เส้นขนาน สามรัก
FireSilk
## ตอนที่ 1

"นามะ รูปัง สังขาระฆัง ตทาเยวะ ตรุณะตัง อมตัง ภะวะติ เม มะมะ..."
เสียงสาธยายมนต์ยาวดังก้องในถ้ำ เสียงสะท้อนย้อนไปมาทำให้บรรยากาศภายในขรึมขลังยิ่งขึ้น ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าแท่นหินที่ด้านบนกร่อนคล้ายมีพานว่างเปล่าตั้งไว้ เพดานถ้ำเหนือแท่นหินเป็นปล่องโล่ง คืนนี้แสงจันทร์ส่องผ่านลงมากระทบแท่นทำให้พานเปล่งรัศมีสีทองเรืองรอง ผนังถ้ำด้านหลังแท่นหินราบเรียบ รัศมีสีทองนั้นฉายต้องผนังทำให้ผนังโปร่งจนมองทะลุผ่านเข้าไปเห็นหีบเหล็กมากมายภายใน บางหีบที่เปิดไว้มีทองคำสะท้อนประกายสีทองแวววาม หากรัศมีนั้นไม่สม่ำเสมอ ยามสว่างจะเห็นภาพหลังผนังชัด หากยามริบหรี่ผนังจะกลายเป็นหินทึบดังเดิม
ชายชราคงสาธยายมนต์ เขายื่นมือไปเหนือพานหิน มีดคมกริบกรีดกลางฝ่ามือปล่อยให้เลือดหยดลงบนพาน ยิ่งเลือดหยดลงมากเท่าไหร่รัศมีสีทองก็ยิ่งส่องสว่างมากขึ้น รัศมีค่อย ๆ ขยายจนถึงตัวชายชรา เมื่อร่างกายต้องรัศมี หลังที่คู้ค้อมค่อย ๆ หยัดเหยียดตรงขึ้น เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปยังผนังด้านหลังใน
เมื่ออยู่หน้าผนัง เขายื่นมือที่มีเลือดอาบไปแตะผนังโปร่งแสงนั้น แค่สัมผัสรัศมีนั้นก็ริบหรี่ดับวูบลง ผนังหินกลับคืนเป็นหินทึบ แรงกระแทกผลักชายชราถอยหลังล้ม เขากระอักเลือดออกมา ใบหน้าปรากฏรอยยับย่นเพิ่มขึ้นและร่างที่พึ่งตั้งตรงก็ค้อมตัวลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง
"นามะ รูปัง สังขาระฆัง ตทาเยวะ ตรุณะตัง อมตัง ภะวะติ เม มะมะ..."
เสียงสาธยายมนต์บทเดียวกันหากต่างสถานที่ ห้องเล็กนั้นว่างเปล่า บนเพดานมีช่องที่กรุด้วยกระจกใสซึ่งตอนนี้เปิดออก คืนนี้คืนเพ็ญ ท้องฟ้าโปร่งจนเห็นจันทร์เต็มดวงกระจ่างจ้า รอบบริเวณบ้านที่มีไม้ใหญ่ครึ้มล้อมภายในรั้วเงียบสงัด ไม่มีแม้ลมพัดราวอยู่ในภาวะหยุดนิ่งชะงักงัน
แสงจันทร์ส่องผ่านช่องที่เปิดไว้ลงมากระทบมุกขาวกลมขนาดราว ๆ ไข่ไก่ที่ลอยหมุนวนอยู่หน้าคนนั่งขัดสมาธิอยู่ มุกขาวมีลวดลายเป็นเส้นสีทองคล้ายกิ่งไม้พันล้อมทั้งลูก คนนั่งขัดสมาธิกรีดกลางฝ่ามือให้เลือดหยดลงบนมุกขาว ยิ่งซับเลือดเข้าไปลายเส้นสีทองยิ่งส่งประกาย เมื่อรัศมีหุ้มห่อคนที่นั่งอยู่ มุกขาวก็ลอยสูงขึ้นเกือบถึงช่องเพดาน ยิ่งแสงจันทร์ตกกระทบผิวมุก รัศมีสีทองที่ห่อหุ้มผู้ที่อยู่ด้านล่างก็ยิ่งสว่าง
คนนั่งขัดสมาธิเปลือยเปล่า สองมือประสานเป็นท่ามุทรากลางอก เขาสาธยายมนต์ทวนซ้ำไปมา ขณะที่รัศมีสีทองค่อย ๆ จางลงเหมือนถูกร่างนั้นดูดซับไป ยิ่งรัศมีสีทองสลัวลงเท่าไหร่ ร่างนั้นก็ยิ่งกระจ่างขึ้นเท่านั้น สิ้นเสียงสาธยายมนต์ รัศมีสีทองจางหายไป มุกขาวลอยกลับลงมาสู่มือคนด้านล่าง
คนที่นั่งขัดสมาธิลืมตา ใบหน้าที่แก้มเริ่มหย่อนคล้อยค่อย ๆ เต่งตึงขึ้น ผิวหน้าเนียนละเอียดแทบไม่เห็นรูขุมขน รอยย่นที่หางตาจางลงจนไม่เหลือริ้วรอย หน้าเรียวที่เครื่องหน้าได้รูปจนอาจเรียกได้ว่าสวย ตาโตคมเข้มที่ลูกตาดำชัดเปล่งประกายวาวใสคล้ายตาเด็ก ผมที่เริ่มบางงอกเพิ่มดกหนาดำเข้ม จุดกระด่างดำตามตัวค่อย ๆ เลือนจางเหลือเพียงผิวขาวใสกระจ่าง กลางฝ่ามือที่เป็นแผลกรีดสมานเป็นเนื้อเดียวไม่เห็นรอย เมื่อการเปลี่ยนแปลงสิ้นสุด คนที่นั่งราวรูปปั้นค่อยขยับตัว
เขาหยิบผ้าที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมาพันปิดร่างเปลือย แล้วหยิบกระจกที่วางไว้ข้างตัวขึ้นมาส่องดู ใบหน้าที่สะท้อนออกมา เป็นชายหนุ่มในวัยสิบเก้ายี่สิบ หากในดวงตาวาวใสกลับมีแววล้าโรยไม่สมอายุซ่อนอยู่ในส่วนลึก เขายกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเอง
"กลับมาอายุยี่สิบอีกแล้วสินะ"
เขาถอนใจยาว เก็บมุกขาวใส่ลงไปในกล่องไม้สลักลายที่ภายในบุกำมะหยี่สีแดงเข้ม มุกขาวยังคงมีประกายวาวจาง ๆ เมื่อเขาปิดฝากล่อง เสียงสายลมพัดกระทบยอดไม้เบา ๆ ก็ดังเข้ามาในห้อง ทำให้ความเงียบสงัดไร้ชีวิตเมื่อครู่หายไป
"ครั้งนี้ก็ไม่สำเร็จหรือครับ คุณปู่"
วีระถามเมื่อชายชราเดินออกมาจากถ้ำ แม้ร่างนั้นจะทรุดโทรมสูงวัย แต่ชายชรากลับเดินเร็วคล่องแคล่วไม่สมอายุ ใบหน้ายับย่นล้าโรย หากดวงตาคงมีแววกร้าวดุดัน
"ถ้าไม่ได้ติรมันตรามณีมา ยังไม่ก็ไม่สำเร็จ"
"แล้วอย่างนี้ ร่างกายของคุณปู่"
"ไม่เป็นไร ปู่ยังไหว"
"เราทำอะไรไม่ได้เลยหรือครับ"
"ถ้าได้ ปู่คงไม่ต้องพยายามให้มันถ่ายปราณเลือดให้หรอก แล้วแกหาพัฒน์เจอหรือยัง"
"ยังเลยครับ"
"สามสิบปีแล้วนะ ไม่มีร่อยรอยเลยเหรอ"
"ผมใช้ทุกทางแล้วครับ ทั้งนักสืบทั้งติดสินบนเจ้าหน้าที่หา แต่นอกจากรู้ว่า พัฒน์ตายและมีการออกใบมรณบัตรแล้ว ก็ไม่เจออะไรอีกเลยครับ"
"ยังไงแกก็ต้องหาพัฒน์ให้เจอ เจอเมื่อไหร่ เราถึงจะถ่ายปราณเลือดของมันมาได้ ได้ปราณเลือดเราถึงจะครอบครองอำนาจแห่งติรมันตรามณี อำนาจในการควบคุมอาถรรพ์ย้อนอายุคืนวัย แล้วเมื่อนั้นแกเองจะได้ความหนุ่มกลับคืนมา "
วีระมองตัวเอง สภาพของชายวัยกลางคนที่ร่างกายเริ่มทรุดโทรม ผมบางลงจนเห็นหนังศีรษะ ใบหน้ามีรอยยับย่น จุดด่างดำที่กระจายบนผิวแสดงริ้วรอยแห่งวัย
"ครับ คุณปู่"
ชายชรามองหลาน แม้จะหลายสิบปีแล้วที่ให้พยายามตามหาผู้ที่สาบสูญ หากก็ไม่เคยได้รับแม้ข่าวคราวเพิ่มเติมเลย ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่รู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงที่เขาตามหาคืออะไร เพียงแค่ความอ่อนเยาว์ตลอดกาลคงไม่ใช่สิ่งที่จูงใจคนเป็นหลานมากนัก
"แกเคยอยากรู้ว่า ทำไมปู่ถึงต้องการติรมันตรามณีนักใช่ไหม เอาเถอะตอนนี้ แกควรรู้ได้แล้วว่าเพราะอะไร ถ้าปู่ทำไม่ได้ แกจะได้ทำต่อไป"
"นอกจากช่วยให้กลับเป็นหนุ่มแล้ว ติรมันตรามณียังใช้ทำอะไรได้หรือครับ"
"ตามปู่มา"
ชายชราพาหลานเข้าไปในถ้ำที่ไม่เคยอนุญาตให้เข้าไป ชายชราสูดลมหายใจลึกท่องมนต์เบา ๆ ทำให้ผนังหินโปร่งจนมองผ่านทะลุเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน แสงแวววามของทองคำทำให้วีระที่เดินตามมาถึงกับตะลึงงัน
"ทอง"
"ใช่ ทอง ปู่เทียดนำสมบัติของตระกูลมาซ่อนไว้หลังผนังถ้ำนี้"
"แล้วเราขุดออกมาไม่ได้หรือครับ"
"ถ้าทำได้ ปู่ทำไปนานแล้ว ถ้าฝืนขุดถ้ำนี้จะถล่ม สมบัติทั้งหมดจะสูญหาย"
"แล้วอย่างนั้นเราจะเอาออกมาได้ยังไงครับ"
"มีเพียงผู้สืบปราณเลือดถึงจะใช้ติรมันตรามณีไขเปิดเข้าไปในขุมทรัพย์ได้"
คนเป็นหลานยมองอย่างสงสัย ผู้สูงวัยจึงอธิบายเรื่องที่ยังไม่เคยบอก
"ปู่เคยบอกแกแล้วว่า ปู่เทียดของปู่เป็นโหราจารย์ ท่านเป็นผู้หยั่งรู้สามารถใช้กฤตยามนต์อาถรรพ์ อาศรมของท่านได้รับความเคารพจากชาวเมืองมากมายจนที่เป็นที่หวั่นเกรงของเจ้าผู้ครองนคร เพราะกลัวว่าปู่เทียดจะแย่งบัลลังก์ เจ้าเมืองจึงใช้แผนหญิงงามทำลายตระกูลเรา
เจ้าเมืองส่งเจ้าหญิงองค์หนึ่งมารับใช้ปู่เทียด ความสวยของนางทำให้หลานสองคนในตระกูลหลงรักแย่งชิง เจ้าผู้หญิงแสร้งเป็นรักกับคนน้อง แต่ถูกบังคับให้แต่งงานกับคนพี่ แล้วหลอกให้น้องหาคนมาช่วย พอคนน้องเชื่อติดต่อคนนอก ทำให้ตระกูลเราโดนใส่ความว่าเป็นกบฏ แล้วโดนประหารทั้งตระกูล"
"แต่ปู่เทียดหนีมาได้"
"ใช่ ปู่เทียดหนีมาได้ แต่อย่างที่ปู่เคยบอก ตอนนั้นท่านแก่มากแล้ว ท่านรู้ว่าท่านจะมีชีวิตอีกไม่นาน เพื่อไม่ให้สิ้นตระกูล ท่านจึงสร้างมุกอาถรรพ์ขึ้นมา มุกที่มีอำนาจทำให้เจ้าของกลับเป็นหนุ่มได้อีกครั้งทุกสิบปี จึงได้ชื่อว่า ติรมันตรามณี มณีแห่งมนต์ดรุณหรือวัยเยาว์ แล้วท่านก็ใช้การสังเวยเลือดย้อนอายุตัวเองกลับมาเป็นหนุ่ม ย้ายเมืองแต่งงานมีลูกหลาน และติรมันตรามณีก็สืบทอดในตระกูลเราต่อมา และเพราะความรักทำให้พี่น้องทำร้ายกันจนเกือบสิ้นตระกูล ท่านจึงวางคำสาปกำหนดให้ผู้ครองติรมันตรามณีไม่อาจมีความรัก ถ้ามีความรักจะต้องสังเวยเลือดด้วยชีวิตของตัวเองหรือคนรัก จึงจะปลุกอำนาจของติรมันตรามณีได้"
"แล้วพัฒน์เป็นคนสืบทอดปราณเลือด"
"ใช่ การย้อนอายุคืนวัยมันฝืนกฎธรรมชาติ ในหนึ่งชั่วอายุของตระกูลเราจึงมีผู้สืบทอดปราณเลือดได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ปู่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมปราณเลือดถึงสืบทอดแต่ในสายนั้น ขนาดตอนเจ้าพัฒน์สิบขวบ ก็สามารถปลุกปราณเลือดรับถ่ายทอดไปได้"
น้ำเสียงนั้นแค้นเคียดเกลียดชัง
"แล้วทองพวกนี้"
"ปู่เทียดรู้ว่าตระกูลเรามีเคราะห์ จึงลอบนำสมบัติมาซ่อนไว้ในถ้ำนี้ แล้วใช้มนตราซ่อนถ้ำไว้ มีเพียงผู้สืบทอดปราณเลือด นำติรมันตรามณีมา จึงจะเปิดเข้าไปนำสมบัติออกมาได้"
"ไม่มีทางอื่นเลยหรือครับ"
"ไม่มี"
"แล้วถ้าเราหาพัฒน์ไม่เจอ"
"เราก็จะไม่สามารถนำทองออกมาได้ตลอดกาล"
"ไม่ยุติธรรมเลย เราก็เป็นลูกหลานปู่เทียดเหมือนกัน"
"เพราะอย่างนี้แหละ ปู่ถึงให้แกต้องตามหาเจ้าพัฒน์ให้เจอ ถ้าได้ตัวมันมา ปู่ถึงใช้เลือดของมันปลุกปราณเลือดของปู่ได้ เมื่อไหร่ปู่ปลุกปราณเลือดได้ เราก็ได้ทั้งความหนุ่ม ทรัพย์สมบัติ ซึ่งปู่ก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน แกก็จะได้รับสืบทอดต่อไป มันอยู่ที่แกแล้วว่า แกจะตามมันเจอไหม"
ตาวาวที่เจือรอยละโมบทำให้คนเป็นปู่มั่นใจหลานต้องพยายามทำในสิ่งที่มอบหมายมากขึ้น
"ไม่ต้องห่วงครับ คุณปู่ ผมต้องตามหาพัฒน์ให้เจอให้ได้"
"แล้วยังติดต่อเพื่อนคนนั้นอยู่ใช่ไหม"
"ยังติดต่อไม่ขาดครับ"
"ดี ปู่สังหรณ์ใจว่า เพื่อนคนนี้อาจจะเป็นกุญแจให้เราเจอพัฒน์ก็ได้"
"ครับ พี่โต้ง"
ชายหนุ่มที่พึ่งแต่งตัวเสร็จมองชื่อคนโทรเข้ามา เขาวางกล่องน้ำยาย้อมผมก่อนกดรับ
"วัต พี่จะถามว่า ห้องที่พี่คืนไป มีคนมาเช่าต่อหรือยัง"
"ยังครับ ยังว่างอยู่"
"ดีจริง งั้นช่วยวัตเก็บห้องไว้ก่อนนะ อย่าพึ่งให้ใครเช่า"
"พี่โต้งจะเช่าต่อหรือครับ"
"เปล่าหรอก พอดีพี่แวะไปมหาลัยดูเขารับน้อง เจอน้องใหม่คนหนึ่งกำลังหาห้องเช่าอยู่ พวกคอนโดหรือกอพักที่ติดมหาลัยเขาก็ไม่ชอบ บอกว่าคนเยอะ พี่เลยถามว่า สนใจมาเช่าบ้านวัติไหม ไกลออกมานิด แต่สงบกว่าเยอะ เขาสนใจ พี่เลยโทรมาถามว่า ห้องยังว่างอยู่ไหม"
"ขอบคุณครับที่ช่วยแนะนำ"
"งั้นเดี๋ยวให้พี่เบอร์วัตกับน้องเขานะ ให้เขาโทรนัดวัตเองว่า จะเข้าไปดูวันไหน เห็นว่า ตอนนี้เช่าโรงแรมอยู่ เลยอยากรีบหาหอพัก"
"ได้ครับ ให้เขาโทรหาผมได้เลย ว่าแต่วันนี้รับน้องแล้วหรือครับ"
"ต้องบอกว่าเป็นวันแรกพบถึงจะถูก วันนี้น้องใหม่มามหาลัยวันแรก พี่เลยแวะมาดูหน่อย ตอนนี้จบแล้ว ปีหน้าคงไม่ได้มาอีก ถือโอกาสนัดเพื่อน ๆ มาเจอกันด้วย พอทำงานคงนัดทั้งกลุ่มแบบนี้ยาก เดี๋ยวพี่เอาเบอร์วัตไปให้เขาเลยนะ"
"ได้ครับ สวัสดีครับ"
วสวัตวางสาย หากคำที่ติดใจคือ
"วันแรกพบ เหรอ"
"น้องแถวซ้าย ให้จับคู่กับเพื่อนที่ยืนอยู่ตรงกันแถวขวา แล้วถามรายละเอียดให้มากที่สุดนะครับว่า เพื่อนชื่ออะไร เป็นใคร จบมาจากไหน ชอบอะไรไม่ชอบอะไร แล้วเดี๋ยวต้องเล่าให้เพื่อน ๆ ในกลุ่มฟังว่า เพื่อนที่เราจับคู่ด้วยเป็นใครนะครับ"
รุ่นพี่ที่เป็นแกนนำบอกน้องที่พึ่งมามหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรกเพื่อลงทะเบียนเป็นนักศึกษา หลังจากลงทะเบียนเสร็จ รุ่นพี่ก็แบ่งน้อง ๆ เป็นกลุ่มเพื่อให้รู้จักทั้งกับเพื่อนใหม่และรุ่นพี่ น้องใหม่ทุกคนดูตื่นเต้น วันนี้ หลายคนยังใส่ชุดนักเรียนมาเลย  บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความร่าเริงสดใส การสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ในปี พ.ศ. 2531 ถือเป็นความสำเร็จยิ่งใหญ่อย่างหนึ่งทีเดียว
กิจกรรมนี้รุ่นพี่แบ่งรุ่นน้องออกเป็นสองแถว อธิพัฒน์ยืนอยู่ในแถวด้านซ้าย พอมองไปแถวขวา คนยืนตรงกันเป็น เด็กหนุ่มตัวสูง แม้จะใส่เสื้อยืดค่อนข้างหลวม แต่ก็ยังเห็นรูปร่างแบบนักกีฬา หน้าตาอีกฝ่ายดูซื่อ ๆ ท่าทางนั้นพอดูออกว่า น่าจะไม่ใช่นักเรียนของโรงเรียนในกรุงเทพฯ เมื่อรุ่นพี่บอกให้จับคู่ได้ เขาก็เดินเข้าไปหาแล้วแนะนำตัวเอง
"หวัดดี เราชื่อ อธิพัฒน์ เรียก ธิ หรือ พัฒน์ ก็ได้"
คนตัวสูงมองคนที่เดินเข้ามาหา หน้าใส ๆ กับส่วนสูงสันทัดทำให้ดูเหมือนเด็กพึ่งขึ้น ม.ปลาย มากกว่าจะเป็นนักศึกษา เครื่องหน้ามีตาโตคมดำขลับวาวกระจ่างใสเป็นจุดเด่น เสียงพูดค่อนข้างแหลมเหมือนเสียงเด็กที่ยังไม่โต ทำให้เขานึกถึงเสียงลูกแมวเวลาร้องแง้ว ๆ
"เราชื่อ โก้ โกมล"
"เราเป็นคนกรุงเทพฯ แล้วนายเป็นคนที่ไหน"
"เราเป็นคนโคราช"


## ตอนที่ 2

"แล้วนายจบจากจากไหน โคราช หรือ มาเรียนที่กรุงเทพฯ"
อธิพัฒน์คงเป็นฝ่ายถาม เมื่อได้ยินฝ่ายตอบชื่อโรงเรียน คนฟังดูตื่นเต้น ทำให้ตาดำกลมโตส่องประกายวาวชื่นชม คนตัวเล็กดูจะถ่ายทอดอารมณ์ผ่านดวงตาได้ดีโดยไม่ต้องพูดเลย
"โห โรงเรียนประจำจังหวัดเลยนะนั่น งั้นนายก็พึ่งมากรุงเทพฯ สิ"
"ใช่ เราพึ่งมาตอนสอบติดนี่แหละ"
"แล้วนายสอบติดมาคนเดียว หรือมีเพื่อนมาด้วย"
"เราสอบติดที่นี่คนเดียว"
"แล้วตอนนี้นายพักที่ไหนล่ะ"
"เรามาอยู่กับญาติ แต่ว่าจะขออยู่หอในแหละ"
"แบบนายได้หออยู่แล้ว แล้วนายชอบทำอะไร เล่นกีฬาหรือเปล่า"
"เราเล่นฟุตบอล เคยเป็นนักบอลโรงเรียน แล้วนายล่ะ ชอบทำกิจกรรมอะไร"
"เราชอบพูด เคยเป็นนักโต้วาทีโรงเรียนนะ"
คนตัวสูงมองคนช่างพูดที่ถามแจ้ว ๆ ไม่หยุด
"มิน่า นายถึงพูดเก่งขนาดนี้ ถามไม่หยุดเลย"
"ล้อเราเหรอ นอกจากเล่นบอล นายทำอะไรอีกหรือเปล่า"
"เรากำลังหัดเล่นกีตาร์ แต่ยังดีดไม่ค่อยเป็นเพลงเลย"
"ทั้งดนตรีทั้งกีฬา แบบนี้มีหวังสาวสนใจตรึมแน่"
โก้หัวเราะ เขาเป็นหนุ่มหน้าตาดีแบบคนโคราชแท้ ๆ ที่แม้จะผิวค่อนข้างเข้ม หน้าออกเหลี่ยม แต่ได้รูปคมสัน ยิ่งตอนยิ้มเป็นยิ้มเต็มรอยจนตาหยีเป็นสระอิ ยิ่งทำให้ดูเป็นคนซื่อ ๆ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม
แล้วก็เป็นไปตามที่พัฒน์บอก ทั้งความเป็นนักกีฬาและหน้าตาคมสัน ทำให้เป็นที่สนใจของทั้งเพื่อนและรุ่นพี่ บังเอิญในกลุ่มมีคนชื่อเล่นว่า โก้ สองคน ทำให้เวลาเพื่อนพูดถึงโกมล จะเจาะจงเฉพาะไปว่า โก้หล่อ แม้เจ้าตัวจะดูเขิน ๆ ไม่ให้เพื่อนเรียกชื่อนี้ แต่ลับหลังเพื่อนก็ยังเรียกกันอยู่ดี
เสียงเรียกจากโทรศัพท์มือถือ ทำให้คนที่คิดถึงวันเวลาเก่า ๆ หลุดจากภวังค์
"สวัสดีครับ"
"สวัสดีครับ คุณวัตใช่ไหมครับ"
"ใช่ครับ"
"ผม กานต์ เป็นรุ่นน้องพี่โต้งนะครับ ที่พี่โต้งแนะนำให้มาเช่าห้อง ไม่ทราบว่า คุณวัตสะดวกให้ไปดูห้องวันไหนครับ"
"ช่วงนี้มาได้เลยครับ ผมอยู่บ้านทุกวัน"
"งั้นเป็นพรุ่งนี้ได้ไหม สะดวกกี่โมงครับ"
"หลังสิบโมง ผมสะดวกหมดครับ"
"งั้นผมเข้าไปสักสิบโมงครึ่งล่ะกันครับ"
"ได้ครับ ไม่ทราบใช้ line เบอร์นี้หรือเปล่าครับ"
"ใช่ครับ"
"ถ้างั้นเดี๋ยวผมแอด line แล้วส่งโลเคชั่นไปให้นะครับ"
"ครับผม ขอบคุณครับ พรุ่งนี้ผมเข้าไปครับ"
"ไม่น่าเชื่อนะคะว่า จะมีบ้านแบ่งเช่าแบบนี้ด้วย สวยแล้วก็สงบดีจริง ๆ ถามหน่อยได้ไหมคะว่า ทำไมถึงทำบ้านแบบนี้ให้เช่าคะ"
หญิงวัยกลางคนประหลาดใจจนอดถามไม่ได้ เมื่อเห็นตัวบ้านและบริเวณรอบ ๆ เธอพาลูกชายที่สอบติดมหาวิทยาลัยมาหาที่พัก มหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่ขยายวิทยาเขตเป็นศูนย์รังสิต แม้รอบ ๆ มหาวิทยาลัยมีหอพักหลายแห่ง แต่ไปดูที่ไหนลูกชายก็ไม่ชอบ เพราะมีแต่ห้องสี่เหลี่ยม คนเยอะวุ่นวาย ยิ่งบางแห่งกำแพงบางจนกั้นเสียงรบกวนใด ๆ ไม่ได้เลย จนวันแรกพบ มีรุ่นพี่ในคณะแนะนำว่า มีบ้านเช่าที่เป็นบ้านหลังเล็กอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยไปหน่อย ค่อนข้างสงบและเป็นส่วนตัว ตัวรุ่นพี่เองตอนเรียนก็พักที่นี่เลยแนะนำให้มาดูก่อนเผื่อชอบ เธอจึงมาดูบ้านกับลูกชาย
เจอเจ้าของบ้านครั้งแรก เธออดตกใจไม่ได้ หนุ่มวัยรุ่นตรงหน้าย้อมผมจนออกสีทอง แถมตาที่ตั้งใจเขียนให้เฉี่ยวคมทำให้ตาโตดูดุขึ้น รวมกับเสื้อสีแสบตาตามแฟชั่น ทำให้ตอนแรกเธอแทบหันหลังกลับ เพราะกลัวว่าจะได้เห็นลูกชายแต่งตัวแบบนี้บ้างถ้าพักอยู่ที่นี่ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เจ้าของบ้านก็ค้อมตัวพนมมือไหว้งดงาม
"สวัสดีครับ มาดูบ้านใช่ไหมครับ"
กิริยาท่าทางสุภาพขัดกับการแต่งตัว ท่วงท่าการต้อนรับพอเหมาะไม่มากไปน้อยไปอย่างที่เด็กวัยรุ่นทั่วไป แม้จะขัดใจกับการแต่งหน้าและเขียนขอบตา หากตาดำที่ใสกระจ่างเหมือนตาเด็ก ทำให้เธอตัดสินใจขอดูบ้านก่อน เมื่อได้เดินดูรอบตัวบ้าน ก็ยิ่งรู้สึกชอบความสงบและการจัดแบ่งที่เป็นส่วนตัว จนอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมถึงทำเป็นบ้านแบ่งให้เช่า
"ตรงนี้เป็นที่ของคุณอาครับ คุณอาอยู่คนเดียว ตอนหลังเลยให้สร้างบ้านหลังเล็กไว้ให้คนเช่า ส่วนใหญ่ก็เป็นนักศึกษามาเช่าครับ"
"แล้ววันนี้คุณอาไม่อยู่หรือคะ"
"คุณอาไม่อยู่ครับ วันนี้ผมเลยมาดูแลแทน"
"ป้าก็คิดอยู่ว่า ทำไมเจ้าของดูเด็กจัง ขอแทนตัวว่า ป้านะคะ หนูคงอายุพอ ๆ กับลูกชายป้าแหละ"
"ได้ครับ"
"แล้วนี่เรียนอยู่ที่ไหนคะ อย่าว่าป้าจุ้นจ้านเลย"
"ผมลงเรียน online กับมหาวิทยาลัยที่ออสเตรเลียครับ ช่วงนี้โควิดด้วย เลยยังไม่ต้องไปเรียน ดูบ้านแล้วคุณป้าชอบไหมครับ"
"ชอบครับ"
หนุ่มน้อยที่มาดูที่แนะนำตัวรีบบอก ก่อนจะหันไปบอกแม่
"ผมชอบที่นี่ครับ แม่ ไม่ไกลมหาลัย แล้วก็เป็นส่วนตัวดีด้วย เดินทางไม่ยาก"
จีรนุช พยักหน้าเห็นด้วย เธอเองก็ชอบลักษณะบ้านแบบนี้ ที่ให้ความเป็นส่วนตัวและมีบริเวณรอบตัวบ้าน ไม่ใช่แค่ห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ
บ้านนี้อยู่ในซอยไม่ลึกนัก ทำให้สงบเงียบไม่พลุ่นพล่าน บริเวณบ้านค่อนข้างกว้างปลูกไม้ใหญ่ร่มรื่นไว้ทั่ว ด้านในเป็นบ้านสองชั้นที่เจ้าของบ้านอาศัยอยู่เอง รอบ ๆ บ้านสองชั้นเป็นบ้านชั้นเดียวหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องน้ำสามหลัง แยกเป็นสัดส่วน มีที่จอดรถในบ้าน ไม่ต้องจอดข้างถนน และหน้าปากซอยก็ยังมีตลาดนัดเล็ก ๆ ทุกวัน ขายทั้งอาหารสดอาหารแห้ง สามารถเดินออกไปซื้อได้ไม่ลำบาก ทำให้ไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารการกิน
"ถ้าชอบก็พักที่นี่เลยล่ะกัน แม่ขี้เกียจหาแล้ว"
ได้ยินแบบนั้นกานต์ก็คลอเคลียออดอ้อนแม่อย่างเคยชิน เพราะเป็นลูกชายคนเดียวและพ่อเสียไปแต่เด็ก ทำให้เขาใกล้ชิดกับแม่มาก และเธอก็อดเห็นเขาเป็นเด็กเล็ก ๆ ไม่ได้สักที สองแม่ลูกคุยกันโดยไม่ได้สังเกตเลยว่า สายตาที่เจ้าของบ้านมองกานต์ค่อนข้างแปลก เพราะเป็นสายตาแบบเอ็นดู ราวกับผู้ใหญ่อายุมากมองลูกหลาน ซึ่งไม่ใช่สายตาของคนวัยเดียวกันเลย
"ป้าถามอีกหน่อยค่ะว่า เวลาป้าจะมาเยี่ยมลูกนี่ มีปัญหาอะไรไหมคะ"
"ไม่มีปัญหาครับ คุณป้ามาได้ตลอด แต่ตอนมา รบกวนให้แจ้งผมด้วย หรือถ้าจะพาเพื่อนมาค้างทำรายงานอะไร ก็ให้แจ้งด้วย เพราะถ้ามีคนเช่าเต็มสามหลัง จะได้ไม่มีมีปัญหาครับ"
"ดีเลยค่ะ แล้วมีแม่บ้านทำความสะอาดไหมคะ"
"ปกติ ผมจ้างแม่บ้านให้มาทำความสะอาดบ้านให้สัปดาห์ละสองครั้ง ถ้าจะให้แม่บ้านทำให้ด้วย ผมบอกให้ได้ครับ ป้าแกทำบ้านดีสะอาด แล้วก็ไม่แพง"
"แบบนี้ยิ่งดี ลูกบ้านดีแต่บ้านรก ทำความสะอาดไม่เป็น"
"โห แม่ ทำลูกขายหน้าอีกแล้ว แล้วตอนนี้ บ้านหลังอื่นมีคนอยู่ไหมครับ"
กานต์หันถามเจ้าของบ้าน วสวัตส่ายหน้า
"ยังไม่มีครับ เพราะคนที่เคยอยู่เป็นคนรุ่นเดียวกับพี่โต้ง เลยเรียนจบพร้อมกันหมด ตอนนี้ว่างหมดทุกหลัง เลือกได้เลยครับว่า ชอบหลังไหน"
"งั้นผมเลือกหลังนั้นล่ะกันครับ ผมเข้าอยู่เลยได้ไหมครับ"
กานต์บอกหลังจากมองไปรอบ ๆ เขาเลือกบ้านหลังในที่ใกล้บ้านใหญ่ที่สุด
"ได้ครับ ทุกหลังทำความสะอาดไว้แล้ว เข้าอยู่ได้เลยครับ"
เมื่อลูกชายตกลง จีรนุชก็บอกกับเจ้าของบ้าน
"โอเค ป้าตกลงเช่าเลยละกัน "
"ยินดีครับ เชิญคุณป้าไปทำสัญญาเช่าได้เลยครับ"
"ได้ค่ะ แหม...ถ้าลูกป้าเป็นการเป็นงานอย่างหนูได้ก็ดีเลย อายุพอ ๆ กัน ดูแลบ้านเช่าได้แล้ว"
"คุณป้าเป็นคนโคราชหรือครับ"
วสวัตถามเมื่ออีกฝ่ายส่งบัตรประชาชนให้ นครราชสีมา เมืองที่เคยสร้างความฝันและดับความหวัง ทั้งหวานล้ำทั้งขมขื่น แม้จะผ่านมาเนิ่นนาน หากทุกเรื่องราวคงตราตรึงในความทรงจำไม่เคยลืมเลือน
"ใช่ค่ะ หนูไปเคยเที่ยวโคราชไหม"
"เคยไปครับ แต่นานแล้วตั้งแต่เด็ก ๆ"
"ถ้าเคยไป แล้วชอบอะไรในเมืองผมบ้างไหม"
คำถามของกานต์ ทำให้บางเรื่องราวหวนมาในความคิด ไม่ใช่เพียงแค่ ชอบ เท่านั้น เสียงบอกเล่าครั้งเมื่อไปสักการะอนุสาวรีย์ท้าวสุรนารีคงชัดแจ่มในความจำ
"ใครมาไหว้ย่าโม แล้วเดินผ่านประตูชุมพล เขาว่าจะได้แฟนเป็นคนโคราชล่ะ"
คำบอกเมื่อครั้งนั้น ทำให้เพื่อนที่ไปด้วยรีบบอก
"งั้นเราต้องรีบไปเดินผ่านแล้ว"
เพื่อนทุกคนเดินลอดผ่านประตูชุมพลไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครสังเกตเลยว่า คนสองคนเดินลอดประตูไปพร้อม ๆ กัน จนตอนไหว้ขอพร คนตัวโตก็มานั่งอธิษฐานข้างคนตัวเล็ก
แม้บทสุดท้ายของสิ่งที่ขอจะไม่เป็นดังหวัง หากช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตก็เคยได้รับความรู้สึกงดงาม เป็นพรประเสริฐที่ย่าโมมอบให้แล้ว
"ว่าไงครับ ชอบอะไรเมืองผมหรือเปล่า"
เสียงถามซ้ำทำให้วสวัตรู้ตัว
"ชอบหลายอย่างเลยครับ ทั้งที่เที่ยวทั้งอาหาร นี่ยังคิดถึงหมี่โคราชที่เคยกิน มีร้านนึงอร่อยมาก"
"ร้านไหนคะ จะใช่ร้านเดียวกับที่บ้านป้าชอบหรือเปล่า"
"ไม่ได้เป็นร้านอาหารครับ เป็นร้านในฟู๊ดคอร์ด อยู่ในห้างคลังพลาซ่า ตอนที่ไปห้างพึ่งเปิดใหม่ ๆ ยังไม่ค่อยมีคน ร้านก็มีไม่กี่ร้าน พอลองชิม คุณลุงที่ร้านผัดอร่อยมาก"
ร้านที่ตอนไป เจ้าตัวบ่นว่าไม่มีคนจะอร่อยเหรอแต่เจ้าบ้านยืนยันว่าอร่อยแน่และก็อร่อยจริง
"ร้านในฟู้ดคอร์ด คลังพลาซ่า เหรอคะ สาขาไหนคะ"
"เอ...ไม่ค่อยแน่ใจครับ ผมไปตอนเด็ก ๆ"
"คลังมีสามสาขา ตอนเปิดสาขาสองหนูน่าจะยังไม่เกิดนะ เกือบสามสิบปีแล้ว น่าจะคลังสาขาสามล่ะมั้ง ถ้าคลังสามป้าไม่ค่อยได้ไปเดิน แต่ถ้าคลังสาขาสองนี่ ป้ากับน้องชายก็มีร้านประจำอยู่เหมือนกัน เจ้าของร้านก็เป็นผู้ชายทำอร่อยมาก แต่แกเสียไปหลายปีแล้ว"
"คงสาขาสามล่ะครับ คุณป้าอ่านสัญญาเช่านะครับ ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นชื่อตรงนี้ได้เลยครับ"
เพราะชื่อเมืองทำให้เผลอพูดถึงเรื่องราวในความทรงจำ แต่เมื่อฉุกคิดเขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง จีรนุชรับสัญญาไปอ่าน วสวัตลอบผ่อนลมหายใจยาว หลังทำสัญญาเรียบร้อย กานต์ก็แจ้งว่า เขาจะย้ายเข้ามาอยู่เลยตอนเย็น จีรนุชจึงอดออกปากฝากลูกไว้อีกฝ่ายไม่ได้ แม้จะเห็นว่า อายุไม่ต่างกันนักก็ตาม
"ยังไง ป้าฝากวัตช่วยดูกานต์ให้หน่อยนะคะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว ถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาป้าได้ตลอดเลยค่ะ"
"ได้ครับ ไม่มีปัญหา"
"โธ่ แม่ ฝากผมเนี่ยนะ วัตเขาก็อายุพอ ๆ กับผมแหละ ยังไม่รู้ใครจะดูใครกันแน่"
"ถึงอายุเท่า ๆ กัน แต่วัตเขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่ากานต์เยอะเลย ดูน่าเชื่อถือ ไว้ใจได้ ไม่งั้นคงไม่ได้มาดูแลบ้านคนเดียวแบบนี้หรอก"
"อ้าว พูดยังกะลูกไม่น่าไว้ใจงั้นแหละ"
"ก็ไม่รู้ว่า ที่อยากมาเรียนกรุงเทพฯนี่ เพราะห่างแม่จะได้หนีเที่ยวหรือเปล่า"
"ไม่ไว้ใจลูกเลย"
กานต์แกล้งทำหน้างอ วสวัตหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะถาม
"แล้วคุณป้าจะกลับเลย หรือ ค้างอีกคืน ครับ"
"ป้าว่าจะกลับเลยค่ะ มาหลายวันแล้ว เป็นห่วงบ้าน"
"จะรีบกลับไปไหนแม่ บ้านไม่หนีไปไหนหรอก"
"มาหลายวันแล้ว ไม่รู้อาแกเป็นไงมั่ง"
"จะเป็นไร สบายหูสิ ไม่มีคนคอยบ่น"
"ไอ้ลูกคนนี้นี่"
จีรนุชบิดเนื้อกานต์เบา ๆ แต่คนโดนหยิกทำเหมือนเจ็บมากมาย วสวัตอดส่ายหน้าอย่างเอ็นดูไม่ได้
"กุญแจบ้าน ครับ ยินดีต้อนรับครับ กานต์ ถ้ามีปัญหาอะไรบอกได้เลยนะครับ จะ line หรือไปหาผมที่บ้านเลยก็ได้ครับ"
"ได้ครับ ขอบคุณครับ"
กานต์ยิ้มให้ เป็นยิ้มเต็มรอยจนตาหยีเป็นสระอิ วิธีการยิ้มเต็มหน้าแบบนี้ทำให้วสวัตวาบลึกอยู่ในใจ จนอดคิดไม่ได้ว่า คนจังหวัดนี้ เขายิ้มกันแบบนี้หมดหรือเปล่านะ
แม้สองแม่ลูกจะกลับไปแล้ว แต่หน้าใสที่ยิ้มเต็มรอยจนตาหยีนั้นคงติดอยู่ในใจเจ้าของบ้าน นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มเต็มหน้าแบบนี้เลย


## ตอนที่ 3

"เย้ เข้าแล้ว"
เสียงเฮลั่น เมื่อโก้ยิงบอลลูกสุดท้ายเข้าประตู คนทำชัยชนะให้รุ่นหันมายิ้มเต็มรอยจนตาหยีเป็นสระอิ เพื่อนทุกคนเข้ามาล้อมแสดงความยินดี
"อาทิตย์หน้า กินฟรีกันล่ะ"
เพราะกิจกรรมสุดท้ายของวันแรกพบ คือ การแข่งเตะบอลเข้าประตูกับรุ่นพี่ ถ้ารุ่นน้องชนะรุ่นพี่จะเลี้ยงข้าวกลางวันตลอดสัปดาห์หน้า แต่ถ้าแพ้รุ่นน้องต้องจ่ายเอง ซึ่งตอนนี้ทั้งกลุ่มก็ได้กินฟรีแล้ว แม้จะเป็นแค่อาหารกลางวัน แต่สำหรับนักเรียนที่พึ่งจบมัธยมในปี 2531 ก็นับเป็นเงินก้อนใหญ่ทีเดียว หลังจากนัดหมายการมามหาวิทยาลัยครั้งต่อไป ทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกันกลับบ้าน
"แล้วนายกลับยังไง โก้"
เพราะเป็นคู่สัมภาษณ์กันตั้งแต่เริ่มเข้ากลุ่ม ทำให้ทั้งสองคนจับคู่ทำกิจกรรมละลายพฤติกรรมกันมาตลอดวัน เมื่อจะกลับบ้าน อธิพัฒน์เลยถามอีกฝ่าย โกมลบอกสายรถเมล์ อธิพัฒน์นึกตำแหน่งบ้านญาติของโก้อยู่ชั่วครู่แล้วบอก
"นายอยู่ประดิพัทธ์ใช่ไหม ถ้านั่งสาย 39 มันอ้อมนะ มันวิ่งไปอนุสาวรีย์ก่อน แล้วนายต้องลงสะพานควาย เดินไกลเลยนะกว่าจะถึงบ้านนาย"
"เรารู้จักสายเดียว เมื่อเช้าก็มาสายนี้"
"เราว่า นายนั่งสาย 3 กลับดีกว่า ขึ้นหน้ามหาลัยเลย มันวิ่งไปทางประดิพัทธ์ ลงหน้าซอยบ้านญาตินายได้เลย ไม่ต้องเดินไกลด้วย"
พัฒน์อธิบายเส้นทางให้คนพึ่งเข้ากรุง แม้จะดูไม่แน่ใจนัก แต่โก้ก็ตัดสินใจ
"เดี๋ยวเราลองกลับแบบที่นายบอกล่ะกัน พอถึงใกล้ ๆ บ้าน คงจำได้ ไม่หลงหรอก"
ท่าทางลังเลนั้น ทำให้คนบอกทางที่ตอนแรกแค่แนะนำเปลี่ยนใจ
"งั้นวันนี้เรานั่งรถไปกับนายด้วย จะได้บอกทางนายได้"
"แล้วบ้านนายไปทางนี้ได้เหรอ"
"ได้ พอนายลงแล้วเรานั่งต่อไปอีกหน่อย ถึงจตุจักรก็ต่อรถอีกสายไปบ้านเรา"
"นายจะเสียเวลาล่ะสิ"
"ไม่เป็นไรหรอก เรานั่งรถเป็นเพื่อนนายไปก่อน ดีกว่านายไปคนเดียวแล้วหลงน่า"
โก้มองคนพูด ตาดำใสกระจ่างแสดงความปรารถนาดีอย่างจริงใจ ตอนแรกแม้จะช่างพูดแต่เหมือนอีกฝ่ายมีกำแพงกั้นแปลก ๆ ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องตัวเอง แต่เมื่ออยู่ด้วยกันทั้งวัน เขาก็เห็นว่า คนตัวเล็กอาจแค่แสดงความรู้สึกไม่เก่ง คงเป็นโชคดีแล้วที่เพื่อนคนแรกที่ได้รู้จักเป็นคนนี้ กำลังจะเดินออกไปหน้ามหาวิทยาลัย เด็กหนุ่มอีกคนก็เดินมาหา
"พัฒน์ จะกลับยัง"
"วีกลับไปก่อนเลย วันนี้เราจะกลับกับโก้ เขาพึ่งมากรุงเทพฯ เราจะนั่งไปเป็นเพื่อน"
วีระพยักหน้ายิ้มให้โกมล แม้จะยังไม่ได้พูดคุยกันมากนัก แต่ก็คุ้นหน้ากันแล้วในกลุ่ม
"นายมาจากโคราช ใช่ไหม จะขอหอในด้วยหรือเปล่า"
มหาวิทยาลัยที่พวกเขาสอบติดพึ่งขยายวิทยาเขตแห่งใหม่ โดยบังคับให้นักศึกษาปีหนึ่งทุกคณะไปเรียนที่ศูนย์รังสิต เพราะพึ่งเปิดวิทยาเขตได้สามปีจึงยังมีหอพักไม่มากนัก หอพักของมหาวิทยาลัยมีแค่สามหอ เป็นหอชายหนึ่งหอหญิงสองหอ ซึ่งไม่เพียงพอสำหรับนักศึกษาทั้งหมด นักศึกษาที่มาจากต่างจังหวัดจึงได้รับสิทธิให้อยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัยก่อน
"ขอสิ"
"ดีเลย งั้นเดี๋ยวอาทิตย์หน้าไปขอพร้อมกัน จะได้อยู่ห้องเดียวกัน"
"นายไม่ได้เป็นคนกรุงเทพฯ เหรอ"
"เปล่า เราแค่มาเรียน ม.ปลาย ที่กรุงเทพฯ นี่นายเล่นบอลมาก่อนใช่ไหม เราเห็นตอนนายแข่งเตะบอลเข้าโกลด์เมื่อกี้ รู้เลยว่าเล่นเป็น"
"ใช่"
"ดีเลย เราก็ชอบเล่น วันไหนมาเตะบอลกัน"
"ได้เลย"
สองหนุ่มที่ชอบกีฬาเดียวกันเริ่มเข้าขากันมากขึ้น โกมลหันมาทางอธิพัฒน์
"พัฒน์ล่ะ เล่นด้วยกันไหม"
คนถูกชวนส่ายหน้ารัว
"ไม่ล่ะ เราถนัดเชียร์ไม่ถนัดเล่น นายสองคนเล่นเหอะ เดี๋ยวเราเป็นกองเชียร์เอง"
"พัฒน์ไม่ชอบเล่นกีฬามาตั้งแต่เด็กแล้ว วัน ๆ อ่านแต่หนังสือ เห็นพูดมาก ๆ แบบนี้ ถ้าตอนไหนเงียบไปล่ะก้อ แปลว่าจุมปุ๊กไปกับหนังสือแล้ว"
"เดี๋ยวเหรอะ วี ใครพูดมาก หะ"
อธิพัฒน์ยิ้มเมื่อเห็นโกมลมองอย่างสงสัย
"เรากับวีเป็นญาติกัน คุณปู่วีเป็นน้องคุณปู่เรา เลยเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ นึกว่าเข้ามหาลัยจะไม่เจอ ดันสอบติดที่เดียวกันอีก หนีไม่พ้นเลย ไม่รู้ไปทำกรรมอะไรไว้"
"เหอะ ๆ ใครกับแน่ที่มีกรรม พอรู้ว่าสอบติดที่เดียวกัน ปู่บอกเลยว่า ดูแลพัฒน์ด้วย เหอะ...ห่วงหลานนอกไส้มากกว่าหลานแท้ ๆ"
"แน่นอน คนไหนน่ารักกว่า ผู้ใหญ่ก็ต้องห่วงมากกว่าอยู่แล้ว"
โก้มองการต่อปากต่อคำของญาติสองคนอย่างขำ ๆ พัฒน์หันมายิ้มให้
"กลับเถอะ บ่ายสามแล้ว เดี๋ยวรถจะแน่น เออ โก้...แล้วอย่างนี้ติดต่อนายได้ยังไง เมื่อกี้รุ่นพี่บอกว่า เวลาต้องทำอะไรจะบอกที่แกนกลุ่มมา แล้วให้บอกต่อกันเอง"
"บ้านญาติเรายังไม่มีโทรศัพท์"
"งั้นเอาเบอร์บ้านเราไป 589…."
อธิพัฒน์บอก แล้วจดเบอร์โทรที่เป็นตัวเลขเจ็ดตัวส่งให้
"ถ้าไม่แน่ใจ นายโทรหาเราล่ะกัน มีอะไรเราจะได้บอกได้"
"ได้ เราจะโทรถาม"
"งั้นกลับเถอะ  เราไปก่อนนะ วี เจอกันอาทิตย์หน้าเลย"
โก้มาขึ้นรถเมล์กับพัฒน์ หลังจากวันนั้น ทั้งสองคนก็กลับบ้านพร้อมกันตลอด โดยเฉพาะในช่วงเวลาแรก ๆ ของการไปมหาวิทยาลัยก่อนเปิดเทอม และ การต้องออกไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะเพื่อโทรถามพัฒน์แทบทุกคืนว่า รุ่นพี่บอกอะไรมาหรือเปล่า ก็กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของโก้ ก่อนจะถึงวันเปิดเทอม ที่โก้ย้ายเข้ามาอยู่หอในห้องเดียวกับวี
"มา ผมช่วย"
วสวัตที่เดินอยู่ในสนามหน้าบ้านบอก เมื่อเห็นกานต์ยกของลงจากรถคันเล็ก อีโคคาร์คันนี้ กานต์บอกว่า เป็นรถที่อาซื้อให้เป็นของขวัญที่สอบติด รถคันเล็กสีแดงมีสติกเกอร์ติดกระจกหลังเขียนว่า "เจ้ากระป๋อง" แล้วมีรูปรถเต่ายิ้มด้วยท่าทางอายม้วนต้วน ทำให้ทุกคนที่เห็นอดยิ้มไม่ได้
"ไม่เป็นไร อีกสองสามกล่องเอง เดี๋ยวผมยกเองได้"
"ผมช่วย จะได้เสร็จเร็ว ๆ"
วสวัตยกกล่องจากหลังรถเข้าไปในบ้าน ขณะที่คนเช่าบ้านมองซ้ายมองขวาว่า จะจัดของในบ้านยังไงดี ท่าทางทำอะไรไม่ถูกของคนพึ่งเคยอยู่คนเดียวทำให้เจ้าของบ้านมองตามขำ ๆ กิริยาของคนไม่คุ้นการจัดของแบบนี้ คุ้นตาเหลือเกิน
แปลก....นานมากแล้วที่เขาปิดตัวเอง ไม่ติดต่อไม่เจอใคร แทบไม่ออกจากบ้าน ใช้ชีวิตอยู่ในโลกส่วนตัวเท่านั้น แต่แวบแรกที่เห็นเด็กคนนี้ เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ผิวคร้าม หน้าค่อนข้างเหลี่ยมเครื่องหน้าชัด แต่ตาไม่ค่อยโตนัก หน้าตาแบบนี้ซ้อนกับภาพบางคนที่จารลึกจำอยู่ในใจเสมอมา ยิ่งยิ้มเต็มรอยจนตาหยีแบบนั้น ไม่ต่างจากภาพจำเลย เมื่อเห็นรถคันเล็กแล่นเข้ามาในบ้านเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเดินมาดู
"วัต วัต เป็นอะไรหรือเปล่า"
กานต์ที่พึ่งวางของในมือถามเมื่อเห็นวสวัตยืนถือกล่องในมือนิ่ง เจ้าของบ้านที่ถูกทักยิ้มเขิน
"เปล่าๆ ผมเผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ"
วสวัตแอบส่ายหน้าให้กับตัวเอง อายุเท่าไหร่แล้ว ยังลืมตัวอีก เขาวางของในมือแล้วหักเหความสนใจมายังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำอยู่
"แล้วกานต์จะจัดห้องยังไง ของเยอะเหมือนกันนะ"
"นั่นสิ ผมก็ยังคิดอยู่ว่า จะวางอะไรตรงไหน ดี พอจะทำมันไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเลย"
"ผมว่า จัดโต๊ะทำงานก่อนไหม ยังไงต้องใช้เรียน วางคอมกับหนังสือ ไว้ที่โต๊ะนั้น แล้วเอาเสื้อผ้าไปไว้ในตู้ แล้วค่อยมาจัดอย่างอื่น"
"โอเค ดีเลย งั้นทำแบบวัตบอก"
วสวัตช่วยกานต์จัดวางข้าวของ กว่าจะจัดเสร็จ ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดแล้ว คนพึ่งย้ายมายิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นห้องตัวเอง
"ดีกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย ไม่ได้วัตช่วยนี่ผมแย่ล่ะ ขอบคุณนะครับ"
"นิดหน่อยเอง ส่วนที่เหลือค่อยคิดว่าจะไว้ตรงไหนล่ะกัน"
"ได้เลย เดี๋ยวพวกนั้นผมจัดการเอง"
"งั้นผมกลับก่อนนะ กานต์จะได้พักผ่อน ถ้าหิว ตลาดปากซอยมีข้าวขายถึงสี่ทุ่มเลยนะ"
"ได้ ยังไง วันไหน มากินข้าวกันสักมื้อนะ ผมเลี้ยงเอง"
"เค  ไว้ค่อยนัดกันล่ะกัน"
พอพ้นบ้านหลังเล็ก วสวัตอดไม่ได้ที่จะมองกลับไป หน้าต่างที่ยังไม่ได้ปิดม่าน ทำให้เห็นผู้มาเช่าบ้านที่ผิวปากอามรณ์ดีอยู่ภายใน
"โก้ เดี๋ยวเราเอาเสื้อใส่ตู้ให้นะ"
พัฒน์บอกโก้ตอนมาช่วยย้ายของไปหอพัก วีกับโก้ได้หอพักทั้งคู่จึงเลือกอยู่ห้องเดียวกัน หอพักนักศึกษาในปี 2531 จัดให้นักศึกษาอยู่กันห้องละสี่คน หน้าห้องวางตู้และโต๊ะติดผนังด้านละสองชุด ด้านในมีเตียงเดี่ยวสี่เตียง ในห้องไม่มีห้องน้ำ ต้องใช้ห้องน้ำรวมที่อยู่ปลายตึกทั้งสองด้าน
นอกจากเสื้อผ้า สมุด หนังสือและเครื่องเขียน โก้ก็ไม่ได้เอาของอะไรมาอีก หากเพราะเป็นการออกมาอยู่หอลำพังครั้งแรก โก้จึงยังคิดไม่ออกว่า จะวางของไว้ตรงไหนดี พัฒน์ที่มาช่วยจึงหยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าแล้วจัดการแขวนเสื้อกับพับวางกางเกงวางให้ แต่พอหยิบถุงเล็กขึ้นมา โก้รีบบอกเสียงดัง
"อันนั้นไม่ต้อง เดี๋ยวเราจัดเอง"
พัฒน์มองถุงพลาสติกเล็กที่หยิบออกมา ภายในมีกางเกงในอยู่ห้าหกตัว โก้รีบเดินมาหยิบถุงนั้นยัดไปไว้ด้านในตู้ หน้าคร้ามแดงขึ้น
"ก็แค่กางเกงใน นึกว่าอะไร"
เมื่อเห็นท่าทีเขิน ๆ ของคนตัวโต พัฒน์ก็เดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอาสมุดหนังสือปากกาดินสอออกมาจัดวางบนโต๊ะ
"โก้ นายมีที่ใส่ปากกาดินสอไหม"
"ไม่มี เราไม่ได้เอามา"
"งั้นเดี๋ยวตอนลงไปกินข้าว เอาแก้วน้ำมาใส่ก่อนล่ะกัน ไว้เราเอามาจากบ้านให้ เรามีที่ใส่ปากกาดินสอน่ารัก ๆ หลายอัน"
"ไม่เผื่อเรามั่งเหรอ"
วีระที่จัดโต๊ะอยู่ถาม พัฒน์หันไปบอก
"นายจะเอาก็บอก เดี๋ยวเอามาเผื่อให้ เอาไหมล่ะ"
"ดีสิ เอามาเลย"
"ไม่เป็นไรหรอก พัฒน์ เดี๋ยวเราใช้แก้วได้"
เมื่อได้ยินโก้ปฏิเสธ วีระก็หันไปบอก
"ไม่ต้องเกรงใจพัฒน์เลยโก้ พัฒน์เป็นพวกบ้าเครื่องเขียน เจอถูกใจเป็นต้องซื้อ จนเต็มบ้านไปหมด ให้เขาเอามาให้แหละ"
"ใช่ เรามีเยอะ เดี๋ยวเอามาให้ ไม่ต้องไปซื้อหรอก เปลือง"
โก้พยักหน้ารับ หลังเปิดเทอม พัฒน์ก็กลายเป็นแขกประจำของห้องนี้ ทุกเช้า พัฒน์ที่นั่งรถไฟมาเรียนจะขึ้นมาปลุกโก้กับวีให้ตื่นมากินข้าวเช้าก่อนเข้าเรียนคาบแรกทุกวัน จนโก้ชินกับเสียงแง้ว ๆ ที่จะได้ยินทุกเช้า
"ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวก็เข้าเรียนสายหรอก"
"เป็นไง ไอ้เสือ อยู่คนเดียววันแรก"
บนเตียงนอน หนุ่มใหญ่วัย 50 นั่งพิงผนักหัวเตียงฟังเสียงตอบค่อนข้างยาวจากโทรศัพท์มือถือ
"ดีแล้ว จะได้หัดดูแลตัวเอง ขืนให้อยู่กับแม่ต่อไม่ได้โตสักที เออ...ไม่ลืมหรอก ไว้อาจะไปเยี่ยม อยากไปดูด้วยว่า บ้านพักที่แม่เขาว่าดูดีเป็นส่วนตัวเป็นยังไง ไป...ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว ดึกแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยนี่"
โกมลวางสายโทรศัพท์ เสียงเคาะประตูดัง สักครู่ จีรนุชก็เดินเข้ามาในห้อง
"คุยกับหลานอยู่เหรอ โก้"
"ครับ พี่จี พึ่งอยู่คนเดียววันแรก บ่นน่าดูเหมือนกัน"
"นั่นสิ ไม่รู้เป็นไงบ้าน หรือพี่จะลงไปอยู่เป็นเพื่อนก่อนดี"
"อย่าเลย พี่ ให้ลูกได้โตบ้างเถอะ ขืนเฝ้าแบบนี้ได้เป็นลูกแหง่กันพอดี แล้วมีอะไรหรือเปล่าครับ"
"ตาย...พี่ลืมเลย วีมาหาโก้แน่ะ รออยู่ข้างล่าง"
"เอ้า...วันนี้มารยาทดี ให้พี่จีขึ้นมาบอกก่อน ทุกทีเดินขึ้นมาเลย"
"นินทาเพื่อนลับหลังนะ พี่จีดูน้องชายพี่สิ"
เสียงวีระดังก่อนตัวจะเข้ามาในห้อง เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยปีแรก และยังเป็นเพื่อนคนเดียวที่โกมลพูดคุยได้ทุกเรื่อง วีระจึงเดินเข้าออกบ้านนี้ราวกับเป็นสมาชิกคนหนึ่งในบ้านไปแล้ว
"ก็ทุกทีไม่เห็นให้ใครมาบอก"
"พี่จีคร๊าบ น้องคนนี้หิวแล้ว พี่จีมีอะไรอร่อย ๆ พอให้น้องคนนี้กินบ้างไหมครับ"
"ได้ เดี๋ยวพี่ไปดูให้ จะกินข้าวด้วยไหม"
"ข้าวไม่ต้องก็ได้ครับ ขอเป็นกับแกล้มดีกว่า"
"แบบนั้น ไม่หิวข้าวแล้ว เอ้า...คุยกันไปก่อน เดี๋ยวพี่ไปดูให้"
จีรนุชยกนิ้วคาวหน้าอย่างไม่จริงจัง วีระนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะกระจกเล็กในห้อง บนโต๊ะมีครีมบำรุงผิวผู้ชาย หวี สเปรย์แต่งผม หากสิ่งที่เขาพึ่งสังเกตเห็นคือ กระบอกกระเบื้องสีม่วงที่สีหมองซีดแล้ว ลายแมวการ์ตูนที่อยู่ด้านนอกเลือน ๆ จางที่ถูกวางแอบไว้ด้านหลังขวดต่าง ๆ ในกระบอกใส่ปากกาไว้สองสามด้าม
"นี่ นายยังเก็บไว้อีกเหรอ"
โกมลมองตามสายตาวีระ กระบอกสีม่วงที่เคยสีสันสดใสซีดจาง หากความทรงจำไม่เคยรางเลือน


## ตอนที่ 4

"โก้ ชอบอันไหน เรามีให้เลือกสองอัน"
พัฒน์ยกกระบอกใส่ดินสอสองใบให้ดู ใบหนึ่งเป็นสีม่วงลายแมว ขณะที่อีกใบเป็นสีน้ำเงินลายหมา วีระที่นั่งอยู่ด้วยเรียกร้องสิทธิทันที
"แล้วทำไมให้โก้เลือกก่อน ไม่ให้เราเลือก"
"ก็เรารู้ว่า นายใช้อันไหนก็ได้ เอาน่า เราเลือกมาสวยทั้งสองอันแหละ"
"เหอะ ๆ รักเพื่อนไม่เท่ากัน"
"จะเอาไม่เอา ไม่เอาจะได้เอากลับอันนึง โก้ ดูก่อน ชอบอันไหน"
โก้ดูกระบอกทั้งสองอันก่อนจะเลือกอันสีม่วง พัฒน์มองอย่างแปลกใจ
"เลือกอันนี้เหรอ เรานึกว่านายจะเลือกสีน้ำเงินซะอีก"
"สีม่วงนี่แหละ เหมือนนายดี"
"เหมือนตรงไหน"
"ก็ตรงลายแมวนี่ไง แมวมันเสียงแง้ว ๆ เหมือนนายเวลาพูดนี่แหละ แถมยังหน้าเหมือนนายด้วย"
"ใครหน้าเหมือนแมว"
เสียงค่อนข้างแหลมแง้วขึ้นทันที โก้หัวเราะยิ่งเห็นคนตัวเล็กหน้าอูมก็ยิ่งหัวเราะหนักขึ้น
"ก็ตรงนี้ไง เสียงเป็นแมวร้องเลย แล้วทำหน้าอูม ๆ แบบนี้ เหมือนแมวตัวนี้จะตาย"
โก้ยกกระบอกหันด้านที่เป็นรูปแมวเทียบกับหน้าพัฒน์ คนโดนเทียบยิ่งหน้าอูม ตาโตวาวแบบเริ่มโมโห ทำให้โก้รีบบอก
"นี่ไง ดูสิ น่ารักดีออก นายเหมือนแมวตัวนี้แหละ"
คำชมนั้นทำให้ตาที่วาวอ่อนแสงลง รอยเขินแกมยินดีฉายชัด โก้มองอย่างนึกเอ็นดู แม้จะอายุเท่า ๆ กัน หากโก้กลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายเด็กกว่าตนเอง เพราะไม่ว่าจะดีใจเสียใจหงุดหงิด ดวงตาดำกลมโตคู่นั้นไม่สามารถซ่อนความคิดในใจได้เลย
"นายเก็บของดีจริง ตั้งสามสิบกว่าปีแล้วยังอยู่ ของเราแตกไปตั้งนานแล้ว"
"ก็วางไว้บนโต๊ะแบบนี้ ไม่มีใครมายุ่ง มันก็ไม่แตกสิ"
แม้จะบอกแบบนั้น หากเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่า เขาทะนุถนอมกระบอกใบนี้เพียงไร แม้ในยามที่ต้องเก็บไว้ไม่ให้ใครเห็น เขายังห่อหุ้มอย่างดีด้วยกลัวจะแตก ใส่กล่องแยกไว้ไม่ปะปนกับของอื่น นาน...นานมากทีเดียว กว่ากระบอกใบนี้จะได้กลับมาอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอนเขาอีกครั้ง
"เห็นแล้วก็คิดถึงพัฒน์ ตอนเอามาให้ไม่ยอมให้เราเลือก ต้องให้นายเลือกก่อน"
"นั่นสิ ไม่รู้พัฒน์เป็นไงบ้าง ไม่เคยได้ข่าวเลย"
"นั่นสิ ไม่รู้หายไปไหน ขนาดเราเป็นญาติยังไม่เคยส่งข่าวมาเลย"
คำบอกนั้นทำให้ตาโก้หมองลง วีระตบบ่าเพื่อนอย่างเข้าใจ
"อย่าพึ่งไปคิดเรื่องเก่า ๆ เลย ลงไปกินเหล้ากันดีกว่า วันนี้เราได้ของดีมานะ วีเอสโอพีสามสิบปีเชียว มาดื่มให้เต็มที่เลยวันนี้"
วีระเดินนำโก้ออกมาจากห้อง แม้จะพยายามข่มไว้เช่นไรแต่ด้วยความสนิทสนมกันมากว่าสามสิบปี ทำให้คนมาเยี่ยมรู้ว่า เพื่อนยังคงไม่เคยลืมเรื่องราวและคนในความทรงจำ วีระแอบยิ้มอย่างพอใจ ตราบใดที่ความผูกพันนี้ยังอยู่ การตามหาผู้สาบสูญยังคงมีความเป็นไปได้อยู่ดี
"ทำไมเสื้อเลอะแบบนี้ล่ะ รับน้องแล้วเหรอ"
วสวัตที่รดน้ำต้นไม้อยู่ถาม เมื่อเห็นกานต์ลงมาจากรถ เสื้อเชิร์ตสีขาวที่ใส่อยู่ ตอนนี้บริเวณอกเปื้อนสีน้ำตาลเป็นวงใหญ่ คนถูกถามหน้าตายู่ยี่อย่างหงุดหงิด
"ยังไม่ได้รับน้อง เมื่อกี้ผมแวะซื้อกาแฟ มีคนเดินมาชนแถมทำกาแฟหกใส่ผมด้วย ซักออกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เสื้อใหม่พึ่งใส่วันนี้เลยด้วย"
คนตอบค่อนข้างหงุดหงิด ท่าทางหงุดหงิดแบบนี้...คุ้นตาเสียจริง
"พัฒน์ ทำอะไร เห็นไหมเสื้อเลอะหมดเลย"
เสียงโก้หงุดหงิดมากแต่จะโกรธก็โกรธไม่เต็มที่ ขณะที่คนทำยืนเชิดหน้าปากยื่นสูง แม้จะแสดงท่าทีไม่ยี่หระ แถมทำหน้าแบบสมควรแล้วที่โดน หากโก้ยังเห็นดวงตาที่มีแววตกใจเพราะรู้ว่าลงมือแรงไป พอเขาทำหน้าไม่พอใจ คนตัวเล็กรีบบอก
"ก็อยากแกล้งให้เราตกใจทำไมล่ะ ยังดีนะ ไม่ได้ถือน้ำร้อนมา"
เรื่องเกิดเมื่อ พัฒน์กำลังยกแก้วจะดื่มน้ำ โก้ที่ตามหลังมาเลยแกล้งปัดศอกคนดื่มขึ้น ทำให้น้ำหกรดเข้าจมูกจนเกือบสำลัก แล้วคนทำก็ยืนหัวเราะแบบสะใจ คนหน้าเลอะฉุนจัดจึงสาดด้วยน้ำที่เหลือในแก้ว โดยลืมคิดไปว่าเป็นน้ำหวาน เสื้อเชิร์ตขาวตัวใหม่ของคนยืนหัวเราะเลยเปื้อนสีแดงเป็นปื้นใหญ่
"เปื้อนแบบนี้ จะซักออกไหม"
แม้จะตอบแบบไม่ยี่หระ แต่เมื่อเห็นท่าทางอีกฝ่ายจะโกรธเอาจริง ๆ พัฒน์ก็ยื่นหน้าตัวเองที่ยังเปื้อนน้ำสีแดงให้ดู ตาคมมีแววสำนึกผิดให้เห็น
"หน้าเราก็เปื้อนเหมือนกันนี่ เอาน่า หายกัน นายอยากแกล้งเราก่อนทำไม ไป ไป เอาเสื้อไปล้างน้ำก่อน เดี๋ยวซักไม่ออก เดี๋ยวเราไปเอาเสื้อบอลที่ชุมนุมมาให้"
พัฒน์ดันตัวโก้ที่ยืนหน้างอให้เดินไปทางห้องน้ำ เขาล้างหน้าแล้วรีบไปเอาเสื้อบอลจากห้องชุมนุมมาเพื่อแก้ไขความผิด พอเปิดประตูกลับเข้าไปในห้องน้ำ โก้ที่ถอดเสื้อยืนรออยู่ก็ส่งเสื้อที่ถือในมือให้
"นายทำเลอะ ต้องซักให้เรา"
"ก็ได้ ๆ อย่าโกรธน่า"
พัฒน์รับเสื้อแล้วรีบซักน้ำเปล่าให้สีแดงจางลง ขณะที่โก้ยืนมองโดยยังไม่ยอมใส่เสื้อ คนที่ซักเสื้ออยู่อดแอบเหลือบมองรูปร่างอีกฝ่ายในกระจกไม่ได้ สมกับที่เป็นนักกีฬา ร่างสูงกล้ามเนื้อได้สัดส่วนไม่มีไขมันส่วนเกินเลยสักนิด รูปรางสมบูรณ์แบบที่เห็นทำให้อดแอบมองซ้ำ ๆ ไม่ได้
"เสร็จยัง"
"เสร็จล่ะ เอ้า...ไม่เปื้อนแล้ว สีออกไปหมดแล้ว แต่เสื้อเปียกอยู่ นายก็ใส่เสื้อบอลไปก่อนสิ มายืนโป๊อยู่ได้ ทำไมจะอวดให้ใครดู หึ"
"ตัวมันยังเหนียวอยู่ รอคนทำมารับผิดชอบ"
"ก็ซักเสื้อให้แล้วนี่ จะให้ทำไงอีก จะให้เราเช็ดตัวให้ด้วยหรือไง"
ประโยคนั้นทำให้เกิดความเงียบขึ้นทันที พัฒน์ก้มลงซักเสื้อโดยไม่มองอีกฝ่ายเลย ขณะที่โก้รีบใส่เสื้อ ความเงียบงันทำให้ทั้งสองคนเหมือนทำอะไรไม่ถูก ก่อนพัฒน์จะบอก
"เราเอาไปเสื้อไปตากให้ก่อนนะ"
พัฒน์รีบเดินออกไปจากห้องน้ำ ขณะที่โก้คงยืนคิดอะไรเนิ่นนาน
"เปื้อนแบบนี้ ไม่รู้จะซักออกไหม"
คำบ่นที่แทบเหมือนในความทรงจำทำให้วสวัตที่เหม่ออยู่รู้สึกตัว
"ถ้าเป็นกาแฟ เอาเสื้อไปซักน้ำให้คราบจางก่อน แล้วใช้พวกน้ำยาซักผ้าป้ายทิ้งไว้ เดี๋ยวก็หาย แต่รีบไปซักเลยนะ ถ้าช้าจะติดแน่นซักยาก"
กานต์พยักหน้า เขาเดินไปตรงสนามหญ้าที่มีก๊อกน้ำอยู่แล้วถอดเสื้อออกมาขยี้รอยเปื้อน วสวัตมองตามคนที่ตอนนี้เปลือยท่อนบน รูปร่างที่สมบูรณ์ได้สัดส่วนที่เห็น เขารู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาทันที เขารีบเบือนหน้าหนี แต่พอจะเดินกลับ กานต์ก็รีบบอก
"วัต ช่วยเข้าไปหยิบน้ำยาซักผ้าให้หน่อย ผมลืมหยิบมา ตอนนี้มือเปียกแล้ว ไม่อยากเปิดเข้าไปในบ้าน รบกวนหน่อยนะครับ"
ท้ายประโยคมีแววอ้อนเล็ก ๆ อย่างคนเคยอ้อนผู้ใหญ่มาตลอด วสวัตพยักหน้าแล้วจะเดินเข้าไปในบ้าน หยิบขวดน้ำยาซักผ้าออกมาให้ กานต์เปิดฝาแล้วเทออกมาจนวสวัตร้องห้าม
"ไม่ต้องเยอะขนาดนั้น แค่ทาตรงรอยเปื้อนให้ทั่วพอ"
"เหรอ ทุกทีผมเอาเสื้อใส่เครื่องเลย ไม่เคยซักมือสักที"
ท่าทางคนพูดเก้ ๆ กัง จนคนมองอดไม่ได้
"มา ผมทำให้"
วสวัตรับเสื้อจากมืออีกฝ่าย เขาป้ายน้ำยาซักผ้าลงบนรอยเปื้อน แล้วขยี้จนรอยเปื้อนกระจาย ซักน้ำ แล้วทำซ้ำอีกครั้ง พอดูอีกที รอยเปื้อนก็หายไปแล้ว เจ้าของเสื้อยิ้มตาหยี
"ดีจัง ไม่มีรอยแล้ว"
คนพูดไม่ได้ใส่ใจเลยว่า ตอนนี้ตัวเองเปลือยท่อนบนอยู่ ขณะที่คนคุยด้วยพยายามไม่มองหุ่นของคนที่ยืนอยู่ เพราะรูปร่างแบบนี้ คนมีกล้ามเนื้อแน่นแบบนักกีฬา...
"กานต์เล่นกีฬาหรือเปล่าเนี่ย"
"ผมเล่นฟุตบอล เล่นมาตั้งแต่เด็กแล้ว อาผมชอบเล่นบอล ผมเลยไปกับอาตลอด"
"มิน่า หุ่นถึงดี"
ประโยคท้าย เสียงเบามาก หากขณะที่มองกานต์ ในความคิดของวสวัตกลับมีภาพชายหนุ่มอีกคนซ้อนทับ คนที่เจอกันวันแรกพบ แล้วบอกว่า ชอบเล่นฟุตบอล
หลังจากเปิดเรียน จากที่แทบไม่เคยผ่านสนามบอลเลย อธิพัฒน์ก็ไปบ่อยขึ้น ยิ่งเมื่อวีระที่ชอบเล่นบอลไปเล่นด้วย เขาก็มักอ้างว่าไปหาวีระแล้วนั่งดูเกมฟุตบอล จนตอนหลัง อธิพัฒน์จะเตรียมน้ำกับน้ำแข็งไว้ให้เสมอ จนคนเล่นบอลเคยชินที่จะวิ่งออกมาขอน้ำเวลาเหนื่อย ๆ
แม้จะเหมือนนั่งดูเกมฟุตบอล หากมีแต่เจ้าตัวที่รู้ว่า เขาไม่เคยมองเลยว่าเกมเป็นอย่างไร บอลถูกส่งไปที่ใคร ในสายตามองตามคนคนเดียวเท่านั้นไม่ว่าจะได้บอลหรือไม่ก็ตาม จบเกม วีระกับโก้เดินมาพร้อมกัน เมื่อเห็นคนรออยู่ โก้ก็ถอดเสื้อบอลส่งให้
"ซักให้ด้วย"
"แล้วทำไมต้องให้เราซักให้ทุกทีเลย"
หลังจากวันที่ทำเสื้อเปื้อนแล้วซักให้ ดูเหมือนโก้จะชินที่จะส่งเสื้อให้อีกฝ่ายซัก พอออกจากสนามก็มองหาเพื่อส่งเสื้อให้ พัฒน์ขึ้นเสียงสูงเหมือนไม่พอใจ โก้หัวเราะ แม้เพื่อนหลายคนจะบอกว่า อธิพัฒน์เป็นคนเสียงค่อนข้างแหลมจนบางทีฟังแล้วแสบหู หากโก้กลับรู้ว่าว่า เสียงอีกฝ่ายตลกดี ยิ่งเวลาโมโหเสียงยิ่งแง้ว ๆ เหมือนแมว เขาจึงมักหาเรื่องแหย่ให้อีกฝ่ายแผดเสียงโวยวายอยู่บ่อย ๆ
"ก็เราซักเองไม่สะอาดนี่ นายซักผ้าสะอาดกว่า ซักให้หน่อยน่า"
พัฒน์ทำหน้าเหมือนไม่เต็มใจ หากแทบทุกครั้งที่อีกฝ่ายเลิกซ้อมบอล เขาจะไปยืนรอรับเสื้อมาซักให้เสมอ วีระมองคนเล่นบอลด้วยแล้วทำท่าอิจฉา
"ดีเนอะ โก้ มีคนใช้ส่วนตัวซักผ้าให้ด้วย"
"ใครเป็นคนใช้ส่วนตัว พูดดี ๆ เลยนะ วี"
อธิพัฒน์หันไปขู่ใส่คนที่บอกว่ารุ่นปู่รู้จักกัน วีระมองหน้าโก้แล้วยักคิ้วล้อเลียน
"จะใครล่ะ มาดูบอลแล้วก็รับเสื้อไปซักให้ทุกที นี่ถ้าเป็นผู้หญิงนะ จะขอให้เป็นเมียเลยนะเนี่ย"
"ใคร เมีย เดี๋ยวเหอะ"
พัฒน์เสียงแหลม ขณะที่หน้าร้อนผ่าว โก้ก็เสมองไปทางอื่นไม่ยอมมองหน้าวีระ คนแซวทำท่าทางให้รู้ว่า ไม่ต้องพูด เข้าใจ
"เหรอ งั้นฝากซักให้เราด้วยสิ"
"ไม่ เสื้อนายหนา ซักยาก"
อธิพัฒน์ปฏิเสธแล้วเดินออกไปทันที วีระหันไปมองแล้วทำหน้างง ๆ แบบเจตนา
"แล้วเสื้อนายกับเสื้อเราไม่เหมือนกันเหรอวะ"
โก้ไม่ตอบแต่มองตามคนที่เดินออกไปจนลับสายตา วีระมองคนตรงหน้ากับคนที่พึ่งเดินหายไป สายตาเขามีแววครุ่นคิด ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาสังเกตความสัมพันธ์ของเพื่อนทั้งสองคนอย่างไม่ให้มีอะไรลอดสายตา ก่อนที่เขาจะเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ เขาหยอดเหรียญลงไปจำนวนมาก ก่อนจะบอกปลายสาย
"คุณปู่ครับ ทั้งสองคนน่าจะเป็นอย่างที่เราคิดครับ"
"วัต วัต"
เสียงกานต์ทำให้วสวัตหันมา เขาพึ่งรู้ตัวว่า ตั้งแต่เจอกานต์เขาเหม่อลอยบ่อยครั้งเพราะคิดถึงเรื่องที่พยายามไม่คิดถึงมานาน เสื้อในมือเปียกชุ่มไปหมด เขารีบปิดน้ำบิดเสื้อ'
"ไม่มีรอยล่ะ ตากแห้งแล้วรีดก็ใส่ได้เลย"
"ขอบคุณมากเลย วัต ไม่งั้นแย่เลย เสื้อใหม่ด้วย"
วสวัตส่งเสื้อในมือในคนที่ยืนโชว์หุ่นอยู่ เขาพยายามมองแต่หน้าอีกฝ่าย
"เอาไปตากได้เลย รีบเข้าไปใส่เสื้อเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"
"ไม่เป็นหรอก ผมสบายมาก บางทีเล่นบอลก็ไม่ได้ใส่เสื้อมันร้อน"
ไม่พูดเปล่า กานต์ยังทำเบ่งกล้ามอย่างคนแข็งแรง หากคนมองกลับหน้าร้อนผ่าว ใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินที่ดังออกมา
"ยังไงก็ระวังเป็นหวัด ผมเข้าบ้านก่อนนะ"
วสวัตเดินกลับไปบ้านหลังใหญ่โดยพยายามไม่หันกลับมามองคนที่ยืนอยู่เลย กานต์ที่มองท่าทางนั้นยิ้มและตะโกนถาม
"เขินแบบนี้ เพราะผมหุ่นดีใช่ไหมเนี่ย"
เสียงตามหลังทำให้คนที่เดินก้าวเร็วจนแทบเป็นวิ่งเข้าบ้านไป
"ระวัง"
"โอ๊ย"
สองเสียงประสานพร้อมกัน วสวัตที่เดินตามมาทำหน้าแหยแบบเจ็บแทน เพราะถือกล่องซ้อนสองสามใบลงมาจากรถ ทำให้ไม่เห็นว่า บนพื้นมีรอยน้ำอยู่หงายหลังลื่นล้มก้นกระแทกพื้น กล่องในมือหล่นกระจาย กานต์ยิ้มเขิน ๆ วัตยื่นมือให้อีกฝ่ายเกาะลุกขึ้น
"เจ็บมากไหม"
"ไม่เป็นไร ล้มนิดเดียวเอง ตอนเล่นบอล ล้มหนักกว่านี้อีก"
แม้จะยังคงเบ้หน้าอยู่บ้าง หากคนล้มก็พยายามทำนิ่งเหมือนไม่ไม่รู้สึกอะไรเลย ท่าทางที่ตายได้ไม่ยอมเสียฟอร์มแบบนี้ เป็นอีกครั้งแล้วที่วสวัตแน่ใจว่า เคยเห็นมาก่อนแล้ว เมื่อไหร่นะ


## ตอนที่ 5

ปั๊ก ปั๊ก ปั๊ก ปั๊ก
เสียงกระแทกทำให้พัฒน์หันไปมอง คนคนตัวสูงหนาลื่นไถลตกบันไดลงมาหลายขั้น เสียงก้นกระแทกพื้นดังจนทำให้คนเห็นรู้สึกเจ็บแทน เขารีบเดินเข้าไปพยุงอีกฝ่าย
"เจ็บไหม โก้"
เขาถามอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง ขณะคนตกลงมารีบลุกขึ้นทำหน้าเฉย ๆ เหมือนไม่รู้สึกอะไร
"ไม่เป็นไร"
หน้าคนตกบันไดพยายามทำให้นิ่งที่สุด พัฒน์จึงหันหน้าไปอีกด้าน เพื่อให้อีกฝ่ายเบ้หน้าได้เต็มที่ รู้ดีว่า ที่พลาดตกบันไดแบบนี้เพราะอีกฝ่ายจะรีบลงมารับตนเอง
วันนี้ พัฒน์มาหาโก้ที่บ้านเพื่อทำรายงานด้วยกัน ตอนนี้ทั้งคู่เรียนปีสาม ซึ่งย้ายกลับมาเรียนที่ท่าพระจันทร์แล้ว โก้เช่าบ้านอยู่ร่วมกับเพื่อนอีกสามคนโดยเขาอยู่ชั้นบน พอพัฒน์เข้ามาในบ้าน เพื่อนที่อยู่ชั้นล่างก็ตะโกนบอก โก้รีบวิ่งลงมาจนก้าวพลาดตกบันได พัฒน์ทำเป็นไม่เห็นคนตัวสูงที่แอบลูบก้นตัวเอง ในขณะที่หัวใจพองโตกับการที่อีกฝ่ายให้ความสำคัญกับตนเอง
แม้จะไม่เคยกล้าบอกความรู้สึกในใจและไม่เคยกล้าถามว่า อีกฝ่ายคิดอย่างไรกับตนเอง แต่การกระทำตลอดสองปีที่ผ่านมา พัฒน์คิดว่า โก้เองก็มีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเขาเช่นกัน หากความรู้สึกดี ๆ ที่ผู้ชายสองคนมีให้กันไม่ใช่สิ่งที่พูดบอกกัน ไม่สามารถแสดงให้คนอื่นเห็น กรอบกติกาสังคมในเวลานั้น ความรักของคนเพศเดียวกันยังเป็นเรื่องต้องห้าม พัฒน์จึงได้แต่เก็บทุกความรู้สึกไว้ในใจเท่านั้น
"เป็นอะไรไป วัต มองแบบนี้ผมอายนะ"
กานต์บอกอย่างเขินนิด ๆ วสวัตที่เหม่องันอยู่รีบบอก
"เปล่า ๆ ไม่ได้เป็นไร"
กานต์ส่ายหน้าปนหัวเราะ
"เปล่าอีกแล้ว วัต เป็นไร เนี่ย เจอผมทีไร เห็นเหม่อทุกทีเลย หรือไม่เคยเจอคนหล่อแบบผม"
หน้าตาทะเล้นแล้วทำเหมือนคนหลงตัวเอง ทำให้วสวัตอดค้อนไม่ได้
"ใช่ ไม่เคยเห็นคนหล่อแต่ซุ่มซ่าม"
คนทะเล้นแกล้งทำเหมือนจะล้มกับคำตอบนั้น
"โห ตอบซะ แต่ถึงซุ่มซ่ามก็หล่อ ใช่มะ"
กิริยามั่นใจในความหล่อทำให้วสวัตหัวเราะ ความอิหลักอิเหลื่อเมื่อครู่หายไป ก่อนที่เจ้าของบ้านจะช่วยอีกฝ่ายยกกล่องเข้าไปในบ้าน
"เฮ้อ จัดเสร็จหมดซะที โอย....หิว ๆ ๆ ๆ"
กานต์บ่นแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟา วสวัตวางหนังสือเล่มสุดท้ายลงบนโต๊ะจึงถาม
"หิวแล้วจะกินอะไร ออกไปซื้อปากซอยไหม"
"อย่าเลย วัตก็มาช่วยจัดห้องเหนื่อยพอแล้ว สั่งแอพดีกว่า จะกินอะไรบอกมา ผมเลี้ยงเอง"
"แล้วกานต์จะกินอะไรล่ะ จะได้สั่งที่เดียวกันเลย"
"อืม ไก่ทอดไหม ง่ายดี"
กานต์พูดถึงไก่ทอดฟาสต์ฟู้ดชื่อดัง วสวัตพยักหน้า
"แล้ววัตจะกินอะไร"
"ผมขออก 1 สะโพก 1 กานต์จะกินอะไรก็สั่งเพิ่มล่ะกัน"
"หือ วัตชอบอกกับสะโพกเหรอ"
"ใช่"
"กินเหมือนอาผมเลย สั่งไก่มาทีไร อาบอก เอาอกชิ้นสะโพกชิ้นทุกที"
"แบบนี้ไปกินกับอากานต์ไม่ได้ล่ะ  โดนแย่งแน่ กานต์จะกินอะไรก็สั่งมาล่ะกัน"
"กานต์ เอาเนื้อไปหน่อยไหม มันเยอะ กินไม่หมด"
"อะไรไม่หมด ชิ้นนิดเดียวเอง แล้วจะอิ่มเหรอ"
"อิ่มสิ แบ่งไปหน่อยนะ"
วสวัตดึงแป้งที่ทอดกรอบด้านนอกชิ้นไก่ออกมา แล้วตัดแบ่งส่วนเนื้อเกือบทั้งชิ้นส่งให้กานต์ คนตัวโตกว่ามองอีกฝ่ายที่กินแป้งอย่างอร่อยแล้วสงสัย
"นี่ วัตกินไม่หมดจริง ๆ เหรอ ผมวัตชอบกินแต่แป้งมากกว่า ใช่ไหม"
ท่าทีมั่นใจในคำถามทำให้วสวัตพยักหน้ารับ
"ใช่ ผมชอบกินแป้ง ไม่ค่อยชอบเนื้อเท่าไหร่หรอก ที่สั่งเจ้านี่เพราะแป้งมันอร่อยสุด"
"ว่าแล้ว ถึงได้ยกเนื้อให้ผมหมด แบบนี้ไปอยู่กับอาผมได้ล่ะ ไม่ต้องแยกกันแล้ว"
"ทำไมล่ะ"
"ก็อาผมไม่ชอบกินแป้ง กินแต่เนื้อ แล้วก็สั่งแต่เจ้านี้เจ้าเดียว เวลากินก็แกะแป้งทิ้งตลอด บอกให้สั่งเจ้าอื่นที่แป้งบางกว่าก็ไม่เอา นี่ถ้าจับคู่กับวัตนะ คนหนึ่งแป้ง คนหนึ่งเนื้อ แหม...พอดี"
กานต์หัวเราะ แล้วก็แกะแป้งจากชิ้นของตนเองส่งให้ วสวัตชะงักมองชิ้นแป้งในจานชั่วครู่ ก่อนจะทำตัวเป็นปกติตามเดิม
ห้องนอนนั้นค่อนข้างใหญ่ แต่นอกจากเตียงหนึ่งหลังกับตู้เสื้อผ้าแล้ว ก็ไม่มีเครื่องตกแต่งอะไรอีกเลย ไม่มีทีวี ไม่มีโต๊ะเครื่องแป้ง ไม่มีกระจก ไม่มีแม้กระทั่งชั้นวางของ จนทำให้ห้องที่กว้างยิ่งดูวังเวงมากขึ้น วสวัตกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง แสงจากไฟเพดานที่หรี่ไว้เรื่อ ๆ ทำให้เขาดูเหมือนจะละลายหายไปกับความว่างเปล่าของห้อง
"ก็อาผมไม่ชอบกินแป้ง กินแต่เนื้อ แล้วก็สั่งแต่เจ้านี้เจ้าเดียว เวลากินก็แกะแป้งทิ้งตลอด บอกให้สั่งเจ้าอื่นที่แป้งบางกว่าก็ไม่เอา นี่ถ้าจับคู่กับวัตนะ คนหนึ่งแป้ง คนหนึ่งเนื้อ แหม...พอดี"
เสียงกานต์ยังดังอยู่ในหู วสวัตเงยหน้าเหมือนทบทวนบางสิ่งแล้วลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้า เขานั่งลงกับพื้นแล้วกดไปที่พื้นล่างของตู้ที่ยกสูงขึ้นจากพื้นล่าง แรงกดทำให้แผ่นไม้ที่เป็นพื้นยกขึ้น ด้านล่างเป็นช่องว่างสามารถซ่อนของไว้ได้ เขายื่นมือควานเข้าไปแล้วหยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมา
กล่องไม้สีเข้มที่ฝุ่นเกาะจนเขละ ทำให้รู้ว่าไม่ได้แตะต้องมานานมากแล้ว เขาปัดฝุ่นที่เกาะกระจายฟุ้งจนคล้ายควันบดบังซุกซ่อนสิ่งที่อยู่ภายใน เมื่อเปิดออกในกล่อง มีอัลบั้มรูปใส่ไว้ในซองพลาสติก แม้จะยังดูสภาพดี แต่รูปแบบก็เห็นชัดถึงอายุที่ไม่น้อยกว่ายี่สิบสามสิบปี
เมื่อเปิดอัลบั้ม ภาพที่สีเริ่มซีดจาง ทำให้รู้ว่า เป็นภาพที่ถ่ายไว้นานมากแล้ว ภาพแรกในอัลบั้ม เป็นรูปถ่ายของผู้ชายสองคนถ่ายที่ใต้ตึกเรียนแห่งหนึ่ง คนแรกเป็นเด็กหนุ่มร่างสูง ตัวค่อนข้างหนา ผิวคร้ามเข้ม ใส่เสื้อแขนกุดแบบที่ผู้ชายนิยมใส่กันในยุค 90 คนยืนข้าง ๆ ตัวเล็กบาง ในภาพ คนตัวสูงกว่ายกมือขึ้นพาดไหล่แสดงให้ความสนิทสนมแบบที่ผู้ชายสองคนสามารถทำได้ในช่วงเวลานั้น
คนในภาพ คนหนึ่งคือ อธิพัฒน์ ที่รูปร่างหน้าตานั้นไม่แตกต่างไปจากวสวัตตอนนี้เลยแต่นิดเดียว อีกคน คือ โก้ คนที่พัฒน์เจอเป็นคนแรกในวันแรกพบ เขามองกล้องยิ้มจนตาหยีเหมือนเคย วิธียิ้มจนตาหยีแบบนี้ ทำให้เขาดูคล้ายกับกานต์อย่างประหลาด
วสวัตพลิกหน้าถัดไป ก็ยังเป็นรูปทั้งสองคน แต่รูปนี้ถ่ายในร้านอาหารแบบตึกแถวแห่งหนึ่ง ที่การจัดโต๊ะเป็นแบบร้านฟาสต์ฟู้ดเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ด้านในร้านเป็นเคาน์เตอร์สำหรับสั่งและรับอาหาร ตรงกลางโล่งเปิดทางเดิน แล้วจัดโต๊ะแยกเป็นชุด ๆ สองฟากผนัง วสวัตมองภาพคนสองคนที่หน้าเหวอนิด ๆ ในภาพ ความทรงจำแม้จะเนิ่นนานหากคงแจ่มชัดราวพึ่งเกิดขึ้น
"โก้ ไม่กินแป้งเหรอ"
พัฒน์ถามเมื่อเห็นโก้แกะแป้งออกจากชิ้นไก่ ปีนั้น ร้านไก่ทอดชื่อดังจากต่างประเทศพึ่งเข้ามาเปิดในประเทศไทยได้ไม่นาน วีระ โก้ พัฒน์จึงชวนกันมาลอง แป้งหนาทอดกรอบด้านนอกชิ้นไก่ทำให้ต่างไปจากไก่ทอดทั่ว ๆ ไป และเมื่อปรุงด้วยเครื่องเทศเผ็ดร้อน พัฒน์ที่ชอบกินของทอดหนักหนาจึงติดใจนัก หลังจากนั้นเลยเป็นลูกค้าประจำ แล้วจะสั่งแต่ชิ้นอกกับสะโพกเท่านั้น เพราะเป็นส่วนที่มีแป้งมากที่สุด พอเห็นแป้งที่โก้แกะแป้งวางไว้ข้าง ๆ จานเลยมองอย่างมาดหมาย
"อืม เราไม่ค่อยกินแป้ง ตั้งแต่เป็นนักบอล โค้ชบอกไม่ให้กินแป้งเยอะ"
"ดีเลย เราชอบกินแป้ง งั้นแลกกัน เอาแป้งมา เอาเนื้อไป โอเค"
ไม่แค่พูด พัฒน์แกะแป้งแล้วส่งเนื้อทั้งชิ้นให้อีกฝ่าย ก่อนจะหยิบแป้งในจานอีกฝ่ายมา แม้หน้าตาจะเหมือนกับวสวัตทุกประการ หากกิริยาท่าทางและวิธีพูดกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เพราะพัฒน์คนที่นั่งกินอาหารยังมีความเป็นเด็กอยู่ในตัว ตาวาว ๆ ความกระตือรือร้นนั้นแทบจะเรียกได้ว่า ไฮเปอร์ ไม่นิ่งสงบเหมือนวสวัต วีระที่นั่งแทะปีกไก่อยู่ส่ายหน้า
"ดีจังนะ คนนึงกินแป้งคนนึงกินเนื้อ ไม่แบ่งกับเรามั่ง"
"ก็นายกินแต่ปีกแล้วแบ่งจะยังไง ชิ้นก็นิดเดียวแต่ราคาเท่ากัน"
"อ้อ ที่สั่งอกกับสะโพกนี่ เพราะชิ้นมันใหญ่ใช่ไหม"
"แหงสิ แถมแป้งเยอะสุดด้วย อีกชิ้นนะโก้"
ท่าทางคนพูดจะอยากกินแป้งทอดต่ออีก เมื่อโก้พยักหน้า อธิพัฒน์รีบหยิบไก่อีกชิ้นมา พอแกะแป้งทอดออกมาจะกดมีดหั่นก็บ่น
"ชิ้นนี้มันใหญ่ ตัดยากแหะ โก้ นายเอาไปทั้งชิ้นเลยล่ะกัน"
คนแกะแป้งไม่ตัดแบ่งส่งทั้งชิ้นใหญ่ให้ คนผิวคร้ามยกนิ้วจะจิ้มหน้าผากหากคนตัวเล็กส่ายหน้าหลบ เสียงคนกินเนื้อเข้ม
"ไม่ต้องเลย กินเนื้อด้วย กินแต่แป้งจะไปดียังไง"
แล้วคนพูดก็ตัดแบ่งเนื้อส่วนหนึ่งส่งให้ คนรับทำปากยื่น หากคนส่งให้บอก
"กิน ถ้ากินแต่แป้งวันหลังไม่มากินด้วยแล้ว กินแต่แป้งอ้วนพอดี"
"อ้วนตรงไหน เราออกจะหุ่นดี"
ปากบ่นแต่เมื่อเห็นสายตาที่อีกฝ่ายมองมาอย่างดุ ๆ คนชอบกินแป้งก็ยอมกินเนื้อด้วยโดยดี
"นายนี่เก่งนะโก้"
คำพูดของวีระทำให้โก้หันไปมอง สายตาแทนคำถาม
"ก็เก่งตรงบังคับพัฒน์ได้ไง ปกติ เขาดื้อแถมเอาแต่ใจจะตาย ใครบอกให้ทำอะไร ไม่ค่อยทำหรอก ตอนเด็ก ๆ นี่ใครขัดใจบังคับให้ทำอะไร เป็นงอนไม่พูดด้วยเป็นวัน ๆ"
"นั่นมันตั้งแต่สมัยเด็กแล้ว เอามาพูดอยู่ได้ เดี๋ยวนี้เค้านิสัยดีจะตาย ใช่ไหม โก้"
คนโดนพาดพิงหันไปค้อนแล้วหาพวก
"อืม ก็ไม่เห็นดื้อหรือเอาแต่ใจนี่"
"ไม่ดื้อกับนายคนเดียวน่ะสิ เอาเหอะ ไว้นายเจอตอนดื้อเมื่อไหร่จะรู้สึก"
"อย่า อย่า วี อย่ามาใส่ความ ใครจะนิสัยดี น่ารักเหมือนเราเนอะ"
คนไม่ดื้อหันไปยิ้มอย่างหาคนสนับสนุน รอยยิ้มแฝงรอยประจบประแจง ขณะที่สายตาของคนตัวใหญ่ดูแปลก มันมีทั้งความเอ็นดู ความใส่ใจแต่ในขณะเดียวกันก็เจือแววลังเลหวาดหวั่นอยู่ลึก ๆ
"โก้ พัฒน์"
ทั้งสองคนหันไปมองวีระ คนเรียกยกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์ถ่ายทันทีโดยไม่ให้ทั้งสองคนตั้งตัว
วสวัตมองภาพในมือ เพราะถ่ายแบบไม่ทันรู้ตัว หน้าของทั้งสองคนจึงดูเหวอ ๆ อยู่ แต่กระนั้นก็ยังเห็นชัดถึงแววลังเลหวาดหวั่นในดวงตาคนตัวใหญ่ แววลังเลที่ไม่เคยทำให้มั่นใจเลยว่า อีกฝ่ายคิดอย่างไรกันแน่ วสวัตถอนใจยาว เขามองภาพนั้นอีกนานก่อนจะเก็บกลับไปแล้วซ่อนไว้ใต้พื้นตู้เช่นเดิม
เขานั่งนิ่งอีกนาน อารมณ์พลุ่นพล่านที่เอ่อล้นไปทั้งความรู้สึกทำให้เขาเริ่มล้าโรย เขามองมือตัวเองผิวที่สดใสดูคล้ำหมองลง คำบอกของพ่อแว่วดังในความคิด
"จำไว้พัฒน์ แม้ติรมันตรามนต์ จะเป็นอาถรรพ์ทำให้ไม่แก่ แต่ผู้ครอบครองต้องรักษาอารมณ์ที่วางเฉยไม่กังวลไม่สับสมให้ลมหายใจนิ่งสงบ มิฉะนั้นมนต์จะเสื่อมได้ง่าย รักษาความอ่อนเยาว์ไว้ไม่อยู่ และผู้ได้รับสืบทอดปราณเลือดครอบครองติรมันตรามณีแล้วไม่อาจมีความรัก"
"ทำไมล่ะครับ"
"มันเป็นสิ่งที่ต้องแลก ถ้ามีความรัก การสังเวยเลือดเพื่อย้อนอายุ ต้องสังเวยด้วยชีวิตของตัวเองหรือคนที่รักจึงจะใช้อำนาจย้อนวัยได้ จำไว้...อย่าปล่อยให้มีความรักเด็ดขาด"
แม้จะครองมนตราอาถรรพ์อันทำให้คงความอ่อนเยาว์ชั่วชีวิตไม่ร่วงโรยไปตามวัย หากสิ่งที่ต้องแลกมาก็คือการไม่อาจมีความรักเช่นคนทั่วไป ตั้งแต่เล็กเขาก็รู้ว่า ทั้งปู่ทั้งพ่อไม่ได้รักย่ากับแม่ของเขาเลย หากที่แต่งงานเพื่อให้สามารถสืบทอดทายาทต่อไปเท่านั้น
เพราะสนิทกับย่าและแม่มากกว่าปู่กับพ่อ เขาจึงรู้ว่า ย่ากับแม่ไม่เคยมีความสุขเลย การอยู่ร่วมกันของครอบครัวเขาเป็นเพียงการทำหน้าที่อย่างหนึ่ง แม้ในบ้านจะพรั่งพร้อมด้วยทรัพย์สิน มีเงินตราให้ใช้ไม่ขาดมือ หากคนในบ้านก็เหมือนทองคำก้อนหนึ่ง งดงามสูงค่าแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก
เมื่อถึงวัยเรียน แม่เขาที่ไม่อยากให้เขาต้องเป็นแบบพ่อกับปู่ ไม่อยากให้เขาสืบทอดปราณเลือด จึงส่งเขามาเรียนกรุงเทพฯ  โชคดีที่ปู่กับพ่อเองก็คิดว่า การซ่อนตัวอยู่ในชนบทไม่เหมาะสมอีกต่อไป เพื่อให้ทายาทผู้สืบทอดได้เรียนรู้เท่าทันโลกที่เปลี่ยนแปลง เขาจึงถูกส่งเข้ามาเรียนกรุงเทพฯ ตั้งแต่เล็ก แล้วเมื่ออุบัติเหตุพรากครอบครัวเขาไปทั้งหมดตอนสิบขวบ เขาจึงได้รับสืบทอดปราณเลือดมาแต่นั้น
ยิ่งสืบทอดปราณเลือดเร็ว เขายิ่งเคยชินกับการอยู่คนเดียว แล้วการเรียนมัธยมเมื่อสามสิบกว่าปีก่อนค่อนข้างเข้มงวดเคร่งครัด ทำให้เขามุ่งมั่นเรื่องเรียนไม่ได้สนใจเพื่อนมากนัก จนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เวลาเรียนที่ไม่มากนักต่อสัปดาห์ ทำให้เขามีอิสระที่จะใช้ชีวิตมากขึ้น มีโอกาสใช้ชีวิตร่วมกับเพื่อน ๆ มากขึ้น โดยเฉพาะเพื่อนคนแรกที่รู้จักในวันแรกพบ
วสวัตถอนใจ หลายวันมานี้ เขาหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาจนจำนวนที่ถอนใจมากกว่าที่เคยถอนใจมาตลอดหลายปีเสียอีก แม้จะยังไม่ถึงวันสังเวยเลือดทุกสิบปี แต่คืนนี้ก็เป็นคืนเพ็ญฟ้าโปร่งเห็นดวงจันทร์กระจ่างอยู่กลางนภา
วสวัตหยิบกล่องที่วางซ่อนอยู่ด้านในของชั้นบนสุดออกมา เมื่อเปิดกล่อง มุกกลมสีขาวที่มีเส้นทองอยู่ภายในก็เรืองแสง เขาเดินเข้าไปในห้องเล็กข้าง ๆ
วสวัตกดปุ่มข้างผนัง หลังคาที่กรุกระจกเลื่อนออกเปิดโล่ง ทำให้แสงจันทร์ส่องเข้ามาภายในทำให้ห้องแลสว่าง เขาถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า แล้วนั่งขัดสมาธิทำท่ามุทรากลางอกโดยมีมุกขาวอยู่ในมือ แล้วแสงเรืองอ่อน ๆ จากมุกขาวก็สว่างขึ้นในมือ


## ตอนที่ 6

"หา...พรุ่งนี้มี quiz เหรอ ฉิบ...ล่ะ"
"แล้ววันนี้เป็นไร เสือกโดด ไม่มา"
"ก็นึกว่าไม่มีอะไรนี่หว่า ตื่นไม่ทันด้วย แล้วนี่มึงอยู่ไหนเนี่ย มาหากูก่อนได้เปล่า เอาหนังสือมาให้ด้วย กูยังไม่ได้อ่านเลย"
พอได้คำตอบ กานต์ยิ่งเซ็งหนักเข้าไปอีก
"กลับบ้านแล้ว เวรล่ะ แล้วกูจะเอาหนังสือที่ไหนล่ะเนี่ย ไปมหาลัยตอนนี้ กว่าจะถึงห้องสมุดปิดพอดี พรุ่งนี้ คาบแรกด้วย เออ เออ เออ เดี๋ยวกูหาวิธีเองแหละ"
กานต์บ่นแล้ววางโทรศัพท์ในมือ เขานั่งอยู่โต๊ะเล็กหน้าบ้านที่วางกองชีทไว้ปึกใหญ่ วสวัตเดินเข้าไปหาคนที่ตอนนี้หน้ามุ่ยจนหาความหล่อแทบไม่เจอ
"เสียงดังเชียว quiz วิชาอะไรล่ะ กานต์"
กานต์ขยับที่ให้อีกฝ่ายมานั่งด้วยอย่างเคยชิน ตอนนี้ยังไม่มีใครมาเช่าบ้านหลังอื่น ทำให้วสวัตอยู่กับกานต์แค่สองคน ทุกเย็นไม่วสวัตเดินมาหา กานต์ก็จะเข้าไปคุยกับอีกฝ่าย หลายครั้งก็ออกไปทานอาหารเย็นด้วยกัน เสาร์อาทิตย์ กานต์ก็ชวนวัตออกไปดูหนังเป็นเพื่อนเสมอ ๆ จนกานต์บอกว่าอยู่กับอีกฝ่ายมากกว่าเพื่อนที่มหาวิทยาลัยเสียอีก
"ยำไทยน่ะสิ ยากด้วย"
"ยำไทย อ๋อ อารยธรรมไทย แล้ว quiz เรื่องอะไรล่ะ"
"เรื่องที่มาและแนวคิดของตำนานพื้นบ้านภาคต่าง ๆ น่ะ จริง ๆ ผมจองหนังสือไว้กับห้องสมุดแล้ว แต่ยังไม่มีใครเอามาคืน เลยยังไม่ได้อ่าน"
"เล่มไหนล่ะ"
กานต์บอกชื่อหนังสืออ่านประกอบที่จะใช้สอบวันรุ่งขึ้น
"ถ้าเล่มนี้ ผมว่าผมมีนะ อยู่ในตู้ เดี๋ยวผมหยิบมาให้"
"วัตอ่านหนังสือแบบนี้ด้วยเหรอ"
"เปล่า ของคุณอาผมน่ะ แกชอบอ่านหนังสือ ซื้อเก็บไว้ตั้งแต่แกยังเรียน จนจะเป็นห้องสมุดอยู่แล้ว เดี๋ยวดูก่อนนะ ถ้ามีจะเอามาให้"
"จะดีเหรอ ผมกลัวทำหนังสือยับ"
"ไม่ต้องกลัวเลย ถึงคุณอาอยู่ คุณอาก็ไม่ว่า คุณอาชอบอ่านหนังสือ มีหนังสือเยอะมาก แต่ไม่ใช่คนรักหนังสือแบบถนอม อ่านแล้วห้ามยับ คุณอาบอก หนังสือมีไว้อ่าน อ่านแล้วก็ต้องมีรอย อ่านแล้วก็ต้องยับ ถ้ามีหนังสือเก็บไว้สวย ๆ อ่านแล้วห้ามยับก็ไม่มีประโยชน์ หนังสือคุณอาใครจะยืมก็ได้ ขอแค่อย่าทำขาดทำเลอะพอ ผมเองก็ไม่กลัวหนังสือยับนะ ไม่ต้องคิดมาก"
"อย่างนั้นก็ดี งั้นผมขอยืมหน่อยนะ แต่เรื่องนี้ คุณอาวัตนี่คิดเหมือนคุณอาผมเลยนะ อาบอก หนังสือมีไว้อ่าน ไม่ได้มีไว้เก็บ"
"เหรอ เดี๋ยวผมไปเอามาให้"
วสวัตเดินกลับเข้าไปในบ้าน หากประโยคท้ายนั้นสะกิดใจนัก บางครั้งเขาก็คิดว่าเหมือนโชคชะตากลั่นแกล้ง หลายครั้งที่เจอกานต์แล้วทำให้คิดถึงเรื่องราวที่พยายามจะลืม ความทรงจำที่พยายามไม่คิดถึงมานานชัดเจนคืนมาอีกครั้ง
"พัฒน์ ทำอะไร หนังสือยับหมดแล้ว"
คนผิวคร้าม หน้าเข้มบ่น เมื่อเห็นคนนั่งข้าง ๆ ที่เปิดหนังสือเล่มหนากางออก แล้วกดมือค่อนข้างแรงจนหนังสือแผ่ให้อ่านได้ง่าย สันหนังสือที่เรียบมีรอยยับ พัฒน์หัวเราะทำหน้าให้รู้ว่าที่ทำน่ะตั้งใจ เขาสอดที่คั่นไปยังหน้าที่อ่านค้างไว้
"หนังสือมีไว้อ่านนี่ ถ้าต้องมาถนอม ค่อย ๆ เปิดกลัวทีละหน้ากลัวยับ จะไปอ่านสนุกได้ไง หนังสืออ่านแล้วยับก็ปกติ แค่ไม่ขาดไม่เลอะก็พอแล้ว"
"เห็นมีแต่คนซื้อหนังสือใหม่มา ต้องค่อย ๆ เปิด ขนาดวี ตอนนั้นยังโมโหแทบตาย"
อธิพัฒน์หัวเราะเมื่อนึกถึงท่าทางโกรธจนหงุดหงิดของวีระ เพราะวีระวางหนังสือที่พึ่งซื้อมาไว้บนโต๊ะ ขณะที่โก้ที่เดินตามมาวางกระเป๋าลงข้าง ๆ แล้วไม่ทันมอง กระเป๋าเลยดันหนังสือเล่มใหม่ตกลงกระแทบพื้นเป็นรอยยับ ทำเอาเจ้าของหนังสือหัวร้อนโวยวายไม่เลิก อธิพัฒน์ที่อยู่ด้วยเลยแก้ปัญหาโดยการเอาหนังสือของตัวเองสลับให้
"เราเห็นคนชอบอ่านหนังสือมีแต่จะถนอมหนังสือกลัวยับกันจะตาย มีแต่นายนี่แหละชอบอ่านหนังสือ แต่ไม่เคยถนอมไม่เคยกลัวหนังสือพังเลย"
"เราชอบอ่านหนังสือ แต่ไม่ใช่คนรักหนังสือแบบถนอม อ่านแล้วมันก็ต้องยับ จะให้ใหม่เอี่ยมตลอดก็อย่าเปิดเลย อีกอย่างเจอคนถนอมหนังสือแบบวี ใครจะกล้ายืมกลัวทำหนังสือเขายับ แล้วจะมีประโยชน์ไร มีหนังสือแต่เก็บไว้ในตู้ ไม่ให้ใครอ่าน แบบนี้ใครอยากยืมหนังสือเราก็ยืมได้ ไม่ต้องกลัว"
"มีแต่นายมั้งที่คิดแบบนี้"
หลังจากวันนั้น นิสัยการอ่านหนังสือของโก้ก็เหมือนกับพัฒน์ อ่านเพื่อให้ได้ประโยชน์จากหนังสือ ไม่จำเป็นต้องถนอมจนไม่ให้เป็นรอยเลย
"พรุ่งนี้สอบ นายอ่านจบยังล่ะ"
"โห้ย อย่าพูดเลย แทบไม่เข้าหัวเลย"
โก้บ่น เพราะชอบวิชาด้านคำนวณ ทำให้เขาไม่สนใจวิชาบรรยายนัก ยิ่งเป็นการบรรยายตำนานเก่า ๆ เขายิ่งรู้สึกว่าเป็นยานอนหลับอย่างดี เวลาเรียนวิชาพวกนี้ โก้จะไม่ยอมเข้าไปเรียนในห้องบรรยายใหญ่ที่อาจารย์สอน แต่จะเลือกเรียนในห้องที่มีโทรทัศน์ถ่ายทอดแทน แม้จะบ่นว่า เรียนกับทีวีไม่เหมือนเรียนกับอาจารย์จริง ๆ แต่พัฒน์ก็มานั่งเรียนกับโก้ทุกครั้ง
"ทำไมวุ่นวายนักก็ไม่รู้ ทั้งพ่อแม่ญาติพี่น้องอิรุงตุงนังไปหมด ไหนจะอิทธิฤทธิ์สารพัด แถมมีการสืบทอดได้อีก เป็นจริงล่ะยุ่งตาย"
"ก็มันเป็นเรื่องเล่านี่ ก็มีจริงมั่งโม้มั่งปนกันแหละ นายดูนี่ เราสรุปไว้แล้ว"
คนตัวโตนั่งฟังคนตัวเล็กอ่านสรุปย่อ ยิ่งฟังก็ยิ่งบ่น
"คนโบราณเขาเชื่อกันได้ยังไง เมืองทั้งเมืองเนรมิตคืนเดียวเสร็จ สาปให้คนกลายเป็นหิน คนมีเมียเป็นงู หรือ คนไม่แก่เนี่ย เขาไม่คิดถึงความเป็นจริงกันมั่งเหรอไง"
"น่าจะเพราะคนโบราณยังเชื่อเรื่องอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์เหนือธรรมชาติอยู่ ก็เลยเชื่อมั้ง"
"งมงาย"
"เอาน่า เขาให้ท่องเพื่อสอบ ไม่ใช่ท่องแล้วต้องเชื่อซะหน่อย อย่าไปเขียนในข้อสอบล่ะกัน โดนอาจารย์ให้ตกแหง ๆ"
"วัต คิดอะไรอีกแล้ว"
กานต์ถาม เพราะพออ่านหนังสือได้สักครู่ เขาก็รู้สึกว่ารอบตัวเงียบไปจนผิดปกติ พอมองคนที่เอาหนังสือมาให้ก็เห็นอีกฝ่ายนั่งเหม่อ ดวงตาเหมือนตกอยู่ในห้วงความคิดล้ำลึก เรียกครั้งแรกอีกฝ่ายก็ยังคงเหมือนไม่รู้ตัว เขาจึงเรียกอีกครั้ง
"วัต"
เสียงเรียกดึงวสวัตกลับมาจากความคิด เขามองคนตรงหน้า ภาพซ้อนของคนอีกคนซ้อนเข้ามาก่อนจะกลับมาเป็นกานต์อีกครั้ง
"โทษที ผมคิดอะไรเพลินไปหน่อย"
"น่าจะเพลินจริง เรียกไม่ได้ยินเลย แล้วคิดเรื่องอะไรอยู่ บอกได้ไหม"
"คิดเรื่องตำนานในหนังสือน่ะ"
"อืม ทำไมตำนานต้องมีอิทธิฤทธิ์อะไรเยอะแยะไปหมดก็ไม่รู้ อ่านแล้วไม่น่าเชื่อเลย บางทีเวลาอาจารย์เล่าผมก็สงสัยนะ คนเมื่อก่อนเขาเชื่อกันจริง ๆ เหรอ"
คำถามแทบจะเหมือนกับคำถามที่เคยได้ยินราวเดจาวู หากครั้งนี้สิ่งที่เคยตอบไม่ได้วันนั้น ประสบการณ์ในชีวิตทำให้มีคำตอบแล้ว
"ที่ต้องมีอิทธิฤทธิ์ด้วยก็ เพื่อให้คนจำได้ไง"
"หมายความว่าไง"
"เมื่อก่อน หนังสือไม่ได้พิมพ์ง่ายเหมือนสมัยนี้ กว่าจะได้แต่ละเล่มมันยากมาก กานต์คิดสิ กว่าจะทำใบลานให้แห้งเป็นจนใช้เขียนได้ก็ยากแล้ว ไหนจะต้องผสมหมึกที่สูตรยุ่งยากแล้วก็เป็นความลับอีกต่างหาก แถมยังต้องเขียนด้วยลายมือทีละหน้ากว่าจะครบทั้งเล่ม หนังสือจึงถือว่าเป็นของสูง เพราะมีแต่คนที่มีอำนาจอย่างพระมหากษัตริย์ ขุนนาง หรือ วัดเท่านั้นแหละที่จะมีหนังสือได้ คนทั่วไปน้อยคนจะมี"
"แล้วหนังสือทำยากมันเกี่ยวอะไรกับอิทธิฤทธิ์ล่ะ"
"ก็เพราะหนังสือทำยากไง คนทั่วไปถึงต้องใช้วิธีจำเอา ไม่สามารถจดแล้วเอามาอ่านซ้ำได้เหมือนสมัยนี้ พอใช้วิธีจำแล้วเล่าต่อกันไป ถ้าเล่าเป็นเรื่องธรรมดาก็จะลืมง่าย การเล่าเรื่องโดยมีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ก็จะทำให้เรื่องสนุกขึ้น คนก็จะจำง่ายขึ้นไง อย่างเรื่องพระร่วง มีขอมดำดินมา คนก็จำนี้ได้ ทั้งที่ความจริง น่าจะเป็นการที่ขอมปลอมตัวมาเพื่อจับกุมพระร่วง แล้วอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์พวกนี้ ยังทำให้ประชาชนศรัทธาเชื่อมั่นในพระมหากษัตริย์ด้วย"
"มันก็จริงอย่างที่วัตพูด วัตนี่เข้าใจคิดหาเหตุผลน่ะ"
"ไม่ใช่ผมคิดหรอก อันนี้อาผมเคยอธิบายให้ฟังตอนเด็ก ๆ สมัยเรียน อาก็เรียนวิชานี้เหมือนกัน เลยพยายามหาคำตอบว่า ทำไมเรื่องเล่าต้องมีปาฏิหาริย์แทบทุกเรื่อง"
"อาของวัตก็จบธรรมศาสตร์หรือ"
"ใช่ แต่รุ่นนานแล้วตั้งแต่เปิดรังสิตใหม่ ๆ เลย"
"อาผมก็เป็นรุ่นแรก ๆ ของรังสิตเหมือนกัน ไม่รู้อาใครแก่กว่ากันนะเนี่ย"
"ตอนนี้อาผมก็เสียไปแล้ว ไม่รู้จะถามยังไง อ่านต่อเถอะ เดี๋ยวไม่ทันสอบ"
"เรื่องนี้น่าสนใจแฮะ น่าจะใช้ทำรายงานปลายภาคได้"
กานต์บอกหลังจากอ่านหนังสือไปได้หลายบท
"เรื่องอะไรล่ะ"
"เรื่องของคนที่ไม่มีวันแก่ เป็นหนุ่มสาวตลอดกาล น่าจะเข้ากับสมัยนี้ดีนะสมัยที่คนไม่ยอมแก่แล้วคลินิกเสริมความงามเต็มเมือง"
คำบอกนั้นทำให้วสวัตหน้าผิดสีไปวูบหนึ่ง หากกานต์ที่อ่านหนังสือไม่ทันสังเกต
"ตำนานนี้บอกว่า คนบางคนมีสายเลือดที่ได้รับพลังวิเศษ สายเลือดที่ทำให้ไม่แก่เฒ่าเป็นหนุ่มสาวตลอดกาล ดู ๆไปก็เหมือนแดรกคิวล่าของฝรั่งนะ อ้อ...แต่ของฝรั่ง ต้องกินเลือดถึงจะคงความหนุ่มสาวไว้ได้ แต่ของไทยจะใช้วิธีอะไรน้า ถ้ามีดีจริงก็ดีเลย"
"ดียังไง"
"ก็ตรงไม่มีวันแก่ไง เข้ากับสมัยนี้เลย คนไม่ยอมแก่กันหาสารพัดวิธีมาทำให้ตัวเองดูดี คลินิกศัลยกรรมขายดีเป็นที่สุด ยิ่งพวกดารายิ่งแก่ไม่ได้ วัตดูสิ ดารารุ่นใหญ่หลาย ๆ คนก็ไม่แก่เลย บางคนเอารูปมาเทียบเพื่อนสมัยเรียนนี่เหมือนพ่อกับลูกก็มี"
คนพูดนึกถึงสิ่งที่เห็นในสังคมปัจจุบันอย่างนึกสนุก โดยไม่สังเกตหน้าเผือดสีของคนฟังเลย
"อีกอย่าง เอามาทำรายงานเปรียบเทียบความคิดคนได้เลยนะ ยุคไหนสมัยไหน คนก็ไม่อยากแก่ สมัยนี้คนใช้ศัลยกรรมต่าง ๆ สมัยก่อนใช้เวทมนต์ ยิ่งดีใหญ่เลย ไม่ต้องเจ็บตัว ไม่ต้องโบท็อก ไม่ต้องร้อยไหม ฟรีด้วย แต่พวกหมอศัลย์คงไม่ชอบแน่ ๆ ตกงาน"
"อะไรที่ฝืนธรรมชาติไม่มีทางดีหรอก"
เสียงหนักแน่นทำให้กานต์ต้องมองอีกฝ่าย ใบหน้านั้นดูนิ่งกว่าปกติ
"ทำไมล่ะ วัต"
"ผมว่าไม่มีอะไรในโลกได้มาฟรี ๆ หรอก ถึงมีเวทมนต์ให้คนเป็นหนุ่มสาวได้ตลอดกาล คนที่ไม่แก่ก็คงต้องแลกเปลี่ยนด้วยอะไรสักอย่าง ก็เหมือนเวลาไปทำศัลยกรรม ยังไงก็ต้องเจ็บตัว อาจมีอาการแพ้ ผมว่าถึงเป็นเวทมนต์ก็คงเหมือนกัน แต่เป็นเวทมนต์สมัยใหม่"
"น่าสนใจนะ แล้วแบบนี้วัตว่า ต้องแลกเปลี่ยนด้วยอะไรล่ะ"
"ผมก็ไม่รู้หรอก อย่างน้อยที่สุด คนแบบนี้คงไม่มีทางมีเพื่อนเลย"
"ทำไมล่ะ"
"กานต์ลองคิดดูสิ คิดถึงเพื่อนกานต์ก็ได้ ถ้าอีกยี่สิบปีสามสิบปีกานต์นัดเจอเพื่อนร่วมรุ่น แล้วเพื่อนยังหน้าตาเหมือนตอนนี้ กานต์จะไม่แปลกใจเลยเหรอ ทุกคนแก่หมด แต่เพื่อนคนนั้นไม่แก่ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง กานต์จะไม่คิดว่าเขาประหลาดเหรอ"
เสียงคนพูดแห้ง สายตาที่เคยวาวดูอ้างว้างจนกานต์อดแปลกใจไม่ได้
"วัตเป็นอะไรเนี่ย อินไปหรือเปล่า ผมก็แค่คิดว่ามันดูเหมาะกับสมัยนี้เอง"
"เปล่า หรอก พอดีกานต์คุยเรื่องนี้ ผมเลยนึกถึงนิยายสองสามเล่มที่พูดถึงคนไม่มีวันแก่เหมือนกัน กานต์เคยอ่านไหม"
วสวัตเล่าถึงนิยายสองสามเรื่องที่เขียนถึงคนที่ไม่มีวันแก่ ผลกระทบในนิยายที่ตัวเอกต้องย้ายถิ่นฐานไปเรื่อย ๆ ไม่สามารถมีเพื่อนได้ เพราะเมื่อเวลาผ่านไป คนรอบข้างแก่หมดแต่ตัวเองยังหนุ่ม ก็จะกลายเป็นสิ่งประหลาด แม้กระทั่งรักใครก็อยู่ด้วยไม่ได้เพราะยิ่งนานวัน ความแตกต่างของรูปร่างหน้าตาก็จะยิ่งชัดจนคนรอบข้างผิดสังเกต
"แล้วแบบนี้ กานต์ว่าดีเหรอ ผมว่าไม่เห็นดีตรงไหนเลย"
"น่าคิดอยู่นะ เดี๋ยวผมหานิยายเรื่องที่วัตบอกมาอ่านก่อน เรื่องนี้น่าจะทำเป็นรายงานตอนปลายเทอมได้เลย คนที่ไม่มีวันแก่ เปรียบเทียบความคิด การใช้ชีวิต"
กานต์พูดแล้วคิดวางโครงเรื่องรายงาน โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า วสวัตมีสีหน้าแปลกไปเหมือนพยายามจะห้ามแต่แล้วก็ไม่ได้ออกปาก ชั่วครู่ก่อนจะลุกขึ้นบอก
"พรุ่งนี้กานต์สอบ ผมไม่รบกวนแล้ว เดี๋ยวอ่านหนังสือไม่จบพอดี ผมเข้าบ้านก่อนนะ"
ไม่ฟังคำตอบ วสวัตเดินกลับไปอย่างรวดเร็ว จนทำให้กานต์มองตามงง ๆ แต่ก็หันมาให้ความสนใจหนังสือที่จะสอบพรุ่งนี้ต่อ


## ตอนที่ 7

"ยังตามหาเจ้าพัฒน์ไม่เจออีกเหรอ"
เพราะความหงุดหงิดของชายชรา ทำให้วีระได้เพียงพยักหน้าไม่กล้าแก้ตัว
"หรือว่า พัฒน์จะตายไปแล้วจริง ๆ ครับ คุณปู่ ใบมรณบัตรที่เราได้มาเป็นเรื่องจริง ไม่อย่างนั้น สามสิบกว่าปีมานี่ จะไม่ได้ข่าวคราวเลยหรือครับ"
"ไม่มีทาง เจ้าพัฒน์ยังมีชีวิตอยู่แน่ ๆ"
เมื่อเห็นท่าทางสงสัยของหลาน ชายชราจึงบอกต่อ
"ถ้าเจ้าพัฒน์ตายไปแล้ว ติรมันตรามณีต้องกลับมายังแท่นบูชาเหมือนเดิม แล้วตอนนี้ ก็เหลือแค่บ้านเราบ้านเดียวที่จะปลุกปราณเลือดได้ เมื่อติรมันตรามณียังไม่กลับมาก็แปลว่า เจ้าของมันยังมีชีวิตอยู่"
"แล้วถ้าพัฒน์มีลูก"
"แกคิดว่า เจ้าพัฒน์จะมีอะไรกับผู้หญิงเพื่อให้มีลูกได้เหรอ"
"งั้นใบมรณบัตรนั่น"
"แกก็รู้ ถ้ามีเงิน อะไร ๆ ก็ไม่ยากเกินไปหรอก ตอนนั้นก่อนจะหายไป ปู่ว่าเจ้าพัฒน์ต้องเอาสมบัติส่วนหนึ่งออกไปด้วย อีกอย่าง ปู่ว่าเราอาจจะตามหาผิดทางแล้ว"
"หมายความว่าไงครับ"
"อย่าลืมว่า เจ้าพัฒน์ไม่มีวันแก่ ถ้าเขายังใช้ตัวตนเดิมตอนเกิด ยังไงก็ต้องมีคนสงสัย เจ้าพัฒน์น่าจะสร้างตัวตนใหม่ให้อายุสอดคล้องกับรูปร่างหน้าตา เราต้องตามหาเจ้าพัฒน์คนที่ยังอายุยี่สิบ"
"ผมลืมคิดไป ได้ครับ ผมจะให้นักสืบลองสืบหาคนที่หน้าตาเหมือนพัฒน์อีกที"
"ดี แล้วเพื่อนแกคนนั้นเป็นไงบ้าง"
"ผมก็ยังติดต่ออยู่ครับ ผมคิดว่า ถ้าพัฒน์จะติดต่อหาใครสักคน ต้องเป็นโก้นี่แหละครับ คุณปู่คงจำได้ว่า โก้เป็นความรักครั้งแรกและครั้งเดียวของพัฒน์ เป็นคนที่ทำให้เขาถึงกับยอมสละปราณเลือด ถ้าจะยังมีใครสักคนที่พัฒน์ไม่มีทางลืมก็เป็นเป็นโก้นี่แหละครับ"
"แกแน่ใจหรือว่า เจ้าพัฒน์จะยังคิดเหมือนเดิม สามสิบกว่าปี ป่านนี้อาจจะลืมไปหมดแล้วก็ได้"
"คนอื่นอาจลืม แต่ผมว่าพัฒน์ไม่ลืม คนที่ถูกเลี้ยงมาให้โดดเดี่ยวไม่ให้มีอารมณ์ความรู้สึก ถ้าเกิดความรักแล้วล่ะก้อ ยังไงก็ไม่มีวันลืมครับ"
"ให้เป็นอย่างที่แกคิดล่ะกัน ก็ยังเป็นโชคดีของเราที่เจ้าพัฒน์ไม่ได้ชอบผู้หญิง ไม่งั้นถ้าหายไปแล้วแต่งงานมีลูก เราจะไม่รู้เลยว่า ใครจะได้ครอบครองติรมันตรามณีรุ่นต่อไป"
"จะไปซักผ้าเหรอ กานต์"
วสวัตที่กำลังรดน้ำต้นไม้ถามเมื่อเห็นกานต์หอบของเสื้อผ้าที่ยังไม่ซักใส่ตะกร้าใหญ่มาใส่รถ
"เปล่า วันนี้ผมกลับบ้านเลยเอาไปซักที่บ้านเลย"
"แล้วกลับวันไหนล่ะ"
"คงวันจันทร์เย็น ๆ เลยล่ะ วันอังคารผมมีเรียน แล้ววัตอยากได้อะไรจากโคราชไหม บอกได้นะไม่ต้องเกรงใจ"
"ไม่ล่ะ ขอบใจ"
วสวัตวางสายยาง กานต์เลยเดินไปปิดก๊อกน้ำให้
"ต้นไม้รอบบ้าน ไม่ทำสปิงเกอร์ตั้งเวลาล่ะ รดน้ำทุกวันเหนื่อยแย่"
"ไม่หรอก เดินถือสายยางแบบนี้ ออกกำลังไปในตัว ดีกว่าไปฟิตเนตอีก"
"แต่บ้านวัตนี่มีแต่ไม้ใหญ่กับพวกไม้ใบนะ ไม่เห็นมีไม้ดอกบ้างเลย ไม่ชอบดอกไม้บ้างเหรอ"
"ดอกไม้ผมก็ชอบ แต่ถ้าปลูกดอกไม้มันต้องดูแลเยอะ ไม้ใบแบบนี้แค่รดน้ำอย่างเดียว วันไหนขี้เกียจไม่รดน้ำบ้างก็ยังได้"
"ไว้ผมหามาปลูกให้ไหม พวกดูแลง่าย ๆ ก็มีนะ อย่างดอกเข็มไง บ้านผมมีดอกเข็มเยอะนะ ปลูกแล้วจะได้มีสีสดใส ๆ บ้าง"
"อย่าเลย"
ชื่อดอกไม้ที่อีกฝ่ายบอกทำให้วสวัตหลุดปากทันที หากพอเห็นสีหน้าคนหวังดี เขาก็รีบบอก
"ผมกลัวไม่ได้ดูแลแล้วจะตายเปล่า"
"ไม่เป็นไร งั้นผมไปล่ะ"
"ขับรถดี ๆ นะ อย่าซิ่งนักล่ะ"
เพราะรู้ว่าน้ำเสียงเมื่อครู่ทำให้คนฟังตกใจ วสวัตจึงทอดเสียงนุ่มกว่าปกติแล้วยิ้มให้เต็มรอย ท่าทางนั้นทำให้สีหน้าคนที่ขับรถออกไปดีขึ้น
เมื่อรถคันเล็กแล่นลับสายตาไป เจ้าของบ้านมองไปรอบ ๆ ตัว มีแค่ไม้ใบเท่านั้นที่ปลูกไว้ เพราะยามใดที่คิดจะปลูกไม้ดอก ก็อดวาบลึกถึงสิ่งที่เคยมีคนทำให้ไม่ได้สักครั้ง เขาจึงพยายามผนึกความทรงจำนั้นโดยไม่ให้มีสิ่งใดทำให้หวนคิดถึงอีก หากตั้งแต่ได้พบกับกานต์ เหมือนหลาย ๆ ความทรงจำที่เคยถูกผนึกไว้จะถูกเปิดออกให้ระลึกถึงไม่วาย
"สวัสดีครับ อาโก้ อาวี"
กานต์ทักอากับเพื่อนที่ตั้งโต๊ะอยู่ในสนามหน้าบ้านอย่างคุ้นเคย เพราะเพื่อนอาคนนี้มักมาเยี่ยมอาเขาอยู่เสมอ ๆ ตั้งแต่เขายังเด็ก บนโต๊ะมีขวดเหล้าพร้อมกับแกล้มสองสามอย่าง วีระกวักเรียกหลานเพื่อนที่เห็นมาแต่เด็กจนเหมือนเป็นหลานตัวเองไปแล้ว
"ว่าไง ไอ้เสือ วันนี้กลับบ้านเหรอ ตอนนี้จากหลานมาเป็นรุ่นน้องอาแล้วนี่"
วีระทักด้วยชื่อที่เรียกจนเหมือนชื่อเล่นไปแล้ว แล้วตบที่นั่งข้าง ๆ
"สักแก้วไหม เป็นหนุ่มแล้วนี่ดื่มได้น่า ให้หลานดื่มหน่อยได้ไหมเพื่อน"
กานต์หันมองโก้ โก้พยักหน้าแล้วรินผสมบาง ๆ ให้
"แก้วเดียวพอ"
"โก้เอ๊ย หลานเป็นผู้ชาย ให้หัดดื่มไว้หน่อยสิ ไปไหนจะได้ไม่โดนมอม"
"ก็ให้ดื่มนี่ไง แต่ไม่ต้องหัดจนคล่องอย่างนายหรอก"
"น่านเข้าตัวจนได้ ว่าแต่เราเหอะ เรียนเป็นไงมั่ง"
"ก็หนักอยู่ครับ แต่ก็สนุก เพื่อนเยอะดี"
"ดีแค่นั้นน่ะนะ"
วีระหันไปทางโก้
"เพราะนายแหละ เล่าเรื่องคณะซะจนหลานสอบเข้าเป็นรุ่นน้อง"
"เขาเลือกของเขาเอง แล้วก็สอบติดน่ะ"
"วันนี้อาวีว่างเหรอครับ ถึงมานั่งจิบกับอาโก้ได้"
"ก็ไอ้ขวดนี้ไง อาเอามาให้ตั้งแต่มาบ้านแล้วยังกินไม่หมด วันนี้เลยต้องมาจัดการซะ ทิ้งไว้นานเดี๋ยวจะเสียซะก่อน"
"เหล้าทีไหนเสียวะวี"
"เห้ย ของมันนานก็เสียได้ทั้งนั้นแหละ"
กานต์แอบขำข้ออ้างในการมาดื่มเหล้าของเพื่อนอา รอบ ๆ โต๊ะมีต้นเข็มปลูกเรียงราย ดอกสีแดงสดตัดกับใบเขียวสะดุดตา
"เอ่อ...อาโก้ครับ ดอกเข็มพวกนี้ดูแลยากไหมครับ"
"ไม่ยากนะ แค่รดน้ำใส่ปุ๋ยนิดหน่อยก็พอ ทำไม จะปลูกมั่งเหรอ"
คำถามของกานต์ทำให้วีระตาวาวขึ้น เขามองต้นเข็มที่ปลูกไว้อย่างมีนัย สองอาหลานที่คุยกันไม่ทันสังเกตเห็นสายตาที่แปลกไปของคนมาเยี่ยม
"บ้านที่ผมไปเช่าน่ะครับมีแต่พวกไม้ใบ เจ้าของเค้าว่าไม้ดอกดูแลยากเลยไม่ปลูก ผมเลยถามอาโก้ให้แน่ใจ เผื่อไปแนะนำเขา"
"ต้นเข็มปลูกง่าย ไม่ต้องดูแลเยอะ"
"ใช่ เคยมีเพื่อนอาอยู่คนชอบปลูกไม้ที่ดูแลง่าย ๆ แบบนี้"
ประโยคนั้นของวีระทำให้สีหน้าโก้เผือดลงเล็กน้อย กานต์ที่เหล้าเกือบหมดแก้วแล้วลุกขึ้นขอตัว
"ไว้ผมมาถามอาโก้อีกทีนะครับ เดี๋ยวผมเอาผ้าไปซักก่อน"
กานต์ลุกไปยกตะกร้าผ้าเข้าไปซักในบ้าน ขณะที่โก้มองต้นเข็มที่ปลูกไว้
"เห็นแล้วคิดถึงพัฒน์นะโก้ รายนั้นชอบนักดอกเข็มเนี่ย"
คนฟังคงมองไม้ที่ปลูกไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะดอกเข็มเป็นต้นไม้ที่คนในความทรงจำรักหนักหนา เขาคงไม่ขยันปลูกมาจนทุกวันนี้ เวลาที่มองดอกเข็มราวเขาได้ย้อนกลับไปในวันที่เคยใช้เวลาร่วมกัน
"กินเข้าไปได้ไง พัฒน์ ไม่สกปรกเหรอ"
โก้ถามเมื่อเห็นพัฒน์ดึงก้านดอกเข็มออกมาจากช่อ แล้วดูดตรงปลายก้าน
"สกปรกที่ไหน หวานดีออกลองไหม"
พัฒน์ดึงก้านดอกส่งให้ โก้รับไปอย่างไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นคนให้ดูดปลายอย่างอร่อยเขาก็ลองทำบ้าง แล้วก็ได้รสหวานแตะปลายลิ้น
"หวานใช่ไหม ดอกเข็มน่ะมีน้ำหวานอยู่ ดึงออกมาแบบนี้กินได้เลย"
"แล้วไม่กลัวยาฆ่าแมลงเหรอไง"
"ดอกเข็มปลูกง่าย โตเร็ว ไม่ต้องพ่นยาด้วย เราถึงเอามากินได้เลยไง"
"แน่ใจเหรอ"
"แน่ใจสิ เราชอบดอกเข็ม มันปลูกง่ายไม่ต้องดูแลเยอะ แล้วดอกมันสีแดงสดสวยจะตาย ออกดอกทีเป็นช่อใหญ่ แถมกินน้ำหวานได้อีก บ้านเราปลูกไว้ตั้งหลายต้น"
โก้มองช่อดอกเข็มในมืออีกฝ่าย หากวันนี้เขากลับรู้สึกว่า ดอกเข็มกับคนที่ถืออยู่ดูคล้ายกันจริง
"มีอะไรหรือโก้ มองเราแบบนี้ ดูนายแปลก ๆ นะ"
"เราแค่กำลังคิดว่า นายกับดอกเข็มนี่เหมือนกันเลยนะ"
"เหมือนตรงไหน สวยเรอะ คงไม่ใช่ว่าเราร้ายเหมือนเข็มทิ่มแทง"
ดวงตาที่มองอย่างไม่ไว้ใจว่าเขาจะตอบแบบไหนทำให้โก้อดหัวเราะไม่ได้ คนตัวเล็กไม่เคยซ่อนความคิดได้เลยสักครั้ง
"เปล่า เหมือนนายตรง ดูข้างนอกนายเป็นคนแข็ง ไม่กลัวใคร กล้าคิดกล้าทำ แต่ลึก ๆ นายอ่อนโยน คิดถึงคนอื่น เหมือนดอกเข็มอยู่เป็นช่อดูแข็ง แต่จริง ๆ แล้วพอดูแค่ดอกเดียวจริง ๆ กลับบอบาง"
คำบอกนั้นทำให้อธิพัฒน์หวามลึกในใจ เพราะไม่คิดว่า โก้จะมองตัวเองเป็นคนแบบนั้น วันนี้เหมือนเกราะที่เขามีมาแต่เด็กค่อย ๆ ถูกกะเทาะลอกออกจนถึงเนื้อใน
"เรียกว่าไงดี ดูแข็งแกร่งแต่บอบบาง ดูกระด้างแต่อ่อนโยน"
คนพูดเองยังตกใจว่า ทำไมครั้งนี้เขาคิดคำคล้องจองได้แบบนี้ แต่คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทำให้เขาคิดแบบนี้จริง ๆ และเป็นครั้งเดียวในชีวิตที่เขารู้สึกว่า ภาษาไทยเขาดีอย่างเกินความคาดหมาย
"ขอบคุณนะ โก้"
คนเคยช่างพูดตอบแค่นั้น หากในดวงตาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มยินดี ความเต็มตื้นจนแทบเห็นน้ำใสคลออยู่ทำให้คนพูดรู้สึกดีที่พูดไปแบบนั้น คนสองคนนั่งด้วยกันโดยไม่มีคำพูดใดอีก ในความเงียบงันคล้ายมีสายใยบาง ๆ เชื่อมพันไว้ด้วยกัน
นับจากวันนั้น เขาก็เริ่มปลูกต้นเข็ม แม้จะบอกว่า เพื่อให้บ้านดูสดชื่นขึ้น หากในส่วนลึกแล้วเหตุผลที่เขาพยายามไม่รับรู้คือ สักวันจะให้คนที่โปรดปราดต้นเข็มนักมาดูว่า แปลงดอกเข็มของเขาสวยงามเพียงใด หากจนถึงวันนี้ คนที่เขาหวังให้มาร่วมชื่นชมก็ไม่เคยได้เห็นความตั้งใจของเขาเลย
"ที่นายปลูกต้นเข็มนี่ เพราะพัฒน์ชอบใช่ไหม"
วีระถามเพื่อนที่นิ่งไป ด้วยวัยที่อยู่มาเกินครึ่งอายุและการผ่านพ้นความผันผวนของชีวิต ทำให้โก้พยักหน้าตอบรับ เขาไม่มีความลับกับเพื่อนคนนี้ เพราะนอกจากวีระจะเป็นญาติกับอธิพัฒน์แล้ว ยังเป็นคนเชื่อมความสัมพันธ์ของเขากับพัฒน์มาโดยตลอด แม้จนวันที่การตัดสินใจของเขาทำให้คนตัวเล็กจากไป อีกฝ่ายก็ยังคงความเป็นเพื่อนกับเขามาโดยตลอด
"เราเคยคิดนะว่า วันนึงจะให้พัฒน์มาดูดอกเข็มแปลงนี้ แต่เสียดาย..."
"อย่าไปคิดมาก เราว่า วันนึง พัฒน์ต้องได้มาดูดอกเข็มพวกนี้น่ะ"
"เราไม่หวังแล้วล่ะ สามสิบกว่าปีแล้ว เขายังไม่เคยติดต่อมาเลย"
"เขาคงคิดว่า นายยังอยู่กับเมียนายมั้ง ถึงไม่ติดต่อมาเลย"
"นายติดต่อพัฒน์ไม่ได้จริง ๆ เหรอ"
"จริง"
คำตอบรับหนักแน่น
"เราอยากให้นายกับพัฒน์ได้ปรับควาเข้าใจกันจะตาย ถ้าพัฒน์ติดต่อมาทำไมเราจะไม่บอกนาย"
โก้พยักหน้ารับ แก้วต่อมาเขาเทเหล้าลงไปสีเข้มขึ้น สายตาคงมองต้นไม้ที่เขาตั้งใจปลูก ดอกเข็มช่อสวยสีแดงจัดจ้า คำที่เคยบอกพัฒน์ย้อนมาในความทรงจำ
"ดูแข็งแกร่งแต่บอบบาง ดูกระด้างแต่อ่อนโยน"
ไม่คิดเลยว่า จากวันที่คนถูกเปรียบลับหาย เขาได้ไม่ได้พบความอ่อนโยนนั้นอีกเลย คน ๆ นั้นคงใช้ความแข็งแกร่งที่เป็นเปลือกนอกกีดกั้นไม่ยอมหวนกลับมา
"พัฒน์ ทำไมนายใจแข็งนัก"


## ตอนที่ 8

"วัต ของฝาก"
กานต์ส่งถุงให้ แล้วยิ้มจนตาหยี คนรับเห็นของฝากถึงกับตกใจ
"เอาอะไรมาเยอะแยะกานต์"
"ข้าวตังหมูหยอง เจ้าดังของโครา แล้วก็นี่พิเศษ กุนเชียง อันนี้เป็นของร้านเก่าแก่เลยนะ"
กุนเชียงนั้นไม่ได้อยู่ในถุงพลาสติกเช่นที่วางขายทั่วไป แต่มัดเป็นพวงใส่ในถุงกระดาษใบเล็ก ตรายี่ห้อบนถุงทำให้เขาถึงต้องอุทาน
"เจ้านี้ยังขายอยู่เหรอ"
"เปล่า ร้านปิดไปแล้ว จะกินต้องสั่งทำ อาผมสั่งมาผมเลยเอามาฝาก เดี๋ยว วัตรู้จักร้านนี้ด้วยเหรอ"
"เปล่า เห็นถุงมันแปลกกว่าทั่วไปน่ะ ไม่นึกว่าจะยังมีร้านที่ใส่ถุงกระดาษแบบนี้"
"ผมก็ว่า ร้านปิดไปตั้งแต่ผมยังเด็ก วัตจะรู้จักได้ไง"
"เอามาตั้งเยอะแยะ จะกินยังไงหมด แล้วกานต์กินข้าวเย็นหรือยัง"
"ยังเลย ผมกินตอนเที่ยงก่อนออกมา เดี๋ยวว่าจะออกไปหาอะไรกินที่ตลาด"
"งั้นมากินข้าวกับผมไหม ได้กุนเชียงมาแบบนี้ จะทำข้าวอบกุนเชียงให้"
"ลำบากวัตหรือเปล่า"
"ไม่ลำบากเลย ข้าวมีหมูมีอยู่ในครัว ไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็รอกินได้แล้ว มากินด้วยกันนะ"
"แต่"
"ไม่ต้องแต่เลย ทำข้าวอบต้องทำเยอะหน่อย มากินเป็นเพื่อนผมหน่อย"
ตากลมโตสื่ออารมณ์ชักชวนจริงใจกับเหตุผลที่จะได้มีเพื่อนกินด้วยทำให้กานต์พยักหน้ารับ
"ก็ได้"
"งั้นรอเดี๋ยว ผมไปทำก่อน จะรอที่บ้านผมไหม"
"ให้ผมช่วยเปล่า"
"ไม่ต้องหรอก ไม่ยาก ผมทำแป๊ปเดียวก็เสร็จ นั่งดูทีวีรอไปก่อนล่ะกัน"
วสวัตบอกพลางถือถุงเดินเข้าไปในห้องครัว
"อืม อร่อย วัตทำกับข้าวเก่งจัง รสชาติไม่แพ้ร้านที่ขายเลย"
การตักข้าวเข้าปากตุ้ย ๆ ทำให้คนทำรู้ว่า อีกฝ่ายไม่ได้ชมเล่น ๆ
"ส่วนหนึ่งก็เพราะกุนเชียงด้วย กุนเชียงอร่อย ข้าวอบก็อร่อย"
"ทำยากไหม บอกสูตรได้หรือเปล่า เผื่อผมไปทำมั่ง"
"ไม่ยากเท่าไหร่หรอก หั่นหมูหั่นกุนเชียง แช่เห็ดหอมไว้ ผัดหมูกับกุนเชียงในน้ำมันที่ผัดกระเทียมกับเห็ดหอมไว้ก่อน แล้วเอาข้าวไปผัด พอข้าวหอมก็ใส่หม้อหุงข้าว เอาน้ำที่แช่เห็ดหอมใส่ผงซุปนิดหน่อยลงไป กดหม้อหุงข้าว เสร็จแล้ว"
"เนี่ยนะไม่ยาก"
คนฟังทำท่าหงายหลังตีหน้าผาก วสวัตหัวเราะเต็มเสียงอย่างที่ไม่เคยหัวเราะแบบนี้มานาน
"ก็ไม่ยากจริง ๆ นี่ ถ้ากานต์จะกินก็บอก ผมทำให้กินได้"
"จริงเหรอ"
"จริงสิ ผมจะโกหกทำไม"
กานต์มองคนทำอาหาร ความจริงใจฉายชัดในดวงตาใสซื่อคู่นั้น
"เชื่อแล้วว่าวัตพูดจริง ไม่ได้ชวนตามมารยาท"
"รู้ได้ไง"
"ก็ตาวัตมันบอกไง"
สีหน้างง ๆ ของคนฟัง ทำให้คนบอกต้องอธิบาย
"วัตไม่รู้เหรอว่า เวลาวัตคิดอะไร มันแสดงออกมาทางดวงตาหมดเลย จะชอบใจจะขำจะโมโห ดูตาก็รู้แล้ว่าตอนนั้นคิดอะไร"
"เหรอ แล้วรู้ไหมว่า ตอนนี้ผมคิดอะไร"
วสวัตจ้องอีกฝ่าย หากเมื่อโดนจ้องตากลับชั่วครู่เขาก็เบือนหน้าหลบ
"อ่า อันนี้ วัตกำลังเขิน ไม่เคยจ้องหน้าคนหล่อใช่ไหมล่ะ"
คำตอบนั้นทำให้วสวัตตาวาว ปากเริ่มเม้ม
"อันนี้กำลังโมโห ผมพูดถูกไหม"
"รู้ดี"
"แล้วมันจริงไหมล่ะ ผมชอบนะ เวลาที่วัตทั้งเขินทั้งโมโหแบบนี้ น่ารักดี"
คำชมนั้นทำให้วสวัตถึงกับอึ้ง เพราะไม่คิดว่า อีกฝ่ายจะชมเอาดื้อ ๆ แบบนี้ เขารีบสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วกดข่มความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มเกิดขึ้นในใจ
"ไม่ต้องชมเลย กินข้าวไป ถ้าอร่อยจริงต้องกินให้หมดนะ"
"สบายมาก อาหารที่คนน่ารักทำให้ ยังไงก็ต้องกินให้หมด"
"ไม่ต้องชมเลย ว่าแต่บ้านกานต์อยู่อำเภอไหนเหรอ"
คนที่เริ่มรู้สึกว่าวางตัวไม่ถูกพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย
"ผมอยู่ในเมืองเลยล่ะ อยู่ใกล้ ๆ อนุสาวรีย์ย่าโม วันไหนไปเที่ยวบ้านผมไหม เดี๋ยวผมพาเที่ยวเอง อยากไปไหนบอกได้เลย"
"กานต์สะดวกเหรอ"
"สะดวกมาก มานอนบ้านผมได้เลย ที่พักอาหารพร้อม"
น้ำเสียงคนชวนจริงใจจนวสวัตไม่สามารถปฏิเสธชัดเจนอย่างที่คิด
"ได้ ไว้สะดวกแล้วผมจะไป"
"ดูตาก็รู้แล้วว่า อันนี้รับปากไปงั้นแหละ ไม่ไปหรอก"
"เปล่านะ แต่ตอนนี้ยังไม่สะดวก"
"เอาเหอะ ผมจะชวนบ่อย ๆ วัตต้องใจอ่อนไปด้วยสักทีล่ะน่า"
"ตามใจ"
"นี่ก็เขินอีกแล้ว ความจริงนั่งดูตาวัตนี่ก็เพลินดีนะ คิดอะไรตามันฟ้องหมดเลย"
กานต์ยิ้มเต็มรอย วสวัติส่ายหน้า เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า ตอนนี้ดวงตาเขายังแสดงความรู้สึกออกมาชัดเจนอยู่อีกหรือ ทั้งที่ประสบการณ์ชีวิตควรทำให้ซ่อนเก็บทุกอารมณ์ได้แล้วนี่นา
"พัฒ์ โก้ ไปดูหนังกัน พึ่งเข้าวันนี้เลย"
วีระเอ่ยชื่อหนังเกี่ยวกับสงครามเรื่องดัง โก้มองหน้าคนตัวเล็กแล้วส่ายหน้า
"ไม่ล่ะ"
"ทำไมล่ะ วันนี้ไม่มีเรียนแล้วนี่ ไม่ว่างเหรอ"
"ว่าง"
"ว่างก็ไปสิ ปกตินายชอบหนังสงครามจะตาย"
"พัฒน์ไม่อยากดู"
ประโยคนั้นทำให้อธิพัฒน์มองโก้อย่างงง ๆ วีระก็ทำหน้าไม่เชื่อ
"ทำไมพัฒน์จะไม่อยากดู พัฒน์ชอบดูหนังจะตาย"
"ถามพัฒน์ดูเลย ถ้าพัฒน์ดูเราเลี้ยงนายเลย"
"แน่นะ ไป พัฒน์ไปดูหนังกัน"
หากคนถูกชวนส่ายหน้าทันที
"ไม่เอา ไม่ดูเรื่องนี้ ถ้าจะดูก็ดูเรื่องอื่น"
"ทำไมล่ะ เรื่องนี้ดังออก เข้าข้างโก้เหรอ"
"ไม่ได้เข้าข้าง เราไม่ชอบหนังสงคราม หรือพวกหนังที่จบแบบเศร้า ๆ หนังพวกนี้ดูแล้วมันหดหู่ เคยดูแล้วมันเศร้า มันรู้สึกแย่"
พอคิดทบทวน วีระก็ต้องพยักหน้ารับ เพราะแม้จะชอบดูหนัง แต่เขาพึ่งนึกได้ว่า ทุกครั้งอธิพัฒน์จะดูหนังตลก รักโรแมนติก ที่จบแบบมีความสุขทุกครั้ง
"ยิ่งหนังสงคราม เรายิ่งไม่ดู มันชอบมีฉากทหารฆ่าชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่อง แหยะ ถ้าจะดูนายก็ไปดูเอง ถ้าดูเรื่องอื่นเราจะไปด้วย"
"เออ...เออ งั้นดูเรื่องอื่นก็ได้ เดี๋ยวเราไปดูหนังสือพิมพ์ในห้องสมุดก่อนว่ามีเรื่องอะไรบ้าง"
ปี 2532 ยังไม่มีอินเตอร์เน็ต ข้อมูลต่าง ๆ จากต้องอ่านผ่านสื่อสิ่งพิมพ์อยู่ วีระหันมาทางโก้
"แล้วนายรู้ได้ไงว่า พัฒน์จะไม่ดูเรื่องนี้ รู้ใจกันจริง เรายังไม่รู้เลย"
"นายก็ดูตาเขาสิ"
ประโยคนั้นทำให้อีกสองคนมองเขาอย่างงง ๆ โกมลพยักหน้าให้วีระมองตาคนตัวเล็ก
"เห็นไหม ตอนนี้ตาเขาบอกเลยว่า กำลังงง"
วีระมองตามแล้วพยักหน้า
"อยากรู้ว่าพัฒน์คิดอะไร ไม่ต้องถามหรอก ดูตามเขาก็รู้ จะดีใจเสียใจโมโห ตาเขาออกมาหมดน่ะ ตอนนายมาชวน เราเห็นตามพัฒน์ก็รู้แล้วว่า ไม่ ไม่ไป"
"เออ นายก็ช่างสังเกต เรารู้จักเขามาตั้งแต่เด็กยังไม่เคยสังเกตเลย"
"นี่ นายสองคนพูดกันเหมือนเราไม่ได้อยู่ด้วยเลยนะ"
เสียงแง้ว ๆ เริ่มสูง ตากลมวาวขึ้น
"เนี่ย...ชักหงุดหงิดแล้ว พัฒน์นี่ตลกดี คิดอะไรตามบอกหมด"
โกมลพูดพลางหัวเราะขณะที่อธิพัฒน์ค้อนหากไม่ได้โกรธจริงจัง
"เราไปดูโปรแกรมหนังให้ก่อน นายสองคนรออยู่นี่ล่ะกัน เออ...แล้วทำไม นายต้องมานั่งสังเกตตาพัฒน์วะ รู้ไปหมดว่าเขาคิดยังไง คิดอะไรเปล่านั่น"
ประโยคทิ้งท้ายก่อนเดินออกไปของวีระทำให้คนที่นั่งอยู่สองคนทำหน้าไม่ถูก อธิพัฒน์เหลือบมองโกมลแล้วรีบเบือนหน้าหนี ขณะที่โกมลก็ไม่มองตาอีกฝ่ายอีกเลย
พอได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาในบ้าน วสวัตก็เปิดประตูเดินไปหา กานต์ที่พึ่งลงจากรถยิ้มให้ รอยยิ้มที่ทาบซ้อนในความทรงจำ คงเพราะความคล้ายคลึงนั้นทำให้ผนึกที่เขาปิดกั้นจากทุกคนค่อย ๆ คลายเปิด
"วัตมารอรับผมเหรอ ดีใจจัง"
แม้จะรู้ว่า เดี๋ยวนี้การเย้าแหย่แบบนี้เป็นเรื่องปกติ หากเมื่อเกิดกับตัวเองก็ยังอดเขินไม่ได้อยู่ดี วสวัตพยายามทำหน้านิ่งก่อนบอก
"เขินอีกแล้ว วัตนี่น่ารักจัง นิด ๆ หน่อย ๆ ก็เขิน เป็นนางเอกนิยายโบราณได้เลยนะเนี่ย"
เมื่อเห็นตาวาววับและท่าทางเริ่มโมโห กานต์ก็รีบบอก
"ไม่แซวแล้ว มาหาผมมีอะไรหรือเปล่า"
"กินข้าวมาหรือยัง ถ้ายังมากินด้วยกันไหม"
"ยังไม่ได้กิน แต่ถ้าวัตชวนนะ ถึงกินแล้วก็กินอีกได้"
"งั้นก็เอาของไปเก็บล้างหน้าล้างตาก่อน เดี๋ยวมากินข้าวบ้านผมนะ"
"ได้เลยครับ คุณแม่"
เมื่อเห็นหน้าตางง ๆ ของคนถูกเรียก กานต์ก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"ก็วัตพูดแบบนี้ เหมือนแม่ผมพูด กลับถึงบ้านทีไร ไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะลูก แล้วมากินข้าว"
กานต์ทำเสียงเล็กเสียงน้อย ขณะคนถูกล้อค้อนให้แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน หากประโยคที่ติดใจคือคำเรียกที่ไม่ตั้งใจของอีกฝ่าย
"คุณแม่"
ถ้านับตามความเป็นจริง คำเรียกนี้อาจจะเหมาะสมก็ได้
"อืม อร่อยทุกอย่างเลย ผมพึ่งรู้นะเนี่ยว่า วัตทำกับข้าวเก่งขนาดนี้"
"ผมกินยาก เวลาซื้อที่เขาขายก็ไม่ค่อยถูกใจ เลยหัดทำกินเอง จะได้รสชาติแบบที่ชอบ"
"แล้ววัตหัดทำตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ตั้งแต่เด็กแล้ว ลองผิดลองถูกมาเรื่อย จนพอกินได้นี่แหละ"
"ไม่ได้พอกินได้ อร่อย"
นอกจากไม่ประหยัดคำชม กานต์ยังกวาดอาหารทุกจนหมดเกลี้ยงอีกด้วย
"แสดงว่า กานต์กินรสชาติคล้าย ๆ ผม ถึงบอกอร่อย"
"อร่อยจริง ๆ วัตทำกับข้าวแล้ว ให้ผมช่วยล้างจานนะ"
"ไม่เป็นไร ผมมีเครื่องล้างจาน"
พอเห็นสีหน้าคนฟัง วสวัตยิ้มเต็มรอยบ้าง
"บ้านผมเป็นแม่บ้านแบบอุปกรณ์ดีเด่น มีแทบทุกอย่างแหละ ชอบทำกับข้าวแต่ขี้เกียจล้างกระทะหม้อ เลยซื้อเครื่องล้างจานมาเลย กินเสร็จเอาไปใส่เครื่อง เสร็จ"
"งั้นเดี๋ยวผมช่วยยกไปให้"
"ได้"
"ทำกับข้าวเก่งแบบนี้ อยากให้วัตไปเที่ยวกับผมด้วยจัง"
"ไปไหนเหรอ"
"ผมว่า ปลายปีจะขึ้นเขาใหญ่ ตอนหนาว ๆ น่าจะสวย อากาศดี"
ชื่อสถานที่ทำให้วสวัตหน้าผิดสี หากคนพูดไม่ทันสังเกต
"ผมดูที่พักไว้แล้ว เขามีลานให้ปิ้งบาร์บีคิวกินเองได้ อากาศเย็น ๆ ก่อกองไฟ ปิ้งบาร์บีคิวกินกันน่าจะสนุกนะ ไปด้วยกันนะ"
"ถึงไม่ไป ผมหมักเนื้อใส่กล่องไปให้ก็ได้"
"ผมอยากให้วัตไปสนุกด้วยกันนี่"
"ดูก่อน อีกตั้งหลายเดือน ไว้ใกล้ ๆ ค่อยคิด กานต์ช่วยผมยกจานไปใส่เครื่องล้างก่อนเถอะ"
กานต์พยักหน้า หากเมื่ออีกฝ่ายกลับแล้ว กล่องเล็กที่ถูกซ่อนไว้ใต้ตู้ก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง รูปถ่ายสีซีดจางหลายใบวางเรียงรายทวนย้อนความทรงจำ


## ตอนที่ 9

รูปถ่ายสีซีดจางของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งถ่ายอยู่ในป่าที่รอบข้างเป็นไม้ใหญ่ค่อนข้างโปร่ง
25:11:1990
ตัวเลขสีแดงด้านล่างบ่งบอกวันที่ถ่ายภาพ ซึ่งเป็นฟังค์ชันพิเศษในกล้องถ่ายรูปสมัยก่อน วสวัตมองรูปที่ระบุว่าถ่ายในปี พ.ศ. 2533  แม้จะมีการสลับตำแหน่งของคนในกลุ่มหลายครั้ง แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันของทุกรูปคือ โกมลกับอธิพัฒน์ยืนอยู่คนละด้านของภาพ ไม่มีรูปใดเลยที่ทั้งคู่จะอยู่ใกล้กัน
วสวัตถอนลมหายใจยาว ระยะห่างที่แยกคนสองคนในรูปราวกับเป็นลางถึงปลายทางของความสัมพันธ์ เขาแตะที่คนตัวหนาในรูปเบามือ  เรื่องราวต่าง ๆ คงชัดเจนราวพึ่งเกิดขึ้นไม่นาน
"พัฒน์ ปิดเทอมไปเที่ยวบ้านโก้กัน"
วีระชวน คนถูกชวนมองเจ้าของบ้านที่เล่นบอลอยู่กลางสนาม รู้อยู่แล้วว่า ช่วงปิดเทอมหนึ่งปลายเดือนตุลาคม อากาศหนาวกำลังดี โก้ชวนเพื่อนในกลุ่มให้ไปเที่ยวเขาใหญ่ แล้วจะเลยไปบ้านเขาที่โคราชต่อ แม้จะชวนกันในกลุ่มมาหลายวันแล้ว แต่เจ้าตัวยังไม่เคยมาชวนเองเลยสักครั้ง
"น่าจะไม่ได้นะ ปิดเทอมเราต้องไปค่ายคณะ วันน่าจะตรงกัน อีกอย่าง ไม่เห็นโก้มาบอกเราเลย เขาอาจไม่อยากให้เราไปด้วยก็ได้"
คนตอบมองคนตัวสูงที่อยู่กลางสนาม ท้ายประโยคเสียงเบามีรอยเครือ แม้จะเข้าใจว่าเพราะอะไรหากก็อดน้อยใจไม่ได้ ตั้งแต่ขึ้นปีสาม ความสัมพันธ์ของเขากับโก้ก็เปลี่ยนไป หลายครั้งโก้ก็ยังคงสนิทสนมเหมือนเดิม หากหลายครั้งโก้จะทำตัวเหินห่าง แม้จะรู้ว่า เพราะความสนิทสนมกันมาตลอดสองปี ทำให้เพื่อนในกลุ่มเริ่มล้อว่า ทั้งคู่เป็นแฟนกัน ยิ่งตอนอยู่ด้วยกันยิ่งมีคนคอยล้อเลียน ตัวเขาเองไม่ตอบรับคำล้อโดยทำเป็นไม่สนใจ หากโก้กลับดูลำบากใจวางตัวไม่ถูก ยิ่งตอนเล่นบอลยิ่งเป็นเป้าสายตา
"เฮ้ย โก้ วันนี้มีคนมาส่งน้ำอีกแล้ว"
เป็นประโยคที่ได้ยินแทบทุกครั้งที่เขาไปดูโก้เล่นบอล แม้ระยะหลังเขาจะเตรียมน้ำใส่กระติกแล้วมีแก้วให้หลายใบ แต่ก็ยังโดนล้อเลียนอยู่ดี โก้มองพัฒน์ที่นั่งอยู่ข้างสนาม
"ก็ได้กินกันทุกคน ของเราคนเดียวที่ไหน"
"แต่วันไหนนายไม่มา ไม่เห็นมีน้ำเย็น ๆ แบบนี้ให้เลย"
"ไปทำอะไรให้พัฒน์ติดใจ เขาถึงได้มาคอยเสริฟ์น้ำแบบนี้ เสื้อก็ซักให้อีก"
เมื่อหลายคนล้อเลียน โก้ก็หน้าตึง เขาเดินมาหาคนที่นั่งรอ พัฒน์ยิ้มส่งแก้วน้ำให้คนเดินมา
"เหนื่อยไหม อ่ะ น้ำ"
"วันหลังไม่ต้องเอาน้ำมาหรอก"
เสียงค่อนข้างห้วนทำให้รอยยิ้มคนที่นั่งรถเจื่อนลง พอหันมองสนามที่กลุ่มนักบอลมองมาอย่างไม่ปิดบังก็พอเข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายจึงหงุดหงิด หากอย่างไรก็อดน้อยใจไม่ได้
"ไม่เป็นไร งั้นเราวางไว้นี่นะ นายจะกินเมื่อไหร่ก็ได้"
พัฒน์เดินออกไปจากสนาม โก้มองตามเงาหลังที่ดูไม่สดใสเหมือนเคย สีหน้าเขาสับสนอย่างตอบตัวเองไม่ได้ชัดว่า กำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ จากวันนั้น พัฒน์ก็ไม่ได้มาที่สนามบอลอีกเลย
ปี 2533 แม้สังคมจะเปิดกว้างขึ้นบ้าง แต่ความรักของคนเพศเดียวกันก็ยังไม่ใช่สิ่งที่ยอมรับกันได้ ยิ่งผู้ชายยิ่งเป็นที่จับตา แค่สนิทกันมากไปก็มีคนจับผิดแล้ว และไม่มีผู้ชายคนไหนยอมรับด้วยว่า ตัวเองชอบผู้ชายด้วยกัน เมื่อโดนล้อบ่อยเข้า โก้จึงไม่กล้าเข้ามาพูดคุยสนิทสนมเหมือนเดิม จนบางครั้งที่เข้ามาในกลุ่ม
"มองหาใคร โก้เหรอ"
วีระถามเมื่อเห็นอธิพัฒน์ที่นั่งตรงข้ามเขามองไปมา เงาหลังคนตัวสูงที่พึ่งเดินออกไป ทำให้คนพึ่งมาถึงรู้สึกเลยว่า พอเห็นเขาเดินเข้ามาอีกฝ่ายก็ลุกเดินออกไป
"เห็นว่าจะไปซื้อน้ำนะ เดี๋ยวคงมา เห็นว่าเฮียมาชวนให้เป็นเลขากรรมการนักศึกษาเหรอ"
"อืม ปีนี้เขาไม่มีคนช่วยพวกเรื่องเอกสาร เฮียมาชวน เราว่าจะไปช่วย"
เพราะเคยเรียนวิชาที่ต้องทำรายงานด้วยกัน ทำให้ประธานคณะกรรมการนักศึกษาปีนี้มาชวนให้พัฒน์ไปเป็นเลขาคณะกรรมการช่วยเรื่องงานเอกสาร ซึ่งเขารู้ดีว่าที่ตอบรับ เพื่อจะได้มีกิจกรรมทำ แล้วเป็นข้ออ้างในการเข้ากลุ่มน้อยลงเพราะไม่อยากโดนหมางเมินอีก
แต่ไม่ว่าจะใช้เวลาในการทำงานกรรมการคณะมากแค่ไหน เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่า เขายังคอยติดตามเรื่องราวของโก้อยู่เสมอ แม้พัฒน์นั่งคุยกับวีระจนแทบเลยเวลาเข้าเรียน โก้ก็ไม่ได้กลับมาที่กลุ่มเลย แม้จะเข้าใจถึงเหตุผล แต่ทุกครั้งที่ถูกหมางเมิน เขาก็คงเจ็บแปลบร้าวลึกอยู่ดี
"ไปเขาใหญ่กัน นอกจากไปรับน้อง พวกเรายังไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลยนะ"
"ถึงเราไม่ไป นายก็ไปได้"
"ไม่เอาน่า อย่าคิดมากสิ นี่โก้บอกเราให้มาชวนนายนะ"
พัฒน์มองหน้าญาติตัวเอง วีระพยักหน้าหนักแน่น
"จริง โก้บอกให้เรามาชวนนาย"
"ไม่เห็นรู้เลย เอาเถอะ เดี๋ยวดูก่อนนะ วันตรงกันหรือเปล่า"
"ถึงตรงก็หลบสิ นายไม่ไปคนเดียว เขาก็ทำงานได้น่า โก้ก็อยากให้นายไปด้วย แต่เขาอาจจะรอจนได้คนไปแน่ ๆ แล้วค่อยมาชวนก็ได้ ตอนนี้ยังรอคอนเฟิร์มแน่  ๆ อยู่เลย"
วันที่คุยกันเรื่องไปเที่ยว เขาก็อยู่ในกลุ่มด้วย โก้จึงถามลอย ๆ ทั้งกลุ่มว่า มีใครจะไปด้วยบ้าง ถ้าใครจะไปให้มาบอก จะได้รู้จำนวนคน แล้วจะได้จองบ้านพักถูก หากโก้ไม่เคยมาถามเขาเลยสักครั้งว่า จะไปด้วยไหม พัฒน์จึงไม่เคยบอกใครว่า จะไปด้วยหรือไม่ วันนี้วีระจึงเป็นคนถาม
"เราขอดูวันไปค่ายคณะก่อนนะ คงสรุปเย็นนี้แหละ"
"ไปเหอะ พัฒน์ โก้ก็อยากให้นายไปนะ"
"ถ้าเขาอยากให้เราไป คงมาบอกเองแล้วล่ะ"
แรงน้อยใจทำให้พัฒน์เสียงห้วนแล้วเดินออกไปจากกลุ่ม วีระส่ายหน้า เมื่อคนตัวเล็กเดินขึ้นไปบนตึกเรียน โก้เดินเข้ามาหาวีระ เขามองไปรอบ ๆ เหมือนหาใครสักคน
"ไม่ต้องหา พัฒน์พึ่งขึ้นไปเรียน"
"ไม่ได้หา เออ...แล้วนายได้ชวนพัฒน์ยังว่า ปิดเทอมจะไปเที่ยวเขาใหญ่"
วีระมองโก้ที่มองมาอย่างต้องการรู้คำตอบ ดวงตามีแววครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะถามกลับ
"แล้วทำไมนายไม่ชวนเอง"
"ก็ชวนในกลุ่ม แล้วบอกให้นายมาชวนนี่ไง ใครชวนก็เหมือนกัน"
"ไม่เหมือนหรอก อีกอย่าง นายชวนคนอื่นไม่ชวนเขา เขาก็น้อยใจสิ"
"จะน้อยใจอะไร วันนั้นเขาอยู่กลุ่ม เราก็ชวนไง"
ท่าทางไม่ยอมรับทำให้วีระส่ายหน้า
"พูดเหมือนไม่รู้จักเพื่อนนาย เอาเหอะ เราชวนแล้ว"
"แล้วเขาว่าไง"
"พัฒน์บอก เขาต้องไปค่ายคณะ คงไปไม่ได้"
สีหน้าคนฟังผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด วีระเห็นสีหน้าแล้วนึกถึงเรื่องที่ได้รับมอบหมายจนต้องพยายามสอบเข้ามาเรียนคณะเดียวกันกับพัฒน์ เขาอดเพิ่มแรงกระตุ้นไม่ได้
"เรามั่นใจนะว่า ที่ไม่ไปนี่เขาน้อยใจนาย นายชวนคนอื่นแต่ไม่ชวนเขาเลย เรารู้จักเขามาตั้งแต่เด็กนะ บทแม่คุณเธอใจน้อยขึ้นมานี่ เป็นดื้อแบบใครบอกอะไรก็ไม่ฟัง ใครจะบอกยังไงก็ไม่ทำ เชื่อเหอะ ถ้านายไม่ชวนเองเขาไม่ไปแหง ๆ"
"เขาคงไม่งี่เง่าขนาดนั้นน่า"
"เหรอ ไม่เชื่อก็แล้วแต่นาย อ้อ...อีกอย่างเห็นว่าเสร็จจากงานค่าย เฮียจะชวนไปเที่ยวต่อก่อนกลับ"
วีระใส่ไฟเพิ่ม คำเรียกนั้นทำให้สีหน้าโก้ตึงขึ้นทันที "เฮีย" ที่พูดถึงคือประธานคณะกรรมการนักศึกษาปีนี้  เพราะบุคลิกที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าคนอื่นเพราะเป็นนักศึกษาที่ซิ่วมาสอบใหม่ ทำให้เพื่อนในคณะเรียกแบบนี้จนกลายเป็นชื่อเล่นไปแล้ว เมื่อพัฒน์เป็นเลขากรรมการคณะจึงต้องทำงานคู่กับเฮียตลอด ตั้งแต่ต้นเทอม โก้จึงเห็นทั้งสองคนอยู่กันบ่อย ๆ
"เฮีย วันรับน้องที่ศูนย์รังสิต ให้มีดนตรีเล่นด้วยไหม"
"พัฒน์ว่าไงล่ะ"
"มีก็ดีนะ เฮีย น้อง ๆ จะได้สนุกกัน ยิ่งตอนดึกยิ่งให้เล่นเพลงมันส์ ๆ เต้นกระจายล่ะดี"
"ก็ดีนะ บายศรีเสร็จ จะได้ไม่น่าเบื่อ"
"แต่จะมีเงินเหลือพอจ้างวงดนตรีหรือเปล่าก็ไม่รู้ น่าจะแพงอยู่"
"ถ้าอยากให้มี พัฒน์ไปถามราคามาล่ะกัน เดี๋ยวเฮียไปคุยกับอาจารย์เอง งบรับน้องพอน่า ถ้าไม่พอเดี๋ยวเฮียจะหาสปอนเซอร์ให้"
ก็เพราะทุกครั้งที่ประชุมเป็นแบบนี้ กรรมการคนอื่นจึงเอามาเล่าจนที่เป็นรู้กันทั่วคณะว่า เฮียเอ็นดูพัฒน์นักตามใจแทบทุกเรื่อง จะทำอะไรเสนออะไรก็ไม่ค่อยขัด จนบางคนพูดลับหลังเลยว่า เฮียน่าจะชอบพัฒน์ถึงตามใจขนาดนี้ แต่เพราะบุคลิกของเฮีย ทำให้ไม่มีใครกล้าล้อเลียนต่อหน้า พัฒน์เองก็ไม่อึดอัดใจเวลาอยู่กับเฮีย ยิ่งหลายครั้งที่เขารู้สึกแย่ เพราะโก้ทำตัวเหินห่างไม่สนใจ ถ้าเจอเฮียเขามักจะสบายใจขึ้น
"เป็นอะไร พัฒน์ หน้ามุ่ยเชียว"
เฮียเห็นพัฒน์นั่งอยู่คนเดียวในห้องกรรมการ เขาเดินมาลูบหัวคนที่หน้าตาไม่สดใส
"เปล่าหรอก เฮีย หนูแค่เบื่อ ๆ น่ะ"
เพราะอายุที่ต่างกัน ทำให้อธิพัฒน์ชินที่จะแทนตัวเองว่า "หนู" เวลาอยู่กับเฮีย
"แล้วเตรียมเรื่องที่จะประชุมเย็นนี้หรือยัง"
"เรียบร้อยแล้วค่ะ หัวข้อประชุมหนูวางให้เฮียบนโต๊ะแล้ว"
"ถ้าเสร็จแล้ว ไป..ออกไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่า กลับมาจะได้มีแรงทะเลาะตอนประชุม แล้วจะได้หายเซ็งด้วย"
เหตุผลนั้นทำให้คนถูกชวนค้อนตาคว่ำ เฮียมองอย่างเอ็นดู
"เฮียเห็นหนูเป็นคนตะกละแหงเลย เอะอะก็เอาของกินมาล่อ"
"จะกินไหมล่ะ ของอร่อยเยียวยาทุกอย่างนะ"
แม้จะค้อนแต่การมีคนใส่ใจดูแลก็ทำให้รู้สึกดีขึ้น เพราะแบบนี้ หลัง ๆ เขาจึงมักมาอยู่กับเฮีย แม้ใครจะคิดว่า เฮียชอบเขา แต่พัฒน์รู้ดีว่า เฮียเห็นเขาเป็นแค่น้องน้อยที่น่าเอ็นดู ไม่ใช่แบบชู้สาว เขาก็รู้สึกดีที่มีพี่ชายอีกคน และเฮียยังไม่สนใจว่าคนอื่นจะล้อเลียนยังไงด้วย ทำให้เขาอาศัยชื่อเฮียเป็นเกราะกันไม่ให้เพื่อนเพื่อนในกลุ่มล้อเลียนเรื่องเขากับโก้ โก้จะได้ไม่ต้องลำบากใจอีก
หากสำหรับโกมล แม้เพื่อนจะเลิกล้อเลียน แต่เขากลับไม่สบายใจอย่างที่คิด ยิ่งได้ยินเรื่องความสนิทสนมระหว่างพัฒน์กับเฮีย เขายิ่งหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูก ยิ่งครั้งแรกที่เขาได้ยินอีกฝ่ายแทนตัวเองว่า "หนู" ตอนพูดกับเฮีย เขาถึงกับพูดกับวีระว่า
"ทำไมพัฒน์แทนตัวน่าเกลียดแบบนั้น ฟังแล้วใครก็คิดว่า เป็นอีหนูของเสี่ยทั้งนั้น"
หากอธิพัฒน์ก็คงแทนตัวด้วยคำที่เขาขัดหูตลอด หลายครั้งที่เจอพัฒน์ เขายิ่งทำเป็นไม่สนใจอีกฝ่าย แม้จะไม่ต้องทนการล้อเลียนอีก หากเขากลับรู้สึกใจหายเมื่อคนที่คุ้นเคยมาตลอดสองปีหายหน้าไป
โก้ถึงตั้งใจชวนเพื่อนไปกลุ่มไปเที่ยวเขาใหญ่ คิดว่าถ้าเพื่อนกลุ่มไปหลายคนพัฒน์น่าจะไปด้วย แต่ก็ไม่เอ่ยชวนเจ้าตัว ยิ่งใกล้วันต้องบอกจำนวนคนพัก เมื่อคนที่อยากให้ไปจริง ๆ ไม่ตอบรับ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะบอกอ้อม ๆ ให้วีระถามดู แต่คำตอบกลับพาดพิงถึงคนที่เขารู้สึกไม่ชอบหน้านัก
วีระเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของโก้ เหมือนดังที่คิด พอบอกว่า พัฒน์อาจไปเที่ยวกับเฮียต่อหลังกลับจากค่าย โก้กลับไปซ้อมเตะบอลเข้าประตู เสียงเตะที่ดังทำให้รู้อารมณ์คนเตะเลยว่าหงุดหงิดมากแค่ไหน
"แบบนี้ แหง ๆ ถ้าเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ล่ะก้อ พัฒน์น่าจะยอมก็ได้"
วีระเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะที่ตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัย เขาหยอดเหรียญไปค่อนข้างมาก เมื่อปลายสายรับเขารีบบอก
"คุณปู่ครับ ผมว่า สองคนนี้เขาชอบกันแน่ ๆ แล้วครับ ได้ครับ ผมจะตามต่อ คืนนี้คุณปู่โทรมาหน่อยนะครับ เหรียญผมหมดแล้ว"
สัญญาณเตือนดังแล้วสายก็ขาด วีระเดินออกมาแล้วนึกทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ อย่างไม่ให้มีเรื่องไหนหลุดลอดสายตาไปได้เลย
"วี พรุ่งนี้แข่งบอลกลุ่ม ชวนคนมาเชียร์กันหน่อย"
โก้บอกวีระ เพราะสัปดาห์นี้เขาไม่เห็นพัฒน์มาที่กลุ่มเลย และก็ยังไม่ยืนยันที่จะไปเขาใหญ่ด้วย แต่ตอนจองที่พักเขาเพิ่มจำนวนคนเผื่อไว้แล้ว แม้อีกฝ่ายไม่ไปจริง ๆ เขาก็จะออกค่าจองส่วนนี้เองไม่ให้เพื่อนคนอื่นรู้ แม้จะอยากรู้ว่าอธิพัฒน์ทำอะไรอยู่จะไปเที่ยวด้วยไหม แต่ก็ไม่กล้าถามตรง ๆ จึงใช้โอกาสที่มีการแข่งบอลระหว่างกลุ่มพรุ่งนี้บอกวีระให้ชวนอธิพัฒน์มาด้วย หากวีระทำเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่นักบอลต้องการจะสื่อ
"ไม่ต้องชวนก็ไปทั้งกลุ่มอยู่แล้ว น้อง ๆ ก็บอกจะไปเชียร์กันทุกคน"
สีหน้าไม่ได้ดั่งใจที่เห็นทำให้วีระมั่นใจในความคิดตัวเองมากขึ้น เขาทำหน้าไม่เข้าใจ ถึงจะรู้ว่าเพื่อนแกล้งโง่ แต่ก็เพราะอยากรู้โก้จึงยอมออกปาก
"แล้วญาตินายล่ะ จะมาด้วยไหม"
"ใคร พัฒน์เหรอ เดินมาโน่นแล้ว นายก็ถามเองสิ"
โก้มองไปทางที่วีระบอก พัฒน์เดินถือดอกกุหลาบหอบใหญ่มา สีหน้าสดใส
"หนูเคยได้ยินว่า เอายาพาราใส่น้ำแช่ไว้ ดอกไม้จะสดนาน เดี๋ยวลองทำดูนะเฮีย"
"อืม ลองดูก็ได้ มียาในห้องไหมล่ะ"
"หนูว่ามีอยู่นะ ถ้ามันสดถึงเย็นได้จะดีเลย"
คำแทนตัวแสนขัดหู เสียงพูดแง้ว ๆ แบบอ้อน ๆ ที่คุยอย่างใกล้ชิดกับคนที่เดินมาด้วย ทำให้สายตาเขามีแววขึ้งโกรธขึ้นมาทันที ยิ่งเห็นคนที่เดินมาด้วยมองคนถือดอกไม้อย่างเอ็นดู เขายิ่งหงุดหงิด วีระที่แอบมองอยู่จงใจถามเสียงดัง
"โห พัฒน์ ดอกกุหลาบสวยเชียว เฮียซื้อให้เหรอ"


## ตอนที่ 10

"โห พัฒน์ ดอกกุหลาบสวยเชียว เฮียซื้อให้เหรอ"
สวยที่ไหน ดอกกุหลาบออกจะเหี่ยวน่าเกลียด เสียงแง้ว ๆ ที่เคยคิดว่าน่ารักเหมือนแมวก็ฟังง็องแง็งน่ารำคาญ โก้ขึงตาใส่ทั้งคนถามและคนที่เดินมา เขาลุกเดินออกไปไม่รอคำตอบ
พัฒน์มองตามคนที่พึ่งผลุนผลันไป ในความสะใจแฝงความไม่สบายใจไว้ลึก ๆ แวบแรกแรงทิฐิทำให้คิดจะตอบว่า คนเดินมาด้วยซื้อให้ หากแต่เมื่อนึกถึงสายตาคนที่เดินไปเมื่อครู่ เขาจึงอธิบายอย่างตั้งใจ
"เปล่า ไม่ใช่ของเรา วันนี้มีแข่งโต้วาทีระหว่างคณะ ดอกไม้นี่ซื้อมาให้น้องที่แข่ง ตอนพูดก็จะให้แบ่ง ๆ กันเอาไปให้น้องเป็นกำลังใจ"
"เห็นถือมาด้วยกันแบบนี้ เราก็นึกว่าเฮียซื้อให้"
"มีคนซื้อให้ก็ดีน่ะสิ เฮียแค่ออกไปเป็นเพื่อนช่วยเลือก"
"ไม่บอก ถ้าพัฒน์อยากได้ เดี๋ยวเฮียออกไปซื้อให้"
ประธานคณะบอกแล้วจะเดินกลับออกไป อธิพัฒน์รีบดึงตัวไว้
"ไม่ต้องเลยเฮีย ไม่ต้องไปฟังไอ้วี มันพูดไปเรื่อย"
"ถ้าอยากได้เฮียซื้อให้ได้นะ"
"ไม่ต้องเลย เฮีย เปลือง หนูก็พูดไปงั้นแหละ "
พัฒน์หันมาขึงตามองวีระ หากคนโดนจ้องทำเป็นไม่สนใจแล้วบอก
"พรุ่งนี้มีแข่งบอลกลุ่ม จะมาเชียร์ไหม"
"เรื่องพรุ่งนี้ไว้ก่อน แต่วันนี้ถ้าว่างก็ไปดูน้องแข่งหน่อยนะ ชวนกันไปหลาย ๆ คนเลย จะได้มีคนช่วยกันเชียร์ ช่วยกันให้ดอกไม้น้องด้วย"
ท้ายประโยคเหมือนจะให้บอกผ่านไปยังบางคนให้รู้ว่า ดอกไม้เอามาให้รุ่นน้องจริง ๆ แล้วพัฒน์ก็รีบเดินกลับไปเพื่อเตรียมเวทีสำหรับกิจกรรมตอนเย็น
เมื่อพัฒน์กลับออกไปพร้อมเฮีย โก้จึงเดินกลับมาหาวีระ สีหน้าหงุดหงิดของคนที่เดินเข้ามา ทำให้วีระรีบบอกโดยไม่ต้องถาม เพื่อไม่ให้เรื่องราวผิดไปจนอาจพลาดในสิ่งที่ต้องการจากความสัมพันธ์นี้
"ดอกกุหลาบนั่น เฮียไม่ได้ซื้อให้พัฒน์"
สีหน้าที่ขึงตึงผ่อนลง สายตาที่มองมาคำถาม คนเล่าจึงอธิบายช้า ๆ
"ดอกกุหลาบนั่น เป็นดอกไม้ที่จะให้น้องที่จะแข่งโต้วาทีเย็นนี้ พัฒน์เขาว่า ตอนที่น้องแข่งจะให้ช่วยกันเอาไปให้น้องเป็นกำลังใจ เฮียแค่เดินไปซื้อเป็นเพื่อนพัฒน์ ไม่ได้ซื้อให้พัฒน์"
"ใครจะซื้อให้เขาเกี่ยวอะไรกับเรา"
แม้จะพูดเช่นนั้น หากความหงุดหงิดที่เห็นเมื่อครู่ก็ลดลงไปไม่น้อย
"แล้วนายนายจะไปดูน้องแข่งโต้วาทีไหม"
"ไม่ล่ะ ไม่ชอบ"
"พัฒน์ให้มาชวนนะ"
"ไม่เห็นบอกสักหน่อย"
"ทีงี้บอกเขาไม่มาชวนเอง พอกันเลยนายสองคน นายก็บอกพัฒน์ไม่ชวนมาดูโต้วาที พัฒน์ก็บอกนายไม่ชวนเขาไปเขาใหญ่ด้วย ตามสบายเหอะ ไปไม่ไปเราไม่เกี่ยวแล้ว"
ประโยคนั้นทำให้คนฟังฉุกคิด วีระบอกต่อ
"แต่น่าไปดูน้องแข่งนะ ครั้งนี้ พัฒน์เป็นโค้ชช่วยน้องเตรียมแข่ง ถ้าชนะเขาคงดีใจน่าดู ไม่ได้เป็นแค่กำลังใจให้น้องหรอก เป็นกำลังใจให้เขาด้วย"
"ดูก่อนล่ะกัน ถ้าว่างก็ไป"
โก้บอกแล้วเดินกลับไปที่สนามบอล วีระมองคนที่เดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีต่างกับเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด สายตาเขาวาวขึ้นเมื่อเรื่องราวเป็นไปอย่างที่ต้องการ
"เสร็จซะที เฮ้อ เรากลับแล้วนะ"
หลังจัดเก็บสถานที่เรียบร้อย พัฒน์กับคณะกรรมการก็แยกย้ายกันกลับบ้าน กว่าจะเก็บอุปกรณ์จัดห้องเสร็จก็เกือบสองทุ่ม เดือนตุลาคม ท้องฟ้ามืดเร็วกว่าปกติ ยิ่งตอนนี้มีนักศึกษาอยู่จนค่ำน้อยมากเพราะใกล้ช่วงสอบปลายภาค ยิ่งทำให้มหาวิทยาลัยดูเงียบเหงากว่าปกติ พัฒน์เลียริมฝีปากอย่างกระหายจัด ตั้งใจจะแวะซื้อน้ำ แต่พอเห็นซุ้มที่ขายน้ำปิดแล้ว หน้าใสผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง เขาหันกลับจะเดินออกไปทางประตูใหญ่
"น้ำ หิวไม่ใช่เหรอ"
คนตัวโตที่ยืนรออยู่แถวนั้นส่งแก้วน้ำอัดลมสีแดงให้ พัฒน์มองอย่างงง ๆ หากใจกลับเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ คนยืนรอทำท่าหงุดหงิดเมื่อเห็นคนที่ตั้งใจส่งน้ำให้ไม่รับ
"ไม่กินใช่ไหม รู้งี้ไม่ซื้อให้หรอก"
"กิน กิน ขอบใจนะ เรากำลังหิวน้ำเลย"
พัฒน์รับน้ำไปดูดอย่างกระหายจัด ทำไมวันนี้น้ำอัดลมหวานกว่าปกตินะ น้ำเย็นจัดทำให้ตาคนดื่มวาวเป็นประกาย พัฒน์มีความเคยชินอยู่อย่างคือ ชอบดื่มน้ำเย็นจัด ถ้าน้ำไม่เย็นต้องใส่น้ำแข็งถึงจะยอมกิน แล้วยังชอบดื่มน้ำอัดลม แทบจะเรียกได้ว่า ตั้งแต่รู้จักกันมา โก้ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายดื่มน้ำเปล่าธรรมดาเลย เขายิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีความสุขอย่างยิ่งกับสิ่งที่ให้ เขารู้สึกว่าคุ้มค่าแล้วที่ยอมเสียเวลามารอจนถึงตอนนี้
ตอนที่มาดูน้องแข่งโต้วาที เมื่อเห็นพัฒน์แบ่งดอกกุหลาบให้เพื่อนช่วยกันเอาไปน้องที่แข่งขัน เขาก็รู้สึกว่า ดอกกุหลาบนั้นไม่น่าเกลียดเท่าที่เห็นตอนแรก ยิ่งหลังแข่งเสร็จ พัฒน์บอกให้เฮียไปส่งน้อง ๆ กลับบ้าน แล้วตัวเองอยู่ช่วยทีมงานเก็บเวที ความรู้สึกหนักหน่วงที่ทับอยู่ในใจก็หายไป จนตอนนี้เขาก็ยังไม่กล้าถามตัวเองให้ชัดเจนว่า ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น
ในของสวัสดิการสำหรับคนทำงาน เขาเห็นมีแต่ขวดน้ำไม่เย็นตั้งไว้ให้ ตอนดูอีกฝ่ายจัดสถานที่ก็มั่นใจว่า คนตัวเล็กไม่ได้ดื่มน้ำเลย เมื่อคิดว่ากว่าห้องจะเก็บเสร็จซุ้มน้ำคงปิดแล้ว เขาจึงรีบไปซื้อน้ำใส่น้ำแข็งก่อนที่ซุ้มน้ำจะปิดแล้วมาดักรอ เพราะรู้ว่า อีกฝ่ายต้องกลับบ้านทางประตูนี้
"ค่อย ๆ กิน เดี๋ยวก็สำลักหรอก"
"ขอบคุณมากนะโก้ โอย...หิวน้ำจะตาย"
"หิวน้ำ แต่ไม่ยอมกินน้ำเปล่า"
"ก็เวลากินน้ำไม่เย็น มันผะอืดผะอมนี่"
เสียงสูงคงแง้ว ๆ หากตอนนี้คนฟังกลับรู้สึกว่า มันไม่น่ารำคาญเหมือนตอนเช้า ยิ่งเมื่อไม่ต้องระวังสายตาใคร คนสูงกว่าก็แกล้งยีหัวคนตัวเล็กเพื่อให้อีกฝ่ายโวยวายเสียงแง้ว ๆ กว่าเดิม
"อย่าเล่น ผมยุ่งหมดแล้ว"
แม้จะทำหน้างอหากก็ไม่ได้ปัดป้องห้ามจริงจัง พัฒน์มองคนที่รออยู่ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้คุยกันแบบนี้ ตั้งแต่เปิดเทอมแล้วกระมัง
"แล้วนายยังไม่กลับบ้านเหรอ"
"ถ้ากลับแล้วใครยืนอยู่นี่ หึ ผีหรือไง เห็นวีบอกมีคนชวนให้มาดูแข่งโต้วาทีก็เลยมา ถ้ารู้ว่าจะถามแบบนี้ ไม่มาหรอก"
"นายมาดูเหรอ แล้วนายอยู่ตรงไหน เราไม่เห็นนายเลย"
"เราอยู่ด้านหลัง นายเก่งนะ ซ้อมน้องจนชนะได้"
"น้องเขาเก่งอยู่แล้ว เราแค่เสริมนิดหน่อยเอง"
แม้พูดแบบนี้ หากตากลมโตก็มีความดีใจแวววามจนคนตัวสูงที่เห็นอดยิ้มไม่ได้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ สายตาของคนตัวเล็กแสดงความรู้สึกได้โดยไม่ต้องพูดเลย
"แล้วทำไมวันนี้นายกลับช้าล่ะ"
"จำได้ว่ามีคนไม่ชอบนั่งรถเมล์ดึก ๆ คนเดียว เลยว่าจะรอเป็นเพื่อน แต่สงสัยเราจะจำผิด"
อาจเพราะครั้งนี้ไม่มีใครอยู่ด้วย ทำให้โก้แสดงความห่วงใยได้อย่างไม่ต้องซ่อนเร้น คนฟังมองคนพูดอย่างแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน ความตื้นตันเต็มล้นจนตาวาวเป็นประกาย ท่าทางแสนคุ้นเคยที่เห็น ทำให้โก้รู้สึกว่า  เขาคงบ้าที่พยายามไม่เข้าใกล้อีกฝ่ายเพราะคำล้อเลียน
"ไป กลับบ้าน เดี๋ยวเรานั่งรถไปเป็นเพื่อน"
คนตัวเล็กกว่าพยักหน้าแล้วเดินคู่คนที่รออยู่ออกจากมหาวิทยาลัย เมื่อกลับมาเรียนที่ท่าพระจันทร์แล้ว หลายครั้งที่กลับบ้านค่ำ โก้มักนั่งรถไปส่งพัฒน์ที่บ้านก่อน เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบนั่งรถเมล์ตอนค่ำคนเดียว แม้ว่าเขาจะต้องนั่งรถย้อนกลับบ้านอีกรอบก็ตาม
"เรานักกีฬา กลับดึกจนชินแล้ว นายแหละ ไม่ค่อยกลับดึก เราไปส่งก่อน"
หากตั้งแต่ปีสาม นี่เป็นครั้งแรกที่โก้ไปส่งเขาอีกครั้ง ความห่วงใยที่ได้รับคืน ทำให้ความเจ็บร้าวน้อยใจที่เคยรู้สึกเลือนหาย ทางเดินดูสว่างไม่เงียบเหงาเหมือนทุกวัน
"พัฒน์ ปิดเทอมไปเที่ยวเขาใหญ่กัน แล้วไปบ้านเราที่โคราชด้วย"
"ได้สิ ไปวันไหนล่ะ"
แค่คนชวนออกปากอธิพัฒน์ก็ตกลงทันที แต่พอโก้บอกวันที่จะเดินทาง พัฒน์ก็อึกอัก ท่าทางนั้นทำให้เสียงคนชวนเริ่มแข็ง
"ทำไม ไปไม่ได้เหรอ"
"ก็วันที่ไป มันตรงกับวันที่เรากลับจากค่ายระยองพอดี กรรมการนักศึกษาจัดประชุมโครงการ เราเป็นเลขาก็ต้องไปจดบันทึกการประชุม"
"กรรมการเยอะแยะ ให้คนอื่นทำแทนไม่ได้เหรอ"
"ไม่ได้หรอก อันนี้หน้าที่เรา ถ้าไม่ไป เฮียแย่เลย"
ชื่อนั้นทำให้คนฟังหน้าตึง
"เราเข้าใจแล้ว เพราะจะไปช่วยงานเฮีย นายเลยไม่ไปกับเรา"
"ไม่ใช่นะโก้ เราเป็นเลขา ไม่ว่าใครจะเป็นประธานเราก็ต้องไป ไม่ได้เกี่ยวกับเฮียเลย"
"อย่างว่า ไปกับเฮีย ประธานนักศึกษา ดูดีกว่าไปกับนักกีฬาอย่างเราอยู่แล้ว"
แม้จะเสียงแข็งประชด หากน้ำเสียงที่ปิดความผิดหวังไว้ไม่มิด ความชิดใกล้ที่พึ่งได้รับกลับมากลับกลายเป็นห่างเหิน ไม่คิดทบทวนใด ๆ พัฒน์ตัดสินใจทันที
"เอาอย่างนี้ได้ไหม พวกนายไปกันก่อน แล้ววันนั้น เราจะรีบกลับจากระยองแต่เช้า พอมาถึงกรุงเทพฯ เราจะไปหมอชิตแล้วตามไปเลย"
"นายจะตามไปยังไง เคยไปเหรอ"
"ไม่เคยหรอก แต่ไม่น่ายากนะ เอางี้นายบอกรายละเอียดไว้กับที่บ้านว่า พักที่ไหน แล้วจะให้ไปยังไง พอกลับจากระยอง เราจะโทรถาม แล้วก็ตามไปเลย"
คนตอบมั่นใจในสิ่งที่บอก หากคนฟังลังเล เขามั่นใจว่าพัฒน์ไม่รู้ว่าเขาใหญ่ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยวที่เดินทางสะดวก การตามไปคนเดียวไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ใจหนึ่งเขาก็อยากจะรอไปพร้อมกัน แต่เมื่อนึกถึงสีหน้าเพื่อนถ้ารู้ว่า เขาไปช้าเพราะรออีกฝ่าย เขาก็ไม่กล้าจะทำอย่างที่คิด ครั้นจะให้อีกฝ่ายยกเลิกการไประยองก็รู้ว่าไม่ควรทำ เขาอดโมโหตัวเองไม่ได้ที่ไม่รีบชวนอีกฝ่าย
"มันไม่ได้ตามไปง่าย ๆ นะ"
"เอาน่า เราตามไปได้"
"แน่ใจเหรอ"
"แน่สิ เราอยากไปกับนายนะ อีกอย่าง นายเคยเห็นเราผิดคำพูดเหรอ เราตามไปแน่ ๆ จะได้ไปเที่ยวบ้านนายด้วย เราสัญญา"
"โอเค งั้นเดี๋ยวเราทิ้งรายละเอียดบอกไว้ แล้วนายตามมาล่ะกัน"
โก้พยักหน้า หากเขายังไม่มั่นใจเลยว่า คนตัวเล็กจะตามไปจริง ๆ การเดินทางขึ้นเขาใหญ่ในปี 2533 ไม่ใช่เรื่องง่าย หากทำได้แต่เพียง เชื่อมั่นในคำสัญญา
บ้านพักในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่เป็นบ้านไม้ยาว มีห้องน้ำห้าหกห้องอยู่ด้านหลัง ด้านหน้าโล่งวางเตียงเรียงอยู่ทั้งสองฟาก แม้จะเจ็ดโมงเช้าแล้วแต่อากาศเย็นสบายทำให้แทบทุกคนยังคลุมโปงไม่ยอมตื่น โก้กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่เตียงในสุด เขากำลังคิดว่าวันนี้จะไปเที่ยวที่ไหนที่ใกล้พอให้กลับมาถึงที่พักทันเที่ยง ในความเงียบมีเสียงเคาะประตูดัง ตอนแรกเขานึกว่าหูฝาด แต่สักครู่ เสียงเคาะประตูก็ดังกว่าเดิม คราวนี้เขามั่นใจแล้วว่า มีคนมาเคาะประตูจริง ๆ
"วี วี เปิดประตูหน่อย ดูสิใครมาเคาะ เจ้าหน้าที่หรือเปล่า"
เขาบอกวีระที่นอนด้านนอกสุดเมื่อเห็นอีกฝ่ายตื่นแล้วเพราะเสียงเคาะ เขาคิดว่าน่าจะมีปัญหาเกิดขึ้นเจ้าหน้าที่ถึงมาเคาะเรียกแต่เช้า วีระงัวเงียลุกไปเปิดประตู
"ใครครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ"
เสียงที่ยังไม่ตื่นทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูหัวเราะ เสียงแหลมสูงที่เป็นเอกลักษณ์ดังไปทั้งบ้าน
"เราเอง พวกนายยังไม่ตื่นเหรอ"
พัฒน์เดินเขาเข้าไปในบ้าน วีระที่พึ่งตื่นหายงัวเงียทันที โก้เห็นคนที่วางแผนว่าจะไปรับมาถึงอย่างไม่คาดคิด เขาเด้งลุกจากเตียงพุ่งตรงมาหา
"พัฒน์ มายังไง ทำไมมาเช้าขนาดนี้"
"นั่นสิ ไหนโก้บอกว่า มีรถมาตอนเที่ยงไง ยังคิดอยู่ว่า ตอนนายมาจะกลับมารับทันไหม"
วีระเองก็อึ้ง หากคนพึ่งมาถึงอมยิ้มไม่ยอมตอบ แล้วเปลี่ยนเรื่องโดยการทวงถามของที่ฝากมา
"มาถึงแล้วก็แล้วกัน ว่าแต่เสื้อเราล่ะ โก้"
"หาย"
"หาย หายได้ไง"
เสียงแง้ว ๆ สูงขึ้น คนทำของหายบอกง่าย ๆ
"ก็วันที่นายเอาเสื้อมาฝาก เราวางไว้ที่โต๊ะแล้วออกไปกินข้าว พอกลับมาถุงเสื้อมันหายไปไหนไม่รู้ หายังไงก็ไม่เจอ"
"อ้าว แล้วเราจะใส่อะไรล่ะ เราไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาเลยนะ มีแต่เสื้อที่ใส่ตอนอยู่ระยอง แล้วก็ยังไม่ได้ซักเลยด้วย โอ๊ย ทำไงล่ะ"
ตากลมโตตกใจ เสียงเริ่มกังวล โก้เอามือปิดปากคนที่เสียงเริ่มสูงขึ้น
"ฟังก่อน เราเอาเสื้อเรามาเผื่อให้แล้ว นายใส่เสื้อเราก่อนล่ะกัน"
โก้ไม่สบตาคนที่ยืนงงอยู่ เขาเดินไปที่กระเป๋า หยิบเสื้อสองสามตัวยื่นให้


## ตอนที่่ 11

เพื่อนคนอื่นที่เริ่มตื่นหันมามอง แม้ในสมองเต็มไปด้วยสารพัดความคิด หากพัฒน์หยุดโวยวายรับเสื้อมา โก้ชี้เตียงฝั่งตรงข้ามเตียงที่เขานอน
"เตียงนั้นว่าง นายนอนเตียงนั้นได้เลย"
"อืม งั้นเราอาบน้ำก่อนนะ ไม่ได้อาบตั้งแต่เย็น ตัวเหม็นแย่"
"แล้วทำไมไม่อาบ"
พัฒน์หันไปขึงตามองวีระ
"ก็มันหนาวไง ถามอยู่ได้ เราไปอาบน้ำแล้ว"
พัฒนรีบวางกระเป๋าบนเตียง เขาถือเสื้อโก้กับผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำด้านใน พอปิดประตูห้องน้ำอยู่คนเดียว เขามองเสื้อในมือ เสื้อยืดสีดำค่อนข้างใหม่เนื้อหนาพอที่จะใส่บนเขาใหญ่ที่อากาศเย็น เนื้อผ้าที่ผ่านการซักทำให้รู้ว่า เป็นเสื้อที่เจ้าของเคยใส่มาก่อนแล้ว เสื้อของโก้ ความคิดของคนรับมายิ่งฟุ้งซ่านสับสน
"เสื้อเราหายจริง ๆ เหรอ"
คำถามที่เจ้าตัวก็ไม่แน่ใจว่า อยากให้คำตอบออกมาเป็นเช่นไร สามปีที่รู้จักกันมาเขามั่นใจ แม้การให้คนอื่นใส่เสื้อตนเอง อาจไม่แปลกนักสำหรับนักกีฬาชายคนอื่น แต่ไม่ใช่เรื่องปกติของโก้ คนที่ค่อนข้างถือตัว ไม่ชอบใช้ของส่วนตัวร่วมกับใคร เขาไม่เคยเห็นโก้ใช้ของร่วมกับใครเลย เขาแขวนเสื้อแล้วรีบอาบน้ำ ราวจะให้น้ำที่เย็นเยือกล้างความฟุ้งซ่านออกไปหากก็ยังอดคิดไม่ได้
"โก้ เราฝากเสื้อไปกับนายก่อนได้ไหม"
"ฝากเสื้อ"
"ก็เราต้องไประยองก่อน แล้วเราว่าพอกลับมาถึงเราจะไปหมอชิตขึ้นรถไปเขาใหญ่เลย เราก็จะฝากเสื้อที่จะใส่ที่โน่นไปกับนาย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเข้าบ้านไปเอาเสื้อใหม่"
เพื่อให้โก้มั่นใจว่า เขาจะตามไปแน่ ๆ พัฒน์จึงเอาเสื้อค่อนข้างหนาที่จะใส่ตอนอยู่บนเขาใหญ่มาฝากโก้ไว้ก่อน นอกจากไม่ต้องหอบของเยอะแล้วยังทำให้เขาตามไปง่ายขึ้น เพราะไม่ต้องกลับเข้าบ้านที่ค่อนข้างไกลเพื่อเปลี่ยนกระเป๋า โก้ก็รับฝากโดยดี หากเมื่อมาถึงแล้วโก้บอกว่า ทำเสื้อเขาหาย ตอนแรกเขากังวลปนโมโห เพราะเสื้อที่มีเป็นเสื้อค่อนข้างบางที่ใส่ตอนอยู่ระยองแล้วยังไม่ได้ซัก จะใส่ซ้ำก็...
แต่เมื่อโก้เอาเสื้อตัวเองมาให้ ความกังวลนั้นกลับกลายเป็นความยินดี เสื้อตัวเดียวแต่ทำให้ใจเต้นแรงอย่างประหลาด ในใจอดนึกถึงละครหลาย ๆ เรื่องที่เคยดูไม่ได้ เมื่อพระเอกนางเอกติดฝนอยู่ด้วยกัน แล้วพระเอกเอาเสื้อตัวเองให้นางเอกใส่ หากแต่นี่คือชีวิตจริง แม้ในใจจะแอบหวังว่า ไม่ใช่แค่เขาฟุ้งซ่านคิดไปเองฝ่ายเดียว หากอีกใจก็ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง คนอาบน้ำใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะกดความคิดทั้งหมดลงไป
อธิพัฒน์เช็ดตัวแล้วค่อย ๆ ใส่เสื้อ ทั้ง ๆ ที่เป็นเสื้อยืดธรรมดา แต่คนใส่กลับอุ่นจนหน้าร้อนผ่าว อากาศเย็นเยือกของเขาใหญ่ไม่หนาวเท่าที่คิด เขายกสองมือกอดบ่าตัวเองผ่านเสื้อ ยามปาดมือบนบ่า เขาอดคิดไม่ได้เลยว่า ราวกับถูกเจ้าของเสื้อโอบกอดไว้ ดูละครจนเพ้อไปแล้ว พัฒน์กดความคิดฟุ้งซ่านลงอีกครั้ง
"ใส่ตัวนี้ด้วย บนนี้หนาว เดี๋ยวไม่สบาย นายยิ่งขี้หนาวอยู่"
พอเดินออกมาจากห้องน้ำ โก้ก็ยื่นเสื้อกันหนาวสีขาวตัวใหญ่ให้อีก พัฒน์รับมา ดวงตาวาวคลอล้นด้วยความยินดีอย่างปิดไม่ปิด คนส่งเสื้อให้เห็นแล้วมั่นใจว่าคิดไม่ผิดเลยที่เอาเสื้อมาเผื่อ คงเพราะเสื้อสองตัวที่ใส่มันหนา หน้าคนใส่ร้อนผ่าวจนวีระที่ดูอยู่ถาม
"เป็นไรไป พัฒน์ หน้าแดงเลย"
"เปล่า อากาศเย็นไง หายใจแล้วแสบจมูกเลยหน้าแดง"
วีระหัวเราะล้อเลียน หากไม่พูดอะไรต่อ โก้เดินออกไปเพื่อบอกรถตู้ที่เช่ามาว่าจะไปไหน พัฒน์มองตามเงาหลังที่เดินไป ความคิดคงวนเวียนอยู่กับคำถามว่า การที่อีกฝ่ายเอาเสื้อตัวเองมาให้นี่ เป็นเจตนาจงใจหรือทำเสื้อที่ฝากไว้หายจริง ๆ
"แปลกจริง โก้บอกว่าทำเสื้อนายหาย แต่เราว่าเราเห็นถุงใส่เสื้อนายอยู่ในตู้กลุ่มนะ"
พัฒน์มองวีระ ตาใสวาวราวกับคาดหวังให้สิ่งที่ได้ยินเป็นความจริง
"ไว้กลับกลุ่มค่อยไปดูอีกทีล่ะกัน ว่าแต่ วันนี้จะไปไหนกัน"
"เอ ไม่แน่ใจ โก้เป็นคนจัดโปรแกรม เดินมานั่นแล้ว โก้วันนี้จะไปไหน"
"น้ำตกเหวนรก นายปลุกคนอื่นให้ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวจะได้กินข้าวแล้วไปกัน"
วีระเริ่มปลุกเพื่อนที่ยังไม่ยอมลุกจากเตียง พัฒน์นั่งรอบนเตียง โก้เดินมานั่งข้าง ๆ แล้วทำหน้านิ่งมองด้วยตาดุ ๆ แต่ไม่พูดจนคนถูกมองชักหายใจไม่ค่อยสะดวก
"มีอะไรหรือเปล่า โก้"
"นายมายังไงเช้าขนาดนี้"
เสียงเรียบ ทำให้คนพึ่งมาถึงย่นคอ พอเสมองทางอื่นเสียงเข้มยิ่งคาดคั้น
"เราถามว่า นายมายังไง"
"ก็นั่งรถมาไง ใครจะเดินมาล่ะ"
"โก้ วันนี้จะไปไหน"
เพื่อนที่เดินออกมาจากห้องน้ำถามขัด พัฒน์หันไปยิ้มหวานที่สุดให้คนที่มา จนคนได้รับงงว่า เกิดอะไรขึ้น พัฒน์รีบตอบ
"โก้บอกจะไปน้ำตกเหวนรกล่ะ ใช่ไหม เออ...เราไปช่วยวีปลุกคนอื่นก่อนนะ จะได้ไม่สาย"
พัฒน์รีบลุกไปปลุกเพื่อนที่ยังนอนอยู่ โก้มองตามเห็นคนตัวเล็กแอบถอนใจโล่งอก เขารอจนอีกฝ่ายมองมา เขาชี้นิ้วเป็นสัญญาณให้รู้ว่า อย่าคิดว่าหลบพ้น ยังไงเขาก็ต้องรู้คำตอบให้ได้
ทางลาดลงเขาถูกเจาะแต่งเป็นบันไดทอดยาวลงไปถึงน้ำตกด้านล่าง น้ำช่วงฤดูหนาวเย็นจัด แค่แช่มือลงไปคนจุ่มก็ร้องคราง
"อู๊ย เย็นชะมัด"
"ขี้หนาวก็ยังจะจุ่มมือลงไปอีก"
"ก็อยากรู้นี่ เย็นแค่ไหน น้ำใสจริง ไม่รู้มีปลาไหม"
"ถ้ามีก็อยู่ตรงน้ำลึกโน่น ว่าแต่มีใครอยากเล่นน้ำไหม"
โก้ถาม เพราะอากาศเย็นทุกคนจึงส่ายหน้า ทั้งกลุ่มแยกย้ายเดินเล่นนั่งเล่นอยู่บริเวณรอบ ๆ หามุมถ่ายรูปเป็นที่ระลึก ยิ่งตามโขดหินที่มีน้ำตกไหลมาเป็นฉากหลังยิ่งเป็นจุดรวมตัว
พัฒน์มองไปทางต้นน้ำที่ไหลมา สองข้างลำธารเป็นป่าค่อนข้างทึบ เขาเดินเลียบทางน้ำขึ้นไปจนเกือบจะแยกออกมาจากกลุ่ม โก้ที่มองอยู่รีบตะโกนเรียก
"พัฒน์ อย่าเข้าไปลึก อันตราย"
คนถูกเรียกหันกลับมายิ้มแหย ๆ แล้วกลับมารวมกลุ่ม เสียงคนบอกยิ่งเข้ม
"เดินเข้าไปทำไม อันตราย"
"เราอยากรู้ไงว่า ในนั้นมีอะไรหรือเปล่า"
"มาเที่ยวป่าอย่าแยกกลุ่ม เดี๋ยวก็หลงหรอก"
"ถ้าพัฒน์หลงนายก็ไปตามสิ จะได้เหมือนละครไง พระเอกนางเอกหลงป่า เผื่อจะมีฝนตกแล้วเจอกระท่อมกลางป่า"
เพื่อนที่มาด้วยล้อเลียน พัฒน์ทำหน้านิ่งเหมือนไม่ได้ยิน โก้หันไปบอกคนพูด
"ดูละครมากไปแล้ว บอกก่อน ใครแยกไปแล้วหลงไม่ไปตามทั้งนั้นแหละ"
คนได้คำตอบทำหน้าล้อเลียน พัฒน์มองโก้ที่เดินไปอีกทาง แม้จะเริ่มชินกับเวลาที่เพื่อนล้อแล้วโก้จะตอบให้รู้ว่า ไม่ได้ใส่ใจตัวเขาเลย หากแต่ทุกครั้งที่ได้ยินก็ยังอดน้อยใจไม่ได้สักที
เมื่อตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนทั้งกลุ่มอีกครั้ง ตลอดทั้งวันโก้จึงเดินห่างจากพัฒน์ไม่เข้ามาคุยด้วยอีก ขึ้นรถก็นั่งคนละแถว ยิ่งตอนรวมตัวถ่ายรูปหมู่ โก้จะรอให้พัฒน์เข้าไปในกลุ่มก่อนแล้วไปยืนอยู่อีกฝั่ง จึงไม่มีรูปไหนเลยที่ทั้งคู่ยืนคู่กัน ทุกรูปเขากับพัฒน์จะยืนคนละด้านเสมอ
"นายเป็นอะไร วี มาเดินติดกับเราอยู่ได้"
อธิพัฒน์บ่น เพราะทั้งวัน วีระแทบจะเรียกได้ว่าอยู่ประกบติดกับตนเองตลอด ไม่ว่าจะเดินไปไหน วีระต้องมาอยู่ข้าง ๆ พอเห็นสีหน้าชักหงุดหงิดวีระก็บอก
"มีคนสั่งให้เราคอยดูนาย ห้ามปล่อยนายไว้คนเดียว"
"ใครสั่ง"
วีระพูดเหมือนไม่ตั้งใจบอก หากกลับมุ่งมั่นจริงจังที่จะสื่อให้รู้
"จะใครสั่ง ก็โก้น่ะสิ โก้บอกให้เราคอยดูนายไว้ เขาว่านายชอบเดินแยกตัวไปโน่นมานี่ ปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้ ยิ่งเฟอะ ๆ ฟะ ๆ อยู่"
ประโยคแรกทำให้หัวใจคนฟังพองโต หากประโยคหลังทำให้อดมองค้อนคนที่ยืนห่างไปไม่ได้
"อยู่นี่เอง มานั่งทำอะไรคนเดียว"
หลังกินข้าวเย็น เพื่อน ๆ ตั้งวงเล่นไพ่ พัฒน์ไม่อยากร่วมวง แล้วก็รู้สึกว่า มีคนบางคนรอเค้นคำตอบอยู่ เขาจึงหลบลงมาเดินเล่นรอบ ๆ บ้าน จนเห็นบริเวณข้างสระน้ำสวยสงบ เลยนั่งเล่นผ่อนคลาย ตั้งใจว่า อีกสักพักค่อยกลับไปนอน ยิ่งถ้าไปถึงแล้วใครบางคนหลับไปเลยได้ยิ่งดี
โก้มองหาแล้วไม่เห็นพัฒน์อยู่ในบ้าน เมื่อเห็นเพื่อน ๆ สนใจแต่เรื่องได้เสียในวงไพ่ เขาจึงชวนวีระให้ออกมาตาม จนเห็นอีกฝ่ายนั่งอยู่ริมหนองน้ำคนเดียว คนที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้าหันมายิ้มให้แล้วชี้ไปที่ท้องฟ้า คืนนี้เดือนแรมฟ้าโปร่งทำให้เห็นดาวระยิบระยับเต็มผืนฟ้า
"เราออกมานั่งเล่นน่ะ ฟ้าสวยนะ ดาวเต็มฟ้าเลย มานั่งดูด้วยกันไหม"
โก้นั่งลงข้าง ๆ หน้าตาเขาจริงจังไม่ยิ้มตอบจนคนนั่งอยู่ก่อนใจฝ่อ พอรู้ตัวอยู่ว่า อีกฝ่ายยังคงติดใจเรื่องที่เขามาถึงตั้งแต่เช้า ยิ่งทบทวนวีรกรรมที่รีบตามมาเมื่อวาน พัฒน์ก็ยิ่งคิดว่า ไม่น่าเล่าให้ฟังแน่ ๆ วีระมองท่าทางหวาด ๆ ของคนตัวเล็กอย่างขำ ๆ ค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าญาติตัวเองต้องคิดว่าโก้เป็นคนพิเศษแน่ ๆ ถึงมีอาการแบบนี้ แม้จะอยากรู้เหมือนกันว่า ทำไมอีกฝ่ายถึงได้มาถึงเช้าขนาดนั้น แต่ก็คิดว่า ตอนนี้น่าจะเป็นโอกาสที่ทั้งสองคนจะได้อยู่กันลำพัง เอาเหอะ...ให้โก้ซักก่อนก่อน แล้วเขาค่อยมาถามทีหลังดีกว่า หากพอจะเดินกลับพัฒน์ก็รีบบอก
"ไปไหนล่ะ วี นั่งด้วยกันก่อนสิ"
"ไม่ล่ะ เห็นโก้บอกมีเรื่องจะมาถามนายนี่ คุยกันสองคนนั่นแหละ"
คำบอกทำให้คนฟังชักหายใจไม่คล่อง พอเหลือบมองหน้านิ่ง ๆ ของคนนั่งอยู่ด้วยเขาก็รีบบอก
"งั้นเรากลับด้วยดีกว่า เดี๋ยวมีใครมาตามอีก"
โก้กดบ่าพัฒน์ไม่ให้ลุกขึ้น วีระรีบบอก
"ไม่มีใครมาตามหรอก เล่นป็อกเด้งกินเงินกันแบบนี้ ถ้ามีคนลงเล่นด้วย เป็นได้เล่นทั้งคืนไม่สนใจอะไรเลย เดี๋ยวเรากลับไปแล้วเล่นกับพวกนั้นเอง นายสองคนจะได้คุยกันสะดวก ๆ"
ประโยคท้ายกินนัย วีระมองพัฒน์แล้วทำมือปาดคอล้อเลียนก่อนเดินกลับไป พอมองหน้าคนที่ครั้งนี้ไม่ยิ้มเลย พัฒน์ก็ใจฝ่อเขาปั้นยิ้มหวานสุดชีวิตให้โก้ หากคนนั่งด้วยยิ่งหน้าตึงไม่ยิ้มตอบ คนยิ้มหน้าแหยทำไม่รู้ไม่ชี้มองดาว คนมีคำถามจ้องเขม็ง สายตานั้นเข้มขึงบอกให้รู้ว่า ต้องการคำตอบ
"ตอนนี้บอกเราได้หรือยังว่า นายมายังไง เช้าขนาดนั้น"
"ก็มีรถมาส่งหน้าที่พักไง"
คนมาตอนเช้าตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป หากไม่ยอมสบตาด้วย คนถามรู้ทันว่าอีกฝ่ายต้องการเลี่ยงไม่ตอบ เสียงเข้มจึงซักลงไปในรายละเอียด
"รถอะไรมาส่ง เช้าขนาดนั้น"
"ก็รถส่งของไง"
"พัฒน์"
เสียงเรียกนั้นบอกให้รู้ว่า คนพูดโกรธจริง ๆ แล้ว พัฒน์เหลือบมองก่อนค่อย ๆ ตอบ
"มันมีรถขึ้นมาส่งของ เราเลยติดรถเขามา"
"รถส่งของอะไร มันมีรถขึ้นเขาใหญ่วันละเที่ยว ออกจากกรุงเทพฯ แปดโมง มาถึงนี่เที่ยง เราก็บอกที่บ้านไว้แล้วว่า ให้บอกนายให้ตามมาตอนเช้า แล้วเราจะไปรับตรงที่จอดรถตอนเที่ยง แต่นี่นายมาถึงแต่เช้าเลย นายมายังไง"
เมื่อเห็นคนตัวเล็กยังอึกอักเหมือนหาวิธีเลี่ยง โก้ที่รู้ดีว่าจะจัดการยังไงจึงบอก
"ก็ได้ ถ้านายไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก ที่ถามเพราะเราเป็นห่วงว่า นายมาเช้าขนาดนี้ได้ไง ถ้านายคิดว่าเป็นห่วงนี่ เรายุ่ง เราไม่ถามก็ได้ ต่อไปนายจะทำอะไรเราก็จะไม่ยุ่ง"
"ไม่ใช่อย่างนั้น โก้ แต่...แต่ถ้าเล่าแล้วอย่าโกรธนะ"
"แสดงว่า มันน่าโกรธใช่ไหม ถ้าเล่ามาดี ๆ จะไม่โกรธ"
คนตามมาแอบถอนใจ แม้ท่าทางพร้อมถอยห่างถ้าอีกฝ่ายโกรธแต่ก็ค่อย ๆ เล่าออกมา
"คนที่บ้านนายบอกแล้วว่า ให้ตามมาตอนเช้า แต่เราไม่อยากรอ เมื่อวานเราเลยไปถามที่หมอชิตว่าจะมาเขาใหญ่ได้ยังไง เขาบอกว่า ให้นั่งรถมาลงปากช่องก่อน แล้วหารถจากปากช่องขึ้นเขาใหญ่อีกที เราก็นั่งรถมาปากช่องแล้วต่อรถขึ้นมา แค่นี้เอง"
คนเล่าพยายามพูดเหมือนเป็นเรื่องการเดินทางธรรมดาทั่วไป แต่คนฟังไม่ละเลยรายละเอียดที่ถูกเล่าข้ามไป
"ไม่แค่นี้ นายมาจากระยองนี่ แล้วนายออกจากกรุงเทพกี่โมง"
"ก็ออกตอนบ่าย ๆ"
"บ่ายน่ะ บ่ายกี่โมง แล้วมาถึงกี่โมง"
คนรอคำตอบขึงตา คนตามมาดึงหญ้ามาพันนิ้วไปมา เสียงอ่อยเบาหวิว
"ก็ออก ออกตอนหกโมงเย็น มาถึงปากช่องสามทุ่ม"
"สามทุ่ม"
คนได้คำตอบตกใจ คนเล่าย่นคอยิ่งเห็นสายตาที่มองมาราวจะขย้ำ คนที่เมื่อวานใจกล้าตามมาโดยไม่รู้จักทางเลยสักนิดยิ่งไม่กล้าสบตา เขารู้สึกว่าความกล้าที่มีทั้งหมดในชีวิตถูกใช้ไปเมื่อคืนนี้แล้ว
"ไหนบอกว่าจะไม่โกรธไง"
พัฒน์ชำเลืองดูหน้าที่โมโหจัดแล้วทำท่าจะลุก หากคนตัวโตกว่ากดบ่าไว้ไม่ให้ไปไหน ถ้าเป็นปกติเขาคงสะบัดตัวลุกหนีไปแล้ว แต่พอเห็นอาการคนข้างตัวก็ไม่กล้าขยับหนี
"ยังไม่ต้องไปไหน เล่ามาให้หมดเลยนะ นายขึ้นมายังไง กลางคืนมันไม่มีรถนี่ แล้วเมื่อคืนนายนอนที่ไหน เล่าตั้งแต่มาถึงปากช่องเลย ถ้าไม่เล่าให้หมด คราวนี้เราโกรธจริง ๆ ด้วย"
เพราะทั้งโมโหทั้งเป็นห่วง เสียงดังจึงเข้มดุดันรัวคำถามเป็นชุด คนโดนถามหน้ายิ่งแหย แต่พอย้อนนึกไป เจ้าตัวยังตกใจว่า ทำไมถึงกล้าตามมาคนเดียวตอนค่ำแบบนั้น
ตอนคนที่บ้านโก้บอกว่า ให้ตามไปพรุ่งนี้แปดโมง แล้วโก้จะไปรับที่ท่ารถ ไม่รู้เพราะไม่อยากให้คนที่ไปก่อนรอหรืออยากเจออีกฝ่ายเร็ว ๆ เขาก็ตัดสินใจซื้อตั๋วมาปากช่องเลย คิดว่าจะสามารถหารถขึ้นเขาใหญ่ได้ตลอดเวลา โดยไม่รู้เลยว่า เมื่อมาถึงตอนสามทุ่ม ด้านนอกของท่ารถมืดสนิท มีเพิงขายอาหารเปิดอยู่ร้านเดียว คนตัวเล็กกำลังคิดว่าจะเล่ายังไงดี คนถามย้ำเสียงเข้ม
"เล่ามาให้หมดเลยนะ มาถึงปากช่องแล้ว"
ความอ่อนเยาว์นิรันกาล แลกด้วยความดายเดียวชั่วชีวิต 
ผู้ครองมณีไม่อาจมีรัก
หากมอบหัวใจให้ใคร ชีวิตคือสิ่งที่ต้องสังเวย
รักครั้งแรก จากลาเมื่อไร้ความกล้าเป็นตัวตน
สามสิบปีผ่านไป
รักครั้งใหม่ หล่อเลี้ยงหัวใจให้กลับคืนชีวิต
แต่เขากับผู้เคยเป็นทีรัก กลับร่วมสายเลือด
ทัณฑ์แห่งคำสาปคงตามติด