ความเสียใจแก้ไขด้วยระบบ
ravissara
## เรื่องย่อ ความเสียใจแก้ไขด้วยระบบ 

เรื่องย่อ
ในตอนที่คิดว่าตนเองตายไปแล้ว ซีก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในโลกนิยาย
เป็นหลี่ซีหลินนางร้ายที่กำลังจะเจอชะตากรรมสุดอนาถ
เธอจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อพาตัวเองและครอบครัวเจ้าของร่างรอดไปให้ได้
โชคดีที่มีระบบแก้ไขความเสียใจ มอบภารกิจให้เธอได้ช่วยเหลือผู้คนและได้รับคะแนนเป็นการตอบแทน
ซีตัดสินใจจะใช้ทุกความพยายามที่มี
เก็บสะสมคะแนนให้มากพอเพื่อกลับไปช่วยเหลือครอบครัวในโลกเดิม


## บทที่ 1 เข้าสู่โลกนิยาย

เหมือนจู่ๆภาพก็ตัดฉาก นาทีก่อนเธอกำลังนอนหายใจรวยรินมองภาพคนในครอบครัวถูกฆ่าตายไปทีละคน เสียงปืนดังปังทีละนัดพร้อมเลือดของคนที่เธอรักไหลเจิ่งนอง บาดแผลของเธอเองก็สาหัส เธอถูกยิงเป็นคนแรกและถูกยิงเข้าจุดสำคัญหลายนัด บาดแผลมากมายเสียจนเธอไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป ในหัวใจมีแต่ความโกรธ ความกลัวและความเป็นห่วงคนในครอบครัว แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่นอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้นมองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง
เธอน่าจะตายลงทั้งๆที่ตายังเปิดอยู่อยู่อย่างนั้น
ด้วยความรู้สึกติดค้างมากมาย ยังไม่ทันได้ครุ่นคิดถึงโลกหลังความตาย หรือเข้าใจว่าเมื่อตายไปแล้วจะเป็นอย่างไร เมื่อเธอตายวินาทีต่อมาความหนาวเย็นก็จู่โจมเข้าสู่ร่าง เธอถูกผลักล้มลงบนพื้นและเหมือนถูกน้ำเย็นๆสาดรดตัว
หญิงสาวลืมตาขึ้นอีกครั้ง หยดน้ำไหลจากศีรษะ ผ่านหน้าผากที่ก้มอยู่ของเธอร่วงลงบนพื้นหญ้าที่เธอนั่งกองอยู่
เมื่อครู่เธอถูกปืนยิงจนตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงถูกสาดน้ำใส่อีกล่ะ แล้วเธอมาอยู่ที่สนามหญ้าได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเธอตายที่หน้าประตูบ้านเหรอ พื้นบ้านของเธอเป็นพื้นกระเบื้อง ไม่ใช่หญ้าสีเขียวแบบนี้
หญิงสาวพยายามปรับสายตาให้มองภาพต่างๆให้ชัด ค่อยๆเงยหน้าหันมองสิ่งรอบตัว
สิ่งที่เธอเห็นต่อมานอกจากพื้นหญ้า ก็คือพื้นหินปูทางเดินในสนาม รอบๆข้างนี้มีพุ่มไม้และต้นไม้ดอกไม้ประดับเริ่มผลิดอกงดงาม อากาศค่อนข้างหนาวเย็น แต่เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ดูจะมีน้อยชิ้นเกินไปไม่เหมาะกับสภาพอากาศนัก ทั้งยังถูกน้ำจากไหนไม่รู้สาดใส่อีกทำให้ทั้งเปียกและโป๊
เธอดึงเสื้อเกาะอกที่ถูกน้ำสาดใส่จนชุ่มเริ่มไถลลงจนร่องอกโผล่ ขึ้นมาปกปิดร่างกายเอาไว้ พยายามทำให้ความโป๊ลดน้อยลงเท่าที่พอจะทำได้
ระหว่างนั้น เสียงด่าทอของผู้คนหลายเพศหลายวัยก็ดังขึ้นไม่หยุด เหมือนคนที่พวกเขากำลังช่วยกันก่นด่าก็คือเธอ
หญิงสาวเงยหน้ามองตรงไปตามจุดกำเนิดเสียงที่ใกล้ที่สุด
ถัดไปไม่ไกลจากเธอนัก รองเท้าหนังสีดำของผู้ชาย และรองเท้าส้นสูงสีขาวของผู้หญิงคู่หนึ่งหันไปปลายเท้ามาทางเธอ เมื่อไล่สายตามองขึ้นไป ก็พบชายหญิงหน้าตาดีในชุดราตรีสองคนยืนอยู่ตรงนั้น ผู้ชายตัวสูงใส่สูทสีเทา หญิงสาวอายุน้อยน่าจะราวๆยี่สิบปี ใบหน้าอ่อนหวานดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาในชุดราตรีสีขาวพร้อมมงกุฎและสร้อยเพชร ดูราคาแพงไปทั้งตัว ฝ่ายชายกอดประคองหญิงสาวเอาไว้อย่างหวงแหน พร้อมกับส่งสายตาจงเกลียดจงชังมาทางเธอ
เธอ ที่ถูกเขาส่งสายตาเกลียดชังมาให้มึนงงสับสนกับสิ่งที่พบเห็นเป็นอย่างมาก
รอบๆตัวเธอนอกจากหญิงชายหน้าตาดีสองคนนี้แล้วก็ มีหญิงวัยกลางคนสองคน และชายในชุดสูทสีดำเหมือนเป็นบอดีการ์ดมืออาชีพอีกราวๆหกเจ็ดคน
กวาดสายตามองไปรอบตัว พบว่าที่นี่คือสนามหญ้าในสวนที่กว้างขวาง มีการตกแต่งด้วยพันธุ์ไม้ดอกไม้พร้อมเปิดไฟประดับอย่างสวยงาม เธอตายเวลาบ่ายโมง แต่ที่นี่กลับเป็นเวลากลางคืนที่ท้องฟ้ามืดแล้ว ไม่ใช่สถานที่ที่เธอเคยเห็นหรือเคยไปมาก่อน
ที่นี่ ไม่ใช่บ้านของเธอที่ไอ้ฆาตกรนั้นบุกเข้ามา และคนที่อยู่รอบตัวเธอพวกนี้ก็ไม่มีใครที่เธอรู้จักเลยสักคน!!
ตอนที่หญิงสาวกำลังสับสนกับสิ่งที่พบเจออย่างปุบปับ ภาพเหตุการณ์และความทรงจำต่างๆก็เหมือนถูกสาดเทเข้ามาอย่างอัตโนมัติ!
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่กลับเหมือนนานหลายปีราวกับเธอได้พบเจอประสบการณ์ในความทรงจำเหล่านั้นด้วยตัวเอง
แล้วเธอก็เข้าใจในที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้น
หลี่ซีหลิน เธอชื่อ….ไม่ใช่สิ เจ้าของร่างนี้ชื่อ หลี่ซีหลิน เป็นหญิงสาวอายุสิบเก้าปี ประชาชนประเทศZ ส่วนตัวเธอที่มาอาศัยร่างนี้ชื่อซี เธอเป็นหญิงสาวอายุสิบเก้าปีจากประเทศT ที่พึ่งถูกฆ่าตาย
ไม่ทราบด้วยเหตุอะไร แต่จู่ๆเธอก็มาอยู่ในร่างนี้
ซีหรือซีหลิน พยายามปรับสติที่ทั้งตกใจทั้งสับสนให้เข้าที่ ระหว่างนั้นเธอก็พบว่าตัวเองฟังคำพูดของผู้ชายและหญิงวัยกลางคนที่ด่าทอเธอออกแล้ว มันไม่ใช่ภาษาประเทศT แต่เป็นภาษาของประเทศZ ความทรงจำที่เปิดเข้ามาอัตโนมัติเมื่อครู่คงให้ความทรงจำด้านภาษามาด้วย
"ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่า คนที่ผมรัก คือเยว่ซินคนเดียวเท่านั้น เรื่องระหว่างคุณกับผมมันจบไปแล้ว เลิกมาวุ่นวายกับพวกเราสักที!!"
"ไม่มองดูสภาพตัวเองบ้าง แต่งตัวไม่ต่างจากอีตัว ฐานะทางบ้านก็ล่มจมล้มละลายไปแล้ว ยังคิดกล้าอาจเอื้อมตระกูลเหอของเราอีกงั้นเหรอ"
"เรื่องที่ตระกูลหลี่ล้มละลาย หรือที่คุณชายเหอเลิกกับคุณหนู ไม่เกี่ยวอะไรกับเยว่ซินลูกของน้าเลยนะคะ น้าขอร้องคุณหนูซีหลิน ได้โปรดหยุดรังแกเยว่ซินของเราสักที"
"ผู้หญิงจิตใจเลวทราม ทำเรื่องชั่วร้ายเอาไว้สารพัด ยังคิดว่าคนฉลาดอย่างยี่หานลูกชายของฉันจะตาต่ำกลับไปคบกับเธองั้นเหรอ!!"
พวกเขาพูดจาว่าร้ายเธอไปอีกมากมายหลายประโยค คำพูดแต่ละคำทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ ประโยคพวกนี้ทำไมรู้สึกคุ้นเคย เป็นความทรงจำของหลี่ซีหลินงั้นเหรอ? หลี่ซีหลินเคยเจอเรื่องพวกนี้มาก่อนหรือเปล่า?
ไม่นะ นี่เป็นความทรงจำของเธอนี่นา คำพูดพวกนี้เธอพึ่งเห็นมันเมื่อคืน!!
ใช่แล้ว เมื่อคืนเธออ่านนิยายออนไลน์ที่วางขายในรูปแบบebook ชื่อเรื่องจักรพรรดินีภาพยนตร์ภรรยาสุดที่รักของสามีแห่งชาติ เป็นเรื่องที่นางเอกกลับชาติมาเกิดใหม่ และใช้ความทรงจำในชาติก่อนมาชิงความได้เปรียบ ฉกชิงความรัก ความสุข ผลประโยชน์ และความสำเร็จไปจากคนรอบตัว
หลี่ซีหลิน เจ้าของร่างที่เธอมาอาศัยอยู่นี้ คือนางร้ายลำดับที่สองหรือสามในนิยาย เป็นอดีตเพื่อนสนิทของ เหลียงเยว่ซิน นางเอกของเรื่อง ส่วนผู้ชายที่ยืนด่าว่าเธออยู่นี้คือเหอยี่หาน พระเอกของนิยาย อดีตคู่หมั้นของหลี่ซีหลินที่ชื่นชอบในความอ่อนโยนแสนดีของนางเอกเหลียงเยว่ซิน จนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอในสถานการณ์ต่างๆ ระหว่างที่สานความสัมพันธ์กันก็พบว่าคู่หมั้นของตัวเอง หลี่ซีหลินไม่เข้าตา อยากเลิกราแต่เพราะธุรกิจของตระกูลมีความเกี่ยวพันกัน เขาจึงวางแผนลับหลังจนทำให้ตระกูลหลี่ล้มละลาย จากนั้นก็เลิกรากับหลี่ซีหลินได้เป็นผลสำเร็จ ท่ามกลางการสนับสนุนของ หวางจื่อเชี่ยน มารดาของนางเอกเยว่ซิน ซึ่งเคยทำงานเป็นพนักงานในบริษัทตระกูลหลี่ และมารดาของเขาคุณนายเซี่ยหลิว เจ้าของประโยคที่ด่าซีหลินว่าแต่งตัวเหมือนอีตัว
ซีหลินก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง ตอนนี้เธอใส่ชุดเดรสเกาะอกสีม่วงโชว์สะดือ กระโปรงสั้นลายกราฟิกสีดำม่วงความยาวประมาณหนึ่งคืบ เนื้อตัวเปียกชุ่ม มีอ่างน้ำที่ใช้เลี้ยงปลาประดับสวนตกแตกอยู่ข้างตัว จากความทรงจำของร่างนี้เหมือนกับว่านาทีก่อน คุณนายเซี่ยหลิว พึ่งสั่งให้บอดีการ์ดยกอ่างนี้มาสาดน้ำใส่เธอ
ขณะนี้เธอน่าจะอยู่ในฉากงานวันเกิดของนางเอกเหลียงเยว่ซิน ที่ซีหลินมาตามทวงคนรักคืน เธอได้รับการยุยงจากนางร้ายคนหนึ่งในนิยายเรื่องนี้ ที่เธอคิดว่าเป็นเพื่อนที่หวังดีให้มาก่อเรื่องในงานวันเกิดของเยว่ซิน ส่วนการแต่งตัวก็เชื่อคำยั่วยุว่าควรแต่งตัวให้สวยเซ็กซี่ตรงข้ามกับเยว่ซินให้มากที่สุด เพื่อทำให้เหอยี่หานเสียดาย
ปรากฏว่าเมื่อมาถึงสถานที่จัดงานซึ่งเป็นโรงแรมบนเขาแห่งหนึ่ง ยังไม่ทันได้เข้าไปในสถานที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดด้วยซ้ำ เธอก็เจอกับเหลียงเยว่ซินเข้าเสียก่อน
เมื่อไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย เหลียงเยว่ซิน ซึ่งเป็นนางเอกสายร้าย ย่อมเผยธาตุแท้ใช้คำพูดถากถางนางร้ายขี้แพ้อย่างหลี่ซีหลินอย่างเจ็บแสบ หลี่ซีหลินทนไม่ไหวจึงโต้ตอบเกิดการทะเลาะเบาะแว้งกัน
เหอยี่หาน คุณนายเซี่ยหลิวและหวางจื่อเชี่ยน มารดาของเหลียงเยว่ซิน ก็มาเห็นเหตุการณ์และเข้ามาช่วยนางเอกเอาไว้ หลี่ซีหลินถูกผลักล้มลงบนพื้นหญ้าและถูกสาดน้ำใส่
เมื่อทบทวนเนื้อหาว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ซีก็นิ่งอึ้งไปด้วยความหวาดกลัว
ในนิยายที่เธออ่านเมื่อคืน หลังจากถูกสาดน้ำใส่และด่าทอ พระเอกก็สั่งให้บอดีการ์ดลากตัวเธอออกไป หลี่ซีหลินถูกทิ้งไว้นอกโรงแรมซึ่งอยู่บนเขา ห่างไกลความเจริญ โทรศัพท์และกระเป๋าของเธอตกอยู่ในสนามที่มีเรื่องเมื่อครู่ พวกบอดีการ์ดไม่ได้นำมันออกมาด้วย เธอพยายามกลับเข้าไปเอาของก็โดน พนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงแรมกันเอาไว้  ยืนรออยู่นานไม่รู้จะทำอย่างไรจึงตัดสินใจเดินกลับ แต่เพราะหนทางที่เปลี่ยวร้าง สุดท้ายมีแก๊งวัยรุ่นขับรถผ่านทางมาเห็นเธอแต่งตัวเซ็กซี่ยั่วยวน พวกมันจึงลากเธอไปข่มขืน
หลี่ซีหลินพาร่างกายบอบช้ำกลับบ้านก็พบว่าพี่ชายถูกแก๊งทวงหนี้นอกระบบ มาทวงเงินถูกหักขาทุบกระดูกสันหลังจนพิการ มารดาของเธอเสียใจจนหัวใจวาย เสียชีวิต ส่วนบิดาที่เส้นเลือดในสมองแตกกลายเป็นอัมพาตครึ่งซีกตั้งแต่ตอนที่บริษัทล้มละลาย ทราบข่าวก็อาการทรุดหนักกลายเป็นอัมพาตทั้งตัวเคลื่อนไหวได้แค่ศีรษะเท่านั้น ทั้งถูกข่มขืนจนสภาพจิตใจย่ำแย่ เธอต้องมาแบกรับค่างานศพมารดา ค่าดูแลพี่ชายและบิดาที่เป็นอัมพาตสองคน ทุกสิ่งรุมเร้าเข้ามาหาหลี่ซีหลินเพียงคนเดียว
หลี่ซีหลินหมดสิ้นหนทาง สุดท้ายต้องไปประกอบอาชีพขายบริการเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว คำบรรยายบอกว่าเธอกลายเป็นโสเภณีทำงานบาร์ ถูกลูกค้าจิตวิปริตทรมานทุบตีจนตาย เป็นการปิดฉากตัวร้ายในนิยายเรื่องนี้ของเธอ
แม้จะยังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ซีก็พยายามรวบรวมสติ ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอได้พลัดหลงเข้ามาอยู่ในนิยายจริงหรือไม่ เธอในโลกก่อนตายไปแล้ว หรือว่ายังไง จะสามารถกลับไปได้ไหม เรื่องทั้งหมดก็ละเอาไว้ก่อน ตอนนี้เธอต้องจัดการสถานการณ์เร่งด่วนที่กำลังจะเกิดขึ้น  เธอไม่อยากถูกข่มขืนและไม่อยากให้คนในครอบครัวเจ้าของร่างต้องพบเจอโศกนาฏกรรมพวกนั้น
แม้ซีจะเป็นแค่คนที่มาอาศัยร่างคนอื่น แต่เธอก็ไม่ได้เป็นวิญญาณร้ายอกตัญญูที่จะมองเห็นครอบครัวเจ้าของร่างต้องล่มสลายโดยที่ไม่ทำอะไรเลย และตอนนี้เธอมีความทรงจำเจ้าของร่างปะปนอยู่ ในความรู้สึกที่ยังสับสนตอนนี้เธอก็รู้สึกเหมือนว่าครอบครัวตระกูลหลี่ก็เป็นครอบครัวของตัวเองเหมือนกัน ประสบการที่เจ้าของร่างพบเจอมาก็เหมือนเธอได้ประสบมันมาด้วยพร้อมกัน หญิงสาวไม่แน่ใจอะไรนัก แต่เธอตัดสินใจแล้วว่าจะช่วยทั้งตัวเองและครอบครัวตระกูลหลี่ให้พ้นจากหายนะที่กำหนดไว้ในหนังสือ!
ยังดีที่เหตุการณ์เหล่านี้ยังไม่เกิดขึ้น เธอยังพอมีโอกาสแก้ไขมัน!!
หญิงสาวสูดหายใจเข้าปอด รวบรวมพลังใจ ใช้มือปาดน้ำที่หยดติ๋งๆบนใบหน้าออกพอให้ไม่รบกวนสายตา
ลุกขึ้นยืนตัวตรงและพยายามจัดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มและค่อนข้างโป๊ให้เข้าที่ให้มากที่สุด อากาศหนาวจนขาสั่นแต่เธอก็ต้องพยายามทำหน้ามั่นใจเข้าไว้ แม้จะแอบบ่นเจ้าของร่างในใจ อยากแต่งตัวเซ็กซี่ก็แต่งไป แต่ทำไมไม่เลือกชุดที่มันกันหนาวได้ด้วย!
"ผมขอบอกคุณเป็นครั้งสุดท้าย เลิกยุ่งกับพวกเรา แล้วไสหัวไปซะ!!"
ซีหลินไม่ได้ตั้งใจฟังคำพูดของเหอยี่หานมากนัก เธอกวาดสายตาไปรอบๆสนามอยู่สักพัก จึงพบว่ากระเป๋าสะพายสีม่วงของตนตกอยู่ใต้พุ่มไม้พุ่มหนึ่ง เธอรีบไปหยิบมันขึ้น เช็กดูข้างใน พบว่ามีโทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์อยู่ครบก็เบาใจ มีโทรศัพท์แล้วก็สามารถใช้มันโทรสั่งให้รถมารับได้ อาจจะช่วยหลีกเลี่ยงแก๊งวัยรุ่นนั่นไปได้
แต่ก็ยังไม่แน่นอน
"หน้าด้านไร้ยางอาย คนเค้าไล่ขนาดนี้ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ได้ เธอไม่สะอิดสะเอียนตัวเองบ้างเหรอ" คุณนายเซี่ยหลิว เห็นซีหลินทำสีหน้าเหมือนไม่รู้สึกรู้สาก็รู้สึกโกรธมาก
"คุณป้าคะ อย่าว่าไซซีอย่างนั้นเลย ทุกอย่างมันเป็นความผิดของหนูคนเดียว" เสียงไพเราะอ่อนหวานของนางเอกเหลียงเยว่ซินดังขึ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำ บีบคั้นน้ำตาออกมาได้สองหยด อย่างน่าสงสาร
"เป็นความผิดของหนูที่ห้ามใจตัวเองไม่ไหว หลงรักยี่หานไป ทำให้ไซซีต้องเจ็บปวด"
"คุณรักผมจะเป็นความผิดได้ยังไง ในเมื่อผมรักคุณ พวกเรารักกัน คนที่ควรรู้สึกผิดรู้สึกละอายใจก็คือหลี่ซีหลินต่างหาก ที่ตามรังควานเราไม่หยุด!!"
"ถึงฉันจะเป็นคนที่เจอคุณและรักคุณก่อน ถึงไซซีจะเข้ามาทีหลัง แต่คุณกับเธอก็เป็นคู่หมั้นกันอย่างชอบธรรม จากสายตาของคนนอกอย่างไรก็คือฉันที่เป็นมือที่สาม ฮือๆๆ"
"คุณไม่ใช่มือที่สาม คุณจะเป็นมือที่สามได้ยังไง คุณกับผมเราเจอกันก่อนที่ผมกับหลี่ซีหลินจะเจอกันด้วยซ้ำ ที่ผมหมั้นกับเธอนั่นก็เป็นเพราะเหตุผลทางธุรกิจ พ่อแม่ของเธอใช้อำนาจเส้นสายมาบังคับให้ผมหมั้นกับลูกสาวของพวกเขา ถ้าผมรู้ว่าคุณแอบรักผมมาตั้งแต่สองปีก่อน ผมคงไม่มีทางไปหมั้นกับหลี่ซีหลินแน่ ตำแหน่งคู่หมั้นของผม ตำแหน่งหญิงสาวที่ควรยืนเคียงข้างผมก็คือคุณ คนเดียวเท่านั้น"
"หลี่ซีหลิน ผมไม่รักคุณ ไม่เคยรัก!! ผู้หญิงที่ผมรักมีแค่เหลียงเยว่ซินคนเดียวเท่านั้น จำเอาไว้แล้วเลิกยุ่งกับพวกเราสักที ไสหัวออกไปจากชีวิตของพวกเราซะ ลากเธอออกไป!!"
"เดี๋ยวก่อน!!" ก่อนที่พอดีการ์ดจะเข้ามาถึงตัว ซีหลินรีบหลบเลี่ยงแล้วร้องเรียกเหอยี่หานเอาไว้
"ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะยอมเลิกรากับคุณแต่โดยดี"
เหอยี่หานมองเธออย่างเหยียดหยาม ไม่คิดจะเชื่อคำพูดของเธอแม้แต่นิดเดียว ผู้หญิงคนนี้หลงรักเขาหัวปักหัวปำ ยอมทำเรื่องบ้าบอมากมายเพื่อให้เขาสนใจ เธอไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆแค่เพราะถูกเขาออกปากไล่ครั้งสองครั้ง
"แต่ก่อนที่พวกเราจะจบสิ้นกัน ฉันหวังว่าคุณจะคืนสิ่งต่างๆที่ฉันเคยมอบให้มาหลายปีกลับมา" หญิงสาวพยายามรวบรวมความทรงจำของเจ้าของร่าง
"ตั้งแต่ที่คบกับคุณมา ฉันเคยให้สร้อยข้อมือ นาฬิกาโรเล็ก นาฬิกาโอเมก้า เข็มกลัด กระดุมข้อมือเพชร เข็มขัด รองเท้าสั่งทำพิเศษ… ราคารวมแล้วไม่ต่ำกว่าหกล้านเหรียญ!!
ฉันต้องการสิ่งของพวกนั้นคืนทันที ถ้าหากเอาของมาให้ไม่ได้ก็จ่ายเป็นเงินสดมา " ซีหลินเชิดหน้าแล้วบรรยายรายการสิ่งของเป็นฉากๆ
"ส่วนคุณ คุณนายเหอ เพราะคิดว่าคุณเป็นว่าที่แม่สามีในอนาคต ฉันจึงให้ความเคารพและมอบของขวัญราคาแพงให้คุณตลอด ชุดเครื่องประดับหยกราคาสามถึงห้าแสนสามชุด ของโบราณ เครื่องลายครามยุคสมัยต่างๆห้าชิ้นราคารวมไม่ต่ำกว่าสองล้าน อ๋อ มีภาพวาดโบราณที่ฉันให้สามีของคุณอีกสี่รูปรวมสามล้านกว่า สรุปราคาส่วนของคุณคิดเป็นตัวเลขกลมๆคือ ห้าล้านเหรียญ!! จ่ายคืนมาให้ฉันพร้อมกันด้วยเลย"
ทีแรกเธอจะจบแค่ทวงเงินคืนจากคนตระกูลหลี่ แต่ไม่รู้ยังไงเหมือนได้ยินเสียงความคิดว่าเงินเท่านี้อาจจะไม่พอ เธอจึงตัดสินใจชี้ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคลือบสีทาเล็บอย่างดีไปทางเหลียงเยว่ซิน
"และเธอ เยว่ซินนังงูพิษ!!"
"นี่!! เธอกล้าดียังไงเรียกเหยว่ซินแบบนี้" เหอยี่หานรีบออกตัวปกป้องคนรักของตัวเองทันที
แต่ซีหลินไม่สนใจ เธอพูดสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ต่อไปทันที "ฉันคิดว่าเธอเป็นเพื่อนสนิท ไปเที่ยวที่ไหนจะในประเทศหรือต่างประเทศ กินอาหาร ไปช๊อปปิ้งซื้อเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้า ฉันก็พาเธอไปด้วย ทั้งยังเป็นคนจ่ายเงินให้เธอตลอด แม้แต่พ่อแม่ของเธอฉันก็ซื้อสมุนไพรอาหารเสริมราคาแพงไปให้ทุกครั้งที่ไปเยี่ยม พ่อเธอป่วยเข้าโรงพยาบาลเมื่อปีก่อนค่ารักษาก็เป็นฉันที่จ่ายให้ แม้แต่แพ็กเกจท่องเที่ยวยุโรปเมื่อปลายปีที่ครอบครัวเธอไปเที่ยวกัน แล้วไปแอบเจอยี่หานลับหลังฉันก็เป็นฉันที่ซื้อให้เธอ
ฉันจ่ายเงินให้เธอไปเยอะจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเท่าไหร่กันแน่ เธอจะเอาเสื้อผ้าข้าวของพวกนั้นมาคืนฉันตอนนี้ หรือจะจ่ายเงินให้มันจบๆไปก็ได้ ฉันคิดแค่หนึ่งล้านเหรียญแล้วพวกเราไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก"
"เธอพูดเรื่องบ้าอะไรของเธอ!!" คุณนายเหอหวีดเสียงด้วยความไม่พอใจ
"เลิกกันก็ต้องคืนของที่อีกฝ่ายมอบให้มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ…" ซีหลินหันไปเชิดหน้าตอบ "ฉันพูดตรงๆเลยนะ ของที่ฉันเคยมอบให้พวกคุณมันมากกว่านี้อีก ฉันคิดเท่านี้ก็ถือว่าฉันใจดีมากแล้ว ทั้งหมดรวม สิบสองล้าน!! จะจ่ายหรือไม่จ่าย!!"
คุณนายเหอโกรธจัดยกมือชี้หน้าจะด่าเธอแต่ก็นึกคำด่าไม่ออก เพราะอย่างไรที่ซีหลินพูดมาก็เป็นความจริง เธอ สามี และลูกชายได้รับของขวัญมีค่าเหล่านั้นจากหลี่ซีหลินมาตลอดหลายปีที่เธอกับเหอยี่หานหมั้นหมายกันจริงๆ
ซีหลินหันไปจ้องหน้าเหอยี่หานอย่างท้าทาย จากนิยายที่เธออ่านมา เหอยี่หานเป็นคนเย่อหยิ่งมาก เขายอมเสียเงินเป็นสิบเป็นร้อยล้านดีกว่าจะให้คนปรามาสดูถูก ถ้าเธออยากได้เงินคืน ต้องพยายามจี้ในจุดนี้ของเขา
"อย่าบอกฉันนะคะว่าเงินแค่สิบสองล้าน ตระกูลเหอก็ไม่มีปัญญาเอามาคืนฉันนะ น่าสมเพช ยาจกขนาดนี้แล้วมาทำท่าเย่อหยิ่งจองหองไปทำไม หรือว่ามีเงินแต่ไม่ยอมคืนให้ เพราะอยากยักยอกสินสมรสของฉันเหรอ ไม่คิดเลยนะคะว่าคุณชายเหอที่สูงส่งจะตกต่ำขนาดนี้
ถ้าคนในสังคมรู้เรื่องนี้เข้า ไม่ทราบว่าชื่อเสียงสามีแห่งชาติของคุณชายจะมัวหมองแค่ไหน อยากให้ฉันเอาไปคุยกับพวกนักข่าวด้วยมั้ยคะ เรื่องคงได้กระจายไปไวยิ่งขึ้น โดยเฉพาะคนรักของคุณ ได้ข่าวว่ากำลังมีชื่อเสียงในวงการบันเทิงนี่นา ถ้าคนรู้ว่าแฟนที่แย่งชาวบ้านเค้ามานอกจากมีความสามารถเรื่องการนอกใจแล้วยังยักยอกเงินแฟนเก่ามาเปย์ให้เธอ ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาจะพูดถึงเรื่องนี้กันยังไงนะคะ"
"หุบปาก! คิดว่าคำพูดของคนอย่างเธอจะมีคนเชื่องั้นเหรอ"
"คุณชายเหอ คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า" ซีหลินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน "ถึงฉันจะไม่ได้เป็นดาราในวงการบันเทิง แต่ฉันก็มีคนติดตามในเว่ยต้าล้านกว่าคนนะคะ" ถึงจะเป็นแอนตี้แฟนซะส่วนใหญ่ก็ตาม ซีหลินคิดประโยคท้ายในใจ
"รูปหรือคลิปที่เราเคยไปเที่ยวด้วยกัน ที่ฉันเคยให้ของขวัญคุณกับครอบครัวก็ยังอยู่ในโพสต์เก่าๆของฉันเป็นสิบๆโพสต์ ฉันแค่โควทโพสต์นั้น แท๊กชื่อคุณกับเหลียงเยว่ซินสักหน่อย แล้วทวงของคืนเพราะเราเลิกกันแล้วเนื่องจากคุณมีแฟนใหม่เป็นเพื่อนสนิทของฉัน คุณคิดว่าคนเขาจะสนใจไหมล่ะ" ซีหลินยิ้มอย่างร้ายกาจ
"แค่คิดว่าแฮชแท๊กอะไรขึ้นเทรนด์บ้างก็ตื่นเต้นน่าดูแล้ว
สามีแห่งชาติเหนียวหนี้โกงเงินอดีตคู่หมั้น ,เหอยี่หานมีดีแต่เปลือกโกงสมบัติผู้หญิงหน้าด้านๆ,เหอยี่หานไม่มีปัญญาจ่ายเงินคืนแฟนเก่า,ตระกูลเหอตกอับยักยอกเงินแฟนเก่าลูกชาย… "
"พอแล้ว!!" เหอยี่หานโกรธจนมือสั่น  "แค่จ่ายเงินก็จบใช่มั้ย เงินแค่สิบสองล้านเธอคิดว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายคืนหรือไง"
"ถ้ามีปัญญาก็จ่ายมาสิคะ อย่าดีแต่พูด!!" เธอโต้ตอบอย่างท้าทาย
เหอยี่หานดึงโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดไปไม่กี่ครั้ง โทรศัพท์ในกระเป๋าของซีหลินก็ส่งเสียงดังติ๊งแจ้งว่ามีข้อความใหม่ ซีหลินก้มหน้าลงไปดูหน้าจอ เห็นว่ามียอดเงินเข้ามาสิบสองล้านจริงก็ ร้องเย้ในใจด้วยความดีใจ แต่ภายนอกยังทำหน้าร้ายกาจเชิดหยิ่งต่อไป
"เอาล่ะในเมื่อคุณจ่ายเป็นเงินสดมาให้แล้ว ส่วนที่เป็นสิ่งของพวกนั้นพวกคุณก็เก็บเอาไว้ก็แล้วกัน จากนี้ก็ถือว่าพวกเราหมดสิ้นความเกี่ยวพัน ฉันจะไม่ไปยุ่งกับพวกคุณ พวกคุณเองก็อย่ามายุ่งกับฉันหรือครอบครัวด้วยเหมือนกัน"
"คิดว่าพวกเราจะอยากเกี่ยวข้องกับผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธออีกงั้นเหรอ ตัวเสนียดสกปรก" คุณนายเซี่ยหลิวบริภาษออกมาอย่างหยาบคาย
ซีหลินหันไปยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน "ดีแล้วค่ะ เชิญคุณอยู่บนที่สูงต่อไปตามสะดวกนะคะ แต่อยู่สูงมากๆออกซิเจนน้อย จะส่งผลต่อประสิทธิภาพการใช้สมองได้นะคะ ร้ายแรงถึงขั้นสมองบวมตายได้เลยละ" ยิ้มให้คุณนายเหออย่างหวานหยดแล้วเอ่ยต่อ "ลองเช็กๆดูอาการของตัวเองบ้างนะคะ จุ๊ จุ๊ จุ๊ ดูท่าทางคุณนายก็เหมือนเริ่มมีอาการเบื้องต้นแล้ว" ยกยิ้มที่มุมปากให้แล้ว กำลังจะหันหลังเดินจากไป เห็นบอดีการ์ดตัวสูงเกือบสองเมตรคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอนัก ก็นึกอะไรขึ้นได้
"นายไห่ เอาเสื้อสูทของนายมาให้ฉัน!"
"หา อะไรนะครับ"
"ไหนๆก็ทวงหนี้แล้ว ฉันก็จะทวงให้หมด ฉันจำได้นายเคยขับรถของเหอยี่หานไปเฉี่ยวขอบทาง ต้องจ่ายค่าซ่อมเองไม่งั้นจะถูกไล่ออก ฉันเห็นใจเลยออกเงินค่าซ่อมให้นายสามหมื่นเหรียญ ฉันไม่เอาเงินนั่นแต่จะเอาเสื้อสูทนายหนึ่งตัว ถือว่าเราหมดหนี้กัน เอามา!"
บอดีการ์ดที่ชื่อนายไห่ หันมองรอบตัวเลิกลัก
"เจ้านายของนายเค้ายังยอมจ่ายเงินคืนฉัน นายจะมาทำอิดออดไปเพื่ออะไร จะแสดงตัวว่าแข็งแกร่งกว่าเจ้านายงั้นเหรอ จะดูถูกเจ้านายที่ยอมจ่ายหนี้ว่าโง่ ไม่เก่งกล้าเท่านายงั้นสิ"
"ไม่ใช่ครับ!! ไม่ไม่ เชิญครับ นี่ครับคุณหนูซีหลิน " นายไห่กลัวซีหลินจะพูดจนกลายเป็นว่าเขาท้าทายอำนาจเจ้านาย แล้วสุดท้ายจะกระทบกับการงาน เขารีบถอดเสื้อสูทสีดำส่งให้เธอทันที
"อืม…" ซีหลินรับเสื้อมา หันมองรอบตัวเล็กน้อย ยิ้มบางๆแล้วก็เดินบนรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วจากไป ด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


## บทที่ 2 เธอคือซีหลิน (1)

พอพ้นสายตาผู้คน คิดว่าปลอดภัยพอสมควรแล้ว ซีหลินก็รีบหลบวูบเข้าไปนั่งในศาลากลางสวนแห่งแรกที่มองเห็น เธอรีบเอาเสื้อสูทมาสวม
ด้วยอุณหภูมิที่น่าจะอยู่ที่ราวๆสิบหกถึงสิบเจ็ดองศาเซลเซียส ใส่แค่เสื้อเกาะอกกับกระโปรงสั้นแค่นี้มันหนาวเย็นมากเกินไปจริงๆสำหรับคนที่มาจากเมืองร้อนอุณหภูมิเฉลี่ยสามสิบกว่าองศาเซลเซียสเช่นเธอ
นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดแล้วก็จับๆดูที่หัวใจตัวเอง พยายามให้หัวใจที่ยังเต้นแรงเพราะความกลัวสงบลง
แม้เมื่อกี้จะทำท่าทางมั่นใจขนาดนั้น แต่ในใจจริงๆของเธอน่ะ ทั้งกังวลทั้งหวาดกลัวเลย ซีเองก็เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยอายุสิบเก้าปี เป็นคนธรรมดาที่แสนจะธรรมดาคนหนึ่งในโลกใบก่อน จะต้องมาต่อสู้กับพระเอกนางเอกผู้ยิ่งใหญ่ในโลกนิยายที่พวกเขาเป็นตัวเอก จะไม่ให้เธอหวาดกลัวได้เหรอ ยังดีที่เรื่องเป็นไปตามที่เธอหวังไว้ ตอนนี้ได้เงินมาแล้วสิบสองล้าน และไม่ได้ถูกบอดีการ์ดลากไปทิ้งนอกโรงแรม เธอยังพอมีหนทางหลีกเลี่ยงอันตรายตามเนื้อเรื่องได้อยู่
หญิงสาวจัดเสื้อสูทบังเนื้อตัวให้มิดชิดขึ้น เนื่องจากนายไห่เป็นบอดีการ์ดตัวสูงมากเกือบสองเมตร เสื้อสูทของเขาจึงค่อนข้างยาว ซีหลินเลือกจะแย่งเสื้อมาจากนายคนนี้แทนที่จะเป็นบอดีการ์ดคนอื่นก็เพราะเหตุนี้นี่เอง เสื้อสูทตัวยาวคลุมตัวเธอไปได้เกินครึ่งขา ปกปิดการแต่งตัวที่ค่อนข้างโป๊ไปได้พอสมควร เธอปลดสายกระเป๋าเอามารัดเอวทำเป็นเข็มขัด จัดแต่งเล็กน้อยก็ได้ชุดเดรสสูทสีดำกระโปรงสั้นที่สวยสุภาพและเก๋ไก๋พอสมควร
แต่งตัวให้เรียบร้อยขึ้นแล้ว ก็ค้นกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ปิดโปรแกรมบางอย่างที่เธอเปิดใช้งานค้างไว้ก่อนหน้านี้ จากนั้นก็เข้าไปในแอปพลิเคชันธนาคาร ตรวจดูอีกรอบว่ามีเงินสิบสองล้านอยู่ในบัญชีจริง ก็ถอนหายใจ
เงินสิบสองล้านเหรียญนี้ คิดเป็นเงินของประเทศTก็เกือบหกสิบล้านเหรียญT ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ คุณหนูอายุแค่สิบเก้ายี่สิบปี หาเงินเองไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ก็กล้ามอบของขวัญราคาแพงขนาดนี้ให้คนอื่น และก็มีคนที่แค่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาก็โอนเงินหกสิบล้านออกไปเพื่อตัดปัญหาง่ายๆอย่างเหอยี่หานด้วย
เงินหกสิบล้านในสายตาคนพวกนี้มีค่าน้อยนิดแค่ไหนนะ แต่ถ้าเป็นเธอในโลกก่อน หกสิบล้านคงทำให้เธอและครอบครัวอยู่อย่างสุขสบายได้ตลอดชีวิตเลย
แต่สำหรับโลกนี้เงินหกสิบล้านก็เป็นแค่เงินที่ใช้ตัดความรำคาญของพระเอกเท่านั้น
ทว่าที่นี่เป็นโลกนิยายนั่นแหละนะ เงินที่ใช้จ่ายในโลกนี้ก็เป็นแค่ตัวเลขบนกระดาษ  จะสิบล้านหรือร้อยล้านก็ลำบากแค่เพิ่มตัวอักษรขึ้นมา จะมีตัวละครที่ใช้เงินง่ายๆเหมือนผลิตธนบัตรได้เองสักหลายๆคนก็คงไม่แปลกอะไร
ซีหลินวางโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า นั่งเงียบไปครู่หนึ่งก็ยกมือขึ้นมาจับเนื้อจับตัวตัวเองดูอีกทีพบว่ามีเลือดมีเนื้อ สัมผัสได้จริง ก็มีความรู้สึกซับซ้อนบังเกิดขึ้นมากมาย
เธอยังมีชีวิตอยู่จริงๆสินะ แม้จะมาอยู่ในโลกนิยาย แต่ก็ยังมีโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
คิดถึงเหตุการณ์ฆาตกรรมที่เกิดขึ้นเมื่อพริบตาก่อน คิดถึงคนในครอบครัวที่ถูกจ่อยิงอย่างโหดเหี้ยมทีละคน น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา จนกลายเป็นเสียงสะอื้นไห้แห่งความเจ็บปวดและเสียใจ
ครอบครัวของเธอหกชีวิต แม้แต่หลานสาวหลานชายวัยสามขวบกับสี่ขวบก็ล้วนถูกยิงในครั้งนี้ เธอไม่รู้ว่าจะมีคนรอดชีวิตบ้างหรือเปล่า หรือทุกคนถูกฆ่าตายแล้วทั้งหมดจริงๆ
ไอ้ชั่ววรชิต! มันคือสามีเก่าของพี่สาวเธอ พอพี่รู้ว่ามันนอกใจไปมีเมียน้อย พี่สาวจึงขอหย่า พาหลานชายหลานสาวสองคนกลับมาอยู่บ้าน
ไอ้ชั่วนั่นมันโกรธแค้น ประกอบกับเป็นทหารมีอาวุธในครอบครอง มันจึงบุกมาที่บ้านและฆาตกรรมพวกเราทีละคน ซีคือคนที่ถูกยิงคนแรก เธอนอนจมกองเลือดมองดูคนในครอบครัวถูกฆ่าจนหมดทั้งบ้าน ภาพโหดร้ายน่ากลัวเหล่านั้นยังติดตาเธออยู่เลย
หญิงสาวร้องไห้อยู่นานหลายสิบนาทีกว่าจะค่อยๆดีขึ้น
เธอเองได้มาเกิดใหม่ในโลกนี้ บางทีครอบครัวคนอื่นก็อาจจะได้ไปเกิดในโลกที่ดีๆด้วยเช่นกัน ครอบครัวของเราล้วนเป็นคนที่มีจิตใจดี ไม่เคยก่อกรรมทำเข็ญทำร้ายใคร ผลความดีที่สะสมไว้จะต้องส่งผลให้ทุกคนได้มีชีวิตในชาติหน้าที่ดีแน่นอน
แม้คำปลอบใจนี้จะทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่จิตใจของเธอก็ยังคงเจ็บปวดหวาดกลัวอย่างมากอยู่ดี แม้พวกเราสามพี่น้องจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน เป็นแค่เด็กกำพร้าที่แม่เก็บมาเลี้ยง ถึงจะไม่ได้ร่ำรวย แต่พวกเราก็เติบโตมาอย่างมีความสุขอบอุ่น มีความรักความผูกพันไม่ต่างจากพี่น้องแท้ๆเลย
ซีเคยมีครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาที่รักเธอ แต่วันนี้ทุกอย่างกลับสูญสลายไปหมด และเธอเองกลับพลัดหลงมาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้ แม้จะถือว่าโชคดีที่ยังได้มีโอกาสมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่ามันคือเรื่องดีจริงหรือเปล่า
เมื่อเธอมาอยู่ในร่างนี้ แล้วเจ้าของร่างที่แท้จริงล่ะ อยู่ที่ไหน? นี่เธอกำลังแย่งชิงร่างของคนอื่นอยู่หรือเปล่า ถ้าเจ้าของร่างกลับมาทวงร่างคืน เธอจะคืนร่างให้เขาด้วยวิธีไหน หรือถ้าเขาไม่กลับมาแล้ว เธอก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในฐานะของคนอื่นแบบนี้ไปจนตายงั้นเหรอ
เมื่อต้องมาพบเจอเรื่องราวที่แปลกประหลาดแบบนี้ ถ้าแลกกันได้ หญิงสาวก็อยากได้ชีวิตเดิมของตัวเองคืนมามากกว่า แม้ชีวิตเดิมของเธอจะไม่ได้เกิดมาสมบูรณ์นัก เป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้ง ได้คนใจดีรับอุปการะเลี้ยงดู  แต่เธอก็ไม่เคยขาดความรักความอบอุ่นจากครอบครัวเลย มารดาของเธอได้ให้การอบรมสั่งสอนเลี้ยงเธอจนเติบโตมาด้วยดี มีชีวิตที่มีความสุขมาตลอดสิบเก้าปี
เธอพึ่งอยู่ปีสองในมหาวิทยาลัยเท่านั้น ยังมีอนาคตที่สดใสเต็มไปด้วยความหวังรอคอยอยู่
แต่ทุกอย่างต้องจบลงเพราะความอำมหิตเลวทรามของสัตว์นรกตัวหนึ่ง!
คิดแล้วก็เคียดแค้นใจ ซีหลินร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกรอบ แล้วก็กลับมาพยายามเข้มแข็งเช็ดน้ำตาออก เธอรู้สึกว่าดวงตาฝั่งขวาของตัวเองมีอะไรติดอยู่ มันมีกลุ่มแสงสีทองบางอย่างมีรูปร่างคล้ายปุ่มพาวเวอร์ ที่เป็นสัญลักษณ์ปุ่มกดเปิดอุปกรณ์ไฟฟ้าต่างๆ ลอยอยู่ทางมุมนั้น ซีหลินเห็นกลุ่มแสงนี้ตั้งแต่ตอนที่ลืมตาขึ้นมาในโลกนี้แล้ว แต่ทีแรกเธอคิดว่าเพราะถูกน้ำสาดใส่ ทำให้สายตาเบลอมองเห็นแสงสีเพี้ยนไปจึงไม่ได้ใส่ใจมัน ตอนนี้พอมีเวลาแล้วจึงพยายามเช็ดน้ำที่เปรอะเลอะดวงตาออก หวังจะกำจัดแสงสีทองแปลกๆนี้ออกไป แต่ว่าเอากระดาษทิชชูออกมาจากกระเป๋าเช็ดหน้าจนแห้งทั้งหมด เอาแขนเสื้อสูทมาเช็ดซ้ำ กลุ่มแสงรูปปุ่มพาวเวอร์นั่นก็ยังลอยอยู่ที่เดิม
ซีหลินรู้สึกงงมาก กำลังจะยกมือขึ้นมาจิ้มๆดู ก็บังเอิญได้ยินเสียงกลุ่มคนสวนเสเฮฮาดังเหมือนว่ากำลังตรงมาทางนี้
เป็นเสียงผู้ชายกลุ่มใหญ่ น่าจะมีหลายคนเลย


## บทที่ 2 เธอคือซีหลิน (2)

หญิงสาวหันมองรอบตัว พบว่าถึงจุดนี้จะมีแสงสว่าง อยู่ในสวนกลางโรงแรมหรูที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา แต่ศาลานี้ก็อยู่ไกลออกมาจากที่จุดที่คนพลุกพล่าน อย่างไรก็ยังนับว่าเป็นที่เปลี่ยว
อีกอย่างจากเนื้อหาของนิยาย เหตุการณ์อันตรายที่เกิดขึ้นกับหลี่ซีหลินยังไม่ผ่านพ้น ไอ้พวกวัยรุ่นที่ลากเธอไปรุมโทรม ก็ไม่แน่ว่าเป็นแขกที่เข้าพักในโรงแรมนี้หรือเปล่า ดีไม่ดี ถ้าเป็นกลุ่มคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ล่ะ!?
แม้ตอนนี้เธอจะใส่เสื้อสูทแต่งตัวดูเรียบร้อยรัดกุมมากขึ้นแล้ว ทั้งยังไม่ได้ไปเดินริมทางเปลี่ยวร้างซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุในนิยาย แต่อย่างไรสถานการณ์ก็ไม่แน่นอน แม้ในหนังสือจะบอกว่าหลี่ซีหลินแต่งกายเซ็กซี่ยั่วยวนจึงถูกข่มขืน ตอนนี้เธอไม่ได้แต่งกายเช่นนั้นแล้วก็น่าจะไม่ตรงกับเงื่อนไขที่เขียนไว้ในนิยาย
แต่พวกชั่วช้าสารเลวที่มันข่มขืนผู้หญิง แท้จริงแล้วมันก็ไม่ได้ข่มขืนเธอเพราะการแต่งตัวของเธอหรอก มีผู้หญิงที่แต่งตัวมิดชิดเรียบร้อยตั้งมากมายที่ตกเป็นเหยื่อ เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะความชั่วของคนที่กระทำต่อพวกเธอต่างหาก!!
และที่สำคัญไม่ว่าผู้หญิงจะแต่งตัวอย่างไรก็ไม่มีใครมีสิทธิ์ไปข่มขืนเค้า!!
ตอนที่อยู่ในโลกเดิมซีสนับสนุนแนวคิดนี้มาตลอด แต่คนชั่วที่รุมโทรม ข่มขืน ทำร้ายผู้หญิง มันไม่สนใจหรอกว่าเธอสนับสนุนความคิดไหน มันสนใจแต่จะทำเรื่องชั่วที่มันอยากทำเท่านั้น
ในสภาวะปกติเธอย่อมสามารถใช้คำพูดโต้เถียง ตอบโต้มันด้านความคิดได้ แต่ถ้าสถานการณ์เปลี่ยนเป็นเกิดขึ้นตรงหน้า และถูกอีกฝ่ายใช้กำลัง ร่างกายที่อ่อนแอของเธอจะต่อสู้กับมันได้อย่างไร
เหมือนสิ่งที่ครอบครัวของเราพบเจอ เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ถ้าโต้เถียงด้วยเหตุผลกับไอ้ชั่ววรชิต พวกเราชนะมันแน่นอน แต่ไอ้ชั่วนั่นมันไม่ได้สนใจจะโต้เถียงกับพวกเราแม้แต่น้อย ด้วยความเลวทรามและบ้าคลั่ง มันบุกเข้ามาในบ้านแล้วใช้อาวุธปืนฆ่าพวกเราทีละคน แล้วพวกเราก็ต่อสู้หรือปกป้องตัวเองไม่ได้เลย
และตอนนี้เธอก็อยู่ในโลกนิยาย ซีไม่แน่ใจว่ามันมีกฎแปลกๆบังคับอะไรไว้หรือเปล่า จากที่เคยอ่านนิยายมา โลกนิยายบางแห่งหากมีตัวละครหลงเขามาในเรื่องส่งผลให้เนื้อหาผิดเพี้ยนไป โลกก็จะปรับอะไรต่างๆให้เป็นไปตามเซ็ตติ้งของโลกที่ตั้งเอาไว้ เช่นตัวละครหนึ่งต้องตาย ต่อให้มีคนกลับชาติมาเกิดใหม่ พยายามช่วยเขาให้ได้ ก็ช่วยไม่ได้อยู่ดี ทิศทางของเรื่อง ล้วนต้องดำเนินไปตามที่นิยายเขียน นอกจากมีเงื่อนไขพิเศษบางอย่างขึ้นมาให้ตัวเอกฝ่าฟันอุปสรรค เนื้อหาที่เซ็ตไว้นั้นจึงยอมเปลี่ยนแปลง
นิยายที่ซีได้อ่านหลายเรื่องก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไร แค่ผู้เขียนอยากให้เรื่องเป็นอย่างไร มันก็เป็นอย่างนั้น ถึงแม้จะน่าเศร้า หรือไม่สมเหตุสมผลแค่ไหนก็ตาม
ในสถานการณ์ตอนนี้ซีไม่แน่ใจว่าตัวเองที่เข้ามาอยู่ในนิยายจะสามารถเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่อง เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของนางร้ายหลี่ซีหลินและครอบครัวของเธอได้หรือไม่ ไม่สามารถไว้ใจอะไรได้ทั้งนั้น ทำได้แค่ระมัดระวังตัว หาทางทำให้ตัวเองปลอดภัยไว้ให้มากที่สุดก่อน
เธอไม่รอให้คนกลุ่มนั้นมาถึง หญิงสาวรีบลุกออกจากศาลา แล้ววิ่งตรงไปในตึกกลางของโรงแรม ตรงนั้นมีคนเยอะน่าจะปลอดภัยมากกว่าจะนั่งอยู่ลำพังที่นี่คนเดียว
โรงแรมแห่งนี้ ตามความทรงจำของเจ้าของร่าง ที่เคยเดินทางมาเที่ยวเล่นที่นี่อยู่บ่อยๆ จะเป็นโรงแรมบนภูเขาชานเมือง มีอาณาบริเวณกว้างขวาง มีอาคารมากมายหลายหลังแบ่งเป็นหลายรูปแบบ ทั้งเป็นตึกสูงสามสี่ชั้น หรือมีเป็นบังกะโล บ้านพักพร้อมสนามหญ้าและสระว่ายน้ำส่วนตัว ขนาดเล็กใหญ่แตกต่างกันไปกระจายไปตามจุดต่างๆ
ตึกส่วนกลางเป็นตึกสูงสี่ชั้น มีห้องพักอยู่ชั้นสามและชั้นสี่ ส่วนชั้นหนึ่งและสอง เป็นห้องอาหาร สถานที่จัดงานเลี้ยง และรีเซฟชั่นไว้ต้อนรับแขก ตรงจุดนั้นจะมีล็อบบี้ให้นั่งพักผ่อนได้ เธอตั้งใจว่าไปนั่งพักที่นั่น รวบรวมสติความคิดอีกสักเล็กน้อยก็ค่อยโทรเรียกรถมารับ
ใจจริงซีหลินอยากจะเปิดห้องหาที่เงียบๆปลอดภัยเพื่อพักผ่อนรวบรวมความคิดก่อน บอกตรงๆ เธอที่พึ่งพบเจอเหตุการณ์ฆ่าล้างครอบครัวและพลัดหลงเข้ามาอยู่ในโลกนิยายอย่างปุบปับ ยังไม่สามารถปรับสภาพจิตใจได้ดีนัก แต่เพราะขณะนี้เวลาไม่เอื้ออำนวย จากเนื้อเรื่อง คืนนี้จะมีแก๊งทวงนี้ไปทวงเงินพี่ชายของหลี่ซีหลิน พี่จะถูกทุบกระดูกสันหลังจนพิการ ส่งผลเลวร้ายอีกมากมายตามมา เธอจึงจำเป็นต้องไปหาพี่ชายก่อนจะเกิดเรื่องร้ายกับเขา
และไม่แน่ใจว่าแก๊งวัยรุ่นที่ข่มขืนหลี่ซีหลินตามเนื้อเรื่องพวกนั้นจะเป็นคนในโรงแรมนี้ไหม หากเธอนอนค้างที่นี่เธอก็ไม่ค่อยแน่ใจเรื่องความปลอดภัย ดังนั้นกลับบ้านไปเจอครอบครัวก่อนน่าจะดีที่สุด
พอนึกได้ว่าสถานการณ์มันเร่งด่วนมากแล้ว เธอคงไม่สามารถไปนั่งพักรวบรวมความคิดอะไรได้อีก
ระหว่างกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ตึกกลางของโรงแรม หญิงสาวก็คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจะใช้แอพเรียกแท็กซี่ให้มารับ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อรถมาถึงแล้ว เธอก็ทำได้แค่ให้เขาไปส่งที่บ้านพักของครอบครัวหลี่เท่านั้น  เพราะเธอไม่ทราบว่าสถานที่ที่แก๊งเงินกู้มาทวงหนี้พี่ชายและทำร้ายเขาจนพิการนั้นเกิดขึ้นที่ไหน และเวลาที่แน่นอนคือเมื่อไหร่ ถ้ากลับไปรอที่บ้าน แล้วพี่ชายเกิดเหตุร้ายขึ้นที่อื่นล่ะจะทำอย่างไร!?
ซีหลินเริ่มร้อนใจขึ้นมา จากที่กำลังกดเรียกรถ ก็เปลี่ยนเป็นกดโทรหาหลี่อี้เทียน  พี่ชายของหลี่ซีหลินซึ่งตอนนี้ก็คือพี่ชายของเธอแทน
ตอนที่กำลังกระวนกระวายฟังเสียงรอสายอยู่นั้น เธอก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือการพูดคุยกันครั้งแรกระหว่างเธอกับพี่ชายเจ้าของร่าง อย่างไรเธอก็เป็นคนนอกที่เข้ามาสวมร่างคนอื่น ไม่ใช่เจ้าตัวจริงๆ หากเผลอทำอะไรที่ผิดปกติจนถูกคนจับผิดได้ขึ้นมาจะทำอย่างไร ไม่ใช่ว่าจะถูกจับส่งศูนย์วิจัย ถูกนำไปทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์หรอกนะ!?
หญิงสาวเริ่มลังเลใจว่าควรจะทำอย่างไร แต่ปลายสายก็กดรับสายเสียก่อน
"เสี่ยวซี ว่าไง"
ซีหลินอึ้งไป พี่ชายของหลี่ซีหลินเรียกน้องสาวของเขาว่าเสี่ยวซีใช่ไหม แล้วหลี่ซีหลินเรียกพี่ชายของเธอว่าอะไรนะ!
แค่ประโยคทักทายที่แสนธรรมดา ก็แทบจะสามารถทำให้เธอเผยพิรุธออกมาแล้ว!!


## บทที่ 3 พูดคุยกับพี่ชาย (1)

บทที่ 3 พูดคุยกับพี่ชาย (1)
หญิงสาวพยายามทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่าง "พ…พี่ใหญ่ พี่อยู่ที่ไหนเหรอคะ?"
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็คิดออก หลี่ซีหลินเรียกพี่ชายของเธอว่าพี่ใหญ่ เธอจึงเรียกเขาออกไป
ระหว่างนี้ก็พยายามจดจำกิริยาอาการ หรือบุคลิกที่เด่นๆของหลี่ซีหลินเอาไว้ด้วย ซึ่งเธอก็พบว่าการจะทำตัวให้คล้ายเจ้าของร่างนั้นไม่ได้ยากเกินไป คงเพราะเธอมีความทรงจำของเจ้าของร่างอยู่กับตัวด้วย ทำให้หลายๆอย่างซ้อนทับกันจนตัวเธอก็สับสนว่าตัวเองคือใครกันแน่ จากนี้เธอควรจะเรียกตัวเองว่าซี,หลี่ซีหลิน หรืออะไรดี
หญิงสาวสับสนกับตัวเอง ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าต่อไปนี้เธอคือซีและหลี่ซีหลินรวมกัน เช่นนั้นก็เรียกตัวเองว่าซีหลินก็แล้วกัน
"พี่กำลังนั่งรถไปบาร์เรดดรากอน มีนัดคุยงานนิดหน่อย"
ซีหลินไม่แน่ใจว่าเรดดรากอนอะไรนี่จะใช่สถานที่เกิดเหตุที่พี่ชายถูกทำร้ายจนพิการหรือเปล่า เพื่อความปลอดภัยไว้ก่อน พยายามทำให้เขาหลีกเลี่ยงจากสถานที่สุ่มเสี่ยงไว้น่าจะดีกว่า
"พี่มารับหนูก่อนได้ไหมคะ หนูอยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียน"
อี้เทียนครุ่นคิดเล็กน้อยก็เอ่ยตอบ "พี่จะเรียกรถให้ไปรับเราแทนได้หรือเปล่า ตอนนี้พี่มีธุระด่วนจริงๆ อาจจะไปรับน้องไม่ทัน" เขาพึ่งได้ข่าวว่าประธานซ่ง ซ่งเว่ยหนาน มหาเศรษฐีอันดับต้นๆของประเทศพึ่งกลับมาถึงประเทศZ หลังจากไปดูแลการควบรวมกิจการที่ต่างประเทศเกือบหกเดือน
ประธานซ่งนอกจากมีเงินและอำนาจมหาศาลแล้ว เขายังเป็นคนที่ชอบลงทุนในกิจการสตาร์ทอัพ อี้เทียนตั้งใจนำโปรเจคบริษัทที่ตนจะก่อตั้งใหม่ไปขอทุนจากเขา หากได้ทุนทำให้โปรเจคนี้สามารถดำเนินการต่อไปได้ โอกาสที่เขาจะกอบกู้ตระกูลหลี่กลับมาก็มีมากขึ้น
จากข่าวที่เขาได้มา มีคนบอกว่าวันนี้ประธานซ่งมีนัดคุยงานกับลูกค้าที่เรดดรากอน อี้เทียนจึงวางแผนจะไปดักรอเจอประธานซ่งที่นี่ เขาไม่แน่ใจว่าประธานซ่งจะมาที่บาร์กี่โมง จึงคิดว่าจะไปรอแต่เนิ่นๆตั้งแต่หัววัน
หากต้องนั่งรถออกนอกเมืองไปถึงโรงแรมบนภูเขาเพื่อรับเสี่ยวซี กว่าจะกลับเข้ามาก็คงใช้เวลานาน บางทีอาจทำให้คลาดกับประธานซ่งได้
"พี่คะ หนูไม่กล้ากลับเองคนเดียว พี่ช่วยมารับหนูหน่อยไม่ได้เหรอ" ซีหลินเริ่มร้อนใจส่งเสียงออดอ้อน
จากบุคลิกของหลี่ซีหลินในความทรงจำ แม้ในนิยายเรื่องนี้เธอจะเป็นตัวร้าย แต่จริงๆนิสัยของเธอไม่ได้ร้ายเลย เธอก็เป็นแค่หญิงสาวอายุสิบเก้าปีที่ไม่ได้มีพิษภัยอะไร
เนื่องจากถูกเลี้ยงดูมาอย่างไข่ในหิน ได้รับความรักจากครอบครัวอย่างเต็มที่ จึงค่อนข้างไร้เดียงสา และออกจะใจดีกับคนที่รู้จักมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ ข้อเสียที่เธอมี ก็คือนิสัยที่พบได้ทั่วไปของลูกคุณหนูต่างๆ คือเอาแต่ใจตัวเองบ้างและมีความเย่อหยิ่งถือตัว
กับคนแปลกหน้าเธอจะไม่เข้าไปสุงสิงหรือทำตัวสนิทสนมด้วย แต่หากเป็นคนที่สนิทหรือไว้ใจแล้ว เธอก็จะชอบออดอ้อนเหมือนเด็กคนหนึ่ง
"พี่ไปไม่ได้จริงๆ วันนี้พี่มีเรื่องสำคัญมากที่ต้องไปทำ"
เห็นพี่ชายปฏิเสธอย่างเด็ดขาดแบบนี้ ซีหลินก็ยิ่งกังวลใจ หรือว่าเธอจะนั่งรถตามไปเจอพี่ที่บาร์ดีไหม แต่กว่าจะไปถึงก็ไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าไหร่ แล้วตามนิยายทั่วไปพวกสถานบันเทิงผับบาร์คาราโอเกะต่างๆนี่มักจะเป็นสถานที่เกิดเหตุร้ายอยู่ตลอดเลยนะ ทำร้ายผู้ชาย ข่มขืนผู้หญิง พระเอกนางร้ายถูกวางยา เนื้อหาประมาณนี้ ซีหลินเคยอ่านเจอมาหลายฉากหลายเรื่องเลยล่ะ
ยังไงวันนี้เธอก็พาตัวเองหรือพี่ชายไปอยู่สถานที่เสี่ยงๆแบบนี้ไม่ได้ และต่อให้เธอตามพี่ไป หากพวกแก๊งทวงหนี้มาก่อเรื่องจริง ตัวเธอจะทำอะไรได้นอกจากร้องขอความช่วยเหลือ ถ้าตำรวจมาไม่ทันหรือไม่มีคนมาช่วย ไม่ใช่ว่าพี่ชายของเธอจะต้องถูกทุบกระดูกสันหลังไปจริงๆเหมือนในนิยายหรอกเหรอ และแม้แต่ตัวเธอเองก็อาจถูกพวกมันทำร้ายไม่ทางใดทางหนึ่งไปด้วยก็ได้
จะทำยังไงถึงจะรั้งพี่ชายเอาไว้ได้ เธอพยายามใช้สมองครุ่นคิด แล้วในที่สุดก็นึกออก
ทำอารมณ์เล็กน้อยหยาดน้ำตาก็ร่วงเผาะๆ หญิงสาวส่งเสียงสะอื้นเข้าไปในโทรศัพท์
"พี่ใหญ่หนูเลิกกับเหอยี่หานแล้วค่ะ หนูมาที่นี่วันนี้ก็เพื่อบอกเลิกกับเขา แต่ว่าฮือๆ พี่คะ ทำไมหนูถึงเจ็บปวดแบบนี้ ยี่หาน เยว่ซิน พวกเขาทำกับหนูแบบนี้ได้ยังไง คนหนึ่งก็เพื่อนสนิทของหนู อีกคนก็คือคู่หมั้นที่คบกันมาตั้งหลายปี พวกเขาแอบเป็นชู้กันลับหลัง รวมหัวทำร้ายหนูแบบนี้หนูเจ็บใจเหลือเกิน ฮือๆๆ" จู่ๆซีหลินก็ร้องไห้เสียงดังเล่นใหญ่เล่นโต จนอี้เทียนตกใจ
"เสี่ยวซีไม่เป็นไร อย่าร้อง ตัดผู้ชายสารเลวแบบนั้นไปได้ถือเป็นโชคดีของน้องแล้ว"
"แต่หนูเสียใจ ยิ่งคิดถึงสิ่งที่สองคนนั้นทำลับหลังหนู หนูยิ่งเจ็บปวด ทุกครั้งที่ไปเที่ยวกับยี่หานหนูก็พาเยว่ซินไปด้วยเสมอ ไม่คิดเลยว่าพวกเขาสองคนจะใช้โอกาสนั้นสานสัมพันธ์กัน
พี่รู้อะไรหรือเปล่า มีครั้งหนึ่งที่หนูซื้อแพ็กเกจท่องเที่ยวยุโรปให้ครอบครัวเยว่ซิน เพราะเธออยากให้ของขวัญแต่งงานกับพ่อแม่ แต่สุดท้ายเธอก็ถือโอกาสนั้นไปเดทกับยี่หานที่ยุโรป พ่อแม่ของเธอที่หนูเคยให้ความเคารพก็สมรู้ร่วมคิดไปด้วย
พวกเขาเห็นหนูโง่มากเลยใช่ไหมคะ หลอกใช้ความรักความเชื่อใจของหนู เพื่อทำร้ายหนูแบบนี้ พี่คะหนูจะทำยังไงดี ฮือๆ ตอนนี้หนูยืนอยู่บนสะพาน เค้าว่าสระบัวขาวของโรงแรมหลิ่งเหลียนนี้ลึกมาก….ถ้าหนู…ฮึกฮึก ถ้าหนูจะ…"
"เสี่ยวซี!! หยุดนะนี่น้องกำลังคิดจะทำอะไร!!" อี้เทียนอุทานด้วยความตกใจ " น้องรีบเดินออกมาจากสะพานนั่น ไปรอพี่ที่ล็อบบี้โรงแรมก่อน พี่จะรีบไปรับ"
"แต่ว่าพี่มีธุระ ฮึกฮึก…สำคัญไม่ใช่เหรอคะ"
"ไม่มีอะไรสำคัญต่อพี่มากไปกว่าน้องแล้ว สัญญากับพี่ว่าห้ามทำร้ายตัวเอง อย่าเอาชีวิตของเราไปทิ้งเพราะชายเลวหญิงร้ายคู่นั้น สัญญากับพี่นะ"
"หนูไม่รู้ หนู…ฮึกๆ"
"ผู้ชายดีๆยังมีอีกมากมาย เสี่ยวซีของพี่ทั้งสวยทั้งเก่งทั้งแสนดี น้องจะต้องได้เจอคนที่ดีกว่าไอ้ยี่หานนั้นแน่ๆ อย่าเอาชีวิตที่มีค่าของเราไปทิ้งเพื่อผู้ชายคนไร้ค่าอย่างมันเลย"
"แต่พี่คะ หนูจะมีโอกาสได้เจอคนดีๆคนนั้นอยู่เหรอ ตอนนี้ชื่อเสียงหนูเสียหาย ไปมหาวิทยาลัยก็ถูกคนหัวเราะเยาะ ในโลกออนไลน์ก็มีแต่คนตามด่า หนูทำผิดทำเลวอะไรนักหนา หนูคือเหยื่อคือคนที่ถูกแย่งคู่หมั้นไม่ใช่เหรอ ทำไมทุกคนถึงด่าว่าหนู ทำเหมือนหนูเป็นคนชั่วคนเลว แค่เพราะเหอยี่หานถอนหมั้นกับหนูเท่านั้น"
"น้องไม่ผิด มันไม่ใช่ความผิดของน้องจริงๆ คนพวกนั้นเค้าไม่รู้จักตัวจริงของน้อง พูดว่าน้องไปตามกระแสที่คนยุยงเท่านั้น ถ้ามีคนรู้ว่าตัวจริงของน้องเป็นเด็กดีและน่ารักแค่ไหน พวกเขาจะต้องเสียใจที่เคยพูดถึงน้องแบบนี้
แต่เสี่ยวซีไม่ว่าใครจะพูดอะไรน้องก็ไม่ต้องไปแคร์ โลกนี้ยังมีเรื่องดีๆอีกมากรอให้น้องไปค้นพบ น้องยังมีพ่อแม่และพี่ชายที่รักน้อง อย่าไปสนใจคำพูดของคนอื่นที่ไม่สำคัญกับเรา
เฮ้ย!! จะแซงก็แซงไปดิวะ จะมาเบียดทำไม" ท้ายประโยคอี้เทียนส่งเสียงโวยวาย เหมือนว่าเขากำลังขับรถอยู่และ เกือบจะเกิดอุบัติเหตุ
"พี่ใหญ่! เกิดอะไรขึ้นคะ"
"ไม่มีอะไร แค่เจอคนขับรถไม่มีมารยาท"
"งั้นพี่ขับรถดีๆนะคะ หนูวางสายก่อน"
"แต่เราสัญญากับพี่นะว่าจะไม่ทำอะไรโง่ๆ"
"หนูรู้แล้ว พี่ขับรถดีๆ ระวังความปลอดภัยก่อน หนูจะรอเจอพี่ที่ล็อบบี้ พอมาถึงพี่ก็ค่อยโทรหาหนูนะคะ" ซีหลินไม่กล้าคุยยืดเยื้อต่อไป กลัวจะทำให้พี่ชายเสี่ยงอันตราย หลังจากบอกลาแล้วก็กดวางสายทันที เมื่อเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าไปแล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจโล่งอก


## บทที่ 3 พูดคุยกับพี่ชาย (2)

บทที่ 3 พูดคุยกับพี่ชาย (2)
อย่างน้อยพี่ชายของเธอก็หลีกเลี่ยงจากสถานที่เสี่ยงอย่างบาร์ดรากอนได้แล้ว ส่วนจะจัดการกับเรื่องที่เหลืออย่างไรหญิงสาววางแผนว่าจะรอพูดคุยสอบถามข้อมูลจากพี่ชายก่อน
ปัญหาของเราตอนนี้คือแก๊งเงินกู้นอกระบบ ถ้าเราหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ไปได้ เหตุการณ์ต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ที่จะเกิดตามมาก็น่าจะไม่เกิดขึ้น แต่เธอไม่แน่ใจว่ายอดหนี้คือเท่าไหร่ เพราะในนิยายก็ไม่ได้ระบุรายละเอียดเอาไว้ ไม่รู้ว่าเงินสิบสองล้านเหรียญที่ได้มาวันนี้จะพอชดใช้หนี้หรือเปล่า หรือถ้าไม่พอจะนำเงินนี้ไปต่อยอดอย่างไรให้เพิ่มพูนจนพอชดใช้หนี้ได้ เธอจะรอสอบถามพี่ชายอีกที
หลี่อี้เทียน พี่ชายของหลี่ซีหลิน แม้ในนิยายจะเป็นแค่ตัวประกอบที่ปรากฏตัวไม่กี่ครั้ง คำบรรยายส่วนใหญ่ก็ไม่ดีนัก บอกว่าเขาเป็นคนรักน้องไม่ลืมหูลืมตา สปอยล์จนทำให้หลี่ซีหลินกลายเป็นคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เป็นคุณหนูเย่อหยิ่ง เอาแต่ใจตัวเอง
แต่จากความทรงจำเจ้าของร่าง พี่ชายของเธอเป็นคนเก่งมาก เรียนจบเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ ตอนอยู่เมืองนอกก็ร่วมกับเพื่อนลงทุนในธุรกิจ จนได้เงินเป็นร้อยล้านเหรียญกลับมา
ทั้งหล่อทั้งเก่ง และไม่ใช่คนรวยรุ่นสองที่ไม่เอาถ่าน เขาหาเงินหลักร้อยล้านได้ตั้งแต่อายุยังน้อย
เมื่อกลับมาประเทศZ ก็เข้ามาช่วยดูแลกิจการตระกูลหลี่ พัฒนาจนบริษัทจนเติบโตขึ้นมาหลายเท่าในเวลาไม่กี่ปี ถ้าไม่เพราะถูกเหอยี่หานและพรรคพวกของเหลียงเยว่ซินวางแผนหักหลัง ขโมยข้อมูลสูตรลับของผลิตภัณฑ์ที่สำคัญไป ทั้งยังถูกเล่นงานด้วยวิธีสกปรกมากมาย รวมทั้งเกิดเหตุการณ์โรงงานไฟไหม้ กิจการของบริษัทคงไม่ทรุดหนักจนถูกบังคับล้มละลายแบบนี้
ถ้าพี่ไม่ถูกทำร้ายจนพิการและครอบครัวเจอมรสุมหนักติดต่อกัน ซีหลินเชื่อว่า ด้วยความสามารถของเขาจะต้องมีหนทางทำให้ตระกูลหลี่พลิกฟื้นกลับมาได้แน่ อาจจะไม่ถึงขั้นกลับไปรวยเป็นพันล้าน หมื่นล้านเหมือนเมื่อก่อน แค่พอมีเงินจ่ายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบให้เลิกตามมาระราน รวมทั้งมีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อได้ก็ดีมากแล้ว
ซีหลินไม่คิดว่าที่ตัวเองแกล้งร้องไห้สร้างเรื่องโกหกทำเหมือนจะฆ่าตัวตายเมื่อกี้เป็นเรื่องผิดมากนัก หากช่วยให้พี่ชายหลีกเลี่ยงอันตรายใหญ่หลวงได้ แค่โกหกเล็กน้อยก็ถือเสียว่าเป็นโกหกสีขาว ทำไปเพราะความหวังดี
เสียงกระแอมดังขึ้นเบาๆตอนที่ซีหลินยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้ม พอหันไปมอง ดวงตาของหญิงสาวก็เบิกตาโต
ข้างหลังของเธอห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร มีกลุ่มผู้ชายผู้หญิงใส่สูทผูกไท ทั้งวัยหนุ่มสาวถึงวัยชราเหมือนนักธุรกิจมาเจรจาการงานสิบกว่าคนหยุดรออยู่
ตอนนี้ซีหลินยืนอยู่บนสะพานกลางสระบัวที่กำลังมุ่งหน้าไปสู่ตัวตึกศูนย์กลางของโรงแรม เป็นสะพานไม้มีความยาวพอสมควรแต่ขนาดไม่กว้างมาก แค่พอให้คนเดินสวนกันได้สองคนเท่านั้น เมื่อครู่ที่คุยโทรศัพท์กับพี่ชาย เธอเดินทางถึงกลางสะพานนี้ และไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เดินตามมา เลยหยุดคุยกับพี่ครู่หนึ่ง คนพวกนี้อาจจะเดินขึ้นสะพานมาทีหลัง เดินมาเรื่อยๆก็มาเจอเธอขวางทางอยู่ ไม่กล้าเดินผ่านไป เลยยืนรออยู่เงียบๆ
ไม่รู้ว่าพวกเขาได้ยินเรื่องที่เธอพูดไปเมื่อครู่แค่ไหน จะว่าน่าอายก็น่าอาย แต่มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ซีหลินยกมือขึ้นปาดน้ำตา เธอหันไปผงกหัวให้คนเหล่านั้นที่บางคนก็มีใบหน้าที่เหมือนคุ้นๆอยู่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเป็นเชิงทักทาย
ไม่กล้ายืนอยู่นานให้ขายหน้าอีก เธอเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม ทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วรีบวิ่งออกจากสะพานไป
"ถึงใบหน้าของเธอจะเลอะเทอะอยู่สักหน่อย แต่ผมจำได้ คุณหนูซีหลินจากตระกูลหลี่" ชายหนุ่มอายุราวๆยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ใส่ชุดสูทสีเทาบุคลิกดีเหมือนเศรษฐีหนุ่มเอ่ยขึ้นมา
"ตระกูลหลี่ ของท่านประธานหลี่ห้าวเหยียนที่พึ่งล้มละลายไปเมื่อเดือนก่อนเหรอคะ" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยถาม
"ใช่ครับ"
"งั้น ชื่อเหอยี่หาน ที่เธอพูดถึง ก็หมายถึงท่านประธานเหออดีตคู่หมั้นของเธอคนนั้นน่ะสิ" เสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ
"ไม่ใช่ว่าวันนี้คุณชายเหอจัดงานวันเกิดให้คนรักที่โรงแรมของเราเหรอ พวกเราก็พึ่งเดินผ่านสถานที่จัดงานมาเมื่อกี้ใช่มั้ย ที่ขึ้นเวทีเป่าเทียนจุดเค้ก แสดงความรักกันหวานหยดน่ะ"
"เหมือนคุณชายเหอจะพึ่งประกาศถอนหมั้นกับคุณหนูตระกูลหลี่ หลังครอบครัวเธอล้มละลายเมื่อปลายเดือนที่แล้วนี่เองนะ"
"แค่พริบตาก็ได้คนรักใหม่แล้ว เป็นอดีตเพื่อนสนิทของแฟนเก่าเสียด้วย ถ้าทางเรื่องที่คุณหนูซีหลินพูดกับพี่ชายในโทรศัพท์น่าจะมีข้อเท็จจริงอยู่ไม่น้อยเลย"
"แต่เห็นในเว่ยต้าคนเขาพูดว่าคุณหนูซีหลินนิสัยไม่ดีไม่ใช่เหรอ เห็นขึ้นเทรนด์เรื่องที่เธอทำตัวไม่ดีตั้งหลายครั้ง แฟนคลับคุณชายเหอเกลียดเธอกันจะตาย เห็นบอกว่าคุณชายเหอก็สุดจะทนกับเธอแล้ว ที่เลิกกันก็เป็นความผิดของเธอเองที่นิสัยไม่ดี "
"จะนิสัยดีไม่ดียังไงก็เป็นคู่หมั้นกันไม่ใช่เหรอ หมั้นกันมาตั้งเกือบสองปี ใช้ข้ออ้างว่าแฟนเรานิสัยไม่ดีแล้วนอกใจไปเป็นชู้กับเพื่อนสนิทของแฟนนี่มันก็เกินไปนะ"
"ว่าแต่ว่าเรื่องแฟนใหม่คุณชายเหอนี่มายังไงนะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นข่าวอะไรเลยล่ะ แล้วดูในเว่ยต้าสิเงียบสนิทเลย จัดงานวันเกิดกันหรูหราขนาดนี้แต่ไม่มีใครพูดถึงสักโพสต์" พนักงานคนหนึ่งนำโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดู
"ถ้าพึ่งเลิกกับคู่หมั้นแล้วประกาศคบคนใหม่ทันที ต่อให้ภาพลักษณ์ดีแค่ไหนก็มีหวังถูกสาปน่ะสิ อีกอย่างงานที่จัดวันนี้ก็เหมือนจะเชิญมาแต่คนสนิท ทางโรงแรมก็ได้รับคำสั่งให้รักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด ห้ามนักข่าวหรือคนนอกเข้างาน"
"ดูเหมือนคุณชายเหอจะปกป้องคนรักใหม่ของเขาดีเลยนะ ฉันจำได้สมัยก่อนที่คุณหนูซีหลินโดนคนด่าจนขึ้นเทรนด์ ไม่เคยเห็นคุณชายเหอออกมาปกป้องเธอแบบนี้บ้างเลย อ๋อ ยังมีคลิปไวรัลอันนั้นที่เขา เลือกจะช่วยผู้หญิงอ่อนแอที่ถูกเธอรังแก แล้วด่าเธอที่ใจร้าย จนเธอร้องไห้อะ จำได้ว่าตอนนั้นเขาถูกชมยกใหญ่เลย บอกว่าเป็นคนดี เห็นแก่คุณธรรมมากกว่าญาติมิตร"
เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเบาๆระหว่างที่พวกเขาเดินออกจากสะพานมา
ซ่งเว่ยหนานรับฟังคำพูดของคนเหล่านี้เงียบๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำเหมือนไม่ได้ยิน ทั้งๆที่ในใจชายหนุ่มมีความประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขายังเห็นคุณหนูหลี่ซีหลินคนนั้นเชิดหน้าทวงเงินคืนจากคนตระกูลเหออย่างเย่อหยิ่งอยู่เลย เวลาผ่านไปแค่ไม่นาน เธอก็มาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กลางสะพาน ทั้งยังมีทีท่าเจ็บปวดเสียใจจนเหมือนจะอยากฆ่าตัวตายเสียอย่างนั้น?….
ซ่งเว่ยหนานครุ่นคิดถึงบางอย่าง ขณะสายตาก็เหลือบมองไปทางร่างอรชรที่เดินเร็วๆนำอยู่ข้างหน้าไม่ไกลนัก
"ท่านประธานซ่ง สนใจจะไปดูส่วนไหนของโรงแรมอีกหรือเปล่าครับ" ชายสูงอายุที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าใหญ่ที่สุดของคนที่เดินตามซ่งเว่ยหนานมาเอ่ยถามด้วยความนอบน้อม
"ผมดูพอแล้วล่ะ" เขาละสายตาจากอะไรบางอย่างที่อยู่เหนือศีรษะของซีหลินที่พึ่งก้าวผ่านประตูโรงแรมเข้าไป กลับมา
"ตอนนี้อยากอ่านรายงานผลประกอบการของโรงแรมพวกคุณมากกว่า"
"พวกเราเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านประธานซ่งที่ห้องประชุมทางนี้เลย"


## บทที่ 4 ระบบแก้ไขความเสียใจ (1)

บทที่ 4 ระบบแก้ไขความเสียใจ (1)
ขณะนี้เป็นเวลาราวๆสองทุ่ม คนส่วนใหญ่พึ่งรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ในล็อบบี้โรงแรมยังคงคึกคักมีคนเดินผ่านไปมา นั่งสนทนากันในจุดต่างๆ เมื่อเห็นแสงไฟสว่างไสว และผู้คนมากมาย ซีหลินก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง คิดว่าถ้าจะเกิดเรื่องร้ายต่อเธอและพี่ชายอย่างที่เขียนไว้ในนิยายขึ้นมาจริงๆ เรื่องก็คงจะไม่เกิดขึ้นที่นี่หรอกนะ
หลังจากมั่นใจในความปลอดภัยขึ้นแล้ว เธอก็พาตัวเองเข้าไปล้างหน้าแต่งตัวใหม่ในห้องน้ำหญิง ที่อยู่ไม่ไกลนัก
ทั้งด่าทอจิกหัวกันกับนางเอกเยว่ซิน โดนสาดน้ำและถูกผลักล้มลงบนพื้นแบบนั้น ไม่รู้ว่าสภาพของเธอจะเละเทะแค่ไหน
เมื่อเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วส่องกระจกดู เห็นว่าเครื่องสำอางไม่ได้เลอะเทอะนัก ไม่ได้มีสภาพแบบพวกมาสคาร่าไหลเป็นทางหรือลิปสติกเปื้อนไปครึ่งหน้า อย่างสถานการณ์ยอดฮิตตอนนางร้ายถูกนางเอกเล่นงานต่างๆ
เหมือนว่าเครื่องสำอางที่หลี่ซีหลินใช้จะเป็นแบบกันน้ำ ทำให้ไม่เกิดภาพน่ากลัวอย่างที่เธอจินตนาการเอาไว้ นอกจากที่แต่งหน้าจัดไปหน่อยซึ่งตอนนี้ก็ซีดจางลงมาก จากการที่เธอถูกสาดน้ำและร้องไห้ กับผมยาวตรงที่เปียกไปส่วนหนึ่ง ที่ถูกเธอปัดขึ้นเหนือศีรษะลวกๆ ไม่ค่อยเรียบร้อย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรผิดปกติมาก
ไม่ผิดปกติอะไร นี่มันบ้าบอชัดๆ!
ใบหน้า รูปร่างที่สะท้อนออกมาจากกระจกตรงหน้าเธอนี้มันอะไร นี่ไม่ใช่ตัวเธอในโลกก่อนเหรอ!!
ร่างร่างนี้คือซี หรือหลี่ซีหลินกันแน่!?
หญิงสาวใช้มือแตะไปทั่วใบหน้าและเนื้อตัวของตัวเอง ภาพที่สะท้อนออกมาจากกระจกก็เป็นพฤติกรรมที่เธอกำลังทำอยู่ คนที่อยู่ในกระจกไม่ใช่ผีหรือภาพลวงตาแน่นอน มันคือภาพของเธอที่กำลังสะท้อนออกมาจริงๆ
ซีหลินงุนงงมาก ไม่ใช่ว่าเธอเข้ามาอยู่ในโลกนิยายแล้วสวมร่างกายนางร้ายคนหนึ่งในเรื่องหรอกเหรอ แล้วทำไมนางร้ายถึงมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเธอทุกอย่างเลย แม้แต่ไฝสีแดงเล็กๆที่ใต้ตาข้างขวาก็ยังมีเหมือนกัน!?
"คำตอบของคำถามนี้สามารถซื้อได้ในร้านค้าของระบบ เมื่อโฮสต์มีเลเวลถึงระดับที่สูงพอ"
"ฮะ ร้านค้าอะไร ระบบอะไร? เฮ้ย! แล้วเสียงนี้มาจากที่ไหน!"
ซีหลินหันมองรอบตัวด้วยความตกใจ เสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นนี้เป็นเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่เย็นชา แม้จะแบ่งแยกไม่ได้ว่าเพศไหน อาจจะเป็นผู้หญิงสักคนที่ซ่อนอยู่ในห้องน้ำนี้เป็นคนพูด หรือไม่ที่น่ากลัวก็อาจจะเป็นผู้ชายที่มีเจตนาไม่ดี ซีหลินไม่เสียเวลาตามหาที่มาของเสียง เธอรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปอยู่ในโถงล็อบบี้ที่มีคนพลุกพล่านก่อน
ตอนนี้เธอมีชะตาชีวิตที่ถูกกำหนดไว้ว่าจะถูกรุมโทรมข่มขืนแขวนทับศีรษะอยู่ แม้จะโดนด่าว่าเป็นกระต่ายตื่นตูมเธอก็ไม่อายหรอก ถ้าเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับเธอจริงๆจะทำอย่างไร หนีได้ก็ต้องหนีไว้ก่อน เรื่องอื่นก็ค่อยว่ากันทีหลัง
"โฮสต์ไม่ต้องตกใจ ระบบไม่มีอันตราย"
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ซีหลินรีบหันมองรอบตัวเลิกลัก เสียงนี้มันไม่เหมือนมาจากใครที่อยู่รอบตัวเธอเลย เหมือนเป็นเสียงของความคิดที่ดังขึ้นในหัวของเธอมากกว่า เดี๋ยวนะ เสียงอิเล็กทรอนิกส์,โฮสต์, ระบบ?
นี่มันไม่ใช่พล็อตที่เป็นที่นิยมในนิยายปัจจุบันนี้เหรอ เรื่องระบบล้ำสมัยที่ถูกติดตั้งเข้าในตัวเอกของนิยายแล้วทำให้เกิดเรื่องมากมายอันนั้นน่ะ
หรือว่าตอนนี้เธอถูกติดตั้งระบบไว้แล้วเหรอ?
"ถูกต้อง"
"ห๊ะ"
"โฮสต์ได้ติดตั้งระบบเอาไว้แล้ว"
"เฮ้ยเอาจริงดิ!!??" ซีหลินอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ เสียงของเธอดังพอสมควรทำให้คนรอบตัวหันมามองอย่างสงสัย หญิงสาวมองเห็นแล้วรีบเอานิ้วข้างหนึ่งไปจิ้มที่ใบหูซึ่งมีผมยาวปรกลงมาบังเอาไว้อยู่ ทำเหมือนว่าตนเองกำลังคุยโทรศัพท์ผ่านทางหูฟังไร้สาย พอคนรู้ว่าเธอแค่กำลังคุยโทรศัพท์จึงไม่ได้สนใจอะไรอีก
ซีหลินรีบเดินออกจากจุดที่มีคนพลุกพล่านไปหาจุดนั่งพักที่อยู่ห่างไกลผู้คนเล็กน้อย
กวาดตามองไปรอบตัว แน่ใจว่าไม่มีคนอยู่ใกล้พอจะได้ยินบทสนทนาแล้วเธอก็กระซิบออกมา
"นายคือระบบจริงๆเหรอ"
"ใช่ผมคือระบบ ชื่อระบบแก้ไขความเสียใจ"
"ห๊า ระบบอะไรนะ ไม่ใช่ระบบทำเงิน ระบบนางร้ายแก้แค้น หรือระบบทำสวนทำฟาร์ม เปิดร้านค้าไรงี้เหรอ" ซีหลินไล่รายชื่อระบบยอดนิยมที่เธอเคยอ่านเจออยู่บ่อยๆออกมา
"ว่าแต่ว่าฉันสามารถพูดคุยกับนายผ่านทางความคิดเหมือนในระบบที่เคยเห็นในนิยายได้ไหม"
"ได้"
"โอ้ว ฮัลโหลวเทส เทส แปดบวกสิบเป็นเท่าไหร่" ซีหลินพูดประโยคนี้ในใจ
"ผมได้ยิน โฮสต์ไม่จำเป็นต้องทดสอบ"
"แล้วคำตอบคืออะไรล่ะ หรือว่านายบวกเลขไม่เป็นเหรอ ระบบนี่ไม่ใช่เทคโนโลยีล้ำยุค ความสามารถประสิทธิภาพยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์เหรอ"
"สิบแปด"
"โอ้ โอเคผ่าน"
ในที่สุดซีหลินก็วางใจว่าไม่ใช่การถูกกลั่นแกล้งหรือมีใครมาวางแผนหลอกลวง อย่างน้อยสิ่งสิ่งนี้ก็ได้ยินเสียงจากในความคิดของเธอจริง คนที่บงการเรื่องนี้อยู่ก็คงไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาในโลกปี20XX นี้แล้วล่ะ ต่อต้านไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้ความร่วมมือดีกว่า
ซีหลินกลับมานั่งตัวตรง เลิกทำท่าทางเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์อย่างเมื่อครู่ที่ต้องจับหูไว้ข้างหนึ่งแล้วก้มตัวลงทำท่ากระซิบกระซาบ
"แล้วระบบแก้ไขความเสียใจนี่คืออะไรเหรอคะ เดี๋ยวนะ ก่อนอื่น นายติดตั้งเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ใช่ว่าจะติดตั้งระบบให้ใครต้องขออนุญาต หรือมีเสียงบอกระบบกำลังทำการติดตั้งไรงี้ก่อนเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย"
"ติดตั้ง ตั้งแต่วันที่โฮสต์ปฏิสนธิ"
"ห๊ะ! ปฏิสนธิ?! ปฏิสนธิเป็นตัวคน ในโลกก่อนที่ฉันชื่อซี มีแม่ชื่ออรัญญา พี่สาวชื่อA พี่ชายชื่อBน่ะเหรอ"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
"อ้าว อะไรอะ ทำไมกลายเป็นเลเวลต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูลเฉยเลยล่ะ ก็นายบอกว่าติดตั้งตั้งแต่ฉันปฏิสนธิไม่ใช่เหรอ ฉันแค่พูดทวนย้อนเฉยๆอะ"
พอระบบไม่ตอบซีหลินก็ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดอีก ตอนนี้เธอยังมึนงงตกใจเรื่องที่มีระบบปรากฏขึ้นในชีวิตจริงอยู่เลย


## บทที่ 4 ระบบแก้ไขความเสียใจ (2)

บทที่ 4 ระบบแก้ไขความเสียใจ (2)
"ติดตั้ง ตั้งแต่ฉันเกิดในโลกก่อนเลย ไม่น่าเชื่อ แม้แต่ในโลกจริง ก็มีเรื่องราวมหัศจรรย์แบบในนิยายด้วยเหรอเนี่ย" ซีหลินนิ่งอึ้งไปอีกพักใหญ่ด้วยความตกตะลึง
"แล้วระบบเธอชื่ออะไรเหรอ ต้องเรียกว่าระบบๆนี่ดูแปลกๆยังไงก็ไม่รู้"
"ชื่อโปรเจคเพกาซัส C371810428"
"โอ้ ชื่อเท่ดีนะ แต่C37อะไรนั่นดูยาวไปหน่อย ฉันเรียกนายว่าเพกาซัสเฉยๆได้ไหม"
"ได้"
"นายคือคนที่พาฉันมาที่โลกนี้เหรอ"
"ใช่"
"ฉันในโลกก่อนตายไปแล้วใช่ไหม"
"คำตอบของคำถามนี้สามารถซื้อได้ในร้านค้าของระบบ เมื่อโฮสต์มีเลเวลสาม"
"แม่ พี่ชาย พี่สาว และหลานๆทั้งสองคน มีใครมีชีวิตรอดหรือเปล่า"
"คำตอบของคำถามนี้สามารถซื้อได้ในร้านค้าของระบบ เมื่อโฮสต์มีเลเวลสาม"
"ฉันสามารถกลับไปโลกเดิมได้หรือเปล่า กลับไปก่อนเวลาที่ครอบครัวเราจะถูกฆ่า"
"คำตอบของคำถามนี้สามารถซื้อได้ในร้านค้าของระบบ เมื่อโฮสต์มีเลเวลสาม"
"ร้านค้าของระบบนี่คืออะไรเหรอ"
"โฮสต์สามารถเข้าชมหน้าจอของระบบด้วยการใช้ความคิดว่าเปิด หรือกดปุ่มพาวเวอร์สีทองที่มุมบนขวา"
ปุ่มพาวเวอร์สีทอง!? คือไอ้กลุ่มแสงประหลาดนั่นที่เธอพยายามเช็ดออกนี่นา แท้จริงมันก็คือปุ่มที่ใช้เปิดหน้าจอของระบบหรอกเหรอ
ซีหลินใช้ปลายนิ้วจิ้มลงไปที่ปุ่มพาวเวอร์สีทองนั้นเบาๆ จากนั้นพื้นที่ตรงหน้าของเธอก็เหมือนเกิดภาพฮาโลแกรมขนาดใหญ่ มีความกว้างพอๆกับจอทีวี 20นิ้ว
สิ่งแรกที่เธอเห็น ที่มุมบนตรงกลางคือรูปภาพของตัวเอง เป็นรูปถ่ายหน้าตรงตอนเธอถ่ายบัตรประชาชนเมื่ออายุสิบห้าปี
จะเอารูปขึ้นหน้าโปรไฟล์ทั้งทีเอารูปที่สวยๆหน่อยไม่ได้หรือไง ตอนนั้นเธอยังโดนบังคับให้ตัดผมทรงติ่งหู ใบหน้ามู่ทู่ของเด็กอายุ15อยู่เลย
ซีหลินบ่นไปเล็กน้อย วางแผนว่าจะหาทางเปลี่ยนรูปโปรไฟล์นี้ในภายหลัง เธอกดไปที่รูปภาพ แล้วก็ปรากฏหน้าจอใหม่ขึ้นมา
---------------------------------------------------------------------------------------------
ชื่อ หลี่ซีหลิน                                                                             คะแนน   -2,800
Level 0                 -2,800 /10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้                 3 ไฟล์                           คะแนนฟรีที่เหลือ 10
ประวัติ
---------------------------------------------------------------------------------------------
เห็นข้อมูลในนั้น หญิงสาวก็ขมวดคิ้วด้วยความสับสน "เดี๋ยวนะ คะแนน -2,800 นี่คืออะไร แล้วตัวติดลบนี่มันมาจากไหน ฉันยังไม่ได้เริ่มใช้งานระบบเลยทำไมถึงมีตัวเลขติดลบขึ้นมาได้"
"เพื่อพาโฮสต์มายังโลกนี้ ระบบจำเป็นต้องใช้คะแนนสะสมที่โฮสต์มีทั้งหมดเพื่อแลกเปลี่ยน ตัวเลข -2800 คือคะแนนที่ยังจ่ายไม่หมด ซึ่งระบบจะทำการหักออกจากคะแนนที่โฮสต์หาได้ในอนาคตอย่างอัตโนมัติ"
"อ๋อ" พอได้ทราบเหตุผลซีหลินจึงพยักหน้ายอมรับ
"ว่าแต่ว่าคะแนนที่พาฉันเข้ามาอยู่ในโลกนิยายนี่แพงมากไหมคะ"
"โฮสต์จะสามารถซื้อคำตอบนี้ได้เมื่อถึงเลเวลห้า"
"เลเวลห้าเลยเหรอ ต้องใช้คะแนนเท่าไหร่ถึงจะไปเลเวลนั้นได้ละเนี่ย
Level 0    -2,800 /10,000   ลบสองพันแปดร้อยคือคะแนนที่ฉันมี ส่วนหนึ่งหมื่นนี่คือคะแนนที่เมื่อสะสมจนครบแล้วจะเลื่อนระดับใช่หรือเปล่า" ซีหลินคาดเดาเอาจากแถบHPเลื่อนระดับ ในเกมที่เธอเคยเล่น
"ใช่" ระบบเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
"แค่ให้ถึงเลเวลหนึ่ง ยังต้องใช้ตั้งเป็นหมื่นคะแนน กว่าจะถึงเลเวลห้าไม่ใช่ว่าจะเป็นหลักล้านเลยเหรอ" บ่นพึมพำ แล้วกดไปยังปุ่มที่เขียนว่าประวัติ
เมื่อกดไปแล้วจะมีหน้าต่างใหม่ปรากฏขึ้นมา ในหน้าต่างนั้นจะมีเมนูบาร์ซึ่งมีแท็บอยู่สองแท็บ
แท็บที่หนึ่งมีข้อความกำกับว่า ประวัติย่อ แท็บที่สองเขียนว่า ประวัติละเอียด
ซีหลินลองกดลงไปในแท็บที่เขียนว่า ประวัติย่อ พอกดลงไปแล้วก็มีกล่องข้อความเล็กๆขึ้นมา
-------------------------------
ต้องใช้ 30,000 คะแนนเพื่อเปิด
ท่านไม่มีคะแนนมากพอจะเปิดได้
-----------------------------
"ดูประวัติย่อของตัวเองก็ต้องใช้คะแนนแลกด้วยเหรอ แล้วตั้งสามหมื่นคะแนน จะปล้นกันหรือไง" ซีหลินบ่นด้วยความไม่พอใจ เธอลองกดปุ่มที่เขียนว่าประวัติละเอียดดู พบว่าคราวนี้แม้แต่กล่องข้อความแจ้งว่าต้องจ่ายคะแนนเท่าไหร่เพื่อเปิดดูข้อมูลนี้ ก็ไม่ขึ้นมาด้วยซ้ำ
"เพกาซัสทำไมอันนี้แม้แต่กล่องข้อความก็ไม่ขึ้นให้ล่ะ"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
"เหอะ" หญิงสาวย่นจมูกด้วยความขัดใจ
"แล้วอันที่เขียนว่า สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้ กับ คะแนนฟรีที่เหลือ 10 นี่คืออะไรเหรอคะ"
"ผู้ที่อยู่เลเวลศูนย์จะได้รับสิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลได้ฟรีวันละสามไฟล์ โดยใช้คะแนนเปิดแต่ละไฟล์รวมกันแล้วไม่เกิน10คะแนน
โดยที่สิบคะแนนนี้จะเป็นคะแนนฟรีที่ระบบมอบให้ ไม่ได้หักจากคะแนนที่โฮสต์สะสมมาได้เองแต่อย่างใด และไม่สามารถนำคะแนนนี้ไปใช้ซื้อสินค้าในร้านค้าระบบ หรือแลกเปลี่ยนอย่างอื่นได้ ใช้ได้เฉพาะการเปิดไฟล์ข้อมูลเท่านั้น"
ซีหลินพยักหน้าหงึกหงักฟังคำอธิบายจากเพกาซัสไปด้วยพร้อมกับศึกษาหน้าจอระบบไปพร้อมกัน ปลายนิ้วเรียวยาวจิ้มกดปิดหน้าข้อมูลส่วนตัวกลับมาหน้าจอหลัก
"โฮสต์สามารถใช้ความคิด เพื่อกดปุ่มต่างๆในหน้าจอระบบได้ ไม่จำเป็นต้องใช้ร่างกายจริงๆในการสัมผัส"
"อ๋อ ค่อยยังชั่วหน่อย ขอบคุณนะ"
ใช้ความคิดเปิดนั้นดีกว่าเอามือมาจิ้มๆไปกลางอากาศให้คนสงสัยจริงๆ ซีหลินทดลองใช้ความคิดเปิดปิดหน้าจอข้อมูลส่วนตัวจนเริ่มคล่องแคล่วแล้วจึงกลับมาศึกษาหน้าจอหลักของระบบอีกครั้ง
ในหน้าจอหลักด้านใต้รูปภาพของเธอ จะมีแท็บเมนูบาร์ขึ้นมา ตอนนี้มีแท็บปรากฏขึ้นมาแค่ปุ่มเดียว มีข้อความกำกับว่า
ไฟล์ข้อมูล


## บทที่ 5 วิธีใช้งานระบบ (1)

บทที่ 5 วิธีใช้งานระบบ (1)
"ไฟล์ข้อมูลคืออะไร? " ซีหลินเอ่ยถามพร้อมกับใช้ความคิดจิ้มปุ่มนั้นลงไป "แล้วทำไมมีแค่ไฟล์ข้อมูลนี้แค่แท็บเดียว เมื่อกี้นายก็พูดเรื่องร้านค้าระบบไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่มีแท็บร้านค้าระบบให้กดล่ะ"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
"ก็คือถ้าเลเวลของฉันสูงขึ้น ฉันก็จะสามารถใช้งานร้านค้าของระบบใช่หรือเปล่า?"
"ใช่"
"ส่วนเลเวลจะเพิ่มได้ก็ต้องสะสมคะแนนให้ถึงเกณฑ์ที่กำหนดสินะ…"
"ใช่"
"แล้วต้องทำยังไงถึงจะได้คะแนนเหรอเพกาซัส?"
"ช่วยแก้ไขความเสียใจให้คนในไฟล์ข้อมูล หากแก้ไขได้ก็จะได้คะแนนเป็นการตอบแทน"
"ความเสียใจงั้นเหรอ?" ซีหลินรู้สึกสนใจ เธอจ้องมองหน้าจอที่เกิดการเปลี่ยนแปลง หลังจากเธอกดแท็บไฟล์ข้อมูลแล้วก็เกิดหน้าต่างใหม่ขึ้นมา
ในหน้าต่างนั้นมีรูปภาพใบหน้าตรงเหมือนถ่ายบัตรราชการของคนจัดเรียงเอาไว้ยี่สิบกว่ารูป และส่วนใหญ่ก็เป็นรูปของคนที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาทั้งนั้น
ทั้งเหอยี่หาน นางเอกเหลียงเยว่ซิน คุณนายเหอ คุณนายเหลียง พวกบอดีการ์ดที่อารักขาพระเอกนางเอก ยังรวมไปถึงคนที่เธอเจอที่สะพานเมื่อกี๊ และพนักงานและลูกค้าโรงแรมที่เธอพึ่งเจอตอนวิ่งเข้ามาล็อบบี้
"พวกนี้คือคนที่ฉันพึ่งเจอทั้งนั้นเลยนี่นา"
ซีหลินอุทานแล้วกดดูข้อมูลของพระเอก นางเอก พบกล่องข้อความขึ้นแจ้งเตือนว่า
----------------------------
ต้องใช้ 100,000 คะแนนเพื่อเปิด
ท่านไม่มีคะแนนมากพอจะเปิดได้
----------------------------
"หนึ่งแสนคะแนน!! จะบ้าหรือไง สามหมื่นห้า!! แปดพัน!! อะไรกันเนี่ย" หญิงสาวอุทานขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า
"พระเอกนางเอก ใช้แสนคะแนนเพื่อเปิดดูฉันก็ช็อกแล้ว แต่คุณนายเหลียง คุณนายเหอ แม้แต่บอดีการ์ดไห่ ซึ่งเป็นแค่ตัวประกอบในนิยาย ยังต้องใช้หลักหมื่นคะแนน มันไม่แพงเกินไปหน่อยเหรอ"
บ่นแล้วก็กดเข้าไปในไฟล์ของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง เห็นตัวเลขที่ระบบแจ้งขึ้นมาเธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
"คนคนนี้เป็นใครเนี่ย ต้องใช้แต้มเปิดดูข้อมูลของเขาตั้ง 888,888 คะแนน แพงกว่าพระเอก นางเอกตั้งแปดจุดแปดเท่านี่นะ!!"
แล้วความทรงจำจากเจ้าของร่างก็ผุดขึ้นมา
"ที่แท้เขาคือซ่งเว่ยหนานซูเปอร์สามีแห่งชาติ มหาเศรษฐีอันดับแปดของประเทศนี่เอง แถมมีคุณปู่เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งอีกด้วย
แต่ไม่ใช่ว่าในนิยายเขาก็อยู่ระดับเดียวกับพระเอกเหรอ ทำไมคะแนนที่ใช้เปิดข้อมูลของเขาถึงแพงนักล่ะ อุ๊ย คนนี้เปิดได้ ใช้ห้าคะแนน จะกดเปิดดีไหม " ซีหลินกดไปในรูปภาพของหญิงสาวคนหนึ่งแล้วก็มีกล่องข้อความแจ้งว่า
----------------------------
ต้องใช้5คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง            ยกเลิก
----------------------------
ซีหลินกดยกเลิกไปก่อน ใช้ประสบการร์ตอนซื้อของออนไลน์ ก่อนจะสั่งซื้ออะไรก็ต้องหาข้อมูลจากหลายๆแหล่งซะก่อน เธอลองกดไปที่รูปภาพทุกรูปที่เหลือ พบว่า แต่ละคนก็ใช้คะแนนเปิดแตกต่างกันไป คนที่ใกล้ชิดกับพระเอกนางเอก จะมีคะแนนที่ใช้เปิดหลักพันถึงหลักหมื่น ส่วนกลุ่มคนที่เธอเจอบนสะพาน นอกจากซ่งเว่ยหนานและชายหนุ่ม ที่เธอไม่ทราบชื่ออีกสองคนที่มีคะแนนสูงเป็นพิเศษ นอกนั้นก็ไม่ได้ใช้คะแนนเปิดมากนัก ต้องใช้คะแนนราวๆหลักหน่วยถึงหลักร้อย คะแนนน้อยที่สุดคือสองคะแนน
ซีหลินกำลังคิดว่าจะเปิดไฟล์ข้อมูลของใครดี เธอก็มองเห็นตัวเลขบางอย่างบนมุมขวาบนของหน้าต่างนี้
"22/30 นี่คือตัวเลขอะไรเหรอเพกาซัส?"
"22 คือไฟล์ข้อมูลที่ระบบเก็บข้อมูลไว้ขณะนี้ 30 คือไฟล์ข้อมูลทั้งหมดที่ระบบสามารถเก็บไว้ได้"
"เธอสามารถเก็บข้อมูลได้แค่สามสิบไฟล์เองเหรอ"
"ความสามารถในการเก็บไฟล์ข้อมูลของระบบ ขึ้นกับระดับเลเวลของโฮสต์ ถ้าโฮสต์มีเลเวลสูงความสามารถในการจัดเก็บไฟล์ของระบบก็จะสูงด้วยเช่นกัน" ระบบเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจักรกลไร้อารมณ์
"ว่าแต่ว่า ไฟล์ข้อมูลนี่มันมาได้ยังไง ทำไมถึงเป็นคนที่ฉันเคยพบเจอทั้งนั้นเลยล่ะ"
"ระบบโหลดข้อมูลของคนเหล่านี้มาโดยอัตโนมัติ"
"ถ้าฉันพบเจอใคร เธอก็จะโหลดข้อมูลเขามาได้เลยเหรอ"
"โหลดข้อมูลได้เฉพาะคนที่อยู่ในรัศมีสามเมตรจากโฮสต์ และอยู่ในรัศมีนั้นต่อเนื่องนานอย่างน้อยหนึ่งนาที"
"อ๋อ แล้วถ้าฉันไปใกล้คนเป็นร้อยและเข้าเงื่อนไขพวกนี้ทั้งหมด นายก็จะโหลดเขามาจนหมดเลยเหรอ แต่มีช่องแค่สามสิบช่องเอง จะเลือกโหลดข้อมูลของใครล่ะ"
"ระบบจะโหลดข้อมูลของทุกคน หากช่องเก็บไฟล์ข้อมูลเต็มแล้ว ข้อมูลที่เก่าที่สุดจะถูกลบอัตโนมัติ"
แล้วระบบก็ให้รายละเอียดเพิ่มเติมว่า ลำดับการโหลดข้อมูลนั้นจะเป็นไปโดยสุ่ม ทั้งตัวเธอหรือระบบไม่สามารถระบุได้ว่าจะโหลดใครในรัศมีสามเมตรนั้น และเธอที่อยู่เลเวลศูนย์จะไม่สามารถบันทึกไฟล์ของใครเอาไว้ดูย้อนหลังได้ แม้จะจ่ายคะแนนเปิดดูไฟล์ไปแล้ว หากไฟล์ข้อมูลกลายเป็นไฟล์เก่าถูกลบไป อยากเปิดดูอีกครั้งก็ต้องไปเข้าใกล้เขาในรัศมีสามเมตรนานหนึ่งนาที ให้ระบบไปโหลดข้อมูลเขาและจ่ายคะแนนเพื่อเปิดดูใหม่
แต่ถ้าอยู่เลเวลสูงขึ้น ช่องเก็บไฟล์จะมากขึ้น และมีสิทธิ์จ่ายคะแนนซื้อสิทธิในการเก็บไฟล์นั้นไว้ได้นานขึ้นด้วย


## บทที่ 5 วิธีใช้งานระบบ (2)

บทที่ 5 วิธีใช้งานระบบ (2)
"ดูมีรายละเอียดเยอะเหมือนกันเนอะ"
ซีหลินพูดคุยระหว่างคิดคำนวณ เพื่อใช้สิบคะแนนฟรีที่มีให้คุ้มค่าที่สุด เธอตัดสินใจว่าจะกดเปิดดูไฟล์ที่มีสองคะแนนหนึ่งไฟล์ สามคะแนนหนึ่งไฟล์ และห้าคะแนนหนึ่งไฟล์
----------------------------
ต้องใช้2คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง       ยกเลิก
----------------------------
"ตกลง"
---------------------------- ---------------------------- ----------------------------
ชื่อ เจิ้งจื่อเชียน
อายุ 29 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
30 เดือน เมษายน ปี 20XX ประเมินผลงานประจำเดือนได้คะแนนไม่ดี ถูกหัวหน้าตำหนิต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน
ไม่มีคะแนน
---------------------------- ---------------------------- ----------------------------
"ไม่มีคะแนน?"
"ไม่ใช่ว่าช่วยแก้ไขความเสียใจ แล้วจะได้คะแนนเหรอ ทำไมอันนี้ถึงไม่มีคะแนนล่ะ ฉันอุตส่าห์ใช้ตั้งสองแต้มเปิดดูข้อมูลของเขา งั้นก็ขาดทุนน่ะสิ" ซีหลินบ่นงึมงำ
"ไม่ใช่ทุกไฟล์ข้อมูลจะมีคะแนน" ระบบเอ่ยตอบ
"แล้วอย่างนี้ฉันจะทำยังไง วันหนึ่งเปิดได้แค่สามไฟล์ ถ้าเจอไม่มีคะแนนทั้งหมดก็ขาดทุนแย่น่ะสิ"
"เพราะเลเวลของโฮสต์ต่ำเกินไป"
"หมายความว่ายังไง? เลเวลต่ำเกินไปเลยเปิดได้แค่สามไฟล์ก็เลยเสี่ยงขาดทุนเหรอ"
"ใช่ และมีเหตุผลอื่นด้วย"
"เหตุผลอะไร ทำไมไม่พูดให้จบทีเดียวเนี่ย"
"เมื่อเลเวลสูงขึ้น โฮสต์จะมีคุณสมบัติซื้อตัวช่วยของระบบ ที่จะสามารถช่วยแจ้งข้อมูลก่อนเปิดไฟล์ว่าไฟล์ไหนมีคะแนนมอบให้หรือไม่"
"ต้องถึงเลเวลไหนเหรอถึงใช้ตัวช่วยนี้ได้"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
"คำก็เลเวลต่ำ สองคำก็เลเวลต่ำ" ซีหลินเริ่มโมโหระบบเพกาซัสขึ้นมา เธอเลิกใส่ใจระบบที่แสนจะเย็นชา แล้วหันมาจ้องรูปภาพที่หน้าจอต่อ
ตอนนี้เหลืออีกแค่แปดคะแนน มีไฟล์สามคะแนนอยู่สองไฟล์ ไฟล์หนึ่งเป็นรูปผู้ชาย อีกไฟล์เป็นรูปผู้หญิง เธอไม่รู้จะเลือกใครเลยนับเลขสุ่มเอาปรากฏว่าเป็นไฟล์ของชายวัยกลางคนตัวอ้วนกลม
---------------------------- ---------------------------- ----------------------------
ชื่อ หวังสู่ผิง
อายุ 41 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
วันที่ 2 เดือน พฤษภาคม ปี 20XX เวลา 22.20 น. พาภรรยา ลูกสาว ลูกชาย และพ่อตาแม่ยายไปกินข้าวที่ร้านอาหาร ชู้รักที่เขาเลี้ยงไว้มาก่อเรื่องเปิดเผยความสัมพันธ์
ไม่มีคะแนน
---------------------------- ---------------------------- ----------------------------
"คนแบบนี้ถึงมีคะแนนให้ฉันก็ไม่ช่วยหรอก มีลูกเมียแล้วยังคิดนอกใจ"
ซีหลินบ่นงึมงำ กำลังจะกดเปิดดูข้อมูลที่มีห้าคะแนน โทรศัพท์มือถือของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้นมา เป็นเสียงเรียกเข้าที่เจ้าของร่างตั้งไว้สำหรับคนในครอบครัวโดยเฉพาะ เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เป็นชื่อเกอเก้อหลี่อี้เทียน พี่ชายของหลี่ซีหลิน
เธอเกือบลืมไปเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนั่งรอพี่ชายอยู่ แถมสถานการณ์เลวร้ายที่กำหนดไว้ในนิยายก็ยังไม่ทันได้แก้ไขเลย
ซีหลินรีบปิดหน้าจอระบบ คราวนี้เพกาซัสปิดหน้าจอให้ แม้แต่ปุ่มพาวเวอร์สีทองก็หายไปด้วย เหมือนไม่เคยมีหน้าจอฮาโลแกรมใดๆปรากฏขึ้นมาก่อน
"พี่ใหญ่" ซีหลินกดรับโทรศัพท์
"เสี่ยวซี พี่ถึงหน้าโรงแรมแล้วนะ แต่ รปภ เขาไม่อนุญาตให้พี่ขับรถเข้าไป บอกว่ารถของพี่เสียงดังเกินไปกลัวจะรบกวนความสงบของลูกค้าคนอื่น ที่หน้าประตูโรงแรมก็ไม่มีรถบริการ ถ้าพี่จะเข้าไปก็ต้องเดินเท้าอย่างเดียวแต่โรงแรมมันกว้าง กว่าจะเดินไปถึงก็คงใช้เวลานาน พี่เลยโทรมาบอกน้องว่าให้น้องลองถามพนักงานดูหน่อยว่าจะให้เขาขับรถกอล์ฟส่งน้องมาที่ประตูได้หรือเปล่า แต่ถ้าไม่ได้จริงๆพี่จะเดินเข้าไปรับ"
"พี่ไม่ต้องเดินเข้ามาหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูจะให้พนักงานเค้าเอารถออกไปส่ง เดี๋ยวหนูไปถามพนักงานก่อน"
ซีหลินยังไม่วางสายโทรศัพท์ เธอเดินเข้าไปสอบถามพนักงานตรงเคาน์เตอร์ก่อน ได้ความว่าไงก็จะได้แจ้งให้พี่ชายทราบเลย
พนักงานทีแรกจะปฏิเสธ เนื่องจากเธอไม่ใช่แขก ไม่มีหลักฐานการเช่าห้องหรือแม้แต่ใบเสร็จรับประทานอาหารในโรงแรมด้วยซ้ำ ซีหลินกำลังบอกว่ายินดีจ่ายเงินค่าบริการส่วนนี้เพิ่มเติม จู่ๆพนักงานก็ปรับสีหน้า จากที่มองอย่างดูถูกก็กดรอยยิ้มหวาน แล้วตอบเสียงดังว่ายินดีให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ โทรเรียกพนักงานขับรถให้เตรียมรถกอล์ฟเอาไว้แล้วพาเธอเดินออกไปรอรถที่หน้าประตูอย่างเป็นมิตร
ซีหลินสับสนมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ลองมองไปยังทิศทางที่พนักงานเหลือบสายตามองบ่อยๆ ก็เจอกลุ่มนักธุรกิจใส่สูทที่เธอเจอบนสะพานเมื่อราวชั่วโมงก่อน นักธุรกิจกลุ่มนั้นจะเกี่ยวข้องอะไรกับที่พนักงานให้บริการเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือหรือเปล่าเธอก็ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้เธอสามารถเดินทางไปเจอพี่ชายได้แล้ว


## บทที่ 6 แก๊งเงินกู้นอกระบบ (1)

บทที่ 6 แก๊งเงินกู้นอกระบบ (1)
ซีหลินยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแจ้งพี่ชายว่ากำลังจะนั่งรถกอล์ฟออกไป นัดแนะสถานที่พบเจอกันจนเข้าใจแล้วก็วางสาย พร้อมกับที่รถกอล์ฟมาถึงพอดี
รถกอล์ฟใช้เวลาประมาณห้านาที พาเธอไปถึงหน้าประตูโรงแรม
ซีหลินก็ใช้เวลาระหว่างนี้ในการรวบรวมสติปรับอารมณ์ที่กำลังสับสนทั้งหลายให้ผ่อนคลายลง เธอละเรื่องระบบ เรื่องเหตุการณ์ฆาตกรรม หรือเรื่องที่ตัวเองถูกพามายังโลกนี้อย่างปุบปับไปก่อน สิ่งสำคัญตอนนี้คือจะทำยังไงถึงจะทำตัวเป็นหลี่ซีหลินได้อย่างไม่มีพิรุธ
หญิงสาวพยายามทบทวนความทรงจำ พยายามจดจำบุคลิก ท่าทางคำพูดติดปากของหลี่ซีหลินเอาไว้ให้มากที่สุด หลังจากทบทวนความจำจากเจ้าของร่างแล้ว ก็พบว่าลักษณะท่าทางของเธอกับเจ้าของร่างนั้นไม่ได้แตกต่างกันมาก แต่อาจจะมีรสนิยมความชอบหลายอย่างที่ไม่เหมือนกัน ซึ่งเรื่องเหล่านี้เธอต้องพยายามระมัดระวัง และพยายามอย่าเผยพิรุธออกมา
รถกอล์ฟจอดส่งเธอที่หน้าประตูโรงแรม ซีหลินลงจากรถก็เจอชายหนุ่มรูปร่างสูงร้อยแปดสิบกว่า ใบหน้าหล่อเหลาไม่แพ้พระเอกทีวีกำลังยืนรอเธออยู่ เห็นเธอเดินลงจากรถเขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที
"เสี่ยวซีเป็นยังไงบ้าง" เขารีบเข้ามาพินิจพิจารณาซีหลินดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บอะไรหรือเปล่า ที่น้องพูดเหมือนจะคิดสั้นทำให้เขาหวาดกลัวอยู่เลย
"หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะพี่ใหญ่ หนูพอจะทำใจได้บ้างแล้ว"
"น้องจะไม่คิดสั้น ไม่คิดจะทำร้ายตัวเองแล้วใช่ไหม"
"พี่ใหญ่วางใจ หนูจะไม่ทำแล้ว"
"งั้นพวกเราก็กลับบ้านกันก่อน เรื่องอื่นก็ค่อยว่ากัน"
เธอพยักหน้ารับ เดินตามพี่ชายออกไปนอกรั้วโรงแรม ขึ้นนั่งบนรถมือสิบแปดสภาพเก่าโทรมคันหนึ่ง
จากความทรงจำเจ้าของร่าง เมื่อถูกบังคับล้มละลาย ทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลหลี่ก็ถูกยึดไปหมด แม้คนที่ล้มละลายจะไม่ใช่พี่ชาย ตัวพี่เองก็มีทรัพย์สินส่วนตัวที่หามาได้เองเป็นร้อยล้านตั้งแต่สมัยอยู่เมืองนอก
แต่เพราะก่อนที่บริษัทจะล้มนั้น พ่อได้วิ่งเต้นหยิบยืมเงินไปทั่วเพื่อหวังมากอบกู้บริษัทให้ผ่านพ้นช่วงวิกฤติให้ได้ก่อน พี่ชายก็เอาเงินและทรัพย์สินส่วนตัวของตัวเองเข้ามาช่วยจนเกือบหมด
พอถูกบังคับล้มละลายแล้ว พ่อเส้นเลือดในสมองแตกต้องเข้าโรงพยาบาล มีค่ารักษาสูงมากจนประกันสุขภาพที่ทำไว้ไม่พอจ่าย พี่ก็เอาเงินก้อนสุดท้ายที่มีออกมาโป๊ะค่ารักษาส่วนที่ขาดไปให้จนพ่อได้รับการผ่าตัดอย่างทันท่วงที รถคันนี้ พี่ใช้เงินที่เหลืออยู่เล็กน้อยหลังจากจ่ายค่ารักษาและค่าเช่าบ้านให้พวกเราพักอาศัยไปซื้อมา สภาพของรถไม่ดีนัก แต่มันก็เป็นรถที่ดีที่สุดเท่าที่พี่จะซื้อได้แล้ว พี่จำเป็นต้องมีรถเพื่อใช้มันประกอบอาชีพ
ระหว่างที่กำลังคิดโปรเจคใหม่เพื่อกอบกู้บริษัทพี่ก็ทำงานขับรถรับส่งผู้โดยสารผ่านแอปพลิเคชันรถรับจ้างไปด้วย
เรื่องเหล่านี้ปรากฏอยู่ในความทรงจำจางๆของเจ้าของร่างรายละเอียดไม่ชัดเจนมาก เพราะเธอไม่มีกะจิตกะใจมาสนใจเรื่องราวของคนในครอบครัวเท่าใดนัก เหมือนความสนใจทั้งหมดของเธอคือการแย่งชิงคู่หมั้นของตัวเองคืนมา ส่วนเรื่องอื่นๆสำหรับเธอล้วนเป็นภาพพร่ามัวไปหมด
หลังจากรถขับออกไปได้ระยะหนึ่ง ซีหลินก็เอ่ยถามขึ้นมา
"พี่ใหญ่คะ ตอนนี้เรามีหนี้อยู่เท่าไหร่เหรอ"
พอได้ยินคำถามนี้ใบหน้าของหลี่อี้เทียนก็เคร่งขรึมลง
"เรื่องนี้น้องไม่ต้องเป็นห่วงหรอก มีพี่ใหญ่อยู่ทั้งคน พี่จะต้องหาทางจัดการได้อยู่แล้ว"
"เรามีหนี้ที่ต้องรีบชดใช้ให้พวกแก๊งเงินกู้นอกระบบบ้างไหมคะ ยอดหนี้เท่าไหร่"
"น้องถามเรื่องนี้ทำไม พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเป็นห่วง"
"พี่คะ หนูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ครอบครัวเราเจอเรื่องขนาดนี้ จะให้หนูอยู่เฉยต่อไปได้ยังไง ก่อนหน้านี้ที่หนูหน้ามืดตามัว คิดถึงแต่เรื่องจะทำให้เหอยี่หานกลับมาจนไม่สนใจว่าครอบครัวของเราจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร หนูก็รู้สึกผิดมากแล้ว
ตอนนี้หนูตาสว่างคิดได้แล้ว อยากช่วยเหลือครอบครัวเราบ้าง พี่ก็สนับสนุนหนูเถอะนะคะ "
"แต่ว่าเงินพวกนั้นมันเยอะมาก น้องยังเรียนมหาลัยอยู่เลย ต่อให้อยากช่วยก็คงช่วยไม่ได้หรอก พี่ว่าน้องใช้ชีวิตให้ดีมีความสุขก็พอ ส่วนเรื่องอื่นๆนั้นให้พี่แก้ปัญหาเอง"
"งั้นบอกยอดเงินให้หนูรู้สักหน่อยได้ไหมคะ หนูจะได้รู้สภาพการณ์คร่าวๆ อย่างน้อยก็จะได้ทำตัวถูก" ซีหลินพยายามตื๊อต่อไป เธอยกเหตุผลต่างๆนานา จนหลี่อี้เทียนยอมแพ้ในที่สุด
"มันมีแก๊งเงินกู้นอกระบบที่ค่อนข้างน่ากลัวอยู่แก๊งหนึ่ง จริงๆแล้วบ้านเราไม่ได้ไปกู้เงินจากมัน แต่เป็นเงินที่เราหยิบยืมจากหลี่ชวน ความจริงไม่ใช่เรายืมด้วยซ้ำ เป็นตอนนั้นหลี่ชวนมาเสนอให้ยืมเงินเอง เขาบอกว่าเป็นญาติกันอยากช่วยเหลือ ใครจะรู้ผ่านไปแค่หนึ่งเดือน ตอนที่บริษัทของเรากำลังอยู่ในสภาวะวิกฤติ เขาก็ขายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบที่มีชื่อเสียงว่าโหดเหี้ยมอำมหิต ยอดหนี้สิบล้านเหรียญ แต่มันบังคับให้พวกเราต้องจ่ายดอกเบี้ยให้พวกมันทุกเดือนอีกหนึ่งล้าน ไม่งั้นจะทบหนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ"
"ดอกเบี้ยเดือนละหนึ่งล้าน!" ซีหลินอุทานออกมาด้วยความตกใจ แค่ดอกเบี้ยก็แพงขนาดนี้แล้ว และยังต้องจ่ายให้มันทุกเดือนอีก เงินล้านเหรียญ ด้วยสภาพครอบครัวของเธอตอนนี้จะหามาจากไหน
ซีหลินกำลังจะเล่าให้พี่ชายฟังว่าวันนี้เธอได้เงินสิบสองล้านมาจากเหอยี่หาน จะเอามาใช้หนี้เงินกู้หนี้ได้หมดหรือไม่ แต่ยังไม่ทันได้เปิดปาก รถที่ขับตามเรามาก็พุ่งแซงขึ้นมาข้างหน้า แล้วหักรถขวางถนนไว้ทั้งสองเลน รถที่อยู่ข้างหลังอีกคันก็ทำเช่นเดียวกัน ทำใหพี่ชายของเธอต้องหยุดรถกะทันหัน จะไปข้างหน้าก็ไม่ได้ หรือจะถอยรถกลับก็ไม่ได้ ถูกขวางทางเอาไว้ด้วยรถทั้งหน้าหลัง
เมื่อบล็อกเส้นทางพวกเธอได้แล้ว ชายฉกรรจ์ประมาณหกเจ็ดคนก็ก้าวลงมาจากรถทั้งสองคนนั้นด้วยท่าทางเบ่งอำนาจ ในมือถือไว้ทั้งท่อนไม้ทั้งกระบองและอาวุธต่างๆ
เห็นใบหน้าของคนที่เดินลงมาจากรถหลี่อี้เทียนก็ขมวดคิ้วด้วยความกังวล
"พวกเขาเป็นใครเหรอคะ พี่รู้จักหรือเปล่า ทำไมเหมือนตั้งใจจะมาทำร้ายเรา" ซีหลินเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือหวาดกลัว รถสองคันนี้ขับตามพวกเรามาตั้งแต่ออกจากหน้าโรงแรมแล้ว ทีแรกซีหลินไม่ได้ใส่ใจมาก คิดว่าเป็นผู้ใช้ทางสัญจรปกติ ใครจะคิดว่าจะเป็นอันธพาลมีอาวุธ และเหมือนมีเจตนาร้ายต่อพวกเธอสองพี่น้อง!!
"มันคือแก๊งเงินกู้ที่พี่พึ่งพูดถึง มันอาจจะตามพี่มาเพื่อทวงเงิน…เสี่ยวซีไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว มีพี่ชายอยู่ พี่จะลงไปคุยกับพวกมันดูก่อน"
"พี่คะอย่าพึ่งลงไป!!" ซีหลินรีบดึงพี่ชายเอาไว้
"คนพวกนี้คือแก๊งเงินกู้ที่พี่พูดถึงเหรอคะ"
"ใช่"
"งั้นพี่ห้ามลงไปเป็นอันขาด" มือหนึ่งเธอดึงพี่ชายเอาไว้ อีกมือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรแจ้งตำรวจ


## บทที่ 6 แก๊งเงินกู้นอกระบบ (2)

บทที่ 6 แก๊งเงินกู้นอกระบบ (2)
จากข้อมูลที่พี่เล่าให้ฟังรวมกับที่เธออ่านมาจากนิยาย หลี่ชวนคนที่เอาหนี้ไปขายให้แก๊งเงินกู้นอกระบบนี้ เป็นญาติห่างๆของตระกูลหลี่ พ่อของเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพ่อของพวกเธอ เมื่อสิบกว่าปีก่อนครอบครัวของเขาก็ฐานะไม่ดีนัก โชคดีที่ได้พ่อของเธอให้ความช่วยเหลือ ให้ทุนและแบ่งงานส่วนหนึ่งจากบริษัทตระกูลหลี่ไปให้พวกเขาได้ตั้งตัว ทำให้มีฐานะดีขึ้นมา จริงๆแล้วควรเป็นญาติที่พวกเราสามารถไว้ใจได้ แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น
หลี่ชวนอายุพอๆกับพี่ชายของเธอ แต่ความสำเร็จในชีวิตกลับไม่มี เขาถูกญาติๆพูดเปรียบเทียบกับพี่ชายของเธอมาตลอดทำให้เกิดความอิจฉาริษยาอยู่ในใจ นางเอกเยว่ซินที่เกิดใหม่ทราบเรื่องนี้ จึงเข้าหาหลี่ชวนยุยงให้เขาร่วมมือกับเธอและเหอยี่หานช่วยทำลายตระกูลหลี่
การที่จู่ๆเอาเงินมาให้ยืม แล้วขายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบต้องเป็นหนึ่งในแผนการร้ายสักอย่างแน่ๆ และเมื่อซีหลินมาคิดใคร่ครวญดูดีๆ การที่หลี่อี้เทียนโดนแก๊งเงินกู้ทุบกระดูกสันหลังจนพิการ มันผิดปกติมากจริงๆ
ข้อที่หนึ่ง ตระกูลหลี่พึ่งล้มละลายมาหนึ่งเดือน พวกแก๊งก็คงจะเป็นเจ้าหนี้ครอบครัวเธอไม่นานนัก นี่อาจจะเป็นแค่เดือนที่หนึ่งหรือเดือนที่สองเท่านั้น แต่พวกมันก็กระเหี้ยนกระหือรือมาทวงเงินอย่างหนัก และอย่างที่เขียนไว้ในนิยาย ก็คือทำร้ายพี่ชายของเธอจนพิการ
เมื่อพี่ชายเธอพิการไปแล้ว มันคิดว่าพวกเราจะหาเงินที่ไหนมาคืนให้มันได้ล่ะ ถ้าไม่เพราะว่ามันโง่มากจริงๆ การทำร้ายพี่ชายเธอจนไม่อาจพลิกฟื้นกลับมาได้อีกก็อาจจะเป็นจุดประสงค์หลักของมันหรือเปล่า
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ ซีหลินจึงไม่ยอมให้พี่ลงไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด
เธอรีบกดโทรหาตำรวจทันที
"มีผู้ชายเจ็ดคน มีอาวุธทั้งมีดไม้ทั้งกระบอง กำลังล้อมรถพวกเราอยู่ค่ะ ช่วยเราด้วย เราอยู่ที่ถนนทางขึ้นเขาไปโรงแรมหลิ่งเหลียน" หญิงสาวแจ้งข้อมูลกับตำรวจด้วยเสียงสั่นเครือ แม้จะพยายามตั้งสติ แต่เธอก็ยังหวาดกลัวมากอยู่ดี
"ครบกำหนดชำระเงินยังอีกสามวัน วันนี้มันอาจจะมาเพื่อข่มขู่เท่านั้น เสี่ยวซี ไม่เป็นไรไม่ต้องกลัว พวกเราอาจจะยังเจรจากับมันได้" หลี่อี้เทียนพยายามพูดปลอบใจ
ยังไม่ทันที่หลี่อี้เทียนจะพูดจบ ไอ้คนหนึ่งก็ยกเท้าขึ้นมายันๆไปที่ประตูรถ
"เฮ้ย! ลงมา!! รีบจ่ายเงินมาเดี๋ยวนี้"
หลายคนก็เอาไว้เอาวุธที่มีเคาะๆไปที่รถของพวกเธออย่างกร่างๆ อี้เทียนคิดว่าจะลงไปคุยกับพวกมันดีๆ หากปล่อยไปอย่างนี้หากรถถูกมันทุบทำลายก็แย่แน่ ถึงรถจะมีสภาพเก่าราคาไม่ได้แพงอะไร แต่มันก็เป็นอุปกรณ์ในการหาเลี้ยงชีพของเขาในช่วงนี้ ถ้ารถเสียหาย หนทางหารายได้ที่จะนำมาใช้จ่ายในครอบครัวก็หมดลง
เขากำลังจะเปิดประตูลงไป แต่ก็ถูกน้องสาวดึงเอาไว้อย่างแน่นหนา ลงไปไม่ได้จริงๆ จึงทำได้แค่เลื่อนกระจกรถลงเล็กน้อยแล้วสนทนากับพวกมันผ่านทางนั้น
"ยังไม่ครบกำหนดจ่ายเงินเลย พวกนายจะรีบมาทวงไปทำไม เงินฉันมีให้อยู่แล้ว"
"เจ้านายของเราเลื่อนวันเก็บเงินมาเป็นวันนี้ แกก็รีบจ่ายเงินมาเร็วๆอย่าเรื่องมาก!"
"เฮ้ย จะเลื่อนเองตามอำเภอใจได้ยังไง"
"เลื่อนได้ไม่ได้มันอยู่ที่การตัดสินใจของเจ้านายพวกเรา ส่วนแกก็มีหน้าที่จ่ายเงินมา ดอกเบี้ยเดือนนี้ กับดอกเบี้ยเดือนก่อนอีกห้าวัน ที่เจ้านายใจดียอมปัดให้มารวมกับเดือนนี้อีกหนึ่งล้าน รวมสองล้าน รีบจ่ายมา!!"
"พวกนายจะคิดเงินตามอำเภอใจแบบนี้ไม่ได้นะ สัญญาที่พ่อฉันเซ็นเอาไว้ก็เป็นสัญญากู้ยืมปกติไม่มีดอกเบี้ยด้วยซ้ำ แต่จู่ๆพอคนขายหนี้ไปให้พวกนายแล้วก็มาตั้งดอกเบี้ยเอาเองแบบนี้" อี้เทียนสุดจะทนกับความไร้เหตุผลของพวกมัน
"มึงกล้าเถียงกูเหรอ! แน่จริงมึงลงมา หดหัวอยู่แต่ในรถแล้วทำปากกล้า!!"
"พี่คะ หนูพอมีเงินอยู่เราจ่ายหนี้ให้พวกมันก่อนได้ไหมคะ" ซีหลินกระซิบถามพี่ชายเสียงเบา
หลี่อี้เทียนเลื่อนปิดกระจกแล้วหันมาเอ่ยตอบน้องสาว
"เสี่ยวซี น้องจะเหลือเงินอยู่สักเท่าไหร่กัน ทรัพย์สินในชื่อของน้องก็ถูกยึดไปพร้อมกับตอนที่คนมายึดทรัพย์พ่อแล้ว"
กระบวนการบังคับล้มละลายตามกฎหมายของประเทศZก็คือจะถือว่าทรัพย์สินของคู่สมรสและบุตรที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเป็นทรัพย์สินของผู้ล้มละลาย ต้องถูกยึดทรัพย์ไปด้วย เสี่ยวซีอายุสิบเก้าปียังไม่ถึงยี่สิบ จึงถือเป็นผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ทรัพย์สินทุกอย่างในชื่อของน้องจึงถูกเจ้าหนี้มายึดไปตั้งแต่เมื่อเดือนก่อน
แม้จะยังเหลือทรัพย์สินติดตัวอยู่บ้างที่เจ้าหนี้ตามมาทวงไปไม่หมด ซึ่งน่าจะเป็นพวกเสื้อผ้ากระเป๋าเครื่องประดับที่ติดตัวตอนออกจากบ้านมา แต่รวมๆแล้วคงมีมูลค่าไม่กี่แสน แม้เงินหลักแสนในสภาวะครอบครัวของเราตอนนี้จะถือเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดจะให้น้องเอาทรัพย์สินพวกนั้นไปขายแล้วนำเงินมาให้ครอบครัวเลย เขาเลือกจะดิ้นรนด้วยตัวเองมากกว่าจะให้น้องสาวต้องมาลำบากไปด้วย ตอนนี้ก็เช่นกัน เรื่องหนี้สินพวกนี้เขายินดีรับผิดชอบเอง ไม่อยากให้น้องต้องมาเดือดร้อน หลี่อี้เทียนเอ่ยปฏิเสธออกไปอีกครั้ง
"น้องเก็บเงินเอาไว้เถอะ เรื่องนี้ให้พี่จัดการเอง"
"พี่ใหญ่หนูมีเงินจริงๆ วันนี้หนูบอกเลิกกับเหอยี่หานแล้วทวงของขวัญที่หนูเคยให้เขาและครอบครัวคืน เขากลัวเสียหน้าเลยยอมจ่ายเป็นเงินสดคืนมาให้หนูสิบสองล้าน"
"นี่น้องพูดจริงเหรอ ทำไมตัวเลขมันพอดีแบบนี้ล่ะ" พอได้ยินตัวเลข หลี่อี้เทียนก็หันมามองหน้าน้องสาวด้วยความตกใจ
"หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่ตอนนี้ในบัญชีหนูมีเงินอยู่สิบสองล้านจริงๆ" ซีหลินก็สงสัยเช่นกันทำไมยอดเงินที่เธอทวงกับเหอยี่หานถึงเป็นตัวเลขสิบสองล้านพอดีกับยอดหนี้และดอกเบี้ยนี้เป๊ะๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอหรือเจ้าของร่างเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครอบครัวเป็นหนี้แก๊งเงินกู้นอกระบบเท่าไหร่
พอทบทวนไปซีหลินก็นึกได้ เหมือนตอนที่ทวงเงิน เธอก็กะจะนับเป็นตัวเลขกลมๆที่สิบล้าน แต่เหมือนได้ยินเสียงในหัวบางอย่างบอกว่าให้เพิ่มเงินมากขึ้น เธอเลยทวงเงินจากส่วนของนางเอกเพิ่มมาด้วย ทำให้มียอดรวมที่สิบสองล้านแบบนี้ หรือจะเป็นเสียงของระบบเพกาซัสที่ช่วยเธอเอาไว้เหรอ
เธออยากสอบถามระบบสักหน่อย แต่เพราะสถานการณ์คับขันตรงหน้า จึงจำเป็นต้องพักเรื่องนี้เอาไว้ก่อน
"ถ้ายังไงพี่ลองคุยกับหัวหน้าพวกมันดูได้ไหมคะ ถ้าเราจ่ายเงินให้มันตอนนี้มันจะยอมจบ เลิกตามระรานเราหรือเปล่า ที่สำคัญอย่าลืมสัญญาเงินกู้นะคะ ต้องได้สัญญาและคำรับรองว่ามันจะไม่ตามมาระรานเราอีกซะก่อน เราค่อยจ่ายเงินทั้งหมดให้มัน"
"น้องมีเงินจริงๆนะ" เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
ซีหลินพยักหน้ารับ "หนูจะโกหกพี่ทำไมล่ะคะ หนูมีเงินจริงๆ"
"แต่ว่ามันเป็นเงินของน้อง"
"สถานการณ์อย่างนี้ยังจะแบ่งแยกเงินเขาเงินใครอีกเหรอคะ หนูก็เป็นสมาชิกในครอบครัวคนหนึ่งเหมือนกัน ครอบครัวเกิดเรื่องหนูก็ควรร่วมช่วยแก้ปัญหาด้วยนะคะ"
เห็นสายตาแน่วแน่ของน้องสาวอี้เทียนก็นิ่งอึ้งไป
"เสี่ยวซีของพี่เติบโตแล้วจริงๆ"
"อีกไม่กี่เดือนหนูก็จะอายุยี่สิบแล้วนะคะพี่ใหญ่ บรรลุนิติภาวะ"
"นั่นสินะ แต่พี่ยังจำภาพน้องตอนอายุสองสามขวบวิ่งเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้านของเราได้อยู่เลย"
"ไม่มีใครที่จะเป็นเด็กไปได้ตลอดหรอกค่ะ ยิ่งสิ่งที่ครอบครัวเราพบเจอยิ่งทำให้หนูต้องเติบโตให้เร็วที่สุด อย่างน้อยก็มีอีกหนึ่งแรงมาช่วยครอบครัวของเรา
จากนี้ พี่ก็ให้หนูช่วยแบ่งเบาปัญหาต่างๆด้วยเถอะนะคะ อย่าแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวอีกเลย"
"ได้" หลังจากเงียบไปนาน หลี่อี้เทียนก็พยักหน้าตกลง


## บทที่ 7 ถูกรุมทำร้าย (1)

บทที่ 7 ถูกรุมทำร้าย (1)
หลังจากพูดคุยรายละเอียดอื่นๆอีกเล็กน้อย หลี่อี้เทียนก็เลื่อนเปิดกระจกรถลงใหม่ ซึ่งเมื่อครู่ที่พูดคุยกับน้องสาวเขาก็ปิดกระจกไปก่อน ตอนนี้ตั้งใจจะเจรจากับแก๊งเงินกู้อีกครั้ง จึงต้องเลื่อนกระจกลงมา แต่เพื่อความปลอดภัยก็ไม่ได้เลื่อนลงเยอะนัก เลื่อนลงแค่หนึ่งในสี่ให้พอส่งเสียงสนทนากับคนภายนอกได้
"เฮ้ย! ยังไม่ลงมาอีกเหรอ!! มึงจะเอายังไงกันแน่"
"ฉันยินดีจ่ายเงินให้พวกนาย ทั้งเงินต้นทั้งดอกเบี้ย แต่พวกเราต้องการหนังสือสัญญากู้เงิน และคำยืนยันว่าพวกนายจะไม่ตามมารังควานพวกเราอีก"
"ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ย!! สิบสองล้านนั่นพวกมึงมีจ่ายงั้นเหรอ อย่ามาพูดมั่วซั่ว "
"พวกเรามีจริงๆ พวกนายมาทวงเงินไม่ใช่เหรอ ฉันยืนยันจะจ่ายหนี้คืนให้แล้ว ยังไม่พอใจอะไรอีก"
"ก็กูไม่เชื่อน้ำหน้าอย่างพวกมึงไงว่าจะมีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้ได้" ไอ้คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าตะคอกกลับ
"ฉันจะจ่ายเงินคืนพวกนายแล้วนี่ไง นายแค่เอาสัญญามาคืนกับรับรองว่าจะไม่ตามมารบกวนพวกเราอีกก็จบแล้ว!"
"กูไม่จบ!! ถ้ามึงอยากจะจ่าย มึงเอาเงินสดมาให้กูที่นี่เดี๋ยวนี้!!"
"ถ้าอยากได้เงินสดก็ได้ แต่พวกนายต้องปล่อยให้พวกเราไปธนาคารถอนเงินออกมาก่อน"
"ไม่!! กูจะเอาเงินสดตอนนี้ ตรงนี้ เดี๋ยวนี้!!
ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายเงิน ก็เอาน้องมึงมาขัดดอกก่อน หน้าตาแบบนี้เอาไปขายซ่องก็คงได้เงินไม่น้อย"
"ใช่ แต่ก่อนจะเอาไปขายก็เอามันมาให้พวกเราเล่นสนุกสักหลายๆรอบ ฮ่าๆ"
เหล่าลูกน้องเริ่มตะโกนโหวกเหวกโวยวาย พวกมันพูดคุยรับส่งกันอย่างออกรส สายตาที่จ้องผ่านกระจกมามองซีหลินก็เต็มไปด้วยความหยาบโลนน่าสะอิดสะเอียน
หลี่อี้เทียนไม่ใช่คนโง่ หลังจากเจรจาแล้วไม่มีความคืบหน้า ทั้งคำพูดคำจาของพวกมันก็ทำให้เขาคาดเดาได้ว่า คนพวกนี้ไม่ได้คิดจะมาทวงเงิน แต่มันมาหาเรื่องด้วยเจตนาร้ายมากกว่า
เมื่อได้ยินว่าพวกมันวางแผนจะทำอะไรกับน้องสาวของเขา ชายหนุ่มก็ไม่สามารถรั้งอยู่ที่นี่ให้น้องสาวและตัวเองเสี่ยงอันตรายได้ เขาเหยียบคันเร่งเบี่ยงรถพยายามขับฝ่าพวกมันออกไป แก๊งเงินกู้ไม่ยอมให้พวกเราหลบหนี เรื่องลุกลามกลายเป็นความรุนแรง พวกที่มีอาวุธหลายคน ทุบค้อนทุบไม้ลงมาที่ตัวรถ ทั้งกระจกหน้ากระจกข้าง ล้วนแตกกระจาย เมื่อกระจกแตกแล้วก็เอื้อมมือเข้ามาปลดล็อก จากนั้นก็ลากตัวซีหลินกับหลี่อี้เทียนลงมาด้วยกำลังรุนแรง พอดึงอี้เทียนออกมาได้แล้วก็ใช้ทั้งหมัดเท้าและอาวุธที่ตัวเองมีรุมทุบตีเขาไม่ยั้ง
ส่วนสถานการณ์ของซีหลินก็น่ากลัวมาก ผู้ชายสามคนฝั่งนี้พอดึงเธอออกจากรถได้แล้วก็พยายามลากเธอไปที่พกหญ้าข้างทาง ทั้งตบหน้าชกท้อง กระชากเสื้อของเธอจนเปิด มีเจตนาที่จะเอาเธอไปข่มขืน
ซีหลินกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เธอไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะรุนแรงถึงขั้นนี้ เธอคิดว่าตัวเองมีเงินอยู่ หากต้องเจอแก๊งเงินกู้จริงๆ ก็น่าจะเจรจาจ่ายหนี้ให้พวกมันแล้วจบเรื่องอันตรายนี้ไปได้ แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะไอ้แก๊งนี้มันไม่ได้ต้องการมาทวงเงิน แต่มันต้องการใช้ข้ออ้างนี้เพื่อมาทำร้ายเธอกับพี่ชาย!!
ซีหลินถูกผลักล้มลงไปในกอหญ้า ตอนที่ไอ้ชั่วคนหนึ่งกำลังจะโถมตัวลงมาหา หญิงสาวก็คว้าก้อนหินที่ข้างทางฟาดไปที่ศีรษะของมันจนเลือดไหล ฉวยจังหวะที่พวกมันทั้งสามคนยังตกใจรีบวิ่งหนีออกมา พวกมันได้สติก็รีบตามไล่ล่า!!
รองเท้าส้นสูงไม่เหมาะนักกับการวิ่งหลบหนี ทั้งสรีระร่างกายของเธอก็แข็งแรงสู้ชายฉกรรจ์ไม่ได้ แม้จะวิ่งจนสุดชีวิต แต่ซีหลินก็เกือบจะถูกพวกมันจับได้ เธอตกใจกลัววิ่งเข้าไปปะทะกับกำแพงหนาบางอย่าง กำแพงนั้นคือชายหนุ่มในชุดสูทร่างสูงไหล่กว้างคนหนึ่ง เขาดึงเธอไปซ่อนข้างหลัง แล้วยกเท้ายันเข้าใส่ร่างไอ้โจรคนแรกที่วิ่งเกือบจะถึงตัวเธอ จนมันหงายหลังล้มลงไปกับพื้น โจรอีกสองคนที่วิ่งตามมาก็โดนชายร่างใหญ่ที่น่าจะเป็นพรรคพวกของชายในชุดสูทคนนี้เข้าไปจัดการ
"คุณหนูซีหลินเป็นยังไงบ้างครับ"
เสียงสุภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามมาจากด้านข้าง ซีหลินหันไปมอง ใช้แสงไฟหน้ารถของรถหลายคันที่จอดอยู่ตอนนี้ทำให้พอมองเห็นใบหน้าของเขาได้บ้าง เหมือนชายคนนี้จะเป็นหนึ่งในกลุ่มนักธุรกิจที่เธอเจอบนสะพาน ส่วนผู้ชายที่ยืนป้องกันให้ข้างหน้าเธอตอนนี้ แม้จะมองจากข้างหลังเห็นเพียงใบหน้าด้านข้าง ซีหลินก็จำได้ว่าเขาคือซ่งเว่ยหนาน!!
"ช่ะ…ช่วยด้วย!! ช่วยพี่ชายฉันด้วยค่ะ พี่กำลังถูกพวกมันรุมทำร้าย" ซีหลินไม่มีเวลามาสงสัยว่าคนเหล่านี้มาที่นี่ได้อย่างไร เธอรู้จากนิยายว่าซ่งเว่ยหนานไม่ใช่คนร้าย เขาเป็นพระรองคนสำคัญ เป็นสุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อม จนทำให้นางเอกหวั่นไหวเป็นศัตรูหัวใจของพระเอกมากกว่า ขอความช่วยเหลือจากเขาย่อมไม่ผิดพลาดแน่นอน
"ช่วยพี่ชายฉันด้วยค่ะ ช่วยพี่ชายฉันด้วย!!"
เธอเขย่าแขนร้องบอก เขาหันมามองเธอ แล้วพยักหน้าให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เป็นเชิงออกคำสั่ง ชายคนนั้นมีสีหน้าแหยๆ แต่ก็ยอมคลายเนกไท ถอดเสื้อสูท แล้วพุ่งตรงไปหากลุ่มนักเลงที่กำลังรุมทุบตีหลี่อี้เทียนทันที ชายร่างใหญ่ที่จัดการโจรสามคนที่พยายามจะข่มขืนเธอจนหมอบราบแล้ว ก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยพี่ชายเธออีกแรง จุดนี้เหลือแค่เธอกับซ่งเว่ยหนานและโจรที่นอนร้องโอดโอยอีกสามคน
ซีหลินไม่รู้ว่าโจรสามคนนี้จะฟื้นมาอีกหรือเปล่า เธอรีบก้มหาอาวุธ เจอท่อนไม้ท่อนหนึ่งก็หยิบมันมาถือเอาไว้ด้วยมือสั่นเทา เธออยากวิ่งเข้าไปช่วยพี่ชายด้วย แต่กลัวเข้าไปเกะกะการต่อสู้ของคนฝั่งเรา จึงทำได้แค่ยืนระวังอยู่ตรงนี้ คิดไว้ว่าอย่างน้อยก็มีประโยชน์ คอยจับตาไอ้สามคนนี่ ถ้าเห็นมันลุกขึ้นก็จะได้ใช้ไม้นี่ถ่วงเวลามันเอาไว้ อย่างน้อยก็ช่วยป้องกันไม่ให้มีคนเข้าไปรุมทำร้ายพี่เพิ่มเติม
เสียงต่อสู้เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นไม่หยุด วันเวลาเหมือนไหลช้ากว่าปกติ ขณะที่ซีหลินหวาดกลัวจนไม่รู้จะทำอย่างไร เสียงหวอไซเรนของรถตำรวจกลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้น จุดประกายความหวังให้กับเธอ
เจ้าหน้าที่หลายสิบนายพร้อมอาวุธครบมือ เข้าเคลียร์สถานที่เกิดเหตุ จับกุมคนร้าย ช่วยพี่ชายของเธอออกมาได้ในที่สุด ซีหลินเป็นห่วงพี่ชายมาก กำลังจะวิ่งเข้าไปหา ก็ถูกซ่งเว่ยหนานดึงเอาไว้
"คุณแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน ค่อยเข้าไป"
"อ๊ะ" เมื่อได้ยินคำเตือนนั้นหญิงสาวก็ก้มลงมองตัวเองแล้วรีบดึงสาบเสื้อสูทเข้ามาชิดกันด้วยความตกใจ เธอลืมไปเลยว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกกระชากเปิดตอนที่ถูกไอ้โจรชั่วสามคนนี้พยายามข่มขืน


## บทที่ 7 ถูกรุมทำร้าย (2)

บทที่ 7 ถูกรุมทำร้าย (2)
"อ๊ะ" เมื่อได้ยินคำเตือนนั้นหญิงสาวก็ก้มลงมองตัวเองแล้วรีบดึงสาบเสื้อสูทเข้ามาชิดกันด้วยความตกใจ เธอลืมไปเลยว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกกระชากเปิดตอนที่ถูกไอ้โจรชั่วสามคนนี้พยายามข่มขืน
ยังดีว่าเสื้อสูทนี้เนื้อหนา มันจึงไม่ฉีกขาด
ซีหลินรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปให้พี่ชาย
"พี่ใหญ่ พี่เป็นยังไงบ้าง!!" หลี่อี้เทียนมีร่องรอยฟกช้ำไปทั้งตัว แต่เขายังมีสติอยู่นอกจากแผลแตกจนมีเลือดไหลที่หางคิ้วแล้วเหมือนว่าจะไม่มีแผลบาดเจ็บใหญ่ที่อื่น
"พี่ไม่เป็นไร พี่ไม่เป็นไร แล้วเสี่ยวซีน้องเป็นยังไงบ้าง นี่พวกมันทำร้ายน้องด้วยเหรอ!!" เห็นใบหน้าของน้องสาวมีรอยบวมช้ำเหมือนถูกทุบตีเขาก็ร้องออกมาด้วยความโกรธแค้น
"หนูไม่เป็นไรมากค่ะพี่ ได้คุณซ่งเว่ยหนานกับเพื่อนของเขามาช่วยไว้"
"คนที่มาช่วยพวกเราคือคุณซ่งเว่ยหนานเหรอ" ได้ยินชื่อนี้หลี่อี้เทียนก็พึมพำเบาๆ เขาหันมองไปรอบตัว เห็นชายร่างสูงสองคน ยืนอยู่ไม่ไกลนัก สองคนนี้คือคนที่เข้ามาช่วยเขาเอาไว้ ชายทั้งสองกำลังพูดคุยสนทนากับตำรวจ เขากับตำรวจคนหนึ่งน่าจะรู้จักกัน เจ้าหน้าที่รู้ว่าเขาคือพลเมืองดี ทำให้เจ้าหน้าที่ไม่ได้จับพวกเขาทั้งสองเข้ารวมไปกับผู้ก่อเหตุด้วย
และในจุดที่ไกลออกไป คือซ่งเว่ยหนาน ที่กำลังช่วยเจ้าหน้าที่จับกุมคนร้ายที่ล้มอยู่บนพื้นตรงนั้นอีกสามคน
ซ่งเว่ยหนานคือคนที่หลี่อี้เทียนตั้งใจจะไปพบวันนี้เพื่อขอทุนมาใช้ในการตั้งบริษัทใหม่ ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเขาในสภาพแบบนี้ ถ้าเขาสืบรู้ว่าพวกเรามีหนี้สินล้นพ้นตัว ทั้งยังถูกแก๊งทวงนี้ที่เหี้ยมโหดตามรังควาน ก็ไม่รู้ว่าเขาจะอยากเสี่ยงเข้ามาร่วมงานกับเราหรือเปล่า ธุรกิจสตาร์ทอัพที่น่าสนใจและอยากได้เงินทุนจากเขามีมากมาย เขาไม่มีความจำเป็นต้องเข้ามายุ่งกับพวกเราที่มีชนักติดหลังอันตรายแบบนี้
แม้หลี่อี้เทียนจะดีใจที่ตัวเองและน้องสาวรอดจากการถูกทำร้ายมาได้ แต่ก็แอบเศร้าใจว่าแหล่งเงินทุนที่เขาหวังเอาไว้อาจสูญสลายไปแล้ว
หน่วยแพทย์ฉุกเฉินที่ตามตำรวจมาด้วย เข้ามาตรวจดูอาการของหลี่อี้เทียน หลี่ซีหลิน และชายหนุ่มพลเมืองดีทั้งสองคน ชายพลเมืองดีนอกจากรอยฟกช้ำเล็กน้อยก็ไม่มีบาดแผลอันตรายอื่น หลี่ซีหลินใบหน้าบวมช้ำเพราะถูกชกอย่างรุนแรง เจ้าหน้าที่เกรงว่าจะกระทบกับสมองจึงแนะนำว่าให้ไปตรวจดูอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลก่อน ส่วนคนที่บาดเจ็บหนักที่สุดก็คือหลี่อี้เทียน เขามีแผลแตกที่คิ้วค่อนข้างลึกจำเป็นต้องเย็บ และท่อนข้างซ้ายก็อาจจะร้าวหรือหัก จำเป็นต้องไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลก่อน
ส่วนพวกโจรนั้นนอกจากรอยฟกช้ำก็ไม่ได้มีใครได้รับบาดเจ็บร้ายแรง พวกมันจึงถูกตำรวจพาขึ้นรถไปดำเนินคดีที่สถานีตำรวจ
คุณตำรวจที่เป็นหัวหน้าหน่วยมาสอบปากคำพี่น้องตระกูลหลี่พบว่าบาดเจ็บและต้องไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อน จึงขอข้อมูลติดต่อของทั้งคู่เอาไว้ เพื่อจะได้ใช้ติดต่อสำหรับการสอบปากคำในภายหลัง
ซีหลินให้ข้อมูลติดต่อกับตำรวจแล้ว ก็เข้าไปเก็บของพวกโทรศัพท์ โน้ตบุคที่พี่ใช้ทำงาน กุญแจรถและกระเป๋า รวมทั้งของมีค่าต่างๆของพวกเราในรถที่ตอนนี้กระจกแตกได้รับความเสียหายอย่างมาก ได้รับคำบอกกล่าวจากตำรวจว่า หลังจากถ่ายภาพสถานที่เกิดเหตุเรียบร้อยแล้ว จะให้รถลากมาลากรถของพวกเธอและรถของพวกโจรไปไว้ที่สถานีตำรวจ ถ้าพิสูจน์หลักฐานทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เจ้าของรถสามารถไปรับรถที่สถานีได้
ซีหลินกล่าวขอบคุณพวกเขาหลายครั้ง พึ่งรู้จักคำว่าตำรวจเป็นที่พึ่งของประชาชนก็เมื่อเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ ในโลกก่อนพี่สาวของเธอถูกสามีเก่าตามรังควาน ไปแจ้งตำรวจกลับไม่เคยได้รับความช่วยเหลือใดๆ มีแต่คำตอบว่าเรื่องยังไม่เกิดตำรวจทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายพวกเธอจึงถูกมันตามมาฆ่าตายทั้งครอบครัว
ก่อนจะขึ้นรถพยาบาล หลี่อี้เทียนก็ให้ซีหลินช่วยประคองเข้าไปพูดคุยกับซ่งเว่ยหนานและพลเมืองดีอีกสองคน
"ผมขอขอบคุณท่านประธานซ่ง กับคุณผู้ชายทั้งสองท่านมากๆนะครับ ที่มาช่วยพวกเราเอาไว้ ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากพวกคุณ ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองกับน้องสาวจะเป็นอย่างไร" หลี่อี้เทียน ค้อมศีรษะขอบคุณพวกเขาด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริง
"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นเรื่องที่ใครก็ต้องช่วยอยู่แล้ว" ซ่งเว่ยหนานตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ
ซีหลินแอบพิจารณาชายหนุ่มคู่แข่งทางความรักของพระเอกคนนี้อยู่ข้างๆ
เขาเป็นผู้ชายตัวสูง น่าจะสักร้อยแปดสิบห้าแปดสิบหกเซนติเมตรเป็นอย่างต่ำ รูปร่างโปร่ง ไม่ได้ตัวหนา หรือผอมเกินไป เป็นรูปร่างที่พอดีเหมาะสม อย่างที่เขาเรียกกันว่าสัดส่วนทองคำ ผิวขาวผมสีดำ ริมฝีปากบาง ใบหน้าหล่อสะอาด ผิวดี โครงหน้าเป๊ะมาก เขาสวมแว่นกรอบทอง กิริยาท่าทางดูสุภาพเรียบร้อย เหมือนศาสตราจารย์หรือไม่ก็พวกแพทย์ในโรงพยาบาล เป็นหนุ่มหล่อที่ดูสุขุมน่าคบหา บรรยากาศรอบตัวก็อบอุ่นเป็นมิตร
ทั้งบุคลิก รูปลักษณ์ ทั้งฐานะโดดเด่นแบบนี้ ไม่แปลกที่เมื่อนางเอกได้เจอเขาก็เกิดความหวั่นไหว
เสียดายที่เนื้อเรื่องส่วนที่เกี่ยวกับซ่งเว่ยหนานอยู่ในนิยายเล่มสอง ซีหลินจึงไม่ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับเขามากนัก ที่รู้ว่าเขาคือศัตรูความรักคนสำคัญของพระเอกก็เพราะคำโปรยที่เขียนไว้ในนิยายเล่มสองที่มีเนื้อหาของเขาเท่านั้น


## บทที่ 8 ซ่งเว่ยหนาน (1)

บทที่ 8 ซ่งเว่ยหนาน (1)
นิยายที่เป็นโลกใบนี้ ชื่อเรื่องจักรพรรดินีภาพยนตร์ภรรยาสุดที่รักของสามีแห่งชาติ ซึ่งเป็นนิยายรักน้ำเน่าที่ซีหลินอ่านเมื่อวานนั้นมีสามเล่มจบ เธอพึ่งอ่านจบแค่เล่มแรก เนื้อหาหลักๆคือช่วงที่นางเอกกลับมาเกิดใหม่แล้วใช้ความทรงจำที่มีมาแย่งคู่หมั้น และกำจัดตัวร้ายอันดับสองอันดับสามอย่างหลี่ซีหลินให้พ้นทาง คำพูดที่กล่าวถึงซ่งเว่ยหนานนั้นมีไม่มาก เมื่อคืนซีหลินอ่านจบเล่มหนึ่งก็เผลอหลับไป เธอจึงได้รู้แค่ชะตาชีวิตของหลี่ซีหลินและครอบครัวเท่านั้น ส่วนเนื้อหาอื่นๆตั้งแต่เล่มสองขึ้นไปเธอก็รู้เล็กน้อยจากคำโปรยไม่กี่บรรทัด แล้วก็ไม่ได้รู้อะไรอีก
อย่างเช่นเรื่องของซ่งเว่ยหนานเธอก็ไม่รู้ ในเนื้อหาเล่มหนึ่งยังไม่มีการปรากฏตัวของเขา มีพูดถึงเล็กน้อยบอกว่าเป็นมหาเศรษฐีหนุ่มหล่อที่มีฐานะเท่าเทียมกับพระเอก ส่วนที่รู้ว่าเขาจะมาเป็นคู่แข่งความรัก ก็เพราะคำโปรยในเล่มสอง ส่วนที่เธอเจอเขาครั้งแรกแล้วจำได้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร ก็เป็นเพราะความทรงจำจากเจ้าของร่าง ซึ่งเคยเห็นเขาห่างๆตามโอกาสต่างๆ
แต่สายตาของเจ้าของร่างจะคอยจับจ้องแค่เหอยี่หานเท่านั้น ทำให้ภาพของผู้ชายคนอื่นในความทรงจำล้วนพร่าเบลอ ต้องตั้งใจทบทวนความทรงจำให้มาก จึงจะนึกออกว่าเขาคนนี้คือใคร
แม้ซีหลินจะไม่รู้ว่าเนื้อหาเล่มสองเล่มสามเป็นอย่างไร แต่จากประสบการณ์ที่อ่านนิยายน้ำเน่ามามากมาย จุดจบของตัวร้าย หรือตัวรองที่เข้าไปเป็นคู่ต่อสู้ด้านความรักของพระเอกนางเอก มักจะมีจุดจบที่ไม่ดีนัก
ซีหลินรู้สึกขอบคุณซ่งเว่ยหนานและเพื่อนอีกสองคนของเขาที่มาช่วยเธอกับพี่ชายเอาไว้ในครั้งนี้มาก เธอจึงไม่อยากให้เขาต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับพระเอกนางเอกจนต้องเจอจุดจบแย่ๆเลย แต่เธอก็ไม่รู้จะห้ามเขาอย่างไร
ด้วยความกระวนกระวาย ไม่ได้คิดให้ละเอียดนัก หลังจากที่หลี่อี้เทียนและซ่งเว่ยหนาน รวมทั้งชายหนุ่มอีกสองคนที่พวกเขาแนะนำตัวกันทีหลังว่าคนหนึ่งเป็นเลขาส่วนตัว และอีกคนคือคนขับรถและบอดีการ์ดของซ่งเว่ยหนาน พูดคุยขอบคุณกับเรียบร้อยแล้ว ซีหลินก็เอ่ยออกมา
"ท่านประธานซ่งฉันขอข้อมูลติดต่อคุณไว้ได้ไหมคะ"
คำพูดของเธอทำให้ชายหนุ่มทั้งหลายนิ่งไป เลขาหม่า หม่าเจิ้นตงกระแอมออกมาแล้วแอบมองมาทางซีหลินอย่างทึ่งๆในความกล้าหาญของเธอ
ซีหลินไม่รู้ว่าคนอื่นๆกำลังเข้าใจผิดคิดว่าที่เธอขอข้อมูลติดต่อของซ่งเว่ยหนานเป็นเพราะเธอต้องการจีบเขา เห็นซ่งเว่ยหนานนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรเธอจึงถามอีกครั้ง
"ฉันขอข้อมูลติดต่อคุณไว้ได้ไหมคะ ถ้าสถานการณ์เหมาะสมฉันมีอะไรบางอย่างอยากจะบอกคุณ"
เลขาหม่าถึงกับส่งเสียงโอ้โหในใจ ไม่คิดว่าหญิงสาวจะรุกแรงขนาดนี้ แต่ทึ่งก็ส่วนทึ่งเขาเองก็มีงานต้องทำ เลขาหม่ากำลังจะก้าวออกมาปฏิเสธคำขอแทนเจ้านายอย่างที่เคยทำบ่อยๆ แต่ซ่งเว่ยหนานก็ส่งเสียงตอบออกมาเสียก่อน
"ได้ครับ" เขากล่าวตอบอย่างสุภาพแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือ ออกจากกระเป๋า เปิดหน้าแอปพลิเคชันวีทอล์คแล้วส่งให้ซีหลินสแกนข้อมูลติดต่อด้วยสีหน้าเป็นมิตร
ซีหลินกล่าวขอบคุณแล้วรีบสแกนข้อมูลติดต่อเขาเอาไว้ทันที
จากนั้นเธอกับพี่ชายก็ค้อมศีรษะขอบคุณพวกเขาทั้งสามอีกครั้ง หลี่อี้เทียนแจ้งว่าวันหลังจะขออนุญาตใช้ช่องทางติดต่อที่ได้มานี้มาขอนัดเลี้ยงอาหารพวกเขาเพื่อเป็นการขอบคุณ
จุดประสงค์ที่พูดเช่นนี้ แน่นอนว่าเขาต้องการเลี้ยงอาหารเพื่อเป็นการขอบคุณผู้มีพระคุณทั้งสามจริงๆ และเป้าหมายอีกอย่างก็เพราะต้องการแก้ไขภาพลักษณ์ให้น้องสาว พยายามชี้ให้เห็นว่าที่น้องไปขอวีทอล์คจากซ่งเว่ยหนานนั้นเพียงอยากได้ข้อมูลติดต่อเพื่อจะตามไปขอบคุณพวกเขาทีหลังเท่านั้น
คำพูดของเขาแม้ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามเชื่ออย่างสนิทใจ แต่เมื่อประกอบกับ สายตาที่หลี่ซีหลินมองกลับมานั้นเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์จริงใจ ดูไม่มีเรื่องชู้สาวปะปนอยู่เลยก็ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามแอบสงสัยในข้อสรุปของตัวเองก่อนหน้านี้พอสมควร
เมื่อรถพยาบาลเคลื่อนออกไปแล้ว รถที่เลขาหม่าโทรสั่งไปตั้งแต่ช่วงแรกที่เส้นทางถูกพวกแก๊งเงินกู้ปิดกั้นก็มาถึง
เหตุการณ์ทั้งหมดทางฝั่งซ่งเว่ยหนานก็คือ พวกเขาขับรถออกจากโรงแรมมาตามปกติ รถคันก่อนหน้าของพวกเขาคือรถของพี่น้องตระกูลหลี่ และรถอีกสองคันของพวกแก๊งเงินกู้ จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ที่แก๊งเงินกู้ขับรถไปปิดทางหน้าและข้างหลังขวางรถของพี่น้องหลี่เอาไว้ พวกของซ่งเว่ยหนานจอดรออยู่ไกลๆ พวกเขาไม่แน่ใจว่าเรื่องราวเป็นมายังไงจึงนั่งรอดูเหตุการณ์ก่อน
เลขาหม่าไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้จะจบเมื่อไหร่ เกรงว่าจะเสียเวลา จึงโทรสั่งให้รถอีกคันขับมารอรับที่ถนนอีกฟากเตรียมพร้อมไว้ก่อน ตอนที่รอให้รถมารับ เหตุการณ์ก็ดำเนินต่อไปถึงจุดที่รุนแรง ทั้งหลี่อี้เทียนและหลี่ซีหลินถูกกระชากออกมาจากรถเพื่อรุมทำร้าย เห็นว่าคนที่ถูกทำร้ายเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง และเกือบจะถูกพวกมันลากไปทำมิดีมิร้ายที่พงหญ้าข้างทาง ชายหนุ่มทั้งสามจึงรีบลงจากรถมาช่วยเหลือ แล้วเรื่องก็เป็นไปอย่างที่เราได้เห็นกันแล้ว
"ดูเหมือนสถานการณ์ตระกูลหลี่จะแย่มากจริงๆนะครับ ถึงขั้นลูกชายลูกสาวถูกแก๊งเงินกู้ดักมาทวงหนี้อย่างโหดเหี้ยมแบบนี้"
"มันต้องการแค่ทวงเงินกู้จริงๆงั้นเหรอ" ซ่งเว่ยหนานพูดออกมาเบาๆ
แม้รถของพวกเขาจะจอดอยู่ไกลออกไป บทสนทนาที่หลี่อี้เทียนโต้เถียงกับอันธพาลพวกนั้นก็ได้ยินขาดๆหายๆ แต่เมื่อคิดถึงวิธีการที่รุนแรงและโหดเหี้ยมเกินไป พวกมันจะลากผู้หญิงมาข่มขืนที่ข้างทางด้วยซ้ำ คนที่อยากได้เงินคืนจะทำต่ำช้าขนาดนี้เลยเหรอ อีกอย่างตระกูลหลี่ก็พึ่งล้มละลายมาได้แค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ก็ไม่ใช่ว่าจะติดค้างหนี้มายาวนานจนพวกมันสุดทนเสียหน่อย
"เจ้านายคิดว่ามีเหตุผลอื่นเกี่ยวข้องงั้นเหรอครับ"
"เรื่องนี้มันผิดปกติตั้งแต่ที่ตระกูลหลี่ถูกบังคับล้มละลายอย่างรวดเร็วเกินเหตุแล้วล่ะ รากฐานของธุรกิจก็ไม่ได้แย่ แค่เพราะเหตุการณ์ไฟไหม้โรงงานครั้งหนึ่ง ทั้งๆที่ประกันอัคคีภัย ประกันค่าเสียหายต่างๆก็มี กลับส่งผลกระทบร้ายแรงกลายเป็นเรื่องใหญ่จนบริษัทล้มละลายในเวลาแค่หนึ่งเดือน"
"จะให้ผมลองสืบดูหน่อยไหมครับ"
"อืม สืบดูสักหน่อยก็ดี" เขาตอบรับแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูหน้าจอวีทอล์คที่มีข้อมูลเพื่อนคนใหม่เพิ่มเข้ามา
"โทรหาผู้บัญชาการไช่ บอกให้เขาจัดการเรื่องนี้ให้ดีด้วยล่ะ ใครทำผิดอะไรก็ต้องรับโทษอย่างนั้น"
"ได้ครับผมจะรีบจัดการ"


## บทที่ 8 ซ่งเว่ยหนาน (2)

บทที่ 8 ซ่งเว่ยหนาน (2)
หลังจากเอกซเรย์ตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้ว นอกจากรอยฟกช้ำ และแผลแตกที่คิ้วซึ่งแพทย์ก็ได้ทำการเย็บให้แล้ว จุดที่มีอาการหนักที่สุดก็คือท่อนแขนด้านซ้าย ได้รับการกระทบรุนแรงจนกระดูกร้าวต้องใส่เฝือกประมาณสองถึงสามอาทิตย์ แพทย์ให้นอนพักที่โรงพยาบาลรอดูอาการก่อนสักสองสามวัน
ถึงแม้ที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลของรัฐบาลค่ารักษายังย่อมเยากว่าโรงพยาบาลเอกชนมาก แต่ค่าใช้จ่ายโดยรวมในครั้งนี้ก็สูงเป็นหลักหลายพันเหรียญอยู่ดี โชคดีที่เธอกับพี่ชายมีประกันสุขภาพที่ครอบคลุมค่าใช้จ่ายกรณีนี้อยู่ทำให้ไม่ต้องจ่ายเงินเอง ช่วยแบ่งเบาภาระในจุดนี้ไปได้
สถานการณ์ของตระกูลหลี่จากความทรงจำของหลี่ซีหลินตอนนี้ก็คือ หลี่ห้าวเหยียน พ่อของเธอนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนกลางเมือง อู๋ฟางหรู แม่ของเธอ เมื่อสองวันก่อนพึ่งเดินทางไปบ้านเกิดที่เมืองC เพื่อหาทางหยิบยืมเงินจากญาติมิตรมาไว้สำหรับค่าผ่าตัดสมองให้หลี่ห้าวเหยียน พี่ชายหลี่อี้เทียน ทำงานขับรถรับจ้างและทำงานหาทางฟื้นฟูกิจการตระกูลหลี่ทุกวัน ส่วนหลี่ซีหลินเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสองและไม่ได้ไปเรียนมาระยะหนึ่งแล้ว
เนื่องจากถูกคนในมหาวิทยาลัยหัวเราะเยาะเรื่องที่ครอบครัวล้มละลาย เธออับอายจึงหยุดเรียนมาตั้งแต่นั้น เมื่อหยุดเรียนก็ไร้เป้าหมายในชีวิต จึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการคร่ำครวญเสียใจที่ถูกเหอยี่หานและเหลียงเยว่ซินหักหลัง จะออกจากบ้านก็แค่ตามแม่ไปเยี่ยมพ่อ และเมื่อทราบข่าวว่าจะเจอเหอยี่หานได้ที่ไหน ก็จะไปดักเจอและอ้อนวอนขอร้องให้เขากลับมาคืนดี
มีหลายครั้งที่เธอพยายามเชื่อฟังคำของพ่อแม่พี่ชาย พยายามตัดใจ แต่ก็ถูกยั่วยุจากเพื่อนที่หวังดีประสงค์ร้าย ทำให้หลงกลเข้าไปสร้างความวุ่นวายให้เหอยี่หานกับเหลียงเยว่ซินอยู่บ่อยๆ
อย่างเหตุการณ์วันนี้เธอก็ถูกถังซูหนี่ว์ เพื่อนที่รู้จักมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น และคิดว่าเป็นเพื่อนรักที่หวังดี แวะมาหาที่บ้านพักแล้วเล่าเรื่องที่เหอยี่หานจะจัดงานวันเกิดให้เหลียงเยว่ซินที่โรงแรมหลิ่งเหลียน ใช้ถ้อยคำยุแหย่มากมาย ทำให้หลี่ซีหลินตัดสินใจมาหาเหอยี่หานในงานเลี้ยงวันเกิดของนางเอกเยว่ซินวันนี้ จนเกิดการทะเลาะเบาะแว้งถูกโยนออกจากโรงแรม และเกิดเหตุร้ายต่างๆตามมาอย่างที่เขียนไว้ในนิยาย
แม้ว่าสิ่งที่พวกเราพบเจอเมื่อตอนเย็นนั้นจะอันตรายและน่ากลัวมากจริงๆ แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์ของเธอกับพี่ชายจะคลี่คลายไปได้แล้ว
เธอไม่ถูกข่มขืน และพี่ชายแม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่ก็โชคดีที่ไม่ใช่บาดเจ็บสาหัสจนกระดูกสันหลังหักอย่างที่เขียนไว้ในหนังสือ เธอไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเกิดเรื่องอะไรตามมาอีกหรือไม่ แต่เวลานี้ก็ถือว่าตัวเองกับพี่ผ่านพ้นฉากอันตรายที่กำหนดไว้ในนิยายมาได้แล้วชั่วคราว
เนื้อเรื่องที่เธอต้องหาทางป้องกันต่อจากนี้ก็คือความตกใจจากข่าวร้ายที่จะส่งผลกระทบต่อสุขภาพของพ่อและแม่
ตามเนื้อหาในนิยาย ที่เขียนบรรยายเอาไว้ย่อๆก็คือเมื่ออู๋ฟางหรูทราบว่าลูกชายถูกแก๊งเงินกู้นอกระบบทำร้ายจนพิการก็ตกใจมากจนหัวใจวายเสียชีวิต ผู้เป็นพ่อหลี่ห้าวเหยียนก็อาการทรุดหนักจนกลายเป็นอัมพาตทั้งตัว
ในเนื้อหาไม่ได้บอกว่าเรื่องที่เกิดกับแม่นั้นจะเกิดขึ้นที่ไหนเมื่อไหร่ แม้ตอนนี้พี่ชายจะไม่ได้ถูกทำร้ายจนพิการ แต่ซีหลินก็ไม่แน่ใจว่าที่พี่ชายถูกรุมทำร้ายจนกระดูกร้าวนี้ ในสายตาของแม่กับพ่อจะเป็นเรื่องใหญ่ที่ทำให้ท่านตกใจจนส่งผลต่อสุขภาพหรือเปล่า เธอจึงปรึกษากับพี่ว่าจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับก่อน ไม่ให้ทั้งแม่และพ่อรู้
แม่ของเธออยู่ต่างเมือง การติดต่อก็แค่โทรศัพท์หรือส่งข้อความพูดคุยกัน การปกปิดอาการบาดเจ็บของพี่จึงทำได้ง่าย ส่วนพ่อตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่ห้องICUโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง นานๆครั้งพวกเราจึงจะเข้าเยี่ยมได้ ไม่จำเป็นต้องไปหาทุกวัน พี่คิดว่าจะโทรศัพท์คุยกับท่านเป็นการเยี่ยมเยียนไปก่อน แกล้งบอกว่าช่วงนี้งานยุ่งอาจจะยังไปเจอท่านไม่ได้ และซีหลินก็เสนอว่ารอให้ใบหน้าเธอหายบวมแล้ว เธอก็จะแวะเวียนไปดูแลพ่อเอง พ่อจะได้ไม่กังวลเรื่องพี่มากเกินไป รอให้พี่อาการดีขึ้นแล้วค่อยไปเจอพ่ออีกที
ถ้าผ่านพ้นเรื่องสุขภาพของพ่อแม่ไปได้ ปัญหาร้ายแรงในครอบครัวตามที่เขียนไว้ในนิยายก็น่าจะไม่มีแล้ว เธอก็สามารถมีชีวิตในร่างนี้ต่อไป สะสมคะแนนในระบบให้ถึงระดับที่สามารถกลับไปยังโลกเดิมได้ เพื่อกลับไปช่วยครอบครัวของเธอ
แอร์ในห้องพักพิเศษนี้ค่อนข้างเย็น ซีหลินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อผู้ป่วยของโรงพยาบาลแล้ว ดึงผ้าห่มคลุมร่างตัวเองให้แน่นหนามากขึ้น เธอเองก็ได้รับบาดเจ็บถูกชก ถูกทุบตี ถูกทำร้ายร่างกาย ถือเป็นผู้ป่วยคนหนึ่ง แม้จะไม่หนักถึงขั้นต้องแอดมิดที่โรงพยาบาล แต่พี่ชายเป็นห่วงกลัวตกดึกเธอจะมีไข้ และไม่อยากให้เธอกลับบ้านไปอยู่คนเดียว จึงขอให้ทางโรงพยาบาลรับเธอเข้ามาดูอาการด้วย เมื่อแพทย์เจ้าของไข้อนุญาต เจ้าหน้าที่ก็เข็นเตียงผู้ป่วยอีกเตียงมาวางไว้ข้างๆกับเตียงพี่ชาย ให้เป็นที่นอนของซีหลินคืนนี้
หลังจากทำแผลเช็ดเนื้อตัวทำความสะอาดร่างกายและกินยาแก้ปวดซึ่งมีฤทธิ์ทำให้ง่วงซึมไปแล้ว หลี่อี้เทียนก็หลับไป ส่วนซีหลินแม้จะอ่อนเพลียและง่วงมากเช่นกัน แต่เธอก็มีหลายอย่างที่ต้องทำก่อน
"เปิดระบบ"
เมื่อเธอออกคำสั่งในใจแล้วหน้าจอแบบที่เธอเห็นเมื่อตอนหัวค่ำก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง


## บทที่ 9 ภารกิจจากระบบ (1)

บทที่ 9 ภารกิจจากระบบ (1)
"เปิดระบบ"
เมื่อออกคำสั่งในใจแล้วหน้าจอแบบที่เธอเห็นเมื่อตอนหัวค่ำก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
ซีหลินกดเข้าไปที่หน้าข้อมูลส่วนตัว
------------------------------------------------------------------------------------------------
ชื่อ หลี่ซีหลิน                                                                             คะแนน   -2,800
Level 0                 -2,800 /10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้                 3 ไฟล์                           คะแนนฟรีที่เหลือ 10
ประวัติ
------------------------------------------------------------------------------------------------
"สิทธิในการเปิดดูข้อมูลกลับมาเป็นสามแล้วเหรอ แต้มก็กลับมาเป็นสิบแต้ม" ซีหลินพึมพำด้วยความสงสัย จำได้ว่าเมื่อตอนหัวค่ำเธอใช้แต้มไปห้าแต้ม เปิดดูไฟล์ข้อมูลของคนไปสองคน ตอนนี้จำนวนสิทธิในการดูกลับมาครบสามเหมือนเดิมแล้ว ทั้งคะแนนฟรีที่ใช้ได้ก็กลับมาเต็มสิบ
"หรือมันเริ่มเข้าวันใหม่แล้วเริ่มนับสิทธิ์ใหม่เหรอเพกาซัส"
"ใช่" เสียงจักรกลเอ่ยตอบอย่างราบเรียบ
"ว้า เสียดายจัง เสียไปฟรีๆตั้งหนึ่งสิทธิกับห้าคะแนน"
"ว่าแต่ว่าระบบจะเริ่มนับสิทธิใหม่ทุกเที่ยงคืนเหรอ" เธอเอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองคาดเดา เพราะดูจากนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบจะตีหนึ่งแล้ว
"ใช่ เวลา 0.00 น. สิทธิและคะแนนที่ไม่ถูกใช้จะโดนลบออกและเริ่มมอบสิทธิและคะแนนฟรีใหม่ทั้งหมด"
"อันที่ไม่ใช้ก็ทบให้หน่อยไม่ได้เหรอ จะรีบลบทิ้งทำไม" ซีหลินอดพูดต่อรองไม่ได้ แต่ระบบก็เงียบกริบไม่ตอบอะไร
กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดเรื่องอะไรทำให้เธอพลาดการใช้สิทธิเปิดดูไฟล์ข้อมูลอีก จึงตัดสินใจว่าคืนนี้จะดูให้ครบทั้งสามสิทธิไปเลย
เธอเปิดหน้าต่างไฟล์ข้อมูล พบว่ามีภาพไฟล์ข้อมูลเต็มสามสิบช่องแล้ว และรูปภาพคนที่เคยมีเมื่อตอนหัวค่ำ ก็ถูกรูปภาพใหม่ก็เข้ามาแทนที่เกือบหมด
คราวนี้หน้าจอเป็นภาพของแก๊งเงินกู้ เจ้าหน้าที่ตำรวจ กลุ่มของซ่งเว่ยหนาน หมอ พยาบาล เจ้าพนักงานโรงพยาบาล และพี่ชายของเธอ  คะแนนเปิดไฟล์ที่มากที่สุดคือซ่งเว่ยหนานที่ต้องใช้คะแนน 888,888 คะแนนรองลงมาคือพี่ชายของเธอ ต้องใช้คะแนนเปิดดู 78,587
ส่วนคะแนนที่น้อยที่สุดคือหนึ่งคะแนน เป็นไฟล์ของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลคนหนึ่ง นอกจากคนของซ่งเว่ยหนานและแก๊งเงินกู้ที่มีคะแนนค่อนข้างสูง คนอื่นๆจะมีคะแนนที่ต้องเปิดแค่หลักหน่วยถึงหลักร้อยเช่นเดิม
ยิ่งมองความแตกต่างของตัวเลขก็ยิ่งสงสัย
"จะเป็นไปได้ไหม ไฟล์ของตัวละครที่มีชื่อในนิยาย หรือคนที่ใกล้ชิดกับตัวละครนั้นจะมีคะแนนเปิดไฟล์ที่สูงกว่าคนทั่วไปที่ไม่มีบทบาทอะไรในนิยายเรื่องนี้"
เห็นระบบเงียบไม่ตอบอะไร ซีหลินก็ไม่เซ้าซี้ เธอตั้งประเด็นเรื่องนี้เอาไว้ วางแผนว่าจะคอยสังเกตและรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมอีกทีภายหลัง ตอนนี้เธอตัดสินใจกดดูข้อมูลไฟล์ของวันนี้ให้ครบสามสิทธิก่อน
เมื่อตอนเย็นเธอลองกดไฟล์ที่มี สองคะแนนกับสามคะแนนไปแล้ว คราวนี้ก็เลยเลือกกดไฟล์ที่มี หนึ่งคะแนน สี่คะแนน และห้าคะแนน เพื่อลองดูว่าคะแนนต่างกัน ข้อมูลมีความแตกต่างกันหรือเปล่า
ไฟล์ห้าคะแนน
----------------------------------------------------------------------
ชื่อ กัวฮวาเยี่ยน
อายุ 22 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
วันที่ 11 เดือน เมษายน ปี 20XX เวลา 01.15 น. ลื่นล้มตกบันไดที่อาคารพักผู้ป่วยพิเศษ ทำให้ข้อเท้าเคล็ด
220 คะแนน
----------------------------------------------------------------------
"220 คะแนน!!"  ซีหลินอุทานด้วยความดีใจ ในที่สุดก็เจอไฟล์ที่มีคะแนนให้แล้ว แถมมากถึงสองร้อยยี่สิบคะแนนอีกด้วย!!
เดี๋ยวนะ วันที่ 11 เดือน เมษายน ปี 20XX นี่ไม่ใช่วันนี้เหรอ! แล้วเวลา 01.15 ก็อีกห้านาทีต่อจากนี้นี่!!
หญิงสาวรีบลุกออกจากเตียงแล้ววิ่งออกไปนอกห้อง เธอจำหน้าพยาบาลคนนี้ได้ เป็นพยาบาลคนที่เอายาก่อนนอนมาให้พี่ชายกิน เธอน่าจะเป็นพยาบาลประจำวอร์ดที่ซีหลินกับพี่ชายพักอยู่
ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่ง ผู้คนต่างหลับพักผ่อน บรรยากาศรอบตัวตอนนี้เงียบสนิท ซีหลินไม่แน่ใจว่าพยาบาลคนนั้นจะเกิดอุบัติเหตุที่ไหน เธอจึงวิ่งไปดูที่บันไดทางขึ้นลงของตึกนี้ซึ่งเป็นตึกผู้ป่วยพิเศษที่เขียนไว้ในไฟล์ข้อมูล
อาคารนี้เท่าที่ซีหลินมองผ่านๆตอนเดินเข้ามา เหมือนว่าจะมีความสูงห้าชั้น เธอไม่แน่ใจว่าพยาบาลจะเกิดอุบัติเหตุที่ชั้นไหน แถมเวลาก็ไม่มีมากนัก เธอจึงลองเดาสุ่มวิ่งไล่ดูจากชั้นสามที่ตัวเองอยู่ตอนนี้ขึ้นไปชั้นห้าดูก่อน พอไม่เจอใครก็วิ่งลงมาใหม่เป้าหมายครั้งนี้คือวิ่งไล่จากชั้นห้าลงไปถึงชั้นหนึ่ง แต่พึ่งถึงชั้นสามก็ได้ยินเสียงอุทานด้วยความตกใจของหญิงสาวดังขึ้นมาจากข้างล่าง
ซีหลินวิ่งไปตามเสียงลงไปถึงชั้นหนึ่งก็เจอพยาบาลกัวฮวาเยี่ยน นั่งกองอยู่ที่พื้นกุมข้อเท้าของตัวเองเอาไว้ด้วยสีหน้าเจ็บปวด เพื่อนพยาบาลของเธอที่มาด้วยกันอีกหนึ่งคนรีบเข้ามาดูอาการ วินิจฉัยเบื้องต้นว่าอาจจะข้อเท้าเคล็ด จากนั้นก็ไปเรียกคนมาช่วยพยุงพาเธอไปทำการรักษา
เรื่องราวเกิดขึ้นเร็วมาก ซีหลินได้แต่ยืนเคว้งอยู่ที่ชั้นพักบันไดด้วยความเสียดาย
เธอกดเปิดระบบขึ้นมาใหม่ กดดูไฟล์ของพยาบาลกัว หน้าจอก็ปรากฏว่า
----------------------------------------------------------------------
ชื่อ กัวฮวาเยี่ยน
อายุ 22 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
ลื่นล้มตกบันได ทำให้ข้อเท้าเคล็ด
ไม่มีคะแนน
----------------------------------------------------------------------
"ไม่มีคะแนนแล้วอะ น่าเสียดายจังเลย ทำไมมันเฉียดฉิวอย่างนี้เนี่ย" ซีหลินบ่นพึมพำขณะอ่านข้อมูลในไฟล์
"พอเหตุการณ์เกิดขึ้นแล้ว แก้ไขความเสียใจไม่ทัน คะแนนก็หายไปด้วยเลยสินะ แย่จัง"
"เดี๋ยวนะ? ทำไมเนื้อหาที่พยาบาลกัวตกบันไดข้อเท้าเคล็ดมันเหมือนสั้นลง ที่อ่านเมื่อครู่เหมือนจะบอกวันเวลาสถานที่ด้วยนี่นา ตอนนี้กลับไม่มีแล้ว "
"เพกาซัส?" ซีหลินเอ่ยถามกับระบบอีกครั้ง
"เลเวลศูนย์ ไม่สามารถดูความเสียใจในอดีตได้"
"ผ่านไปแค่หนึ่งนาทีก็เป็นเรื่องอดีตไปแล้วเหรอ…แล้วความเสียใจที่แสดงในไฟล์ตอนนี้ไม่ใช่อดีตเหรอ"
"ไม่ใช่"
"อ๋อ…คุณพยาบาลคงยังเสียใจที่หกล้มอยู่ เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นในปัจจุบันอะไรงี้ใช่หรือเปล่า" ซีหลินวิเคราะห์ตามความเข้าใจ
"แต่ว่ามีการแบ่งประเภทความเสียใจในอดีต ความเสียใจในปัจจุบันด้วยเหรอเพกาซัส แบ่งไปแล้วได้อะไรอะ" เธอนึกประโยชน์ของการแบ่งหมวดพวกนี้ไม่ออก รู้แค่ว่าถ้าเป็นความเสียใจในอดีตคงกลับไปแก้ไขไม่ได้ ก็คงไม่มีคะแนนให้อยู่แล้ว ต่อให้รู้แล้วก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร
ซีหลินกลับเข้ามาในห้องแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง แต่ก็เกิดหวาดระแวงขึ้นมาว่าไฟล์ข้อมูลต่อไปที่จะเปิดนี้จะเกิดเวลาเฉียดฉิวอย่างเมื่อกี้หรือเปล่า
แต่ก็คิดว่า คงไม่มีคนพบเจอความเสียใจช่วงตีหนึ่งวันเดียวกันนี้หลายคนนักหรอกนะ แต่เพื่อกันไว้ก่อน เธอเลยลุกขึ้นนั่งเตรียมตัวให้พร้อม ถ้าคนที่เปิดต่อไปมีเรื่องเกิดขึ้นในเวลาใกล้ๆนี้ ก็จะได้วิ่งได้ทัน และเผื่อว่าจะได้เข้าไปช่วยเขาได้สะดวก หญิงสาวจึงเลือกเปิดไฟล์ของคนที่ทำงานอยู่โรงพยาบาล ซึ่งพวกเขาน่าจะอยู่ในละแวกนี้ เพราะโอกาสที่เธอจะตามหาเขาเจอน่าจะง่ายกว่าไฟล์ของคนที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
-----------------------------------
ต้องใช้4คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง            ยกเลิก
-----------------------------------
"ตกลง"


## บทที่ 9 ภารกิจจากระบบ (2)

บทที่ 9 ภารกิจจากระบบ (2)
-----------------------------------------------------------------------
ชื่อ เจียวจิ้น
อายุ 25 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
วันที่ 28 เดือน เมษายน ปี 20XX กดบัตรคอนเสิร์ตวงโอรากอนไม่ทัน
ไม่มีคะแนน
-----------------------------------------------------------------------
"คุณพยาบาลเป็นแฟนวงโอรากอนเหรอเนี่ยะ"
จากความทรงจำเจ้าของร่าง เหมือนวงนี้จะเป็นวงบอยแบนด์ที่ดังมากในประเทศZทีเดียว เหมือนก่อนหน้านี้เหลียงเยว่ซินได้เล่นเป็นหนึ่งในนางเอกMVให้สมาชิกของวงนี้ด้วย และมีฉากเรื่องงานMVนี้ปรากฏในนิยาย คนเขียนบรรยายคำพูดของชาวเน็ตชื่นชมความน่ารักสดใสอ่อนหวานไร้เดียงสาของนางเอกยาวประมาณสามหน้ากระดาษเอห้าได้เลย และแน่นอนว่าต้องมีเรื่องดราม่าให้ได้ด่าว่านางร้ายด้วยเช่นกัน ปรากฏว่าช่วงที่MVออนแอร์วงโอรากอนได้มาเปิดคอนเสิร์ตที่มหาวิทยาลัยของนางเอกและนางร้าย เหมือนนางร้ายหลี่ซีหลินไปทำอะไรสักอย่างทำให้แฟนคลับวงโอรากอนไม่พอใจ พากันตั้งแท็กด่าเธอจนติด HOT SEARCH (ฮอตเสิร์ช)
คำด่าที่นักเขียนเอามาแปะๆรวมกันน่าจะมีไม่น้อยกว่าห้าหน้ากระดาษเอห้า ซีหลินยังทึ่งในความสามารถและความคิดสร้างสรรค์ ที่สามารถประพันธ์คำด่าออกมาได้มากมายขนาดนั้นของนักเขียนอยู่เลย ซึ่งคำด่าส่วนใหญ่ก็จะประเภท อัปลักษณ์ น่าเกลียด ไร้มารยาท เป็นคุณหนูเอาแต่ใจ นิสัยไม่ดี ไม่สวยแล้วยังกล้าอ่อยผู้ชายไม่รู้จักดูกำพืดตัวเอง อะไรเทือกๆนั้น
พูดถึงเรื่องความงาม เหมือนว่าในนิยายเรื่องนี้คนที่สวยที่สุดในนิยายช่วงแรกๆจะเป็นหลี่ซีหลินหรือเปล่า  เพราะมีเนื้อหานิยายพูดว่าหลี่ซีหลินได้รับตำแหน่งดอกไม้ของมหาวิทยาลัยตั้งแต่ที่เธอขึ้นปีหนึ่ง
ซึ่งดอกไม้มหาวิทยาลัยนี้จะเหมือนตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยในโลกก่อนซึ่งส่วนใหญ่ก็ล้มเลิกการแต่งตั้งตำแหน่งพวกนี้ไปแล้วเนื่องจากเป็นการสนับสนุนบิวตี้สแตนดาร์ดซึ่งไม่ใช่เรื่องดี
แต่ในโลกนิยายนี้การจัดอันดับดอกไม้ ต้นหญ้าในมหาวิทยาลัยจะเป็นที่นิยมมาก ฮิตทำกันทุกหย่อมหญ้าตั้งแต่มัธยมต้น มัธยมปลาย มหาวิทยาลัย จนถึงสถานที่ทำงานเลยด้วยซ้ำ ตำแหน่งส่วนใหญ่จะได้มาจากการโหวตของคนในสถานที่นั้น ตอนปีหนึ่งหลี่ซีหลินได้คะแนนโหวตสูงสุดเลยได้รับตำแหน่งไป
แต่ว่าตั้งแต่ที่นางเอกเยว่ซินกลับชาติมาเกิดใหม่เมื่อหนึ่งปีก่อน เธอก็เริ่มพูดทำลายความมั่นใจของหลี่ซีหลินทีละเล็กละน้อย จนทำให้หลี่ซีหลินรู้สึกว่าตัวเองไม่สวย ไม่ดี มีจุดบกพร่องเต็มตัว สูญเสียความมั่นใจในตัวเอง จนเริ่มแต่งหน้าหนาเตอะ เสื้อผ้าก็ใส่ตามที่เพื่อนยุให้ซื้อ เป็นชุดที่แพงแต่ไม่เข้ากับตัวเธอ ทำให้ความสวยของเธอถูกกลบจนมิดไปหมด
"แต่ว่าเจ้าของร่างกับฉันหน้าตาเหมือนกันเลยนะ นี่หมายความว่าฉันถ้าไม่แต่งหน้าหนาเตอะหรือใส่เสื้อผ้าไม่เหมาะกับตัว ก็จะเป็นคนสวยระดับดอกไม้ของมหาวิทยาลัยเลยเหรอ?" ซีหลินเอามือลูบใบหน้าของตัวเองอย่างปลาบปลื้มและแอบทึ่งนิดหน่อย ในชาติก่อนเธอก็พอรู้อยู่นะว่าตัวเองเป็นคนสวย แต่ก็ไม่คิดว่าจะสวยจนถึงขนาดสวยกว่านางเอกตัวจริงของนิยายได้
"โฮ๊ะ โฮ๊ะ" ซีหลินหัวเราะคิกคักชมตัวเองอีกสักพัก ถึงเธอไม่สนับสนุนบิ้วตี้สแตนดาร์ด แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจบิวตี้หรอกนะ เป็นคนสวยก็ทำให้เธอมีความสุขมีความมั่นใจ และเธอไม่ได้เอาความสวยของตัวเองไปทำร้ายหรือรังแกใคร ไม่ได้ไปชี้นิ้วบอกคนนั้นสวยคนนี้ขี้เหร่ เอาเขามาเปรียบเทียบกับเธอ บังคับให้เขาสวยเหมือนเธอให้ใช้เธอเป็นมาตรฐาน แล้วทำร้ายจิตใจเขานี่นา
มีดีกับตัวและไม่ทำร้ายใคร ทำไมเธอจะพึงพอใจในความสวยของตัวเองไม่ได้ล่ะ
ดีใจกับตัวเองเล็กน้อยแล้วก็กดใช้สิทธิเปิดไฟล์ครั้งสุดท้าย เป็นไฟล์หนึ่งคะแนนของเจ้าหน้าที่รถฉุกเฉินที่พาเธอมาโรงพยาบาล
เมื่อเห็นข้อมูลนั้นเธอก็นิ่งอึ้ง
-----------------------------------------------------------------------
ชื่อ หวางต้าเฟิง
อายุ 26 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
วันที่ 11 เดือน เมษายน ปี 20XX ราวๆ 15 นาฬิกา มีรถขับกีดขวางทางรถฉุกเฉินทำให้ ไปถึงที่เกิดเหตุล่าช้า ช่วยชีวิตเด็กหญิงที่ตกน้ำในสวนสาธารณะบึงต้นหลิวไม่ทัน
10,000 คะแนน
-----------------------------------------------------------------------
ติ๊ง! ภารกิจพิเศษ
ช่วยชีวิตเด็กหญิง
รางวัล ยาสมานกระดูกระดับกลาง1ขวด
"โฮสต์ต้องการรับภารกิจหรือไม่"
"รับสิ รับแน่นอน"
ถึงไม่มีภารกิจพิเศษ หรือไม่มีคะแนนให้ ถ้าทำได้ เธอก็ต้องช่วยอยู่แล้ว นี่ชีวิตคนคนหนึ่งเลยนะ!!
ซีหลินกลัวระบบจะโหลดไฟล์ข้อมูลใหม่มาทับไฟล์นี้แล้วข้อมูลจะหายไป จึงรีบเปิดแอพจดบันทึกในโทรศัพท์มือถือ แล้วจดรายละเอียด วันเวลาสถานที่ของเหตุการณ์เอาไว้
"เป็นเด็กผู้หญิง จะตกน้ำวันพรุ่งนี้ ก่อนเวลา 15 นาฬิกา ที่บึงต้นหลิว"
ในความทรงจำเจ้าของร่าง บึงต้นหลิวเป็นสวนสาธารณะย่านชานเมือง มีบึงกว้างให้คนมาพายเรือเล่น มีต้นหลิวขึ้นริมบึงเป็นแนวยาว เหมาะกับการปิกนิก หรือปั่นจักรยาน และทำกิจการกรรมในสวนต่างๆ เธอเคยไปเที่ยวเล่นที่นั่นครั้งสองครั้ง
ซีหลินเปิดเข้าแอพแผนที่ดูทิศทางและตำแหน่งสวนสาธารณะ พบว่าอยู่ห่างจากโรงพยาบาลแค่หกกิโลเมตรเท่านั้น ถ้ามีคนเรียกรถฉุกเฉิน ถ้าไม่มีการถูกกีดขวาง เจ้าหน้าที่ก็น่าจะไปถึงสถานที่เกิดเหตุในเวลาไม่กี่นาที
"แสดงว่าเด็กตกน้ำก่อนเวลา15นาฬิกา และยังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่ก่อนหน้านั้นสักพัก ถ้ารถฉุกเฉินไม่ถูกขวางทางไว้ก็อาจจะไปทันเวลาช่วยชีวิตเด็กได้"
ซีหลินไม่แน่ใจว่าจะเกิดเหตุการณ์ขึ้นเวลาแน่ๆคือเมื่อไหร่ จึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะรีบไปเฝ้าบึงก่อนเวลาที่บอกไว้ในระบบสักสองสามชั่วโมงเผื่อเอาไว้ก่อน
"หนึ่งหมื่นคะแนนเลยสินะ ถ้าฉันช่วยชีวิตเด็กเอาไว้ได้ ก็จะได้หนึ่งหมื่นคะแนน" ถ้าช่วยเด็กได้สำเร็จ นอกจากเรื่องดีที่ได้ช่วยชีวิตคนแล้ว เธอยังได้รางวัลตอบแทนถึงหนึ่งหมื่นคะแนน ทำดีแล้วได้ผลดีทันตาเห็นก็คือแบบนี้ยังไงล่ะ
เห็นคะแนนที่ระบบมอบให้ก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมา หากเธอเจอไฟล์ที่มีหมื่นคะแนนสักสิบครั้งก็เท่ากับแสนคะแนนแล้วหรือเปล่า สมมุติกลับโลกเดิมใช้หนึ่งล้านคะแนน ก็เท่ากับเจอไฟล์หมื่นคะแนนหนึ่งร้อยครั้ง ถ้าเจอหมื่นคะแนนทุกวัน ไม่ใช่ว่าจะใช้เวลาแค่สามสี่เดือน เธอก็จะได้กลับบ้านแล้วเหรอ!?
ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความหวัง ซีหลินเอ่ยถามระบบอีกหลายคำว่าถ้าจะกลับโลกเดิม ต้องใช้คะแนนเท่าไหร่ แต่ระบบก็เอ่ยตอบด้วยคำเดิมซ้ำๆว่าเลเวลเธอต่ำเกินไป เธอจึงหยุดคำถามนี้ไว้ก่อนแล้วเอ่ยถามเรื่องอื่นขึ้นมา
"ว่าแต่ว่ายาสมานกระดูกนี้คือยาที่ช่วยรักษากระดูกใช่ไหมเพกาซัส ถ้าได้มาแล้วฉันเอาให้พี่ชายกินได้หรือเปล่า แล้วอาการของพี่ชายจะหายดีเลยใช่ไหม มันเป็นยาที่ปลอดภัยแน่นอนหรือเปล่า ถ้ามีอาการข้างเคียงจะทำยังไง"
"สามารถแจ้งรายละเอียดของรางวัลได้ เมื่อโฮสต์ทำภารกิจสำเร็จแล้วเท่านั้น"
"ฉันถามเรื่องเล็กๆน้อยๆเองนะ ตอบหน่อยไม่ได้เหรอ" ซีหลินบ่นกระปอดกระแปด ตรวจดูหน้าไฟล์ข้อมูลของตัวเองอีกครั้ง เห็นว่าไม่มีอะไรที่เธอทำได้แล้ว ก็กดปิดหน้าจอไป
เธอนอนเงียบครุ่นคิดอะไรอีกสักพักก็กระซิบออกมาเบาๆ
"ขอบคุณนะเพกาซัส"
"โฮสต์ขอบคุณระบบเรื่องอะไร"
"ขอบคุณที่พาฉันมาโลกนี้ ทำให้ฉันได้มีโอกาสมีชีวิตอีกครั้ง"
ถ้าไม่ได้มาโลกนี้และได้โอกาสทำภารกิจแก้ไขความเสียใจจากระบบ เธอก็คงไม่มีความหวังว่าจะได้กลับโลกเดิมไปช่วยเหลือครอบครัว
เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะใช้โอกาสที่มีชีวิตใหม่นี้ช่วยเหลือครอบครัวเจ้าของร่าง และสะสมคะแนนให้ตัวเองจนกลับไปช่วยชีวิตครอบครัวที่โลกเดิมได้หรือเปล่า แต่มีโอกาสได้พยายามก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย เธอเองก็จะทะนุถนอมโอกาสนี้เอาไว้และพยายามทำให้ดีที่สุด


## บทที่ 10 ความคืบหน้าของคดี 

บทที่ 10 ความคืบหน้าของคดี
เพราะวันนี้จะออกไปสวนสาธารณะบึงต้นหลิวเพื่อทำภารกิจ เสื้อผ้าชุดเมื่อวานไม่ค่อยเหมาะสมนัก จะใส่ชุดคนป่วยของโรงพยาบาลก็ไม่ได้ ซีหลินเลยสั่งซื้อเสื้อผ้าจากร้านค้าออนไลน์มาหลายชุด สั่งให้เขารีบเอามาส่งให้ที่โรงพยาบาลตั้งแต่เช้า พร้อมกับซื้อของใช้ส่วนตัวให้เธอกับพี่ชายไปพร้อมกัน เมื่อบริษัทขนส่งเอาของมาส่งแล้ว ซีหลินก็นำสิ่งของต่างๆออกมาจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยในตู้ในห้องพัก
หลี่อี้เทียนมองน้องสาวที่ทำงานและซื้อสิ่งของใช้จำเป็น ทำอะไรเผื่อเขาอย่างละเอียดรอบคอบโดยที่ไม่มีใครต้องบอกต้องสอน ก็อดประหลาดใจไม่ได้ เพราะเสี่ยวซีที่เขารู้จัก ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเจ้าหญิงทำอะไรเองแทบจะไม่เป็นเลย แม้น้องจะมีจิตใจดีและบริสุทธิ์ไร้เดียงสา แต่เพราะทุกอย่างรอบตัวมีคนคอยจัดการให้ทุกอย่าง น้องจึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการดูแลคนอื่นเท่าไหร่นัก
ตั้งแต่เมื่อวานที่คุยกันในรถ เรื่องที่น้องอาสาอยากช่วยเหลือแก้ปัญหาภาระหนี้สินของครอบครัวก็ทำให้เขามึนงงมากแล้ว มาเจอน้องสั่งซื้อของใช้ส่วนตัวให้เขาอย่างครบถ้วน ช่วยป้อนน้ำป้อนอาหารดูแลอาการป่วยของเขาอย่างละเอียดตั้งแต่เมื่อวานจนถึงเช้าวันนี้ ก็ทำให้หลี่อี้เทียนประหลาดใจจนไม่รู้จะพูดอย่างไร
หรือเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครอบครัวของเราทำให้เสี่ยวซีเติบโตขึ้นข้ามคืนงั้นเหรอ?
เขาพยายามครุ่นคิดหาเหตุผลให้ตัวเอง ไม่กล้าเอ่ยถามน้องสาวโดยตรง เพราะกลัวคำพูดจะไปกระทบจิตใจทำให้น้องไม่สบายใจ
ช่วงราวๆเที่ยง หลังจากช่วยจัดยาและดูแลพี่ชายรับประทานอาหารกลางวันเรียบร้อยแล้ว ซีหลินกำลังเตรียมตัวออกไปทำภารกิจ ประตูห้องก็ถูกเคาะแล้วคุณตำรวจสองคนที่เธอเจอเมื่อวาน คุณตำรวจมาเพื่อสอบปากคำพวกเธอสองพี่น้องและแจ้งข้อมูลความคืบหน้าของคดีให้ฟัง
จากคำบอกเล่าของตำรวจ เหมือนทางสถานีจะจัดกรณีนี้เป็นคดีสำคัญ แม้พวกเธอสองพี่น้องจะไม่ได้รับบาดเจ็บหนักมาก แต่พฤติการณ์ของแก๊งเงินกู้พวกนั้นก็เป็นการกระทำที่อุกอาจท้าทายกฎหมาย หากพลเมืองดีไม่เข้ามาช่วยหรือตำรวจไปถึงสถานที่เกิดเหตุไม่ทัน ก็เป็นไปได้มากว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะกลายเป็นเรื่องเลวร้ายอุกฉกรรจ์ ตำรวจจึงทำคดีนี้อย่างรวดเร็วและเข้มงวด ตั้งใจจะใช้เป็นคดีตัวอย่างเพื่อปรามกลุ่มอาชญากรรมอื่นๆ คาดว่าจะลงโทษจำคุกแก๊งเงินกู้พวกนั้นไม่ต่ำกว่าห้าปี บางคนให้การสารภาพเป็นประโยชน์กับการสืบสวนก็จะลดโทษลงให้หนึ่งถึงสองปี แต่ไม่มีใครได้รับการปล่อยตัวให้ออกมาลอยนวลสร้างอันตรายให้สังคมในระยะเวลาใกล้ๆนี้แน่นอน
จากที่ตำรวจทำการสอบปากคำแก๊งเงินกู้พวกนั้นเมื่อคืนเขาได้ข้อมูลว่า
"พวกมันไม่ได้ขับรถตามคุณหลี่อี้เทียนมาครับ แต่ถูกเจ้านายสั่งให้มาดักรอคุณหลี่ซีหลินที่หน้าโรงแรมหลิ่งเหลียน จุดประสงค์คือต้องการจับตัวคุณหลี่ซีหลินไปขัดดอก"
ข้อมูลที่ตำรวจกล่าวออกมานี้ทำให้ซีหลินและอี้เทียนหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ
ตั้งแต่ที่หลี่ชวนขายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบ ไอ้พวกแก๊งมันตามมาระรานรังควานครอบครัวตระกูลหลี่จริง แต่ก็ตามทวงเงินกับหลี่อี้เทียนและหลี่ห้าวเหยียนเท่านั้น ไม่เคยดึงหลี่ซีหลินและหรืออู๋ฟางหรูผู้หญิงในครอบครัวเข้าไปเกี่ยวข้อง
แล้วคราวนี้ทำไมไปดักเจอซีหลิน ทั้งพวกมันรู้ได้ยังไงว่าซีหลินอยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียน
ซีหลินคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก็รู้สึกว่าการกระทำของแก๊งเงินกู้นั้นน่าจะมีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง หรือว่าจะเป็นพระเอกเหอยี่หาน หรือนางเอกเหลียงเยว่ซินเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า?
จากที่เธอเคยตั้งสมมุติฐานไว้ว่า มีคนต้องการทำร้ายให้หลี่อี้เทียนพิการเพราะไม่อยากให้เขากลับมากอบกู้บริษัทตระกูลหลี่ได้อีก จึงให้แก๊งเงินกู้มาทุบกระดูกสันหลังของเขาจนหัก ประกอบกับข้อมูลที่ตำรวจให้มาวันนี้ ซีหลินคิดว่าคนที่บงการต้องเป็นหนึ่งในคนที่รู้ว่าเธออยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียนเมื่อวานนี้ ทั้งยังโมโหมากจนสั่งให้แก๊งเงินกู้มาดักรอเพื่อเล่นงานเธอโดยเฉพาะ แตกต่างจากเนื้อเรื่องเดิมที่พุ่งเป้าไปที่หลี่อี้เทียน
ซึ่งคนที่ขัดแย้งกับเธอ, รู้ว่าเธออยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียนตอนช่วงสองทุ่ม และมีอำนาจพอจะสั่งแก๊งเงินกู้นอกระบบได้ไม่ได้จะมีเยอะ มองๆดูแล้วก็คงมีแค่พระเอกนางเอก หรือคุณนายเหอ คุณนายเหลียงแม่ของพระเอก นางเอก เท่านั้น
พอรู้แบบนี้ซีหลินรู้สึกกังวลใจขึ้นมา แม้เธอกับพี่ชายจะรอดพ้นชะตาชีวิตที่เขียนไว้ในนิยายมาได้แล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์สินะ ถ้าพระเอกนางเอก หรือตัวละครที่มีอำนาจอยากจะเล่นงานพวกเรา พวกเราก็ยังต้องเสี่ยงอยู่กับความอันตรายจากแผนการร้ายของคนพวกนั้นต่อไป
ซีหลินถอนหายใจ แล้วบอกเล่าข้อสงสัยของตัวเองให้ตำรวจฟัง เธอเล่าว่าเหอยี่หานเป็นอดีตคู่หมั้น ซึ่งเลิกกับเธอไปคบเพื่อนสนิทของเธอ เหลียงเยว่ซิน เมื่อวานพวกเราสามคนมีเรื่องการทะเลาะเบาะแว้งกัน พวกเขาเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนที่มีปัญหากับเธอ และรู้ว่าเธออยู่ที่โรงแรมหลิ่งเหลียนในช่วงเวลานั้น พวกแก๊งเงินกู้มาดักเจอเธอที่นี่ได้ น่าจะเพราะมันได้รู้ข้อมูลมาจากใครสักคน
พอรู้ว่าคนที่ซีหลินสงสัยคือเหอยี่หานอดีตคู่หมั้น ซึ่งเป็นมหาเศรษฐีผู้มีอำนาจระดับประเทศ ทางเจ้าหน้าที่ก็มีสีหน้าไม่ดีนัก
ซีหลินไม่คาดหวังว่าตำรวจจะสืบสาวจนจับตัวผู้บงการจริงๆได้ อย่างไรนี่ก็คือโลกนิยายที่เงินมีอำนาจสูงสุด และศัตรูของเธอตอนนี้ก็คือพระเอกนางเอกนิยายของโลกใบนี้ ที่น่าจะมีออร่าลูกรักพระเจ้าของโลกนี้คุ้มครองอยู่
ซีหลินไม่ได้เซ้าซี้เรื่องนี้อีก เธอทำเพียงเอ่ยข้อสงสัยของตัวเองแล้วมอบหลักฐานคลิปวิดีโอเหตุการณ์เมื่อวานให้ตำรวจเอาไปใช้ประกอบคดี เมื่อวานตอนเกิดเรื่องหลังจากวางสายจากการโทรแจ้งตำรวจแล้ว เธอก็ใช้โทรศัพท์มือถือบันทึกวิดีโอเหตุการณ์ต่อจากนั้นเอาไว้ทุกอย่าง
"คลิปนี้ดีมากเลยครับ เป็นหลักฐานยืนยันได้อย่างดีว่าพวกคุณไม่ใช่คนที่เริ่มก่อเหตุก่อน และไม่ใช่แค่เรื่องทะเลาะวิวาทธรรมดา อย่างที่หนึ่งในผู้ต้องสงสัยให้การ" เมื่อดูคลิปคร่าวๆแล้วตำรวจก็พยักหน้าพอใจ มีคลิปเหตุการณ์จริงเป็นหลักฐาน ยอมช่วยให้การทำคดีง่ายขึ้น
หลังจากสอบสวนข้อมูลเพิ่มเติมอีกสักพัก ตำรวจก็ขอตัวกลับไป บอกว่าถ้ามีความคืบหน้า หรือต้องการข้อมูลอะไรจะติดต่อกลับมาอีกที อีกทั้งยังให้คำแนะนำด้วยความหวังดีว่า
"ถึงแม้แก๊งที่ทำร้ายพวกคุณเมื่อวานจะถูกจับตัวแล้ว โอกาสที่จะออกมาก่อความเดือดร้อนในช่วงสองสามปีนี้คงมีไม่มาก แต่จากข้อมูลที่ผมสืบสวนมาคร่าวๆ องค์กรนี้ มีขนาดใหญ่กว่าอันธพาลแค่เจ็ดคนนี้มาก ก่อนที่พวกเราจะปราบปรามพวกมันทั้งหมด ช่วงนี้ก็อยากให้พวกคุณทั้งสองคนระวังตัว หากเกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลอย่างไรก็สามารถติดต่อผมได้โดยตรง"
ซีหลินกับพี่ชาย กล่าวขอบคุณตำรวจอีกหลายครั้ง แล้วส่งคุณตำรวจทั้งสองคนออกจากห้องไป
หลังจากปิดประตูห้องเรียบร้อยแล้ว ซีหลินก็กลับมานั่งข้างเตียงพี่ชาย
"พี่คะเดี๋ยวหนูจะโอนเงินสิบสองล้านที่ได้มาเมื่อวานเข้าบัญชีของพี่นะคะ จะทำอะไรกับเงินนั้นต่อไปก็ให้พี่เป็นคนตัดสินใจ"
หลี่อี้เทียนจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณที่ไม่อยากให้น้องสาวต้องลำบาก แต่ก็นึกได้ว่าด้วยสถานการณ์ของครอบครัวเราตอนนี้ เขาไม่สามารถทำตัวเหมือนเมื่อก่อนได้ และหลังจากพูดคุยอย่างจริงจังกับเสี่ยวซีเมื่อวานก็ตกลงกันแล้วว่าจะให้น้องช่วยแบ่งเบาปัญหา ให้น้องได้ทำอะไรบ้างในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว
ชายหนุ่มตัดสินใจจะรับเงินมาก่อน วางแผนใช้จ่ายเงินนี้ให้ดี เงินก้อนนี้อาจเป็นทุนสำคัญช่วยให้ความหวังในการกอบกู้ตระกูลหลี่สำเร็จก็ได้ เมื่อตระกูลสามารถกลับมาเป็นเหมือนเก่า เขาก็จะมีเงินและอำนาจมากพอจะปกป้องดูแลน้องให้ใช้ชีวิตดุจดังเจ้าหญิงเหมือนเมื่อก่อน
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลี่อี้เทียนก็พยักหน้าตกลง
ซีหลินทำการโอนเงินเข้าบัญชีพี่ชายเรียบร้อยแล้ว มองเวลาก็ตกใจเพราะนี่บ่ายโมงกว่าเข้าไปแล้ว เหตุการณ์ที่เด็กจมน้ำอาจจะเกิดขึ้นช่วงบ่ายสองโมง
เธอไม่มีเวลาพูดคุยกับพี่ชายต่อ ทำได้แค่บอกกล่าวสั้นๆว่าจะออกไปทำธุระข้างนอก คว้าข้าวของที่ซื้อมาเพื่อใช้งานวันนี้มาถือไว้ แล้วก็วิ่งออกจากห้องพักผู้ป่วยไปด้วยความเร่งรีบ


## บทที่ 11 ห่วงยาง 

บทที่ 11 ห่วงยาง
ซีหลินกระหืดกระหอบ หอบของหลายอย่างวิ่งมารอรถที่หน้าโรงพยาบาล เธอพยายามเรียกรถรับจ้างในแอปพลิเคชัน แต่เหมือนรถละแวกนี้มีคนจองหมดแล้ว ช่วงกลางวันมีคนไข้และประชาชนเข้ามาใช้บริการโรงพยาบาลจำนวนมาก ทำให้รถรับจ้างมีไม่เพียงพอ
หญิงสาวชะเง้อคอมองหารถ ถ้าไม่มีรถรับจ้างก็จะนั่งรถเมล์ไปก็ได้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าต้องรอนานเท่าไหร่ ก้มลงดูเวลาในนาฬิกาก็กระชั้นเข้ามาทุกที ซีหลินร้อนใจตัดสินใจจะวิ่งออกจากที่นี่ไปสักระยะ อีกสักสองสามถนนข้างหน้า อาจจะมีรถผ่านมามากกว่ายืนรอหน้าโรงพยาบาลที่มีคนต้องการรถจำนวนมากแบบนี้
เพื่อเตรียมการช่วยเด็กวันนี้ เมื่อเช้าที่สั่งซื้อเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวจากร้านค้าออนไลน์ ซีหลินก็วางแผนถึงสิ่งที่จะทำในวันนี้ไว้แล้ว เธอสั่งเสื้อผ้าและรองเท้าผ้าใบที่สะดวกต่อการเคลื่อนไหวไม่อุ้มน้ำ เป็นชุดที่ใส่ออกกำลังกายและใส่เที่ยวได้สะดวกและไม่สะดุดตา รองเท้าผ้าใบกับกางเกงขายาว ใส่วิ่งอยู่บนทางเท้า แม้จะถือของพะรุงพะรังอยู่บ้างก็ไม่ลำบากเหมือนใช้ส้นสูงวิ่งหนีพวกแก๊งเงินกู้เมื่อวาน
เธอวิ่งไปด้วยมองถนนข้างๆไปด้วยเผื่อว่าจะเห็นรถสักคัน ตอนที่วิ่งมากได้สักระยะ ก็มีเสียงแตรกดเรียกดังขึ้นมา
ซีหลินหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ ก็เห็นรถเบนท์ลี่ย์ สีดำกำลังขับช้าๆเทียบท่าเข้ามาจอดริมทางจุดที่เธอยืนอยู่ หม่าเจิ้นตง เลขาของซ่งเว่ยหนานชะโงกหน้าออกมาจากที่นั่งข้างคนขับ
"คุณหนูซีหลิน"
"เลขาหม่า" ซีหลินหยุดวิ่งแล้วกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงหอบเล็กน้อย เหมือนเจ้าของร่างจะไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเท่าไหร่ เธอวิ่งยังไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรเลยก็หอบเสียแล้ว
"คุณหนูซีหลินจะรีบไปที่ไหนหรือเปล่าครับ ให้พวกเราไปส่งไหม"
"ฉันจะไปสวนสาธารณะบึงต้นหลิวค่ะ"
เพราะเป็นเรื่องของชีวิตคน ซีหลินจึงไม่กล้าอิดออด ถ้าเขายินดีขับรถพาเธอไปส่ง เธอก็ยินดีจะรบกวนเขาแน่นอน ประกอบกับคนในรถก็คือเลขาหม่าและบอดีการ์ดหย่งคัง พลเมืองดีผู้มีพระคุณที่ช่วยเธอกับพี่ชายเมื่อวาน ถ้าขึ้นรถไปกับพวกเขาก็คงไม่มีอันตราย
"ทางผ่านของพวกเราพอดีเชิญคุณหนูซีหลินขึ้นรถเลยครับ" เลขาหม่าลงจากรถมาเปิดประตูหลังให้ซีหลินขึ้นไปนั่ง
เมื่อประตูเปิด ซีหลินจึงรู้ว่าในที่นั่งผู้โดยสารมีซ่งเว่ยหนานนั่งอยู่ เขาหันมายิ้มทักทายเธออย่างสุภาพเช่นเดิม
"ท่านประธานซ่ง สวัสดีค่ะ ต้องขอโทษที่รบกวนคุณอีกแล้วนะคะ" ซีหลินยิ้มอย่างรู้สึกผิดให้เขาขณะเข้าไปนั่งในรถ
"ไม่รบกวนครับ เป็นทางผ่านอยู่แล้ว"
"ว่าแต่ว่าอาการบาดเจ็บของคุณหนูดีขึ้นแล้วเหรอครับ ใบหน้ายังบวมช้ำอยู่เลยไม่ต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเหรอ" เลขาหม่าเอ่ยถามออกมาจากหน้ารถ
"อาการดีขึ้นมากแล้วค่ะ ยุบกว่าเมื่อวานเยอะแล้ว เหลือแค่รอยเขียวช้ำเฉยๆ" มองเห็นเวลาในหน้าจอรถ ซีหลินก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา
"ฉันขออนุญาตยืมพื้นที่รถของท่านประธานเตรียมของสักอย่างหน่อยนะคะ พอดีมีเรื่องเร่งด่วนจำเป็นต้องใช้"
"อ๋อ ตามสบายเลยครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า" ซ่งเว่ยหนานเอ่ยตอบ
"ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนหน่อยนะคะ" ซีหลินไม่มีเวลามาเกรงใจ เธอรีบหยิบห่วงยางลายเป็ดสีเหลืองพร้อมที่สูบลมที่สั่งซื้อมาจากร้านค้าออนไลน์เมื่อเช้าออกมาจากถุง
"ช่วยจับไว้ให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวฉันจะเติมลม" ส่งปลายห่วงยางด้านหนึ่งให้ซ่งเว่ยหนานช่วยถือให้ ส่วนตัวเองก็เริ่มทำการสูบลมเข้าไปอย่างขะมักเขม้น
ชายหนุ่มในรถมองห่วงยางรูปเป็ดสีเหลืองที่กำลังพองตัวและหันมองหลี่ซีหลินที่กำลังตั้งใจทำงานของเธอเป็นตาเดียว
"อ่า…คุณหนูซีหลิน จะเอาห่วงยางนี้ไปทำอะไรเหรอครับ" เลขาหม่าอดใจไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นมา
"อ๊ะ เอ่อ คือว่า…." เจอคำถามปุบปับซีหลินคิดหาคำอธิบายไม่ออก เธอจะบอกเขาไปได้อย่างไรล่ะว่าตัวเองมีระบบแก้ไขความเสียใจ รู้ว่าจะมีเด็กตกน้ำเสียชีวิต เลยเอาห่วงยางมาเพื่อช่วยชีวิตเด็ก
ตามที่เธอค้นหาข้อมูลเมื่อเช้า มีผู้รู้บอกไว้ว่าหากพบคนจมน้ำ วิธีการช่วยเหลือที่ดีที่สุดคือหากอยู่ในระยะที่ไม่ไกลกันนักก็ให้โยนเชือก ตะขอ หรือห่วงยางไปให้เขาจับ แล้วพยายามลากดึงเขาขึ้นฝั่ง ไม่ควรกระโดดลงไปช่วยด้วยตัวเอง เพราะเสี่ยงจะจมน้ำไปด้วยกันเกิดโศกนาฏกรรมที่น่าเศร้ามากขึ้น
เมื่อเจอข้อมูลนั้นซีหลินจึงตัดสินใจซื้อห่วงยางพร้อมเชือกและที่สูบลมมา ตั้งใจว่าจะมาที่สวนสาธารณะก่อนเวลาแล้วค่อยสูบลมใส่ คงไม่มีใครสงสัยหรือคิดว่าเธอทำตัวแปลกประหลาด เพราะตามความทรงจำของเจ้าของร่าง บึงต้นหลิวก็มีจุดที่มีคนว่ายน้ำเล่นเหมือนกัน
แต่เพราะเวลามันคลาดเคลื่อนเนื่องจากต้องคุยเรื่องคดีกับตำรวจ ทำให้ใช้เวลาเกินมา
"พอดีตั้งใจว่าจะไปว่ายน้ำเล่นที่บึง ก็เลยเอาห่วงยางมาด้วยน่ะค่ะ"
"ว่ายน้ำเล่นที่บึง ต้นเดือนเมษา อุณหภูมิสิบเจ็ดองศาเซลเซียสนี่เหรอครับ?" เลขาหม่าสอบถาม
"อุณหภูมิกำลังดี เย็นสบายเลยนะคะ แหะๆ" ซีหลินพยายามทำหน้าตามั่นใจชวนสนทนาต่อไปเหมือนตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดปกติ "เลขาหม่าสนใจมาว่ายด้วยกันไหมคะ นี่ฉันซื้อห่วงยางมาแบบสองแถมหนึ่ง เหลืออีกสองอันมีสีชมพูลายจุดกับ สีฟ้าลายปลาวาฬ พวกคุณก็เอาไปแบ่งกันเล่นได้นะคะ เดี๋ยวฉันทิ้งที่สูบลมไว้ให้"
ระหว่างที่พูดคุยก็สูบลมเสร็จสิ้น เธอเอาเชือกที่เตรียมไว้ผูกที่เส้นห่วงยางให้แน่นหนา ถ้าโยนห่วงยางออกไปก็สามารถใช้เชือกนี้ดึงห่วงยางกลับเข้าฝั่งได้ เธอซื้อเชือกยาว15เมตร หวังว่าจะเพียงพอ
"คุณดูเตรียมพร้อมกับการเล่นน้ำดีนะครับ มีเชือกผูกที่ห่วงยางเตรียมเอาไว้ด้วย" ซ่งเว่ยหนานพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ ถ้าไม่สังเกตดีๆก็คงไม่รู้ว่าเขากำลังจับผิดเธออยู่
ซีหลินยิ้มแหยๆ "ปลอดภัยไว้ก่อนดีที่สุดค่ะ ฉันว่ายน้ำไม่ค่อยแข็งเท่าไหร่ก็เลยเอาห่วงยางมาด้วยเพิ่มความมั่นใจ… ถึงแล้ว ถึงแล้ว"เธอร้องอุทานด้วยความดีใจ "ช่วยจอดส่งฉันตรงนี้เลยนะคะ ขอบคุณมากๆที่มาส่งค่ะ"
เมื่อรถจอดสนิท ซีหลินก็คว้าสิ่งของที่ต้องใช้ โค้งหัวพร้อมกล่าวขอบคุณอีกหลายครั้ง แล้วก็รีบวิ่งลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว ดีใจที่ได้รีบไปทำภารกิจ และดีใจที่ไม่ต้องตอบคำถามที่เสี่ยงจะถูกจับผิดได้อีก
ซ่งเว่ยหนานรี่ตามองหญิงสาวชุดสปอร์ตสีดำสะพายเป็ดยางสีเหลืองวิ่งปุเลงปุเลงจากไปด้วยความสงสัย
"เจ้านายว่าคุณหนูซีหลินเธอดูมีอะไรแปลกๆหรือเปล่าครับ"
"ตารางต่อจากนี้คืออะไร" ซ่งเว่ยหนานไม่เอ่ยตอบ แต่ถามคำถามแทน
"ตารางต่อจากนี้ คือไปดูที่ดินที่ถนน627 ที่มีคนอยากชวนเจ้านายลงทุนพัฒนาเป็นที่พักอาศัยครบวงจรน่ะครับ จากนั้นห้าโมงเย็นประชุมทางไกลกับบริษัทAYC เรื่องความคืบหน้าผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางตัวใหม่ หนึ่งทุ่มครึ่งรับประทานอาหารกับนายท่านผู้เฒ่าและสมาชิกตระกูลซ่งต้อนรับเจ้านายกลับมาหลังจากไปทำงานที่ต่างประเทศหกเดือน รูปแบบงานจะเป็นงานเลี้ยงเล็กๆเชิญคู่ค้านอกตระกูลมาด้วยจำนวนหนึ่ง จากที่ผมได้ยินมาเหมือนนายท่านผู้เฒ่าจะนัดคุณหนูสาวๆในวงสังคมให้มาดูตัวเจ้านายวันนี้หลายคน"
"เลื่อนเรื่องดูที่ดินไปสักหนึ่งชั่วโมงแล้วกัน"
"ได้ครับ แล้วเวลาช่วงนี้เจ้านายจะทำอะไรเหรอครับ"
"เดินเล่นสักหน่อย" ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม ซ่งเว่ยหนานก็เดินลงจากรถ ตามร่างหญิงสาวที่สะพายห่วงยางรูปเป็ดสีเหลืองไป
"เจ้านายจะตามไปดูคุณหนูซีหลินว่ายน้ำเหรอ?! เอ๊ย!!"  พอได้ยินคำพูดของตัวเองหม่าเจิ้นตงก็รู้สึกว่าความหมายมันดูไม่ค่อยดี เขารีบหุบปากทันที หย่งคังหันมาขมวดคิ้วใส่เขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
หม่าเจิ้นตงเงียบเสียงไปสักพัก ในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น อยากรู้จะแย่ว่าเจ้านาย ที่ไม่เคยชายตาแลหญิงสาวคนไหน จะถูกใจคุณหนูซีหลิน จนตามไปดูเธอว่ายน้ำจริงๆหรือเปล่า แต่เนื่องจากถูกฝึกฝนมาอย่างดี ถ้าเจ้านายไม่สั่งเขาก็ตามไปรบกวนไม่ได้ จึงทำได้แค่นั่งรออยู่ในรถเท่านั้น
ถ้านายท่านผู้เฒ่ารู้ว่าคุณชายเริ่มให้ความสนใจหญิงสาว ไม่รู้ว่านายท่านผู้เฒ่าจะดีใจสักแค่ไหน
"แต่คุณหนูซีหลิน เธอมาจากตระกูลที่ล้มละลาย?"
เขาพึมพำขึ้นมาเบาๆ สถานะของคุณหนูซีหลินตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นอุปสรรคหรือเปล่า ถึงเจ้านายจะไม่ใช่ทายาทผู้สืบทอดของตระกูลซ่ง แต่เจ้านายก็เป็นหลานชายที่นายท่านผู้เฒ่ารักที่สุด ผู้หญิงที่จะมาเป็นคู่ครองของเจ้านายได้ ยังไงก็ต้องมีคุณสมบัติสูงส่งคู่ควรเหมาะสมกัน สำหรับคุณหนูซีหลินตอนนี้นั้น หากอยากจะเข้าบ้านตระกูลซ่งก็คงยากอยู่พอสมควร


## บทที่ 12 ช่วยชีวิตเด็กหญิง (1)

บทที่ 12 ช่วยชีวิตเด็กหญิง (1)
สวนสาธารณะบึงต้นหลิวตั้งอยู่ชานเมือง มีเนื้อที่นับร้อยไร่ อยู่ติดกับภูเขา แต่เดิมเป็นป่าธรรมชาติ แต่เพราะความเจริญค่อยๆพัฒนาเข้ามา ทางเทศบาลจึงแบ่งพื้นที่ป่าในส่วนพื้นราบปรับปรุงทำเป็นสวนสาธารณะและแหล่งท่องเที่ยว มีบึงน้ำขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง รอบๆบึงเป็นต้นหลิวขนาดใหญ่ ส่วนตื้นของทะเลสาบถูกกันให้คนมาว่ายน้ำเล่นได้ แต่คนส่วนใหญ่จะชอบมาเดินชมสวนและนั่งเล่นปิกนิกกันมากกว่า ส่วนคนที่เล่นน้ำส่วนใหญ่ก็เล่นกันในริมบึงที่ตื้นๆ ซึ่งเวลานี้ของปีที่อากาศยังหนาวเย็นอยู่ มีคนมาเล่นน้ำไม่มากนัก
ส่วนไกลออกไปกลางบึงจะเป็นกิจกรรมทางน้ำเช่นเล่นเซิร์ฟบอร์ด ตกปลา พายเรือชมวิวธรรมชาติอะไรพวกนั้น
ซีหลินตั้งข้อสันนิษฐานว่าจุดที่เด็กจมน้ำอาจจะไม่ใช่จุดที่มีการอนุญาตให้คนเล่นน้ำ เพราะสถานที่ที่ได้รับการอนุญาต น่าจะมีคนพลุกพล่าน มีการรักษาความปลอดภัยที่ดี หากมีเด็กสักคนจมน้ำจริง ก็น่าจะมีคนช่วยเด็กขึ้นมาได้ทัน ไม่น่าทิ้งไว้นานจนเด็กเสียชีวิต
หลังจากมาถึง เธอแวะไปริมบึงละแวกที่เขาอนุญาตให้เล่นน้ำแล้วก็คิดว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองมีแนวโน้มจะเป็นไปได้ เพราะละแวกนี้ถึงไม่มีคนมาเล่นน้ำมากมาย เนื่องจากสภาพอากาศที่ยังหนาวเย็นอยู่ แต่ก็มีไลฟ์การ์ด และเจ้าหน้าที่คอยดูแลรักษาความปลอดภัยให้อยู่ตลอด หากเกิดเหตุขึ้นที่นี่ ต้องมีคนมากมายเข้าไปช่วยเด็กไว้ได้ทันแน่นอน อย่างน้อยก็คงเร็วกว่าเธอที่ไม่ได้ฝึกฝนด้านนี้มาโดยเฉพาะ
หญิงสาวตัดสินใจตระเวนเดินดูไปรอบๆ สังเกตจุดที่มีเด็กหญิง ไว้เป็นพิเศษ เวลาบ่ายสองกว่าช่วงนี้เป็นเวลาเรียน เด็กที่มาเล่นที่สวนสาธารณะแห่งนี้จึงมีไม่มาก ส่วนใหญ่ที่มาก็มาพร้อมครอบครัว และเป็นเด็กเล็กวัยยังไม่เข้าอนุบาล
ยิ่งคิดว่าเด็กที่อาจเคราะห์ร้ายเป็นเด็กอายุแค่สองสามขวบซีหลินก็เคร่งเครียดกังวลยิ่งขึ้น เด็กโต หากจมน้ำก็อาจมีกำลังแรงพอพยุงตัวรอให้คนไปช่วยได้สักระยะ แต่ถ้าเป็นเด็กเล็ก ทั้งกำลังกายก็น้อย ความรู้การว่ายน้ำขั้นต้นก็อาจจะยังไม่ได้เรียน ถ้าหากเด็กจมน้ำไปแล้วก็โอกาสที่จะเป็นอันตรายร้ายแรงสูงมาก
ซีหลินเดินไปทั่วบึงน้ำรอบหนึ่ง พบกลุ่มที่มีเด็กผู้หญิงอยู่ในกลุ่มด้วยสามกลุ่ม หนึ่งกลุ่มมากันเป็นครอบครัวใหญ่มีคนถึงหกเจ็ดคน นั่งเล่นกันที่ริมบึงจุดที่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยแน่นหนา หากเด็กจมน้ำหรือเกิดอันตรายขึ้นที่นี่ คงมีคนมากมายเข้าไปช่วยเด็กเอาไว้ได้ทัน
อีกกลุ่ม นั่งกินอาหารและเล่นปิกนิกอยู่ในสนามหญ้าห่างออกไป ไม่มีแนวโน้มจะเข้าไปใกล้บึงน้ำแต่อย่างใด ส่วนกลุ่มสุดท้าย มีสมาชิกในกลุ่มแค่สองคนคือหญิงสูงอายุและเด็กหญิงวัยสองถึงสามขวบคนหนึ่ง
เมื่อเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของหญิงสูงอายุคนนั้น ซีหลินก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี เธอจึงตัดสินใจเลือกตามกลุ่มนี้ หวังว่าการเลือกของเธอจะไม่ผิด
หญิงชรา เดินวนรอบบึงน้ำอยู่นานก็ไม่ได้ทำอะไร ซีหลินที่ตามมาห่างๆ เริ่มกังวลหรือว่าเธอจะเลือกตามผิดคน กำลังลังเลว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป หญิงชราอุ้มเด็กเดินข้ามสะพาน ประกอบกับตอนนั้นมีเสียงดังขึ้นมาจากอีกฝั่ง ไม่ทราบว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น
ซีหลินตกใจมาก คิดว่าหรือที่เกิดเหตุเด็กตกน้ำจะเป็นจุดนั้น กำลังจะวิ่งไปดูจุดที่มีเสียงดัง แต่หางตาเหลือบมองไปทางสะพานเสียก่อน และพบว่าหญิงสูงอายุกำลังวิ่งลงจากสะพานไปอย่างรวดเร็ว เด็กหญิงที่เธอเคยอุ้มเอาไว้ก็หายไป
ซีหลินหัวใจหล่นวูบ มองไปที่ผิวน้ำที่อยู่ใต้สะพาน เห็นร่างเล็กๆของเด็กหญิงกำลังตะกุยน้ำพยายามต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด!!!
"ช่วยด้วย มีเด็กจมน้ำ มีเด็กจมน้ำ!!"
เธอตะโกนเสียงดังสุดเสียง แล้วเอานกหวีดที่แขวนไว้รอบคอขึ้นมาเป่าเสียงดังเพื่อหวังดึงความสนใจให้คนเห็นความผิดปกติรีบเข้ามาช่วยเหลือ ขณะเดียวกับที่เป่านกหวีดก็วิ่งเต็มฝีเท้าไปยังสะพานใกล้จุดที่เด็กจมน้ำให้มากที่สุด
แม้จากข้อมูลที่เธอศึกษามา คนที่ช่วยผู้จมน้ำ ไม่ควรกระโดดลงไปช่วยด้วยตัวเอง แต่ผู้ประสบเหตุตอนนี้เป็นแค่เด็กอายุสองถึงสามขวบ ต่อให้เธอโยนห่วงยางลงไปให้ก็ไม่รู้ว่าเด็กจะคว้าจับได้หรือเปล่า ในช่วงความเป็นความตายซีหลินเลิกสนใจเรื่องหลักวิชาการ เธอโยนห่วงยางลงไปใกล้ๆจุดที่เด็กจมน้ำ จากนั้นก็กระโดดตามลงไปดึงตัวเด็กหญิงที่กำลังหมดแรงจมลงไปในน้ำขึ้นมาได้
เด็กหญิงตะเกียกตะกายพยามเกาะยึดซีหลินเอาไว้แน่น ถ้าเป็นการกระทำของผู้ใหญ่ก็เป็นไปได้ว่าการเกาะยึดนี้จะทำให้ซีหลินเคลื่อนแขนเพื่อว่ายน้ำพยุงตัวไม่ได้ เสี่ยงให้พวกเราจมลงไปด้วยกันทั้งคู่ ยังดีว่านี่เป็นเด็กวัยสองสามขวบ แขนขายังไม่มีแรงรัดอะไรมาก ซีหลินสามารถดึงเด็กหญิงออกจากตัวแล้วอุ้มให้เธอไปนั่งบนห่วงยางได้ในที่สุด
เด็กหญิงเหมือนหมดแรงหมดสติไป ซีหลินตกใจกลัวจะมีอะไรร้ายแรง จึงรีบว่ายน้ำผลักห่วงยางไปริมตลิ่งให้เร็วที่สุด แม้สะพานจะอยู่ใกล้มาก แต่เพราะมีความสูงมากเกินไปทั้งยังมีราวสะพานที่ถี่แคบ ผู้ใหญ่หรือเด็กไม่สามารถลอดผ่านไปได้ สถานการณ์ตอนนี้เธอไม่สามารถพาตัวเองและเด็กปีนกลับขึ้นไปทางสะพานซึ่งเป็นจุดที่ใกล้ที่สุดได้ จะขึ้นฝั่งได้จึงมีแค่ไปขึ้นที่ริมตลิ่งเท่านั้น แต่จุดที่เด็กตกน้ำคือกลางสะพาน แทบจะอยู่กลางบึงด้วยซ้ำ จึงต้องใช้แรงและกำลังเป็นอย่างมากที่จะพาเธอและเด็กว่ายไปถึงฝั่ง
โชคดีที่เสียงนกหวีดที่เธอยังคาบเอาไว้ดังมากพอจะดึงความสนใจให้คนมองมา มีคนรู้ว่ามีคนตกน้ำที่จุดนี้ ทั้งพลเมืองดีและไลฟ์การ์ดประจำบึงหลายคนก็กระโดดน้ำลงมาช่วยเหลือ ในที่สุดซีหลินและเด็กหญิงก็ถูกพาขึ้นฝั่งได้อย่างปลอดภัย
"ช่วยดูอาการของเด็กด้วยค่ะ เธอปลอดภัยไหม!!"
เมื่อขึ้นมาบนฝั่งซีหลินก็รีบร้องบอกให้คนช่วยดูอาการของเด็กหญิงที่หมดสติไป แม้ซีหลินจะเข้าไปช่วยเด็กไว้อย่างเร็วที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้แล้ว แต่ตอนที่เธอเข้าถึงตัวเด็กหญิงก็เริ่มหมดแรงจมลงไปในน้ำแล้ว เป็นไปได้ว่าช่วงนั้นเด็กอาจมีน้ำเข้าปอดเข้าจมูกส่งผลกระทบอันตรายอะไรหรือเปล่า
ไลฟ์การ์ดรีบเข้ามาช่วยตรวจสอบการหายใจและการเต้นหัวใจของเด็ก แม้เด็กหญิงจะหมดสติ แต่เมื่อพบว่ายังหายใจและมีการเต้นหัวใจอยู่ทุกคนจึงโล่งใจ
พยายามปลุกจนเด็กหญิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะมีสำลักน้ำบ้างเล็กน้อยแต่เหมือนว่าอาการจะปลอดภัยแล้ว แต่เพื่อความปลอดภัยเจ้าหน้าที่จึงทำการโทรเรียกรถฉุกเฉินให้มารับตัวเด็กหญิงไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลอีกครั้ง


## บทที่ 12 ช่วยชีวิตเด็กหญิง (2)

บทที่ 12 ช่วยชีวิตเด็กหญิง (2)
"เรียกตำรวจด้วยค่ะ ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งโยนเด็กคนนี้ลงกลางบึงน้ำ!!"
พอได้ยินว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นความจงใจของคน เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นโดยรอบ
"คนที่โยนเด็กลงน้ำมีลักษณะเด่นยังไงเขาหายไปทางไหน คุณผู้หญิงพอจะบอกรายละเอียดได้ไหมครับ" รปภ เอ่ยถามข้อมูลด้วยความเร่งด่วน ซีหลินบอกข้อมูลไปเท่าที่นึกออก
เรื่องชุลมุนวุ่นวายอีกสักพัก ทั้งตำรวจและรถพยาบาลก็มาถึง เด็กหญิงถูกแยกพาตัวขึ้นรถพยาบาลไปตรวจร่างกาย ส่วนซีหลินก็ต้องให้ปากคำข้อมูลเหตุการณ์กับเจ้าหน้าที่ อากาศเดือนเมษา แม้จะเริ่มเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่อุณหภูมิของเมืองB ในประเทศZ ตอนกลางวันอย่างนี้ก็อยู่ที่สิบเจ็ดองศาเซลเซียส ตัวเธอเริ่มหนาวสั่นขึ้นมา ซีหลินให้ข้อมูลกับเจ้าหน้าที่ไปพร้อมกับการกอดตัวเองด้วยปากสั่นกึกๆ
คนอื่นๆล้วนพุ่งความสนใจไปที่เด็ก ส่วนซีหลินที่ว่ายน้ำลงไปช่วยนั้นดูเป็นผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพแข็งแรง ทุกคนจึงไม่ได้กังวลเรื่องว่าเธอจะเจ็บป่วยอย่างไร เจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังสอบสวนข้อมูลอยู่นี้ก็เป็นเจ้าหน้าที่น้องใหม่ เมื่อทราบว่าเด็กถูกคนตั้งใจโยนลงน้ำก็รู้สึกโกรธแค้นอยากรีบจับคนร้ายทวงความยุติธรรมให้เด็ก จนลืมสนใจว่าสภาพของพลเมืองดีผู้เห็นเหตุการณ์ที่เริ่มไม่ดีแล้ว
ซีหลินจามออกมาหนึ่งครั้ง กำลังคิดว่าจะขอยืมผ้าห่มจากเจ้าหน้าที่รถฉุกเฉินสักผืนมาห่มตัวก่อนจะได้หรือเปล่า ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสื้อสูทที่อบอุ่นตัวหนึ่งก็ห่มลงบนร่างของเธอ
ซีหลินหันไปมองว่าใครคือคนที่เอาเสื้อมาห่มให้
"ท่านประธานซ่ง คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ"
"ผมได้ยินว่ามีเด็กตกน้ำ ก็เลยแวะมาดูน่ะครับ แล้วเห็นว่าคุณยืนหนาวอยู่ตรงนี้" เขาเอ่ยตอบแล้วหันไปหาตำรวจที่กำลังสอบถามข้อมูลซีหลินอยู่เมื่อครู่
"ผมคิดว่าข้อมูลที่เธอให้น่าจะละเอียดมากแล้ว ตอนนี้คนร้ายคงยังหนีไปไม่ไกล ผมว่าคุณตำรวจเอาเวลาช่วงนี้ไปตามตัวคนร้ายดีกว่านะครับ ส่วนอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมอะไรก็ค่อยมาสอบถามทีหลัง"
"ใช่ๆ รีบจับตัวคนร้ายมาก่อนน่าจะดีกว่านะคะ ฉันจำสีหน้าท่าทางของเธอได้ ดูแปลกมากเหมือนคนคลุ้มคลั่ง ฉันกลัวว่าเธอจะทำอะไรร้ายแรงอีกหรือเปล่า ส่วนถ้าคุณตำรวจต้องการข้อมูลเพิ่มเติมอะไรก็ติดต่อฉันได้เลยฉันยินดีให้ความช่วยเหลือ เบอร์โทรหรือแอพวีทอล์คก็อันที่ฉันได้ให้คุณตำรวจไปแล้ว"
"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน" เจ้าหน้าที่ได้ฟังคำพูดของทั้งสองคนก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ดังนั้นจึงเลิกสอบถามข้อมูล แล้วกระจายกำลังกับคนที่มาด้วยออกตามหาคนร้าย
ซีหลินจามอีกครั้งแล้วดึงเสื้อสูทให้เข้ามากระชับร่าง กำลังวางแผนว่าจะขอติดรถฉุกเฉินกลับโรงพยาบาล แต่เจ้าหน้าที่ก็ทำการปฐมพยาบาลเด็ก พาขึ้นรถพยาบาลและขับรถออกไปแล้ว ผู้คนที่เข้ามามุงก็เริ่มหันความสนใจจากเด็กที่ขึ้นรถฉุกเฉินไปแล้ว มองมาทางซีหลินที่ยืนตัวเปียกอยู่ในสถานที่เกิดเหตุแทน
ซีหลินหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า โชคดีที่เธอซื้อซองกันน้ำเอาไว้ด้วยทำให้โทรศัพท์ไม่เปียก ตั้งใจจะกดโทรเรียกรถให้มารับ คิดว่าคงต้องเดินทางกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่โรงพยาบาลก่อน ถึงเธอจะเป็นผู้ใหญ่ที่สุขภาพแข็งแรง แต่แช่น้ำเย็นและยืนตัวเปียกอยู่อย่างนี้หลายสิบนาทีก็ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเท่าไหร่
"คุณจะไปที่ไหน ให้ผมไปส่งได้นะครับ รถผมยังจอดอยู่ที่ประตูหน้าของสวนสาธารณะ" เห็นซีหลินเปิดแอปพลิเคชันรถรับจ้าง เขาก็เอ่ยขึ้นมา
"ฉันว่าจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงพยาบาลก่อนน่ะค่ะ อ๊ะ" พอพูดแล้วหญิงสาวก็นึกได้ว่าพี่ชายอาจจะตกใจที่เห็นเธอสภาพนี้ เธอไม่อยากให้พี่กังวล ก็เลยเปลี่ยนสถานที่ใหม่
"เปลี่ยนเป็นห้างสรรพสินค้า หรือร้านเสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ๆแถวนี้ก็ได้ค่ะฉันจะซื้อเสื้อผ้ามาเปลี่ยนใหม่ สภาพฉันตอนนี้กลับไปโรงพยาบาลก็คงทำให้พี่เป็นห่วง จะกลับบ้านบ้านก็อยู่ไกลเกินไป"
ซ่งเว่ยหนานหันมองสภาพแวดล้อมรอบตัว ตอนนี้พวกเราอยู่ในจุดที่อยู่ไกลจากประตูหน้าค่อนข้างมาก รถยนต์ไม่สามารถเข้ามาที่สวนสาธารณะได้ จำเป็นต้องเดินออกไปและคงใช้เวลานานพอสมควร แต่ถัดจากจุดนี้ไปไม่กี่สิบเมตร เป็นประตูทางออกด้านหลังของสวนสาธารณะ มองไปไกลๆเหมือนมีป้ายโรงแรมที่พัก
เขาชี้ป้ายโรงแรมนั้นให้ซีหลินดูแล้วเอ่ยถาม
"คุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรมนั้นดีไหมครับ น่าจะสะดวกกว่าไปเปลี่ยนในห้างสรรพสินค้า"
"อ๋อ ก็ได้ค่ะ" ลองคำนวณเงินที่เหลืออยู่ในบัญชีแล้วคิดว่าน่าจะพอจ่ายค่าห้องพักและค่าเดินทางกลับได้อยู่ ซีหลินจึงพยักหน้าตกลง เธอกลัวว่าหากปล่อยให้ตัวเปียกแบบนี้เนิ่นนานเกินไป อาจส่งผลให้เธอป่วยหรือไม่สบายได้ เมื่อวานเธอก็พึ่งถูกสาดน้ำ ถูกทำร้ายร่างกาย ทั้งถูกชกท้อง ชกหน้า สุขภาพก็ไม่ได้จะดีนัก หากล้มป่วยหรือเป็นอะไรหนักขึ้นมาคงทำให้พี่ชายเป็นห่วงมากแน่ๆ เดือดร้อนทั้งตัวเองเดือดร้อนทั้งคนอื่นแบบนี้ หลีกเลี่ยงไว้ก่อนน่าจะดีกว่า
ด้านหลังสวนสาธารณะเป็นชุมชนเล็กๆ มีบ้านเรือนชาวบ้านท้องถิ่น มีพวกร้านนม ขนม และร้านอาหารสำหรับนั่งชมบรรยากาศ ใช้จุดเด่นสวนสาธารณะและป่าบนภูเขาเป็นจุดขาย แต่อาจเพราะเส้นทางที่จะมาที่นี่ต้องอ้อมสวนมาค่อนข้างไกล จึงทำให้คนมาใช้บริการไม่ค่อยเยอะ
โรงแรมที่ซ่งเว่ยหนานพาเธอมาเข้าพักเป็นโรงแรมเล็กๆ น่าจะแค่หนึ่งถึงสองดาว มีห้องพักยี่สิบกว่าห้องมีผู้เข้าใช้บริการไม่มาก โถงที่พักด้านหน้าเคาน์เตอร์มีโซฟาให้นั่งแค่ชุดเดียวเท่านั้น ซึ่งตอนนี้มีแขกนั่งกินขนมพูดคุยกันอยู่สองสามคน
ซ่งเว่ยหนานจึงตัดสินใจเปิดห้องพักสองห้องจ่ายเงินค่าเช่าหนึ่งคืน
เขาส่งกุญแจห้องหนึ่งให้เธอ ซีหลินรู้สึกเกรงใจมากที่เขาต้องมาจ่ายเงินให้แบบนี้ อยากจะบอกเขาว่าเธอยินดีจ่ายเงินเอง แต่มันดูผิดปกติวิสัยของคุณหนูหลี่ซีหลินเกินไป ที่จะมาเถียงอะไรกับเงินแค่ไม่กี่ร้อยเหรียญ เธอเลยไม่พูดอะไรนอกจากกล่าวขอบคุณแล้วรับกุญแจมา
ซ่งเว่ยหนานเดินขึ้นบันไดมาส่งเธอที่หน้าประตูห้อง
"คุณอาบน้ำเช็ดผมทำตัวให้แห้งก่อน ส่วนเรื่องเสื้อผ้า ผมสั่งให้คนไปซื้อมาให้แล้ว ถ้าของมาถึงเมื่อไหร่ผมจะให้คนเอาไปให้ที่ห้อง"
"ขอบคุณนะคะ ตั้งแต่เมื่อวานจนวันนี้ฉันก็รบกวนท่านประธานซ่งมาตลอดเลย"
"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ผมไม่ได้ทำอะไรมาก ผมอยู่ที่ห้องข้างๆ ถ้ามีอะไรก็เรียกผมได้นะครับ"
"ขอบคุณนะคะ" ซีหลินกล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไป


## บทที่ 13 ยาสมานกระดูกระดับกลาง (1)

บทที่ 13 ยาสมานกระดูกระดับกลาง (1)
ถึงจะเป็นโรงแรมสองดาว ห้องไม่กว้างนัก แต่ก็มีห้องน้ำในตัว สภาพโดยรวมก็สะอาดสะอ้าน ได้รับการดูแลอย่างดี ซีหลินไม่มีเวลาพิจารณานานนัก ตัวเธอหนาวสั่นและไอจามติดๆกัน จึงรีบเปิดน้ำอุ่นแล้วอาบน้ำสระผมทันที
เธอใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนัก พอเช็ดเนื้อเช็ดตัวแห้งแล้วก็สวมเสื้อคลุมและเอาผ้าห่มมาคลุมร่างไว้อีกชั้น ทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาก ที่ห้องพักไม่มีไดร์เป่าผมให้ เธอจึงทำได้แค่ใช้ผ้าเช็ดผมให้แห้ง ทำให้ใช้เวลาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ระหว่างที่เช็ดผมอยู่ โทรศัพท์มือถือของเธอก็มีแจ้งเตือนข้อความเข้ามา พอเปิดดูก็เห็นว่าเป็นข้อความวีทอล์คที่ซ่งเว่ยหนานส่งมาสอบถาม ว่าเธอจะสะดวกออกมารับเสื้อผ้าหรือเปล่า ตอนนี้ชุดใหม่ที่เขาให้คนไปเตรียมไว้ให้มาถึงแล้ว และเขาให้คนชงน้ำขิงร้อนมาให้เธอด้วยหนึ่งแก้ว
ซีหลินตอบตกลงแล้วเปิดประตูออกไปรับของ พบว่าเลขาหม่าเจิ้นตงเป็นคนที่นำถุงเสื้อผ้าและน้ำขิงมาให้ เธอกล่าวขอบคุณแล้วเอาของเหล่านั้นเข้ามา ดื่มน้ำขิงไปหนึ่งแก้วก็ร้อนวาบไปทั้งร่าง รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก เปิดดูถุงเสื้อผ้าที่ส่งมาให้ก็พบว่าเป็นเสื้อผ้าแบรนด์ดังราคาน่าจะหลายพันเหรียญ แถมยังมีพวกเสื้อชั้นในของใช้ส่วนตัวให้อีก ซีหลินหน้าแดง เพราะไม่เคยให้ผู้ชายซื้อของใช้ส่วนตัวขนาดนี้ให้มาก่อน แถมเค้ายังซื้อถูกไซต์เสียอีก แต่เธอก็รีบบอกเตือนตัวเองว่าเขาช่วยเธอด้วยความมีน้ำใจไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องชู้สาว ไม่ควรที่เธอจะมาทำเคอะเขินกับความใจดีของคนอื่นแบบนี้
ซีหลินเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดผมจนแห้งหมาดแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาก เธอนั่งลงบนเตียงใช้ผ้าห่มห่อตัวให้อบอุ่น แล้วเปิดระบบขึ้นมา
------------------------------------------------------------------------
ชื่อ หลี่ซีหลิน                                                                             คะแนน   7,200
Level 0                        7,200 / 10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้                 0 ไฟล์                           คะแนนฟรีที่เหลือ  0
ประวัติ
------------------------------------------------------------------------
ติ๊ง!! ภารกิจสำเร็จ!!
ได้รับรางวัลยาสมานกระดูกระดับกลางหนึ่งขวด
โฮสต์ต้องการรับรางวัลเลยหรือไม่
"จัดมาเลย!" ซีหลินเอ่ยตอบด้วยความดีใจ
และเพียงแค่กะพริบตาขวดกระเบื้องสีฟ้าเล็กๆขวดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่พื้นเตียงข้างๆเธอ
"อันนี้คือยาสมานกระดูกระดับกลางที่เธอบอกน่ะเหรอ" ซีหลินหยิบขวดขึ้นมาพิจารณาดู
"ใช่"
เมื่อเปิดฝาขวดดูข้างใน พบว่ามียาเม็ดสีขาวรูปทรงกลมคล้ายยาแก้แพ้เม็ดเล็กๆปรากฏอยู่ในนั้น ลองเทออกมานับดูก็พบว่ามียาอยู่สิบเม็ดด้วยกัน
"ฉันสามารถเอายานี้ไปให้พี่ชายกินได้ใช่ไหมเพกาซัส"
"ได้"
"มันไม่มีอันตราย หรือผลข้างเคียงอะไรใช่หรือเปล่า"
"จากงานวิจัยยา สมานกระดูกไม่มีอันตรายต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ อาการข้างเคียงอาจมีอาการผื่นแพ้ คลื่นไส้อาเจียนเล็กน้อย โอกาสเกิดผลข้างเคียงเป็นอัตราส่วนหนึ่งต่อสองจุดสี่ล้าน"
"โอ้ ดูว่าข้อมูลจะแน่นมากเลยนะ"
"แล้วต้องกินวันละกี่เม็ด กินติดต่อกันกี่วันเหรอ"
"กินหนึ่งเม็ดก็พอ"
"กินเม็ดเดียวก็พอเหรอ กินเม็ดเดียวก็หายแล้วเหรอ? โห ยานี้จะเจ๋งเกินไปหรือเปล่าเนี่ย"
"จากการประเมิน อาการของพี่ชายโฮสต์ กินหนึ่งเม็ด ใช้เวลาประมาณสามวันอาการกระดูกร้าวก็จะหายดี"
คิดถึงที่หมอบอกว่าอาการกระดูกร้าวของพี่ต้องเข้าเฝือกประมาณสองถึงสามอาทิตย์ เมื่อถอดเฝือกแล้วยังต้องใช้เวลาอีกเกือบสองเดือนกว่าจะกลับมาหายเป็นปกติ รวมๆแล้วก็เกือบสามเดือนทีเดียว
แต่ยาสมานกระดูกนี้กินแค่เม็ดเดียว ก็รักษาหายขาดแล้วในเวลาแค่สามวัน
"มหัศจรรย์มาก! สุดยอดไปเลย"
ซีหลินจ้องยาอย่างทึ่งๆ เอ่ยชมคุณสมบัติพิเศษของมันอยู่พักหนึ่งจึงยอมเก็บขวดยาเข้าไว้ในกระเป๋าเสื้อฮูดอย่างระมัดระวัง ชุดที่ซ่งเว่ยหนานซื้อมาให้เธอเป็นชุดแนวสปอร์ตเหมือนที่เธอใส่เมื่อเช้านี้ทั้งยังเป็นชุดสีดำเหมือนกัน ต่างแค่ราคาชุดนี้ที่เป็นของแบรนด์เนมราคาน่าจะหลายพันแพงกว่าชุดที่เธอซื้อเองมาก
ไม่รู้ว่าเป็นซ่งเว่ยหนานที่บอกให้คนซื้อชุดแบบนี้ให้ หรือเป็นเลขาหม่าที่เป็นคนตัดสินใจเลือกเอง แต่ก็ต้องขอบคุณเขามากจริงๆที่คิดคำนวณเผื่อเธออย่างละเอียดรอบคอบแบบนี้ เธอที่พึ่งจมน้ำตัวเปียกโชกรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ได้เปลี่ยนมาใส่ชุดที่อบอุ่นและเคลื่อนไหวได้สะดวกแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ ทั้งแบบและสีชุดถ้ามองผ่านๆก็คล้ายคลึงกับชุดเมื่อเช้าที่เธอใส่ออกจากโรงพยาบาลอยู่พอสมควร หากใส่ชุดนี้กลับไปหาพี่ชาย พี่ก็คงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ พี่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงเธอ
เรื่องที่เธอช่วยคนตกน้ำเอาไว้ ซีหลินคิดว่าถ้าไม่จำเป็นจริงๆก็ไม่อยากบอกให้ใครรู้โดยเฉพาะคนใกล้ตัวของเธอ
เธอคิดว่าในอนาคต ด้วยภารกิจของระบบ เธอคงเข้าไปเกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือคนในอีกหลายๆรูปแบบ ถ้ามีคนพบว่าเธอเข้าไปช่วยเหลือคนอื่นมากมายเหมือนรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้มันคงไม่ดี เธอกลัวจะมีเรื่องยุ่งยากตามมา ดังนั้นปกปิดมันเอาไว้น่าจะดีที่สุด ยิ่งคนในครอบครัว เธอยิ่งไม่อยากให้เขาเป็นห่วง
ส่วนวันนี้ที่ซ่งเว่ยหนานรู้แล้วว่าเธอช่วยชีวิตคน เธอคิดว่าตัวเองกับเขาก็คงไม่มีโอกาสได้เกี่ยวข้องกันอีกสักเท่าไหร่ เขารู้เรื่องวันนี้ แต่ก็คงไม่รู้ว่าเธอช่วยคนอื่นในอนาคตหรอกมั้ง ดังนั้นซีหลินจึงปล่อยมันไป
ในใจของเธอรู้สึกขอบคุณซ่งเว่ยหนานและคนของเขามากจริงๆ ตั้งแต่เมื่อวานก็เป็นพวกเขาที่เข้ามาช่วยเธอกับพี่ชายจากแก๊งเงินกู้นอกระบบ
วันนี้ก็เป็นเขาที่รับเธอขึ้นรถพามาส่งที่สวนสาธารณะนี้ แล้วหลังจากนั้นยังมาช่วยเหลือเธอตอนลำบากตกน้ำตัวหนาวสั่นอีก
เก็บยาลงกระเป๋าแล้วซีหลินก็ปิดหน้าจอข้อมูลส่วนตัวกลับมาที่หน้าหลัก
เมื่อมองดูดีๆก็พบว่าที่ด้านใต้รูปภาพของเธอนั้นมีแท็บเพิ่มขึ้นมา ปกติเมนูบาร์นี้จะมีแท็บ หรือปุ่มกดเข้าไปได้แค่ปุ่มเดียว นั่นคือแท็บไฟล์ข้อมูล แต่คราวนี้กลับมีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแท็บ รวมเป็นสองแท็บ
-----------------------------------
[ไฟล์ข้อมูล  ] [ ภารกิจพิเศษ ]
------------------------------------
"มีแท็บใหม่ขึ้นในหน้าจอหลักด้วยเพกาซัส" ซีหลินอุทานด้วยความแปลกใจ เมื่อกดเข้าไปในปุ่มภารกิจพิเศษ ระบบก็แสดงหน้าต่างใหม่ขึ้นมา
แต่ข้างในหน้าต่างนั้นไม่มีอะไรมาก นอกจากตารางข้อมูลหนึ่งตาราง
เหมือนเป็นตารางบันทึกข้อมูลภารกิจพิเศษที่ซีหลินพึ่งทำไป มีบอกชื่อ รายละเอียด ผลของการทำภารกิจ และรางวัลที่ได้รับ ต่างๆ
"เป็นคล้ายๆบันทึกการทำงานสินะ" ซีหลินพูดสิ่งที่เข้าใจออกมา "ในอนาคตถ้าฉันได้รับภารกิจใหม่ ข้อมูลภารกิจเหล่านั้นก็จะแสดงขึ้นที่หน้าต่างนี้สินะเพกาซัส"
"ใช่" ระบบเอ่ยตอบ
ซีหลินพยักหน้าเข้าใจ เมื่ออ่านข้อมูลทั้งหมดแล้วไม่เจออะไรน่าสนใจอีก เลยปิดหน้าจอภารกิจพิเศษ แล้ว กดเข้าไปในแท็บไฟล์ข้อมูล ที่อยู่ข้างๆ
เมื่อหน้าต่างของไฟล์ข้อมูลปรากฏขึ้น เห็นรูปซ่งเว่ยหนานอยู่แถวบนสุดก็แอบเสียดายที่คะแนนที่ใช้เปิดดูไฟล์ของเขานั้นแพงเกินไป ไม่อย่างนั้น เธอจะลองเปิดไฟล์ของเขาดู ถ้าพบว่าเขามีความเสียใจอะไร เธอจะได้หาทางช่วยแก้ไขความเสียใจให้กับเขาเป็นการตอบแทน
ซีหลินเลื่อนหน้าจอข้อมูลลงไปเรื่อยๆ ไล่หาไฟล์ของเจ้าหน้าที่หวางต้าเฟิง ซึ่งเป็นเจ้าของไฟล์ที่ทำให้เธอมีภารกิจช่วยเด็กในวันนี้ อยากรู้ว่าข้อความที่จะปรากฏขึ้นในไฟล์ที่เธอสามารถแก้ไขความเสียใจได้จะขึ้นว่าอย่างไร แต่ปรากฏว่าไฟล์ของเจ้าหน้าที่หวางโดนไฟล์อื่นทับไปหมดแล้ว
"ช่างเถอะ ไม่เห็นไฟล์นั้นแล้วก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงฉันก็ได้หนึ่งหมื่นคะแนนนี่มาแล้ว" ซีหลินบอกกับตัวเองด้วยความร่าเริง
"7200/10000  เหลืออีกสองพันแปดร้อยคะแนนก็ถึงเลเวลหนึ่งแล้วสินะ ไม่รู้ว่าเลเวลหนึ่งจะมีสิทธิประโยชน์อะไรบ้าง" ซีหลินพึมพำกับตัวเอง
แต่อย่างน้อยมันคงดีกว่าเลเวลศูนย์ที่แทบทำอะไรไม่ได้เลย


## บทที่ 13 ยาสมานกระดูกระดับกลาง (2)

บทที่ 13 ยาสมานกระดูกระดับกลาง (2)
ซ่งเว่ยหนานพาซีหลินมาส่งที่โรงพยาบาล จากที่ว่าจะเลื่อนตารางงานที่จะไปดูที่ดินวันนี้แค่หนึ่งชั่วโมง แต่เพราะเกิดเรื่องหลายอย่างทำให้เวลาคลาดเคลื่อนไป เขาจึงจำเป็นต้องยกเลิกตารางงานดูที่ดินนี้ไปเลย
ตอนนี้ยังมีเวลาพอสมควรจะถึงนัดหมายถัดไป พอมีเวลาให้เขาเดินไปส่งซีหลินที่ห้องพักผู้ป่วยพี่ชายของเธอได้
ซีหลินไม่ได้ปฏิเสธ เพราะอย่างไรเมื่อวานเขาก็คือคนที่ช่วยเธอกับพี่ชายเอาไว้ ถ้าเขาอยากแวะมาเยี่ยมเยียนคนที่เขาช่วยชีวิต เธอจะปฏิเสธได้อย่างไร เพียงแต่เธอรู้สึกเกรงใจว่าเขาจะเสียเวลางานเพราะพวกเราหรือเปล่า ตามที่เธอรู้มา นักธุรกิจระดับเขาเวลาเป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น แล้ววันนี้เขาก็เหมือนสละเวลาเกือบทั้งบ่ายเพื่อช่วยเหลือเธอไปแล้ว ซีหลินลองสอบถามเขาดูว่าการไปเยี่ยมพี่ชายรบกวนเวลาของเขาหรือเปล่า พอเขาปฏิเสธว่าไม่รบกวน เธอจึงไม่ได้พูดอะไรอีก
"แต่วันนี้ก็เหมาะเจาะดีจริงๆนะครับที่คุณหนูซีหลินเตรียมตัวไปว่ายน้ำที่บึงต้นหลิวพอดี มีอุปกรณ์พร้อมทำให้ตอนช่วยเด็กทำได้อย่างรวดเร็ว" ระหว่างที่เดินจากลานจอดรถมาที่ตึกผู้ป่วย เลขาหม่าที่เดินเยื้องไปด้านหลังซีหลินและซ่งเว่ยหนานก็เอ่ยออกมา
ซีหลินหันไปมองสีหน้าอยากรู้อยากเห็นของเขาก็อึกอักเล็กน้อย
"ใช่ค่ะ ฉันก็ยังแปลกใจว่าจะประจวบเหมาะอะไรแบบนี้ โชคดีจริงๆนะคะที่ฉันเตรียมตัวไปพอดี ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเด็กคนนั้นยังไง"
"เหมาะเจาะพอดีจริงๆ" ซ่งเว่ยหนานพึมพำเบาๆ ปลายหางตาเหลือบมองอะไรบางอย่างเหนือศีรษะของซีหลินครู่หนึ่งแล้วก็ก้มลงมองใบหน้าที่ไร้พิษภัยของเธอ
"จะเพราะความโชคดี หรือเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม แต่มันทำให้คุณช่วยชีวิตเด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งเอาไว้ได้ ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีแล้วนะครับ"
"ใช่ค่ะ ใช่ น่ายินดี น่ายินดีมาก" หญิงสาวรีบตอบรับทางลงที่เขายื่นมาให้
"ไม่รู้ว่าป่านนี้ตำรวจจะจับตัวคนร้ายได้หรือยังนะครับ โหดเหี้ยมอำมหิตอะไรขนาดนี้" เลขาหม่าบ่นออกมา "โยนเด็กอายุแค่สองสามปีลงกลางบึงน้ำ เจตนาหวังฆ่าเด็กชัดๆ"
ทีแรกเขานั่งรออยู่ในรถที่จอดอยู่หน้าประตูสวนสาธารณะ แต่ต่อมามีทั้งรถพยาบาลและรถตำรวจผ่านเข้าไป ทำให้เขากับหย่งคังตกใจมาก เกรงว่าจะเกิดเรื่องร้ายอะไรกับเจ้านายจึงรีบวิ่งตามไปดูเหตุการณ์
สอบถามคนละแวกนั้น จึงทราบว่ามีคนร้ายโยนเด็กลงบึงน้ำ โชคดีที่มีพลเมืองดีช่วยเอาไว้ได้ทัน แต่คนร้ายหลบหนีไปยังตามจับตัวไม่ได้ คนที่เล่าเหตุการณ์ชี้ให้เขาดูพลเมืองดีที่อยู่ไกลออกไป เห็นหลังแว็บๆก็รู้ว่าเป็นเจ้านายตนเองและคุณหนูซีหลินที่กำลังเดินออกจากสวนสาธารณะผ่านประตูด้านหลัง
เลขาหม่าตกใจว่าเจ้านายกับคุณหนูซีหลินมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้อย่างไร กำลังจะเดินตามไป เจ้านายก็ส่งข้อความมาให้เขาไปซื้อเสื้อผ้าของใช้ที่จำเป็นให้คุณหนูซีหลินเสียก่อน ทั้งยังให้เลือกชุดที่มีสีและรูปแบบที่คล้ายๆกับที่เธอสวมวันนี้ แล้วให้เขาเอามาส่งให้ที่โรงแรมหลังสวนสาธารณะ
เขารีบทำงานตามที่เจ้านายสั่ง จึงยังไม่ทันได้สืบข้อมูลเหตุการณ์ต่อจากนั้นว่าเป็นอย่างไร
"ผมคิดว่าเด็กคนนั้นน่าจะถูกพาตัวมาที่นี่ เห็นรถฉุกเฉินติดสติ๊กเกอร์ชื่อโรงพยาบาลนี้เอาไว้" เลขาหม่าเอ่ยข้อสันนิษฐานขึ้นมา "หรือว่าเราจะแวะไปดูสักหน่อยดีไหมครับเจ้านาย เด็กน่าจะถูกพาไปห้องฉุกเฉิน"
ซ่งเว่ยหนานหันมองซีหลินเล็กน้อยก็เอ่ยถาม "คุณจะไปไหมครับ"
ครุ่นคิดเล็กน้อยซีหลินก็พยักหน้าตกลง แม้เธอจะรู้ว่าเด็กปลอดภัยแล้ว จากคำบอกกล่าวของเจ้าหน้าที่ฉุกเฉิน รวมทั้งระบบก็ได้แจ้งว่าภารกิจสำเร็จ ช่วยชีวิตเด็กได้แล้ว เธอได้รับรางวัล แต่ในใจลึกๆก็ยังแอบเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน เด็กตัวเล็กแค่นั้น ต้องจมอยู่ในน้ำตั้งนาน ไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบข้างเคียงอะไรหรือเปล่า
"จะไม่รบกวนเวลาพวกคุณใช่ไหมคะ"
"ไม่หรอกครับ แค่แวะไปดูเท่านั้นไม่ได้เสียเวลาอะไร"
เมื่อตกลงกันได้แล้ว ทั้งสามคนจึงเปลี่ยนทิศทางจากเดิมจะไปอาคารที่พักผู้ป่วย ก็ใช้เส้นทางตรงไปที่ตึกฉุกเฉินแทน ซึ่งตึกฉุกเฉินจะอยู่ใกล้ลานจอดรถมากกว่าทำให้ใช้เวลาเดินแค่ไม่นานก็ถึง
ประตูหน้าห้องฉุกเฉินเปิดอยู่มีคนเดินเข้าเดินออก มองเข้าไปก็เจอคนที่พวกเรามองหา เด็กหญิงที่ตกน้ำวันนี้กำลังนั่งอยู่บนเตียงมีหญิงสูงวัยอายุราวๆห้าถึงหกสิบร้องห่มร้องไห้กอดเธอเอาไว้ ข้างๆกันนั้นเป็นชายสูงอายุและชายหนุ่มหญิงสาวอีกคู่หนึ่ง มองดูแล้วคนกลุ่มนี้กับเด็กหญิงมีใบหน้าคล้ายคลึงกัน พวกเขาน่าจะเป็นญาติพี่น้องกับเด็กหญิงไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
จากที่ฟังบทสนทนาเหมือนว่าชายหนุ่มหญิงสาวเป็นพ่อแม่ของเด็ก ส่วนผู้สูงอายุทั้งสองเป็นคุณตาคุณยาย
"หลานรักของยาย โชคดีเหลือเกินที่หลานปลอดภัย ฮือๆ เป็นความผิดของยายเอง ยายไม่น่ารับนางถู่โต้วเข้ามาในบ้านเลย ยายคิดว่าเป็นคนบ้านเดียวกันชีวิตน่าสงสาร ใครจะรู้ว่ามันจะเลวทรามมาทำร้ายหลานของยายแบบนี้"
พวกเขาพูดคุยกันอีกหลายประโยคแต่ซีหลินจับใจความได้ไม่มากนัก รู้เพียงว่าเด็กหญิงปลอดภัยแน่นอนแล้ว จึงตัดสินใจกลับ แต่พอดีเจ้าหน้าที่ตำรวจคนที่สอบปากคำซีหลินที่บึงต้นหลิวเดินผ่านมา
เขาเห็นพวกเธอจึงเอ่ยทักทาย
"คุณมาเยี่ยมเด็กเหรอครับ พอดีเลย ผมกำลังมาแจ้งญาติผู้เสียหายว่าจับตัวผู้ก่อเหตุได้แล้ว กำลังจะโทรบอกให้คุณไปชี้ตัวคนร้ายพอดี"
แล้วกระบวนการต่อจากนั้น ตำรวจก็พาซีหลินไปแนะนำให้ญาติของเด็กผู้ประสบเหตุรู้จัก และพาเธอกับญาติเด็กบางส่วนไปที่โรงพักเพื่อชี้ตัวคนร้ายและบันทึกการให้ปากคำ เรื่องวุ่นวายไปอีกสองสามชั่วโมงจนพระอาทิตย์ตกดิน กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จสิ้น


## บทที่ 14 เบื้องหลังคดี (1)

บทที่ 14 เบื้องหลังคดี (1)
ตลอดขั้นตอนทุกอย่างซ่งเว่ยหนานกับเลขาหม่าและบอดีการ์ดหย่งคังก็อยู่เป็นเพื่อนซีหลินด้วย ทำให้เธอรู้สึกเกรงใจพวกเขามาก พยายามบอกให้เขากลับไปก่อนเธออยู่ที่นี่คนเดียวได้ ซ่งเว่ยหนานก็บอกไม่เป็นไรและยอมอยู่เป็นเพื่อนเธอที่สถานีตำรวจนานหลายชั่วโมงจนเสร็จสิ้นกระบวนการ
"ฉันต้องขอโทษที่รบกวนท่านประธานซ่ง เลขาหม่า และคุณหย่งคังมากๆเลยนะคะ ทำให้พวกคุณต้องเสียเวลาไปด้วยตั้งหลายชั่วโมง"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่เสียเวลา" ซ่งเว่ยหนานเอ่ยตอบอย่างสุภาพเช่นเดิม แต่สีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก ซีหลินสังเกตว่าตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในสถานีตำรวจ แม้ส่วนใหญ่เขาจะมีท่าทางสุภาพสุขุมเป็นปกติ แต่บางครั้งเขาก็มีสีหน้าเหมือนมีความอึดอัดไม่สบายตัวบางอย่าง เหมือนกันกับตอนนี้ที่ตำรวจพาคนกลุ่มใหญ่เดินผ่านเราไป สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มลงครู่หนึ่ง
เธอสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามเพราะกลัวว่าจะเป็นการละลาบละล้วง เดาเอาเองว่าเขาอาจจะไม่ชอบสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านหรือเปล่า
ยิ่งคิดว่าเขาต้องลำบากมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ชอบเพราะเธอ ซีหลินก็ยิ่งรู้สึกผิด
พอเจ้าหน้าที่บอกว่าทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เธอจึงรีบชวนซ่งเว่ยหนาน เลขาหม่าและบอดีการ์ดหย่งคังออกจากสถานีตำรวจทันที
ตอนนี้พวกเรายืนรออยู่ที่บันไดทางเข้าหน้าสถานี รอให้หย่งคังเอารถมารับ
"การเป็นพลเมืองดีนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ"
เลขาหม่าบ่นเบาๆ คิดถึงเรื่องที่ตนเองกับเจ้านายช่วยคุณซีหลินไว้เมื่อวาน พวกเขาก็ต้องให้การกับตำรวจเช่นกัน แต่ยังดีว่าตำรวจรู้ว่าเจ้านายของเขาเป็นใคร จึงไม่ได้ทำให้พวกเราลำบากมากนัก ประกอบกับจับคนร้ายได้ในที่เกิดเหตุ ตำรวจได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตัวเอง การให้การเป็นพยานหรือชี้ตัวใดๆของพวกเขาจึงไม่จำเป็น แค่ตอบคำถามตำรวจตอนที่มาสอบถามครั้งแรกเสร็จแล้วก็ไม่มีใครมาวุ่นวายกับพวกเขาอีก
แต่คราวของคุณหนูซีหลิน เรื่องมันยุ่งยากเล็กน้อย เพราะเธอเป็นพยานที่เห็นหน้าคนร้ายชัดเจนที่สุด ส่วนกล้องวงจรปิดในสวนสาธารณะก็เป็นภาพมุมกว้างที่ค่อนข้างไกล จึงจำเป็นต้องให้เธอมาชี้ตัวคนร้ายด้วยตัวเองเพิ่มเติมเพื่อให้หลักฐานรัดกุม
รวมทั้งตำรวจที่ทำคดีแก๊งเงินกู้เมื่อวานก็อยู่สถานีนี้ด้วยเหมือนกัน เห็นว่าซีหลินมาที่โรงพักก็เลยให้เธอให้ปากคำอย่างเป็นทางการและทำเรื่องเอกสารเกี่ยวกับคดีเมื่อวานนี้ไปด้วยเลย ต้องจัดการสองคดีพร้อมกัน ไปๆมาๆ สุดท้ายจึงเสียเวลาไปเกือบสามชั่วโมง
"แต่คนร้ายคดีนี้ก็ชั่วร้ายจริงๆนะครับ ทั้งๆที่ได้คนครอบครัวเจิ้งช่วยเหลือให้มีที่อยู่ที่กินแท้ๆ แต่กลับตอบแทนความดีของพวกเขาด้วยการพยายามฆ่าหลานสาวคนเดียวของเขาแบบนี้" เลขาหม่าวิพากษ์วิจารณ์
จากที่อยู่ในสถานีตำรวจหลายชั่วโมง กลุ่มของซีหลินจึงได้ทราบข้อมูลของคดีนี้เพิ่มเติมว่า
นางถู่โต้ว คนร้ายในเหตุการณ์นี้ เป็นหญิงในชนบทหมู่บ้านเดียวกับคุณเจ้าเซียง ยายของเด็กหญิงซานซานที่ตกน้ำ ถู่โต้วกับเจ้าเซียง เคยเป็นเพื่อนรู้จักกันในวัยเด็ก พอเติบโตทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไป เมื่อสามสี่เดือนก่อน คุณนายเจิ้งไปเจอถู่โต้วทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดอยู่ในร้านค้าริมถนน และพึ่งถูกทางร้านไล่ออก จดจำได้ว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กจึงเข้าช่วยเหลือ หาที่อยู่อาศัย และให้เธอมาทำงานเป็นแม่บ้านที่บ้านตระกูลเจิ้งก่อนชั่วคราว รอว่าถ้ามีงานดีๆงานอื่นก็จะแนะนำให้เธอไปทำ
คุณนายเจิ้งคิดเจตนาดี ไม่รู้ว่าความช่วยเหลือของเธอทำให้นางถู่ไม่พอใจและค่อยๆสะสมความโกรธแค้นจนกระทำเรื่องร้ายแรงอย่างในวันนี้
จริงๆนางถู่โต้วอิจฉาคุณนายเจิ้งมาตลอด ทั้งๆที่พวกเธอมีพื้นฐานครอบครัวที่เหมือนกัน และถู่โต้วสวยกว่าคุณนายเจิ้งเสียด้วยซ้ำ ในอดีตใครก็คิดว่าเธอจะต้องมีชีวิตที่ดีที่สุดในรุ่นแน่ๆ และนางถู่เองก็เชื่อมั่นเช่นนั้นมาตลอด
ด้วยความสวยของเธอ นางถู่จึงสามารถเลือกคู่ครองที่ดีที่สุดให้ตัวเองได้ เธอเลือกแต่งงานกับชายหนุ่มที่หล่อและรวยที่สุดในตำบล ส่วนคุณนายเจิ้ง หรือเจ้าเซียงในสมัยนั้น เลือกจะแต่งงานกับชายหนุ่มธรรมดาที่ซื่อสัตย์คนหนึ่ง
ใครจะคิดว่าเมื่อแต่งงานไปชีวิตถู่โต้วจะพบกับปัญหา เพราะว่าเธอไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายได้ เธอคลอดลูกผู้หญิงออกมาสามคน ไม่มีลูกชายเลยสักคนทำให้แม่สามีไม่พอใจ จึงนำเมียน้อยเข้าบ้านมาให้ลูกชาย นางถู่โต้วโมโหเกิดการทะเลาะเบาะแว้ง ทำร้ายเมียน้อยได้รับบาดเจ็บ สามีและแม่ย่าไม่ชอบเธออยู่แล้วจึงหาเรื่องหย่าขาดจากเธอ แล้วไล่เธอออกจากบ้าน ลูกสาวที่เธอคลอดออกมาก็ไม่มีใครไยดีเธอ เนื่องจากนางถู่โต้วเองก็มีความเชื่อว่าลูกชายดีกว่าลูกสาว ทำให้เธอรังเกียจเด็กหญิงทั้งสามที่เธอคลอดออกมาเป็นอย่างมาก คอยด่าว่าทุบตีระบายอารมณ์โทษความผิดทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเองว่าเป็นความผิดของเด็กหญิงทั้งสามคนนั้น เธอเลี้ยงดูลูกอย่างโหดร้ายทารุณ ความรักความผูกพันธ์ที่ลูกมีต่อเธอจึงน้อยนิดเต็มที เมื่อออกจากบ้านอดีตสามีชีวิตของเธอจึงล้มเหลวลงเรื่อยๆ
แตกต่างกับชีวิตของเจ้าเซียงที่ดำเนินไปได้อย่างราบรื่นด้วยดี ตัวเธอเองมีอาชีพการงานที่มั่นคง สามีคนธรรมดาที่เธอแต่งงานด้วย ก็พัฒนาตนเอง ขยันทำงานอย่างซื่อสัตย์จนกลายเป็นข้าราชการระดับสูงในหน่วยงานรัฐแห่งหนึ่ง มีรายได้และฐานะมั่นคงเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คน และแม้เจ้าเซียงจะคลอดลูกสาวและมีลูกได้แค่คนเดียว สามีและครอบครัวก็ยังรักและดีกับเธอ ไม่มีใครด่าว่าที่เธอไม่มีลูกชายเลย และลูกสาวของเธอก็เติบโตมาอย่างดี ได้เรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำ มีอาชีพการงานมั่นคง และได้แต่งงานกับชายหนุ่มที่ดีมีครอบครัวอบอุ่น ทั้งยังกตัญญูกับเจ้าเซียงและสามีอย่างมาก
เมื่อเจ้าเซียงกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมเมื่อไหร่ ถู่โต้วที่ได้เห็นแต่ชีวิตที่มีแต่ดีวันดีคืนของจ้าเซียง ก็รู้สึกอิจฉาริษยามาตลอด
หลังหย่าขาดกับสามีคนแรกถู่โต้วก็แต่งงานใหม่อีกหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยราบรื่น ครั้งสุดท้ายเธอไปหลงใหลชายหนุ่มอายุน้อยวัยยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง เพื่อให้ได้อยู่กับหนุ่มคนนี้เธอจึงขโมยโฉนดที่ดินสมบัติของตระกูลถู่ไปขายให้พ่อค้าที่เข้ามากว้านซื้อที่ดิน ได้เงินแล้วก็หนีตามเด็กหนุ่มนั้นมาที่เมืองB แต่มาถึงเมืองBได้ไม่นานเด็กหนุ่มก็เผยธาตุแท้ เขาลักเอาเงินทั้งหมดที่เธอมีแล้วหนีไป ทิ้งเธอให้เผชิญกับเมืองใหญ่แปลกหน้าเพียงลำพัง


## บทที่ 14 เบื้องหลังคดี (2)

บทที่ 14 เบื้องหลังคดี (2)
ถู่โต้วไม่สามารถกลับบ้านเดิมได้เนื่องจากเธอทำเรื่องเลวร้ายเอาไว้ก่อนหนีมา จึงจำใจต้องอาศัยอยู่ในเมืองBนี้ไปก่อน เธอไปสมัครทำงานหลายอย่าง ถูกไล่ออกจากงานหลายครั้ง และได้เจอเจ้าเซียงในวันที่สิ้นไร้ไม้ตอกที่สุด
เจ้าเซียงช่วยรับเธอให้พักอาศัยและทำงานที่บ้านด้วยความมีน้ำใจ เมื่ออยู่ในบ้านตระกูลเจิ้ง เห็นความสุข ความร่ำรวย ที่เจ้าเซียงได้รับ ความอิจฉาริษยาในใจของถู่โต้วก็ถาโถมมากขึ้นทุกวัน
จนเมื่อวานเธอวางแผนจะยั่วยวนสามีของเจ้าเซียง หวังจะแย่งชิงตำแหน่งฐานะคุณนายตระกูลเจิ้งมา แต่นายท่านเจิ้งเป็นคนดีและซื่อสัตย์กับภรรยา พอพบว่าถูกถู่โต้วยั่วยวนเขาก็โมโหมาก จึงไล่เธอออกจากบ้าน เจ้าเซียงเองก็โกรธและผิดหวังมากที่ถู่โต้วทำเช่นนี้ แต่เพราะเป็นเวลากลางดึกแล้ว เธอจึงยอมให้ถู่โต้วอยู่ที่บ้านอีกหนึ่งคืน แล้ววันพรุ่งนี้ก็จะให้เธอออกจากบ้านไป ใครจะนึกว่าเช้าวันต่อมาถู่โต้วยอมออกจากบ้าน แต่เธอก็ลักพาตัวพาหลานสาวของเจ้าเซียงมาด้วย!!
เธอตั้งใจจะแก้แค้นเจ้าเซียงด้วยการทำร้ายคนที่เจ้าเซียงรักที่สุด
ทีแรกเธอวางแผนจะเอาเด็กไปขายให้พวกค้ามนุษย์ เดินตระเวนมาเรื่อยก็ไม่รู้จะไปขายให้ใคร จนมาถึงสวนสาธารณะบึงต้นหลิว ไม่อยากพาเด็กไปเป็นภาระด้วยอีก จึงตัดสินใจโยนเด็กลงน้ำแล้วเรื่องราวก็เป็นไปตามที่ซีหลินได้พบเจอ
ซีหลินเองก็ไม่คิดเลยว่าเพราะการทำภารกิจของระบบ จากไฟล์หนึ่งคะแนนของเจ้าพนักงานรถฉุกเฉินคนหนึ่ง จะชักนำเธอให้มาพบเจอเรื่องราวใหญ่โตทั้งยังซับซ้อนขนาดนี้
ซ่งเว่ยหนานพาซีหลินมาส่งที่โรงพยาบาล และเนื่องจากเวลาล่วงเลยมามากเขายังมีธุระที่ต้องไปทำจึงไม่ได้ตามมาเยี่ยมพี่ชายเธอ ตามแผนที่วางไว้เมื่อตอนเย็น ซีหลินกล่าวขอบคุณเขาและคนอื่นๆ แล้วขึ้นตึกมาเพียงลำพัง
ประตูลิฟต์เปิดออก ซีหลินกำลังจะเดินเลี้ยวไปที่ห้อง แต่เมื่อมองจากไกลๆ ก็พบว่าหน้าประตูห้องพักผู้ป่วยของพี่ชายนั้นมีชายฉกรรจ์ตัวใหญ่สีหน้าดูดุร้ายสองสามคนยืนขวางประตูเอาไว้อยู่ คนกลุ่มนี้ให้ความรู้สึกไม่ดีเหมือนแก๊งเงินกู้นอกระบบเมื่อวาน ซีหลินหวาดระแวง เธอจึงรีบหาที่หลบแล้วแอบมองดู ผ่านไปไม่นานประตูห้องก็เปิดออก ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด ใส่ชุดสูทรองเท้าหนัง มองเผินๆเหมือนพนักงานบริษัทธรรมดาก็เดินออกมา ชายฉกรรจ์ที่รออยู่ด้านนอกค้อมศีรษะ บ่งบอกว่าสถานะของชายคนนี้ไม่ธรรมดา พวกมันเดินตรงมาที่ลิฟต์ ซีหลินรีบซ่อนตัวเองให้มิดชิดมากขึ้น
"เจ้านายคิดว่ามันจะยอมถอนคดีให้พี่น้องเราไหมครับ"
"ถ้ามันไม่มีปัญญาหาเงินสิบสองล้านมาจ่ายตามที่ฉันกำหนด มันก็ต้องถอนฟ้องให้เรา"
"แล้วถ้ามันไม่ยอม เราจะทำยังไงดีละครับ"
"ถ้ามันไม่ยอม ก็หาทางไปขู่มันอีกเรื่อยๆสิวะ!! ขู่แม่มัน ขู่น้องสาวมัน ไปขู่พ่อมันที่โรงพยาบาลด้วย ขู่ไปเรื่อยๆ ตามรังควานมันทุกวัน จนกว่าพวกมันจะยอม"
"แล้วตำรวจมันจะไม่มาจับเราเหรอครับ พี่น้องที่โดนจับไปเมื่อวานก็เพราะไปขู่พวกมันเหมือนกัน"
"ไอ้พวกนั้นมันทำเกินกว่าเหตุพวกแกก็อย่าทำอย่างมันสิวะ!! ทุบรถ ซ้อมผู้ชาย ทั้งจะลากผู้หญิงมาข่มขืน ริมถนน ก่อเรื่องรุนแรงขนาดนั้นคิดว่าตำรวจไม่มีตาหรือไง จะขู่ก็ขู่ให้มันมีอารยะหน่อย
ไปด่ามัน ทวงเงินมันทั้งที่เรียนที่ทำงานให้มันอายคนเค้าให้ทั่ว ให้ใช้ชีวิตปกติไม่ได้ หรือไม่ก็ตามไปคุกคามคนรอบตัวทุกคนที่มันรู้จัก ให้เพื่อนพ้องของมันมาทวงเงินมันให้เรา ถ้าจะใช้กำลังก็อย่าให้เกินกว่าเหตุนัก ทำให้เหมือนทะเลาะวิวาททั้งสองฝ่ายไป ต่อให้ตำรวจมันอยากจับเราแค่ไหนมันก็จับไม่ได้ ครอบครัวหลี่มันเป็นหนี้เราอยู่ ทวงเงินลูกหนี้ไม่ผิดกฎหมาย เข้าใจหรือเปล่า"
"เข้าใจครับ เข้าใจแล้วครับเจ้านาย"
เมื่อประตูลิฟต์ปิดไปแล้วซีหลินก็ออกมาจากที่ซ่อน คิ้วของเธอขมวดเป็นปมด้วยความสงสัย
เงินสิบสองล้าน? ถอนฟ้อง ตามข่มขู่ไม่ให้ได้ใช้ชีวิตปกติสุข?
หรือไอ้คนนี้คือหัวหน้าแก๊งเงินกู้นอกระบบแก๊งเมื่อวานงั้นเหรอ หรือหัวหน้าของมันพาคนมาตามข่มขู่พี่ชายที่นี่
แล้วซีหลินก็คิดถึงคำเตือนที่ตำรวจบอกพวกเธอเอาไว้เมื่อตอนเที่ยงวันนี้ว่า องค์กรนี้ มีขนาดใหญ่กว่าอันธพาลแค่เจ็ดคนที่โดนจับมาก ก่อนที่ตำรวจจะหาหลักฐานปราบปรามพวกมันได้ทั้งหมด คุณตำรวจอยากให้พวกเธอสองพี่น้องระวังตัวไว้ก่อน
คิดถึงบทสนทนาที่พวกมันพูดคุยกันเมื่อครู่ ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ ไอ้หัวหน้าแก๊งมันบอกให้ลูกน้องตามข่มขู่คนในครอบครัวของเรา ให้ตามขู่ทั้งแม่ทั้งพ่อ และตามระรานคนรอบตัวของพวกเราด้วย
พ่อของเธอป่วยหนักเป็นอัมพาตอยู่โรงพยาบาล ส่วนแม่ตามนิยายก็น่าจะมีอาการทางหัวใจที่ไม่ดีนัก เพราะเมื่อท่านทราบข่าวร้ายของพี่ชายก็ตกใจจนหัวใจวาย
หากปล่อยให้แก๊งเงินกู้ตามไปรบกวนพวกท่าน หากมันทำให้พ่อแม่ตกใจจนเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นมาจะทำอย่างไร
ซีหลินเดินกลับเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าหนักอึ้ง พี่ชายกำลังนั่งเคร่งเครียดอยู่บนเตียงผู้ป่วยเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอก็เอ่ยทักทาย
"เสี่ยวซี น้องไปไหนมาทำไมถึงกลับมืดจังเลยล่ะ" เห็นน้องสาวกลับมาอย่างปลอดภัย แม้เขาจะมีสีหน้าโล่งใจ แต่ก็อดจะสอบถามไม่ได้
"หนูไปสถานีตำรวจ ไปให้ปากคำอย่างเป็นทางการและทำเรื่องทางคดีมาค่ะ" ซีหลินบอกเล่าความจริงไปครึ่งหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องการไปช่วยคนจมน้ำ
"อย่างนั้นเหรอ แล้ววันนี้น้องปลอดภัยดีนะ มีใครไปรบกวนหรือทำอะไรให้น้องกลัวหรือเปล่า"
"เมื่อกี้หนูออกจากลิฟต์มาก็เจอผู้ชายกลุ่มหนึ่ง" ซีหลินตัดสินใจเล่าเรื่องที่เธอได้ยินพวกแก๊งเงินกู้พูดคุยสนทนากันเมื่อกี้ให้พี่ชายฟัง
"ถ้ามันตามไปข่มขู่ทำร้ายพ่อกับแม่จนส่งผลร้ายแรงกับสุขภาพของพวกท่าน เราจะทำยังไงดีคะ"


## บทที่ 15 ทวงเงิน (1)

บทที่ 15 ทวงเงิน (1)
เหออี้เทียนมีสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อได้ฟังเรื่องทุกอย่าง เขานิ่งเงียบไปนาน
"เสี่ยวซี น้องจะว่าอะไรมั้ยถ้าพี่จะเอาเงินสิบสองล้านของน้องไปใช้หนี้เงินกู้นี้ให้หมดก่อน"
ซีหลินคิดเล็กน้อย ก็ส่ายหน้า "ไม่ว่าค่ะ ถ้าพี่คิดว่าเหมาะสมก็เอาไปใช้เถอะ เงินนั้นหนูให้พี่แล้วพี่มีสิทธิตัดสินใจทุกอย่าง"
เรื่องราวมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เงินกับชีวิตยังไงชีวิตก็สำคัญกว่า ได้ฟังแผนการที่มันจะให้ลูกน้องมาตามข่มขู่ระรานพวกเราจนไม่ให้มีชีวิตปกติสุข เธอก็รู้สึกกังวลใจจะแย่แล้ว อีกอย่างพวกเราก็ติดหนี้มันจริง รีบจ่ายหนี้ให้มันซะให้จบๆ อย่างน้อยก็ช่วยตัดข้ออ้างที่จะทำให้แก๊งอันตรายนี้มาตามระรานพวกเราได้
"แล้วเรื่องที่มันอยากให้เราถอนฟ้อง พี่จะทำยังไงเหรอคะ พี่จะถอนฟ้องมั้ย"
"เรื่องนี้น้องก็เป็นผู้เสียหาย น้องคิดยังไง" หลี่อี้เทียนเอ่ยถามความคิดเห็นของซีหลินก่อน
ซีหลินนิ่งเงียบใช้เวลาคิดคำตอบอยู่สักพัก
ในใจของเธอแน่นอนว่าไม่ต้องการให้คนผิดลอยนวล เหตุการณ์เมื่อวานนี้หากพวกซ่งเว่ยหนานและตำรวจมาช่วยพวกเธอไม่ทันเวลา ก็มีความเป็นไปได้มากว่าพวกเราสองพี่น้องคงพบกับสิ่งเลวร้ายอย่างมาก การกระทำของพวกมันทั้งอุกอาจทั้งเลวทรามไม่เกรงกลัวกฎหมาย หากปล่อยให้พวกมันลอยนวลต่อไปเธอย่อมไม่พอใจอยู่แล้ว
แต่แก๊งอันธพาลที่มาข่มขู่พี่เมื่อครู่นี้ก็ไม่ใช่คนที่พวกเราจะต่อกรได้ง่ายๆจริงๆ แล้วแผนการที่มันคิดจะเล่นงานเราจากนี้ก็น่ากังวล การตัดสินใจนี้มันยากสำหรับเธอ ซีหลินจึงไม่รู้จะตอบว่ายังไง
"ถ้าครอบครัวเรามีสถานะเหมือนเมื่อก่อน ก็คงไม่มีใครมากล้ารังแกพวกเราแบบนี้นะคะ" เหมือนเป็นความรู้สึกชอกช้ำใจของเจ้าของร่างล้นทะลัก ซีหลินบ่นพึมพำความคิดนี้ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
หลี่อี้เทียนมีสีหน้าหม่นหมองลงไป เขาเองก็ไม่รู้จริงๆว่าครอบครัวเราตกต่ำลงมาสู่จุดนี้ได้อย่างไร มีปัญหารุมเร้าเข้ามาพร้อมๆกันทำให้เรื่องลุกลามบานปลายจนธุรกิจมูลค่านับแสนล้านล้มละลายภายในหนึ่งเดือน
"เรื่องนี้พี่จะลองคิดหาวิธีก่อน ถ้าทำได้พี่ก็ไม่อยากถอนฟ้อง คนที่ทำร้ายพวกเราเมื่อวานพวกมันควรได้รับโทษตามความผิดที่พวกมันทำ"
ซีหลินพยักหน้าสนับสนุนการตัดสินใจของพี่ มองไปที่โต๊ะวางของมุมห้องพบถาดอาหารเย็นถูกวางไว้สองถาดเหมือนยังไม่มีใครแตะต้องก็เอ่ยถาม
"พี่ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเหรอคะ"
"พี่ยังไม่หิวน่ะ"
"พี่ใหญ่มียาต้องกินหลังอาหาร ยังไงพี่อดทนทานข้าวหน่อยนะคะ" ซีหลินกล่าวปลอบใจ คิดว่าพวกแก๊งเงินกู้น่าจะมารบกวนพี่ช่วงเวลากินข้าวพอดีทำให้พี่กังวลใจจนหมดความหิว
เหมือนว่าทางโรงพยาบาลยังนับเธอเป็นคนไข้ในการรักษาอยู่ เลยมีข้าวมาให้สองถาด ซึ่งดีทีเดียวเพราะตอนนี้เธอเองก็หิวมาก
ในห้องพักมีไมโครเวฟให้เครื่องหนึ่ง ซีหลินนำอาหารไปอุ่นแล้วเอาออกมาวางไว้ให้พี่รับประทาน ตัวเธอก็นั่งทานข้าวไปพร้อมกัน บอกว่าตัวเองก็ต้องกินยาหลังอาหารเย็นเหมือนกัน ทำให้พี่ยอมฝืนใจกินเป็นเพื่อนเธอ
หลังจากนั้นไม่นานพยาบาลก็นำยาหลังอาหารเย็นมาให้ ซีหลินใช้จังหวะตอนที่พี่ไม่เห็น แอบเอายาสมานกระดูกใส่ปนลงในถ้วยยาไปด้วย เนื่องจากมียาอยู่หลายเม็ดและตัวยาสมานกระดูกก็มีขนาดเล็ก มองเผินๆเหมือนยาเม็ดอื่นๆ หลี่อี้เทียนไม่ได้สงสัย กินยาสมานกระดูกลงไปพร้อมกับยาในถ้วยจนหมด
ซีหลินคอยสังเกตอยู่ข้างๆ พบว่าพี่กินยาสมานกระดูกแล้ว และดูไม่มีความผิดปกติอะไร ก็ดีใจ ถ้าเป็นไปตามที่ระบบบอก อีกสามวันพี่ก็จะหายดี
เธอช่วยดูแลพี่ชายให้นอนพักผ่อน จากนั้นก็เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองใหม่ ถึงจะอาบน้ำไปเมื่อตอนเย็นแล้ว แต่ต้องไปขลุกอยู่ในสถานีตำรวจตั้งนาน เจอทั้งผู้คนทั้งอาชญากรที่ผ่านไปมามากมาย เธอรู้สึกเหนอะหนะไม่สบายตัว
อาบน้ำเสร็จแล้ว ซีหลินก็เอาเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่เมื่อเช้า และชุดที่ซ่งเว่ยหนานซื้อให้วันนี้ไปซักในห้องน้ำแล้วนำมาตากที่ระเบียง
เนื่องจากที่นี่เป็นโรงพยาบาลรัฐ ไม่ได้มีใครมาดูแลเราเป็นกรณีพิเศษ พวกเสื้อผ้าคนป่วยนั้นจะมีเจ้าหน้าที่นำไปซักให้ แต่เสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวของเธอสองชุดนี้เธอต้องซักทำความสะอาดเอง ซีหลินเหลือเงินบัญชีไม่มาก สองชุดนี้ก็พึ่งซื้อมาทั้งคุณภาพก็ดี เธอเลยซักตากเก็บไว้ใส่อีกในภายหลัง
คิดถึงเรื่องเงินแล้วก็แอบเป็นกังวลขึ้นมา ถ้าพี่ชายเอาเงินทั้งสิบสองล้านไปจ่ายหนี้เงินกู้ทั้งหมด ครอบครัวเราก็คงต้องกลับมาอยู่ในสถานะจนกรอบอีกรอบ ซีหลินไม่รู้ว่าพี่ชายเหลือเงินอยู่สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าพี่ก็คงมีเหลืออยู่ไม่มากนัก ส่วนตัวเธอนั้น หลังจากโอนเงินสิบสองล้านออกไปแล้วก็เหลือเงินอยู่ในบัญชีแค่หลักพันเหรียญต้นๆเท่านั้นเอง
เงินพันกว่าเหรียญนี้เป็นเงินที่พี่ชายได้จากการทำงานขับรถรับจ้าง แล้วทยอยโอนมาให้เธอไว้ใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน ส่วนตัวเจ้าของร่างไม่ได้ทำงานอะไร
ตั้งแต่ครอบครัวล้มละลาย เมื่อถูกเพื่อนที่มหาวิทยาลัยกลั่นแกล้งล้อเลียนเธอก็ไม่ได้กลับไปเรียนที่นั่นอีก ใช้เวลาอยู่บ้าน ไปเยี่ยมพ่อบ้าง และเวลาส่วนใหญ่ก็คือตามไปดักรอง้อขอคืนดีกับเหอยี่หาน
ซีหลินพยายามทบทวนความทรงจำว่าช่วงที่ผ่านมาเจ้าของร่างใช้ชีวิตอยู่อย่างไร ในบัญชีมีเงินอยู่แค่ไม่กี่พัน ทำไมเมื่อวานถึงใส่ชุดเกาะอกกระโปรงสั้นราคาแพงไปหาเรื่องพระเอกนางเอกได้
เมื่อนึกแล้วก็ได้คำตอบว่า เมื่อวานหลี่ซีหลินเอาเครื่องประดับราคาแพงที่ติดตัวเธอมา ฝากถังซูหนี่ย์เพื่อนคนที่มายุแหย่ให้เธอไปหาเรื่องพระเอกนางเอกที่บ้าน เอาไปแลกเปลี่ยนเป็นชุดสวยๆมาให้
ถังซูหนี่ย์เอากำไลข้อมือราคาหลายหมื่นของหลี่ซีหลินไปแลกเปลี่ยนเป็นชุดเกาะอกสีม่วงกระโปรงสั้นโป๊ๆมาหนึ่งชุด ส่วนเงินส่วนต่างที่เหลือเธอไม่ได้พูดถึงและหลี่ซีหลินก็ไม่ได้ถาม
แม้ซีหลินจะคิดว่าชุดเกาะอกเมื่อวานจะเป็นชุดมียี่ห้อพอมีราคาอยู่บ้าง แต่ก็คิดว่าราคาของมันคงไม่น่าจะแพงขนาดหลายหมื่นเท่ากับกำไลหยกวงนั้นที่หลี่ซีหลินให้ถังซูหนี่ย์เอาไปแลกเปลี่ยนแน่ๆ!!
ยัยซูหนี่ย์ คิดจะโกงงั้นเหรอ!


## บทที่ 15 ทวงเงิน (2)

บทที่ 15 ทวงเงิน (2)
ซีหลินยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นข้อมูลดูราคาชุดสีม่วงนั้นก่อน ได้ราคาแน่นอนแล้วพรุ่งนี้จะไปทวงเงินส่วนต่างกับยัยถังซูหนี่ย์นั่น ถึงไม่ได้เงินเต็มจำนวนแต่ก็ต้องได้เงินคืนมากกว่าครึ่ง เธอไม่ยอมให้ยัยคนเจ้าแผนการที่ชอบวางแผนแทงเพื่อนข้างหลังคนนั้นได้เสวยสุขจากเงินของเธอหรอก!!
ซีหลินค้นข้อมูลต่างๆในอินเทอร์เน็ตอยู่สักพัก โทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมา ดูชื่อแล้วซีหลินก็หรี่ตา
"ยัยซูหนี่ย์ โทรมาทำไม?" บ่นด้วยความสงสัย
หรือเพราะเมื่อวานเธอโทรมาแล้วซีหลินไม่รับสายวันนี้ก็เลยโทรมาใหม่เหรอ
เมื่อวานกลางดึก ถังซูหนี่ย์โทรมาหาซีหลินอยู่สองสามมิสคอล แต่ตอนนั้นซีหลินยุ่งๆอยู่เรื่องการรักษาและแอดมิดเข้าพยาบาล เธอเลยไม่กดรับและไม่ได้โทรกลับ
วันนี้ไม่รู้เพราะอะไรทำไมยัยซูหนี่ย์ถึงโทรมาอีก
เพราะพี่ชายเริ่มงีบหลับไปแล้ว กลัวจะรบกวนการพักผ่อนของพี่ ซีหลินจึงเดินออกไปคุยโทรศัพท์นอกห้อง
พอเธอกดรับก็ได้เสียงเสแสร้งตื่นตระหนกของคนปลายสายดังเข้ามา
"ไซซีเธอเห็นเว่ยต้าหรือยังเธอกำลังขึ้นฮอตเสิร์ช!"
"หือ…ฉันขึ้นฮอตเสิร์ชเหรอ เรื่องอะไรอีกล่ะ?"
ทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่าง ตั้งแต่นางเอกเหลียงเยว่ซินกลับชาติมาเกิด เธอที่เป็นนางร้ายประจำเล่มหนึ่งนี้ก็ได้ขึ้นฮอตเสิร์ชอยู่บ่อยๆ เนื้อหาส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นโดนคนด่าว่าตลอด
คราวนี้เธอจะโดนด่าว่าเรื่องอะไรอีกล่ะ ที่ไปก่อเรื่องในงานวันเกิดเมื่อวานเหรอ?
ไม่ใช่ว่าเพราะกลัวกระทบกับอาชีพในวงการของเหลียงเยว่ซิน พระเอกนางเอกก็เลยยังปกปิดความสัมพันธ์เอาไว้อยู่เหรอ เอาเรื่องที่เธอไปวุ่นวายในงานวันเกิดที่เขาจัดให้เยว่ซิน ความลับว่าทั้งสองคนกำลังคบกันจะไม่แตกหมดเหรอ?
"มีคนถ่ายรูปเธอกับผู้ชายที่โรงแรม เค้าว่าเธอตกอับทำงานขายตัวในโรงแรมจิ้งหรีดเล็กๆ" ถังซูหนี่ย์เอ่ยตอบ แล้วก็บรรยายคำพูดไม่ดีทั้งหลายที่คนในอินเทอร์เน็ตด่าว่าหลี่ซีหลินเสียๆหายออกมาอย่างละเอียด เหมือนเอาคำพวกนั้นมาด่าซีหลินต่อหน้าอีกรอบ
เธอทำน้ำเสียงเหมือนกังวลเป็นห่วงเป็นใยเป็นอย่างมาก แต่ก็ปกปิดความสะใจ สมน้ำหน้าจากน้ำเสียงไม่มิด นี่เธอมีความสุขที่เห็นหลี่ซีหลินพบเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้น่ะเหรอ?
รู้จักกันมาตั้งแต่มัธยม หลี่ซีหลินก็ไม่เคยทำร้ายอะไรเธอ ทำไมถังซูหนี่ย์ถึงเกลียดเธอขนาดนี้ล่ะ?
ซีหลินฟังเรื่องคร่าวๆ ก็เดาได้ว่าอาจจะมีคนเข้าใจผิดเรื่องที่เธอกับซ่งเว่ยหนานเปิดห้องพักที่โรงแรมวันนี้ เหมือนจะมีคนถ่ายภาพเธอกับเขาตอนเช็กอิน ซีหลินไม่แน่ใจรายละเอียดนอกจากนั้น เพราะเนื้อหาที่ถังซูหนี่ย์เล่าให้เธอฟังก็เน้นบรรยายคำด่ายอดนิยมที่คนด่าเธอ
ซีหลินกังวลว่าฮอตเสิร์ชครั้งนี้จะทำให้ซ่งเว่ยหนานเดือดร้อน กำลังจะวางสายเพื่อเข้าเว่ยต้าดูสถานการณ์ก่อน ว่าจะแก้ไขความเข้าใจผิดนี้อย่างไรได้บ้าง แต่ก็คิดถึงเงินหลายหมื่นค่ากำไลข้อมือที่ถังซูหนี่ย์แอบยักยอกไป ทั้งคำพูดเหมือนห่วงใย แต่เจตนาโทรมาเพื่อเยาะเย้ยทับถมเธอ ซีหลินก็คิดว่าปล่อยยัยคนนี้ไปเฉยๆไม่ได้ ไหนๆก็โทรมาแล้ว งั้นก็เคลียร์เรื่องเงินนี้ให้เสร็จไปเลย
ซีหลินแอบกดบันทึกบทสนทนาแล้วเริ่มพูด
"ซูหนี่ย์เธอจำได้มั้ยเมื่อวานฉันฝากให้เธอเอากำไลข้อมือหยกไปแลกเป็นเงินสด แล้วช่วยซื้อชุดกลับมาให้ฉันชุดหนึ่งน่ะ"
"หา เวลานี้เธอยังมาสนใจเรื่องชุดนี่อีกเหรอ ตอนนี้เธอกำลังโดนคนด่าหนักในเว่ยต้าเลยนะไซซี เธอไม่ทำอะไรสักอย่างเหรอ ถ้าคนเขาเชื่อว่าเธอเป็นโสเภณีขายตัวขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง แล้วเป็นโสเภณีชั้นต่ำด้วยนะ ขายตัวที่โรงแรมจิ้งหรีดเล็กๆราคาค่าห้องไม่กี่ร้อย น่าอายจริงๆ"
"เรื่องนั้นฉันหาทางจัดการทีหลัง ตอนนี้ฉันคาใจเรื่องกำไลข้อมือหยกที่ฝากเธอไปมากกว่า"
"ก็แค่กำไลเก่าๆวงหนึ่งไม่ใช่เหรอ เธอจะสนใจทำไม ฉันว่าเธอรีบโพสต์เว่ยต้าเอาหลักฐานไปบอกให้คนในเน็ตรู้ดีกว่านะ ว่าแต่ว่าเธอมีหลักฐานหรือเปล่าล่ะ ถ้าไม่มีก็แย่แน่ๆเลยนะไซซี เพราะเรื่องที่เธอไปขายตัวเนี่ย คนเค้ามีรูปถ่ายเห็นหน้าเธอชัดเลยนะ"
ถังซูหนี่ย์ไม่สนใจเรื่องที่ซีหลินพยายามพูด จิตใจเธอยังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องที่ซีหลินโดนด่าในฮอตเสิร์ช
ซีหลินไม่ไหลตามบทสนทนาที่ถังซูหนี่ย์ชักนำ เธอพูดเรื่องที่ตนเองต้องการต่อไป "ฉันจำได้เมื่อวาน เธอบอกว่าอยากให้ฉันแต่งตัวให้สวยเซ็กซี่ตรงข้ามกับเหลียงเยว่ซินเพื่อให้เหอยี่หานสนใจและเสียดาย พอฉันตกลงแต่ฉันไม่มีชุดแบบที่เธอคิดว่าเซ็กซี่พอ เธอเลยอาสาเอากำไลข้อมือหยกที่ฉันใส่ติดตัวอยู่ ไปแลกเป็นชุดใหม่ให้
ฉันลองตรวจดูแล้ว ชุดที่เธอเอากำไลหยกไปแลกมาให้ฉันเมื่อวาน ในเว็บออฟฟิเชียลของแบรนด์ ขายที่หนึ่งพันแปดร้อยเหรียญ และมีโปรโมชั่นลดราคาเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์อยู่ด้วยตอนนี้
ราคาที่เธอซื้อจริงๆก็คงจะไม่แพงจากนั้นมาก ฉันตีเป็นตัวเลขกลมๆสักหกร้อยเหรียญละกัน แต่สร้อยหยกที่ฉันฝากให้เธอไปแลกเป็นเงินให้ ราคาตอนที่ซื้อมาก็ตกไปที่สี่หมื่นห้าพันเหรียญแล้ว ต่อให้รีบขายจนโดนกดราคาแค่ไหน ราคาก็คงไม่ต่ำกว่าสี่หมื่น หักค่าชุดออกหกร้อยกับค่าคนกลางที่เธอเป็นธุระทำเรื่องให้ ก็เหลือเงินที่เธอต้องคืนฉันประมาณสามหมื่นเก้าพันเหรียญ เธอลืมคืนเงินให้หรือเปล่า เมื่อวานที่เอาชุดมาให้ ฉันค้นดูในถุงไม่เห็นเงินทอนเลย"
"เรื่องเล็กๆอย่างเงินไม่กี่หมื่นเธอจะสนใจทำไม ฉันว่าเธอรีบหาทางแก้ไขฮอตเสิร์ชตอนนี้ดีกว่านะ" ถังซูหนี่ย์พยายามเบี่ยงประเด็น
"หรือเธอไม่สะดวกเอาเงินมาคืนฉันงั้นเหรอ" ซีหลินทำน้ำเสียงแปลกใจไร้เดียงสา
"เงินน้อยนิดแค่นั้น ถ้าว่างฉันจะเอาไปคืนให้ แต่ตอนนี้ฉันอยากให้เธอสนใจฮอตเสิร์ชนี่ก่อนไง"
"ฮอตเสิร์ชอะไรนี่ฉันหาทางออกเอง แต่เรื่องเงินฉันอยากให้เธอคืนเงินให้ฉันก่อน ในเมื่อมันเป็นเงินแค่เล็กน้อย เธอจะอิดออดไม่คืนให้ฉันทำไม
เอาเถอะ ถ้าเธอไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร ฉันเล่นเน็ตเมื่อกี้เจอว่า พรุ่งนี้คุณพ่อของเธอมีเปิดงานนิทรรศการภาพเขียนพู่กันรวมกับศิลปินอื่นๆอีกหลายคนไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอไม่สะดวกโอนเงินมาให้ฉันวันนี้ งั้นวันพรุ่งนี้ฉันจะลองไปถามจากคุณลุงถังก็ได้"
"เธอว่าอะไรนะ! เธอจะไปทวงเงินกับพ่อของฉันที่งานนิทรรศการวันพรุ่งนี้งั้นเหรอ!!" ถังซูหนี่ย์ตะคอกออกมาอย่างลืมตัว
ซีหลินยิ้มเย็น แล้วแกล้งตอบอย่างไร้เดียงสา
"ก็เงินไม่กี่หมื่นเองนี่นา ในเมื่อเธอไม่สะดวกโอนคืนให้ฉัน ฉันไปขอคืนจากคุณลุงก็ไม่มีอะไรแปลกไม่ใช่เหรอ"
ถังซือเสียนพ่อของถังซูหนี่ย์เป็นศิลปินนักวาดอักษรพู่กันที่พอจะมีชื่อเสียงในวงสังคมเมืองB เขาชอบทำตัว เป็นบัณฑิตผู้สูงส่ง รักหน้ายิ่งกว่าชีวิต ถ้าถูกเธอทวงเงินกลางที่ชุมชนต้องทำให้เขาอับอายมากแน่นอน แล้วคนที่เขาจะไประบายความโกรธใส่ภายหลังก็คงไม่พ้นคนต้นเรื่องอย่างถังซูหนี่ย์ผู้เป็นลูกสาว
พวกเขาจะทะเลาะอะไรกันลับหลังซีหลินไม่สนใจหรอก ที่เธอสนคือต้องการเงินตัวเองคืนมาเท่านั้น
"นี่เธอคงสิ้นไร้ไม้ตอกแล้วจริงๆสินะไซซี แค่เงินไม่กี่หมื่นนี้เธอก็ยังคิดมาทวงคืนจากเพื่อนสนิทที่ดีกับเธอมาตลอดอย่างฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย" พอเอาพ่อผู้เข้มงวดของเธอมาขู่ ถังซูหนี่ย์ก็โมโหมาก
"ฉันว่าคนสิ้นไร้ไม้ตอกน่าจะพวกที่เอาเงินคนอื่นไปแล้วไม่ยอมคืน อ้างโน่นอ้างนี่ ทำเป็นพูดว่าเงินเล็กน้อยแค่นี้ แต่ทำยังไงก็ไม่ยอมคืนเงินมากกว่านะ เธอรู้จักคนพวกนั้นบ้างหรือเปล่าซูหนี่ย์ ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังเจอเข้าคนหนึ่งล่ะ" ซีหลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงคมกริบ
"สรุปว่าเธอจะคืนเงินให้ฉันวันนี้ หรือให้ฉันไปคุยกับคุณลุงถังพรุ่งนี้ ถ้าเธอไม่รีบคืนมาฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับคุณลุงวันพรุ่งนี้บ้าง อ่าจริงด้วยฉันกำลังติดฮอตเสิร์ชอยู่นี่นา ถือโอกาสที่คนกำลังสนใจเรื่องของฉัน ไปโพสต์เล่าเรื่องฝากเพื่อนซื้อเสื้อราคาหกร้อยเหรียญด้วยกำไลหยกราคาสี่หมื่นห้าลงไป แล้วแท็กหาเธอกับลุงถังสักหน่อย ไม่รู้ว่าจะมีคนกี่ล้านคนที่ได้อ่านเรื่องนี้เนอะ!"
"หลี่ซีหลิน นี่เธอ!"
"ฉันให้เวลาเธอสิบนาที ถ้าอีกสิบนาที ฉันไม่เห็นเงินสามหมื่นเก้าพันเหรียญในบัญชี ฉันโพสต์เรื่องนี้ลงเน็ตแน่!"
เมื่อพูดจบแล้วซีหลินก็กดตัดสายไปด้วยความหงุดหงิด เพื่อนเจ้าของร่างแต่ละคนนี่ดีจริงๆ คนหนึ่งก็เหลียงเยว่ซิน ทั้งชาเขียวทั้งบัวขาว ทั้งแย่งแฟนทั้งวางแผนกลั่นแกล้งลับหลัง อีกคนก็ถังซูหนี่ย์ที่มีแต่ความอิจฉาริษยา คอยมาเหยียบย่ำซ้ำเติมทุกครั้งที่มีโอกาส คบคนพวกนี้มาได้ตั้งนาน ไม่เอะใจเลยหรือไงว่าพวกเขาไม่มีความหวังดีให้เธอ


## บทที่ 16 ฮอตเสิร์ช (1)

บทที่ 16 ฮอตเสิร์ช (1)
ซีหลินลูบหน้าปรับอารมณ์ให้ปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อย ก็กดเข้าแอพเว่ยต้าดูฮอตเสิร์ชเรื่องของเธอ
#หลี่ซีหลินเข้าโรงแรมกับผู้ชาย#  ฮอตเสิร์ชอันดับยี่สิบห้า ผู้อ่านแปดสิบล้านครั้ง
#หลี่ซีหลินขายตัว # ฮอตเสิร์ชอันดับสามสิบสาม เป็นแท็กร้อนแรงที่กำลังขึ้นมา ผู้อ่านห้าสิบล้านครั้ง
เธอไม่ได้เป็นดารา เป็นแค่เซเลบริตี้ลูกคนรวยที่เคยเป็นคู่หมั้นสามีแห่งชาติเหอยี่หานเท่านั้น ได้ขึ้นฮอตเสิร์ชหน้าหลักอันดับสูงขนาดนี้ ทั้งมีคนอ่านรวมกันสองแท็กเป็นร้อยล้าน ก็เป็นเรื่องที่น่าตกใจสำหรับเธอจริงๆ
โพสต์ยอดนิยมซึ่งน่าจะเป็นต้นตอของแท็กแรก เป็นแอคเค้าท์การตลาดแอคหนึ่ง ในโพสต์มีรูปภาพของซีหลินอยู่สองรูป รูปที่หนึ่งคือเธอยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับแขกของโรงแรม มีเสื้อสูทผู้ชายห่มตัว สภาพพึ่งตกน้ำมาพูดจริงๆก็กระเซอะกระเซิงอยู่พอสมควร เยื้องไปด้านหน้าของเธอเป็นแผ่นหลังของผู้ชายรูปร่างดีคนหนึ่ง กำลังเจรจากับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์เหมือนทำเรื่องเปิดห้องพัก
ในรูปนี้จะเห็นใบหน้าด้านข้างของเธอชัดเจน แต่ภาพผู้ชายจะเห็นแค่แผ่นหลังกับศีรษะเท่านั้น ถ้าคนที่ไม่รู้จักสนิทสนมก็คงไม่รู้ว่าเป็นซ่งเว่ยหนาน
อีกรูปเป็นGIF ที่ค่อนข้างเบลอ เป็นภาพเคลื่อนไหวสั้นๆที่เธอกับซ่งเว่ยหนานเดินขึ้นบันไดไปห้องพักด้วยกัน GIF นี้เห็นหน้าเธอกับซ่งเว่ยหนานไม่ชัด แต่สังเกตได้จากชุดที่เหมือนกันกับรูปแรก เลยเดาได้ว่าเป็นเหตุการณ์ต่อเนื่องมา ประมาณว่าหลังจากเปิดห้องพักที่เคาน์เตอร์โรงแรมแล้วก็ขึ้นห้องไปด้วยกัน
เมื่อเห็นสองภาพนี้พร้อมกับคำบรรยายอย่างเผ็ดร้อน ถ้าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ซีหลินก็คงเผลอเชื่อไปแล้วว่าหญิงสาวในรูปกำลังมีอะไรบางอย่างกับชายหนุ่มคนนั้น
เธอเปิดห้องพักในโรงแรมกับผู้ชายจริงเธอก็ยอมรับ แต่เราเปิดคนละห้องกันเข้าใจหรือเปล่า!! แล้วไอ้การเปิดห้องพักเนี่ยถูกโยงไปว่าเธอขายตัวได้ยังไง ซีหลินละงงกับจินตนาการของชาวเน็ตจริงๆ
เมื่อไล่อ่านเนื้อหาในแท็กทั้งสอง เรื่องมันน่าจะเริ่มจากโพสต์ของแอคเค้าท์การตลาดที่โพสต์รูปเธอเปิดห้องกับผู้ชายโพสต์นั้น จุดประสงค์ของโพสต์เหมือนสงสัยว่าเธอมีแฟนใหม่แล้วหรือเปล่า เลิกกับเหอยี่หานไม่นานเธอก็มูฟออนได้แล้วเหรอ
คอมเม้นต์แรกๆคนก็เข้ามาทึ่งกันว่าหลี่ซีหลินทำได้ยังไง พึ่งเลิกกับเหอยี่หานไป ก็ได้ผู้ชายคนใหม่มาดามอกแล้ว ทั้งรูปร่างของผู้ชายคนนี้ก็ดูดีมาก มองข้างหลังก็ยังรู้ว่าหล่อ คิดว่าเธอคงเจอคนดีไม่ด้อยกว่าเหอยี่หานแน่นอน ชาวเน็ตก็พากันวิเคราะห์ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร
"หุ่นดีมาก ดูขายาวๆกับไหล่กว้างๆนั่นสิ หุ่นระดับนายแบบตัวท็อปเลยนะเนี่ย อยากเห็นหน้าจังฉันว่าแฟนใหม่ของหลี่ซีหลินต้องหล่อมาก"
"หรือจะเป็นดาราหรือเปล่า หุ่นดีแบบนี้ไม่เข้าวงการเสียดายแย่เลยนะ"
"หรือแฟนใหม่หลี่ซีหลินจะเป็นดาราเหรอ ใครละเนี่ย ต่อมเผือกกระตุกติ๊กๆ"
"ฉันว่านอกจากหล่อแล้วยังรวยมากด้วย ถึงภาพจะเบลอ แต่ฉันในฐานะแฟนพันธุ์แท้โรเล็กซ์ ขอฟันธงว่านาฬิกาเรือนที่แฟนหลี่ซีหลินใส่ เป็นโรเล็กซ์ลิมิติดอิดิชัน ราคาไม่ต่ำกว่าสามจุดห้าล้าน!!"
"เฮ้ย! รวยขนาดนั้นเลยเหรอ!!"
"ถึงฉันจะไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่ จากข่าวลือที่คนพูดถึงเธอในฮอตเสิร์ชหลายครั้ง แต่ฉันก็ต้องยอมรับละนะ หลี่ซีหลินเธอจะเก่งในการหาผู้ชายเกินไปแล้ว!!"
จากนั้นแฟนคลับของเหอยี่หานก็รู้สึกทนไม่ได้ เหมือนว่าเหอยี่หานจะทิ้งผู้หญิงคนไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่มีสิทธิไปมีคนใหม่ เธอกล้าดียังไงมามีความสุข เธอควรจะอยู่อย่างทุกข์ตรมเพราะถูกเทพบุตรเหอยี่หานทอดทิ้งสิ!!
คนพวกนั้นก็เริ่มเข้ามาเม้นต์ด่าว่าหลี่ซีหลิน ว่าผู้หญิงแบบเธอจะมีใครเอา ดูสภาพกระเซอะกระเซิงนั้นสิ ยังจะมีผู้ชายดีๆอยากคบกับเธอเหรอ บ้านก็ล้มละลาย นิสัยก็ไม่ดี แต่งหน้าก็เหมือนผี แต่งตัวก็เหมือนป้า ที่พอดูได้ก็มีแค่รูปร่างเท่านั้น แต่เขาว่าคนหน้าอกใหญ่สมองจะมีน้อยหรือเปล่า หุ่นดีแต่โง่ ผู้ชายฉลาดๆที่ไหนจะเอา
แล้วก็มีคนตั้งข้อสงสัยว่าหรือเธอจะทำงานขายตัวหรือเปล่า จริงๆผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แฟนใหม่ แต่เป็นลูกค้าคนหนึ่งของเธอ
จากนั้นก็เริ่มเล่านิทานเป็นตุเป็นตะ บอกว่าตัวเองเป็นคนที่อยู่ละแวกโรงแรมนี้ โรงแรมนี้ไม่ใช่ที่ดีอะไร เป็นที่ที่พวกผู้หญิงขายบริการชั้นต่ำเค้ามาเปิดห้องพักกับแขกนั่นล่ะ บรรยายโน่นนี่ซะใหญ่โต แต่บอกทั้งที่ตั้ง ทั้งชื่อโรงแรมผิดไปหมด
บางคนก็บอกว่าเคยเห็นซีหลินแต่งตัวโป๊ๆมาโบกเรียกแขกอยู่หน้าผับแห่งหนึ่ง บางทีเธออาจจะรับงานขายตัวจริงๆก็ได้
"ฉันว่าที่เจ้าของโพสต์ว่ามาก็มีความเป็นไปได้นะ ตระกูลหลี่ล้มละลายไปแล้ว คุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็นเลยอย่างหลี่ซีหลินจะหาเลี้ยงตัวเองยังไงล่ะถ้าไม่ขายตัว"
"นิสัยของหลี่ซีหลินพวกเราก็รู้กันอยู่ว่าทั้งขี้เกียจ ทั้งขี้วีน เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อขนาดไหน งานง่ายๆแค่นอนให้ผู้ชายเอาก็คงเป็นหนทางหาเงินเดียวที่เธอนึกออกละล่ะ"
"ฉันว่าแล้วผู้หญิงอย่างเธอ พอไม่มีตระกูลหนุนหลังก็ไม่มีทางไปแล้ว น่าสมเพชมาก"
"หน้าตาก็ดีแต่ไม่มีสมอง"
"ว่าแต่ว่าค่าตัวของเธอจะประมาณเท่าไหร่ พูดไปหุ่นเธอก็ดีมากนะ ขาเรียวๆกับหน้าอกนั้นโอ้วโหวเลยล่ะ ถ้าสักสองสามพันฉันกับเพื่อนก็ยินดีจ่ายนะ ฮ่าฮ่าฮ่า"
"คห บนความคิดนายน่าขยะแขยงเกินไปแล้วล่ะ"
"แต่ก่อนทำเชิดหยิ่งไม่เห็นหัวคน ตอนนี้ต้องมาทำงานขายตัว ไม่เหลือแล้วสินะศักดิ์ศรีของคุณหนูผู้สูงส่ง หึหึ"
"น่าอายชะมัด ฉันเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง ทำไมมหาวิทยาลัยไม่ไล่เธอออกไปให้พ้นๆ"
"คห บน ขอถามหน่อย หลี่ซีหลินยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เหรอ คนโง่อย่างเธอสอบติดมหาวิทยาลัยจริงดิ แล้วฉันดูโปรไฟล์นาย นายเรียนเป่ยซีเลยนะ ยัยคนโง่ซีหลินเรียนเป่ยซีจริงๆเหรอ"
"ฉันไม่รู้ว่าเธอสอบติดมาได้ไงเหมือนกัน แต่ตอนนี้เธอเรียนปีสอง คณะศิลปะการแสดงที่มหาวิทยาลัยของฉันเอง ตั้งแต่ที่บ้านล้มละลายก็ไม่มามหาวิทยาลัยหลายอาทิตย์แล้ว โดดเรียนเยอะขนาดนี้ อาจารย์ก็ยังไม่ยอมไล่ออก ปล่อยให้มาทำเรื่องเสื่อมเสีย น่าขายหน้า!!"
เดี๋ยวนะชาวเน็ต อันเรื่องขายตัวอะไรนี่ก็เป็นเพราะแอคศูนย์ฟอลมันตั้งประเด็นขึ้นมาใส่ร้ายฉันเฉยๆไม่ใช่เหรอ ทำไมเชื่อเป็นตุเป็นตะกันไปแล้วเนี่ยว่าฉันขายตัวจริงๆ
ซีหลินในโลกก่อนไม่เคยเจอคำพูดแย่ๆแบบนี้เลย พอเจอเข้าก็ตกใจมาก ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะเรียกสติกลับมา คิดใคร่ครวญเล็กน้อย เธอก็โพสต์ข้อความด้วยแอคเค้าท์เว่ยต้าของหลี่ซีหลินที่มีผู้ติดตามอยู่ล้านกว่าคน


## บทที่ 16 ฮอตเสิร์ช (2)

บทที่ 16 ฮอตเสิร์ช (2)
#หลี่ซีหลินขายตัว # บ้าอะไรเนี่ย แค่เพราะมีรูปว่า #หลี่ซีหลินเข้าโรงแรมกับผู้ชาย# พวกคุณก็จินตนาการเลยเถิดไปว่าฉันขายตัวเลยเหรอ!!
ฉันขอพูดเลยนะว่าอิแท็กแรกนี่ไม่เป็นความจริง!! ย้ำอีกครั้ง ไม่เป็นความจริง!!
ฉันไม่ได้ขายตัวไม่เคยขายและไม่คิดจะขาย พูดออกมาได้ยังไงหมิ่นประมาทกันขนาดนี้ ว่างมากนักเหรอ อยากถูกฟ้องเพิ่มเงินเข้ากระเป๋าให้ฉันหรือไง
ส่วนรูปที่บอกว่าฉันเข้าโรงแรมกับผู้ชาย คุณดูรูปนะ สภาพของฉันเป็นยังไง หัวเปียกมะล่อกมะแล่กขนาดนั้น ผู้หญิงที่รักสวยรักงามกำลังมีแฟนใหม่จะไปหาผู้ชายด้วยสภาพนี้เหรอ
เหตุการณ์วันนี้ก็คือฉันตกน้ำตัวเปียกละแวกโรงแรมนั้น แล้วเพื่อนของฉัน คุณผู้ชายที่พวกคุณกล่าวหาว่าเป็นลูกค้าของฉันคนนี้นี่ เขาก็มีน้ำใจช่วยพาฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะกลัวว่าจะไม่สบาย เราเปิดห้องที่โรงแรมจริง แต่เปิดสองห้องเข้าใจไหม เขารอฉันอยู่อีกห้องหนึ่ง ส่วนฉันก็อยู่อีกห้อง
ฉันกับชายหนุ่มในรูปเป็นแค่เพื่อนกัน อย่าดึงเขามาเกี่ยวข้อง!!
ส่วนคนที่ใช้คำพูดด่าทอหมิ่นประมาทฉันในสองแท็กนี้ ฉันขอให้พวกคุณลบโพสต์และคอมเม้นต์เหล่านั้นออกทันที จะวิจารณ์อะไรก็อยู่บนหลักความจริงหน่อย อินเทอร์เน็ตไม่ใช่โลกนอกกฎหมายนะ!!
"โอ้โห มาเป็นชุด ฉันพึ่งเห็นหลี่ซีหลินโต้กลับว่ะแก"
"เออ พึ่งเห็นเป็นครั้งแรก ตั้งแต่เธอเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นฮอตเสิร์ชโดนคนด่าหลายแท็ก ก็ไม่เคยเห็นออกมาตอบโต้อะไร คราวนี้ออกมาด่ากลับว่ะ"
"หลี่ซีหลินนางก็สู้คนเหมือนกันนะ"
"เฮอะ พอบ้านล้มละลายหมดสถานะคุณหนู ก็กลายมาเป็นผู้หญิงตลาดล่างชั้นต่ำเลยนะ"
"ทำเป็นพูดแข็งกร้าว จะปกปิดความจริงหรือเปล่า คนโง่อย่างหล่อนถ้าไม่ขายตัวจะประกอบสัมมาอาชีพอะไรได้"
แล้วชาวเน็ตก็เริ่มได้ประเด็นมาวิพากษ์วิจารณ์ใหม่ ทำให้แท็ก #หลี่ซีหลินโต้กลับ# ขึ้นฮอตเสิร์ชอันดับยี่สิบหก
แม้โพสต์ของเธอจะทำให้ชาวเน็ตจำนวนหนึ่งคล้อยตาม แต่ก็ยังมีแอนตี้แฟนอีกจำนวนมากที่ไม่เชื่อเธอ คนพวกนั้นก็ยังคงโพสต์ด่าว่าซีหลินในแท็กทั้งสามต่อไปอย่างเมามัน ส่วนคนนอกที่คิดว่าเรื่องขายตัวอะไรนี่ไม่ใช่เรื่องจริงก็ไม่อยากเข้ามาเถียงแทนให้ ทำให้คำวิจารณ์ต่อซีหลินในแง่ร้ายยังดำเนินต่อไปและไม่มีทีท่าจะหยุด
ซีหลินเห็นว่าในบัญชีมีเงินโอนเข้ามาแล้วสามหมื่นเก้าพันเหรียญ คำที่เธอขู่ถังซูหนี่ย์เอาไว้คงได้ผล รายนั้นเลยยอมโอนเงินคืนมาให้เธอ
เธอลองค้นในเน็ตดูว่าค่าจ้างทนายคือเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ร่างจดหมายทนายขู่คนพวกนี้สักหน่อยก็ได้ แต่พอเห็นราคาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ แค่ค่าจ้างร่างจดหมายเฉยๆก็คิดเบื้องต้นที่พันเหรียญแล้ว แล้วถ้าจะดำเนินคดีจริงๆ ค่าใช้จ่ายเริ่มต้นที่หนึ่งหมื่นห้าพันเหรียญ ถ้าเอาเงินมาจ่ายค่าทนายหมด เธอกับครอบครัวจะกินอะไร
ซีหลินทั้งโมโหทั้งอึดอัดใจ ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ทำไมเธอต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ต้องโดนด่าและต้องเสียเงินเสียเวลาเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง
คิดถึงนิยายที่เธออ่านในโลกก่อน ทำไมพวกนางเอกที่ทะลุมิติเข้าไปเกี่ยวข้องกับการโดนด่าในอินเทอร์เน็ตจึงสามารถตอบโต้คนพวกนั้นได้อย่างสะใจนักนะ เธอเองก็ทะลุมิติมาเหมือนกัน แต่ทำไมคุณสมบัติความเก่งกล้าของเธอจึงไม่มีเหมือนพวกเขาสักครึ่งหนึ่งเลย เจอคำด่าของชาวเน็ตแค่คำสองคำ เธอก็โกรธจนหัวจะระเบิดแล้ว แถมจะต่อสู้หรือปกป้องตนเองก็ยังไม่มีความสามารถจะทำได้สักนิดเดียว
แต่คิดไปคิดมาซีหลินจะเอาอะไรไปสู้กับนางเอกเหล่านั้นล่ะ นางเอกส่วนใหญ่ที่ทะลุมิติมาก็เป็นคนเก่งมี ความสามารถพิเศษ หรืออาชีพการงาน ยอดเยี่ยมกันทั้งนั้น บ้างก็เป็นนักฆ่า เป็นสายลับ เป็นทหารหน่วยรบพิเศษ  บางคนเป็นนางเอกราชินีภาพยนตร์ในโลกเก่า บางคนเป็นดอกเตอร์ เป็นแพทย์หญิง เป็นคนเก่งฉลาดเลอเลิศเพอร์เฟกต์แม้แต่ในโลกเดิมของเธอ
แล้วซีหลินมีอะไร ก็เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยอายุสิบเก้าปีธรรมดาๆคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ
พอคิดได้ว่าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดา ไม่ควรคาดหวังกดดันตัวเองมากไปนัก ซีหลินก็ค่อยๆปลงวาง เรื่องจะจ้างทนายเธอก็คงไม่มีเงินไม่มีความสามารถ จะไปด่าต่อปากต่อคำกับชาวเน็ตพวกนั้นก็มีแต่จะทำลายสุขภาพจิต
ซีหลินปิดหน้าจอเว่ยต้าไปแล้วก็บ่นกับตัวเองว่า
"ช่างมันละกัน"
นั่งถอนหายใจและครุ่นคิดอีกเล็กน้อยก็ตัดสินใจส่งข้อความวีทอล์คไปหาซ่งเว่ยหนาน
"ฮอตเสิร์ชที่เกิดขึ้นตอนนี้ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณต้องเดือดร้อนไปด้วย"
เขาน่าจะยุ่งอยู่ ไม่มีแจ้งว่าเปิดอ่าน เธอก็เลยปิดแอพแล้วกลับเข้าห้องไป


## บทที่ 17 งานเลี้ยงต้อนรับ (1)

บทที่ 17 งานเลี้ยงต้อนรับ (1)
แม้ซ่งเว่ยหนานจะได้รับแจ้งว่านี่เป็นงานเลี้ยงเล็กๆ เชิญแค่คนในครอบครัวมากินอาหารเพื่อต้อนรับเขาเดินทางกลับประเทศเท่านั้น แต่ตัวงานจริงๆก็ไม่ได้เล็กอย่างที่แจ้งมา เพราะผู้ที่มาร่วมงานมีกว่าห้าร้อยคน!!
ซ่งเว่ยหนานเดินตามคุณปู่ซ่งจินฝูไปทักทายแขกเหรื่อ ซึ่งคุณปู่จะหยุดอยู่นานเป็นพิเศษในกลุ่มที่มีหญิงสาวในวัยที่เหมาะสมกับเขา แน่นอนว่าท่านไม่ใช่พวกคนแก่หัวงูหวังกะลิ้มกะเหลี่ยเด็กคราวลูกคราวหลานอะไรพวกนั้น ท่านแค่กำลังหาหลานสะใภ้ดีๆสักคนให้หลานชายของท่านต่างหาก
งานเลี้ยงต้อนรับซ่งเว่ยหนานกลับประเทศ จริงๆแล้วก็คืองานเลี้ยงดูตัวคู่หมายให้ซ่งเว่ยหนานงานหนึ่งนี่เอง หญิงสาวที่มีคุณสมบัติเหมาะสมในเมืองB ต่างก็ถูกเชิญมาวันนี้ทั้งหมด
ตอนที่ซ่งเว่ยหนานเดินตามคุณปู่ ผ่านกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง คนเหล่านั้นก็มองมาที่เขาแปลกๆพร้อมเสียงซุบซิบเบาๆ
"ฉันว่าข้างหลังคุณชายสามเหมือนผู้ชายในรูปคนที่เปิดห้องกับหลี่ซีหลินเลยนะ"
"ใช่ๆ เสื้อผ้าที่เขาสวมตอนนี้ก็เหมือนจะเป็นชุดเดียวกับในรูปเลยอะ"
"คุณชายสามเป็นแฟนใหม่ซีหลินเหรอ"
"จริงดิ ยัยไซซี จะเก่งกล้าเกินไปแล้วหรือเปล่า เลิกกับยี่หานปุ๊บก็มาคว้าผู้ชายระดับสูงอย่างคุณชายซ่งเว่ยหนานปั๊บ"
ได้ยินชื่อหลี่ซีหลินมาเกี่ยวข้องด้วย ซ่งเว่ยหนานก็รู้สึกสนใจ แต่ตอนนั้นเองคุณปู่ของเขาก็โวยวาย
"เว่ยหนาน ผู้ชายในรูปนี่ไม่ใช่หลานหรอกเหรอ! นี่หลานมีแฟนแล้วไม่พามาให้ปู่รู้จักได้ยังไง!!"
เมื่อครู่ที่ซ่งเว่ยหนานกำลังฟังบทสนทนาของกลุ่มวัยรุ่นอยู่ เลขานุการของคุณปู่ก็มาแจ้งเรื่องที่ซ่งเว่ยหนานอาจจะเป็นชายหนุ่มในฮอตเสิร์ชให้ท่านรู้ เมื่อเห็นภาพในโพสต์ยอดนิยมของแท็ก แม้จะเป็นแค่แผ่นหลัง แต่คุณปู่ก็จำได้ทันที ว่าคนในรูปนี้คือหลานชายของท่าน
หลานชายเปิดห้องพักโรงแรมกับหญิงสาว!! หลานชายที่ไม่มีวี่แววสนใจเพศตรงข้าม หรือแม้แต่เพศเดียวกันก็ตาม ในที่สุดก็มีแฟนแล้ว!!
คุณปู่ไม่สนว่าหญิงสาวในรูปจะเป็นใคร หรือโดนชาวเน็ตด่าว่าตำหนิอย่างไร ถ้าเป็นคนที่หลานชายที่ชาญฉลาดที่สุด เก่งที่สุด ดีที่สุดของท่านเลือกแล้ว ย่อมต้องเป็นผู้หญิงที่ดีแน่นอน!!
คุณปู่ดีใจมากจนร้องออกมาอย่างลืมตัว
"แล้วทำไมหลานทำอย่างนี้ ทำไมพาผู้หญิงไปโรงแรมเล็กๆแบบนั้น เธอจะคิดว่าเราไม่ให้เกียรติหรือเปล่า ถ้าจะคบกันก็ต้องทุ่มเทดูแลเขาอย่างดี อย่าทำให้เธอไม่สบายใจ ว่าแต่เด็กคนนี้เป็นใคร ไปเจอกันเมื่อไหร่ที่ไหน เห็นเค้าบอกว่าชื่อหลี่ซีหลิน ใช่แม่หนูซีหลินลูกสาวหลี่ห้าวเหยียนหรือเปล่า หลานวางแผนว่าจะยังไง แต่งกันเมื่อไหร่ แล้วเปิดห้องด้วยกันแบบนี้ไม่ใช่ว่าแม่หนูนั่นจะอุ้มท้อง... "
"คุณปู่ครับ"
ก่อนที่ปู่จะพูดอะไรที่ใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆแล้วอาจทำให้หญิงสาวหนึ่งคนเสียชื่อเสียงอย่างไม่ตั้งใจ ซ่งเว่ยหนานก็รีบร้องห้ามท่านเอาไว้
เลขาหม่ารีบนำโทรศัพท์ที่เปิดแท็กต้นเรื่องเข้ามาส่งให้ซ่งเว่ยหนานดู พร้อมรายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆ
"ตอนนี้คุณหนูซีหลินออกมาโพสต์เว่ยต้า ปฏิเสธข่าวลือทุกอย่างแล้วครับ แต่คนส่วนหนึ่งยังไม่เชื่อยังคงวิจารณ์เธออยู่ในแท็กใหม่"
ซ่งเว่ยหนานอ่านข้อมูลในแท็กทั้งสามคร่าวๆ คิดว่าสถานการณ์ตอนนี้ต่อให้แก้ตัวหรือปฏิเสธไปอย่างไร แอนตี้แฟนที่มีจำนวนมากมายก็คงไม่เชื่ออยู่ดี ทั้งยังเปิดโอกาสให้คนไม่หวังดีเอาข้อมูลเหล่านั้นไปใส่ไฟทำให้หลี่ซีหลินเสียหายเพิ่มขึ้น
"นายให้คนเอาแท็กทั้งสามนี้ลงก่อน"
"ได้ครับ" เลขาหม่ารับคำสั่งแล้วขอตัวออกไป
คนรอบๆเริ่มซุบซิบกันใหม่
"เหมือนว่ายัยไซซีกับคุณชายสามรู้จักกันจริงๆด้วยแก"
"อ๊าย อย่าพูดนะว่าผู้ชายที่เปิดห้องในโรงแรมวันนี้กับยัยซีหลินคือคุณชายสามตระกูลซ่งจริงๆ"
"ทำไมยัยไซซีโชคดีขนาดนี้ เลิกกับคุณชายเหอก็มาคว้าคุณชายซ่ง!!"
"แล้วคุณชายเหอไม่เสียหน้าแย่เหรอ เลิกกันไม่ถึงเดือน ยัยไซซีก็ไม่เหลือความอาลัยอาวรณ์ เริ่มต้นคบผู้ชายคนใหม่ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมไม่น้อยกว่าคุณชายเหอเลย"
"คนที่ควรเสียหน้าคือคุณชายสามหรือเปล่า ผู้หญิงดีๆมีตั้งเยอะแยะไม่เลือก แต่ไปเลือกของเหลือเดนอย่างยัยไซซี แล้วยัยไซซีมีอะไรดี ให้ผู้ชายเพียบพร้อมอย่างคุณชายเหอคุณชายซ่งมาตกหลุมรัก หน้าอกใหญ่เหรอ หน้าอกใหญ่แต่สมองกลวงละสิไม่ว่า" คนที่พูดประโยคนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือถังซูหนี่ย์ คนที่หลี่ซีหลินพึ่งทวงเงินไปเมื่อกี้นี่เอง
ด้วยฐานะศิลปินที่พอมีชื่อเสียงของบิดา ถึงครอบครัวถังจะไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอย่างคนอื่นๆในงานเลี้ยงนี้ แต่ก็ถือเป็นครอบครัวบัณฑิตที่มีเกียรติในเมืองB ถังซูหนี่ย์ก็ถูกนับเป็นคุณหนูคนหนึ่งในวงสังคม และมีโอกาสที่ได้รับเชิญให้มางานดูตัว เอ่อ…งานเลี้ยงต้อนรับซ่งเว่ยหนานกลับประเทศงานนี้เช่นกัน
"ว้าว ยัยซูหนี่ย์วันนี้โกรธอะไรมาจากไหนเนี่ย" เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเบาๆ
"ไม่ใช่ว่าหล่อนเป็นลูกน้องคนสนิทของยัยไซซีหรอกเหรอ ยัยไซซีไปไหนฉันก็เห็นยัยนี่เกาะติดเป็นตังเมขอตามไปด้วยตลอด แล้วทำไมวันนี้พูดถึงยัยไซซีแบบนี้ล่ะ"
"หมดประโยชน์ให้ตักตวงแล้วใครเขาจะฝืนทำตัวเป็นผู้ติดตามที่แสนดีอีกล่ะ"
"อ๋อ…แบบนี้นี่เองสินะ" สาวๆที่ซุบซิบอยู่ตรงนี้มองตาอย่างรู้กัน
เมื่อห้าหกปีก่อน บิดาของถังซูหนี่ย์ยังเป็นแค่ศิลปินระดับล่างๆ ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรนัก ด้วยสถานะอย่างครอบครัวของเธอ ย่อมไม่มีสิทธิ์เข้ามาอยู่ร่วมในวงสังคมเดียวกับเหล่าคุณหนู คุณชาย คนรวยรุ่นสาม ทายาทธุรกิจร้อยล้านพันล้านอย่างพวกเธออยู่แล้ว
แต่เพราะถังซูหนี่ย์เป็นเพื่อนสนิทกับหลี่ซีหลินแห่งตระกูลหลี่ หลี่ซีหลินมักจะพาเธอไปเที่ยวเล่นหรือร่วมงานเลี้ยงต่างๆด้วยบ่อยๆ ทำให้ถังซูหนี่ย์กลายเป็นคุ้นเคยกับคนในวงสังคมไปด้วย บิดาของเธอก็ใช้เส้นสายที่หลี่ซีหลินแนะนำ ค่อยๆประชาสัมพันธ์ตัวเองจนกลายเป็นนักวาดอักษรพู่กันที่มีชื่อเสียงในวงสังคมในที่สุด


## บทที่ 17 งานเลี้ยงต้อนรับ (2)

บทที่ 17 งานเลี้ยงต้อนรับ (2)
การที่ครอบครัวถังก้าวมาอยู่จุดนี้ได้ แท้จริงก็เป็นเพราะความดีความชอบของหลี่ซีหลินไม่น้อยเลย แต่พอตระกูลหลี่ประสบเคราะห์ล้มละลาย หมดประโยชน์จะมอบให้อีกต่อไป ถังซูหนี่ย์ก็หมดความเกรงใจเปิดเผยธาตุแท้ตัวเองออกมาทันที
ดูคำพูดคำจาที่พูดถึงคนที่เธอเคยบอกว่าเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทสิ แต่ก่อนเคยปากหวานพูดจาดีขนาดไหน วันนี้ก็พูดว่าร้ายอดีตเพื่อนสนิทได้ไม่คิดจะเก็บงำแม้แต่น้อยเลย
เหล่าคุณหนูมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของถังซูหนี่ย์ก็รีบพากันถอยห่างออกมา คนแบบนี้ใครจะอยากคบค้าสมาคมด้วยกันล่ะ
ถังซูหนี่ย์รู้ว่าตัวเองเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจ ด่าหลี่ซีหลินออกมา ทำให้ภาพพจน์ที่สร้างมาเสียหาย อยากแก้ตัวแต่ก็ไม่รู้จะแก้ยังไง ยัยคุณหนูพวกนี้ก็เอาแต่ซุบซิบนินทามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ ถังซูหนี่ย์โมโหมาก แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ จึงแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรแล้วเดินห่างออกจากจุดนั้นมา
วันนี้ต้องเสียเงินให้นังซีหลินตั้งเกือบสี่หมื่น เสียโอกาสได้ทำความรู้จักกับคุณชายซ่งเว่ยหนาน แล้วยังต้องมาเสียภาพลักษณ์! นังหลี่ซีหลินแกมันเป็นตัวซวยของฉันจริงๆ!!
ถังซูหนี่ย์เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันทบความแค้นเอาไว้ในใจ
สักวันฉันจะต้องทวงทุกอย่างคืนจากแกทั้งต้นทั้งดอก!!
ปลายหางตาของซ่งเว่ยหนาน เหลือบมองอะไรบางอย่างเหนือศีรษะของถังซูหนี่ย์ที่หลบเลี่ยงฝูงชนเดินออกจากจุดเมื่อครู่ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
"เดี๋ยวผมจะอธิบายเรื่องนี้ให้คุณปู่ฟัง แต่ว่าเราไปหาที่นั่งพูดคุยกันดีๆดีกว่านะครับ" เขาหันกลับมาหาคุณปู่ พูดปลอบท่านอีกครู่หนึ่งก็พาท่านเดินเลี่ยงกลุ่มคน ไปนั่งพักในพื้นที่ ที่ค่อนข้างส่วนตัวและห่างไกลผู้คนพอให้พูดคุยกันได้สะดวก
เมื่อนั่งลงแล้วคุณปู่ซ่งก็เอ่ยถามออกมา "สรุปว่าคุณหนูคนนั้นคือใคร คือหนูหลี่ซีหลินลูกสาวหลี่ห้าวเหยียนเหรอ"
"ใช่ครับ คุณหนูหลี่ลูกสาวท่านประธานหลี่ห้าวเหยียน" ซ่งเว่ยหนานตอบกลับ
"แล้วพวกหลานไปเจอกันยังไง คบกันเมื่อไหร่ แล้ววางแผนจะแต่งงานวันไหน ชื่อหลานสาวหลานสาวที่จะคลอดตั้งว่าไง ถ้าปู่จะตั้งให้จะว่าอะไรหรือเปล่า ถ้าเป็นผู้หญิงก็จะให้ชื่อ…"
"คุณปู่ ผมกับคุณหนูซีหลินไม่ได้คบกันครับ เราไม่ได้มีอะไรกัน" ซ่งเว่ยหนานพยายามยับยั้งจินตนาการของคุณปู่ พูดย้ำอีกหลายคำว่าเขากับหลี่ซีหลินเป็นแค่คนรู้จักกัน แล้วก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้คุณปู่ฟังคร่าวๆ
"….เธอโดดลงไปในน้ำเพื่อช่วยชีวิตเด็กจนตัวเปียก ผมกลัวเธอจะไม่สบาย ก็เลยพาเธอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรมใกล้ๆเท่านั้น ผมกับเธอไม่ได้มีอะไรกันจริงๆครับ"
"เด็กดี เด็กคนนี้เป็นเด็กดี!!"
คุณปู่ตบเข่าฉาดด้วยความพอใจ "ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเด็กเอาไว้ด้วย จะหาคนจิตใจดีขนาดนี้ไม่ใช่ง่ายๆ เว่ยหนานหลานอย่าปล่อยให้เธอหลุดมือเชียวนะ" คำบอกย้ำหลายครั้งของหลานชายว่าเขากับหลี่ซีหลินไม่ได้มีอะไรกันเหมือนลอยหายไปในอากาศ คุณปู่ซ่งไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น พอได้ยินว่าหญิงสาวคนนั้นจิตใจดีเสี่ยงชีวิตช่วยเด็กจมน้ำโดยไม่คำนึงถึงตัวเอง คะแนนตำแหน่งหลานสะใภ้ที่ท่านมอบให้หลี่ซีหลินก็เพิ่มพรวดพราดขึ้นมาอีกเท่าตัวทีเดียว
คุณปู่อายุเจ็ดสิบห้าปีแล้ว แม้ในการทำงานบริหารธุรกิจ สติปัญญาของท่านยังฉลาดเฉียบแหลม แต่หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับคู่ครองและการแต่งงานของหลานชายคนที่สามคนนี้เมื่อไหร่ ความเฉียบแหลมทั้งหมดก็เหมือนจะสลายไปกับอากาศ เหลือเพียงคุณปู่ชราที่อยากเห็นลูกหลานเป็นฝั่งเป็นฝาเท่านั้น
"ปู่รู้จักหลี่ห้าวเหยียนกับลูกชายของเขา คนบ้านนี้เป็นคนดีซื่อสัตย์ และหนูซีหลินนี่ก็ยอมลำบากช่วยชีวิตคนอื่น เห็นได้ชัดว่าพื้นฐานจิตใจของเธอเป็นคนดีและกล้าหาญ หลานของปู่ตาถึงดีมาก!!" คุณปู่ยิ้มปลื้มใจ
"ถึงตระกูลเธอจะล้มละลายไปแล้ว อาจจะไม่มีเงินทองมากนักก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เรื่องเงินสำหรับครอบครัวเรามันไม่ใช่เรื่องสำคัญอยู่แล้ว เราแต่งเธอเข้าบ้านก็ยินดีเลี้ยงดูเธอ ไม่ได้มีจุดประสงค์จะแต่งเพื่อเอาสมบัติของเธอสักหน่อย จะรวยหรือจน ขอแค่คนที่หลานชอบ เป็นผู้หญิงที่มีจิตใจดีงาม ก็พอแล้วล่ะ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็จะได้มีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองผาสุก เหมือนปู่กับย่าของหลานยังไงล่ะ สมัยก่อนพวกเรายากจนแทบไม่มีอะไรกิน แต่เพราะเราขยันทำงานอย่างซื่อสัตย์ ตอนนี้บ้านเราก็ดีวันดีคืน
ที่ปู่เจริญรุ่งเรืองมาได้ขนาดนี้ก็เป็นเพราะย่าของหลานที่มีจิตใจบริสุทธิ์ดีงามคอยดึงปู่เอาไว้ให้อยู่ในที่ในทาง หลานรู้มั้ยสมัยที่เปิดประเทศใหม่ๆช่องทางหาเงินแบบผิดกฎหมายมีมากมายแค่ไหน ได้เงินก็เร็วแถมวิธีการก็แสนง่าย ปู่เองก็เกือบจะหลงไปในหนทางเหล่านั้น โชคดีที่ได้ย่าของหลาน…."
แล้วคุณปู่ก็เริ่มเล่าประวัติความรักและเส้นทางชีวิตของท่านกับคุณย่าให้หลานชายฟังอีกรอบ
ซ่งเว่ยหนานยิ้มรับฟังคำพูดของท่านอย่างอดทน คิดว่าถ้าปล่อยให้ท่านพูดเรื่องอื่นไปเรื่อยๆ ประเด็นเรื่องของเขากับหลี่ซีหลินอาจจะถูกท่านลืมเลือนไปได้ในที่สุด


## บทที่ 18 กลับไปเรียน (1)   

บทที่ 18 กลับไปเรียน (1)
เริ่มเข้าสู่วันใหม่ เวลาในนาฬิกาเลยเที่ยงคืนมาแล้ว ซีหลินที่นอนห่มผ้าห่มอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก็เปิดหน้าจอระบบขึ้นมาอีกครั้ง
------------------------------------------------------- ---------------------------
ชื่อ หลี่ซีหลิน                                                                             คะแนน   7,200
Level 0                        7,200 / 10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้                 3 ไฟล์                           คะแนนฟรีที่เหลือ  10
ประวัติ
------------------------------------------------------- ----------------------------
ข้อมูลของเธอยังเป็นเหมือนเมื่อตอนบ่ายที่ได้คะแนนเพิ่มมาหนึ่งหมื่นคะแนนทำให้มีคะแนนรวมอยู่ที่เจ็ดพันสองร้อย แต่วันนี้วันใหม่จึงเริ่มนับสิทธิในการเปิดไฟล์ใหม่อีกครั้ง ซึ่งก็คือมีสิทธิเปิดได้สามไฟล์ด้วยกัน
ซีหลินกดออกจากหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว มากดเปิดหน้าไฟล์ข้อมูล ในหน้าต่างนี้ รูปภาพที่แสดงเป็นไอคอนตัวแทนของไฟล์ทั้งสามสิบไฟล์ก็เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง
รูปที่อยู่แถวบนสุดคือรูปพี่ชายของเธอ พยาบาลและหมอที่มาตรวจอาการพี่ชายช่วงหัวค่ำ ซ่งเว่ยหนานและคนของเขาอีกสองคน จากนั้นก็เป็นไฟล์ข้อมูลของคุณตำรวจในสถานีและพวกอาชญากรที่เธอได้เจอ และญาติของเด็กหญิงที่ไปสถานีตำรวจพร้อมกันกับเธออีกสองคนคือคุณปู่และคุณพ่อของเด็กหญิง
"คะแนนที่ใช้เปิดไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่" ซีหลินบ่นงึมงำ จากที่แสดงในหน้าจอ คะแนนที่ใช้เปิดไฟล์ของคุณปู่เจิ้งคือห้าคะแนน ส่วนคะแนนที่ใช้เปิดของคุณพ่อน้องซวงซวงคือสามคะแนน
ซีหลินอดแปลกใจไม่ได้ ในภาพไฟล์แถวล่างๆมีรูปของนางถู่โต้วด้วย
ในสถานีตำรวจ เธอกับนางถู่โต้วไม่ได้เผชิญหน้ากันโดยตรง ซีหลินแค่ทำการชี้ตัวคนร้ายจากอีกฝั่งของห้องกระจกเท่านั้น ส่วนตอนที่เดินตามในสวนสาธารณะ ซีหลินก็พยายามทำให้ไม่มีพิรุธจึงเดินตามเธอห่างๆไม่เคยเข้าไปใกล้นางถู่โต้ว ในระยะสามเมตรเลย
"แสดงว่า ถึงจะมีกำแพงกั้น แต่ถ้าอยู่ในรัศมีสามเมตรและอยู่นานอย่างน้อยหนึ่งนาที นายก็สามารถโหลดข้อมูลคนคนนั้นได้อัตโนมัติเลยสินะเพกาซัส"
"ใช่"
คะแนนที่ใช้เปิดไฟล์ของนาถู่โต้วใช้แค่สองคะแนน แต่ซีหลินก็ไม่คิดจะเปิดหรอก รวมทั้งไฟล์ของพวกอาชญากรที่เธอเจอบนโรงพักด้วย เธอไม่อยากเสียเวลาไปช่วยคนพวกนั้นแก้ไขความเสียใจ ดีไม่ดีความเสียใจของพวกคนร้ายอาจจะเป็นความเสียใจที่ทำความชั่วบางอย่างไม่สำเร็จก็ได้ ถ้าเปิดไปเจอต่อให้มีคะแนนให้เธอก็ไม่ช่วยพวกเขาทำความชั่วพวกนั้นอยู่ดี เปิดดูแล้วก็เสียสิทธิเสียคะแนนฟรีในวันนี้เปล่าๆ
ซีหลินตัดสินใจเลือกดูไฟล์ของคุณหมอที่มาตรวจอาการของพี่ชายช่วงหัวค่ำ คุณหมอเป็นคนใจดีและดูแลพี่ชายเธออย่างดี ถ้าเขามีความเสียใจอะไรที่เธอช่วยแก้ไขได้เธอก็ว่าจะลองดูสักหน่อย ถ้ามีคะแนนเป็นของรางวัลให้ด้วยจะดีมาก
-------------------------------------------------------
ต้องใช้ 5 คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง            ยกเลิก
-------------------------------------------------------
"ตกลง"
-------------------------------------------------------
ชื่อ ฮุ่ยซือ
อายุ 31 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
ผิดคำสัญญากับคนไข้เสี่ยวเต๋อ ไม่ได้ซื้อหุ่นยนต์อุลตร้าแมนให้ จนถึงวันที่คนไข้เสียชีวิตใน วันที่ 30 เดือนเมษายน ปี20XX
300 คะแนน
-------------------------------------------------------
"เสียชีวิตในวันที่30เมษายน? จะมีคนตายอีกแล้วเหรอ" ซีหลินเอ่ยออกมาด้วยความไม่สบายใจ
"เจ้าของไฟล์ฮุ่ยซือเป็นแพทย์ในโรงพยาบาล ย่อมพบเจอการเกิดแก่เจ็บตายเป็นปกติ" ระบบเอ่ยตอบ
"สิ่งที่ฉันต้องทำสำหรับงานนี้ก็คือทำให้คุณหมอทำตามคำสัญญาใช่ไหมเพกาซัส ไม่ใช่ต้องช่วยชีวิตคนไข้เสี่ยวเต๋อใช่หรือเปล่า"
"ใช่"
"แล้วฉันสามารถช่วยชีวิตคนไข้เสี่ยวเต๋อได้ไหม"
"ศักยภาพของโฮสต์ขณะนี้ ไม่สามารถช่วยชีวิตเขาได้"
"คนไข้เสี่ยวเต๋อเขาเสียชีวิตเพราะอะไรเหรอ"
"เลเวลของโฮสต์อยู่ในระดับต่ำเกินกว่าจะเข้าถึงข้อมูล"
ซีหลินถอนหายใจด้วยความเศร้าหมอง พอรู้ว่ามีคนจะตายอยู่ตรงหน้า แต่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้มันทำให้รู้สึกอึดอัดและรู้สึกผิดในใจจริงๆ
แต่ในโลกนี้คงมีสิ่งที่คนอย่างเธอเข้าไปช่วยเหลือไม่ได้อีกมากมาย เธอก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา คงไม่สามารถแบกรับอะไรได้ขนาดนั้น ตอนนี้คงทำได้แค่สิ่งที่ตัวเองพอจะมีความสามารถ
ซีหลินยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเว็บช็อปปิงชื่อดัง ค้นหาหุ่นยนต์อุลตร้าแมน เพื่อจะกดสั่งซื้อ ขณะค้นข้อมูลก็พบว่าหุ่นยนต์อุลตร้าแมนนั้นมีหลายแบบหลายรุ่นมาก ข้อมูลในไฟล์ก็ไม่ได้บอกว่ารุ่นอะไรด้วยสินะ
"แล้วฉันต้องซื้อรุ่นไหนล่ะ ถ้าซื้อมาผิดจะไม่เสียของแย่เหรอ"
ซีหลินตัดสินใจวางภารกิจนี้เอาไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปลองสืบๆดูว่าคนไข้เสี่ยวเต๋อคือใคร แล้วคุณหมอฮุ่ยซือสัญญาจะซื้ออุลตร้าแมนรุ่นไหนให้ เธอจะได้ซื้อถูกรุ่น
ปิดโทรศัพท์ไปแล้วมาสนใจหน้าจอระบบต่อ ซีหลินเลือกกดดูไฟล์ข้อมูลของคุณพ่อน้องซวงซวง ซึ่งใช้สามคะแนนในการเปิด
-------------------------------------------------------
ชื่อ โจวซุ่น
อายุ 34 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
ลูกสาวถูกลักพาตัวและถูกทำร้ายจนล้มป่วย
ไม่มีคะแนน
-------------------------------------------------------
"ลูกสาวที่เขียนในนี้คือน้องซวงซวงใช่ไหม ส่วนเรื่องที่ถูกลักพาตัว หรือถูกทำร้ายจนล้มป่วยก็คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้" ซีหลินพยายามสรุปความเข้าใจจากข้อมูลที่มี
"ก็คือ…ถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเสียใจนั้นได้เกิดขึ้นไปแล้ว แต่ความรู้สึกเสียใจก็ยังคงอยู่ ก็เลยเป็นความเสียใจในปัจจุบัน ที่แสดงในไฟล์ข้อมูลสินะ"
ซีหลินพยักหน้าให้กับคำอธิบายของตัวเอง ในขณะที่ระบบเพกาซัสไม่พูดอะไรสักคำ ขี้เกียจเซ้าซี้ และเธอก็เริ่มง่วงนอนแล้วจริงๆ เหลืออีกสองคะแนน เธอจะเลือกใครดี
เนื่องจากมีสองคะแนนให้เลือกกดไม่มาก ส่วนใหญ่จะเป็นคะแนนที่ใช้เปิดไฟล์ของอาชญากรที่ซีหลินเจอในสถานีตำรวจวันนี้ ส่วนของคนทั่วไปมีแค่ไฟล์เดียว เป็นไฟล์ของคุณตำรวจที่เจอที่สถานีตำรวจเมื่อตอนเย็น
คุณตำรวจคนนี้เหมือนเป็นเจ้าหน้าที่จากสถานีอื่นที่แวะมาทำธุระที่สถานีตำรวจที่ซีหลินไปทำเรื่องคดีเด็กตกน้ำ เธอไม่แน่ใจว่าหากเขามีความเสียใจที่ต้องแก้ไข เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นไกลจากเธอมากหรือเปล่า แต่คิดว่าเขาเป็นตำรวจในเมืองB หากมีความเสียใจเกิดขึ้น สถานที่เกิดเหตุก็คงอยู่ในละแวกที่เธอเดินทางไปได้นั่นแหละ
-------------------------------------------------------
ต้องใช้ 2 คะแนนเพื่อเปิดไฟล์
ท่านต้องการเปิดหรือไม่
ตกลง            ยกเลิก
-------------------------------------------------------
"ตกลง"
-------------------------------------------------------
ชื่อ อู๋ติ้งเกา
อายุ 24 ปี
ความเสียใจในรอบหนึ่งเดือน
12 เดือนเมษายน ปี 20XX เวลา 12.55 น. กำลังสืบสวนคดี หน้าโรงอาหารกลาง  มหาวิทยาลัยเป่ยซี ถูกนกอึใส่ศีรษะ มีนักศึกษาหญิงมากมายเห็นเหตุการณ์
98 คะแนน
-------------------------------------------------------
"หึ๊?" พออ่านเหตุการณ์ที่บรรยายไว้ในไฟล์ข้อมูล ซีหลินก็ต้องอ่านอีกรอบด้วยความมึนงง
"นกอึใส่ศีรษะก็เป็นภารกิจที่ได้คะแนนด้วยเหรอเพกาซัส"
"ใช่"
พอมานึกๆดู ถ้าเธอเป็นคุณตำรวจอู๋ กำลังสืบสวนคดีอย่างเท่ๆมีนักศึกษาสาวสวยแอบมองอยู่เยอะแยะ แล้วจู่ๆก็มีนกบินมาอึใส่หัว ก็คงเสียเซลฟ์มากทีเดียวล่ะ
"เก้าสิบแปดคะแนนก็ไม่น้อยด้วยนะ ใช้เปิดไฟล์ข้อมูลได้ตั้งหลายสิบไฟล์ วันเวลาที่เกิดเหตุก็วันพรุ่งนี้ด้วย งานนี้ฉันน่าจะทำได้ และไม่มีอันตรายอะไร แต่สถานที่เกิดเหตุ…?…
เป่ยซี… นี่ไม่ใช่มหาวิทยาลัยของหลี่ซีหลินหรอกเหรอ?"
ทบทวนความทรงจำจากเจ้าของร่างก็ได้รับคำยืนยัน หลี่ซีหลินเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้จริงๆ อยู่ปีสองคณะศิลปะการแสดง
"ไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยนานแล้ว กลับไปเรียนสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน ถ้าโดดเรียนนานๆ ถูกรีไทร์ขึ้นมาก็คงไม่ดี"
ซีหลินบ่นงึมงำกับตัวเอง ปิดหน้าจอระบบแล้วก็ค่อยๆผล็อยหลับไป


## บทที่ 18 กลับไปเรียน (2)

บทที่ 18 กลับไปเรียน (2)
เช้าวันต่อมา เมื่อตื่นแล้วซีหลินก็ค้นความทรงจำ พบว่าเจ้าของร่างบันทึกตารางเรียนไว้ในโทรศัพท์มือถือ เธอกดเปิดดูก็พบว่าตารางที่เธอลงทะเบียนเรียนเทอมนี้ค่อนข้างว่าง มีเรียนแค่สิบเจ็ดหน่วยกิตเท่านั้น ส่วนใหญ่จะเป็นวิชาสามหน่วยกิตและมีหนึ่งวิชาน่าจะเป็นวิชาภาคปฏิบัติมีทั้งหมดหกหน่วย หนึ่งสัปดาห์มีเรียนที่มหาวิทยาลัยแค่สามวันเท่านั้นเอง
"ตารางแบบนี้ดีอะ" พึมพำกับตัวเองด้วยความดีใจ ทบทวนความทรงจำในนิยาย เลยคิดว่าเพราะแบบนี้นี่เอง นางเอกเหลียงเยว่ซินถึงได้มีเวลาไปทำนั่นทำโน่น ทั้งรับงานในวงการบันเทิงและยังสามารถกลับมาเรียนหนังสือที่มหาวิทยาลัยเป็นนักเรียนดีเด่นได้ ตารางเรียนของเธอกับหลี่ซีหลินน่าจะเหมือนกัน
วันนี้ซีหลินมีวิชาที่ต้องเรียนตอนเช้าและบ่ายรวมสองวิชา ตารางเรียนเริ่มที่เก้าโมงเช้า  มองนาฬิกาก็หกโมงกว่าแล้ว เธอไม่แน่ใจว่าการเดินทางจากโรงพยาบาลไปมหาวิทยาลัยต้องใช้เวลาเท่าไหร่ เลยคิดว่าควรรีบแต่งตัวออกเดินทางแต่เนิ่นๆดีกว่า อีกอย่างเช้านี้เธอมีหลายเรื่องที่ต้องทำ
"พี่คะ อาการของหนูดีขึ้นมากแล้ว แผลที่หน้าก็จางลงเยอะจนมองแทบไม่เห็น หนูว่าจะขอคุณหมอเขาออกจากโรงพยาบาล แล้วแวะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยหน่อย วันนี้พี่อยู่คนเดียวไปก่อนนะคะ"
"น้องจะกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้วเหรอ" หลี่อี้เทียนเอ่ยถามด้วยความดีใจ
"ใช่ค่ะ หยุดมาหลายอาทิตย์แล้ว ถ้าไม่กลับไปก็กลัวจะมีปัญหา"
"แล้วสภาพจิตใจน้องโอเคอยู่ใช่ไหม ถ้ากลับไปเรียนแล้วถูกคนหัวเราะเยาะเรื่องที่ครอบครัวเราล้มละลาย…"
"สภาพจิตใจหนูเข้มแข็งขึ้นมากแล้วค่ะพี่ใหญ่ ถ้าใครมาพูดไม่ดีใส่หนู หนูก็จะด่ามันกลับเลย"
"น้องสาวของพี่ด่าคนเป็นแล้ว" หลี่อี้เทียนยิ้มด้วยความเอ็นดู
"คนเราก็ต้องรู้จักการพัฒนาสิคะ แต่ก่อนนี้หนูอ่อนแอเกินไป เลยมีแต่คนคิดว่าอยากพูดแย่ๆ หรือรังแกหนูยังไงก็ได้ แต่ต่อจากนี้ไปหนูไม่ยอมแล้วค่ะ หนูจะสู้มันกลับ"
หลี่อี้เทียนที่กำลังนั่งมองดูน้องสาวแต่งหน้าปกปิดรอยฟกช้ำ พอได้ยินคำตอบนั้นก็มีสายตาหม่นหมองลง ถ้าเป็นเมื่อก่อนน้องก็คงไม่ต้องมาต่อสู้ดิ้นรนแบบนี้ แต่เพราะเขาไม่แข็งแกร่งพอ ถูกคนวางแผนร้ายลับหลังจนบริษัทล้มละลาย สูญสิ้นเงินและอำนาจ ทำให้ครอบครัวของเราต้องกลายเป็นคนอ่อนแอที่ใครๆก็สามารถข่มเหงรังแกได้แบบนี้
"ว่าแต่ว่าเช้านี้อาการของพี่ใหญ่เป็นยังไงบ้างคะยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม วันนี้หนูมีเรียนทั้งวันอาจกลับมาเย็นๆหน่อย พี่อยู่คนเดียวได้ไหมคะ"
"พี่ไม่เป็นไร พี่อยู่ได้ น้องไปเรียนเลยไม่ต้องเป็นห่วงพี่ อืม…ว่าไปแล้ว" หลี่อี้เทียนขยับแขนข้างที่อยู่ในเฝือก
"แปลกจัง ทำไมตั้งแต่ตื่นมาพี่ก็ไม่รู้สึกเจ็บแขนเลย ทั้งๆที่เมื่อวานตอนฤทธิ์ยาแก้ปวดจะหมด ตื่นเช้ามาพี่ก็จะปวดแขนมาก แต่วันนี้มีแค่รู้สึกขัดๆนิดหน่อยเท่านั้น ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรแล้ว"
"อาการของพี่ ดีขึ้นแล้วจริงๆเหรอคะ" ซีหลินรีบวิ่งเข้าไปดูบาดแผลต่างๆของพี่ใกล้ๆ ดูเหมือนรอยฟกช้ำที่ถูกชกยังบวมช้ำอยู่ อาการดีขึ้นกว่าวันก่อน แต่ก็ไม่ได้มากมายจนผิดปกติ ยาสมานกระดูกน่าจะรักษาที่กระดูกเท่านั้นหรือเปล่า แต่อาการกระดูกร้าวของพี่น่าจะดีขึ้นมากแล้ว เลยไม่รู้สึกเจ็บอะไรอีก
"ให้หนูเรียกหมอมาตรวจอาการให้พี่ดีไหมคะ"
"เดี๋ยวสายๆหมอเขามาแล้วพี่ค่อยเล่าอาการให้เขาฟัง น้องรีบแต่งตัวไปเรียนเถอะ โรงพยาบาลนี้อยู่ไกลกับมหาวิทยาลัยของน้องค่อนข้างมาก ถ้าเดินทางก็อาจจะใช้เวลาเป็นชั่วโมงเลย"
"ค่ะๆ" ซีหลินพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง "ถ้าอย่างนั้นวันนี้พี่ก็พักผ่อนมากๆนะคะ ไม่สบายหรือปวดตรงไหนก็บอกหมอกับพยาบาล ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาหนูได้นะคะ เดี๋ยวหนูไปเรียนก่อน หนูคงจะกลับมาตอนเย็นๆ"
"พี่ว่าตอนเย็นน้องไม่ต้องมาที่โรงพยาบาลแล้วก็ได้นะ กลับไปพักที่บ้านของเรา หรือจะนอนที่หอพักมหาวิทยาลัยก็ได้ น่าจะสะดวกกับการเดินทางมากกว่า"
"หนูไม่กล้ากลับไปอยู่บ้านคนเดียวค่ะพี่ใหญ่"
ตอนนี้ที่บ้านของเธอไม่มีใครอยู่ พ่อกับพี่ชายอยู่โรงพยาบาล ส่วนแม่ก็เดินทางไปต่างจังหวัด "ถ้าหนูกลับบ้านแล้วพวกแก๊งเงินกู้มันตามมาทวงเงิน หนูไม่รู้จะทำยังไง ละแวกชุมชนที่บ้านเรา การรักษาความปลอดภัยก็ไม่ดี ส่วนกลับไปนอนที่หอพักมหาวิทยาลัยหนูก็ไม่อยากกลับ พี่ลืมไปแล้วเหรอคะว่ารูมเมทของหนูคือยัยเหลียงเยว่ซิน คนที่แย่งแฟนหนูน่ะ"
"พี่ขอโทษพี่ลืมไปจริงๆ"
"งั้นตอนเย็นหนูจะกลับมาโรงพยาบาลนะคะ พี่อยากได้อะไรพิเศษหรือเปล่าเดี๋ยวหนูซื้อมาให้"
"ไม่อยากได้อะไร น้องไปเรียนเถอะ ว่าแต่ว่าน้องมีเงินใช้พอหรือเปล่า เมื่อวันก่อนน้องโอนเงินทั้งสิบสองล้านให้พี่ ในบัญชีจะมีเงินเหลือสักเท่าไหร่ ให้พี่โอนเงินคืนให้มั้ย"
"ไม่เป็นไรค่ะหนูมีเงินอยู่ เมื่อวานมันดึกแล้วหนูเลยไม่ได้เล่าให้พี่ฟัง คือหนูทวงเงินจากถังซูหนี่ย์ที่เคยฝากให้เธอเอาเครื่องประดับไปขายให้ ได้เงินมาสามหมื่นเก้าพันเหรียญ เดี๋ยวหนูจะโอนให้พี่สองหมื่นเหรียญและโอนให้แม่หนึ่งหมื่นเหรียญนะคะ" พูดแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจัดการกรอกตัวเลขแล้วทำการโอนเงินทันที
"น้องจะโอนให้พี่ทำไม วันก่อนน้องก็ให้มาแล้วสิบสองล้าน"
"สิบสองล้านต้องเอาไปจ่ายหนี้ให้แก๊งเงินกู้นอกระบบนี่คะ พอจ่ายหนี้แล้วพี่ก็คงเหลือเงินไม่เท่าไหร่ ทั้งรถที่พี่ใช้ทำงานก็ถูกยึดไปสถานีตำรวจ แถมบาดเจ็บแบบนี้ จะหารายได้จากไหน มีเงินติดกระเป๋าไว้ก่อนก็จะได้สบายใจ ส่วนหนูพี่ไม่ต้องห่วง เก้าพันเหรียญนี่ก็พอให้ใช้จ่ายแล้ว หนูไม่ได้ใช้อะไรมาก แค่ไปเรียนหนังสือ มีจ่ายค่าอาหารกับค่าเดินทางนิดหน่อยเท่านั้น เงินเก้าพันนี่น่าจะพออยู่ได้เป็นเดือนเลย"
หลี่อี้เทียนพูดไม่ออกได้แต่นิ่งเงียบไปด้วยความเศร้าสร้อย เขาดีใจที่น้องสาวคิดถึงพี่ชายอย่างเขาและคนในครอบครัว แต่อีกใจก็อดจะหดหู่ไม่ได้ แต่ก่อนนี้เงินแค่ไม่กี่หมื่นเคยเป็นประเด็นในสายตาพวกเราที่ไหน แต่ตอนนี้พวกเรากลับมองมันเป็นเรื่องใหญ่ น้องสาวที่เคยมีชีวิตประดุจเจ้าหญิงของเขาต้องอยู่อย่างกระเบียดกระเสียรด้วยเงินแค่เก้าพัน
และถ้าเงินก้อนนี้หมดลง พวกเราก็ไม่รู้จะหาเพิ่มจากที่ไหนด้วย ถ้าเขาไม่รีบหายป่วยรีบออกไปทำงานสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวคงย่ำแย่มากแน่ ยังไม่รวมเรื่องค่าผ่าตัดของพ่อที่เขาต้องหามาจ่ายอีกห้าแสนเหรียญ
ซีหลินไม่รู้ว่าพี่ชายมีความคิดกังวลใจเกิดขึ้นมากมาย เธอย้ำให้พี่พักผ่อนมากๆดูแลตัวเองดีๆ แล้วจากนั้นก็เดินออกจากห้องไป


## บทที่ 19 มหาวิทยาลัยเป่ยซี (1)

บทที่ 19 มหาวิทยาลัยเป่ยซี (1)
เช้าวันนี้นอกจากไปเรียนให้ทันคาบเช้าแล้ว ซีหลินยังมีงานอื่นที่ต้องทำ
เธอแวะไปแจ้งเรื่องขอออกจากโรงพยาบาล ซึ่งโชคดีว่าแพทย์เวรที่อยู่ในตึกวันนี้เป็นคุณหมอฮุ่ยซือที่เป็นแพทย์เจ้าของไข้ของเธอพอดี คุณหมอตรวจร่างกายซีหลินเล็กน้อย แล้วก็อนุญาตให้เธอออกจากโรงพยาบาลได้
ระหว่างที่คุณหมอกำลังตรวจร่างกายของเธอ ซีหลินก็พูดชวนคุยเรื่องต่างๆไปด้วย สุดท้ายก็ตะล่อมถามจนได้ข้อมูลเรื่องคนไข้เสี่ยวเต๋อ ภารกิจแก้ไขความเสียใจอีกหนึ่งงานที่เธอตั้งใจจะทำวันนี้มา
แท้จริงเสี่ยวเต๋อเป็นเด็กชายอายุแปดปี เขาป่วยเป็นมะเร็งกระดูกระยะสุดท้าย คุณหมอฮุ่ยเป็นคุณหมอด้านกระดูกก็ได้ร่วมทำการรักษาเขาด้วย เมื่อไม่กี่วันก่อนได้สัญญากับเสี่ยวเต๋อเอาไว้ว่าถ้าเสี่ยวเต๋อเป็นเด็กดีคุณหมอจะเอาตุ๊กตาหุ่นยนต์อุลตร้าแมนNeos ที่เขาชอบมาให้
แต่เพราะคุณหมองานยุ่งมาก แทบไม่มีเวลาพักผ่อนเลยยังไม่มีโอกาสไปซื้อหุ่นยนต์ให้เสี่ยวเต๋อ คุณหมอบอกกับซีหลินว่า โชคดีที่คุยกับซีหลินเรื่องนี้ทำให้เขานึกขึ้นมาได้ เดี๋ยววันนี้จะต้องหาโอกาสไปซื้อ จากนั้นให้คำแนะนำเรื่องการดูแลร่างกายกับซีหลินและจ่ายยาแก้ปวดเผื่อไว้ให้แล้วก็ให้เธอดิสชาร์ตออกจากโรงพยาบาล ส่วนค่าใช้จ่ายต่างๆนั้นทางโรงพยาบาลจะไปเรียกเก็บจากบริษัทประกันที่เธอมีกรมธรรม์ประกันสุขภาพอยู่ ซีหลินจึงไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆเพิ่มเติม
"งานจะสำเร็จก็เมื่อคุณหมอนำตุ๊กตาไปให้เสี่ยวเต๋อสินะ"
ระหว่างเดินออกมารอรถที่หน้าโรงพยาบาล ซีหลินก็เปิดดูไฟล์ของคุณหมอฮุ่ยซืออีกครั้ง พบว่าข้อมูลยังเป็นข้อมูลเดิมที่เธอเห็นเมื่อคืน
เมื่อปิดหน้าจอระบบแล้ว รถที่เธอเรียกเอาไว้ก็มาถึง
ซีหลินยังไม่คุ้นเคยกับเส้นทางของโลกนี้ รวมทั้งเจ้าของร่างเองก็ไม่เคยมีความทรงจำในการเดินทางด้วยรถสาธารณะ ตอนนี้เธอจึงตัดสินใจใช้บริการรถรับจ้างจากแอปพลิเคชันที่เชื่อถือได้นี้ไปก่อน หลังจากศึกษาเส้นทางให้พอรู้และไม่หลงแล้ว จากนี้ก็คงต้องใช้รถเมล์หรือรถไฟฟ้า เพื่อว่าจะได้ประหยัดเงิน
คิดถึงเรื่องเงินก็กลุ้มใจขึ้นมา ตอนนี้เธอมีเงินอยู่เก้าพันเหรียญ ก็อาจจะเพียงพอให้ใช้จ่ายไปได้เดือนถึงสองเดือน แต่หลังจากนั้นจะทำอย่างไรดี ทั้งค่าใช้จ่ายของพ่อกับแม่อีก แม่เธออายุห้าสิบกว่าปีแล้วท่านเป็นคุณหนูมาตลอดชีวิตไม่เคยทำงานเลย และสุขภาพของท่านก็ไม่ดี ดังนั้นครอบครัวเราจึงมีคนที่ทำงานได้แค่สองคนคือซีหลินกับพี่ชาย
ตั้งแต่ครอบครัวล้มละลาย แม้หลี่ซีหลินจะไม่ได้ทำตัวรบกวนให้ที่บ้านเดือดร้อนไปด้วย แต่เธอก็ไม่เคยช่วยเหลืออะไร ค่าใช้จ่ายทุกอย่างในบ้านตลอดเดือนที่ผ่านมาก็เป็นเงินที่พี่ชายได้มาจากการขับรถรับจ้าง
พี่ชายคนเดียวต้องดูแลคนทั้งครอบครัวรวมสี่ชีวิต มันหนักมากจริงๆ ทั้งยังมีค่าใช้จ่ายเรื่องการผ่าตัดของพ่ออีก ซีหลินไม่แน่ใจยอดเงิน แต่เธอคุ้นๆจากความทรงจำของเจ้าของร่าง เหมือนว่าตอนที่ถูกบังคับล้มละลาย พ่อเกิดอาการเส้นเลือดในสมองแตกต้องทำการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดนั้นสูงมาก โชคดีที่มีประกันสุขภาพ แต่ขนาดมีประกันแล้วราคาก็ยังไม่ครอบคลุมทั้งหมด พี่ชายจึงต้องขายทรัพย์สินที่มีมาจ่ายค่ารักษาจนเกือบหมดตัว ตอนนี้พ่อยังอยู่ในICU แม้อาการจะทรงตัวสามารถเข้าเยี่ยมได้ แต่ก็ยังไม่ปลอดภัยนัก แพทย์แจ้งว่า หากอาการของพ่อดีขึ้นอยากให้เข้ารับการผ่าตัดอีกครั้งเพื่อนำลิ่มเลือดที่หลงเหลือออก ส่วนค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ ซีหลินไม่รู้ข้อมูล
ระหว่างนั่งรถ ซีหลินก็ครุ่นคิดเรื่องราวต่างๆ ทั้งศึกษาเส้นทางเอาไว้ พบว่าอีกสองช่วงถนนจากโรงพยาบาลจะมีสถานีรถไฟฟ้าอยู่ด้วย เดี๋ยวตอนเย็นเธอจะลองนั่งรถไฟฟ้ากลับมาดู คิดว่าที่ใกล้ๆมหาวิทยาลัยน่าจะมีสถานีรถไฟฟ้าเหมือนกัน และก่อนกลับถ้ายังไม่เย็นมากก็อาจจะลองไปหางานทำ ถ้ามีงานใกล้ๆมหาวิทยาลัยก็ดี จะได้สะดวกในการเดินทาง เรียนเสร็จก็จะได้แวะไปทำงานได้เลย
ใช้เวลาราวๆห้าสิบนาทีก็เดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยเป่ยซี
ซีหลินใช้ความทรงจำจากเจ้าของร่าง เดินไปที่ตึกเรียนได้อย่างถูกต้อง เธอแวะซื้ออุปกรณ์การเรียนที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆตึก ปกติการเรียนในมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่จะใช้ไอแพดหรือโน้ตบุ๊ก แต่เหมือนเครื่องที่หลี่ซีหลินมีจะถูกเจ้าหนี้ยึดไปแล้ว และตอนนี้เธอก็ไม่มีเงินซื้อเครื่องใหม่จึงต้องใช้สมุดกับปากกาดินสอจดเล็กเชอร์ที่อาจารย์สอนไปก่อน
วิชาที่เธอเข้าเรียนเช้านี้จัดเรียนในห้องประชุมขนาดใหญ่ เป็นวิชาที่เรียนรวมกับคณะอื่น มีนักศึกษาลงทะเบียนเรียนประมาณสามถึงสี่ร้อยคน


## บทที่ 19 มหาวิทยาลัยเป่ยซี (2)

บทที่ 19 มหาวิทยาลัยเป่ยซี (2)
แม้จะเช้าอยู่แต่นักศึกษาก็มาจองที่นั่งรอเรียนกันเยอะพอสมควร พอซีหลินเดินเข้าไปในห้อง เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์และสายตาอยากรู้อยากเห็นก็พุ่งตรงมาที่เธอทันที คงเพราะเธอหายหน้าหายตาไปนาน และเพราะฮอตเสิร์ชเมื่อวาน ทำให้วันนี้เธอกลายเป็นที่สนอกสนใจของผู้คน
"แก ยัยซีหลินมาเรียนแล้วว่ะ"
"ต้องถามว่าหล่อนยังมีสถานภาพนักศึกษาอยู่เหรอ ฉันเห็นวันก่อนอาจารย์ซุนถงบอกว่า ถ้าสัปดาห์นี้ยังไม่เห็นยัยซีหลินมาเรียนอีก อาจารย์จะทำเรื่องไล่หล่อนออกจากมหาวิทยาลัย"
"แกว่าฮอตเสิร์ชเมื่อวาน เป็นความจริงป่าววะ"
"แท็กไหนล่ะ แท็กขายตัวหรือแท็กมีแฟนใหม่"
"ก็ทั้งสองแท็กอะแหละ"
"แท็กขายตัวฉันไม่มั่นใจว่ะ แต่แท็กแฟนใหม่ฉันว่าไม่แน่"
"ทำไมอะ"
"ง่ายๆเลยนะ ผู้ชายในรูปที่เปิดห้องกับยัยซีหลินหุ่นดีมาก ดูท่าจะโคตรหล่อน่ะสิ แค่เห็นรูปร่างแค่เห็นแผ่นหลังก็เดาได้ละว่าหน้าตาต้องระดับเทพ!! แล้วผู้ชายหน้าตาดีเขาจะเสียเงินซื้อบริการทำไม ก็แค่เอาความหล่อไปยั่วหน่อยมีคนตั้งมากมายเท่าไหร่ที่จะยอมตกลง อย่างฉันเป็นต้นถ้าโชคดีได้คนหล่อระดับนั้น เขาไม่คิดเงินฉันก็ถือว่าบุญแล้ว"
"บางทีคนหล่อคนนั้นเขาอาจจะแค่ต้องการหาที่ระบายฉุกเฉินก็ได้นะ" นักศึกษาหญิงที่นั่งถัดไป ได้ยินกลุ่มนี้คุยกันด้วยท่าทางเหมือนชื่นชมที่ซีหลินหาแฟนได้ดี ก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมา
"แล้วอาจเป็นความโชคดีของโสเภณีบางคน ที่ไปขายตัวอยู่ละแวกนั้นให้เค้าซื้อตัวพอดี" พอพูดประโยคนี้จบ เพื่อนในกลุ่มของเธอก็ส่งเสียงหัวเราะแล้วมองไปทางหลี่ซีหลินด้วยสายตารังเกียจ
"หน้าตาก็ดีแต่ไม่มีสมอง"
"อีตัวชั้นต่ำ!! โดนคนจับได้คาหนังคาเขายังหน้าด้านกลับมาเชิดหน้าที่มหาวิทยาลัยอีก"
"ทั้งพฤติกรรมก็ชั่ว นิสัยก็เลว"
"เรื่องที่ขายตัวถูกเปิดเผยไปทั่วแล้ว ทำไมกล้าโผล่หน้ามาให้คนเสนียดลูกตา"
"สันดานต่ำ หน้าด้าน ไร้ยางอาย!!"
การวิพากษ์วิจารณ์ของคนกลุ่มนี้เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คำด่าคำว่าอะไรที่คิดออกพวกเธอก็พ่นกันออกมาไม่หยุด ด้วยรูปภาพสองรูปจากฮอตเสิร์ชเมื่อวาน คนจำนวนมากก็สามารถสร้างเรื่องจินตนาการกล่าวหาใส่ร้ายซีหลินได้มากมายขนาดนี้
"พวกเธออย่าพูดถึงไซซีอย่างนั้นเลย เธอไม่ใช่คนอย่างนั้น" หลังจากปล่อยให้ลิ่วล้อรอบตัวด่าว่าหลี่ซีหลินจนเสียหายยับเยินแล้ว คิดว่าได้เวลาเหมาะสมเหลียงเยว่ซินที่นั่งอยู่ในกลุ่มนี้ด้วยก็ส่งเสียงออกมา
"เยว่ซินเธอก็ใจดีกับยัยไซซีตลอด ทั้งๆที่ยัยนั่นทำตัวเลวกับเธอสารพัด"
"จะให้ทำยังไงล่ะเยว่ซินของพวกเราเป็นคนจิตใจดีนี่นา ก็เลยถูกคนชั่วอย่างยัยซีหลินรังแกไม่หยุด"
กลุ่มนักศึกษาหญิงลิ่วล้อนางเอกเหลียงเยว่ซินต่างพูดอวยเยว่ซินกันคนละหลายประโยค
กลุ่มหนุ่มนักศึกษาหนุ่ม ที่รวมกันที่อีกมุมของห้องก็ส่งเสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์หลี่ซีหลินเช่นกัน
"วันนี้ทำไมเธอแต่งตัวแปลก ไม่ใส่ชุดแบรนด์เนมแก่ๆเหมือนเมื่อก่อนแล้วอะ"
"เออ จริง แถมแต่งหน้าไม่เข้มด้วย ดูสวยขึ้นนิดหน่อยเลยวะ"
"แต่จริงๆไซซีเธอสวยมาตั้งนานแล้วนะ ฉันยังจำตอนที่เจอเธอครั้งแรกสมัยปีหนึ่งได้เลย คนในมหาวิทยาลัยตอนนั้นมีแต่คนประทับใจในความสวยของเธอ สวยซะจนได้สมญานามว่าไซซีแห่งเป่ยซีเลยนะ"
"ฉันคุ้นๆว่าเธอเคยสวยเหมือนกัน แต่ลืมหมดแล้วว่ะ เหลือแต่ความทรงจำชุดแบรนด์เนมป้าๆกับการแต่งหน้าหนาเตอะ รสนิยมห่วยสุดๆ แต่ทำเหมือนตัวเองสูงส่งซะเต็มประดา"
"อาจจะเพราะที่บ้านล้มละลายไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้าเครื่องสำอางแล้วหรือเปล่าเลยต้องแต่งตัวเหมือนคนธรรมดาเขาน่ะ"
"แต่แต่งตัวแบบนี้ดูดีมากเลยนะ ความทรงจำรักแรกตอนปีหนึ่งของฉันผุดขึ้นมาเลยอะ"
"แกว่าเธอขายตัวจริงปะวะ ราคาเท่าไหร่ ถ้าฉัน…"
"เพื่อนๆนักศึกษาทุกคนอรุณสวัสดิ์ ขอบคุณมากที่ให้ความสนใจในตัวฉัน แต่ฉันมีเรื่องบางอย่างจะประกาศ"
ตอนที่คนในคลาสกำลังวิพากษ์วิจารณ์เธออย่างเผ็ดร้อนกันอยู่ ซีหลินก็เดินไปที่โพเดียมหน้าห้อง หยิบไมโครโฟนที่วางเตรียมไว้ให้อาจารย์ใช้งานขึ้นมา
เธอกล่าวประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามอดทนอดกลั้นมากที่สุด
"ฉันไม่ได้ขายตัว!!!"
กวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วก็พูดต่อ
"ไม่ว่าพวกเธอจะมีจินตนาการกว้างไกลขนาดไหน แต่ก็ช่วยมีเหตุผลและคิดวิเคราะห์ตามหลักความจริงหน่อยได้หรือเปล่า ดูหน้าตาของฉันนะ" ซีหลินผายมือมาที่ร่างของตัวเอง ชี้ให้พวกเขาดูชัดๆ
"ฉันสวยขนาดนี้ สมองของฉันก็ดี อาจจะไม่ได้เก่งที่สุดในรุ่น แต่อย่างน้อยฉันก็สอบเข้ามาหาวิทยาลัยเป่ยซีได้ พวกเธอคิดว่าฉันจะตัดอนาคตตัวเอง ทิ้งโอกาสที่จะเข้าวงการบันเทิงเป้าหมายใหญ่ของการเรียนที่นี่ไปเพื่ออะไร"
"ยังกล้ามาแก้ตัวอีกเหรอ รูปมันก็ชัดว่าเธอเข้าโรงแรมกับผู้ชาย อีกะหรี่ขายตัวหน้าไม่อาย!!" เสียงด่าว่าอย่างหยาบคายดังขึ้นมาจากกลุ่มของนางเอกเยว่ซิน
"เข้าโรงแรมแล้วไง พอเข้าโรงแรมกับผู้ชายจะต้องกลายเป็นผู้หญิงขายตัวเหรอ ตรรกะอะไรของเธอ" ซีหลินตอกกลับทันที "ฉันได้โพสต์อธิบายเหตุการณ์ไว้ในเว่ยต้าแล้ว ถ้าพวกเธอไม่ได้อ่าน ฉันจะอดทนอธิบายให้ฟังอีกครั้ง"
แล้วเธอก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานออกมาสั้นๆ เป็นเนื้อหาเดียวกับที่เธอโพสต์ในโซเชียลมีเดียวเมื่อวาน


## บทที่ 19 มหาวิทยาลัยเป่ยซี (3)

บทที่ 19 มหาวิทยาลัยเป่ยซี (3)
"ฉันถือว่าฉันได้ชี้แจงให้พวกเธอฟังแล้ว หากต่อไปฉันยังได้ยินใครพูดคำเชิงดูถูกเหยียดหยามหมิ่นประมาทฉันอีกละก็ ฉันก็ขอสงวนสิทธิ์เก็บหลักฐานเอาไว้ ฉันอาจจะไม่ได้ดำเนินคดีกับพวกเธอตามกฎหมาย แต่ถ้าวันไหนที่พวกเธอก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงขึ้นมา…"
ซีหลินเงียบไปครู่หนึ่งกวาดตามองไปทั่วห้องด้วยสายตาเย็นชา
"คลิปคำพูดคำจาที่พวกเธอด่าว่าฉันนี่ก็อาจจะนำไปประกอบในฮอตเสิร์ชที่มีชื่อของพวกเธอก็ได้นะ คงจะเป็นคลิปพรีเดบิวต์ที่น่าสนใจมากเลยล่ะว่ามั้ย แฟนคลับของพวกเธอตอนนั้นคงปลื้มใจที่มีไอดอลเป็นคนจิตใจบริสุทธิ์ดีงาม ด่าว่าเพื่อนร่วมชั้นด้วยความหยาบคายต่ำช้าได้อย่างที่พวกเธอบางส่วนกำลังทำอยู่ตอนนี้!!"
ซีหลินยิ้มให้พวกเขาแล้วก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา จ่อไมค์ไว้ในลำโพงโทรศัพท์ เปิดคลิปวิดีโอ ทำให้ทั้งห้องได้ยินเสียงด่าว่าหยาบคายที่บางคนพูดใส่หลี่ซีหลินชัดเจน
เหล่านักศึกษาพากันนิ่งอึ้งไปหมด พวกเขามาเรียนที่มหาวิทยาลัยเป่ยซี มหาวิทยาลัยด้านการแสดงอันดับต้นๆของประเทศ เป้าหมายก็เพื่อจะเข้าสู่วงการบันเทิงอยู่แล้ว แม้จะไม่ใช่ทุกคนที่จะมุ่งสู่การเป็นนักแสดง บางคนอาจจะไปเป็นผู้กำกับ เป็นผู้เขียนบทและตำแหน่งงานในวงการบันเทิงอื่นๆ แต่การทำงานในวงการบันเทิงไม่ว่าจะเบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง ชื่อเสียงที่ดีงามนั้นเป็นกฎหลักสำคัญ สำหรับคนที่อยากประสบความสำเร็จต้องมี
เป็นประชาชนทั่วไป ด่าว่านินทาคนอื่นพอโดนจับได้ก็ยังถูกคนมองไม่ดีเลยนะ แล้วยิ่งถ้าเป็นดาราหรือคนมีชื่อเสียงขึ้นมา ถ้อยคำที่หลี่ซีหลินบันทึกไว้หากเผยแพร่ออกไป ก็สามารถทำลายอนาคตของคนที่พูดได้เลย!!
หญิงสาวที่มีเสียงชัดเจนที่สุดในคลิปตกใจมาก เมื่อได้ยินเสียงตัวเองอยู่ในคลิปเธอก็ร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว "ซีหลิน ฉันไม่ได้ตั้งใจ!! เมื่อครู่นี้ฉันแค่คล้อยตามที่คนอื่นพูดกันเท่านั้น ฉันขอร้องเธอลบคลิปนี้ออกไปเถอะนะ "
"ใช่ๆ ซีหลินพวกเราเป็นเพื่อนกัน เธออย่าทำกับพวกเราอย่างนี้เลย"
"ตอนนี้นับเป็นเพื่อนแล้วเหรอ แต่เมื่อครู่ที่ด่าว่าฉัน พูดเหมือนฉันไม่ใช่มนุษย์ที่มีความรู้สึกเลยนะ" ซีหลินเอ่ยตอบด้วยความเย็นชา
"แต่พวกเราไม่ได้ตั้งใจ ก็แค่ปากพาไปเท่านั้นเอง"
"พวกเราก็แค่พูดๆเท่านั้นไม่ได้ทำร้ายอะไรเธอเสียหน่อย แต่ถ้าเธอเอาคลิปนี่ไปโพสต์นี่ทำลายอนาคตพวกเราเลย เธอจะรังแกกันเกินไปแล้วหรือเปล่า"
"ใช่ๆ จะรังแกกันเกินไปแล้ว"
"ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนเธอ เรียนด้วยกันมาตั้งเป็นปี เธอจะทำร้ายเพื่อนตัวเองแบบนี้อะเหรอ ใจร้ายไปแล้วนะ"
"เพราะนิสัยแบบนี้ไง ถึงไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับเธอน่ะ"
"ซีหลิน เธอให้อภัยเพื่อนๆเถอะนะ ถ้าเธอจะโกรธจะเกลียดใคร ก็มาโกรธเกลียดฉัน เพื่อปกป้องฉันเพื่อนๆเลยพูดถึงเธอแบบนั้น พวกเขาไม่ได้ตั้งใจ" นางเอกเยว่ซินเข้าโหมดดอกบัวขาว ออกหน้ามารับความผิดสร้างความซาบซึ้งใจให้เพื่อนๆทุกคน
ซีหลินมองนางเอกผู้นี้ด้วยความมึนงง อะไรของเธอเนี่ยประสาทดีหรือเปล่า อยู่ๆก็ออกมารับแทนทำตัวเป็นฝ่ายคนดีถูกรังแก
"สต๊อป เวทอะมินิท ก่อนจะตีโพยตีพายกันไปใหญ่นะ ให้ฉันพูดอะไรหน่อย" ซีหลินกล่าวขัดเสียงร้องโวยวายของคนในห้องที่ค่อนข้างดัง
"ข้อที่หนึ่ง คนที่ถูกรังแกคือฉันนะ me!!! Not you!! Or your friends or all of you!!! Me!!!
ฉัน!! ผู้หญิงอายุสิบเก้าปี ตัวคนเดียว ที่โดนเพื่อนทั้งในคณะและต่างคณะเป็นร้อยคน สาดคำด่าทอหยาบคายใส่ ถ้าพวกเธอไม่รู้ว่าฉันโดนด่ายังไง คลิปเมื่อกี๊เป็นพยานได้ ไม่คิดว่าคำพูดพวกนั้นมันน่าขยะแขยงเหรอ?!
ฉันคือคนที่ถูกด่า ถูกบูลลี่รังแก พวกเธอต่างหากคือคนที่รวมหัวกันทำร้ายฉัน ไม่ใช่ฉันที่ทำร้ายพวกเธอ หยุดสับสนก่อนโอเคปะ
ข้อที่สองเหลียงเยว่ซิน เธอไม่ต้องตีค่าตัวเองสูงขนาดนั้นก็ได้ ถ้าฉันโกรธเกลียดเธอแล้วฉันจะสบายใจขึ้น ลืมเรื่องที่โดนเพื่อนสนิทของเธอด่าว่าหรือไง คือเธอสำคัญอะไรขนาดนั้นงั้นเหรอ
แล้วคำว่าพวกเขาพยายามปกป้องเธอ ก็เลยมาด่าฉันกันน่ะ คือตั้งแต่ฉันเข้าห้องมาฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ ฉันไปทำร้ายเธอเมื่อไหร่ ถึงทำให้เพื่อนๆเธอออกมาด่าฉันอย่างหยาบคายแบบนี้
ฉันเข้าใจว่าเธอชอบเป็นนางเอก แต่บางสถานการณ์ก็อยู่เฉยๆบ้างก็ได้นะ "
พอซีหลินพูดประโยคนี้จบ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นเบาๆจากมุมห้อง ซีหลินเหลือบมองก็พบว่าเป็นนักศึกษาหญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าในห้องนี้ก็ไม่ใช่ทุกคนที่เห็นดีเห็นงามไปกับนางเอกเหลียงเยว่ซินสินะ
"และข้อสุดท้าย" ซีหลินยกโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์หน้าจอ แล้วกดลบคลิปเมื่อครู่ออกไปให้คนในห้องเห็นทุกขั้นตอน
"ฉันไม่อยากทำร้ายใครเหมือนที่พวกเธอทำกับฉัน ดังนั้นฉันจะไม่ขอคำขอโทษหรือเรียกร้องอะไรมากไปกว่า ให้ช่วยใช้สติกันหน่อย ก่อนจะพูดอะไรที่ทำร้ายคนอื่นเขาน่ะ คำพูดที่พวกเธอพูดมาแค่เพื่อความสนุกหรือความสะใจ มันอาจทำให้ใครต้องตายทั้งเป็นได้เลย
ฉันลบคลิปให้แล้ว ฉันจะทำเหมือนว่าเรื่องวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน หวังว่าทุกคนจะรับฟังคำชี้แจงของฉัน และได้โปรดทำตัวอย่างผู้มีอารยะ เลิกบูลลี่รังแกคนอื่นได้แล้วมันไม่ได้เท่สักนิดเดียว"
ซีหลินวางไมค์ลงแล้วกลับไปนั่งที่ท่ามกลางสายตานิ่งอึ้งของเพื่อนๆทั้งห้อง
++++++++


## บทที่ 20 ช่วยเฉินอยู่ร์จิ้ง! (1)

บทที่ 20 ช่วยเฉินอยู่ร์จิ้ง! (1)
หลังจากที่ซีหลินพูดที่หน้าห้องเมื่อเช้า ทั้งคาบเรียนต่อมาก็ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องรังแกเธออีกเลย แม้จะแอบมีซุบซิบนินทาหรือส่งสายตาเกลียดชังมาให้บ้าง แต่พวกเขาก็ไม่กล้าทำอย่างเอิกเกริกนัก พอซีหลินหันมองก็รีบหลบหน้าหลบตาด้วยความหวาดกลัว ทำให้การเรียนในช่วงเช้าของเธอเป็นไปด้วยความสงบ
และโชคดีที่อาจารย์ผู้สอนวิชานี้ไม่ได้มีอคติโกรธแค้นอะไรเธอเหมือนคนอื่น ทั้งยังมีจิตวิญญาณความเป็นครูและยุติธรรมพอสมควร อาจารย์เองก็รู้ว่าเกิดอะไรเกิดขึ้นก่อนที่จะเริ่มเรียน เมื่อเข้ามาในห้องแล้วก็เลยทำการอบรมสั่งสอนนักศึกษาในชั้นนั้นไปยกหนึ่ง ว่าให้ระมัดระวังความประพฤติ การด่าว่ารังแกคนอื่นมันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง
แล้วหันมาทางซีหลิน พร้อมเอ่ยสั่งสอนเธอเล็กน้อยว่าอย่าโดดเรียนอีก หากที่บ้านมีปัญหาอะไรก็ให้มาปรึกษากับมหาวิทยาลัย ทางมหาวิทยาลัยย่อมมีหนทางช่วยเหลือ จากนั้นก็ทำการสอนตามปกติ
เนื่องจากหลี่ซีหลินโดดเรียนมาสองอาทิตย์กว่าๆ ทำให้พลาดเนื้อหาไปเยอะพอสมควร ส่วนซีหลินเอง ในโลกก่อนก็ไม่ได้เรียนคณะนี้ นี่เป็นความรู้ใหม่ที่เธอพึ่งได้เรียน จึงต้องใช้สมาธิและความพยายามเป็นอย่างสูงเพื่อตามบทเรียนเหล่านี้ให้ทัน
ยังดีว่าวิชานี้มีวิดีโอโพสต์ให้นักศึกษาที่ลงทะเบียนไว้มาเรียนย้อนหลังได้ด้วย ซีหลินก็เลยวางแผนว่าจะกลับไปดูวิดีโอย้อนหลังอีกที
ถึงเธอเองจะไม่ได้มีความต้องการอยากเป็นนักแสดง เรียนจบคณะนี้ไปก็ไม่ใช่ที่เธอคิดจะทำเป็นอาชีพ แต่นี่เป็นความฝันของหลี่ซีหลินผู้เป็นเจ้าของร่าง ซีหลินที่ยืมร่างคนอื่นใช้ก็ต้องทำตามเป้าหมายของเขาให้ดีที่สุด พอเจ้าของร่างกลับมาก็ยังได้เห็นว่าชีวิตของเธอไม่ได้วุ่นวายเละเทะเกินไปนัก อย่างน้อยก็ยังเรียนอยู่ในคณะที่ตั้งใจ เป็นชีวิตแบบที่เธอวางแผนไว้แต่เดิม
เมื่อหมดคาบแล้ว ซีหลินก็รีบเก็บของแล้ววิ่งออกจากตึกเรียนมา ภารกิจจากระบบที่เธอจะทำวันนี้เกิดขึ้นที่หน้าโรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย เกิดเหตุเวลา 12.55 น.
เธอตั้งใจจะรีบกินอาหารเที่ยงให้เสร็จก่อน จากนั้นก็ไปดักรอเจอคุณตำรวจอู๋ แก้ไขความเสียใจของเขาให้เสร็จ แล้วก็จะได้ไปเรียนวิชาต่อไปได้เลย วันนี้เธอมีเรียนทั้งคาบเช้าคาบบ่าย วิชาต่อไปเป็นของอาจารย์ซุนถง ตัวละครในนิยายที่ได้นางเอกเยว่ซินใช้ความทรงจำจากอนาคตมาช่วยเหลือไว้ อาจารย์ซุนถงจึงกลายเป็นผู้สนับสนุนฝ่ายนางเอก คอยลำเอียงเข้าข้างนางเอกเยว่ซินตลอดเวลา และเด็กที่ถูกเธอเพ่งเล็งเกลียดชังเป็นพิเศษย่อมเป็นหลี่ซีหลิน นางร้ายประจำเล่มคนนี้
อาหารที่มหาวิทยาลัยราคาไม่แพงมาก กับข้าวสองอย่างน้ำแกงหนึ่งถ้วย น้ำดื่มหนึ่งขวด ซีหลินใช้เงินไปประมาณสิบห้าเหรียญ ถ้าค่าใช้จ่ายประมาณนี้ ค่าอาหารค่าเดินทาง และของใช้ส่วนตัวต่างๆ
หากไม่มีเรื่องต้องใช้เงินฉุกเฉินเข้ามา ด้วยเงินในบัญชีที่มี ถ้าประหยัดหน่อยเธอน่าจะพออยู่ได้สองถึงสามเดือนเลยทีเดียว ซึ่งน่าจะพอยืดเวลาให้เธอได้ระหว่างที่กำลังหางานพิเศษทำหาเงินมาเพิ่มเติม
ตอนที่ซีหลินกำลังวางแผนว่าจะทำอะไรต่อไปบ้าง ก็เกิดเสียงถาดอาหาร เสียงถ้วยจานตกพื้นระเนระนาด ตามด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของผู้คน โต๊ะเก้าอี้ล้มคว่ำ คนในโรงอาหารกรีดร้องแล้ววิ่งหนีไปคนละทิศละทาง ซีหลินตกใจรีบหันไปมอง ระบบก็ส่งเสียงขึ้นมา
ติ๊ง! ภารกิจพิเศษ
ช่วยชีวิตเฉินอยู่ร์จิ้ง
รางวัล ยาโฉมงามระดับกลาง หนึ่งขวด
++++++++++++++++


## บทที่ 20 ช่วยเฉินอยู่ร์จิ้ง! (2)

บทที่ 20 ช่วยเฉินอยู่ร์จิ้ง! (2)
"หา!! ช่วยชีวิตอะไร เฉินอยู่ร์จิ้งคือใคร"
ซีหลินร้องถามด้วยความตกใจ เธอลุกขึ้นยืนพยายามกวาดตามองสถานการณ์ แล้วก็เห็นว่ากลางโรงอาหาร มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถือมีดทำอาหารปลายแหลมขนาดใหญ่ กวัดแกว่งมีดไปมาด้วยท่าทางน่ากลัว ตรงหน้าเธอเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่เหมือนจะถูกมีดแทง ทรุดกองอยู่บนพื้น คนที่อยู่รอบๆต่างกรีดร้องและวิ่งหนี ทำให้บริเวณรอบๆนี้โล่งขึ้นเรื่อยๆ
"ฉันจะช่วยยังไง ผู้หญิงคนนั้นมีมีด มีอาวุธ!!" ซีหลินร้องออกมาด้วยความร้อนใจ ภาพเหตุการณ์มันคล้ายคลึงกับตอนที่คนในครอบครัวของเธอถูกฆ่าตายเลย พวกเราไม่มีอาวุธ ต่อสู้ปกป้องตัวเองไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้คนชั่วฆ่าพวกเราได้ตามอำเภอใจ มันทำให้เจ็บปวดและเคียดแค้นใจเหลือเกิน
เห็นชายหนุ่มที่ถูกแทงมีเลือดไหลออกจากหน้าท้อง พยายามกระเสือกกระสนถอยหนีหาทางเอาชีวิตรอด ซีหลินก็อยากเข้าไปช่วย แต่เธอก็ไม่รู้จะช่วยยังไงดี ในเมื่อตัวเองไม่มีอาวุธ ไม่มีอุปกรณ์ป้องกันตัว หรือแม้แต่ความแข็งแรงของร่างกายเธอก็ไม่มี!
"ฉันเคยส่งข้อความไปหาเธอตั้งเป็นพันๆครั้งแล้วว่าห้ามเธอเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหน ทำไมไม่ฟังที่ฉันพูด!!"
"ทั้งๆที่เจอหน้าฉันเมื่อไหร่ ก็พูดกับฉันยิ้มให้ฉันทุกวัน นั่นมันหมายความว่าเธอรักฉันตอบเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"
"พวกเรากำลังจะแต่งงานกันแท้ๆ ฉันซื้อชุดเจ้าสาวมาแล้ว เธอก็ยังชมว่าสวยดี"
"แล้วรูปหลุดที่เปิดห้อง เข้าโรงแรมกับผู้หญิงเมื่อวานคืออะไร เธอนอกใจฉันใช่ไหม!!"
หญิงวัยกลางคนกรีดร้องพร่ำเพ้อเหมือนคนคลุ้มคลั่ง
"เพกาซัสขอร้องล่ะ นายพอจะช่วยอะไรได้บ้างหรือเปล่า"
ซีหลินไม่รู้จะทำยังไง เธอยืนเฉยๆปล่อยให้คนถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้ แต่จะให้เธอเข้าไปช่วยเธอก็ไม่รู้จะช่วยยังไง
"เนื่องจากสถานการณ์ฉุกเฉิน อนุญาตให้ใช้สามพันคะแนนเพื่อสุ่มตัวช่วยพิเศษ"
------------------------------------------
ใช้3000คะแนนเพื่อสุ่มตัวช่วยพิเศษ
ตกลง           ยกเลิก
-----------------------------------------
หน้าจอเปิดขึ้นมาเองอัตโนมัติ ซีหลินไม่มีเวลาเสียดายสามพันคะแนน หรือสงสัยว่าการสุ่มนี้คืออะไร ถ้ามันมีโอกาสช่วยชีวิตคนได้เธอก็ยินดีทำทั้งหมด เธอกดตกลงทันที จากนั้นด้านหน้าก็เกิดวงล้อเสี่ยงโชคหลากสีปรากฏขึ้นมา ในแต่ละช่องของวงล้อมีข้อความหลายอย่างมีสีสันแตกต่างกัน ไม่ทันที่ซีหลินจะได้อ่าน วงล้อก็หมุนวนอย่างรวดเร็ว
"ทักษะต่อสู้ ทักษะป้องกันตัว ทักษะอะไรก็ได้ที่มีประโยชน์!!" เธอพยายามอธิษฐานขอร้องอยู่ในใจ พริบตาต่อมาวงล้อก็หยุดหมุน เข็มชี้ไปที่ช่องสีทองช่องหนึ่ง
"ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับทักษะโชคดีพ้นภัยพาล"
"มันคืออะไร มันจะทำให้ฉันช่วยชีวิตผู้ชายคนนั้นได้ใช่ไหม" ซีหลินร้องถามด้วยความร้อนใจ เหตุการณ์ตรงหน้าเธอตอนนี้หญิงวัยกลางคนกำลังย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ
"ทักษะโชคดีพ้นภัยพาล จะเพิ่มความโชคดีให้โฮสต์ในกรณีเกิดอันตรายต่อร่างกายหรือชีวิต ทำให้ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องอันตรายร้ายแรงแค่ไหนก็จะสามารถหลบรอดภัยนั้นได้ด้วยความโชคดี ทักษะมีอายุการใช้งานหนึ่งร้อยวัน"
"จริงนะ เธอไม่ได้โกหกฉันใช่หรือเปล่า" ซีหลินถามกล้าๆกลัวๆ พยายามมองหาอาวุธไปรอบตัว
"ระบบไม่สามารถโกหกได้"
ตอนที่ซีหลินพยายามรวบรวมความกล้า หญิงวัยกลางคนก็จับมีดด้วยสองมือเงื้อขึ้นเหนือศีรษะ ตั้งใจจะแทงเข้าไปในร่างของชายหนุ่มด้วยเจตนาจะเอาชีวิต
ซีหลินตัดสินใจเด็ดขาด ละทิ้งความหวาดกลัว เธอขว้างขวดน้ำที่กลิ้งอยู่บนโต๊ะโยนใส่ร่างของหญิงคนนั้นสุดแรง เป็นความโชคดีมากที่ขวดน้ำกระแทกโดนหัวไหล่ของเธอทำให้มีดเบี่ยงทิศทาง พร้อมกับชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบได้ทัน มีดจึงตัดผ่านเสื้อของเขาเท่านั้น ซีหลินคว้าถ้วยชามที่อยู่ใกล้ตัวทุ่มใส่หญิงคนนั้นอีกหลายครั้ง


## บทที่ 20 ช่วยเฉินอยู่ร์จิ้ง! (3)

บทที่ 20 ช่วยเฉินอยู่ร์จิ้ง! (3)
"ช่วยกันสิ ช่วยกัน!!" เธอพยายามร้องตะโกนให้คนรอบๆช่วยกันขว้างข้าวของเข้าใส่ ทำให้หญิงคนนั้นหยุดชะงัก ลงมือทำร้ายชายหนุ่มไม่ได้ แต่ผู้คนส่วนใหญ่ล้วนหวาดกลัวต่างพากันวิ่งหนีออกจากโรงอาหารไปจนเกือบหมดแล้ว ที่อยู่ในโรงอาหารตอนนี้มีคนเหลืออยู่แค่ไม่กี่คน แม้จะพยายามช่วยขว้างปาสิ่งของ แต่ก็ไม่มีใครปาแม่นเหมือนซีหลิน
"แก!! อีซีหลิน!! แกคืออีนังชั่วนั่นใช่มั้ย คนที่เข้าโรงแรมกับเขาเมื่อวาน"
หญิงวัยกลางคนกรีดร้อง เธอเปลี่ยนเป้าหมาย ถือมีดพุ่งตรงเข้ามาหาซีหลินด้วยความเกรี้ยวกราด
ซีหลินตกใจมาก พยามหลบหลีก หญิงคนนั้นเหมือนถูกฉีดด้วยโดปามีน เต็มไปด้วยความคั่งแค้นและเรี่ยวแรงมหาศาล ทั้งอาวุธมีดที่อยู่ในมือก็แหลมคมและอันตรายมาก เธอกวัดแกว่งมีดใส่ซีหลินหลายครั้ง โชคดีที่ซีหลินหลบพ้นมันมาได้อย่างเฉียดฉิวครั้งแล้วครั้งเล่า
ซีหลินพยามถอยหนีหลบเลี่ยงไปเรื่อยๆ ผู้หญิงคลั่งก็ตามมาอย่างไม่ลดละ ขณะที่ซีหลินถอยจนไปชนกับเก้าอี้ขาเหล็กตัวหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็พุ่งเข้ามา ซีหลินคว้าเก้าอี้ขึ้นมาป้องกันไว้ โชคดีที่นอกจากพื้นนั่งของเก้าอี้จะช่วยกันหญิงคลั่งไม่ให้ถึงตัวซีหลินแล้ว ขาเก้าอี้ยังฟาดไปถูกข้อมือของหญิงคนนั้นได้อย่างเหมาะเจาะ มีดหล่นลงพื้น หญิงคลั่งก้มลงไปจะหยิบมีดขึ้นมาอีกครั้ง ซีหลินใช้จังหวะนั้นเตะมีดออกไปไกลๆแล้วเอาเก้าอี้กดร่างผู้หญิงคนนั้นกับพื้นเอาไว้
"จับเธอได้แล้ว!!! จับได้แล้ว ช่วยด้วย มีดหล่นอยู่ที่พื้น รีบเอามีดไปไกลๆ "
เสียงร้องตะโกนของเธอทำให้คนที่อยู่รอบๆซึ่งยังกล้าๆกลัวๆอยู่รู้ว่าคนร้ายไม่มีอาวุธแล้ว เลยเกิดความกล้า กรูเข้ามาช่วยกันจับกุมผู้หญิงคลั่งคนนั้นได้ในที่สุด
ซีหลินหวาดกลัวจนมือสั่นตัวสั่นไปหมด เห็นคนเอาเชือกมามัดผู้หญิงคลั่งได้อย่างแน่นหนาแล้ว เธอก็ตะโกนบอกให้โทรแจ้งตำรวจและรถฉุกเฉินพร้อมกับวิ่งไปดูอาการของคนเจ็บ
"คุณเป็นยังไงบ้าง นอกจากโดนแทงที่ท้องแล้วคุณถูกแทงที่ไหนอีกหรือเปล่า" เธอร้องถามด้วยความเป็นห่วง พยายามดูว่าเขามีบาดแผลร้ายแรงที่ไหนอีกจะได้ห้ามเลือดได้ถูกจุด
ชายหนุ่มมีสีหน้าเจ็บปวด แล้วส่ายหน้า เหมือนจะบอกว่ามีบาดแผลแห่งเดียว
เมื่อวานที่ค้นข้อมูลการช่วยคนตกน้ำ ซีหลินก็ได้อ่านผ่านตาวิธีช่วยคนได้รับบาดแผลถูกฟันถูกแทงเช่นกัน เธอพยายามทบทวนความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลจากที่ได้อ่านมา
หากพบผู้บาดเจ็บเป็นแผลใหญ่ที่ท้อง ให้พยายามป้องกันการช็อกจากการเสียเลือดด้วยการให้เขานอนราบ และยกขาขึ้นสูงเล็กน้อย หาผ้าสะอาดหรือใช้นิ้วปิดปากแผลเอาไว้ให้แน่นพอประมาณ พยายามบีบปากแผลให้ปิดสนิทเพื่อไม่ให้เลือดไหลและป้องกันโอกาสที่จะติดเชื้อเท่าที่ทำได้ พร้อมทั้งสังเกตการหายใจและชีพจร
ซีหลินพยายามทำตามขั้นตอนอย่างระมัดระวัง ช่วยเขาปิดปากแผลเอาไว้ระหว่างรอให้รถพยาบาลมาถึง พร้อมทั้งตรวจชีพจร พยายามชวนคุยให้เขามีสติรู้ตัวเป็นระยะ
เรื่องราววุ่นวายโกลาหลไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนในที่สุดเจ้าหน้าที่ตำรวจกับหน่วยกู้ภัยก็มาถึง ซีหลินแทบร้องไห้ตอนที่เห็นเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์วิ่งเข้ามาหาคนเจ็บพร้อมอุปกรณ์ช่วยชีวิต
"ช่วยเค้าด้วยค่ะ เขาถูกแทงที่ท้อง" ซีหลินรีบให้ข้อมูล พร้อมถอยออกมาให้เจ้าหน้าที่มืออาชีพเป็นผู้ดำเนินการ แต่ชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บดึงมือเธอเอาไว้ สีหน้าของเขาซีดเผือดอ่อนแอ แต่ก็แน่วแน่ต้องการให้เธออยู่ข้างๆมาก
"ไม่เป็นไรนะคะ เจ้าหน้าที่เค้าจะช่วยรักษาอาการให้คุณ จะพาคุณไปโรงพยาบาล คนร้ายโดนจับแล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วนะคะ" ซีหลินและคนรอบข้างพยายามปลอบใจให้เขาปล่อยมือ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อย สุดท้ายซีหลินจึงอยู่เป็นเพื่อนเขาจนเจ้าหน้าที่ปฐมพยาบาลเสร็จเรียบร้อยพาเขาขึ้นรถฉุกเฉิน
อาจเป็นเพราะความหวาดกลัวเริ่มจางลงและเหมือนร่างกายของเขาอ่อนเพลียมาก ในที่สุดมือที่แรงที่ชายหนุ่มใช้ยึดกุมข้อมือซีหลินไว้ก็อ่อนลง ซีหลินจึงบิดมือให้หลุดจากการเกาะกุมของเขาได้ก่อนที่เขาจะถูกพาขึ้นรถฉุกเฉิน
ทีแรกซีหลินคิดว่าหากเขาไม่ปล่อยมือ เธอก็ไม่มีทางเลือกจำเป็นต้องไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเขา แต่ตอนนี้มือที่จับเธออยู่แล้ว ซีหลินเลยคิดว่าไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลกับเขาแล้ว เธอจึงฝากฝังเขากับเจ้าหน้าที่ ให้ช่วยดูแลเขาดีๆ จากนั้นก็ถอยห่างออกมาเพื่อไม่รบกวนการทำงาน ระหว่างนั้นเองก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเบียดผ่านเธอขึ้นไปนั่งในรถเกือบชนซีหลินจนหกล้มโชคดีที่เธอเบี่ยงตัวหลบได้ทัน
หญิงสาวคนนั้นเมื่อเข้าไปนั่งในรถแล้วก็เริ่มทำการร้องไห้คร่ำครวญ ซีหลินจับใจความไม่ได้ว่าเธอพูดอะไรเนื่องจากเจ้าหน้าที่ปิดประตูไปเสียก่อน แต่รู้สึกว่าน่าจะเป็นใครสักคนที่เจ้าของร่างรู้จัก รวมทั้งชายหนุ่มผู้บาดเจ็บก็เช่นกัน
เฉินอยู่ร์จิ้ง? เท่าที่เธอนึกออก เหมือนว่าเขาจะเป็นดาราที่ดังมากในโลกนี้
แต่ข้อมูลอื่นๆ เธอยังจำไม่ได้จริงๆ
+++++++++++++++++++++++++


## บทที่ 21 ฟังก์ชันใหม่ (1)

บทที่ 21 ฟังก์ชันใหม่ (1)
ติ๊ง!! ภารกิจสำเร็จ!!
ได้รับรางวัล ยาโฉมงามระดับกลาง
โฮสต์ต้องการรับรางวัลเลยหรือไม่
ขณะที่กำลังมองรถพยาบาลเคลื่อนออกไป เสียงของระบบก็ดังขึ้น
"ภารกิจสำเร็จแบบนี้หมายความว่าผู้ชายคนนั้นเขาปลอดภัยแล้วใช่ไหมเพกาซัส"
"ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ ถือว่าภารกิจสำเร็จ"
"ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ นั่นก็คือเขาคงไม่ตายสินะ" ซีหลินเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเปล่า เพราะ "ถึงไม่ตายแต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บอยู่ดี"
ติ๊ง!! ภารกิจสำเร็จ!!
ได้รับรางวัลยาโฉมงามระดับกลาง
โฮสต์ต้องการรับรางวัลเลยหรือไม่
"ตอนนี้ยังไม่สะดวกเท่าไหร่" ซีหลินเอ่ยตอบ ตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าโรงอาหาร มีคนรุมล้อมวิพากษ์วิจารณ์ มุงดูเหตุการณ์จำนวนมาก หากจู่ๆมีขวดบางอย่างปรากฏขึ้นมาคงทำให้คนตกใจ
"เธอช่วยเก็บรางวัลไว้ให้ก่อน แล้วฉันค่อยรับรางวัลในภายหลังได้หรือเปล่า"
"ระบบสามารถเก็บรางวัลไว้ได้นานยี่สิบสี่ชั่วโมง หากนานกว่านั้นถือว่าโฮสต์ปฏิเสธการรับรางวัล รางวัลจะหายไป"
"โอเค ขอบคุณนะ" ตอนที่ยังเจรจากับระบบ ซีหลินก็เห็นตำรวจสองสามนายกำลังสอบปากคำนักศึกษาละแวกนี้ แล้วเธอก็นึกได้ว่ายังมีอีกหนึ่งภารกิจที่ยังทำไม่เสร็จ หญิงสาวจึงรีบกวาดสายตามองไปทั่วจนเจอคุณตำรวจอู๋ติงเกา คุณตำรวจกำลังสอบถามข้อมูลจากนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่ง เมื่อซีหลินเงยมองไปบนฟ้าก็พบว่ามีนกกลุ่มใหญ่บินผ่านมา
ซีหลินรีบวิ่งเร็วสุดฝีเท้า ดึงคุณตำรวจออกมาจากจุดที่ยืนอยู่เมื่อครู่ เป็นเรื่องเฉียดฉิวเสี้ยววินาที ขี้นกร่วงผ่านอากาศลงสู่พื้นสนาม คุณตำรวจปลอดภัยจากความเสียใจในที่สุด
"คุณมีอะไรหรือเปล่าครับ อ๊ะ คุณคือคนที่ช่วยเหลือเหยื่อเอาไว้ใช่ไหม ไม่ใช่ว่าไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเหยื่อเหรอ"
ระหว่างที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยช่วยปฐมพยาบาลให้ผู้บาดเจ็บ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ดำเนินการสอบสวน สืบข้อมูลจากคนอื่นๆที่เห็นเหตุการณ์จนรู้รายละเอียดมากพอสมควรแล้ว
จับตัวคนร้ายได้ในที่เกิดเหตุ มีคนเห็นเหตุการณ์มากมาย รวมทั้งโรงอาหารมีกล้องวงจรปิดหลายตัวทั้งยังมีความคมชัดสูง ข้อมูลเหล่านั้นจึงเพียงพอให้ใช้ประกอบคดี ประกอบกับหลี่ซีหลินยังยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ คุณตำรวจจึงตัดสินใจไม่เข้าไปรบกวนเธอในตอนนี้ คิดว่าหากสืบคดีแล้วเกิดติดขัดอะไรต้องการให้เธอตอบคำถามจริงๆค่อยสอบถามในภายหลัง
"ผู้บาดเจ็บขึ้นรถไปโรงพยาบาลแล้วค่ะ คือฉันจะมาถามว่าคุณตำรวจมีเรื่องจะสอบถามฉันหรือเปล่า เพราะถ้าไม่มีฉันจะขอตัวก่อนน่ะค่ะ"
ซีหลินหาข้อแก้ตัวให้การกระทำปุบปับของตัวเอง ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เป็นความจริง บ่ายนี้เธอมีเรียนวิชาการผลิตละคร ของอาจารย์ซุนถงอาจารย์ผู้เป็นลิ่วล้อของนางเอกเหลียงเยว่ซินด้วย ถ้าโดดเรียนอีกก็เสี่ยงจะมีปัญหา แต่จะให้ใส่เสื้อเปื้อนเลือดไปเรียนก็คงไม่ได้ ถ้าเจ้าหน้าที่ไม่มีอะไรสอบถามเธอ เธอก็จะได้กลับหอไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่
"อ๋อ เดี๋ยวรอสักครู่นะครับ ให้ผมสอบถามหัวหน้าก่อน"
ซีหลินพยักหน้ารับ รอคอยครู่หนึ่งคุณตำรวจที่เป็นหัวหน้าก็เดินเข้ามา
"ก่อนอื่น ผมต้องขอขอบคุณในความกล้าหาญของคุณ…" คุณตำรวจที่เป็นหัวหน้าได้ดูภาพจากกล้องวงจรปิดคร่าวๆแล้ว ทราบว่าซีหลินเป็นพลเมืองดีผู้กล้าหาญ เสี่ยงอันตรายเข้าไปช่วยชีวิตคนเอาไว้ คุณตำรวจกล่าวขอบคุณและกล่าวชมซีหลินนานหลายนาที จากนั้นก็สอบถามข้อมูลเล็กน้อยว่าเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร ตอนต่อสู้กับคนร้ายได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ และขอข้อมูลติดต่อเธอเอาไว้ แจ้งว่าหากมีเรื่องอะไรจะโทรมาสอบถามอีกในภายหลัง แต่เนื่องจากมีข้อมูลและหลักฐานค่อนข้างมาก จึงอาจจะไม่มีอะไรต้องรบกวนเธออีก
กระบวนการด้านกฎหมายที่ซีหลินต้องเข้าไปเกี่ยวข้องในคดีนี้ ก็น่าจะถือว่าจบสิ้น ไม่ต้องตามตำรวจไปโรงพักหรือชี้ตัวคนร้ายเหมือนคดีเด็กตกน้ำเมื่อวาน
หญิงสาวถอนหายใจโล่งอกที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี แต่ในใจก็ยังหวาดกลัวเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ไม่หาย ถ้าไม่ได้ทักษะพิเศษจากระบบมาช่วยไว้ เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะรอดจากมีดที่คนร้ายพยายามแทงมาได้หรือเปล่า


## บทที่ 21 ฟังก์ชันใหม่ (2)

บทที่ 21 ฟังก์ชันใหม่ (2)
มองนาฬิกาแล้วเหลือเวลาอีกราวๆสี่สิบนาทีจะถึงคาบถัดไป ซีหลินตัดสินใจกลับหอพักไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อน
หลี่ซีหลินมีเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวเก็บไว้ในหอพักอยู่จำนวนหนึ่งน่าจะพอใช้ผลัดเปลี่ยนได้ โดยก่อนกลับหอพักซีหลินก็แวะเข้าไปเก็บของที่โรงอาหารก่อน แต่เนื่องจากคุณตำรวจได้กั้นสถานที่เกิดเหตุห้ามคนภายนอกเข้าแล้ว เธอเข้าไปด้วยตัวเองไม่ได้ ทำได้แค่ได้ขอรบกวนให้คุณตำรวจที่เฝ้าอยู่บริเวณทางเข้าช่วยไปหยิบกระเป๋าให้เธอหน่อย ในกระเป๋ามีทั้งอุปกรณ์การเรียน ของมีค่าบางอย่างและกระเป๋าสตางค์ ถึงแม้ส่วนใหญ่เธอจะจ่ายเงินด้วยการโอนเงินผ่านโทรศัพท์มือถือ และโทรศัพท์มือถือก็อยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเกตของเธอ แต่ในกระเป๋าสตางค์นั้นมีพวกบัตรราชการต่างๆ รวมทั้งบัตรนักศึกษาซึ่งจะใช้ในการเปิดเข้าหอพัก หากไม่มีบัตรเธอก็กลับหอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเปื้อนเลือดไม่ได้
เจ้าหน้าที่เข้าใจสถานการณ์ของเธอ และคดีนี้ก็มีหลักฐานพร้อมมูลไม่ได้เคร่งเครียดมากมาย ประกอบกับมีนักศึกษาจำนวนมากมาขอร้องให้เขาช่วยหยิบกระเป๋าออกมาให้เหมือนกัน ตอนนี้หัวหน้าได้สั่งให้เจ้าหน้าที่ รวบรวมทรัพย์สินที่นักศึกษาทิ้งเอาไว้ในโรงอาหาร ที่น่าจะไม่เกี่ยวข้องกับคดีมาวางไว้นอกสถานที่เกิดเหตุเพื่ออำนวยความสะดวกให้นักศึกษาแล้ว
เจ้าหน้าที่ตอบตกลง แล้วเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าที่เธอบรรยายลักษณะไว้ออกมาให้ มันไม่ใช่ของแพงอะไร เป็นกระเป๋าผ้าที่ได้แถมมาจากร้านค้าที่ซีหลินซื้อเสื้อผ้าออนไลน์ให้ตัวเองกับพี่ชายเมื่อวาน ซีหลินตรวจดูเล็กน้อยว่าไม่ผิดใบ พบว่าเป็นกระเป๋าของตัวเองจริง และสิ่งของภายในยังปลอดภัยดี ก็กล่าวขอบคุณคุณตำรวจแล้วเดินออกจากโรงอาหารมา
ระหว่างที่เดินกลับหอพัก อยากรู้ว่าภารกิจช่วยคุณตำรวจอู๋จากความเสียใจเสร็จสิ้นแล้วหรือเปล่า เธอจึงเปิดหน้าจอระบบขึ้นมา
แต่เมื่อเปิดระบบแล้วก็พบว่าหน้าจอมีความเปลี่ยนแปลง
จุดบนสุดตรงกลางคือรูปถ่ายหน้าตรงของเธอ ซึ่งเป็นภาพสมัยอายุสิบห้าถ่ายบัตรประชาชนเหมือนเมื่อก่อน ส่วนที่อยู่ด้านล่างของรูปจะเป็นเมนูบาร์ แต่ก่อนจะมีแท็บปรากฏอยู่สองแท็บ เป็นแท็บไฟล์ข้อมูลที่เธอใช้ดูข้อมูลของบุคคลต่างๆ และแท็บภารกิจพิเศษ แต่วันนี้ในเมนูบาร์มีแท็บปรากฏเพิ่มมาอีกหนึ่ง รวมเป็นสามแท็บ
-----------------------------------------------
ไฟล์ข้อมูล     ภารกิจพิเศษ  ตัวช่วยจากระบบ
-----------------------------------------------
พอกดแท็บตัวช่วยจากระบบก็เกิดหน้าต่างใหม่ ในนั้นมีตารางข้อมูลอยู่หนึ่งแถวเขียนว่า
ทักษะโชคดีพ้นภัยพาล                ระยะเวลาทำงาน   100/100 วัน
"มีฟังก์ชันใหม่ด้วยเหรอเพกาซัส" ซีหลินร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น
"แสดงว่าต่อไปถ้าฉันได้รับทักษะหรือตัวช่วยอะไรจากเธอ ในอนาคต มันก็จะถูกบันทึกไว้ในแท็บนี้ใช่ไหม"
"ใช่" ระบบเอ่ยตอบอย่างราบเรียบ
"ดีเลย อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าทักษะนี้จะหมดอายุเมื่อไหร่"
ซีหลินกดปิดหน้าต่าง แล้วกดเปิดดูหน้าต่างภารกิจพิเศษคร่าวๆ พบว่ามีข้อมูลภารกิจ ช่วยชีวิตเฉินอยู่ร์จิ้ง เพิ่มขึ้นมา จากแต่ก่อนมีแค่ภารกิจช่วยชีวิตเด็กหญิง
ซึ่งเธอได้ทำภารกิจทั้งสองสำเร็จไปแล้ว รายละเอียดที่แจ้งในหน้าต่างนี้ก็เป็นข้อความคล้ายๆกัน พบว่าไม่มีอะไรเพิ่มเติมเธอก็กดออกจากหน้านั้น มาเปิดหน้าไฟล์ข้อมูล ตามความตั้งใจเริ่มต้น ที่อยากรู้ว่าภารกิจช่วยคุณตำรวจอู๋สำเร็จหรือเปล่า
เมื่อเปิดหน้าไฟล์ข้อมูลแล้วก็พบว่ารูปภาพไอคอนของแต่ละไฟล์เปลี่ยนไปอีกครั้ง ยังดีว่ารูปของคุณตำรวจอู๋อยู่แถวบน บางทีอาจจะเพราะเขาเป็นคนกลุ่มท้ายๆที่ซีหลินพึ่งเจอ
ซีหลินกดเปิดไฟล์ข้อมูลของเขา แล้วก็มีกล่องข้อความจากระบบแจ้งขึ้นมา
ไม่สามารถเปิดไฟล์ข้อมูลได้
ท่านเหลือสิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูล 0 สิทธิ
"อ้าว ทำไมเปิดไม่ได้ล่ะ ไม่ใช่ว่าไฟล์ของคุณตำรวจฉันเปิดไปแล้วตั้งแต่เมื่อวานเหรอ?"


## บทที่ 21 ฟังก์ชันใหม่ (3)

บทที่ 21 ฟังก์ชันใหม่ (3)
"ไฟล์ที่โฮสต์เปิดเมื่อวานถูกลบออกจากระบบแล้ว ไฟล์ที่ปรากฏขึ้นตอนนี้คือไฟล์ใหม่ ต้องใช้สิทธิและคะแนนเปิดใหม่อีกครั้ง"
"อ๋อ"
ก็คงเป็นอย่างนั้นล่ะนะ วันนี้เธอก็เจอคนเยอะแยะจริงๆ ไฟล์ของคนอื่นๆก็เลยโดนโหลดมาทับไฟล์เมื่อวานไปจนหมด
ซีหลินไม่ได้โต้เถียงอะไร เธอเลือกกดดูไฟล์ข้อมูลของตัวเองซึ่งจะแสดงคะแนนที่เธอมีไว้ด้วย ถ้าคะแนนเพิ่มก็แสดงว่าภารกิจสำเร็จ
ชื่อ หลี่ซีหลิน                                                                             คะแนน   4,298
Level 0                        4,298 / 10,000
สิทธิในการเปิดไฟล์ข้อมูลวันนี้                 0 ไฟล์                           คะแนนฟรีที่เหลือ 0
ผลึกพิเศษ
: ผลึกแห่งความโชคดี 0.18 ผลึก
ประวัติ
"หายไปสามพันคะแนนเพื่อแลกการสุ่มตัวช่วยพิเศษ และก็ได้เพิ่มมาเก้าสิบแปดคะแนน ภารกิจของคุณตำรวจน่าจะสำเร็จสินะ"
"เอ๊ะ ทำไมตรงนี้มีข้อความเพิ่มขึ้นมา ?"
ผลึกพิเศษ
: ผลึกแห่งความโชคดี 0.18 ผลึก
"นี่คืออะไรเหรอเพกาซัส?
คือตัวช่วยของระบบที่ฉันสุ่มได้เหรอ แต่ทำไมชื่อไม่เหมือนกันล่ะ อันนั้นเขียนว่าโชคดีพ้นภัยพาล อันนี้ เป็นผลึกพิเศษ…ผลึกแห่งความโชคดี "
"เมื่อโฮสต์สุ่มได้ทักษะโชคดีพ้นภัยพาลซึ่งเป็นทักษะที่เกี่ยวเนื่องกับทักษะเดิมที่โฮสต์มีอยู่คือทักษะความโชคดี ระบบจะได้รับอำนาจในการเชื่อมต่อเข้ากับทักษะพิเศษประจำตัวประเภทนี้ของโฮสต์ และสามารถนำพลังงานส่วนเกินจากทักษะนั้นมาควบแน่นเป็นผลึกได้"
"ควบแน่นเป็นผลึก?" ซีหลินทวนคำพูดของระบบด้วยความมึนงง "ความโชคดีควบแน่นได้ด้วยเหรอ?"
"หากใช้เทคนิคที่เหมาะสม พลังงานเมื่อเข้มข้นถึงระดับหนึ่งก็สามารถควบแน่นเป็นของแข็งได้"
"ควบแน่นเป็นผลึกแล้วมีประโยชน์อะไรเหรอ? เดี๋ยวนะ ก่อนอื่น เอาพลังความโชคดีมาควบแน่นเป็นผลึก แล้วความโชคดีของฉันจะเป็นยังไง ไม่ใช่ว่าจากนี้ฉันก็จะโชคร้ายตลอดปีตลอดชาตินะ"
"พลังงานที่ระบบนำมาควบแน่น เป็นพลังส่วนเกินที่ไม่สามารถใช้งานได้ ไม่กระทบกับความโชคดีตามปกติของโฮสต์แต่อย่างใด"
แล้วระบบก็ยกตัวอย่างง่ายๆเช่นการต้มน้ำ สมมุติว่าพลังงานที่ใช้ต้มน้ำให้เดือด คือ100 หน่วย แต่เมื่อเปิดแก๊สก็จะมีพลังงานรั่วไหลออกมาสู่อากาศภายนอก ทำให้ต้องใช้พลังงานจริงๆไป120 หน่วย ยี่สิบหน่วยที่เกินมานั้นคือส่วนที่รั่วไหลออกมาสู่อากาศ ไม่สามารถใช้ประโยชน์อะไรได้ พลังงานส่วนนี้นี่เองที่ถูกระบบดึงมาควบแน่นเป็นผลึก
"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แต่เทคโนโลยีของเธอนี่สุดยอดจริงๆ สามารถดึงพลังแห่งความโชคดีมาใช้งานได้ด้วย" ซีหลินอุทานด้วยความตื่นเต้น
แต่คิดดีๆ ระบบที่สามารถส่งวิญญาณคนจากอีกโลกไปอีกโลก สามารถดูข้อมูลความเสียใจของผู้คนได้ ทั้งๆที่เป็นเรื่องในอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ ก็น่าจะไม่ใช่เทคโนโลยีไก่กาละนะ
"แล้วผลึกแห่งความโชคดีนี่สามารถเอาไปทำอะไรได้เหรอเพกาซัส"
"สามารถใช้ประโยชน์ได้มากมาย
หนึ่ง โฮสต์สามารถนำผลึกพิเศษ ออกมาใช้เพิ่มค่าทักษะให้ตัวเองได้โดยตรง เช่นผลึกแห่งความโชคดีหนึ่งผลึก จะเพิ่มความโชคดีให้โฮสต์ได้ในชั่วระยะเวลาหนึ่ง ส่วนระยะเวลาและปริมาณความโชคดีที่เพิ่มขึ้น จะขึ้นกับสถานการณ์และตัวแปรที่เกิดขึ้นกับโฮสต์และจักรวาลขณะนั้น ไม่สามารถระบุตัวเลขได้อย่างแน่ชัด"
"เหมือนกินยาเพิ่มพลังอะไรแบบนี้ใช่ไหม ถ้าตอนนั้นสถานการณ์ปกติ ร่างกายไม่มีปัญหาอะไร กินยาเพิ่มพลังไปก็ได้ผลเต็มประสิทธิภาพ แต่ถ้าร่างกายบาดเจ็บ หรือมีปัญหาไม่สามารถดูดซับยาได้เต็มที่ หรือมีปัจจัยภายนอกทำให้ ยาออกฤทธิ์ไม่ดี ฤทธิ์ของยาที่แสดงผลออกมาก็ลดลงอะไรแบบนี้"
"จะพูดแบบนั้นก็ได้"
ซีหลินครุ่นคิด พยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลที่ได้มา ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็เอ่ยถามขึ้นมาอีก
"แล้วประโยชน์ข้อสองล่ะ เมื่อกี้บอกว่าข้อหนึ่ง สามารถนำผลึกออกมาใช้ได้โดยตรง แสดงว่าต้องมีข้อสองใช่หรือเปล่า"
"ข้อสอง โฮสต์สามารถใช้ผลึกพิเศษมาแลกซื้อสิ่งของในร้านค้าระบบได้ สามารถใช้ผลึกพิเศษแลกคะแนนได้ โดยอัตราส่วนจะขึ้นกับอัตราแลกเปลี่ยนในขณะนั้น"
"แลกคะแนนได้ด้วยเหรอ โอ้โห นี่มันจะดีเกินไปหรือเปล่า แต่เดี๋ยวนะ ขึ้นกับอัตราแลกเปลี่ยน? ผลึกพิเศษกับคะแนนจากระบบนี่มีอัตราแลกเปลี่ยนอะไรด้วยเหรอ ทำเหมือนแลกเงินตราต่างประเทศเลย"
"เนื่องจากสถานการณ์ในโลกและจักรวาลมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา สิ่งหนึ่งกระทบถึงสิ่งหนึ่ง มูลค่าของคะแนนจากระบบ หรือผลึกพิเศษจึงมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา"
"อ๋อ ดูซับซ้อนดีจัง เธอคงปวดหัวน่าดูเลยเนอะเพกาซัส ต้องคำนวณอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด" ซีหลินปล่อยเรื่องที่ดูยุ่งยากซับซ้อนพวกนั้นไป เธอหันมาเอ่ยถามถึงสิ่งที่สงสัยต่อ
"0.18 ผลึก นี่หมายความว่ายังควบแน่นได้ไม่เต็มผลึกใช่หรือเปล่า ฉันสามารถเอาผลึกออกมาแลกคะแนนได้เลยมั้ย ว่าแต่ว่า 0.18 ผลึก ในอัตราแลกเปลี่ยนตอนนี้จะได้คะแนนจากระบบเท่าไหร่เหรอ"
"0.18 ผลึก ตามอัตราแลกเปลี่ยนปัจจุบัน สามารถแลกคะแนนจากระบบได้ สองพันสี่ร้อยคะแนน"
"ว้าว นั่นมันเยอะมากเลยนะ ฉันขอแลกเลยได้หรือเปล่า"
"ฟังชันการแลกเปลี่ยนผลึก จะใช้งานได้เมื่อเปิดร้านค้าของระบบเสียก่อน และโฮสต์จะนำผลึกออกมาใช้งานได้เมื่อมีผลึกเป็นจำนวนเต็มผลึกเท่านั้น"
"อ๋อ แสดงว่าตอนนี้ยังใช้งานไม่ได้สินะ"
"ใช่"
ซีหลินถอนหายใจด้วยความเสียดาย อยู่เลเวลศูนย์นี่ทำอะไรก็ไม่สะดวกเลยจริงๆ
-----------------------------------------------


## วางจำหน่ายในรูปแบบ EBOOKแล้ว

ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านนิยายของเรามาจนเราเขียนจบเล่ม1 นะคะ
ตอนนี้นิยายของเรา เรื่องความเสียใจแก้ไขด้วยระบบ เล่ม 1 วางขายในรูปแบบ EBOOK แล้ว
ราคาเล่มละ 218 บาท มีเนื้อหาตั้งแต่บทที่ 1-44  ความยาว 480หน้า
เราวางแผนไว้จะเขียนสองเล่มจบ แต่ดูจากพล๊อตยังไม่แน่ใจ แต่คิดว่าจะไม่เกินสามเล่มค่ะ จะรีบเขียนให้เร็วที่สุด หากวางขายในรูปแบบ EBOOK เมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบต่อไป
หากผู้อ่านท่านใดสนใจสามารถซื้อหนังสือได้ที่ MEB แล้วค้นด้วยชื่อนิยาย ความเสียใจแก้ไขด้วยระบบ ค่ะ
ในตอนที่คิดว่าตนเองตายไปแล้ว ซีก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในโลกนิยาย
เป็นหลี่ซีหลินนางร้ายที่กำลังจะเจอชะตากรรมสุดอนาถ
เธอจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อพาตัวเองและครอบครัวเจ้าของร่างรอดไปให้ได้
โชคดีที่มีระบบแก้ไขความเสียใจ มอบภารกิจให้เธอได้ช่วยเหลือผู้คนและได้รับคะแนนเป็นการตอบแทน
ซีตัดสินใจจะใช้ทุกความพยายามที่มี
เก็บสะสมคะแนนให้มากพอเพื่อกลับไปช่วยเหลือครอบครัวในโลกเดิม