รักว้าวุ่น กับ เรื่องราวแสนประหลาด
TOBEDIEX
## ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

"ตอนแรกผมคิดว่า... การที่ลูมีน โคโมริหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย คือสิ่งแปลกประหลาดที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตนักเรียนมัธยมปลายของผม
แต่ผมคิดผิด..."
"มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น"
และทั้งหมดนั้น—เริ่มจากวันนั้น วันที่ผมถูกจับคู่กับเธอ...
วันที่ 19 ธันวาคม ณ ห้องเรียน 2-A
ในเช้าวันหนึ่งที่อากาศเย็นยะเยือกของฤดูหนาวกำลังค่อย ๆ ซึมลึกเข้าสู่ทุกซอกทุกมุมของเมือง ห้องเรียนปีสองห้อง A ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นห้องเรียนของเหล่าหัวกะทิ ถูกปกคลุมด้วยแสงแดดอ่อน ๆ สีทองที่ลอดผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ละอองฝุ่นเล็ก ๆ ลอยละล่องในแสงนั้นราวกับดาวตกจิ๋วในจักรวาลเล็ก ๆ ที่เรียกว่าห้องเรียน ไอหมอกจากลมหายใจของนักเรียนลอยเป็นควันบาง ๆ แม้เครื่องทำความร้อนในห้องจะทำงานอยู่ แต่ความเย็นยะเยือกยังคงแทรกซึมผ่านกรอบหน้าต่างเก่า ๆ เข้ามาได้ โต๊ะตัวหนึ่งทางด้านหลังสุดยังคงว่างเปล่า เป็นที่นั่งประจำของริคุ แลงคาสเตอร์ หนุ่มรุ่นพี่ที่ซ้ำชั้นและมักจะมาสายหรือไม่ก็ขาดเรียนเป็นประจำ
เสียงนาฬิกาเข็มเดินติ๊ก ๆ อยู่เหนือกระดานดำเป็นเสียงเดียวที่ชัดเจนในห้องเรียนที่ยังค่อนข้างว่างเปล่า เข็มวินาทีเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ราวกับเวลาเองก็สั่นคลอนด้วยความหนาวเย็น นักเรียนสองสามคนเพิ่งเดินเข้าห้อง พวกเขาเสียดสีมือไปมาเพื่อสร้างความอบอุ่น หลายคนนั่งฟุบหน้ากับโต๊ะ ละเมอในความฝันก่อนการเรียนจะเริ่มต้น บางคนนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ ดวงตาล้าจากการอ่านหนังสือติวสอบเมื่อคืน ลูมีน โคโมริ เองก็กำลังคุยอยู่กับเด็กผู้หญิงอีกสองคนที่โต๊ะของเธอด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ไอริส มิคาซึกิ ว่าที่ประธานนักเรียนคนต่อไป เจ้าของผมสีฟ้าเย็นและดวงตาสีเทาหมอกกำลังพยักหน้าฟังสิ่งที่ลูมีนพูดอย่างตั้งใจ ขณะที่ ฮิมาริ คันซากิ สาวน้อยผมหางม้าเจ้าของรอยยิ้มสดใสกำลังหัวเราะคิกคักกับบางอย่าง ก่อนที่ทั้งไอริสและฮิมาริจะเดินแยกย้ายไปนั่งที่ของตัวเองเมื่อใกล้เวลาเข้าเรียน
ส่วนผม "ลีโอ สึกิโนะ" นั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ปลายนิ้วที่แห้งแตกจากอากาศหนาวแตะที่กระจกเย็นเฉียบ ขณะที่สายตาของผมทอดออกไปยังท้องฟ้าสีเทาที่ทาบทับเหนือตึกเรียนฝั่งตรงข้าม เมฆหนาทึบก้อนใหญ่เคลื่อนตัวช้า ๆ ผ่านยอดตึกสูง ราวกับเป็นเรือที่ลอยผ่านมหาสมุทรสีเทา ผมไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษในตอนนั้น—เพียงแค่ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปตามก้อนเมฆเหล่านั้น วาดฝันถึงฤดูร้อนที่รอคอยอยู่อีกไกล
แต่ใจจริงแล้ว ผมกำลังพยายามไม่ให้ตัวเองหันไปสนใจเธอที่นั่งอยู่ข้างหน้าโต๊ะของผม เพียงไม่กี่เซนติเมตร...
"ลูมีน โคโมริ" เด็กสาวที่แม้จะไม่ได้มีฉายาโดดเด่นอะไรในโรงเรียน แต่ก็เป็นที่รู้จักในห้อง 2-A จากความฉลาดและความเงียบขรึมที่เป็นเอกลักษณ์ ใบหน้าของเธอสวยสง่าดุจภาพวาดอันสมบูรณ์แบบ ผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนหิมะที่เพิ่งโปรยปรายลงมา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นมีประกายระยิบของความเข้มแข็งและความเศร้าเจือปนบางเบา ราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีดวงดาวเล็ก ๆ ส่องแสงอยู่ท่ามกลางความมืดมิด เส้นผมตรงสีน้ำตาลทองยาวระต้นหลังพลิ้วไหวละมุนตามลมเย็น ๆ จากหน้าต่างที่เปิดไว้ กลิ่นแชมพูกลิ่นลาเวนเดอร์บาง ๆ ลอยมาเมื่อเธอขยับศีรษะ
เธอกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อ นิ้วเรียวยาวของเธอพลิกหน้ากระดาษอย่างระมัดระวัง เสียงกระดาษเสียดสีกันแผ่วเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ แต่กลับดังก้องในหูของผมราวกับเสียงคลื่นซัดฝั่ง บางครั้งเธอจะเอียงคอเล็กน้อยเมื่อพบข้อความที่น่าสนใจ ริมฝีปากบางสีกุหลาบจะขยับแผ่วเบาตามตัวหนังสือที่เธออ่าน
แม้ผมจะพยายามมองออกไปข้างนอก ทว่าในมุมสายตากลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองเธอแวบหนึ่ง มันเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับรู้สึกว่าหัวใจชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับเวลาเองก็หยุดนิ่ง ความรู้สึกนี้ไม่ใช่แค่ความหลงใหล แต่เป็นความพิศวงต่อความงดงามที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศจืดชืดของห้องเรียนในยามเช้า ความงดงามที่ทำให้ผมรู้สึกวูบโหวงในอกทุกครั้งที่ได้เห็น
จู่ ๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นทางเดินก็ดังสนั่นมาแต่ไกล เสียงนั้นใกล้เข้ามาทุกที เร็วขึ้น ดังขึ้น เหมือนกับพายุที่กำลังพุ่งเข้ามา...
"ลีโอ! ดูนี่สิ๊!" เสียงแหลมใสอันคุ้นเคยดังก้องไปทั่วห้อง พร้อมกับร่างของเซโน่ที่กระโดดเข้ามาในห้องอย่างตื่นเต้น ทำเอาเด็กนักเรียนที่กำลังหลับสะดุ้งตื่น
"เซโน่ คาซึมะ" เด็กชายผมฟูสีดำที่ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับสิ่งประดิษฐ์ของเขาอยู่ตลอดเวลา ดวงตากลมโตสีน้ำตาลของเขาเปล่งประกายด้วยความกระตือรือร้นและพลังงานที่ล้นเหลือในยามเช้าที่ทุกคนยังอ่อนล้า เขาวิ่งเข้ามาในห้อง กระเป๋าเป้สะพายไหล่ส่ายไปมาตามจังหวะการวิ่ง พร้อมชูเครื่องมือรูปร่างแปลก ๆ ที่ดูเหมือนกล่องโลหะติดลวดพันไปมา และมีหลอดไฟเล็ก ๆ หลากสีติดอยู่รอบ ๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและความภาคภูมิใจเหมือนเขาเพิ่งค้นพบทฤษฎีสัมพัทธภาพเวอร์ชั่นใหม่
"ฉันประดิษฐ์เครื่องแปลงพลังงานไฟฟ้าขึ้นมา เป็นไง ๆ ฮาฮาฮ่า! มันจะเปลี่ยนพลังงานจากการเคลื่อนไหวเป็นไฟฟ้าได้นะ เจ๋งมั้ยล่ะ!" เขาอธิบายพลางหมุนกล่องไปมาในมือที่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้น หลอดไฟเล็ก ๆ กะพริบไม่เป็นจังหวะตามการเคลื่อนไหวของกล่อง
เสียงหัวเราะของเขาก้องกังวานไปทั่วห้อง ท่ามกลางสีหน้าที่ผสมระหว่างงงงันกับชินชาของเพื่อนร่วมชั้น บางคนถอนหายใจยาว บางคนยิ้มจาง ๆ บางคนส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูระคนขำ เซโน่เป็นคนที่มีความคิดสร้างสรรค์แปลกใหม่ตลอดเวลา แม้สิ่งประดิษฐ์ของเขามักจบลงด้วยความล้มเหลวหรือระเบิดเล็ก ๆ ในห้องทดลองวิทยาศาสตร์ แต่ความกระตือรือร้นของเขาไม่เคยหมดไป เขาเป็นเหมือนความสว่างในวันหม่นหมอง เปลวไฟเล็ก ๆ ในคืนที่หนาวเหน็บ
แม้จะมักเป็นคนที่ทำเรื่องตื่นเต้นบ่อย ๆ และมักสร้างความปั่นป่วนให้กับเพื่อน ๆ เป็นประจำ แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกเบื่อหน่ายเซโน่ ไม่มีใครเกลียดเขา เพราะท่าทางร่าเริงและรอยยิ้มที่จริงใจของเขาทำให้ทุกคนยิ้มตามไปด้วย แม้แต่ผมที่มักจะเฉยชากับทุกสิ่ง ก็ยังรู้สึกว่ามุมปากยกขึ้นเล็กน้อยทุกครั้งที่เขาเข้ามาในห้องด้วยความตื่นเต้น
ผมหันไปมองเขาพลางยิ้มแห้ง ๆ ขณะที่ยังเอนตัวอยู่ริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งลูบผมสีดำของตัวเองที่ยุ่งเหยิงจากลมเย็น
"อะไรของนายอีกล่ะ เซโน่ ไว้ค่อยโชว์ตอนคาบวิทยาศาสตร์สิ" ผมพูดเสียงเรียบ แต่ไม่ได้ปิดบังรอยยิ้มบาง ๆ
"ไม่ได้! ต้องโชว์ตอนนี้! นี่คือสิ่งประดิษฐ์ที่จะเปลี่ยนโลก ลีโอ!" เซโน่ตะโกนพลางชูสิ่งประดิษฐ์ขึ้นสูงเหนือศีรษะ เหมือนกษัตริย์ที่ชูดาบแห่งชัยชนะ
แล้วไม่นานเสียงกริ่งก็ดังขึ้นเรียกนักเรียนเข้าสู่ช่วงเริ่มเรียนจริงจัง เสียงกริ่งแหลมดังนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วห้อง ทำให้นักเรียนหลายคนที่ยังง่วงนอนสะดุ้งตื่นเต็มตา
นักเรียนเริ่มทยอยเดินเข้ามา โต๊ะที่เคยว่างก็ค่อย ๆ ถูกจับจองจนเกือบเต็ม เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังแทรกไปทั่วห้อง มีเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ จากกลุ่มเด็กหญิงมุมห้อง ซึ่งลีโอเหลือบเห็นฮิมาริกำลังโบกมือทักทายลูมีนที่เพิ่งเงยหน้าจากหนังสือ และเสียงกระซิบกระซาบจากกลุ่มเด็กชายที่กำลังแลกเปลี่ยนการบ้านกันอย่างเร่งรีบก่อนคาบเรียนจะเริ่ม
"คือ… ฉันลืมทำการบ้านวิชาคณิตน่ะ ลอกหน่อยดิ…"
เสียงเบา ๆ แฝงความละอายใจจากด้านข้างเรียกความสนใจของผม เคน อาริซาวะ เพื่อนสนิทที่นั่งข้าง ๆ หันมาสะกิดไหล่ผมเบา ๆ และยิ้มแห้ง ๆ พร้อมยื่นสมุดจดเปล่ามาให้ ดวงตาสีเทาของเขาหลบมองต่ำ ไม่กล้าสบตาผมตรง ๆ แก้มของเขาแดงเรื่อเล็กน้อยด้วยความอาย ใบหน้าของเคนมักจะดูสงบนิ่งเสมอๆ และเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ค่อยแสดงออกมา ผมชินกับการที่เขาจะขอลอกการบ้านในวันสุดท้ายก่อนถึงกำหนดส่ง ราวกับมันเป็นกิจวัตรประจำวันของพวกเรา
"ฉันว่านายคงซ้อมบาสจนเบลอไปแล้วล่ะมั้ง…"
ผมพูดติดตลกพลางยื่นสมุดการบ้านให้ ดวงตาของเคนเปล่งประกายขึ้นมาทันที เขาฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบคว้าสมุดไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าผมจะเปลี่ยนใจ
เคนเป็นคนที่ห่างเหินจากความวุ่นวายในห้องเรียน เขาเป็นคนเงียบขรึม ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงออก แต่ก็มีความมุ่งมั่นในสิ่งที่เขารัก นั่นคือบาสเกตบอล เขาเป็นดาวเด่นของทีมโรงเรียน ด้วยความสูงที่มากกว่าเด็กชายทั่วไปในวัยเดียวกัน และความแม่นยำในการยิงสามแต้มที่ทำให้โค้ชตาเป็นประกาย แต่ในเรื่องการศึกษากลับชอบใช้เวลาไปกับการซ้อมบาสมากกว่าการอ่านหนังสือ ทำให้เขามักจะมีปัญหากับการบ้านเสมอ
แต่ความรู้สึกผิดของเขาปรากฏชัดบนใบหน้าทุกครั้งที่ต้องขอลอกการบ้าน และนั่นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะเอ็นดูและช่วยเหลือเขาทุกครั้ง เขาอาจจะไม่ใช่นักเรียนที่เรียนเก่ง แต่เขาเป็นเพื่อนที่จริงใจและคอยปกป้องผมเสมอยามที่มีปัญหากับรุ่นพี่
เสียงของทาคุมิ โยชิดะ เพื่อนอีกคนพูดขึ้นขณะเดินเข้ามา หยอดร่างสูงโปร่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เคน พร้อมเอาหนังสือปิดหน้าหาวหวอด เขาเหลือบมองสมุดที่เคนกำลังลอก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ตามสไตล์
"วิชาคณิตที่ไหนกันเล่า... นั่นมันรายงานประวัติศาสตร์โลกยุคกลางต่างหาก เคน นายคงอยากย้อนเวลากลับไปเป็นอัศวินโต๊ะกลมสินะ ถึงได้ตั้งใจลอกผิดวิชาขนาดนี้"
ทาคุมิเป็นคนที่ไม่ชอบการเรียนมากนัก ดวงตาของเขามีแวววิญญาณของศิลปินมากกว่านักเรียนที่ใส่ใจกับเกรด แม้เขาจะมีพรสวรรค์ทางด้านคณิตศาสตร์ มีสมองที่คิดเลขเร็วจนอาจารย์คณิตยังทึ่ง แต่ความขี้เกียจและท่าทางไม่สนโลกของเขามักจะทำให้เขามีปัญหากับการเรียนบ่อย ๆ เขามักจะหลุดไปจากบทเรียน จมอยู่กับความคิดของตัวเองที่ไม่มีใครเข้าใจ บางครั้งเขาจะนั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเหม่อลอยราวกับกำลังเดินทางไปในโลกอีกใบหนึ่ง หรือไม่ก็ก้มหน้าก้มตาวาดภาพอะไรบางอย่างในสมุดแบบไม่สนใจใคร แม้แต่ตอนนี้เขาก็กำลังหยิบดินสอขึ้นมาสเก็ตช์ภาพก้อนเมฆนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว
แต่เขาก็มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง ด้วยรอยยิ้มที่แทบจะไม่เคยปรากฏบนใบหน้า แต่เมื่อใดที่เขาพูดอะไรออกมาแบบหน้าตาย มันกลับสร้างเสียงหัวเราะหรือความอึ้งกิมกี่ให้เพื่อนๆ ได้เสมอ เขามักจะเป็นคนที่สร้างสีสันให้กับกลุ่มเพื่อนด้วยมุกตลกร้ายที่ทำให้ทุกคนหลุดขำไปพร้อมกัน
ทันใดนั้นเอง เซโน่ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ ยืนอยู่ข้างหลังทาคุมิด้วยท่าทางแปลก ๆ เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นทำท่าผีหลอก ใบหน้าบิดเบี้ยวในแบบที่คิดว่าน่ากลัว แต่กลับตลกน่าขัน
"ประวัติศาสตร์... ประวัติศาสตร์ไงล่ะ เคนจัง~ คิก ๆ ๆ ระวังวิญญาณอัศวินตามไปเข้าฝันนะ!" เสียงของเซโน่ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ทำให้เคนสะดุ้งโหยง สมุดในมือเกือบหล่นลงพื้น
เคนรีบยัดสมุดคืนให้ผมทันทีดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจพร้อมต่อว่า
"ทำไมไม่บอกฉันแต่แรกวะ! ฉันเกือบเอาไปลอกผิดวิชาแล้วเนี่ย!"
ผมยักไหล่ แล้วยิ้มนิด ๆ อย่างมีเลศนัย ก่อนไม่มีโอกาสตอบอะไร เพราะทันใดนั้นเอง ประตูห้องเปิดออกช้า ๆ ด้วยลักษณะที่ดูหนักแน่น ทำให้เสียงการเลื่อนประตูดังชัดกว่าปกติ
เงียบกริบ... ทุกคนหันไปมองประตูพร้อมกัน เสียงส้นรองเท้าครูดังก้องในความเงียบ กึก... กึก... กึก... เสียงที่คุ้นเคยแต่ก็ทำให้ทุกคนในห้องเกร็ง


## ตอนที่ 2 จับคู่

"อรุณสวัสดิ์นักเรียน"
เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นของอาจารย์ซาโตรุดังขึ้น ทำให้ห้องที่เริ่มวุ่นวายกลับเข้าสู่ความเงียบสงบในพริบตา ร่างสูงใหญ่ของเขาปรากฏตรงประตู ใบหน้าเคร่งขรึมกวาดตามองทั่วห้อง ด้วยดวงตาคมที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบหนา ผมสีดำเริ่มมีหงอกแซมประปรายทำให้เขาดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น ชุดสูทสีเทาเข้มที่สวมใส่อย่างเรียบร้อยยิ่งขับให้บุคลิกของเขาดูเข้มงวดและจริงจัง
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ/ครับ อาจารย์"
เสียงของนักเรียนทุกคนดังขึ้นพร้อมกันอย่างแผ่วเบาแต่มีระเบียบ ทุกคนลุกขึ้นยืนตรง ก้มศีรษะเล็กน้อย แล้วนั่งลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง
อาจารย์ซาโตรุก้าวเข้ามาในห้องอย่างสง่างาม เขาวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะครูอย่างนุ่มนวล ถอดแว่นออกมาเช็ดด้วยผ้าขนหนูเล็ก ๆ ที่พกติดตัวมาเสมอ ก่อนจะสวมกลับเข้าไปใหม่ เขายืดตัวตรง กวาดตามองนักเรียนอีกรอบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยอำนาจ
"เอาล่ะ วันนี้จะมีกิจกรรมเล็ก ๆ ให้ทุกคนจับคู่ทำโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ร่วมกัน"
อาจารย์ซาโตรุพูดเรียบ ๆ แต่ประโยคเดียวนั้นกลับทำให้ทั้งห้องเรียนคึกคักขึ้นมาทันที เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นรอบห้อง นักเรียนเริ่มมองหาเพื่อนสนิทของตัวเอง เด็กหญิงกลุ่มหนึ่งหันไปกระซิบกระซาบกัน ลีโอเหลือบเห็นลูมีนมองไปยังไอริสที่นั่งอยู่คนละฝั่งของห้อง ทั้งสองคนสบตากันแวบหนึ่งเหมือนส่งสัญญาณบางอย่าง ก่อนที่ลูมีนจะหันกลับมาจดจ่อกับหนังสือเช่นเดิม ส่วนฮิมาริดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ เธอยิ้มกว้างมองไปรอบๆ ห้อง เด็กชายบางคนชูนิ้วโป้งให้เพื่อนที่นั่งอีกฝั่งของห้อง สีหน้าของทุกคนสว่างขึ้นด้วยความตื่นเต้น ความรู้สึกเหมือนได้เล่นเกมสนุก ๆ ในคาบเรียนที่น่าเบื่อ
ผมเองก็หันไปมองเคนเช่นกัน แต่สายตาของเรากลับสบกับทาคุมิที่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพร้อมยิ้มมุมปากที่แทบมองไม่เห็น ในขณะที่เซโน่โบกมือให้ผมจากอีกฝั่งของห้องด้วยความตื่นเต้น ราวกับเราทุกคนเข้าใจตรงกันว่าจะจับกลุ่มกันเหมือนเคย
แต่แล้ว เสียงทรงอำนาจของอาจารย์ซาโตรุก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำลายความฝันของนักเรียนทุกคนในพริบตา
"แต่—จะไม่มีการเลือกคู่เอง"
อาจารย์พูดเน้นทีละคำ ดวงตาวาววับด้วยความพึงพอใจที่เห็นสีหน้าตกใจของนักเรียน
"ฉันจะใช้วิธี 'จับฉลาก' แทน และเนื่องจากแลงคาสเตอร์ซังขาดเรียนในวันนี้ คนที่จับได้คู่กับเขาจะต้องรับผิดชอบในการตามงานและดึงเขามาร่วมโปรเจกต์ด้วย เข้าใจนะ" อาจารย์พูดพลางเหลือบมองไปยังโต๊ะว่างของริคุ
ทันใดนั้นเอง เสียงห้องเรียนที่เคยครึกครื้นพลันเงียบลงเหมือนถูกดับสวิตช์ ทุกคนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้าของนักเรียนเกือบทั้งห้อง บางคนถอนหายใจเฮือกใหญ่ บางคนพึมพำบ่นอย่างไม่พอใจ โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าอาจมีใครบางคนต้องคู่กับริคุที่ขึ้นชื่อเรื่องความไม่เอาไหน แต่ไม่มีใครกล้าแสดงออกอย่างชัดเจนเพราะกลัวอาจารย์ซาโตรุ ที่แม้จะเป็นคนยุติธรรม แต่ก็เข้มงวดและดุเมื่อโกรธ
"เฮ้อ…" เสียงถอนหายใจของเคนดังขึ้นข้างหูผม "ซวยแล้ว ฉันไม่ถนัดทำงานกับคนอื่นเลย ยิ่งถ้าต้องคู่กับคนอย่างริคุยิ่งแล้วใหญ่"
ผมพยักหน้าเห็นด้วย ผมเองก็ไม่ชอบการทำงานกับคนที่ไม่คุ้นเคยเช่นกัน โดยเฉพาะงานกลุ่มแบบนี้ ที่ต้องแบ่งงานกัน ซึ่งมักจะจบลงด้วยการที่คนหนึ่งต้องทำงานทั้งหมดเพียงลำพัง
อาจารย์ซาโตรุหยิบกล่องพลาสติกใสออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ในนั้นมีกระดาษพับเล็ก ๆ จำนวนมาก เขาวางมันลงบนโต๊ะด้านหน้า ก่อนจะกวาดตามองทั่วห้องอีกครั้ง
"ใครที่มีเลขที่ 'คี่' ให้ลุกมาจับฉลากด้านหน้าได้เลย"
คำสั่งนั้นทำให้นักเรียนครึ่งห้องลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ ผมเป็นหนึ่งในนั้น เพราะเลขที่ของผมคือ 9 แถวของนักเรียนเริ่มเรียงกันตรงกลางห้อง ทุกก้าวที่เดินไปที่กล่องฉลากดูเหมือนจะหนักอึ้ง ราวกับเดินไปสู่ชะตากรรมที่ไม่รู้ว่าจะดีหรือร้าย บางคนมีสีหน้าคาดหวัง บางคนแอบกังวล ผมเองก็รู้สึกเครียดนิดหน่อย แต่พยายามไม่แสดงออกทางสีหน้า
ชื่อเริ่มทยอยประกาศคู่ทีละคน บรรยากาศเหมือนลุ้นรางวัลในห้องสลากประจำโรงเรียน นักเรียนคนแรกจับได้ฉลากที่มีชื่อของเพื่อนสนิท ทำให้ทั้งคู่ยิ้มกว้างด้วยความโล่งใจ นักเรียนคนที่สองจับได้ชื่อของคนที่ไม่เคยคุยด้วย ทำให้ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างเก้อเขิน
"เคน อาริซาวะ จับได้คู่กับ... มิคาเสะ โอซึกิ"
เสียงประกาศดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองเคนที่ยืนอยู่ในแถว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีหน้าประหลาด ผสมระหว่างความผิดหวังและความกังวล เพราะมิคาเสะเป็นเด็กหญิงที่เรียนดี และเป็นที่รู้กันว่าเขาเข้มงวดมากเรื่องงานกลุ่ม
"เฮ้ย… ซวยละ" เคนบ่นเสียงแผ่วหน้าเครียด ขณะเดินกลับมานั่งที่ "ฉันต้องตายแน่ถ้าทำงานไม่ทันเขา"
ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะแกล้งปลอบ
"บางทีนายอาจจะไม่ได้แค่ได้เกรดดี... แต่นายอาจจะได้ตกนรกทั้งเป็นไปพร้อมกันด้วยก็ได้นะ"
ทาคุมิเดินกลับมาพร้อมฉลากในมือ เขายืนนิ่งชั่วครู่ สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่ดวงตาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
"ฉันได้คู่กับเซโน่..." เขาพูดเบาๆ เหมือนกำลังวิเคราะห์ความเป็นไปได้ที่สิ่งประดิษฐ์ของเซโน่จะระเบิดในระหว่างทำโปรเจกต์ "น่าสนใจดี... อัตราความสำเร็จของโปรเจกต์อาจจะผันผวนยิ่งกว่าตลาดหุ้น หรืออาจจะเหมือนการสุ่มกาชาได้ SSR ก็ได้ ใครจะไปรู้"
เซโน่ที่ยังยืนยิ้มกว้างอยู่ทำท่าเหมือนไม่สะทกสะท้าน เขายืนกอดอกมองไปรอบห้องด้วยความภาคภูมิใจในสิ่งประดิษฐ์ของตัวเอง แต่พอได้ยินชื่อตัวเองก็ชะงักนิดหนึ่ง หันมามองทาคุมิด้วยสายตาเป็นประกาย
"อ๋อ งั้นเหรอ... เยี่ยมไปเลย!" เขาพูดเสียงดัง "เรามาสร้างเครื่องย้อนเวลาด้วยพลังงานแสงอาทิตย์กันดีมั้ยทาคุมิ! หรือไม่ก็เครื่องตรวจจับมนุษย์ต่างดาวที่ปลอมตัวมาเป็นอาจารย์! หรือจะสร้างประตูมิติไปต่างโลกแบบในอนิเมะดี!"
ทาคุมิเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย "ฉันว่าเราเริ่มจากอะไรที่มัน... มีโอกาสสำเร็จในศตวรรษนี้ก่อนดีกว่านะ และถ้าจะไปต่างโลกจริง ขอเลือกโลกที่มีอาหารอร่อยๆ หน่อยแล้วกัน"
ถึงคิวของไอริส มิคาซึกิ เธอเดินออกไปจับฉลากด้วยท่าทีสง่างามตามแบบฉบับ เมื่อเธอกลับมาที่นั่ง ฮิมาริที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็ชะเง้อมองอย่างอยากรู้อยากเห็น
"ไอริสจัง ได้คู่กับใครเหรอ?" ฮิมาริถามด้วยรอยยิ้ม
ไอริสคลี่กระดาษออกช้าๆ "อืม... ซากุราอิ เร็น" เธอตอบเสียงเรียบ เป็นชื่อของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่มุมห้อง มักจะก้มหน้าก้มตาอยู่กับหนังสือการ์ตูนเล่มหนา หรือไม่ก็หูฟังครอบหูอันใหญ่ ดูเหมือนจะอยู่ในโลกส่วนตัวตลอดเวลา ไอริสขมวดคิ้วเล็กน้อย "ดูเหมือนจะเป็นงานที่ท้าทายอยู่เหมือนกัน"
ฮิมาริหัวเราะคิกคัก "เอาน่า เร็นคุงเขาก็เก่งคอมพิวเตอร์อยู่นะ ถึงจะพูดจาแปลกๆ ไปบ้างก็เถอะ บางทีอาจจะช่วยเรื่องพรีเซนเทชั่นได้เจ๋งไปเลยก็ได้ สู้ๆ นะไอริสจัง!"
และถึงเวลาของผม... ผมลุกขึ้น เดินตรงไปยังกล่องฉลากที่ตั้งอยู่กลางห้อง เสียงหัวใจเต้นตุบ ๆ เบา ๆ ขณะมือค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในกล่อง ปลายนิ้วแตะกระดาษหลายใบ แต่สุดท้ายก็เลือกหยิบใบหนึ่งขึ้นมา มันรู้สึกบางและเบาในมือ แต่กลับหนักอึ้งกับความคาดหวังและความกังวล
กระดาษหนึ่งใบอยู่ในมือแล้ว ผมคลี่มันออกดูอย่างช้า ๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ...
"ลูมีน โคโมริ.."
ผมหยุดไปชั่ววินาที ดวงตาของผมเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือสั่นเล็กน้อย
ลูมีน โคโมริ... เธอคนนั้นเอง
ผมหันไปมองที่โต๊ะแถวหน้า ลูมีนยังคงอ่านหนังสือของเธออยู่ เหมือนเธอไม่สนใจเรื่องการจับคู่นี้เลย ในขณะที่นักเรียนคนอื่น ๆ ต่างลุ้นและตื่นเต้น ฮิมาริที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอดูจะสังเกตเห็นปฏิกิริยาของผม เธอหันไปกระซิบอะไรบางอย่างกับลูมีน ลูมีนเงยหน้าขึ้นมองมาทางผมแวบหนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นสบกับตาผมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะรีบก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ แต่ผมสังเกตเห็นว่าปลายหูของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ
หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกดีใจอย่างประหลาดผุดขึ้นมาในอก มันเป็นความรู้สึกที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อนเมื่อต้องทำงานกลุ่ม
ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะของเธอ


## ตอนที่ 3 โปรเจกต์

ผมหันหลังกลับจากโต๊ะอาจารย์ เดินตรงไปหาเธอที่นั่งอยู่แถวหน้า พลางยื่นฉลากในมือที่ยังชื้นเหงื่อเล็กน้อยให้
"ดูเหมือนว่า เราจะได้คู่กันนะ... โคโมริซัง"
เสียงของผมแผ่วเบากว่าที่ตั้งใจไว้ ผมพยายามไม่ให้ความตื่นเต้นและประหม่าแสดงออกมาทางน้ำเสียง แต่ก็อดรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้องไม่ได้
เธอเหลือบตามองฉลากแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นยังคงเรียบเฉย แต่ก็ไม่ได้เย็นชาเหมือนที่ผมเคยจินตนาการไว้
"อืม..." เธอตอบเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีหรือผิดหวังใดๆ ชัดเจน
จังหวะนั้นเอง ลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้พัดแรงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย กระแสลมเย็นพุ่งเข้ามาในห้อง พัดกระดาษบาง ๆ ที่อยู่บนโต๊ะเธอลอยฟุ้งขึ้นเล็กน้อย เธอก้มลงจะเก็บอย่างรวดเร็ว แต่เน็กไทนักเรียนสีน้ำเงินเข้มที่ผูกอย่างเรียบร้อยของเธอก็คลายออกนิดหนึ่ง ปลายของมันพลิ้วไหวตามแรงลม—เปิดให้เห็นผิวขาวเนียนบริเวณเนินอกวับหนึ่งในเสี้ยววินาที
ผมที่เพิ่งจะหันตัวเตรียมจะไปหยิบเก้าอี้จากโต๊ะอื่นมานั่งข้างๆ เผลอชะงักกลางคัน สายตาของผมเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นภาพนั้นเพียงครู่เดียว หัวใจเต้นแรงขึ้นฉับพลัน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ดูเหมือนจะสายเกินไป เธอสังเกตเห็นแล้ว
เธอจัดเน็กไทกลับเข้าที่อย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองผมอีกครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย
"มีอะไรเหรอ... สึกิโนะคุง?"
น้ำเสียงของเธอเย็นยะเยือกกว่าเดิมเล็กน้อย ทำเอาผมที่กำลังร้อนผ่าวรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง ความรู้สึกผิดและอายแล่นปราดเข้ามาในใจพร้อมกัน ผมรีบเบือนสายตาไปทางกองหนังสือบนโต๊ะของเธอ ส่ายหน้าเบา ๆ
"...เปล่า ไม่มีอะไร"
เสียงของผมแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ความคิดร้อยแปดพันเก้าวิ่งวุ่นในหัว รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเลวที่ดันไปมองในสิ่งที่ไม่ควรมอง ทั้งๆ ที่มันเป็นอุบัติเหตุแท้ๆ
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่รีบจัดเน็กไทให้เข้าที่อีกครั้ง ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง แต่ผมรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่อึดอัดขึ้นเล็กน้อยระหว่างเรา
ผมเองก็รีบหันไปลากเก้าอี้จากโต๊ะว่างข้างๆ (ที่เคยเป็นของริคุ) มาวางข้างโต๊ะของเธอ พยายามเว้นระยะห่างพอสมควรเพื่อไม่ให้เธอยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างเก้ๆ กังๆ หัวใจยังเต้นแรงอยู่หน่อยๆ—ไม่รู้ว่าเพราะความตกใจ ความอาย หรือเพราะแววตาที่ดูเหมือนจะตำหนิของเธอเมื่อครู่กันแน่...
"ดูเหมือนทุกคนจะได้คู่กันครบแล้ว" เสียงของอาจารย์ซาโตรุดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบอันน่าอึดอัดของผม "ตอนนี้ให้ทุกคนย้ายไปนั่งกับคู่ของตัวเอง และเริ่มวางแผนโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ได้เลย หัวข้อเรื่องปีนี้คือ 'ทฤษฎีควอนตัมและโลกคู่ขนาน' ให้ทุกคนใช้ความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการเต็มที่ แต่ต้องมีหลักการทางวิทยาศาสตร์รองรับด้วย อย่าลืมว่านี่คือห้อง 2-A ความคาดหวังของผมสูงกว่าห้องอื่น กำหนดส่งและนำเสนอคือช่วงปลายภาคเรียนนี้ ให้เวลาพวกเธอไปค้นคว้าและทำความเข้าใจมันอย่างเต็มที่" อาจารย์เน้นย้ำ
นักเรียนเริ่มลุกขึ้นย้ายที่นั่งกันอย่างจริงจังมากขึ้น เสียงเก้าอี้เลื่อนและเสียงพูดคุยดังขึ้นอีกครั้ง แต่ดูจะเบากว่าตอนแรกเล็กน้อย ความกดดันจากคำพูดของอาจารย์ซาโตรุแผ่ซ่านไปทั่วห้อง
ผมเห็นเคนเดินไปนั่งข้างมิคาเสะด้วยสีหน้าเหมือนกำลังจะไปเข้าห้องสอบสวน มิคาเสะเริ่มเปิดตำราเล่มหนาแล้วพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้เคนเกาหัวแกรกๆ ส่วนเซโน่ลากเก้าอี้ไปนั่งข้างทาคุมิด้วยท่าทางกระตือรือร้นสุดขีด
"ทาคุมิ! ฉันมีไอเดียสุดยอดสำหรับโปรเจกต์เราแล้ว! เราจะสร้างเครื่องตรวจจับผีเสื้อจากมิติอื่น! หรือไม่ก็เครื่องผลิตสายรุ้งพกพา!" เซโน่เสนอไอเดียรัวๆ
ทาคุมิที่กำลังสเก็ตช์ภาพอะไรบางอย่างในสมุด พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยโดยไม่เงยหน้า "ฉันว่าเราควรเริ่มจากอะไรที่มันไม่ทำให้ห้องทดลองวิทยาศาสตร์ระเบิดก่อนดีไหมเซโน่ หรืออย่างน้อยก็อะไรที่มันไม่ละเมิดกฎฟิสิกส์พื้นฐานจนเกินไปนัก... ยกเว้นว่าผีเสื้อมิตินั้นจะผลิตพลังงานนิวเคลียร์ได้เอง อันนั้นก็น่าสนใจ"
ทางด้านไอริส เธอกำลังนั่งเผชิญหน้ากับซากุราอิ เร็น หนุ่มโอตาคุที่ดูเหมือนจะกำลังพยายามอธิบายคอนเซ็ปต์ของ "อิเซไค" หรือโลกต่างมิติในอนิเมะเรื่องโปรดของเขาให้เธอฟัง พร้อมยกตัวอย่างตัวละครที่สามารถเดินทางข้ามมิติได้ ไอริสขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เขาพูด แต่ก็ดูเหมือนจะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก "แล้ว... มันเกี่ยวกับทฤษฎีควอนตัมที่เราต้องทำยังไงนะ ซากุราอิซัง?" เธอถามอย่างใจเย็น
ผมรวบรวมความกล้า หันไปหาลูมีนอีกครั้ง พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด
"เอ่อ... คือ..." ผมเริ่มพูดอย่างเก้อเขิน นึกหาคำพูดที่เหมาะสม "เรื่องหัวข้อโปรเจกต์น่ะ... 'ทฤษฎีควอนตัม'... ดูเหมือนจะยากเอาเรื่องเลยนะ"
ลูมีนเงยหน้าจากสมุดที่เธอกำลังขีดเขียนอะไรบางอย่างอยู่ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นมองมาที่ผม เหมือนกำลังประเมิน "ก็... ค่อนข้างซับซ้อน แต่ก็น่าสนใจมากนะ สึกิโนะคุง... รู้เรื่องนี้มาก่อนบ้างไหม?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงราบเรียบ แต่ก็มีความสงสัยเจืออยู่เล็กน้อย
"ก็... พอรู้แบบงูๆ ปลาๆ น่ะ" ผมตอบอย่างลังเล "เคยได้ยินเรื่อง... อนุภาคที่มันทำตัวแปลกๆ อยู่ได้หลายที่พร้อมกัน หรือเรื่องแมวในกล่องอะไรนั่น... แต่ก็ไม่เข้าใจจริงๆ หรอก แค่รู้สึกว่ามัน... เหนือจริงดี"
แววตาของลูมีนดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ต่อต้านหัวข้อนี้ เธอเปิดสมุดโน้ตสีดำเล่มหนึ่ง ที่หน้าปกมีสติกเกอร์รูปเนบิวลาเล็กๆ ติดอยู่ (ผมแอบสังเกตเห็นมัน) ภายในเต็มไปด้วยลายมือที่บรรจงและแผนภาพที่ดูซับซ้อน แต่เธอก็ไม่ได้เปิดหน้าเหล่านั้นให้ผมดู
"อืม... มันก็เหนือจินตนาการจริงๆ นั่นแหละ" เธอยอมรับ มีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แต่ฉันว่ามันน่าทึ่งมากนะ โดยเฉพาะแนวคิดที่เรียกว่า 'ทฤษฎีหลายโลก' (Many-Worlds Interpretation) ของฮิวจ์ เอเวอเรตต์" น้ำเสียงของเธอเริ่มมีประกายความสนใจแฝงอยู่เล็กน้อย ดวงตาดูสดใสขึ้นกว่าปกติ "เคยได้ยินไหม?"
"หลายโลก? หมายถึง... เหมือนในหนังไซไฟเหรอ? ที่มีโลกคู่ขนานเยอะๆ น่ะเหรอ?" ผมถาม พยายามเชื่อมโยงกับสิ่งที่ตัวเองพอจะนึกออก
"ใช่! คล้ายๆ อย่างนั้นเลย!" ลูมีนพยักหน้า ดูเหมือนเธอจะดีใจที่ผมพอจะเข้าใจคอนเซ็ปต์ "แนวคิดก็คือ ทุกครั้งที่มีการ 'ตัดสินใจ' หรือ 'สังเกตการณ์' ในระดับควอนตัม อย่างเช่น... อะตอมจะสลายตัวหรือไม่สลายตัว... จักรวาลก็จะ 'แตกแขนง' ออกไปเป็นสองทางเลย โดยที่ผลลัพธ์ทั้งสองแบบนั้นเกิดขึ้นจริงในจักรวาลของตัวเอง" เธอใช้ปลายนิ้ววาดเส้นสองเส้นที่แยกออกจากกันในอากาศเบาๆ "มันเหมือนกับว่า ทุกๆ ความเป็นไปได้... มันเกิดขึ้นจริงที่ไหนสักแห่ง"
ผมนั่งฟังอย่างตั้งใจ แม้จะยังรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน แต่พอเห็นแววตาที่ดูตื่นเต้นเล็กๆ และท่าทางประกอบของเธอ มันก็ทำให้ผมรู้สึกทึ่งและอยากรู้ตามไปด้วย
"โห... ฟังดูไม่น่าเชื่อเลยนะ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง... แสดงว่าตอนนี้อาจจะมี 'ผม' อีกคนหนึ่ง กำลังตัดสินใจโดดเรียนคาบนี้อยู่ก็ได้สินะ?" ผมลองยกตัวอย่างติดตลก
ลูมีนหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรก เสียงหัวเราะนั้นทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจและ... ใจเต้นเล็กน้อย "ก็อาจจะเป็นไปได้นะ!" เธอยิ้ม ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ดูเปิดเผยและสดใสกว่าที่ผมเคยเห็น "มันอาจจะยังไม่ใช่ทฤษฎีที่พิสูจน์ได้ชัดเจน แต่ก็นักฟิสิกส์เก่งๆ หลายคนเชื่อในแนวคิดนี้จริงๆ นะ" เธอมองออกไปนอกหน้าต่างครู่หนึ่ง แววตาดูเหม่อลอยไปชั่วขณะ "พ่อฉันเป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎีน่ะ ท่านชอบเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟังมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว" เธอกล่าวเสริมเบาๆ เหมือนจะอธิบายที่มาของความสนใจ ก่อนจะหันกลับมาหาผม "ฉันคิดว่า... เราน่าจะลองทำโปรเจกต์เกี่ยวกับแนวคิดนี้ดูนะ เริ่มจากพื้นฐานง่ายๆ อย่างการทดลองสองช่อง (double-slit experiment) ที่แสดงให้เห็นว่าอนุภาคทำตัวแปลกๆ ได้ยังไง แล้วค่อยๆ เชื่อมโยงไปถึงทฤษฎีหลายโลก... สึกิโนะคุงคิดว่าเป็นยังไง พอไหวไหม?" เธอถามความเห็นผมอย่างจริงจัง
"เป็นไอเดียที่ดีเลย" ผมตอบทันที รู้สึกทึ่งในความรู้และความคิดของเธอ "ถึงฉันจะไม่เก่งฟิสิกส์เท่าเธอ แต่ฉันช่วยหาข้อมูล สรุปประเด็นสำคัญ หรือออกแบบการนำเสนอให้น่าสนใจได้นะ ฉันพอจะวาดรูปหรือทำกราฟิกได้นิดหน่อย น่าจะช่วยอธิบายเรื่องยากๆ ให้เพื่อนคนอื่นเข้าใจง่ายขึ้นได้"
"เยี่ยมเลย!" ลูมีนพยักหน้า ดูเหมือนเธอจะพอใจกับคำตอบและความกระตือรือร้นของผมอย่างเห็นได้ชัด "งั้นเราลองช่วยกันร่างหัวข้อหลักๆ ที่อยากจะนำเสนอลงในนี้ก่อนดีไหม แล้วค่อยแบ่งกันไปหาข้อมูลเพิ่มเติม" เธอเลื่อนสมุดโน้ตมาตรงกลางระหว่างเรา
เราเริ่มระดมความคิดกันอย่างจริงจัง ลูมีนเป็นคนเสนอโครงสร้างเนื้อหาทางวิทยาศาสตร์เป็นหลัก ส่วนผมพยายามคิดหาวิธีนำเสนอและภาพประกอบที่จะทำให้มันน่าสนใจและเข้าใจง่าย บรรยากาศที่เคยอึดอัดในตอนแรกค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกของการทำงานร่วมกันเป็นทีมอย่างไม่น่าเชื่อ
"นายรู้ไหม" จู่ๆ ลูมีนก็พูดขึ้นหลังจากที่เราเงียบไปสักพักเพื่อจดบันทึก "มีคนเคยพูดเล่นๆ ว่า... ความฝันของเรา อาจจะเป็นหน้าต่างที่เราได้แอบมองเข้าไปในชีวิตของตัวเราเองในจักรวาลคู่ขนานก็ได้นะ"
"จริงเหรอ?" ผมเงยหน้ามองเธอ ความคิดนั้นมันช่างน่าสนใจ "หมายความว่า... ถ้าฉันฝันว่ากำลังบินได้ ตัวฉันในอีกโลกหนึ่งอาจจะบินได้จริงๆ น่ะเหรอ?"
"มันไม่ใช่ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์จริงๆ หรอกนะ" เธอยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ดูเปิดใจและเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นจากเธอ มันทำให้ใบหน้าของเธอสว่างไสวขึ้นจนผมเผลอมองค้างไปชั่วขณะ "แต่มันก็เป็นความคิดที่... โรแมนติกดีเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?"
"นั่นสินะ" ผมหัวเราะเบาๆ รู้สึกผ่อนคลายลงมาก "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ตัวฉันในอีกโลกหนึ่งคงกำลังผจญภัยน่าดูเลย ส่วนตัวฉันในโลกนี้ก็นั่งทำการบ้านอยู่นี่ไง"
ลูมีนยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด แววตาของเธอทอประกายขี้เล่นเล็กน้อย "ใครจะรู้ล่ะ บางทีตัวตนของเราในอีกหลายๆ โลก อาจจะกำลังทำในสิ่งที่เราไม่กล้าทำในโลกนี้ หรืออาจจะกำลังมีความสุขในแบบที่เราจินตนาการไม่ถึงก็ได้... มันเป็นความเป็นไปได้ที่ไม่สิ้นสุด เหมือนกับหัวข้อโปรเจกต์ของเราเลย"
ก่อนที่เราจะได้คุยอะไรกันต่อ เสียงกริ่งก็ดังขึ้น บ่งบอกถึงการสิ้นสุดของคาบเรียน
อาจารย์ซาโตรุยืนขึ้น "เอาล่ะ นักเรียนทุกคน อย่าลืมว่าพวกเธอมีเวลาจนถึงปลายภาคเรียนนี้สำหรับโปรเจกต์ ผมคาดหวังผลงานที่มีคุณภาพจากห้อง A"
นักเรียนเริ่มเก็บของ ผมเองก็เก็บสมุดและหนังสือลงกระเป๋า แต่ยังไม่อยากลุกไปเท่าไหร่
"ขอบคุณนะ โคโมริซัง วันนี้สนุกมากเลย" ผมพูดเบาๆ
ลูมีนมองผมด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น "ฉันก็เหมือนกัน สึกิโนะคุง ไม่ค่อยมีคนอยากคุยเรื่องพวกนี้กับฉันเท่าไหร่"
"ถ้าสนใจ ฉันมีหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่พอจะอ่านเข้าใจง่ายๆ อยู่บ้าง พรุ่งนี้ฉันจะลองเอามาให้ยืมนะ" เธอเสนอ
"ขอบคุณมาก! ฉันอยากอ่านจริงๆ!" ผมตอบทันที
"งั้น... พรุ่งนี้เจอกันนะ" เธอพูดพลางลุกขึ้นยืน
"อืม พรุ่งนี้เจอกัน"
ลูมีนเดินไปสมทบกับไอริสและฮิมาริที่รออยู่หน้าประตู ผมเห็นฮิมาริหันมายิ้มกว้างให้ผมแวบหนึ่ง ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินลับหายไป
ผมเดินไปหาเคน ทาคุมิ และเซโน่ที่กำลังถกเถียงเรื่องอะไรบางอย่างกันอย่างออกรส
"เป็นไงบ้างลีโอ?" เคนถาม
"ก็ดีนะ" ผมตอบ ยิ้มบางๆ "โคโมริซังเก่งเรื่องฟิสิกส์มากเลยล่ะ"
ทาคุมิเลิกคิ้ว "ระวังจะหลงเข้าไปในสมการควอนตัมของเธอล่ะ" เขาพูดหน้าตาย
เซโน่รีบเสริม "ใช่ๆ! หรือไม่ก็อาจจะถูกดูดเข้าไปในโลกคู่ขนานที่เธอสร้างขึ้นก็ได้นะ!"
พวกเราหัวเราะแล้วเดินออกจากห้องเรียนไปด้วยกัน ผมอดไม่ได้ที่จะคิดถึงบทสนทนากับลูมีน และรอยยิ้มของเธอ... บางทีการทำโปรเจกต์นี้อาจจะไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิดก็ได้


## ตอนที่ 4 ความสัมพันธ์

(วันที่: ปลายเดือนธันวาคม, สัปดาห์สุดท้ายก่อนปิดภาคเรียนฤดูหนาว - สถานที่: ห้องสมุดโรงเรียน, ห้องชมรมวิทยาศาสตร์)
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่อาจารย์ซาโตรุสั่งโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ บรรยากาศในห้อง 2-A เริ่มคึกคักขึ้นเล็กน้อยเมื่อนักเรียนแต่ละคู่เริ่มจับกลุ่มพูดคุยและวางแผนงานของตัวเองกันอย่างจริงจังมากขึ้น ก่อนที่โรงเรียนจะหยุดยาวในช่วงปีใหม่
หิมะยังคงโปรยปรายเป็นระยะนอกหน้าต่างห้องสมุดที่เงียบสงัด ผมแอบเหลือบมองลูมีน โคโมริ ที่กำลังขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะอ่านตำราฟิสิกส์เล่มหนา แสงอ่อนๆ จากโคมไฟบนโต๊ะขับเน้นโครงหน้าที่ได้รูปและดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูลึกลับคู่นั้น ในใจลึกๆ ผมยอมรับว่าเธอเป็นคนที่น่าสนใจมาก ทั้งความฉลาดที่เกินวัยและความเงียบขรึมที่เป็นเอกลักษณ์ แต่ผมก็ยังคงเลือกที่จะซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ใต้ท่าทีเฉยชา
"ตรงนี้... สมการของชโรดิงเงอร์ที่ใช้อธิบายฟังก์ชันคลื่น มันดูซับซ้อนไปหน่อยไหม ถ้าเราจะอธิบายให้คนอื่นในห้องเข้าใจ" ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบ น้ำเสียงของผมยังคงราบเรียบ แต่แฝงความใส่ใจในรายละเอียดของงานที่เราทำร่วมกัน
ลูมีนเงยหน้าขึ้นสบตาผมครู่หนึ่ง แววตาคู่นั้นยังคงเรียบเฉย แต่ปลายหูแดงระเรื่อเล็กน้อย "อาจจะต้องหาวิธีเปรียบเทียบให้เห็นภาพง่ายขึ้น หรือใช้แอนิเมชั่นช่วย" เธอตอบเสียงเรียบ "ฉันจะลองไปค้นคว้าเพิ่มเติมดูช่วงวันหยุดปีใหม่"
"ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ" ผมตอบ "ฉันพอจะมีเวลาว่างช่วงนั้นเหมือนกัน"
ลูมีนพยักหน้าเบาๆ "ขอบคุณนะ สึกิโนะคุง" รอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากปรากฏขึ้น ก่อนที่เธอจะรีบก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ
ขณะเดียวกัน ณ ห้องชมรมวิทยาศาสตร์ เซโน่กับทาคุมิกำลัง "ร่วมงาน" กันในสไตล์ของพวกเขา เซโน่กำลังเสนอไอเดีย "เครื่องย้ายมวลสารขนาดจิ๋ว" ด้วยหลักการควอนตัมเทเลพอร์เทชั่นอย่างกระตือรือร้น ท่ามกลางกองเศษเหล็กและสายไฟ ทาคุมิที่กำลังสเก็ตช์ภาพโครงสร้างอะตอมแบบนามธรรม ก็เหน็บแนมกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่าควรเริ่มจากย้ายการบ้านที่ค้างส่งไปก่อน แต่ก็แอบมีรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก
มุมหนึ่งของห้องสมุด มิคาเสะพยายามอธิบาย "ทฤษฎีสตริง" ให้เคนฟังอย่างใจเย็น โดยเปรียบเทียบกับมุมมองของสิ่งมีชีวิตสองมิติ เคนเกาหัวแกรกๆ บ่นว่าอยากไปซ้อมบาส แต่ก็ยังคงตั้งใจฟัง (แม้จะไม่เข้าใจ) เพราะไม่อยากทำให้มิคาเสะผิดหวัง ส่วนไอริสกับเร็น บรรยากาศยังคงตึงเครียด ไอริสยืนกรานปฏิเสธการเปรียบเทียบทฤษฎีควอนตัมกับเกมหรืออนิเมะของเร็นอย่างเด็ดขาด "ฉันคาดหวังความเป็นมืออาชีพมากกว่านี้นะคะ ซากุราอิซัง" คำพูดของเธอทำให้เร็นหน้าเสียและก้มหน้างุด
(วันที่: ต้นเดือนมกราคม, หลังเปิดภาคเรียน - สถานที่: โรงเรียน, บ้านของลีโอ)
หลังหยุดปีใหม่ ผมป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ ต้องนอนซมอยู่บ้านเกือบสัปดาห์ เคนแวะมาเยี่ยมพร้อมชีทเรียน และสิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจคือ ปึกกระดาษสรุปเนื้อหาโปรเจกต์จากลูมีน "โคโมริซังฝากมา เห็นแกป่วย กลัวตามงานไม่ทัน" เคนบอกพร้อมรอยยิ้มรู้ทัน ผมรับมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ลายมือบรรจงและแผนภาพที่เข้าใจง่ายแสดงถึงความใส่ใจของเธอ เมื่อกลับไปเรียน ผมรวบรวมความกล้าขอบคุณเธอ แต่ก็ทำได้เพียงพูดอย่างเก้ๆ กังๆ ว่า "ชีทนั่น... ก็โอเค ขอบใจนะ" ลูมีนตอบรับสั้นๆ ("อืม ไม่เป็นไร") แม้ผมจะเห็นแววผิดหวังเล็กๆ ในดวงตาเธอก็ตาม ความเงียบงันอันน่าอึดอัดจากความปากแข็งของเรายังคงอยู่
(ในห้องชมรม เซโน่กำลังทดลอง "ปืนยิงคลื่นเสียงกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์" กับทาคุมิที่ดูจะไม่สะทกสะท้าน ส่วนมิคาเสะเริ่มพบว่าการเปรียบเทียบหลักการวิทยาศาสตร์กับบาสเกตบอล ทำให้เคนเริ่มเข้าใจมากขึ้น)
(วันที่: กลางเดือนกุมภาพันธ์, ช่วงวันวาเลนไทน์ - สถานที่: โรงเรียน)
วันวาเลนไทน์มาถึง โต๊ะนักเรียนหลายคนมีช็อกโกแลตวางอยู่ ผมพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็แอบลุ้น แล้วลูมีนก็เดินมาหาผมจริงๆ พร้อมกล่องช็อกโกแลตผูกโบว์สีน้ำเงินเข้ม "ให้... สึกิโนะคุง" เธอพูดสั้นๆ ปลายหูแดงก่ำ ผมรับมาด้วยหัวใจที่เต้นรัว "อืม…ขอบใจนะ โคโมริซัง" เธอรีบเดินกลับไปทันที ทิ้งให้ผมสงสัยปนดีใจว่านี่คือ "กิริ" หรือ "ฮมเม" กันแน่
(ฮิมาริร่าเริงแจกช็อกโกแลตให้เพื่อนๆ ส่วนคู่ของไอริสกับเร็นยังคงอึมครึม เร็นแอบวางช็อกโกแลตไว้บนโต๊ะไอริส ซึ่งเธอก็เพียงแค่เหลือบมอง)
ตกเย็น ผมแกะกล่องของลูมีนอย่างเบามือ ข้างในคือช็อกโกแลตโฮมเมดรูปดาวเคราะห์น้อยใหญ่! มีทั้งดาวเสาร์ ดาวพฤหัส และโลกสีฟ้าสวยงาม รสชาติเข้มข้นแต่แฝงความหวานละมุน อร่อยกว่าที่คิดไว้มาก และมันก็ทำให้หัวใจผมพองโตอย่างประหลาด ผมค่อยๆ ละเลียดกินมันทีละชิ้น ซึมซับความตั้งใจที่เธอใส่มา
หลังจากวันนั้น บทสนทนาระหว่างผมกับลูมีนก็ยังคงเน้นเรื่องงานเป็นหลัก แต่ผมสังเกตว่าเธอแอบมองผมบ่อยขึ้น (แล้วก็หลบตา) ผมเองก็เริ่มกล้าชวนเธอคุยเรื่องไร้สาระบ้าง (แม้ส่วนใหญ่เธอจะตอบสั้นๆ ก็ตาม) ความสัมพันธ์ของเราคืบหน้าไปอย่างช้าๆ แต่มั่นคง
(ความคืบหน้าของคู่อื่นๆ: เซโน่กับทาคุมิกำลังสร้าง "หมวกอ่านใจ" เคนกับมิคาเสะเริ่มทำงานเข้าขากันดีขึ้นโดยเคนเสนอไอเดียการนำเสนอด้วยภาพการ์ตูน ไอริสเริ่มเห็นความสามารถด้านโปรแกรมของเร็นมากขึ้นเมื่อเขาสร้างโปรแกรมจำลองสถานการณ์ควอนตัมได้)
(วันที่: ต้นเดือนมีนาคม, ใกล้กำหนดส่งโปรเจกต์ - สถานที่: ร้านกาแฟใกล้โรงเรียน)
เมื่อหิมะเริ่มละลายและแสงแดดอุ่นๆ ของต้นฤดูใบไม้ผลิเริ่มมาเยือน ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับลูมีนก็ดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย
บ่ายวันหนึ่ง ขณะนั่งทำงานกลุ่มกันที่ร้านกาแฟเจ้าประจำ เสียงโทรศัพท์ของลูมีนดังขึ้น เธอขอตัวไปคุยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเธอกลับมา ขอบตาแดงก่ำและท่าทางหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ผมรู้สึกเป็นห่วงจนต้องเอ่ยถาม
"มีอะไรรึเปล่า โคโมริซัง? ดูไม่ค่อยดีเลย"
ตอนแรกเธอพยายามปฏิเสธและเปลี่ยนเรื่อง แต่เมื่อผมคะยั้นคะยออย่างอ่อนโยนและเสนอตัวเป็นผู้รับฟัง เธอก็ค่อยๆ ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นออกมา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเมื่อพูดถึงความกดดันจากพ่อ ที่คาดหวังให้เธอเดินตามรอยเท้าท่านและแม่ผู้ล่วงลับที่เป็นนักวิจัยดาวรุ่ง
"ท่านอยากให้ฉันเก่งที่สุด... เหมือนแม่..." เธอสะอื้นเบาๆ "...แต่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยากเป็นอะไรกันแน่... ฉันชอบวิทยาศาสตร์นะ แต่มันเหมือนทำเพื่อคนอื่น ไม่ใช่เพื่อตัวเอง... ฉันกลัวทำให้พ่อผิดหวัง แต่ยิ่งพยายาม... ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแตกสลาย... เหมือนไม่ใช่ตัวฉันเองอีกต่อไปแล้ว"
น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มใส หัวใจผมบีบรัดอย่างรุนแรง ผมอยากจะปลอบเธอ อยากจะกุมมือเธอไว้ แต่ก็ได้แต่พูดออกไปอย่างเงอะงะแต่จริงใจ "บางที... เธอก็ไม่จำเป็นต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวนะ โคโมริซัง เธอยังมี... เอ่อ... เธอยังมีฉันอยู่ตรงนี้ไง"
คำพูดนั้นทำให้ลูมีนชะงัก มองผมด้วยความประหลาดใจระคนสับสน ก่อนจะรีบขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเธอกลับมา บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง เราแทบไม่ได้คุยเรื่องงานต่อ ผมเพียงแค่นั่งอยู่เป็นเพื่อนเธอเงียบๆ ก่อนแยกย้าย ผมตัดสินใจย้ำความตั้งใจอีกครั้ง
"โคโมริซัง... เรื่องเมื่อกี๊... ถ้าเธออยากจะระบายอะไร หรือต้องการคนฟัง... ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม... ฉันก็อยู่ตรงนี้นะ" ผมพูดเสียงเบา มองไปทางอื่น แต่หวังว่าเธอจะรับรู้ถึงความจริงใจ
ลูมีนหยุดชะงัก หันมามองผมด้วยแววตาซาบซึ้ง น้ำตาคลอขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจ "ขอบคุณนะ... สึกิโนะคุง" เธอยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เศร้าแต่จริงใจและสวยงามมากในสายตาผม "ขอบคุณจริงๆ"
แม้จะเป็นเพียงคำพูดและการกระทำเล็กๆ แต่ก็เหมือนเป็นการเปิดประตูบานเล็กๆ ในกำแพงหัวใจของเรา แสงสว่างรำไรเริ่มส่องเข้ามาในความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ และความหวังเล็กๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นว่าบางที... เราอาจจะไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป
ขณะที่ฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป และความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิเริ่มคืบคลานเข้ามา ความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนและอ่อนโยนก็กำลังผลิบานอย่างเงียบๆ ในใจของลีโอ สึกิโนะ และ ลูมีน โคโมริ แม้ว่าหนทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน และเงามืดในใจของลูมีนก็ยังรอวันคลี่คลาย แต่การมีอยู่ของกันและกันในตอนนี้ มันก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขากล้าที่จะก้าวต่อไปได้


## ตอนที่ 5 สัปดาห์สุดท้าย

"หลายสัปดาห์ผันผ่านไปนับจากบ่ายวันนั้นที่ร้านกาแฟ ความรู้สึกอึดอัดระหว่างผมกับลูมีนดูเหมือนจะจางหายไปไม่น้อย การเปิดใจของเธอในวันนั้นทำให้กำแพงที่มองไม่เห็นบางลง บทสนทนาของเราไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องโปรเจกต์อีกต่อไป แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หรือคำถามสั้นๆ แต่ผมก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในแววตาของเธอที่มองมา และบางที... ในแววตาของผมเองด้วย แต่เมื่อฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป และความอบอุ่นของต้นฤดูใบไม้ผลิเริ่มคืบคลานเข้ามา ความกดดันจากกำหนดการนำเสนอโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ปลายภาคก็ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเงาตามตัว เช้าวันจันทร์อันแสนธรรมดาในห้อง 2-A กลับถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดระลอกใหม่ เมื่อเสียงออดหมดคาบเรียนดังขึ้น พร้อมกับประกาศิตจากอาจารย์ซาโตรุ..."
(วันที่: 7 วันก่อนนำเสนอ - วันจันทร์, สถานที่: ห้องเรียน, ระเบียงทางเดิน)
เสียงออดหมดคาบเรียนเช้าดังขึ้น แต่แทนที่บรรยากาศจะผ่อนคลาย ห้อง 2-A กลับถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดระลอกใหม่ อาจารย์ซาโตรุเพิ่งประกาศกำหนดการนำเสนอโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ปลายภาคอย่างเป็นทางการในสัปดาห์หน้า พร้อมแจกแจงเกณฑ์การให้คะแนนที่ละเอียดยิบราวกับคู่มือประกอบระเบิดเวลา ประโยคที่ท่านเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังอย่าง "ความคิดสร้างสรรค์ที่ตั้งอยู่บนหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่จับต้องได้ และความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในหัวข้อที่นำเสนอ" นั้นเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาทของทุกคน มันเหมือนคำประกาศิตที่ยกระดับความคาดหวังให้สูงเสียดฟ้า และดูเหมือนจะตั้งใจดับฝันจินตนาการสุดขั้วของใครบางคนไปในตัว
นักเรียนส่วนใหญ่เริ่มหน้าซีด เสียงซุบซิบถึงความโหดหินของเกณฑ์ดังขึ้นเป็นหย่อมๆ ผมยังคงนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างตามเคย แสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบใบหน้า แต่ภายในใจไม่ได้สงบเหมือนภายนอก ความกดดันมันก่อตัวขึ้นเงียบๆ ปลายนิ้วของผมเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใช้ความคิด โปรเจกต์ที่ดูเหมือนจะไปได้ดี มันจะดีพอสำหรับมาตรฐานของอาจารย์ซาโตรุหรือเปล่า? ส่วนลูมีน โคโมริ ที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไป ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง จดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกเล่มเก่าของเธอ แต่ผมสังเกตเห็นการกัดริมฝีปากล่างเบาๆ โดยไม่รู้ตัว และไหล่ที่ดูเกร็งขึ้นเล็กน้อย หลังจากวันที่เธอระบายความรู้สึกที่ร้านกาแฟ เรามีบทสนทนาสั้นๆ นอกเรื่องงานเพิ่มขึ้นบ้าง แต่กำแพงบางอย่างที่มองไม่เห็นก็ยังคงคั่นกลางอยู่ และท่าทีของผมเองก็อาจจะไม่ได้ช่วยให้มันทลายลงเท่าไหร่
ช่วงพักกลางวัน ขณะที่คนอื่นๆ รีบไปหาอะไรทานหรือจับกลุ่มปรับทุกข์เรื่องโปรเจกต์ สายตาผมเหลือบไปเห็นลูมีนยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดินคนเดียว เธอกำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามด้วยแววตาเหม่อลอย ท่าทางครุ่นคิด ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่ใจว่าควรเข้าไปทักทายหรือปล่อยให้เธออยู่คนเดียว แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหา บางทีการเปลี่ยนบรรยากาศอาจจะช่วยให้คิดอะไรออกบ้าง
"ใกล้เข้ามาทุกทีแล้วสินะ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามปกติ เมื่อมายืนอยู่ข้างๆ เธอ เว้นระยะห่างพอสมควร
ลูมีนสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองผม ผมสีน้ำตาลทองของเธอปลิวไสวตามแรงลม "อืม... เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ" เธอตอบรับสั้นๆ น้ำเสียงแฝงความกังวลอย่างปิดไม่มิด
เรายืนเงียบกันอยู่ครู่ใหญ่ มองทิวทัศน์ของเมืองเบื้องล่าง เป็นความเงียบที่ผมไม่ได้รู้สึกอึดอัด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอยากจะพูดอะไรเป็นพิเศษ ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง
"บางที... ผลลัพธ์มันก็อาจจะไม่ได้สำคัญเท่ากับว่าเราได้พยายามทำมันเต็มที่แล้วหรือยัง" ลูมีนพูดขึ้นเบาๆ คล้ายกำลังปลอบใจตัวเอง แต่ก็แอบเหลือบมองผม เหมือนรอการตอบรับ
ผมมองตรงไปข้างหน้า ไม่ได้สบตาเธอ "ก็คงต้องทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้นั่นแหละ ใครๆ ก็รู้ว่าอาจารย์ซาโตรุมาตรฐานสูง" ผมตอบเสียงเรียบ ไม่ได้แสดงความเห็นอกเห็นใจหรือให้กำลังใจเป็นพิเศษ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ลูมีนก้มหน้าลงเล็กน้อย ผมเห็นแววผิดหวังวูบผ่านในดวงตาเธอก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "นั่นสินะคะ... เราต้องพยายาม" เธอพูดเสียงแผ่วลง ก่อนจะขอตัวกลับเข้าห้องเรียนไปก่อน ทิ้งให้ผมยืนอยู่คนเดียว มองตามหลังเธอไปเงียบๆ
(วันที่: 5 วันก่อนนำเสนอ - วันพุธ, สถานที่: ห้องชมรมวิทยาศาสตร์)
เสียงประหลาดดังระงมออกมาจากห้องชมรมวิทยาศาสตร์ ทาคุมิกำลังนวดขมับ มองเซโน่ที่กำลังสวม "เครื่องตรวจจับคลื่นสมองเอเลี่ยน V.7.3 Alpha" (หมวกกันน็อคติดเสาอากาศทีวีกับหลอดไฟกะพริบ) แล้วพยายามจูนหาคลื่นอะไรบางอย่าง แทนที่จะสนใจสไลด์นำเสนอที่ทาคุมิร่างโครงไว้ให้
"นี่แกจะเลิกเล่นแล้วมาทำงานจริงๆ จังๆ ได้รึยังเซโน่! อีกแค่ห้าวันนะเว้ย! หรือคิดว่าถ้าหาเอเลี่ยนเจอแล้วอาจารย์ซาโตรุจะให้คะแนนพิเศษเรา?" ทาคุมิบ่นอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ก็ยังคงนั่งสเก็ตช์ภาพวงจรไฟฟ้าที่ซับซ้อนต่อไปเงียบๆ
"มันไม่ใช่การเล่นนะทาคุมิ! มันคือการแสวงหาความจริงอันยิ่งใหญ่! ถ้าเราเจอจริงๆ ล่ะ! มันจะพลิกโฉมหน้าวิทยาศาสตร์เลยนะ!" เซโน่ยังคงยืนกรานอย่างจริงจังกับเรื่องไร้สาระ
ทันใดนั้น อาจารย์ซาโตรุก็เปิดประตูเข้ามา สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาฉายแววรู้ทัน "คาซึมะ... กำลังทดลองอะไรที่ 'ล้ำสมัย' อยู่อีกแล้วสินะ" ท่านมองอุปกรณ์บนหัวเซโน่ "ฉันหวังว่าสัปดาห์สุดท้ายนี้ พวกเธอจะใช้เวลาไปกับการทบทวนเนื้อหาและหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์จริงๆ จังๆ นะ ไม่ใช่การตามหาสิ่งมีชีวิตนอกโลก" ท่านพูดปราม ก่อนจะเดินจากไป
เซโน่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ก็ดูเหมือนจะยังไม่ยอมแพ้เรื่องเอเลี่ยนง่ายๆ ก่อนจะหันมาประกาศว่าจะเริ่มทำสไลด์เรื่องรูหนอนพลังมันฝรั่งทอดอย่างจริงจังแล้ว ทำเอาทาคุมิได้แต่ส่ายหัวอย่างระอา แต่ก็ยอมเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาเตรียมทำงานต่อ "อย่าทำอะไรระเบิดก็แล้วกัน" เขาเตือนสั้นๆ
(วันที่: 3 วันก่อนนำเสนอ - วันศุกร์, สถานที่: สนามบาสเกตบอล)
สนามบาสเกตบอลหลังเลิกเรียน มิคาเสะกำลังยืนเท้าสะเอว มองเคนซ้อมชู้ตลูกลงห่วงอย่างแม่นยำ แต่พอเธอเรียกให้มาซ้อมบทพูด เคนกลับทำหน้าเบื่อหน่ายและเลี้ยงลูกบาสเล่นไปมา
"เคนคุง! นายจะตั้งใจฟังฉันหน่อยได้ไหม! เราเหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันนะ! ฉันเตรียมสคริปต์มาให้แล้ว ทำไมไม่ลองอ่านดูล่ะ!" มิคาเสะเริ่มมีน้ำโห
"ก็มันน่าเบื่อนี่หว่ามิคาเสะ! คำยากๆ ทั้งนั้นเลย ใครจะไปจำได้! ซ้อมบาสยังสนุกกว่าอีก" เคนตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะเคน!" ความอดทนของมิคาเสะขาดผึง เธอขว้างสคริปต์ลงพื้น "นายไม่คิดจะจริงจังเลยใช่ไหม! ฉันเหนื่อยนะที่ต้องทำทุกอย่างคนเดียว! นายเห็นฉันเป็นแค่คนที่คอยทำการบ้านให้รึไง!" น้ำตาแห่งความน้อยใจและความเหนื่อยล้าเอ่อคลอ เธอกลั้นสะอื้นอย่างสุดกำลัง
เคนตกใจที่เห็นมิคาเสะโกรธและร้องไห้ เขาหยุดเล่นบาสทันที "เฮ้ย! มิคาเสะ ฉัน... ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ ฉันขอโทษ" เขารู้สึกผิดขึ้นมาจริงๆ "ฉันแค่... ไม่ถนัดเรื่องพวกนี้จริงๆ"
"ฉันไม่ได้ขอให้นายเก่ง! ฉันแค่ขอให้นาย 'พยายาม' บ้าง! ช่วยกันหน่อยไม่ได้เหรอ!" มิคาเสะระบายความอัดอั้นออกมา
เคนยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง มองมิคาเสะที่กำลังร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาวางลูกบาสลง เดินเข้าไปหา "ฉันขอโทษจริงๆ มิคาเสะ ฉันมันแย่เองที่ไม่เคยใส่ใจเลย" เขาพูดเสียงเบาลง "ฉันสัญญา... ฉันจะพยายามให้มากขึ้น ฉันจะอ่านสคริปต์นี่ เดี๋ยวนี้เลย" เขาหยิบสคริปต์ที่พื้นขึ้นมาถือไว้ "เพื่อทีมของเรา... และ... เพื่อเธอ"
มิคาเสะมองเคนนิ่งๆ น้ำตายังไหลอยู่แต่แววตาเริ่มอ่อนลง "สัญญาแล้วนะ..."
"อื้ม สัญญา" เคนพยักหน้าอย่างแน่วแน่
เหตุการณ์ในวันนั้นกลายเป็นจุดเปลี่ยน เคนเริ่มตั้งใจซ้อมบทพูดมากขึ้น แม้จะยังติดขัดอยู่บ้าง แต่มิคาเสะก็เห็นถึงความพยายามของเขา และเริ่มรู้สึกดีกับเขาในมุมที่ต่างออกไป
(วันที่: 2 วันก่อนนำเสนอ - วันเสาร์, สถานที่: คาเฟ่แมว)
ผมสังเกตเห็นลูมีนดูเหนื่อยล้าและเคร่งเครียดเป็นพิเศษตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา จึงลองเสนอไอเดีย "ไปหาที่ทำงานเงียบๆ ที่อื่นไหม? เห็นมีคาเฟ่แมวเปิดใหม่แถวสถานี บรรยากาศน่าจะดี เผื่อจะผ่อนคลายลงบ้าง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ แค่คิดว่าเปลี่ยนบรรยากาศอาจจะดีกว่านั่งอุดอู้อยู่ที่เดิม
ลูมีนดูประหลาดใจเล็กน้อยกับข้อเสนอของผม เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "คาเฟ่แมวเหรอคะ... ก็... ก็ได้ค่ะ" ฮิมาริกับไอริสที่อยู่แถวนั้นพอดีได้ยินเข้า ฮิมาริรีบขอตามไปด้วยทันที ส่วนไอริสแม้จะบ่นว่าเสียเวลา แต่สุดท้ายก็ยอมไปด้วย
บรรยากาศในคาเฟ่แมวเต็มไปด้วยความน่ารักและความสงบต่างจากที่คิด เสียงครางเบาๆ ของแมวและความนุ่มนิ่มของพวกมันดูเหมือนจะช่วยให้ลูมีนผ่อนคลายลงได้จริง เธอนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้แมวสามสีตัวอ้วนมานอนตัก ผมเห็นรอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าเธอขณะลูบหัวมันเบาๆ ฮิมาริวิ่งเล่นไล่จับแมวอย่างสนุกสนาน ส่วนไอริสแม้จะยังคงรักษามาด แต่ก็ยอมให้แมวเปอร์เซียสีขาวเข้ามาคลอเคลียใกล้ๆ
เราแทบไม่ได้คุยเรื่องงานกันเลย ผมลองเล่นกับแมวบ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกสนุกเป็นพิเศษเท่าคนอื่น ลูมีนหัวเราะเบาๆ ตอนที่ผมทำไม้ล่อแมวหลุดมือ ผมเพียงแค่ปรายตามองแล้วหันไปสนใจกาแฟของตัวเองต่อ
"ไม่คิดเลยว่า... การอยู่กับพวกมันจะทำให้รู้สึกดีแบบนี้" ลูมีนพูดขึ้นลอยๆ
"อืม ก็ดีกว่านั่งเครียดเรื่องโปรเจกต์ล่ะมั้ง" ผมตอบสั้นๆ ไม่ได้สบตา
ลูมีนเงยหน้ามองผม แววตาดูสับสนเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองแมวบนตัก "ขอบคุณนะ... สึกิโนะคุง ที่ชวนมา" เธอพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
แม้โปรเจกต์จะไม่คืบหน้า แต่การได้เห็นลูมีนผ่อนคลายลงบ้างก็ถือว่าไม่เสียเที่ยว ถึงแม้ผมจะไม่ได้แสดงออกว่ารู้สึกดีใจหรือใส่ใจเป็นพิเศษก็ตาม
(ขณะเดียวกัน ทาคุมิไปตามงานที่บ้านเซโน่ แต่เจอเซโน่กำลังพยายามแปลภาษาหมาอยู่ สุดท้ายจึงต้องไปทำงานกันในห้องใต้หลังคาที่รกเหมือนเดิม)
(วันที่: 1 วันก่อนนำเสนอ - วันอาทิตย์, สถานที่: สวนสาธารณะ, ห้องสมุดประชาชน)
มิคาเสะกับเคนซ้อมนำเสนอครั้งสุดท้ายที่สวนสาธารณะ เคนทำได้ดีขึ้นมาก เขาสามารถอธิบายเรื่องยากๆ ให้เด็กๆ ที่มามุงดูฟังได้อย่างสนุกสนานและเป็นธรรมชาติ จนมิคาเสะอดทึ่งและชื่นชมไม่ได้ ทั้งคู่ดูเข้าขากันมากขึ้นและความมั่นใจก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ผมกับลูมีนนัดตรวจงานครั้งสุดท้ายที่ห้องสมุดประชาชน บรรยากาศกลับมาจริงจังอีกครั้ง ลูมีนดูเหนื่อยแต่ก็มุ่งมั่น
"เมื่อวาน... ดูเธอสนุกดีนะ" ผมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ
"ค่ะ... ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี ต้องขอบคุณนายอีกครั้ง" ลูมีนตอบ พยายามยิ้ม แต่ดูเหมือนรอยยิ้มนั้นจะฝืนเล็กน้อยเมื่อนึกถึงท่าทีเฉยๆ ของผมเมื่อวาน
ขณะตรวจสไลด์แผ่นสุดท้ายที่ผมออกแบบ ลูมีนมองภาพเนบิวลาหลากสีสันนั้นนิ่งๆ
"มัน... สวยดีนะ สึกิโนะคุง" เธอพูดขึ้นเบาๆ
"อืม ก็แค่หาภาพประกอบให้มันเข้ากับหัวข้อ" ผมตอบเรียบๆ ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ
เมื่อเก็บของเตรียมกลับ ก่อนที่ผมจะทันได้พูดอะไร ลูมีนก็หยุดยืนนิ่ง มองตรงมาที่ผม แววตาเต็มไปด้วยความลังเลและประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
"สึกิโนะคุง..." เสียงเธอสั่นเล็กน้อย "พรุ่งนี้... ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง... ฉัน... ฉันแค่อยากจะบอกว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา... การทำงานกับนาย... มันก็... ก็ดีนะ" เธอพูดติดขัด ดูเหมือนจะไม่กล้าพูดในสิ่งที่คิดออกมาตรงๆ
ผมยืนฟังนิ่งๆ ไม่ได้ตอบอะไร รอให้เธอพูดต่อ
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันรู้ว่าฉันอาจจะดูเข้าถึงยาก... แต่ฉันก็... เห็นว่านายก็ตั้งใจทำงานดี" แก้มเธอเริ่มแดงขึ้น "ถึงแม้... บางทีฉันก็ไม่แน่ใจว่านายคิดยังไง... แต่นายก็... คอยอยู่ข้างๆ ตลอด ขอบคุณนะ... สำหรับความช่วยเหลือ" เธอพูดเหมือนพยายามจะสื่อความหมายบางอย่าง แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาให้ชัดเจน
ผมยังคงยืนนิ่ง มองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาตอบรับใดๆ กับคำขอบคุณหรือความรู้สึกที่เธอดูเหมือนจะพยายามสื่อออกมา ความเงียบที่โรยตัวลงมาระหว่างเรามันช่างน่าอึดอัด ลูมีนก้มหน้างุดลง สีหน้าดูผิดหวังและเจ็บปวดเล็กน้อย ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋า
"งั้น... แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ! ตั้งใจทำข้อสอบ เอ้ย นำเสนอให้ดีนะ!" เธอพูดรัวเร็วแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เหมือนอยากจะหนีไปจากสถานการณ์ตรงนี้
ผมมองตามหลังเธอไปจนลับสายตา ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ... เป็นความรู้สึกผิดหรือเปล่า? หรือแค่ความสงสัยว่าทำไมเธอถึงมีท่าทีแปลกๆ แต่ผมก็สลัดมันทิ้งไป แล้วเดินกลับบ้านเงียบๆ คนเดียว
วันพรุ่งนี้... ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ผมก็ต้องทำให้ดีที่สุดในส่วนของตัวเอง แค่นั้นก็พอแล้ว


## ตอนที่ 6 การหายตัวไป

เช้าวันนำเสนอโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ปลายภาคมาถึง เสียงจอแจดังลอดออกมาจากห้อง 2-A นักเรียนส่วนใหญ่กำลังจับกลุ่มทบทวนสไลด์ของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย บ้างก็หัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่า บ้างก็นั่งสมาธิอย่างสงบ แต่สำหรับผม ลีโอ สึกิโนะ บรรยากาศรอบตัวกลับอึดอัดและเย็นเยียบอย่างประหลาด ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเอง ใจสั่นระรัว เหงื่อกาฬแตกพลั่กทั้งที่แอร์ในห้องก็เย็นเฉียบ สัญชาตญาณร้องเตือนถึงภัยร้ายบางอย่างที่มองไม่เห็น ผมกวาดตามองไปยังโต๊ะว่างเปล่าริมหน้าต่าง... ที่นั่งประจำของลูมีน โคโมริ... หายใจเข้าลึก พยายามบอกตัวเองว่าเธอแค่มาสาย แต่ยิ่งนาน ความกังวลก็ยิ่งกัดกินหัวใจ
"ไงลีโอ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะเพื่อน" เสียงเคนดังขึ้นข้างๆ เขานั่งลงพร้อมกับเซโน่และทาคุมิ ส่วนริคุกำลังยืนเก๊กหล่ออยู่หน้ากระจกบานเล็กที่พกมา
"เครียดเรื่องพรีเซนต์ล่ะสิ?" เซโน่เดา "ไม่ต้องห่วงหรอกน่า! คู่หูควอนตัมของแกน่ะ อัจฉริยะจะตายไป! โคโมริซังต้องเตรียมทุกอย่างไว้เพอร์เฟกต์แน่ๆ! ว่าแต่...ทำไมนางยังไม่โผล่มาอีกวะ? หรือว่าแอบไปซุ่มทำเซอร์ไพรส์อะไรอยู่?"
ผมฝืนยิ้ม "ไม่รู้สิ ติดต่อก็ไม่ได้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"
"โคโมริ... ลูมีน..." เคนทวนชื่อนั้น พลางยกนิ้วขึ้นเคาะขมับ "ทำไมวันนี้ชื่อนี้มันฟังดูแปลกๆ วะ ทั้งที่เมื่อวานยังคุยเรื่องโปรเจกต์ของแกกับยัยนั่นอยู่เลย... แต่พอจะนึกหน้าชัดๆ... แม่งเอ๊ย! ทำไมมันเบลอวะ! เหมือนมีหมอกมาบัง!"
ทาคุมิเลิกคิ้วเล็กน้อย "อาการ Deese-Roediger-McDermott paradigm... การสร้างความทรงจำที่ผิดพลาดจากคำชี้นำหรือความเชื่อมโยงที่คลุมเครือ..."
"แกก็พูดจาภาษาต่างดาวตลอดเลยนะทาคุมิ!" ริคุเดินเข้ามาร่วมวง "แต่จะว่าไป ชื่อโคโมริอะไรนั่นมันก็คุ้นหูข้าพิกลๆ เหมือนเคยได้ยินใครเรียกแถวๆ นี้... หรือว่าจะเป็นชื่อตัวละครในเกมใหม่วะ?"
นักเรียนคนอื่นๆ ในห้องเริ่มหันมามองกลุ่มเราด้วยความสนใจเมื่อเห็นผมหน้าตาตื่นและเพื่อนๆ ทำท่าครุ่นคิดอย่างหนัก
"มีอะไรกันเหรอพวกนาย?" เด็กหญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ถามขึ้น
"ก็...พวกเรากำลังพยายามนึกถึงคนคนหนึ่งน่ะ แต่เหมือนจะนึกหน้าไม่ออก" เคนตอบ
ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ความกลัวแล่นจับขั้วหัวใจ ผมรีบหันไปหาฮิมาริกับไอริสที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง
"ฮิมาริ! ไอริส! พวกเธอต้องจำได้สิ! ลูมีนไง! โคโมริ ลูมีน! เพื่อนสนิทที่พวกเธอไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด!"
ฮิมาริกับไอริสหยุดกึก มองหน้ากันอย่างงุนงง ก่อนจะหันมามองผม
"เอ่อ... ลีโอคุง" ฮิมาริเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ "ลูมีนจัง...? ทำไมชื่อมันคุ้นๆ จังเลยคะ เหมือนเมื่อคืนหนูยังฝันถึงชื่อนี้อยู่เลยนะ... แต่... ในห้องเรามีคนชื่อนี้ด้วยเหรอคะ?" เธอมองไปรอบห้องอย่างสับสน
ไอริสขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าจริงจัง "โคโมริ ลูมีน..." เธอทวนชื่อนั้นช้าๆ "ฉันยอมรับว่าชื่อนี้มันก้องอยู่ในหัวฉันแปลกๆ สึกิโนะคุง เหมือนเป็นเดจาวู แต่ถ้าถามว่ามีเพื่อนสนิทชื่อนี้ไหม... ฉันตอบได้เลยว่าไม่มีแน่นอนค่ะ และในทะเบียนนักเรียนที่ฉันเพิ่งตรวจสอบเมื่อวานเพื่อเตรียมงานสภาก็ไม่มีชื่อนี้"
เป็นไปได้ยังไง! ทำไมทุกคนถึง... สมองผมขาวโพลนไปหมดแล้ว
จังหวะนั้น อาจารย์ซาโตรุก็เดินเข้ามาในห้องพอดี ท่านมองเห็นความวุ่นวายเล็กๆ และสีหน้าตื่นตระหนกของผม จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความสงสัย "มีปัญหาอะไรรึเปล่า สึกิโนะคุง? ดูเธอไม่ค่อยดีเลยนะ"
ก่อนที่ผมจะได้ตอบ อาจารย์ก็เริ่มเข้าเรื่อง "เอาล่ะนักเรียน วันนี้เป็นวันสำคัญ..." ท่านพูดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงการประกาศชื่อกลุ่มนำเสนอ "...กลุ่มแรกที่จะนำเสนอคือ กลุ่มของสึกิโนะ ลีโอ และ..." ท่านหยุดไปนานกว่าปกติ ก้มลงมองกระดาษในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า สลับกับข้อมูลในแท็บเล็ต สีหน้าของท่านเปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเงยหน้าขึ้น มองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "...ริคุ แลงคาสเตอร์ เชิญครับ"
"ไม่!!!!!!!" ผมตะโกนลั่นห้อง ยืนพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มโครม! "มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิครับอาจารย์! มันต้องเป็นโคโมริ ลูมีน! คู่โปรเจกต์ของผมคือลูมีน! ไม่ใช่ริคุ!" ผมชี้หน้าตัวเองสลับกับโต๊ะว่างข้างหน้า "เราทำโปรเจกต์เรื่องโลกคู่ขนานด้วยกันมาเป็นเดือนๆ นะครับ!"
อาจารย์ซาโตรุถอนหายใจยาว ท่านเดินเข้ามาหาผมอย่างใจเย็น "สึกิโนะคุง เธอใจเย็นๆ ก่อนนะ" ท่านเปิดแท็บเล็ตให้ผมดูข้อมูลนักเรียนและข้อมูลการจับคู่โปรเจกต์อย่างละเอียด "ฉันเข้าใจว่าเธออาจจะสับสนหรือเครียดมาก แต่ข้อมูลทั้งหมดที่มี ไม่ว่าจะเป็นเอกสารหรือในระบบคอมพิวเตอร์ของโรงเรียน ยืนยันตรงกันว่าคู่ของเธอคือแลงคาสเตอร์ซัง และไม่มีนักเรียนที่ชื่อ โคโมริ ลูมีน อยู่ในโรงเรียนของเราจริงๆ" ท่านมองลึกเข้ามาในตาผม "ฉันได้ลองสอบถามฝ่ายทะเบียนเมื่อครู่นี้แล้ว พวกเขาก็ยืนยันว่าไม่เคยมีประวัตินักเรียนชื่อนี้ บางที... เธออาจจะกำลังจำสับสนกับใครบางคน หรืออาจจะเป็นตัวละครในหนังสือหรือเกมที่เธออินมากๆ ก็เป็นได้นะ"
"ผมไม่ได้สับสน!" ผมเถียงเสียงสั่น น้ำตาเริ่มคลอ "เธอมีตัวตนจริงๆ! เมื่อวานนี้เรายังคุยกันอยู่เลย! เธอให้ช็อกโกแลตผมวันวาเลนไทน์! เราไปคาเฟ่แมวด้วยกัน! ฮิมาริกับไอริสก็ไปด้วยไม่ใช่เหรอ!?" ผมหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิท แต่พวกเธอกลับส่ายหน้าช้าๆ ด้วยแววตาสงสาร
ภาพความทรงจำฉายชัด... รอยยิ้มของลูมีนตอนที่เราคุยกันเรื่องทฤษฎีหลายโลก แววตาตื่นเต้นของเธอตอนที่พูดถึงพ่อ... มือเล็กๆ ที่เผลอมาจับชายเสื้อผมตอนดูหนังผี... กลิ่นแชมพูลาเวนเดอร์จางๆ ที่ติดอยู่ที่ผ้าพันคอของเธอ...
"ไม่... พวกนายต้องจำได้สิ!" ผมเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ "เคน! แกจำไม่ได้เหรอว่าลูมีนเคยช่วยติวเลขให้แกตอนสอบย่อยครั้งที่แล้วไง! ส่วนแกเซโน่! ลูมีนเคยชมสิ่งประดิษฐ์ 'เครื่องตรวจจับผีเสื้อข้ามมิติ' ของแกไม่ใช่เหรอ!?"
เคนกับเซโน่มองหน้ากันอย่างงุนงง "มีด้วยเหรอวะเรื่องแบบนั้น?"
ผมหันไปทางริคุ "แล้วแก! ริคุ! แกจำไม่ได้เหรอว่าเคยแอบแซวลูมีนเรื่องที่เธอชอบอ่านหนังสือยากๆ จนโดนเธอเมินใส่ไง!"
ริคุเกาหัวแกรกๆ "ข้าไปแซวใครตอนไหนวะ จำไม่ได้เลยจริงๆ"
ความสิ้นหวังเข้าครอบงำผมอย่างสมบูรณ์ ไม่มีใคร... ไม่มีใครจำเธอได้เลย ผมวิ่งไปที่โต๊ะว่างตัวนั้นอีกครั้ง ทรุดตัวลง ค้นหาใต้โต๊ะ ในลิ้นชัก... ไม่มีอะไรเลย... ผมควักมือถือออกมาอีกรอบ ไล่ดูรายชื่อผู้ติดต่อทีละคน ทีละคน... ไม่มี... ผมเปิดแกลเลอรี่รูปภาพ เลื่อนดูอย่างบ้าคลั่ง... ไม่มี... รูปคู่ของเราที่สวนสนุกวันนั้น... มันกลายเป็นรูปที่ผมยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางแสงไฟ! ทุกอย่างมัน... มันเหมือนถูกแก้ไข!
"ชีท! ต้องมีชีทสิ!" ผมร้องออกมาอย่างคนเสียสติ ความหวังสุดท้ายที่พอจะนึกออก ผมรีบเททุกอย่างในกระเป๋านักเรียนลงบนพื้นเสียงดังโครมคราม! หนังสือเรียน สมุดจด ปากกา ดินสอ ยางลบ เศษกระดาษขยำๆ กล่องข้าวที่ยังไม่ได้กิน... ทุกอย่างกองระเนระนาด นักเรียนคนอื่นๆ ในห้องเริ่มถอยห่าง มองผมด้วยสายตาหวาดๆ บางคนเริ่มกระซิบกระซาบกันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
"หมอนั่นเป็นอะไรของเขาน่ะ?"
"สงสัยจะเครียดจัดจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง"
"น่ากลัวจัง..."
ผมไม่สนใจเสียงรอบข้าง มือไม้สั่นเทา ผมรื้อค้นกองข้าวของบนพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลิกสมุดทุกเล่ม เขย่าหนังสือทุกหน้า... ไม่มี... ไม่มีปึกชีทสรุปเนื้อหาโปรเจกต์ลายมือบรรจงของลูมีน... ไม่มีลายเซ็นของเธอในเอกสารอะไรเลย... มันเหมือนกับว่า... ความทรงจำเกี่ยวกับเธอ... มันเป็นแค่สิ่งที่ผมสร้างขึ้นมาคนเดียว!
"สึกิโนะคุง พอได้แล้ว!" เสียงอาจารย์ซาโตรุดังขึ้นอย่างเด็ดขาดแต่ก็แฝงความเห็นใจ ท่านเดินเข้ามาประคองผมให้ลุกขึ้น "เธอไม่สบายจริงๆ นะ ฉันจะพาเธอไปห้องพยาบาลเอง ส่วนเรื่องนำเสนอ เอาไว้ว่ากันทีหลัง"
ผมปล่อยให้ท่านจูงแขนไปอย่างคนไร้วิญญาณ สมองว่างเปล่า น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "ลูมีน... เธอหายไปไหน... ทำไมทุกคนถึงลืมเธอ... หรือว่าฉัน... ฉันแค่ฝันไปจริงๆ..."
ภาพใบหน้าเศร้าๆ ของเธอตอนที่เล่าเรื่องพ่อลอยเข้ามาในหัว... แววตาที่เต็มไปด้วยความหวังตอนที่เราคุยกันเรื่องโลกคู่ขนาน... คำพูดสุดท้ายของเธอเมื่อวานนี้...
"สึกิโนะคุง... พรุ่งนี้... ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง... ฉันอยากให้นายรู้ว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา... การได้ทำงานร่วมกับนาย... มันมีความหมายกับฉันมากนะ…”
เสียงของเธอ... มันยังก้องอยู่ในหูของผม... มันจริงเกินกว่าจะเป็นแค่จินตนาการ!
แล้วสมุดโน้ตโปรเจกต์ล่ะ!? ความคิดนั้นแล่นเข้ามาอีกครั้ง! ผมสะบัดแขนอาจารย์ซาโตรุออกอย่างแรง วิ่งกลับไปที่กองของบนพื้น ควานหาสมุดโน้ตสีดำเล่มนั้น... เล่มที่มีสติกเกอร์รูปเนบิวลาที่เธอชอบติดอยู่!
"เจอแล้ว!" ผมตะโกนออกมาอย่างดีใจ กอดมันไว้แน่นราวกับสมบัติชิ้นสุดท้าย ผมรีบเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว ด้วยความหวังว่าอย่างน้อย... อย่างน้อยลายมือของเธอก็ยังคงอยู่...
แต่แล้ว... โลกทั้งใบของผมก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์...
หน้ากระดาษที่ผมจำได้แม่นว่าเคยเต็มไปด้วยแผนภาพควอนตัมที่ซับซ้อน การคำนวณต่างๆ และลายมือที่สวยงามเป็นระเบียบของลูมีน... บัดนี้มันกลับกลายเป็นภาพร่างสถาปัตยกรรมของปราสาทในยุคกลาง โบสถ์แบบโกธิค และสะพานข้ามแม่น้ำที่ดูอลังการ... พร้อมกับโน้ตย่อเกี่ยวกับ "การใช้หลักสถาปัตยกรรมยุคเรเนซองส์ในการออกแบบโลกแฟนตาซีสำหรับเกม RPG" ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ... ลายมือที่ผมคุ้นเคย... ลายมือของ ริคุ แลงคาสเตอร์!
"ไม่... ไม่... ไม่จริงใช่ไหม!!!!" ผมกรีดร้องออกมาสุดเสียง ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น สมุดโน้ตหลุดจากมือ ปลิวไปตกอยู่ข้างๆ ผมฟุบหน้าลงกับเข่า ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร ความเจ็บปวด ความสับสน ความหวาดกลัว และความรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียสติ มันถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนผมแทบจะรับไม่ไหว ทุกอย่างมันมืดมนไปหมด
"เฮ้ย! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย! ทำไมไอ้ลีโอมันถึงได้นั่งกองแหกปากร้องไห้อยู่ตรงนั้น! แล้วใครทำห้องรกขนาดนี้!?"
เสียงดังลั่นของ ริคุ แลงคาสเตอร์ ที่เพิ่งจะเดินอาดๆ เข้ามาในห้องจริงๆ พร้อมกับกระเป๋าสะพายข้างใบเก่งของเขาดังขึ้น เขามองมาที่ผมด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะหันไปถามเพื่อนคนอื่นๆ ที่ยืนอึ้งกันอยู่รอบห้อง
คำพูดของริคุ... และหัวข้อโปรเจกต์ที่เขาเพิ่งพูดออกมา... มันเหมือนเป็นตะปูดอกสุดท้ายที่ตอกฝาโลงให้กับความเป็นจริงของผม...
ลูมีน โคโมริ... เด็กผู้หญิงที่ผมรู้จัก... เธอไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย... หรืออย่างน้อย... ก็ในโลกที่ผมกำลังยืนอยู่นี้...
ความมืดมิดเริ่มเข้าครอบงำสติของผม...


## ตอนที่ 7 หลักฐานที่เลือนลาน

เสียงกรีดร้องของผมยังคงก้องอยู่ในความทรงจำ พร้อมกับภาพสมุดโน้ตที่เปลี่ยนไป และเสียงดังลั่นของริคุ แลงคาสเตอร์ ที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย... ลูมีนไม่มีตัวตน... สติของผมดับวูบไปชั่วขณะ ทุกอย่างมืดมิดและเงียบสงัด ราวกับจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้แสง
ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่เมื่อค่อยๆ รู้สึกตัวอีกครั้ง เสียงอื้ออึงรอบข้างก็ดังขึ้น ผมยังคงนั่งกองอยู่กับพื้นห้องเรียน ข้าวของที่เทออกจากกระเป๋ากระจัดกระจายรอบตัว แขนของอาจารย์ซาโตรุกำลังพยุงไหล่ผมอยู่ ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยความกังวลระคนหนักใจ
"สึกิโนะคุง! สึกิโนะคุง! ได้ยินครูไหม!?" เสียงทุ้มๆ ของอาจารย์พยายามเรียกสติผม
ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพเบื้องหน้ายังคงพร่ามัว เพื่อนๆ หลายคนยืนมุงดูอยู่ห่างๆ ด้วยสีหน้าตกใจและเป็นห่วง เคนกับเซโน่พยายามจะเข้ามาใกล้ แต่ถูกอาจารย์ซาโตรุยกมือห้ามไว้
"ลู... มีน..." ผมพึมพำออกมาเสียงแหบโหย ความเจ็บปวดและความสับสนยังคงท่วมท้นอยู่ในอก
"พอแล้ว สึกิโนะ" อาจารย์ซาโตรุพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าปกติ "เธอต้องไปพักผ่อนนะ ดูเหมือนเธอจะเครียดและอ่อนเพลียมากจริงๆ"
คำพูดของริคุและชื่อโปรเจกต์ประหลาดนั่นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผมราวกับเสียงสะท้อนในถ้ำมืด ความรู้สึกเหมือนถูกผลักออกจากโลกที่คุ้นเคยมันรุนแรงจนแทบจะขาดใจ ผมมองไปรอบๆ ห้องเรียนที่บัดนี้ดูแปลกแยกและเย็นชา... ไม่มีเธออยู่จริงๆ หรือ...
อาจารย์ซาโตรุถอนหายใจเบาๆ ดวงตาหลังกรอบแว่นมองมาด้วยความเห็นใจระคนหนักใจ "สึกิโนะคุง ฉันว่าเธอต้องการการพักผ่อนจริงๆ" อาจารย์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของความเข้มงวดแต่ก็มีความเข้าใจแผ่ออกมา "เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปห้องพยาบาลก่อน ส่วนเรื่องการนำเสนอ ค่อยว่ากันทีหลังเมื่อเธอรู้สึกดีขึ้น"
"แต่โปรเจกต์ของผม... ของเรา..." เสียงผมสั่นเครือ ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจ
ระหว่างทางเดินไปยังห้องพยาบาล ผมยังคงพึมพำถึงลูมีนไม่หยุด พยายามอธิบายทุกอย่างให้อาจารย์ซาโตรุฟัง ความทรงจำทุกอย่างมันชัดเจนเกินไป แต่ดูเหมือนอาจารย์จะเพียงแค่รับฟังและพยักหน้าเบาๆ เพื่อให้ผมใจเย็นลง ท่านไม่ได้ซักไซ้หรือแสดงความไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้แสดงความเชื่อเช่นกัน มันเป็นท่าทีที่ทำให้ผมยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยวท่ามกลางความสับสนของตัวเอง เสียงซุบซิบจากนักเรียนคนอื่นๆ ที่เดินผ่านยิ่งตอกย้ำว่าผมกำลังกลายเป็น "คนแปลก" ในสายตาคนอื่น
"ต้องมีหลักฐานสิ..." ผมพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ พยายามค้นหาอะไรก็ได้ในความทรงจำ ในกระเป๋า แต่ก็ว่างเปล่า สมุดโน้ตที่เนื้อในเปลี่ยนไป มือถือที่ไม่มีชื่อ ไม่มีรูป... ความทรงจำที่เคยชัดเจนเริ่มดูเหมือนภาพฝันที่กำลังจางหาย
เมื่อถึงห้องพยาบาล บรรยากาศที่เงียบสงบและกลิ่นยาจางๆ ช่วยให้ผมผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ความวุ่นวายในหัวยังคงอยู่ อาจารย์ซาโตรุอธิบายอาการของผมคร่าวๆ ให้อาจารย์พยาบาลสาวสวยฟัง เธอคือ "อาจารย์ริเสะ" ผมสีม่วงยาวสลวย ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสีแดงมองมาที่ผมอย่างพิจารณา แต่ก็มีบางอย่างในแววตาที่ทำให้รู้สึกเหมือนเธอมองทะลุ ไม่ใช่แค่สภาพร่างกาย แต่เป็นสภาพจิตใจ
"ดูเหมือนจะเครียดสะสมแล้วก็พักผ่อนไม่เพียงพอนะคะ" อาจารย์ริเสะพูดพลางหยิบปรอทวัดไข้ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น "อาจจะมีอาการสับสนทางความคิดร่วมด้วย เดี๋ยววัดไข้หน่อยแล้วกันนะจ๊ะ สึกิโนะคุง การพักผ่อนอาจจะช่วยให้ดีขึ้น" เธอไม่ได้มองผมด้วยสายตาตัดสิน ซึ่งทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง
หลังจากอาจารย์ซาโตรุกลับไป อาจารย์ริเสะให้ผมนอนพักบนเตียง เธอบอกว่าผมมีไข้ต่ำๆ ควรพักผ่อนให้เพียงพอ
ผมหลับตาลง พยายามข่มความฟุ้งซ่าน แต่ภาพของลูมีนยังคงวนเวียนอยู่ ผมนึกถึงทุกสิ่งที่เราทำร่วมกัน มันจะเป็นแค่จินตนาการไปได้อย่างไร? ความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอ... มันจริงแท้เกินกว่าจะเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน
ความสับสนและอ่อนเพลียถาโถมเข้ามาจนผมเผลอหลับไป ในความฝันอันเลือนราง ผมเห็นลูมีนยืนอยู่เพียงลำพังในความมืดมิด เธอดูอ้างว้างและโดดเดี่ยว ผมพยายามเรียกชื่อเธอ พยายามวิ่งเข้าไปหา แต่ร่างกายกลับหนักอึ้ง แล้วก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาของเธอ... "ช่วยด้วย... ใครก็ได้..."
ผมสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกถึงมือเย็นๆ มาสัมผัสที่หน้าผาก เคน เซโน่ และทาคุมิยืนมองอยู่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง พวกเขาคงแวะมาเยี่ยมตอนพักกลางวัน
"เป็นไงบ้างวะลีโอ? อาจารย์ริเสะบอกนายไข้ขึ้น" เคนถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะร่าเริง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกังวล
"ฉัน... ฉันฝันเห็นลูมีน" ผมพูดเสียงแหบพร่า มองหน้าเพื่อนแต่ละคนอย่างมีความหวัง
เพื่อนทั้งสามมองหน้ากันอย่างลำบากใจ เซโน่ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับทฤษฎีประหลาดๆ ของเขา แต่ทาคุมิก็ส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงปรามไว้
"ลีโอ" เคนพูดขึ้นอย่างนุ่มนวล "บางที... ที่แกฝันถึง... อาจจะเป็นเพราะแกคิดถึงเรื่องนี้มากไปจริงๆ ก็ได้นะ"
"ใช่ๆ" เซโน่รีบเสริม แม้จะดูไม่ค่อยเต็มใจ "จิตใต้สำนึกของคนเรามันซับซ้อนนะเพื่อน บางทีมันก็สร้างภาพจากความปรารถนาลึกๆ ของเราขึ้นมาได้!"
ทาคุมิพยักหน้า "การพักผ่อนไม่เพียงพอและการเผชิญกับความเครียดในระดับสูง สามารถกระตุ้นให้เกิดภาวะ Lucid Dream หรือ False Awakening ได้ ซึ่งอาจทำให้แยกแยะระหว่างความฝันกับความเป็นจริงได้ยากขึ้น"
คำพูดของเพื่อนๆ แม้จะเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่ก็เหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลใจ พวกเขากำลังพยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายสิ่งที่ผมเจอ และเหตุผลเหล่านั้นมันก็ชี้ไปในทิศทางเดียว... คือผมกำลังสับสนหรือป่วย
อาจารย์ริเสะเดินเข้ามาพอดี พร้อมกับถาดใส่ยาและน้ำ "อ้าว ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ สึกิโนะคุง รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม? ไข้ยังสูงอยู่นิดหน่อยนะ ทานยาแล้วพักต่ออีกหน่อยดีกว่า" เธอยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน "เพื่อนๆ อุตส่าห์มาเยี่ยมแน่ะ แสดงว่าเธอยังเป็นที่รักของทุกคนอยู่นะ" คำพูดของเธอเหมือนจะปลอบใจผมทางอ้อม แต่ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก เพราะดูเหมือนว่าความรักและความห่วงใยของพวกเขา จะมาพร้อมกับความเชื่อที่ว่าผมกำลัง "ไม่ปกติ"
"ลีโอ นายยัง... ยังคิดว่าเรื่องนั้นมันเป็นเรื่องจริงอยู่อีกเหรอ?" เซโน่ถามเบาๆ ด้วยสีหน้ากังวล
"ฉันไม่ได้ 'คิดว่า' มันเป็นเรื่องจริง..." ผมยืนยันเสียงหนักแน่น แม้จะอ่อนแรง "ฉัน 'รู้' ว่ามันเป็นเรื่องจริง ฉันฝันเห็นเธอจริงๆ เธอเรียกชื่อฉัน..."
ทาคุมิถอนหายใจยาว "สึกิโนะ... ความเชื่อมั่นที่รุนแรง ไม่ได้หมายความว่าสิ่งนั้นจะเป็นความจริงเสมอไปนะ บางครั้งกลไกป้องกันตัวเองของจิตใจก็สร้างเรื่องราวขึ้นมาเพื่อปกป้องเราจากความเจ็บปวดที่รับไม่ไหว"
อาจารย์ริเสะมองพวกเราสลับกัน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สุขุมและเข้าใจ "บางที... ร่างกายที่อ่อนแอลงก็อาจจะทำให้ความทรงจำของเราสับสนได้นะจ๊ะ สึกิโนะคุง ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการพักผ่อนให้เพียงพอ เมื่อร่างกายแข็งแรงขึ้น สมองก็จะปลอดโปร่งขึ้น ความคิดต่างๆ ก็จะแจ่มชัดขึ้นเอง" เธอมองมาที่ผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่ก็ไม่ได้ตัดสิน "แต่ถ้าเรื่องนี้มันยังคงรบกวนจิตใจเธอมากจริงๆ และเธอก็ยังคง 'เชื่อมั่น' ในความทรงจำและความรู้สึกของตัวเองอย่างสุดหัวใจ... บางทีการได้พยายามค้นหา 'ความจริง' ในแบบของเธอเอง หรือการได้ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นทั้งหมดออกมา ก็อาจจะเป็นหนทางหนึ่งที่ช่วยให้เธอผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้นะ"
ผมพยักหน้าอย่างหมดแรง รู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิดที่ไม่มีใครเข้าใจ ไม่นานแม่ก็มาถึงโรงเรียนด้วยสีหน้าตื่นตระหนกหลังจากได้รับโทรศัพท์แจ้งอาการจากอาจารย์ริเสะ ผมไม่มีเรี่ยวแรงจะอธิบายอะไร ปล่อยให้แม่ประคองพากลับบ้านไปอย่างเงียบๆ ท่ามกลางสายตาเป็นห่วงของเพื่อนๆ
พอถึงบ้าน ผมทิ้งตัวลงบนเตียงเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก ร่างกายหนักอึ้ง สมองตื้อตัน ผมนอนไม่หลับ ความคิดเรื่องลูมีนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ผมพยายามนึกทบทวนทุกเหตุการณ์ ทุกคำพูด ทุกรอยยิ้มของเธอซ้ำๆ มันต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหนสักแห่ง ผมไม่ได้บ้าไปเองแน่ๆ ความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอ... มันจริงแท้เกินกว่าจะเป็นแค่จินตนาการ
ผมตัดสินใจหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่มักใช้จดไอเดียเรื่อยเปื่อยหรือระบายความรู้สึกออกมา ผมต้องบันทึกเรื่องราวของ "โคโมริ ลูมีน" ทั้งหมดไว้ ก่อนที่ความทรงจำอันเลือนรางนี้จะถูกกลืนกินหายไปจากสมองของผมเอง ผมพลิกไปยังหน้าว่าง บังคับมือที่สั่นเทาและอ่อนแรงจากพิษไข้ให้จรดปากกาลงไป
ผมเริ่มจดทุกสิ่งทุกอย่างที่จำได้เกี่ยวกับเธอลงไปอย่างละเอียดที่สุด ลักษณะท่าทางอันเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่มักจะฉายแววจริงจังแต่ก็แฝงความอ่อนโยน เส้นผมสีน้ำตาลทองที่พลิ้วไหวอย่างนุ่มนวล กลิ่นแชมพูลาเวนเดอร์จางๆ ที่มักจะลอยมาเมื่อเธออยู่ใกล้... วันแรกที่เราจับคู่กันในโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ ความอึดอัดที่ค่อยๆ ละลายกลายเป็นความเข้าใจ บทสนทนาเรื่องโลกคู่ขนานที่ทำให้ผมทึ่งในความรู้ของเธอ รอยยิ้มที่หาได้ยากแต่สวยงามจับใจ... วันวาเลนไทน์ ช็อกโกแลตโฮมเมดรูปดาวเคราะห์ที่เธอตั้งใจทำ... วันที่เธอระบายความในใจเรื่องความกดดันจากพ่อที่ร้านกาแฟ น้ำตาของเธอที่ทำให้ผมเจ็บปวด... และวันสุดท้ายที่ห้องสมุด คำพูดที่เปี่ยมความหมายของเธอที่ยังคงก้องอยู่ในใจ...
“...การได้ทำงานร่วมกับนาย... มันมีความหมายกับฉันมากนะ สึกิโนะคุง...”
“...นายทำให้ฉันรู้สึกว่า... บางทีฉันก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้เสมอไป ขอบคุณ..."
ทุกคำพูด ทุกการกระทำ มันยังคงชัดเจนในความทรงจำของผมราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ผมเขียนชื่อเธอตัวใหญ่ๆ บนหน้ากระดาษ "โคโมริ ลูมีน" ราวกับจะสลักมันไว้ไม่ให้เลือนหาย ก่อนที่ความเหนื่อยล้าและฤทธิ์ไข้จะดึงสติผมให้จมดิ่งสู่นิทราอีกครั้ง ผมกอดสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้แนบอก ราวกับเป็นสมอชิ้นสุดท้ายที่ยึดโยงผมกับความเป็นจริงของเธอไว้ได้
และในความฝันอันมืดมิดและสับสนนั้นเอง... ผมก็ได้ยินเสียงของเธออีกครั้ง... ชัดเจนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา... ไม่ใช่เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่สิ้นหวัง แต่เป็นเสียงเรียกชื่อผมอย่างอ่อนโยนและมีความหวัง...
"ลีโอ... ช่วยฉันด้วย... ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ..."
ผมสะดุ้งตื่นกลางดึก เหงื่อท่วมตัว หัวใจเต้นแรงเหมือนกลองรัว เสียงนั้น... เสียงของลูมีน... มันยังคงก้องอยู่ในหู "ลีโอ... ช่วยฉันด้วย... ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ..." เธอเรียกชื่อผม! เธอยังอยู่!
ความทรงจำที่เกือบจะเลือนลางเพราะอาการป่วยและความสับสนจากคนรอบข้าง เริ่มกลับมาชัดเจนและแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง ผมรีบคว้าสมุดบันทึกข้างหมอนมาเปิดดูอย่างร้อนรน พลิกไปยังหน้าที่เขียนเรื่องลูมีน... ชื่อ "โคโมริ ลูมีน" ที่ผมเขียนไว้ตัวใหญ่ๆ... ผมจ้องมองมันเขม็ง... แล้วหัวใจก็กระตุกวูบ! หมึกที่ผมเขียนชื่อเธอไว้... มันดูจางลงกว่าเดิมจริงๆ! ราวกับมีบางอย่างกำลังพยายามลบเลือนมันออกไปอย่างช้าๆ! แต่ยังคงทิ้งร่องรอยจางๆ ไว้ให้เห็น! หรือว่า... หรือว่า "ความเป็นจริง" ที่ไม่มีเธอกำลังค่อยๆ กลืนกิน "ร่องรอย" และ "ความทรงจำ" เกี่ยวกับเธอไปจริงๆ!?
"ไม่นะ... ฉันจะไม่ยอมให้เธอหายไป!" ผมพึมพำกับตัวเอง ความกลัวระคนความมุ่งมั่นแล่นจับขั้วหัวใจ ถ้าผมไม่ทำอะไรสักอย่างตอนนี้ เธอจะหายไปจากความทรงจำของผม และอาจจะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล!
ผมลุกพรวดจากเตียงอย่างรวดเร็ว ความอ่อนเพลียจากไข้หายไปไหนหมดไม่รู้ ความตั้งใจอันแรงกล้าพลุ่งพล่านขึ้นมา ผมต้องหา "หลักฐาน" ที่เป็นรูปธรรมมากกว่านี้! อะไรก็ได้ที่จะยืนยันการมีอยู่ของเธอได้! ผมเริ่มค้นหาในห้องอย่างบ้าคลั่ง รื้อค้นทุกซอกทุกมุมบนโต๊ะหนังสือ ใต้เตียง ในตู้เสื้อผ้า...
แล้วสายตาผมก็เหลือบไปเห็นกองเอกสารและชีทเรียนที่วางซ้อนกันอยู่บนชั้นหนังสือ... กองชีทสรุปเนื้อหาโปรเจกต์ที่ลูมีนเคยให้ผมไว้ตอนที่ผมป่วยหนัก! ผมจำได้แม่นว่าเอามันกลับมาอ่านแล้ววางรวมไว้ตรงนั้น! มันต้องยังอยู่สิ!
ผมรีบวิ่งไปหยิบปึกชีทนั้นขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทาและหัวใจที่เต้นระรัว ใช่แล้ว! นี่มัน! ลายมือบรรจงที่คุ้นเคย! แผนภาพประกอบเล็กๆ เกี่ยวกับทฤษฎีควอนตัมที่วาดด้วยความตั้งใจ! มันยังอยู่! แม้กระดาษจะดูเก่ากว่าที่ผมจำได้เล็กน้อย และลายหมึกก็ดูเหมือนจะจางลงไปบ้างเช่นกัน เหมือนกับหมึกในสมุดบันทึกของผม... แต่มันก็ยังคงเป็นลายมือของเธออย่างไม่ต้องสงสัย! ผมจำได้ทุกตัวอักษร ทุกเส้นสาย!
"เจอแล้ว!!!" ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง แต่ก็เต็มไปด้วยความโล่งอก กอดปึกชีทนั้นไว้แนบอกราวกับสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ใช่น้ำตาแห่งความสิ้นหวังและความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ ความโล่งใจ และความหวังที่ส่องสว่างขึ้นมาอีกครั้ง "ลูมีน... เธอยังอยู่... เธอยังอยู่จริงๆ... ฉันไม่ได้บ้าไปเอง... ฉันจะช่วยเธอให้ได้!"
เสียงเรียกชื่อผมในความฝัน... ชื่อที่กำลังเลือนลางในสมุดบันทึก... และชีทสรุปแผ่นนี้...
นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่ผมมีในตอนนี้ แต่มันมากเกินพอแล้วที่จะตอกย้ำความเชื่อมั่นของผมว่า ลูมีน โคโมริ มีตัวตนอยู่จริง และเธอกำลังต้องการความช่วยเหลือจากผมอย่างแน่นอน
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ หรือทำไมทุกคนถึงลืมเธอไป แต่ผมจะไม่มีวันลืม และผมจะต้องหาทางช่วยเธอให้ได้ ความผูกพันที่มองไม่เห็นและความรับผิดชอบมันก่อตัวขึ้นในใจผมอย่างแข็งแกร่ง ผมต้องวางแผน ผมจะเริ่มจากตรงไหน? การหายตัวไปของเธอ มันไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดา มันต้องมีอะไรบางอย่างที่ซับซ้อนและเหนือธรรมชาติกว่านั้นแน่ๆ


## ตอนที่ 8: ที่ปรึกษา

เช้าวันต่อมา ผมก้าวเข้าสู่โรงเรียนด้วยสภาพที่ยังดูอิดโรย แต่แววตาไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเมื่อวาน ขอบตาสีคล้ำยังคงอยู่ แต่ในนั้นมีความมุ่งมั่นบางอย่างฉายชัดขึ้นมา ชีทที่มีลายมือจางๆ ของลูมีนถูกเก็บไว้อย่างดีในกระเป๋า มันคือหลักฐานและเครื่องย้ำเตือนว่าผมไม่ได้บ้าไปเอง
เพื่อนสนิททั้งสาม เคน, เซโน่, ทาคุมิ และริคุที่วันนี้มาเช้าผิดวิสัย ยืนรออยู่หน้าห้อง มองผมด้วยสายตาที่ผสมระหว่างความเป็นห่วงและความสงสัย
"โห ลีโอ เมื่อคืนไปทำอะไรมาวะ ขอบตาดำกว่าเดิมอีก" เคนทักพลางตบบ่าเบาๆ "นี่แกยังไม่หายดีเหรอ หรือว่ายังคิดเรื่อง... เอ่อ... คนนั้นไม่เลิก?"
เซโน่เสริมด้วยความเป็นห่วง "นายโอเคแน่นะลีโอ? ถ้าไม่ไหวจริงๆ ลาพักก็ได้นะ เดี๋ยวฉันประดิษฐ์ 'หุ่นยนต์ลีโอเข้าเรียน V.2' ให้ (เวอร์ชั่นแรกระเบิดไปแล้วตอนทดลองชงกาแฟ)"
ริคุเคี้ยวหมากฝรั่ง พูดแทรกแบบกวนๆ "เฮ้ย ลีโอ หน้ายั่งกะซอมบี้ หรือว่าเมื่อคืนแอบไปติดต่อนางฟ้าฟิสิกส์ในฝันของแกมาวะ ฮ่าๆ" แม้จะติดตลก แต่แววตาของริคุก็ฉายความอยากรู้อยากเห็นอยู่ลึกๆ
ทาคุมิพิงกำแพง พึมพำเรียบๆ "การอดนอนสะสมส่งผลเสียต่อการทำงานของสมองส่วนหน้า อาจทำให้เกิดภาพหลอนหรือความสับสนได้นะ สึกิโนะ"
ผมส่ายหน้า "ฉันโอเค... แค่นอนไม่ค่อยหลับนิดหน่อย" ผมไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับพวกเขาในตอนนี้ เป้าหมายของผมคือการหาทางช่วยลูมีน ไม่ใช่การทำให้ทุกคนเชื่อในสิ่งที่พวกเขาจำไม่ได้
ทันใดนั้น กลุ่มเด็กผู้หญิงมุมห้อง นำโดยฮิมาริและไอริส ก็เริ่มคุยกันด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อย ดึงดูดความสนใจของผมทันที
"นี่ ไอริสจัง เมื่อคืนฉันฝันแปลกมากเลยล่ะ!" ฮิมาริเล่าอย่างตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย "ฉันฝันเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง… สวยมากเลยนะ ผมสีน้ำตาลทองยาวๆ เหมือนมีแสงอ่อนๆ ประกายออกมาเลยล่ะ"
"เธอดูเหมือนจะถือหนังสือเล่มหนาๆ ปกสีเข้มๆ ตลอดเวลาด้วยนะ แล้วที่แปลกคือ… ฉันรู้สึกเหมือนได้กลิ่นดอกลาเวนเดอร์จางๆ ตลอดเลย ทั้งๆ ที่ในฝันไม่มีดอกไม้สักดอก! แต่หน้าเธอไม่ค่อยชัด เหมือนมีหมอกบัง แล้วเธอก็ทำหน้าเศร้าๆ เหมือนหลงทาง... แต่ก็นะ คงเป็นแค่ฝันบ้าๆ บอๆ น่ะ" ฮิมาริตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะ
ผมตัวแข็งทื่อ ผมสีน้ำตาลทอง... หนังสือเล่มหนา... กลิ่นลาเวนเดอร์! มันคือลูมีน! เขาแทบจะพุ่งเข้าไปถาม แต่ไอริสก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน น้ำเสียงเรียบเฉย แต่คิ้วขมวดเล็กน้อย
"ฉันก็ฝันคล้ายๆ กันนะฮิมาริ" ไอริสเอ่ยขึ้น ดวงตาสีเทาหมอกของเธอดูครุ่นคิด "ไม่ใช่เห็นเป็นคนชัดเจน แต่เป็น… ความรู้สึกเหมือนกำลังแก้สมการที่ซับซ้อนมากๆ เกี่ยวกับโครงสร้างจักรวาล แล้วก็มีภาพเนบิวลาหมุนวนสลับกับความมืดมิด มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ฉันควรจะจำได้แต่นึกไม่ออก รู้สึก… ค้างคาใจ"
ผมทนไม่ไหว ลุกพรวดเดินตรงไปยังโต๊ะของพวกเธอ
"เมื่อกี้พวกเธอว่าอะไรนะ! ฝันเห็นเด็กผู้หญิงผมสีน้ำตาลทองเหรอฮิมาริ? แล้วไอริสก็ฝันเห็นเนบิวลากับสมการควอนตัม? มันต้องใช่แน่ๆ! นั่นคือลูมีน! โคโมริ ลูมีนไง!" ผมพูดอย่างตื่นเต้นและลุกลี้ลุกลน
"ลีโอคุง! ใจเย็นๆ ก่อนสิ!" ฮิมาริดึงแขนเสื้อผม "แค่ความฝันเองนะ" แต่เธอก็มองหน้าไอริสอย่างสงสัย
ไอริสจ้องผมด้วยสายตาเย็นชา "สึกิโนะคุง ความฝันก็คือความฝัน อย่าเอาเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้มาปนกับความเป็นจริงเลย" แต่แววตาเธอกลับมีความลังเลบางอย่างซ่อนอยู่
"แต่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ!" ผมยืนกราน "ผมก็ฝันเห็นเธอเหมือนกัน! ฝันว่าเธอกำลังขอความช่วยเหลือ! พวกเธอลืมเพื่อนสนิทตัวเองไปได้ยังไง!"
ริคุผิวปากเบาๆ "โฮ่... เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คิดแฮะ หรือว่ายัยคนที่ว่าจะเป็นผีจริงๆ วะลีโอ?"
ฮิมาริลากผมออกมาคุยที่มุมห้อง "ลีโอคุง... พวกเราไม่รู้จักคนชื่อลูมีนจริงๆ นะ บางทีนายอาจจะแค่เหนื่อย หรือลองปรึกษาอาจารย์ริเสะที่ห้องพยาบาลดูอีกทีไหม ท่านดูเข้าใจนะ"
คำแนะนำของฮิมาริจุดประกายความคิดให้ผม "ใช่... อาจารย์ริเสะ..."
ชั่วโมงเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ผมนั่งเหม่อจนถูกอาจารย์ไมกี้เรียกไปแก้โจทย์หน้ากระดาน แต่สมองก็ขาวโพลนไปหมด อาจารย์ไมกี้มองผมด้วยแววตาเข้าใจ "ไม่เป็นไร สึกิโนะคุง กลับไปนั่งก่อนก็ได้ ดูเหมือนวันนี้สมาธิไม่ค่อยดีนะ มีอะไรรบกวนจิตใจรึเปล่า? พักเที่ยงมาคุยกับอาจารย์ที่ห้องพักครูได้นะ"
ทันทีที่ออดหมดคาบดังขึ้น ผมมุ่งตรงไปยังห้องพยาบาลทันที ผมอยากจะคุยกับอาจารย์ริเสะให้รู้เรื่อง ริคุเดินมาตบบ่า "ไงเพื่อนยาก ยังไม่หายเบลอเหรอ? ถ้าคาใจขนาดนั้น ก็ต้องลองพิสูจน์ให้รู้เรื่องไปเลยสิวะ!" คำพูดไม่คิดอะไรของริคุกลับกระตุกต่อมความคิดผม "พิสูจน์..."
เมื่อถึงห้องพยาบาล อาจารย์ริเสะต้อนรับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
"อ้าว สึกิโนะคุง วันนี้ดูไม่ค่อยดีเลยนะ"
"เอ่อ... คือผมรู้สึกเหมือนจะไข้ขึ้นอีกแล้วครับ แล้วก็... นอนไม่ค่อยหลับด้วย" ผมอ้างไป
หลังวัดไข้ อาจารย์ริเสะบอกว่าไข้ไม่สูงมาก แต่ดูพักผ่อนไม่พอจริงๆ "นอนพักที่นี่สักงีบไหม"
ขณะกำลังจะเอนตัวลงนอน ผมก็รวบรวมความกล้า "อาจารย์ริเสะครับ... ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อยได้ไหมครับ มันอาจจะฟังดูแปลกๆ"
อาจารย์ริเสะมองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่ก็พยักหน้า "ว่ามาสิจ๊ะ"
ผมเล่าเรื่องความฝันของตัวเอง ของฮิมาริและไอริส รวมถึงความเชื่อมั่นของผมว่าลูมีนมีตัวตนอยู่จริง และความรู้สึกว่าเธอต้องการความช่วยเหลือ
อาจารย์ริเสะนั่งฟังอย่างตั้งใจ ไม่ได้ขัดจังหวะหรือแสดงท่าทีไม่เชื่อ เมื่อผมเล่าจบ เธอก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างลึกลับ
"ความรู้สึกของมนุษย์มันซับซ้อนนะ สึกิโนะคุง โดยเฉพาะความรู้สึกที่ผูกพันกันมากๆ บางคนเชื่อว่ามันเป็นแค่ปฏิกิริยาเคมี แต่บางคนก็เชื่อว่ามันเป็นพลังงานรูปแบบหนึ่งที่มองไม่เห็น" เธอเว้นช่วง "ความฝันก็เหมือนกัน มันอาจจะสะท้อนความกลัวหรือความปรารถนาของเรา แต่บางครั้ง... มันก็อาจจะเป็นมากกว่านั้น ใครจะไปรู้ บางทีมันอาจจะเป็นช่องทางที่จิตใต้สำนึกของเราพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง หรือพยายามจะเชื่อมต่อกับสิ่งที่สำคัญกับเรามากๆ ก็ได้"
เธอมองมาที่ผมด้วยแววตาเข้าใจ "สิ่งที่อาจารย์พอจะบอกได้ก็คือ ถ้ารู้สึกว่าความทรงจำและความรู้สึกของเธอมัน 'จริง' สำหรับเธอมากๆ และถ้ามันมี 'ร่องรอย' หรือ 'เบาะแส' บางอย่างที่เธอคิดว่าอาจจะนำไปสู่คำตอบได้ ทำไมไม่ลองตามหามันดูล่ะจ๊ะ? การได้พิสูจน์ด้วยตัวเอง อาจจะดีกว่าการจมอยู่กับความสับสนก็ได้นะ บางที...คำตอบมันอาจจะรอเธออยู่ในที่ที่เธอคาดไม่ถึงก็ได้"
คำพูดของอาจารย์ริเสะไม่ได้ให้คำตอบโดยตรง แต่กลับเป็นเหมือนเข็มทิศที่ชี้ทางให้ผม ผมรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "ขอบคุณครับอาจารย์..." เขารู้แล้วว่าควรจะทำอะไรต่อไป
ผมขอตัวออกจากห้องพยาบาลทันที เป้าหมายต่อไปคือ ห้องชมรมวิทยาศาสตร์ ผมต้องการมันสมอง (ที่อาจจะเพี้ยนๆ) ของเซโน่! ผมพบเขากำลังง่วนอยู่กับ "เครื่องตรวจจับคลื่นสมองเพื่อแปลงเป็นบทกวีไฮกุ"
"เซโน่! ฉันมีเรื่องสำคัญจะปรึกษา!"
เซโน่เงยหน้าขึ้น "โอ้ ลีโอเองเหรอ! มาลองนี่สิ! 'เครื่องผลิตเสียงหัวเราะสังเคราะห์ V.3'!"
"เซโน่! เรื่องนั้นไว้ก่อน!" ผมเล่าเรื่องความฝันของทุกคน และคำแนะนำของอาจารย์ริเสะให้ฟังอย่างละเอียด เซโน่นั่งฟังตาเป็นประกาย ลูบคางอย่างครุ่นคิด
"อืม... น่าสนใจมากเพื่อนยาก!" เซโน่พยักหน้าแรงๆ "การฝันเห็นอะไรคล้ายๆ กัน เกี่ยวกับคนที่หายไป... มันอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ! อาจารย์ริเสะพูดถูก! ความรู้สึกมันคือพลังงาน!"
เซโน่วางหัวแร้งลง เริ่มระดมสมองด้วยท่าทางตื่นเต้น "มันอาจจะเป็นไปได้หลายอย่างเลยนะเพื่อน! อาจจะเป็น 'Quantum Entanglement' ที่จิตของพวกนายเชื่อมโยงกับลูมีนอยู่! หรือบางทีลูมีนอาจจะไม่ได้หายไปไหน แต่ 'หลุด' เข้าไปในจักรวาลคู่ขนานอื่น! หรืออาจจะมี 'คลื่นพลังงาน' บางอย่างที่ลบความทรงจำเกี่ยวกับเธอในมิติเรา ยกเว้นคนที่ความผูกพันมันแข็งแกร่งพอจะต้านได้! หรืออาจจะเป็นพลังจิต! หรือมนุษย์ต่างดาว!" เซโน่เสนอทฤษฎีหลุดโลกมาเป็นชุด
"แล้วความฝันล่ะ?" ผมถาม
"ความฝัน!" เซโน่ดีดนิ้ว "มันอาจจะเป็น 'ช่องสัญญาณ' ที่จิตพวกนายรับ 'คลื่นความคิด' หรือ 'เสียงเรียก' จากลูมีนได้! ลองคิดดูสิ ถ้าความรู้สึกเข้มข้นมากๆ เช่น ความรัก ความห่วงใย มันสร้าง 'คลื่นความถี่พิเศษ' ที่ส่งผ่านมิติได้ล่ะ? เหมือนเวลาเราคิดถึงใครแล้วเขาโทรมาพอดีเป๊ะ! ความรักไงเพื่อน! ความรักมันคือพลังงานสุดยอด! ถ้านายรู้สึกผูกพันกับลูมีนมากๆ บางทีความรู้สึกของนายนั่นแหละ คือ 'กุญแจ' ที่จะเชื่อมโยงนายกับเธอก็ได้!"
"ความรู้สึก... ความรัก..." ผมทวนคำนั้น พลางนึกถึงใบหน้าของลูมีน คำพูดของเธอในวันสุดท้าย... "การได้ทำงานร่วมกับนาย... มันมีความหมายกับฉันมากนะ..."
ทันใดนั้นเอง! ความทรงจำบางอย่างก็ฉายชัดขึ้นมา! วันที่เราไปคาเฟ่แมว... สถานที่นอกโรงเรียนที่เราเจอกันบ่อยที่สุด... คำพูดเล่นๆ เรื่องความฝันกับโลกคู่ขนาน... ชีทที่มีลายมือเธอ... และสมุดโน้ตเล่มสำคัญของเธอ!
"ห้องสมุด!" ผมอุทานเสียงดัง "สมุดโน้ตสีดำเล่มนั้น! ที่มีสติกเกอร์รูปเนบิวลา! ที่ห้องสมุดประชาชน! ที่เธอจดทุกอย่างเกี่ยวกับโปรเจกต์และ... อาจจะมีความรู้สึกส่วนตัวของเธออยู่ในนั้นด้วย! ที่เธอเคยพูดถึงความฝัน! เธอมักจะไปนั่งมุมเดิมๆ ตรงนั้น!"
มันเป็นสถานที่ที่เราใช้เวลาด้วยกันบ่อยที่สุดนอกโรงเรียน ที่ที่เธอเคยเปิดใจให้ผมฟัง... และผมจำได้ว่าเธอเคยลืมสมุดเล่มนั้นไว้ครั้งหนึ่ง!
"ขอบใจมากเซโน่! นายสุดยอดไปเลย!" ผมพูดอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวัง "ฉันต้องไปที่นั่น!"
ผมวิ่งพรวดออกจากห้องชมรมทันที ทิ้งให้เซโน่ยืนงง "เอ้า... ไปซะแล้ว ยังอธิบายเรื่องความเป็นไปได้ของพลังจิตในการเปิดประตูมิติไม่จบเลยนะเนี่ย... สงสัยต้องสร้างเครื่องมือติดตามตัวลีโอซะแล้ว เผื่อหลุดไปมิติอื่นจริงๆ ฮ่าๆๆ!"
ผมวิ่งไปตามทางเดินด้วยความเร็วสูงสุด ภาพต่างๆ เริ่มเชื่อมโยงกัน... ความฝันที่เชื่อมโยงกัน... คำพูดของเซโน่... คำแนะนำของอาจารย์ริเสะ... ชีท... สมุดบันทึกที่ชื่อเธอกำลังจาง... และคำพูดสุดท้ายของลูมีน...
เขาต้องไปที่ห้องสมุดประชาชน... ทันที! ที่นั่นต้องมีอะไรบางอย่าง... ร่องรอยสุดท้าย... หรือบางที... อาจจะเป็น "ประตู" สู่คำตอบทั้งหมด!
เสียงเรียกชื่อเขาในความฝัน... อาจเป็นเสียงจากอีกฟากฝั่ง! หัวใจผมตะโกนบอกว่า... ผมกำลังเข้าใกล้เธอแล้ว!


## ตอนที่ 9 ความรู้สึก

ผมรีบมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดประชาชนทันที หัวใจเต้นแรงด้วยความคาดหวัง สมุดโน้ตสีดำเล่มนั้น... มันต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ มุมประจำของเรา ที่ที่เราใช้เวลาด้วยกันมากที่สุดนอกโรงเรียน
เมื่อถึงห้องสมุด ผมตรงไปยังมุมอ่านหนังสือริมหน้าต่างที่คุ้นเคย กวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว... แต่กลับว่างเปล่า ไม่มีสมุดโน้ตสีดำ ไม่มีร่องรอยใดๆ ที่บ่งบอกว่าลูมีนเคยมาที่นี่เมื่อเร็วๆ นี้ ความผิดหวังเริ่มกัดกินเข้ามาในใจ
"ไม่สิ... ต้องมีอะไรผิดพลาด" ผมพึมพำกับตัวเอง เริ่มค้นหาอย่างละเอียดตามชั้นหนังสือฟิสิกส์และดาราศาสตร์ที่เธอชอบอ่าน พลิกดูหนังสือทีละเล่ม มองหาใต้โต๊ะทุกตัว ตามซอกมุมต่างๆ แต่ก็ยังคงไร้วี่แวว ผมสอบถามบรรณารักษ์ แต่เธอก็ส่ายหน้า บอกว่าไม่เห็นมีใครทำสมุดโน้ตลืมไว้
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ความหวังเริ่มริบหรี่ ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมที่เคยนั่งกับลูมีน ความรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังเริ่มถาโถมเข้ามา หรือว่าสมุดเล่มนั้นมันไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆ? หรือว่ามันก็หายไปเหมือนกับความทรงจำของคนอื่นๆ?
ผมหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ นึกถึงใบหน้าของลูมีน นึกถึงคำพูดของเธอ... "ความฝันอาจจะเป็นหน้าต่าง..." "ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ..." เสียงเรียกชื่อผมในความฝัน... "ลีโอ... ช่วยฉันด้วย..."
ไม่! ผมจะยอมแพ้ไม่ได้! ถ้าสมุดโน้ตไม่ได้อยู่ที่นี่ บางทีอาจจะมีร่องรอยอื่น... ร่องรอยที่เธออาจจะทำตกไว้ระหว่างทาง! ผมนึกถึงเส้นทางที่เธอใช้เดินทางไป-กลับโรงเรียนเป็นประจำ เส้นทางที่ผมเคยแอบเดินตามไปส่งห่างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอถึงบ้านปลอดภัย
ผมรีบลุกออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าไปยังเส้นทางนั้น เริ่มเดินสำรวจอย่างละเอียดตั้งแต่บริเวณใกล้บ้านของเธอ (เท่าที่พอจำได้) สอดส่ายสายตามองหาทุกซอกทุกมุม ตามพุ่มไม้ ใต้กิ่งไม้ หรือแม้แต่ในถังขยะ ผมเดินผ่านร้านสะดวกซื้อที่เธอมักแวะซื้อชาผลไม้ ผ่านสวนสาธารณะเล็กๆ ที่เธอเคยนั่งอ่านหนังสือรอเวลา... แต่ก็ยังไม่พบอะไร
หัวใจผมเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเดินใกล้ถึงโรงเรียนมากขึ้น ความหวังริบหรี่ลงทุกขณะ หรือว่ามันจะไม่มีหลักฐานอะไรเหลืออยู่แล้วจริงๆ?
"บางทีอาจจะอยู่แถวๆ หน้าโรงเรียนก็ได้... จุดที่คนพลุกพล่านที่สุด... จุดที่เธออาจจะรีบร้อนหรือใจลอย..." ผมพึมพำกับตัวเอง พยายามไม่สิ้นหวัง
แล้วเมื่อผมเดินมาถึงบริเวณใกล้ประตูโรงเรียน ตรงสวนหย่อมที่เต็มไปด้วยพุ่มกุหลาบที่กำลังเริ่มผลิบานรับฤดูใบไม้ผลิ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นวัตถุสีเงินเล็กๆ สะท้อนแสงแดดยามบ่ายแวบหนึ่ง ซ่อนอยู่ใต้เงาของพุ่มไม้หนาทึบ
หัวใจผมกระตุกวูบ ผมค่อยๆ แหวกกิ่งก้านที่มีหนามแหลมออกดูอย่างระมัดระวัง...
มันคือนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กๆ! สายหนังสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา... หน้าปัดเรียบๆ ที่มีรอยร้าวเล็กน้อยตรงกระจก... ผมจำได้ทันที! นี่มันนาฬิกาของลูมีน! เรือนที่เธอใส่ติดตัวเป็นประจำ!
ผมรีบหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ความดีใจแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อสังเกตเห็น... เข็มนาฬิกามันหยุดเดิน! เข็มสั้นชี้อยู่ระหว่างเลข 6 กับเลข 7 เล็กน้อย เข็มยาวชี้เลยเลข 9 ไปนิดหน่อย และเข็มวินาทีหยุดนิ่งสนิท มันคือเวลา... ประมาณ 6 โมง 47 นาที ของช่วงเช้า!
"6 โมง 47 นาที..." ผมพึมพำกับตัวเอง เวลานี้มันมีความหมายอะไร? ผมนึกย้อนไปถึงเช้าวันที่เธอหายไป... เช้าวันนำเสนอ... เวลาที่นักเรียนส่วนใหญ่กำลังทยอยมาถึงโรงเรียน... หรือว่านี่คือ... เวลาที่เธอหายตัวไปจริงๆ? ผมนึกถึงความกดดันที่เธอแบกรับ ความรู้สึกที่อยากจะ "หายไป" ที่เธอเคยระบายให้ฟัง... หรือว่าความปรารถนาอันแรงกล้านั้น มันเกิดขึ้นจริงในช่วงเวลานี้?
หลักฐานชิ้นสำคัญอยู่ในมือแล้ว! มันอาจจะไม่ได้ชี้ทางโดยตรง แต่ก็เป็น "ร่องรอย" ที่จับต้องได้ชิ้นแรกที่ยืนยันการมีอยู่ของเธอ และอาจจะบ่งบอกถึง "เวลา" ที่เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้น!
ผมกำนาฬิกาเรือนนั้นไว้แน่น ความมุ่งมั่นกลับมาอีกครั้ง ผมต้องการคนช่วยตีความ... คนที่คิดนอกกรอบ... เซโน่!
ผมวิ่งกลับไปที่ห้องชมรมวิทยาศาสตร์อีกครั้ง กลิ่นโลหะไหม้จางๆ และเสียงทดลองประหลาดๆ ยังคงดังออกมา ผมพบเซโน่กำลังง่วนอยู่กับ... อะไรสักอย่างที่ดูเหมือนเครื่องปิ้งขนมปังติดสายไฟ
"เซโน่! ฉันเจอแล้ว! ฉันเจอหลักฐาน!" ผมโพล่งขึ้นพร้อมชูนาฬิกาให้เพื่อนดู
เซโน่ตาโต ละสายตาจากเครื่องปิ้งขนมปัง "โอ้โห! นาฬิกาแห่งกาลเวลาที่หยุดนิ่ง! หรือว่านี่จะเป็นอาร์ติแฟกต์จากมิติอื่น! สุดยอดไปเลยลีโอ! แล้วมันบอกอะไรเราบ้าง?"
ผมเล่าเรื่องนาฬิกาที่หยุดเดินตอน 6:47 น. และข้อสันนิษฐานของผมให้เซโน่ฟังอย่างตื่นเต้น
เซโน่ลูบคาง ทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจัง "6:47 น. ... เวลาที่แม่นยำขนาดนี้มันต้องมีความหมายแน่ๆ! ในทางทฤษฎีควอนตัมนะเพื่อน การสังเกตการณ์หรือ 'ความคิด' ที่เข้มข้นมากๆ สามารถส่งผลกระทบต่อความเป็นจริงได้! หรือบางที... ในช่วงเวลานั้น ความปรารถนาที่รุนแรงของลูมีนที่จะ 'หายไป' มันอาจจะทำให้ 'สถานะความเป็นจริง' ของเธอเกิดการ 'พังทลาย' (Wave function collapse) ในรูปแบบที่ผิดปกติ! ทำให้เธอ 'หลุด' ออกจากไทม์ไลน์หรือมิติของเราไป! เหมือนอนุภาคที่เปลี่ยนสถานะไปดื้อๆ!"
"แล้วฉันจะทำยังไงให้เธอกลับมาได้ล่ะ?" ผมถามอย่างร้อนรน หัวใจเต้นแรง
"พลังงาน!" เซโน่ดีดนิ้วเสียงดังเป๊าะ ดวงตาเป็นประกาย "เราต้องใช้ 'พลังงาน' อีกรูปแบบหนึ่งที่แข็งแกร่งพอที่จะ 'ดึง' สถานะของเธอกลับมา! พลังงานที่เชื่อมโยงเธอกับมิติของเรา! พลังงานจาก 'ความรู้สึก'! ความผูกพันที่นายมีต่อเธอ! ความรู้สึกที่อาจจะหลงเหลืออยู่ในตัวเธอ! มันเหมือนแม่เหล็กที่มองไม่เห็นแต่มันทรงพลังยิ่งกว่าหลุมดำ! นายต้อง 'ตะโกน' เรียกเธอ! ไม่ใช่แค่เสียง แต่ด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่นายมี! ทำลายกำแพงมิติด้วยพลังแห่งความรักและความผูกพันของนายไงเพื่อน! ทำให้อนุภาคของเธอมัน 'รับรู้' ว่ามีคนต้องการเธออยู่ตรงนี้! มีคนที่รอคอยเธออยู่!"
คำพูดที่ดูเหมือนหลุดโลกของเซโน่ แต่มันกลับจุดประกายความหวังและความกล้าในใจผมอย่างรุนแรง "พลังงานความรู้สึก... ตะโกนเรียกเธอ..." ใช่แล้ว! นั่นคือสิ่งที่ผมต้องทำ! ผมต้องบอกความรู้สึกของผมออกไป! ให้ดังพอที่เธอจะได้ยิน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม!
"ขอบใจมากเซโน่! นายช่วยฉันได้เยอะเลย!" ผมตบบ่าเพื่อนอย่างแรงด้วยความขอบคุณ แล้ววิ่งพรวดออกจากห้องชมรมไปอีกครั้ง ทิ้งให้เซโน่ยืนเกาหัว "เอ้า... รีบไปอีกแล้ว สงสัยพลังงานความรักจะเต็มเปี่ยมจนต้องรีบไปปล่อยคลื่นแน่ๆ ฮ่าๆๆ!"
เช้าวันต่อมา...
ผมตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ประหม่า และความหวัง ผมกำนาฬิกาของลูมีนไว้ในกระเป๋าเสื้อ มันเป็นเครื่องย้ำเตือนถึงภารกิจสำคัญ
ผมมายืนรอที่หน้าประตูโรงเรียนตั้งแต่ 6:45 น. บรรยากาศยังคงเงียบสงบ นักเรียนเริ่มทยอยเดินทางมาถึง ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เสียงของเซโน่ก้องอยู่ในหัว "ตะโกนเรียกเธอ... ด้วยความรู้สึกทั้งหมด..."
"ลูมีน!!!" ผมตะโกนชื่อเธอออกไปสุดเสียง ความดังของมันทำให้ผมเองยังตกใจ เสียงนั้นก้องไปทั่วบริเวณหน้าโรงเรียน นักเรียนที่เดินอยู่ต่างหยุดชะงัก หันมามองผมเป็นตาเดียวด้วยความตกใจและงุนงง บางคนเริ่มซุบซิบ
"ลูมีน! เธอได้ยินฉันไหม! ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนสักแห่ง!" ผมไม่สนใจสายตาเหล่านั้น ตะโกนต่อไปด้วยเสียงที่เริ่มสั่นเครือ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น "ฉันมาตามหาเธอแล้วนะ! กลับมาเถอะ! ทุกคนอาจจะลืมเธอไป แต่ฉัน... ฉันไม่มีวันลืมเธอเด็ดขาด!" ลมเริ่มพัดแรงขึ้น ผมหายใจหอบ แต่ยังคงตะโกนต่อไป
"ลูมีน! เธอบอกว่าฉันทำให้นายรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวใช่ไหม! เธอก็เหมือนกันนะ! การมีเธออยู่มันมีความหมายกับฉันมาก! อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวสิ!" น้ำตาเริ่มไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
"ลูมีน!! ได้ยินไหม!!!" ผมเงียบไปครู่หนึ่ง สูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมพลังทั้งหมด ก่อนจะตะโกนคำพูดที่ผมเก็บไว้ในใจมานานแสนนาน คำพูดที่ผมควรจะบอกเธอตั้งนานแล้ว...
"ฉัน... ฉันชอบเธอนะ!! ชอบเธอมากๆ!! ชอบเธอที่สุดในโลกเลย ลูมีน โคโมริ!!!"
สิ้นเสียงตะโกนนั้น ราวกับว่าเวลาได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ ทุกอย่างเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด... ลมหยุดพัด... เสียงซุบซิบเงียบหาย...
แล้วทันใดนั้น... ตรงมุมประตูโรงเรียนที่เคยว่างเปล่า... ผมเห็นเงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น... ราวกับภาพที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นจากหมอกควัน... ร่างของเด็กสาวคนหนึ่ง... เส้นผมสีน้ำตาลทองยาวสลวยพลิ้วไหวเบาๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่สวยที่ผมคิดถึงเหลือเกิน... กำลังจ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาที่ทั้งตกใจ เขินอาย และ... มีน้ำตาคลออยู่
เธอค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมนั้น ยืนอยู่ตรงหน้าผม ใบหน้าแดงก่ำ ปากเม้มแน่น ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่ชัดเจน...
"ตะ... ตะโกนเสียงดังจังเลย... ลีโอ..."
ผมยืนนิ่ง อ้าปากค้าง หัวใจเหมือนจะหยุดเต้น น้ำตาทะลักออกมาอย่างไม่อาจกลั้น "ลูมีน..." เสียงผมแหบพร่า "นั่น... นั่นเธอจริงๆ... จริงๆ ใช่ไหม..."
ลูมีนพยักหน้าเบาๆ น้ำตาของเธอเองก็ไหลอาบแก้มเช่นกัน แต่ก็มีรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความโล่งใจประดับอยู่บนใบหน้า "อื้ม... ฉันเอง" เธอเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น กลิ่นแชมพูลาเวนเดอร์จางๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก ยืนยันการมีอยู่ของเธอ "นี่... ที่ตะโกนเมื่อกี้น่ะ... คนมองกันทั้งโรงเรียนแล้ว... มันน่าอายนะรู้ไหม" เธอพูดพลางก้มหน้างุด ใช้หลังมือปาดน้ำตาตัวเองอย่างเขินๆ
แต่แล้วเธอก็รีบเงยหน้าขึ้น คว้าข้อมือผมไว้แน่น "ไปหาที่คุยกันที่ไม่มีคนดีกว่า ตรงนี้... ไม่ไหวแล้ว" ความอบอุ่นจากมือของเธอที่สัมผัสผม มันจริงเหลือเกิน ผมปล่อยให้เธอจูงมือวิ่งไปยังมุมลับหลังอาคารเรียน ที่ที่เราเคยแอบมานั่งคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว
พอถึงที่ลับตาคน ลูมีนก็ปล่อยมือจากข้อมือผม แต่แล้วเธอก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับผมเต็มตัว ก่อนจะโผเข้ากอดผมแน่นอย่างไม่คาดฝัน ร่างบางในอ้อมแขนของผมสั่นสะท้านน้อยๆ
"ฉันกลัว... ฉันกลัวมากเลยนะลีโอ" เสียงของเธอสั่นเครือ ซบหน้าลงกับแผ่นอกของผม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่เพิ่งผ่านพ้นมา
ผมกอดตอบร่างบางนั้นแน่นขึ้น สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านและความเปราะบางของเธอ ผมลูบแผ่นหลังของเธอเบาๆ เป็นการปลอบโยน ความรู้สึกโล่งอกและตื้นตันใจมันถาโถมเข้ามาจนผมเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
"ไม่เป็นไรแล้วนะลูมีน... ไม่เป็นไรแล้ว... ฉันอยู่นี่แล้ว... เธอปลอดภัยแล้ว" น้ำเสียงของผมสั่นเครือไม่แพ้กัน
ลูมีนซบหน้ากับอกผม ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจควบคุม เสียงสะอื้นเบาๆ ดังลอดออกมาจากลำคอ
"ฮึก... ฉัน... ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น... จู่ๆ ทุกอย่างก็มืดไปหมด... เหมือนฉันอยู่ในที่ที่ว่างเปล่า... ไม่มีใคร... ไม่มีอะไรเลย... มันหนาว... แล้วก็เงียบมากๆ... ฉันพยายามเรียกหาใครก็ไม่มีใครได้ยิน... ฉันคิดว่าฉันจะติดอยู่ที่นั่นตลอดไป... ฉันคิดถึงทุกคน... คิดถึงไอริสจัง ฮิมาริจัง... แล้วก็... ฮึก... คิดถึงนายที่สุดเลย..." เธอยิ่งกอดผมแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าผมจะหายไปอีก
"แล้วฉันก็ได้ยินเสียงนาย..." เธอพูดต่อ เสียงยังคงสั่นสะท้านแต่เริ่มมีความหวัง "เสียงนายมันเหมือนแสงสว่างเดียวในความมืดมิดนั่น... ตอนแรกมันแผ่วเบา... เหมือนอยู่ไกลมาก... ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นแค่จินตนาการรึเปล่า... แต่แล้วมันก็ดังขึ้นเรื่อยๆ... ชัดขึ้นเรื่อยๆ... โดยเฉพาะเมื่อกี้นี้..."
ใบหน้าของลูมีนแดงก่ำขึ้นอีกครั้งเมื่อนึกถึงคำสารภาพรักของผม เธอค่อยๆ ผละตัวออกมาเล็กน้อย แต่ยังคงยืนอยู่ใกล้ๆ มองใบหน้าผมด้วยดวงตาที่ยังคลอหน่ำน้ำตา แต่ก็ทอประกายบางอย่าง
"ที่นายตะโกนออกมา... ทั้งหมดนั่น... ฉันได้ยินมันชัดเจนเลยนะ... มันเหมือน... เหมือนมีเชือกที่มองไม่เห็นมาดึงฉันออกมาจากความว่างเปล่านั้น... ดึงฉันกลับมาที่นี่... กลับมาหานาย..."
ผมมองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น ดวงตาที่ผมโหยหาเหลือเกิน "ฉันหมายความตามนั้นทุกคำนะลูมีน... ทุกคำจริงๆ" ผมยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมี "นาฬิกาของเธอ... ฉันเจอมันตกอยู่ที่สวนหน้าโรงเรียน มันหยุดเดินตอนประมาณ 6:47 น. ... เวลานั้น... มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอ?"
ลูมีนก้มหน้าลงเล็กน้อย ความทรงจำอันเจ็บปวดและสับสนในเช้าวันนั้นย้อนกลับมา "วันนั้น... ตอนนั้น... ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนแบกรับทุกอย่างไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ความคาดหวังของพ่อ... ความรู้สึกที่ว่าฉันไม่ดีพอ... ความกลัวที่จะทำให้ทุกคนผิดหวังในการนำเสนอ... ฉันแค่... ฉันแค่อยากจะหายไป... อยากจะหนีไปจากทุกสิ่งทุกอย่าง... อยากให้โลกนี้ไม่มีฉันอยู่..." น้ำเสียงของเธอแฝงความเจ็บปวดและละอายใจ "แล้วมันก็... มันก็เหมือนคำอธิษฐานนั้นมันเป็นจริงขึ้นมา... จู่ๆ ทุกอย่างก็ดับวูบไป... แล้วฉันก็ไปอยู่ในที่ที่น่ากลัวนั่น..."
"บางที... พลังของความปรารถนาที่รุนแรงของเธอในตอนนั้น... มันอาจจะส่งผลกระทบต่อความเป็นจริงอย่างที่เซโน่ว่าก็ได้นะ" ผมนึกถึงทฤษฎีเพี้ยนๆ แต่ตอนนี้มันดูเหมือนจะเข้าเค้าที่สุด "อาจจะทำให้เธอหลุดเข้าไปในมิติอื่น หรือสถานะอื่น... และบางที... ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอ... ที่ฉันตะโกนออกไป... มันอาจจะเป็น 'พลังงาน' อีกชนิดหนึ่ง... ที่แข็งแกร่งพอจะดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริงของเรา"
ลูมีนเงยหน้ามองผมอีกครั้ง ในแววตาของเธอมีความเข้าใจและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งปรากฏขึ้น "ขอบคุณนะลีโอ... ขอบคุณที่ไม่ลืมฉัน... ขอบคุณที่ตามหา... ขอบคุณที่ดึงฉันกลับมา..." เธอหยุดเล็กน้อย มองใบหน้าผมอย่างจริงจัง ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย แต่ก็มีความแน่วแน่บางอย่าง "ที่นายพูดเมื่อเช้า... ที่นายตะโกนออกมา... ว่านายชอบฉัน... นาย... นายพูดจริงเหรอ?"
คำถามนั้นทำให้ลีโอชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของลูมีน เห็นความหวัง ความไม่มั่นใจ และความเปราะบางปะปนกันอยู่ในนั้น เขาเข้าใจดีว่าสำหรับคนที่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวและแบกรับความกดดันมากมาย คำพูดเหล่านั้นมันมีความหมายเพียงใด
"จริงยิ่งกว่าจริงเสียอีก ลูมีน" ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงใจที่สุดเท่าที่เขาเคยพูดมา "ฉันอาจจะไม่เคยพูดมันออกมาตรงๆ และอาจจะแสดงออกไม่เก่ง แต่ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอ... มันชัดเจนมาตลอดในใจของฉัน ฉันชอบเธอ... ชอบที่เธอเป็นเธอ ชอบความฉลาด ความเงียบขรึมที่น่าค้นหา รอยยิ้มที่หาได้ยากแต่สวยงามที่สุด... และแม้แต่ตอนที่เธอเศร้า หรือตอนที่เธอดูเปราะบาง... ฉันก็ยังชอบเธอ และอยากจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ"
น้ำตาหยดใหม่ไหลอาบแก้มลูมีนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันดูเหมือนจะเป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันใจและความสุข
"ฉัน..." เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "...ขอบคุณนะลีโอ สำหรับทุกอย่าง... สำหรับความรู้สึกของนายด้วย" เธอมองตาเขาอย่างแน่วแน่ ก่อนจะเม้มปากเล็กน้อย เหมือนกำลังตัดสินใจครั้งสำคัญ "แต่... เรื่องที่นายสารภาพรัก... ฉัน... ฉันขอเวลาหน่อยได้ไหม?"
ลีโอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับคำขอนั้น แต่ก็พยายามทำความเข้าใจ "เวลาเหรอ? หมายความว่ายังไง?"
ลูมีนเม้มปากแน่นขึ้น ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและแฝงความลังเล "ฉัน... ฉันก็มีความรู้สึกดีๆ ให้นายนะลีโอ... มากกว่าที่นายคิดเสียอีก... จริงๆ นะ" แก้มของเธอแดงระเรื่อ "แต่... เหตุการณ์ที่ผ่านมานี้... การได้หายไปแล้วกลับมาได้เพราะเสียงเรียกของนาย... มันทำให้ฉันได้คิดอะไรหลายอย่าง โดยเฉพาะเรื่องความรู้สึกของตัวเอง... เรื่องคุณค่าของตัวเอง... ฉันอยากจะแน่ใจ... อยากจะจัดการกับความสับสนวุ่นวายในใจของฉันให้เรียบร้อยก่อน... อยากจะเข้มแข็งขึ้นในแบบของฉันเอง... ก่อนที่เราจะเริ่มอะไรที่มันจริงจัง" เธอมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอนเล็กน้อย "อีก... อีกสองอาทิตย์... แค่สองอาทิตย์เท่านั้น นาย... นายช่วยมาพูดคำนั้นกับฉันอีกครั้งตอนเปิดเทอมปีสามได้ไหม? ถึงตอนนั้น... ฉัน... ฉันน่าจะพร้อมสำหรับคำตอบที่ชัดเจนแล้วจริงๆ"
ลีโอมองลูมีนนิ่ง เขาเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการสื่อ ความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องที่จะรีบร้อน และการให้เวลาตัวเองได้ทบทวนและเติบโตก็เป็นสิ่งที่ถูกต้อง เขาอาจจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ได้คำตอบทันที แต่ความเคารพในตัวลูมีนและความปรารถนาที่จะเห็นเธอมีความสุขอย่างแท้จริงนั้นมีมากกว่า
เขายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและเข้าใจ "ได้สิ ลูมีน... สองอาทิตย์... หรือนานกว่านั้นฉันก็รอได้" เขายื่นนิ้วก้อยออกไปหาเธอ "สัญญานะ ว่าเธอจะให้คำตอบฉันจริงๆ ตอนเปิดเทอม"
ลูมีนยิ้มกว้างออกมาอย่างเต็มที่ในรอบหลายวัน เป็นรอยยิ้มที่สดใสและปลดปล่อยอย่างแท้จริง รอยยิ้มที่ทำให้โลกรอบตัวสว่างไสว เธอยื่นนิ้วก้อยเล็กๆ ของเธอไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของลีโออย่างแนบแน่น
"สัญญา" เธอตอบเสียงใส ก่อนจะแกล้งทำหน้าดุใส่เขาเล็กน้อยด้วยแววตาขี้เล่น "แต่ระหว่างที่รอน่ะ... ห้ามแอบหนีไปมีสาวใหม่ก่อนล่ะ! ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย!"
คำพูดนั้นทำให้ลีโอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับความน่ารักที่ไม่คาดคิดของเธอ "ฮะๆ ไม่มีทางแน่นอน ในใจฉันตอนนี้มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นแหละ"
ทั้งคู่หัวเราะออกมาเบาๆ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและเต็มไปด้วยน้ำตา บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่น ความเข้าใจ และความหวังที่ส่องประกายเจิดจ้า....


## ตอนที่ 10 ปิดเทอมและสวนสนุก

"หลายวันผ่านไปราวกับความฝันนับตั้งแต่วินาทีที่ลูมีน โคโมริ ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งหน้าโรงเรียน การกลับมาของเธอสร้างความตกตะลึงและดีใจให้กับผมอย่างหาที่สุดไม่ได้ แต่ก็ทิ้งคำถามมากมายไว้ในใจของเพื่อนๆ และอาจารย์ โดยเฉพาะเมื่อความทรงจำเกี่ยวกับเธอของทุกคนดูเหมือนจะถูก "รีเซ็ต" ไปอย่างน่าประหลาด มีเพียงผมคนเดียวที่ยังคงจำทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเธอได้แม่นยำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน อาจารย์ซาโตรุเรียกผมไปคุยเป็นการส่วนตัวหลายครั้ง พยายามทำความเข้าใจกับ "ปรากฏการณ์" ที่เกิดขึ้น แต่สุดท้ายก็ดูเหมือนจะยอมรับใน "ความจริง" ที่ผมยืนกราน แม้จะยังคงมีแววตาสงสัยอยู่ก็ตาม ส่วนลูมีนเองก็พยายามปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ใหม่ เธอดูแข็งแกร่งและเปิดเผยมากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย อาจเป็นเพราะได้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่เลวร้ายมาได้ และแน่นอน... คำสัญญาเรื่อง "สองอาทิตย์" ที่เธอกล่าวไว้ ยังคงก้องอยู่ในหัวใจของผม สร้างทั้งความตื่นเต้นและความประหม่าระคนกันไป และแล้ว วันศุกร์สุดท้ายก่อนปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นพร้อมกับเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ..."
เสียงออดเลิกเรียนวันศุกร์สุดท้ายก่อนปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของนักเรียนห้อง 2-A การสอบอันหนักหน่วงและการนำเสนอโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ที่ลุ้นระทึกได้ผ่านพ้นไปเสียที บรรยากาศในห้องเรียนอบอวลไปด้วยความโล่งอกและแผนการเที่ยวที่ถูกยกขึ้นมาพูดคุยกันอย่างออกรส
ริคุ แลงคาสเตอร์ หนุ่มรุ่นพี่เจ้าปัญหาที่วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ลุกขึ้นยืนบนเก้าอี้ กวักมือเรียกทุกคนด้วยท่าทางโอเวอร์แอคติ้งตามสไตล์ "โย่ว! พี่น้องชาว 2-A ทั้งหลาย! ปิดเทอมนี้ใครยังไม่มีโปรแกรมยกมือขึ้น! พอดีฉันคนนี้มีตั๋วลดพิเศษของ 'ดรีมแลนด์' สวนสนุกเปิดใหม่สุดอลังการมาแบบเหมาเข่ง! ใครอยากไปถล่มเครื่องเล่นให้ตับไตไส้พุงกระจาย ตามฉันมาเลย!" ว่าแล้วก็ชูโบชัวร์สีสันสดใสที่เต็มไปด้วยรูปเครื่องเล่นน่าหวาดเสียวขึ้นโบกไปมา
เคน อาริซาวะ ที่เพิ่งจะยืดเส้นยืดสายหลังจากการเรียนอันน่าเบื่อ หันไปมองลีโอด้วยแววตาเป็นประกาย "สวนสนุกเหรอ! น่าสนว่ะลีโอ! ไม่ได้ไปนานแล้วนะเนี่ย"
เซโน่ คาซึมะ ดีดนิ้วเป๊าะ "เยี่ยมไปเลยริคุซัง! ผมจะได้ไปสำรวจเทคโนโลยีของเครื่องเล่นใหม่ๆ ด้วย! บางทีอาจจะได้ไอเดียมาประดิษฐ์ 'เครื่องยิงป๊อปคอร์นพลังงานแสงอาทิตย์' ก็ได้นะ!"
ทาคุมิ โยชิดะ ที่กำลังเก็บสมุดสเก็ตช์ลงกระเป๋า พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "สถาปัตยกรรมของสวนสนุกที่ออกแบบมาเพื่อกระตุ้นจินตนาการก็น่าสนใจดี... อัตราการหลั่งสารเอ็นดอร์ฟินของผู้ที่ได้สัมผัสประสบการณ์สุดขั้วก็น่าศึกษา" แม้จะพูดจาดูวิชาการ แต่แววตาของเขากลับฉายความสนใจอยู่ลึกๆ
หลังจากชักชวนกลุ่มหนุ่มๆ ได้สำเร็จ ริคุก็เบนเป้าหมายไปยังกลุ่มสาวๆ ที่กำลังคุยกันอยู่มุมห้อง เขาย่างสามขุมเข้าไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ไงจ๊ะสาวๆ คนสวยทั้งสาม ว่างๆ แบบนี้ไม่สนใจไปปลดปล่อยความเครียดที่ดรีมแลนด์กับพวกหนุ่มหล่ออย่างพวกฉันบ้างเหรอ? รับรองว่าสนุกจนลืมสูตรฟิสิกส์ของอาจารย์ซาโตรุไปเลย!"
ฮิมาริ คันซากิ หูผึ่งทันที "สวนสนุกเหรอคะ! ว้าว! น่าไปที่สุดเลยค่ะ! นะคะไอริสจัง ลูมีนจัง ไปด้วยกันนะคะ นะคะ!" ฮิมาริเขย่าแขนไอริส มิคาซึกิ อย่างออดอ้อน ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ
ไอริส ว่าที่ประธานนักเรียนคนต่อไป ถอนหายใจเบาๆ พยายามปั้นหน้านิ่ง "ฉันไม่ค่อยชอบสถานที่ที่คนเยอะๆ และเสียงดังเท่าไหร่นักหรอกนะฮิมาริ" แต่เมื่อเห็นสายตาอ้อนวอนระดับสิบของเพื่อนสนิท และเหลือบไปเห็นลูมีน โคโมริ ที่ดูเหมือนจะแอบชายตามองไปทางกลุ่มของลีโอเป็นระยะๆ ก็เริ่มใจอ่อน "ก็ได้... ถ้าฮิมาริอยากไปขนาดนั้นจริงๆ แต่ถ้าคนเยอะจนน่าอึดอัด ฉันขอกลับก่อนนะ"
ลูมีนที่เพิ่งจะเงยหน้าจากหนังสือเล่มเล็กในมือ มองลีโอแวบหนึ่งอย่างรวดเร็วจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ก็... ก็น่าสนใจดีค่ะ" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ เมื่อนึกถึงโอกาสที่จะได้ใช้เวลาร่วมกับลีโอในบรรยากาศที่แตกต่างออกไป
ลีโอ สึกิโนะ พยายามเก็บอาการดีใจสุดขีดเอาไว้ เขากระแอมเบาๆ "อืม... ถ้าทุกคนไป ฉันก็ไปด้วยก็ได้" เขาตอบเสียงเรียบ แต่ในใจนั้นเต้นรัวไม่เป็นส่ำ
เย็นวันนั้น บรรยากาศของความตื่นเต้นคละคลุ้งไปทั่ว ลูมีนยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ เลือกแล้วเลือกอีกว่าจะใส่ชุดไหนไปสวนสนุกดี ชุดเดรสลายดอกไม้สีฟ้าอ่อนตัวนั้นจะดูหวานไปไหม หรือจะเป็นกระโปรงยีนส์กับเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ ดีนะ เผลอนึกถึงใบหน้าของลีโอขึ้นมา แกล้มก็ร้อนผ่าวโดยไม่มีสาเหตุ
ส่วนไอริส แม้จะตอบตกลงไปแล้ว แต่ก็ยังคงนั่งตรวจเอกสารงานสภานักเรียนอยู่บนโต๊ะทำงานที่บ้าน ฮิมาริส่งรูปชุดที่เธอจะใส่มาให้ดูในไลน์ไม่หยุดหย่อน ทั้งชุดกระโปรงฟูฟ่องลายจุด ที่คาดผมหูมิกกี้เมาส์ และแว่นตารูปดาวอันใหญ่ยักษ์ ไอริสได้แต่ส่ายหัวกับความกระตือรือร้นของเพื่อน แต่ก็แอบหยิบชุดเดรสสีเนวี่บลูที่ดูเรียบหรูแต่คล่องตัวออกมาลองทาบกับตัวเองเงียบๆ
เช้าวันเสาร์ที่สดใส กลุ่มนักเรียนห้อง 2-A ทยอยกันมาถึงจุดนัดพบหน้าสวนสนุก "ดรีมแลนด์" ที่เพิ่งเปิดใหม่ เสียงเพลงสนุกสนานและเสียงกรี๊ดของผู้คนดังแว่วมาจากด้านใน ปลุกเร้าความตื่นเต้นให้เพิ่มขึ้นไปอีก
ลีโอมาในลุคสบายๆ เสื้อยืดสีเทาเข้มทับด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายสก๊อตสีน้ำเงินที่ไม่ได้ติดกระดุม กางเกงยีนส์สีซีด และรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่ง ดูเรียบง่ายแต่ก็มีสไตล์ในแบบของเขา เคนมาในชุดเสื้อฮู้ดสีแดงกับกางเกงวอร์มสีดำทะมัดทะแมง พร้อมจะลุยทุกเครื่องเล่น เซโน่สวมเสื้อยืดลายวงจรไฟฟ้าที่เขาออกแบบเองพร้อมกระเป๋าเป้ใบโตที่ดูเหมือนจะยัดสิ่งประดิษฐ์อะไรบางอย่างไว้เพียบ ส่วนทาคุมิมาในชุดเสื้อยืดสีดำล้วน กางเกงสแลคสีเทา และแว่นกันแดดทรงกลมที่ทำให้เขาดูลึกลับน่าค้นหายิ่งกว่าเดิม ริคุมาในชุดเสื้อกล้ามสีขาวโชว์กล้ามแขนเป็นมัดๆ สวมทับด้วยเสื้อกั๊กยีนส์ กางเกงคาร์โก้สีเขียวขี้ม้า และหมวกแก๊ปที่ใส่แบบกลับด้าน ดูสมกับเป็นหัวโจกของกลุ่ม
ฮิมาริปรากฏตัวในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นทับเสื้อยืดสีชมพูสดใส ผมหางม้าผูกด้วยริบบิ้นลายจุด พร้อมกระเป๋าสะพายข้างรูปกระต่ายน้อย เธอกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างร่าเริง ลูมีนเดินตามมาเงียบๆ ในชุดเดรสผ้าลินินสีครีมอ่อนยาวคลุมเข่า แขนตุ๊กตา ดูอ่อนหวานและน่ารักกว่าทุกวันที่เห็นในชุดนักเรียน ผมสีน้ำตาลทองของเธอถูกปล่อยสยายยาวถึงกลางหลัง ปลิวไสวเบาๆ ตามแรงลม ลีโอเผลอมองเธอค้างไปชั่ววินาที ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีเมื่อลูมีนเงยหน้ามาสบตาพอดี แก้มของเขาร้อนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
"ลูมีนจังวันนี้สวยเหมือนเจ้าหญิงเลย!" ฮิมาริชมเสียงใส
ลูมีนยิ้มเขินๆ "ขอบใจจ้ะฮิมาริจัง ฮิมาริจังเองก็น่ารักมากเลยนะ"
แล้วคนที่ทำให้ทุกคนต้องหันมามองเป็นตาเดียวก็คือ ไอริส มิคาซึกิ ที่เดินตามมาเป็นคนสุดท้าย วันนี้เธอมาในลุคที่แตกต่างจากภาพลักษณ์ประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึมอย่างสิ้นเชิง ไอริสสวมเสื้อครอปท็อปสีขาวแขนกุด เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบเล็กน้อย เข้าคู่กับกางเกงยีนส์ขาสั้นเอวสูงสีดำที่อวดเรียวขาขาวเนียน สวมทับด้วยแจ็คเก็ตเดนิมตัวโคร่งที่พับแขนขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ผมสีฟ้าเย็นของเธอถูกมัดรวบเป็นหางม้าสูง ดูทะมัดทะแมงแต่ก็แฝงความเซ็กซี่อย่างน่าประหลาดใจ
"โฮ้! คุณประธาน!" ริคุผิวปากหวือ ลากเสียงยาวอย่างมีเลศนัย "วันนี้มาในโหมด 'สวยสังหาร' เลยนะครับเนี่ย ไม่นึกเลยว่าคุณประธานจะมีมุมนี้กับเขาด้วย"
เคนกับเซโน่มองตาค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เซโน่จะรีบยก "เครื่องวัดระดับความน่าดึงดูดฉบับพกพา" (ที่ดูเหมือนปรอทวัดไข้ดัดแปลง) ขึ้นมาทำท่าจะวัด "โอ้โห! สเกลความร้อนแรงพุ่งปรี๊ดเลยครับท่านประธาน!"
ฮิมาริรีบเข้าไปกอดแขนเพื่อนรัก "ไอริสจัง! วันนี้สวยแซ่บมาก! หนุ่มๆ มองกันตาเป็นมันเลยเห็นไหม!"
ทาคุมิเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองไอริสตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพึมพำเบาๆ "องค์ประกอบของเส้นสายและโทนสีที่ตัดกัน สร้างมิติที่น่าสนใจ... อัตราส่วนทองคำเกือบจะสมบูรณ์แบบ"
ลีโอเองก็อดที่จะเหลือบมองไอริสซ้ำสองไม่ได้ ยอมรับในใจว่าวันนี้เธอสวยโดดเด่นจนแทบจำไม่ได้จริงๆ
ไอริสใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด แม้จะพยายามปั้นหน้านิ่งแค่ไหนก็ตาม เธอดึงแขนเสื้อแจ็คเก็ตลงเล็กน้อยอย่างประหม่า "พวกนายก็พูดเกินไป... ก็แค่วันหยุด ฉันก็อยากจะแต่งตัวสบายๆ บ้างก็เท่านั้นเอง" น้ำเสียงของเธอยังคงความราบเรียบไว้ได้ แต่แววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยนั้นปิดไม่มิด
หลังจากที่ทุกคนมาพร้อมหน้าและแซวกันเรื่องการแต่งตัวจนเป็นที่พอใจแล้ว ริคุก็ตบมือเรียกความสนใจ "เอาล่ะทุกคน! เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา มาถึงดินแดนแห่งความฝันทั้งที จะมัวอ้อยอิ่งอยู่หน้าประตูได้ยังไง! ตามข้าพเจ้ามาเลย!" ว่าแล้วริคุก็ก้าวฉับๆ นำทุกคนเข้าไปในสวนสนุกที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงดนตรีอันคึกคัก
ทันทีที่ผ่านประตูเข้ามา ทุกคนต่างก็ตื่นตาตื่นใจกับสถาปัตยกรรมที่สวยงามราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย แต่ก่อนที่ใครจะได้แยกย้ายไปสำรวจตามใจชอบ ริคุก็กางแผนที่สวนสนุก (ที่ดูเหมือนจะยับยู่ยี่จากการพกพา) ออกมา แล้วชี้ไปยังจุดที่เป็นรูปหัวกะโหลกไขว้ "ภารกิจแรกของเราในวันนี้คือ... 'ไทฟูนทวิสเตอร์' รถไฟเหาะตีลังกาเจ็ดตลบ พิชิตความเสียวระดับพระกาฬ! ใครใจไม่ถึงห้ามโอดครวญนะเฟ้ย!"
"รถไฟเหาะเหรอ! เยี่ยมไปเลย!" เคนกับฮิมาริร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น
ในขณะที่ลูมีนหน้าซีดเผือดเมื่อมองไปยังรางรถไฟเหาะที่สูงลิบลิ่วและคดเคี้ยวไปมา เธอกลืนน้ำลายเอื๊อกอย่างยากลำบาก ลีโอสังเกตเห็นท่าทีนั้นของเธอ จึงรีบเสนอ "เอ่อ... ผมว่าเราไปเดินเล่นดูรอบๆ ก่อนดีไหมครับ? บางทีอาจจะเริ่มจากเครื่องเล่นเบาๆ ก่อน"
ไอริสพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ค่ะ ฉันเห็นด้วยกับสึกิโนะคุง เราควรจะคำนึงถึงความสมัครใจของทุกคนด้วยนะคะริคุซัง"
"โธ่เอ๊ย! พวกเธอไม่รู้จักคำว่า 'เปิดประสบการณ์' กันรึไง!" ริคุทำหน้าเซ็ง "มาถึงสวนสนุกทั้งที มันก็ต้องเริ่มจากอะไรที่มันส์ๆ สิ! เอาเป็นว่าใครไม่อยากไป ก็รออยู่แถวนี้แล้วกัน ส่วนใครที่หัวใจยังเต้นแรงและเลือดลมยังสูบฉีด ตามฉันมา!" ริคุพูดจบก็ออกตัววิ่งนำไปยังโซนเครื่องเล่นหวาดเสียวทันที โดยมีเคน, เซโน่, และฮิมาริวิ่งตามไปติดๆ
ทาคุมิส่ายหน้าเบาๆ "การเริ่มต้นด้วยกิจกรรมที่กระตุ้นอะดรีนาลีนในระดับสูง อาจส่งผลให้เกิดความเหนื่อยล้าสะสมเร็วกว่าปกติ" เขาพูดพลางหยิบสมุดสเก็ตช์ขึ้นมาเตรียมจะบันทึกอะไรบางอย่าง
ลีโอมองลูมีนที่ยังคงยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ "โคโมริซัง... ไม่เป็นไรนะ ถ้าไม่อยากเล่น เราไปหาอะไรเบาๆ เล่นกันก่อนก็ได้"
ลูมีนเงยหน้ามองลีโอ พยายามฝืนยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะสึกิโนะคุง... ไหนๆ ก็มาแล้ว... ลองดูสักตั้งก็... ก็คงไม่เป็นไร" แม้จะพูดอย่างนั้น แต่เสียงของเธอก็ยังสั่นเล็กน้อย
ไอริสถอนหายใจอีกครั้ง มองตามกลุ่มของริคุที่หายลับไปแล้ว "ดูเหมือนวันนี้คงจะเป็นวันที่วุ่นวายน่าดูเลยสินะคะ" เธอมองไปยังลีโอและลูมีน "ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ลองไปดูหน่อยแล้วกันค่ะ แต่ถ้ามันน่ากลัวเกินไป ฉันจะลากฮิมาริออกมาคนแรกเลย"
ลีโอพยักหน้า แล้วหันไปยิ้มให้ลูมีนอย่างให้กำลังใจ "ไปกันเถอะครับ"
ภาพตัดไปที่กลุ่มแรกที่ไปถึงเครื่องเล่น "ไทฟูนทวิสเตอร์" แล้ว ริคุกำลังยืนหัวเราะชอบใจ ขณะที่ฮิมาริกำลังกรี๊ดสุดเสียงเมื่อรถไฟเหาะกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ก่อนจะทิ้งดิ่งลงมาด้วยความเร็วสูงจนมองตามแทบไม่ทัน เสียงกรีดร้องระคนเสียงหัวเราะดังผสมปนเปกันไปหมด เปิดฉากวันแห่งความสนุก (และความหวาดเสียว) ที่ดรีมแลนด์อย่างเป็นทางการ!


## ตอนที่ 11: วันวุ่นๆ ที่ดรีมแลนด์

เสียงกรีดร้องระคนเสียงหัวเราะยังคงดังก้องออกมาจาก "ไทฟูนทวิสเตอร์" แม้ว่ากลุ่มผู้กล้าชุดแรกจะลงมาถึงพื้นแล้วก็ตาม ริคุ แลงคาสเตอร์ ยืนเท้าสะเอว หัวเราะร่ามองผลงานการ "เปิดประสบการณ์" ของตัวเอง เคน อาริซาวะ หน้าซีดเล็กน้อยแต่ก็ยังยิ้มกว้าง ตบไหล่เซโน่ คาซึมะ ที่กำลังพึมพำถึง "แรงจีที่คำนวณผิดพลาดไปศูนย์จุดศูนย์ห้าเปอร์เซ็นต์" ส่วนฮิมาริ คันซากิ ยังคงกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นไม่หาย ผมเผ้าชี้ฟูเล็กน้อยแต่ดวงตายังเป็นประกาย
กลุ่มที่ตามมาทีหลังอย่างลีโอ สึกิโนะ, ลูมีน โคโมริ, ไอริส มิคาซึกิ และทาคุมิ โยชิดะ มีสภาพที่แตกต่างกันออกไป ลูมีนหน้าซีดกว่ากระดาษ แต่ก็พยายามยืนตัวตรง ปลายนิ้วยังคงเย็นเฉียบจากการเผลอกำมือลีโอแน่นตอนที่รถไฟเหาะทิ้งดิ่งลงมา ลีโอแอบมองเธออย่างเป็นห่วงแต่ก็รู้สึกอบอุ่นในใจอย่างประหลาด ไอริสยังคงรักษามาดนิ่งไว้ได้ แต่ข้อนิ้วที่ขาวซีดจากการจับราวเหล็กแน่นนั้นบ่งบอกว่าเธอเองก็คงตื่นเต้นไม่น้อย ทาคุมิเงยหน้ามองรางรถไฟเหาะที่คดเคี้ยวไปมา "โครงสร้างทางวิศวกรรมที่ท้าทายขีดจำกัดของวัสดุ... น่าสนใจ"
"เป็นไงล่ะพวก! มันส์สุดเหวี่ยงไปเลยใช่ไหม!" ริคุตะโกนถามอย่างอารมณ์ดี
"ก็... ก็เสียวดีค่ะ" ลูมีนตอบเสียงเบา พยายามปรับลมหายใจ
"ครั้งหน้าขอแบบตีลังกาสิบตลบเลยได้ไหมครับริคุซัง!" เซโน่เสนอหน้าตาเฉย
ไอริสถลึงตาใส่เซโน่ ก่อนจะหันไปทางริคุ "ฉันว่าเราควรจะหากิจกรรมที่มัน... ผ่อนคลายกว่านี้ทำบ้างนะคะ ก่อนที่ใครบางคนจะเป็นลมไปเสียก่อน" สายตาของเธอเหลือบไปทางลูมีนเล็กน้อย
ในที่สุด ทุกคนก็ตกลงกันว่าจะแยกย้ายกันไปเป็นสองกลุ่มตามความสนใจ แล้วค่อยกลับมารวมตัวกันอีกครั้งในช่วงเย็นเพื่อดูขบวนพาเหรดไฟฟ้าและการประดับไฟยามค่ำคืน
กลุ่ม A: หน่วยกล้าตายทลายทุกความเสียว (ริคุ, เคน, เซโน่, ฮิมาริ)
กลุ่มนี้ไม่รอช้า มุ่งหน้าไปยังโซนเครื่องเล่นสุดโหดทันที ริคุกับเคนแข่งกันขึ้น "กิโยตินดร็อป" หอคอยดิ่งพสุธาที่สูงเสียดฟ้า เสียงตะโกนอย่างสะใจของทั้งคู่ดังลั่นเมื่อเครื่องเล่นทิ้งตัวลงมาด้วยความเร็วสูง ฮิมาริแม้จะหวาดเสียวแต่ก็ยังคงส่งเสียงเชียร์และถ่ายคลิปวิดีโอเก็บไว้ทุกช็อต ส่วนเซโน่พยายามจะใช้ "เครื่องวัดระดับความสุขขณะตกจากที่สูง" (ที่ประดิษฐ์จากนาฬิกาปลุกเก่าๆ กับสายไฟพันยุ่งเหยิง) แต่ดูเหมือนว่าเครื่องจะรวนไปเสียก่อนที่เขาจะอ่านค่าได้ทัน
จากนั้นพวกเขาก็ไปต่อกันที่ "ภูเขาไฟลาวาระอุ" รถไฟเหาะอีกตัวที่เน้นความเร็วและแรงเหวี่ยงในสนามปิดทึบ เคนกับริคุยังคงแข่งกันว่าใครจะทำหน้าตาตลกได้มากกว่ากันตอนอยู่ในนั้น ส่วนฮิมาริก็สนุกกับการแกล้งเซโน่ที่กำลังพยายามจดบันทึก "รูปแบบการสั่นสะเทือนของราง" อย่างเอาเป็นเอาตาย
เมื่อเริ่มเหนื่อยจากเครื่องเล่นหวาดเสียว กลุ่ม A ก็เปลี่ยนไปบุกซุ้มเกม เคนโชว์ความแม่นในการปาลูกดอกจนได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่มาครอง (ซึ่งเขาก็แอบคิดว่าจะเอาไปให้ใครดี) ริคุพยายามจะโกงเกมยิงเป็ดแต่ก็โดนเจ้าของร้านจับได้เสียก่อน ส่วนเซโน่พยายามจะใช้ "ทฤษฎีความน่าจะเป็นขั้นสูง" กับเกมหมุนวงล้อ แต่ผลลัพธ์คือเสียคูปองไปเปล่าๆ ฮิมาริกลับเป็นคนที่โชคดีที่สุด เธอโยนห่วงเข้าเป้าได้ตุ๊กตากระต่ายน้อยน่ารักมาโดยบังเอิญ สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคน
กลุ่ม B: หน่วยสำรวจละเมียดละไม (ลีโอ, ลูมีน, ไอริส, ทาคุมิ)
กลุ่มนี้เลือกที่จะเดินสำรวจสวนสนุกในโซนที่ดูสงบและสวยงามกว่า ลีโอกับลูมีนเดินเคียงข้างกันอย่างเงียบๆ ในตอนแรก แต่บรรยากาศที่ผ่อนคลายก็ทำให้กำแพงน้ำแข็งค่อยๆ ละลายลง
"เรา... ไปบ้านผีสิงกันไหมครับ?" ลีโอเอ่ยชวนเบาๆ เมื่อเห็นป้ายทางเข้าที่ดูน่าขนลุก
ลูมีนชะงักเล็กน้อย มองป้ายนั้นด้วยแววตาหวาดๆ "ฉัน... ไม่ค่อยชอบความมืดเท่าไหร่ค่ะ"
"ไม่เป็นไรครับ ถ้ามีอะไรโผล่ออกมา ผมจะ... ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเอง" ลีโอพูดอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ก็จริงใจ
ภายในบ้านผีสิงที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเสียงโหยหวน ลูมีนเผลอจับชายเสื้อของลีโอไว้แน่นทุกครั้งที่มีผี (ปลอม) โผล่ออกมา ลีโอพยายามชวนคุยเรื่องอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ "โคโมริซังชอบอ่านหนังสือแนวไหนเหรอครับ นอกจากฟิสิกส์แล้ว" ลูมีนที่กำลังตัวสั่นเล็กน้อย ตอบตะกุกตะกักถึงนิยายวิทยาศาสตร์ที่เธอเพิ่งอ่านจบไป การพูดคุยกันในความมืดนั้นทำให้ทั้งคู่รู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
แน่นอนครับ มาต่อกันเลยนะครับ กับเรื่องราวของกลุ่ม B และโมเมนต์อื่นๆ ในสวนสนุก!
เมื่อออกมาจากบ้านผีสิงได้ ทั้งคู่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ลูมีนแก้มแดงเล็กน้อย "ขอบคุณนะคะสึกิโนะคุง... ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงกรี๊ดจนเสียงแหบไปแล้ว"
"ไม่เป็นไรครับ" ลีโอยิ้ม "จริงๆ ผมก็แอบกลัวเหมือนกัน" เขาสารภาพเบาๆ ทำให้ลูมีนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสจนลีโอรู้สึกว่าหัวใจพองโต
จากนั้นพวกเขาก็ไปเดินเล่นใน "สวนแห่งเทพนิยาย" โซนที่ตกแต่งด้วยปราสาทจำลองและตัวการ์ตูนน่ารัก ลูมีนดูตื่นตาตื่นใจกับดอกไม้หลากสีสันที่บานสะพรั่ง เธอหยุดยืนมองน้ำพุรูปนางฟ้าที่กำลังเต้นระบำอย่างเหม่อลอย ลีโอแอบมองรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเธอ แล้วรู้สึกว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ถ้าคุณชอบดอกไม้ แถวบ้านผมมีสวนสาธารณะที่ดอกอาซาเลียกำลังบานสวยเลยนะครับช่วงนี้" ลีโอชวนคุย
"จริงเหรอคะ" ลูมีนหันมามอง ดวงตาเป็นประกาย "ฉันชอบดอกอาซาเลียมากเลยค่ะ"
ขณะเดียวกัน ไอริสกับทาคุมิก็เดินสำรวจไปอีกทาง ไอริสยังคงสังเกตการณ์สิ่งรอบตัวด้วยความสนใจ ทั้งการจัดการของพนักงาน การออกแบบพื้นที่ และปฏิกิริยาของผู้คน ส่วนทาคุมิหยุดเป็นระยะๆ เพื่อสเก็ตช์ภาพมุมต่างๆ ของสวนสนุกที่เขาสนใจ ทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยกันมากนัก แต่เป็นความเงียบที่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจ
"คุณคิดว่าอะไรคือเสน่ห์ของสถานที่แบบนี้เหรอคะ โยชิดะซัง?" จู่ๆ ไอริสก็เอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบ
ทาคุมิละสายตาจากสมุดสเก็ตช์ มองไปยังกลุ่มเด็กๆ ที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานกับการเล่นม้าหมุน "บางที... อาจจะเป็น 'ภาพลวงตาของความสุขชั่วขณะ' ที่มนุษย์เราโหยหาละมั้งครับ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "หรืออาจจะเป็นแค่ 'สถาปัตยกรรมที่ถูกออกแบบมาเพื่อกระตุ้นการหลั่งสารโดพามีน' ก็ได้ ใครจะไปรู้"
ไอริสเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำตอบที่ไม่เหมือนใครของเขา "เป็นมุมมองที่น่าสนใจดีนะคะ" เธอเผลอยิ้มออกมาบางๆ กับความหน้าตายของทาคุมิ
ไม่นาน กลุ่ม B ก็มาบรรจบกันที่คาเฟ่เล็กๆ สไตล์ยุโรปกลางสวนสนุก ลีโอสั่งช็อกโกแลตเย็น ลูมีนเลือกชาผลไม้ ส่วนไอริสสั่งอเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาล และทาคุมิเลือกน้ำเปล่า พวกเขานั่งคุยกันถึงสิ่งที่แต่ละคนได้เห็น ลูมีนเล่าเรื่องบ้านผีสิงด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย (โดยมีลีโอช่วยเสริม) ส่วนไอริสก็วิจารณ์การจัดการของสวนสนุกในบางจุดอย่างเฉียบคม ทาคุมิเปิดสมุดสเก็ตช์ให้ดูภาพที่เขาวาด ซึ่งทำให้ลูมีนกับไอริสทึ่งในฝีมือของเขา
ตกบ่ายแก่ๆ ทั้งสองกลุ่มก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งตามเวลานัดหมายเพื่อรอชมขบวนพาเหรดไฟฟ้า กลุ่ม A ดูเหนื่อยอ่อนแต่ก็ยังคงมีพลังงานเหลือเฟือ ฮิมาริเล่าประสบการณ์การเล่นเครื่องเล่นสุดโหดให้ลูมีนฟังอย่างออกรส โดยมีริคุกับเคนคอยเสริมวีรกรรมความบ้าบิ่นของตัวเอง เซโน่พยายามจะอธิบาย "หลักการทางอากาศพลศาสตร์ของรถไฟเหาะ" ให้ไอริสฟัง แต่ก็โดนประธานนักเรียนส่งสายตาเย็นๆ ให้จนต้องหุบปากฉับ
เมื่อขบวนพาเหรดไฟฟ้าเริ่มเคลื่อนตัวผ่าน แสงสีตระการตาและเสียงเพลงที่สนุกสนานทำให้ทุกคนลืมความเหนื่อยล้าไปชั่วขณะ ลีโอกับลูมีนยืนอยู่ข้างกันโดยไม่รู้ตัว ฮิมาริที่ยืนอยู่อีกฝั่งแอบทำมือเป็นรูปหัวใจส่งให้ลีโอแล้วยิ้มกริ่ม ลูมีนเผลอมองใบหน้าด้านข้างของลีโอที่กำลังยิ้มบางๆ มองดูขบวนพาเหรด แล้วหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
"สวยจังเลยนะคะ" ลูมีนพึมพำเบาๆ
"ครับ... สวยมาก" ลีโอตอบ แต่สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ขบวนพาเหรด หากแต่แอบเหลือบมองรอยยิ้มของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ
หลังขบวนพาเหรดจบลง ทุกคนก็พากันไปหาซื้อของที่ระลึก ฮิมาริได้ที่คาดผมรูปดาวอันใหม่ ไอริสเลือกซื้อปากกาดีไซน์สวยๆ ริคุกับเคนได้เสื้อยืดลายเท่ๆ ของสวนสนุก เซโน่ได้พวงกุญแจรูปอะตอม ส่วนทาคุมิได้โปสการ์ดภาพวาดของสวนสนุก ลีโอแอบซื้อพวงกุญแจรูปดาวเคราะห์เล็กๆ ที่คล้ายกับช็อกโกแลตที่ลูมีนเคยให้เขา และลูมีนก็เลือกซื้อที่คั่นหนังสือลายเนบิวลาที่เธอชอบ
ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง แสงไฟประดับตามอาคารและเครื่องเล่นต่างๆ เริ่มสว่างไสวขึ้นทีละดวง สวนสนุกยามค่ำคืนดูสวยงามและโรแมนติกไปอีกแบบ
"เอาล่ะทุกคน!" ริคุปรบมือเรียก "ก่อนที่เราจะไปหาอะไรกินเป็นมื้อเย็น และรอชมการแสดงแสงสีปิดท้ายคืนนี้ เรามาปิดท้ายกิจกรรมภาคสนามกันด้วยการขึ้นไปชมวิวบนนั้นกันดีกว่า!" นิ้วของเขาชี้ไปยังชิงช้าสวรรค์ขนาดยักษ์ "ดรีมวีล" ที่กำลังหมุนอย่างช้าๆ ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ
ทุกคนมองตามนิ้วของริคุ บางคนดูตื่นเต้น บางคนดูลังเล แต่ในใจของลีโอและลูมีนนั้นมีความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนและอธิบายไม่ถูกกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
ภาพตัดไปที่กลุ่มเพื่อนทั้งแปดคนที่กำลังเดินมุ่งหน้าไปยังชิงช้าสวรรค์ เสียงหัวเราะและพูดคุยยังคงดังเป็นระยะ ลีโอและลูมีนเดินเคียงข้างกัน อาจจะด้วยความบังเอิญหรือความตั้งใจของใครบางคน แต่ระยะห่างระหว่างพวกเขานั้นดูเหมือนจะน้อยลงกว่าตอนเช้า แสงไฟยามค่ำคืนของสวนสนุกส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ เผยให้เห็นรอยยิ้มบางๆ และแววตาที่ทอประกายความหวัง... วันที่แสนวุ่นวายและเต็มไปด้วยความทรงจำกำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่ช่วงเวลาสำคัญอีกครั้ง


## ตอนที่ 12: คำสัญญาใต้แสงดาว

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม แสงไฟประดับหลากสีสันจากทั่วทั้งสวนสนุก "ดรีมแลนด์" เริ่มส่องสว่างระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านดวงบนพื้นดิน เสียงหัวเราะและพูดคุยของกลุ่มเพื่อนยังคงดังเป็นระยะ หลังจากที่ทุกคนได้เดินซื้อของที่ระลึกและเติมพลังด้วยขนมอร่อยๆ กันเป็นที่เรียบร้อย ริคุก็ตบมือเรียกความสนใจอีกครั้ง
"เอาล่ะทุกคน!" ริคุประกาศด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ก่อนที่เราจะไปหาอะไรหนักๆ ลงท้องกัน และรอชมการแสดงแสงสีเสียงสุดอลังการปิดท้ายคืนนี้ เรามาปิดท้ายกิจกรรมภาคสนามที่แท้ทรู ด้วยการขึ้นไปดื่มด่ำกับวิวสุดโรแมนติกบนนั้นกันดีกว่า!" นิ้วของเขาชี้ไปยัง "ดรีมวีล" ชิงช้าสวรรค์ขนาดยักษ์ที่กำลังหมุนอย่างช้าๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัว ส่องประกายโดดเด่นตัดกับท้องฟ้ายามค่ำคืน
ทุกคนมองตามนิ้วของริคุ ดวงตาของฮิมาริเป็นประกายวิบวับทันที เคนกับเซโน่ดูตื่นเต้นไม่แพ้กัน ส่วนทาคุมิเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีคัดค้าน ไอริสถอนหายใจเบาๆ แต่ก็มีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก ลีโอเหลือบมองลูมีนแวบหนึ่ง เห็นเธอเม้มปากเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยทอประกายบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก แต่ก็รู้สึกได้ถึงความประหม่าเล็กๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ
"โหย ชิงช้าสวรรค์เหรอ! ต้องโรแมนติกสุดๆ แน่เลย!" ฮิมาริร้องออกมาอย่างตื่นเต้น พร้อมกับหันไปกระซิบกระซาบกับไอริสอย่างมีแผน
เมื่อถึงคิวขึ้นกระเช้า ความโกลาหลเล็กๆ ก็บังเกิดขึ้น เหล่าเพื่อนตัวดีดูเหมือนจะมี "แผนการ" บางอย่างซ่อนอยู่
"เอ้า! ลีโอ ลูมีน พวกนายสองคนขึ้นกระเช้าอันนี้ไปเลยนะ พอดีเป๊ะสำหรับสองคน!" เซโน่พูดพลางดันหลังลีโอเบาๆ ส่วนฮิมาริก็รีบจูงมือลูมีนให้ก้าวเข้าไปในกระเช้าที่กำลังจะเคลื่อนออกไป
"เดี๋ยวสิ! ทำไมล่ะ?" ลีโอพยายามจะทักท้วง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
"พวกเราที่เหลือจะขึ้นกระเช้าถัดไปเอง ไม่ต้องห่วงน่า!" ริคุตะโกนตามหลังมาพร้อมกับเสียงหัวเราะของเคนและเสียงคิกคักของฮิมาริ ไอริสได้แต่ส่ายหัวกับแผนการของเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวาง ทาคุมิเพียงแค่ยืนกอดอกมองดูสถานการณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเคย
ประตูประตูกระเช้าปิดลง ลีโอและลูมีนพบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆ สองต่อสอง ท่ามกลางความเงียบที่ห่อหุ้มด้วยแสงไฟสลัวจากภายนอก ความประหม่าเข้าครอบงำทั้งคู่ในทันที ลีโอแอบลอบกลืนน้ำลาย ส่วนลูมีนก้มหน้ามองปลายนิ้วตัวเอง ไม่กล้าสบตาลีโอตรงๆ
กระเช้าค่อยๆ เคลื่อนตัวสูงขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นภาพสวนสนุกยามค่ำคืนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟหลากสีสัน งดงามราวกับภาพวาดในเทพนิยาย เสียงอึกทึกจากเบื้องล่างค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงลมที่พัดผ่านเบาๆ และเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
"สวย... สวยจังเลย" ลูมีนเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน เสียงของเธอแผ่วเบา แต่ก็ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงได้บ้าง
ลีโอหันไปมองใบหน้าด้านข้างของลูมีนที่ต้องแสงไฟสลัว ผิวขาวเนียนของเธอดูเปล่งปลั่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอประกายระยิบระยับรับกับแสงไฟ ผมสีน้ำตาลทองที่ปล่อยสยายพลิ้วไหวตามแรงลมเบาๆ กลิ่นแชมพูลาเวนเดอร์จางๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูกเขาอีกครั้ง ความน่ารักและความงดงามตรงหน้าทำให้ลีโอรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เขาหยุดชมเธอไม่ได้เลยจริงๆ
"อืม... สวยมาก" ลีโอตอบ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ลูมีน "แต่... คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันตอนนี้... สวยกว่าวิวข้างนอกอีกนะ"
คำพูดที่หลุดออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวนั้นทำให้ลูมีนหน้าแดงก่ำ เธอรีบเบือนหน้าหนีไปมองวิวด้านนอก แต่ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ลีโอเห็นแก้มแดงๆ ของเธอก็รู้สึกเอ็นดูระคนเขินอายไม่แพ้กัน
"ลีโอ... ก็พูดเกินไป"
"ฉันพูดจริงๆ นะ" ลีโอรวบรวมความกล้า "วันนี้... ลูมีนดู... ดูน่ารักมากจริงๆ ชุดนี้ก็เข้ากับเธอมากเลย ฉัน... ฉันละสายตาจากเธอไม่ได้เลยตั้งแต่เช้าแล้ว" เขายอมรับออกมาอย่างตรงไปตรงมา แม้จะรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า
ลูมีนหันกลับมามองลีโอ ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย "ขะ... ขอบคุณ" เธอเม้มปากครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ลีโอเอง... วันนี้ก็ดูดีมากเหมือนกัน"
คำชมนั้นทำให้ลีโอใจฟูขึ้นมาทันที เขายิ้มกว้าง "ลูมีน..." เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ เมื่อกระเช้าเคลื่อนไปถึงจุดสูงสุด ทัศนียภาพเบื้องล่างงดงามจนแทบหยุดหายใจ แต่สิ่งที่อยู่ในใจของลีโอนั้นสำคัญกว่า "เรื่องที่ฉันเคยพูดไว้... ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ... มันยังคงเหมือนเดิมนะ ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย"
ลูมีนมองลึกลงไปในดวงตาของลีโอ เห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นในนั้น เธอเข้าใจดีว่าลีโอกำลังรอคอยคำตอบของเธออยู่ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ
"ลีโอ..." เสียงของเธออ่อนโยน "ฉัน... ฉันรู้สึกขอบคุณและดีใจมากๆ นะกับความรู้สึกที่นายมีให้ฉัน" เธอมองออกไปยังแสงไฟระยิบระยับเบื้องล่าง "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์นั้น... ฉันได้คิดทบทวนอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเอง... เกี่ยวกับความรู้สึกของฉัน"
ลีโอนั่งฟังอย่างตั้งใจ ไม่เร่งรัด ปล่อยให้เธอได้พูดในสิ่งที่ต้องการ
"ฉันยอมรับว่า... ฉันก็มีความรู้สึกดีๆ ให้นาย... มากกว่าที่นายคิด" ลูมีนพูดพลางก้มหน้างุด แก้มของเธอยิ่งแดงขึ้นไปอีก "แต่... ฉัน... ฉันยังคงต้องการเวลาอีกหน่อยจริงๆ ค่ะ เพื่อที่จะแน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง... เพื่อที่จะจัดการกับความสับสนวุ่นวายในใจของฉันให้เรียบร้อย... ก่อนที่เราจะ... จะเริ่มอะไรที่มันสำคัญจริงๆ"
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาลีโอ ดวงตาของเธอฉายแววขอร้องเล็กน้อย "อีก... อีกไม่นานนะคะ... สัญญาเลย"
ลีโอมองลูมีนนิ่ง เขาเข้าใจและเคารพการตัดสินใจของเธอ แม้ในใจจะแอบหวังลึกๆ ว่าจะได้ยินคำตอบในวันนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่าการให้เวลาลูมีนเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด เขายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
"อืม... ฉันเข้าใจ" เขายื่นมือออกไป แตะที่หลังมือของลูมีนเบาๆ อย่างให้กำลังใจ "ฉันรอได้เสมอ... ไม่ว่าจะนานแค่ไหน"
ความอบอุ่นจากสัมผัสของลีโอทำให้ลูมีนใจชื้นขึ้น เธอยิ้มบางๆ มองมือของเขาที่วางอยู่บนมือเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่ซุกซนขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด
"แต่ว่านะ..." เธอกระซิบเสียงเบา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่หาได้ยากยิ่ง "ระหว่างที่รอน่ะ... ก็อย่าเพิ่งหนีไปมีสาวอื่นก่อนล่ะ!"
คำพูดนั้นทำให้ลีโอประหลาดใจ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับความน่ารักและขี้เล่นที่ลูมีนเพิ่งจะแสดงออกมาเป็นครั้งแรก "ฮะๆ ไม่มีทางแน่นอน ในใจฉันมีแค่เธอคนเดียว"
ลูมีนหัวเราะคิกคักออกมาอย่างมีความสุข เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสและจริงใจที่สุดเท่าที่ลีโอเคยได้ยินมา บรรยากาศบนชิงช้าสวรรค์ที่เคยเต็มไปด้วยความประหม่า บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่น ความเข้าใจ และความหวังที่ส่องประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงไฟใดๆ ในสวนสนุกแห่งนี้
กระเช้าค่อยๆ เคลื่อนตัวลงอย่างช้าๆ แต่ช่วงเวลาสั้นๆ บนนั้นกลับกลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่าที่สลักลึกอยู่ในหัวใจของคนทั้งสอง ลีโอรู้ดีว่าการรอคอยของเขามีความหมาย และลูมีนก็รู้แล้วว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป คำสัญญาที่ให้ไว้ใต้แสงดาวบนชิงช้าสวรรค์แห่งนี้ คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบทใหม่ที่กำลังจะเบ่งบานอย่างสวยงามในอีกไม่ช้า


## ตอนที่ 13: บทสรุปที่ดรีมแลนด์

เมื่อกระเช้าชิงช้าสวรรค์ "ดรีมวีล" ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงสู่พื้นดินอย่างนุ่มนวล ลีโอและลูมีนก้าวออกมาด้วยใบหน้าที่ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ แก้มของทั้งคู่ระเรื่อขึ้นเล็กน้อยจากบทสนทนาและความรู้สึกที่อบอวลอยู่บนนั้น พวกเขายังคงเก็บงำความตื่นเต้นและความประทับใจจากช่วงเวลาส่วนตัวไว้ในใจ
ทันทีที่เท้าแตะพื้น เหล่าสหายที่ยืนดักรออยู่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็กรูกันเข้ามา
"ลูมีนจัง! ลูมีนจัง!" ฮิมาริเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามาหาลูมีน เขย่าแขนเพื่อนรักเบาๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ "เป็นยังไงบ้างงงง? ข้างบนนั้นโรแมนติกสุดๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะ! มีอะไรคืบหน้าบ้างหรือเปล่า! เล่ามาให้หมดเลยนะ!"
ขณะเดียวกัน ริคุก็เดินเข้ามาตบบ่าลีโออย่างแรง "โย่ว! ลีโอ! หน้าตาดูมีความสุขเชียวนะเพื่อน! สรุปว่าวิวข้างบนมันสวย หรือว่า 'คนข้างๆ' สวยกว่ากันแน่วะ ฮ่าๆๆ!"
เซโน่ไม่รอช้า รีบหยิบ "เครื่องตรวจจับคลื่นความสุข V.4.2" (ที่ดูเหมือนรีโมททีวีเก่าๆ ติดเสาอากาศอลูมิเนียมฟอยล์) ขึ้นมาจ่อไปทางลีโอและลูมีน "โอ้โห! สเกลความสุขพุ่งทะลุปรอทเลยครับ! ค่า 'ฟีโรโมนแห่งรัก' ก็สูงปรี๊ด! นี่มันต้องมีซัมติงรองแน่ๆ!"
เคนได้แต่ยิ้มกริ่มๆ มองเพื่อนทั้งสองอย่างรู้ทัน ส่วนไอริสแม้จะยังคงมาดนิ่ง แต่ก็แอบมีรอยยิ้มขบขันปรากฏที่มุมปาก ทาคุมิพยักหน้าเบาๆ "ความผันผวนทางอารมณ์ในระดับสูงหลังจากการเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่กระตุ้นความรู้สึก... น่าสนใจยิ่งนัก"
การซักไซ้และหยอกล้อจากกลุ่มเพื่อนยังคงดำเนินต่อไปอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาแยกกลุ่มกันไปเข้าห้องน้ำหรือซื้อเครื่องดื่มเพิ่ม
"แล้วๆๆ มีจับมือกันไหม? มองตากันซึ้งๆ หรือเปล่า? หรือว่า..." ฮิมาริกระซิบถามลูมีนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีดตอนที่เดินไปซื้อน้ำด้วยกัน "อุ๊ย! มีจูจุ๊บกันบ้างไหมอะลูมีน!" เธอทำตาโตเท่าไข่ห่าน พลางทำท่าเขินอายแต่สายตากลับอยากรู้จนแทบจะทะลุเข้าไปในใจเพื่อน
ลูมีนหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม รีบตีแขนฮิมาริเบาๆ "ฮิมาริจังก็! อย่าพูดจาเหลวไหลสิ! ก็... ก็แค่คุยกันเรื่องวิวเฉยๆ น่ะ ไม่มีอะไรสักหน่อย" แต่ท่าทางและน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อยนั้นมีพิรุธจนปิดไม่มิด
ไอริสที่เดินตามมาสมทบ ยิ้มมุมปาก "ดูจากสีหน้าของเธอก็พอจะเดาได้นะลูมีน ว่า 'วิว' ข้างบนนั้นคงจะ 'พิเศษ' มากจริงๆ" คำพูดของไอริสยิ่งทำให้ลูมีนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
ในที่สุด ลูมีนก็ยอมเล่าบางส่วน (แบบเซ็นเซอร์ขั้นสุด) ให้เพื่อนสนิททั้งสองฟังว่าลีโอชมว่าเธอน่ารัก และบรรยากาศบนนั้นดีมากๆ แต่เรื่องสำคัญๆ เกี่ยวกับ "คำสัญญา" นั้น เธอยังคงเก็บมันไว้ในใจอย่างเงียบๆ
ทางฝั่งหนุ่มๆ ก็ไม่น้อยหน้า ริคุยังคงแซวลีโอไม่หยุดหย่อนตอนที่ยืนรอคิวซื้อป๊อปคอร์น "สรุปว่าตกลงปลงใจกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหมลีโอ? เตรียมตัวเลี้ยงฉลองได้เลยนะเพื่อน! หรือจะให้ฉันช่วยออกแบบการ์ดแต่งงานให้เลยดีมะ!"
เคนหัวเราะร่า "แล้วลูมีนว่าไงบ้างวะ? แผนการพิชิตใจของแกมันเวิร์คไหมล่ะ?"
เซโน่รีบเสนอไอเดียทันที "ถ้าต้องการเพิ่มพลังความรัก ผมมี 'เครื่องขยายคลื่นเสียงกระซิบรักข้ามมิติ' นะครับ! รับรองว่าคำพูดหวานๆ ของลีโอจะส่งตรงถึงใจลูมีนจังได้แบบ Full HD เลย!"
ลีโอพยายามทำหน้านิ่งๆ แต่ก็ไม่อาจซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุขที่ผุดขึ้นมาเป็นระยะได้ "ก็... ก็คุยกันปกติน่ะ ไม่มีอะไรมากหรอกน่าพวกนาย" แต่แววตาที่ทอประกายสดใสนั้นมันฟ้องทุกอย่าง
ทาคุมิที่ยืนพิงเสาอยู่ใกล้ๆ สรุปสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "จากการวิเคราะห์ข้อมูลทางพฤติกรรมศาสตร์และสรีรวิทยาที่สังเกตได้... ความน่าจะเป็นของความสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างเป้าหมายทั้งสองอยู่ที่ประมาณ 87.3% โดยมีค่าความคลาดเคลื่อนบวกลบ 2.5%... ซึ่งถือว่ามีนัยสำคัญทางสถิติ"
เมื่อทุกคนกลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้ง พร้อมของกินเล่นในมือ บรรยากาศก็ยิ่งครึกครื้นด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อที่ยังคงดำเนินต่อไป จนกระทั่งถึงเวลาที่พวกเขาตัดสินใจไปหาอะไรหนักๆ ทานเป็นมื้อเย็นในโซนร้านอาหารของสวนสนุก ก่อนจะไปจับจองที่นั่งดีๆ เพื่อรอชมการแสดงแสงสีเสียงสุดอลังการปิดท้ายค่ำคืน
ระหว่างรอการแสดง ลีโอและลูมีนถูก "จัดสรร" ให้นั่งใกล้กัน (อีกครั้ง ด้วยแผนการอันแยบยลของฮิมาริและเซโน่) ลูมีนแอบกระซิบถามลีโอเบาๆ ด้วยรอยยิ้มขี้เล่นที่เริ่มจะคุ้นตา
"นี่ลีโอ... สรุปว่านายจะไม่หนีไปมีสาวอื่นจริงๆ ใช่ไหม ระหว่างที่ฉัน... เอ่อ... กำลังคิดอยู่น่ะ"
ลีโอหัวเราะเบาๆ มองลูมีนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู "ไม่มีทางแน่นอน สัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือสำรองเลย"
แล้วการแสดงแสงสีเสียงประกอบดนตรีก็เริ่มขึ้น แสงไฟหลากสีสันสาดส่องไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน ประกายไฟจากเอฟเฟกต์พิเศษส่องสว่างวาบราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมา ทุกคนต่างดื่มด่ำกับความสวยงามและความอลังการตรงหน้า ลูมีนเผลอเอนศีรษะซบไหล่ลีโอเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเสียงเพลงท่อนที่เธอชอบดังขึ้น ก่อนจะรีบผละออกด้วยความเขินอายเมื่อรู้สึกตัว แต่สัมผัสอันแผ่วเบานั้นกลับทิ้งร่องรอยความอบอุ่นไว้ในหัวใจของทั้งสองฝ่ายอย่างชัดเจน
หลังการแสดงจบลง ทุกคนอิ่มเอมใจกับค่ำคืนที่แสนวิเศษ ความเหนื่อยล้าจากการผจญภัยมาทั้งวันเริ่มปรากฏ แต่ความสุขและความทรงจำดีๆ ยังคงอบอวลไปทั่ว
"วันนี้สนุกมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณนะคะริคุซัง! ไว้คราวหน้าเรามาเที่ยวกันอีกนะคะทุกคน!" ฮิมาริกล่าวขึ้นขณะที่ทุกคนกำลังจะแยกย้ายกัน
"ด้วยความยินดีเสมอเพื่อนๆ! ถ้ามีอะไรสนุกๆ อีก ฉันไม่พลาดที่จะลากพวกนายมาด้วยแน่นอน!" ริคุตอบรับอย่างอารมณ์ดี
ทันใดนั้น เซโน่ก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ "เอ้อ! ทุกคนครับ! ในเมื่อพวกเราได้มาสร้างวีรกรรมร่วมกันมากมายในวันนี้ แถมยังอยู่ห้องเดียวกันอีกต่างหาก ทำไมเราไม่สร้างกรุ๊ป LINE ของห้อง 2-A (เวอร์ชั่นไม่เป็นทางการ) ไว้คุยเล่น อัปเดตข่าวสาร หรือนัดทำกิจกรรมสนุกๆ กันล่ะครับ! มันจะช่วยให้การสื่อสารของเรา 'ซิงโครไนซ์' กันได้ดียิ่งขึ้น!"
ข้อเสนอของเซโน่ได้รับการตอบรับอย่างกระตือรือร้นจากทุกคน ต่างคนต่างหยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมาสแกน QR Code แลก LINE ID กันอย่างสนุกสนาน ลีโอใช้จังหวะนี้ขอ LINE ของลูมีนอย่างเป็นทางการ ซึ่งเธอก็ยิ้มรับและยื่นมือถือของเธอให้เขาแอดอย่างไม่ลังเล เป็นภาพที่ทำให้เพื่อนๆ ที่เหลือแอบยิ้มกริ่มและส่งเสียงแซวเบาๆ
การแลก LINE ในค่ำคืนนั้น เป็นมากกว่าแค่การเพิ่มรายชื่อผู้ติดต่อ มันคือสัญลักษณ์ของการเปิดใจ ความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นของกลุ่มเพื่อน และเป็นเหมือนประตูบานใหม่ที่เปิดทางให้พวกเขาได้ติดต่อสื่อสารและสร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกันต่อไปอีกมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับลีโอและลูมีน ที่ "คำสัญญา" กำลังรอคอยวันที่จะเบ่งบาน
เมื่อทุกคนกล่าวคำอำลาและโบกมือให้กันเป็นครั้งสุดท้ายของวัน ลีโอและลูมีนสบตากันอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ แต่เต็มไปด้วยความหมายและความหวังถูกส่งผ่านถึงกัน ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน พร้อมกับหัวใจที่พองโตและความรู้สึกดีๆ ที่จะยังคงอยู่ไปอีกนานแสนนาน
ลีโอกลับถึงห้องพักของเขา เขาทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนล้าแต่ก็เปี่ยมสุข หยิบพวงกุญแจรูปดาวเคราะห์ที่ซื้อมาจากสวนสนุกขึ้นมามอง แล้วรอยยิ้มของลูมีนก็ปรากฏขึ้นในความคิด เขารู้สึกอดทนรอคอยวันที่จะได้ยิน "คำตอบ" นั้นแทบไม่ไหว เขาเปิดแอปพลิเคชัน LINE ขึ้นมา มองดูโปรไฟล์ของลูมีนที่เพิ่งแอดเข้ามาใหม่ แล้วเผลอยิ้มออกมาคนเดียวอย่างมีความสุข
ในขณะเดียวกัน ลูมีนก็กลับถึงห้องของเธอเช่นกัน เธอกอดตุ๊กตากระต่ายน้อยที่ฮิมาริโยนห่วงได้มา (แล้วยกให้เธอเพราะเห็นว่าเธอมองมันตาแป๋ว) หรืออาจจะเป็นที่คั่นหนังสือลายเนบิวลาที่เธอเลือกซื้อเอง เธอนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ มองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นดวงดาวพร่างพราย นึกถึงคำพูดและการกระทำที่แสนอบอุ่นของลีโอตลอดทั้งวัน หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ชัดเจนและมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม เธอเปิด LINE ดูรายชื่อเพื่อนใหม่ที่เพิ่มเข้ามาในวันนี้ แล้วก็เผลอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนเมื่อปลายนิ้วเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ชื่อ "สึกิโนะ ลีโอ"
ค่ำคืนที่ดรีมแลนด์ได้ปิดฉากลงอย่างสวยงาม ทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันแสนหวานและ "คำสัญญา" ที่กำลังรอคอยวันผลิบาน...


## ตอนที่ 14: วันที่รอคอย

"ค่ำคืนอันแสนวิเศษที่ดรีมแลนด์ปิดฉากลงพร้อมกับความทรงจำที่อบอุ่นและคำมั่นสัญญาที่มองไม่เห็น การแลก LINE ID ในคืนนั้น กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการติดต่อสื่อสารที่ถี่ขึ้นระหว่างผมกับลูมีน ตลอดช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิที่เหลือ แม้เราจะไม่ได้เจอกันทุกวันเหมือนตอนเปิดเทอม แต่ข้อความสั้นๆ ที่ส่งหากัน การแบ่งปันเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวัน หรือแม้แต่การส่งสติกเกอร์ทักทาย ก็ทำให้ความรู้สึกผูกพันของเรายิ่งแน่นแฟ้นขึ้น และแน่นอนว่า วันครบกำหนด "สองอาทิตย์" ที่เธอบอกไว้ มันวนเวียนอยู่ในความคิดของผมเสมอ สร้างทั้งความตื่นเต้นและความหวัง จนกระทั่งหนึ่งสัปดาห์สุดท้ายก่อนการเปิดภาคเรียนใหม่ของปีการศึกษาที่สามมาถึง ปิดเทอมที่แสนยาวนานกำลังจะสิ้นสุดลง..."
หนึ่งสัปดาห์สุดท้ายก่อนการเปิดภาคเรียนใหม่ของปีการศึกษาที่สาม ปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิที่แสนยาวนานกำลังจะสิ้นสุดลง ความรู้สึกตื่นเต้นระคนใจหายเล็กน้อยเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจของเหล่านักเรียน ดอกซากุระบางส่วนยังคงอวดโฉมอย่างงดงามราวกับจะอำลาฤดูกาล ปล่อยให้กลีบสีชมพูอ่อนโปรยปรายลงมากับสายลมเป็นครั้งคราว
สำหรับลีโอ สึกิโนะ ทุกวินาทีที่ผ่านไปยิ่งทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น วันครบกำหนด "สองอาทิตย์" ที่ลูมีน โคโมริ ขอไว้สำหรับการให้ "คำตอบ" นั้นใกล้เข้ามาทุกที เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด อ่านหนังสือที่ยืมมาจากเธอ ออกไปเดินเล่นเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน แต่ทุกครั้งที่หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะหวังเห็นข้อความจากเธอ หรือเผลอเข้าไปดูโปรไฟล์ LINE ของเธอซ้ำๆ
ส่วนลูมีนเองก็ใช้เวลาในช่วงสุดท้ายของปิดเทอมไปกับการทบทวนความรู้สึกของตัวเองอย่างถี่ถ้วน ความอบอุ่น ความจริงใจ และความกล้าหาญของลีโอที่เธอได้สัมผัสมาตลอดหลายเดือน ค่อยๆ ละลายกำแพงน้ำแข็งในใจของเธอจนเกือบหมดสิ้น ความมั่นใจในความรู้สึกที่เธอมีให้เขาเพิ่มมากขึ้นทุกขณะ จนความประหม่าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นที่จะได้บอกความในใจออกไป
เช้าวันเปิดเทอมใหม่มาถึง บรรยากาศในโรงเรียนคึกคักกว่าปกติ นักเรียนในชุดเครื่องแบบที่ดูสดใสและเติบโตขึ้นจากปิดเทอม ต่างมุ่งหน้าไปยังจุดหมายเดียวกัน นั่นคือ บอร์ดประกาศรายชื่อนักเรียน ที่ติดเด่นเป็นสง่าอยู่บริเวณโถงทางเข้าหลัก เสียงจอแจพูดคุยและเสียงอุทานด้วยความดีใจหรือผิดหวังดังระงมไปทั่ว
กลุ่มของลีโอเองก็ไม่พลาด พวกเขานัดเจอกันหน้าบอร์ดแต่เช้า เคน เซโน่ และทาคุมิ ยืนกอดอกมองบอร์ดด้วยสีหน้าจริงจัง ส่วนริคุ แลงคาสเตอร์ ที่ในที่สุดก็ได้สลัดคราบนักเรียนปีสองซ้ำชั้นมาเป็นนักเรียนปีสามเต็มตัวเสียที ยืนเท้าสะเอวมองหารายชื่อตัวเองด้วยท่าทางกวนๆ แต่ก็แฝงความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
"เฮ้ย! ฉันเจอชื่อตัวเองแล้ว! 3-A! พวกนายล่ะวะ?" เคนร้องออกมาเป็นคนแรก พร้อมกับชี้ไปยังชื่อของเขาบนบอร์ด
"เยส! 3-A เหมือนกัน! ปีนี้เราได้สร้างวีรกรรมร่วมกันอีกแล้วเพื่อน!" เซโน่กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ ก่อนจะหันไปตบบ่าทาคุมิที่เพียงแค่ชี้ไปยังชื่อ "โยชิดะ ทาคุมิ - 3-A" บนบอร์ดอย่างเงียบๆ
"โว้ย! ในที่สุด! 3-A โว้ย! ไม่ต้องเรียนซ้ำกับเจ้าพวกปีสองแล้วเฟ้ย! ฮ่าๆๆ!" ริคุตะโกนลั่นอย่างโล่งอกสุดขีด จนนักเรียนคนอื่นๆ หันมามองด้วยความขบขัน
ในขณะเดียวกัน ฮิมาริกับไอริสก็กำลังยืนเบียดเสียดกับกลุ่มนักเรียนหญิงเพื่อมองหารายชื่อ "ฉันก็ 3-A! ไอริสจังก็ 3-A ด้วย! เย้! อยู่ห้องเดียวกันหมดเลย!" ฮิมาริร้องออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะหันไปกอดคอไอริสที่เพียงแค่ยิ้มบางๆ แต่แววตาก็ฉายความยินดี
ลีโอหัวใจเต้นแรงเป็นพิเศษ เขากวาดสายตามองหารายชื่อของตัวเอง และที่สำคัญที่สุด... รายชื่อของลูมีน "เจอแล้ว! สึกิโนะ ลีโอ... 3-A!" เขายิ้มออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบกวาดสายตาต่อไปเพื่อค้นหาชื่อที่เขาเฝ้ารอ
และแล้ว เขาก็เห็นเธอ... ลูมีน โคโมริ กำลังยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของบอร์ด นิ้วเรียวของเธอค่อยๆ ไล่ไปตามรายชื่อนักเรียนห้อง 3-A เช่นกัน วินาทีนั้น ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่าน ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมาสบตากันโดยมิได้นัดหมาย เมื่อต่างฝ่ายต่างรับรู้ว่า "เราได้อยู่ห้องเดียวกันอีกครั้ง" รอยยิ้มบางๆ แต่เต็มไปด้วยความหมายถูกส่งผ่านถึงกันอย่างรวดเร็ว ความดีใจและความโล่งอกฉายชัดในแววตาของทั้งคู่ ก่อนที่ลูมีนจะรีบก้มหน้างุดด้วยความเขินอายเมื่อถูกเพื่อนๆ ในกลุ่มของเธอเริ่มแซว
เมื่อรู้ว่าทุกคนในกลุ่มได้อยู่ห้องเดียวกันหมด เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแผนการที่จะ "ยึดครอง" มุมดีๆ ในห้องเรียนใหม่
ช่วงเช้าในห้องเรียน 3-A เต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กน้อยจากการจัดที่นั่งใหม่และทักทายเพื่อนเก่า ลีโอและลูมีนโชคดี (หรืออาจจะเป็นแผนของใครบางคน) ที่ได้นั่งโต๊ะไม่ไกลกันนัก ทำให้มีโอกาสได้แอบส่งสายตาให้กันเป็นระยะๆ แต่ทั้งคู่ก็แทบไม่มีสมาธิในการเรียนเลย ใจลอยไปถึงช่วงพักเที่ยง และ "เรื่องสำคัญ" ที่ลูมีนบอกเป็นนัยว่าจะคุยด้วยผ่านข้อความเมื่อคืนนี้
ในที่สุด เสียงออดพักเที่ยงที่รอคอยก็ดังขึ้น นักเรียนคนอื่นๆ เริ่มทยอยกันออกไปโรงอาหารหรือทำกิจกรรมต่างๆ แต่ลีโอและลูมีนกลับยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเองในห้องเรียนที่เริ่มจะว่างเปล่า ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็นตรึงพวกเขาไว้ บรรยากาศเริ่มมีความเงียบที่แฝงความตึงเครียดเล็กน้อย แต่ก็เป็นความตึงเครียด ที่น่าพอใจ
ลูมีนหยิบข้าวกล่องเบนโตะที่เธอตั้งใจทำมาเป็นพิเศษขึ้นมาวางบนโต๊ะ มันมีสองกล่อง ลีโอเห็นดังนั้นก็ใจเต้นแรงขึ้นมาอีก เขาเองก็แอบซื้อขนมเค้กชาเขียวที่รู้ว่าลูมีนชอบมาเผื่อเหมือนกัน
"ลูมีน..." ลีโอเป็นฝ่ายรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นก่อน หลังจากที่ทั้งคู่นั่งทานข้าวกล่องด้วยกันเงียบๆ ไปได้สักพัก "เรื่องที่เธอ... เอ่อ... บอกว่าจะคุยด้วยน่ะ... คือเรื่อง..."
ลูมีนวางตะเกียบลง พยักหน้าเบาๆ แก้มของเธอเริ่มแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ "อื้ม... เกี่ยวกับ... คำสัญญาของเราน่ะ"
"ฉัน..." ลีโอสูดหายใจเข้าลึก "ฉันยังคงรู้สึกเหมือนเดิมนะ ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ... มันไม่เคยน้อยลงเลยสักวัน" เขามองลูมีนอย่างจริงจัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น "ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอ ได้คุยกับเธอ ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ... มันทำให้ฉันมีความสุขมากจริงๆ ลูมีน... เธอสวย... เธอน่ารัก... และเธอคือคนที่ฉัน..."
ลูมีนเงยหน้าขึ้นสบตาลีโอ ดวงตาคู่สวยของเธอสั่นไหวเล็กน้อย แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ชัดเจนและแน่วแน่ "ลีโอ..."
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง ราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "ฉัน... ฉันได้คิดทบทวนทุกอย่างแล้ว... ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน "นายทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น... ปลอดภัย... และเป็นตัวของตัวเองได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน" เธอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและจริงใจที่สุด ดวงตาเป็นประกายราวกับดวงดาวนับล้านดวง
"ความรู้สึกที่ฉันมีให้นาย... มันก็ชัดเจนขึ้นทุกวันเหมือนกัน"
แล้ววินาทีที่ลีโอรอคอยมาตลอดสองอาทิตย์ก็มาถึง...
"ฉันก็ชอบนายนะลีโอ... ชอบมากจริงๆ..." ลูมีนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่แฝงความเขินอาย ก่อนจะมองลึกลงไปในดวงตาของลีโอที่เบิกกว้างด้วยความดีใจจนแทบจะหยุดหายใจ แล้วเธอก็เอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาสว่างไสวขึ้นมาทันที "...ช่วย... คบกับฉันได้ไหม?"
เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ลีโอจ้องมองใบหน้าของลูมีนอย่างไม่เชื่อสายตา คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกตื้นตันใจถาโถมเข้ามาจนน้ำตาเริ่มรื้นที่ขอบตา เขายิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เคยยิ้มมาในชีวิต
"ลูมีน..." เขากระซิบชื่อเธอออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะรวบรวมสติแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความสุขและความหนักแน่น "...ตกลง! ฉัน... ฉันจะคบกับเธอ!"
สิ้นคำตอบนั้น ทั้งคู่อาจจะมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความเขินอายและความสุขที่เอ่อล้น ลีโอค่อยๆ ยื่นมือออกไป กุมมือของลูมีนที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างทะนุถนอม ลูมีนไม่ได้ดึงมือออก แต่กลับบีบตอบเบาๆ สัมผัสอันอบอุ่นนั้นสื่อถึงความรู้สึกทั้งหมดที่พวกเขามีให้กัน บรรยากาศในห้องเรียนที่เงียบสงบ มีเพียงคนสองคนที่เพิ่งจะเริ่มต้นบทใหม่ของความสัมพันธ์ เต็มไปด้วยความอบอุ่น ความหวาน และความหวังที่อบอวลไปทั่ว ราวกับมีกลีบซากุระโปรยปรายลงมารอบตัวพวกเขาอีกครั้ง แม้ว่าจะเป็นเพียงจินตนาการก็ตาม


## ตอนที่ 15: แสงและเงาในใจ

เสียงออดบอกเวลาพักกลางวันดังขึ้น ปลดปล่อยนักเรียนจากพันธนาการของตำราและสมการอันน่าปวดหัว บรรยากาศในห้องเรียน 3-A เริ่มผ่อนคลายลง นักเรียนส่วนใหญ่ทยอยกันเก็บของเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารหรือจับกลุ่มคุยเล่นตามมุมต่างๆ ทว่าสำหรับลีโอ สึกิโนะ และ ลูมีน โคโมริ จุดหมายของพวกเขากลับเป็นสถานที่ที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัวกว่านั้น
สวนดาดฟ้าของโรงเรียนในวันฟ้าใสช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิเป็นเหมือนโอเอซิสเล็กๆ แดดอ่อนๆ ที่ส่องลงมาไม่ได้ร้อนแรงจนเกินไปนัก ผสานกับลมที่พัดเอื่อยๆ พากลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้จากกระถางที่มุมหนึ่งลอยมาแตะจมูก ลีโอและลูมีนเลือกนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวใต้ร่มเงาของต้นไม้ประดับที่แผ่กิ่งก้านให้ความร่มรื่น ข้าวกล่องเบนโตะสีสันน่าทานถูกเปิดออกวางตรงหน้า ลูมีนยังคงแอบทำเผื่อลีโอมาเล็กน้อยเหมือนเคย แม้เขาจะบอกว่าไม่ต้องลำบากก็ได้ แต่รอยยิ้มดีใจของเขาทุกครั้งที่เห็นมันก็ทำให้เธอมีความสุขเกินกว่าจะหยุดทำ
"ลีโอ... เมื่อเช้าตอนคาบฟิสิกส์ของอาจารย์ซาโตรุ ฉันเห็นนายแอบหลับด้วยล่ะ" ลูมีนเอ่ยแซวขึ้นเบาๆ ขณะใช้ตะเกียบคีบไข่ม้วนเข้าปาก ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแววล้อเลียนระคนเอ็นดู
ลีโอที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าขึ้นสีแดงจางๆ "เอ่อ... ก็เมื่อคืนฉันอ่านหนังสือ 'จักรวาลในฝ่ามือ' ที่เธอยืมไปจนดึกลืมไปหน่อยน่ะ มันน่าสนใจมากจริงๆ จนวางไม่ลงเลย" เขาสารภาพ พลางเกาแก้มแก้เก้อ
ลูมีนหัวเราะคิกคักออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสและเป็นธรรมชาติยิ่งกว่าที่ลีโอเคยได้ยินมา "ดีใจที่นายชอบนะ ไว้วันหลังฉันจะแนะนำเล่มอื่นให้อีก มีอีกหลายเล่มเลยที่ฉันคิดว่านายต้องชอบแน่ๆ" เธอยิ้มกว้าง ก่อนจะตักไส้กรอกรูปปลาหมึกจากกล่องของตัวเองใส่ลงในกล่องของลีโอ "นี่ ลองชิมอันนี้สิ วันนี้ฉันลองทำสูตรใหม่ดู"
"ขอบใจนะ" ลีโอยิ้มรับ เขารู้สึกว่าตัวเองผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นทุกครั้งที่ได้อยู่กับลูมีน ความขี้อายที่เคยเป็นเหมือนเกราะกำบังค่อยๆ ลดน้อยลง เผยให้เห็นความรู้สึกอบอุ่นที่เขามีให้เธออย่างชัดเจน "สุดสัปดาห์นี้... ว่างหรือเปล่า? มีหนังไซไฟเรื่องใหม่เข้าโรง น่าจะสนุกนะ"
"อื้ม ว่างสิ" ลูมีนตอบทันที ดวงตาเป็นประกาย "จริงสิ! แล้วหลังจากดูหนัง เราแวะไปร้านหนังสือเปิดใหม่ตรงสถานีกันไหม? ฉันเห็นว่ามีมุมหนังสือวิทยาศาสตร์ใหญ่มากเลยนะ"
บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่นและเป็นกันเอง สลับกับการแบ่งปันอาหารในกล่องข้าวอย่างมีความสุข
ลีโอเผลอใช้ปลายนิ้วเช็ดซอสยากิโซบะที่เปื้อนมุมปากของลูมีนให้อย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อรู้ตัวอีกทีทั้งสองคนก็หน้าแดงก่ำ มองหน้ากันแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับความเงอะงะของตัวเอง ช่วงเวลาเล็กๆ เหล่านี้คือความสุขที่เรียบง่ายแต่กลับเติมเต็มหัวใจของพวกเขาได้อย่างน่าประหลาด
ทว่า ในมุมหนึ่งของบันไดทางขึ้นดาดฟ้า เงาร่างเล็กๆ ของเด็กสาวคนหนึ่งยืนนิ่งราวกับถูกสาป โซระ อาโอกิ นักเรียนชั้นปีที่สอง กอดสมุดรายงานหลายเล่มไว้แนบอกแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอกำลังจะนำงานไปส่งอาจารย์ที่ห้องพักครูซึ่งอยู่สุดทางเดินของชั้นบนสุด และทางเดินนั้นเองที่อยู่ไม่ไกลจากประตูสู่บันไดที่ทอดขึ้นไปยังดาดฟ้า แต่เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นภาพของลีโอและลูมีนที่กำลังหยอกล้อกันอย่างมีความสุขอยู่บนนั้นผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กของประตู ขาของเธอก็เหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ก้าวต่อไปไม่ออก
ผมสีขาวเทาที่ตัดสั้นประบ่าของเธอปลิวไสวเบาๆ ไปตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา แต่โซระกลับไม่รู้สึกถึงมันเลย สมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่ที่รอยยิ้มของลีโอ แววตาอ่อนโยนที่เขามองลูมีน... มันคือภาพที่เธอเฝ้าจินตนาการว่าสักวันหนึ่งเธออาจจะเป็นผู้ที่ได้รับสายตานั้นบ้าง หัวใจดวงเล็กๆ ของโซระเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความยินดีที่ได้เห็นคนที่แอบชอบมีความสุข และความเจ็บปวดที่ความสุขนั้นไม่ได้มีเธอเป็นส่วนหนึ่ง
"ทำไม... ทำไมต้องเป็นเธอด้วยนะ รุ่นพี่โคโมริ..." โซระพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ที่มักจะสุกใสเป็นประกาย บัดนี้กลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ภายในดวงตานั้นฉายแววทั้งความเศร้า ความน้อยใจ และความปรารถนาที่รุนแรงจนน่ากลัว เธอนึกย้อนไปถึงวันที่เธออยู่ชั้นปีที่หนึ่ง วันนั้นเธอบังเอิญทำกองหนังสือเล่มหนาหล่นกระจายเต็มพื้นทางเดินหน้าห้องสมุด ท่ามกลางสายตาตำหนิของรุ่นพี่บางคน มีเพียงลีโอ (ที่ตอนนั้นอยู่ปีสอง) ที่เดินเข้ามาช่วยเธอเก็บหนังสือเหล่านั้นอย่างใจเย็น แถมยังส่งยิ้มให้กำลังใจเธออย่างอ่อนโยน รอยยิ้มนั้นเองที่ตราตรึงอยู่ในใจของโซระมาโดยตลอด
แล้วภาพก็ตัดสลับมายังเช้าวันเปิดเทอมที่ลีโอตะโกนสารภาพรักลูมีนหน้าโรงเรียนอย่างกล้าหาญ โซระเองก็อยู่ในกลุ่มนักเรียนที่เห็นเหตุการณ์นั้น คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความมุ่งมั่นของลีโอทำให้เธอทั้งทึ่ง ทั้งประทับใจ และในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดอย่างรุนแรง เขาช่างดูเท่และเจิดจ้าเหลือเกินในตอนนั้น แต่ความรักที่เขามอบให้... กลับไม่ใช่เธอ
โซระเห็นลีโอใช้ปลายนิ้วเช็ดเศษข้าวที่ติดมุมปากของลูมีนอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะออกมาพร้อมกันอีกครั้งด้วยท่าทีเป็นกันเอง ภาพนั้นทำให้โซระเผลอกัดริมฝีปากล่างของตัวเองแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสเค็มปร่าของเลือด ความอิจฉามันเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเงาดำที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาครอบงำจิตใจที่เคยบริสุทธิ์ของเธอ
"ถ้าเพียงแต่... ถ้าเพียงแต่ฉันกล้ากว่านี้สักนิด..." โซระนึกย้อนไปถึงหลายครั้งหลายหนที่เธอมีโอกาสจะได้พูดคุยกับลีโอ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขามาช่วยงานที่ห้องสมุดซึ่งเธอเป็นกรรมการอยู่ หรือตอนที่บังเอิญเจอกันที่ร้านหนังสือแต่ความขี้อายและไม่มั่นใจในตัวเองก็ทำให้เธอได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา และกล่าวคำขอบคุณเสียงเบาหวิวเท่านั้น เธอไม่เคยกล้าพอที่จะเริ่มต้นบทสนทนา ไม่เคยกล้าพอที่จะแสดงความรู้สึกใดๆ ออกไป ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางเธอไว้จากโลกที่สดใสของเขาเสมอ
แล้วภาพของลูมีน โคโมริ ก็ซ้อนทับขึ้นมาในความคิดของโซระ ลูมีนที่ดูสง่างาม ฉลาด และมั่นใจในตัวเองเสมอ ลูมีนที่สามารถพูดคุยและหัวเราะกับลีโอได้อย่างเป็นธรรมชาติ ลูมีนที่ยืนอยู่เคียงข้างลีโอได้อย่างเหมาะสมลงตัว... ช่างแตกต่างจากเธอเหลือเกิน โซระก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกด้อยค่าถาโถมเข้ามาในใจอย่างรุนแรง เธอเป็นเพียงรุ่นน้องตัวเล็กๆ ที่ขี้อายและพูดไม่เก่ง จะเอาอะไรไปเทียบกับรุ่นพี่ที่แสนเพียบพร้อมคนนั้นได้
ทันใดนั้นเอง ด้วยอารมณ์ที่สับสนและมือไม้ที่อ่อนแรง สมุดรายงานเล่มหนึ่งที่เธอกอดไว้ก็พลัดหลุดจากอ้อมแขนที่สั่นเทา ตกกระทบพื้นทางเดินเสียงดัง "ตุ้บ!" ตามด้วยเสียงกระดาษที่กระจายตัวออกเล็กน้อย
เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้ลีโอและลูมีนที่กำลังเพลิดเพลินกับบทสนทนาบนดาดฟ้าชะงักไปพร้อมกัน ทั้งคู่หันมามองทางประตูที่เชื่อมกับบันไดด้วยความสงสัย
"เอ๊ะ? ใครน่ะ?" ลีโอขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามมองผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กของประตู แต่เห็นเพียงเงาตะคุ่มๆ ที่ดูเหมือนจะรีบก้มลงเก็บอะไรบางอย่าง
โซระตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่คิดว่าพวกเขาจะได้ยินเสียง ความตกใจและความกลัวแล่นปราดเข้ามาในใจ ทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก ขาของเธอเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มองไปยังเงาของลีโอที่ดูเหมือนกำลังจะลุกขึ้นเดินมาทางประตู เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว พยายามรวบรวมสติและเก็บสมุดที่ตกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ด้วยความลนลาน มือไม้กลับยิ่งสั่นเทาจนแทบจะหยิบจับอะไรไม่ได้
"ไม่เป็นไรค่ะลีโอ สงสัยจะเป็นลมพัดอะไรตกมากกว่าค่ะ" ลูมีนพูดขึ้นเบาๆ เสียงของเธออ่อนโยนและนุ่มนวล เธอสังเกตเห็นท่าทีตื่นตระหนกของเงาที่มุมบันได และสัมผัสได้ถึงความประหม่าบางอย่าง จึงพยายามดึงความสนใจของลีโอกลับมา "เมื่อกี้นายพูดถึงร้านหนังสือเปิดใหม่ใช่ไหม เล่าให้ฟังหน่อยสิว่ามันเป็นยังไงบ้าง"
ลีโอลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นลูมีนส่งยิ้มให้ เขาก็คลายความสงสัยลง "อ๋อ... ใช่ๆ ร้านนั้นเขาว่ากันว่ามีหนังสือหายากเยอะเลยนะ แถมยังมีมุมคาเฟ่เล็กๆ ให้นั่งอ่านหนังสือได้ด้วย บรรยากาศน่าจะดีมากเลยล่ะ" เขาเริ่มเล่ารายละเอียดของร้านหนังสือให้ลูมีนฟังต่อ ความสนใจของเขากลับมาอยู่ที่บทสนทนากับหญิงสาวตรงหน้าอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพวกเขากลับมาอีกครั้ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
โซระที่กำลังก้มหน้าเก็บสมุดอยู่ ได้ยินเสียงของลูมีนที่ช่วยพูดเบี่ยงเบนความสนใจให้ ก็รู้สึกโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้นก็ก่อตัวขึ้นในใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองผ่านปอยผมสีขาวเทาของตัวเองไปยังภาพของคนทั้งคู่บนดาดฟ้าอีกครั้ง ลูมีนไม่ได้แค่สวยและฉลาด แต่ยังดูเป็นคนใจดีและมีไหวพริบอีกด้วย...ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองช่างห่างไกลจากเธอเหลือเกิน
"ทำไม... ทำไมเธอถึงได้ดีพร้อมไปซะทุกอย่างเลยนะ..." โซระพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือความขมขื่น เธอรีบเก็บสมุดที่เหลือจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะตัดสินใจว่าไม่ควรรบกวนช่วงเวลาส่วนตัวของพวกเขาอีกต่อไป และการเผชิญหน้ากับลีโอในตอนนี้ก็เป็นสิ่งที่เธอยังไม่พร้อม
โซระสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก เธอกระชับอ้อมแขนที่กอดสมุดไว้แน่นอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวอย่างเงียบเชียบที่สุด แล้วรีบเดินกึ่งวิ่งลงบันไดไปยังชั้นล่าง ไม่กล้าหันกลับไปมองภาพความสุขบนดาดฟ้าอีกเลย แม้ว่าภาพรอยยิ้มของลีโอจะยังคงติดตรึงอยู่ในใจของเธอก็ตาม
เมื่อลงมาถึงทางเดินชั้นล่างที่ค่อนข้างเงียบสงบ โซระก็ทรุดตัวลงพิงกับผนังห้องเรียนห้องหนึ่งที่ไม่มีใครใช้ เธอปล่อยให้สมุดในอ้อมแขนร่วงลงไปกองอยู่ข้างตัว ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้า ปล่อยให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่เมื่อครู่ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เสียงสะอื้นเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากไรฟันที่ขบกันแน่น
"ฮึก... ทำไม... ทำไมฉันถึงไม่ได้เป็นแบบนั้นบ้างนะ..." หยดน้ำตาอุ่นๆ ไหลผ่านร่องนิ้วของเธอ หยดแล้วหยดเล่า ความรู้สึกอิจฉา ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้มานานปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง "ถ้าฉันได้เป็นรุ่นพี่โคโมริ... ถ้าฉันได้ยืนอยู่ตรงนั้นข้างๆ รุ่นพี่ลีโอ..."
ภาพของลูมีนที่กำลังยิ้มและหัวเราะกับลีโออย่างมีความสุขบนดาดฟ้าเมื่อครู่ มันช่างสว่างไสวและงดงามเสียจนทำให้โลกอันมืดมนและเงียบงันของโซระดูหม่นหมองยิ่งกว่าเดิม ในใจของเด็กสาวผู้ขี้อายและพูดไม่เก่งคนนี้ บัดนี้มีเพียงความปรารถนาอันแรงกล้าเพียงอย่างเดียวที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันและน่าหวาดหวั่น... ความปรารถนาที่จะได้เป็น "คนคนนั้น" ของลีโอ สึกิโนะ... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
โซระสะอื้นไห้อยู่อย่างนั้นอีกครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ของเธอบัดนี้แดงก่ำและบวมช้ำเล็กน้อย แต่แววตาที่เคยสั่นไหวด้วยความไม่มั่นใจ กลับฉายประกายบางอย่างที่ดูแข็งกร้าวและแน่วแน่ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เธอก้มลงมองกองสมุดที่วางอยู่ข้างตัว ก่อนจะหยิบมันขึ้นมากอดไว้แนบอกอีกครั้ง
"ฉัน... ฉันจะไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก..." โซระพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเด็ดเดี่ยว แม้จะยังสั่นเครืออยู่บ้างก็ตาม เธอลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังคงเจ็บปวด แต่ความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงกว่านั้นกำลังผลักดันเธอจากภายใน
ภาพรอยยิ้มของลีโอและลูมีนยังคงฉายชัดอยู่ในความคิด ราวกับเป็นทั้งแสงสว่างที่เธอโหยหา และเงาทมึนที่เธออยากจะก้าวข้ามไปให้พ้น เด็กสาวตัวเล็กผมสีขาวเทาเดินจากไปตามทางเดินที่เงียบสงัด ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของหยดน้ำตาที่แห้งเหือดไปกับพื้น และความปรารถนาอันซับซ้อนที่กำลังก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ในใจของเธออย่างเงียบงัน รอวันที่จะปะทุออกมา...


## ตอนที่ 16: ในห้วงคำนึงของโซระ

เย็นวันเดียวกันนั้นเอง หลังจากภาพความสุขของลีโอและลูมีนบนดาดฟ้าโรงเรียนยังคงติดตรึงอยู่ในใจราวกับเข็มทิ่มแทง แสงแดดยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแรงลง ทาบทาเงาสีส้มอ่อนพาดผ่านห้องเรียน 3-A ที่บัดนี้ว่างเปล่าลงแล้ว นักเรียนส่วนใหญ่ต่างแยกย้ายกันกลับบ้านหรือมุ่งหน้าไปยังกิจกรรมชมรมของตนเอง ทว่ามุมหนึ่งของห้องเรียนปีสองห้องหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบันไดทางขึ้นดาดฟ้า โซระ อาโอกิ ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนของเธออย่างเงียบงัน แม้ว่าระฆังเลิกเรียนจะดังผ่านไปนานแล้วก็ตาม
สมุดรายงานที่เธอตั้งใจจะนำไปส่งอาจารย์เมื่อตอนกลางวันยังคงวางอยู่บนโต๊ะข้างตัวอย่างไม่ถูกแตะต้อง หลังจากที่เธอวิ่งหนีลงมาจากชั้นบนด้วยหัวใจที่แตกสลาย โซระก็ไม่กล้าพอที่จะเดินกลับขึ้นไปอีกครั้ง ความรู้สึกอับอายและความเจ็บปวดมันรุนแรงเกินกว่าจะเผชิญหน้ากับความเป็นจริงได้ เธอจึงเลือกที่จะนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองในห้องเรียนที่เงียบสงัด ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
เธอกำลังแสร้งทำเป็นทบทวนบทเรียนวิชาประวัติศาสตร์ที่เปิดค้างไว้ แต่ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ของเธอกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรบนหน้ากระดาษ หากแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ภาพของลีโอ สึกิโนะ และ ลูมีน โคโมริ ที่กำลังหยอกล้อกันอย่างมีความสุขบนดาดฟ้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวของเธอไม่หยุด
รอยยิ้มของลีโอที่ดูผ่อนคลายและเปี่ยมสุขเมื่ออยู่กับลูมีน... เสียงหัวเราะใสๆ ของลูมีนที่ดังก้องอยู่ในความทรงจำ... การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่แสดงถึงความใส่ใจและความผูกพันของคนทั้งคู่... ทุกอย่างมันชัดเจนเสียจนทำให้โซระรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด
"ทำไมนะ... ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน..." โซระพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความรู้สึกโดดเดี่ยวและ "เป็นคนนอก" มันกัดกินหัวใจของเธออย่างช้าๆ เธอรู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกแบบนี้ ลีโอและลูมีนต่างก็เป็นคนดี และความรักของพวกเขาก็ดูสวยงามและเหมาะสม แต่ถึงกระนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะปรารถนา... ปรารถนาที่จะได้เป็นส่วนหนึ่งของความสุขนั้นบ้าง
โซระค่อยๆ เก็บหนังสือของตัวเองลงกระเป๋าอย่างเชื่องช้า ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจว่าควรจะกลับบ้านได้แล้ว การจมอยู่กับความเศร้าในห้องเรียนที่ว่างเปล่าไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา เธอสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า เดินออกจากห้องเรียนด้วยท่าทางที่ดูอ่อนล้าและไร้ชีวิตชีวา แสงสุดท้ายของวันกำลังจะลาลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงเงาที่ทอดยาวตามทางเดินของโรงเรียนที่เริ่มเงียบสงัด
โซระกลับถึงบ้านในช่วงเย็นที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว บรรยากาศภายในทาวน์เฮาส์สองชั้นหลังเล็กของเธอเงียบสนิทเหมือนเช่นทุกวัน พ่อกับแม่ของเธอยังคงทำงานอยู่ที่บริษัท และคงจะกลับดึกอีกตามเคย โซระคุ้นเคยกับการอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้จนกลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว เธอถอดรองเท้า เดินขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองบนชั้นสองอย่างเงียบเชียบ
ห้องนอนของเธอเป็นเหมือนโลกทั้งใบ ที่ซึ่งเธอสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่ โต๊ะเขียนหนังสือที่เคยรกไปด้วยกองหนังสือเรียน บัดนี้มีเพียงสมุดบันทึกเล่มเล็กสีฟ้าอ่อนวางเปิดค้างไว้อยู่เพียงเล่มเดียว บนผนังห้องมีภาพวาดลายเส้นตัวละครจากนิยายแฟนตาซีที่เธอชื่นชอบติดอยู่ ข้างๆ กันนั้นมีรูปถ่ายของลีโอ สึกิโนะ ที่เธอแอบถ่ายไว้ไกลๆ ตอนงานกีฬาโรงเรียนเมื่อปีที่แล้วซ่อนอยู่หลังกรอบรูปน้องหมาขนปุยที่เธอยืมมาจากห้องสมุดอย่างแนบเนียน
โซระทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง ความรู้สึกเหนื่อยล้าไม่ได้มาจากร่างกาย แต่มาจากจิตใจที่อ่อนแอและสับสน เธอคว้าสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาเปิดอ่านข้อความที่เธอเขียนไว้เมื่อตอนกลางวัน... "วันนี้... ฉันเห็นรุ่นพี่ลีโอกับรุ่นพี่โคโมริที่ดาดฟ้าอีกแล้ว พวกเขาดูมีความสุขกันมาก... รุ่นพี่โคโมริยิ้มสวยจังเลยนะ..." น้ำตาเริ่มคลอหน่วยขึ้นมาอีกครั้งเมื่ออ่านถึงประโยคนั้น
ความคิดของเธอมักจะหวนกลับไปหารุ่นพี่คนนั้นเสมอ... ลีโอ สึกิโนะ
ภาพความทรงจำในวันนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน วันที่เธออยู่ชั้นปีที่หนึ่ง ทำสมุดรายงานกองโตหล่นกระจายหน้าห้องสมุด ท่ามกลางสายตาตำหนิและเสียงหัวเราะคิกคักของรุ่นพี่บางคน เธอกำลังจะร้องไห้ออกมาด้วยความอับอายและประหม่า แต่แล้วเขาก็ปรากฏตัวขึ้น ลีโอ สึกิโนะ รุ่นพี่ปีสองที่เดินผ่านมาโดยบังเอิญ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ก้มลงช่วยเธอเก็บสมุดทีละเล่มอย่างใจเย็น เมื่อเก็บเสร็จ เขาก็ยื่นมันคืนให้เธอพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ไม่เป็นไรนะครับ ระวังหน่อยก็แล้วกัน" คำพูดสั้นๆ และรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและจริงใจนั้น สลักลึกลงไปในหัวใจของโซระทันที
ตั้งแต่วันนั้น โลกของโซระก็มีเพียงเขา ลีโอ สึกิโนะ กลายเป็นเหมือนแสงสว่างดวงเล็กๆ ในชีวิตที่แสนจืดชืดของเธอ เธอเริ่มแอบมองเขาจากระยะไกล สังเกตทุกอิริยาบถของเขาอย่างเงียบๆ วิธีที่เขาหัวเราะกับเพื่อนๆ ท่าทางเวลาที่เขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง หรือแม้แต่ตอนที่เขาขมวดคิ้วเวลาอ่านหนังสือยากๆ ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาดูน่าสนใจและน่ามองไปเสียหมด
โซระถอนหายใจเบาๆ พลิกหน้าสมุดบันทึกในมือ ปากกาในมืออีกข้างเริ่มขยับเขียนข้อความบางอย่างลงไปอย่างช้าๆ "วันนี้... ฉันเห็นรุ่นพี่ลีโอกับรุ่นพี่โคโมริที่ดาดฟ้าอีกแล้ว พวกเขาดูมีความสุขกันมาก... รุ่นพี่โคโมริยิ้มสวยจังเลยนะ..." ตัวอักษรของเธอดูสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเขียนถึงชื่อของลูมีน
ความพยายามของโซระในการเข้าใกล้ลีโอนั้นมีอยู่หลายครั้ง แต่ก็จบลงด้วยความล้มเหลวและความรู้สึกผิดหวังเสมอ เธอยังจำได้ดีถึงวันที่เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี อบขนมคุกกี้รูปดาว (เพราะเคยได้ยินว่าลีโอชอบมองดาว) ตั้งใจจะเอาไปให้เขาที่ห้องชมรมวิทยาศาสตร์ แต่พอไปถึงหน้าห้อง เธอกลับเห็นลีโอกำลังหัวเราะและพูดคุยอย่างสนุกสนานกับลูมีนและเพื่อนๆ คนอื่น ขาของเธอเหมือนถูกแช่แข็ง ก้าวเข้าไปไม่ได้ สุดท้ายคุกกี้กล่องนั้นก็จบลงที่ถังขยะหน้าโรงเรียน พร้อมกับน้ำตาเงียบๆ ของเธอ
หรืออย่างตอนที่เธอตั้งใจจะ "บังเอิญ" เดินชนเขาที่ทางเดิน เพื่อที่จะได้มีโอกาสพูดคุยกันบ้าง แต่ด้วยความประหม่า เธอกลับสะดุดขาตัวเองจนเกือบล้ม และเป็นลีโอเสียอีกที่ต้องคว้าแขนเธอไว้ทัน "เป็นอะไรรึเปล่าครับน้อง?" เขาถามด้วยความเป็นห่วง แต่โซระกลับอับอายจนหน้าแดงก่ำ พูดได้เพียงคำว่า "ขะ...ขอโทษค่ะ" เสียงสั่นๆ แล้วรีบวิ่งหนีไปทันที ทิ้งให้ลีโอยืนงงอยู่ตรงนั้น
ทุกความล้มเหลวตอกย้ำความรู้สึกไร้ค่าและไม่มั่นใจในตัวเองของโซระมากขึ้นเรื่อยๆ เธอมักจะเปรียบเทียบตัวเองกับลูมีน โคโมริ อยู่เสมอ ลูมีนที่ทั้งสวย ฉลาด พูดจาฉะฉาน และดูเข้ากับลีโอได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะที่เธอเป็นเพียงรุ่นน้องขี้อายที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยสักอย่าง
โซระพลิกหน้ากระดาษในสมุดบันทึกอีกครั้ง หน้านี้มีภาพวาดลายเส้นของลีโอกำลังยิ้มอยู่หลายภาพ แต่ละภาพมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอสังเกตเห็นและจดจำได้เป็นอย่างดี ใต้ภาพเหล่านั้นมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ถ้าฉันเป็นรุ่นพี่โคโมริ... ถ้าฉันกล้าหาญและสดใสเหมือนเธอ... รุ่นพี่ลีโอจะมองมาที่ฉันบ้างไหมนะ?"
ความปรารถนาที่จะเป็น "ลูมีน" มันฝังรากลึกอยู่ในใจของโซระมากขึ้นทุกวัน เธอยืนมองตัวเองในกระจกบ่อยครั้ง จินตนาการว่าตัวเองมีผมสีน้ำตาลทองยาวสลวยเหมือนลูมีน มีดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เปล่งประกายความมั่นใจ และสามารถพูดคุยหัวเราะกับลีโอได้อย่างเป็นธรรมชาติเหมือนที่ลูมีนทำ มันเป็นความฝันที่หอมหวานแต่ก็แสนจะเจ็บปวด เพราะเธอก็รู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็นจริงได้
โซระวางสมุดบันทึกลงข้างตัว เอนหลังพิงหัวเตียง ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ของเธอจ้องมองเพดานห้องที่เริ่มมืดลงตามเวลาที่ล่วงเลย ความเหนื่อยล้าจากการครุ่นคิดและความรู้สึกที่อัดอั้นทำให้เปลือกตาของเธอหนักอึ้งลงเรื่อยๆ
"อยากจะเป็นเธอจังเลย... รุ่นพี่โคโมริ..." เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากบางของเธอ ก่อนที่สติของโซระจะค่อยๆ ดับวูบลงสู่ห้วงนิทราที่มืดมิด "อยากให้รุ่นพี่ลีโอมองฉัน... แค่ฉันคนเดียว..."
เธอหลับใหลไปพร้อมกับความปรารถนาอันแรงกล้าที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ จมดิ่งลงไปในความฝันที่เธอหวังว่าสักวันมันอาจจะเป็นจริง
ทว่า... ในความเงียบสงัดของค่ำคืนนั้นเอง ก่อนที่ทุกอย่างจะจมหายไปในความมืดมิดโดยสมบูรณ์ เสียงหนึ่งที่เย็นเยียบ ลึกลับ และแฝงไปด้วยพลังบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว กลับดังแว่วขึ้นมาในความเงียบของห้อง... หรืออาจจะเป็นเพียงเสียงสะท้อนจากห้วงลึกในจิตใต้สำนึกของเธอเอง...
"...งั้น... ก็เป็นเลยสิ!..."
เสียงนั้นก้องกังวานอยู่ในความมืด ก่อนจะเลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง และความรู้สึกไม่มั่นคงที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับว่าความเป็นจริงกำลังจะบิดเบี้ยวไปจากเดิม...


## ตอนที่ 17: ร่างใหม่ ใจเดิม

แสงแดดยามเช้าของวันจันทร์สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนที่คุ้นตา ปลุกให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ขยับตัว ลูมีน โคโมริ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ความรู้สึกแรกที่เธอสัมผัสได้คือความนุ่มสบายของที่นอนและผ้าห่ม... แต่เดี๋ยวนะ... ทำไมมันถึงรู้สึกแปลกๆ?
เธอยกมือขึ้นขยี้ตา พยายามปรับโฟกัสให้เข้ากับแสงสว่าง แล้วสายตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อมองไปรอบๆ ห้อง นี่มัน... ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ! ผนังห้องสีฟ้าอ่อน โปสเตอร์วงดนตรีอินดี้ที่ไม่คุ้นตา กองหนังสือการ์ตูนและนิยายแฟนตาซีที่วางระเกะระกะ... ทุกอย่างมันแปลกไปหมด
ด้วยความสับสน ลูมีนรีบลุกพรวดขึ้นจากเตียง แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงความเบาหวิวของร่างกาย และเมื่อเธอก้มลงมองมือของตัวเอง... มันเล็กกว่าปกติ ผิวขาวซีดกว่าที่เคย และเล็บก็สั้นกุด... นี่มันไม่ใช่... ไม่ใช่มือของเธอ!
หัวใจของลูมีนเต้นแรงราวกับกลองรัว เธอมองสำรวจร่างกายของตัวเองอย่างตื่นตระหนก เสื้อผ้านอนลายกระต่ายน้อยที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ส่วนสูงที่ดูเหมือนจะลดลงไปหลายเซนติเมตร และเมื่อเธอลองจับไปที่เส้นผม... มันสั้นประบ่าและมีสีขาวเทา!
"ไม่... ไม่จริงน่า!" ลูมีนอุทานออกมาเสียงสั่น แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นกลับเล็กและแหลมกว่าเสียงของเธอเองอย่างชัดเจน!
เธอรีบวิ่งไปที่กระจกบานเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ภาพที่สะท้อนกลับมาทำให้เธอแทบจะล้มทั้งยืน! ใบหน้าในกระจกนั้นไม่ใช่ใบหน้าของ ลูมีน โคโมริ แต่เป็นใบหน้าของเด็กสาวตัวเล็ก ผมสีขาวเทา ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจสุดขีด... ใบหน้าของ... โซระ อาโอกิ!
"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น!?" ลูมีน (ในร่างโซระ) ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง สมองของเธอขาวโพลนไปหมด พยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์อันเหลือเชื่อที่เกิดขึ้น เธอลองหยิกแก้มตัวเองแรงๆ หวังว่านี่จะเป็นเพียงแค่ฝันร้าย แต่ความเจ็บแปลบที่แล่นเข้ามาก็ยืนยันว่ามันคือความจริง... ความจริงที่น่าสะพรึงกลัว!
ในขณะเดียวกันนั้นเอง...
ในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่เป็นระเบียบของลูมีน โคโมริ ร่างของเด็กสาวผมสีน้ำตาลทองยาวสลวยค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาทักทายอย่างอ่อนโยน โซระ อาโอกิ (ในร่างลูมีน) กระพริบตาถี่ๆ ความรู้สึกแรกที่เธอสัมผัสได้คือความนุ่มนวลของผ้าปูที่นอนเนื้อดี และกลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ที่อบอวลอยู่ในห้อง... กลิ่นที่เธอคุ้นเคย... กลิ่นของคนที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด
เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเชื่องช้า สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม ร่างกายนี้ดูสูงโปร่งและมีส่วนเว้าส่วนโค้งที่เธอไม่เคยมี เมื่อเธยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของตัวเอง ผิวเนียนละเอียดและโครงหน้าที่ได้รูปนั้น... มันคือใบหน้าของลูมีน!
โซระ (ในร่างลูมีน) เดินตรงไปยังกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ภาพที่สะท้อนกลับมาทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ ไม่ใช่ด้วยความตกใจ แต่ด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น! ใบหน้าสวยสง่า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกาย เส้นผมสีน้ำตาลทองยาวสลวย หุ่นและสัดส่วนที่พอดี... ทุกอย่างคือ ลูมีน โคโมริ คนที่เธอปรารถนาจะเป็นมาโดยตลอด!
รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโซระ (ในร่างลูมีน) เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขสมหวังอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "สำเร็จแล้ว... ในที่สุด... ฉันก็ได้เป็นเธอแล้วจริงๆ!" เธอพึมพำกับตัวเองเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น มือเรียวยาว (ของลูมีน) ลูบไล้ไปตามใบหน้าของตัวเองในกระจกอย่างหลงใหล และ ไปหยุดที่หน้าอกที่อวบอิ่มขึ้น เธอพอใจกับรูปลักษณ์นี้มากๆ
ความฝันของเธอเป็นจริงแล้ว! คำพูดปริศนาที่เธอได้ยินเมื่อคืนก่อนหลับ... "งั้น... ลองดูไหมล่ะ?..." มันไม่ใช่แค่เสียงในความฝัน! มันคือพลังบางอย่างที่ทำให้ความปรารถนาอันแรงกล้าของเธอเป็นจริงขึ้นมาได้!
ในอีกด้านหนึ่ง ลูมีน (ในร่างโซระ) ยังคงนั่งสับสนอยู่บนพื้นห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง เธอมองไปรอบๆ ห้อง พยายามหาคำอธิบายให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กสีฟ้าอ่อนที่วางเปิดค้างอยู่บนเตียง... สมุดบันทึกของโซระ!
ด้วยความอยากรู้และความหวังริบหรี่ว่าอาจจะมีเบาะแสอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ ลูมีน (ในร่างโซระ) ค่อยๆ คลานเข้าไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน หน้ากระดาษเต็มไปด้วยลายมือหวัดๆ แต่ก็พอจะอ่านออก ข้อความส่วนใหญ่เป็นการระบายความรู้สึกที่มีต่อ "รุ่นพี่ลีโอ" และความอิจฉาที่มีต่อ "รุ่นพี่โคโมริ" ยิ่งอ่าน ลูมีนก็ยิ่งตกใจและรู้สึกเศร้าใจไปพร้อมๆ กัน เธอไม่เคยรู้เลยว่ามีรุ่นน้องคนหนึ่งแอบชอบลีโอมากขนาดนี้ และรู้สึกด้อยค่าเมื่อเปรียบเทียบตัวเองกับเธอ
แล้วเธอก็อ่านมาถึงหน้าสุดท้ายที่โซระเขียนไว้เมื่อคืนก่อนหลับ... "อยากจะเป็นเธอจังเลย... รุ่นพี่โคโมริ... อยากให้รุ่นพี่ลีโอมองฉัน... แค่ฉันคนเดียว..."
"นี่มัน..." ลูมีน (ในร่างโซระ) พึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ หรือว่าความปรารถนาอันแรงกล้าของเด็กสาวคนนี้... จะเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาสลับร่างกัน!?
"โซระจัง! ตื่นได้แล้วลูก! เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ! ข้าวเช้าพร้อมแล้วจ้ะ!" เสียงเรียกจากคุณแม่ (ของโซระ) ดังมาจากชั้นล่าง ปลุกให้ลูมีน (ในร่างโซระ) สะดุ้งสุดตัว เธอจะทำอย่างไรดี? จะอธิบายเรื่องนี้ให้ใครฟังได้? แล้วลีโอล่ะ? เขาจะรู้ไหมว่าคนที่เขาคบอยู่ตอนนี้... ไม่ใช่เธออีกต่อไปแล้ว!
ความกังวลและความหวาดกลัวถาโถมเข้ามาในใจของลูมีน (ในร่างโซระ) จนแทบจะหายใจไม่ออก เธอต้องหาทางแก้ไขสถานการณ์นี้ให้ได้ แต่ก่อนอื่น เธอต้องเอาตัวรอดในร่างของโซระ อาโอกิ ไปให้ได้ก่อน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ ตอบกลับเสียงเรียกของคุณแม่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้เป็นปกติที่สุด "ค่ะ...คุณแม่! เดี๋ยวโซระลงไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!"
ส่วนโซระ (ในร่างลูมีน) กำลังยืนยิ้มอยู่หน้ากระจกในห้องนอนของลูมีนอย่างมีความสุข เธอหมุนตัวไปมาราวกับกำลังชื่นชมผลงานชิ้นเอก "ในที่สุด... ฉันก็จะได้อยู่ใกล้รุ่นพี่ลีโอสมใจแล้ว" เธอหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ ดวงตาของเธอทอประกายเจ้าเล่ห์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แล้วคราวนี้... ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งเขาไปจากฉันได้อีกแล้ว โดยเฉพาะ... ตัวจริงของร่างนี้"
เมื่อถึงเวลาไปโรงเรียน โซระ (ในร่างลูมีน) เลือกชุดนักเรียนของลูมีนมาสวมใส่อย่างคล่องแคล่ว เธอจัดแต่งทรงผมสีน้ำตาลทองให้ดูสวยงามเป็นพิเศษ และแอบทาลิปกลอสสีชมพูอ่อนๆ ที่เจอในกระเป๋าเครื่องสำอางของลูมีนเล็กน้อยเพื่อให้ดูสดใสยิ่งขึ้น จากนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระโปรงนักเรียนตัวหนึ่งที่พับเก็บไว้อย่างเรียบร้อยในตู้เสื้อผ้าของลูมีน มันเป็นกระโปรงทรงเดียวกับที่ลูมีนใส่เป็นประจำ แต่ดูเหมือนว่าความยาวของมันจะสั้นกว่าตัวอื่นๆ อยู่เล็กน้อย อาจจะเป็นตัวที่ลูมีนไม่ค่อยได้ใส่ หรืออาจจะเป็นตัวสำรอง โซระ (ในร่างลูมีน) หยิบมันขึ้นมาทาบกับตัวเอง มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แบบนี้สิ... ถึงจะน่าสนใจหน่อย" เธอตัดสินใจเลือกใส่กระโปรงตัวนั้นทันที มันเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนของลูมีนมากกว่าปกติเล็กน้อย แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่ไม่ดูน่าเกลียดจนเกินไป
เธอมองตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย ยิ้มให้กับภาพลักษณ์ใหม่ที่แสนจะเย้ายวนและน่ามอง "รุ่นพี่ลีโอจะต้องตะลึงแน่ๆ" เธอพึมพำกับตัวเองอย่างพอใจ ก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนของลูมีนแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางที่มั่นใจ
เธอมองตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย ยิ้มให้กับภาพลักษณ์ใหม่ที่แสนจะเย้ายวนและน่ามอง "รุ่นพี่ลีโอจะต้องตะลึงแน่ๆ" เธอพึมพำกับตัวเองอย่างพอใจ ก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนของลูมีนแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางที่มั่นใจและกระฉับกระเฉงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เมื่อโซระ (ในร่างลูมีน) เดินทางมาถึงโรงเรียน บรรยากาศยามเช้ายังคงคึกคักเหมือนเช่นทุกวัน แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปคือสายตาของนักเรียนหลายคนที่จับจ้องมาที่เธอด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม ลุคใหม่ของ "ลูมีน โคโมริ" ที่ดูสดใส มั่นใจ และแอบเซ็กซี่เล็กน้อยด้วยกระโปรงที่สั้นกว่าปกติ ดึงดูดความสนใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ
"อรุณสวัสดิ์จ้ะลูมีนจัง!" ฮิมาริ คันซากิ วิ่งเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มกว้างตามปกติ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเพื่อนสนิท "ว้าว! ลูมีนจัง! วันนี้ดู... ดูแปลกตาไปเยอะเลยนะ! สวยขึ้นมากๆ เลย! โดยเฉพาะกระโปรงตัวนี้... แอบเปรี้ยวเหมือนกันนะเราเนี่ย!" ฮิมาริแซวอย่างอารมณ์ดี
ไอริส มิคาซึกิ ที่เดินตามมา มอง "ลูมีน" ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่พิจารณามากกว่าปกติ "อืม... ดูมั่นใจขึ้นนะโคโมริซัง แต่ก็ระวังเรื่องความยาวกระโปรงหน่อยก็ดี เดี๋ยวจะโดนอาจารย์ฝ่ายปกครองเรียกพบเอาได้" แม้จะเตือน แต่ก็มีรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
โซระ (ในร่างลูมีน) หัวเราะคิกคักอย่างน่ารัก "ขอบใจนะฮิมาริจัง ไม่ต้องห่วงหรอกไอริส ฉันดูแลตัวเองได้น่า วันนี้แค่อยากจะลองเปลี่ยนลุคดูบ้างน่ะ เบื่ออะไรเดิมๆ แล้ว" น้ำเสียงของเธอดูร่าเริงและขี้เล่นกว่าปกติ จนเพื่อนสนิททั้งสองคนยังแอบแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะความสัมพันธ์กับลีโอที่กำลังไปได้สวย
เมื่อลีโอ สึกิโนะ เดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของเขา สายตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็น "ลูมีน" ในลุคใหม่ หัวใจของเขากระตุกวูบ ความสวยและความสดใสของเธอมันเจิดจ้าจนแทบจะละสายตาไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายกับความหวงแหนก็ผุดขึ้นมาในใจ เมื่อเห็นว่ากระโปรงของเธอมันสั้นกว่าทุกวันที่เคยใส่ และมีสายตาของนักเรียนชายคนอื่นๆ ที่แอบมองมาทางเธอด้วยความสนใจ
"ไงลูมีน วันนี้... ดูสวยเป็นพิเศษเลยนะ" ริคุ แลงคาสเตอร์ เอ่ยแซวเป็นคนแรก พร้อมกับผิวปากเบาๆ อย่างมีเลศนัย
"ใช่ๆ ดูมั่นใจขึ้นเยอะเลยนะโคโมริซัง!" เคน อาริซาวะ เสริม
เซโน่ คาซึมะ รีบหยิบ "เครื่องวัดระดับออร่าความรักรุ่นทดลอง" (ที่ดูเหมือนแว่นขยายติดหลอดไฟกะพริบ) ขึ้นมาส่อง "โอ้โห! วันนี้ออร่าความรักของโคโมริซังแผ่กระจายรุนแรงมากครับ! ระดับความดึงดูดพุ่งสูงปรี๊ด!"
ทาคุมิ โยชิดะ เพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย มอง "ลูมีน" ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะพึมพำเบาๆ "การเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกอย่างฉับพลัน... อาจจะสะท้อนถึงความเปลี่ยนแปลงภายในบางอย่าง"
ลีโอพยายามเก็บอาการ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำแซวของเพื่อนๆ และเห็นสายตาของคนอื่นที่มอง "ลูมีน" เขารู้สึกไม่ค่อยพอใจนักที่แฟนสาวของเขา (ในความคิดของเขา) แต่งตัวเปิดเผยมากกว่าปกติ "ลูมีน... กระโปรงเธอ... มันไม่สั้นไปหน่อยเหรอ?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูเป็นปกติที่สุด แต่ก็แฝงความไม่สบายใจ
โซระ (ในร่างลูมีน) หันมายิ้มหวานให้ลีโอ ดวงตาของเธอทอประกายวิบวับอย่างที่ไม่เคยเป็น "ทำไมเหรอจ๊ะลีโอ? ไม่สวยเหรอ? หรือว่า... หึงเค้าล่ะ?" เธอแกล้งเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้นเล็กน้อย เอียงคอถามด้วยท่าทางออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ (จากน้ำหอมของลูมีน) ยิ่งทำให้ลีโอใจสั่น
"ปะ...เปล่าสักหน่อย! ก็แค่... ก็แค่มันดูไม่ค่อยชินตาน่ะ" ลีโอรีบปฏิเสธเสียงตะกุกตะกัก พยายามเบือนหน้าหนีแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง แต่ในใจก็ยอมรับว่าท่าทางออดอ้อนแบบนี้ของ "ลูมีน" มันน่ารักจนเขาแทบจะละลาย
ตลอดทั้งวัน โซระ (ในร่างลูมีน) แสดงท่าทีที่แตกต่างจาก "ลูมีนคนเดิม" อย่างเห็นได้ชัด เธอร่าเริงขึ้น พูดเก่งขึ้น กล้าแสดงออกมากขึ้น และที่สำคัญคือ เธอ "อ้อน" ลีโออยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นการเกาะแขนเขาตอนเดินไปโรงอาหาร การป้อนขนมให้เขา หรือแม้แต่การส่งสายตาหวานเยิ้มให้เขาในห้องเรียน
เพื่อนๆ ในกลุ่มต่างก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ ฮิมาริกับเซโน่ดูจะชอบอกชอบใจกับ "ลูมีนเวอร์ชั่นใหม่" ที่ดูเข้าถึงง่ายและสนุกสนานมากขึ้น ส่วนริคุก็ยังคงแซวไม่หยุด เคนเองก็มองว่ามันเป็นเรื่องดีที่ลูมีนกล้าแสดงออกมากขึ้น แต่ไอริสกับทาคุมิกลับเริ่มสังเกตเห็นความ "ไม่ปกติ" บางอย่างในท่าทีที่ดูเหมือนจะ "พยายาม" มากเกินไปของ "ลูมีน"
ลีโอเองก็เริ่มรู้สึกสับสน แม้ว่าเขาจะชอบที่ "ลูมีน" ดูสดใสและกล้าแสดงความรู้สึกมากขึ้น แต่บางครั้งท่าทางที่ออดอ้อนจนเกินงาม หรือคำพูดคำจาที่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองของเธอก็ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ลึกๆ แล้วเขากลับเริ่มคิดถึง "ลูมีนคนเดิม" ที่เงียบขรึมแต่จริงใจคนนั้นมากกว่า
ตกเย็น ขณะที่ทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้าน โซระ (ในร่างลูมีน) เดินเข้าไปกระซิบข้างหูลีโอด้วยน้ำเสียงยั่วยวนเบาๆ
"ลีโอจ๋า... วันนี้สนุกมากๆ เลยนะที่ได้อยู่ใกล้ๆ เธอทั้งวัน" เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเลียริมฝีปากอย่างช้าๆ แล้วพูดต่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันดำมืด "แล้วคืนนี้... เธออยากจะให้ 'รางวัล' เค้าเป็นอะไรดีล่ะจ๊ะ? สำหรับการเป็น 'เด็กดี' ของเธอน่ะ"
คำพูดและท่าทางที่ดูเจนจัดและไม่เหมือน "ลูมีน" ที่เขารู้จักเลยสักนิด ทำให้ลีโอชะงักไป เขามองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม (ของลูมีน) นั้น แต่กลับรู้สึกเหมือนเห็นแววตาของคนอื่นซ้อนทับอยู่ ความสงสัยเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขาอย่างช้าๆ... "ลูมีน" คนนี้... ใช่คนเดียวกับที่เขารักจริงๆ หรือเปล่า?


## ตอนที่ 19: เงื่อนงำที่ซ่อนเร้น และเสียงกระซิบแห่งความจริง

คำพูดที่เฉียบคมและแฝงความสงสัยของลีโอในห้องชมรมวิทยาศาสตร์ เปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงในน้ำนิ่ง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแห่งความตึงเครียดและความหวาดระแวงที่แผ่ขยายวงกว้าง โซระ อาโอกิ (ในร่างลูมีน โคโมริ) วิ่งหนีออกมาจากห้องชมรมด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทั้งโกรธที่ถูกจับตามอง ทั้งกลัวว่าความลับที่เธอพยายามปกปิดกำลังจะถูกเปิดโปง เธอกลับมาที่ห้องนอน (ของลูมีน) มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ใบหน้าสวยสง่าและเรือนร่างที่เธอใฝ่ฝัน บัดนี้กลับดูเหมือนเป็นหน้ากากที่พร้อมจะหลุดลอกออกได้ทุกเมื่อ
"ทำไม... ทำไมเขาต้องสงสัยด้วย" โซระ (ในร่างลูมีน) พึมพำกับตัวเองอย่างขุ่นเคือง "ฉันก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาชอบแล้วไม่ใช่เหรอ? หรือว่า... ฉันยัง 'เป็น' ลูมีนได้ไม่ดีพอ?" ความคิดนั้นทำให้เธอเริ่มครุ่นคิดถึง "ลูมีนตัวจริง" มากขึ้น พยายามนึกถึงกิริยาท่าทาง คำพูด หรือแม้แต่วิธีคิดของคนที่เธอสวมรอยอยู่ เพื่อที่จะเลียนแบบให้แนบเนียนยิ่งขึ้น แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ความเป็นตัวของตัวเองของโซระก็ยิ่งถูกกดทับ และความ "ไม่เป็นธรรมชาติ" ก็ยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว
วันต่อมา บรรยากาศในกลุ่มเพื่อนดูจะอึดอัดกว่าปกติ ลีโอพยายามเว้นระยะห่างจาก "ลูมีน" อย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้พูดคุยเล่นหัวกับเธอเหมือนเคย และมักจะหาทางปลีกตัวไปอยู่กับเคนหรือทาคุมิมากกว่า โซระ (ในร่างลูมีน) สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างชัดเจน และมันก็ยิ่งทำให้เธอร้อนรนและพยายามที่จะ "ดึง" เขากลับมาด้วยวิธีการที่โจ่งแจ้งยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเดินเข้าไปคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนมกลางโรงอาหาร หรือการพูดจาหยอกล้อด้วยน้ำเสียงที่หวานกว่าปกติ ซึ่งกลับยิ่งทำให้ลีโอรู้สึกอึดอัดและอยากจะหนีห่างมากขึ้น
ความผิดปกตินี้ไม่ได้รอดพ้นสายตาที่เฉียบคมของไอริส มิคาซึกิ และการวิเคราะห์อันเยือกเย็นของทาคุมิ โยชิดะ
"นายเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหมทาคุมิ" ไอริสเอ่ยขึ้นระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องสภานักเรียนหลังเลิกเรียน "พฤติกรรมของโคโมริซังมัน... เกินขอบเขตไปมาก โดยเฉพาะท่าทีที่เธอแสดงออกกับสึกิโนะคุง มันดูเหมือนเป็นการ 'แสดง' มากกว่าจะเป็นความรู้สึกที่แท้จริง"
ทาคุมิหยุดมือจากการร่างแผนผังอะไรบางอย่างในสมุดบันทึกของเขา ดวงตาหลังกรอบแว่นมองออกไปยังนอกหน้าต่างที่เห็นกลุ่มนักเรียนกำลังเดินกลับบ้าน "การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมอย่างกะทันหันและขาดความสอดคล้องกับบุคลิกภาพเดิม เป็นหนึ่งในตัวบ่งชี้ของการบิดเบือนตัวตน (Identity Distortion) หรืออาจจะเป็นการพยายามปกปิดความจริงบางอย่าง... เมื่อวานตอนพักกลางวัน ฉันลองชวนเธอคุยเรื่องทฤษฎีสตริงที่ 'โคโมริซังคนเดิม' เคยแสดงความสนใจเป็นพิเศษ ปฏิกิริยาของเธอคือการเบนหน้าหนีและเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับอัตราการกะพริบตาที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งบ่งบอกถึงความไม่สบายใจหรือความพยายามที่จะหลีกเลี่ยงหัวข้อนั้น"
"ไม่เพียงแค่นั้น" ไอริสเสริม "เมื่อวันก่อน ฉันแกล้งทำหนังสือฟิสิกส์ควอนตัมเล่มโปรดของเธอ (ที่ฉันจำได้ว่าเธอเคยอ่านค้างไว้บทไหน) ตกใกล้ๆ แล้วแกล้งถามว่าเธออ่านถึงไหนแล้ว เธอกลับตอบว่า 'จำไม่ได้แล้วล่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อ่านเลย' ทั้งๆ ที่ปกติแล้วโคโมริซังจะจดจ่อกับสิ่งที่เธอสนใจมาก และไม่เคยพลาดรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้"
เคน อาริซาวะ ที่บังเอิญเดินผ่านมาได้ยินบทสนทนาพอดี ก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาร่วมวง "นี่พวกเธอกำลังพูดถึงลูมีนอยู่เหรอ? เออ ฉันก็ว่าช่วงนี้ยัยนั่นแปลกๆ ไปจริงๆ นะเว้ย วันก่อนฉันลองชวนคุยเรื่องที่เราเคยไปแข่งตอบปัญหาคณิตศาสตร์กันตอนปีสอง แล้วยัยนั่นทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกเลย ทั้งๆ ที่ตอนนั้นทีมเราชนะได้ก็เพราะยัยนั่นแท้ๆ"
บทสนทนาของทั้งสามคนเต็มไปด้วยข้อสังเกตและความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มปะติดปะต่อ "ความผิดปกติ" เล็กๆ น้อยๆ ที่แต่ละคนได้พบเจอ จนเริ่มเห็นภาพรวมที่ไม่ชอบมาพากล
ในขณะเดียวกันนั้นเอง ลูมีน (ในร่างโซระ) ซึ่งบัดนี้ใช้เวลาส่วนใหญ่หลังเลิกเรียนซุ่มอยู่ในห้องสมุด ก็กำลังเผชิญหน้ากับความยากลำบากในการใช้ชีวิตในร่างที่ไม่คุ้นเคย ร่างกายที่เล็กกว่าเดิมทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เสื้อผ้าของโซระก็ดูไม่เข้ากับสไตล์ของเธอเลยสักนิด และที่สำคัญที่สุดคือการถูกมองข้ามจากคนรอบข้าง ไม่มีใครสังเกตเห็น "โซระ อาโอกิ" ที่ขี้อายและเงียบขรึมคนนี้ ความรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ตัวตนมันบีบคั้นหัวใจเธออย่างรุนแรง
แต่ความปรารถนาที่จะได้กลับคืนร่างและแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง มันแข็งแกร่งกว่าความท้อแท้ หลังจากอ่านสมุดบันทึกของโซระซ้ำแล้วซ้ำเล่า และพยายามค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับปรากฏการณ์แปลกๆ ในอินเทอร์เน็ต (แม้จะไม่พบอะไรที่เป็นประโยชน์นัก) เธอก็ตัดสินใจว่าต้องลงมือทำอะไรสักอย่างก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
"ถ้าความปรารถนาของโซระมันแรงกล้าจนทำให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้... ความปรารถนาของฉันที่จะได้ทุกอย่างคืนมา มันก็ต้องทำได้เหมือนกันสิ" ลูมีน (ในร่างโซระ) มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกห้องน้ำหญิง ดวงตาสีม่วง (ของโซระ) จ้องมองกลับมาด้วยความแน่วแน่ที่เธอเองก็เพิ่งจะค้นพบ "ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาทำลายชีวิตของฉันและของลีโอแบบนี้แน่... โซระ อาโอกิ"
เธอรู้ดีว่าการจะเปิดโปงเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่มีใครเชื่อเรื่องการสลับร่างแน่ๆ หากไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน และหลักฐานชิ้นเดียวที่เธอมีในตอนนี้ก็คือ "ความทรงจำ" และ "ความรู้สึก" ที่มีเพียงเธอและลีโอเท่านั้นที่รู้ร่วมกัน
ลูมีน (ในร่างโซระ) กลับไปที่โต๊ะในมุมสงบของห้องสมุด หยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เธอเริ่มบรรจงเขียนจดหมายฉบับหนึ่งอย่างตั้งใจ เนื้อความในจดหมายไม่ได้กล่าวหาหรืออธิบายเรื่องการสลับร่างโดยตรง แต่เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เป็น "ความลับ" ระหว่างเธอกับลีโอ...
"...คุณยังจำวันที่เราจับคู่ทำโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ด้วยกันครั้งแรกได้ไหม วันนั้นคุณเผลอทำปากกาตก แล้วเราก็ก้มลงไปเก็บพร้อมกันจนหัวเกือบชนกัน... หรือตอนที่เราไปสวนสนุกด้วยกัน คุณแอบซื้อพวงกุญแจรูปดาวเสาร์ให้ฉัน เพราะรู้ว่าฉันชอบมองดาว... และบนชิงช้าสวรรค์คืนนั้น คำพูดที่คุณบอกกับฉัน... มันยังคงก้องอยู่ในใจฉันเสมอ..."
เธอเขียนถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ ความกังวล และความหวังที่จะได้กลับไปเป็น "ลูมีนคนเดิม" ของเขาอีกครั้ง เธอไม่ได้ลงชื่อผู้เขียน แต่ทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ว่า "ถ้าคุณยังจำผู้หญิงที่เคยทำให้คุณหัวเราะกับเรื่องควอนตัมได้... โปรดมองหาเธออีกครั้ง... เธออาจจะอยู่ใกล้กว่าที่คุณคิด"
ปัญหาต่อไปคือการส่งจดหมายนี้ให้ถึงมือลีโอโดยไม่ให้โซระ (ในร่างเธอ) หรือใครอื่นรู้ตัว โอกาสเดียวของเธอคือวันพรุ่งนี้ วันที่ชมรมวิทยาศาสตร์มีกิจกรรมเปิดบ้านให้นักเรียนชั้นอื่นๆ เข้าเยี่ยมชม ซึ่งลีโอและ "ลูมีนคนใหม่" จะต้องอยู่ที่นั่นแน่นอน
วันรุ่งขึ้น บรรยากาศในห้องชมรมวิทยาศาสตร์คึกคักเป็นพิเศษ โซระ (ในร่างลูมีน) กำลังทำหน้าที่ "เจ้าบ้าน" อย่างกระตือรือร้น เธอพยายามจะอยู่ใกล้ลีโอตลอดเวลา และสาธิตสิ่งประดิษฐ์ต่างๆ ด้วยท่าทีที่ดูมั่นใจ (จนเกินงามในสายตาของไอริสและทาคุมิที่แอบสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ)
ลูมีน (ในร่างโซระ) อาศัยจังหวะที่ห้องชมรมกำลังชุลมุนไปด้วยกลุ่มนักเรียนที่เข้ามาเยี่ยมชม เธอแอบย่องเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของลีโอที่วางอยู่มุมห้อง หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอรีบสอดจดหมายที่พับไว้อย่างดีเข้าไปในหนังสือฟิสิกส์เล่มหนาที่เธอมักจะเห็นลีโออ่านอยู่เป็นประจำ ก่อนจะรีบถอยออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น
"สำเร็จ..." เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ รู้สึกโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวลว่าลีโอจะเปิดอ่านมันหรือไม่ และถ้าเขาอ่าน... เขาจะเชื่อในสิ่งที่เธอพยายามจะสื่อหรือเปล่า
ขณะที่ลูมีน (ในร่างโซระ) กำลังจะเดินออกจากห้องชมรมไปอย่างเงียบๆ นั้นเอง ลีโอก็เดินสวนเข้ามาพอดี เขาดูเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่างบนโต๊ะทำงานของเขา สายตาของเขากวาดไปเห็นหนังสือฟิสิกส์เล่มนั้น และสังเกตเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่สอดอยู่ เขามุ่นคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาคลี่ออกอ่าน...
ในห้องเรียน 3-A ที่อีกมุมหนึ่งของอาคาร ไอริส ทาคุมิ และเคน กำลังนั่งล้อมวงคุยกันอย่างเคร่งเครียด
... "ฉันว่ามันต้องมีอะไรมากกว่าที่เราเห็นแน่ๆ" ไอริสกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พฤติกรรมของโคโมริซังมันไม่ใช่แค่ 'เปลี่ยนไป' แต่มันเหมือนกับว่า... มี 'คนอื่น' มาสวมรอยเธออยู่"
"เป็นไปได้เหรอวะ?" เคนทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "หมายถึง... แบบผีเข้าหรืออะไรทำนองนั้นเลยเหรอ?"
"ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องไสยศาสตร์" ไอริสส่ายหน้า "แต่มีความเป็นไปได้ทางจิตวิทยาที่คนเราอาจจะสร้าง 'ตัวตนใหม่' ขึ้นมาเพื่อรับมือกับความเครียด หรืออาจจะมีภาวะบางอย่างที่ทำให้บุคลิกภาพเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง แต่กรณีของโคโมริซังมันดู... เฉพาะเจาะจงเกินไป เหมือนเธอพยายามจะ 'เป็น' ใครบางคนในแบบที่เธอคิดว่าคนคนนั้นควรจะเป็น"
ทาคุมิที่เงียบฟังอยู่นาน พยักหน้าเห็นด้วย "ข้อสันนิษฐานของมิคาซึกิซังมีความเป็นไปได้ทางทฤษฎี แต่สิ่งที่เราขาดคือ 'หลักฐาน' ที่ชัดเจน และ 'แรงจูงใจ' ที่จะอธิบายการเปลี่ยนแปลงนี้" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความนัย "แต่ถ้าหาก... มี 'บุคคลที่สาม' ที่มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้ในสิ่งที่โคโมริซังมี... มันก็อาจจะเป็นอีกหนึ่งสมมติฐานที่น่าสนใจ"
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องเรียนก็เปิดออก ลีโอเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ดูอิดโรยและสับสนอย่างเห็นได้ชัด ในมือของเขาถือจดหมายแผ่นเล็กๆ ที่เพิ่งอ่านจบ ดวงตาของเขามีแววตื่นตระหนกและไม่เชื่อสายตา
"พวกนาย... ฉัน... ฉันมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องคุยด้วย" ลีโอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เกี่ยวกับ... ลูมีน... หรือบางที... อาจจะไม่ใช่ลูมีนก็ได้"
ดูเหมือนว่า "เสียงกระซิบแห่งความจริง" ที่ลูมีน (ในร่างโซระ) พยายามส่งออกไป กำลังจะเริ่มมีคนได้ยินแล้ว และการรวมพลังของกลุ่มเพื่อนเพื่อค้นหาความจริง ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเข้มข้น... เงื่อนงำที่ซ่อนเร้นกำลังจะถูกเปิดเผยทีละน้อย และพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดโหมเข้ามาในชีวิตของพวกเขาทุกคน


## ตอนที่ 18: เปลือกนอกที่เริ่มปริร้าว

วันเวลาในโรงเรียนมัธยมปลายฮิคาริงาโอกะดำเนินไปอย่างรวดเร็วหลังจากการเปิดภาคเรียนปีสาม ความสัมพันธ์ระหว่างลีโอ สึกิโนะ และ "ลูมีน โคโมริ" กลายเป็นที่รับรู้ของเพื่อนๆ ในกลุ่มอย่างเป็นทางการ ความหวานชื่นในช่วงแรกที่โซระ อาโอกิ (ในร่างลูมีน) พยายามสร้างขึ้น ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความพยายามที่เข้มข้นและบางครั้งก็เลยเถิด จนสร้างความรู้สึกแปลกๆ ให้กับคนรอบข้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวลีโอเอง
ช่วงพักกลางวันบนดาดฟ้าโรงเรียนยังคงเป็นสถานที่นัดพบของทั้งคู่ แต่บรรยากาศเริ่มมีความตึงเครียดเล็กๆ แฝงอยู่ โซระ (ในร่างลูมีน) ยังคงแสดงความใกล้ชิดอย่างเปิดเผย เธอนั่งเบียดชิดลีโอขณะทานข้าวกล่อง และมักจะหาโอกาสป้อนอาหารให้เขาอยู่เสมอ
"ลีโอ... อ้าปากสิ วันนี้เค้าทำทาโกะยากิรูปหัวใจมาให้ด้วยนะ" โซระ (ในร่างลูมีน) ยิ้มหวาน คีบทาโกะยากิชิ้นเล็กจ่อที่ริมฝีปากลีโอ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความขี้อายของลูมีนคนเดิม บัดนี้กลับทอประกายความคาดหวังอย่างโจ่งแจ้ง
ลีโอถอนหายใจเบาๆ เขาเริ่มชินชากับการถูกป้อน แต่ก็ยังคงรู้สึกเก้อเขินทุกครั้ง "ขอบใจนะลูมีน แต่ฉันทานเองได้จริงๆ" เขาพยายามจะหยิบตะเกียบของตัวเอง แต่เธอกลับส่ายหน้าเบาๆ
"ไม่ได้สิ... เค้าอยากป้อนนี่นา นะ... นะ" น้ำเสียงออดอ้อนนั้นยังคงได้ผลกับลีโออยู่บ้าง เขายอมทานเข้าไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ความรู้สึกอุ่นใจที่เคยมีเมื่อลูมีนคนเดิมแสดงความใส่ใจแบบเงียบๆ กลับเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกคล้ายถูกบีบบังคับเล็กๆ
ไม่เพียงแค่การป้อนอาหาร โซระ (ในร่างลูมีน) ยังพยายามแสดงความเป็นเจ้าของลีโอต่อหน้าเพื่อนๆ มากขึ้น ในห้องเรียน เธอจะคอยเดินไปหาลีโอที่โต๊ะบ่อยๆ ชวนคุยเสียงดัง หรือแม้แต่แกล้งหยิกแก้มเขาเบาๆ ต่อหน้าคนอื่น ซึ่งทำให้ลีโอทั้งเขินทั้งอายจนทำตัวไม่ถูก บางครั้งระหว่างเดินในโรงเรียน เธอก็จะคว้าแขนเขามาควงอย่างสนิทสนม แม้ว่าเขาจะพยายามแกะออกเบาๆ ด้วยความไม่คุ้นชินก็ตาม
"ลูมีนคนนี้... ดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ" เคนกระซิบกับลีโอในคาบเรียนหนึ่ง หลังจากที่ "ลูมีน" เพิ่งจะเดินมาส่งกระดาษโน้ตเล็กๆ ที่มีรูปหัวใจวาดอยู่ให้ลีโอ "ดูร่าเริงขึ้นเยอะ แต่บางทีก็... เอ่อ... เยอะไปหน่อยไหมวะ?"
ลีโอได้แต่ฝืนยิ้ม "ก็... คงงั้นมั้ง" เขาเองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน ลูมีนคนเดิมไม่เคยทำอะไรแบบนี้ เธอจะแสดงความรู้สึกผ่านการกระทำเล็กๆ น้อยๆ หรือคำพูดที่จริงใจ แต่ไม่ใช่การแสดงออกที่เปิดเผยและโจ่งแจ้งขนาดนี้
ความอึดอัดของลีโอเริ่มสะสมมากขึ้น เมื่อโซระ (ในร่างลูมีน) เริ่มพูดถึงเรื่องที่ค่อนข้างส่วนตัวและคาดหวังความใกล้ชิดที่มากขึ้น
"ลีโอ... เมื่อไหร่เราจะไปเดทกันแบบจริงๆ จังๆ สักทีล่ะ? ไปเที่ยวค้างคืนที่ต่างจังหวัดกันสองคนไหม? น่าจะโรแมนติกดีออก" เธอพูดขึ้นขณะเดินกลับบ้านด้วยกันในเย็นวันหนึ่ง ลีโอเกือบจะสะดุดล้มกับคำพูดนั้น
"คะ...ค้างคืนเหรอ? ลูมีน... ฉันว่ามันเร็วไปหน่อยนะ เรายังเรียนกันอยู่เลย" ลีโอพยายามปฏิเสธอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
"ทำไมล่ะ? ก็เราเป็นแฟนกันแล้วนี่ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย" โซระ (ในร่างลูมีน) ทำหน้างอ "หรือว่าลีโอไม่รักเค้าแล้ว? ไม่ได้อยากจะอยู่ใกล้ๆ เค้าเหรอ?" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ แฝงแววตัดพ้อ
ลีโอถอนหายใจยาว เขาเริ่มเหนื่อยกับการต้องคอยรับมือกับอารมณ์ที่แปรปรวนและความคาดหวังที่ไม่สมเหตุสมผลของ "ลูมีน" คนนี้ "ไม่ใช่แบบนั้นหรอกลูมีน แต่ทุกอย่างมันมีขั้นตอนของมันนะ" เขาพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยเข้าใจนัก
ความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้รอดพ้นสายตาของไอริสและทาคุมิไปได้
"ช่วงนี้โคโมริซังดู... กระตือรือร้นผิดปกตินะ" ไอริสเอ่ยขึ้นกับทาคุมิในห้องสภานักเรียน ขณะที่ทั้งสองกำลังตรวจเอกสาร "โดยเฉพาะกับสึกิโนะคุง ดูเหมือนจะพยายามแสดงความเป็นเจ้าของมากเกินไปหน่อย"
ทาคุมิที่กำลังสเก็ตช์ภาพอะไรบางอย่างในสมุด พยักหน้าเบาๆ โดยไม่เงยหน้า "การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมอย่างฉับพลันและรุนแรง มักจะบ่งบอกถึงความไม่มั่นคงภายใน หรือความพยายามที่จะปกปิดบางสิ่งบางอย่าง... อัตราการกะพริบตาและการเคลื่อนไหวของมือของเธอเมื่ออยู่ใกล้สึกิโนะคุง ก็สูงกว่าค่าเฉลี่ยปกติของเธอที่เราเคยบันทึกไว้"
"นายหมายความว่ายังไง?" ไอริสขมวดคิ้ว
"อาจจะไม่มีอะไร... หรืออาจจะมีบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าที่เราเห็น" ทาคุมิตอบเรียบๆ แต่สายตาของเขามีแววครุ่นคิด
ในขณะเดียวกัน โซระ (ในร่างลูมีน) ก็เริ่มรู้สึกถึงความห่างเหินของลีโอ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมยิ่งเธอพยายามจะใกล้ชิด เขากลับยิ่งถอยห่าง เธอจึงตัดสินใจปรึกษาฮิมาริ เพื่อนสนิท (ของลูมีน) ที่ดูจะเข้าใจเรื่องความรักมากที่สุด
"ฮิมาริจัง... คือ... เค้ามีเรื่องไม่สบายใจน่ะ" โซระ (ในร่างลูมีน) เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ขณะนั่งอยู่ด้วยกันที่ร้านกาแฟหลังเลิกเรียน "คือ... ช่วงนี้ลีโอดูแปลกๆ ไป เหมือนเค้าไม่ค่อยสนใจเค้าเหมือนเมื่อก่อนเลย ทั้งๆ ที่เค้าก็พยายามทำทุกอย่างให้เขาแล้วนะ"
ฮิมาริเลิกคิ้ว "เอ๋? จริงเหรอ? แต่ฉันก็เห็นลีโอคุงเขาก็ยังดูแลเธอดีออกนี่นา หรือว่าเธอคิดมากไปเองรึเปล่าลูมีนจัง?"
"ไม่รู้สิ... แต่เค้ารู้สึกได้จริงๆ นะ" โซระ (ในร่างลูมีน) ก้มหน้างุด "หรือว่าเค้าทำอะไรผิดไปรึเปล่า? เค้าควรจะทำยังไงดีให้ลีโอกลับมาสนใจเค้าเหมือนเดิม?"
ฮิมาริครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อืม... บางทีนะ ผู้ชายเขาก็ชอบอะไรที่มันท้าทายหน่อยๆ หรือเปล่า? แบบว่า... ไม่ใช่ว่าเราต้องวิ่งตามเขาตลอดเวลา บางทีการทำตัวให้ดูมีค่าน่าค้นหาบ้าง ก็น่าจะทำให้เขาสนใจเรามากขึ้นนะ! ลองแบบ... เล่นตัวนิดๆ ทำให้เขาเป็นฝ่ายเข้าหาเราบ้างสิ!"
คำแนะนำของฮิมาริที่อาจจะพูดไปตามประสาวัยรุ่นทั่วไป กลับถูกตีความไปอีกแบบในความคิดของโซระ (ในร่างลูมีน) "ทำตัวให้ดูมีค่าน่าค้นหา... ทำให้เขาเป็นฝ่ายเข้าหา..." เธอทวนคำนั้นในใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูลึกลับ
เย็นวันศุกร์ ลีโอพยายามหลีกเลี่ยง "ลูมีน" อีกครั้งโดยอ้างว่าต้องไปช่วยงานที่ชมรมวิทยาศาสตร์ เขากำลังง่วนอยู่กับการประกอบวงจรอะไรบางอย่างกับเซโน่ เมื่อประตูห้องชมรมถูกเปิดออกอย่างแรง
"ลีโอ!" เสียงเรียกที่ดังและแฝงความไม่พอใจนั้นทำให้ลีโอสะดุ้ง โซระ (ในร่างลูมีน) ยืนเท้าสะเอวอยู่ที่ประตู ใบหน้าบึ้งตึง
"ลูมีน... มีอะไรหรือเปล่า?" ลีโอถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะใจเย็น
"มีสิ! ทำไมต้องคอยหลบหน้าเค้าตลอดเวลาด้วย! หรือว่าลีโอไม่รักเค้าแล้วจริงๆ ใช่ไหม!" โซระ (ในร่างลูมีน) เดินตรงเข้ามาหาเขา น้ำเสียงของเธอเกรี้ยวกราดขึ้นเรื่อยๆ "ตอบมาสิ! ที่ผ่านมาทั้งหมด ลีโอแค่เห็นเค้าเป็นของเล่นใช่ไหม!" น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาในดวงตาของเธอ (ซึ่งเป็นดวงตาของลูมีน)
ลีโอมอง "ลูมีน" ที่กำลังเกรี้ยวกราดอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งเหนื่อยใจ ทั้งสับสน และเริ่มมีความรู้สึก "ไม่ใช่" ที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ลูมีนคนเดิมที่เขารู้จัก ไม่เคยแสดงอารมณ์รุนแรงและกล่าวหาเขาแบบนี้ "ลูมีน... ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ" เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงความหนักแน่น "แต่ช่วงนี้... ฉันยอมรับว่าฉันรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ เปลี่ยนไปจน... ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ คือลูมีนคนเดิมที่ฉันเคยรู้สึกดีด้วยหรือเปล่า"
คำพูดที่ตรงไปตรงมาของลีโอ เหมือนค้อนที่ทุบลงมาบนเปลือกนอกที่โซระ (ในร่างลูมีน) พยายามสร้างขึ้นอย่างสุดกำลัง เธอยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ (แบบผิดๆ) บัดนี้สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวและตื่นตระหนก ลีโอกำลังสงสัยเธอแล้ว... เขาเริ่มมองเห็นรอยร้าวบนหน้ากากที่เธอสวมอยู่แล้วจริงๆ หรือ? ความพยายามทั้งหมดของเธอกำลังจะพังทลายลงหรืออย่างไร?


## ตอนที่ 20: หน้ากากที่สั่นคลอน และการเปิดใจครั้งสำคัญ

"พวกนาย... ฉัน... ฉันมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องคุยด้วย" ลีโอ สึกิโนะ ก้าวเข้ามาในห้องเรียน 3-A หลังเลิกเรียนด้วยสีหน้าที่ฉายชัดถึงความสับสนและตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในมือของเขากำจดหมายแผ่นเล็กๆ ที่บัดนี้ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการถูกกำแน่นไว้ตลอดทาง ดวงตาของเขามองตรงไปยังกลุ่มเพื่อนสนิท – ไอริส มิคาซึกิ, ทาคุมิ โยชิดะ, และ เคน อาริซาวะ – ที่กำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน แต่ก็หยุดชะงักเมื่อเห็นท่าทีของเขา
"เฮ้ย ลีโอ เป็นอะไรวะ? หน้าซีดเหมือนเห็นผีเลย" เคนเป็นคนแรกที่ทักขึ้น น้ำเสียงติดตลกแต่แววตาฉายความกังวล
ลีโอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเดินตรงไปยังโต๊ะที่ไอริสนั่งอยู่ ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ข้างๆ อย่างหมดแรง ก่อนจะยื่นจดหมายในมือส่งให้เธอ "อ่านนี่ดูสิ... ฉันเพิ่งเจอมันสอดอยู่ในหนังสือฟิสิกส์ของฉันที่ห้องชมรม... เมื่อตอนกิจกรรมเปิดบ้าน" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย
ไอริสรับจดหมายมาด้วยสีหน้างุนงง ค่อยๆ คลี่มันออกอ่านอย่างระมัดระวัง ทาคุมิกับเคนขยับเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้ามองเนื้อความบนแผ่นกระดาษนั้นด้วยความสนใจ บรรยากาศในห้องเรียนที่เคยจอแจเริ่มเงียบลง มีเพียงเสียงพลิกกระดาษและเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของลีโอ
เนื้อความในจดหมายนั้นเรียบง่ายแต่กลับเต็มไปด้วยรายละเอียดที่เฉพาะเจาะจง มันไม่ได้กล่าวหาใคร หรืออธิบายเรื่องราวเหนือธรรมชาติใดๆ แต่กลับพูดถึงความทรงจำเล็กๆ น้อยๆ ที่แสนจะส่วนตัวระหว่างผู้เขียนกับผู้รับ... เรื่องการทำปากกาตกในวันแรกที่จับคู่ทำโปรเจกต์, พวงกุญแจรูปดาวเสาร์ที่สวนสนุก, คำพูดที่เคยกระซิบกันบนชิงช้าสวรรค์, และความรู้สึกที่มีต่อทฤษฎีควอนตัมที่เคยหัวเราะด้วยกัน... ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่ "ลูมีน โคโมริ" ตัวจริงเท่านั้นที่จะรู้ได้ และมันจบลงด้วยคำถามที่ทิ้งท้ายไว้ว่า "ถ้าคุณยังจำผู้หญิงที่เคยทำให้คุณหัวเราะกับเรื่องควอนตัมได้... โปรดมองหาเธออีกครั้ง... เธออาจจะอยู่ใกล้กว่าที่คุณคิด"
เมื่อไอริสอ่านจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองลีโอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความคิดที่ซับซ้อน "ลีโอ... นี่มัน... คนที่เขียนจดหมายนี้... เขารู้เรื่องของเราละเอียดมากจริงๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เธอเคยเล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับของขวัญที่เธอตั้งใจจะซื้อให้โคโมริซัง"
"นั่นแหละที่ฉันกำลังจะบอก!" ลีโอพูดขึ้นเสียงดังอย่างอัดอั้น "ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ฉันรู้สึกว่าลูมีน... คนที่เราคบอยู่ตอนนี้... มันไม่ใช่! เธอเปลี่ยนไปมากเกินไป ลืมเรื่องสำคัญๆ ที่เราเคยทำด้วยกัน ตอบคำถามแปลกๆ และท่าทีของเธอก็... มันไม่ใช่ลูมีนที่ฉันรู้จักเลยสักนิด! ตอนแรกฉันพยายามจะคิดว่าฉันอาจจะคิดมากไปเอง แต่พอได้อ่านจดหมายนี้... ฉัน... ฉันไม่รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร" เขายกมือขึ้นกุมขมับด้วยความสับสน
"ใจเย็นก่อนลีโอ" เคนตบบ่าเพื่อนเบาๆ "บางทีมันอาจจะมีคำอธิบายอื่นก็ได้... หรือเปล่าวะ?" แม้จะพูดอย่างนั้น แต่สีหน้าของเคนก็ฉายแววไม่มั่นใจ
ทาคุมิที่ยืนนิ่งครุ่นคิดอยู่นาน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่หนักแน่น "จดหมายฉบับนี้... เป็นข้อมูลชิ้นสำคัญ มันไม่ได้กล่าวหา แต่เป็นการ 'กระตุ้นความทรงจำ' และ 'ตั้งคำถาม' ต่อความเป็นจริงที่นายกำลังเผชิญอยู่ สอดคล้องกับข้อสังเกตหลายอย่างที่พวกเราเองก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของ 'โคโมริซัง' ในช่วงนี้"
"ใช่" ไอริสเสริม "อย่างที่ฉันเคยคุยกับทาคุมิ พฤติกรรมของเธอหลายอย่างมันขัดแย้งกับตัวตนเดิมที่เราเคยรู้จักมากเกินไป ทั้งความรู้ความจำที่คลาดเคลื่อน และการแสดงออกทางอารมณ์ที่ดูเหมือนจะ 'พยายาม' มากกว่าจะเป็นธรรมชาติ"
สถานการณ์ในห้องเรียนบัดนี้ตึงเครียดอย่างถึงขีดสุด ความสงสัยที่เคยเป็นเพียงความคิดลอยๆ เริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างที่ชัดเจนขึ้นในใจของทุกคน จดหมายฉบับนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง แต่มันคือ "เสียงกระซิบ" จากใครบางคนที่อาจจะกำลังต้องการความช่วยเหลือ และเป็น "กุญแจ" ที่อาจจะไขไปสู่ความจริงอันน่าตกใจ
"ถ้า... ถ้าจดหมายนี้มาจากลูมีนตัวจริงจริงๆ..." ลีโอพึมพำออกมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเป็นห่วง "แสดงว่าเธอ... เธออาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย หรือต้องการให้เราช่วยอะไรบางอย่าง!"
"และนั่นก็หมายความว่า 'ลูมีน' ที่เราเห็นอยู่ทุกวันนี้..." ไอริสเว้นจังหวะ มองหน้าเพื่อนแต่ละคน "...อาจจะไม่ใช่เธอ"
คำพูดนั้นเหมือนระเบิดเวลาที่ถูกจุดขึ้นกลางห้องเรียน พวกเขาทั้งสี่คนมองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก แต่ในใจของแต่ละคนต่างก็รับรู้ได้ถึงความไม่ชอบมาพากลที่กำลังเกิดขึ้น และความจำเป็นที่จะต้องค้นหาความจริงเพื่อช่วยเหลือเพื่อนของพวกเขา
"เราต้องทำอะไรสักอย่าง" ลีโอพูดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว ความสับสนในแววตาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น "เราจะปล่อยให้เรื่องนี้มันคลุมเครือต่อไปไม่ได้"
"ฉันเห็นด้วย" ไอริสตอบรับ "แต่เราต้องทำอย่างระมัดระวัง การเผชิญหน้าโดยตรงอาจจะไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด ถ้าหากว่า... มีใครบางคนกำลัง 'สวมรอย' โคโมริซังอยู่จริงๆ"
"ทาคุมิ นายมีความเห็นว่ายังไง?" เคนหันไปถามเพื่อนที่ดูจะเยือกเย็นที่สุดในกลุ่ม
ทาคุมิผลักแว่นที่จมูกเบาๆ "เราต้องการ 'ข้อมูล' เพิ่มเติม และ 'การทดสอบ' ที่จะสามารถแยกแยะ 'ตัวจริง' ออกจาก 'ตัวปลอม' ได้โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว หรืออย่างน้อยก็ทำให้เธอแสดงพิรุธออกมา การสังเกตพฤติกรรมอย่างต่อเนื่อง การตั้งคำถามที่เฉพาะเจาะจง และการสร้างสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง อาจจะเป็นวิธีที่ได้ผล"
แผนการ "ทดสอบ" ลูมีนคนใหม่จึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบๆ ในวันต่อๆ มา โดยมีลีโอเป็นศูนย์กลาง และมีไอริส ทาคุมิ และเคน คอยเป็นผู้สังเกตการณ์และสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง
ช่วงพักกลางวัน ไอริสแกล้งทำเป็นชวน "ลูมีน" (โซระในร่างลูมีน) คุยถึงเรื่องราวสมัยที่พวกเขายังอยู่ชมรมเดียวกันตอนปีหนึ่ง ซึ่งเป็นเรื่องที่ "ลูมีนตัวจริง" ควรจะจำได้อย่างแม่นยำ
"นี่โคโมริซัง จำได้ไหมตอนที่เราเกือบทำบีกเกอร์แตกในห้องทดลอง แล้วอาจารย์ซาโตรุเกือบจะจับได้น่ะ วันนั้นเราใจหายใจคว่ำกันแทบแย่เลยนะ" ไอริสเล่าพลางสังเกตสีหน้าของ "ลูมีน"
โซระ (ในร่างลูมีน) พยายามปั้นหน้ายิ้ม พลางหัวเราะแห้งๆ "อ๋อ... จำได้สิ... วันนั้น... ตลกดีเนอะ" แต่แววตาของเธอกลับว่างเปล่า และรายละเอียดที่เธอพยายามจะเสริมเข้ามาก็ดูจะไม่ค่อยตรงกับความเป็นจริงเท่าไหร่นัก เธอพยายามนึกถึงข้อมูลที่เคยแอบได้ยินเพื่อนๆ ของลูมีนคุยกัน หรือเรื่องราวที่เธอจินตนาการเอาเอง แต่ความทรงจำที่ปะติดปะต่อกันอย่างกระท่อนกระแท่นนั้น ไม่สามารถหลอกสายตาที่เฉียบคมของไอริสไปได้
ตกเย็น ขณะที่กำลังเดินกลับบ้านด้วยกัน เคนก็ลองหยอดมุกตลกที่เคยใช้ได้ผลกับ "ลูมีนคนเดิม" เสมอ แต่ "ลูมีนคนนี้" กลับเพียงแค่ยิ้มเจื่อนๆ เหมือนไม่เข้าใจว่ามันตลกตรงไหน ทำให้เคนยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ส่วนทาคุมิ เขาเลือกใช้วิธีที่ซับซ้อนกว่านั้น ในคาบเรียนว่างคาบหนึ่ง เขาสร้างแบบทดสอบจิตวิทยาเชิงพฤติกรรมสั้นๆ (ที่เขาอ้างว่าเป็นการบ้านจากวิชาเลือก) แล้วขอให้ "ลูมีน" ลองทำ คำถามในแบบทดสอบนั้นถูกออกแบบมาอย่างชาญฉลาดเพื่อวิเคราะห์รูปแบบความคิด ลักษณะนิสัย และความรู้ความเข้าใจในเรื่องที่ "ลูมีนตัวจริง" ควรจะมีความเชี่ยวชาญ ผลลัพธ์ที่ได้จาก "ลูมีนคนนี้" มีความเบี่ยงเบนไปจาก "โปรไฟล์" ของลูมีนคนเดิมที่ทาคุมิเคยแอบเก็บข้อมูลไว้ (จากการสังเกต) อย่างเห็นได้ชัด
ลีโอเองก็ไม่ได้นิ่งเฉย เขาลองพูดถึง "ความฝัน" ที่เขาเคยเล่าให้ลูมีนตัวจริงฟังเพียงคนเดียว หรือพูดถึง "แผนการเซอร์ไพรส์วันเกิด" ที่พวกเขาเคยแอบวางแผนกันไว้เล่นๆ ปฏิกิริยาของ "ลูมีนคนนี้" คือความเงียบงัน หรือการพยายามจะเปลี่ยนเรื่องไปคุยอย่างอื่นอย่างรวดเร็ว บางครั้งเธอก็พยายามจะ "เดา" หรือ "คล้อยตาม" ในสิ่งที่เขาพูด แต่รายละเอียดที่คลาดเคลื่อนก็ยิ่งทำให้ลีโอรู้สึกว่าหัวใจของเขาหนักอึ้งลงเรื่อยๆ หน้ากากที่เธอสวมอยู่มันช่างแนบเนียน แต่รอยปริร้าวก็เริ่มปรากฏให้เห็นชัดเจนขึ้นทุกขณะ
ในขณะที่การ "ทดสอบ" ดำเนินไปอย่างเข้มข้นนั้น ลูมีน (ในร่างโซระ) ที่แอบสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ก็รู้สึกทั้งมีความหวังและกังวลใจ เธอดีใจที่จดหมายของเธอเริ่มส่งผล และเพื่อนๆ กับลีโอก็เริ่มสงสัยในตัว "ผู้สวมรอย" แต่เธอก็กังวลว่าโซระ (ในร่างเธอ) จะทำอะไรที่บ้าบิ่นหรือทำลายความสัมพันธ์ของเธอจนยากจะแก้ไขหรือไม่ เธอได้แต่ภาวนาให้ความจริงถูกเปิดเผยในเร็ววัน
ความอดทนของโซระ (ในร่างลูมีน) ที่ถูกจับตามองและ "ทดสอบ" อยู่ตลอดเวลา เริ่มมาถึงขีดจำกัด ความหวาดระแวงว่าความลับจะแตก ผสมกับความคับข้องใจที่ลีโอเริ่มตีตัวออกห่าง ทำให้เธอเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่
และแล้ว วันที่หน้ากากนั้นสั่นคลอนอย่างรุนแรงที่สุดก็มาถึง เมื่อกลุ่มเพื่อนและลีโอตัดสินใจที่จะ "เผชิญหน้า" กับเธอด้วยคำถามที่ตรงประเด็นและหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกต่อไป ในโรงอาหารที่ผู้คนพลุกพล่านตอนพักกลางวัน หลังจากที่ "ลูมีน" เพิ่งจะแสดงพฤติกรรมบางอย่างที่ "ไม่ใช่ตัวเธอ" อย่างชัดเจนอีกครั้ง ไอริสก็เป็นคนเปิดฉากขึ้น
"โคโมริซัง... พวกเรามีเรื่องที่อยากจะถามเธออย่างจริงจังหน่อยได้ไหม?" น้ำเสียงของไอริสเรียบนิ่งแต่แฝงความหนักแน่น
โซระ (ในร่างลูมีน) ชะงักไปเล็กน้อย มองหน้าไอริส ลีโอ ทาคุมิ และเคน สลับกันไปมาด้วยแววตาที่เริ่มสั่นเครือ "มี... มีอะไรเหรอไอริส? ทำไมพวกเธอต้องทำหน้าจริงจังกันขนาดนั้นด้วยล่ะ?"
"เธอช่วยตอบพวกเราตามตรงได้ไหม..." ลีโอเป็นคนพูดต่อ ดวงตาของเขามองตรงไปยัง "ลูมีน" ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "...ว่าเธอ... คือใครกันแน่?"
คำถามนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของโซระ (ในร่างลูมีน) เธอหน้าซีดเผือด มือไม้เริ่มสั่นเทา "พะ...พวกเธอพูดเรื่องอะไรกัน! ฉันก็คือลูมีนไง! ลูมีน โคโมริ! เพื่อนของพวกเธอ! แฟนของนายไงลีโอ! ทำไม... ทำไมพวกเธอต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นด้วย!" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครืออย่างควบคุมไม่อยู่
"ถ้าเธอคือลูมีนจริงๆ" ทาคุมิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "งั้นช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าทำไม 'ความทรงจำ' เกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญหลายอย่างที่เธอควรจะจำได้แม่นยำ ถึงได้คลาดเคลื่อนไปหมด และทำไม 'ความรู้' เฉพาะทางที่เธอเคยเชี่ยวชาญ ถึงได้ดูเหมือนจะเลือนหายไปจากสมองของเธอ"
"ฉัน... ฉันแค่... ช่วงนี้ฉันอาจจะเบลอๆ ไปบ้างก็ได้นี่! พวกเธอจะมาจับผิดอะไรฉันนักหนา!" โซระ (ในร่างลูมีน) เริ่มขึ้นเสียง น้ำตาคลอหน่วย "ฉันก็คือฉัน! ฉันคือลูมีน! พวกเธอไม่เชื่อใจฉันเลยใช่ไหม!" เธอหันไปมองลีโอด้วยแววตาตัดพ้อและขอความเห็นใจ
ลีโอมอง "ลูมีน" ที่กำลังจะร้องไห้อยู่ตรงหน้า ความรู้สึกสงสารแวบเข้ามาในใจ แต่จดหมายฉบับนั้นและความผิดปกติที่เขาสัมผัสได้มันชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม "ลูมีน... ถ้าเธอคือลูมีนจริงๆ... เธอน่าจะจำ 'คำสัญญา' ที่เราเคยให้กันไว้ที่ดาดฟ้าในวันเปิดเทอมได้ใช่ไหม?"
คำถามนั้นทำให้โซระ (ในร่างลูมีน) นิ่งอึ้งไปอีกครั้ง เธอพยายามนึก... นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก เพราะเธอไม่เคยอยู่ที่นั่นในวันนั้น ความเงียบที่ยาวนานของเธอคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับทุกคน
"ฉัน... ฉันไม่รู้! ฉันจำไม่ได้! พวกเธอเลิกถามฉันสักทีได้ไหม!" โซระ (ในร่างลูมีน) ตะโกนออกมาสุดเสียงด้วยความสับสนและสิ้นหวัง ก่อนจะผลักจานข้าวบนโต๊ะจนหกกระจาย แล้ววิ่งหนีออกจากโรงอาหารไปทั้งน้ำตา ทิ้งให้กลุ่มเพื่อนยืนมองตามไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสงสาร ความสับสน และความมั่นใจที่เพิ่มมากขึ้นว่า... ผู้หญิงคนนั้น... ไม่ใช่ ลูมีน โคโมริ ที่พวกเขารู้จักจริงๆ
การเผชิญหน้าครั้งสำคัญได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และดูเหมือนว่า "การเปิดใจ" ที่จะตามมานั้น อาจจะไม่ใช่แค่การเปิดเผยความจริง แต่เป็นการเปิดบาดแผลและความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดของทุกคนออกมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้


## ตอนที่ 21: เผชิญหน้าความจริง

เสียงจานข้าวที่ถูกผลักจนหกกระจายยังคงเป็นภาพติดตา ภาพของ "ลูมีน" ที่วิ่งหนีออกจากโรงอาหารไปด้วยน้ำตานองหน้าและความโกรธเกรี้ยว สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ กลุ่มของลีโอ ไอริส ทาคุมิ และเคน รีบออกจากโรงอาหารตามมาทันที ไม่ใช่เพื่อไล่ตาม แต่เพื่อหาที่สงบๆ ในการวางแผนขั้นต่อไป ความรู้สึกสงสาร "ลูมีน" คนนั้นมันมีอยู่จริง แต่ความจริงที่ว่าเธออาจจะไม่ใช่เพื่อนของพวกเขานั้น มันใหญ่หลวงกว่ามาก
"เราปล่อยให้เรื่องมันค้างคาแบบนี้ไม่ได้จริงๆ" ไอริสเอ่ยขึ้นทันทีที่พวกเขามาถึงห้องชมรมวิทยาศาสตร์ที่ค่อนข้างเงียบสงบในช่วงพักกลางวันที่เหลือ "ปฏิกิริยาของเธอเมื่อครู่มันไม่ใช่แค่การน้อยใจ แต่มันคือการปกป้องตัวเองอย่างสุดขีดเมื่อถูกต้อนจนมุม"
"แล้วจดหมายนั่นอีก" ลีโอกำมือแน่น จดหมายที่เขาได้รับยังคงสร้างความสับสนและความหวังในใจเขา "ถ้าคนเขียนคือลูมีนตัวจริง เธออาจจะกำลังรอให้เราช่วยอยู่ก็ได้"
"เราต้องหาทางคุยกับเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ต้องในที่ที่เราควบคุมสถานการณ์ได้ และต้องมีหลักฐานที่ชัดเจนพอที่จะทำให้เธอจนมุม" ทาคุมิเสนอขึ้น ดวงตาหลังกรอบแว่นฉายแววครุ่นคิด "และเราต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกความเป็นไปได้ รวมถึงการที่เธออาจจะไม่ยอมรับความจริงง่ายๆ"
แผนการถูกวางขึ้นอย่างรวดเร็วและรอบคอบ พวกเขารวบรวม "หลักฐาน" และ "คำถาม" ที่จะใช้ในการเผชิญหน้า ทั้งความทรงจำที่คลาดเคลื่อนที่เคยสังเกตได้ ข้อความเก่าๆ ในกรุ๊ปแชทของห้องที่ "ลูมีนตัวจริง" เคยแสดงความคิดเห็นในเรื่องที่ "ลูมีนคนปัจจุบัน" ดูจะไม่รู้เรื่องเลย หรือแม้แต่ของเล็กๆ น้อยๆ ที่เป็นสัญลักษณ์ของความผูกพันในกลุ่มเพื่อนที่ "ลูมีนคนปัจจุบัน" ไม่เคยแสดงความสนใจ
พวกเขาตัดสินใจใช้ดาดฟ้าโรงเรียนเป็นสถานที่เผชิญหน้าอีกครั้งในช่วงหลังเลิกเรียน เป็นสถานที่ที่ "ลูมีน" (โซระในร่างลูมีน) น่าจะหนีไปสงบสติอารมณ์ และเป็นที่ที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว
เย็นวันนั้น แสงแดดยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนแรงลง ทาบทาเงาสีส้มอ่อนพาดผ่านอาคารเรียน โซระ (ในร่างลูมีน) นั่งกอดเข่าอยู่บนม้านั่งตัวเดิมบนดาดฟ้าจริงๆ อย่างที่ลีโอคาดไว้ น้ำตาของเธอแห้งเหือดไปแล้ว เหลือเพียงร่องรอยความบอบช้ำบนใบหน้าที่เคยสดใส ความรู้สึกเหมือนถูกโลกทั้งใบหันหลังให้มันถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง
"ทำไม... ทำไมทุกคนต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย..." เธอพึมพำกับตัวเองเสียงสั่น "ฉันก็แค่อยากจะมีความสุข... อยากให้ลีโอรักฉัน... มันผิดมากเลยเหรอ..."
เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากทางบันไดทำให้โซระ (ในร่างลูมีน) สะดุ้งสุดตัว เธอรีบเช็ดคราบน้ำตาที่หลงเหลืออยู่อย่างลวกๆ เมื่อเห็นลีโอ ไอริส ทาคุมิ และเคน เดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าที่จริงจังและแฝงความมุ่งมั่น
"พวกเธอตามฉันมาทำไมอีก! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น!" โซระ (ในร่างลูมีน) ตะโกนขึ้น พยายามจะลุกหนี แต่ครั้งนี้เธอรู้ดีว่าคงหนีไม่พ้น
"ใจเย็นก่อน โคโมริซัง... หรือเราควรจะเรียกเธอว่าอะไรดี?" ไอริสเป็นคนเริ่มบทสนทนา น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น "พวกเราไม่ได้ต้องการจะทำร้ายเธอ แต่เราต้องการคำตอบที่ชัดเจน"
โซระ (ในร่างลูมีน) พยายามปั้นหน้าให้ดูเข้มแข็ง "ฉันไม่เข้าใจว่าพวกเธอพูดถึงอะไร! ฉันก็คือลูมีน! ลูมีน โคโมริ! เพื่อนของพวกเธอ! พวกเธอเป็นอะไรกันไปหมด ถึงได้มากล่าวหาฉันแบบนี้!" เธอพยายามใช้ความโกรธกลบเกลื่อนความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจ
"ถ้าเธอคือลูมีนจริงๆ" ลีโอก้าวเข้ามาข้างหน้า ดวงตาของเขามองตรงไปยัง "ลูมีน" ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ทั้งเจ็บปวดและสับสน "งั้นเธอลองมองนี่สิ" เขายื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้เธอ เป็นรูปที่กลุ่มของพวกเขาถ่ายด้วยกันตอนไปทัศนศึกษาที่พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์เมื่อปีที่แล้ว "จำได้ไหมว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เราถ่ายรูปนี้เสร็จ? เรื่องตลกที่ทำให้พวกเราหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็งน่ะ"
โซระ (ในร่างลูมีน) รับรูปถ่ายมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ในรูปนั้น "ลูมีนตัวจริง" กำลังยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ ลีโอ แต่เธอพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าวันนั้นเกิดเรื่องตลกอะไรขึ้น "ฉัน... ฉันจำไม่ได้ชัดเจนหรอก มันนานมากแล้วนะ" เธอตอบเสียงอ่อย พยายามจะคืนรูปถ่ายให้ลีโอ
"แต่ 'ลูมีน' ที่ฉันรู้จัก เป็นคนที่มีความจำดีมาก โดยเฉพาะกับเรื่องราวที่มีความสุขกับเพื่อนๆ" ลีโอสวนกลับเบาๆ แต่คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของโซระ (ในร่างลูมีน)
"แล้วเรื่องนี้ล่ะ" ไอริสหยิบสมาร์ทโฟนของเธอขึ้นมา เปิดหน้าแชทกลุ่มเก่าๆ "นี่คือข้อความที่ 'เธอ' เคยคุยกับพวกเราเรื่องการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย 'เธอ' เคยบอกว่าอยากจะเข้าคณะดาราศาสตร์และฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยโตเกียวเป็นอันดับหนึ่ง เพราะเป็นที่ที่พ่อของเธอเคยเรียน แต่เมื่อวันก่อน พอฉันลองชวนคุยเรื่องนี้ 'เธอ' กลับบอกว่ายังไม่ได้คิดเรื่องมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ"
หลักฐานต่างๆ เริ่มถูกนำมาแสดงทีละชิ้น โซระ (ในร่างลูมีน) เริ่มหน้าซีดลงเรื่อยๆ เธอพยายามจะหาข้อแก้ตัว พยายามจะบ่ายเบี่ยง แต่ทุกคำพูดของเธอกลับยิ่งทำให้สถานการณ์ดูแย่ลง
"นี่มันเรื่องเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว! พวกเธออาจจะจำผิดคนก็ได้!" โซระ (ในร่างลูมีน) ตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวัง
"การยอมรับความจริง อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนในตอนนี้นะ" ทาคุมิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นเป็นปกติ แต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมที่น่ากลัว "ยิ่งเธอดิ้นรน ก็ยิ่งเหมือนกับการมัดตัวเองให้แน่นขึ้น"
คำพูดของทาคุมิเหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้กำแพงป้องกันตัวเองของโซระ (ในร่างลูมีน) พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เธอนั่งทรุดลงกับพื้น ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร "พอแล้ว! ได้โปรดหยุดเถอะ! ฉัน... ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น! ฉันแค่อยาก... ฉันแค่อยากให้ลีโอรักฉันบ้างเท่านั้นเอง!" เสียงสะอื้นของเธอดังระงมไปทั่วดาดฟ้าที่เงียบสงัด
ในขณะที่ทุกคนกำลังอึ้งกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของ "ลูมีน" และความสับสนที่ว่าตกลงแล้วผู้หญิงคนนี้คือใครกันแน่ เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาอีกคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ทางเข้าดาดฟ้า ทุกสายตาหันไปมองพร้อมกันด้วยความตื่นตระหนกที่เพิ่มมากขึ้น
ร่างเล็กๆ ของเด็กสาวผมสีขาวเทาในชุดนักเรียนปีสองค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ของเธอมองตรงมายังกลุ่มคนที่อยู่บนดาดฟ้าด้วยแววตาที่ทั้งหวาดหวั่นแต่ก็แฝงความเด็ดเดี่ยวบางอย่างที่เธอเพิ่งจะค้นพบ ในมือของเธอกอดสมุดบันทึกเล่มเล็กสีฟ้าอ่อนไว้แนบอกแน่น ราวกับเป็นเกราะป้องกันชิ้นสุดท้ายของเธอ
"ฉัน... ฉันคิดว่าฉันพอจะอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ให้ทุกคนฟังได้ค่ะ" เสียงเล็กๆ แต่ชัดเจนและหนักแน่นของ ลูมีน โคโมริ (ที่บัดนี้อยู่ในร่างของโซระ อาโอกิ) ดังขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนั้นลงอย่างสิ้นเชิง
ทุกสายตาจับจ้องไปยัง "โซระ" ที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจและไม่เชื่อสายตา ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กสาวที่ดูขี้อายและแทบจะไม่มีตัวตนในสายตาของใครๆ คนนี้ จะก้าวเข้ามาในสถานการณ์ที่ตึงเครียดและซับซ้อนเช่นนี้
โซระ (ในร่างลูมีน) เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็น "ตัวเอง" (ลูมีนในร่างโซระ) ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับสมุดบันทึกที่เป็นความลับที่สุดและเป็นเหมือนหัวใจของเธอ "เธอ... เธอเป็นใคร! มาทำอะไรที่นี่! แล้วเอาสมุดบันทึกของฉันคืนมานะ!" เธอตะโกนขึ้นอย่างลืมตัว พยายามจะลุกขึ้นไปแย่งสมุดคืน แต่ก็ถูกเคนกับทาคุมิที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ขยับเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทีระแวดระวัง
"ใจเย็นก่อนเถอะ... โซระ อาโอกิ" ลูมีน (ในร่างโซระ) พูดขึ้น พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงไม่แพ้กัน "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาทำร้ายเธอ หรือเปิดโปงความลับของเธอเพื่อความสะใจ แต่ฉันคิดว่า... ถึงเวลาแล้วที่ทุกคนควรจะได้รับรู้ความจริงทั้งหมด และถึงเวลาแล้วที่เธอเอง... ก็ควรจะยอมรับมันเสียที" เธอมองไปยังลีโอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความคิดถึง ความเจ็บปวด และความหวัง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับ "ตัวเอง" ในร่างของลูมีนอีกครั้ง
"โซระ อาโอกิ... ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร" ลูมีน (ในร่างโซระ) พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและชัดเจนกว่าเดิม "ฉันอ่านทุกอย่างในสมุดบันทึกของเธอแล้ว ทุกความรู้สึก ทุกความปรารถนา และทุกความเจ็บปวดที่เธอเก็บไว้ ฉันเข้าใจ... ฉันเข้าใจความรู้สึกโดดเดี่ยว ความน้อยใจ และความปรารถนาที่เธอมีต่อรุ่นพี่ลีโอ... แต่สิ่งที่เธอทำลงไป... ด้วยพลังอะไรบางอย่างที่ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจ... มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง และมันกำลังทำร้ายทุกคน... รวมถึงตัวเธอเองด้วย"
ลูมีน (ในร่างโซระ) ค่อยๆ เปิดสมุดบันทึกของโซระออกช้าๆ เตรียมที่จะอ่าน "คำสารภาพ" และ "ความปรารถนา" ที่ถูกบันทึกไว้ในนั้นให้ทุกคนได้รับฟัง เพื่อยืนยันความจริงอันน่าเหลือเชื่อที่กำลังจะถูกเปิดเผย การปรากฏตัวของเธอพร้อมกับหลักฐานชิ้นสำคัญนี้ ทำให้สถานการณ์บนดาดฟ้าพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง ความจริงที่ถูกปิดบังไว้กำลังจะถูกกระชากออกมา และการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายระหว่างสองตัวตนที่สลับร่างกัน ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงและความสับสนของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น


## ตอนที่ 22: คืนสู่ตัวตน และการเริ่มต้นใหม่ของโซระ

บรรยากาศบนดาดฟ้าโรงเรียนตึงเครียดราวกับเส้นเชือกที่ขึงจนสุด ท่ามกลางความตกตะลึงของลีโอ ไอริส ทาคุมิ และเคน การปรากฏตัวของ "โซระ อาโอกิ" ที่มีแววตาและความมุ่งมั่นของ "ลูมีน โคโมริ" พร้อมกับสมุดบันทึกในมือ เปรียบเสมือนจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ทำให้ภาพทั้งหมดกระจ่างชัด
โซระ (ในร่างลูมีน) จ้องมอง "ตัวเอง" (ลูมีนในร่างโซระ) ด้วยแววตาที่สั่นระริก ทั้งหวาดกลัว ทั้งไม่อยากจะเชื่อ และทั้งรู้สึกเหมือนถูกทรยศ สมุดบันทึกเล่มนั้น... มันคือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ คือโลกส่วนตัวที่เธอไม่เคยให้ใครได้ล่วงรู้ บัดนี้มันกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนที่เธอ... ที่เธออยากให้ยอมรับ
"เธอ... เธอจะทำอะไร" โซระ (ในร่างลูมีน) ถามเสียงสั่น พยายามจะรวบรวมความเข้มแข็งครั้งสุดท้าย "นั่นมันของส่วนตัวของฉันนะ! เธอไม่มีสิทธิ์!"
"ฉันรู้ว่ามันเป็นของส่วนตัวของเธอ โซระ" ลูมีน (ในร่างโซระ) ตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะอ่อนโยน แม้ว่าหัวใจของเธอก็กำลังสั่นไหวไม่แพ้กัน "แต่สิ่งที่อยู่ในนี้... มันคือคำอธิบายของทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันคือความรู้สึกที่แท้จริงของเธอที่ผลักดันให้เกิดเรื่องเหลือเชื่อนี้ขึ้น"
ลูมีน (ในร่างโซระ) ค่อยๆ เปิดสมุดบันทึกออกช้าๆ สายตาของเธอกวาดมองข้อความที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ความน้อยใจ และความเจ็บปวดของเด็กสาวคนหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองทุกคน "ฉันจะไม่อ่านทุกอย่าง... แต่มีบางส่วนที่ฉันคิดว่าพวกเราทุกคนควรจะได้รับรู้"
แล้วเธอก็เริ่มอ่าน... อ่านถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวของโซระที่บ้าน อ่านถึงความประทับใจแรกที่มีต่อลีโอ อ่านถึงความพยายามที่ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่าในการที่จะเข้าใกล้เขา อ่านถึงความรู้สึกด้อยค่าเมื่อเปรียบเทียบตัวเองกับ "รุ่นพี่โคโมริ" และที่สำคัญที่สุด... อ่านถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้เป็น "ลูมีน" เพื่อที่จะได้รับความรักจากลีโอ...
"...อยากจะเป็นเธอจังเลย... รุ่นพี่โคโมริ... อยากให้รุ่นพี่ลีโอมองฉัน... แค่ฉันคนเดียว..." เสียงของลูมีน (ในร่างโซระ) สั่นเครือเล็กน้อยเมื่ออ่านถึงประโยคสุดท้ายนั้น
ทุกคนที่อยู่บนดาดฟ้าเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านเบาๆ ลีโอมอง "ลูมีน" ที่กำลังนั่งทรุดตัวอยู่กับพื้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความโกรธที่เคยมีก่อนหน้านี้เริ่มเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสงสารและความเข้าใจอย่างประหลาด เขาไม่เคยรู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งต้องเจ็บปวดและรู้สึกโดดเดี่ยวมากขนาดนี้เพราะเขา
โซระ (ในร่างลูมีน) ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป กำแพงทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง "พอแล้ว... ได้โปรดหยุดอ่านเถอะ... ฮือ... ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษจริงๆ..." เธอก้มหน้าร้องไห้จนตัวสั่น ความลับที่เธอเก็บงำไว้ถูกเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอับอายและความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นหัวใจ
ในที่สุด เธอก็เงยหน้าขึ้นมองทุกคนด้วยดวงตาที่แดงก่ำและบวมช้ำ "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้... ฉันแค่อยาก... ฉันแค่อยากจะได้รับความรักบ้าง... อยากให้มีใครสักคนมองเห็นฉัน... ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันผิด... ผิดมากๆ... ฉันขอโทษลูมีน... ฉันขอโทษนะลีโอ... ฉันขอโทษทุกคน..." คำพูดของเธอขาดห้วงไปด้วยเสียงสะอื้น
บรรยากาศบนดาดฟ้าเต็มไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพียงแค่มองดูเด็กสาวที่กำลังแตกสลายอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
...ทันใดนั้นเอง ลูมีน (ในร่างโซระ) ก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหา "ตัวเอง" ที่กำลังร้องไห้อย่างหนักอยู่บนพื้น เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ อย่างช้าๆ
โซระ (ในร่างลูมีน) สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงการเข้ามาใกล้ เธอยังคงก้มหน้าร้องไห้ ไม่กล้าสบตาใคร
"โซระจัง..." ลูมีน (ในร่างโซระ) เรียกชื่อนั้นออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธออ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง "เงยหน้าขึ้นมองฉันสิ"
โซระ (ในร่างลูมีน) ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างลังเล ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม (ของลูมีน) ที่บัดนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา มองสบกับดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ (ของโซระ) ที่ลูมีนกำลังสวมใส่อยู่ มันเป็นภาพที่แปลกประหลาดและน่าสับสน แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเชื่อมโยงบางอย่างที่มองไม่เห็น
"ฉัน... ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอนะ" ลูมีน (ในร่างโซระ) พูดต่อ "ตอนที่ฉันได้อ่านสมุดบันทึกของเธอ... ฉันเห็นความโดดเดี่ยว ความน้อยใจ และความปรารถนาที่เธอเก็บไว้ในใจมาตลอด ฉันรู้ว่ามันทรมานแค่ไหนที่รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีใครมองเห็น... และฉันก็เสียใจที่ฉันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น"
คำพูดที่ไม่คาดคิดนั้นทำให้โซระ (ในร่างลูมีน) ตกใจ เธอนึกว่าทุกคนจะโกรธเกลียดเธอ แต่ "ลูมีน" คนนี้... กลับเข้าใจเธอ
แล้วลูมีน (ในร่างโซระ) ก็ค่อยๆ ยื่นแขนเล็กๆ (ของโซระ) ออกไป โอบกอดร่างของ "ตัวเอง" (โซระในร่างลูมีน) อย่างอ่อนโยน การกอดนั้นไม่ได้แข็งแรงนัก เนื่องจากร่างกายที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความเห็นอกเห็นใจ และการให้อภัยที่แท้จริง
โซระ (ในร่างลูมีน) ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะกับสัมผัสที่ไม่คาดฝันนั้น แต่แล้วความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาก็ค่อยๆ ทะลายกำแพงน้ำแข็งในใจของเธอลงทีละน้อย เธอปล่อยให้ตัวเองซบลงกับไหล่เล็กๆ นั้น ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความสิ้นหวังหรือความอับอาย แต่เป็นน้ำตาแห่งความเสียใจอย่างสุดซึ้งและความรู้สึกที่เหมือนได้รับการปลดปล่อย
"ฉันขอโทษ... ฮือ... ฉันมันแย่มาก... ฉันทำผิดต่อทุกคน..." โซระ (ในร่างลูมีน) สะอื้นไห้ คำพูดติดขัดแต่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ฉันแค่อยาก... อยากให้เขารักฉันบ้าง... ฉันไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้..."
"ไม่เป็นไรนะโซระจัง... ไม่เป็นไรแล้ว" ลูมีน (ในร่างโซระ) ลูบหลัง "ตัวเอง" เบาๆ "ทุกคนทำผิดพลาดกันได้ สิ่งสำคัญคือเรารู้ตัวและพร้อมที่จะแก้ไขมันต่างหาก"
กลุ่มเพื่อนที่ยืนมองอยู่เงียบๆ ต่างก็รู้สึกสะเทือนใจกับภาพตรงหน้า ไอริสเม้มปากแน่นพยายามกลั้นน้ำตา เคนเบือนหน้าไปทางอื่น ส่วนทาคุมิเพียงแค่ยืนนิ่ง แต่แววตาของเขาก็ดูอ่อนโยนลงกว่าปกติ
ลีโอมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาเดินเข้าไปใกล้ทั้งสองคนอย่างช้าๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ โซระ (ในร่างลูมีน) ที่ยังคงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของ "ตัวเอง"
"โซระ..." ลีโอเรียกชื่อจริงของเธอออกมาเป็นครั้งแรก น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและจริงใจ "ฉัน... ฉันเสียใจที่ฉันอาจจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอ... เธอรู้สึกกับฉันมากขนาดนั้น" เขามองไปยัง "ลูมีน" ที่อยู่ในอ้อมกอดของ "โซระ" ด้วยแววตาที่สับสนแต่ก็เริ่มเข้าใจ "และฉันก็ขอโทษ... ลูมีน... ที่ฉันอาจจะเผลอไผลไปกับภาพลักษณ์ที่ไม่ใช่เธอ"
โซระ (ในร่างลูมีน) ค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอดของ "ตัวเอง" มองหน้าลีโอด้วยดวงตาที่ยังแดงก่ำ "รุ่นพี่ลีโอ... ฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ นะคะที่ทำให้เดือดร้อน"
ลีโอมองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม (ของลูมีน) นั้น แต่บัดนี้เขากลับเห็นเงาของโซระซ้อนทับอยู่ เขายิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน "เธออาจจะเป็นแฟนฉันไม่ได้จริงๆ โซระ... แต่เธอก็ยังเป็นเพื่อนกับพวกเราได้นะ"
สิ้นคำพูดนั้นของลีโอ ไอริส เคน และทาคุมิ ก็พยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ ส่งรอยยิ้มให้กำลังใจมาทางโซระ (ในร่างลูมีน)
คำพูดที่เต็มไปด้วยการยอมรับและความเมตตานั้น เหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในหัวใจที่มืดมิดของโซระ (ในร่างลูมีน) น้ำตาหยดใหม่ไหลออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งและความโล่งใจ "ขอบคุณ... ขอบคุณนะคะรุ่นพี่ลีโอ... ขอบคุณทุกคน..."
และในวินาทีนั้นเอง... วินาทีที่โซระยอมรับความจริงอย่างหมดหัวใจ วินาทีที่เธอได้รับการให้อภัยและมิตรภาพที่เธอโหยหามาตลอด...
จู่ๆ ลูมีน (ที่อยู่ในร่างเล็กของโซระ) ก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเธออย่างฉับพลัน มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกเหมือน... อะตอมในร่างกายกำลังถูกจัดเรียงใหม่ หรือเหมือนกำลังถูก "ดึง" และ "ผลัก" ออกจากจุดศูนย์กลางที่ไม่คุ้นเคยพร้อมๆ กัน ลมรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ และมีความรู้สึกเย็นวาบแปลกๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
โซระ (ที่อยู่ในร่างสูงโปร่งของลูมีน) ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกคล้ายกัน เธอกะพริบตาถี่ๆ มองมือของ "ตัวเอง" ที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความสับสน ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยอยู่ในอกมาตลอดหลายวัน จู่ๆ ก็เหมือนจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด
ทาคุมิที่ยืนมองอยู่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาหลังกรอบแว่นจับจ้องไปที่เด็กสาวทั้งสองด้วยความสนใจเป็นพิเศษ "อุณหภูมิรอบตัวลดลงเล็กน้อย... และฉันตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าอ่อนๆ ได้... น่าสนใจ" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ไอริสกับเคนมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ "ผิดปกติ" บางอย่างรอบตัวเด็กสาวทั้งสอง
เพียงชั่วอึดใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นก็จางหายไป ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความสับสนที่เพิ่มมากขึ้น
ลูมีนค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้คือความคุ้นเคยของร่างกาย... ความสูงที่พอดี สัดส่วนที่คุ้นชิน และเส้นผมสีน้ำตาลทองยาวสลวยที่ปรกอยู่ข้างแก้ม เธอยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของตัวเอง... ผิวเนียนละเอียด โครงหน้าที่เป็นของเธอจริงๆ!
"นี่มัน..." เธอพึมพำออกมาเสียงสั่น แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้น... คือเสียงทุ้มนุ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ!
...ในขณะเดียวกัน โซระที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็กำลังมองมือเล็กๆ ผิวขาวซีดของตัวเองด้วยความงุนงง ร่างกายที่เคยรู้สึกสูงโปร่งและแข็งแรงเมื่อครู่ บัดนี้กลับรู้สึกเบาหวิวและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เธอลองยกมือขึ้นสัมผัสเส้นผมของตัวเอง... มันสั้นประบ่าและมีสีขาวเทา!
"เป็นไปได้ยังไง..." โซระอุทานออกมาเบาๆ เสียงที่ออกมานั้นเล็กและแหลม... เสียงของเธอเอง!
ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างตกตะลึง ก่อนจะรีบมองสำรวจร่างกายของตัวเองอีกครั้งอย่างละเอียด ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม! ลูมีน โคโมริ กลับมาอยู่ในร่างของตัวเอง และ โซระ อาโอกิ ก็กลับมาอยู่ในร่างของตัวเองเช่นกัน!
"พวกเธอ..." ลีโอที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสับสน พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ "พวกเธอ... สลับร่างกลับกันแล้วเหรอ?"
ลูมีนพยักหน้าช้าๆ น้ำตายังคงคลอหน่วย แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความโล่งอกและความรู้สึกที่หลากหลาย "ใช่... ใช่แล้วลีโอ... ฉันกลับมาแล้ว... ฉันกลับมาจริงๆ แล้ว" เธอหันไปมองโซระที่ยังคงนั่งนิ่งอึ้งอยู่ข้างๆ
โซระมองลูมีนด้วยแววตาที่ทั้งตกใจ ดีใจ และละอายใจปะปนกันไปหมด "รุ่นพี่โคโมริ... หนู... หนูขอโทษจริงๆ นะคะ" ...น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างแท้จริง "หนูไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง... แต่หนูดีใจ... ดีใจจริงๆ ที่รุ่นพี่ได้ร่างคืน"
ลูมีนยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน เธอยื่นมือออกไปจับมือเล็กๆ ของโซระไว้แน่น "ไม่เป็นไรแล้วนะโซระจัง... ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว" แม้ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นจะสร้างความเจ็บปวดและสับสนให้กับทุกคน แต่ลูมีนก็เลือกที่จะให้อภัย เพราะเธอเข้าใจถึงความรู้สึกที่อยู่เบื้องหลังการกระทำของโซระแล้ว
"แต่... ทำไมจู่ๆ ถึงสลับร่างกลับได้ล่ะ?" เคนถามขึ้นด้วยความสงสัย เกาหัวแกรกๆ "มันไม่มีแสง ไม่มีเอฟเฟกต์อะไรเลยนี่หว่า"
"บางที... อาจจะเป็นเพราะ 'ความสมดุล' มันกลับคืนมา" ทาคุมิแสดงความเห็น ดวงตายังคงวิเคราะห์สถานการณ์ "ความปรารถนาอันแรงกล้าที่ทำให้เกิดความผิดปกติในตอนแรก อาจจะถูก 'หักล้าง' ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลงไป... ความสำนึกผิด การยอมรับความจริง และการให้อภัย อาจจะเป็น 'พลังงาน' อีกรูปแบบหนึ่งที่ทำให้ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ"
คำอธิบายของทาคุมิอาจจะฟังดูเหนือจริง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ มันก็ดูเหมือนจะเป็นคำอธิบายเดียวที่พอจะเป็นไปได้
ลีโอมองลูมีนที่กลับมาอยู่ในร่างเดิมของเธออีกครั้งด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกโล่งอกและดีใจมันท่วมท้นจนเขาแทบจะพูดอะไรไม่ออก เขาอยากจะเข้าไปกอดเธอแน่นๆ แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกเกรงใจและสับสนเล็กน้อยกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งผ่านพ้นไป
"โซระจัง..." ลูมีนหันไปพูดกับโซระอีกครั้ง "ถึงแม้สิ่งที่เธอทำมันจะสร้างความวุ่นวายให้กับพวกเรามาก... แต่ฉันก็ดีใจนะที่มันทำให้ฉันได้เข้าใจความรู้สึกของเธอมากขึ้น และฉันก็หวังว่า... หลังจากนี้เธอจะเริ่มต้นใหม่ได้นะ"
โซระน้ำตาคลอ "ขอบคุณค่ะรุ่นพี่โคโมริ... ขอบคุณจริงๆ" เธอรู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ความผิดที่เธอทำลงไปมันหนักหนา แต่การได้รับการให้อภัยและความเข้าใจจากคนที่เธอเคยอิจฉา มันมีความหมายกับเธอมากจริงๆ
แล้วลีโอก็ตัดสินใจพูดในสิ่งที่เขาคิดไว้ตั้งแต่แรก เขามองโซระด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ "เธออาจจะเป็นแฟนฉันไม่ได้จริงๆ โซระ... แต่เธอก็ยังเป็นเพื่อนกับพวกเราได้นะ"
คำพูดนั้นทำให้โซระเงยหน้าขึ้นมองลีโอด้วยความประหลาดใจระคนซาบซึ้ง ไอริส เคน และทาคุมิ ก็พยักหน้าเห็นด้วย ส่งรอยยิ้มให้กำลังใจมาที่เธอ
"ใช่แล้วล่ะโซระจัง!" ฮิมาริที่เพิ่งจะตามขึ้นมาบนดาดฟ้า (หลังจากได้ยินเสียงเอะอะ) และพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้คร่าวๆ ก็รีบพูดเสริม "ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นก็เถอะ แต่ถ้าโซระจังอยากจะเป็นเพื่อนกับพวกเรา พวกเราก็ยินดีต้อนรับเสมอนะ!"
น้ำตาแห่งความตื้นตันใจไหลอาบแก้มโซระอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเศร้าหรือความเสียใจ แต่เป็นความสุขและความหวังที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน "ขอบคุณ... ขอบคุณทุกคนจริงๆ นะคะ... หนู... หนูดีใจมากจริงๆ ค่ะ"
บทสรุปของเรื่องราวอันแสนวุ่นวายได้มาถึงแล้ว โซระ อาโอกิ ได้เรียนรู้บทเรียนที่สำคัญเกี่ยวกับความรัก มิตรภาพ และการยอมรับในคุณค่าของตัวเอง แม้ว่าความปรารถนาของเธอจะนำไปสู่เหตุการณ์ที่เหนือความคาดหมาย แต่มันก็ได้เปิดโอกาสให้เธอได้เติบโตและเริ่มต้นใหม่ในเส้นทางที่ดีกว่าเดิม
ลีโอและลูมีนมองหน้ากัน รอยยิ้มบางๆ แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ พายุได้พัดผ่านไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าที่สดใสและความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น และสำหรับโซระ... แม้ว่าเธอจะไม่ได้ครอบครองหัวใจของลีโอในแบบที่เธอเคยฝันไว้ แต่เธอก็ได้ค้นพบสิ่งที่มีค่าไม่แพ้กัน นั่นคือ "มิตรภาพ" และ "การเริ่มต้นใหม่" ที่รอคอยเธออยู่ข้างหน้า
เรื่องราวของพลังลึกลับที่ทำให้เกิดการสลับร่างอาจจะยังคงเป็นปริศนาต่อไป แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดในตอนนี้คือ พลังของความเข้าใจ การให้อภัย และมิตรภาพนั้น แข็งแกร่งพอที่จะเยียวยาบาดแผลและนำพาให้ทุกคนก้าวต่อไปได้อย่างมีความสุข
ณ โรงเรียนมัธยมปลาย ห้อง 2-A ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นห้องของเหล่าหัวกะทิ "ลีโอ สึกิโนะ" เด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมและช่างสังเกต ได้จับคู่ทำโปรเจกต์วิทยาศาสตร์ในหัวข้อ "ทฤษฎีควอนตัมและโลกคู่ขนาน" กับ "ลูมีน โคโมริ" เด็กสาวผู้ชาญฉลาดและดูลึกลับ การทำงานร่วมกันทำให้ทั้งสองค่อยๆ เปิดใจและใกล้ชิดกันมากขึ้น ลีโอได้ค้นพบด้านที่เปราะบางของลูมีนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มแข็ง ขณะที่ลูมีนก็เริ่มเห็นความใส่ใจและความสามารถที่ซ่อนเร้นของลีโอ
ระหว่างการทำโปรเจกต์ ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็พัฒนาไปพร้อมๆ กับความรู้สึกดีๆ ที่ก่อตัวขึ้น ท่ามกลางเรื่องราววุ่นๆ ของเพื่อนร่วมชั้นอย่างเซโน่ นักประดิษฐ์สุดเพี้ยน, เคน นักบาสจอมซุ่มซ่าม, ทาคุมิ หนุ่มศิลปินสุดติสต์, ไอริส ว่าที่ประธานนักเรียนผู้เย็นชา และฮิมาริ สาวน้อยร่าเริง ลีโอและลูมีนต้องเผชิญกับความท้าทายทั้งเรื่องโปรเจกต์และเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะลูมีนที่ต้องแบกรับความคาดหวังจากครอบครัว
จนกระทั่งวันนำเสนอโปรเจกต์มาถึง ลีโอก็พบกับความจริงที่น่าตกตะลึง เมื่อลูมีน โคโมริ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครในห้องจำเธอได้ แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างไอริสและฮิมาริ หลักฐานทุกอย่างที่เคยมีเกี่ยวกับตัวเธอก็อันตรธานหายไปราวกับเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง โปรเจกต์ที่เขาเคยทำร่วมกับลูมีนกลับกลายเป็นโปรเจกต์ที่ทำกับ "ริคุ แลงคาสเตอร์" หนุ่มรุ่นพี่จอมขี้เกียจ ลีโอต้องเผชิญกับความสับสนและความจริงที่ว่าความทรงจำทั้งหมดของเขาเกี่ยวกับลูมีน อาจเป็นเพียงสิ่งที่เขาจินตนาการขึ้น หรือมีบางอย่างที่เหนือธรรมชาติกำลังเกิดขึ้นกับเขากันแน่?