่กำลังปะทุ นั่นไม่เรียกว่าส่งไปตายหรอกหรือ?
อาหวั่นเชื่อคำกล่าวเหล่านี้ ทำให้ความสัมพันธ์กับบ้านใหญ่แย่ลง ภายหลังจึงแยกบ้านกัน ทั้งสองครอบครัวกลายเป็นคนแปลกหน้า
ไม่ต้องกล่าวถึงตูดไก่ หากแม้แต่ขนไก่หนึ่งเส้น นางคงไม่อยากให้พวกเขาเสียด้วยซ้ำ!
เถี่ยตั้นน้อยนำน้ำแกงไก่มาตั้งแต่ช่วงสาย ผ่านไปหนึ่งวันเต็มๆ น้ำแกงไก่แข็งเสียแล้ว ข้างใต้ไขมันไก่จับตัวเป็นก้อน ก็คือหน่อไม้และเนื้อไก่ หน่อไม้น้อย เนื้อไก่มาก ไม่เอ่ยถึงแล้ว ทว่า ในชามยังมีน่องไก่เต็มน่องอีกด้วย
นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน
ทั้งครอบครัวต่างอยู่ในความตกตะลึง
..............................................


## 007 การเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์

บทที่ 7 การเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์
แสงในห้องมืดสลัว เถี่ยตั้นน้อยซดน้ำแกงคำสุดท้ายหมด สองมือลูบท้อง ทั้งอิ่มท้องและอิ่มอกอิ่มใจอย่างหาที่สุดมิได้
ไก่ป่าตัวนี้มีเนื้อมาก หลังจากแบ่งให้ครอบครัวลุงใหญ่ไปแล้วครึ่งหนึ่ง ก็ยังเหลืออีกหนึ่งหม้อเล็ก
อวี๋หวั่นป้อนน้ำแกงไก่ให้นางเจียง ทั้งยังนำสมองไก่ไปรวนอีกด้วย
นางเจียงยังคงตื่นมาได้เพียงครู่เดียว หลังจากนั้นก็หมดสติไปดังเคย
“ท่านพี่ วันนี้พวกเราจะกินอะไรกันหรือ” เถี่ยตั้นน้อยนั่งแช่เท้าอยู่บนเก้าอี้เตี้ยข้างเตาไฟ เขาแช่เท้าพลางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
อวี๋หวั่นถือผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเดินไปหา “เครื่องในไก่ยังไม่ได้กิน พรุ่งนี้พี่จะผัดต้นกระเทียมกับเครื่องในไก่ให้เจ้า”
“เครื่องในไก่คืออะไรหรือ”
“ก็คืออวัยวะภายในของไก่”
“แล้วอวัยวะภายในคืออะไรหรือ”
เจ้าเด็กคนนี้ พอได้พูดขึ้นมาเมื่อไร ก็จะเจื้อยแจ้วไม่หยุด
อวี๋หวั่นจึงตอบไปว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าเจ้าตื่นเต้นแล้วจะนอนไม่หลับ”
“อื้อ” เถี่ยตั้นน้อยตอบอย่างว่านอนสอนง่าย ไม่ถึงหนึ่งวินาทีก็ทำท่าจะพูดอีก
แต่ไม่ต้องรอให้เขาอ้าปากเอ่ยคำพูด อวี๋หวั่นก็หรี่ตามองเขา พร้อมกล่าวว่า “ตื่นเต้นก็คือสิ่งที่เจ้าเป็นในตอนนี้”
เถี่ยตั้นน้อยเงียบลงด้วยความขุ่นเคือง
อวี๋หวั่นนั่งยองๆ นวดเท้าให้เถี่ยตั้นน้อย
ส้นเท้าของเด็กคนนี้โดนความหนาวกัดจนแข็งและเจ็บไปหมด
เมื่ออวี๋หวั่นหยิบรองเท้าของเถี่ยตั้นน้อยมา ก็พบว่าพื้นรองเท้าขาดเป็นรู
เธอจึงไปดูรองเท้าที่เหลืออยู่ของเถี่ยตั้นน้อย ปรากฏว่ารองเท้าทุกคู่ล้วนแต่ทั้งขาดทั้งเก่า
อวี๋หวั่นพาเถี่ยตั้นน้อยเข้านอน “นอน ไม่ให้พูดแล้ว”
“ท่านพี่!” ทันใดนั้นเถี่ยตั้นน้อยโพล่งขึ้นด้วยความตื่นเต้น
“พี่บอกแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าไม่ให้พูดแล้ว” เธอหันไปตอบเขา
เขาไม่รู้ว่าเมื่อใดที่ตนล้มตัวลงนอนตรงที่ที่เธอเคยนอนเมื่อวาน
เธอมองไปทางน้องชาย เขาขยับตัวไปทางนางเจียง ดวงตาใสราวกับบ่อน้ำกะพริบน้อยๆ “ท่านพี่ ที่นอนของท่านอุ่นแล้ว! ท่านรีบมานอนเร็ว!”
อวี๋หวั่นไม่แสดงสีหน้าใด แต่ความขุ่นมัวในใจพลันสลายไปทันที เธอยิ้ม พร้อมกล่าวเสียงเบาว่า “ได้ พี่จะไปนอน”
......
อีกด้านหนึ่ง นางจ้าวกลับนอนกระสับกระส่าย
นางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกลางวัน รู้สึกราวกับตนเองเจอผี
นางเด็กคนนี้ นางเห็นมาตั้งแต่เด็กจนโต ปกติแล้ว เมื่อใดที่นางมีโทสะ จะไม่เคยกล้าลุกขึ้นมาต่อล้อต่อเถียงเช่นนี้ คำว่า ‘ท่านป้า’ แต่ละคำที่เรียกนางนั้น เอ่ยออกมาบ่อยยิ่งกว่าเรียกมารดาตนเองเสียอีก!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากกลับมาจากบ้านของท่านยาย ก็ปรนนิบัตินางเป็นอย่างดี มิหน้ำซ้ำยังนำเงินที่ได้จากบ้านนั้นมาให้นางและลูกของนางด้วย!
นางเด็กโง่งมผู้นี้เชื่อฟังนางมาตลอด เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดไม่เห็นกันเพียงไม่กี่วัน จึงเปลี่ยนไปมากเช่นนี้
นึกถึงว่าน้ำแกงไก่ก็ไม่ได้กิน ทั้งยังถูกอาหวั่นผลักเข้าไปในเล้าหมู นางจ้าวกัดฟันกรอดอยู่ใต้ผ้าห่ม
ทว่า ที่ทำให้นางโกรธที่สุดย่อมไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นเรื่องที่บุตรสาวเพิ่งบอกกับนาง ว่านางเด็กอาหวั่นผู้นี้ได้นำน้ำแกงไก่ที่แย่งจากนางไปให้กับบ้านเก่าสกุลอวี๋กินเสียแล้ว!
“นางเด็กเวรนี่ทำให้ข้าโมโหนัก...รอก่อนเถอะ! อาเหิงกลับเมื่อไร ข้าจะให้เขาหย่ากับเจ้า!”
……
เกล็ดหิมะล่องลอยกลางราตรี หิมะตกไม่มาก มีเพียงชั้นบางๆ ปกคลุมพื้นดิน
อวี๋หวั่นตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ และมุ่งหน้าไปยังแปลงผัก
แต่ราวกับว่าโชคของเธอนั้นไม่มีเหลืออยู่แล้ว เธอรออยู่ที่แปลงผักประมาณหนึ่งชั่วยาม ก็ไม่พบไก่ป่าเลยสักตัว
ฟ้าสว่างแล้ว เถี่ยตั้นน้อยก็คงจะตื่นนอนแล้วเช่นกัน อวี๋หวั่นทำได้เพียงยอมแพ้ เธอตัดผักกาดขาวต้นที่ถูกแทะจนยับเยินกลับบ้านไป
ใบผักที่เน่าก็เด็ดทิ้งไป แกนกลางผักก็ยังนำไปทำอาหารได้
อวี๋หวั่นเข้าไปในครัว หยิบน้ำแกงไก่ที่เหลืออยู่ชามสุดท้ายออกมา นำผักกาดขาวใส่ลงไป แล้วนำน้ำมันไก่ที่สกัดไว้เมื่อวานไปใช้ผัดต้นกระเทียม ทั้งยังนำหัวผัดกาดที่ยังไม่ได้กิน ไปล้างและคลุกเครื่องปรุง
นี่คืออาหารมื้อสุดท้ายของพวกเขาแล้ว
ตู้เก็บชามกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง
เมื่อครู่เธอคิดไว้แล้ว ไม่มีไก่กินก็ไม่เป็นไร หน่อไม้ก็นับว่าเป็นของดี แม้จะไม่รู้ว่าเงินในสมัยโบราณจะมีค่ามากมายหรือไม่ ทว่าขอเพียงมีผัก ก็สามารถนำไปขายได้อย่างแน่นอน
ที่นี่มีหน่อไม้ไม่มาก อวี๋หวั่นค่อยๆ ขุดหนึ่งด้าน สามารถขุดหน่อไม้ออกมาได้เพียงหกหน่อ
ก็ยังน้อยเกินไป
สายตาของอวี๋หวั่นก็ไปตกอยู่ที่ลาดเขาด้านหลังกอไผ่
หากมองไม่ผิด ถัดจากลาดเขาไปก็จะเป็นยอดของเขาลูกหนึ่ง ไม่แน่ว่าบริเวณนั้นอาจเป็นป่าไผ่อันเขียวชอุ่ม
“เถี่ยตั้น พี่จะออกไปข้างนอกสักพัก เจ้าอยู่บ้านดูแลท่านแม่นะ”
หลังจากที่บอกน้องชายเรียบร้อยแล้ว อวี๋หวั่นก็สะพายตะกร้าขึ้นไปบนเขา
ยอดเขานั้นดูเหมือนจะอยู่ใกล้ แต่เมื่อเดินไปจริงๆ เธอกลับพบว่าระยะทางนั้นไกลเหลือเกิน โชคดีที่ร่างนี้ผ่านการ
ตรากตรำทำไร่ไถนา สภาพร่างกายจึงนับว่าไม่เลว
หญ้าแห้งบนพื้นจับตัวเป็นน้ำแข็ง รองเท้าที่อวี๋หวั่นใส่อยู่นั้นเป็นรองเท้าธรรมดา พื้นรองเท้าไม่กันลื่น จึงต้องเดินด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างมาก
กว่าเธอจะเดินไปถึงป่าไผ่ ก็ใช้เวลาไปถึงครึ่งชั่วยาม
แต่ว่า ที่นี่มีต้นไผ่จำนวนมาก ทั้งต้นใหญ่ทั้งสีเขียวสด และยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของไผ่ หอมกว่าหลังบ้านเธอเสียอีก
อวี๋หวั่นหยิบพลั่วออกมา และเริ่มขุดหาหน่อไม้ทีละน้อย
หน่อไม้ในฤดูหนาวขุดยากกว่าหน่อไม้ในฤดูใบไม้ผลิ
หน่อไม้ในฤดูใบไม้ผลิจะโผล่พ้นพื้นดินขึ้นมา มองปราดเดียวก็หาพบ ขณะที่หน่อไม้ในฤดูหนาวจะฝังอยู่ใต้พื้นดิน ผู้ที่ไม่มีประสบการณ์ย่อมหาพบได้ยากยิ่ง
ที่บ้านเกิดของเธอในอีกโลกหนึ่งนั้น ปลูกต้นไผ่เป็นจำนวนมาก ในฤดูที่ต้นไผ่งอกงาม สิ่งที่เธอชอบที่สุดคือการตามคุณยายไป คุณยายขุดออกมา เธอก็เก็บ เก็บจนหน่อไม้เต็มตะกร้าสะพายหลังใบเล็กของเธอ
แต่ว่าหน่อไม้ที่เธอเคยกินในอีกโลกหนึ่งนั้นไม่ใหญ่เหมือนหน่อไม้ที่นี่
ผ่านไปไม่นาน อวี๋หวั่นก็ขุดหน่อไม้หน่อแรกออกมาได้ หน่อใหญ่กว่าหน่อไม้ที่หลังบ้านเธอสักสองเท่าได้
อวี๋หวั่นลงมือขุดต่อไป หน่อที่ขุดออกมาได้ใหญ่กว่าหน่อเดิม ขุดไปเรื่อยๆ จนหน่อไม้เต็มตะกร้าสะพายหลัง จึงเดินลงเขาด้วยความพึงพอใจ
ใกล้กับลาดเขา อวี๋หวั่นพบแม่น้ำสายหนึ่ง เธอจึงหยุดฝีเท้าลง
เธอมองผิวน้ำอันเรียบสงบ และเลียริมฝีปากเบาๆ
ช่างเป็นวันที่หนาวเหน็บ ไม่รู้ว่าในสายน้ำนี้จะมีปลาหรือไม่
.............................................


## 008 ไปตลาด

บทที่ 8 ไปตลาด
อวี๋หวั่นขุดไส้เดือนแล้วโยนลงไปในน้ำ ผ่านไปไม่นาน ปลาก็ขึ้นมาโบกสะบัดหางที่ผิวน้ำ
คิดว่าจะช้า แต่กลับเร็วกว่าที่คิดไว้ อวี๋หวั่นหยิบกิ่งไม้แห้งบนพื้น และพุ่งไปในน้ำอย่างเต็มแรง!
เป็นปลาจี้อวี๋[footnoteRef:1] [1:  ปลาจี้อวี๋ ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์เดียวกับปลาตะเพียน]
ประมาณน้ำหนักด้วยมือเปล่า คาดว่าน่าจะประมาณสองจิน[footnoteRef:2] สำหรับปลาจี้อวี๋ในธรรมชาติแล้ว ปลาตัวนี้จัดว่ามีเนื้อมาก	 [2:  จิน หน่วยวัดน้ำหนักของจีน หนึ่งจินเท่ากับ 500 กรัมหรือครึ่งกิโลกรัม]
หลังจากนั้น ปลาที่อวี๋หวั่นแทงขึ้นมาได้ก็ไม่ได้หนักมาก หากแต่มีสี่ตัว นับว่ามากเพียงพอแล้ว
ใกล้เที่ยงแล้ว อวี๋หวั่นรู้ว่าเมื่อใดควรหยุด เธอจึงนำปลาป่าเหล่านี้กลับบ้าน
เมื่อเถี่ยตั้นน้อยได้ยินเสียงฝีเท้า ก็วิ่งออกมาจากห้องครัวอย่างรวดเร็วราวกับติดปีกบิน “ท่านพี่ ท่านมาแล้ว!”
“อื้ม” อวี๋หวั่นพยักหน้า เธอเดินผ่านกอไผ่หลังบ้าน ตามหลังเถี่ยตั้นน้อยไปยังห้องครัว
“ท่านพี่!” เถี่ยตั้นน้อยมิได้รีบร้อนขอดูของในตะกร้า แต่กลับจูงมือพี่สาว และชี้ไปทางโถงกลาง พร้อมบอกว่า “พี่ใหญ่มาแล้ว! นำของอร่อยมาให้พวกเราด้วย! พี่ใหญ่! ท่านพี่กลับมาแล้ว!”
อวี๋เฟิงนำแป้งข้าวโพดมาให้ครอบครัวของอวี๋หวั่นตามคำสั่งของบิดามารดา แต่นี่มิได้หมายความว่าเขาอยาก
สนทนากับลูกพี่ลูกน้อง วินาทีที่เขาได้ยินเถี่ยตั้นน้อยร้องว่าท่านพี่นั้นเขาก็หันหลังเตรียมเดินออกไปทันที คาดไม่
ถึงว่าเถี่ยตั้นน้อยกลับเรียกให้เขาหยุด
อวี๋เฟิงจะกลับก็ไม่ได้ จะอยู่ต่อก็ไม่ดี
กลับเป็นอวี๋หวั่นที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
อวี๋หวั่นไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับบ้านเดิมหลงเหลืออยู่ ฉะนั้นเธอจึงไม่รู้เรื่องระหว่างกับเจ้าของร่างเดิมกับลุงใหญ่ ทั้งยังคิดว่าทั้งสองบ้านนั้นญาติดีต่อกัน มิเช่นนั้น ไฉนพวกเขาจึงต้องดูแลเถี่ยตั้นน้อยด้วย
อวี๋หวั่นนำตะกร้าสะพายหลังวางไว้ในห้องครัว และเข้าไปพบอวี๋เฟิงที่โถงกลาง
เขาเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่ อายุประมาณยี่สิบปี อยู่ท่ามกลางแสงแดดเป็นเวลานาน ผิวไม่นับว่าขาว ทว่าองคาพยพบนใบหน้าสมดุล มองดูแล้วก็นับว่าหล่อเหลาทีเดียว
“พี่ใหญ่” อวี๋หวั่นเอ่ยทักทาย
อวี๋เฟิงตะลึงงัน คิดว่าตนคงฟังผิดไป
เถี่ยตั้นน้อยคว้าถุงผ้าสองใบบนโต๊ะวิ่งมาหา “ท่านพี่! นี่คือข้าวฟ่างที่พี่ใหญ่นำมาให้! ส่วนนี่คือแป้งข้าวโพดที่พี่ใหญ่นำมาให้!”
อวี๋หวั่นรับทั้งสองถุงเอาไว้
อวี๋เฟิงคาดว่าอวี๋หวั่นคงปฏิเสธ แต่กลับได้ยินน้ำเสียงอันอบอุ่นตอบกลับมาว่า “เหตุใดจึงมากมายเช่นนี้ ทางบ้านพี่ใหญ่ยังมีอยู่ใช่หรือไม่”
มิได้ถากถางว่านำมาให้น้อย แต่กลับเป็นห่วงว่าทางบ้านของเขาจะไม่พอกิน?
เมื่อไรกันที่นางสนใจว่าพวกเขาจะเป็นหรือตาย?!
หากไม่ได้ยินเองกับหู อวี๋เฟิงคงมิอาจเชื่อว่าเป็นความจริง
อวี๋หวั่นมองพี่ใหญ่ที่ตะลึงจนนิ่งไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย และกล่าวว่า “ขอบคุณมากพี่ใหญ่”
รอยยิ้มของดรุณี งดงามจับใจ ไม่มีความเกลียดชังเจือปน ทั้งยังไม่ได้ทำพอเป็นพิธี เธอแสดงความขอบคุณด้วยความจริงใจ
อวี๋เฟิงตั้งสติ วางสีหน้าเรียบเฉย เขาว่า “มิใช่ของมีค่าอันใดหรอก ท่านพ่อท่านแม่ให้ข้านำมาตอบแทนที่เจ้านำไก่ไปให้เมื่อวาน”
“อร่อยหรือไม่” อวี๋หวั่นเอ่ยถาม
อวี๋เฟิงตกใจ ตอบไปเพียง ‘อืม’ และกล่าวว่า “ที่บ้านยังมีธุระ ข้าขอตัวก่อน”
“พี่ใหญ่รอก่อน” อวี๋หวั่นเรียกเขาไว้ เร่งร้อนวิ่งไปยังห้องครัว เธอหยิบปลาจี้อวี๋ตัวที่ใหญ่ที่สุดและหน่อไม้สดสองสามหน่อใส่ตะกร้า และส่งให้อวี๋เฟิง “ปลานี้ข้าเพิ่งจับมา หน่อไม้นี้ก็เพิ่งขุดขึ้นมา ล้วนแต่สดใหม่”
อวี๋เฟิงอ้าปากค้าง เขานึกอยากปฏิเสธ แต่อวี๋หวั่นกลับไม่เว้นจังหวะให้กล่าวอะไร พร้อมกับส่งตะกร้าใส่มือเขา
เมื่อครู่เขาโกหก ที่ว่าบิดามารดาให้นำแป้งข้าวโพดและข้าวฟ่างไปให้นั้นเป็นความจริง ทว่ามิใช่เพื่อขอบคุณที่นางมอบเนื้อไก่ให้…ที่จริงแล้วพวกเขาต้องการถามนางว่า ในลูกน้ำเต้าของนางนั้น ขายยาอะไร
“นางว่าอย่างไรหรือ”
หลังจากกลับบ้านมา อวี๋เฟิงถูกสมาชิกในครอบครัวยืนล้อมเอาไว้ ผู้ที่เอ่ยถามคืออวี๋ซงน้องชาย
มิทันรอให้พี่ชายตอบ อวี๋ซงก็กล่าวต่อไปว่า “นางต้องการหยิบยืมเงินพวกเราใช่หรือไม่”
“บ้านเราจะมีเงินให้นางยืมได้อย่างไร” ป้าสะใภ้ใหญ่ถลึงตาใส่บุตรคนรอง
“นางไม่ได้บอกอะไร และไม่ได้ต้องการเงิน” อวี๋เฟิงวางตะกร้าลงบนโต๊ะ “ยังให้ของเหล่านี้กับพวกเราด้วย”
ทั้งยังเรียกข้าว่าพี่ใหญ่
เมื่อเห็นหน่อไม้และปลาจี้อวี๋ในตะกร้า สกุลอวี๋ทั้งครอบครัวก็ต่างตกตะลึง
……
ข่าวว่าอวี๋หวั่นฟื้นแล้วนั้น ค่อยๆ กระจายไปทั่วหมู่บ้าน
จากนั้น ก็มีคนแล้วคนเล่าแวะเวียนมาดู แต่บอกมิได้ว่าตั้งใจมาเยี่ยมเยียนหรือแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ผู้มาเยือนเหล่านั้นต่างได้กลิ่นหอมของปลาจากบ้านของเธอ
ตรงกับคำกล่าวที่ว่า ‘เหมันต์จี้ คิมหันต์หลี่[footnoteRef:3]’ ฤดูหนาวเป็นฤดูที่ปลาจี้อวี๋จะอวบอ้วนมีเนื้อมากที่สุด อีกทั้งปลาจี้อวี๋ในธรรมชาติจะมีรสชาติดีกว่าเล็กน้อย [3:  หลี่ หมายถึงหลี่อวี๋ (鲤鱼) หรือปลาไน ]
เนื่องจากไม่มีเกลือ รสชาติของน้ำแกงปลาจึงเป็นรสชาติดั้งเดิมที่ยังมิได้ปรุงแต่ง แต่ถึงกระนั้น รสชาติก็นับว่าดีมากแล้ว
เถี่ยตั้นน้อยยกชามน้ำแกงปลาสีขาวราวกับน้ำนมขึ้นมาซด หน้าผากผุดเม็ดเหงื่อใสขึ้นมา
เห็นเถี่ยตั้นน้อยเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนั้น อวี๋หวั่นรู้สึกราวกับค้นพบลู่ทางทำมาหากิน
“เถี่ยตั้น บ้านเรามีเข็มเย็บผ้าหรือไม่” หลังอาหารกลางวัน อวี๋หวั่นก็ถามน้องชาย
“มีสิ! ท่านพี่รอก่อน ข้าจะไปหาให้!” เถี่ยตั้นน้อยวิ่งปราดเข้าไปในห้องของนางเจียง เปิดประตูตู้ออก และหยิบห่อกระดาษใส่เข็มออกมาจากห่อผ้า
อวี๋หวั่นเลือกเข็มยาวเรียวออกมาสองเล่ม ใช้ไฟทำให้เข็มอ่อนตัว และดัดให้เป็นเบ็ดตกปลา
จากนั้น นางก็ไปตัดลำไผ่มาจากสวนหลังบ้านหนึ่งลำ นำมาทำเป็นคันเบ็ดยาวสองคัน
“ท่านพี่ ท่านทำอะไรหรือ” เถี่ยตั้นน้อยถามด้วยความสงสัย
“เย็นนี้เจ้าก็รู้เอง”
อวี๋หวั่นหาบถังไม้สองใบ ถือคันเบ็ดสองคัน เดินจากหลังบ้านเพื่อไปตกปลาที่แม่น้ำ
ผ่านไปสองชั่วยาม อวี๋หวั่นก็กลับมา ในถังไม้ นอกจากจะเต็มไปด้วยน้ำ ก็ยังมีปลาอีกด้วย
เถี่ยตั้นน้อยนั่งยองๆ มือน้อยปัดเบาๆ นับจำนวนปลาทีละตัว “......สอง สาม สี่ ห้า หก…...”
นับจนถึงสิบ หลังจากนั้นเขาก็นับต่อไม่เป็นเสียแล้ว
ช่วงกลางวันมีชาวบ้านแวะมาเยี่ยมเยียน อวี๋หวั่นใช้น้ำแกงปลาในการแลกเปลี่ยนข้อมูลเล็กน้อย
เธอรู้แล้วว่าหมู่บ้านนี้มีชื่อว่าหมู่บ้านเหลียนฮวา และยังรู้มาอีกว่าตลาดที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ใด ทุกวันที่สิบของเดือนจะมีตลาดใหญ่หนึ่งครั้ง ทุกสามวันมีตลาดเล็ก พรุ่งนี้เป็นวันที่จะมีตลาดใหญ่ นั่นหมายความว่าจะมีแผงขายของเป็นจำนวนมาก แต่นั่นแสดงว่าย่อมต้องมีผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อของมากเช่นกัน
และเธอ ก็นึกออกแล้วว่าจะขายอย่างไร
……
ตลาดนั้นอยู่ห่างออกไปประมาณสิบหลี่[footnoteRef:4] เพื่อที่จะไปถึงตลาดและช่วงชิงทำเลที่ดีได้ก่อนฟ้าสาง อวี๋หวั่นจึงตื่นนอนตั้งแต่ก่อนยามห้า (ประมาณตีสาม) [4:  หลี่ หรือลี้ หน่วยวัดระยะทางของจีน หนึ่งลี้เท่ากับประมาณ 500 เมตร ]
เธอคิดว่าเธอตื่นเช้าแล้ว กระนั้นก็ยังเห็นไฟตะเกียงในหมู่บ้านเริ่มติดขึ้นเรื่อยๆ จึงรู้ว่าคนในหมู่บ้านล้วนแต่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อไปให้ทันตลาดในครั้งนี้
ปลายปีใกล้เข้ามาแล้ว ของที่ควรนำไปขายก็นำไปขายเสีย ของที่ควรซื้อก็ต้องรีบซื้อเข้าบ้าน ครั้นใกล้วันฉูซี  ตลาดจะปิดจนถึงวันมังกรเชิดเศียร ในเดือนสอง จึงเริ่มกลับมาทำการค้าอีกครั้ง
บ้านของลุงใหญ่ก็จุดตะเกียงแล้วเช่นกัน
เมื่อวานเธอเห็นพี่ใหญ่กลับบ้าน จึงรู้แล้วว่าบ้านของเขาอยู่ที่ใด
“ท่านพี่ ท่านพี่! ท่านจะไปตลาดหรือ? ข้าก็อยากไปด้วย!”
เจ้าเด็กน้อยที่นอนได้จนถึงตะวันตรงศีรษะคนนี้ เกิดอยากไปตลาดขึ้นมา จึงตื่นเร็วเป็นครั้งแรก
“ท่านพี่ ท่านพี่ ท่านพาข้าไปด้วยเถิด! ข้าสัญญาว่าจะฟังท่าน! ข้าไม่ได้ไปตลาดมานานมากแล้ว!”
พูดราวกับว่าเจ้าเคยไปตลาด
อวี๋หวั่นร่ำไห้ไม่ได้ หัวเราะไม่ออก เธอลูบหัวน้อยๆ ของน้องชาย และกล่าวว่า “ตกลง พี่จะพาเจ้าไป”
...................................................


## 009 กิจการเฟื่องฟู

บทที่ 9 กิจการเฟื่องฟู
ทางบ้านเดิมนั้น ป้าสะใภ้ใหญ่และบุตรคนรองอวี๋ซงกำลังจะออกเดินทางไปตลาด ในกระบุงที่พวกเขาตระเตรียมไว้มีทั้งมันเทศและผักกาดขาวที่ปลูกเองในแปลง รวมไปถึงปลาจี้อวี๋อีกด้วย
เมื่อวาน หลังจากที่ได้ชิมปลาของอาหวั่น ทั้งบ้านก็หยุดกินเสียไม่ได้ สองพี่น้องจึงถือคันเบ็ดไปตกปลาจากบ่อเก็บน้ำของหมู่บ้านมาห้าตัว หนึ่งตัวนำไปทำน้ำแกงปลาให้น้องสาวคนเล็ก ส่วนที่เหลือจะนำไปขาย
ทว่า ในขณะที่อวี๋ซงเปิดประตูบ้านนั้น ก็บังเอิญเห็นอวี๋หวั่นที่ยืนอยู่หน้าบ้าน
อวี๋หวั่นได้ยินมาจากเถี่ยตั้นน้อย จึงรู้ว่าครอบครัวของลุงใหญ่มีทั้งหมดห้าคน ได้แก่ ลุงใหญ่ที่ขาแข้งไม่ค่อยดี ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ซึ่งร่างใหญ่และใจกว้าง พี่น้องสกุลอวี๋ทั้งสองที่ขยันทำมาหากิน และน้องสาวคนเล็กซึ่งยังไม่เต็มสามขวบดี
เธอเคยพบกับอวี๋เฟิงแล้ว เด็กหนุ่มที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายกับอวี๋เฟิงหลายส่วนผู้นี้ ต้องเป็นอวี๋ซง น้องชายของเขาอย่างแน่นอน
มาคิดดูแล้ว อวี๋ซงก็อายุมากกว่าเธอสามวัน
“พี่รอง”
อวี๋หวั่นเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม
อวี๋ซงรู้สึกตกตะลึง
“ใครนั่น เช้าเช่นนี้…” ป้าสะใภ้ใหญ่ถือกระบุงเดินออกมา
“ป้าสะใภ้ใหญ่” อวี๋หวั่นเรียกอย่างยิ้มแย้ม
ครั้งนี้ เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ที่ตะลึงงันอีกเช่นกัน
‘ป้าสะใภ้ใหญ่’ คำนี้ นางไม่ได้ยินมาสักเจ็ดแปดปีจะเห็นได้…
“พี่รองจะออกไปข้างนอกหรือ วันนี้ที่บ้านมีใครอยู่หรือไม่ ข้าจะพาเถี่ยตั้นน้อยไปตลาด รบกวนป้าสะใภ้ใหญ่ดูแลท่านแม่ให้สักหน่อยจะได้หรือไม่”
น้ำเสียงของเธอช่างแผ่วเบา นัยน์ตาสดใส รอยยิ้มพิมพ์ใจทำให้มองเห็นความงามของดรุณีตรงหน้า
ป้าสะใภ้ใหญ่รู้สึกงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับว่ามองเห็นทารกน้อยคนนั้นที่อยู่ในอ้อมอกของนาง นางเกือบตอบตกลงไปอย่างไม่รู้ตัว แต่สติสัมปชัญญะก็ดึงนางกลับมา
นางวางสีหน้าราบเรียบ เตรียมจะเอ่ยปากตอบปฏิเสธ
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงพูดในคอทุ้มต่ำดังมาจากในบ้าน “เจ้าวางใจเถิด ป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าจะคอยดูท่านแม่แทนเจ้าเอง”
อวี๋หวั่นมองไปในบ้าน เธอกล่าวว่า “ขอบคุณท่านลุงใหญ่ ขอบคุณป้าสะใภ้ใหญ่” และหันหลังเดินออกไป
ดังนั้น ป้าสะใภ้ใหญ่จึงอยู่ที่บ้าน ส่วนอวี๋เฟิงและอวี๋ซงไปตลาด
ป้าสะใภ้ใหญ่เดินกลับเข้าบ้านด้วยความโกรธ นางทอดสายตาไปยังไม้เท้าที่วางอยู่ข้างเตียง กล่าวว่า “เหตุใดท่านจึงตอบรับนาง ท่านลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าใครที่ทำร้ายท่านจนเป็นเช่นนี้?”
ลุงใหญ่นิ่งเงียบ
ผ่านไปพักหนึ่ง จึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “ข้าเคยบอกไปแล้ว ที่ข้าขาเจ็บ...ไม่เกี่ยวกับอาหวั่น”
ป้าสะใภ้ใหญ่ปิดประตูดังโครม!
……
คนที่ไปตลาดมีไม่น้อย พี่ชายน้องชายสกุลอวี๋เดินอยู่ด้านหน้า อวี๋หวั่นเดินอยู่ข้างเกวียน
เธอไม่มีเงิน จึงนำปลาสดไปแลกหนึ่งตัวให้เถี่ยตั้นน้อยและนำถังใส่ปลาของที่บ้านไปจับจองที่ตั้งแผง ส่วนหน่อไม้นั้น เธอแบกเอาไว้เอง
เป็นครั้งแรกที่เถี่ยตั้นน้อยมาตลาด เขาตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดเสียแล้ว
ฟ้ายังไม่สว่าง เขาชี้ไปยังท้องฟ้าเหนือศีรษะ “ท่านพี่ ดูสิ! บนฟ้ามีดาวสิบดวง!”
และชี้ไปยังชาวบ้านที่อยู่ด้านหน้า พร้อมกล่าวว่า “ท่านพี่ พวกเรามีกันทั้งหมดสิบคน!”
อีกทั้งยังชี้ไปยังหมู่บ้านที่อยู่ด้านหลัง “พวกเราเดินมาสิบหลี่แล้ว!”
ท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วของเถี่ยตั้นน้อย แสงสีเงินจางๆ ปรากฏบนเส้นขอบฟ้า และแล้วพวกเขาก็มาถึงตลาด
พวกเขามิใช่กลุ่มแรกที่มาถึงเร็วที่สุด พื้นที่บริเวณใจกลางตลาด มีพ่อค้าแม่ขายจำนวนหนึ่งมาจัดแผงอยู่ก่อนแล้ว
ผู้คนต่างง่วนกับการตั้งแผงทั้งสองข้างทาง ครอบครองทำเลที่ตนพึงพอใจ
ค่าเช่าแผงที่นี่ย่อมเยายิ่งนัก หากไม่มีเงินเหรียญ ก็สามารถใช้สินค้ามาแลกเปลี่ยนแทนได้
อวี๋หวั่นใช้หน่อไม้สองหน่อแลกกับพื้นที่ตั้งแผงที่ไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้ดี
แผงทางซ้ายของเธอขายหัวไชเท้า ทางขวาขายไข่ไก่ ส่วนพี่น้องสกุลอวี๋ช่วงชิงได้ทำเลที่ใกล้กับทางเข้าหมู่บ้านเหลียนฮวามากที่สุด ผู้คนที่เข้ามาในตัวตำบล ก็จะมองเห็นแผงของพวกเขาได้ทันที
เมื่ออวี๋ซงเห็นว่าอวี๋หวั่นมองมาทางพวกเขา จึงกล่าวด้วยเสียงเบากับพี่ชายว่า “นางต้องการที่ของพวกเราใช่หรือไม่”
อวี๋เฟิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ไม่ต้องสนใจนาง ขายเสร็จก็กลับบ้านกัน”
“อื้อ!” อวี๋ซงก็คิดเช่นนั้นอยู่ในใจ เขานำถังไม้ใส่ปลาจี้อวี๋มาวางไว้ด้านหน้าแผง
อวี๋หวั่นกลับมิได้สนใจเกี่ยวกับทำเลขายของเลยแม้แต่น้อย เธอคิดเพียงว่า พี่ใหญ่และพี่รองก็น่าจะจับปลามาเช่นเดียวกัน เธอควรช่วยพวกเขาขายดีหรือไม่…
ผ่านไปไม่นาน ผู้มาเยือนกลุ่มแรกจากในตำบลก็มาถึง อวี๋หวั่นไม่ทันนึกถึงเรื่องอื่น เธอจึงเริ่มลงมือทำหน้าที่ของตัวเอง
เธอมิได้รีบร้อนร้องเรียกลูกค้า แต่นำหน่อไม้หนึ่งหน่อไปแลกกับเต้าหู้เนื้อขาวนุ่มจากแผงขายเต้าหู้ฝั่งตรงข้าม ใช้ปลาสองตัวแลกกับน้ำมันหนึ่งช้อนและเกลือหนึ่งหยิบมือจากร้านขายชงโหยวปิ่ง[footnoteRef:1] [1:  ชงโหยวปิ่ง อาหารประเภทหนึ่ง ทำจากแป้งผสมกับต้นหอม ทำเป็นแผ่นแบนและนำไปทอด ]
จากนั้น อวี๋หวั่นจึงหยิบอุปกรณ์ทำครัวที่เตรียมมา จุดไฟในเตา และนำหม้อใบเล็กไปตั้ง
ในระหว่างที่รอหม้อร้อนอยู่นั้น เธอก็ตักปลาขึ้นมาจากถังน้ำอย่างรวดเร็ว และใช้มีดจัดการอย่างคล่องแคล่ว
ท่าทางขณะที่เธอฆ่าปลานั้น ดูไม่เหมือนกับเด็กสาวอรชรอ้อนแอ้นแม้แต่น้อย ทำให้แผงทั้งสองข้างต่างรู้สึกทึ่งไปตามกัน
เมื่อหม้อร้อนแล้ว อวี๋หวั่นจึงใส่น้ำมันและวางปลาลงไป ทอดจนปลาทั้งสองกลายเป็นสีเหลืองทอง จากนั้นค่อยใส่ต้นหอมที่หั่นแล้วและขิงแผ่น กลิ่นหอมของน้ำมันต้นหอมและเนื้อปลาทอดกรอบลอยฟุ้งอบอวลไปในอากาศ
ผู้คนที่ผ่านไปมาต่างมองมาที่เธอ
ตอนนี้ ปลาก็ทอดจนสุกได้ที่ อวี๋หวั่นจึงเทน้ำเปล่าลงไปชามใหญ่
“เถี่ยตั้น เติมฟืนทีสิ”
“ได้!”
เถี่ยตั้นน้อยวิ่งมาเติมฟืนสองท่อนเข้าไปในเตาไฟด้วยความตื่นเต้น
อวี๋หวั่นล้างหน่อไม้ หั่นให้เป็นแผ่นๆ และเทลงไปในน้ำแกงปลาพร้อมกับก้อนเต้าหู้
น้ำแกงปลายิ่งต้มนานยิ่งเข้มข้น จนในที่สุดก็กลายเป็นสีขาวดุจน้ำนม ดูน่ากินยิ่งนัก
อวี๋หวั่นทุบเกลือให้แหลก และค่อยๆ ใส่ลงไปในในน้ำแกง “เอาล่ะ กินได้แล้ว”
เถี่ยตั้นน้อยนั่งลงอย่างว่าง่าย
อวี๋หวั่นส่งช้อนไม้ให้น้องชาย ให้เขาตักกินเอง
เต้าหู้เนื้อนุ่มราวกับแทบจะละลายทันทีที่เข้าปาก ระคนกับน้ำแกงปลาสีน้ำนม กลิ่นหอมและรสชาติของน้ำเข้าไปผสมผสานกับรสหวานอ่อนๆ ของหน่อไม้ ทุกคำที่กลืนลงไปนั้นรสชาติดีจนมิอาจหาคำบรรยาย…ผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้เพียงมองดู และจินตนาการรสชาติอร่อยล้ำของน้ำแกงปลานี้
“น้ำ น้ำแกงปลานี่…...” มีผู้ที่ต้านทานไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากขึ้น
อวี๋หวั่นแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร และกล่าวตอบไปด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าใส่ปลาและหน่อไม้น่ะ น้องชายไม่ได้กินข้าวเช้ามา”
เมื่อได้ยินว่านี่คืออาหารของเด็ก อีกฝ่ายไหนเลยจะกล้าขอกินสักชามเล่า?
ปลาที่อวี๋หวั่นขายนั้นมีหัวที่ใหญ่ ยังเป็นๆ อยู่ ทั้งยังล้วนเป็นปลาที่อยู่ตามธรรมชาติ ปลาจี้อวี๋ที่เลี้ยงตามบ้านราคาหกเหรียญต่อหนึ่งจิน แต่เธอกลับตะโกนว่าสิบห้าเหรียญทองแดง ไม่ลดราคา
คนจำนวนไม่น้อยที่ถึงกับผงะถอยเพราะราคาอันสูงลิบ ทว่ากลับถูกเถี่ยตั้นน้อยที่กินอย่างเอร็ดอร่อยดึงดูดให้กลับมา
น้ำแกงที่เด็กคนนี้กิน…พวกเขาไม่เคยเห็นอาหารใดหอมเช่นนี้มาก่อน!
คำแล้วคำเล่า ช้อนแล้วช้อนเล่า เต้าหู้แล้วตามด้วยหน่อไม้ ซดเข้าไปเต็มปากเต็มคำ!
เด็กคนนี้! แล้วก็น้ำแกงร้อนนี่!
“ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว” เถี่ยตั้นน้อยใช้ช้อนตักท้องปลานุ่มๆ ขึ้นมา แล้วเป่าสองสามครั้ง เนื้อปลาในน้ำแกงสีน้ำนม แล้วกินเข้าปากในคำเดียว!
ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ถึงกับกลืนน้ำลาย…
ทว่า กลับมีผู้เชี่ยวชาญส่ายหน้าและกล่าวว่า “เมื่อครู่ น้ำแกงปลาของเด็กคนนั้นทำผิดวิธีแล้ว หลังจากทอดปลาแล้ว จะใส่น้ำเย็นตามลงไปไม่ได้ เพราะจะทำให้รสชาติถูกกักเก็บไว้ในน้ำปลา”
“เช่นนั้น เพราะเหตุใดเขาถึงกินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนั้นเล่า” เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยถาม พลางมองไปทางเถี่ยตั้นน้อย
บุรุษผู้นั้นกล่าวว่า “วัตถุดิบดี ทำอย่างไรก็ไม่แย่”
มีคนจำได้ว่าบุรุษผู้นี้ เป็นพ่อครัวจากหอหยกขาว
หอหยกขาวนับว่าเป็นภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในตำบลเหลียนฮวา พ่อครัวผู้นั้นก็เคยทำอาหารให้ขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวงกิน! หากแม้แต่เขายังกล่าวว่าวัตถุดิบดี นั่นก็หมายความว่าต้องดีมากเป็นแน่!
“ข้าเอาสองตัว!” สตรีวัยกลางคนตัดสินใจซื้อ
อวี๋หวั่นเลือกปลามาสองตัว ใช้เชือกซึ่งทำจากหญ้ามัดให้แน่น เธอส่งปลาให้อีกฝ่ายพร้อมกล่าวว่า “แม่นาง ปลาสดกินกับหน่อไม้อร่อยนัก หากท่านซื้อหน่อไม้อย่างเดียว หนึ่งจิน หกเหรียญทองแดง ท่านซื้อปลาแล้ว ข้าลดให้ท่านเหลือเพียงห้าเหรียญ”
ที่นี่ไม่มีร้านใดขายหน่อไม้ และเธอก็ไม่รู้ราคาในตลาด จึงนำราคาปลาจี้อวี๋เลี้ยงมาเปรียบเทียบ และตั้งราคาเอาเอง
สตรีผู้นั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกับคิดว่าไม่แพง จึงซื้อหน่อไม้ไปพร้อมกัน
เมื่อมีคนเปิดประเดิมแล้ว หลังจากนั้นกิจการการค้าของเธอก็ง่ายขึ้นมาก
ปลาเป็นๆ กับหน่อไม้ ไม่นานก็ขายหมดเกลี้ยง
พ่อครัวจากหอหยกขาวนั้นมิได้ซื้อสินค้าของอวี๋หวั่น สำหรับเขาแล้ว วัตถุดิบเหล่านี้สดใหม่ก็จริง แต่ก็มิได้อยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย
....................................................


## 010 นัดหมายสามวัน

บทที่ 10 นัดหมายสามวัน
อวี๋หวั่นกำลังง่วนอยู่กับการค้าขาย โดยที่ไม่รู้เลยว่าพ่อครัวจากหอหยกขาวกำลังมองดูอยู่
เมื่อขายหมดแล้ว ก็พบว่าปลาของพี่น้องสกุลอวี๋นั้นยังขายไม่ได้เลย เธอจึงเดินเข้าไปหา และกล่าวว่า “พี่ใหญ่ พี่รอง จะให้ข้านำปลาเหล่านี้ไปขายตรงนั้นหรือไม่”
“ไม่ต้องแล้ว” อวี๋ซงปฏิเสธไปอย่างไม่ต้องคิด น้ำเสียงก็ดูไม่พอใจนัก
อวี๋หวั่นกลับมิได้นำมาใส่ใจ เธอหัวเราะ พร้อมกับตอบไปว่า “ข้าจะเก็บของแล้ว หลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรทำแล้ว ทางนี้มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่”
ขายหมดแล้วหรือ?
ทั้งสองพี่น้องต่างรู้สึกตะลึง พวกเขามองไปทางแผงของอวี๋หวั่น ก็เห็นว่าทั้งในตะกร้าและถังไม้ต่างไม่เหลือสิ่งใดอยู่เลย
ไฉนบุรุษสองคน จึงเทียบกับกับสตรีมิได้เล่า
“เจ้าจัดการเรื่องของเจ้าเถิด เก็บของเสร็จแล้วก็กลับเร็วเสียหน่อย” อวี๋เฟิงไม่อยากสุงสิงกับนาง
“ท่านแม่อยู่ที่บ้าน ที่จริงก็ควรกลับเร็วหน่อย” อวี๋หวั่นพยักหน้า “ข้าจะไปซื้อของ ซื้อเสร็จแล้วจะกลับบ้าน”
“อืม” อวี๋เฟิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พอดีกับที่มีคนมาซื้อมันเทศ เขาจึงผละไปขายของ และมิได้สนใจเธออีก
อวี๋หวั่นคุ้นชินกับท่าทีหมางเมินเช่นนี้เป็นอย่างดี เธอไม่ได้เข้าไปรบกวนเขา และเดินออกมาอย่างเป็นปกติ
อวี๋เฟิงได้เงินมาแล้ว มันเทศก็นำไปขายจนหมด เขามองเงาของอวี๋หวั่นที่ทอดยาวจากแสงอาทิตย์ยามสายัณห์ ความสับสนเจือปนอยู่ในแววตา
……
รายรับของวันนี้นับว่าดีทีเดียว ปลาจี้อวี๋จากธรรมชาติสิบห้าจินและหน่อไม้กว่าสิบสองจิน ขายได้เงินทั้งหมดห้าร้อยสิบเอ็ดอีแปะ แต่ในเมื่อเป็นเงินก้อนแรกที่หาได้ในอีกโลกหนึ่ง อวี๋หวั่นจึงรู้สึกค่อนข้างพึงพอใจ
อวี๋หวั่นนำอุปกรณ์ทำครัวเก็บลงในตะกร้าสะพายหลัง และพาเถี่ยตั้นน้อยเดินชมตลาด
สิ่งของที่ต้องซื้อเพิ่มนั้นมีมาก ส่วนใหญ่หาซื้อได้ในตลาด ตัวอย่างเช่น ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู น้ำตาล
น้ำตาลทรายแดงที่นี่แพงกว่าน้ำตาลทรายขาวหนึ่งเท่าตัว แต่นึกถึงนางเจียง อวี๋หวั่นก็กัดฟันซื้อกลับไป
ที่บ้านยังเหลือแป้งข้าวโพดอยู่บ้าง ดังนั้นอวี๋หวั่นจึงซื้อเพียงข้าวสารห้าจิน
นอกจากนั้น อวี๋หวั่นยังอยากซื้อเนื้อกลับบ้านสักเล็กน้อย เมื่อคิดว่าเนื้อไม่ติดมันนั้นแพงเหลือเกิน กินเนื้อติดมันก็ดี ไหนเลยจะรู้ว่าหลังจากถามราคา ก็พบว่าเนื้อติดมันนั้นมิได้ถูกไปว่าเนื้อไม่ติดมันเลย
“เจ้าซื้อเนื้อติดมันสองจิน ข้าเพิ่มเนื้อไม่ติดมันให้เจ้าอีกสักหน่อย” คนขายเนื้อกล่าวอย่างร่าเริง
อวี๋หวั่น “...”
ถ้าซื้อเนื้อไม่ติดมัน ก็จะแถมเนื้อติดมันให้ใช่ไหม
สุดท้ายแล้ว อวี๋หวั่นก็ซื้อเนื้อติดมันทั้งหมดสามจิน เหตุผลสำคัญมิใช่เพื่อบรรเทาความหิว แต่ก็เพื่อสกัดน้ำมัน
ในยุคสมัยนี้ มีน้ำมันพืชเพียงชนิดเดียวคือน้ำมันหูหม่า ซึ่งภายหลังเรียกว่าน้ำมันงาในอีกโลกหนึ่ง เรียกกันทั่วไปว่า ‘น้ำมันหอม’ น้ำมันหูหม่ามีราคาสูงลิบ ชาวบ้านธรรมดาอย่างเธอคงซื้อไม่ไหว
เมื่อคิดเช่นนี้ ที่เนื้อติดมันราคาแพง ก็มิใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล
สิ่งที่แพงกว่าน้ำมันก็คือเกลือ
ที่ตลาดไม่มีเกลือขาย ต้องไปซื้อที่ร้านขายเกลือโดยเฉพาะ
อวี๋หวั่นสอบถามจากชาวบ้านจนรู้ว่าร้านขายเกลืออยู่ที่ใด ร้านนี้ตั้งอยู่บนถนนเส้นหนึ่งในตำบลเหลียนฮวา เดินไปใช้เวลาไม่ถึงครึ่งถ้วยชา[footnoteRef:1]    [1:  หนึ่งถ้วยชา ใช้บอกระยะเวลา หนึ่งถ้วยชาประมาณ 10-15 นาที]
หลังจากที่เข้ามาในตำบลเหลียนฮวา ทุกสิ่งล้วนดูมีระเบียบเรียบร้อยขึ้น ทั้งสองข้างทางมิใช่เพิงที่ใช้ผ้าใบกาง หรือบ้านดินที่ใช้ใบหญ้ามุงหลังคา ร้านรวงสร้างด้วยอิฐสีเทาและหลังคาสีแดง พื้นถนนเรียบเสมอกัน ถนนมีผู้คนหนาตา จ้อกแจ้กจอแจ…กระทั่งเสื้อผ้าของผู้คนบนถนนก็ดูสวยสดมีระดับ
“โอ้โห…” เถี่ยตั้นน้อยอ้าปากค้าง แม้แต่เด็กช่างจำนรรจาก็ตะลึงจนพูดไม่ออก
“ขนมกุ้ยฮวา ขนมกุ้ยฮวาทั้งหวานทั้งหอม”
ฝั่งตรงข้ามมีเสียงอันดังกังวานของพ่อค้า
เถี่ยตั้นน้อยเผลอกลืนน้ำลาย
อวี๋หวั่นกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เดี๋ยวพี่จะไปซื้อมาให้”
“ข้าข้า…ข้า...ข้าไม่ได้อยากกินขนมกุ้ยฮวาสักหน่อย!” เถี่ยตั้นน้อยกระทืบเท้า
อวี๋หวั่นเอ่ยอย่างขำขันว่า “พี่ก็ไม่ได้บอกว่าจะซื้อขนมกุ้ยฮวา”
เถี่ยตั้นน้อยเพิ่งสารภาพออกมาเองเมื่อครู่ ใบหน้าเล็กก็เริ่มแดงด้วยความเขินอาย
“ถึงแล้ว” อวี๋หวั่นมองร้านขายเกลือที่อยู่เบื้องหน้า
“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ!” เถี่ยตั้นน้อยผู้ซึ่งรู้ว่าอีกประเดี๋ยวจะได้กินขนมดอกกุ้ยฮวา ก็ดึงแขนพี่สาวไปอย่างตื่นเต้น กระโดดไปมาเข้าไปในร้าน
ร้านขายเกลือร้านนี้เป็นของทางการ มีพื้นที่กว้างขวาง นอกจากเกลือแล้ว ก็มิได้ขายสินค้าชนิดอื่น
“พวกท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร เกลือที่ส่งมาแต่ละครั้งไม่เหมือนกัน เกลือคุณภาพต่ำเช่นนี้ จะให้ลูกค้าของหอหยก
ขาวกินได้อย่างไร”
“คุณหนูไป๋เข้าใจผิดแล้ว เกลือจากร้านเรานั้นมาจากที่เดียวกัน เกลือที่ส่งให้ท่านก็ล้วนเป็นเกลือคุณภาพสูงที่คัดสรรมาอย่างดี เกลือคุณภาพไม่ดีไม่เคยเคยนำออกมาขายให้เลยขอรับ!”
“เจ้าคิดว่าข้าเชื่อรึ!” สตรีในชุดสีเหลืองอำพันและสวมผ้าคลุมหน้านั้นโกรธจนเขวี้ยงถุงเกลือถุงหนึ่งใส่ตู้หน้าร้าน
กล้าแผลงฤทธิ์ในร้านของทางการเช่นนี้ สตรีนางนี้ต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่
อวี๋หวั่นไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้อง จึงจูงมือน้องชายไว้ และดูเกลือที่อยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ
สตรีนางนั้นถกเถียงกับคนขายต่ออีกสองสามประโยค นางมิได้นำเกลือถุงนั้นไปด้วย “ข้าไม่สน! เกลือนี่ข้าไม่ต้องการ! พวกท่านคิดเอาเองว่าจะทำอย่างไร!”
กล่าวจบ นางก็เดินปึงปังออกไป
ขณะที่เดินผ่านอวี๋หวั่น นางหยุดฝีเท้าลง พร้อมกล่าวเตือนด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “เกลือที่นี่คุณภาพแย่นัก หากข้าเป็นเจ้า ข้าจะไปซื้อที่เมืองหลวง!”
คำพูดเหล่านี้ แท้จริงแล้วกล่าวให้ผู้ใดฟัง
อวี๋หวั่นพยักหน้า แม้แต่ข้าวขาวนางก็ยังซื้อไม่ไหว สตรีชาวบ้านที่ต้องเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ไหนเลยจะต้องสนใจว่าเกลือดีหรือไม่ดี
จะใส่ความผู้อื่นก็ไม่ควรทำจนน่าขายหน้าเช่นนี้ สตรีนางนี้ควบคุมโทสะไม่อยู่ ทั้งยังสร้างปัญหาให้ผู้อื่นอีก
พ่อค้าเปลี่ยนสีหน้าจากที่ขมวดคิ้วเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีเมื่อครู่ เขาเคาะลูกคิดบนหลังตู้อย่างเบามือ “เกลือชั้นสอง สามสิบแปดเหรียญทองแดง ชั้นหนึ่งหกสิบเหรียญทองแดง”
“หนักเท่าใด” อวี๋หวั่นเอ่ยถาม
คนขายมิได้เหลือบมองแม้แต่น้อย เขาชี้ไปยังถ้วยเล็กบนหลังตู้
อวี๋หวั่นมองตาม เกลือเท่านี้ไม่ถึงหนึ่งจินเสียด้วยซ้ำ เพียงเดือนเดียวก็กินหมดแล้ว ทั้งยังต้องกินอย่างประหยัด
คุณภาพของเกลือ ก็เหมือนกับที่สตรีนางนั้นกล่าวไว้ คุณภาพแย่เสียยิ่งกระไร
แต่เธอไม่มีทางเลือก ใครใช้ให้กิจการค้าเกลืออยู่ในมือของทางการด้วยเล่า เกลือคุณภาพสูงล้วนแต่ส่งให้ขุนนางชั้นสูงกิน เหลือเพียง ‘เกลือราคาเหมาะสม’ ที่ทั้งคุณภาพต่ำและราคาไม่เหมาะสมให้ชาวบ้านทั่วไปกิน
อวี๋หวั่นซื้อเกลือชั้นสองมาสองจิน เหลือเหรียญทองแดงติดตัวอยู่ประมาณสี่ร้อยเหรียญ
จากนั้น อวี๋หวั่นก็ซื้อรองเท้าบุสำลีให้เถี่ยตั้นน้อยและนางเจียงอีกสองคู่ ใช้เงินไปหนึ่งร้อยเหรียญทองแดง
เหรียญที่เหลืออยู่นั้น อวี๋หวั่นคิดว่าจะนำไปจับจ่ายอุปกรณ์ล่าสัตว์ ทว่าขณะที่เธอพาเถี่ยตั้นน้อยเดินผ่านร้านขายยา ก็บังเอิญได้ยินเสียงของอวี๋เฟิง
“ตอนนี้ข้ามีเพียงเท่านี้ ขอให้ข้านำยากลับไปก่อนได้หรือไม่ วันรุ่งขึ้นจะนำเงินมาให้ ข้าเป็นลูกค้าประจำของร้านนี้ ไม่ต้องกังวลว่าข้าจะไม่จ่าย…”
เสมียนในร้านกล่าวอย่างไม่เกรงใจว่า “ไม่ได้หรอก! ครั้งที่แล้วพวกเจ้าค้างเงินไว้ก็ยังคืนไม่หมด ยังจะมาติดบัญชีอีก! เรื่องพรรค์นี้มีที่ไหนกัน ใกล้สิ้นปีแล้ว พวกเจ้ารีบนำเงินมาจ่ายสิถึงจะถูก!”
อวี๋เฟิงกำหมัดแน่น “แต่ว่าท่านพ่อข้ากำลังรอ…”
“ไม่ต้องพูดอะไรอีก! ข้าไม่ให้พวกเจ้าติดเงินแล้ว!”
“ท่านพ่อข้าจำเป็น…”
เสมียนเอ่ยขัดอวี๋เฟิงอย่างหมดความอดทน “ข้าก็จำเป็น!”
สิ้นเสียง มือเรียวของเด็กสาวก็ยื่นเข้ามา และเทเหรียญทองแดงจากถุงออกมาอย่างไม่แยแสใคร
“เท่านี้ พอหรือไม่”
เธอเทออกมาจนไม่เหลือแม้แต่แดงเดียว
อวี๋เฟิงและอวี๋ซงที่ยืนอยู่ด้านข้างล้วนมองเธอเป็นตาเดียว
ใบหน้าของอวี๋เฟิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง
เสมียนจึงนับเหรียญทองแดงบนโต๊ะ เขาเดาะลิ้นและกล่าวว่า “เพียงพอสำหรับค่ายาวันนี้ แต่ว่าบัญชีของก่อนหน้านี้…”
“เช่นนั้นก็ขอยาวันนี้ก่อน บัญชีที่ค้างไว้ อีกสามวันข้าจะนำมาจ่ายให้ท่าน”
“ไอหยา เช่นนั้นไม่ได้…”
“ทั้งต้น ทั้งดอก”
เด็กในร้านมองตรงไปยังอวี๋หวั่น
เขามองอวี๋หวั่นอย่างพินิจพิจารณา เธอดูเหมือนมิได้ตั้งใจโป้ปดหรือกล่าวพล่อยๆ เขาจึงว่าต่อด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “เงินต้นก็ต้องคืน ดอกเบี้ยก็ต้องคืน หากไม่คืนภายในสามวัน ข้ากับท่านเจอกันที่ที่ว่าการ”
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!” อวี๋เฟิงคว้าแขนของเธอไว้ “เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นเป็นเงินเท่าไร”
อวี๋หวั่นมิได้ตอบ แต่เธอหัวเราะอย่างเยือกเย็น และกล่าวว่า “แล้วยาของท่านลุงใหญ่ ไม่กินได้หรือ?”
อวี๋เฟิงกำหมัดแน่น
........................................


## 011 พี่น้องขึ้นภูเขา

บทที่ 11 พี่น้องขึ้นภูเขา
เรื่องราวหลังจากนั้น อวี๋หวั่นมิได้ยื่นมือเข้าไปยุ่ง เมื่อจ่ายเงินค่ายาเรียบร้อยแล้ว เธอก็พาเถี่ยตั้นน้อยเดินออกมา
เมื่อครู่ เธอเทเหรียญออกมาทั้งถุง เถี่ยตั้นน้อยเห็นเหตุการณ์อย่างชัดเจน ตอนนี้เธอไม่มีเงินเหลืออยู่เลย
นี่หมายความว่าอย่างไร เถี่ยตั้นน้อยเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
ทว่า สิ่งที่เขาเข้าใจมากกว่านั้นก็คือ เงินทั้งหมดได้นำไปซื้อยาของท่านลุงใหญ่
ถึงแม้เขาจะอยากกินขนมกุ้ยฮวา แต่เขาก็อยากให้ท่านลุงใหญ่หายดีเช่นกัน
“เถี่ยตั้น…” อวี๋หวั่นค้อมตัวลงมา
แม้เถี่ยตั้นน้อยรู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ แต่ก็กล่าวไปอย่างรู้ความ “ข้าไม่เป็นไรหรอกท่านพี่ ข้าไม่ได้ชอบกินขนมกุ้ยฮวาอยู่แล้ว!”
“จริงหรือ?” อวี๋หวั่นลูบศีรษะเล็กเบาๆ มือเรียวลากผ่านใบหูของเขาออกมา ระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลางมีเหรียญทองแดงที่ด้านในมีรูสี่เหลี่ยม
เธอหัวเราะเล็กน้อย
เถี่ยตั้นน้อยทำตาโต แล้วจึงรีบคลำที่ใบหูของตน “ข้า..ข้า..หูของข้ามีเหรียญงอกออกมาเองหรือ?”
อวี๋หวั่นหัวเราะเบาๆ “ยังอยากกินขนมกุ้ยฮวาอยู่หรือไม่”
“กินๆๆ! กิน!” เถี่ยตั้นน้อยตะโกนด้วยความตื่นเต้น!
การได้ขนมกุ้ยฮวากลับคืนมานั้น ช่างน่าอภิรมณ์ยิ่งกว่าการรู้ว่าจะได้กินขนมกุ้ยฮวาก่อนหน้านี้เสียอีก!
“ขนมกุ้ยฮวาขายอย่างไร” อวี๋หวั่นเดินมาที่แผง
คนขายเอ่ยตอบ “หนึ่งชิ้น หนึ่งเหรียญทองแดง”
“ขอให้ข้าหนึ่งชิ้น” อวี๋หวั่นส่งเหรียญในมือให้เขา “ท่านช่วยตัดแบ่งครึ่งให้หน่อยได้หรือไม่”
คนขายมองพวกเขาสองพี่น้องด้วยความประหลาดใจ สุดท้ายก็หัวเราะออกมา พร้อมกับตอบว่า “ได้สิ”
เขาไม่เพียงหั่นครึ่งขนมกุ้ยฮวาชิ้นบาง ทั้งยังบรรจงห่อให้อีกด้วย
“ขอบคุณ” อวี๋หวั่นเอ่ยขอบคุณ เธอหยิบขนมกุ้ยฮวาครึ่งหนึ่งส่งให้เถี่ยตั้นน้อย “อีกครึ่งหนึ่งเรานำไปให้น้องหญิงดีหรือไม่”
“อื้ม!” เถี่ยตั้นน้อยพยักหน้าอย่างดีอกดีใจ!
……
“พี่ใหญ่ ในน้ำเต้าของนาง แท้จริงแล้วขายยาอะไรกันแน่”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร”
“ในตอนแรกที่ไปยืมเงินนาง แม้แต่เหรียญเดียวก็ไม่มีให้ บัดนี้ขาของท่านพ่อรักษาไม่หายแล้ว นางจะมาเสแสร้งทำดีด้วยอย่างนั้นรึ!”
อวี๋เฟิงขมวดคิ้ว “ใครบอกเจ้าว่าขาของท่านพ่อรักษาไม่หายแล้ว”
อวี๋ซงอ้าปากพะงาบ เขาอยากบอกว่า ก็หมอกล่าวเช่นนั้น ตอนนั้นท่านอยู่ด้วย ท่านก็ได้ยินไม่ใช่หรือ ช่วงที่จะรักษาได้ผลดีที่สุดก็ผ่านไปแล้ว ในตอนนี้ กินยาก็เพียงเพื่อให้อาการไม่แย่ลงเท่านั้น…
คำพูดเหล่านี้ เขาก็มิได้เอ่ยออกมา
แต่ว่า พี่ใหญ่ไม่ได้โต้แย้งเรื่องที่นางเสแสร้งใช่หรือไม่
เขารู้อยู่แล้วเป็นแน่!
ที่จริงแล้วนางกำลังแสร้งเป็นคนดี!
นางคิดจะทำอะไรกันแน่!
อวี๋ซงนั้น ด้านหนึ่งก็โกรธอวี๋หวั่นจนแทบเป็นบ้า อีกด้านหนึ่งก็ต้องรับยามาด้วยความเคืองแค้น
เขาคิดว่า หรือนี่คือสิ่งที่นางต้องการ นางอยากให้พวกเราโมโหเจียนตาย!
……
ค่ารถที่เหลือไว้ ได้นำไปซื้อขนมกุ้ยฮวาเสียแล้ว อวี๋หวั่นจึงต้องใช้แผนสำรอง ด้วยการเดินเท้ากลับหมู่บ้าน
เถี่ยตั้นน้อยเดินจนเหนื่อย ได้แต่เลียขนมกุ้ยฮวาในห่อกระดาษ
อวี๋เฟิงและอวี๋ซ่งที่เดินตามอยู่ด้านหลังเห็นท่าไม่ดี จึงเดินขึ้นหน้ามาอุ้มเถี่ยตั้นน้อย คนหนึ่งอุ้มครู่หนึ่ง แล้วผลัดให้อีกคนหนึ่งอุ้มจนพวกเขากลับถึงหมู่บ้าน
เถี่ยตั้นน้อยผล็อยหลับไประหว่างทาง พวกเขาจึงต้องอุ้มเด็กน้อยไปส่งที่บ้าน
เมื่อป้าสะใภ้ใหญ่ซึ่งกำลังดูแลนางเจียงเห็นบุตรชายกับอาหวั่นปรากฏตัวที่หน้าประตู ก็รู้สึกกังวลขึ้นมา!
จากนั้น เมื่อนางเห็นอวี๋เฟิงกำลังอุ้มเถี่ยตั้นน้อยไว้ เรื่องราวก็กระจ่างขึ้นทันที
นางมองอวี๋หวั่น และกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติว่า “กลับมาแล้วก็เข้าไปข้างในเถิด แม่เจ้าไม่ได้เป็นอะไร พวกข้าก็
ควรกลับบ้าน”
“ป้าสะใภ้ใหญ่” อาหวั่นเรียกนางไว้ และหยิบห่อกระดาษออกมาจากในเสื้อ พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ให้น้องหญิง”
ป้าสะใภ้ใหญ่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงยื่นมือไปรับของมา
เมื่อถึงที่ลับตาคน นางคิดว่าจะโยนทิ้ง หากแต่ผีสางเทวดาเกิดดลใจให้นางเปิดดูเสียหน่อย
ขนมกุ้ยฮวา
บุตรสาวตัวน้อยกำลังร้องอยากกินขนมกุ้ยฮวา
.................
ในตอนบ่าย เมื่ออวี๋หวั่นทำความสะอาดบ้านเสร็จแล้ว เธอกำลังเตรียมตัวขึ้นเขา อวี๋เฟิงก็มาที่บ้าน
“เรื่องที่ร้านยาเจ้ามิได้เกี่ยวข้อง สามวันให้หลัง ข้าจะไปที่ว่าการเอง”
สถานการณ์นี้อยู่ในจุดที่ยากเกินย้อนกลับเสียแล้ว เขามิได้กล่าวโทษเธอที่ทำเช่นนั้นไปโดยพลการ อย่างไรเสีย ในตอนนั้นก็ไม่มีวิธีแก้ปัญหาที่ดีกว่านี้แล้ว แต่เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะสามารถหาเงินมาภายในระยะเวลาสามวันอันแสนสั้น เว้นแต่ว่า…
เงินที่นำกลับมาในปีนั้นยังหลงเหลืออยู่
อวี๋เฟิงรีบปัดการคาดเดาเช่นนี้ของตนออกไป
มีคนเช่นนางจ้าวอยู่ ต่อให้เธอจะรวยล้นฟ้า ก็คงถูกถลุงเงินไปจนเกลี้ยงเสียแล้ว
“นี่เป็นเรื่องของครอบครัวข้า…”
อวี๋หวั่นหัวเราะและกล่าวตัดบทเขาว่า “วางใจเถอะ ข้าไม่ยอมให้พี่ใหญ่ต้องไปที่ว่าการหรอก”
“เจ้า…” คิ้วของอวี๋เฟิงขมวดกันแน่นยิ่งกว่าเดิม
อวี๋เฟิงมองไปยังพี่ใหญ่ และเอ่ยขึ้นว่า “ข้าบอกแล้ว ข้าแก้ปัญหาได้”
อวี๋เฟิงกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “รวมกับดอกเบี้ยแล้ว ทั้งหมดยี่สิบตำลึง!”
พวกเขาตื่นแต่เช้าทำงานจนเย็น หนึ่งเดือนยังเก็บเงินได้ไม่ถึงหนึ่งตำลึง แม้ว่าปลาของนางจะขายดี หน่อไม้มีมาก ทว่าภายในเวลาเพียงสามวัน จะหาเงินมากเช่นนั้นมาจ่ายบัญชีได้อย่างไร
อวี๋หวั่นไม่มีกะจิตกะใจจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา จึงถือเครื่องไม้เครื่องมือเดินออกขึ้นเขาทางหลังบ้าน
ในหมู่บ้าน มีเพียงบ้านนางเพียงหลังเดียวที่อยู่ใกล้กับหลังเขา
เดิมที ที่ดินผืนนี้ว่างเปล่าไร้ประโยชน์ เนื่องจากใกล้กับหลังเขา มักพบงู หนู มด แมลงต่างๆ ได้บ่อย อาหวั่นต้องการที่ดินราคาย่อมเยา ส่วนนางเจียงต้องการที่ที่เงียบสงบ ฉะนั้นจึงซื้อที่ดินแปลงนี้ปลูกบ้าน
เป็นครั้งแรกที่อวี๋เฟิงได้ไปที่หลังเขา พื้นที่บริเวณลาดเขาดูไม่ใหญ่นัก แต่เมื่อเข้าไปกลับกลายเป็นอีกทัศนียภาพหนึ่ง
ปกติแล้ว ชาวบ้านจะขึ้นไปตัดฟืนบนเขา ทว่ามักเป็นชาวบ้านในแถบที่นาฝั่งตะวันตก บริเวณนั้นคนเข้าไปมาก มีรอยเหยียบเข้าไปจนเป็นถนน ต่างกับที่นี่ ต้นไม้หนาทึบ เงาไม้บดบังแสงอาทิตย์ ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยอันตรายที่มิอาจคาดเดา
เขามองไปที่อาหวั่น พลางนึกในใจว่านี่คือน้องสาวของเขาจริงหรือ ไฉนท่วงท่าในการเดินจึงต่างกับอาหวั่นที่เขารู้จักอย่างกับคนละคน
“ถึงแล้ว” อวี๋หวั่นหยุดฝีเท้าลงใกล้กับแม่น้ำสายเล็ก
แท้จริงแล้ว ที่นี่ก็มีแม่น้ำสายหนึ่ง…อวี๋เฟิงรู้สึกประหลาดใจ “เจ้ามาตกปลาที่นี่หรือ?”
อวี๋เฟิงกล้าพนันว่าไม่เคยมีชาวบ้านมาตกปลาที่แม่น้ำสายนี้มาก่อน มิน่าเล่า จึงได้ปลาจำนวนมาก อีกทั้งตัวใหญ่เสียด้วย
“เป็นสตรี เข้าป่ามาเพียงลำพังเช่นนี้ เจ้าไม่กลัวว่าจะพบอะไรหรือ?” เป็นเพราะเขาขึ้นเขามาล่าสัตว์ไม่บ่อยนัก จึงไม่เคยเข้ามาในป่าลึกเช่นนี้
“พี่ใหญ่หมายถึงปลาหรือ?” อวี๋หวั่นหัวเราะน้อยๆ
อวี๋เฟิงไม่กล่าวอะไรต่อ
คำกล่าวที่ว่า ‘ทรัพย์ศฤงคารหาได้ในภยันตราย’ ก็มิใช่ว่าไม่มีเหตุผล
อวี๋หวั่นนำพลั่วออกมา และเริ่มขุดหาไส้เดือน
“เมื่อก่อนเจ้ากลัวสิ่งนี้เป็นที่สุด” อวี๋เฟิงเอ่ยขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ
“ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว” เธอกล่าวอย่างไม่อนาทรร้อนใจ เธอไม่มีอะไรปิดบัง เธอไม่ได้กลัว กระนั้นเธอเองก็ไม่อยากขบคิดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของตนเองให้มากจนเกินไป จึงกล่าวโพล่งขึ้นมาว่า “พี่ใหญ่เดินขึ้นเขามากับข้าเช่นนี้ ไม่ใช่เพียงเพื่อดูข้าตกปลากระมัง?”
เป็นไป…ไม่ได้!
อวี๋เฟิงจึงตระหนักได้ว่า ตนเองเดินขึ้นเขามากับนางอย่างว่าง่าย!
เป็นไปได้อย่างไร…
อวี๋หวั่นหยิบฟืนออกมาจากตะกร้า มุมปากประดกขึ้นแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็รบกวนพี่ใหญ่ช่วยข้าตัดฟืนหน่อยเถิด”
อวี๋เฟิงมองอย่างไม่สบอารณ์นัก “เจ้าตกปลาทั้งแม่น้ำไปขาย ก็ยังไม่ได้ยี่สิบตำลึง!”
“เอ้านี่” อวี๋หวั่นมิได้ยี่หระกับคำกล่าวของอวี๋เฟิง เธอก้าวมาข้างหน้าและส่งมีดตัดฟืนใส่มือเขา จากนั้นจึงปลีกตัวไปตกปลา หลังจากตกปลาเสร็จเรียบร้อยก็ไปขุดหน่อไม้ต่อ เมื่อเธอได้ของมาจนเต็ม อวี๋เฟิงก็ตัดฟืนเสร็จพอดี มิหนำซ้ำยังขนไปแล้วสามรอบ รอบนี้เป็นรอบที่สี่
“ขอบคุณท่านมากพี่ใหญ่ พอใช้แล้ว” อวี๋หวั่นพยักหน้าพลางหัวเราะ และเดินกลับบ้านพร้อมกับอวี๋เฟิง
อวี๋เฟิงเพิ่งวางของที่หาบลง อวี๋หวั่นก็ส่งถังไม้สะอาดให้เขาสองใบ “พี่ใหญ่ช่วยข้าหาบน้ำหน่อยเถิด”
อวี๋เฟิงหน้าเปลี่ยนสี
นางเด็กคนนี้ ใช้งานผู้อื่นได้อย่างไม่รู้จักเกรงใจเอาเสียเลย
เมื่ออวี๋เฟิงหาบน้ำกลับมา อวี๋หวั่นก็กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเย็น
“ถ้าเป็นไปได้ พี่ใหญ่ช่วยข้าทำกับข้าวหน่อยได้หรือไม่” อวี๋หวั่นเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
อวี๋เฟิงโกรธจนหน้าแดง
“ช่างเถอะ” อวี๋หวั่นกำลังผัดหมูสามชั้นในหม้อ “ข้ากลัวว่าฝีมือการทำอาหารของพี่ใหญ่จะไม่ดี”
อวี๋เฟิงตัวสั่นเทิ้ม เขามองหมูสามชั้นที่ไหม้เกรียม ผู้ใดกันแน่ที่ฝีมือไม่ดี…
.......................................


## 012 ต้องหาเงินก้อนใหญ่

บทที่ 12 ต้องหาเงินก้อนใหญ่
ไฟแรงเกินไป เนื้อไหม้เกรียมเสียแล้ว
“อร่อยไหม” อวี๋หวั่นเอ่ยถามเถี่ยตั้นน้อย
เถี่ยตั้นน้อยตักเนื้อหมูสามชั้นและต้นกระเทียมที่กำลังเดือดปุดๆ เข้าปาก เขากล่าวจากใจจริงว่า “อร่อย! อาหารที่ท่านพี่ทำนั้นอร่อยที่สุด!”
อร่อยขนาดนั้นเชียวหรือ?
อวี๋หวั่นหัวเราะเบาๆ แล้วคีบหมูสามชั้นแผ่นหนึ่งเข้าปาก
อื้อหือ...หากไม่ลืมใส่เกลือก็คงอร่อยกว่านี้
วันนี้มีทั้งฟืนทั้งน้ำ อวี๋หวั่นต้มน้ำหม้อใหญ่ให้เถี่ยตั้นน้อยแช่อย่างสำราญใจ
หลังจากแช่เสร็จ เถี่ยตั้น[footnoteRef:1]น้อยก็กลายร่างเป็นไป๋ตั้น[footnoteRef:2]น้อยแล้ว [1:  เถี่ยตั้น หรือ ‘ไข่เหล็ก’ อาหารชนิดหนึ่ง ทำจากไข่นำไปต้มกับเครื่องเทศและเครื่องปรุงรสจนเป็นสีดำ ]  [2:  ไป๋ตั้น หมายถึงไข่สีขาว]
เถี่ยตั้นน้อยเปลี่ยนเป็นสวมรองเท้าที่อวี๋หวั่นซื้อให้ใหม่ เขาตื่นเต้นจนวิ่งไปวิ่งมาอยู่ในบ้าน ไม่ยอมหวีผมให้เรียบร้อยเสียแล้ว
“ท่านพี่! รองเท้าคู่นี้อุ่นเหลือเกิน!”
“นุ่มจริงๆ!”
“นุ่มมากๆ เลย!”
เขาสวมเพียงเสื้อตัวในบางๆ แต่กลับวิ่งอย่างร่าเริงจนเหงื่อซ่ก
การอาบน้ำในครั้งนี้ จะเรียกว่าการฟอกขาวก็ย่อมได้
อวี๋หวั่นเรียกเขาให้กลับมา จับเขานั่งลงและลงมือหวีผมให้
แท้จริงแล้วเจ้าเด็กคนนี้ มิได้รู้จักความเดือดเนื้อร้อนใจ ขอเพียงมีเนื้อให้กิน มีรองเท้าให้ใส่ มีท่านพี่คอยเป็นห่วงในตอนที่ท่านแม่ไม่ได้สตินั้น ก็นับว่าสงบสุขเป็นที่สุด
“ท่านพี่ ท่านเป็นคนดีเหลือเกิน” ศีรษะน้อยๆ ของเขาพิงอยู่กับหัวไหล่ของอวี๋หวั่น ภายใต้ลมหายใจของพี่สาว เขาผล็อยหลับไปอย่างสบายอุรา
อวี๋หวั่นดึงแก้มแดงๆ ของเถี่ยตั้นน้อย เธออุ้มเขาไปไว้ใต้ผ้าห่ม จัดแจงให้นอนในท่าที่สบาย
สองวันถัดมาไม่มีตลาด หากจะนำปลาและหน่อไม้ไปขาย ก็จำต้องไปตลาดที่ใหญ่กว่านั้น
อวี๋เฟิงมารออวี๋หวั่นแต่เช้า
เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าไม่มีทางหาเงินมาคืนได้ทัน เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงต้องมาทำเรื่องไร้สาระกับเธอด้วย
อวี๋หวั่นให้เถี่ยตั้นน้อยอยู่บ้าน ส่วนตนออกไปกับอวี๋เฟิง
สองพี่น้องมิได้ไปไหนมาไหนด้วยกันมาหลายปีเห็นจะได้ ถ้าหากชาวบ้านตื่นมาเห็นพวกเขาสองเช่นนี้...ไม่สิ เมื่อวานชาวบ้านก็เห็นแล้วมิใช่หรือ
คนเหล่านั้นวิพากษ์วิจารณ์พวกเขาว่าอย่างไรบ้างนะ อาจกล่าวว่าพี่ชายน้องสาวสกุลอวี๋แตกคอกัน และอยู่ๆ ก็กลับมาคืนดีกันเสียแล้ว?
คิดเพียงเท่านี้ จิตใต้สำนึกของอวี๋เฟิงบอกเขาว่าควรเว้นระยะห่างจากอวี๋หวั่นสักหน่อย
สีหน้าของอวี๋หวั่นยังคงสงบนิ่ง ราวกับว่ามิได้สังเกตเห็นความผิดปกติของอวี๋เฟิง
อวี๋เฟิงจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่า ไม่ว่าตนจะหมางเมินเธอเพียงใด เธอก็ยังคงเยือกเย็นอยู่เสมอ
เธอมิได้สังเกต หรือมิได้ใส่ใจเลยกันแน่?
“พี่ใหญ่” อวี๋หวั่นเอ่ยขึ้น เมื่อพวกเขาเข้าไปในตำบลเหลียนฮวา “ภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในตำบลคือหอหยกขาวใช่หรือไม่”
อวี๋เฟิงตอบว่า “ถูกต้องแล้ว เจ้าถามทำไมหรือ เจ้าคงไม่ได้กำลังคิดว่าจะนำวัตถุดิบเหล่านี้ไปขายพวกเขาใช่ไหม อย่าโกรธที่ข้าเตือนเจ้าเลย เป็นไปไม่ได้หรอก วัตถุดิบของเจ้าแม้จะดี ทว่าหอหยกขาวไม่ใช่ภัตตาคารธรรมดา แขกที่พวกเขารับรองก็ไม่ใช่คนทั่วไป พวกเขาให้ความสำคัญกับคุณภาพ ลูกค้ากินแล้วไม่มีปัญหา วัตถุดิบที่ไม่มีที่มาที่ไปเช่นนี้ อย่าหวังจะได้นำไปขายในร้านของพวกเขา”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ไม่รู้ว่าอวี๋เฟิงนึกถึงสิ่งใด ความผิดหวังปรากฏให้เห็นบนใบหน้า
“เช่นนั้น ภัตตาคารที่ใหญ่เป็นลำดับที่สองเล่า?” อวี่หวั่นถามต่อ
“เจ้าหมายถึงหอมรกต? เจ้ากำลังคิดอะไรที่เป็นไปไม่ได้เสียแล้ว” แม้ว่าหอมรกตจะเป็นร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่ถึงครึ่งปี แต่ทว่าทางร้านได้ขอยืมตัวพ่อครัวคนหนึ่งมาจากวังหลวง ช่วงชิงลูกค้าจากหอหยกขาวมาได้เป็นจำนวนมาก ไม่นานมานี้ถึงกับแซงหน้าหอหยกขาวจนได้
อาหารของหอมรกตนั้นเหนือชั้นกว่าอาหารของหอหยกขาวถึงสามส่วน ไม่ต้องเอ่ยถึงเธอที่เพียงขุดหน่อไม้หรือตกปลาจี้อวี๋ ต่อให้จับเสือหรือหมีมาได้แล้วอย่างไร หอมรกตนั้นร่ำรวย จะถึงกับไม่มีวัตถุดิบเช่นนี้เลยหรือ?
“เป็นเช่นนี้เอง” อวี๋หวั่นพึมพำราวกับกำลังใช้ความคิด
“เจ้าพูดว่าอะไร” อวี๋เฟิงได้ยินไม่ชัดเจน
อวี๋หวั่นหัวเราะพลางส่ายหน้า “ไม่มีอะไร พี่ชายมั่นใจว่าข้าจะขายของไม่ได้ใช่ไหม”
อวี๋เฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากไม่เชื่อ เจ้าก็ลองดู”
“วันนี้คงไม่ไหว” อวี๋หวั่นตอบ
กล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หรือว่าพรุ่งนี้เจ้าจะลอง?
ระหว่างที่สนทนากัน ทั้งสองก็เดินถึงตลาดที่คึกคักที่สุดในตำบล
ตลาดแห่งนี้ราคาสินค้าสูงกว่าตลาดครั้งก่อน ค่าเช่าแผงก็แพงมากเช่นกัน
“ข้าไม่มีเงินติดตัวเลย” อวี๋หวั่นกล่าว
ทั้งยังไม่สามารถนำสินค้ามาจ่ายแทนค่าเช่าแผงที่นี่ได้
อวี๋เฟิงล้วงถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ และนำเงินมาจ่ายเป็นค่าเช่าแผงเล็กๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ตัวตำบลก็คือตัวตำบล ต่อให้สินค้าหายากเพียงใดก็ยังมีขาย กระทั่งหน่อไม้ฤดูหนาวที่ขุดยากแสนยาก อวี๋หวั่นมองไปปราดเดียว ก็เห็นถึงสามร้าน
เห็นที วันนี้คงไม่ราบรื่นเท่าไรนัก
ทันทีที่ความคิดเช่นนี้ผ่านเข้ามาในหัว อวี๋เฟิงก็ได้ยินเสียงเล็กแหลม “ไอหยา อยู่นี่เอง! ข้าเพิ่งพูดไปว่าไม่เห็นเจ้าเสียหลายวัน!”
เป็นสตรีที่มาซื้อสินค้าไปเมื่อวันก่อนนั่นเอง
นางซื้อปลาไปสองตัว ซื้อหน่อไม้ไปสองหน่อ นำกลับบ้านไปตุ๋น ครอบครัวของนางต่างทุกข์ทรมานกับรสชาติอาหารมาสองปีเห็นจะได้ ทว่าคืนก่อนกลับเอ่ยชมว่าน้ำแกงปลาของนางทำได้รสดียิ่ง ถึงกับต้องแย่งกันกิน
ฝีมือการทำอาหารของนางเป็นอย่างไรนางรู้ดี แย่เสียยิ่งกระไร และยังไม่ทีท่าว่าจะดีขึ้นด้วย
แม้แต่เกลือ นางก็มิกล้าใส่มาก แต่น้ำแกงก็ยังรสชาติดี
นางไม่ได้เห็นรอยยิ้มบนโต๊ะอาหารมานานเหลือเกิน
วันนี้นางจึงมาหาซื้อปลาและหน่อไม้อีก
แน่นอนว่านางต้องการซื้อจากร้านเดิม ตามหาอยู่นาน จนนางคิดว่าคงต้องกลับมาตามหาครั้งหน้าเสียแล้ว ทว่าช่างบังเอิญนัก ได้พบกับดรุณีน้อยผู้นี้!
นางกล่าวว่า “ข้าต้องการปลาสองตัว หน่อไม้มากสักหน่อย หน่อไม้ของเจ้าราคาย่อมเยา อีกทั้งหน่อใหญ่ หลังจากนี้เจ้าต้องมาบ่อยๆ ข้าจะมาซื้อร้านเจ้า!”
อวี๋หวั่นถามมาจากอวี๋เฟิง จึงรู้ว่าหน่อไม้ของตนนั้นถูกกว่าราคาตลาดถึงสองเหรียญทองแดง แต่ว่าหน่อไม้ของร้านอื่นนั้นรับซื้อมา หน่อไม้ของเธอ เธอเป็นคนขุดขึ้นมาเอง เมื่อคิดเช่นนี้ เธอควรหาเงินเพิ่มเสียหน่อย
นางแนะนำแผงของอวี๋หวั่นให้กับคนรู้จักอีกสองสามคน ลูกค้ามีมากขึ้น แผงของเธอก็คึกคัก สามารถดึงดูดลูกค้าให้เข้ามาเพิ่มด้วย
สินค้ามีมากกว่าเมื่อวานหนึ่งเท่าตัว แต่ใช้เวลาเพียงครึ่งหนึ่งของเมื่อวานเท่านั้น ก็ขายหมดเกลี้ยง
ที่กล่าวว่า ‘หน่อไม้ของร้านข้า นำไปผัดก็อร่อย’
‘นำไปตุ๋นกับไก่ เสริมพลังหยินหยาง ทำให้ผิวพรรณดี’
‘นี่เป็นปลาจี้อวี๋จากธรรมชาติ สตรีกำลังให้นมบุตรกินดี นำไปให้ลูกสะใภ้ท่านกิน รับรองว่ามีน้ำนม หลานของท่านก็จะอ้วนจ้ำม่ำ’
อะไรต่อมิอะไร!
อวี๋เฟิงฟังจนหน้าแดงก่ำ
นอกเหนือจากค่าแผงที่ต้องจ่าย วันนี้ได้เงินมาสองตำลึงถ้วน
สามารถหารายได้ของทั้งเดือนมาได้ภายในวันเดียว หากเป็นก่อนหน้านี้ อวี๋เฟิงคงเอ่ยชมนางเป็นการใหญ่ ทว่าเมื่อนึกถึงหนี้ก้อนใหญ่จำนวนยี่สิบตำลึงนี้ อวี๋เฟิงถึงกับกล่าวชมไม่ออก
ช่วงบ่าย อวี๋หวั่นขึ้นเขาไปอีกครั้งหนึ่ง
อวี๋เฟิงเรียกอวี๋ซงตามขึ้นไปด้วย ไม่รู้ว่าพี่น้องคู่นี้ไปถักแหมาจากไหน นำแหไปดักจนได้ปลามาเป็นจำนวนมาก รวมกับหน่อไม้ที่อวี๋หวั่นขุด วันถัดมาจึงได้เงินอีกสองตำลึง
วันที่สาม ก็ได้มาอีกสองตำลึง
พรุ่งนี้เป็นวันนัดหมาย แต่ในตอนนี้พวกเขามีเงินเพียงห้าตำลึง จิตใจของอวี๋เฟิงดำดิ่งสู่หุบเหว
เมื่อปลาตัวสุดท้ายขายหมด กิจการจบสิ้น...พวกเขาหมดหนทางแล้ว…
“ใครบอกว่าจบสิ้นแล้วกัน” อวี๋หวั่นหันไปยิ้มให้ พลางพึมพำว่า “กิจการ เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”
...................................


## 013 ขายไปในราคาที่สูงลิบ

บทที่ 13 ขายไปในราคาที่สูงลิบ
อวี๋เฟิงมิได้คาดคิดว่าอวี๋หวั่นจะพาเขาไปที่หอมรกต
“มาที่นี่ทำไมหรือ” อวี๋เฟิงเดินตัวเกร็งพร้อมเอ่ยถามขึ้น
พวกเขาแต่งตัวมอซอ หิ้วถังไม้และหาบของไว้บนไหล่ เมื่อมาปรากฏกายในภัตตาคารหรูหราเช่นนี้ ย่อมตกเป็นที่ซุบซิบนินทา
อวี๋หวั่นกล่าวในใจว่า นี่สิจึงนับว่าเป็นจิตวิญญาณที่คนอายุสิบแปดสิบเก้าพึงมี อีกทั้งตนเองก็ยังเยาว์วัยนัก มิใช่เด็กชาวนาจริงๆ สักหน่อย
อวี๋หวั่นมองอวี๋เฟิงด้วยสายตาไร้เดียงสาราวกับเด็ก “แน่นอนว่ามากินข้าว”
อวี๋เฟิงถึงกับตกใจ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เราจะกินข้าว!”
อย่างน้อยก็มิใช่สถานที่ที่พวกเขาจะมากินข้าว
“พวกเราไปกินบะหมี่กัน บะหมี่เนื้อตุ๋น!”
ก่อนหน้านี้ แม้แต่หมั่นโถวหนึ่งลูก เขายังทำใจซื้อไม่ลง บะหมี่เนื้อตุ๋นนี้ สำหรับอวี๋หวั่นก็นับว่าหรูหรามากแล้ว
ดูเหมือนอวี๋หวั่นกลับไม่ได้ยินคำพูดของเขา เธอมองหาโต๊ะที่อยู่ในมุมของร้าน
เธอชอบความเงียบสงบ ข้อนี้มิได้เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะในโลกนี้หรืออีกโลกหนึ่ง
อวี๋เฟิงรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก “ทำไมเจ้าถึง...”
กล่าวได้เพียงครึ่งเดียว เสี่ยวเอ้อร์[footnoteRef:1]ในร้านก็เดินเข้ามาอย่างอืดอาด “ทั้งสองท่านจะกินข้าวหรือ?” [1:  เสี่ยวเอ้อร์ คำเรียกบริกรในร้านอาหาร โรงน้ำชา โรงเตี๊ยม ฯลฯ]
อวี๋หวั่นเทเงินก้อนจากในถุงลงบนโต๊ะ “เท่านี้ เพียงพอสำหรับอาหารสองสามอย่างหรือไม่”
เสี่ยวเอ้อร์สีหน้าเปลี่ยนในทันที เขากล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “พอๆๆๆ! พอแน่นอนขอรับ! ท่านทั้งสองจะสั่งอะไรหรือ”
“พี่ใหญ่อยากกินอะไร” อวี๋หวั่นกล่าว มุมปากพลางยกขึ้นเล็กน้อย
อวี๋เฟิงกล่าวด้วยเสียงกดต่ำว่า “พอสักที!”
อวี๋หวั่นยิ้ม “พี่ใหญ่ หากท่านไม่รู้ว่าจะกินอะไร เช่นนั้นข้าจะสั่งเอง ข้าชอบกินหมูสามชั้นน้ำแดง”
เสี่ยวเอ้อร์หัวเราะ และกล่าวว่า “ท่านมาถูกที่แล้ว! ร้านเรามีหมูสามชั้นน้ำแดงหน่อไม้ดอง ใช้หน่อไม้ดองสูตรลับ
ของพ่อครัวหลวงหลิว ข้างนอกหากินไม่ได้! ยังมีไก่อบเกลือที่เป็นอาหารจานเด็ดของพ่อครัวหลวงหลิวด้วยขอรับ!”
“ได้” อวี๋หวั่นพยักหน้าอย่างเห็นดีเห็นงามด้วย ทั้งยังถามเสี่ยวเอ้อร์ถึงอาหารแนะนำของหอมรกต “เอามาทั้งหมดเลย”
“เจ้าพาข้ามากินอาหารมื้อสุดท้ายอย่างนั้นหรือ” อวี๋เฟิงกล่าวอย่างเย็นชา
อวี๋หวั่นชะงักไปเล็กน้อย เธอหัวเราะเบาๆ พร้อมกล่าวว่า “หากเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของพี่ใหญ่ ข้าจะเป็นคนทำให้เอง”
อวี๋เฟิงไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงนึกถึงหมูสามชั้นน้ำแดงไหม้เกรียมหม้อนั้น เขารู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
เพียงครู่เดียว อาหารก็ถูกนำมาจัดวางลงบนโต๊ะ
อวี๋เฟิงไม่รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังทำอะไรกันแน่ ทว่าเธอหาเงินมาได้ ตัวเขาลงแรงเพียงเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะใช้เงินเหล่านี้จนหมด เขาจะว่าอะไรได้?
อันที่จริง การฝากความหวังไว้กับเด็กคนนี้ คงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไรนัก
อวี๋เฟิงไม่ค่อยรู้รสชาติอาหาร
อวี๋หวั่นกำลังตั้งอกตั้งใจกิน ชิมอาหารอย่างพินิจพิจารณา มิได้กินด้วยความตะกละตะกลาม เมื่อชิมครบทุกจานแล้ว เธอจึงวางตะเกียบลง
“อิ่มแล้วหรือ?” เมื่อกล่าวออกไปแล้ว อวี๋เฟิงกลับรู้สึกว่าตนเองไม่ควรเอ่ยถามแสดงความห่วงใยเช่นนี้ จึงวางสีหน้านิ่ง และกล่าวว่า “ตอนนี้ก็กลับบ้านได้แล้วใช่ไหม?”
อวี๋หวั่นส่ายหน้าพลางหัวเราะ “ยังมีหอหยกขาวอีกนะ พี่ใหญ่”
“เจ้า...” อวี๋เฟิงโมโหจนถึงกับลุกขึ้นยืน “หากเจ้าจะลากข้ามาเที่ยวเล่นเช่นนี้ ข้าไม่สนใจด้วยหรอก!”
กล่าวจบ ก็สาวเท้าเดินไป
“พี่ใหญ่ไม่อยากหาเงินยี่สิบตำลึงแล้วหรือ?”
อวี๋หวั่นกล่าวเสียงค่อย
เธอหัวเราะน้อยๆ “ถ้าอยาก ก็กินกับข้าวเหล่านี้ให้หมด”
“กินข้าว...แล้วจะได้เงินรึ?”
“ใช่แล้ว กินข้าวแล้วจึงจะได้เงิน”
หลายวันมานี้ อวี๋เฟิงทำเรื่องไร้สาระกับเธอมามากเหลือเกิน เรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น
เขานั่งลงอย่างเห็นความตายดั่งคืนสู่มาตุภูมิ[footnoteRef:2] กินข้าวกับอวี๋หวั่นด้วยความเรียบร้อย อวี๋หวั่นกินไปไม่มาก อาหารส่วนใหญ่ล้วนลงไปอยู่ในท้องของเขา  [2:  เห็นความตายดั่งคืนสู่มาตุภูมิ หมายถึง เพื่อทำสิ่งหนึ่งให้บรรลุล่วง ย่อมไม่เกรงกลัวสิ่งใด]
จากนั้น ทั้งสองเข้าไปในหอหยกขาว และสั่งอาหารชนิดเดียวกัน
หลังจากที่ลองชิมแล้ว อวี๋หวั่นก็วางตะเกียบลง “พี่ใหญ่คิดว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
อวี๋เฟิงคิดอยู่ประเดี๋ยวหนึ่ง ก็ตอบกลับไปอย่างจริงจังว่า “ไม่ดีเท่าหอมรกต”
อวี๋หวั่นจึงชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะ “หนังของไก่ทอดเกลือนั้นยังกรอบไม่พอ น้ำแกงก็ติดรสฝาด”
“ไม่เลว” อวี๋เฟิงพยักหน้า รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เธอวิเคราะห์อาหารอย่างละเอียดเช่นนี้ ราวกับเคยกินอาหารเหล่านี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
“พี่ใหญ่คิดว่าเป็นเพราะเหตุใด” อวี๋หวั่นกล่าวแทรกความคิดของอวี๋เฟิง
อวี๋เฟิงตอบไปตามสัญชาตญาณว่า “จะมีเหตุผลอะไรอีก? ก็หอมรกตเชิญพ่อครัวจากวังหลวงมา...”
อวี๋หวั่นจึงกล่าวว่า “พี่ใหญ่คิดว่าพ่อครัวจากวังหลวงเพียงคนเดียวสามารถทำอาหารทั้งหมดของแขกในหอมรกตได้หรือ? พี่ใหญ่เชื่อหรือไม่ว่าอาหารที่พวกเรากินเมื่อครู่ ไม่มีสักจานที่พ่อครัวหลวงเป็นคนทำ”
พ่อครัวจากวังหลวงเป็นเพียงลูกเล่นหนึ่งของร้านเท่านั้น
หากมีลูกค้าตำแหน่งใหญ่โต แน่นอนว่าพวกเขาต้องแสดงฝีมือเอง แต่ว่าสามัญชนคนธรรมดา ไหนเลยจะมีโอกาสได้ลิ้มรสฝีมือพวกเขาเล่า
“พี่ใหญ่ไม่รู้สึกหรือว่า ผักที่ตัวเองผัดที่บ้านก็มีรสฝาดเช่นนี้เหมือนกัน”
เธอมิได้กล่าวว่าอวี๋เฟิงไม่รู้สึก หากคิดให้ดี ก็คงเป็นดังที่เธอกล่าว เพียงแต่ว่า เขาเคยชินกับรสชาติเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก ทั้งยังมิได้รังเกียจก็เท่านั้นเอง
“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเป็นเพราะเหตุใดเล่า” อวี๋เฟิงเอ่ยถาม ครั้งนี้น้ำเสียงผ่อนคลายกว่าเดิมมาก
อวี๋หวั่นเท้าคาง เธอหัวเราะเบาๆ “เดิมทีข้าคิดว่าคุณหนูไป๋เป็นเพียงถุงฟาง[footnoteRef:3] แต่เป็นข้าที่มองนางผิดไป ทุกคนต่างคิดว่าปัญหาทั้งหมดล้วนเกิดจากพ่อครัว แต่มีเพียงนาง ที่พบปัญหาที่แท้จริง ข้าต้องการพบคุณหนูไป๋ผู้นี้” [3:  ถุงฟาง ใช้เปรียบกับคนที่ไร้ความสามารถ ไม่เฉลียวฉลาด ]
……
“เจ้าบอกว่าใครต้องการพบข้า?” คุณหนูไป๋ซึ่งเพิ่งกลับมาจากร้านขายเกลือ ส่งเสื้อคลุมให้กับสาวใช้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ผู้จัดการร้านกล่าวว่า “ลูกค้าท่านหนึ่ง บอกว่าคุณหนูรู้จักนางขอรับ ข้าดูแล้ว...คุณหนูเป็นคนจากวังหลวง เหตุใดจึงรู้จักหญิงชาวบ้านได้ หรือว่านางจะเป็นพวกต้มตุ๋น?”
ไป๋ถังแค่นหัวเราะ “หากเป็นพวกต้มตุ๋นจริง ข้าก็อยากเห็น คอยดูข้าเชือดนางก็แล้วกัน”
ผ่านไปครู่เดียว ผู้จัดการร้านก็พาสองพี่น้องสกุลอวี๋ไปที่ห้องบัญชีบนชั้นสอง
สกุลไป๋ทำกิจการภัตตาคาร แต่ละวันไป๋ถังพบปะผู้คนเป็นสิบเป็นร้อยคน คนทั่วไปเมื่อพบแล้วก็มิได้ใส่ใจ ทว่าสตรีที่มิได้มีอะไรสะดุดตาแม้แต่น้อยผู้นี้ นางเห็นเพียงครั้งเดียวกลับจดจำได้
“เป็นเจ้ารึ?”
ไป๋ถังตะลึงงัน
เมื่อผู้จัดการได้ยินจึงวางใจ ที่แท้ก็เคยพบกันมาก่อน
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ “คุณหนูไป๋ความจำดีเยี่ยม ข้าแซ่อวี๋ ผู้นี้คือพี่ใหญ่ข้า”
อวี๋เฟิงพยักหน้าน้อยๆ อย่างเกรงอกเกรงใจ
ไป๋ถังมิได้ชำเลืองมองเขาแม้แต่น้อย เพียงกล่าวกับอวี๋หวั่นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้าอย่าคิดว่าข้าพูดกับเจ้าเพียงประโยคเดียวแล้วเจ้าจะผูกมิตรกับข้าได้ ข้าไม่ผูกมิตรกับคนอย่างพวกเจ้าหรอก!”
อวี๋หวั่นมิได้ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย ซ้ำยังหัวเราะออกมา “บังเอิญเหลือเกิน ข้าก็ไม่ได้มีเวลามาผูกมิตรกับท่านด้วยสิ คุณหนูไป๋กล่าวเช่นนี้ ข้าก็วางใจ”
“เจ้า...” ไป๋ถังชะงักไป
อวี๋หวั่นกล่าวอีกว่า “ข้ามาเจรจาการค้ากับคุณหนูไป๋”
ไป๋ถังมองเธอหัวจรดเท้า กล่าวถากถางว่า “เจ้ามีสิ่งใดมาเจรจาการค้ากับข้า ผัก? ปลา?”
นางมองเห็นหน่อไม้และเกล็ดปลาในตะกร้าและถังไม้
อวี๋หวั่นตอบ “เกลือ เป็นเกลือที่คุณภาพดีกว่าหอมรกต”
ไป๋ถังหน้าเปลี่ยนสี
อวี๋เฟิงมองอวี๋หวั่นด้วยสีหน้าเบี้ยวบูด ที่บ้านของพวกเขาจะไปหาเกลือมาจากที่ใด ไม่สิ จะกล่าวว่าบ้านของพวกเขาได้อย่างไร บ้านของนางต่างหาก เขาไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับนาง!
ผู้จัดการร้านตบโต๊ะ “บังอาจ! เจ้าลักลอบค้าเกลือรึ?! คุณหนู ลักลอบค้าเกลือเป็นโทษหนัก! อยากไปกินข้าวในคุกหรืออย่างไร!”
ไป๋ถังขมวดคิ้ว
อวี๋หวั่นส่ายหน้า คุณหนูไป๋เยาว์วัยนัก ยังพอทำเนา แต่เหตุใดผู้จัดการก็ช่างเลอะเลือน พวกเขานอกจากจะไม่ใจกล้าถึงกับทำเรื่องต้องห้าม ก็อยากถามเพียงแต่ว่า บนโลกนี้ไหนเลยจะมีใครกล้าลักลอบค้าเกลืออย่างเปิดเผยเช่นนี้?
อวี๋หวั่นมองไป๋ถัง และกล่าวว่า “คุณหนูไป๋โปรดวางใจ พวกเราไม่ได้ลักลอบค้าเกลือ พวกเราเพียงแต่กำลังหาทางทำให้เกลือราคาธรรมดาของพวกท่าน เปลี่ยนเป็นเกลือชั้นหนึ่งก็เท่านั้น”
เมื่อกล่าวออกไป ทุกคนต่างตกตะลึง
ไป๋ถังมองพวกเขาแวบหนึ่ง ราวกับกำลังพิจารณาว่าคำพูดของเธอนั้นเป็นจริงหรือเท็จ
อวี๋หวั่นเอ่ยขึ้นว่า “แน่นอนว่า ข้ามิได้ทำเปล่า ข้าต้องการเงินรางวัลก้อนหนึ่งจากคุณหนูไป๋”
ไป๋ถังหรี่ตา “เจ้าต้องการเท่าไหร่”
ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้น
“คุณหนู!” ผู้ดูแลร้านเอ่ยปากยั้งนาง
ไป๋ถังยกมือขึ้นเชิงห้ามปรามเขา
“กิจการแรก ได้เงินมากเกินไปก็คงจะดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก...” อวี๋หวั่นพึมพำ
อวี๋เฟิงรู้สึกประหนึ่งหัวใจขึ้นมาจุกที่ลำคอ กลัวว่านางจะเรียกเงินจำนวนน้อยนิดจนจ่ายหนี้ไม่ไหว ขณะที่เขากำลังจะกัดฟันกล่าวออกไปว่า ‘สิบห้าตำลึง’ ก็ได้ยินเสียงเบาๆ ของอวี๋หวั่นเอ่ยขึ้นว่า “เช่นนั้นห้าสิบตำลึงก็แล้วกัน”
……………………………………..


## 014 ทุกคนต่างตกตะลึง

บทที่ 14 ทุกคนต่างตกตะลึง
หลังจากที่ออกมาจากหอหยกขาว อวี๋เฟิงก็รู้สึกไม่สบอารมณ์นัก
“ห้าสิบตำลึง...เจ้า...เจ้าคิดได้อย่างไรกัน!”
……
“นั่นน่ะสิ ห้าสิบตำลึง ท่านคิดได้อย่างไรกัน!” ณ หอหยกขาว ผู้จัดการร้านกำลังพร่ำบ่นคุณหนูไป๋เป็นการใหญ่ “เกลือบรรณาการยังไม่แพงเช่นนี้!”
คุณหนูไป๋ถลึงตาใส่เขาด้วยความเดือดดาล “เช่นนั้นเจ้าก็ไปซื้อมาให้ข้าสิ!”
ผู้จัดการร้านถึงกับผงะ
‘เกลือบรรณาการ’ หมายถึงสิ่งที่มีเพียงคนจากวังหลวงและวังอ๋องเท่านั้นที่กินได้ พ่อค้าวาณิชอย่างพวกเขา อย่าว่าแต่ซื้อเลย แม้แต่ได้เห็นยังไม่มีทาง
อวี๋หวั่นแวะซื้อผ้าขาวบางและเมล็ดถั่วเหลืองห้าจินที่ตลาด จากนั้นเธอกับอวี๋เฟิงจึงแบกเกลือถังใหญ่สองถังกลับหมู่บ้าน
เมื่อถึงบ้าน อวี๋หวั่นก็ง่วนอยู่ในห้องครัว
อวี๋เฟิงเข้าใจแล้วว่า เหตุใดเธอจึงให้เขาหาบน้ำและจัดฟืนไว้มากเช่นนี้
อวี๋หวั่นต้มน้ำหม้อใหญ่ และนำเกลือถังแรกเทลงไปจนหมด “พี่ใหญ่ ที่บ้านเดิมน่าจะมีโม่หินสินะ ท่านช่วยนำเมล็ดถั่วเหลืองนี้ไปบดเป็นน้ำเต้าหู้ได้หรือไม่”
อวี๋เฟิงมิได้เอ่ยถามว่าเพราะเหตุใด เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงและเดินออกไป
เกลือในสมัยโบราณนั้นรสชาติแย่ เพราะมีสิ่งเจือปนอยู่เป็นจำนวนมาก ขอเพียงแค่นำสิ่งเจือปนเหล่านี้ออก รสสัมผัสก็จะดีขึ้นมาก กล่าวลอยๆ นั้นง่าย แต่เมื่อลงมือทำกลับเป็นเรื่องที่ทั้งต้องใช้แรงและใช้เวลามาก
หลังจากที่อวี๋หวั่นนำเกลือลงไปต้มแล้ว จึงใช้ผ้าขาวบางกรองหนึ่งครั้ง สิ่งที่ถูกกรองออกไปในครั้งนี้คือสิ่งเจือปนที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ แต่สิ่งเจือปนที่มีอนุภาคเล็กกว่านั้น ต้องใช้วิธีอื่นกำจัดออกไป
อวี๋หวั่นนำน้ำเกลือที่กรองแล้ว เทลงไปในหม้ออีกครั้งหนึ่ง
“น้ำเต้าหู้มาแล้ว!” อวี๋เฟิงหาบน้ำเต้าหู้ถังใหญ่สองถังเข้ามา
อวี๋หวั่นนำน้ำเต้าหู้เทลงในน้ำเกลือ ครู่หนึ่งก็มีเศษเล็กเศษน้อยลอยขึ้นมา
อวี๋หวั่นค่อยๆ ช้อนเศษเล็กเศษน้อยที่ลอยฟ่องเหล่านั้นขึ้นมา และเทน้ำเต้าหู้ลงไปอีก ทำเช่นนี้ไปจนครบสามครั้ง จนไม่มีสิ่งสกปรกลอยขึ้นมาจากน้ำเกลืออีก ในตอนนี้ น้ำเกลือเปลี่ยนเป็นใสแจ๋ว และปริมาณก็ลดลงไปครึ่งหนึ่ง
เมื่ออวี๋เฟิงเห็นน้ำเกลือในหม้อ ก็รู้สึกตกตะลึงจนอ้าปากค้าง เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสามารถใช้น้ำเต้าหู้ทำเช่นนี้ได้
อวี๋หวั่นสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง “รอให้น้ำในหม้อเดือดจนแห้ง ก็จะได้เกลือแล้ว”
อากาศหนาวจับใจ ทว่าบนหน้าผากของเธอกลับมีเม็ดเหงื่อใสผุดขึ้นมา
สีหน้าของอวี๋เฟิงในตอนนี้ค่อนข้างซับซ้อน เขาอยากหาอะไรมาเช็ดเหงื่อให้นาง แต่เขาก็มิใช่แม่นางน้อยแสนอ่อนโยนที่พกผ้าเช็ดหน้าไว้กับตัว
เขาปัดแขนเสื้อของตนเอง ก็ ก็นับว่าสะอาดพอใช้ได้…
ทว่ายังไม่ทันขยับตัว อวี๋หวั่นก็วางฝาหม้อลง พร้อมพูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ช่วยข้าดูหน่อย ข้าจะไปรับเถี่ยตั้นกลับ”
เขารีบคลายท่อนแขนแกร่งลง “เข้าใจแล้ว เจ้าไปเถอะ”
อวี๋หวั่นไปรับเถี่ยตั้นผู้ซึ่งวิ่งเล่นจนเหงือซ่กกลับมาบ้าน อาบน้ำให้เขา ทั้งยังเช็ดตัวให้นางเจียง หลังจากที่เถี่ยตั้นน้อยเข้าสู่นิทราไปแล้ว อวี๋หวั่นจึงกลับไปทำงานที่หน้าเตาต่อ
เกลือที่คุณหนูไป๋ให้มานั้นมีมากเหลือเกิน มิอาจต้มเสร็จในหม้อเดียว
อวี๋เฟิงอยู่ช่วยเธอ สองพี่น้องก้มหน้าก้มตาต้มเกลือจนฟ้าสาง ในที่สุดก็สามารถทำให้เกลือทั้งหมดกลายเป็นเกลือบริสุทธิ์ได้สำเร็จ
ทั้งสองคนไม่ทันได้หยุดพัก ก็เช่าเกวียนจากหมู่บ้านเพื่อบรรทุกเกลือไปยังหอหยกขาว
ไป๋ถังมารอพวกเขาที่ห้องโถงตั้งแต่เช้าตรู่
ห้าสิบตำลึงมิใช่เงินจำนวนน้อยๆ เป็นเพราะเมื่อวานท่านพ่อไม่อยู่ นางจึงตัดสินใจไปโดยพลการ แต่วันนี้ท่านพ่อของนางกำลังเดินทางกลับมา หากวันนี้รู้ว่านางนำเงินห้าสิบตำลึงไปซื้อเกลือที่ไม่รู้ว่าได้แต่ใดมาละก็…
ไป๋ถังไม่กล้าคิดต่อเสียแล้ว
หลังจากที่เกลือผ่านกระบวนการทำให้บริสุทธิ์แล้ว จากเดิมที่เป็นก้อนเกลือตะปุ่มตะป่ำสีเทาอมเขียว ก็แปรเปลี่ยนเป็นเม็ดเกลือใสวาววับ ปริมาณลดลงไปมากทีเดียว
ผู้จัดการร้านก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “เหตุใดจึงน้อยนัก นี่คือเกลือรึ?”
พ่อครัวของคุณหนูไป๋ต่างมามุงรอบวง หนึ่งในนั้นมีพ่อครัวลู่ ผู้ซึ่งเคยพบกับอวี๋หวั่นที่ตลาดมาแล้ว
พ่อครัวลู่ก็ไม่เคยเห็นเกลือเช่นนี้
ทว่า เขาจำอวี๋หวั่นได้ เด็กที่เคยทำน้ำแกงปลาแบบผิดๆ คนนั้น
คนเช่นนี้ จะรู้ว่าทำเกลืออย่างไรด้วยรึ?
เขาแค่นหัวเราะ
พ่อครัวที่เหลือต่างก็หัวเราะเช่นกัน
มีเพียงไป๋ถังผู้เดียวที่ไม่หัวเราะ
ไป๋ถังมิเคยพบเห็นวาณิชที่เป็นสตรีมาก่อน ทุกคนต่างรู้ว่าบิดาของนางเป็นพ่อค้า แต่กลับไม่รู้ว่ามารดาของนางเป็นนางกำนัลในวังหลวง ในตอนที่นางไปเยี่ยมมารดา เม็ดเกลือที่ขาวประหนึ่งเกล็ดหิมะเช่นนี้ นางเคยเห็น และเคยชิมด้วยตนเอง
เมื่ออวี๋หวั่นนำเกลือมาวางเบื้องหน้านางนั้น นางก็รู้สึกตกตะลึงจนกล่าวอะไรไม่ออก
มิอาจรู้ได้ว่า นางตกตะลึงที่ได้เห็นเกล็ดเกลือสีหิมะซึ่งในชีวิตนี้ไม่รู้จะได้เห็นอีกเมื่อไร หรือตกตะลึงที่สตรีชาวบ้านคนหนึ่งสามารถผลิตเกลือเช่นนี้ออกมาได้กันแน่
แต่ไม่แน่ว่าเป็นเพียงของที่ลักษณะคล้ายกัน รสชาติอาจต่างกันหนึ่งแสนแปดพันหลี่[footnoteRef:1]ก็เป็นได้! [1:  หนึ่งแสนแปดพันหลี่ ใช้เปรียบเทียบว่าแตกต่างกันมาก ระยะทางไกลกันมาก]
ไป๋ถังมองอวี๋หวั่นด้วยความเย่อหยิ่ง “ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน ถ้าหากรสชาติไม่เป็นที่พึงพอใจ แม้แต่เหรียญเดียวข้าก็ไม่ให้!”
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ “ได้”
“ได้อะไรกันเล่า ระวังนางไม่จ่ายเงิน” อวี๋เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ไป๋ถังตวัดสายตาคมกริบ “ใครไม่จ่ายเงิน?!”
อวี๋เฟิงคร้านจะเสวนากับนาง
ไป๋ถังโมโหจนกัดฟันกรอด หากไม่ใช่เพราะสายตาจับจ้องอยู่ที่เกลือ ป่านนี้นางคงไล่ตะเพิดคนน่ารำคาญอย่างเขาไปแล้ว
พ่อครัวหอหยกขาวใช้เกลือของอวี๋หวั่นทำอาหารง่ายๆ มาหนึ่งจาน ซึ่งก็คือ หมูสามชั้นน้ำแดงผักกาดขาว
แต่เดิม พวกเขาต้องใส่ซีอิ๊วมากสักหน่อย และใช้น้ำตาลอีกเล็กน้อยตัดรสเค็ม เพื่อที่จะกดรสฝาดของเกลือเอาไว้ มาวันนี้ พวกเขาต้องการแกล้งอวี๋หวั่น จึงใส่เพียงเกลืออย่างเดียว แต่ใครจะรู้ว่า ผักกาดขาวที่ผัดออกมานั้น รสชาติดีกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา รสชาติหวานอ่อนๆ ซึมเข้าไปในเนื้อหมูสามชั้น ตัดความมันของมันหมูได้อย่างดีเยี่ยม เนื้อส่วนที่ไม่ติดมันนั้นก็นุ่ม ไม่แห้งแม้แต่น้อย ละมุนลิ้น ละลายทันทีที่เข้าปาก
ในตอนแรก ไป๋ถังคิดไว้ว่า ถึงแม้รสชาติจะดี แต่นางก็ต้องแสร้งทำเป็นกลืนลงคออย่างยากลำบาก ไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อลองกินไปแล้ว นางกลับหยุดกินไม่ได้…
“คุณหนูไป๋พอใจใช่หรือไม่” อวี๋หวั่นมองตามไปยังจานซึ่งไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย เธอยิ้มร่าพลางเอ่ยถาม
ไป๋ถังลูบท้อง เรอออกมาหนึ่งที
เอ้อ...หากตอนนี้พูดว่าไม่พอใจ ก็คงไม่ทันแล้วกระมัง
……
ทั้งสองพี่น้องนำตั๋วแลกเงินไปที่ร้านยา
เสมียนร้านยาไม่คาดคิดว่าทั้งคู่จะมีเงินมาคืนจริงๆ เขาเองก็เพิ่งส่งคนไปร้องเรียนที่ที่ว่าการ จึงกระวีกระวาดเรียกคนไปตามกลับมา
“ข้าว่า ตั๋วเงินของพวกเจ้าคงไม่ใช่ไม่มีที่มาที่ไปหรอกนะ?” เขาถามอย่างหวาดระแวง
อวี๋หวั่นหัวเราะ “พี่ชายโปรดวางใจ เงินนี้พวกเราหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง เป็นเงินสะอาด”
เธอกล่าวด้วยความดีอกดีใจเช่นนี้ ทำให้เสมียนผู้นี้รู้สึกกระดากใจขึ้นมา
เขาจึงกระแอมเบาๆ “พวกเจ้ารอก่อน ข้าจะนำสัญญามาคืนให้”
...........................................


## 015 แม่ลูกพบกัน

บทที่ 15 แม่ลูกพบกัน
อวี๋เฟิงถือหนังสือสัญญาอยู่ในมือ ทว่าจิตใจกลับล่องลอยไปไกล
เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเรื่องวุ่นวายที่แก้ไม่ตกจะได้รับการแก้ปัญหาแล้ว
จะพูดให้ชัดเจนอีกสักหน่อย ก็คืออาหวั่นแก้ปัญหาแล้ว
หลายวันมานี้ เขามองออกว่าเธอมิได้มีแผนอะไร และยิ่งเป็นเช่นนี้ เขายิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอจึงทำเช่นนี้
“เจ้าเอานี่ไป”
เข้าใจหรือไม่เป็นเรื่องหนึ่ง ควรแก้ไขปัญหาอย่างไรเป็นอีกเรื่องหนึ่ง อวี๋เฟิงนำหนังสือสัญญายัดใส่มืออวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นรับหนังสือสัญญามา ไม่กล่าวอะไรและฉีกมันทันที
เขาตกตะลึง “เจ้า...”
อวี๋หวั่นกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา “พี่ใหญ่ไม่ได้ให้ข้าฉีกสัญญานี่ทิ้งหรอกหรือ?”
ข้าให้เจ้าเก็บมันไว้ต่างหาก…
“มีโสมชั้นดีหรือไม่” อวี๋หวั่นยิ้ม พลางเบนสายตาไปที่เสมียนร้านยา
เสมียนร้านยากล่าวว่า “มี มีๆ”
อวี๋เฟิงหันหน้ากลับมา “เจ้าจะซื้อโสมไปทำอะไรหรือ”
อวี๋หวั่นจึงพูดว่า “ท่านแม่ข้าต้องปรับสมดุลร่างกาย”
“อ้อ” อวี๋เฟิงตอบรับ
อวี๋หวั่นหัวเราะน้อยๆ “ท่านลุงใหญ่ก็ต้องการเช่นกัน”
สีหน้าของอวี๋เฟิงแฝงไปด้วยความประหม่า
สุดท้ายแล้วเขาก็มิได้ห้ามนาง ห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์ เด็กคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือแต่ก่อน ก็ไม่ฟังใครทั้งนั้น
อวี๋หวั่นเลือกโสมสีเหลืองสวยมาสองกิ่ง จ่ายเงินไปห้าตำลึง จากนั้นก็ยังอยากซื้อของให้ลุงใหญ่อีก แต่ถูกอวี๋เฟิงลากกลับเสียก่อน
อวี๋เฟิงจะกลับหมู่บ้าน อวี๋หวั่นร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก “ก็ได้ ยาไม่ซื้อก็ไม่ซื้อ แต่ซื้อผักสักหน่อยเถิด ปลากับหน่อไม้ขายหมดไปแล้ว”
อวี๋เฟิงทำได้เพียงเดินไปซื้อผักเป็นเพื่อน
อวี๋หวั่นซื้อเนื้อไม่ติดมันสามจิน หมูสามชั้นสองจิน ขาหมูหนึ่งขา โป๊ยกั๊กและอบเชยอีกครึ่งจิน
เธอยังอยากซื้อผักอีกเล็กน้อย อวี๋เฟิงกระแอมในลำคอ กล่าวว่า “ผักพวกนี้เจ้าไม่ต้องซื้อหรอก ที่นาปลูกเอาไว้”
แน่นอนว่าไม่ใช่ที่นาของเธอ แต่เป็นที่นาของลุงใหญ่
นั่นหมายความว่าเขาอนุญาตให้เธอไปเก็บผักที่บ้านเขาแล้ว
มุมปากของอวี๋หวั่นกระดกขึ้นเล็กน้อย “ได้เลย”
อวี๋หวั่นยังซื้อเต้าหู้หนึ่งจิน และเกลือชั้นสองอีกยี่สิบจิน
“ยังจะซื้ออะไรอีกหรือไม่” อวี๋เฟิงกอบของที่อวี๋หวั่นซื้อขึ้นมา และแบกเอาไว้เอง
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ขนมกุ้ยฮวา”
ตอนนี้มีเงินแล้ว เธอจึงซื้อมาสองกล่อง
หลังจากซื้อขนมกุ้ยฮวาเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็เดินทางกลับหมู่บ้าน
เมื่อถึงทางเข้าหมู่บ้าน สตรีวัยกลางคนนางหนึ่งซึ่งกำลังตากพริกแห้งที่หน้าหมู่บ้านก็กุลีกุจอวิ่งมาทางพวกเขา
ในตอนแรกนางตกใจที่เห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน แต่หลังจากนั้นก็พูดว่า “อาหวั่น เหตุใดเพิ่งกลับมาเสียป่านนี้ ที่บ้านเจ้าเกิดเรื่องแล้ว!”
“ที่บ้านเกิดอะไรขึ้นหรือ?” อวี๋หวั่นไม่รู้จักนาง ไม่รู้ว่าควรเรียกนางว่าอย่างไร
“ท่านป้าจาง ที่บ้านอาหวั่นเกิดอะไรขึ้น?” อวี๋เฟิงถามขึ้น เขาจำได้ว่ามารดาของเขาเป็นคนดูแลเถี่ยตั้นน้อยและนางเจียง
ป้าจางจึงกล่าวว่า “ลูกสาวสกุลจ้าวจับเถี่ยตั้นตีน่ะสิ! แม่อาหวั่นไปจัดการสกุลจ้าวแล้ว!” นางพูด พลางมองไปยังอาหวั่นด้วยความกังวล “แม่เจ้าจะไปสู้กับสองแม่ลูกนั่นได้เสียที่ไหน? นาง...”
ป้าจางอยากพูดว่า ‘นางชั่ว’ ทว่าคำพูดกลับติดอยู่ที่ริมฝีปากเพราะจำได้ว่าอาหวั่นเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของนางจ้าว นางจึงได้แต่กล้ำกลืนคำว่า ‘นางชั่ว’ ลงคอไปด้วยความขุ่นเคือง
“เอาเป็นว่าพวกเจ้ารีบไปดูเถอะ! หากไปช้า ข้ากลัวว่าแม่เจ้าจะถูกนางตีตายเสียก่อน!”
นางเจียงเป็นสตรีผู้แสนอ่อนโยน ได้ยินว่านางมาจากในเมือง ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี พูดจาปราศรัยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ไหนแต่ไรมามิเคยถือโทษโกรธใคร มองอีกมุมหนึ่ง นางจ้าวก็ข่มเหงรังแกผู้อื่นมากเกินไป เห็นว่าบุตรชายตนเป็นซิ่วไฉ ในหมู่บ้านนี้ใครไหนเลยไม่เคยเจอโทสะของนาง
สีหน้าของอวี๋หวั่นเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบทันที เธอหยิบหินขึ้นมาก้อนหนึ่งและเขวี้ยงเข้าไปในบ้านสกุลจ้าว
ตัวคนยังมิทันไปถึง ก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยน่าเวทนาดังออกมาจากด้านใน
“อ๊ากกก”
“อ๊ากกก”
“อ๊ากกก”
เจ็บจนร้องเสียงหลง!
อวี๋หวั่นโมโหจนตัวสั่น เธอเดินเข้าไปที่โถงกลาง หมุนตัวถีบประตูเปิดออกในครั้งเดียว!
เธอยกก้อนหินขึ้นมา หมายจะทุ่มลงไป แต่กลับต้องตะลึงเพราะภาพที่เธอเห็นตรงหน้า
เมื่อเห็นความยุ่งเหยิงในห้อง นางจ้าวผู้ซึ่งใครๆ ต่างก็บอกว่านางสามารถตีมารดาของเธอจนปางตายได้ บัดนี้กลับนอนสั่นระริกอยู่บนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยข้าวของระเนระนาด นางขดตัว รองเท้าหลุด ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าขาดรุ่ย กางเกงก็ปริอีกด้วย
สตรีร่างบางผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนตัวนางจ้าวที่เต็มไปด้วยบาดแผล มือข้างหนึ่งจับผมของนางจ้าวไว้ มืออีกข้างหนึ่งถือรองเท้าส้นหนา ตบไปที่นางจ้าวจนเสียงดังป้าบๆๆ
นางจ้าวถูกตบจนศีรษะมีเลือดไหล ใบหน้าบวมเป่งประหนึ่งหัวหมู นางร้องโหยหวนดุจหมูถูกเชือด ยิ่งร้องยิ่งน่าเวทนา
ส่วนสตรีที่กำลังทุบตีนางอยู่นั้น ดูแล้วน้ำหนักไม่น่ามากกว่าแปดสิบจิน แต่อวี๋หวั่นกลับรู้สึกราวกับว่าบรรยากาศรอบตัวนางหนักสักแปดร้อยจินเห็นจะได้!
เอ๊ะ…
นางคือท่านแม่?
แล้วที่บอกว่าผอมแห้งแรงน้อยเล่า?...
ทั้งอวี๋หวั่นและป้าจางต่างตกตะลึงพรึงเพริดไปตามกัน
นี่คือนางเจียงจริงหรือ?
พวกเขาตาฝาดไปใช่ไหม?!
นางเจียงตบจนลืมตัว ทั้งยังไม่รู้ว่ามีคนเข้ามา ตบนางจ้าวซ้ายขวา “ลูกสาวข้าอีก! ลูกสาวข้าอีก! เอาชีวิตลูกชายเจ้ามาชดใช้!”
ลูกชาย? ป้าจางรู้สึกตกใจ
ทว่าแท้จริงแล้ว ป้าจางเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ผิดทั้งหมด
วันนี้จ้าวเป่าเม่ยมารังแกเถี่ยตั้นน้อย นางเข้าใจถูกแล้ว แต่ว่านางเจียงมิได้รู้เรื่องนี้ด้วย ในตอนนั้นนางก็ยังคงไม่ได้สติ
หลังจากที่เถี่ยตั้นน้อยกลับบ้าน ก็มิได้ไปฟ้องลุงใหญ่ เมื่อเขากินข้าวเสร็จก็นอนหลับไป
ป้าใหญ่จึงถือโอกาสขณะที่เขานอนกลางวัน กลับบ้านไปทำอาหารให้สามี
ความทรงจำของนางเจียงยังหยุดอยู่ ณ ขณะที่หมอบอกว่าอาหวั่นไม่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เมื่อนางได้สติ กลับเห็นเพียงเถี่ยตั้นน้อยที่กำลังนอนหลับ ไม่เห็นอาหวั่น นางคิดว่าร่างของอาหวั่นถูกฝังไปเสียแล้ว จึงเกิดโทสะ รุดไปยังบ้านสกุลจ้าว หมายเอาชีวิตจ้าวเหิงมาแลก
แม้จ้าวเหิงจะพร่ำบอกว่าอาหวั่นพลัดตกลงไปในน้ำ และเขาเป็นคนช่วยขึ้นมา แต่จะให้นางเจียงปักใจเชื่อได้อย่างไรเล่า?
ในเมื่อนางรู้ดีว่าอาหวั่นว่ายน้ำเป็น!
ในตอนแรกนางจ้าวเคียดแค้นเรื่องน้ำแกงไก่ แต่ก็ขี้คร้านจะอธิบายให้นางเจียงฟัง เอ่ยปากด่าทอนางเจียงว่าเป็นบ้า ทั้งยังบอกว่าที่บุตรสาวตายก็นับว่าสาสมแล้ว จากนั้นจึงถูกนางเจียงเข้าไปตบตีอย่างหนัก ภายหลังจะมาอธิบายว่าลูกสาวของนางยังไม่ตาย นางเจียงก็ไม่สนใจเสียแล้ว
“ข้าจะตีเจ้าให้ตาย! จะตีให้ตาย! นางคนหน้าด้านไร้ยางอาย!”
คำบริภาษเช่นนี้...ทำเอาบุรุษอกสามศอกอย่างอวี๋เฟิงถึงกับยกมือขึ้นปิดหน้า
เมื่อนางเจียงพูดขึ้นว่าจะตีให้ตาย รองเท้าก็หักเสียแล้ว นางจึงใช้ฝ่ามือแทน
อวี๋หวั่นทนดูต่อไปไม่ไหว
หนังหน้าของนางจ้าวนั้นหนานัก แต่ท่านแม่กลับตบจนบวมไปหมด คนสันดานชั่วเช่นนี้ให้เธอจัดการเองจะดีกว่า
“ท่านแม่”
เธอมองนางเจียงจากด้านหลัง ค่อยๆ เอ่ยปากเรียกนาง
นางเจียงผู้ซึ่งไม่ได้ยินแม้แต่เสียงถีบประตู กลับได้ยินเสียงนี้ซึ่งถูกเสียงร้องของนางจ้าวกลบ และได้สติกลับมา
นางเจียงหยุดนิ่งทันที มือที่กำลังง้างเตรียมฟาดลงมาก็หยุดค้างกลางอากาศ
ท่าทางประหลาดเช่นนี้ของนางหยุดค้างได้ไม่ถึงสามวินาที
วินาทีต่อมา นางก็ลุกขึ้นยืนอย่างมิได้ลังเล หันกลับไปเหยียบลงบนขาของนางจ้าว ปัดกระโปรง ปลายนิ้วเรียวซีดขาวยกขึ้นจับผมดำขลับที่ยุ่งเหยิงทัดหู นางหันหลังกลับอย่างสง่างาม ใช้ปลายเท้าขวา เขี่ยรองเท้าที่ตนทำหักไปไว้ด้านหลังราวกับกำลังปกปิดความผิด
จากนั้น นางใช้มือหนึ่งกดขมับ อีกมือหนึ่งวางไว้บนหน้าท้อง และพูดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “ไอหยา มึนหัวเหลือเกิน…”
...............................................


## 016 ทำให้เจ้ากระอักเลือด

บทที่ 16 ทำให้เจ้ากระอักเลือด
เสียงจากบ้านสกุลจ้าวดังเหลือเกิน เสียงดุจหมูถูกเชือดนี้ ได้เรียกให้ชาวบ้านมารวมตัวกัน
ผู้ใหญ่บ้านผู้ซึ่งกำลังถามข่าวคราวของจ้าวเหิงจากจ้าวเป่าเม่ย ก็ได้ยินเสียงนี้เช่นกัน
“ที่บ้านเจ้า...เกิดเรื่องรึ? พวกเราไปดูกันเถอะ” ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยความประหลาดใจ
ดูอะไรกันเล่า? แม่ของนางก็เพียงสั่งสอนแม่ของอาหวั่นเท่านั้นเอง!
จ้าวเป่าเม่ยหัวเราะ กล่าวว่า “ไม่มีกระมัง? ที่บ้านข้าจะมีอะไร? ท่านได้ยินผิดแล้ว เมื่อครู่ ท่านไม่ได้ถามเรื่องการเรียนของพี่ข้าหรอกหรือ? หลายวันมานี้พี่ชายข้าไม่ได้กลับบ้าน แต่ว่าครั้งก่อนก่อนที่เขาจะไปสำนักการศึกษาก็ได้บอกข้าไว้ ว่าตอนนี้เขาน่ะ...”
เสียงของจ้าวเป่าเม่ยที่กำลังสาธยาย ได้กลบเสียงร้องโอดโอยของนางจ้าวที่ดังมาแต่ไกล
จนเมื่อมีคนมาเชิญผู้ใหญ่บ้าน จ้าวเป่าเม่ยจึงกลับบ้านอย่างไม่เต็มใจนัก
นางมิได้วิตกกังวลว่าผู้ใหญ่บ้านจะรู้ความจริง ตราบใดที่ยังมีพี่ชาย ผู้ใหญ่บ้านก็ทำอะไรนางไม่ได้!
ในจิตใจของจ้าวเป่าเม่ยเต็มไปด้วยความปรีดากับสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางเจียง จึงไปดูเสียหน่อย ไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อเข้าไปในห้อง ก็พบว่ามารดาของนางนอนกองอยู่ที่พื้น
“ท่านแม่...”
นางตกใจจนรีบรุดพุ่งเข้าไปหา ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าบวมเป่งประหนึ่งหัวหมูของนางจ้าว กลับกลัวจนต้องลุกขึ้นมา!
“นี่ นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” นางตะโกนเสียงดัง
ใช่ สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้น? ชาวบ้านซึ่งออกันอยู่หน้าประตูต่างคนต่างคิด
ผู้ใหญ่บ้านมาถึงแล้ว ในบ้านนอกจากจะมีนางจ้าวและป้าจางแล้ว ก็ยังมีคนสกุลอวี๋อีกสามคน
ผู้ใหญ่บ้านสายตาเย็นเยียบ เขายกมือขึ้น และตบลงไปที่ด้านหลังศีรษะของอวี๋เฟิง “ไอ้เด็กคนนี้ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
อวี๋หวั่นถึงกับมึนงง!
“ไม่ใช่ข้า!” อวี๋เฟิงพูด
“ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร? นางเจียง? ท่านพี่จาง? อาหวั่น? หากเจ้าจะโกหกก็คิดก่อนเสียหน่อย!” ผู้ใหญ่บ้านกล่าว
นางเจียงถือผ้าเช็ดหน้า สองมือประคองไว้ที่ท้อง และไอออกมาสองครั้งอย่างอ่อนแรง
ผู้ใหญ่บ้านชี้ไปยังนางเจียงซึ่งผอมแห้งแรงน้อย “เจ้าดู! พวกเขาเป็นเช่นนี้ จะไปตบตีนางจ้าวให้หน้าบวมเป็นหัวหมูได้อย่างไรกัน?!”
ภายนอกดูเป็นอย่างไร แท้จริงก็เป็นอย่างนั้นรึ!
ป้าจางและนางจ้าวมิได้มีเรื่องบาดหมางต่อกัน ผู้ใหญ่บ้านไม่เชื่อว่านางเจียงจะทำร้ายนางจ้าว อาหวั่นเองก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกสะใภ้ที่อยู่ในโอวาท ยิ่งไม่มีทางลงไม้ลงมือกับนางจ้าว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นางเจียงเป็นไปไม่ได้ที่สุดของที่สุด!
สตรีที่เพียบพร้อมอ่อนหวานเช่นนี้ โฉมสะคราญผู้อ่อนแอ มิกล้าแม้แต่กล่าววาจาเสียงดัง ไหนเลยจะมีแรงมาทุบตีคนจนหน้าบวมเป็นหัวหมูกันเล่า?!
ผู้ใหญ่บ้านมองไปที่อวี๋เฟิงประหนึ่งมองคนโง่งม กล่าวด้วยความขมขื่นว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าผูกใจเจ็บกับนางจ้าวมานาน เจ้าคงคิดว่า ที่อาหวั่นกับเจ้าแตกหักกัน เป็นเพราะนางเจียงยั่วยุใช่ไหม? ในตอนที่อาหวั่นนำเงินกลับมาจากบ้านท่านยาย ก็ไม่ได้ตกถึงครอบครัวเจ้า แต่กลับนำไปให้สกุลจ้าวทั้งหมด เจ้ายังคงเคืองแค้นอยู่ใช่หรือไม่ อวี๋เฟิง เจ้าเป็นบุรุษนะ!”
อวี๋เฟิงจ้องเขม็งไปที่เขา!
นี่มันอะไรกัน!?
ผู้ใหญ่บ้านกล่าวเสียงดังว่า “ทำไม ยังมาถลึงตาใส่ข้า? ข้าพูดอะไรผิดหรืออย่างไร? ไม่ใช่เพราะเหตุนี้หรอกหรือ เจ้าถึงลงไม้ลงมือกับนางจ้าว?”
อวี๋เฟิงไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้ว…
เมื่อผู้ใหญ่บ้านยืนกรานว่าอวี๋เฟิงต่างหากที่เป็น ‘คนร้าย’ นางจ้าวผู้ซึ่งถูกตบตีจนเห็นดาว ก็ยกมือสั่นงกๆ ขึ้นมา และชี้ไปยังนางเจียงที่ยืนอยู่ข้างอวี๋เฟิง
นางเจียงเร็วกว่านางหนึ่งก้าว พลันเอ่ยปากขึ้นว่า “นางขังข้าไว้ จะตบตีข้าด้วย!”
ชาวบ้านล้วนตกตะลึง ที่แท้นางจ้าวก็ทำกับนางเจียงเช่นนี้หรือ?
แม้ว่าจะเกี่ยวดองกัน แต่สำหรับพฤติกรรมของนางจ้าวนั้น พวกเขารู้ดีว่านางระรานผู้อื่นไปทั่ว แม้แต่ผู้ใหญ่บ้าน นางก็ยังไม่ไว้หน้า
พวกชาวบ้านไม่สงสัยแม้แต่น้อยว่าเหตุใดนางเจียงจึงบุกไปถึงบ้านสกุลจ้าว เรื่องที่จ้าวเป่าเม่ยรังแกเถี่ยตั้นน้อยนั้นได้แพร่ไปทั่วหมู่บ้านแล้ว พวกเขาก็เหมือนกับป้าจาง คิดว่านางเจียงไปเรียกร้องความยุติธรรมให้กับเถี่ยตั้นน้อย
ถ้าหากอวี๋เฟิงลงมือเพราะนางเจียงถูกรังแก นั่นก็พอเข้าใจได้
เพียงแต่...ดูจะรุนแรงเกินไปเสียหน่อย
“นางบอกว่าอาหวั่นสมควรตาย ยังพูดอีกว่าอาหวั่นเป็นเด็กบ้านนอก เทียบกับลูกสาวนางไม่ได้” นางเจียงพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
นางชั่ว! อาหวั่นทำงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ก็เพื่อบุตรชายของนาง มิหนำซ้ำยังต้องไปปลูกผัก ตัดฟืน งานสกปรก งานใช้แรง นางล้วนทำทั้งสิ้น หากไม่ใช่เพราะอาหวั่น บุตรชายของนางไหนเลยจะมีเงินไปสำนักการศึกษา มีเงินไปสอบซิ่วไฉ?!
นางกลับมาทำเช่นนี้กับอาหวั่น ทั้งยังแช่งให้อาหวั่นไปตาย?!
อีกอย่าง นางบอกว่าอาหวั่นเป็นเด็กบ้านนอก เช่นนั้นสตรีคนอื่นในหมู่บ้านก็มิใช่เด็กบ้านนอกหรือ?
ที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านยังมีบุตรสาวอีกสามคน!
ชาวบ้านต่างมองไปยังนางจ้าว คิดเพียงว่าสมควรแล้วที่นางโดนตบแรงๆ เช่นนี้
ผู้ใหญ่บ้านเดินไปหยุดที่เบื้องหน้าของนางจ้าว เขากล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าถามเจ้า เจ้าแช่งให้อาหวั่นตายใช่หรือไม่?”
แน่นอนว่านางแช่ง ทว่า…
“เจ้าขังนางเจียงใช่หรือไม่”
นางเป็นคนลงกลอน แต่ว่า…
“แล้วเจ้าก็ยังจะตีนางเจียงให้ตายใช่หรือไม่”
นางจ้าวทั้งโกรธทั้งรู้สึกกระวนกระวาย ทั้งร่างสั่นเทิ้ม
“ท่านแม่! ท่านพูดอะไรรึ?” จ้าวเป่าเม่ยเห็นริมฝีปากของนางขยับเล็กน้อย จึงรีบเข้าไปฟังใกล้ๆ “เจียง...นางเจียง?”
อวี๋หวั่นตกใจเล็กน้อย และกล่าวกับนางเจียงว่า “ท่านแม่ ท่านป้าจ้าวเรียก”
นางเจียงร้องว่า ‘โอ้’ แล้วเดินสะเงาะสะแงะไปหานางจ้าว
จ้าวเป่าเม่ยไม่หลีกทางให้ อวี๋หวั่นจึงคว้าตัวนางไว้
นางเจียงขยับเข้าไปใกล้เพื่อฟังว่านางจ้าวพูดอะไร
แน่นอนว่านางจ้าวมิได้เรียกนางเจียง นางต้องการบอกว่าคนร้ายก็คือนางเจียง
นางจ้าวใช้แรงทั้งร่าง เปล่งคำพูดลอดไรฟันออกมาว่า “นาง...นางชั่ว!”
“อ้อ” นางเจียงลุกขึ้นยืน มองไปยังผู้ใหญ่บ้านอย่างไร้เดียงสา “ท่านพี่จ้าวบอกว่า นางผิดไปแล้ว ยินยอมนำหมูมาชดใช้ให้พวกเรา”
นางจ้าวเลือดลมขึ้นหน้า และเป็นลมไป!
......................................................


## 017 ความจริง

บทที่ 17 ความจริง
เรื่องนี้จบลงด้วยการประกาศว่าสกุลจ้าวต้องชดใช้ด้วยหมูหนึ่งตัว
ไม่มีใครรู้สึกว่านางเจียงได้รับหมูหนึ่งตัวนั้นไม่เป็นธรรม มิหนำซ้ำยังคิดว่านางเจียงใจดีเกินไป หากเป็นพวกเขา คงต้องไปตบนางจ้าวเพิ่มอีกสักฉาดสองฉาด ทว่าแม้แต่ผมเส้นเดียวของนางจ้าว นางเจียงก็มิได้แตะต้อง
อวี๋เฟิงเห็นใบหน้าบวมฉุของนางจ้าว ก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้…
โทสะของนางเจียงแปรเปลี่ยนเป็นความปรีดา นางพาลูกสาวและหมูอวบอ้วนซึ่งน้ำหนักกว่าสามร้อยจินกลับบ้าน ท่ามกลางความเห็นอกเห็นใจและการปลอบประโลมของบรรดาชาวบ้าน
อาหวั่นให้เงินป้าจางสองตำลึงเพื่อไปซื้อเนื้อหมูไม่ติดมันและหมูสามชั้นจากในตำบล
ป้าจางร่ำไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก
เด็กคนนี้ คงไม่พูดพล่อยๆ!
เถี่ยตั้นน้อยนอนจนถึงเย็น เมื่อลืมตาตื่นขึ้นก็ได้ยินเสียงหมูร้อง
เขารีบรุดสวมรองเท้าที่อวี๋หวั่นซื้อให้ใหม่ วิ่งเตาะแตะไปยังหลังบ้าน จึงเห็นท่านพี่ ท่านแม่ และหมูซึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ใดอีกหนึ่งตัว!
“ท่านแม่ ท่านแม่! ท่านฟื้นแล้ว!”
“ท่านพี่! บ้านเรามีหมูแล้ว!”
“อ๋า หมูตัวใหญ่มากเลย!”
เขาวิ่งกระโดดโลดเต้นไปมาด้านนอกเล้าหมู
เถี่ยตั้นน้อยเสียงดังโหวกเหวกไปทั่วหลังบ้าน ไม่รู้ว่าเขาตื่นเต้นที่ได้เลี้ยงหมู หรือตื่นเต้นเพราะท่านแม่ฟื้นแล้ว
นางเจียงตบตีนางจ้าวจนเหงื่อท่วมตัว นางจึงเข้าไปอาบน้ำในบ้าน
อวี๋หวั่นไปทำกับข้าวในครัว
เธอนำเนื้อหมูไม่ติดมันหนึ่งจินและหมูสามชั้นห้าจินไปสับ หั่นผักกาดขาว หมักแป้งข้าวโพด นำไปทำเป็นเกี๊ยวร้อนๆ หม้อใหญ่ ทั้งยังแบ่งหมูสามชั้นอีกจำนวนหนึ่งเอาไว้ผัดกับต้นกระเทียม
เถี่ยตั้นน้อยยืนอยู่ด้านหน้าเตา น้ำลายหยดแปะๆ
ในอีกโลกหนึ่ง พ่อและแม่ของอวี๋หวั่นจากไปเร็ว เธอไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับพ่อแม่มากนัก แม้จะกล่าวว่าป้าใหญ่เลี้ยงดูเธอมาจนโต แต่กระนั้นเธอก็มั่นใจว่าปฏิสัมพันธ์ระหว่างเธอและป้าใหญ่นั้นมิได้เหมือนกับแม่ลูกคนอื่นๆ
เพราะฉะนั้น การมีแม่เป็นอย่างไรกันนะ
อวี๋หวั่นมองเกี๊ยวและผักร้อนๆ ในหม้อ เธอชะงักไป และกล่าวต่อว่า “รอท่านแม่มากินด้วยกัน”
ควรจะ ควรจะเป็นเช่นนี้สินะ…
เถี่ยตั้นน้อยเดินเตาะแตะไปเรียกนางเจียง
หลังจากที่นางเจียงอาบน้ำเสร็จ ก็เปลี่ยนเป็นสวมชุดสะอาด เส้นผมที่เปียกชื้นพาดอยู่บนลาดไหล่ ผิวหนังดูขาวนวลจนแทบเห็นไปถึงเส้นเลือด นางมีดวงตาที่สดใสและมีเสน่ห์ นัยน์ตาประดับไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน
กาลเวลาบ่มเพาะโฉมสะคราญ หากมิได้เห็นด้วยตาตนเอง ใครจะเชื่อว่านางเป็นแม่ลูกสอง
นางเจียงเข้าไปในครัว
อวี๋หวั่นหลุบตาลง
เธอรู้สึกได้ว่านางเจียงเดินมาข้างๆ เธอ
บนตัวนางเจียงมีกลิ่นของสบู่ เธอก็ใช้สบู่นี้เช่นกัน แต่เมื่อดมแล้ว กลิ่นไม่ยักคล้ายกับนางเจียงเท่าไร
นี่คือ...กลิ่นของแม่หรือ?
ผู้ที่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยวิตกกังวลอย่างอวี๋หวั่น เมื่อเข้าใกล้นางเจียง ก็เกิดแขนขาสั่นขึ้นมา
นางเจียงอาจมิได้สังเกตเห็นอวี๋หวั่นที่ยืนตัวเกร็งอยู่ นางขยับเข้ามาใกล้ “เกี๊ยวเยอะเช่นนี้เลยหรือ?”
อวี๋หวั่นเอ่ยตอบ “จะทำไปให้ที่บ้านท่านลุงใหญ่ด้วย”
นางเจียงมองไปที่อวี๋หวั่นอย่างมีนัยยะ กล่าวว่า “เหตุใดจู่ๆ ก็นึกอยากเอาเกี๊ยวไปให้บ้านลุงใหญ่เล่า แต่ไรมาเจ้าไม่เคยสนใจพวกเขาเลย วันนี้เจ้ายังกลับมาพร้อมกับอาเฟิงเสียด้วย”
อวี๋หวั่นครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เล่าเรื่องที่ตน ‘สูญเสียความทรงจำ’ ให้นางเจียงฟัง
นางเจียงฟังจบ ก็อุทานว่า ‘อ้อ’ ราวกับเข้าใจเรื่องราวในฉับพลัน
ไม่รู้ว่านาง ‘อ้อ’ เรื่องอะไร
อวี๋หวั่นไม่แน่ใจว่าคำพูดของตนนั้นน่าเชื่อถือมากเท่าไร ทว่าเธอกล่าวต่อด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “...หัวอาจจะกระแทกกับอะไรสักอย่าง สมองได้รับการกระทบกระเทือนเสียแล้ว”
นางเจียงเท้าคางและมองมาที่เธอ “แม่คิดว่าสมองเจ้าก่อนหน้านี้ต่างหากที่กระทบกระเทือน ตอนนี้หายดีแล้ว”
อวี๋หวั่น “...”
อวี๋หวั่นหมดคำจะพูด
นางเจียงยอมรับอาการสูญเสียความทรงจำของบุตรสาวด้วยความปีติยินดี การสูญเสียความทรงจำครั้งนี้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงของบุตรสาว
นางเจียงทอดสายตาไปยังท้องฟ้ายามราตรีอันเวิ้งว้างราวกับกำลังใช้ความคิด พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ที่จริงบ้างเรื่อง...ลืมไปเสียก็ดี”
หมายถึงเรื่องระหว่างเธอกับสกุลจ้าวหรือ?
ที่จริงการแต่งงานนี้ก็มิอาจนับได้ว่าเป็นเรื่องดี ไม่เอ่ยถึงเรื่องคู่หมั้นคู่หมาย ลำพังพฤติกรรมของแม่ลูกสกุลจ้าว ก็พอจะคาดเดาไว้ว่าหลังจากตบแต่งเข้าไปจะต้องเกิดปัญหาเป็นแน่
แต่ไม่รู้เพราะอะไร เธอจึงรู้สึกว่าท่านแม่ไม่ได้กำลังพูดถึงเรื่องนี้
หลังจากนั้น อวี๋หวั่นก็ได้ข้อมูลจากมารดามาไม่น้อย
ก่อนอื่น เธอรู้แล้วว่าที่จริงยุคที่เธออยู่ในตอนนี้มิใช่ยุคใดที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ ประเทศที่เธออยู่นั้นเรียกว่า ‘ต้าโจว’ หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในภาคกลางค่อนไปทางเหนือของแผ่นดินต้าโจว และอยู่ทางทิศใต้ของเมืองหลวง นับว่าเป็นหมู่บ้านที่ยากจนที่สุดในแถบนี้
มิใช่เพราะชาวบ้านกินมากแต่เกียจคร้าน แต่เป็นเพราะไม่กี่ปีมานี้เกิดสงครามบ่อยครั้ง แต่ละครอบครัวต่างต้องส่งคนไปเป็นทหาร ครอบครัวพลัดพรากจากกัน ไร่นาไร้คนทำ ค้าขายฝืดเคือง และค่อยๆ กลายสภาพเป็นเฉกเช่นทุกวันนี้
บิดาของอวี๋หวั่นก็ถูกเกณฑ์ไปรบ กระนั้นในครอบครัวยังมีลุงใหญ่ พวกเขาจึงใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่น
อวี๋หวั่นชะงักไป “ท่านลุงใหญ่? เขาไม่ได้...”
นางเจียงพยักหน้า และเล่าถึงอาการบาดเจ็บของลุงใหญ่
ที่แท้ ลุงใหญ่เพิ่งขาเจ็บเมื่อปีที่แล้วนี่เอง
หลังจากที่บิดาของอาหวั่นออกจากบ้านไป ลุงใหญ่ก็ทำมาหาเลี้ยงคนในครอบครัว เข้าเมืองหลวงไปทำงาน เขามีความสามารถ เพียงสองปีก็สามารถสร้างชื่อให้ตนเองได้ ในขณะนั้น ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างอดอยาก มีเพียงครอบครัวนี้ที่ได้กินอาหารแพงๆ อย่างเนื้อสัตว์
“ลุงใหญ่รักเจ้ามากที่สุดแล้ว”
นางเจียงกล่าว
ในตอนนั้น บุตรสาวตัวน้อยยังไม่ลืมตาดูโลก อวี๋หวั่นเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูล จึงเปรียบประหนึ่งแก้วตาดวงใจของลุงใหญ่
จวบจนปีนั้น...อวี๋หวั่นหายตัวไป
ทั้งบ้านต่างกระวนกระวายใจ ลุงใหญ่จึงลาออกจากงาน รวบรวมเงินและออกตามหาข่าวคราวของอวี๋หวั่นไปทุกที่
อวี๋หวั่นหายตัวไปหนึ่งปี เขาก็ตามหาอยู่นานหนึ่งปี หลังจากนั้นอวี๋หวั่นก็กลับมา ลุงใหญ่เดินตามหานางจนเท้าเน่า
อาหวั่นที่กลับมานั้นเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ไม่สุงสิงกับผู้ใด นอกจากบ้านสกุลจ้าว
คืนหนึ่ง พายุฝนโหมกระหน่ำ นางจ้าวเป็นกังวลว่าบุตรชายมิได้หยิบเสื้อผ้าฝ้ายไปด้วย จึงให้อาหวั่นนำเสื้อผ้าเหล่านั้นไปให้จ้าวเหิงที่สำนักการศึกษา
อาหวั่นรีบไปอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง
แม้แต่นางเจียงเองก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ ทว่ากลับถูกลุงใหญ่เห็นเข้าเสียก่อน
ลุงใหญ่จึงออกไปตามอาหวั่นกลับมา ระหว่างทางเขาเห็นรถม้าคันหนึ่งควบมา ดูเหมือนว่ากำลังจะชนอาหวั่น เขาจึงพุ่งเข้าไปช่วย จนตนเองถูกรถม้าชน และตกลงไปในหุบเขา
............................................


## 018 ทักษะทำอาหารที่น่าตกใจ

บทที่ 18 ทักษะทำอาหารที่น่าตกใจ
ณ บ้านเดิม ลุงใหญ่กำลังคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน ป้าสะใภ้ใหญ่ก็ยกยาต้มเข้ามา
บุตรสาวคนเล็กนั่งอยู่บนตักของบิดา พลางกินขนมกุ้ยฮวาที่อวี๋เฟิงซื้อกลับมา
อวี๋เฟิงและอวี๋ซงยืนอยู่เบื้องหน้าลุงใหญ่
พี่น้องคู่นี้ ไม่ว่าใครทำความผิด ก็ต้องถูกทำโทษด้วยกันทั้งสองคน
เพียงแต่ ที่ผ่านมาล้วนเป็นอวี๋ซงที่สร้างปัญหา และพลอยทำให้อวี๋เฟิงโดนหางเลขไปด้วย ทว่าวันนี้กลับกลายเป็นอวี๋เฟิงเสียอย่างนั้น
“ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น” ลุงใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
ป้าสะใภ้ใหญ่มองดูลูกชาย นางนำยาต้มที่เดือดปุดๆ วางลงบนโต๊ะ พลางอุ้มบุตรสาวตัวน้อยซึ่งกำลังกินขนมกุ้ยฮวาอย่างเอร็ดอร่อยจนลืมทุกสิ่งรอบตัว
อวี๋ซงเห็นว่าอวี๋เฟิงไม่ตอบ จึงสะกิดแขนของเขา “ทำไมไม่พูดอะไรเลยเล่า สรุปแล้วทำไมพี่ถึงไปตบนางจ้าวเช่นนั้น”
อาสะใภ้สามเป็นคนดี ปกป้องอาสะใภ้สามนับว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง หากเป็นเขาก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่นิสัยอย่างพี่ใหญ่นี่หรือจะถึงกับลงไม้ลงมือ?
“ก็แค่ตบเท่านั้น” อวี๋เฟิงกล่าว
“พี่ไปตบนางทำไมเล่า” อวี๋ซงกระซิบ
ป้าสะใภ้ใหญ่พูดด้วยความเดือดดาลว่า “อาหวั่นเรียกเจ้าไปใช่หรือไม่ ไม่กี่วันมานี้เจ้าไปบ้านนาง ทั้งยังเข้าไปในตำบลกับนางด้วย แม่ยังไม่ได้ถามเจ้าเลยว่าเพราะเหตุใด!”
อวี๋ซงถูจมูกอย่างไม่สบอารมณ์ เรื่องของอาหวั่นกับหนี้ที่ร้านยา พี่ใหญ่เตือนไว้ว่าอย่าบอกกับที่บ้าน ทว่าครั้งนี้มิใช่เขาอยากพูดออกไป แต่ก็เก็บเอาไว้ไม่ไหวแล้ว...
“แม่ถามเจ้าไง!” ป้าสะใภ้ใหญ่ขึ้นเสียง
บุตรสาวตัวน้อยมองมารดา และกินขนมกุ้ยฮวาต่อ
เป็นหนี้บุญคุณอาหวั่นครั้งใหญ่ เดิมทีอวี๋เฟิงก็มิได้คิดปิดบังกับที่บ้าน ในเมื่อท่านแม่เอ่ยถามขึ้น เขาจึงเล่าให้ฟังเสียเลย
หลังจากฟังสิ่งที่อวี๋เฟิงเล่าจบ สองสามีภรรยาต่างตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่าอาหวั่นจะเอ่ยปากใช้หนี้แทนพวกเขา
จะว่าไปก็บังเอิญเหลือเกิน แม้ว่าอวี๋ไคหยางจะช่วยชีวิตอาหวั่นเอาไว้ แต่ในตอนนั้นฝนตกหนักมาก อาหวั่นไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าตกอยู่ในอันตราย ทั้งยังไม่รู้ว่ามีคนช่วยตนไว้ นางคิดเพียงว่าด้านหลังมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น
อวี๋ไคหยางห้ามไม่ให้คนในครอบครัวบอกความจริงนี้กับใคร
“ใช้หนี้หมดแล้ว” อวี๋เฟิงพูดต่อ
“ใช้ ใช้หนี้หมดแล้ว?!” อวี๋ซงใจเย็นไม่ไหวอีกต่อไป “นั่นตั้งยี่สิบตำลึงเชียวนะ! ลำพังเพียงปลาและหน่อไม้เหล่านั้น จะขายได้เงินมากมายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?!”
แน่นอนว่าปลาและหน่อไม่นั้นไม่เพียงพอ ในขณะที่อวี๋เฟิงกำลังลังเลว่าจะบอกทุกคนเกี่ยวกับการต้มเกลือของอาหวั่นอยู่นั้น อวี๋หวั่นก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูพร้อมกับเกี๊ยวที่เพิ่งนำขึ้นจากหม้อ
“เจ้ามาทำไม” ผู้ที่เปิดประตูคืออวี๋เฟิง
อวี๋หวั่นส่งตะกร้าที่ปิดด้วยผ้าสำลีให้อวี๋เฟิง “ยังไม่ได้กินข้าวเย็นกันใช่หรือไม่ วันนี้ลำบากพี่ใหญ่แล้ว”
ลำบากอะไรรึ? ต้มเกลือหรือว่าแบกหม้อ?
อวี๋เฟิงไม่อยากรับไว้ ไหนเลยจะรู้ว่าน้องสาวเดินเตาะแตมาหา
เด็กน้อยแก้มแดงระเรื่อ ดวงตากลมโต ดูแล้วน่ารักมากทีเดียว
นางมองไปยังชามซึ่งหอมกลิ่นเนื้อในมือของอวี๋เฟิง แล้วก็ไม่เดินไปไหน
อวี๋หวั่นบีบแก้มลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยเบาๆ กล่าวกับอวี๋เฟิงว่า “กินเสียตอนที่เกี๊ยวยังร้อน ข้าขอตัวกลับก่อน”
“นี่คืออะไร” อวี๋เฟิงพบว่ามีตั๋วแลกเงินซ่อนอยู่ใต้ผ้าสำลี
อวี๋หวั่นตอบว่า “เป็นรางวัลของพี่ใหญ่ ข้ากับพี่ใหญ่หาเงินมาด้วยกัน ทำงานมาด้วยกัน จะให้ข้ายึดไว้คนเดียวคงไม่ได้”
อวี๋เฟิง “แต่ว่า...”
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ “เจอกันพรุ่งนี้นะ พี่ใหญ่”
เมื่อกล่าวจบ อวี๋หวั่นก็บีบแก้มน้องอีกครั้งหนึ่ง และหันหลังเดินหายไปในความมืด
อวี๋เฟิงหยิบตั๋วแลกเงินขึ้นมาดู จึงเห็นว่าเป็นเงินสิบห้าตำลึง เงินนี้ใช้เป็นค่ายาของบิดาเขาได้หลายเดือน!
“พี่ใหญ่”
แม้จะมองไม่เห็นเงาของอวี๋หวั่นแล้ว ทว่ายังได้ยินเสียงเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของอวี๋หวั่นว่า “รอข้าเก็บเงินก่อน แล้วจะพาท่านลุงใหญ่ไปรักษาขาในเมืองหลวง”
ในบ้านตกอยู่ในความเงียบ น้ำตาเม็ดใสไหลอาบใบหน้าของอวี๋ซง เขาพูดอะไรไม่ออก
ทุกคนต่างได้ยินคำพูดของอวี๋หวั่น หากเป็นแต่ก่อน พวกเขาคงไม่เชื่อเป็นแน่ แต่ในสองสามวันที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าอาหวั่นคนนี้ไม่เหมือนกับแต่ก่อนแล้ว
เมื่ออวี๋เฟิงเปิดผ้า ทั้งห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อ
อวี๋ซงกลืนน้ำลาย
อวี๋เฟิงหยิบตั๋วแลกเงินออกมา “ตั๋วแลกเงินนี้ ข้าจะนำไปคืน...”
ยังมิทันพูดจบ ป้าสะใภ้ใหญ่ก็คว้าตั๋วเงินเอาไว้ และนำไปยัดใส่ในลิ้นชักด้วยสีหน้าราบเรียบ ท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน
อวี๋เฟิงไม่รู้ว่าเหตุใดจึงรู้สึกดีใจอยู่บ้าง
ส่วนลุงใหญ่นั้น ขอบตาเริ่มแดงตั้งแต่ได้ยินคำพูดของอวี๋หวั่นแล้ว
มีเพียงอวี๋ซงที่ยังรู้สึกขุ่นเคือง ไม่อยากให้อภัยนางเด็กคนนั้น ทว่าเมื่อเห็นเกี๊ยวร้อนๆ ในหม้อ โทสะของเขาก็ค่อยๆ มลายหายไป
เกี๊ยวเหล่านี้ห่อได้สวยมาก!
ต้องอร่อยเป็นแน่!
อย่างน้อยก็อร่อยกว่าน้ำแกงไก่ครั้งก่อน
ป้าสะใภ้ใหญ่หยิบตะเกียบขึ้นมา
อวี๋ซงรอไม่ไหวแล้ว จึงคีบเกี๊ยวขึ้นมาหนึ่งชิ้น
ลุงใหญ่เองก็คีบมาหนึ่งชิ้น
จากนั้น ป้าสะใภ้ใหญ่และอวี๋เฟิงก็คีบมาเช่นกัน มีเพียงน้องสาวที่ใช้ตะเกียบจิ้มลงไปอย่างเก้ๆ กังๆ
เมื่อกัดเข้าไปคำแรก ทุกคนต่างตกใจ
รสชาติเช่นนี้…
ต่างคนต่างมองหน้ากัน จากนั้นก็ทำหน้าผะอืดผะอม และอาเจียนออกมา…
……
ราตรีมืดมิด ลมกรรโชกแรง
รถม้าซึ่งดูโอ่อ่าคันหนึ่งมาถึงตำบลเหลียนฮวา หยุดลงบนถนนเส้นที่มีบ้านเรือนเรียงรายแน่นขนัด
ตำบลเหลียนฮวาเป็นเพียงตำบลเล็กๆ ชื่อไม่เสนาะหู เมื่อฟ้ามืดลง ถนนหนทางก็วิเวกวังเวงขึ้นเรื่อยๆ
ช่างเหมาะเจาะกับนิสัยใจคอของเจ้าของรถม้าเสียยิ่งกระไร
รถม้าคันนี้ นอกจากความโอ่อ่ากว้างขวางแล้ว ก็มิได้ดูแตกต่างกับรถม้าคันอื่นๆ ในตำบล
แขกประเภทนี้ ที่หอมรกตพบเห็นได้บ่อย จึงมิได้ต้อนรับขับสู้เท่าไรนัก
ทันใดนั้น คุณชายผู้สูงศักดิ์สวมแพรพรรณชั้นดีก็กระโดดลงมาจากรถม้า
ดูแล้วอายุของเขาคงไม่เกินสิบเจ็ดสิบแปดปี สวมเสื้อผ้าปักดิ้นลายเมฆ รองเท้าประดับไข่มุกราตรี ที่เอวแขวนป้ายหยกขาวล้ำค่าเอาไว้
ผู้จัดการหอมรกตประเมินดูแล้ว ไม่ต้องเอ่ยถึงป้ายหยกขาวแผ่นนั้น เพียงแค่ไข่มุกราตรีบนรองเท้าเม็ดเดียว ก็สามารถซื้อหอมรกตได้ทั้งหลังแล้ว
ลักษณะท่าทางของเขาสง่างามหาได้ยากยิ่ง อย่างน้อยก็ในตำบลนี้ ไม่มีคุณชายจากตระกูลใหญ่คนใดเทียบเขาได้
ผู้จัดการหอมรกตบอกได้ทันทีว่า อีกฝ่ายเป็นคุณชายคนโตจากตระกูลขุนนางชั้นสูง
“ยืนบื้ออะไรเล่า รีบไปต้อนรับเร็ว! หลีกไป หลีกไป! ข้าเอง!”
ผู้จัดการหอมรกตรีบวิ่งออกไป ในขณะที่เขากำลังจะเข้าไปต้อนรับแขกคนสำคัญนี้เอง กลับเห็นว่าอีกฝ่ายค้อมตัวลง และคุกเข่าลงข้างรถม้าด้วยท่วงท่าที่เป็นธรรมชาติ
เดี๋ยวก่อน นี่มิใช่คุณชายหรือ?
โอ้!
ม่านไข่มุกเปิดออก
เงาของร่างสูงโปร่งก้าวลงมาจากรถม้า เหยียบลงบนหลังของ ‘คุณชายผู้สูงศักดิ์’ และแตะเท้าลงบนพื้นด้วยสีหน้าราบเรียบ
.................................................


## 019 รสชาติของเขา

บทที่ 19 รสชาติของเขา
ผู้จัดการหอมรกตขยับไปไหนไม่ได้
ไม่ใช่ไม่อยาก แต่ทำไม่ได้
วินาทีที่บุรุษผู้นี้ปรากฏตัว เขาก็รู้สึกราวกับว่ามีแรงกดดันตรึงเขาเอาไว้
ไม่รู้ว่าเขาถูกยิงด้วยอะไรหรือไม่ เขารู้เพียงว่า เขามีชีวิตอยู่มาครึ่งชึวิต ไม่เคยเห็นบุคคลเช่นนี้มาก่อน
สามารถทำให้ ‘คุณชาย’ ผู้สูงศักดิ์มารับใช้ได้...กล่าวให้ชัดเจนก็คือ แม้แต่ข้ารับใช้คนหนึ่งยังดูเหนือกว่าคุณชายทั่วไปเป็นไหนๆ บุรุษคนนี้เป็นใครกัน
ผู้จัดการหอมรกตมองอีกฝ่ายอีกครั้งหนึ่ง
เขาสวมเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีเงิน ซึ่งสะท้อนประกายขาวในความมืด
ผู้จัดการหอมรกตหลุบสายตาลงต่ำ
ต่อให้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของคนย่อมต้องบอกเขาว่า หากยังใคร่จะมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ควรไปจ้องบุรุษผู้นั้นเด็ดขาด
“นายท่าน”
รถม้าอีกคันหนึ่งวิ่งมา รถม้าคันนี้เล็กกว่ามาก ดูไม่เจริญหูเจริญตา ทว่าผู้จัดการหอมรกตก็มิกล้าดูแคลนอีกฝ่าย
ชายฉกรรจ์อายุอานามประมาณสี่สิบกว่าปีก้าวลงมาจากรถม้า เขาเรียกบุรุษผู้นั้นว่า ‘นายท่าน’ คล้ายกับว่าตนเป็นข้ารับใช้ของเขา เพียงแต่ เมื่อเทียบกับข้ารับใช้หนุ่มรูปงามคนอื่นๆ รูปลักษณ์ภายนอกของเขาสู้มิได้เลย
ทว่า เขาเป็นเพียงคนเดียวที่พูดกับบุรุษผูู้นั้น
ชายวัยกลางคนกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่า แถวนี้ไม่มีภัตตาคารอื่น นายท่านไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน กินอะไรเสียหน่อยเถิด”
ในตอนนี้ ผู้จัดการโจวแห่งหอหยกขาวก็เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เขาดูจากลักษณะท่าทางแล้ว ก็รู้ทันทีว่าเป็นลูกค้าชั้นสูง แต่เขาก็ไม่กล้าเดินเข้าไปดู ได้แต่แอบมองด้วยความประหม่า ภาวนาให้อีกฝ่ายมาที่ภัตตาคารของพวกเขาแทน
แต่เขากลับต้องผิดหวัง เพราะบุรุษผู้นั้นย่างเท้าเข้าไปในหอมรกต
ทันใดนั้นเอง ผู้จัดการจ้าวแห่งหอมรกตก็เหยียดหลังตรง ส่งสายตากระหยิ่มยิ้มย่องไปยังร้านฝั่งตรงข้าม
ได้ยินมาว่าหอหยกขาวหาซื้อเกลือชั้นเยี่ยมได้ ทว่าแล้วอย่างไร? หากเอ่ยถึงอาหารและสุรา ย่อมต้องเป็นหอมรกตของพวกเขา!
ผู้มาเยือนเดินเข้าไปยังห้องรับรองซึ่งหรูหราที่สุดของหอมรกต มิใช่ว่าผู้จัดการจ้าวจะโอ้อวดหรืออย่างไร แต่หอมรกตได้เชิญนายช่างจากเมืองหลวงมาสร้างห้องรับรองแห่งนี้ โต๊ะและเก้าอี้ทำจากไม้หวงหลี มีเครื่องมุกและมรกตจัดเรียงอยู่บนชั้น แม้แต่ตัวอักษรบนผนังก็ล้วนเขียนด้วยลายมือของปรมาจารย์ในยุคนั้น ไม่แน่ว่าองค์ชายมาเห็นก็ต้องมองดูบ้างสักหน่อย
ที่ไหนได้ เขาไม่ได้ชำเลืองมองแม้แต่น้อย และเดินตรงเข้าไปนั่งในห้อง
ผู้จัดการโจวอยากตามไป ทว่าบุรุษวัยกลางคนกลับปล่อยม่านไข่มุกลง ร่างของบุรุษหนุ่มถูกม่านไข่มุกบดบังจนมองเห็นได้ไม่ชัดเจน
ผู้จัดการโจวรู้สึกอับอาย
บุรุษวัยกลางคนกล่าวว่า “พวกเจ้ามีอาหารพิเศษอะไร ก็นำมาให้หมด”
เมื่อได้ยินว่า ‘นำมาให้หมด’ ผู้จัดการจ้าวก็เดินออกไปด้วยความเปรมปรีดิ์
เนื่องจากเป็นลูกค้าผู้ทรงเกียรติ ผู้จัดการจ้าวจึงเชิญพ่อครัวหลิวซึ่งเปรียบประหนึ่งสมบัติล้ำค่าของร้านมาประกอบอาหารให้
พ่อครัวหลิวทำหมูสามชั้นหน่อไม้ดองสูตรลับเฉพาะหนึ่งสำรับ ทั้งผัดไซ่ผางเซี่ย[footnoteRef:1]อีกหนึ่งจาน นอกจากนี้ ก็ยังทำอาหารตำหรับชาววังรสเลิศอีกสองสามอย่าง และยังนึ่งรากบัวใส้ข้าวเหนียวราดน้ำดอกกุ้ยฮวาอีกหนึ่งชุด [1:  ไซ่ผางเซี่ย อาหารชนิดหนึ่ง โดยทั่วไปทำจากปลา และราดด้วยไข่แดงผัดเลียนแบบไข่ปู ]
พ่อครัวหลิวมั่นใจในฝีมือการทำอาหารของตนเองเป็นอย่างมาก อย่างไรเสียก็เป็นอาหารทีฮ่องเต้เสวย สามัญชนทั่วไปมีหรือจะได้ลาภปากเช่นนี้
แต่ไม่คิดว่า หลังจากที่ยกเข้าไปได้ประเดี๋ยวเดียว อาหารก็ถูกบุรุษวัยกลางคนยกออกมา
บุรุษวัยกลางคนผู้นั้นกล่าวอย่างไม่ยี่หระว่า “นี่คืออาหารพิเศษของพวกเจ้าหรือ?”
ผู้จัดการจ้าวตกตะลึง “นี่ นี่เป็นอาหารที่พ่อครัวใหญ่ของเราทำ เขาเคยเป็นพ่อครัวในวังหลวงขอรับ!”
“เปลี่ยนเป็นพ่อครัวที่ไม่ใช่พ่อครัวหลวง!” บุรุษวัยกลางคนพูดอย่างไม่เกรงใจ
แม้แต่พ่อครัวหลิวยังไม่สนใจเลยหรือ? ผู้จัดการจ้าวไม่เข้าใจ กระนั้นก็ต้องทำตาม ทว่าหลังจากที่เขานำอาหารชุดใหม่จัดขึ้นโต๊ะนั้น ก็ถูกอีกฝ่ายส่งคืนมา
ผู้จัดการจ้าวรู้สึกอึดอัด “พี่ใหญ่ท่านนี้ สรุปแล้วคุณชายบ้านท่านอยากกินอะไรหรือขอรับ สั่งมาจะดีกว่า พวกเราจะได้ทำตาม!”
บุรุษวัยกลางคนมิได้เอ่ยตอบ แต่กลับมองไปยังหอหยกขาวฝั่งตรงข้าม กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เจ้าไปตามพ่อครัวของร้านนั้นมา”
ผู้จัดการ “เอ่อ...”
บุรุษวัยกลางคนมองมาด้วยสายตาเย็นเยียบ ผู้จัดการจ้าวถึงกับขนหัวลุกซู่
ผู้ที่มาคือพ่อครัวลู่แห่งหอหยกขาว หลังจากที่พ่อครัวลู่เห็นอาหารที่หอมรกตทำ ภายในใจก็รู้สึกสับสน เขากลับไปยังหอหยกขาว มิได้ประกอบอาหารยากอะไร เพียงตุ๋นน้ำแกงหน่อไม้กับปลาจี้อวี๋
หน่อไม้และปลาจี้อวี๋เหล่านี้มิได้หาซื้อจากตลาด ทว่าเป็นของที่เด็กขายเกลือให้มา
วัตถุดิบสดใหม่มาก หน่อไม้นุ่มจนมีหยดน้ำซึมออกมา ปลาจี้อวี๋ก็ตัวอวบอ้วนจนเจียวไขมันออกมาได้ ต้มออกมาได้เป็นน้ำแกงสีน้ำนม ทั้งยังมิต้องปรุงรสมากนัก เพียงใส่เกลือเกล็ดขาวดุจหิมะเพียงเล็กน้อย รสชาติของปลาในน้ำแกงก็กลมกล่อม
น้ำแกงปลาถูกจัดวางไว้เบื้องหน้าของเหล่าบุรุษ
บุรุษหนุ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่เมื่อได้กลิ่นหอมของปลาและหน่อไม้ คิ้วที่ขมวดก็ค่อยๆ คลายลง
บุรุษวัยกลางคนมิได้คาดคิดว่าเขาจะมีปฏิกริยาต่อน้ำแกงปลาหม้อนี้ นัยน์ตาเขาเป็นประกายขึ้นทันที “น้ำแกงนี้กลิ่นหอมนัก ดูสดใหม่ ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นอย่างไร”
กล่าวจบ ชายวัยกลางคนก็ตักขึ้นมาหนึ่งช้อน และชิมแทนเขา “สด! สดจริงๆ! สดกว่าปลาที่จวนของเราเสียอีก!”
ไม่ต้องใส่เครื่องปรุงมาก คงรสชาติดั้งเดิมของอาหารเอาไว้ มีรสหวานอ่อนๆ ของหน่อไม้ รวมกับรสเค็มอ่อนๆ ของปลา แต่กลับไม่มีรสขมฝาดเลยแม้แต่น้อย ดูแล้วน่าจะใช้เกลือบรรณาการ
ชายวัยกลางคนมิได้ใส่ใจว่าเพราะเหตุใดภัตตาคารเล็กๆ จึงมีเกลือบรรณาการที่หาไม่ได้ทั่วไปเช่นนี้ เขารออยู่ครู่หนึ่ง เพื่อยืนยันว่าไม่มีพิษในน้ำแกง จึงตักให้บุรุษหนุ่มหนึ่งชาม “นายท่าน ชิมสักหน่อย”
เขาชิมหนึ่งคำ
“เป็นอย่างไร” บุรุษวัยกลางคนมองอย่างคาดหวัง
บุรุษหนุ่มวางช้อนลง “ไร้รสชาติ”
บุรุษวัยกลางคนลอบถอนหายใจ
กล่าวตามตรง น้ำแกงปลานี้รสดียิ่ง แต่ว่าคุณชายก็มิใช่คนเลือกกินเช่นกัน หากเขาบอกว่าไร้รสชาติ นั่นแปลว่าชิมแล้วไม่มีรสชาติจริงๆ คุณชายในวัยเยาว์ร่างกายอ่อนแอ ต้องกินยาเป็นประจำ อาจเป็นเพราะกินยามากเกินไป เมื่อกินอาหารอื่น จึงแทบไม่รู้รสชาติ
สำรับที่ทุกคนต่างลิ้มรสอย่างมีความสุขนั้น สำหรับคุณชายแล้ว กลับเป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกเจ็บใจยิ่งนัก
..........................................


## 020 ช่วยชีวิตจิ้งจอกหิมะ

บทที่ 20 ช่วยชีวิตจิ้งจอกหิมะ
ความร้อนวูบหนึ่งปลุกให้อวี๋หวั่นตื่นขึ้นจากห้วงนิทราในกลางดึก เมื่อรู้สึกตัวก็พบว่าเถี่ยตั้นน้อยปัสสาวะรดที่นอน
พอย่างเข้าสองขวบ เถี่ยตั้นน้อยก็ไม่เคยปัสสาวะรดที่นอนอีกเลย ทว่าเมื่อคืน หลังจากที่เขากินเกี๊ยวหมด ก็กินน้ำไปอีกสามแก้ว ในที่สุดก็ปัสสาวะรดที่นอนได้สำเร็จ
อวี๋หวั่นร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก รีบลุกขึ้นมาเปลี่ยนผ้านวม เธอคิดอยากปลุกนางเจียง แต่ก็พบว่านางเจียงนอนด้วยท่าทางที่องอาจยิ่ง
นางเจียงนอนหงาย ขาซ้ายงอขึ้น ข้อเท้าขวาพาดอยู่บนเข่าซ้ายอย่างเป็นธรรมชาติ
อวี๋หวั่นอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ท่านแม่ไม่ใช่คุณหนูจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงหรอกหรือ? คุณหนูจากตระกูลที่ดี เหตุใดพอนอนหลับแล้วท่าทางจึงดูประหนึ่งสาวชาวบ้านเล่า
อวี๋หวั่นหลับตาลง “ท่านแม่เป็นคุณหนู ท่านแม่เป็นคุณหนู...”
ท้ายของท้ายที่สุด อวี๋หวั่นเปลี่ยนผ้าปูที่นอนทั้งหมด และมิได้ปลุกให้คุณหนูอย่างท่านแม่ตื่น
……
ฟ้ายังไม่สว่าง อวี๋หวั่นก็ตื่นแล้ว หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ เธอก็ไปหาบน้ำจากบ่อน้ำส่วนรวมของหมู่บ้าน จากนั้นจึงเดินไปยังแปลงของบ้านลุงใหญ่ เพื่อไปตัดใบมันเทศ ที่บ้านเกิดของเธอก็มีพืชที่เรียกว่า ‘หญ้าหมู’ เมื่อใดที่ไม่มีเศษอาหารเหลือๆ คุณยายก็จะไปตัดพืชชนิดนี้ให้หมูกิน
แต่เดินไปได้ครึ่งทาง เธอถึงจะนึกออกว่าฤดูหนาวไม่มีหญ้าหมู
เธอจึงทำได้แค่ขุดผักกาดขาวและหัวผักกาดจากแปลงของตนเอง
ในตอนที่หมูตัวนั้นอยู่บ้านสกุลจ้าว มันกินดีอยู่ดีนัก ผักกาดขาวกับหัวผักกาดมันก็ยังไม่แยแส น่าจะจับไปขายเสียตอนนี้เลย
อวี๋หวั่นคิดว่าจะนำไปขายเพียงครึ่งเดียว ที่เหลือก็เก็บไว้กินฉลองปีใหม่กับบ้านลุงใหญ่
มะรืนนี้จึงจะมีตลาด เธอสามารถใช้เวลาสองวันนี้ขุดหน่อไม้มากสักหน่อย แล้วก็ไปเรียกพี่ใหญ่กับพี่รองมาช่วยจับปลาจี้อวี๋ ถึงตอนนั้นค่อยนำของไปขายด้วยกัน
หลังจากอวี๋หวั่นอุ่นอาหารเช้าในหม้อเรียบร้อยแล้ว ก็ขนเครื่องมือและอาหารไปยังป่าด้านหลังเขา
กอไผ่ใกล้ๆ นั้นถูกขุดไปหมดแล้ว เธอจึงเดินเข้าไปลึกกว่าเดิม เพื่อให้ขุดได้หน่อไม้สดที่นุ่มและใหญ่
ต้นไผ่ที่อยู่ตรงกลางมักจะแก่จนไม่มีหน่อไม้ หรือไม่ต้นก็อ่อนเกินไป ไม่สามารถให้หน่อไม้คุณภาพดีได้ อวี๋หวั่นเดินต่อไปอย่างไม่รีบร้อน
ป่าไผ่แห่งนี้ใหญ่นัก อวี๋หวั่นเดินจนขาเจ็บก็ยังออกมาไม่ได้
อย่างไรเสีย ก็ทำให้เธอได้เจอกอไผ่ที่ขุดได้พอดี
อวี๋หวั่นใช้ทิศทางของใบไผ่เพื่อดูตำแหน่งของปล้องไผ่ เธอนั่งยอง หยิบเสียมออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง แต่ทันใดนั้นเอง ก็รู้สึกคล้ายกับมีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกลนัก เหมือนกับ...เสียงครูดของกรงเล็บ
ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของอวี๋หวั่นก็คือ ‘มีสัตว์ป่า!’
สัตว์ในป่าลึกบนเขาอาจจะเป็นสัตว์ดุร้าย อวี๋หวั่นกำมีดตัดฟืนไว้แน่น ก้าวเท้าไปทางสิ่งที่เคลื่อนไหวอย่างระแวดระวัง ทว่าเมื่อเธอเดินไปถึง มีสัตว์ดุร้ายที่ไหนเล่า? กลับมีเพียงสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวหนึ่งติดอยู่ในกรงดักสัตว์
กรงดักสัตว์นี้เก่ามาก รอบกรงมีแต่สนิมเกาะ ดูเหมือนว่าไม่มีคนใช้แล้ว แน่นอนว่าด้านในก็คงไม่มีเหยื่อล่อเช่นกัน ไม่รู้ว่าทำไมสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวนึ้จึงเข้าไปติดข้างในได้
หางของมันบาดเจ็บเล็กน้อย แทบไม่ไม่มีขนเหลืออยู่เลย
อวี๋อวั่นมองมันอย่างสนอกสนใจ ในหัวเริ่มคำนวณ ‘ราคา’ ของสุนัขจิ้งจอกหิมะ หากนำไปขาย ไม่แน่ว่าอาจได้เงินจากเมืองหลวง
สุนัขจิ้งจอกหิมะตัวน้อยเห็นว่ามีคนมา แต่ก็ไม่ได้ตกใจกลัว ดวงตาสีดำสนิทของมัน เผยให้เห็นความรู้สึกผิด
อวี๋หวั่นหลุดขำออกมา เปิดกรงดักสัตว์ออก และจับสุนัขจิ้งจอกหิมะออกมา
ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังหาเชือกเพื่อมัดอยู่นั้น มันก็เตะอย่างแรง สะบัดตัว และหลุดออกไปจากมือของอวี๋หวั่น
มันหนีเข้าไปในส่วนลึกของป่าไผ่อย่างรวดเร็ว!
“หนีรึ? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!”
อวี๋หวั่นไม่เชื่อว่าตนจะวิ่งตามลูกสุนัขจิ้งจอกที่บาดเจ็บไม่ทัน
วิ่งไปครู่หนึ่ง อวี๋หวั่นก็ตามมันทัน
“เจ้าตัวเล็ก แกยังจะ...” อวี๋หวั่นเดินไปหยิบตะกร้า เธอหยุดทั้งที่พูดยังไม่ทันจบ ทันใดนั้นเธอก็เห็นลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะไม่ขยับ จึงมองตามไปยังทิศที่มันมอง ก็เห็นหญ้าหย่อมกว้างหย่อมหนึ่ง ในนั้น เธอเห็นไก่ป่าเจ็ดแปดตัวกำลังเดินอยู่
ฤดูหนาวยังมีไก่ที่อ้วนท้วนเช่นนี้ หาได้ยากยิ่ง
“เจ้าตัวเล็ก ที่แท้ก็พาฉันมาหาไก่ป่าใช่ไหม” อวี๋หวั่นรู้สึกเหลือเชื่อ
ลูกจิ้งจอกหิมะกระโดดไปจับไก่ป่า ราวกับเป็นการพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของอวี๋หวั่น
“แกตัวเล็กกว่าไก่ซะอีก! จับอะไรนั่น!”
ทั้งยังทำให้ตกใจหนีไปอีกด้วย
อวี๋หวั่นได้แต่รีบตามไปจับไก่เสียเอง
อวี๋หวั่นจับไก่ได้ทั้งหมดห้าตัว ทุกตัวล้วนอ้วนฉุ
จิ้งจอกหิมะตัวน้อยแทะขนไก่ แต่จับไม่ได้เลยสักตัว
หลังจากนั้น มันก็วิ่งไปที่โพรงกระต่าย แน่นอนว่าอวี๋หวั่นก็ตามไปด้วย และจับกระต่ายป่าตัวอ้วนใหญ่มาได้อีกสองตัว
เจ้าลูกจิ้งจอกหิมะยังตัวเล็กมาก คิดไม่ถึงว่าจะคุ้นเคยกับป่าลึกถึงเพียงนี้ ของที่หาได้ในครั้งนี้ นับว่ามีมูลค่ามากกว่าหน่อไม้ร้อยจินเสียอีก
อวี๋หวั่นมองไปที่สุนัขจิ้งจอกหิมะ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ก็พลันรู้สึกไม่อยากจับมันไปขาย มิสู้เลี้ยงเอาไว้ แล้วพาไปล่าสัตว์บนเขาดีกว่าหรือ
เมื่อความคิดนี้แล่นผ่าน อวี๋หวั่นก็หยิบอาหารออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง เป็นซาลาเปาไส้หมูที่เธอทำเองสองลูก
ซาลาเปาเย็นเสียแล้ว ทว่าแป้งบางและไส้มาก ส่งกลิ่นหอมอบอวล
ลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะเหยียดตัว มันมองห่อผ้าในมือของอวี๋หวั่นอย่างใครรู้
“อยากกินไหม” อวี๋หวั่นถามอย่างมีเลศนัย
ลูกจิ้งจอกขยับเข้ามา
อวี๋หวั่นแกะห่อผ้าออก ทว่าแกะได้เพียงครึ่งเดียว ทันได้นั้นจิ้งจอกหิมะก็หันขวับ หูกระดิกเล็กน้อย ไม่รู้ว่าได้ยินเสียงอะไร มันคาบห่อผ้าของอวี๋หวั่น และวิ่งหายไป!
ในตอนแรก อวี๋หวั่นคิดว่ามันจะพาเธอไปล่าสัตว์ ทว่าครั้งนี้ เมื่อวิ่งตามไป ก็หามันไม่พบเสียแล้ว
…...
ณ อีกด้านหนึ่งของป่าไผ่ มีพลับพลาอันเงียบสงบตั้งอยู่
ในสวนของเรือนอันงดงามหลังหนึ่ง บุรุษวัยกลางคนวางห่อผ้าบนไหล่ลง และเข้าไปดูสุนัขจิ้งจอกหิมะในห้อง
ลูกจิ้งจอกหิมะนอนอยู่บนเบาะนุ่มอย่างว่าง่าย
บุรุษวัยกลางคนส่งเสียง ‘อืม’ ในลำคอด้วยความพึงพอใจ หันไปพูดกับทหารเฝ้ายามว่า “คุณชายใกล้ถึงแล้ว พวกเจ้าไปจุดไฟเสียก่อน แล้วก็เผาไส้เดือน ข้าจะไปดูว่ามีอะไรกิน”
“ขอรับ!” ทหารเฝ้ายามตอบรับอย่างเคารพนบนอบ
บุรุษวัยกลางคนเดินออกไป ไม่นานก็วิ่งกลับมาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนก “เหตุใดไก่ที่พวกเราเลี้ยงไว้ไม่อยู่แล้ว”
ทหารเฝ้ายามต่างก็งุนงง
เป็นไปได้อย่างไร เมื่อครู่เพิ่งให้อาหาร
สุนัขจิ้งจอกหิมะหันหลังด้วยกลัวว่าจะโดนจับได้ มันซ่อนหางซึ่งขนหลุดไปครึ่งหนึ่ง
“เอาเถอะ พวกเจ้าไปจุดไฟก่อน!” บุรุษวัยกลางคนออกไปอีก สักครู่หนึ่งก็กลับมา เขาหายใจหอบ “เหตุใดกระต่ายก็ไม่อยู่แล้ว?!”
ลูกสุนัขจิ้งจอกยกหางขึ้นมาบังตัวเองเงียบๆ
............................................


## 021 กลิ่นเนื้อหอมกรุ่น

บทที่ 21 กลิ่นเนื้อหอมกรุ่น
เรือนหลังนี้ตั้งอยู่ในป่าลึกบนเขา ปราศจากผู้คน ทว่าทางเดินประดับด้วยหยก ทางเดินนั้นคดเคี้ยวไปถึงทางเข้าของเขตเรือน เพียงแต่มีการออกแบบเพื่ออำพรางทางเข้าเอาไว้ คนทั่วไปไม่สามารถเข้ามาได้
เมื่อรถม้าของเยี่ยนจิ่วเฉามาถึง บุรุษวัยกลางคนกำลังวางสัตว์ที่ได้จากการล่าลงจนเต็มโต๊ะ ทั้งหมดนี้ล้วนได้จากการส่งองครักษ์ไปล่าจากในป่า
ขนาดของสัตว์เหล่านี้เทียบกับไก่ป่าและกระต่ายป่าที่เลี้ยงไว้มิได้ เนื้อก็ไม่นุ่มมากพอ ที่สำคัญคือทั้งไก่ป่าและกระต่ายนั้น ไม่รู้ว่าต้องใช้ความสามารถมากเพียงใด จึงจะเลี้ยงออกมาได้ดีเช่นนี้ กินไปเพียงหนึ่งชาม ก็สามารถบำรุงร่างกายได้เป็นอย่างดี
เมื่อนึกถึงกระต่ายและไก่เหล่านั้นซึ่งไม่รู้ว่าหนีไปที่ใด บุรุษวัยกลางคนก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมา
แต่กระนั้นคุณชายก็มิได้รังเกียจรังงอน เขาไม่ยี่หระต่อชะตาชีวิตเช่นนี้ อีกทั้งกินแล้วก็ไม่รับรู้รสชาติ
“ท่านลุงวั่น จะให้ผัดสมุนไพรป่าหรือไม่” พ่อครัวถาม
“สมุนไพรอันใด” บุรุษวัยกลางคนซึ่งถูกเรียกว่า ‘ท่านลุงวั่น’ ถาม
พ่อครัวจึงตอบว่า “มีผักจี้[footnoteRef:1] ต้นหอมป่า เห็ดหอมและหน่อไม้” [1:  ผักจี้ ผักชนิดหนึ่ง วงศ์เดียวกับผักกาด]
ลุงวั่นใคร่ครวญครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “เมื่อวานกินหน่อไม้ไปแล้ว เจ้าผัดผักจี้ ต้นหอมป่ากับเห็ดหอม เนื้อรมควันผัด แล้วก็ทำน้ำแกงเปรี้ยวเรียกน้ำย่อยมาสักหน่อย”
“น้ำแกงปลาเปรี้ยวหรือ?” พ่อครัวถาม
“ทำน้ำแกงปลาเปรี้ยวด้วยก็ได้” ลุงวั่นพยักหน้า
“ได้ขอรับ!” พ่อครัวตอบรับด้วยความนบนอบ และเข้าไปผัดกับข้าวในครัว
ลุงวั่นนำสำรับเข้าไปจัดวางในห้องอาหาร
เยี่ยนจิ่วเฉากินเข้าไปสองคำโดยมิได้รับรู้รสชาติใดๆ แล้ววางตะเกียบลง
ลุงวั่นมองข้าวในชามของเขาซึ่งแทบจะไม่พร่องลงเลย ขมวดคิ้วเล็กน้อย และกล่าวด้วยความหวังดีว่า “กินอีกสักหน่อยเถิด ข้าวเช้าและข้าวกลางวันกินไปน้อยเหลือเกิน”
เยี่ยนจิ่วเฉาพูดอย่างหมดความอดทนว่า “ไม่กิน!”
บ่าวทั้งในและนอกเรือนรีบก้มหน้างุดทันที
ลุงวั่นถอนหายใจ แม้ว่าจะกินแล้วไม่รู้รส แต่ก่อนหน้านี้ก็ยังกล้ำกลืนฝืนกินได้สองสามคำ ทุกวันนี้เริ่มไม่ค่อยมีเหตุผล อ้อนวอนให้คุณชายท่านนี้กินข้าวนั้นยากกว่าการสอบจ้วงหยวน[footnoteRef:2]เสียอีก [2:  จ้วงหยวน (จอหงวน) การสอบเข้าเป็นขุนนางในสมัยโบราณของจีน]
ลุงวั่นถูหน้าผาก “ไอหยา ไฉนตอนนั้นข้าไม่ไปสอบจ้วงหยวนนะ...”
……
ขณะที่เยี่ยนจิ่วเฉากำลังกินข้าวอยู่ในห้องอาหาร ลูกจิ้งจอกน้อยก็เริ่มจัดการอาหารค่ำของมัน
มันกระโดดเข้าไปในห้องนอนของเยี่ยนจิ่วเฉา คาบถุงผ้าที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา และกระโดดขึ้นไปวางไว้บนโต๊ะ
บนโต๊ะมีผลไม้และขนมจัดวางอยู่สองสามจาน ลูกสุนัขจิ้งจอกคะเนขนาดของห่อผ้า และเลือกจานใส่ผลไม้ใบใหญ่ที่สุดซึ่งทำจากหยกขาว มันใช้กรงเล็บน้อยๆ เขี่ยผลไม้ในจานออกไป ใช้ปากแกะห่อผ้า และดันซาลาเปาลูกใหญ่หอมๆ สองลูกใส่จาน
จากนั้น มันก็คาบชายผ้าสีขาวขึ้นมาพันรอบคอตัวเอง
มันกำลังจะเริ่มแผนการแล้ว
จิ้งจอกหิมะดมกลิ่นของซาลาเปาไส้เนื้อจนพอใจ ซาลาเปานั้นหอมจนต้องหรี่ตา จากนั้นก็อ้าปากงาบเข้าไปเต็มปาก ทั้งเนื้อแป้งทั้งไส้ล้วนกินเข้าไปในคำเดียว
ลูกจิ้งจอกชะงักไปครู่หนึ่ง
ตึง!
มันล้มลง!
และกลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้น โก่งคออาเจียนจนหน้ามืด…
……
ในตอนที่เยี่ยนจิ่วเฉาเข้ามาในห้อง จิ้งจอกหิมะก็นอนตาเหลือกอยู่บนพื้น มันกอดซาลาเปาเนื้อที่ไม่รู้ว่าได้มาแต่ที่ใด ซาลาเปาลูกนั้นใหญ่มาก ใหญ่กว่าหน้าคนอีกกระมัง เมื่อมาอยู่ในอ้อมอกของจิ้งจอกน้อย ก็ดูเหมือนว่าจะโอบไม่มิดเสียด้วยซ้ำ
ชั่วชีวิตคุณชายแสนหรูหราของเยี่ยนจิ่วเฉา เขาไม่เคยเห็นซาลาเปาขนาดมหึมาเช่นนี้ มองแล้วคิ้วก็กระตุกเล็กน้อย
แต่มิได้พูดอะไร แล้วก็ไม่ได้กินด้วย!
เยี่ยนจิ่วเฉาแช่น้ำแร่โอสถสักพักแล้วจึงเข้านอน
เขาไม่ใช่คนหลับลึก หากถูกปลุกก็จะอารมณ์ไม่ดี ไม่มีผู้ใดใจกล้าลิ้มลองโทสะของคุณชายเยี่ยน เมื่อเขาเข้านอน ทุกคนในเรือนก็จะ ‘เข้านอน’ ด้วยเช่นกัน จากเดิมที่ทุกคนต่างวุ่นวายทำงานต่างๆ ก็กลายเป็นเงียบเชียบประหนึ่งตายไปก็มิปาน
……
เยี่ยนจิ่วเฉาเบื่ออาหาร แต่นั่นมิได้หมายความว่าเขาไม่กินอะไรเลย เขาก็รู้สึกหิวบ้าง ที่จริงแล้ว ในตอนกลางวันเขากินน้อยเสียเหลือเกิน ทว่าตกดึก ท้องกลับร้องจ๊อกๆ ขึ้นมา
บนโต๊ะมีของว่างจัดวางไว้อยู่แล้ว มีขนมโก๋ไส้พุทราที่ทั้งนุ่มทั้งหอม มีขนมกุ้ยฮวาชิ้นใสหวานละมุน ขนมฝูหรงที่แสนกรุบกรอบจากอำเภอจินไจ้[footnoteRef:3] ขนมเปี๊ยะไส้ไข่ปูที่หอมอร่อยหนึ่งกล่อง ทั้งยังมีผลไม้สดซึ่งล้างสะอาดแล้วอีกหนึ่งจาน [3:  จินไจ้ อำเภอหนึ่งในเมืองลู่อัน มณฑลอันฮุย]
อาหารว่างทั้งหมดล้วนจัดวางไว้บนภาชนะมีราคา
ในบรรดาภาชนะและอาหารเหล่านี้ สิ่งเดียวที่ดูไม่เข้าพวกเห็นจะเป็นซาลาเปาลูกใหญ่ซึ่งวางอยู่บนจานใสฝัง หยกแดงลายดอกไม้
ประหนึ่งดอกบัวผุด ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม แต่กลับปะปนอยู่ในมวลหมู่ดอกชบาดอกน้อยๆ ซึ่งดูอ่อนหวานงดงาม
ความรู้สึกรังเกียจปรากฏขึ้นในดวงตาของเยี่ยนจิ่วเฉา
หลังจากนั้น เยี่ยวจิ่วเฉาก็มองไปยังอาหารบนโต๊ะ ทำเสียดูหรูหรา ทว่ารสชาติล้วนเหมือนกัน ก็คือไร้รสชาติ
เยี่ยนจิ่วเฉายกแขนขึ้น นิ้วเรียวดุจหยกชี้ไปยังขนมซึ่งทำอย่างวิจิตรบรรจง ไม่ว่าจะเป็นขนมโก๋ไส้พุทรา ขนมกุ้ยฮวา ขนมฝูหรงของอำเภอจินไจ้...นิ้วชี้ของเขาลากผ่านไป จนไปหยุดอยู่ที่ซาลาเปาเนื้อลูกใหญ่ซึ่งเย็นชืดและดูไม่น่ากิน
เยี่ยนจิ่วเฉาไม่เคยกินซาลาเปาที่อัปลักษณ์เช่นนี้มาก่อน
ราวกับมีผีสางเทวดามาดลใจ เขาหยิบมันขึ้นมา
“ต้องรสชาติแย่มากเป็นแน่!”
“แต่อย่างไรเสียข้าก็ไม่รู้รสอยู่ดี”
เขาดึงซาลาเปาออกมาซีกหนึ่ง ใส่เข้าปากเคี้ยว แป้งของซาลาเปาแข็งเสียแล้ว เคี้ยวไปเสียงดังกร้วมๆ
“ไม่มีรสชาติอยู่ดี...”
กล่าวได้เพียงครึ่งเดียว เขาก็หยุดชะงัก
รสชาติหนึ่งแล่นปราดผ่านปลายลิ้น เพียงประเดี๋ยวเดียวก็หายไป
เขามองไส้ซาลาเปาอย่างงุนงง ไส้นั้นสีดำจนดูไม่ออกว่าเป็นเนื้อ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เคี้ยวต่อ
“หืม?” เขารู้สึกตกตะลึง
แต่แล้ว เขาก็ถือซาลาเปาเนื้อที่ทั้งเย็นทั้งแข็งไว้ในมือ กินทีละคำ ทีละคำ แล้วก็อีกคำ…
ลุงวั่นกลับห้องไปอย่างเงียบเชียบ หลังจากที่เยี่ยนจิ่วเฉาเข้านอนไปแล้ว เขาไม่กล้าส่งเสียงดัง แต่ก็ไม่กล้าปล่อย
ให้ตัวเองหลับสนิท
ตอนกลางวันคุณชายกินไปน้อยเหลือเกิน กลางดึกต้องหิวเป็นแน่ แม้จะจัดเตรียมอาหารไว้ในห้องแล้ว แต่กระนั้นหากได้กินอาหารร้อนให้ท้องอบอุ่นย่อมดีกว่า
เขาได้ยินเสียงจากในห้องของเยี่ยนจิ่วเฉา ก็รู้ว่าคุณชายตื่นแล้ว จึงเร่งรุดไปสั่งพ่อครัวให้เติมไฟให้เตา ตัวเขาเองก็เดินไปยังห้องของคุณชาย เพื่อถามว่าอยากกินอะไร
ไม่คิดว่าเมื่อเดินมาถึงระเบียง ก็ได้ยินเสียงคล้ายกับว่าคุณชายกำลังตวาดใครอยู่
ในห้องไม่มีคนอื่น!
หัวใจชราของลุงวั่นเต้นตึกตัก คิดว่าอาการของคุณชายกำเริบ หรือไม่ก็มีนักฆ่า เขากระวีกระวาดวิ่งไป!
ทันทีที่เปิดประตูออก ไหนเลยจะมีนักฆ่า มีเพียงสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวน้อยที่ถูกเยี่ยนจิ่วเฉาเขย่าให้ตื่น
ลูกจิ้งจอกหิมะตื่นขึ้น ถึงขนของมันจะยังยุ่งเหยิง ดูงัวเงีย ทว่าสติสัมปชัญญะของมันกลับมาแล้ว
เห็นเพียงว่ามันกำลังกอดซาลาเปาลูกใหญ่กว่าตนเอง ทั้งยังถูกกัดไปแล้วหนึ่งคำ และจ้องเยี่ยนจิ่วเฉาด้วยความโกรธ!
เยี่ยนจิ่วเฉานั่งลงกับพื้นอย่างสมถะ ปลายนิ้วเรียวสวยบีบที่แป้งซาลาเปา และกล่าวอย่างเอาแต่ใจว่า
“ให้ข้า”
“ให้ไม่ให้?”
“ถ้าไม่ให้ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย”
ลุงวั่น “...”
.........................................


## 022 เลี้ยงไก่ไข่

บทที่ 22 เลี้ยงไก่ไข่
หลังจากที่อวี๋หวั่นจับไก่ป่าตัวอวบอ้วนได้ห้าตัวและกระต่ายป่าเนื้อแน่นอีกจำนวนหนึ่ง ตะกร้าสะพายหลังก็เกือบเต็มเสียแล้ว แทบไม่มีที่เหลือให้ใส่หน่อไม้ เธอจึงขุดเพียงไม่กี่หน่อแล้วอุ้มลงเขาไปด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ
เถี่ยตั้นน้อยคิดว่าพี่สาวไปขุดหน่อไม้และตกปลา เขากำลังนับนิ้วตามจำนวนปลาที่จะได้กินเย็นนี้ แต่กลับเห็นว่าพี่สาวของตนกำลังแบกไก่ป่าและกระต่ายป่ากลับบ้านมา
เถี่ยตั้นน้อยไม่เคยเห็นไก่และกระต่ายป่าที่ตัวใหญ่เช่นนี้มาก่อน เขาจ้องมองพวกมัน พร้อมกับกล่าวว่า “ท่านพี่! นี่คือไก่หรือ? กระต่ายก็ตัวใหญ่มาก! ตัวใหญ่กว่ากระต่ายที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านเสียอีก!”
กระต่ายเป็นสัตว์ที่พบเห็นได้ยาก มิใช่ว่าใครก็เลี้ยงได้ ตอนที่ผู้ใหญ่บ้านซื้อกระต่ายสีเทาหนึ่งตัวจากในตำบลกลับมา ทุกคนต่างอิจฉาเขากันใหญ่
“ท่านพี่! ท่านเอากระต่ายมาจากไหน” เถี่ยตั้นน้อยนั่งยอง จับใบหูของกระต่าย
อวี๋หวั่นรีบคว้ามือน้อยๆ ของเขาเอาไว้ “ระวังมันกัด”
“แน่นอน” กระต่ายเลี้ยงบางครั้งก็ยังกัดคน นับประสาอะไรกับกระต่ายป่า จะว่าไปก็แปลก ที่ว่าพวกมันดูเป็นกระต่ายป่านั้นถูกต้องแล้ว แต่กลับเชื่องกว่าที่คิดไว้มาก ไม่น่าจะพบได้ในพื้นที่ซึ่งปราศจากผู้คนเช่นนั้น เธอกลัวว่าจะเป็นประต่ายป่าที่ใครเลี้ยงเอาไว้
อวี๋หวั่นจับกระต่ายไปใส่ไว้เล้าไก่
แม้จะเรียกว่าเล้าไก่ แต่แท้จริงแล้วเป็นเพียงคอกเล็กๆ ล้อมด้วยไม้ไผ่สูงสองฉื่อ  เส้นผ่านศูนย์กลางไม่ถึงหนึ่งเมตร
เถี่ยตั้นน้อยนั่งยองลงด้านนอกเล้าไก่ จ้องกระต่ายตัวอ้วนตาไม่กะพริบ
อวี๋หวั่นมองเขาพลางหัวเราะ “เย็นนี้อยากกินกระต่ายไหม”
“อ๋า?” เถี่ยตั้นน้อยหันมามองพี่สาวของตนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก กระต่ายน่ารักเช่นนี้ จะกินมันได้อย่างไรกัน
“ไม่กิน ไม่กิน” อวี๋หวั่นรีบตอบ
เถี่ยตั้นน้อยรู้สึกโล่งใจ แล้วก็ได้ยินอวี๋หวั่นเอ่ยขึ้นว่า “งั้นก็เอาไปขาย”
เถี่ยตั้นน้อย “...”
อวี๋หวั่นจับไก่ป่าใส่กรง
เมื่อนางเจียงมาถึงหลังบ้าน อวี๋หวั่นก็กำลังยกกรงไก่ไปไว้ใต้ชายคา เหมันต์ฤดูอากาศหนาวยิ่งนัก ไม่รู้ว่าหิมะจะตกเมื่อใด เตรียมพร้อมไว้ย่อมดีกว่า
อวี๋หวั่นวางกรงไก่เรียบร้อยแล้ว เธอหันมาและเห็นท่านแม่ยืนอยู่ที่ประตูหลังของห้องโถง ใบหน้าเปื้อนยิ้มมองมายังเธอ
แม้ว่าจะสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ แต่นางเจียงก็ยังดูงดงามดุจเทพเซียนในพงพนา ดวงหน้าสะสวยนี้ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ต้องหลงใหล
แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของอวี๋หวั่นได้มากกว่า ก็คือดวงตาที่แฝงความนัยลึกซึ้งของนาง
คงมิใช่เพราะหลายวันมานี้เธอทำอะไรได้มากกว่าแต่ก่อน จึงทำให้นางเจียงเกิดสงสัยขึ้นมาหรอกกระมัง
“ท่านแม่...”
ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังคิดหาข้อแก้ตัว นางเจียงก็พูดขึ้นมาว่า “ข้าบอกแล้วไง ว่าก่อนหน้านี้เจ้าสมองกระทบกระเทือน”
อวี๋หวั่น “...”
หลังจากกวาดหลังบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว อวี๋หวั่นจึงคุยกับนางเจียงเรื่องของลุงใหญ่ “ท่านแม่ หากจะพาท่านลุงใหญ่ไปรักษาในเมืองหลวง ต้องใช้เงินเท่าไรหรือ”
นางเจียงเท้าคางพลางครุ่นคิด “อย่างน้อย...หนึ่งร้อยตำลึงกระมัง”
อวี๋หวั่นแทบหยุดหายใจ “มากขนาดนั้นเลย?”
“อืม” นางเจียงพยักหน้าอย่างเยือกเย็น “ลุงใหญ่ของเจ้าได้พลาดช่วงที่ดีที่สุดในการรักษาไปเสียแล้ว ค่ารักษาของหมอที่มีชื่อเสียงนั้นแพงมาก...ไม่เช่นนั้นไฉนจึงกล่าวกันว่าสามัญชนป่วยแล้วรักษาไม่หาย”
เมื่อคำว่า ‘สามัญชน’ นี้ออกมาจากปากของสตรีชาวบ้าน กลับฟังดูราวกับว่าคนนอกเป็นคนพูดเสียมากกว่า
อวี๋หวั่นมองไปยังนางเจียง
นางเจียงมองกลับมาพร้อมรอยยิ้ม “แต่แม่เชื่อว่าอาหวั่นต้องหาเงินมากขนาดนั้นได้แน่นอน”
มากขนาดนั้น...เช่นนี้สิจึงจะฟังดูเหมือนกับสตรีชาวบ้าน
อวี๋หวั่นกล่าว “ข้าคิดว่าจะนำหมูไปขายครึ่งหนึ่ง ไก่ป่าและกระต่ายป่าเหล่านี้ก็นำไปขาย เงินที่ได้จะนำไปซื้อข้าวของสำหรับปีใหม่ ท่านแม่ลองดูว่าท่านกับน้องมีอะไรต้องซื้อเพิ่มบ้าง”
เธอยังมีเงินที่เหลืออยู่จากการขายเกลือครั้งก่อนอีกสิบสี่ตำลึง จะเก็บเอาไว้เป็นค่ารักษาลุงใหญ่และค่าเดินทาง
นางเจียงยิ้มน้อยๆ “ได้”
“ท่านพี่ ท่านพี่! รีบมานี่เร็ว!” ไม่รู้ว่าเถี่ยตั้นน้อยซึ่งนั่งยองข้างกรงไก่ปราดเข้ามาดึงมือเธอตั้งแต่เมื่อใด “ไก่ป่าออกไข่แล้ว!”
โดยทั่วไป เมื่อเข้าสู่ฤดูหนาว ไก่ป่าก็จะไม่วางไข่ หากมิได้เห็นกับตา อวี๋หวั่นก็คงไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง
อวี๋หวั่นหยิบไข่ไก่อุ่นๆ ขึ้น และกล่าวด้วยความพึงพอใจว่า “อย่างนั้นก็ไม่ขายแล้ว ให้มันออกไข่ พี่จะได้ทำไข่ไก่ให้เจ้ากินทุกวัน”
ตกเย็น แม่ไก่ตัวที่เพิ่งวางไข่ก็ได้รับสิทธิพิเศษจากอวี๋หวั่น ได้ย้ายไปอยู่ในกรงที่ ‘หรูหรา’ ด้วยความสง่างาม ไม่เพียงได้อยู่ในบ้าน ในกรงยังมีอาหารและหญ้าปูรอง
วันต่อมา ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังทำความสะอาดหลังบ้านอยู่นั้น ก็พบว่าไก่อวบอ้วนที่เหลืออีกสี่ตัวต่างพยายามออกไข่กันคนละฟอง
อวี๋หวั่นตะลึงจนอ้าปากค้าง “...”
……
ไก่ป่า...ไม่ขายไก่ป่าแล้ว ก็ยังเหลือกระต่ายและหมู
พรุ่งนี้เป็นวันที่มีตลาด ระหว่างนี้ ก็ยังขึ้นไปบนเขาได้อีกครั้งหนึ่ง
เธอคิดจะไปเรียกอวี๋เฟิงและอวี๋ซง ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อก้าวเท้าออกจากประตู ก็เห็นทั้งสองคนถือถังไม้ ในถังมีแหดักปลา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็คิดเหมือนกับอวี๋หวั่น
“พี่ใหญ่ พี่รอง” อวี๋หวั่นทักทายพร้อมรอยยิ้ม
อวี๋ซงทำหน้าบึ้งตึง
ส่วนอวี๋เฟิงกล่าวด้วยสีหน้าเป็นปกติว่า “สีของท้องฟ้าดูไม่ดีนัก หิมะใกล้ตกแล้ว หากรอให้น้ำในทะเลสาบแข็ง อาจจะวางแหไม่ได้ วันนี้ข้ากับน้องรองจะไปดักปลาเพิ่มเสียหน่อย”
อวี๋หวั่นเงยหน้ามองท้องฟ้าสีหม่น เห็นพ้องอวี๋เฟิง “เช่นนั้นข้าก็จะขุดหน่อไม้มากสักหน่อย”
เธอหยุดกึก ราวกับคิดอะไรออก และกล่าวว่า “ครั้งนี้เกรงว่าจะต้องกลับบ้านค่ำ ข้าจะไปเตรียมเสบียง”
“พวกข้าเตรียมไปแล้ว!” สองพี่น้องพูดโพล่งขึ้นพร้อมกัน
อวี๋หวั่นหันหลังกลับมาด้วยความงุนงง เธอมองปฏิกิริยาตอบสนองอันรุนแรงของทั้งคู่ “อ้อ”
อวี๋เฟิงคล้ายกับจะรู้ว่าปฏิกริยาของตนนั้นมากเกินไป จึงกระแอมด้วยความลำบากใจ พร้อมกล่าวว่า “วันนี้...ไปกินข้าวที่บ้านข้าเถิด ท่านแม่ข้าบอกว่านางทำกับข้าว”
“ตกลง” อวี๋หวั่นหัวเราะ มิได้ปฏิเสธ
ขาหมูที่ซื้อไว้เมื่อวานยังไม่ได้กิน รมควันทิ้งไว้บนเตา ก่อนออกจากบ้าน เธอจึงนำขาหมู ไข่ไก่ห้าฟอง และไก่ป่าอ้วนฉุอีกสองตัวไปให้ที่บ้านเดิม
ก่อนหน้านี้ที่บ้านของลุงใหญ่ก็เคยเลี้ยงไก่ หลังจากนั้นแม่ไก่ชราตัวสุดท้ายก็ถูกนำไปขายเพื่อเป็นค่ายาของลุงใหญ่
“ให้ข้าๆ”
ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังนั่งแกะฝักข้าวโพดตากแห้ง ลุงใหญ่เดินถือไม้เท้ามา คว้าข้าวโพดหนึ่งกำ และเดินไปยังกรงไก่ ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่พอใจ “ท่านทำอะไร มีใบผัก แต่ท่านกลับใช้ข้าวโพดเลี้ยงไก่! คนจะกินไม่อิ่มกันอยู่แล้ว!”
ลุงใหญ่หัวเราะร่าพลางกล่าวว่า “ได้ยินที่อวี๋หวั่นพูดหรือไม่ ไก่นี่ออกไข่ได้”
ไก่รึ? หรืออาหวั่นออกไข่มาเอง? ป้าสะใภ้ใหญ่กลอกตา อุ้มบุ้งกี๋ไปยังห้องครัว
ขี้เกียจจะสนใจ!
เมื่อให้อาหารไก่ป่าเรียบร้อยแล้ว ลุงใหญ่ก็เดินกระโผลกกระเผลกมา หยิบมีดไปจากมือของป้าสะใภ้ใหญ่ กล่าวกับนางว่า “ข้าเอง”
ป้าสะใภ้ใหญ่มองเขาราวกับเห็นผี!
ลุงใหญ่มิได้สนใจ เขาวางไม้เท้าลง ลงมือหั่นผักอย่างมีความสุข
ป้าสะใภ้ใหญ่มองหลังของลุงใหญ่ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการหั่นผักด้วยความร่าเริง ทว่าจิตใจนางกลับล่องลอยไปไกล
“ก็แค่เด็กคนหนึ่งไม่ใช่หรือ? ไยท่านต้องดีใจเพียงนี้?” ป้าสะใภ้สะอื้นเล็กน้อย นางหันหลังกลับไป ยกมือขึ้นปาดขอบตาอันแดงก่ำ
...........................................


## 023 โอกาสใหม่ทางการค้า

บทที่ 23 โอกาสใหม่ทางการค้า
ขึ้นเขาไปครั้งนี้ได้ของมามากมาย ไม่เพียงจับปลามาได้ หน่อไม้ก็ขุดมาได้มากกว่าเดิม ทั้งยังเก็บเห็ดมาได้อีกจำนวนหนึ่งด้วย
ตอนนี้ไม่ใช่ฤดูที่เห็ดจะออก จึงเก็บมาได้ไม่มาก แต่เพียงพอให้ต้มกินเลี้ยงคนทั้งบ้านได้หนึ่งมื้อ
“ฟ้าจะมืดแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ” อวี๋เฟิงกล่าวพลางมองท้องฟ้าสีหม่น
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ควรกลับได้แล้ว”
“ไม่จับปลาเพิ่มอีกสักหน่อยหรือ?” อวี๋ซงรู้ดีว่าปลาจี้อวี๋เหล่านี้สามารถขายได้ราคาดี ครั้งก่อนๆ พวกเขาไม่ได้นำไปขาย จึงหวังว่าครั้งนี้จะหาเงินได้มากเสียหน่อย
อวี๋เฟิงตอบว่า “บนภูเขาไม่ปลอดภัย พอฟ้ามืด ไม่รู้ว่าจะมีตัวอะไรออกมา”
อวี๋ซงแม้จะไม่ค่อยชอบใจนัก แต่เมื่อนึกถึงมารดาที่ยืนรอพวกเขาที่หน้าบ้านด้วยความเป็นห่วงแล้ว ก็ได้แต่เบะปากและเดินตามอีกสองคนลงเขาไป
เมื่อทั้งสามคนมาถึงหลังบ้านของอาหวั่น หิมะก็ตกลงมาอย่างหนัก
อวี๋ซงอ้าปากค้าง โชคดีที่กลับมาแล้ว!
วันนี้พวกเขาไปกินข้าวที่บ้านลุงใหญ่ นางเจียงและเถี่ยตั้นน้อยไปตั้งแต่ก่อนอาหารกลางวันแล้ว อวี๋หวั่นให้พี่ใหญ่และพี่รองรุดหน้าไปก่อน ส่วนเธอก็จัดแจงเก็บหน่อไม้ ให้อาหารไก่และกระต่าย แล้วจึงนำเห็ดที่เพิ่งเก็บมาไปที่บ้านเดิม
ระหว่างทาง ก็พบกับป้าจางซึ่งกำลังเก็บฝักข้าวโพดตากแห้งอยู่
ป้าจางพูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ไปกินข้าวที่บ้านลุงใหญ่หรือ?”
“ใช่ค่ะ ป้าใหญ่กินข้าวหรือยัง” อวี๋หวั่นกล่าวอย่างนุ่มนวล
ป้าจางยิ้มจนตาหยี “กำลังจะกลับบ้านไปกิน”
อวี๋หวั่นตอบว่า “เช่นนั้นท่านป้าจางก็รีบกลับเถิด”
ป้าจางตอบรับและเดินจากไป
เมื่อเดินออกมาได้ไกลแล้ว นางก็หันไปมองด้านหลังของอวี๋หวั่น
เมื่อครู่นางอยากถามเด็กนั่นว่า กับบ้านสกุลจ้าวนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไฉนคนเคยสนิทชิดเชื้อกลับกลายเป็นไม่สนิทภายในคืนเดียว แต่คนที่ก่อนหน้านี้ไม่ญาติดีต่อกัน กลับไปมาหาสู่กัน
แม้ว่าจะมิใช่เรื่องเลวร้ายอันใด แต่นางก็รู้สึกสงสัย ชาวบ้านต่างสงสัยกันทั้งนั้น…
ใกล้ถึงบ้านลุงใหญ่ อวี๋หวั่นก็ได้กลิ่นเนื้อต้มพะโล้หอมฉุยลอยมาเตะจมูก อยู่ที่หมู่บ้านเหลียนฮวามาตั้งนาน เพิ่งเคยได้กลิ่นต้มพะโล้ที่หอมถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก
ณ ห้องโถงของบ้านเดิม ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังถือกับข้าวไปวางบนโต๊ะทีละจาน นางเจียงก็ช่วยดูแลบุตรสาวคนเล็ก ทางด้านเถี่ยตั้นน้อยก็ติดสอยห้อยตามอวี๋เฟิงและอวี๋ซงไปปล่อยปลาใส่ในโอ่งและถังหลังบ้าน
ทั้งสองบ้านมิได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันมานานแล้ว ผู้ใหญ่ยังสามารถเก็บความรู้สึกได้ ทว่าเด็กๆ นั้นอย่างไรก็ซ่อนเอาไว้ไม่อยู่
บุตรสาวคนเล็กของลุงใหญ่พูดน้อย ทว่าเมื่อมาอยู่กับนางเจียง ก็จับกระโปรงของนาง พูดอ้อแอ้เจื้อยแจ้วไม่หยุด หลังบ้านก็ได้ยินเสียงของอวี๋ซงและอวี๋เฟิงหัวเราะร่าเช่นกัน
ยังไม่ถึงวันส่งท้ายปี แต่บรรยากาศในบ้านดูคล้ายกับวันส่งท้ายปีเป็นอย่างมาก
อวี๋หวั่นรีบเข้าไปช่วย
ป้าใหญ่ยกน้ำแกงผักและไข่เดือดปุดๆ มาวางไว้บนโต๊ะ นางพูดกับอวี๋หวั่นว่า “เรียบร้อยแล้ว เจ้ามานั่งเถอะ! เอาอะไรมาอีก? ไม่ต้องถืออะไรมาจากบ้านหรอก มีพอกินแล้ว!”
“เห็ดเพียงเล็กน้อย” อวี๋หวั่นยิ้ม นำตะกร้าส่งให้ป้าสะใภ้ใหญ่ “ท่านลุงใหญ่เล่า?”
“นั่นสิ ท่านแม่ แล้วท่านพ่อเล่า?” อวี๋ซงเพิ่งเก็บปลาเสร็จ ก็กลับมาพร้อมกับเหงื่อท่วมกาย
ป้าใหญ่รับตะกร้ามาและวางลง “ยังมีกับข้าวอย่างสุดท้าย ทำเสร็จก็มาแล้ว”
อวี๋ซงเรียกให้เถี่ยตั้นน้อยไปเรียกอวี๋เฟิงมาอย่างตื่นตระหนก
เมื่อครู่ท่านแม่พูดว่าอย่างไรนะ?
ท่านพ่อทำกับข้าว?
ท่านพ่อเข้าครัวรึ?!
อวี๋หวั่นมองสองพี่น้องด้วยความประหลาดใจ
นางเจียงจูงเจ้าตัวเล็กเดินมา กระซิบข้างหูอวี๋หวั่นว่า “ลุงใหญ่ของเจ้ามีฝีมือในการทำอาหาร เคยเป็นพ่อครัวใหญ่ในเมืองหลวง หลังจากที่ขาเจ็บ เขาก็มิได้จับตะหลิวอีกเลย วันนี้อาหวั่นมาที่บ้าน ลุงใหญ่จึงดีใจมาก”
เป็นเพราะ...เธอ?
อวี๋หวั่นตะลึง
อวี๋เฟิงและอวี๋ซงมองอวี๋หวั่นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
อวี๋ซงทำเสียง ‘หึ’ ด้วยความอิจฉา
“ขาหมูตุ๋นน้ำตาลมาแล้ว!” ลุงใหญ่ถือชามใบใหญ่มีควันฉุย เดินกะโผลกกะเผลกมา
“ข้าไม่ได้บอกให้ท่านวางไว้หรอกรึ!” ป้าสะใภ้ใหญ่คำรามในลำคอ รีบปรี่เข้าไปรับชามจากมือลุงใหญ่มา “เจ้าเฟิง ไปพยุงท่านพ่อเจ้า!”
อวี๋เฟิงเข้าไปพยุงบิดาตั้งแต่มารดาของเขาเริ่มเอ่ยปากแล้ว
ลุงใหญ่มองมองบุตรชายพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “เจ้าไม่ต้องพยุง”
ลูกในไส้ที่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อไย “...”
อวี๋หวั่นยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปพยุงลุงใหญ่ให้นั่งลง
ฝีมือการทำอาหารของลุงใหญ่นั้นดีมาก อาหารพื้นบ้านที่ดูไม่สะดุดตาสองสามอย่างล้วนเลิศรส พริกหยวกผัด
ข้าวโพด เผ็ดกำลังดี หวานชื่นใจ รสหวานและเผ็ดของวัตถุดิบถูกดึงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เมล็ดข้าวโพดแม้จะตากแห้งมาแล้ว แต่เมื่อกินเข้าไปกลับไม่รู้สึกว่าแห้งและแข็งแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าเป็นข้าวโพดสดที่เพิ่งปอกเสียมากกว่า
สิ่งที่ทำให้อวี๋หวั่นน้ำลายสอมากกว่าก็คือกุยช่ายแผ่นกลมๆ ขอบด้านข้างสีเหลืองเกรียมเล็กน้อย ตรงกลางนุ่มจนแทบดูดเข้าปากได้
เกลือที่ครอบครัวของลุงใหญ่ซื้อจากร้านนั้น อวี๋หวั่นชิมแล้วไม่มีรสขมฝาดเลยแม้แต่น้อย
“ไข่” บุตรสาวตัวน้อยก็ยังอยากกิน
อาหวั่นคีบชิ้นใหญ่ให้นาง นางใช้ตะเกียบคีบกินอย่างเก้ๆ กังๆ
แน่นอนว่าอาหารที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือขาหมูตุ๋นน้ำตาล
เพียงแค่มองหนังหมูมันเลื่อมสีแดง แม้แต่หมูพะโล้ของหอหยกขาวและหอมรกตยังเทียบไม่ได้แม้ส่วนเดียว
“ข้ามีความคิด” เมื่ออวี๋หวั่นกินหมูชิ้นสุดท้ายในชามของตนหมด ก็วางตะเกียบลง วางสีหน้าเคร่งขรึมพลางมองไปยังคนในครอบครัวว่า “พรุ่งนี้ที่ตลาด ข้าจะไม่ขายเนื้อหมูแล้ว”
“เนื้อหมู” อวี๋เฟิงชะงักไป “เดี๋ยวก่อน พวกเราตัดสินใจเมื่อใดว่าจะขายเนื้อหมู พวกเราก็ไม่มี...”
เขาหยุดพูด
เขาลืมไปได้อย่างไร อาสะใภ้สามเพิ่งจะได้หมูจากนางจ้าวมาตัวหนึ่ง
อวี๋หวั่นมองอวี๋เฟิงด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้องแล้ว หมูตัวที่นางจ้าวชดใช้ให้พวกเรามานั่นแหละ ตอนแรกข้าคิดว่าจะเหลือเอาไว้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งนำไปขายที่ตลาด ตอนนี้ข้าเปลี่ยนความคิดแล้ว ฝีมือการทำอาหารของท่านลุงใหญ่ดีถึงเพียงนี้ หากไม่แสดงออกมาก็น่าเสียดายนัก ข้าจะไม่ขายเนื้อหมูสด ขายเนื้อหมูต้มพะโล้เถอะ เนื้อต้มพะโล้ขายได้เงินมากกว่าเนื้อสด เพียงแต่ต้องลำบากท่านลุงใหญ่เคี่ยวน้ำพะโล้สักหน่อย”
ขายเนื้อต้มพะโล้ทำรายได้ดีมากกว่าอย่างแน่แท้ ทว่า ท่านพ่อของเขาจะเห็นด้วยหรือไม่นะ?
แต่ท่านพ่อเคยสาบานว่าจะไม่…
“ลำบากอะไรกันเล่า!” ลุงใหญ่ตบโต๊ะ “อาหวั่นเจ้าต้องการมากเท่าไร ลุงจะไปต้มให้!”
...........................................


## 024 ครอบครัวรวมใจ

บทที่ 24 ครอบครัวรวมใจ
จะทำให้หมูครึ่งตัวกลายเป็นหมูสามชั้นนั้นไม่ใช่งานง่ายเอาเสียเลย ของที่พวกเขาต้องเตรียมก็มีมากมาย
“ก่อนจะนำลงไปต้มในน้ำพะโล้ ต้องนำไปแช่น้ำเกลือ แต่อากาศหนาวเช่นนี้ ข้ากลัวว่าจะต้องแช่ไปครึ่งคืน” ลุงใหญ่กล่าว
“แล้วก็ยังเรื่องเกลือ บ้านเราไม่ได้มีเกลือมากถึงเพียงนั้น” อวี๋ซงพูดขึ้น
“เครื่องเทศก็ไม่พอ” อวี๋เฟิงได้รับฝีมือการทำอาหารจากบิดามาบ้าง จึงรู้ว่าต้มพะโล้จำเป็นต้องใช้เครื่องเทศจำนวนมาก
“ข้าว่า” นางเจียงซึ่งนั่งเงียบอยู่นานเอ่ยปากขึ้น “ไม่ใช่ต้องฆ่าหมูก่อนหรือ?”
ทุกคน “...”
การฆ่าหมูเป็นงานที่ต้องใช้ทักษะ คนฆ่าสัตว์เพียงคนเดียวของหมู่บ้านเหลียนฮวาได้ไปออกรบพร้อมกับบิดาของอาหวั่นเสียแล้ว หมู่บ้านข้างๆ มีคนฆ่าสัตว์อีกหนึ่งคน น่าเสียดายที่สองวันก่อนเขากลับบ้านมารดาไปพร้อมกับภรรยาจนถึงวันนี้ก็ยังไม่กลับมา
“หรือไม่ก็...ข้าจะไปตามซวนจื่อ?” อวี๋ซงกล่าว ซวนจื่อเป็นบุตรชายของคนฆ่าสัตว์ในหมู่บ้าน อายุเท่ากับอวี๋ซง ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน “เขาน่าจะพอเคยฆ่าหมูกับพ่ออยู่บ้าง”
อวี๋เฟิงส่ายหน้า กล่าวว่า “ตอนนั้นซวนจื่อจะอายุเท่าไรกัน? คอยส่งถังให้พ่อก็เรียกว่าฆ่าหมูกับพ่อ ข้าว่าเอาหมูไปฆ่าในตำบลดีกว่า”
ลุงใหญ่เอ่ยขึ้นอย่างไม่เห็นพ้องด้วย “ไปๆ กลับๆ ไม่พูดเรื่องเงินทองที่ต้องจ่าย ความสดของเนื้ออาจลดลงระหว่างทาง ต้องหาสถานที่ฆ่าและแช่หมู”
ทั้งสามคนพูดคุยกันไป ก็เดินถึงบ้านของอวี๋หวั่น
อวี๋ซงเบะปากส่งเสียง ‘หึ’ และพูดขึ้นว่า “เช่นนั้นจะทำอย่างไร พวกเราจะฆ่าเองอย่างนั้นหรือ?”
ลุงใหญ่เงยหน้ามองท้องฟ้าพลางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ตอนนี้ดูแล้ว พวกเราฆ่าเองจะดีกว่า”
ทันทีที่พูดจบ ก็ได้ยินเสียงฟืดฟาดมาจากหลังบ้าน
ทั้งสามคนเดินไปดูที่หลังบ้าน กลับเห็นอวี๋หวั่นใช้ไม้ตีหมูจนสลบไปแล้ว จากนั้นจึงจับขาหน้าและขาหลังของหมู แล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนเก้าอี้ยาว มือหนึ่งยึดเอาไว้ มืออีกข้างหนึ่งลงมีดทันที
หมูยังไม่ทันรู้สึกถึงความเจ็บปวด ก็โดนอวี่หวั่น ‘โปรดสัตว์’ เสียแล้ว
สามพ่อลูกมองตาค้าง กลืนน้ำลายลงคอ
เด็กคนนี้หายตัวไปหนึ่งปี คงมิใช่ถูกคนชักจูงไปฝึกฆ่าหมูหรอกกระมัง…
คืนนี้น่าจะไม่ได้นอน
เพื่อที่จะทำทำน้ำพะโล้รสเลิศ ลุงใหญ่ต้องต้มน้ำพะโล้คุณภาพดี อวี๋หวั่นก็จำเป็นต้องต้มเกลือชั้นดีออกมา พี่ชายและน้องชายสกุลอวี๋จึงรีบเข้าไปในตำบลโดยเร็วที่สุด พวกเขาซื้อเครื่องเทศ เครื่องเคียงต่างๆ รวมไปถึงน้ำตาลกรวด
อวี๋หวั่นซื้อเกลือมาสิบจิน เมื่อสกัดออกมากลับเหลือไม่ถึงหกจิน จึงให้พี่ใหญ่และพี่รองซื้อมาเพิ่มอีกหนึ่งถัง พร้อมกับถั่วเหลืองสำหรับต้มเกลือ
อวี๋หวั่นนำเกลือที่ต้มเสร็จเรียบร้อยไปให้ลุงใหญ่
ลุงใหญ่เริ่มแช่หมูในน้ำเกลือ หมูครึ่งตัวที่จะเก็บไว้สำหรับฉลองปีใหม่นั้นจำเป็นต้องเค็มสักหน่อย แต่ส่วนที่จะนำมาต้มพะโล้ต้องรสอ่อนกว่ามาก
ป้าสะใภ้ใหญ่ก็มาช่วย
ทั้งบ้านมิได้วุ่นวายเช่นนี้มานานแล้ว ป้าสะใภ้ใหญ่มองเนื้อซึ่งวางอยู่เต็มบ้าน ก็แทบไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง
“เจ้านำไปแขวนให้ดี แขวนไว้ในที่ที่มีอากาศถ่ายเท” ลุงใหญ่ชี้ไปยังถังไม้ที่เต็มไปด้วยเนื้อ
เนื้อหมูเหล่านี้คือส่วนที่เหลือเอาไว้สำหรับฉลองวันส่งท้ายปี
“ข้ารู้น่า!” ป้าสะใภ้ใหญ่พูดอย่างกระตือรือร้น
ครัวของบ้านอวี๋หวั่นเล็กเหลือเกิน ไม่พอวางเนื้อหมูพะโล้ที่มากเช่นนี้
นางเจียงคอยดูแลเด็กน้อยทั้งสองคน อวี๋หวั่นกับสามพ่อลูกหาบเนื้อหมูพะโล้ไปยังบ้านเดิม
คืนนี้ กลิ่นหอมของหมูพะโล้จากบ้านลุงใหญ่ขจรขจายไปครึ่งค่อนหมู่บ้าน ทำเอาชาวบ้านต่างอยู่ไม่สุข!
ครึ่งคืนหลังจึงต้มหมูพะโล้ทั้งหมดเสร็จ
“อาหวั่น ลองชิมนี่” ลุงใหญ่หั่นหมูสามชั้นที่ต้มเสร็จเรียบร้อยแล้วหนึ่งแผ่น ยื่นไปตรงหน้าให้อาหวั่น
หม้อน้ำพะโล้เป็นดูประกาย กลิ่นหอมพวยพุ่ง อบอวลไปในอากาศ หมูเนื้อแน่น มีมันทว่าไม่มันจนเลี่ยน น้ำพะโล้ข้นคลั่ก เค็ม หอม นุ่ม และหนึบ ทั้งแกมด้วยรสหวานกำลังพอดี
“เป็นอย่างไร” ลุงใหญ่เอ่ยถามพร้อมกับหัวเราะน้อยๆ
“อร่อย!” อวี๋หวั่นตอบโดยไม่หยุดคิด
ลุงใหญ่ก็หั่นให้เธอเพิ่มอีกหนึ่งชิ้นใหญ่
อวี๋เฟิงและอวี๋ซงต่างก็อยากกินจนทนไม่ไหว รีบปรี่เข้ามา
ลุงใหญ่หั่นให้พวกเขาคนละสองแผ่น
ทั้งสองคนมองเนื้อหมูพะโล้ชิ้นเท่าเล็บที่วางอยู่เบื้องหน้า และมองไปยังเนื้อหมูชิ้นใหญ่จนแทบยัดใส่ชามไม่ลงของอวี๋หวั่น ก็มุมปากกระตุก อยากเป็นลมไปตามๆ กัน...
“ท่านลุงใหญ่ หมูสามชั้นพวกนี้ไม่ต้มหรือ?” อวี๋หวั่นเอ่ยถามขึ้น พลางมองไปยังเนื้อหมูบนเตาที่ยังมิได้นำไปต้ม
ลุงใหญ่หัวเราะ ตอบว่า “เนื้อสามชั้นส่วนล่าง น้ำพะโล้ยังต้มไม่ได้ที่นัก นำไปทอดกรอบจะอร่อยที่สุด”
เนื้อสามชั้นส่วนล่างหมายถึงเนื้อส่วนท้องของหมู มีไขมันและเนื้อแดงใกล้เคียงกัน เหมาะกับการทอดให้กรอบนอกนุ่มในเป็นที่สุด
เมื่อลุงใหญ่ทำหมูทอดกรอบเสร็จหนึ่งจานใหญ่ ก็ย่างเข้ายามสี่[footnoteRef:1]ของอีกวันแล้ว [1:  ยามสี่ หมายถึงช่วงเวลาประมาณตีหนึ่งถึงตีสาม]
หิมะตกไปครึ่งค่อนคืน บนถนนมีหิมะสะสมเป็นชั้นหนา
พวกเขาเก็บของเสร็จเรียบร้อย ก็เช่าเกวียนจากในหมู่บ้าน ล้อเกวียนย่ำลงบนหิมะหนา กลุกกลักๆ ไปตลอดทาง
แม้ว่าจะเป็นตลาดเล็ก แต่เพราะว่าใกล้ปลายปีแล้ว ตลาดเล็กครั้งนี้จึงมิได้ด้อยไปกว่าตลาดใหญ่เลย เพียงแต่ว่า เนื่องจากมีหิมะตกลงมาหนา ผู้คนจึงเดินทางกันมาค่อนข้างสาย
อวี๋หวั่นพบว่าค่าแผงแพงขึ้น และนั่นหมายความว่าค่าสินค้าก็ต้องแพงขึ้นตามไปด้วย
แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร
อวี๋หวั่นเช่าสองแผงในรวดเดียว แผงหนึ่งสำหรับขายต้มพะโล้ อีกแผงหนึ่งสำหรับขายอาหารจากป่า
ลุงใหญ่ขาแข้งไม่ดีนัก อวี๋หวั่นจึงนำเก้าอี้มาให้เขานั่ง ตอนนี้ลูกค้าบางตา เธอกับพี่ชายทั้งสองจึงรีบตั้งแผง
“นางหนู เป็นเจ้าอีกแล้ว วันนี้ปลาเป็นอย่างไร สดหรือไม่” สตรีหุ่นอวบนางหนึ่งเอ่ยถามขึ้น
“แม่นางอู๋” อวี๋หวั่นทักทายด้วยความเกรงอกเกรงใจ เธอนั่งยอง ช้อนปลาจี้อวี๋ตัวอวบอ้วนด้วยมือเปล่า ปลาตัวนั้นส่ายหัวสะบัดหาง มันยังมีชีวิตอยู่ “ปลาที่ข้าขาย ท่านยังไม่วางใจอีกหรือ? อากาศหนาว น้ำในทะเลสาบแข็งแล้ว นี่เป็นปลาชุดสุดท้าย หากขายหมด ปีนี้ก็คงหาซื้อไม่ได้อีกแล้ว”
เมื่อฟังดังนั้น สตรีร่างท้วมจึงตัดสินใจซื้อห้าตัว!
อีกด้านหนึ่ง หม้อตั้งเสร็จแล้ว ลุงใหญ่จึงนำน้ำพะโล้ไปต้มอย่างไม่รีบร้อน กลิ่นหอมของน้ำพะโล้หอมฟุ้งจรุงจิตไปทั่วตลาด
สตรีนางนั้นมองไปยังแผงด้านข้าง “นี่ก็ของบ้านเจ้าหรือ”
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ใช่ค่ะ วันนี้เพิ่งทำ ฝีมือทำอาหารของลุงใหญ่ข้าดีมาก ไม่เชื่อท่านลองชิม”
สตรีร่างท้วมกินหมูสามชั้นร้อนๆ เข้าปาก ค่อยๆ เคี้ยว อีกครู่หนึ่งก็ตาลุกวาวขึ้นทันที “โอ้โห! เหตุใดถึงอร่อยเพียงนี้! เอาให้ข้าหนึ่งจินเร็ว!”
อวี๋หวั่นถามว่า “หมูสามชั้นหนึ่งจินหรือ? หรือว่าหมูสามชั้นครึ่งจิน เนื้อไม่ติดมันอีกครึ่งจิน? ราคาพอๆ กัน”
“จินละเท่าไรหรือ?” สตรีร่างท้วมเอ่ยถาม
อวี๋หวั่นตอบว่า “ขายให้คนอื่นสามสิบห้าอีแปะ ท่านเป็นลูกค้าประจำ แถมวันนี้ยังเปิดกิจการเป็นวันแรก ขายให้ท่านสามสิบอีแปะก็แล้วกัน”
“ไฉนแพงเช่นนี้เล่า” สตรีร่างท้วมตกใจ
คิดแล้วก็แพงจริงๆ นั่นแล ทว่าหากไม่พูดถึงต้นทุนแรงงาน พวกเขาใช้เกลือชั้นดี ต้นทุนค่าเกลือเพียงอย่างเดียวก็แพงกว่าร้านอื่นมากแล้ว ตั้งราคาต่ำเช่นนี้ก็เพื่อเปิดตลาดเท่านั้นเอง
“ของร้านเจ้าแพงกว่าร้านอื่นอีก!” สตรีร่างท้วมบ่นอุบ
อวี๋หวั่นตอบกลับไปว่า “วิธีการไม่เหมือนกัน วัตถุดิบก็ไม่เหมือนกัน ราคาจึงไม่เท่ากันเป็นธรรมดา ท่านเป็นผู้มีประสบการณ์ รสชาติดีหรือไม่ดีท่านชิมออก”
เมื่อถูกเยินยอโดยมิทันตั้งตัวเช่นนี้ สตรีร่างท้วมก็ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร แม้ว่าจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง ทว่านางขาดเงินอีกไม่กี่เหรียญ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจซื้อ “เจ้าเอาอย่างอื่นให้ข้าแล้วกัน”
“หนังหมูพะโล้ของบ้านข้าก็ไม่เลวเช่นกัน” อวี๋หวั่นหั่นหนังหมูซึ่งดูเป็นมันเงาน่ากินให้นางครึ่งม้วน “ท่านนำชามมาหรือไม่ ข้าจะตักน้ำแกงให้ท่านด้วย น้ำแกงของบ้านข้าไม่เค็ม นำไปคลุกเนื้อหมูพะโล้ได้ นำไปผัดผักหรือแช่ข้าวก็ย่อมได้ ทำอะไรก็อร่อยไปเสียทุกอย่าง”
ลุงใหญ่นั่งเก็บเงินอยู่ด้านข้าง ได้ยินอวี๋หวั่นพูดว่า ‘ของบ้านข้า’ ออกมาแต่ละคำ ก็ยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงหูก็มิปาน
..................................................


## 025 สั่งสอนบ่าวชั่ว

บทที่ 25 สั่งสอนบ่าวชั่ว
กิจการเนื้อต้มพะโล้นั้นง่ายกว่าที่คิดไว้ ใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ขายจนเหลือเพียงขาหมูต้มพะโล้เพียงขาเดียวเท่านั้น
“แม่หนูน้อย!” สตรีวัยกลางคนซึ่งเป็นลูกค้าคนแรกของอวี๋หวั่นกระวีกระวาดเข้ามา “ข้าเดาว่าวันนี้เจ้าต้องมา ข้าไม่ได้มาช้าเกินไปใช่ไหม ปลาและหน่อไม้ยังเหลืออยู่บ้างสินะ”
“ยังเหลืออยู่บ้าง” อวี๋หวั่นหัวเราะพร้อมเอ่ยตอบ
หมายถึงเหลือไม่มากแล้ว
“เอ๋? หมูพะโล้? บ้านพวกเจ้าก็ขายเนื้อหรือ?” นางถามด้วยความสงสัย
อวี๋หวั่นพยักหน้า เฉือนหมูหนึ่งแผ่นส่งให้นาง “ใช่ค่ะ วันนี้ขายเป็นวันแรก ยังมีขาหมูเหลืออยู่หนึ่งขา แม่นางฮั่วต้องการหรือไม่ ข้าจะขายให้ท่านในราคาถูก”
ทุกคนที่ได้ชิมหมูพะโล้ของบ้านเธอ ไม่มีผู้ใดไม่ซื้อ
นางตัดสินใจซื้อทันที ทว่าเมื่อนางเปิดถุงเงินออก ก็พบว่าตนเองมีเหรียญไม่พอ “รอข้าสักครู่ ลูกชายข้าอยู่ด้านหน้านี้เอง!”
อวี๋หวั่นตอบว่า “ท่านไม่ต้องรีบ ข้าจะเก็บไว้ให้”
สตรีวัยกลางคนนางนั้นจึงถือตะกร้าเดินไป
เมื่อนางเดินจากไป ก็มีสตรีรูปโฉมงดงามนางหนึ่งเดินเข้ามา นางสวมผ้าปักทองสีชมพู กลิ่นสุคนธ์จากร่างกายนางหอมฟุ้งไปทั่ว
นางสวมอาภรณ์ชั้นสูง ใบหน้าแต่งแต้มอย่างประณีต ดูไม่เข้ากับตลาดอันโหวกเหวกวุ่นวายแห่งนี้เอาเสียเลย
นางหยุดฝีเท้าตรงหน้าแผงของอวี๋หวั่น ใช้ผ้าไหมปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋นปิดจมูก กล่าวเสียงเรียบว่า “ข้าต้องการขาหมูนี่ ห่อให้ข้าด้วย”
อวี๋หวั่นมองนาง “ขาหมูนี้ขายไปแล้ว แม่นางเลือกดูอย่างอื่นเถิด ปลาและหน่อไม้ของบ้านข้าก็ใช้ได้”
นางหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย “ข้าไม่ต้องการอย่างอื่น ข้าต้องการสิ่งนี้”
อวี๋หวั่นจึงตอบว่า “ข้าบอกแล้ว ว่าขาหมูนี้ขายไปแล้ว”
แม่นางผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าให้เงินเจ้าสองเท่า เจ้าขายขาหมูนี้ให้ข้า!”
อวี๋หวั่นไม่มีเงินก็จริง ทว่ายังไม่ถึงกับสิ้นไร้ไม้ตอก “แม่นางไปซื้อร้านอื่นเถิด ตรงนั้นก็มีเนื้อต้มพะโล้ขาย”
นางตอบอย่างไม่ยี่หระว่า “ข้าต้องการของร้านเจ้า เจ้ารีบห่อให้ข้าเร็ว! อย่าให้ฮูหยินบ้านข้าต้องรอนาน!”
หากเป็นชาวบ้านทั่วไป คงถูกท่าทางเกรี้ยวกราดของนางข่มจนกลัวหัวหด ทว่าไม่ใช่สำหรับอวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นมองนางจนขี้คร้านจะมองอีก จึงหันหลังไปช่วยอวี๋เฟิงฆ่าปลา
ลูกค้าที่มาซื้อปลา ณ ตลาดแห่งนี้ ส่วนมากจะต้องการปลาเป็นๆ แต่ก็ยังมีส่วนน้อยที่ต้องการให้ฆ่า อวี๋เฟิงยังไม่ชำนาญ ฆ่าปลาก็ยังไม่ทะมัดทะแมงเท่าไรนัก
สาวใช้เห็นว่าอาหวั่นไม่สนใจนาง จึงเกิดโทสะขึ้นมาทันที!
ทั้งตำบลเหลียนฮวา มีคนกล้าชักสีหน้าใส่นางเช่นนี้ด้วยหรือ!
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ยังกล้าไม่แยแสข้าเช่นนี้อีกรึ!”
นางปรี่เข้ามาตรงหน้าอวี๋หวั่น ยกมือขึ้นหมายคว้ามือของเธอ!
บังเอิญว่าอวี๋หวั่นนั้นถือปลาจี้อวี๋ตัวหนึ่งไว้พอดี ใบมีดสับลงบนหัวของปลา
ได้ยินเสียงดัง ‘ฉับ’ เพียงครั้งเดียว เกล็ดปลาก็กระจายออกไป ไม่รู้ว่าแม่นางผู้นั้นกลัว หรือว่าขยะแขยง นางพลันดึงมือกลับไปทันที ถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าเล็กดูซีดเผือด
ท่าทางที่ดูตลกเช่นนี้ ทำให้ชาวบ้านโดยรอบถึงกับหัวเราะออกมา
ใบหน้าของนางเริ่มแดง นางมองอวี๋หวั่นอีกครั้ง โทสะพลุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม ใช้นิ้วมือชี้ไปตรงหน้าของอวี๋หวั่น
บุรุษสกุลอวี๋ทั้งสามคนลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน!
สาวใช้ตกใจกลัวกับท่าทางของทั้งสาม ทว่าปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว “พวกเจ้ากล้ามาก! รู้หรือไม่ว่าฮูหยินบ้านข้าเป็นใคร กล้ามาขวางทางข้า! ยังไม่หลีกไปอีก!”
สามพ่อลูกไม่ขยับ ทั้งยังยืนเรียงหน้ากระดาน ประหนึ่งเป็นเกราะกำบังให้กับอาหวั่น
นัยน์ตาของอาหวั่นราวกับมีแสงวาววาบของกระจกพาดผ่าน
สาวใช้ทำตัวอวดเบ่งอยู่ในหมู่บ้านเหลียนฮวามานมนาน มิเคยมีผู้ใดโต้ตอบนางเช่นนี้ “ดี! พวกเจ้า! กล้าไม่ไว้หน้าฮูหยินบ้านข้าเช่นนี้ ระวังฮูหยินบ้านข้าจะมาจัดการพวกเจ้า!”
อวี๋หวั่นก้าวออกมาจากด้านหลังสามพ่อลูก “ใครไม่ไว้หน้าฮูหยินบ้านเจ้ากัน? ฮูหยินบ้านเจ้าบอกหรือว่าต้องมาแย่งอาหารชาวบ้าน? หรือว่าเจ้าทำโดยพลการ พูดจาไร้เหตุผล แต่กลับใช้ฮูหยินมาอ้าง?”
“เจ้า...” สาวใช้ถูกตอกกลับมา
ชาวบ้านที่อยู่โดยรอบต่างเห็นความเป็นไปของเหตุการณ์ จึงรู้สึกว่าสาวใช้รังแกผู้อื่นอยู่ เขาก็บอกไปแล้วว่าหมูพะโล้ขายไปแล้ว นางเพียงไปซื้อจากแผงอื่นเรื่องก็จบ ไยต้องไปแย่งของแผงนี้ด้วยเล่า?
ในทางตรงกันข้าม ร้านนี้ไม่จำนนต่อเงินทอง ไม่เกรงกลัวต่ออำนาจ ทำให้ผู้คนต่างรู้สึกประทับใจ
เพียงแต่ว่า ก็ยังมีชาวบ้านที่รู้ฐานะของสาวใช้ และเริ่มรู้สึกเป็นกังวลกับความ ‘โง่เขลา’ ของคนบ้านนี้
“นางเป็นถึงสาวใช้ของฮูหยินของนายอำเภอเชียวนา! ทำให้นางโกรธเคือง แล้วต่อไปจะเอาอะไรกิน?”
“ไม่ใช่เนื้อหมูเพียงก้อนเดียวหรอกหรือ? ขายให้นางก็จบแล้ว เหตุใดต้องมีปัญหากับคนในจวนนายอำเภอด้วย”
สิ่งที่ชาวบ้านกระซิบกระซาบกันนั้น บังเอิญไปเข้าหูของสาวใช้พอดี นางจึงเหยียดหลังตรงด้วยความพึงพอใจ มองไปยังอวี๋หวั่นอย่างไม่ร้อนรน มั่นใจว่าหลังจากที่ได้ยินฐานะของนาง ก็จะต้องรีบเข้ามาประจบประแจงเป็นแน่
น่าเสียดายที่นางกลับต้องผิดหวัง
อวี๋หวั่นให้ลุงใหญ่กับพี่ชายกลับไปที่แผง ส่วนเธอก็ลงมือฆ่าปลาต่อ ตั้งแต่ต้นจนเสร็จเรียบร้อย มิได้เหลือบมองนางเลยแม้แต่น้อย
นางรู้สึกโกรธอย่างสุดขีด จึงคว้าตะกร้าใส่ฝักข้าวโพดแห้งจากแผงข้างๆ มาสาดลงไป
สตรีเฒ่าซึ่งถูกแย่งข้าวโพดไปรู้สึกสะเทือนใจจนแทบร้องไห้ออกมา! ครอบครัวของนางกำลังจะไม่มีข้าวกินแล้ว! สองคนทะเลาะกัน ไฉนต้องเอาข้าวโพดของนางไปด้วยเล่า!
สาวใช้ถือตะกร้าเอียงไปทางอวี๋หวั่น ถึงแม้สามพ่อลูกจะรีบเข้าไป แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว
เมื่ออวี๋หวั่นเห็นตะกร้าใส่ข้าวโพดกำลังจะถูกคว่ำลงบนศีรษะของตน เธอก็เงื้อมือออกมา และจับตะกร้าเอาไว้
แม้จะจับตระกร้าเอาไว้แล้ว ทว่าฝักข้าวโพดกลับกลิ้งตกลงบนพื้น เมล็ดข้าวโพดกระจัดกระจายไปหมด
สตรีเฒ่าร้องไห้เสียแล้ว นึกอยากเก็บข้าวโพดขึ้นมาแต่ก็ไม่กล้า
อวี๋หวั่นมองสาวใช้ด้วยสายตาเย็นเยียบ จนนางขนลุกเกรียว สั่นเทิ้มไปทั้งตัว
ลุงใหญ่ก้มลงเก็บข้าวโพด กลับถูกอวี๋หวั่นห้ามไว้
อวี๋หวั่นพูดกับสาวใช้ว่า “เก็บขึ้นมา”
สาวใช้หวาดกลัวรังสีอำมหิตของอวี๋หวั่น กระนั้นก็ไม่สามารถยอมรับความผิดต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ได้ นางถลึงตาและกล่าวว่า “ข้าไม่เก็บ! ถ้าจะเก็บ เจ้าก็เก็บเอง!”
อวี๋หวั่นกล่าวด้วยสีหน้าเยียบเย็น “ข้าจะพูดอีกรอบ เก็บขึ้นมา”
สาวใช้ส่งเสียง ‘หึ’ อย่างเย้ยหยัน “ไม่เก็บ! เจ้าจะทำไม?”
อวี๋หวั่นเดินไปหยิบตะกร้าที่นางถืออยู่
นางเล่นแง่ไม่ส่งให้ “ข้าบอกหรือว่าจะให้เจ้า?”
อวี๋หวั่นกล่าวเสียงเรียบ “ปล่อย”
แน่นอนว่าสาวใช้ไม่ยอมปล่อย แต่นางก็หลบไม่พ้น
ในตอนนั้นเอง ลุงใหญ่ถือไม้เท้าเดินเข้ามาพอดี สาวใช้เกิดความคิด จึงยื่นเท้าไปขวางลุงใหญ่ผู้ซึ่งแข้งขาวิกลวิกาลอยู่แต่เดิม
อวี๋หวั่นไม่คิดว่านางจะใจดำเช่นนี้ แม้แต่คนพิการยังไม่ละเว้น ดวงตาของเธอเกิดประกายวับ พลันคว้าขวับเข้าที่คอของนาง และกดลงบนพื้นอย่างแรง!
.............................................


## 026 ตัวละครลับ

บทที่ 26 ตัวละครลับ
ยิ่งใกล้สิ้นปี เหตุร้ายก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น เพื่อที่จะเพิ่มการลาดตระเวน มือปราบในจวนนายอำเภอต่างเคลื่อนไหวกันยกใหญ่
บังเอิญยิ่งนัก มือปราบซึ่งกำลังลาดตระเวนอยู่นั้น ไปเห็นภาพที่สาวใช้ถูกอวี๋หวั่นกดลงบนพื้นพอดี
มือปราบหนึ่งหน่วยมีห้าคน หัวหน้าหน่วยเป็นคนสกุลจาง เป็นผู้ใต้บัญชาของนายอำเภอ
เดิมทีคิดว่าเป็นชาวบ้านร้านตลาดทั่วไปทะเลาะกัน จึงเดินเข้าไปมอง กลับพบว่าเป็นชุนจือ สาวใช้คนสนิทของฮูหยิน
“บังอาจนัก! ผู้ใดกล้ามาเอะอะโวยวายตรงนี้!”
ชุนจือได้ยินเสียงหัวหน้ามือปราบจาง ก็รีบหันไปทันที นางเปลี่ยนจากสีหน้าอวดดี กลายเป็นร้องไห้อย่างเศร้าสลดน่าสงสาร กล่าวว่า “พี่ใหญ่จาง! ช่วยข้าด้วย!”
เมื่อพ่อลูกตระกูลอวี๋เห็นว่าเจ้าหน้าที่ทางการเดินเข้ามา ก็รีบเข้าไปดึงทั้งสองคนแยกจากกัน
ชุนจือวิ่งล้มลุกคลุกคลานไปด้านข้างมือปราบจาง “พี่ใหญ่จาง...ท่านมาพอดี นางบ้านี่รังแกข้า!”
ชุนจือเป็นสาวใช้ของจวนนายอำเภอ ฐานะสูงส่ง ปีนี้อายุสิบเจ็ดปี ยังมิได้ออกเรือน มือปราบจางเสียภรรยาไปเมื่อปีที่แล้ว บัดนี้เป็นพ่อหม้าย แต่ก่อนเคยมีใจให้ชุนจือผู้งดงามและเยาว์วัย แต่ทำอย่างไรได้ชุนจือไม่ถูกใจเขา ก่อนหน้านี้นางไม่แม้แต่จะชายตามองเขา เมื่อไรนางจะพูดจาดีๆ กับเขาเฉกเช่นวันนี้ได้?
เขามองชุนจือ และตบที่หน้าอกของตนเอง พร้อมกับกล่าวว่า “น้องชุนจือวางใจเถิด วันนี้พี่ใหญ่จะทวงคืนความเป็นธรรมให้เจ้าเอง”
พี่ใหญ่? อย่างเจ้าเนี่ยหรือ? แต่นางก็มิกล้าขัดใจผู้ช่วยชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของตน นางเสียสติคนนั้นกล้าทำให้นางอับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ นางจะต้องคิดบัญชีอย่างแน่นอน!
มือปราบจางโบกแขนแกร่ง “นำคนมา! พาสตรีนางนี้กลับไปที่จวน! ข้าจะสอบสวนเอง! ใครกล้าขัดขวาง ก็จับไปให้หมด!”
มือปราบอีกหลายคนก็กรูกันเข้ามาล้อมเอาไว้
อวี๋ซงแอบกระทืบเท้า เป็นเพราะเด็กนี่หาเรื่องใส่ตัว! ดีเลย ครานี้พวกเขาก็จะโดนจับกันทั้งหมด!
“ช้าก่อน” อวี๋หวั่นเดินออกมา
เสียงของเธอไม่ดัง น้ำเสียงก็มิได้ฟังดูบีบบังคับ ทว่ามือปราบที่ล้อมอยู่กลับหยุดมืออย่างไม่มีเหตุผล
มือปราบจางมองอวี๋หวั่นด้วยความสงสัย นี่คือสตรีชาวบ้านที่รังแกชุนจือรึ?
เขาเรียนมาน้อย ไม่รู้ว่าควรพรรณาความงามของสตรีได้อย่างไร เขาเพียงรู้สึกว่านางสะสวยกว่าชุนจืออยู่สักหน่อย น่าเสียดายที่เป็นเพียงคนบ้านนอก ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยอมผิดใจกับสาวใช้คนสนิทของฮูหยินเพียงเพื่อสตรีบ้านนอกคนนี้หรอก
“เจ้าก็คือสตรีเสียสติ?” มือปราบจางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
ลุงใหญ่โมโหจนยกไม้เท้าขึ้น
อวี๋หวั่นแตะที่แขนของลุงใหญ่เบาๆ บอกเป็นนัยให้เขาใจเย็นๆ จากนั้นจึงพูดกับมือปราบจางว่า “พี่ใหญ่มือปราบท่านนี้ จู่ๆ ก็จะมาจับข้า ขอถามสักหน่อยว่าข้าทำอะไรผิด? จับโจรย่อมต้องจับพร้อมหลักฐาน จับคนคบชู้ก็ต้องจับทั้งคู่ ท่านเพียงบอกเหตุผลที่ฟังขึ้นมาหนึ่งข้อ จึงจะสามารถจับคนจนมือไร้แม้แรงผูกไก่[footnoteRef:1]อย่างพวกข้าต่อหน้าชาวบ้านเช่นนี้ได้” [1:  มือไร้แม้แรงผูกไก่ หมายถึงร่างกายอ่อนแอ ไม่มีเรี่ยวแรง]
มือไร้แม้แรงผูกไก่? หนังตาของชุนจือกระตุกกึก!
เมื่อครู่ ใครกันเล่าที่จับนางกดลงบนพื้น?!
คนมามุงดูเพิ่มมากขึ้นแล้ว ชาวบ้านต่างเริ่มชี้มือชี้ไม้ไปยังมือปราบจาง แสดงความไม่พอใจกับการด่วนตัดสินใจจับคนของเขา
มือปราบจางจึงกล่าวด้วยความเป็นธรรมว่า “เหตุผลรึ? เจ้ารังแกผู้อื่นจนเป็นเช่นนี้ ยังกล้าถามอีกหรือว่าเหตุใดข้าจึงต้องจับเจ้า”
“รังแก?” อวี๋หวั่นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ข้าเพียงแต่ทำให้นางเก็บของที่นางทำตกขึ้นมาเท่านั้น หากนี่เรียกว่าเป็นการรังแกละก็ ก่อนหน้านี้ที่นางข่มขู่ข้า เทข้าวโพดของท่านยายผู้นี้ทิ้ง ทั้งยังจงใจทำให้ท่านลุงใหญ่ของข้าที่ขาแข้งไม่ดีล้มคะมำ ข้าใคร่ถามนางสักหน่อยว่าการกระทำเหล่านี้เรียกว่าอะไร”
มือปราบจางชะงักไป เขาหันมองชุนจือ เขามาช้า ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น
นัยน์ตาของชุนจือฉายแววของความสับสน “พี่ใหญ่จาง ท่าน...ท่านอย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของนาง ข้าไม่ได้ข่มขู่นาง เป็นนางที่ไม่ยอมขายหมูพะโล้ให้กับข้า ยังทำให้ข้าอับอายอีก”
มือปราบจางไหนเลยจะไม่รู้ว่าชุนจือโกหก แต่ครั้งนี้เป็นโอกาสครั้งใหญ่ที่จะทำให้ชุนจือติดหนี้น้ำใจเขา เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไรกัน? อย่างไรเสียชุนจือก็เป็นคนของจวนนายอำเภอ เด็กสาวชาวบ้านคนหนึ่งมีปัญหากับนาง ไยไม่ไตร่ตรองให้ดีก่อนว่าสถานะของตนเป็นอย่างไร
“สิ่งใดผิด สิ่งใดถูก รอกลับไปถึงที่ว่าการ นายท่านจะตัดสินเอง! หากเจ้ามิได้ผิดจริง จะต้องคืนความยุติธรรมให้
เป็นแน่! แต่ถ้าหากเจ้ารังแกผู้อื่น ข้าวในคุกก็มิได้อร่อยนักหรอก!”
คำพูดนี้ดังกังวาน กระนั้นใครๆ ก็รู้ ว่าเมื่อเข้าไปในที่ว่าการอำเภอแล้ว อำนาจสูงสุดก็เป็นของพวกเขา
ผู้คนต่างส่ายหน้าด้วยความสงสาร ดรุณีน้อยไร้เดียงสา ออกมาทำมาหากิน สุดท้ายกลับถูกคนระยำพวกนี้รังแก
“เสี่ยวเฟิง เจ้าพาน้องชายและน้องสาวกลับบ้านไปก่อน” ลุงใหญ่บอกกับอวี๋เฟิง และกล่าวกับมือปราบจางว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหลานสาวข้า ข้าจะไปที่ว่าการกับท่าน”
อวี๋หวั่นจึงกล่าวว่า “ท่านลุงใหญ่ ไม่ต้องกังวลไป เมื่อไปถึงแล้ว ข้ามีวิธีการของข้า”
ลุงใหญ่มิได้กลัวเธอไม่มีวิธี เธอไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ไม่ยอมให้ใครมารังแกได้ ทว่าที่ว่าการอำเภอมิใช่สถานที่ที่ดีนัก สตรีเข้าไปเพียงลำพัง แม้ว่าจะมิได้เกิดอะไรขึ้น ทว่าชื่อเสียงจำต้องด่างพร้อย
น้องสามไปรบที่ชายแดนแทนเขา เขากลับไม่สามารถปกป้องบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขาเอาไว้ได้
“ท่านพ่อ! ร่างกายท่านไม่ค่อยแข็งแรง! ข้าไปจะดีกว่า!” อวี๋เฟิงกล่าว
“ไม่ต้องเถียงกันแล้ว! ข้าหนังหนาตายยาก! ข้าไปเอง” อวี๋ซงกล่าวจบก็ถลึงตาใส่อวี๋หวั่น “แต่ข้าไม่ได้ทำเพื่อเจ้าหรอกนะ!”
อวี๋หวั่นหัวเราะน้อยๆ “ไม่ต้องกังวลจริงๆ”
“ไม่ได้!” สามพ่อลูกพูดขึ้นพร้อมกัน
ระหว่างการถกเถียงที่ยังไม่จบง่ายๆ นี้ รถม้าหรูหราซึ่งเทียมด้วยม้าสี่ตัวก็เคลื่อนเข้ามา
รถม้าที่ดูหรูหราที่สุดในตำบลก็คือรถม้าของจวนนายอำเภอ ทว่าจะมีม้าชั้นดีเพียงตัวเดียว รถม้าคันนี้ไม่เพียงมีถึงสี่ตัว แต่ทุกตัวล้วนเป็นม้าศึกมองโกลชั้นดี
ด้านหน้าและหลังม้ามีองครักษ์ซึ่งดูขึงขังอยู่อีกแปดนาย องครักษ์สวมชุดไปรเวท แต่ถึงกระนั้น เสื้อผ้าก็มิอาจปกปิดความน่าเกรงขามของพวกเขาได้
ชาวบ้านที่ก่อนหน้านี้ยืนมุงดูมือปราบและอวี๋หวั่นค่อยๆ เงียบเสียงลง ทุกคนต่างเผยสีหน้าหวาดกลัว แม้แต่มือ
ปราบจางก็ไม่กล้าบุ่มบ่าม
ในตอนแรกเขาคิดว่าจะรอให้รถม้าผ่านไปก่อนแล้วค่อยจัดการกับนางเด็กนี่ ใครจะคาดคิดว่าผู้มาเยือนใหม่กลับจอดรถม้าด้านหน้าแผงของอวี๋หวั่น
ม่านในรถม้าเปิดออก สตรีอายุราวสี่สิบปีก้าวลงมา
นางแต่งตัวเรียบง่าย ทว่าอาภรณ์ที่นางสวมใส่ล้วนเป็นเนื้อผ้าชั้นเยี่ยม ที่สำคัญคือกิริยาท่าทางของนาง ดูสง่างามกว่าฮูหยินของจวนนายอำเภอเป็นไหนๆ
นางหยุดฝีเท้าลงเบื้องหน้าแผงของอวี๋หวั่น ด้านข้างเท้าของนางคือฝักข้าวโพดที่ยังเก็บขึ้นมาไม่ทัน
นางค้อมตัวลง หยิบฝักเข้าโพดขึ้นมา มองไปรอบๆ และวางลงบนแผงของหญิงชรา
หญิงชราซาบซึ้งจนหลั่งน้ำตา
ใบหน้าใจดียิ้มเล็กน้อย นางมองไปยังขาหมูพะโล้ที่แผงของอวี๋หวั่น และกล่าวว่า “หมูพะโล้นี้หอมยิ่งนัก ขายให้พวกข้าได้หรือไม่”
ชาวบ้านหันขวับไปมองอวี๋หวั่น
สตรีผู้นี้เป็นถึงคนของจวนนายอำเภอ นางยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ?
อวี๋หวั่นมิได้ขลาดกลัว เอ่ยตอบไปว่า “ขออภัยเจ้าค่ะ ขาหมูนี้ขายไปแล้ว”
“เช่นนั้นหรือ” นางถอนหายใจด้วยความเสียดาย “อย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้”
นางหยุด และมองน้ำพะโล้ที่มีควันร้อนปกคลุม “เช่นนั้นขายน้ำพะโล้ให้ข้าสักชามได้หรือไม่”
“ได้เจ้าค่ะ” อวี๋หวั่นพยักหน้า
สตรีผู้นี้ไปหยิบชามจากบนรถม้า ชามใบนี้ทำจากทอง สลักลายอันวิจิตรบรรจง ชาวบ้านที่มามุงดูไหนเลยจะมีโอกาสได้เห็นของราคาแพงเช่นนี้ ทุกคนต่างตกตะลึง
อวี๋หวั่นรับชามมาอย่างใจเย็น ตักน้ำแกงจนเต็มชาม “สามอีแปะ ขอบคุณเจ้าค่ะ”
นางจ่ายเงิน ปิดฝาชาม และยกน้ำแกงหอมฉุยขึ้นรถม้าไป
รถม้าเคลื่อนตัวออกไป แต่ก็หยุดลงกะทันหัน
นางแง้มม่านจากหน้าต่าง มองไปยังมือปราบจางซึ่งทำท่าทางนอบน้อม และกล่าวว่า “คุณหนูบ้านข้าบอกว่า ที่ชายแดนไม่สงบดี ใช้ชาวบ้านเป็นทหารปกป้องแผ่นดิน ตนเป็นข้าราชการ ต้องรักประชาชนดุจลูกหลาน หากปฏิบัติต่อชาวบ้านประหนึ่งผักปลา ก็จะทำให้ทหารแถบชายแดนชอกช้ำเช่นกัน”
..........................................


## 027 ฮูหยินของคุณชาย

บทที่ 27 ฮูหยินของคุณชาย
รถม้าค่อยๆ เคลื่อนออกไป จนลับสายตา
มือปราบจางมองอวี๋หวั่นด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ข้าแนะนำให้เจ้าอย่าผลีผลาม คุณหนูจากจวนแม่ทัพกล่าวออกมาเอง หากเจ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก ก็หมายความว่าเจ้ากำลังจงใจมีเรื่องกับนาง” ไม่รู้ว่าไป๋ถังปรากฏตัวท่ามกลางฝูงชนตั้งแต่เมื่อไร
นางกล่าวพลางเดินเข้ามาหามือปราบจาง เขากำลังแยกเขี้ยวยิงฟัน แต่กลับกลายเป็นว่าง่ายขึ้นทันที “ท่านกำลังบอกว่านั่นคือรถม้าของจวนแม่ทัพหรือ?”
ไป๋ถังส่ายนิ้วชี้ไปมา “มิใช่แม่ทัพธรรมดาเสียด้วย ผู้ที่นั่งอยู่บนรถม้าเมื่อครู่ก็คือหลานสาวสายตรงของแม่ทัพอาวุโสเจิ้นเป่ย[footnoteRef:1]” [1:  เจิ้นเป่ย เป็นชื่อตำแหน่งสำคัญทางการทหาร]
“หลานสาวของแม่ทัพอาวุโสเจิ้นเป่ย นั่นไม่ใช่...” มือปราบจางหน้าซีดเผือด ไม่สนใจแม้แต่ชุนจือ นำลูกน้องกลับในทันที!
“นี่! พี่ใหญ่จาง! เหตุใดไปเสียแล้วเล่า? ท่านไม่จับคนแล้วรึ?” ชุนจือโมโหจนกระทืบเท้า แต่ก็ทำได้เพียงตาลีตาเหลือกวิ่งหนีไป
พ่อลูกสกุลอวี๋ต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก
อวี๋ซงหมดจำจะพูด “เจิ้นอะไรนั่น...จวนแม่ทัพยิ่งใหญ่เช่นนี้ อำนาจเหลือล้น เล่นเอาข้ากลัวเสียจนขี้หดตดหาย”
“แม่ทัพเจิ้นเป่ยมิใช่ว่า...” ลุงใหญ่เคยคลุกคลีอยู่กับคนจากเมืองหลวง ครั้นเป็นพ่อครัวอยู่ในเมืองหลาง เรื่องราวของตระกูลเก่าแก่ก็ล้วนเคยได้ยินอยู่บ้าง เขาจำได้เลือนรางว่าจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ยเข้าไปพัวพันกับคดีหนึ่ง ทั้งตระกูลจึงถูกจับเข้าคุก ชื่อเสียงของพวกเขามีประโยชน์เช่นนี้เชียวหรือ?
ไป๋ถังอุทานว่า ‘โอ้’ ด้วยความประหลาดใจ “ท่านลุงผู้นี้ ท่านก็เคยได้ยินข่าวจากเมืองหลวงด้วย! แต่ว่าเรื่องที่ท่านพูดนั้นเป็นเรื่องเมื่อสามปีก่อน ในปีนั้นท่านแม่ทัพได้รับโทษ ทุกคนล้วนถูกส่งเข้าคุก ทหารถูกส่งไปเสริมทัพที่ซีเป่ย มีคุณหนูคนหนึ่งรอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ หลังจากนั้น นางก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกคนต่างคิดว่านางตายไปแล้ว แต่ไม่นานมานี้ นางก็กลับมา”
กล่าวถึงตรงนี้ นางก็เลิกคิ้ว “นางพาเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนมาด้วย พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนเป็นใคร ทั้งต้าโจว เขาเป็นเพียงคนเดียวที่กล้าอาละวาดในพระที่นั่งจินหลวน[footnoteRef:2] หลังแผลงฤทธิ์เสร็จแล้วก็เดินออกไปอย่างไร้รอยขีดข่วนใดๆ นางให้กำเนิดบุตรของเขา ทุกวันนี้มารดาพึ่งพาฐานะของบุตร ทำให้จวนแม่ทัพกลับมาอีกครั้ง” [2:  พระที่นั่งจินหลวน รู้จักกันในชื่อ ‘พระที่นั่งไท่เหอ’ อยู่ในเขตพระราชฐานชั้นนอกของพระราชวังต้องห้าม]
อวี๋หวั่นไม่สนใจเรื่องซุบซิบนินทาของแวดวงขุนนางชั้นสูง แม่ทัพก็ดี คุณชายเยี่ยนก็ดี ล้วนมิได้เกี่ยวข้องกับเธอ คำพูดของไป๋ถังเมื่อครู่ ประโยคเดียวที่เธอสนใจก็คือ ‘ทหารถูกส่งไปเสริมทัพที่ซีเป่ย’ ถ้าหากจำไม่ผิด พ่อของเธอก็ถูกจับไปเป็นทหารที่ซีเป่ย
ผ่านมาหกปีแล้ว ไม่รู้ว่าท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง
……
ณ ชายแดน หิมะตกปรอยๆ
การลาดตระเวนของวันนี้สิ้นสุดลง ทหารยามผลัดเวรกัน พวกเขาย่ำลงบนหิมะซึ่งหนาเกือบถึงต้นขา เดินกลับไปยังกระโจมอย่างทุลักทุเล
“หนาวจะตายอยู่แล้ว!”
เมื่อเข้าไปในกระโจม อู๋ซันเริ่มสะบัดหิมะบนชุดเกราะ หิมะบางส่วนจับตัวกันจนเป็นก้อนน้ำแข็ง เขาสะบัดเท่าไรก็สะบัดไม่ออก
“อวี๋เฒ่า ช่วยข้าหน่อย!”
เขาเดินไปตรงหน้าบุรุษซึ่งกำลังซ่อมชุดเกราะอยู่
บุรุษที่ถูกเรียกว่า ‘อวี๋เฒ่า’ วางมือจากชุดเกราะตัวเก่าหลุดลุ่ย เขาดึงมีสั้นเล่มเงาวับออกมาจากรองเท้า “หันไป”
“เอ้อ!” อู๋ซันหันไปอย่างว่าง่าย
อวี๋เซ่าชิงแซะน้ำแข็งออกจากชุดเกราะ
เหมันต์ฤดูนั้นหนาวเหน็บ ในกระโจมของพวกเขาไม่มีแม้แต่เตาไฟ หากไม่แซะน้ำแข็งออก ก็จะถอดชุดเกราะไม่ได้
“อวี๋เฒ่าเอ๊ย” อู๋วันผู้ซึ่งถูกแกะก้อนน้ำแข็งหัวเราะและกล่าวว่า “ได้ยินมาว่าจะเลือกหัวหน้ากองพันแล้ว ข้าว่าเจ้าต้องได้เป็นอย่างแน่นอน!”
อวี๋เซ่าชิงมิได้ตอบอะไร มือที่เต็มไปด้วยแผลเป็นจากการสู้รบมานานหลายปี กำด้ามมีดไว้แน่น มีน้ำแข็งอีกส่วนหนึ่งที่ยังแงะไม่ออก
“เจ้าเชื่อข้า เจ้าเป็นหัวหน้ากองร้อยมาสามปี ตำแหน่งก็ต้องสูงขึ้นอีก ครั้งก่อนเจ้าก็ตัดหัวรองแม่ทัพไปไม่ใช่รึ ถือเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่เชียวนา หากเป็นคนอื่น ก็คงได้ไปอยู่กองพันใต้ตั้งนานแล้ว แต่เจ้านี่นะ พื้นเพออกจะด้อยเสียหน่อย ไม่เช่นนั้นในบรรดาหัวหน้ากองร้อยทั้งหมด ข้าดูแล้ว ไม่มีใครมีคุณสมบัติเท่าเจ้า แถมยังไม่ได้เกี่ยวข้องกับกองพันใต้อีกด้วย!”
กองพันใต้ กองพันเหนือ ก็คือคำที่ทหารชั้นผู้น้อยแอบใช้เรียกกองทัพใหญ่และกองทัพย่อย พวกเขาเป็นทหารที่ถูกจับมาเสริมทัพ ส่วนใหญ่แล้วจะสังกัดกองพันเหนือ
“กินข้าวเถอะ” เมื่อน้ำแข็งก้อนสุดท้ายหลุดออก อวี๋เซ่าชิงหยิบผ้าแห้งออกมา และค่อยๆ เช็ดมีด จากนั้นจึงเสียบกลับเข้าไปในฝัก
อู๋ซันวางชุดเกราะลง และเปลี่ยนเป็นสวมเสื้อผ้าฝ้าย
เสื้อผ้าฝ้ายของกองพันเหนือทำมาจากฝ้ายเก่า ชื้นง่าย ทั้งหนักทั้งไม่อบอุ่น เทียบกับของที่บ้านแล้ว ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง
เมื่อเห็นกับข้าวบนโต๊ะ อู๋ซันก็เบะปาก กล่าวว่า “เจ้าเป็นหัวหน้ากองร้อย ไฉนกินกับข้าวแบบเดียวกับพลทหารอย่างข้าเล่า!”
หลายวันมานี้หิมะตกหนักเหลือเกิน ทั้งสองฝ่ายต่างพักรบกัน เพื่อที่จะประหยัดเสบียงอาหารของกองทัพ จากเดิมที่พวกเขากินข้าววันละสามมื้อ ก็เหลือเพียงวันละสองมื้อ อู๋ซันกินไม่อิ่ม จึงมาเติมกับข้าวจากอวี๋เซ่าชิง อาหารของอวี๋เซ่าชิงเองก็มีไม่มาก จึงได้แต่กินให้น้อยลง
อู๋ซันหยิบหมั่นโถวแข็งๆ ขึ้นมาลูกหนึ่ง กัดเข้าปากไปหนึ่งคำ กลับเจอเม็ดทรายหยาบระคายลิ้น
เขากลอกตา “มารดามันเถอะ! กองพันใต้มีเนื้อให้กินแล้ว! เมื่อครู่ตอนที่ข้าออกลาดตระเวน ได้กลิ่นเนื้อหอมๆ หากเจ้าเป็นหัวหน้ากองพันเหนือละก็ พวกเราต้องมีอาหารการกินอุดมสมบูรณ์เป็นแน่!”
อวี๋เซ่าชิงกินผักดองไร้รสชาติเข้าไปหนึ่งคำ
อู๋ซันเคี้ยวหมั่นโถวอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าวางใจเถอะ รอเจ้าได้ขึ้นเป็นหัวหน้ากองพัน เจ้าก็จะได้กินอาหารของกองพันใต้แล้ว”
ทันทีที่กล่าวจบ ก็ได้ยินเสียงดังอื้ออึงมาจากด้านนอกกระโจม
อู๋ซันรีบวางหมั่นโถวและปรี่ออกไปด้านนอก คว้าหมับไปที่พลทหารคนหนึ่งซึ่งดูตื่นตระหนก “ทำไม ทำไม เกิดอะไรขึ้น”
พลหทารกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “เติ้งโถวเฒ่าขึ้นเป็นหัวหน้ากองพันแล้ว ตอนนี้เหล่าพี่น้องกำลังเข้าไปแสดงความยินดี!”
อู๋ซันขมวดคิ้ว “เติ้งโถวเฒ่าขึ้นเป็นหัวหน้ากองพันรึ? ไฉนเป็นเขาไปได้? คงไม่ใช่เข้าใจอะไรผิดกระมัง?”
พลทหารกล่าวว่า “ไม่ผิดแน่! แม่ทัพกุยเต๋อหลางเป็นคนแต่งตั้งด้วยตัวเองเชียวนา!”
“แม่ทัพกุยเต๋อหลาง?” อู๋ซันรู้สึกงุนงง กองพันของพวกเขามีคนชื่อนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
พลทหารร้องว่า ‘ไอหยา’ และกล่าวว่า “เมื่อครู่ท่านออกไปลาดตระเวน คงไม่ได้ยินสิท่า? เหยียนเฒ่าได้รับราชโองการให้เป็นแม่ทัพกุยเต๋อหลางระดับห้าแล้ว!”
อู๋ซันตะลึงงัน!
เขาก็รู้จักเหยียนเฒ่า คนผู้นี้เป็นหัวหน้ากองน้อยเหมือนกับอวี๋เฒ่า ครั้งนี้มีผู้ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้ากองพันเพียงคนเดียว ทว่าคนแซ่เหยียนผู้นี้เป็นทาสที่ติดโทษทัณฑ์ สถานะเทียบกับอวี๋เฒ่าไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงความดีความชอบของอวี๋เฒ่ามีมากกว่าเขาเป็นไหน เขาเป็นหัวหน้ากองพันไม่ได้เสียด้วยซ้ำ เหตุใดผ่านไปเพียงชั่วพริบตา เขาก็กระโดดขึ้นมารับตำแหน่งที่สูงเช่นนี้ ได้เป็นถึงแม่ทัพกุยเต๋อหลางเชียวรึ? มิหนำซ้ำยังเป็นราชโองการ?!
พลหทารกล่าวด้วยน้ำเสียงซึ่งเต็มไปด้วยความอิจฉา “ได้ยินว่า ลูกสาวของเขาเป็นฮูหยินของคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนแล้ว เป็นเพราะฝ่าบาทรู้สึกผิดต่อพ่อของคุณชายเยี่ยน จึงเลื่อนยศให้พ่อของนาง”
“เติ้งโถวเฒ่าท่านรู้จักใช่ไหม ก็คือเหยียนเฒ่า ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าแม่ทัพกุยเต๋อหลาง เขาเป็นคนสนิทของแม่ทัพกุยเต๋อหลาง หลังจากที่แม่ทัพกุยเต๋อหลางได้เลื่อนตำแหน่ง ก็รีบแต่งตั้งเขาทันที! ไอหยา แม่ทัพกุยเต๋อหลางมีความสามารถยิ่งนัก! รู้เช่นนี้ข้าไปติดตามเขาดีกว่า...”
คนสนิท? ข้าจะอ้วก! เป็นหนอนไชทวารก็พอแล้ว!
มีความสามารถ? ยังมีความสามารถไม่เท่านิ้วมือเดียวของอวี๋เฒ่า!
เมื่อมาคิดว่าตำแหน่งหัวหน้ากองพันของอวี๋เฒ่าถูกคนเจ้าเล่ห์จอมประจบประแจงแย่งชิงไป อู๋ซันก็โมโหเสียจนปอดจะระเบิด!
อู๋ซันขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางเดินกลับไปยังกระโจม เห็นอวี๋เซ่าชิงกำลังกัดผักดองและหมั่นโถวเงียบๆ ราวกับไม่ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น เขาก็พยายามระงับโทสะ และกล่าวว่า “อวี๋เฒ่า เจ้าอย่าเสียใจไปเลย”
“อืม” อวี๋เซ่าชิงตอบ
.............................................


## 028 อำนาจอันยิ่งใหญ่

บทที่ 28 อำนาจอันยิ่งใหญ่
เมื่ออวี๋หวั่นและคนอื่นๆ กลับถึงหมู่บ้านก็เข้าสู่ยามสายัณห์เสียแล้ว แต่ละบ้านต่างเริ่มทำกับข้าว ทั้งหมู่บ้านเต็มไปด้วยควันไฟจากห้องครัว
ช่วงเวลาแห่งการซุบซิบนินทาของชาวบ้านได้ผ่านพ้นไปแล้ว ทั้งสองครอบครัวปรากฏตัวพร้อมกันนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป
วันนี้จำต้องรมควันเนื้อหมู ป้าสะใภ้ใหญ่อยู่ที่บ้านของอาหวั่นทั้งวัน อาหารเย็นจึงกินที่นั่น
“ขายของเป็นอย่างไรบ้าง” ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยถามด้วยความกังวลเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่สามีของนางเข้าไปในตำบล หลังจากที่ได้รับบาดเจ็บ
ลุงใหญ่ยิ้มกว้าง หยิบถุงเงินวางลงบนโต๊ะ
ป้าสะใภ้ใหญ่เปิดถุงดู นางก็ตกตะลึง “เหตุใดมากถึงเพียงนี้”
ลุงใหญ่ดูมีชีวิตชีวา กล่าวว่า “ขายหมดแล้ว แม้แต่น้ำพะโล้ก็ขายหมดแล้ว!”
สาวใช้เก่าแก่ของจวนแม่ทัพเบิกทางให้ หลังจากนั้นลูกค้าที่ซื้อหมูพะโล้ไม่ทัน ต่างก็เข้ามาช่วงชิงน้ำพะโล้กันยกใหญ่ หมายจะซื้อไปต้มเอง
“มากมายขนาดนั้น...ขายหมดเกลี้ยงเลยหรือ?” นั่นหมูครึ่งตัวเต็มๆ ทั้งยังมีเครื่องในหมูอีก! ป้าใหญ่จึงถามต่อว่า “เครื่องในหมูก็ขายหมดแล้วหรือ?”
ในหมู่บ้านที่ยากจนข้นแค้น เครื่องในหมูมิใช่สิ่งที่จะโยนทิ้งไปได้ง่ายๆ พวกเขาหิวแทบขาดใจ แม้แต่รากของต้นหญ้าหรือดินกวนอิม[footnoteRef:1]พวกเขาก็กินได้ ทว่าคนในตำบลย่อมไม่เป็นเช่นนั้น พวกเขาไม่กินเครื่องในหมู [1:  ดินกวนอิม เป็นดินขาวชนิดหนึ่ง ชาวบ้านที่เผชิญกับความอดอยากในสมัยก่อน กินดินชนิดนี้เพื่อบรรเทาความหิวโหย]
อวี๋หวั่นเอ่ยชมด้วยความประทับใจว่า “ฝีมือทำอาหารของท่านลุงใหญ่ดีมาก ทุกคนที่ได้ชิมต่างบอกว่าอร่อยกว่าหมูพะโล้เสียอีก!”
ลุงใหญ่หัวเราะร่า ไม่รู้ว่าเพราะรู้สึกภาคภูมิใจในฝีมือทำอาหารของตน หรือเพราะอวี๋หวั่นชมเขากันแน่
ป้าสะใภ้ใหญ่ฝืนกดมุมปากของตนซึ่งกำลังยกขึ้น นางถลึงตาและกล่าวว่า “น่าเกลียด!”
จากนั้น อวี๋ซงก็เอ่ยถึงเรื่องที่ชุนจือและมือปราบจงใจหาเรื่อง ป้าสะใภ้ใหญ่ฟังด้วยใจตุ๊มๆ ต่อมๆ
“ต้องขอบคุณคุณหนูจากจวนแม่ทัพ คนของจวนนายอำเภอจึงไม่กล้าสร้างความยุ่งยากให้พวกเราอีก” อวี๋ซงกล่าวอย่างจริงใจ “คนของนางไม่ถือตัว อ่อนโอนและมารยาทดี เห็นได้ว่าตัวนางเองก็เป็นเช่นนั้น นางยังพูดแทนท่านอาสาม ห้ามไม่ให้มือปราบงี่เง่านั่นรังแกชาวบ้านอย่างพวกเรา”
“เป็นคนดีจริงๆ” ป้าสะใภ้ใหญ่รู้สึกขอบคุณ
“ไม่ดีเท่าท่านพี่ข้าหรอก!” เถี่ยตั้นน้อยเหยียดหลังตรงพลันพูดขึ้น
“ท่านพี่ดี” น้องสาวตัวน้อยก็พูดตาม
อวี๋หวั่นรู้สึกขบขัน จึงจับแก้มเด็กเล็กทั้งสอง “พี่คิดไม่ผิดจริงๆ ที่รักพวกเจ้า มา ดูสิว่าพี่เอาอะไรมาให้”
เธอพูด พลางหยิบห่อกระดาษเล็กๆ ออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง
เถี่ยตั้นน้อยตาโตขึ้นทันใด “ขนมกุ้ยฮวา!”
“จะกิน” เด็กหญิงกล่าว
เถี่ยตั้นน้อยจูงมือน้องสาวไปกินขนมกุ้ยฮวาอย่างมีความสุข
นางเจียงมองพวกเขา ดวงหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข
“พรุ่งนี้ไม่ต้องไปขายหมูพะโล้แล้วใช่ไหม” ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยถาม สามวันหลังจากนี้จึงจะมีตลาดครั้งต่อไป
อวี๋หวั่นพยักหน้า “พรุ่งนี้ไม่ต้องขาย แต่พวกข้าจะเข้าไปซื้อของในตำบล”
วันนี้คุณหนูไป๋ปรากฏตัวที่ตลาด ทว่าไม่ได้มาเพียงเพื่อช่วยเหลือพวกเขาเท่านั้น นางได้ยินว่าในตลาดที่ทางเข้าตำบล มีร้านขายหมูพะโล้ที่อร่อยกว่าหมูพะโล้ของหอหยกขาว นางจึงตั้งใจมาหาเรื่องโดยเฉพาะ ไหนเลยจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับเป็นคนคุ้นเคย หลังจากที่ได้ชิมน้ำพะโล้ของบ้านอวี๋หวั่น นางก็เปลี่ยนความคิด จึงสั่งหมูพะโล้จากบ้านของอวี๋หวั่นแทน
ป้าสะใภ้ใหญ่ตกใจจนแยกไม่ออกว่านี่เป็นเรื่องดีหรือไม่
เคยได้ยินเกี่ยวกับหอหยกขาวมาบ้าง ภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในตำบล ของธรรมดาสามัญทั่วไปไม่สามารถนำไปขายได้ นี่นับว่าเป็นกรณีพิเศษ ทว่าพวกเขาก็มีพ่อครัว ถึงกับทำเองไม่ได้เชียวหรือ?
มีกิจการก็นับเป็นเรื่องดี สามีที่เคยท้อแท้สิ้นหวังกลับมามีแรงใช้ชีวิตอีกครั้งก็นับว่าเป็นเรื่องดี ป้าสะใภ้มิได้ไม่เห็นด้วย
“รอให้ทำการค้ากับหอหยกขาวครั้งนี้เสร็จ พวกเราก็จะได้ฉลองปีใหม่แล้ว!” อวี๋ซงกล่าวอย่างมีความหวัง เมื่อกล่าวจบ ก็ทำสีหน้าเรียบเฉยและพูดว่า “ไม่ได้อยากฉลองกับเจ้าหรอกนะ!”
ป้าสะใภ้ใหญ่ถลึงตาใส่เขา
อวี๋หวั่นหัวเราะ เด็กหนอเด็ก คำพูดของเด็กไม่ทำร้ายใคร
อยู่ๆ ลุงใหญ่ก็เงียบไป
“ท่านลุงใหญ่” อวี๋หวั่นเรียกเขา
ป้าสะใภ้ใหญ่ตอบว่า “เขาคิดถึงพ่อของเจ้า”
อวี๋หวั่นชะงัก เมื่อเธอมองไปยังนางเจียง ก็เห็นว่านางเจียงซึ่งก่อนหน้านี้กำลังยิ้มแย้ม บัดนี้กลับมองไปยังเส้นขอบฟ้าด้วยสายตาอันว่างเปล่า ราวกับจมอยู่ในความคิดของตัวเอง
ท่านแม่...ก็คิดถึงท่านพ่อสินะ
ในตอนที่ท่านพ่อเข้ากองทัพ เถี่ยตั้นน้อยยังไม่เกิด ผ่านไปหกปี ตอนนี้เขาโตถึงเพียงนี้แล้ว
……
เวลาเที่ยงตรง ลมและหิมะปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าเหนือกองทัพใหญ่ของซีเป่ย ลมแรงเสียจนไม่ได้กลิ่นใดๆ แม้แต่กลิ่นของควันไฟ
หลังจากที่ลดจำนวนมื้ออาหารจากวันละสามมื้อ เตาไฟในห้องครัวก็ไม่ค่อยได้ใช้สักเท่าไร
อวี๋เซ่าชิงกำลังสวมชุดเกราะที่เพิ่งซ่อมเสร็จเมื่อเย็นวาน และเดินเข้าไปในกระโจมซึ่งใช้เวลาสร้างตลอดทั้งคืน
ด้านนอกกระโจม มีทหารนายหนึ่งเดินถือหอกมาในสภาพพร้อมรบ
เมื่อเขาเห็นอวี๋เซ่าชิงเดินไป ก็ยื่นมือออกมาหยุดไว้ “ทำอะไร”
อวี๋เซ่าชิงมองกล่องไม้ในมือ กล่าวว่า “นี่คือของที่แม่ทัพกุยเต๋อหลางยังเก็บไม่หมด เขาส่งคนมาบอกให้ข้านำไปส่ง เจ้านำของนี่ไปส่งให้เขาเถิด”
“ช้าก่อน” ทหารหนุ่มพูดขึ้น “ของมีค่าเช่นนี้ ท่านนำไปให้เขาด้วยตัวเองจะดีกว่า”
อวี๋เซ่าชิงมองผ้าฝ้ายขาดๆ ในกล่อง ใบหน้ามิได้ปรากฏความรู้สึกใด “ได้”
พูดจบ ก็ก้าวเท้าจะเดินเข้าไปด้านใน
ทหารนายนั้นเรียกเขาอีกครั้งหนึ่ง “เอ๋? ข้าบอกรึว่าให้ท่านเข้าไป แม่ทัพกุยเต๋อหลางจัดกระบวนทัพจนดึก ไม่ได้นอนมาหลายชั่วยาม เพิ่งได้นอนไปเมื่อครู่ ท่านรอเขาตื่นก่อนเถิด”
“เช่นนั้นข้ารออีกสักพักแล้วค่อยกลับมา” อวี๋เซ่าชิงกล่าว
เขายังพูดอีกว่า “หากท่านไป แล้วแม่ทัพตื่นมาพอดีเล่า? ท่านรออยู่ก่อนเถอะ! แม่ทัพกุยเต๋อหลางไม่ใช่คนหลับลึก ไม่แน่ว่าอาจจะตื่นแล้วก็เป็นได้”
อวี๋เซ่าชิงยืนรออยู่ด้านหน้ากระโจมท่ามกลางหิมะและสายลมด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ทหารหนุ่มเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แสยะยิ้มถากถาง
อวี๋เซ่าชิงยืนรอท่ามกลางความหนาวเหน็บอยู่สองชั่วยามเต็มๆ เท้าทั้งสองข้างหนาวจนไม่รู้สึกอะไร บนร่างเต็มไปด้วยหิมะกองใหญ่ ริมฝีปากแห้งแตกเผยอขึ้นเล็กน้อย มองเห็นรอยเลือดสีแดง
“เกลี้ยดเกลียด”
มีเสียงเล็กฟังดูไพเราะดังมาจากในกระโจม จากนั้นก็มีสตรีรูปโฉมงดงามนางหนึ่งเดินออกมา
สตรีผู้นั้นดึงเสื้อที่เลื่อนหลุดขึ้นมา มองไปยังอวี๋เซ่าชิงอย่างมีเลศนัย
อวี๋เซ่าชิงมิได้กะพริบตา
นางส่ายสะโพกอย่างอ่อนหวาน และเดินผ่านเขาไปพร้อมกับกลิ่นหอมจรุงจิต
ทหารหนุ่มถือน้ำร้อนเข้าไปในกระโจม เมื่อเขาถือน้ำร้อนที่ใช้แล้วออกมา อวี๋เซ่าชิงก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ข้านำของเข้าไปให้แม่ทัพกุยเต๋อหลางได้หรือยัง”
ทหารนายนั้นเย้นหยันว่า “เกรงว่าคงไม่ได้ ท่านหัวหน้ากองร้อย เมื่อครู่แม่ทัพมีคำสั่งว่า หากแม่ทัพกุยเต๋อหลางตื่นเมื่อไร ให้รีบไปพบเพื่อเจรจาการศึกทันที ท่านก็...รอสักพักแล้วค่อยกลับมาเป็นอย่างไร?”
‘หัวหน้ากองพัน? ก็ต้องเป็นพี่ใหญ่อวี๋แน่!’
‘เหยียนฉงหมิงเทียบพี่ใหญ่อวี๋ไม่ได้เลยสักนิด!’
‘อวี๋เฒ่าฆ่าพวกป่าเถื่อนไปตั้งมากมาย บนตัวถูกแทงไปไม่รู้กี่แผล มีหรือที่เต่าหดหัวแบบเหยียนฉงหมิงจะเทียบได้?’
‘หัวหน้ากองพัน หากไม่ใช่อวี๋เฒ่า ข้าก็ไม่ยอมรับ! เหยียนฉงหมิงก็เป็นได้แค่ผายลมเหม็นๆ เท่านั้น!’
ทหารหนุ่มมองตามเงาด้านหลังของอวี๋เซ่าชิงที่ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับพายุหิมะ เขากล่าวเสียดสีว่า “เจ้าสิลมตดเหม็นๆ!”
.....................................................


## 029 พ่อลูกเชื่อมใจถึงกัน

บทที่ 29 พ่อลูกเชื่อมใจถึงกัน
ต้มหมูพะโล้กันมาทั้งคืน ทุกคนต่างเหนื่อยล้าเต็มที จึงรีบแยกย้ายกันกลับบ้านไปพักผ่อน นางเจียงกับเถี่ยตั้นน้อยก็เข้านอนกันแล้ว
อวี๋หวั่นล้มตัวลงนอน ทว่าได้แต่พลิกตัวไปมา เพราะนอนไม่หลับ
ด้านนอกเริ่มมีหิมะตกแล้ว ราตรีเงียบสงัด แต่กลับรู้สึกหนาวเหน็บ
อวี๋หวั่นลูบผ้าห่มผืนบาง ไม่กี่วันมานี้มัวแต่ง่วนอยู่กับการหาเงิน ไม่มีโอกาสไปหาซื้อผืนใหม่ รอให้ทำการค้ากับคุณหนูไป๋สำเร็จ เธอจะพามารดากับน้องชายเข้าไปในตำบล ของที่ต้องซื้อเพิ่มเติมก็ซื้อมาแล้ว ส่วนของที่ต้องใช้ช่วงปีใหม่ ก็จะไปซื้อด้วยกัน
เมื่อกล่าวถึงของที่จำเป็นต้องใช้ช่วงปีใหม่ อวี๋หวั่นก็พลันนึกถึงท่านพ่อที่อยู่แสนไกล ทำให้เธอยิ่งนอนไม่หลับ
เธอจึงลงจากเตียง จัดแจงสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย และถือตะเกียงน้ำมันเดินเข้าไปในห้องครัว
ห้องครัวนี้ไม่ดูไม่แร้นแค้นดังครั้นอวี๋หวั่นเพิ่งมาถึงที่นี่ ถังข้าวสารก็มีข้าวสาร ตู้กับข้าวก็มีแป้ง อีกทั้งยังมีเครื่องปรุงรสและเกลือ ตะกร้ามุมห้องก็มีหัวผักกาดกับผักกาดขาวที่ป้าสะใภ้ใหญ่เก็บมาจากแปลงของบ้านตน ในถังไม้ก็มีปลาเป็นๆ อยู่สองสามตัว และแน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้คนน้ำลายสอมากที่สุดก็คือเนื้อหมูรมควันซึ่งแขวนอยู่บนผนังและวางอยู่บนเตา
เนื้อหมูรมควันเหล่านี้เป็นเนื้อที่ลุงใหญ่ลงมือแช่เกลือด้วยตัวเอง นำไปแขวนไว้ในห้องครัว หากไม่ได้ทำอาหารก็จะผึ่งลมเอาไว้ หากทำอาหารก็จะสามารถรมควันได้ เพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งวัน รสชาติยังเค็มไม่เข้าเนื้อ เนื้อยังสดใหม่อยู่
อวี๋หวั่นหั่นเนื้อชั้นดีจากขาหลังของหมูออกมาได้หนึ่งก้อน เนื้อส่วนนี้มีเนื้อติดมันและเนื้อแดงในปริมาณที่เหมาะสม ทั้งยังไม่มีไขมันเยิ้มจนเลี่ยน เหมาะกับการนำไปทำลูกชิ้นเป็นอย่างยิ่ง
แต่ลำพังเนื้อส่วนนี้ย่อมไม่เพียงพอ เธอจึงหั่นเนื้อจากขาหน้า สะโพก และเนื้อส่วนไหล่ของหมู
เธอจำได้ว่าในอีกโลกหนึ่ง ป้าใหญ่ชอบใช้เนื้อส่วนไหล่ของหมูทำลูกชิ้น เพราะเนื้อจะนุ่มกว่า
หลังจากสับหมูเรียบร้อยแล้ว เธอก็หั่นหอม ขิง และกระเทียมจนแหลก ใส่ใข่ไก่ป่าลงไป แล้วใส่ซีอิ๊ว แป้งข้าวโพด เกลือเกล็ดหิมะ น้ำมันงา และพริกไทย
อวี๋หวั่นท่าทางทะมัดทะแมง เพียงครู่เดียวก็คนผสมจนเข้าที่
เธอหยิบน้ำมันงาชามใหญ่ออกมา น้ำมันงาราคาแพงเหลือเกิน ปกติแล้วพวกเขาจึงกินน้ำมันหมู ทว่าครั้งนี้ เธอใส่น้ำมันงาลงไปในหม้อจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
ไม่นาน กลิ่นหอมของลูกชิ้นก็ลอยออกมาจากจากหม้อซึ่งเต็มไปด้วยน้ำมัน
เมื่อทำลูกชิ้นเสร็จ เธอก็หยิบแป้งออกมาจากตู้กับข้าว และเริ่มลงมือทำแผ่นแป้ง
แสงไฟจากห้องครัวส่องสว่างไปจนถึงรุ่งเช้า
อวี๋หวั่นเช็ดเหงื่อบนหน้า ใกล้ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว
อวี๋หวั่นยังทำอาหารไม่เสร็จ เพียงแต่ทำเจวี๋ยนปิ่ง[footnoteRef:1]ต้นหอมใส่เนื้อและผักเสร็จแล้วสามสี่ชิ้น นางเจียงและเถี่ยตั้นน้อยยังไม่ตื่น เธอจึงนำอาหารไปให้ที่บ้านเดิมเสียก่อน [1:  เจวี๋ยนปิ่ง อาหารชนิดหนึ่ง ทำจากแผ่นแป้ง ม้วนไส้ผัก เนื้อสัตว์ และไข่ไว้ด้านใน]
เนื่องจากวันนี้ต้องเข้าไปในตัวตำบลเพื่อจับจ่ายของสำหรับทำการค้า คนอื่นๆ จึงตื่นเช้า เมื่อเห็นว่าอวี๋หวั่นเดินมา พวกเขาต่างรู้สึกงุนงง
“ไยตื่นเช้าเช่นนี้” ป้าสะใภ้ใหญ่ซึ่งมาเปิดประตูให้เอ่ยถาม
เธอหยิบเจวี๋ยนปิ่งอุ่นๆ จากในตะกร้าออกมา และยื่นให้พร้อมรอยยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ท่านป้าใหญ่ ยังไม่ได้กินข้าวกันใช่ไหม ข้าทำเจวี๋ยนปิ่งมาให้พวกท่านกินรองท้องสักหน่อย”
ประจวบเหมาะกับที่ลุงใหญ่และสองพี่น้องเพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ จึงเดินออกมาหน้าบ้าน
เมื่อได้ยินว่าเธอนำอาหารมาให้ ก็กลัวจนหน้าซีด!
“ไอหยา เหมือนว่าข้าจะลืมใส่เกลือ”
จากเดิมที่ทุกคนสีหน้าซีดเผือด ก็ปรากฏสีเลือดฝาดขึ้นมาอีกครั้ง
“ข้าทำอาหารให้ท่านพ่ออีกเยอะเลย...โชคดีจริงๆ ที่ไม่ลืมใส่เกลือ”
กว่าที่สีเลือดจะปรากฏบนในหน้าของทุกคนได้นั้นยากเย็นยิ่งนัก บัดนี้ได้กลับกลายเป็นสีขาวซีดดังเดิม
……
หลังจากกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว อวี๋หวั่นและพี่ชายอีกสองคนก็ขึ้นเกวียนเข้าไปในตำบล
“เจ้าจะส่งของไปให้ท่านอาสามจริงรึ?” อวี๋ซงเดินอยู่ด้านข้างเกวียน เขาเอ่ยถามพลางทอดสายตาไปยังอวี๋หวั่นซึ่งนั่งอยู่บนเกวียนพร้อมกับไหใส่อาหาร
อวี๋เฟิงกำลังจูงวัวอยู่ด้านหน้า
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ใช่แล้ว ใกล้สิ้นปีแล้ว ข้าหวังว่าท่านพ่อจะได้ฉลองปีใหม่เช่นกัน”
“ส่งไปไม่ถึงหรอก” อวี๋ซงพึมพำ
ตอนที่อาสามไปเป็นทหาร เขาได้บอกไว้แล้วว่า เมื่อถึงชายแดนจะเขียนจดหมายมาหาพวกเขา ทว่าผ่านไปหกปีแล้ว พวกเขาไม่ได้รับข่าวคราวจากอาสามเลยสักนิดเดียว พวกเขาเขียนจดหมายไปหาอาสาม ก็ไม่ได้รับจดหมายตอบกลับแต่อย่างใด
บางครั้ง พวกเขาก็สงสัยว่าอาสามอาจประสบเคราะห์ร้ายไปแล้วก็เป็นได้
แต่พวกเขาได้ยินว่า แม้จะไม่สามารถนำศพของเหล่าทหารกล้าที่สละชีวิตส่งกลับมาบ้านได้ แต่พวกเขาก็พยายามนำป้ายเหล็กมาส่งคืนให้
พวกเขาไม่ได้รับป้ายเหล็กของอาสาม นั่นแสดงว่าอาสามยังมีชีวิตอยู่
“ท่านพ่อต้องได้รับอย่างแน่นอน” อวี๋หวั่นกอดไหผักเอาไว้ พลางกล่าวด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
อวี๋ซงอ้าปากพะงาบ อยากบอกเธอว่าอย่าทำอะไรโง่ๆ ทว่าคำพูดกลับมาหยุดตรงริมฝีปาก เพราะเห็นสายตาปรามของพี่ใหญ่ เขาจึงทำเพียงสงบปากสงบคำลงด้วยความหงุดหงิด
อวี๋เฟิงจูงวัวเทียมเกวียนต่อไป สองเท้าย่ำไปบนหิมะ “ไปซื้อกับข้าวกันก่อน ซื้อเสร็จแล้ว เสี่ยวซงขับเกวียนกลับบ้านไปก่อน ข้าจะพาเจ้าไปสถานีส่งสาร”
มุมปากของอวี๋หวั่นยกขึ้น “ได้”
หากมาแต่เช้า จะได้วัตถุดิบที่สดใหม่ แต่หากซื้อแล้วไม่รีบนำวัตถุดิบกลับไป ก็อาจส่งผลต่อคุณภาพและรสชาติของน้ำพะโล้ เรื่องของวัตถุดิบ ลุงใหญ่มีมาตรฐานสูงยิ่งนัก
ทั้งสามคนเข้าไปซื้อของในตลาด
เนื้อหมู เนื้อแพะ ไก่ เป็ด และผัก ล้วนแต่สดใหม่ พวกเขาซื้อมาอย่างละเล็กน้อย วันนี้มิได้จะทำอาหารสำหรับจัดขึ้นโต๊ะ แต่จะทำเพื่อส่งไปให้คุณหนูไป๋ลองชิม หากนางพึงพอใจอาหารประเภทใด อาหารประเภทนั้นก็จะได้จัดขึ้นโต๊ะ
อวี๋ซงจูงเกวียนกลับหมู่บ้านไปแล้ว
อวี๋หวั่นซื้อเสื้อผ้าฝ้ายหนาหนึ่งตัว และยาทาบรรเทาอาการอักเสบจากความหนาวชั้นดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตำบล
ชายแดนหนาวถึงเพียงนั้น ท่านพ่อจะต้องได้ใช้อย่างแน่นอน
จากหมู่บ้านเหลียนฮวาไปทางตอนเหนือ เดินไปประมาณสิบหลี่ ก็จะพบสถานีส่งสาร ที่นี่เป็นสถานีส่งสารนอกเมืองหลวงที่ใหญ่ที่สุด ใช้สำหรับรวบรวมสาส์นจากทางการเป็นหลัก ส่วนจดหมายที่มิใช่ของทางการ หากสามารถสู้ราคาไหว ก็ย่อมส่งได้เช่นกัน
วันนี้สถานีส่งสารคนแน่นขนัด มีทั้งคนให้อาหารม้า คนเปลี่ยนม้า และมีผู้ที่มาพักแรมด้วย
“ตรงนั้น” อวี๋เฟิงพาอวี๋หวั่นเดินไปเพิงพักม้าทางซ้ายมือของสถานีส่งสาร
อวี๋หวั่นเห็นรถม้าสามคัน สองคันแรกบรรจุของจนเต็ม ส่วนคันสุดท้ายยังมีที่ว่างเหลืออยู่มาก
“นี่คือรถม้าที่จะไปกองทัพใหญ่ในซีเป่ย” อวี๋เฟิงชี้ไปยังสัญลักษณ์บนล้อรถ
“จากที่นี่ไปยังทัพใหญ่ในซีเป่ยไกลไหม” อวี๋หวั่นถาม
“พวกเขาใช้เส้นทางของทางการ ไม่เกรงกลัวระยะทาง” อวี๋เฟิงพูดขึ้น ราวกับคาดเดาความกังวลของอวี๋หวั่นได้ “อากาศหนาวเย็น ของก็สามารถเก็บได้นาน”
“อื้ม” อวี๋หวั่นพยักหน้า อาจเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมในสมัยก่อนยังถูกทำลายไม่มากนัก ไม่มีภาวะเรือนกระจก เธอรู้สึกว่าฤดูหนาวของที่นี่หนาวเป็นพิเศษ กระนั้นเธอก็ห่อของเอาไว้อย่างดี
คนเดินหนังสือผู้หนึ่งถือแซ่ม้าเดินมา รถม้ากำลังจะออกเดินทางแล้ว
อวี๋เฟิงเรียกเขา “พี่ชายท่านนี้ พวกข้าอยากส่งของสักหน่อย”
เมื่อพูดว่าส่ง ก็ย่อมต้องจ่ายเงิน
“ส่งไปที่ใดรึ?” คนเดินหนังสือเอ่ยถาม
อวี๋เฟิงตอบ “กองทัพใหญ่ซีเป่ย”
“กองทัพใหญ่ซีเป่ยหรือ มานี่มา” เขาเรียกสองพี่น้องไปที่รถม้าคันที่สาม “นี่เป็นรถเที่ยวสุดท้ายของปี พวกเจ้ามาทันเวลาพอดี มีของทั้งหมดเท่าไรรึ”
อวี๋เฟิงมองไหใบใหญ่ที่ตนถืออยู่ และเหลือบมองไหใบเล็กในมืออวี๋หวั่นอีกสองใบ กล่าวว่า “มีไหสามใบนี้ แล้วก็ห่อผ้าด้านหลังข้าอีกห่อหนึ่ง”
“เที่ยวสุดท้าย ราคาจะค่อนข้างแพง” คนเดินหนังสือบอก
อวี๋เฟิงมองอวี๋หวั่น และตอบไปว่า “ได้”
คนเดินหนังสือแบมือ
อวี๋เฟิงนำของในมือตนและน้องสาวใส่ลงบนรถ
เมื่อคนเดินหนังสือกำลังจะรับเงิน ก็มีรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนมาจากทางเข้า บ่าวชายผู้หนึ่งกระโดดลงมาจากรถ และวิ่งกระวีกระวาดเข้ามา
เขาเรียกคนเดินหนังสือไปอีกทาง ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน คนเดินหนังสือขมวดคิ้ว และเดินกลับมาพร้อมกับสีหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความลำบากใจ “ของของพวกเจ้าคงส่งไปไม่ได้แล้ว”
“ทำไมล่ะ” อวี๋หวั่นถาม
คนเดินหนังสือมองไปยังรถม้าอีกสองคัน บ่าวผู้นั้นกับสารถีกำลังช่วยกันขนของลงมาจากรถม้าทีละกล่องๆ
เขากล่าวว่า “เห็นแล้วใช่ไหม ของเหล่านี้ยังใส่ไปไม่ได้ จะมีที่สำหรับใส่ของของพวกเจ้าได้อย่างไรกัน”
อวี๋หวั่นดูถมึงตึงขึ้นทันที “พวกข้ามาก่อนนะ”
คนเดินหนังสือหัวเราะพลางมองไปยังนาง เขากล่าวว่า “รู้ไหมว่าของเหล่านี้เป็นของที่จะส่งให้ใคร แม่ทัพกุยเต๋อหลางที่เพิ่งได้รับราชโองการแต่งตั้งขึ้น ทั้งหมดเป็นของที่คุณหนูจากจวนแม่ทัพเลือกด้วยตัวเอง หากรู้แล้วก็รีบนำของของพวกเจ้ากลับไปเสีย!”
...............................................


## 030 แสดงฝีมือด้านการแพทย์เป็นครั้งแรก

บทที่ 30 แสดงฝีมือด้านการแพทย์เป็นครั้งแรก
อวี๋หวั่นมิได้ขยับ
อวี๋เฟิงก็เช่นกัน
ถึงแม้อวี๋เฟิงไม่คิดว่าของเหล่านี้จะส่งถึงอาสาม แต่ส่งไม่ถึงเป็นเรื่องหนึ่ง ถูกบังคับให้ส่งไม่ถึงนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
“จวนแม่ทัพใดหรือ” อวี๋เฟิงถาม
“จวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย!” คนส่งของหมดความอดทน
ทันทีที่อวี๋เฟิงได้ยินว่าเป็นแม่ทัพเจิ้นเป่ย อวี๋เฟิงกลับทำสีหน้าเรียบเฉย เมื่อวานคุณหนูจากจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ยยังช่วยพวกเขาเอาไว้ แย่งชิงที่วางบนรถม้าเช่นนี้คงจะมิใช่สิ่งที่นางต้องการ ทว่าหากคำสั่งชัดเจนพอ เชื่อได้ว่าพวกเขาคงไม่กล้ามาสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเช่นนี้
เมื่อความคิดนี้วาบเข้ามาในสมอง อวี๋เฟิงจึงตัดสินใจเดินไปยังรถม้าของจวนแม่ทัพ
“ถอยไป! ถอยไป!” บ่าวชายยกกล่องลงมาจากรถม้า
อวี๋เฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ขวางเขาไว้
“บอกให้หลบไป เจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร?” บ่าวผู้นั้นพูดอย่างหมดความอดทน
แม้จะเป็นคนของจวนแม่ทัพ ทว่าพฤติกรรมของบ่าวนั้นหยาบคายกว่าสาวใช้ที่พบเมื่อวานนั้นไม่รู้เท่าไร อาจเป็นเพราะเขายังอายุน้อย อีกทั้งงานนี้เป็นงานที่เร่งรีบ
อวี๋เฟิงกล่าวกับเขาว่า “พี่ชาย พวกเราก็จะส่งของไปซีเป่ยเช่นกัน”
บ่าวชายมองเขาราวกับมองตัวประหลาด “เจ้าส่งหรือไม่ส่งแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า”
ความขุ่นเคืองปะทุขึ้นในใจของอวี๋เฟิง แต่เขาก็กล่าวต่อไปอย่างใจเย็นว่า “ของพวกท่านมากเกินไปสักหน่อย ใส่
รถม้าไม่พอ คนส่งของจะนำของของพวกเราออก”
บ่าวผู้นั้นกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “เช่นนั้นพวกเจ้ายังไม่รีบหยิบไปอีก! เสียเวลาทำงานของนายหญิงบ้านข้า พวกเจ้าชดใช้ไหวรึ? ของเหล่านี้ต้องนำส่งให้ถึงมือนายท่านบ้านข้าก่อนวันฉูซีด้วย! ”
“แต่ว่า...” อวี๋เฟิงไม่คิดว่าบ่าวผู้นี้จะกล่าวคำพูดระคายหูเช่นนี้ เขายังอยากพูดต่อ ทว่าถูกอวี๋หวั่นดึงเอาไว้เสียก่อน
อวี๋หวั่นจับเขาเอาไว้พลางส่ายหน้า “ไม่มีประโยชน์หรอก พี่ใหญ่”
อวี๋เฟิงรู้สึกหงุดหงิด “ต้องเป็นพวกเขาที่บิดเบือนคำสั่ง ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ หากนายหญิงของพวกเขาอยู่ จะต้องไม่ยอมให้พวกเขารังแกชาวบ้านเช่นนี้แน่! ”
นางกล่าวไว้ เป็นข้าราชการ หากปฏิบัติต่อชาวบ้านประหนึ่งผักปลา จะทำให้เหล่าทหารกล้าแถบชายแดนชอกช้ำ
อวี๋หวั่นกล่าวอย่างราบเรียบ “บิดเบือนคำสั่งก็ดี ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ก็ดี ล้วนเป็นคนของจวนแม่ทัพมิใช่หรือ?”
“เจ้ากำลังบอกว่า…” อวี๋เฟิงตะลึง
อวี๋เฟิงมองแผ่นหิมะขาวบนหนังคา “ข้าไม่ได้พูดอะไร แต่นี่คือของที่นางซื้อ ต้องส่งให้ถึงก่อนวันฉูซีแบบไม่ตกหล่นเลยสักชิ้นเดียวก็เป็นคำสั่งของนาง หิมะตกเช่นนี้ หากจะต้องนำของส่งให้ถึงก่อนวันฉูซี เกรงว่าคงต้องเร่งแปดร้อยหลี่[footnoteRef:1]” [1:  เร่งแปดร้อยหลี่ หมายถึงระยะทางต่อวันที่เกินกว่าม้าจะวิ่งได้ ปัจจุบันใช้เปรียบเปรยถึงเรื่องเร่งด่วน]
เร่งแปดร้อยหลี่ หากจัดการไม่ดี อาจทำให้ม้าวิ่งจนเหนื่อยตายได้!
อวี๋เฟิงชะงักไป
“เช่นนั้น...ของที่ส่งให้อาสามจะทำอย่างไร” เมื่อได้สติกลับมา อวี๋เฟิงจึงถามต่อ
อวี๋หวั่นมิได้ตอบ เธอแบมือออก สองมือนี้แม้จะเรียว ทว่าากลับเป็นมือที่ผ่านการตรากตรำทำงานมานับปี มี
รอยแผลเป็นอยู่ไม่น้อย
มือคู่นี้สามารถขุดหน่อไม้ได้ ผ่าฟืนได้ ปลูกผักได้ แบกรับภาระอันหนักอึ้งของครอบครัวได้ แต่สิ่งเดียวที่ทำไม่ได้คือการส่งของที่ตนเองอดหลับอดนอนทำทั้งคืนให้บิดาซึ่งอยู่ที่ชายแดนอันแสนไกล
“คนเดินหนังสือหวัง! คนเดินหนังสือหวัง! แย่แล้ว!” เสมียนผู้หนึ่งวิ่งกระวีกระวาดมา ทำให้ห้วงความคิดของอวี๋หวั่นหยุดลง
คนเดินหนังสือซึ่งกำลังขนของจากจวนแม่ทัพเงยหน้าขึ้น “กลางวันแสกๆ เอะอะโวยวายอะไร ไม่มีงานมีการทำหรืออย่างไร”
เสมียนผู้นี้มิได้ล่วงรู้ถึงฐานะของบ่าวจากจวนแม่ทัพ แต่ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ กระนั้นเขาก็พอจะคาดเดาได้ว่าเป็นเรื่องใหญ่ เขากลืนน้ำลาย พูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า “ข้า ข้าก็กำลังจะพูดเรื่องงาน ม้าตัวที่ส่งมาจากทางตะวันตก...กำลังจะ...”
“กำลังจะอะไร?” คนเดินหนังสือหวังถาม
“กำลังจะไม่ไหวแล้วขอรับ!” เสมียนตอบ
คนเดินหนังสือหวังตกใจจนหน้าถอดสี!
ม้าตัวนั้นมิใช่ม้าธรรมดา หากแต่เป็นม้าเหงื่อโลหิต[footnoteRef:2]ที่ขอซื้อมาจากคาราวานพ่อค้าชาวทิเบตมาอย่างยากลำบาก [2:  ม้าเหงื่อโลหิต หรือม้าอัคคัลทีค มีถิ่นกำเนิดแถบประเทศประเทศเติร์กเมนิสถาน ได้ชื่อว่าเป็นม้าที่งดงามที่สุดในโลก]
หลักจากที่ซื้อมาไม่นาน ถึงจะพบว่าม้าตัวนี้ตั้งครรภ์ นั่นหมายความว่าอย่างน้อยพวกเขาก็ได้ม้าเหงื่อโลหิตเพิ่มอีกหนึ่งตัว แต่เมื่อแม่ม้าเป็นเช่นนี้ ต่อให้จุดโคมส่อง เขาก็หาข้อดีของเรื่องนี้ไม่เจอเลยแม้แต่น้อย
ม้าตัวนี้ถูกคนชั้นสูงในเมืองหลวงจับจองเอาไว้แล้ว พวกเขารอเพียงสภาพอากาศดีขึ้น ก็จะนำม้าตัวนี้ไปส่งทันที!
ครานี้คงจบสิ้น ม้าไม่ไหวแล้ว พวกเขาจะเอาอะไรไปขายเล่า?!
“เร็ว...รีบไปรายงานใต้เท้าหัวหน้าสถานีส่งสาร!” คนเดินหนังสือหวังกล่าว เนื้อตัวสั่นเทิ้ม
เสมียนทำหน้าราวกับจะร้องไห้ “ไม่ทันแล้วขอรับ! ท่าน...ท่านไปดูเองเถิด!”
คนเดินหนังสือหวังรีบวางของ พวกเขาเดินผ่านห้องโถง และตรงไปยังห้องพักม้าซึ่งดูหรูหรากว่าคอกม้าด้านนอกไม่รู้กี่เท่า
ห้องพักม้าแห่งนี้ใหญ่กว่าบ้านสกุลอวี๋เสียอีก สะอาดสะอ้าน ปูด้วยหญ้านุ่ม ใช้ถ่านหงหลัว[footnoteRef:3]ชั้นดีให้ความอบอุ่น มีอาหารและน้ำเตรียมไว้พรั่งพร้อม  [3:  ถ่านหงหลัว ถ่านไม้คุณภาพดี ใช้งานได้นาน ควันน้อย ให้ความร้อนสูง นิยมใช้ในวังหลวง  ]
ม้าเหงื่อโลหิตซึ่งได้รับการดูแลประคบประหงมเป็นอย่างดีเพียงหนึ่งเดียว ไม่รู้ว่าเป็นอะไร จู่ๆ ก็นิ่งลงไปกองอยู่บนพื้น!
คนเดินหนังสือหวังกลัวจนแทบจะเป็นลม “เจ้าให้มันกินอะไร”
เสมียนตอบว่า “ข้าไม่ได้ให้มันกินอะไรเลยนะขอรับ!”
“ไฉนมันถึงเป็นเช่นนี้” คนเดินหนังสือหวังซักต่อ
“ข้า...ข้า...ก็ไม่รู้เหมือนกัน!” เสมียนจะร้องไห้เสียแล้ว เขาเป็นเพียงเสมียนผู้น่าสงสารคนหนึ่ง เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น คนที่ต้องรับผิดชอบก็คือเขา
และในฐานะที่คนเดินหนังสือหวังเป็นหัวหน้า เรื่องนี้ก็คงหนีไม่พ้นที่จะโยงถึงเขาด้วย ไม่แน่ว่าอาจเกี่ยวข้องไปถึงใต้เท้าหัวหน้าสถานีส่งสารเลยก็เป็นได้
“หมอเล่า?” คนเดินหนังสือหวังถาม
เสมียนร้องไห้ และกล่าวว่า “กลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่ ไปตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้วขอรับ ท่านลืมไปแล้วหรือ?”
จะทำอย่างไรดี ในตำบลก็ไม่มีโรงหมอเสียด้วย ทว่าปีนี้ หมอรักษาคนมีมาก หมอรักษาม้ากลับมีน้อย...
“ให้ข้าเข้าไปดูได้หรือไม่”
เสียงราบเรียบของดรุณีน้อยพลันดังขึ้นจากปากประตู คนเดินหนังสือหวังและเสมียนจึงหันขวับไปมอง กลับพบว่าเป็นสตรีชาวบ้านที่เมื่อครู่ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ
คนเดินหนังสือหวังพูดเสียงต่ำ “เจ้าเข้ามาทำไม ยังไม่รีบออกไปอีก!”
มุมปากของอวี๋หวั่นยกขึ้น ชี้ไปยังม้าเหงื่อโลหิตซึ่งนอนอยู่บนพื้น “แน่ใจหรือว่าจะให้ข้าออกไป ข้ารักษาได้นะ”
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร” สตรีชาวบ้านรักษาม้าได้ ต่อให้ตีเขาจนตาย เขาก็ไม่เชื่อเด็ดขาด!
อวี๋หวั่นพูดว่า “แต่ข้าก็ต้องคิดค่ารักษา ท่านต้องตกลงก่อนว่าจะช่วยนำของไปส่งให้ท่านพ่อข้า”
“เจ้า...”
อวี๋หวั่นพูดต่อ “ส่วนเรื่องค่ารักษา ท่านเก็บเงินค่าขนส่งค่าเท่าไร ข้าคิดท่านเพียงครึ่งเดียว คุ้มค่าดีใช่ไหม”
เสียงทอดถอนใจนั่น ฟังดูราวกับว่าเธอกำลังยอมให้เขาได้ผลประโยชน์ก็มิปาน
แต่เธอรู้หรือไม่ว่า ค่าขนส่งสินค้าจากที่นี่ไปยังกองทัพใหญ่ในซีเป่ยนั้นเป็นเงินเท่าไร?!
คนเดินหนังสือหวังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและมองเธอ “เจ้ารักษาได้?”
“ไม่เชื่อก็ตามใจ” เมื่ออวี๋หวั่นกล่าวจบ ก็หันหลังกลับไป
“ช้าก่อน!” คนเดินหนังสือหวังเอ่ยปากแล้ว “ข้าช่วยเจ้าส่งของได้ แต่ข้าขัดคำสั่งคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพไม่ได้ ข้าจะช่วยเจ้านำของไปส่งได้เพียงชิ้นเดียว”
“สามชิ้น”
“สองชิ้น”
“ไม่รักษาแล้ว!”
“เจ้ากลับมาก่อน!”
อวี๋หวั่นหันหลังกลับมา
คนเดินหนังสือหวังโมโหจนตัวสั่น “สาม...สามชิ้นก็สามชิ้น! แต่ข้าบอกไว้ก่อน ม้าตัวนี้ไม่ใช่ม้าธรรมดา หากรักษา
มันไม่หาย ชีวิตน้อยๆ ของเจ้าก็ไม่เหลือเช่นกัน!”
...........................................


## 031 หมอฝีมือเยี่ยม

บทที่ 31 หมอฝีมือเยี่ยม
อวี๋เฟิงดึงแขนของอวี๋หวั่นเอาไว้ “อาหวั่น นี่เป็นเรื่องสำคัญมา หากเจ้าไม่ส่งของให้ท่านอาสามแล้ว ก็...”
อวี๋หวั่นยิ้มน้อยๆ “พี่ใหญ่วางใจเถอะ อาการของม้าเช่นนี้ข้าเคยรักษามาแล้ว ข้ารู้ว่าควรทำอะไร”
“เจ้าเคยรักษา? เมื่อไร?” อวี๋เฟิงทำตาโต
“ก็หนึ่งปีที่หายจากบ้านไปนั่นแหละ” อวี๋หวั่นกล่าวอย่างอารมณ์ดี
นี่เป็นคำอธิบายที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด บางครั้งอวี๋หวั่นก็รู้สึกขอบคุณที่เจ้าของร่างเดิมหายจากบ้านไปหนึ่งปี มิเช่นนั้นเธอก็คงไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องราวเหล่านี้ให้คนในบ้านฟังได้อย่างไร
เมื่ออวี๋เฟิงได้ยินว่าเป็นเรื่องของปีนั้น ก็ไม่ซักไซ้ต่ออีก
“ชักช้าอยู่ไย ยังไม่รีบรักษาอีก” คนเดินหนังสือหวังเร่งเร้าอย่างหมดความอดทน
“มาแล้ว” อวี๋หวั่นเดินเข้าไปในห้องพักม้า เดินไปตรงหน้าม้าเหงื่อโลหิตซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
มันเป็นม้าเหงื่อโลหิตสีทอง นับว่าเป็นม้าเหงื่อโลหิตพันธุ์หายากและล้ำค่าที่สุด ส่วนหัวของมันมิได้ใหญ่เหมือนกับม้าศึกมองโกล ทว่ารูปร่างงามสง่า มีมัดกล้ามเนื้อเด่นชัด พละกำลังและความอดทนเหนือกว่าม้าศึกทั่วไป
แม้ว่ามันจะนอนนิ่งอยู่แบบนั้น แต่ยังคงแผ่ซ่านรังสีแห่งความหยิ่งทระนง
“สวยจริงๆ” อวี๋หวั่นนั่งคุกข้างเดียวด้านข้างม้าเหงื่อโลหิต ถอดบังเหียนบนหัวม้าออก
เมื่อเห็นว่านางถอดบังเหียนม้าออก หัวใจของคนเดินหนังสือหวังก็เต้นตุบๆ แทบจะหลุดขึ้นมาในคอหอย ก่อนหน้านี้เขากังวลมาก จนมิได้เตือนว่าม้าตัวนี้เป็นม้าป่าที่ยังไม่ได้รับการฝึกฝน หากไม่สวมบังเหียน มันอาจกัดคนได้!
คนเดินหนังสือคนก่อนถูกมันกัดจนต้องไปหาหมอ!
พวกเขาจะถอดบังเหียนให้มันเฉพาะตอนให้อาหารเท่านั้น แต่ก็ยังต้องสวมชุดเกราะและอุปกรณ์ป้องกันก่อนที่จะเข้าไป เขาเพียงพูดช้าไปหนึ่งประโยค เด็กคนนี้ก็ถอดบังเหียนของมันออกด้วยมือเปล่าเสียแล้ว นั่นมัน…
เมื่อคนเดินหนังสือหวังกำลังจะเข้าไปดึงอวี๋หวั่นออกมา กลับเห็นว่า นางวางมือลงเบาๆ บนหัวของม้าเหงื่อโลหิต
ถอดบังเหียนออกมันยังไม่วิ่งหนี เจ้ายังลูบหัวมันอีก!
ภาพเหตุการณ์หลังจากนี้ ยิ่งทำให้เขาตะลึงงันเข้าไปใหญ่
ม้าเหงื่อโลหิตป่าเจ้าอารมณ์ตัวนั้น เมื่อถูกอวี๋หวั่นลูบหัว นอกจากมันจะไม่ตื่นตระหนกแล้ว ยังเอาหัวไปถูกับมือของอวี๋หวั่นอีกด้วย
คนเดินหนังสือหวัง “...”
อวี๋เฟิงไม่มีความรู้เกี่ยวกับม้า จึงนึกว่ามันเชื่องมาแต่เดิม จึงมิได้รู้สึกตกใจมากนัก เขาห่วงเพียงว่าน้องสาวจะรักษาม้าตัวนี้ได้หรือไม่เสียมากกว่า
หลังจากที่อวี๋หวั่นลูบให้ม้าสงบลง เธอก็ตรวจดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ก็เป็นดังคาด ม้าตัวนี้มีอาการขาอ่อนแรงก่อนคลอด
อาการเช่นนี้มักเกิดขึ้นกับสัตว์เลี้ยง พบเห็นได้ยากยิ่งในม้าป่า เกิดได้จากหลายสาเหตุ อาจเพราะสารอาหารไม่เพียงพอ อาจเป็นเพราะลูกม้าในท้องตัวใหญ่เกินไป ส่วนใหญ่มักจะยืนไม่ไหว หรือไม่ก็นอนแล้วลุกไม่ขึ้น โดยปกติแล้ว ก่อนเกิดอาการก็จะมีสัญญาณเตือน แต่ก็มีบ้างที่เกิดอย่างฉับพลัน ม้าตัวนี้เป็นแบบหลัง
หากรักษาไม่ทันการ ก็อาจส่งผลให้ติดเชื้อได้ง่าย เป็นอันตรายอย่างมากทั้งกับแม่ม้าและลูกม้า
“ข้าต้องการเข็มเงินหนึ่งชุด” อวี๋หวั่นพูดขึ้น
คนเดินหนังสือหวังรีบหันไปสั่งเสมียน “เร็ว! รีบไปซื้อเข็มเงินมาให้แม่นาง!”
อวี๋หวั่นพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน ข้ายังต้องการสมุนไพร ขอกระดาษกับพู่กัน”
คนเดินหนังสือหวังหยิบกระดาษ หมึก พู่กัน และแท่งฝนหมึกของตนเองให้
อวี๋หวั่นไม่รู้วิธีเขียนตัวอักษรของสมัยนี้ แต่เหมือนว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นเขียนเป็น เธอตวัดพู่กันลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังระบุขนาดของเข็มไว้อย่างชัดเจน
ความตกตะลึงปรากฏบนใบหน้าของอวี๋เฟิง
“ตังกุย[footnoteRef:1]ห้าเฉียน[footnoteRef:2] ไป๋เสา[footnoteRef:3]สิบเฉียน สูตี้[footnoteRef:4]สิบสามเฉียน ตัวยาเหล่านี้ใช้ได้หรือ?” คนเดินหนังสือหวังอ่านใบสั่งยา  [1:  ตังกุย สรรพคุณบำรุงเลือด ทำให้เลือดไหลเวียนดี]  [2:  เฉียน หน่วยวัดน้ำหนักของจีน หนึ่งเฉียนมีค่าเท่ากับ 1 ใน 100 จิน หรือประมาณ 5 กรัม]  [3:  ไป๋เสา หรือแปะเจียกในภาษาแต้จิ๋ว รากด้านนอกใช้เป็นยาบำรุงตับ รากที่ปอกเปลือกออกแล้วใช้เป็นยาบำรุงเลือด]  [4:  สูตี้ หรือโกฐขี้แมวสด มีสรรพคุณเสริมพลังหยาง บำรุงเลือด]
อวี๋หวั่นวางพู่กันลง “ใช้ได้ไม่ได้ เดี๋ยวลองก็รู้แล้ว”
คนเดินหนังสือหวังอับจนหนทาง เขาทำได้เพียงเลือกวิธีสุดท้ายที่มี เขาส่งคนไปซื้อเข็มที่ร้านหมอ และไปซื้อสมุนไพร
“เตาต้มยาวางไว้ตรงนี้” อวี๋หวั่นชี้ไปยังทางเดินในห้องพักม้า
คนเดินหนังสือหวังทำตามที่อวี๋หวั่นบอก
อวี๋หวั่นเริ่มลงมือฝังเข็มให้ม้าเหงื่อโลหิต ความเจ็บปวดแล่นปราดจนทำให้ม้าตกใจ ทว่าม้าตัวนี้กลับมิได้ดูกลัวมากนัก แม้แต่หมอรักษาม้าก็ทำเรื่องเช่นนี้ไม่ได้!
คนเดินหนังสือหวังรู้สึกทึ่ง!
คนที่รู้สึกทึ่งมิใช่เขาเพียงคนเดียว ไม่รู้ว่าหน้าต่างของห้องบนตึกฝั่งตรงข้ามเปิดออกมาตั้งแต่เมื่อไร
ด้านหน้าของหน้าต่างมีเงาไม้บดบัง จากด้านนอกจะมองไม่เห็นด้านใน แต่หากมองจากด้านใน จะเห็นด้านนอกได้อย่างชัดเจน
ห้องนี้เป็นห้องกลางที่อยู่ชั้นล่างห้องใหญ่ของสถานีส่งสาร ด้านในมีบุรุษอายุอานามเกินครึ่งร้อยสวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีเทาผู้หนึ่งนั่งอยู่ และมีเด็กหนุ่มรูปงามสวมเสื้อผ้าสีครามอีกคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มไม่เข้าใจว่าท่านปู่จึงไม่เช่าห้องใหญ่ชั้นบน พวกเขาไม่ได้ขาดแคลนเงินเสียหน่อย!
“ท่านปู่ เกรงว่าท่านจะแพ้แล้ว ม้าตัวนี้ได้รับการรักษาแล้ว!”
เมื่อครึ่งชัวยามก่อนหน้านี้ ทั้งสองคนเห็นเหตุการณ์ในห้องพักม้า บุรุษซึ่งถูกเรียกว่า ‘ท่านปู่’ ส่ายหน้า พร้อมกล่าวว่า “น่าเสียดายม้าดีตัวนี้”
เด็กหนุ่มเอ่ยถาม “ท่านปู่ ท่านคิดว่ามันจะตายหรือไม่”
ท่านปู่ตอบ “ไม่ใช่แค่คิดว่า แต่มันตายแล้ว”
ฟังแล้วก็น่าแปลก เห็นได้ชัดว่ามันยังมีชีวิตอยู่ ท่านปู่พูดประหนึ่งเห็นว่ามันตายด้วยตาตนเองเสียอย่างนั้น
เด็กหนุ่มหรี่ตาอย่างไม่เข้าใจนัก “เรามาพนันกันดีหรือไม่”
อีกด้านหนึ่ง อวี๋หวั่นฝังเข็มเสร็จเรียบร้อยแล้ว สมุนไพรก็ต้มเสร็จแล้ว อวี๋หวั่นก็นำยาไปทำเป็นยาลูกกลอน  ผสมกับอาหารแล้วใส่ปากให้ม้ากิน
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น
ม้าเหงื่อโลหิตตัวนั้นค่อยๆ ลุกขึ้นยืนได้แล้ว!
“ท่านปู่ดูสิ! มันยืนขึ้นแล้ว! มันหายแล้ว! มันหายแล้วจริงๆ!” เด็กหนุ่มตื่นเต้นจนทำถ้วยน้ำชาบนโต๊ะพลิกคว่ำ
เขาชนะพนันแล้ว
คนที่ทำให้เขาได้รางวัลจากการชนะพนันเป็นภาพเขียนพู่กันของศิลปินชื่อดังในราชวงศ์ก่อนจากท่านปู่ก็คือเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาๆ คนนั้น
เขารู้สึกสนใจเด็กสาวชาวบ้านคนนั้นเสียแล้ว
น้ำชาสาดลงบนตัวของท่านปู่ ทว่าเขาเหมือนจะไม่รู้ตัว ยังคงมองไปยังสตรีชาวบ้านในห้องพักม้า สีหน้าระคนความสับสน “เป็นไปไม่ได้หรอก...นางเป็นใครกัน...”
……
การเคลื่อนไหวของม้าเหงื่อโลหิตดูกระฉับกระเฉง ดึงดูดความสนใจของผู้คนโดยรอบ ม้าซึ่งก่อนหน้านี้นอนประหนึ่งเป็นอัมพาต บัดนี้ได้ลุกขึ้นมาจริงๆ ทุกคนในห้องพักม้าต่างดีใจกันยกใหญ่
“แม่นาง ท่านเป็นพระโพธิสัตว์มาจุติ!” หากไม่มีคนมุงดูมากเช่นนี้ เสมียนผู้นี้คงคุกเข่าให้อวี๋หวั่นไปแล้ว!
คนเดินหนังสือหวังรู้สึกตกตะลึงเหลือเกิน
เขาไม่ได้คาดคิด สตรีชาวบ้านคนหนึ่งจะมีวิชาแพทย์เป็นเลิศเช่นนี้
“คนเดินหนังสือหวังยังรักษาคำพูดใช่หรือไม่” อวี๋หวั่นถามคนเดินหนังสือหวัง
คนเดินหนังสือหวังกระแอม “แน่นอนว่าข้ารักษาคำพูด ค่ารักษาประเดี๋ยวข้าจะจ่ายให้ ส่วนของของพวกเจ้า...ข้าบอกไปแล้วว่าส่งได้เพียงสามชิ้น เจ้านำกลับบ้านไปหนึ่งชิ้นเถิด”
อวี๋หวั่นตบบนหลังม้าเบาๆ และหันหลังเดินกลับไป
อวี๋หวั่นมีห่อผ้าอยู่หนึ่งห่อ มีไหใบใหญ่สองใบ ใบเล็กอีกสองใบ เธอหยิบลูกชิ้นออกมาทีละลูก และใส่ลงไปในไหสำหรับใส่แผ่นแป้ง ไหใบนั้นทั้งเบาทั้งมีพื้นที่ว่าง เมื่อใส่ลูกชิ้นลงไปแล้ว ยังเหลือที่ว่างอีกครึ่งหนึ่ง แต่ทำอย่างไรก็ใส่ไม่ลงแล้ว
“พอกินแล้ว” อวี๋เฟิงบอก
อวี๋หวั่นพยักหน้า เธอทำมาแค่หนึ่งร้อยลูกเองนะ
“มาพิมพ์ลายนิ้วมือ” คนเดินหนังสือหวังพูดกับอวี๋หวั่น
อวี๋เฟิงมองใบหน้าอันอิดโรยของอวี๋หวั่น “เมื่อคืนเจ้าไม่ได้นอนอีกแล้วใช่ไหม ข้าไปเอง เจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าพิมพ์ลายนิ้วมือเสร็จแล้วจะเช่ารถม้าให้เจ้านั่งกลับหมู่บ้าน”
เช่ารถม้านั้นแสนแพง ทว่าเด็กคนนี้ไม่ได้นอนมาสองคืน อย่างไรเสียอวี๋เฟิงก็มิใช่คนใจไม้ไส้ระกำ
“ขอบคุณมากนะพี่ใหญ่” อวี๋หวั่นยิ้มและพยักหน้าน้อยๆ
อวี๋เฟิงไปได้เพียงครู่เดียว ก็มีรถม้าคันหนึ่งมาจอดด้านหลังของอวี๋หวั่น
ในตอนแรกอวี๋หวั่นก็ไม่แน่ใจว่าเป็นรถที่อวี๋เฟิงเช่ามาหรือไม่ แต่เมื่อเห็นว่ารถม้าไม่เคลื่อนออกไปสักที เธอจึงอุ้มไหขึ้นรถไป
ด้านนอกรถดูไม่สะดุดตานัก ทว่าด้านในดูสวยงามโอ่อ่า และอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม
“เช่ารถคันนี้ต้องแพงมากแน่ๆ พี่ใหญ่นี่เก่งจริงๆ เลย”
อวี๋หวั่นนั่งลงบนเบาะนุ่ม เธอรู้สึกสบายเหลือเกิน จนเปลือกตาค่อยๆ หรี่ลง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอง่วงนอน หรือเพราะบนรถม้านั้นอบอุ่น เพียงครู่เดียวอวี๋หวั่นก็ผล็อยหลับไปทั้งที่ยังกอดไหเอาไว้
................................................


## 032 แรกพบคุณชาย

บทที่ 32 แรกพบคุณชาย
เมื่อเยี่ยนจิ่วเฉาเข้ามาในห้องพักบนรถม้า ก็พบว่ามีคนอยู่บนรถม้าเสียแล้ว
ดรุณีน้อยนางหนึ่ง
ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครเห็น ลุงวั่นไปจองห้องพัก บ่าวในรถม้าไปเติมถ่าน องครักษ์ก็ไปกับเขาด้วย
กระนั้น แม้ว่าจะไม่มีใครอยู่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าขึ้นรถม้าของคุณชายแห่งเมืองเยี่ยน
ด้านในเต็มไปด้วยตราประทับเจ้าเมืองแห่งเมืองเยี่ยน หากเป็นผู้อื่น เพียงแค่แง้มม่าน ก็คงจะกลัวหัวหดจนวิ่งหนีไปแล้วกระมัง
ทว่าน่าเสียดาย...อวี๋หวั่นมองไม่ออก
อวี๋หวั่นกอดไหและหลับไปอย่างสบายอุรา มิได้รู้ว่ามีคนขึ้นมาบนรถ
เธอหันด้านข้าง แพขนตางอนยาวดุจผีเสื้อโบยบิน เงาจางๆ พาดผ่านใบผิวสีเลือดฝาด แก้มของเธอแดงระเรื่อน่าหลงใหล ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหนาวเหน็บ หรือเป็นเพราะความอบอุ่นจากถ่านไฟ
เยี่ยนจิ่วเฉามองดวงหน้าสีแดงระเรื่อนั้น บนร่างก็พลันปรากฏรังสีอำมหิตขึ้นมา
ทันใดนั้นเอง ร่างสีขาวก้อนหนึ่งก็ปราดเข้ามา!
หากมิใช่เจ้าลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะที่อวี๋หวั่นช่วยมาเองกับมือ จะเป็นผู้ใดไปได้
สุนัขจิ้งจอกหิมะยืนผงาดอยู่ที่พื้นด้านหน้าอวี๋หวั่น และจ้องมองเยี่ยนจิ่วเฉาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด
หลังจากวันที่เยี่ยนจิ่วเฉาแย่งซาลาเปาทั้งสองลูกไป มันก็มีปัญหากับเขาวันละสามสี่ครั้งเห็นจะได้
ทว่าวันนี้ทะเลาะกันมาสี่ครั้งแล้ว ครั้งนี้ก็ต้องนับเป็นครั้งที่ห้ามิใช่หรือ?
เยี่ยนจิ่วเฉาขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “หลบไป”
จิ้งจอกหิมะน้อยโมโหจนกระทืบเท้า!
ไม่หลบ!
จะไม่หลบ!
คุณชายผู้ห้าวหาญก้าวเท้าหมายเดินข้ามเจ้าจิ้งจอกตัวน้อย!
ผลัวะ
เยี่ยนจิ่วเฉาเดินข้ามตัวมันไปแล้ว
ลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะซึ่งถูกเดินข้าม “...”
เมื่อถูกขัดคอ รังสีอำมหิตอันแรงกล้าของเยี่ยนจิ่วเฉาก็ลดลงทันที เขาเดินไปหยุดด้านหน้าเบาะ และนั่งลงด้านข้างอวี๋หวั่นซึ่งกำลังนอนตะแคงข้างอยู่
อวี๋หวั่นไม่เพียงขึ้นมาบนรถม้าของคุณชายเยี่ยน ยังนอนลงบนเบาะนอนของคุณชายเยี่ยน ใช้ผ้าห่มปักดิ้น
ของคุณชายเยี่ยนอีกด้วย
คุณชายเยี่ยนร่างกายไม่แข็งแรง ทนความหนาวเย็นไม่ค่อยได้ ผ้าห่มของเขาล้วนเป็นผ้าไหมจากหนอนไหมไฟ ปักดิ้นของทางตะวันตก ในวังมีผ้าไหมจากหนอนไหมไฟซึ่งบางแต่ให้ความอบอุ่น ทว่าคนนั้นเลี้ยงหนอนไหมไฟไม่ได้ ทำได้เพียงไปหามาเท่านั้น หนอนไหมไฟสามพันตัวจึงจะสามารถถักทอมาเป็นผ้าห่มเช่นนี้ได้
เล่ากันว่า ครั้นทิเบตส่งบรรณาการเป็นผ้าไหมจากหนอนไหมไฟมา ผืนหนึ่งส่งไปยังคฤหาสน์ของคุณชายเยี่ยน แม้แต่โอรสของฝ่าบาท ก็ยังมิได้รับของขวัญล้ำค่าชิ้นนี้
ทว่า ผ้าห่มหายากไร้ผู้ใดเปรียบผืนนี้ กลับไปห่มอยู่บนร่างของดรุณีน้อยนางหนึ่ง
เยี่ยนจิ่วเฉามองนางด้วยสายตาข่มขู่ “กล้ามาก ซั่งกวนเยี่ยนส่งเจ้ามารึ?”
อวี๋หวั่นหลับสนิท แน่นอนว่าไม่มีทางเอ่ยปากตอบเขา
เยี่ยนจิ่วเฉาแค่นเสียง ‘หึ’ แล้วยื่นมือเรียวยาวสีหยกขาวออกไป หมายคว้าคอของนาง
คอเล็กๆ เช่นนี้ หมุนครั้งเดียวก็หักแล้ว
หักไม่ได้ หักไม่ได้!
ลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะกระโดดขึ้นจากพื้น ทะยานเข้าไปกัดเข้าที่มือของเยี่ยนจิ่วเฉา
เยี่ยนจิ่วเฉามิได้เหลือบมองแม้แต่น้อย เขายื่นนิ้วชี้ออกมา แล้วกดบั้นท้ายเจ้าจิ้งจอกน้อยลงไปที่พื้น
ลูกจิ้งจอกหิมะซึ่งนอนมึนงงอยู่บนพื้น “…”
เยี่ยนจิ่วเฉาจับเข้าไปที่คอของอวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยใช้ผ้าห่มที่อบอุ่นเช่นนี้ ไม่ทันไรก็รู้สึกร้อนเสียแล้ว เธอขยับตัว และเตะผ้าห่มผ้าไหมหลุดออก เผยให้เห็นเสื้อผ้าซึ่งทั้งเก่าทั้งขาด มองดูยากจนยิ่งนัก
เยี่ยนจิ่วเฉาที่คิดจะบีบคอนางให้ตาย ก็หยุดชะงัก
อวี๋หวั่นแต่งตัวเช่นนี้ เรียกว่ามอซอก็ยังฟังดูดีไปสักหน่อย รอบกายของเยี่ยนจิ่วเฉาไม่มีผู้ใดที่สภาพน่าเวทนาเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสตรีผู้นี้คือคนที่ซั่งกวนเยี่ยนส่งมาขึ้นเตียงกับเขา
ไม่กลัวว่าเราจะรังเกียจรึ?
ซั่งกวนเยี่ยนย่อมรู้ดี สตรีที่คุณลักษณะไม่งามพร้อมเช่นนี้
หรือว่าเสนอตัวมาเอง
เยี่ยนจิ่วเฉาอยากจะฆ่านางเข้าไปใหญ่!
จิ้งจอกหิมะน้อยกระโดดเข้ามาเป็นครั้งที่สาม ใจที่ต้องการปกป้องอวี๋หวั่นของมัน ตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นประจักษ์แก่ฟ้าแล้ว!
มันกระโดดเข้าไปในอ้อมอกของอี๋หวั่น ยืนอยู่บนไหซึ่งถูกอวี๋หวั่นกอดจนอุ่น จ้องไปทางเยี่ยนจิ่วเฉาอย่างดุร้าย มันใช้แรงเหยียบหนึ่งครั้ง!
ตุบ!
ฝาปิดไหถูกมันเหยียบจนตกลงไป
จิ้งจอกหิมะซึ่งเดิมทีควรจะพุ่งปราดเข้าอย่างรวดเร็วดังศรธนู กลับลื่นพรืด หน้าดิ่งลงและคะมำไปกับพื้น!
ม...มึนหัวอีกแล้ว...
เมื่อฝาเปิดออก กลิ่นหอมของเนื้อก็โชยออกมาจากไห
เยี่ยนจิ่วเฉาผู้ซึ่งอยู่โดยปราศจากความอยากอาหารมาเป็นเวลาหลายวัน อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าท้องร้องจ๊อกๆ
ลูกชิ้นลูกหนึ่งกลิ้งออกมาอยู่ที่ปากไห ดูราวกับจะตกลงพื้นแต่ก็ไม่ตกเสียที แม้สีสันจะดูไม่สวยงามเท่าไรนัก ไม่ประณีตเรียบร้อย ทว่ามันช่างหอมยิ่งนัก
เยี่ยนจิ่วเฉาใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาหยิบลูกชิ้นขึ้นมา ใส่ปากเคี้ยวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เพียงชั่วพริบตาเดียวก็เคี้ยวหมด เยี่ยนจิ่วเฉากินต่ออีกลูก
ยิ่งกินก็ยิ่งเร็วขึ้น
ผ่านไปเพียงเค่อ เดียว เยี่ยนจิ่วเฉาก็แย่งไหมาเสียแล้ว มือซ้ายอุ้มไห มือขวาหยิบลูกชิ้นกิน เขากินเข้าปากไปทีละชิ้นๆ จนแก้มพองออกมาเป็นก้อน
ไม่น่าเชื่อว่าลูกชิ้นครึ่งไหเพียงครู่เดียวก็พร่องลงจนมองเห็นก้นไหเสียแล้ว
คุณชายเยี่ยนที่แม้แต่ข้าวครึ่งถ้วยก็ยังกินไม่ลง แต่ไหนแต่ไรมิเคยกินข้าวอิ่ม
เขามองไปยังด้านข้างของอวี๋หวั่น
ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เขาจับปลายนิ้วขาวผ่องของอวี๋หวั่นขึ้นมางับ
……
อีกด้านหนึ่ง ลุงวั่นจองห้องเรียบร้อยแล้ว เดิมทีคิดว่าเมื่อใกล้ถึงสิ้นปี ลูกค้าก็จะมากขึ้น ยากที่จะจองห้องใหญ่ ใครจะรู้ว่าเมื่อไปถึงก็จองได้ห้องใหญ่เสียอย่างนั้น
จองห้องได้นับว่าเป็นเรื่องดี จะได้มิต้องมีปากเสียงกับใคร ผู้อื่นเกิดโทสะก็ไม่เท่าไรนัก แต่หากนายน้อยโมโหขึ้นมา นั่นเป็นเรื่องใหญ่
หลังจากที่ลุงวั่นจองห้องใหญ่แล้ว ก็สั่งให้ทางสถานีส่งสารทำอาหารเบาท้องมาสองสามอย่าง ไม่กี่วันมานี้ นายน้อยไม่ค่อยได้กินอะไร เขาครุ่นคิด อาจเป็นเพราะกินเนื้อสัตว์มากเกินไป อาจต้องเปลี่ยนเป็นอาหารรสอ่อนสักหน่อย
อาหารจำพวกลูกชิ้นหรือเนื้อแผ่นเทือกนี้ ห้ามจัดวางขึ้นโต๊ะเป็นอันขาด!
เมื่ออาหารพร้อมแล้ว เขาจึงไปเรียกนายน้อยบนรถม้า
ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อเปิดม่านออก กลับเห็นฉากที่เยี่ยนจิ่วเฉากำลังงับปลายนิ้วอวี๋หวั่นอยู่พอดี
เขายืนตะลึงงันอยู่เช่นนั้น
............................................


## 033 ฝ่ามือเดียวก็บินหนีไป

บทที่ 33 ฝ่ามือเดียวก็บินหนีไป
อวี๋หวั่นไม่ได้หลับสบายเช่นนี้มานานแล้ว สบายเสียจนเธอเริ่มฝัน นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
ทว่า ความฝันของเธอออกจะแปลกประหลาดไปสักหน่อย
เธอฝันว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนหาดทรายนุ่มๆ อาบแสงแดดอุ่นๆ แต่ทันใดนั้นเองกลับมีลูกหมูป่าวิ่งมาจากที่ใดก็มิอาจรู้ได้ มันอ้าปากแล้วกัดเข้าที่นิ้วมือของเธอ
เธอสะบัดอย่างไรก็สะบัดไม่ออก จึงยกฝ่ามือขึ้นมาปัดจนลูกหมูป่าบินหนีไป…
บนรถม้ามีแสงสลัว แสงสุกสกาวของไข่มุกราตรีส่องทะลุผ้าบาง
อากาศหนาวเหน็บ เมื่อหายใจ ก็ยังรู้สึกเหมือนสูดเอาลมหนาวเข้าไปเต็มปอด
เยี่ยนจิ่วเฉานั่งอยู่บนเบาะนุ่มซึ่งดูยุ่งเหยิงเกินพรรณนา หน้าผากปูดขึ้นเป็นลูก ใบหน้าด้านขวามีรอยฝ่ามือขนาดใหญ่ ใบหน้าของเขาซีดเผือด
ลุงวั่นนั่งอยู่ข้างกาย ไม่กล้าระเบิดโทสะแล้ว
ใครจะคิดว่าคุณชายเยี่ยนผู้ซึ่งไม่เคยแม้จะแต่จะจับเส้นผมใครผู้นี้ จะไปงับนิ้วของเด็กสาวชาวบ้านเข้า…
“ฮึ่ม!” ลุงวั่นยกกำปั้นขึ้นใกล้ริมฝีปาก กล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ใครให้ท่านล่วงเกินผู้อื่นเช่นนี้?”
พระชายาส่งสตรีมาให้ตั้งมากมาย ท่านไม่เคยสนใจ แต่กลับต้องมาล่วงเกินสตรีชาวบ้าน คุณชาย รสนิยมของท่าน รู้สึกจะเหนือกว่าคนอื่นสักหน่อยกระมัง…
แน่นอนว่านี่มิใช่เรื่องแปลก เรื่องแปลกที่สุดก็คือไฉนคุณชายจึงไม่ฆ่านางเล่า…
สีหน้าของเยี่ยนจิ่วเฉาดูไม่ได้อย่างถึงที่สุด
ด้านข้าง ลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะนอนน้ำลายยืดกอดไหใบเล็กที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อ
เยี่ยนจิ่วเฉาจับมันขึ้นมาอย่างมีเลศนัย ทันใดนั้นก็เขย่าตัวมันจนตื่น!
ขนเส้นเล็กๆ บนหัวของมันตั้งขึ้น มันลืมตาด้วยความงัวเงีย สีหน้าดูมึนงง
คุณชายเยี่ยน “ไม่ให้นอน”
ลูกจิ้งจอกหิมะ ‘น้องจะนอน!’
คนและสุนัขจิ้งจอกทะเลาะกันเสียแล้ว
ลุงวั่นเกรงว่าตนจะต้องเข้าไปผสมโรงด้วย จึงรีบลุกขึ้นยืน แล้วกล่าวกับเยี่ยนจิ่วเฉาว่า “ข้าเห็นว่าข้างนอกหิมะหยุดตกแล้ว ออกเดินทางได้ พวกเราเร่งเข้าเหมืองหลวงสักหน่อยจะดีกว่า”
เหตุผลที่แท้จริงก็คือคุณชายผู้สูงศักดิ์และมีเกียรติออกไปพบปะผู้คนเช่นนี้ไม่เหมาะสมนัก อาจทำให้ภาพลักษณ์เสื่อมเสีย ทางที่ดีนั่งอยู่ในรถม้าอย่างว่าง่ายย่อมดีกว่า!
ลุงวั่นไปคืนห้อง จ่ายเงินค่าอาหารให้พ่อครัว เลือกอาหารที่ดูดีมาสองสามจานและนำติดไปด้วย
ท่านปู่มองดูรถม้าเลี้ยวออกไปจากสถานีส่งสารจากบนอาคาร สีหน้าระคนความสับสน
“ท่านปู่ ท่านเป็นอะไรหรือ?” เมื่อครู่เด็กหนุ่มลงไปดูม้าเหงื่อโลหิตที่ดรุณีน้อยรักษา เมื่อกลับมาก็พบว่าท่านปู่ของเขายืนนิ่ง จ้องมองไปในราตรี
เขามองตามจนรถม้าหายลับไปในความมืด เงามืดชั่วร้ายซึ่งซ่อนอยู่ในจิตใจของมนุษย์พลันสลายไป เขากล่าวด้วยน้ำเสียงปกติว่า “ที่ควรตายกลับไม่ตาย ที่ควรอยู่กลับไม่อยู่...ไฉนเป็นเช่นนี้?”
“ท่านปู่ ท่านพูดอะไรรึ” เด็กหนุ่มฟังไม่เข้าใจ
“อ่า ไม่มีอะไร” ท่านปู่ได้สติกลับคืนมา มองเด็กหนุ่มหัวจรดเท้า เป็นสายตาของคนที่สูญเสียและได้กลับคืน แต่จะทำอย่างไรก็รู้สึกราวกับว่าไม่เคยทดแทนได้
“ท่านปู่ ทำไมท่านมองข้าเช่นนี้” เด็กหนุ่มเอียงคอด้วยความสงสัย
“ไม่ได้พบเจ้ามานานแล้ว...” ดวงตาของท่านปู่มีน้ำตารื้นขึ้นเล็กน้อย
“ข้าไม่ได้อยู่กับท่านปู่มาตลอดหรอกหรือ?” เด็กหนุ่มมิได้สังเกตความผิดปกติของท่านปู่
ท่านพ่อท่านแม่ของเขาจากไปนานแล้ว เป็นท่านปู่ที่เลี้ยงเขามาจนเติบใหญ่ ท่านปู่ไปที่ใด เขาก็ไปที่นั่น แม้แต่ยามที่ท่านปู่กลับเมืองหลวงไปรับตำแหน่ง เขาก็ไปด้วย!
“ยังอยากพักห้องใหญ่อยู่หรือไม่” ท่านปู่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา
เด็กหนุ่มสลัดความคิดที่มีออกไป เขากอดอก พยักหน้าหงึกๆ พร้อมกล่าวว่า “อยากสิขอรับ ห้องนี้หนาวเหลือเกิน! ข้าสั่นไปหมดแล้ว! แต่เดี๋ยวก่อน พวกเราเข้าพักห้องใหญ่ได้แล้วหรือ? เมื่อครู่มิได้บอกว่าจองไม่ได้หรอกหรือ?”
“ตอนนี้ได้แล้ว” ท่านปู่กล่าว
“เพราะเหตุใดเล่า” เด็กหนุ่มเอ่ยถาม
ท่านปู่หัวเราะ ลูบศีรษะน้อยๆ ของเขา แต่มิได้ตอบคำถาม
…
อวี๋หวั่นตื่นขึ้นเพราะรู้สึกโขยกเขยก เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นโคมไฟสลัวบนรถม้า ด้วยแสงไฟอ่อนๆ นั้น เธอมองเห็นตัวเองนอนอยู่บนรถม้าซึ่งดูซอมซ่อกว่าก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่เท่า อวี๋เฟิงนั่งสัปหงกอยู่ด้านข้าง ศีรษะของเขาผงกขึ้นลงน้อยๆ ดูคล้ายลูกไก่กำลังจิกเมล็ดข้าว
เธอรู้สึกมึนงง
ทำไมรถเปลี่ยนเป็นอีกคันแล้วล่ะ?
เธอพยุงตัวลุกขึ้นมา
แกร็ก
เสียงไม้เก่าปราศจากการบำรุงรักษาก็ดังขึ้น
“ฮัดชิ่ว!”
“ในรถหนาวเหลือเกิน” เธอจามขึ้นมาทันใด
อวี๋เฟิงตัวสั่นเทิ้ม เขาลืมตาขึ้น หันไปทางนาง “เจ้าตื่นแล้ว”
“อือ” อวี๋หวั่นลูบแขน เธอรู้สึกปวดเมื่อย “พี่ใหญ่ ทำไมพวกเราเปลี่ยนรถเล่า?”
อวี๋เฟิงมองนางด้วยสายตาขุ่นเคือง “มิใช่ว่าเราเปลี่ยนรถ แต่เจ้าขึ้นผิดคันต่างหาก!”
หลังจากที่อวี๋เฟิงตามคนเดินหนังสือหวังไปจัดการเรื่องต่างๆ เสร็จ จึงไปเช่ารถม้า เมื่อกลับมาก็หาอวี๋หวั่นไม่พบเสียแล้ว เขาหานางทั้งด้านในด้านนอก เรียกได้ว่าแทบพลิกสถานีส่งสารหาก็ว่าได้ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่ร่องรอย
“คงไม่ได้ถูกจับไปหรอกนะขอรับ”
เมื่อได้ยินเสมียนกล่าวเช่นนั้น อวี๋เฟิงก็กลัวจนหน้าขาวซีด
สถานีส่งสารมีผู้คนสัญจรผ่านไปผ่านมา ลูกตาปลาปะปนกับไข่มุก  ขออย่าให้เกิดเรื่องเช่นนั้นกับน้องสาวของเขา
ในตอนที่เขาคิดจะไปแจ้งความนั้นเอง ก็มีบุรุษฉกรรจ์อายุประมาณสี่สิบปีเดินมา ถามเขาว่ากำลังหาคนอยู่ใช่หรือไม่ เป็นดรุณีน้อยอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ด
เขาถึงรู้ว่าน้องสาวของตนขึ้นไปนอนบนรถม้าของผู้อื่น
“ข้าอยู่นอกรถม้า เรียกอย่างไรเจ้าก็ไม่ตื่น”
บุรุษฉกรรจ์ผู้นั้นจึงให้คนเดินหนังสือหวังเรียกบ่าวสองคนมาพานางกลับไปยังรถม้าที่เช่าไว้
แม้อวี๋เฟิงจะมิได้เห็นโลกมามากเท่าไร แต่เมื่อเห็นว่าคนเดินหนังสือหวังมีท่าทีเคารพนบนอบเจ้าของรถม้าคันนี้มากกว่าที่ปฏิบัติต่อคนจากจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย ก็เดาได้ไม่ยากว่าคนผู้นี้ต้องมีตำแหน่งใหญ่กว่าแม่ทัพเป็นไหนๆ
“โชคดีที่เขามิได้เอาเรื่อง” อวี๋เฟิงกล่าว เหลือบมองไปยังอวี๋หวั่น “อีกทั้งเจ้ายังใช้ผ้าห่มของเขาด้วย!”
“หืม?” อวี๋หวั่นตกใจ จากนั้นก็พบว่าบนร่างของเธอมีผ้าห่มซึ่งทั้งบางทั้งเบาผืนหนึ่งพันอยู่
อวี๋เฟิงรู้สึกอับอายจนไม่อยากหวนคิดถึงเรื่องนี้ บ่าวหญิงทั้งดึงจนเหงื่อแตกพลั่ก ทว่าทำอย่างไรก็ดึงผ้าจากมือนางไม่ออก บุรุษวัยกลางคนหัวเราะออกมา
สุดท้ายแล้ว บุรุษวัยกลางคนจำต้องยกผ้าผืนนั้นให้กับนาง
ในตอนนั้น เมื่อเห็นน้องสาวของเขาม้วนผ้าห่มเข้าหาตัว…
อวี๋เฟิงพูดไม่ออกจริงๆ “...”
“พี่ใหญ่ แล้วไหของข้าล่ะ” อวี๋หวั่นพลันหาไหใส่อาหารของตนไม่เจอ
อวี๋เฟิงครุ่นคิด “คงจะไปตกอยู่บนรถม้าอีกคันกระมัง ข้าจำไม่ได้แล้ว”
อวี๋หวั่นจับข้อมือของตนด้วยความผิดหวัง “ในนั้นยังมีลูกชิ้นทอดเหลืออยู่อีกครึ่งหนึ่ง ตอนแรกคิดไว้ว่าจะเอาไว้กินกับพวกท่าน...ตอนนี้ไม่มีเหลือแล้ว”
อวี๋เฟิงกลั้นหายใจเฮือก จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกด้วยความโล่งอก
........................................


## 034 คู่หมั้นของเขา

บทที่ 34 คู่หมั้นของเขา
รถม้านั้นเร็วกว่าเกวียนมาก เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า พวกเขาก็เดินทางถึงหมู่บ้าน
มิต้องกล่าวถึงหมู่บ้านยากจนแห่งนี้ แม้แต่ในตำบลเอง รถม้าก็นับเป็นของมีราคาและหายากประเภทหนึ่ง
“ไอหยา นั่นเสี่ยวเฟิงกับอาหวั่นใช่หรือไม่? พวกเขาทั้งสองนั่งรถม้ากลับมาเลยรึ?” สตรีสกุลเหอผู้หนึ่งได้ยินเสียงล้อรถ ถึงกับเดินออกมาดูเหตุการณ์พร้อมกับชามข้าวซึ่งกินค้างอยู่
แม่นางสวี่เพื่อนบ้านก็เดินออกมาด้วยความสงสัย มือหนึ่งอุ้มหลาน อีกมือหนึ่งถือมันเทศร้อนๆ เอาไว้ “บ้านสกุลอวี๋ร่ำรวยยิ่งนัก นั่งรถม้าเสียด้วย”
แม่นางเหอคีบข้าวหยาบเข้าปากหนึ่งคำ “สกุลอวี๋ทำกับข้าวอร่อยๆ อีกแล้วหรือ? กลิ่นหอมเหลือเกิน”
พักนี้มักได้กลิ่นเนื้อหอมๆ ลอยมาจากบ้านใหญ่สกุลอวี๋ หอมตลบอบอวลไปครึ่งค่อนหมู่บ้าน
หลังจากที่บุตรคนที่สามของสกุลอวี๋ไปเป็นทหาร และบุตรชายคนโตขาเจ็บ บ้านสกุลอวี๋ก็ตกต่ำลง ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายชีวิตพวกเขาจะพลิกผันกลับมาดีขึ้นได้ถึงเพียงนี้
“นี่” แม่นางเหอมองไปยังหญิงวัยกลางคน “ไยบ้านนางไม่กินเนื้อแล้วเล่า”
เมื่อสองปีที่แล้ว บ้านที่ได้กินเนื้อมากที่สุดก็คือบ้านสกุลจ้าว
ประจวบเหมาะกับที่ป้าจางเดินถือน้ำสำหรับอาบมาพอดี ได้ยินดังนั้น นางจึงกล่าวขึ้นราวกับจะให้ใครได้ยิน  “หมูก็ไม่มีแล้ว จะหาเนื้อจากที่ไหนมากิน?”
แม่นางเหอและแม่นางสวี่ต่างหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ห่างออกไปไม่ไกล ณ บ้านสกุลจ้าว แน่นอนว่านางจ้าวที่กำลังใช้ไข่ไก่ประคบตาเขียวช้ำอยู่นั้น ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้น ใบหน้าบวมฉุของนางซึ่งบัดนี้ยุบลงไปหนึ่งในสามแล้ว กลับพองขึ้นมาอีกด้วยความโกรธ
“ถุย!” นางจ้าวที่ถูกนางเจียงตบจนฟันหน้าหักไปหนึ่งซี่ ถ่มน้ำลายออกมาจากช่องของฟันที่หายไป “กล้าหัวเราะเยาะข้า! ได้ รอก่อนเถอะ! รอให้อาเหิงเป็นใหญ่เป็นโต พวกเจ้าจะต้องเสียใจ!”
คนสกุลอวี๋ ทำร้ายนางจนนางกลายเป็นเช่นนี้ แถมยังยักยอกหมูไปอีกหนึ่งตัว!
รออาเหิงกลับมา นางจะให้เขาหย่ากับนางเด็กชั่วคนนี้!
……
สิ่งที่นางจ้าวคิด แน่นอนว่าอวี๋หวั่นไม่รู้ แต่ถึงจะรู้ เธอก็ไม่สนใจ เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม จะแต่งงานหรือไม่แต่งงานกับจ้าวเหิง เธอก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย สำหรับเธอ ตอนนี้มีเพียงการหาเงิน ทำให้คนในครอบครัวมีอาหารกิน มีเสื้อผ้าใส่ และทำให้ลุงใหญ่ไปรักษาขาในเมืองหลวง
สองพี่น้องยังมิทันเดินเข้าบ้านใหญ่ ก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเถี่ยตั้นน้อยและเสียงพูดอ้อแอ้ของน้องสาวคนเล็กมาจากด้านใน
“เจินเจินพูดเก่งกว่าแต่ก่อนมาก” อวี๋เฟิงทอดถอนใจ แม้ว่าจะยังพูดไม่ค่อยได้ แต่อย่างน้อยก็พูดบ่อยขึ้นแล้ว ตั้งแต่เมื่อไรกัน? คงจะหลังจากที่ทั้งสองบ้านกลับมาคืนดีกันกระมัง
ที่จริง ต่อให้ทั้งสองครอบครัวไม่คืนดีกัน คนเดียวที่มาเล่นกับน้องสาวคนเล็กก็คือเถี่ยตั้นน้อย
ทว่าตอนนี้น้องสาวตัวน้อยยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่
พวกเขา...พวกเขาก็เช่นกัน
“ท่านพี่!” เมื่อเถี่ยตั้นน้อยรู้ว่าอวี๋หวั่นมา ก็วิ่งปราดออกไปประหนึ่งพายุ เข้าไปกอดอวี๋หวั่น งอแงเล็กน้อย แล้วจึงมองไปยังอวี๋เฟิงอย่างเหนียมอาย “พี่ใหญ่”
น้องสาวตัวน้อยก็เตาะแตะออกมาด้านนอก “ท่านพี่...พี่...”
ตึง!
ล้มไปเสียแล้ว
อวี๋เฟิงรุดรีบเข้าไปอุ้มน้องสาวขึ้นมา เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับอวี๋หวั่นและเถี่ยตั้นน้อย
ในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อหอมกรุ่น สี่พี่น้องก็ท้องร้องโครกครากขึ้นมา
“ไฉนพวกเจ้าไปนานเช่นนี้เล่า” อวี๋ซงหอบฟืนออกมาจากด้านหลัง
พวกเขาออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง จับจ่ายซื้อข้าวของก็มิได้ใช้เวลานาน สถานีส่งสารก็ไม่ได้ไกลเท่าไร บ่ายๆ ก็ควรกลับมาแล้ว
อวี๋เฟิงช่วยน้องชายหยิบฟืนใส่เตาไฟ “มีเรื่องที่ทำให้เสียเวลาเล็กน้อย”
“เรื่องอะไรหรือ” อวี๋ซงถาม “คงไม่ได้ถูกผู้ใดรังแกอีกแล้วหรอกนะ”
“พูดเพ้อเจ้ออะไรเล่า” อวี๋เฟิงถลึงตาใส่น้องชาย แต่ในใจย่อมรู้ดี ว่าน้องชายคาดเดาได้แม่นยำ วันนี้เกือบถูกคนอื่นรังแกอีกแล้ว แต่สุดท้ายก็ทำให้คนเหล่านั้นรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียเอง
“ขำอะไร” อวี๋ซงขมวดคิ้ว มิต้องรอให้พี่ชายตอบคำถาม สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ผ้าห่มแพรที่วางอยู่บนเก้าอี้ “พวกท่านซื้อผ้าห่มมาหรือ?”
“เฮ้อ” อวี๋เฟิงไม่อยากบอกว่าเป็นอวี๋หวั่นที่เดินดุ่มๆ ขึ้นไปหยิบมาจากบนรถม้าของผู้อื่น จึงได้แต่ตอบว่า ‘อืม’
“ท่านแม่เล่า?” อวี๋หวั่นถามเถี่ยตั้นน้อย
เถี่ยตั้นน้อยเหยียดหลังตรง กล่าวว่า “กำลังนับเงินกับท่านป้าสะใภ้ใหญ่อยู่ในบ้าน!”
ที่แท้ วันนี้คุณหนูไป๋มานั่นเอง
ลุงใหญ่ทำเป็ดพะโล้ราดซีอิ๊วหนึ่งจาน เนื้อพะโล้เรียกน้ำย่อยหนึ่งสำรับ รากบัวกับเต้าหู้พะโล้หนึ่งชาม และเนื้อแพะพะโล้ตุ๋นกับผักกาดอีกหนึ่งหม้อ
คุณหนูไป๋พึงพอใจกับรสชาติและรูปลักษณ์ของอาหารเหล่านี้เป็นอย่างมาก จึงจ่ายเงินมัดจำให้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งจะจ่ายให้หลังจากเสร็จงานเลี้ยง
เพียงแต่ ราคาอาหารทุกวันนี้สูงเหลือเกิน ใครจะรู้ว่าหลังจากนี้สามวันราคาอาหารจะสูงขึ้นอีกเท่าใด หากไม่คิดเงินต้นทุน เกรงว่ากำไรที่พวกเขาจะได้รับจริงๆ คงไม่ถึงหนึ่งตำลึง
แต่ไม่เป็นไร แขกเหรื่อในงานเลี้ยงมีจำนวนมาก หากพวกเขาได้ใช้โอกาสนี้สร้างชื่อเสียง หลังจากนี้กิจการของพวกเขาย่อมต้องเฟื่องฟูกว่าเดิมอีกเป็นแน่
เมื่อป้าสะใภ้ใหญ่และนางเจียงนับเงินเสร็จเรียบร้อย ก็เดินคล้องแขนกันออกมา พร้อมกับใบหน้าเปล่งประกาย
ทางอวี๋หวั่นเองก็เริ่มใคร่ครวญแล้วว่าหลังจากนี้สามวัน เธอควรไปซื้อวัตถุดิบจากที่ใด
……
ตรอกยาวมืดสลัว หิมะโปรยปราย
รถม้าหรูหราเคลื่อนมาหยุดด้านหน้าคฤหาสน์ซึ่งดูเรียบง่ายหลังหนึ่ง
แผ่นป้ายที่ประตูใหญ่ มีตัวอักษรสีทองตัวใหญ่ดูใหม่เอี่ยม เขียนว่า ‘จวนสกุลเหยียน’
“คุณหนู ถึงแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้วัยกลางคนลงจากรถม้า แง้มม่านให้สตรีที่อยู่ด้านใน “หิมะตก คุณหนูโปรดระวัง”
มือข้างหนึ่งของเหยียนหรูอวี้อังอยู่กับเตาให้ความร้อน อีกมือหนึ่งจับแขนของสาวใช้ นางเหยียบลงบนเก้าอี้ไม้ตัวงามแล้วก้าวลงจากรถ
นางมองไปยังจวนซึ่งเพิ่งซ่อมใหม่ กล่าวเสียงค่อยว่า “สามปีแล้ว ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน”
สาวใช้วัยกลางคนตาแดงก่ำ นางปาดน้ำตาพลางกล่าวว่า “ใช่แล้ว ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน!”
“ลูกข้า!”
สตรีสูงศักดิ์สวมเสื้อคลุมลายนกกระเรียนสีม่วงอ่อน นางออกมาด้วยความตื่นเต้น เนื้อตัวสั่นเทิ้ม ข้างกายนางมีบ่าวคอยพยุง
เมื่อเหยียนหรูอวี้มองเห็นนาง ก็น้ำตาคลอ และค้อมตัวลงคารวะอย่างสง่างาม “ท่านแม่!”
ฮูหยินเหยียนจับที่ไหล่ของนาง พยุงนางให้ลุกขึ้น กล่าวด้วยเสียงสะอึกสะอื้นว่า “เจ้าไม่ต้องมากพิธี ให้แม่มองหน้าเจ้าสักหน่อยเถิด!”
เหยียนหรูอวี้เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าประหนึ่งดอกสาลี่ต้องหยาดฝน  เดิมทีนางก็งดงามอยู่แล้ว ครานี้มีหยดน้ำตาอยู่บนดวงหน้า กลับยิ่งทำรู้สึกปวดร้าวหัวใจ
“เจ้าผอมไป หลายปีมานี้ลำบากเจ้าแล้ว” ฮูหยินเหยียนลูบใบหน้าของบุตรสาว
“เป็นลูกที่อกตัญญู มิได้กลับมาให้เร็วกว่านี้ ทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องลำบาก” เหยียนหรูอวี้ส่ายหน้าทั้งน้ำตา
สกุลเหยียนเกิดเรื่อง และเพิ่งจะสามารถกลับคืนสู่สภาพเดิมได้ คฤหาสน์หลังนี้ ก็ได้รับการบูรณะหลังจากที่ทุกอย่างกลับคืนเป็นปกติเช่นกัน
ฮูหยินเหยียนดูซูบผอมลงจากเมื่อสามปีที่แล้วมาก แต่เมื่อนึกถึงเกียรติยศที่จะกอบกู้กลับมาหลังจากนี้ ความลำบากยากเข็ญเหล่านั้นนับว่าน้อยนิดยิ่ง
ฮูหยินเยียนมีสีหน้าลำบากใจ “ลูกข้าให้กำเนิดเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายเยี่ยน หลังจากนี้ก็จะเป็นฮูหยินที่สูงศักดิ์ที่สุดในราชวงศ์ แม่ส่งเทียบเชิญไปแล้ว หลังจากนี้สามวัน จะมีงานเลี้ยงต้อนรับเจ้า แม่จะทำให้ทั้งเมืองหลวงรู้ว่า บุตรสาวสกุลเหยียนกลับมาแล้ว...คู่หมั้นของคุณชายเยี่ยนกลับมาแล้ว!”
......................................


## 035 เตรียมงานเลี้ยง

บทที่ 35 เตรียมงานเลี้ยง
ตกกลางคืน ครอบครัวซึ่งมีสมาชิกสามคนนอนใต้ผ้าห่มที่อวี๋หวั่นซื้อ (หยิบ) กลับมา ผ้าห่มผืนนี้บางเหลือเกิน อวี๋หวั่นกลัวว่าจะไม่อุ่นพอ จึงใช้ผ้านวมห่มทับอีกชั้นหนึ่ง
สุดท้าย ทั้งสามนอนไปได้ครึ่งคืน ก็รู้สึกร้อนประหนึ่งกุ้งถูกนึ่ง ฟูกรองนอนชุ่มไปด้วยเหงื่อ…
..............
อาหารเช้าก็คือหมั่นโถวและต้มพะโล้ที่เหลือจากเมื่อวาน เมื่ออุ่นร้อนแล้วก็กินได้
ระหว่างที่อวี๋หวั่นรอหมั่นโถวนึ่งเสร็จ เธอก็เดินไปยังเล้าหมู
ในเล้าหมูไม่มีหมูอยู่แล้ว แต่อวี๋หวั่นก็ทำความสะอาดเรียบร้อย ตอนนี้ใช้สำหรับเลี้ยงไก่
อวี๋หวั่นนำผ้าฝ้ายไปล้อมเอาไว้ เพื่อให้ความอบอุ่นแก่ไก่ แม้ว่าจะอุ่นไม่เท่าการมีกำแพงกำบังลม แต่ยังดีกว่าใช้ชีวิตท่ามกลางลมหนาว อีกทั้งอวี๋หวั่นก็ยังวางเตาไฟเอาไว้ข้างกรงด้วย
ไก่ป่าถูกจับแยกกันคนละกรง
อวี๋หวั่นลูบไก่ทีละตัว เมื่อลูบจนถึงตัวที่สาม มือของเธอก็หยุดลง “แกไม่ออกไข่อีกแล้วเหรอ?”
เมื่อวานมันไม่ได้ออกไข่
“อาหวั่น” อวี๋เฟิงเคาะประตูหลังบ้าน เขามาพาอวี๋หวั่นไปซื้อกับข้าวในตัวตำบล แต่เมื่อคิดว่าเถี่ยตั้นน้อยและอาสะใภ้สามน่าจะยังไม่ตื่น เขาไม่อยากส่งเสียงดัง จึงเดินอ้อมมายังหลังบ้าน
อวี๋หวั่นเปิดประตูให้อวี๋เฟิง
อวี๋เฟิงเห็นว่าในมือของอวี๋หวั่นมีไข่ไก่สองฟอง ก็ถามว่า “เก็บไข่อยู่หรือ?”
ลมหนาวที่พัดเข้ามาทำให้อวี๋หวั่นตัวสั่น เธอรุดไปเปิดประตูให้อวี๋เฟิง และปิดประตูลงพลางกล่าวว่า “มีไก่ตัวหนึ่ง ไม่ไข่ ข้ากำลังคิดว่าจะเอามันไปขายในตำบล น่าจะขายได้ราคาดี”
ทันทีที่พูดจบ ก็ได้ยินเสียงร้อง ‘กระต๊าก’ เบาๆ มาจากในกรง
อวี๋เฟิงจึงวิ่งไปดู “เอ๋? ไข่แล้วละ”
……
หลังจากที่อวี๋หวั่นกินหมั่นโถวจิ้มกับน้ำพะโล้เสร็จ เธอก็ออกเดินทางไปพร้อมกับอวี๋เฟิง
พวกเขาเดินไปยังบ้านของซวนจื่อเพื่อเช่าเกวียนดังเคย แต่ภายหลังก็พบว่าเกวียนพังเสียแล้ว ทั้งสองจึงต้องเดินเท้าไปแทน
อวี๋หวั่นเดินจนชินแล้ว จึงไม่รู้สึกว่าไกล ทั้งยังประหยัดเงินอีกด้วย
เห็นพวกเขากินเนื้อทุกวันเช่นนี้ นั่นเพียงเพราะพวกเขาต้มเนื้อพะโล้ขาย ถ้าหักลบต้นทุนอันสูงลิบของค่าวัตถุดิบ
และเครื่องปรุงเช่นเกลือ เงินที่พวกเขาได้รับก็ไม่นับว่ามาก
อีกทั้งพวกเขายังต้องหาเงินค่ารักษาลุงใหญ่อีกหนึ่งร้อยตำลึง นับว่าหนทางนี้ยังยาวไกลนัก
แต่ก็ทำได้เพียงพยายามต่อไป อวี๋หวั่นเชื่อว่าวันหนึ่งพวกเขาจะต้องหาเงินได้ครบ
“ไม่ต้องซื้อผักสด ข้าบอกคนในหมู่บ้านเอาไว้แล้ว เมื่อถึงเวลาก็ค่อยไปเก็บจากในนาของพวกเขา แล้วให้ราคา
เท่ากับตลาด” เมื่อเดินไปได้ครึ่งทาง อวี๋เฟิงก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
อวี๋หวั่นพยักหน้า พวกเขาใช้ผักสดไม่มาก หากไปสั่งล่วงหน้าจากตลาดก็อาจสั่งไม่ได้ ซื้อผักจากคนในหมู่บ้านนับเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก รายได้กลับคืนสู่คนในท้องถิ่น ทั้งยังได้ราคาเดียวกับตลาด จ่ายเงินให้คนในหมู่บ้านย่อมดีกว่า
สำหรับเนื้อสัตว์ พวกเขาก็ยังจำเป็นต้องไปซื้อจากตลาด
ทั้งสองคนไปยังตลาดที่อวี๋หวั่นเคยขายปลาและหน่อไม้เป็นอันดับแรก
“หมูสามชั้นขายอย่างไรหรือ” อวี๋หวั่นเอ่ยถาม พลางชี้ไปยังหมูสามชั้นชิ้นสวย
เจ้าของแผงตอบว่า “จินละ 20 อีแปะ”
อวี๋หวั่นชะงักไป “ทำไมถึงแพงเช่นนี้ เมื่อวานไม่ใช่ 18 อีแปะหรอกหรือ?”
เจ้าของแผงสับขาหมูและกล่าวว่า “พรุ่งนี้เจ้ามาก็ 22 อีแปะแล้ว! วันหนึ่งราคาหนึ่ง ใกล้สิ้นปีก็เป็นอย่างนี้แหละ พวกเจ้าไปถามร้านอื่นได้ ไม่มีที่ใดถูกไปกว่านี้แล้ว”
ในตอนแรกอวี๋หวั่นก็ไม่เชื่อ จึงพาอวี๋เฟิงเดินไปสำรวจทั้งตลาดรอบหนึ่ง แต่ก็เป็นดังที่เจ้าของแผงว่า ไม่มีร้านที่ราคาถูกกว่านี้แล้ว “พี่ใหญ่ ในตำบลมีตลาดอื่นอีกหรือไม่”
“มี ยังมีอีกที่หนึ่ง”
สองพี่น้องจึงไปยังตลาดอีกแห่งหนึ่ง ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาต้องผิดหวังก็คือ ตลาดแห่งนี้อยู่ใกล้กับจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย ราคาสินค้าจึงแพงกว่าตลาดก่อนหน้านี้เล็กน้อย
“ข้ายังต้องซื้อเกลืออีก หากต้นทุนค่าวัตถุดิบสูงเกินไป พวกเราก็อาจขาดทุนได้” แม้อวี๋หวั่นมิได้คิดว่าจะเอากำไรมาก แต่ก็มิได้หมายความว่าเธออยากขาดทุน
อวี๋เฟิงครุ่นคิด กล่าวว่า “ที่หมู่บ้านซีโถวยังมีตลาดอยู่อีกแห่ง ได้ยินว่ากับข้าวที่นั่นราคาย่อมเยาว์ แต่ก็อยู่ไกลเหลือเกิน”
หิมะโปรยปรายทั่วท้องฟ้าราวกับขนห่าน ทั้งสองเดินฝ่าหิมะไปสิบกว่าลี้จึงจะถึงหมู่บ้านซีโถว
ใบหูของอวี๋หวั่นเปลี่ยนเป็นสีแดง มือและปากก็รู้สึกชาไปหมด แม้แต่อ้าปากพูดก็ยังไม่มีแรง
ทว่า เรื่องที่น่าสลดยิ่งกว่า ก็คือสินค้าที่ตลาดแห่งนี้มิได้ถูกไปกว่าที่อื่นเลย…
“พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่” รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนมาจอดด้านข้างอวี๋หวั่น เมื่อม่านเผยอออก คุณหนูไป๋ก็มองมายังพวกเขาสองพี่น้อง
อวี๋หวั่นพยายามออกแรงพูด “พวก...เรา...มา...ซื้อ...กับ...ข้าว”
“ซื้อกับข้าวไฉนต้องมาไกลถึงเพียงนี้ ที่ตลาดไม่มีขายรึ?” คุณหนูไป๋เอ่ยถาม
“มา...ซื้อ...ของ...ไป...ทำ...อา...หาร...ใน...งาน...เลี้ยง...ของ...นาย...ท่าน...ไป๋” อวี๋หวั่นพูดคำหยุดคำ มิใช่ว่าเธออยากพูดช้าเช่นนี้ แต่แก้มของเธอชาจนขยับไม่ไหวแล้ว
ดวงตาอันงดงามดุจผลซิ่งของคุณหนูไป๋จ้องมายังพวกเขา “เมื่อวานข้าบอกไปแล้วมิใช่รึ? ข้าซื้อวัตถุดิบเอง พวกเจ้ามาแต่ตัวก็พอแล้ว!”
ฟังมาถึงตรงนี้ อวี๋หวั่นผู้ซึ่งปกติแล้วไม่ค่อยยินดียินร้ายกับเรื่องต่างๆ ก็ถึงกับตะลึงงัน คุณหนูไป๋สัญญาว่าจะให้เงินห้าตำลึง มิได้หมายความว่าจะให้พวกเขาเตรียมวัตถุดิบด้วยหรอกหรือ? พวกเขาเพียงแค่ไปทำต้มพะโล้เป็นเวลาหนึ่งวัน ได้เงินมากมายถึงเพียงนี้เชียว?!
ช่างเป็นคุณหนูที่ใช้เงินเก่งยิ่งนัก…
ไป๋ถังเห็นอวี๋หวั่นพูดไม่ได้ศัพท์ จึงรู้ว่านางหนาวแย่แล้ว นางถอนหายใจและกล่าวว่า “ขึ้นรถมาเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปส่ง”
อวี๋เฟิงมิได้เข้าไปข้างใน จึงนั่งด้านนอกกับสารถีรถม้า แต่ไป๋ถังก็ยังให้ผ้าขนแกะหนาๆ กับเขาหนึ่งผืน เขาพันมันไว้รอบตัว รู้สึกอบอุ่นประหนึ่งนั่งผิงไฟก็มิปาน
รถม้าหยุดลง ณ ทางเข้าหมู่บ้าน
อวี๋หวั่นซึ่งร่างกายกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง เอ่ยขอบคุณด้วยความจริงใจ
ไป๋ถังโบกมือ กล่าวว่า “มะรืนนี้ข้าจะส่งคนมารับพวกเจ้า”
อวี๋หวั่นตอบอย่างเกรงใจว่า “ตัวตำบลไม่ได้ไกลมาก พวกเราไปเองได้”
ไป๋ถังเลิกคิ้ว “ใครบอกว่าบ้านข้าอยู่ในตัวตำบล”
……
ยามบ่ายแก่ๆ หิมะค่อยๆ ตกหนักขึ้น นอกบ้านเต็มไปด้วยลมหนาวและหิมะ แต่ในบ้านกลับอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ
ถ่านหงหลัวลุกโชติช่วง
ฮูหยินเหยียนสวมเสื้อคลุมสั้นผ้าบาง ทว่ามิได้รู้สึกหนาวแม้แต่น้อย
เบื้องหน้าของนาง พ่อบ้านตู้ซึ่งประจำในครัวกำลังพยายามสอบถามความคิดเห็น “...สั่งเนื้อกวางแล้วขอรับ ท่านคิดว่าควรเตรียมเนื้อลาสักหน่อยใช่หรือไม่ขอรับ มีคำกล่าวว่า บนสวรรค์กินเนื้อมังกร บนพื้นโลกกินเนื้อลา  เหมาะแก่การใช้เลี้ยงแขกผู้สูงศักดิ์เป็นที่สุดขอรับ แต่ว่าราคาก็...”
พ่อบ้านตู้ว่าพลางเผยให้เห็นสีหน้าลำบากใจ
ฮูหยินเหยียนลูบขนแมวจอมเอื่อยเฉื่อยในอ้อมอก แค่นเสียง ‘หึ’ และกล่าวว่า “คนของจวนแม่ทัพอย่างพวกเราดูเหมือนขาดเงินอย่างนั้นหรือ? อะไรดี สิ่งใดทำให้แขกเหรื่อพอใจ เจ้าไปจัดการหามาให้หมด ไม่ต้องมาถามข้าทุกเรื่อง เจ้าจำไว้เพียงว่า พระชายาและคุณชายเยี่ยนก็จะมางานนี้ด้วย ห้ามทำขายหน้าเด็ดขาด!”
พ่อบ้านตู้ตกใจกลัวจนตัวสั่น “ขอรับ! ฮูหยิน!”
ตึง! ตึง! ตึงๆๆๆๆ!
ห่างออกไปไม่ไกล ก็เกิดเสียงดังตึงตังสะเทือนแก้วหู
แมวในอ้อมกอดของฮูหยินตกใจกลัว มันร้อง ‘เมี้ยว’ และวิ่งหนีไป
ฮูหยินเหยียนขมวดคิ้ว “ผู้ใดบังอาจเช่นนี้ มาทำเสียงอึกทึกครึกโครมในจวน ไม่รู้ว่าคุณหนูเดินทางมานานเท่าไร กำลังพักผ่อนอยู่ใช่หรือไม่ เจ้าไปดู แล้วไล่มันผู้นั้นไปเสีย!”
พ่อบ้านตู้ถูจมูก เขากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ไม่ใช่จวนของพวกเรา หากแต่เป็นคฤหาสน์สกุลไป๋ ได้ยินว่านายท่านของบ้านนั้นฉลองวันเกิด ถึงกับเชิญคณะละครมาแสดงโดยเฉพาะด้วยขอรับ”
....................................


## 036 ชงโหยวปิ่งแผ่นใหญ่

บทที่ 36 ชงโหยวปิ่งแผ่นใหญ่
ยามจื่อ เพิ่งผ่านไป รถม้าของสกุลไป๋ก็มาถึง
ผู้ที่มารับพวกเขาก็คือพ่อบ้านคนหนึ่งของคฤหาสน์สกุลไป๋ เขาแซ่ติง อายุอานามใกล้เคียงกับลุงใหญ่
เดิมทีวางแผนไว้ว่าลุงใหญ่ อวี๋หวั่น และอวี๋เฟิงจะรุดหน้าไปก่อน ทว่าเถี่ยตั้นน้อยตื่นขึ้นพอดี เขากอดอวี๋หวั่นเอาไว้ ร้องไห้งอแงจะขอตามไปด้วย
“พี่ไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยว” อีกทั้งงานนี้มิใช่การไปขายของในตลาด ที่สองสามชั่วยามก็กลับบ้านแล้ว
เถี่ยตั้นน้อยไม่ยอมปล่อยมือจากอวี๋หวั่น
อวี๋ซงเดินออกมา กล่าวเสียงค่อยว่า “เถี่ยตั้นน้อยโตขนาดนี้แล้วยังไม่เคยไปเมืองหลวง ให้เขาไปเถอะ ข้าตัวนิดเดียวก็ได้เห็นธนาคารกลางแล้วนา”
อวี๋หวั่นและอวี๋เฟิงหันขวับไปส่งสายตาคมกริบประหนึ่งใบมีดให้เขา เจ้าเองก็อยากไปใช่ไหมเล่า?!
ความพยายามของเถี่ยตั้นน้อยมิได้มีผลต่ออวี๋หวั่น แต่กลับทำให้ลุงใหญ่ใจอ่อนเสียแล้ว
ที่จริง พาเด็กไปด้วยนั้นมิใช่เรื่องใหญ่ ในชนบท การพาเด็กไปช่วงทำครัวสำหรับงานเลี้ยงนับเป็นเรื่องปกติ แต่ในเมืองหลวงไม่เป็นเช่นนั้น…
ลุงใหญ่มองไปยังพ่อบ้านติง
พ่อบ้านติงตอบด้วยความใจกว้าง “หากมีคนดูแลก็ย่อมได้”
ดังนั้น ความพยายามของอวี๋ซงและเถี่ยตั้นน้อยจึงสัมฤทธิ์ผล พวกเขาปีนขึ้นรถม้าไป
นอกจากลุงใหญ่ คนอื่นๆ เคยเข้าเมืองหลวงกันแล้วคนละครั้ง ในตอนแรกพวกเขาต่างรู้สึกตื่นเต้น อยากมองทัศนียภาพระหว่างทาง ทว่าเส้นทางนี้มิได้ผ่านแม้แต่ตำบลเหลียนฮวา พวกเขาจึงพิงรถม้าและผล็อยหลับไป
เมื่อถึงคฤหาสน์สกุลไป๋ พ่อบ้านไป๋ก็ปลุกพวกเขา
ในตอนนั้น ฟ้ายังไม่สว่าง
“เร็วหน่อย! ท่านลุงติง!”
อวี๋หวั่นเพิ่งลงจากรถม้า ก็มีเด็กหนุ่นรูปร่างหน้าตาธรรมดาผู้หนึ่งกำลังนำทางพ่อค้าสามคนที่กำลังหาบผักอยู่วิ่งผ่านไป
เด็กหนุ่มผู้นั้นเอ่ยทักทายพ่อบ้านติง พ่อบ้านติงส่งเสียง ‘อืม’ ด้วยสีหน้าราบเรียบพลางโบกมือให้เขาไปได้
เด็กหนุ่มและพ่อค้าผักเดินเข้าไปในกระโจมไม้ไผ่ทางด้านซ้ายซึ่งสร้างเอาไว้ชั่วคราว ด้านในใช้สำหรับเก็บวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำครัวเป็นหลัก เมื่อเดินต่อไปทางทิศตะวันออกก็จะเป็นห้องครัว
ห้องครัวมีขนาดใหญ่มาก มีขนาดเท่ากับสองห้องใหญ่ ลานด้านหลังบ้านมีบ่อน้ำ ภายในห้องครัวมีทั้งหมดเก้าเตา ห้าเตาตั้งล้อมรอบกำแพง อีกสี่เตาตั้งอยู่ตรงกลาง แปดเตามีคนจับจองแล้ว
พ่อบ้านติงนำอวี๋หวั่นและคนอื่นๆ ไปยังด้านหน้าเตาในห้องครัว กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “หนึ่งเตาสามารถตั้งได้หนึ่งหม้อ หากไม่พอใช้ ในกระโจมไม้ไผ่ยังมีเตาใบเล็กอีก ประเดี๋ยวข้าจะให้คนยกอาหารเช้ามาให้ วันนี้ต้องลำบากพวกเจ้าแล้ว”
เมื่อครู่ พ่อบ้านท่านนี้มิได้แยแสเด็กหนุ่มที่ทักทายเขาก่อนหน้านี้เท่าไรนัก แต่เขาน่าจะได้คุยกับคุณหนูไป๋แล้ว จึงดูเกรงอกเกรงใจพวกเขาเช่นนี้
ลุงใหญ่เอ่ยขอบคุณ
พ่อบ้านติงให้ป้ายคู่ สำหรับหยิบของแก่ลุงใหญ่หนึ่งชิ้น “คุณหนูอยู่ที่โถงบุปผา  วันนี้มีแขกมาก นางอาจไม่มีเวลาแวะมาที่ห้องครัว หากพวกเจ้าต้องการสิ่งใด ก็บอกให้บ่าวในกระโจมไม้ไผ่ไปหาข้า”
ลุงใหญ่กระซิบถามว่า “คฤหาสน์ใหญ่เช่นนี้ ต้องให้นางมาจัดการเองเลยหรือ?”
พ่อบ้านติงหัวเราะ “คุณหนูเป็นบุตรกตัญญู”
อวี๋ซงเอ่ย “อ้อ”
มีบางเรื่องที่อวี๋ซงไม่รู้ แต่อวี๋เฟิงเคยได้ยินมาบ้าง
คุณหนูไป๋เป็นบุตรสาวของนายท่านกับฮูหยินคนก่อน ฮูหยินคนก่อนแต่งงานกับนายท่านไป๋แล้วสิบปีจึงจะมีบุตรสาวคนนี้ หลังจากนั้นก็มิได้มีบุตรอีก ในปีที่คุณหนูไป๋อายุครบห้าปี ฮูหยินคนก่อนก็จากโลกนี้ไป
หนึ่งปีให้หลัง นายท่านก็แต่งงานใหม่ ฮูหยินคนใหม่ก็ให้กำเนิดบุตรชายอ้วนท้วนสมบูรณ์แก่นายท่านแห่งสกุลไป๋
ว่ากันว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูไป๋กับแม่เลี้ยงคนใหม่ไม่ค่อยดีนัก
คุณหนูไป๋ไม่ยินยอมให้ทรัพย์สินของตระกูลตกไปอยู่ในมือของน้องชายต่างมารดา หากเป็นคนอื่น คงมิอาจทำเช่นนี้ได้ บุตรชายสืบทอดกิจการของตระกูล นั่นเป็นหลักการแห่งฟ้าดิน แต่เพราะพื้นเพของฮูหยินคนใหม่ต่ำต้อย ไปที่ใดก็ถูกบารมีของฮูหยินคนก่อนทับถม
“ท่านตาของคุณหนูไป๋เคยเป็นขุนนาง” แต่เป็นขุนนางอะไรนั้น อวี๋เฟิงก็มิอาจรู้ได้
พ่อบ้านติงผละไปได้ไม่นาน ก็มีคนยกอาหารเช้ามาให้ เป็นหมั่นโถวร้อนๆ กับโจ๊กข้าวฟ่าง ทั้งยังมีผักดอง ไข่เค็ม และเนื้อรมควันผัดผักกาดขาว
เถี่ยตั้นน้อยถึงกับน้ำลายสอ
ลุงใหญ่จึงปอกเปลือกไข่เค็มให้เขา
อวี๋หวั่นแบ่งโจ๊กข้าวฟ่างและหมั่นโถวอย่างละครึ่งหนึ่งให้เขาเช่นกัน
เถี่ยตั้นน้อยกินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากกินเสร็จแล้ว เขาก็ไปนั่งรอที่เก้าอี้ในลานบ้านอย่างรู้ความ ไม่งอแงหรือส่งเสียงดัง ว่าง่ายยิ่งนัก
ในตอนแรกอวี๋ซงก็คอยดูเขา ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็พบว่าเถี่ยตั้นน้อยนั่งสงบเสงี่ยมกว่าเขาเสียอีก เขาถอนหายใจเฮือก
หนึ่ง แล้วจึงหันหลังเดินออกมาช่วยคนอื่นๆ ทำงานแทน
พ่อครัวที่มาทำอาหารในวันนี้ ล้วนเป็นพ่อครัวในคฤหาสน์สกุลไป๋และพ่อครัวจากหอหยกขาว ทั้งสองกลุ่มต่างเป็นคนของสกุลไป๋ มีเพียงครอบครัวของอวี๋หวั่นเท่านั้นที่มาจากที่ใดก็ไม่รู้
“ได้ยินมาว่าคุณหนูไป๋เชิญมาจากชนบทด้วยตนเอง”
“คุณหนูไป๋มากเรื่องเสียจริง งานเลี้ยงของนายท่าน ไยต้องให้พ่อครัวจากชนบทมาทำด้วย?”
บรรดาพ่อครัวต่างส่ายหัว พวกเขาไม่เชื่อมั่นในอาหารของชาวบ้านเหล่านี้
อวี๋เฟิงและอวี๋หวั่นออกไปหยิบวัตถุดิบในกระโจมไม้ไผ่ ในนั้นมีเป็ดเป็นๆ อยู่หลายสิบตัว
เป็ดต้องเชือดสดๆ
แต่ก่อน งานประเภทนี้เป็นหน้าที่ของอวี๋เฟิง แต่เมื่อมีอวี๋หวั่นมา ความชำนิชำนาญในการใช้มีดของอวี๋เฟิงก็ลดลงเป็นอย่างมาก
อวี๋หวั่นถือเป็ดแล้วเดินไปยังลานหลังบ้าน
ท้องฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้น
ใต้แสงแรกแห่งอรุณรุ่ง ดรุณีน้อยมือถือมีด เหงื่อโทรมกายประหนึ่งเม็ดฝน ขนเป็ดปลิวว่อนในสายลมหนาว
...........................
อีกด้านหนึ่ง ณ จวนสกุลเหยียน เหยียนหรูอวี้หลับไหลจนฟ้าสว่าง
ในห้องอันแสนอบอุ่น บ่าวสิบสองคนทยอยกันเข้ามา พวกนางถืออุปกรณ์สำหรับล้างหน้าบ้วนปากซึ่งดูวิจิตรงดงาม ทั้งยังนำเครื่องประดับศีรษะและเสื้อผ้ามาให้เลือกอีกแปดชุด
วันนี้เป็นวันสำคัญของนาง นางบรรจงแต่งตัว เลือกชุดกระโปรงยาวสีฟ้าทะเลสาบ และเสื้อคลุมสั้นทรงผีผาจิ้น
ซึ่งทำจากขนกระต่ายสีขาว ใบหูนุ่มดุจหยกขาวของนางประดับด้วยต่างหูซึ่งทำจากเส้นเงินและหยกไขแพะสีขาวขุ่น
โฉมสะคราญงามสง่า งามเกินกว่าจะหาคำใดเปรียบ
ฮูหยินเหยียนเข้ามาในห้อง ก็เห็นบุตรสาวซึ่งสวยปานเทพเซียนในภาพวาด นางถึงกับตกตะลึง
นางตื่นเต้นจนคว้ามือของบุตรสาว “ลูกข้า หากคุณชายเยี่ยนเห็นเจ้า ชีวิตนี้จักต้องไม่อยากเห็นสตรีอื่นเป็นแน่!”
.........................
วันนี้ก็เป็นวันสำคัญของอวี๋หวั่น
โอกาสเป็นสิ่งที่ได้มาอย่างยากลำบาก เธอต้องช่วยลุงใหญ่ทำอาหารอย่างเต็มที่ สร้างชื่อเสียงให้ได้ หลังจากนี้หากมีคนสั่งอาหารเพิ่มขึ้น เธอก็จะไม่ต้องกังวลว่าไม่มีเงินค่าอาหารและค่าหมออีกแล้ว
เธอจัดการถอนขนเป็ดจนสะอาดเรียบร้อย บนตัวเธอเต็มไปด้วยเลือด อาจฟังดูน่ากลัวไปสักหน่อย ทว่าเธอมิได้ใส่ใจ รีบไปหั่นหัวผักกาดและมันเทศต่อ
อาหารชั้นเลิศหนึ่งสำรับ นอกจากจะต้องรสชาติดีแล้ว การตกแต่งจานก็นับว่าสำคัญมาก
เธอหั่นได้สวยงาม สีขาวเป็นกลีบดอกไม้ สีม่วงเป็นขอบ และสีเหลืองเป็นเกสรดอกไม้ บนกลีบดอกไม้ยังมีหยดน้ำ วางซ้อนกันเป็นชั้นๆ ดูน่ากิน มิใช่การนำอาหารมากองสุมกันแล้วหั่น แต่เหมือนกับเด็ดลงมาจากต้นเสียมากกว่า
“ท่านพี่”
เถี่ยตั้นน้อยเดินมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
อวี๋หวั่นวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่ “มีอะไร หิวแล้วหรือ”
เถี่ยตั้นน้อยพยักหน้า
ช่วงนี้เขากินเยอะ กินไปเพียงไม่นานก็หิวอีกแล้ว
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาหาร เนื้อในหม้อยังต้มไม่สุก
โชคดีที่อวี๋หวั่นเตรียมการเอาไว้แล้ว “พี่เอาชงโหยวปิ่งมา เดี๋ยวพี่ไปหาเตา แล้วจะเอาไปอุ่นให้ร้อน”
อวี๋หวั่นเดินไปหยิบเตาไฟใบเล็กในกระโจมไม้ไผ่ เธอหามุมเงียบๆ นั่งลงจุดไฟ วางกระทะใบเล็ก แล้วใส่น้ำมันลงไปหนึ่งช้อน จากนั้นก็วางชงโหยวปิ่งแผ่นกลมใหญ่ลงไป กลิ่นหอมของชงโหยวปิ่งทอดก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว
เถี่ยตั้นน้อยย้ายเก้าอี้ไม้มา
หลังจากที่ชงโหยวปิ่งร้อนแล้ว อวี๋หวั่นก็ดับเตาไฟจนเหลือเพียงถ่านไม้ร้อนๆ ใต้กระทะ
“ท่านพี่ ท่านไปทำงานเถอะ ข้ากินเองได้!” เถี่ยตั้นน้อยกล่าวอย่างรู้ความ
“อื้ม” อวี๋หวั่นกลับไปทำงานต่อ
ปล่อยให้เถี่ยตั้นน้อยนั่งกินต่อไป
ชงโหยวปิ่งไส้เนื้อแพะต้มหัวผักกาดอันนี้ อวี๋หวั่นทำด้วยตนเอง กลิ่นหอมมาก แต่รสชาตินั้น…
“ข้าไม่ได้เป็นน้องชายที่เลือกกิน” เถี่ยตั้นน้อยพูดพร้อมสูดลมหายใจ
................................................


## 037 คุณชายมาแล้ว

บทที่ 37 คุณชายมาแล้ว
เยี่ยนจิ่วเฉามีจวนของตนเองในเมืองหลวง หลังจากที่เขากลับมาถึงเมืองหลวง ก็ขลุกตัวอยู่แต่ในจวน จนลุงวั่นต้อง ‘ตัก’ ขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม
เยี่ยนจิ่วเฉารู้สึกรำคาญใจ
ลุงวั่นกล่าวอย่างลำบากใจว่า “ในตอนแรกพระชายาคิดไว้ว่า พวกท่านไปคนเดียวก็พอแล้ว หากคุณชายไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป อย่างไรเสียก็ยังมิได้สมรสกัน ก็นับว่าให้เกียรติจวนสกุลเหยียนแล้ว แต่ว่าพระชายาเกิดไม่ว่างกะทันหัน...
ไม่นานหรอก คุณชายเพียงแต่ไปให้แขกเห็นหน้าสักหน่อยแล้วค่อยกลับ
ท่านเคยร่วมเตียงกันแล้ว ไปพบนางสักหน่อยจะเป็นไรไป”
“อืม”
ไม่รู้ว่าประโยคใดไปดลใจเยี่ยนจิ่วเฉา เขาตอบตกลงอย่างว่าง่าย
ลุงวั่นที่ยังมิทันกล่าวอะไรมากก็รีบปรี่ออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า สั่งคนให้เตรียมรถม้า ด้วยกลัวว่านายท่านผู้นี้จะเปลี่ยนใจ
จวนสกุลเหยียนเตรียมการไว้อย่างดี เพื่อต้อนรับคุณชายเยี่ยน
“เจ้าบอกว่าคุณชายเยี่ยนเลือกกิน ลูกอวี้จึงเชิญแม่ครัวใหญ่จากเมืองหลูมา นางเป็นแม่ครัวที่มีความสามารถ อาหารของนางใครๆ ก็ต่างชื่นชม” ฮูหยินเหยียนกล่าวพลางมองไปยังบุตรสาวซึ่งนั่งอยู่ในห้อง
“เมืองหลู? เป็นแม่นางตู้หรือ?”
ฮูหยินเหยียนหัวเราะ “ฮูหยินหวังก็ได้ยินเกี่ยวกับแม่นางตู้มาเหมือนกันหรือ?”
“เคยได้ยินหรือ? เพื่อที่จะชิมอาหารของนาง เมืองหลูข้าก็ไปมาแล้ว แต่น่าเสียดาย นางรับลูกค้าเพียงสามคนต่อวันเท่านั้น ทั้งยังไม่รับจองล่วงหน้า นางจะทำอาหารให้ใครกินก็ต้องรู้สึกถูกชะตา เป็นข้าที่โชคไม่ดีเอง” ฮูหยินหวังจากบ้านรองเสนาบดีกรมโยธาธิการกล่าวพลางทอดถอนใจ
หากเทียบฐานะกันแล้ว รองเสนาบดีกรมโยธาธิการเป็นขุนนางระดับสี่ เหยียนฉงหมิงเป็นเพียงขุนนางระดับห้า อันที่จริงฮูหยินหวังมิจำเป็นต้องประจบประแจงฮูหยินเหยียนเช่นนี้ แต่ใครให้ฮูหยินเหยียนมีบุตรีเป็นฮูหยินของคุณชายเล่า
รองเสนาบดีกรมโยธาธิการอยากไปทำงานกับคุณชายเยี่ยน แต่ก็ไม่เป็นผล
“คุณหนูเหยียนได้ชวนเขามาใช่หรือไม่ นั่นเป็นเรื่องที่ดีเหลือเกิน ในปีนั้นหรงอ๋องก็มาเชิญเช่นกัน ทว่าเชิญแม่นางตู้ไปไม่ได้” หากเมื่อครู่คือการเยินยอ บัดนี้คือการชื่นชมจากใจจริง
แม่นางตู้แห่งเมืองหลูผู้นี้ เย่อหยิ่งยิ่งนัก แม้แต่ตำแหน่งแม่ครัวในจวนอ๋องก็ยังไม่สนใจ ไม่รู้ว่าแม่นางเหยียนเชิญมาได้อย่างไร
ฮูหยินเหยียนมิได้ตอบคำถาม นางเลี่ยงประเด็นแม่นางตู้ “ทุกท่านได้ชิมหน่อไม้หมักหรือยัง รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
บรรดาฮูหยินและคุณหนูต่างหยิบตะเกียบขึ้นมาและชิมหน่อไม้หมักในถ้วย ทุกคนต่างตะลึงจนปากค้าง
รสเปรี้ยวและเผ็ด เย็นสดชื่นตัดมัน เมื่อครู่กินขนมกินเล่นไป บัดนี้ได้กินหน่อไม้หมักหนึ่งคำ ก็รู้สึกสบายเข้าไปถึงกระดูก
“ฝีมือการทำอาหารของแม่นางตู้สมคำร่ำลือจริงๆ!” ฮูหยินหวังกล่าวด้วยความจริงใจ
ฮูหยินเหยียนจับมือลูกสาว แล้วยิ้มอย่างมีความนัยลึกซึ้งว่า “นี่มิใช่ฝีมือแม่นางตู้ แต่เป็นฝีมือของลูกอวี้”
“อะไรนะ? บุตรสาวหรือ?”
ฮูหยินหลายตกใจจนร้องออกมาพร้อมกัน
เหยียนหรูอวี้ยิ้มถ่อมตัว
ฮูหยินเหยียนกล่าวทั้งรอยยิ้มว่า “ในระหว่างทางมาเมืองหลวง ลูกอวี้เรียนรู้สูตรอาหารจากแม่นางตู้ วันนี้ขายหน้าเสียแล้ว ทำให้ฮูหยินทั้งหลายหัวเราะเยาะได้”
แขกเหรื่อทั้งหลายต่างตกใจ นี่เรียกว่าทำให้ขายหน้า? เช่นนั้นแม่ครัวที่บ้านพวกเขาไม่จำต้องผูกคอตายกันเลยหรือ
เรียนมาเพียงไม่กี่วัน ก็สามารถแสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยม แม้ว่าในใจจะดูแคลนเหยียนหรูอวี้ ทว่าบัดนี้ก็อดเอ่ยคำชื่นชมนางไม่ได้
ฮูหยินเหยียนยิ้มอย่างพึงพอใจ ตั้งแต่เล็กจนโต บุตรสาวของนางก็ฉลาดเฉลียวกว่าบรรดาพี่ชาย อ่านหนังสือก็ดีกว่า กู่ฉิน หมากล้อม การเขียนตัวอักษร และวาดภาพพู่กันก็ล้วนช่ำชองกว่า การขี่ม้าและยิงธนูต่างก็โดดเด่นกว่าเป็นไหนๆ นับประสาอะไรกับการทำครัว! หากมิได้เป็นสตรี ไม่ว่าจะเป็นเจ้าเมืองหรือเสนาบดี นางก็เป็นได้!
บ่าวนางหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ฮูหยิน คุณชายเยี่ยนมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินเหยียนดวงตาเป็นประกาย “รีบไปบอกแม่นางตู้เร็ว!”
……
รถม้าของเยี่ยนจิ่วเฉามาแล้วจริง ทว่ายังมิทันเคลื่อนเข้าไปในจวนสกุลเหยียน รถม้าเคลื่อนไปได้เพียงครึ่งเดียว อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฟู่ๆ เขาจึงแง้มม่านดู ก็ได้กลิ่นหอมของน้ำมันต้นหอมและเนื้อแพะลอยมาวูบหนึ่ง
เขาชะงักไป
“หยุดรถ”
รถม้าหยุดลง
ผู้ช่วยรูปร่างหน้าตางดงามลงจากรถม้าอย่างระแวดระวัง และก้มตัวลงคุกเข่ากับพื้น
เยี่ยนจิ่วเฉาเหยียบลงบนหลังของเขา และเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ระหว่างคฤหาสน์สองหลัง กลิ่นหอมลอยมาจากกำแพงสูงเบื้องหน้า เขาจ้องมองอยู่ชั่วประเดี๋ยวหนึ่ง เอ่ยปากว่า “บันได”
องครักษ์ที่มาด้วยก็ปราดออกไป!
แล้วก็กลับมา!
ในมือของเขาถือบันไดมาสองอัน อันหนึ่งพาดไว้นอกกำแพง อีกอันหนึ่งพาดไว้ด้านในกำแพง
บันไดทำมุมได้พอดิบพอดี สามารถปีนขึ้นไปได้อย่างมั่นคงโดยที่ไม่ต้องมีคนจับ
เยี่ยนจิ่วเฉาปีนขึ้นไปอย่างไม่รีบร้อน เขาปีนขึ้นไปทีละก้าวๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา
เห็นได้ชัดว่าเป็นการลอบเข้าบ้านผู้อื่น แต่เขากลับเดินขึ้นไปด้วยท่าทางองอาจประหนึ่งขึ้นครองบัลลังก์!
ในมือเถี่ยตั้นน้อยถือต้นหอมจีนที่หยิบมาจากในครัว มือหนึ่งถือชงโหยวปิ่งที่ท่านพี่ทำ เขากินอย่างมุ่งมั่น ทันใดนั้นด้านหลังก็มีบันไดมาจากที่ใดก็ไม่รู้ มีบุรุษผู้หนึ่งไต่ลงมาจากบันได บุรุษผู้นี้เดินมาด้านหลังของเขา
เยี่ยนจิ่วเฉามองเถี่ยตั้นน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า ใช้ปลายเท้าอันสูงศักดิ์รองบั้นท้ายแล้วนั่งยอง
เถี่ยตั้นน้อยหันมาทำตาโต
เยี่ยนจิ่วเฉามองเขาด้วยสีหน้าดุดัน
เถี่ยตั้นน้อยอ้าปากค้าง
เหตุใดพี่ชายจึงงดงามถึงเพียงนี้เล่า…
งดงามยิ่งกว่าท่านแม่และท่านพี่เสียอีก…
“อยากกินหรือไม่” เถี่ยตั้นน้อยยื่นชงโหยวปิ่งที่เหลืออีกครึ่งอันให้ทั้งที่ยังรู้สึกงุนงง
คุณชายเยี่ยนผู้ซึ่งในสมองเต็มไปด้วยร้อยแปดวิธีแย่งชิงชงโหยวปิ่งมา “...”
……
งานเลี้ยงเริ่มขึ้นแล้ว ทุกคนต่างยุ่งจนมือไม้เป็นพัลวัน แม้แต่อวี๋ซงก็ยุ่งจนมิได้อยู่กับที่ ไม่มีใครมีเวลาแวะเวียนไปดูมุมอันเงียบเหงาด้านหลังบ้าน
เถี่ยตั้นน้อยเรียกพี่ชายคนงามมากินชงโหยวปิ่งที่พี่สาวของเขาทำด้วยความกระตือรือร้น แล้วจุดเตาไฟ ทั้งยังค่อยๆ อุ่นชงโหยวปิ่งเย็นชืดที่ยังไม่ได้กินในกระทะสักหน่อย
คุณชายเยี่ยนใช้ตะเกียบ คีบชงโหยวปิ่งขึ้นมาหนึ่งชิ้น
“ต้องกินกับต้นหอมจีนนะ”
“ข้าไม่กินของพรรค์นี้หรอก!”
หนึ่งเค่อผ่านไป ลุงวั่นนำรถม้าอีกสามคันซึ่งบรรทุกของขวัญตามมาสมทบกับเยี่ยนจิ่วเฉา ทว่าบนรถม้าไม่มีใครอยู่เลย!
เขาจึงปีนบันไดขึ้นไปบนกำแพง
และมองเข้าไป
ก็พบว่าคุณชายสูงศักดิ์ผู้ไม่กินอาหารบนโลกมนุษย์[footnoteRef:1] บัดนี้ดูเหมือนกับชาวนาผู้ยากไร้ กำลังนั่งอยู่กับเด็กชาวบ้านซึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ใด ทั้งบุรุษตัวใหญ่และเด็กตัวเล็กต่างนั่งเรียงกันหน้าเตาไป มือซ้ายถือชงโหยวปิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าใบหน้า ส่วนมือขวาถือต้นหอมจีนที่ใหญ่กว่านิ้วมือเสียอีก  [1:  ไม่กินอาหารบนโลกมนุษย์  ใช้บรรยายลักษณะของเซียนในลัทธิเต๋า เปรียบเปรยถึงบุคคลที่วางตนไว้สูงกว่าผู้อื่น ไม่สุงสิงกับคนทั่วไป ]
“ฉีกมันเลย!” เถี่ยตั้นน้อยพูด
“กินมันเลย!” คุณชายเยี่ยนพูด
..................................................


## 038 ขายหน้าประชาชี

บทที่ 38 ขายหน้าประชาชี
ค่ำคืนอันหนาวเหน็บ เสียงฟ้าร้องดังก้อง ลมพัดโหมอย่างบ้าคลั่ง
รถม้าสองคันเคลื่อนเข้ามาด้านหน้าสำนักบัณทิตอย่างอย่างรวดเร็ว
ประตูสำนักบัณฑิตถูกถีบจนพัง เลือดสดๆ สาดเต็มกำแพง ศพของคนที่หนีไม่ทันนอนกองอยู่บนธรณีประตู
เกาหย่วนกระโดดลงจากรถม้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง จนเขาอดรู้สึกคลื่นเหียนมิได้
“ฝูเซิง...ฝูเซิง...ฝูเซิง!” เขานั่งยอง เขย่าร่างไร้วิญญาณซึ่งนอนพาดบนธรณีประตู แต่น่าเสียดายที่ร่างนี้แข็งเสียแล้ว
เขาลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าซีดเผือด ค่อยๆ เดินเข้าไปในสำนักบัณฑิตที่เต็มไปด้วยเลือดไหลนองดุจสายน้ำ
“เฝิงซวี่!”
“อาโย่ว!”
“กู้ชาง!”
เขาเรียกนักเรียนชื่อแล้วชื่อเล่า ทว่าไม่มีใครตอบกลับมา
สายฟ้าฟาดลงบนห้องโถงใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยรอยเลือด เขามองเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ที่บันได
บุรุษผู้นั้นสวมชุดพิธีการสีนิล ร่างสูงยืนตระหง่าน แววตาเย็นเยียบราวกับได้หลอมรวมกับราตรีอันหนาวเหน็บเป็นหนึ่งเดียว
เขาพุ่งเข้ามา เกาหย่วนรู้สึกประหนึ่งตนเห็นอสูรร้ายแห่งรัตติกาล
เกาหย่วนกล่าวด้วยความกลัวและโทสะ “เป็นเจ้า...เป็นเจ้า...ที่ฆ่าพวกเขา...เจ้า...ฆ่าพวกเขาทั้งหมดเลยรึ?”
มุมปากของเขาเชิดขึ้นด้วยความเย็นชา “ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง บุตรของข้าอยู่ที่ใด”
เกาหย่วนเริ่มขอบตาแดงก่ำ “พวกเขาไม่รู้เรื่อง! ไยเจ้าต้องฆ่าพวกเขาด้วย!”
บุรุษกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เช่นนั้นก็หมายความว่าเจ้ารู้เรื่อง?”
เกาหย่วนเกร็งไปทั้งร่าง
“ท่านปู่!”
เสียงควบม้าค่อยๆ ดังขึ้น เด็กหนุ่มอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดคนหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างร้อนรน
นัยน์ตาของเกาหย่วนสั่นระริก “ใครให้เจ้าเข้ามา! ยังไม่รีบกลับไปอีก!”
“เหอะ” บุรุษแค่นเสียงหัวเราะ
“ท่านปู่” เด็กหนุ่มปรี่เข้ามาข้างกายเกาหย่วน มองไปยังบุรุษผู้เย่อหยิ่ง คิ้วขมวดเป็นปม “ข้าจำเจ้าได้! เจ้าคือผู้ที่แย่งห้องใหญ่ชั้นบนที่สถานีส่งสาร!”
“กลับไปเร็ว!” เกาหย่วนตะคอกด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ข้าไม่กลับ!” เด็กหนุ่มชักกระบี่ออกมา มองไปยังบุรุษผู้นั้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “หากเจ้ากล้าแตะต้องท่านปู่เพียงปลายผม ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!”
บุรุษผู้นั้นได้ยินคำขู่ แต่มิได้เหลือบมองแม้แต่น้อย “หัวหน้าสำนักบัณฑิตเกา ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้งหนึ่ง ข้าจะนับถึงสาม หากเจ้าไม่บอกว่าบุตรของข้าอยู่ที่ใด ข้าก็จะฆ่าหลานชายของเจ้าเสีย”
“บังอาจ!” เด็กหนุ่มแผดเสียง
“หนึ่ง”
เม็ดเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของเกาหย่วน
“สอง”
เกาหย่วนกำมือแน่น
“สาม”
“ข้าบอก...” เกาหย่วนร้องลั่น
“ช้าไป”
บุรุษกล่าวจบ ก็แทงดาบยาวเข้าที่ขั้วหัวใจของเด็กหนุ่ม…
“ฉีหลินนนน” เกาหย่วนแผดร้องสุดเสียง พลันลุกขึ้นนั่ง!
เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ขอบเตียงมองมาอย่างประหลาดใจ “ข้าอยู่นี่ ท่านปู่มีอะไรหรือ?”
เกาหย่วนเห็นห้องที่คุ้นตา มองไปยังเด็กหนุ่มเบื้องหน้า แล้วจึงถอนหายใจยาวๆ ครั้งหนึ่ง
เขาปาดเม็ดเหงื่อบนหน้าผาก และกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ข้าเพียงฝันร้ายเท่านั้น”
“ฝันว่าอะไรหรือขอรับ” ฉีหลินถามด้วยความสงสัย
เกาหย่วนนัยน์ตาเบิกกว้าง “...ลืมไปแล้ว”
“อ้อ” ฉีหลินอุทานขึ้นราวกับเข้าอกเข้าใจ เขาเองเมื่อลืมตาขึ้น ก็จำฝันของตนไม่ได้เช่นกัน “อ้อ ท่านปู่ คำสั่งให้กลับไปรับตำแหน่งของท่านมาถึงแล้ว ตั้งแต่วันนี้ ท่านเป็นหัวหน้าสำนักบัณฑิตแล้ว! เอ๋? ท่านปู่ ทำไมท่านไม่ดีใจเลยเล่า?”
เกาหย่วนมิได้ตอบคำถาม เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก จับแขนของของหลานชายแน่น “หลินเอ๋อร์ เจ้าสัญญากับปู่เรื่องหนึ่ง หลังจากวันนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าห้ามไปมีปัญหากับคนผู้หนึ่งเป็นอันขาด”
“ใครหรือ”
“เยี่ยนจิ่วเฉา”
……
ณ ลานหลังคฤหาสน์สกุลไป๋ ชงโหยวปิ่งไส้เนื้อแพะและหัวผักกาดแน่นๆ แผ่นใหญ่สองแผ่นได้ลงไปอยู่ในท้องของเยี่ยนจิ่วเฉาเป็นที่เรียบร้อย
คุณชายกินจนอิ่มหนำสำราญแล้ว รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
เขามองไปยังเด็กน้อยที่นั่งข้างๆ กำลังจะอ้าปากพูด
“ข้าชื่อเถี่ยตั้น!”
คุณชายเยี่ยนหุบปากลง
แล้วเขาก็จะอ้าปากพูดอีกครั้ง
“ข้ามาจากหมู่บ้านเหลียนฮวา!”
คุณชายเยี่ยนหุบปากลงอีกครั้งหนึ่ง
เขาอ้าปากจะพูดเป็นครั้งที่สาม
“ชงโหยวปิ่งนี่ท่านพี่ข้าเป็นคนทำ!”
ช่างจำนรรจาเป็นที่สุด ไม่เพียงแต่พูดเรื่องของตนเอง ยังพูดเรื่องของผู้อื่นด้วย เขาไม่มีอะไรจะพูดแล้ว!
เยี่ยนจิ่วเฉามองเถี่ยตั้นน้อยด้วยแววตาเศร้าสร้อย
เถี่ยตั้งน้อยถูกมองเช่นนั้นจึงรู้สึกประหม่่า เขายิ้มอย่างเคอะเขิน “ท่านอยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ ข้าไม่ขัดแล้ว”
คุณชายเยี่ยน ‘ไม่พูดแล้ว!’
เยี่ยนจิ่วเฉาสะบัดชายเสื้อ แล้วเดินไปปีนขึ้นบันไดด้วยสีหน้าราบเรียบ
เขามิได้กลัวเสียหน้า แต่ลุงวั่นกลัวเสียหน้า ลุงวั่นมีขอบเขตอยู่เสมอ เขายืนอยู่อีกด้านหนึ่งของกำแพง รอให้เยี่ยนจิ่วเฉากลับมา จึงปรี่เข้ามาด้วยความกังวลใจ “คุณชาย ครั้งนี้ท่านทำเกินไปแล้ว ท่านเป็นถึงคุณชายผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองเยี่ยน ไฉนจึงไปกินของสุ่มสี่สุ่มห้าจากเด็กแปลกหน้าเล่า?”
ท่านรู้จักเด็กคนนี้หรือ? ท่านรู้หรือว่าเขาเป็นใคร? ไม่กลัวใครแอบลอบวางยาพิษหรือ?
“อย่ากินของของผู้อื่นสุ่มสี่สุ่มห้าเป็นอันขาด” เยี่ยนจิ่วเฉาเห็นด้วย
ลุงวั่นรู้สึกทึ่ง จากนั้นก็น้ำตาคลอเบ้า พยายามมานานถึงเพียงนี้ ในที่สุดคุณชายที่หัวเแข็งราวกับหินผาก็ฟังเขาแล้ว!
เยี่ยนจิ่วเฉาชี้ไปยังของขวัญสามคันรถด้านหลัง แล้วสั่งองครักษ์ว่า “เอาของเหล่านี้ไปให้เด็กคนนั้น”
เท่านี้ก็เรียกว่าไม่ได้กินของสุ่มสี่สุ่มห้าแล้วสินะ!
เพราะเขานำของไปแลกมา
ทันใดนั้นลุงวั่นก็รู้สึกเข่าทรุดราวกับมีธนูมาปักทั้งสองข้าง “...”
“ตกใจอะไร มิได้จะไปจวนสกุลเหยียนกันแล้วหรือ?” เยี่ยนจิ่วเฉามองไปยังลุงวั่นด้วยสายตาขุ่นเคือง
โอ้ ท่านยังจำได้อีกหรือว่าต้องไปจวนสกุลเหยียน?
แต่ว่าไม่มีของขวัญแล้ว! ท่านจะไปมือเปล่าได้อย่างไรกันเล่า?!
ลุงวั่นจนปัญญา เขาทำได้เพียงบอกให้เยี่ยนจิ่วเฉานั่งรอบนรถม้า ส่วนเขาก็รีบกลับไปยังจวนคุณชาย ห่อของขวัญจนมือไม้พันกัน
เนื่องจากไม่มีเวลามาก ของสามคันรถม้าคงรวบรวมไม่ไหว จึงเหลือเพียงหนึ่งคันรถเล็กๆ
หิมะเกาะบนรถจนเป็นน้ำแข็ง กว่าเขาจะลากรถขนของขวัญถึงจวนสกุลเหยียน เยี่ยนจิ่วเฉาก็นอนกอดต้นหอมจีนหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว...
สุดท้ายแล้วเยี่ยนจิ่วเฉาก็มิได้ไปจวนสกุลเหยียน
ลุงวั่นลากรถขนของขวัญ บากหน้าไปพบคุณหนูเหยียนและฮูหยินเหยียน
เดิมทีสกุลเหยียนคิดว่าคุณชายเยี่ยนจะมาด้วยตนเอง จึงจัดงานเสียเอิกเกริก ไม่เพียงเชิญแขกเหรื่อมามากมาย ยังนำป้ายบรรพบุรุษมาจัดวางไว้อีกด้วย
แต่ปรากฏว่า...ผู้มาเยือนนั้นมีเพียงลุงวั่น
คุณชายมากเรื่องถึงเพียงนี้ ทำให้ลุงวั่นเหนื่อยล้าจนดูชรากว่าเดิมไปเป็นสิบปี เขาดูไม่เหมือนพ่อบ้านตำแหน่งสูง แต่กลับเหมือนคนสวนที่ทำงานหนักเสียมากกว่า
เมื่อมองไปยังของขวัญที่เขานำมา ไม่ว่าจะเป็นแจกันโบราณซึ่งขาหัก (กระแทกบนรถ) เก้าอี้เท้าแขนไม้หนาน[footnoteRef:1]เนื้อทองซึ่งเคลือบหลุดออกไป (ขูดกับรถ) ลูกพลับแห้งขึ้นรา (ฝ่าบาทพระราชทานให้เมื่อปีที่แล้ว ลืมกินแต่ก็ลืมโยนทิ้ง)... [1:  ไม้หนาน หรือหนานมู่ ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ เป็นพืชประจำถิ่นแถบมณฑลหูเป่ยและเสฉวน ในสมัยโบราณถือเป็นไม้ที่ราชวงศ์เท่านั้นจึงจะใช้ได้ ปัจจุบันนี้เป็นพันธุ์ไม้คุ้มครองของประเทศจีน ]
คนอื่นๆ ‘นี่ นี่มิใช่การมาเยี่ยมเยือนบ้านสกุลเหยียนแล้ว เป็นการทำให้อับอายเสียมากกว่า!’
ฮูหยินเหยียนถึงกับลมจับ แล้วก็ล้มพับไป...
.........................................................


## 039 เถี่ยตั้นผู้มีความสุข

บทที่ 39 เถี่ยตั้นผู้มีความสุข
เมื่อเนื้อแพะต้มพะโล้ขาว[footnoteRef:1]จานสุดท้ายถูกจัดวางขึ้นโต๊ะ งานเลี้ยงของสกุลไป๋ก็ดำเนินมาถึงช่วงเวลาสุดท้าย  [1:  พะโล้ขาว หมายถึงต้มพะโล้ทั่วไปที่ใส่เพียงเครื่องเทศและเครื่องปรุง น้ำซุปจึงค่อนข้างใส]
ต้มพะโล้ของพวกเขาได้รับความนิยมมากกว่าที่คิดเอาไว้ โดยเฉพาะเนื้อแพะต้มพะโล้ขาว แม้แต่ลุงใหญ่เองก็มิได้คาดคิดว่าอาหารของตนจะเป็นที่ชื่นชอบถึงเพียงนี้
ชาวจงหยวนไม่ค่อยคุ้นเคยกับกลิ่นสาบของเนื้อแพะ พ่อครัวมักใช้การใส่เครื่องเทศและเครื่องปรุงในปริมาณมากเพื่อดับกลิ่นสาบของเนื้อ ดังนั้นน้ำพะโล้แดง ที่มีรสชาติเผ็ดจึงกลายเป็นตัวเลือกแรกเสมอ แต่ลุงใหญ่กลับไม่ใช้วิธีการเดียวกัน เขาใช้น้ำพะโล้ขาวสีใสแทน
ต้มออกมาแล้วกลับไม่คาวและไม่เหม็นสาบ เนื้อสัมผัสนุ่มลิ้น เป็นต้มพะโล้เพียงจานเดียวที่ทุกคนกินหมดไม่เหลือแม้แต่น้ำแกง
ต้มพะโล้ประเภทอื่นก็มิได้ด้อยไปกว่ากัน แขกที่มาต่างกินกันจนหมดตั้งแต่จานแรกที่จัดขึ้นโต๊ะ
บรรดาพ่อครัวซึ่งในตอนแรกไม่เชื่อว่าอวี๋หวั่นและคนอื่นจะสามารถทำอาหารดีๆ ได้ ต่างหน้าเสียไปตามๆ กัน อาหารของบ้านสกุลอวี๋พวกเขาได้ลองชิมแล้ว ควรค่าแก่การเรียกว่าอาหารเลิศรส ไม่แปลกใจเลยที่คุณหนูไป๋ไปเชิญมาตั้ง ‘ไกล’
“ข้านับถือจริงๆ!” พ่อครัวเก่าแก่ของสกุลไป๋ตบบ่าลุงใหญ่เบาๆ พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยความจริงใจ
“เด็กคนนี้ก็เก่ง” พ่อครัวจากหอหยกขาวอีกคนหนึ่งกล่าว เขาเคยพบอวี๋หวั่น จึงรู้ว่านางสามารถต้มเกลือได้ แต่คุณหนูไป๋กำชับไว้ว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป และเขาเองก็นึกไม่ถึงว่าเด็กคนนี้มีทักษะการใช้มีดที่ดีถึงเพียงนี้
หากลูกศิษย์ของเขามีความสามารถได้ครึ่งหนึ่งของเด็กคนนี้ ก็คงพัฒนาได้เร็วกว่านี้เสียอีก
แน่นอนว่า เด็กหนุ่มอีกสองคนก็เก่งกาจเช่นกัน ตลอดทั้งวันนี้ ทั้งของสกปรก ทั้งงานใช้แรง พวกเขาต่างทำได้โดยไม่ปริปากบ่น หรือแม้แต่เด็กเล็ก ก็ยังนั่งรออย่างว่าง่าย มิได้เข้ามายุ่งวุ่นวายด้านในแม้แต่น้อย
พวกเขาต่างเหนื่อยล้าเต็มที โดยเฉพาะลุงใหญ่ผู้ซึ่งขาแข้งไม่ค่อยดีนัก อวี๋หวั่นพยายามไม่ให้เขาทำงานอื่นนอกเหนือจากการต้มพะโล้ แต่หากจะให้นั่งหั่นผักหั่นเนื้อทั้งวัน ลุงใหญ่ก็จะรู้สึกทรมานไม่แพ้กัน
“เถี่ยตั้นน้อยเล่า?” ลุงใหญ่เอ่ยถามขึ้น
“อยู่ที่ลานหลังบ้านกระมัง” อวี๋ซงตอบ
พี่น้องทั้งสามจึงเดินไปยังลานหลังบ้าน
วันนี้ยุ่งจนไม่ได้ดูแลเรื่องอาหารของเด็กน้อย เขาต้องหิวมากเป็นแน่ เขาอาจจะนั่งนิ่งอยู่หน้าเตาไฟ กัดชงโหยวปิ่งที่อวี๋หวั่นเหลือเอาไว้ให้พร้อมกับน้ำตานองหน้า
แค่คิดพวกเขาก็รู้สึกผิดจนปวดใจ
แต่เมื่อเดินอ้อมรั้วไปยังมุมสงบมุมหนึ่ง เดิมทีควรเห็นเถี่ยตั้นน้อยนั่งร้องไห้น้ำมูกโป่ง ทั้งหนาวเหน็บและหิวโซ  แต่ครั้งนี้กลับเห็นเขานั่งอย่างมีความสุขอยู่บนกล่องซึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ใด
กล่องใบนั้นช่างงดงาม งดงามเหลือเกิน
เขายกสองขาน้อยๆ ขึ้น มือหนึ่งถือองุ่นม่วงลูกวาวใสพวงหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือเนื้อแห้งที่มีเนื้อแดงและมันในปริมาณที่ลงตัว ด้านหน้าของเขาไม่มีชงโหยวปิ่งเหลืออยู่แล้ว สิ่งที่มาแทนที่กลับเป็นน้ำแกงเข้มข้นสีขาวดุจน้ำนมหม้อหนึ่ง
เถี่ยตั้นน้อยกัดเนื้อแห้งและองุ่นอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังซดน้ำแกงร้อนๆ อย่างมีความสุขจนแทบจะบินได้
อวี๋หวั่นมุมปากระตุก
ดังนั้น สิ่งที่พวกเรากังวลมาตลอดทั้งบ่าย จนรู้สึกผิดไปครู่หนึ่ง กลายเป็นว่าเด็กคนนี้กลับมีความสุขยิ่งกว่าเทพเซียนเสียอีก
หลังจากนั้นอวี๋หวั่นก็พบว่าข้างๆ เถี่ยตั้นน้อยยังมีกล่องใบใหญ่ดูหรูหราวางอยู่อีก
ทั้งผลไม้นอกฤดูกาล เนื้อกวางแห้ง และน้ำแกงหางวัวของเถี่ยตั้นน้อย ล้วนมิอาจเปรียบได้กับของเหล่านี้
“เกิดอะไรขึ้น”
อวี๋หวั่นเอ่ยถาม เถี่ยตั้นน้อยเล่าเรื่องให้ฟังอย่างละเอียด
เมื่อฟังเรื่องราวที่เถี่ยตั้นน้อยเล่า ทั้งสามคนก็ได้ยินเสียงหัวใจของตนกำลังแตกร้าว
พวกเขาทำงานทั้งวันจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่กลับทำรายได้ไม่เท่าเถี่ยตั้นน้อยที่ขายชงโหยวปิ่งไปสุ่มสี่สุ่มห้า...
…..
“เอ้อ มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?” ลุงใหญ่ตกละลึง ในเมืองหลวงมีครอบครัวฐานะร่ำรวยซึ่งชอบทำเรื่องแปลกๆ อยู่ไม่น้อย แต่คนที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้ ในชีวิตนี้เขาเพิ่งเคยเห็นเพียงครั้งเดียว
ขามามีเพียงไม่กี่คน แต่ขากลับต้องใช้หลายคันรถ
“ข้าจะไปถามคุณหนูไป๋ว่ามีรถม้าเหลือให้พวกเราเช่าหรือไม่” อวี๋เฟิงกล่าว
ลุงใหญ่พยักหน้า
อวี๋เฟิงไปตามพ่อบ้านติงในกระโจมไม้ไผ่ ไหนเลยจะรู้ว่าไม่เพียงหาพ่อบ้านติงไม่พบ ยังต้องพบกับความผิดหวัง
“เจ้าว่าอะไรนะ? พวกเจ้าต้องการรถใหญ่สามคันรึ? ใครให้พวกเจ้านำของจากคฤหาสน์สกุลไป๋ออกไป?” ผู้ดูแลเก่าแก่ของคฤหาสน์ตบโต๊ะอย่างแรง
ผู้ดูแลบ้านคนก่อนหน้าไม่อยู่แล้ว คนผู้นี้อวี๋เฟิงไม่รู้จัก
อวี๋เฟิงอธิบาย “ไม่ใช่ของของคฤหาสน์สกุลไป๋ หากแต่เป็นของของพวกเราเอง”
“ของพวกเจ้า? ตอนที่พวกเจ้ามา ข้าไม่ยักจะเห็นว่าพวกเจ้านำของอะไรมาด้วย” ผู้ดูแลบ้านไม่เชื่อที่อวี๋เฟิงพูด กระวีกระวาดเรียกคนให้ไปเชิญฮูหยินไป๋มา
ฮูหยินไป๋ผู้นี้คือภรรยาใหม่ของนายท่านไป๋ อายุน้อยกว่านางเจียงเล็กน้อย ทว่ามองดูไม่งดงามและอ่อนวัยเท่านางเจียง แต่ก็นับว่าหน้าตาสะสวยใช้ได้
ฮูหยินไป๋พาบ่าวชราคนหนึ่งมาด้วย และเดินเข้าไปในห้องครัวอย่างสง่าผ่าเผย
เหล่าพ่อครัวที่กำลังเก็บข้าวของกลับต่างถูกท่าทางของนางทำให้ตกใจกลัว
“ของเล่า?” ฮูหยินไป๋เอ่ยถามด้วยสีหน้าเย็นเยียบ
ผู้ดูแลบ้านกล่าวว่า “อยู่หลังบ้าน ฮูหยินตามข้าน้อยมา”
ฮูหยินไป๋และผู้ดูแลบ้านเดินไปยังที่กล่องใส่ของขวัญตั้งอยู่
ฮูหยินไป๋มองไปยังกล่องไม้หวงลี่ นางทำตาโตด้วยความตกตะลึง แล้วจึงมองไปยังของที่อยู่ในกล่อง อีกเพียงนิดเดียวลูกตาก็จะถลนออกมาแล้ว!
ดอกบัวหิมะนี้ที่บ้านนางก็มี แต่มีใครบ้างที่เคยเห็นดอกใหญ่ถึงเพียงนี้
ขนสุนัขจิ้งจอกนางก็มี แต่ไหนเลยจะได้ใส่ขนสุนัขจิ้งจอกป่าอวิ๋นซัน
เงินทองที่นางมีนั้นซื้อภูเขาสำหรับเลี้ยงวัวได้ทั้งลูก แต่ถึงนางจะกล้าหาญเพียงใด ก็มิกล้าฆ่าวัวทั้งตัวมาทำแกงหางวัว
ของแต่ละชิ้นเหล่านี้ มิใช่ทรัพย์สินเงินทอง แต่เป็นของที่ไม่ว่าจะมีทรัพย์สินเงินทองเท่าไรก็ซื้อไม่ได้
“ฮูหยิน วันนี้แขกเหรื่อมากนัก พวกเขาต้องใช้จังหวะที่แขกไม่ทันระวังตัว ขโมยของมาเป็นแน่! หากข้าน้อยมิได้พบเข้าเสียก่อน เกรงว่าคนในคฤหาสน์คงจะเห็นแก่หน้าคุณหนูไป๋ ยอมให้พวกเขาขโมยของออกไปได้เสียแล้ว!” เขาพูดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง
ผู้ดูแลบ้านหน้าโง่ มองไม่ออกถึงมูลค่าของของเหล่านี้ ฮูหยินไป๋กลับรู้ชัด ลำพังฐานะของสกุลไป๋ หากมิใช่เพราะครอบครัวของฮูหยินคนก่อน ก็ไม่มีทางซื้อบ้านบนถนนสายนี้ได้ ถึงแม้พวกเขาไปตีสนิทกับบรรดาแขกที่มา ก็ไม่มีทางนำของหายากเช่นนี้มาได้
แต่ว่า...เป็นมาอย่างไรกันเล่า?
นางรู้ความจริงข้อนี้ แต่จำต้องพูดความจริงออกมาหรือ?
ลุงใหญ่กล่าวว่า “พวกเราไม่ได้ขโมยมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเรามาสกุลไป๋ ของขวัญของพวกท่านวางไว้ที่ใด พวกเราก็ไม่กระจ่าง อีกอย่าง พวกเรามิได้ผละออกจากห้องครัวเลย”
“พวกเขาทั้งบ้านทำอาหารอยู่ในครัวตลอด พวกเราเป็นพยานได้ พวกเขามิได้ออกไปไหนเลยขอรับ” พ่อครัวเก่าแก่ของสกุลไป๋ลุกขึ้นยืน
พ่อครัวจากหอหยกขาวก็ยืนขึ้นเช่นกัน “ใช่แล้ว พวกเราเป็นพยานได้ พวกเขาไม่ได้ออกไปที่ใดเลย”
ผู้ดูแลบ้านแค่นเสียง “งั้นรึ? แม้แต่ห้องน้ำก็ไม่ได้ไปรึ?”
นี่ฟังดูไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไรนัก
อวี๋ซงชี้หน้าเขาพร้อมกล่าวว่า “เช่นนั้นท่านก็ลองใช้เวลาที่ไปเข้าห้องน้ำขโมยของให้ข้าดูหน่อยสิ!”
“เจ้ายังกล้าจองหองอีกรึ!” ผู้ดูแลบ้านมีฮูหยินไป๋คอยหนุนหลัง มิได้เห็นพ่อครัวจากชนบทอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เขายกกำปั้นขึ้น หมายจะโขกลงไปบนศีรษะของอวี๋ซง
เขาเป็นผู้ฝึกวิชายุทธ์ เพียงแค่หมัดเดียว ก็ทำให้ถึงกับเลือดตกยางออกได้
ทันใดนั้นเอง มีมือหนึ่งคว้าเข้าที่ข้อมือของเขา หมุนตัว คว้าหัวไหล่ของเขาอย่างสวยงาม แล้วก็จับเขาทุ่มลงกับพื้น
จากนั้น อวี๋หวั่นก็เดินขึ้นมาข้างหน้า แล้วเหยียบลงไปกลางอกของเขา!
..............................................


## 040 เผชิญหน้าท่ามกลางฝูงชน

บทที่ 40 เผชิญหน้าท่ามกลางฝูงชน
ผู้ดูแลบ้านเผยสีหน้าเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาถูกเหยียบไว้ด้วยแรงมหาศาล ขยับไปไหนไม่ได้แม้แต่น้อย
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ทำให้ผู้คนต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
ไม่มีใครคาดคิดว่าผู้ดูแลบ้านจะพูดขึ้นแล้วลงมือเลย แต่ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะทำไม่สำเร็จ
ผู้คนต่างเบนสายตาไปจับจ้องอยู่ที่อวี๋หวั่นพร้อมกัน
พวกเขามิได้รู้สึกเห็นใจผู้ดูแลคฤหาสน์สกุลไป๋ พวกเขาเชื่อว่าคนสกุลอวี๋ไม่ผิด เพียงแต่มือไม้ของเด็กคนนี้ออกจะไวไปสักหน่อย พวกเขายังไม่ทันสังเกตว่านางเคลื่อนไหวอย่างไร ก็พบว่าผู้ดูแลบ้านถูกนางเหยียบ และลงไปนอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้นเสียแล้ว…
“นางเด็กบ้านนอกนี่ใจกล้านัก! กล้ามาทำเรื่องชั่วช้าในคฤหาสน์สกุลไป๋!” ฮูหยินไป๋กล่าวด้วยโทสะพลุ่งพล่าน
ลุงใหญ่และอวี๋เฟิงก็มีสีหน้าถมึงทึงขึ้นมาทันที
“ยังไม่หลีกไปอีก!” ฮูหยินไป๋แผดเสียงพร้อมสะบัดแขนเสื้อ
ฮูหยินไป๋แม้ชาติกำเนิดจะไม่สูง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นถึงนายหญิงของสกุลไป๋ เด็กบ้านนอกไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไร้ที่พึ่งพิงอย่างอวี๋หวั่น ไม่มีทางอยู่ในสายตาของนาง
ก็มิได้เก่งกาจอะไร นางไม่เชื่อ คฤหาสน์สกุลไป๋มียามรักษาการณ์ตั้งมากมายเช่นนี้ จะจับนางเด็กบ้านนอกคนนี้ไม่ได้เชียวรึ!
“พวกเจ้ายืนงงกันอยู่ไย? ยังไม่ไปเรียกยามมาอีก!” ฮูหยินไป๋สั่งบ่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
บ่าวผู้นั้นได้สติกลับมาหลังจากที่กำลังตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์ก่อนหน้า นางเหลือบไปมองอวี๋หวั่นด้วยความ
หวาดกลัว สายตาเย็นเยียบคู่นั้นทำให้บ่าวสะดุ้งโหยง “ฮู...ฮูหยิน...ท่านว่าเราต้อง...”
ฮูหยินไป๋หมดความอดทน “บอกให้ไปเจ้าก็ไปสิ! พูดพล่ามอะไร!”
บ่าวมิกล้ารอช้า วิ่งออกไปเรียกยามด้านนอก
ยามเข้ามาอย่างรวดเร็ว
บัดนี้ ผู้ดูแลบ้านซึ่งถูกอวี๋หวั่นเหยียบอยู่นั้น ได้เป็นลมไปแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกอวี๋หวั่นเหยียบ หรือเป็นเพราะเขาตกใจกลัวกันแน่
“ฮูหยิน” หัวหน้ายามรักษาการณ์เดินเข้ามาประสานมือคำนับฮูหยินไป๋
ฮูหยินไป๋ยกยิ้มอย่างพอใจ ชี้ไปยังอวี๋หวั่น “พวกเจ้า จับนางให้ข้าที!”
หัวหน้ายามมองไปยังอวี๋หวั่น และเอ่ยขึ้นด้วยความลำบากใจว่า “ฮูหยิน พวกเขาคือคนที่คุณหนูเชิญมา จับพวกเขาเช่นนี้เกรงว่าคงไม่เหมาะ ขอเรียนถามฮูหยิน ว่าแม่นางท่านนี้ทำผิดอันใดหรือ”
ยามผู้นี้นับว่าทำหน้าที่ได้รอบคอบดี สามพ่อลูกลอบถอนหายใจ
ฮูหยินไป๋กลับรู้สึกไม่สบอารมณ์ ไป๋ถังเชิญมา พวกเขาก็ไม่กล้าจับเสียแล้ว พวกเขายังเห็นข้าเป็นนายหญิงของบ้านอยู่หรือไม่?
“เจ้าหมายความว่า...เจ้าจะไม่ฟังที่ข้าพูดรึ?” ฮูหยินไป๋ถามแดกดัน
หัวหน้ายามตอบอย่างสุภาพว่า “ข้าน้อยมิได้หมายความว่าอย่างนั้นขอรับ ข้าน้อย...”
“ได้” ฮูหยินไป๋กล่าวพูดตัดบทอย่าง ‘ใจกว้าง’ “ข้าเข้าใจหน้าที่ของพวกเจ้า แต่ข้าจะบอกให้พวกเจ้าฟังเช่นกัน ว่านางขโมยของขวัญจากคฤหาสน์สกุลไป๋ ทั้งยังทำร้ายร่างกายผู้ดูแลบ้านด้วย พวกเจ้าว่านางควรถูกจับหรือไม่เล่า”
“เอ่อ...” หัวหน้ายามมองไปยังผู้ดูแลบ้านซึ่งนอนสลบอยู่บนพื้น และมองไปยังของขวัญที่กองพะเนินเป็นภูเขา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ฮูหยินไป๋ทนไม่ไหว “โจรเข้ามาที่บ้าน หากพวกเจ้าไม่ช่วยจับ สกุลไป๋จะเลี้ยงพวกเจ้าไว้ทำไม!”
“ฮูหยินไป๋ คนที่ท่านจะใส่ร้ายป้ายสีก็คือพวกข้า เหตุใดจะต้องไปสร้างความลำบากใจให้แก่ยามรักษาการณ์บ้านท่านด้วยเล่า?” อวี๋หวั่นกล่าวเสียงค่อย
“ใครใส่ร้ายป้ายสีพวกเจ้า?” ฮูหยินไป๋กล่าวพลางเหยียดตัวตรง
อวี๋หวั่นจึงพูดว่า“ที่ท่านพูดว่าพวกเราเป็นโจร ข้าใคร่ขอถามสักนิดว่าพวกเราขโมยสิ่งใด”
ฮูหยินไป๋ตอบ “ก็ของขวัญน่ะสิ!”
อวี๋หวั่นกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ในเมื่อฮูหยินไป๋ยืนกรานว่าของเหล่านี้เป็นของสกุลไป๋ เช่นนั้นมิสู้ให้นำรายการของออกมาสำแดงต่อหน้าทุกคน จะได้รู้กันว่าของเหล่านี้ได้รับมาจากแขกท่านใดดีกว่าหรือ”
ฮูหยิบไป๋ตะลึงงันไปทันที
“ทำไมเล่า ฮูหยินไป๋ไม่กล้าหรือ?” อวี๋หวั่นกล่าวอย่างไม่ยี่หระ
ฮูหยินไป๋คิ้วกระตุก ทว่ามิได้ตอบอวี๋หวั่น “ข้าว่าเด็กคนนี้หากไม่ประสีประสา ก็คงแสร้งทำเป็นไม่ประสีประสา วันนี้แขกเหรื่อที่มาร่วมงานที่คฤหาสน์สกุลไป๋มีมากนัก ย่อมต้องได้รับของขวัญมาเป็นจำนวนมาก เกรงว่านับไปสามวันสามคืน ก็คงนับไม่หมด...”
“งั้นก็นับไปสามวันสามคืน” อวี๋หวั่นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ทางที่ดี เรียกคนจากทางการมาด้วย เรียกชาวบ้านในเมืองหลวงมาด้วย ให้ทุกคนมาเป็นพยาน จะได้เห็นกันถ้วนทั่วว่าพวกเราไม่ได้ขโมยของของสกุลไป๋”
“เจ้า...” ฮูหยินไป๋โมโหจนหน้าแดงก่ำ “เจ้าเป็นใคร! อยากจะตรวจรายการของ ข้าก็ต้องให้เจ้าตรวจอย่างนั้นรึ?”
“ฮูหยินไม่ยินดีให้ตรวจสอบ เช่นนั้นข้าก็คงต้องไปเชิญคุณหนูไป๋เสียแล้ว พี่ชายท่านนี้ รบกวนท่านไปเชิญคุณหนูไป๋ บอกนางว่าทางนี้เกิดเรื่องที” ประโยคสุดท้าย อวี๋หวั่นบอกกับหัวหน้ายาม
ฮูหยินไป๋จ้องหัวหน้ายามด้วยความเกรี้ยวกราด “เจ้ากล้าไปรึ!”
“เหตุใดเขาจะไม่กล้า”
ไป๋ถังเดินออกมาจากฝูงชน
เมื่อเห็นไป๋ถัง ฮูหยินไป๋ก็หน้าถอดสีทันที
“คุณหนูไป๋” อวี๋หวั่นกล่าวทักทาย
ไป๋ถังเดินมาอยู่ข้างกายอวี๋หวั่น หยิบรายการของปึกหนึ่งมาจากพ่อบ้านติง และกล่าวกับฮูหยินไป๋ว่า “รายละเอียดของงานเลี้ยงอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าไม่รู้หนังสือใช่หรือไม่ ข้าจะให้คนอ่านให้ แต่หากเจ้ารู้หนังสือ เจ้าก็อ่านเอาเอง”
นางกล่าวอย่างไม่เกรงใจ ฮูหยินไป๋โกรธจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียว
“ท่านพี่ไป๋ พวกเราไม่ได้ขโมยของนะขอรับ” เถี่ยตั้นน้อยเดินเข้ามา
ไป๋ถังตอบ “ข้ารู้ ข้าเชื่อพวกเจ้า”
“หากเจ้ายืนกรานจะปกป้องหัวขโมยพวกนี้ ก็ปกป้องต่อไปเถอะ! เรื่องในคฤหาสน์หลังนี้ ข้าจะไม่ยุ่งแล้ว!” ฮูหยินไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงแดกดัน แล้วก็เดินกระแทกกระทั้นออกไปด้วยความโมโห
“แยกย้ายไปได้แล้ว” คุณหนูไป๋กล่าวกับผู้คนที่มามุงดู และไม่ลืมที่จะสั่งพ่อบ้านติง “เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เจ้าอย่าลืมตบรางวัลพวกเขาแทนข้าด้วย”
เมื่อได้ยินว่ามีรางวัล ฝูงชนต่างก็ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แล้วตามพ่อบ้านติงไปยังห้องบัญชี
ไป๋ถังมองอวี๋หวั่นอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษด้วย ทำให้พวกเจ้าต้องเจอเรื่องเช่นนี้”
อวี๋หวั่นตอบ “พวกเราต่างหากที่ต้องกล่าวขอโทษ ทำให้ท่านลำบากแล้ว”
มิใช่ว่าทุกคนจะกล้าหักหน้าคนในสกุลเพื่อปกป้องคนนอก แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแม่เลี้ยงที่ปกติแล้วไม่ค่อยลงรอยกันก็ตาม
ไป๋ถังตอบกลับว่า “วันนี้ข้าฟังคำพูดดีๆ มามากพอแล้ว ไม่ต้องพิธีรีตองเกรงใจกันไปมา ตอนนี้ก็ช้ามากแล้ว ข้าจะไปเตรียมรถม้าส่งพวกเจ้ากลับบ้าน”
อวี๋หวั่นอมยิ้มมุมปาก “ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“แล้วท่านเล่า?” อวี๋เฟิงถามขึ้น
ลุงใหญ่ถลึงตาใส่บุตรชาย “วันเกิดของนายท่านไป๋ คุณหนูไป๋ก็ต้องอยู่บ้านฉลองวันเกิดกับท่านพ่อของนางน่ะสิ”
รอยยิ้มเขินอายของดรุณีที่เห็นได้ไม่บ่อยนัก ได้ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าของคุณหนูไป๋
“คุณหนู นายท่านเรียกขอรับ” ขณะที่ไป๋ถังจะไปจัดการเรื่องรถม้า เด็กรับใช้ข้างกายของนายท่านไป๋ก็เข้ามา
ไป๋ถังมองไปยังอวี๋หวั่น “พวกเจ้ารอที่นี่เถิด อีกประเดี๋ยวรถม้าก็มาแล้ว”
อวี๋หวั่นพยักหน้า
ไป๋ถังเดินไปพบนายท่านไป๋พร้อมกับเด็กรับใช้
ผ่านไปไม่นาน ก็มีรถม้าหลายคันเคลื่อนเข้ามาดังคาด สามคันสำหรับบรรทุกของ อีกสองคัน…
ที่จริงพวกเขาทั้งหมดนั่งเพียงคันเดียวก็พอแล้ว
อวี๋หวั่นชะงักไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอจึงเดินไปยังด้านหน้าของรถม้าคันสุดท้าย ค่อยๆ แง้มม่านออก ก็เห็นคุณหนูไป๋นั่งอยู่ข้างใน
คุณหนูไป๋ที่ดูกระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวาเมื่อครู่ บัดนี้ดูประหนึ่งเด็กน้อยที่เศร้าสร้อย นางนั่งหลังตรง สองมือกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ขอบตาแดงก่ำ ใบหน้ามีน้ำตาเม็ดใหญ่หยดลงมา
...................................................


## 041 เด็กๆ อยู่ที่ใด

บทที่ 41 เด็กๆ อยู่ที่ใด
ขากลับ อวี๋หวั่นและน้องชายนั่งกับคุณหนูไป๋ สามพ่อลูกนั่งด้วยกันอีกคันหนึ่ง ส่วนอีกสามคันที่เหลือด้านหลังบรรทุกของค่อยๆ เคลื่อนตามมาติดๆ
หลังจากที่ออกมาจากคฤหาสน์สกุลไป๋ เกล็ดหิมะลอยละล่อง รถม้าค่อยๆ เคลื่อนไปบนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยหิมะ ส่งเสียงกลุกกลักๆ
เถี่ยตั้นน้อยเล่นสนุกจนเหนื่อย จึงนอนหลับไปในอ้อมอกของอวี๋หวั่น
ตลอดทางนั้นช่างเงียบงัน
เมื่อมาถึงหอหยกขาว ตำบลเล็กๆ แห่งนี้ก็หลับไหล ประตูใหญ่ของหอหยกขาวก็ปิดไปเสียแล้ว
“จะให้ข้าเรียกคนหรือไม่” อวี๋เฟิงกระโดดลงจากรถม้า เดินมายังรถม้าของอวี๋หวั่น เอ่ยถามผ่านม่านซึ่งกั้นอยู่
สีหน้าของคุณหนูไป๋กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง นางตอบ ‘อืม’ ในลำคอ
อวี๋เฟิงจึงรีบไปเคาะประตูหอหยกขาว
ผู้ที่มาเปิดประตูเป็นท่านลุงบ่าวเก่าแก่ซึ่งติดตามฮูหยินคนก่อนมา หลังจากที่ฮูหยินคนก่อนล่วงลับไป เขาและภรรยาได้ติดตามรับใช้ไป๋ถัง ทุกวันนี้ทั้งคู่อาศัยอยู่ที่หอหยกขาว มิได้เข้าไปข้องเกี่ยวกับกิจการภัตตาคาร เพียงแต่คอยดูแลไป๋ถังเท่านั้น
“เป็นคุณหนูเองหรือ” เมื่อเห็นไป๋ถังลงจากรถม้า ท่านลุงก็มิได้แสดงอาการตกใจมากนัก เขาถือตะเกียง และเชิญไป๋ถังให้เข้าไปด้านใน
“ช้าก่อน” ก่อนอวี๋หวั่นจะขึ้นรถม้า เธอได้เลือกของขวัญเอาไว้ “ไม่ใช่ของมีค่าอะไร หวังว่าคุณหนูไป๋จะไม่รังเกียจ”
ไป๋ถังมองอวี๋หวั่นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มิได้ถามว่าเพราะเหตุใดจึงให้ของกับนาง แต่ก็มิได้ปฏิเสธ
อวี๋หวั่นมิได้เคืองโกรธที่นางทำสีหน้าบูดบึ้ง เด็กนั้นหนา เมื่อรู้สึกเศร้า ก็จะอารมณ์ไม่ดีไปพักหนึ่ง
อวี๋หวั่นยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวว่า “เดี๋ยวข้าถือขึ้นไปให้”
“อืม”
ครั้งนี้ตอบกลับมาหนึ่งคำแล้ว
“ข้าถือให้” ท่านลุงเข้าไปช่วยอวี๋หวั่น
“ข้าเอง ข้าเอง!” อวี๋เฟิงสาวเท้าขึ้นมาข้างหน้า รับของส่วนใหญ่ไป เหลือไว้เพียงกล่องขนมสองใบที่ถือไม่ไหว จึงให้อวี๋หวั่นช่วยถือไปอีกแรง
ท่านลุงเดินไปปลุกภรรยา ทั้งคู่เข้าครัวไปต้มน้ำและทำของกินเล่นให้ไป๋ถัง
อวี๋เฟิงและอวี๋หวั่นตามไป๋ถังไปยังหลังบ้าน
ท่านลุงจุดตะเกียงในห้องเอาไว้ อวี๋เฟิงก้มหน้าก้มตาเดินไปยังห้องนั้น เขาเดินเร็วกว่าอวี๋หวั่นและไป๋ถังเสียอีก
“ไอหยา” อวี๋หวั่นนึกบางอย่างออก แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเรียกอวี๋เฟิง อวี๋เฟิงก็ถือห่อของขนาดใหญ่เดินเข้าไปในห้องเสียแล้ว
ชั่วประเดี๋ยวเดียว อวี๋เฟิงก็เดินหน้าแดงออกมาจากห้อง
“ข้า ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!” เขาเดินสวนกับไป๋ถัง พูดจาตะกุกตะกัก เมื่อพูดจบก็ขยับคอคล้ายกับกำลังเมื่อยล้า แล้วรีบเดิน (วิ่ง) ออกไปจากหอหยกขาว
ไป๋ถังกำลังวิตกกังวลกับเรื่องของตน จึงไม่ได้ยินที่อวี๋เฟิงพูดแม้แต่น้อย และมิได้สังเกตเห็นท่าทางเลิ่กลั่กของเขา
ก่อนที่จะเดินข้ามธรณีประตู นางหยุดฝีเท้าลง ดูคล้ายกับกำลังพึมพำหรือกำลังอธิบาย “เมื่อก่อนท่าพ่อข้ามิได้เป็นเช่นนี้ ตอนที่ข้ายังเด็ก เขาดีกับข้ามาก”
“ข้าเข้าใจ” อวี๋หวั่นพยักหน้า “ของนี่ให้ท่าน”
ไป๋ถังรับกล่องขนมทั้งสองกล่องมา
อวี๋หวั่นกล่าวอำลา และหันหลังกลับหมายจะเดินออกทางประตูใหญ่
“ขอบคุณ”
อยู่ๆ ไป๋ถังก็พูดขึ้น ไม่รู้ว่านางขอบคุณอวี๋หวั่นเรื่องอะไร
อวี๋หวั่นหันหน้าไปแล้วยิ้มให้นาง “อื้ม”
…...
ไป๋ถังมิได้อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนสกุลอวี๋ก็ตั้งใจไม่เอ่ยถาม แต่ถึงแม้มิได้ถาม ก็ไม่ได้หมายความว่าพวก
เขาเดาไม่ออก แปดในสิบส่วนก็คือฮูหยินไป๋รู้สึกว่าตนถูกไป๋ถังรังแก จึงไปฟ้องนายท่านไป๋ นายท่านไป๋เอ็ดว่าไป๋ถังไม่ควรหักหน้าแม่เลี้ยงเพียงเพื่อปกป้องคนนอก คุณหนูไป๋ระเบิดโทสะ และนางจะกล้ำกลืนความเศร้านี้อย่างไร?
บิดาและบุตรสาวทะเลาะกันรุนแรง
“คุณหนูไป๋ช่างน่าสงสารนัก” อวี๋เฟิงทอดถอนใจขณะเดินกลับไปยังรถม้า
อวี๋ซงมองพี่ชายของตน “นางน่าสงสารหรือ? นางไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง เรื่องเสื้อผ้า เงินทองของสกุลไป๋มีมากจนใช้ทั้งชีวิตก็ไม่หมด! หากนางน่าสงสาร แล้วพวกเราเรียกว่าอะไรเล่า? ตัวพี่เองแทบจะไม่มีกินอยู่แล้ว ยังจะมาสงสารคุณหนูสกุลใหญ่! พี่ใหญ่ท่านโง่หรือเปล่าเนี่ย!”
อวี๋เฟิงไอโขลกจนหน้าแดง
มุมปากอวี๋หวั่นยกขึ้นเล็กน้อย
……
หากไม่นับเรื่องเบาะแว้งกับฮูหยินไป๋ การไปเยือนคฤหาสน์สกุลไป๋ในครั้งนี้ นับเป็นประสบการณ์ที่ดียิ่ง
ต้มพะโล้ของพวกเขาได้รับคำชื่นชมอย่างมากจากบรรดาแขกที่มาร่วมงาน หลายคนถึงกับถามว่าคฤหาสน์สกุลไป๋เชิญพ่อครัวมาจากที่ใด เมื่อได้ยินว่ามิใช่พ่อครัวจากคฤหาสน์สกุลไป๋ และมิใช่พ่อครัวของหอหยกขาว ก็มีผู้ที่ต้องการเชิญคนสกุลอวี๋ไปทำงานที่บ้านของตน
อวี๋หวั่นและลุงใหญ่ตอบปฏิเสธและกล่าวขอบคุณสำหรับน้ำใจที่พวกเขามอบให้ พวกเขาจึงเปลี่ยนเป็นการสั่งอาหารแทน เมื่อวานมีตระกูลใหญ่ทั้งหมดสามตระกูลสั่งอาหารจากพวกเขา หากมิใช่เพราะอวี๋หวั่นกังวลว่างานจะยุ่งจนเกินไปจึงมิได้ตอบรับไป ก็คงจะมีงานมากกว่านี้
ที่กล่าวมาข้างต้นคือเงินที่พวกเขาหาได้ ยังมีที่เถี่ยตั้นน้อยหาได้อีก
เถี่ยตั้นน้อยหามาได้มากสักหน่อย
ทั้งครอบครัวรวมไปถึงนางเจียงซึ่งป่วยกระเสาะกระแสะ ใช้เวลาตลอดช่วงเช้าในการตรวจสอบของทั้งสามคันรถ
ของทั้งหมดมิใช่เครื่องเงินเครื่องทอง ทว่าเป็นแป้งชาดชั้นดี ผ้าไหมและผ้าต่วน หนังสัตว์หายาก ภาพเขียนโบราณ รวมไปถึงอาหารขึ้นชื่อของบางพื้นถิ่น
ผ้าไหมและผ้าต่วนพวกเขาไม่ได้ใส่ ก็สามารถนำไปขายที่ตลาดผ้าได้
หนังสัตว์สามารถใส่ไว้ข้างใต้ผ้าฝ้าย เพื่อป้องกันลมและทำให้อบอุ่น
สำหรับเหยือกแปลกๆ และภาพเขียนนั้น…
“เหยือกนี้ใหญ่ นำไปใส่ผักดองได้พอดี”
เหยือกดินเผาจากราชวงศ์ก่อนถูกป้าใหญ่นำไปดองผักเสียแล้ว
“โถเล็กใบนี้เล็กไปสักหน่อย นำไปเลี้ยงลูกปลาก็ได้”
โถแก้วใสซึ่งเป็นบรรณาการจากทิเบตถูกอวี๋ซงนำไปใช้เลี้ยงลูกปลา
แก้วหยกถูกนำไปใส่น้ำให้ไก่กิน
อ่างล้างหน้าสัมฤทธิ์ถูกนำไปแช่เท้า
“บนผนังมีรูอยู่รูหนึ่ง ลมเข้ามาอยู่เนืองๆ”
ภาพเขียนซึ่งศิลปินคนแรกของวังหลวงได้รังสรรค์เอาไว้ ก็ถูกนำไปแปะบนผนังดินในห้องครัวแล้วเช่นกัน…
……
อีกด้านหนึ่ง ฮูหยินเหยียนรู้สึกอดสูยิ่งนักจนเป็นลมไปกลางงานเลี้ยง สามวันให้หลังจึงจะฟื้นขึ้นมา ในวันนั้น แขกเหรื่อต่างได้เห็นสกุลเหยียนถูก ‘ทำให้อับอาย’ และดังคำพังเพยที่ว่า ‘เรื่องดีไม่ออกไปไหน เรื่องร้ายแพร่ไปหมื่นหลี่’ เพียงไม่นาน เรื่องอัปยศเกี่ยวกับเหยียนหรูอวี้ก็แพร่ออกไปทั่วเมืองหลวง เมื่อฮูหยินเหยียนได้ยินเข้า ถึงกับต้องเบือนหน้าหนี
เหยียนหรูอวี้ถือน้ำแกงโสมเข้ามานั่งข้างเตียง “ท่านแม่ ท่านต้องรักษาเนื้อรักษาตัว”
ฮูหยินเหยียนจะรักษาเนื้อรักษาตัวได้อย่างไรเล่า สกุลเหยียนของพวกเขาต้องโทษคดีลอบปลงพระชนม์รัชทายาท ต้องใช้ความสัมพันธ์กับคุณชายเยี่ยนจึงจะกลับมาเป็นเช่นนี้ได้ หากคุณชายเยี่ยนปฏิเสธการแต่งงาน พวกเขาไม่ต้องกลับไปนอนในคุกหรอกหรือ?
“ลูกอวี้…” ฮูหยินเหยียนยั้งมือของเหยียนหรูอวี้ที่กำลังป้อนน้ำแกงโสมให้นาง และมองไปยังบุตรสาว “เจ้ารีบคิดหาวิธี อย่าให้คุณชายเยี่ยนยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ได้!”
“เขายกเลิกไม่ได้หรอก” เหยียนหรูอวี้หลุบตา ใช้ช้อนคนน้ำแกงโสมพลางกล่าวว่า “ข้าให้กำเนิดเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ท่านแม่ลืมไปแล้วหรือ?”
ฮูหยินเหยียนพึมพำว่า “เลือดเนื้อเชื้อไข...ใช่ ใช่แล้ว เจ้ายังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเยี่ยนจิ่วเฉา! เขาต้องเรียกพวกเจ้าแม่ลูกกลับไปเป็นแน่!”
เหยียนหรูอวี้ตักน้ำแกงป้อนให้ฮูหยินเหยียน “ท่านแม่วางใจเถิด ข้าจัดการไว้อย่างดี อีกสองวัน เด็กๆ ก็จะมาถึงเมืองหลวงแล้ว”
................................................


## 042 เด็กน้อยตัวอ้วนจ้ำม่ำสามคน

บทที่ 42 เด็กน้อยตัวอ้วนจ้ำม่ำสามคน
ณ จวนสกุลเกา
เกาหย่วนยืนอยู่ที่ทางเดิน ลมพัดหวีดหวิว เขามองตรงไปยังลานบ้านซึ่งมีเกล็ดหิมะปลิวว่อน
ฉีหลินมิได้นอนหลับเหมือนเคย เขาวางแผนที่จะออกไป ‘เติบโต’ ในตอนกลางดึก ไปเดินเล่นในสถานที่ที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวง ไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อเปิดประตูออกมา กลับเห็นท่านปู่ยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าประตู เข่าของเขาแทบจะทรุดลงไปกับพื้น!
แต่เขาก็พบว่าท่านปู่มิได้สังเกตเห็นเขาเลย
เขาลอบถอนหายใจ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินตรงไปยังท่านปู่ พร้อมเอ่ยขึ้นว่า “ท่านปู่ อากาศหนาวเพียงนี้ ไยท่านจึงมายืนตากลมเช่นนี้เล่า?”
สายตาของเกาหย่วนยังคงจับจ้องไปยังเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อน “อากาศจะเปลี่ยน[footnoteRef:1]แล้ว” [1:  อากาศเปลี่ยน มีความหมายโดยนัยคือ มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง]
“อากาศเปลี่ยน?” ฉีหลินมองไปยังท้องฟ้าซึ่งเต็มไปด้วยหิมะ และเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจว่า “หนาวถึงเพียงนี้แล้ว ยังจะเปลี่ยนไปอย่างไรได้”
ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง บุตรของข้าอยู่ที่ใด
หัวหน้าสำนักบัณฑิตเกา ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้งหนึ่ง ข้าจะนับถึงสาม หากเจ้าไม่บอกว่าบุตรของข้าอยู่ที่ใด ข้าก็จะฆ่าหลานชายของเจ้าเสีย
เกาหย่วนหลับตาลงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน
“ยังเหลืออีกสองวัน...อีกสองวันก็จะหายไปแล้ว...”
เสียงของเขาช่างแผ่วเบา แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่หูของฉีหลินนั้นดีเยี่ยม
ฉีหลินกล่าวอย่างฉงนใจ “อะไรหายไปหรือขอรับ ใครหายไป”
ช่วงนี้ท่านปู่ทำตัวแปลกเสียจริง…
……
อวี๋หวั่นตื่นขึ้นเพราะเสียงเคี้ยวกร้วมๆ เมื่อหันไปก็พบว่าด้านข้างมีก้อนกลมๆ อยู่ เถี่ยตั้นน้อยกำลังคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่ม ในมือกำลังถือขนมดอกไห่ถังกรอบนอกนุ่มในรสชาติหอมหวานเอาไว้ ค่อยๆ ยัดใส่ปากทีละคำๆ
เขาคิดว่าเสียงไม่ดัง แต่ไม่รู้เลยว่าเสียงกลับดังจนทำให้อวี๋หวั่นสะดุ้งตื่น
อวี๋หวั่นร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก
สองคืนมานี้เธอได้ยินเสียงหนูแทะของจากที่ใดก็ไม่รู้ แท้จริงแล้วมิใช่ความฝัน และมิใช่หนูด้วย แต่เป็นเถี่ยตั้นน้อยที่แอบกินขนมนั่นเอง
“พี่บอกเจ้าไปกี่รอบแล้ว ว่าไม่ให้กินอะไรตอนกลางคืน จะทำให้ฟันผุ เจ้ารู้หรือไม่”
เมื่อเสียงของอวี๋หวั่นดังขึ้น เสียงจากใต้ผ้าห่มก็เงียบไป
อวี๋หวั่นร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก “เอาละ ฟ้าสางแล้ว อยากกินก็ลุกขึ้นมากินเถอะ”
เถี่ยตั้นน้อยไม่ลุก
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงคล้ายของแตกดังมาจากในครัว
อวี๋หวั่นมองไปยังทิศทางของเสียง ตีก้นของเถี่ยตั้นน้อยผ่านผ้าห่มหนึ่งที “เดี๋ยวพี่ค่อยกลับมาจัดการเจ้า”
เมื่อกล่าวจบ เธอก็สวมเสื้อผ้า แล้วก็เปิดประตูหลังบ้านให้อวี๋เฟิง
พวกเขาได้รับคำสั่งซื้ออาหารสามชุด ทั้งหมดมีเนื้อแพะต้มพะโล้ขาวสามสิบจิน เป็ดสิบตัวและขาหมูยี่สิบขาต้มพะโล้แดง เต้าหู้ต้มพะโล้เหลือง สิบจิน ไส้ใหญ่ต้มพะโล้ห้าจิน หมูสามชั้นพะโล้สิบห้าจิน วันนี้เป็นวันส่งมอบของ สถานที่ก็คือหอหยกขาว
ทว่าอวี๋เฟิงมิได้มาเรียกอวี๋หวั่นไปส่งของด้วยกัน เขานำซาลาเปามาให้อวี๋หวั่น “ซาลาเปาเพิ่งขึ้นจากหม้อ มีไส้ผักกาดขาว ไส้เนื้อแพะ แล้วก็ไส้น้ำตาลทรายแดง”
“ขอบคุณมากพี่ใหญ่” อวี๋หวั่นรับตะกร้ามา ตั้งเตาไฟ แล้วนำซาลาเปามาอุ่นบนเตา หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ ก็หยิบซาลาเปาไส้น้ำตาลทรายแดงมาลูกหนึ่ง และออกไปพร้อมอวี๋เฟิง
พวกเขาเช่าเกวียนของบิดาของซวนจื่อเล่มเดียวกับที่เคยนั่งเมื่อสองวันก่อนไปยังตำบล
ในตัวตำบลดูคึกคักกว่าปกติ รถม้าและเกวียนขวักไขว่ไปมา ผู้คนเดินเบียดเสียดกันไหล่ชนไหล่ บ้างก็กำลังจะกลับเมืองหลวง บ้างก็เพิ่งกลับจากเมืองหลวง ภัตตาคารและโรงเตี๊ยมคนแน่นขนัด แม้แต่หอมรกตที่ถูกหอหยกขาวช่วงชิงลูกค้าไปกว่าครึ่ง บัดนี้ก็มีลูกค้าเป็นจำนวนมาก
สองพี่น้องยกต้มพะโล้เข้ามาในหอหยกขาว
“พี่น้องสกุลอวี๋มาแล้วหรือ?” ผู้จัดการโจวเดินยิ้มร่าออกมา
“ผู้จัดการโจว” อวี๋หวั่นเอ่ยทักทาย “พวกเรามาส่งอาหาร”
ผู้จัดการโจวกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “มากันเร็วจริงๆ พวกเขายังไม่มาหรอก แต่ไม่เป็นไร คุณหนูได้ให้เงินไว้แล้ว หากพวกเขาไม่มา พวกเจ้าก็เอาอาหารไว้ที่นี่ ข้าจ่ายเงินให้พวกเจ้าก่อน”
อวี๋หวั่นมิได้ปฏิเสธ “เช่นนั้นต้องรบกวนผู้จัดการโจวแล้ว”
“เรื่องเล็ก!” ผู้จัดการโจวโบกมือ หันหลังไปตรวจสอบของ
อวี๋เฟิงก็โพล่งขึ้นมาว่า “คุณหนูไป๋ไม่อยู่หรือ?”
อวี๋หวั่นเหลือบมองเขา
ผู้จัดการโจวรู้สึกงุงงง และตอบไปว่า “คุณหนูกลับเมืองหลวงไปแล้ว เกรงว่าจนถึงปีใหม่ก็คงยังกลับมามิได้”
“นางไปเองหรือ?” อวี๋เฟิงถาม
ผู้จัดการโจวหัวเราะ “นายท่านมารับนางกลับไป”
“อย่างนั้นหรือ...” อวี๋เฟิงตกใจเล็กน้อย
อวี๋หวั่นก็ตกใจเช่นกัน เดิมทีคิดว่านายท่านไป๋จะลำเอียงเข้ากระดูกดำจนไม่สนใจว่าไป๋ถังจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่ดูแล้วก็รักนางมิใช่น้อย เพียงแต่...ฝนตกไม่ทั่วฟ้าเท่าก็นั้นเอง
“เนื้อแพะพะโล้จินละแปดสิบอีแปะ เป็ดพะโล้ตัวละหนึ่งร้อยอีแปะ ขาหมูพะโล้ขาละแปดสิบอีแปะ เต้าหู้พะโล้จินละสิบอีกแปะ...” ผู้จัดการโจวอ่านรายการอาหาร พลางดีดลูกคิดตาม ไม่นานก็คำนวณเงินเสร็จ “ทั้งหมดสี่ตำลึงกับแปดร้อยสี่สิบอีแปะ”
นี่คือราคาอาหารช่วงสิ้นปี สูงกว่าช่วงปกติหนึ่งเท่าตัว
อวี๋หวั่นพึงพอใจเป็นอย่างมาก
หลังจากรับเงินมา อวี๋หวั่นก็กล่าวขอบคุณผู้จัดการโจว
“ข้าจะไปเรียกเกวียน เจ้ารออยู่ที่นี่” อวี๋เฟิงบอก เกวียนของพวกเขาจอดรออยู่ในตรอกด้านซ้ายของหอหยกขาว ตรงนั้นมีบ่าวคอยดูอยู่
อวี๋เฟิงเดินไปแล้ว
อวี๋หวั่นรอเขาอยู่ในห้องโถง ทว่ารออยู่นาน ก็ไม่เห็นอวี๋เฟิงจะนำเกวียนมา อวี๋หวั่นรู้สึกไม่ปกติ จึงรีบรุดไปยังตรอกที่จอดเกวียน
เกวียนยังจอดอยู่ แต่กลับไม่พบอวี๋เฟิง
อวี๋หวั่นถามบ่าวบริเวณนั้น แต่ก็ได้ข้อมูลว่าอวี๋เฟิงมิได้มาเรียกเกวียน
อวี๋หวั่นไปเข้าห้องน้ำและไปตามหาเขาในลานด้านหลัง แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของอวี๋เฟิง
แปลกจริงๆ อวี๋เฟิงมิใช่คนที่ไปไหนโดยไม่บอกกล่าว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาย่อมต้องบอกเธอก่อน
“เจ้าหาพี่ใหญ่อยู่ใช่หรือไม่” บ่าวซึ่งมีหน้าที่กวาดพื้นคนหนึ่งเอ่ยถาม
อวี๋หวั่นพยักหน้า “ท่านเห็นเขาหรือไม่”
บ่าวผู้นั้นชี้ไปยังตรอกใกล้ๆ อีกตรอกหนึ่ง “เขาไปทางนั้นกับคนกลุ่มหนึ่ง”
ความคิดแรกของอวี๋หวั่นก็คือ อวี๋เฟิงถูกลักพาตัว
อันที่จริง อวี๋หวั่นเดาถูกแล้ว อวี๋เฟิงถูกอันธพาลกลุ่มหนึ่งต่อยและลากไปแล้ว สองพี่น้องนำของมาส่งที่หอหยกขาว อันธพาลเหล่านั้นก็จ้องตาพวกเขาตาเป็นมัน เพียงแต่เหล่าอันธพาลมิได้คาดคิดว่าอวี๋เฟิงไม่ได้เก็บเงินไว้กับตัวเลยแม้แต่น้อย เงินทั้งหมดล้วนอยู่ที่อวี๋หวั่น
อวี๋เฟิงรับเคราะห์เข้าเสียแล้ว
แววตาของอวี๋หวั่นแข็งกร้าวขึ้นทันที “ท่านแน่ใจว่าเป็นตรอกนั้นใช่ไหม”
“แน่ใจ เลี้ยวขวาไป” บ่าวผู้นั้นกล่าวด้วยความมั่นใจ
อวี๋หวั่นกำหมัดแน่น เธอหยิบเคียวจากในตะกร้า และเดินไปยังทิศทางที่บ่าวบอก
“ชู่ว เบาเสียงหน่อย! คนที่จับมายากเช่นนี้ อย่าทำให้ทางการต้องแห่มา!”
ขณะที่อวี๋หวั่นเดินผ่านบ้านร้างหลังหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงบุรุษดังจากด้านใน
อวี๋หวั่นหยุดฝีเท้าลง แล้วก็ได้ยินอีกคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ทางการมาก็ไม่กลัวหรอก พวกเรามีกันเป็นสิบคน!”
แต่เมื่ออวี๋หวั่นกำลังจะยกมีดขึ้นและบุกเข้าไป เธอกลับต้องชะงัก
“อีกอย่าง มิใช่ป้อนยาไปแล้วหรือ? ไม่ตื่นหรอก”
ป้อนยาเขาด้วยหรือ?
ความรู้สึกแปลกประหลาดถาโถมเข้ามาในใจของอวี๋หวั่น
“พวกเจ้ามานี่” ชายผู้เป็นหัวโจกพูดกับคนอื่นๆ เสียงค่อยเรื่องอะไรสักอย่าง ไม่นานประตูก็เปิดออก
อวี๋หวั่นรีบเข้าไปหลบด้านหลังต้นไม้
สักประมาณเจ็ดแปดคนเดินออกไปแล้ว
คนน้อยลงไปครึ่งหนึ่ง อวี๋หวั่นคิดในใจว่าเธอมีโอกาสชนะเพิ่มขึ้น เพียงแต่เธอเองก็ไม่อยากวู่วามบุกเข้าไป
เธอมองต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้า เหน็บเคียวไว้ที่เอว ปีนขึ้นไปด้วยมือเปล่า และปีนไปยังกำแพง
“กินข้าวได้แล้ว!”
“มาแล้ว!”
บ้านหลังนี้ดูแล้วไม่ใหญ่นัก แต่มีทางเข้าถึงสองชั้น โชคดีที่บริเวณที่เธอลงมานั้น เป็นปีกด้านในสุดของบ้าน อันธพาลที่เฝ้ายามอยู่ก็กำลังเดินไปยกข้าวที่ห้องครัว อวี๋หวั่นต้องช่วยอวี๋เฟิงออกมาโดยเร็วที่สุด
อวี๋หวั่นเดินมายังด้านหน้าห้องซึ่งถูกลงกลอนเอาไว้ ปลดกิ๊บหนีบผม สะเดาะกลอน และเข้าไปในห้องอย่างไร้สุ้มเสียง
ในห้องช่างเงียบสงัด
ม่านในห้องถูกปลดลงมา บดบังด้านในไว้มิดชิด
หัวใจของอวี๋หวั่นรู้สึกถึงความประหลาดยิ่งกว่าเดิม เพียงพ่อค้าจากชนบท จำเป็นต้องจัดห้องเสียยิ่งใหญ่เพียงนี้เชียวหรือ?
เธอขมวดคิ้วแล้วแง้มม่านดู!
ไหนพี่ใหญ่ของเธอเล่า ที่แท้ก็เป็นเด็กน้อยอายุไม่เต็มสองขวบตัวอ้วนจ้ำม่ำสามคน
.......................................................


## 043 พาเด็กไป

บทที่ 43 พาเด็กไป
เด็กสามคนนี้น่ารักเหลือเกิน ดูแข็งแรง อ้วนท้วนสมบูรณ์ อวี๋หวั่นอยู่มาทั้งสองร่าง ยังไม่เคยพบเด็กที่น่ารักเช่นนี้มาก่อน น่ารักจนอยากเข้าไปหอมแก้มนุ่มๆ นั้น
อวี๋หวั่นไม่เก่งเรื่องการเข้าหาผู้คน ถึงเป็นเถี่ยตั้นน้อย เธอก็เพียงจับมือเล็กๆ ของเขาเท่านั้น กระนั้นเมื่อเจอเด็กสามคนนี้ครั้งแรก จะให้เข้าไปหอมหรือกอดพวกเขา ก็จะดูไม่เป็นตัวเธอสักเท่าไร
อวี๋หวั่นส่ายหัว ตอนนี้มิใช่เวลาจะมาทอดถอนใจ
เด็กเหล่านี้สวมเสื้อผ้าที่ไม่ค่อยพอดีตัวนัก อาจเป็นเพราะหัวหน้าโจรให้ลูกน้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พวกเขาเพื่อตบตาผู้คน
เมื่อเป็นเช่นนี้ จะเห็นได้ว่าพวกเขามิใช่มือสมัครเล่น
หากถูกพบเข้า เกรงว่าคงจะหนีไปไม่ได้ง่ายๆ
เมื่อคิดได้เช่นนั้น อวี๋หวั่นจึงไม่กล้าจะอยู่ต่อ เธอหาตะกร้าใส่สะพายหลังจากในห้อง ไม่รู้ว่าตะกร้านี้ไม่มีคนใช้
มานานเท่าไร่แล้ว ฝุ่นเกาะหนา ทั้งยังมีรูโบ๋ถึงสองรู
อวี๋หวั่นไม่มีเวลาสนใจเรื่องเหล่านี้แล้ว เธอทดสอบความแข็งของตะกร้าเสียก่อน จากนั้นก็ยัดผ้านวมเข้าไปในตะกร้า และอุ้มเด็กสามคนใส่ลงในตะกร้าด้วยความระมัดระวัง แล้วจึงใช้ผ้าฝ้ายคลุมเด็กน้อยเอาไว้ นำตะกร้าสะพายขึ้นหลัง แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
ทันทีที่เธอออกไป หัวขโมยก็ถือข้าวกลับมา
เขาเดินไปพุ้ยข้าวไป เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นกุญแจทองแดงตกอยู่บนพื้น
คิ้วของเขาขมวดเป็นปม เตะประตูเปิดออก เดินกึ่งวิ่งเข้าไปข้างเตียง เปิดม่านขึ้นอย่างเร่งรีบ ก็พบว่าเตียงนั้นว่างเปล่า แม้แต่ผ้านวมก็หายไป เขาจึงร้องขึ้นว่า “ไม่ได้การแล้ว! มีคนมาที่นี่! เด็กไม่อยู่แล้ว!”
โจรรีบวางชามข้าว แล้วกระวีกระวาดออกไป
หลังจากที่อวี๋หวั่นออกไป เดิมทีคิดว่าจะวิ่งไปในที่ที่คนพลุกพล่าน ไหนเลยจะรู้ว่ากลับไปพบกับโจรเหล่านั้น พวกเขามิได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่เป็นกลุ่มที่หัวหน้าได้สั่งการบางอย่างเอาไว้
อวี๋หวั่นกลับพบกับพวกเขาเข้าโดยมิได้ตั้งใจ
พวกเขาไม่รู้จักอวี๋หวั่น และไม่รู้ว่าอวี๋หวั่นซ่อนอะไรเอาไว้ในตะกร้า พวกเขาไม่มีทางจะมายุ่มย่าม
แต่ใครจะคิดว่า โจรจากในบ้านตามเธอออกมา หนึ่งในนั้นพูดด้วยโทสะที่ลุกโหมว่า “พวกเจ้า! จับนาง! นางจับเด็กไปแล้ว!”
ได้ยินดังนั้น โจรทั้งหมดก็วิ่งกรูกันมาทางอวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นถีบโจรคนหนึ่ง เขากระเด็นไปชนกับโจรอีกคนหนึ่ง จนเปิดเป็นทางให้เธอ
อวี๋หวั่นจึงรีบพุ่งออกไป!
ดูเหมือนว่าจะต้องผ่านตรอกซึ่งไร้ผู้คนแห่งนี้ หัวขโมยในบ้านก็วิ่งอ้อมมาจากอีกด้านหนึ่ง เตรียมปิดทางเข้าอย่างไม่ปรานี
อวี๋หวั่นถอยหลังมาสองสามก้าว แล้วเลี้ยวเข้าไปในทางแยกอีกเส้นหนึ่งของตรอกนั้น
คนเหล่านี้คุ้นเคยกับเส้นทางบริเวณนี้เป็นอย่างดี ไม่เพียงล้อมปิดเส้นทางออกสู่ตลาด ยังหลอกล่อหน่วยลาดตระเวนไปอีกทางหนึ่งด้วย
อวี๋หวั่นมิได้มาตำบลเหลียนฮวาบ่อยนัก หากใช้เพียงสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดวิ่งไปมาอยู่ในตรอกเปลี่ยวเช่นนี้ เธอคงจะวิ่งมาถึงจุดสุดท้ายเสียแล้ว เพราะเธอไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ใด
ณ ด้านข้างของตรอกร้างผู้คน อวี๋หวั่นเกาะอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง
ร่างนี้แม้จะเป็นร่างที่แข็งแรง ทว่าก็อดรู้สึกเหนื่อยล้าไม่ได้ เด็กสามคนหากแยกกันก็คงไม่หนักเท่าไร ทว่าเมื่อนำมาใส่รวมกันในตะกร้า อย่าให้บอกว่าเธอจะต้องวิ่งเร็วเท่าไร
“ฟู่...เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว...”
อวี๋หวั่นรู้สึกเหนื่อยจนแทบขาดใจ เสื้อผ้าเปียกชื้นไปหมด แต่เธอก็ไม่กล้าอยู่ตรงนั้นนาน ด้วยกลัวว่าพวกโจรจะตามมาทัน
อวี๋หวั่นก้มหน้าก้มตาวิ่งไปข้างหน้า หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วยาม เธอก็วิ่งมาพบกับวัดร้างแห่งหนึ่ง
อวี๋หวั่นไม่มีแรงวิ่งต่อไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจหยุดพักที่วัดครู่หนึ่ง
เมื่อเข้าไปด้านใน เธอก็พบว่าแท้จริงแล้วตนมิใช่คนเดียวที่มาพักในวัดแห่งนี้
เก้าอี้ในวัดล้วนแตกหักและผุพัง กระจัดกระจายจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น บุรุษผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมสีท้องฟ้านั่งอยู่บนไม้หักๆ ท่อนหนึ่ง
บุรุษผู้นั้นร่างสูงใหญ่ ท่าทางการนั่งของเขาดูสบายๆ และอาจหาญ ทว่าเขานั่งหลังตรง ทั้งยังรู้สึกได้ถึงความสง่างามที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
ในวัดมืดสลัว
อวี๋หวั่นมองเห็นเพียงเงาเลือนราง แต่นั่นก็เป็นเงาที่ดูงดงาม งดงามเสียจนทำให้ประหลาดใจ
อวี๋หวั่นอดมองอีกครั้งมิได้
อวี๋หวั่นมั่นใจว่าบุรุษผู้นี้ได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ ทว่าสีหน้าของอีกฝ่ายกลับสงบนิ่ง มิได้เหลือบมองเธอ ราวกับว่ามิได้ใส่ใจว่ามีใครบุกเข้ามา
อีกฝ่ายมิได้ส่งเสียง อวี๋หวั่นก็ไม่ควรบุ่มบ่ามเข้าไป
อวี๋หวั่นหาผ้าปูรองนั่งเก่าๆ จากฝั่งตรงข้ามของบุรุษผู้นั้น เธอกอดตะกร้าเอาไว้ด้านหน้า มองไปที่เขาอย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมิได้มีท่าทีสนใจ เธอจึงค่อยๆ แง้มมุมผ้าออกดู ก็เห็นเด็กน้อยที่กำลังหลับใหลอย่างมีความสุข
“พี่ใหญ่ ข้างหน้ามีวัดร้าง!”
ไม่ไกลออกไป ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังมา
อวี๋หวั่นถึงกับตกใจจนนิ่งไป!
“พวกเจ้าไปดู!”
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
อวี๋หวั่นรีบรุดออกไปทางประตูหลัง แต่เมื่อเปิดประตูออกไปกลับพบว่าด้านหลังของวัดแห่งนี้เป็นทะเลสาบ เธอทำได้เพียงกัดฟัน และถอยหลังกลับเข้ามาด้านใน และหลบเข้าไปอยู่ด้านหลังพระพุทธรูปซึ่งเต็มไปด้วยใยแมงมุม
ขณะที่โจรห้าคนย่างเท้าข้ามธรณีประตูเข้ามา อวี๋หวั่นก็หยิบเคียวซึ่งเหน็บไว้ที่เอวออกมาแล้ว
“เจ้า เห็นแม่นางคนหนึ่งหรือไม่? นางสะพายตะกร้าเอาไว้” หัวโจกเอ่ยถาม
“เห็น” บุรุษผู้นั้นตอบ
อวี๋หวั่นกำด้ามเคียวแน่น
“อยู่ที่ใด” หัวโจกถามต่อ
เขาชี้ออกไปนอกประตู “ไปทางตะวันออก”
เหล่าโจรมองมาที่เขา แล้วมองกันไปมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่าทางของบุรุษผู้นี้ทำให้พวกเขาอกสั่นขวัญแขวนหรืออย่างไร จึงมิได้มาหาเรื่องเขา แล้วหันหลังเดินออกไปตามทางที่เขาบอก
อวี๋หวั่นหลับตาลง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เก็บเคียวเข้าที่ แล้วอุ้มตะกร้าลงมาจากด้านหลังองค์พระพุทธรูป
“ขอบคุณ” อวี๋หวั่นพูด
“จุดไฟเป็นหรือไม่” บุรุษผู้นั้นกล่าว
“เป็น” อวี๋หวั่นตอบ
เขาโยนท่อสำหรับเป่าไฟให้อวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นวางตะกร้าลง หากิ่งไม้แห้งมาสักหน่อย แล้วลงมือจุดกองไฟเล็กๆ เบื้องหน้าเขา
จากนั้น เธอก็กลับไปยังที่ที่ตนนั่งอยู่ก่อนหน้านี้ แล้วกอดตะกร้าเอาไว้
บุรุษหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา แล้วใส่ลงไปยังกองไฟ “อากาศหนาวถึงเพียงนี้ จะทำให้เด็กหนาวตายได้”
นัยน์ตาของอวี๋หวั่นปรากฏความหวาดระแวงขึ้นฉันพลัน
“หากไม่รังเกียจ ก็มาผิงไฟ” บุรุษกล่าวอย่างใจเย็น
อวี๋หวั่นมองไปที่เขา ไม่รู้ว่าเขาดูออกได้อย่างไร แต่หากเขาคิดร้ายกับเธอ ป่านนี้เธอคงถูกจับตัวไปแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความหวาดระแวงของอวี๋หวั่นก็พลันลดลง
เธออุ้มตะกร้าสะพายหลังและผ้ารองนั่งเดินเข้าไป แง้มผ้าออกอย่างเบามือ
แสงจากกองไฟสะท้อนมา ทำให้มองเห็นแก้มแดงระเรื่อของเด็กน้อยทั้งสาม
เมื่อเห็นใบหน้าน้อยๆ ที่กำลังหลับใหล ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หัวใจของอวี๋หวั่นกลับอบอุ่นขึ้นมา
.............................................


## 044 หลบหนีสำเร็จ

บทที่ 44 หลบหนีสำเร็จ
ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ด้านนอกมีหิมะโหมกระหน่ำ
เกล็ดหิมะปลิวว่อน โดยรอบเงียบสงัด
สภาพอากาศเช่นนี้ ไม่เหมาะกับการเดินทางเอาเสียเลย
อวี๋หวั่นมองไปยังเด็กน้อยด้านข้าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยาที่โจรป้อนให้หรือไม่ พวกเขายังหลับใหลจนถึงบัดนี้ แต่กระนั้น ลมหายใจของพวกเขาก็ยังสม่ำเสมอ แก้มแดงระเรื่อ ดูไม่เหมือนป่วยแต่อย่างใด และนั่นทำให้อวี๋หวั่นรู้สึกวางใจขึ้น
ไม่นาน อวี๋หวั่นก็นึกถึงอวี๋เฟิง
เดิมทีเธอต้องการไปช่วยอวี๋เฟิง แต่กลับถูกเหล่าโจรไล่ตามมาจนถึงที่นี่ ไม่รู้ว่าอวี๋เฟิงจะเป็นอย่างไรบ้าง หวังว่าเขาจะมีไหวพริบมากพอ และคิดวิธีหลบหนีออกมาได้
ปุ!
ถ่านในกองไฟปะทุขึ้นเบาๆ
อวี๋หวั่นได้สติกลับคืนมา เธอจึงหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาเขี่ยถ่านที่ยังไม่ไหม้
เมื่อเช้า อวี๋หวั่นกินซาลาเปาไปเพียงลูกเดียว บัดนี้รู้สึกหิวขึ้นมาเล็กน้อย เธอควานหาของกินจากในตะกร้า ทว่าเมื่อล้วงลงไป ก็นึกขึ้นได้ว่าตะกร้าใบนี้มิใช่ใบที่เธอนำมาจากบ้าน เธอจึงดึงมือออกมาด้วยความผิดหวัง
ทันใดนั้นเอง ก็มีเซาปิ่ง[footnoteRef:1]แผ่นหนึ่งถูกยื่นมาจากอีกฝั่งของกองไฟ  [1:  เซาปิ่ง อาหารประเภทหนึ่ง ทำจากแผ่นแป้ง โดยทั่วไปจะนำมาย่างหรือทอด โรยด้วยถั่วและงา]
สายตาของอวี๋หวั่นไปหยุดอยู่ที่มือซึ่งกำลังยื่นเซาปิ่งให้เธอ มือนั้นเรียวยาว เห็นข้อนิ้วชัดเจน แข็งแกร่งและงดงาม ทว่านิ้วชี้และง่ามมือนั้นเต็มไปด้วยเนื้อด้านและแผลเป็น
อวี๋หวั่นมองไปยังสัมภาระของเขา มีห่อผ้าห่อหนึ่ง และสิ่งของรูปทรงเรียวยาวซึ่งใช้ผ้าสีดำห่อเอาไว้
นอกเหนือจากนั้น อวี๋หวั่นมิได้มอง
และหาอย่างอื่นไม่เจอแล้ว
บุรุษผู้นี้มีสัมภาระติดตัวเพียงสองชิ้น
อวี๋หวั่นรับเซาปิ่งที่เขาส่งมาให้ พร้อมกล่าวว่า “ขอบคุณ”
ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังจะกัดเซาปิ่งเข้าปากนั้นเอง เธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงถามเขาต่อว่า “ท่านยังมีอีกหรือไม่”
“มี” บุรุษตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ
อวี๋หวั่นจึงพูดว่า “ให้ข้าอุ่นให้ไหม”
“ได้” เขาหยิบเซาปิ่งที่เหลืออีกสองชิ้นออกมาจากห่อผ้าแล้วส่งให้อวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นใช้กิ่งไม้วางพาดกันเป็นชั้น แล้วจึงนำเซาปิ่งของเธอขึ้นไปปิ้ง
เซาปิ่งที่ถูกปิ้งแล้วทั้งกรอบทั้งนุ่ม เมื่อกัดเข้าไป จะได้ยินเสียงกรุบๆ น้ำตาลที่จับตัวเป็นก้อนละลายเข้าไปในเนื้อแป้ง ทำให้ด้านในของเซาปิ่งนุ่ม หวานละมุนไปทั้งปาก
ในตอนนี้ อวี๋หวั่นรู้สึกดีใจที่ตนมาหลบอยู่ในวัดร้างแห่งนี้ และดีใจยิ่งกว่าที่ได้พบกับบุรุษผู้นี้ เธอไม่เพียงแต่หลบหนีเหล่าโจรได้สำเร็จ ยังได้กินเซาปิ่งรสเลิศเช่นนี้อีกด้วย
ทว่าผ่านไปไม่นาน อวี๋หวั่นก็รู้สึกว่าตนเองรีบดีใจเกินไปสักหน่อย
มีเสียงดังกรอบแกรบดังมาจากด้านนอก
“โจรกลุ่มนั้นรึ?” มือของอวี๋หวั่นซึ่งกำลังถือเซาปิ่งอยู่หยุดกึก
บุรุษผู้นั้นยังมิทันได้ตอบ ก็ได้ยินเสียง ‘สวบ’ ดังขึ้น ศรธนูดอกหนึ่งถูกยิงเข้ามาด้านใน!
อวี๋หวั่นใจกระตุกวูบ รีบหันหลังไปหาเด็กทั้งสามคน
ศรธนูแฉลบผ่านหลังของเธอ ข้ามไปยังกองไฟ แล้วพุ่งตรงไปยังบุรุษผู้นั้น
มือของเขาลูบไปที่ห่อสีดำนั้น เขาตวัดมือครั้งหนึ่ง กระบี่ยาวเป็นประกายวับดุจเกล็ดน้ำค้างแห่งเหมันต์ฤดูก็ปรากฏขึ้น ตัดศรธนูที่กำลังพุ่งเข้ามาเป็นสองท่อนอย่างไร้ความปรานี!
อวี๋หวั่นพลันนึกขึ้นได้ เป็นมือกระบี่หรือนี่…
ศรธนูทยอยยิงเข้ามาเพิ่มมากขึ้น ลายฉลุบนหน้าต่างมิสามารถรับแรงโจมตีมากเช่นนี้ได้ เกิดเสียง ‘แกร็ก’ แล้วร่วงลงบนพื้นทั้งแผ่น
ลมหนาวโหมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
อวี๋หวั่นรีบอุ้มเด็กๆ ใส่ลงในตะกร้า
ประตูใหญ่ของวัดร้างถูกถีบจนเปิดออก มือสังหารซึ่งได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีกว่าสิบคนก็กระโดดเข้ามา ทุกคนล้วนถือมีด คลุมหน้า ไฟอาฆาตลุกโชติช่วง
วันนี้น่าตื่นเต้นเเสียจริง มิได้พบแต่เพียงหัวขโมย ยังพบกับมือสังหารอีกด้วย
เธอไม่คิดว่าเด็กสาวชาวบ้านตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวจะทำให้มือสังหารบุกมามากเช่นนี้ หากเธอเดาไม่ผิด มือสังหารบุกมาที่วัดร้างเพราะบุรุษผู้นี้
และตนเองก็มาอยู่พร้อมกับเขาพอดี จึงถูกมองว่าสมรู้ร่วมคิดกันไปเสียอย่างนั้น
จบสิ้นแล้ว เดิมทีคิดว่าจะวิ่งหนีไปหลบบนเขา แต่ใครจะไปคิด ว่าเมื่อหันหลังไป ก็พบว่าเขาลูกนั้นกลายเป็นภูเขาเพลิงเสียแล้ว
มือสังหารมีทักษะมากกว่าโจรทั่วไป พวกเขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอคงจะวิ่งหนีไปไกลสักหน่อย
กระนั้นต่อให้ตอนนี้มีเวลามากเพียงใดก็ไม่ทัน ตอนนี้เธออับจนหนทางเสียแล้ว
โชคดีที่ในโลกก่อนหน้า ป้าใหญ่บังคับให้เธอทำอะไรหลายอย่าง เธอมิได้มือไม้ไร้แรงไปเสียทีเดียว ทว่าหากต้องแบกตะกร้าใส่เด็กสามคน...
มือสังหารกลุ่มนั้นเห็นจุดอ่อนของเธอเข้าแล้ว พวกเขาแต่ละคนต่างเข้ามาล้อมเธอไว้ หมายจะยิงตะกร้าสะพายหลัง
มีดยาวแทงเข้ามา ดูแล้วน่าจะจงใจแทงที่ตะกร้าด้านหลัง อวี๋หวั่นยังมิทันหันหลังกลับ ปลายกระบี่ก็หันมาทางขั้วหัวใจเธอพอดี
ทันใดนั้นเอง…
“พี่ใหญ่ท่านดู! เป็นเด็กคนนั้น!”
โจรกลุ่มนั้นกลับมาแล้ว!
“อย่าเดินลุยโคลน[footnoteRef:2]” หัวหน้าโจรปรามลูกน้องที่กำลังจะบุกเข้าไปด้านใน “พวกเรามิใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา” [2:  เดินลุยโคลน หมายถึงทำเรื่องผิดๆ ตามผู้อื่น]
เงินเป็นสิ่งสำคัญ แต่ก็ซื้อชีวิตกลับคืนมามิได้
ขณะที่กลุ่มโจรกำลังจะหันหลังกลับ อวี๋หวั่นก็พูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่! พวกท่านมาได้จังหวะพอดี! พวกเขารังแกข้า! พวกท่านรีบมาช่วยข้าฆ่าพวกเขาเถิด! ”
“ฉิบหายแล้ว!” หัวหน้าโจรกัดฟัน
คิดจะหนีก็หนีไม่ทันเสียแล้ว เมื่อมือสังหารได้ยินดังนั้น ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง แบ่งเป็นสองกลุ่มและพุ่งเข้าไปฆ่าเหล่าโจรทันที
วัดร้างอันเงียบสงัดบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงดังอื้ออึง
อวี๋หวั่นใช้โอกาสนี้หลบหนี
แต่บุรุษผู้นั้นยังอยู่ด้านใน
อวี๋หวั่นมองไปยังวัดร้างอีกครั้งหนึ่ง เขามาช่วยอวี๋หวั่นจากโจรพวกนั้น เธอหาคนมารับเคราะห์แทนเขา ถือว่าเสมอกัน หลังจากนี้ก็สุดแล้วแต่โชคชะตา มิได้ติดหนี้บุญคุณต่อกัน…
เพราะมีมือสังหาร ตลอดเส้นทางอวี๋หวั่นก็ไม่ถูกโจรเหล่านั้นตามล่าอีก เธอกลับถึงตำบลอย่างปลอดภัย
เธอกลับไปที่หอหยกขาว เพื่อดูว่าอวี๋เฟิงกลับมาแล้วหรือยัง แต่ไหนเลยจะรู้ว่า ทันทีที่เดินเข้าประตูไป ก็พบกับไป๋ถังที่โถงกลางพอดี
“แม่นางอวี๋?” ไป๋ถังตกใจ
อวี๋หวั่นเองก็รู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง “คุณหนูไป๋?”
ไป๋ถังขมวดคิ้ว กล่าวว่า “ไยเพิ่งมาเอาป่านนี้เล่า พี่ใหญ่เจ้าหาเจ้ามาตั้งนาน!”
อวี๋หวั่นจึงเอ่ยขึ้นว่า “พี่ใหญ่กลับไปแล้วหรือ?”
“อืม” ไป๋ถังพยักหน้า
“เขาไม่เป็นไรใช่ไหม” อวี๋หวั่นถาม
หัวคิ้วของไป๋ถังขมวดเล็กน้อย “เขาจะเป็นอะไรได้อย่างไร?”
นั่นก็หมายความว่าเขามิได้ถูกอันธพาลรังแก คิดแล้วก็น่าจะเป็นไปได้ อวี๋เฟิงเป็นคนซื่อตรง ทว่ามิได้โง่ อวี๋หวั่นเป็นห่วงเขามากเกินไป จึงคิดว่าเขาไม่สามารถรับมือกับอันธพาลเพียงไม่กี่คนได้ โชคดีที่อวี๋หวั่นเข้าใจผิดไป มิเช่นนั้นหากเธอรอเขาอยู่ที่หอหยกขาว ก็คงมิได้ไปพบกับเด็กทั้งสามคนโดยบังเอิญเช่นนี้กระมัง?
ไป๋ถังเตือนว่า “เจ้าอย่าไปไหนเสียละ รอพี่ใหญ่ของเจ้าอยู่ที่หอหยกขาวเถิด ประเดี๋ยวเขาหาเจ้าไม่เจอ ก็กลับมาที่นี่เอง”
อวี๋หวั่นพยักหน้าพร้อมยิ้มน้อยๆ “ใช่สิ คุณหนูไป๋ ข้าได้ยินจากผู้จัดการโจวว่าท่านกลับเมืองหลวงไปแล้ว คงมิได้กลับมาก่อนสิ้นปี หอหยกขาวเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
คุณหนูไป๋ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “มิใช่หอหยกขาว แต่เป็นเมืองหลวง เมืองหลวงเกิดเรื่องขึ้นแล้ว เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายเยี่ยนหายตัวไป ได้ยินมาว่าหายตัวไปใกล้ๆ กับตำบลเหลียนฮวานี่แล เจ้าได้ยินข่าวคราวมาบ้างหรือไม่”
“เป็นลูกที่คุณหนูของจวนแม่ทัพผู้นั้นให้กำเนิดหรือ?” ไป๋ถังเคยพูดกับอวี๋หวั่นถึงความสัมพันธ์ระหว่างคุณหนูจวนแม่ทัพกับคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนแล้ว ทว่าอวี๋หวั่นไม่มั่นใจว่าคุณชายเยี่ยนจะมีหญิงสาวเพียงคนเดียว
ไป๋ถังมองอวี๋หวั่นด้วยสีหน้าประหลาด “แน่นอนว่าเป็นนางที่ให้กำเนิดเด็ก คุณชายเยี่ยนไม่เข้าใกล้สตรีเพศ ในห้องไม่มีแม้แต่บ่าว เล่ากันว่าเขาเป็นหมัน เพียงแต่คุณหนูเหยียนผู้นี้เป็นข้อยกเว้น หากมิใช่นางที่ให้กำเนิด จะเป็นใครไปได้?”
อวี๋หวั่นนึกถึงเด็กทั้งสามที่อยู่ในตะกร้า เธอดึงนิ้วมือและกล่าวว่า “คงมิใช่เด็กสามคน...”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีสามคน?” กล่าวตามตรง หากมิใช่เพราะประกาศตามหาเด็กเผยแพร่ออกไป ไป๋ถังคงไม่รู้ว่าคุณหนูเหยียนจะให้กำเนิดบุตรได้เก่งถึงเพียงนี้
เมื่อคิดว่าเด็กทั้งสามคนนี้จะเรียกสตรีอื่นว่า ‘ท่านแม่’ หัวใจของอวี๋หวั่นก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมา
ต้องเป็นเพราะเรื่องที่สถานีส่งสารเป็นแน่ ที่ทำให้อวี๋หวั่นมีอคติต่อนาง
หลังจากที่หาสาเหตุที่เหมาะสมให้กับความรู้สึกอันไร้เหตุผลของตนได้แล้ว อวี๋หวั่นก็ถอนหายใจ เธอหยิบตะกร้าสะพายหลังมาถือเอาไว้ในอ้อมอก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงแง้มมุมผ้าขึ้น “ท่านดู ใช่พวกเขาหรือไม่”
...............................


## 045 ไปชี้ตัวลูก

บทที่ 45 ไปชี้ตัวลูก
สิ้นปีใกล้เข้ามาแล้ว แต่ละครอบครัวก็จะงานยุ่งขึ้นมาก จวนสกุลเกาก็มิใช่ข้อยกเว้น บรรดาบ่าวช่วยกันปัดกวาดลานบ้าน แขวนโคมแดง แปะกระดาษเขียนคำมงคลไปทั่วเรือน
ฉีหลินก็ไปแปะกระดาษเขียนคำมงคลเช่นกัน มิใช่เพราะว่าเขาชอบ หากแต่เป็นเพราะนี่เป็นเพียงหนทางเดียวที่จะทำให้เขาสามารถออกมาจากห้องหนังสือได้อย่างเปิดเผย
ท่านปู่ใจดีกับเขาทุกเรื่อง เพียงแต่ชอบบังคับให้เขาอ่านหนังสืออยู่ร่ำไป
“ไอหยา เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว!” ฉีหลินกลัวว่าท่านปู่จะไม่เห็นถึงความลำบากยากเข็ญของเขา จึงตั้งใจไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับท่านปู่โดยเฉพาะ
เกาหย่วนกำลังเดินหมากล้อมกระดานหนึ่งอยู่
ฉีหลินเห็นจนชินตา หมากล้อมกระดานนี้เป็นหมากล้อมที่อัครเสนาบดีในราชวงศ์ก่อนทิ้งเอาไว้ ส่งต่อกันมาเป็นเวลากว่าร้อยปี ตราบจนทุกวันนี้ก็ยังไม่มีใครเล่นชนะได้ เขาเห็นท่านปู่เล่นมาตั้งแต่เขาจำความได้
ท่านปู่เป็นปราชญ์ที่ความรู้เป็นเลิศที่สุดในราชวงศ์ต้าลี่ แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังคาดหวังว่าเขาจะเดินหมากกระดานนี้สำเร็จ
“ท่านปู่ขอรับ ท่านปู่!” ฉีหลินโบกมือขึ้นด้านหน้าของท่านปู่ เขาพึมพำว่า “ท่านอย่ามองที่กระดานหมากรุกเช่นนี้สิขอรับ เหนื่อยแย่เลย ท่านนั่งอย่างนี้มาสามชั่วยามแล้ว”
ประโยคนี้อาจจะกล่าวเกินจริงไปสักหน่อย ช่วงบ่ายเขาเพิ่งมานั่ง และนี่ยังไม่ตกเย็นเสียด้วยซ้ำ
แต่ก็ทำให้เกาหย่วนได้สติกลับคืนมา เขาถอนหายใจอย่างแผ่วเบา
ฉีหลินรู้สึกได้ว่าที่ท่านปู่ถอนหายใจ มิได้เป็นเพราะไม่รู้จะเดินหมากอย่างไร เขากลอกตา ปีนขึ้นไปบนโต๊ะ แล้วพูดกับเกาหย่วนว่า “ท่านปู่ขอรับ ท่านคิดอะไรอยู่หรือ ใช่เรื่องของเยี่ยนจิ่วเฉาหรือไม่?”
ตั้งแต่ที่จู่ๆ ท่านปู่ก็สั่งมิให้เขาไปมีปัญหากับเยี่ยนจิ่วเฉา เขาจึงเริ่มสืบหาข้อมูลของอีกฝ่าย
มิได้คาดคิดเลยว่าชะตาชีวิตของคุณชายเยี่ยนอะไรนี่ช่างซับซ้อนเหลือเกิน ท่านพ่อของเขาเป็นอ๋องแห่งเมืองเยี่ยน ฮ่องเต้ในตอนนี้เป็นลุงแท้ๆ ของเขา เมืองเยี่ยนของเขานั้นมั่งคั่งที่สุดในราชวงศ์ต้าลี่ เยี่ยนอ๋องจากไปในตอนที่เขาอายุเจ็ดขวบ จากนั้นเยี่ยนจิ่วเฉาก็มิได้รับการแต่งตั้ง จึงไม่ได้อยู่ในลำดับที่จะขึ้นครองตำแหน่งใด มิใช่เพราะฝ่าบาทไม่ทรงอนุญาต หากแต่เป็นเพราะเขาไม่เต็มใจ ฉีหลินไม่รู้ว่าในสมองของคนผู้นั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ทว่าหากไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับฉีหลินก็นับว่าเพียงพอแล้ว
หลังจากที่เยี่ยนอ๋องจากไปไม่ถึงหนึ่งปี เยี่ยนกุ้ยเฟยก็แต่งงานใหม่กับแม่ทัพสูงสุดนามว่าเซียวเจิ้นถิง
ว่ากันว่าแม่ทัพเซียวรักและเอ็นดูเยี่ยนกุ้ยเฟยมาก ทั้งยังปฏิบัติต่อเยี่ยนจิ่วเฉาประหนึ่งลูกของตน เพียงแต่น่าเสียดายที่เยี่ยนจิ่วเฉาไม่คุ้นเคยกับสภาพอากาศของเมืองหลวง จึงได้แต่พำนักอยู่ที่เมืองเยี่ยน
ฉีหลินกุมขมับแล้วกล่าวว่า “ปีนี้เยี่ยนจิ่วเฉาอายุเท่าใดหรือขอรับ ยี่สิบสอง? ยี่สิบห้า”
“ยี่สิบสาม” เกาหย่วนกล่าว
ฉีหลินหัวเราะอย่างมีเลศนัย “ท่านปู่กำลังคิดเรื่องของเขาจริงด้วย อ้อ ข้ามีข่าวคราวเกี่ยวกับเขา ท่านปู่อยากฟังหรือไม่”
“ข่าวคราวอันใด” เกาหย่วนเอ่ยถาม
“คุณหนูสกุลเหยียนทำลูกของเขาหาย!” ฉีหลินสืบเรื่องของเยียนจิ่วเฉามามาก แน่นอนว่าจะพลาดเรื่องซึ่งเป็นที่พูดถึงที่สุดในตอนนี้มิได้ เรื่องที่ทำให้ผู้คนสนอกสนใจมากที่สุด ว่ากันว่าเขาเป็นหมัน ทว่าเขามีลูกถึงสามคน ทำเอาคนที่กล่าวหาเขาหน้าหงายไปตามๆ กัน
“ท่านปู่ ไฉนท่านไม่ตกใจเลยเล่า? ครั้งที่แล้วท่านบอกว่าสองวันให้หลังใครสักคนจะหายตัวไป เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเยี่ยนจิ่วเฉาใช่หรือไม่ ช่างเหมาะเจาะกระไรปานนี้ ท่านปู่ มิใช่ว่าท่านส่งคนไปขโมยลูกของเขาหรอกกระมัง?”
เกาหย่วนคิดจะฆ่าเด็กเหล่านี้จริง
ฉีหลินเบะปาก เอาเถอะ เขาก็เพียงพูดออกไปพล่อยๆ เท่านั้น ท่านปู่มิใช่คนแบบนั้นหรอก
บ่าวผู้หนึ่งซึ่งกำลังแขวนโคมไฟที่ทางเดินกล่าวว่า “นายน้อยฉี ที่ท่านเพิ่งกล่าวไปนั้นคือเรื่องก่อนหน้านี้ บัดนี้พบลูกของคุณชายเยี่ยนแล้ว”
ครานี้อย่าว่าแต่ฉีหลิน แม้แต่เกาหย่วนเองก็ตะลึงงันเช่นกัน
…..
ณ หมู่บ้านเหลียนฮวา ทหารองครักษ์ปิดล้อมหอหยกขาวเอาไว้อย่างแน่นหนา คุณหนูจากสกุลสูงศักดิ์สวมผ้าคลุมหน้าโปร่งแสงในอาภรณ์สีชมพูอ่อนและดูอรชรอ้อนแอ้นผู้หนึ่ง มีบ่าวช่วยพยุงจากรถม้า นางเดินเข้าไปในหอหยกขาวด้วยแววตาร้อนรน ทว่าท่วงท่ากลับสง่างาม
ของต่างๆ ถูกเคลื่อนย้ายออกไป ห้องโถงกลางซึ่งใหญ่โตโอฬารนั้นเต็มไปด้วยองครักษ์จากจวนสกุลเหยียน
“คุณหนูเหยียน เด็กๆ อยู่ในห้องด้านหลัง” องครักษ์นายหนึ่งกล่าวด้วยความปีติ
“รางวัล” เหยียนหรูอวี้สั่งเสียงค่อย จากนั้นบ่าวก็หยิบเงินรางวัลออกมา
องครักษ์ดีใจจนแทบเป็นบ้า
เหยียนหรูอวี้เข้าไปในลานด้านหลังพร้อมกับบ่าว ที่นั่นคือห้องของไป๋ถัง
ไป๋ถังและอวี๋หวั่นรออยู่แล้ว
เป็นไป๋ถังที่ส่งคนนำสารไปส่ง เนื่องจากจวนสกุลเหยียนและคฤหาสน์สกุลไป๋อยู่ใกล้กัน เพียงครู่เดียวพวกเขาก็รู้ข่าว
เหยียนหรูอวี้รีบรุดตามมา ทว่ามิได้กระวีกระวาดจนไม่งาม ไม่ว่าจะเป็นเมื่อไรที่ใด นางก็จะดูใจเย็นและสง่างามเสมอ
นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋หวั่นได้พบหน้าเหยียนหรูอวี้ สมกับเป็นสตรีที่คุณชายเยี่ยนผู้ปราศจากอารมณ์ทางเพศลุ่มหลง โฉมสะคราญงามล้ำยิ่งนัก
อวี๋หวั่นมองไปยังเหยียนหรูอวี้ สายตาของเหยียนหรูอวี้ก็ไปหยุดลงที่อวี๋หวั่นเช่นกัน
นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เหยียนหรูอวี้ได้พบหน้าอวี๋หวั่น มองปราดเดียวก็รู้ว่านางมิใช่คุณหนูจากสกุลไป๋ มิใช่เพราะเสื้อผ้ามอซอ หากแต่เป็นท่าทางสงบนิ่งไม่ยี่หระต่อสิ่งใดของนาง ทำให้อดคิดถึงประโยคหนึ่งมิได้ ‘หากมิสมถะก็จะมิอาจแจ้งในปณิธาน หากมิสงบก็จะมิอาจตรองการณ์ไกล[footnoteRef:1]’  [1:  ‘หากมิสมถะก็จะมิอาจแจ้งในปณิธาน หากมิสงบก็จะมิอาจตรองการณ์ไกล’ ปรากฏใน ‘เจี้ยจื่อซู’ หรือ ‘บทสอนลูก’ เป็นหนังสือที่ขงเบ้งเขียนขึ้นเพื่อสอนบุตรของตน]
คนที่มีลักษณะนิสัยเช่นนี้ จะเป็นวาณิชไปมิได้
สตรีชาวบ้านเช่นนาง แม้จะทำไร่ทำนา ก็ยังดูงดงามประหนึ่งภาพวาดอาทิตย์อัสดง
บ่าววัยกลางคนผู้นี้เคยซื้อต้มพะโล้จากสกุลอวี๋ จึงจดจำอวี๋หวั่นได้ นางยิ้มอย่างเป็นมิตร “แม่นาง เป็นเจ้าหรอกหรือ? ยังจำข้าได้หรือไม่”
“แม่หลิน ท่านรู้จักนาง?” เหยียนหรูอวี้ตกใจ
แม่หลินหัวเราะ พร้อมกับกล่าวว่า “น้ำพะโล้ที่แม่นางชมว่ารสดีไม่แพ้พะโล้ฝีมือแม่นางตู้นั้น ซื้อมาจากจากแผงของนาง!”
“สตรีชาวบ้านที่...เกือบถูกจับใช่หรือไม่” เหยียนหรูอวี้พึมพำ มองไปยังอวี๋หวั่น แล้วส่งรอยยิ้มอ่อนโยนผ่านผ้าคลุมหน้า “พวกเรามีชะตาต่อกัน”
อวี๋หวั่นมิได้ตอบกลับ มิได้แม้แต่จะมองนาง เธอยืนเงียบๆ อยู่ข้างเตียง มองไปยังเด็กสามคนที่กำลังนอนหลับ
บรรยากาศออกจะน่าอึดอัดไปสักหน่อย
แม่หลินหัวเราะอย่างเคอะเขิน แล้วพูดขึ้นเพื่อลดความน่าอึดอัดนี้ “ครั้งก่อนคุณหนูบ้านข้าช่วยแม่นางอวี๋เอาไว้ ครั้งนี้แม่นางอวี๋ช่วยเลือดเนื้อเชื้อไขของนางเอาไว้ นับว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณ!”
คำพูดเช่นนี้ไป๋ถังไม่ชอบฟังเอาเสียเลย พูดอย่างกับว่าการที่เด็กๆ ถูกช่วยเอาไว้ เป็นเพราะความดีที่นางสะสมมา มิได้เกี่ยวอันใดกับผู้อื่น นางไม่คิดหรือว่า หากตอนนั้นมิใช่เพราะนาง อวี๋หวั่นก็คงมิต้องถูกจับ แต่ในครั้งนี้หากไม่มีอวี๋หวั่น ลูกๆ ของนางคงจากไปอย่างไม่มีวันกลับแล้ว!
รู้บ้างไหมว่าคนพวกนั้นเป็นใคร ทั้งหัวขโมยจนตรอก! ทั้งมือสังหารเลือดเย็น! พวกเขาเป็นคนที่ต่อกรด้วยง่ายๆ หรือ? อีกเพียงนิดเดียว ชีวิตน้อยๆ ของอวี๋หวั่นก็คงไม่เหลือกลับมาแล้ว!
“กล่าวเช่นนี้มิได้ แม่หลิน” เหยียนหรูอวี้กล่าวอย่างอ่อนโยน “เรื่องนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขอบคุณแม่นางอวี๋”
แม่หลินพยักหน้า “คุณหนูกล่าวเช่นนี้ ข้าช่าง...”
“คุยกันนานถึงเพียงนี้ พวกท่านไม่มาดูหรือว่าเด็กเป็นอย่างไรบ้าง” อวี๋หวั่นโพล่งขึ้น
ทั้งเหยียนหรูอวี้และแม่หลินต่างเผยสีหน้าตกใจพร้อมกัน
..........................................


## 046 คุณชายมาถึง

บทที่ 46 คุณชายมาถึง
“คุณหนู ท่านก็อย่ามัวแต่ซาบซึ้งในบุญคุณเลย รีบไปดูเด็กเถิด” แม่หลินกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น
เหยียนหรูอวี้รีบตรงไปยังหน้าเตียง
ในเมื่อมารดามาแล้ว อวี๋หวั่นก็ไม่เหมาะจะขวางอยู่ตรงนี้ต่อ จึงรีบลุกขึ้นยืนเดินไปอยู่ข้างไป๋ถัง
เหยียนหรูอวี้นั่งลงบนหัวเตียง มองเด็กน้อยทั้งสามอย่างเป็นห่วงเป็นใย พร้อมกับยื่นมือออกไปสอดชายผ้าห่มให้พวกเขาทันที แต่กลับพบว่าเครื่องแต่งกายของเหล่าเด็กๆ นั้นไม่ปกติ
นางขมวดคิ้วในทันใดแล้วกล่าวด้วยความโกรธเคือง “พวกแม่นมทำอะไรกันอยู่? เหตุใดจึงแต่งตัวให้เด็กๆ เยี่ยงนี้?”
อวี๋หวั่นจึงกล่าวตอบ “มิใช่ฝีมือของแม่นมหรอก พวกโจรต้องการตบตาจึงเปลี่ยนชุดเดิมออกเจ้าค่ะ”
ใช่แล้ว ผู้ชายที่สวมใส่ชุดผ้าดิบกลุ่มหนึ่งอุ้มเด็กสามคนที่สวมใส่ชุดผ้าแพรเครื่องหยกเดินไปมาในเมือง ไม่ว่าใครก็มองออกว่าผิดปกติ
เหยียนหรูอวี้พยักหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงค่อย “ที่แท้เป็นเช่นนี้ ข้าโทษแม่นมไปเสียได้ แม่หลิน ท่านไปหยิบชุดในรถม้ามาหน่อย”
“เจ้าค่ะคุณหนู”
แม่หลินไปหยิบชุดที่สะอาดและอุ่นบนรถม้ามาหลายชุด ทั้งหมวกหัวเสือ รองเท้าหัวเสือ เสื้อผ้าฝ้ายกางเกงผ้าแพร อะไรที่ควรมีก็มีหมด
สมกับเป็นบุตรของตระกูลร่ำรวย แค่ชุดเพียงตัวเดียวก็พอให้ประชาชนคนธรรมดากินใช้ไปได้หลายปีแล้ว
แม่หลินเริ่มเปลี่ยนชุดให้เด็กคนหนึ่ง เหยียนหรูอวี้ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงหยิบชุดขึ้นมา
ยังเหลือชุดสุดท้ายอยู่ อวี๋หวั่นรับมาอย่างชำนิชำนาญ
ไป๋ถังทำเรื่องละเอียดอ่อนอย่างดูแลเด็กน้อยไม่เป็น อีกอย่างก็ไม่มีเด็กคนที่สี่ให้นางช่วยแต่งตัว
นางจึงยืนมองอยู่ด้านข้างเงียบๆ
ใครจะคาดการณ์ได้ว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น
เด็กที่แม่หลินและเหยียนหรูอวี้กอดไว้ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงดิ้นไปมาในอ้อมอกทั้งสองคนไม่หยุด แขนเล็กและขาเล็กเตะต่อยมั่วซั่วพักหนึ่ง ราวกับอยากจะผละออกไป
แต่พอมองในอ้อมอกของอวี๋หวั่น เด็กน้อยถูกอวี๋หวั่นถอดชุดจนเหลือแต่กางเกงในตัวจิ๋วแล้ว ศีรษะเล็กถูกขยับไปมาแต่กลับยังคงหลับสนิทเหมือนหมูตัวน้อย
จนสุดท้ายแม่หลินกับเหยียนหรูอวี้เหงื่อผุดออกมาไม่หยุด ก็ยังถอดแม้แต่กางเกงของคนโตกับคนรองไม่ได้ ส่วนด้านนี้ อวี๋หวั่นแต่งตัวให้คนสุดท้องได้เรียบร้อยแล้ว
“ข้าจัดการเองแล้วกัน” อวี๋หวั่นเอ่ยบอกทั้งสอง
แม่หลินเหนื่อยจนพูดอะไรไม่ออก ใครจะคิดว่าฝ่ามือเด็กนั้นเล็กแต่เรี่ยวแรงกลับไม่ได้น้อยเลย
เมื่อก่อนนั้นเหล่าแม่นมมักจะบ่นว่าเด็กๆ นั้นปรนนิบัติดูแลยาก นางกับคุณหนูก็มิได้นำมาใส่ใจ คิดเพียงว่าเป็นความเกียจคร้านของแม่นมเท่านั้น พอได้มาเจอกับตาตัวเองถึงได้รู้ว่าเหล่าแม่นมนั้นพูดจาไว้หน้าแล้ว
มิรู้เลยว่าเหตุใดแม่นางอวี๋จึงจัดการได้ง่ายดายนัก
หรือเป็นเพราะคนทำไร่ทำนาแรงเยอะ?
ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนั้นแน่!
แม่หลินส่งชุดในมือไปให้ “เช่นนั้นต้องรบกวนแม่นางอวี๋แล้ว”
อวี๋หวั่นอุ้มคนรองขึ้นมา
พูดแล้วก็แปลก คนรองที่เดิมเตะต่อยมั่วซั่วอยู่ พอมาอยู่ในอ้อมแขนของอวี๋หวั่นก็ว่าง่ายไม่ขยับเขยื้อน หากไม่ใช่ว่าเขายังกรนอยู่ เกรงว่าหลายคนคงคิดว่าเขาหมดสติไปแล้ว
หลังจากคนรองแต่งตัวเรียบร้อย อวี๋หวั่นก็หันไปมองเหยียนหรูอวี้
เหยียนหรูอวี้ฝืนใจส่งชุดในมือตนไปให้
อวี๋หวั่นก็แต่งตัวให้คนโตเรียบร้อยแล้ว
ราบรื่นจนไม่อาจจินตนาการได้
หากไม่ใช่ว่าเห็นกับตาตัวเอง เหยียนหรูอวี้กับแม่หลินก็ไม่กล้าเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง
จอมมารตัวน้อยสามคนนี้ เดือนเดือนหนึ่งก็ทำให้แม่นมหัวเสียไปเจ็ดถึงแปดคน กระทั่งตอนนอนก็ยังเอาแต่ใจ เหตุใดจึงเชื่องในอ้อมแขนของสาวชาวบ้านคนหนึ่งเช่นนี้...
“ได้ยินมาว่าถูกโจรป้อนยาให้กิน เกรงว่าผลจะยังคงอยู่ถึงได้สะลึมสะลือเช่นนี้” แม่หลินเอ่ยเสียงเบา
เหยียนหรูอวี้ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่มองอวี๋หวั่นนิ่งๆ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ นางกระซิบเสียงเบาข้างหูของแม่หลินไปสองสามประโยค แม่หลินเบิ่งตาโพลงทันทีแล้วก้าวไปคุยกับอวี๋หวั่น “แม่นางอวี๋ ข้าเห็นว่าเจ้ามีชะตาต้องกับเด็กสามคนนี้ มิทราบว่าเจ้ายินดีเข้ามาดูแลพวกเขาในจวนของเราไหม”
ไป๋ถังไม่พอใจแล้ว “ได้อย่างไร? พวกท่านอยากให้แม่นางอวี๋ไปเป็นแม่นมของนายน้อยบ้านท่านหรือ? นางไม่มีน้ำนมเสียหน่อย!”
แม่หลินเข้าใจผิดว่าไป๋ถังไม่ยินยอมให้อวี๋อวั่นเข้าไปทำงานรับใช้ในจวน จึงเอ่ยอย่างมีท่าทีอ่อนโยน “นายน้อยเลิกดื่มนมมานานแล้ว แต่พวกเราจะให้พวกนายน้อยคิดว่าแม่นางอวี๋เป็นแม่นม ในอนาคตเมื่อพวกนายน้อยโตขึ้นก็จะดูแลแม่นางอวี๋เป็นอย่างดี”
ในรัชสมัยต้าลี่ ตำแหน่งแม่นมนั้นสูงกว่าคนทั่วไป หลายตระกูลก็จะดูแลแม่นมจนกระทั่งแก่เฒ่า
ในสายตาของแม่หลิน สาวชาวบ้านที่อาศัยการขายเนื้อพะโล้ดำรงชีพ ทั้งชีวิตไม่มีทางได้พบกับโอกาสที่ดียิ่งกว่านี้อีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางคัดเลือกแม่นมอย่างเคร่งครัดมาก แต่เมื่อดูจากบุญคุณที่แม่นางอวี๋ช่วยชีวิตนายน้อยไว้และยังจัดการได้เช่นนี้ พวกนางก็ยอมฝืนละเว้นสักครั้งหนึ่ง
แม่หลินเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เรื่องเงินเดือนนั้นต้องทำให้แม่นางอวี๋พอใจแน่นอน อนาคตเมื่อถึงเวลาสมควร ยังจะหาคู่ครองที่ดีให้แม่นางอวี๋ได้ด้วย”
สาวใช้ในตระกูลใหญ่ยามออกไปข้างนอกล้วนแต่มีคนหมายปอง มิต้องกล่าวถึงสาวใช้ที่ปรนนิบัติดูแลนายน้อยเลย ต่อให้เป็นนายท่านขุนนางขั้นเก้าก็ยังแต่งงานด้วยได้
“แม่นางอวี๋ เจ้าเห็นว่าอย่างไร” แม่หลินเอ่ยถามอย่างพิจารณาถี่ถ้วนแล้ว
“ไม่เห็นว่าอย่างไร” อวี๋หวั่นสาดน้ำเย็นใส่นางหนึ่งกะละมัง เธอชอบเด็กสามคนนี้ไม่ผิด แต่ให้เธอไปรับใช้ในจวนตระกูลเหยียนนั้นเธอทำไม่ได้
รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่หลินแข็งทื่อทันที
เหยียนหรูอวี้เปิดปากเอ่ยเสียงเบา “หากแม่นางอวี๋มิชอบที่ตำแหน่งแม่นมนั้นต่ำต้อย เป็นครูหญิงของเด็กๆ เป็นอย่างไรเล่า?”
ครูหญิงมีหน้ามีตากว่าแม่นมมาก อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนรับใช้ เงินเดือนก็อู้ฟู่มากทีเดียว
นี่เป็นขีดสุดที่เหยียนหรูอวี้มอบให้อวี๋หวั่นได้ ตำแหน่งมารดาแท้ๆ นางคงมอบให้ไม่ได้กระมัง
อวี๋หวั่นมองเหยียนหรูอวี้อย่างเย็นชา “คุณหนูเหยียน ท่านไม่เคยได้ยินประโยคที่ว่าแต่ละคนมีความปรารถนาที่ต่างกันหรือ? มิใช่เพราะข้าชาติกำเนิดค่อนข้างต่ำต้อยก็จำต้องประจบประแจงบ้านพวกท่าน สิ่งที่ท่านจะทำทานให้ข้า ไม่มีค่าอะไรสำหรับข้าเลย หากท่านอยากขอบคุณข้าจริงๆ เป็นเงินทองจริงๆ ไม่ดีกว่าหรือ ข้าเองก็ไม่ได้ต้องการมากเท่าไร พันทองคำ หมื่นเงินขาวเป็นเช่นไร? เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายเยี่ยนคงมีค่าพอกับจำนวนเท่านี้”
เหยียนหรูอวี้ถูกพูดย้อนใส่จน...พูดไม่ออกทันที
เดิมคิดว่าสมเหตุสมผลแล้ว ผู้ใดจะคาดคิดว่ากลับอ้าปากกว้างราวราชสีห์เช่นนี้
พันทองคำ หมื่นเงินขาว นางยังมียางอายอยู่หรือไม่? ยังมีอยู่หรือไม่?!
หากรับคำไป ตนจะไปหาเงินทองมากมายขนาดนั้นมาจากที่ใด
แต่หากไม่รับคำ มิได้หมายความว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณชายเยี่ยนไม่มีค่าเท่านี้รึ?!
อวี๋หวั่นเอ่ยเสียงเย็นชา “คุณหนูเหยียนใจกว้างมากมิใช่หรือ? ไม่มีทางหาเงินจำนวนน้อยนิดเท่านี้มาไม่ได้หรอกกระมัง? ประเดี๋ยวก็เป็นแม่นม ประเดี๋ยวก็เป็นครูหญิง ข้าคิดว่าเงินทองในจวนของพวกท่าน...คงมากมายจนใช้ไม่หวาดไม่ไหวแล้ว!”
เหยียนหรูอวี้จะกระอักเลือดแล้ว
แม่หลินขยิบตาให้นาง นี่เป็นผู้มีบุญคุณของนายน้อย ใจเย็นไว้ ต้องใจเย็นไว้
เหยียนหรูอวี้พยายามสงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยอย่างกล้ำกลืนความอัปยศ “เป็นข้าบุ่มบ่ามเอง แม่นางอวี๋ได้โปรดอย่าถือสา ข้าขอคืนคำพูดก่อนหน้า เวลานี้ข้าควรพาเด็กๆ กลับได้แล้ว ของขวัญขอบคุณกับเงินค่าตอบแทนข้าจะไปมอบให้ถึงมือแม่นางอวี๋ด้วยตัวเอง”
อวี๋หวั่นเห็นนางยื่นมือไปหาเด็กน้อยบนเตียงก็ขมวดคิ้วทันที
ขณะนั้นเอง หอหยกขาวก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังเข้ามา
“คุณชายเยี่ยนมาถึงแล้ว!”
เหยียนหรูอวี้รีบเก็บมือกลับแล้วหันตัวออกไปพร้อมกับคนในห้อง
เยี่ยนจิ่วเฉาเดินก้าวใหญ่เข้ามาเร็วมาก
ลุงวั่นเกือบจะตามไม่ทันเล็กน้อย
เยี่ยนจิ่วเฉาเข้ามาในห้องแล้ว
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องอยู่ที่ตัวเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้พบเจอคุณชายเยี่ยนผู้เลื่องชื่อ เขาสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกเงิน รูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำขลับดั่งหมึก ใบหน้าดั่งหยกประดับกวน มองแวบแรกดูตัวผอมบาง แต่เมื่อมองอย่างละเอียดเขากลับไหล่กว้างเอวสอบ สมบูรณ์แบบอย่างถึงที่สุด
เพียงแค่เขาก้าวผ่านธรณีประตู ทั้งห้องก็ราวกับสว่างไสวขึ้น
ไป๋ถังตกใจจนพูดไม่ออก มิแปลกที่คนผู้นี้ชื่อเสียงเลวร้าย กลับยังมีสตรีมากมายอยากแต่งงานกับเขาไม่ขาดสาย เป็นใบหน้าที่ล่มเมืองจริงๆ...
อวี๋หวั่นเองก็รู้สึกว่าเขาหน้าตาหล่อเหลาจนดูขี้โกงไปอยู่บ้าง ทว่าที่เธอสนใจไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นใบหน้านี้ที่เหมือนเคยรู้จัก เหมือนเคยพบที่ไหนมาก่อน
เหยียนหรูอวี้ที่เพิ่งถูกฉีกหน้ามา พอเห็นผู้ที่สนับสนุนตนได้ก็ตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ นางรีบทำความเคารพ “คุณ...”
เยี่ยนจิ่วเฉากลับเดินผ่านหน้านางไปโดยไม่มองด้วยซ้ำ
ร่างเหยียนหรูอวี้แข็งทื่อ
เยี่ยนจิ่วเฉาเดินไปยังหน้าเตียง
ลุงวั่นก็ตามไปเช่นกัน
ทั้งสองมองเด็กน้อยที่หลับสนิทอยู่บนเตียง ในหัวปรากฏความคิดหนึ่งขึ้นมา จมูกเล็กๆ ตาเล็กๆ นี้แทบจะถอดแบบมาจากเยี่ยนจิ่วเฉาทุกกระเบียดนิ้ว หากบอกว่าไม่ใช่สายเลือดแท้ๆ ก็ไม่มีใครเชื่อแล้ว...
เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ยออกมาอย่างไม่เปิดโอกาสให้คัดค้าน “พาไป”
................................................


## 047 กล่าวขอบคุณด้วยตัวเอง

บทที่ 47 ขอบคุณด้วยตัวเอง
อะไรที่เรียกว่าเป็ดต้มสุกบินหนีไป[footnoteRef:1]ก็คือตอนนี้ [1:  เป็ดต้มสุกบินหนีไป เป็นสำนวนหมายถึงของที่อยู่ในมือบังเอิญหายไป]
เห็นเยี่ยนจิ่วเฉาหอบเด็กทั้งสามที่ลำบากกว่าจะหาตัวเจอไปราวกับลมพายุ เหยียนหรูอวี้ก็เหมือนถูกฟ้าผ่าเปรี้ยง
แม่หลินที่อยู่ด้านข้างก็ทำตัวไม่ถูก แม้จะรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วคุณชายเยี่ยนต้องทราบข่าว แต่มิคาดคิดเลยสักนิดว่าเขาจะมาเร็วดั่งสายฟ้าพายุเช่นนี้ ทั้งยังพาบุตรของคุณหนูไปโดยไม่ถามอะไรสักคำ
แน่นอนว่าเป็นบุตรของเขาเช่นกัน
แต่ถึงอย่างไรก็เลี้ยงดูอยู่ข้างกายคุณหนู อย่างน้อยไม่ควรถามคุณหนูสักหน่อยหรือ?
จะมาพาลและตัดสินใจโดยพลการเช่นนี้ได้เยี่ยงไร?!
แม้ความเคืองและน้อยเนื้อต่ำใจจะสุมอยู่เต็มอกของแม่หลิน แต่นางก็ไม่กล้าเผยท่าทางไม่พอใจต่อหน้าเยี่ยนจิ่วเฉาแม้แต่น้อย
องครักษ์ของเยี่ยนจิ่วเฉารุดตัวเข้ามา แต่ละคนอุ้มเด็กน้อยหนึ่งคน
เจ้าตัวน้อยทั้งสามแม้แต่โอกาสดิ้นรนก็ยังไม่มี ล้วนถูกอุ้มขึ้นรถม้าของบิดาไปแล้ว
เยี่ยนจิ่วเฉาจากไปอย่างสมหวัง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้พูดอะไรกับเหยียนหรูอวี้แม้แต่ประโยคเดียว กระทั่งไม่ได้มองนางตรงๆ ด้วยซ้ำ
ไม่ว่าเหยียนหรูอวี้จะสุขุมเพียงไหนก็อดกลั้นไว้ไม่ไหวแล้ว ถูกสาวชาวบ้านที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าพูดฉีกหน้าก็ยังไม่สนได้ เหตุใดแม้แต่บิดาของบุตรตนถึงดูถูกนางเยี่ยงนี้เช่นกัน?!
ในขณะที่เหยียนหรูอวี้ใกล้จะโกรธจนร้องไห้ออกมา เยี่ยนจิ่วเฉาที่เดินก้าวใหญ่ออกไปก็หันกลับมามองด้วยสายตาแปลกประหลาด
ครานี้เขาพุ่งเข้ามาหาดรุณีในห้อง
เห็นเยี่ยนจิ่วเฉาเดินมาหาตน เหยียนหรูอวี้ก็ปีติยินดี
ใน...ในที่สุดเขาก็จำนางได้แล้ว!
แต่วินาทีต่อมา เยี่ยนจิ่วเฉากลับเดินเฉียดไหล่นางไป
ราวกับมีฟ้าผ่าใส่เหยียนหรูอวี้อีกครั้ง “...”
เยี่ยนจิ่วเฉาเดินไปทางอวี๋หวั่นกับไป๋ถัง
หนังตาของไป๋ถังกระตุกทันที!
คุณชายวิกลจริตผู้นี้จะทำอะไรกัน?!
ไป๋ถังดึงตัวอวี๋หวั่นให้ถอยหลังไปด้วยกัน แต่ด้านหลังนั้นเป็นเตียง เข่าของนางชนเข้ากับขอบเตียง เกิดเสียงดังตึงพร้อมกับนางนั่งลงบนฟูกอันอ่อนนุ่มพอดี
คุณหนูไป๋ผู้มีฉายายิ่งใหญ่ในตำบลเหลียนฮวามาตลอด มิเคยต้องจนตรอกเช่นนี้เลย
ทว่าอวี๋หวั่นกลับไม่ลนลานแม้แต่น้อย เธอมองเยี่ยนจิ่วเฉาที่ทำให้ไป๋ถังตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อหยุดอยู่ตรงที่ห่างจากตัวเองไปหนึ่งก้าวด้วยสายตาสงบนิ่ง
รูปร่างของอวี๋หวั่นในหมู่สตรีนับว่าสูงแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเยี่ยนจิ่วเฉากลับให้ความรู้สึกตัวเล็กน่ารักเสียอย่างนั้น
อวี๋หวั่นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบเข้ากับสายตาค้นหาของเขา
“ข้าเคยเจอเจ้าที่ไหนหรือไม่” เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ยถาม
ตอนนั้นเอง ลุงวั่นที่หายใจหอบก็ตามเข้ามา เขาอธิบายเสียงต่ำ “นางก็คือแม่นางที่เข้าใจผิดจนมาขึ้นรถม้าของพวกเราในวันนั้นอย่างไรเล่า”
รถม้าในวันนั้น...เป็นเขา?
อวี๋หวั่นตกใจ
“เช่นนั้นหรือ?” เยี่ยนจิ่วเฉามองอวี๋หวั่นแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย
ลุงวั่นเอ่ยต่อ “ก็ต้องเป็นเช่นนั้นสิ ก่อนหน้านี้คุณชายเคยพบแม่นางผู้นี้รึ?”
เยี่ยนจิ่วเฉาไม่มีความทรงจำนั้นอยู่เลย
แต่เยี่ยนจิ่วเฉาพอจะรู้สึกว่าไม่ใช่บนรถม้านั้น บนรถม้านางเพียงแค่เผยแก้มเล็กขึ้นสีแดงเท่านั้น แทบไม่เหมือนกับที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้เลย
พูดตามตรง ครั้งแรกที่เห็นเขา อวี๋หวั่นก็มีความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างเช่นกัน แต่ไม่นานนักอวี๋หวั่นก็เข้าใจ นั่นเป็นเพราะเขาเหมือนกับเด็กน้อยทั้งสามมากเกินไป คนทำไร่ทำนาในชนบทอย่างเธอจะไปเคยเจอคุณชายแห่งเมืองเยี่ยนที่สูงส่งก่อนหน้านี้ได้อย่างไร?
“นะ...นางก็คือผู้มีบุญคุณที่ช่วยชีวิตบุตรของท่าน! เป็นนางที่ชิงตัวบุตรของท่านกลับมาจากเงื้อมมือของเหล่าโจร! ระหว่างทางนางยังเจอมือสังหารอีกด้วย! นางเสี่ยงครึ่งชีวิตช่วยพาบุตรของท่านกลับมาเลยนะ!” ไป๋ถังกลัวว่าคุณชายที่อารมณ์ไม่แน่ไม่นอนผู้นี้จะคลุ้มคลั่งขึ้นมา นางจึงเสี่ยงเสนอหน้าพูดดีๆ ให้อวี๋หวั่นสักสองสามประโยค!
“เช่นนั้นหรือ?”
ประโยคเช่นนั้นหรืออีกแล้ว เพียงแต่ครานี้น้ำเสียงของเยี่ยนจิ่วเฉาดูมีความหมายแฝงอยู่มากกว่าเดิมเล็กน้อย
“แซ่อะไร?” เยี่ยนจิ่วเฉาจับจ้องอวี๋หวั่นพร้อมกับถาม
ลุงวั่น ‘อย่าจ้องมองแม่นางเช่นนี้สิ ท่านไม่ไร้ยางอาย แต่ข้ายังมียางอายอยู่นะ!’
“อวี๋” อวี๋หวั่นตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน ใบหน้าไร้ซึ่งความสับสนหรือเขินอาย
“อวี๋จากอวี๋(虞)เหม่ยเหริน[footnoteRef:2]หรือ?” เยี่ยนจิ่วเฉาเดินหน้าไปครึ่งก้าวพลางถามอย่างดูถูกเหยียดหยาม [2:  อวี๋เหม่ยเหริน (虞美人) หรือสาวงามแซ่อวี๋ คือบทกวีโบราณเชิงอุปมาอุปไมยของฮ่องเต้ไร้บัลลังก์ กล่าวถึงชีวิตของตนในอดีตที่เคยเป็นเจ้าแผ่นดิน เมื่อรำลึกถึงอดีตที่ผ่านพ้นไปก็พาให้ใจเศร้าโศก สุดท้ายก็จบชีวิตลงเพราะบทกวีนี้เนื่องจากเหมือนมีใจคิดกบฏต่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน]
“อวี๋จากอวี๋(俞)ป๋อหยา[footnoteRef:3]” อวี๋หวั่นตอบอย่างซื่อตรง [3:  อวี๋ป๋อหยา (俞伯牙) คือนักดนตรีที่มีชื่อเสียงโด่งดังในการดีดกู่ฉิน ซึ่งมีตำนานเรื่องมิตรภาพระหว่างเขากับจงจื่อฉี สหายผู้ซึ่งอ่านใจของอวี๋ป๋อหยาออกเพียงแค่ได้ยินเสียงกู่ฉินเท่านั้น]
เยี่ยนจิ่วเฉาแสยะยิ้ม “อย่างไรกัน? เจ้ายังอยากหาสหายรู้ใจหรือ?”
ไป๋ถัง ‘คนผู้นี้วิปลาสใช่หรือไม่?!’
ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก แม้แต่ลมหายใจก็ยังหลอมรวมเข้าด้วยกัน ผู้คนโดยรอบมองจนหัวใจเต้นรัว ทว่าพวกเขาทั้งสองกลับสงบนิ่งยิ่งกว่าใคร
“คุณชายเยี่ยน” เหยียนหรูอวี้รวบรวมความกล้าเปิดปากพูดแล้ว นางยืนอยู่ไกลจึงได้ยินไม่ชัดว่าทั้งคนพูดอะไรกัน แต่พอคิดดูก็น่าจะเป็นการขอบคุณที่ช่วยชีวิตบุตรทั้งสามไว้ ไม่มีทางเป็นการสนใจนางแน่ สาวชาวบ้านที่ต่ำต้อย? จะเป็นไปได้อย่างไร?
คนหยิ่งทระนงเช่นเหยียนหรูอวี้ แทบไม่คิดว่าจะมีความเป็นไปได้เช่นนี้ แต่นางก็ไม่พอใจที่กลายเป็นเยี่ยงอากาศ นางเป็นมารดาของเด็กน้อยทั้งสาม เป็นคู่หมั้นของเยี่ยนจิ่วเฉา นางต่างหากที่เป็นสตรีเพียงคนเดียวในห้องนี้ที่สมควรถูกเยี่ยนจิ่วเฉาปฏิบัติดีด้วย
นางเดินไปยังข้างกายเยี่ยนจิ่วเฉา มองใบหน้าหล่อเหลาที่สมบูรณ์แบบนั้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ของขวัญขอบคุณข้าเตรียมไว้แล้ว ข้าต้องตอบแทนแม่นางอวี๋”
คำพูดนี้ดูมีนัยบางอย่าง เยี่ยนจิ่วเฉาเข้ามาในห้องก็ไม่ได้เหลือบมองนางเลยแม้แต่น้อย มากกว่าครึ่งคือจำตัวนางไม่ได้ ได้ยินคำพูดของนางเมื่อครู่ก็ควรต้องถามประโยคหนึ่งว่า เจ้าเป็นใคร? เหตุใดต้องให้เจ้าขอบคุณ?
“มิจำเป็น” ใครจะรู้ว่าเยี่ยนจิ่วเฉาจะปฏิเสธโดยไม่คิดสักนิด
เหยียนหรูอวี้อึ้งไปทันที
เยี่ยนจิ่วเฉาจ้องอวี๋หวั่นอย่างลึกซึ้งไปที ก่อนจะเอ่ยอย่างแฝงความหมาย “ผู้มีบุญคุณของบุตรข้า ข้าจะขอบคุณด้วยตัวเอง”
แต่ไม่เอ่ยว่าจะขอบคุณอย่างไร เขากลับหมุนตัวออกไป ทิ้งให้คนที่เหลือในห้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ใบหน้าของเหยียนหรูอวี้ดำทะมึนอย่างถึงที่สุด นางมีน้ำโหจนจิกเล็บเข้าเนื้อ ตัวก็สั่นเทาเบาๆ
แม่หลินเห็นสถานการณ์ไม่ดีก็รีบดึงนางออกไป
ในห้องเหลือเพียงแต่ไป๋ถังกับอวี๋หวั่น
ไป๋ถังตบหน้าอกเบาๆ ด้วยความโล่งใจ นางมองไปที่อวี๋หวั่นอย่างแปลกใจ “เหตุใดเจ้าถึงไม่กลัวเลยสักนิด”
อวี๋หวั่นให้นางลองจับมือของเธอ
ไป๋ถังตกใจทันที “ไอ้หยา เหงื่อออกเต็มเลย!”
อวี๋หวั่นผงกศีรษะ ถึงแม้ภายนอกจะสงบนิ่ง แต่มีเพียงเธอที่รู้ว่าเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้น เธอก็อารมณ์ไม่มั่นคงเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นเพราะอะไรนั้นเธอก็ตอบไม่ได้
...........................................................


## 048 เด็กน้อยตื่นนอน

บทที่ 48 เด็กน้อยตื่นนอน
เหตุการณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจผ่านไปแล้ว คนที่มุงดูอยู่ก็ถูกผู้จัดการโจวสั่งแยกย้ายแล้ว
ไป๋ถังได้ยินเรื่องแปลกเล็กน้อยเมื่อครู่ จึงลากอวี๋หวั่นมาคุยเรื่องที่ขึ้นรถม้าเยี่ยนจิ่วเฉาผิดวันนั้น
“ข้าหลับอยู่ จึงไม่รู้อะไรเลย” อวี๋หวั่นพูดตามตรง
ไป๋ถังกอดอกพร้อมจ้องเขม็ง “เจ้ามันใจกล้าขนาดไหนกัน? ไปหลับในรถม้าของเจ้าบ้านั่นเสียได้!”
“เจ้าบ้าหรือ?” อวี๋หวั่นกะพริบตาปริบๆ
ไป๋ถังพยักหน้าพลางเบ้ปากเอ่ย “กล้าไปทะเลาะกับคนในพระตำหนัก จะไม่ใช่เจ้าบ้าหรือ?”
แต่ถือว่าเป็นเจ้าบ้าที่หล่อเหลาที่สุดในใต้หล้าทีเดียว
แน่นอนว่าไป๋ถังมิอาจคิดเลยเถิดอะไรกับชายหนุ่มเช่นนี้ได้ นางยังอยากมีชีวิตอยู่อีกหลายๆ ปี
ระหว่างที่ทั้งสองคนสนทนากัน อวี๋เฟิงก็กลับเข้ามา
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? เหตุใดข้างนอกจึงมีคนมากมายนัก?” เขาถาม
ที่แท้ คนพวกนั้นยังไม่ได้จากไปไหนไกล ยังคงยืนจับกลุ่มกันวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ด้านข้าง
“เรื่องนี้จำต้องถามน้องสาวเจ้าเองแล้ว” ไป๋ถังเข้าไปยังห้องโถงผ่านประตูหลัง
อวี๋เฟิงมองนางพร้อมสายตาที่ชะงักเล็กน้อย “อาหวั่นกลับมาแล้วหรือ? นางไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
ไป๋ถังตอบด้วยน้ำเสียงขำขัน “พวกเจ้าพี่น้องช่างถามเหมือนกันเสียจริง นางอยู่ในห้องข้า เจ้าเข้าไปถามนางเองเถอะ”
อวี๋เฟิงนึกถึงตอนที่เห็นชุดชั้นในข้างห้องของไป๋ถังคราก่อน ใบหูก็ร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “แค่ก รบกวนคุณหนูไป๋เรียกอาหวั่นออกมาให้หน่อยเถิด”
“อืม” ไป๋ถังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของอวี๋เฟิง และไม่ถามว่าเหตุใดเขาจึงไม่เข้าไปเองด้วย นางกลับไปเรียกอวี๋หวั่นให้ออกมาที่ห้องโถง
อวี๋เฟิงเห็นอวี๋หวั่นปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ในที่สุดก็วางใจลง แต่หลังจากได้ยินไป๋ถังเอ่ยถึงเรื่องโจร ก็ตกอกตกใจจนเหงื่อเย็นไหลท่วมร่าง
โจร? มือสังหาร?
เด็กคนนี้ไปทำอะไรมาเนี่ย?!
ไม่รู้หรืออย่างไรว่าอันตรายเพียงใด? กล้าเข้าไปยังรังโจรเพียงลำพัง ผู้ที่โชคดีหนีรอดมาได้มีไม่ถึงหนึ่งในหมื่นกระมัง?
นางเคยคิดถึงจุดจบของการเกี่ยวพันเรื่องนี้บ้างไหม!
“เจ้าว่ามาสิ เหตุใดเจ้าถึงใจกล้าขนาดนี้? ข้าให้เจ้ารออยู่ที่หอหยกขาวดีๆ ไม่ใช่หรือ? ไม่เห็นเจ้าครู่เดียว เจ้าก็เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียแล้ว! หากเจ้ามีอันเป็นไป ข้าจะไปบอกอาสามกับอาสะใภ้สามอย่างไร? จะบอกพ่อข้าอย่างไร?”
“ก็เป็นเพราะนางห่วงเจ้าไม่ใช่หรือ!” ไป๋ถังส่งเสียงฮึดฮัด
โทสะของอวี๋เฟิงลดลงมาเกินครึ่ง แต่มิทราบว่าเป็นเพราะประโยคนี้ หรือผู้ที่เอ่ยประโยคนี้กันแน่
อวี๋หวั่นมองทั้งสองคนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
อวี๋เฟิงกระแอมไอเบาๆ ก่อนตีหน้าขรึม “ต่อไป...ไม่อนุญาตให้เจ้าทำอะไรตามใจชอบอีก เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจแล้ว จะเชื่อฟังพี่ใหญ่ทั้งหมด” อวี๋หวั่นรับคำอย่างว่าง่าย
ดูสิ นี่ล่ะน้องสาวเขา ปากบอกว่าจะเชื่อฟังตลอดไป แต่เรื่องที่แอบทำกลับทำให้ตกใจเจียนตายได้เลย
แต่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องช่วยชีวิตม้า เขาจำเป็นต้องใช้เวลาทำความเข้าใจดีๆ เสียหน่อย แล้วคิดว่าจะบอกคนที่บ้านอย่างไรไม่ให้พวกเขาตกใจเจียนตายกัน
เมื่อพูดถึงอีกด้านหนึ่ง เยี่ยนจิ่วเฉาพาเด็กน้อยทั้งสามกลับจวนแล้ว
เด็กน้อยทั้งสามนอนแผ่หลาอยู่บนฟูกอันอบอุ่น
ในชีวิตของเยี่ยนจิ่วเฉาที่เติบโตมาจนอายุยี่สิบสามปี ไม่เคยเห็นสิ่งที่เล็กและบอบบางเช่นนี้มาก่อน สวมใส่อาภรณ์แบบเดียวกัน แต่ร่างกายกลับเล็กกว่าหมอนอิงด้วยซ้ำ กำปั้นเล็กวางอยู่เหนือหัว ศีรษะเล็กหันไปในทิศเดียวกัน หายใจด้วยจังหวะสม่ำเสมอ
เยี่ยนจิ่วเฉาเห็นแล้วก็ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย
เขายื่นนิ้วชี้ที่เรียวยาวดั่งหยกออกไปจิ้มพุงของเด็กน้อยคนหนึ่งเบาๆ
เด็กน้อยคนนั้นกำหมัดแน่นแล้วเหยียดออกบิดขี้เกียจ
เยี่ยนจิ่วเฉาจิ้มพุงนิ่มๆ ของเด็กน้อยอีกสองคนต่อ
เด็กน้อยทั้งสองก็เริ่มกำหมัด หาวแล้วเหยียดออกบิดขี้เกียจ
เด็กน้อยทั้งสามที่ทำอย่างไรก็ไม่ตื่นจึงตื่นเพราะถูกบิดาจิ้มปลุกอย่างไร้เมตตาเช่นนี้...
พวกเขาเปิดดวงตาโตสีดำขลับขึ้นมา
สิ่งที่น่าแปลกใจคือ พวกเขากลับไม่ร้องไห้โวยวายกันเลย
เยี่ยนจิ่วเฉามองพวกเขา พวกเขาก็มองไปยังเยี่ยนจิ่วเฉาเช่นกัน
ทันใดนั้น คนโตที่ถูกปลุกให้ตื่นคนแรกสุดก็คลานไปหาเยี่ยนจิ่วเฉา อีกสองคนก็คลานไปหาตาม
เยี่ยนจิ่วเฉาไม่เคยใกล้ชิดกับใครเช่นนี้มาก่อน เห็นว่าเด็กน้อยทั้งสามคลานเข้ามายังอ้อมอกของตัวเอง ในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก
แม้แต่สายตาของเขาก็อ่อนโยนลง
ทว่าเขาเสพสุขได้ไม่นานเท่าไร ก็รู้สึกถึงสิ่งร้อนๆ ตรงท้องของตัวเอง...
เขาแข็งเป็นหินไปทั้งตัว...
............................
เวลายามเย็น สองพี่น้องกลับมายังหมู่บ้านเหลียนฮวา แต่ละบ้านต่างยุ่งกับการจัดเตรียมอาหารเย็น หมู่บ้านเล็กๆ ถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มควันโขมง
เถี่ยตั้นน้อยกับอวี๋ซงกำลังติดตุ้ยเหลียน[footnoteRef:1]อยู่ตรงหน้าประตู อวี๋ซงอุ้มตัวเถี่ยตั้นน้อยขึ้นมา เถี่ยตั้นน้อยถือกระดาษสีแดงที่ทาแป้งเปียกไว้พร้อมเอ่ยว่า “สูงอีกหน่อยสิพี่รอง” [1:  ตุ้ยเหลียน คือ ตัวหนังสือที่เขียนข้อความเป็นคู่ มักเห็นตามประตูหน้าบ้านของชาวจีน]
“ซ้ายอีกหน่อย”
“เลยแล้วๆ ขวาอีกหน่อย!”
“สูงอีกหน่อย!”
อวี๋ซงเหนื่อยจนเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มหน้า “รู้บ้างไหมว่าเจ้าตัวหนักมากน่ะ?”
เถี่ยตั้นน้อยทำเสียงฮึดฮัด “ข้ายังเด็กเช่นนี้ จะไปหนักตรงไหนเล่า? พี่รองแรงน้อยเองต่างหาก!”
ไม่มีทางยอมรับหรอกว่าข้าอ้วน!
“ผ่านปีนี้ไปเจ้าก็หกขวบแล้ว ยังเด็กอีกหรือ?” อวี๋ซงกลอกตาใส่
อวี๋เฟิงเดินมาหาแล้วรับตัวเถี่ยตั้นน้อยไปจากมือของน้องชาย ก่อนจะให้เถี่ยตั้นน้อยนั่งบนไหล่ที่หนากว้างและแข็งแรงของตนเอง แขนข้างหนึ่งก็โอบเขาไว้
เถี่ยตั้นน้อยพลันรู้สึกว่าตนเองนั่งได้มั่นคงแล้ว เขาก้มหัวลงพลางยิ้มกว้างใส่อวี๋เฟิง “พี่ใหญ่!” แล้วหันไปมองอวี๋หวั่นด้านข้าง “ท่านพี่!”
อวี๋หวั่นยกยิ้มบางๆ
ด้วยการร่วมแรงของหลายคน จึงติดตุ้ยเหลียนเฉลิมฉลองได้สำเร็จ
ภายในห้องโถง ป้าสะใภ้กับนางเจียงกำลังห่อเกี๊ยว ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยก็กำลังเล่นแป้งบะหมี่อยู่
“ท่านแม่ ท่านป้า” อวี๋หวั่นทักทาย
นางเจียงส่งยิ้มบางๆ “กลับมาแล้วหรือ?”
“เหตุใดจึงกลับกันมาช้าเล่า?” ป้าสะใภ้มองสีท้องฟ้าที่หม่นลง
อวี๋เฟิงเล่าเรื่องที่อวี๋หวั่นช่วยเด็กน้อยทั้งสามให้คนในบ้านฟัง แน่นอนว่าข้ามรายละเอียดที่ช่วงน่าตกใจไป เล่าเพียงว่าไปเจอโจรลักพาตัวระหว่างทาง จากนั้นก็ช่วยเด็กน้อยทั้งสามมาจากเงื้อมมือพวกเขา
“อาหวั่นมิเป็นไรใช่หรือไม่? มิได้ถูกพวกโจรหมายหัวใช่หรือไม่?” ป้าสะใภ้ถามอย่างหวาดกลัว
“แล้วโจรลักพาตัวเล่า?” ลุงใหญ่ก็ค้ำไม้เท้าเดินออกมาจากห้องครัว
อวี๋เฟิงรู้อยู่แล้วว่าทั้งบิดามารดาจะต้องตอบสนองเช่นนี้ เขายังมิได้เอ่ยถึงเรื่องมือสังหารเลยด้วยซ้ำ หากเล่าไปหมดเปลือกจริงๆ เกรงว่าเขาคงต้องถูกตีเพราะดูแลน้องสาวได้ไม่ดีแล้ว
“นางไม่เป็นไร โจรลักพาตัวก็ถูกจับแล้ว”
นี่คือข้ออ้างที่อวี๋เฟิงคิดออกมาจากใจสำหรับบิดามารดาและอาสะใภ้สาม แต่สิ่งที่อวี๋เฟิงมิทราบคือ โจรลักพาตัวเหล่านั้นมิใช่แค่ถูกจับ แปดถึงเก้าในสิบยังถูกสังหารไปแล้ว กลุ่มมือสังหารที่วัดร้างนั้นมิใช่คนธรรมดา หากหนีรอดมาได้ก็เท่ากับอวี๋หวั่นแพ้แล้ว
“อาหวั่นเก่งจริงๆ” นางเจียงอมยิ้มให้อวี๋หวั่น
อวี่หวั่น ‘รู้สึกเหมือนแม่ของเราจะรู้เรื่องอะไรเลยนะ!’
.................................................


## 049 ค้าขายยังปักกิ่ง

บทที่ 49 ค้าขายยังเมืองหลวง
อาหารเย็นคือเกี๊ยวไส้หมูผักกาดขาวกับไส้หมูหอมใหญ่ ทานคู่กับน้ำแกงหางวัวหัวไชเท้าเรียกน้ำย่อย
น้ำแกงหางวัวนั้นเป็นของดี ไม่เพียงช่วยบำรุงชี่ขับความชื้น แต่ยังเสริมความแข็งแรงให้กระดูกและเส้นเอ็น รักษาห้าอวัยวะตัน[footnoteRef:1] รสชาติสดอร่อย เหมาะสำหรับทุกวัย เพียงแต่วัวเป็นผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่ล้ำค่ามากในสมัยโบราณ ด้วยเหตุนี้ จึงมีพระราชฎีกาห้ามฆ่าวัวตั้งแต่รัชสมัยก่อนแล้ว [1:  ห้าอวัยวะตัน หมายถึง ห้าอวัยวะภายในตัน ได้แก่ ตับ หัวใจ ม้าม ปอด ไต]
ดังนั้นต้องเป็นคนแบบไหนกันแน่ถึงกล้าทำน้ำแกงหางวัวต้องห้ามออกมา?
ในห้วงสมองของอวี๋หวั่นปรากฏใบหน้าที่ดูดีหาใดเปรียบขึ้นมาทันที
คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก...
ไม่ว่าอย่างไร ต้องขอบคุณโชคของเถี่ยตั้นน้อย ครอบครัวนี้ถึงได้ลิ้มรสน้ำแกงหางวัวที่ประชาชนคนธรรมดาไม่มีทางได้กินทั้งชีวิต
หางวัวถูกตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยจนแทบเป็นเนื้อเดียวกับน้ำแกง น้ำแกงใสๆ พลันข้นขึ้นมา เมื่อตักกินก็รู้สึกได้ว่าเนื้อวัวที่เปื่อยยุ่ยละลายอยู่ในปาก ความหวานของหัวไชเท้าเข้ากันได้ดีกับน้ำแกงที่เผ็ดร้อน ส่วนเต้าหู้อ่อนคือไม้เด็ดที่ดึงความสดของวัตถุดิบออกมาอย่างถึงที่สุด
ทั้งครอบครัวทานจนอิ่มหมีพีมัน ร่างกายก็อบอุ่นขึ้น
ในช่วงฤดูหนาว การได้ทานน้ำแกงเช่นนี้จึงจะเรียกได้ว่าถึงอกถึงใจ
เถี่ยตั้นน้อยแทะหางวัวชิ้นสุดท้ายจนเกลี้ยง หลังจากเคี้ยวหมดเขายังดูดนิ้วมือเบาๆ แม้แต่น้ำมันสักหยดก็ไม่ให้เหลือ
เกี๊ยวก็ถูกกินจนหมด แต่ไส้ยังเหลืออยู่มาก หลังทานอาหารเย็นเสร็จ อวี๋หวั่นกับป้าสะใภ้ก็ยังนวดแป้งข้าวโพดกับแป้งสาลีให้เป็นแป้งห่อเกี๊ยวกับแป้งห่อซาลาเปา เพื่อห่อไส้ที่เหลืออยู่ทั้งหมด
เถี่ยตั้นน้อยก็ห่อไปหลายชิ้น เขาห่อได้ไม่เลวทีเดียว!
แต่อย่างไรก็ยังเป็นเด็ก ห่อได้ไม่นานก็เอนตัวหลับบนเก้าอี้ไปเสียแล้ว
อวี๋หวั่นใช้ผ้าแพรห่อตัวเถี่ยตั้นน้อยไว้แน่น แล้วอุ้มเขากลับไปยังห้องนอนพร้อมกับนางเจียง
อวี๋หวั่นต้มน้ำร้อนและจุดตะเกียง หลังจากทั้งบ้านอาบน้ำกันเรียบร้อย เธอก็เอนตัวลงนอนบนฟูกที่อบอุ่น
เถี่ยตั้นน้อยนอนฟุบกับหมอน นอนหลับน้ำลายไหลเป็นทาง
แสงไฟในห้องนอนค่อยๆ มืดลง
อวี๋หวั่นหลับตาลง แต่ยังคงพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ
“อาหวั่นนอนไม่หลับหรือ?” นางเจียงถามเสียงอ่อนโยน
อวี๋หวั่นพลิกตัวมามองด้านข้างของนางเจียงท่ามกลางความมืด “ข้ารบกวนท่านแม่หรือ?”
นางเจียงพลิกตัวมามองนาง ในดวงตาคู่สวยราวกับมีประกายเคลื่อนไหวอยู่ “ไม่หรอก ข้านอนตอนกลางวันเยอะแล้วจึงยังไม่ง่วง อาหวั่นมีเรื่องให้คิดอยู่หรือ”
อวี๋หวั่นอ้าปากเล็กน้อย “ท่านแม่ ปีนั้นที่ข้าออกจากบ้านไป ข้าไปที่ไหนกันแน่? ข้าเคยเล่าให้ท่านฟังไหม?”
“ไม่เคยหรอก” นางเจียงหันไปนอนหงายพลางส่ายศีรษะเบาๆ นางมองไปที่คานหลังคาอันมืดมิด “แต่เจ้าเอาของกลับมาด้วย”
“เช่นนั้นหรือ?” อวี๋หวั่นอึ้งเล็กน้อย
นางเจียงค่อยๆ เลิกผ้าห่มลงจากเตียงแล้วตรงไปยังหน้าตู้เสื้อผ้า นางเปิดตู้แล้วก้มตัวหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา และหยิบของบางอย่างออกมาจากกล่องอีก
นางกลับไปที่เตียง คลุมผ้าห่มแล้วยื่นของไปให้อวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นลองจับๆ ดูและมองให้ละเอียด ก่อนจะเอ่ยอย่างสับสน “พู่หรือ?”
นางเจียงตอบ “เป็นพู่ที่มากับหยกแขวน ตัวหยกเจ้าเอาไปขายแล้ว ส่วนพู่ก็ตัดทิ้งไว้ที่บ้าน”
อวี๋หวั่นลูบคลำตัวพู่ “ลำบากท่านแม่ต้องเก็บมันไว้เสียแล้ว”
“มันทำได้ประณีตมากนี่นา” นางเจียงพูดอมยิ้ม ถือว่าเป็นการอธิบายว่าเหตุใดตนถึงเก็บของที่ถูกตัดทิ้งไว้
อวี๋หวั่นมองพู่ผ่านแสงไฟ “ด้านบนมีไข่มุกอยู่ มิรู้ว่าจะขายเป็นเงินได้หรือไม่”
“อาหวั่น...ไม่สงสัยว่าปีนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” นางเจียงถามอวี๋หวั่น
อวี๋หวั่นส่ายหน้าตอบ “ข้าคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่มีค่าพอให้จำ มิเช่นนั้นข้าต้องบอกท่านแม่ไปแล้ว”
นางเจียงหัวเราะแห้งๆ “นอนเถิด”
“อืม” อวี๋หวั่นยัดพู่ไว้ใต้หมอนลวกๆ เธอหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา
ท้ายสุดแสงไฟนั้นก็ดับไป
ในความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด มีเสียงถอนหายใจเบาๆ ของนางเจียงลอยมา
.........................................
“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด!”
ในหอกุยอวิ๋นของจวนแม่ทัพ เหยียนหรูอวี้กำลังทำลายเครื่องปั้นดินเผาของทั้งเรือนทิ้ง
สาวใช้ในห้องล้วนตกใจกันไม่เบา
คุณหนูสูงศักดิ์ที่ปกติแม้แต่เอ่ยวาจายังไม่เคยใช้เสียงดัง มิทราบว่าไปถูกใครข้างนอกทำให้มีโทสะมา ทันทีที่กลับมาถึงห้องนางก็เริ่มทำลายข้าวของ
สาวใช้ผู้หนึ่งฉวยโอกาสตอนที่เหยียนหรูอวี้ไม่ทันตั้งตัว แอบไปหยิบแจกันดอกไม้เตรียมเอาออกไปด้านนอก
“เจ้าหยุดบัดเดี๋ยวนี้!” เหยียนหรูอวี้ชี้นิ้วตรงไป
ร่างของสาวใช้แข็งทื่ออยู่หน้าประตู
“หันกลับมา” เหยียนหรูอวี้เอ่ยอย่างเย็นชา
สาวใช้ไม่ขยับ
เหยียนหรูอวี้ขึ้นเสียงสูง “คุณหนูให้เจ้าหันกลับมาอย่างไรเล่า! เจ้าหูหนวกหรือโง่เง่ากันแน่? ถ้ายังไม่ฟังคำของข้าอีก เย็นนี้จะหาพ่อค้าคนกลางเอาเจ้าไปขายซะ!”
“คุณหนูเมตตาข้าเถิด!” สาวใช้รีบหันกลับมาแล้ววางแจกันดอกไม้ลงกับพื้นเสียงดังตุบ “แจกันดอกไม้นี้เป็นของที่จวนคุณชายส่งมา บ่าวเกรงว่าคุณหนูจะพลั้งมือทำตกแตกจึงอยากจะเอาไปเก็บก่อนเจ้าค่ะ”
เหยียนหรูอวี้เอ่ยเสียงเย็นชา “เจ้าไม่มาเป็นนายข้าเลยล่ะ! ยกตำแหน่งในจวนแม่ทัพให้เจ้าไปเลยดีไหม! เจ้ามาเป็นคุณหนูใหญ่สิ! เจ้าแต่งเข้าจวนคุณชายไปแทนข้าเสียสิ!”
สาวใช้หน้าซีดเผือด รีบโค้งตัวขออภัย “บ่าวไม่กล้า! บ่าวไม่กล้า!”
“เกิดอะไรขึ้น?” ฮูหยินเหยียนรีบเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้เดินตามเป็นพรวน ทันทีที่เห็นความยุ่งเหยิงอยู่เต็มพื้น นางก็พรูลมหายใจเย็นๆ ออกมาก่อนจะหันมองบุตรสาวที่สุขุมมาตลอด บัดนี้กลับมีน้ำโหหนักเหมือนสิงโตคำราม นางรีบคุมสีหน้าทันที “พวกเจ้าถอยไปให้หมด!”
“เจ้าค่ะ” เหล่าสาวใช้ทยอยเดินกันออกไป
สาวใช้ที่หมอบอยู่กับพื้นก็ลุกขึ้นยืนเช่นเดียวกัน
“วางแจกันไว้!” เหยียนหรูอวี้เอ่ยเสียงกร้าว
“ยังกล้าโวยวายอีกหรือ?!” ฮูหยินเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีโทสะสุดขีด “คนจวนตระกูลเหยียนที่สูงศักดิ์ กลับทำตัวเหมือนหญิงปากร้ายในตลาด เจ้าไม่ได้ถูกอบรมสั่งสอนหรือ? เอาให้สุนัขกินไปแล้วหรือ?!”
เหยียนหรูอวี้ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิดทั้งน้อยใจ
นิสัยของบุตรสาวนั้นฮูหยินเหยียนรู้เป็นอย่างดี ไม่ได้มีโทสะง่ายๆ ทำให้นางมีน้ำโหได้เช่นนี้ย่อมไม่ใช่การได้รับความไม่เป็นธรรมทั่วไป
ฮูหยินเหยียนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “แม่รู้ว่าเจ้าได้รับความไม่เป็นธรรม แต่โกรธเคืองไปก็แก้อะไรมิได้ เจ้าเป็นคนที่ฉลาดที่สุด เจ้าจำต้องใจเย็นแล้วคิดให้ดี จึงจะรู้ว่าทำเช่นไรถึงจะรักษาชื่อฮูหยินของคุณชายไว้ได้”
เหยียนหรูอวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะใจเย็นลงจริงๆ นางหยิบหยกแขวนแกะสลักรูปมังกรและเสือที่ห่ออยู่ในผ้าแพรไหมสีขาวออกมาจากสินติดตัวเจ้าสาว “ท่านแม่ เตรียมการให้ข้าที ข้าต้องการพบพระชายา”
..................
ฟ้าส่องแสงสว่างรำไร อวี๋หวั่นตื่นนอนเพราะนาฬิกาชีวภาพในตัว เธอเดินไปเก็บไข่ที่เล้าไก่ตามปกติ จากนั้นก็ต้มเกี๊ยวหมูผักกาดหนึ่งหม้อเป็นอาหารเช้า
อีกสามวันก็จะสิ้นปีแล้ว พวกเขายังมีผ้าแพรผ้าไหมส่วนหนึ่งที่ยังไม่ได้ขายไป ร้านผ้าในตำบลให้ราคาไม่สูงนัก อวี๋หวั่นจึงตัดสินใจจะไปเสี่ยงโชคในเมืองหลวง
ผ้าที่ทำให้ฮูหยินไป๋มองตาเป็นมันได้ จะขายราคาสิบกว่าตำลึงได้หรือ?
หากขายผ้าหกผืนนี้ออกไปได้หมด ค่ารักษาของลุงใหญ่ก็จะเพียงพอแล้ว
อวี๋เฟิงรู้ว่าเธอจะไปเมืองหลวงจึงมาหาแต่เช้า
อวี๋เฟิงเอ่ย “นั่งเกวียนไปลงที่ตำบลก่อน จากนั้นค่อยเปลี่ยนเป็นนั่งรถม้าไปเมืองหลวง”
ค่ารถม้าเพิ่มขึ้นแล้ว จากหนึ่งเที่ยวร้อยอีแปะเพิ่มเป็นสองสามเท่า แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เกวียนราคาถูกแสนถูกล่ะ แต่เกวียนก็ช้าเกินไปจริงๆ
เขาไม่อยากให้พอไปถึงเมืองหลวง ประตูเมืองก็ปิดเสียแล้ว
อวี๋หวั่นยกยิ้มมุมปาก “ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ใหญ่ ผ้าพวกนี้ดีมาก ขอเพียงขายได้ ค่ารถก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆ แล้ว”
...................................


## 050 จะร่ำรวยแล้ว (1)

บทที่ 50 จะร่ำรวยแล้ว (1)
พวกเขาไปเช่ารถม้าที่สถานีรถในตำบล ค่ารถเพิ่มขึ้นไม่น้อยเหมือนที่อวี๋เฟิงคาดไว้จริงๆ
“สองร้อยอีแปะไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงกลายเป็นสามร้อยอีแปะเล่า?” อวี๋เฟิงขมวดคิ้วถาม พวกเขาเช่ารถม้าแบบที่เรียบง่ายที่สุด แทบไม่ต่างจากเกวียน เพียงแค่เปลี่ยนจากวัวเป็นม้า รถม้าเช่นนี้ปกติไม่ควรเกินหนึ่งร้อยอีแปะ
“สามร้อยอีแปะ! มิพอใจก็มิต้องเช่า!” เจ้าของรถโบกมือเบาๆ อย่างหมดความอดทน ปีก่อนธุรกิจเดินรถถือว่าดี แต่ไม่ได้ดีเป็นเทน้ำเทท่าเท่าปีนี้ มิทราบว่าเกี่ยวกับที่คุณชายเยี่ยนคนนั้นกลับไปเตรียมงานแต่งงานที่เมืองหลวงหรือไม่ คนสูงศักดิ์จากหลายท้องที่ต่างรีบไปรวมตัวกันที่เมืองหลวงแล้ว
อวี๋เฟิงยังอยากต่อราคาอีก แต่อวี๋หวั่นดึงเขาไว้เบาๆ แล้วเอ่ยกับเจ้าของรถว่า “สามร้อยอีแปะก็สามร้อยอีแปะ รบกวนเตรียมรถม้าให้พวกเราด้วย”
เจ้าของรถเหลือบมองอวี๋หวั่นครู่หนึ่ง “ต้องการคนขับหรือไม่? แต่คนขับต้องเพิ่มอีกหนึ่งร้อยอีแปะ”
“เจ้า!” อวี๋เฟิงโกรธจนไม่อยากเอ่ยวาจาอีก มีคนขับแล้วต้องเพิ่มราคาอีกมีที่ใดกัน? เห็นพวกเขาเป็นคนโง่ชัดๆ!
อวี๋หวั่นปลอบโยนเขา “พี่ใหญ่ ไปเมืองหลวงเป็นเรื่องเร่งด่วน ช่วงปีใหม่หาคนขับได้ไม่ง่ายหรอก”
สิ่งที่อวี๋หวั่นไม่ได้บอกคือ มีคนใช้บริการเดินรถมาก แต่คนขับกลับมีไม่พออุปสงค์ หากลังเลอีกเกรงว่าจะจ้างไม่ได้แล้ว
อย่างที่คาดไว้ ทันทีที่อวี๋หวั่นด้านนี้จ่ายเงินไป อีกด้านก็มีนายท่านกำลังเอะอะโวยวายด้วยสำเนียงต่างถิ่น “คนคับก็ไม่มีแล้ว จะทำอย่างไลเล่า?”
คนขับคนสุดท้ายถูกอวี๋หวั่นแย่งไปแล้ว
ระหว่างทาง อวี๋เฟิงก็เอาแต่ปวดใจกับเงินสี่ร้อยอีแปะ
เป้าหมายในอนาคตของอวี๋หวั่นเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเรื่อง ‘เก็บเงินซื้อรถม้า แบบนี้พี่ใหญ่จะได้ไม่ต้องปวดใจเพราะต้องเช่ารถอีก’
เป็นน้องสาวที่รักพี่ใหญ่มากจริงๆ เลย!
“ขอสอบถามท่านหน่อย ร้านผ้าในเมืองหลวงร้านใดดีที่สุดหรือ?” เมื่อเข้าสู่เมืองหลวง อวี๋หวั่นก็ถามคนขับทันที
คนขับคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ดีที่สุด...ร้านผ้าหงเต๋อกับหอไฉ่อวิ๋นกระมัง หอไฉ่อวิ๋นเป็นที่ที่คนสูงศักดิ์ไปกัน หากพวกเจ้าจะไปซื้อผ้า ไปที่หงเต๋อก็ได้”
อวี๋หวั่นพยักหน้าเบาๆ ไม่ต่างจากที่ลุงใหญ่พูดไว้ ที่เธอถามเขาเป็นเพราะห่วงว่าผ่านไปสามปี ธุรกิจร้านผ้าจะมีการเปลี่ยนแปลง
ทว่าเธอไม่ใช่คนซื้อผ้าแต่เป็นคนขายผ้า ย่อมต้องไปร้านที่แพงที่สุดอยู่แล้ว
“รบกวนท่านไปส่งเราที่หอไฉ่อวิ๋นด้วย”
คนขับ “...”
หอไฉ่อวิ๋นตั้งอยู่ในเขตการค้าที่เจริญที่สุดในเมืองหลวง มีอาณาเขตกว้างมาก เพียงพอต่อการรองรับรถม้าสี่คัน ร้านค้าสองข้างทางตั้งเรียงราย คนเดินถนนคับคั่ง เมื่อเปรียบเทียบกัน ความครึกครื้นของตำบลเหลียนฮวาไม่มีค่าให้พูดถึงเลย
“ถึงหอไฉ่อวิ๋นแล้ว” คนขับหยุดรถม้าตรงหน้าตึกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา
สองพี่น้องลงจากรถม้า
สมกับเป็นพื้นถนนของเมืองหลวง แม้แต่หินปูพื้นใต้เท้ายังปูได้ยิ่งใหญ่อย่างบอกไม่ถูก
หอไฉ่อวิ๋นนั้นสมกับชื่อของมัน ป้ายร้านล้อมรอบไปด้วยผ้าไหมหลากสี ภายในร้านก็สว่างสีสันสวยงาม กระทั่งสาวใช้ด้านในยังแต่งตัวได้สวยสดงดงามนัก
“ทั้งสองท่านมาดูผ้าหรือมาดูชุดสำเร็จหรือ?” พนักงานที่ดูฉลาดปราดเปรื่องผู้หนึ่งเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ราวกับไม่ได้ดูแคลนการแต่งกายที่ซอมซ่อของอวี๋หวั่นและอวี๋เฟิง
อวี๋หวั่นกลับมองความฝืนใจของเขาออก แต่คิดแล้วก็ไม่แปลก พวกเขาในวันนี้ก็เหมือนคนที่ใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นเข้าโรงแรมห้าดาว ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางมองดีๆ
รอบด้านมีสายตาแปลกประหลาดจับจ้องมา
อวี๋เฟิงไม่สบายใจเล็กน้อย
อวี๋หวั่นมองไปที่พนักงานแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “พวกเราไม่ได้มาซื้อเสื้อผ้าหรอก แต่พวกเรามีผ้าชั้นดีอยู่หลายผืน มิทราบว่าร้านพวกท่านต้องการหรือไม่”
“ขายผ้าหรือ?” พนักงานพิจารณาทั้งสองคนครู่หนึ่งแล้วเผยรอยยิ้มจางๆ “ร้านเราไม่รับผ้าที่ขายตามท้องตลาดหรอกนะ”
อวี๋เฟิงรีบเอ่ย “ท่านลองดูก่อนเถิด ผ้าของพวกเรากระทั่งมิวางขายในตำบลเชียวนะ”
.................................................
เธอคือหมอ(รักษาสัตว์)เทวดาคนแรกของอาณาจักร

เริ่มจากข้ามมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาวชาวบ้านผู้แสนยากจน

ทางซ้ายมีท่านแม่ที่ป่วยกระเสาะกระแสะ ทางขวาก็มีน้องชายตัวน้อยคอยให้ป้อนข้าว

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ เธอถูกผู้ชายเฮงซวยยกเลิกการแต่งงาน…

ให้ตายเถอะ! เสือไม่โอ้อวดพลังก็จริง แต่เห็นเธอเป็น HelloKitty หรืออย่างไร ถึงมารังแกกันแบบนี้?!

สั่งสอนผู้ชายเฮงซวย รักษาอาการป่วยของท่านแม่ เลี้ยงดูน้องชายที่ผอมแห้งแรงน้อย

บุกเบิกที่นารกร้าง ปลููกพืชบนที่ดินว่างเปล่า นั่งดูความอุดมสมบูรณ์ แล้วก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

วันเวลาอันแสนสุขค่อยๆ ผ่านไป...



วันหนึ่งก็ได้ยินว่าเทพแห่งความตายผู้น่าสะพรึงกลัวจะมาเยือนถึงหน้าบ้าน บังคับขู่เข็ญให้เธอแต่งงานด้วย?

ถึงเธอจะชอบผู้ชายหน้าตาดีก็เถอะ แต่ได้ยินว่าท่านอ๋องผู้นี้…

“ท่านอ๋อง พวกเราไม่ได้สนิทกันเสียหน่อย!” หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“เหอะๆ” ท่านอ๋องยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย แล้วคว้าเด็กน้อยตัวอ้วนจ้ำม่ำสามคนออกมาจากด้านหลัง

“เรียกแม่สิ” 

เธอล่ะอยากจะเป็นลม...