ครุฑาจอมราชันย์
Thanakorn_Pinchai
## ตอนที่ 1 : หนีตาย

ในคืนเดือนมืดที่ดูเหมือนบรรยากาศจะสงบเงียบเป็นพิเศษ ท่ามกลางเสียงแมลงน้อยใหญ่ร่ำร้องให้ได้ยินอยู่เป็นระยะๆ มีหนึ่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทำลายความสงบโดยรอบมาแต่ไกล
ควายเทียมเกวียนคันหนึ่งแล่นผ่านพื้นที่ชายป่าติดนาเกลือที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาไปอย่างเร่งร้อนตัดกับบรรยากาศโดยรอบไปอย่างสิ้นเชิง ตะเกียงเจ้าพายุที่แขวนอยู่เบื้องหน้าเกวียนส่องสว่างให้เห็นชายวัยฉกรรจ์รูปร่างสูงโปร่ง ที่มองดูแล้วเห็นเค้าความองอาจอยู่รำไร
เชือกจูงในมือชายคนดังกล่าวบังคับเร้าเร่งจตุบาทสหายคู่ใจในยามยากอย่างร้อนรน พร้อมกับชำเลืองมองไปยังทิศเบื้องหลังอยู่เป็นนิตย์ ราวกับว่าจะมีพญามัจจุราชตามมาทวงเอาชีวิตอยู่ก็มิปาน
"อีกไกลไหมเมฆ?" เสียงหญิงสาวที่นั่งอยู่หลังชายคนดังกล่าวเอ่ยดังขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่ดูกระวนกระวายใจเป็นที่สุด
"อีกไม่เกินชั่วโมง น่าจะถึงจุดที่เรานัดหมายกับพี่ทองใบไว้แล้ว" ชายที่ถูกเรียกหาว่า "เมฆ" หันกลับมาเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ป่านนี้พวกมันคงจะพบเห็นร่องรอยพวกเราแล้ว อีกไม่นานน่าจะไล่ตามมาทัน" หญิงสาวเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยความกังวลใจ
เนื่องด้วยทั้งสองรู้ดีแก่ใจว่าตลอดเส้นทางที่ผ่านมาเร่งรีบเดินทางโดยไม่หยุดพักติดต่อกันมาเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว แม้จะอีกเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น แต่ควายเทียมเกวียนเจ้ากรรมก็ไม่อาจทนทานต่อไปได้อีก
และเมื่อไม่อาจเพิ่งพาพาหนะที่มีชีวิตได้อีกต่อไป ทั้งสองจึงตัดสินใจละทิ้งเกวียน ปลดแอกให้เกลอเพื่อนยากเป็นอิสระ ก่อนจะทิ้งทางถนนเดินเท้าตัดทะลุดงไม้เบื้องขวาออกไป
"ตาธี ธีลูกแม่ ตื่นได้แล้วลูก" หญิงสาวร้องเรียกเขย่าตัวลูกชายวัยสี่ขวบที่นอนขดตัวอยู่ในอ้อมอกของเธอด้วยความเอ็นดู
ตลอดเวลาที่ผ่านมาแม้ว่าเธอจะผ่านความยากลำบากมามากมายเพียงใดก็ตาม ขอเพียงแต่ได้มองหน้าลูกชายที่อยู่ในวัยกำลังซุกซนผู้นี้ ความเหนื่อยล้าก็อันตรธานไปสิ้น ก้นบึ้งในจิตใจราวกับมีพลังงานพิเศษบางอย่างเอ่อล้นออกมาอย่างบอกไม่ถูก จากที่เคยจะหมดเรี่ยวสิ้นแรง ก็มีแรงฮึดสู้ต่อไป
"เดินไหวไหมลูก?" หญิงสาวเอ่ยยิ้มถามขึ้นอย่างอ่อนโยน
แม้เธอจะสามารถเดินต่อไปได้ในลักษณะนี้ แต่เพราะเส้นทางที่ชื้นแชะนั้นทำให้การเคลื่อนตัวโดยอุ้มเด็กไว้เป็นไปด้วยความยากลำบากยิ่ง อีกทั้งยังจะทำให้ทั้งหมดเชื่องช้าลง ไม่เหมาะกับสถานการณ์ที่ต้องเดินแข่งกับเวลาเช่นนี้เป็นที่สุด
ถึงแม้หน้าตา เนื้อตัวจะมอมแมมเนื่องจากความตรากตรำในการหลบหนี แต่ลูกชายที่ยังไม่ทันได้ตื่นลืมขึ้นอย่างเต็มตาดีนัก ก็แสดงออกถึงธาตุแท้ของความเด็ดเดี่ยวที่ขัดกับวัย เขาพยักหน้ารับยิ้มตอบ พร้อมกับคว้าจับมือแม่อันเป็นที่รักไว้แน่น ก่อนก้าวเท้าเดินออกไปอย่างว่าง่าย
ทั้งสามเดินตัดผ่านนาเกลือไปอย่างทุลักทุเล แต่นั้นก็ทำให้สามารถร่นระยะทางลงไปกว่าครึ่งหนึ่ง ซึ่งเมื่อพอเทียบเวลาดูแล้ว หากเดินต่อไปอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงสี่สิบนาทีก็น่าจะถึงจุดหมายที่นัดเรือประมงพาหนีเข้าทะเลอ่าวไทยได้ในทันที
แม้จะลำบากลำบนก้าวผ่านบนพื้นดินโคลนที่ต้องใช้พละกำลังมากในการเคลื่อนตัวอยู่แล้วก็ตาม แต่ก็ดูเหมือนฝนฟ้าจะไม่รับรู้ อีกทั้งยังจะไม่เป็นใจ เทกระหน่ำสาดซัดลงมาทั้งๆที่ปราศจากเมฆฝนตั้งเค้าให้เห็นแต่อย่างใด ซึ่งนั้นก็ทำให้ทั้งสามเชื่องช้าลงอีกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
"ธี อดทนหน่อยนะลูก อีกไม่ไกลแล้ว" ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวตะเบ็งเสียงสู้พระพิรุณที่ยิ่งมายิ่งหนาหนักขึ้นเรื่อยๆ เอ่ยให้กำลังใจลูกชาย พร้อมกับหันหน้ามาดูสภาพภรรยาสาวคนสวยที่ความตรากตรำไม่อาจพรากความงามที่มีมาแต่กำเนิดของเธอลงได้
ชั่ววูบหนึ่งของความคิด ในความทรงจำที่ผ่านมา เขายังจำได้เสมอว่าหญิงสาวในวัยใกล้เคียงกันนี้มีศักดิ์ฐานะสูงส่งเพียงใด ทั้งรูปโฉมโนมพรรณ การศึกษา ชาติตระกูลก็ล้วนแล้วแต่เกินกว่าที่เขาจะเอื้อมคว้ามาด้วยประการทั้งปวง แต่สวรรค์เอ๋ย ใครจะเชื่อว่าหญิงสาวที่เพียบพร้อมเช่นนี้ แม้จะมีคนหมายปองเธอมากมาย มีชายที่ดีพร้อมให้เธอเลือกดั่งซื้อผักซื้อปลา แต่เธอก็ดันมาหลงรักเขา เมื่อนึกดูแล้วก็ทำเอาสะทกสะท้อนใจที่ตอนนี้ตัวเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้ภรรยาสาวต้องมาตกระกำลำบาก หลบหนีหัวซุกหัวซุนอยู่เช่นนี้
"นั่น!"
แม้จะอยู่ห่างออกไปไกลลิบ แต่ด้วยสายตาอันแหลมคมของเมฆ ประกอบกับอยู่บนพื้นที่โล่ง ในที่สุดเขาก็ปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ ยับยั้งความคิดชั่วแล่นของตนเอาไว้ชั่วคราว ชี้มือไปยังตำแหน่งคันดินที่อยู่สูงจากพื้นราวหนึ่งวาผืนหนึ่ง ซึ่งเบื้องบนปลูกสร้างไว้ด้วยโกดังไม้ชั้นเดียว หันหน้าเข้าหาท้องทะเล และที่สุดปลายมีสะพานไม้ยื่นทอดยาวออกไปไว้ใช้สำหรับลำเลียงขนถ่ายเกลือสินค้าลงลำเรือ
ราวกับมีแสงสว่างอันน้อยนิดที่ปลายอุโมงค์ ความรู้สึกกดดันที่เคยกัดกร่อนสติสัมปชัญญะก็ล้วนมลายไปสิ้น ความหวังในจิตใจที่เคยเหือดแห้งก็เริ่มเอ่อนองขึ้น เมื่อพบหนทางรอดที่กำลังเปิดออก
เมฆกล่าวเร่งภรรยาและลูกชายให้เคลื่อนไหวไวขึ้น จากเดินเป็นกึ่งวิ่งทั้งหมดก้าวฉับๆอย่างไม่ลดละ กระทั่งอยู่ห่างจากคันดินเพียงไม่เกินสามสิบวา จิตใจที่เคยหนักอึ้งก็เริ่มจะผ่อนคลายลงได้บ้าง
แต่ทันใดนั้นเองเสียงม้าแผดร้องจากการถูกเฆี่ยนลงแส้เร่งความเร็วอย่างหนักก็ดังรอดมาจากเบื้องหลัง ทำให้เมฆและภรรยาต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้าไปตามกัน
"ไม่คิดว่าจะไวปานนี้" เมฆบ่นพึมพำ ก่อนจะชักนำภรรยาและลูกขึ้นหน้าตนเปลี่ยนเป็นรั้งท้าย คอยรับสถานการณ์เปลี่ยนแปลงที่กำลังจะอุบัติขึ้น
เมื่อทั้งสามก้าวขึ้นบนคันดินได้อย่างมั่นคง ก็เป็นเวลาเดียวกันที่ม้าพันธุ์ดีรูปร่างสูงใหญ่จำนวนสี่ตัวไล่กวดมาถึง
ม้าทั้งสี่ยังไม่ทันได้หยุดยั้งฝีเท้าลง เงาร่างดำทะมึนสี่สายก็กระโดดลอยตัวข้ามผ่านพื้นที่ช่องว่างกว่าสี่วา ทิ้งตัวลงบนคันดินอย่างราบรื่น ก่อนจะแยกย้ายกันเป็นสี่ทิศ ปิดบังทางรุกถอยหนีของเมฆและครอบครัวไว้ยังกึ่งกลาง
ทั้งสี่ร่างเคลื่อนไหวออกทีหลังแต่กลับบรรลุถึงตำแหน่งแง่มุมอันมีเปรียบได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ ทั้งนี้ตั้งแต่เริ่มต้น ทุกการเคลื่อนไหวของทั้งสี่ล้วนรื่นไหลเคลื่อนติดตามกัน แสดงออกให้เห็นถึงพลังฝีมืออันน่าตระหนก และการสอดประสานร่วมงานกันออกมาได้อย่างไร้ช่องว่างจุดอ่อนให้ฉกฉวย
ด้านเมฆที่แม้จะเห็นว่าผิดท่า แต่หากเรือโดยสารและพี่ทองใบเกลอคนสนิทของเขาที่นัดหมายไว้มาถึง เขาก็มั่นใจถึงเจ็ดแปดส่วนว่าจะพาลูกและภรรยาตีฝ่าวงล้อมออกไปได้ แต่นี่กลับย่ำแย่กว่าที่เขาคาดคิดไว้โข เรือโดยสารที่จ้างวานไว้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ทั้งพี่ทองใบที่นัดหมายกันไว้ก็ยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นแต่อย่างใด ความหวังที่นับว่ามีอยู่น้อยนิดเกือบพังทลายไปสิ้น
"จากมา สบายดี" ชายผู้อยู่ทิศเบื้องหน้าและดูเหมือนว่าจะเป็นหัวหน้าของคณะอาคันตุกะทั้งสี่ จู่ๆก็พลันเอ่ยขึ้นโดยไม่มีต้นสายปลายเหตุราวกับรู้จักมักคุ้นกับครอบครัวเมฆเป็นอย่างดี
"พี่หลง!"
แม้ผู้ไล่ล่าคนดังกล่าวจะโพกผ้าคลุมศีรษะมาอย่างมิดชิดเพียงใดก็ตาม แต่เสียงๆนี้ที่เปล่งออกมานี้ ก็ไม่อาจหลบซ่อนปกปิดความคุ้นเคยจากภรรยาสาวของเมฆไปได้
"ต้องขออภัยที่ให้รอนาน" ชายที่ถูกเรียกหาว่า "พี่หลง" ค่อยๆปลดเปลื้องผืนผ้าที่ปกปิดใบหน้าลงอย่างใจเย็น ก่อนจะเผยอยิ้มเย็นที่ชวนให้ขนลุกเกลียว
และก่อนที่ฝั่งตรงข้ามจะพูดถามอันใดต่อไป ชายผู้ถูกเปิดโปงก็ชิงยกมือห้ามปรามทำสัญลักษณ์เป็นเชิงบอกกล่าวว่าถามอันใดมาก็ป่วยการ แล้วจึงค่อยกล่าวต่อไป "คราครั้งนี้ ท่านจอมราชันย์ต้องทุ่มทุนไปไม่น้อยกว่าจะค้นพบตัวน้องทั้งสอง อีกทั้งยังสั่งการให้พวกเราออกตามล่าลงมือด้วยตัวเอง สุ่มเสี่ยงต่อการถูกเปิดโปงตัวตนเป็นที่สุด แต่เอาเถอะ...อย่างไรเสียทุกอย่างก็ต้องสิ้นสุดในค่ำคืนนี้"
"ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่หลงก็เป็นหนึ่งในพวกมัน" เมฆกัดฟันกรอดลอบเกร็งกำลังเตรียมตัวรับศึกกับศัตรูทั้งสี่พลางเอ่ยขึ้นอย่างเจ็บแค้นที่เคยหลงไว้ใจชายคนดังกล่าว
"เมฆเอ๊ย ถ้าจะมีอะไรผิด ก็ผิดที่เจ้าไปรับรู้เรื่องราวที่ไม่ควรรู้นั้นแหละ ถึงข้าจะห่วงใยเอ็งเสมือนน้องชาย แต่อย่างไรเสียเรื่องราวของพรรคก็ต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัว" หลงเบี่ยงตัวหันหลังกลับมองไปยังทะเลอันไกลโพ้นอย่างช้าๆ เขาถอนหายใจเบาๆเนื่องจากรู้สึกสะทกสะท้อนใจในชะตากรรมของอีกฝ่ายพลางเอ่ยพูดขึ้นเนิบๆตอบกลับไป
"เรื่องนี้ ลี่และตาธี ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ถ้ามีอะไรก็มาลงที่ข้า ข้าจะรับมันไว้เอง" เมฆที่ตอนนี้แม้จะสิ้นหวัง แต่เขาก็ยังทำใจดีสู้เสือเอ่ยประวิงเวลารอจังหวะที่เหมาะสมชิงเป็นฝ่ายลงมือ อีกทั้งการจงใจกล่าวเช่นนี้แม้ไม่มากก็น้อยที่อีกฝ่ายต้องนึกถึงการณ์เก่าก่อน เป็นเหตุให้สภาวะอ่อนโทรมลง
"เรื่องราวในวันนี้ไม่อาจประนีประนอม พวกเจ้าไม่มีหนทางเลือกอื่น แต่เอาเถิด เห็นแก่สัมพันธ์ครั้งเก่าก่อน หากพวกเจ้าไม่ขัดขืน ข้าจะให้พวกเจ้าทั้งสองได้ตายอย่างรวบรัด พวกเจ้าจะไม่ทันได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ ส่วนลูกของเจ้า ข้าจะปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ ส่วนจะอยู่รอดหรือไม่ ก็แล้วแต่บุญกรรมของมันเอง" แม้จะรู้ว่าที่เมฆเอ่ยขึ้นนั้นเพียงเพื่อคิดถ่วงเวลา แต่หลงที่ถือไพ่เหนือกว่าก็ยังยินยอมเดินตามหมากของอีกฝ่าย ทั้งนี้เผื่อว่าจะได้ไม่ต้องลงแรงต่อสู้จนฝ่ายตนต้องมารับบาดเจ็บหรือแม้กระทั่งสูญเสียจากการปะทะ ดังคำที่ว่า อย่าไล่หมาให้จนตรอก อย่าต้อนคนให้จนมุม เพราะถ้าหากหมามันรู้สึกจนตรอกเมื่อใดมันย่อมทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตมันไว้ เมื่อถึงเวลานั้นฝ่ายตนย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทนออกไป ดังนั้นการเว้นทางถอยให้กับอีกฝ่ายยอมเป็นหนทางที่เหมาะสมของนักเลงเก่าผู้ช่ำชอง
"อย่างนั้นขอส่งตาธีจากไปก่อนได้หรือไม่? แล้วจากนั้นจะกระทำสิ่งใดก็แล้วแต่พี่หลงจะกรุณา" เมฆแสร้งทำเป็นน้ำเสียงอ่อนลงวิงวอนให้อีกฝ่ายเห็นใจ แต่แท้จริงแล้วเขาต้องการที่จะส่งลูกให้พ้นห่างออกจากวงต่อสู้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมาเป็นห่วงหน้าพะวงหลังอยู่เช่นนี้
เมื่อได้ฟังดังนั้น หลงก็พลันหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นสั้นๆก่อนจะกล่าวตอบไป "ได้คืบจะเอาศอก ข้าไม่ใช่เด็กอมมือไม่รู้ประสา จึงจะได้หลงกลลูกไม้ตื้นๆเช่นนี้ และตอนนี้ก็ยังไม่ถึงตาที่เอ็งจะมาต่อรอง"
"พอเถอะ อย่าเสียเวลาเลย ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว" ภรรยาสาวของเมฆชื่อ "ลี่" ที่ยืนอิงพิงกับสามีตนโดยมีลูกน้อยคั่นอยู่ตรงกลาง จงใจเอ่ยเสียงดังขึ้นราวกับมีแผนการมั่นเหมาะ จึงได้บอกกล่าวกับศัตรูออกไปตรงๆ
ทันใดนั้นพลังงานอันโอฬารสองสายจากหนึ่งหญิงหนึ่งชายที่เป็นศูนย์กลางก็พลันประทุทะลักทะลายออกมาอย่างไม่ปิดบังอำพราง
"สมแล้วที่เป็นยอดฝีมือรุ่นใหม่ของภาคี"
แม้ว่าทั้งสี่โดยรอบจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้วก็ตาม แต่ก็ยังต้องตื่นตะลึงกับพลังงานชีวิตอันล้นหลามที่ปล่อยออกมาจากคู่สามีภรรยาทั้งสองนี้
ไอร้อนละอองสีขาวขุ่นสายแล้วสายเล่าพลันปรากฏขึ้นและตีเกลียวหมุนวนอยู่รอบกายเมฆอย่างน่าอัศจรรย์ จากเดิมที่ฝนตกจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มโชก ตอนนี้บนร่างของเมฆถึงกับปราศจากเค้ารางของคราบน้ำฝน ชุดเสื้อที่เขาสวมใส่ไว้ก็เบ่งพองขึ้นเล็กน้อย ผมเผ้าก็แลดูชี้ชันจนผิดวิสัย อีกทั้งเมื่อมองดูใกล้ๆแล้วยังจะเห็นเม็ดฝนที่ตกลงมากระทบพลันเปลี่ยนทิศทางทันใดเมื่อเข้าใกล้กายเขาในรัศมีหนึ่งศอก
ส่วนทางด้านลี่ภรรยาสาว ทั้งผมเผ้าร่างกายเสื้อผ้าก็ล้วนกลับกลายเป็นแห้งสนิทในบัดดล ไอน้ำสีขาวขุ่นอันเกิดจากการระเหยของห่าฝนลอยคละคลุ้งปกคลุมทั่วทั้งร่าง กลุ่มไอ้ร้อนหนาแน่นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าทยอยรวมตัวกันขึ้น จนในบางจังหวะก็บังเกิดการสันดาปเป็นสะเก็ดไฟสีส้มแตกดังเพียะพะมาให้ได้เห็นเป็นระยะ
เมฆฉวยโอกาสขณะที่ศัตรูยังไม่ทันได้ตั้งหลักรับสถานการณ์อย่างมั่นคง เขาชิงจังหวะพุ่งตัวด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า พุ่งเข้าปะทะหลงที่อยู่ห่างออกไปเพียงวาเศษ
ทันใดนั้นอุณหภูมิโดยรอบระหว่างคนทั้งสองก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ละอองไอ้ร้อนสีขาวที่ตีเป็นเกลียวอยู่รอบร่างพลันเปลี่ยนทิศทางมารวมรั้งไว้ที่แขนข้างขวาของเมฆอย่างหนาแน่น
กำปั้นเมฆหดขยายเป็นภาพเงาซ้อนด้วยความเร็วตามติดกันดั่งเล่นกล พลังงานที่รวมตัวกันอยู่ที่แขนขวาแปรเปลี่ยนสภาพเป็นเกลียวคลื่นพายุลูกย่อมๆเหนือกำปั้นของเขา เพียงแค่นึกถึงสภาพหากโดนกำปั้นข้างนี้เข้าไปจังๆ ทั้งเลือดเนื้อและกระดูกคงแหลกเละไม่มีชิ้นดี
ทางด้านหลงผู้เป็นเป้าหมาย ที่ก็ผ่านสมรภูมิน้อยใหญ่มาไม่ต่างจากเมฆก็ยอดเยี่ยมยิ่ง ในคราขับขันแทนที่จะแตกตื่นลนลาน แต่เขากลับเร่งเร้าพลังงานชีวิตภายในกายอย่างว่องไว หวังใช้แข็งชนแข็ง หมายเข้าปะทะวัดพลังชีวิตกันอย่างซึ่งๆหน้า
เพียงชั่ววูบความคิด ลูกไฟสีขาวนวลก็ปรากฏขึ้นบนกำปั้นขวาของหลง ทันใดนั้นอุณหภูมิจากเดิมที่ว่าร้อนแล้วก็ยิ่งร้อนระอุทบทวียิ่งขึ้นไป แม้จะยังไม่ทันได้เข้าปะทะแต่พลังงานจากขั้วทั้งสองก็เกิดการกัดกร่อนและฉีกกระชากกันเองอย่างบ้าคลั่ง
"เอ๊ะ!"
แต่ในระหว่างที่กำปั้นทั้งสองกำลังอยู่ห่างจากกันเพียงศอกเศษ หลงก็พลันนึกเอะใจ รีบพินิจรูปลักษณ์ของเมฆที่เบื้องหน้าแต่โดยไว ก่อนจะฉุกคิดได้ว่าผิดท่าเพราะร่างเมฆที่อยู่เบื้องหน้านี้เป็นเพียงร่างเงาเท่านั้น
"ระวัง!"
ขณะที่ผู้ไล่ล่ากำลังงงงันกับภาพที่เห็นอยู่นั้น ร่างของเมฆก็พลันพุ่งเข้าปะทะกับหลงแล้ว แต่แทนที่ร่างดังกล่าวจะระเบิดพลังการทำลายล้างออกมา ก็กลับดับสลายสูญไปสิ้นราวปาฏิหาริย์ทันทีที่กระทบถูกดวงไฟสีขาวลูกนั้น
และแทบจะเป็นเวลาเดียวกันที่ร่างของเมฆปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งทางเบื้องขวาห่างออกไปจากตำแหน่งเดิมราวสามวา และเพียงชั่วพริบตาเดียวก็เข้าสู่ระยะประชิดเตรียมตัวลงมือกับศัตรูที่อยู่ริมคันดินแล้ว
"เงามายา"
หลงที่พึมพำเสียงยังไม่ทันได้ขาดห้วงดี กำปั้นข้างหนึ่งที่หมุนวนไว้ด้วยพายุเกลียวของเมฆ ก็เงื้อง่าเตรียมปลดปล่อยพลังงานอันน่าสยดสยองออกมา
หนึ่งคนซึ่งพรักพร้อม อีกหนึ่งซึ่งฉุกละหุก แค่เพียงเสี้ยววินาทีของการเป็นผู้กระทำหรือผู้ถูกกระทำ แม้จะแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยแต่สำหรับยอดฝีมือที่กำลังชิงชัยกันอยู่ ก็สามารถตัดสินความเหลือมล้ำต่ำสูง ชัยชนะหรือพ่ายแพ้ได้ในเพียงชั่วลมหายใจเข้าออกไม่กี่ครา
เปรี้ยง!
ร่างคู่มือของเมฆลอยละลิ่วหลุดออกจากคันดินดั่งว่าวขาดป่าน ก่อนจะตกกระทบพื้นนาเกลือที่ห่างออกไปเกือบเจ็ดแปดวา  และแม้จะดูว่าเหมือนว่าคนดังกล่าวได้รับบาดเจ็บสาหัสร่างลอยคว้างจนไร้การควบคุม แต่แท้จริงแล้วแม้เหตุการณ์จะเกิดขึ้นเพียงชั่ววูบไฟ แต่ขอเพียงเป็นผู้ที่มีสายตาแหลมคมก็จะมองออกว่า ในขณะที่ปะทะกันนั้นผู้ไล่ล่าคนนี้ยังสามารถยกมือตั้งแขนทั้งสอง สร้างเกาะกำบังที่ทั้งแข็งกร้าวและอ่อนหยุ่นในเวลาเดียวกันขึ้นได้ แต่ถึงกระนั้นก็ตาม แม้จะไม่สร้างอันตรายถึงแก่ชีวิต แต่ก็ลดทอนขีดความสามารถในการต่อสู้และคงต้องใช้เวลาฟื้นฟูกำลังอีกชั่วระยะหนึ่ง


## ตอนที่ 2 : ฝันร้าย

ลี่ภรรยาสาวเมื่อเห็นเมฆผู้เป็นสามีแรกเข้าชิงชัยก็สร้างความได้เปรียบทั้งพลังสภาวะและกลยุทธ์วิธีการ จิตใจจึงบังเกิดความฮึกหาญเข้าครอบงำ แม้จะกังวลว่าหากผละจากลูกน้อยไปแล้วเขาอาจจะถูกชิงตัวกลายเป็นเครื่องต่อรองได้ แต่ด้วยสถานการณ์บีบบังคับ ตัวเธอจึงคิดว่าหากตัดสินใจลงมือเสียแต่ตอนนี้ ทางฝั่งของเธอก็จะชิงความได้เปรียบเอาไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
แม้ใจคิดไปพลางแต่ร่างกายกลับตอบสนองไปว่องไวกว่า จากสะเก็ดไฟจุดเล็กๆหลายสิบจุดพลันลุกพรึบพรับกลายเป็นเปลวไฟสีส้มครอบคลุมแขนทั้งสองข้างเอาไว้อย่างวิจิตรบรรจง
ด้านผู้ไล่ล่าที่ยังไม่เปิดเผยศักดิ์ฐานะอีกสองคนที่เหลือ เมื่อเสียเพื่อนร่วมขบวนไปหนึ่งคนแล้ว ก็ไม่กล้าที่จะชะล้าใจอีกต่อไป ต่างคนต่างพยักหน้าให้แก่กัน นัดแนะวิธีการอย่างรู้ใจ ก่อนจะเคลื่อนไหวมุ่งเข้าหาลี่อย่างพร้อมเพรียง หวังเปลี่ยนสภาวะตั้งรับเป็นรุกไล่ บีบให้อีกฝั่งเสียขบวนรวนเร
การกระทำเป็นเรื่องหนึ่งแต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นดั่งที่หวังไว้ ทั้งๆที่ผู้ลุกไล่ทั้งสองผนึกกำลังส่งหนึ่งมีดสั้นฉาบพิษที่สะท้อนลายสีม่วงอ่อนจางไว้ที่คมดาบ กับอีกหนึ่งฝ่ามือที่มีไอเย็นจัดเสียจนทำให้ฝนเยือกเป็นประกายน้ำแข็งระยิบระยับตามมาตลอดทาง  หมายบีบคั้นให้ลี่หยุดยืนรับมือ
แต่กระนั้นคู่มือสาวก็ยังระเบิดพลังพุ่งเข้าหาฝ่ามือน้ำแข็ง โดยไม่กังวลว่ามีดสั้นฉาบพิษจากอีกด้านหนึ่งนั้นจะสามารถสร้างความเสียหายให้กับเธอเช่นไร
ฟี้ด!
เปลวไฟในฝ่ามือซ้ายถูกบีบอัดจนส่งเสียงดังหวีดหวิว ไฟจากเดิมที่มีสีส้มก็กลับกลายเป็นสีส้มปนเหลือง อุณหภูมิความร้อนโดยรอบพลันพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
หนึ่งฝ่ามือยังไม่ทันได้บรรลุถึงเป้าหมาย แรงกดดันอันไร้สภาพกลับเคลื่อนถึงและโจมตีผู้ที่เป็นเป้าหมายก่อน
เมื่อเผชิญกับแรงกดดันที่ไม่อาจดูแคลน ผู้ไล่ล่าฝ่ามือน้ำแข็งจึงเลือกที่จะไม่สนใจสภาพการณ์รอบข้าง มุ่งสมาธิไปที่การหักล้างกับคู่เป้าหมาย
ตึบ!
สองฝ่ามือประกบเข้าหากันแทนที่จะส่งเสียงระเบิดสร้างแรงผลักอย่างรุนแรง แต่กลับหักล้างกันอย่างเงียบเชียบ ทั้งสองกัดกร่อนกันไปมาราวกับว่าไม่อาจมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอยู่ร่วมบนโลกใบเดียวกันได้อีกต่อไป
ขณะที่อยู่ในช่วงเวลาตัดสิน มีดสั้นอาบเคลือบพิษยาวแปดนิ้วก็ได้บรรลุมาถึง อาวุธลับคมเดียวแค่ลำพังหากโดนจ้วงแทงเข้าอย่างจังก็สามารถสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้กับอวัยวะภายในถึงแก่ชีวิตได้แล้ว แต่นี่ที่คมดาบยังอาบพิษงูกะปะผสมดอกไม้มีพิษอีกสองสามชนิดเข้าไว้ ขอแค่เพียงเฉียดพุ่งผ่านกายเนื้อก็จะสร้างความเจ็บปวดทุกข์ทรมานแสนสาหัสให้กับคู่มือได้เลยทีเดียว
เมื่อเป็นดังนั้นผู้ไล่ล่าคนหลังพลันแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็น เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการประมือจะสะดวกดายถึงเพียงนี้
แต่ทันใดนั้นเองเรื่องที่ไม่คาดฝันก็พลันบังเกิดขึ้น บานประตูไม้ที่ปกติปิดโกดังเก็บเกลือสินค้าอยู่ดีๆก็พลันถูกกระแทกหลุดออกจากวงกบ ด้วยแรงอันมหาศาลที่ตามติดมาทำให้บานไม้ดังกล่าวปลิวลอยพุ่งตรงมายังมือมีดที่หันหลังอยู่นั้น
ด้วยอารามตกใจอย่างสุดขีด มือมีดที่กำลังตั้งท่าจะจ้วงแทงลี่อยู่นั้น ก็ตาลีตาเหลือกปล่อยมีดชักมือกลับ ก่อนจะตวัดเท้ากลับหลัง พาดเข้าใส่บานไม้อย่างถนัดถนี่
เปรี้ยง!
ละอองไอร้อนสีใสเคลือบม่วงกลุ่มใหญ่แตกปะทุออก กระแทกบานไม้จนแหลกเป็นเสี่ยง แม้กระทั่งเศษไม้ที่ปลิวเวียนวอนอยู่ในอากาศยังถูกไอร้อนที่แฝงมากับท่าเท้านี้ กัดกร่อนจนมลายหายสิ้น
"ลูกเตะที่ยอดเยี่ยม"
เสียงเข้มเสียงหนึ่งกระซิบขึ้นด้วยน้ำเสียงชมเชยจากใจจริง ดังขึ้นที่ข้างหูเจ้าของท่าเท้าคนดังกล่าวอย่างไร้วี่แวว
ขณะที่มือมีดยังไม่ทันได้เรียกสติร้องขวัญให้กลับมาแจ่มใสได้ดีดังเก่า ก็ต้องพบกับชายรูปร่างสันทัดผู้หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตพราย และเพียงพริบตาเดียวที่ได้พบหน้า ชายรูปร่างสันทัดผู้นั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง กระโดดยกเท้าซ้ายเยียบขึ้นบนหน้าขา วางเท้าขวาขึ้นพาดไหล่ ส่งตัวขึ้นเหนือศีรษะอย่างว่องไว
คนที่ปรากฏกายขึ้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกเสียจากพี่ทองใบเกลอคนสนิทของเมฆที่ได้นัดหมายกันไว้นั่นเอง แน่นอนว่าเขามาถึงยังจุดนัดพบตรงเวลาที่ได้นัดแนะกันไว้ แต่เมื่อเห็นมีกลุ่มผู้ไล่ล่าติดตามมา ทองใบจึงตัดสินใจที่จะพรางตัวเงียบไว้ เพื่อต้องการสำรวจดูสถานการณ์ให้รอบคอบดีเสียก่อน จึงค่อยทำการเคลื่อนไหวส่งสัญญาให้กับฝั่งของตน
ทุนรอนซึ่งก่อนหน้านี้ที่ทำให้ลี่มั่นใจเป็นหนักหนาจนกล้าเปิดฉากโจมตี อีกทั้งยังกล้าเพิกเฉยต่อหนึ่งท่าสังหารราวกับอีกฝ่ายถือหมอนถือนุ่นมาก็มิปาน ก็คือไพ่ตายใบนี้ที่กำลังสำแดงอานุภาพอยู่นั้นเอง
ไอเย็นโดยรอบถูกทองใบสูดเข้าในกายอย่างบ้าคลั่ง จากไร้สภาพแปรผันเป็นพลังงานแข็งกร้าว แขนขวาทั้งข้างก็พลันเปลี่ยนกลายเป็นแข็งเกร็งดั่งสลักขึ้นจากไม้เนื้อแข็งทั้งท่อน
จากจุดสูงสุดศอกข้างนั้นกลับพลิกเปลี่ยนเป็นทิ้งตรงลงมาด้วยความเร็วที่ไม่อาจติดตามทัน ห้วงอากาศโดยรอบที่ศอกข้างนั้นเคลื่อนผ่านล้วนวิบัติแตกกระจาย แลดูเห็นขยายออกกลายเป็นวงคลื่นดั่งโยนหินลูกใหญ่กระแทกผิวน้ำดังโครม
"ฤาษีบดยา"
หนึ่งฉากที่สะท้านสะเทือนดิน ศอกนั้นทิ้งลงบนกระหม่อมมือมีดอย่างถนัดถนี่ เสียงป๊อกพลันดังขึ้น พร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณของผู้ถูกกระทำตกกระแทกลงพื้นไปราวผักปลาในบัดดล
ฝั่งลี่เมื่อปราศจากบุคคลที่สามเข้าสอดมือยุ่งเกี่ยว หลังจากปะทะหักล้างตาต่อตาฟันต่อฟันกันไปอีกหลายมือหลายเท้า แม้ทั้งสองจะมีพลังอ่อนโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ดูเหมือนทางฝั่งลี่จะมีภาษีที่ดีกว่า เนื่องจากสถานการณ์โดยรวมพลิกกลับเป็นฝ่ายที่มีเปรียบ ส่วนในด้านแนวทางพลังงานธาตุก็กดข่มกันตามธรรมชาติอยู่แล้ว เรื่องชัยชนะคงขึ้นอยู่ที่เวลาช้าหรือเร็วเท่านั้น
แต่แม้จะมีเปรียบในหลายทาง ลี่ก็ยังไม่ต้องการให้การศึกครั้งนี้ยืดเยื้อติดพันไป เธอจึงคิดเร่งเผด็จศึก เหนี่ยวรั้งพลังที่เหลือมาบีบอัดลูกไฟที่ฝ่ามือซ้ายอีกครั้งจนบังเกิดเป็นเสียงทึบต่ำจากการระเบิดเล็กๆขึ้น เพียงแต่ครั้งนี้ลูกไฟที่เดิมเคยเป็นสีส้มปนเหลืองกลับเปลี่ยนเป็นเหลืองเข้มขึ้นมาถนัดตา ในด้านอานุภาพก็ถือได้ว่าร้ายแรงขึ้นกว่าเป็นเท่าตัว
และดูเหมือนทางฝั่งลี่จะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้หยุดพักหายใจ ดวงไฟในมือพลันเปล่งรังสีอันร้อนแรง เธอบังคับร่างเคลื่อนเข้าหาศัตรูอย่างไว กระแทกระเบิดพลังที่ส้นเท้าส่งร่างกรีดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งจากล่างขึ้นบนอย่างงดงาม
ท่วงท่าจากเดิมก็เปลี่ยนเป็นมืออยู่ล่างเท้าอยู่บน ครั้นพอถึงตำแหน่งเหนือศัตรูก็พลันพลิกฝ่ามือยิงลูกไฟดวงนั้นออกไปราวกับลูกธนูหลุดออกจากแล่ง ก่อนจะหยิบยืมสภาวะตีลังกาเคลื่อนห่างออกไป
ตูม!
เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่น อากาศธาตุร่วมวาเศษจากจุดศูนย์กลางถูกเผาผลาญทำลายลงสิ้น ละอองเกล็ดน้ำแข็งจำนวนมหาศาลพลันโปรยปรายลงจากท้องฟ้าแลดูระยิบระยับชวนน่ามอง
พร้อมๆกับแสงวาบที่อ่อนจางลง ผู้ไล่ล่าคู่มือก็ปรากฏกายขึ้นอีกครั้งในสภาพที่แขนเสื้อข้างขวาทั้งแถบมอดไหม้หมดสิ้น จนเผยให้เห็นแขนขาวผ่องของอิสตรีนางหนึ่งในสภาพที่เลือดไหลอาบแขนทั้งข้าง ร่างทรุดนั่งลงประคองตัวอย่างอ่อนล้า หมดสภาพที่จะสู้ต่อไปโดยปริยาย
จากการปะทะครั้งแรกดอกผลที่ได้ออกมาดียิ่ง ฝั่งเมฆทั้งๆที่ตกเป็นรองตั้งแต่เริ่มต้นกลับประสบชัยชนะสามสนามติด อีกทั้งยังทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสองล้มตายหนึ่ง หลงเหลือเพียงแค่หัวหน้ากลุ่มอีกคนเดียว นับว่าประตูแห่งความหวังในการหนีรอดเปิดออกอย่างเต็มที่แล้ว แต่ทั้งนั้นทั้งนี้ทั้งหมดก็ต้องผ่านกระดูกชิ้นโตที่เบื้องหน้านี้ไปให้ได้เสียก่อน
"ตอนนี้ คงถึงตาพวกเราต่อรองได้แล้วกระมัง" เมฆที่เปลี่ยนมายืนคุมเชิงประจันหน้ากับหลงพลันเอ่ยขึ้น
"นับว่าพวกเจ้ามีความสามารถอยู่บ้าง ใช่ ตอนนี้พวกเจ้าได้สิทธิที่จะต่อรองแล้ว เพียงแต่คนที่จะต่อรองกับพวกเจ้า ไม่ใช่ข้า" แม้สหายที่มาด้วยจะบาดเจ็บล้มระนาว แต่ก็ดูเหมือนหลงก็ยังมีท่าทีไม่ทุกข์ร้อนใดๆ เขาจึงได้เอ่ยตอบอย่างปลอดโปร่ง ก่อนจะก้มตัวโค้งคำนับลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"คำนับท่านรองแม่ทัพที่สอง"
หลังจากยืดตัวขึ้น หลงก็พลันเงยหน้ามองขึ้นไปบนหลังคาโกดังไม้ เอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันดัง
"อืม" เสียงตอบกลับสั้นๆ แต่ทุ้มกังวานเสียจนกลบเสียงฝนโดยรอบไปสิ้น
เงาร่างชายสูงใหญ่ราวเจดีย์เหล็กผู้หนึ่งที่เข้ามายังสถานที่ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ยืนตระหง่านอยู่บนจั่วโกดัง ทีท่าเอามือไพล่หลังมองดูทั้งหมดราวกับกำลังดูละครฉากหนึ่งอยู่
"ไม่ได้การเอาเสียเลยพวกเจ้า เป็นถึงตุลาการแต่กลับพลาดท่าเสียทีเอาเสียได้ กลับไปคงต้องรายงานท่านจอมราชันย์ สั่งการให้ท่านมหาเสนบดีฝ่ายเข้มงวดกรวดขันพวกเจ้าให้มากกว่านี้" โดยไม่สนใจพวกเมฆแต่อย่างใด แทนที่ผู้ที่มาจะรีบจัดการสะสางเรื่องราว แต่กลับเอ่ยตำหนิพวกหลงทั้งสามขึ้นเป็นสิ่งแรก เสมือนประหนึ่งว่ามีความบาดหมางไม่ลงรอยกันอยู่ในที
"พวกข้าน้อยต้องขออภัยท่านรองแม่ทัพเป็นอย่างสูง เมื่อมาถึงแล้ว ท่านรองแม่ทัพมีคำสั่งใด โปรดสั่งการ" แม้จะแสดงกริยาพินอบพิเทา แต่หลงที่โดนตำหนิซึ่งๆหน้าจากผู้ที่มีอายุไล่เลี่ยกันก็อดไม่ได้ที่จะมีอารมณ์ความรู้สึก และในเมื่ออีกฝั่งที่ระดับเหนือกว่าเสนอหน้าเข้าจัดการแล้ว เขาซึ่งเป็นผู้น้อยก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรั้งอยู่เข้ารับมือรับเท้าอีก จึงได้ชิงกล่าวตัดบทไป
"ชมการแสดงปาหี่ของพวกเจ้ามามากพอแล้ว ไปเสียให้พ้นหน้าข้า" ชายผู้มีตำแหน่งรองแม่ทัพกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเชิงประณามหยามหยัน โบกมือไล่ทั้งสามไปอย่างไม่ให้เกียรติ แล้วเปลี่ยนมาจับจ้องมองพวกของเมฆซึ่งเป็นภารกิจหลักในบัดดล
แม้จะยังไม่ทันได้เปิดฉากเข้าโรมรัน แต่ทันทีที่ชายแข็งแกร่งผู้นั้นหันขวับกลับมาสำรวจเมฆและพวก แรงกดดันอันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน ก็พลันแผ่ซ่านออกมามากเสียจนทำให้ทุกคนในบริเวณหายใจเข้าออกไม่ทั่วท้อง กับความอึดอัดกดดันเช่นนี้ นอกเสียจากระดับผู้อาวุโสภายในพรรคที่สามารถกระทำได้แล้ว ก็แทบจะไม่เคยพบเจอผู้ใดที่มีฝีมือใกล้เคียงระดับนี้มาก่อน นี่ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงวัยที่กำลังอยู่ในช่วงแค่เพียงสามสิบต้นๆเท่านั้น หากจะเรียกคนที่กำลังเผชิญหน้าอยู่นี้ว่าปีศาจก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
เมฆฝนในขณะนี้จากที่เคยหนาหนักก็เริ่มเบาบางลงมากแล้ว คลื่นลมในท้องทะเลจากที่เคยปั่นป่วนก็ทุเลาลงกว่าห้าหกส่วน ในความมืดมิดเป็นแผ่นผืนในที่สุดดวงแสงลูกกลมโตก็ปรากฏขึ้นบนผืนทะเลที่ไม่ห่างออกไปนัก
แต่กระนั้นแม้จะรับรู้ถึงการมาของเรือประมงที่จ้างวานไว้ บนใบหน้าเมฆและพวกก็กลับไม่แสดงออกถึงความยินดีเลยแม้แต่น้อย พวกเขาต่างมีความรู้สึกเช่นเดียวกันว่าทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาล้วนแล้วแต่ตกอยู่ในสายตาของอีกฝ่ายทั้งสิ้น ดังนั้นจากนี้ไม่ว่าจะกระทำสิ่งใด ก็ต้องคิดอ่านอย่างละเอียดรอบคอบเป็นที่สุด เพราะไม่เช่นนั้นแล้วชะตากรรมของทุกคนนั้นต้องกลับกลายเป็นอเนจอนาถเป็นแน่แท้ สามารถพูดได้ว่าการพบเจอกับชายนิรนามคนนี้นำมาซึ่งความยากลำบากเสียยิ่งกว่าพวกของหลงทั้งสี่รวมกันเสียอีก
เมื่อตุลาการทั้งสามร่างหายกลืนในความมืดไปแล้วสิ้น เงาร่างมหึมาบนจั่วโกดังก็พลันกระโดดข้ามหัวเมฆและพวก ตีลังกาทิ้งตัวตั้งตรงลงบนคันดินจนบังเกิดเสียงดังครืนใหญ่ จนผืนดินแถบนั้นพลันเกิดหลุมยุบลึกลงไปราวนิ้วเศษอย่างไม่อาจต่อต้าน พร้อมกันนั้นก็ปรากฏแสงเรือนรางรูปกระทิงตัวสูงใหญ่ท่วมหัวชายคนดังกล่าวที่กำลังกระฟัดกระเฟียดอย่างฉุนเฉียวให้เห็นเค้ารางอยู่รำไร
"คงไม่ต้องสาธยายใดๆให้มากเรื่อง ใครอยากจะตายเป็นคนแรก เข้ามา" ชายคนดังกล่าวสะแหยะยิ้มเย็นกวักมือร้องเรียก
"พี่ทองใบ อีกฝ่ายมีอัตลักษณ์พลังสถิตแล้ว การรับมือจากนี้คงจะไม่ง่ายสะดวกดายดั่งที่ผ่านมา เราทั้งสองเข้าสู้พร้อมกันเป็นอย่างไร?" เมฆที่ประเมินดูคู่ต่อสู้อย่างรอบคอบดีแล้ว เมื่อรู้ว่าอีกฝั่งมีฝีมือฉกาจฉกรรจ์ถึงเพียงใด จึงไม่อาจไม่ปรับเปลี่ยนกลยุทธ์เสียใหม่ จึงได้เอ่ยกล่าวขอยืมกำลังเกลอคนสนิทเข้าต่อกรร่วมกันโดยไม่คำนึงถึงศักดิ์ศรีแต่อย่างใด
"ได้ เหมือนวันเก่า"
ทองใบที่เป็นคนพูดน้อยต่อยหนักมาแต่ไหนแต่ไรหันมายิ้มตอบกับเมฆ ทั้งๆที่สถานการณ์นั้นเลวร้ายกว่าที่คาดคิดไว้มาก แต่ชายไทยใจองอาจผู้นี้ก็หาได้ครั่นครามเกรงกลัวไม่
"เหมือนวันเก่า"
ในชีวิตคนผู้หนึ่งหากได้พบสหายที่ยอมควักหัวใจเคียงบ่าเคียงไหล่ตายแทนกันได้เช่นนี้ นับว่าไม่เสียทีที่ได้มีวาสนาพบพานกัน เมฆเมื่อได้ยินคำตอบดังนั้นจึงหัวเราะออกมาอย่างสมใจ ยิ้มตอบเกลอที่เสมือนพี่ชายแท้ๆคนนี้กลับไป แล้วจึงกระซิบนัดแนะลี่ที่คุ้มครองลูกชายอยู่ที่เบื้องหลัง


## ตอนที่ 3 : ฝันร้าย

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เมฆพลันเร่งเร้าพลังชีวิตในกายอีกรอบ พุ่งนำหน้าทองใบที่ตามหลังเยื้องห่างออกไปเล็กน้อย ร่างเมฆขยับซ้ายโยกขวาจากเดิมที่มีเพียงหนึ่ง พลันพร่าเลือนออกไปเป็นถึงสาม อีกทั้งแต่ละร่างยังยืดหดเร็วช้าต่างกันด้วยจังหวะเคลื่อนที่ที่แทบจะคาดเดาไม่ออก
เงาร่างสายที่หนึ่งเคลื่อนห่างออกไปทางเบื้องซ้ายของศัตรู ท่าเท้าพุ่งกราดกวาดเตะไปยังขาทั้งสองข้าง
เงาร่างที่สองกลับล้าหลังเล็กน้อยเบี่ยงเบนไปทางซ้าย เงื้อง่าหมัดแต่ไกลเล็งเป้าโจมตีที่ใบหน้า
ส่วนเงาร่างสุดท้ายจากพลิกผันเป็นทื่อด้านมุ่งปะทะเข้าตรงหน้า สองฝ่ามือบิดคว้างจนบังเกิดเป็นเกลียวพายุลูกใหญ่ส่งออกไปยังทรวงอกของอีกฝ่าย
หากเป็นผู้อื่น เมื่อต้องพบกับร่างมายามากมายเช่นนี้ คงต้องมีมือไม้ปั่นป่วน คาดเดาไม่ออกว่าร่างใดจริงร่างใดเท็จ เป็นผลทำให้วางแผนรับมือผิดพลาดคลาดเคลื่อนไป แต่เรื่องดังกล่าวกลับไม่ส่งผลกระทบใดๆกับศัตรูรายนี้เลยแม้แต่น้อย
ทึบ! ทึบ! ทึบ!
ชายรองแม่ทัพเงื้อหมัดต่อยลมอัดกระแทกสามครั้งคราติด ห้วงอากาศที่เบื้องหน้าก็พลันบิดเบี้ยวบังเกิดแรงดันมหาศาลสามจุด พลังทำลายล้างอันบ้าคลั่งของกระทิงเปลี่ยวพลันอัดกระแทกเข้าใส่เงาร่างทั้งสามสายจนสลายสิ้นไม่เหลือแม้แต่เงา
"ว่องไวดี แต่ก็ยังช้าไป" ชายคนดังกล่าวเอ่ยขึ้น ในขณะที่หันหลังกลับไปเงื้อหมัดต่อยใส่อากาศธาตุว่างเปล่าที่เบื้องหน้า
เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างเมฆที่แท้จริงก็พลันปรากฏขึ้นในตำแหน่งดังกล่าวอย่างน่าอัศจรรย์ แม้จะพบว่าผิดท่าที่ศัตรูสามารถค้นพบท่าสังหารที่แท้จริงได้ แต่ท่าเท้านี้ก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ตอนนี้มีเพียงแต่ต้องหวังเพิ่งพาความไวที่เหนือธรรมชาติเร่งฟาดเตะลงที่ก้านคอของอีกฝั่งเท่านั้น
ท่าเตะแฝงเกลียวคลื่นลมแหลมคมสองสาย ธรรมดาหากถูกโดนเป้าหมายเข้าอย่างถนัดถนี่ คู่มือต้องมีไม่สลบล้มตายคอพับคาที่ ก็ต้องกระดูกคอแตกหักในบัดดล แต่นี้ไม่แม้แต่จะสามารถเข้าใกล้ตำแหน่งจุดตายที่หวัง ท่าเท้าของเมฆก็ต้องเจอเข้ากับหมัดดุ้นๆอันทื่อด้าน ที่เป็นส่วนผสมทั้งความแข็งแกร่งและความเร็วเข้าด้วยกัน หากจะพูดว่าท่าหมัดนี้เข้าขั้นระดับภูตเทพบันดาลก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
ท่าหมัดยังไม่ทันบรรลุถึง แรงดันอากาศที่ถูกบีบอัดพลันพุ่งเข้าปะทะท่าเท้าเมฆจนบังเกิดเสียงดังโครมใหญ่ แม้จะถูกลดทอนพลังไปโข แต่ท่าเท้าไม้ตายของเมฆก็ยังยอดเยี่ยมยิ่ง พุ่งทะลุแรงดันอันมหาศาลนั้นมาได้
แต่ยังไม่ทันได้ขยับคืบหน้า พลังกำปั้นที่ตามติดมา ก็พุ่งเข้ากระแทกเกลียวคลื่นทั้งสองเข้าอย่างจัง จนบังเกิดเป็นสภาวะคลื่นเสียงสะท้อนกระแทกห่าฝนในรัศมีกว่าสี่วาจนแตกกระเจิง
ป๊ง!
ราวกับเตะใส่แท่งเหล็กก็มิปาน หลังเสียงสนั่นหวั่นไหว ร่างของเมฆก็พลันหมุนบิดลอยคว้างตกไถลครูดหน้าดินที่เบื้องหลังทิ้งรอยลึกเป็นทางยาว
บนหน้าแข้งขวาปรากฏรอยปริแตกเห็นกระดูกขาวโพนอยู่รำไร เลือดสดไหลปรี่ออกมาแลดูน่าสยดสยองยิ่งนัก
ทางด้านหลัง ทองใบที่ตามติดมา แม้จะเห็นเมฆเจ็บหนักแต่ก็ไม่อาจตัดใจละทิ้งภารกิจที่เบื้องหน้า และในยามนี้เมื่ออยู่ต่อหน้ายอดฝีมือตัวฉกาจ ก็มีแต่ต้องทุ่มเทสรรพกำลังสรรพปัญญาเข้าหักหาญ ทั้งหมดถึงจะพอมีโอกาสรอดชีวิตจากไป ความหวังทั้งมวลจึงมาตกอยู่กับเขา
เมื่อรู้ว่าไม่อาจใช้กำลังลำพังส่วนตัวเข้าหักหาญได้ ทองใบก็พลันเร่งเร้าพลังงานชีวิตภายในกายผนวกเข้ากับพลังงานธาตุอันเข้มข้นจากอัตลักษณ์พลังสถิตที่ตนเพิ่งได้รับมาเมื่อไม่นานมานี้ในทันที
คลื่นไอเย็นในกายพลันแผ่กำจายออกอย่างไม่อาจเหนี่ยวรั้งควบคุม ร่างทองใบพุ่งทะยานกระโดดพุ่งเข้าหาศัตรู แขนทั้งสองแนบชิดหน้าอก มือหงายออกประกบกันเป็นกำปั้นคู่ ส่วนขาทั้งสองก็อยู่ในท่าคุดคู้งอเข่าแนบชิดติดกัน พุ่งเข้าหาทรวงอกของอีกฝ่าย
"นกคุ้มเข้ารัง"
ทองใบกู่ร้องปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เงาร่างพลันมีพลังงานชีวิตถักทอประกอบเป็นเส้นสายรูปมหิงสาตัวเขื่อง กระโจนเข้าหาคู่มือหมายเอาเขาแหลมพุ่งเสียบให้ดิบดิ้นในท่าเดียว
ด้านฝ่ายตรงข้ามที่เหมือนจะรับรู้การมาถึงของทองใบอยู่แล้ว ก็พลันเคลื่อนถอยห่างออกสองก้าวอย่างฉับไว ร่างประกบรวมกลืนหายกลายเป็นเงากระทิงตัวสูงใหญ่กว่ามหิงสาราวศอกเศษ
"เคลื่อนคีรี"
กระทิงตัวดังกล่าวตะกุยขาหน้าพ่นลมหายใจครืดคราด พุ่งสวนเข้าตอบโต้แบบใช้แข็งชนแข็ง
เปรี้ยง!
เสียงดังครืนใหญ่ก้องกังวานสะท้านทั่วทั้งบริเวณ แรงปะทะส่งร่างของทองใบลอยกระแทกทะลุเข้าโกดังไม้ที่ด้านหลังจนหายลับไป
ส่วนด้านชายรองแม่ทัพที่สภาพดีกว่า เพียงแค่ถอยครูดพื้นไปเพียงสองวา ท่าร่างยังทรงกายมั่นไม่ล้มลงแต่อย่างใด
"ลี่รีบไป!"
เสียงเมฆตะโกนหนุนส่งเสียงดังสะท้าน
ลี่และธีสองแม่ลูกที่อาศัยช่วงจังหวะชุลมุน หลีกเร้นกายจากชายยอดฝีมือ หลบลงคันดินผ่านขึ้นสะพานไม้ ก้าวเท้าวิ่งอย่างสุดชีวิตมุ่งไปยังเรือประมงขนาดห้าวาที่กำลังเข้าเทียบท่าตามที่ได้นัดแนะกันไว้
"เอ๊ะ!"
เสียงอุทานพลันดังขึ้น ในขณะที่ชายรองแม่ทัพเหลือบไปพบตำแหน่งของทั้งสองแม่ลูกเข้า
"อยู่ที่นี่แหละ"
เขาแสยะยิ้มอย่างอำมหิต ร่างเคลื่อนเข้าหามีดอาบยาพิษยาวแปดนิ้วที่เสมือนอสรพิษที่กำลังนอนนิ่งซุ่มรอฉกเหยื่อ เขาตวัดใช้ฝ่าเท้าดูดรั้งด้ามมีดขึ้น ก่อนสะบัดออกใช้ต่างกระสุนยิงไปยังทิศที่สองแม่ลูกกำลังเคลื่อนที่ไป
ฟิ้ว!
เสียงหวีดหวิวแหลมเล็กตามติดไล่หลังมีดที่เคลื่อนไวกว่า คมมีดพลันพุ่งเข้าหาเป้าหมายเป็นวิถีโค้ง เล็งเข้าที่บั้นเอวของลี่ด้วยตำแหน่งแง่มุมที่พอดีเป็นที่สุด
โดยไม่ทันได้รู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ มีดที่ประกอบด้วยรังสีพิฆาตก็พลันคุกคามเข้ามาในรัศมีสองวา  สำหรับพลังแฝงที่ตามติดมากับด้ามมีดนี้ หากพูดว่าเข้าขั้นวิปริตแล้ว แต่ตำแหน่งแง่มุมที่มีดจะพุ่งเข้ากระทบกลับอำมหิตเลือดเย็นเสียยิ่งกว่า เพราะมีดเล่มดังกล่าวที่เล็งเข้าที่ท้องน้อยของลี่อย่างเหมาะเจาะนั้น หากเธอตัดสินใจที่จะหลบหลีกออกจากวิถีของอาวุธสังหาร มีดพิฆาตก็จะกลับกลายเป็นเสียบเข้าที่กะโหลกศีรษะของลูกน้อยที่วิ่งล้ำหน้าเธอไปในทันที
เมื่อไม่อาจให้เป็นไปในทั้งสองทาง ลี่จึงตัดสินใจพลิกตัวอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองบีบประกบเข้าหากัน เร่งเร้าพลังชีวิตเฮือกสุดท้ายกดอัดพลังงานจนเกิดเป็นลูกไฟสีส้มอมเหลืองอ่อนขนาดเท่ากำปั้นดอกหนึ่ง แล้วจึงผลักเข้าหาคมมีดที่ล่วงล้ำเข้ามาในระยะประชิด
ตูม!
เสียงแตกประทุของพลังงานอานุภาพขนาดที่ทำให้อวัยวะภายในบาดเจ็บบอบช้ำได้ก็พลันแตกระเบิดขึ้น แต่กระนั้นก็ยังไม่เพียงพอที่จะเบี่ยงเบนทิศทางของมีดบินออกจากตัวได้จนหมดสิ้น คมมีดจึงกรีดผ่านหัวไหล่ซ้ายของลี่และกดลึกลงไปในกายเนื้อราวหนึ่งนิ้ว
ซี่! ซี่! ซี่!
ราวกับกระแสไฟฟ้านับพันนับหมื่นรุมทึ้งจู่โจมจากภายในกาย ทันทีที่พิษร้ายแล่นเข้าสู่กระแสโลหิต ร่างของลี่ก็พลันล้มทั้งยืน เกิดอาการเจ็บปวดซีกร่างครึ่งซ้ายทั้งฝั่ง ความทุกข์ทรมานก้าวล้ำคำว่าแสนสาหัสไปไกลโข
แม้ใจอยากจะรีดพลังขับพิษออกจากร่างแต่กายก็กลับอ่อนล้าเกินจะทานทน พลังงานชีวิตภายในกายที่ร่อยหรอทำได้เพียงชะลอพิษมหากาฬไม่ให้แล่นเข้าสู่จุดสำคัญ แต่ถึงกระนั้นแม้จะหน้าสิ่วหน้าขวานเพียงใด เธอก็ยังไม่วายห่วงสวัสดิภาพของลูกน้อย เหลียวกลับมามองทั้งๆที่ตนก็แทบจะประคองสติสัมปชัญญะเอาไว้ไม่อยู่
"แม่"
เสียงร้องเรียกของเด็กน้อยดังสะท้อนเข้าสู่โสตประสาทของลี่ที่กำลังเลื่อนลอยออกไปทีละน้อย
"ธี ลูกแม่" ลี่พยายามข่มกลั้นความเจ็บปวดเอ่ยปากร้องเรียก มองผ่านสายตาที่เริ่มพร่ามัวลงอย่างช้าๆ
"แม่จ๋า...แม่เป็นอะไร...แม่ลุกขึ้นสิ"
ธีรพลเด็กน้อยที่ไร้เดียงสา เมื่อเห็นแม่ผู้เปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเขากำลังเจ็บปวดทุรนทุรายอยู่ ก็ไม่อาจที่จะฝืนข่มกลั้นน้ำตาไว้ได้และทำได้เพียงเขย่าตัวแม่ของเขาไปมาอย่างไร้สิ้นหนทางแก้ไข
"ลูกจะต้องปลอดภัย"
แม้จะมีคำพูดมากมายที่อยากจะเอื้อนเอ่ย แต่ลี่ก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตาพร้อมยื่นส่งหยกชิ้นหนึ่งเข้ามือลูกน้อย และลูบแก้มอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาเป็นครั้งสุดท้าย
"แม่ตื่นสิ...แม่จ๋า...แม่ลืมตาขึ้นมาสิ"
"แม่"


## ตอนที่ 4 : เวียงพิงค์

"แม่!"
เสียงละเมอร้องเรียกดังลั่นจากชายหนุ่มที่สะดุ้งตื่นตัวโยน ลุกขึ้นเอามือเท้าที่นอน นั่งหอบหายใจอย่างเร็วรี่
แม้ตอนนี้ที่เบื้องนอกท้องฟ้ายังมืดสลัวอยู่ อากาศภายนอกจึงยังพอเย็นสบายดี แต่กระนั้นเหงื่อเม็ดโป้งก็ยังผุดพรายขึ้นเกาะพราวตามใบหน้าและร่างกายของชายหนุ่มในวัยสิบแปดสิบเก้าปีผู้นี้อย่างน่าประหลาด
"อ้าย[1]ธี ฝันร้ายแหมแล้วก๋าลูก" เสียงอันไพเราะนุ่มนวลดั่งเอื้อนลำนำของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งดังขึ้นอย่างห่วงใย เอ่ยถามธีรพลเป็นภาษาล้านนา ถามไถ่ถึงว่าเป็นอาการฝันร้ายที่มักจะเกิดขึ้นอยู่เป็นประจำใช่หรือไม่
"ครับ ป้าแก้ว" ธีรพลตอบกลับในสำเนียงภาษาเดียวกัน หลังจากสะบัดหัวลูบหน้าให้ตนฟื้นสติอย่างเต็มที่ดีแล้ว
"ไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป เดี๋ยวป้าจะไปทำกับข้าวมาให้กิน" ป้าแก้วเปิดประตูเข้ามาสำรวจอาการลูกเลี้ยงของเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะแย้มยิ้มบอกกล่าวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู
"ครับ" ธีรพลตอบกลับอย่างว่าง่าย ก่อนจะลุกขึ้นเก็บที่นอนออกไปทำกิจวัตรประจำวันดั่งที่ผ่านมา
หลังจากจบการศึกษาในระดับมัธยมตอนกลางเป็นต้นมา ธีรพลก็ตัดสินใจที่จะไม่เข้าศึกษาต่อในขั้นสูง หันกลับมาช่วยงานแบ่งเบาภาระลุงมั่นกับป้าแก้วผู้เปรียบเสมือนพ่อและแม่คนที่สองของเขา ซึ่งกิจวัตรโดยส่วนใหญ่ก็หนีไม่พ้นการดูแลสวนผักและสัตว์เลี้ยงที่ทั้งใช้เป็นยานพาหนะและใช้เพื่อการประกอบอาหาร โดยมีลุงมั่นคอยกำกับดูแลอยู่ไม่ห่างเป็นเวลามากว่าสามปีแล้ว
นอกจากนั้นราวๆอาทิตย์ละหนึ่งวัน ป้าแก้วก็จะเก็บรวบรวมผ้าคลุมไหล่จากชาวบ้านที่ถักทอขึ้นเอง นำต่างขึ้นวัวเทียมเกวียนส่งไปขายยังกาดหลวง[2]ที่ซึ่งเป็นตลาดแลกเปลี่ยนสินค้าท้องถิ่นที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้ ส่งต่อให้กับร้านค้าช่วงรายใหญ่ จนนำมาซึ่งรายได้หลักและสำคัญที่สุดของลุงมั่นและป้าแก้วเลยก็ว่าได้
เช่นเดียวกับทุกๆปีที่ผ่านมา ฤดูกาลในช่วงปลายหนาวกำลังย่างเข้าสู่ฤดูร้อนอย่างเต็มขั้น อาการที่ร้อนอบอ้าวรวมกับแสงแดดที่ร้อนแรงทำให้ผ้าคลุมไหล่ของสตรีล้านนาได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง เพราะนอกจากจะใช้ป้องกันแสงแดดได้แล้ว ยังใช้เป็นอาภรณ์เครื่องประดับที่บ่งบอกแสดงถึงฐานะและรสนิยม และยิ่งถ้าผ้ามีลวดลายงดงามมากเท่าใด มูลค่าก็จะสูงขึ้นตามความยากในการถักทอขึ้นเท่านั้น ดังนั้นหากจะพูดว่าผ้าคลุมไหล่เป็นของชิ้นสำคัญที่สาวล้านนาจำเป็นจะต้องมีติดตัวไว้ก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
ซึ่งในช่วงเวลาเดียวกันนี้เองก็จะเป็นช่วงที่ป้าแก้วสาละวนหัวหมุนอยู่กับการจัดหาสินค้าให้เพียงพอต่อความต้องการของตลาดเป็นที่สุด ดังนั้นในเรื่องการจัดส่งจึงต้องไหว้วานธีรพลนำสินค้าเข้าเมืองไปด้วยตัวเอง
"พี่มั่น มาช่วยกันหน่อย ผ้าเยอะมาก เดี๋ยวลูกไปส่งไม่ทัน" ป้าแก้วที่กำลังยืนนับจำนวนผ้าในแต่ละลาย ป้องปากร้องเรียกสามีที่อยู่ในสวนผักมาช่วยเหลือธีรพลนำผ้าคลุมไหล่ที่อยู่ในมัดห่อผ้าขึ้นเกวียน
"ธี มัดห่อดีๆนะลูก อย่าให้ตกกลางทาง" เสียงป้าแก้วสั่งการดังขึ้นอีกครั้ง เนื่องด้วยในครั้งนี้เธอไม่สามารถที่จะติดตามไปด้วยได้ เธอจึงได้ตรวจสอบโดยละเอียดและคอยกำชับธีรพลให้ดูแลสินค้าเป็นอย่างดี
"ไอ้คำ ไอ้ฆ้อง มานี่!" หลังจากจัดการหีบห่อแล้วเสร็จ ธีรพลก็เอ่ยปากร้องเรียกวัวแฝดสองศรีพี่น้องตัวสนิทที่กำลังและเล็มหญ้าอยู่อย่างสบายใจ ให้มาเข้าแอกเตรียมตัวออกเดินทาง ซึ่งฝ่ายหลังก็ดูเหมือนจะเข้าอกเข้าใจนายอันเป็นที่รักอย่างดี จึงได้เดินอาดๆเข้าประจำที่มาอย่างว่าง่าย
"ป้าแก้ว แล้วผ้าที่เคยขอให้หา ได้มาไหมครับ?" ธีรพลที่พลันนึกขึ้นได้จึงรีบเอ่ยถามออกไป
"ได้สิ แม่เกือบลืมไปเลย" ด้านป้าแก้วที่ก็เผลอลืมไปเสียสนิท จึงรีบเข้าไปหาผ้าผืนที่ว่านั้น ก่อนนำออกมายื่นให้ธีรพลที่เตรียมพร้อมขึ้นเกวียนออกเดินทางแล้ว
"ขอบคุณครับ ป้าแก้ว" ธีรพลฉีกยิ้มบานไม่หุบ กล่าวขอบคุณแล้วจึงนำผ้าคลุมไหล่ผืนงามนั้นเก็บเข้าย่ามไป
"นั่นแน่ จะเอาไปให้นวลลูกร้านทองในตลาดใช่ไหม?" ลุงมั่นที่รู้ระแคะระคายมาได้สักพักหนึ่งแล้ว เมื่อได้ทีก็ชี้ไม้ชี้มือล้อธีรพลเป็นการใหญ่ ซึ่งก็เล่นเอาฝ่ายหลังที่กำลังเข้าสู่วัยกำดัดถึงกับปฏิเสธไม่ออกหน้าแดงจรดใบหูเบือนหน้าหนีไปด้วยความเอียงอาย
"ไม่ต้องไปแซวลูกมันแล้ว" ป้าแก้วโบกมือรีบตัดบท
"ไปได้แล้วลูก เดี๋ยวขากลับมืดค่ำจะเดินทางลำบาก" ป้าแก้วยกมือขึ้นตบหลังธีรพลอย่างห่วงใย ก่อนจะทบทวนสถานที่ส่งของและรายละเอียดจำนวนให้ฟังอีกครั้ง
"ไปแล้วนะครับ" ธีรพลเอ่ยขณะบังคับวัวเทียมเกวียนเคลื่อนออกจากลานกว้างหน้าบ้านไป
"ไปดีมาดีลูก" ป้าแก้วและลุงมั่นเดินมาส่งธีรพลที่หน้าบ้าน
กาดหลวงเป็นตลาดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและมีความสำคัญเป็นอันดับต้นๆของนครเวียงพิงค์[3]ตัวตลาดตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำปิง แม่น้ำสายหลักที่ทอดยาวจากเหนือลงสู่ใต้พาดผ่านพื้นที่ฝั่งขวาของตัวเมืองเดิม ภายในตัวตลาดมีสินค้าให้เลือกทั้งที่เป็นของสดของแห้ง สินค้าการเกษตร ข้าวของเครื่องใช้ เครื่องประดับในชีวิตประจำวันทั้งที่ผลิตขึ้นจากในท้องถิ่นและจากที่ขนส่งมาจากพระนคร[4] สามารถพูดได้ว่าหากขาดเหลือสิ่งใดแล้วมายังสถานที่แห่งนี้ย่อมจะหาซื้อได้เสมอ ดังนั้นตลาดแห่งนี้จึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนตั้งแต่เช้าตรู่จนกระทั่งมืดค่ำ
สำหรับการเดินทางไปกาดหลวงจากหมู่บ้านทางฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือที่ธีรพลอาศัยอยู่ถือได้ว่าสะดวกสบายยิ่ง เพราะตลอดทั้งเส้นมีถนนทางดินราบเรียบกว้างกว่าสองวาตัดผ่านทุ่งนาและชายป่าบางส่วนไป ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่ถนนหลวง   แก้วนวรัฐที่สร้างตัดผ่านชุมชนย่านวัดเกต ที่ซึ่งเป็นแหล่งพื้นที่ของพ่อค้าหลากหลายเชื้อชาติเข้ามาจับจองใช้เป็นที่พำนักพักพิงทำธุรกิจกัน ดังจะเห็นได้จากการมีโรงหมอแผนตะวันตกและโรงเรียนที่ถูกตั้งขึ้นโดยมิชชันนารีหรือหมอสอนศาสนาให้ได้พบบนเส้นทางสายนี้ และบริเวณริมแม่น้ำฝั่งเดียวกันนี้เองก็จะมีท่าเรือที่ใช้ขนส่งสินค้าทางน้ำระหว่างพระนครกับเวียงพิงค์อีกด้วย
แม้หนทางจะราบเรียบ แต่กระนั้นธีรพลก็ต้องใช้เวลาเดินทางอยู่บนเกวียนกว่าสามชั่วโมงเศษ กว่าจะเข้ามาถึงริมแม่น้ำปิง เขาลัดเลาะตามลำน้ำผ่านสะพานจันทร์สมที่ใช้สำหรับคนข้าม ก่อนจะมาพบเข้ากับสะพานเหล็กนวรัฐ ที่ซึ่งเป็นสะพานเพียงแห่งเดียวที่ใช้สำหรับให้รถรายวดยานพาหนะข้ามผ่านไป
"ไอ้คำ ไอ้ฆ้อง อีกเดี๋ยวเอ็งสองตัวก็จะได้พักแล้ว อดทนหน่อยสิวะ" ธีรพลเอ่ยขึ้นในขณะที่เร่งเร้าเพื่อนสี่ขาที่เริ่มจะหงุดหงิดที่ต้องลากของหนักเป็นเวลานานจึงเริ่มไม่ยอมทำตามคำสั่ง แต่กระนั้นเขาก็ยังสามารถบังคับเกวียนเลี้ยวซ้ายย้ายขวาอย่างช่ำช่อง เคลื่อนผ่านผู้คนสัญจรและคันเกวียนโดยสารอันแน่นขนัดบนถนนไปได้อย่างราบรื่น
ธีรพลสาละวนหัวหมุนอยู่กับการจัดแจงสินค้านำไปส่งร้านที่สั่งซื้ออยู่ราวสองสามชั่วโมง กว่าที่จะรับเงินรวบรวมตรวจทานอย่างถี่ถ้วนแล้วเสร็จ อาทิตย์ก็พลันลอยข้ามหัวเวลาล่วงเลยเข้าช่วงบ่ายแก่แล้ว ด้วยความกังวลใจกลัวจะคลาดกับนวลที่ได้นัดหมายกันไว้ เขาจึงเสาะหาสถานที่จอดคันเกวียน ปลดแอกเอาหญ้าเอาน้ำให้วัวคู่ใจทั้งสองกิน ก่อนจะวิ่งตัวปลิวหายลับเข้าฝูงชนไปในบัดดล
แต่แล้วขณะจะเลี้ยวซ้ายที่หัวถนนนั้น เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นที่ลานดินข้างแม่น้ำก็พลันดึงดูดความสนใจของเขาไว้ ภาพของคนจำนวนมากมายยืนมุงดูอะไรบางอย่าง พร้อมกับเสียงตะโกนหนุนเนืองเฮลั่น ยกมือชี้ไม้ราวกับลุ้นไก่ชน อีกทั้งบางส่วนยังมีการตั้งราคาพนันขันต่ออย่างไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้านเมืองแต่อย่างใด จนทำให้ธีรพลอดใจไม่ไหวจึงรีบบึ่งเข้าไปดูด้วยความสงสัย
"ข้าถามเอ็งอีกครั้ง เอ็งจะยอมชดใช้หนี้หรือไม่?" ชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่ยืนคุมเชิงอยู่อีกด้านหนึ่งของลานดินเอ่ยขึ้น
"ข้าพยายามหามาใช้คืนอยู่ แต่พวกเอ็งนั่นแหละที่มาระรานการค้าของข้าอยู่บ่อยๆ จนทำให้ชาวบ้านไม่กล้ามาจ้างงาน" ชายอีกคนที่อยู่ในสภาพหน้าตาปูดบวมโดนหิ้วปีกประกบซ้ายขวาโดยลูกน้องของอีกฝั่ง เถียงอีกฝ่ายคอเป็นเอ็นเอ่ยออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ
"ก็เอ็งเล่นไม่ยอมจ่ายเงินตามที่ตกลงกันไว้ ตอนไปยืมเงิน เอ็งแทบจะกราบตีนอ้อนวอนขอเฮียจวง ดูตอนนี้สิ พอได้เงินไปแล้ว เอ็งกลับไม่เห็นหัวเฮียจวงเลย คิดจะชักดาบหรือไร?" ชายผู้เป็นหัวหน้าขบวนการทวงเงินนอกระบบชี้หน้าด่าทออีกฝ่าย พร้อมกับกลบเกลื่อนการกระทำของฝ่ายตนโดยชี้ชวนให้ชาวบ้านรู้สึกว่าชายผู้ถูกกล่าวหาไม่มีสัจจะวาจา
"ก็เล่นคิดดอกมหาโหดอย่างนี้ ใครจะหามาจ่ายให้พวกเอ็งได้ทันวะ" ผู้ถูกซ้อมที่ดูเหมือนจะโกรธแค้นเป็นที่สุด เอ่ยขึ้นพร้อมพยายามสะบัดแขนต่อต้านให้หลุดจากพันธนาการอีกฝ่าย ก่อนจะสบถด่าเป็นการใหญ่
ชายผู้เป็นหัวหน้าขบวนการเมื่อเห็นการกระทำที่ไม่เข้าตานี้ ก็พลันเดินปรี่เข้าหาอีกฝั่ง ง้างหมัดหมายจะต่อยอีกฝ่ายให้เลือดกบปาก โทษฐานที่กล้าบังอาจมาด่าทอหยามศักดิ์ศรีของอันธพาลประจำถิ่นอย่างพวกเขา
"ช้าก่อนพี่ชาย"
เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งร้องดังทัดทานขึ้นจากทางด้านหลังของกลุ่มไทยมุง
ชายรูปร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งเดินแหวกฝ่าฝูงชนเข้ามาช้าๆ ดูจากภายนอกชายคนนี้รูปร่างดูสูงเหนือคนทั่วไปราวแปดในสิบส่วน ยามเดินเหินจึงดูสะดุดตาเด่นล้ำกว่ามวลชนเป็นพิเศษ อีกทั้งหน้าตาก็หล่อเหลาคมคาย จึงเป็นที่ดึงดูดสายตาของสาวใหญ่และหญิงสาววัยแรกรุ่นให้ลุ่มหลงมัวเมา แน่นอนว่าชายผู้ที่มาไม่ใช่ใครที่ไหน หรือก็คือธีรพลนั่นเอง
คำอธิบาย
[1] อ้าย มีความหมายตรงตัวว่า พี่ชาย โดยปกติจะใช้เป็นคำร้องเรียกแทน เพศชาย หรือ เด็กผู้ชายที่มีอายุน้อยกว่ามาก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเอ็นดูและความสนิทสนม
[2] กาดหลวง คือ ตลาดวโรรสในปัจจุบัน
[3]เวียงพิงค์ หรือก็คือ จังหวัดเชียงใหม่ ในปัจจุบัน
[4] พระนคร หรือก็คือ กรุงเทพมหานครฯ ในปัจจุบัน


## ตอนที่ 5 : เชิงมวย

คราแรกที่ธีรพลเข้ามาสำรวจดู ก็เพียงแค่คิดไปว่าคงเป็นการทะเลาะวิวาทธรรมดาที่มีให้เห็นทั่วไปในทุกวัน ซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับเขา จึงไม่คิดจะเอามาใส่ใจ แต่พลันพอคิดจะจากไปก็กลับนึกเอะใจพิเคราะห์ลักษณะผู้เคราะห์ร้ายดูดีๆ กลับพบว่าชายคนดังกล่าวก็คือ สิงห์ เกลอรักของเขา
ธีรพลและสิงห์พบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถมและคบกันเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ด้วยทั้งสองมีพื้นฐานนิสัยที่คล้ายคลึงกัน จึงเข้ากันได้ดีไม่มีการทะเลาะเบาะแว้งเสมอมา ในอดีตสมัยเด็กหลังเลิกเรียนทั้งสองก็มักจะออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันอยู่จนมืดค่ำ ซึ่งบางครั้งก็ไปมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับเด็กกลุ่มอื่น แต่ทั้งสองก็พึ่งพาช่วยเหลือกันจนกลายเป็นเพื่อนตายมาตั้งแต่นั้น
แต่พอในช่วงที่ธีรพลต้องเข้าเรียนต่อในชั้นมัธยมกลาง สิงห์กลับเลือกที่จะออกมาหางานทำแบ่งเบาภาระที่บ้าน และสุดท้ายก็ได้งานเป็นลูกถ่อบนเรือหางแมงป่องที่คอยรับจ้างขนส่งสินค้าบนเส้นทางระหว่างเวียงพิงค์กับพระนคร จนถึงปัจจุบันผ่านมากว่าหกปี เขาก็ได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นคัดท้ายคอยดูแลประจำเรือลำหนึ่ง ซึ่งนั่นก็ทำให้ระหว่างธีรพลและสิงห์นานๆครั้งจะได้พบกันทีหนึ่ง
"ไอ้สิงห์" ธีรพลเอ่ยทักขึ้น
"ไอ้ธี" สิงห์ตอบกลับอย่างประหลาดใจด้วยหน้าตาที่ปูดบวมขึ้นเป็นแห่งๆ
"ไอ้น้อง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเอ็ง อย่าได้ยุ่งเกี่ยวด้วยจะดีกว่า" ลูกน้องคนที่อยู่เบื้องขวาพลันเอ่ยขึ้น
"พี่ชาย ใจเย็นๆก่อน มีอะไรค่อยๆพูดค่อยๆจากันก็ได้ อย่าถึงกับต้องลงไม้ลงมือกันอีกเลย" ธีรพลหันกลับมากล่าวกับหัวหน้ากลุ่มอย่างถ่อมตน
"ข้าก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก แต่เกลอของเอ็งมันวอนเอง ไม่ยอมจ่ายเงินไม่พอ ยังทำเป็นไม่พอใจอยากมีเรื่อง โดนแค่นี้ถือว่าข้าปราณีแล้ว" ด้านหัวหน้ากลุ่มที่ก็ดูเหมือนจะสามารถพูดคุยประนีประนอมกันได้เอ่ยตอบ พร้อมกับขยับเข้าใกล้ธีรพลมาในระยะสี่ก้าว ซึ่งเมื่อสังเกตดูจากด้านข้างคนทั้งสองที่เห็นนี้แทบจะมีส่วนสูงไม่แตกต่างกันแต่อย่างใด
"ถ้าอย่างนั้น เกลอฉันมันติดเงินพี่อยู่เท่าใด?" ธีรพลเอ่ยถาม
"รวมต้นแล้วก็สามสิบบาท" หลังจากยืนนับนิ้วอยู่สักพัก หัวหน้ากลุ่มอันธพาลก็ได้เอ่ยตอบกลับ ซึ่งก็ทำเอาคนทั้งบริเวณซูดปากด้วยความเหน็บหนาว ไม่คาดคิดว่าปริมาณเงินที่สิงห์ติดจะมากมายเทียบเท่ากับค่าใช้จ่ายรวมทั้งครัวเรือนราวหนึ่งปี
"สิงห์ เอ็งเอาไปใช้อะไรมากมายปานนั้น" เนื่องจากไม่ได้พบหน้ากันมาหลายเดือน ธีรพลที่ก็เพิ่งทราบเรื่อง จึงประหลาดใจไม่ต่างจากทุกคนรีบเอ่ยถามเกลอเขาในทันใด
"ข้าเอาไปใช้เป็นค่าผ่าตัดและรักษาแม่ แต่ที่ข้ายืมไปนั้นเพียงยี่สิบบาทเท่านั้น นี่ยังไม่ล่วงเลยสองเดือนดี พวกมันกลับคิดดอกข้าเพิ่มสิบบาท ไม่เรียกว่าขูดเลือดให้เรียกว่าอะไรกัน" สิงห์อธิบายต่อธีรพลก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
"สิงห์ เอ็งใจเย็นๆก่อน เดี๋ยวข้าคุยให้"
ธีรพลขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างเร็วจี๋ก่อนจะเอ่ยทัดทานเกลออย่าทำให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ แล้วหันมากล่าวกับหัวหน้าอันธพาลอีกครั้ง "พี่ชาย ข้ามีเงินติดตัวอยู่ห้าบาท อย่างไรรับเงินนี้ไปก่อนได้หรือไม่? ส่วนที่เหลือเดี๋ยวพวกเราจะทยอยจ่ายในภายหลัง"
"ไอ้สิงห์ ถือว่าเอ็งมีเกลอดีคุ้มหัว ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเอ็งไป"
ชายหัวหน้ากลุ่มอันธพาลหลังจากคิดอยู่พักหนึ่งก็พยักหน้าตอบตกลง ก่อนจะโบกมือให้ลูกน้องทั้งสองปล่อยตัวสิงห์ในทันใด
แต่ในขณะที่ธีรพลกำลังควักเงินออกมานั้น ชายหัวหน้ากลุ่มอันธพาลก็บังเอิญเหลือบเข้าไปเห็นถุงเงินถุงใหญ่ที่ได้จากการขายผ้าของป้าแก้วที่นอนอยู่ที่ก้นถุงย่าม ด้วยความละโมบที่ต้องการจะได้เงินส่วนแบ่งจากยอดหนี้ที่เก็บมาตามที่ตกลงกับเฮียจวงไว้ แม้จะตอบรับข้อตกลงไปแล้ว แต่ก็ยังไม่วายยกมือชี้สั่งปรักปรำธีรพลว่า "ไอ้น้อง เอ็งโกหกข้า เอ็งมีเงินถุงใหญ่อยู่ในย่าม นำมันออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้"
"ไม่ได้ นี่ไม่ใช่เงินส่วนตัวของข้า ใครก็ห้ามเอาไป"
เมื่ออีกฝ่ายเล่นสกปรกไม่เป็นไปตามกฎที่วางไว้ ธีรพลก็พลันชักเงินเก็บกลับเข้าใส่ย่ามอย่างมิดชิด ตัวถอยห่างออกหนึ่งก้าว เกร็งกำลังระวังเหตุเปลี่ยนแปลง
"เอ็งสองตัว เอาย่ามใบนั้นมาให้ข้า" ชายหัวหน้าอันธพาลชี้สั่งการเร็วรี่
"ครับ ลูกพี่" เสียงตอบรับอย่างพร้อมเพรียงจากสองลูกน้องพลันดังขึ้น พร้อมกับร่างที่พุ่งเข้าหาธีรพลจากทางด้านหลัง
ชายทางด้านซ้ายเคลื่อนถึงตัวธีรพลก่อน เขายกมือขวาพุ่งกราดเข้าใส่หมายชิงถุงย่ามกันอย่างซึ่งๆหน้า ส่วนชายทางด้านขวาที่ล้าหลังเล็กน้อย แต่เท้าซ้ายที่เตะออกเล็งชายโครงกลับพุ่งถึงก่อน เพราะต้องการให้ธีรพลห่วงพะวงกลับมารับลูกเตะจนเปิดทางให้ฝ่ายตนได้ฉกฉวยสิ่งของมาโดยง่าย
แต่แทนที่จะลนลาน ธีรพลกลับปลดถุงย่ามเหวี่ยงสวนเข้าอกสิงห์ที่นั่งพักอยู่อีกฝั่ง ร่างแทนที่จะถอยหนีกลับสืบเท้าย่อตัวเข้าหาลูกเตะ ใช้ท่อนแขนเบื้องล่างขวายันรับท่าเท้าไว้อย่างมั่นคง
เปรี้ยง!
ศอกซ้ายของธีรพลถ่องเข้าที่บริเวณสะบ้าหัวเข่าอย่างถนัดถนี่
"ขุนยักษ์จับลิง"
ท่าไม้ตายประจำตัวธีรพล ที่ลุงทองใบสอนติดตัวเขาไว้ตั้งแต่ยังเด็ก ถึงจะเป็นเพียงแม่ไม้มวยเชิงรับ มีไว้เพื่อป้องกันตัวสร้างพื้นที่ช่องว่างก็ตาม แต่เพราะการฝึกฝนที่เข้าขั้นช่ำชองถ่องแท้ ธีรพลจึงสามารถแสดงอานุภาพขั้นสุด กระแทกชายคนดังกล่าวตัวหมุนคว้าง ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดล้มตัวลงไป
ตามติดกันนั้น มือของชายทางฝั่งซ้ายเมื่อไม่มีเป้าหมายก็พลันชะงักค้างไว้ แต่ก่อนที่จะดึงตัวกลับเข้าโจมตีธีรพล มืออันแข็งแกร่งคู่หนึ่งก็พลันคว้าหมับเข้าที่ข้อพับแขนอย่างถนัดถนี่
โครม!
แรงกระชากอย่างฉับพลันฉุดดึงร่างชายคนดังกล่าวจนหน้าคว่ำคะมำครูดไถกับพื้นไปครึ่งแถบ
ชายหัวหน้ากลุ่มที่ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเก่งกล้าสามารถถึงขั้นล้มลูกน้องทั้งสองของเขาด้วยการเข้าปะทะเพียงหนเดียว ตัวเขาจึงเร่งปรี่เข้าหาด้วยชั้นเชิงที่ไม่ธรรมดาราวกับร่ายรำ แสดงออกถึงการมีวิชาฝีมือติดตัวที่ไม่อาจมองข้ามดูแคลนแต่อย่างใด
"มวยเงี้ยว เด็กนี่มันเก่งกาจไม่เบา ทำให้ไอ้ใหญ่ต้องใช้ออกได้" เสียงฮือฮาจากฝูงชนที่รู้จักท่าประจำตัวของหัวหน้าอันธพาลประจำถิ่นกลุ่มนี้เป็นอย่างดีพลันดังขึ้นทันทีที่พบเห็น
ร่างของชายหัวหน้ากลุ่มที่ถูกเรียกหาว่าใหญ่ พลันเคลื่อนซ้ายย้ายขวาย่อบ้างยืดบ้าง แขนควงเป็นลวดลายวนเหนือรอบกายท่อนบน
ครั้นพอถึงในระยะสามก้าวท่าเตะพลันถูกปลดปล่อยออก แต่แทนที่จะเตะมาที่เบื้องหน้า ขาขวากลับหมุนวนกวาดไปทางด้านหลังเป็นเส้นโค้งอย่างสวยงาม ปลายเท้ายกขึ้นแล้วฟาดลงจากตำแหน่งสูงสุดราวกับไก่จิกศัตรู หมายฟาดเข้าที่ศีรษะธีรพลให้ดับดิ้นในบัดดล
วืด!
ด้วยระแวดระวังอยู่ก่อนหน้า ธีรพลที่มีสายตาอันแหลมคมเมื่อพบเห็นท่าพิฆาตดังกล่าวก็ชิงเคลื่อนถอยหลังเอาตัวออกห่างเล็กน้อย ปล่อยให้ท่าเท้าลอยผ่านใบหน้าไปอย่างหวุดหวิด
แต่ก่อนจะทำสิ่งใดต่อ กำปั้นซ้ายของอีกฝั่งที่ไร้ซึ่งวี่แววใช้ออกก็พลันคุกคามเข้ามาในรัศมีหนึ่งศอก ซึ่งด้วยความรวดเร็วในการใช้ท่าหมัดนี้นับว่าว่องไวกว่าท่าเท้าหลายเท่าตัว
ด้วยความฉุกละหุก ธีรพลจึงใช้ออกด้วยท่าไม้ตายประจำตัวอีกครั้ง ร่างพลันเบี่ยงสะอึกไปทางขวาเคลื่อนเข้าหาแขนซ้ายของอีกฝั่ง ก่อนจะยกแขนทั้งสองขึ้นป้องใบหน้ารับแขนที่แฝงพลังที่ทำให้สลบเหมือดได้นี้
เปรี้ยง!
โดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดที่แล่นมาตามแขนทั้งสอง ธีรพลพลันเกร็งกล้ามเนื้อท้องใช้หัวไหล่ซ้ายพุ่งอัดเข้ากระแทกอกอีกฝั่งอย่างไร้กระบวนท่า
ร่างทั้งสองจึงได้ล้มคว่ำคะมำหงายไปตามกัน แต่ธีรพลซึ่งดีกว่าเล็กน้อย หลังจากล้มลงก็หมุนกลิ้งอยู่เพียงรอบเดียว จากนั้นก็สามารถยันพื้นลุกขึ้นยืนได้ในทันใด
ด้วยความที่ไม่เคยพลาดท่าเสียทีให้ผู้ใดมาก่อน ใหญ่ที่รู้สึกเสื่อมเสียหน้าเป็นที่สุด รีบยั้งร่างไว้อย่างทุลักทุเล ลุกขึ้นด้วยอาการเดือดดาลเป็นการใหญ่ ชี้หน้าธีรพลด่าสบถมาแต่ไกล พร้อมกับเดินเข้าหาหมายแก้มือใหม่อีกครา
ปี๊ด! ปี๊ด! ปี๊ด!
เสียงนกหวีดแหลมเล็กพลันดังขึ้นทำให้ทุกคนชะงักค้าง พร้อมๆกับเสียงที่ส่งมา ร่างของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์จำนวนสองสามนายก็วิ่งจับหมวกชี้ไม้ชี้มือ สั่งให้ทุกผู้ทุกคนหยุดการกระทำใดๆไว้
"พี่ใหญ่ ไปก่อนเถิด" ลูกน้องคนหนึ่งที่เพิ่งคืบคลานลุกขึ้นได้พลันวิ่งมาคว้าแขนลูกพี่ ให้ยับยั้งอารมณ์ความโกรธลงชั่วคราวก่อน
"ไป!"
ใหญ่ที่ยังคงฉุนเฉียวไม่คลาย ตัดใจสั่งลูกน้องทั้งสองให้ล่าถอย ทดเรื่องราวบาดหมางนี้ไว้ในใจ ถ้าได้พบหน้ากันครั้งใหม่จะต้องสะสางเรื่องราวให้รู้ผลเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
ด้านธีรพลที่เสมือนได้ชัยชนะกึ่งหนึ่ง แม้จะไม่หมดจดงดงาม แต่ก็ถือได้ว่าไม่ขาดทุนแต่อย่างใด หลังจากสะบัดแขนที่ชาหนึบจากการรับลูกเตะ ก็รีบชิงเคลื่อนไหวเข้ารับสิงห์ที่อยู่ไม่ไกล หลีกหนีกลืนตัวเข้าหาฝูงชนที่แตกหือออกรอบข้าง หลบเลี่ยงปัญหายุ่งยากตามตัวที่จะเกิดขึ้นตามมา ซึ่งทันทีที่ตำรวจมาถึงจุดเกิดเหตุ คู่กรณีทั้งสองฝ่ายก็หายลับเข้ากลีบเมฆไปเรียบร้อยแล้ว
"ไอ้ธี ขอบน้ำใจเอ็งมาก" สิงห์เอ่ยขึ้นในขณะที่ทั้งสองกำลังลัดเลาะไปยังบ้านเช่าซึ่งอยู่ทางฝั่งทิศใต้ของกำแพงเวียง[1]
"ไม่เป็นไร เกลออย่างไรก็ต้องช่วยกัน" ธีรพลยิ้มเอ่ย
"ว่าก็ว่าเถอะ เหตุใดเอ็งจึงไม่มาหาข้า ยามต้องเอาเงินไปรักษาแม่" ธีรพลเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"เอ็งก็รู้จำนวนเงินมันมากโข ข้าจะบากหน้าไปทำให้เอ็งเดือดร้อนได้อย่างไรกัน" สิงห์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจพลันนึกถึงวันวานในช่วงที่ไร้ซึ่งหนทางหาเงินก้อนโตมาผ่าตัดแม่โดยวิธีหมอตะวันตก
"แล้วจากนี้เอ็งจะทำอย่างไรต่อไป เงินมากมายขนาดนี้ ทำงานทั้งปีก็ใช่ว่าจะหามาคืนได้ครบ" ธีรพลกอดคอเกลอรักเอ่ยถามขึ้นด้วยความห่วงใย
"ข้าก็ยังไม่รู้จะทำอันใดต่อไป การค้าขนส่งทางเรือลงพระนครก็ย่ำแย่ยิ่ง เพราะตั้งแต่มีทางรถไฟ คนก็แห่ไปใช้งานทางนั้นกันมากขึ้น ตอนนี้ข้าหมดสิ้นหนทางจริงๆ" สิงห์อธิบายเอ่ยปรับทุกข์อย่างอ่อนใจ
เพราะนับตั้งแต่มีทางรถไฟสายเหนือเป็นต้นมา ประชาชนทั่วไปก็เริ่มนิยมเปลี่ยนวิถีการเดินทางและการขนส่ง จากใช้แรงงานคนทางเรือมาเป็นเครื่องจักรไอน้ำผ่านทางรถไฟมากขึ้นเรื่อยๆ และแม้จะมีราคาสูงกว่ามากก็ตาม แต่ก็กลับสะดวกและรวดเร็วกว่ามากเป็นเงาตามตัวขึ้นไปเช่นกัน
"ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะรักษาสัจจะวาจาที่ให้ไว้ แต่เงินจำนวนนี้หนักหนาเกินตัวข้าไปมากจริงๆ คราแรกข้าเพียงนึกคิด ถึงแต่จะรักษาชีวิตแม่ไว้ให้ได้เพียงอย่างเดียว จึงยอมทำทุกวิถีทาง เวลานี้เมื่อได้ชีวิตแม่คืนมา กลับมาต้องเป็นหนี้สินมากล้นพ้นตัว ต่อไปหากยังอยู่ในเวียงพิงค์ก็คงต้องถูกตามรังควานไม่ได้หยุดหย่อน สุดท้ายหากไม่มีทางเลือก ข้าคงต้องจำใจจากบ้านเกิดเมืองนอนพาแม่หนีไปลงหลักปักฐานที่อื่น" ยามอยู่ต่อหน้าเกลอผู้รู้ใจ สิงห์ที่น้อยใจในโชคชะตาก็อดใจไม่ไหว พลันพรั่งพรูพรรณนาความรู้สึกในใจออกมาอย่างรันทด
"เรื่องจะทำอย่างไรต่อไป ไว้วันพรุ่งค่อยหาทางแก้ไข วันนี้ข้าว่าเอ็งไปทำแผลพอกยาเสียก่อนเถิด เอานี่...เป็นเงินของข้าเอง เอ็งเอาไปไว้ใช้ก่อน" ธีรพลที่รู้สึกสงสารเกลอจนจับใจ จึงเอ่ยกล่าวปลอบใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะควักเงินจำนวนห้าบาทที่เคยจะให้กับใหญ่จอมอันธพาลเป็นค่าดอกเบี้ยยัดเข้ามือสิงห์ไป ซึ่งทีแรกสิงห์ก็พยายามบอกปัดปฏิเสธ แต่ธีรพลก็ยังยืนยันที่จะให้เขาเก็บไว้
จากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนัดแนะวิธีการติดต่อกันและจากนั้นธีรพลก็จึงรีบขอตัวกล่าวอำลา เพราะตัวเองเผลอลืมนัดที่มีไว้กับนวลไปเสียสนิท
คำอธิบาย
[1] กำแพงเวียง คือ กำแพงเมืองชั้นในของเมืองนพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่ ในอาณาจักรล้านนา ซึ่งสร้างขั้นในรัชสมัยพญามังราย มีการขุดคูเมืองล้อมรอบกำแพงสูงเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างยาวด้านละ 1.63 กม.


## ตอนที่ 6 : นวล

จริงดังคาด เมื่อธีรพลกลับไปยังกาดหลวงเพื่อจะพบเจอกับนวล หญิงสาวผู้ที่กุมหัวใจดวงน้อยๆของเขาไว้ก็ไม่อยู่แล้ว แม้จะร้อนใจอยากจะไปร้องเรียกที่หน้าบ้านให้เธอลงมาพบมากเพียงใดก็ตาม แต่ในใจก็รู้ว่าไม่เหมาะสมจึงทำได้เพียงแค่ยับยั้งห้ามใจไว้ ส่วนเรื่องผ้าคลุมไหล่ที่ตั้งใจจะให้ไปก็ต้องเก็บไว้ที่ตัวชั่วคราวก่อน
เมื่อเป็นดังนั้นธีรพลก็ทำได้เพียงเดินคอตกกลับไปที่เกวียน ลากวัวคู่ใจทั้งสองเข้าแอก แล้วจึงเดินทางกลับบ้านไปอย่างเหงาหงอยเศร้าสร้อย
และกว่าที่ธีรพลจะออกจากตัวเมืองเวียงพิงค์ อาทิตย์ก็ลาลับฟ้าไปเสียแล้ว แม้การเดินทางผ่านถนนแก้วนวรัฐจะยังพอมีไฟถนนให้ได้เห็นหนทางอยู่บ้าง แต่หลังจากผ่านชานเมืองไป ทุกทิศทางก็พลันมืดมิดสนิทเป็นแผ่นผืน
เขาอาศัยความคุ้นชินในเส้นทางรวมกับแสงรำไรจากตะเกียงเจ้าพายุส่องนำทางไปจนถึงหมู่บ้าน ซึ่งนั่นก็ทำให้เวลาล่วงเลยเข้าช่วงสามทุ่มแล้ว
"ธีไปที่ใดมาลูก เหตุใดจึงได้กลับมาเสียดึกดื่น แม่เป็นห่วงลูกมากเลยรู้ไหม?" ทันทีที่เห็นเกวียนถูกลากเข้ามายังลานบ้าน ป้าแก้วกับลุงมั่นที่เฝ้ารอธีรพลอยู่นานแล้วก็รีบเข้ามาหาก่อนเอ่ยถามขึ้นอย่างห่วงใย
"ขอโทษครับ ป้าแก้ว ลุงมั่น" ธีรพลที่เศร้าใจจากการคลาดไม่ได้พบเจอนวล เอ่ยปากคอตกขอโทษผู้มีพระคุณทั้งสอง ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง
"ลูกกับสิงห์ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว ไอ้พวกนั้นมันไม่ใช่คนดีอะไร ปกติก็ท้าตีท้าต่อยเกะกะระรานเขาไปทั่วอยู่แล้ว" ป้าแก้วที่ก็รับทราบเรื่องราวและผู้คนในกาดหลวงเป็นอย่างดี เมื่อรับรู้ว่าธีรพลกับสิงห์ไปมีเรื่องกับไอ้ใหญ่เข้า ก็พานก่นด่าการกระทำไม่รู้จักเกรงกลัวฟ้าดินของอีกฝ่ายเป็นการใหญ่
"โชคดีที่ไอ้ทองใบมันสอนเชิงมวยลูกไว้ตั้งแต่เด็ก ไอ้ใหญ่มันเลยทำอะไรลูกไม่ได้ ลองถ้าเกิดมันทำให้ลูกเจ็บขึ้นมา พ่อจะไปสอนมวยเอาเลือดหัวมันออกให้ดู" ด้านลุงมั่นที่ก็เหมือนโดนเรื่องราวเหตุการณ์ระบาดใส่ จึงเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือยกเท้าออกท่าออกทางเก้ๆกังๆจนกลายเป็นเรื่องชวนหัวไป
"เก็บขาเอาไว้เดินเถอะ ไอ้แก่" ป้าแก้วที่ละอายเสียจนทนดูท่าทางอันน่าเวทนาของสามีตัวเองไม่ไหว พลันเอ่ยปรามติดตลกขึ้น ซึ่งก็ทำให้บรรยากาศภายในบ้านผ่อนคลายลงในบัดดล
"พูดถึงไอ้ทองใบ นี่ลูก มีจดหมายจากมันส่งมาถึง" ลุงมั่นที่กำลังนึกขึ้นได้ จึงรีบไปเดินเอาซองจดหมายที่ได้รับมาเมื่อบ่ายจ่าหน้าถึงธีรพลมายื่นให้
"ลุงกำลังจะไปหาเอ็ง"
ธีรพลฉีกซองกระดาษเปิดอ่านข้อความสั้นๆทีละตัวอักษรด้วยความตื่นเต้น เพราะนับตั้งแต่จากกันเมื่อสามสี่ปีก่อน ลุงทองใบผู้ที่เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของเขาก็ไม่เคยเดินทางมาพบกันอีกเลย นับว่าข่าวนี้เป็นเรื่องที่ดีที่สุดที่เขารับรู้เพียงเรื่องเดียวหลังจากที่เกิดเรื่องราวมากมายในช่วงวันที่ผ่านมา ซึ่งก็พอทำให้บรรยากาศแห่งความผิดหวังบรรเทาเบาบางลงได้บ้าง
"ดึกแล้ว รีบไปอาบน้ำแล้วมากินข้าวเถิดลูก" ป้าแก้วแนะ
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากช่วยงานลุงมั่นได้พอสมควร ธีรพลก็ขออนุญาตผู้ปกครองทั้งสองห่อข้าวนำเกวียนเข้าเมืองอีกครั้ง และด้วยเหตุการณ์เมื่อวานทางป้าแก้วก็เข้าใจในเหตุผลไม่เอ่ยทัดทานแต่อย่างใด เขาจึงได้รับอนุญาตเดินทางเข้าเมืองไปในบัดดล
เนื่องจากไม่มีของบรรทุกให้ถ่วงช้า การเดินทางครานี้จึงรวดเร็วกว่าเดิมเหลือเพียงสองชั่วโมงเศษก็ถึงกาดหลวงแล้ว ด้วยความร้อนใจ ธีรพลที่รู้สึกผิดเป็นที่สุด จึงรีบเดินไปแอบรอพบนวลที่ฝั่งตรงข้ามของร้านทอง ชะเง้อมองเงาร่างสาวสวยประจำตลาดอยู่อย่างใจจดใจจ่อ
"มาทำอะไรอยู่ตรงนี้" เสียงอันไพเราะเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นที่ด้านหลัง ทำเอาธีรพลสะดุ้งตัวโยน
ภาพหญิงสาวชาวไทยเชื้อสายจีนในวัยสิบแปดปีที่หน้าตาหมดจดงดงามเสียจนหากใครมาเห็นเข้าก็เป็นต้องตกตะลึงตาค้างไปเสียทุกราย ใบหน้ารูปไข่ ตากลมโต ริมฝีปากเป็นกระจับ สันจมูกที่ดูไม่โด่งสูงจนเกินงาม ผิวพรรณที่ขาวนวลเนียนสะอาดสะอ้าน รวมเข้าด้วยกันเป็นใบหน้าที่พอดีเป็นที่สุด หากจะมากกว่านี้ไปนิดหรือน้อยกว่านี้ไปหน่อยก็จะขาดความสมดุลที่พึงมีตามธรรมชาติเช่นนี้ไป และแม้จะไม่ถึงขั้นงามล่มเมือง แต่เธอผู้นี้ก็กอปรด้วยความเฉลียวฉลาดปนแววตาแห่งความซุกซนน้อยๆ และสง่าราศีที่ไม่อาจมองข้ามดูแคลน
"นวล!"
ด้วยความตกใจ ทันทีที่หันไปพบเข้า ธีรพลก็ราวกับต้องมนต์สะกดอ้ำอึ้งพูดออกไม่เป็นภาษา มัวแต่อึกอักจนตอบออกมาเป็นภาษาคนได้เพียงชื่อของอีกฝ่าย
"เป็นอะไรไป หรือว่าพูดไม่เป็นแล้ว" นวลที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่า เพราะธีรพลรู้สึกผิดจึงไม่กล้าเดินเข้าไปพบตรงๆ เธอจึงแอบมาข้างหลังกลั่นแกล้งชายคนสนิทให้สมใจโทษฐานที่เมื่อวานเบี้ยวนัดปล่อยให้เธอรอเก้อ
"คือเมื่อวาน หลังจากส่งผ้าเสร็จบังเอิญไปพบกับไอ้สิงห์เข้า แล้วมันมีเรื่องจึงได้เข้าไปช่วยเหลือจนมาไม่ทันเวลานัด จึงได้คลาดกับนวลไป" ธีรพลเร่งแก้ตัวอธิบายเร็วปรื๋อราวกับท่องหนังสือก็มิปาน
"ใครถาม" โดยที่ไม่ต้องการคำตอบ นวลสวมบทบาทเป็นหญิงสาวที่เจ้าแง่แสนงอน สร้างภาพให้ธีรพลกระวนกระวายใจเป็นที่สุด
"ขอโทษ" เมื่อไม่ทราบจะทำสิ่งใดให้ถูกใจสาวเจ้า ธีรพลก็พลันคอตกหน้าเศร้าเอ่ยหง่อยๆออกไป
"ได้ข่าวมาว่า เมื่อวานไปโปรยเสน่ห์ให้สาวน้อยสาวใหญ่มาหรือ?" หลังจากนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง นวลก็พลันเอ่ยถามขึ้น
"ไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้นเลย" ธีรพลพูดตอบเป็นภาษาล้านนาคล่องปร๋อ
"แล้วไป" นวลจบสิ้นพิธีการกลั่นแกล้งแต่พองาม ก่อนจะป้องปากขบขันในกริยากระงกกระเงิ่นของอีกฝ่าย
"เอ๊ะ! นี่นวลรู้เรื่องแล้วใช่ไหม?" ด้านธีรพลที่ก็เพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังถูกอีกฝ่ายหลอก เพราะดูไปแล้วนวลไม่ได้มีอารมณ์โกรธเคืองเขาแต่อย่างใด ดังนั้นครั้นพอนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถามออกไป
"แล้วมีผู้ใดในละแวกนี้ที่ไม่รับรู้บ้าง ต่อยตีกันใหญ่โตออกปานนั้น แม่ค้าเขาลือกันให้ทั่ว ว่ามีชายหนุ่มรูปงามมาทำให้ไอ้ใหญ่หน้าคว่ำถึงถิ่น สาวน้อยสาวใหญ่ก็พานเนื้อเต้นอยากเห็นหน้าพ่อเทพบุตรคนนี้กันไปเสียหมด" โดยไม่ตอบกลับแบบตรงๆ นวลใช้วิธีอธิบายขยายความแทนการตอบรับ ซึ่งลึกๆแล้วเธอก็แอบรู้สึกภูมิใจในตัวชายคนสนิทอยู่ไม่น้อย แต่ภายนอกก็ยังแกล้งเป็นทำหน้าเมินเฉยและแอบจิกกัดธีรพลในตอนท้าย
"ที่พบเจอมา ไม่ใช่เรื่องราวดีอันใด ลืมๆไปเสียดีกว่า"
ธีรพลแบมืออย่างจนปัญญาที่ไม่สามารถบังคับไม่ให้ผู้อื่นปั้นเสริมเติมแต่งเรื่องราวจนเกินจริงไปไกลได้ จึงเอ่ยตัดบทให้เรื่องนี้ข้ามผ่านไป
"นี่จะนวล ฉันให้" ทันทีที่เคลียร์ปัญหาคาใจเสร็จ ธีรพลก็พลันหยิบผ้าคลุมไหล่จากในย่ามออกมายื่นส่งให้นวลและรีบเข้าสู่เรื่องหลักที่ค้างคามาตั้งแต่เมื่อวาน
"ผ้าผืนนี้สวยจริงๆ ลายทอก็งดงามยิ่ง แต่ราคาคงสูงไม่เบา ฉันคิดว่า...ไม่น่าจะรับไว้ได้" ดั่งคำพูดที่ว่าของงามย่อมคู่กับหญิงงาม เมื่อนวลพบผ้าคลุมไหล่ก็พลันถูกใจตาเป็นประกายอยากได้มาไว้ในครอบครอง ถึงกระนั้นแม้ผู้อื่นจะตั้งใจนำมามอบให้ แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าของชิ้นนี้มีค่ามากเกินไป
"รับไว้เถิด ฉันอยากให้จริงๆ"
ธีรพลพยักหน้ายิ้มพลางผลักผืนผ้าในมือนวลกลับไป ซึ่งในระหว่างขณะที่นวลกำลังลังเลอยู่นั้นเอง ธีรพลก็พลันแกล้งเอ่ย "แต่ถ้านวลไม่อยากรับไว้จริงๆ ฉันก็จะนำไปให้ผู้อื่น"
"ไม่ได้ ให้ผู้อื่นไปไม่ได้" เมื่อไม่อาจตัดใจได้ นวลก็จึงรีบชักผ้าเข้ามาไว้ในอ้อมอก ส่ายหน้าด้วยกริยาที่ชวนให้ลุ่มหลงงมงาย ซึ่งก็ไม่บ่อยครั้งนักที่จะได้เห็นความขวยเขินเอียงอายจากเธอ จนพานทำให้ธีรพลต้องแย้มยิ้มเคลิบเคลิ้มตามอย่างลืมตัว
หลังจากกล่าวขอบคุณกันแล้วเสร็จ ธีรพลและนวลก็พูดคุยสัพเพเหระกันอยู่อีกครู่หนึ่ง พร้อมกับนัดแนะกันว่าจะไปไหว้พระในวันมาฆบูชาที่จะมาถึงในอีกราวหนึ่งอาทิตย์ให้หลัง ซึ่งจากนั้นธีรพลก็ได้กล่าวบอกลาจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม เดินใจลอยไปพร้อมกับภาพของหญิงสาวที่จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำเขาไปอีกนาน
เมื่อได้มีโอกาสเข้ามาในเมืองแล้ว ธีรพลที่อยู่ว่างไร้เรื่องราวก็เลยตัดสินใจไปหาสิงห์ เผื่อว่าจะได้ช่วยเกลอรักคิดหาหนทางแก้ไขสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ โดยก่อนอื่นเขาเดินไปตามหาสิงห์ที่ท่าเรือซึ่งเป็นที่ทำงานประจำของอีกฝ่ายก่อน แต่เมื่อไปถึงก็กลับไม่พบเห็นเงาของเกลอรักแต่อย่างใด จึงได้เอ่ยถามเพื่อนร่วมงานของสิงห์ดูจึงได้ทราบว่าวันนี้เขาไม่ได้มาเข้าทำงาน ธีรพลก็จึงได้ตัดสินใจขึ้นเกวียนเดินทางไปยังบ้านเช่าของสิงห์ทางด้านใต้ของเมืองในทันที
หลังจากลัดเลาะตามเส้นทางจนถึงที่หมาย เขาก็ได้หยุดเกวียนลงและเดินตรงไปยังประตูห้องเช่าหลังสุดท้าย ยกมือขึ้นเคาะประตูร้องเรียกสิงห์ แต่ทันทีที่มือกระทบถูก บานไม้ที่ไม่ได้ลงดาลไว้ก็พลันเปิดอ้าออกตามแรง เผยให้เห็นสภาพภายในห้องที่ข้าวของตกแตกกระจัดกระจาย เครื่องเรือนแตกหักพังทลาย ซึ่งคาดว่าจะเกิดจากการต่อสู้ขัดขืนกันอย่างรุนแรง
ด้วยความตกใจ ธีรพลจึงป้องปากตะโกนร้องเรียกและวิ่งวนหาทั้งในนอก ทั่วบริเวณอยู่หลายรอบ แต่กระนั้นก็ไม่พบร่องรอยของสิงห์แต่อย่างใด พอครั้นจะถามเรื่องราวความเป็นไปจากเพื่อนบ้าน แต่ในละแวกใกล้เคียงก็ไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่ในเวลานี้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่พึ่งพาตนเอง พยายามค้นหาร่องรอยสืบสาวจากหลักฐานรอยเท้าที่ผสมปนเปกันจนนำไปยังหน้าต่างบานหนึ่งหน้าห้องเช่า ซึ่งเสียบไว้ด้วยกระดาษที่มีข้อความอยู่ภายในแผ่นหนึ่ง
"เกลอเอ็งอยู่กับข้า อยากช่วยก็จงตามทางในแผนที่มา"
ธีรพลอ่านย้ำขึ้นทีละคำ แม้ภายในจะเดือดดาลมากก็ตาม แต่ภายนอกก็ยังพยายามข่มตนให้สงบนิ่ง รักษาสติให้ตั้งมั่น ตรวจดูเส้นทางในแผนที่จำแนกทิศทางจนสามารถนึกสถานที่ขึ้นในใจได้อย่างคร่าวๆ
จากการคาดคะเน เขาคิดว่าผู้ที่จับตัวสิงห์ไปน่าจะเป็นพวกไอ้ใหญ่ที่เสียท่าไปเมื่อวานเป็นแน่ วันนี้พวกมันจึงต้องการมาเอาคืน โดยเป้าหมายกลับกลายเป็นตัวเขาเอง แต่ทั้งๆที่รู้ว่าการไปช่วยเกลอรักในครั้งนี้จะต้องเป็นกับดักที่อีกฝ่ายขุดไว้ล่อให้ตนเข้าไปติด แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก นอกเสียจากบุกตรงๆเข้าไปช่วยสิงห์ออกมาเท่านั้น ส่วนจะวางกลยุทธ์ยังไงต่อไปก็คงต้องพลิกแพลงเอาตามสถานการณ์
ตามแผนที่ที่วาดมา สถานที่ที่สิงห์ถูกจับตัวไปนั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้านเช่าเขาเท่าใดนัก ถ้าธีรพลคาดเดาไม่ผิด เขาคิดว่าจะต้องเป็นหนึ่งในโกดังเก็บสินค้าในย่านสันป่าข่อยเป็นแน่ เมื่อเป็นดังนั้นธีรพลจึงตัดสินใจบังคับเกวียนขี่ข้ามสะพานนวรัฐกลับไปยังฝั่งตะวันออกในทันใด
สำหรับชุมชนย่านสันป่าข่อยนั้นเป็นเขตการค้าที่อยู่ถัดมาทางใต้จากชุมชนย่านวัดเกต โดยมีถนนเจริญเมืองเป็นเส้นทางเดินรถสำคัญผ่ากลางเขตเศรษฐกิจแห่งนี้ และในบริเวณใจกลางเขตก็จะเป็นที่ตั้งของวัดและตลาดที่เปรียบเสมือนดั่งหัวใจสำคัญของย่าน ซึ่งภายในตลาดสันป่าข่อยนี้เองก็จะสามารถหาสินค้าที่นำเข้ามาจากพระนครได้
ส่วนในฝั่งสุดเขตด้านตะวันออกจะมีพื้นที่ติดกับเส้นทางรถไฟ หรือที่ชาวท้องถิ่นมักจะเรียกกันว่า สถานีปลายทาง และเพราะการเข้ามาของเส้นทางรถไฟสายเหนือนี้เอง การแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างพระนครและเวียงพิงค์จึงเป็นไปด้วยความสะดวกรวดเร็ว จนนำมาซึ่งความเจริญและส่งผลให้เขตการค้าแห่งนี้คึกคักคึกครื้นเป็นพิเศษ ดังจะเห็นได้จากร้านรวงและโกดังสินค้าที่เปิดขยายอยู่เต็มพื้นที่สองฝากข้าง
เนื่องจากแผนที่ที่ได้มา วาดตำแหน่งแห่งที่ไว้อย่างคร่าวๆ อีกทั้งสถานที่ที่ตั้งยังอยู่ลึกเข้าไปในซอยเปลี่ยว จึงทำให้ธีรพลต้องมองซ้ายมองขวาค้นหาอยู่นานสองนาน จนในที่สุดก็มาพบกับโกดังขนาดกลางหลังหนึ่งที่อยู่ลึกสุดซอยซึ่งเบื้องหน้าปลูกไว้ด้วยต้นก้ามปูขนาดใหญ่หนึ่งต้น
หลังจากดูลาดเลาสักระยะหนึ่ง เมื่อเตรียมการพร้อมสรรพดีแล้วธีรพลก็นำเกวียนอ้อมไปจอดริมรั้วทางด้านหลังของสถานที่ซึ่งมีเส้นทางเล็กๆเชื่อมต่อกับซอยที่อยู่ถัดไป ส่วนร่างก็เดินวกอ้อมเป็นวงแสดงตัวอย่างเปิดเผยเดินเข้าตามหนทางไปอย่างกล้าหาญ


## ตอนที่ 7 : กับดัก

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
หลังจากเคาะประตูโกดังบานใหญ่ที่ปิดไว้อย่างสนิท เสียงจากภายในก็ดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิดอ้าออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสิงห์ในสภาพสะบักสะบอมถูกมัดมือมัดเท้า นอนฟุบหมดสติอยู่ที่กลางโถง
"ไอ้สิงห์ เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง?"
ทันทีที่เห็นสภาพเกลอ ธีรพลก็รีบเอ่ยทักขึ้นพลางพุ่งเข้าหาหมายจะเข้าไปตรวจอาการ แต่ก็ถูกลูกสมุนฝ่ายตรงข้ามเข้าสกัดยับนั้งไว้
"มันไม่ได้ยินเอ็งหรอก มาสะสางเรื่องของเราดีกว่า" ไอ้ใหญ่ที่ถือไพ่เหนือกว่าลุกยืนขึ้นอย่างปลอดโปร่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆและกวักมือเรียกธีรพลให้เข้าไปหา
"เหตุใดเอ็งต้องทำถึงขนาดนี้" ธีรพลเอ่ยถามด้วยสีหน้าขึงขังกล่าวขึ้น
"กับเรื่องหนี้นั้นก็มีอยู่ส่วนหนึ่ง แต่เรื่องที่สำคัญกว่าคือศักดิ์ศรี ข้าจะปล่อยเอ็งจากไปง่ายๆได้อย่างไร หลังจากที่เอ็งทำกับข้าไว้" ไอ้ใหญ่หลังจากหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้ายก็พลันเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้นิ้วสั่งการลิ่วล้อให้แยกย้ายปฏิบัติตามหน้าที่
"ถ้าจะสะสางกัน เหตุใดไม่มาลงมือกับข้าตรงๆ ปล่อยไอ้สิงห์มันไปก่อน แล้วเอ็งกับข้าค่อยมาประมือกัน" ธีรพลที่กำลังถูกลิ่วล้ออีกฝ่ายล้อมหน้าล้อมหลังปิดทางหนีอยู่ พยายามเอ่ยประวิงเวลาใช้ความคิดหาหนทางหนีรอด หมายบีบคั้นให้ไอ้ใหญ่ออกมาสู้กันตัวต่อตัวเพื่อลดความสูญเสีย เพราะจากที่ดูลิ่วล้อที่ถูกเกณฑ์มาในครานี้นั้นค่อนข้างบึกบึนแข็งแรง หากเข้าปะทะกันตรงๆ ฝ่ายที่เสียเปรียบอย่างหนักต้องตกเป็นฝั่งเขาเป็นแน่
"เอ็งเข้าใจผิดแล้ว ที่ข้าล่อเอ็งมาในครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อนำเอ็งมาวัดพิสูจน์ฝีมืออย่างเท่าเทียมแต่อย่างใด แต่เป็นการนำเอ็งมาระบายความคับแค้นใจต่างหาก" ไอ้ใหญ่ที่เบิกบานใจเป็นที่สุดพลันหัวเราะยิ้มเอ่ยกล่าวอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าธีรพลเป็นส้มที่อยู่ในลังเป็นหมูที่อยู่ในอวย รอรับการถูกกระทำอยู่เพียงถ่ายเดียว
เมื่อไม่อาจใช้เล่ห์เหลี่ยมเพทุบายเข้าครอบงำอีกฝ่ายได้ ธีรพลที่ก็เตรียมใจมาแล้วในส่วนหนึ่ง ก็พลันหยุดยั้งการเจรจาพาทีที่ไม่มีประโยชน์ เปลี่ยนมาตั้งท่าเตรียมรับมืออีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง หล่อหลอมสมาธิจิตใจเข้าสู่ขอบเขตเฉพาะพื้นที่เบื้องหน้าตามที่ได้รับการสั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก
ตั้งแต่จำความได้หลังจากเหตุการณ์ฝันร้ายในครั้งนั้น ลุงทองใบก็ได้ออกอุบายแกล้งทำเป็นพาธีรพลหนีลงใต้ แต่แท้จริงแล้วเร้นกายขึ้นเหนือหนีรอดจากการไล่ล่า นำพาธีรพลมาใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ที่เวียงพิงค์ จนพบเข้ากับลุงมั่นและป้าแก้วในที่สุด
ซึ่งในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ธีรพลที่อยู่ในวัยห้าขวบเศษก็ถูกลุงทองใบเคี่ยวเข็ญให้ฝึกพื้นฐานมวยไทย ทั้งการใช้หมัด เท้า เข่า ศอก และศีรษะ หรือที่เรียกว่า นวอาวุธ ในลักษณะต่างๆอย่างหนัก แม้กระทั่งตอนที่เขาอายุได้เจ็ดขวบเริ่มเข้าเรียนแล้ว แต่ลุงทองใบก็ยังให้ธีรพลฝึกซ้อมตั้งแต่เช้ามืดอยู่ไม่เว้นวัน
จนกระทั่งเมื่ออายุธีรพลย่างเข้าสิบห้าปี นับเป็นเวลากว่าสิบเอ็ดปีนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ครั้นนั้น ลุงทองใบที่จากบ้านมานาน เมื่อแน่ใจดีแล้วว่าธีรพลจะไม่ถูกตามตัวพบ จึงได้ฝากฝั่งธีรพลไว้กับลุงมั่นและป้าแก้ว และออกเดินทางจากเมืองเวียงพิงค์ไป แต่กระนั้นก็ยังคงกำชับให้ธีรพลฝึกซ้อมทั้งด้านร่างกายและจิตใจอยู่เสมอ
สำหรับตัวธีรพลเอง การฝึกวิชาบู๊นั้นไม่ใช่เป็นเพียงการกระทำเพราะต้องการที่จะใช้ป้องกันตัวเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่เป็นการกระทำเพื่อให้ลืมเลื่อนความทรงจำอันเลวร้ายที่เคยผ่านมา เพราะมีแต่การจมอยู่ในมรรคาทางสายนี้ เขาจึงสามารถนำพาชีวิตเดินต่อไปได้โดยไม่จมปรักยึดติดอยู่กับอดีต
ดังนั้นหากคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวหนหลังที่ผ่านมา ชีวิตในแต่ละวันที่ผ่านไปของธีรพลนั้นไม่ง่ายดาย และเมื่อมีอดีตความคับแค้นใจคอยขับเคลื่อนหนุนหลังในทุกเมื่อเชื่อวันด้วยแล้ว ความสำเร็จในชั้นเชิงมวยของเขาในวันนี้จึงเข้าขั้นไม่ธรรมดา จนสามารถพูดได้ว่าหากเป็นเรื่องเชิงหมัดเชิงมวยแล้ว ตัวเขาก็มั่นใจคิดว่าตนเองก็ไม่เป็นสองรองจากใครเช่นกัน
"พวกเอ็ง ชักช้าอยู่ไย"
ทันทีที่ธีรพลตั้งท่าพร้อมพรัก ไอ้ใหญ่ก็พลันสั่งลิ่วล้อหน่วยก้านดีจำนวนสามคน กระจายเคลื่อนเป็นวงกลมหดล้อมธีรพลเข้าไว้ตรงกลาง ส่วนตัวเองคอยคุมเชิงยืนอยู่ด้านข้างร่างสิงห์ตัวประกัน
หลังจากดูท่าทีมองเหลี่ยมกันอยู่ครู่หนึ่ง หนึ่งในลิ่วล้อก็ส่งสัญญาณให้แก่กัน ตัวเคลื่อนเข้าหาธีรพลในระยะประชิด หมัดซ้ายชิงพุ่งออกอย่างไว ทางหมัดเล็งพุ่งเข้าใส่ที่ใบหน้า
วืด!
ฝั่งธีรพลที่ก็รู้ทันว่าหมัดข้างนี้ตั้งใจส่งออกมาเพื่อหลอกล่อ บังคับให้เขาเคลื่อนเบี่ยงตัวออกฝั่งซ้าย เปิดช่องว่างที่แผ่นหลังให้ลิ่วล้ออีกคนหนึ่งประเคนเข่าเข้าใส่ เมื่อเป็นดังนั้นธีรพลก็พาลไม่ใส่ใจหมัดและเข่าข้างนั้น ชิงก้มตัวหลบหมุนออกทางขวารอดพ้นจากหนึ่งหมัดหนึ่งเข่าอย่างง่ายดาย
ทึบ!
ธีรพลรับแข้งข้างหนึ่งที่ตามติดมาด้วยท่อนแขนซ้าย หมายประเคนศอกอีกข้างถ่องเข้าที่หน้าขาอีกฝ่าย แต่เป็นที่น่าเสียดาย เพราะถ้าหากธีรพลตอบโต้ท่าโจมตีนี้ไป ตัวเขาก็จะเปิดช่องว่างให้อีกสองคนที่เหลือเข้ารุมทำร้าย เขาจึงทำได้เพียงแค่รับและดันออก เบี่ยงร่างมาอยู่วงนอกเปลี่ยนรูปแบบเป็นยืนประจันหน้าเข้าหากันแทนที่
โดยไม่ลดละความพยายาม ลิ่วล้อทั้งสามเคลื่อนประชิดเข้าหาธีรพลพร้อมกันอีกครั้ง เพียงแต่ครานี้อีกฝ่ายเหมือนจะเตรียมใช้คนที่มีรูปร่างสูสีกับธีรพล อ้อมไปด้านหลังหมายพุ่งเข้าจับตัวกอดแขนทั้งสองของธีรพลไว้ในขณะชุลมุน
เปรี้ยง!
แต่นี้ก็เป็นอีกครั้งที่ล้มเหลว เพราะหลังจากปัดกำปั้นข้างหนึ่งพ้นตัว ราวกับมีตางอกเงยที่แผ่นหลัง ธีรพลก็พลันพลิกตัวยันเท้าถีบสกัดเข้าที่ยอดอกของอีกฝั่งที่กำลังอ้าแขนกางมือเข้าหาในจังหวะที่พอดีเป็นที่สุด และแม้จะไม่ทำให้อีกฝ่ายถึงขึ้นเจ็บหนักแต่ก็ทำให้ต้องล่าถอยกลับเข้าขบวนไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
รับรู้ถึงนัยน์ตาที่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว เมื่อทราบว่าอีกฝั่งยากจะจัดการสยบลงโดยง่าย แทนที่จะร้อนรนแต่ลิ่วล้อทั้งสามคนนั้นก็กลับใจเย็นยิ่ง เพราะรับรู้ว่าแม้จะไม่สามารถทำให้อีกฝั่งล้มลงได้โดยไวก็ตาม แต่ช้าเร็วกำลังของอีกฝ่ายก็ต้องลดน้อยถอยลงตามเวลา เมื่อนั้นเค้าลางความปราชัยก็ต้องปรากฏขึ้น
ทึบ! ทึบ! ทึบ!
ทั้งสามประเคนหมัดประเคนแข้งอย่างรัดกุม เมื่อมีหนึ่งคนที่พลาดท่า อีกสองคนก็จะหนุนเสริมทำให้ธีรพลตีโต้ไม่ได้ในทันที การต่อสู้จึงเป็นไปในลักษณะคุมเชิงลิดลอนกำลังเสียมากกว่าปะทะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
ทั้งๆที่ใช้พวกมากเข้ารุมทำร้าย แม้ลิ่วล้อที่อยู่ในวงจะไม่ร้อนใจ แต่ไอ้ใหญ่ที่เป็นลูกพี่กลับรู้สึกไม่เป็นดั่งหวัง พานคิดแผนการสกปรกทำให้จิตของธีรพลไขว้เขว
เปรี้ยง!
ไอ้ใหญ่พลันง้างเท้าหวดเต็มแรงเข้าที่แผนหลังของสิงห์ จนอีกฝ่ายร้องเสียงหลงขึ้นทั้งๆที่นอนหลับสลบเหมือดอยู่
และก็ได้ผลดังคาด ชั่ววินาทีที่จิตของธีรพลปั่นป่วน เขาย้ายสายตามาสำรวจเกลอรักอย่างลืมตัว จึงทำให้หนึ่งหมัดกับสองแข้งฉวยโอกาสส่งเข้าที่หน้าอก สีข้างและใบหน้าตามลำดับ
ธีรพลที่สามารถใช้แขนยกขึ้นปกป้องใบหน้าไว้ได้ทันการณ์ จึงทำให้ไม่ถึงกับต้องเจ็บหนัก แต่สำหรับอีกสองท่าที่เหลือแม้จะไม่ทำให้กระดูกหักอวัยวะภายในรับบาดเจ็บ แต่ก็ส่งตัวธีรพลปลิวถอยครูดพื้นไปด้านหลังไกลกว่าสองวา
คราครั้งนี้การกระทำอันไร้ยางอายของไอ้ใหญ่ รังแกสิงห์ที่ไม่มีทางสู้ทำให้ธีรพลโกรธแค้นเลือดขึ้นหน้ามากจริงๆ เพราะหลังจากที่เขาประคองตัวลุกขึ้นนวดเฟ้นบริเวณที่เจ็บปวดจนบรรเทาดีแล้ว ธีรพลก็พลันชี้หน้าลิ่วล้อทั้งสามแล้วเอ่ยเตือนขึ้น "เรื่องต่อจากนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเอ็งรีบจากไปเสียตั้งแต่เวลานี้ แต่ถ้าหากยังดื้อดึงจะยุ่งเกี่ยวเสียให้ได้ ข้าก็ขอสาบานว่า ไม่ว่าจะต้องเสียค่าตอบแทนมากเท่าใดก็ตาม ข้าก็จะทำให้พวกเอ็งเจ็บปวดแสนสาหัสเช่นกัน"
ลิ่วล้อทั้งสามเมื่อได้ฟังถ้อยคำอันสาหัสดังนั้นก็พลันมองหน้ากันเลิ่กลัก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป และแม้ว่าจะเกรงกลัวลูกพี่อย่างไอ้ใหญ่ตามจัดการ แต่อีกฝ่ายที่มีความสามารถกระทำได้ตามที่สัตย์สาบานไว้นั้นกลับน่าเกรงกลัวยิ่งกว่า เพราะอย่างไรทั้งสามก็รู้ว่าการคบหากับไอ้ใหญ่นั้นเป็นไปเพียงเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น ไม่ถึงขั้นขายทั้งชีวิตจิตวิญญาณให้ ดังนั้นทั้งสามหลังจากละล้าละลังอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าให้กันเป็นสัญญาณ เปิดทางให้ธีรพลแต่โดยดี
"พวกเอ็งทำอะไร ข้าจ่ายเงินให้พวกเอ็งไปหมดแล้ว หรือพวกเอ็งคิดจะเบี้ยว" ด้านไอ้ใหญ่ที่ก็เดือดดาลจากการถูกหักหลังไม่แพ้กัน ยืนชี้มือชี้ไม้ด่าลิ่วล้อที่จ้างมาทั้งสาม ก่อนจะคิดขึ้นได้ว่ายิ่งทำแบบนี้ ฝ่ายตนจะยิ่งตีตัวออกห่าง ไอ้ใหญ่จึงเปลี่ยนท่าทีเสียใหม่รีบเอ่ยขึ้นอย่างเร็วปรื๋อ
"เอาอย่างนี้ หากมีผู้ใดสามารถล้มมันได้ ข้าจะเพิ่มเงินให้อีกสามบาท"
จริงดั่งคำที่ว่า เงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง ถ้ามีราคาค่างวดมากพอ เมื่อลิ่วล้อทั้งสามได้ยินราคาค่าหัวจำนวนนี้ก็พลันตาลุกวาว จากที่เคยเกรงกลัวอีกฝ่ายก็กลายเป็นสู้คนขึ้นมาทันใด ชายคนหน้าสุดเมื่อรู้ว่าจะมีเพียงคนเดียวที่จะได้รับเงินจำนวนนี้ไป จึงชิงตัดหน้าอีกสองคนปรี่เข้าหาธีรพลที่เดินเข้ามาในระยะสามก้าว
วืด!
หมัดขวาถูกเหวี่ยงขว้างออก กำปั้นจากที่เคลื่อนขวางเปลี่ยนวิถีเป็นตวัดกดลงที่ตำแหน่งทัดดอกไม้ของธีรพล
แต่ทันทีที่จะเคลื่อนถึง ธีรพลกลับก้าวเท้าซ้ายสะอึกเข้าหา มือซ้ายเหวี่ยงกระแทกเข้าที่ข้อมืออีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่ พอดีรับท่าหมัดไว้ได้อย่างเหมาะเจาะ ก่อนที่กำปั้นขวาจะง้างสั้นๆต่อยเข้าที่กึ่งปากกึ่งจมูกอย่างแม่นยำ
โครม!
แม้ความแรงที่แฝงไปจะไม่มากก็ตาม แต่ก็ทำให้อีกฝั่งกลับล้มทั้งยืนน้ำหูน้ำตาไหลออกมาอย่างสะกดกลั้นไม่อยู่
ธีรพลเมื่อล้มคนแรกลงได้ก็พลันเร่งความเร็วขึ้น แข้งฟาดจากคนที่สองแทนที่จะเตะเข้าที่ชายโครง กลับถูกธีรพลปล่อยให้กระแทกเข้าใต้รักแร้ แขนข้างซ้ายหนีบขาข้างดังกล่าวไว้มั่น ก่อนใช้เท้าขวาจะถีบยันเข้าที่ท้องน้อยอีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่
แครก!
เสียงลังไม้ที่บรรจุสินค้าถูกร่างของลิ่วล้อผู้นั้นกดกระแทกจนพังไปแถบหนึ่ง ส่วนตัวผู้เคราะห์ร้ายได้แต่นอนกุมท้องตัวงอร้องโอดโอยไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก
ท่ามกลางพลังสภาวะที่สร้างขึ้น ความฮึกหาญพลันโหมประดังขึ้นในจิตใจธีรพล ขณะที่ลิ่วล้อคนสุดท้ายกำลังเหินลอยตัวเหวี่ยงหมัดซ้ายกระแทกเข้าที่ใบหน้า ตัวเขาก็พาลไม่ใส่ใจการโจมตีของอีกฝ่าย ร่างพุ่งสวนเข้าปะทะใช้ความเร็วที่เหนือกว่าออกอาวุธเข้าหักหาญศัตรู
โอ๊ย!
เสียงร้องหวยหวนดังขึ้นทันที หลังจากธีรพลใช้หนึ่งศอกหนึ่งเข่าแทงเข้าที่ลำตัว ส่งร่างคู่มือที่ตัวเล็กกว่าธีรพลถึงหนึ่งศีรษะ ตัวลอยไถลครูดพื้นออกไปไกลกว่าสามวา ส่วนตัวธีรพลมีเพียงลอยถลอกสีแดงแถบหนึ่งทิ้งไว้บนใบหน้าเท่านั้น
"ถึงตาเอ็งแล้ว ไอ้ใหญ่"


## ตอนที่ 8 : หมัดเพลิง

ธีรพลที่ไม่หยุดยั้งรั้งรอ พลันกู่ร้องคำรามปลดปล่อยความโกรธแค้นในกาย ร่างปรี่เข้าหาไอ้ใหญ่คู่มือที่ก็เกร็งกำลังเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้วเช่นกัน
ผลจากการประมือครั้งที่แล้ว ทำให้ไอ้ใหญ่ทราบว่าชั้นเชิงหลอกล่อใดๆก็ล้วนหมดสิ้นความหมาย เมื่อใช้ออกกับชายผู้มีสายตาแหลมคมที่อยู่เบื้องหน้านี้ มันจึงล้มเลิกความคิดใช้เชิงมวยเงี้ยวเข้าต่อกร หมายวัดกำลังว่ากำปั้นผูใดแข็งกว่าผู้นั้นอยู่รอด หมัดขวาอันทื่อด้านจึงพลันถูกปลดปล่อยออกด้วยความเร็วที่น่าตระหนก
เมื่อไอ้ใหญ่เลือกดังนั้นก็กลับสมใจธีรพลยิ่งที่กำลังต้องการระบายโทสะ เพราะทันทีที่หมัดข้างดังกล่าวเข้ามาในระยะ ธีรพลก็พลันย่อตัวลงเล็กน้อยเท้าซ้ายก้าวเข้าหาตามเคล็ดแม่ไม้ "ขุนยักษ์จับลิง" แต่ครั้งนี้เพียงใช้แขนซ้ายป้องใบหน้าเกร็งกำลังปล่อยให้หมัดข้างนั้นเบี่ยงเบนผ่านไป
เปรี้ยง!
ธีรพลกัดฟันกรอดรับพลังหมัดที่เบี่ยงเบนไม่พ้นเข้าที่ใบหน้า พลางง้างกำปั้นที่รู้สึกร้อนผ่าวดั่งถูกไฟลวกไหม้ บิดเอวส่งกำลังปล่อยหมัดขวาทะลุกระแทกเข้าทรวงอกอีกฝ่าย
แต่ทันทีที่กระทบถูก ไอร้อนย่อมหนึ่งก็พลันดีดสะท้อนตีกลับ จนทำให้ธีรพลต้องผงะหน้าเบี่ยงหนีไป
พรึ่บ!
เปลวไฟสีแดงแตกกระจายออกอย่างบาดตาราวปาฏิหาริย์ พลังทำลายล้างลูกย่อมๆกระแทกอกเสื้อของไอ้ใหญ่จนมอดไหม้ไปแถบหนึ่ง พร้อมกับร่างของอันธพาลประจำถิ่นปลิวกระเด็นไปไกลเกือบสี่วา สภาพทุลักทุเลล้มคว่ำคะมำหงายจนแน่นิ่งไป
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป ถึงขนาดที่ตัวของธีรพลเองก็ยังงงงันไม่คาดคิดว่าท่าหมัดที่ใช้ออกไปเมื่อครู่นี้ตนจะเป็นผู้กระทำ จิตในตอนนั้นเพียงคิดแต่ว่าจะปล่อยกำปั้นง้างหมัดแห่งโทสะระเบิดใส่ไอ้ใหญ่เท่านั้น แต่ก็ไม่คาดคิดเลยว่าผลที่ออกมาจะระบือลือลั่นปานนี้
เพียงชั่วพริบตาหลังจากที่ปล่อยหมัดออก ธีรพลเห็นถนัดชัดตาว่ามีเปลวไฟสีแดงแลบลามออกมาจากจุดกระทบ เขาไม่ทราบจริงๆว่าแรงดันที่แฝงไปกับกำปั้นนี้หนักหนาปานใด ในใจก็นึกภาวนาแต่เพียงว่า อย่าให้อีกฝ่ายเป็นหนักถึงขั้นไปเข้าเฝ้ายมบาล
"ฟู่ว!"
ธีรพลถอนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นไอ้ใหญ่ที่นอนแน่นิ่งอยู่ยังมีห้วงลมหายใจที่สม่ำเสมอ และจะมีก็เพียงแต่แผงหน้าอกที่แดงเห่อกับรอยไหม้เล็กน้อยไม่กี่จุดที่ดูน่ากังวล
"ไอ้สิงห์ เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง เดินไหวหรือไม่?"
ทันทีที่จัดการไอ้ใหญ่เสร็จสิ้น ธีรพลก็รีบพุ่งตัวเข้าหาร่างของสิงห์แก้พันธนาการให้อีกฝ่าย ก่อนจะประคองให้เกลอรักลุกยืนขึ้น
"พอไหว" สิงห์พยักหน้าสั้นๆเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
เนื่องจากอยู่ในถิ่นของศัตรู ธีรพลจึงไม่นิ่งนอนใจ จัดแจงประคองหิ้วปีกเพื่อเป็นการหนุนเสริมให้สิงห์เคลื่อนที่เร็วขึ้น ร่างทั้งสองจึงค่อยๆเคลื่อนออกนอกโกดังไป
"นั่น!"
เสียงของลิ่วล้อที่มีหน้าที่ดูต้นทางเมื่อเห็นธีรพลและสิงห์เข้า ก็พากันวิ่งกรูเข้าหาหมายยับยั้งตามคำสั่งของลูกพี่
แม้ลิ่วล้อสามสี่คนนี้จะจัดการได้ไม่อยากเย็นนักเมื่อเทียบกับกลุ่มข้างในที่พบพานมาก็ตาม แต่เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาวุ่นวายที่จะตามมา ธีรพลจึงตัดสินใจหลีกเลี่ยงการปะทะ วิ่งอ้อมต้นก้ามปูทะลุไปยังรั้วทางด้านหลัง และรีบพลิกตัวข้ามตกลงบนเกวียนตามที่คาดการณ์ไว้อย่างพอเหมาะพอเจาะ
"ไอ้คำ ไอ้ฆ้อง ไป!"
เมื่อได้รับคำสั่งจากนายอันเป็นที่รัก วัวคู่ใจทั้งสองก็ตะกุยขาหน้ากู่ร้อง นำเกวียนแล่นตัดเข้าอีกซอยจนหายลับตาหลบหนี่ลิ่วล้อเหล่านั้นออกไปได้ในที่สุด
"ไอ้ธี เลือด!" สิงห์เอ่ยร้องทักขึ้น ในขณะที่ธีรพลกำลังบังคับเกวียนเสาะหาสถานที่ลับตาแวะพัก
เมื่อได้ยินดังนั้นธีรพลจึงรีบยกมือขึ้นปาดเช็ดเลือดที่ไหลซึมออกจากแผลแตกที่หางคิ้วซ้าย ใจกลับนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์อัศจรรย์ที่เกิดขึ้น ถ้าในสถานการณ์เมื่อครู่ไม่มีกำปั้นเพลิงเข้าช่วยเหลือ ป่านนี้แผลแตกที่หางคิ้วซ้ายคงต้องฉกรรจ์กว่านี้เป็นแน่ และปัญหาที่น่าคบคิดยิ่งไปกว่าก็คือ สิ่งที่เขาปลดปล่อยผ่านกำปั้นออกมานั้นมันคืออะไร? เหตุใดจึงทำให้สามารถปลดปล่อยออกมาได้?
"มันเป็นอะไรกันแน่?"
ธีรพลที่คิ้วขมวดบ่นพึมพำอยู่กับตัวเองราวกับคนเสียสติ เพราะยิ่งขบคิดหาคำตอบมากเท่าใด จิตใจก็ยิ่งสับสนงงงวยมากขึ้นเท่านั้น
"เอ็งเป็นอะไรหรือไม่?" สิงห์เอ่ยทักปลุกให้ธีรพลตื่นจากภวังค์แห่งความคิด
"ไม่มีอะไร" ธีรพลตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะนำเกวียนจอดข้างสันทรายแห่งหนึ่งที่ริมแม่น้ำ
ในขณะที่สิงห์เอนตัวลงนอนริมหาดทอดถอนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ธีรพลก็พลันเอ่ยถามขึ้น "ไอ้สิงห์ เอ็งคิดได้หรือยังว่าจะทำอย่างไรต่อไป? เอ็งก็รู้ ว่ายังไม่หมดภัย หากยังติดหนี้สินอยู่เช่นนี้"
"ข้ารู้ ตอนนี้ทางเลือกคงจะเหลือแต่เพียงหลบหนีไปเท่านั้น" สิงห์ถอนลมหายใจอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้เป็นคนละอารมณ์กับครั้งแรกอย่างชัดเจน
ทั้งสองนิ่งเงียบจมอยู่ในความนึกคิด ท่ามกลางกระแสลมที่โชยพัดเอื่อย และทิวทัศน์ริมฝั่งน้ำใต้อาทิตย์อัสดงที่งดงามดั่งเทพรังสรรค์ บรรยากาศช่างรื่นรมย์ตัดกับชายทั้งสองที่นั่งขมวดคิ้วค้นหาวิถีทางออกที่ดีพร้อมสำหรับปัญหาในครานี้
"ไอ้สิงห์ เอ็งหาเรือโกลน[1]สักลำให้ข้าได้หรือไม่?" จู่ๆธีรพลที่นึกอะไรขึ้นได้ก็พลันเอ่ยถามรบกวนความเงียบสงบเงียบขึ้น
"ย่อมหาได้ แต่เอ็งจะนำไปใช้ทำอะไร?" สิงห์ตอบรับอย่างงงัน เนื่องด้วยจับต้นชนปลายไม่ถูกจึงได้ไถ่ถามกลับไปไป
"แล้วเอ็งรู้จักบ้านพักของเฮียจวงใช่หรือไม่?" ธีรพลที่เพิกเฉยต่อคำถามของเกลอ พลันเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งอย่างมีเลศนัย
"ย่อมรู้ ไอ้ธี เอ็งคิดจะทำอะไรกันแน่ ข้างงไปหมดแล้ว" สิงห์ที่เริ่มจะหงุดหงิดในความอมพะนำของอีกฝ่าย จึงได้เอ่ยกล่าวตอบอย่างรำคาญใจ
"ในเมื่ออีกฝ่ายไร้ปราณี เราก็พาลหมดไมตรีเสียก็สิ้นเรื่อง" ธีรพลพึมพำ
แต่ก่อนที่สิงห์จะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ ธีรพลก็พลันกระโดดกอดคอเกลอรักบอกเล่าแผนการที่เขาคิดขึ้น ก่อนจะเอ่ยปากกล่าว
"คืนนี้ เราจะไปเยี่ยมเฮียจวงกัน"
ท่ามกลางเสียงส่ำสัตว์น้อยใหญ่ร่ำร้องดังระงม เรือโกลนลำน้อยไหลเอื่อยตามล่องน้ำ เคลื่อนผ่านเกาะแก่งน้อยใหญ่จนไหลเข้าสู่ร่องน้ำลึกแห่งหนึ่ง
เวลานี้รอบทิศมืดสนิทเป็นแผ่นผืน ประกอบกับเป็นคืนเดือนมืด บรรยากาศจึงดูอ้างว้างวังเวงเป็นพิเศษ จะมีก็เพียงแต่ตะเกียงเจ้าพายุดวงน้อยสองดวง หนึ่งหน้าหนึ่งหลังที่คอยส่องสว่างให้เห็นเค้ารางของคนที่โดยสารอยู่บนเรืออย่างรำไร
"หยุดเรือก่อน!"
ชายที่นั่งอยู่หน้าลำเรือส่งสัญญาณให้ผู้ที่เป็นฝีผายอยู่เบื้องหลังชะลอความเร็วของเรือโดยสารลง
พร้อมๆกับเรือที่จอดจนนิ่งสนิท ชายผู้ที่อยู่ด้านหน้าก็พลันเคลื่อนตัวมายังกลางลำเรือ มือดึงผ้าผืนหนึ่งออกจนเผยให้เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่ถูกเอาผ้ายัดปากไว้
"เอาละ เฮียจวง ถึงเวลาเจรจาแล้ว"
แน่นอนว่าผู้ที่อยู่ในตำแหน่งหน้าลำเรือนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน นอกเสียจากธีรพลพยัคฆ์หนุ่มผู้คิดแผนการลักพาตัวในครั้งนี้นั่นเอง
ย้อนกลับไปราวๆสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ธีรพลและสิงห์หลังจากนัดแนะแผนการกันแล้วเสร็จ ก็พากันเดินทางไปยังบ้านพักของเฮียจวงที่อยู่ในชุมชนย่านสันป่าข่อยในทันที
เนื่องจากย่านนี้ผู้คนค่อนข้างชุกชุมการสัญจรก็ขวักไขว่ ทั้งสองจึงต้องนั่งคอยซุ่มอยู่รอจนถึงราวๆสี่ทุ่ม จึงได้ฤกษ์ออกปฏิบัติการณ์
สิงห์ทำทีเป็นเดินอย่างเปิดเผย เคาะประตูแสร้งแจ้งอีกฝ่ายว่าจะนำเงินมาชำระหนี้สิน ด้านเฮียจวงเมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันนึกคิดไปเองว่าวิธีข่มขู่สำเร็จผล จึงได้ต้อนรับขับสู้อีกฝ่ายเป็นอย่างดี
ด้านธีรพล ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยเจรจากันอยู่ ก็รีบเคลื่อนไหวแฝงกายเข้าไปในบ้านพักอย่างเงียบเชียบ และเนื่องด้วยเฮียจวงไม่มีครอบครัว อีกทั้งลูกน้องก็เลิกงานกลับบ้านไปจนหมดแล้วสิ้น การลอบเร้นเข้าไปภายในจึงสะดวกดายยิ่ง
และเมื่อได้จังหวะเหมาะเจาะ หลังจากตรวจอย่างละเอียดดีแล้วว่าภายในบ้านไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่อีก ธีรพลก็ให้สัญญาณสิงห์เข้ารวบตัวเฮียจวง จับมัดมือมัดเท้าไพล่หลังพันธนาการไว้แน่น อีกทั้งยังเอาเศษผ้าอุดปากป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายส่งเสียง ก่อนจะนำผ้ามาปิดคลุมอำพรางร่างแล้วลำเลียงขึ้นเกวียนมาลงลำเรือตามแผน
"อื้อ อื้อ อื้อ"
เสียงเฮียจวงที่ฟังดูไม่เป็นภาษาพลันเอ่ยระรัวขึ้น พร้อมกับร่างที่ดิ้นพล่านอย่างสุดแรงหมายให้หลุดพ้นจากพันธนาการ จนทำให้เรือลำน้อยส่ายโคลงเคลงไปมาอย่างรุนแรง
"หากเก่งกล้านักก็ดิ้นให้สุดแรง เผื่อลำเรือคว่ำลงแล้ว จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงข้า" สิงห์เอ่ยเสียงเข้มข่มขู่อีกฝ่าย
ด้านเฮียจวงก็เหมือนกำลังคิดขึ้นได้ว่าตนอยู่บนลำเรือ อีกทั้งยังถูกจับหมัดเอามือไขว้หลังไว้ หากเรือเกิดคว่ำขึ้นมา ผู้ที่เคราะห์ร้ายคงหนีไม่พ้นตัวเขาเอง ต้องจมน้ำตายเป็นผีพรายน้ำเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดกาล
เมื่อเฮียจวงเริ่มสงบลง ธีรพลจึงตัดสินใจดึงเศษผ้าที่อุดปากอีกฝ่ายไว้ออก ก่อนจะเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อน "ข้าไม่ได้มีความตั้งใจจะทำให้เฮียจวงบาดเจ็บแต่อย่างใด หากพูดตกลงกันได้แต่โดยดี ข้าก็จะนำตัวเฮียจวงกลับบ้านอย่างปลอดภัย"
"หากจะตกลงกันแต่โดยดี แล้วเหตุใดจึงไม่ปลดปล่อยเชือกที่มัดมือมัดเท้าข้าออกเสียก่อน" เฮียจวงเอ่ยถามตั้งแง่อย่างชาญฉลาด
"นั่นก็ต้องป้องกันไว้ก่อน เกิดเฮียจวงไม่ยอมเจรจา คิดหลบหนีขึ้นมา พวกเราไยไม่เสียทีที่จับตัวมา" ธีรพลที่ก็มีไหวพริบปฏิภาณดีเยี่ยม จึงได้เอ่ยตอบกลับไปอย่างเฉลียวฉลาดไม่แพ้กัน
"แล้วมีเรื่องใดจะตกลง?" เฮียจวงที่ตอนนี้อารมณ์โกรธลดลงมากแล้ว พลันเอ่ยถามขึ้น
"จะเรื่องอะไรเสียอีก ก็เรื่องหนี้สินของไอ้สิงห์มันนั่นแหละ ข้ารู้ว่ามีหนี้ก็ต้องชดใช้ แต่พอจะเป็นไปได้หรือไม่? ที่จะไม่คิดดอกเบี้ยมัน และยอมให้มันผ่อนจ่ายเป็นรายเดือน" ธีรพลเอ่ยกล่าววาจาอย่างมีเหตุมีผล ขอไกล่เกลี่ยให้เกลอได้รับประโยชน์สูงสุด
"หากจะให้ผ่อนจ่าย...ย่อมได้ แต่เรื่องไม่คิดดอกเบี้ยนั้นทำไม่ได้"
เมื่อเห็นท่าทีของธีรพลที่ยอมโอนอ่อนผ่อนตาม เฮียจวงที่เป็นพ่อค้าในสายเลือดเมื่อรู้สึกว่าตนจะเสียเปรียบก็จึงลืมตัวลืมตนแสดงธาตุแท้ออกมา แม้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ ตนจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ก็ตาม
"ข้าบอกเอ็งแล้ว อย่างไรเสียมันก็ไม่ยอมตกลง ปล่อยให้มันจมน้ำตายเสียที่นี่จะดีกว่า ไหนๆมันก็รู้ว่าข้าเป็นคนทำอยู่แล้ว ย่ำแย่สุดก็แค่หลบหนีจากไป" สิงห์ที่นั่งฟังทั้งสองพูดคุยเจรจากันอยู่นาน เมื่อเห็นว่าการต่อรองไม่เป็นผล จึงได้เอ่ยแทรกขึ้นอย่างรำคาญ ร่างพลันลุกขึ้นเดินปรี่เข้าหา จับเฮียจวงเหวี่ยงโยนลงน้ำไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
หลังจากทุรนทุรายผุดๆจมๆอยู่ครู่หนึ่ง ธีรพลก็พลันเอื้อมมือลงไปช้อนจับประคองคว้าร่างเฮียจวงเอาขึ้นมาพักไว้ที่ข้างกราบเรือชั่วคราว ก่อนจะหันไปกล่าวถกเถียงกับสิงห์เป็นการใหญ่
"ข้าก็บอกเอ็งแล้วว่าอย่างไรเสียข้าก็ไม่สามารถหาเงินนำมาคืนในเวลาอันสั้นได้ เอ็งจะให้ข้าทำอย่างไร" สิงห์ที่ออกไม้ออกมือเอ่ยถกเถียงธีรพล พยายามจะให้เกลอยอมรับเหตุผลปล่อยให้เฮียจวงจมน้ำตายไป
"ด้วยเหตุแค่นี้ ถึงกับต้องฆ่าแกงกันเลยหรือ" ธีรพลที่ก็เริ่มมีอารมณ์ จึงพาลเอ่ยอย่างมีน้ำโหว่ากล่าวออกไป
"เฮียจวงไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?" ธีรพลหลังจากเอ่ยกล่าวกับสิงห์แล้ว ก็รีบหันมาไถ่ถามราวกับวิงวอนให้อีกฝ่ายรีบหาหนทางรอดให้กับตัวเอง
"ทำงานให้..."
เฮียจวงที่ยังไม่ทันได้เอ่ยครบถ้วนข้อความดี ก็พลันสำลักน้ำออกมาจนทำให้ธีรพลต้องถามซ้ำอีกครั้ง
"ทำงานให้ข้าสามงาน เสร็จแล้วถือว่าหายกัน"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ธีรพลที่ยืนคุมเชิงอยู่ก็พลันแสยะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
"หนึ่ง"
สิงห์ที่กำลังรู้ว่าตนเป็นฝ่ายมีเปรียบ จึงพยายามต่อรองบีบคั้นบังคับให้อีกฝ่ายยอมรับ ให้สาสมกับที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องประสบเรื่องราวร้ายๆในหลายวันที่ผ่านมา
"สอง"
แม้ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่เฮียจวงก็ยังไม่วายพยายามต่อรองให้ตนเสียเปรียบน้อยที่สุด
"หนึ่ง"
สิงห์เอ่ยเสียงเข้ม พร้อมกับแสดงท่าทีปรี่เข้าหาราวกับจะจับเฮียจวงโยนออกนอกเรืออีกครั้ง ซึ่งนั้นก็ทำให้เฮียจวงที่เข็ดขยาดกับความทรมานจากการจมน้ำรีบเอ่ยปากทัดทาน แล้วจึงตอบตกลงรับข้อเสนอในทันใด
ท่ามกลางหนึ่งปลอบหนึ่งขู่ ธีรพลและสิงห์ที่เล่นละครตบตาออกมาได้อย่างแนบเนียน สามารถประสานเสริมกันอย่างลงตัว จนทำให้การเจรจาเป็นไปตามแผนการที่วางไว้ ถือได้ว่าประสบความสำเร็จในขั้นแรกอย่างงดงาม
"ข้าเชื่อใจเฮียจวงได้ใช่หรือไม่?" ธีรพลเอ่ยขึ้นอีกครั้งในขณะที่ดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาในลำเรือ พร้อมกับคลายเชือกปลดปล่อยพันธนาการออก
"เรื่องราวอันใด?" เฮียจวงตีหน้าซื่อถามกลับ
"หลังจากนี้หากเฮียจวงไม่รักษาสัจจะ พวกเราเมื่อสามารถจับตัวมาได้ครั้งหนึ่งแล้วย่อมสามารถกระทำได้อีกครั้งหนึ่ง แต่ในครั้งหน้านั้นคงไม่จำเป็นต้องบอกว่าจับมาเพื่อทำสิ่งใด" ธีรพลที่อยู่ดีๆก็แปรเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ กล่าววาจาข่มขู่กระซิบที่ข้างหูเสียงเข้ม จนทำเอาในตอนท้ายเฮียจวงถึงกับขนลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว รีบพยักหน้าตอบรับอย่างเงียบงันไม่กล่าววาจาใดอีก
"เอาละ ถึงเวลาพาเฮียจวงกลับบ้านแล้ว" ธีรพลเอ่ย
คำอธิบาย
[1] เรือโกลน คือ เรือโดยสารทั่วไป  สามารถพบได้มากในแถบพื้นที่ที่นิยมเดินทางทางน้ำ


## ตอนที่ 9 : ลุงทองใบ

เนื่องจากเมื่อคืนวานนี้กว่าจะจัดการทุกอย่างจนแล้วเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว ธีรพลจึงตัดสินใจนอนค้างอยู่ที่บ้านเช่าของสิงห์เป็นการชั่วคราว ก่อนที่ช่วงเช้าตรู่ของอีกวันจะรีบขี่เกวียนกลับบ้าน เพราะเกรงว่าลุงมั่นและป้าแก้วจะเป็นห่วงเนื่องจากไม่ได้บอกกล่าวเอาไว้ล่วงหน้า
"ป้าแก้ว กลับมาแล้วครับ"
ทันทีที่ลงจากเกวียน ธีรพลก็เดินเข้าไปหาป้าแก้วที่กำลังหุงหาอาหารอยู่ตามปกติดั่งที่เคยเป็นตามกิจวัตรประจำวัน ราวกับว่าการหายตัวไปของธีรพลค่อนวันหนึ่งคืนไม่ได้สร้างความเดือดเนื้อร้อนใจใดๆทั้งสิ้น
"กลับมาแล้วหรือลูก" โดยที่ไม่ไถ่ถามใดๆ ป้าแก้วที่หันกลับมารับหน้า ก็เพียงแค่อมยิ้มและตอบรับกลับไป
"คือเมื่อวาน..."
ขณะที่กำลังจะอธิบาย แต่ยังไม่ทันได้พูดจนครบประโยคดี ลุงมั่นก็พลันเดินเข้ามาจากข้างหลัง ตบหลังธีรพลเสียงดัง แล้วเอ่ยถาม "สนุกไหม?"
"คือเมื่อวาน..."
ขณะที่กำลังเริ่มอธิบายอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ทันได้พูดจนครบถ้วน ลุงมั่นก็ชิงยกมือขึ้นทัดทานอีก แล้วหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดัง ก่อนจะหันไปกล่าวกับป้าแก้ว "ลูกเรามันโตเป็นหนุ่มแล้วนะแม่"
ด้วยความงงงันในเนื้อความที่อีกฝ่ายพยายามจะสื่อ หากคาดเดาไม่ผิดพลาด ธีรพลคิดว่าพ่อแม่บุญธรรมต้องเข้าใจเขาผิดไปคนละทางเสียมากกว่า แต่พอครั้นจะเอ่ยปากบอกเล่าเรื่องราวแก้ต่าง เงาร่างที่คุ้นเคยก็พลันปรากฏเข้าสู่คลองจักษุ
"ลุงทองใบ!" ธีรพลร้องเรียกด้วยความดีใจ
"โตขึ้นเยอะเลยนะ เจ้าธี"
จากที่ไม่ได้พบเจอกันมากว่าสามสี่ปี เวลาผ่านล่วงเลยไป จากธีรพลในวัยสิบสี่สิบห้า ปัจจุบันเติบโตเป็นหนุ่มใหญ่ตัวสูงชะลูดรูปร่างดูสมส่วนแข็งแรง มีเค้าโครงความละม้ายคล้ายกับเมฆพ่อของเขาอยู่รำไร จนถึงขนาดที่ทองใบเมื่อมองดูเพียงผิวเผินแล้วนั้นก็ยังทำให้รำลึกนึกไปถึงเกลอผู้รู้ใจของเขาในอดีต
หลังจากกินข้าวนั่งคุยสารทุกข์สุขดิบกันจนแล้วเสร็จ ลุงมั่นและป้าแก้วที่รู้ดีว่าทั้งสองมีเรื่องที่ต้องพูดคุยกันอีกมาก จึงถือโอกาสปลีกตัวจากไป ทิ้งให้ทั้งสองลุงหลานได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน
"เมื่อคืนไปไหนมาละ เห็นไอ้มั่นมันบอกว่าเจ้าติดสาวอยู่จริงหรือ?"
ทองใบที่เปรียบเสมือนดั่งผู้ปกครองที่แท้จริง เมื่อได้รับรู้มาว่าธีรพลเริ่มออกนอกลู่นอกทาง จึงอดไม่ได้ที่จะไถ่ถาม
"ไม่ใช่นะครับลุง" ธีรพลส่ายหน้ารีบปฏิเสธทันควัน ก่อนจะบอกเล่าเรื่องราวความเป็นมาตั้งแต่ต้นให้ทองใบทราบ
"ฉลาดเฉลียวได้พ่อมาจริงๆ"
เมื่อฟังถึงช่วงท้าย ทองใบที่นั่งฟังอย่างตั้งใจอยู่ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจในความฉลาดหลักแหลมคิดหาทางออกอย่างแยบยลของอีกฝ่าย
"จากที่บอกเล่ามา แสดงว่าเจ้าสามารถพลิกแพลงประยุกต์ใช้กระบวนท่า ขุนยักษ์จับลิง ได้อย่างคล่องแคล่วดีแล้ว ยอดเยี่ยมยิ่ง"
ทองใบที่ให้ความสำคัญกับวิชาบู๊เสมอมา เมื่อได้รับฟังเรื่องการต่อสู้จากธีรพล ก็อดไม่ได้ที่จะวิจารณ์ฝีมือลูกศิษย์ที่เขาฝึกมาเองกับมือ
ซึ่งเมื่อวิเคราะห์ดูอย่างละเอียด การที่ธีรพลสามารถรับมือคนจำนวนมากในเวลาเดียวกันได้แล้วนั้น แสดงออกถึงความช่ำชองลึกซึ้งในการตั้งรับได้เป็นอย่างดี แต่ทองใบที่อาบน้ำร้อนมาก่อนก็ชี้ให้เขาเห็นถึงช่องว่างจุดโหว่ในการตีโต้รุกไล่ที่ยังขาดเล่ห์เหลี่ยมแต้มคู จึงทำให้เขาไม่สามารถเข้าควบคุมจัดการคู่ต่อสู้ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด จนนำมาซึ่งร่องรอยบาดแผลที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าให้ได้เห็น
"ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ลุงพยายามเคี่ยวเข็ญพร่ำสอนวิชามวยให้ ก็เพียงเพื่อต้องการให้เจ้าได้มีวิชาไว้ป้องกันตัว แต่มาจนถึงวันนี้เจ้าได้ใช้มันเพื่อปกป้องผู้อื่น แสดงออกถึงธาตุแท้ที่น่ายกย่อง สำหรับเรื่องนี้ลุงรู้สึกภูมิใจในตัวเจ้ามาก" ทองใบกล่าวขึ้น
"เอาละ ในเมื่อคุณสมบัติข้อสำคัญที่สุดในการฝึกมวยของเจ้าเข้าข่าย ครานี้ลุงจะถ่ายทอดวิชาเชิงรุกให้สามกระบวนท่า"
เมื่อได้ยินดังนั้น ธีรพลที่ได้แต่ขุนยักษ์จับลิงและพื้นฐานมาโดยตลอดก็พลันเนื้อเต้นดีใจ เพราะมีแต่ฝึกฝนกลมวยขึ้นสูงจากลุงทองใบเท่านั้น ฝีมือที่หยุดนิ่งมาหลายปีก็จะเริ่มพัฒนาขึ้นอีกครั้ง และคราวหน้าหากถึงยามขับขันจำเป็น ตัวเขาก็จะได้มีความมั่นใจมากขึ้นในการรับมือศัตรู
แต่ก่อนจะที่ทองใบจะเริ่มแสดงสาธิตกระบวนท่าให้ดู ธีรพลก็พลันยับยั้งไว้ชั่วคราว สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้น ตัวเคลื่อนเข้าใกล้อีกฝ่าย แล้วลดเสียงลงจนแทบเปลี่ยนเป็นกระซิบบอกกล่าว "ข้ามีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งอยากจะปรึกษา"
ทันทีที่นึกขึ้นได้ถึงเปลวไฟปริศนาที่เขาเป็นผู้ปลดปล่อยออก ธีรพลจึงลำดับเหตุการณ์บอกเล่าให้ทองใบฟังอย่างละเอียด แม้ใจหนึ่งก็เกรงว่าหากบอกเล่าไป ลุงทองใบของเขาอาจจะมองเป็นเรื่องที่ชวนขัน แต่ในตอนนี้ตัวเขาเองก็ไม่มีผู้ใดที่จะสามารถไว้วางใจได้มากกว่า ดังนั้นจึงมีแต่รอรับฟังความคิดเห็นจากอีกฝ่ายอย่างจดจ่อ
"เหตุใดจึงใช้ออกได้!"
ทองใบบ่นพึมพำแสดงสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก อีกทั้งยังไม่เอ่ยตอบไขข้อข้องใจในทันที แต่กลับชักชวนให้ธีรพลตามเขาไปยังที่ลับตาคนอย่างมีเลศนัย
"ก่อนอื่น ลุงขอถามเจ้าก่อนว่า เจ้าจำเหตุการณ์เมื่อสิบห้าปีก่อนได้หรือไม่?" ทันทีที่ถึงสถานที่อันเหมาะสม ทองใบก็พลันเอ่ยถามขึ้น
"จดจำได้เพียงบางส่วนเท่านั้น"
เนื่องจากด้วยอายุเพียงแค่สี่ขวบ ดังนั้นองค์ประกอบความทรงจำจึงไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ดีพร้อม สิ่งที่พอจะจดจำได้ก็มีเพียงภาพที่สร้างความสะเทือนใจอย่างหนักจนกลายเป็นฝันร้ายตามมาหลอกหลอนเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเท่านั้น
"แล้วจดจำการต่อสู้ในค่ำคืนนั้นได้บ้างหรือไม่?" ทองใบถามขึ้นอีกครั้ง แต่ธีรพลก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธอยู่เช่นเดิม
หลังจากพยักหน้างึกงักเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทองใบก็พลันเอ่ยกล่าวขึ้น "สิ่งที่เจ้าใช้ออกเรียกว่า พลังงานธาตุ แต่ก่อนจะใช้พลังงานธาตุได้นั้นจำเป็นต้องรู้จักพลังงานชีวิตเสียก่อน"
พลังงานชีวิต คือ พลังภายในที่แปรเปลี่ยนมาจากพลังงานฟ้าดิน ซึ่งโดยปกติจะไหลซึมซับเข้าสู่ร่างกายตามธรรมชาติ และจะถูกกักเก็บไว้ในบ่อกำเนิดพลังทั้งสามจุด ได้แก่ หว่างคิ้ว หัวใจ และท้องน้อย แม้จะแบ่งแยกอย่างชัดเจนออกเป็นบน กลาง และล่าง แต่บ่อกำเนิดพลังทั้งสามก็เชื่อมโยงเข้าหากันผ่านเส้นลมปราณนับร้อยนับพันแผ่ปกคลุมทั่วร่างรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวทั้งภายในและภายนอก
เมื่อใดก็ตามที่พลังงานชีวิตถูกนำออกมาใช้ คนผู้นั้นก็จะสามารถยกระดับสมรรถภาพทางร่างกายให้สูงขึ้นได้ หรือแม้กระทั่งสามารถรังสรรค์พลังงานธาตุจากภายในออกมาใช้ได้อย่างน่าอัศจรรย์
สำหรับตัวอย่างง่ายๆเกี่ยวกับการปลดปล่อยพลังงานชีวิตที่สามารถพบเห็นได้ในคนทั่วไป เช่น ในเวลาที่เกิดเพลิงไหม้ขึ้น คนผู้ที่ตกอยู่ในสถานการณ์ดังกล่าว ด้วยอารามตกใจก็จะสามารถยกโอ่งน้ำทั้งใบขึ้นอย่างลืมตนเพื่อนำน้ำไปดับไฟ ซึ่งแน่นอนว่าหากอยู่ในยามปกติคนผู้นั้นจะไม่สามารถกระทำแบบนี้ได้อย่างเด็ดขาด
แต่สำหรับในกรณีผู้ที่ได้รับการฝึกฝนนำพลังงานชีวิตมาใช้ประโยชน์นั้น คนผู้นั้นจะต้องมีความเข้าใจหลักการขั้นพื้นฐานในการกักเก็บและปลดปล่อยพลังงานชีวิตให้ดีเสียก่อน และเมื่อฝึกฝนจนคล่องแคล่วชำนาญดีแล้ว จึงจะสามารถรังสรรค์พลังงานธาตุจากภายในปลดปล่อยออกมาใช้ได้ ซึ่งหากเปรียบเทียบในด้านอานุภาพทำลายล้างการใช้พลังงานชีวิตย่อมร้ายแรงกว่าต่อยตีกันด้วยพละกำลังกล้ามเนื้อหลายเท่าตัว
และหากจะกลับมาวิเคราะห์ในกรณีของธีรพล ที่สามารถปลดปล่อยเปลวไฟออกมาได้ทั้งๆที่ไม่ได้รับการฝึกฝนนั้น ในความเป็นจริงโอกาสที่จะเกิดขึ้นนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ไม่ว่าใครก็ตามจะมาขบคิดหาคำอธิบายต้นสายปลายเหตุ ก็ไม่อาจมีผู้ใดสามารถค้นพบได้นอกเสียจากตัวธีรพลจะรับรู้ด้วยตนเอง
"เมื่อเจ้าเริ่มเข้าใจแล้ว เดี๋ยวลุงจะแสดงการใช้พลังงานชีวิตให้ดูว่าเป็นอย่างไร" ทองใบที่ต้องปวดหัวใช้เวลาอธิบายศาสตร์ที่ธีรพลไม่เคยรับรู้มาก่อนในชีวิตอยู่นานสองนาน ครั้นพอจะเปลี่ยนมาแสดงออกท่าออกทางที่คุ้นเคยก็พลันเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาทันตา
"ไหนลองปล่อยหมัดเต็มแรงเข้าลำต้นไม้นี่ให้ลุงดู!"
ทองใบกวักมือเรียกธีรพลให้เดินไปยังหน้าต้นไม้ขนาดหนึ่งคนโอบต้นหนึ่ง
เพราะอยากจะรู้ถึงขีดความสามารถตนว่าถึงระดับขั้นใดแล้ว ธีรพลจึงตั้งอกตั้งใจกับการทดสอบนี้เป็นพิเศษ ตัวเขาจำลองเหตุการณ์ในครั้งที่ประมือกับไอ้ใหญ่พยายามนึกถึงทุกขั้นทุกตอนอย่างละเอียด ก่อนจะรวมรั้งพลังปลดปล่อยกำปั้นต่อยออกอย่างเต็มแรง
"โอ๊ย!"
หมัดที่ปล่อยออกมาไม่แม้แต่จะระคายผิวไม้ต้นนั้นแต่อย่างใด จะมีก็เพียงแต่เสียงเลือดเนื้อที่ปะทะเข้ากับไม้แข็งเกร็งและเสียงร้องหวยหวนด้วยความเจ็บปวดจากธีรพล พร้อมกับมือข้างนั้นที่ปูดบวมแดงขึ้นทันตา
ทองใบส่ายหัวขำขันเบาๆ ถึงตอนนี้เขาค่อนข้างมั่นใจในความคิดแรกของตนที่คาดว่า ธีรพลน่าจะตาฝาดไปเองเสียมากกว่า ที่บอกว่าเห็นเปลวไฟออกมาจากปลายหมัด แต่อย่างไรเสียเมื่อได้รับรู้การมีอยู่ของพลังงานชีวิตแล้ว เขาในฐานะพ่อคนที่สองเมื่อสามารถสั่งสอนได้ ย่อมต้องส่งเสริมให้ธีรพลได้เติบโตขึ้นในทางสายนี้
"ถอยห่างไปก่อน!"
ทันทีที่บอกจะเริ่มแสดง ทองใบจากที่ยังยิ้มแย้มก็เปลี่ยนเคร่งครึมขึ้นมาทันตา ไอเย็นจากภายในกายพลันแผ่กำจายออกอย่างทะลักทลาย ทำให้อุณหภูมิโดยรอบถูกกดจนลดฮวบลง แรงกดดันอันไร้สภาพถาโถมลงอย่างหนาหนัก จนทำให้ธีรพลที่ถึงแม้จะอยู่ห่างออกมาหลายวายังรู้สึกลมหายใจอึดอัดขัดข้อง
ครั้นพอไอ้เย็นและพลังงานโดยรอบถูกสูบเข้าสู่แขนข้างนั้นจนหมดสิ้น พลังงานธาตุก็พลันรวมรั้งขึ้นที่ท่อนแขนและเข้าครอบคลุมกำปั้นทั้งข้างจนแข็งแกร่งราวเหล็กกล้า พร้อมกับเงาร่างของมหิงสาตัวสูงร่วมวาพุ่งกระแทกเข้าที่กลางลำต้น
เปรี้ยง!
พร้อมๆกับเสียงดังสนั่นราวระเบิดกัมปนาท ต้นไม้ขนาดหนึ่งคนโอบก็พลันแตกหัก เศษไม้ปลิวกระจายเวียนว่อนออกทันทีที่หมัดข้างนั้นกระทบถูก
โครม!
ตามติดกันนั้นเอง ไม้ต้นดังกล่าวที่ถูกทำให้หักกลางก็พลันล้มโค่นลงราวกับถูกมือยักษ์จับกดให้พังทลาย
ด้านธีรพลที่ไม่เคยพบเห็นพลังทำลายล้างที่สะท้านสะเทือนเช่นนี้มาก่อน ก็ยังคงตื่นตะลึงตาค้างจ้องมองภาพที่เบื้องหน้าอยู่ไม่วางตา แม้การแสดงจะจบลงสิ้นลงแล้ว แต่ภาพอันน่าอัศจรรย์นี้ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวสมองจนไม่อาจนำตัวเองออกจากภวังค์ได้
"เห็นอะไรหรือไม่?" ทองใบเอ่ยเสียงปลุกธีรพลจากห้วงความคิด
"เห็น เห็น ต้นไม้หักกลาง" ธีรพลที่ยังไม่ทันได้เรียกสติกลับมา จึงเอ่ยตอบไปอย่างตะกุกตะกัก
"ลุงหมายถึง เจ้าเห็นอะไรในการปล่อยหมัดนี้บ้าง?" ทองใบถามย้ำอีกครั้ง
"เห็นหมัดของลุงเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งเหมือนกับแท่งเหล็ก และเห็นควายป่าตัวใหญ่พุ่งกระแทกต้นไม้" ธีรพลที่เริ่มไม่มั่นใจในสายตาตัวเอง กลัวว่าสิ่งที่เห็นจะเป็นภาพหลอน จึงเอ่ยตอบอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้าลงขณะที่ตอบในช่วงท้าย
"ถูกต้อง สิ่งที่เจ้าเห็นในตอนท้ายคืออัตลักษณ์พลังสถิต ขั้นพลังงานที่เหนือกว่ารูปแบบพลังงานชีวิต ส่วนจะได้มาอย่างไรนั้น เจ้ายังไม่ต้องสนใจในเวลานี้ ลุงขอให้เจ้ารู้แต่เพียงว่าหากเห็นคู่มือที่มีพลังงานในรูปแบบนี้ เจ้าจะต้องหลบหนีไปให้ไกลห่าง" ทองใบอธิบาย
"ครับ" ธีรพลพยักหน้าตอบรับ เชื่อมั่นในความหวังดีของอีกฝ่ายอย่างหมดใจ
"ก่อนจะไปไกลกว่านี้ ลุงจะเริ่มสอนพื้นฐานให้เจ้าเสียก่อน" ทองใบเอ่ย
"ขั้นตอนการฝึกปรือมีด้วยกันทั้งหมดห้าขั้น ว่างเปล่า ก่อเกิด รั้งรวม ควบคุม รังสรรค์ เจ้าต้องเริ่มเรียนรู้ตั้งแต่ขั้นต้น" ทองใบเอ่ยขึ้นพร้อมกับสั่งให้ธีรพลนั่งลงในท่าขัดสมาธิ
เมื่อได้รับคำชี้แนะจากทองใบ ธีรพลจึงได้เริ่มฝึกฝนการทำสมาธิเข้าสู่ขั้นแรกของกระบวนการอย่างค่อยเป็นค่อยไป ส่วนเรื่องการฝึกกระบวนท่าได้แต่ระงับไว้ก่อนชั่วคราว


## ตอนที่ 10 : พลังงานชีวิต

สำหรับในขั้นแรก "ว่างเปล่า" เป็นขั้นเริ่มต้นที่ดูเหมือนง่ายแต่แท้จริงแล้วเป็นกระบวนการที่ยากที่สุด เพราะผู้ฝึกจำเป็นที่จะต้องปล่อยวางจิตให้เข้าสู่สภาวะว่างเปล่าไม่ฟุ้งซ่านอย่างแท้จริง จนสามารถรับรู้ได้ถึงการไหลเวียนของพลังงานชีวิตภายในกายและพลังงานฟ้าดินที่หมุนเวียนอยู่โดยรอบ ซึ่งถ้าหากตั้งใจเกินไปจากแทนที่จะผ่อนคลายก็จะกลายเป็นฟุ้งซ่านจนสูญเสียสภาวะ แต่หากย่อหย่อนเกินไปจิตก็จะไม่ตั้งมั่นจนสูญเสียการรับรู้ในกระแสพลัง ดังนั้นผู้ฝึกจำเป็นที่จะต้องค้นหาจุดสมดุลทางจิตของตนให้ได้เสียก่อน การฝึกจึงจะก้าวข้ามพัฒนาสู่ระดับต่อไปได้
แต่ก็เพราะความแตกต่างที่คั้นแบ่งไว้ด้วยเส้นบางๆระหว่างมีกับไม่มีนี้เอง ก็ทำให้ธีรพลต้องฝึกฝนขั้นแรกนี้อยู่กว่าเป็นสัปดาห์ จึงพอที่จะสามารถค้นพบจุดสมดุลที่ทำให้เขาสามารถรับรู้ถึงกระแสพลังงานได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่สภาวะดังกล่าวก็ยังอยู่ในขอบเขตจำกัดได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น
ด้านทองใบที่รู้อยู่แล้วว่าในขั้นตอนการฝึกนี้ไม่อาจตะบี้ตะบันฝึกฝนจนมากไป เพราะรังแต่จะเป็นผลเสียทำให้จิตตึงเครียดสะสม จนทำให้อาจถึงขั้นถอดใจล้มเลิกความคิดฝึกฝนเลยก็เป็นได้ ดังนั้นเขาจึงบอกให้ธีรพลหยุดการฝึกจิตไว้ชั่วคราวแล้วหันมาฝึกฝนกระบวนท่าที่เขาตั้งใจจะถ่ายทอดให้
สำหรับเรื่องเชิงหมัดเชิงมวย เนื่องด้วยธีรพลฝึกฝนพื้นฐานมาตั้งแต่เด็กจึงทำให้การเรียนรู้กระบวนท่าใหม่เป็นไปอย่างรวดเร็ว อีกทั้งพรสวรรค์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดก็มีมิใช่น้อย เมื่อผ่านการแนะแนวชี้นำจากทองใบเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้ธีรพลสามารถเกาะกุมเคล็ดลับ เหลี่ยมมุมที่จะทำให้ใช้ท่ารุกทั้งสามออกมาได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด
เนื่องจากธีรพลเผลอไผลจิตใจมุ่งมั่นอยู่แต่มรรคาวิชาบู๊ จนทำให้เกือบลืมเลือนวันเวลานัดที่ให้ไว้กับนวลว่าจะไปไหว้พระเนื่องในวันมาฆบูชา กันที่วัดพระธาตุดอยสุเทพด้วยกัน พอเมื่อตอนคิดขึ้นได้นั้นก็จึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้านุ่งชุดขาวและบังคับเกวียนเข้าเมืองไปในทันที
วัดพระธาตุดอยสุเทพ เป็นวัดเก่าแก่ของนครเวียงพิงค์ มีอายุราวห้าร้อยกว่าปี ตัววัดตั้งอยู่บนยอดเขาสุเทพ หนึ่งในภูเขาสูงสลับซับซ้อนในแนวเทือกเขาถนนธงชัยที่ทอดเป็นแนวยาวจากเหนือลงใต้ทางฝั่งตะวันตกของภูมิภาค โดยวัดถูกสร้างขึ้นในสมัยพญากือนาหรือพญาธรรมิกราช กษัตริย์ผู้ปกครองอาณาจักรล้านนา องค์ที่หก ซึ่งใต้ฐานเจดีย์สีเหลืองทองอร่ามทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสสูงสิบสองวาองค์นี้ เป็นที่ประดิษฐานไว้ซึ่งพระบรมสารีริกธาตุ สิ่งศักดิ์สิทธิคู่บ้านคู่เมืองที่ชาวเวียงพิงค์ให้ความเคารพสักการะมาอย่างช้านาน
หลังจากไหว้พระธาตุของพรกันแล้วเสร็จ ธีรพลและนวลก็พากันเดินออกมายังระเบียงฝั่งทิศใต้เพื่อชื่นชมทัศนียภาพอันเขียวชอุ่มกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาด้วยกัน และทางเบื้องขวาที่ไม่ไกลไปนัก ยังมีแม่น้ำปิงที่ยาวขดเขี้ยวดั่งงูยักษ์ไหลผ่านตัวเมืองอันเจริญรุ่งเรือง และกำแพงเวียงอารยธรรมโบราณที่สืบทอดมาจากอาณาจักรล้านนาให้เห็นอยู่รำไร
"งดงามจริงๆ" ธีรพลรำพันขึ้น
"ใช่ งดงามมาก" นวลตอบรับพร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด
"หมายถึงนวลนะ" ธีรพลกระเซ้าอย่างซุกซน
"คนบ้า"
นวลในยามปกติว่างดงามแล้ว แต่ในยามที่ขวยเขินเอียงอายกลับงดงามผุดผาดเสียยิ่งกว่า ยิ่งในตอนที่แย้มยิ้มชม้ายชายตามองแต่พองามก็ยิ่งทำให้ใจชายที่ได้พบเห็นพลันใจสั่นระรัวหลงใหลในเสน่ห์ที่ยากเกินจะทอดถอนใจ ซึ่งหากจะเปรียบให้เป็นเทพธิดาในแดนดินก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
"ไม่ทราบว่า แม่หญิง มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร?" เสียงชายผู้หนึ่งพลันเอ่ยสำบัดสำนวนถามอย่างอ่อนหวานขึ้น
และในอีกเพียงชั่วอึดใจให้หลัง ร่างของชายรูปร่างเล็กสวมใส่ชุดสูทในแบบตะวันตกก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับถอดหมวกโค้งคำนับอย่างสุภาพ และยื่นมือออกทำท่าจะดึงมือของนวลข้างหนึ่งขึ้นมาเกาะกุมไว้
เมื่อเห็นดังนั้น ธีรพลก็พลันคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของอีกฝ่ายเพื่อยับยั้งการกระทำที่ไม่สมควรดังกล่าวไว้ เพราะแม้จะเป็นการทักทายที่เหมาะสมตามธรรมเนียมของฝรั่งก็ตาม แต่สำหรับคนไทยแล้วการกระทำแบบนี้ถือว่าไม่ให้เกียรติผู้หญิง
"โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย!"
ทั้งๆที่ธีรพลเพียงกำข้อแขนไว้เพียงพอกระชับ ไม่ได้บีบคั้นส่งกำลังออกแต่อย่างใด แต่อีกฝ่ายกลับใจปลาซิวร่ำร้องโหยหวนราวกับโดนมีดทิ่มแทงก็มิปาน
"คุณเล็ก"
พร้อมๆกับเสียงร้องของเจ้านาย องครักษ์ผู้ติดตามทั้งสองเมื่อเห็นผู้เป็นนายหน้าตาเหยเกเจ็บปวดสุดทานทน ก็พลันปรี่เข้าหาธีรพลหมายสยบอีกฝ่ายในทันที
"หยุดเดี๋ยวนี้ ที่นี่เป็นวัด จะมาทำตัวรุ่มร่ามหรือเป็นอันธพาลไม่ได้"
นวลที่ก็โกรธจัดในความประพฤติที่ไม่เหมาะสมของอีกฝ่าย อีกทั้งเห็นสถานการณ์ทางธีรพลที่ดูท่าไม่สู้ดีนัก ด้วยไวพริบจึงชิงกล่าวด้วยเสียงอันดังจนทำให้ทุกคนในบริเวณหันมาให้ความสนใจ
"ทุกท่าน เป็นการเข้าใจผิดกันทั้งสิ้น ไม่มีอะไรทั้งนั้น" ชายที่ลูกน้องเรียกหาว่า "คุณเล็ก" เมื่อเห็นฝ่ายตนเริ่มเป็นฝ่ายเสียเปรียบก็พลันสะบัดมือหลุดพ้นจากพันธนาการของธีรพล พลางเอ่ยแก้ลำโบกไม้โบกมือแสดงสัญลักษณ์ทางกาย แสร้งยิ้มออกอย่างเบิกบาน
"ต้องขออภัยแม่หญิงและน้องท่านนี้ด้วย เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ" เล็กหันมาเอ่ยเสียงเย็นขึ้นอีกครั้ง แต่ลดสุ่มเสียงลงให้ได้ยินเฉพาะในวง
"ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด ก็แล้วกันไปเถอะ"
แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายเสแสร้งแกล้งดัดขึ้น แต่ภายนอกนวลก็ยังยิ้มรับและชิงดึงตัวธีรพลออกจากจุดเกิดเหตุ จนสามารถหลีกหนีออกไปจนลับตา
"ไม่เคยมีใครทำให้เราเสื่อมเสียหน้าแบบนี้" ราวกับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทันทีที่เล็กหันหลังให้กับทุกคน เขาก็พลันกัดฟันกรอดบ่นพึมพำ ทุบราวระเบียงลงด้วยความโกรธแค้น
"ดูจากการแต่งตัว คงเป็นคุณหนูคุณชายที่มาจากพระนครเป็นแน่" ธีรพลเอ่ยขึ้นในขณะที่บังคับเกวียนลงจากเขานำส่งนวลกลับบ้านไป
"คงจะไม่ผิด ไม่รู้ว่าหญิงสาวในพระนครเมื่อแรกพบก็ยินยอมให้จับมือถือแขนกันหรือไร เหตุใดทั้งที่ยังไม่เคยรู้จักหน้าคร่าตากัน กลับถึงขั้นกล้ามาแตะเนื้อต้องตัว" นวลบ่นอุบ
สำหรับปัญหาในหัวข้อนี้ ธีรพลซึ่งไม่เคยได้สัมผัสชีวิตในเมืองหลวงมาก่อน ก็จึงหมดปัญญาที่จะให้ความกระจ่าง ดังนั้นจึงทำได้แต่พยักหน้ารับ เป็นผู้ฟังที่ดี แล้วจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไป
"ดีที่นวลช่วยแก้ไขเหตุการณ์ไว้ได้ทัน เพราะดูชายลูกน้องทั้งสองคนนั้นน่าจะมีฝีมือไม่เบา หากเกิดต่อยตีกันขึ้นมา เดาไม่ออกเลยว่าใครจะอยู่ใครจะไป" ธีรพลเอ่ยขึ้นพร้อมกับจมอยู่ในภวังค์นึกคิดวิเคราะห์ระดับฝีมือของอีกฝ่ายจากความทรงจำ
โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวมาก่อน ธีรพลในตอนนี้หลังจากผ่านการฝึกฝนพื้นฐานการตระหนักรู้ถึงพลังงานรอบกายมาแล้ว ทำให้เขามีสัมผัสที่ว่องไวขึ้นในเรื่องการจับกระแสการเปลี่ยนแปลงของระดับพลังงานภายนอก หากจะพูดง่ายๆก็คือแม้จะยังไม่ถึงขั้นสามารถควบคุมพลังงานชีวิตได้อย่างเบ็ดเสร็จ แต่เมื่อพบเข้ากับสถานการณ์คับขันดั่งเช่นเมื่อครู่นี้ เขาก็จะสามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในขอบเขตอย่างละเอียด อีกทั้งยังมีปฏิกิริยาที่ว่องไวเพียงพอกับการรับเหตุเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันได้อีกด้วย
บรื้น!
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังกระหึ่มปลุกธีรพลให้ตื่นขึ้นจากห้วงความคิด ตามติดกันนั้น รถยุโรปคันโตหลังจากปรากฏกายขึ้นได้ไม่นานก็พลันไล่จี้เกวียนของธีรพลเข้ามาในระยะสองวา
แต่ขณะที่ธีรพลจะบังคับเกวียนเบี่ยงซ้ายหลบเข้าข้างทางตามสัญชาตญาณ รถยุโรปคนดังกล่าวก็กลับเร่งเครื่องเบียดเสียดเข้ามาทางฝั่งซ้ายของเกวียน ก่อนจะบีบแตรเสียงดัง จนทำให้วัวคู่ใจที่อยู่ข้างดังกล่าวตกใจพลันแล่นกระชากเกวียนจนแทนที่จะเข้าซ้ายกลายเป็นพุ่งลากออกขวาตรงเข้าหาไหล่เขาสูงอย่างรวดเร็ว
"ไอ้ฆ้อง หยุด!"
เสียงธีรพลร้องตวาดสุดเสียงเรียกสติวัวคู่ใจให้หยุดวิ่งกระโจนอย่างเสียสติ รับฟังคำสั่งจากเขาผู้เป็นนาย
แม้วัวพาหนะจะปฏิบัติตามคำสั่งของธีรพลอย่างรวดเร็ว แต่เนื่องด้วยหนทางอยู่ระหว่างทางลงเขาลาดชัน การหยุดยั้งสภาวะของเกวียนไม้ที่มีน้ำหนักมากจึงเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก ขาวัวทั้งสี่ข้างจึงทำได้เพียงครูดดินลากไถลไปพร้อมกับเกวียน หมดปัญญาจะควบคุมบังคับได้ดั่งใจ
เกวียนลื่นไถลไปบนพื้นถนนจนเหลืออีกเพียงวาเศษเท่านั้นก็จะตกเขา แน่นอนว่าหากเคลื่อนต่อไปในลักษณะนี้ เกวียนทั้งคันจะต้องหลุดถนนล่วงหล่นไปยังเบื้องล่าง โอกาสรอดชีวิตทั้งขบวนแทบเป็นไปไม่ได้
ยามขับคันจวนเจียน จิตใจที่ควรร้อนรุ่มกลับเยือกเย็นจนผิดธรรมดา ธีรพลเมื่อทราบว่าวัวคู่ใจไม่สามารถตั้งตัวเบี่ยงเลี้ยวให้รอดพ้นวิกฤตได้ ตัวเขาจึงผละจากสายจูง กระโดดลงจากเกวียนและเหนี่ยวรั้งกระชากเชือกล่ามคอไอ้ฆ้องที่ติดไว้กับแอกอย่างแรง
สำหรับสายตาคนนอกหากอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ การกระทำที่ธีรพลทำอยู่นั้นไม่ต่างอะไรจากการรนหาที่ตาย การตัดใจละทิ้งเกวียนรักษาชีวิตต่างหากที่เป็นหนทางที่ประเสริฐสุด แต่สำหรับธีรพลกลับมีความรู้สึกมั่นใจอยู่ลึกๆว่าเขาสามารถกระทำได้ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ทราบว่าไปได้ความมั่นใจนี้มาจากที่ใด
ทันทีที่ออกแรงดึงภายในกายเขาก็เริ่มรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมา คลื่นความร้อนจากท้องน้อยพลันแผ่กระจายออกราวน้ำป่าไหลหลากผ่านเส้นลมปราณภายในร่าง หมุนเวียนวนทั่วร่างเร็วรี่ ทำให้จากวัวและเกวียนที่เคยหนักอึ้งราวหินก้อนยักษ์กลับเบาลงอย่างน่าอัศจรรย์
ครืด!
ราวกับมีมืออันทรงพลังตบเกวียนให้เคลื่อนกลับเข้าสู่ถนน ธีรพลน้าวดึงวัวและเกวียนที่อยู่ติดกันจนสามารถเคลื่อนเบี่ยงหลบรอดจากการตกเขามาได้อย่างปาฏิหาริย์
ฟู่ว!
ธีรพลผ่อนลมหายใจห้วงใหญ่อย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปดูรถคันต้นเหตุที่กำลังเคลื่อนตัวออก หลังจอดติดตามดูผลงานอย่างเลือดเย็น
"ถึงขั้นจะฆ่ากันเชียวหรือ" ธีรพลส่ายหน้าบ่นพึมพำอย่างโกรธแค้น พลางจดจำรูปลักษณ์ของรถคันดังกล่าวไว้ ก่อนจะหันมาตรวจดูสวัสดิภาพของนวลที่ยังคงนั่งยึดเกวียนไว้แน่นด้วยความตกใจ
"นวลปลอดภัยดีใช่หรือไหม?"
ธีรพลกระโดดขึ้นเกวียนรีบเข้าไปมองซ้ายดูขวาตรวจสอบอาการบาดเจ็บของนวลดูอย่างละเอียด
"ไม่ ไม่เป็นไร" นวลที่ยังคงอยู่ในอาการตกใจ ตอบกลับอย่างตะกุกตะกัก
แม้ฝ่ายหญิงจะไม่ได้บาดเจ็บรุนแรงอะไร แต่เหตุการณ์ดังกล่าวได้สร้างบาดแผลแห่งความหวาดกลัวไว้ภายในจิตใจเธอมิใช่น้อย ดังนั้นธีรพลจึงนั่งปลอบใจเธออยู่ครู่ใหญ่จนสามารถคืนสติตั้งมั่นดีแล้ว จึงบังคับเกวียนนำพาเธอกลับบ้าน
หลังการเดินทางที่ราบเรียบเงียบสงบ ในที่สุดธีรพลก็นำนวลกลับมาส่งบ้านโดยไม่มีเหตุแทรกซ้อนใดๆเข้ารบกวนอีก และแน่นอนว่ารถยุโรปคันโตนั้นก็หายจากไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยเช่นกัน แม้จะเจ็บใจที่ไม่สามารถเห็นถนัดชัดตาว่าใครที่อยู่เบื้องหลัง แต่เขาก็มั่นใจว่าหากพบเห็นอีกรอบต้องจดจำได้ในทันที อีกทั้งรถยุโรปที่วิ่งบนท้องถนนก็มีนับคันได้ จึงไม่น่ายากที่จะพบพาน


## ตอนที่ 11 : รถไฟ

"ไอ้ธี ไอ้ธี"
เสียงสิงห์ร้องเรียกวิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบ ขณะที่ธีรพละกำลังวกเกวียนมุ่งหน้ากลับบ้าน
"เกือบคลาดกันแล้วเชียว" สิงห์เอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนจะยืนเกาะเกวียนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด
"มีอะไรอีก หรือเฮียจวงมันส่งคนมาทำร้ายเอ็ง" ธีรพลเร่งถาม
"ไม่ใช่" สิงห์โบกมือส่ายหน้าตอบปฏิเสธ
เมื่อไม่ได้เป็นเรื่องขอขาดบาดตาย ธีรพลจึงเบาใจลงเอ่ยถามสิงห์กลับอย่างใจเย็น "แล้วมันเรื่องอะไร?"
"ก็เรื่องที่ตกลงกันว่าจะทำงานล้างหนี้ให้เฮียจวงอย่างไรเล่า" สิงห์ที่หายเหนื่อยลงบ้างแล้วจึงรีบเฉลยเอ่ยเหตุผลของการมาหาธีรพลในครานี้
"เอ็งต้องเป็นคนทำไม่ใช่หรอกหรือ? เหตุใดจึงมาหาข้า?" ธีรพลเอ่ยถาม
"มันก็ใช่อยู่ แต่เฮียจวงมันบอกข้าว่าอยากให้เอ็งตามติดไปด้วย" สิงห์กล่าว
"แล้วงานที่ว่านี่ มันคืองานอะไร?" ธีรพลถามขึ้นอีกครั้ง
"ถึงตอนนี้ข้าก็ยังไม่รู้ว่าเฮียจวงจะให้ทำงานใด ที่รู้ก็เพียงแต่ว่าต้องเดินทางไปยังเขลางค์นคร[1]เสียก่อน จึงจะค่อยกำหนด" สิงห์ทบทวนความทรงจำอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยบอกขึ้น
"ไอ้ธี เอ็งช่วยเหลือข้าอีกคราหนึ่งได้หรือไม่?" สิงห์อ้อนวอน
"หากช่วยแบ่งเบาเอ็งได้ ข้าย่อมจะทำ อีกอย่างหากเดินทางไปไกลแบบนี้ ข้าก็ไม่อาจวางใจให้เอ็งไปลำพังได้…ตกลง ข้าจะไปกับเอ็ง" ธีรพลที่กระโดดลงจากเกวียน ยืนตบไหล่เกลอรักเอ่ยบอกอย่างจริงใจ
"ขอบน้ำใจเอ็งอีกครั้ง" สิงห์ยิ้มตบไหล่อีกฝ่ายตอบกลับด้วยความรู้สึกซึ้งใจ
"แล้วต้องออกเดินทางเมื่อใด?" ธีรพลถามไถ่รายละเอียด
"พรุ่งนี้เช้า" สิงห์ตอบกลับสั้นๆ
"ไยรวดเร็วปานนั้น!"
ธีรพลที่ยังไม่ทันได้เตรียมการใดๆ ไม่คาดคิดว่าจะต้องออกเดินทางแทบจะทันทีที่ได้ทราบข่าว ดังนั้นจึงเร่งรีบถามรายละเอียดจากสิงห์ พร้อมกับนัดแนะสถานที่นัดพบในวันพรุ่งนี้ แล้วจึงรีบกลับบ้านไปในทันที
หลังจากจัดเตรียมข้าวของที่จำเป็นสำหรับการเดินทางจนแล้วเสร็จ ธีรพลก็ออกไปอธิบายเหตุผลพูดคุยขออนุญาตลุงมั่นและป้าแก้ว ซึ่งทั้งสองท่านก็เข้าใจและตอบตกลงเป็นอย่างดี จากนั้นจึงได้มีโอกาสออกไปเดินเล่นพูดคุยความหลังกับลุงทองใบที่สวนหลังบ้าน
"เจ้าธี ตอนนี้อายุเจ้าได้เท่าใดแล้ว?" ทองใบเอ่ยถาม
"สิบเก้าปีครับ" ธีรพลยิ้มตอบ
"เจ้าโตมากแล้วจริงๆ" ทองใบเอ่ยพร้อมกับทอดถอนใจราวกับมีเรื่องราวหนักใจบางอย่างที่กักเก็บไว้
"ตลอดเวลาลุงไม่เคยบอกเล่าเรื่องราวพ่อแม่แท้ๆให้เจ้าฟัง แต่นั้นไม่ใช่เพราะมันไม่สำคัญ เพียงแต่ลุงกลัวมาโดยตลอดว่า ความทรงจำเหล่านั้นมันจะย้อนกลับมาทำร้ายเจ้า" ทองใบสาธยายอย่างช้าๆ
"แต่ตอนนี้ควรจะถึงเวลาที่เจ้าสมควรได้รับรู้เรื่องราวในอดีตที่เกิดขึ้นกับพ่อและแม่ของเจ้าแล้ว" ทองใบเอ่ยพร้อมกับแสดงสีหน้านึกคิดย้อนรำลึกถึงความหลัง
"ลุงบังเอิญพบเจอกับพ่อเจ้าตั้งแต่สมัยตอนที่อยู่ละโว้[2] ในตอนนั้นพ่อเจ้าเดินทางมาปฏิบัติภารกิจบางอย่าง ซึ่งก็ประจวบเหมาะกับลุงที่มีเป้าหมายเดียวกัน พวกเราทั้งสองจึงได้ต่อสู้ช่วยเหลือเคียงบ่าเคียงไหล่แผ่ใจให้กันจนผ่านพ้นอุปสรรคในครั้งนั้นมาได้ และนับจากวันนั้นพวกเราจึงตกลงเป็นเกลอที่ดีต่อกันเสมอมา แต่อยู่มาวันหนึ่งหลังจากที่เจ้าเกิดมาแล้ว พ่อเจ้าได้ไปพบความลับของกลุ่มบุคคลกลุ่มหนึ่งเข้า ซึ่งนั้นก็ทำให้ชีวิตของเจ้าสามคนพ่อแม่ลูกพลิกผันเป็นหลบหนีอย่างหัวซุกหัวซุน จนเหตุการณ์ร้ายในวันนั้นเกิดขึ้น ลุงรู้แต่เพียงว่าพ่อและแม่เจ้าเป็นสมาชิกของภาคีใดซักแห่ง แต่ไม่ว่าจะสืบค้นอย่างไรก็ไม่สามารถรู้เบาะแสของคนกลุ่มนี้ ส่วนคนที่พยายามฆ่าพ่อแม่เจ้า ลุงก็รู้เพียงชื่อคนผู้หนึ่งที่ชื่อ หลง เท่านั้น"
ทองใบพยายามอธิบายความในใจที่อัดอั้นเก็บไว้มานานให้ธีรพลได้รับรู้ สำหรับเขาในตอนนี้เสมือนว่าได้ยกภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับร่างเขาอยู่นานนับสิบกว่าปีออกแล้ว ส่วนทางด้านธีรพลจะตอบสนองอย่างไรต่อไป เขาก็จะคอยยืนสนับสนุนเคียงข้างธีรพลไปจนสุดทาง
"หรือว่าจะเกี่ยวพันกับหยกชิ้นนี้!"
ธีรพลคิดขึ้นในใจ พร้อมกับลูบคลำตราหยกรูปดอกบัวขนาดเท่ากำปั้นชิ้นหนึ่ง ที่อยู่ติดตัวมาตั้งแต่แม่เขาเสียชีวิตลง
"จำไว้ หากยังไม่เก่งกล้า อย่าไปสืบค้นเรื่องราวของคนลึกลับกลุ่มนี้เป็นอันขาด ขุมกำลังของพวกมันลึกล้ำสุดหยั่งคาด สุ่มสี่สุ่มห้าไปเจอยอดฝีมือเข้า มีแต่ได้ตายอย่างไร้ที่กลบฝังเป็นแน่" ทองใบกล่าวเน้นย้ำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"แล้วลุงจะกลับเมื่อใด?" ธีรพลเปลี่ยนหัวเรื่องเอ่ยถามขึ้น
"คงอยู่ดื่มกินเป็นเพื่อนไอ้มั่นมันอีกสองสามวันแล้วค่อยกลับ" ทองใบกล่าวตอบก่อนจะทิ้งท้ายให้ธีรพลรับรู้ว่าหากมีเรื่องต้องการที่จะพบเจอเขาแล้วละก็ ให้ไปหาเขาได้ที่ละโว้พร้อมกับเอ่ยบอกสถานที่ติดต่อไว้อย่างคร่าวๆ
หลังจากนั้นทองใบและธีรพลก็พูดคุยกันอยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนที่ทองใบจะเน้นย้ำวิธีแต่ละขั้นตอนการฝึกใช้พลังงานชีวิตให้ธีรพลจดจำอีกครั้ง จากนั้นจึงแยกย้ายกันพักผ่อนนอนหลับ
เช้าวันรุ่งขึ้น ธีรพลที่เดินทางมารอยังจุดนัดหมายตั้งแต่เช้ามืดก็ได้พบกับสิงห์ตรงบริเวณหน้าสถานีรถไฟ พร้อมกับเฮียจวง ไอ้ใหญ่ และลูกน้องใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยอีกสามคน
แม้จะมีความบาดหมางกันมาก่อน แต่ขณะนี้ไอ้ใหญ่ที่ทำตัวกร่างอยู่เป็นนิตย์ กลับดูสงบเสงี่ยมหมอบราบคาบแก้ว อีกทั้งเวลาที่ชำเลืองสายตามาทางธีรพลยังบังเกิดจิตระย่นย่อก้มศีรษะลงอย่างลืมตัว ปราศจากความคิดเป็นอริศัตรูเช่นดั่งเคยแต่อย่างใด
เมื่อไร้ซึ่งปัญหาในการร่วมทาง หลังจากตรวจความพร้อมของสัมภาระเป็นครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้น เฮียจวงก็พาทั้งหมดเดินไปยังห้องตีตั๋ว[3]
ปัก! ปัก! ปัก!
เสียงเครื่องแสตมป์ตั๋วกดกระแทกลงบนกระดาษแข็งสีแดงจนเกิดเป็นตัวอักษรชุดหนึ่ง ที่ระบุสถานีปลายทาง ชั้นที่นั่ง วันที่ และราคาค่าโดยสารไว้
"เอานี่ ตั๋ว เก็บไว้ให้ดีอย่าให้หาย"
หลังจากจ่ายเงินรับตั๋วโดยสารมา เฮียจวงก็นำออกแจกจ่ายในทันที
"ไปพระนคร ชานชะลาที่สอง อีกสิบนาทีรถไฟจะออกแล้ว"
เสียงพนักงานรถไฟที่ชานชะลาร้องตะโกนเรียกเตือนให้ผู้โดยสารที่มีตั๋วบนเส้นทางให้รีบขึ้นรถไฟ
สำหรับธีรพลและสิงห์ ครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเขาเลยก็ว่าได้ ที่มีโอกาสได้ขึ้นโดยสารรถไฟ ดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดจึงเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่สำหรับพวกเขาเป็นพิเศษ ดังนั้นครั้นพอถึงเวลาที่ควรจะขึ้นขบวนรถก็พลันหันรีหันขวางไม่ทราบว่าชานชะลาที่ว่านั้นมันอยู่ทิศทางใด แต่เมื่อมีเฮียจวงงูเจ้าถิ่นคอยช่วยเหลือนำทางทุกอย่างจึงผ่านราบรื่นไปได้ด้วยดี
"ชั้นสาม ไปขบวนหลัง"
หลังจากยื่นตั๋วให้พนักงานบนชานชะลาดู ธีรพล สิงห์พร้อมลูกน้องเฮียจวงอีกสามคนก็ถูกแยกออกเป็นชุดหนึ่ง เดินไปยังท้ายขบวน ส่วนเฮียจวงและไอ้ใหญ่ที่มีตั๋วที่นั่งชั้นพิเศษก็ได้แยกออกไปยังห้องส่วนตัวที่หัวขบวน
ปู๊น!
เมื่อหาที่นั่งลงได้ไม่นาน เสียงหวีดหนักๆจากเครื่องจักรไอน้ำก็พลันดังขึ้นพร้อมพ่นไอน้ำสีขาวขุ่นพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า รถไฟจึงค่อยๆแล่นออกจากสถานีไปในที่สุด
ระหว่างทางกว่าชั่วโมงครึ่ง ธีรพลและสิงห์ที่นั่งอยู่บนเบาะไม้เดียวกัน แทบจะไม่มีบทสนทนาระหว่างกันเลย จะมียกเว้นก็เพียงแต่ตอนที่มีพนักงานมาเดินตรวจตั๋วเท่านั้น นอกจากเวลาดังกล่าวแล้วทั้งสองก็มัวแต่มองเพลินอยู่กับทิวทัศน์แปลกตาที่เบื้องนอก จนเผลอไผลลืมเลือนเวลากระทั่งรถไฟจอดเทียบสนิทที่สถานีขุนตาน
"ไอ้ธี เอ็งรู้หรือไม่ ทางข้างหน้าเป็นทางลอดผ่านถ้ำขุนตาน" สิงห์หลังจากชะโงกหัวออกไปดูสถานการณ์ ก็พลันหันมาเอ่ยกับธีรพลด้วยสีหน้าแตกตื่น
"แล้วมันเป็นอย่างไร เหตุใดเอ็งจึงได้ทำหน้าแปลกๆ?" ด้วยความไม่รู้ ธีรพลจึงพานซื่อเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไปตรงๆ
"ก็ไอ้พวกที่ทำงานถ่อเรือ มันเคยเล่าให้ข้าฟังว่า ถ้ำนี้มีคนตายระหว่างขุดเจาะนับไม่ถ้วน ผู้ใดที่กำลังดวงอับได้ลอดเข้าไปก็มักจะเห็นวิญญาณของเหล่าคนงานมาหลอกหลอน จนเป็นต้องจับไข้หัวโกรนไปเสียทุกราย" สิงห์หันซ้ายมองขวาอย่างหวาดกลัว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นทำหน้าตาขึงขังป้องปากกระซิบบอกเล่าให้ธีรพลได้ฟังแต่เพียงผู้เดียว
"มันจะจริงหรือ คนโดยสารมีออกถมเถ หากเป็นจริงดั่งที่เอ็งว่า ป่านนี้คงไม่มีผู้ใดกล้านั่งรถไฟสายนี้อีก" ทันทีที่สิงห์เล่าจบ ธีรพลก็แอบไปชำเลืองมองปฏิกิริยาผู้โดยสารโดยรอบ ซึ่งทั้งหมดก็ดูปกติปราศจากความหวาดกลัวเฉกเช่นสิงห์แต่อย่างใด อีกทั้งบางคนยังเพลิดเพลินกับการเลือกซื้ออาหารและสินค้าผ่านช่องหน้าต่างรถไฟเสียด้วยซ้ำ
"ก็แล้วแต่เอ็ง ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา ไม่ต้องมาเรียกให้ข้าช่วยเหลือ" สิงห์พูดตัดบทอย่างรำคาญ พลางใช้มือกำพระที่ห้อยคอไว้แน่น ปากขยุกขยิกหลับตาสนิทท่องบทสวดมนต์เป็นการใหญ่
พร้อมกับเสียงระฆังที่ดังขึ้น รถไฟเริ่มเคลื่อนตัวออกอีกครั้ง โดยที่เบื้องหน้าเป็นปากอุโมงค์ยาวซึ่งภายนอกทาไว้ด้วยสีแดงสด มองไปดูน่าเกรงขามทรงพลังและลึกลับในเวลาเดียวกันยิ่ง
ทันทีที่รถไฟผ่านเข้าอุโมงค์ที่ชาวบ้านเรียกกันจนติดปากว่าถ้ำขุนตานแล้ว ทุกที่ทางก็พลันมืดสนิทในบัดดล ผู้โดยสารจากที่เคยพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจก็กลายเป็นเงียบสนิทเป็นเป่าสาก บรรยากาศจึงดูพิลึกวังเวงอยู่ชอบกล จนพานทำให้จิตธีรพลคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องที่สิงห์ได้บอกเล่าให้ฟัง
"ไม่ได้การแล้ว"
ก่อนที่สติจะหลุดเตลิดไปไกล ธีรพลที่รู้ว่าหากปล่อยให้ความกลัวเข้าครอบงำจิตให้คิดทึกทักจินตนาการไปในลักษณะนี้ อาจทำให้เขาเห็นภาพหลอนเข้าจริงๆก็เป็นได้ ยามนั้นจึงพยายามข่มจิตสงบใจลง หลับตาและนึกไปถึงการฝึกสมาธิพื้นฐานในขั้นว่างเปล่าทดแทน
หลังสูดหายใจเข้าออกปล่อยให้จิตเข้าสู่ขอบเขตว่างเปล่าได้ไม่นาน ธีรพลก็พลันเข้าสู่จุดสมดุลได้อย่างง่ายดาย เขารู้สึกว่าทั้งร่างโล่งโปร่งสบายอย่างบอกไม่ถูก นอกจากจะรับรู้ถึงพลังงานชีวิตที่หมุนเวียนในกายอย่างเอื่อยเฉื่อยแล้ว เขายังรู้สึกถึงพลังงานภายนอกที่หนาหนักเข้มข้นมากเสียจนแทบจะล้นทะลักเข้าภายในกายอย่างไม่อาจบังคับแข็งขืน
"เอ๊ะ!"
ด้วยความบังเอิญที่ทำให้ธีรพลได้เข้ามาอยู่ในสถานที่ที่มีพลังงานฟ้าดินหนาแน่น ทำให้เขาได้ก้าวเข้าสู่ขั้นตอนการฝึกระหว่างขั้นว่างเปล่าและขั้นก่อเกิดตามคำอธิบายที่ลุงทองใบเน้นย้ำไว้
นอกจากพื้นฐานในการรับรู้เรื่องกระแสพลังงานที่จำเป็นที่จะต้องฝึกฝนจนแคล่วคล่องชำนาญดีแล้ว การดูดซับพลังงานฟ้าดินก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ผู้ฝึกจะขาดไม่ได้ เพราะหากรู้แต่วิธีการนำพลังงานชีวิตออกไปใช้เพียงอย่างเดียวและรอให้พลังงานฟ้าดินดูดซับเข้าร่างตามธรรมชาติซึ่งเป็นกระบวนการที่เชื่องช้าแล้วนั้น สักวันหนึ่งพลังงานที่ถูกกักเก็บไว้ในบ่อกำเนิดพลังก็จะเหือดแห้งลงเนื่องจากใช้ออกมากกว่านำเข้า
เมื่อคิดได้ดังนั้น ธีรพลจึงเร่งทบทวนวิธีการที่ได้รับการชี้แนะมาจากลุงทองใบ ใช้จิตค่อยๆชักนำพลังงานฟ้าดินดูดซับเข้าสู่ร่างกายอย่างช้าๆ เฉกเช่นกับการผันน้ำเข้านา ที่ต้องควบคุมทั้งปริมาณและความแรงของน้ำให้พอเหมาะจึงจะไม่ทำอันตรายต่อกล้าข้าวที่อยู่ภายใน
หลังจากพลังงานฟ้าดินไหลเวียนเข้าสู่เส้นลมปราณและหมุนวนภายในกายอยู่หลายรอบจนลดความเชี่ยวกรากลงไปมากแล้ว ธีรพลก็ชักนำพลังงานบริสุทธิ์เหล่านั้นไหลเข้าไปกักเก็บไว้ในบ่อกำเนิดพลังซึ่งเปรียบเสมือนกับบึงน้ำบ่อใหญ่ เปลี่ยนผันมาเป็นพลังงานชีวิตของตนอย่างสมบูรณ์
เมื่อผ่านการทำวนเวียนซ้ำๆอยู่หลายรอบ พลังงานชีวิตในบ่อกำเนิดพลังก็เริ่มพอกพูนขึ้นจนอยู่ในระดับเก้าในสิบส่วน แต่เพราะพลังงานฟ้าดินจากที่เคยมีอยู่หนาแน่นพลันเบาบางลงอย่างกะทันหัน ธีรพลก็จึงต้องจำใจหยุดยั้งการหล่อหลอมพลังงานไว้ชั่วคราว แต่ในขณะจิตที่จะถอนตัวตื่นขึ้นจากสมาธิอยู่นั้น จิตของเขาก็พลันโดนแรงดึงดูดบางอย่างเหนี่ยวรั้งไว้ให้จมลึกลงไปยังก้นบึ้งแห่งภวังค์อย่างไม่อาจบังคับแข็งขืน
คำอธิบาย
[1] เขลางค์นคร หรือก็คือ จังหวัดลำปางในปัจจุบัน
[2]ละโว้ หรือก็คือ จังหวัดลพบุรีในปัจจุบัน
[3] ห้องตีตั๋ว หมายถึง ห้องจำหน่ายตั๋วรถไฟ


## ตอนที่ 12 : พญาครุฑา

"สวัสดี"
ท่ามกลางห้วงอากาศอันเวิ้งว้างสีดำทะมึน เสียงทักทายอันลึกล้ำโอฬารเสียงหนึ่งพลันก้องกังวานขึ้น พร้อมกับเปลวเพลิงสีน้ำเงินอันแรงกล้าสายหนึ่งที่สาดส่องกระทบให้เห็นเงาร่างมหึมาร่างหนึ่งที่แทบจะปิดบังรังสีแสงขุมนั้นไว้มิด จนฉายให้เห็นรูปร่างอันมโหฬารนั้นรำไร
"ท่านเป็นใคร?"
เพียงได้เห็นแวบแรก ธีรพลก็บังเกิดจิตระย่นย่อในแสนยานุภาพของอีกฝ่าย เพราะร่างที่สูงเกือบห้าวา กายบึกบึนกำยำ อีกทั้งมีหน้าตาและช่วงขาที่ดูคล้ายกับนกอินทรี พร้อมด้วยปีกอันทรงพลังอีกคู่หนึ่ง จึงทำให้ธีรพลที่กลายเป็นตัวกระจ้อยร่อยไม่กล้าพูดจาจาบจ้วง เอ่ยถามอย่างให้เกียรติอีกฝ่ายเป็นที่สุด
"ไม่ต้องกลัว เราไม่ได้มาทำร้ายเจ้า อันที่จริง เราอยู่กับเจ้ามาโดยตลอด" ร่างปริศนาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"อยู่มาตลอด! ท่านจะมาอยู่กับข้าตลอดได้อย่างไร? เหตุใดเราจึงไม่เคยพบเจอท่านมาก่อน?" ด้วยความงงงันจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ธีรพลที่มีคำถามอัดแน่นอยู่เต็มอกก็จึงพรั่งพรูซักถามข้อสงสัยออกมาเป็นขบวน
"กลับไปที่คำถามแรกของเจ้าก่อน เจ้าสามารถเรียกเราว่า สุบรรณ"
เสียงอันลึกล้ำโอฬารพลันก้องกังวานดังสะท้อนขึ้นอีกครา พร้อมกับร่างมหึมาที่โน้มตัวลงมาจนเผยให้เห็นใบหน้าที่จะเป็นนกก็ไม่ใช่จะเป็นมนุษย์ก็ไม่เชิงให้ธีรพลได้ยลโฉม
"สุบรรณ"
ธีรพลทวนย้ำชื่ออยู่เที่ยวหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามออกไป "ท่านเป็นวิญญาณอย่างนั้นหรือ?"
"จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิด แต่หากจะพูดให้ถูกต้องที่สุด ต้องบอกว่าเราเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่มีปัญญาญาณและอัตลักษณ์" สุบรรณตอบ
"หรือจะเป็นอัตลักษณ์พลังที่ลุงทองใบพูดถึง" ธีรพลก้มหน้าพูดพึมพำจมอยู่ในความนึกคิด
"ไม่ผิด ในโลกของเจ้าเรียกเราว่า อัตลักษณ์พลัง แต่อัตลักษณ์พลังที่สถิตอยู่กับลุงเจ้าและตัวเรานั้นแตกต่างกัน สำหรับเราที่ถูกลิขิตให้มาสถิตอยู่กับเจ้าตั้งแต่เจ้ากำเนิด แต่ของลุงเจ้าเป็นอัตลักษณ์พลังที่ได้รับมาในภายหลัง เงื่อนไขในการพึ่งพาอาศัยย่อมแตกต่างกัน" สุบรรณอธิบาย
"ถ้าอย่างนั้น ที่ข้าปลดปล่อยเปลวไฟออกมาได้นั้นหรือเป็นเพราะท่านอยู่เบื้องหลังใช่หรือไม่?" ทันทีที่นึกเชื่อมโยงขึ้นได้ ธีรพลก็พลันโพล่งถามขึ้น
"ไม่ผิด ในเวลานั้นเราเพียงทดลองเชื่อมโยงพลังงานธาตุเข้ากับกายเจ้าดูเท่านั้น" สุบรรณพยักหน้าตอบ
"ในยามปกติ เราไม่สามารถเชื่อมโยงจิตเข้าหาเจ้าได้ เจ้าจึงไม่ได้รับการสื่อสารใดๆมาก่อน แต่สำหรับการเชื่อมโยงพลังงานธาตุนั้นกลับไม่เป็นปัญหา ผลจึงเป็นอย่างที่เจ้าเห็น แต่ตั้งแต่เจ้าเริ่มฝึกเชื่อมโยงจิตเข้าควบคุมพลังงานชีวิต จิตของเราก็เริ่มที่จะเคลื่อนเข้าหาจิตเจ้าได้มากขึ้น จนเมื่อครู่นี้ที่พลังงานชีวิตในกายเจ้าสูงขึ้น พวกเราจึงเชื่อมโยงหากันได้" สุบรรณสาธยายต่ออย่างละเอียด
"ถ้าอย่างนั้น ต่อจากนี้ข้าจะขอหยิบยืมพลังงานธาตุจากท่านได้อีกหรือไม่?" ธีรพลเอ่ยถามอย่างคาดหวัง เพราะตั้งแต่เห็นเปลวไฟดวงนั้นเป็นต้นมา เขาก็หลงใหลในอานุภาพของมันจนโงหัวไม่ขึ้น
"คำตอบคือทั้งได้และไม่ได้ หากอยู่ในยามปกติเหตุการณ์ไม่ขับขันจวนเจียน เจ้าจะต้องพึ่งพาฝีมือตนเอง แต่ถ้าหากสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คาดคิด เราก็จะให้เจ้าหยิบยืมพลังงานธาตุได้เพียงชั่วคราว แต่จงจดจำไว้ เนื่องจากเราเป็นอัตลักษณ์ที่ติดตัวเจ้ามาแต่กำเนิด พลังงานธาตุจึงเหลือระดับพลังเพียงสามในสิบส่วนเท่านั้น หากเจอยอดฝีมือที่จริงแท้เข้า เกิดพลาดพลั้งขึ้นมาเจ้าและเราได้แตกดับไปพร้อมกันเป็นแน่" สุบรรณเอ่ยตอบก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังในตอนท้าย
"จากนี้ข้าจะพูดคุยกับท่านได้อย่างไร?" ธีรพลที่ยังคงมีข้อสงสัยที่ค้างคาใจอยู่พลันเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
"ไม่ต้องกังวลไป ตอนนี้เจ้ากับเราเชื่อมโยงถึงกันแล้ว เจ้าสามารถสื่อสารกับเราได้ทุกเวลา" สุบรรณยิ้มตอบก่อนจะเอ่ยร่ำลาธีรพลเอาเสียดื้อๆ
"เจ้าไปเถิด เกลอเจ้ากังวลใจแย่แล้ว"
ทันทีที่สิ้นประโยคจิตของธีรพลก็พลันถูกดึงกระชากอีกครา แต่ครานี้กลับเคลื่อนย้อนไปราวกับร่างถูกดึงให้ลอยขึ้นไปในอากาศสูงหลายร้อยวา
เปรี้ยง!
เสียงท้ายทอยธีรพลกระแทกเข้ากับพนักพิงไม้จนเกิดเสียงดังสะท้าน
"ไอ้ธี เอ็งเป็นอย่างไรบ้าง? ข้านึกว่าเอ็งถูกผีดึงวิญญาณออกจากร่างไปแล้วเสียอีก" สิงห์ที่หน้าตาตื่นตระหนก รีบเข้ามาสำรวจดูอาการของเกลอรักในทันใด
"ข้าแค่ผล็อยหลับไปเท่านั้น ไม่มีอะไร" ธีรพลเอ่ยปดปิดบังให้เรื่องราวพ้นผ่านไปพร้อมกับยกมือขึ้นนวดท้ายทอยที่ปวดหนึบอยู่
"โธ่ ข้าก็อุตส่าห์นึกเป็นห่วงเอ็ง เห็นนั่งนิ่งไม่ไหวติ่งตั้งแต่ออกจากถ้ำขุนตานจนป่านนี้จวนจะถึงเขลางค์นครอยู่แล้ว" สิงห์เอ่ยกล่าวอย่างรำคาญใจ
ด้านธีรพลที่เข้าใจในความห่วงใยของเกลอรัก ก็จึงไม่ต่อปากต่อคำใดๆ เพียงหัวเราะยิ้มแห้งๆแก้เขินให้ผ่านพ้นไป
เขลางค์นครเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเวียงพิงค์ เดิมทีเขลางค์นครเคยเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟปลายทางของทางรถไฟสายเหนืออยู่หลายปี ดังนั้นที่นี้จึงเคยเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าจากพระนครมายังภาคเหนือของสยามประเทศมาก่อน ตัวเมืองจึงมีความเจริญรุ่งเรือง อีกทั้งยังมีชาวต่างชาติเข้ามาอาศัยอยู่จำนวนไม่น้อย และที่อยู่ห่างออกมาทางตะวันตกจากตัวเมืองไม่ไกลนัก เพียงข้ามฝั่งลำน้ำวังมาก็จะเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟขนาดใหญ่ประจำเขลางค์นคร
หลังจากเดินออกจากสถานีรถไฟมา เฮียจวงก็นำธีรพลและคณะ จ้างวานรถม้าสัญลักษณ์ประจำเขลางค์นครนำส่งไปยังอาคารพาณิชย์ในกาดกองต้าหรือที่ชาวท้องถิ่นเรียกกันติดปากกันว่าตลาดจีนในทันที
"สวัสดีครับ เฮียจวง" พนักงานที่ดูจะสนิทสนมรู้หน้าคร่าตาอีกฝ่ายเป็นอย่างดีพลันเอ่ยทักขึ้นอย่างพินอบพิเทาทันทีที่ได้พบหน้า
"สวัสดี" เฮียจวงทักตอบกลับอย่างมีมารยาท ก่อนจะชักนำทั้งคณะเดินตามพนักงานต้อนรับผู้นั้นไปยังภายใน
"เฮียสามอยู่หรือไหม?" เฮียจวงเอ่ยถามพนักงานคนดังกล่าว
"วันนี้เฮียสามภารกิจรัดตัว คงจะไม่ได้เข้ามา" พนักงานเอ่ยตอบอย่างนอบน้อมพร้อมกับเชิญให้ทั้งหมดนั่งพักรออยู่สักครู่ ส่วนตัวเขาเองหลังจากกล่าวขอตัวแล้วก็หายลับเข้าส่วนหลังของอาคารไป
"ไอ้ธี เอ็งว่า เจ้าของที่นี่ทำกิจการใดกัน เหตุใดตึกจึงได้ใหญ่มโหฬารออกปานนี้" สิงห์ที่มองดูตัวอาคารด้วยอาการตื่นเต้น เพราะยังไม่เคยเห็นที่ใดเฉพาะเพียงส่วนต้อนรับก็กินเนื้อที่กว้างขวางกว่าสามสี่คูหา
"คงจะเป็นการค้าใดสักอย่าง ที่นี่อยู่ติดแม่น้ำวัง อาจจะค้าไม้ซุงก็เป็นได้"
เนื่องจากภาคเหนือของสยามประเทศมีการให้สัมปทานป่าไม้กันในหลายพื้นที่ ซึ่งส่วนใหญ่สำนักงานของผู้ได้รับสัญญามักจะตั้งอยู่ริมแม่น้ำในหัวเมืองใหญ่ ธีรพลจึงคาดเดาไปในแนวทางนั้น
"สวัสดีเฮียจวง รอนานหรือไม่?" ชายในวัยราวๆห้าสิบหกสิบปีผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าผู้ดูแลสถานที่ เดินแย้มยิ้มออกมาจากหลังม่านเข้ามาจับมือเฮียจวงเอ่ยทักทายอย่างสนิมสนม
"เหล่าแปะ ไม่เจอกันหลายเดือนดูซูบผอมไปนะ" เฮียจวงเอ่ยทัก
"ผู้ใดจะสุขสบายเท่าเฮียจวงกันเล่า" เหล่าแปะเอ่ยกระเส้า
"ว่าแต่ ของชิ้นที่ว่ามาถึงหรือยัง?" เฮียจวงพลันเอ่ยตัดบทเข้าเรื่อง
"ของมาถึงแล้ว อยู่ด้านบน" เหล่าแปะตอบพร้อมกับผายมือเป็นการเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายขึ้นไปชมดูด้วยตัวเอง
แต่ครั้นไอ้ใหญ่และลูกน้องทำท่าจะเดินติดตามเจ้านายไป เหล่าแปะก็พลันยกมือขึ้นทัดทานไว้ จึงทำให้ทั้งหมดหยุดชะงักงงงันว่าเป็นเรื่องราวใด
"ต้องขออภัยเฮียจวงเป็นอย่างสูง ช่วงนี้ทางเราเข้มงวดกวดขันเป็นพิเศษ จึงอนุญาตให้มีผู้ติดตามได้เพียงผู้เดียวเท่านั้น" เหล่าแปะโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แม้การกระทำนี้จะเป็นการลิดรอนสิทธิของเฮียจวง แต่การพูดจาที่ผ่าเผยของเขาก็ทำให้เฮียจวงไม่อาจไม่ยอมรับคัดค้าน
"พวกเอ็งรออยู่นี่ ธี ขึ้นไปกับเฮียได้หรือไม่?"
ถึงคราที่ธีรพลต้องงงงันในการกระทำของเฮียจวง เพราะตลอดมาเฮียจวงมักจะใช้ให้ไอ้ใหญ่ติดสอยห้อยตามตัวอยู่เสมอ อีกทั้งสถานะของเขาก็ค่อนข้างครุมเครือจะจัดให้เป็นมิตรก็ไม่ใช่ศัตรูก็ไม่เชิง หากจะพูดในเรื่องของความไว้เนื้อเชื่อใจกลับเทียบไม่ได้กับไอ้ใหญ่ที่เป็นลูกน้องสายตรง แต่ในครั้งนี้เฮียจวงกลับร้องขอให้เขาติดตามไป ทำให้ธีรพลยิ่งขบคิดยิ่งไม่เข้าใจ
แต่ในด้านเฮียจวงที่ทราบอยู่แล้วว่ากิจการนี้เป็นธุรกิจใต้ดินผิดกฎหมาย แม้จะค่อนข้างมั่นใจในการรักษาความปลอดภัยของอีกฝ่าย แต่ครานี้ตัวเขาเองก็พกเงินติดตัวมาด้วยไม่น้อย ดังนั้นเพื่อความไม่ประมาท การมีผู้ช่วยอย่างธีรพลที่มีฝีมือสูงเยี่ยมติดตามไปด้วยย่อมประเสริฐกว่า และหากแม้ธีรพลจะไม่ยอมเข้าช่วยเหลือเมื่อเกิดเหตุการณ์คับขันฉุกเฉิน ตัวเขาก็มีไพ่ตายไว้บีบบังคับอีกฝ่ายให้ปฏิบัติตามได้อยู่เช่นกัน
แม้จะยังไม่ทราบในเจตนาที่แท้จริงของเฮียจวง แต่ในเมื่ออยู่ว่างไร้เรื่องราว ธีรพลก็จึงตอบรับอีกฝ่ายและเดินตามขึ้นไปยังชั้นสองในทันที
หลังจากเดินเข้าประตูบานใหญ่ ธีรพลและเฮียจวงก็มาพบเข้ากับโถงขนาดเล็กที่ยืนไว้ด้วยผู้ดูแลความปลอดภัยสถานที่ราวเจ็ดแปดคน ซึ่งเมื่อลองสำรวจดูแล้วก็พบว่าแต่ละคนดูมีฝีมือติดตัวอยู่มิใช่ชั่ว ซึ่งหากจะลองเปรียบดูก็คงจะเทียบเท่าหรือไม่ก็อ่อนด้อยกว่าไอ้ใหญ่ไม่มากนัก ซึ่งด้วยปริมาณกำลังพลขนาดนี้ ธีรพลก็พอที่จะคาดได้ว่าทั้งหมดนี้กำลังให้การอารักขาบางสิ่งบางอย่างที่มีราคาค่างวดอย่างยิ่งยวดอยู่
เมื่อผ่านการตรวจค้นอาวุธแล้วเสร็จ เหล่าแปะก็เชื้อเชิญทั้งสองให้เดินขึ้นไปบนชั้นสามของสถานที่ ซึ่งบริเวณนี้เองเป็นพื้นที่ในส่วนจัดแสดง และหากดูว่าพื้นที่ต้อนรับที่เบื้องล่างกว้างขวางใหญ่โตแล้ว ในพื้นที่ส่วนนี้กลับโอ่โถงกว้างขวางขึ้นกว่าอีกเป็นเท่าตัว อีกทั้งภายในยังถูกตกแต่งใส่คิ้วปิดบัว ไม้ถูกย้อมไว้ด้วยน้ำมันสีแดงยามกระทบด้วยแสงไฟสีส้มทำให้ทั้งชั้นดูหรูหราโอ่อ่าเป็นที่สุด
ภายในห้องมีแท่นไม้ตั้งสูงขึ้นมาจากพื้นราวครึ่งวาเศษ วางไว้ยังตำแหน่งกึ่งกลางห้องเรียงรายจำนวนหลายสิบต้น มีทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กแตกต่างกัน แต่ที่เบื้องบนมีโบราณวัตถุรูปร่างลักษณะต่างๆวางไว้ ส่วนที่มาก็มีจากทั้งในสยามประเทศและต่างแดน ทั้งที่เป็นพระพุทธรูปและเทวรูปเทพตามความเชื่อในแต่ละแห่งผสมปะปนกันไป ซึ่งแต่ละชิ้นก็ดูเหมือนมีค่ามากเสียจนแทบประเมินไม่ได้เฉกเช่นเดียวกัน
แต่แปลกก็ตรงที่ของชิ้นที่เฮียจวงถามหากลับไม่ใช่วัตถุมีค่าที่เรียงรายให้เห็นอยู่นี้ แต่กลับเป็นแท่นที่อยู่ลึกเข้าไปในอีกมุมหนึ่งซึ่งมีวัตถุวางตั้งไว้เพียงห้าชิ้น และที่ตำแหน่งกึ่งกลางนั้นก็คือพระพุทธรูปทรงเครื่องหล่อด้วยทองคำ ขนาดหน้าตักเก้านิ้วองค์หนึ่ง
"งดงามอะไรเช่นนี้"
ทันทีที่ได้พบเห็นเฮียจวงก็พลันพึงตาต้องใจ ใคร่เข้าไปจับต้องมองดูอย่างละเอียด แต่ก็ติดที่กฎของสถานที่ที่บังคับไม่ให้ผู้มา แตะต้องวัตถุใดๆหากยังไม่ได้ชำระซื้อวัตถุชิ้นนั้นอย่างถูกต้อง
"ตั้งราคาองค์นี้ไว้เท่าใด?" เฮียจวงที่ตื่นเต้นเสียจนแสดงอาการออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน เอ่ยถามขึ้นอย่างใจร้อน
"เพียงเฉพาะเนื้อทองคำในองค์พระพุทธรูปนี้ก็มีค่าเกินห้าพันบาท นี้ยังไม่นับความเก่าแก่และที่มาของของโบราณชิ้นนี้ และก็ต้องขออภัยเฮียจวงอีกครั้ง เรายังคงไม่สามารถจะขายพุทธรูปนี้ให้ได้ เนื่องจากมีผู้ให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก เฮียสามจึงได้ปรับเปลี่ยนวิธีเป็นการประมูลซื้อแทน" เหล่าแปะผู้ดูแลสถานที่โค้งคำนับ เอ่ยกล่าวอย่างนอบน้อมอีกครั้ง
เมื่อไม่เป็นดั่งหวัง เฮียจวงจากที่แย้มยิ้มเริงร่าก็พลันหน้าเสียไม่สบอารมณ์ในทันใด ของโบราณสิ่งนี้เป็นสินค้าชิ้นที่เขาหมายปองมาตั้งแต่ทราบข่าว อีกทั้งเขายังรู้แน่อยู่แก่ใจว่าตัวเขาเป็นลูกค้าประจำดีเด่นที่ใช้บริการสถานแห่งนี้ติดต่อกันมาเป็นเวลาหลายปี อย่างไรเสียก็น่าจะให้สิทธิพิเศษในการต่อรองซื้อก่อนผู้อื่น แต่นี้อีกฝั่งกลับเลือกที่จะใช้วิธีให้ลูกค้าประชันขันแข่งกันเอง แม้จะยุติธรรมแต่ก็เป็นวิธีที่ใช้ขูดเลือดขูดเนื้อรีดเงินจากผู้ซื้อได้มากเช่นกัน


## ตอนที่ 13 : เขลางค์นคร

"เฮียจวง ไม่พบกันเสียนานสบายดีหรือ?" เสียงชายวันกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยทักขึ้นจากทางด้านหลัง
"เฮียสมบัติ" โดยไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย หลังจากหันไปดูตามเสียง เฮียจวงก็กัดฟันเอ่ยชื่ออีกฝ่ายตอบกลับสั้นๆราวกับมีเรื่องราวความหลังที่ไม่ลงลอยกันอยู่ในที
"เฮียจวงก็สนใจพระพุทธรูปองค์นี้เหมือนกันหรอกหรือ ฉันก็ดั้นด้นมาจากเวียงโกศัย[1]ก็เพราะปรารถนาที่จะได้ครอบครองสมบัติชิ้นนี้เช่นกัน เหตุใดเราจึงได้ใจตรงกันเช่นนี้" เฮียสมบัติยิ้มหัวเราะร่า เดินเข้าหาตบไหล่เฮียจวงวางท่าทีราวกับสนิทสนมกลมเกลียวกัน
"เหล่าแปะ เฮียจวงให้ราคาเท่าใด ข้าให้เพิ่มเป็นสองเท่า" ดูท่าเฮียสมบัติก็จะยังไม่ทราบว่าของชิ้นดังกล่าวต้องผ่านการประมูลซื้อถึงจะได้มาครอบครอง จึงได้กล่าววาจาข่มเฮียจวงอยู่เช่นนี้
"ต้องขออภัย"
เหล่าแปะโค้งคำนับอีกครั้ง และทวนบอกกฎกติกาให้ทั้งหมดฟังอีกรอบ
"อีกสองวันจากนี้ เวลาสองทุ่ม จะเป็นกำหนดเวลาการประมูลสินค้าทั้งห้าชิ้นที่เบื้องหน้านี้ ในระหว่างนั้น ทุกท่านจะได้รับการดูแลจากทางเราเป็นอย่างดี เฮียจวง เฮียสมบัติ เชิญ เราจะให้เด็กๆส่งพวกท่านไปยังที่พัก" เหล่าแปะเอ่ยขึ้นพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญให้ทั้งหมดออกจากบริเวณไป
หลังจากเหล่าแปะจัดสรรรถม้าและบอกกล่าวกำชับสถานที่ให้กับคนขับอย่างดีแล้ว ทั้งหมดก็จึงเอ่ยอำลาส่งแขกสำคัญทั้งสองไปยังที่พักที่จัดเตรียมไว้
"เฮียจวง สนใจใคร่อยากแก้มือจากที่แพ้พนันคราที่แล้วหรือไม่?" เฮียสมบัติเอ่ยขึ้น ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่บนรถม้าคนละคันแล่นเคียงคู่ไปพร้อมกัน
"อีกสองวันก็จะถึงวันประมูล ไม่กลัวเงินไม่พอหรือ? เฮียสมบัติ" แทนที่จะตอบกลับ เฮียจวงกลับพูดจาเหน็บแนมอีกฝ่ายออกมาอย่างเปิดเผย
"กลัวเฮียจวงจะเพิ่มทุนให้เสียมากกว่า" เฮียสมบัติหัวเราะร่า
"อย่างนั้นก็ลองกันดูสักตั้งเป็นไร" เฮียจวงที่ก็ต้องการรักษาศักดิ์ศรีของตนไว้ หลังจากในครั้งที่แล้วที่พบกัน เขาแพ้พนันไปอย่างฉิวเฉียด จนทำให้อีกฝ่ายคุยโม้โอ้อวดอยู่ได้จนถึงวันนี้
"วันพรุ่งนี้ พบกันที่สนามพรรคม้าเหล็ก" เฮียสมบัติเอ่ยนัดหมาย ก่อนจะหัวเราะร่าพร้อมกับสั่งให้รถม้าแยกตัวเคลื่อนขบวนไปยังบ้านพักที่ทางกิจการค้าวัตถุโบราณจัดสรรให้
สำหรับบ้านพักที่ธีรพลและคณะได้ถูกจัดสรรให้เข้าพัก เป็นบ้านไม้หลังใหญ่มีหลายห้องนอน ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตลาดจีนออกมาเพียงราวหนึ่งกิโลเมตร ภายในมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน ถือได้ว่าเจ้าบ้านจัดการออกมาได้อย่างสมฐานะเฮียจวงผู้เป็นลูกค้าประจำดีเด่นยิ่ง
และกว่าที่ทั้งหมดจะจัดการแบ่งสรรขนสัมภาระเข้าห้องแล้วเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยเข้าบ่ายแก่แล้ว ทีแรกธีรพลคิดว่าจะออกไปเดินสำรวจเมืองเขลางค์นครเสียหน่อย แต่สิงห์เกลอรักกลับตอบปฏิเสธขอนอนพักผ่อน ดังนั้นธีรพลจึงต้องจำใจนอนแกร่วอยู่ภายในห้องจนกระทั่งถึงเวลาจุดไต้เข้าไฟ
ทันทีที่ฟ้ามืดค่ำลงอาหารการกินก็ถูกจัดส่งเข้ามายังบ้านพักที่เป็นเอกเทศอยู่ไม่ขาดสาย อีกทั้งยังมีเหล้ากลั่นสุราต้มของดีจากท้องถิ่นให้ทั้งหมดได้ดื่มกินอย่างไม่อั้น นอกจากนี้ที่สำคัญที่สุดเจ้าของสถานที่ยังทุ่มทุนจ้างวานหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อยหลายนางมาปรนนิบัติพัดวีร้องรำทำเพลงรินสุรา ในบางครั้งก็ถึงขั้นล้วงลึกถึงเนื้อถึงตัวใช้จริตมารยาล่อหลอกเสียจนหลายคนเกิดกำหนัดเสียอาการต่อหน้าทั้งหมด ซึ่งเฮียจวงที่หน้าบูดบึ้งมาทั้งบ่ายก็ยังไม่เว้นถูกอาการนี้ระบาดใส่ โทสะที่เคยมีแทบสลายคลายไปจนหมดสิ้น
ถือได้ว่าการซื้อใจทุ่มทุนเลี้ยงดูปูเสื่อของเจ้าของสถานที่ในคราครั้งนี้ประสบผลสำเร็จอย่างงดงาม ทั้งเฮียจวงและลูกน้องในเวลานี้ดื่มด่ำจนเมามายพลางเอ่ยชมเฮียสามและเหล่าแปะไม่ได้ขาดปาก ไม่เว้นแม้แต่สิงห์ที่ก็ปล่อยตัวปล่อยใจส่องเสพกับความสุขทางกายนี้อย่างเต็มที่ ตัดกับธีรพลที่คิดต่างเพียงแต่ดื่มกินอย่างพอเหมาะและไม่ยุ่งเกี่ยวแตะต้องหญิงใด
"ไอ้ธี นานๆจะได้มีความสุขแบบนี้ เอ็งไยไม่ปล่อยให้น้องๆเขาได้ดูแลเอ็งสักหน่อย" สิงห์เอ่ยขึ้น ก่อนจะเอียงคอหอมแก้มหญิงสาวที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายพร้อมกับลวนลามอีกฝ่ายอย่างย่ามใจ
"ยกให้เอ็งเลยแล้วกัน ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสวยสุข" ธีรพลตอบอย่างรำคาญ
"ข้ารู้ ว่าเรามาที่นี่เพื่อทำงานชดใช้หนี้ แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวกับการหาความสุขที่ตรงหน้าไม่ใช่หรือ หรือว่า...เอ็งกังวลใจเรื่องหญิงที่ชื่อนวล?" สิงห์เอ่ยกล่าวอ้างอย่างมีเหตุผล
"นั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่ง แต่เอาเป็นว่าข้ายังไม่มีกะจิตกะใจอยากเสเพลในตอนนี้" ธีรพลเอ่ยตอบอย่างเปิดเผย ก่อนจะกล่าวขอตัวหลีกหนีจากงานสังสรรค์ออกไปเดินเล่นที่เบื้องนอก
ธีรพลเดินเตร็ดเตร่ออกจากบ้านพัก ผ่านถนนสายหลักจวบจนพบเข้ากับสะพานขาวทางสัญจรหลักที่ใช้ข้ามแม่น้ำวัง เวลานี้ทุกที่ทางเงียบสงัด บ้านเรือนร้านค้าทั้งหมดปิดประตูลงดาลไว้แน่นสนิท ความมืดจึงปกครองพื้นที่ส่วนมากไปโดยปริยาย แต่แปลกตรงที่แม้จะมืดมากเท่าใดก็ตาม แต่ในสายตาของธีรพลกลับมองสังเกตเห็นรายละเอียดต่างๆได้อย่างน่าประหลาด
แน่นอนว่าสายตาที่ดีขึ้นนั้นเป็นผลมาจากการบังคับใช้พลังงานชีวิตภายในกายได้คล่องแคล่วขึ้น และยิ่งในยามที่พลังงานภายในกายเกือบเต็มเปี่ยมเช่นนี้ หลังจากจิตสั่งการ พลังงานชีวิตก็พลันหมุนเคลื่อนหนุนเนื่องผ่านเส้นลมปราณ หล่อเลี้ยงอวัยวะและมัดกล้ามเนื้อเหล่านั้นทำให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้น พูดได้ว่าในขณะนี้ธีรพลสามารถเพิ่มศักยภาพร่างกาย หยัดยืนบนขั้นว่างเปล่าได้อย่างมั่นคงดีแล้ว จะเหลือก็เพียงแต่การฝึกฝนควบคุมพลังงานชีวิตเข้าใช้ในสถานการณ์จริงให้คล่องแคล่วชำนาญเท่านั้น
"สุบรรณ"
ธีรพลทดลองส่งเสียงร้องเรียกทางกระแสจิต นึกทดสอบดูว่าเรื่องที่เกิดเมื่อเช้านี้ไม่ได้เกิดจากอาการหลอนหรือฝันไป
"มีอะไรหรือ?" เสียงสุบรรณตอบก้องในหัว
"เรื่องจริงแหะ" ธีรพลพึมพำ
"จริงแท้แน่นอน ไม่ได้ฝันแต่อย่างใด" สุบรรณที่รับรู้ในทุกความรู้สึกนึกคิดของธีรพล จึงได้เอ่ยไขข้อข้องใจโดยที่ธีรพลไม่ต้องไถ่ถาม
"เมื่อกลางวัน ที่บอกว่าเหลือพลังงานธาตุเพียงสามส่วนนั้นหมายความว่าอย่างไร?" ธีรพลพลันเอ่ยถามเรื่องราวที่ค้างคามาตั้งแต่เมื่อช่วงเช้าต่อ
"อย่างที่เคยบอกว่าอัตลักษณ์พลังนั้นมีหลากหลายรูปแบบ แต่โดยปกติทั่วไปจะเป็นการรวมตัวกันของพลังงานธาตุที่บริสุทธิ์ ซึ่งพอนานวันเข้าหลายร้อยหลายพันปี พลังงานกลุ่มนั้นก็จะเกิดอัตลักษณ์หรือรูปลักษณ์ที่มนุษย์เห็นขึ้น และถ้าโชคดีหากสามารถคงสภาพผ่านกาลเวลาอย่างยาวนานมาได้ก็จะเกิดปัญญาญาณขึ้น ซึ่งก็จะทำให้สามารถมีความคิด สามารถเลือกกระทำได้ตามใจ มีจิตสติปัญญาเป็นของตัวเอง แต่อัตลักษณ์พลังก็เหมือนกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ก็คือไม่สามารถที่จะคงอยู่ได้ตลอดกาล ซึ่งเมื่อพอเวลาสิ้นวัฏจักร พลังงานที่สะสมไว้และจิตที่สถิตอยู่ ก็จะแตกสลายกลับคืนสู่ธรรมชาติดังเดิม แต่ในกรณีของเรา ขณะที่จะสิ้นวัฏจักรดวงจิตจะแตกสลาย พลังงานใกล้แตกซ่านสูญสิ้นอยู่เต็มที แต่เพราะพลังบางอย่างหรืออาจจะเป็นโชคชะตาที่ฉุดรั้งเราไว้ จึงทำให้ดวงจิตและพลังงานบางส่วนของเราถูกชักนำให้เข้าไปสถิตอยู่ในร่างของเจ้าที่อยู่ในครรภ์มารดาราวปาฏิหาริย์ จิตเราจึงยังคงอยู่บนโลกใบนี้ต่อไป โดยที่พลังที่เคยเกรียงไกรในอดีตก็หลงเหลือเพียงที่บอกให้เจ้าทราบ" สุบรรณสาธยาย
"แล้วพลังงานที่เหลือเล่าไปยังที่ใดแล้ว?" ธีรพลสอบถามต่อ
"ขณะที่ดวงจิตกำลังถูกเคลื่อนย้าย พลังงานที่เหลือก็ได้แตกกระจายออกเป็นเจ็ดกลุ่มใหญ่พุ่งกรีดผ่านทางฟ้าออกไปคนละทิศละทาง เราเพียงแต่รับรู้ได้ด้วยจิตว่าก้อนพลังงานเหล่านั้นยังคงอยู่ครบถ้วน แต่ปัญหาคือไม่รู้จริงๆว่าอยู่ที่ใดบ้าง" ดั่งมนุษย์ที่ขาดอวัยวะในร่างกายไป สุบรรณตอบขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงแววหม่นหมองไร้สิ้นหนทางให้ตนเองกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์ได้ดังเดิม
"ชาตินี้เราสองถูกลิขิตให้มีชีวิตผูกติดกัน ต่อจากนี้เรื่องของท่านก็คือเรื่องของข้า ข้าขอให้สัจจะวาจา ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะช่วยเหลือท่าน ให้ได้รับพลังงานทั้งหมดกลับคืนมาให้ได้" ธีรพลกล่าววาจาให้สัญญาอย่างฮึกเหิม ถึงแม้ตัวเขาจะทราบดีว่าตัวเองอาจไม่มีทุนรอนใดที่จะช่วยเหลืออีกฝ่ายได้ แต่สำหรับความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นตั้งใจแล้ว เขาก็มั่นใจว่าตัวเขาก็พร้อมที่จะช่วยเหลือจากใจจริง ซึ่งทางสุบรรณก็รับทราบได้เป็นอย่างดี
"ขอบน้ำใจเจ้ามาก" สุบรรณตอบกลับด้วยความซาบซึ้งใจ สำหรับกับการกระทำของธีรพลในครานี้ ทำให้ตัวเขารู้ว่าโชคชะตาได้กำหนดให้เขามาสถิตอยู่กับคนที่ถูกต้องเหมาะสมดีแล้ว และการเดินทางของทั้งคู่ก็กำลังจะเปิดม่านอย่างเป็นทางการนับแต่นี้เป็นต้นไป
เพล้ง!
เสียงกระจกแตกละเอียดร่วงกราวพลันดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างสายหนึ่งพุ่งกระโจนทะลุหน้าต่างกระจกชั้นสองของสถานที่ขายวัตถุโบราณออกมา ก่อนที่ร่างจะทิ้งตัวลงบนริมฝั่งน้ำอย่างแผ่วเบา
"เร็ว รีบตามไป!"
เสียงสั่งการดังสะท้อนขึ้นในความเงียบสงบ พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์มากกว่าสิบรายกรูกันออกมาจากประตูหลังอาคาร ชี้ไม้ชี้มือส่งสัญญาณให้ติดตามผู้บุกรุกอย่างไม่ลดละ
แต่ทันทีที่ฝ่ายดูแลความปลอดภัยจะเข้าล้อมจับ เงาร่างชุดดำที่ปกปิดใบหน้าสายนั้นก็พลันเหินร่าง กระโดดข้ามผ่านผิวน้ำกว่าสี่วาตกลงบนท่อนซุงที่ลอยคว้างอยู่กลางลำน้ำตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ก่อนจะสลับเปลี่ยนจังหวะใช้ไม้ต่างพื้นยันกระโดดข้ามช่องว่างกว่าอีกสองสามวา ทิ้งตัวลงยังอีกฝากฝั่งของแม่น้ำอย่างราบเรียบ
ด้านผู้ติดตามที่รู้ตัวว่าไม่สามารถกระทำตามได้ จึงได้แต่ส่งเสียงเอะอะโวยวายชักนำให้ทั้งคณะติดตามโดยใช้สะพานข้ามน้ำไป ซึ่งนั่นก็ทำให้ต้องเสียเวลาในการอ้อมเป็นวงอยู่พอสมควร
ด้วยความชะล้าใจ หลังจากที่ทิ้งตัวลงยังอีกฝั่งหนึ่งของลำน้ำอย่างมั่นคง เงาร่างปริศนาก็เยาะย่างอย่างสบายใจ คาดว่ากว่าอีกฝ่ายจะติดตามมาทัน ถึงเวลานั้นก็คงจะหลบหนีจากไปได้ไกลแล้ว แต่ก็ยังไม่ทันได้คลายใจดี เงาร่างสายหนึ่งที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วก็ตามติดมาทันในระยะที่เห็นกันอยู่ไม่ไกล
แม้จะเกินคาดที่มีผู้มีฝีมือสามารถหลบรอดการรับรู้ติดตามมาได้ทัน แต่แทนที่จะตกใจเงาร่างปริศนานั้นก็เลือกทางสายหนึ่งทดสอบความสามารถของผู้ติดตาม ร่างวิ่งเรียบฝั่งน้ำก่อนจะถีบยันกายตีลังกาข้ามกำแพงไม้ที่สูงกว่าวาครึ่ง ตกลงยังสวนหลังบ้านแห่งหนึ่งไปอย่างว่องไว
ด้านผู้ที่ติดตามก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกเสียจากธีรพลที่เห็นเหตุการณ์อย่างถนัดชัดตา เมื่อทราบว่าอย่างไรฝ่ายที่ไล่ล่าก็ไม่มีทางที่จะตามติดเงาปริศนาที่คาดว่าเป็นขโมยนั้นได้ทัน เขาจึงตัดสินใจระเบิดฝีเท้าติดตาม หมายเข้าผัวพันชะลอเงาร่างชุดดำปริศนานั้นไว้ก่อน เพื่อที่จะให้ฝ่ายไล่ล่าติดตามเข้าล้อมจับในภายหลัง
คำอธิบาย
[1]เวียงโกศัย หรือก็คือ จังหวัดแพร่ในปัจจุบัน


## ตอนที่ 14 : หญิงปริศนา

เพียงชั่วลมหายใจเข้าออกไม่กี่ครา ธีรพลที่เคลื่อนอย่างแคล่วคล่องว่องไวอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนก็พบกับกำแพงไม้ที่เงาปริศนาได้กระโดดข้ามผ่านไป ด้วยความมั่นใจดั่งที่เคยเกิดขึ้นตอนดึงเกวียนให้หลุดพ้นจากการตกเขา ธีรพลพลันเร่งฝีเท้าขึ้น พลังงานชีวิตภายในกายหมุนเร็วรี่ ร่างกระโดดลอยค้างสูงเข้าหากำแพงอย่างรวดเร็ว
แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นดั่งหวัง การควบคุมพลังชีวิตยังไม่ต่อเนื่องสม่ำเสมอ ร่างจากที่เคยจะลอยข้ามผ่านไปอย่างง่ายดายกลับล่วงหล่นลงกลางทาง แต่โชคยังดีที่มีมือข้างหนึ่งยึดเหนี่ยวรั้วไม้ไว้ได้ทันการณ์ ร่างจึงไม่พุ่งชนรั้วไม้อย่างเสียหลัก
ฟู่ว!
ธีรพลผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก  เป็นเพราะการควบคุมการไหลเวียนพลังงานงานชีวิตที่ยังไม่ชำนาญดีพอ พลังงานจึงขาดห้วงร่างร่วงตกลงก่อนถึงที่หมาย แต่อย่างไรเสียครั้งนี้ก็เป็นประสบการณ์ครั้งแรก เขาจึงไม่นำมาคิดกังวลให้มากความพลางเกร็งกำลังดึงตัวตีลังกาลงยังอีกฝากฝั่งหนึ่งของรั้วไม้ไป
แต่ขณะที่เท้ายังไม่ทันได้แตะพื้นดี ฝ่ามือข้างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับไอเย็นที่ทำให้รู้สึกหนาวซึ้งถึงขั้วหัวใจ เงาร่างชุดดำปริศนาอาศัยจังหวะที่ธีรพลยังไม่ทันได้ลงพื้นตั้งหลักมั่น ส่งฝ่ามือเข้าประทับทรวงอกด้วยจังหวะเวลาที่พอดีเป็นที่สุด
แม้จะเหมือนขับขันจวนเจียน แต่ธีรพลที่ระวังตัวคาดการณ์การลอบโจมตีไว้ก่อนหน้าแล้ว เมื่อเห็นฝ่ามือเคลื่อนเข้าหา ก็พลันปล่อยหมัดตรงอันทรงพลังเข้าปะทะกับฝ่ามือแฝงไอเย็นข้างนั้นอย่างถนัดถนี่
หมับ!
ฝ่ามือข้างดังกล่าวแทนที่จะเข้าหักหาญปะทะกำลังกับกำปั้นของธีรพล แต่กลับพลิกเปลี่ยนเป็นคว้ากำ ดึงรั้งกระชากแขนทั้งข้างลง จนทำให้ธีรพลที่ไม่มีหลักอยู่แล้วหน้าคว่ำลงอย่างไม่อาจต้านทาน
โครม!
หน้าท้องธีรพลกระแทกพื้นจนบังเกิดเสียงดังสะท้าน ผลจากการประมือครั้งแรกธีรพลตกเป็นฝ่ายเสียเชิงพ่ายแพ้กินดินเข้าเต็มรัก
และก็ดูเหมือนฝ่ายร่างชุดดำปริศนาจะย่ามใจในฝีมือที่เหนือกว่า แทนที่จะรีบหลบหนีไปแต่กลับยืนนิ่งมองดูธีรพลอย่างสังเวช กวักมือเร่งให้เขาบุกโจมตีเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว
เมื่อเป็นดังนั้นก็พานสมใจธีรพลที่กำลังต้องการจะแก้มือ เขาจึงรีบยันตัวลุกขึ้นปัดเนื้อตัวที่เปื้อนดินอย่างลวกๆ ตั้งท่าสืบเท้าเข้าหา ปล่อยหมัดซ้ายเร็วออกจู่โจมที่ใบหน้า
ทึบ!
และก็เป็นอีกครั้งที่หมัดของธีรพลต้องถูกฝ่ามือของอีกฝ่าย ปาดเข้าที่ข้อมือจนเบี่ยงเบนออกไปจนไม่อาจหักห้าม แต่ครานี้อาวุธที่ธีรพลจงใจปล่อยออกกลับเป็นการใช้เพื่อหยั่งเชิงดูแนวทางการต่อสู้ของอีกฝ่าย ซึ่งก็ทำให้รู้ว่าที่อีกฝ่ายไม่เข้าปะทะกันโดยตรงนั้น ก็เป็นเพราะมีแนวทางฝีมือในเชิงรับที่ใช้กำลังน้อยกว่าเข้าชิงชัย อาศัยจังหวะเวลาและชั้นเชิงขั้นสูงเข้าตีโต้สวนกลับ ซึ่งโดยส่วนใหญ่ผู้ฝึกหมัดมวยในแนวทางนี้ก็มักจะเป็นสตรีที่มีสรีระอ่อนด้อยกว่าเพศชายฝึกฝนกัน
ทันทีที่คิดขึ้นได้ธีรพลก็กำหนดแผนการทดสอบขึ้นในใจ ร่างพลันเคลื่อนเข้าหาในระยะประชิด แต่แทนที่จะปล่อยหมัดง้างเตะอย่างบ้าระห่ำ แต่กลับปรับหมัดเป็นกรงเล็บชิงปลดปล่อยออกหมายขยุ้มเข้าที่อกของอีกฝ่าย
ด้านร่างชุดดำปริศนาเมื่อทราบเจตนาของธีรพล ก็รีบปัดป่ายโยกย้ายท่าจู่โจมด้วยความโมโหเป็นพัลวัน จนขาดสติยั้งคิดถูกธีรพลล่อลวงให้ลืมเลือนการรักษาสภาวะตั้งรับ ปล่อยฝ่ามืออันเย็นเยือกคู่หนึ่งพุ่งเข้าประทับทรวงอกเพื่อต้องการสร้างระยะห่างช่องว่างให้มีเวลาได้ปรับเปลี่ยนกลยุทธ์
หมับ!
แต่ไม่ทันการณ์เสียแล้ว ทันทีที่รู้สึกตัว มืออันทรงพลังคู่หนึ่งของธีรพลก็คว้าจับเข้าที่ข้อมือของคนชุดดำ แต่เป็นเพราะพลังที่แฝงมาพร้อมไอเย็นนั้นรุนแรงไม่น้อย แม้ไม่ทันได้กระทบถึงแต่พลังอ่อนยุ่นสายหนึ่งก็พลักให้ธีรพลล้มหงายลงไปทั้งในลักษณะนี้
"ปล่อย!"
คนชุดดำเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธแค้น พร้อมๆกับพยายามขัดขืนดิ้นรนขยับมือและเท้าที่ธีรพลพันธนาการกอดไว้แน่น
"ไม่ เหตุใดจึงต้องปลดปล่อยโจรขโมยของ" ธีรพลทำเสียงเข้ม พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งพยายามควานหาวัตถุโบราณภายในกายของคนชุดดำ ซึ่งนั้นก็ทำให้เขารับรู้ได้ถึงเรือนร่างของหญิงสาวที่สมส่วนนางหนึ่งตามที่เขาได้คาดการณ์ไว้
"หยุดล่วงเกินเราเดี๋ยวนี้!"
สาวชุดดำในตอนนี้ที่ดูจะโกรธจัดในพฤติกรรมอันอุกอาจของธีรพล จึงได้ร้องตวาดขึ้นโดยไม่กังวลว่าจะเปิดเผยตำแหน่งให้ผู้ติดตามที่เหลือล่วงรู้
"เหตุใดจึงต้องให้เกียรติเจ้าด้วย เจ้าขโมยสิ่งของใดไป เอาออกมาเดี๋ยวนี้" ธีรพลเอ่ยพูดเร็วรี่ ก่อนจะควานหารุกหนักในบริเวณที่เป็นจุดล่อแหลมของอีกฝ่ายอีกคราหนึ่ง
"เราไม่ใช่โจร พวกมันต่างหากที่เป็นโจรขโมยพระพุทธรูปทองคำมา" สาวชุดดำเอ่ยตอบ ก่อนจะใช้ช่องว่างจุดโหว่ระหว่างที่ธีรพลขบคิด กัดจมเขี้ยวเข้าที่บ่าไหล่ของธีรพลอย่างถนัดถนี่
"โอ๊ย!"
ธีรพลร้องลั่นขึ้นด้วยความเจ็บปวดพลางรีบพลักตัวอีกฝ่ายออกให้พ้นกาย ก่อนรีบยันร่างลุกขึ้นตรวจดูบาดแผลรอยรูปเขี้ยวที่มีเลือดไหลซึมออกมา
"เจ้าร้ายกาจเกินไปแล้ว" แม้จะไม่เห็นใบหน้าที่ถูกปกปิดอยู่ภายใน แต่ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือนี้ ธีรพลก็พอจะคาดเดาได้ว่าหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้านี้กำลังร่ำไห้น้ำตาหนองหน้าอย่างไม่อาจสะกดข่ม
"ครั้งนี้เราจะขอขัดคำสั่งอาจารย์ วันนี้เราจะฆ่าเจ้า เหตุที่เหยียดหยามศักดิ์ศรีเรา" สาวชุดดำสูดอัดลมหายใจสั้นๆเฮือกหนึ่ง สะกดข่มอารมณ์ความรู้สึกอันพลุ่งพล่าน ตั้งท่าย่อกายเล็กน้อย ฝ่ามือพลันกรีดผ่านอากาศธาตุอย่างเอื่อยเฉื่อยราวร่ายรำเพลงบทหนึ่ง
ทันทีที่ท่วงท่าถูกใช้ออก ไอเย็นอันหนาหนักหลายสายก็พลันพุ่งออกจากร่างสาวชุดดำ และหมุนวนรอบกายดั่งเกลียวคลื่นม้วนตลบไปมาอย่างแผ่วพลิ้วเป็นห้วงควงสลับกันไปมา แลดูไปคล้ายกับกระแสน้ำที่ไหลเวียนอยู่กลางฟ้า ซึ่งงดงามตระการตายิ่ง
นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ธีรพลเริ่มฝึกฝนใช้พลังงานชีวิต ที่ได้เผชิญหน้ากับคนที่สามารถใช้พลังถึงขั้นปลดปล่อยพลังงานธาตุภายในกายออกมาได้ จากคำบอกเล่าที่ลุงทองใบได้เคยอธิบายไว้ ตัวเขาคาดว่าหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้านี้น่าจะฝึกฝนได้ถึงขอบเขตขั้นควบคุมหรืออาจจะถึงขั้นรังสรรค์เลยก็เป็นได้ โดยไม่ต้องสงสัย ด้วยฝีมือระดับนี้สาวชุดดำคนดังกล่าวสามารถที่จะฆ่าธีรพลได้ดั่งที่กล่าวอ้างจริง ซึ่งนั้นก็ทำให้ธีรพลต้องพลันตื่นตัวตั้งท่าป้องกันขึ้นอย่างรัดกุมในทันใด
ในจังหวะนั้นเอง สาวชุดดำก็เริ่มหมุนแขนทั้งสอง กรีดมือประสานเชื่อมเป็นวงกลมจากเบื้องหน้า แล้วดึงมือเข้าประกบกันจนทำให้พลังงานธาตุโดยรอบสอดประสานสร้างขึ้นเป็นลำน้ำขนาดความหนาราวหนึ่งคืบ
และขณะที่ลำน้ำยังเคลื่อนไหวอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่นั้น สาวชุดดำก็พลันรั้งแขนทั้งสองจากเดิมที่อยู่หน้าหดรั้งไปยังเบื้องหลัง ก่อนจะหมุนกายไปหนึ่งรอบ ฝ่ามือเหวี่ยงสั่งให้ลำน้ำเคลื่อนที่จากล่างขึ้นบน จนพลังงานกลุ่มนั้นเร่งความเร็วได้ถึงขีดสุด จึงได้ถูกปลดปล่อยพลังออกด้วยความเร็วที่แทบมองตามไม่ทัน
กระแสน้ำอันเชี่ยวกรากราวกับงูใหญ่ตัวหนึ่งหลุดพ้นจากพันธนาการพุ่งเข้าหาธีรพลอย่างบ้าคลั่ง หัวลำน้ำพลันแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นหัวศรยักษ์ขนาดร่วมศอก แหวกผ่าอากาศจนบังเกิดเสียงซู่ซ่าราวกับเสียงเกลียวคลื่นสาดซัดกระทบหาด ความรุนแรงไม่ต่างจากการทุ่มหินก้อนใหญ่กระแทกใส่
"สุบรรณ!"
เนื่องจากเหตุการณ์ขับคันจวนเจียน ธีรพลรู้ว่าด้วยกำลังตัวเขาเองนั้นคงไม่สามารถที่จะต้านรับพลังงานที่แฝงมากับลำน้ำนี้ได้แม้สักส่วนเดียว การขอความช่วยเหลือจากสุบรรณจึงเป็นเพียงทางออกเดียวที่จะแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้านี้ให้ผ่านพ้นไปได้
ตูม!
หลังจากเพลิงสีส้มมอดดับไป ราวกับลำน้ำกระทบถูกของแข็งที่สามารถต้านทานพลังงานที่แฝงมาได้ทั้งหมด ละอองน้ำเล็กใหญ่ก็พลันแตกกระจายออกไปหลายวาโดยมีจุดปะทะเป็นศูนย์กลาง
ร่างของธีรพลก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งพร้อมด้วยท่าร่างที่ยังคงอยู่ในท่ายกหมัดค้างป้องกันตัวไว้ พร้อมกับเงาร่างของครุฑสีแดงตนหนึ่งที่พลันจางหายไปกับไอน้ำสีขาวขุ่นซึ่งระเหยขึ้นเป็นเส้นสาย
"นั่น!"
หญิงสาวชุดดำแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง ฝีมือคู่ต่อสู้ที่ก่อนหน้านี้เธอได้ประมือด้วย กับชายผู้ที่รับท่าโจมตีสุดกำลังของเธอเมื่อครู่นี้ได้ นั้นแตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน
"เจ้ามีอัตลักษณ์พลังสถิต"
สาวชุดดำเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ เธอแทบจะไม่อยากเชื่อว่าเธอวิเคราะห์พลังฝีมือของอีกฝ่ายผิดพลาดไปได้ขนาดนี้ เพราะในตอนแรกจากการจับกระแสพลัง เธอค่อนข้างมั่นใจว่าคู่มือของเธอเป็นเพียงผู้เริ่มต้นฝึกฝนใช้พลังงานชีวิตเท่านั้น แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวกลับมีฝีมือก้าวล้ำเธอไปอีกหลายขั้น
"กระจายตัวออกไป ค้นหาให้ทั่วอย่าให้ผู้มาก่อกวนหลบรอดไปได้" เสียงตะโกนสั่งการจากเขตพื้นที่ริมฝั่งน้ำที่อยู่ไม่ห่างออกไปนักของเหล่าแปะ ชายผู้ดูแลสถานที่ที่ธีรพลพบหน้าเมื่อตอนกลางวันดังรอดเข้ามา จนทำให้ทั้งสองที่อยู่ในเหตุการณ์นิ่งค้างจดจ่อจ้องมองคุมเชิงกันไปมาโดยไม่กระทำสิ่งใด
ด้านหญิงสาวชุดดำ แม้ใจอยากจัดการธีรพลเพื่อระบายความคับแค้นมากเพียงใดก็ตาม แต่ในตอนนี้อีกฝ่ายถึงขั้นมีอัตลักษณ์พลังสถิต อย่างไรเสียหากตัดสินใจสู้ต่อไปท้ายที่สุดก็คงต้องกลายเป็นตัวเธอเองที่ต้องพ่ายแพ้ นี่ยังไม่ต้องพูดถึงกองหนุนของคู่กรณีที่ติดตามมาทันแล้ว เมื่อเป็นดังนั้นหญิงสาวชุดดำก็จึงตัดสินใจหลบหนีเข้าเงามืดไปในทันที
แม้เงาร่างของเธอจะจากหายไปจนลับตาแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังคงขบคิดไม่เข้าใจอยู่ว่า เหตุใดศัตรูที่ลวนลามด่าทอกล่าวหาว่าเธอเป็นโจรเมื่อตะกี้ จึงไม่ป้องปากตะโกนร้องเรียกให้ผู้ไล่ล่าติดตามเข้ามาช่วยเหลือจับกุม ซึ่งนั้นก็ยังคงเป็นปริศนาอยู่ในใจของเธอต่อไปในลักษณะนี้
ฟู่ว!
ธีรพลถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลังจากรอดพ้นวิกฤตมาได้อย่างหวุดหวิด ที่เขายอมปลดปล่อยหญิงสาวชุดดำให้จากไปโดยง่ายดายนั้น เป็นเพราะเขารู้สึกสงสัยใจในความโปร่งใสของสถานกิจการขายโบราณวัตถุว่าเป็นจริงดั่งคำกล่าวอ้างของหญิงชุดดำนั้นจริงหรือไม่ เมื่ออีกฝ่ายยังไม่สามารถนำสิ่งของใดไปได้และความจริงยังไม่อาจพิสูจน์ทราบ ธีรพลจึงตัดสินใจไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องราวจนทำให้ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดต้องเสียเปรียบ
"เหล่าแปะ ทางนี้" ธีรพลร้องเรียกให้อีกฝ่ายเข้ามายังสถานที่ต่อสู้ และแสร้งทำเป็นบาดเจ็บบอบช้ำหนักนั่งทรุดลง แต่แท้จริงแล้วเพียงปวดแสบปวดร้อนเนื่องจากเส้นลมปราณไม่เคยรองรับพลังงานธาตุที่เข้มข้นเช่นนี้มาก่อนเท่านั้น
หลังจากเหิรร่างเข้ามาเหล่าแปะก็จดจำอีกฝ่ายที่เป็นผู้ติดตามเฮียจวงได้ในทันที บวกกับเห็นร่องรอยของการต่อสู้อันดุเดือด เหล่าแปะจึงเชื่อโดยสนิทใจว่าธีรพลต่อสู้กับโจรชุดดำจนบาดเจ็บบอบช้ำ ก่อนที่ฝ่ายหลังจะหลบหนีจากไป
เหล่าแปะหลังจากสั่งการให้ลูกน้องชุดหนึ่งติดตามหญิงชุดดำปริศนานั้นไปแล้ว เขาก็กลับมาตรวจสอบอาการบาดเจ็บของธีรพลดู ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องบางส่วนช่วยพยุงธีรพลกลับไปยังร้านค้าวัตถุโบราณในทันที


## ตอนที่ 15 : พรรคม้าเหล็ก

"ขอบน้ำใจเจ้ามาก ที่มีประสงค์ดีต่อกิจการพวกเรา" เหล่าแปะเอ่ยขึ้น หลังจากได้รับฟังเรื่องราวการติดตามตัวโจรชุดดำจากธีรพล
"เมื่อสามารถกระทำได้ ย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือ"
แน่นอนว่าเรื่องที่ธีรพลแจงรายละเอียดเหตุการณ์ให้ฟังนั้นบอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบจริง แต่ยกเว้นบทสนทนาและข้อมูลของสาวชุดดำนั้นไว้
"โชคยังดีที่เราไหวตัวทัน นำสินค้าไปจัดเก็บไว้อีกสถานที่หนึ่งได้ทันการณ์ ไม่เช่นนั้นหากถูกขโมยไปได้ เราคงโดนเฮียสามลงโทษสถานหนักเป็นแน่" เหล่าแปะทอดถอนใจอย่างโล่งอก เผลอเอ่ยปรับทุกข์ให้ธีรพลฟัง
"แปลกจริงที่โจรชุดดำนั่นไม่ได้ขโมยสินค้าใดไปสักชิ้น หรือนี่แสดงว่ามันต้องการสิ่งหนึ่งสิ่งใดโดยเฉพาะใช่หรือไม่?" ธีรพลโยนหินถามทางเอ่ยอย่างชวนให้ครุ่นคิด
"ไม่ใช่หรอก น้องเราคิดมากไปแล้ว มันก็คงเป็นเพียงโจรทั่วไปเท่านั้น" เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดเปิดเผยเรื่องราวภายในต่อหน้าบุคคลภายนอกมากไป เหล่าแปะจึงชิงตัดบทโบกมือให้ยุติบทสนทนาไว้เพียงเท่านี้
"เอาอย่างนี้ เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจ น้องเราต้องการไหว้วานสิ่งใด หากไม่เกินความสามารถ น้องเราบอกกล่าวได้อย่างเต็มที่" เหล่าแปะพลันหันเหหัวเรื่อง ยกมือขึ้นตบอก กล่าวหยิบยื่นผลประโยชน์ซื้อใจอีกฝ่าย
"จริงๆ ก็มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ใคร่ขอให้เหล่าแปะเสาะหาข่าวให้" ทันทีที่อีกฝ่ายเสนอ ธีรพลก็นึกถึงผลผลึกพลังงานธาตุที่สูญหายไปของสุบรรณในทันที ภายนอกจึงรีบบอกเล่ารายละเอียดลักษณะของก้อนพลังงานผลึกสีแดงเพลิงปนเขียวขนาดราวผลแตง ซึ่งเขาสอบถามจากสุบรรณให้เหล่าแปะได้จดจำ
"รูปทรงสีสันดั่งอัญมณี แต่แข็งแกร่งจนไม่อาจมีสิ่งใดทำให้แตกหักได้" เหล่าแปะทวนคำบอกเล่าของธีรพลช้าๆ
"ดูของที่น้องเราต้องการให้สืบหา จะมีราคาค่างวดไม่ใช่น้อย แต่เอาเถอะ หากเป็นเพียงการหาเบาะแส เราย่อมมีหนทางกระทำให้ได้" เหล่าแปะแย้มยิ้ม ตบไหล่บอกให้ธีรพลวางใจ
"ขอบคุณเหล่าแปะล่วงหน้า" ธีรพลโค้งกายคำนับ ก่อนจะขอตัวกล่าวอำลา ซึ่งเหล่าแปะก็จัดหารถม้าส่งตัวเขากลับบ้านพักไป
วันรุ่งขึ้น เมื่อธีรพลตื่นจากหลับใหล รถม้าหลายคันก็เตรียมพร้อมนำทั้งคณะออกจากบ้านพักไปยังสนามพรรคม้าเหล็กตามคำนัดหมายระหว่างเฮียจวงและเฮียสมบัติ ซึ่งทั้งหมดก็ต้องใช้เวลากว่าเกือบชั่วโมงครึ่ง จึงมาถึงยังทะเลสาบขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งมีหาดทรายกว้างขวางทอดยาวนับสองกิโลเมตรตั้งอยู่
บนผืนทรายแถบหนึ่ง มีกระโจมสีขาวตั้งเรียงรายครอบคลุมพื้นที่ริมทะเลสาบ หนึ่งกระโจมใหญ่ตั้งอยู่ริมน้ำสร้างขึ้นเป็นสนามวัวชน อีกสองกระโจมขนาดกลางสร้างลดหลั่นถัดกันเข้ามายังพื้นที่ด้านนอกเป็นสนามไก่ชน ซึ่งทั้งสามแห่งปลูกสร้างไว้ด้วยอัฒจันทร์ปูพื้นไม้ล้อมรอบใช้สำหรับเป็นที่นั่งของผู้เข้าชม กึ่งกลางกระโจมเปิดโล่งให้แสงจากธรรมชาติส่องสว่างให้เห็นทั่วทั้งลานประลอง ส่วนกระโจมขนาดเล็กที่รอบข้างอีกมากมาย ฟากหนึ่งมีไว้สำหรับใช้เป็นสถานที่พักผ่อนของแขกกิตติมศักดิ์และนักสู้ ส่วนอีกฟากหนึ่งที่ห่างออกไปเป็นสถานที่ใช้กักเก็บตัวสัตว์ที่จะนำออกมาใช้ต่อสู้กันโดยเฉพาะ
แต่ที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นกระโจมใหญ่ที่ลอยโดดเดี่ยวอยู่กลางน้ำ มีไว้ใช้สำหรับเป็นสนามประลองของมนุษย์ กึ่งกลางเป็นลานไม้รูปทรงกลมกว้างยาวห้าวาล้อมรอบไว้ด้วยผืนน้ำ ส่วนพื้นที่ที่ถัดออกมาเป็นอัฒจันทร์ยกสูงจากลานประลองแบ่งแยกออกเป็นสองฟากฝั่ง ขั้นไว้ด้วยสะพานไม้กว้างสามวาผืนหนึ่งใช้สำหรับเชื่อมต่อกับชายฝั่ง
สำหรับการรักษาความปลอดภัยของสถานที่นี้ก็เข้มงวดยิ่ง เนื่องจากภายนอกล้อมรอบไว้ด้วยรั้วไม้หยาบใหญ่สูงเกือบสองวา จากภายนอกจึงไม่สามารถเห็นมาตรการภายในได้ถนัดตา ส่วนบุคคลที่จะเข้าไปในพื้นที่ก็ต้องผ่านการตรวจอาวุธอย่างละเอียด ดังนั้นทุกที่ทางเข้าออกจึงมีเวรยามคอยรักษาความปลอดภัยอยู่โดยตลอด หากจะพูดเปรียบว่าสนามพรรคม้าเหล็กนี้เป็นดั่งป้อมปราการทางทหารขนาดย่อมก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
หลังจากผ่านการตรวจสอบที่ประตูใหญ่ พนักงานของพรรคม้าเหล็กก็เข้ามารับหน้าเฮียจวงนำทั้งคณะเดินไปยังลานกว้างจุดรวมตัวประจำสถานที่ ซึ่งที่แห่งนี้เป็นจุดที่จะสามารถใช้แยกเดินต่อไปยังลานต่อสู้หลักทั้งสี่ได้ อีกทั้งที่มุมหนึ่งยังได้จัดสร้างกระดานไม้แผ่นใหญ่ใช้เขียนกำหนดการลงสังเวียนแต่ละสนามไว้ตั้งแต่ช่วงสายยันช่วงค่ำ ให้แขกผู้มาสามารถเลือกเข้าชมตามสถานที่ได้ตามต้องการ
"เฮียจวงทางนี้" เฮียสมบัติหัวเราะร่า โบกมือร้องเรียกอีกฝ่าย
"เฮียสมบัติ" เฮียจวงเอ่ยทักพลางพยักหน้าเล็กน้อย
"เตรียมตัวพร้อมจะเสียเงินหรือยัง เฮียจวง" เฮียสมบัติยิ้มทักเอ่ยถากถาง
"ครั้งนี้คงไม่โชคดีเหมือนคราที่แล้ว วันนี้เตรียมตัวเสียเงินก้อนโตได้เลย" เฮียจวงที่ก็ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเสียดสีอยู่ถ่ายเดียว จึงได้โต้คารมกลับอย่างทันควันเช่นกัน
"วันนี้มีหลายคู่ที่น่าสนใจไม่น้อย คู่เอกคงหนีไม่พ้นวัวจากเวียงพิงค์พบวัวจากเวียงโกศัยในช่วงบ่ายแก่ อย่างไรพวกเราเริ่มจากไก่ชนก่อนดีหรือไม่?" เฮียสมบัติกล่าวเสนอ
"ย่อมได้ เชิญ" เฮียจวงตอบพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญอีกฝ่าย ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินไปยังสนามไก่ชนที่อยู่ใกล้ที่สุดในทันที
หลังจากหาที่นั่งที่เหมาะสมลงได้แล้ว เฮียจวงและเฮียสมบัติก็ไม่เสียเวลาเริ่มพนันขันต่อกัน โดยใช้กฎกติกาที่ง่ายดายยิ่งคือ เลือกฝ่ายที่ตนพึงใจอยากถือหาง จากนั้นลงเงินในอัตราที่เท่าเทียมกันเข้าสู่กองกลาง และเมื่อผลแพ้ชนะปรากฏ ผู้ที่ลงขันในฝ่ายที่มีชัยก็จะกินรวบเงินกองกลางจากทั้งสองฝั่งกลับเข้าเป็นของตนเองได้ทั้งหมด ซึ่งในกรณีนี้พรรคม้าเหล็กจะจัดเก็บเงินค่าอำนวยความสะดวกในลักษณะเหมารวมจำนวนห้าบาทต่อหัว และหากในกรณีที่มีข้อพิพาทใดเกิดขึ้น ทางพรรคก็จะสามารถทำหน้าที่เป็นคนกลางจัดการปัญหานั้นให้ได้
แต่สำหรับในกรณีของบุคคลทั่วไปนั้น หากไม่มีเงินทุนให้นำออกมาใช้มากมายนัก ก็สามารถเลือกพนันกับทางพรรคม้าเหล็กได้โดยตรง โดยทางพรรคจะมีอัตราการต่อรองไว้มาคอยล่อใจให้ผีพนันทั้งหลายเลือกทุ่มแทงในฝ่ายที่ตนคาดว่าจะได้ชัย ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริงก็จะได้เงินตอบแทนตามอัตราต่อรองที่ประกาศไว้ แต่ถ้าทุ่มแทงในฝ่ายที่พ่ายแพ้เงินทั้งหมดก็จะถูกริบเข้าเป็นของเจ้ามือ ส่วนถ้าเป็นในกรณีที่เจ้าของสัตว์ต้องการที่จะพนันขันต่อกันเอง ทางพรรคก็จะจัดเก็บเป็นเงินค่าต๋งในอัตราได้สิบจ่ายสองเป็นค่าทดแทนในการใช้สถานที่
จริงๆแล้วธีรพลไม่มีความสนใจในด้านนี้เท่าใดนัก เมื่อสอบถามกฎกติกาการชนไก่และวิธีการพนันจากสิงห์ผู้ที่มีความสันทัดจัดเจนมากกว่าจนเข้าใจอย่างโดยตลอดดีแล้ว เขาก็ไม่ให้ความสนใจในด้านนี้อีก เวลาว่างที่มีจึงทุ่มเทไปกับการหลับตานั่งทำสมาธิบังคับขับเคลื่อนพลังงานชีวิตภายในร่างให้เป็นไปตามจิตสั่ง ซึ่งทางด้านสิงห์เกลอรักก็เพียงนึกไปว่าธีรพลคงอยากจะงีบหลับเนื่องจากเมื่อคืนกลับเข้าที่พักเสียดึกดื่น เขาจึงไม่รบกวนใดๆอีก
เมื่อสมาธิจิตเคลื่อนเข้าสู่ขอบเขตสมดุล ธีรพลก็เริ่มบังคับพลังงานชีวิตจากบ่อกำเนิดพลังผ่านเส้นลมปราณจากแกนกลางกระจายออกสู่แขนขา ก่อนจะวกเป็นวงกลับสู่บ่อกำเนิดพลังตามเดิม แม้ในครั้งแรกๆจะยังมีสะดุดติดขัดเหมือนครั้งเหตุการณ์กระโดดข้ามกำแพงเมื่อคืนวานอยู่ แต่หลังจากทำซ้ำวนอยู่หลายเที่ยวก็ทำให้การเคลื่อนตัวของพลังงานราบรื่นติดตามกันได้อย่างต่อเนื่อง
กระนั้นแม้จะสามารถฝึกฝนได้ผลเป็นที่น่าพอใจแล้วก็ตาม แต่ธีรพลก็ยังไม่หยุดการฝึกไว้เพียงเท่านี้ เพราะตัวเขารู้ดีว่าในยามที่เหตุการณ์ขับขันจวนเจียน ยิ่งการตอบสนองบังคับพลังงานรวดเร็วถูกจุดมากเท่าใด โอกาสที่จะแก้ไขหรือกระทั่งเปลี่ยนพลิกสถานการณ์ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นการบังคับเคลื่อนพลังงานชีวิตไม่ใช่เป็นเพียงการบังคับหล่อเลี้ยงให้มีปริมาณที่สม่ำเสมอคงที่เพียงอย่างเดียว แต่ต้องตอบสนองอย่างรวดเร็วฉับไวไม่แพ้กัน
เมื่อคิดได้ดังนั้น ธีรพลก็พลันจำลองเหตุการณ์ในห้วงความคิดดู ยามใดที่ตั้งรับกระแสพลังก็จะวิ่งไปรั้งรวมในตำแหน่งที่ถูกศัตรูทางความคิดเข้าจู่โจม ยามใดที่รุกไล่พลังงานชีวิตก็จะไปหล่อเลี้ยงแขนขาข้างที่เข้าปะทะ และยิ่งผ่านการฝึกฝนมากเท่าใด ความรวดเร็วในการตอบสนองก็แทบจะเชื่อมต่อแนบสนิทระหว่างจิตสั่งการ และการเคลื่อนของพลังชีวิต จะคงเหลือก็เพียงแต่การนำไปปฏิบัติใช้ในสถานการณ์จริงเท่านั้น
ธีรพลลืมตาขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเหงื่อเม็ดโป้งที่พร่างพรมทั่วร่าง แม้จะแทบไม่ได้ขยับตัวใดๆ แต่การฝึกฝนในครานี้ก็ทำให้ร่างกายของเขาเกิดความเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย หากพิจารณาดูให้ละเอียดจะพบว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างถึงกับแปรเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งขึ้นทันตา เส้นสายลายกล้ามเนื้อนูนเด่นได้รูปขึ้นอย่างชัดเจน เนื่องจากได้รับพลังงานชีวิตอันโอฬารเข้าหล่อเลี้ยง ในตอนนี้ร่างกายของเขาสามารถพูดได้ว่ามีความเด่นล้ำเหนือปุถุชนทั่วไปก็ไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด
และพร้อมๆกับการตื่นขึ้นจากสมาธิจิตในครานี้ สถานการณ์ที่เบื้องนอกก็ถึงจุดตัดสินระหว่างวัวชนคู่เอกจากสองแห่งที่สู้กันจนสะบักสะบอมเลือดอาบไหลรินอยู่ทั่วร่าง และก็ดูเหมือนจะไม่มีตัวใดคิดยอมแพ้หวงแหนชีวิตแต่อย่างใด
"ดูท่าจะถึงจุดตัดสินผู้ชนะในวันนี้แล้ว เฮียจวง" เฮียสมบัติที่ในขณะนี้ดูจะเคร่งครึมตึงเครียดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เอ่ยกล่าวขึ้น
"วันนี้ชัยชนะจะอยู่กับผู้ใด คงแล้วแต่โชคชะตาจะตัดสิน" เฮียจวงเอ่ยตอบกลับ ขณะที่มือทั้งสองกำประสานแน่น เนื่องจากกังวลว่าจะพ่ายแพ้ให้กับเฮียสมบัติติดต่อกันเป็นครั้งที่สอง
"เริ่มแล้ว"
หลังจากพักเหนื่อยรีดเร้นกำลังเฮือกสุดท้าย วัวชนตัวสีขาวปลอดจากเวียงพิงค์ก็ก้าวถอยห่างออกจากตำแหน่งเดิมสองสามก้าว ก่อนจะตะกุยขาหน้า พ่นลมหายใจดังครืดคราด หัวส่ายไปมาส่งสัญญาณให้กับวัวชนตัวสีน้ำตาลแดงจากเวียงโกศัยให้พุ่งเข้าปะทะตัดสินผลแพ้ชนะกัน
เมื่อนั้นผู้ชมทั้งสนามต่างรู้ว่าอุบัติการณ์ขั้นตัดสินกำลังจะปรากฏขึ้น ทั้งสนามจึงพลันลุกขึ้นพึ่บพั่บอย่างไม่ได้นัดหมาย ต่างฝ่ายต่างส่งเสียงตะโกนโห่ร้องให้กำลังใจฝ่ายที่ตนพนันถือหางอยู่อย่างเนืองแน่น ไม่เว้นแม้แต่ธีรพลยังถูกความคึกคักระบาดใส่ จนทำให้ตื่นเต้นนั่งไม่ติดลุ้นดูการต่อสู้อย่างจดจ่อ
วัวชนทั้งสองตะกุยขาทั้งสี่พุ่งร่างออกด้วยความเร็วสูงสุดแทบจะพร้อมเพรียงกัน เพียงชั่วลมหายใจเข้าออกไม่กี่ครา ร่างมหึมาทั้งสองก็อยู่ห่างจากกันเพียงวาเศษ
ทันใดนั้นวัวชนสีขาวปลอดก็พลันกระทืบขาหน้า กระโจนตัวจนร่างสูงขึ้นจากพื้นเกือบศอก ก่อนจะกดหัวลงต่ำใช้เขาปลายแหลมทั้งสองเล็งที่หัวอีกฝ่าย
แครก!
เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นทันทีที่วัวชนทั้งสองเข้าปะทะกัน พร้อมๆกันนั้นเขาข้างหนึ่งของวัวชนสีน้ำตาลแดงก็พลันแตกหักจนเหลือค้างไว้เพียงแต่ตอ
โครม!
หลังจากร่างส่ายโงนเงนขาปัดป่ายดั่งคนเมาสุราอยู่ครู่หนึ่ง วัวชนสีน้ำตาลแดงก็พลันล้มพับลง น้ำลายฟูมปากร่างสั่นกระตุกขาแข็งเกร็ง ก่อนจะแน่นิ่งสิ้นใจตายไปในที่สุด
เย้!
ทั่วทั้งสนามส่งเสียงโห่ร้องสรรเสริญให้กับวัวชนสีขาวปลอดจากเวียงพิงค์ซึ่งยังคงยืนหยัดอยู่ได้หลังการปะทะ แต่ยังไม่ทันไรวัวตัวดังกล่าวก็พลันทรุดขาหน้าร่างล้มลง ซึ่งก็ได้เผยให้เห็นถึงเขาวัวข้างหนึ่งที่แทงเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ตรงลำคอจนแทบมิดด้าม เลือดไหลปรี่ออกอย่างทะลักทลาย
"เสมอ"
เฮียสมบัติถอนหายใจอย่างโล่งอก ครู่หนึ่งเขานึกว่าตนจะต้องแพ้พนันให้กับเฮียจวงเพราะถือหางวัวชนจากเวียงโกศัยที่ล้มพับลงไปก่อน แต่เนื่องจากท้ายที่สุดทั้งสองฝ่ายไม่มีตัวใดที่สามารถรอดชีวิตออกจากสนามไปได้ การพนันในครั้งนี้จึงถือได้ว่าเสมอตัวกันไป
"เจ็บใจจริงๆ เกือบได้ชัยอยู่แล้วเชียว" เฮียจวงกระทืบเท้าด้วยความโมโห ก่อนจะสบถออกมาชุดใหญ่ระบายความอัดอั้นที่สุมอยู่แน่นอก
"การพนันตัดสินคู่สุดท้ายได้ผลเสมอ วันนี้เราคงจะหาผู้ชนะเบ็ดเสร็จเด็ดขาดไม่ได้ แต่ดูท่าเฮียจวงจะไม่อาจกล้ำกลืนอยู่กับผลลัพธ์ครึ่งๆกลางๆเช่นนี้ อย่างไรยังเหลือรายการใหญ่อีกหนึ่งรายการในวันพรุ่งนี้ เฮียจวง สนใจอยากวางเดิมพันกันอีกสักคราหรือไม่?" เฮียสมบัติเอ่ยเสนอ


## ตอนที่ 16 : งานประลอง

ภายในกระโจมสีขาวที่ใช้สำหรับรับรองแขกกิตติมศักดิ์ มีชายสามคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่จัดเรียงไว้ให้หันหน้าเข้าหากัน โดยหนึ่งในนั้นก็คือธีรพลที่นั่งเคียงคู่อยู่กับสิงห์ ส่วนที่ฝั่งตรงข้ามด้านในนั้นนั่งไว้ด้วยเฮียจวงที่กำลังเอ่ยปากด้วยสีหน้าวิงวอนเป็นที่สุด
เดิมทีเฮียจวงตั้งใจจะเก็บงานชดใช้หนี้ไว้ใช้ในยามจำเป็นคับขันจวนเจียนจริงๆเสียก่อน แต่ตอนนี้เป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ จึงไม่อาจไม่นำไพ่ตายใบสำคัญนี้ออกมาใช้ แม้จะเสียดายมากก็ตาม แต่ถ้าหากได้มีโอกาสระบายความคับแค้นใจที่ได้รับเสมอมา อีกทั้งปัจจัยจากเงินก้อนโตที่ใช้เป็นเดิมพันด้วยแล้ว เขาก็คิดว่าคุ้มค่าที่จะลองเสี่ยง
"เฮียรับรอง จบงานนี้ถือว่าเราหายกัน" เฮียจวงเอ่ย
"แต่เฮียจะให้ไอ้ธีมันเป็นคนชดใช้ก็ไม่ถูกนัก ข้าเองที่เป็นคนติดค้างหนี้ ข้าก็ต้องเป็นผู้กระทำจึงจะถูกต้อง" สิงห์เอ่ยกล่าวอย่างมีเหตุมีผล
"นั่นก็ไม่ผิด แต่หากจะเอาเอ็งลงประลองอย่าว่าแต่เงินสองพันห้าของข้าจะมลายสิ้น ตัวของเอ็งเองก็อาจจะบาดเจ็บบอบช้ำถึงขั้นพิการได้เลยทีเดียว" เฮียจวงเอ่ยโต้แย้งอย่างมีเหตุผลเช่นกัน
"ไอ้ใหญ่เล่า มันก็มีฝีมือชั้นเชิงไม่เบา เหตุใดจึงไม่ให้มันลงประลอง" สิงห์ถกถามอย่างเคร่งเครียด
"ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้มันลงประลอง แต่ไม่สามารถต่างหาก ตอนนี้ไอ้ใหญ่มันยังมีอาการบาดเจ็บบอบช้ำติดตัวมาจากคราก่อนที่พวกเอ็งมีเรื่องกัน ด้วยเหตุนี้เฮียจึงได้ร้องขอให้ธีเข้าช่วยเหลืออย่างไรเล่า" เฮียจวงอธิบายแก้ต่าง
"เอาอย่างนี้ นอกจากจะปลดหนี้ที่สิงห์ติดไว้กับเฮียแล้ว เฮียยังจะเสนอค่าจ้างในการลงประลองด้วย...หนึ่งร้อยบาท เป็นอย่างไร?" เมื่อไม่สามารถที่จะโน้มน้าวใจธีรพลได้ง่ายดายนัก เฮียจวงจึงตัดสินใจหยิบยื่นเอาผลประโยชน์เข้าล่อลวง หวังให้ธีรพลที่รู้ฝีมือกันอยู่แล้วเข้าช่วยแก้ไขสถานการณ์ ดีเสียกว่าที่จะไปทุ่มแทงให้กับนักสู้คนอื่นที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า
ครั้นพอเห็นธีรพลยังคงนั่งนิ่งครุ่นคิดเสมอมา แม้เฮียจวงจะเสนอเงินจำนวนมากมายเช่นนี้แล้วก็ยังไม่สามารถโยกคลอนจิตใจของเขาได้ จนพานทำให้สิงห์ที่ตาโตกับจำนวนเงินดังกล่าวถึงกับนั่งไม่ติด รีบทักท้วงให้เกลอรักรีบตอบรับข้อเสนอที่สุดแสนจะประเสริฐนี้แต่โดยเร็ว
"ห้าร้อยบาท"
เมื่ออย่างไรคนที่จะต้องเจ็บตัวก็คือเขา จำนวนเงินที่เขาควรจะได้รับย่อมต้องเท่าเทียมกับความสุ่มเสี่ยงที่จะมีโอกาสได้รับบาดเจ็บหรือถึงขั้นพิการ อีกทั้งเดิมพันก็มากโข เขาเรียกร้องเพียงเท่านี้ก็ถือได้ว่าเหมาะสมดีแล้ว ดังนั้นธีรพลจึงได้ตัดสินใจเอ่ยข้อเสนอดังกล่าวขึ้น
"ห้าร้อย! เอ็งคิดว่าเอ็งเก่งกาจถึงขั้นนั้นเชียวหรือ?" เสียงลูกน้องคนหนึ่งของเฮียจวงเอ่ยสวนดังขึ้นอย่างอดใจไม่อยู่ เพราะจำนวนเงินที่เสนอมานั้นมากมายเสียจนยังไม่เคยมีนักมวยอาชีพคนใดได้รับมาก่อน
"หากเฮียจวงรับข้อเสนอนี้ได้ ข้าก็จะอาสาลงประลองให้ แน่นอนว่าเงินจำนวนนี้จะได้รับก็ต่อเมื่อเฮียจวงได้รับชัยชนะแล้วเท่านั้น" โดยไม่สนใจเสียงคัดค้านโดยรอบ ในครั้งนี้ธีรพลเป็นฝ่ายที่พูดเสนอให้เฮียจวงได้ครุ่นคิด
แม้เงินจำนวนที่เสนอมาจะมากโข แต่ความเชื่อมั่นที่เฮียจวงมีต่อตัวธีรพลก็มีมากด้วยเช่นกัน เพราะจากที่เคยดูการประลองมาหลายครั้งคราก็ยังไม่มีผู้ใดสามารถปล่อยไฟออกจากหมัดได้ ดังนั้นเฮียจวงจึงยินยอมไม่ต่อรองราคาซื้อใจให้ธีรพลทุ่มเทอย่างสุด "ตกลง ถ้าจะสามารถหักหน้าเฮียสมบัติได้แล้วละก็ ข้าจะลองเชื่อใจเอ็งดูสักครา"
"ตกลง ข้าจะลงประลองเอง" ธีรพลพยักหน้าให้คำมั่น
สำหรับงานประลองมนุษย์ของพรรคม้าเหล็กนั้นโดยทั่วไปจะถูกจัดขึ้นไม่บ่อยครั้งนัก ในแต่ละเดือนจะจัดขึ้นเพียงไม่เกินสามวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงานประลองใหญ่ที่เชิญนักสู้จากทั่วภาคเหนือของสยามประเทศเช่นครั้งนี้ด้วยแล้ว ในหนึ่งปีจะเกิดขึ้นเพียงหนเดียวเท่านั้น และในช่วงเดียวกันนี้เองก็จะเป็นช่วงที่ทางพรรคมีผู้มาเข้าร่วมชมงานประลองมากที่สุด ซึ่งนั่นก็ยิ่งส่งผลให้สภาพการเงินภายในพรรคม้าเหล็กเวียนสะพัดสูงที่สุดในรอบปีเช่นกัน
สำหรับนักสู้โดยส่วนใหญ่นั้นจะถูกเชื้อเชิญให้มาเข้าร่วมงานประลองโดยเฉพาะ ซึ่งแต่ละคนก็ย่อมมีฝีมือเก่งฉกาจในระดับที่หาตัวจับยาก ดังนั้นนอกจากทางพรรคจะต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีแล้ว นักสู้กลุ่มนี้ยังจะมีสิทธิพิเศษให้ได้ผ่านเข้าถึงรอบจับฉลากประกบคู่ในทันที
แต่สำหรับในกรณีของธีรพลนั้นเป็นในรูปแบบของบุคคลทั่วไป ซึ่งจะต้องผ่านรอบคัดเลือกเสียก่อนจึงจะมีสิทธิทะลุเข้าไปจับฉลากแบ่งสายต่อสู้ตัวต่อตัวในวันพรุ่งนี้ และในครานี้เองก็มีตำแหน่งที่ว่างเหลืออยู่เพียงสองที่เท่านั้น
"ครานี้เรามีผู้เข้าร่วมคัดเลือกจำนวนสิบสี่คนด้วยกัน แต่จะมีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่จะผ่านเข้าสู่รอบถัดไปได้ หากนักสู้ทุกคนพร้อมแล้ว เชิญลงสู่สนาม" กรรมการจากพรรคม้าเหล็กผู้หนึ่งส่งเสียงประกาศให้นักสู้ทั้งหมดรับทราบข้อมูลเบื้องต้นโดยทั่วกัน
"การคัดเลือกจะเป็นแบบสู้พร้อมกันหมด หากผู้ใดตกน้ำถือว่าตกรอบ หากผู้ใดบาดเจ็บไม่สามารถสู้ได้สืบไปถือว่าตกรอบ ผู้ที่หลงเหลืออยู่บนเวทีสองคนสุดท้ายจะได้เข้ารอบทันที" กรรมการคนเดิมเอ่ยกติกาขึ้น ก่อนจะเดินลงจากเวทีหลีกทางให้นักสู้ทั้งสิบสี่คนได้เตรียมพร้อม เลือกยึดครองพื้นที่ชัยภูมิก่อนเริ่มการคัดเลือก
บรรยากาศจากเดิมที่ดูผ่อนคลายก็พลันตึงเครียดขึ้นทันตา นักสู้ส่วนใหญ่จากที่เคร่งครึมอยู่แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นปั้นหน้าทะมึงทึ่งดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกัน ต่างฝ่ายต่างหันซ้ายมองขวากันอย่างระแวดระวังเตรียมพร้อมเข้าโรมรันกับคู่ต่อสู้ที่หมายตาไว้
เมื่อการตะลุมบอนกำลังจะอุบัติขึ้น ธีรพลก็ได้เลือกแยกตัวออกจากศูนย์กลางยึดครองพื้นที่ชายขอบฝั่งหนึ่งของลานรูปวงกลมที่มีผู้คนเบาบาง พร้อมๆกับสำรวจดูคู่ต่อสู้จนพบว่าโดยส่วนใหญ่ผู้ที่มาคัดเลือกในครานี้ล้วนแล้วแต่เป็นนักสู้ที่มีประสบการณ์โชกโชน ร่างกายบึกบึนกำยำ อีกทั้งบนเรือนร่างยังสลักลวดลายอักขระเป็นภาษาล้านนาที่ดูเปี่ยมไปด้วยมนต์คลัง จนทำให้ธีรพลต้องเตือนสติตนเองให้รับมืออย่างระมัดระวังเป็นที่สุด
แต่ที่น่าแปลกก็ตรงที่มีนักสู้อยู่คนหนึ่งที่ดูค่อนข้างราบเรียบแต่กลับเป็นที่สะดุดตาสำหรับธีรพลยิ่ง เพราะดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วเหมือนเป็นคุณชายเจ้าสำอางเสียมากกว่าจะเป็นนักสู้ แต่สัญชาตญาณของธีรพลกลับร้องเตือนบอกว่าฝีมือของชายผู้นี้ต้องไม่รวบรัดธรรมดาเหมือนดังที่เห็นจากภายนอก อีกทั้งสุบรรณก็ยังกำชับอีกแรงให้ระวังคนผู้นี้ไว้ให้ดี ดังนั้นเขาจึงจับตาดูอีกฝ่ายเป็นพิเศษ
"ได้เวลาแล้ว เริ่มการคัดเลือกได้"
เสียงกรรมการตะโกนให้สัญญาณเริ่มการต่อสู้
ด้วยความที่ธีรพลแยกตัวออกมาปักหลักอยู่ในพื้นที่ล่อแหลมหมิ่นเหม่ จึงทำให้ตัวเขาตกเป็นเป้าหมายแรกของนักสู้ถึงสี่คน โดยคนแรกที่อยู่ห่างจากเขาไปทางเบื้องซ้ายเพียงสามก้าวโจมตีมาถึงก่อน
เข่าขวาลอยจากคู่มือถูกปลดปล่อยออก เล็งเข้าที่หน้าอกหมายกระแทกผลักส่งให้ธีรพลตกน้ำไปในท่าเดียว แต่ทันทีที่จะกระทบถูก ธีรพลก็พลันเบี่ยงตัวพร้อมกับบิดเอวอย่างไว หลบรอดท่าโจมตีไปได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่จะใช้ฝ่ามือขวาที่รวมรั้งพลังงานชีวิตผลักเข้าที่แผนหลังของอีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่
ตูม!
ร่างของคู่มือคนนั้นหน้าคะมำจากแรงผลักที่ผิดมนุษย์ ตัวถลาตกลงน้ำไปเป็นรายแรกอย่างไม่อาจต่อต้านแข็งขืน
ตามติดกันนั้นมีนักสู้อีกสองคนที่ยังคงยึดมั่นให้ธีรพลเป็นเป้าหมาย สืบเท้าเข้าหาจากทางซ้ายและขวาโดยพร้อมเพรียง
ร่างคนทางขวาเคลื่อนติดมาถึงในระยะประชิดก่อน กำปั้นซ้ายถูกเหวี่ยงขวางออกระนาบกับพื้น ปลายหมัดพุ่งกระแทกเข้าหาข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว
"ขุนยักษ์จับลิง"
ธีรพลสืบเท้าขวาก้มตัวเข้าหาตามเคล็ดวิชา ท่อนแขนขวาที่รวมรั้งพลังชีวิตยกขึ้นยับยั้งกำปั้นข้างนั้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะเคลื่อนเท้าซ้ายตามติดกันอย่างไวเข้ารับเท้าขวาจากศัตรูที่มาจากอีกฝั่งด้วยท่อนแขนซ้าย พร้อมๆกันนั้นก็ส่งปลายเท้าจิกลูกถีบอันอหังการเข้าที่ท้องน้อยของอีกฝ่าย
เปรี้ยง!
ชายนักสู้คนดังกล่าวถูกแรงถีบอันหนักหน่วงส่งร่างให้เซถอยห่างกลับไปเกือบสองวา ร่างกระแทกเข้ากับกลุ่มนักสู้อีกทางหนึ่งที่เบื้องหลัง ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงชุลมุน จนล้มคว่ำคะมำหงายไปพร้อมกันทั้งแถบ
เมื่อจัดการนักสู้ได้ถึงสองคนในเวลาไล่เลี่ยกัน วงล้อมจากที่อัดแน่นก็เริ่มผ่อนคลายลง นักสู้อีกสองคนที่เหลืออยู่เมื่อรับรู้ถึงพลังฝีมือของธีรพลที่ไม่อาจยอมรับการจัดการได้โดยง่ายแล้วก็ไม่กล้าผลีผลามที่จะเข้าต่อกรอีก สองฝ่ายจึงกลายเป็นยืนคุมเชิง ไม่มีผู้ใดตัดสินใจที่จะเป็นฝ่ายลงมือก่อน
ตัดกับอีกด้านหนึ่งของสนาม คุณชายที่สุบรรณเอ่ยเตือนให้ระมัดระวัง ขณะนี้กำลังพัวพันอยู่กับนักสู้กว่าหกเจ็ดคน แต่แม้จะโดนนักสู้ผู้โชกโชนรวมหัวเข้ารุมทำร้ายมากมายขนาดนั้นก็ตาม แต่ก็ไม่มีนักสู้คนใดที่จะสามารถกระทบถูกร่างของเขาได้แม้แต่ปลายเล็บ อีกทั้งทุกครั้งที่คุณชายผู้นี้ออกอาวุธ ก็จะมีนักสู้คนหนึ่งที่ต้องตกน้ำไปหรือไม่ก็บาดเจ็บจนไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก ด้วยเหตุนี้ทำให้สามารถพูดได้ว่าผลการคัดเลือกหนึ่งตำแหน่งที่จะเข้ารอบไปนั้นนับว่าได้รับผลการตัดสินแล้ว
เมื่อได้เห็นสถานการณ์ของอีกฝั่ง นักสู้ทั้งสองคนที่ยืนประจันหน้าหาธีรพลอยู่ก็จึงเอ่ยปรึกษากัน ก่อนจะตกลงกันได้ว่าจะร่วมมือเข้าจัดการธีรพลแล้วค่อยมาดวลกำปั้นตัดสินกันเองในภายหลัง แต่ยังไม่ทันได้นัดแนะกันอย่างลงตัว ชั่วพริบตาที่เสียสมาธิละสายตาจากวงต่อสู้ ธีรพลก็พลันเคลื่อนตัวเข้ามาในระยะสองก้าว และกำลังพุ่งเข้าประชิดคู่มือที่เคยปะทะกันมาแล้วท่าหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ด้วยอารามตกใจ นักสู้ผู้ที่ตกเป็นเป้าหมายนั้นก็พลันชกหมัดออกอย่างร้อนรน หมายสกัดยับยั้งพลังสภาวะของธีรพลเอาไว้ชั่วคราว
แต่ก็สายไปเสียแล้ว หมัดข้างนั้นแทนที่จะช่วยทำให้ธีรพลล้มเลิกการเข้าจู่โจม แต่กลับเป็นตรงกันข้าม ท่าร่างพลันเร่งความเร็วขึ้น ก่อนจะเบี่ยงหัวหลบปล่อยให้หมัดข้างนั้นผ่านใบหน้าไปอย่างฉิวเฉียด
เปรี้ยง!
สองฝ่ามือประทับผลักทรวงอกจากล่างขึ้นบน พลังอันแกร่งกร้าวสองสายส่งนักสู้คู่มือลอยคว้างสูงร่วมวา ร่างล่วงตกลงสู่ผืนน้ำในทันที
เมื่อการชิงจังหวะจู่โจมประสบผล ธีรพลก็ไม่รอช้า เร่งคิดเผด็จศึกตามติดนักสู้อีกคนที่ยืนห่างออกไปเพียงสามก้าว
ทึบ! ทึบ! ทึบ!
ธีรพลออกอาวุธอย่างดุดันตามติดกันสามท่า แต่จนแล้วจนรอดก็ทำได้เพียงสร้างอาการปวดหนึบชาด้านให้กับฝ่ายตั้งข้ามที่ตั้งรับอย่างรัดกุมเท่านั้น
"เข้ามา"
นักสู้คนดังกล่าวกวักมือเรียกธีรพลให้บุกเข้าหา เพราะในใจนึกคิดไปว่าธีรพลเป็นมวยชิงจังหวะอาศัยช่องว่างขณะตั้งรับเข้าตีโต้ ดังนั้นจึงไม่น่าจะเก่งกาจในการรุกไล่ ซึ่งเมื่อใดที่ธีรพลเผยช่องว่างจุดอ่อน เขาก็จะอาศัยจังหวะเหล่านั้นเข้าตอบโต้จนทำให้มือไม้ปั่นป่วน
แต่ในด้านธีรพลเองเมื่อเห็นดังนั้นก็สมใจยิ่ง เพราะตั้งแต่เรียนรู้กระบวนท่าจากลุงทองใบมาก็ยังไม่มีโอกาสได้นำมาทดลองใช้จริง ดังนั้นในครั้งนี้ธีรพลจึงตั้งใจนำเอาหนึ่งในสามกระบวนรุกไล่ออกมาทดสอบความร้ายแรงเมื่อใช้ควบคู่กับพลังงานชีวิต


## ตอนที่ 17 : แผนร้าย

ทันทีที่จิตสั่งการ พลังงานชีวิตในกายก็พลันหมุนเวียนในร่างอย่างเร็วรี่ เพียงชั่วลมหายใจเข้าออกไม่กี่ครา ร่างของธีรพลก็พุ่งเข้าหาคู่มือในระยะประชิดติดตัว
"เร็วมาก!"
ความคิดของนักสู้คู่มือยังไม่ทันได้สิ้นสุดลงดี กำปั้นซ้ายอันทื่อด้านของธีรพลก็พลันคุกคามเข้ามาในระยะหนึ่งศอก พร้อมกับแรงกดดันที่ไร้สภาพเข้าจู่โจมจนแทบทำให้เลือดลมปั่นป่วน
เมื่อเป็นดังนั้น ฝั่งนักสู้คู่มือก็พลันกดท่อนแขนขวาลงปัดป้องวิถีที่กำปั้นจะเคลื่อนผานอย่างมั่นเหมาะ แต่ในขณะที่หมัดซ้ายของธีรพลกำลังจะกระทบถูกนั้น กำปั้นข้างดังกล่าวก็พลันอันตรธานหายไป
เปรี้ยง!
พร้อมๆกับการเปิดช่องว่างที่ใบหน้าฝั่งซ้ายของนักสู้คู่มือ ธีรพลก็พลันก้าวเท้าซ้ายคืบสั้นๆ ก่อนจะบิดร่างหมุนกายท่อนบนในแนวขวาง ส่งศอกขวาเหวี่ยงกลับหลังเป็นเส้นโค้งอย่างสวยงาม ส่งเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายอย่างถนัดถนี่
"หิรัญม้วนแผ่นดิน"
ศอกที่แฝงไว้ด้วยพลังอันแกร่งกร้าว ทันทีที่กระทบถูกหน้าของอีกฝ่าย ร่างของนักสู้คนดังกล่าวก็พลันล้มพับลง สิ้นสติกลางอากาศสลบเหมือดไปในทันที
เย้!
เสียงโห้ร้องด้วยความยินดีของสิงห์และกลุ่มของเฮียจวงที่ยืนให้กำลังใจธีรพลอย่างจดจ่ออยู่บนอัฒจันทร์เหดังลั่นขึ้น
"การคัดเลือกเสร็จสิ้นลงแล้ว เราได้ผู้ที่ผ่านเข้ารอบสองคนสุดท้ายเป็นที่เรียบร้อย ส่วนการจับฉลากแบ่งสายจะมีขึ้นในเช้าวันพรุ่งนี้ สำหรับวันนี้เชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่านกลับไปพักผ่อนได้" กรรมการคนเดิมลุกขึ้นผายมือเอ่ยกล่าวกับแขกผู้ที่มาเข้าชมทุกท่าน ก่อนที่จะเดินเข้ามาพูดคุยกับธีรพลและคุณชายคนดังกล่าวที่ผ่านเข้ารอบ
"เนื่องจากทางพรรคเรามีกฎในเรื่องของการเก็บตัวนักสู้เป็นพิเศษ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันจากผู้ไม่พึงประสงค์ เช่น การล้มมวย หรือลอบทำร้ายจนทำให้ขึ้นสังเวียนไม่ได้ ดังนั้นทางพรรคจึงได้จัดที่พักเฉพาะไว้สำหรับนักสู้ทุกคนภายในเขตพื้นที่เฉพาะ และเราก็ใคร่ขอความร่วมมือจากพวกเจ้าทั้งสองที่จะไม่ออกจากพื้นที่ไปโดยพลการ" กรรมการคนเดิมเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินนำคนทั้งสองไปยังเขตที่พักตรงมุมหนึ่งซึ่งมีการรักษาความปลอดภัยอย่างหนาแน่น
หลังจากพูดคุยล่ำลากับสิงห์เป็นการชั่วคราวแล้วเสร็จ ธีรพลก็ถูกพนักงานพรรคม้าเหล็กผู้หนึ่งเดินนำมายังกระโจมขนาดเล็กที่ด้านในสุดของบริเวณ ที่ซึ่งจะใช้เป็นที่พักแรมของเขาในค่ำคืนนี้ และเนื่องจากเป็นนักสู้ที่ไม่มีชื่อเสียงนัก ทางพรรคจึงจัดเครื่องเรือนของใช้ไว้เพียงหยาบๆ มีเพียงแค่เก้าอี้และเตียงอย่างละตัว กับเสื้อผ้าไว้ใช้สำหรับผลัดเปลี่ยนอีกชุดหนึ่งเท่านั้น
ด้วยเพราะที่อยู่ว่างไร้เรื่องราว แม้ว่าฟ้าจะมืดค่ำอาทิตย์จะดับแสงลงไปแล้วก็ตาม แต่ธีรพลก็ตัดสินใจที่จะออกไปเดินเล่นฆ่าเวลาระหว่างรอมื้ออาหารเย็นที่ทางพรรคจะจัดยกมาให้รับประทานที่กระโจม
เมื่อคิดได้ดังนั้น ธีรพลก็จึงเดินเตร็ดเตร่เรื่อยเปื่อยสำรวจสถานที่อย่างสำราญใจ จนพอที่จะสามารถทำความเข้าใจโครงสร้างการจัดวางกระโจมของส่วนที่พักนักสู้ได้เป็นอย่างดี ซึ่งจากภายนอกที่ดูจะเล็กกว่าส่วนอื่นๆของกิจการนั้น แท้ที่จริงแล้วภายในมีการจัดตั้งกระโจมเอาไว้ถึงกว่าสี่สิบหลังเลยทีเดียว ซึ่งธีรพลเองก็พอจะคาดเดาได้ว่าทางพรรคม้าเหล็กคงคิดอ่านมองการณ์ไกล ใคร่จัดงานประลองที่ยิ่งใหญ่ถึงขนาดมีนักสู้มารวมตัวกันกว่าครึ่งร้อย
ความคาดหวังเป็นสิ่งหนึ่ง แต่ความเป็นจริงในครั้งนี้มีนักสู้ฝีมือดีที่เชิญมาเข้าร่วมได้ทั้งหมดเพียงสิบสี่คนเท่านั้น ซึ่งเมื่อรวมธีรพลและคุณชายนักสู้อีกคนเข้าไปแล้วก็มีเพียงสิบหกกระโจมเท่านั้นที่มีผู้พักอาศัยอยู่ ดังนั้นเหล่านักสู้จึงถูกจัดวางให้เข้าพักแบบกระจายตัวกันอย่างหลวมๆ และโดยส่วนใหญ่ก็ถูกจัดให้เข้าพักในกระโจมที่มีอาณาบริเวณเป็นเอกเทศส่วนตัว อีกทั้งภายในยังตกแต่งไว้ด้วยเครื่องเรือนสิ่งอำนวยความสะดวกชั้นสูง ซึ่งก็ทำเอาธีรพลแอบคิดน้อยเนื้อต่ำใจไม่น้อย ที่ตนถูกจัดวางให้เกียรติเป็นเพียงนักสู้ตัวประกอบเท่านั้น และนั้นก็ทำให้เขาปฏิญาณตนว่า จะต้องทำให้ทุกคนที่มองเขาเป็นเพียงนักสู้ปลายแถว ได้สำนักเสียใจในภายหลังให้จงได้
เมื่อเดินเล่นอย่างเพลิดเพลินจนพอใจดีแล้ว ธีรพลก็เดินตรงกลับเข้ากระโจมของตนที่อยู่ด้านในสุดในทันที แต่ขณะที่กำลังจะผ่านพื้นที่อับแสงบริเวณกระโจมไร้ซึ่งคนพักอาศัยแถบหนึ่งนั้น ปลายตาอันแหลมคมของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างสายหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่อย่างลับๆล่อๆริมรั้วไม้ด้านหนึ่งเข้า
ด้วยความสงสัยใคร่รู้ ธีรพลจึงรีบซุกซ่อนตัวเข้าที่มืดในบริเวณที่ใกล้ที่สุด และเคลื่อนไหวติดตามอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งอยู่ห่างจากเงาร่างปริศนานั้นไม่ถึงยี่สิบก้าว ก่อนจะสงบนิ่งกำหนดลมหายใจให้เบาบางที่สุด รอดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย
เงาร่างสายนั้นเหลียวซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังจนแน่ใจดีแล้วว่าไม่มีผู้ใดพบเห็น จึงได้ตัดสินใจกระโดดตีลังกาข้ามรั้วไม้ที่สูงกว่าสองวาออกไปในทันที และเนื่องด้วยรั้วที่สูงมากเสียจนแทบจะไม่มีมนุษย์ใดก้าวข้ามผ่านได้ เงาร่างสายนั้นจึงไม่ต้องห่วงพะวงว่าอีกฝั่งจะเวรยามเฝ้ารักษาอยู่ ร่างจึงหายกลืนลับในความมืดไปอย่างรวดเร็ว
แม้ไม่ต้องบอกก็พอจะทราบได้ว่าเงาปริศนาที่ทำตัวลับๆล่อๆอยู่นี้จะต้องมีแผนการอะไรบางอย่างซุกซ่อนอยู่เป็นแน่ ดังนั้นธีรพลจึงไม่รอช้ารีบตามติดไปเพื่อให้รู้ความนัย เผื่อว่าความนั้นจะได้มีประโยชน์กับตนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
หลังจากสงบนิ่งฟังเสียงจากอีกฝั่งของรั้วไม้จนแน่ใจดีแล้วว่าอีกด้านไม่มีผู้ใดเฝ้าอยู่อีก ธีรพลจึงรีบกระโดดข้ามรั้วไม้ตามติดไป ก่อนจะเร่งสอดส่ายเสาะหาเงาร่างดังกล่าวที่เกือบจะลับตาไปในบริเวณโรงครัวของสถานที่ แต่ก็ยังโชคดีที่มีเสียงร้องเรียกอย่างแผ่วเบาสายหนึ่ง ช่วยทำให้เขาจำแนกทิศทางที่อยู่ของเงาร่างสายนั้นออก
ธีรพลเร่งฝีเท้าเคลื่อนเข้าใกล้อย่างระวัง ก่อนอาศัยกองข้าวของจิปาถะกองหนึ่งเข้าปิดบังร่างกาย ผนึกพลังงานชีวิตสดับฟังบทสนทนาความลับของอีกฝ่ายอย่างจดจ่อ
"ไอ้ดี ทางนี้" เสียงกระซิบร้องเรียกจากเงาร่างปริศนาดังขึ้น
"พี่ก้าน" ชายรูปร่างผอมเล็กคนหนึ่งขานตอบรับเอ่ยเรียกชื่อเงาร่างปริศนา ก่อนจะเดินตัวลีบเข้าหาอีกฝ่าย
"ข้ามีเวลาไม่มากนัก ก่อนอื่นเอ็งตอบคำถามข้ามาก่อนว่า เอ็งตรวจสอบดีแล้วหรือไม่ว่าไม่มีผู้ใดติดตามเอ็งมา?" เงาร่างปริศนาที่ชื่อก้านเอ่ยถามขึ้นอย่างจริงจัง
"ไม่มีผู้ใดตามฉันมาแน่นอนจ้ะ ฉันรับรอง" ไอ้ดีตอบ
"ถ้าอย่างนั้นเอ็งฟังคำสั่งของข้าให้ดี อีกเดี๋ยวตอนที่เอ็งนำเสบียงไปส่ง  ให้เอ็งใส่ยานี่เข้าไปในอาหารที่จะนำไปให้นักสู้ที่พักอยู่ในกระโจมหลังด้านในสุด เข้าใจหรือไม่?" ก้านพูดเอ่ยขั้นตอนอย่างช้าๆ พร้อมกับยื่นขวดยาที่บรรจุของเหลวที่ไม่มีสีหลอดหนึ่งส่งให้ไอ้ดีอย่างระมัดระวัง
เมื่อฟังถึงตอนนี้ ธีรพลถึงกับนึกหวาดเสียวขึ้นในใจ เพราะตัวเขาเองไม่เคยนึกคิดเลยว่า ความลับที่ได้ฟังจากบทสนทนาดังกล่าวนี้จะเกี่ยวพันกับตัวเองโดยตรง อีกทั้งความลับที่บังเอิญได้มารับรู้นี้ ยังส่งผลอย่างใหญ่หลวงต่ออนาคตของเขาในงานประลองที่จะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้อีกด้วย
"เข้าใจจ้ะ"
ไอ้ดีพยักหน้าตอบรับด้วยเนื้อเสียงที่กังวลใจเป็นที่สุด ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆออกมา "แล้วถ้าเกิดว่าคนผู้นั้นรู้ว่าในอาหารมียาผสมอยู่ ฉันจะทำอย่างไรดีละจ๊ะ?"
"เอ็งไม่ต้องกังวลไป นี่คือสลอดที่ผ่านการสกัดมาเป็นอย่างดี รับรองว่าเมื่อผสมกับอาหารแล้วจะไม่มีผู้ใดสามารถสังเกตรู้ได้" ก้านเอ่ยตอบด้วยความมั่นใจ พร้อมกับยื่นส่งเงินจำนวนหนึ่งซึ่งคาดว่าจะเป็นค่าจ้างวานงานในครั้งนี้ให้กับไอ้ดีไป
"เอ็งรู้ใช่หรือไม่? หากทางพรรคม้าเหล็กล่วงรู้ว่าเอ็งวางยานักสู้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น" ก้านยกมือขึ้นชี้หน้าข่มขู่ ซึ่งนั้นก็ทำให้ไอ้ดีทำได้เพียงแต่พยักหน้างึกๆรับด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
"ฉะนั้นเอ็งจงจำไว้ให้ดี จากนี้ไปอย่าทำตัวมีพิรุธ และห้ามผิดพลาดเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่?" ก้านเอ่ยกล่าวเสียงเย็น ขยุ้มคอเสื้อไอ้ดี ชักร่างอันผอมบางของอีกฝ่ายเข้ามากระซิบบอกเล่าโทษทัณฑ์หากการณ์ในครานี้ไม่สำเร็จ
"จ้ะ ฉันเข้าใจแล้วจ้ะพี่ก้าน" ไอ้ดีที่กำลังหวาดกลัว จึงรีบยกมือขึ้นพนมไหว้อีกฝ่ายปลกๆ ยืนนิ่งตัวเกร็งรับฟังคำสั่งวิธีการจากอีกฝ่ายอยู่อีกเที่ยวหนึ่ง และจึงขอตัวกลับไปทำหน้าที่ประจำของสถานที่ในทันที
เมื่อจัดวางแผนการแล้วเสร็จ ก้านหรือในที่นี้ก็คือนักสู้จากเวียงโกศัยที่เฮียสมบัติเคยเอ่ยถึงก็ไม่รั้งรออยู่อีก ร่างจึงพลันเคลื่อนไหวอย่างว่องไวกลับเส้นทางเดิม กระโดดพลิกข้ามรั้วไม้จนหายลับไปกับความมืดของเขตที่พักอาศัยไปในทันที
ตัดมาทางด้านธีรพลที่ตอนนี้รู้สึกโล่งใจเป็นที่สุด เขาจึงไม่รีบเร่งที่จะกลับไปยังกระโจมที่พักของตน ร่างทรุดตัวนั่งลงอย่างปลอดโปร่ง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มปล่อยลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
"โชคดีจริงๆ ที่ตามมาได้ยินแผนการนี้เข้า" ธีรพลเอ่ยขึ้นลอยๆราวกับพูดคุยกับดินฟ้าอากาศธาตุ
"เห็นจะจริงดั่งที่มนุษย์มีภาษิตที่ว่า คนดีผีคุ้ม ดูท่าเหมือนเจ้าจะมีเทวดาฟ้าดินคอยคุ้มครองป้องภัยอยู่ จึงได้จับพลัดจับผลูมารับรู้แผนร้ายเข้าโดยบังเอิญ" สุบรรณใช้จิตสื่อสารตอบกลับ
"ดูเหมือนเฮียสมบัติจะว่าจ้างชายที่ชื่อก้านนั่นด้วยเงินจำนวนไม่น้อย จึงได้อุกอาจกล้าเยียบจมูกเสือฝ่าฝืนกฎของพรรคม้าเหล็กเช่นนี้" ธีรพลเอ่ย
"คงจะคิดว่าตนมีฝีมือสูงเยี่ยม จึงไม่เกรงกลัวว่าจะมีผู้ใดมาพบเห็นพฤติการณ์เข้า ชายที่ชื่อก้านนั่นดูเหมือนว่าจะสามารถบังคับใช้พลังงานชีวิตได้คล่องแคล่วเฉกเช่นเดียวกับเจ้า และอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะประเมินพลังฝีมือของเจ้าเอาไว้แล้ว จึงได้เลือกใช้วิธีเช่นนี้" สุบรรณวิเคราะห์
"ท่านหมายถึง อีกฝ่ายตั้งใจใช้สลอดมาเพื่อตัดกำลังเราอย่างนั้นหรือ?" ธีรพลเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
"ใช่ เราคาดเดาว่าอีกฝ่ายต้องการที่จะบั่นทอนพลังงานชีวิตภายในกายเจ้า แน่นอนว่าสำหรับผู้ที่สามารถบังคับใช้พลังชีวิตได้อย่างคล่องแคล่วนั้น แค่สลอดเพียงอย่างเดียวคงไม่อาจทำให้ถึงกับต้องหมดเรี่ยวสิ้นแรงจนเข้าร่วมงานประลองไม่ได้ แต่ก็เพราะสรรพคุณของสลอดนี้เองที่ไร้สีไร้กลิ่นยากแก่การแยกแยะจากอาหาร กว่าที่เจ้าจะรู้สึกตัวว่าโดนวางยา เวลาก็คงล่วงเลยจนพิษปะปนเข้าสู่กระแสเลือดไปแล้ว พอถึงเวลานั้นหากจะขับเอาฤทธิ์ของสลอดออกจากร่างกายจนหมดสิ้นคงต้องใช้พลังงานชีวิตเข้ารีดเร้นอยู่มากโข ครั้นพอถึงเวลาประลองซึ่งจัดแบบวันเดียวรู้ผลแล้ว จะช้าเร็วอย่างไรเสียเจ้าก็ต้องผลาญพลังงานชีวิตตัวเองจนหมดสิ้นไปในที่สุด ต่อจากนั้นผลสุดท้ายคงเลวร้ายสุดหยั่งคาด" สุบรรณกล่าวเสริมแยกแยะให้ฟังอย่างละเอียด
"ดีที่ไม่เป็นอย่างนั้น" ธีรพลทอดถอนใจอีกครั้ง ก่อนนั่งนิ่งครุ่นคิดตกอยู่ในภวังค์
"แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป?" สุบรรณเอ่ยถาม
"ย่อมต้องไม่ให้ไอ้ก้านมันผิดหวังที่วางแผนมาเสียดิบดี" ทันทีที่คิดวิธีการฉกฉวยหาประโยชน์จากการล่วงรู้แผนการร้ายขึ้นได้ ธีรพลก็พลันแสยะยิ้มเย็นขึ้น แล้วจึงบอกกล่าววิธีแก้เผ็ดแก่สุบรรณไป


## ตอนที่ 18 : รองชนะเลิศ

เช้าวันรุ่งขึ้นในช่วงเวลาสายของวัน พิธีการจับฉลากก็เริ่มต้นขึ้นโดยมีฉานหัวหน้าพรรคม้าเหล็กเป็นประธานในการจับฉลาก โดยผลของการแบ่งสาย ธีรพลถูกจัดให้อยู่ในสายล่างร่วมกับก้านแต่หนทางจะมาบรรจบพบกันก็ต่อเมื่อถึงรอบรองชนะเลิศเท่านั้น ส่วนคุณชายผู้มีฝีมือน่ากลัวผู้นั้นถูกจับฉลากให้อยู่ในสายบน
"ทุกท่าน"
ฉานหัวหน้าพรรคผู้ที่อยู่ในวัยสี่สิบปีเศษผายมือกางแขนทั้งสองข้างหมุนวนอยู่กลางเวทีลอยน้ำ เอ่ยกล่าวร้องเรียกความสนใจด้วยเสียงอันทรงพลัง พร้อมกวาดตามองแขกผู้มาเข้าร่วมงานประลองทุกคนราวกับว่าไม่มีสิ่งผิดปกติใดที่จะเล็ดลอดสายตาอันแหลมคมของเขาไปได้
"ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่งานประลองใหญ่ประจำปีของพรรคม้าเหล็กเรา สำหรับปีนี้เราได้เชิญนักสู้ที่มีฝีมือเก่งกาจมาจากทั่วทั้งแดนเหนือและดินแดนเขตภาคกลางตอนบน ซึ่งรวมทั้งสิ้นแล้วเรามีนักสู้ที่จะมาห้ำหั่นฝีมือให้ทุกท่านได้ดูกันถึงสิบหกคน และแน่นอนว่าเงินรางวัลสำหรับผู้ที่ชนะเลิศในครานี้ก็คือ ทองคำหนักห้าบาท" พร้อมๆกับสิ้นประโยคจากฉาน เสียงฮือฮาจากฝูงชนบนอัฒจันทร์ก็พลันดังเซ็งแซ่ขึ้นด้วยความอิจฉาในวาสนาของนักสู้ผู้ที่จะได้รับขุมทรัพย์ชิ้นนี้ไปครอบครอง
"ดั่งเช่นทุกปี หวังว่าในครานี้ทุกท่านจะได้พบกับการต่อสู้ที่ตื่นเต้นเร้าใจ ทุกท่านพร้อมที่จะพบนักสู้ของเราแล้วใช่หรือไม่?" ฉานชูมือเอ่ยปลุกใจฝูงชนด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้เลือดลมภายในกายของทุกผู้คนร้อนระอุ
เย้!
เสียงโห่ร้องจากฝูงชนพลันเร่งเร้าบรรยากาศของงานประลองให้ครึกครื้นถึงขีดสุด
"เช่นนั้น งานประลองจงเริ่มเปิดฉาก ณ บัดนี้" ฉานประกาศด้วยเสียงอันดัง พร้อมกับเสียงฆ้องดังกังวานที่บ่งบอกถึงการเริ่มงานประลองประจำปีอย่างเป็นทางการ
"สำหรับกฎกติกาการประลองจะเป็นการต่อสู้แบบไม่จำกัดเวลา ทางเราไม่อนุญาตให้ใช้อาวุธในการประลอง นอกเหนือจากนั้นนักสู้สามารถใช้ออกได้อย่างเต็มที่ ความพ่ายแพ้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีผู้หนึ่งผู้ใดหลุดออกจากเวทีไป หรือมีนักสู้คนใดบาดเจ็บจนไม่สามารถจะสู้สืบต่อไปได้ และหากมีผู้ใดยกมือประกาศว่า ยอมแพ้ การต่อสู้ก็จะยุติลงเช่นกัน" กรรมการคนเดิมที่ธีรพลคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี ก้าวขึ้นบนเวทีเอ่ยประกาศให้ทั้งนักสู้และผู้ชมรับรู้โดยทั่วกัน
"คู่ที่หนึ่ง เชิญ" กรรมการคนดังกล่าวผายมือสั่งให้เริ่มต้นการประลอง ท่ามกลางเสียงร้องตะโกนหนุนเนืองจากผู้เข้าชม รวมไปถึงเสียงแทรกของการขานอัตราการต่อรองและการเดิมพันพนันขันต่อกันอย่างกว้างขวาง
เพียงชั่วพริบตาเดียว เนื่องจากบรรยากาศอันตื่นเต้นเร้าใจ จึงทำให้เวลาได้ผ่านล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก จนขณะนี้เวลาได้ก้าวเข้าสู่ช่วงบ่ายสี่โมงเย็นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งผลการแข่งขันในปัจจุบัน ธีรพลสามารถทะลุผ่านเข้าสู่รอบตัดเชือกได้เป็นผลสำเร็จ รอพบกับไอ้ก้านนักสู้จากเวียงโกศัยซึ่งผลแพ้ชนะของทั้งสองนี้เองจะใช้เป็นการตัดสินผลพนันระหว่างเฮียจวงและเฮียสมบัติที่วางเดิมพันไว้ตั้งแต่เมื่อวานนี้
หากจะบอกว่าในสองรอบที่ผ่านมา ธีรพลสามารถผ่านคู่ต่อสู้มาได้อย่างง่ายดายนั้นก็ไม่ถูกดีนัก เพราะแม้ความแตกต่างระหว่างผู้ที่สามารถบังคับใช้กำลังภายในได้กับผู้ที่รู้แต่เพียงการใช้วิชาภายนอกนั้นมีความห่างกันช่วงใหญ่ แต่นักสู้ทั้งสองที่ได้เผชิญหน้ากับธีรพลก็ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ที่แตกฉานในศาสตร์ต่อสู้แขนงใดแขนงหนึ่งอย่างถ่องแท้ ดังนั้นธีรพลจึงต้องระดมใช้สติปัญญาและพลังชีวิตไม่น้อยเข้าหักหาญ จึงทำให้สามารถส่งนักสู้ในรอบแรกให้บาดเจ็บจนไม่สามารถสู้ต่อได้ และนักสู้ในรอบถัดมาที่ต้องออกแรงมากกว่าเดิมกว่าจะส่งอีกฝ่ายให้ตกน้ำจนพ้นออกจากวงต่อสู้ได้ ซึ่งก็เฉกเช่นเดียวกับไอ้ก้านที่ก็ผ่านความตรากตรำมาไม่น้อยกว่าที่จะสามารถทะลุเข้ามาเผชิญหน้ากับธีรพลได้ในที่สุด
แต่ที่น่าแปลกก็ตรงที่ตารางการแข่งขันในสายบนนั้นกลับราบเรียบจนผิดปกติ แน่นอนว่าผู้ที่สามารถเข้าไปยืนรอท้าชิงตำแหน่งผู้ชนะเลิศได้ก่อนก็คือ คุณชายคนดังกล่าวนั่นเอง แต่สิ่งที่ทำให้ผู้ชมทั้งสนามตื่นตะลึงเป็นอย่างมากก็คือฝีไม้ลายมือของคุณชายผู้นั้นที่เหนือล้ำกว่านักสู้ทุกคนในตารางการแข่งขันสายบน จนแทบจะสามารถพูดได้ว่าเขาสามารถผ่านนักสู้ในทุกรอบมาได้โดยแทบจะไม่เสียเหงื่อเลยแม้แต่เพียงสักหยดเดียว ซึ่งนั้นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ในขณะนี้เขาได้กลายเป็นมือวางอันดับหนึ่งของรายการไปโดยปริยาย
"ไอ้ธี เอ็งเป็นอย่างไรบ้างพร้อมหรือไม่?" สิงห์ที่ดูจะกระตือรือร้นกว่าธีรพลเป็นพิเศษ เนื่องจากผลแพ้ชนะในครั้งนี้ก็เกี่ยวพันถึงเขาโดยตรงเช่นกัน เขาจึงเร่งเอ่ยกล่าวขึ้นอย่างตื่นเต้น ในขณะที่ก็ใช้มือเป็นระวิงนวดเฟ้นคลายกล้ามเนื้อส่วนต่างๆให้กับเกลอคนสนิทของเขา
"ยังพอไหว" แม้จะมีความมั่นใจในตัวเองและแผนการที่วางไว้อยู่พอตัว แต่เพราะคู่แข่งนั้นก็มีฝีมือที่ไม่อาจดูแคลน ประจวบกับในรอบที่ผ่านๆมาก็สูญเสียพลังชีวิตไปไม่น้อย ธีรพลจึงไม่กล้าลำพองตน เอ่ยกล่าวตอบเพียงแบ่งรับแบ่งสู้ให้สิงห์ได้รับทราบอย่างครึ่งๆกลางๆไป
"เวลานี้เอ็งต้องมีความมั่นใจจึงจะถูก อย่ามัวแต่กังวล เอาละ...เอ็งหลับตาลงเสีย เดี๋ยวข้าจะท่องคาถาเสกมนตร์ให้เอ็งมีพลังกายพลังใจที่จะฟาดฟันศัตรู" โดยไม่ถามไถ่ใดๆทั้งสิ้น สิงห์ก็พลันควักเอาพระที่ห้อยคอขึ้นมาพนมไหว้จรดเหนือศีรษะ และทำท่าจะท่องคาถาบางอย่างใส่กระหม่อมของธีรพล
"ไอ้สิงห์ ข้าไม่ได้..." แม้ธีรพลจะพยายามขัดขืน แต่ก็ดูเหมือนสิงห์ที่ในขณะนี้จะทำตัวเป็นจอมขมังเวทย์ก็ไม่ยอมรับฟังและยังคงบริกรรมคาถาสวดภาษาล้านนาเดิมอยู่ต่อไป
"ปล่อยเขาเถิด เขาจะได้สบายใจ" สุบรรณเอ่ยแทรกขึ้นในจิต
"หวังว่าคาถาบทนี้จะมีส่วนช่วยได้ไม่มากก็น้อย" ธีรพลที่แม้จะไม่หวังพึ่งพาคาถาอาคมจากสิงห์สักเท่าใดนัก แต่ภายนอกก็จะยังยินยอมให้เกลอรักร่ายมนต์จนเสร็จสิ้นพิธีกรรม
"รอบรองชนะเลิศคู่ที่สอง เชิญ" สิ้นเสียงกรรมการ สิงห์ก็พลันตื่นลืมตาขึ้นก่อนเป่ากระหม่อมธีรพลไปคราหนึ่ง แล้วจึงรีบสั่งให้เกลอรักเตรียมพร้อมลงสู่สนาม
"เอ็งนี่เก่งกาจไม่เบาทีเดียวที่ผ่านมาจนถึงรอบนี้ได้" แม้จะเตรียมใจคาดการณ์ไว้ว่าธีรพลอาจจะสามารถทะลุเข้ามาถึงรอบตัดเชือกไว้ล่วงหน้าแล้วก็ตาม แต่ก้านเองก็ยังคงแอบนึกประหลาดใจไม่ได้ว่าเหตุใดธีรพลจึงยังไม่แสดงอาการอ่อนล้าพลังงานชีวิตขาดช่วงให้เห็น แต่ภายนอกยังคงพูดจาแย้มยิ้มซ่อนความรู้สึก เดินเคียงคู่ธีรพลขึ้นบนเวทีกลางน้ำไป
"เพียงโชคดีเท่านั้นพี่ชาย" ธีรพลเองที่ก็รู้ว่าก้านรู้สึกเช่นไร แต่ภายนอกก็ยังคงเก็บเงียบปล่อยให้สภาวะร่างกายของตนเป็นเรื่องคลุมเครือสำหรับศัตรูต่อไปเช่นกัน
จากนั้นทั้งสองก็เดินนิ่งเงียบเข้าประจำที่ เปลี่ยนมาเป็นหันยืนเผชิญหน้าห่างกันราวห้าหกก้าว รอสัญญาณเริ่มต้นการประลองจากกรรมการ ท่ามกลางบรรยากาศที่ชวนให้ตึงเครียดเขม็งเกลียวก่อนศึกใหญ่จะระเบิดเปิดฉากขึ้น
"เมื่อพวกเจ้าทั้งสองพร้อมแล้ว เริ่มการประลองได้" กรรมการประกาศขึ้น พร้อมๆกับเสียงโห่ร้องหนุนเนืองจากผู้ชมที่อึกทึกเสียจนอยู่ห่างไปไกลเป็นกิโลก็ยังสามารถที่จะได้ยิน
"ไอ้น้อง ศอกเข่าไม่มีนัยน์ตา ระวังด้วย" ก้านสะแหยะยิ้ม จดตั้งท่ามวยท่าเสาที่สร้างชื่อให้กับเขามาตั้งแต่อายุได้เพียงสิบเจ็ดปี
ถึงตอนนี้ ธีรพลเพิ่งได้สังเกตพิเคราะห์ลักษณะท่าทางภายนอกของก้านโดยละเอียด พบว่าชายผิวกร้านแดดที่อยู่ในวัยราวยี่สิบปลายผู้นี้ มีรูปร่างต่ำเตี้ยกว่าเขาเพียงครึ่งศีรษะ มีรูปร่างสมส่วน กล้ามเนื้อบนร่างมีไม่มากไป แต่ที่ดูจะโดดเด่นที่สุดก็คงหนีไม่พ้นท่าทางที่ดูคล่องแคล่วว่องไวเป็นพิเศษ ซึ่งนั่นก็เป็นจุดที่ธีรพลต้องพึงระวังอีกฝ่ายไว้ให้มาก
"พี่ชาย ออมมือด้วย" ธีรพลเอ่ยพร้อมตั้งท่ามวยที่คุ้นเคย เกร็งกำลังเตรียมพร้อมรับศึกที่กำลังจะอุบัติขึ้นในไม่ช้า


## ตอนที่ 19 : ติดกับ

ก้านสืบเท้าเข้าหาธีรพลอย่างสุขุม ลดระยะห่างจากทั้งสองให้หดแคบลงจนอยู่ห่างจากกันเพียงระยะไม่เกินสองก้าว ทั้งสองขยับคืบซ้ายทีขวาที ยืนคุมเชิงจดจ้องมองหาช่องว่างของอีกฝ่ายให้ฉกฉวย
ทึบ!
เท้าขวาอันว่องไวของก้านพลันเตะกวาดออกอย่างไร้วี่แวว
ด้านธีรพลแม้จะสามารถป้องกันท่าเท้าที่แทบจะมองตามแทบไม่ทันนี้ไว้ได้ แต่ก็เพราะก้านนั้นว่องไวเกินไป หลังจากกระทบถูกร่างก็พลันถอยห่างไปในทันใด ดังนั้นการตอบโต้โดยใช้วิชาประจำกายขุนยักษ์จับลิงของธีรพล จึงไม่สามารถนำออกมาใช้ตีโต้ได้
ทึบ!
กำปั้นซ้ายเร็วถูกปลดปล่อยออกพุ่งเข้าที่ใบหน้าธีรพล
แม้จะเป็นอีกครั้งที่ธีรพลสามารถสกัดยับยั้งท่าดังกล่าวไว้ได้ แต่แขนซ้ายอันว่องไวของก้านก็พลันดึงกลับไปพร้อมร่างที่ถอยห่าง จนไม่อาจตีโต้ได้อีกเช่นเคย
"ว่องไวจริงๆ"
แม้จะเคยสังเกตวิเคราะห์การต่อสู้ของก้านจากการต่อสู้ในรอบที่ผ่านๆมาแล้วก็ตาม แต่ในยามนี้ที่ได้มาเผชิญหน้ากันเข้าจริงๆแล้ว ความว่องไวของก้านที่เข้ารุกไวและถอยจากไวนั้น ได้สร้างปัญหาให้กับธีรพลมากกว่าที่คาดคิดไว้
ทึบ! ทึบ! ทึบ!
ดูเหมือนก้านนักสู้ตัวแทนจากเวียงโกศัยที่อบอุ่นร่างกายจนได้ที่ดีแล้ว จึงได้ออกอาวุธต่อเนื่องชุดหนึ่งอย่างไว พยายามฝ่าแนวป้องกันของธีรพลที่ก็ยังยอดเยี่ยมยิ่งที่สามารถตามติดความเร็วของก้านได้ทัน
"ใช้ได้ ถ้าอย่างนั้นลองนี่ดู"
ก้านพลันเร่งเร้าพลังชีวิตภายในกาย ปล่อยหมัดขว้างเท้าเป็นชุดต่อเนื่องออก ผนวกเข้ากับท่าออกอาวุธรุกไล่ที่เป็นเอกลักษณ์ของมวยท่าเสา
เปรี้ยง!
ท่าเท้าอันหนักหน่วงจากก้านเตะฟาดเข้าที่ท่อนแขนข้างหนึ่งของธีรพลที่ยกขึ้นป้องกันอย่างถนัดถนี่ พลังอันแกร่งกร้าวสายหนึ่งที่แฝงมาก็กระแทกส่งร่างของธีรพลจนต้องถอยกายไปสามก้าวเพื่อสลายพลังอันแหลมคมสายนั้น
ท่ามกลางเสียงฮือฮาซูดปากหวาดเสียวจากผู้ชม ธีรพลรีบสะบัดแขนที่ชาหนึบอย่างไว รีบตั้งท่าป้องกันรอรับท่าต่อยพิฆาตจากก้านที่ไม่ปล่อยให้ธีรพลได้พักหอบหายใจ
หมัดข้างดังกล่าวที่ดูทื่อด้านพลันเปลี่ยนทิศทางแง่มุมสารพัน กำปั้นจากเดิมเคลื่อนเป็นเส้นโค้งกลับเปลี่ยนแปลงเป็นแนวตรง พุ่งอย่างไวส่งตรงเข้าที่อกของธีรพลอย่างฉับพลัน
นับตั้งแต่เริ่มจนถึงบัดนี้ ธีรพลได้ตกเป็นผู้ตั้งรับอยู่ถ่ายเดียวมาโดยตลอด แม้จะไม่เพลี่ยงพล้ำบาดเจ็บร้ายแรงจนส่งผลทำให้เสียเปรียบ แต่ผู้ชมทั้งสนามก็ต่างรู้สึกเช่นเดียวกันว่า ด้านฝีมือหมัดมวย ธีรพลนั้นตกเป็นรองก้านอยู่มากโข การจะเปลี่ยนพลิกสถานการณ์ เขาคงต้องหวังพึ่งปาฏิหาริย์เท่านั้นจึงจะพลิกกลับเป็นฝ่ายชนะได้
และก็เหมือนปาฏิหาริย์ที่หวังไว้นั้นจะไม่มีจริง หมัดที่พุ่งตรงเข้าที่อกจากก้านแทนที่จะถูกปัดป้องได้หมดจดทันเวลา แต่ธีรพลก็กลับเชื่องช้าติดขัดลงอย่างสังเกตเห็นได้ชัด กำปั้นข้างดังกล่าวของก้านจึงแฉลบท่อนแขนข้างขวากระแทกเข้าที่หัวไหล่ของธีรพลอย่างจัง
โครม!
ธีรพลล้มลงตามแรงอันแกร่งกร้าวสายนั้น ร่างครูดพื้นไถลจนแทบจวนเจียนจะตกถึงชายขอบของเวทีรูปวงกลม ซึ่งนั่นก็ทำให้ผู้ชมที่ถือหางฝั่งธีรพลถึงกับส่งเสียงร้องโอดครวญออกมาด้วยความเสียวไส้
"ไอ้ธี ลุกขึ้น" สิงห์ป้องปากตะโกนร้องเรียกสติเกลอรักที่ยังคงก้มหน้ากุมหัวไหล่อย่างเจ็บปวดอยู่
"โธ่เอ๊ย กำปั้นไฟเอ็งไปอยู่ที่ใด เอาออกมาใช้ได้แล้ว" เฮียจวงที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักสบถขึ้นด้วยความกังวลใจ
"ดูเหมือนนักสู้ของเฮียจวงจะมาไกลได้เท่านี้" เฮียสมบัติหัวเราะร่า เอ่ยกล่าวอย่างมั่นใจราวกับการประลองได้จบสิ้นลงแล้ว
ตัดกลับลงมาที่เวทีประลอง ก้านที่ยิ่งสู้ยิ่งมีจิตใจฮึกเหิม เมื่อเห็นธีรพลไม่สามารถจะตีโต้เค้าได้แม้สักเพียงครึ่งท่า ตัวเขาจึงเริ่มมีความมั่นใจขึ้นมากโข เพราะด้วยสภาพธีรพลในตอนนี้ เขาคิดว่าตัวคู่ต่อสู้ของเขาจะต้องประสบกับปัญหาพลังงานชีวิตร่อยหรอเป็นแน่ การบังคับใช้ท่าร่างจึงไม่ราบรื่นเคลื่อนติดตามกัน
เมื่อเป็นดังนั้น ก้านก็เริ่มรู้สึกย่ามใจไม่รีบเร่งเข้าเผด็จศึก ร่างกลับเปลี่ยนเป็นชูมือทั้งสองขึ้น ร้องเรียกเสียงสนับสนุนอันกึกก้องจากผู้ชมคนดูอย่างสบายใจ แล้วจึงค่อยเปลี่ยนเป็นเคลื่อนเข้าหาธีรพลอย่างช้าๆ
"ไอ้น้อง หากเอ็งหมดพลังแล้ว ก็จงอย่าขัดขืนจนเป็นผลทำให้ต้องเจ็บหนักโดยใช่เหตุ อีกเดี๋ยวข้าจะรักษาศักดิ์ศรีของเอ็งไว้ ส่งให้เอ็งตกน้ำไปอย่างหมดจดในท่าเดียว" ก้านเอ่ยขึ้นขณะก้าวย่างอย่างมั่นคงตรงเข้าหาธีรพลที่กำลังพยุงตัวลุกยืนขึ้นอย่างยากลำบาก
โดยไม่รั้งรอให้ธีรพลตอบรับ ก้านที่ตอนนี้ที่ความมั่นใจได้เพิ่มสูงขึ้นจนถึงขีดสุดแล้ว ร่างพลันรีดเร้นพลังชีวิตก้าวข้ามพื้นที่กว่าหนึ่งวาในพริบตา สองแขนผนึกเป็นกำปั้นคู่ผลักส่งเข้าที่ทรวงอกของธีรพลอย่างอหังการ และก็ดูเหมือนกับว่ากำปั้นทั้งสองข้างนั้นจะกระแทกเข้าร่างของธีรพลอย่างเต็มรัก
"ติดกับแล้ว"
ขณะที่กำปั้นอยู่ห่างจากตัวธีรพลเพียงหนึ่งศอก เขาก็พลันรีดเร้นพลังงานชีวิตบังคับร่างกระโดดข้ามหัวพลิกกายเป็นเส้นโค้งอย่างสวยงาม ข้ามผ่านตัวก้านตกลงยังเบื้องหลังไปอย่างพอดิบพอดีเป็นที่สุด
ย้อนกลับไปเมื่อคืนวานนี้ หลังจากธีรพลพูดคุยปรึกษากับสุบรรณจนแล้วเสร็จ เขาก็นำพาร่างตนหลบหลีกสายตาของเวรยามสองจุด กระโดดกลับเข้าไปยังเขตที่พักของนักสู้อย่างปลอดภัย
จากนั้นไม่นานนัก มื้ออาหารก็ถูกจัดส่งเข้ามาโดยมีชายตัวผอมบางผู้หนึ่งเดินหอบถาดข้าวปลาอาหารเข้ามาส่งให้ถึงกระโจม แน่นอนว่าผู้ที่นำอาหารมาให้ก็ไม่ใช่ผู้อื่นผู้ใด หรือก็คือไอ้ดีที่ก้านจ้างวานมาให้วางยาธีรพลนั่นเอง
แม้ท่าทางของไอ้ดีจะดูงกๆเงิ่นๆไปบ้างก็ตาม แต่หากธีรพลไม่ได้รับฟังเรื่องราวมาก่อนแล้วละก็ เขาก็ยอมว่าไม่อาจจับสังเกตพิรุธสายสนกลในนี้ออกได้
ใจคิดไปพลาง แต่ภายนอกธีรพลก็รับถาดอาหารมาอย่างเป็นธรรมชาติ อีกทั้งยังยิ้มแย้มทักทาย ชวนไอ้ดีคุยสัพเพเหระจนอีกฝ่ายคลายความวิตกกังวลลง ซึ่งนี้ก็ถือเป็นก้าวแรกของการเริ่มต้นแผนตลบหลังอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน
ครึ่งชั่วโมงให้หลัง ไอ้ดีก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมร้อยยิ้ม เพราะธีรพลได้ยื่นส่งถาดอาหารที่แทบจะหมดเกลี้ยงให้กับเขา ซึ่งหลังจากพูดคุยอย่างสบายใจอยู่ครู่หนึ่งก็ขอตัวเดินปลิวจากไป โดยขากลับก็ตั้งใจที่จะเดินเฉียดผ่านกระโจมของก้านเพื่อรายงานผลแสดงถาดอาหารเป็นหลักฐานของความสำเร็จ ซึ่งจากขั้นตอนนี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้นแผนการตลบหลังครึ่งแรกของธีรพล
หลังจากทนอดข้าวท้องกิ่วอยู่คืนหนึ่ง ในที่สุดหลังจากผ่านการต่อสู้สองรอบ เวลาแห่งการเก็บเกี่ยวผลก็มาถึง เมื่อก้านที่เชื่ออย่างสนิทใจว่าธีรพลเกิดพลังงานชีวิตเหือดแห้ง ธีรพลจึงได้มีโอกาสตลบหลังรุกไล่ก้านในขณะที่อีกฝ่ายลดความระแวดระวังจนถึงจุดต่ำสุด


## ตอนที่ 20 : พลังงานธาตุ

"แย่แล้ว!"
ก้านที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองหลงกล แม้จะชักช้าไปอยู่จังหวะหนึ่ง แต่ด้วยความว่องไวที่โดดเด่นเฉพาะตัว เขาจึงสามารถพลิกหันกลับมาเผชิญหน้ากับธีรพลได้แทบจะใกล้เคียงกับเวลาที่ธีรพลทิ้งตัวลงพื้นตั้งหลักมั่น
แต่เพียงชั่วพริบตาของช่องว่างจุดอ่อนที่เผยออก ธีรพลก็พลันปลดปล่อยกำปั้นขวาที่แฝงด้วยพลังอันแกร่งกร้าวรุนแรงขุมหนึ่งคุกคามเข้าที่ท้องน้อยของก้านอย่างรวดเร็ว
วืด!
เนื่องจากไม่สามารถตั้งท่ารับอาวุธของธีรพลได้ทันการณ์ ก้านจึงตัดสินใจหงายตัวก้นจ้ำเบ้าลง หลบกำปั้นของธีรพลอย่างทุลักทุเล แต่ผลก็ทำให้หมัดข้างนั้นเฉียดผ่านร่างของเขาไปอย่างหวุดหวิด หลบรอดหมัดพิฆาตที่สามารถทำให้ลำต้นกล้วยหักกลางลงได้
ทันทีที่เห็นก้านเริ่มมีเค้าลางความเพลี่ยงพล้ำ ธีรพลก็ไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอยไป เขารีบตามติดร่างของก้านดุจเงาตามตัว กำปั้นซ้ายพลันถูกง้างและปลดปล่อยออกเล็งเข้าทรวงอกของก้านมาแต่ไกล
แต่ขณะอยู่ห่างจากก้านเพียงไม่เกินศอก หมัดข้างซ้ายอันดุร้ายนั้นจู่ๆก็พลันผลุบหายไปอย่างไร้ร่องลอย ปล่อยให้ก้านที่ลุกยืนทรงกายขึ้นอย่างยากลำบากนั้น ยกแขนทั้งสองขวางค้างกันไว้ที่หน้าอก
"หิรัญม้วนแผ่นดิน"
อาวุธประจำกายท่าใหม่ของธีรพลปรากฏขึ้นอีกครา ศอกขวาวกกลับหลังเป็นเส้นโค้งอย่างรวดเร็ว เหวี่ยงกระแทกเข้าใส่ท่อนแขนของก้านที่ยกขึ้นมาปิดบังใบหน้าข้างซ้ายไว้ได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด
เปรี้ยง!
แรงปะทะอันหนักหน่วงจากพลังอันแกร่งกร้าวกระแทกร่างของก้านให้ลอยกลับหลังไปจนเกือบตกขอบเวทีฝั่งหนึ่ง พร้อมกับเสียงร้องดังระงมด้วยความหวาดเสียวจากฝูงชนที่ยืนลุ้นผลการต่อสู้คู่นี้ด้วยจิตใจจดจ่อ
"ไอ้ก้าน ข้าจ้างเอ็งด้วยเงินไม่น้อย เอ็งจะมาแพ้แบบนี้ไม่ได้" ถึงคราที่เฮียสมบัตินั่งไม่ติด ร้อนใจรีบป้องปากตะโกนอย่างมีน้ำโหสั่งให้นักสู้ที่ตนพนันเข้าข้างกลับมาฮึดสู้แต่โดยไว
"ไอ้ธี รีบเผด็จศึกเร็ว!" เมื่อเห็นก้านใกล้จะตกขอบเวทีไป ทั้งสิงห์และเฮียจวงพร้อมด้วยลูกน้องทั้งหมดจึงแสดงท่าทางกวักแขนร้องตะโกนบอกให้ธีรพลรีบเข้าจัดการปิดบัญชีศัตรู
แม้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าในขณะนี้เป็นเวลาที่ธีรพลสามารถพลิกจังหวะกลับมามีโอกาสชนะอย่างงดงามได้แล้ว ซึ่งด้านธีรพลก็ไม่ปลดปล่อยให้ก้านได้มีโอกาสพลิกฟื้นคืนเช่นกัน
ธีรพลเร่งเร้าพลังชีวิตภายในกายถึงขีดสุด ร่างพลันเคลื่อนเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็ว ขยับลดช่องว่างกว่าหนึ่งวาในพริบตา แขนซ้ายถูกเหวี่ยงออกง้างกำปั้นเล็งเข้าที่ทรวงอกของก้านอีกครั้ง
เมื่อเห็นดังนั้นก้านก็ตัดสินใจที่จะสู้ตาย ใช้ความว่องไวรวมรั้งพลังชีวิตในกายทั้งหมดไปยังเท้าซ้าย หมายใช้อาวุธออกทีหลังบรรลุถึงก่อน แก้พลิกสถานการณ์จากร้ายกลายเป็นดี
"ขุนยักษ์จับลิง"
แทนที่ธีรพลจะเคลื่อนที่ต่อในลักษณะเดิม แต่ก็กลับเปลี่ยนจังหวะละทิ้งหมัดซ้าย สะอึกเข้าหาท่าเตะของก้านตามเคล็ดวิชา เกร็งพลังยกท่อนแขนขวาขึ้นรับท่าเตะอันรุนแรง ยับยั้งการตอบโต้เฮือกสุดท้ายของก้านไว้อย่างมั่นคง
ตามติดกันนั้น ธีรพลสะบัดแขนขวาที่ชาหนึบ ก้าวสืบเท้าซ้ายสั้นๆ ร่างย่อลงพร้อมกำหมัดประสานแขนทั้งสองข้างประกบติดกัน พลังชีวิตถูกรีดจากบ่อกำเนิดผลักส่งกำลังจากแกนกลางส่งกำปั้นคู่ชกเสยขึ้นไป
"หนุมานถวายแหวน"
กระบวนท่าที่สองจากสามท่าที่ธีรพลเรียนรู้จากลุงทองใบถูกปลดปล่อยออกใช้ในยามที่เหมาะเจาะเป็นที่สุด หมัดคู่เสยเข้าที่กรามของก้านอย่างถนัดถนี่ ส่งให้ร่างลอยลิ่วตกน้ำไปในที่สุด
"ไอ้ธี สุดยอด" สิงห์เฮลั่นสุดเสียง กระโดดตัวโยนท่ามกลางฝูงชนรอบข้างที่บ้างก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ บ้างก็กุมขมับด้วยความผิดหวัง มีอารมณ์ความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไป
"เราได้ผู้ที่ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การแข่งขันรอบสุดท้ายจะมีขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงจากนี้" กรรมการผู้ควบคุมงานประลองหลังจากสั่งให้พนักงานพรรคเข้าช่วยเหลือก้านที่ตกลงน้ำไปแล้ว เขาก็ก้าวเดินขึ้นสู่เวที ก่อนประกาศข้อความด้วยเสียงอันดังต่อผู้เข้าชมทั้งหมด
"เจ้าไปพักก่อนเถิด อีกประเดี๋ยวข้าจะให้คนไปตามเมื่อถึงเวลา" กรรมการคนดังกล่าวหันมากล่าวกับธีรพล ก่อนจะใช้สายตาส่งให้อีกฝ่ายเดินกลับไปยังกระโจมที่พักตน
"มวยท่าเสาร้ายกาจจริงๆ ลำพังหากไม่มีอุบายทำให้อีกฝ่ายชะล้าใจ การแข่งขันครั้งนี้คงจะยุ่งยากไม่น้อย" ธีรพลเอ่ยขึ้นขณะที่นั่งเหยียดแขนพักขาอยู่ภายในกระโจม
"วิชาหมัดมวยมีอานุภาพร้ายแรงไม่ต่างกัน พลังชีวิตก็ตั้งอยู่ในระดับเดียวกัน ความว่องไวก็กินกันไม่ขาด หากสู้กันอย่างไม่มีอุบาย การต่อสู้ครั้งนี้คงจะยืดเยื้อยาวนานไม่เบา สุดท้ายคงต้องวัดกันว่าผู้ใดพลังชีวิตหมดสิ้นก่อนคงต้องพ่ายแพ้ไป" สุบรรณวิเคราะห์
"โชคดีที่แผนตลบหลังสำเร็จได้ด้วยดี การต่อสู้ครั้งนี้เลยได้ชัย ที่สำคัญที่สุดคือสามารถปลดหนี้ให้กับไอ้สิงห์มันได้สำเร็จแล้ว ต่อไปคงไม่ต้องมาทนถูกข่มเหงรังแกอีก" ธีรพลเอ่ยขึ้นอย่างโล่งใจ เปลี่ยนท่าเป็นนอนเหยียดยาวด้วยความเกียจคร้าน
"เราดีใจด้วยที่เจ้าช่วยเกลอเจ้าไว้ได้ ว่าแต่ในรอบชิงชนะเลิศเล่าเจ้าวางแผนไว้เช่นไร?" สุบรรณเอ่ยถาม
"ตลอดชีวิตที่ผ่านมามีเพียงวิชาบู๊เท่านั้นที่ทำให้ข้าก้าวผ่านฝันร้ายในอดีตมาได้ ข้าอยากจะปกป้องทุกคนที่ข้ารักให้ได้ ดังนั้นการพัฒนาฝีมือจึงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ข้าเก่งกาจขึ้น เพราะฉะนั้นคำตอบของข้าก็คือ ข้าจะพยายามสู้อย่างสุดกำลังเพื่อที่จะก้าวขึ้นสู่จุดที่สูงขึ้นในมรรคาวิชาบู๊" ธีรพลขมวดคิ้วเอ่ยตอบความรู้สึกที่ซ่อนเร้นในใจออกอย่างจริงจัง
"คู่ต่อสู้ของเจ้าในครั้งนี้นั้นต่างจากที่เคยผ่านมา หากไม่นับหญิงสาวชุดดำที่บังเอิญไปพบเจอเข้า คุณชายผู้นี้ฝีมือเฉพาะตัวเก่งกาจกว่าเจ้าหลายขั้นนัก การจะเอาชนะคงจะไม่ง่ายดาย" สุบรรณแยกแยะ
"คุณชายนั่นคงถึงขั้นใช้พลังงานธาตุได้แล้วใช่หรือไหม?" ธีรพลถามขึ้นด้วยความกังวลใจ เพราะหากว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่สามารถใช้พลังงานธาตุได้ ผลสุดท้ายแล้วคงเป็นตัวเขาเองที่เป็นผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว
"ยากที่จะคาดเดาขอบเขตสูงสุดที่สามารถกระทำได้ แต่จากการพิเคราะห์จับกระแสพลังเท่าที่ผ่านมา เราคาดว่าน่าจะไม่ผิดเพี้ยน เขาสามารถบังคับใช้พลังงานธาตุได้แล้ว อีกทั้งยังเป็นธาตุไฟเช่นเดียวกับตัวเจ้าและเราด้วย" สุบรรณเอ่ยตอบ
"แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี?" ธีรพลถามขึ้นด้วยความกลัดกลุ้มใจ
"หากอีกฝ่ายไม่ใช้พลังงานธาตุเข้าสู้ ก็ถือว่าโชคดีไป แต่ถ้าหากเลือกใช้ขึ้นมา เจ้าก็ไม่มีหนทางอื่นนอกจากหยิบยืมใช้พลังงานธาตุของเราเข้าต่อกร แต่จงจดจำไว้ ร่างกายของเจ้ามีขีดจำกัดไม่อาจรองรับพลังงานธาตุเข้มข้นมากไป ไม่เช่นนั้นเจ้าอาจจะบาดเจ็บทุกข์ทรมานแสนสาหัสเลยทีเดียว" สุบรรณกล่าวก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเคร่งขรึมในตอนท้าย
"เจ็บใจจริงๆที่ยังฝึกไปยังขั้นสูงๆไม่ได้" ธีรพลลุกขึ้นนั่งเอ่ยขึ้นด้วยความเสียดาย เพราะหากเขาสามารถฝึกฝนฝีมือเฉพาะตัวจนสามารถอยู่ในระดับที่สูงขึ้นได้แล้ว คงไม่ต้องมานั่งคับข้องใจอยู่เช่นนี้
"ใจเย็นๆเถิด เจ้าเพียงรู้จักใช้พลังงานชีวิตมาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น จะให้เก่งกาจขึ้นทันตานั้นคงเป็นไปไม่ได้ และเท่าที่เจ้าทำมาก็เพียงพอกับการใช้คำว่า มีพรสวรรค์ ได้แล้ว อีกทั้งนี่ก็เป็นเพียงการประลองเท่านั้น ใช่ว่าจะตัดสินความเป็นความตายกัน" สุบรรณเอ่ยคลายความกังวลให้กับธีรพล
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สำหรับความรู้สึกของการเป็นเบี้ยล่างนั้นมันชวนให้อึดอัดขับข้องใจเหลือเกิน ต่อจากนี้หากมีเวลาว่างเมื่อใด ข้าจะเร่งฝึกฝนนำพลังงานธาตุมาใช้ให้ได้" ธีรพลแสดงสีหน้าอันเด็ดเดี่ยวเอ่ยปฏิญาณขึ้นอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ
"คิดได้เช่นนั้นก็ดี หนทางในภายภาคหน้าคงจะขรุขระเสียมากกว่าราบเรียบ เมื่อเวลานั้นมาถึงเจ้าจะได้มีทุนรอนไว้ใช้ในยามขับขันจำเป็น" สุบรรณเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ยกย่องในวิธีการคิดของอีกฝ่ายจากใจจริง
"มีสิ่งหนึ่งที่ข้ายังไม่กระจ่าง ข้าเพียงรู้จากลุงทองใบมาว่าในร่างกายมนุษย์ประกอบไปด้วยพลังงานสองประเภท คือพลังงานชีวิตและพลังงานธาตุ ซึ่งสำหรับพลังงานชีวิตนั้นข้าพอที่จะเข้าใจมาบ้างแล้ว แต่กับพลังงานธาตุนั้นข้ากลับไม่เข้าใจเลยสักนิด อีกทั้งยังไม่สามารถรับรู้ได้ด้วยซ้ำว่ามีพลังงานนี้อยู่ภายในร่าง" ธีรพลขมวดคิ้วถามสิ่งที่เขาสงสัยมาได้สักพักหนึ่งแล้วต่อสุบรรณ
"ไม่แปลกที่เจ้าจะไม่สามารถสังเกตพบได้ เพราะพลังงานธาตุก็คือพลังงานที่ผูกติดกับจิตวิญญาณของเจ้ามาตั้งแต่กำเนิด และยังคงไหลเวียนอยู่ในกายเจ้าเสมอมา เพียงแต่มันเป็นเรื่องปกติเสียจนเจ้าไม่คาดคิดว่ามีอยู่เท่านั้น" สุบรรณเอ่ยตอบก่อนจะอธิบายต่อไป
"พลังงานธาตุสามารถแบ่งออกได้เป็นสองกลุ่ม คือหนึ่งธาตุร้อนและหนึ่งธาตุเย็น ซึ่งในแต่ละกลุ่มจะมีธาตุย่อยรวมสี่สัณฐาน รวมทั้งสองกลุ่มเป็นแปดสัณฐาน ได้แก่ ดิน น้ำ ลม ไฟ ไม้ พิษ สายฟ้า น้ำแข็ง ซึ่งไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรืออัตลักษณ์พลังก็ล้วนแล้วแต่มีลิขิตฟ้าเท่านั้นเป็นผู้กำหนดให้ แต่ความแตกต่างระหว่างมนุษย์และอัตลักษณ์พลังนั้นอยู่ตรงที่ มนุษย์ไม่สามารถที่จะเพิ่มขีดจำกัดพลังงานธาตุในกายได้ แต่สำหรับอัตลักษณ์พลังนั้นสามารถที่จะดูดรับพลังงานธาตุจากภายนอกมาเพิ่มขีดจำกัดได้โดยไม่มีจุดสิ้นสุด" สุบรรณอธิบาย
"แล้วเมื่อมนุษย์ใช้พลังงานธาตุออกไปเล่า จะดูดซับกลับคืนได้จากที่ใด?" ธีรพลถามต่อด้วยความฉงน
"พลังงานธาตุไม่จำเป็นต้องดูดซับดั่งเช่นพลังงานชีวิต เมื่อใช้จนหมดสิ้นแล้วก็จะมีผลเพียงชั่วคราวเท่านั้น หากยังมีชีวิตอยู่พลังงานธาตุก็จะเพิ่มปริมาณขึ้นตามธรรมชาติอย่างรวดเร็ว แต่ทั้งนี้ก็จะเพิ่มขึ้นถึงเพียงจุดสมดุลเดิมที่ร่างกายพึงมีเท่านั้น ซึ่งสำหรับอัตลักษณ์พลังนั้นก็ไม่ได้แตกต่างกัน" สุบรรณเอ่ยตอบอธิบาย
"ถ้าเช่นนั้นในกายของมนุษย์หรือแม้กระทั่งอัตลักษณ์พลังก็มีพลังงานธาตุเพียงสัณฐานเดียวใช่หรือไม่?" ธีรพลเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
"โดยปกติทั่วไป ใช่ ดั่งเช่นลุงทองใบของเจ้า และอัตลักษณ์พลังมหิงสานั่น แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อยกเว้น ผู้ที่มีพลังงานธาตุในกายมากกว่าหนึ่งสัณฐาน ก็เช่นเจ้ากับข้าอย่างไรเล่า"
"ข้าหรือ!" ธีรพลอุทานตกใจเสียงดังด้วยความตื่นเต้น ชี้นิ้วเข้าที่ตนเองถามไถ่ขึ้น
"ไม่ผิด" สุบรรณตอบกลับสั้นๆ


## ตอนที่ 21 : คุณชายเหลียน

"แล้วข้ากับท่านมีพลังงานธาตุใดอีกนอกเหนือจากธาตุไฟ?" หลังจากนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเสียงดังมากไป หากมีผู้อื่นมาพบเห็นเข้าเกรงว่าจะโดนกล่าวหาว่าเป็นคนบ้าเพราะพูดคุยโต้ตอบอยู่เพียงลำพัง ดังนั้นขณะถามต่อ ธีรพลจึงระงับความลิงโลดไว้ก่อนบังคับเส้นเสียงให้ลดเบาลง
"ธาตุลมอย่างไรเล่า" สุบรรณตอบ
"ข้ามี ธาตุไฟ และ ธาตุลม ไหลในกายหรือนี่!"
ธีรพลหงายมือทั้งสองขึ้นจ้องดูราวกับสามารถมองทะลุกายเนื้อเห็นพลังงานธาตุที่หมุนเวียนอยู่ภายใน
"รอให้เจ้าฝึกฝนได้มากขึ้นก่อนเถิด เจ้าจะสามารถสัมผัสได้เอง เอาละ ไหนๆก็พูดถึงธาตุลมแล้ว ในการประลองครั้งนี้ เจ้าอาจจะต้องได้ใช้พลังงานธาตุนี้เข้าหลบหลีกคู่มือ แต่จงระวังไว้ให้ดี เนื่องจากเจ้ายังไม่เคยได้สัมผัสใช้ธาตุนี้มาก่อน แม้พื้นฐานของทั้งสองธาตุในกายเจ้าจะมาจากกลุ่มธาตุร้อนเช่นเดียวกันก็ตาม แต่ลักษณะการใช้งานนั้นแตกต่างกัน คงต้องใช้เวลาในการปรับตัวอยู่พอสมควร" สุบรรณแนะนำ
"อืม" ธีรพลพยักหน้ารับอย่างมั่นใจ ในขณะนี้แม้จะทราบว่าคู่ต่อสู้ที่กำลังจะเผชิญหน้ามีฝีมือเก่งกาจมากซึ่งอาจถึงขั้นเทียบได้ว่าห่างชั้นเลยก็ตาม แต่เมื่อได้รู้ความพิเศษอันน่าตระหนกของตนแล้ว ความมั่นใจจากเดิมที่มีอยู่ไม่มากก็เริ่มมีแสงแห่งความหวังส่องสว่างขึ้นรำไร
หลังจากนั้นธีรพลและสุบรรณก็ยังปรึกษากันต่อถึงเรื่องการปรากฏกายของสุบรรณเมื่อหยิบยืมใช้พลังงานธาตุ ซึ่งธีรพลรู้สึกว่าหากมีผู้คนพบเห็นเข้าคงจะเกิดเหตุการณ์โกลาหลแตกตื่นกันยกใหญ่ ดังนั้นจึงได้ขอให้สุบรรณอำพรางเงาร่างของตนไว้ ซึ่งทางด้านสุบรรณก็เข้าใจและสามารถกระทำตามได้โดยมีข้อแม้แต่เพียงว่า พลังงานธาตุที่หยิบยืมใช้ไปจะต้องอยู่ในขอบเขตที่ไม่มากไป เขาถึงจะสามารถอำพรางเงาร่างได้อย่างสมบูรณ์
"เฮียสมบัติ ขอบใจมากที่ช่วยอุดหนุนเงินที่จะนำไปประมูลซื้อพระพุทธรูปในค่ำวันนี้" เฮียจวงหัวเราะร่าด้วยความสะใจเอ่ยกล่าวต่อเฮียสมบัติผู้แพ้พนันที่ตอนนี้ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่
"ไอ้ก้าน เอ็งนี่เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ" เฮียจวงที่ตอนนี้หน้าแดงกล่ำไปด้วยความโมโหโกรธา ยกมือขึ้นตบหน้าขาตัวเองดังฉาดใหญ่ สบถด่านักสู้ที่ตนพนันเข้าข้างในลำคอทดแทนการต่อปากต่อคำกับเฮียจวง
"ผลการพนันขันต่อของเราสิ้นสุดลงแล้ว ในครานี้ข้าขอรับชัยชนะกลับไปเลยแล้วกัน" หลังจากต้องทนรับคำถากถางจากเฮียสมบัติอยู่เนืองๆมาโดยตลอด ขณะนี้เฮียจวงที่กำลังดีใจเป็นที่สุดจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าววาจาข่มอีกฝ่าย เพื่อระบายความขับแค้นใจในอดีต
"ครานี้เฮียจวงเพียงโชคดีเท่านั้น เจอกันครั้งหน้า หวังว่าเฮียจวงจะไม่หลบลี้หนีหน้าเรา" แม้จะฉุนจัดก็ตาม แต่เฮียสมบัติก็ยังกัดฟันพูดจาเป็นปกติเอ่ยกลับไป
"ข้าพร้อมเสมอ" เฮียจวงตอบสั้นๆอย่างหนักแน่น
"วันนี้ไม่มีเหตุจำเป็นใดต้องรั้งอยู่อีก ข้าขอตัวกลับก่อน สวัสดี" เมื่อกล่าวเสร็จ เฮียสมบัติที่ไม่แม้แต่จะรอให้เฮียจวงเอ่ยล่ำลา ก็พุดลุกขึ้นและเดินจากไปในบัดดล
"ข้ามีความสุขจริงๆโว้ย ไอ้สิงห์ เพื่อนเอ็งนี่มันแน่จริงๆ ทั้งๆที่รูปมวยเป็นรองอยู่แท้ๆ" เฮียจวงยิ้มปริ่มหันกลับมากล่าวกับสิงห์ที่นั่งอยู่ในชั้นถัดลงมา
"ข้ารู้อยู่แล้วว่ามันต้องทำสำเร็จ" สิงห์ที่ก็ยิ้มกว้างไม่แพ้กันเอ่ยกลับ
"เอาละ เพราะธีมันทำให้ข้าชนะพนันได้ ดังนั้นต่อจากนี้ไป หนี้ระหว่างเอ็งกับเฮียถือเป็นอันจบสิ้นกัน ความบาดหมางใดๆในอดีตก็ลืมมันไปเสีย" เฮียจวงหัวเราะร่าขึ้นอีกครั้ง ยื่นมือออกตบไหล่สิงห์ราวฉันมิตร ซึ่งก็ทำให้บรรยากาศของทั้งสองฝ่ายกลับกลายเป็นผ่อนคลาย โทสะใดๆที่เคยค้างคาใจกันก็ล้วนถูกลืมเลือนจนจางหายมลายสิ้น
"เออ แล้วในรอบต่อไป เกลอของเอ็งมีอัตราต่อรองอยู่เท่าใด?" เฮียจวงเอ่ยถามขึ้น
"เป็นรองอยู่หนึ่งต่อสี่" ทันทีที่ถามถึงหัวข้อนี้ สิงห์จากเดิมที่เคยยิ้มแย้มก็กลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันตา
"สงสัยเกลอเอ็งจะเจอตอไม้ใหญ่เข้าให้แล้ว" เฮียจวงถอนหายใจเฮือกใหญ่ กังวลใจแทนธีรพลที่ต้องพบเจอคู่มือที่มีฝีมือเหนือกว่าหลายขั้น
"ต่อจากนี้จะเป็นการประลองนัดสุดท้ายเพื่อตัดสินผู้ชนะเลิศของงานประลองประจำปีของพรรคม้าเหล็กเรา ระหว่างผู้ชนะจากสายบน เหลียนจากโพธิ์ท่าอิฐ" ฉานหัวหน้าพรรคม้าเหล็กปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ยืนตระหง่านที่กึ่งกลางเวทีประกาศขึ้น พร้อมกับผายมือไปยังคุณชายนักสู้ที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่เบื้องล่าง
"และผู้ชนะจากสายล่าง ธีรพลจากเวียงพิงค์ ขอเชิญนักสู้ทั้งสองขึ้นบนเวที" ฉานเอ่ยต่อพร้อมผายมือไปยังธีรพล แล้วจึงเชื้อเชิญให้ผู้ชมบนอัฒจันทร์ลุกขึ้นยืนปรบมือต้อนรับนักสู้ผู้กล้าทั้งสองอย่างสมเกียรติ
ด้านธีรพลและเหลียนเมื่อได้รับสัญญาณก็พากันเดินเคียงคู่ขึ้นไปบนเวทีรูปวงกลมกลางน้ำ ตรงไปยังตำแหน่งที่ฉานยืนอยู่ ก่อนแยกย้ายกันไปคนละฝากฝั่ง ยืนประกบฝ่ายหลังไว้ยังกึ่งกลาง
"เรื่องกฎกติกาคงไม่จำเป็นจะต้องเอ่ยย้ำอีก ข้าขอให้เจ้าทั้งสองสู้อย่างสุดความสามารถ สำหรับผู้ชนะจะได้รางวัลตามที่ได้ประกาศไว้ เริ่มประลองได้เมื่อพวกเจ้าพร้อม" ฉานหันมากล่าวกับทั้งสองครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินลงจากเวที เปิดพื้นที่ให้นักสู้ทั้งสองได้เตรียมความพร้อมก่อนการประมือ
"สวัสดีพี่ชาย" ตั้งแต่เมื่อวานเป็นต้นมาจนกระทั่งบัดนี้ ธีรพลและเหลียนเพิ่งจะมีโอกาสได้พูดคุยกัน ดังนั้นธีรพลที่อายุน้อยกว่าอีกฝ่ายจึงเอ่ยทักขึ้นตามมารยาท
"ไม่ต้องมากธรรมเนียม ข้าในเวลานี้ไม่อยู่ในอารมณ์ที่อยากจะเจรจาพาที เจ้าพร้อมเมื่อใดก็เข้ามาได้เลย" เหลียนตัดบทอย่างรำคาญ ซึ่งทันทีที่กล่าวจบพลังชีวิตอันหนาหนักก็พลันแผ่กำจายออกจากร่างในบัดดล และแม้จะอยู่ในท่วงท่าที่ดูปลอดโปร่งเป็นที่สุด แต่แรงกดดันอันไร้สภาพของเขาก็พุ่งเข้าจู่โจมธีรพลจนทำให้แทบขยับกายได้ไม่สะดวก
"น่ากลัวจริงๆ ชายคนนี้"
ธีรพลคิดขึ้นในใจ แต่ภายนอกก็ยังคงรักษามารยาทโค้งคำนับอีกฝ่ายก่อนตั้งท่ามวยลพบุรีเตรียมพร้อมเข้าประมือ
"พี่ชาย ออมมือด้วย" ธีรพลเอ่ยก่อนหลอมรวมจิตสมาธิเป็นหนึ่งปล่อยใจให้ว่างเปล่า รับรู้กระแสพลังงานชีวิตในกายของตนและการเคลื่อนของกระแสพลังจากอีกฝ่าย
เขาเร่งเร้าหมุนเคลื่อนพลังงานชีวิตในกายอย่างเร็วรี่ ร่างพลันพุ่งทะยานเข้าหาเหลียนด้วยความรวดเร็ว ย่นระยะห่างกว่าสามวาเพียงชั่วหายใจเข้าออกไม่กี่ครา
หมัดซ้ายหลอกพลันถูกปลดปล่อยออก ซึ่งเมื่อกำปั้นซ้ายถูกดึงให้วกกลับ ศอกขวาที่หมุนคว้างเป็นวงกลับหลังก็ถูกซัดออกอย่างว่องไว
"หิรัญม้วนแผ่นดิน"
ราวกับจะตรงเข้าที่ใบหน้าเหลียนอย่างถนัดถนี่ แต่ศอกข้างดังกล่าวของธีรพลกลับลอยผ่านเป้าหมายไปอย่างเฉียดฉิว
แม้จะคลาดเป้าไปแต่ธีรพลที่คาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า การจะโจมตีรุกไล่เหลียนคงจะไม่ง่ายดายนัก ดังนั้นแทนที่จะกลับไปตั้งท่าใหม่ ธีรพลกลับดึงรั้งศอกขวา ชักประกบแขนทั้งสองข้างมาเข้าคู่กัน เล็งเสยเข้าที่ปลายคางอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง
"หนุมานถวายแหวน"
และก็เป็นอีกครั้งที่เกือบจะถูกเป้าหมาย แต่หมัดคู่ของธีรพลก็ลอยเฉียดผ่านหน้าอีกฝ่ายไปเพียงไม่กี่นิ้วอย่างน่าเสียดาย
"ดี สมใจข้ายิ่ง เช่นนี้สิถึงเรียกว่าต่อสู้" เหลียนเอ่ยขึ้นขณะที่ร่างพลันเร่งความเร็วถอยห่างทิ้งระยะจากธีรพลออกมากว่าห้าก้าว ตั้งท่าจะเปลี่ยนจังหวะชิงเข้าจู่โจม
"ถึงตาข้าบ้าง ดูสิว่าเจ้าจะตามความเร็วของข้าทันหรือไม่" ทันทีที่จบประโยค เหลียนก็พลันพุ่งเข้าหาธีรพลด้วยความเร็วที่แทบจะมองตามไม่ทัน  ซึ่งหากจะเปรียบเทียบดูแล้ว เหลียนนั้นยังเร็วกว่าไอ้ก้านถึงกว่าเท่าตัวเลยทีเดียว
"เร็วมาก!"
ธีรพลยกมือทั้งสองขึ้นปกป้องใบหน้าตามสัญชาตญาณ ปรากฏว่าหมัดขวาจากเหลียนที่เหวี่ยงขวางเข้าหาก็กระทบถูกแขนข้างหนึ่งอย่างถนัดถนี่ พร้อมๆกันนั้นพลังแกร่งกร้าวสายหนึ่งก็ทะลักทลายดั่งน้ำป่ากระแทกทำนบ ส่งร่างธีรพลไถลขวางออกไปไกลกว่าสามวาในบัดดล
"แย่แล้ว สุบรรณ" ธีรพลคิดขึ้นอย่างไว
"ด้วยระดับพลังชีวิตของเจ้าไม่อาจสู้ความเร็วของอีกฝ่ายได้แน่ เจ้าต้องยืมพลังงานธาตุจากเราแล้ว" สุบรรณแนะนำ
"ขอเพียงตามความเร็วของอีกฝ่ายทัน ยังไงเสียก็ยังดีกว่าเดาสุ่มรับการโจมตีอยู่แบบนี้" ธีรพลผ่อนลมหายใจ พยุงตัวยืนขึ้นพลางนวดเฟ้นบรรเทาแขนข้างที่ปวดหนึบจนสลายคลาย
"ธาตุลม นั้นยากแก่การควบคุม ระวังด้วย!" สุบรรณเตือน
"มาแล้ว!"
ทันทีที่ได้รับพลังงานธาตุจากสุบรรณ เหลียนก็พลันเคลื่อนประชิดเข้ามาในระยะสองก้าว หมัดทั้งสองข้างพลันแยกย้ายเป็นหนึ่งบนหนึ่งล่างพุ่งเข้าที่ทรวงอกและท้องน้อย
กำปั้นที่ยังไม่ทันได้เคลื่อนที่ถึง ไอร้อนที่แฝงมากับตัวหมัดก็แผ่คลื่นความร้อนอันน่าตระหนกออกมา จนทำให้ห้วงอากาศรอบข้างร้อนอบอ้าวขึ้นในทันตา
และขณะที่หมัดอยู่ห่างจากธีรพลราวหนึ่งศอก ร่างของธีรพลก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง เสื้อผ้าพลันพัดพลิ้วเป็นริ้วขึ้นโดยปราศจากแรงลมใดๆ ซึ่งทันใดนั้นเองร่างของเขาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเคลื่อนขวางออกซ้าย เขยิบห่างจากวงต่อสู้ออกไปเกือบวาในชั่วพริบตาเดียว
โครม!
อาจจะเป็นเพราะเพิ่งได้เคยสัมผัสธาตุลมเป็นครั้งแรก แม้จะสามารถหลบรอดจากท่าโจมตีอันรวดเร็วของเหลียนมาได้ แต่ขณะที่ต้องการหยุดยั้งตัว ร่างของธีรพลก็กลับล้มคว่ำคะมำหงายลงอย่างไม่อาจยับยั้งเนื่องจากใช้พลังงานธาตุออกมามากจนเกินไป
"ธาตุลมอย่างนั้นหรือ!"
เหลียนคิดขึ้นขณะที่ร่างตามติดเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วที่สูงขึ้นกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว
วืด!
กรงเล็บของเหลียนคลาดจากการตะปบหัวไหล่ของธีรพลไปเพียงไม่กี่นิ้ว แต่ก็เพียงพอที่จะส่งให้ร่างธีรพลที่หลบหลีกอย่างยากลำบาก ล้มก้นจ้ำเบ้าลงพื้นไปอีกครา
แต่พอเมื่อผ่านไปอีกหลายกระบวนท่า นอกจากเหลียนจะไม่สามารถรุกเข้าทำร้ายธีรพลได้แล้ว การเคลื่อนไหวท่าร่างของธีรพลยิ่งนานก็ยิ่งราบรื่นปราศจากเค้าลางความทุลักทุเลดั่งเช่นที่เคยผ่านมา
แต่แทนที่เหลียนจะหัวเสียที่ไม่สามารถจัดการกับธีรพลได้ ทั้งๆที่ตนเองเป็นต่ออีกฝ่ายอยู่หลายขุมก็ตาม แต่ตอนนี้เขากลับยิ่งรู้สึกสะใจที่ได้ใช้พลังออกอย่างเต็มที่ เสมือนกับว่าได้ปลดปล่อยความอัดอั้นบางอย่างออกมา
"ข้าชักเริ่มชอบเอ็งขึ้นมาแล้ว อย่ารีบยอมแพ้ไปเสียก่อนเชียว" เหลียนเปล่งเสียงเอ่ยกับธีรพลพร้อมกับพุ่งตัวเข้าหาอีกครั้ง เพียงแต่ครานี้กำปั้นจากที่เคยให้ความรู้สึกร้อนลวกกลับปรากฏสะเก็ดไฟกระจัดกระจายขึ้น
จนกระทั่งในขณะที่อยู่ห่างไม่เกินศอก กำปั้นข้างนั้นก็พลันเกิดเป็นสะเก็ดไฟแตกดังเพี้ยพะ ก่อนเปลวไฟสีส้มจะลุกขึ้นอย่างอัศจรรย์
พรึบ!
ท่อนแขนทั้งข้างกลับกลายเป็นเส้นเพลิงอันงดงาม กำปั้นกวาดเป็นเส้นโค้งผ่านหน้าธีรพลไปอย่างหวุดหวิด แต่กระนั้นด้วยความร้อนอันน่าตระหนกก็ทำให้ปลายเส้นผมของธีรพลบางส่วนถูกเผาทำลายลงจนหงิกงอ


## ตอนที่ 22 : ทะลายหยก

ท่ามกลางบรรยากาศที่ชวนให้ตื่นตะลึง ผู้ชมทั้งสนามหลังจากเงียบเสียงด้วยความตกใจไปครู่หนึ่ง ก็พลันระเบิดเสียงโห่ร้องอย่างกึกก้องขึ้นอีกครั้ง
"ตั้งแต่เกิดจากท้องพ่อท้องแม่มายังไม่เคยเห็นผู้ใด ปลดปล่อยไฟได้เช่นนี้มาก่อน" ผู้ชมคนหนึ่งรำพึงขึ้น
"แล้วไอ้หนุ่มจากเวียงพิงค์นั่นจะสู้ได้อย่างไร" ผู้ชมอีกฝั่งที่ดูเหมือนจะพนันฝั่งธีรพลไว้จึงเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล
"ไอ้ธี เอ็งมีท่าไม้ตายใดเก็บไว้ ก็รีบเอาออกมาใช้ได้แล้ว" สิงห์ที่ก็ดูกังวลใจอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นท่าว่าเกลอรักจะตกเป็นรอง จึงได้รีบป้องปากตะโกนร้องเตือน
เหลียนยังคงบุกกระหน่ำจู่โจมอย่างบ้าคลั่งอยู่พักใหญ่ ซึ่งธีรพลที่รับรู้พิษสงของเพลิงสีส้มเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงตั้งใจถอยห่างหลีกหนีจากอาวุธพิฆาตของอีกฝ่ายไปเท่านั้น
แต่หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง ผลของการจู่โจมไม่รู้จักหยุดจักหย่อนของเหลียนก็เริ่มแสดงผล เพราะดูเหมือนการจู่โจมด้วยเปลวเพลิงนั่นจะผลาญพลังงานชีวิตและพลังงานธาตุไปไม่น้อย เหลียนที่ร่างเปียกโชกไปด้วยเหงื่อในที่สุดก็ตกอยู่ในสภาวะพลังงานขาดห้วงท่าร่างเชื่องช้าลงวูบหนึ่ง
เมื่อเห็นว่ามีจังหวะโอกาสให้ฉกฉวย ธีรพลแม้ในขณะนี้เส้นลมปราณในขาทั้งสองข้างจะเจ็บปวดเกินทานทนเพราะรับพลังงานธาตุอันเข้มข้นต่อเนื่องนานจนเกินไป แต่เขาก็ยังกัดฟันทนฝืนความเจ็บปวดบังคับหยิบยืมใช้พลังงานธาตุลมอีกครา
เขาก้าวเท้าซ้ายเฉียงหลบจากหมัดเพลิงอันเกรี้ยวกราดของเหลียนอย่างรวดเร็ว ลมหมุนลูกย่อมๆพลันปรากฏขึ้นบนแข้งซ้าย พลิกส่งให้ร่างของเขาหมุนเกลียว เพิ่มแรงที่ปลายเท้าขวาให้กวาดจากล่างขึ้นบนวกอ้อมเป็นเส้นโค้งกลับหลังส่งฟาดเข้าที่ก้านคอของเหลียน
"จระเข้ฟาดหาง"
ท่าไม้ตายสุดท้ายที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากทองใบถูกปลดปล่อยด้วยความรวดเร็วปานฟ้าแลบ
เปรี้ยง!
พลังลมอันแหลมคมจากธีรพลกระแทกเข้ากับกำแพงเพลิงของเหลียนที่สามารถยกขึ้นปกป้องร่างกายท่อนบนไว้ได้อย่างทันการณ์
ตูม!
ราวกับเติมเชื้อไฟในกองอัคคี ทันทีที่พลังลมอันแกร่งกร้าวปะทะเข้ากับเพลิงสีส้มแล้ว ห้วงอากาศก็พลันบิดเบี้ยวโย้เย้ก่อนแตกระเบิดกำจายออก ส่งเปลวไฟสีส้มให้แลบลามออกไปไกลถึงกว่าสามวา พื้นเวทีบางส่วนก็เกิดรอยไหม้ลากยาวเสียหายไปแถบหนึ่ง
ไอความร้อนอันน่าสยดสยองพลันแผ่รังสีออกเป็นระลอกคลื่นจากจุดศูนย์กลาง ซึ่งแม้จะอยู่ห่างไปถึงอัฒจันทร์แต่ผู้ชมที่นั่งบนแถวหน้าสุดก็ยังรู้สึกได้ถึงคลื่นความร้อนอันน่าตระหนกนี้
ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของผู้ชมทั้งสนาม ร่างของธีรพลและเหลียนก็ปรากฏขึ้นแก่สายตาฝูงชนอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งทางด้านของธีรพลนอกจากรอยไหม้เล็กน้อยบนเสื้อผ้าแล้ว ภายนอกก็ดูปราศจากอาการบาดเจ็บใดๆให้เห็น ผิดกับเหลียนที่เสื้อผ้าบางส่วนกลับขาดวิ่น เนื้อตัวมอมแมมหน้าตาหม่นหมองจนผิดวิสัย
"ไม่ไหวแล้ว ขยับขาไม่ได้เลย!"
ธีรพลยื่นมือยึดกุมหัวเข่าทั้งสองข้างไว้พยายามบังคับขาของเขาไม่ให้สั่นเทา พลางข่มกลั้นความเจ็บปวดที่แล่นผ่านครึ่งท่อนล่างของตน
แม้ภายนอกจะดูปกติดี แต่หลังจากฝืนใช้พลังงานธาตุอันเข้มข้นที่ปกติเส้นลมปราณของมนุษย์ยากจะทนทานรับได้ติดต่อกัน ในที่สุดร่างกายของธีรพลก็เดินมาถึงขีดจำกัด ไม่อาจใช้พลังธาตุกับขาทั้งสองได้อีก
และสถานการณ์ก็ดูจะเลวร้ายลงไป เมื่อเหลียนจู่ๆก็ตั้งท่ายกแขนประกบมือทั้งสองขึ้น ไอร้อนอันหนาหนักพร้อมสะเก็ดไฟจำนวนมากพลันแผ่พุ่งออกจากฝ่ามือทั้งสองอย่างทะลักทลาย
ดวงไฟสีส้มสองลูกค่อยๆประสานตัว ก่อนที่จะดูดกลืนหลอมรวมเข้าหากันจนกลายเป็นลูกไฟสีส้มปนเหลืองดวงหนึ่งที่ปลดปล่อยพลังงานความร้อนอันน่าสยดสยองออกมา
"เคล็ดวิชาทะลายหยก ไอ้หนุ่มนี่มันเป็นผู้ใดกัน! เหตุใดจึงใช้วิชาของพรรคบัวมารมรกตได้" ฉานผู้นำพรรคม้าเหล็กฉุกคิดขึ้นในใจทันทีที่เห็นเหลียนใช้เคล็ดวิชานี้ขึ้น
"ไม่ได้การ หากปล่อยให้ใช้ออกได้ มีหวังคนดูได้โดนลูกหลง เวทีได้พังทลายย่อยยับเป็นแน่" ฉานนึกขึ้นพลางเกร็งกำลังจนไอเย็นพลันแผ่ซ่านออกจากร่าง เตรียมพร้อมกระโดดลงเวทีเข้าสกัดยังยั้งท่าพิฆาตของเหลียนในบัดดล
ด้านธีรพลเมื่อรู้ว่าตัวเองตกเป็นเป้านิ่งได้แต่รอรับการโจมตีของอีกฝ่าย แต่กระนั้นสภาพจิตใจก็ยังคงกล้าหาญเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมจำนนต่อเหตุการณ์โดยง่าย จิตจึงสื่อสารไปยังสุบรรณร้องขอหยิบยืมพลังงานธาตุจากพญาครุฑอีกครั้ง
"เจ้าแน่ใจแล้วหรือ? ถ้าใช้ธาตุไฟครั้งนี้ไป ทั้งแขนและขาของเจ้าจะเจ็บปวดจนขยับไม่ได้ไปอีกพักใหญ่เชียวนะ" สุบรรณถามย้ำ
"สู้มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้มายอมแพ้ทั้งๆที่ยังพอมีทางสู้ได้อยู่อย่างนั้นหรือ ให้ข้าลองเสี่ยงดวงดูสักคราเถิด หลังจากนี้ถ้าอีกฝ่ายยังไม่ล้มลง ข้าจะเอ่ยขอยอมแพ้เอง" ธีรพลแสดงสีหน้าอันเด็ดเดี่ยวกัดฟันฝืนทนความเจ็บปวดพลางเอ่ยขึ้น
"เจ้านี่มันรั้นจริงๆ เอาเถิดจากนี้ถ้าต้องนอนเป็นผักปลาก็อย่ามาโทษว่าเราก็แล้วกัน" สุบรรณเอ่ย
"เอ๊ะ!"
ท่ามกลางบรรยากาศอันตึงเครียดก่อนการห้ำหั่นขั้นตัดสินกำลังจะอุบัติขึ้น จู่ๆเหลียนจากที่ตั้งหน้าตั้งตาจะปลดปล่อยระเบิดลูกย่อมๆเข้าปะทะกับธีรพลก็พลันสลายพลังหยุดชะงักท่าร่างลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ท่านหัวหน้าพรรค ข้าได้รับบาดเจ็บบอบช้ำภายในไม่อาจสู้ได้สืบไป ดังนั้น ข้าขอยอมแพ้ถอนตัวออกจากการแข่งขัน" เหลียนหันมาโค้งคำนับเอ่ยกล่าวกับฉานอย่างนอบน้อม
"ยังสู้ไม่จบเลย ยอมแพ้ได้อย่างไร" เสียงผู้ชมคนหนึ่งเอ่ยแทรกขึ้น
"เอ็งจะล้มมวยอย่างนั้นหรือ" เสียงตะโกนที่ดังมาจากฝูงชนอีกกลุ่มหนึ่งพลันดังขึ้น ซึ่งนั่นก็เป็นเหมือนการจุดชนวนประเด็นอันร้อนแรงขึ้น
หลังจากหันไปพูดคุยปรึกษากับกรรมการผู้ควบคุมงานประลองอยู่ครู่หนึ่ง ฉานก็พลันลุกขึ้นยืนชูมือห้ามปรามเสียงดังเซ็งแซ่วิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชมไว้ ก่อนเอ่ยประกาศด้วยเสียงอันดังขึ้น "ทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบ เรื่องนี้ต้องได้รับการตรวจสอบให้กระจ่างเสียก่อน"
แต่ก่อนที่กรรมการผู้ที่มีหน้าที่จะลงไปตรวจสอบร่างกาย เหลียนก็ชิงยกมือขึ้นห้ามปรามไว้ และยืนยันที่จะให้ความร่วมมือตรวจสอบร่างกายโดยฉานหัวหน้าพรรคม้าเหล็กแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ซึ่งนั้นก็ทำให้ฉานไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากยินยอมปฏิบัติตาม แต่ทั้งนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไว้วางใจอีกฝ่าย ตรงกันข้ามกลับเพิ่มมาตรการป้องกัน ระดมชายฉกรรจ์กำชับอาวุธเป็นจำนวนมากเข้ารุมล้อมเวทีไว้เป็นชั้นๆ ซึ่งหากเกิดเหตุเปลี่ยนแปลงใดขึ้น แม้เหลียนจะมีปีกโบยบินก็ยากที่จะรอดพ้นจากชะตากรรมถูกคร่ากุมไปได้
เมื่อวางแผนมาตรการความปลอดภัยแล้วเสร็จ ฉานก็พลันเกร็งกำลังกล้ามเนื้อปูดโปนกระโดดจากอัฒจันทร์ข้ามผืนน้ำกว่าสองวาทิ้งตัวลงบนเวทีอย่างมั่นคง
เขาก้าวย่างตรงเข้าหาเหลียนอย่างผ่าเผย ยื่นมือเข้าจับชีพจรตรวจสอบอาการดูอย่างละเอียด ซึ่งในระหว่างนั้นทั้งสองก็ได้พูดคุยสนทนากันอย่างลับๆ แต่กระนั้นก็ยังไม่พ้นการผนึกพลังชีวิตรับฟังจากธีรพลที่อยู่ใกล้เหตุการณ์ที่สุดไปได้
"ท่านหัวหน้าพรรค ข้าต้องขออภัยที่ต้องหยุดการประลองเอาไว้กลางคันเช่นนี้" เหลียนเอ่ยขึ้น
"เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บ!" ทันทีที่ฉานส่งพลังชีวิตของตนเข้าตรวจสอบสภาพในกายของเหลียนดูก็ทราบว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงรีบโคจรพลังชีวิตป้องกันจุดสำคัญบนร่าง
"ช้าก่อน ข้าไม่ได้ต้องการทำร้ายท่าน ข้าคือประมุขน้อยพรรคบัวมารมรกตแห่งหอบูรพา" เหลียนกล่าวพร้อมดึงหยกประดับทองชิ้นหนึ่งออกจากอกเสื้อ แสดงให้ฉานดูแต่เพียงผู้เดียว
"คุณชาย เราขออภัย" เมื่อได้เห็นตราหยกซึ่งเปรียบเสมือนหลักฐานยืนยันที่หนักแน่นที่สุด ฉานก็ทำท่าจะคุกเข่าลงทำความเคารพในทันใด แต่อาการดังกล่าวก็ต้องชะงักค้างไว้เพราะถูกเหลียนดึงรั้งทัดทาน
"ข้าไม่ได้มาปฏิบัติงานตามคำสั่งของท่านปู่ ข้ามาด้วยเรื่องส่วนตัว ต้องการที่จะเข้ามาสืบข่าวตามหาคนผู้หนึ่งเท่านั้น" เหลียนเอ่ยต่อ
"เหตุใดคุณชายจึงไม่เข้ามาขอความช่วยเหลือจากเราโดยตรง?" ฉานเอ่ยถามอย่างพินอบพิเทา
"เหตุการณ์ค่อนข้างยุ่งเหยิงติดพัน จึงจำใจต้องเข้ามาในลักษณะนี้ แต่ตอนนี้ข้าเหมือนจะเห็นคนที่ตามหาแล้ว จึงใคร่ขอปลีกตัวจากไป" แม้จะมีศักดิ์ฐานะที่ใหญ่โตกว่า แต่ในขณะที่กล่าวขอร้องเหลียนก็ยังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อมไม่แสดงอำนาจบาตรใหญ่
"คุณชายเกรงใจเราเกินไปแล้ว ด้วยเรื่องเพียงเท่านี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด" ฉานยิ้มประจบ
"ต้องขออภัยอีกครา ที่ทำให้กิจการวุ่นวาย" เหลียนก้มหัวคำนับ
"ไม่มีเรื่องใดให้ต้องกังวล ที่แท้เหตุการณ์เป็นแบบนี้ เราต่างหากที่ต้องขอบใจคุณชาย แล้วคุณชายจะรั้งอยู่ต่อหรือไม่? ถ้าเป็นเช่นนั้นเราจะได้จัดสถานที่ที่ดีที่สุดให้ หรือหากต้องการจะให้เรากระทำสิ่งใด? ก็บอกเรามาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ" ฉานที่เหมือนต้องการที่จะประจบเอาใจเหลียนเป็นที่สุด จึงรีบตบอกขันอาสาสร้างบุญคุณเผื่อว่าในอนาคต หากเหลียนได้ขึ้นเป็นประมุขจะได้ส่งเสริมพรรคของเขาให้เจริญรุ่งเรืองมั่งคั่งกว่านี้
"ไม่เป็นไร ข้าจะรีบไปในบัดดล แจ้งผลออกไปก็พอ" เนื่องจากกลัวว่าจะคลาดกับคนที่ตามหาอีกครา เหลียนจึงรีบตัดบทเร่งให้ฉานประกาศคำตัดสินออกไปแต่โดยไว
หลังจากที่ฉานประกาศผลว่าเหลียนไม่สามารถสู้ต่อไปได้ แม้จะจำใจรับคำตัดสินของทางพรรคก็ตาม แต่ก็มีฝูงชนจำนวนไม่น้อยที่แสดงอาการไม่พอใจ พยายามลุกขึ้นประท้วงขอเงินที่พนันไปคืน ซึ่งก็ทำให้ทางพรรคต้องเร่งเข้าเจรจาควบคุมสถานการณ์ และในช่วงจังหวะชุลมุนนี้เอง เหลียนก็ได้เร้นตัวหลบออกจากสถานที่ไปอย่างไร้ร่องรอย
"ไอ้ธี เรารวยแล้ว" สิงห์ที่ขณะนี้ประพฤติตัวเหมือนคนบ้า มัวแต่ร้องรำทำเพลงเต้นแร้งเต้นกาโดยไม่สนใจว่าธีรพลกำลังพยายามประคองตัวเดินออกจากสนามไปอย่างยากลำบาก
"เอ็งสติหลุดหรือไร? เอ็งมีเวลาไปเอาเงินมาจากที่ใดกัน?" ธีรพลถามขึ้นด้วยหน้าตาที่เหยเกเพราะความเจ็บปวด
"ก็เงินพนันอย่างไรเล่า ข้าได้เท่าใดกันนะ ยี่สิบ สามสิบ สี่สิบ" สิงห์ที่แทบจะพูดจาไม่เป็นภาษาเพราะความตื่นเต้น เอ่ยระรัวขึ้นจนธีรพลต้องทักให้เกลอรักใจเย็นลง และค่อยๆเล่าเหตุการณ์มา
"จริงๆสองรอบแรกข้าก็ไม่กล้าพนันหรอก แต่พอเห็นเอ็งผ่านเข้ารอบตัดเชือกได้ ข้าก็เลยพนันข้างเอ็งไป รวมถึงรอบชิงด้วย" สิงห์เริ่มเล่า
"แล้วรอบตัดเชือกเอ็งได้มาเท่าใด?" ธีรพลถามขึ้น
"อัตราต่อรองเอ็งแทงหนึ่งจ่ายหนึ่ง ข้าแทงไปทั้งหมดห้าบาท ได้กลับคืนมาเป็นสิบบาท" สิงห์ทำท่าครุ่นคิด
"ห้าบาท! นี่อย่าบอกนะว่าเอ็งเอาเงินที่ข้าให้เอ็งไว้ติดตัวมาพนัน" ทันที่ที่นึกเชื่อมโยงขึ้นได้ ธีรพลก็หันมาชี้หน้าสิงห์เพื่อคาดคั้นหาความจริง
"ใช่" สิงห์ยิ้มแห้งหน้าเจื่อนตอบรับ
"เอ็งนี่มัน" โดยความโมโหที่สิงห์ไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลังให้รอบคอบนำเงินไปเล่นพนัน ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่มีเงินเก็บสำรองไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน ธีรพลจึงคิดจะง้างเท้าเตะสั่งสอนเกลอรักสักหนึ่งเท้า แต่ก็ติดตรงที่ขาทั้งสองยังไม่ทุเลาหายดี จึงทำได้แค่ชี้หน้าต่อว่าไปเท่านั้น
"ใจเย็นๆก่อนไอ้ธี เรื่องมันผ่านไปแล้ว และตอนนี้ข้าก็ได้เงินก้อนมาถึงห้าสิบบาทเชียว เอ็งต้องดีใจกับข้าถึงจะถูก" สิงห์ยิ้มประจบพลางนับนิ้วเอ่ยเงินที่ได้จากการพนันอย่างตื่นเต้น
"นี่ข้าตกเป็นรองถึงสี่ต่อเชียวหรือ?" ธีรพลหยุดเดินและหันมาถามสิงห์ด้วยหน้าตาขึงขังจริงจัง
"ใช่ และที่สำคัญก็คือคนกว่าแปดเก้าส่วนพนันเข้าข้างคุณชายหน้าขาวนั่นทั้งสิ้น" สิงห์เอ่ยตอบ
"นั่นก็จริงอยู่ หากฝั่งตรงข้ามไม่เลิกล้มความคิดต่อสู้ อย่างไรท้ายที่สุดข้าก็อาจจะต้องแพ้อยู่ดี" ธีรพลทำหน้าห่อเหี่ยวส่งเสียงแผ่วกล่าวขึ้น
"เอ็งก็อย่าเศร้าไปเลย แม้คุณชายนั่นจะเก่งกาจ แต่เอ็งก็ยังสู้อีกฝ่ายได้อย่างสูสี ใครจะรู้ว่าหากพบกันครั้งหน้า เอ็งอาจจะเป็นต่อก็ได้" สิงห์ตบไหล่ธีรพลเอ่ยกล่าวปลอบใจอยู่พักใหญ่จนทั้งสองขึ้นรถม้าออกจากสนามพรรคม้าเหล็กกลับเข้าตัวเมืองเขลางค์นครไป


## ตอนที่ 23 : เคล็ดวิชาธาตุ

รถม้ากลุ่มหนึ่งแล่นผ่านดงไผ่โดยมีแสงจันทร์สีเหลืองนวลคอยส่องนำทาง ชี้ให้เห็นหนทางที่คดเคี้ยวสายหนึ่งมุ่งตรงไปยังโกดังไม้หลังใหญ่ที่ปลูกอิงคลองซึ่งไหลไปบรรจบยังแม่น้ำวัง
แม้ดวงอาทิตย์จะลาลับเส้นขอบฟ้าไปได้ไม่นาน แต่ในเวลานี้ทุกที่ทางก็ผันเปลี่ยนเป็นเงียบสงัด ท่ามกลางนาข้าวและชายป่าผืนใหญ่ จะมีก็เพียงแต่แสงจากคบเพลิงที่พอจะแสดงให้รู้ว่าในสถานที่แห่งนี้ยังคงมีมนุษย์อาศัยอยู่
ทันทีที่รถม้าจอดสนิท ธีรพลและสิงห์ก็เดินตามกลุ่มของเฮียจวงมาพักยังเรือนไม้รับรองหลังหนึ่งที่หันหน้าเข้าหาชายป่า ซึ่งจะใช้สำหรับเป็นที่ค้างคืนของพวกเขาก่อนเดินทางกลับเวียงพิงค์โดยรถไฟในช่วงเช้ามืดของวันพรุ่งนี้
"เฮียว่าน่าแปลกใจหรือไม่ เหตุใดเฮียสามจึงได้เปลี่ยนสถานที่จัดงานประมูลอย่างกะทันหันเช่นนี้" ไอ้ใหญ่ทำสีหน้าครุ่นคิดเอ่ยถามเฮียจวงผู้เป็นเจ้านาย
"คงจะไม่อยากให้เกิดความอึกทึกวุ่นวายจนดึงดูดความสนใจมากไป เพราะดูเหมือนครานี้จะมีผู้ที่สนใจของที่จะนำมาให้ประมูลทั้งห้าชิ้นอยู่ไม่น้อยทีเดียว" เฮียจวงวิเคราะห์ขึ้น
"ถึงว่า ในลานกว้างจึงได้มีรถม้ามากมายก่ายกองออกปานนั้น" ลูกน้องคนหนึ่งของเฮียจวงเอ่ยเสริมขึ้น
"เวรยามก็ดูมากผิดปกติด้วยเช่นกัน" ไอ้ใหญ่แสดงท่าทีครุ่นคิด
"ยังไงพวกเอ็งก็ระวังไว้ด้วย อย่าได้ไปเดินเที่ยวเล่นเพ่นพ่านจนเกิดการเข้าใจผิดเข้า" เฮียจวงเอ่ยกำชับลูกน้องทุกคน ซึ่งทั้งหมดก็ดูจะเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดีว่าควรประพฤติตัวอย่างไร
"ธี นี่คือเงินค่าจ้างของเอ็ง ตามที่เฮียสัญญาไว้" ทันทีที่พูดกับลูกน้องจบความ เฮียจวงก็เดินเข้าไปหาธีรพลที่อาการยังไม่ทุเลาหายดี นั่งพักอยู่บนแคร่ไม้ แล้วจึงยื่นธนบัตรใบละหนึ่งร้อยบาทจำนวนห้าใบส่งให้ธีรพล
"ระหว่างเราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะเฮียจวง" ธีรพลเอ่ยขณะที่ยื่นมือรับเงินจำนวนดังกล่าวมา
"อืม" เฮียจวงพยักหน้ารับสั้นๆพลางตบไหล่ธีรพลเบาๆเพื่อแสดงมิตรภาพระหว่างกัน ซึ่งด้านธีรพลก็ยิ้มตอบรับอีกฝ่ายกลับเช่นกัน
หลังจากพักผ่อนอยู่อีกครู่หนึ่ง พนักงานในชุดเรียบร้อยผู้หนึ่งก็ได้เดินเข้ามาเชื้อเชิญเฮียจวงและผู้ติดตามให้ไปยังสถานที่ที่จัดเตรียมไว้สำหรับการประมูล ซึ่งนอกจากธีรพลที่อาการยังไม่บรรเทาหายดี ต้องการขอตัวพักผ่อนแล้ว เฮียจวงและลูกน้องรวมไปถึงสิงห์ที่อยากจะเข้าไปชมบรรยากาศการประมูลดูสักคราก็พากันติดตามพนักงานคนดังกล่าวเข้างานไปในทันที
"สงสัยจะฝืนตัวเองมากเกินไปจริงๆ" ธีรพลร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด เอ่ยรำพันขึ้นเมื่อทุกคนออกจากเรือนรับรองไปแล้วจนหมดสิ้น
"เราเตือนเจ้าแล้วว่าร่างกายมนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับพลังงานธาตุเข้มข้น นี่ยังดีที่เราจำกัดปริมาณให้เจ้าใช้เพียงหนึ่งในสี่ส่วน ไม่เช่นนั้นเส้นลมปราณเจ้าคงแตกสลายไม่มีชิ้นดี" สุบรรณทอดถอนใจ
"ข้าเข้าใจความผิดแล้ว ต่อไปเมื่อใดที่ข้าทุเลาหายดี ข้าจะเร่งกรุยทางเปิดเส้นลมปราณพิเศษเพื่อให้ปลดปล่อยพลังงานธาตุได้อย่างวางใจ เมื่อถึงเวลานั้นหากจะต้องต่อสู้ยืดเยื้อคงจะไม่ต้องเจ็บหนักเช่นนี้" ธีรพลคอตกเอ่ยเสียงอ่อย
"จะว่าไป เมื่อตอนที่ประลองกับคุณชายเหลียนนั่น ข้าไม่เข้าจริงๆว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงมีท่าร่างที่รวดเร็วและมีการโจมตีที่รุนแรงออกได้ปานนั้น ทั้งๆที่แหล่งกำเนิดพลังก็ไม่น่าจะแตกต่างกันมาก" ธีรพลเปลี่ยนหัวเรื่องเอ่ยปรึกษาข้อสงสัยกับสุบรรณ
"สำหรับเรื่องนี้เราก็ไม่อาจเข้าใจถึงร่างกายของมนุษย์ได้กระจ่างนัก เพียงแต่เราสามารถจับกระแสพลังงานภายในกายของอีกฝ่ายได้ว่ามีมวลของพลังงานค่อนข้างหนาแน่นกว่าในตัวเจ้า ส่วนสายสนกลในที่ทำให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าคงต้องไปเสาะหาคำตอบด้วยตนเอง" สุบรรณค่อยๆลำดับความคิดเอ่ยขึ้น
"ลุงทองใบก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี่เสียด้วย" ธีรพลแสดงสีหน้าครุ่นคิด
"ช่างเถอะ ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นเรื่องของอนาคตไป เรามาพูดถึงลูกไฟที่น่ากลัวดวงนั้นกันดีกว่า" ธีรพลสะบัดหน้าขจัดความคิดที่ยิ่งมายิ่งยุ่งเหยิง เปลี่ยนมาวิเคราะห์กระบวนท่าสุดท้ายอันอหังการของเหลียนที่ไม่ได้ถูกใช้ออกแทน
"สิ่งที่อีกฝ่ายใช้ออกนั้นสำหรับมนุษย์จะเรียกว่า เคล็ดวิชาธาตุ ซึ่งเคล็ดวิชาที่ว่านี้เองเป็นสิ่งที่มนุษย์และอัตลักษณ์พลังได้ช่วยกันคิดค้นขึ้นเพื่อเสริมสร้างอานุภาพพลังงานที่นำออกมาใช้ให้มีประสิทธิภาพสูงสุด และที่สำคัญก็คือหลังจากยุคที่มนุษย์เริ่มล่าอัตลักษณ์พลังเป็นต้นมา เคล็ดวิชาที่ตกทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่นก็ยิ่งลดน้อยถอยลง จนในปัจจุบันน่าจะมีเหลือไม่มากแล้ว" สุบรรณเล่า
"มนุษย์และอัตลักษณ์พลังช่วยกันคิด เคล็ดวิชาธาตุ? มนุษย์ล่าอัตลักษณ์พลัง?" ธีรพลส่ายหน้าบ่นพึมพำ เนื่องจากไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าระหว่างมนุษย์และอัตลักษณ์พลังจะมีประวัติศาสตร์ร่วมกันมาอย่างยาวนานเช่นนี้ ดังนั้นเมื่อได้ทราบเกร็ดเรื่องราวจากสุบรรณแล้ว ในห้วงความคิดของธีรพลจึงเกิดคำถามมากมายที่ไม่รู้จบ
"ไม่ต้องกังวลใจไป เรายังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน เอาไว้ถ้ามีเวลาว่างเราจะเล่าประวัติศาสตร์ระหว่างมนุษย์และอัตลักษณ์พลังให้ฟัง" สุบรรณกล่าว
"แล้วที่บอกว่าสำหรับมนุษย์เรียกว่า เคล็ดวิชาธาตุ เช่นนั้นอัตลักษณ์พลังก็มีเคล็ดวิชาที่ว่านี้เหมือนกันหรือ?" ธีรพลเอ่ยถาม
"ใช่ เพียงแต่พวกเราเหล่าอัตลักษณ์พลังจะเรียกสิ่งนี้กันว่า ทักษะยุทธ์ ก็คงจะคล้ายคลึงกับวิชาหมัดมวยที่มนุษย์จำเป็นต้องมีติดตัว เราก็ใช้ ทักษะยุทธ์ ไว้เพื่อต่อสู้ป้องกันตัวเช่นกัน" สุบรรณอธิบาย
"เราก็ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะมาพบเจอเข้ากับผู้ที่มี เคล็ดวิชาธาตุ ติดตัวรวดเร็วปานนี้ ต่อไปเราคงต้องสอน ทักษะยุทธ์ ประจำกายเราให้เจ้าได้ฝึกฝนไว้บ้าง เมื่อถึงเวลาจะได้มีอาวุธพิฆาตไว้ใช้สักท่าสองท่า" สุบรรณกล่าวต่อ
"อืม" ธีรพลยิ้มพยักหน้าตอบรับงึกๆอย่างกระตือรือร้น
"แต่ตอนนี้เราว่าเจ้าควรโคจรพลังงานชีวิตรักษาอาการบาดเจ็บก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากล่าวกันในภายหลัง" สุบรรณแนะ
หลังจากนั้นธีรพลก็ทำตามคำแนะนำของสุบรรณ เขานั่งสมาธิตั้งจิตเข้าสู่ขอบเขตว่างเปล่าหลับตาโคจรพลังอย่างเงียบเชียบ ซึ่งในรอบแรกๆเมื่อบังคับพลังงานชีวิตให้ไหลเวียนผ่านขาทั้งสอง ตัวเขาก็ต้องประสบกับความเจ็บปวดแสนสาหัสจนแทบจะครองสติไว้ไม่อยู่ แต่ยังดีที่มีสุบรรณคอยช่วยย้ำให้ตั้งมั่น ธีรพลจึงกัดฟันทนโคจรพลังต่อจนได้ครบสิบสี่รอบ ร่างจึงค่อยๆผ่อนคลายลง อาการเจ็บปวดที่ประสบอยู่ก็บรรเทาเบาบางลงไปได้เกินกว่าครึ่ง จนเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าใดก็ไม่ทราบ ตัวเขาก็ผล็อยหลับไปในที่สุด
โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!
เสียงสุนัขเห่าสะท้อนเข้าสู่โสตประสาทของธีรพล ปลุกเขาให้ตื่นตัวขึ้นอย่างฉับพลัน
แม้สำหรับคนธรรมดาทั่วไปจะคิดว่านี่คงเป็นเสียงของสุนัขที่เห่ากรรโชกขึ้นตามธรรมชาติ แต่แปลกตรงที่ธีรพลนั้นกลับรู้สึกว่าเสียงที่สุนัขเห่านี้เป็นการส่งสัญญาณว่า มันกำลังได้กลิ่นจางๆของผู้บุกรุก
ซึ่งเหตุผลที่ธีรพลรู้สึกแบบนั้นก็เป็นเพราะร่างกายของเขาเริ่มยกระดับปรับตัวเข้ากับพลังงานชีวิตได้อย่างกลมกลืนยิ่งขึ้น สัญชาตญาณจึงเปลี่ยนเป็นละเอียดแหลมคมขึ้นโดยปริยาย
ด้วยความสงสัยใคร่รู้ อีกทั้งตัวเขาก็ยังมีความเชื่อมั่นอยู่กว่าเจ็ดแปดส่วนว่าเรื่องราวจะต้องเกี่ยวข้องกับหญิงสาวชุดดำปริศนาที่ประมือกันเมื่อสามวันก่อน ดังนั้นธีรพลจึงตัดสินใจเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบออกจากเรือนไม้ และพุ่งตรงเข้าหาต้นตอเสียงในทันที
เวลานี้ร่างกายของเขาค่อนข้างกระปรี้กระเปร่าเข้าที่เข้าทางดี อาการบาดเจ็บที่คงค้างอยู่ก็แทบมลายหายสิ้น ท่าร่างจึงเคลื่อนบ้างสูงบ้างต่ำลัดเลาะผ่านดงไม้อย่างว่องไวจนกระทั่งตามมาถึงชายป่าด้านทิศเหนือ ห่างจากโกดังไม้หลังใหญ่ออกมาราวยี่สิบเส้น[1]
"เอ๊ะ!"
ธีรพลชะงักเท้าลงเมื่อสังเกตเห็นร่างของเวรยามจำนวนสี่คนนอนสลบไสลไม่ได้สติฟุบร่างอยู่บนพื้นพร้อมอาวุธประจำกายที่ร่วงหล่นห่างออกไปไม่ไกลนัก
เขาเดินเข้าไปตรวจสอบเส้นชีพจรของคนผู้หนึ่งจนทำให้รู้ว่า เวรยามเหล่านี้ยังคงมีลมหายใจสม่ำเสมอดีอยู่ เพียงแต่ก่อนหน้าเมื่อไม่นานมานี้คงถูกผู้มีฝีมือสยบลงจนเกิดเป็นสภาพดั่งที่เห็น
ท่ามกลางรอยเท้าที่สับสนปนเป ธีรพลก็ได้สังเกตเห็นชุดรอยเท้าชุดหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นของผู้บุกรุกซึ่งประกอบด้วยหนึ่งหญิงหนึ่งชาย กำลังมุ่งหน้าไปทางโกดังไม้
ดังนั้นเมื่อจับเส้นทางได้ ธีรพลก็พลันเคลื่อนที่ติดตามรอยอย่างเงียบเชียบจนกระทั่งอยู่ห่างจากโกดังไม่เกินห้าเส้น แต่ทันใดนั้นเองเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและเสียงการต่อสู้ก็พลันดังลอดขึ้นจากพื้นที่ภายในของโกดัง
และก็แทบจะเป็นเวลาเดียวกันที่ธีรพลได้ยินเสียงตีระฆังเตือนภัยดังระงมขึ้น พร้อมๆกับความสับสนอลหม่านของการเรียกระดมพลเข้าจัดการกับผู้บุกรุก ซึ่งนั่นก็ทำให้ธีรพลต้องตัดสินใจพุ่งตัวเข้าซ่อนในดงไม้รกทึบแถบหนึ่ง เพื่อป้องกันความเข้าใจผิดที่อาจจะเกิดขึ้น
คำอธิบาย
[1]  1 เส้น มีความยาวเท่ากับ 40 เมตร
ครุฑาจอมราชันย์เป็นนวนิยายแนวกำลังภายในแฟนตาซีอิงประวัติศาสตร์ไทยในช่วง พ.ศ.2470 คาบเกี่ยวไปถึงห้วงเวลาของสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเนื้อเรื่องจะเล่าถึงตัวเอกที่มีชื่อว่าธีรพล ชายชาวไทยเชื้อสายจีนผู้ได้รับอัตลักษณ์พลังสถิตรูปพญาครุฑนามว่าสุบรรณมาตั้งแต่กำเนิด
            ในวัยเด็กนั้นเขาได้ถูกไล่ล่าโดยกลุ่มองค์กรลึกลับซึ่งแท้ที่จริงแล้วก็คือ พรรคภูติราชันย์ ซึ่งแต่เดิมเคยเป็นพรรคผู้ร่วมก่อตั้งของภาคีซันเหอหรือที่ชาวไทยรู้จักกันในนามว่าอั้งยี่ที่ดำรงอยู่คู่กับสังคมไทยมากว่าหนึ่งร้อยสิบแปดปี แต่ด้วยความคิดจะตั้งตนเป็นเจ้าในแผ่นดินสยามจึงได้ถูกพรรคบัวมารมรกต หรืออีกหนึ่งพรรคก่อตั้งตลบหลังให้ความร่วมมืออย่างลับๆกับทางการ จนเป็นผลให้พรรคภูติราชันย์ถูกกวาดล้างไปจากแผ่นดินสยามในช่วงสมัยรัชกาลที่ 5
            แต่ในเวลาต่อมา แม้ทางภาคีซันเหอจะคาดคิดว่าพรรคภูติราชันย์ได้หายสาบสูญไปสิ้นแล้วก็ตาม แต่เมฆผู้เป็นบิดาของธีรพลก็ได้ไปค้นพบหลักฐานของการดำรงอยู่ของพรรคภูติราชันย์เข้า จนส่งผลให้ทั้งตัวเขารวมไปถึงลี่ผู้เป็นภรรยาและธีรพลในวัยสี่ขวบถูกติดตามฆ่า จนในที่สุดเมฆและลี่ก็ถูกหนึ่งในขุนพลของอีกฝ่ายสังหารลง แต่สำหรับธีรพลที่ได้รับความช่วยเหลือจากทองใบเกลอคนสนิทของเมฆไว้นั้นก็สามารถหลบหนีมาใช้ชีวิตอย่างสงบได้ที่เวียงพิงค์
            อีกกว่าสิบห้าปีถัดมา ธีรพลในวัยฉกรรจ์ที่ได้รับการฝึกฝนมวยไทยอย่างหนักจากทองใบก็ต้องพบกับเรื่องราวที่ทำให้เขาได้รู้จักกับพลังงานชีวิต พลังงานธาตุ และอัตลักษณ์พลัง จนนำไปสู่การค้นพบสุบรรณในที่สุดซึ่งก็ทำให้เขาได้พัฒนาฝีมือขึ้นตามลำดับขั้น
ด้วยโชคชะตาที่ทำให้ชีวิตเขาต้องเข้าไปผัวพันกับภาคีซันเหอ องค์กรใต้ดินที่มีอิทธิพลสูงสุดในสยามประเทศ ธีรพลก็จึงได้เข้าไปอยู่ท่ามกลางการแข่งขันทางการค้าที่ผิดกฎหมาย และต้องต่อสู้กรุยทางเพื่อสร้างพรรคของตนให้มีอิทธิพลอำนาจสูงขึ้นในภาคีและตามล่าหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์การสังหารครอบครัวของเขา
            ในขณะเดียวกันเขาก็ได้เข้าไปข้องเกี่ยวกับชะตากรรมของชีวิตผู้คนในพิภพสหัสดาราที่ซึ่งเป็นโลกคู่ขนานต่างมิติกับโลกมนุษย์ ที่ความโกลาหลได้บังเกิดขึ้นทั่วทุกแห่งหนอันสืบเนื่องมาจากพระราชาองค์ปัจจุบันได้สิ้นพระชนม์ลง จึงทำให้บรรดาเผ่ามนุษย์ที่เคยสมัครสมานสามัคคีกันได้แปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นแสวงหาอำนาจต้องการตั้งตนเป็นใหญ่ และที่สำคัญที่สุดเผ่าพันธุ์อสูรที่เคยถูกสยบอยู่กว่าสองพันปีก็ได้โอกาสอันดีเริ่มเคลื่อนไหวรุกรานอาณาจักรต่างๆอีกครึ่ง
            แต่ด้วยความช่วยเหลือจากผู้ที่ยังจงรักภักดีต่อราชวงศ์ทิตยะ ก็ทำให้ธีรพลได้พบกับแม่ทัพใหญ่อัศวเมธ ซึ่งในเวลาต่อมาก็ได้อ้อนวอนขอให้เขาช่วยเหลือตามหาองค์ชายราวินทร์ที่หายสาบสูญไปจากพิภพสหัสดารา ซึ่งในท้ายที่สุดแล้วหลังจากธีรพลออกค้นหาอยู่ภายในโลกมนุษย์ได้สักระยะหนึ่งก็ได้พบกับองค์ชายราวินทร์และช่วยกันกำจัดพรรคภูติล้างวิญญาณซึ่งมีตัวการใหญ่ก็คือจอมเวทย์บุศัยยะ ผู้ที่แฝงตัวเข้ามายังโลกมนุษย์เพื่อเก็บเกี่ยวพลังงานธาตุจากอัตลักษณ์พลัง และที่สำคัญก็คือจอมเวทย์ผู้นี้เองเป็นผู้ที่สั่งการฆ่าครอบครัวของเขา
            เมื่อไม่มีจอมเวทย์บุศัยยะคอยบงการ พรรคภูติราชันย์จากที่จะสามารถล้มล้างภาคีซันเหอซึ่งเป็นศัตรูสำคัญลงได้และกำลังจะดำเนินแผนการยึดครองสยามประเทศ ก็ได้ถูกธีรพลซึ่งในขณะนั้นได้ขึ้นเป็นผู้นำภาคีพลิกสถานการณ์เข้าจัดการจนสามารถล้มจอมราชันย์ของพรรคลงได้ และทำลายแผนการอันชั่วร้ายของพรรคภูติราชันย์ทั้งหมด 
            จากนั้นธีรพลก็ได้กลับไปยังพิภพสหัสดาราเพื่อช่วยเหลือองค์ชายราวินทร์ รวบรวมคนจากเผ่ามนุษย์ เผ่าปักษา เผ่านาคาและเผ่าสัตว์เทพเข้าต่อกรกับเผ่าอสูรที่จอมเวทย์บุศัยยะบงการอยู่ เพื่อขัดขวางการปลุกชีพจอมมารรามสูรที่เคยอาละวาดเมื่อราวสองพันปีก่อนลง ซึ่งด้วยพันธมิตรที่แข็งแกร่งและความเก่งกาจของธีรพลที่มีอัตลักษณ์พลังสถิตอยู่ด้วยกันถึงห้าตน ก็ทำให้เขาสามารถสังหารจอมเวทย์บุศัยยะผู้เป็นตัวการพรากชีวิตของบิดามารดาเขาลงได้และสามารถช่วยเหลือพิภพสหัสดาราไว้ได้ในที่สุด