ระบบบำเพ็ญเซียน
อายาโนะ_โคจิ
## บทที่ 1: เด็กหนุ่มเลี้ยงปลา

ที่หมู่เกาะหยกคราม ตระกูลหลี่ผู้สร้างฐานราก
พระอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นเมฆ ท้องฟ้ายังคงเช้าตรู่
แต่ก็มีสมาชิกตระกูลหลี่จำนวนไม่น้อยเร่งรุดไปยังบ่อปลาของตนเอง
เรือลำน้อยลำหนึ่งแหวกหมอกบางเบาบนผิวน้ำ เคลื่อนไหวพลิ้วไหวสง่างาม
คลื่นที่พลิกผันไปมาสาดประกายทองระยิบระยับ
หลี่เฉวียนชิงนั่งอยู่บนเรือ ดูเหมือนอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดปี รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าได้รูป แม้จะแต่งกายเรียบง่ายแต่ก็มิอาจปกปิดรัศมีแห่งจิตวิญญาณได้
เขามิได้ใช้ไม้ค้ำหรือพาย แต่กลับใช้พลังปราณที่ไหลเวียนออกมาควบคุมเรือให้แล่นฝ่าคลื่นลมไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เรือนับร้อยลำแล่นแข่งกัน ไอเย็นจากน้ำพัดปะทะใบหน้า
ทำให้สมาชิกตระกูลที่ตื่นเช้าต่างรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
ไม่นานนัก
ดอกบัวจำนวนมากก็ปรากฏแก่สายตา ทั้งสีชมพูอ่อนและสีขาวบริสุทธิ์
ดอกตูมกำลังจะบาน ใบบัวเขียวชอุ่มมีหยาดน้ำค้างใสกลิ้งลงมา
ดอกบัวเหล่านี้จัดเรียงเป็นระเบียบ
สลับซับซ้อน แบ่งผิวน้ำออกเป็นบ่อปลาแต่ละบ่อ มองเห็นฝูงปลาที่แหวกว่ายอยู่ลางๆ
เจ้าอาชิง ตื่นเช้าอีกแล้วนะ!”
เรือประมงลำหนึ่งเข้ามาใกล้ บนเรือมีชายชราผมขาวโพลนนั่งอยู่ สวมเสื้อกันฝนและหมวกสาน บนเตาไฟ กาชาดินเผากำลังส่งเสียงเดือดปุดๆ
ท่านลุงสิบเก้ากินข้าวมื้อเช้าหรือยังขอรับ?
เมื่อคืนท่านนั่งสมาธิทั้งคืน จิตใจกระปรี้กระเปร่า จึงมาเช้าไปหน่อย”
หลี่เฉวียนชิงหัวเราะพลางชูเสบียงแห้งที่นำมาด้วย
ชาวประมงเฒ่าผู้นี้ชื่อ หลี่คุนสุ่ย มีลำดับอาวุโสสูงกว่าเขาถึงสองรุ่น มีระดับการบ่มเพาะขั้นรวบรวมลมปราณระดับห้า
“ฝึกฝนดี ฝึกฝนดีจริงๆ! อย่างเจ้าลูกชายตัวแสบของบ้านข้านั้น ก็สมควรให้พ่อมันจับตีเสียที!”
ชายชราบ่นพึมพำ
มือหยาบกร้านข้อใหญ่กำคันฉาบยาเส้นที่ทำจากหยกกระทบกับขอบเรือ
เมื่อเวลาผ่านไปหลายปี ขอบเรือที่ทำจากไม้ทองแดงก็บุ๋มลงไปอย่างชัดเจน และถูกเปลวไฟเผาจนดำเกรียม
อาชิง เอ๋ย ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ เจ้าเปลี่ยนไปมากจริงๆ นะ!”
หลี่คุนสุ่ยพ่นควันออกไป
ใบหน้าแก่ชราที่เหมือนเปลือกไม้ก็คลายออก พร้อมกับถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความรู้สึก “แต่ก็สมควรแล้วที่ประสบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนี้”
หลี่เฉวียนชิงได้ยินดังนั้นกลับเพียงยิ้มไม่พูด
ตามธรรมเนียม เขากำลังเป็นผู้ข้ามเวลาคนหนึ่ง
เนื่องจากบิดามารดาเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ร่างเดิมจึงเสียชีวิตด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง ทำให้เขาได้เข้ามาแทนที่
ครืน! ครืน!
คลื่นน้ำพลิกผัน ซัดเข้าที่หัวเรือ เกิดเป็นฟองคลื่นพวยพุ่ง
หลี่เฉวียนชิงหยุดเรือประมง
ตรงหน้าปรากฏบ่อปลาสี่เหลี่ยมจัตุรัสแห่งหนึ่ง ผิวน้ำกว้างใหญ่เกือบยี่สิบหมู่ ถูกล้อมรอบด้วยดอกบัว
เขตปิ่งซื่อ บ่อปลาหมายเลข 13
หลี่เฉวียนชิงหยิบป้ายอาญาสิทธิ์ออกมา แล้วใส่พลังปราณลงไป ทันใดนั้น บนกลีบดอกบัวแต่ละดอกก็มีลวดลายอาคมส่องประกาย เปล่งแสงเรืองรอง เผยให้เห็นอาคมที่ปกคลุมบ่อปลาทั้งหมด
ดอกบัวที่ตั้งตระหง่านเหล่านี้ ไม่ได้เป็นเพียงพืชธรรมดาๆ แต่กลับเป็นแกนหลักของอาคม
ลวดลายอาคมปกคลุมผืนน้ำ ไม่เพียงป้องกันปลาวิญญาณหลบหนี แต่ยังมีผลในการรวบรวมพลังวิญญาณอีกด้วย โดยกักเก็บพลังวิญญาณจากบริเวณรอบๆ หลายลี้ไว้ในบ่อปลายี่สิบหมู่นี้ทั้งหมด
ดอกบัววิญญาณดอกหนึ่งบานสะพรั่ง กลายเป็นแท่นบัวขนาดเท่าครกโม่ หลี่เฉวียนชิงถือป้ายอาญาสิทธิ์ก้าวขึ้นไปบนนั้น แล้วค่อยๆ แล่นเรือเข้าไปในอาคม
ครืน! ครืน!
กระแสน้ำไหลเชี่ยว ปลาคาร์ปสีเขียวขนาดใหญ่หลายตัวลอยขึ้นมา อ้าปากพ่นสายน้ำออกมาเป็นลูกศร
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
สายน้ำเหล่านี้หนาเท่าหัวแม่มือ หากซัดใส่คนธรรมดา ก็คงต้องตกลงไปในน้ำจนเปียกโชกทั้งตัวเป็นแน่
แต่แท่นบัวก็ส่องแสงแวบหนึ่ง ลวดลายบนกลีบดอกบัวก็รวมตัวกันเป็นวงกลมแสง ป้องกันสายน้ำเหล่านั้นไว้ได้ทั้งหมด
“พวกปลาโง่ที่เลี้ยงไม่เชื่อง ปล่อยให้มันหิวไปก่อนเถอะ”
หลี่เฉวียนชิงส่ายหน้า แล้วยกมือขึ้นร่ายคาถาพื้นฐานบทหนึ่ง
วิชาควบคุมวารี!
เห็นเพียงของเหลวในน้ำรวมตัวกัน กลายเป็นเชือกหลายเส้นมัดปลาคาร์ปเหล่านั้นไว้ แล้วทิ้งลงไปในน้ำลึกด้วยเสียง "ต๋อม!"
ปลาเขียวตัวใหญ่เหล่านี้ยังไม่นับว่าเป็นสิ่งมีชีวิตวิญญาณที่แท้จริง อยู่กึ่งกลางระหว่างสัตว์ธรรมดากับสัตว์อสูร
แต่ภายใต้การบำรุงของพลังวิญญาณ พวกมันก็มีพละกำลังมาก เนื้อก็บำรุงร่างกาย เมื่อนำไปต้มเป็นซุปปลาก็มีรสชาติอร่อยเลิศ
เป็นที่นิยมในหมู่นักบ่มเพาะขั้นรวบรวมลมปราณช่วงแรก
แท่นบัวเคลื่อนผ่านผิวน้ำ ทำให้เห็นว่าบ่อปลาทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนด้วยอาคม คือส่วนใหญ่และส่วนเล็ก
บ่อปลาใหญ่เลี้ยงปลาเขียวตัวเต็มวัยกว่าพันตัว ส่วนบ่อปลาเล็กเป็นที่อยู่ของลูกปลาที่ยังไม่โตเต็มที่
“เจ้าลูกปลาทั้งหลาย ออกมากินข้าวได้แล้ว”
หลี่เฉวียนชิงมองไปที่บ่อปลาเล็ก แล้วยกมือขึ้นโปรยอาหารปลาเป็นฟ่อนๆ ลอยอยู่บนผิวน้ำเปล่งประกายระยิบระยับ
เหยื่อพิเศษชนิดนี้มีกลิ่นหอมเข้มข้น เห็นเพียงเกล็ดปลาพลิกไหว ลูกปลาแต่ละตัวก็พากันว่ายขึ้นมาบนผิวน้ำเพื่อแย่งอาหาร
หลี่เฉวียนชิงมองอย่างไม่กะพริบตา ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย พบเป้าหมายของตนเอง
นั่นคือปลาเขียวตัวหนึ่งยาวครึ่งฟุต เกล็ดสีสันสดใส ครีบแข็งแรง มันฟาดคู่แข่งรอบข้างจนมึนงง แล้วกินเหยื่อแต่เพียงผู้เดียว
ที่สำคัญที่สุด ในสายตาของหลี่เฉวียนชิง ที่หน้าผากของปลาเขียวตัวนี้ กลับมีกลุ่มแสงสีขาวสว่างเจิดจ้า!
“ก็เจ้านั่นแหละ!”
เขาหัวเราะแหะๆ วิชาควบคุมวารีรวมตัวเป็นมือขนาดใหญ่ จับลูกปลาตัวนี้ขึ้นไปกลางอากาศ
แม้ปลาเขียวจะมีพละกำลังไม่น้อย แต่เมื่อพ้นจากน้ำ ก็ย่อมไม่มีที่ให้ใช้กำลังได้
หลี่เฉวียนชิงเหยียดแขนออกไป ทันใดนั้นก็สัมผัสกลุ่มแสงได้โดยง่าย มันระเบิดออกเป็นแสงสีขาวพวยพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา
[ได้รับปลาเขียวตัวเต็มวัยหนึ่งตัว รางวัล: กลุ่มพลังวิญญาณหนึ่งส่วน!]
พร้อมกับตัวอักษรปรากฏขึ้นตรงหน้า กลุ่มพลังวิญญาณบริสุทธิ์อันบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นในเส้นลมปราณของเขาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
หลี่เฉวียนชิงโคจร 《คัมภีร์วารีทอง》 เปลี่ยนกลุ่มพลังวิญญาณนี้ให้เป็นพลังปราณบริสุทธิ์ แล้วส่งทั้งหมดเข้าสู่ตันเถียน
ความรู้สึกที่ระดับการบ่มเพาะพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วนั้น ช่างวิเศษเหลือเกิน
นี่คือ 'นิ้วทองคำ' ที่หลี่เฉวียนชิงตื่นขึ้นมาหลังจากข้ามเวลามา
ทุกครั้งที่เขาสามารถเลี้ยงสัตว์ให้โตเต็มวัยและสามารถสืบพันธุ์ได้ เขาก็จะได้รับรางวัลเป็นกลุ่มแสง
ลงแรงครั้งเดียว ได้รับผลสองเท่า!
“ในเมื่อเข้าสู่ช่วงเติบโตเต็มที่แล้ว ก็ไปนั่งโต๊ะผู้ใหญ่ซะ”
หลี่เฉวียนชิงสะบัดข้อมือ แล้วโยนปลาเขียวตัวนี้ลงไปในบ่อปลาใหญ่ มันแหวกว่ายอย่างรวดเร็วแล้วหายไป
เขาหมุนดวงตา เพื่อค้นหากลุ่มแสงที่มีอยู่ในหมู่ลูกปลาหลายร้อยตัวต่อไป
[ได้รับปลาเขียวตัวเต็มวัยหนึ่งตัว รางวัล: กลุ่มพลังวิญญาณหนึ่งส่วน!]
[ได้รับปลาเขียวตัวเต็มวัยหนึ่งตัว รางวัล: กลุ่มพลังวิญญาณหนึ่งส่วน!]
[ได้รับปลาเขียวตัวเต็มวัยหนึ่งตัว รางวัล: กลุ่มพลังวิญญาณหนึ่งส่วน!]
กลุ่มพลังวิญญาณอีกสามกลุ่มเข้าสู่ร่างกาย หลี่เฉวียนชิงรู้สึกสบายไปทั้งตัว กระดูกทุกส่วนต่างก็รู้สึกผ่อนคลาย
ความรู้สึกของการได้มาโดยไม่ต้องพยายามและไม่ต้องนั่งสมาธินั้น ช่างติดหนึบเสียจริง
เขารู้สึกว่าไม่เกินหนึ่งเดือน ตัวเองก็จะสามารถทะลวงผ่านระดับการบ่มเพาะขั้นรวบรวมลมปราณระดับสามได้
ซึ่งในหมู่คนรุ่นใหม่ของตระกูลหลี่ ก็ถือว่าสามารถเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว
อาจเป็นเพราะการจับปลาบ่อยครั้งของเขาทำให้เกิดความไม่พอใจ ปลาเขียวตัวหนึ่งที่มีเกล็ดหนาเป็นพิเศษก็กระโดดขึ้นจากน้ำ และอ้าปากพ่นสายน้ำใสออกมา
การโจมตีเช่นนี้ย่อมไม่สามารถทำลายการป้องกันของแท่นบัวได้
แต่หัวใจของหลี่เฉวียนชิงกลับเต้นระรัว ปลาตัวนี้ก็มีกลุ่มแสงอยู่ด้วยเช่นกัน!
“กล้าพ่นน้ำลายใส่งั้นรึ? เอามานี่เลย!”
ปลาวิญญาณตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง ย่อมถูกจับกุมได้อย่างง่ายดาย
[ได้รับปลาเขียวตัวเต็มวัยหนึ่งตัว รางวัล: ประสบการณ์วิชาควบคุมวารีหนึ่งส่วน!]
เมื่อเห็นตัวอักษรตรงหน้า หลี่เฉวียนชิงก็ตื่นเต้นจนลูบหัวปลาอย่างแรง
รางวัลประสบการณ์แบบนี้เคยได้มาแล้วสองครั้งก่อนหน้านี้ ซึ่งช่วยเพิ่มระดับการควบคุมวิชาควบคุมวารีของเขาได้อย่างมาก
แสงสีขาวเข้าสู่สมอง ตัวอักษรจำนวนมากปรากฏขึ้นต่อเนื่องกัน และเขาก็เข้าใจได้อย่างง่ายดาย
หลังจากย่อยประสบการณ์ชุดนี้แล้ว หลี่เฉวียนชิงก็ไม่จำเป็นต้องร่ายคาถาอีกต่อไปแล้ว
เขาเพียงแค่ชี้นิ้วเบาๆ ก็สามารถใช้วิชาควบคุมวารีได้อย่างง่ายดายและเป็นธรรมชาติ
กระแสน้ำไร้รูป แต่ในมือของเขากลับเชื่อฟังอย่างยิ่ง สามารถรวมตัวกันเป็นรูปร่างได้หลากหลาย
วิชาควบคุมวารี สำเร็จขั้นสูงสุด!
ปลาเขียวตัวหนึ่งที่กลั่นตัวจากสายน้ำพุ่งเข้าสู่บ่อปลา ดูมีชีวิตชีวาเหมือนสิ่งมีชีวิตจริงๆ สาดน้ำกระเซ็นเป็นวงกว้าง ว่ายพุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ฝูงปลาไม่สงบสุข
โคลนและทรายปนเปื้อน น้ำขุ่นข้น ลูกปลาทุกตัวถูกบังคับให้ลอยขึ้นมา ถลึงตาเหมือนปลาตาย พ่นฟองอากาศด้วยความไม่พอใจ
หลี่เฉวียนชิงเห็นว่าไม่มีกลุ่มแสงใหม่ปรากฏขึ้นจริงๆ จึงเลิกล้มการค้นหา และเตรียมตัวไปให้อาหารฝูงปลาในบ่อปลาใหญ่
หลี่เฉวียนชิง ได้ทะลุมิติมายังโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร กลายเป็นเพียง ชาวประมง คนหนึ่งในตระกูล โดยเริ่มต้นจากการครอบครอง บ่อปลาขนาด 20 หมู่ 

เขาไม่คาดคิดเลยว่าในทุกครั้งที่เก็บเกี่ยว ปลาวิญญาณ เขาจะได้รับรางวัลเป็น กลุ่มแสง!

เก็บเกี่ยวปลาชิงอวี๋ที่โตเต็มวัยหนึ่งตัว ได้รับรางวัลยันต์วารีศรระดับต่ำหนึ่งใบ!
เก็บเกี่ยวปูโครงเหล็กที่โตเต็มวัยหนึ่งตัว ได้รับรางวัลเคล็ดกระบี่โลหะ 
เก็บเกี่ยวเต่าหมื่นปีที่โตเต็มวัยหนึ่งตัว ได้รับรางวัลยาเต่าหมื่นปี ยืดอายุขัยได้ยี่สิบปี!
...ตั้งแต่นั้นมา หลี่เฉวียนชิงก็เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงของโลกมนุษย์ ความวุ่นวายต่างๆ ที่เกิดขึ้น เขาเพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เลี้ยงปลา และบำเพ็ญตนสู่ความเป็นเซียน

จนกระทั่งหลายหมื่นปีต่อมา เซียนวารีผู้ยิ่งใหญ่ ก็ปรากฏตัวขึ้น สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วดินแดนเซียน และมีอำนาจปกคลุมทุกสิ่ง

"ในเมื่อทางช้างเผือกก็คือแม่น้ำ ข้าจะใช้มันเลี้ยงปลาจะผิดอะไร?"