วันวานปาฏิหาริย์รัก
sasee
## บ้านสวนเงียบเหงา (1/2)

กิจวัตรประจำวันของวัยเลขหกขึ้นต้นซ้ำซากจนเป็นแบบแผน ตั้งแต่นอนสี่ทุ่มตื่นตีห้า แล้วเริ่มวันใหม่ด้วยการเดินเข้าครัวหาชงกาแฟ แวะลูบหัวเหล่าแมวเหมียวที่โดดแผล็วมาตามมุมมืดต่าง ๆ ของบ้าน ใต้ชั้นวางของ ในฝ้าเพดาน บนตู้กับข้าว ขึ้นมาอยู่บนโต๊ะครัวแล้วอ้อนเสียงหวาน
ป๊ายิ้มรับการทักทายของสัตว์เลี้ยง บ่นเอ็นดูแมวสีเทาตัวหนึ่งที่มีหยากไย่ติดเต็มหัว "ไปนอนที่ไหนมาฮึ" เพราะไม่ว่าจะจัดที่ไว้ให้ดีแค่ไหนพวกมันก็ไม่เคยอยู่สักที บางตัวถึงกับไปแย่งที่นอนหมา
สุนัขต่างจากแมวตรงที่ไม่ค่อยตามติดมนุษย์อย่างกดดันเท่าไร บางตัวยังนอนอุตุอยู่ในมุ้ง บางตัวมุดออกมาทักทายเจ้าของแล้วกระดิกหางขออาหาร "จ้า จ้า เดี๋ยวรอแด๊ดนะลูก" เขามักให้เหล่าสัตว์เลี้ยงกินเป็นเวลาซึ่งตีห้ายังเช้าเกินไป แมวโตหมาโตอดทนรอกันได้
ชายสูงวัยไปเปิดตู้กับข้าวชั้นบนสุดเพื่อหาซองอาหารนิ่ม ในห้องใต้บันไดเป็นที่เลี้ยงลูกแมวยังไม่หย่านม ยังเด็กเกินกว่าจะกินอาหารแข็งหรือปล่อยสู่โลกภายนอก ยังต้องอยู่ในห้องที่มีสารพัดของเล่นแขวนเต็ม มีคอนโดแมวให้ปีนป่าย มีที่นอนอบอุ่นให้แม่แมวพักผ่อน
ดีนะที่รับแม่มันมาด้วย ยังไงเขาก็ดูแลลูกแมวได้ไม่ดีเท่าแม่แมวแน่…
ป๊าเกาคอให้ความรักกับพวกมันอย่างไร้กังวล ไม่ต้องรีบร้อนไปไหน ไม่มีงานหนักหนาอะไร มีความสุขเชื่องช้ากับฝูงก้อนขนตัวเล็กนุ่มนิ่ม
ชีวิตหลังเกษียณสุขสงบแบบนี้นี่เอง ทำสวนง่าย ๆ ที่บ้าน เลี้ยงไก่ เลี้ยงปลา ปลูกข้าว ปลูกผักกินเอง หมาแมวรวมกันอีกกว่ายี่สิบ ตอนเช้าก็มีเวลานั่งจิบกาแฟหอมกรุ่นบนชิงช้าไม้สัก โยกไกวเบา ๆ ไม่ให้มึนหัวตาลาย ซึมซับบรรยากาศร่มรื่นของสวนยามเช้าตรงที่โปรด
แสงอรุณเริ่มสาดฉายไปทั่วสวนสวย ย้อมดอกบานเช้าให้ผลิกลีบยั่วยวนผีเสื้อ ในฤดูร้อนแบบนี้เวลาเช้ามักเริ่มตั้งแต่ยังไม่หกโมงดี เมื่อความเคยชินเตือนเขาว่าได้เวลาแล้วป๊าจึงเดินกลับขึ้นห้องไปปลุกสามีขี้เซา สายตายาวทอดมองร่างคนบนเตียงด้วยความเหนื่อยหน่าย ทั้งนอนหงายอ้าปากกรนดังอย่างกับฟ้าผ่า
"แด๊ด ลุกเร็ว กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย" ผู้เรียกตีพุงกลม ๆ ระบายความหมั่นไส้สักทีสองที "นอนกินบ้านกินเมืองจริงจริ๊ง"
"อือออ คร่อก"
"ตื่น!"
ไม่ว่าตาจะปิดอยู่หรือยังสะลึมสะลือเมาขี้ตา ผู้สูงวัยอีกคนก็สามารถลุกขึ้นตามได้เหมือนร่างกายเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ เท้าพาร่างงัวเงียเดินลงบันได มือควานหาครกสากในครัว จัดแจงตำปลาย่างเตรียมคลุกข้าวให้แมวกว่ายี่สิบชีวิตและสุนัขจรจัดอีกสี่
การให้อาหารสัตว์ยามเช้าถือว่าเป็นงานหนักใช้ได้ แต่ในเมื่อพวกเขามีเวลาว่างเหลือเยอะแยะจะเลี้ยงอีกสักสิบตัวก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร จนป๊ามองเห็นโอโม่ที่ขึ้นไปนั่งเลียไข่อยู่บนตู้กับข้าว เงยหน้าขึ้นมามองคนสามวินาทีก่อนเลียไข่ต่อ…เปลี่ยนใจ มีแค่นี้แหละพอแล้ว อยากลดแมวลงอีกตัวมากกว่า
ในการให้ข้าวหมาแมวแต่ละครั้งต้องเรียงจานไว้ให้ตัวละใบ ไม่งั้นทะเลาะกันตาย แต่มักถูกขัดขวางด้วยพวกรีบร้อนเช่นแมวหิวเดินวนรอบไม่ก็กลิ้งตัวทับหลังเท้า หมาร้องแอ๊ง ๆ ขวางทางจนเกือบทำเจ้าของล้ม ถ้าเป็นสักสามสิบปีก่อนจะไม่ว่าอะไรเลย ล้มตอนนี้เดี๋ยวได้ไปตื่นอีกทีที่โรงพยาบาล
"โอ๊ย พันแข้งพันขาอยู่นั่นแหละ ป๊าจัดจานอยู่เห็นไหมลูก" พอทนไม่ไหวชายสูงวัยถึงต้องตวาดสักที
"อย่าดุนักสิ" สามีเขาเอ่ยปราม ลูกครึ่งชิวาว่าที่คิดว่าตัวเองเป็นแมวเห่าอย่างเห็นด้วย วิ่งย้ายที่ไปเห่าแอ๊ง ๆ ใกล้แด๊ดต่อ "ป๊าน่ารักไงฟ็อกกี้ถึงได้อยากอยู่ใกล้ ๆ" ผู้พูดยิ้มโปรยเสน่ห์ ทั้งยังวาดทัพพีเปื้อนข้าวกับปลาแห้งเป็นรูปหัวใจในอากาศ
"อายุปูนนี้แล้วจะเอาอะไรมาน่ารักอีก" ถึงเสียงเขาฟังดูเบื่อหน่าย แต่ก็ไม่อาจปิดบังรอยยิ้มมีความสุขที่ระบายทั่วริมฝีปาก
แด๊ดหัวเราะเสียงดังจนแมวมองแรง เขาเป็นแบบนี้ทุกวันเลย ตอนเลขสองนำหน้าเป็นอย่างไรเลขหกก็เป็นอย่างนั้น ปากหวานชอบหยอดเสมอต้นเสมอปลาย
เหล่าสัตว์สี่ขาไปล้อมสามีไว้เป็นวงกลม ตัวหูตั้งตัวหน้าขนทั้งแมวและชิวาว่านั่งส่งสายตากดดัน ต่างจากสุนัขบ้านอีกสี่ตัวผู้นั่งรอเรียบร้อย ตาใสแป๋ว น้ำลายไหลรดพื้น พอแด๊ดเริ่มตักข้าวคลุกปลาจากในหม้อให้ก็ส่ายหางไปมาอย่างบ้าคลั่ง
"โบลลิ่งเอ็งนี่ยังไง" โบลลิ่งคือแมววัวผู้เกรี้ยวกราด พอเห็นแด๊ดตักให้สุนัขก่อนก็ปรี่เข้าไปขู่แย่งกิน ผู้ให้อาหารถึงกับต้องอุ้มขึ้นแยก "น่าน ไปตบหน้าน้องอีก จานข้าวเอ็งก็อยู่ตรงนี้ไง"
ป๊ายิ้มมองภาพนี้อย่างเอ็นดู หัวเราะน้อย ๆ ในลำคอ สามีทำท่าจะเท้าเอวแสดงความไม่พอใจ แต่มือหนึ่งถือแมว มือหนึ่งถือหม้อข้าวเก่า เลยได้แค่มองคาดโทษ "ป๊าจะล้อแด๊ดเหรอ"
"แหมม ทีเมื่อก่อนจำชื่อไม่ได้สักตัว เดี๋ยวนี้เรียกอย่างกับลูกเชียวนะ ใครน้าบอกอย่าเลี้ยง ๆ เอามาก็เป็นภาระ" เขายังจำโทนเสียงต่ำติดหงุดหงิดของสามีในอดีตได้ดี และจะจำให้แม่นเพื่อเอาไปล้อต่อจนขึ้นเลขแปดไม่ก็อัลไซเมอร์ถามหา
"อะ-อะไรเล่า ก็ต้องดูแลมันทุกวันนี่หว่า"
"วันหลังอุ้มไปนอนด้วยเลยไหม"
"ไม่ได้สิ ตรงนั้นสงวนไว้ให้ป๊าคนเดียว"
"ปากหวานจริงจริ๊ง"
"หวานรอให้ป๊ามาลอง"
คนโดนหยอดพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถ แต่ในเมื่อเห็นกันมานานโขแล้วอีกฝ่ายก็อ่านสีหน้าเขาออกอยู่ดี แด๊ดยิ้มอย่างผู้กุมชัยชนะ มั่นหน้าจนระดับความหมั่นไส้ของป๊าพุ่งทะลุชั้นเมฆ เขาชี้มือไปนอกหน้าต่างบ้านในทิศทางสวนแล้วใช้งานตัวต้นเหตุ
"ไป ไปปลอกมะพร้าวมาคั้นกะทิก่อน เอาลูกแก่ ๆ นะ ที่ร่วงลงมาแล้วนั่นก็ได้"
"เขินเหรอป๊า รอเสร็จงานก่อนเนาะ"
"ลูกจะมาเย็นนี้แล้ว เร็ว!"
เหตุผลว่าจะได้เจอลูก ๆ แล้วทำให้เหล่าผู้เป็นพ่ออารมณ์ดีเป็นพิเศษ ใกล้เทศกาลสงกรานต์ก็จริงแต่ป๊าไม่ได้หวังว่าจะต้องมีพิธีรีตองมากมาย ไม่ได้หวังไปทำบุญด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องมีการรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ แค่ได้เห็นหน้า ได้ตามเอาใจพวกลูก ๆ สักสี่ห้าวันก็ดีใจจะแย่แล้ว
วันนี้พวกเขาคงวุ่นกับการเตรียมรับลูกตั้งแต่เช้าจนเย็น อาหารที่คิดไว้ต้องมีข้าวเหนียวมะม่วงแน่ ๆ เพราะผลสีเขียวสีเหลืองร่วงเกลื่อนเต็มดินไปหมด นี่ก็ไปสอยน้ำดอกไม้มารอไว้หลายลูก แป้งข้าวเหนียวก็เหลือเยอะแยะ นอกนั้นอาจเป็นบัวลอย ไปถอนขิงในสวนสมุนไพรมาสักสามสี่ต้น อัญชันสำหรับคั้นสี ดอกมะลิไว้ลอยในน้ำดื่ม ไม่ลืมใบเตยสักกอ ตรงริมสระกำลังงามพอดีเลย ไหนยังจะต้องคิดเมนูอาหารคาวอีก
ระหว่างรอแด๊ดขูดมะพร้าวทำกะทิ ป๊าขึ้นเรือนไปเก็บกวาดห้องของลูก ๆ เอาผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน แล้วก็หมอนออกมาซักตากแดดแรงของเดือนเมษายนให้หอมกรุ่น เขาเดินไปเดินมาระหว่างเครื่องซักผ้ากับรั้วบ้าน ผ่านครัวที่สามียังนั่งเอียงบนกระต่ายตัวเล็กแล้วลงมือขูดอย่างมุ่งมั่น การไม่บ่นเหมือนปกติบอกได้ว่าเขาเฝ้าคอยการมาถึงของลูก ๆ เพียงไร
ชีวิตน่าเบื่อหน่าย…แต่ขอแค่ครอบครัวพร้อมหน้าก็ไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่านี้แล้ว
_____


## บ้านสวนเงียบเหงา (2/2)

ช่วงเย็นแดดร่มลมตก ป๊าไปหาเก็บมะม่วงที่ร่วงเกลื่อนเต็มแผ่นดิน ดูเหมือนว่ามันจะเยอะขึ้นทุกวัน มองทางไหนก็มีแต่ผลมะม่วง พลางคิดในใจว่ากวนทำส้มแผ่นใส่กล่องสวย ๆ ไว้ให้ลูกก่อนกลับดีกว่า ตอนนั้นเองที่เขาได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากหน้าต่างบ้าน
"ป๊า! หลินโทรมาแล้ว"
"ตาย ๆๆ มือยังเปื้อนยางมะม่วงอยู่เลย" ชายสูงวัยรีบเดินเร็วไปทางก๊อกน้ำ เพิกเฉยต่อเข่าขวาที่เจ็บแปล๊บด้วยความดีอกดีใจที่มีมากกว่า "รับเลยแด๊ด เดี๋ยวป๊าล้างมือก่อน"
หลิน ลูกสาวคนโต ถ้าโทรมาตอนนี้คงมารายงานเรื่องการเดินทางทั่วไป ด้วยความเป็นห่วงป๊าวุ่นคิดว่าลูกจะให้ไปรับไหม จะมาเร็วหรือช้ากว่าที่คาด หรือมาถึงกันแล้ว ในใจวิตกไปกระทั่งตอนขับมาเกิดอุบัติเหตุอะไรกันหรือยังไง โอกาสเกิดขึ้นน้อยมาก ๆ แต่ผู้เป็นพ่อไม่อาจสลัดความกังวล
คู่ชีวิตของเขานั่งตรงโต๊ะกินข้าวในครัว มือถือวางเรียบง่ายอยู่กลางโต๊ะ เขากดเปิดลำโพงโทรศัพท์ให้สองคนได้ยินด้วยกัน
สีหน้าเสียดายของสามีทำเอาใจหายไปอยู่ตาตุ่ม มันบอกป๊าว่าเขาต้องไม่ชอบสิ่งที่กำลังจะได้ยินอย่างแน่นอน
"ช่วยไม่ได้นี่เนาะ รอวันหลังก็ได้หลิน ยังไงพวกแด๊ดก็อยู่บ้านตลอด"
"ลูกไม่มาแล้วเหรอ" ป๊าถาม อีกฝ่ายส่ายหน้าเงียบ ๆ เป็นการยืนยัน ด้วยยังไม่อยากยอมรับความจริงเขาเลื่อนเก้าอี้ออกให้ตัวเองนั่งใกล้มือถือที่สุด ตั้งใจฟังคำตอบหลังถามซ้ำ "สงกรานต์นี้ก็ไม่หยุดเลยเหรอลูก"
"หนูต้องรีบปิดโปรเจกต์น่ะสิป๊า"
ดีใจที่ได้ยินเสียงลูกสาวคนโต เสียใจที่ถูกปฏิเสธกะทันหัน
"หัวหน้าแม่มมเร่งมา หนูไม่มีเวลากลับคอนโดด้วยซ้ำ กินขี้นอนที่ทำงานจนจะอ้วกออกมาเป็นกองเอกสารแล้ว" แล้วก็บ่นหัวหน้ายาวเหยียดประกอบเสียงกดชักโครก ป๊าได้ยินแล้วรู้สึกจะเป็นลม
"ตาย ๆ หลิน ขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วหนูอยู่กินยังไง งานยุ่งแบบนี้มันเสียสุขภาพแล้วนะ"
"ชินแล้วล่ะค่ะ ยังดีแกให้ค่าโอหรูอยู่ เนี่ย ถ้ารวมกับโบนัสปลายปีนี้นะหนูดาวน์รถใหม่ให้ป๊าได้เลย"
การเปลี่ยนรถแวนรุ่นโบราณสภาพบุโรทั่งเป็นรถใหม่ ไม่ได้อยู่ในความสนใจของคนเป็นพ่อเลย
"ไม่เอาหรอกลูก ไอ้แก่คันเก่าก็ยังใช้ได้" สามีปฏิเสธนิ่มนวล
"ยังไงหนูก็ต้องแคนเซิลอะแด๊ด"
"แล้วตวันกับหม่อนล่ะว่ายังไง" ป๊าถามไปถึงลูกคนกลางกับคนเล็กบ้าง
"ตวันฝากบอกว่าคงออกกองดึก ๆ โน่นเลย จะหาเวลากลับบ้านได้ไหมต้องดูอีกที หม่อนหายไปกับเพื่อนตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่รู้ไปไหนของมัน" หลินตอบยาว ตามด้วยเสียงบ่นจิกกัดประมาณว่าไม่รู้ทำไมน้องชอบให้เธอรับหน้าคุยอยู่เรื่อย
ตวันเป็นฟรีแลนซ์ เท่าที่ป๊าแด๊ดเข้าใจคือทำงานเกี่ยวกับโฆษณาแล้วก็ต้องใช้กล้อง การรับรู้ส่วนใหญ่เทไปกับห่วงว่าลูกต้องนอนดึกพักผ่อนน้อยหรือไม่มีเวลาทานอาหารครบห้าหมู่ งานเขาถ้าช่วงยุ่งก็จะยุ่งหนักจนหาเวลากินนอนไม่ได้เลย ไม่ค่อยสนใจดูแลสุขภาพ
"ช่วยเตือนน้องด้วยนะลูกว่าอย่านอนดึก ดื่มน้ำเยอะ ๆ อย่าหักโหม ป๊ากลัวพวกหนูไม่สบาย"
"ค่าา"
"แล้วหม่อนล่ะไปไหน จะกลับเมื่อไร"
"อ่า…นึกแป๊บ ไม่ติวสอบก็ทำโปรเจกต์มั้ง"
หม่อนเป็นลูกคนเล็กสุด ศูนย์รวมแสงสีความสดใสของบ้านที่กำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัยปีหน้านี้แล้ว ลูกคนนี้ก็น่าห่วงที่ชอบไปไหนมาไหนตามใจตัวเองหนัก บางทีไปเที่ยวขึ้นเขาอับสัญญาณ พ่อ ๆ ก็เครียดนอนไม่หลับกันว่าทำไมติดต่อไม่ได้ ถามพี่คนโตของบ้านหลายครั้งก็ไม่รู้เรื่อง
"เอ้า ทำไมไม่ถามน้องล่ะลูก พวกหนูอยู่ด้วยกันทำไมไม่ดูแลกัน แล้วมหาลัยจะสอบอะไรช่วงสงกรานต์"
"อ่ะหนูไลน์ถามให้ละตะกี้ มันตอบเมื่อไรเดี๋ยวหนูโทรบอกนะ"
ป๊ายั้งปากไว้ก่อนจะบ่นลูกสาวคนโตต่อ แต่มันน่าตีไหมล่ะ เด็กสมัยนี้มันไม่ห่วงพี่ห่วงน้องบ้างเลยรึ หรือว่าผู้ใหญ่เองที่จ้ำจี้จ้ำไชเกิน
มือของสามีแตะไหล่เบา ๆ ลูบให้คลายความกังวลหนักหนาไปได้บ้าง ป๊ารับรู้และตำหนิความขี้บ่นของตัวเองทันที พร่ำบอกในใจเป็นครั้งที่พันว่าลูกโตแล้ว ดูแลตัวเองได้แล้ว แต่วันที่มือน้อย ๆ กุมมือผู้เป็นพ่ออย่างหาที่พึ่งเหมือนเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง วันที่ชอบเดินตามไปทุกที่ วันที่ต้องดูแลไม่ให้คลาดสายตา วันนี้บินออกไปสำรวจโลกด้วยตัวเองแล้ว
"งั้นสงกรานต์นี้ก็ไม่กลับอีกแล้วล่ะสิ" เขาอาจจะกระชากเสียงน้อยใจไปสักหน่อยปลายสายถึงได้อึกอัก ลูกคนโตเกริ่นอธิบายเหตุผลประมาณว่าต้องทำงานแต่ก็ยอมแพ้กลางคัน กลายเป็นความเงียบชวนอึดอัดที่ทำให้ป๊าหนักใจว่าพึ่งเอาความกังวลไปโยนให้ลูกหรือเปล่า
เหมือนทุกครั้ง แด๊ดเป็นผู้ที่มาช่วยคลายบรรยากาศเครียด ๆ ให้เบาลง
"ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวแด๊ดพาป๊าเที่ยวสวีทกันสองคน"
"สวีทสเวิดอะไรเล่า"
"หนีลูกไปฮันนีมูนที่ไหนดีจ๊ะยาหยี"
"ขอโทษด้วยนะป๊า แด๊ด เอาไว้วันหยุดหน้านะคะ หนูสัญญาว่าวันหยุดหน้าจริง ๆ แล้ว เกี่ยวก้อยเลย หนูจะเคลียร์งานไว้ล่วงหน้าด้วย"
ป๊าพยักหน้ายอมรับในที่สุด "ไม่มาก็ไม่มา…" แต่ความพยายามของผู้ปกครองยังไม่จบลงเท่านั้น ที่บ้านมีของกินเยอะแยะมากมาย มีผลิตผลอะไรทานได้ก็จะคิดถึงลูกตลอด อยากโยนทีเดียวส่งไปถึงกรุงเทพเลยถ้าเป็นไปได้ "งั้นจะเอาของกินจากบ้านไหมลูก เดี๋ยวป๊าส่งไปให้"
"เดี๋ยวหนูถามน้องให้แล้วกันนะ"
"แล้วหลินล่ะจะเอาอะไร มะม่วง ข้าวสาร ฟักทอง มะละกอ นี่นะกล้วยที่บ้านออกทีเป็นสิบ กินกันไม่หวาดไม่ไหวหรอกลูก มะม่วงก็ร่วงเกลื่อนเต็มไปหมด พืชผลบ้านเราปลอดภัยทั้งนั้น ไม่ใช้สารเคมีสักอย่าง" พอได้พูดถึงต้นไม้กินได้ในสวนตัวเองแล้วก็ยาว แด๊ดช่วยโฆษณาผสมโรงไปด้วยกัน
หลินรอให้ผู้ปกครองทั้งสองสาธยายให้จบก่อน กว่าจะหาจังหวะแทรกได้ก็ฟังไปจนถึงว่าเป็ดไก่ห่านใกล้จะถึงวัยออกไข่ "หนูคงไม่เอาอะไรอะ ป๊าก็รู้หลินทำกับข้าวไม่เป็น"
"บางอย่างไม่ต้องทำกับข้าวสักหน่อย" ป๊าบรรยายต่อถึงวิธีการต้มฟักทอง ทำกล้วยอบ วิธีปอกมะม่วง กระทั่งเสนอจะปอกใส่กล่องพลาสติกให้พร้อมทาน
"เดี๋ยวหนูต้องวางแล้ว" คราวนี้หลินแทรกระหว่างผู้พูดพักหายใจ ปลายสายเกิดเสียงกุกกักเหมือนเปลี่ยนที่โทรคุย ยิ่งตอกย้ำว่าอีกฝ่ายยุ่งอยู่จริง ๆ ถึงได้ลาเหล่าผู้ปกครองรวดเร็ว "รอวันหยุดหน้านะคะ รักป๊าแด๊ดที่สุดเลย สวัสดีค่ะ"
เสียงโทนยาวอันคุ้นเคยดังไปทั่วครัว
ลูกวางสายไปแล้ว บรรยากาศในห้องเศร้าอึมครึม สวนทางกับแดดสดใสที่สาดเปรี้ยงจากข้างนอก
ป๊าถอนหายใจยาว ทิ้งตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ รู้สึกเหงาหงอยตอนลูกไม่อยู่แต่ก็ปลง ๆ ได้บ้างเมื่อเวลาผ่านไป หรือพูดให้ถูกคือพยายามจะปลง อย่างกับเขาไปบังคับให้ลูกสาวลูกชายกลับมาหาทุกวันได้อย่างนั้นแหละ
"ลูกไม่ว่างอะเนอะ จะให้ทำไงได้" ฟังจากน้ำเสียงแล้วแด๊ดยอมรับได้ง่ายกว่าป๊ามาก
"โทรไปใหม่ดีไหมแด๊ด เมื่อกี้ลืมถามเลยว่าเด็ก ๆ อยากได้ส้มแผ่นไว้กินเล่นไหม" พ่อผู้หมกมุ่นยังจบไม่ลงกับการถูกปฏิเสธ "รึเราจะเอาไปให้เองดี ขับรถไปสองสามชั่วโมงเอง"
พอเขาคิดวางแผนหลังจากนั้นก็เจอปัญหา ลูกสาวคนโตดูจะยุ่งหัวปั่นอยู่ตลอด ไม่รู้จะมีเวลาว่างรับตาแก่สองคนนี้ไหม หม่อนที่ควรจะพักอยู่กับพี่สาวก็ดันไปหาเพื่อนอีก ตวันยิ่งหนักเลย ชายหนุ่มเช่าห้องอยู่กับเพื่อนที่ทำงาน จะไปหาก็ไม่สะดวก อยากไปมากเท่าไรก็รังแต่จะกวนลูกเปล่า ๆ
หรือถ้ารอให้โทรมาก่อน ลูกก็แทบจะไม่โทรมาเลยนอกจากมาบอกว่าไม่ว่าง—อย่างเช่นสายเมื่อกี้นี้ ยุ่งอยู่กับการไล่ตามเป้าหมายของตัวเองกันทุกคน ทิ้งบ้านสวนชนบทอันเงียบเหงาไว้กับผู้เฒ่าผู้แก่
ป๊าคิดถึงเช้าที่วุ่นวาย ที่ไม่ได้มีแมวยี่สิบตัวหมาอีกสี่หรือสัตว์ปีกอีกเป็นสิบ ๆ เช่นตอนนี้ เขามีแค่เด็กสามคนที่ต้องเร่งรีบหุงหาอาหารและส่งไปโรงเรียนทุกเวลาราชการ เสียงเจื้อยแจ้วที่เหมือนขังฝูงนกไว้ในห้องครัว เสียงโวยวายบ้างทะเลาะกันบ้างสนั่นบ้าน ตอนนี้เหลือเพียงความสงบเงียบ
หายไปทีละคนสองคน จนสุดท้ายก็เหลือแค่คู่ชีวิตที่ยังอยู่เคียงข้าง
สามีจับมือที่มีรอยย่นประปรายไปบีบเบา ๆ เขาชอบทำแบบนี้เวลาเห็นป๊าไม่สบายใจ ถ้าไม่มีโต๊ะทานข้าวกั้นอยู่คงเข้ามากอด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยอย่างของหายหรือเรื่องใหญ่อย่างลูกไม่มา ทุกปัญหาของป๊าเขาเห็นว่าสำคัญหมดโดยไม่มองข้าม
สักพักแมวตัวอ้วนกลมตัวหนึ่งโดดขึ้นมานั่งบนตัก ส่งเสียงครางครืดคราดเมื่อถูกเจ้านายเกาคอ ซึ่งหากตั้งใจฟังสักหน่อย เขาจะได้ยินเสียงร้องของฝูงไก่ข้างนอก เสียงนกน้อยเจื้อยแจ้ว หรือกระทั่งเสียงร้องหงิงของสุนัขผู้คอยตามติดเป็นเงา
คิดเองก็สะอึกเองในใจ ปริมาณสัตว์เลี้ยงหลักร้อยทั้งสุนัข แมว ห่าน เป็ด ไก่ ปลา สะท้อนความเหงาได้จริง ๆ นั่นแหละ
___
กิจวัตรก่อนนอนของคู่รักหลังเกษียณคือถ้าไม่หยอดกันไร้สาระ ก็นอนปรึกษาเรื่องจริงจังกันที่มีสาระเกินเหตุ
เคียงเตียง เคียงคู่ เคียงหมอน เคียงข้างปรับทุกข์ หรือต้องบอกว่าป๊าบ่นแล้วแด๊ดพยักหน้าหงึกหงักรับฟังมากกว่า
"ลูกตอบไม่ว่างมาตั้งแต่ปีใหม่แล้วนะ ตอนนั้นก็ไม่ว่าง ตอนนี้ก็ไม่ว่าง" เขาไม่อยากคุ้นเคยกับบ้านที่เงียบสงบ กับการที่ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยกับเด็กสามคนในทุก ๆ เช้า ไม่ต้องลุกขึ้นมาเตรียมกับข้าวให้วุ่นวาย ไม่ต้องคอยตะล่อมลูกแต่งตัว ไม่ต้องไล่ต้อนเด็กซนไปโรงเรียน น่าเสียดายที่ครอบครัวไม่ได้อยู่พร้อมหน้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
"ลูก ๆ ก็แค่ไม่ว่างหรอกน่ะ ช่วงวัยยี่สิบสามสิบเราก็สร้างตัวกันให้วุ่น จำได้ไหมเมื่อก่อนป๊าเกือบจะทิ้งแด๊ดเพราะไม่มีเวลาให้"
"นั่นมันตั้งกี่ปีมาแล้ว"
"เหงาเหรอป๊า มองในแง่ดีสิ พอหมดคนขวางแล้วเราก็มีเวลาทำลูกคนที่สี่นะ"
"พูดอย่างกับมีได้"
"งั้นเราไปหาอะไรมาเลี้ยงเพิ่มดีไหม อย่างแพะหรือม้าสักคู่"
"โอ๊ยย ยังจะเอาอีกเหรอ แค่นี้ก็ดูแลไม่หวาดไม่ไหวแล้ว"
"มา กอดดด" อ้อมแขนอบอุ่นยื่นออกมาโอบล้อมเอวและแผ่นหลัง มุมปากของแด๊ดยกยิ้มชวนให้เบาใจ…เหมือนได้กลับไปเห็นชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มชวนฝันอีกครั้ง
ครอบครัวอาจไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าแล้ว แต่ขอแค่มีคนรักอยู่ ชีวิตบั้นปลายของตาแก่เหงา ๆ ที่ใกล้มาถึงก็คงไม่ได้แย่เกินไปนัก
_____


## ย้อนรักวัยข้อเข่าเสื่อม (1/2)

…คราวนี้ฝันถึงอะไรหรือ…
เสียงคำถามเรียบง่ายทิ้งรสชาติเปรี้ยวบูดของความกลัวไว้ในริมฝีปาก
ป๊าลุกขึ้นจากเตียงด้วยความงัวเงียเป็นพิเศษ อย่างคนที่ฝันเป็นตุเป็นตะตอนใกล้ตื่นแล้วได้นอนไม่เต็มอิ่ม ไม่รู้ตัวเลยว่าจับแหวนแต่งงานสีเงินเกลี้ยงอย่างหวงแหนอยู่นานเท่าไรถึงจะหลุดจากภวังค์
สิ่งน่าแปลกใจแรกคือไม่ได้ยินเสียงคนนอนข้างกันกรนครอกเหมือนวันก่อนแล้ว แด๊ดหลับอุตุคลุมโปงอยู่ในกองผ้าห่ม นาฬิกาบนผนังบอกว่าอีกห้านาทีจะตีห้า ยังไม่ถึงเวลาตื่นปกติของเขาเลย
สองเท้าพาร่างเพลีย ๆ เดินไปชงกาแฟโดยอัตโนมัติ เทผงกาแฟ ใส่น้ำตาลอิควล แล้วก็นมคาร์เนชัน เขาชะงักมือตอนจะหยิบครีมเทียมเมื่อจำได้ว่าหมอบอกให้ลดปริมาณของมัน ๆ แคลอรีสูง…แต่ขออีกสักช้อนก็แล้วกัน
ป๊าเปิดตู้กับข้าวชั้นบนสุดแล้วหยิบซองอาหารนิ่มมาโดยไม่ต้องมอง พอทำอะไรเป็นกิจวัตรหลายปีเข้ามือไม้มันไปเองหมดเลย ก่อนเข้าห้องใต้บันไดไปหาลูกแมวเด็กผู้มองเขาด้วยแววตางุนงงกว่าทุกวัน แม่แมวถึงกับแยกเขี้ยวขู่ฟ่อใส่
"เป็นอะไรนังชะนี ขู่ป๊าทำไม"
เสียงฉีกซองดังแควกทำให้ทุกอย่างกลับเป็นปกติ ฝูงลูกแมวตัวน้อยวิ่งเข้าหามนุษย์แล้วออดอ้อนอย่างรักใคร่ บ้างดม ๆ ตรงมือป๊า บ้างปีนขึ้นขากางเกงเหมือนหาที่เล่น การต้อนรับอบอุ่นยกเว้นแม่แมวที่ยังมองตามหวาดระแวง ดวงตาสีอำพันท่ามกลางขนสามสีมอมแมมดูลุกวาวจากใต้คอนโด พวกเขาพึ่งรับชะนีมาจากข้างถนน บางทีก็นึกเฮี้ยนขึ้นมาขู่ใส่ด้วยเพราะยังไม่คุ้นกับมนุษย์เท่าไร
เทียบกับลูกแมวแล้วคนละเรื่องเลย วันนี้ดูสับสนไปบ้างแต่สุดท้ายก็วิ่งออกมาส่งเสียงแง้ว ๆ งิ้ว ๆ เล็กจ้อยน่ารัก
"หิวแล้วเหรอ หิวแล้วเหรอ ไหนตัวไหนกินเก่งสุด" เขาทำเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเล่นกับลูกแมวเด็ก มันเดินตามทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว เท้าของมนุษย์ก็ดึงดูดความสนใจสุด ๆ ตอนจะขยับตัวจึงต้องระวังเป็นพิเศษ โชคดีเช้านี้ไม่ค่อยปวดเข่าจะลุกจะย่อก็ไม่มีปัญหามาก
เมื่อป๊ากลับเข้ามาที่ครัว เหล่าสัตว์เลี้ยงที่รู้แล้วว่าเจ้านายตื่นก็มารอรับส่วนบุญกันไปตลอดทาง เขาโดนสัตว์สี่ขารุมล้อมดม ๆ ด้วยแววตาไม่เข้าใจ วันนี้หมาแมวดูซื่อบื้อน่าเอ็นดูอย่างไร้คำอธิบาย แต่ผู้เป็นนายรู้สึกง่วงเกินกว่าจะคิดหาคำตอบ
"อืออ-ฮ้าว วันนี้มากันน้อยจัง ไปไหนหมดฮึ" เพื่อเรียกสัตว์เลี้ยงที่อาจซ่อนอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของบ้าน ป๊าควานถุงปลาเส้นออกมาจากตู้ด้วยความดีใจที่แยกมันจากถุงหมูหย็องได้โดยไม่ต้องเพ่ง ไม่ปวดไหล่ ทั้งร่างกายยังเบา ๆ อย่างประหลาด
เท่านั้นเองภาระหน้าขนเกือบยี่สิบชีวิตก็วิ่งสุดฝีเท้าเข้าหา แววตางุนงงกลายเป็นกระเหี้ยนกระหือรือ ไม่มีอะไรสำคัญเท่าอาหารอีกแล้ว ป๊าหอบถุงขนมและแก้วกาแฟออกไปยังที่โปรด ตรงนอกชานจุดที่มีหลังคาคลุมมีชิงช้าไม้สักตั้งอยู่ สามารถมองออกไปเห็นสวนหลังบ้านได้
เท้าโยกเบา ๆ จมูกหอมกลิ่นดอกรสสุคนธ์ยามเช้า ตามองวิวสวนสวยใต้ต้นพะยอมให้ความร่มรื่น ทั้งต้นกาสะลอง ต้นพระยาสัตบรรณ เหล่าไม้ใหญ่ขึ้นสูงแข่งกัน มือเอาปลาเส้นโปรยให้สัตว์เลี้ยงเป็นอาหารรองท้อง หูฟังเสียงนกเสียงไก่และคู่ห่านที่มารอดูว่ามีอะไรให้แย่งได้บ้าง ส่วนเป็ดเทศที่เลี้ยงไว้ยังไม่ปีกกล้าขาแข็งขนาดหาทางออกจากกรงได้ เดินเต๊าะแต๊ะต้วมเตี้ยมผิดกับห่านที่เดินอาด ๆ เหมือนจะไปหาเรื่องใครสักคน
"จะว่าไปก็รดน้ำต้นไม้เสียหน่อย" ป๊าไปเปิดน้ำแล้วลากสายยางไปรดตามต้นไม้ในสวน ดอกพุดซ้อน พุดตาน สายหยุด กระดังงาหอมนุ่ม ดอกจำปีหอมหวาน ชื่นชมกับกาสะลองสีขาวก้านยาวที่ร่วงลงมาจากต้น หล่นลงบนสนามหญ้าเขียวเข้มอ่อนสลับสีจากเงาใบไม้
ไม่รู้อะไรดลใจให้มองค้างเนิ่นนาน จินตนาการไปถึงร่างมนุษย์ที่ประกอบกันไม่ชัดเจน ดูเป็นนามธรรม หลังคอลุกชันเมื่อแสงของอรุณเริ่มสาดส่อง ยามใกล้รุ่งท้องฟ้าเป็นสีทองอ่อน ๆ ปนกับน้ำเงินราตรี ชวนให้นึกถึงฟ้าสนธยาสีใกล้เคียงกันแต่ชื่อน่ากลัวกว่ามาก…แดดผีตากผ้าอ้อม
ทันใดนั้นเองเขาหลุดไปอยู่ในความทรงจำบางอย่างที่ทำให้อยากร้องไห้ บางอย่างที่ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์แต่ก็น่ากลัว ต่อให้อยู่คนเดียวท่ามกลางสิ่งมีชีวิตครึ่งร้อยก็ยังไม่อาจสลัดความรู้สึกวังเวง
ป๊าสะบัดความคิดวุ่นวายได้สำเร็จเมื่อแมวอ้วนตัวหนึ่งมาร้องประท้วงใกล้ ๆ
"แงววว"
"โบลลิ่ง หิวเหรอลูก เดี๋ยวรอแด๊ดตำปลาให้นะ"
ยิ่งคิดมากยิ่งขมวดคิ้ว ยิ่งขมวดคิ้วตีนกายิ่งขึ้น กลับเข้าบ้านไปหาสามีดีกว่า
ป๊าเปิดประตูห้องนอนตอนประมาณหกโมงเช้า ก่อนเวลาตื่นของเขาเพียงเล็กน้อย พาผู้หิวโหยยี่สิบกว่าชีวิตให้เข้ามาช่วยปลุกคนนอนอุตุด้วยกัน ยกเว้นสัตว์ปีกที่ยังวนเวียนหากินปลาเส้นเหลือ ๆ อยู่นอกบ้าน
"แด๊ด ตื่นเร็ว แมวมันจะกินแด๊ดแทนแล้วนะ"
ระหว่างที่เขาเขย่าไหล่ แมวสามสี่ตัวบวกครึ่งชิวาว่าอีกหนึ่งเหิมเกริมโดดขึ้นไปบนเตียง ไปร้อง "แง้วว แง้วว" หรือ "แอ๊ง ๆ" ใส่หูผู้ให้อาหารมันทุกวัน นังโอโม่ถึงกับไปนั่งทับอยู่บนอก ไอเสียงเหมือนจะขย้อนก้อนขนออกจากคอ ปลุกมนุษย์ขี้เซาได้ชะงัด
"เฮ้ยย!"
ป๊าขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินเสียงแปลก ๆ ที่ไม่ได้ยินมานาน สามี—ชายหนุ่มหน้าคุ้นรีบผุดลุกขึ้นมาโยนแมวออกจากเตียง งึมงำด่าก้อนขนขาวอย่างสะลึมสะลือ
"โอโม่ลงไป"
ชายหนุ่ม…ชายหนุ่ม ป๊าเห็นภาพแล้วนิ่งอึ้ง เบิกตากว้างตกใจมือเท้าถูกแช่แข็ง
คนที่นอนอยู่บนเตียงไม่ใช่แด๊ด หรือใช่ เขาจำใบหน้านั้นได้ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ประเด็นคือมันเหมือนวันแรกที่พบกันแทบจะเด๊ะ ๆ เลย ดูโตกว่าหน่อย แต่ห่างจากตาแก่กรนดังที่เข้านอนพร้อมเขาเมื่อคืนอย่างน้อยสามสิบปีแน่นอน
สามีเอามือขยี้ตา ผุดลุกขึ้นแล้วใช้ขายาว ๆ ก้าวรวดเดียวมาถึงตัวคนรัก เริ่มต้นด้วยลองจับแก้มเขา ดึงผิวเนื้อนุ่ม เขย่าคอ ตกใจเหมือนกันแต่กระตือรือร้นมากกว่า
"ป๊า?"
จากนั้นแด๊ด (?) ถอยหลังไปตบหน้าตัวเอง เบิกตากว้างมองมือที่ไร้รอยกระ ผิวหนังตึงไร้รอยย่น ก่อนเบ่งกล้ามแล้วเช็กกล้ามเนื้อแขนของตัวเอง เลิกเสื้อลูบกล้ามเนื้อหน้าท้องที่กลับคืนมา ปิดท้ายด้วยคลายปมกางเกงเลเพื่อตรวจสอบอวัยวะสำคัญข้างใต้
"อืม ออ เอ่อ เว้ย—ตาเถร"
ป๊าเองก็พูดไม่ออก ชี้นิ้วลากมั่วจะเอ่ยอะไรสักอย่างแต่เหมือนสมองหยุดทำงาน
"กะ-กะกระจก"
"ใช่ กระจก"
การวิ่งห้อไปหากระจกห้องน้ำตอนหกโมงเช้าเป็นอะไรที่ผิดกิจวัตรประจำวันเป็นอย่างมาก แต่ไม่ใช่แค่กิจกรรมเนี่ยสิ น้ำเสียง ท่าทาง สีหน้า แววตา ร่างกาย โดยเฉพาะร่างกาย ทุกอย่างมันผิดปกติไปหมด ภาพสะท้อนข้างหน้าคือคนหนุ่มอายุยี่สิบกว่ากลาง ๆ ผู้มองตัวเองในกระจกตาค้าง
พวกเขาลดอายุไปอย่างน้อยครึ่งค่อนชีวิต จากเลขหกขึ้นต้นกลายเป็นเลขสองนำหน้าภายในคืนเดียว
"ป๊า…ฟันกรามแด๊ดอยู่ครบทุกซี่"
แด๊ดเอานิ้วก้อยเกี่ยวมุมปากเพื่อเช็กฟันเป็นอันดับแรก ตาเบิกกว้างตกตะลึง เสียงอู้อี้แต่พอฟังเข้าใจได้ ซึ่งเมื่อเห็นสิ่งที่ผู้ร่วมชะตากรรมทำป๊าหยิบกระปุกแชมพูมาอ่านตาม
"มะ…ไม่ต้องใช้แว่นก็อ่านออก"
สามีต่อด้วยการลงไปวิดพื้นห้องน้ำอย่างบ้าคลั่ง ลองสมรรถภาพร่างกายให้คนเห็นรู้สึกมีพลังล้นหลาม โดดเหย็ง ๆ ในห้องน้ำ
"เป็นไปไม่ได้! สิบรอบก็ยังไม่ปวดหลัง สามสิบก็ไหว สี่สิบ สี่สิบห้า…"
"ไม่มีตีนกาเลย!"
"หกสิบแปด"
"โดดสูงเท่าไรก็ไม่ปวดเข่า!"
แด๊ดเปลี่ยนไปดึงข้อกับราวเลื่อนประตูกั้นส่วนแห้ง-เปียกที่ส่งเสียงเอี๊ยดอย่างน่ากลัวว่ามันจะรับน้ำหนักไม่ไหว
"ดูไหล่แด๊ดสิป๊า! ดูนมแด๊ดสิ!"
"ไม่ต้องตะโกนก็ได้ยินแล้ว!"
"ขึ้นมะพร้าวสักสิบต้นก็ทำได้!"
"แง้ววว!!"
ทันใดนั้นโบลลิ่งร้องเรียกให้ไปเทข้าว ฟ็อกกี้เห่าแอ๊ง ๆๆ อย่างบ้าคลั่งช่วยกดดันมนุษย์ ดับไฟตื่นเต้นของพวกเขาโดยฉับพลัน
_____


## ย้อนรักวัยข้อเข่าเสื่อม (2/2)

ชายหนุ่มที่กระโดดโลดเต้นอยู่ในห้องน้ำเมื่อกี้ต้องมาก้ม ๆ เงย ๆ ทำงานบ้านต่ออยู่ดี ถึงอายุจะถูกลดลงแต่หน้าที่ประจำไม่มีทางเปลี่ยนแปลง เริ่มด้วยเก็บก้อนขนที่โอโม่อ้วกออกมา นังเหมียวตัวนี้…คนไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว โดนจับไปอยู่บนพื้นแล้ว แต่จุดที่ก้อนอ้วกอยู่คือบนหมอน
สายตาของโอโม่ตอนมองสบกลับเหมือนแมวอยากกลับไปอยู่วัด
ป๊าจำใจต้องปล่อยนักโทษหน้าขนให้ลอยนวล แล้วถือหมอนเปื้อนอ้วกไปแช่เตรียมซักอย่างยอมรับชะตากรรม แด๊ดไปให้อาหารบรรดาสัตว์เลี้ยง ระหว่างรอเขาป๊าเข้าครัวไปต้มกาแฟให้สามีกับต้มให้ตัวเองอีกหนึ่งแก้วใหญ่
เมื่อเสร็จสิ้นหน้าที่ถึงกลับมานั่งงงกันตรงโต๊ะกินข้าว สรุปเรื่องราวอันน่าตกตะลึงที่สุดในเช้านี้ และน่าจะตกตะลึงที่สุดในชีวิตผู้อาวุโส จริง ๆ ก็คงติดท็อปในเรื่องช็อกที่สุดตั้งแต่เกิดมา
"เราเด็กลง"
ป๊าใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะยอมรับสถานการณ์ได้ เช่นเดียวกับแด๊ดที่เสยผมไม่อยากจะเชื่อ สีหน้ายังดูตกตะลึง ยกกาแฟซดอึกใหญ่ด้วยมือสั่น ๆ
"…ใช่"
"ถ้าลูกรู้ต้องตกใจแน่ ๆ"
"ดีแล้วที่ลูกไม่กลับมาบ้าน จะให้ลูกรู้ไม่ได้ ถึงจะเสียดายก็เถอะ"
"อ้าว ทำไมล่ะป๊า"
"ถ้าสิ่งที่ทำให้เราเด็กลงเป็นอะไรที่อันตรายล่ะ"
"อืมจริง" แด๊ดพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเต็มที่ แต่ความวิตกต่ออันตรายของทั้งสองคนต่างกันอยู่มากโข "เสียดาย อดอวดเด็ก ๆ เลยว่าตอนหนุ่ม ๆ แด๊ดหล่อแค่ไหน"
"ค่อยบอกตอนเราแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วกัน" ป๊าพูดเสียงเป็นการเป็นงาน แม้อยากจะกุมขมับไม่ก็ตบกบาลคนมั่นหน้าเสียเดี๋ยวนั้นให้ความมั่นใจทะลุร้อยลดลงมาบ้าง "ลูกจะได้รู้ว่าแด๊ดน่ะแค่เศษเสี้ยวของป๊าเท่านั้นแหละ"
แด๊ดหัวเราะร่วน พึมพำอะไรสักอย่างประมาณว่าเราเหมาะสมกันจริง ๆ ไม่รู้เพราะเลือดลมของคนหนุ่มหรือความตื่นเต้นที่ยังไม่จางหาย นิสัยของเขาถึงได้เจือความซุกซนอย่างกับโดนลดอายุสมองตามร่างกายไปด้วย ปกติป๊าสุขุม ใจเย็น มีมาดเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ไม่ชอบล้อเล่นไร้สาระหรอกนะ ต้องโทษสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่บันดาลให้เขาอารมณ์เปลี่ยนแบบนี้
ทั้งสองคนช่วยกันลำดับเหตุการณ์ว่าก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมาบ้าง พบเจออะไรมาบ้างที่เข้าเค้าเป็นตัวต้นเหตุ ซึ่งกิจวัตรของเราสองคนก็รู้กันดีอยู่แล้วว่าไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร ชั่วโมงต่อมาจากเป็นการเป็นงานเข้าสู่ความมืดแปดด้าน อะไรที่ทำให้คนแก่ลดอายุมาครึ่งค่อนชีวิตมันเข้าสู่ขอบเขตเหนือธรรมชาติแล้วจริง ๆ
ตอนที่คิดไม่ตกแล้วนั่นเอง แด๊ดตาลุกวาวนึกอะไรออก ป๊าเห็นแล้วขมวดคิ้วสงสัย เขารู้คำอธิบายของสถานการณ์นี้แล้วหรือ?
"จริงสิป๊า จำท่าที่เราทำไม่ไหวเพราะปวดสะโพกได้ไหม ตอนนี้เราน่าจะลองเล่น—"
ป๊ากระทืบเท้าเขาครึ่งแรงจากใต้โต๊ะ "เรื่องสำคัญกว่ามีเยอะแยะไม่คิด คิดแต่เรื่องใต้สะดือ"
"ไม่รู้สึกถึงความซู่ซ่านี้เหรอป๊า! เลือดลมมันพลุ่งพล่าน! เราไม่ได้กลับเป็นหนุ่มกันทุกวันนะ"
คนถูกชวนกระแอมไอ เอ่ยเสียงอุบอิบโดยไม่สบตา "ไว้ทีหลัง"
"สัญญาแล้วนะ"
พวกเขามองหน้ากันยิ้ม ๆ คนหนึ่งมองตาหวานเชื่อม คนหนึ่งเบือนหน้าหนีทั้งที่แก้มแดงไปถึงใบหู ไอ้ความซู่ซ่าที่แด๊ดว่าเหมือนมันจะฟุ้งกระจายติดมาถึงผู้ร่วมโต๊ะด้วย
"เห็นป๊าแล้วนึกถึงตอนนั้นเลย"
"ไม่เอาน่ะ"
"คนอะไรยิ่งมองยิ่งละลาย"
สามีเอื้อมมือมาจับลูบผิวแก้มเนียนนุ่ม รำลึกความหลังเก่าก่อนของคนที่เคยทำให้เขาตกหลุมรักหัวปักหัวปำ
"แด๊ดก็ยังเลี่ยนเหมือนเดิม" เขาเอียงหน้าแนบกับฝ่ามือทั้งโปรยยิ้มเชิญชวน มองสามีด้วยสายตาหลงใหลหวานชื่นเช่นกัน "อยากรู้จังทนฟังมาตั้งนานได้ยังไง"
"จริง ๆ ก็ชอบใช่มั้ยล่ะ"
"รู้คำตอบอยู่แล้วนี่"
"น่ารัก" แด๊ดชม ส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ข้ามโบลลิ่งที่กระโดดขึ้นโต๊ะมาเรียกร้องความสนใจ แววตาตอนมองมนุษย์ดูแปลก ๆ ทำหน้าเหมือนจะอ้วก
"แล้วรักไหม"
"รักที่สุด"
"รักมากกว่า"
แด๊ดไม่คาดคิดกับคำหวานที่เอ่ยกลับ เขาทำตาโตไม่เชื่อหู เมื่อกี้ป๊าพูดเสียงเบาไปเลยอยากจะได้ยินอีกครั้ง "ขอฟังอีกทีได้ไหมเล่า"
"รักโบลลิ่งที่สุดเลย"
"โธ่วว"
ป๊าหัวเราะร่วน ส่ายหัวช้า ๆ กับความผิดหวังเกินจริงของสามี
"อย่าเล่นตัวสิครับ"
"หืม เมื่อกี้ยังอยาก 'เล่น' อยู่เลยไม่ใช่เหรอ" รอยยิ้มมีเลศนัยเรียกแก้มผู้ฟังให้ขึ้นสี ดวงตากระหายเป็นประกายวาววับ "ตอนนี้น่ะ…ให้คุกเข่ากับพื้นสักชั่วโมงก็ไม่ปวด"
"เตียงเลยไหมป๊า"
เสียงโทรศัพท์ดังขัดขวางบรรยากาศวังวนคนรักกัน หันมองเห็นรูปโปรไฟล์เด่นหราบนจอ หญิงสาวแต่งหน้าเข้มจัดในชุดทำงานที่ดูตึงเนี๊ยบไปทุกกระเบียดนิ้ว และชื่อหลินที่ปรากฏขึ้นให้ใจเต้นรัวเร็วจากความเป็นห่วง ป๊าคงหงุดหงิดแล้วถ้าเป็นเพื่อนบ้านหรือเจ้าของร้านนวดโทรมา ถ้าเป็นลูก สิ่งเดียวที่รู้สึกคืออารมณ์วิตกกังวลอันคลุมเครือไร้ทางออก
อันตรายไหม ควรจะดึงลูกเข้ามาเกี่ยวด้วยหรือไม่
"ลูกโทรมา! ตายๆๆๆ"
"เอ่อ…งั้นวางก่อน?" แด๊ดเสนอ
"ถ้ามีเรื่องสำคัญล่ะ!" ข้อเสนอที่ให้มาคิดกันก่อนว่าจะทำอะไรมีเหตุผล แต่การตัดสายใส่ลูกหรือลูกโทรมาแล้วไม่รับเป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับป๊า
ผู้ปกครองในร่างใหม่กระแอมไอค่อกแค่กเลียนแบบคนแก่ก่อนกดรับ "หลิน ว่าไงลูก"
"ฮืก ป๊า ช่วยหนูด้วยย"
ครั้งสุดท้ายที่หลินร้องไห้คือตอนไหนพวกเขาจำไม่ได้ อีกทั้งลูกคนโตแทบจะไม่เคยขอความช่วยเหลือเลย ใจผู้เป็นพ่อร่วงลงไปกองอยู่แทบเท้าหลังได้ยินเสียงเด็ก…เด็ก?? แต่ลูกสาวคนโตของเขาควรจะเลยเลขสามแล้ว
_____


## ตามเก็บลูก (1/2)

การมีลูกทำให้ป๊าไม่เคยขับรถเกินกฎหมายกำหนดเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่เพราะมีลูก บางครั้งก็ต้องเหยียบร้อยสามสิบบนถนนสายเอเชีย ผ่านจุดตรวจจับครั้งหนึ่งก็เหมือนเสียค่าปรับไปแล้วครั้งละห้าร้อย ห้าร้อย ห้าร้อย แต่ในตอนนี้ไม่มีใครสนใจ
ป๊าสามารถยืนยันที่อยู่ของลูกคนโตกับคนเล็กได้ หลินทำงานค้างคืนอยู่ที่บริษัท หม่อนอยู่กับพี่สาวพอดี เหลือแต่ตวันที่ไม่ปิดโทรศัพท์ก็แบตหมดติดต่อไม่ได้ ถึงตกลงให้แด๊ดแยกไปหาตวันก่อนจะเกิดอันตรายใด ๆ ขึ้นกับเด็กที่อาจยังช่วยเหลือตัวเองไม่เป็น
โชคดีที่ช่วงนี้ตรงกับหยุดยาว ในกรุงเทพถนนโล่งแม้กระทั่งย่านที่พักอาศัย ในย่านธุรกิจเองก็ไร้คนพอให้ป๊าวิ่งเข้าตึกสำนักงานของบริษัทใหญ่ เซ็นชื่อแลกบัตร visitor กับยามผู้ไม่สนใจอะไรนอกจากหนังสือการ์ตูนในมือ รีบเร่งขึ้นลิฟต์เหล็กอันว่างเปล่า แล้วสาวเท้าไปตามทางเดินยาวปูด้วยพรม
1…2…3…
ชั้น 32 ห้องที่ 4 ทางขวามือ
เสียงแตะบัตรเปิดอนุญาตให้ผู้เป็นพ่อรีบผลักประตูเข้าไป เจอเด็กม.ต้นไม่ก็ประถมปลาย ๆ ผู้มีน้ำตานองหน้ารออยู่ คราบเก่ายังเป็นรอยยาวสองข้างแก้ม อยู่ในเสื้อตัวใหญ่และกระโปรงยาวที่หลวมจนต้องใช้ยางมัดผมรัดเอว
เด็กหญิงที่แบกบรรยากาศของความมุ่งมั่นไม่ท้อถอย คิดถึงมาก…ไม่ได้เจอมานานกี่ปีแล้วนะ จู่ ๆ ป๊าก็รู้สึกร้อนผ่าวตรงหางตา คนละอารมณ์กับอีกฝั่งที่มองตาโตเท่าไข่ห่านกลับ
"ปะ-ป๊า?"
เสียงตะโกนตกใจเปิดฉากความร้ายแรงของสถานการณ์ ณ ขณะนี้
"ป๊าก็ด้วยเหรอ!"
"แด๊ดก็ด้วย" เขาทำให้ลูกสาวอึ้งกิมกี่จนพูดไม่ออก ตอบสนองต่อคำถามแสดงความเป็นห่วงของพ่ออย่างเชื่องช้า "หนูไม่เป็นไรนะ แค่กลายเป็นเด็กเท่านั้นใช่ไหม หม่อนอยู่ไหนลูก"
"ทั้งบ้านเลยเหรอ" หลินพึมพำกับตัวเองก่อนรีบลากผู้ปกครองไปดูสิ่งที่อยู่ในกล่องใส่เอสี่ตรงโซฟา ท่ามกลางกองหมอนอิงและกระดาษขาวมีสิ่งมีชีวิตปริศนานอนอยู่
"หม่อน-ฮึก หม่อนเหลือตัวแค่นี้"
"แอ๊ ปาาปะ ดาา"
ทารกอวบอ้วนตาใสแจ๋วร้องทักทาย ริมฝีปากยกยิ้มอย่างมีความสุขชนิดเห็นแล้วใจฟู ลูกหม่อนเป็นเด็กร่าเริงที่แจกความสดใสให้คนรอบตัวเสมอไม่ว่าตอนยี่สิบกว่าหรือไม่ถึงขวบ แต่เดี๋ยว—นี่ไม่ใช่เวลาชื่นชมความน่ารัก ถึงเขาจะอยากร้องไห้แล้วกอดเด็กตัวนุ่มนิ่มทั้งคนเล็กและคนโตแค่ไหน สิ่งสำคัญตอนนี้คือนี่มันเกิดอะไรขึ้น
"หนู-หนูเผลอหลับตอนทำโอที ตื่นมาแล้วก็…" หลินนึกย้อนความแล้วตากว้างโตยิ่งกว่าเก่า กรีดร้องโวยเสียงแหลมสูงไปถึงยอดตึก ความโล่งใจเดียวคือตอนเขาวิ่งมาป๊าเห็นว่าทั้งชั้นไม่มีคนอยู่ นอกนั้นเลวร้ายสุด ๆ ยิ่งเมื่อลูกคนสุดท้องหวีดร้องตามไปด้วย
หม่อนอ้าปากตะโกน 'แอร๊' สุดปอดตามพี่สาวโดยไร้สาเหตุ ป๊ายกเด็กทารกขึ้นมากอดโอ๋แม้จะอยากเอามือปิดหูก็ตามที "อะไรลูก หลินเป็นอะไร"
"หนูจะมาทำงานยังไง! ฮือ-หนู-ฮึก เค้าต้องไล่-ฮือ ๆ หนูออกแน่เลย" เด็กสาวตะโกนเสียงเสียขวัญ ความรับผิดชอบของมนุษย์เงินเดือนหนักเกินกว่าเด็กม.ต้นจะแบกไหว "หนูจะเอาเงินที่ไหนมาผ่อนคอนโด กว่าหนูจะขึ้นมาเป็น manager ได้ ถ้าเค้าไล่หนูออกล่ะป๊า! ป๊าาา"
หลินเป็นคนที่ชอบเป็นที่หนึ่ง จริงจังแล้วต้องอยู่เหนือทุกคนทั้งในเรื่องเรียนและทำงาน ถ้าคาดหวังแค่จบสี่ปีหลินจะกลับมาพร้อมเกียรตินิยม คาดหวังแค่พอเลี้ยงตัวเองได้ลูกจะส่งเงินกลับบ้านเดือนละหลายหมื่น จนหลายครั้งที่ผู้ปกครองห่วงว่านิสัยชอบเอาชนะเช่นนี้ส่งผลร้ายมากกว่าผลดี
ผู้เป็นพ่อพึ่งค้นพบว่าโอ๋ลูกผิดคน หม่อนไม่ได้ร้องไห้เลย ลูกหัวเราะเสียงใสมองดูพี่สาวผู้อยู่บนเส้นด้ายระหว่างสติแตกกับประสาทเสีย ทั้งพยายามส่งเสียงอ้อแอ้ ๆ คุยด้วยอย่างออกรสชาติ
ช่วงท้ายของการสติแตก จากผวากลัวโดนไล่ออกเริ่มพัฒนาเป็นการสาปแช่งหัวหน้าด้วยไฟอาฆาต "แล้วใครจะเอางานไปส่งให้ไอ้หัวหน้าหนู! ทำไมต้องมาเอาตอนนี้ด้วยวะ แม่งเอ๊ย นี่วันหยุดนะเว้ย หัวหน้าหัวคว—"
"ดูซิน่ะ! คำพูดคำจา" ป๊ารีบปิดปากลูกสาวเพื่อเซนเซอร์คำหยาบ นึกตกใจที่ลูกเก่งกล้าก๋ากั่นกว่าปกติ ฮอร์โมนเด็กวัยรุ่นหรือไง
เสียงกรี๊ดลดความโหยหวนลงหนึ่งระดับหลังโดนดุ
"หลินใจเย็นก่อนลูก หนูยังไม่ต้องมาทำงานในวันสองวันนี้หรอก เราช่วยกันแก้ปัญหาไปทีละเรื่องดีไหม" ป๊าพยายามพูดปลอบลูกผู้ไฟลุกโชนท่วมหัว สวนทางกับหม่อนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว คิดว่าเล่นกันเลยส่งเสียงโฮตามแล้วก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากตามประสาทารกอารมณ์ดี แต่คนอายุมากกว่าสองคนจะเครียดตายแล้ว "ไหนจัดความสำคัญให้ป๊าทีว่าควรทำอะไรก่อน"
"ฮื่อ ได้ ๆ ค่ะ หนูไหว" เด็กหญิงสูดจมูกดังฟืด พยักหน้าขึ้นลงอย่าง (พยายามจะ) ใจเย็น เธอคิดวางแผนในใจเพียงวินาทีเดียวประกายไอเดียก็ฉายวาบ
"ดักตีหัวหัวหน้า"
"…"
"เดี๋ยวอีตาธามจะมาเอาเอกสาร เขาต้องคาดไม่ถึงแน่ ๆ ถ้าโดนทุบด้วยเก้าอี้จากข้างหลัง เกลียดมันเลยป๊า ด่ามันเยอะ ๆ ตานี่แหละที่ทำให้ป๊าไม่ได้เจอลูก"
"แอ๊ ดี ดี" ลูกหม่อนเริ่มเรียกร้องความสนใจด้วยการเอื้อมมือมาจับหน้าเขา ดึงผมผู้เป็นพ่อเล่นสนุกมือ ป๊ายิ้มให้ทารกโดยอัตโนมัติแม้มันจะดูก้ำกึ่งระหว่างเหนื่อยจิตกับขำไม่ออก
"ไม่มีใครโดนดักตีหัวทั้งนั้นแหละ หลินส่งข้อความไปลาเพราะมีธุระด่วน อ้างเรื่องแด๊ดป่วยก็แล้วกัน ไม่ก็เกิดอุบัติเหตุกะทันหันต้องรีบกลับบ้าน" ผู้ใหญ่ใช้ความอดทนจัดการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปทีละเปลาะ เริ่มที่ลูกสาวคนโตต่อด้วยลูกสาวคนเล็ก เฮ้อ…ทารก ต้องไปซื้อของเพิ่มหลายอย่างเลย อย่างแรกคือผ้าอ้อมอย่างแน่นอนที่สุด
"หนูมาอยู่ที่ทำงานพี่เค้าได้ไงเนี่ยฮึ" เดี๋ยวต้องหาอีกว่าหม่อนมีธุระค้างไว้กับใครหรือเปล่า
"มันเดินมาหาหนูจากทองหล่อ เมาแล้วงกค่าแท็กซี่เลยมาหาที่นอนแถวนี้"
คำตอบของลูกสั่นคลอนกำแพงอดทนในใจเขาดังครืน ๆ
"เป็นเด็กเป็นเล็กไปเที่ยวที่อโคจร!" ป๊าชี้นิ้วเตรียมบ่นยาวสักชั่วโมง ไหนบอกจะไปติวหนังสือกับเพื่อนกับฝูง ทำไมต้องปิดบังพ่อด้วย แต่พอสบตากับแววบ้องแบ๊วไร้เดียงสาก็ดุไม่ลง
"อั๊กป่าปา"
"อึก-เที่ยวเก่งเหลือเกินนะเรา" สายตาดุ ๆ ถูกความเอ็นดูเอาชนะเมื่อมองร่างจ้ำม่ำในอ้อมแขน เอาเถอะ ดีแล้วที่มาอยู่กับพี่สาวในคืนนี้ ไม่งั้นเกิดกลายเป็นเด็กท่ามกลางคนแปลกหน้าจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ ป๊าคิดแล้ววิตกหนักกับโล่งใจไปพร้อมกัน
"ไม่รู้วันนี้หม่อนมันนัดเพื่อนไว้ไหม เดี๋ยวหนูเช็กโทรศัพท์น้อง—" หลินพูดไปได้ประโยคครึ่งก็ต้องสะดุ้งแล้วหยุดปากฉับพลัน
เสียงเคาะประตูดังก็อก ๆ สามครั้งถ้วนอย่างมีมรรยาท แต่ทำเอาทั้งห้องใจร่วงไปอยู่พื้นรองเท้า
"ไอ้คุณธามมา!" ลูกสาวคนโตกรีดร้องตระหนกอย่างไร้เสียง ก่อนเข้ามาเขย่าแขนผู้ใหญ่รัว ๆ "ป๊าา แม่งมาแล้ว ตายยากชิบหาย ทำไงดี!"
"เดี๋ยวป๊าไปคุยกับเขาเอง หนูไปหาที่ซ่อน" ชายหนุ่มหันมองหาเฟอร์นิเจอร์ในห้องที่อาจใช้เป็นที่กำบังตัวได้ ยังไงก็ไม่อยากให้มีใครรู้ว่าลูกเป็นเด็ก เขาจะหาว่าบ้าไหมไม่สำคัญเท่าเขาจะทำอันตรายหรือเปล่า จับไปหลอกขัง จับไปทดลอง จับไปบูชา น่ากลัวทั้งนั้น
"ป๊าไล่แม่งไปเลย แอ๊บเป็นอินเทิร์นรึไรก็ได้" หลินเสนอแนวทาง
"อินทงอินเทินอะไรนะ?"
"เด็กฝึกงาน!"
"อ้อ-"
ลูกคนโตหอบกล่องใส่น้องกับเสื้อผ้าที่ใหญ่เกินตัวไปซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงาน เก็บหลักฐานแสดงความเป็นเด็กทั้งหลายไว้หลังโต๊ะไม้หนาทึบ ทิ้งให้คนเป็นผู้ใหญ่สุดต้องรับมือกับเสียงเคาะประตูที่ดังสามก็อก ๆ เป็นชุดที่สอง…เอาน่า เพื่องานของลูก ป๊าเชื่อมั่นในทักษะการโกหกหน้าตายของตัวเองเต็มที่
"คุณหลินเรื่องสัญญาปี 19–" ผู้มาเยือนเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ กวาดตามองห้อง manager ที่ว่างเปล่า ก่อนสายตาเป็นคำถามอันหนักอึ้งจะมาหยุดลงบนใบหน้าอ่อนเยาว์อันไม่คุ้นเคย
ธามดูผิดไปจากที่ป๊าคาดไว้มาก ทีแรกเขาวาดภาพไว้ว่าหัวหน้าผู้ถูกเกลียดชังจะเป็นตาแก่ถมึงทึงไม่น่าคบ ไม่คิดว่าจะเป็นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับหลิน อายุน้อยกว่าเขาสักสามสิบปีได้ มีบุคลิกของเจ้าคนนายคนที่ดูอ่อนโยนแต่ก็เจือความจริงจังอยู่ในที
"คุณเป็นใคร" ธามถามเสียงดุดัน
ผู้พูดอายุน้อยกว่าเขา แต่มีบรรยากาศที่ทำให้ชายวัยขึ้นเลขหกรู้สึกสันหลังวาบ ป๊าคาดไว้แล้วว่าจะเจอคำถามประมาณนี้จึงใช้ความนิ่งคุยด้วยต่อ
"เด็กฝึกงานพี่หลินน่ะครับ เหมือนพี่เขาจะมีธุระด่วน ๆ เลยรีบกลับจนลืมเอาเอกสารให้คุณ ผมผ่านมาแถวนี้พอดีเลยถูกวานมาแทน เอ่อ…ไม่ควรเหรอครับ" ปิดท้ายด้วยคำถามกล้า ๆ กลัว ๆ ว่าจะทำผิด สีหน้าคล้ายพนักงานใหม่ประหม่าเจ้านายมากกว่าอินเทิร์นเก๊ที่พยายามปกปิดเด็กกับทารกไว้ด้านหลัง
"เปล่าหรอก ผมแค่ไม่คุ้นหน้าคุณเลย"
"พึ่งเข้ามาได้ไม่กี่วันเองครับ"
"ชื่ออะไร"
"อื่อ…เรียกผมว่ากวินก็ได้" ป๊าหาชื่อปลอมอย่างด่วน ยิ้มเล็กน้อยตอนแนะนำตัวเองให้ดูเป็นธรรมชาติ "เดี๋ยวผมไปหยิบของให้นะครับ"
ผู้มาก่อนรีบหนีไปที่โต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว หยิบซองสีน้ำตาลหนาขึ้นมาจากกองงานของลูกสาว เขาอยากให้การรับมอบจบลงโดยเร็วจะได้รีบพาลูกกลับบ้านสักที แต่พอหันหลังกลับก็พบว่าธามแทบจะยืนอยู่ประจันหน้า ห่างออกไปหน่อยเดียวจนวิเคราะห์แสงเงาบนคลิปหนีบเนกไทได้ รับรู้ถึงกลิ่นน้ำหอมอันไม่คุ้นเคยแตะจมูก
"นี่ครับ…" ซองงานถูกยื่นให้แล้วแต่ธามไม่รับ นอกจากนั้นเขายังขยับตัวเข้าใกล้อีก เอื้อมมือมาขวางทางจนป๊ารู้สึกอึดอัด แต่จะหนีไม่ได้เด็ดขาด ลูกซ่อนอยู่ข้างล่าง ต้องปกป้องลูก "ช่วยถอยไปหน่อย"
คนหนึ่งจะเข้าหาโต๊ะ อีกคนพยายามขวางไม่ให้ไป ยึกยักกันอยู่หลายจังหวะ
ธามไล่ต้อนป๊าไปชนขอบโต๊ะจนเขาไม่เหลือทางหนีอื่นนอกจากขึ้นไปนั่ง ชายหนุ่มถึงค่อยเฉลยเหตุผลด้วยมุมปากที่ยกขึ้นยิ้ม ๆ เหมือนอยากสุภาพแต่ก็อยากหยอกล้อกับความล่กของลูกไก่ในกำมือ
"คุณหยิบให้ผมผิดเล่ม"
ซองสีน้ำตาลที่ถูกต้องถูกหยิบไป ป๊ารู้สึกหน้าชานิดหน่อยแต่ไม่รู้ว่ามาจากทำผิดพลาดหรือว่าอะไร
"ยังไงก็ขอบคุณนะครับ"
ผู้มาเยือนหันหลังจากไปโดยไม่ทิ้งคำเอ่ยลา ทิ้งแต่บรรยากาศอักอ่วนครึ้มฟ้าครึ้มฝนไว้ให้เขา ป๊ามองประตูที่ปิดลงไปตั้งแต่นาทีก่อนอย่างงง ๆ ใช้สีหน้าสับสนมองลูกสาวคนโตที่ไม่รู้ว่าขึ้นมาจากใต้โต๊ะตั้งแต่เมื่อไร
"เหตุผลให้ฆาตกรรมหัวหน้าเพิ่มอีกข้อแล้ว"
ป๊าเท้าเอวทำตาเขียวปั๊ดใส่เด็กหญิงจอมอาฆาต
"หนูล้อเล่น ใครจะทำเรื่องโหดร้ายได้ลงคอ"
"ดีแล้ว สันติ"
"อย่าให้มีโอกาส"
"…"
หลินเอากล่องใส่เด็กให้ป๊า หม่อนร้องเรียกปาป่าเสียงแหลมสูง มือเล็ก ๆ โบกชูขึ้นในอากาศ พยายามจะยันตัวเองออกจากขอบกล่องเพื่อคลานมาหาพ่อ ดวงตาใสแป๋วฉายคู่กับแก้มยุ้ยสองข้าง ความจริงแววมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวนั้นไม่ได้พุ่งมาที่ป๊าเสียทีเดียว ทารกน้อยมองเลยเขาไปตรงประตูต่างหาก ทิศเดียวกับพี่สาวที่พึ่งจะลากเก้าอี้บางไปถึง
"หลิน?"
เด็กหญิงพับเก้าอี้ให้ยกขึ้นได้สะดวก เผื่อสำหรับเคลื่อนย้ายไม่ก็เอาไปฟาดใครสักคน เช่น หัวหน้า
"หลิน!"
"ก็แม่งจะจีบป๊า! บักสันขวาน!"
ทารกในกล่องร้องเสียงดุร้ายพร้อมโบกธงรบ ไม่แน่ใจว่าหม่อนเข้าใจจริง ๆ หรือแค่เลียนแบบทุกอารมณ์ของพี่สาวกันแน่ แต่อย่างไรก็ดี ถ้าป๊าดึงสันติกลับมาสู่ลูกไม่ได้ เดี๋ยวได้ไปฉลองสงกรานต์ในคุกแทน
_____


## ตามเก็บลูก (2/2)

ธามเดินไปตามโถงหน้าลิฟต์ ปลายรองเท้าหนังมันขลับกระทบกับพื้นหินสังเคราะห์อย่างไร้เสียง ร่างสูงของเจ้าของตึกไปถึงด้านหลังของโต๊ะต้อนรับโดยไร้ผู้พบเห็น กระทั่งยามหนุ่มที่ควรเฝ้าคนเข้าออกตลอดเวลาก็ฟุบหน้าลงเคาน์เตอร์หลับสนิท
เสียงกระแอมดังขึ้นสามครั้ง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสะดุ้งโหยงมองซ้ายขวาก่อนลุกพรวดขึ้นหลังตรงแหน็วทันที ทำความเคารพเจ้านายผู้แอบมายืนค้ำกดดันอยู่ข้างหลัง
"รบกวนขอดูรายชื่อคนเข้าออกตึกหน่อยครับ" ธามมีเรื่องสำคัญกว่าจะมาวุ่นวายกับการละเลยงาน ต่อให้เหลือบเห็นหนังสือการ์ตูนที่ถูกซ่อนอย่างลวก ๆ ไว้ใต้แผ่นรายชื่อ visitor ก็ไม่อยากว่าอะไร
ข้อมูลพนักงานทั้งรายชื่อ แผนก เวลาแตะบัตรเข้าและออกจากตึกถูกแสดงขึ้นในจอคอมพิวเตอร์ ส่วนใหญ่เป็นชื่อที่เขารู้จักดีอยู่แล้ว ชื่อที่เขาไม่คุ้นนักก็ไม่ใช่กวิน หรืออาจเป็นชื่อเล่น?
จะพารานอยด์เกินไปหรือเปล่าถ้าเขาขอดูกล้องวงจรปิดเพราะแค่เจอพนักงานที่ไม่รู้จัก ในเอกสารสัญญาก็ไม่มีอะไรเสียหาย คำพูดของกวินมีเหตุผล เข้าเค้าเด็กฝึกงานที่ถูกวานมาทุกอย่าง แต่ความวิตกยังรบกวนชายหนุ่มอยู่ในใจ เขาหยิบแผ่นรายชื่อ visitor บนบอร์ดพลาสติกมาดูต่อโดยทำเป็นไม่ได้ยินเสียงไออักอ่วนจากเจ้าของหนังสือการ์ตูน
นาวี กวินกาศ
—ชื่อที่เขารู้สึกสนใจมากที่สุด ช่องถัดจากชื่อเป็นเบอร์โทรศัพท์ ถูกเขียนด้วยลายมืออ่อนช้อยอ่านง่ายแบบที่เห็นแล้วนึกถึงลายมือแม่ ถ้าตอนเด็กไม่เคยแข่งคัดไทยมาก็คงอายุไม่ต่ำกว่า 50
"มีปัญหารึเปล่าครับนาย"
ธามส่ายศีรษะ ยิ้มยืนยันว่ายามหนุ่มผู้ล่อกแล่กกังวลจะไม่เดือดร้อนเร็ว ๆ นี้ "ไม่ครับ ผมลืมชื่อน้องฝึกงานเลยมาเช็กนิดหน่อย"
คู่สนทนาดูโล่งอกทันที คือพอจะเป็นชื่อเสียงของธามอยู่แล้วว่าเจ้านายคนนี้ใส่ใจลูกน้องทุกคน กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ เช่นอยากรู้จักทุกคนในบริษัทให้ได้ ชื่อแซ่ หน้าตา ที่อยู่ พื้นฐานครอบครัวไปจนถึงประวัติอาชญากรรม อาจมองได้ตั้งแต่แคร์พนักงานไปจนถึงขั้นระแวงเกินเหตุ
ไม่มีอะไรหรอก…
ธามมีเหตุผล แต่ 'พวกนั้น' ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะส่งคนมาตามเฝ้าเขาทุกฝีก้าว
ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณพนักงานรักษาความปลอดภัย เมินเฉยความกังวลของตัวเองแล้วเดินลงไปลานจอดรถที่แทบวางเปล่า พื้นที่โล่งกว้างที่เคยมีรถจอดเต็ม วุ่นวายแน่นขนัด พอมันไม่มีใครแล้วก็ดูวังเวง
เสียงไร้ที่มาดังขึ้นในหัว ธามหยุดกึกกะทันหัน ใจเต้นรัวเร็วตามธรรมชาติเมื่อสัมผัสถึงสิ่งอันตราย
'เจออะไรน่าสนใจเข้าล่ะจ๊ะ?'
___
หลังแด๊ดโทรมาบอกให้เบาใจว่าทางนั้นเรียบร้อยดีแล้ว ลูกปลอดภัย ป๊าถึงมีเวลาพาหลินแวะซื้อเสื้อผ้าไซซ์เด็กเผื่อตัวเองและน้อง (เห็นสภาพลูกที่เดินบนคัทชูหลวมโพรก ต้องเอายางมัดผมมัดกระโปรงแล้วจะเป็นลม) พาหม่อนไปเลือกนมผง ขวดนม ผ้าอ้อม คาร์ซีท เป้อุ้มเด็ก แล้วก็ของจำเป็นสำหรับทารกที่ห้างใกล้เคียง จากนั้นเอาของไปเก็บที่คอนโดลูกคนโตก่อน ถึงค่อยนั่งแท็กซี่ไปหาลูกคนกลาง
ตวันเช่าห้องอยู่กับเพื่อน พวกเขาไม่มีคีย์การ์ดของที่นี่เลยต้องยืนอยู่หน้าประตูขึ้นลิฟต์ กดคุยกับแด๊ดผ่านอินเตอร์คอมให้ปลดล็อกประตู ระบบแบบนี้ก็ดี ได้คุยกับคนที่อยู่ในห้องนั้น ๆ โดยตรงแถมไม่ต้องลงมารับ
"แด๊ด ป๊ามาแล้ว เปิดประตูให้หน่อย"
"รอเดี๋ยว"
เสียงกดอนุญาตฟังดูปกติ แต่มันรวมกับเสียงอู้อี้ดังสุดชีวิตเหมือนคนจะขาดใจขอความช่วยเหลือปนมาด้วย ก่อนกลายเป็นซ่า ๆ คงที่เมื่อสายขาดไป ทิ้งให้ป๊ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยสักนิด
"หลินอุ้มน้องรออยู่ข้างล่างก่อนได้ไหม เดี๋ยวป๊าขึ้นไปดูแป๊บนึง"
"อ้าว ข้างบนมีอะไรอะ"
"ยังไม่รู้เหมือนกัน"
หลินแบกน้องไปนั่งเก้าอี้โซฟาที่ใกล้ที่สุด นั่งเล่นโทรศัพท์รอตามคำขออย่างว่าง่าย
"ตรงนี้ลับตาคนเกินไปไหม"
เด็กหญิงมองผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัยปนเซ็ง แต่ก็ยอมมุ่งหน้าไปนั่งเก้าอี้บาร์อีกฝั่งที่ลึกลับน้อยกว่าที่เก่า
"ไม่ร้อนเหรอหลิน ตรงนี้แดดส่องนะ"
"ป๊า! อีกนิดนึงหนูจะขึ้นไปหาแด๊ดเองแล้วนะ" เธอกลอกตาให้กับความเครียดเกินเหตุของผู้ปกครอง
ป๊ามองซ้ายขวาหาที่นั่งรอตรงล็อบบี้ที่ไม่ร้อนเกินไป ไม่ลับตาคน ต้องเห็นถนนใหญ่ ต้องอยู่ในสายตายาม แดดไม่ส่องและมีแสงสว่างพอ เขาพึ่งรู้ตัวว่าออกจะเคร่งเครียดเกินเหตุตอนที่วนเวียนพาหลินย้ายที่มาแล้วอย่างน้อยสองรอบ
"หนูดูแลตัวเองได้น่า"
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ" ก่อนกดลิฟต์ผู้เป็นพ่อไม่ลืมกำชับลูกอย่างเป็นห่วง "ใครมาชวนไปไหนอย่าตามไปเชียวนะ ต่อให้เอาไอติมมาล่อก็ห้ามตามไป"
"หนูสามสิบกว่าแล้วป๊า!"
ทริปขึ้นไปชั้นยี่สิบของคอนโดไฮไรส์เป็นไปอย่างรวดเร็ว สามีออกมาเปิดประตูให้ สีหน้าของเขาเย็นยะเยือกกว่าปกติ ซึ่งวัดจากนิสัยของคนที่มองหาความสุขได้จากทุกสิ่งแล้ว…รวมกับความตกใจก่อนหน้าเมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอายุลดลง สีหน้าเยือกเย็นถือว่าเกินความผิดปกติไปมาก
สิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตาคือคนหนุ่มคนหนึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้อยู่กลางห้อง
เดี๋ยวนะ?
คำว่าเรียบร้อยของสามี = มัดเพื่อนลูกปิดปากไว้กับเก้าอี้ สายตาหวาดผวาหน้าซีดมองมาทางผู้มาใหม่อย่างขอความช่วยเหลือ ผู้ลงมือลับมีดรออยู่ในครัว ตวันนอนกอดหมอนอิงตรงโซฟา บนโต๊ะมีทั้งน้ำส้มน้ำเปล่าและแผงยาปริศนา สีหน้าดูมึน ๆ ง่วง ๆ จะหลับอยู่ตลอด
"…"
คำสบถเดียวที่นึกออกคือความเงียบ
___
[แถม: ไฟลุกโชกโชน]
แด๊ดกดเรียกคนด้านบนด้วยความร้อนใจ นี่มันผ่านมากี่ชั่วโมงแล้ว ถ้าตวันกลายเป็นทารกด้วยเหมือนหม่อนมามัวชักช้าอยู่ตรงนี้ไม่เสี่ยงไปรึ หรือเขาควรใช้กำลังทุบประตูกระจกแล้ววิ่งขึ้นบันไดหนีไฟ วางมวยกับยาม ทุบประตูหนีไฟอีกทีเพื่อไปงัดเข้าห้องลูก แล้วไปจบที่สถานีตำรวจ
ความคิดเสี่ยงตายของพ่อผู้ร้อนรนหยุดลงเมื่อมีคนรับ
"ใครเหรอครับ?"
ไม่ใช่เสียงตวัน—รูมเมทของลูกสินะ
แล้วเขาล่ะจะเป็นอะไรดี?
"ลูกพี่ลูกน้องตวันน่ะ ลุงฉัตรฝากเอากล้วยอบจากที่บ้านมาให้" แด๊ดเอ่ยสิ่งแรกที่แล่นเข้ามาในหัว แม้ในมือจะไม่มีอะไรนอกจากกุญแจรถก็ตาม ถ้ารูมเมทถามต่อเขาจะบอกว่าของอยู่ในรถก็แล้วกัน
"วันนี้ตวันไม่อยู่ห้องหรอกครับ ดึก ๆ นู่นเลยกว่าจะกลับมา เอาไว้ก่อนได้ไหม"
"งั้นเอ็งรับแทนได้ไหม"
"เอ่อ ตอนนี้ไม่ค่อยสะดวก"
"แค่ส่งของประเดี๋ยวเดียว ไหน ๆ ก็อุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่แล้ว" และใกล้จะเอาหัวโขกกระจกแตกเพื่อบุกเข้าไปทุกทีแล้ว ไม่ว่าความเป็นจริงคงไปจบที่โรงพยาบาลมากกว่าหรือไม่ก็ตาม
ในที่สุดเสียงปลดล็อกดังขึ้น แด๊ดได้ผลักประตูกระจกอันน่าชิงชังออก ยืนใจร้อนรออีกสักนาทีก่อนจ้ำอ้าวไปตามโถงทางเดิน ความรู้สึกผิดปกติแรกคือเพื่อนลูกดูลับ ๆ ล่อ ๆ ใช้ร่างสูงของตัวเองบังภายในไว้ด้วยสีหน้าอยากไล่แขกออกไปเร็วที่สุด
"ไหนของฝากล่ะครับ?"
แด๊ดถือวิสาสะก้าวเข้าไปเลยแล้วกวาดสายตามองหาไปทั่วคอนโด ห้องดูเพล็กซ์สองชั้น ห้องนั่งเล่นว่าง ห้องครัวว่าง ห้องน้ำไม่มีตวันอยู่ ตอนกำลังจะเปิดตู้เสื้อผ้าในห้องแต่งตัวเจ้าของถึงพึ่งหายช็อกแล้วเข้ามาขวาง
อีกฝ่ายหน้าเริ่มตึง ท่าทางเอาเรื่องพอกัน
"เดี๋ยวสิ คุณเป็นใคร"
"ตวันอยู่ไหน"
"คุณมีปัญหาอะไรกับตวันวะ"
แด๊ดโดนกระชากคอเสื้อเดี๋ยวนั้น พอดีกับที่เสียงเล็ก ๆ อันคุ้นเคยดังผ่านตู้ไม้อัดออกมา ตามด้วยเสียงทุบปึงปัง
"เปิดด! เปิดประตูนะ-ฮึก" ในที่สุดเด็กชายค้นพบว่าต้องเลื่อนประตูถึงจะเปิด แล้วร่างในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งก็โผล่หัวออกมาจากกองเสื้อผ้า เอ่ยถามเจ้าของห้องเสียงใสซื่อติดจะสั่นเล็กน้อยคล้ายมึนเมา "โรมขังหนูทำมายย"
"อะ-เอ่ออ ไม่ใช่อย่างที่นายคิด"
เมื่อโรมเดินถอยหลังหนีไปสามก้าว แด๊ดย่างสามขุมเข้าไปสามก้าว ข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นสักนิดหลุดออกจากปากชายหนุ่มก่อนที่เขาจะโดนส่งเข้าซังเตข้อหาพรากผู้เยาว์
"แบบ—ลูกเพื่อนบ้านเขาฝากเลี้ยงน่ะ แหะ ๆ"
…หรือไม่ก็โดนหมัดของลูกพี่ลูกน้องบวกเข้าเต็มกำลัง
_____


## ตามเก็บลูกเขย

คอนโดที่ตวันแชร์กับเพื่อนค่อนข้างหรู แบ่งไว้เป็นสองชั้นโดยมีบันไดไม้เทียมเชื่อม มองขึ้นไปเห็นส่วนห้องนอน มองลงมาจากระเบียงเห็นทุกส่วนในที่พัก ซึ่งถ้าอยากได้ความเป็นส่วนตัวสุด ๆ เห็นจะมีแต่ห้องน้ำ
ป๊าลากสามีมาคุยกันสองคน เพื่อเก็บข้อมูลก่อนตัดสินใจว่าจะห้ามเขาหรือช่วยเขาลับมีดดี
"พอขึ้นมาส่งของมันดูลับ ๆ ล่อ ๆ แด๊ดก็สงสัยละ พอถามหาตวันมันบอกว่าวันนี้ไม่อยู่ห้อง น่าคิดไหมล่ะ"
"แด๊ดผลักมันแล้ววิ่งเข้ามาหาลูกเลย แล้วรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น—ตวันออกมาจากตู้เสื้อผ้า!"
"สภาพลูกเหมือนพึ่งโดนมอมยา"
"ไอ้ระยำมันขังลูกเรา!"
"มันต้องเป็นตัวการแน่เลยป๊า! ต้องสอบสวน" แด๊ดกระแทกคำว่าสอบสวนด้วยน้ำเสียงสั่งประหาร
หลังได้ยินคำปิดท้าย ป๊าปวดหัวจนอยากกุมขมับเสียเดี๋ยวนั้น "นั่นโรมไงจำไม่ได้เหรอ เพื่อนที่แชร์ห้องกับลูก"
"เพื่อนที่ไหนขังลูกไว้ในตู้! มอมยาลูกด้วย!"
คนใจเย็นที่สุดในการสนทนามั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายที่ดี เขาเคยคุยกับโรมสามสี่ครั้ง เด็กคนนั้นไม่ได้นิสัยเลวร้ายเลย "เดี๋ยวเรียกหลินขึ้นมาแล้วเราค่อยถามกัน"
ตอนป๊าออกไปข้างนอกเพื่อกดเปิดประตูให้หลินกับหม่อน เสียงของผู้ถูกพันธนาการยังร้องไม่หยุด ส่ายหน้าสุดชีวิตและกรีดร้องใต้ผ้าปิดปากตลอดตั้งแต่ป๊าเดินเข้าใกล้ จนไปถึงค่อย ๆ แกะพันธนาการออกให้
"อื้อออ—พวกมึงเป็นใคร!! อย่าทำอะไรกับฟ-เพื่อนกูนะ!"
"ห่ามึงเอ๊ย! เอ็งนั่นแหละจะทำไร"
"ใจร่ม ๆ ก่อน นี่เป็นแค่การเข้าใจผิดเท่านั้น โรมแค่พยายามจะปิดเรื่องตวันกลายเป็นเด็ก ใช่ไหมหนู?"
โรมชะงัก สงบลงโดยไม่รู้สาเหตุ มองหน้าคนอายุพอ ๆ กันแต่สำนวนการใช้คำฟังดูแก่กว่าหลายทศวรรษ "พะ-พวกคุณเป็นใคร"
ชายหนุ่มได้รับคำตอบเมื่อเด็กหญิงผู้กระเตงเด็กอ่อนปรากฏตัวสักที หลินรู้จักเพื่อนน้องจึงเอ่ยทักทาย "อ้าวโรม ไหงโดนมัดได้ล่ะ"
"เธอรู้จักผมด้วย?"
"พี่หลินเอง"
โรมมองเด็กหญิงม.ต้น มองเด็กอ่อนอ้อแอ้ มองผู้ใหญ่สองคนแล้วความเข้าใจฉายวาบในแววตา มือที่หลุดจากการโดนเชือกมัดแล้วถูกยกขึ้นมาไหว้นอบน้อม
"ป๊าแด๊ดสวัสดีครับ"
"ไหว้พระเถอะลูก"
"ไหว้ยมบาลเถอะลูก—โอ๊ยป๊า"
"สันติสักที"
___
ผู้ใหญ่สามคนมาล้อมวงคุยกันดี ๆ ได้ในที่สุด
จากการสืบเรื่องราว หลังเลิกกองแล้วตวันไปดื่มกับเพื่อนร่วมงาน เมาอ้วกแล้วก็นอนหลับยาวมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว (ตาย ๆ ลูกเขาเป็นอะไรกับของมึนเมากันนักนะ เดี๋ยวต้องหาเวลาอบรมจริงจังสักที) อ้วกหนักและเบลอพอสมควรโรมจึงช่วยดูแล ตื่นมาตอนเช้านอกจากต้องรับมือที่เพื่อนเมาค้าง เขายังต้องช็อกหนักเรื่องที่เพื่อนกลายเป็นเด็ก
"ด้วยการขังลูกฉันไว้ในตู้เนี่ยนะ" เสียงแด๊ดยังแข็งกร้าวไม่เปลี่ยน เมื่อความประทับใจแรกคืออยากเอาเท้าประทับหน้า ภาพลักษณ์ของเพื่อนลูกติดลบในใจไปเรียบร้อย
"ผมไม่รู้ว่าเป็นแด๊ดครับ ขืนพูดความจริงไปเดี๋ยวจะน่าสงสัยหนักกว่าเดิม"
"ตอนนี้เอ็งก็ยังน่าสงสัย"
มีเพียงป๊าที่พยักหน้ารับ ใช้สายตาปรามสามีผู้ไฟโกรธยังลุกโชน เผาห้องครัวที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำให้ร้อนระอุ เขาเตะเท้าอีกสักทีเรียกสันติภาพในใจให้กลับคืนมา แด๊ดเบ้ปากงอนเหมือนตัวเองอายุเท่าลูกชายผู้นั่งอยู่บนตัก
"โรมสินะ ตวันเคยเล่าเรื่องเธอให้ฟัง เรียนคณะเดียวกันนี่ใช่ไหม ทำโฆษณาเหมือนกันเหรอ"
"ผมไม่เก่งเท่าตวันหรอกครับ แต่ก็ทำงานสายใกล้ ๆ กัน ผมเป็นนายแบบครับป๊า" เขาเอามือขยี้ผมที่หลังหัวตัวเอง แต่ป๊าสงสัยว่าเป็นท่าทางแสดงความประหม่าที่มีไว้ให้ผู้สูงวัยเอ็นดูมากกว่าจะนอบน้อมจากใจจริง
พวกเขาไม่ได้สนิทกัน เคยคุยกันไม่กี่ประโยค ป๊าย่อมไม่เชื่อใจเพื่อนลูกไปมากกว่าครอบครัวตัวเอง ทั้งยังรู้สึกตงิด ๆ ใจกับการถูกเด็กที่ไหนไม่รู้เรียกป๊า สงสัยติดมาจากตวันมั้ง
"ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" โรมถาม
"เราก็ยังไม่รู้ ทางพวกหนูล่ะเป็นยังไง"
"ผมตื่นมาเห็นก็กลายเป็นเด็กแล้วครับ เกือบพลิกตัวไปทับแล้วเชียว ดีนะเห็นทันก่อน"
ผู้ฟังหรี่ตาอย่างอันตราย สนิทกันขนาดร่วมเตียงเลยเหรอ ทั้งที่คอนโดสองชั้นมีห้องหับตั้งมาก เพราะดูแลคนเมาสินะ เขาไม่รู้จะมองโลกในแง่ดีได้สักอีกกี่น้ำ
"ได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ หรือมีใครเข้ามากลางดึกไหม" แด๊ดเข้าร่วมการสืบสวนด้วย ไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับการนอนร่วมห้องไม่ร่วมห้องของลูก
"ไม่มีนะครับ" ผู้ถูกสอบปากคำส่ายหัวดิก ก่อนเสนอความคิดที่เข้าท่าออกมา "ถ้ายังไงไปขอนิติดูกล้องวงจรปิดดีไหม"
พวกเขาปรึกษาเรื่องจะไปขอนิติดูกล้องต่อ คิดหาว่าคนร้าย (ถ้ามี) จะมาทางไหนได้บ้าง ซักถามกันโดยละเอียดว่าตวันไปทำอะไรมาก่อนหน้านี้ มีเสียงหลินคอยแทรกประปราย ส่วนเด็กต่ำกว่าประถมอีกสองคนเล่นกันเองฆ่าเวลา
เด็กชายวัยอนุบาลนั่งอยู่บนตักพ่อ คอยทำมือเปิดปิดหน้าล้อเล่นกับหม่อนในกระเช้าอุ้มทารก ส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเป็นระยะ เป็นภาพที่ป๊าอยากซึมซับทั้งรูปและเสียงให้สลักลึกในใจ รอยยิ้มของทั้งสองคนอบอุ่นยิ่งกว่าแสงสีใด ๆ ในโลก
ตวันรับรู้ผู้ใหญ่ที่จ้องมองเขา หันมายิ้มและเรียกป๊าด้วยเสียงเล็กน่ารัก
"ปะป๊า?"
"ตวันหนูเป็นไงบ้างลูก ยังปวดหัวอยู่ไหม"
"อืออ ไม่แล้ว"
"รู้สึกยังไงบ้างตอนนี้"
"รักป๊า รักแด๊ด" ตวันกอดอ้อนเรียกความสนใจจากแด๊ดได้ชะงัด เขายิ้มให้ป๊าผู้บอกรักตอบแล้วโบกมือให้พี่น้อง "รักหลินกับหม่อน" คนหนึ่งส่งเสียงอืมรับรู้ส่วนอีกคนฟังไม่เข้าใจ ทำเพียงส่งเสียงอ้อแอ้มีความสุขกลับ
ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มอาย ๆ ของผู้มีชื่อคู่ฟ้ากลางวัน แต่ทำบรรยากาศในห้องดำทะมึน
"รักโรมด้วย"
"รัก?"
"รักแฟน"
ตวันหัวเราะคิกคัก เขินแบบเด็กน้อยที่ไม่รู้จักหรอกว่าสิ่งที่พูดมาคืออะไร หรือมันได้จุดไฟในห้องลุกพรึบ ครัวกว้างขวางร้อนขึ้นสามหมื่นองศา
"ไอ้หนู วันนี้เอ็งว่างสินะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
โรมวิ่งพรวดออกไปก่อนจะได้ยินจบประโยค แด๊ดอยู่ใกล้ทางออกมากกว่าเลยไปดักรอ ผู้หนีตายจึงเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน เขารู้ที่ทางภายในห้องคอนโดมากกว่าคนอื่น ๆ ถึงได้สามารถหลบหลีกขึ้นไปบนชั้นสองแล้วล็อกประตูบันไดเสร็จสรรพ
พ่อ ๆ ด้านล่างไปรวมกันหน้าระเบียง มองขึ้นไปยังพื้นชั้นสีขาวและราวระเบียงกระจก จ้องขึ้นไปยังชายหนุ่มที่หนีจากอันตรายไปอยู่บนนั้น
"พะ-พี่หลินช่วย—"
"ไม่มีใครทำร้าย 'เพื่อน' ตวันหรอกน่า" หลินตัดสินใจเลือกฝ่ายครอบครัวแล้วช่วยข่มขู่เป็นคนแรก ส่วนน้อง ๆ ยังมองซ้ายขวาไม่เข้าใจสถานการณ์
ป๊าแหงนคุยกับคนที่หน้าซีดเกาะระเบียงอยู่ชั้นสอง รอยยิ้มมุมปากดูใจดีจนน่าสะพรึง
"ลงมาเปิดประตูสิหนู"
"ไม่ครับ!"
"เราแค่อยากคุยด้วย"
"แล้วจะถือมีดมาด้วยทำไม!"
___
คราวนี้ผู้สอบสวนเป็นป๊าแทน นักโทษนั่งอยู่ตรงอาร์มแชร์ตรงข้ามกับชุดโซฟา เหมือนโรมเป็นโทรทัศน์ที่นั่งอึกอักให้คนดูใช้สายตาเฉียบคมคาดคั้น เชือดเฉือน สะเทือนขวัญเพ่งใส่ โดยมีเสียงลับมีดและหั่นผักผลไม้จากในครัวเป็นพื้นหลังประกอบ
"คบกันมานานรึยัง"
"สะ-สองปี-ครับ"
"ไม่เห็นบอกพี่กันสักคำ น้อยใจนะเนี่ย" หลินกลิ้งไปมาอยู่ตรงโซฟา ทั้งแอบฟังแล้วก็ถ่ายรูปเซลฟี่กับน้อง ๆ ไปด้วย โดยเฉพาะหม่อนที่พยายามเก๊กหน้าจริงจังเลียนแบบผู้เป็นพ่อ ตวันนั่งจมกองหมอนอิงอยู่ข้างเขา ตักไอศกรีมคำโตเข้าปาก ยิ้มให้กำลังใจทั้งพ่อและแฟน ไม่รู้ตัวเลยว่าพึ่งผลักแฟนลงไปอยู่ในหุบเหวด้วยตัวเอง
"ตวันห้ามไว้ครับ" โรมสารภาพ
ป๊ามองลูกชายคนกลางเชิงเป็นคำถาม คำตอบที่ได้รับเป็นอะไรที่ซื่อตรงอย่างไม่คาดคิด
"กลัวป๊าดุอ้ะ"
"โอ๋ ทำไมคิดแบบนั้นล่ะลูก ป๊าไม่ดุตวันหรอกป๊าแค่เป็นห่วง" ผู้เป็นพ่อลูบศีรษะเด็กชายอย่างเอ็นดู แววตาอ่อนโยนส่งให้ทั้งลูกชายและเพื่อนชายของลูก เป็นอันชัดเจนว่าป๊าอยากดุคนอื่นมากกว่า
"หนูพอจะเข้าใจน้องนะ ห่วงของป๊าน่ะเกินเหตุทุกที" หลินเข้าช่วยน้องชายตัวเอง
"ไม่ให้ห่วงลูกแล้วจะไปห่วงหมาห่วงแมวที่ไหน วัยนี้มันวัยเรียน ตั้งใจเรียนก่อนถึงค่อยมี"
"น้องเรียนจบแล้ว"
"นั่น—ใช่เวลามีแฟนที่ไหน ทำงานเก็บเงินก่อน ช่วงนี้ต้องก่อร่างสร้างตัว"
"น้องได้ผู้ชายรวยนะป๊า"
ป๊าเท้าเอวตาเขียวใส่ลูกสาวด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าหลินเข้าข้างใครกันแน่ ทั้งใช้ความอดทนอันสั่งสมมานานรับมือลูก หลินเป็นคนชอบเอาชนะมาแต่ไหนแต่ไร ผสมกับความหัวรุนแรงของเด็กที่กำลังอยู่ในวัยค้นหาตัวเอง เข้าสู่วัยรุ่นตอนต้นฮอร์โมนกำลังพลุ่งพล่าน ต้องพยายามเข้าใจสักหน่อย
"ยังไงก็เถอะ เป็นเด็กตัวแค่นี้จะรีบหาแฟนไปทำไมฮึ หนูอายุเท่าไรเอง" ผู้เป็นพ่อเอามือทาบอกรับไม่ได้ การรู้ว่าลูกชายวัยเพียง 23 ที่ตัวเหลือ 4-5 ขวบมีแฟนแล้วรู้สึกเหมือนโลกกำลังสั่นคลอน ไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้ขึ้นเลขสี่ก็ยังเด็กเกินไปอยู่ดี
"ป๊าหนีตามผู้ชายตั้งแต่ 18"
"เด็กคนนี้นี่! ระวังคำพูดคำจาหน่อยสิ โอ๊ยยตาย" โดนสวนทีป๊าจะเป็นลม อยากเอามือปิดปากลูกผู้พึ่งเบะปากเถียงกลับแต่อุ้มลูกอีกคนอยู่ เด็กหญิงน้ำตานองหน้าคนนั้นหายไปไหนแล้ว "หยาบคายที่สุด ไปฟังใครเขาพูดมาฮึ"
"แด๊ดบอก"
ข้ออ้างกับหัวหน้าว่าแด๊ดป่วย…ถ้าจำเป็นจริง ๆ เดี๋ยวเขาทำให้มันเป็นจริงเอง
"เรา-เรามีเรื่องที่เร่งด่วนมากกว่าไม่ใช่เหรอครับ" โรมรีบละล่ำละลักบอกหลังได้ยินเสียงฝีเท้าแด๊ดใกล้เข้ามา เครียดตอนมองตรงหางตาเห็นร่างสูงใหญ่เดินมาจากห้องครัว ค่อยโล่งใจหน่อยที่เขาถือถาดใส่น้ำปั่นหลากสี ไม่ใช่ถาดใส่มีดหั่นเนื้อครบทุกขนาด
"ไหนน้ำแตงโมปั่นของใครเอ่ย"
หลินยกมือโบกคนแรก "ของหนูค่า!"
"โอวัลตินของตวัน"
"ขอบคุณฮับ"
"นมกล้วยของตัวเล็ก" ขวดนมใส่นมกล้วยกลิ่นหอม ๆ ถูกยื่นให้หม่อนผู้ยื่นมือรับอย่างรวดเร็ว
"อึมอึม ขอ-ดาดา"
แด๊ดเสิร์ฟน้ำให้นักโทษเป็นคนสุดท้าย "ใบบัวบกสำหรับเอ็ง"
เขาวางไว้ตรงโต๊ะกระจกหน้าอาร์มแชร์ เห็นโรมเกร็งขาเหมือนกลัวว่าแด๊ดจะเอาแก้วทุบโต๊ะแล้วใช้ปลายแหลมแทงคนอย่างไรอย่างนั้น ชายหนุ่มถึงได้ชวนคุยให้เด็กรุ่นลูกคลายความวิตกสักหน่อย
"อย่าไปเครียดน่า เราไม่ทำร้ายใครต่อหน้าลูกหรอก"
"แหะ ๆ เบาใจขึ้นเย้ออเลยครับ"
"ก็จริง เธอดูเป็นเด็กดี ฉันรู้ว่าเธอไม่กล้าทำอะไรหรอก"
"ไม่มีทางอยู่แล้วครับ ผมรักตวัน ยังไงก็ไม่มีทาง—" โรมหยุดกลางคันเมื่อเด็กชายละจากโอรีโอ้ปั่นเพื่อเข้ามาหา ชูแขนเหมือนจะกอด ท่ามกลางสายตาเชือดเฉือนสองคู่ โรมโน้มตัวลงมาให้คนตัวเล็กกอดคอเติมพลัง
"รักโรมเหมือนกัน"
"ขอบคุณนะ"
ป๊าไม่ได้ใจร้ายขนาดจะดุลูกให้นั่งอยู่ที่เดิม หรือไปกระชากลูกกลับมาจากคนแปลกหน้า ถึงในใจจะอยากทำแบบนั้นก็ตาม
นักโทษดูเหมือนมีชีวิตชีวาและความกล้าขึ้นสามเท่า
"ผมจริงจังกับตวันมาก ๆ ไม่มีทางทำให้ลูกชายป๊าเสียใจแน่นอนครับ เอาอะไรเป็นประกันก็ได้"
ผู้ฟังก็ผ่านมาครึ่งชีวิตแล้ว เขาไม่หวั่นไหวกับคำพูดสวยหรูหรือคำมั่นสัญญาหนักแน่นของคนหนุ่มสาว อะไรจะดีไปกว่าให้เวลาพิสูจน์ล่ะ จะให้โอกาส—เอาไว้ตัดสินใจทีหลังก็ยังไม่สาย
"เรียกฉันว่าลุงเถอะ"
"ซ้อมเรียกพ่อไว้ก่อนไม่ดีเหรอครับ"
"ซ้อม ๆ ใครนะ"
"ว่าที่ลูกเขยป๊าไง"
ไอ้เด็กนี่วอนตาย…
ในขณะที่เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สามีตัวดีกลับเอ่ยชมโรมทึ่ง ๆ แทนที่จะหักนิ้วกร๊อบข่มขู่ "ใจกล้าดีนี่หนุ่ม"
"อยู่ข้างใครกันแน่ห๊ะ" ป๊าละอยากลุกขึ้นไปดึงหูเขาสักทีเพื่อตักเตือน ได้รับรอยยิ้มขอโทษขอโพยปนขบขันกลับคืนมา ชอบจังล่ะได้แกล้งคนอื่นเล่นเนี่ย
_____


## หอบกลับบ้าน

สองสามีต่างเห็นพ้องกันว่าจะหอบลูกไปที่บ้านสวนเพื่อความสะดวกในการดูแล แต่คงต้องไปนอนที่ห้องหลินหนึ่งคืนก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับ "ค้างนานไม่ได้แล้วใครจะดูแลโบลลิ่ง" แด๊ดเผยอีกหนึ่งสาเหตุของการรีบกลับ—ห่วงหมาแมว ขณะช่วยพับเสื้อผ้าลงกระเป๋าไว้เผื่อตวันตอนโต รวมกับจัดของใช้ส่วนตัวของลูกใส่กระเป๋าเดินทางอย่างเป็นระเบียบ
บรรยากาศกลียุคกลับมาอีกครั้งเมื่อถึงคราวต้องแยก เหล่าผู้ปกครองยืนอออยู่หน้าประตู เจ้าของห้องอยู่อีกฝั่ง เด็กชายวัยอนุบาลยืนสองจิตสองใจอยู่ตรงกลาง ไม่รู้ว่าจะไปหาใครดี
"ไปเร็วตวัน" ป๊าเร่ง
"โรมมาสิ"
ชายหนุ่มผู้ถูกเรียกยืนอิดออด อยากจะก้าวขาแต่โดนปรายตามองแรงจากเหล่าผู้ปกครอง
"โรมไม่กลับบ้านกับหนูเหรอ"
"ไม่ได้หรอกลูก"
"แด๊ดด หนูอยากให้โรมไปด้วย" พอขอป๊าไม่ได้ตวันก็ไปเขย่าแขนคุณพ่ออีกคน กล่าวเสียงออดอ้อนจนคนฟังรู้สึกเหมือนเป็นปีศาจร้ายเมื่อต้องปฏิเสธ
"รถเราเต็มแล้ว" แด๊ดกัดฟันอ้างเหตุผลด้วยสีหน้าเหมือนใจสลาย
"ไม่ได้จริง ๆ เหรอฮับ" ตวันเบะปากเหมือนอยากจะร้องไห้ แก้มใสป่องเมื่อไม่ได้อย่างที่หวัง ลูกอ้อนน่ารัก ส่วนพ่ออยากเชือดคนทำลูกชิ้น
โรมไอค่อกแค่กใส่หลังมืออย่างเรียกร้องความสนใจ ไม่ให้ความร่วมมือกับผู้ใหญ่คนอื่น ๆ แม้แต่นิด พอตวันเข้าข้างก็ปีกกล้าขาแข็งขนาดขุดหาเส้นทางตามใจแฟนด้วยตัวเอง
"ผมขับรถตามไปได้นะครับ"
"ไม่ได้อยู่ดี คอนโดพี่หลินแคบ แค่ครอบครัวเราก็อึดอัดจะแย่แล้ว" ป๊าชักแม่น้ำทั้งห้ามาขวาง
"เดี๋ยวผมค้างที่นี่ก่อนแล้วตามไปแต่เช้า"
"นะฮะ?" ดวงตากลมโตมีน้ำเกาะพราว อาวุธชีวภาพทำเอาแด๊ดพ่ายแพ้พูดไม่ออก หันมามองคู่ชีวิตเพื่อขอความช่วยเหลือ ตอนนั้นเองที่ป๊ารู้ว่าเขาได้เสียเพื่อนร่วมทัพไปแล้ว หลังจากนี้มีแต่ต้องลงสนามรบเอง
"เกรงใจเขานะลูก พี่โรมเขาก็มีบ้านช่องให้กลับ มีธุระที่ต้องไปทำ…" พูดจบก็ส่งดวงตาวาวโรจน์ไปบังคับโรม "ใช่ไหมหนู"
"เพื่อตวันผมว่างเสมอครับ"
ข้าศึกยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิง ในที่สุดผู้อยู่นอกครอบครัวก็ชวนตัวเองให้กลับมาบ้านสวนด้วยกันสำเร็จ
ถึงจะขัดใจ แต่เพื่อรอยยิ้มของลูกชายคนกลางแล้วเขาหวังว่ามันจะคุ้มค่า บวกไหน ๆ โรมก็รู้เรื่องลดอายุแล้ว รถซีดานรุ่นใหม่ถึงได้จอดคู่กับแวนรุ่นเก๋าในโรงรถ ดูขัดตาและขัดใจผู้มองเมื่ออยู่ใต้หลังคาซุ้มอัญชัน
เหล่าสัตว์เลี้ยงออกมาให้การต้อนรับอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง สิ่งแรกที่หลินกับตวันทำเมื่อถึงบ้านคือเรียกหาแมวแล้วก็ทักทายสุนัข พวกมันแต่ละตัวดูไม่มีปัญหากับการที่เจ้านายตัวเล็กลงนอกจากงงเล็กน้อย โดยเฉพาะหม่อนที่มองดูสิ่งมีชีวิตแปลกใหม่อย่างสนอกสนใจ พวกสัตว์ก็มองดูมนุษย์ทารกด้วยแววตาประหลาดใจไม่แพ้กัน
ฝูงสุนัขเฝ้าบ้านจำเจ้านายได้แม้จะโดนลดอายุไปค่อนชีวิต หรือไม่เจ้าสี่เท้าเหล่านี้ก็อัธยาศัยดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว วิ่งวนทักทายชายหนุ่มแปลกหน้าที่ลงจากรถซีดาน ระดับความอบอุ่นไม่ต่างจากเจ้านายผู้ให้ข้าวมันอยู่ทุกวัน
เมื่อโรมเดาะลิ้นเป็นเสียงเรียกสุนัข เหล่าชีวิตทรยศต่างกระดิกหางเข้าหา ยอมให้ลูบหัวแสดงความรักใคร่ ตอนโจรเข้าบ้านพวกมันก็คงระริกระรี้แบบนี้ ผิดกับเหล่าแมวที่ครึ่งหนึ่งมองอย่างหวาดระแวงมาจากมุมมืดต่าง ๆ ครึ่งหนึ่งไม่แคร์ เว้นแต่โอโม่ที่ใจกล้าที่สุด มันโดดขึ้นหลังคารถหรูไปนอนเลียไข่ตัวเองโดยไม่สนสายตาผู้คน
"ร่มรื่นดีนะครับ แมวก็…แมวน่ารักมากเลย" โรมมองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าชื่นชมจากใจจริงจนป๊าอดภูมิใจไม่ได้ กว่าจะได้สวนสวยขนาดนี้ลงทุนลงแรงไปไม่ใช่น้อย
"อื้ม! บ้านเรามีตั้งยี่สิบตัวแน่ะ มีหมา มีไก่ แล้วก็ห่านด้วย!"
"ตวันต้องพาผมทัวร์บ้านแล้วนะ"
"โรมไปดูห้องเราก่อน"
เสียงลูกคนกลางกับเพื่อนชายของลูกคุยกันช่างขัดใจผู้ปกครองแบบสุด ๆ
แ-ฟ-น
ลูกมีแฟน
เขาต้องทำใจและทำความเข้าใจข้อเท็จจริงที่ว่าลูกชายสุดรักสุดหวงมีแฟนแล้ว
ตวันพึ่งจะเรียนจบมาได้ไม่กี่ปีเอง ยังเด็กมากเกินไป เป็นเด็กดี ขี้อาย อ้อนเก่ง คนละประเภทกับหลินโดยสิ้นเชิง ย่อมน่าเป็นห่วงยิ่งกว่าลูกสาวคนโตผู้หัวแข็งเป็นหิน
ถ้าโดนคนอื่นหลอกเอาล่ะจะว่ายังไง ถึงตอนนี้โรมยังดีกับตวันอยู่แต่เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยน ในวันข้างหน้าถ้าเกิดเจออุปสรรคยังจะจูงมือกันต่อไปได้หรือ จะเหมือนเดิมหรือ ลูกเขาจะไม่เสียใจแย่หรือ? ไหนยังจะเรื่องที่ลูกเป็น—เอาเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่ปัญหาสำคัญสุดตอนนี้
ที่ป๊ายังทนได้อยู่ก็เพราะเด็กชายดูดีใจมาก ดูมีความสุขและมีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยครั้ง เพราะงั้น…จะยอมรับโรมไปก่อน ในฐานะ 'เพื่อน' ที่สนิทจนชวนให้ลับมีด
"เฮอะ" หลินเบะปากพ่นลมหายใจหงุดหงิด
ป๊าจึงรู้ว่าไม่ใช่แค่เขาที่ไม่พอใจเพื่อนชายของลูก พี่สาวคนโตก็ไม่พอใจเช่นกัน ผู้เป็นพ่อจึงลูบหลังเล็กให้เบาใจ "ไม่ต้องกังวลไป มีป๊ากับแด๊ดดูอยู่ตลอด ไม่ยอมให้เขาทำอะไรเกินเลยกับน้องเด็ดขาด" จะขีดเส้นตายแค่จับมือเท่านั้น ถ้าข้ามไปอีกฝั่งคือเลือด มีด และน้ำตา
"เปล่า หนูอิจฉา ตอนสาว ๆ ไมหนูไม่ได้ผู้เหมือนชาวบ้านเค้าบ้าง" หลินบ่นอุบอิบเสียดาย ก่อนยักไหล่ปัด ๆ อย่างไม่อยากสนคำพูดตัวเองในวินาทีถัดมา "ช่างเหอะ หนูเลือกแล้ว"
ลูกสาวคนโตลากกระเป๋าเดินทางเข้าบ้าน ส่วนป๊ายังความคิดค้างอยู่กับประโยคแรก "…" สีหน้าเขาเหมือนฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย อ้าปากพะงาบ ๆ ใกล้ขาดอากาศ "เด็ก-เด็กสมัยนี้ โตเร็วจัง"
"ป๊าเร็วกว่าหลินอีก" แด๊ดสวน
"เออเกือบลืมไปแล้วไหมล่ะ ใครมันเล่าเรื่องเมื่อก่อนให้ลูกฟังฮึ อันไหนเป็นตัวอย่างไม่ดีก็เงียบ ๆ ไว้สิ" แต่ไม่รู้ป๊าจะเก็บไว้ได้อีกนานแค่ไหน ร่างกายนี้เข้าใกล้ช่วงอดีตอันอยากเหยียบจนแยกไม่ออก มองตัวเองในกระจกทีก็ถูกย้ำเตือนที
หลังโดนคนรักดุสามีก็ทำตาละห้อยน่าสงสาร "ได้อยู่กะแด๊ดเป็นเรื่องไม่ดีเหรอ"
"ไม่-ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"
"ต้องพาไปย้อนความหลังแล้วแหละ"
ป๊ารีบหลบก่อนที่แด๊ดจะได้อุ้มรวบไปพาทวนเรื่องเก่าอย่างที่หวัง อีกฝ่ายเลยได้แต่มอบอ้อมกอดเก้ ๆ กัง ๆ สักวินาทีหนึ่งก่อนโดนผลักออก แล้วโดนยัดเยียดกระเป๋าเป้จากท้ายรถไปกอดแทน
"ขนของเข้าบ้านไปคนเดียวเลย"
"แน่ะ เขินก็บอกว่าเขินสิ ยาหยี~"
ป๊าแค่นเสียงเฮอะแรง ๆ ใส่ ซ่อนใบหูที่ขึ้นสีไว้ด้วยการหันหลังหนี ทำเป็นมองไม่เห็นประกายชอบอกชอบใจของคนรักก่อนสาวเท้าเข้าบ้านไป
บ้านสวนเป็นบ้านกึ่งปูนกึ่งไม้ขนาดสองชั้น ทาด้วยสีฟ้าอ่อนที่ซีดไปตามกาลเวลา ส่วนที่ไม่ใช่ถนนและเขตอยู่อาศัยคือสวนทั้งหมด ถูกล้อมรั้วเหล็กกันงูเข้าไว้อย่างดี มีสระน้ำขุดเองสองแห่ง ดอกบัวเผื่อนสีม่วงชูก้านสวยท่ามกลางแก๊งเป็ดเทศสีขาว
ด้านหลังเชื่อมกับคลองกว้างที่มีจอกแหนผักตบลอยเอื่อย น้ำสีขุ่นจากตะไคร่โคลนตม สภาพรูปและกลิ่นดูดีกว่าคลองในกรุงเทพมากนัก เมื่อข้ามคลองไป ด้านหลังคือไร่อ้อยกว้างขวางที่ทอดยาวไปถึงถนนใหญ่
หลังห่างหายไปนาน เสียงจ้อกแจ้กจอแจและความมีชีวิตชีวาได้มาเยือนบ้านหลังนี้อีกครั้ง
กลับมาแล้ว…
___
[แถม: ไม่เข็ดกับการโดนหมายหัว]
ตวันขอเอาไว้ว่าอย่าพึ่งบอกเรื่องความสัมพันธ์กับที่บ้าน เขาเองก็งงอยู่ บ้านตวันน่าจะเปิดกว้างกับเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ พึ่งมารู้ทีหลังว่าเกิดจากความหวงลูกสุดขีดต่างหาก
ชายหนุ่มได้รับการย้ำเตือนหลายครั้ง ทั้งโดนมัดในห้อง โดนสอบสวน โดน—ทุกอย่างเลวร้ายหมดยกเว้นรสชาติของน้ำใบบัวบก หรืออ้อมแขนเล็ก ๆ ที่กอดรอบคอเขาอย่างให้กำลังใจ ต่อไปนี้จะบุกน้ำลุยไฟที่ไหนก็ไหวทั้งนั้น!
แต่นั่งจ๋องอยู่ในห้องกล้องโดยมีผู้ใหญ่สองคนยืนกดดันด้านหลังก็หลอน ๆ อยู่ กระทั่งนิติสาวที่นั่งเก้าอี้ข้างเขายังรับรู้ได้ เธอเลื่อนเมาส์มือเกร็งตอนเปิดคลิปเมื่อคืนให้ลูกบ้านดู
หลังหาข้ออ้างมาขอดูภาพที่บันทึกไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ลองตรวจสอบกับทางคอนโดแล้วไม่พบความผิดปกติใด ๆ นอกจากภาพตวันกอดเพื่อนเข้าห้อง และผู้ที่เหงื่อตกเพราะโดนมองหมายหัว แต่ทุกอย่างปกติดีไม่มีใครเข้าออกหรือบุกปล้นกลางดึกจนแด๊ดมาหา ไม่ว่าดูกี่รอบก็ได้ข้อสรุปเดิม
เวลาประมาณตีสาม จอภาพฉายสองคนที่ดูมีความสุขจูงมือพากันออกมาจากลิฟต์ ดูจากใบหน้าแล้วคงกำลังหัวเราะคิกคัก
โรมแอบไอกับหลังมืออย่างประหม่า เขาเอามือปิดตาทั้งเอียง ๆ ศีรษะเหมือนไม่อยากมอง แก้มขึ้นสีแต่หน้าขาวซีด
ตวันคล้องคอเพื่อนสนิท—เพื่อนไปก่อนก็ได้ไม่งั้นโดนเชือด—เพื่อกระซิบอะไรบางอย่างก่อนโดนดันหายเข้าห้อง
ผู้ใหญ่…ที่ภายนอกดูแทบจะวัยเดียวกับเขา ปล่อยรัศมีความอันตรายออกมาจากด้านหลังเหมือนเพลิงเผาผลาญ
ตอนแด๊ดจับไหล่ว่าที่ลูกเขย โรมสะดุ้งโหยง แรงบีบเท่าไรไม่รู้แต่เห็นเส้นเลือดบนมือปูดโปน กระดูกเขาเร่าร้องอยากยกธงขาวยอมแพ้
"ตะ-ตวันเมาหนักมาก เมื่อคืนเรา-เราไม่ได้ทำอะไรเลยครับ"
แต่เมื่อใจนึกถึงใบหน้าชวนฝันของแฟน จู่ ๆ โดนเชือดก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป ความกล้าหาญลูกฮึดมาจากไหนไม่รู้ ดลใจให้โรมแกล้งไอใส่มืออีกครั้ง ก่อนเน้นคำประโยคตัวเอง
"แค่กก *เมื่อคืน* แค่ก ๆ"
คืนอื่น? ก็ไม่รู้สินะ
จากพึ่งโล่งอกแด๊ดมีสีหน้าดำทะมึน ป๊าหายใจหวิวเหมือนจะเป็นลม ใต้สีหน้าเจี๋ยมเจี้ยมของโรมมีรอยยิ้มแสยะ สะใจที่ได้แก้แค้นเหล่าพ่อตา
_____


## วันวานอันพร้อมหน้า

หม่อน: ว่วงอะ
หม่อน: หาแท้กซี่ยาห
หม่อน: ไปตึกพี่นะ
หม่อน: แตงกิ้ว
หลิน: ชั้นยังไม่ได้อนุยาด
หม่อน: ^ — ^
"น้องมาถึงห้องทำงานหนูตอนตีสี่"
หลินยืนขึ้นรายงานเสียงใส ทั้งยังเอามือถือวนโชว์กล่องข้อความให้ผู้ใหญ่สามคนกับเด็กอีกสองดูด้วยอย่างไม่ปิดบัง ดูจากความจริงจังแล้วแทบจะตั้งโต๊ะสนามเป็นโต๊ะประชุมสภา
ทุกคนมารวมกันอยู่ในระเบียงนอกชาน ตรงชุดโต๊ะหวายเทียมทนแดดทนฝนแต่ไม่ทนเล็บแมว โดยมีพวกชอบเผือกมานั่งนอนฟังมนุษย์คุยกันอยู่อย่างต่ำหกตัว
หม่อนอ้อนอ้อแอ้อยู่บนโต๊ะ ถ้าไม่มีใครคุยด้วยก็จ้องมองแมวที่เดินเฉิดฉายผ่าน ทั้งสัตว์สี่เท้าและลูกมนุษย์แรกเกิดมองกันอย่างสนใจ
"กลับตีสี่เลยเหรอ เถลไถลเหมือนกันนะเด็กคนนี้" ป๊าเอ่ยดุทารกผู้ฮึมตอบอย่างจริงจัง ทั้งยังพยักหน้าเห็นด้วย เรียกรอยยิ้มบนแก้มผู้ปกครองได้ไม่ยาก
"ตวันเข้าห้องตอนตีสามกว่า ๆ ครับ"
"ป๊ามาปลุกแด๊ดตอนหกโมง แต่ปกติตื่นเท่าไรนะ ตีห้าใช่ไหม"
"อืม ตีห้า"
"แสดงว่าเราอายุลดลงในช่วงเวลาเดียวกัน ประมาณตีสี่ถึงตีห้าลูก ๆ ทำอะไรอยู่"
คนที่อายุไม่ถึงเลขสองหลักไม่ได้ให้ความร่วมมือเท่าไรนัก หม่อนพยายามมีส่วนร่วมด้วยการตอบภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ ตวันเอาปากกามาวาดรูปเล่นในสมุดจดของหลินผู้บันทึกการประชุม (?) เป็นรูปครอบครัวที่อยู่ท่ามกลางหมาแมวเป็ดไก่สุนัข น่ารักแต่ก็ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับการไขปริศนาเลย
ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าหลับ รวมถึงป๊ากับแด๊ด การเมาหลับของตวันก็ได้รับการยืนยันจากเพื่อนสนิท
"มันเกิดจากอะไรกันละหว่า มีใครไปบนบานสิ่งศักดิ์สิทธิ์อะไรมาบ้างไหม" แด๊ดกวาดสายตามองลูกทีละคน
ตวันส่ายหน้า ง่วนอยู่กับการระบายปากกาสีแดงเล่นในสมุด ดวงตากลมโตมองรูปพระอาทิตย์บนกระดาษอย่างตั้งใจ
"ดาาาบู" หม่อนให้ข้อมูล
"วอลล์เปเปอร์มือถือนี่นับป่าวคะ"
"วอล—อะไรนะ"
ป๊าถามกลับเสียงงุนงง หลินมีการอธิบายว่าคืออะไรต่อด้วยโชว์มือถือ ยันต์บนภาพหน้าจอช่วยเรื่องบารมี…โลกสมัยนี้มันพัฒนาเร็วจริง
"ก่อนหน้านี้ป๊าแด๊ดทำอะไรมาบ้างเหรอครับ"
"ก็อยู่กันไปปกตินี่แหละหนู เลี้ยงหมาเลี้ยงแมว ทำงานบ้าน"
"จะว่าไปหนูเคยซื้อศาลเจ้าพกพามา"
"หะ…"
"เดี๋ยวผมลองถามฟลวให้ครับ เดี๋ยวนี้สายมูในทวิตอย่างเยอะ ต้องมีไอเดียบ้างล่ะ"
"อะไรนะ?"
"ผมว่าจะคุยกับพวกแอคดูดวงน่ะครับ"
"อ่า…"
"เดี๋ยวหลินไปโพสในเรดดิทละกัน เผื่อเป็นผีฝรั่ง"
"ควอร่าก็คนตอบดีนะพี่"
"เค ดะลอง"
ตามไม่ทันเลย สองคนนี้เหมือนจะพูดเรื่องที่ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจมากขึ้นทุกขณะ แชร์พาส ถามหาโน้ตบุ๊ก หาแอร์ดงแอร์ดรอปอะไรสักอย่างกับโรม คนแก่ในร่างเด็กมองหน้ากันสองคน เทคโนโลยีที่ลูกพูดมารู้จักแต่คอมพิวเตอร์กับกูเกิล สรุปแล้วบนโต๊ะสนามจึงเหลือผู้ใหญ่สุด ๆ สองคน กับเด็กสุด ๆ สองคนที่แทบไม่มีส่วนร่วมในการสืบสวน
สิบนาทีต่อมาเด็กไม่ถึงขวบเลิกสนใจแมวเหมียว ดวงตาปรือลงเรื่อย ๆ ป๊าถึงจัดแจงพาลงไปนอนในกระเช้าเด็กแบบพกพาที่ซื้อมาจากห้าง โอ๋กล่อมอยู่ไม่ถึงนาทีก็หลับปุ๋ยไปในที่สุด ดีแล้ว เพราะพอตื่นแล้วยอดนักปีนป่ายได้พาตัวเองออกมาแน่ กระเช้าเด็กเป็นกรงขังได้ไม่ดีเท่าไร แต่ท่ามกลางพี่ ๆ ช่วยดูแลหลายคนแบบนี้ผู้เป็นพ่อค่อนข้างเบาใจ
ป๊ารู้สึกว่าคงช่วยอะไรคนรุ่นลูกเขาไม่ได้มาก ฝากความหวังไว้ให้ลูกแล้วช่วยสนับสนุนด้านอื่นดีกว่า ในที่สุดเขาลุกขึ้นแล้วฝากฝังงานยากไว้กับสามีและคนรุ่นหลัง
"แด๊ดช่วยเด็ก ๆ หาไปละกัน"
"อ้าว ป๊าจะไปไหนล่ะ"
"ทำกับข้าวน่ะสิ" เมื่อตอนเช้าเด็ก ๆ แวะซื้อแฮมเบอร์เกอร์กันที่ปั๊มระหว่างทาง เยอะพอที่จะทำให้อิ่มเลยไปถึงมื้อเที่ยง แต่ไม่มีผักเลยสักนิด แบบนี้เดี๋ยวการขับถ่ายมีปัญหากันหมดพอดี "ตอนเย็นกินอะไรกันดีลูก" ถึงถามไปแบบนั้นแต่ในใจมีผักต้มจิ้มน้ำพริกกะปิเป็นเมนูหลักแล้วหนึ่ง
"ไม่ ๆ ผมไม่เป็นไรครับป๊า เดี๋ยวไปหาซื้อของเซเว่นมากินก็ได้" โรมรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ
"เซเว่นที่ใกล้ที่สุดไกลจากที่นี่ยี่สิบโล" หลินเตือนหน้าตาย
"ยี่สิบบ??"
"ทำงานของเธอต่อเถอะโรม มีแขกมาบ้านจะไม่หาข้าวหาน้ำให้กินได้ยังไง" ป๊ากล่อมต่ออีกสองสามประโยคว่าไม่เป็นไร
"ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็เรียกใช้ได้เลยนะครับ" โรมยังทิ้งท้ายไว้อย่างมีมรรยาทระหว่างที่ผู้มากประสบการณ์กว่าหันกลับเข้าครัว พลางคิดว่าจะทำขนมหรือเอาของว่างขบเคี้ยวอะไรมาให้เด็กรุ่นลูกทาน อะไรจะเป็นอาหารมื้อดึก ถามว่าจะดูแลลูกยังไงง่ายกว่าให้ไปตั้งกระทู้อะไรนั่นเยอะแยะ
เขาเตรียมอาหารใส่สำรับไว้เสร็จสรรพในเวลาไม่นาน ต้มผัก แกงส้มมะละกอ ปลาทูทอด แล้วเอาฝาชีครอบ ตามด้วยเอาครกหินวางทับด้านบนไว้กันหมาแมวลง ทำน้ำผึ้งมะนาวไปเลี้ยงพนักงานสืบคดีตัวน้อย หม่อนยังหลับปุ๋ยอยู่ตอนที่เขาเห็นครั้งล่าสุด
สายตาประเมินของลูกสาวคนโตตวัดอ่านผู้เป็นพ่อ แต่ป๊าถอยออกมาอยู่ในตำแหน่งสนับสนุนและไม่คิดจะกลับไปนั่งเฉย ๆ อีก ถึงได้ไม่สังเกตเห็นสายตาเด็กหญิงไปมากกว่านั้น
หลังเตรียมอาหารเสร็จ ป๊าเตรียมที่นอนให้แขกผู้มาเยือนต่อ ขนผ้าห่ม หมอน กับเตียงพับได้ไปให้โรมในห้องอ่านหนังสือ อยู่ข้างครัวชั้นหนึ่งอันห่างไกลจากคนอื่น ๆ—ต่อให้ตวันอยากเกาะติดกับเพื่อนชายมากเท่าไรก็ตาม
เขาปัดกวาดที่นอนลูก ๆ อีกสักครั้ง ต่อด้วยอ้อมไปห้องเก็บของท้ายบ้าน เตรียมตะกร้าไปเอาของเล่นมาด้วย ว่าจะเอาเปลเก่าของหม่อนมาไว้ในห้องนอนใหญ่ โมบายซื้อมาแล้ว จะได้มีคนนอนเฝ้าเด็กทารกอยู่ตอนกลางคืนด้วย
ตอนกำลังหาชิ้นส่วนของเตียงไม้ตามที่ต่าง ๆ ในห้องเก็บของอันรกรุงรัง ป๊าเห็นว่าแด๊ดเปิดประตูห้องพาแสงภายนอกเข้ามา แล้วก็ขลุกขลักผ่านกองข้าวของมาหาคนรักที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นใส่
"พวกลูกเลิกหากันแล้วเหรอ แล้วใครดูตวันกับหม่อน"
แด๊ดเลิกคิ้วแปลกใจกับคำถาม "หลินไง"
"จะปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้นะ"
สามีเขาโบกมือประมาณว่าอย่าพึ่งร้อนใจตอนนี้ สีหน้าปราม ๆ นั้นกำลังบอกว่าการตัดสินใจของเขามีเหตุผล "หลินส่งแด๊ดมาอยู่เป็นเพื่อนป๊าเอง ลูกสาวเราเป็นห่วงป๊ามากนะรู้ไหม"
รอยยิ้มชวนให้เบาใจอีกแล้ว…อ้อมแขนที่เข้ามาโอบรอบเอว อยากละลายไปกับความอบอุ่นและกลิ่นอายอันคุ้นเคย
"แด๊ดก็เป็นห่วงมากก" เขากระซิบข้างหู กอดแล้วโยกตัวไปมาอย่างกับกำลังปลอบโยน
คนในอ้อมกอดทั้งกัดริมฝีปากและหลบสายตา ไม่เข้าใจว่าทำไมชายหนุ่มใกล้ตัวถึงได้อ่านเขาออกอย่างง่ายดาย พอมือที่กำลังกอดปลอบเริ่มลดต่ำลงเรื่อย ๆ ไปเกือบถึงสะโพก ป๊ายัดตุ๊กตาสัตว์ใส่มือแด๊ดแล้วพยักหน้าใส่ชิ้นส่วนเตียงเก่าทันที
"มาก็ดีแล้ว ไปต่อเตียงให้ลูก"
"คนอะไรเขินแล้วชอบใช้งาน"
เริ่มต้นที่การต่อเตียง ตามด้วยเอาเสื้อผ้าของใช้กับของเล่นเก่า ๆ ออกมารวมเตรียมทำความสะอาดให้ลูก ซึ่งบางส่วนป๊าซื้อเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนกลับมาจากกรุงเทพแล้ว ตอนนี้คือขุดหาว่าเสื้อผ้าตอนลูกยังเล็กอันไหนยังใช้ได้บ้าง จากงานง่ายกลายเป็นงานกินเวลาเพราะชายหนุ่มสองคนเริ่มเข้าโหมดคนแก่ด้วยการคุ้ยความหลัง
"ดูสิแด๊ด เมื่อก่อนลูกตัวแค่นี้เอง" ชุดสีสดใสในมือเขาอัดแน่นด้วยความทรงจำชวนน้ำตาร่วง หลินกับตวันย้อนกลับไปวัยไล่เลี่ยกับตอนที่พึ่งรับมาเลี้ยงจึงเอาเสื้อผ้าเก่าให้ใส่ได้ เป็นความจริงที่จุดประกายความสุขหวานปนขมขึ้นในอก "โตมาได้ยังไงเนอะ"
"ป๊าเลี้ยงดีน่ะสิ"
ตั้งแต่สองสามีไปเจอบันทึกความทรงจำก็นั่งเกยกันพิงผนังห้อง ในมือถืออัลบั้มรูปที่ใส่กล่องพลาสติกทึบอย่างดี ปิดมิดชิดยิ่งกว่าไทม์แคปซูล เก็บดีจนบางทีก็ลืมไปเลยว่ามีอยู่
หนึ่งในสิ่งที่เรียกความสนใจคนแก่ได้ชะงัดคือการระลึกความหลัง โดยเฉพาะความหลังของลูก
"ดูเด็กคนนี้สิ ชอบขมวดคิ้วเหมือนเดิมเลย"
"ติดป๊ามานั่นแหละ"
สองเสียงหัวเราะทั้งเบิกบานและหม่นหมองที่วันแห่งความสุขได้เปลี่ยนเป็นวันวาน ดวงตามองรูปหลินกำลังให้อาหารกวางที่เขาใหญ่ด้วยความคิดถึง สีหน้าเด็กหญิงวัยสิบขวบเหมือนจะเป็นฝ่ายแย่งอาหารกวางมากกว่า ดุร้ายจนน่าเอ็นดู
"แด๊ดจำรูปนี้ได้ไหม ตอนหลินแข่งตอบปัญหาชนะไง" รูปตอนไปเลี้ยงฉลองหลังหลินได้แชมป์นักวิทย์วัยเยาว์ กอดกระเป๋าลายลิงจ๋อสีชมพูแปร๋นไว้อย่างหวงแหน กระเป๋านั่นเขาซื้อให้เป็นรางวัลตอนสอบได้ที่หนึ่งของชั้น
"เออเว้ย จำได้ ๆ ลูกใครหว่าเก๊งเก่ง"
"จำได้ว่าหลังแข่งเสร็จพาไปเลี้ยงหมูกระทะฉลองกันสามคนเนาะ" ช่วงเวลาที่มีความสุข ตอนหลินโม้ความสำเร็จของตัวเองดูเปล่งประกายขึ้นหลายเท่า
อัลบั้มเรียงตามลำดับเวลา แต่พวกเขาก็เปิดหลายเล่มพร้อมกันให้เห็นลูกได้หลายคน
"หม่อนยิ้มทุกรูปเลย"
"อารมณ์ดีแบบนี้ได้แด๊ดมาแน่ ๆ"
รอยยิ้มทะเล้นของเด็กสาววัยสิบสี่ในงานโรงเรียน เอาสีมาทาตาแล้วก็เอากิ่งไผ่ทัดหู ตี๊ต่างว่าตัวเองเป็นหมีแพนด้า หม่อนเป็นตัวโจ๊กในกลุ่มเพื่อน จนบางทีพ่อ ๆ ก็หนักใจว่าติดเพื่อนไปสักหน่อย
"เมื่อก่อนตวันตัวเล็กแค่นี้เอง…เหมือนเดิมเปี๊ยบเลยเนอะ"
"ถ่ายหน้าร้านป้าไหมใช่ไหมเนี่ย เหมือนว่าวันจับฉลากได้ตุ๊กตารึเปล่า"
"กับพัดลมด้วย ดวงดีสุด ๆ"
เด็กชายที่ถูกพูดถึงดูแทบไม่ต่างกับคนที่นั่งระบายสีใส่สมุดพี่สาวอยู่นอกชาน ในรูปเขากอดตุ๊กตาสัตว์ประหลาดสีเขียวขนฟูไว้ในอ้อมแขนเล็ก ๆ ที่โอบไม่รอบตุ๊กตาตัวยักษ์ เมื่อนึกถึงว่าแค่เดินออกไปป๊าก็จะเจอคนในความทรงจำ อุ้มขึ้นกอดให้คลายความคิดถึงได้ ความรู้สึกเศร้าหมองในใจลดลงไปอย่างมาก
"ลูกยิ้มแก้มแทบปริ"
"น่าร๊ากกก"
"อยากพาไปอีกจัง" เขานึกถึงร้านขายอุปกรณ์การเรียนที่เก่าแก่ 'ป้าไหมศูนย์หนังสือ' อยู่มานาน มีหนังสือมากมายให้เลือก แน่นอนว่าต้องมีดินสอสีแน่นอน แต่พวกเขาก็ไม่ได้แวะไปดูนานแล้วตั้งแต่ลูกโต "พรุ่งนี้พาลูกไปตระเวนถ่ายรูปตามที่เก่ากันไหม"
"อ้อ ป๊า ร้านนั้นปิดไปแล้วล่ะ พี่ไหมแกก็เจ็ดสิบกว่าจะให้ดูแลร้านทุกวันคงไม่ไหว เห็นว่าลูกสาวแกจะขายที่ให้เค้าทำห้างแทน"
"อะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปเนาะ"
ถึงได้ต้องโอบอุ้มไว้ให้แน่นที่สุด…
"แต่แด๊ดยังรักป๊าไม่เปลี่ยนนะเออ"
"จ้า จ้า ไหนไปช่วยกันยกลังสิเล่าพ่อคนปากหวาน"
ป๊าระลึกได้ว่านั่งนานเกินไปจนจะรากงอกแล้ว จึงลุกขึ้นจูงมือสามีให้ไปจัดการอีกครึ่งหนึ่งของห้องเก็บของด้วยกัน เขาแค่ไม่อยากเสียเวลา ไม่ได้เกี่ยวกับเขินแล้วชอบใช้งานหรืออะไรทั้งสิ้น
พวกเขาเริ่มยกลังพลาสติกออกมาวางเรียงไว้บนพื้นให้เปิดได้ง่าย ข้างนอกเป็นสีเขียวทึบจนไม่รู้เลยว่าเปิดมาจะเจออะไรบ้าง ลังที่แล้วเป็นเสื้อผ้า ลังก่อนหน้าเป็นกระเป๋าเก่า ลังล่าสุดเป็นตุ๊กตา
น้องหมาสีน้ำตาลที่ดูเน่า ๆ หมักหมมกลิ่นเก่ายิ้มต้อนรับ ดึงให้นึกภาพเหตุการณ์ที่เชื่อมโยงกับมันได้ในทันที "ตวันกับหม่อนทะเลาะกันแย่งตุ๊กตาตัวนี้ เราเลยต้องไปหาซื้อแบบที่เหมือนกันเปี๊ยบมาอีกอัน แด๊ดจำได้ไหม"
"อือ บ้านแทบแตกเลยตอนนั้น"
พ่อ ๆ จำได้ดีถึงความเครียดขึงของลูกตีกัน กว่าจะหาทางออกได้เล่นเอาเหนื่อย แต่นึกย้อนได้ชัดเท่าไรยิ่งทำให้เสียงหัวเราะร่วนดังขึ้นเท่านั้น ของเล่นแต่ละอัน เหตุการณ์แต่ละครา ช่วยรื้อฟื้นความสุขในวันเก่าก่อนได้เหมือนมันไม่เคยจบลง
แด๊ดวางของเล่นที่ลูก ๆ ชอบที่สุดไว้บนฝาลัง พอไม่มีเหล่าตุ๊กตาบังแล้วเขาถึงเห็นสิ่งที่วางไว้ตรงก้น "โอ้โหเฮ้ย ไอ้กล่องเข็มมาอยู่นี่เอง เก็บซะดีจนหาไม่เจอ"
"ด้ายเปื่อยยุ่ยไปหมดแล้วมั้ง" ป๊าเหลือบมองกล่องอิมพีเรียลสีแดงที่วางชิดขอบในสุด จำได้ราง ๆ ว่าหาไม่เจอนานจนต้องไปซื้อใหม่แทน แล้วยังจำได้ราง ๆ อีกว่ามีอะไรอยู่ในนั้นนอกจากกระดุม เข็มเย็บผ้า สร้อยแหวนพลาสติก แล้วก็เศษเพชรจากมงกุฎของเล่นของลูก
ชักรู้สึกอยากกระชากกล่องกลับมา—
"อันนี้มัน…" แด๊ดกระซิบเบา พิจารณาของในมือที่เล็กประมาณกระดุมแต่ผิวเรียบไม่มีรู "ป๊ายังไม่ทิ้งอีกเหรอ"
ป๊าฉวยแย่งของชิ้นเล็กมาจากมือเขา มันเคยเป็นตาของตุ๊กตา พลาสติกขาวที่ตรงกลางเป็นลายเส้นซับซ้อนสีฟ้าเลียนแบบนัยน์ตาทารก ตรงขอบมีรอยไหม้ไล่สีจากส้มน้ำตาลไปถึงดำ
สีหน้าของสามีดูก้ำกึ่งระหว่างโกรธและโศกสลด ก่อนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อต่อมความห่วงใยถูกกระตุ้น
"ยังอยากเก็บมันไว้อยู่อีกเหรอ ทิ้ง ๆ ไปเถอะป๊า เดี๋ยวซื้อใหม่ให้สักสิบตัวเลยเอ้า"
"เอาน่ะ เม็ดนิดเดียวเอง เก็บไว้ก็ไม่ได้ขวางที่ทางยังไง"
ต่อให้ในใจเคยรู้สึกเหมือนถูกกระชากออกมาทิ่มแทง แต่กาลเวลากว่าสี่ทศวรรษมันได้ลดขนาดให้ลิ่มแหลมเล็กลง เล็กลง ถูกทับถมจนกลายเป็นหนามเล็ก ๆ ที่แค่สะกิดให้รับรู้ว่ายังมีอยู่ และจะฝังอยู่เป็นส่วนหนึ่งของเขาตลอดไป
"ก็…ไม่ได้เจ็บแล้ว"
ป๊าอยากฝังกลบอดีตอันไกลโพ้นด้วยความทรงจำดี ๆ ในช่วงหลังของชีวิตมากกว่า ดูสิว่าเขามาไกลแค่ไหนแล้ว
_____


## คู่พรหม

ป๊ามองแล้วแอบอมยิ้มดีใจ ลูก ๆ และแขกของบ้านมานั่งทานมื้อเย็นรวมกันบนโต๊ะอาหาร โต๊ะไม้ยาวขนาดหกเก้าอี้ที่ไม่เคยเต็มและว่างเปล่าเหลือสองคนอยู่พักใหญ่ วันนี้มีคนนั่งจนครบ
แขกของบ้านก็ถือว่าช่วยเหลือดีอะไรดี ช่วยจัดจาน กินเสร็จแล้วช่วยเก็บโต๊ะโดยไม่เกี่ยง ช่วยตักบัวลอยน้ำขิงแจกน้อง ๆ เป็นของหวานทั้งยังเสนอตัวรับหน้าที่ล้างจาน เป็นเด็กดีเลยล่ะ–ถ้าไม่ติดเรื่องสถานะ–คงมองเขาดีกว่านี้ ที่สำคัญคือชมเปาะตั้งแต่คำแรกยันคำสุดท้าย
"ป๊าทำกับข้าวอร่อยทุกอย่างเลย อยู่นี่สักเดือนผมคงตัวแตกแน่ ๆ"
"ข้าวเหนียวมะม่วงก็อร่อยนะ ต่อไหมหนู"
"ท้องจะแตกแล้วครับ" ชายหนุ่มผู้พึ่งทานมื้อใหญ่ ต่อด้วยของหวานสองชนิด ปฏิเสธชนิดที่สามด้วยการส่ายหน้าเป็นพัลวัน
"เดี๋ยวเอ็งนอนในห้องหนังสือนะ ป๊าเขาขนที่นอนมาให้ไว้เรียบร้อยแล้ว"
"ขอบคุณมากครับ"
ตอนนั้นเองที่แด๊ดลูบคางอย่างพึ่งนึกอะไรได้ เอ่ยพร้อมรอยยิ้มนึกสนุก "ไหว้เจ้าที่เจ้าทางก่อนนอนด้วยล่ะ"
"ครับ? เอ่อ ตรงไหนเหรอครับ ตอนเข้ามาผมไม่เห็นว่ามีศาลพระภูมิ"
"หึ ๆๆ แด๊ดมีเรื่องเล่า—"
"โอ๊ยย เรื่องลุงจรัญอีกแล้วเหรอค้าา"
หลินโวยยาวเป็นอันดับแรก ป๊าชั่งใจว่าไปเอาแมวสักตัวมาเกาคอเล่นดีไหม หรือไปเอาปลาเส้นมาแจกหมาแมวฆ่าเวลา เพราะหลังจากนี้จะเป็นเรื่องที่ผ่านการใส่สีตีไข่มาแล้วอย่างน้อยหกสิบครั้ง เล่ากันระหว่างคนในหมู่บ้าน เอามาเล่ากันต่อในบ้าน ฟังจนเลยคำว่าเบื่อไปมากโข เขาหยิบหม่อนผู้ยืนเกาะเปลมองอยากมีส่วนร่วมมาไว้ในอ้อมกอดแทน
"ป๊า หนูง่วง หยุดแด๊ดที" ขนาดตวันผู้เงียบ ๆ ยังเอ่ยปากบ่น
"ก็โรมยังไม่เคยฟังนี่หว่า"
ป๊าลูบหลังปลอบลูกชายคนกลาง "รอย่อยก่อนนะลูก นอนตอนนี้เลยไม่ดีต่อร่างกายหรอกนะ" เด็กชายถึงได้ปีนขึ้นมานั่งตักป๊า ข้างหนึ่งคือหม่อนที่จ้องผู้เล่าเรื่องตาแป๋วอย่างสนอกสนใจ อีกข้างคือตวันผู้หาที่นอนเหมาะ ๆ แล้วจมตัวลงในตักพ่อ ฟังเรื่องผีเป็นนิทานก่อนนอน
"บ้านหลังนี้น่ะไม่มีอะไรหรอก จะมีก็แต่เรื่องเดียวที่ต้องเตือนไว้ก่อน ตอนกลางคืนน่ะ…ระวังผีลุงจรัญมาขอหวย" แด๊ดเริ่ม
"เดี๋ยว ปกติต้องกลับกันไม่ใช่เหรอครับ"
"มันมีที่มาที่ไปอยู่ไอ้หนุ่ม"
ผู้เล่าเผยรอยยิ้มร้ายกาจ ในขณะที่ผู้ฟังสี่ในห้าฟุบโต๊ะเหมือนจะหลับ ชายหนุ่มที่ไม่เคยฟังมาก่อนดูเหมือนอยากจะลุกหนีแต่ก็พ่ายแพ้ต่อความอยากรู้อยากเห็นของตัวเอง กลัวแต่ก็ตั้งใจฟังหูผึ่ง
"ลุงจรัญเนี่ยแกเป็นเจ้าของบ้านคนก่อน แกฝันเห็นเสาตกน้ำมัน ตั้งแต่นั้นมาแกก็หมกมุ่นกับการขอหวยสุด ๆ พยายามกินยานอนหลับ ทำทุกทางให้ตัวเองฝัน ทั้งวันทั้งคืนไม่สนใจจะกินดื่มหรือทำอะไรนอกจากนอน จนวันนึงแกได้หลับไปตลอดกาลเข้าจริง ๆ"
หลินเท้าคางฟังเรื่องเล่าฆ่าเวลา น้องสาวมองตาแป๋วทั้งขมวดคิ้วครุ่นคิด ส่วนตวันอ้าปากหาวไม่หยุด ต่างจากโรมที่ตัวโตสุดในหมู่เด็กแต่ตัวสั่นหงึก ๆ มือเกร็งเกาะขอบโต๊ะแน่น…มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?
"บ้านสวนหลังนี้น่ะอยู่ไกลจากชุมชนอยู่โข กว่าเพื่อนบ้านจะรู้ว่าแกตายก็หนอนไชยั้วเยี้ยแล้ว เน่าอยู่ตรงประตูรั้วนี่เอง!"
"คราวที่แล้วแด๊ดบอกว่าเขาใหลตายบนเตียงนี่" หลินเถียง
"เหมือนกันแหละน่า"
"อย่าไปฟังมาก แด๊ดเขาใส่สีตีไข่ไปเรื่อยแหละโรม"
"เค้าระ-รู้กันได้ไงครับ"
"หมาจรคาบกระดูกแกไปแทะเล่นแล้วคนในตลาดเจอพอดี ฮู่วว พูดแล้วขนลุกเลย" แต่แววตาชอบอกชอบใจของแด๊ดไม่ได้เข้ากับคำว่าขนลุกเลยสักนิด แถมต่อมายังไปลูบหัวล้อเล่นกับสุนัขตัวโปรดด้วย "หือ ฟ็อกกี้ แกรึเปล่าไอ้หนู" ครึ่งชิวาว่าเห่าอ๋องแอ๋งขอเศษอาหารที่อาจหลงเหลืออยู่บนโต๊ะ
"ไม่จริงใช่ไหมครับ เน่…ตะ-ตวัน ไม่ไม่จริงใช่ไหม"
ตวันอ้าปากหาวตาจะปิด พยักหน้าสัปหงกให้โรมหลอนขึ้นเป็นสองเท่า ให้ป๊ารับรู้ว่าถึงเวลาพาลูกนอนแล้วแหละ ถึงหม่อนจะกอดอกเก๊กน่าเคร่งฟังเรื่องผีก็เถอะ ทารกตาใสแจ๋วตอนสี่ทุ่มเป็นสิ่งสุดท้ายที่คนจะนอนต้องการ
"พี่-พี่หลิน ยะ-อย่าแกล้งโรมเล่นสิ" ชายหนุ่มหันไปหาคนข้างตัวอย่างขอความช่วยเหลือ
"เรื่องโม้แบบนี้อะนะ? ระดับความเป็นไปได้มากกว่าผู้ใหญ่กลายเป็นเด็กหน่อยนึง" ผู้ใหญ่กลายเป็นเด็ก—ยกมุมปากขึ้นเชิงเยาะเย้ย
"ฮ่า ๆ ไม่มีอะไรหรอกน่า พวกฉันอยู่มายี่สิบปีแล้วมั้งยังไม่เคยเจอสักหน" แด๊ดเฉลยหลังเห็นว่าแขกของบ้านจะเป็นลมกลางโต๊ะอาหารเข้าไปทุกที "ที่น่ากลัวคือราคาบ้านต่างหาก เฮี้ยนแค่ไหนก็สู้เศรษฐกิจไม่ได้"
"อ้ออ ฮ่า ๆ ล้อเล่นสินะครับ" โรมหัวเราะตามแด๊ดแต่เสียงแห้งกว่าเยอะจากความผวาที่ยังไม่หมด เขาถึงกับถามย้ำอีกรอบ สายตามีความหวังสุดขีดจนเข้าขั้นกดดัน "สินะครับ???
"เออ หยอกเล่นน่า ไม่เจอหรอก"
"แหะ ๆ ดีจังเลยครับ"
"แค่กก *แค่บางที* —แค่ก"
การเอาคืนของแด๊ดทำเอาโรมหน้าซีดพูดไม่ออก
___
เรื่องเล่าของสามีไม่มีผลอะไรกับการนอนของป๊า หรือต้องบอกว่าความจริงพวกเขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องผีสางสักเท่าไร ที่สำคัญคือราคาบ้านเฮี้ยนกว่าจริง ๆ คิดว่าเก็บเงินกันไว้มากพอแล้วตอนจ่ายยังกระอักเลือด
ค่ำคืนแรกหลังลูกกลับมาจึงเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่ก็มีความสุขจนหลับสบาย นอนกับสามีสองคนบนเตียงกว้างโดยไร้อาการปวดหลัง ปวดข้อ ปัญหาเสียงกรน ฯลฯ โดยมีเตียงไม้หลังน้อยขังทารกไว้ข้างใน ตั้งอยู่ระหว่างที่นอนกับผนังฝั่งหน้าต่าง
เด็กมาพร้อมปัญหาอีกหนึ่งอย่างคือร้องกลางดึกแล้วต้องงัวเงียมาปลอบ ครั้งหนึ่งเรียกร้องความสนใจ ครั้งสองหิวนม ครั้งสามสะดุ้งตื่นเพราะเสียงแอ้ดังมาก ต้องตาลีตาเหลือกลุกขึ้นไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"ลูกร้อง!"
ป๊าผุดลุกขึ้นมาก่อน แด๊ดใกล้สวิตช์มากกว่าจึงไปเปิดไฟ แสงสว่างสีนวลฉายให้เห็นลูกหม่อนผู้พยายามปีนออกจากที่คุมขัง แล้วไม่รู้ปีนท่าพิสดารอย่างไร เท้าติดอยู่ระหว่างซี่ไม้กับฟูกนอนหนา ห้อยหัวลงมาจากเปล พยายามคลานพาตัวเองออกจากพันธนาการแต่เหมือนมีปีศาจร้ายรั้งขาไว้ ดวงตากลมโตเริ่มมีหยดน้ำรื้น ๆ
"ตายแล้วหม่อน ไปทำอีท่าไหนถึงติดได้ล่ะเนี่ย"
พวกเขาช่วยปลดปล่อยทารกจากที่นอนกันโดยด่วน แด๊ดอุ้มขึ้นปลอบในขณะที่ป๊าเช็กขาอวบ ๆ เพื่อดูรอยช้ำ โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก ก่อนจะไม่ลืมเช็กผ้าอ้อมต่อ ต่อให้รักแค่ไหนสิ่งที่เห็นเปื้อนอยู่ตอนนี้ก็ทำใจรักไม่ลง แค่พยายามไม่ย่นจมูกชัดเจนเกินไปนักเผื่อลูกจะคิดว่าป๊าโกรธ
"โอ๋ ๆๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมา"
"เดี๋ยวต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมด้วยนะ"
"หืมม กินเข้าไปเยอะเหรอหม่อน" แด๊ดทำเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเล่นกับลูก "กินเก่งนะตัวแค่เนี้ย"
สองสามีทำงานกันเป็นทีม เริ่มด้วยป๊าปูผ้าขนหนูผืนใหม่ไว้พื้นที่โล่งบนโต๊ะ แด๊ดวางเด็กกับพื้นแล้วทำความสะอาดด้วยทิชชูเปียก ป๊าทิ้งผ้าอ้อมสกปรก จัดการหยิบผ้าอ้อมอันใหม่กับแป้งกันผื่นขึ้นมาวางเตรียม แต่ผ้าอ้อมใหม่ไม่พร้อมสักทีแด๊ดถึงอุ้มลูกขึ้นรอ หยอกล้อกันให้เสียงร้องไห้กระซิกของทารกน้อยสงบลง
ป๊าทั้งงัวเงียและเริ่มหงุดหงิดอย่างกับวัยรุ่นอารมณ์แปรปรวน ไม่รู้ไอ้ซองสีน้ำเงินนี่มันจะหนาไปไหน เมื่อก่อนไม่เคยมีโอกาสได้ใช้ ไม่รู้เลยว่าตอนมึน ๆ มันจะฉีกยากเป็นสองเท่า ไม่นึกเลยว่าพอง่วง ๆ การดูแลทารกจะยากเป็นสิบเท่า
เมื่อก่อน…เขาหยุดมือกะทันหัน
"ป๊า ร้องไห้เหรอ เฮ้ย ป๊าเป็นอะไร"
"เรา…เรารับลูกมาเลี้ยงตอนสามขวบนี่ใช่ไหม" จะปิดบังตอนนี้ก็สายไปแล้ว ป๊าสูดจมูกดังฟืด ฝืนยิ้มให้หม่อนผู้จ้องคุณพ่อตาโตอย่างไม่เข้าใจ
"อยากเจอพวกหนูให้เร็วกว่านี้จัง"
"ปาาปะ?"
"ว่าไงลูก"
แววตาของสามีอ่อนลง ยื่นลูกมาใกล้ ๆ เพื่อให้ทารกยื่นแขนออกไปจับป๊าได้ ทำเสียงนิ่มเล็กเลียนแบบหม่อนตอนโตได้ไม่ค่อยเนียนเท่าไร มันประหลาดจนน่าหัวร่อ "ตัวเล็ก ปลอบป๊าหน่อยเร็ว โอ๋ ๆ ไม่เศร้านะคะป่าป๊า"
"ไม่ได้เศร้าสักหน่อย ซ-ซาบซึ้งต่างหาก แค่ถ้ามีโอกาสได้เลี้ยงตั้งแต่เกิดก็คงจะดี"
เหล่านางฟ้าและเทวดาตัวน้อย ๆ ที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นจุดเริ่มต้น เสียดายจนเศร้า แต่ก็สุขใจกับสิ่งที่มี กลายเป็นความรู้สึกหวานปนขมขมวดปมอยู่ข้างใน พวกเขาไม่เคยมีโอกาสได้อุ้มตอนลูกพึ่งลืมตาดูโลก ไม่ใช่คนแรกที่ลูกเห็น ไม่ได้เอ่ยคำแรกที่ลูกได้ยิน ไม่เคยประคับประคองตอนลูกหัดเดิน
…ไม่ปกติ…
ใครอยู่กับหลินตอนลูกอ่อนแอ หลงทาง เด็กคนนั้นมีแต่ต้องเข้มแข็งขึ้นด้วยตัวเอง ใครกันจะป้อนคำว่ารักให้ตวันในทุก ๆ วัน บอกเขาว่าไม่ต้องไล่ตามหรือรอคอยความรักจากนอกบ้าน ใครจะคอยกอดหม่อนแล้วบอกว่าจะร้องไห้ออกมาบ้างก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมีความสุขตลอดเวลา ใครจะประคบประหงมลูกในวันที่เด็กน้อยต้องการ
ต่างเป็นโอกาสที่พวกเขาไม่มีวันได้มี
วินาทีนี้ไม่คิดว่าการโดนลดอายุเป็นคำสาป เรื่องอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นเป็นของขวัญอันล้ำค่า
"แด๊ด…"
เมื่อมัวแต่ชักช้าสิ่งไม่คาดฝันจึงมาเยือน ตอนป๊ายื่นมือออกไปเพราะอยากกอดลูก เขาสัมผัสถึงความเปียกแฉะที่ไม่ใช่น้ำตา
"แด๊ดลูกฉี่!"
"แอรร่ ดาดา" หม่อนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกับสีหน้าของพ่อผู้ตาเหลือกวิ่งเข้าห้องน้ำ ก่อนสีหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองจะกลายเป็นปลงโลก
"ไม่ทันแล้วล่ะ…มองในแง่ดี อย่างน้อยก็แค่ฉี่"
บทเรียนของวันนี้: อย่าดราม่าระหว่างเปลี่ยนผ้าอ้อม
พวกผู้ใหญ่ต้องรีบจัดการทำความสะอาดก่อนได้อาบน้ำกันอีกรอบ กว่าจะเสร็จ กว่าจะกล่อมทารกให้นอนได้ ต่างทิ้งตัวลงเตียงกว้างด้วยความรู้สึกเพลียสุดขีด
"เหนื่อยเนอะ"
ป๊าก็บ่นไป แต่ไม่รู้ทำไมอีกคนยิ้มสนุก ไม่รู้ทำไมเขาถึงยิ้มตามไปด้วย
"มา ๆ ขอหอมให้หายเหนื่อยหน่อย"
"โอยย ไม่ง่วงเหรอ กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย—อื้อ" ป๊าพลิกตัวหนีแล้วก็โดนแด๊ดกอดจากข้างหลังอยู่ดี ร่างหนัก ๆ เกาะกอดทั้งฝังจมูกลงกับแก้มนุ่มได้สำเร็จ พอจะหอมเป็นครั้งที่สอง ป๊าหันกลับไปหาให้กลายเป็นการจูบแทน
จุมพิตที่ไม่มีอะไรมากไปกว่าสัมผัสริมฝีปากกัน แต่ความอบอุ่นที่แฝงมาช่างลึกซึ้งเหนือคำว่ารักใด ๆ
"จริงนะ ไม่อยากให้ป๊าต้องเศร้าเลย"
"ก็บอกว่าซึ้งไงเล่า"
"แบบที่เอาไว้นึ่งข้าวเหนียว?"
"เฮ้ออ!" ป๊าเบือนหน้าหนีเอือมระอา เขากระเถิบตัวไปเกือบสุดขอบเตียงแบบพอกันที ได้เวลานอนหลับยาว ๆ แต่ตัวรุ่มร่ามร่วมเตียงยังจะลากพากลับไปขังในอ้อมกอดอีก
"จริงนะ สัญญาว่าจะคอยกอดเสมอตอนที่ป๊าเศร้า"
"ไม่ต้องบอกก็รู้"
เขาทำมาตลอด
รักมาตลอด
เคียงข้างมาตลอด
"อย่างกับฝันไปเลย…"
"ครับ?"
"ชีวิตที่มีความสุขขนาดนี้…เหมือนฝันเลย" ป๊ากระซิบถ้อยคำผ่านลมหายใจเบา ไม่ใช่เพราะไม่แน่ใจ แต่เพราะกลัวว่าถ้าพูดออกมาดัง ๆ แล้วสักวันหนึ่งทุกอย่างจะสลายเป็นละอองหาย กลัวว่าต้องตื่นขึ้นมาในวันที่ทุกอย่างเป็นเพียงจินตนาการ
"ในฝันแด๊ดทำอะไรบ้างล่ะ"
"ไม่รู้สิ"
"ถ้าได้เข้าฝันป๊าแด๊ดจะกอด" เขากอดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังเริ่มร้อน ฟาดเท้าก่ายขาจนเหมือนจะประกอบร่างกัน มอบความอบอุ่นเกินพิกัด "อะไรอีกครับ"
"รัก"
"รักอยู่แล้ว"
"งั้นจูบ"
มือใหญ่จับคางให้เขาหันกลับไปรับริมฝีปากหวาน—ไม่ รับลูกบอลกระแทกหน้าจะคล้ายกว่า เสียง 'มฮวั่ฟ' ที่ฟังไม่เป็นคำน่าเกลียดจนชวนให้หัวเราะ
"โอ้ยย เสียงเนาะ"
"อะไรอีกไหมครับ"
"สัญญาว่าจะตื่นขึ้นมาตอนเช้าด้วยกัน"
"ตลอดไป"
ริมฝีปากประกบผนึกคำสัญญา ก่อนคู่ชีวิตจะหลับตาลงไปพร้อมกัน
_____


## ตอนพิเศษ วันหวาน (1/3)

ดึกป่านนี้คนในบ้านคงหลับไปหมดแล้ว
นาวีค่อย ๆ ปลดกลอนเปิดหน้าต่างไม้ออก ระมัดระวังอย่างยิ่งที่จะไม่ให้เสียงเอี๊ยดของบานพับดังเกินไป สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาท่ามกลางสวนอันมืดมิดและแนวบ้านเรือนคือแสงสีไกล ๆ จากงานวัด สามารถเห็นได้ชัดจากห้องนอนอันมืดสนิท
ระยะห่างจากบ้านไปถึงวัดเดินประมาณ 20 นาที ระยะห่างจากเรือนไปถึงกำแพงประมาณ 10 ก้าว ระยะห่างจากหน้าต่างลงไปถึงพื้นคือประมาณ 8 เมตร ซึ่งวัดจากความกระตือรือร้นในตอนนี้—พอรู้ว่าคนรักรออยู่ สามชั้นก็แค่ความสูง
นาวีห้อยเชือกที่ทำจากผ้าปูกับผ้าม่านผูก ๆ กันลงหน้าต่าง อาศัยความคล่องแคล่วส่วนตัวปีนลงพื้นแล้วตัดผ่านสนามหญ้าโล่งโดยมีแสงจันทร์นำทาง ไปถึงเชือกไนลอนผูกปมที่คนจากอีกฝั่งเคยแอบโรยลงมาให้ ถูกเก็บซ่อนไว้ในต้นไม้และพุ่มไม้หนากันแม่บ้านหรือคนสวนบังเอิญมาเจอ
เด็กหนุ่มปีนข้ามเหล็กแหลมที่ติดบนรั้วอย่างระมัดระวัง สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ตอนเท้าตกถึงพื้นด้วยความตื่นเต้นดีใจที่ได้รับอิสระ ก่อนรีบเดินผ่านชุมชนอย่างรวดเร็วไปที่วัด
ดูเหมือนว่าความเร่งรีบของเขาจะสูญเปล่า ฉัตรยังมาไม่ถึง ใต้ต้นโพธิ์ตรงทางเข้าลานไม่มีร่างคนรักยืนอยู่ นาวีเลยต้องกอดอกพิงต้นไม้แล้วกระดิกเท้ารอเซ็ง ๆ สายตาสอดส่องหาคนที่บอกว่าจะตรงมาหาเขาทันทีหลังเลิกงาน อากาศตอนกลางคืนโหดร้ายเท่าตอนกลางวัน ความร้อนระอุของเดือนเมษายนยิ่งผลักให้ผู้รอหงุดหงิดอยากปะทุ
"เดินมาเหนื่อย ๆ แล้วยังจะให้รออีก" นาวีบ่นกับตัวเองขณะใช้มือโบกลมใส่คอเสื้อ ด้วยหวังว่าจะคลายความร้อนจากจินตนาการของคนโมโหไปได้บ้าง…ถ้าเจอนะ จะบิดให้หูชา ด่าสัก 20 ประโยค ก่อนไม่คุยด้วยสัก 3 ชั่วโมง
พอได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ที่จำได้ดีแล่นเข้ามา นาวีแทบจะปิดบังรอยยิ้มดีใจไว้ไม่อยู่ มือขวากระตุกอยากโบกเรียกต้อนรับ ดึงเด็กหนุ่มตัวดีที่พึ่งมาถึงเข้าอ้อมกอดแล้วบ่นบรรยายสัก 20 ปีว่าคิดถึงแค่ไหน แต่ทุกอย่างยังถูกเก็บงำไว้ใต้ดวงตาคมกริบส่อแววไม่พอใจ ความพยายามกอดอกทำหน้าบึ้งสุดชีวิตเป็นฝ่ายชนะ
ฉัตรเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทักทาย เส้นอดทนของนาวีสั่นคลอนครืน ๆ เมื่ออยู่ ๆ ทุกความทุกข์ใจที่เขาได้รับมาเหมือนสลายหายไปเลย
"อากาศร้อนเนอะ เดินมาเหนื่อยไหม รอตรงนี้นานยัง" คนนัดโยนคำถามใส่รวดเร็วเหมือนลนลาน รอยยิ้มเป็นประกายแจ่มใสลดลงเล็กน้อยจากความรู้สึกหวาด ๆ "รู้แหละว่าต้องง้อเลยซื้อโค้กมาฝาก"
ขวดแก้วใส่น้ำสีเข้มถูกยื่นมาให้ พอมีแสงส่องผ่านเห็นชัดว่าเป็นสีน้ำตาลของกรวดทราย คล้ายกับดวงตาของนาวีเพียงแต่อุณหภูมิต่างกันลิบลับ อันหนึ่งเย็นชื่นใจ อันหนึ่งร้อนเหมือนไฟเผาผลาญ
"รู้ว่ารออยู่แต่ก็ไปแวะร้านน้ำ?" เขาตำหนิกระทั่งสิ่งที่ตัวเองก็ให้อภัยตั้งนานแล้ว อีกคนมองโลกในแง่ดีสุดขั้ว อีกคนช่างระแวงไปเสียทุกอย่าง ไม่รู้เลยว่าอยู่กันได้อย่างไร
ฉัตรพึ่งจะระลึกได้ว่าการกระทำขัดแย้งกันเอง ดวงตาเบิกขึ้นพร้อมพึมพำ "จริงด้วย" ด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเต็มที่ จนนาวีรู้สึกว่าพูดแรงไปหน่อยเลยสงสาร ยอมรับน้ำหวานที่อีกฝ่ายอุตส่าห์ซื้อให้มาในที่สุด
"ขอบใจ"
ยังไงมันก็พอมีประโยชน์ในอากาศร้อนตับแลบแบบนี้ นาวีเอาขวดแก้วของน้ำอัดลมเย็น ๆ แนบคลายร้อนตรงผิวคอ เอียงศีรษะเล็กน้อยเผยลำคอฝั่งนึงจนคู่สนทนาสามารถมองเห็นได้ชัด ได้ยินเสียงหายใจติดขัดตามมา
"ไม่มีเสื้อสีอื่นแล้วเหรอ" ฉัตรเอ่ยเสียงไม่ชอบใจ แสดงความรู้สึกอื่นนอกจากยิ้มแย้มเป็นครั้งแรกของวัน เขารู้ว่าควรเบือนหน้าหนีไปที่ไหนสักแห่ง ไม่ว่าภาพเสื้อขาวชื้นเหงื่อแนบไปกับแผ่นหลังจะน่าสนใจสักแค่ไหน ลำคอขาวที่มีหยดน้ำเกาะพราวก็ไม่ควรมองเช่นกัน
"มีปัญหาอะไรกับเสื้อผมฮึ" ความรู้สึกนาวีตรงข้ามกับยิ้มแย้มอย่างคงเส้นคงวา
"ใส่เสื้อคลุมเถอะ"
ฉัตรหมายถึงเสื้อช้อปแขนยาวที่ผ้าหนาพอ ๆ กับพรม หนึ่งในปริศนาว่าใส่เสื้อสองชั้นในเดือนเมษายนได้อย่างไร นอกจากชั้นสีเลือดหมูด้านนอกก็มีเสื้อยืดสีเทาข้างในอีกตัว พอถอดช้อปออกแล้วเห็นสร้อยเชือกถักคล้องอยู่ตรงคอ มากกว่าครึ่งถูกซ่อนใต้เสื้อยืดเปล่า รวมถึงแหวนเงินแสนสำคัญที่ร้อยอยู่ด้วยกัน
"ไม่เอา มันร้อนน"
พอเห็นว่านาวียึกยักจะปฏิเสธเด็กหนุ่มเลยบังคับใส่ให้แทน คลุมทับตรงไหล่สักหน่อยก็ยังดี แต่พอจับไหล่บางของคนรักแล้วเขาขมวดคิ้วมุ่น ระดับความยิ้มแย้มลดฮวบไหลลงเหว ความไม่พอใจคล้ายจะปะทุออกจากทุกอณูผิวหนัง
"ทำไมถึงผอมลงครับ ที่ศูนย์ฯ เลี้ยงไม่ดีเหรอ"
คำว่าไม่ดีมันน้อยไป…เด็กหนุ่มกลายเป็นฝ่ายที่ต้องหลบตาบ้าง
"ผมจะพานาวีหนีออกมาให้ได้สักวัน"
"คุยเรื่องอื่นเถอะ ไม่อยากนึกถึงแล้ว" ผู้มีเรื่องอยากปิดบังพยายามกวาดสายตามองหาหัวข้อสนทนาใหม่
ฉัตรไม่ให้นาวีต้องลำบากคิดเอง เขาดึงความอารมณ์ดีกลับมาอีกครั้งเพื่อสร้างบรรยากาศผ่อนคลายให้คนรัก ต่อบทสนทนาให้ไหลลื่นด้วยการแนะนำร้านหอยทอดเจ้าเด็ดตรงหน้าศาลา พร้อมบรรยายเหตุผลอย่างออกรสชาติว่าทำไมต้องไปลอง ไม่ปล่อยให้นาวีจมอยู่กับความคิดกังวลของตัวเองเลยแม้แต่นาทีเดียว
สี่ทุ่มถือว่าค่อนข้างดึกสำหรับงานวัด กว่าจะไปถึงร้านก็เริ่มเก็บของแล้ว คนบางตา พวกเขาได้นั่งโต๊ะใหญ่ที่เหลือเก้าอี้ตั้งสามตัว มีที่เหลือเฟือพอให้วางกระเป๋า
นาวีให้ฉัตรสั่งอาหารตามสบาย ส่วนเขาเหลือบมองประเมินผู้คนทั้งร้านโดยระวังไม่ให้ใครรู้ตัว คนน้อยก็ดีอยู่อย่างคือโอกาสที่จะตกเป็นเป้าสายตายิ่งน้อยลง ทั้งมองจากภายนอกพวกเขาก็เหมือนเพื่อนมาเที่ยวด้วยกันธรรมดา ไม่น่ามีใครสงสัยอะไร ทุกคนต่างยุ่งกับเรื่องของตัวเอง
เมื่อหอยทอดกะทะร้อนถาดยักษ์ถูกยกมาเสิร์ฟ เด็กหนุ่มพยายามเลิกวิตกแล้วมีความสุขกับปัจจุบันให้มากที่สุด
บนโต๊ะมีซอสพริกสำหรับปรุงรสเป็นกระปุก ฉัตรราดซอสสนุกมือโดยที่นาวีไม่เข้าใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว อากาศร้อนขนาดนี้แต่เจ้าตัวราดซอสพริกอย่างกับอาบ เข้าใจว่าแจกฟรีแต่บางทีก็เกินไป
"อะไรจะอร่อยขนาดนั้นฮึ"
"อ้อมันอ่รอย!"
สีหน้ามีความสุขกับอาหารเป็นคำตอบชัดเจน จุดประกายรอยยิ้มของผู้มองได้ไม่ยาก นาวีเห็นแล้วรู้สึกอิจฉาเจ้าของร้านหน่อย ๆ ที่ฝีมือดีจนฉัตรสวาปามอย่างกับเสพติด นึกอยากลองไปเรียนทำอาหารเลิศรสให้เขาทานอยู่ในใจ
ตอนนี้คนทำกับข้าวไม่เก่งได้แต่ตัดแบ่งส่วนของตัวเองที่ความเผ็ดน้อยนิดเข้าปาก ก่อนลองแย่งส่วนที่มีซอสสีส้มอยู่เต็มมาทานคำหนึ่งอย่างอยากรู้อยากเห็น
"เผ็ด! กินเข้าไปได้ยังไงเนี่ย"
"ไม่เห็นรู้สึกเลย"
ในขณะที่ฉัตรสามารถตอบหน้าตาย นาวีต้องยกน้ำเปล่าในแก้วใสขึ้นดื่มอึก ๆ เพราะเผ็ด ริมฝีปากแดงบวมเจ่อจนต้องหาเอาน้ำแข็งประกบให้ความเย็น เรียกใบหน้าขึ้นสีแบบแปลก ๆ จากผู้ร่วมโต๊ะ โดยที่ไม่น่ามีต้นเหตุมาจากความเผ็ด
"อีกแล้วนะนาวี ชอบดุว่าอายคนบ้างล่ะ ที่สาธารณะบ้างล่ะ แต่ก็ไม่เลิกยั่ว"
"ก็มันเผ็ดนี่! ปากตายด้านไปแล้วเหรอ"
"ไม่รู้เหรอครับ อยู่กับนาวีทานอะไรก็หวาน" ฉัตรยิ้มกรุ้มกริ่มภูมิใจในการหยอดอันไร้ที่มาที่ไป น่าหมั่นไส้จนชวนให้คนมองมือสั่นอยากถอดช้างดาวตีปาก นาวีเอื้อมไปหยิบซอสพริกทั้งขวดหมายมาราดใส่อาหารเขาแทน เอาให้พ่นไฟกันไปเลย ฉัตรรั้งมือห้ามไว้ด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงผวา "เดี๋ยว ๆ ใจเย็น นั่นก็เกินไป"
"ไหนบอกว่าหวาน"
"ใจผมไปไหวแต่ลิ้นผมมันไม่ตาม สงสัยต้องหาคนมาช่วยฝึกบ่อย ๆ แล้ว"
"บัดสี" นาวีติเสียงขรึมก่อนก้มหน้าลงกับจาน ใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการเมินเฉยต่อคำพูดสองแง่สองง่ามชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าว แต่เหมือนยิ่งเขากลั้นยิ้มเท่าไรฉัตรก็ยิ่งนึกสนุก นึกหาทุกคำที่เชื่อมโยงโอกาสหยอดคำหวานกับร้านค้าเข้าด้วยกัน
_____


## ตอนพิเศษ วันหวาน (2/3)

ตั้งแต่ที่แรกคือร้านเป่าแก้ว พนักงานกำลังถือไฟร้อนจ่อกับแก้วใสให้ขึ้นเป็นรูปอย่างขะมักเขม้น ผลงานในมือของผู้เชี่ยวชาญดูราง ๆ ว่ากำลังจะเป็นดอกกุหลาบ ดวงตาที่เคยมองสนใจเครื่องแก้วหรี่ลงอย่างระแวงเมื่อได้ยินเสียงคนข้างตัว
"ชอบเหรอครับ"
"ก็เขาทำสวยดี"
"แล้วให้นาวีชอบผมต้องทำไง"
อยู่เฉย ๆ ก็ชอบแล้ว…
"คราวหน้ามาให้ตรงเวลานัด"
"อุก-เจ็บ" ฉัตรส่งเสียงกระอักเลือดเกินจริง มือยกกุหลาบแก้วเป็นพร็อพประกอบน้ำเสียงร้าวรานที่ไม่ได้มีความเป็นธรรมชาติเลยแม้แต่น้อย "แก้วร้าวยังซ่อมได้ แต่ใจร้าวไปจะมีใครรับผิดชอบ"
"เฮ้อ" คนโดนหยอดกุมขมับปวดหัว ความเสี่ยวเป็นเชื้อเพลิงให้อาการเครียดทวีหนักขึ้นทันตาเห็น เขารู้สึกอยากแวะเข้าโบสถ์ไปทำบุญทำทาน บางทีชาติที่แล้วสร้างกุศลมาน้อยไปถึงได้เจอสัมภเวสีตามก่อไมเกรน
จะแวะเข้าไปไหว้พระตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว วิญญาณตามติดมันแจกรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยกับคำรักไร้สาระไปตลอดทาง
"อีกนาทีได้น้ำอัญชัน อีกกี่วันได้ใจคุณครับ"
"บนแผงเนื้อไก่ย่าง แต่ข้าง ๆ ผมเนื้อคู่"
"บนเตาขนมถังแตก แต่ผมน่ะใจแตก"
"ขนมสายไหม แต่ไม่รู้คุณรักผมไหม"
มันเข้ากันตรงไหน??
นาวีได้แต่ส่ายหน้าเบื่อ ๆ กระทั่งร้านตัดผมที่เก็บของปิดไปแล้วเขายังหาทางเล่นได้ โชคดีที่ประตูเหล็กหน้าร้านปิดตายและไม่มีเจ้าของเฝ้าอยู่ ไม่งั้นเขาก็จะต้องมาร่วมได้ยินกับอะไรแบบนี้
"ตัดผมไปทางซ้าย แล้วตัดใจนี่ไปทางไหนครับ"
"เมรุ"
การล้อเล่นหยุดชะงักเมื่อผ่านสถานที่เผาศพ สีหน้าฉัตรก้ำกึ่งระหว่างหวาดผวากับดีใจ เมื่อกี้นาวีพึ่งขู่กลาย ๆ ว่าเลิกรักเท่ากับตายใช่ไหม? เท่ากับ— "ยอมรับแล้วสินะว่าชอบ"
"แวะร้านปาโป่งกัน" คนปากหนักพาเปลี่ยนเรื่องเดี๋ยวนั้น ถูกหลายร้อยเหตุผลที่จริงบ้างคิดไปเองบ้างกันไว้จากการพยักหน้ายอมรับ
ฉัตรไม่ว่าอะไรและยอมตามใจทุกอย่าง ยอมโดนลากพาไปร้านที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาและแผงลูกโป่งยางโดยไร้แรงต้าน
ร้านใกล้จะปิดแล้ว วัดจากสีหน้าเบื่อโลกของพนักงาน พวกเขาคงเป็นลูกค้ากลุ่มท้าย ๆ ที่จะรับ ตุ๊กตาของรางวัลที่เคยมีเต็มแผงหายไปจนเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง เหลือแค่พวงกุญแจจุ๊กจิ๊ก ตุ๊กตาลิงหน้าตาไร้ชีวิตชีวา ขนมถุงราคาถูกสำหรับเป็นรางวัลปลอบใจ แล้วก็ตุ๊กตาเลียนแบบเด็กทารกที่ดูน่าสยองมากกว่าน่ารัก
เจ้าของร้านมาอธิบายกฎด้วยตัวเองก่อนแจกถาดใส่ลูกดอกให้ ฉัตรพยักหน้าตามงั้น ๆ ตรงข้ามกับคนรักที่ตั้งใจฟังแน่วแน่ ไม่รู้ว่าเพราะไฟอยากเอาชนะมันโชกโชน หรือว่าอยากหาสิ่งอื่นมากลบความคิดฟุ้งซ่านในใจกันแน่
"ช่วยกันปานะ"
"ครับ"
นาวีประเมินระยะทางเป็นอย่างดีก่อนลงมือ ตรงข้ามกับฉัตรที่ผลาญลูกดอกไปปักกับแผงร้านบ้าง เฉียดหัวพนักงานบ้าง แต้มมากกว่าเก้าในสิบจึงมาจากนาวี เด็กหนุ่มระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหวของมือ ใช้แต่ละดอกให้คุ้มค่าอย่างกับกำลังฝึกไปปาใส่ใคร
"ใจเย็น ๆ เล็งก่อนไม่ต้องรีบร้อน ร้านเขาไม่ได้จำกัดเวลาสักหน่อย"
ฉัตรพึ่งโยนลูกดอกหายไปหลังผ้าเต็นท์ มือถึงว่างไปโอบเอวของผู้แนะนำ ปากก็ว่างไปกระซิบลงใบหูนิ่ม "ไม่อยากมองเป้าครับ อยากมองแต่คุณ"
"…"
"ปาเท่าไรก็ไม่ตรง"
นาวีพลาดอย่างน่าอายเป็นครั้งแรก เขาปาเฉียดคอเจ้าของร้านไปปักขอบแผงลูกโป่งด้านหลัง ต้องวุ่นอยู่กับการขอโทษขอโพยอยู่พักใหญ่จนกว่าอีกฝ่ายจะหายหน้าซีดขาวเป็นไก่ต้ม น่าแปลกที่ยืนอยู่คนละทิศแท้ ๆ แต่ลูกดอกยังอุตส่าห์หลุดมือไปได้
เด็กหนุ่มหันไปทำตาเขียวใส่ตัวต้นเหตุ
"ขอยืนมองเฉย ๆ ได้ไหมครับ" ฉัตรยิ้มอ่อนหวาน มือเลื่อนจานใส่ลูกดอกส่วนของเขาให้นาวีจัดการทั้งหมด ตั้งมั่นว่าจะเป็นผู้ชมอย่างเดียวพอ
"ตามใจ"
สรุปแล้วทั้งคู่พลาดรางวัลใหญ่ ได้แต่ความเขินอายปนเหนื่อยใจกับเงินที่เสียเปล่า ๆ เพราะช่วงหลังนาวีสมาธิหลุดหาย ยังดีเจ้าของร้านให้ตุ๊กตาปลอบใจกลับบ้านมาตัวหนึ่ง น่าจะเพราะหน้าตามันขายออกยากมากกว่าจะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จริงๆ
เด็กทารกปลอมไซซ์ของจริงถูกยื่นให้ น่ากลัว— เป็นคำแรกที่ผุดขึ้นมาในใจเขาตอนรับของ ตาสีฟ้าของเด็กอ่อนไร้แววชีวิต ผิวสีครีมแต่ดูออกว่าเป็นพลาสติก ทั้งเหมือนจริงและดูปลอมจนมองแล้วหลอน เมื่อคิดว่าต้องอุ้มไอ้ตัวต้องสาปนี้เดินผ่านเมรุกลับไปหน้าวัดแล้วนาวีสองจิตสองใจขึ้นมา อยากให้มันไปถูกแขวนคอไว้เหนือแผงร้านตามเดิม
คนรักของเขาเอ่ยขอบคุณเจ้าของร้านยกใหญ่ เป็นอันว่าปิดตายหนทางในการคืนเรียบร้อย ก่อนพากันแบกเด็กหน้าหลอนเข้าโซนสวนสนุกที่อยู่ส่วนท้าย ๆ ของงาน
ฉัตรโอบข้างหลังเพื่อกันคนให้ พาผ่านซอยร้านตรงหน้าบ้านลมที่มีผู้คนหนาตาแม้ดึกมากแล้ว ผู้ปกครองที่มารอลูกหลานเล่นบ้านลมอยู่กันเบียดเสียด กัดฟันทนฟังเด็กร้องกรี๊ดกร๊าดดังไปถึงยอดเจดีย์ ความมีชีวิตชีวาต่างจากผู้ผ่านโลกมานานที่มองพื้นบ้างสุสานบ้างอย่างไร้ความหวัง สงสัยทุกการตัดสินใจของตัวเองที่นำมาสู่จุดนี้
นาวีเองก็สงสัย…อะไรทำให้คนเราเสียสละความสุขส่วนตนเพื่อเด็กสักคนได้
"ถ้ามีลูกคงวุ่นน่าดูเลยเนอะ"
ฉัตรแค่งึมงำในลำคอตอบ พูดน้อยสงวนปากคำอย่างที่ไม่ใช่เขาเลย
คู่สนทนานึกแปลกใจขึ้นมา เด็กหนุ่มอีกคนเงียบผิดปกติทั้งยังแตะเนื้อต้องตัวมากขึ้น โอบเอว บ่า เยอะจนน่าแปลก แต่ความประหลาดใจของเขายังไม่หนักหนาเท่าความกังวลอันปั่นป่วนในทรวงอก ฉัตรคิดอะไรอยู่ เห็นอะไรมา พึ่งได้ยินคำพูดไม่ดีมาหรือเปล่า นาวีเหลือบมองสำรวจรอบตัวทันทีเพื่อตามหาแววตาสะอิดสะเอียนจากในฝูงชน
เขารู้ว่าไม่ควรสนใจสายตาใครแต่ห้ามตัวเองไม่ให้หวาดระแวงว่าจะมีคนด่าไม่ได้ เขารู้อยู่ว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันผิด ทั้งรู้อีกด้วยว่าผิดที่คิดว่ามันผิด สับสนระหว่างให้เขาโอบไหล่ต่อกับปล่อยมือแล้วเดินด้วยกันในขอบเขตเพื่อนปกติ
ความระแวงเป็นฝ่ายแพ้ นอกจากจะเอียงคอให้ซบกันใกล้ชิดขึ้นนาวียังอ้อนถามเขาเสียงเบา
"เป็นอะไร ทำไมเงียบ"
ฉัตรเบนสายตาหนีก่อนพูดตะกุกตะกัก ลูบหลังคอด้วยความประหม่า "ก็…ทำไมอุ้มแบบนั้นล่ะ"
คำตอบผิดคาดไปไกลลิบ
นาวีเคยเห็นวิธีอุ้มทารกอยู่หลายครั้ง พอรับมาแล้วมือมันก็ไปเองโดยอัตโนมัติ เด็กหนุ่มยืนทำหน้าสับสนทำตัวไม่ถูกอยู่ถนนโล่ง ๆ หลังบ้านลมยักษ์ พิจารณาสีหน้าคนรักที่เหมือนมีจินตนาการเป็นร้อยพันแล่นผ่านในเสี้ยววินาที
ใช้เวลาอีกหลายปีทีเดียวกว่าเขาจะเข้าใจสายตาคาดหวังคู่นั้น
"แบบไหน?"
"เปล่า"
"??"
สักพักฉัตรตัดสินใจอุกอาจ โอบกอดทั้งคนทั้งทารกยกขึ้นสูงจนเท้าลอยพื้น "เฮ้ย! คนมองทั้งวัดแล้ว!" นาวีร้องเสียงหลงไปพร้อม ๆ กับหัวเราะร่วนโดยลืมห้ามตัวเอง หลุดสีหน้ายินดีที่เป็นธรรมชาติที่สุดหลังฝืนมาตลอดวัน จุดประกายรอยยิ้มแห่งความสุขให้กับผู้ที่เฝ้ารออยู่ตั้งนาน
"ผมดีใจนะที่ทำให้นาวีหัวเราะได้สำเร็จ"
_____


## ตอนพิเศษ วันหวาน (3/3)

เพื่อไม่ให้ตัวเองโดนแซวว่าแปลกหรือโดนอุ้มตัวลอยอีกเป็นครั้งที่สอง นาวีเลยเปลี่ยนเป็นหิ้วหัวเด็กด้วยมือข้างเดียวแทน พอจะหุบปากเด็กหนุ่มข้างตัวและพอจะกันไม่ให้จู่ ๆ ปรี่เข้ามาแบกได้ แต่กันบรรยากาศเริงรื่นของเขาไม่ได้เลยสักนิดสักนิด
"อุ้มงี้ลูกคอหักพอดี"
นาวีคิดผิด ต่อให้เขาเดินหนีไปอยู่อีกฝั่งของถนนดินก็ยังไม่วายโดนแซวอยู่ดี เมื่อกี้ตอนผ่านสุสานน่าจะเอาน้องไปวางรวมกับตุ๊กตาเจ้าที่และเจดีย์เก็บกระดูก
"มันก็แค่ตุ๊กตาไหม เอาไปแบกเองเลยไป"
"เฮ้ออ นาวีนี่ไม่ไหวเลย"
ฉัตรเข้ามาเกาะแกะใกล้ ๆ ด้วยการเอาแขนพาดบ่าเขา นาวีเลยสามารถยัดเด็กหน้าหลอนใส่อกอีกฝ่ายสำเร็จ แต่หากเขาคิดว่านั่นจะสามารถหยุดคนช่างหยอดจากโอกาสทองได้ เขาก็คิดผิดมหันต์ ฉัตรเอาตุ๊กตาทารกไปเล่นประกอบการเลียนเสียงได้อย่างน่าสะพรึงที่สุด เด็กหนุ่มที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่ดีพอทำเสียงเล็กเสียงน้อยแล้วคนฟังอยากระเบิดแก้วหูทิ้ง
"ป่าป๊าฮับหักคอนู๋ทำมาย"
"อยู่กะลุงฉัตรนู๋ไปเกิดใหม่ดีกว่าฮับ" นาวีทำตามด้วยอารมณ์แตกต่าง แต่ความน่าขนลุกอยู่ในระดับใกล้เคียงกัน
"โห่วว ทำไมผมเป็นลุงล่ะ เป็นอย่างอื่นไม่ได้เหรอ"
"ได้ เดี๋ยวคิดก่อนนะ คงต้องเป็นอะไรที่เสี่ยว ๆ เลี่ยน ๆ ไร้สาระ แล้วก็แป้ก"
"ขึ้นต้นด้วย ส.เสือ ลงท้ายด้วยม.ม้า?"
"เสื่อม"
"นั่นสระเอ"
"สารเลม"
"มันลงม.ม้าตรงไหน นาวีขี้โกงว่ะ"
"สติไม่เต็ม"
"แต่ความรักล้นเปี่ยมนะครับ"
นาวีกำลังจะหลุดขำแต่เปลี่ยนเป็นถอนหายใจเฮือกใหญ่ได้ทันควัน ก่อนปล่อยเสียงเฮ้อยาวเกินจริงออกมาด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อย "เอาเถอะ คนมีความรักก็บ้านิด ๆ เป็นเรื่องปกติ"
ชิงช้าสวรรค์เป็นเป้าหมายสุดท้ายของทั้งสอง คนต้นคิดไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเด็กหนุ่มข้างตัวที่ยึดถืออุดมคติโรแมนติกอยู่เต็มอก ยกเหตุผลมากมายมาลากเขาขึ้นไปเป็นเพื่อน ไม่ว่าจะเป็นวิวสวย บรรยากาศดี อากาศดี ดูดาวแต่แสงไฟสว่างไสวขนาดนี้คงจะเห็น
พอเจอแถวแล้วนาวีอยากหันหลังกลับ ไม่ใช่ว่าต้องรอคิวยาว หรือมันดึกมากแล้ว หรือเขาจะเก็บร้านกันแล้ว แต่คนอื่นถ้าไม่มากันเป็นครอบครัวก็เป็นคู่รักขึ้นไปกันสองคน แต่…แต่ผู้ชายสองคนขึ้นกระเช้าเดียวกันมันไม่แปลกเหรอ ถึงจะอ้างได้ว่าเป็นเพื่อนกันก็เถอะ
"ไปด้วยกันนะ?"
แปลกก็ช่างเถอะ…
นาวีเป็นฝ่ายจับมือเขาแล้วเดินนำหน้าไป ประสานสัมผัสอบอุ่นย้ำเตือนให้ทุกความคิดจดจ่ออยู่กับแค่เวลานี้
คนที่จ้องการจับมือของทั้งสองอย่างหยาบคายยังมีอยู่ แต่พอมาสังเกตดี ๆ ถึงรู้ว่าจริง ๆ แล้วมนุษย์ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้สนใจคนอื่นมากขนาดนั้น ยิ่งพนักงานเครื่องเล่นคือเบื่ออยากกลับบ้านจะแย่อยู่แล้ว ใบหน้าไร้ชีวิตชีวาดูเหมือนจะหลับไปได้ทุกเมื่อ จับชิงช้า บอกเสียงงึมงำว่ารอก่อนครับ เปิดประตู แล้วก็ปิดขังกรงโดยไม่สนใจอะไร วนทำซ้ำใหม่ตั้งแต่ต้นกับคิวข้างหลัง ทำทุกอย่างโดยอัตโนมัติราวกับเป็นเรื่องจักร
ข้างในชิงช้าเล็กมาก ต่อให้ไปนั่งชิดคนละฝั่งเพื่อถ่วงน้ำหนักเข่าก็ยังเลยมาชนกัน ยังสามารถจับมือกันได้โดยไม่ต้องเอื้อม แล้วเครื่องก็ค่อย ๆ หมุนไปสู่จุดสูงสุดของชิงช้า
ตอนนั้นเองที่ไฟดับพรึบ
นาวีสะดุ้งโหยง ความมืดมิดมองไม่เห็นสิ่งใดทำเขาใจหาย ก่อนเสียงร้องตกใจของผู้คนด้านล่างจะดึงให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน
มือสั่นระริกถูกกุมแน่น ถูกลูบให้ความอบอุ่นด้วยสัมผัสนิ่มนวล ทั้งที่ติดค้างอยู่ในที่ปิดตายมืด ๆ สูงจากพื้นดินไม่รู้กี่เมตร ตกลงไปได้แข้งขาหักบาดเจ็บ—แต่เด็กหนุ่มอีกคนยังสามารถคงน้ำเสียงมีความสุขได้อย่างน่าทึ่ง
ช่วยทำให้เขาสงบลงได้เยอะ
"นาวี เงยหน้าขึ้นมองสิ"
ไฟดับครั้งนี้ไม่ได้ครอบคลุมแค่ในงานวัด ทุกอย่างมืดไปหมดกระทั่งเส้นขอบฟ้าไกล ๆ ก็ไร้แสงสว่าง ราวกับว่าพลังงานไฟฟ้าได้หายไปจากทั้งโลก เมื่อดวงตาปรับแสงได้แล้วถึงสามารถมองเห็นทะเลดาวที่เขาชี้ชวนได้ชัด ประกายนับล้านเจิดจรัสบนม่านฟ้า ทางช้างเผือกวาดเป็นริ้วขาวทอดยาวเหนือแนวใบระกา
พอจะเข้าใจแล้วว่าบรรยากาศโรแมนติกน่าดึงดูดใจอย่างไร
"ทำไมมองไม่เห็นอะไรเลยล่ะ"
"ไม่เห็นเหรอ นาวีลองกะพริบตาถี่ ๆ รึยัง บางทีอาจยังไม่ชินกับความมืด"
"หรือว่าจะ…" อมยิ้มเมื่อนึกสาเหตุสำคัญอีกอย่างออก
"ครับ?"
"ความรักบังตา"
แสงดาวฉายให้พอเห็นหน้าตกตะลึงของอีกฝ่ายได้ ฉัตรอ้าปากค้างนานจนน่ากลัว ถ้าเป็นตอนกลางวันคงเห็นชัดว่าเลือดสูบฉีดจนแก้มแดงก่ำ ผู้พูดเองก็ไม่คาดคิดว่าคนที่หยอดคำหวานมาตลอดทั้งวันจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ แค่เขาหยอดกลับนิดหน่อยเอง?
"อะไรจะอึ้งขนาดนั้นฮึ"
หลังโดนตบแก้มเบา ๆ เรียกสติ คนรักเขาก็เริ่มตอบอ้อมแอ้ม "…ไม่คิดว่านาวีจะเล่น"
เสียงของเด็กหนุ่มผู้นั่งตรงข้ามชัดขึ้น ใบหน้าก็ขยับเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนต้องหลับตาลง สายตาชวนให้เคลิ้มฝันลึกซึ้งจนไม่อาจมองสู้ ได้ยินแต่เสียงสองลมหายใจสอดประสานกัน สัมผัสประสาทชัดเจนเหนือกว่าสิ่งรบกวนอื่นใด
กว่าจะถึงพื้นอย่างปลอดภัยก็รอไฟมาอยู่ร่วมชั่วโมง ริมฝีปากนาวีรู้สึกระบมยิ่งกว่าให้ไปลองซอสพริกกลางกองไฟ รสชาติหวานลึกและร้อนผ่าวยังติดค้างอยู่ตรงลิ้นจนไม่มีใครพูดอะไรออก ทั้งเงียบและมึนกันตลอดทาง
นาวีได้กอดเอวซ้อนมอเตอร์ไซค์คนรักเป็นเวลาสั้น ๆ อย่างน่าเสียดาย ก่อนฉัตรจะดับเครื่องเมื่อใกล้ถึงกำแพงบ้านเขา เราสองคนเดินไปด้วยกันในความมืดอย่างเงียบ ๆ จนถึงกำแพง
เมื่อปีนข้ามแนวเหล็กแหลมได้สำเร็จ ลูกเจ้าของบ้านยังนั่งเกาะราวอยู่บนกำแพงอย่างไม่อยากไปไหน ไม่อยากให้ความสุขที่กำลังเบ่งบานอยู่เต็มอกต้องจบลงด้วยน้ำตา อยากอ้อยอิ่ง เชื่องช้า ใช้เวลาให้นานที่สุดเหมือนกับการจูบก่อนหน้านี้
ไม่อยากกลับเลย…นาวีใช้ดวงตาโหยหาอ้อนวอนอย่างไร้เสียง อยากโดนลงไปทับเขาให้ร่วงลงพื้นถนนไปด้วยกัน อยากประกบริมฝีปากอีกทีเป็นการบอกว่ารักแค่ไหน หากต้องแยกกันจะคิดถึงเพียงใด แค่มองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านล่างก็วาดฝันถึงอนาคตของเราได้เป็นร้อยเป็นพันฉาก ตั้งแต่ประนมมือรอน้ำสังข์ในวันแต่งงาน ไปจนถึงประนมมือมัดตราสังในวันร่ำลา
"ถ้าคนรักกัน รั้วเหล็กก็แค่ไม้กลัดกั้น"
—แลกกับการโดนหยอดด้วยมุขกุมขมับทุกวัน คราวนี้นาวีปล่อยให้ตัวเองเผยรอยยิ้มเขินอายโดยไม่ปิดบัง
"ไว้ชวนอีกนะ?"
"แน่นอนสิ"
"งั้น…ราตรีสวัสดิ์"
"ไว้เจอกันในความฝันนะครับ"
___
ตอนกลับถึงห้องนาวีไม่คิดว่าจะเจอพ่อ แต่ก็ไม่ได้แปลกใจ พอขาข้ามพ้นขอบหน้าต่างเขาเห็นชายวัยกลางคนกอดอกนั่งรออยู่ตรงประตู แบกบรรยากาศเดียดฉันท์กับความผิดหวังไว้เต็มบ่า ถึงกับลากเก้าอี้จากโต๊ะอ่านหนังสือมาขวางทางออก เหมือนเป็นกำแพงกั้นกลาย ๆ ให้ลูกคิดว่ากำลังถูกตอนจนมุมไร้ทางหนี ไม่ได้ผลนักสำหรับคนที่เพิ่งปีนหน้าต่างเข้ามา
สายตารังเกียจมองดูตุ๊กตาที่ลูกหนีบแขนมาด้วย แฝงความขยะแขยงชนิดอยากเผามันให้เป็นจุณ
นาวีเมื่อก่อนคงมือไม้สั่นไปหมด ขอโทษทั้งน้ำตา แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่เด็ก ๆ ที่จะกลัวหงออีกต่อไปแล้ว ไม้หวายในมือแกก็เป็นได้แค่คำขู่ลมแล้ง ถ้าคิดว่าความเจ็บปวดทางกายมันมากพอจะบังคับเขาได้ก็เชิญฝันต่อไปเถอะ
"ทำไมแกถึงไม่หายสักที"
ไม่ได้ป่วยสักหน่อย ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นต้องรักษา แต่ดูเหมือนว่าคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจกับชีวิตเขาจะไม่ได้คิดแบบเดียวกัน
"ต้องให้ตัวต้นเหตุมันหายไปก่อนใช่ไหม"
"ถ้าพ่อทำอะไรเขา…ก็เตรียมลอยอังคารงานผมเลยแล้วกัน"
"อย่าเอาชีวิตตัวเองมาขู่ฉัน!"
"เฮอะ ทีพ่อล่ะ ชีวิตคนอื่นละขู่ได้ขู่ดี" นาวีกวนกลับพร้อมรอยยิ้มเหยียด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราสองคนทะเลาะกัน ดึงลากเอาความห่วงใยมาข่มขู่กันเหมือนยังขัดแย้งไม่พอ
นิธินมีท่าทีอ่อนลงเมื่อเห็นว่าเสียงดังใช้กับลูกไม่ได้ผล นาวีนึกแปลกใจที่เขามีการพัฒนา นึกว่าจะมีแค่ไม้หวายกับการตะคอกเป็นอาวุธเสียอีก "แกก็รู้ว่าฉันทำไปเพราะเป็นห่วง คนเป็นพ่อแม่ที่ไหนจะนิ่งเฉยทนดูลูกป่วยได้ฮึ เมื่อไรที่แกเป็นพ่อคนแล้วจะเข้าใจ"
ทำไมความห่วงใยถึงได้ทรมานนัก
"หึ" นาวีแค่นหัวเราะสมเพชออกมา อยากปิดโสตประสาทหนีด้วยไม่นึกอยากฟังแม้แต่ครึ่งคำ
"ถ้าไม่รัก ฉันจะทุ่มเทให้แกขนาดนี้ทำไม—"
"พ่อไม่ได้รักผม พ่อแค่รักความคาดหวังของตัวเอง"
รักแค่นาวีในภาพวาดฝันมากกว่านาวีที่มีชีวิต เจ็บปวด พังทลาย เคยอ้อนวอนขอให้เข้าใจ เคยร้องไห้เจียนตายอยู่ตรงหน้าเขา
แต่น่าเสียดาย คนเป็นลูกไม่เด็ดขาดพอที่จะโดดลงหน้าต่าง สะบัดทุกเยื่อใยที่มีต่อผู้ให้กำเนิดทิ้งเพื่อย้อนกลับไปหาคนที่รักเขาจริง ๆ
_____


## ยุ้งฉาง

ความเคยชินปลุกป๊าให้ตื่นตั้งแต่ตีห้าตามปกติ ตรงเผงชนิดอายุลดลงเกือบสี่สิบปีก็เอาชนะไม่ได้ สังหรณ์ของผู้เป็นพ่อจับความเคลื่อนไหวตรงข้างเตียงฉับไวแม้ยังงัวเงีย เห็นทารกน้อยกำลังพยายามหาทางปีนออกจากที่คุมขังอย่างไม่ลดละ เขาต้องเท้าเอวดุเสียงเหนื่อยใจถึงหยุด
"ป๊าเห็นนะหม่อน"
"แอ้?"
"เดี๋ยวก็ตกลงไปแข้งขาหักหรอก เฮ้อ เด็กคนนี้นี่ เมื่อคืนยังไม่เข็ดรึ"
ถึงถูกจับได้คาหนังคาเขาหม่อนก็ยังตีหน้าซื่อ นั่งตาใสให้ความเท็จอยู่ในเตียงไม้อย่างเรียบร้อย ไร้เดียงสา ไร้ความผิด ที่ฉี่ราดกับพยายามปีนหนีก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความจริง
ผู้ปกครองเอ็นดูเกินกว่าจะดุลง เขาอุ้มเด็กน้อยเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาสักห้านาทีก่อนกลับไปที่เตียง มือกระชากผ้าห่มขึ้นเพื่อปลุกสามีด้วยวิธีป่าเถื่อนกว่าปกติ
"แด๊ด! ตื่นเดี๋ยวนี้! เราต้องไปจัดแจงทำกับข้าวให้ลูกนะ เอาเตียงตามมาเร็ว"
"อือออ"
"ใอ้ เอว ดาดา" หม่อนช่วยเรียกพ่อด้วยอีกแรง ทารกน้อยตื่นตาใสตั้งแต่ยังไม่หกโมงดีต่างจากพวกพี่ ๆ ที่ยังนอนอุตุ ร้องเล่นระหว่างป๊าอุ้มลงบันไดไปตลอดทาง ดีใจที่ในที่สุดก็เป็นไทจากที่คุมขังสักที
ทารกจะออกไปแตะขอบฟ้า
แด๊ดแบกเตียงไม้ไปตั้งคอกกลางห้องครัว ป๊าวางลูกน้อยไว้ข้างในอย่างระมัดระวัง
"แอะ—"
เด็กไม่ถึงขวบผิดหวังเหมือนพึ่งโดนฟ้องล้มละลาย
"ป๊าต้องทำกับข้าวเดี๋ยวเดียว" คำอธิบายไม่ทำให้สีหน้าทารกดีขึ้นเลย จนสามียื่นขวดนมเต็มเปี่ยมมาให้เขาใช้เป็นอาวุธ "กินนมกล้วยรองท้องรอไปก่อนไหมลูก"
มืออวบอ้วนฉวยขวดไปทันที เป็นอันว่ารับสินบน
ประโยชน์ของการตั้งเตียงไว้กลางครัวคือสามารถเฝ้าได้ตลอดเวลา ทำอาหารไปก็ผลัดกันมองลูกไป ทารกจอมปีนยืนขาแข็งเกาะขอบเตียง จ้องผู้ใหญ่สองคนที่วิ่งวุ่นไปมาด้วยดวงตาอยากรู้อยากเห็นผสมใช้ความคิด รอหาจังหวะปีนออกไปท่องโลกกว้าง
"เนื้ออยู่ในตู้เย็น เอามาทอดสักจานสองจาน" ป๊าเร่งรุดไปเช็กของในตู้กับข้าว เตรียมทำมื้อเช้าแรกหลังลูกมาอยู่บ้าน ที่สำคัญอย่าลืมว่ามีแขกอีกหนึ่ง โรมเป็นเด็กวัยกำลังโตไม่รู้ทานเยอะแค่ไหน กะปริมาณไม่ถูกเลย เจ้าบ้านพร่ำบ่นไม่หยุดปากตอนสองมือทำงานวุ่นวาย ขัดกับความสุขลิงโลดในใจ
"ตาย ๆ แป้งจะพอไหมเนี่ย แด๊ดไปจดใส่ตู้เย็นที เดี๋ยวต้องซื้อมายองเนสเพิ่มด้วย ตวันชอบ"
"อืมฮึมม"
ชายหนุ่มสะลึมสะลือไปจดใส่รายการของที่ต้องซื้อ ลายมือคนง่วงเพิ่มลงแผ่นกระดาษที่แปะไว้ตรงหน้าตู้เย็น เขายังเปลี่ยนผ่านระหว่างขั้นงัวเงียกับตื่นเต็มตา นอกจากทำตามคำสั่งแล้วสมองส่วนพูดยังไม่พร้อมใช้งาน
"ดาดะ—ด้าา" ทารกผู้อยากมีส่วนร่วมถึงกับเขย่าขอบเตียงไม้ ดวงตาสุกใสมองกดดันผู้ใหญ่ทั้งสอง ขวดนมที่ว่างเปล่าวางอยู่ข้างเท้า
"จ้า ๆ เร่งใหญ่เลยนะ"
ป๊าเข้ากิจวัตรด้วยการต้มกาแฟ ให้อาหารแมวเด็ก ฉีกซองให้ก้อนขนเงี้ยว ๆ อย่างรวดเร็ว น้องทำสายตาออดอ้อนดีใจที่มนุษย์เล่นด้วย งับนิ้วเล่น ปีนป่ายกางเกง สิ่งแรกเกิดนี่น่ารักไปหมด ส่วนแมวโตวันนี้คงไม่มีเวลาแล้วแหละ เขาเทอาหารสำเร็จรูปให้ทั้งหมาแมวเป็ดไก่ห่าน เดี๋ยวต้องไปเตรียมอาหารมนุษย์ต่ออีก
แขกของบ้านเป็นคนแรกที่เข้าครัวมา
โรมนอนอยู่ห้องข้าง ๆ นี่เอง ได้ยินเสียงทำกับข้าวก๊อกแก๊กนานแล้วแต่ตื่นซะสายโด่ง ป๊าไม่อยากบ่นเพราะลูกเขายังไม่ลงมาเลยสักคน ตื่นสายกว่าชายหนุ่มผู้มาถึงในสภาพตาคล้ำลึกโหล พึ่งตื่นแต่สภาพเหมือนไม่ได้นอน
"ว่าไง หลับสบายไหมหนุ่ม" แด๊ดยิ้มเยาะ การอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนบวกมือจับตะหลิวทำให้ภาพลักษณ์อ่อนโยนเกินกว่าจะไปล้อใครได้ เตรียมอาหารเช้าไปรวมกับในสำรับที่มีทั้งข้าวต้ม ผักดอง หมูทอด ปลาทอด ไข่เยี่ยวม้า เครื่องเคียงเพียบ เสร็จแล้วก็ต้องเตรียมวัตถุดิบสำหรับข้าวกลางวันไปด้วยอีก
"…ผมนอนหลอนทั้งคืน"
ได้ยินคำตอบแล้วแด๊ดหัวเราะเสียงดังสนั่น ภาคภูมิใจที่ในที่สุดเรื่องเล่าของเขาก็เขย่าขวัญคนสำเร็จ ป๊าดุให้ได้ยินแล้วตบด้วยสายตาสักหนึ่งฉาด "ไปแกล้งเพื่อนลูก"
"มีอะไรให้ช่วยไหมครับ" โรมถามเสียงสุภาพ
"ไปเฝ้าเตาให้หน่อยแล้วกัน พอน้ำเดือดแล้วก็ปิดแก๊สเลยนะ"
"ครับ"
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินจูงมือตวันลงบันไดเรือนมาสู่ห้องครัว ภาพพี่น้องดูแลกันน่ารักชวนให้อมยิ้ม แม้คนพี่จะมีรอยยิ้มเลศนัยระบายอยู่ทั่วริมฝีปาก
"นอนสบายไหมโรม" หลินมาถึงก็แซวคนกลัวผีเลย
"ฮ่า ฮ่า สนุกไหมครับ เพราะพี่เลยผมถึงนอนไม่หลับ" เสียงหัวเราะเสียดสีจากชายหนุ่มผู้ไม่ได้นอน มือกำลังคดข้าวใส่จานแจกทีละใบ "ทุกคนดูเป็นห่วงผมจัง"
"ก็นะ พี่ว่าจะพาแกไปดูยุ้งหลังบ้านไง จะได้มีเวลาเตรียมใจก่อน ได้ไหมป๊า?"
"งูเงี้ยวเขี้ยวขอเยอะแยะเดี๋ยวก็โดนฉกหรอก"
"แต่ป๊าไม่คิดว่ากลิ่นมันตุ ๆ บ้างเหรอ"
"แด๊ดอาบน้ำแล้ว—"
"โอ๊ย หมายถึงเบาะแสค่า"
"—ส่วนป๊านี่ต้องหอมเช็ก"
"ไปจีบกันตรงโน้นไป!" หลินชี้ไปทางหลังบ้านอย่างหมดความอดทน เสียงแหวจริงจังทำเอาผู้เป็นพ่อยกชายผ้ากันเปื้อนขึ้นมาซับน้ำตา
"แด๊ดเขาเป็นห่วงหนูหรอก" ป๊าออกตัวแก้ต่างให้สามี "ตรงนั้นมันงูบ้างแมงป่องบ้าง มีไอ้เข้มาอยู่บ้างรึเปล่าก็ไม่รู้"
"ก็เราอยู่บ้านหลังนี้พอดี มันต้องมีความเกี่ยวข้องอะไรบ้างสิ ที่สำคัญหนูค้นกูเกิลไปก็ไม่ได้ไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยอะ มีแต่พวกชวนบริจาคไม่ก็สัมมนาขายตรง ไปเช็กดูก็ไม่เสียหายนี่"
ในเมื่อความอัศจรรย์ได้เกิดขึ้นมาแล้ว เรื่องการตายปริศนาของเจ้าบ้านคนก่อนก็ดูเป็นไปได้ขึ้นมาทันที ข้าวของต่าง ๆ ของลุงจรัญที่เหลือจากอันที่ญาติเอาไปหมดแล้วต่างถูกเก็บไว้ในยุ้ง
"เอ่อ พี่ครับ ผมไม่เก็ท"
"เอ็งเคยเห็นตรงฝั่งคลองที่เป็นป่านั่นไหม"
"อ้อ ครับ เห็นผ่าน ๆ"
"มันมียุ้งเก่าตั้งอยู่ตั้งแต่สมัยโน้นนแล้ว ตอนซื้อบ้านมาไม่รู้จะเอาไว้ทำอะไรเลยปล่อยไว้งั้น"
"แล้วเราก็จะเข้าไปกันเหรอ…ครับ"
"ใช่"
"ผม-ผมเลือกได้ไหม"
"ที่เก็บของคนตายจะเข้าไปทำไม" ป๊าช่วยโรมแสดงความไม่เห็นด้วย
"อาจมีเบาะแสสำคัญซ่อนอยู่ก็ได้นี่" หลินผลักประเด็นนี้เต็มที่ พอโน้มน้าวผู้ใหญ่ไม่ได้ก็เริ่มหันเกณฑ์น้อง ๆ มาเป็นพวก "ช่วยแบ็คอัพพี่ที"
"ไอ! ปาปาาาา"
ตวันไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่ใช้พลานุภาพของดวงตากลมโตที่เริ่มรื้นแดงก็พอแล้ว โรมเกิดฮึดขึ้นมาถึงขั้นลืมกลัวผีไปชั่วขณะ
"เดี๋ยวผมเข้าไปสำรวจให้เองครับ"
"ไม่ได้ ตรงป่าอันตรายเกินไป" ป๊าปฏิเสธเสียงเฉียบขาด ขัดขวางการเสนอตัวเสียสละของโรม
ดวงตาสามคู่ของเด็ก ๆ ที่เขารักยิ่งชีวิตมองมาในทิศทางเดียว ไม่ว่าจะใจแข็งแค่ไหน ป๊ารับรู้ว่าสงครามนี้ยังไงเขาก็ต้องสละเรือยอมแพ้
"ป๊าแด๊ดจะเข้าไปกันเองแล้วพวกลูกรออยู่ข้างนอก" ผู้ใหญ่สรุปเสียงห้วน ตัดสินใจแทนสามีเสร็จสรรพ ทั้งยังตัดบทโรมที่ทำท่าจะออกเสียงค้านไปด้วย "เธออยู่ช่วยหลินดูแลน้องที่นี่เถอะ"
___
หลังมื้อเช้าอันวุ่นวาย ช่วงสายเป็นกิจกรรมสำรวจยุ้งฉาง
อาคารเก่า ๆ ชั้นเดียวตั้งอยู่ส่วนท้ายของเขตที่ดิน ลึกเข้าไปในป่าละเมาะ ผนังทั้งหลังสร้างจากดินเหนียว ด้านบนปูหลังคาสังกะสี ด้านหน้าถูกบดบังโดยต้นยางใหญ่และพงหญ้าสูง เนื่องจากไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไรดี ตั้งแต่มาดูตอนซื้อบ้านใหม่ ๆ ก็ไม่ได้ถูกสนใจอีกเลย
แด๊ดถืออีโต้ถากหญ้า ป๊าถือไม้ตะพดตีงู ต่างใส่เสื้อแขนยาวรองเท้าบูตหนากันอันตรายทั้งคู่ สายตาสอดส่องหาตัวสีเข้ม ๆ หรือตัวที่มันเลื้อยได้จากในกอวัชพืช จะตะขาบ แมงป่อง งูเขียว มองเห็นยากกันทั้งนั้น หมาแมวตามเจ้านายด้วยความอยากรู้อยากเห็นได้ประมาณสามก้าว พอเห็นตัวเงินตัวทองวิ่งในดงไกล ๆ ก็หนีแตกกระเจิง
ด้านหน้ายุ้งมีเกวียนโบราณตั้งอยู่ ไม่รู้ว่าอยู่มาตั้งแต่สมัยกี่สิบชาติที่แล้ว เก่าพอกันกับฝาเฟี้ยมฉลุลายไทยที่เอียงพิงผนังดินเหนียว หรือพื้นไม้ผุ ๆ ที่มีตุ๊กแกวิ่งตัดหน้าตั้งแต่ยังก้าวไม่พ้นธรณีประตู
ลางดีเหลือเกิน…
ลึกเข้าไปด้านในของยุ้งฉาง ป๊าเห็นปริมาณข้าวของ (ขยะในสายตานักเก็บกวาด) แล้วอยากจะล้มเลิกการค้นหาแล้วราดน้ำมันเผาให้จบ ๆ เสียเดี๋ยวนั้น ทั้งตำรายาผีบอก หนังสือฝึกจิต บทสวดบูชานางไม้ จดหมายปริมาณมาก ม้วนด้ายสำหรับทำสายสิญจน์ โอ่งทำน้ำมนต์ แท่งเทียน กระทงที่ถูกทับจนบี้แบน ซากของเซ่นไหว้เจ้าที่
"เดี๋ยวเอาพวกจดหมายใส่กระสอบไปละกัน เผื่อจะมีอะไร" แด๊ดเสนอเอง และน่าจะเป็นคนหากระสอบมาเก็บของเองในอนาคต เพราะป๊าไม่รู้สึกสนใจอยากย้อนกลับมาที่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง ยิ่งเห็นของแต่ละอย่างก็ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี อยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
"ไม่เหลืออะไรหรอก ปลวกแทะหมดแล้วละมั้งเนี่ย กลับกันเถอะก่อนจะโดนยุงหามไปกินเอา"
"อันนี้มั้งยาผีบอกที่ยายเมี้ยบมันเล่า" แด๊ดฉวยขึ้นมาจากพื้นแล้วเปิดดมก่อนจะมีใครห้ามทัน "แหวะ" เขาย่นจมูก แลบลิ้นรังเกียจ ป๊ารีบฉวยทั้งขวดทั้งฝาในมือแด๊ดมือมาปิดพร้อมบ่นเสียงแหว
"อย่าไปดมอะไรแปลก ๆ สิ!"
"เจ็บหน้าอกเลย"
"ตาย ๆๆ เป็นยาพิษขึ้นมาจะทำยังไง"
แด๊ดเอามือทาบอกทั้งแสดงสีหน้าเจ็บปวดเกินจริง "รักป๊ามากเกินไป"
ไม้ตะพดในมือป๊าสั่นไปหมด
"เล่นไม่ดูเวล่ำเวลา! เดี๋ยวได้โดนเขกกบาลเข้าสักวัน" ป๊าเมินเขาเพื่อไปสำรวจอีกฝั่งหนึ่งของยุ้งฉาง อยากให้ภารกิจจบเร็วที่สุดจะได้หลุดพ้นจากตรงนี้สักที
ผ้าสีขาวออกเหลืองซีดแขวนไว้กับขื่อตรงผนัง ชวนให้นึกถึงผ้าที่ขึงเป็นพื้นหลังตอนพระสวด พอกระตุกออกด้านในคล้ายเป็นโต๊ะบูชาอะไรบางอย่าง แต่สิ่งที่อยู่แทนที่ตำแหน่งของพระพุทธรูปคือท่อนไม้ผูกผ้าสามสี เลขหวยราง ๆ กับรอยขูด ทองคำเปลวติด กับแป้งปริมาณมาก
ของเหลวสีแดงเข้มจนเกือบดำเกาะอยู่ตามเสา ไม่ว่าหยดกลมหรือยาวต่างแห้งเหือดไปนานแล้ว เหลือแต่รอยคราบน้ำยางเป็นทาง
"เกิดมาพึ่งจะเคยเห็นเสาตกน้ำมันใกล้ ๆ เลยเว้ย ของจริงรึเปล่าวะเนี่ย" แด๊ดมองตาเป็นประกาย
"ถ้าคืนนี้มาหาแด๊ดก็ของจริงแหละ"
"ไม่กลัวหรอก"
"ทำมาเป็นพูดดี"
"ป๊าน่ากลัวที่สุดแล้ว ถ้าอยู่ด้วยได้อย่างอื่นก็—โอ๊ย ป๊า! ทำอะไรผิด!?"
คนพึ่งมือลั่นแค่นเสียงหายใจออกห้วน ๆ โดยไม่ให้คำตอบ
ใต้โต๊ะบูชามีจดหมายและแผ่นกระดาษซุกไว้อีกปึก สิ่งที่ดึงดูดความสนใจป๊ากว่าสิ่งใดคือประคำไม้ตะเคียนอันเก่า ๆ ผิวผุลอกคล้ายถูกกาลเวลากัดกร่อน พอดูออกว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นสีน้ำตาลเข้มเคลือบเงามันวาว เอ็นที่ใช้ร้อยก็ผุรุ่ยจับเบา ๆ ขาดติดมือ ประคำเม็ดลูกคิดร่วงกราวเต็มพื้น พังจนใช้ประโยชน์ไม่ได้แล้ว
ป๊าไปสนใจเสาตกน้ำมันเป็นเพื่อนแด๊ดแทน หรี่ตามองไม่ชอบใจทุกครั้งที่สามีพิจารณาของอาถรรพ์ดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างกับเด็ก ร่องรอยของการขูดหวยมีอยู่ชัดเจน เส้นไม้บางอันคล้ายถูกแกะสลักฝังไว้ เลขข้างหน้าเบลอจนดูไม่รู้เรื่อง เลขสองตัวหลังพอมองออกว่าเป็นหกเก้า
รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของแด๊ดทำให้เขาใจคอไม่ดี ป๊าถลึงตามองสามีทั้งชี้นิ้วสั่งเด็ดขาด "ไม่ ห้ามเล่นนะ หยุดเลย"
"ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย"
"เห็นหน้าก็รู้แล้ว ห้ามเด็ดขาด"
"ป๊าคิดลึกน่า"
"คืนนี้ได้โดนถีบส่งไปนอนนอกบ้านแน่"
แด๊ดนิ่งให้กับคำขู่ มุมปากกระตุกอย่างไม่อาจห้าม ทั้งสองคนจ้องตากันนิ่ง หนึ่งอยากให้หุบปาก อีกหนึ่งเม้มแน่นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้หลุด
"…"
"…"
"คือเอาท์ดอร์ได้?"
ฝ่ามือป๊าสับกะโหลกคนโดยไม่ต้องรอให้นรกมากินกบาล
_____


## ตอนแถม อาหารต้อนรับ

ความรู้สึกแปลกที่แปลกทางทำให้โรมนอนไม่ค่อยหลับ บรรยากาศตอนกลางวันไม่เท่าไร ได้อยู่ริมคลองต้นไม้ดอกไม้เยอะดี มีจิ้งหรีดประสานเสียงแข่งกันให้ไม่เหงาหู แต่ช่วงโพล้เพล้กับกลางคืนร่มรื่นจนหลอน มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความมืดน่ากลัว แตกต่างลิบลับจากในเมืองใหญ่ที่ตีสองก็ยังเปิดไฟสว่าง
ชายหนุ่มนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ ช่วงดึก ค่อยกลายเป็นหลับตื้นช่วงใกล้รุ่ง ก่อนจะยอมแพ้แล้วออกมาสู่ห้องครัวข้างเคียงที่มีคนอยู่เยอะชวนให้อุ่นใจ
ตวันจูงมือพี่สาวลงบันไดในอีกยี่สิบนาทีต่อมา เด็กชายตรงมาช่วยเขาจัดจานด้วยรอยยิ้ม เริ่มด้วยความพยายามในการปีนเก้าอี้สูงที่ชายหนุ่มต้องพาอุ้มขึ้น…ตัวเบาเป็นนุ่น แล้วมือเล็กก็หยิบตะกร้าใส่ช้อนส้อมแจกจ่ายบนจานแต่ละใบ
"เดี๋ยวหนูช่วยนะ"
"ขอบคุณครับ" โอยย น่ารักเหลือเกิน แค่มองเห็นก็รักษาความหลอนเมื่อคืนเป็นปลิดทิ้ง นำแสงสว่างอบอุ่นมาให้สมชื่อ โรมรู้สึกอยากร้องไห้ ฉีกยิ้มเหมือนคนบ้า แล้วก็ละลายกลายเป็นน้ำตรงนั้น
บทสนทนาที่พี่หลินกับแด๊ดซักเขาด้วยความเป็นห่วง (?) เรียกแววตาสงสารจากเด็กชายตัวน้อย
"โรมง่วงเหรอ"
"ครับ นอนคนเดียวน่ากลัวมากเลย"
โรมพอจะเห็นข้อดีของการหลอนจนนอนไม่หลับแล้ว มือเล็กจ้อยเอื้อมมาแปะ ๆ แขนของคนอายุมากกว่าเพื่อปลอบโยน เสียงนิ่มประกอบอย่างกับน้ำอุ่นโอบล้อมร่างกายในคืนเหน็บหนาว
"โอ๋ ไม่ต้องกลัว"
คนโดนปลอบเอามือกุมหัวใจอยากจะเป็นลม โดนดาเมจครั้งแล้วครั้งเล่าจนพูดไม่ออก
"โรมมานอนกับหนูได้นะ"
เดี๋ยว—
ดาเมจครั้งสุดท้ายมาพร้อมคำสาป เขาสัมผัสถึงไออาฆาตชวนขนสันหลังลุกจากข้างหลัง รู้สึกว่าท้ายทอยมีไฟลุกไหม้จากการโดนจ้อง
"ไอ้หนุ่มมาช่วยตรงนี้หน่อย" แด๊ดเรียก
"ครับ?"
"เด็ดใบกะเพราที"
โรมขอบคุณแฟนแล้วก็ขอตัวออกไปด้วยรอยยิ้มแหย เขาจำเป็นต้องเลี่ยงไปอยู่ส่วนท้าย ๆ ของโต๊ะไม้ยาวที่วางเครื่องปรุงและวัตถุดิบทำอาหารเต็มไปหมด ใบกะเพราวางเตรียมพร้อมอยู่ในตะกร้า
"เตรียมเผื่อข้าวกลางวันเหรอครับ น่าทานจัง" เขาต้องอวย อวย อวยเยอะ ๆ เพื่อความอยู่รอด ช่วยงานว่าที่พ่อตาเพื่อทำคะแนน หางตาเห็นไข่สีน้ำตาลที่ถูกปอกไว้แล้วในกล่องหนึ่ง วัตถุดิบจากแผงที่เต็มไปด้วยไข่สีชมพู
"อืม"
แด๊ดหยิบไข่เปลือกหนามาจากแผง วางมันลงกลางเขียงแล้วเงื้อมีดขึ้นอย่างเพชฌฆาตเตรียมลงขวาน โรมไม่ค่อยรู้เรื่องการทำอาหารเท่าไรนัก แต่การเอามีดหนักอึ้งสับไข่แยกเป็นสองซีกไม่น่าจะถูกต้อง
เสียงดังปึงสั่นสะท้านรุนแรง ส่งคมเหล็กฝังลงไปในเขียง
"กะเพราไข่ลูกเขย"
"แหะ ๆ ครับ" โรมหมดคำจะพูด ความรู้สึกหวาดผวาพุ่งจากสมองหัวบนลงหัวล่าง สั่งให้สองมือเด็ดใบไม้กลิ่นแรงต่อไปอย่างสุภาพเรียบร้อย
_____


## ผู้ต้องสงสัยรายที่หนึ่ง

ต้มจืดเดือดจนได้ที่แล้ว ป๊าปิดเตาก่อนตักใส่ถ้วยใหญ่กลางโต๊ะ
หม่อนเคี้ยวกล้วยสับหนึบหนับอยู่บนเก้าอี้สูง ใช้ดวงตากลมแป๋วเหมือนลูกแก้วจ้องมองผู้ปกครองในทุกอิริยาบถของการเตรียมอาหาร เวลาข้าวเย็นของทารกยังไม่แน่นอนเท่าไรนัก บางทีก็ร้องหิวนมหิวขนมขึ้นมากลางดึก ผิดกับสมาชิกอื่นของบ้านที่สามารถทานตรงเวลา
เมื่อเข็มสั้นของนาฬิกาชี้ตรงไปที่เลขหก ป๊าถึงอุ้มลูกสาวคนเล็กเข้าไปเรียกอีกสี่ชีวิตในห้องนั่งเล่น เพราะไม่ว่าปาฏิหาริย์เกิดขึ้นหรือไม่ เรื่องสุขภาพและปากท้องของลูก ๆ ยังสำคัญสุดอยู่วันยังค่ำ
ป๊าออกไปเจอแด๊ดที่พึ่งเปิดประตูบ้านเข้ามาพอดี รอยยิ้มกว้างลดความรื่นเริงลงเมื่อเห็นสีหน้าดุ ๆ แบบรู้ตัวเลยว่ากำลังจะโดนบ่น สายตาของสามีมองประตูห้องนั่งเล่นที่เป็นจุดหมายแต่ยังไม่กล้าขยับไปไหน มือพยายามซ่อนกระสอบใบใหญ่ไว้ข้างหลัง
"ยังไม่หมดอีกเหรอ"
"รอบสุดท้ายแล้วน่า"
"โอ๊ยย ขยะทั้งนั้น เศษดิน เศษไม้ ปลวกลงอีก" คำบ่นทำให้คนฟังยืนอึดอัดตรงทางเข้า ชะงักเท้าอย่างไม่รู้จะไปไหนดี เลยได้แต่ยืนรับสภาพ "นี่แล้วไม่ต้องเข้ายุ้งอีกนะ เย็นป่านนี้แล้วเดี๋ยวได้โดนจงอางฉกสักที หาเรื่องเข้าโรงบาลนี่เก่งจริงจริ๊ง"
ยิ่งนึกย้อนไปเมื่อตอนสายกับตอนเที่ยงเขายิ่งบ่นติดลม การเข้ายุ้งฉางครั้งแรกจบลงแค่ได้สำรวจ สองสามีต้องกลับเข้าไปลากกระสอบมาใส่ข้าวของต่อ ป๊าช่วยคัดกรองสิ่งที่ดูยังไงก็เป็นขยะออกไป เก็บของอาจสำคัญไว้ พอเวลาล่วงไปช่วงบ่ายแล้วป๊าถึงละไปเตรียมข้าวเย็น ปล่อยให้สามีและความชอบเรื่องลึกลับของเขาช่วยงานลูก
"ทำให้ป๊าเป็นห่วง…"
"เออน่ะสิ!"
"ผิดไปแล้วครับ"
สีหน้าหงอย ๆ แววตาเศร้า น้ำเสียงรู้สึกผิด มันสั่นคลอนความหงุดหงิดจนไม่อาจทนปั้นหน้าโกรธได้นาน
"ฮึ รู้ตัวก็ดี"
น่าเสียดายที่ความใจอ่อนของเขาอยู่ได้เพียงอึดใจ ก่อนป๊าจะเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ลมแทบจับ
จากลักษณะการนูนของกระสอบ พอเดาออกว่าคงเป็นอะไรเหลี่ยม ๆ แข็ง ๆ อย่างเช่นเสาไม้ ผ้าสามสีที่โผล่พ้นรอยขาดของกระสอบเป็นหลักฐานมัดตัวดิ้นไม่หลุด
"แด๊ด! จะเอามาด้วยทำไมฮึ"
"ก็-ก็เผื่อไว้ก่อน อาจสำคัญ"
"โอ๊ยตาย ๆ นางมงนางไม้จะหักคอเอา รีบเอาไปเก็บที่เดิมเลย"
"แต่ข้างในมีปลวกด้วยนะ ไม่ใช้แล้วทุบให้ไก่กินก็ได้" แด๊ดให้เหตุผล นังพองหมายเลขหนึ่งถึงสิบโปรดปรานการจิกแมลงเล็ก ๆ กินมาก จอมปลวกรอบบ้านที่ถูกทุบพังไปเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี ในความคิดแด๊ด น้ำหนักของสิ่งศักดิ์สิทธิ์เบากว่าอาหารไก่ฟรีจากธรรมชาติ
ป๊าเลิกบ่นเรื่องขยะแล้วมาบ่นเรื่องลบหลู่ต่ออีกกว่าสิบประโยค เขาไม่ค่อยอยากแตะต้องอะไรจากยุ้งฉางเลย มีแต่ของน่าสงสัย ผู้เห็นด้วยอีกคนคือโรมที่พึ่งผลักประตูห้องนั่งเล่นออกมา
"เอ่อ ป๊าแด๊ดครับ พี่หลินอยากคุยด้วย" ดวงตาชายหนุ่มเลื่อนลงไปที่กระสอบของอาจสำคัญใบที่สาม "จดหมายกองใหม่เหรอครับ"
"เอ็งเคยได้ยินเรื่องเสาตกน้ำมันไหม"
ด้วยเหตุนี้ เสาไม้อาถรรพ์จึงถูกตั้งพิงผนังห้องนั่งเล่น ปล่อยบรรยากาศลึกลับน่ากลัวแข่งกับเสียงพัดลมหึ่ง ๆ จากชุดโต๊ะคอม
ห้องนั่งเล่นบวกห้องรับแขกมักมีแค่หมาแมวและห่านในบางเวลา นาน ๆ ทีถึงจะมีลูกมาอยู่ครบ หลินแบกโต๊ะกับคอมพิวเตอร์มาตั้ง เพื่อนลูกอีกหนึ่งนั่งเพ่งมองจดหมายเก่าตรงโซฟา ข้างกายเขาคือตวันผู้นอนคว่ำวาดรูปเล่น ยกขาขึ้นลงสลับกันในอากาศด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
ลูก ๆ นั่งคุ้ยข้าวของของลุงจรัญกันอย่างคร่ำเคร่ง หรือพูดให้ถูก มีแต่หลินกับโรมที่ตรวจสอบและคัดแยกแต่ละซองเข้ากล่องอย่างคร่ำเคร่ง กล่องแรกเขียนไว้ว่าเช็กโดยละเอียดทีหลัง กล่องที่สองคือเข้าเค้า กล่องที่สามเขียนว่าขยะ ซึ่งกล่องสามนี่เองที่ถูกตวันเอามาลากเส้นวาดเป็นสัตว์ต่าง ๆ ในจินตนาการ ใช้เบาะแสคดีได้คุ้มค่าเป็นที่สุด
ตรงข้ามกับหลินที่แผ่บรรยากาศมาคุออกมา
"ทั้งสองคนมาพอดี"
"ก็ได้เวลาทานข้าวแล้วนี่นะ หิวกันรึยังลูก ป๊าทำต้มจืดไข่น้ำไว้ให้"
"หนูว่าหนูเจอตัวการละ"
ป๊านิ่งหลังถูกตัดบท ต้องกลืนคำบ่นลูกร้อยแปดประโยคลงไป ข้าวเย็นล่ะ ได้เวลาอาหารแล้วนะ กินข้าวไม่ตรงเวลามันไม่ดีนะ อย่างน้อยต้องมีอะไรรองท้อง—แน่นอนสิ กุญแจไขปริศนาของ 'ปาฏิหาริย์' อันยิ่งใหญ่ย่อมสำคัญกว่า
เด็กหญิงเริ่มรายงานผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่สุดเท่าที่เด็กม.ต้นคนหนึ่งจะทำได้ เสียงเพลงทำนองเบา ๆ ที่เปิดประกอบการทำงานถูกปิดให้ประโยคจริงจังเอ่ยชัด "จดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาสามเดือนก่อนลุงจรัญเสีย"
จดหมายสีขาวล้วนจากกล่อง 'เข้าเค้า' ถูกยื่นมาให้ป๊าพลิกเปิดดู พื้นสีขาวมีลายดอกไม้ชวนให้นึกถึงสิ่งที่เขาเห็นบ่อย ๆ ได้ไม่ยาก
"ซองกฐินเหรอลูก"
"โอ๊ย ป๊า โบรชัวร์เข้าเวิร์คช็อปไหมล่ะ"
คำชวนไปอบรมกับ 'สมาคมนิรมิต' ดูธรรมดามากในสายตาคนแก่ ด้านล่างเป็นหมายเลขบัญชีเผื่อสำหรับผู้ที่ไม่สะดวกมาแต่สะดวกโอน ชวนให้บริจาคเข้าองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรอื่น ๆ ในเครือข่ายของสมาคม กระดาษเชิญไปทำบุญหลวงพ่อก็หน้าตาประมาณนี้ แต่หลินดูตื่นเต้นมากหลังค้นพบเบาะแสใหม่ มองของที่อาจเชื่อมโยงไปถึงอันตรายตาลุกวาว
ดูเหมือนจะเป็นองค์กรการกุศลทั่วไป แต่วัดจากสีหน้าของลูกแล้วป๊าเดาได้เลยว่าต้องมีอะไรแอบแฝง
"หนูว่าชื่อคุ้น ๆ เลยลองเสิร์ชหา ปรากฏว่าไอ้สมาคมเนี้ยมันเจ้าของบ้านเอื้ออารีที่บ.หนูทำบุญให้"
หลินเปิดหน้าเว็บที่ดูน่าเชื่อถือขึ้นมา วัดจากรูปคนดังหลายคนถ่ายตอนบริจาคแสดงว่าค่อนข้างมีชื่อเสียง นักการเมืองเยี่ยมศูนย์ฟื้นฟู เด็กจำนวนมากห้อมล้อมผู้ใหญ่ที่กำลังส่งมอบของเล่น ถือป้ายประกาศเขียนทุนการศึกษา ภาพงานกาล่าระดมทุน องค์กรการกุศลที่สมาคมเป็นผู้สนับสนุนเยอะมากจนยากจะหาว่าซ่อนสิ่งใดไว้บ้าง
"ยิ่งสืบก็ยิ่งแปลก งบบริษัทหนูอัดฉีดเข้าปีละหลายล้าน ปีไหนผลกำไรน้อยยังมีเงินส่วนตัวของผู้บริหารสูงสุดเสริมเข้าไม่เคยขาด มันเลยคำว่าการกุศลเสริมภาพลักษณ์ไปไกลแล้ว" ผู้พูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องจอคอม จ้องรายชื่อผู้มอบทุนที่กระตุ้นต่อมอาฆาตอย่างรุนแรง "ไอ้คนแหลสด หลอกลวง จอมปลอม หอมแต่เปลือก"
ป๊าเอามือปิดหูลูกหม่อน ส่วนตวันของเขาไม่ค่อยพูดจาว่าร้ายใครจึงเบาใจไปได้เปลาะหนึ่ง
"ตัวการมันอยู่ใกล้แค่นี้เองป๊า!"
หลินมองป๊าอย่างคาดหวัง แต่สีหน้าของผู้ใหญ่ยังมืดแปดด้าน
"จ๋าลูก?"
"อีตาธามไง!"
"อ้อ…" ถึงว่า หลินที่ระแวงอยู่แล้วยิ่งระแวงหนัก แต่เขาต้องถามอีกว่าลูกตัดสินจากอคติเก่าก่อนหรือเปล่า "แน่ใจใช่ไหม"
หลินไม่ตอบ ยังคงง่วนอยู่กับการด่าผู้ต้องสงสัยไปพร้อมกับขุดชีวประวัติ ฟังดูแล้วชีวิตธามก็เรื่องราวลูกคนรวยทั่วไป นามสกุลดัง คาบช้อนเงินช้อนทองมาตั้งแต่เกิด จบเมืองนอกแล้วก็กลับมาสานต่อธุรกิจของครอบครัว ไม่มีข่าวอื้อฉาวมีแต่ข่าวการกุศล งานตัดริบบิ้นหน้าบ้านเด็กกำพร้าเป็นสิ่งน่าสนใจที่สุดที่สื่อหาเรื่องมาเขียนได้
"…ขาวสะอาดยิ่งกว่าจานอิเกีย แต่หนูไม่เชื่อหรอก มีแต่ลาสบอสกับฆาตกรต่อเนื่องที่โทรทวงงานช่วงวันหยุด ไม่มีทางที่ฮีจะใจบุญสุนทานปานนี้ หาทางดักตีหัวเลยเถอะ!"
"ไม่ใช้ความรุนแรง"
"กาแฟร้านประจำอยู่ตึกตรงข้ามบ. บ้านอยู่แถววังหลัง ส่วนใหญ่กินนอนในบริษัท กลับไปอยู่บ้านอย่างน้อยอาทิตย์ละครั้ง" หลินมีกระทั่งตารางกิจวัตรของหัวหน้าผู้ใช้ชีวิตมัธยัสถ์บ้างานจนน่าสะพรึง "วางยาแม่งเลย รึไปเนียนเป็นคนขับรถบ้านมันแล้วก็พาไปที่มืด ๆ ต่อด้วยโน้ตบุ๊กฟาด"
"ตาย ๆ จะเล่นเป็นโจรรึไง แด๊ดห้ามลูกที" ด้วยความเหนื่อยใจจนเหมือนแก่ขึ้นอีกสัก 60 ปี ป๊าหันไปสั่งสามีด้วยความหวังริบหรี่ว่าเขาจะช่วยดึงลูกขึ้นจากวังวนพยาบาทได้
"โน้ตบุ๊กเบาไป"
"จริงด้วยค่ะ ไหน ๆ แล้วก็ PC เลยดีกว่า จากนั้นค่อยขังแม่มไว้ในห้องเก็บของแล้วฟาดจนกว่ามันจะคายข้อมูลออกมา"
ผู้เป็นพ่อถลึงตาใส่
"หนูล้อเล่นน่า"
"ถึงมีโอกาสก็ห้ามทำ" ประสบการณ์สอนให้เขารีบพูดดัก
ลูกโดนปรามไปหนึ่งแม้ค่อนข้างมั่นใจว่าคงไม่สำเร็จ เขาตวัดสายตาถามคนรักด้วยว่าเล่นตลกใช่ไหม แด๊ดทำหน้าตึงเครียดที่สุดในชีวิตเป็นคำตอบ มุมปากป๊ากระตุกหงึกไล่สามีไปสนใจเสาตกน้ำมันตามเดิม "ไปขูดตะเคียนใบ้หวยต่อไป๊"
"ไม่เสี้ยมลูกแล้วก็ได้…"
"ฮีพยายามจีบป๊าด้วย!" ลูกสาวคนโตเสี้ยมกลับแทน
เสียงสะอึกตกใจจากคนฟัง ท่าทางตึงเครียดเมื่อครู่อ่อนยวบลงทันที แทนที่ด้วยสายตาเหงาหงอย ตามด้วยเสียงสั่นเศร้า ๆ ของหมีตัวใหญ่กลัวโดนทิ้ง "ไม่-ไม่หรอกน่า ป๊าจะนอกใจแด๊ดเหรอ"
"โอ้ยย แค่บังเอิญเจอกันเท่านั้นแหละ เขาคงลืมไปแล้วมั้ง ไม่มีกงมีกิ๊กอะไรทั้งนั้น" แม้ลูกจะช่างยุให้ร้าวฉานเสียเหลือเกิน ป๊ากลอกตามองลูกผู้แก่นแก้วให้รูดซิปปาก
เขารู้เลยว่าลูกสาวคนโตต้องการจะทำอะไรต่อ หลินอยากใช้ธามเป็นเครื่องมือในการหาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการเป็นเด็ก แต่จะอันตรายหรือเปล่า อีกฝ่ายต้องการอะไรจากครอบครัวเขา ป๊าไม่อยากให้ลูกเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลย ไม่ว่าจะเพื่อดักตีหัวหรืออะไรก็ตาม
เศษเล็กเศษน้อยของเสาไม้อาถรรพ์ร่วงอยู่ตามพื้น มันช่างขัดหูขัดตาคนทำงานบ้านเสียจริง เช่นเดียวกับเศษข้าวติดจานหรือคราบเปื้อนบนเสื้อผ้า ไม่ว่ายังไงก็ตงิด ๆ ในใจอยู่ถ้าปล่อยไว้โดยไม่ขจัดทิ้ง
_____


## ปราสาทลม

เสียงดีดนิ้วดังเป๊าะดังในม่านนิทรา
ป๊าผุดลุกขึ้นจากเตียงพร้อมสูดหายใจเฮือก
ขะ-ข้าง ๆ คือใคร—
มือสั่นเทาจับกุมหน้าอกที่หอบขึ้นลง สัมผัสชัดถึงหัวใจที่เต้นโครมครามใต้กระดูกซี่โครงจนน่ากลัวว่ามันจะวายตาย เหงื่อเย็นไหลซึมหน้าผากและแผ่นหลัง ความเงียบสงบรอบตัวคล้ายเป็นกำแพงทึบค่อย ๆ บีบอัดเข้ามา สวนทางกับทั้งร่างที่กำลังจะระเบิดออก เขานิ่งเฉยไม่ได้แล้ว ต้องต่อสู้ ต้องดิ้นรน ต้องหนี
ป๊าใช้เวลาสิบนาทีให้ความทรงจำค่อนชีวิตค่อย ๆ ซึมซับเข้ามา ฉัตร สามีเขา สัมผัสจากผิวหนังอบอุ่นและเสมือนจริงเกินกว่าจะเป็นจินตนาการลมแล้ง แต่ไม่รู้ทำไมยังวางความฟุ้งซ่านไม่ได้เลย
ผู้วิตกเดินวนเวียนอยู่ในห้องนอนไม่ต่ำกว่าสิบรอบ หลังเช็กดูให้แน่ใจว่าสามียังมีชีพจร กอดทารกหลับปุ๋ยที่หายใจเข้าออกปกติ เขาเดินออกไปนอกห้องนอนใหญ่เพื่อก้าวลังเลหน้าห้องลูกคนกลางกับคนโต
หลินไม่ชอบแน่ถ้าจู่ ๆ พ่อผลีผลามผลักประตูเข้าไป แล้วตวันก็ควรได้นอนเต็มอิ่มโดยไม่โดนปลุกกลางดึก แต่เขาอยากเข้าไปดูว่าทุกคนยังอยู่ดีด้วยตาเนื้อจริง ๆ อยากเห็นใบหน้าเยาว์วัยที่กำลังอิ่มเอมในความฝันสงบสุข ไม่ใช่น่าสะพรึงจนไม่อยากหลับตาลงอีกครั้ง
ป๊าเลือกที่จะอดทนแล้วออกไประเบียงชั้นสอง หวังว่าความเย็นของอากาศยามค่ำคืนจะช่วยคลายกังวลไปได้บ้าง ตรงจุดนี้สามารถเห็นสวนที่ซ่อนตัวใต้ต้นไม้ใหญ่ เล้าเป็ดไก่ริมคลอง และแนวต้นไม้กั้นระหว่างอาณาเขตบ้านสวนกับไร่อ้อยที่ทอดตัวยาว
ราวกับความดำมืดของทุ่งกว้างได้จ้องตอบกลับมา
"ป๊า? มาทำอะไรข้างนอกหือ" สามีเขาผลักประตูระเบียงเข้ามาทั้งสะลึมสะลือ ดวงตาปรือแบบจะหลับมิหลับแหล่แต่ก็ห่วงบวกสงสัยว่าคู่ร่วมเตียงหายไปไหน "นอนไม่หลับเหรอ"
"ทำนองนั้น" ป๊าพูดเสียงเรียบ เวลาเดียวกับที่คนง่วงนอนเข้ามาหาแล้วกอดหมับ เอาคางเกยไหล่ หัววางชนกัน แล้วก็ทำท่าจะหลับไปท่านี้เลย
"ป๊าดูเหมือนอยากให้กอด"
"แค่มารับลมเฉย ๆ กลับไปได้แล้วไป อย่าทิ้งหม่อนไว้นานนักสิ"
"งั้นต้องรีบกลับไปหาลูกแล้ว เอ้าฮึบบ"
"เดี๋ยวสิ!"
"เบา ๆ เดี๋ยวลูกตื่นทั้งบ้านหรอก"
ป๊าร้องเสียงหลงตอนโดนรวบเอวอุ้มตัวลอย โดนสามีกึ่งอุ้มกึ่งลากเข้าห้องนอนใหญ่ หางตาเห็นหม่อนนอนอุตุตามเคย ก่อนภาพจะถูกบังด้วยผ้าห่มเมื่อคนรักลากให้ล้มตัวลงนอนไปด้วยกัน
"เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้ อายุเท่าไรแล้วฮึ ร่วงทีเดี๋ยวได้แข้งขาหักเข้าโรงบาลอีก" ป๊าบ่นไม่หยุด สามารถคงน้ำเสียงให้จริงจังได้แม้จะใช้เสียงกระซิบ
สิ่งที่แด๊ดทำคือการกอดแน่นกว่าเก่า ป๊ารู้สึกเหมือนโดนผ้าห่มนวมแช่น้ำอุ่นห่อทบสักสิบชั้น ทั้งนอนทับ แขนรวบตัวหมด ขาซ้อนพันธนาการ เอาหัวถูอย่างกับอากาศเดือนเมษายนยังอบอุ่นไม่พอ
"อึดออัดด" ป๊ากระซิบประท้วง
"ถ้าป๊าไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไรแด๊ดจะไม่ปล่อย จะกอดอย่างนี้แหละ กอดจนกว่าจะหลอมรวมกันไปเลย"
"สยอง" ปากก่นด่า แต่ความอึมครึมในใจจางหาย ป๊าเพ่งมองสามีที่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ รอยยิ้มเหนื่อยถูกส่งกลับมา รับรู้ความอ่อนโยนชัดเจนแม้อยู่ในความมืดสนิท
"ห่วงลูกน่ะสิ จะมีอะไรซะอีกล่ะ"
"แค่นั้นเองเหรอ?"
"แล้วก็ฝันร้าย…"
"ถึงอะไร"
ป๊าส่ายหน้า เรียบเรียงความทรงจำให้กลายเป็นคำพูด "จำได้แต่ว่าน่ากลัว"
เขากอดแน่นขึ้น กระซิบลงตรงใบหู "อยากเข้าไปกอดป๊าในฝันได้บ้างจัง"
"เพ้อเจ้อ"
แต่ถ้าทำแบบนั้นได้ก็คงจะดี
"งั้น…คิดอะไรดี ๆ ออกแล้วพรุ่งนี้" รอยยิ้มมีเลศนัยของเขาเข้ากับน้ำเสียงนึกสนุก "ป๊าจะได้ไม่เครียด"
"แน่ะ ไม่น่าไว้ใจเลย"
"เตรียมตัวเลย"
แด๊ดกระซิบคำตอบลงใบหู เมื่อจินตนาการตามถึงใบหน้ามีความสุขของลูก ๆ ในวันที่ใกล้เข้ามาถึง ป๊ามั่นใจได้เลยว่าเมื่อหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้จะเป็นความฝันที่ดี
___
"เร็ว ๆ สิแด๊ด ลืมวิธีไปหมดแล้วเหรอ"
"มันกี่ปีมาแล้วป๊า อย่าเร่งน่า แล้วไอ้ที่สูบลมมันใช้งานยังไงวะเนี่ย"
"ทำไม่ได้ก็ใช้ปากเป่าเอา"
"จะบ้าเหรอ เดี๋ยวก็เป็นลมล้มพับไป"
"แด๊ดหนุ่มขึ้นแล้วไม่เป็นไรหรอก"
"ป๊าดูขนาดมันก่อนนน"
เสียงตะโกนหัวปั่นจากชายหนุ่มสองคนดังแข่งกับเสียงเครื่องสูบลมและสุนัขที่พากันหอนตาม
หากลูก ๆ เดินออกนอกบ้านมาอยู่ตรงนอกชานหรือมาสำรวจสนามหญ้าในสวน จะเห็นว่าพื้นที่สีเขียวถูกแทนที่ด้วยปราสาทลมอันใหญ่และคู่สามีผู้กำลังสุมหัวอ่านคู่มือ วนเวียนรอบกล่องของเล่นเพื่อดูภาพประกอบ ใช้ความพยายามในการทำให้สไลเดอร์บ้านลมค่อย ๆ ขยายตัวขึ้นมาจากสภาพแบนราบ
ผู้ใหญ่หนึ่งกับผู้ใหญ่สองตีกันตั้งแต่เรื่องจะเอาไปตั้งไว้ตรงไหน ประโยคภาษาฝรั่งในคู่มือหมายความว่ายังไง ไปจนถึงทำไมใช้เครื่องสูบไม่ได้ มีลมแรงออกมาก็จริงแต่ปราสาทสูงและสไลเดอร์ที่ลงมาถึงสระยางตื้น ๆ ยังแฟบไร้ชีวิต
"เอ้า มันมีที่ปล่อยลมอยู่ด้วย มาผูกตรงนี้ก่อน" ป๊าหาคำตอบได้ในที่สุด ก่อนไปผูกปิดช่องลมออกที่ซ่อนตัวอยู่ในกองผ้ายางอย่างหัวเสีย
"ต้องต่อสายยางด้วยใช่มะ แล้วไอ้ท่อแดง ๆ ข้างบนจะสเปรย์น้ำออกมาให้สไลเดอร์เปียก"
"อื้อฮึ ตรงปืนฉีดน้ำก็มีด้วยนะ ตรงขอบสระน่ะแด๊ด" ป๊าชี้ไปยังสายยางใสที่แถมมาในชุด ระหว่างนั้นตัวเองไปง่วนอยู่กับการตอกหลักยึดบ้านลมกับพื้น ตอนน้ำเต็มสระน้ำหนักมากจนโดนพัดปลิวไม่ได้ง่าย ๆ แน่นอน รวมไปถึงแถวนี้อยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่กันลมเป็นสิบต้น แต่ป๊าไม่อาจปล่อยวางความระมัดระวังในใจ
ที่มาของของเล่นอลังการนี้ต้องโทษสมัยก่อน การเป็นผู้ปกครองมือใหม่ของป๊าแด๊ดคือตามใจลูกมหาศาล ปราสาทเป่าลมขนาดหน้ากว้างสี่เมตรเป็นหลักฐานอย่างดี ยังไม่ต้องพูดถึงอ่างบอลขนาดหนึ่งเมตร แทรมโพลีนที่พังไปนานแล้ว และของเล่นจุ๊กจิ๊กอีกเป็นสิบ ๆ
ความวุ่นวายของการเตรียมปราสาทลมไม่จบแค่เครื่องสูบ เมื่อพวกแมวขี้เสือกยกโขยงออกมาดูว่ามนุษย์ทำอะไรกัน อีกครึ่งหนึ่งหายไปกวนเด็ก ๆ ในห้องนั่งเล่น นอนบนคีย์บอร์ด กวนตอนเขียนหนังสือ แล้วก็นั่งตักห้ามไม่ให้ลุกไปไหน ฯลฯ พฤติกรรมปกติของพวกมัน
สุนัขไม่ค่อยกวนเท่าไร มันรักษาระยะห่างทั้งมองเจ้านายอย่างมีความหวังว่าเล่นบอลได้ไหม ป๊าแยกบอลสีม่วงที่มีอยู่น้อยที่สุดแล้วโยนให้ สุนัขอย่างน้อยสามตัววิ่งแข่งกันไปตามคาบกลับมา ส่วนแมวมาวนมองอยากรู้อยากเห็น ส่ายจมูกดม ๆ ตรงกล่อง บ้างวิ่งไล่ตะปบตอนบ้านยางเคลื่อนตามลม ป๊าไล่ออกไม่หวาดไม่ไหว นึกเสียใจที่น่าจะขังพวกมันไว้ก่อน
"หยุดนะโอโม่! เดี๋ยวได้โดนทุบ"
แมวผู้ไม่อยากตายดีกางเล็บ 'ชิ้ง' ออกมา ขณะจ้องหน้ามนุษย์อย่างท้าทาย ก่อนเอาเท้าหน้าไปตะปบอ่างพลาสติก—ไร้สิ้นความเกรงกลัว และไร้สิ้นเหตุผลของการกระทำเช่นกัน
มันเป็นแมวขาวล้วนเว้นแต่ตรงจมูกที่ป้ายสีดำสนิท คล้ายตัวภาษาอังกฤษ olo ที่ในวินาทีนี้ยิ่งเด่นชัด ยังดี ด่างเดือน สุนัขผู้ภักดีอมหัวแมวทันเวลา ทำให้โอโม่ต้องยุ่งอยู่กับหมาสักพัก ป๊าเข้าไปเช็กความเสียหายพบว่าพลาสติกหนาพอสมควร เล็บนังแมวนรกเจาะไม่ถึง
"แด๊ด! เดี๋ยวป๊ามานะ เอาแมวไปเก็บก่อน โอ๊ย วุ่นวายกันไปหมด"
"เอาห่านไปด้วย!"
สามีอยู่อีกฝั่งของปราสาทลม ต่อสู้กับห่านผู้คิดว่าเชือกผูกสายยางใสเป็นงู แล้วจิกเล่นสะบัด ๆ หัวเสียที่มันกินไม่ได้ เกือบจะทำปราสาทลมเสียไปด้วย ป๊าต้องไล่ต้อนบรรดาผู้ช่วยที่ไม่ได้ช่วยให้กลับเข้ากรง ขมวดคิ้วมุ่นทั้งยิ้มเหนื่อยใจให้แต่ละตัว เป็นการช่วยที่ช่วยให้ยุ่งกว่าเดิมทั้งนั้น
ระหว่างรอเติมน้ำและลม ป๊าแด๊ดไปเตรียมจัดระเบียบห้องเก็บของให้เสร็จ ก่อนจะย้อนกลับมาที่สวนในประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ปราสาทพลาสติกมีลมเต็มพร้อมเล่น น้ำประปาใสเต็มอ่างใต้สไลเดอร์และอ่างแยกสำหรับทารก สัตว์เลี้ยง (แค่ตัวที่นิสัยดี) ถูกปล่อยออกมาวิ่งสำรวจสิ่งแปลกใหม่
ตอนนั้นเองที่ป๊ารู้สึกเหมือนได้กลับไปอยู่ตอนลูกเป็นเด็กอีกรอบ ซึ่งถ้าตัดเวทมนตร์เรื่องเหนือธรรมชาติออกไป ป๊าพอจะมโนเองได้ว่าย้อนเวลาไปสักสองทศวรรษ วันที่ลูกเต็มบ้านเสียงเจี๊ยวจ๊าววุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน ภาพของลูกคนโตที่เล่นน้ำจนผิวลอกไหม้ ลูกคนกลางที่วนเล่นสไลเดอร์ทั้งวัน และลูกคนเล็กที่โดดบนแทมโพลีน ไล่จับลูกบอลที่เด้งขึ้นตามอยู่ได้ไม่มีเบื่อ
ป๊ามองฝีมือของเขาและสามีอย่างอบอุ่นใจ ดูจากรอยยิ้มของคนข้างกายแล้วเขาก็รู้สึกไม่ต่าง
"ไป ไปตามลูกกัน"
_____


## ของเล่นเก่า

เหล่าผู้ปกครองเข้าห้องนั่งเล่นเพื่อเรียกลูก ๆ ไปดูผลงาน ด้านในเปิดเพลงวัยรุ่นค่อนข้างดัง ชวนให้ห่วงว่าแต่ละคนไม่ถนอมแก้วหูตัวเองกันรึยังไง ป๊าห่วงสุขภาพจบแล้วไปห่วงอีกอย่างต่อ หรือว่าจะผิดที่เขาใช้เครื่องสูบลมเสียงดังรบกวนลูก
หม่อนอยู่ในตะกร้ากระเช้า สีหน้าเบื่อหน่ายจนแทบตาจะปิด ทารกดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นผู้ใหญ่สองคน ลูกน้อยส่งเสียงอ้อแอ้พร้อมโบกมือให้อย่างร่าเริง มือเกาะขอบกรงเขย่าเรียกความสนใจเต็มที่จนแด๊ดต้องไปอุ้ม
"หม่อนช่วยเขาด้วยเหรอเนี่ย ไหนคนเก่งช่วยอะไรพี่ ๆ เค้าหว่า" หยอกลูกคนเล็กเสร็จถึงไปยิ้มร่าถามลูกคนกลางและคนโตต่อ "ฮึม…เหนื่อยกันรึยังเด็ก ๆ"
"ทำไรกันข้างนอกอะ เสียงไอ้ด่างดังมาถึงในนี้เลย หมามันพร้อมใจกันติดสัดเหรอป๊า"
"นังเตี้ยมันตกใจเครื่องดูดฝุ่นน่ะ พอหอนแล้วตัวอื่นก็หอนตามเป็นแถว" ป๊าสบตากับแด๊ด ชายหนุ่มทำหน้าระรื่นอยากตะโกนบอกเสียเดี๋ยวนั้น ความตื่นเต้นสั่นไปทั้งผิวหนังจนทั้งตัวดูราวกับส่องประกาย แต่ต้องพยายามเก็บอาการไม่งั้นเซอร์ไพร์ซเสียหมด
"ป๊ากำลังจัดระเบียบห้องเก็บของอยู่ ไปช่วยยกของหน่อยได้ไหมลูก"
โรมลุกขึ้นมาคนแรก ไม่รู้ว่าเพื่อทำคะแนนเข้าหาผู้ใหญ่ เพื่อศีลธรรมความเอื้อเฟื้อในใจ หรือว่าอยากหนีงานขุดคุ้ยจดหมายที่เขาเอียนเต็มแก่
"หลินก็ด้วยเร็ว"
"หะ?? หนูด้วยเหรอ" หลินหรี่ตาอย่างสงสัย เธอไม่ค่อยชอบนักที่โดนลากตัวออกไปกลางคันจากงานที่ตัวเองกำลังตั้งใจทำ อีกทั้งรอยยิ้มป๊าดูมีเลศนัยอย่างมีนัยสำคัญ แด๊ดก็ดูระริกระรี้ผิดปกติ
ป๊าแทบจะดันไหล่ลูกคนโตให้เดินออกไปด้วยกัน สีหน้าของเด็กหญิงดูงุนงง พอมองด้านหลังเห็นแด๊ดอุ้มหม่อนกับจูงมือตวันมาด้วยยิ่งไม่ชอบมาพากล แต่ความอยากรู้อยากเห็นว่าผู้ปกครองต้องการอะไรเป็นฝ่ายชนะ
คนรุ่นลูกถูกพาตัวออกไปที่บริเวณสนามหญ้าของสวน ปัจจุบันมีปราสาทลมติดอ่างน้ำอันใหญ่ตั้งอยู่บนพื้นหญ้าโล่ง สไลเดอร์สีเขียวแสบสันชวนให้เด็กเข้าไปเล่น และอ่างบอลขนาดเล็กใกล้ ๆ กัน
"สวนน้ามม!" ตวันเป็นคนแรกที่วิ่งไปทิ้งตัวลงสระก่อนจะมีใครห้ามทัน "โรมมาเล่นด้วยกันเร็ว!"
ชายหนุ่มเหลือบมองผู้ปกครองที่ยืนหน้าดุอยู่ ป๊าแค่พยักหน้าส่ง ๆ ในใจลังเลว่าจะอนุญาตดีหรือไม่ แต่เอาเถอะ เพื่อความสุขของลูก อีกทั้งจะได้มีคนช่วยดูตอนตวันเล่นสไลเดอร์ เขาไม่อยากให้ลูกต้องหกล้มก้นขวิดให้เจ็บตัว
"ดูน้องด้วยล่ะ" หลังป๊ากำชับเสร็จ โรมสะบัดรองเท้าถุงเท้าทิ้งอย่างไว รีบลงไปเล่นน้ำอย่างกับย้อนกลับเป็นเด็กอนุบาลเท่าตวัน
แด๊ดอุ้มหม่อนไปตรงอ่างตื้น ๆ ใต้ปราสาทลม ทารกเอื้อมมือหาลูกบอลหลากสีกับลูกบอลกรุ๊งกริ๊งตั้งแต่ยังถูกอุ้มอยู่ พอถูกปล่อยแล้วก็คลานลุยทุกอย่างเหมือนตัวเองเป็นรถถัง แค่แด๊ดโยนบอลใส่เบา ๆ ก็ร้องเสียงสูงชอบใจแล้ว กรี๊ดกร๊าดแข่งกับเด็กอนุบาลที่วักน้ำต้อนรับน้องอย่างมีความสุข สนุกสนานกับสิ่งที่ง่ายที่สุด
"อย่าเล่นกันนานล่ะลูก แดดมันแรง" ป๊ากำชับเป็นห่วง แต่ความจริงจังของประโยคเบาลงไปเยอะเมื่อมาพร้อมรอยยิ้มเอ็นดูระบายทั่วใบหน้า
ตอนนี้ก็เหลืออีกคนเดียวที่ยังยืนเก้ ๆ กัง ๆ มองน้องเล่นสนุกกันเจี๊ยวจ๊าว
"หลินไม่เล่นเหรอ" ป๊าถามเสียงเป็นห่วง อยากให้ลูกสาวไปเล่นน้ำกับน้องบ้าง ไม่ว่าจะโตขึ้นแค่ไหนเขาก็ไม่อยากให้ลูกทิ้งความเป็นเด็กไป อยากเห็นรอยยิ้ม อยากเห็นสีหน้าเปล่งประกาย อยากเห็นเด็กหญิงที่ร้องเล่นมีความสุขอย่างในอดีตอีกครั้ง
"โธ่วป๊า หนูอายุเท่าไรแล้ว"
ผู้เป็นพ่ออยากจะชี้วัตถุโบราณในร่างชายหนุ่มที่นอนอยู่กลางอ่างเต็มแก่ สามีเขาทำตัวเป็นเป้านิ่งให้เด็กอนุบาลกับทารกโยนบอลใส่ ไม่ก็เด็กโข่งผู้แอบหัวเราะเยาะพ่อตาจากในมุมมืด หรือสุนัขทั้งแก่เด็กวิ่งไล่งับบอลที่กระเด็นออกมากันสนุก หลักฐานชัดเต็มตาว่าอายุเป็นเพียงตัวเลขเท่านั้น
"เมื่อก่อนชอบมากไม่ใช่เหรอ ใครนะเล่นสไลเดอร์ทั้งวันจนแดดเผาหน้าไหม้ไปหมด"
"ใช่หนูเร้ออ ป๊าจำผิดแล้ว ตวันรึเปล่า" หลินปฏิเสธ ใครจะอยากนึกถึงเรื่องน่าอายในสมัยก่อนของตัวเอง
ตรงข้ามกับเด็กหญิง ผู้เป็นพ่อจำสถานการณ์ได้แม่นยำเพื่อตอกย้ำความผิดพลาด ต้องยอมรับว่าตอนนั้นเขาประเมินความร้ายกาจของดวงอาทิตย์ต่ำไป ประกอบกับตามใจลูกอยากเล่นเท่าไรก็เล่นหลินถึงได้แขนลอกหน้าลอก สายตากล่าวโทษของหมอผิวหนังยังผุดหลอกหลอนเขาอยู่เนื่อง ๆ
เพื่อป้องกันประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เดี๋ยวอีกสักครึ่งชั่วโมงต้องไปตามลูกกลับมาโบกครีมกันแดดซ้ำอีกชั้น
"หนูกลับไปห้องนั่งเล่นนะ ยังมีจดหมายรอเช็กอีกเยอะเลย" หลินขอตัวเสียงอักอ่วน
"พักสักวันไม่ได้เหรอ" ผู้พูดเห็นว่าสามีเหลือบมองมาทางนี้หลายทีแล้ว แด๊ดก็เฝ้ารอให้ลูกมาครบองค์ประชุมเช่นกัน แต่ไว้ใจให้ป๊าเป็นคนกล่อมแทน
"งานไม่เสร็จแล้วมันรู้สึกค้างคาอะ"
"ก็ได้ แต่ไปช่วยป๊าจัดห้องเก็บของก่อนแล้วกัน"
"หืมมม"
"ให้ช่วยจริง ๆ นี่ทำความสะอาดมาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ของเก่าเต็มตู้ไปหมด"
พอลูกสาวคนโตทำท่าจะเดินหนี ป๊าใช้ข้ออ้างเดิมกับเมื่อหลายนาทีก่อน หลินเลิกคิ้วรู้ทันจนป๊าต้องยืนยันว่าพวกเขาทำจริง—ไม่ถือว่าหลอกลูกสักเท่าไร ลูกแค่ไม่รู้ว่าหลังปัดกวาดแล้วเจออะไรบ้าง
ครึ่งหนึ่งของห้องถูกจัดเป็นชั้นวางตุ๊กตาตัวเก่า ๆ และสารพัดของเล่นตั้งแต่สมัยก่อน ถูกซักทำความสะอาดและวางตากแดดเปรี้ยงไว้นาน ถูกเอามาวางรวมกันรอคอยเจ้าของค้นพบ
"ป๊าว่าจะพาพวกหนูมาดูตอนเย็น แต่แอบพาหลินมาก่อน เดี๋ยวหนูต้องช่วยเซอร์ไพร์ซน้อง ๆ ด้วยนะ"
เด็กหญิงคนโตนิ่งไปนานจนผู้เป็นพ่อชักใจคอไม่ดี ไม่รู้ว่าลูกจะดีใจไหม ลูกจะเบื่อหน่ายหรือเปล่ามีแต่ของเก่า ๆ ทั้งนั้น ทุกความกังวลของเขาหยุดลงเมื่อหลินก้าวเท้าไปหยุดอยู่หน้าตุ๊กตาลิงตัวยักษ์ เธอกะพริบตาถี่ ๆ มองมันด้วยดวงตาสุกใส เรียกให้มุมปากป๊ายกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่
"น้องจ๋ออ" แขนเล็กกอดหมับ โอบอุ้มตุ๊กตาลิงติดปีกถือคทา ตัวใหญ่เท่าเด็กอายุสิบสอง เจ้าของทั้งดีใจและแปลกใจที่พ่อยังเก็บความทรงจำเก่าก่อนไว้เป็นอย่างดี ตอนนี้มันถูกนำมาทำความสะอาดใหม่ ซักหอมกรุ่นทั้งกลิ่นแดดและกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหอม ไม่ต่างจากความทรงจำแสนสุขในวันเก่า ๆ ได้ถูกรื้อฟื้นขึ้นมา
"ป๊ายังเก็บไว้อยู่เหรอเนี่ย…" เสียงของเจ้าของที่ห่างหายไปนานเจือความคิดถึง
"หลินชอบไม่ใช่เหรอ จะให้ทิ้งได้ยังไง" ป๊ามองว่าลูกยังเด็กอยู่เสมอไม่ว่าจะโตขึ้นสักเท่าไร ความเป็นเด็กในตัวลูกยังคงมีอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง
"กระปุกอันนี้มัน??" เด็กหญิงกวาดสายตามองแต่ละชิ้นบนชั้นวาง ดึงเอาความทรงจำคลุมเครือสมัยเด็กให้ผุดขึ้นมา
"ตอนหนูพึ่งเข้าโรงเรียนไงลูก"
"สวัสดีน้องหมูแดง ไม่ได้เจอแกนาน" หลินทักทายอย่างทุลักทุเล มือหนึ่งยังกอดแขนตุ๊กตา มือหนึ่งลองยกกระปุกออมสินอ้วนกลมขึ้นมาทดสอบน้ำหนัก "หนักเหมือนกันนะ ทุบออกมาคงหลายพัน ถ้ามีเหรียญหายาก ๆ อยู่มั่งคงขายได้หลายหมื่น"
"เอาซี่ ซื้อขนมมาเลี้ยงน้อง"
"บาร์บี้ก็ด้วยเหรอป๊า! หนูนึกว่าขนไปบริจาคหมดแล้วซะอีก"
"ต้องเก็บไว้สิลูก เผื่อหนูกลับบ้านแล้วคิดถึงขึ้นมา"
เด็กหญิงหัวเราะพรืดทันที "ลูกป๊าไม่ใช่สองสามขวบนะ หนูโตเกินของเล่นพวกนี้แล้ว" ถึงพูดอย่างนั้นแต่มือยังกอดตุ๊กตาลิงไม่ปล่อย สำหรับป๊าแล้วดูเหมือนกำลังกอดความทรงจำที่ถูกหลงลืมมากกว่า ผู้เป็นพ่อผุดรอยยิ้มรักใคร่เอ็นดู
"เผื่อให้ลูกหลานหลินเล่นก็ได้"
"ไม่น่ามีหรอกป๊า ไปหวังกับน้องนู่น"
"อ้าว ทำไมล่ะ"
"มีลูกก็ต้องเลี้ยงลูก แล้วจะเอาตังค์ที่ไหนมาเลี้ยงป๊าแด๊ด" คนอายุน้อยกว่ายักไหล่ปัด ๆ พูดเสียงเหมือนล้อเล่น แต่ป๊าจับความมุ่งมั่นจริงจังได้อยู่ลึก ๆ
ปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้เป็นพ่อรู้สึกตื้นตันในอก น่าแปลกที่มันมาพร้อมกับความไม่พอใจบางเบาอันอธิบายลำบาก เรื่องรออุ้มหลานนั้นป๊าไม่ได้คาดหวังสักเท่าไรหรอก ที่ติดใจคือเขาต่างหากที่มีหน้าที่เลี้ยงดู ไม่ใช่กลับกัน
"แค่พวกหนูอยู่ดีมีความสุขปลอดภัยสุขภาพจิตกายใจดีก็พอแล้วลูก"
"โหป๊า นั่นไม่เรียกว่า 'แค่' เลยนะ"
ก็จริง…แม้ป๊ายังอยากกำชับเรื่องทานอาหารให้ตรงเวลา ครบห้าหมู่ แล้วก็นอนให้เต็มอิ่มอีกสักชั่วโมง
_____


## สงกรานต์ (1/3)

ตั้งแต่มีของเล่นอันใหม่พวกเด็ก ๆ ก็ติดเล่นกันสนุกสนาน การสืบคดีของนักสืบตัวน้อยตั้งแต่ม.ต้น อนุบาล และเนอร์สเซอรี่ กลายเป็นการเล่นสนุกกันเสียงเจี๊ยวจ๊าว
หลินยังห่วงเรื่องงานอยู่บ้าง แต่หลังจากโดนป๊ากล่อมให้ใช้ช่วงเวลานี้พักผ่อนแล้วก็ไปเล่นกับน้องติดลม ป๊าไม่ค่อยคิดมากเรื่องปาฏิหาริย์เท่าไร การกลายเป็นเด็กทั้งบ้านผิดคาดและชวนตกใจในช่วงแรก แต่นอกนั้นก็ไม่มีอันตรายอะไรอีก เขายังได้ใช้เวลาช่วงหยุดยาวดูแลลูกทั้งวันด้วย
เล่นไปคงเหนื่อย เด็ก ๆ คงอยากดื่มอะไรเย็น ๆ กัน ป๊าเตรียมกระติกน้ำลอยดอกมะลิไปให้ลูกดื่มดับกระหาย แต่สามีที่ควรมายกไปยังหายหัว เขาอยากเอาไปเองแต่ติดที่มือยังวุ่นทำอาหารว่างให้ลูก ปอกผลอกร่องสีทองชวนทานอยู่ในห้องครัว มีความสุขในทุกนาทีที่ได้หาเลี้ยงลูกหลาน
ตอนป๊ากำลังคร่ำเคร่งหั่นชิ้นผลไม้ลงกล่องพลาสติก แด๊ดเข้ามากอดหมับจากข้างหลังโดยไม่ให้รู้ตัว
"มาหยอกอะไรคนกำลังทำกับข้าว" ถึงโดนรวบแต่ป๊าสามารถทำงานและบ่นสามีไปได้ในเวลาเดียวกัน
"หิวแล้ว"
"กับข้าวอยู่ในสำรับ"
"อกร่องกับคนปอกอะไรหวานกว่ากันหว่า" แด๊ดก้มลงงับแก้มเขาครึ่งแรง ความรู้สึกเจ็บมีไม่ถึงหนึ่งในสิบของความตกใจ ป๊ารีบปกป้องกล่องใส่ผลไม้มือเป็นพัลวัน
"อย่าให้มะม่วงหกนะ! ถ้าทำกล่องคว่ำเดี๋ยวโดนสันมีดทุบหัวแตก"
"เฮ้อ ป๊าไม่หวานเลย อุตส่าห์ได้มีโอกาสสวีทกันสองคน"
"ว่างนักก็มาช่วยกันทำ"
"หืออ ช่วยทำไร ป๊าทะลึ่งง"
"ไถนามั้ง เอามะม่วงไปปอกเลย!" คนใช้งานเก่งยัดอุปกรณ์ทำครัวให้โดยไม่เปิดโอกาสให้เถียง
ชายหนุ่มอารมณ์ดีรับไปทั้งรอยยิ้ม วางทั้งสองอย่างบนโต๊ะทานข้าวอย่างเรียบร้อย ว่าง่ายจนป๊าสังหรณ์ร้าย
"ไม่เล่น—"
ดุยังไม่ทันขาดคำ แด๊ดก็อุ้มเขาขึ้นนั่งบนโต๊ะครัว
สามีมอบสายตาหวานเชื่อมให้ในระยะใกล้ แค่มองเฉย ๆ เท่านั้น ราวกับอยากรำลึกว่าคนตรงหน้าทำให้เขามีความสุขแค่ไหน ทำให้หลงใหลอย่างไร เคยเห็นมาสี่สิบปีกว่าก็ไม่เคยพอ ให้มองต่อไปอีกสักร้อยปีก็ยังไม่พอ
"อยากอยู่ตรงนี้นาน ๆ"
ได้ยินคำหวานซ้ำซากมาไม่รู้กี่คำ ยังสามารถทำให้คนฟังละลายไปกับทุกคำได้อยู่ดี
"คิดดูสิ เราไม่ได้ทำตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว"
"…"
ป๊ายื่นมือไปดึงหูยืด ไม่หวั่นต่อเสียงร้องโอดโอยของผู้ถูกประทุษร้าย
"โอ๊ยยย"
"มันน่าขว้างด้วยเม็ดมะม่วงจริง ๆ" สามีเขาพักนี้ละหยอดได้หยอดดี ไม่รู้ไปกระเหี้ยนกระหือรือมาจากไหน "ปล่อยมือแล้วไปแบกกระติกน้ำให้ลูก ว่างงานเหรอถึงมาเล่นเนี่ย"
"ใช้งานเก่งเหลือเกินนน" ชายหนุ่มลากเสียงยาวเชิงเสียดสี "อุตส่าห์ได้กล้ามคืนมา ให้อุ้มเถอะนะ นะ ๆๆ ไม่ได้อุ้มป๊ามานานแค่ไหนแล้ว"
"เล่นอะไรเป็นเด็ก" ป๊าบ่น มือผลักอกสามีออกแต่เขาสู้แรงกลับ ยืนนิ่งเป็นหุ่นไม่ขยับเขยื้อน รอยยิ้มอันตรายระบายบนใบหน้า
"หึม หึมม ไม่รู้ซะแล้วว เดี๋ยวจะโชว์พลังของวัยหนุ่มให้ดู"
แขนแข็งแรงยกคนรักขึ้นบ่าเป็นกระสอบข้าวสาร
"จะพาไปไหน— ไอ้-ไอ้แด๊ด!"
แด๊ดพาป๊าเดินออกจากครัวโดยเฉยเมยต่อการต่อต้าน เป้าหมายคืออ่างลมกลางสวน พอลูกได้ยินเสียงดังลั่นต่างก็มองมาทางนี้เป็นตาเดียว ขนาดหลินที่ดูเคร่งเครียดเป็นปกติยังฉีกยิ้มกว้าง หัวเราะเสียงใส เฝ้ามองชะตากรรมโชคร้ายของผู้ปกครอง
เกิดเสียงดังตูมใหญ่ ร่างป๊าลงไปอยู่กลางลูกบอลและเป็ดลอยน้ำ เสียงหัวเราะสนุกสนานของหม่อนตามมาเป็นอันดับแรก พยายามจะคลานมาหาป๊าจนใกล้ตกโต๊ะแคมป์ปิ้งแต่โรมอุ้มจับเอาไว้ก่อน
เหมือนสามียังเห็นเขาเปียกไม่พอ น้ำโครมใหญ่ถูกสาดใส่ศีรษะต่อ
"โอ๊ยย อะไรเนี่ย"
"รดน้ำดำหัวไง" เสียงคนช่างแกล้งร่าเริงอย่างอันตราย แถมยังเลื่อนระดับไปอีกขั้นด้วยการเรียกสมุนมาช่วย "ตวันมาเร็ว! หลินไปดึงสายยางมา!"
เด็กอนุบาลรีบปีนข้ามกำแพงปราสาทลม เด็กม.ต้นวิ่งออกไปทำตามคำสั่งว่องไว เป้าหมายของการถูกลากมาจากครัวไม่ใช่เพื่อประเพณีหรือแสดงความเคารพบิดา แต่เพื่อให้เด็กน้อยเทน้ำใส่โครมจนเปียกโชก
"มันรดน้ำตรงไห—!"
สายตาป๊ายังพร่ามัวจากน้ำจำนวนมาก เมื่อลืมขึ้นมาอีกที ภาพตรงหน้ากลายเป็นสามีพร้อมอาวุธครบมือ
"เอ้าา ประแป้ง"
แด๊ดมาพร้อมถังแป้งแคร์ มือใหญ่ลากตั้งแต่หน้าผากลงไปถึงคาง ป๊าลุกขึ้นปาดแป้งเปียกเหนอะ ๆ นี้ใส่หน้าสามีเพื่อเอาคืน ยังยั้งมืออยู่เพื่อเห็นแก่ทารกน้อยในอ้อมกอดเขา
สามเด็กซนเริ่มไปหยิบถังแป้งของตัวเองมาบ้าง หลินมองหน้าขาววอกของป๊าอย่างลังเล ก่อนโจมตีแขนแทนด้วยความเห็นใจ
หม่อนเอื้อมมือมาละเลงหน้าผู้เป็นพ่อให้เละขึ้นไปอีก แต่ดีที่เขาไม่ใช่คนเดียวที่โดนรังแก แด๊ดผู้อยู่ใกล้มือกว่าก็โดนเช่นกัน แถมหนักกว่า เจ้าตัวหัวเราะดังไปถึงยอดมะพร้าวเมื่อโดนป้ายบ้าง ยอมให้ทุกคนแกล้งกลับแต่โดยดี
โรมเป็นเด็กดีที่สุดด้วยการแจกผ้าเช็ดหน้าให้ผู้อาวุโส แต่หลังจากนั้นเขาเติมถังอาวุธให้เพื่อนวัยอนุบาลมาทำร้ายพ่อต่อ บอกไม่ถูกเลยว่าอยากได้ใจหรืออยากได้กำปั้น
"ป๊า ประแป้ง ๆ" ตวันส่งสายตาอ้อนวอน ป๊าที่แทบจะขาวโพลนไปทั้งตัวต้องย่อเข่าให้เด็กชายเอามือเล็ก ๆ แปะแก้ม
"สนุกกันใหญ่เลยนะ"
โดนประแป้ง โดนน้ำ เข้าปากบ้างจนเฝื่อนลิ้นและเปื้อนไปหมด แต่ถ้าถามว่าเขาเกลียดความไม่สบายตัวตอนนี้ไหม รอยยิ้มที่กว้างเต็มใบหน้าตอบแทนหมดแล้ว
เด็ก ๆ เปลี่ยนกิจกรรมไปเรื่อยตั้งแต่สงครามแป้งแคร์ ป้ายคน ป้ายหมา ต่อด้วยโยนบอลให้พวกสุนัขคาบเล่น วิ่งไล่กันสนุกสนานไม่ต่างจากมนุษย์ ลูกหมากับลูกคนหัวหูเปียกปอนไปหมด ใบหน้าเปื้อนแป้งสีขาว กลิ่นน้ำอบกระจายฟุ้ง
ป๊าอยู่เล่นสนุกเป็นเพื่อนลูกไม่นานนัก เมื่อถึงจุดหนึ่งที่เด็ก ๆ หันไปเล่นกันเองเขาก็ค่อย ๆ ถอยออกมาแล้วกลายเป็นผู้เฝ้ามอง ก่อนหันหลังกลับเข้าครัวด้วยรอยยิ้ม ความสุขของวันนี้ได้รับการเติมเต็มแล้ว
"ป๊าจะไปไหนมาเล่นกันก่อน" สามีสังเกตเห็นรวดเร็วจึงรีบมาตาม
"ปอกมะม่วงทิ้งไว้ยังไม่เสร็จเลย ไหนเดี๋ยวต้องไปทำข้าวเย็นอีก"
"ไม่ต้องทำแล้ว เดี๋ยวตอนเย็นเราไปกินข้าวในเมืองก็ได้"
"แต่ทำกับข้าว…"
"เอาน่าป๊า ลูกเราไม่ได้เป็นเด็กแบบนี้ทุกวันนะ"
เมื่อเห็นว่าคนรักยังคงสีหน้าลังเล แด๊ดถึงเข้ามากระซิบใกล้ ๆ เบา ๆ ให้ผู้ฟังซึมซับใจความตั้งแต่คำแรกถึงคำสุดท้าย
"ไปเถอะ ครอบครัวจะได้พร้อมหน้า ความสุขของป๊าสำคัญกว่าข้าวเย็นเยอะ"
ป๊ายืนนิ่งหลังโดนบอกรัก มัวเผลอจนโดนรวบตัวลอยบังคับกลาย ๆ ให้ไปด้วยกัน แต่คราวนี้ความรู้สึกผิดที่ทิ้งงานทำกับข้าวจางน้อยลงแล้ว
____


## สงกรานต์ (2/3)

ข้าวเย็นของวันนี้อยู่ที่งานสงกรานต์ย้อนยุค
พวกเขาเอารถไปสองคันเผื่อจะมีของเยอะตอนขากลับ แวนคันเก๋านำทางซีดานคันใหม่เข้าไปในตัวเมือง จอดห่างกันสามซอยตรงลานวัดใกล้ ๆ ที่จัดงาน ก่อนจะหอบลูกสามไปหาซื้อของกินกัน
ประมาณหนึ่งทุ่มเป็นช่วงเวลาที่งานเทศกาลคึกคักเต็มที่ ถนนฝั่งนอกกลายเป็นสถานที่สาดน้ำของคนวัยหนุ่มสาว ส่วนฝั่งในเป็นตลาดที่รองรับผู้คนหลากหลายวัย ตั้งแต่ทารกในกระเช้าไปจนถึงผู้ชราถือไม้เท้า อาหารละลานตาที่สมัยก่อนไม่มีอยู่รวมกับของที่สมัยนี้หาทานยาก ปลาหมึกทอด บาร์บีคิว น้ำอัดลมโบราณ ข้าวแดกงา โป๊งเหน่ง
ลูกสาม…พะรุงพะรังพอสมควร
ตวันมีแด๊ดจูงมือไม่ห่าง ช่วงเจอคนเยอะเกินก็ต้องอุ้มขึ้นแนบอก หม่อนอยู่กับป๊าและเป้อุ้มเด็กแบบมีที่นั่ง มือหนึ่งของผู้ใหญ่พยุงทารกไว้ อีกมือสะพายกระเป๋า ถ้าของเยอะไปก็จะถ่ายเทไปให้สมาชิกในครอบครัวที่ตามมาด้านหลัง
หลินอายุลดไปไม่มากเท่าคนอื่น ไม่งั้นถ้ากลายเป็นเด็กอนุบาลแก่นแก้วหรือทารกหน้าบึ้งอีกสักคนคงวุ่นวายน่าดู เธอจึงช่วยแบ่งเบาภาระของผู้ใหญ่ได้เยอะพอ ๆ กับโรมผู้ช่วยอาสาถือของ
พวกเด็ก ๆ ได้ตุ๊กตาเพิ่มมาอีกคนละตัวสองตัว หลินได้กระเป๋าลายกล้วยสีเหลืองแสบสัน เจ้าตัวชอบมากถึงขนาดจะเอาไปใช้ในที่ทำงานด้วยกัน ตวันได้ขนมจุบจิบกับโฟโต้บุ๊ควัดไทยทั้งเล่ม ปกแข็ง กระดาษเคลือบมัน ดูโตเกินกว่าเด็กอนุบาลจะเอามาเปิดดูอย่างจริงจัง หม่อนได้ของเล่นเขย่ามือติดก้อนขนนุ่ม ๆ ที่ป๊าสงสัยว่าความจริงแล้วมันเอาไว้สำหรับแมว แต่ลูกชอบก็พอแล้วแหละ
รู้สึกว่าข้าวเย็นจะไม่ใช่สิ่งสำคัญของลูก ๆ สักเท่าไหร่…
การหามื้อเย็นหยุดชะงักโดยที่ยังเดินโซนของกินได้ไม่ถึงครึ่ง เมื่อลูกน้อยเห็นทางเข้าโซนสนามเด็กเล่น พ่อก็ต้องพาเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางกันทันที ป๊าต้องตะล่อมกล่อมหลินออกจากเกมล้วงถังน้ำแข็ง (เกมใหม่ที่คนแก่พึ่งเคยเห็น เสี่ยงโดนน้ำแข็งกัดตาย ไม่ได้ ๆ) ลากสามีออกจากตู้ชกวัดพลัง หลังความพยายามโชว์ลูกของเขาร่ำ ๆ จะพังเครื่อง
ทารกในอ้อมอกยิ่งทำให้งานป๊ายากขึ้น คิ้วน้อย ๆ ขมวดไม่ชอบใจเพราะอยากหลุดจากพันธนาการแล้วสำรวจไปทุกที่ จับทุกอย่างที่วาววับเข้าตา อย่างพอป๊าเดินเฉียดผ่านตู้คีบตุ๊กตา หม่อนก็ชี้มือไหว ๆ พร้อมร้องแอ้ไม่พอใจอยากกลับไปที่เดิม
"จ้า จ้า หนูอยากลองเล่นเหรอ"
หลังคำถามนี้หลุดปากไป คนที่ตอบกลับมาไม่ได้มีแค่เด็กเล็กคนเดียว เฮ้อ…ดีแค่ไหนแล้วที่แค่สาม ถ้ามีสักสิบคงปวดหัวตาย
ป๊านำขบวนหลุดพ้นนรกตู้คีบออกมาได้ในที่สุด ลูกได้ของจุ๊กจิ๊กชิ้นเล็กชิ้นน้อยกันคนละอย่างสองอย่าง ก่อนจะเดินผ่านร้านที่สามารถมองเห็นชิงช้าสวรรค์ได้ชัด
"มีใครอยากเล่นชิงช้าสวรรค์บ้าง" แด๊ดถาม เริ่มมีอารมณ์สุนทรีย์รำลึกความหลัง หลินตบหน้าผากตัวเองดังเพี้ยะ
"รู้ไหมว่ามันสูงตั้งแปดเมตร นี่เมื่อก่อนนะ ตอนสมัยจีบกันใหม่ ๆ แด๊ดเคยต้องแบกป๊าโดดลงมาจาก—"
"เรื่องไฟดับอีกแล้วเหรอ!" สีหน้าเด็กหญิงบ่งบอกความเอียนเต็มทน
เช่นเดียวกับลูกสาวคนโต ป๊าฟังแล้วรู้สึกว่ามันตงิด ๆ ชอบกล ตอนนั้นพอไฟมาแล้วมันก็หมุนพาลงมาเองไม่ใช่เหรอ โดดลงพื้นเจ็ดแปดเมตรมาจากไหนกัน ความทรงจำเขาไม่น่าผิดเท่าสามีเพี้ยน ๆ ที่ชอบเสริมเรื่องโม้ให้ลูกฟัง
"ไปค่ะ เชิญค่ะ โปรดไปสวีทกันสองคน เดี๋ยวหนูดูแลน้องให้เอง" หลินน่าจะเป็นคนที่ได้ฟังเรื่องราวมหากาพย์ตำนานความรักของพ่อ ๆ บ่อยที่สุดแล้ว เท่ากับว่าเธอจะเข้าข้างและเข้าใจความหมายของแด๊ดได้เร็วกว่าใคร
"ไปเร็วป๊า ไปย้อนความหลังกัน ลูกอุตส่าห์เปิดทางให้แล้ว"
"ไม่อยากขนาดนั้น"
"จริงนะ ไปเหอะ ไม่ต้องห่วงพวกหนูหรอก" ลูกสาวคนโตพยายามผลักดันไม่ลดละ เธอเสนอว่าจะดูแลน้อง ๆ กับเพื่อนน้องเองด้วยน้ำเสียงมีความรับผิดชอบ น่าคิดว่าสาเหตุหนึ่งมาจากขี้เกียจฟังเรื่องไฟดับอีกรอบหรือเปล่า
"ชิงช้านึงมันจุคนได้น้อย" ป๊าก็ยังปฏิเสธเช่นเดิม เขาคิดว่าตอนนี้มันต่างจากเมื่อก่อนแล้ว ได้อยู่กันสองคนก็ดี แต่จะดีมากกว่าถ้ามีลูกอยู่ด้วยทั้งหมด "บ้านเราไม่ได้มีกันแค่สองคนนะ"
"นั่นสินะ ยิ่งคนเยอะยิ่งสนุก" แด๊ดยิ้มอย่างเข้าใจความหมายของเขา "ลูก ๆ ล่ะว่าไง"
"หนูจะขี่น้องเสือ" ตวันตอบอ้อมแอ้ม ชี้มือไปทางซุ้มสีสันสดใสติดไฟระยิบระยับ
"จริงสิ…จำได้ไหมตอนเราเล่นม้าหมุนกันแล้วแด๊ดยกม้าทั้งตัวด้วยนิ้วเดียว"
"หยุดเถอะค่ะ! ฮรืออ ได้โปรดด"
ทั้งครอบครัวตกลงไปเล่นม้าหมุนแทน ป๊ารู้สึกว่ามันก็ไม่ได้ต่างจากชิงช้าสักเท่าไร หมุนเหมือนกันแค่อยู่ในแนวตั้ง แล้วก็มีที่นั่งให้เลือกหลากหลายกว่าเท่านั้น
ป๊าอุ้มหม่อนนั่งตัวที่เป็นรถม้ากับแด๊ด ส่วนเด็กคนอื่นนั่งเสือบ้างนกบ้าง สัตว์ในจินตนาการบ้าง แล้วก็มีการชะโงกหน้าหันมาทักทายพี่น้องหรือเพื่อนด้วยเสียงหัวเราะ
ลูกตระเวนเล่นเครื่องเล่นในโซนสำหรับเด็กต่อ มนุษย์ตัวเล็กพลังงานล้นเหลือลองมันทุกอย่าง หลินไปเล่นรถบั๊มกับโรมสองรอบ ป๊าไปนั่งแก้วหมุนเป็นเพื่อนตวันอีกรอบ ซึ่งจะว่าไปก็ดีเหมือนกัน เขาตอน 60 คงมาเล่นเครื่องนี้กับลูกไม่ได้แน่ มันเอาแต่หมุน ๆๆ อยู่นั่นแหละ นั่งไปก็ตาลายอยากอ้วก
บางเครื่องต้องปล่อยลูกขึ้นไป แล้วป๊าแด๊ดก็กลายเป็นผู้ปกครองหน้าเซ็งที่รอแกร่วร่วมกับผู้ปกครองอีกเป็นสิบ ยุคนี้ดีหน่อยที่แต่ละคนจมอยู่กับโทรศัพท์มือถือได้ ต่างจากเมื่อก่อนที่ถึงเบื่อก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากคุยกัน
สมัยพาหลินมาเล่นแล้วต้องรอเป็นครั้งแรก ๆ เขาก็สงสัยเหมือนกันว่าอะไรทำให้ตัวเองมาอยู่ในจุดนี้ เขาทำอะไรลงไป ทุกการตัดสินใจมันถูกต้องแล้วเหรอ แต่พอสักครั้งที่สิบผ่านพ้นก็เลิกคิด วันดีคืนดีถ้าไปกับแด๊ดรายนั้นก็รู้จักเพื่อนใหม่เพิ่มแล้วตั้งวงคุยแก้เบื่อ
ร้านปาโป่งเป็นที่ที่ทำป๊าหนักใจที่สุด
ตวันเห็นกระเป๋าดินสอบนชั้นรางวัลแล้วตาเป็นประกาย หันมาอ้อนด้วยแก้มยุ้ยน่ารัก ๆ โดยไม่ต้องเอ่ยเป็นคำพูด พ่อผู้ตามใจจึงต้องแวะ
ลูกชายน่ะไม่เท่าไหร่ ความหนักใจที่พูดถึงมาจากการโม้กับทุกเรื่องของสามีต่างหาก "ไม่รู้ซะแล้วว เห็นป๊าเงียบ ๆ แบบนี้นะโหดมากยอดฝีมือ ไปด้วยกันทีไรได้ของตลอด กวาดเรียบทุกงาน"
"โห อยากรู้เคล็ดลับเลยครับ"
"จะเล่นเหรอ แท่งมันแหลมนะเดี๋ยวทิ่มมือเอา" ป๊าถามกลับด้วยกังวลว่าโรมจะบาดเจ็บ ก่อนรู้สึกอึกอักนิดหน่อย เมื่อกี้เขาพึ่งนับรวมเด็กคนนี้อยู่ในกลุ่มลูกด้วยโดยไม่รู้ตัว แต่คิดดูแล้วคงไม่น่าแปลก เด็กเล็กเด็กโตมองไปก็เหมือน ๆ กันหมด
"แด๊ดไม่เก่งหรอก สมาธิไม่ค่อยจะดี สายตาก็ชอบล่อกแล่กเลยปาไม่เคยเข้าเป้า" ผู้พูดเหลือบมองคนข้างกายอย่างมีเลศนัย มุมปากกระตุก ป๊าฟาดบ่าเขาไปหนึ่งทีให้หุบปาก สายตาอาฆาตบอกชัดเจนว่าอย่ามาล้อเล่นต่อหน้าลูก
ลูกเขาต้องเล่นมุกที่ดีกว่า ดีเอ็นเอความแป้กต้องหายไป
รุ่นตวันกับหม่อนเหลือแต่บ้านบอลในห้าง ต้องรุ่นหลินถึงจะทันสมัยที่วัดแถวบ้านยังจัดงานอยู่ ลูกสาวคนโตจึงรับรู้ความเสี่ยวรับประทานของแด๊ดมาอย่างโชกโชน "มองแต่ป๊าสินะ ฮือฮึ อือฮึ น่ารักจริง ๆ หวานมากค่ะ แต่ช่วยมองแถวก่อนตอนนี้" หลินขู่ เมื่อคู่รักคิวก่อนหน้ากลับบ้านไปพร้อมกับพวงกุญแจกระต่าย ครอบครัวใหญ่หกชีวิตจึงได้เล่นเป็นกลุ่มต่อไป
ป๊าเห็นลูกถือของแหลม ๆ แล้วหัวใจจะวาย กลัวจะหกล้มแล้วเผลอทิ่มตัวเองเอา เขาถึงได้ยึดหน้าที่ปาลูกโป่งล่ารางวัลไว้เอง
การปาลูกดอกใช้แค่มือเดียวเท่านั้น อีกข้างเขาใช้ประคองเด็กทารกให้เห็นแนวลูกโป่งได้ง่าย ตวันน้อยเกาะขอบโต๊ะวางลูกดอก ดวงตาเป็นประกายตั้งมั่นว่าต้องได้ของกลับบ้าน ลูกคนโตงัดมือถือมาเก็บทุกภาพบรรยากาศ
เมื่อก่อนยังได้อุ้มแค่ตุ๊กตาอยู่เลย…ครอบครัวเขาใหญ่ขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
ป๊าจัดการลูกโป่งทั้งแนวด้วยรอยยิ้ม
"…"
"มองอะไรอีกฮึ"
"ป๊าววว"
_____


## สงกรานต์ (3/3)

ยี่สิบนาทีพ้นผ่าน ในที่สุดก็ได้กลับไปโซนอาหารอย่างที่ตั้งใจไว้สักที น่าเสียดายที่เดินไม่ถึงครึ่งซอยก็ต้องหยุด (อีกแล้ว)
ตวันกระตุกแขนเป็นสัญญาณให้ผู้ปกครองสนใจ และแล้วหายนะลูกเยอะก็ปะทุขึ้นมาพร้อมกัน ทุกอย่างจะไม่เป็นปัญหาเลยถ้าป๊าปล่อยให้ลูกไปกันเอง แต่คนช่างเป็นห่วงไม่อยากให้ใครคลาดสายตา อยากให้อยู่ด้วยกันทุกคนตลอดเวลา ยิ่งแปลกที่แบบนี้ด้วยแล้ว
"ป๊า หนูอยากไปเล่น" ตวันชี้ไปยังร้านทาสีปูนปลาสเตอร์
"งั้นเดี๋ยวหนูไปร้านยำนะ เห็นปูไข่ดองแล้วมันเสี้ยน" หลินรู้ว่ารอเด็กอนุบาลทาสีปูนต้องนานแน่ เธอจะเลี้ยวไปร้านที่อยู่อีกซอยแล้วแต่ติดที่ป๊ารั้งไว้
"รอน้องก่อน"
"แค่ตรงนี้เองงง"
"แอเร่ แออ" หม่อนชี้ไม้ชี้มือไปที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง
"จ้า จ้า แป๊บนึงนะ"
เขากำลังคิดวางแผนว่าจะให้เด็ก ๆ แยกไปกับผู้ปกครองแต่ละคน แต่สามีทำให้ทุกอย่างยากขึ้นด้วยการมองร้านต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไป
"ป๊าาา ร้านนั้นขายตะบองเพชรซื้อ 1 แถม 1"
"เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนตวันก็ได้ครับ" โรมเสนอ
ป๊าหรี่ตาอย่างไม่ชอบใจนัก ความจริงมันก็ได้ ไม่ใช่ที่รโหฐานสักหน่อย แต่ก็ไม่ค่อยอยากให้อยู่กันสองคน อย่างน้อย ๆ ถ้ามีหลินอยู่ด้วยก็ดี
โรมไม่คิดร้ายกับตวันแน่นอน เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย เชื่อมั่นได้ว่าจะดูแล—ในระดับหนึ่ง แต่ป๊าไม่อยากปล่อยมือหากเขายังสามารถกางปีกปกป้องลูกได้อยู่
โรมรับรู้ความไม่สบายใจของผู้ปกครอง เขาอาสาไปซื้อของแล้วให้ป๊าแด๊ดอยู่กับตวันแทน ทีแรกตกลงว่าจะไปด้วยกันทั้งหมดทีละร้าน ตามด้วยค้นพบว่าร้านยำที่หลินสั่งต้องรอคิวนานมากเลยกลับมาคิดกันใหม่
สุดท้ายสรุปได้แยกกันไปเป็นสองกลุ่ม โรมกับหลินถูกส่งไปนั่งล้อมวงเป็นเพื่อนตวัน ส่วนป๊าแด๊ดไปหาซื้อของกินเพิ่มเติมเริ่มที่ร้านต้นไม้ ตามซื้อกระบองเพชรต้นกลมที่น่าสนใจไม่เท่าป้ายลดราคา แด๊ดถือตะกร้าใส่ต้นเล็กต้นน้อยมาอวด จำนวนรวม ๆ กันเป็นสิบ
"หม่อน! อย่าจับสิลูก หนามทั้งนั้นเห็นไหมน่ะ" พอเด็กอ่อนยื่นมือจะไปจับด้วยความสนใจ ป๊าต้องรีบพับมือทารกมาไว้กับตัว
"ป๊าจะเอาอะไรไหม" สามีถาม "เมื่อกี้เห็นดอกแก้ว 20 บาทเอง สวนเรามีรึยัง"
"โอย ไม่มีที่จะปลูกแล้ว มันชอบแสงมากนะเอาไปก็โดนต้นอื่นบังเปล่า ๆ ไม่โตหรอก"
"ว่านงาช้างก็ลด พวกต้นไม้ฟอกอากาศลดทั้งแผงเลย"
"น่าเอาไปไว้ในห้องลูกจะได้สดชื่น ๆ กัน"
"แล้วป๊าล่ะ ไม่อยากได้อะไรเหรอ"
ป๊าเงียบเพราะคิดไม่ออก ใช้เวลานานกว่าอึดใจคิดอยู่ว่าเขาอยากได้อะไร ในเมื่อตอนนี้ได้สิ่งที่ต้องการหมดแล้ว
"อยากได้แด๊ดไหมครับ"
"โอ๊ยย!" พอป๊าตะโกนเสียงเหนื่อยจิต แด๊ดหัวเราะชอบใจอย่างน่าตบกบาลสักที "เลอะเทอะจริง ๆ เอาไปจ่ายตังค์ได้แล้วพวกตะบองเพชรน่ะ จะได้รีบไปหาดูของกินให้ลูกกัน"
พวกเขาแวะซื้อหอยทอด ผัดไทย ข้าวเกรียบปากหม้อ กับขนมอีกสักสองสามชนิด หามื้อเย็นที่ต้องเรียกมื้อค่ำแล้วกลับไปให้ลูก
หม่อนใช้ตาแป๋วหันมองดูผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา พอผู้ใหญ่ยิ้มให้ ทารกน้อยก็ยิ้มตอบอย่างน่ารักไม่ว่าจะเป็นใคร นอกจากเกิดมาป่วนแล้วก็เกิดมาเพื่อแจกความสดใสจริง ๆ เด็กน่าเอ็นดูถือเป็นอาวุธลับของป๊าในการต่อราคา ยากจะมีคนต้านทานทารกที่ยิ้มหวานให้ได้
ป๊ากลับไปตามลูกในสามสิบนาทีถัดมา ประหลาดใจเล็กน้อยตอนเดินสวนกับผู้หญิงสามคนที่ก้มหน้าหนี เหลือบมองพวกเขาด้วยสายตาประหม่าก่อนเดินออกไป
เด็กโต เด็กวัยรุ่น ล้อมวงรอเด็กชายและผลงานปูนปลาสเตอร์หกตัวเรียงกัน มองไปแล้วเหมือนภาพน่าเอ็นดูของสามพี่น้องเล่นขายของ หลินหัวเราะชอบใจบางอย่าง ตวันนิ่งเงียบมีสมาธิกับการโบกลมใส่ตัวสุดท้ายให้สีแห้ง และโรมที่กุมหัวใจคล้ายพึ่งค้นพบเรื่องสะเทือนขวัญ
"ไปเร็วหนู หิวข้าวกันรึยัง"
"แล้วค่าา ป๊ามีขนมเบื้องอีกไหมคะ น้องพึ่งจัดการหมดไปแล้ว"
"มี ๆ ถังแตกข้าวเกรียบอะไรมีหมดเลย"
โรมเริ่มเก็บข้าวของรอบโต๊ะและตุ๊กตาปูนแสนสำคัญของแฟนลงถุง ภาษากายดูนอบน้อมกับเด็กอนุบาลกว่าปกติ คนที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดคือตวัน แด๊ดอุ้มเขาขึ้นไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างถือของกินพื้นบ้านเพื่อที่จะไปหาที่นั่งเหมาะ ๆ ทานข้าว
ลานริมแม่น้ำเป็นจุดหมายสุดท้าย สมาชิกหกคนนั่งกันเต็มโต๊ะทานอาหาร ทุกเก้าอี้ถูกจับจอง แด๊ดถึงกับต้องไปเอ่ยปากขอเก้าอี้จากโต๊ะข้าง ๆ มาทานอาหารไปพร้อมดูการแสดงแสงสีจากอุโบสถอีกฝั่ง จุดพลุกันจนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดอกไม้ไฟละลานตา
ป๊ามองแฟนลูกที่ค่อย ๆ กรุยทางพาตัวเองเข้ามาอยู่ในบ้านเดียวกัน มองครอบครัวที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่น่าเป็นไปได้ เป็นความน่าทึ่งที่ชวนให้อมยิ้มอิ่มเอม อยู่ซึมซับทุกความสุขในช่วงเวลานี้ ช่างเป็นคืนที่ปั่นป่วน เหนื่อยอ่อน ชวนปวดหัว แต่ก็ไม่อยากให้จบลงเลย
___
[แถม: ของขวัญจากตวัน]
สำหรับโรมแล้ว…ตวันเข้าใจได้ง่ายในบางเวลา บางเวลาก็ไม่น่าทำความเข้าใจ
เด็กชายใช้เวลาระบายสีปูนปั้นหกตัวไม่ถึง 20 นาที โรมมีอะไรให้ฆ่าเวลาบ้างตอนที่ช่วยเลือกสีให้แล้วก็คุยเล่นไปด้วย แต่ตอนนี้มีเพียงความเงียบสงบที่ไม่รู้จะทำอะไรดีของการรอ รอ และรอให้สีแห้ง
"เมื่อไหร่จะแห้งล่ะ" เสียงเล็ก ๆ บ่น พลางทำแก้มป่องเป่าตุ๊กตาปูนปั้นอย่างเอาจริงเอาจัง
"เป่าแรงแบบนั้นเดี๋ยวก็หน้ามืดหรอกครับ ช่วยกันพัดดีกว่านะ" โรมเตือน ดูเหมือนว่าสีบนปูนมันจะถูกออกแบบมาให้แห้งเร็วอยู่แล้ว เด็กวัยอนุบาลแค่ใจร้อนไปเอง
พี่หลินพิมพ์ลงโทรศัพท์อย่างบ้าคลั่ง คล้ายกำลังเปิดวอร์อยู่กับใครสักคนในโลกออนไลน์
ตวันมีสมาธิหนักแน่นกับการใช้มือพัดโบกตุ๊กตา
โรมที่ใจลอยได้ยินเสียงบทสนทนาจากโต๊ะข้างหลัง
"มึงว่าเค้าใช่ปะวะ"
"เชี่ย จริงว่ะ เสียดายชิบหาย"
"สมัยนี้ผู้หญิงอยู่ยากขึ้นทุกวัน ผู้ชายหันไปกินกันเองหมดแล้ว"
เป้าหมายของการนินทาคือคู่รักที่อุ้มลูกรอซื้อหอยทอด ยืนอยู่เยื้องข้างหน้าลานที่นั่งของแผงปูนปลาสเตอร์นี่เอง ไกลพอสมควรแต่สามารถมองเห็นได้สำหรับผู้สนอกสนใจเป็นพิเศษ
เมื่อมั่นใจว่าเป้าหมายไม่ได้ยิน ยังไงก็ไม่โดนว่า บทสนทนาไร้พิษภัยจึงค่อย ๆ ลงลึก
"กุไม่ได้จะเหยียดอะไรหรอกนะ แต่เค้าไม่กลัวลูกเป็นตุ๊ดตามเหรอ"
โรมกำหมัดแน่น…สีหน้าตวันไม่แสดงอาการว่ารับรู้ ยังพองแก้มเป่าสีสลับกับโบกมือมุ่งมั่น เหมือนโลกของเขาจำกัดอยู่แค่สิ่งสำคัญเท่านั้น
"เข้าโรงเรียนคงโดนเพื่อนล้อหนักสัด ๆ"
"เออ นั่นดิ กูไม่อยากนึกถึงเลยโตมาจะเป็นไง สงสารเด็กว่ะ"
พี่หลินสายบวกสุดจมอยู่ในโลกส่วนตัว กำลังเมามันอยู่กับการเผือกเรื่องชาวบ้านในมือถือ ไม่ได้ยินเลยว่ากำลังมีคนเผือกเรื่องตัวเอง
"สักพักคงเป็นปมด้อย"
"ขอโทษนะครับ!" โรมตะโกนเสียงดุ
สายตาหกคู่มองมาที่เขาด้วยความสับสน รับรู้ได้ว่ากำลังจะโดนด่าบางอย่างแต่ยังไม่แน่ใจ มุมปากชายหนุ่มกระตุกเตรียมสาปสวดสักสองสามประโยค แต่มือเล็ก ๆ กระตุกเสื้อเรียกเขาก่อนที่จะได้ขึ้นต้นคำแรก
"โรม ถุงขนมเบื้องหนูล่ะ"
ด้วยวิญญาณทาสเข้าสิง ชี้นิ้วสั่งให้ชายหนุ่มขุดหาของยื่นให้เด็กชายโดยอัตโนมัติ ก่อนที่สมองจะคิดคำถามออกด้วยซ้ำว่าเอาไปทำไม บทสวดสองสามประโยคก็ถูกระงับไว้ชั่วคราว
ตวันลุกขึ้นยืนแล้วเดินอาด ๆ ไปหาโต๊ะเป้าหมาย ทั้งกลุ่มสามคนนั้นมองหน้าโรม มองกันเอง กับมองเด็กสลับไปมา
"คุณพี่สาว" มือน้อยยื่นถุงพลาสติกบรรจุแผ่นแป้งบางให้ "ให้ฮับ"
"เอ๊ะ ทำไมล่ะ ให้พวกพี่เหรอ" หนึ่งในนั้นสบตากับโรมอย่างขอความเห็น งงว่าสรุปจะหาน้ำเลือดหรือหาน้ำใจ เมื่อกี้ดุแต่ตอนนี้ใจดี
"อื้ม!" ตวันยืนยัน
"ว้าย น้องน่ารักจังเลย ขอบคุณค่าา" เสียงชมเด็กชายดังขึ้นไม่ขาดปาก เผื่อแผ่คำขอบคุณมาถึงเหล่าพี่ ๆ อีกด้วยหลายคำ
ก่อนกลายเป็นเสียงสะอึกทั้งโต๊ะในวินาทีถัดมา
"เก็บปากไว้กินขนมนะฮับ"
_____


## อนุมาน

หลังจัดการของกินกันเสร็จก็ถึงเวลากลับบ้าน ปรากฏว่าเส้นทางไม่ได้ง่ายดายตามที่หวัง พอผ่านร้านไอศกรีมเด็ก ๆ ก็ลากผู้ใหญ่เข้าไปอย่างกับกระเพาะเป็นหลุมดำ
ถ้าจะให้ชมอะไรสักอย่างเกี่ยวกับโรม เข้าหาผู้ใหญ่เก่งคงเป็นหนึ่งในนั้น ทั้งหยิบจานมาแจก แย่งงานเด็กเสิร์ฟรินน้ำ ตักน้ำแข็ง คอยสังเกตว่าเครื่องดื่มใครพร่องแล้วบ้าง เข้าครัวไปตักไอศกรีมเองได้คงทำแล้วมั้ง
ตั้งใจทำคะแนนในฐานะว่าที่ลูกเขย (แต่งตั้งด้วยตัวเอง—พ่อตายังไม่อนุมัติหรอกนะ) ไม่หยุดหย่อน แม้ป๊าจะมองเห็นความไม่จริงใจเจือปนเจตนาดี น่าเบื่อที่ความเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในตัวเขามันดันชอบ อคติดั่งกำแพงหนาชักสั่นคลอน
ยิ่งแด๊ดนี่ไม่ต้องพูดถึง รายนั้นเคยเกลียดใครนานที่ไหน ต่อให้เป็นคนที่มุ่งร้ายถึงชีวิตเขายังสามารถให้อภัย
กว่าจะกลับถึงลานจอดรถของก็พะรุงพะรังเต็มมือ เยอะเกินจนป๊าต้องแยกมาอีกคัน พ่อหนุ่มนอบน้อมแย่งถุงผลไม้และของจุกจิกไปถือเอง "ป๊าเหนื่อยไหมครับเดี๋ยวผมถือให้" ความเอื้อเฟื้อแบบหวังผลทุกวินาทีตั้งแต่ตรงลานริมแม่น้ำถึงลานวัด ยาวไปจนถึงที่จอดรถ นอกจากอุ้มหม่อนกับจูงมือตวันแล้วคนรุ่นเก่าไม่ต้องทำอะไรเลย
"เดี๋ยวผมเปิดประตูให้นะครับ" ทั้งเปิดรถ เก็บของ จัดการคาร์ซีทให้เสร็จสรรพ ไม่ให้ป๊าต้องขยับตัว
"ขอบใจมาก"
ชายหนุ่มรุ่นลูกสตาร์ทรถส่วนตัว รอพักหนึ่งให้คันข้างหน้าผ่านไปก่อน ซึ่งไม่รู้ว่าแถวทางออกลานจอดชักช้าอะไรกัน กว่ากระบะล้อสูงข้างหน้าจะขับออกไปก็นั่งแช่แอร์รออยู่ในรถกันสักยี่สิบนาทีกว่า
ป๊าพึ่งรู้คำตอบเมื่อเห็นกลุ่มเด็กวัยรุ่นปลาย ๆ ผู้ใหญ่ต้น ๆ ละจากรถกระบะ เดินตรงมาทางพวกเขาด้วยท่าทางอยากคุยด้วยแบบไม่เป็นมิตรนัก
โรมลดกระจกลงเพื่อฟังผู้มาใหม่
"ค่าที่จอดด้วยคร้าบบ"
"ป้ายตรงทางเข้าเขียนว่าจอดฟรีนี่" ป๊าถามกลับ คือลานวัดตรงนี้มันจอดฟรีมาตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว แต่ดูเหมือนว่ากลุ่มเก็บค่าจอดจะไม่ฟังเลยสักนิด ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่รถโรม ทั้งหลิ่วตาผิวปากให้รูปลักษณ์ภายนอกอันแปลกตา
"ยี่ห้อไรเนี่ยพี่ รถนอกปะ ไอ้ตราแบบนี้ผมไม่เคยเห็นเลย"
"สัก 2000 ละกันนะพี่ ถือว่าทำบุญ ๆ เนาะ"
หลังคนที่ดูท่าทางเป็นหัวโจกเรียกเสียแพงยับ ลูกหาบด้านหลังหลุดหัวเราะลั่น ป๊าไม่เข้าใจเลยว่าสถานการณ์นี้มันตลกตรงไหน
เขาถูกล้อมโดยกลุ่มหนุ่มสาวรุ่นลูกเกือบสิบชีวิต คนที่อายุมากสุดดูราว ๆ ลูกชายคนรองของเขาเท่านั้นเอง ระดับความอดทนของป๊าถึงได้สูงสักหน่อย ผิดกับผู้ที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับลิบลับ
"2000 ก็บ้าแล้ว นี่มันปล้นกันชัด ๆ" โรมสวนกลับหัวเสียกับการถูกไถเงินซึ่งหน้า "ทำไมผมต้องจ่ายด้วย"
"อะไรวะ ก็รวยนี่ แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกโว้ย"
"ไถตังค์กันดื้อ ๆ เลยนี่หว่า"
โรมไม่ใช่คนในพื้นที่ ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามักมีคนโดนฉวยโอกาสอยู่ร่ำไป ยี่สิบบาทบ้างห้าสิบบาทบ้าง พอโดนไถสองพันก็เข้าใจได้ว่าทำไมมีน้ำโห
ป๊ารู้ตัวว่ากำลังใจอ่อน แต่เด็กพวกนี้…เขาเชื่อว่าทุกคนเกิดมาเป็นผ้าขาว แค่ไม่มีครอบครัวคอยดูแลเอาใจใส่อย่างถูกต้องเท่านั้นเอง การจ่ายเงินให้เรื่องจบเป็นทางออกที่ดีสำหรับเขา คิดซะว่าให้ตังค์ลูกหลานไปกินขนมกัน
ผู้แก่วัยที่สุดกำลังจะยื่นแบงก์เทาให้ แต่กลับถูกโรมยกมือขวาง
"ไม่ได้สิครับป๊า เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ เพราะยอมจ่ายง่าย ๆ นี่แหละมันถึงได้เหิมเกริม ถ้าป๊ายอมตรงนี้มันก็จะไปทำกับคนอื่นอีก"
"โรม" ป๊าเรียกชื่อเสียงเฉียบขาด ยืนยันจะยอมเต็มที่แม้รู้ว่าเหตุผลของชายหนุ่มไม่ผิดเลย "ไม่ต้องแล้ว กลับกันเถอะ"
อีกฝ่ายย่อมรู้ว่ามีทารกนั่งอยู่เบาะหลัง และเด็กอนุบาลที่หน้าถอดสีและเริ่มมีน้ำตาเกาะ แต่เขายังอ่อนประสบการณ์เกินไป เขาไม่เคยเป็นพ่อคน เขาไม่ได้ตระหนักในทุกเวลา ทุกวินาที ทุกลมหายใจว่าน้ำหนักความถูกผิดมันเบาหวิวเมื่อเทียบกับครอบครัว
"เธอไม่ได้มาคนเดียวนะ"
หลังป๊ากระซิบเบาให้คนขับรู้ตัว ชายหนุ่มเหลือบมองไปเห็นสองชีวิตตัวน้อยที่นั่งหลัง หม่อนเริ่มร้องอ้อแอ้ด้วยสีหน้าวิตกตามผู้ปกครอง ตวันแทบจะจมตัวเองลงกับเบาะเพื่อหาที่ปลอดภัย
"ไม่เป็นไรลูก เดี๋ยวเราก็จะได้กลับบ้านแล้ว แค่ต่อรองค่าที่จอดกันแป๊บเดียว" ป๊าพยายามเอ่ยปลอบให้นุ่มนวลที่สุด
แก๊งไถเงินอยากรู้ว่าเหยื่อซุบซิบอะไรกัน คนหนึ่งเดินไปตรงข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้สามารถมองเยื้องไปเห็นเบาะหลังได้ บางคนเอามืออังกระจกหลังเพื่อดูว่ามีอะไรใต้ฟิล์มหนาทึบ โรมบรึ้นรถขู่แต่นอกจากนั้นเขาก็ทำอะไรไม่ถูก จะเหยียบคันเร่งชนคนที่ขวางหน้าก็กลัวเป็นปัญหาใหญ่
"เชี่ยไรวะ"
"มีลูกกันด้วยว่ะ" หัวโจกกลุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ป๊าคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ดวงตากึ่งล้อเลียนมองพวกเขาขึ้นลง ผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชายล้วนกับเด็กเล็กมาในลักษณะของครอบครัวยังไงก็ดูแปลกประหลาด ถึงเขากับโรมจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยก็ตาม
ความสุขมันทำให้ป๊าลืมบางอย่าง ทำให้มองข้ามสายตาของเด็กเสิร์ฟที่มองครอบครัวนี้อย่างสงสัย ทำให้เมินเฉยต่อคำซุบซิบที่บังเอิญได้ยิน ทำให้หลงลืมแววตาใคร่รู้จากผู้คนรอบตัว คล้ายเป็นสัตว์ในกรงสวนสัตว์ที่ประหลาดไปทุกท่าทาง
ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้ว…แต่ยังไม่หายไป ใช้คำว่า 'ยัง' น่ะใจดีเกินด้วยซ้ำ เพราะไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางหมดไปหรอก
"ใครผัวใครเมียวะพี่"
เสียงหัวเราะเชิงล้อเลียน พ่นลมหายใจออกดูถูก
"นอกจากขี้งงแล้วยังเป็นพวก—"
ตอนนั้นเองผู้พูดนิ่งค้างเป็นอัมพาต
เด็กหนุ่มเหม่อกลางอากาศ พูดไม่ได้ ตาล่อกแล่ก ลูกตากลิ้งเกลือกมองขอความช่วยเหลือจากเพื่อน แต่ไม่มีกล้ามเนื้อสักมัดบนร่างที่ขยับ เท่ากับไม่สามารถพ่นอะไรก็ตามที่คิดอยู่ในหัวออกมาได้สักคำเดียว
สมควรแล้ว มันเป็นคำสุดท้ายในโลกที่ป๊าอยากให้ตวันได้ยิน ความสงสารเด็กรุ่นลูกก่อนหน้าบินหายไปหมด
ป๊าสำรวจดูความผิดปกติด้วยดวงตาที่เบิกขึ้นกว่าเดิมเพียงเล็กน้อย ตรงข้ามกับคนอื่นที่หน้าซีดเสียขวัญ ขนลุกชันไปทั่วสรรพางค์กาย
"มึง ไอ้เอ้ มึงเป็นไรวะ"
"ตอบกูสิ"
คอที่เคยแข็งข้างของเด็กหนุ่มค่อย ๆ ขยับ มันหันข้างทีละนิดจนเกิดเสียงกร๊อบอันตราย ใกล้จะหมุนกลับหลังไปทีละองศา น้ำตาของเหยื่อไหลพรากเป็นสาย ปัสสาวะกลิ่นฉุนแรงไหลซึมกางเกงยีนสีซีดเปียกเป็นวง
"ไอ้เอ้! เฮ้ย!" เพื่อนครึ่งกลุ่มช่วยเรียก อีกครึ่งวิ่งหนีก่อน แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปจับ
ในที่สุดเหยื่อก็ถูกปล่อยเป็นอิสระ เด็กหนุ่มสะดุ้งเหมือนพึ่งได้ยินเสียงน่าสะพรึงตะโกนใส่หู ก่อนวิ่งหนีออกจากจุดเกิดเหตุสุดฝีเท้า
ไม่ว่าจะเป็นฝีมือของอะไร มันไม่เอาถึงตาย
โรมมือสั่นอยู่ตรงพวงมาลัยรถ เขายังมองค้างอยู่ตรงที่ที่พึ่งเกิดเหตุการณ์หลอนเต็มสองตา ขนแขนกับหลังคอลุกชัน เรื่องเหนือธรรมชาติที่มาเด็ก ๆ น่ารัก ๆ ในตอนแรกเริ่มกลายเป็นเสาตกน้ำมัน คนใหลตาย และการบิดคอหมุนเกือบร้อยแปดสิบองศา
"อะ-อะไร เขาเป็นอะไรไป ไป…ไปแจ้งตำรวจกันไหมครับ"
ป๊าได้ยินแล้วอยากหัวเราะเอ็นดู เขาเป็นเด็กในเมืองจริง ๆ เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาในครอบครัวปลอดภัย หันเข้าหาผู้พิทักษ์ของสังคมอย่างมองในแง่ดีว่าจะช่วยได้ ป๊าสงสัยนักว่ากฎหมายข้อไหนจะสามารถปัดเป่าภูตผีวิญญาณ ในเมื่อวัน ๆ ยังวุ่นกับการกีดกันคนเป็นอยู่เลย
"อย่ามีปัญหาเลยน่ะ กลับบ้านกันดีกว่า พวกนั้นไม่ตามมาแล้วล่ะ" ผู้อาวุโสเอ่ยเร่งเมื่อคนฟังยังนิ่ง "ออกรถเร็ว ตวันจะรู้สึกปลอดภัยกว่าถ้าถึงบ้านนะ"
โรมยังจมอยู่กับภาพสยองขวัญไร้การอธิบาย ตอนนี้ป๊าแนะนำอะไรไปก็ทำตามหมดโดยไม่ท้วง ไม่เอ่ยคำพูดใดจนบรรยากาศในรถเงียบน่าอึดอัด มีเพียงป๊าที่หันไปปลอบลูก ๆ บ่อยครั้ง พยายามต่อสู้กับเส้นความเครียดบนใบหน้าของเด็กทั้งสองให้จางหาย
ตอนจะเลี้ยวเข้าหมู่บ้านหลินโทรมาพอดี เสียงมือถือทำให้คนขับสะดุ้งโหยง
"รถเสียเหรอป๊า ไหงไม่เห็นตามมาเลยล่ะ"
"พวกเก็บค่าที่จอดน่ะลูก หลินเจอไหม"
"โหวว ยังเหลืออยู่อีกเหรอเนี่ย นึกว่าโต ๆ ไปกันหมดแล้ว"
ป๊านึกหน้ากลุ่มคนเมื่อครู่ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าคงเป็นรุ่นใหม่แทนที่รุ่นเก่ามากกว่า ผู้อาบน้ำร้อนมาก่อนเอาน้ำร้อนราดผู้มาทีหลังเรื่อยไป กลายเป็นวงจรอุบาทว์จนกว่าจะมีใครสักคนหยุด
"หนูไม่โดนนะ สงสัยไอ้รถบุโรทั่งของแด๊ดมันดูจนไปเลยโดนเมิน" เด็กหญิงหัวเราะอารมณ์ดี ความสุขของเธอยังไม่จางหาย ต่างจากรถอีกคันที่ขวัญหนีดีฝ่อ "ว่าแต่โอเคกันใช่ไหมป๊า"
"มีปัญหานิดหน่อยแต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว เจอกันที่บ้านนะ"
_____


## ความเคยชิน

ป๊าอุ้มตวันกับหม่อนไว้คนละข้าง ไม่เหลือมือเหลือแขนไว้แบกอย่างอื่นแล้ว เลยจำเป็นต้องมอบหน้าที่ขนของลงรถไว้กับโรม
เท้าเขาพึ่งจะพ้นธรณีประตูเข้ามาได้ไม่ถึงก้าว ของจากโซนของเล่นในงานยังวางเต็มทางเดิน ได้ยินเสียงฮัมเพลงของลูกคนโตเบา ๆ จากห้องครัว เดาว่าคงกำลังจัดขนมที่ซื้อมาใหม่เข้าตู้เย็น ด้วยคิดว่าวันนี้จะเป็นประสบการณ์ที่จบลงด้วยดี ถูกสลักไว้เป็นทรายสีทองของความทรงจำ
ป๊าใช้หลังดันประตูห้องนั่งเล่น เจอกับสามีที่กำลังกวาดสายตามองว่าจะเอากระบองเพชรไปตั้งประดับไว้ตรงไหนดี ร่องรอยของรอยยิ้มแห่งความสุขยังไม่เลือนหายจากใบหน้าเขา เมื่อเห็นสีหน้าผู้เข้ามาใหม่เหลือแต่ความสับสน
ลูกคนเล็กเงียบผิดปกติ ถึงหม่อนจะไม่เข้าใจสิ่งที่ผู้ใหญ่พูดออกมาแม้แต่คำเดียว แต่ทารกน้อยสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหม่นหมองของผู้คนรอบตัว มือเล็ก ๆ กำคอเสื้อของผู้เป็นพ่อแน่น
ลูกคนกลางมีน้ำหยดน้อยไหลเคลือบแก้วตา เขามักเหลือบขึ้นมองหน้าพ่อที่เคารพเป็นระยะอย่างหาคำอธิบาย ป๊ามีเพียงรอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ ส่งไปให้ ด้วยไม่อยากให้มีลูกคนไหนเข้ามารับรู้ด้วยเลย อยากกางปีกปกปิดไว้จากบรรยากาศเลวร้ายและความทุกข์ทุกประการ
"เป็นไรไหนบอกแด๊ดซิ ปวดท้องรึหนุ่ม" สามีรีบปลอบตวันที่เริ่มส่งเสียงสะอื้น สลับกับส่งสายตาสงสัยถามคนรัก "ป๊า…?"
"แด๊ดดูลูกเดี๋ยว ป๊าต้องไปช่วยโรมขนของก่อน" เขาส่งลูกให้คู่ชีวิตอุ้มไว้ทั้งสองคน ก่อนสาวเท้าออกไปที่จอดรถเดี๋ยวนั้น
โคมไฟตรงเสาซุ้มอัญชันเป็นสีออกเหลือง รวมกับไฟจากในรถเป็นสีนวล ๆ ควรจะให้บรรยากาศสงบสุข แต่เมื่อมองผ่านสายตาของผู้พึ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้าย มันกลับเหมือนสีของท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่ถาโถม
โรมกำลังยกถุงต้นไม้ลงจากหลังรถ เขาจมอยู่ในความคิดของตัวเองจนพึ่งสังเกตว่ามีคนเดินเข้าใกล้
"ไม่ต้องขนไปถึงสวนหรอก พิงริมผนังไว้ก็ได้"
ชายหนุ่มพยักหน้าทำตามโดยอัตโนมัติ
ป๊าไม่อยากพูดออกไปตรง ๆ มันขัดกับธรรมชาติของเขาอย่างร้ายแรง แต่เหตุการณ์ระทึกขวัญก่อนหน้ามีผลกับเขามาก เหมือนว่าอันตรายได้คลืบคลานเข้ามาใกล้ครอบครัวขึ้นทุกวัน ถ้าไม่รีบตัดสินใจอาจเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
"กลับไปได้แล้วล่ะ"
"แต่ของยังไม่หมดเลย"
"ที่เหลือฉันขนเอง ฉันรบกวนเธอมามากพอแล้ว เธอกลับบ้านไปเถอะ"
ชายหนุ่มจับสีหน้าของผู้สูงอายุกว่าได้ในทันที รับรู้ถึงความจริงจังในน้ำเสียง บ้านที่ว่าไม่ได้หมายถึงบ้านสวนหลังนี้แน่ ๆ
"ค-ครับ?"
"เธอไม่จำเป็นต้องมายุ่งเลย ดีไม่ดีจะตกอยู่ในอันตรายเปล่า ๆ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง"
สีหน้าโรมดูเหมือนคนที่รับเรื่องทั้งหมดต่อไปไม่ไหวแล้ว พึ่งผ่านการมีความสุข โกรธจัด หวาดกลัว แล้วก็สับสนมึนงงเหมือนโดนเอาค้อนปอนด์ทุบหัว ป๊ารู้สึกสงสารหนุ่มรุ่นลูกอยู่เหมือนกัน แต่เขาจำเป็นต้องทำ
"กลับไปอยู่กับครอบครัวเธอเถอะ มาอาศัยบ้านคนอื่นนานขนาดนี้พ่อแม่ไม่ว่าหรือไง"
ตอนนั้นเองแด๊ดผลักประตูออกมาพอดี ป๊าหันหน้าไปจะบ่นเสียงแหวให้กลับไปดูลูกแต่อีกฝ่ายตอบก่อนอย่างรู้ทัน "หลินดูน้องได้" พอหมดเหตุผลจะไล่สามีออกไป เขาเลยเพิกเฉยกับคำถามของคู่ชีวิตแทน "ป๊า นี่มันเรื่องอะไรกัน ตวันพึ่งจะเลิกร้องไห้"
ป๊ายกแขนขึ้นกอดอก รู้ตัวว่าอีกฝ่ายต้องไม่ชอบเรื่องที่กำลังจะได้ยินแน่ ๆ แต่ความโศกเศร้าอะไรจะรอลูกอยู่บ้างถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป หักดิบวันนี้ย่อมดีกว่าปล่อยให้เป็นเนื้อร้ายเรื้อรัง
"บอกตามตรงเลยนะ ฉันไม่สนับสนุนเรื่องที่เธอกับตวันจะคบกัน"
คำว่าไม่สนับสนุนของป๊าเหมือนบังคับให้แยกจากเสียเดี๋ยวนั้น แล้วไม่ต้องได้พบได้เจอกันอีกเลยตลอดกาล โรมมีสีหน้าเหมือนพึ่งกลืนยาขม ความอึ้งกับความเข้าใจตีรวนเต็มประสาท
"เพราะเรื่องที่ลานจอดรถเหรอครับ ที่พวกเวรมาหาเรื่องมันไม่ใช่ความผิดอะไรของป๊าหรือของผมเลย"
"ฉันคิดมาตั้งนานแล้ว เรื่องของเธอสองคนมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ อย่างเธอน่ะ—สักวันนึงก็ต้องเลิกกัน" ป๊าใจอ่อนเกินที่ให้โรมมายุ่งด้วย นึกเสียใจที่ปล่อยเลยตามเลยมาตั้งนาน "กลับไปเถอะ ที่ผ่านมาขอบคุณมาก"
"จะให้เลิกเพราะคุณคิดว่าเป็นไปไม่ได้เหรอครับ ขอโทษด้วยที่ผมทำไม่ได้" ชายหนุ่มเริ่มเสียงดัง ท่าทางของเขาเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ไม่ยอมแพ้
แด๊ดพยายามห้ามทัพแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ยังอึ้งอยู่กับท่าทีของคนรัก สับสนกับความโกรธเคืองมุ่งมั่นอันยากจะพบเจอ มันไม่เคยโผล่พ้นผิวน้ำ พอปะทุขึ้นมาทีก็ถึงขนาดออกปากไล่คนสำคัญของลูกออกจากบ้าน
"ชีวิตคู่มันไม่ใช่แค่หัวแข็งเข้าชนแล้วหวังว่าทุกอย่างจะออกมาดี พวกเธอไม่ได้มีกันแค่สองคนในโลก ยังไงก็ต้องอยู่ร่วมกับสังคม ต้องทนขี้ปากชาวบ้าน—"
"เพราะผมจะกลัวขี้ปากชาวบ้าน??" ชายหนุ่มหัวเราะเสียงไร้ความขบขัน ได้ยินแต่ความขมขื่น "ผมพึ่งเห็นคนโดนหักคอแต่ยังอยู่ตรงนี้ต่อ! ผมยังอดทนไม่พออีกเหรอครับ!"
ผู้เริ่มบทสนทนาเตรียมจะฉะฝีปากอีก เจ้าบ้านมีสิทธิ์ไล่แขกให้ไสหัวไปได้โดยไม่ต้องอธิบายเหตุผลอยู่แล้ว แต่ค้นพบว่าตัวเองอับจนคำพูด
หัวแข็ง ไม่ยอมแพ้ เด็กสมัยนี้มันรั้นนัก สองคนต่างวัยถึงได้จ้องตากันนิ่งไม่มีใครยอมใคร พ่อตากอดอกมองเย็นใส่ ลูกเขยผู้เกาะตำแหน่งไม่ปล่อยก็สีหน้าแข็งกร้าวพอกัน
"หักคออะไรนะ…"
"เราโดนพวกทวงค่าที่จอดหาเรื่องครับแด๊ด แล้วจู่ ๆ ก็มีคนนึงเหมือนโดนผีเข้า หันหัวจนคอจะหักต่อหน้าต่อตาเลย" โรมสรุปเรื่องฟ้องรวดเร็วก่อนป๊าจะบอกให้หุบปาก
"เห้ย ห่าตาเถร" คำอุทานยืนยันป๊าว่ายังไงเรื่องนี้ก็ปิดไม่มิด ได้แต่หวังว่าสามีจะไม่ทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่จนลูก ๆ ขวัญเสียก็พอ
คนอาวุโสสุดในวงเกาหัวแกรก แด๊ดไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องอันตรายเหนือธรรมชาติถึงได้เกี่ยวกับจะไล่โรมออกจากบ้าน ยิ่งเชื่อมไปถึงการสั่งให้ลูกเลิกกับแฟนยิ่งสับสน
"ป๊าห่วงเอ็งจะเป็นอันตรายไปด้วยเลยพยายามไล่?"
โรมก็เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้ในทีแรก เขาดูรู้สึกผิดขึ้นมา เหมือนจะเอ่ยแก้ไขบางอย่างแต่แด๊ดส่ายหน้าห้ามไว้
"เอ็งไปช่วยหลินมันปลอบน้องหน่อยไป เดี๋ยวแด๊ดคุยให้ เรื่องง้อนี่ของถนัด"
"ไม่ได้โกรธสักหน่อย"
ป๊าทำหน้าบึ้งใส่ข้อสรุปของสามี เสียงแข็งอยากจะตอกกลับว่าความห่วงลูกของเขามันไร้เหตุผลตรงไหน ไม่รู้ทำไมน้ำเสียงมันออกมาดึงดันแบบคนปกป้องตัวเอง
ความรู้สึกหงุดหงิดอันชัดเจนมันหนักจนปฏิเสธไม่ได้ ป๊าพ่นลมหายใจออกแรง เบื่อสามีที่ไม่เข้าใจ เบื่อตัวเองที่ไม่สามารถอธิบาย จึงตัดสินใจเดินหนีจากวงสนทนาแล้วอ้อมสวนไปขึ้นบ้านจากตรงนอกชานแทน ตั้งใจหนีหน้าจากลูก ๆ ที่คงยังอยู่ตรงห้องนั่งเล่น และคนที่ตามง้อแน่วแน่แม้ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด
ร่างใหญ่เบียดเข้าห้องนอนได้คล่องจนน่าทึ่ง
"คิดอะไรอยู่ หืมม" สามีพยายามจะเข้ามากอด ป๊าเบี่ยงตัวหนี ปัดทุกความช่วยเหลือหรือความห่วงใยของเขา
"ไม่อยากคุยแล้ว"
"อยากให้ปลอบบนเตียงก็ไม่บอก"
ผู้ฟังชักสีหน้าใส่ รู้สึกอยากทะเลาะ หงุดหงิดกับคำพูดงี่เง่า ด้วยเสียงอ่อนโยนเหมือนเขาเป็นเด็กอมมือ โกรธกับความโลกสดใสของสามีที่มองไปทางไหนก็เห็นความสุขไปหมด ทำไมถึงไม่เห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ทำไมเห็นดีเห็นงามไปกับทุกอย่างจนน่าโมโห
ตอนนั้นเองที่เขาโดนกอดจากข้างหลัง ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นโถน้ำผึ้งที่หมีตัวใหญ่มาเกาะ เพียงแต่โถมีชีวิตใบนี้สามารถดุด่าได้
"ไม่เอา หนัก ออกไป"
"ป๊าก็อย่ารั้งแด๊ดไว้สิ"
งงกับคำพูด เขาสิคนที่โดนจับอยู่จนไปไหนไม่ได้ เหมือนมีถุงหนาหนักทับอยู่บนบ่า
"รั้งไว้ตอนไหนฮึ แด๊ดสิอย่ามาเกาะแกะ"
"รั้งด้วยความรัก"
ป๊าเบือนหน้าหนี เลิกดิ้นรนจะผลักสามีออก เบนไปพิจารณารูปแบบรอยย่นของผ้าปูที่นอนแทน ความเงียบปกคลุมหนักแน่น
ตอนนั้นเองที่แด๊ดจับสัญญาณอะไรบางอย่างของคนรักได้ ความเข้าใจผุดวาบขึ้นบนใบหน้าเขา ทั้งโกรธเคืองระคนขมขื่นแสดงออกผ่านเสียงกดต่ำ กดความโมโหที่คุกรุ่นไปด้วย
"ป๊าไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วนะ"
ผู้ฟังถึงกับหายใจสะดุดหลังคำถาม สัญชาตญาณแรกบอกให้ปิดกั้นและลืมมันไปเสียให้หมด อยากตัดจบรวดเร็วไม่ต่อบทสนทนา
"ไม่ได้เกี่ยวกันเลย เลิกโยงมั่วซั่วสักที"
"เกี่ยวสิ ยิ่งเคยโดนกรอกหูทุกวัน—"
"เลิกพูดถึง"
"ไม่โยงแล้ว ๆ" ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นท่าทียอมแพ้ "แค่อยากให้รู้ว่าป๊าอยู่ที่บ้านเรานะ ตอนนี้น่ะ อยู่กับคนที่รักป๊าสุด ๆ รักถวายหัวเลย"
คำหวานยืนยันคำว่า 'รัก' ได้ไม่ถึงครึ่งของท่าทางของสามี ตั้งแต่การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของมือที่บอกว่าเขาใส่ใจ ดวงตาที่มองสำรวจทุกความขุ่นเคืองของป๊า บ่าที่ตั้งมั่นจะรับความทุกข์ทนเครียดกังวลทุกอย่างของคนรักไปแบกไว้เอง
เมื่อใดที่มองเข้าไปในความจริงใจของสามี ความสงสัยว่าดีเกินไปจนไม่น่าเชื่อมักจะผุดขึ้นมา คนรักที่อดทนอยู่เคียงข้างเสมอกระทั่งในวันที่เขาทำตัวไร้เหตุผล เป็นทั้งที่พึ่งพิง เป็นคู่ร่วมทาง เป็นคู่ผิดปกติที่จะมีความสุขยั่งยืนจนไปถึงวัยเฒ่าชรา—ไม่ต่างจากมายาที่ถูกแต่งเติม
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองความเป็นจริงรอบ ๆ ถึงรู้ว่าตัวเองตามืดบอดจากปัญหาเพียงใด
"เราทำให้ตวันผิด…ผิดธรรมชาติรึเปล่า"
ความกังวลร้อยแปดถูกสรุปเป็นคำสั้น ๆ ลงท้ายด้วยความรู้สึกผิด แน่นอนล่ะที่ลูกเป็นแบบนี้ ยังไงเขาก็ไม่พร้อมดูแลเด็กได้เท่ากับคู่ที่มีทั้งพ่อ-แม่อยู่แล้ว ความผิดเขาที่ดันทุรังอยากสร้างครอบครัว เอาเชื้อร้ายไปติดให้ลูก แล้วเด็กน้อยก็จะเจอจุดจบชวนใจสลายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
"ป๊าพูดเหมือนมีเกย์เพิ่มแล้วเป็นเรื่องแย่อย่างนั้นแหละ อย่าได้เอาไปพูดให้ลูกได้ยินเชียว"
ป๊านิ่วหน้าไม่อยากรับรู้ด้วยความรู้สึกแย่กว่า ทำไมถึงได้พูดคำหยาบคายออกมาได้หน้าตาเฉย ด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจอีกต่างหาก
"ไม่จริงตรงไหนกัน ถึงไม่พูดเดี๋ยวก็ต้องมีคนพูดอยู่ดี" พอเริ่มแล้วเหมือนหยุดไม่ได้ ความขมขื่นเริ่มจุกอยู่ที่คอ ลามขึ้นไปถึงจมูกและขอบตาร้อน "ตอนเราไปซื้อของข้างนอกแค่โอบเอวก็โดนมองประหลาด วันดีคืนดีเพื่อนบ้านเอาไปนินทา ตวันก็ต้องเจอเหมือนกัน ตอนหนุ่มคิดห่าเหวอะไรอยู่นะถึงได้รับเด็กมาเลี้ยง มัวแต่หวังลมแล้งโง่ ๆ ไม่ได้คิดถึงลูกเลย"
สารพัดคนรอบข้างที่ถือมีดแหลมคมคนละเล่ม ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่รู้ ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เขาจะต้องถูกกีดกัน ถูกต่อว่าด้วยความคึกคะนอง ถูกทำร้ายอยู่วันยังค่ำ
"ไม่-ไม่อยากให้ลูกต้องเจอ…" อะไรก็ตามที่เขาเคยเจอแม้แต่วินาทีเดียว
"ไม่ว่านอกบ้านจะเป็นยังไง เสียงที่สำคัญที่สุดสำหรับลูกก็คือพวกเรา"
"แล้วกลับมาฟังกันบ้างไหมล่ะ"
เสียงตัดพ้อเบาเหมือนกระซิบ ความน้อยใจเสี้ยวเล็ก ๆ เทียบไม่ได้กับความกังวลแทนลูกที่มีมากกว่ากันอย่างมหาศาล เขาจะนอนหลับลงเหรอถ้ารู้ว่าลูกน้อยอยู่ตามลำพังกลางดงแร้ง จะโดนพวกมันโฉบลงมาจิกกัดตอนไหนบ้างก็ไม่รู้
"นี่กังวลมาตลอดเลยเหรอ ไม่รีบมาบ่นให้แด๊ดฟังบ้างเล่า น้อยใจนะเนี่ย" แด๊ดถอนหายใจเหนื่อย ๆ โอบไหล่คนรักให้มาพิงไว้แนบอก มือใหญ่ลูบบ่าปลอบโยน ริมฝีปากจุมพิตลงไรผม "ไม่เอาน่า ป๊าห่วงเกินไปแล้ว สมัยนี้เขาเปิดกว้างกว่าสมัยเรามากกกเลยนะ"
เปิดกว้าง? เขาได้มองรอบตัวบ้างรึเปล่า เห็นอย่างที่ป๊าเคยเห็นรึเปล่า
"แรก ๆ อาจยากหน่อย คนอื่นเขาแค่ไม่ชินกับสิ่งที่มันแตกต่างเท่านั้นแหละ พอเหล้าเข้าปากสักกรึ้บสองกรึ้บนี่แทบสาบานเป็นพี่น้อง ยายเมี้ยบ นังเบื้อง ไอ้ทิดย้ง คนในตลาดที่เคยไล่เราเดี๋ยวนี้เพื่อนแด๊ดทั้งนั้น" แล้วก็สาธยายมิตรภาพในสภากาแฟ วงไพ่ ชมรมหมากรุกไทยใต้ต้นข่อย กล่าวถึงการยอมรับที่ได้มาด้วยเสียงร่าเริง
"เราอยู่กันมาสี่สิบห้าสิบปีแล้วมั้งเนี่ย? เราสองคนไงคือหลักฐานว่าตวันกับโรมก็มีความสุขได้"
"ที่อยู่มาได้ขนาดนี้น่ะเป็นปาฏิหาริย์" ป๊าพูด เสียงเย็นชาผิดกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์โศก "มันไม่ได้เกิดกับทุกคน"
_____


## รับสาย (1/2)

สองสามีลงไปยังห้องนั่งเล่นทั้งที่ความรู้สึกยังค้างคา หลินนั่งข้างน้องสาว ตวันเอียงพิงเพื่อน ดูการ์ตูนกันด้วยแววตาว่างเปล่าแทบไม่รับรู้ ท่ามกลางลูก ๆ ที่มองอย่างกังวล หลินดูรู้เรื่องสุด โรมดูรู้สึกผิดที่สุดแต่ก็ยังดูไม่ยอมแพ้เช่นกัน
ทุกคนต่างรอ
ทารกหลับไปแล้วในกระเช้า ดูจากใบหน้าเล็กที่ปกติจะเปี่ยมสุขตอนนี้มุมปากตกลงเล็กน้อย ป๊ารู้ทันทีว่าไม่ใช่การหลับที่สุขสบายใจนัก หม่อนหลับเพราะเหนื่อยกับอารมณ์ผันเปลี่ยนไปมาของผู้ใหญ่ที่เป็นหลักยึดเหนี่ยว ผู้เป็นพ่อรู้สึกผิด อยากจะเข้าไปปัดเป่าเรื่องเลวร้ายในความฝันที่ทำให้คิ้วบาง ๆ นั้นขมวดมุ่น
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของตวัน ป๊าถูกย้ำเตือนว่าเรื่องเลวร้ายในฝันนั้นคือเขาเอง
"ป๊าโกรธหนูเหรอ" เด็กชายหันมากระซิบถามเสียงเล็ก ๆ ดวงตาสั่นไหวน่าสงสาร
"โกรธแด๊ดต่างหาก" สามีตอบแทนให้ทันที อุ้มลูกชายคนกลางขึ้นมาปลอบโยน "ใครจะโกรธคนเก่งของแด๊ดลงล่ะ"
ดวงตากลมโตฉายมาที่เขา ป๊าฝืนยิ้มให้ ยืนยันด้วยน้ำเสียงเหน็ดเหนื่อย "ป๊าเหนื่อยน่ะ ไม่เกี่ยวกับหนูหรอกนะ"
แด๊ดกล่าวราตรีสวัสดิ์สั้น ๆ กับแขกของบ้านเช่นเคย แต่ป๊าไม่มีแรงมากพอจะก้าวพ้นจากหลุมลึกที่ตนขุด ทั้งยังนึกไม่พอใจที่โรมเอาเรื่องเครียดไปเทให้ลูกเขาแบก ถึงได้เมินเฉยกับชายหนุ่มแล้วอุ้มหม่อนที่หลับไม่รู้เรื่องขึ้นบ่า ก่อนเอ่ยไล่ต้อนเด็กเล็กเด็กโตขึ้นเรือนเตรียมตัวนอน
คืนนั้นป๊านอนไม่หลับ ในหัวมีแต่ว่าตวันจะอยู่ยังไง ถ้าเขาปล่อยลูกไปลูกก็ต้องเสียใจ ถ้าให้เลิกกันลูกก็ต้องเสียใจ ถ้าตวันรับรู้ว่าเขาไม่ยอมรับเด็กคนนั้นก็ต้องเสียใจอีก ไอ้ความขี้วิตกนี้เหมือนจะถูกถ่ายทอดไปให้ลูกด้วย เดาได้เลยว่าตวันจะเข้าข้างพ่อแม้จะเศร้ามาก ๆ หากต้องเลิกกับแฟน ถึงได้สองจิตสองใจไม่กล้าบอกมาตั้งนาน
พวกเขายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะให้โรมอยู่หรือกลับไป เอาจริง ๆ ดูเหมือนว่าทุกคนจะอยู่ข้างโรมยกเว้นป๊า คิดแล้วยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นไปอีก
การพยายามข่มตาหลับตอนนี้ไม่ต่างจากทรมานตัวเอง ป๊าลุกออกไปข้างนอก นึกอยากไปดูลูกชายคนกลางว่าหลับสนิทอยู่ไหม ฝันร้ายไหม ร้องไห้เพราะป๊าอยู่หรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ทำแค่เดินงุ่นง่านอยู่หน้าห้องนอนลูก ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเข้าไปหาดีหรือไม่ สายตารู้สึกผิดของลูกยังหลอกหลอนอยู่กระทั่งในความฝัน
"ป๊า"
เสียงเล็ก ๆ มาพร้อมใบหน้างัวเงียที่เปิดประตูออกมา
"ตวันเป็นอะไร นอนไม่หลับเหรอลูก"
"หนูออกมาเข้าห้องน้ำ"
"เดี๋ยวป๊าไปเป็นเพื่อนนะ"
เขาอุ้มพาไปทำธุระส่วนตัวแล้วจึงพากลับไปนอน ตลอดการเดินกลับไปมาคือความใจหาย นึกถึงความทรงจำเก่าก่อนตอนอยู่เป็นเพื่อนลูกคนกลางจนกระทั่งหลับ เอาผ้าห่มคลุมให้ บอกฝันดีกับเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง พอลูกเริ่มโตก็บ่อยน้อยลง ๆ จนเลิกไป
ป๊าแอบอมยิ้มในใจ สุขที่ได้ทำหน้าที่เดิมอีก เศร้าที่ว่าไม่มีโอกาสทำมาแล้วหลายปี รสชีวิตหวานปนขมอบอวลอยู่ในทรวง
"หนูทำป๊าเสียใจเหรอ"
"เปล่าหรอก…" ดวงตาเขาขยายขึ้นเล็กน้อยด้วยไม่คาดคิด แต่ก็คิดหาคำตอบมาให้ลูกเลิกเข้าใจผิดไม่ได้
การเห็นลูกเหมือนยิ่งตอกย้ำถึงความเห็นแก่ตัวในอดีต เพราะอยากสร้างครอบครัว อยากเติมเต็มความไม่สมบูรณ์ของตัวเองถึงต้องการจะมีเด็กสักคน แล้วก็เอาความสกปรกไปสาดสีน่าเกลียดใส่ผ้าขาว ตอนนั้นทั้งใจร้อนและโง่งม เชื่อสุดใจว่าขอแค่เป็นคนดีก็พอแล้ว ทั้งที่ผู้ชายสองคนไม่ได้ถูกออกแบบมาให้คู่กันสักหน่อย
จู่ ๆ ป๊าก็อยากถามลูกขึ้นมา เขาคงแงะเอาความจริงจากตวันตอนโตได้ยาก ตรงข้ามกับเด็กใสซื่อไร้เดียงสาที่รู้สึกอย่างไรก็พูดออกมาอย่างนั้น
"เคยเสียใจรึเปล่าที่เป็นลูกป๊า"
"ไม่เสียใจหรอก หนูรักป๊า"
คำว่ารักปักอกเขาจนเจ็บไปหมด ยังไงลูกก็รักผู้เลี้ยงดูมาอยู่แล้ว ทั้งที่ถูกตัดโอกาสการไปเจอพ่อแม่ที่สมบูรณ์พร้อมกว่า
เด็กสี่ขวบไม่เข้าใจหรอกว่าการอยู่ในครอบครัวบิด ๆ เบี้ยว ๆ หมายความว่าอย่างไร ไม่รู้ว่ามีถ้อยคำดูหมิ่นอะไรบ้างที่ต้องเจอ ไม่รู้ว่าการถูกกลั่นแกล้งจะสร้างแผลล้ำลึก ป๊ารู้ แต่ตอนนั้นก็ยังดื้อดึงอยู่ดี ตอนนี้ถึงต้องพยายามปกป้องเขาให้เต็มที่เพื่อทดแทน
กางปีกกกให้ความอบอุ่น ปัดเป่าความทุกข์ที่มาแผ้วพานให้จางหาย สกัดกั้นทุกความเศร้า ผิดหวัง ทุกภัยร้ายของโลกภายนอกรัง
"เหรอจ๊ะ ป๊าก็รักหนูที่สุดเหมือนกัน"
"ถ้าป๊าเกลียดโรม แต่หนูรักโรม แล้ว-แล้วหนูต้องทำยังไง ทั้งสองคนดีกันไม่ได้เหรอ หนูต้องทำยังไง" ตวันถามย้ำด้วยขอบตาแดง น้ำตาวาวในแสงสีส้มนวลจากโคมข้างเตียง
"หนูไม่จำเป็นต้องทำอะไรทั้งนั้น"
ขอบตาป๊าร้อนผ่าวเมื่อความทรงจำเมื่อก่อนตีตื้นขึ้นมา เขาก็เคยถามเหมือนตวัน ตอนยังใสซื่อและคิดว่าโลกจะหมุนตามใจตัวเองไปเสียทุกอย่าง คิดว่าถ้าสู้ไม่ถอยแล้วทุกอย่างจะดีเอง จนวันที่โดนความจริงทุบหัวหนัก ๆ ว่าเป็นไปไม่ได้
"ป๊าไม่ได้เกลียดโรม ป๊าแค่เป็นห่วงหนู ป๊ากลัวว่าหนูต้องเสียใจทีหลัง"
"หนูไม่กลัวหรอก"
"เด็กคนนี้นี่ ทำไมดื้อนักฮึ"
"ติดป๊ามา"
"ช่างย้อนจริงเชียว"
ผู้ผ่านโลกมามากกว่ายิ้มเหนื่อย ๆ ส่ายหน้ากับความดื้อรั้นของเด็ก ก้มจุมพิตตรงหน้าผากบอกคำว่ารักและฝันดีด้วยภาษากาย ก่อนเอ่ยอธิบายกึ่งตัดบทด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
"วันที่มีลูกแล้วหนูจะเข้าใจเอง"
___
เช้านี้ป๊าไม่ได้ไปปลุกสามี ตอนนอนกอดกันบรรยากาศเหมือนทุกอย่างดีขึ้นแล้วก็จริง แต่ยังไม่คลี่คลาย ทั้งเขายังตะขิดตะขวงใจที่จะไปคุยด้วยอยู่ดี วันนี้เลยจัดการกิจวัตรยามเช้าเองโดยไม่รบกวนคู่ร่วมเตียง
แด๊ดเข้ามาในห้องครัวด้วยใบหน้าบึ้งตึงแต่เช้า ความจริงคำว่าเรียบเฉยตรงกว่า แต่สำหรับเขา อะไรก็ตามที่ไม่ใกล้เคียงกับ 'ยินดีกอดนานเท่านานจนกว่าคุณจะรู้สึกดีขึ้น' หรือ 'พร้อมหยอดคำรักตลอดเวลา' เข้าข่ายบึ้งตึงทั้งหมด
ป๊าเหลือบมองแว๊บหนึ่งก่อนหลบตา "หน้าบูดอะไรแต่เช้า"
"ฉุนป๊า"
"เหรอ…"
ยังโกรธอยู่เหรอ…
"ป๊าผัดกะเพรา"
แด๊ดจามใส่หนึ่งทีเป็นการยืนยันความฉุน ป๊ารู้สึกอย่างแรงกล้าว่าอยากเอาตะหลิวแทงคน ต่อด้วยกระทะฟาด โทษฐานทำให้อารมณ์เขาปั่นป่วนเป็นช้างตกมันแต่เช้า เดี๋ยวเศร้า เดี๋ยวอึกอัก เดี๋ยวโกรธ จบลงด้วยการกอดเอวแล้วฉวยโอกาสหอมแก้ม ทำตัวเป็นหมีเกะกะไม่เปลี่ยน
"อย่าลืมว่าแด๊ดอยู่ตรงนี้เสมอนะ บางทีก็ลืมเหรอยาหยี เดี๋ยวหอมอีกทีจะได้จำได้แม่น ๆ"
ต่อให้เมื่อวานงี่เง่าอย่างไร ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม เขายังหลับสนิทข้างป๊าราวกับผู้ร่วมเตียงเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดในโลก ไม่ว่าจะพึ่งกึ่ง ๆ ทะเลาะกันมาหรือไม่ ยังงัวเงียเบียดกอดในนิทรา ยังตื่นทีหลัง ยังลงมาทะเลาะกับหมาแมวที่แย่งกันกินข้าว ยังคอยกุมมือมอบความอบอุ่นไม่เคยปล่อย สัมผัสถึงแหวนสีเงินวงเกลี้ยงบนมือบาง คู่แฝดของวงที่ห้อยอยู่กับสร้อยคอสามี
ริมฝีปากนุ่มประทับลงที่ไรผมใกล้ขมับ ผนึกคำพูดลงความทรงจำด้วยสัมผัสอ่อนโยน อวัจนภาษาที่บอกชัดเจนกว่าคำสัญญายืดยาว
เขาจะไม่จากไปไหน…เป็นสิ่งเดียวที่ป๊าเชื่อมั่นมาทั้งชีวิต สามีเป็นความมั่นคงเดียวที่จะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป
ในอีกยี่สิบนาทีต่อมา สมาชิกของบ้าน—ไม่ สถานะยังตัดสินไม่ได้ แขกของบ้านเข้าห้องครัวเช้ากว่าทุกวัน
"เอ่อ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ" โรมมาพร้อมสายตาอักอ่วน เหลือบมองป๊าเพื่อสำรวจว่าผู้ใหญ่แสดงความไม่ชอบใจผ่านสีหน้าหรือเปล่า ป๊าไม่พูดอะไร ไม่ได้เกลียดเขา แต่ก็เลือกจะหลบหน้าเช่นเดียวกันแล้วมุ่งมั่นจัดจานต่อ
แด๊ดช่วยทำลายความเงียบอันอึดอัดเหมือนทุกครั้ง "โรมเอ็งมาช่วยปอกกระเทียมซิ"
"ผมทำกับข้าวไม่ค่อยเป็นนะครับ"
"นั่น มีดเสียบอยู่ที่ชั้น เอามาลอก ๆ เปลือกออกเป็นอันใช้ได้" ผู้ใหญ่อธิบายอย่างเรียบง่ายที่สุด สักพักได้ยินเสียงคนโดนดุอย่างไม่ค่อยจริงจัง ความเป็นมิตรต่างจากวันแรกที่เจอกันลิบลับ
โรมยังไม่ถูกไล่กลับบ้าน—ในตอนนี้
จะว่าป๊าสงสารเด็กมันก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนคือเข้าใจความทุกข์ของโรมอย่างลึกซึ้ง นาวีตอนสิบแปดเคยเสียใจอย่างไร ป๊าตอนหกสิบก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่บางทีความรู้สึกมันก็ถูกตรรกะปัดตกตอนต้องตัดสินใจ
ข้าวเด้งในครึ่งชั่วโมง ไล่เลี่ยกับเวลาที่ลูกพากันลงจากเรือนตามปกติ
"วันนี้มีอะไรอะป๊า"
"กะเพราหมูกรอบแล้วก็ผักต้ม"
"ใครจะเอาไข่ดาวเพิ่มด้วยไหม"
"หนูเอา" ตวันยกมือฉายไฟ ป๊าถึงทอดเผื่อสักสามฟองเลย หลินยังดูระมัดระวังอยู่เลยเงียบ ๆ แต่เดี๋ยวเด็กคนนั้นก็เริ่มหิวแล้วหาตักทานเอง
"มา ๆ กินข้าวเร็ว"
อาหารบนจานของทุกคนดูน่ากิน ขนาดข้าวทารกที่ถูกบดละเอียดแด๊ดก็ยังพยายามตกแต่งให้เป็นสีสัน ฟักทองต้ม เนื้อปลาฉีก ป๊าทานไปป้อนข้าวลูกไปด้วย บรรยากาศกลับเป็นเช้าที่ผ่อนคลายอีกครั้ง
ตอนนั้นเองที่มือถือป๊าแผดเสียงร้องดังลั่น มันถูกปรับเสียงดังสุดเผื่อบางทีคนแก่เหม่อ ๆ หูตึงอยู่ไม่ทันได้ยิน
"ใครโทรมาน่ะ หยิบให้ป๊าที"
___


## รับสาย (2/2)

ปกติแทบไม่มีใครโทรเข้ามือถือป๊า แล้วหากเป็นคนรู้จักโทรมาก็เท่ากับเขาจะมีปัญหาเรื่องเสียงอ่อนวัยลง ผู้หลงวัยกำลังคร่ำเคร่งกับการเช็ดปากเด็กจนลืมคิดไปเสียสนิท คนที่รับคือหลิน กว่าจะเสียใจที่ไม่ออกไปรับเองก็สายไปแล้ว
"คุณธามเหรอป๊า เขารู้เบอร์ป๊าได้ยังไง"
คำถามของหลินควรจะเป็นทำไมถึงโทรมาหาป๊า เขารู้ตั้งแต่เมื่อไร? ดูเหมือนคำโกหกที่ให้ไปก่อนหน้านี้จะถูกจับได้เร็วกว่าที่คิด ธามขุดประวัติตอนเขาหนุ่ม ๆ ขึ้นมาเหรอ แต่เมื่อ 3-4 ทศวรรษก่อนอินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย หารูปเทียบยาก จะค้นข้อมูลใครสักคนไม่ง่ายเหมือนสมัยนี้
"อ๋อ…"
"นึกอะไรออกคะ?"
"ตรงโต๊ะยามที่ต้องเขียนชื่อ-เบอร์ลงไป"
"ป๊าาา! เขียนชื่อจริงตัวเองลงไปเนี่ยนะ!"
"ก็ตอนนั้นรีบนี่นา" ลูกโดนขังอยู่ใครจะทันได้คิด แต่นึกย้อนแล้วก็อยากหาก้านมะยมมาหวดตัวเองที่สะเพร่าสักที
"ตัดสายไปเถอะ" แด๊ดดูราวกับจะปะทุ หลังได้ยินชื่อคนที่ไม่ชอบตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า เส้นเลือดตรงหลังมือสูบฉีดอยากปะทะ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นกระทั่งทารก แต่คนหลังนี้เครียดเพราะพยายามเลียนแบบผู้ใหญ่ไม่ก็ป๊าไม่ป้อนข้าวสักทีมากกว่า
"รับก่อนค่อยว่ากัน" ป๊าเห็นต่างจากสามี
ดูจากสายตากดดันบวกอยากรู้อยากเห็นของทุกคนแล้ว การจะขอตัวออกไปคุยส่วนตัวคงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อธามคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งในเรื่องยุ่ง ๆ ที่เกิดกับครอบครัวนี้ ป๊าถึงต้องเปิดลำโพงแล้ววางตรงกลางโต๊ะเลย ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่หูผึ่งฟัง
"ผมพูดอยู่กับคุณนาวีสินะครับ"
"ใช่"
"ลืมผมไปรึยัง"
"ไม่มีใครอยากจำมึ—" หลินพ่นถ้อยคำอาฆาตออกมาก่อนโดนตวันตักข้าวคำโตเข้าปาก ระดับความไฟลุกพอ ๆ กับผู้เป็นพ่อ แด๊ดคำรามในคอเหมือนเครื่องยนต์ที่เหยียบเบรกและเร่งเครื่องไปพร้อมกัน ดีที่ตอนนี้สายเบรกเป็นฝ่ายชนะ
"คุณหลิน? ช่วงนี้ดูจะสนใจงานการกุศลของบริษัทจังนะครับ"
ผู้ถูกเอ่ยถึงกัดฟันกรอด เป็นครั้งแรกที่ป๊าเริ่มรู้สึกถึงความโกรธจาง ๆ เมื่อฝ่ายตรงข้ามพยายามลากลูกเขาเข้ามาในวงสนทนาด้วย ถึงได้พาธามกลับเข้าเรื่องด้วยคำถามเสียงเฉียบขาด
"คุณมีธุระอะไร"
"ผมรู้วิธีช่วยพวกคุณได้"
เสียงกุกกักดังขึ้นจากในหมู่เด็กเมื่อตวันไปเอากระดาษกับปากกามาวางบนโต๊ะ หลินเขียนตัวใหญ่ ๆ ว่า 'ยังไง?' ป๊านิ่งไปหลายอึดใจก่อนเอ่ยออกมา "มั่นใจนะ?"
"ออกมาคุยกันหน่อยไหมครับ ให้ผมเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ"
"ต้องเจอกันให้ได้เลยใช่ไหม"
อีกฝ่ายหัวเราะเสียงนุ่ม ส่วนอีกฝั่งหนึ่งอยากให้เสียงหัวเราะเป็นโหยหวนเจ็บปวด สายเบรกตึงเปรี๊ยะเริ่มขาดผึงทีละเส้น
คราวนี้ตัวอักษรของลูกสาวคนโตเจือความกังวลในลายมือ ฉายความร้อนรนในอักษรตัวท้าย 'ไม่! ปฏิเสธ!' ทั้งยังร่างประโยคที่อยากให้ป๊าพูด 'ผมคงไม่สะดวกครับ พอดีอยู่ต่างจังหวัด' ที่ผู้อ่านส่ายหน้าไม่เห็นด้วย
"ตกลงนะครับ? คุณนาวีชอบทานอะไรรีเควสมาเลย เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง"
"อะไรก็ได้"
อีกฝ่ายพูดชื่อร้านอาหาร สถานที่ที่อยากให้ไปรับ และเวลา นัดแนะเสร็จสรรพ คำว่าห้องอาหารส่วนตัวทำให้สามีสีหน้าดำทะมึน สายตาของผู้ฟังอยู่กับครอบครัวที่เห็นต่างกับเขาโดยสิ้นเชิง หลินทิ้งเหตุผลแล้วเน้นแต่ตัวอักษรพิเศษ 'ป๊าาา T T'
ในที่สุดก็มีคนไม่สนแผนล้วงความลับหรืออะไรทั้งสิ้น แด๊ดฉวยมือถือขึ้นไปคุยเอง กระแทกเสียงโกรธ ๆ ใส่ปลายสาย น้ำเสียงหาเรื่องเต็มที่
"เอ็งต้องการอะไร ทำไมต้องเป็นนาวี"
"เพราะป๊าคุยกับเขาตอนแรกละมั้ง" ไม่หรอก ธามอยากให้ป๊าไปคนเดียว จากการจองห้องส่วนตัวก็พอเดาได้ว่าไม่อยากให้ใครเข้ามาแทรกแซง เช่นเดียวกับป๊าที่ไม่อยากให้ครอบครัวไปใกล้ ๆ คนอันตรายแบบนี้เช่นกัน
"คุณฉัตรฟังอยู่ด้วยสินะครับเนี่ย"
ป๊าเกร็งมือโดยไม่รู้ตัว ลังเลระหว่างแย่งมือถือคืนมาจากสามีหรือตะคอกใส่คนปลายสายดี ซึ่งในวินาทีต่อมาธามตัดสินใจให้ด้วยการล่อเท้าเข้าหาตัวเอง
"ผมแค่อยากแลกเปลี่ยนข้อมูลด้วย ไม่ได้อยากวางมวย บอกตามตรงคุณไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีเลย"
แด๊ดกัดฟันกรอด พยายามจะส่งจิตอาฆาตผ่านสัญญาณโทรศัพท์ไป ไม่ก็พยายามจะเผาปลายสายด้วยสายตา
"นาวีไม่ไปไหนทั้งนั้น เอ็งไม่ต้องโทรมาอีก" เขาดุเสร็จก็กดตัดสายท่ามกลางความเห็นด้วยของทุกคน ปนสะใจสุด ๆ ของลูกสาวคนโต
หลังวางสายแล้วทั้งห้องครัวปะทุเดือดด้วยเสียงตะโกนปนเป เก้าในสิบมาจากสามีกับลูกสาวคนโต ถ้านับเสียงไม่พอใจของทารกกับสายตาเป็นห่วงเงียบ ๆ ของตวันเป็นการโวยวายได้
"ตกลงกับเขาได้ไงอะป๊า!"
"บักหอยเอ๊ยย!"
"ตานี่ต้องการอะไรเราก็ไม่รู้!"
สาเหตุที่เขาตกลงก็เป็นสาเหตุเดียวกับที่พึ่งพูดออกมานั่นแหละ
"แต่ก็เป็นคนเดียวที่แก้ปัญหาให้หลินได้ไม่ใช่รึ"
"ช่างหัวงานหนูเถอะ! ป๊ากำลังเอาตัวเองไปเสี่ยงกับไอ้-ไอ้ผีที่เกือบจะหักคอคนได้นะ จะให้หนูโอเคเหรอ"
ป๊าตวัดสายตาไปทางโรมเพียงเสี้ยววินาทีเดียว แน่นอนล่ะโรมไม่มีเหตุผลอะไรให้ปิดบัง แม้จะเป็นการทำให้ลูกเขาเครียดเปล่า ๆ ก็ตามที
"ไอ้คุณธามแม่งตอแหล!"
"อยู่ต่อหน้าน้องพูดให้สุภาพกว่านี้หน่อย"
"น้องหนูไม่ใช่เด็กอมมืออย่างที่ป๊าคิดนะ" เสียงมั่นใจ แต่หม่อนที่กำลังโบกขวดนมเล่นเหมือนซ้อมเข้าสงครามทำให้เชื่อได้ยาก น่าแปลกใจที่หลินถามน้องทั้งสองต่อโดยไม่ย่อท้อ "ตวันอยากให้ป๊าไปป่าว"
"อยากให้ป๊าอยู่บ้าน"
ตวันเกาะอยู่กับแด๊ด ชายหนุ่มที่เงียบมาตั้งแต่ปล่อยคำสบถลงล่าสุด ตอนนี้ก้มหน้าเงียบไม่พูดไม่จา ให้ความสนใจกับการปลอบลูกแต่ตาเฉยเมยไม่รู้คิดอะไรอยู่ เห็นแล้วชวนอึดอัด นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เขาอ่านอารมณ์สามีไม่ออก
"หม่อนล่ะ"
"ดาบูวว"
"เห็นไหม หม่อนก็ปฏิเสธ"
"แค่ไปเจอกันเท่านั้น ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว แล้วในร้านอาหารก็มีคนอยู่ตั้งเยอะแยะ"
"เขาพึ่งพูดว่าจะจองห้องไพรเวท"
เฮ้อ…มีลูกสาวเถียงเก่งนี่น่าเหนื่อยหน่ายที่สุด
"ไปไม่ได้เด็ดขาด" แด๊ดเข้าร่วมทัพด้วยเสียงนิ่ง ๆ เย็น ๆ ที่ตวันทำหน้าบึ้งเลียนแบบ หม่อนตามสนับสนุนด้วย ป๊าหันไปสบตาเขาโดยตรง
"อยากรู้เรื่องปาฏิหาริย์ไม่ใช่เหรอ" ป๊าบุ้ยใบ้สายตาเรียงไปทางเด็กน้อยบนตักเขา ลูกสาวที่นั่งบนเก้าอี้สูง และเด็กหญิงผู้กำมืออดกลั้นไม่ให้ตัวเองระเบิดคำเถียงออกมาเป็นชุด "ลูก ๆ คงไม่อยากอยู่แบบนี้ไปตลอดหรอก"
"แต่ถ้าป๊าต้องเสี่ยง…"
"เราไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร ปล่อยไว้เฉย ๆ สิจะยิ่งอันตราย" ป๊ารู้ว่าตัวเองมีเหตุผลยากจะปฏิเสธ แม้บางทีอยากหยุดปากลงเมื่อสบกับแววตาเว้าวอนชวนให้เจ็บปวดหลายคู่ "ป๊าเอาความปลอดภัยของตัวเองอยู่เหนือทุกคนไม่ได้หรอกนะ"
ทั้งห้องเงียบเป็นเวลาเกือบนาที จนโรมทำลายความเงียบด้วยการยกมือขึ้นมาพร้อมเสียงไม่มั่นใจ "ผมออกความเห็นได้ไหม" แด๊ดพยักหน้าอนุญาตก่อนเลิกคิ้วสงสัยว่าทำไมต้องขออนุญาต จนเห็นสีหน้ามองแรงอยากให้หุบปากของป๊า
รู้ว่าโรมหวังดี โรมอยากช่วย แต่เขาไม่รู้เลยว่ากำลังทำให้ทุกอย่างมันยากขึ้น
"ปัญหาคือการไปคนเดียวไม่ใช่เหรอครับ"
"เออน่ะสิ ไอ้ลูกค้าตอแหล" หลินขบเคี้ยวไฟโกรธในปากและคำผรุสวาท "หนูว่ามันไม่ได้มีปัญหาไรกะแด๊ดหรอก ป๊าดูยอมคนไง ธามมองว่าป๊าเป็นเป้าหมายที่ง่ายสุดแล้ว" เธอมองไปทางเด็กตัวเล็กตัวน้อย "พวกนี้สืบถามไรไปก็ไม่รู้เรื่อง"
"อย่าดุน้อง"
ตวันที่นั่งฟังเงียบ ๆ มานานตกเป็นสนามอารมณ์โดยไม่รู้ตัว ส่วนหม่อนใช้ตาแป๋วดูคนคนนั้นคนนี้ที พยายามพูดตามเสียงอ้อแอ้ฟังไม่รู้เรื่อง
"นั่นแหละป๊า ธามก็อยากสืบเรื่องของเรามากพอ ๆ กับที่เราอยากรู้เรื่องเขา แบบนี้มันต่อรองกันได้นะ ยังไงเราก็มีแต้มต่อมากกว่าอยู่แล้ว"
"หลินอยากให้โทรไปอีกรอบเหรอ"
"จริง ๆ ไปจองห้องติดกันก็ได้นะครับ ผมพอจะรู้จักเจ้าของร้านอยู่" โรมโพล่งออกมา
เกิดความเงียบกริบขึ้น โรมลดมือลงอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้สงครามน้ำลายโยนไปโยนมาตั้งนานกว่าจะเสนอทางออก
"แต่เราจะไม่เห็นป๊าเลยนะ แต่—" เด็กหญิงลูบคางตัวเองอย่างใช้ความคิด ก่อนตัดสินใจด้วยแววตาเฉียบขาด "มันก็พอแทนกันได้ ต้องไปดูที่โรงรถ"
หลังพอมีหนทาง หลินก็สามารถต่อยอดวิธีล้วงข้อมูลของตนได้เรื่อย ๆ ตั้งแต่ไปเตรียมตัวก่อนการนัด เปิดดูรูปสถานที่จริงและไล่ซื้อของจำเป็นที่มีแต่ศัพท์เฉพาะฟังลำบาก ผู้เป็นศูนย์กลางนิ่งให้คนอื่นคิดแทน ป๊าพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมทั้งลูกและธามถึงคิดว่าเข้าหาเขาง่ายสุด การเผชิญหน้าตรง ๆ ไม่ใช่นิสัยเขาเลย
____


## ห้องไพรเวท (1/2)

"ห้องทางทิศตะวันตกนะป๊า ฝั่งตรงข้ามกับทางออก ถ้าเปิดประตูออกมาจะอยู่ซ้ายมือของป๊าพอดี"
"พวกผมจะสแตนบายอยู่ตลอด"
"อันนี้หนูเอาใส่กระเป๋าเสื้อป๊านะจะได้ได้ยินชัด ๆ"
เด็กหญิงเอาอุปกรณ์สีดำอันจิ๋วใส่กระเป๋าเขา ป๊าหรี่ตามองไม่ไว้ใจ อะไรคือได้ยินชัด ๆ คงไม่ใช่ว่า…
"เครื่องดักฟัง?? โอยตาย หนูไปเอามาจากไหนเนี่ย จะไปเป็นโจรรึไงลูก"
"เปล่าสักหน่อย แค่ gps เองค่า ใคร ๆ ก็มี" หลินพูดเสียงอ้อมแอ้มเหมือนมีชนักติดหลัง ก่อนเลี่ยงคำถามด้วยการยกมาตรการความปลอดภัยขึ้นมาบรรยายอีกรอบ
ความพร้อมต้องใช้เวลา ป๊าจึงต้องละบ้านสวนแสนรักแล้วมาค้างที่คอนโดหลินก่อนเวลานัด ลูกสาวคนโตวุ่นเตรียมแผนทานข้าวที่ไม่รู้จะไปรบกับสายลับฝั่งศัตรูหรือยังไง ทำไมถึงได้มีเครื่องมือน่าสงสัยเยอะแยะนัก
"เราต้องไปกันแล้ว" หลินเอ่ยขึ้นช่วงราว ๆ หนึ่งชั่วโมงจะถึงเวลานัด ก่อนขนอุปกรณ์ชวนระแวงใส่กระเป๋าแล้วนำเพื่อนร่วมทัพไปซ้อมรบ ยกเว้นผู้เป็นพ่อคนเดียวที่ยังอยู่ในห้องตามเดิม
ลูกสาวตั้งใจจะล่วงหน้าไปที่ร้านก่อน แต่ปลายเท้ายังเหยียบขอบประตูทางออกอย่างลังเล คงนึกสงสัยในแผนขึ้นมาว่ารัดกุมแล้วจริงหรือไม่ น้ำหนักความเสี่ยงของชีวิตบุพการีจู่ ๆ ก็หนักเกินแบก
"ป๊าแน่ใจแล้วใช่ไหม จะ…จะปฏิเสธก็ได้นะคะ"
"พวกหนูไปเถอะ สั่งของอร่อยให้น้องกินด้วยล่ะ" เขายิ้มให้กำลังใจพี่ใหญ่ของบ้าน ทั้งเผื่อแผ่ไปยังเด็กอนุบาลและทารกหน้าตึงเครียดในอ้อมกอดสามี
"ไม่ได้จะไปชิล ๆ กันสักหน่อย" หลินบ่นอุบ หน้าบึ้งลงไปหลายส่วน
"คุยเสร็จแล้วเดี๋ยวป๊าไปทานด้วย"
เมื่อทั้งห้าลับสายตาไป ผู้เป็นศูนย์กลางของเหตุการณ์เหลือตัวคนเดียวในห้องคอนโดเงียบเหงา รอยยิ้มอ่อนโยนจางหายราวกับไม่เคยมี
___
ป๊าก้าวออกนอกส่วนล็อบบี้ไปหาคู่นัด น่าแปลกที่ธามเป็นคนนัดเองแท้ ๆ แต่สีหน้าเขาอมทุกข์เหมือนเด็กอนุบาลโดนคุณครูบังคับ ชวนให้นึกถึงชายหนุ่มเคร่งขรึมที่เคยเจอตอนแรก เพิ่มเติมคือท่าทางน่าอึดอัดของการแบกบรรยากาศระแวงหลังไว้เต็มบ่า
"คุณดูเหมือนอินเทิร์นนะ…"
คำทักทายแรกบอกให้รู้ว่าไม่ได้มีแค่ป๊าที่ลอบสังเกตคู่สนทนา
"คุณดูไม่เหมือนหัวหน้าใคร"
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น เด็กอนุบาลที่ถูกครูบังคับพึ่งหาความสนุกในห้องเรียนเจอ จนความเข้าใจแล่นเข้าแววตาถึงได้กลับไปเป็นบึ้งบูดตามเดิม
ธามก้าวเร็ว ๆ นำทางไปรถที่จอดอยู่หน้าตึกพอดี ทั้งยังเปิดประตูให้นั่งก่อน ไม่รู้ว่าอยากเอื้อเฟื้อหรืออยากการันตีว่าป๊าจะไม่ทิ้งนัดกลางคันกันแน่ เป็นการบังคับทางอ้อมให้นั่งอยู่ในพื้นที่ปิดกับชายที่ไม่รู้ว่าต้องการอะไร ซุกซ่อนอะไรอยู่
เทียบกับป๊าที่ระมัดระวังคำพูดด้วยความเงียบ ธามถามตรงไปตรงมา แต่คำถามของเขาอ้อมประเด็นไกลลิบตลอดการเดินทาง
"จริง ๆ แล้วคุณอายุเท่าไร"
"61 ปีนี้"
"แล้วก็กลับไป—" สายตาคมเหลือบสำรวจผู้นั่งเบาะข้างคนขับ "ยี่สิบอีกครั้งในคืนเดียว? อยากรู้จังคุณรู้สึกยังไงตอนความเป็นจริงทุกอย่างเปลี่ยน"
"ตอนนี้ชักรำคาญ"
"ผมช็อกไปเลย"
"??"
"ส่วนใหญ่ที่เคยเจอก็ขอได้แค่เงินทอง รถ บ้าน ของที่จับต้องได้ทำนองนั้น…"
ป๊าสงสัยแล้วว่าธามคงไม่ได้พูดเรื่องเดียวกัน เขาคิดเองเออเองว่าคู่สนทนารู้เรื่อง คิดว่ามีจุดร่วมเหมือนกันเลยอยากจะหาเพื่อนคุยหรืออย่างไร ผู้อาวุโสตัดสินใจนิ่งฟังอย่างเดียว ไม่เอ่ยโต้ด้วยกลัวจะเป็นการเปิดเผยความไม่รู้ออกมา
ชายหนุ่มพึ่งมีโอกาสพิจารณาผู้ฟังเมื่อรถติดไฟแดง คิ้วเข้มขมวดเป็นปม ความผิดหวังฉายในดวงตา ความเครียดเจือเต็มน้ำเสียง
"คุณจำไม่ได้?" ธามโพล่งกลางสี่แยก
"…"
"ต้องเป็นปัญหาแน่"
"ปัญหาอะไร"
"เลี้ยวแยกข้างหน้านี้ก็จะถึงร้านแล้ว" คนขับรายงานเสียงเรียบ ตัดบทสนทนาและความสงสัยกึ่งวิตกของป๊าอย่างเยือกเย็น
ธามพาคู่นัดไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ผ่านผู้คนแต่งตัวสุภาพเรียบร้อยและพนักงานที่นอบน้อมเป็นพิเศษ ป๊าไม่รู้สึกถึงความแปลกแยกหรือผิดที่ผิดทาง แต่ถ้าเลือกได้เขาคงไม่อยากมาอยู่ตรงนี้ ให้เดินตามพนักงานหญิงไปโซนส่วนตัวยิ่งไม่น่าไป
ในห้องเดี่ยวเปิดไฟสีส้มอบอวล ด้านหนึ่งติดประตูเลื่อนกระจกใสมองออกไปเห็นสวนเซนขนาดเล็กได้ มีกำแพงไม้ไผ่ตั้งเป็นกรอบกั้นกับห้องอื่นในโซนเดียวกัน กระทั่งสวนก็ยังแยกจากโลกภายนอก
"บรรยากาศดี ถ้ามาโดยไม่ต้องมีเรื่องชวนปวดหัวมาแทรกก็คงจะดี"
โต๊ะเตี้ย พื้นเสื้อทาทามิ เก้าอี้เบาะสีน้ำตาลติดพื้น อุปกรณ์ทานอาหารกับผ้าเช็ดปากพับเป็นระเบียบ ผู้ฟังสำรวจที่ทางไปพร้อมกับคู่สนทนาที่ไม่รู้จะมาไม้ไหน
"ที่บ้านเป็นไงบ้างครับ สบายดีไหม เด็ก ๆ เต็มบ้านคงวุ่นวายน่าดู"
ห้องข้างหลังป๊าเกิดเสียงขลุกขลักดังมาถึงนี่
"รู้เรื่องครอบครัวผมดีจังนะ"
"แน่ล่ะครับ งานของผมคือช่วยเหลือพวกคุณนี่นา"
ผู้สูงวัยกว่ายกมือขึ้นปราม เขาไม่ได้ตาบอดขนาดมองไม่เห็นความเครียดกังวลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย คล้ายกับสายลมเอื่อยสงบสุขก่อนพายุใหญ่เข้าถาโถม
"เลิกเถอะ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้หมายความตามนั้นจริง ๆ ต้องการอะไรก็บอกมา"
ตอนป๊ากำลังยกชาขึ้นจิบ ชายหน้าบึ้งเอื้อมผ่านโต๊ะเล็กมาแตะมือเขา อาการเหมือนห้ามไม่ให้ยกแก้วดื่ม อยากจะดุเรื่องเสียมรรยาทแต่คิดได้ว่าธามอาจมีเหตุผล ทั้งการรั้งมือยังอยู่ในขอบเขตของความเป็นมิตร ป๊าถึงไม่รีบสะบัดออกเดี๋ยวนั้นแม้นึกสังหรณ์ร้ายอยู่ในใจ
ผู้อาวุโสฮัมเสียงเชิงเป็นคำถาม ก่อนรู้สึกถึงไฟฟ้าสถิตอ่อน ๆ แล่นผ่านผิวสัมผัส
'มีคนเฝ้าเราอยู่'
ความคิดแล่นขึ้นในหัว—มันไม่ใช่ความคิดเขา
สัญชาตญาณแรกคือพยายามลุกหนี กระชากมือกลับ แต่กล้ามเนื้อทั้งตัวไม่สามารถขยับได้สักนิดเดียว
จู่ ๆ ร่างกายป๊าก็หยุดทำตามคำสั่ง ไม่สิ มันทำตามคำสั่ง แค่ไม่ใช่คำสั่งเขาเอง ผู้ควบคุมอาจสั่งให้หยุดหายใจ ให้หุบปาก กระทั่งให้หมุนคอตัวเองจนหักไปเลยก็ได้ นึกแล้วความตื่นตระหนกแพร่กระจายวาบไปทั่วสีหน้า
'ผมมีหนทางที่จะช่วยครอบครัวคุณจริง ๆ ถ้าคุณยอมให้ความร่วมมือ'
ถ้าขยับคอได้ป๊าจะส่ายหน้าสุดชีวิต คนคนนี้พูดคำว่าช่วยออกมาทั้งที่กุมชีวิตคนอื่นอยู่ในกำมือ แล้วจะให้เชื่อถือได้อย่างไร ผู้เป็นเหยื่อเกลียดความรู้สึกที่ถูกละเมิดจิตใจเป็นที่สุด เมื่อลองสู้สุดชีวิตเหมือนนิ้วจะขยับได้นิดหน่อย ธามนิ่วหน้า สู้แรงอยู่กับคนร่วมโต๊ะอย่างเอาเป็นเอาตายแม้ภายนอกเหมือนจับมือกันธรรมดา
'คุณเป็นคนใจเย็นกว่านี้นะ ช่วยอย่าสู้มากได้ไหมครับ คุณกำลังทำผมปวดหัว'
'งั้นก็ปล่อยซะสิ!'
'คนที่เฝ้าเราน่ะเห็นว่าลูก ๆ คุณก็อยู่ที่นี่ด้วย'
คำนั้นทำให้ป๊านิ่ง หยุดต่อต้านโดยสิ้นเชิง
'ถ้าผมปล่อยคุณแล้วรบกวนช่วยทำตัวให้เป็นธรรมชาติได้ไหมครับ'
'…'
'นะครับ?'
ดวงตาของเหยื่อฉายไฟลุกเผาไหม้ผู้กระทำ อีกฝ่ายดูเงียบขรึมแบบที่เจือความรู้สึกผิดอันน่ากังวล ถ้าป๊าอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้ให้ไกลที่สุด ธามเองก็ไม่ต่างกันนัก
"คุณนาวีเคยทานอูนิไหม วัตถุดิบที่นี่เยี่ยมมากเลยนะ" ชายหนุ่มต่อบทไหลลื่น
"อะ…อืม ไหนลองหน่อย"
เสียงแห่งความคิดกลับมาอีกครั้ง มือป๊ายังไม่ถูกปล่อยเป็นอิสระ แต่ส่วนอื่น ๆ ของร่างคีบตักอาหารได้ตามปกติแล้ว
'ต้องขอโทษด้วยครับ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้เราคงไม่ได้คุยกันส่วนตัว'
'ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วรึ!'
'รำลึกของคุณคืออะไร'
_____


## ห้องไพรเวท (2/2)

'ช่วยนึกให้ออกทีเถอะครับ ถ้าได้มันกลับไปด้วยผมก็พอช่วยต่อรองให้ได้'
ผู้อาวุโสกว่าไม่ได้นึกหาคำตอบเลย เขาได้ยินแต่เสียงเลือดสูบฉีดและชีพจรที่เต้นตุบ ๆ ในหู พยายามดึงแขนกลับแต่การควบคุมถูกแย่งชิงไปอีกครั้ง
'ตอนนั้นเขายื่นอะไรคืนให้คุณ'
'ไม่-ไม่รู้ ปล่อยเถอะ' ป๊าใช้แววตาอ้อนวอนเท่าที่อิสระอันน้อยนิดจะพออำนวย ใจจริงอยากเปลี่ยนเป็นกอดอกซ่อนมือตัวเองไม่ให้เห็น อยากบอกให้อีกฝ่ายหุบปาก
'มันมักจะเป็นของชิ้นเล็กที่สามารถพกติดตัวได้ สร้อย นาฬิกา เครื่องประดับ'
ดวงตาของธามหลุบมองตรงนิ้วนางตรงมือเหยื่อ ลูบโลหะสีเงินเกลี้ยงอย่างครุ่นคิด ก่อนค่อย ๆ ถอดถึงมันออก
'…แหวน'
ขยับ ขยับสิ ต่อต้าน
'เอาคืนมา!'
ป๊าจำได้ว่ากระชากมือออก ลุกขึ้นหนี เอื้อมมือไปที่ประตูแล้ว แต่วินาทีถัดมานั่งอยู่ที่เก่า
ทั้งที่เคยใจเต้นแรงตลอดจากความวิตก แต่ตอนนี้เหยื่อกลับรู้สึกมึนชาไร้เรี่ยวแรง นั่งเปื่อย ๆ จ้องขอบถ้วยบนโต๊ะจุดเดิม ความทรงจำปั่นป่วนคล้ายนึกผ่านม่านฝัน ทุกอย่างดูช้าไปหมดเหมือนเกิดขึ้นจากที่ไกลแสนไกล
"ทำไมครับ?"
ธามกำลังพูดกับใครบางคนที่ป๊ามองไม่เห็น
อีกกี่คนที่ทำงานร่วมกับหมอนี่? อีกกี่คนกันที่พุ่งเป้ามาที่ครอบครัวเขา อีกกี่คนที่สามารถควบคุมร่างกายเขาเป็นตุ๊กตาแขวนเชือกได้
"ไม่จำเป็น ผมได้รำลึกแล้ว" ธามหลับตานิ่งไปพักใหญ่ ทิ้งให้เหยื่อคิดวิตกไปเป็นร้อยพันถึงผู้อยู่เบื้องหลัง ยิ่งเกร็งมือใต้โต๊ะแน่นเมื่อชายหนุ่มยอมจำนน "…ครับ"
คู่สนทนาเงยขึ้นมาเอ่ยเสียงเศร้า "ผมไม่มีทางเลือกจริง ๆ"
ช่วงเวลาหลังจากนั้นเหมือนเคลื่อนตัวผ่านคลื่นน้ำ ปล่อยให้ร่างกายขยับไปเองโดยไม่ต่อต้าน ขาเดินไปตามทิศทางที่ผู้ทรงพลังอยากให้ไป ภาพห้องอาหารและสวนเซ็นลอยผ่านอย่างพร่าเบลอ เวลาถูกข้ามโดยปราศจากการจดจำ
รู้ตัวอีกทีป๊าผ่านหน้าพนักงานที่โค้งลา ภายนอกคงเห็นแค่คนสองคนเดินกลับจากร้านอาหารธรรมดา ๆ ก่อนออกไปซอยด้านหลัง ก้าวสู่ส่วนหลังตึกที่มีแต่รถไร้ผู้คน
ร่างคุ้นเคยโดดลงขวางตรงหน้า ขวางธามไว้จากรถของเขาที่ห่างไปไม่กี่ก้าว
ป๊ารับรู้ว่าคนข้าง ๆ ผงะถอย แต่ดวงตาหมองมัวเกินจะเห็นว่าโดดมาจากตรงไหน ไม่แน่ตอนสติแจ่มชัดก็ยากจะคิดออกอยู่ดี การเห็นหน้าสามีช่วยดึงภาพรอบตัวให้ชัดขึ้นกว่าเดิม รู้ตัวว่าถูกธามโอบไหล่กันหนี
อาจด้วยท่าทางถมึงทึงของเขา แด๊ดดูสูงใหญ่ขึ้นจนชวนให้ป๊านึกถึงแมวพองขน ไหล่ผึ่งผาย สีหน้าดุร้าย กำปั้นแนบข้างตัว จ้องศัตรูจากองศาที่ต่ำกว่าปกติ นิ่งรอจังหวะอย่างนักล่าที่พร้อมจะกระโจนเข้าใส่
"เอ็งจะพานาวีไหน"
"ไม่ใช่ธุระของคุณครับ"
"ไม่ใช่ธุระกับผีสิ" แด๊ดใช้วุฒิภาวะกว่าหกสิบปีคุมตัวเองไม่ให้ระเบิด เขาประเมินสถานการณ์ก่อนด้วยสายตาเป็นคำถาม แต่คู่ชีวิตไม่สามารถเงยหน้าขึ้นตอบ "ป๊าจะไปกับมันเหรอ ไปไหน"
'ไล่เขากลับไป'
ธามเอ่ยขึ้นในความคิด เป็นการย้ำเตือนว่าระยะแค่ไม่กี่ก้าวมันใกล้แค่ไหน เขาสามารถบังคับให้คนคนหนึ่งถึงฆาตได้เพียงสัมผัส ไหนยังจะผู้มีพลังอีกคนที่ไม่เห็นรู้ว่าใครอีก ถึงเขาไม่ขู่ป๊าก็ยอมทำตาม ต้องหาทางเอ่ยปากไล่คนที่ห่วงใยตัวเอง ต้องใจร้าย
"คุณธามกำลังช่วยพวกเราอยู่" เขาจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสามี รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบให้มีคำว่า 'คุณ' นำหน้ากับคนที่เป็นปรปักษ์ คำพูดร้ายกาจมากมายผุดขึ้นมาให้เลือกใช้ "อย่ามาทำให้เสียเรื่องได้ไหม"
"ช่างมัน กลับบ้านก่อนค่อยว่า" แด๊ดก้าวฉับเดียวถึงตัวคนรัก รวบต้นแขนป๊าด้วยแววมุ่งมั่นว่าจะไม่ปล่อยมือ—จนกว่าธามจะปล่อยก่อน กลายเป็นยึกยักแย่งตัวคนกลางโดยไม่มีใครยอมใคร ประกายอาฆาตเป็นสายฟ้าฟาดฟันกันผ่านสายตา "เอ็งถอยไปซะ"
'อย่าลืมว่าไม่ได้มีแค่ผมที่อยู่ที่นี่'
'…เขาไม่รู้เรื่องด้วย' ป๊าเอ่ยขอร้องสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยเสียงสั่นเบา
"ทำไมต้องตั้งแง่ด้วยฮึ คนเขาอยากช่วยแท้ ๆ เรื่องนี้กระทบลูกด้วยนะไม่ใช่แค่ของเราสองคน จะให้ถอยเพราะแค่แด๊ดไม่ชอบคุณธามเหรอ งี่เง่าเกินไปรึเปล่า"
ต่อให้น้ำเสียงจะแข็งกร้าวแค่ไหน แต่ผู้พูดไม่อาจเงยขึ้นมองสีหน้าของสามีได้เลย ไม่อยากเห็นความเสียใจ สับสน ใจเจ็บเหมือนแตกเป็นเสี่ยง ๆ หรือแม้กระทั่งนิ่งอึ้งไม่อยากจะเชื่อหูหลังถูกดุด่า
"แค่นี้ก็เอามาหึงได้ รู้ไหมว่ามันสร้างปัญหา"
หมัดตรงเหวี่ยงกลางอากาศ ป๊านิ่งกึกตระหนก แต่มันลอยผ่านไปซัดผลัวะเข้าปลายคางธามเต็ม ๆ
ความแรงขนาดส่งคนเซซบกระโปรงรถใกล้เคียง ทั้งหมดเกิดขึ้นในช่วงทีเผลอ รวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน ก่อนคนลงมือกระชากตัวป๊าเข้าอกแบบห้ามแตะต้อง แล้วลากให้วิ่งตามด้วยสีหน้าช็อก ๆ ไปสู่ถนนในซอย
"หนีกัน"
เมื่อสัมผัสขาดหาย ความรู้สึกผิดแปลกของพลังควบคุมถูกตัดสะบั้นลง แทนที่ด้วยความสับสนอย่างที่สุด แด๊ดไม่ดูรู้สึกผิด เศร้า หรืออะไรทั้งสิ้น ผู้ควรจะอึ้งรับประทานเพราะถูกคนที่ห่วงใยที่สุดไล่มีความทุกข์เป็นศูนย์
"เดี๋ยว ที่-ที่พูดไป?"
"ป๊าไม่เนียนเลยเถอะ หลับตาฟังยังดูออก"
นึกอยากถามว่าหลับตาฟังแล้วดูยังไง แต่นั่นไม่น่าใช่ประเด็น
"ที่สำคัญยาหยีของแด๊ดไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ"
"…"
เขาพูดไม่ออกเลย การถูกเชื่อใจโดยไร้ข้อกังขา…แต่นี่ไม่ใช่เวลามาซาบซึ้งกับคำหวานผิดที่ผิดทาง หรือสัมผัสอบอุ่นให้ความปลอดภัยจากมือใหญ่ ทั้งปกป้องและลากพาหนีจากอันตรายไปด้วยกันตั้งแต่หลังตึกร้านอาหารสู่ถนนในซอย
อีกไม่กี่ก้าวจะถึงถนนใหญ่ที่มีผู้คนสัญจรผ่านมาก ป๊าค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งที่ตามมาไม่กล้าลงมือกลางฝูงชน ไม่อย่างนั้นคงปรากฏตัวออกมาแล้ว
"เมื่อกี้ไอ้หนุ่มมันทำอะไรป๊า ผีอำไรยังงี้เหรอ? ตัวเดียวกับที่โรมเล่าไหม"
"เขาคุมร่างคนอื่นผ่านการสัมผัสได้"
"ตาเถร น่ากลัว—"
โดยไม่มีการเตือน จู่ ๆ ผู้พูดก็ล้มวูบลงพื้นทั้งที่ยังไม่ทันจบคำ
"แด๊ด!"
ป๊าต้องใช้แรงทั้งหมดรับร่างหนักอึ้งหมดสติ ก่อนค่อย ๆ ย่อตัวลงกับพื้นด้วยไม่อาจรับน้ำหนักของทั้งคนและความกังวลในหัวได้ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสสองสิ่งตรงตำแหน่งกลางอกสามี หัวใจล่ะ ชีพจรยังเต้นอยู่ปกติ
บางอย่างพึ่งลงมือกับคนรักของเขา ไฟเดือดลุกโชนร่ำร้องอยากทำลายให้มอดไหม้ กระตุ้นให้วู่วาม เลือกตาต่อตาฟันต่อฟัน เกือบหลงลืมไปว่าชีวิตในอ้อมกอดต่างหากที่เป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่ง สูงสุดยิ่งกว่าความโกรธของตัวเอง
การตัดสินใจสุดท้ายของป๊าคือเลือกที่จะเชื่อใจสามี เขาจะเข้าใจว่าทั้งหมดเพื่อความปลอดภัยของครอบครัว ถึงได้โน้มตัวเข้าไปใกล้เขา เอ่ยกระซิบปลอบโยนกับใบหูของผู้หลับใหลแผ่วเบา
_____


## วิปลาส

ช่วงเวลาระหว่างการหลับตื้นก่อนตื่นจากนิทรา คลุมเครือคล้ายมีหมอกหนาปิดบังจักษุประสาท ทุกเสียงที่ผ่านเข้ามาราวกับถูกอัดผ่านแผ่นเทปขรุขระ ปราศจากการรับรู้เวลา ไม่รู้ว่านานเป็นสิบ ๆ ปีหรือแค่ชั่วเสี้ยววินาทีเดียว
"ตื่น"
นิ้วดีดเป๊าะดังตรงหน้า น้ำเสียงผู้พูดอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นคำสั่ง
สองสิ่งปลุกให้นาวีลืมตาขึ้น เขานอนอยู่บนเบาะโซฟาตัวยาวที่เต็มไปด้วยหมอนอิงและผ้าห่ม ดวงตาสะลึมสะลือมองสำรวจห้องสว่างไสว ผนังโทนสีขาวครีมเห็นแล้วสบายตา อุณหภูมิสูงพอประมาณให้ความรู้สึกอบอุ่น อยู่แล้วสบายกาย ของตกแต่งห้องทุกชิ้นถูกเลือกมาให้เข้ากับบรรยากาศเป็นอย่างดี แต่ดูแล้วไม่สบายใจ
ภาพของบ้านริมลำธารแขวนตรงผนัง เหยือกน้ำบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ย ตุ๊กตาเซรามิกที่ชั้น รูปปั้นนามธรรมในตู้โชว์ หน้าต่างสูงกับผ้าม่านสีโปร่งที่ปล่อยให้แสงธรรมชาติเข้ามา แต่ด้วยความที่เป็นกระจกฝ้า นอกจากเงาลูกกรงราง ๆ เขามองไม่เห็นเลยว่าข้างนอกเป็นอย่างไร
เด็กหนุ่มยังจมอยู่กับกองผ้าห่มแม้ลางสังหรณ์ร้ายเตือนให้ลุกหนี อย่างไรเสียมันก็ตั้ง 40-50 ปีมาแล้ว เลยใช้เวลานานกว่าจะจำสถานที่คุ้นตาแห่งนี้ได้
ห้องผาสุข
เขาไม่ควรมาอยู่ที่นี่
นาวีผุดลุกขึ้นจากโซฟาทันที หัวใจเร่งสูบฉีดปลุกสติให้พร้อมสู้รบกับบุคคลอันตรายใกล้ตัว หล่อนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว มีแค่โต๊ะกาแฟขวางเท่านั้น
"…เย็นลงก่อนลูก ค่อย ๆ หายใจ"
คำพูดของหญิงชราได้ผลตรงกันข้าม ยิ่งพอได้ยินเสียงปลอบโยน ลมหายใจเขายิ่งสั้นกระชับรุนแรง
"ทำไม—ทำไมกัน?"
สองเท้าพาร่างสั่นเทาเดินถอยหลัง ไม่ว่าในจินตนาการจะเคยดุด่าเกรี้ยวกราดอาฆาตหล่อนแค่ไหน ในความเป็นจริงแทบเอ่ยออกมาได้ไม่เป็นคำ
ดวงตาเบิกโตมองหญิงชรา เพ่งเส้นผมสีเทาอ่อนจางใกล้หงอกขาวด้วยอยากให้ลุกมอดไหม้ จ้องมวยผมที่ปักด้วยปิ่นไม้เหมือนอยากดึงมันออกมาแทงเจ้าของ มองสบดวงตาอบอุ่นแล้วหวังให้หล่อนอันตรธานหายไป ตายเป็นผีสิงนรกไปตลอดกาล
อีกฝ่ายนั่งผ่อนคลายอยู่บนเก้าอี้นวม ริมฝีปากประดับรอยยิ้มนิ่มนวล ดูใจดี มีเมตตา แบบที่ฆาตกรต่อเนื่องดูดีก่อนเริ่มลงมือฆ่าคน
"ยะ-ย่าตายไปแล้วนี่"
"นาวี นั่งลง อย่าให้ย่าต้องเรียกเจ้าหน้าที่เข้ามา"
เด็กหนุ่มนั่งตามคำสั่งโดยไม่ทันคิด แมวสีขาวที่ไม่รู้มาจากไหนกระโดดขึ้นนั่งตัก เข้ามาคลอเคลียให้คนที่มือสั่นขาสั่นให้ใจเย็นลง ทั้งทำให้แน่ใจว่าเขาจะนั่งฟังคู่สนทนาไปได้ตลอดรอดฝั่ง
"หนูฝันร้ายเหรอ"
"ถ้าตอนนี้ละก็ใช่" ผู้เยาว์สวนกลับเสียงเสียดสีตามความเคยชิน เขาไม่กังวลกับการยั่วโมโหหญิงชรา กลับกันเลย ถ้าสั่นคลอนหน้ากากแม่พระนั่นได้เขายังจะรู้สึกปลอดภัยมากกว่า
จะให้เขาไปเจอภูตผีพลังจิตตัวไหนก็ได้ ฝูงมารทรงพลังขุมไหนก็ดีกว่า—ทำไมต้องเป็นย่า
การตื่นตระหนกมีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง ต้องดึงการรับรู้กลับมาหาตัวเอง นาวีปรับลมหายใจเป็นเชื่องช้า รับรู้อากาศอบอุ่น กลิ่นของชา เสียงของแมวที่นอนครางครืดคราดอยู่บนตัก และข้อเท็จจริงที่เขาต้องหาทางจำให้มั่น
"ย่าตายไปแล้ว"
"ตายจริง ฝันถึงย่าด้วยเหรอจ๊ะ" สีหน้าเข้าอกเข้าใจเชิญให้เขาพรั่งพรูทุกความลับและความอ่อนแอมากองเรียงตรงหน้าหล่อน "แล้วยังไงต่อล่ะหนู"
สรรพนามที่เลือกใช้ก็ทำให้เขาหงุดหงิด ตั้งแต่ถือเอาตัวเองเป็นญาติอาวุโส เลือกคำพูดที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกด้อยกว่า ยัดเยียดบทลูกหลานไม่รู้ความให้เขา บอกโดยนับว่าต้องเชื่อฟัง ต้องถูกควบคุมในกำมือของผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน
แต่ต่อให้นาวีรู้ทันอาวุธร้อยแปดอย่างของหล่อน เขากลับไม่อาจสลัดความอักอ่วนตอนพยายามเรียกย่าด้วยคำอื่นได้เลย หนทางที่ดีที่สุดคงเป็นการไม่พูด
ผู้เยาว์ใช้ความเงียบอันกำลังจะเป็นสิ่งหายากไตร่ตรองหาคำตอบ ถ้ายังไม่ตายหล่อนก็ควรจะอายุสักร้อยห้าสิบปีได้แล้ว ยังเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
ห้องผาสุข แมว ศูนย์ฟื้นฟู เหมือนในความทรงจำของเขาทุกประการ กระทั่งคนที่ควรจะตายไปตั้งนานนมยังเหมือนเดิมไร้ความเปลี่ยนแปลง รอยย่นตรงข้างแก้ม หน้าผาก หางตา ยังคงอายุขัยเดิมทั้งที่เวลาผ่านมาแล้วเกือบครึ่งศตวรรษ
เป็นไปไม่ได้ แต่ทุกการรับรู้ของเขามันคัดค้านข้อสรุปนั้น
ลองคิดดูดี ๆ สิ เจ้าของสถานที่วิปริตจะเป็นผู้นำองค์กรหายนะก็ไม่แปลก หล่อนมีอำนาจในมือมากพอ แล้วก็ฉลาดพอจะปอกลอกพวกเศรษฐีโง่ ๆ ให้หลงเชื่อ ส่งลูกหลานมาให้หล่อนทรมานเล่นในนามของการรักษา 'ศูนย์ฟื้นฟูและปรับศีลธรรม—ส้นตีน'
"สิ่งสุดท้ายที่หนูจำได้คืออะไร" เสียงฮัมในลำคอกระตุ้นให้เด็กหนุ่มตอบ
"มีคนลักพาตัวผม"
"หืม น่าสนใจ ไหนลองบอกย่าเกี่ยวกับคนร้ายให้หน่อย เขาดีกับหนูไหมลูก"
"ผมว่าเขารับคำสั่งมาจากคนอื่นอีกที"
"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ"
"แค่ลางสังหรณ์ครับ"
"ลางสังหรณ์หนูบอกหรือเปล่าว่าใคร"
"บอก" นาวีจ้องลึกในดวงตาของคนที่หย่อนปมชั่วอันฝังรากลึกไว้ให้เขา "ย่าไง"
หล่อนหัวเราะ
เสียงจอมปลอมบอกเขาว่าอีกฝ่ายไม่ได้แปลกใจเลย หล่อนคาดคิดกับคำตอบไว้อยู่แล้ว ผลักดันบทสนทนาเพื่อคำตอบนี้ด้วยซ้ำ
"หนูนี่น่าเอ็นดูจริง ๆ" หญิงชราเอียงศีรษะมองด้วยแววเมตตา ไม่ต่างกันกับน้ำเสียงที่คุยเล่นเหมือนเขาเป็นเด็ก
นาวีเบือนหน้าไปทางอื่น แต่ทำไปก็เหมือนหนีเสือปะจระเข้ ความสนใจของเขาหยุดอยู่ตรงรูปภาพที่ประดับผนังห้องฝังซ้ายมือ บ้านท่ามกลางสวนสวย ลำธาร ท้องทุ่งที่มีต้นหญ้าสูง หรือรูปปั้นทั้งเลียนแบบธรรมชาติและตามจินตนาการ ต่างทำให้เขารู้สึกกระวนกระวาย
ไม่ อย่าลืมว่าย่ารู้จักนาวีเมื่อก่อนดี ไม่ใช่บังเอิญหรอก
ผู้ชรารับรู้ถึงสายตาของเขา แต่เมื่อนาวีจ้องกลับตรง ๆ หล่อนก็แค่คลี่ยิ้มให้แสดงความเป็นมิตร ก่อนละไปจดบางอย่างลงในแผ่นกระดาษ เสียงลากปากกาหมึกซึมลงแผ่นขาวฟังดูน่ารำคาญ
"ทำไมถึงเป็นย่าล่ะ?"
"นั่นน่ะสิ ทำไมผมโง่แบบนี้ คนวิปริตประเภทเดียวกันจะเป็นคนคนเดียวกันก็ไม่แปลก" ถ้าไม่คิดว่าอีกฝ่ายเน่าตายไปเป็นชาติแล้วชื่อย่าคงอยู่อันดับต้น ๆ ในบัญชีปกดำของเขาแน่นอน
ไม่หรอก… ไม่คิดหรือว่าเพราะไม่อยากนึกถึงเอง นาวีใช้เวลาครึ่งชีวิตฝังกลบเหตุการณ์อันยากจะยอมรับ ไม่นึกเลยว่าสักวันมันก็จะหาทางขุดพาตัวเองขึ้นจากหลุมอยู่ดี
"ย่าจะทำร้ายหนูไปทำไม"
"กระจกมีครับ ไปลองถามดู"
"ย่าไม่ต้องการอะไรจากหนูหรอกนะนอกจากอยากให้หายดี" หญิงชราถอนหายใจเหนื่อย ๆ ฟังดูสมเพชเวทนามากกว่าเป็นห่วง "สับสนความจริงกับความฝันอีกแล้วเหรอ"
"…"
"นาวี ย่าไม่เคยลักพาตัวหนูมา หนูอยู่ที่นี่มาตั้งนานแล้ว"
หล่อนยื่นสมุดให้ดู เด็กหนุ่มไม่ทำกระทั่งจะชายตามอง แต่แค่เห็นเล่มหนังเก่า ๆ ชวนเหม็นอ้วกความจำที่เกี่ยวข้องก็ผุดขึ้นมาเองหมด เขารู้อยู่แล้วว่าข้างในมันเขียนไว้ว่าอะไรบ้าง
ก้าวร้าว
ใช้ความรุนแรง
ความทรงจำสับสน
หมกมุ่นอยู่กับจินตนาการ
รสนิยมไม่ถูกต้องตามธรรมชาติ
เขาไม่ได้เป็นอะไร ที่เขียน ๆ มามากกว่าครึ่งถูกแต่งเติมขึ้นเพื่อให้พ่อเขาสนับสนุนที่นี่ต่อ
เขาไม่ได้เป็นอะไร นอกจากทำลายความคาดหวังของผู้ให้กำเนิดสมควรตาย เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย
_____


## ห้องเรียนพิเศษ (1/2)

"…แหลม ไม่น่าฟัง ประหลาด ได้ยินแล้วปวดหัว"
โทนที่ไม่เชิงผู้หญิง ไม่เชิงผู้ชาย สามารถรับรู้และแยกออกจากฝูงชนได้ง่ายถ้าผู้ฟังเคยชินแค่เสียงของคนตรงเพศกำเนิด
ผู้ใหญ่ที่อายุมากสุดในกลุ่มพยักหน้าแสดงการรับฟัง ทั้งเสริมกำลังใจให้เด็กชายตรงหน้าชั้นพูดต่อ
"…น่ารำคาญ"
"คำพูดพวกนั้นทำให้เธอรู้สึกยังไง"
"เจ็บครับ"
ผู้เล่าบาดแผลเริ่มสะอื้นไห้ น้ำตาที่ก่อตัวบนขอบตาแดงก่ำรวมตัวเป็นหยดน้ำ ก่อนเด็กชายจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าคนทั้งชั้น โดยมีผู้ใหญ่ที่ทำตัวเหมือนเป็นอาจารย์คอยกล่าวสั่งสอน
"ไม่ต้องร้องนะ พวกเขาแค่ไม่เข้าใจว่าเธอผ่านอะไรมาถึงได้พูดไม่คิด การจะก้าวข้ามความเจ็บปวดไปได้ต้องเริ่มจากการให้อภัยครับ คนอื่นแค่ไม่รู้จักเธอ คนอื่นแค่เข้าใจเธอไปผิด ๆ ให้อภัยกับความโง่เขลาของคนอื่นได้ไหม"
เด็กชายพยักหน้าทั้งพยายามกล้ำกลืนน้ำตา
เพื่อนในชั้นต่างเงียบกริบตั้งใจฟัง เสียงเดียวที่ได้รับอนุญาตคือการอธิบายของ 'พี่แซม' หนึ่งในคนที่พยายามซ่อมความผิดปกติของพวกเขา เพราะทุกคนในศูนย์ควรใช้คำเรียกญาติเรียกกันและกัน แต่นาวีก็ไม่รู้หรอกว่าเหตุผลคืออะไร
ที่ศูนย์รับรักษาผู้ป่วยหลากหลาย ตั้งแต่ปัญหาเล็กน้อยอย่างดื้อดึงไม่เชื่อฟังพ่อแม่ ไปถึงขั้นเสียสติจนอยู่ร่วมกับสังคมไม่ได้ คนไข้หลายคนต้องอยู่ยาว ๆ กึ่งถาวร ที่นี่เลยมีการเรียนการสอนไปด้วยในตัว วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ สังคม วิชาแบบปกติและวิชาแนะแนว (ที่พร่ำบอกว่าตัวตนเขามันน่าอับอายอย่างไร) ปะปนอยู่ด้วยกัน
พี่แซมอธิบายต่อถึงปมด้อยของเด็กชาย เป็นผู้โชคร้ายที่ขาดความอบอุ่น บ้านแตกสาแหรกขาดล้านแปดอย่าง นาวีฟังมาสี่ปีจนรู้รูปแบบประโยคหมดแล้ว เด็กหนุ่มเลยฉวยโอกาสฝึกวิชาหลับทั้งที่ลืมตา ต้องทำท่าสนใจฟังไม่งั้นได้โดนเรียกให้ไปเผชิญหน้าคนทั้งชั้น
"—กล้าหาญและเข้มแข็งมาก ๆ เธอมีดีในแบบของเธออยู่แล้ว ไม่ต้องลำบากดัดเสียงเรียกร้องความสนใจเลยครับ ภูมิใจในสิ่งที่เธอเป็นเถอะ"
"ฮึก-ดะ-ได้ครับ"
"เอาล่ะ ไหนลองพูดเสียงปกติสิครับ"
เด็กชายพยายามเอ่ยเสียงเข้มต่ำที่สุดกับเขา
"ก็ทำได้นี่นา!"
เสียงปรบมือดึงให้นาวีตื่นเต็มตา เขารีบลุกขึ้นมาให้กำลังใจตามเพื่อนร่วมชั้น ปั้นหน้าซึ้งใจพร้อมทิ้งถ้อยคำชื่นชมไปพร้อมผู้โชคร้ายคนอื่น ๆ โดยไม่ต้องสนเรื่องความเป็นธรรมชาติ
"น่าฟังมาก"
"เสียงหล่อจัง"
"เท่ที่สุดเลย"
พอพี่แซมจะเริ่มพูด เสียงกระแอมไอเป็นสัญญาณให้พวกเขาหยุด
"เห็นไหมครับ เราเป็นตัวของตัวเองได้โดยไม่จำเป็นต้องร้องขอความสนใจจากใคร"
นาวีทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ไม้เป็นคนแรกของห้อง เขาหวั่น ๆ ว่าท่าทางนี้ดูรีบเกินไปหรือไม่ ด้วยรู้ตัวว่าถูกจับจ้องและให้คะแนนตลอดเวลา เด็กหนุ่มดึงสีหน้าตั้งใจฟังขึ้นสวมโดยพักแผนแอบงีบไว้ชั่วคราว เขาอยู่มานานจนชินกับภาพลักษณ์นักเรียนดีแล้ว ยิ่งเข้าใกล้ความหายดีเท่าไรก็ได้กลับเร็วขึ้นเท่านั้น
หวังว่าพ่อจะยังไม่เจอแหวนที่ซ่อนไว้ใต้กำแพง
พ่อเผาตุ๊กตาไปแล้ว นึกย้อนไปนาวียังเสียดายอยู่เลยว่าน่าจะรีบหนีออกจากบ้านตั้งแต่คืนนั้น หลังจากการกดดันนานัปการ ใครจะรู้ล่ะว่าวันรุ่งขึ้นแกจะลากลูกมาขังไว้ที่ศูนย์เลย—น่าจะโดดลงหน้าต่างแล้วหนีไปกับเขา
"เหมือนเหรียญที่มีสองด้าน หยินหยาง ขาวดำ ระเบียบและความวุ่นวาย ธรรมชาติออกแบบให้คู่ตรงข้ามอยู่ด้วยกัน"
ตรงข้าม? เหมือนที่ภายนอกนาวีฟังพี่แซมกรอกหูน่าเบื่อ ภายในจินตนาการถึงแต่หน้าคนรัก วาดฝันถึงสิ่งที่ผู้บรรยายต่อต้านแล้วกระหยิ่มยิ้มในใจ การแก้แค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เป็นพลังให้ทนต่อไปได้อีกวัน
"…สอดคล้องกับสัญชาตญาณสืบเผ่าพันธุ์…"
นาวีอาจจะเชื่อเขา ถ้าไม่เคยลองมาก่อนว่าริมฝีปากคนรักดีอย่างไร รอยแตกเล็กน้อย สัมผัสหยาบของผิวคาง ลิ้นร้อนดื้อดึงเอาแต่ใจ แสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา ถึงสืบเผ่าพันธุ์ไม่ได้แต่สืบพันธุ์ได้แน่ ๆ
เฮ้อ…สมองเด็กวัยรุ่นตอนปลายว่องไวมากกับเรื่องพวกนี้ เสียงบรรยายหลักความรู้ของพี่แซมกลายเป็นเสียงหึ่ง ๆ ไร้ความหมาย หลุดนอกกรอบความเข้าใจของเด็กหนุ่ม
"บางทีการเลี้ยงดูเข้มงวดไป บางทีพ่อแม่ให้ความอบอุ่นไม่เพียงพอลูกเลยมีปม ต่างเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดพฤติกรรมเบี่ยงเบนด้วยกันทั้งสิ้น"
ถ้าหายดีแล้วจะได้กลับบ้านไปเจอฉัตรเร็ว ๆ คิดถึงแล้ว ในหัวมีแต่ใบหน้าของเด็กหนุ่มอารมณ์ดี ขี้เล่น พลังงานล้นเหลือ สนุกสนาน เจ้าของอ้อมแขนอบอุ่น รอยยิ้มที่มอบคำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต
เมื่อสายตาพี่แซมเลื่อนเข้าใกล้ นาวียิ้มรับอย่างจริงใจเป็นพิเศษ
"หรือการที่พ่อแม่ไม่มีเวลาถ่ายทอดบทบาททางเพศให้ลูกอย่างเต็มที่"
เด็กหนุ่มเออออเห็นด้วยในลำคอ แววตาเพ้อฝัน ก่อนโดนกระชากลงมาอยู่ในความจริง
"ใช่ไหมนาวี อยากจะออกมาแชร์ให้เพื่อน ๆ ฟังหน่อยไหม"
"เสื—จะดีเหรอครับพี่"
ใจเย็น ๆ
"มาเถอะไม่ต้องอาย คนอื่นปรบมือให้กำลังใจเพื่อนหน่อยเร็ว"
เสียงเหมือนห่าฝนกดดันเขาว่าหนีชะตากรรมนี้ไม่ได้แล้ว
"ครับ แม่ผมเสียไปตั้งแต่ยังเล็ก พ่อก็ไม่ค่อยอยู่บ้านบ่อย ๆ เลย…" เด็กหนุ่มถอนหายใจ ตีหน้าเศร้าเล่าความรู้สึกเท็จ คราวที่แล้วแกพูดถึงปัญหาเขาว่าไงนะ "ไม่มีใครเป็นต้นแบบให้"
พี่แซมพยักหน้าให้พูดต่อ
"ทำให้ผมไม่คุ้นเคยตอนเจอกับเพศหญิง แค่อยู่ใกล้ก็รู้สึกว่ายากมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใช้ชีวิตอยู่ด้วย"
"เธอถึงต้องไปหาความรักผิด ๆ จากนอกบ้านสินะ"
นาวีแอบกำหมัดไว้ข้างหลัง ก่อนดึงสีหน้าเห็นด้วยที่ดูฝืนที่สุดขึ้นสวม มีแต่ต้องโกหกไม่งั้นก็ได้อยู่ต่อ ไม่อาจตอบโต้มากไปกว่านั้น แต่การที่ต้องปั้นหน้าซาบซึ้งทั้งที่อยากลุกขึ้นไปกระชากคอ คำนี้จะฝังใจเขาไปอีกนานทีเดียว
"ครับ"
โชคดีที่พี่แซมไม่ได้เซ้าซี้เด็กหนุ่มต่อ แกเข้าโหมดบรรยายเรื่องขาด 'role model' ซึ่งนักเรียนผู้เชื่อฟังก็ทำเป็นเห็นดีเห็นงามตามไปทั้งหมด
ตอนนั้นนาวีไม่ได้คิดเลย…ยิ่งเก็บกดความจริงเพื่อหลอกโลกภายนอกมากเท่าไหร่ ในใจก็อาจเผลอเชื่อฟังไปโดยไม่รู้ตัว
___
"นาวี อยู่คุยกันก่อนได้ไหม"
"มีอะไรเหรอครับ?"
การโดนเรียกตัวไว้หลังเลิกเรียนไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อย ช่วงหลังมานี้เด็กหนุ่มเรียนรู้วิธีเลี่ยงการถูกเพ่งเล็งได้แล้ว แต่ดูจากสีหน้ากระตือรือร้นของผู้สอน เขามั่นใจว่าธุระที่จะคุยเป็นเรื่องดี ความเครียดที่ปั่นมวนในอกจึงไม่จำเป็น
นาวีเลื่อนเก้าอี้นั่งตรงข้ามโต๊ะผู้บรรยาย รอยยิ้มสุภาพไม่จางหายไปจากใบหน้า
"เพื่อนชายของเธอเคยมาที่ศูนย์ไหม"
เรื่องดีกับผีสิ…เขาคิดน้อยไป ดีสำหรับพี่แซมกับดีสำหรับเขาช่างต่างกัน
"ไม่เคยครับ"
"เพราะเรื่องเงินล่ะสิ พี่พอจะเดาได้" ชายหนุ่มถอนหายใจออก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ "บอกตามตรงนะพี่ไม่ค่อยเห็นด้วยกับวิธีทำงานของที่นี่เท่าไร เน้นแต่เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ มากกว่าช่วยเหลือคน อย่าบอกย่าล่ะพี่พูดแบบนี้" เขาพูดติดตลกต่อท้าย แต่ผู้ฟังรับรู้ได้ว่าเขากลัวจริง
ทุกคนต่างยำเกรงย่าทั้งนั้น นาวียิ่งไม่ใช่ข้อยกเว้น เขาทั้งเกรงและเกลียดวิธีการที่หล่อนพูด สายตาที่หล่อนใช้ แค่มองยิ้ม ๆ แล้วเอ่ย 'น่าเสียดาย' ต่อหน้าก็ทำเอาขนลุกไปถึงไขสันหลัง
"ผมไม่เอาไปเล่าให้ใครฟังหรอก สัญญาเลย" เพราะดีไม่ดีก้าวออกจากห้องนี้เขาก็ลืม อุดมการณ์อะไรก็ตามของชายหนุ่มไม่ใช่สิ่งน่าสนใจเท่าการกลับไปนอน หนังตาเขาจะปิดแล้ว
"คิดดูสิ ข้างนอกมีเด็กอีกกี่คนที่ต้องทนอยู่กับปัญหาเพราะฐานะไม่เอื้ออำนวย เด็กป่วย ๆ โตขึ้นไปเป็นผู้ใหญ่ป่วย ๆ แล้วก็ส่งต่อความเจ็บป่วยให้ลูกหลานอีกที กลายเป็นปัญหาสังคมไม่จบไม่สิ้น"
"อือ…ครับ น่าเห็นใจนะครับ" นาวีพยายามอย่างยิ่งที่จะเข้าใจผู้พูด เขาพอเข้าใจความอุดมคตินิยมของพี่แซม แต่ไม่เข้าใจว่าเกี่ยวอะไรกับตัวเอง เขามาทำอะไรตรงนี้ แกอยากให้มีคนฟังตอนเพ้อการเมืองรึไง
ชายหนุ่มกดหัวปากกาลูกลื่นลงโต๊ะอย่างใช้ความคิด ดวงตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ข้างนอกนั่นมีแต่คนที่รังเกียจพวกเธอเต็มไปหมด เด็กหลายคนถูกกีดกัน ถูกทำร้าย ถูกต่อว่าคึกคะนอง ไม่มีใครพยายามเข้าใจปมปัญหาจริง ๆ อย่างที่ทางศูนย์กำลังทำ แต่เรากลับไปเน้นเรื่องไร้แก่นสาร"
"ว้าว น่านับถือมากเลยครับ" แต่ปล่อยเขาออกไปสักที
"พี่เลยว่าจะไปลองเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษดู"
นาวีตีหน้าเศร้าเร็วจนเกือบผิดปกติ "แบบนี้ผมก็จะได้เจอพี่น้อยลงน่ะสิ" กลับห้องไปเขาจะนอนหลับฉลอง
งานของเจ้าหน้าที่พิเศษคือรับตัว (ในบางกรณี—จับลากคอขึ้นรถโดยมีผู้ปกครองยืนเชียร์อยู่หน้าประตูบ้าน) คนไข้มารักษา ประเด็นสำคัญคือแกต้องออกไปข้างนอกบ่อย ๆ ถือว่าเป็นข่าวดีที่สุดในรอบปีเลยทีเดียว
"เวลาว่างพี่ก็ไปทำ session ฟรีให้เด็กด้อยโอกาสได้ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"
นาวีเริ่มรู้แล้วล่ะว่าบทสนทนานี้จะมุ่งไปทางไหน และเขาไม่ชอบมันเลยแม้แต่นิดเดียว
"เธอจะพาเพื่อนเธอมาก็ได้นะ พี่อยากจะช่วยพวกเธอจริง ๆ"
"อยากให้ผมพาเพื่อนไป?"
"ไม่ได้บังคับหรอก แค่คิดว่าเวลามีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นพี่ก็อยากให้โอกาสเธอเป็นคนแรก" อีกฝ่ายเริ่มขุดการ์ดมิตรภาพขึ้นมาใช้
ผู้อ่อนวัยกว่านึกเสียใจแล้วที่แสดงบทบาทเด็กดีได้เนียนเกิน ใคร ๆ ก็อยากช่วยเหลือเขา รักษา 'เพื่อน-ชาย' ของเขา ถามสักหน่อยว่าต้องการรึเปล่า
"พี่เสียใจนะ พี่ไม่อยากปล่อยให้เด็กคนหนึ่งอยู่กับความผิดปกติในโลกอันโหดร้าย"
"เขาไม่ได้ผิดปกติ" เด็กหนุ่มลดเสียงไม่ให้ก้าวร้าวอย่างยากลำบาก
"พี่ไม่ได้หมายความว่างั้น ไม่ใช่ว่าเพื่อนของเธอไม่ดี แค่กำลังบอกว่าเขาดีกว่าเดิมได้เธอเข้าใจใช่ไหม? เทียบกับเธอตอนปีแรก ๆ กับตอนนี้สิ ไม่คิดอยากให้คนอื่นได้โอกาสบ้างเหรอ" ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าผู้ฟังกำลังใกล้จุดเดือด เขาถึงค่อย ๆ อธิบายเหตุผลด้วยเสียงนิ่มนวล เข้าอกเข้าใจ แต่คนฟังยังอยากทิ่มปากกาเข้าไส้ให้หุบปาก
"ทำมาเป็นห่วง—"
แค่เดินหนีไป
แค่อดทนนิดเดียว
"ห่วงสิ ถ้าเธอห่วงเพื่อนจริง ๆ แล้วจะเข้าใจ"
นาวีพุ่งข้ามโต๊ะไปหาอย่างที่จินตนาการมาหลายครั้ง
หมัดเหวี่ยงชกระบายอารมณ์เป็นอันดับแรก แนวฟันกระทบข้อนิ้วจนเกิดเสียงน่ากลัว แต่คนที่เลือดขึ้นหน้าทั้งไม่รู้สึกเจ็บและไม่ได้ยิน
ปากกาหัวแหลมถูกใช้เป็นอาวุธแทงใส่หน้า ผู้เยาว์สู้แรงผู้ใหญ่ ค่อย ๆ กดมือเข้าใกล้ดวงตาเบิกโพลง
ชายหนุ่มผลักคนตัวเล็กกว่าออกก่อนจะกดปุ่มฉุกเฉินใต้โต๊ะสำเร็จ เสียงกริ่งเตือนดังลั่น แล้วนาวีก็โดนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากไป
เอาล่ะ…ไม่ห้องเรียนพิเศษก็ห้องผาสุขกับย่า อย่างไหนก็นรกพอกันทั้งนั้น
_____


## ห้องเรียนพิเศษ (2/2)

ถูกส่งเข้าห้องเรียนพิเศษตามระเบียบ
อดข้าว คุกเข่านอกอาคารในคืนฝนตก โดนไม้หวายหวดขาลาย คัดลายมือหนึ่งพันหน้ากระดาษ
ห้องล้างสมองถือว่าเบาเมื่อเทียบในด้านความทรมาน แต่ติดห้าอันดับบทลงโทษที่แย่ที่สุดที่นาวีเคยเจอ เหตุผลมาจากสถานที่ล้วน ๆ
ห้องนี้เป็นส่วนหนึ่งของตึกขังเดี่ยว ตั้งอยู่ในหมู่อาคารของผู้ป่วยหนักอีกที ศูนย์รวมของคนบ้าที่ยิ่งกว่าคนบ้า ตอนโดนการ์ดลากผ่านแนวลูกกรง เด็กหนุ่มพยายามไม่สบตาคนรอบข้าง พยายามไม่มองใคร แต่ก็มักจะมีพวกขี้เบื่อที่กระแทกประตูเหล็กดังปังอย่างข่มขวัญ แถมหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นอาการหวาดกลัวของเขา
ทั้งคนประหลาดที่ร้องโหยหวนตลอดเวลา คนหลุดโลกที่ลากสีแดงวาดรูปนามธรรมไว้เต็มผนัง คนน่าขนลุกที่อ้อนวอนเสียงแหบแห้งไม่หยุดหย่อน
"ได้-ได้โปรด…คืนมา-คืน มะ-มาา"
"เงียบโว้ย!"
ผู้คุมตะโกนด่าดังลั่น อีกคนที่เดินคู่กันมาสบถเห็นด้วย
"พวกเวรนี่ ห่าจิก ย่าน่าจะฆ่าทิ้งซะให้หมด"
เด็กหนุ่มถูกเหวี่ยงตัวเข้าไปในห้องมืดและเงียบ แต่เมื่อมีผู้ใช้งาน ภาพเคลื่อนไหวชุดหนึ่งก็ถูกฉายผ่านจอหนาหนักจนห้องสว่าง เสียงจากลำโพงดังอึกทึก ดึงดูดสายตาให้จ้องมันโดยอัตโนมัติ
ภาพยนตร์สั้นแค่ไม่ถึง 15 นาทีแต่ถูกเปิดฉายเล่นใหม่ซ้ำไปซ้ำมา ล้างสมองทั้งวันทั้งคืนจนหลอน ถึงเขาจะหันหลังไม่มองหรือนอนหลับไป ก็จะมีเสียงหวูดดังสนั่นสุ่มเปิดปลุกอยู่เนือง ๆ กันผู้ถูกลงโทษหนีด้วยนิทรา
จากประสบการณ์ นาวีรู้ว่าดิ้นรนไปก็ไม่ช่วยอะไร ยิ่งโวยวายยิ่งเปลืองพลังงาน การทุบประตูหนีมีแต่จะเจ็บมือ การเข้าไปทำลายเครื่องเล่นก็เหนื่อยเปล่า ดีไม่ดีจะโดนเพิ่มบทลงโทษมากกว่าเดิม การทนรับสภาพอยู่เฉย ๆ ดีที่สุดแล้ว
ภาพหญิงสาวลูบหน้าท้องนูนโต ฉากคลอดลูกเร้าอารมณ์ซึ้ง ตัดด้วยมารดาอุ้มทารกน้อย ภาพคู่รักนั่งปิกนิกในสวนสวย ครอบครัวพ่อแม่ลูกที่ย้ำเตือนว่ามาตรฐานของความสุขคืออะไร
นาวีเบือนหน้าหนี
เสียงเด็กร้องไห้จ้า เสียงดีดนิ้วเป๊าะ เสียงก่นด่าประณามให้เกลียดชังตัวเอง ฟังคล้ายมีคนมาตะโกนใส่หูจริง ๆ จนนักโทษเผลอหันมอง
ผู้หญิงอ้อนแอ้น อ่อนน้อม น่าปรารถนา แสดงในสื่อการสอนด้วยฉากเลี้ยงลูกทำงานบ้าน ผู้ชายบึกบึน เด็ดเดี่ยว บทบาทผู้เข้มแข็งคู่กับฉากใช้กำลัง ชกต่อย โชว์สัญชาตญาณอยากเอาชนะ
เงาร่างหนึ่งเหวี่ยงหมัดใส่อันตรายเพื่อเขา เงาเดียวกันนั้นยังเคยนั่งหมิ่นเหม่บนกระต่ายขูดมะพร้าวตัวจิ๋ว
เสียงของผู้เลี้ยงดูไพเราะ คู่กับอารมณ์อ่อนไหว ร้องไห้ง่าย ต้องให้ผู้มั่นคงกว่ากอดปลอบ จับมือ—สัมผัสผิวหนังเย็นเฉียบ—ผู้ชายก้าวร้าว ชอบการแข่งขัน ไร้น้ำตา
"??"
นาวีขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ภาพยนตร์สั้นมีภาพแทรกที่เขามั่นใจว่าไม่เคยเจอมาก่อน แต่เมื่อนักโทษเพ่งมองอีกทีฉากกลับเปลี่ยนไปแล้ว สติชั่ววูบถูกรบกวนแตกกระเจิงในพริบตา
หญิงสาวแสนสวยอุ้มเด็กอยู่ข้างหลัง เธอร้องไห้ พยายามปลอบลูก ชายหนุ่มหล่อเหลาต่อสู้กับแก๊งอันธพาลด้วยมือเปล่า ดวงตากล้าหาญไม่แสดงความอ่อนแอ อัดศัตรูเลือดสาดโดยไม่กะพริบตา
เหวี่ยงหมัดลงหัวคนร้ายซ้ำ ๆ
แขนแข็งแกร่งโอบร่างบอบบางไว้ในอก เธอมองเขาด้วยสายตาหลงใหล นี่ล่ะ วิถีชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น
___
ตอนโดนลากปีกออกจากห้องเรียนพิเศษ นาวีไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว รู้แค่ว่าหิว ง่วง และปวดหลังไปหมดจากการนอนบนพื้นปูนแข็ง ๆ
สิ่งที่ต้องการคือน้ำสักแก้ว ได้นอนสักงีบ สิ่งที่เจอคือประตูทาสีครีมของห้องผาสุข
"เดี๋ยว ทางนี้มัน—"
รอยไหม้ที่ถูกทาสีทับทำให้ดูแตกต่าง แต่ผู้ที่เคยผ่านเส้นทางนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าจำได้ดี
"ยังต้องไปหาย่าอีกเหรอ!"
เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงสิ้นหวัง รู้ดีว่าการโดนยายเฒ่าผู้นำศูนย์ตักเตือนเลวร้ายอย่างไร ย่าไม่ได้แย่ ไม่ได้แย่ทางร่างกาย ย่าแค่…มีวิธีบางอย่างที่จะปอกลอกตัวตนแท้จริงของผู้คนออกมา จ้องเข้าไปในดวงตาของเขา อ่านเขาออก ทำให้เขาพูด รู้จักเขาดียิ่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก
อยู่กับหล่อนมากเท่าไรยิ่งเหมือนสูญเสียสติสัมปชัญญะเข้าไปทุกที ยิ่งในสภาพที่ถูกจำกัดปัจจัยพื้นฐาน น้ำ อาหาร การนอน ความไม่พร้อมจะทำให้เขาเปิดรับเรื่องที่ไม่ต้องการ หลงลืมเรื่องสำคัญไป สูญเสียบางสิ่งที่ความไม่สบายกายเทียบไม่ติด
ผู้คุมหันหลังกลับเมื่อนักโทษถูกทิ้งลงโซฟาเรียบร้อย ทิ้งเขาไว้กับหญิงชราแค่สองคน
สิ่งที่ดึงดูดความสนใจเด็กหนุ่มที่สุดคือชุดน้ำชาและขนมบนโต๊ะ นาวีรีบเตือนตัวเองไม่ให้เผลอแตะต้อง อาหารไม่ใช่ของจำเป็นพื้นฐานที่จะได้รับเป็นปกติ อาหารคือของขวัญเมื่อทำตัวดี ๆ เชื่อฟัง ลากเส้นเชื่อมระหว่างผู้ควบคุมกับรางวัล จนบางทีก็หลงลืมไปว่าใครกันที่พรากมันไปตั้งแต่แรก
"ยินดีต้อนรับกลับจ้ะ ขนมหน่อยไหมลูก?" หล่อนรับรู้ถึงแววตาหิวโหยของผู้อ่อนเยาว์กว่า ถึงได้หยิบยื่นความภักดีราคาแพงมาให้
นาวีส่ายหน้า กัดริมฝีปากแน่นไม่ให้ตกลงรับยาพิษ
"คราวนี้ฝันถึงอะไรเอ่ย"
"จะด่ายังไงก็ได้แต่ผมไม่ขอโทษพี่แซมหรอกนะ"
"ทำไมล่ะ"
"เขาสมควรโดนแล้ว"
"หืม…ฝันถึงอดีตอีกแล้วสิ?"
"ผมเปล่า—"
เด็กหนุ่มหยุดประโยคเถียงในหัว การรับรู้กลับคืนมา เขาเบนสายตาอึดอัดสำรวจรอบห้อง ข้างนอกแดดส่องเหมือนเดิม แต่ยากจะบอกว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้วจากหน้าต่างฝ้า
เขาอยู่นี่ตลอด? พึ่งมาถึงห้อง? ตกใจเพราะเจอยายแก่ที่นึกว่าตายไปแล้ว ไม่สิ พึ่งก่อเรื่องมาแล้วโดนลงโทษต่างหาก หลักฐานคือหูที่ปวดหนึบจากการฟังเสียงดังมานาน ริมฝีปากก็แห้งผาก หิวข้าวหิวน้ำเหมือนไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน
ขนมทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง เต็มถาดละลานตา กลิ่นนุ่มของชามะลิอบอวล
"หนูคงหิว"
ผู้หยิบยื่นคือผู้ควบคุม แล้วเขาก็น้ำลายสอเหมือนกับหมา เชื่อฟังเจ้าของผู้ให้อาหาร เชื่อฟังคนที่เอาปลอกคอมาสวมให้มัน ค่อย ๆ ถูกฝึกให้เชื่อง ทานเสร็จจนเกลี้ยงเกลาแล้วก็อ้อนวอนเจ้านายให้หยิบยื่นขนมชิ้นใหม่
"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ชอบของหวาน"
"แน่ใจนะ ย่าไม่อยากให้หนูเป็นลมเป็นแล้งไป เราพึ่งจะคุยกันได้ไม่กี่คำเอง"
"เพราะใครล่ะครับ"
"ถ้าหนูไม่ดื้อก็ไม่เป็นแบบนี้หรอกจ้ะ"
หล่อนโยนให้เป็นความผิดเขาอย่างใจร้าย มอบสายตาอบอุ่นที่ไม่ว่าจะมองแมวตัวโปรด มองน้ำชาถ้วยโปรด มองเสื้อไหมพรมตัวเก่ง หรือมองมนุษย์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ไม่ต่างกันเลย
"ถ้าย่ายังอยู่ในหลุมก็ไม่เป็นแบบนี้หรอกครับ"
"จินตนาการ…ถึงจะไม่เหมาะสมแต่ก็สะท้อนตัวตนในใจหนู"
เด็กหนุ่มแค่นเสียงเหอะใส่อย่างไร้กาลเทศะ ทั้งเบือนหน้าหนีเอือมระอาบทล่อลวงที่ถูกเล่าใหม่อีกรอบ ไม่ว่าย่าจะพยายามเท่าไรก็จำได้อยู่ดีว่าความจริงเป็นอย่างไร เรื่องที่ทำร้ายพี่แซมมันอดีตตั้งนานแล้ว
เขาในปัจจุบันน่ะ—นาวีตื่นตระหนกเมื่อใช้เวลานานกว่าจะนึกออก
บ้านสวน ไก่ ห่าน ปราสาทลม สามี ลูกที่น่ารักอีกสามคน
"บอกย่าซิว่าเป็นภาพปกติรึเปล่า"
"ปกติหรือไม่ก็ไม่เห็นต้องสนเลยครับ แค่มีความสุขก็พอแล้ว"
ชีวิตเรียบง่าย ครอบครัวอบอุ่น
"อย่างหนูน่ะหรือนาวี หนูคิดว่าเป็นไปได้จริง ๆ เหรอ"
"ย่าไม่ได้อะไรจากการหลอกผม" นาวีโต้กลับเสียงแข็งกร้าว แต่เผลอหลุบตาลงมองนิ้วตัวเองเพื่อความมั่นใจอยู่ดี แหวนแต่งงานบนมือที่โผล่พ้นขอบเสื้อแขนยาวสีขาว สิ่งยืนยันของ 'ป๊า'
ไม่มีแม้แต่รอยแหวน
เด็กหนุ่มสูดหายใจเฮือก เพ่งมองให้วงสีเงินเกลี้ยงปรากฏขึ้นมาอย่างไร้ความหวัง หรือระ-รอยแหวนล่ะ ไปไหน??
ใจเย็นลงก่อน มันหายไปตั้งแต่ตอนผิวเขาคืนสภาพเด็กลงแล้ว รอยแผลเป็นช่วงค่อนชีวิตหลังก็หายไปด้วย ยากจะหาหลักฐานทางกายภาพมาย้ำให้ตัวเองฟัง มีแต่ต้องย้ำซ้ำ ๆ ในใจอยู่นานจนกว่าจะเชื่อ
แบบนี้ไม่ดีเลย เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นย่า หล่อนสามารถกระพือความสับสนเล็ก ๆ ให้กลายเป็นความจริงได้ง่ายดาย นาวีได้แต่หวังว่าเขาอาจไม่ต้องอยู่ที่นี่นานนัก ด้วยไม่มีทางล้มเลิกจนกว่าคนรักจะปลอดภัยอยู่แล้ว ไม่ว่าหลักฐานชีวิตคู่จะอยู่บนนิ้วหรือไม่ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
"หาแหวนแต่งงานอยู่เหรอ"
เด็กหนุ่มใจหายวาบ "ก็เพราะลูกน้องย่า!" เขาเสียเวลาไปจังหวะหนึ่งเพื่อนึกเหตุการณ์ "ย่าก็รู้อยู่ว่าทำไม"
"ต้องรู้สิจ๊ะ หนูเล่าให้ย่าฟังเอง ทั้งลูกสาวลูกชายคนเล็กคนโต ทั้งหมดนั่นเลย"
"อย่ามาเสือกกับครอบครัวผมนะ!"
"ครอบครัวเดียวที่หนูมีคือคุณพ่อ"
หล่อนแอบตามสืบถึงบ้านเหรอ ตั้งแต่เมื่อไร ทำไมเขาไม่รู้ตัว แล้วตอนนี้ยังแอบตามอยู่รึเปล่า นาวีนึกอยากจับหัวหล่อนกระแทกโต๊ะหรือผลักลงหน้าต่าง อยากทำลายอันตรายตรงหน้าทิ้งไป การรู้ว่าอุ้งมือเหี่ยวย่นเฉียดเข้าใกล้ลูก ๆ เหมือนเป็นการราดน้ำมันเข้ากองเพลิง
"นาวี กลับมาก่อน" ย่าเรียกด้วยเสียงเห็นอกเห็นใจ แผ่บรรยากาศเย็นเหมือนน้ำ "ลองคิดดูดี ๆ สิ หนูก็รู้ว่าชีวิตมีความสุขเป็นไปไม่ได้ใช่ไหมล่ะ มีแต่ในจินตนาการเพ้อฝันเท่านั้น ไม่ว่าดีแค่ไหนก็ไม่ใช่ความจริง"
"โกหก…" สถานที่นี้ฝึกการโกหกให้เขา แล้วตอนนี้จะมาหลอกโน้มน้าวให้เขาเชื่อเหรอ ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งเพ มีหรือนาวีจะไว้ใจสิ่งที่หล่อนพ่นออกมาแม้แต่คำเดียว
ย่าถอนหายใจอย่างผิดหวัง "ความฝันเป็นเวทีของหนู ต่อให้ไม่ถูกต้องยังไงมันก็ไม่ทำร้ายใคร แต่ในความเป็นจริงมีคนอีกมากมายที่เป็นห่วงหนู หวังดีกับหนู ห่วงใยหนูจริง ๆ ลืมความฝันไปไม่ดีกว่าเหรอ"
นาวีไม่ฟังหล่อนอีกต่อไป ปล่อยให้เสียงพร่ำโน้มน้าวเป็นเสียงผึ้งบินน่ารำคาญ ผู้อ่อนเยาว์กว่ากอดอกแล้วหันหนีไปอีกทาง
ของตกแต่งห้องอยู่ในสายตาเขาพอดี รังนกเซรามิกกับนกสีน้ำตาลอ่อนสองตัว ไม่รู้ทำไมรู้สึกว่ามันดึงดูดสายตามาก
"ยังฝังใจกับปมนี้อยู่สินะจ๊ะ" หล่อนลุกไปหยิบมันตั้งลงบนโต๊ะกระจกเตี้ย ๆ ที่กั้นระหว่างคนสองวัย
ประกายสงสัยเล็กน้อยในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงผลาญโหมกระหน่ำ นาวีรู้ว่าเขาไม่ควรมอง ไม่ควรฟัง ไม่ควรรับรู้เล่ห์กลของปีศาจ แต่…
โมเดลสูงทำจากเซรามิก ฐานปูนปั้นเลียนแบบกิ่งไม้ประดับด้วยดอกไม้งาม ตรงยอดบนสุดเป็นรังนกที่มีลูกตัวเล็ก ๆ อยู่สามตัว ต่างอ้าปากเรียกร้องให้แม่นกที่เกาะอยู่ขอบรังโน้มลงมาหาพวกมัน พ่อนกเกาะบนกิ่งเหนือรัง กางปีกออกเพื่อปกป้องทั้งสี่ชีวิต
เมื่อย่าเริ่มแนะนำแต่ละตัว ผู้ฟังสัมผัสถึงความคลื่นเหียนที่เริ่มก่อตัวเป็นก้อน
"พี่ใหญ่หลิน น้องตวันคนกลาง ตัวเล็กสุดนี่คงเป็นหม่อนใช่ไหม"
เวียนหัวจนอยากสำรอก
"หนูเข้าใจตั้งชื่อดีนะ"
_____


## รังนก (1/2)

เมื่อคืนมีพายุเข้ารุนแรง
ท้องฟ้าตอนเช้ามืดยังเป็นสีเทา อากาศค่อนข้างเย็น หมอกขาวปกคลุมทั่วทั้งบ้านและเขตสวนให้ตกอยู่ใต้ความคลุมเครือ
เด็กชายได้ยินเสียงจิ๊บจิ๊บดังไม่หยุดหย่อน เรียกความสนใจให้ผู้ใสซื่อเดินเข้าไปหา เขาเจอต้นกำเนิดในเวลาไม่นาน รังนกจากต้นไม้นอกกำแพงร่วงลงมาในเขตสวน กลิ้งรวมกับกองใบไม้สดที่ถูกวายุพัดโหมมาเช่นกัน
สามชีวิตข้างในรังยังไม่ตาย ลูกนกน้อยยืดคอสุดชีวิตเพื่อร้องขออาหารและร้องเรียกหาพ่อแม่นก ทำทุกอย่างเพื่อให้มีชีวิตอยู่
นาวีกอดอุ้มรังขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ก่อนพาเข้าบ้านเรือนไทยเพื่อขอร้องให้แม่บ้านคนแรกที่เจอซ่อมรังให้
"ช่วยไปก็ไม่ได้อะไรหรอกค่ะ แม่นกมันทิ้งรังแล้ว"
"แต่-แต่หนูไม่อยากให้มันตาย"
นายน้อยของบ้านงัดอาวุธหลักอันยากต่อกรขึ้นมาใช้ น้ำตาปริ่ม ๆ จะไหลออกจากดวงตาคู่โต ใบหน้าเล็กเง้างอน่าสงสารจนผู้ใหญ่ยอมช่วยเหลือ แม้รู้ดีว่าทั้งสามชีวิตจะมีจุดจบอย่างไร
พอรอยขาดถูกซ่อมเรียบร้อยด้วยด้ายสีเดียวกัน เด็กชายก็หาทางเอามันไปแขวนบนต้นไม้ต่อ นาวีใกล้ 8 ขวบแล้ว เขาโตพอที่พ่อจะอนุญาตให้ออกไปเล่นในละแวกบ้านได้ ส่วนการปีนต้นไม้สูง…อาจจะไม่ แต่ในเมื่อพ่อไม่อยู่และเหล่าพี่เลี้ยงไม่กล้าดุด่า ร่างเล็ก ๆ ถึงหาทางพาสามชีวิตกลับไปอยู่ตรงกิ่งไม้ได้โดยสวัสดิภาพ
เด็กชายเฝ้ารอตั้งแต่เช้าจนพลบค่ำ วันต่อมาก็ตื่นตั้งแต่ใกล้รุ่งเพื่อมานั่งมองตรงหน้าต่าง เฝ้าดูว่ารังนกเป็นอย่างไรบ้างแล้ว พ่อแม่นกเอาอาหารมาให้ลูกไหม ครอบครัวมันอยู่พร้อมหน้าหรือยัง แต่กลับไร้วี่แววของนกโตเต็มวัยทั้งสองตามที่แม่บ้านคาดการณ์
ลูกนกดูอ่อนเพลียมากเมื่อเทียบกับครั้งแรกที่เจอ เสียงเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน บางตัวผงกหัวเซื่องซึมคล้ายจะหลับไปได้ทุกเมื่อ แต่นาวียังไม่ย่อท้อกับธรรมชาติอันโหดร้าย เขาเอาข้าวบดชิ้นเล็กจิ๋วปีนขึ้นต้นไม้ไปด้วย แล้วพยายามป้อนอาหารให้ลูกนกด้วยตัวเอง
ต่อให้ไม่มีปีก ไม่มีจะงอย ไม่มีทางทำได้ดีเท่าพ่อแม่จริง ๆ เป็นแค่มนุษย์ไร้เดียงสา ยังอ่อนแอและต้องให้ผู้ใหญ่มาดูแลเหมือนกัน มีแค่ความห่วงใยที่ยังทำให้เขาดิ้นรนหาทางดูแลนกน้อยต่อไป
ไม่รู้ทำไม…พวกมันตายในสามวันถัดมา
แน่นิ่งไร้เสียงร้อง นอนฟุบหน้าคว่ำลงกับพื้นรัง ตัวเย็นเฉียบเท่าอากาศภายนอก แมลงวันตัวแรกเริ่มบินมาตอม
นาวียังปีนขึ้นไปข้างบนซ้ำ ๆ เพื่อดูว่ามันจะฟื้นขึ้นมาไหม เขายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความตายอย่างลึกซึ้ง ไม่แน่ว่าลูกนกแค่หลับลึกมาก ๆ หรือเปล่า ถ้าเอาข้าวคุณภาพดีกว่าเดิมให้ดมอาจฟื้นขึ้นมา ถ้าลองจิ้มปลุกอาจจะขยับตื่นก็ได้
เมื่อมดแดงไฟเริ่มขึ้น เด็กน้อยคอยปัดออก เมื่อขนเริ่มหลุดร่วงเป็นขุย เด็กน้อยพยายามแปะกลับที่เดิม เมื่อกลิ่นเริ่มไม่ดี เด็กน้อยไปหาดอกไม้หอมมาใส่ แต่พยายามเท่าไรก็ประสบแต่ความล้มเหลว
ทำไมถึงไม่ร้องอีกล่ะ?
เขาทุ่มเทให้พวกมันน้อยไปเหรอ หรือเพราะตอนนอนละเลยไม่ได้ดูแล ถ้าเฝ้าไว้ตลอดคงจะไม่ตายใช่ไหม…
___
"พ่อบอกว่าเพราะไม่มีแม่นกกกเลยหนาวตาย แล้วพวกนี้เลือกทำรังผิดที่เองถึงได้ร่วงลงมาง่าย ครั้งต่อไปก็ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแหละ ไม่ก็ทิ้งลงกองขยะ ช่วยไปก็เสียเวลาเปล่า"
เด็กหนุ่มสรุปเหตุการณ์อย่างเยือกเย็น ก่อนปิดท้ายด้วยน้ำเสียงถากถาง
"จบแล้วครับ"
นาวีใช้พลังงานที่เหลือห้ามตัวเองไม่ให้เอ่ย 'พอใจรึยัง?' ต่อท้าย สำหรับเขาแล้วนี่ไม่ใช่การปรึกษาปมปัญหาหรือสารภาพเรื่องทุกข์ใจเลยสักนิด ในเมื่อผู้รับฟังเป็นยายแก่ผีที่ไม่น่าเปิดเผยความทรงจำให้สักเสี้ยว
ย่าเลื่อนจานใส่ขนมตาลมาให้อย่างอนุญาต มืออ่อนแรงรีบฉวยก้อนขนมขึ้นทานรวดเร็ว นาวีไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายที่มีอะไรตกถึงท้องมันนานเท่าไร หรือครั้งต่อไปที่จะมีอะไรตกถึงท้องมันอีกนานเท่าไร น้ำขึ้นเมื่อไรถึงต้องรีบตักเข้าปาก
เด็กหนุ่มทานเร็วจนเศษมะพร้าวร่วงเปื้อนตัก สีขาวแบบเดียวกับกางเกงผู้ป่วย
"เป็นคำพูดที่โหดร้ายมากนะ หนูพึ่งอายุเท่าไรเอง"
คนถูกถามงึมงำคำว่า เจ็ด แปด เก้า ต่อด้วยจำไม่ได้ทั้งที่มีขนมอยู่เต็มปาก ย่าถึงนิ่งเงียบไปเพื่อให้เขาทานจนเสร็จเรียบร้อย หล่อนรินน้ำจากเหยือกใส่แก้วส่งให้ด้วยความใจดี
"ธรรมชาติก็โหดร้ายแบบนี้ ยังไงมนุษย์ก็ไม่มีทางเป็นนกได้อยู่แล้ว ไม่ใช่ความผิดของหนูหรอกจ้ะ"
ขนมตาลสี่ชิ้นกินพื้นที่ได้ไม่ถึงหนึ่งในสี่ของกระเพาะอาหาร นาวีเลยดื่มน้ำตามเยอะ ๆ จนหมดเหยือกเพื่อเพิ่มน้ำหนัก หวังให้ความรู้สึกหนักท้องช่วยดับอารมณ์หิวอันรบกวนจิตใจสักนิดก็ยังดี
เศษมะพร้าวบนจานยังเหลืออยู่ เศษมะพร้าวบนตักก็ยังมี ไหนจะบางส่วนที่ตกถึงพื้นอีก ยิ่งมองยิ่งถูกความเสียดายเข้าจู่โจมไม่หยุด จนกระทั่งเห็นว่าแมวขาวมาเก็บกินเศษซากบนพื้น พฤติกรรมของมันหยุดเขาไม่ให้ลงไปทำท่าทีตะกละตะกลามได้ชะงัด
เมื่อสิ่งรบกวนเริ่มบางลงแล้ว นาวีมองมือตัวเองอย่างเคยชิน ผิวซีดเซียวเปื้อนเหงื่อมัน เล็บฉีกน่ากลัว พอยกแตะพบริมฝีปากแห้งผาก ความเจ็บแสบพุ่งขึ้นสวนทางกับบรรยากาศสุขสบายที่เริ่มจางหาย ถูกแทนด้วยความทรมานทางสังขาร
"หนูอยากทานเพิ่มเหรอ"
นาวีเพ่งมองหล่อนอย่างงุนงง เขาควรจะโกรธ…ใช่ไหม? หากเขาไม่ได้ความจำเสื่อม ต้นเหตุของความเจ็บปวดหิวกระหายก็คือหล่อน แต่บางทีมันยากจะนึกถึงในสภาพท้องว่าง นอนไม่หลับ ขาดน้ำ และสับสนกับทุกสิ่ง
เด็กหนุ่มเริ่มหายใจผิดปกติ เพ่งมองมือบางซีดเซียวเหมือนอยากให้อะไรบางอย่างปรากฏขึ้นมา แมวสีขาวรีบกระโดดขึ้นตักอย่างแสนรู้
ขนขาวล้วน ยกเว้นเส้นสีดำลากตรงสันจมูกและจุดแต้มสองแห่งตรงฐาน หน้ามันคุ้น ๆ เหมือนแมวที่บ้าน
บ้านที่นึกถึงไม่ใช่หมู่เรือนทรงไทย แต่เป็นบ้านกึ่งไม้กึ่งปูนห้อมล้อมด้วยสวน ด้านหลังเป็นลำคลอง ถัดไปอีกเป็นทุ่งอ้อยกว้างขวาง
นาวีผุดลุกขึ้นทันที
เขายืนแรงเร็วเกินจนแมวโดดแผล็วลงไป ทั้งได้ยินเสียงบางอย่างตกพื้น แต่หน้ามืดจนแทบไม่ได้รับรู้ ขาอ่อนแรงใกล้ยืนไม่อยู่ มือสั่นจับพนักพิงของโซฟา บังคับให้ตัวเองใช้ความคิดสำรวจหาความจริงอย่างเร็วที่สุด สิ่งที่จำได้สุดท้ายคืออะไร? เขาโดนลงโทษ เขาชกใครสักคน งั้นมองเช็กรอยแผลตรงมือก่อน—ไม่มี
"เดี๋ยว ไม่-ไม่ มันไม่จริง"
แหวนล่ะ
"ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นหรอก หนูฝันกลางวันอีกแล้วเหรอ"
"ย่าทำร้ายเขา!"
ร่างหนัก ๆ ล้มลงเหมือนหุ่นเชิดเอ็นขาด
"ย่า…ย่าทำฉัตรหมดสติ"
"ได้ยังไงกัน ย่ายังไม่เคยเจอเขาเลย"
มืออ่อนแรงขยี้ตา เจ็บ ยกขึ้นทึ้งศีรษะสับสน
"ย่าให้ลิ่วล้อใช้พลังจิตควบคุมผม"
"หืม พลังจิตแล้วเหรอ ช่างจินตนาการเสียจริง เรื่องเหนือธรรมชาติแบบนี้ยากจะเชื่ออยู่นะ"
หญิงชราโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แต่นั่นก็มากพอแล้วให้นาวีผงะหนีจนข้อพับเข่าชนเบาะ พาทั้งร่างล้มลงนั่ง จมอยู่ในกองผ้าห่มและหมอนอิง ไม่ต่างจากนักโทษในกรงอันสุขสบาย
"ไม่ต้องอายหรอกจ้ะ เธอพึ่งจะ 18 เอง หุนหันพลันแล่นกับช่างคิดช่างฝันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"
"ผมไม่ใช่เด็กสักหน่อย"
"จากที่ย่าเห็นก็เชื่อได้ยากนะ หนูลองก้มลงมองกระจกตรงโต๊ะดูไหม"
"ผม-ผมเจอเรื่องประหลาด มันเป็นปาฏิหาริย์ต่างหาก ทั้งครอบครัวกลายเป็นเด็กชั่วข้ามคืนไงครับ ตื่นขึ้นมาวันนึงแล้วโดนลดอายุเป็นเด็ก…" นาวีพยายามอธิบายสาเหตุเพื่อเถียงย่า แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนโม้ ยิ่งตะกุกตะกักฟังไม่รู้ความ
"ลิ่วล้อย่าโทรหาผม แล้ว-แล้วก็—เอาตัวมาที่นี่" พอเอ่ยออกมาแล้วฟังดูน่าตลกจริง ๆ จากผู้ใหญ่ตอนปลายกลายเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา ชี้ไม้ชี้มืออธิบายความเชื่อแฟนตาซีให้ผู้ปกครองฟัง
ย่าฟังยิ้ม ๆ ปล่อยให้หลานวัยสี่ขวบเล่าจินตนาการหลุดโลกโดยไม่เข้าไปขัด ความอบอุ่นเอ็นดูแทบจะกลั่นตัวเป็นน้ำเคลือบดวงตา ยิ่งนาวีพูดออกไปเท่าไรอีกฝ่ายก็มองว่าไร้สาระมากขึ้นเท่านั้น เสียงของเด็กหนุ่มจึงค่อย ๆ เงียบจนหยุดลงในที่สุด
"มันเป็นความฝันของหนูจ้ะ หนูอยากให้เป็นอะไรก็ได้ แต่ย่าชอบฟังนะ มันบอกอะไรได้หลายอย่างเกี่ยวกับหนูเลยล่ะ"
ไม่ ไม่ใช่ฝัน มันคือความจริง ชีวิตจริงของเขา—นาวีกัดริมฝีปากห้ามเถียงอย่างยากลำบาก ต้องไม่ลืมว่าทุกคำของหล่อนมันผิดไปหมด แต่ถ้าเลือกเงียบเพราะไม่สามารถจำเหตุผลโต้กลับได้ เขาก็จะเป็นฝั่งที่เข้าใจผิดเสียเอง
_____


## รังนก (2/2)

"หนูรู้ไหมการกลายเป็นเด็กหมายถึงอะไร เด็ก ๆ น่ะยังพึ่งพาตัวเองไม่ได้ ต้องกลับมาที่บ้าน ต้องอยู่ใต้ปีกของผู้ปกครอง ต้องถูกกุมบังเหียนตลอดเวลา"
"ไม่…ไม่ใช่สักนิด"
"คือการได้ควบคุมคนที่รัก"
หญิงชราไล่ต้อนนาวีให้จนมุม ดึงเรื่องแล้วเรื่องเล่าออกมาเผชิญหน้าผู้อยากลืม คิดว่าเขาไม่เคยสงสัยในความเห็นแก่ตัวของตัวเองเหรอ รู้ไหมเขาพยายามมากแค่ไหนกว่าจะอยู่ร่วมกับมันได้สำเร็จ
เด็กหนุ่มทิ้งพลังงานที่อุตส่าห์สะสม ทิ้งความใจเย็นไปกับการดิ้นรนหนีทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ เขาเดินเร็วรวดเดียวไปถึงประตู หันหลังให้หญิงชราที่จ้องมองตาไม่กะพริบ ก่อนค้นพบว่ามันถูกล็อกจากด้านนอก
"นาวี กลับมานี่ก่อน เรายังคุยกันไม่จบเลย"
ผู้ฟังปิดกั้นไม่รับรู้แล้ว เขาพยายามดึงกระชากลูกบิดสลับกับเอาตัวกระแทกประตูให้เปิด ความตื่นตระหนกช่วยขุดแรงเฮือกสุดท้ายให้พาร่างหนี กระตุ้นกล้ามเนื้ออ่อนเพลียให้เครียดเกร็งพาเจ้าของพ้นจากอันตราย
ย่าลุกเดินตรงมาหาเขา
"ทำไมหนูถึงยอมรับความจริงไม่ได้ล่ะ"
"ยะ-อย่าเข้ามา"
เปิดสิ เปิด เขาต้องหนี
หญิงชราจับกระแสความสับสนในสีหน้าของผู้อ่อนเยาว์ได้รวดเร็ว เข้าใจเหยื่อดียิ่งกว่าตัวเหยื่อเองเสียอีก
"มีอะไรที่อยากลืมอยู่รึเปล่า"
"ไม่มี!!"
เสียงของสุนัขจนตรอกแข็งกร้าวกว่าปกติไปมาก ย่าถึงกับหยุดนิ่งเพื่อประเมินปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มใหม่ นาวีไม่เคยตอบสนองรุนแรงกับคำถามขนาดนี้มาก่อน ไหล่บางสั่นน่าสงสาร สีหน้าถอดสีของคนที่เหยียบระหว่างเส้นสติกับแตกสลาย
หญิงชราอยากสำรวจจุดอ่อนใหม่เกินกว่าจะปล่อยไป "พยายามจะลืมอะไรจ๊ะ เล่าให้ย่าฟังได้นะ"
เด็กหนุ่มถอยหนีไปจนหลังแนบประตู ไม่มีทางหนี ภาพของปีศาจชราเข้าใกล้และชัดขึ้นทุกฝีก้าว—ภาพร่างที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล ในมุมที่หรี่ไฟจนมืด คราบแดงบนผ้าเขียว—กรงเล็บงองุ้มจับแขนเขา
นาวีหายใจเฮือกหวาดผวา เผลอผลักย่าออกไปเต็มแรง
ร่างชราถอยไปลื่นเหยือกน้ำที่กลิ้งบนพื้น ก่อนหงายหลังล้มเสียง 'พลั่ก!' ใหญ่ แมววิ่งหนีกระจายเข้าตามมุมมืดของห้อง
นาวีมองอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอยู่หลายวินาที ในหัวยังจินตนาการอยู่ว่าแม่มดเฒ่าจะลุกขึ้นมาประชิดตัว จิกตาเขาด้วยเล็บแหลม สาปแช่งเขาด้วยไฟโกรธ สั่งลงโทษมนุษย์ที่กล้าเหิมเกริม แต่หล่อนกลับนิ่งสนิท
"ยะ-ย่า?" ผู้เยาว์เอ่ยเรียกเสียงขาดช่วง ใบหน้าขาวซีดเมื่อนึกว่าทำอะไรลงไป ต่อให้เป็นยายแก่ปีศาจแต่ด้วยวัย 80 กว่าล้มนิดล้มหน่อยก็อาจถึงชีวิต นาวีเดินเข้าไปคุกเข่าลงข้างหล่อนอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เห็นเลือดออกเป็นหย่อมแดงข้างศีรษะแตก ดวงตาปิดสนิท คราบเลือดเปื้อนพื้นกระเบื้องสีขาวเป็นวง
เขาควรเรียกคนมาช่วย แต่ประตูล็อก ทะ-ทำยังไงดี—จู่ ๆ ร่างแน่นิ่งลืมตาโพลง ย่าลุกขึ้นมาบีบคอ
นาวีร้องเสียงหลงออกมาได้ครึ่งคำ กลายเป็นเสียงไอค่อกแค่กเมื่อนิ้วโป้งเหี่ยวย่นกดหลอดลมคอ แรงมือหนักเกินจะเป็นแรงคนแก่ เด็กหนุ่มหายใจติดขัด หัวหมุนติ้ว เลือดสูบฉีดพุ่งขึ้นแต่ถูกปิดกั้น หัวอึดอัดเหมือนจะระเบิด
มืออ่อนแรงของนักโทษพยายามแกะนิ้วออกอย่างไร้ผล ประสาทเริ่มพร่าเบลอขึ้นทุกขณะ เด็กหนุ่มรีบควานหาของแข็งใกล้มือมาฟาดให้หล่อนปล่อย ความตกใจและหวาดกลัวปนเปจนขาดสติ
ฟาดไม่ยั้งจนกว่าจะปล่อย
เหวี่ยงลงหัวคนร้ายซ้ำ ๆ
ทุบศัตรูเลือดสาดครั้งแล้วครั้งเล่า
นาวีรู้ตัวอีกทีตอนนั่งตัวสั่นอยู่มุมห้อง เหยือกน้ำในมือแตกพังไปแล้วจนเหลือแต่ด้าม เสียงชีพจรเต้นตุบตับดังรัวเป็นกลองแข่งกับลมหายใจหอบ มือเขาเปื้อนเลือดทั้งถูกเศษแก้วบาดเหวอะหวะ แต่ทุกความเจ็บปวดแผ่ขึ้นอย่างเชื่องช้า การรับรู้ด้านชาไปทุกส่วน
เขา…เขาพึ่งทำอะไรลงไป? เด็กหนุ่มเลื่อนตัวถอยหนีแต่ข้างหลังมีแต่ผนัง ดวงตาหวาดผวามองดูผลงานตัวเองบนพื้นกระเบื้องขาว ตั้งแต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดกับรอยยุบ สีแดงเปรอะเส้นผมแห้งพันยุ่งเหยิง เศษเนื้อเยื่อผสมปนจนดูไม่ออกเลยว่าอะไรเป็นอะไร
ก้าวร้าว ชอบใช้ความรุนแรง—
แผลฉกรรจ์บนใบหน้าผู้ชราค่อย ๆ สมานตัวต่อหน้าเขา แล้วชั่วนาทีเดียวที่ยาวนานเป็นชั่วโมง ย่าก็สูดหายใจเฮือกลุกขึ้นมา
ประสาทหลอน—
"แย่จริง หนูทำชุดย่าเปื้อนหมดเลย" หล่อนใช้ชายเสื้อไหมพรมเช็ดโลหิตแดงแล้วก็ปัดเศษแก้วตามไหล่ออก อากัปกิริยาดูใจเย็นผิดมนุษย์
"ตัว…ตัวอะไร ย-ย่า อึก…เป็นตัวอะไร"
"แน่ใจเหรอว่าใช่ย่า?"
เจ้าของรอยยิ้มหลอนพุ่งเข้ามาใกล้ นาวีจับหาอาวุธที่พึ่งใช้เมื่อครู่มาป้องกันตัว แต่สิ่งที่อยู่ใกล้มือเขากลับไม่ใช่เหยือกน้ำ
ชิ้นส่วนเซรามิก?
เสียงดีดนิ้วดังขึ้นรัว ๆ ตามอารมณ์ร้อนรน อยากจะปลุกให้เด็กหนุ่มผู้หวาดหวั่นกลับจากฝัน
"นาวี ตื่น กลับมาก่อนลูก"
"…?"
"สิ่งที่หนูเห็นมันไม่จริง ตื่นเดี๋ยวนี้!"
หญิงแก่ยืนห่างจากเด็กหนุ่มหลายก้าว รักษาระยะห่างเผื่อโดนทำร้ายแต่ก็เอ่ยถามเสียงกังวลอยู่ตลอด ท่าทางอย่างผู้ปกครองใจดีที่อยากเข้ามาดูอาการของหลานรักใกล้ ๆ เพราะเป็นห่วง ใบหน้าหล่อนไร้รอยแผล ไม่มีเลือด ปราศจากร่องรอยอื่นนอกจากเส้นย่นบอกวัย
โลหิตแอ่งน้อยที่เห็นมาจากมือนาวีเพียงคนเดียว มันถูกบาดเหวอะหวะ สีแดงฉานตัดกับเสื้อผ้าสีบริสุทธิ์ เขากวาดมองหาคำตอบไปทั่วห้องอย่างสับสน สายตาหยุดอยู่ตรงของประดับที่พังไม่มีชิ้นดี มันควรมีร่างผู้ชรานอนอยู่ตรงนั้น แต่กลับเป็นเศษกระเบื้องเคลือบกระจัดกระจาย
รังนกแหลกละเอียดจนยากจะบอกว่าเคยเป็นอะไร หัวลูกนกหลุดออกจากตัว พ่อนกถูกทุบพังเป็นเสี่ยง ดูรวม ๆ ไม่ต่างจากเศษขยะชิ้นหนึ่ง
—มือเขาเย็นเหมือนกำลังจับน้ำแข็ง ค่อย ๆ สูญเสียความร้อน กำลังจะกลายเป็นศพเย็นชืด พยายามปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น—
ผู้ป่วยหวีดร้องเสียงเสียขวัญที่สุดในชีวิต
เขาถูกผู้คุมลากออกไป ชายตัวใหญ่กว่าช่วยกันจับกุมจากข้างหลัง ป้องกันไม่ให้นักโทษไปทำร้ายใครได้อีก ไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มช็อกเกินกว่าจะรับรู้อะไรได้แล้ว แต่กระทั่งเสียงของตัวเองก็ไม่ผ่านเข้าหู เส้นความเป็นจริงกับภาพหลอนหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
___
หล่อนปั่นหัวให้เขาหลอน?
การสะกดจิต?
ฝันไปเอง?
'ลูกผู้ชายหนักแน่นมั่นคง! เสียเลือดไม่เสียน้ำตา!' เสียงดังสนั่นจากสื่อการสอนพุ่งเข้าโสตประสาท
เขาอยู่ในห้องเรียนพิเศษตั้งแต่เมื่อไร?
การเปลี่ยนแปลงของสภาพรอบตัวดูกำกวม นาวีจำได้ถึงเส้นทางผ่านลูกกรง นักโทษดุร้าย เงื้อมือปีศาจที่แอบหลบอยู่ตามมุมมืด แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นความทรงจำอดีตเก่าก่อนหรือเมื่อครู่นี้ ในสถานที่ที่ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน กระทั่งการบอกความต่างของเวลายังยาก
นักโทษนอนตะแคงหันหลังให้ภาพเคลื่อนไหว ความเย็นของพื้นห้องซึมผ่านผ้าบางไปจนถึงผิวไหล่ เขารู้สึกหนาวมากกว่าปกติจนต้องนอนกอดขาซุกกับตัวเองให้ความอบอุ่น ป้องกันพื้นเย็นเฉียบดูดเอาอุณหภูมิของร่างกายไปหมด
หิว หนาว หนวกหู เจ็บมือ กลิ่นคาวเลือดชวนพะอืดพะอม หลายอย่างรบกวนผู้อ่อนแรงไว้จากการหลับใหล
เด็กหนุ่มยังอยู่ในเสื้อผ้าชุดเดิม รอยเลือดเก่า ๆ แห้งเป็นสีน้ำตาลถูกทับด้วยเลือดใหม่จากแผลเซรามิกบาด เหมือนอยากให้เขาได้ย้ำเตือนถึงผลลัพธ์ของการกระทำตัวเองในทุกลมหายใจ แม้นักโทษจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรผิด
พึ่งทำร้ายย่า—นึกความสามารถของหล่อนให้ออก เป็นอมตะ? เป็นคนเสียสติ เหี้ยมโหดเกินมนุษย์ สมควรถูกรักษาและแก้ไข แต่…ไม่ใช่ เศษเซรามิกไม่ใช่หรือ เขาพึ่งทำร้ายลูกนกตาย คู่ควรกับความทรมานในตอนนี้แล้ว
นาวีกัดริมฝีปากเรียกสติ ต้องจำให้ได้ว่าทุกอย่างเป็นแผนของหล่อน ย่าอยากจะควบคุมเขา อยากให้เขาสับสนจนเป็นบ้า ไอ้ของประดับห้องนั่นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยกับสิ่งสำคัญแท้จริง เขามีคนที่รอให้กลับไป แต่แล้วมันคืออะไรล่ะ นึกให้ออก
'น่าขยะแขยง ผิดปกติ' เสียงก่นด่าแทรกเข้าโสตประสาท พุ่งชนความนึกคิดที่พึ่งเข้ารูปเข้ารอยให้กระจัดกระจาย
ย่าลักพาตัวเขามา
แสบท้องมาก
เขาถูกหลอกว่าทุกอย่างเป็นความฝัน
ง่วง อยากจะหลับแต่หลับไม่ได้ ปวดหัวหนึบไปหมด
อย่างน้อยก็ห้ามลืมว่ามาที่นี่ทำไม
'ศีรษะของลูกน้อยหนุนพอดีบนไหล่ ให้สัมผัสไออุ่นของมารดา ใช้มือประคองลำตัว'
หาสิ่งเตือนตัวเองสิ นาวียกมือขึ้นมาดูโดยอัตโนมัติ
'งานแต่งงานของคู่สามีภรรยา ฝ่ายหนึ่งปกป้อง ฝ่ายหนึ่งอุ้มชู ถือไม้เท้ายอดทอง'
เขามองทำไม? มันควรจะมีอะไรอยู่ตรงนั้น
___
ที่เดียวที่ได้นอนคือห้องผาสุข เด็กหนุ่มล่องลอยอยู่ในนิทราเบาสบาย ปราศจากความฝันและความเจ็บปวดใด ๆ รบกวน จนกระทั่งเสียงดีดนิ้วปลุกให้เขาตื่น
นาวีกะพริบตาขึ้นมองผ่านความงัวเงีย ไม่รู้ว่ากำลังนึกจำอะไรอยู่ ในใจมันเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ค่อยออก สมองว่างโล่งตอนคิดหาเหตุผล อยู่ท่ามกลางกองผ้าห่มนุ่มสบายจนไม่อยากคิดเรื่องเครียด ความอบอุ่นที่โอบล้อมไหล่บางชวนให้นึกถึงสัมผัสอ่อนโยน แข็งแกร่ง อยากเอนพิงไปนาน ๆ
เขาได้กลิ่นชาหอมกรุ่นคล้ายดอกเก๊กฮวย เห็นแสงธรรมชาติอันชวนให้นึกถึงท้องฟ้าคราม ได้ยินเสียงลมเอื่อยล่อลวงให้อยากกลับสู่นิทรา…รู้สึกเหมือนอยู่บ้าน
แมวอ้วนกระโดดขึ้นมาอยู่บนตัก ขนสีขาวล้วนของมันนุ่มชวนลูบ ดูคุ้นเคยแต่ไม่รู้ทำไมนึกไม่ออก มันครางเสียงครืดคราดเรียกให้เกาคอ มองหน้า กะพริบตา บอกรักด้วยภาษาสัตว์
"เป็นฝันร้ายหรือคราวนี้"
"ครับ…น่ากลัวมากเลยล่ะ"
เด็กหนุ่มถอนหายใจออกด้วยเสียงอ่อนเพลีย ทั้งเสียดาย เศร้าใจ คิดถึง รู้สึกผิด สงบสุข อยากฝังลืม ความรู้สึกที่อยู่ในอกเหมือนทั้งชั่วอายุคนอัดแน่นในคืนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นกลับยุ่งเหยิงเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำ
"ดีที่จำไม่ได้แล้ว"
_____


## ในกาแฟ (1/2)

"ธาม มีอะไรหรือเปล่าลูก"
ผู้ถูกเรียกขยับจะเอ่ยปากแต่ตัดสินใจเงียบลง ดวงตาจ้องรูปบนจอมือถือที่วางราบบนโต๊ะ มือบีบนวดกันเองด้วยท่าทางซ้ำ ๆ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด เขาหายใจเข้าเชื่องช้าแล้วเอ่ยคำตรงข้ามกับความจริงออกมา
"แค่ถามไถ่ทั่วไปครับ" ธามนึกอยู่พักหนึ่งว่าจะถาม 'เจอสิ่งผิดปกติบ้างไหม' ยังไงโดยไม่ให้น่าสงสัย "…ที่บ้านเป็นยังไงบ้างครับ"
"สบายดีสิจ๊ะ" แม่เข้าใจนิสัยเขา ถึงได้ขยายความคำว่าสบายดีต่อโดยไม่ต้องให้ลูกถาม "ตั้งแต่ได้รถใหม่มา พ่อแกนะพาแม่ออกเที่ยวทุกวันเลย วันนี้พึ่งจะได้หยุดบ้าง นี่แม่จัดดอกไม้ในห้องหนังสือใหม่ด้วยลูก อยากเห็นไหม"
เมื่อชายหนุ่มตอบตกลง ปลายสายก็ถามซ้ำว่าเห็นไหมมากกว่าสามรอบ "ว้า กล้องนี่มันเปิดยังไง แม่ว่าแม่เปิดแล้วนะทำไมมืด"
"ผมไม่ได้เปิดวิดีโอคอลครับ พอดีทำงานอยู่" ชายหนุ่มพยายามบังคับเสียงให้ปกติแม้ต้องเอ่ยผ่านริมฝีปากเจ็บแปล๊บ ดีที่ตัวเองเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว และถ้ายกเรื่องงานขึ้นมายังไงแม่ก็ไม่เซ้าซี้ต่อ คำถามประเภททำงานแล้วจะโทรมาทำไมไม่ถูกเอ่ยถึง
แม่เล่าเรื่องงานอดิเรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเองและความเป็นไปในชีวิตหลังวัยทำงาน เรื่องธรรมดาอย่างซื้ออ่างอาบน้ำใหม่ กระรอกบุกสนามหญ้า หรืออากาศที่ร้อนขึ้นทุกวัน
"ธาม?"
ผู้ฟังไม่รู้เลยว่าเงียบไปนานแค่ไหนแล้ว
"เราสบายดีใช่ไหมลูก ไม่ไหวก็กลับมาบ้านได้นะ"
ไม่…แต่ถ้าพูดออกไป เขามีแต่จะทำให้สองคนนี้ผิดหวัง
"สบายดีครับ แม่ไม่ต้องห่วง แค่โทรมาเช็กเฉย ๆ" ชายหนุ่มจินตนาการสีหน้าห่วงใยของปลายสายได้เหมือนกำลังนั่งอยู่ต่อหน้า "ผม…เดี๋ยวผมต้องไปแล้ว ดีใจที่ได้คุยนะครับ ราตรีสวัสดิ์"
"ตอนนี้ตีสี่กว่าแล้ว"
"แต่นาฬิกา—" ธามชะงักคำเถียงเมื่อเห็นตัวเลขอีกครั้ง ดูท่าภาพเลขสิบจะเป็นความทรงจำเมื่อหกชั่วโมงก่อน หรือว่าเขา…จะบ้าเหรอ ย่าจะมาล้อเล่นอะไรกับเรื่องแค่นี้ ชายหนุ่มบีบนิ้วมือตัวเองระงับความคิดฟุ้งซ่าน
"หยุดให้หมดเลยเรื่องที่ลูกคิดอยู่น่ะ"
ชายหนุ่มไม่ประหลาดใจที่ถูกอ่านออก ยังไงอีกฝ่ายก็เลี้ยงดูเขามาสิบกว่าปี "ผมแค่ใจลอย"
"ดื้อกับแม่เหรอ ไปนอนสักตื่นให้ร่างกายได้พักผ่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"
"ครับ…"
บทสนทนาจบลงด้วยคำว่าฝันดี ถ้อยคำอบอุ่นราวกับจะลบเลือนความวิตกให้หายไปได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่คนถูกสั่งไปนอนยังจ้องหน้าจอคอมต่อ พิมพ์อีกสองสามประโยค หยิบเอกสารสัญญาในลิ้นชักมาเทียบสักย่อหน้า ก่อนจะวางทุกอย่างลงอย่างยอมแพ้
ซองสีน้ำตาลทำให้เขานึกถึงคนที่เคยยื่นให้ เป็นสิ่งย้ำเตือนขั้นรุนแรงถึงเหล่าคนที่เขาพึ่งผลักลงเหว ชายหนุ่มถึงตัดสินใจพักในที่สุด ยังไงเสียสมาธิขนาดนี้ก็ทำงานต่อไม่ไหวแล้ว
ธามย้ายที่จากห้องเงียบ ๆ อึมครึมไปข้างล่างตึก เทศกาลสงกรานต์จบลงแล้วแต่บริษัทแถมหยุดยาวให้อีกเป็น 7 วันติด–แม้เขาจะไม่ชอบใจนัก–ที่ตึกเลยยังเงียบวังเวง ยิ่งเป็นเวลาตีสี่ด้วยแล้ว
พอมองนาฬิกาเหนือเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เขาเพิ่งนึกเรื่องสำคัญได้ ช่วงนี้มีอะไรเปิดบ้างนอกจากร้านสะดวกซื้อ? แต่เอาเถอะ หนังตาจะปิดขนาดนี้เขาไม่เกี่ยงแล้ว
เจ้าของตึกผ่านยามผู้เอานิตยสารปิดหน้าหลับอย่างจริงจัง ผ่านโต๊ะวางอาหารเดลิเวอรี่ที่มีถุงหนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยว ความทรงจำของเมื่อหัวค่ำกลับมาทันที เขาซื้อไว้ตั้งแต่ร้านโปรดยังไม่ปิดแล้วลืมลงมาเอา ตอนนี้คงหายเย็นไปเป็นชาติ น้ำแข็งคงละลายหมดแล้ว รสชาติเสีย
คาเฟอีนก็คือคาเฟอีน
ธามกระดกมันลงไปครึ่งแก้วตั้งแต่ก่อนถึงห้อง ก่อนหย่อนตัวลงเก้าอี้นุ่มแล้วยกขาพาดโต๊ะ ตั้งใจจะพักสายตาสักครู่ระหว่างให้สารเคมีทำหน้าที่ ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอหลับยาวตั้งแต่เมื่อไร
___
ตุ๊กตาลิงหน้าโง่นั่งจ้องหน้าเขา
ธามจ้องตาไร้ชีวิตของมันกลับด้วยความตึงเครียดไม่แพ้กัน แต่อีกฝ่ายมีพรรคพวกตุ๊กตาห้อมล้อมอยู่ด้วยเป็นฝูง เรียงนิ่งเป็นระเบียบบนแนวชั้นวางชิดผนังฝั่งประตู ต่างส่งสายตาดูหมิ่นไอคิวเขาเหมือนเป็นคณะผู้พิพากษาในชั้นศาล
นักโทษ—ชายหนุ่มตื่นเต็มที่เกินกว่าจะหลอกตัวเอง เขาถูกขังในห้องคล้ายห้องเก็บของ ตรงข้ามกับชั้นวางของจุกจิกพอดี ผนังฝั่งด้านในมีแต่ห้องโล่ง ๆ และห้องเล็กริมสุดที่ไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร แต่จากหน้าต่างระบายและประตูพลาสติก เขาหวังว่าจะเป็นห้องน้ำ ไม่ใช่ห้องเก็บอุปกรณ์ทรมาน
ธามไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเดียวในห้อง ที่นี่มีแมว แมว แมวเต็มไปหมด แมวทั้งฝูงจ้องหน้าเขาจากในมุมมืด ส่วนใหญ่ไม่สนใจเขาแล้วเลียมือเลียเท้าตัวเอง ส่วนน้อยเข้ามาคลอเคลียขานักโทษอย่างออดอ้อน ทำเอาห้องขังเฉพาะหน้านี้กลายเป็นคาเฟ่สารพัดสัตว์
เขาถูกมัดติดเก้าอี้ ผ้ามัดมือไพล่หลัง เชือกขนาดเล็กมัดรอบลำตัวและเก้าอี้ โซ่หนาหนักล่ามข้อเท้า ตรวนตรงข้อเท้าเหมือนจะ diy มาจาก…ปลอกคอ?
พอออกแรงขยับแขนแล้วเชือกมีทีท่าว่าจะหลุด แต่โซ่ที่ล่ามเท้าต้องใช้กุญแจ มันพาดยาวกับท่อน้ำบนเพดาน เชื่อมกับรอกแบบง่าย ๆ ที่เขายังนึกไม่ออกว่ามันเอาไว้ทำอะไร เสียงจากลำโพงบนชั้นก็ดังขึ้นมาก่อน
"ฮายยย"
ผู้พูดมีความพยายามปิดตัวตนด้วยการใช้เครื่องแปลงเสียง ส่งผ่านเสียงแหลมเล็กผิดมนุษย์ให้ดังออกลำโพง แต่วัดจากสถานการณ์ในตอนนี้ และความเจ็บปวดตรงปากและกรามที่ยังทิ้งร่องรอย ธามพอจะเดาออก
"คุณหลิน…ของของผมอยู่ไหนหมด"
"เราคงจะทิ้งมือถือให้คุณทักหาเพื่อนหรอกนะหัวหน้า"
"คิดบ้าอะไรอยู่ถึงได้ลักพาตัวผม รู้ไหมจะเกิดอะไรขึ้นตามมาบ้าง คุณกำลังเอาชีวิตตัวเองแล้วก็เด็ก ๆ ที่ไม่รู้เรื่องเข้ามาเสี่ยง"
ถึงจะระวังเกินเหตุไปหน่อย แต่จากการรักษาระยะห่างสุด ๆ ก็เห็นได้ชัดว่าลูกน้องรู้ความสามารถของเขาแล้ว ที่น่าห่วงคือคิดว่าจะมีเขาคนเดียวรึไงที่มีจิน คนที่ทรงพลังกว่า ข้อจำกัดน้อยกว่า ขอบเขตกว้างกว่า เด็ดขาดกว่าธามมีอยู่ไม่รู้กี่คน และไม่ใช่ทุกคนที่เห็นเด็กผู้หญิงแล้วจะใจอ่อน
"พ่อคุณอยู่ไหน ให้ผมคุยกับเขา"
"ฉันก็กำลังจะถามแบบเดียวกันเลยค่ะ"
"ควรห่วงตัวเองก่อนเถอะตอนนี้"
หลินพ่นลมหายใจดูถูกคำเตือน ก่อนจะบรรยายสิ่งรอบตัวในห้องขังไปพร้อมคำขู่ "เห็นคทาในมือตุ๊กตาไหมหัวหน้า มันเสียบเลเซอร์ไว้ข้างใน ต่อกับปลั๊กไฟเปิดปิดผ่านมือถือได้"
"แล้ว??"
"ถ้าไม่ตอบดี ๆ จะโดนยำตีนจนต้องร้องขอชีวิต"
"..."
คทาเลเซอร์ของลิงยักษ์อยู่ตรงข้ามเขาพอดี ลากเส้นตรงมาถึงประมาณคอเสื้อไม่ก็คาง แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เลเซอร์ที่ทะลุเนื้อหรือผ่าคนเป็นสองซีกมันมีแค่ในหนัง ถ้าโดนตาก็หลับตาเอาเท่านั้นเอง ไม่อาจลากเส้นจินตนาการไปสู่คำขู่ได้เลย
ธามไม่คิดว่ามือสมัครเล่นจะใจกล้าขนาดฆ่าเขา ทรมาน? ก็อาจจะ ความเจ็บปวดเป็นเพียงความไม่สบายกายเล็กน้อย เสียเวลานิดหน่อย ผู้เคยผ่านมาก่อนย่อมรับไหว
_____


## ในกาแฟ (2/2)

"คุณเอาป๊าไปไว้ไหน"
"ผมไม่รู้หรอก"
แต่ถ้าไม่มีคำตอบให้ นักโทษสังหรณ์ใจว่าคงไม่ถูกปล่อยตัวกลับง่าย ๆ แน่ ได้แต่จมอยู่กับห้วงเวลาที่ร่อยหรอลงทุกนาที ตอนนี้ผ่านมากี่วันแล้ว ย่ารู้ว่าเขาหายตัวไปหรือยัง ย่าจะทำอะไรบ้างถ้าหล่อนต้องลงมือเอง
ต้องเอาเหรียญคืนมาก่อน ยังดีคุณหลินไม่รู้ว่าเขาใช้จินไม่ได้ถ้าไม่มีรำลึก อาจใช้ข้อนี้เป็นประโยชน์ได้ แต่แผนหนีที่ธามพึ่งร่างขึ้นยุ่งเหยิงจนไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ภาพความรุนแรงในหัวเหมือนจำลองรอยช้ำบนร่างกายทันที อยากยกแขนขึ้นมาปกปิดศีรษะ อยากกอดเข่าคุดคู้ป้องกันอวัยวะสำคัญ อยากเอาตัวรอด
ความเงียบครึ่งนาทีหลังจากนั้นน่าอึดอัด ถึงธามจะสบประมาทว่าไม่น่ากลัวก็เถอะ ขึ้นชื่อว่าการทรมานแล้วยังไงก็ไม่กินหรูอยู่สบายแน่นอน นักโทษห้ามตัวเองไม่ให้หายใจห้วนสั้นลง กล้ามเนื้อเกร็งพร้อมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้
เลเซอร์ถูกฉาย จุดสีแดงปรากฏตรงแถวคางเขา แล้วนรกก็เริ่มต้น
ปีศาจทั้งฝูงพุ่งเข้าโจมตี อุ้งเท้าสิบยี่สิบตัวคูณตัวละสี่ขา ฟาดไปตามใบหน้า หนักสุดคือมีตัวนึงขย้อนขนใส่ตัก ธามมีเวลาอ้าปากเหวอกับวิธีทรมานอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที นอกนั้นต้องปิดปากกลั้นหายใจกับหันหนีจอมมารหน้าขน
เลเซอร์ถูกกดปิดในเวลาไม่นาน
เขาแทบไม่เชื่อว่าพึ่งเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ในใจสบถหยาบคายกับโจรลักพาตัวมือใหม่ ชายหนุ่มยังอ้าปากค้างให้ขนแมวเข้าปากจมูกจนจามแรง
"ป๊าฉันอยู่ไหนค้าา"
"นี่มัน—นี่เรียกทรมานเหรอ"
เลเซอร์จ่อขึ้นตรงแก้มอีกรอบ ฝูงพรีเดเตอร์เข้ารุมสกรัม
"ล้อ-แค่ก-ล้อเล่นกันอยู่รึไง" เขาอยู่ใต้ความกดดัน ย่ำไปมาระหว่างความหวังสิ้นหวัง แต่อีกฝั่งมัวแต่เล่นแมว?? เขากลัว—เขามีงานที่ต้องทำ มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ มีคนที่เฝ้ารออยู่ข้างหลัง ไม่ว่างมาเสียเวลากับเด็กปัญญาอ่อน
"โอ๊ย!! คุณ จริงจังบ้าง!"
"ฉันไม่ซีเรียสตรงไหน พ่อฉันหายตัวไปทั้งคนนะ บอกวิธีชนะไอ้พลังจิตของคุณมาสิแล้วฉันจะยก pc ไปฟาดถึงที่เลย ได้หัวแตกสมใจแน่"
"ผมไม่รู้"
"หวัดดี siri เสิร์จ วิธีทรมานคนจากระยะไกล" เสียงโมโนโทนของผู้หญิงตอบรับคำขู่อย่างไร้อารมณ์
ธามมือกระตุกอยากยกขึ้นมานวดหัวคิ้ว ไม่ก็อยากไปทึ้งหัวลูกน้องให้หายเครียด "ฟังก่อน ผมไม่รู้จริง ๆ ผมแค่ทำตามคำสั่งอีกที ไม่รู้หรอกว่าพวกนั้นจะเอาคุณนาวีไปไหนต่อ คุณกำลังเอาคอขึ้นเขียงโดยไม่ได้อะไรนะตอนนี้"
"งั้นพวกนั้นนี่ใคร สมาคม? ผู้สนับสนุน? สมาชิก?"
ธามเงียบใส่
"ฮัลโหลล ฉันต้องไปจิกหัวใครต่ออออ" เสียงเด็กหญิงหมดความอดทน เธอกะพริบเลเซอร์อีกสองสามครั้งเรียกฝูงปิรันย่าบก แต่นอกจากทำให้นักโทษกลอกตาเอือมระอา (กับมีก้อนขนอยู่ตรงตัก มีรอยกรงเล็บเลือดซิบทั่วตัว) แล้วก็ไร้ผล
"ถ้าไม่ตอบฉันจะเปิด Baby Shark ดังสุดลำโพงให้คุณฟังทั้งคืน"
ธามโกรธจนเซ็ง เซ็งจนปลง ปลงจนจะนิพพานแล้ว ไม่รู้จะโล่งอกหรือกุมขมับดี เดี๋ยวแมว เดี๋ยวเพลง นี่เครียดกันอยู่จริง ๆ ใช่ไหม
"เอาเลยครับ ตามสบาย" ชายหนุ่มเอ่ยเชิงท้าทาย "บอกไว้ก่อนว่าคุณเสี่ยงตายฟรี รีบปล่อยผมไปก่อนจะ—" อุ้งเท้ามารมาพร้อมเสียงดนตรีระคายหู
ทั้งที่เขาอุตส่าห์เตือน แต่กลับกลายเป็นของเล่นให้เด็กน้อยไม่รู้จักวิธีทรมานคน ไม่…แน่ล่ะที่ไม่รู้จัก ธามพึ่งนึกเหตุผลออกตอนนั้นเอง ครอบครัวของคนปกติที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวเรื่องเลวร้าย มีชีวิตอยู่เรียบง่าย มีปัญหาธรรมดาทั่วไป แล้วจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับโลกที่เขาเผชิญ
เป็นเพียงผู้บริสุทธิ์ที่แบกรับผลจากความเห็นแก่ตัวของเขา ข้อนี้ทำให้ชายหนุ่มอึดอัดเหมือนมีมือมาบีบจิตสำนึกข้างใน แต่ธามก็ไม่ได้ใจดีขนาดยอมแลกครอบครัวตัวเอง กับชะตากรรมของคนที่พึ่งรู้จักอยู่ดี
___
การถูกสอบสวนโดยมือใหม่ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ไม่มีความเป็นมืออาชีพ พอตกดึกแล้วนักโทษก็ถูกทิ้งไว้คนเดียวโดยไม่มีใครเฝ้า เชือกผ้าที่มัดตัวเขาไว้ถูกปลดออกง่ายดายหลังสะบัด ๆ ทุลักทุเลไม่กี่ที ส่วนลำโพงมรณะก็ถูกเก้าอี้เหวี่ยงใส่จนกลายเป็นเศษซาก เหลือแต่ตรวนหนาหนักตรงข้อเท้าที่ยังเป็นปัญหา
หน้าต่างใกล้ประตูเปิดออก ใบหน้าเล็กโผล่พ้นขอบขึ้นมา เด็กชายคนหนึ่งพยายามดันตัวเองข้ามหน้าต่างแต่ล้มเหลว ได้แต่ยืนเขย่งสุดปลายเท้าเพื่อเสริมความสูง
ผู้ใหญ่กระแอมไอ ร่างเล็กหันขวับมากล่าวโทษทันทีที่รู้ว่าถูกเห็นตัว
"ปะ…ป๊าไปไหน" ดวงตากลมโตใสซื่อมีน้ำตาเกาะแพรวพราว เสียงเบาเหมือนกระซิบ พอรวมกับใบหน้าหม่นหมองแล้วกระตุ้นให้ต่อมศีลธรรมของผู้มองทำงานดุเดือด "เอาปะป๊าคืนมานะ"
เทวดาบนไหล่ขวาบอกธามให้ขอโทษ เอ่ยปลอบโยน ทำทุกอย่างให้เด็กอนุบาลหยุดร้องไห้โดยด่วน แต่ปีศาจบนไหล่ซ้ายยุยงให้ใช้โอกาสนี้ซะ รีบหาทางออกจากที่คุมขังแม้ต้องหลอกเด็ก หลังกำหมัดสลับกับผ่อนคลายลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ปีศาจก็เป็นฝ่ายชนะ
"ปล่อยผมก่อนสิแล้วผมจะพาเธอไป"
"ไม่ได้-ฮึก" เด็กชายส่ายหน้าพร้อมทำเสียงสะอื้นน่าสงสาร "แด๊ดบอกว่าพี่ชายเป็นคนร้าย"
เทวดาบนไหล่ขวาเอาตรีศูลฟาดจนเจ็บช้ำไปหมด แต่ธามไม่อาจหยุดตัวเอง "เราแค่เข้าใจผิดกันเท่านั้น เธอก็รู้ว่าคุณฉัตรเป็นคนใจร้อน ด่วนตัดสินไปก่อนโดยไม่ฟังผมเลย แต่ถ้าเป็นเธอ…เธออาจจะพาป๊ากลับมาก็ได้"
เด็กชายขมวดคิ้วสับสนในคราแรก ไม่ค่อยเข้าใจการอธิบายของผู้ใหญ่นัก แต่พอธามชี้ช่องทางช่วยคุณพ่อ ดวงตาใสซื่อก็เป็นประกายคาดหวังขึ้น
"จริงนะ? หนูหาป๊าได้เหรอ"
"ได้สิ" เขากำลังจะถูกมโนธรรมฆาตกรรมในอีกไม่นาน ถึงขนาดปั่นหัวเด็กเพื่อเอาตัวรอดแล้ว ชักจูงมนุษย์ไร้เดียงสาให้มีความหวังแล้วทำลายลงอย่างไร้ปรานี ถ้าพ่อแม่เขารู้คงภูมิใจมาก
"นะ-หนูต้องทำยังไง"
ธามกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ทั้งกลืนความลังเลอันไม่จำเป็นไปด้วยกัน "หากุญแจไขโซ่มาให้ก่อน พาผมออกไปได้แล้วจะบอก"
"อื้ม!"
เด็กอนุบาลหายไปหาของไม่ถึงห้านาที ก่อนกลับมาอีกครั้งพร้อมถุงสีดำทึบ ร่างเล็กพยายามปีนข้ามหน้าต่างเพื่อเอากุญแจมาให้เขา แต่แขนบอบบางพาล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงเด็กชายจะยังไม่เลิกล้มความมุ่งมั่น ผู้สูงอาวุกว่าเห็นแล้วเหนื่อยแทน
"ไม่เป็นไรครับ ขว้างมาก็ได้"
ตอนนั้นเองที่เด็กชายเห็นบางอย่างจากฝั่งบ้าน เขาเอ่ยตกใจทั้งทำตาโต แต่ระดับเสียงไม่ดังไปกว่าการกระซิบ "พี่-พี่ชาย ทำไงดี แด๊ดตื่น ต้องโดนดุแน่เลย"
"ขว้างถุงมา!"
"หนูต้องไปแล้ว!"
แขนเด็กแรงยังน้อย บวกกับความรีบร้อนเลยขว้างมาได้นิดเดียว ก่อนใบหน้าเล็กจะหายไปจากขอบหน้าต่าง
นักโทษก็ต้องรีบร้อนเช่นกัน ฉัตรจะเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้
ธามมัวแต่โฟกัสกับถุงใส่กุญแจ ไม่ได้เอะใจเลยว่าน้ำหนักเสียงตอนตกถึงพื้นมันทึบ ๆ แปลก ๆ ไม่ใช่ธรรมชาติของเหล็ก เขามัวแต่พยายามเอื้อมหยิบถุงโดยไม่ลดละ หน้าดำหน้าแดงย่นระยะทางจนมองข้ามความน่าสงสัย อีกคืบเดียวเท่านั้น อีกคืบน้อยก็จะเอื้อมถึง แต่โซ่หนาตรงข้อเท้าตึงจนไปต่อไม่ได้
นักโทษลองนอนราบกับพื้นแล้วเหยียดแขนสุดชีวิต นิ้วโดนผ้าสีดำแล้ว เขี่ยปลายถุงได้แล้วแต่ไม่มีปัญญาดึงกลับมา ธามลุกขึ้นแล้วเปลี่ยนวิธีการใหม่ เขาถอดเสื้อเชิ้ตเพื่อใช้เป็นแห ก่อนจะพยายามเหวี่ยงให้โดนเป้าหมายแทน
ในที่สุดฟ้าดินก็เข้าข้าง เขาสามารถเหวี่ยงเสื้อไปคลุมถุงแล้วลากมาได้พอดี สิ่งแรกที่นักโทษเร่งทำคือเปิดหากุญแจ
มีแต่ม้วนขดยากันยุงปึกใหญ่
ข้างในไม่มีที่จุดแถมมาให้
"อะไรวะ…?"
ธามหัวเสีย ขว้างถุงไร้กุญแจลงพื้นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เขาพึ่งเข้าใจเหตุผลเมื่อจ้องมองหน้าต่างเปิดกว้าง ได้ยินเสียงหึ่ง ๆ ของแมลงตัวร้ายที่บุกเข้ามา
_____


## คืนโดดเดี่ยว (1/2)

แด๊ดรู้ตัวว่าใกล้หมดสติ เขาสัมผัสถึงพื้นแข็งใต้แผ่นหลัง หางตาเห็นรถจอดเรียงเป็นแนวไปถึงถนนใหญ่นอกช่องตึก รับรู้ความอบอุ่นจากมือนุ่มที่กุมไว้แนบอก ได้ยินเสียงเรียกอันร้อนรนของคนรัก แต่สามารถเข้าใจความกังวลได้ไม่ถึงเสี้ยว
ต้องหนีไม่ใช่เหรอ? แต่จะหนีไปทำไม ต่อให้รู้ว่ามีเรื่องต้องทำเขาก็อยากอยู่ในความง่วงงุนแสนสบายนี้ต่อ แค่สบสายตาห่วงใย เหม่อมองริมฝีปากที่ขยับเป็นคำอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่คิดอยากไปที่ไหนแล้ว
'ครั้งหน้า…'
ป๊าพูดอะไรต่อนะ ป๊าอยากให้เขาทำอะไร
เสียงกระซิบคล้ายถูกพัดผ่านลมพายุ พร่าเบาไม่อาจจับใจความ ทั้งผู้ฟังยังถูกนิทราเข้าครอบงำในเวลาต่อมา
แต่พอพลิกตัวกลางดึกแล้วพบว่าข้าง ๆ ว่างเปล่า ผู้หลับใหลผุดลุกขึ้นทันที—เอาป๊ากลับมา
ชายหนุ่มกำผ้าปูที่นอนแน่น มือของเขาชื้นเหงื่อ กล้ามเนื้อขาเกร็งเตรียมออกวิ่งแต่กล้ามเนื้อตาจ้องเขม็งไปด้านหน้า ต้องใช้เวลาหลายอึดใจถึงค่อย ๆ รับรู้สถานที่ เขาอยู่บ้านสวน ไม่ต้องหนีหรือสู้กับใคร เพราะโอกาสไล่ตามของเขามันหลุดลอยไปแล้ว
ดวงตาโศกมองพื้นที่ราบเรียบใกล้ตัว คิดถึงเงาร่างที่พึ่งพบในความฝัน ความเป็นจริงเหลือเพียงผืนผ้าปูเยือกเย็น เขาจำครั้งสุดท้ายที่นอนลงโดยไร้ไออุ่นข้าง ๆ ไม่ได้เลย กลิ่นอายของสามียังเหลืออยู่ตามผ้าห่ม เส้นผมยังร่วงอยู่ตามหมอน มีแต่เตียงเปล่า มีแต่หมอนคู่ไร้ผู้นอน คนที่หลับตาลงไปพร้อมกันทุกคืนไม่อยู่ที่เดิมแล้ว
เพราะเขาสู้ไม่ได้ไง มัวแต่ปล่อยให้ไอ้พลังประหลาดลวงจิตเล่นตามใจชอบ
พอมันได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ไป สิ่งไร้ประโยชน์ถูกทิ้ง
คนนอนไม่หลับลูบหน้าไล่ความง่วง เขารู้ตัวว่าควรพักผ่อนต่อ แต่หลังนอนพลิกไปพลิกมาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดแด๊ดก็เลิกเสียเวลากับความพยายามอันไม่เป็นผล พาใบหน้าอมทุกข์เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา แล้วทำสมาธิให้จิตใจสงบด้วยการวิดพื้นมาราธอน ต่อด้วยซิทอัพอีกสักร้อยยี่สิบรอบ ด้วยหวังว่าจะเหนื่อยจนหลับไปเอง
"ดาดา ๆ บุวว" หม่อนเกาะขอบเตียง ตาใสแป๋วจ้องมาหาผู้เป็นพ่อ
"นอนไม่หลับเหมือนกันเรอะหม่อน"
พอหม่อนชี้ขวดนมไปที่หลอดไฟแด๊ดถึงรู้ว่าทำผิดไปแล้ว การเปิดไฟสว่างโร่ขนาดนี้ย่อมต้องปลุกทารกตื่น บางทีเขาก็คิดเรื่องอื่นจนหลงลืมไปว่าลูกอยู่ด้วย ถ้าป๊าอยู่คงบ่นได้สักหมื่นประโยค
โดนป๊าบ่น? แต่ป๊าไม่อยู่ให้บ่นแล้ว เพราะเขาไม่มีปัญญาไล่ตามไง…
แด๊ดนึกอยากโดดลงไปสวนหลังบ้าน ขุดหลุมลึกเพื่อฝังตัวเองไว้ใต้ดินไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน ให้หนอนไส้เดือนย่อยสลายร่างกายอ่อนแอนี้ทิ้งเป็นผุยผง ต่อด้วยอีกหลายจินตนาการมืดหม่นที่เหมือนพาลงนรกหกขุม จนเสียงอ้อแอ้ของลูกคนเล็กบังคับให้กลับมา
"ดาดาทำหม่อนตื่นเหรอ โทษที ๆ เดี๋ยวปิดไฟให้ นอนต่อนะลูกนะ"
"นาาา" เด็กเล็กส่ายหน้า อ้าปากแล้วทำเสียงนัม ๆ เหมือนคนเคี้ยวเหงือก ถึงไม่เชี่ยวชาญภาษาทารกผู้เป็นพ่อก็พอเดาได้
"หิว?"
"แอ้"
ไหน ๆ แด๊ดก็ข่มตานอนไม่หลับอยู่แล้ว เขาเลยตามใจเด็กหิวด้วยการพาลงบันไดไปห้องครัว พอถึงตู้เย็นก็ให้ชี้เลือกเลยว่าอยากทานอะไรบ้าง ลงท้ายด้วยการสับมะละกอสุกป้อนลูกคนเล็กตอนตีสาม
เสียงคนเดินจากด้านนอกทำให้ผู้ใหญ่เครียดเกร็ง แค่เขาจำเสียงฝีเท้าได้เลยสงบลงรวดเร็ว ก่อนร่างสูงของโรมจะชะงักกึกอยู่ตรงประตู มองมีดในมือแด๊ด มองทารกที่เคี้ยวหนึบหนับอยู่บนเก้าอี้สูง
"มาเอาไรหนุ่ม" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามพลางเอามีดล้างน้ำในซิงค์ หม่อนไปลุยนมตราหมีต่อโดยไม่สนผลไม้แล้ว
"ตวันอยากกินป๊อปคอร์น เอ่อแต่…แด๊ดโอเคแล้วเหรอครับ"
"นอนต่อไปก็เท่านั้น ข่มตาไม่ลงว่ะ"
โรมยังดูสงสัยอยู่แม้ไม่เอ่ยเถียง คือตั้งแต่เด็ก ๆ ไปเจอสภาพผู้เป็นพ่อก็พากันหลอนฝังใจ ตอนนั้นเขาหลับไม่ได้สติอยู่หลังตึกร้านอาหาร นอนพิงผนังเหมือนเป็นถุงดำใส่ขยะ ถึงตื่นแล้วก็ยังสะโหลสะเหลเลอะเลือนต่ออีกหลายชั่วโมง ไม่ว่าลูกจะโยนร้อยแปดคำถามใส่ก็เบลอใส่กลับทั้งหมด
พอกลับถึงบ้าน เหยื่อพลังจิตจึงโดนบังคับให้นอนพักผ่อนยาว ๆ แม้เจ้าตัวอยากบุกเข้าห้องเก็บของไปกระชากคอ ชกระบายอารมณ์ โดยไม่สนพลังอันตรายที่เคยถูกตักเตือนมาแล้วครั้งหนึ่ง
"ป๊อปคอร์นสินะ" ผู้พูดขุดหาถุงเมล็ดข้าวโพกจากตู้ชั้นบนพลางปัดมือไล่ "เอ็งไปเฝ้าจอต่อไป เดี๋ยวทำไปให้"
เขาอุ้มหม่อนไปห้องนั่งเล่นหลังทำของขบเคี้ยวเสร็จ ด้านในไม่ได้มีแค่โรมตรงโต๊ะคอมตามคาด แต่เห็นทั้งหลินที่ยึดโซฟาเป็นเตียงนอนชั่วคราว แล้วก็ตวันที่นั่งไขว้ขาอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ มองดูภาพโทนอึมครึมคล้ายฉากในหนังสยองขวัญด้วยความสนอกสนใจ
จนกระทั่งได้ยินเสียงผู้เป็นพ่อเข้ามา ใบหน้าไร้เดียงสาถึงหันมาดุตั้งแต่ก้าวแรกที่พ้นธรณีประตู "แด๊ด ลงมาทำไมฮับ" น้ำเสียงซื่อส่อแววตำหนิ ชวนให้นึกถึงป๊าตอนมองกดดันให้เขาอธิบายตัวเอง
"นอนไม่หลับน่ะสิ"
"พึ่งจะตีสามเอง มีเวลาพยายามอีกตั้งหลายชั่วโมง"
ทารกในอ้อมแขนช่วยส่งเสียงอ้อแอ้เถียงพี่ชายให้ แต่สุดท้ายเป็นเหตุผลจริงใจของแด๊ดเองที่ทำให้ตวันมีทีท่าอ่อนลง
"คิดถึงป๊าจนนอนไม่หลับ"
อาจเพราะสีหน้าหม่นหมองของเขา อาจเพราะขนมหอม ๆ ทำสดใหม่ถูกส่งถึงมือ หรือเพราะลูกคนกลางก็เข้าใจความรู้สึกนี้เช่นกัน ตวันถึงเอ่ยปากชวนอย่างใจดี "งั้นมานั่งดูหนังกับหนูไหม"
เด็กชายลงมาช่วยแด๊ดจัดแจงที่นั่งให้หม่อนแล้วก็ของเขาเอง ดวงตาของทารกเหมือนถูกแปะกาวติดหน้าจอทันที โดนดึงความสนใจชะงัด แต่ผู้ใหญ่ยังงงอยู่เลยว่าลูกดูอะไร
"หนังอะไรหว่า?"
"ข้างในนั้นไม่มีกุญแจแหละ"
"??"
นักแสดง—นักโทษในจอภาพรายละเอียดต่ำดูคุ้น ๆ ฉากห้องเก็บของยิ่งคุ้น ๆ
หน้าจอควรจะฉาย cctv ที่ติดไว้ทั่วบ้าน เพื่อเฝ้ายามไม่ให้นักโทษหนีรวมถึงระวังเรื่องอาจมีคนบุกมาช่วย หลินควรจะสลับกะกับโรม แต่ตอนนี้ลูกคนโตซุกตัวในถุงนอน ปิดตาหลับสนิทบนโซฟา แถมกลายเป็นเด็กอนุบาลผู้ตื่นตาแข็งเฝ้ายามแทน
ตวันจ้องจอมอนิเตอร์อย่างมีสมาธิ เขาไม่ได้มีสีหน้าเยาะเย้ย สะใจ หรืออยากดูหมิ่นเหยื่อที่วิ่งเข้ามาติดกับดัก เขาแค่มองดูด้วยความตั้งอกตั้งใจ ไม่ต่างจากนักเรียนดีที่กำลังฟังครูสอน
แด๊ดพึ่งเข้าใจหลังโรมเล่าวีรกรรมลูกให้ฟัง ผู้เป็นพ่อเงียบนิ่งอย่างทำตัวไม่ถูก ทั้งขนลุกขนชันกับผลงานลูกแล้วก็ภูมิใจแบบแปลก ๆ อยากจะเอาไปเล่าให้ป๊าฟัง รายนั้นคงบ่นเขาต่อเรื่องปล่อยให้ลูกแอบออกไปกลางดึก—ลืมอีกแล้ว ป๊าไม่อยู่ฟังสักหน่อย
สองพ่อลูกนั่งดูคนพยายามหยิบกุญแจอย่างตั้งใจ ซึมซับสีหน้าสิ้นหวังของนักโทษ มันมีอะไรให้ดูดีตอนที่ธามฟึดฟัด กระวนกระวาย สบถด่าฟ้าดิน เขวี้ยงถุงแผงยากันยุงใส่ผนังอย่างหงุดหงิด แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษแล้ว
แค่นักโทษที่พยายามจะหลับท่ามกลางฝูงยุง แด๊ดไม่รู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นเลย เสียใจอย่างไรก็ยังเสียใจอย่างนั้น จะแก้แค้นเล็กน้อยหรือต่อให้แก้แค้นหนักกว่านี้ อาฆาตมากกว่านี้ ก็ยังทำให้สามีเขากลับมาไม่ได้อยู่ดี มีแต่จะนึกเห็นใจผู้โชคร้ายในอุ้งมือเด็กอนุบาลด้วยซ้ำ
คนถูกทิ้งได้แต่ถอนหายใจเฮ้อ ว่าจะหาอะไรทำให้ไม่ฟุ้งซ่านแต่ก็คิดถึงอยู่ดี เศร้าแฮะ ยังไงก็สงบไม่ลงจริง ๆ
_____


## คืนโดดเดี่ยว (2/2)

"แด๊ดทำป๊อปคอร์นอร่อย" เด็กชายเอ่ยขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ก็แค่เทข้าวโพดใส่กระทะน่า" ถ้าเป็นป๊าคงใส่เกลือ คลุกเนย แบ่งอีกครึ่งหนึ่งไปทำรสคาราเมล ตอนเขากำลังจะถอนหายใจรอบที่สอง ลูกคนกลางตักขนมขบเคี้ยวป้อนพ่อคำโต
"ป๊ากลับมาแล้วต้องชมแน่"
ตวันยิ้มให้ เหมือนประกายสดใสข้างหลังลูกเปลี่ยนเป็นอ้อมกอดปลอบโยน ถ้าลูกเชื่อมั่นว่าเขาทำได้ แล้วผู้เป็นพ่อจะทำลายความหวังนั้นได้อย่างไร ถึงจะนัยน์ตาจะมืดแปดด้านในหัวจะฟุ้งซ่านไม่เป็นชิ้นอัน เขาก็ต้องหาทาง…
เมื่อแด๊ดมองไปข้าง ๆ เขาเห็นโรมสัปหงกจะหลับ สักพักก็ตบหน้าตัวเองให้ตื่น บางทีหนทางแรกคือไล่สมาชิกผู้ตรากตรำไปพักเอาแรงก่อน
"โรม เอ็งไปนอนไป เดี๋ยวแด๊ดเฝ้าเอง"
"แต่ยังไม่หมดกะผมเลย"
"ยังไงก็นอนไม่หลับแล้วแหละ เอาตวันไปด้วย"
"ไม่เอาาา หนูอยากดูหนัง"
เด็กอนุบาลกับเนอสเซอรี่ยังตาแข็งผลาญป๊อปคอร์น ดื้อรั้นจนยากจะหลอกล่อให้ไปนอน เวลาแบบนี้เขาล่ะนึกถึงป๊า—ไม่หรอก เขานึกถึงป๊าตลอดนั่นแหละ ทุกอย่างไม่ว่าเล็กน้อยใหญ่โตชวนให้นึกถึงคนรักหมด
ตอนนั้นเองที่แด๊ดจับเสียงบางอย่างได้จากจอมอนิเตอร์ เขาคิดว่านักโทษคงสบถด่ายุงไปเรื่อย แต่สังหรณ์ใจบอกว่าไม่ใช่
"เฮ้ย โรม เพิ่มเสียงสิเล่า"
ธามกำลังสื่อสารกับใครบางคน
ประโยคล่าสุดเป็นเสียงงึมงำไม่อาจจับใจความ แต่เท่านี้ก็มากพอให้ทุกคนในบ้านมาเพ่งมองจอ ทุ่มความสนใจเต็มที่ไปที่ความเคลื่อนไหวของนักโทษ
ความจริงหลินริบเอาอุปกรณ์ที่อาจใช้ติดตามได้ไปเก็บหมดแล้ว ทั้งแงะซิม เปิดโหมดเครื่องบิน เช็กเครื่องแต่งกาย ของที่ไม่อิเล็กทรอนิกส์ก็แยกไว้อย่างดี แต่ขอบเขตความเข้าใจของพวกเขาไม่ได้ครอบคลุมถึงพลังจิต ไม่ว่าจะเตรียมรับมือทางกายภาพดีแค่ไหน ธามก็สามารถติดต่อกับพวกตัวเองผ่านสิ่งเหนือธรรมชาติได้อยู่ดี แบบนี้แย่แน่
"ผมเอาตัวรอดเองได้ ขอบคุณครับ" นักโทษหนุ่มพึ่งจะเอ่ยประโยคที่พอฟังรู้เรื่องออกมา
"ที่เหลืออยู่ก็แค่พวกที่ไม่มีประโยชน์อะไร อย่าเสียเวลา—" ธามพูดไม่จบ เขาหน้าซีดลงทั้งภาษากายตะโกนชัดว่ากำลังหวาดวิตก
"ครับ ในกระเป๋าเงินผม"
บทสนทนาจบลงด้วยความเงียบ
พวกเขารออยู่ราว ๆ ห้านาทีเผื่อนักโทษจะพูดอะไรขึ้นมาอีก เด็กผู้ใหญ่มาล้อมวงอยู่หน้าจอ ใจจดใจจ่ออยู่กับภาพชายหนุ่มผู้กอดเข่าหมดอาลัย แต่รอเท่าไรก็ไม่ได้ข้อมูลเพิ่มเติม มีแต่ความกดดันที่ยิ่งจะเพิ่มตามเวลา
"แค่นี้เหรอ?" ลูกสาวคนโตถามขึ้น แด๊ดไม่ได้สังเกตเลยว่าหลินตื่นมาร่วมวงตั้งแต่เมื่อไร ในมือเด็กหญิงยังกอดหมอนกับถุงนอนแต่เสียงแทบไร้ความงัวเงีย "ถ้ามีโอกาสติดต่อกับพวกตัวเองได้ อย่างน้อยก็ต้องบอกที่ที่ถูกจับมาดิ"
แด๊ดสงสัยกับเรื่องอื่นมากกว่า "มันถามถึงเป๋าตังค์ทำไม"
"ในนั้นมีของสำคัญเหรอพี่"
"อ่อ ตังค์ บัตรเครดิต บัตรปชช ใบขับขี่ แล้วก็เหรียญรุ่นเก่าอันนึง พกไว้นำโชคมั้ง มันสำคัญเหรอ" เด็กหญิงตอบโดยอัตโนมัติ ก่อนวกกลับเข้าข้อสงสัยเดิม "แม่งไม่บอกกระทั่งว่าเป็นฝีมือใคร รึว่าเค้ารู้กันทั้งบางแล้ว"
"อย่างแรกที่ธามถามคือข้าวของเขาอยู่ไหน" ตวันเตือน
หลินพึ่งนึกได้ เด็กหญิงเงียบกริบจากความอึ้ง ก่อนจะตื่นเต็มตา พาตัวเองลุกขึ้นจากกองถุงนอนโดยด่วน "มันสำคัญแล้วล่ะ!"
ลูกสาวคนโตเตรียมจะพุ่งตัวขึ้นห้องไปเอาของ ผู้เป็นพ่อรีบจับหลังคอเสื้อลูกทันที
"อย่าพึ่งรีบสิ แด๊ดขึ้นไปดูเองดีกว่า หลินวางไว้ไหน"
"ใต้ตู้น้องหมูแดงค่ะ"
"ไอ้หนู เอ็งดูน้องอยู่นี่"
หลังแด๊ดสั่งโรมให้อยู่กับเด็ก ๆ แล้วเขาขึ้นบันไดไปชั้นบน ฝีเท้าไม่รีบร้อนแต่ระมัดระวัง ธามพึ่งจะคุยจบเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ถ้าบ้านจะโดนงัดก็ไม่เร็วขนาดนี้หรอก
ในห้องลูกคนโตมืดและเงียบ ไม่ว่าจะกวาดสายตามองไปทั่วห้อง เช็กในห้องน้ำ ชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ก็ไม่มีร่องรอยว่ามีโจรแอบอยู่แต่อย่างไร ปราศจากความผิดปกติ แต่ชายหนุ่มยังไม่วางใจนัก รีบเอาของให้จบ ๆ แล้วกลับไปหาลูกดีกว่า
แด๊ดคุกเข่าลงหน้าตู้ ก้มลงควานหาห่อกระดาษฟรอยด์ที่ซ่อนไว้ข้างใต้ ก่อนหยิบกระเป๋าเงินเจ้าปัญหาขึ้นมาสำรวจ เหรียญที่เต็มไปด้วยรอยขูดดึงดูดความสนใจของเขามากสุด เจ้าของคงจะหวงใช่เล่น ถึงห่อใส่ซองพลาสติกใสแถมเก็บไว้ในช่องลับอีกที
'ช่วย…ช่วยด้วย…'
เขาได้ยินเสียงป๊า
ชายหนุ่มหันขวับไปนอกห้อง สองขาพาร่างวิ่งตามต้นทางโดยไม่รีรอ แล้วรอบตัวก็เปลี่ยนจากบ้านสวนอันคุ้นเคยเป็นทางโถงเดินพื้นปูน สองข้างทางเป็นลูกกรงที่ไร้นักโทษ ข้างหน้าคือสามีเขาที่กำลังถูกลากออกไป
แด๊ดตะโกนเรียกชื่อ ทั้งตะโกนสั่งให้ผู้คุมหยุดเดิน แต่นอกจากกลุ่มคนร้ายจะไม่รอแล้วยังทิ้งห่างออกไปเรื่อย ๆ ราวกับวิ่งเร็วเท่าไรก็ไม่มีวันตามทัน จนเห็นว่าป๊าถูกพาเข้าห้องหนึ่งตรงสุดทางเดิน
ประตูไม้ปิดปังลงตรงหน้า ผู้ไล่ตามพยายามเปิดแต่ไม่ออก มีแต่ต้องใช้กำลัง เขายกเท้าขึ้นถีบประตูอย่างแรงจนลูกบิดหลุด
เหล่าผู้คุมรวมตัวกันอยู่ใกล้หน้าต่าง คนที่ตัวใหญ่สุดรุดมาข้างหน้าเพื่อขวางเขา แด๊ดรีบเหวี่ยงมันออกไปให้พ้นทาง เขาได้ยินเสียงลมหวดจากด้านหลัง เห็นผู้คุมอีกคนเงื้อท่อนไม้ขึ้นจะฟาด เขายกแขนขึ้นกันก่อนเตะศัตรูสุดแรง
แขนขาเขาราวกับมีชีวิตเป็นของตัวเอง มันรู้ว่ามีอันตรายอยู่ข้างหน้า มันรู้ว่าต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องครอบครัว ต้องเคลื่อนไหวอย่างไร ต้องสู้กับใคร
จนความรู้สึกหนึ่งปะทุขึ้นในอก ดึงให้เขาล้มคุกเข่าลงพื้น
ชายหนุ่มเหวี่ยงหมัดมั่ว ๆ เพื่อป้องกันตัวเอง มือต้องจับชั้นวางไว้ไม่ให้ล้มหน้าคว่ำ งัวเงีย เบลอ ทุกอย่างดูช้าไปหมด ทุกความไม่สบายกายหายเกลี้ยง ประสาทสัมผัสเบาวูบเตรียมหมดสติ ต่างจากตอนนั้นหน่อยที่เขายังต้านอยู่ได้นานเป็นนาที—ต้องต่างสิ เพราะการเผลอหลับเท่ากับเลินเล่อ และคนเลินเล่อมักจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป
พอรู้สึกตัวอีกที แด๊ดนึกถึงตอนกุมมือคนรักไว้แนบอก ได้ยินเสียงเบากระซิบลงใบหู เสียงที่นุ่มเหมือนน้ำ จางเหมือนความทรงจำ
'ครั้งหน้า…สู้กับมัน'
สติสัมปชัญญะกลับมา ทุกความเจ็บปวดชัดขึ้น เขาถึงเห็นว่าตัวเองยืนท่ามกลางห้องนั่งเล่นที่พังทลาย โรมนอนกุมจมูกเลือดไหล แต่ยังพยายามปีนขึ้นจากชั้นวางของที่ล้มทับครึ่งตัว ตวันกอดน้องตัวสั่น ๆ อยู่มุมห้อง หลิ-หลินไม่ได้สติ ร่างเด็กหญิงฟุบนิ่งข้างท่อนตะเคียน
แด๊ดไม่ทันมีเวลาให้ตกใจ เขาเห็นผู้คุมอีกครั้ง แขนขาขยับไปหาตัวคนร้ายต่อ แต่คราวนี้ชายหนุ่มวิ่งไปคนละทิศทางกับคำสั่งมรณะ เป้าหมายคือไกลจากเด็ก ๆ ให้มากที่สุด ไม่โลเล ไม่หันหลังไปมอง เอาอันตราย…เอาตัวเองออกจากตรงนี้
ชายหนุ่มจ้ำอ้าวเข้าทุ่งอ้อยนอกเขตบ้านแล้วเหวี่ยงแขนเต็มแรง ขว้างของอาถรรพ์ออกไปไกลลิบ เงาเลือนรางของหญิงชราหลุดออกจากร่างเขา ก่อนโดนดึงตามเหรียญไปด้วยกัน
ใบหน้าของผู้ชราดูคล้ายวิญญาณ คุ้นเคยจนดึงคำหนึ่งที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้เรียกอีกออกมา
"ย่า"
_____


## เวลาคุย (1/2)

ทำไมถึงเงียบหายไปเลย
ธามนั่งพิงผนังห้องเก็บของ บีบมือไปมาขณะหาทางระงับความคิดที่ยิ่งดำดิ่งลงลึกทุกขณะ ย่าจะทำอะไร ทำไมข้างนอกมันเงียบเป็นป่าช้า แค่กดให้หมดสติใช่ไหม แค่สิงร่าง บังคับสักคนมาปลดโซ่ให้เขา—ไม่ ย่าไม่ได้ใจดีขนาดนั้น
ประตูถูกผลักออกเสียงดังลั่น ฉัตรมุ่งตรงไปข้างชั้นวางตุ๊กตา ไหล่เครียดขึงหอบจุดเดือดใกล้ปะทุ ข้อนิ้วถลอกปอกเปิกหมดจากการปะทะ ของเหลวสีเข้มเปื้อนมือที่เส้นเลือดปูดโปน
ใช่ฉัตรหรือ? เขาดูไม่เหมือนคนที่โดนควบคุม แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่พูดอะไรสักคำธามจึงไม่อาจยืนยัน
โซ่ขยับโดยที่นักโทษไม่ทันได้ตั้งตัว เขาล้มพลั่ก ในที่สุดก็ได้เรียนรู้ว่ารอกมันเอาไว้ใช้ทำอะไร ฉัตรดึงโซ่ติดกับหมุดข้างชั้นวางลากให้นักโทษลอยสูงขึ้นแล้วห้อยกลับหัวอยู่เหนือพื้น
"มัน-มันเกิดอะไรขึ้น"
การที่ผู้ลักพาตัวไม่ถูกควบคุมยิ่งชวนให้สับสนกว่าเดิม ย่าไปไหน ทำไมถึงไม่ลงมือ หรือย่าอยู่ไกลเกินไป ความเป็นไปได้ข้อหลังทำให้ธามโล่งอกลงเรื่องหนึ่ง ความกดดันของการถูกเฝ้ามองตลอดเวลาเบาลง สวนทางกับความดันในศีรษะที่ยิ่งนานยิ่งหนักหน่วง
ฉัตรทิ้งระยะห่างจากผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ แม้ท่าทางเหมือนอยากเข้ามาส่งหมัดลุ่น ๆ เข้าหน้ามากกว่า เขากำหมัดแน่น ก่อนเปลี่ยนไปบีบหน้าผาก ขายาวพาเดินกระสับกระส่ายจากผนังด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง ในที่สุดก็พ่นลมหายใจออกอย่างระงับตัวเองแล้วถามเสียงลอดไรฟัน
"หล่อนเป็นผีห่าอะไร"
"ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น"
ไม่ว่าธามจะเปลืองน้ำลายเป็นสิบคำถามผู้คุมก็ไม่ให้คำตอบ แถมเอาแต่แข่งถามกลับ
"หล่อนทำยังไงถึงยังอยู่ได้"
"คุณถามทำไม เกิดอะไรขึ้นครับ"
"พลังจิตของพวกเอ็งมันยังไงกันวะ"
"ไม่มีใครต-ตายใช่—"
"พูด!!"
กำปั้นหนักเหวี่ยงทุบผนัง นักโทษสะดุ้ง หายใจไม่ทั่วท้อง
"เกิด-เกิดอะไรขึ้นกับพวกเด็ก ๆ" เสียงแผ่วจางราวกับจะหายไปกับเสียงหายใจ
ชุดความคิดที่เป็นตรรกะกว่าเข้าเตือนทันทีว่าไม่มีทางเลือก เขาล้ำเส้นไปแล้ว เขารู้ว่าอะไรสำคัญกว่า ความโลเลมันไม่จำเป็น ต้องเห็นแก่ตัวเท่านั้นถึงจะอยู่รอด แต่พอได้ลงมือไปแล้ว…ถ้าเป็นจริง เขาจะมีชีวิตอยู่กับตัวเองอย่างไรหลังจากนี้
เสียงปังขัดความคิดธาม ผู้สืบสวนหันหลังออกจากห้องไป ทิ้งให้นักโทษอยู่กับความเงียบ
"…?"
ไม่มีใครเข้ามาเป็นชั่วเวลาสั้น ๆ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์
ไม่รู้ว่าฉัตรปล่อยให้เขารอทำไม การทรมานทางจิตเหรอ อาจตั้งใจขังเดี่ยวให้นักโทษประสาทเสียไปเอง ให้สู้กับความรู้สึกปวดหัวที่ยิ่งทวีความรุนแรง อยู่กับนิ้วเท้าขาวซีดคล้ายก้อนยางไร้ความรู้สึก เลือดไปหล่อเลี้ยงไม่ถึง ในไม่ช้าก็จะกินทั้งขาและร่างกายส่วนล่าง ก่อนถูกความตายอันโดดเดี่ยวเขมือบกลืน
ไม่มีสัตว์เลี้ยงมาเพ่นพ่าน ไม่มีเด็กมาเล่นสนุก ช่วงเวลาหลังจากนี้คงต่างหน้ามือเป็นหลังมือ การถูกทรมานที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้น เลือดไหลรวมกันที่ศีรษะ เริ่มรู้สึกถึงความดันที่ค่อย ๆ สูงขึ้น อึดอัดเหมือนโลหิตจะพุ่งจากจมูกและตา ตายใน 24 ชั่วโมง
เจ็บปวด
โดดเดี่ยว
แต่ถ้าเมื่อก่อนเขาทนได้ ตอนนี้ก็ต้องทนให้ได้สิ
ตอนผู้ลักพาตัวกลับมา ลมหายใจของเหยื่อหยุดชะงัก ก่อนเป็นสูดลมเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความตกใจ จู่ ๆ ฉัตรปลดรอกให้หย่อนลงจากเพดานอย่างเชื่องช้า นักโทษถึงพื้นโดยสวัสดิภาพ แล้วทุกสายโลหิตที่ขาก็พุ่งลงปลายเท้าทันที รู้สึกราวกับมีมดแดงนับล้านตัวรุมกัดเนื้อหนัง
"ขอโทษที่ปล่อยไว้ซะนาน เมื่อกี้ฉันใจร้อนไป"
"อะ-อะไร เกิดอะไรขึ้น"
"ไม่มีใครตาย"
"ไม่มี—?" ธามทวนคำพูดเขาได้ครึ่งเดียว อีกครึ่งหนึ่งตกอยู่ใต้ความสับสน
"เด็ก ๆ ปลอดภัย" ดวงตาผู้พูดสั่นไหววูบหนึ่ง ธามใจหายว่าเขากำลังโกหกอยู่ จนฉัตรเอ่ยแก้คำพูดตัวเองเสียงจริงจัง "บาดเจ็บกันบ้าง แต่เช็กดีแล้วว่าไม่เป็นไร ไม่งั้นเอ็งคงไม่โดนแค่ห้อยหัวหรอกหนุ่ม"
โล่งอกไปที…
เดี๋ยวก่อน ฉัตรบอกเรื่องนี้กับเขาทำไม?
คู่สนทนาลากเก้าอี้มานั่งในระยะใกล้ แต่ก็ไกลพอที่ผู้มีพลังจะเอื้อมมือไปไม่ถึง ท่าทางเหมือนตั้งใจมาประชุมจริงมากกว่าตำรวจดีพยายามสอบสวนผู้ต้องสงสัย ธามพึ่งสังเกตเห็นว่าเข่าและรองเท้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษดิน
"หล่อนสั่งให้ฉันทำร้ายลูกตัวเอง รู้ไหมว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน ตอนเห็นลูกต้องเจ็บตัว หัวปูดเป็นมะนาว ซีดกลัวขยับไม่ได้ จ้องไม่กะพริบมาที่ตัวต้นเหตุ" มือของผู้พูดขยับจะชี้เข้าหาตัวเอง แต่เก้ ๆ กัง ๆ ค้างอยู่แถวอก ก่อนเปลี่ยนเป็นกำหมัดทุบลงกับเข่าแทน
ธามไม่เข้าใจแต่เขาพอจินตนาการออก คนที่ปรากฏในมโนภาพเขาคือชายแก่วัยเกษียณ สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเคืองเมื่อต้องกลายเป็นสาเหตุความทุกข์ตรมของลูก สายตาคู่นั้นคงไม่ต่างจากคนที่เขาสบอยู่ตอนนี้ เจ็บปวด พรั่นพรึง ชวนให้ก้มหน้าหนี
"แต่ย่าไม่สั่งให้ฆ่า"
ธามผงกหัวขึ้นทันที "คุณ…รู้?"
"ถึงไม่มีประโยชน์ก็ยังเก็บไว้ เพราะเผื่อเราจะใช้ได้ไง ถ้านาวีเข้าใกล้ประตูกรงมากไปก็แค่ยกครอบครัวขึ้นมาขู่ คนที่เหลืออยู่ไม่ต่างจากเครื่องมือ" ฉัตรดูแก่กว่าขึ้นกว่าภายนอกสักห้าสิบปี สายตาเคร่งขรึมสแกนอ่านจิตใจผู้ฟังจนปรุโปร่ง ธามรู้สึกว่าขนหลังคอลุกชัน "ทางฝั่งเอ็งก็ต้องมีเหมือนกัน"
คนด้อยอาวุโสส่ายหน้า กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ไม่คาดคิดว่าคนธรรมดาที่จับพลัดจับผลูกลายเป็นเหยื่อจะเข้าใจ
"คงสำคัญมาก ๆ เลยล่ะสิ ฉันเข้าใจ ถ้าเป็นฉันก็ไม่อยากให้พวกเขาเข้ามาเสี่ยง"
"คุณเคยเจอย่ามาก่อน"
ฉัตรหยิบสิ่งที่ผู้มีพลังคุ้นเคยดีออกจากกระเป๋ากางเกง
เหรียญเก่า ๆ เปื้อนเลือดและเศษดิน
สิ่งนั้นทำให้เจ้าของมองอย่างหวาดกลัว ทั้งอยากให้โยนมันทิ้งและอยากฉวยคืนมาไปพร้อมกัน เขาหายใจเข้ามากกว่าหายใจออก รุนแรงขึ้น สั้นกระชับขึ้น อากาศเสียสมดุลจนเวียนหัว
"ย่าใช้เหรียญนี่มาขู่เอ็งเหรอ"
ย่าอยู่ที่นี่ รำลึกเชื่อมอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงห้าเมตร อยู่ไหนล่ะ ชายหนุ่มหน้าซีดกวาดสายตามองรอบห้อง คาดว่าจะเจอเงาขมุกขมัวยืนอยู่ด้านหลังชั้นวาง แต่ไม่อยู่ — ไม่ได้ยิน ย่าไม่ได้อยู่? กลับไปแล้ว? แต่…หรือว่ายังแอบอยู่แถวนี้ ย่ามาแอบฟังว่าเขาจะปูดอะไรรึเปล่า คอยดูสถานการณ์ ทดสอบความภักดี
ฉัตรมองตามสายตาของเขา
"ผีหล่อนไม่อยู่ที่นี่ ฉันไล่ไปแล้ว"
"ไม่จริง…ไม่ได้สิ" สายตาธามมีความหวัง ถูกผู้สังเกตจับได้รวดเร็ว
ไล่ย่าไป ยังไง? อีกสิบล้านเสียงในหัวตะโกนบอกว่าเป็นไปไม่ได้ หรือทั้งย่าและสมาคมคิดผิด ผู้ใช้รำลึกไม่ใช่นาวีแต่เป็นคนอื่น จะว่าไปก็น่าสงสัยอยู่ว่าทำไมย่าถึงเจาะจงว่าเป็นนาวี สาเหตุที่สนใจคนคนนั้นมากอาจเพราะเข้าใจผิดก็ได้
ใครกัน ธามตวัดสายตามองฉัตร หรือหลิน? หรือเด็กเวร? หรือทารก?? เดี๋ยวก่อน พวกเขาพึ่งได้รำลึกเมื่อไม่ถึงสัปดาห์ก่อน จะเอาอะไรไปสู้กับคนที่อยู่มาเป็นร้อย ๆ ปี พวกนี้ซ่อนอะไรไว้…มีคนอื่นช่วย?—ไม่สิ— คำตอบมันง่ายกว่านั้น ย่าจงใจไปเอง
ตอนนี้อาจจะยังลอยวนไปมาตามมุมอับ เห็นแค่ดวงตาสีแดงที่เรืองแสงน่ากลัว เหมือนแมวมองเหยื่อจากมุมมืด จ้องมองเขา เฝ้ารอให้เขาทำผิดพลาด ทดสอบว่าเชื่อฟังหรือไม่เพื่อเอาไว้ลงโทษทีหลัง
ถ้าจริง ๆ หล่อนไม่ได้หายไป ทั้งหมดเป็นแผน ย่าแก่ยังซุ่มอยู่สักที่หนึ่งในห้อง คอยดูว่าเขาจะตอบอะไรล่ะ
"เลิกมองหาเถอะ หล่อนไม่อยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีใครแอบอยู่ข้างหลังเอ็ง"
ธามยังสงสัยในคำพูดเขา ยังไม่เชื่อคนที่พึ่งดึงโซ่จับห้อยหัวเมื่อไม่ถึงชั่วโมงก่อน แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าคำยืนยันทำให้เขาอุ่นใจขึ้น ทำให้เสียงตื่นตระหนกในหัวเบาลงไปได้มาก
กรงเล็บที่มองไม่เห็นกุมอยู่รอบคอเขา จะคิด จะขยับตัว เหมือนถูกปิดบังจากรอบด้าน
ปวดหัว…
"จะไปทางไหนก็ติดโซ่ล่าม ไม่อยากปลดมันออกรึ"
นักโทษหนุ่มส่ายหน้าเชื่องช้า ประกายไฟที่แฝงในดวงตาหวาดกลัวเป็นหลักฐานว่าสิ่งที่ฉัตรพูดเขาเคยนึกถึง ทั้งเป็นแสงปลายทางอุโมงค์และโซ่ตรวนมัดจุดตาย หนาหนักยิ่งกว่าเส้นที่มัดข้อเท้าเป็นร้อยเท่า
คำว่า "ไม่ไหวหรอก" หลุดพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนธามจะนึกเสียใจทันทีที่เอ่ย เขาต้องปฏิเสธหนักแน่นสิ ไม่ไหวหมายถึงอยากทำไม่ใช่เหรอ ถ้าย่าได้ยินขึ้นมาล่ะ แต่รำลึกเชื่อมอยู่ในมืออีกฝ่าย หลักฐานของการเหยียบหางเสือ ทำไมถึงยังปกติดีอยู่
"เชื่อฟังไปเรื่อย ๆ แล้วหวังว่าสักวันคนที่เอาโซ่มาล่ามจะปลดออกให้ มันไม่มีทางเป็นจริงหรอก มีแต่ต้องลุกขึ้นมาแย่งกุญแจเอง"
_____


## เวลาคุย (2/2)

"อจินไตยตามหาผู้คู่ควร จิน เป็นพลังที่มาพร้อมกัน"
ธามได้รับเกียรติให้เข้าบ้าน การต้อนรับอบอุ่นคือนั่งจ้องหน้ากับทารกบนเก้าอี้สูง เด็กเล็กแบกบรรยากาศขมุกขมัวเข้ากับคิ้วขมวดเข้ม ข้างกันคือหลินที่ทั้งเอามือถือมาอัดเสียง เปิดคอมพิมพ์บันทึกตาม ถ้าเด็กหญิงไม่มีถุงน้ำแข็งมัดหัวไหล่เป็นเหมือนเครื่องแจ้งเตือน เขาคงคิดว่ากำลังปั่นรายงานการประชุม
"แล้วอจินไตยจะตอบรับคำขอที่เหมาะสมให้ เหรียญของผม แหวนของคุณนาวี สิ่งเหล่านี้เราเรียกว่ารำลึก มันผนึกคำขอไว้กับพลังจิน ความสามารถควบคุมจิตเป็นผลพลอยได้"
"ได้เจอเทพตั้งนานแล้วสิหัวหน้า"
"ไม่ใช่เทพครับ ไม่มีใครรู้หรอกว่าคืออะไร เขาเปลี่ยนรูปไปตามสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของแต่ละคน"
"เหรียญคุณมันรุ่นตั้งแต่ 14-15 ปีก่อนแล้ว"
ช่างสังเกตนักนะ…ธามขมวดคิ้วใส่เธอ เขาอุตส่าห์พยายามเบี่ยงประเด็นแล้วแท้ ๆ ถ้าอีกฝ่ายถามต่อว่าคำขอของเขาคืออะไร บทสนทนานี้คงไม่ไปต่อราบรื่นตลอดรอดฝั่ง
"ปะป๊าขอให้หนูเด็กลงเหรอ" ตวันพูดกับตัวเอง เขายื่นถ้วยพลาสติกที่มีขนมอยู่เต็มมาทางธาม "ป๊อปคอร์นไหมฮับ"
เด็กนรก…
"ไม่ล่ะ ขอบใจ" ธามรีบปฏิเสธ ใครจะรู้บ้างล่ะว่าในนั้นมียาพิษเคลือบไว้รึเปล่า "อาจไม่ตามคำขอตรง ๆ หรอก อจินไตยค่อนข้างจะ…ค่อนข้างจะเข้าใจยาก แล้วก็ขึ้นอยู่กับประกาศกด้วย" ธามเปลี่ยนไปอธิบายความหมายของศัพท์ใหม่ชั่วคราว ประกาศก คำที่สมาคมใช้เรียกผู้คู่ควร "คนที่ตอบได้คงมีแต่คุณนาวีคนเดียว"
หลินเงียบไปพักใหญ่ เมื่อธามหันมองเขาเห็นว่าเด็กหญิงดูไม่สบายใจขึ้นมา เธอสบตาน้อง ๆ อย่างใช้ความคิดก่อนสีหน้าเปลี่ยนเป็นอยากรู้อยากเห็นตามเดิม เธอจะคิดเรื่องเหตุผลเบื้องหลังคำขออยู่หรือไม่ธามไม่ได้เอ่ยถาม
"แล้วรำลึกหัวหน้านี่มันยังไงคะ ไม่ใช่ของคุณเหรอ ไหงมีผียายแก่มาสิงได้"
"ของผมถูกแล้ว" ชายหนุ่มเผลอเหลือบมองมุมหนึ่งของห้อง ทั้งหวาดระแวงและขุ่นเคืองในเวลาเดียวกัน ห้ามลังเล แค่เอ่ยให้ข้อมูลเพียงคำเดียวก็ไกลเกินจะหันหลังกลับแล้ว "แต่มันมีวิธีที่เรียกว่า การเชื่อมรำลึก ย่าบังคับให้สมาชิกส่วนหนึ่งทำ หล่อนจะได้สามารถติดตาม ดักฟัง หรือไปปรากฏตัวในที่ที่ปลายทางอยู่ได้ตลอดเวลา"
หลินถามเรื่องรูปแบบการใช้จินหลังจากนั้น จิตใจของผู้พูดล่องลอยไปกับเสียงเคาะคีย์บอร์ด นึกไปถึงตัวการใหญ่ทีมลักพาตัวที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ ฉัตรเดินยามรอบตัวบ้าน แบกบรรยากาศหลบฉากหน่อย ๆ แต่ไม่ถึงกับเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับอันตรายที่ใกล้มาถึง แต่ธามรู้สึกอยากย้ำเตือนทุกคนอีกที
"เราควรออกจากที่นี่ได้แล้ว ไม่รู้ว่าย่าจะส่งคนมาตามผมกลับเมื่อไร"
"แด๊ดเตรียมเก็บของแล้วล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่า เรามีงานสำคัญกว่าที่ต้องทำ"
"นอกจากรีบหนี?"
"ฉันจะเทรนหัวหน้าให้เป็นสปาย"
"เล่นอะไรอีก…."
ปรากฏว่าหลินไม่ได้ล้อเล่น
ลูกน้องเขาเริ่มเปิดคอร์สรหัสลับแบบเร่งด่วน สร้างวิธีการที่เขากับเธอสามารถคุยกันได้โดยไม่ถูกจับ ไม่ว่าจะมีวิญญาณพลังจิตคอยเฝ้าระวังทุกฝีก้าวหรือไม่ พวกเขาตกลงติดต่อกันทางแชท ภายนอกเหมือนคุยเรื่องงานธรรมดา แต่เลขในข้อความถ้าเอาไปเทียบกับหน้าหนังสือสัญญาจะถอดออกมาได้เป็นประโยคที่ต้องการ
ธามจะถูกทิ้งไว้ให้รอความช่วยเหลือที่นี่ เขาอาจจะโดนสมาคมสอบสวนต่อ แต่การที่เขาไม่ค่อยถูกเชื่อใจอยู่แล้วคงไม่สร้างความแตกต่างเท่าไร หลังจากนั้นคือการตีสองหน้า สืบข่าว ศึกษาศัตรู แลกเปลี่ยนข้อมูล
เป้าหมายแรกคือช่วยคุณนาวี เป้าหมายต่อไปคือทำลายสมาคม และทำลายคนที่ขังเขาไว้ใต้ความหวาดกลัว
ทุกอย่างดูเหมือนภาพฝันไปหมด เขาแค่นั่งอยู่ตรงนี้ เอ่ยปากเล่าจุดอ่อนของพลังเท่าที่รู้ พึ่งจะลงมือทำอะไรสักอย่างให้หลุดพ้นจากการถูกข่มขู่ ฟังคู่สนทนาที่ไม่มีรำลึก ไม่มีจิน เป็นแค่คนธรรมดาสามัญ แต่โดดเข้าหาอันตรายชนิดที่เรียกได้ว่าโง่งม
จริงอยู่ หนทางการแก้แค้นย่ายังคลุมเครือ แต่กลับก้าวหน้ามากกว่าธามที่ยอมให้หล่อนกดหัวมาเป็นปี ๆ ตั้งแต่หล่อนเจอเขา ธามไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียวที่จะจินตนาการถึงชัยชนะ พลังเหนือธรรมชาติไม่ต่างจากบ่วงคล้องคอ คำอวยพรกลายเป็นโซ่ตรวนที่เขายินดีแบก
ทำไมนะ…ทำไมเขาไม่ชิงกุญแจตั้งนานแล้ว
"…กระชับข้อความ ถ้าไม่จำเป็นก็เงียบใส่ฉันก็ได้ค่ะ จำไว้ว่าเพลย์เซฟไว้ก่อน"
"โอเค"
"แล้วเดี๋ยวเราต้องทำให้สภาพคุณดูเละกว่านี้นิดนึง ลุคนักโทษจะได้เนียน ๆ"
"เดี๋ยวอะไรนะ—?"
"เจ็บนิดเดียวค่ะเชื่อฉัน แด๊ด!!" หลินตะโกนเรียกลั่นบ้าน
"เดี๋ยว-เดี๋ยวก่อน อย่างน้อย…ผมขอรำลึกคืนได้ไหม?" ธามรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี คำว่า 'เชื่อฉัน' ของเด็กหญิงไม่น่าเชื่อเลยสักนิด
หลินชะงักปากเพื่อเผยรอยยิ้มแหย ดูรู้สึกผิดและไม่มั่นใจจนธามเครียดไปด้วย กังวลขึ้นมาว่าจู่ ๆ เธอจะบอกว่าเห็นเงาขมุกขมัวอยู่ข้างหลังเขา เสียงอ่อนโยนจะกระซิบเหนือศีรษะ หรือหญิงชราจะปรากฏตัวตรงหน้าเดี๋ยวนั้น
ถ้าจะมาก็ต้องมาตั้งนานแล้วสิ ไม่-หล่อนติดพันอย่างอื่นอยู่ หรือว่าแอบฟังรหัสลับ ดูว่าแผนการของศัตรูคืออะไร แล้วเอามาใช้ทำลายทุกคนทีหลัง แต่อาจจะไม่…ธามมีความหวังอยู่แม้เพียงเล็กน้อย
"คุณฉัตรไล่ย่าไปได้ยังไง"
"เขวี้ยงเข้าป่าอ้อย"
ใช้จุดอ่อนเรื่องระยะทาง? ต่อให้เป็นย่าก็อยู่ห่างรำลึกเชื่อมได้แค่ 30-40 เมตร ขอบเขตของเธอมาไม่ถึงในบ้านมั้ง แต่ก่อนอื่น "เขาถือเหรียญติดตัวมาหาผม" เจ้าของถามย้ำกับเด็กหญิงที่อ้ำอึ้ง
หลินโยนเหรียญให้เขาเป็นคำตอบ ธามรีบรับตั้งแต่มันยังอยู่กลางอากาศพร้อมทำหน้าบึ้งใส่เธอ ถึงรำลึกไม่ถูกทำลายด้วยวิธีปกติก็เถอะ แต่ในเมื่อเป็นของสำคัญธามประคบประหงมอย่าง—เดี๋ยว
เมื่อเขาสัมผัสผิวงอนิด ๆ ของมัน หรี่ตาดูของที่พกมานานจนจำรอยขีดรอยตำหนิได้ ธามรู้คำตอบของคำถามตัวเองทันที มัน…ไม่ใช่เหรียญเขา
"ก็ตอนนั้นยังไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้างนี่นา เลยไม่กล้าแตะ" เด็กหญิงแก้ต่างให้ตัวเอง "ของจริงยังอยู่ในป่าอ้อย อันนี้ฉันแงะกระปุกมา"
___
บ้านสวนไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ต้องย้ายที่อยู่สักพัก แต่แด๊ดสังหรณ์ใจว่า 'สักพัก' คงหมายถึงได้อยู่ข้างนอกกันนานจนหมดฝน
ชายหนุ่มกำลังขนของใส่ท้ายรถซีดาน ทั้งเสื้อผ้าและเครื่องใช้ส่วนตัวของลูกแต่ละคน กรงใส่ครอบครัวแมวที่เด็กเกินกว่าจะวานให้เป็นภาระเพื่อนบ้าน รวมถึงสิ่งสำคัญกับความทรงจำอีกหลายชิ้น…ถ้าป๊ากลับมาแล้วไม่เห็น ป๊าจะเศร้า
เหลือกระเป๋าอีกใบ กับขนมอีกสองสามถุงที่เขาคิดว่าเก็บในรถดีกว่า เผื่อลูกหิวระหว่างทาง ต้องบอกโรมให้ปลดล็อกประตูหน้าแต่เจ้าของรถพึ่งถูกส่งให้ไปเตรียมข้าวของตัวเองเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ใต้ซุ้มอัญชันถึงเหลือแค่เจ้าบ้านคนเดียว
เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ เหยียบลงใบไม้แห้งดังใกล้เข้ามา
"หือ ตวัน ลืมอะไรเรอะ" แด๊ดถามโดยไม่หันไปมอง สายตาค้างอยู่ที่กระเป๋าเสื้อผ้าในมืออย่างลืมไปว่าจะยัดลงตรงไหน
"เปล่า"
"เดี๋ยวนั่งรถโรมมันไปนะ แด๊ดจะขับตามไปทีหลัง"
"ไปหาป๊าก่อนเหรอ"
แด๊ดเหลือบมองเด็กชายเพียงแว็บเดียว สบกับแววสงบนิ่งกว่าที่ใจเย็นรอให้ผู้เป็นพ่อสารภาพ ไม่รู้เขาเผลอแสดงความวู่วามออกสีหน้า ภาษากาย คำพูด หรือว่าอย่างไร ตวันรู้แล้วว่าเขารู้ว่าป๊าอยู่ไหน
สัญญาณจาก gps ที่ติดตัวป๊าไปก่อนเข้าร้านอาหารดับลงตั้งแต่ยังไม่ออกเขตเมือง ทิ้งให้ทั้งครอบครัวต้องวนหาอย่างไร้ความหวัง หนทางเดียวคือต้องไปลักพาตัวผู้ลักพาตัว แต่ในเมื่อปรากฏว่าธามก็ไม่รู้ แด๊ดก็ควรจะไม่รู้เช่นกัน
ดวงตากลมโตใสซื่อมองสำรวจผู้เป็นพ่อ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นกล้องวงจรปิดในห้องสอบปากคำ แต่ที่แย่กว่าคือมันซ้อนทับกับสายตาหวาดกลัว ใบหน้าขาวซีด ขาสั่น ๆ ยืนหยัดท่ามกลางห้องนั่งเล่นพังทลาย เป็นภาพที่กระตุ้นให้แด๊ดอยากขับรถหนีออกไปเดี๋ยวนั้น
"คนเดียวเหรอ" เด็กชายย้ำ
"คนเดียวดีแล้ว"
"พวกหนูก็ห่วงป๊าเหมือนกันนะ"
"บางอย่างมัน…ไม่ใช่ความลับที่แด๊ดจะบอกได้"
ใบหน้ากลม ๆ ทำแก้มป่องไม่พอใจ แน่ล่ะ มันเป็นข้ออ้างที่เหลวไหลที่สุดเลย ตอนนี้ใช่เวลามารักษาความลับไหมหลังพึ่งหวุดหวิดจะตายอยู่รอมร่อ
ผู้เป็นพ่อรู้ตัวว่ากำลังกันลูกออกไป ทั้งที่ทุกคนโตพอจะรู้เรื่องแล้ว สามารถดูแลชีวิตตัวเองเผื่อแผ่ไปถึงชีวิตคนอื่นได้แล้วด้วยซ้ำ การปิดหูปิดตาลูกก็เหมือนปฏิเสธการเติบโตอันล้ำค่า แถมถ้าเขาเป็นอะไรไปอีกคนเด็ก ๆ จะยิ่งเสียใจหนักกว่าเก่า
แด๊ดเชื่อว่าลูกดูแลตัวเองได้ เชื่อว่าลูกทุกคนเข้มแข็งเพียงพอที่จะเอาตัวรอดไหว แต่แค่ความเชื่ออย่างเดียว มันไม่อาจลบภาพฝันร้ายในใจ
_____


## ผู้ฟื้นฟู

เอกลักษณ์หนึ่งของความฝันคือสุขสบาย ราวกับล่องลอยอยู่ในหมอกนุ่ม ดำดิ่งในกระแสน้ำอบอุ่น ร่วงหล่นลงหมู่เมฆปุกปุย แต่นาวีไม่อาจปล่อยให้นิทราเข้าครอบงำจนทุกอย่างหยุดนิ่ง เด็กหนุ่มยึดสติอันน้อยนิดเป็นอาวุธต่อกรกับความง่วงงุน ปกป้องจิตเปราะบางจากเงามืดที่พยายามกดประสาท
แต่เพื่ออะไร?
ตื่น…ถ้าแค่นี้ยอมแพ้แล้วต่อไปจะสู้ไหวเหรอ
ปุยเมฆนุ่มชวนง่วง
…เขาทำได้มากกว่านี้
เสียงดีดนิ้วเป๊าะทำให้ภาพรอบตัวพลันเปลี่ยน
นาวียืนจ้องเงาลูกกรงอยู่ตรงหน้าต่าง ทั้งที่ความทรงจำล่าสุดก่อนจะนอนลงคือตรงโซฟา อาการสะลึมสะลือที่มักเป็นหลังถูกคุมร่างตอนนี้ไม่ปรากฏแล้ว นับว่าการตรากตรำฝึกฝนนานหลักเดือนได้ผล
"รู้ตัวไหมว่าย่าเริ่มใช้จินกับหนูเมื่อไร"
"ประมาณ 25 วินาทีหลังผมหลับตาครับ"
"เก่งมากจ้ะ"
เด็กหนุ่มยิ้มรับคำชมเหมือนพึ่งถูกหยิบยื่นสมบัติล้ำค่า เขากลับไปนั่งจมกองผ้าห่มและหมอนอิงตามเดิม ตั้งตารอคอยการทดสอบใหม่ที่ผู้ฝึกสอนกำลังจะมอบ
"รูปแบบต่อไปจะยากขึ้นแล้ว ย่าอยากให้หนูดึงการควบคุมกลับ"
ความง่วงแทรกแซงการรับรู้ของเขา นาวีเห็นว่าแขนขาขยับไปเอง ลุกเองอะไรเองที่มองผ่านสายตางุนงงแล้วเหมือนคนเดินละเมอ ต้องใช้เวลาพักหนึ่งกว่าจะรับรู้ได้ว่ามันไม่ปกติ เขาเพ่งสมาธิไปที่เท้าซ้ายขวาอย่างยากเย็น ร่างกายไม่ประสานกันจนเดินเก้ ๆ กัง ๆ ไปรอบห้อง แวะตรงประตู ทุบผนังอย่างไร้เหตุผล ชนชั้นวางจนข้าวของร่วงลงมา
ท่ามกลางหนังสือและของประดับห้อง กล่องกระดาษที่ร่วงหล่นเปิดออกให้เห็นสิ่งด้านใน มันดึงความสนใจของนาวีได้ชะงัด เด็กหนุ่มหลุดออกจากคำสั่งของหญิงชราโดยไม่ต้องพยายามเลย
ตุ๊กตาเซรามิก?
มันไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
ผู้สับสนถือรูปปั้นรังนกไว้ในมือ เหมือนเห็นภาพเศษชิ้นส่วนบางอย่างแตกกระจาย ความรู้สึกหวาดกลัวพุ่งขึ้น เขาเอาแต่ขมวดคิ้วจ้องนานจนผู้ชราเอ่ยทัก
"นาวี หนูไม่มีสมาธิเลย"
"แต่ของตกแต่งอันนี้…"
"ย่าหวังกับหนูไว้มากนะ"
เด็กหนุ่มวางรูปปั้นลงที่เดิมทันทีที่ได้ยิน เขาปิดกล่องรวดเร็ว จัดข้าวของที่ล้มลงขึ้นเก็บให้เป็นระเบียบ ก่อนกลับโซฟายาวที่ประจำด้วยสีหน้าหวั่นเกรง
"หนูว่าย่าเอามันไปทิ้งดีไหม"
"ไม่ครับ!"
หญิงชราจ้องลึกในดวงตาสั่นไหวของเขา ริมฝีปากเรียบเป็นเส้นตรงตักเตือนให้ผู้อ่อนเยาว์ทบทวนตัวเองใหม่ทั้งหมด ตั้งแต่การกระทำ คำพูด ทุกความคิดในสมอง แต่ข้อสันนิษฐานต่างกระจัดกระจายจนไม่รู้ว่าสิ่งไหนที่ทำให้ย่าไม่พอใจที่สุด เด็กหนุ่มได้แต่เดาสุ่มอย่างลนลาน
นาวีเริ่มอธิบายเสียงตะกุกตะกัก "มะ-มันเหมือนจะเดจาวูครับ ทำให้ผมนึกถึง…" เสียงของเขาเบาลงทุกถ้อยคำที่เอ่ย "แค่รู้สึกคุ้น ๆ ผุดขึ้นมาแป๊บเดียว ผมเผลอไป…ขอโทษครับ"
"อ้าว หนูก็เข้าใจนี่ว่าอันตราย ทำไมถึงยังละเลยง่าย ๆ ล่ะ หนูโกรธย่าอยู่เหรอ ย่าไปทำอะไรให้หนูไม่พอใจหรือเปล่า"
"ไม่ใช่นะครับ แค่—"
คำปฏิเสธร้อนรนของเด็กหนุ่มถูกเสียงถอนหายใจขัดจังหวะ ย่ายกมือขึ้นอย่างป้องกันตัวเอง ส่ายหน้าเชื่องช้าเพื่อบอกว่าไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวใด ๆ อีกต่อไปแล้ว
"ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ใช่อย่างนี้ แต่หนูก็ยังพยายามจำ อยากกลับไปเป็นแบบเดิมอีกเหรอนาวี"
เด็กหนุ่มทั้งส่ายหน้าและรีบอธิบายเร็วจี๋ รัวจนฟังไม่รู้เรื่อง ย้ำวนอยู่กับการปฏิเสธว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้อยากให้คนที่โหดร้ายเห็นแก่ตัวคนนั้นย้อนกลับมา ฉายทุกความรู้สึกผิดที่ไม่รับผิดชอบผ่านประโยคเสียใจ แต่ไม่มีคำใดเลยที่สำคัญให้หญิงชราหยุดฟัง
"ย่าหวังดีกับหนูนะ ย่ารักษาหนูไม่ได้หรอกนะถ้าหนูไม่ให้ความร่วมมือ"
ผู้อาวุโสพร่ำเตือนเสมอว่าพลังมหาศาลของเขามาพร้อมคำสาป หากมีรำลึกก็จะใช้พลังไปทำร้ายคนรอบข้าง หากใช้จินเป็นจะอันตรายจนยากปราบปราม ย่าถึงเน้นสอนแค่การควบคุมตัวเองให้เท่านั้น ไม่ถูกเชื่อใจจนกว่านาวีจะพิสูจน์ได้ว่าเขาหายดีแล้วจริง ๆ
ทุกคำเตือนหมายถึงอย่างเดียว
'ห้ามจำได้'
"ย่า….ย่าจะเอารูปปั้นไปทิ้งก็ได้ครับ" นาวีเอ่ยเสียงเล็ก ๆ พูดโดยไม่เงยขึ้นมอง ตาจ้องอยู่กับตักตัวเอง
"หืมม 'ก็ได้' เหรอ"
"ขอโทษครับ ครั้งหน้าผมจะระวังกว่านี้"
สีหน้าผิดหวังของย่ายังคงเดิม
"ผมจะไม่สนใจอดีตอีกแล้ว"
เมื่อผู้ฟังยอมก้าวลงกับดักจากยาพิษก็กลายเป็นน้ำเชื่อม สีหน้าแข็งกร้าวของผู้อาวุโสเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและเป็นมิตร ย่าเอ่ยต่ออย่างใจดี
"เริ่มฝึกกันใหม่นะ?"
ผู้เรียนหลับตาลง สัมผัสของจินคุมทั่วร่าง
นาวีเตือนตัวเองในใจว่าต้องไม่ละความพยายาม เพื่อวันที่จะได้ออกไปข้างนอก ได้ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสมาคมของย่าอย่างสมภาคภูมิ วันที่พลังของเขาจะได้ใช้เพื่อตอบแทนผู้อื่น ได้ช่วยเหลือสมาคมอย่างที่ย่าช่วยเหลือเขามาโดยตลอด เขาจะไม่ทำให้ย่าผิดหวังจนกว่าจะถึงวันนั้น
___
ตรงหน้าตึกเป็นสนามหญ้ากว้างขวาง มีเวทีครึ่งวงกลมเตี้ย ๆ ตั้งหันด้านนูนไปทางทิศตะวันออก
ผู้คนในชุดโทนขาวยืนอยู่หน้าเวที สมาชิกหลักร้อยชีวิตแบ่งเป็นสองฝั่งซ้ายขวาเพื่อให้มีพื้นที่ตรงกลางไว้เดิน แต่ละคนมีรอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้า ไม่มีการพูดคุยกันจนบรรยากาศเงียบสงัด ยิ่งขับให้เสียงกรีดร้องเสียขวัญของเด็กสาวให้ชัดเจนขึ้น
สมาชิกใหม่ของศูนย์ถูกผู้คุมลากไปตามทางเดิน มุ่งหน้าไปหาหญิงชราที่ยืนรออยู่บนเวที ย่าผายมือออกต้อนรับ พยักหน้ากับชายหญิงวัยกลางคนที่ยืนดูอยู่ด้วยกัน เป็นการยืนยันว่าลูกสาวของพวกเขาจะไม่เป็นอะไร ให้เมินเฉยต่อเสียงหวีดร้องหวาดผวาที่กรีดลึกไปถึงกระดูก ทำเป็นไม่ได้ยินคำอ้อนวอนอย่างหวาดกลัว
นาวีไม่โทษเธอ ถ้าเขาโดนพ่อแม่ส่งมาอยู่ในศูนย์ฟื้นฟูแปลก ๆ กลางป่าเขา โดนลากไปหาหญิงชราน่ากลัว มองซ้ายขวาเห็นแต่พวกยืนยิ้มมีความสุขจนหลอน เขาก็คงร้องโหยหวนประสาทเสียเหมือนกัน
โชว์รักษาคน—กิจกรรมโปรดของนาวี ช่วงเวลาที่ได้ยืนเท้าเปล่าท่ามกลางผืนหญ้าอุดมสมบูรณ์ รับลมพัดเย็นสบาย ไม่ต้องทำอะไรนอกจากยืนยิ้มเฉย ๆ แล้วมองดูคนอื่นทุกข์ทรมาน ที่ไม่รู้ว่าเป็นการทรมานจริงหรือมารยากันแน่ สร้างละครตบตาให้ผู้สนับสนุนประเคนเงินทองไปพร้อมกับล่อลวงให้ผู้ติดตามของหล่อนยิ่งเชื่อถวายหัวกว่าเดิม
เมื่อย่าแตะศีรษะของเด็กสาวแล้วพูดเบา ๆ ไม่กี่คำ ร่างที่เคยดิ้นรนกรีดร้องบ้าคลั่งเหมือนผีเข้าสงบลงทันที หล่อนรักษาคนไข้อาการหนักต่อหน้าธารกำนัลในเวลาไม่ถึงอึดใจ เรียกเสียงร้องทึ่ง ๆ ของผู้ปกครอง เสียงปรบมือจากสมาชิกของศูนย์ปนเปไปกับคำชื่นชม เสียงสะอื้นไห้จากความเลื่อมใสจอมปลอม
เด็กสาวคนนั้นถูกจ้างมาแน่ ๆ ทุกอย่างถูกจัดฉากขึ้น แต่ทุกคนก็ยังเชื่อย่าอย่างน่าสมเพช
นาวีรู้ตัวทันทีว่าตัวเองกำลังฝัน
เขาลุกขึ้นมาเดินรอบห้องอย่างใช้ความคิด เสี้ยวปริศนาที่ถูกลืมไปในอดีตถูกไขออกง่ายดายในปัจจุบัน ย่าใช้จินรักษาเด็กคนนั้น คุมให้เธอยามทำตามง่ายดายเหมือนตุ๊กตาตัวหนึ่ง ทำไมเขาถึงไม่สังเกตตั้งแต่ตอนนั้นนะ ทั้งคนในตึกคุกก็—
ไม่! เลิกคิดไปได้เลย ลืมไปแล้วเหรอย่าเตือนว่าไง
นาวีคนเก่าเป็นตัวตนย่ำแย่น่าเดียดฉันท์ เป็นตัวอันตรายที่สมควรถูกลืม 'ห้ามจำได้' เขาต้องจำข้อนี้ไว้ให้แม่น
___
"ควบคุมร่างกายตนเอง ไม่ให้ร่างกายเป็นผู้ควบคุม อย่าลืมว่านี่ไม่ใช่ความฝัน"
นาวีนอนบนโซฟาตัวยาว ท่ามกลางกองผ้าห่มนุ่มสบาย จมอยู่กับนิทรานุ่มนวล หลงระเริงไปกับการแหวกว่ายในธารน้ำ เขาคิดว่าตัวเองหลับอยู่ ไม่ได้สนใจด้วยว่าร่างกายทำตามคำสั่งหรือไม่ มือไม้ขยับลากไปตามอากาศเองอย่างเป็นเอกเทศ
"มีสติ เลือกที่จะรับรู้"
เด็กหนุ่มรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร แต่เขาเลือกที่จะยอมให้ถูกชักจูงโดยไม่ต่อต้าน ให้ภาพมายาฝันและความสุขสบาย เบี่ยงเบนความสนใจไปจากจินที่เหมือนคลื่นหมอกปกคลุมทั่วร่าง
"หนูไม่อยากออกไปข้างนอกแล้วเหรอ แค่ผ่านอีกครั้งเดียวเท่านั้นเอง การทดสอบครั้งสุดท้ายแล้ว ตั้งใจหน่อยสิลูก"
จริงสิ ย่าบอกว่าถ้าผ่านด่านนี้ได้เขาจะได้ออกไปข้างนอก ผู้ถูกทดสอบควรต้องพยายามมากเป็นพิเศษ แต่ข้างนอก…เขานึกถึงแสงแดด นึกถึงสนามหญ้ากลางสวนสวย นึกถึงต้นไม้และบรรยากาศเงียบสงบ นึกถึงกลิ่นกาแฟ นึกถึงใบหน้าชวนคิดถึง
นาวีดึงสมาธิมารับรู้อยู่แค่แขนขา จินของย่าถูกผลักโยนกลับไป เอาชนะการถูกควบคุมได้เบ็ดเสร็จในพริบตา ต่างจากครั้งก่อน ๆ ที่ต้องสู้ยื้อผลักกันอยู่นานจนน่าแปลก เมื่อเขาลืมตาขึ้นเห็นท่าทางประหลาดใจของผู้อาวุโสจึงเริ่มกังวลทันที ถ้าย่ารู้ว่าเมื่อกี้เขาคิดถึงอะไรละก็…
"ดีมากจ้ะ" โชคดีที่หญิงชราไม่ได้สังเกต ไม่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ความสำเร็จของผู้ฝึกฝนทำให้ย่าพอใจจนมองข้ามไป รอยยิ้มชื่นชมกว้างจนอาจตีความได้ว่าละโมบ "เดี๋ยวลองใหม่อีกครั้งนะ"
"แต่ย่าบอกว่าสุดท้าย—"
"ย่าจำได้จ้ะ คือเราต้องมั่นใจก่อนว่าหนูจะไม่เป็นอันตรายกับคนอื่นจริง ๆ"
แสงอาทิตย์นอกหน้าต่างฝ้าลับไปหลายชั่วโมงแล้ว ใต้ตาที่เป็นรอยคล้ำเตือนว่าเขาอ่อนล้ามากแค่ไหน "งั้นพักสักครู่ได้ไหมครับ ผมเริ่มเหนื่อยแล้ว"
"ไม่คิดว่าย่าเหนื่อยบ้างเหรอ หนูแค่ต้องป้องกันตัวเองเฉย ๆ แต่ย่าต้องใช้จินทั้งวันเลยนะ"
คำว่าเห็นแก่ตัวถูกตีเป็นตราบาปร้อนผ่าว ทำให้ผู้ฟังรู้สึกอับอายจนเถียงไม่ออก ยิ่งไม่สามารถพูดแสดงความผิดหวัง จากการเรียนรู้มาทั้งเดือนต่อให้เหตุผลอะไรไปอีกฝ่ายก็ขัดก่อนจบ
ท่าทางห่อเหี่ยวของเด็กหนุ่มถูกอ่านออกในพริบตา และราวกับว่าย่าล้อเล่นกับความหวังของนาวีเป็นงานอดิเรก หญิงชราเอ่ยให้สัญญาครั้งใหม่ "พยายามหน่อยนะ ถ้าหนูหายดีแล้วจริง ๆ ย่าอาจจะบอกเรื่องในอดีตกับหนูก็ได้"
"ครับ" ผู้เยาว์ทำน้ำเสียงให้สุภาพอย่างยากเย็น "ผมจะไม่ทำให้ย่าผิดหวัง"
_____


## ใต้รูปภาพ

ที่ย่าบอกว่าข้างนอก ย่าไม่ได้หมายถึงอิสระ
แสงอาทิตย์อาบไล้ใบหน้าอ่อนเยาว์ ลมเย็นพัดเส้นผมปลิว สูดอากาศบริสุทธิ์ของเขตยอดดอย มองทิวทัศน์นอกประตูห้องผาสุขผ่านหน้าต่างโถงทางเดิน เห็นอาคารลดหลั่นไปตามเนินเขา ถนนยาวสุดแนวรั้วเหล็กโผล่พ้นยอดไม้ และป่าอุดมสมบูรณ์ที่พยายามมองไปไกลเท่าไรก็ไร้จุดสิ้นสุด
สายตาของผู้หลงลืมไล่มองโดยละเอียดเพื่อจำเส้นทางให้ขึ้นใจ ทั้งอาคารเรียน หอพัก ตึกคุกที่เขาพอจำได้ราง ๆ และอาคารสำนักงาน มีกระทั่งสนามบินบินเล็กเป็นของตัวเอง ที่นี่ห่างจากโลกภายนอกมากขนาดไหนกัน?
ตึกกลาง อาคารที่นาวีอยู่ทำจากไม้ทั้งหลัง ห้องผาสุขอยู่ชั้นบนสุด ด้วยความเก่าแก่ของมันจึงไร้สิ่งอำนวยความสะดวกหลาย ๆ อย่าง นาวีต้องเดินตามย่าลงบันไดอย่างน้อยสี่ชั้นกว่าจะถึงข้างล่าง ความเหนื่อยไม่ใช่ปัญหาของเด็กหนุ่ม ทั้งไม่เป็นปัญหาสำหรับผู้ชราวัยไม้ใกล้ฝั่งอย่างน่าแปลก ที่ทำให้เขาขนลุกคือผู้คนระหว่างทางต่างหาก
ชายหญิงในชุดขาวยืนเรียงสองฝั่งของบันได สีหน้าร่าเริง แววตาเลื่อมใส ริมฝีปากยกยิ้มแต่เงียบไร้คำพูด เหมือนกำลังต้อนรับเขาขึ้นแท่นบูชายัญ
ประตูคู่สูงเปิดออกสู่ด้านนอก แสงอาทิตย์อบอุ่นของยามเช้าส่องเข้ามา เด็กหนุ่มก้าวเท้าเปลือยเปล่าไปสัมผัสผืนหญ้านุ่ม ข้างนอกคือผู้คนในชุดขาวยืนเรียงเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ทิ้งระยะห่างจนตรงกลางเป็นลานหญ้าโล่งเตียน
ชายคนหนึ่งนอนอยู่ตรงนั้น
ช่วงขาของเขามีแผลฉกรรจ์ ใบหน้าหวาดผวาไร้สีเลือดตรงข้ามกับเสื้อผ้าแดงฉาน แต่งแต้มผืนหญ้าใต้ร่างด้วยแอ่งของเหลวสีข้น ใกล้ ๆ ชายแปลกหน้ามีร่างที่แน่นิ่งสามราย
'การทดสอบสุดท้ายของหนูแล้ว'
'ผม…ผมต้องทำยังไง'
'ย่าจะรออยู่ตรงนี้'
คำถามของผู้สับสนไม่ต่างจากเสียงรบกวนสำหรับย่าอยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นบทสนทนาผ่านเสียงในหัวหรือเสียงจริง หญิงชรากดดันให้นาวีก้าวเดินเข้าใกล้กลางวงมากขึ้น เท้าเย็นเฉียบเหยียบย่ำหญ้านุ่ม มือสั่น ๆ ทั้งสองแนบข้างตัว แขนนิ่งเกร็งจนท่าเดินไม่เป็นธรรมชาติ เข่าอ่อนพาร่างล้มเมื่อเผลอเหยียบแอ่งโลหิต
ศพห่างออกไปไม่ถึงเมตร บางคนมีมีดสั้นเปื้อนเลือดอยู่ในมือ ของเหลวแดงเป็นหย่อมใหญ่บริเวณใกล้ลำคอ เมื่อคิดว่าพวกเขาตายอย่างไรแขนขานาวีหนักอึ้งเหมือนถูกลูกเหล็กถ่วง อยากเอื้อมออกไปหยิบมีดสั้นมาใช้กับตัวเอง แล้วมือก็ค่อย ๆ ปฏิบัติตรงข้ามกับใจสั่ง
เด็กหนุ่มรู้แล้วว่ากำลังถูกควบคุม จินของชายแปลกหน้าครอบงำตั้งแต่ปลายนิ้วมือไปถึงไหล่ แม้ผู้เป็นเจ้าของบาดเจ็บรุนแรง สีหน้าเจ็บปวดเข้ากับขาทั้งคู่ที่วางกลับผิดองศา แต่จินของเขาไม่ได้อ่อนแอเลย
นาวีปล่อยให้แขนขาเคลื่อนเองอยู่นาทีเต็ม เผยสีหน้าหวาดผวาเมื่อยกมีดเข้าใกล้ลำคอมากขึ้น มากขึ้น มากจนน่าหวาดเสียว ถึงค่อยชิงการควบคุมกลับในวินาทีสุดท้าย แล้วพาร่างที่สั่นกล้า ๆ กลัว ๆ ลุกไปหาแพะกลางลานบูชายัญ
ชายแปลกหน้านิ่งไปด้วยความพรั่นพรึง ก่อนเสียงตะโกนขู่อาฆาตจะตะเบ็งก้องในความเงียบสงัด คำพูดวางก้ามสวนทางกับสีหน้าอับจนหนทาง นาวีไม่เสียเวลาปลอบโยนให้ผู้หวาดกลัวสงบลง เสียงของชายหนุ่มไร้ความหมาย อีกไม่นานก็จะกลายเป็นความเงียบ
'เขาใช้จินในทางที่ผิด ใช้ผลของเจตนาดีมาฆ่าคน ข่มขืน ปล้นชิงทรัพย์ แถมยังคร่าเจ้าหน้าที่ของย่าอีก'
นาวีฟังไปก็แอบนึกสงสัยในใจ ถ้าย่ามายืนตรงนี้ สายตาที่มองศพเจ้าหน้าที่สามรายนั้นจะมีความเศร้าโศกและแค้นเคืองจริง ๆ เหมือนน้ำเสียงไหมนะ
'ฆาตกรน่ารังเกียจ เห็นแก่ตัว เป็นจุดด่างพร้อยของสังคม'
อจินไตยให้คำอวยพรโดยไม่สนผลกระทบ มอบอำนาจให้ผิดคน บางครั้งผู้คู่ควรก็ไม่ได้คู่ควรจริง ๆ ปล่อยไว้แล้วจะกลายเป็นผลร้ายกับสังคม 'ตัวอันตราย' ถ้อยคำเดียวกับที่ย่าเคยใช้กับเขา
'เราทำต้องยังไงกับคนแบบนี้นะลูก'
'รักษาเขา'
เด็กหนุ่มเอื้อมมือออกไปช้า ๆ เป้าหมายคือสร้อยบนคออีกฝ่าย ผู้เป็นเจ้าของตะโกนร้องห้าม มืออ่อนเพลียพยายามปกป้องสิ่งสำคัญของตน ป้ายแขนเสื้อสีขาวของเด็กหนุ่มจนเป็นรอยเลือดแดง นาวีออกแรงดึงในครั้งเดียวจนได้รำลึกมาไว้ในมือ
สร้อยที่ทำจากโซ่เหล็กให้ความรู้สึกเย็น บรรจุพลังหนาแน่นไว้ด้านในแต่ผู้จับไม่รู้สึกอะไรจากมันเลย มองยังไงก็ดูเป็นสิ่งของธรรมดา น่าทึ่งว่ามันสำคัญขนาดกุมชะตาเป็นตายของผู้คนได้อย่างไร
เมื่อไม่สามารถป้องกันตัวเอง คลื่นจินของย่าก็วนล้อมเป้าหมายได้ง่ายดาย เปลี่ยนฆาตกรที่เคยโวยวายตวาดเกรี้ยวให้นิ่งสนิท ดวงตาของเขาทอดมองไปในท้องฟ้าไกล สติหลุดลอย เหลือเพียงเปลือกนอกที่ยังมีชีวิต
เด็กหนุ่มเช็ดมือเปื้อนเลือดกับกางเกง ในใจนึกอยากยกขึ้นปิดหูเมื่อต้องฟังเสียงปรบมือผสมถ้อยคำชื่นชมจากรอบทิศ เขาถูกเรียก 'ผู้สืบทอด' ด้วยน้ำเสียงชนิดอยากถวายหัว แต่น้ำตาปลื้มปริ่มของผู้เลื่อมใสทิ้งไว้เพียงรสชาติคลื่นเหียนเท่านั้น
ใคร…
นาวีรู้สึกคล้ายถูกจ้องมองจากที่ไกล ๆ เขาเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ
ตึกหอพัก—ในใจเต้นรัวเป็นกลอง ถึงจะโดนสายตาชวนหลอนล้อมจากทุกองศา แต่กลับไม่สามารถสร้างความเครียดได้เท่าจุดนั้นจุดเดียว เขาอยากซ่อนมือตัวเองไว้ด้านหลัง โยนรำลึกเปื้อนเลือดทิ้งแล้วไม่มองมันอีกเลย
'หนูมองอะไรอยู่น่ะ'
เสียงของย่าดังในหัว เตือนให้ผู้สืบทอดเก็บทุกความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาไว้กับตัว ก่อนสวมทับด้วยคำโกหกเยือกเย็น
'เปล่าครับ'
'เห็นนกบินผ่านเหรอจ๊ะ'
ผู้ฟังยังไม่ทันเข้าใจว่าย่าถึงอะไร ท้องพลันเย็นวาบเหมือนกลืนน้ำแข็งลงทั้งก้อน ยังดีที่หญิงชราไม่กดดันเอาคำตอบต่อ เขาแค่ถูกเรียกให้กลับเข้าตึกกลางด้วยใจกระสับกระส่าย อยากหันกลับไปมองจุดนั้นต่อ อยากทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งเข้าหาตอนนี้เลย แต่สิ่งที่เขาทำคือหันหลังไปทิศตรงข้าม
___
นาวีจำห้องทำงานของย่าไม่ได้ ด้านในมีโต๊ะไม้เนื้อแข็ง หันหน้าเข้าหาแสงธรรมชาติ ตู้หัวบัวที่ด้านในเต็มไปด้วยหนังสือและแฟ้มเอกสาร คั่นด้วยของตกแต่งนามธรรมที่เด็กหนุ่มพยายามเบนสายตาหนี แต่การก้มมองมือตัวเองแทนมันทำให้เห็นรอยเลือดบนเสื้อ ความรู้สึกย่ำแย่ที่พุ่งขึ้นมาไม่ต่างจากตอนเห็นรูปปั้นพวกนั้นเลย
เสียงกลไกเล็ก ๆ เรียกให้เด็กหนุ่มเงยมอง เขาเห็นย่ากดกรอบรูปภาพบนผนัง ภาพบ้านริมลำธารตั้งเก้าสิบองศาจากแนวระนาบเผยตู้นิรภัย ข้างในนั้นเก็บข้าวของที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย ไล่ตั้งแต่เครื่องประดับไร้พิษภัยไปจนถึงมีดเล่มคม ดูยุ่งเหยิงเหมือนกองขยะขนาดย่อม
ย่าหยิบบางชิ้นออกมาวางบนโต๊ะทำงานไว้ก่อน เพื่อจะจัดเรียงชั้นล่างสุดของตู้เพื่อให้มีพื้นที่ว่าง สายตาของเด็กหนุ่มถูกดึงดูดโดยกล่องใบจิ๋ว สีขาวของมันโดดเด่นแม้ถูกทับอยู่ใต้กองข้าวของ เป็นชิ้นแรกที่ถูกวางลงมา และน่าจะเป็นชิ้นล่าสุดที่ถูกใส่เข้าไป
รำลึก…
ความทรงจำผุดขึ้นคล้ายกับเดจาวู บ่อยเกินจำเป็น แต่เด็กหนุ่มเมินเฉยได้เชี่ยวชาญแล้ว เขาไม่อยากให้หญิงชราที่หันมาคุยด้วยรู้ว่ากำลังนึกถึงอะไร
"สร้อยล่ะจ๊ะ"
"แต่มันยังเปื้อนอยู่เลยนะครับ"
มือที่แบออกบอกเขาว่าอีกฝ่ายไม่สน มันไม่มีผลอะไรกับพลังจินหรือคำอวยพร เช่นเดียวกับที่ชีวิตเจ้าของไม่มีผลอะไรกับย่า นาวียื่นโซ่เหล็กให้ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกตอกตะปูปิดตาย ไม่มีทางให้หันหลังกลับ
ตอนนั้นเองที่ชายคนหนึ่งผลีผลามเปิดประตูเข้ามา เจ้าหน้าที่พิเศษในชุดโทนขาว เขาดูรู้สึกผิดถึงขั้นวิตกที่เข้ามารบกวนผู้เป็นนาย แต่ย่าแค่พูดกับนาวีด้วยเสียงนิ่มนวล "หนูรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวนึงนะ" ก่อนตามลูกน้องออกไปจากห้องทำงาน
ประตูตู้เซฟถูกเปิดทิ้งไว้ กล่องสีขาวยังวางอยู่บนโต๊ะ
นาวีเลิกห้ามความรู้สึกในอกแล้วมองมัน ใช้ดวงตาพิจารณาขนาด รอยมนที่ขอบ และเงาที่ทอดบนโต๊ะไม้ เขาไม่เห็นหรอกว่าในกล่องมีอะไร แต่เป็นสิ่งที่เห็นแล้วอยากร้องไห้
ของไร้ชีวิตกำลังกระซิบเล่าเรื่องราว ชวนให้โลดแล่นในเศษเสี้ยวความทรงจำ มีความสุขมากจนปัจจุบันเป็นความทรมาน ห้วงคำนึงวูบโหวงเหมือนร่างกายมีแต่เปลือก รู้สึกคิดถึงใครบางคนที่ไม่ควรรู้จัก
เด็กหนุ่มใช้แขนเสื้อส่วนที่สะอาดเช็ดหน้าตัวเองเงียบ ๆ ไล่หยดน้ำจากดวงตาให้หายไป ทั้งกดทับความคิดถึงให้จมอยู่ใต้แอ่งลึก เขายังอยู่ในขอบเขตความคุ้มครองของย่า ย่อมรู้ดีว่าการนึกถึงอดีตทำให้ย่าผิดหวังแค่ไหน
ตอนประตูเปิดออก เขาเบือนหน้าหนีจากกล่องสีขาวเร็วมากจนเหมือนจงใจกลบเกลื่อน ย่าเห็นการแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ออกรวดเร็ว สายตาของหญิงชรากวาดสำรวจเด็กหนุ่มที่หลุบตามองมือตัวเอง พิจารณาหลังมือที่ว่างเปล่าตามความเคยชิน
นาวีมองนิ้วว่างเปล่าอยู่อึดใจหนึ่ง ลูบนิ้วที่ราบเรียบผิดปกติ พึ่งรู้ตัวว่าทำไปโดยไม่รู้ตัวก็ตอนได้ยินเสียงถามขึ้น
"หาอะไรอยู่เหรอจ๊ะ"
"เปล่าครับ"
"ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น"
นาวีพยักหน้าเห็นด้วยกับผู้อาวุโสกว่า อย่าลืมสิ ห้ามสงสัยในคำพูดของผู้ที่เป็นเหมือนเข็มทิศชี้ทางผิดถูกให้ ริมฝีปากขยับจะพูดยืนยันกับตัวเองเช่นกัน "ครับ ไม่มีอะไร…"
ข้อสรุปบางอย่างหล่นใส่เขา ลมหายใจเด็กหนุ่มหายใจห้วนสั้นลงทุกขณะ เลือดเริ่มสูบฉีดพล่านไปทั่วร่างตามหัวใจที่เต้นแรงขึ้น
ย่าเปิดตู้เซฟทิ้งไว้
นี่ก็เป็นการทดสอบด้วย?
"มันต้องไม่มีอะไรเหรอครับ"
เมื่อเห็นความประหลาดใจบนสีหน้าอีกฝ่าย นาวีรู้ตัวทันทีว่าขึ้นเสียงแข็งเกินไปแล้ว เขาควรต้องทำตัวให้สมกับความเคารพของผู้คนและความเชื่อใจของย่า อย่าอารมณ์แปรปรวนให้มากนัก
เด็กหนุ่มลดแววตาไม่พอใจของตัวเองลงแล้วก้มพิจารณาลายเนื้อไม้บนพื้น ยกมือขึ้นกอดแขนอีกข้างเชิงปกป้องตัวเอง ปลายเท้าเอียงออกไปทางหนีหนึ่งเดียวคือประตู เผยความรู้สึกไม่มั่นใจเมื่อเสี่ยงถามถึงอดีต ทั้งที่รู้ว่าความทรงจำก่อนห้องผาสุขเป็นเรื่องต้องห้าม
"ผมแค่สงสัย มัน-มันเหมือนบางภาพผุดขึ้นมา แล้ว-แล้วย่าบอกว่าถ้าควบคุมสมาธิได้ ย่าจะบอก"
"ย่าหมายถึงจะบอกเมื่อหนูพร้อม" หญิงชราเอ่ยเสียงเยือกเย็น
"ไม่ใช่ทดสอบสุดท้ายเหรอครับ" นาวีพูดอ้อมแอ้ม
"หนูจะอยากรู้ไปทำไม หนูเห็นศพเจ้าหน้าที่นั่นไหม ถ้าเป็น 'นาวี' อยู่กลางวงได้มีคนตายมากกว่าเมื่อเช้าอีก จะให้ย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเพราะหนูแค่สงสัยเหรอลูก" ก่อนดุจบ ย่ายังราดน้ำกรดใส่ผู้ฟังด้วยคำตำหนิ "เห็นแก่ตัวนะ"
เด็กหนุ่มไหล่ตก ท่าทางอย่างคนที่อยากหดตัวให้เล็กลงแล้วหายไปจากโลก ความรู้สึกอับอายแบกอยู่เต็มบ่า ดวงตาฉายความรู้สึกผิด "ผมจะไม่พูดถึงมันอีก"
_____


## บ้านร้าง (1/4)

"อือ"
ใครจะรู้ล่ะว่าความฝันก็ทำให้ปวดหัวได้ นาวีสะลึมสะลือตื่นขึ้นตอนกลางดึกทั้งที่ควรจะพักผ่อนเอาแรงหลังงานกดดัน ฉากฝันดีฝันร้ายปนกันมั่วยังค้างอยู่หลังเปลือกตาหนักอึ้ง ภาพลากผ่านไปรวดเร็ว จับต้องสิ่งใดไม่ได้ ไม่เห็นการเชื่อมต่อ
เด็กหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ ในความมืดเหมือนน้ำหมึก สติงัวเงียบอกให้เขาหลับต่อ แต่ความผิดปกติบางอย่างตรงทางออกดึงสายตาของเขาไป แสงใต้ช่องประตูที่ควรเป็นเส้นตรงยาวถูกคั่นด้วยเงาดำ ๆ สองเงา นาวียังง่วงเกินกว่าจะคิดออกว่ามันคืออะไร จนกระทั่งมันขยับ
เท้าคู่หนึ่งยืนอยู่หลังบานประตู
เด็กหนุ่มใจเต้นผิดจังหวะ เงี่ยหูฟังเสียงไขลูกบิดอย่างระมัดระวังในความเงียบ มือที่กำผ้าห่มเริ่มชื้นเหงื่อตามระดับความกังวล นอกจากย่าแล้วคนที่เข้ามาที่นี่ก็มีแค่ผู้คุม ทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ
นาวียังไม่ทันได้คำตอบเงาหน้าประตูก็ผละออกไปก่อน แล้วในเวลาเพียงนาทีเดียว กลุ่มผู้คุมตัวจริงเสียงจริงก็พรวดพราดเข้ามา หน้าตาแต่ละคนดุร้ายและหงุดหงิดอย่างสุนัขล่าเนื้อคลาดกับเหยื่อ
"มีใครเข้ามาไหม" หนึ่งในนั้นตะคอกถาม
"ไม่นะครับ…" คนพึ่งตื่นส่ายหน้าสับสน แต่คำพูดเขาไม่น่าเชื่อถือสำหรับผู้คุม ทั้งสี่ถึงกระจายกำลังไปค้นทุกซอกทุกมุมท่ามกลางไฟสว่างโร่ เด็กหนุ่มต้องลุกขึ้นมายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กลางห้องเพื่อไม่ขวางการค้นเตียง
ราวกับโชคชะตาสนุกกับการซ้ำเติมเขา ร่างวิญญาณของย่าปรากฏตัวขึ้นต่อหน้า
'มีเพื่อนมาเยี่ยมเหรอจ๊ะ นาวี เดี๋ยวนี้มีเพื่อนกับเขาแล้วเหรอ'
"ครับ…? ผมไม่เข้าใจ"
เงาขมุกขมัวไล่ต้อนผู้เยาว์ให้ถอยหลังหนี ขู่ให้กลัวทั้งทางกายภาพและจินตภาพ แต่พอเขาจะก้าวถอยร่างวิญญาณกลับอ้อมไปขวางให้นาวีหยุดกับที่ หลังคอรู้สึกขนลุกชันเมื่อย่าลอยวนรอบเหยื่ออย่างเชื่องช้า น่าครั่นคร้าม
'เล่นอะไรดึก ๆ ดื่น ๆ กันน่ะ ซ่อนแอบเหรอจ๊ะ ไหน มันไปอยู่ตรงไหน'
"ผม-ผมไม่ทราบครับ ผมพึ่งตื่น แล้วผู้คุมก็มา" นาวีไม่ชอบร่างวิญญาณเลย เขาไม่สามารถอ่านสีหน้าของสิ่งโปร่งแสงได้ชัดเท่าตัวเป็น ๆ ยากจะรู้ว่าต้องตอบอย่างไรผู้ชราถึงจะพอใจ
'หนูซ่อนมันไว้ไหน
"ผมไม่เจอใครจริง ๆ"
ย่าทำเสียงเดาะลิ้นไม่พอใจ ส่งสัญญาณให้เขาหุบปาก
นาวียืนนิ่ง นึกอยากตะโกนถามออกมาว่าย่าต้องการอะไร เขาพูดความจริงทั้งหมดอีกคนก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี ย่ามีคำตอบที่ต้องการอยู่ในใจอยู่แล้วและอยากให้เขาสารภาพบาป เหล่าผู้คุมค้นห้องอย่างละเอียด ราวกับซอกเล็ก ๆ ระหว่างตู้กับผนังจะมีมนุษย์ทั้งคนโดดออกมา จนแล้วจนรอดก็ต้องยอมรับความจริง
"ไม่เจอครับ"
ร่างวิญญาณนิ่งอย่างน่าอึดอัด ย่าเงียบไปอึดใจหนึ่งหลังได้รับรายงาน
"ย่า…ผมไม่เห็นใครจริง ๆ ผมไม่ได้โกหก ผมสาบานกับอะไรก็ได้ เชื่อผมเถอะ" นาวีใช้น้ำเสียงอ่อนแอเป็นพิเศษด้วยหวังให้หญิงชรารู้สึกผิด แต่คิดอีกที มันเป็นไปไม่ได้หรอก
เงาขมุกขมัวเคลื่อนเข้าใกล้ ต้อนเด็กหนุ่มให้ถอยไปชิดผนังห้อง ลมหายใจของเขาตื้นลงด้วยไม่คาดคิด เขานึกว่าย่าจะใช้น้ำเย็นเข้าลูบ หรือหาข้ออ้างร้อยแปดพันเก้ามาพิสูจน์ว่าตัวเองทำถูกแล้ว ไม่นึกจะเจอการสอบสวนจริงจังจากร่างวิญญาณ
'แล้วตอนกลางวันมองอะไรน่ะนาวี'
"ผม…ผมแค่ตาฝาด"
'ขยายความซิจ๊ะ หนูเห็นอะไร'
"ไม่-ไม่รู้ครับ อาจเงากิ่งไม้"
ความเงียบก่อนพายุกระหน่ำปกคลุมทั่วห้อง นาวีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขาเคยคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเอง ความจริงเมื้อกี้ถ้าทุกคนไม่ตอบสนองกันเกินเหตุ เขาคงนึกว่าเงาเท้านอกประตูคือฝันด้วยซ้ำ
มีใครบางคนแอบตามเขา…การถูกติดตามทำให้นาวีร้อนรนยิ่งกว่าถูกดุด่าเกรี้ยวกราด หวาดกลัวยิ่งกว่าถูกข่มขู่กดดัน ผู้บุกรุกยืนอยู่แค่หน้าประตูนี่เอง ใกล้มากเกินไป ถ้าเกิดเหตุร้ายแรงขึ้นมาจริง ๆ เขาแทบจะไร้ทางสู้
'หนูทำให้ย่านึกถึงคนคนหนึ่ง' ย่าเปลี่ยนเรื่อง ผู้ฟังรู้สึกปั่นป่วนในช่วงอก รอยยิ้มใจดีแบบนั้นไม่ได้มาดีแน่ แต่ย่าก็พาอ้อมโลกไปแทนที่จะบอกว่าต้องการอะไร 'เทวัญ คนโง่เง่าที่ไล่ตามสิ่งไม่สมควร สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้ตัวตนเลวร้ายข้างใน'
'ทันทีที่เลือกอดีต สิ่งแรกที่เขาทำคือกลับไปคร่าชีวิตครอบครัวตัวเองทุกคน เพื่อนร่วมสมาคมที่หวังเข้าช่วยไม่มีใครได้กลับมา หลายชีวิตบริสุทธิ์ต้องถูกสังเวยเพราะความบ้าคลั่งของเขา'
นาวีมือสั่น ไม่ว่าย่าจะเล่าความจริงหรือไม่ คำว่าครอบครัวดึงรสชาติขมขื่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
'ถ้ายังไม่เลิกจมอยู่กับอดีตหนูก็จะเป็นเหมือนกัน'
"ผมไม่มีวันเป็นแบบเขา"
'ย่ารู้จ้ะ หนูเป็นเด็กดี มีอะไรก็บอกย่าทุกเรื่อง แค่นี้ก็ทำให้หนูต่างจากปีศาจอย่างมันมาก ๆ แล้ว'
"ผม-ผมบอกย่าไปแล้วว่าไม่เห็นจริง ๆ ผมจะสารภาพสิ่งที่ไม่รู้ได้ยังไง"
'ยังโกหกอยู่อีกเหรอ'
"แต่…แต่ผม…ไม่โกหกนะ ผมไม่เห็นใครทั้งนั้น" นาวีอ้อนวอน ทั้งคำขู่น่ากลัว การโดนดูถูก การต้องทาเดาคำตอบที่อีกฝ่ายต้องการอีก เด็กหนุ่มรู้สึกรุนแรงจนอยากจะร้องไห้ "ย่าอยากให้ตอบอะไรก็บอกมาเลยสิ!"
ปากบอกว่าไม่อยากให้โกหก แต่การกระทำไล่ต้อนเป็นการบังคับกลาย ๆ ให้เขาเล่าความเท็จ หญิงชราสนุกกับการปั่นหัวเขาขนาดไหนกัน
'ย่าแค่ห่วง อดทนกับผู้เฒ่าผู้แก่หน่อยนะลูก' หลังพึ่งเอาน้ำกรดสาด ย่าเอาน้ำเย็นเข้าลูบ 'ที่ทำไปก็เพื่อปกป้องหนูรู้ไหม มีแต่คนจะเอาหนูไปจากย่า'
ความรู้สึกสิ้นหวังของเขาฉายชัดผ่านสีหน้า เป็นครั้งแรกที่ย่ายอมเชื่อ หรือมีทางออกอื่นอยู่แล้วที่ไม่ว่านาวีจะโกหกหรือไม่ ย่าก็มีทางป้องกันไม่ให้เขาหนีได้เหมือนเดิม
___
เวลาที่นาวีอยากอยู่ในศูนย์ที่สุดย่ากลับส่งเขาออกนอกศูนย์ ผู้สืบทอดต้องออกเดินทางทันที ทิ้งห้องผาสุขที่ถูกค้นของกระจุยกระจายไว้เบื้องหลัง และทิ้งโอกาสที่จะรู้คำตอบของเขาไปพร้อมกัน เหลือเพียงความร้อนรนกระวนกระวายไปตลอดทาง
ใครอยู่หลังประตู ย่ายังฝังใจว่าเขาโกหกอยู่ใช่ไหม ย่าจะทำอะไร ปิดประตูตีแมว? นาวีกลัวเหลือเกินว่าหญิงชราจะทำสำเร็จ
หลังรถปิดฟิล์มทึบ ถนนว่างเปล่า ทางเดินไร้ผู้คน และการมีผู้คุ้มกันล้อมหน้าล้อมหลังตลอดทาง นาวีถูกส่งเข้าห้องพักหรูหราที่ไร้หน้าต่าง แล้วก็ถูกปล่อยทิ้งให้อยู่ในนั้นนานเกือบหนึ่งอาทิตย์ ปฏิสัมพันธ์เดียวกับผู้คนภายนอกคือเวลาส่งอาหาร เขาเห็นโถงทางเดินสั้น ๆ ที่เชื่อมกับบันไดตอนผู้คุมเปิดประตู น่าเสียดายที่ไม่เห็นอะไรมากกว่านั้น
นาวีอยากกลับไป แต่ในเมื่อเขาไร้พลังเขาไร้หนทาง ทุกการตัดสินใจอันผิดพลาดมันนำเขามาที่นี่…ที่ที่ทำได้แค่รอ
ในช่วงเย็นของวันที่เจ็ด ประตูห้องถูกเปิดออกนอกเวลาปกติ ด้านนอกไม่ได้มีแค่ผู้คุมแต่ยังมีเจ้าหน้าที่ในชุดขาวยืนอยู่ด้วยกัน แล้วนาวีก็ได้ยินคำพูดแรกที่โต้ตอบกลับหลังถูกเงียบใส่มาหลายวัน
"กรุณาตามมาด้วยครับ"
"ผมต้องไปไหน"
"การทดสอบครั้งสุดท้าย"
คำว่าสุดท้ายที่ไม่เคยสุดท้ายทำให้เขาหงุดหงิดหน่อย ๆ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งแรกที่นาวีสนใจ "ย่าล่ะครับ ย่ายังอยู่ที่ศูนย์เหรอ ทำไมผมถึงต้องมาอยู่ที่นี่ ที่ศูนย์เกิดอะไรขึ้น ทำไมย่าไม่มาด้วยตัวเอง"
เด็กหนุ่มไม่ได้รับคำอธิบายเช่นเดิม เมื่อมัวแต่ยึกยักลังเลผู้คุมก็เข้ามาลากแขนให้เดินตามเป็นนักโทษ พากลับไปที่รถปิดทึบคันเดิม
ไม่เป็นไร…คราวนี้เขาจะหาคำตอบด้วยตัวเอง นาวีให้สัญญาในใจขณะกัดริมฝีปากอย่างอดกลั้น ความกดดันในรถเล็กน้อยเมื่อเทียบกับที่เขาเคยเผชิญ เวลาแห่งการอดทนจะจบลงเร็วกว่าที่คาดไว้ตอนแรก แค่อีกไม่นานเท่านั้น
รถหยุดจอดถึงที่หมายในสามสิบนาที โลกภายนอกแรกที่ได้เห็นหลังออกจากห้องผาสุข คือบ้านร้างน่าขนลุก
บ้านเดี่ยวหลังใหญ่กลางพื้นที่ที่เคยเป็นสวน ถูกปล่อยรกไม่ได้รับการดูแลจนเป็นกึ่ง ๆ ป่า ที่รอนาวีอยู่คือเจ้าหน้าที่พิเศษอย่างน้อยสามสิบคน ยืนออกันอยู่ตรงป้อมยามติดกำแพง
ชายที่นั่งข้างคนขับมาเปิดประตูให้เขาลงจากรถ คนชุดขาวที่รออยู่หันมาหาผู้สืบทอดอย่างพร้อมเพรียง ย่าไม่ได้มาด้วย แต่เมื่อคิดว่ามีลิ่วล้อของย่าตามติดแทบจะหายใจรดหลังคอ บ้านร้างน่าขนลุกก็ชักไม่น่าขนลุกเท่าไร
ในหมู่ผู้คนที่รอต้อนรับอยู่ ชายในชุดสูทคนหนึ่งดูสะดุดตาท่ามกลางผู้คนในลุคโทนขาว แม้ว่าเขาจะพยายามหาทางหลบมุมต้นไม้แล้วก็ตาม นาวียิ่งเลิกคิ้วสงสัย ความสะดุดตาของชายหนุ่มเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกเกลียดแปลก ๆ ตอนเห็นหน้า ชักเขม่นจาง ๆ ทั้งที่ไม่ได้คุยกัน อีกฝ่ายสบตารับรู้ว่ากำลังถูกมองก่อนจะหลบอย่างรวดเร็ว
เด็กหนุ่มไม่ได้อยู่พิจารณานานไปมากกว่านั้น เมื่อเจ้าหน้าที่มอบกล่องสีขาวใบจิ๋วให้ ความสนใจทั้งหมดของเขาก็เปลี่ยนไปหามันทันที ก่อนกลายเป็นความผิดหวังตอนเห็นว่าข้างในเป็นเหรียญธรรมดา—รำลึกเชื่อม ที่แย่ยิ่งกว่าคือสิ่งที่จะมาพร้อมกัน
ร่างวิญญาณของหญิงชราปรากฏขึ้น
"ย่า…ย่าพาผมมาที่นี่ทำไม ที่ศูนย์มีอะไรกันครับ ผมกลับไปไม่ได้เหรอ"
ใต้ความเงียบของคู่สนทนานาวีได้ยินความหงุดหงิด ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องดี แสดงว่าหญิงชราไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
_____


## บ้านร้าง (2/4)

บ้านร้างหลังใหญ่น่ากลัว บรรยากาศหลอนชวนสะพรึง แต่ในเมื่อมีเสียงของแมงมุมชราคอยชักใยอยู่ในหัว ให้มาคนเดียวจะน่ากลัวน้อยว่านี้หลายเท่า
'ย่าจะพาไปดูว่าคนโกหกมีจุดจบยังไง'
คำอธิบายเพียงประโยคเดียวทำเอานาวีรู้สึกใจหายวูบไปกองตรงข้อเท้า เขาพอจะเดาได้ว่าบ้านหลังนี้เป็นของลูกน้องย่าที่ทรยศ แต่ไม่แน่ใจว่ามีอย่างอื่นรออยู่ด้วยไหม หรือนี่จะเป็นอีกหนึ่งคำขู่ลมแล้งให้เขาคิดมากไปเอง
เหล่าเจ้าหน้าที่พิเศษกระจายตัวรักษาพื้นที่รอบตัวบ้าน มีเพียงส่วนหนึ่งตามเขาเข้ามาข้างใน นาวีถือแค่กล่องใส่เหรียญ อาศัยแสงจากโคมไฟทรงกลมที่เหล่าคนชุดขาวถือฉายให้เห็นทางและคำสั่งของย่าคอยชี้นำ
'ขึ้นบันไดข้างหน้า'
เด็กหนุ่มมุ่งไปยังบันไดด้านซ้ายของโถงทางเข้า คอยระวังไม่ให้ตัวเองเหยียบคราบสกปรกสุดความสามารถ ไม่ต้องพูดถึงเอื้อมมือไปจับราวสีทองเคยหรูหราที่เต็มไปด้วยหยากไย่ ตรงทางเดินข้างบนก็มีสภาพไม่ต่างกัน หนูตัวเขื่องวิ่งผ่าน แมงมุมขนรุงรังเกาะเพดาน คราบก้อนสีแดงเข้มจนเกือบดำแห้งติดพื้น
ด้านในห้องแรกเขาเข้าไปยิ่งแย่หนัก กลิ่นเน่าของห้องนั่งเล่นรก ๆ ไม่ได้ทำความสะอาดมาแรมปีพัดเข้าจมูกตั้งแต่ผลักประตูออก นาวีอยากวิ่งหนีออกไปหาอากาศบริสุทธิ์ แต่ต้องรอให้ย่าพิจารณาตู้หนังสือติดผนังอยู่นาน จากบรรยากาศที่ร่างขมุกขมัวปล่อยออกมา นาวีพอจะเดาได้ว่าย่ายังไม่เจอสิ่งที่ต้องการ
หลังคำสั่ง 'เก็บกลับไปให้หมด' คนชุดขาวก็ไปเอาของบนนั้นใส่กระเป๋าเหล็ก กวาดทุกอย่างใส่ไม่เว้นแต่จดหมายซองสีชมพูที่ดูไม่เกี่ยวข้องเลย จากนั้นเสียงบอกทางสั่งให้สำรวจตามห้องต่าง ๆ ต่อ พวกเขาผ่านห้องนอนรกรุงรัง ห้องหนังสือเหม็นอับ ทางออกไปสระว่ายน้ำที่เป็นสีเขียวอี๋
ตอนนั้นเองที่เสียงฝีเท้าดังจากข้างหน้า หางตานาวีเห็นแผ่นหลังวิ่งผ่านเร็ว ๆ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตัดสินใจ เจ้าหน้าที่สี่คนรีบพุ่งตัวออกไปทันที
'ตามไป'
ผู้สืบทอดรีบก้าวเร็วตาม เมื่อเขาเดินขึ้นบันไดวนไปถึงห้องโดมชั้นสี่ เหล่าคนชุดขาวต่างกระจายตัวหน้าผนังและหน้าต่างบานสูง ล้อมเป็นวงกลมรอบร่างหนึ่งที่นอนหงายอยู่กลางโดม เท้ามีมีดปักไม่ให้หนี
นาวีสูดหายใจเข้าเฮือก เท้าจะวิ่งเข้าไปหาผู้บาดเจ็บแต่พบว่าร่างกายไม่ทำตาม
เป้าหมายเป็นผู้หญิงวัยกลางคน เธออยู่ในชุดสีขาวเช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่ต่างกันคือทั้งเก่าและมีกลิ่นเหม็นอับ บอกถึงเวลาว่าเธอติดอยู่ในบ้านมานานเท่าไรแล้ว
'ย่า ทำไมไม่ช่วย…เธอ-เธอเป็นพวกเรา' เด็กหนุ่มไม่ต่อสู้กับผู้ควบคุมร่างแล้วถามผ่านความคิดแทน
'แล้วก็เป็นคนทรยศ'
'แต่..'
'จิตแข็งน่าดูเลย เข้าไปใกล้ ๆ หน่อยซิจ๊ะ' หญิงชราสั่ง กระตุ้นให้เท้าอ่อนแรงของผู้เยาว์ให้ก้าวเดิน 'แล้วถามแทนย่าที'
ผู้สืบทอดคุกเข่ากลางพื้นห้อง สบกับสายตาแข็งทื่อที่มองตรงมาอย่างไร้ความรู้สึก เขาสังเกตเห็นแผลบนตาอีกฝ่าย มันตกสะเก็ดสีน้ำตาลเข้ม ลูกตาตรึงมองเขาจนเลือดไหลเป็นสาย เด็กหนุ่มรีบนำเหรียญใส่มือเหยื่อเพื่อการเชื่อมต่อทรงพลัง แต่เมื่อสัมผัสถึงผิวหนังเย็นยะเยือกเขารีบหดมือกลับ
"เท-เทวัญอยู่ไหน" เสียงที่ควรแข็งกร้าวตอนสืบสวนออกมาตะกุกตะกัก ย่าหัวเราะเอ็นดูอยู่ในห้วงจิต
เขารู้ว่าเป็นพลังของย่าที่ควบคุมเธออยู่ เป็นย่าที่กำลังทรมานเหยื่อผู้โชคร้าย ที่เขาไม่รู้คือทำไมตัวเองถึงยังรู้สึกผิดอยู่ อยากเอ่ยขอโทษแล้วเบือนหน้าหนีจากผู้ทรยศที่เอาแต่จ้องแล้วก็จ้อง แต่สุดท้ายก็เลือกจะทำตามย่าบงการอยู่ดี
"ใครที่ช่วยพวกคุณอยู่" เสียงอ่อนเยาว์เข้มแข็งขึ้น พยายามให้ออกมาข่มขู่ถึงช่วงปลายจะแผ่วลง "กลุ่มที่เข้ามาก่อนหน้านี้ล่ะ หา-หายหัวไปไหนกันหมด"
แพะใกล้ตายหัวเราะเสียงแหบแห้ง ส่ายหน้ามองเด็กหนุ่มเหมือนสถานการณ์นี้เป็นเรื่องน่าตลกเสียเต็มประดา
น่าแปลกที่เขาไม่ถูกจินโจมตี น่าแปลกที่เธอไม่พูดอะไรเลย กระทั่งเสียงกรีดร้องเจ็บปวดก็ไม่มี ดวงตาที่มีเลือดคั่งดูว่างเปล่าไม่ต่างจากกายเนื้อไร้วิญญาณ ราวกับคนตรงหน้าก็ถูกควบคุมอยู่อีกที
"วางแผนอะไรกัน—"
เสียงโหยหวนจากข้างหลังดังกลบคำพูดเขา
ร่างปริศนากระโจนใส่เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง แล้วผู้ทรยศกว่าสิบคนก็กรูกันเข้ามาทางประตู เกิดเป็นการต่อสู้โกลาหล
หนึ่งในผู้ทรยศปรี่เข้าหานาวีแล้วคร่อมเขาไว้กับพื้น เด็กหนุ่มรีบเหวี่ยงหมัดโต้ตอบ พร้อม ๆ กับที่ร่างวิญญาณของย่าปรากฏตัว กดสติผู้โจมตีให้แน่นิ่งไป
หญิงชรามุ่งตรงไปช่วยคุมสถานการณ์ตรงหน้าประตูห้อง เหลือนาวีไว้กับคนหมดสติและเหยื่อบูชายัญด้านหลัง—เธอไม่อยู่แล้ว
เขาพยายามลุกขึ้น มือสั่นเทาหาทางพาตัวเองออกจากร่างหนัก ๆ ที่นอนทับ ดวงตาตื่นตระหนกเห็นร่างหญิงวัยกลางคนปีนขอบหน้าต่างสูง ก่อนเธอจะพาตัวเองร่วงจากชั้นสี่ ดึงวิญญาณของย่าให้ตามไปด้วยกัน
___
พอไม่มีจิตทรงพลังของย่าคอยช่วยเหลือ ผู้สืบทอดก็เหมือนเนื้ออันโอชะท่ามกลางฝูงฉลาม นาวีจำได้แค่ว่าถูกฟาดศีรษะจนมึน ความเจ็บปวดวิ่งพล่านจนตาลาย ร่างกายถูกแบกไปที่ไหนสักแห่ง แต่เขาไม่ใช่คนเดียวที่ตกเป็นเหยื่อ เด็กหนุ่มเห็นราง ๆ ว่ามีหลายร่างที่ถูกแบกมาด้วยกัน
ตอนนั้นเองที่คลื่นจินถูกซัดผ่าน นาวีรู้สึกถึงความง่วงงุนโดยทันที รู้ตัวว่าความสบายขับไล่กลิ่นเหม็นไปจากโสตประสาท ไล่ความปวดหนึบไปจากศีรษะ พลังรุนแรงมากยิ่งกว่าตอนฝึกกับย่า ซึ่งเมื่อคิดว่าสามารถควบคุมได้ทีละเป็นสิบ ๆ คนแบบนี้ น่ากลัวว่าอาจเหนือกว่าจริง ๆ
เด็กหนุ่มต้องกัดฟันช่วยไม่ให้หลับ แต่สติก็ยังหลุดควบคุมไปครู่หนึ่งอยู่ดี
เมื่อลืมตาขึ้นในที่แปลกใหม่ ผู้ถูกลักพาตัวหรี่ตาลงด้วยถูกแสงสีส้มจากหลอดไฟแยงตา เขาย่นจมูกตั้งแต่ลมหายใจเข้าแรก ทั้งที่คิดว่าตัวเองชินกับกลิ่นเหม็นอับแล้ว แต่ความน่าสะอิดสะเอียนของห้องนี้ชนะทั้งบ้านรวมกันเลย
เขานอนอยู่บนเตียงแข็ง ๆ ตั้งระหว่างฉากกั้นทำจากไม้อัด ความยาวไม่ถึงครึ่งตัว สามารถเห็นปลายเท้ากับขากางเกงสีขาวจากเตียงข้าง ๆ ได้ หากเงยขึ้นมองจะเห็นแนวเตียงและฉากกั้นแบบเดียวกันจากอีกฝั่ง ชวนให้นึกถึงหอพักนักเรียนสมัยก่อน
นาวีแอบลงจากเตียง ข่มความคลื่นเหียนเมื่อเท้าแตะคราบปริศนาบนพื้น ก่อนแอบโผล่หน้าออกไปดูนอกฉาก—ไม่มีคน—ทางเดินตรงกลางแนวเตียงสองฝั่งว่างเปล่า ทั้งห้องมีแต่ร่างของเจ้าหน้าที่ที่หมดสติ
เสียงฝีเท้าเข้าใกล้ประตูทางออก นาวีรีบลงไปหลบใต้เตียงทันที
ข้างล่างไม่ได้แย่เท่าพื้นรอบ ๆ ที่เปื้อนคราบเลือดกับเศษเนื้อแห้งเน่า แต่ความคลื่นเหียนกลายเป็นปัญหาไร้สาระไปแล้วตอนนี้ เด็กหนุ่มถอยไปให้ชิดผนังที่สุด ภาวนาให้แสงไฟซีดเซียวช่วยปกป้องตัวเองจากอะไรก็ตามที่ใกล้เข้ามา ผู้ทรยศ? เทวัญ? เหล่าปีศาจที่ย่าเคยใช้ขู่เขา
ฟังจากเสียงเท้าเหยียบพื้นหนัก ๆ นาวีเดาว่าเขาตัวใหญ่น่าดู เจ้าของเสียงแวะเข้าเตียงแรกตรงใกล้ประตู แต่มันอยู่อับสายตาเลยได้แต่ฟังเสียงแทน เกิดความเงียบขึ้นนานกว่าหนึ่งอึดใจ ตามด้วยเสียงผ้าเสียดสี จบลงด้วยเสียงเจาะของบางสิ่งทะลุเข้าเนื้อ
นาวีใจเต้นระรัวอยู่ใต้ที่ซ่อน เขารู้ว่าควรวิ่งหนีแต่ร่างกายสั่นระริกไม่ยอมขยับ
ผู้ทรยศเข้าไปจัดการแต่ละเตียงโดยเริ่มจากอีกฝั่งก่อน แต่ในไม่นานก็จะถึงตรงนี้แน่ถ้าไม่ยอมหนี ไม่เลิกจ้องร่างสูงใหญ่ที่สร้างเสียงน่าสะพรึง เดินเข้าใกล้เตียงที่อยู่ตรงข้ามเขาพอดี แล้วผู้ซ่อนตัวก็ได้เห็นชัด ๆ ว่าแผลของพวกตาเลือดมีที่มายังไง
ชายตัวใหญ่ใช้มือหนึ่งจับศีรษะผู้โชคร้าย อีกมือถืออุปกรณ์คล้ายไขควงตอกเข้าใต้เปลือกตา นาวีรีบปิดปากตัวเอง กลืนความพะอืดพะอมกับเสียงร้องตกใจลงไป หลับตาปี๋ไม่ให้เห็นภาพเหยื่อที่กล้ามเนื้อกระตุกหงึก
เสียงลิ่มแหลมทิ่มเนื้อเล่นซ้ำไปมาหลังเปลือกตาปิดสนิท กว่านาวีจะกล้ามองโลกภายนอกอีกที ผู้ทรยศก็หายเข้าไปในฉากกั้นของเตียงอื่นแล้ว
ขยับสิ! ถ้าไม่หนีตอนนี้ก็รอความตาย ร่างสั่นเทาลุกออกจากที่ซ่อน รีบวิ่งออกนอกประตูบานแรก ผ่านไปเป็นแนวเตียงเหมือนเดิมหมดแค่ไม่มีเหยื่อนอนอยู่ สุดทางเป็นประตูไม้แกะสลักเก่า ๆ ที่ลูกบิดถูกหมุนก่อนเด็กหนุ่มจะวิ่งไปถึง เขาก้มลงใต้เตียงใกล้สุดแล้วรีบคลานหาผนัง
มือใหญ่จับรวบข้อเท้า ลากเขาออกจากที่ซ่อน—
นาวีพลิกตัวไปถีบเต็มแรง มันไม่ปล่อย เอื้อมมือจับหน้าเหยื่อทั้งเอาเข่ากดหน้าอกให้อยู่นิ่ง เด็กหนุ่มเหวี่ยงแขนป้องกันตัวสุดชีวิต
'อย่าขยับ'
เสียงคำสั่งดังก้องเหมือนเอาลำโพงมาจ่อหู นาวีหยุดกึกไปจังหวะหนึ่งแล้วตัดสินใจนอนนิ่ง ๆ ต่อ ปล่อยให้ถูกแบกขึ้นบ่าพากลับไปห้องเดิม ก่อนจะโดนเหวี่ยงลงกับเตียงอีกรอบ
เด็กหนุ่มยังไม่เลิกแกล้งทำเป็นโดนควบคุม ดวงตาสะลึมสะลือเห็นว่าผีร้ายตัวที่สองหันหลังกลับไป ผีถือเหล็กแหลมเดินเข้ามาแทน กำลังเอื้อมมือไปยังลิ่มที่สอดอยู่ในผ้ากันเปื้อน
ตอนนั้นเองนาวีลุกขึ้นแย่งอาวุธ แล้วแทงลิ่มใส่อกของอีกฝ่าย
เขารู้สึกว่าจินไหลบ่าเข้ามา—ไม่มีเวลาคิดแล้ว
ผีร้ายพยายามยื้อแย่งอาวุธกับเหยื่อ ปัดป้องกันไปมาจนลิ่มตกออกนอกฉากกั้น ระหว่างมันไล่ตามเหล็กแหลมเด็กหนุ่มฉวยโอกาสหนีให้เร็วที่สุด เขาพุ่งตรงไปทิศตรงข้ามกับห้องประตูแกะสลักทันที
เส้นทางใหม่เป็นบันไดวนขึ้นสู่ความมืด แต่ในเมื่อข้างหลังคือความตายเขาไม่มีทางเลือกนอกจากวิ่งขึ้นไป เขาใช้มือเกาะราวเหล็กเป็นเครื่องนำทาง เป้าหมายคือเส้นแสงมัว ๆ รวมกันเป็นกรอบสี่เหลี่ยมเหนือบันไดขั้นบนสุด
นาวีผลักประตูออกอย่างแรง ขายังวิ่งต่อไปไม่หยุด อากาศฝุ่นคลุ้งเหม็นอับข้างนอกกลิ่นเหมือนน้ำหอมหลังพึ่งรอดพ้นนรก ไม่ว่าจะทิ้งห่างห้องใต้ดินมาสักเท่าไรอัตราการสูดหายใจเข้าปอดยังสูงลิ่ว สมองสั่งให้หนีต่อไปถึงไม่รู้จุดหมาย เขาชนสิ่งของที่ขวางทางล้มคว่ำ ทั้งทำเสียงดังอยู่หลายรอบแต่ยังช็อกเกินกว่าจะรับรู้
ร่างหนึ่งขวางทางเขา เอ่ยพูดเบาเกินจนถูกเสียงตุบ ๆ ของชีพจรที่เต้นในหูกลบ
สัญชาตญาณแรกของนาวีคือหันหลังหนี ก่อนจะโดนอีกฝ่ายเข้าตะครุบตัวลากเข้าห้องไปด้วยกัน พาเข้าตู้เก็บเอกสารขนาดใหญ่แล้วปิดประตูตาม มือหยาบปิดปากเด็กหนุ่มไม่ให้ส่งเสียง
ทุกการดิ้นรนหนีหยุดลงทันทีที่เห็นผู้ทรยศผ่านช่องว่างของบานตู้ มันใช้ตาเลือดสอดส่องหาตำแหน่งเหยื่อ ค้างอยู่หลายวินาทีจนนาวีรู้สึกหัวหมุนติ้ว ๆ ใกล้หมดสติ ค่อยสงบลงได้ตอนมันถือลิ่มนรกเดินเลยไป
_____


## บ้านร้าง (3/4)

"ชู่วว…ปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นไร"
ถ้อยคำคุ้นเคยกระซิบจากข้างหลัง เสียงปลอบที่เหมือนจะกล่อมให้นอน อ้อมกอดที่ชวนให้พิงจมลงไป
"หนีกัน" อีกฝ่ายลดแขนลงให้นาวีหายใจได้สะดวก แต่ยังคงจับมือเขาไม่ปล่อย แล้วดึงร่างเล็กกว่าให้ตามออกจากที่ซ่อน
เด็กหนุ่มชั่งใจระหว่างปล่อยให้ตัวเองโดนลากตามใจชอบกับสะบัดหนี โลเลด้วยความรู้สึกผิดบาปอับอายอันไม่อาจห้าม ถ้าย่ารู้ต้องถูกโกรธแน่ ถ้าย่ามองอยู่ต้องโดนลงโทษหนัก แต่เท้าไม่รักดีก็ยอมก้าวตามเขาไปเชื่อง ๆ
ร่างสูงตรงหน้าดูน่าสงสัย เขาพยายามใส่เสื้อกันหนาวสีเทาอ่อน ๆ คลุมทับเพื่อกลมกลืน เผื่อต้องเนียนเข้ากลุ่มเจ้าหน้าที่ชุดขาวรึไง? จะดีมากกว่าถ้าเขาเคยเข้ามาคุยกับนาวีสักหน
ความระแวงเอาชนะความรู้สึกดีในที่สุด "จะพาผมไปไหนน่ะ" ผู้สืบทอดทำเสียงคาดเค้น รู้สึกถึงความโกรธปะทุกรุ่น ๆ ข้างในจึงพยายามดึงมือกลับเพื่อรักษาระยะห่าง—ไม่ควรเข้าใกล้ขนาดนี้เลย—ถึงอยากจะจมลงไปในอ้อมกอดเขาก็ตาม
เจ้าหน้าที่เก๊ไม่หยุดเดิน ทั้งยังเร่งพาให้มุ่งหน้าต่อ "หนีก่อนค่อยว่า จะอยู่รอให้พวกตาแดงมันกลับมาเหรอ"
"ก็-ก็อยู่ ๆ คุณโผล่มาจากไหนไม่รู้ เป็นพวกเทวัญรึเปล่า"
"ชู่ว อย่าพึ่ง" ชายน่าสงสัยกระซิบเตือน ไม่สนใจจะฟังคำถามด้วยกำลังมองหาเส้นทางปลอดภัย แววตาระมัดระวังกวาดหาแม้ความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ในความมืด หูฟังแม้เสียงฝีเท้าที่เบาที่สุด
"ไม่ จะพาผม—"
ผู้นำทางรีบปิดปากให้หยุด แล้วดึงร่างเล็กกว่าให้ไปหลบใต้โต๊ะไม้อย่างรวดเร็ว พาเข้าไปเบียดกันในที่แคบ ๆ จนนาวีจมอยู่ในอ้อมกอดผู้ช่วยชีวิต หลังได้ยินเสียงเหยียบเศษขยะบนพื้นข้างนอกถึงไม่มีมือปิดปากเด็กหนุ่มก็ไม่กล้าส่งเสียงอยู่ดี กระทั่งหายใจยังพยายามให้เงียบกริบ
มือใหญ่ทาบอยู่บนแผ่นหลัง ลูบคนที่ตัวสั่นให้สงบลง ดึงให้นาวีจมอยู่กับสัมผัสอื่นจนลืมกลัวไปหมด นาสิกประสาทรับกลิ่นเหงื่อรวมกับกลิ่นอายชวนคิดถึง ดึงให้เขาจินตนาการภาพห้องครัว สนามหญ้า สวนสมุนไพร ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขา ราวกับได้กลับบ้านอันอบอุ่น
ความรู้สึกง่วงคืบคลานเข้าเชื่องช้า สวนทางกับความเสียหายของร่างกายที่ชัดขึ้น รู้สึกได้ว่าขาอ่อนเพลียหนักอึ้ง เส้นเอ็นและข้อเข่าปวดระบม พลังงานเหือดหายหมดไปจากตัว เหนื่อยจนอยากทิ้งตัวลงอ้อมกอดเขาแล้วเป็นลมมันตรงนี้เลย
"—วี นาวี อย่าพึ่งหลับสิ"
เจ้าของชื่อสลบไปวูบหนึ่งจริง ๆ รู้ตัวอีกทีเขาได้ยินเสียงปลุกร้อนรน แหบต่ำแต่นุ่มน่าฟัง เหมือนส่งมาจากที่แสนไกลแล้วค่อยชัดขึ้นในช่วงท้าย
"ฮึมม?"
เสียงถอนหายใจโล่งอกดังเหนือศีรษะ
"เดี๋ยวออกไปได้เมื่อไรผมให้นอนเต็มที่เลย แต่นาวีจะมาหลับตรงนี้ไม่ได้นะ ช่วยอดทนอีกนิดเดียว"
"อืม…" เด็กหนุ่มส่ายหน้าไล่ความมึน นิทราในอ้อมกอดอบอุ่นอยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ ๆ แต่—ไม่ได้ จะหลับไม่ได้ ศัตรูยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้
ผู้สืบทอดเบิกตากว้างเมื่อพึ่งนึกได้
"คุณรู้ชื่อผมได้ยังไง" ดวงตาหรี่ลงจับผิด "ใครบอกฮึ แล้วรู้ได้ไงว่าผมอยู่นี่ มี…มีคนในช่วย?" ใช่หมอนี่รึเปล่าที่เกือบจะบุกรุกเข้าห้องผาสุขสำเร็จ
"ผมตามหัวใจมา"
"…"
รอยยิ้มภูมิใจของเขาเป็นสิ่งน่าหมั่นไส้ติดอันดับโลก
"นั่นหน้าต่าง โดดออกไปเล่นข้างนอกไป๊"
เจ้าหน้าที่ปลอมหัวเราะชอบใจเบา ๆ แล้วเหลือบมองออกไปตรงช่องกระจกทางขวามืออย่างชั่งใจ โต๊ะไม้หันหลังให้หน้าต่างฝุ่นจับพอดี แสงดาวจากข้างนอกบ้านผ่านเข้ามาเป็นแสงสลัว ขับให้รอยยิ้มของเขาดูราวกับมายา
"ผมอยากอยู่ตรงนี้มากกว่า"
นาวีนึกอยากทำหลายอย่างในคราวเดียว ตั้งแต่ลุกขึ้นโดดหน้าต่างหนีเองไปจนถึงเอื้อมตัวขึ้นจูบปิดรอยยิ้มขวางหูขวางตาของเขา แต่ไฟปั่นป่วนกลางอกออกมาในรูปแบบของเสียงแค่นหายใจ
"เหอะ ในสถานการณ์แบบนี้ยังจะหาเรื่องหยอดได้อีก"
"สถานการณ์ไหนก็ได้หมดครับ เตียง ระเบียง หน้าต่าง"
"ใต้โต๊ะล่ะ"
"หืมมม ร้ายนะ คนขี้โมโหเมื่อกี้ไปไหนแล้ว" คู่สนทนาหัวเราะอย่างคาดไม่ถึง แต่น่าเสียดายที่อารมณ์สนุกสนานอยู่ได้เพียงอึดใจเดียว เมื่อแววตาเป็นประกายมองลงตำแหน่งเหนือหน้าผากของเขา บรรยากาศกึ่ง ๆ ผ่อนคลายบินจากไปเหมือนนกทิ้งรัง ทำเอาเจ้าของแผลปวดใจตาม
"เจ็บมากไหม" ผู้ถามปัดเส้นผมอย่างระมัดระวัง มองเหมือนอยากให้แผลย้ายมาอยู่ที่ตัวเอง สลับกับอยากทำลายคนที่ทิ้งรอยไว้ให้เป็นจุณ
"ไม่เป็นไรหรอกน่ะ"
"ทนอีกหน่อยนะ เดี๋ยวเราผ่านสวนหลังบ้านก็จะออกไปข้างนอกได้แล้ว"
"ใครบอกจะไปด้วยฮึ"
ตัดสินจากคิ้วที่ขมวดเป็นปมในพริบตา ผู้ช่วยเหลือไม่ชอบการตัดสินใจของเขามาก จนน่ากลัวว่าจะหุนหันลักพาตัวคนให้จบ ๆ ไปเลยหรือเปล่า "แล้วนาวีจะไปไหนครับ บาดเจ็บขนาดนี้ กลับไปหาไอ้ตาแดงพวกนั้นเหรอ"
"เจออีกก็หนีอีกสิ" เขาเถียงเสียงแข็ง แต่ใจประท้วงว่าแขนขาอ่อนล้าคงเก่งสู้ปากไม่ไหว มันอยากจะนอนพักยาว ๆ มากกว่า
"สภาพนี้น่ะเหรอ"
"มันเรื่องของผม" ถึงอย่างนั้นนาวียังเอ่ยสำนึกบุญคุณตามมรรยาท คำโอหังแฝงไปกับประโยคไล่ "ขอบคุณที่ช่วย แต่ผมมีธุระต้องทำไม่ว่างไปเล่นสนุกหรอกนะ คุณน่ะกลับไปเลย"
"ไหงถึงดื้อเป็นเด็ก ๆ ไปได้"
"คุณมันไม่น่าไว้ใจ"
"ไม่น่าไว้ใจแต่กอดซะแน่นเชียว"
เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจหงุดหงิด ทำหน้ามุ่ยไม่พอใจอย่างเด็กประถมโดนครูดุ ซึ่งพิสูจน์ข้อกล่าวหาก่อนหน้าได้ค่อนข้างชัด แต่คิดอีกทีเขาไม่ต้องขออนุญาตจากหมอนี่สักหน่อย ผู้สืบทอดตัดสินใจลุกหนี จบที่หน้ามืดเกือบคว่ำลงไปจูบพื้น ดีที่อีกคนรั้งเอวให้กลับไปนั่งที่เก่าทัน
เด็กหนุ่มรู้สึกย่ำแย่เมื่อข้อเข่าทรยศ เอ็นร้อยหวายลาออกจากงาน กล้ามเนื้อประสานเสียงประท้วง เหนื่อยจนก้าวต่อไปไม่ไหวแล้ว พอได้พักสักครั้งมันรากงอกยึดตึงไปหมด
"เป็นอะไร ตะคริวกินเหรอ ไหนเจ็บตรงไหน"
"ฮื่ออ ไม่รู้" ผู้พูดฟุบลงตำแหน่งเดิม "แค่เหนื่อยมั้ง" รับรู้ถึงอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้น สัมผัสความรักในการกระทำเมื่ออีกฝ่ายพยายามเอื้อมมือไปนวดเฟ้นจุดอ่อนล้าให้
ใต้ความห่วงใยของเขาคือความเจ็บปวด ใต้น้ำเสียงเหลืออดคือการอ้อนวอนไม่ให้ไป พอเขาค่อย ๆ เอาชายเสื้อส่วนที่สะอาดเช็ดแผลให้ นาวีเหมือนถูกด้ายแดงล่องหนผูกมัดตรึงกับที่
ไม่ได้สิ ผู้สืบทอดไม่ใจอ่อนกับคนที่อาจร่วมมือกับศัตรู ยิ่งเป็นผู้ชายด้วยแล้ว…ถ้าย่ารู้จะว่ายังไง ถึงตรงนี้อยู่นอกขอบเขตพลังก็เถอะ แต่นาวีไม่สามารถสลัดความระแวงได้ทั้งหมด
จะไปหรือไม่ไปดี เขาควรเลือกทางไหนดี คงต้องหาทางทิ้งเขาแล้วกลับไปดูว่ามีอะไรอยู่หลังประตูไม้แกะสลัก ต้องแยกจากเพื่อเป้าหมาย แต่พอนึกถึงผีร้ายพวกนั้นแล้วเขายิ่งอยากอยู่กับอ้อมกอดปลอบโยนตลอดไป
แค่เอียงศีรษะขึ้นไปมองนาวีก็รู้คำตอบ ยังไงผู้ชายคนนี้ก็ไม่มีทางปล่อยเขาไปคนเดียวแน่ เรื่องจะหนีเอาตัวรอดคนเดียว เรื่องจะหวังให้อีกฝ่ายเห็นแก่ตัว เขาคิดน้อยไปเองที่คิดว่าจะไล่สำเร็จ
"พอขยับไหวไหม เราอยู่ตรงนี้นานไม่ได้"
"อื้ม" เด็กหนุ่มเกาะบ่ากว้างเหมือนเป็นเสาค้ำยัน ยอมให้ร่างสูงกว่าพาลุกขึ้นเดินต่อแม้ยังนิ่วหน้าทุกครั้งที่ลงน้ำหนักผิดจุด "ดะ-เดี๋ยว ถ้าผมตกลงไปด้วย คุณต้องตอบคำถามผมทุกข้อ"
"ตกลงเพราะไม่มีทางเลือกนี่เอามาต่อรองไม่ได้หรอกนะครับ" ผู้ช่วยเหลือมีแววตารู้ทัน "ยอมรับเถอะว่าต้องการผม"
การที่สองขาของเขาขยับแต่ละทีเหมือนลุกเป็นไฟ ยิ่งเป็นการยืนยันคำปรามาสของคู่สนทนา
____


## บ้านร้าง (4/4)

ชายปริศนายังเหลือหน้าไว้ให้ผู้สืบทอดบ้าง ถึงไม่อุ้มแบกขึ้นบ่าเหมือนเขาช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่ช่วยพยุงเดินด้วยกันแทน แขนคนเจ็บอยู่บนบ่ากว้าง ลำตัวส่วนบนแนบชิด มือกระชับเอวเขาไว้มั่นคง
นาวีพยายามกัดฟันรักษาภาพลักษณ์เข้มแข็ง เอาคำว่า 'ผู้สืบทอด' และ 'ย่า' มาเตือนตัวเองไม่ให้ซบอกคนข้าง ๆ อย่างชัดเจนเกินไป แต่การฝืนยิ่งส่งความเจ็บปวดลงเข่าหนักกว่าเก่า ลงน้ำหนักทีเหมือนจะตาย ไม่ต้องคิดไปถึงเลยว่าจะเดินเอง
ความทุลักทุเลทำให้พวกเขาใช้เวลานานกว่าจะถึงครัวชั้นหนึ่ง ข้างในไม่ได้ว่างเปล่าตามที่คาด ร่างในชุดขาวโทรม ๆ ยืนนิ่งขวางหน้าประตูทางออกสู่สวน แขนทั้งสองข้างปล่อยแนบลำตัว คอเอียงในลักษณะผิดธรรมชาติ ดวงตาเปื้อนเลือดไม่มองสิ่งใด เหมือนแค่ถูกสั่งให้ 'รอ' ดักทางเหยื่อที่รู้ว่ายังไงก็ต้องหนีไปข้างนอก น่ากลัวว่าทุกทางออกจากตัวบ้านจะถูกการ์ดอยู่เช่นเดียวกัน
พวกเขาแอบอยู่หลังบานประตูของห้องติดกัน เงียบภาวนาให้ผู้ทรยศเดินออกไป แต่จนแล้วจนรอดร่างที่ยืนนิ่งก็ไม่ยอมขยับ
ผู้ช่วยเหลือตัดสินใจพานาวีเลี่ยงไปอีกทาง ทั้งสองผ่านทางเดินริมบันไดที่มืดสลัว เต็มไปด้วยเศษราวจับร่วงลงเป็นกองไม้ระเกะระกะ ก่อนจะถึงบันไดเตี้ย ๆ ฝังลึกลงผนังปูน นำไปสู่ประตูไม้เก่าขึ้นรา พอเปิดออกเห็นแต่ความมืดกับหยากไย่ ดูคล้ายปล่องเมรุเชื่อมไปปรโลกมากกว่าทางใต้ดิน
"ขะ-เข้าไปในนี้เนี่ยนะ??" คนขี้กลัวส่ายหน้าอย่างเดียว ใช้สายตาเคลือบแคลงมองคนใจดีที่ช่วยชีวิต แต่ตอนนี้จะใจร้ายมากถ้าให้เขาไปติดอยู่ในนั้น
"มันเป็นทางเชื่อมไปถึงสวน"
"ทำไมรู้ดีจังฮึ" หรือความจริงแล้วเจ้าหน้าที่เก๊จะเก๊เนียนกว่าที่คิด เขารู้เรื่องบ้านร้างแล้วก็การทำงานของสมาคมดีจัง อยากรู้นักใครแอบช่วยหมอนี่ ใครกันที่กล้าทรยศย่า
"เอาไว้ทีหลังได้ไหมนาวี"
ร่างเล็กกว่าถูกลากเข้าไปรวดเร็ว ย้ำเตือนว่าทางเลือกของเขามีน้อยพอ ๆ กับแสงสว่างในทางลับ ดีที่ผู้ร่วมทางหักไฟฉุกเฉินให้นาวีถือสู้กับความมืด อีกทั้งสัญชาตญาณบอกเขาว่ากลิ่นอายของคนใกล้ตัวเท่ากับปลอดภัย มือที่โอบกอดก็ช่วยให้อุ่นใจจนลืมเถียง
เส้นทางมืดสนิทตัดตรงอย่างเดียว ยังไงก็ไม่หลง หนทางข้างหน้าให้ความรู้สึกไกลมากไม่รู้จบ ยิ่งอยู่นานยิ่งเหมือนช่องแคบรอบตัวบีบคั้นเข้ามา หลังเดินไปราว ๆ สิบนาทีที่เหมือนสิบชั่วโมง เด็กหนุ่มถึงเห็นแหล่งแสงสว่างอื่นที่ไม่ใช่ไฟฉุกเฉิน
ไม้ค้ำมนุษย์ทิ้งให้นาวีพิงกำแพงชั่วคราว ก่อนชายหนุ่มจะผลักประตูสี่เหลี่ยมบนเพดานออก แล้วพากันปีนบันไดสู่โลกชั้นบน ลังไม้เป็นสิ่งแรกที่นาวีสังเกตเห็น ตามด้วยอุปกรณ์ช่างแขวนเต็มผนังสามด้าน นอกนั้นเป็นแผ่นพลาสติกกับลูกบิดโทรม ๆ ตรงทางออก และพื้นที่แคบพอจะมองเห็นหมดว่าทั้งห้องไม่มีผีซ่อนตัวอยู่
"ผมจะออกไปดูข้างนอกก่อน"
"ไม่เอา ไปด้วยกันสิ" เด็กหนุ่มเถียง แต่โดนทิ้งให้นั่งหน้ามุ่ยบนลังไม้อยู่ดี
ชายปริศนาค่อย ๆ แง้มประตูออกสู่สวน จากช่องแคบระหว่างบานพับกับผนังเขาเห็นเงาเส้นแตกสาขาของกิ่งไม้บนฟ้ากลางคืน นอกนั้นเป็นเงาตะคุ่มยากจะแยกออกว่าพุ่มไม้ น้ำพุ หรืออะไร เมื่อเห็นว่าทางสะดวก ผู้ช่วยเหลือหันกลับมาหาเด็กหนุ่ม ตอนนั้นเองที่หางตานาวีเห็นเงาขยับเร็ว ๆ อยู่ข้างนอกจึงตะโกนเตือน
"ข้างหลัง!"
ช้าไปแล้ว ผีตาเลือดโดดล็อกคอร่างสูงไว้จากข้างหลัง หมายให้ขาดอากาศ เหยื่อแก้ด้วยการดันศัตรูไปชนแผงแขวนอุปกรณ์ เครื่องมือหลายอันร่วงกราวลงมา
ชายหนุ่มหน้าดำหน้าแดงจากหายใจติดขัด เขาพยายามกระแทกร่างศัตรูชนกับผนังซ้ำ ๆ แรงชนิดถ้าเป็นมนุษย์ธรรมดาคงหมดสติไปแล้ว แต่ผียังเกาะหลังไม่ปล่อย สถานการณ์เลวร้ายลงเมื่อนาวีเห็นผู้ทรยศวิ่งกรูมาไม่ต่ำกว่าสาม และประตูก็เปิดกว้างต้อนรับ
คนเจ็บรีบฝืนลุกไปหยิบอาวุธมาช่วยผู้ช่วยชีวิต เขาฉวยค้อนเล็งทุบหัวผีให้มันหยุด มันละมือข้างหนึ่งมาแย่งอาวุธกับนาวี เปิดโอกาสให้เหยื่อจับผู้โจมตีทุ่มตัวลอย พาตัวเองออกจากท่ารัดคอได้สำเร็จ
ชายปริศนาลากแขนเขาให้วิ่งหนีไปด้วยกัน ขาที่เชื่องช้าทำให้เขาเป็นตัวถ่วง ถึงก้าวลงพื้นดินนุ่มก็เหมือนก้าวลงถ่านไฟ เหลือบข้างหลังเห็นภาพไกล ๆ ว่าพวกที่เคยตระเวนหาอยู่รอบบ้านต่างพากันวิ่งมาทางนี้ จากคนตาเลือดสองสามคนกำลังจะกลายเป็นสิบ
"ไม่-ไม่ทันแน่ ทิ้งผม—"
"ไว้ทีหลัง! วิ่งก่อน!"
…เขาไม่ฟังเลย
ในสวนมืดและเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวาง ท่อนไม้ล้มคว่ำ พุ่มไม้หนามขึ้นเป็นกระจุก ก้อนหินคมนิ่งรอเป็นกับดัก ทั้งร่างกายและทัศนวิสัยเป็นเครื่องถ่วง ช้าจนถูกไล่กวดทัน
"นาวี!"
เสียงตะโกนเตือนมาช้าไป เขาถูกร่างเร็ว ๆ พุ่งใส่จากมุมอับจนล้มคว่ำ
ตอนลงเขาเอามือยันพื้นผิดท่า ข้อมือที่รับแรงกระแทกเหมือนร้าวแตกเป็นเสี่ยง ความเจ็บปวดพุ่งลามไปทั่วเหมือนเอาแขนจุ่มกระทะร้อน เสียงร้องของตัวเองรวมไปกับเสียง 'พลั่ก!' ของเท้ากระแทกเนื้อ
นาวีเห็นศัตรูโดนถีบไปไกล ก่อนเขาจะโดนอุ้มขึ้นพาหนีอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดทั้งภายในภายนอกร้อนชัดจนน้ำตาไหล คนหนึ่งกำลังจะหมดแรงในไม่ช้า คนหนึ่งอยู่ในสภาพร่างกายไร้ทางสู้ อยู่ท่ามกลางวงล้อมของอันตรายถึงชีวิต
…ในที่สุดก็ไม่มีทางเลือก
มือของเขาทาบบนแผ่นอกชายหนุ่ม สัมผัสถึงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจากการออกแรง ก่อนจะหลับตาลง
เขาไม่อยากจำช่วงเวลาหลังจากนั้น
นาวีได้ยินเสียงเรียกร้อนรน มือเขย่าปลุกให้คืนสติแต่ก็พยายามเบามือไม่ให้เจ็บ เห็นใบหน้าคุ้นเคยผ่านการรับรู้เบลอ ๆ มีแต่สายตาเป็นห่วงของอีกฝ่ายที่ชัดเจน ตราตรึงเข้าประสาทโดยตรงราวกับเป็นมีดแหลมคมทิ่มแทง
"—ไว้ อย่าพึ่งหลับ —ตื่น!"
ท่ามกลางความปวดหัวหนึบ ร่างกายถึงขีดจำกัด ผู้หลงลืมถูกเตือนด้วยภาพความทรงจำชวนขมขื่น แต่เขาเลือกที่จะปล่อยจิตใจให้หลุดลอยไปโดยไม่สู้ เพราะนิทรามันไร้ความเจ็บปวด นิทราไร้ความรู้สึกผิด นิทราไม่มีน้ำตา
"ป๊า!"
____


## เคียงหมอน (1/2)

ทั้งที่นาวีควรจะเหนื่อย ทั้งที่จำได้ว่าแขนขาล้า ปวดศีรษะราวกับถูกคีบหนีบ อาการบาดเจ็บนานัปการจนเลิกนับ ตอนนี้กลับรู้สึกสบาย แตกต่างจากความสบายของห้องผาสุขตรงที่ร่างกายยังระบมอยู่ มันให้ความรู้สึกจริงกว่า แค่ถูกสัมผัสอื่นดึงความสนใจไปเท่านั้น
กลิ่นอายชวนให้โหยหา ความนุ่มนวลของเบาะที่รองรับร่าง ความอบอุ่นของอากาศโดยรอบ คนเจ็บลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เห็นว่าคนคุ้นเคยกำลังกลัดกระดุมเสื้อให้ กริยาล่วงเกินที่ควรจะทำให้ผู้สืบทอดโกรธ แต่มัน…มันเป็นธรรมชาติมาก ๆ
พอกะพริบตาอีกทีเห็นอีกฝ่ายง่วนอยู่แถวแขน มือที่ดูหยาบกระด้างสามารถดูแลรอยช้ำได้ละเอียดอ่อนอย่างน่าทึ่ง รู้จักเบามือลงเมื่อเห็นนาวีขมวดคิ้วมุ่น รู้จักหยุดเมื่อได้ยินเสียงสะดุดตอนหายใจ เชี่ยวชาญการอ่านภาษากาย 'เจ็บ' ของเขามากอย่างกับทำมาแล้วเป็นร้อยครั้ง
รอบตัวเขาเงียบเชียบ ไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้น มีเพียงบรรยากาศไม่ไว้ใจที่ไว้ใจแขวนอยู่ เชื่อสุดหัวใจว่าจะถูกช่วยเหลือ ถูกดูแล ถูกรัก สามารถกลับสู่นิทราได้อย่างไร้กังวล
___
นาวีตื่นขึ้นมาบนเตียงใหม่ เขาไม่ได้อยู่ในชุดเดิมที่น่าจะเกลือกดินจนเละเทะแล้ว แต่ใส่ชุดนอนไซซ์หลวมใส่สบายที่มีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มชวนคิดถึง ปนกลิ่นสบู่แบบที่ชอบ แล้วก็ผ้าห่มผืนหนารอบตัวเหมือนกำลังโดนโอบอุ้ม แผลทุกแห่งมีผ้าขาวพัน ใต้นั้นได้กลิ่นยาจาง ๆ
ผู้บาดเจ็บเห็นสองสิ่งที่แสดงความใส่ใจตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มีน้ำอุ่นตั้งแต่ยังไม่นึกหิวน้ำ มียาแก้ปวดตั้งแต่ยังไม่อยากได้อะไร ซึ่งถ้ามีเวลาจัดเตรียมทั้งหมดนี้เขาคงหมดสติไปนานจริง ๆ ไม่รู้เจ้าหน้าที่เข้าไปใหม่หรือยัง ตรงบ้านร้างเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ย่ารู้รึเปล่าว่าเขาอยู่นี่? นาวีคิดแล้วใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่อาจควบคุม ป่านนี้ก็คงหาเขาให้วุ่น ต้องรีบกลับแล้ว ผู้สืบทอดไม่ควรทำให้ย่าผิดหวัง ต้องรีบกลับก่อนจะโดนทีมผู้คุมตามถึงตัว—เดี๋ยวก่อนสิ พวกตาเลือดยังไม่ตายหมด สมาคมอาจคิดว่านาวียังติดอยู่ในบ้านร้างก็ได้
…ถ้าแบบนั้นก็ยังพอมีเวลา
"ฉัตร"
ชายที่กอดอกหลับคาเก้าอี้สะดุ้งตื่น
"ฮะ—จำได้-จำได้แล้วเหรอ?" เขาลุกเข้ามาใกล้ นาวีถอยหนี คนร้อนรนถึงหยุดนั่งตรงขอบเตียงแทน กวาดสังเกตสีหน้าคนป่วยด้วยแววตาเป็นประกาย
"แค่จำชื่อได้"
ความผิดหวังร่วงโครมลงมา
นาวีเบือนสายตาหนีไปสำรวจเสื้ออย่างสงสัย จับตรงอกเสื้อขึ้นดมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอันคุ้นเคย "อันนี้เสื้อผมเหรอ"
"อืม" น้ำเสียงของเขาเจือความเศร้า "ยังปวดหัวอยู่ไหม"
"ไม่แล้ว"
"แน่นะ? เรื่องสุดท้ายที่จำได้คืออะไร"
"โดนผีมันผลักล้มผิดท่าแล้วก็เจ็บข้อมือ" มองไปเจอแต่ผ้าพันแผล ทั้งข้อมือ ข้อเท้า บนศีรษะ
"ยาแก้ปวดไม่ช่วยเหรอ"
"พึ่งกินไปเมื่อกี้เอง ใจร้อนจัง ยามันยังไม่ย่อยเลยมั้ง"
"นาวี…"
"เกิดอะไรขึ้นบ้างหลังผมหลับแล้ว"
ฉัตรลังเลจะกดดันถามเรื่องสุขภาพต่อ ซึ่งนาวีพร้อมจะพาเปลี่ยนเรื่องอีกถ้าเขาทำจริง ดีที่คู่สนทนายอมวางความเป็นห่วงชั่วคราวแล้วตอบคำถาม เขาเหลือบมองเฉียงขึ้นไปบนผนังทั้งขมวดคิ้วอยู่นาน คล้ายความทรงจำล่าสุดชวนสับสนมากจนยากสรุปเป็นคำ
"มันเกิดขึ้นเร็วสุด ๆ แต่ เอ่อ มีพวกใหม่มา? เหมือนมันจะสู้กันเอง ผมก็เลยรีบพานาวีหนีออกมาที่นี่"
"ที่นี่คือ…?" เขากวาดสายตาพิจารณาห้องที่เหมือนหอพักไม่ก็ห้องเช่ารายวัน เฟอร์นิเจอร์ค่อนข้างเก่า ม่านสีขาวซีดจนออกเหลือง สีบนผนังบางส่วนหลุดลอด ตู้เย็นส่งเสียงแปลก ๆ ตลอดเวลา ข้อดีอันหาได้ยากคือความสะอาด ซึ่งเทียบกับนรกบ้านร้างแล้วนับว่าโรงแรมเจ็ดดาว
นาวีพึ่งสังเกตเห็นอีกอย่างที่ไม่น่าไว้ใจ ประตูทางออกหนึ่งเดียวถูกปิดล็อกคล้องโซ่แถมลงกลอนจากด้านใน หน้าต่างถูกปิด ดึงม่านทับอีกชั้น เห็นแค่แสงใต้ม่านที่ลอดผ่าน
ทั้งคอยตามติดเป็นเงา บุกรุกยามวิกาล ฉวยโอกาสพามาขังในพื้นที่ส่วนตัว ธงแดงเถือกเตือนทุกสัญญาณอันตราย แต่ที่เหยื่อลักพาตัวไม่พอใจสุดคือเขากล้าลงมือกับผู้สืบทอดได้ยังไง ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ
"เราต้องอยู่ที่นี่จนกว่าพวกสมาคมจะกลับไป น้ำกับอาหารอยู่ในตู้เย็น เสื้อผ้าแขวนในตู้ ผมเตรียมมาพอสำหรับอาทิตย์นึง ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มก็บอก"
เด็กหนุ่มกอดอกปกป้องตัวเอง หรี่ตามองหน้าโจรลักพาตัวนิ่ง ๆ หลังปะติดปะต่อเป้าหมายและภาพรวมได้ คุณสมบัติครบครันจริง ๆ
"ผมโดนฉุดอยู่เหรอ"
โจรมือใหม่ถอนหายใจเหน็ดเหนื่อย ขยี้ผมข้างหลังให้ยุ่งเหยิงอย่างหงุดหงิด ด้วยไม่รู้ว่าควรอธิบายสถานการณ์อย่างไรดี "เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว ผมแค่—"
เสียงพูดหยุดทันควันเมื่อนาวีนั่งคร่อมบนตักเขา
บรรยากาศเปลี่ยนกะทันหัน ทำเอาฉัตรลมหายใจติดขัด ดวงตาโตมองผู้ร่วมห้องอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่จะดันออกก็ลังเลไม่อยากให้คนบนตักเจ็บ ร่างเล็กกว่าโอบแขนข้างหนึ่งรอบคอเขา ทั้งช่วยให้ตัวเองสมดุลแล้วก็ดึงความสนใจไปพร้อมกัน มอบสัมผัสอบอุ่นของต้นขาเรียวผ่านชุดนอนบาง
"อื่อ…จะทำอะไรน่ะ?"
"เราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม" เด็กหนุ่มเอียงคอกระซิบถาม น้ำเสียงเบาอย่างไม่มั่นใจ
ผู้ฟังขมวดคิ้ว จ้องแววตาคาดคั้นใสซื่ออย่างระมัดระวัง ด้วยไม่แน่ใจถึงสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงจึงเลือกเลี่ยงตอบ
"ถ้าจำอดีตได้ก็จะรู้คำตอบเอง"
"แต่ถามไปก็ไม่บอก" นาวีกล่าวโทษกับตรรกะของเขา "ถ้าปัญหาคือความทรงจำ ทำไมไม่ทำให้จำได้ล่ะ"
เด็กหนุ่มเบียดเข้าไปใกล้อีกจนอีกฝ่ายนิ่งเป็นหิน รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น ดวงตาคู่สวยมองพิจารณาหน้าโจรลักพาตัวในระยะประชิด ขณะใช้มือเรียวไล้ไปตามแก้ม คาง ผิวหน้าที่ขาดการดูแล
"เอ่อ" ฉัตรอ้ำอึ้ง เห็นได้ชัดว่าถูกเบี่ยงความสนใจไปมาก ใช้เวลานานกว่าจะนึกรวบรวมคำพูดออก "คุณอาจโดนย่าล้างสมอง"
"ไหนบอกว่ารักไง"
"ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจ ผมแค่…ผมต้องไม่ให้นาวีทำสิ่งที่จะเสียใจทีหลัง" ชายหนุ่มตัดสินใจชัดเจน ค่อย ๆ จับแขนคนบนตักออกอย่างนิ่มนวลขณะอธิบายเหตุผล แต่ความสนใจของผู้ฟังจดจ่ออยู่กับที่อื่นแล้ว
"เราเคยจูบกันใช่ไหม"
ดวงตาเด็กหนุ่มหยุดค้างตรงริมฝีปากคนตรงหน้า เห็นการเคลื่อนไหวของลูกกระเดือกตอนกลืนน้ำลาย ฉัตรนึกถึงสิ่งเดียวกันอยู่แน่ถึงได้หลบเลี่ยงสายตา
"นาวีนอนพักต่อเถอะ เดี๋ยวก็ได้เจ็บตัวกว่าเดิม"
แต่คนเจ็บไม่ฟัง เขาโน้มตัวไปจุมพิตเบา ๆ เร็ว ๆ คล้ายแมลงปอแตะผิวน้ำ รับรู้สัมผัสหยาบของริมฝีปากแตกเล็กน้อย ความสุขเบิกบานในอกเหมือนได้ของที่หล่นหายกลับคืน
"อยากอยู่ตรงนี้นาน ๆ"
ดวงของผู้เริ่มจูบดูขุ่นมัว ไม่ชัดเจน คล้ายจมอยู่กับความฝันทั้งที่ตื่น พวงแก้มทั้งสองขึ้นสีระเรื่อเมื่อความทรงจำผุดขึ้น นาวีช้อนมองชายในฝันผ่านม่านขนตายาว เขินอายเมื่อรับรู้ว่าสิ่งที่มองได้ไม่มีเบื่ออยู่ใกล้แค่ปลายนิ้ว
ฉัตรทำตาโต ขบกรามแน่น มือที่ประคองตรงเอวกับสะโพกลังเลว่าจะผลักออกหรือรั้งเข้าใกล้ขึ้นดี ระหว่างเสียเวลาคิดความอดทนของเขาก็เริ่มเน่าเสียตามไปด้วย มันอยากจะกระโจนออกมาแทบแย่ อยากผลักร่างที่โหยหาให้นอนราบอยู่ข้างใต้ อยากส่งผ่านความคิดถึงแทบคลั่งไปทุก ๆ กระเบียดนิ้วของผิวกายนุ่ม
"คุณเป็นคนพูดกับผมสินะ"
"…ใช่" เสียงกระซิบยืนยันกลับมาพร่าด้วยความรู้สึก
"ผมดูมีความสุขมาก" นาวีหลับตาลงนึกภาพความทรงจำลึกล้ำ ตั้งแต่เคียงคู่บนเตียงนอน อ้อมกอดในห้องครัว ท้องฟ้ากลางคืน ทะเลดาว ภาพเมืองที่ตกอยู่ใต้ความมืดจากมุมสูง เรียกรอยยิ้มบนแก้มสีหวาน "ถ้าจูบอีกจะนึกออกไหมนะ"
แววตาของผู้ฟังอ่อนลงด้วยอ่อนไหวกับคนบนตัก ความหวังทอประกายทรงพลังเมื่อนึกว่าสามารถช่วยย้ำให้ได้ว่ารักอย่างไร รู้สึกคิดถึงมากเท่าไหร่ แต่ผ้าพันแผลบนศีรษะเป็นตรรกะช่วยเตือนอย่างดี
"ไม่สิ ถ้าโดนแผล—"
"ทำให้จำได้ที"
นาวีตัดบทเขาด้วยการโน้มคออีกฝ่ายลงมาหาเอง ซึ่งถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่ลิ้นชายหนุ่มทำงานไวเหมือนกดสวิตช์ เร่งจากศูนย์ไปร้อยโดยไม่รั้งรอ
ราวกับคนอดอยากกลั้นความหิวโหยมานาน ฟันคมขบริมฝีปากสวยโดยไม่เตือน เศษผิวแตกแห้งเล็ก ๆ บนเนื้อหยุ่นกระตุ้นให้อ่อนไหว ทั้งปลายลิ้นเปิดทางเข้าในโพรงปากนุ่ม ส่งผ่านความคิดถึงเป็นรสจูบรุนแรง ชักนำให้คนตัวเล็กกว่าท้องน้อยลุกเป็นไฟ ทั่วร่างเหมือนหลอมละลายจนไม่อาจกลั้นเสียงคราง
ตั้งแต่เริ่มต้นจนละจาก ชายหนุ่มรู้หมดว่านาวีชอบไม่ชอบอะไรตรงไหน ความเชี่ยวชาญระดับผู้ที่ฝึกซ้อมกันมานาน ตั้งแต่ฝังแนวฟันบนเนื้ออ่อนตรงซอกคอ ลิ้นร้อนที่ลากผ่านผิวหนังบาง ฝ่ามือหยาบที่บีบจับไปทุกที่อย่างฉาบฉวย กอดเกี่ยว ส่งผ่านทุกความรู้สึก
นาวีไม่รู้เลยว่าแผ่นหลังราบไปกับเตียงตั้งแต่เมื่อไร ไม่ได้จำตอนเอาขาเกี่ยวเอวคนด้านบน ฉัตรรู้จักทุกส่วนไวสัมผัสบนร่างกายเขาอย่างต้นหนเรือจำแผนที่ พาให้ดื่มด่ำความรู้สึกดีจนแทบเสียสติ ราวกับวิ่งอยู่บนสันเขาแคบชัน ซ้ายขวาคือนรกสวรรค์ที่ร่วมกันมอดไหม้
ทุกความสงสัยเลือนหาย เหลือแค่คลื่นสุขสมที่แผ่ซ่านไปทั้งร่าง ไม่ว่าจะความจริง ความฝัน อดีต ปัจจุบัน ดีงาม อับอาย—ไม่มีสิ่งใดสำคัญ
_____
นำไปลงต่อใน readawrite แล้วค่ะ ใช้ชื่อเดียวกัน bit.ly/3N4HG6J