ภาพวาดของฆาตกร
DaoistpRuDrI
## "ART MUSEUM"

พิพิธภัณฑ์ศิลปะ เป็นหนึ่งในสถานที่โปรดของผม... เหตุผลน่ะหรือ เพราะมันเป็นสถานที่เงียบสงบ ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่าน นอกจากนี้ก็ยังมีอะไรต่อมิอะไรให้ดูเล่นเพลินๆ ตา และบางทีก็จะมีการจัดนิทรรศการหมุนเวียน ที่นำเอาของแปลกใหม่เข้ามาให้ได้ดูได้เห็น ผมจึงชอบสถานที่นี้แม้ว่าผมจะไม่ค่อยเข้าใจอะไรมากมายนักเกี่ยวกับงานศิลปะก็ตามที
การมาเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เปิดให้คนทั่วไปเข้าชมฟรีสัปดาห์ละหนึ่งถึงสองครั้ง กลายเป็นเรื่องที่ผมทำเป็นประจำมาไม่น้อยกว่าสองปี แต่หากไม่ได้มาที่นี่ สิ่งที่ผมมักทำในช่วงที่มีเวลาว่างก็เป็นการหาอ่านข่าวตามสื่อต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งข่าวเกี่ยวกับการทำร้ายหรือการก่อเหตุฆาตกรรม หลายเรื่องมันดูหนักหนาเสียยิ่งกว่านิยาย แต่นั่นก็เป็นเรื่องจริงที่คนเราต้องพบเจอ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเสมอไม่ว่าเราจะอยากให้มันเกิดขึ้นหรือไม่...
วันนี้ก็เช่นกัน ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ มีการจัดแสดงรูปชุดใหม่ในลักษณะ "นิทรรศการหมุนเวียน" มาให้ชม ชื่อของนิทรรศการที่เขาขึ้นป้ายหน้าโซนจัดแสดงมีข้อความว่า...
"ภาพวาดของฆาตกร"
ชื่อนี้กระตุ้นความสนใจมากสำหรับผม... จากชื่อของงานคล้ายเป็นการผนึกรวมสองเรื่องที่ผมมักทำในยามว่างเข้าด้วยกัน ราวกับมีใครเสกสร้างเอาไว้รองรับผมโดยเฉพาะ... แน่นอนเป็นแค่การคิดเข้าข้างตัวเอง ใครเล่าจะมาให้ความสำคัญกับ 'nobody' อย่างผม แต่ผมย่อมไม่ยอมพลาดที่จะเข้าชมนิทรรศการชุดนี้เด็ดขาด
พื้นที่จัดนิทรรศการเป็นห้องโถงขนาดกลางที่อยู่ตรงมุมด้านในสุด ของอาคารพิพิธภัณฑ์ศิลปะชั้นที่หนึ่ง จุดนี้แต่เดิมก็เป็นมุมโปรดของผม เพราะมักจะมีผู้คนเข้าไปค่อนข้างน้อย
มีการจัดเรียงรูปภาพหลายสิบรูปประดับไว้บนผนัง ขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้างแตกต่างกันไป แต่โดยรวมมันเป็นการจัดวางที่ดึงดูดสายตาของผมได้เป็นอย่างดี
ชื่อของนิทรรศการในความเห็นของผมมันค่อนข้างคลุมเครือ โดยส่วนตัวผมตีความได้ 3 แบบ...
แบบที่หนึ่งก็คือ... เป็นรูปที่วาดโดยบรรดาศิลปินที่เคยก่อเหตุฆาตกรรม ซึ่งเขาอาจจะวาดขึ้นก่อนลงมือ หลังลงมือ หรือวาดขึ้นในระหว่างลงมือไปด้วย ก็อาจจะเป็นไปได้ในความหมายนี้
ก็คือ... ทั้งหมดเป็นภาพที่ถูกวาดโดยคนที่มีประวัติลงมือก่อเหตุ ฆาตกรรม จึงถูกเรียกว่าเป็น "ภาพวาดของฆาตกร" ซึ่งมันจะเป็นภาพคน ภาพสัตว์ หรือ สิ่งของ ก็เป็นไปได้ทั้งสิ้น เพราะนิยามของมันในความหมายนี้ หมายถึง 'ภาพที่ฆาตกรเป็นคนวาดขึ้น' อย่างไรก็ตามในนิทรรศการชุดนี้ทุกภาพเป็นภาพ 'คน' ทั้งหมด...
แบบที่สองก็คือ... เป็นรูปที่วาดโดยบรรดาศิลปินที่เคยก่อเหตุฆาตกรรมเหมือนแบบที่หนึ่ง แต่ว่า เป็นภาพวาดที่ฆาตกรวาดภาพเหยื่อที่เขาลงมือฆาตกรรม ซึ่งก็เข้ากันดีกับการที่รูปวาดในชุดที่เอามาจัดแสดงนี้เป็นรูปวาดของคนทั้งหมด ซึ่งก็คือ เป็นภาพ ที่ฆาตกรวาดรูปเหยื่อของตนเองเอาไว้ดู เป็นการเก็บความทรงจำของตัวฆาตกรเกี่ยวกับเหยื่อที่เขาก่อเหตุ
แบบที่สามก็คือ... เป็นรูปที่ศิลปินวาดขึ้น โดยคนในภาพมีประวัติในการก่อเหตุฆาตกรรม พูดง่ายๆ คือ ศิลปินวาดรูปของบรรดาคนที่เป็นฆาตกร ซึ่งก็อาจจะแปลความหมายได้ว่า เป็นภาพที่เกิดขึ้นหลังจากคนในรูปนั้นๆ ได้ลงมือก่อคดีฆาตกรรม ขึ้นแล้ว
ซึ่งประเด็นนี้ผมคิดว่ามันก็คงเป็นไปได้เช่นกัน เพราะภาพทั้งหมดที่นำมาจัดแสดงเป็นภาพของคนในหลากอิริยาบถ หลายเพศหลายวัย
แต่เนื่องจากมีภาพของเด็กชายอายุน่าจะไม่เกิน 10 ขวบ ปนอยู่ด้วยรูปหนึ่ง ทำให้ผมรู้สึกไม่มั่นใจนักในการตีความแบบนี้ อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากข่าวที่เคยผ่านตา แม้จะยังเป็นเพียงเด็กน้อยก็ใช่ว่าคนในวัยนี้จะก่อเหตุฆาตกรรมไม่ได้...
ในปี ค.ศ. 1993 ที่ประเทศอังกฤษ มีเด็กชายวัย 10 ขวบ สองคนร่วมมือกันก่อคดีลักพาตัวเด็กน้อยอายุ 2 ขวบ 11 เดือน ไปทำร้ายร่างกาย มีทั้งการพ่นสีสเปรย์ใส่ดวงตา ชก ต่อย เตะ กระทืบ และทุบตีด้วยของแข็งนานาชนิด จนเป็นเหตุให้เด็กน้อยรายนั้นถึงแก่ความตาย...
เรื่องราวนี้ค่อนข้างสยดสยอง แต่เชื่อเถอะคุณๆ หาอ่านเรื่องเกี่ยวกับการทำร้ายที่น่าสะเทือนใจของเด็กน้อยรายนี้ได้ทั่วไปตาม internet… เผลอๆ คุณอาจจะได้เห็นสภาพศพที่น่ารันทดของเด็กชายตัวน้อยด้วยก็ได้ หากเข้าเว็บไซต์ที่เนื้อหารุนแรงพอ
ยังมีอีกภาพหนึ่งที่เมื่อแรกเห็นทำให้ผมเกิดความลังเลที่จะตีความนิยามในแบบที่สาม ภาพนั้นเป็นภาพของชายในวัยชรา ที่มองแล้วคิดว่าคงมีอายุกว่า 80 ปี ขึ้นไป
มีอีกหลายกรณีที่ชี้ให้เห็นได้ว่า คนในวัยชราก็สามารถกลายเป็นฆาตกรได้เหมือนกับคนในวัยอื่น แม้ว่าจะมีเรี่ยวแรงที่ถดถอย กล้ามเนื้อและกระดูกที่ไม่ค่อยแข็งแรง หรือประสาทการรับรู้-สั่งการที่เสื่อมลง...
ในวันที่ 13 พ.ค. 2024 ที่ อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี ประเทศไทย ชายชราวัย 86 ปี ก่อเหตุใช้อาวุธมีดแทงชายวัย 49 ปี เสียชีวิต เนื่องจากไม่พอใจที่พูดจาดูหมิ่นกันในวงเหล้า... ดังนั้นการมีภาพคนชราบนผนังหากว่าเป็นภาพของฆาตกรก็ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปได้เช่นเดียวกัน...
ภาพเด็กชายหรือภาพคนชราบนผนังในชุด "ภาพวาดของฆาตกร" จึงไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจมากนัก หากมันจะหมายถึง ภาพวาดเหล่านี้เป็นรูปของบรรดาผู้ก่อเหตุฆาตกรรม
การคิด บวกกับจินตนาการ ทำให้การดูงานศิลปะของผมสนุกมากขึ้น ในการค้นหาคำนิยามหรือให้ความหมายของภาพแต่ละภาพ ตลอดจนคาดถึงสิ่งที่ศิลปินต้องการสื่อสารกับคนดู...
นอกจากนี้ ผมยังพยายามมองหาความเชื่อมโยงกันของภาพแต่ละภาพ เพื่อทำความเข้าใจกับตัวศิลปิน ที่ทำงานศิลปะชุดที่นำมาจัดแสดงนี้ให้มากขึ้น
งานชุดนี้เป็นงานของศิลปินคนเดียวสร้างขึ้น? หรือ เป็นงานของศิลปินหลายๆ คนลงมือทำ?
เป็นคำถามที่ผมอยากรู้...
ผมคิดว่า หากพบความเชื่อมโยงในเรื่องเทคนิคการวาด การใช้สี หรือลายเส้นอันเป็นเอกลักษณ์ที่เหมือนกันของแต่ละภาพ ก็น่าจะทำให้เราเชื่อได้ว่า มันเป็นงานที่วาดขึ้นโดยศิลปินคนเดียวกัน และหากเป็นเช่นนั้น ผมก็อาจสร้างสมมุติฐานในการตีความของชื่องานนิทรรศการนี้ให้ใกล้เคียงขึ้นได้
หากว่า รูปที่นำมาแสดงเหล่านี้ เป็นรูปที่วาดโดยบรรดาศิลปินหลายคน ก็ย่อมมีความแตกต่างกันในเรื่องเอกลักษณ์หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "ลายเส้น" ที่เห็นได้อย่างเด่นชัด อย่างไรก็ตาม... นักวาดรูปที่มีชื่อหลายๆ ท่าน เอกลักษณ์และลายเส้นของท่านก็เปลี่ยนไปได้ตามกาลเวลาเนื่องจากประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้น การเลือกแนวทางในการสร้างผลงาน ตลอดจนถึงการปรับเปลี่ยนเทคนิคในการวาด ก็เป็นไปได้เช่นกัน
อาทิ ปิกัสโซ่ ศิลปินนามอุโฆษของโลก หากใครเห็นภาพวาดของเขา ยุคแรกๆ ที่ชื่อ First Communion ที่วาดตอนอายุ 15 ปี (ผลงานในช่วงก่อนปี 1900 ของปิกัสโซ่) แล้วมาดูภาพของเขาที่ชื่อ Girl before a Mirror ที่วาดขึ้นในปี 1932 อาจจะคิดว่าเป็นภาพของศิลปินคนละคนก็เป็นไปได้...
ดังนั้นลายเส้นอันเป็นเอกลักษณ์แต่ละช่วงเวลาของศิลปินมีการเปลี่ยนแปรไปได้เช่นกัน
มันเป็นความสนุก ที่ทำให้การพินิจพิจารณารูปของผมในคราวนี้มีชีวิตชีวามากกว่าปกติ ในการค้นหาความหมายในชื่องานนิทรรศการให้กับตัวเอง ต่างจากปกติที่ผมมักทำได้เพียง ชื่นชมความงามและนึกถึงความหมายของภาพ ด้วยจินตนาการอันสับสนและพร่าเลือน ของตนเอง...
เงียบงัน...
แม้ว่าวันนี้จะมีนิทรรศการที่น่าสนใจดังที่กล่าวไป แต่บรรยากาศในพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งนี้ ก็ยังคงเงียบสงบไม่ค่อยต่างจากปกติ
บางทีอาจเป็นเพราะมันเป็นวันธรรมดาไม่ใช่วันหยุด จึงไม่มีคนมาเยี่ยมชมมากนัก หรือไม่ก็เป็นเพราะคนในบ้านในเมืองของผมไม่ค่อยสนใจงานศิลปะกันสักเท่าไหร่... พวกเขาอาจมีกิจธุระอื่นใดที่จำเป็นมากกว่าที่จะมาเดินเตร่ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะในวันเช่นนี้ ผมคิดว่ามันน่าเสียดายเหมือนกัน...
แต่ก็เป็นเรื่องดี เพราะผมชอบบรรยากาศที่สงบเงียบแบบนี้มากกว่าความอึกทึก ผ่านไปครู่ใหญ่ผมพึ่งสังเกตว่า นอกจากตัวของผมเองแล้ว ในพิพิธภัณฑ์ยังมีคนอื่นๆ อยู่ด้วยอีกสองสามราย
คนแรกเป็นหญิงสาวสวมชุดกระโปรงลายตาราง แต่เธอไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการนั่งยิ้มก้มหน้า พร้อมกดๆ นิ้วมือ และจ้องมองจอโทรศัพท์มือถือ ซึ่งอาการลักษณะนี้ก็ดูเป็นเหตุการณ์ปกติ ที่พบเห็นกันได้ทั่วไปในโลกปัจจุบัน
มีคนจำนวนไม่น้อยให้ความสนใจเรื่องราวในสื่อออนไลน์มากกว่าเรื่องราวที่อยู่รอบตัวของเขา
การปรากฏอยู่ของเธอ กลับสามารถเพิ่มความน่าสนใจให้กับภาพวาดขนาดใหญ่บนผนังในมุมนั้นได้อย่างวิเศษ มันเป็นภาพวาดชายวัยกลางคนค่อนไปทางใกล้ชราแบบครึ่งตัว เขาหลุบตาลงต่ำ สีหน้าแลดูหม่นหมอง สีและเส้นชวนให้รู้สึกเศร้า ราวกับบรรยากาศรอบตัวหนืดหนักจนรู้สึกอึดอัดตาม
เมื่อมีหญิงสาวตัวเป็นๆ ที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ย่อมตัดกับภาพชายสูงวัย ที่สลดหดหู่ มันให้ความรู้สึกเป็นคู่ตรงกันข้ามกันได้เป็นอย่างดี สำหรับผมเมื่อมองเข้าไปในมุมนี้ มันคล้ายเป็นงานศิลปะการจัดวางที่น่าสนใจอย่างมากชุดหนึ่ง
คนที่สองเป็นชายสูงอายุ หนวดเครากับผมเป็นสีขาว ค่อนข้างยาวและกระเซิง เขายืนเพ่งมองรูปภาพอย่างครุ่นคิด ใส่ใจ คล้ายหยั่งรู้ถึงความหมายและที่มาที่ไปจนถึงวิญญาณของภาพ สีหน้าบางจังหวะของเขาเหมือนพบเหตุผลอันกอปรด้วยความล้ำลึกถึงขั้นปรมัตถ์
'เขาเป็นศิลปิน' ผมคิดในใจ
เพราะแม้จะเป็นการลอบมองเพื่อนร่วมสถานที่จากระยะไกล ร่างกายของชายสูงวัยคนนี้ก็คล้ายสามารถกระจาย "กลิ่นอาย" ของความเป็นศิลปินออกมาให้ปรากฏต่อโลกได้ โดยที่เจ้าตัวไม่จำเป็นต้องประกาศ มองปราดเดียวก็ทำให้เข้าใจไปว่าเขาผู้นี้คงต้องเชี่ยวชาญในการรังสรรค์งานศิลปะอย่างแน่แท้
คนที่สามเป็นชายหนุ่มหน้าตาเกลี้ยงเกลา ไว้ผมสั้น สวมแว่นตากรอบบาง เขากำลังเล็งภาพวาดรูปต่างๆ บนผนัง ผ่านกล้องถ่ายรูปอันเขื่อง และลั่นชัตเตอร์ในมือไปยังบรรดาภาพวาดเหล่านั้นเป็นระยะๆ ด้วยท่วงท่าที่ชำนาญ... อย่างน้อยท่าถ่ายภาพของเขาทำให้ผมคิดว่าเขา 'ชำนาญ' อย่างยิ่งในการถ่ายภาพ
ผมรู้สึกว่าเขาคนนี้คือตัวแทนของกลุ่มคนที่ถูกเรียกกันในปัจจุบันว่า "วัยรุ่นเทสดี" ได้อย่างเต็มภาคภูมิ...
อย่างไรก็ตามการมีอยู่ของพวกเขาทั้งสาม ไม่กระทบกระเทือนต่อความสงบของผม เช่นเดียวกับที่ผมเชื่อว่าการมีอยู่ของผมในสถานที่นี้ ก็ไม่กระทบกระเทือนหรือไปรบกวนการเสพศิลป์ของพวกเขาเช่นกัน
คนที่มาสถานที่แบบนี้มักหวงแหนความเป็นส่วนตัวของตนเองและของผู้อื่นเหมือนๆ กัน นี่เป็นเหตุผลสำคัญที่ผมชอบมาที่นี่...
ในสถานที่นี้ หากจะเคยมีเสียงคนเปิดปากพูดบ้าง ก็อาจเป็นเสียงกระซิบในกรณีของคนที่มากันเป็นคู่ หรือมากันเป็นกลุ่มที่ไม่ดังเกินนิยามคำว่า "แผ่วเบา" ในเสียงที่อาจเป็นการให้ความเห็นต่อกันและกันอย่างระวังหูของคนอื่นไม่ให้ระคาย
หรือไม่ก็อาจเป็นเสียงของ 'ภัณฑารักษ์' ผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ที่แสดงตนออกมาเพื่ออธิบายบางสิ่งบางอย่าง หรือให้ความช่วยเหลือบางคน เท่าที่จำเป็นเท่านั้น... ที่นี่เป็นดินแดนแห่งความเงียบสงบและมันช่างน่าพึงพอใจสำหรับผมในยามนี้ อย่างแท้จริง...
ว่ากันถึงตัวของ ภัณฑารักษ์ ผู้ที่ทำหน้าที่อยู่ในอาคารวันนี้น่าจะเป็นคนใหม่ ผมไม่เคยเห็นเธอมาก่อน ปกติภัณฑารักษ์ของที่นี่มีสองคน เป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบเศษๆ หรือต้นสามสิบคนหนึ่ง กับอีกคนเป็นชายสูงวัยกว่า อายุของเขาน่าจะอยู่ในราวสักห้าสิบเห็นจะได้ แต่วันนี้ผมไม่เห็นทั้งสองคนนั้น มีเพียงผู้ที่มาใหม่คนนั้นคนเดียว
เธอ คนที่อยู่ในเคาน์เตอร์ของภัณฑารักษ์ด้านหน้าอาคารในวันนี้ เป็นหญิงค่อนข้างสูงวัย อายุน่าจะอยู่ในช่วงใกล้หกสิบ ผมเป็นสีเงินยวงตัดสั้น สวมแว่นตาดำกรอบหนา ใส่เสื้อแขนยาวสีม่วงและกระโปรงยาวสีดำ ใส่รองเท้าส้นหนาแต่สูงสีเดียวกับกระโปรง เธอมีผิวขาวที่ออกจะดูซีดไปสักนิด แต่ใบหน้าดูใจดี มีรอยยิ้มประดับมุมปากตลอดเวลา ทาปากสีแดงสดและแต่งหน้าค่อนข้างจัดโดยรวมผมมีความเห็นว่า ทั้งรูปลักษณ์และการแต่งกายของเธอค่อนข้างดูมีสไตล์โดดเด่น แม้จะสูงวัยแต่ทันสมัยสมเป็นคนที่อยู่ในแวดวงศิลปะ เป็นคนที่ดูดีมากคนหนึ่ง คิดว่าในวัยสาวกว่านี้เธอต้องเป็นคนที่สวยมากเลยทีเดียว
"สวัสดีค่ะ" เสียงภัณฑารักษ์หญิงท่านนั้นเข้ามาทักใกล้ๆ ในเวลาที่ผมหยุดมองภาพวาดผืนใหญ่ เป็นรูปชายตัดผมสั้น ใบหน้าเศร้าโศก ซึ่งอยู่ข้างๆ หญิงสาวชุดลายตารางที่ยังคงเล่นโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มคนนั้น
"สวัสดีครับ" ผมหันกลับไปตอบพร้อมแสดงความเคารพ เพื่อให้เกียรติแก่ความอาวุโสกว่าและความกรุณาที่เธอมีแก่ใจเข้ามาทักทาย
"สนใจภาพในนิทรรศการชุดนี้หรือคะ งานชุดนี้เป็นผลงานของศิลปินกลุ่มหนึ่ง ที่ร่วมกันสร้างขึ้น เป็นภาพที่เลือกการแสดงออกด้วยสีหน้าแววตาและสีสันที่สื่อความหมายได้ดีเลยทีเดียว ที่น่าสนใจอีกอย่างก็คือ ทุกภาพเป็นภาพของคนจริงๆ มีที่มาของแต่ละภาพ หากทราบประวัติของคนในภาพก็จะยิ่งเพิ่มความน่าสนใจและสามารถเข้าใจการสื่อสารของเส้นและสีที่แสดงออกมาเป็นสีหน้าและแววตาของงานแต่ละชิ้นได้ชัดเจนมากขึ้น หากสนใจอีกสิบนาทีดิฉันจะนำชมและบรรยายภาพที่จัดแสดงในนิทรรศการชุดนี้นะคะ"
ภัณฑารักษ์เอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ แม้เธอไม่ได้พูดเสียงดังมาก แต่ทุกคำชัดเจนและทำให้ผมรู้สึกว่าเธอมีน้ำใจต่อผู้ที่ชมชอบศิลปะจริงๆ มากกว่าเป็นการทำไปตามหน้าที่ให้พ้นๆ วัน เหมือนเจ้าหน้าที่ในบางที่บางแห่งเขาทำกัน...
นอกจากการเข้ามาบอกกล่าวกับผม ภัณฑารักษ์หญิงท่านนั้นยังเข้าไปหา หญิงสาวที่สวมชุดลายตาราง ชายสูงวัยผมยาว และชายหนุ่มผมสั้นที่สะพายกล้องด้วย คงเป็นการไปแจ้งกำหนดการบรรยายให้พวกเขาทราบ
แต่ก็มีเรื่องน่าแปลกใจเหมือนกัน การแจ้งต่อคนอื่นๆ ดูสั้นมาก และสำหรับบางคนมีเพียงการพยักหน้าให้กัน ก็ดูเป็นการทำความเข้าใจกันที่สำเร็จลงแล้ว... หรือบางที อาจจะเป็นเพราะเธอได้เคยบอกกล่าวพวกเขาเกี่ยวกับกำหนดการนี้มาก่อน ในช่วงที่ผมไม่ทันสังเกตเห็นแล้วก็เป็นไปได้...
วูบหนึ่งผมรู้สึกเย็นวาบสันหลัง ขนลุกซู่บริเวณท้ายทอยขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ...
......................


## "STAB"

10 นาที นับว่าเป็นเวลาไม่นาน บางครั้งถึงกับรู้สึกว่ามันสั้นมาก หากเรากำลังเพลิดเพลินกับการทำอะไรสักอย่างอยู่ แต่มันก็อาจเป็นเวลานานมากพอดู หากเราเฝ้ารอและจับจ้องมองไปที่นาฬิกา...
10 นาที ตามเวลาที่ได้แจ้งไว้แทบไม่ขาดเกินไปสักวินาที ภัณฑารักษ์ผู้มีผมสีดอกเลาในเสื้อแขนยาวสีม่วง เดินกลับเข้ามาที่กลางโซนแสดงนิทรรศการ "ภาพวาดของฆาตกร" อีกครั้ง ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถมองเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเธอ เนื่องจากแว่นดำกรอบหนาบดบังมันเอาไว้
ในจินตนาการผมวาดภาพดวงตาที่เป็นมิตรภายใต้เค้าหน้าที่ปรานีของเธอ แต่มีบางอย่างภายในใจเหมือนกันที่เตือนผมว่า รอยยิ้มบนมุมปากของคน บางครั้งก็เป็นเพียงเครื่องลวงตา และทันใดนั้นผมมองเห็นดวงตาที่เขม่นมองมาอย่างดุร้ายของภัณฑารักษ์หญิง จนต้องสะดุ้งขึ้น ก่อนจะรู้ตัวว่าตกอยู่ในภวังค์ เมื่อได้ยินเสียงเริ่มบรรยาย
"ขออภัยที่ทำให้รอนะคะ โปรดเดินตามดิฉันมาค่ะ เราจะเริ่มการบรรยายเกี่ยวกับงานวาดชุดนี้กัน"
ภัณฑารักษ์เอ่ยอย่างยิ้มแย้มด้วยริมฝีปากที่ระบายไว้ด้วยสีแดงสดตัดกับผิวของเธอที่ขาวและค่อนข้างซีด
"ภาพวาดชุดนี้ เป็นภาพชุดของกลุ่มศิลปินในนาม 'อิค' (ik) ที่ทำงานร่วมกันมายาวนาน มีการจัดแสดงภาพให้เข้าชมปีละไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง และทุกๆ ครั้งจะมีผลงานใหม่เพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งภาพ"
"และตามธรรมเนียมของพวกเขา ผลงานใหม่ล่าสุดจะยังไม่นำออกแสดง จนกว่าจะถึงช่วงท้ายๆ ของงาน หากสังเกตจะพบว่ามีภาพที่ถูกคลุมผ้า ตั้งพิงผนังเอาไว้ตรงห้องโถงฝั่งด้านในสุด คาดว่ากลุ่มศิลปินจะพร้อมนำขึ้นแสดงในระยะเวลาอันใกล้ ถือเป็นไฮไลท์ของงาน"
"นอกจากความต่อเนื่องในการนำเสนอผลงาน ยังมีการเลือกสถานที่จัดแสดงที่หลากหลาย ทั้งในแบบจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ ไปจนถึงตรอกซอกซอย ใต้สะพานลอย หรือแม้แต่ในตลาดร้างก็ยังเคยมี..."
"เป็นความจงใจของคณะศิลปินที่ต้องการขับเน้นผลงานใหม่ให้น่าประทับใจที่สุด ผ่านบรรยากาศของสิ่งแวดล้อม ผสานกับงานวาดที่สื่อสารด้วยเส้นสี ในหลากหลายเทคนิค จะเห็นได้ว่าในงานชุดนี้ถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยอุปกรณ์หลายชนิดแตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็น ดินสอ ปากกา สีเครยอง สีน้ำมัน สีโปสเตอร์ สีน้ำ... และสื่อผสมอื่นๆ เป็นภาพวาดแนวทดลอง ที่อยู่กึ่งระหว่างภาพเหมือนและภาพเชิงนามธรรม"
ภัณฑารักษ์หยุดเล็กน้อย และผายมือไปรอบๆ ผมมองตาม และได้พบว่าแต่ละภาพนั้นมีการใช้เทคนิคและอุปกรณ์ในการวาดที่แตกต่างกันดังที่เธอกล่าวจริงๆ
"สิ่งที่ต้องการนำเสนอ เป็นเรื่องของอารมณ์ความรู้สึกและตัวตนของคนในภาพ ดังนั้นดิฉันจะขออนุญาตเล่าเรื่องราวของคนในแต่ละภาพให้ได้รับทราบพอสังเขป โปรดพิจารณาแต่ละภาพอย่างช้าๆ เพื่อให้สามารถเข้าใจถึงอารมณ์และความหมายของภาพ ที่ศิลปินต้องการสื่อในแง่มุมที่ลึกซึ้งมากขึ้นนะคะ"
ภัณฑารักษ์ผู้มีผมสั้นเป็นสีเงินยวงพูดพลางเริ่มเดินนำคณะของเรามาหยุดที่หน้าภาพวาดหญิงชราภาพหนึ่ง ที่ป้ายด้านข้างติดชื่อผลงานเอาไว้ว่า
"STAB"
'ทิ่มแทง?' ผมไม่แน่ใจความหมายของคำนี้นักเพราะไม่ได้เชี่ยวชาญภาษาอังกฤษกับเขาสักเท่าไหร่...
ภาพนี้วาดด้วยลายเส้นดินสอดำ ขีดลากทับไปมาร่วมกับปากกาลูกลื่นสีแดงและน้ำเงิน ผมคิดว่าเป็นการจงใจนำเสนอผลงานโดยใช้อุปกรณ์พื้น ๆ อย่างเครื่องเขียนธรรมดา อาจจงใจแสดงให้เห็นว่า แม้เป็นเครื่องเขียนพื้น ๆ แต่เมื่อผ่านทักษะฝีมือและจินตนาการของศิลปิน ก็สามารถออกมาเป็นภาพที่ยอดเยี่ยมและเปี่ยมด้วยพลังได้เช่นกัน
อันที่จริงผมได้ดูภาพนี้ไปแล้วตั้งแต่เมื่อเข้ามาในบริเวณจัดนิทรรศการช่วงแรก เป็นรูปของหญิงชราอายุราว 80 ปี ใบหน้าผอมตอบ เบ้าตาลึกโบ๋ แววตาว่างเปล่า สีหน้าค่อนข้างนิ่ง ให้ความรู้สึกเศร้าและหม่นหมองคล้ายกับอีกหลายภาพในงานชุดนี้
เป็นภาพที่ดูแล้วจัดว่าสมจริง
ในตอนแรกที่เดินดูเอง ผมเพียงชอบในความเหมือนคนของภาพ แต่เมื่อทราบถึงอุปกรณ์ที่ใช้ในการวาดว่าเลือกใช้อุปกรณ์แบบพื้น ๆ ทำให้ผมต้องเพ่งตาลึกลงไป เพื่อมองดูลายเส้นของภาพนี้อย่างเจาะจงมากขึ้น...
ยิ่งมองนานยิ่งรู้สึกเหมือนผมกำลังยืนอยู่ต่อหน้าของหญิงชราผู้หนึ่งไม่ใช่แค่ภาพวาด คล้ายกับเธอมีชีวิตและกำลัง...พยายาม 'กรีดร้อง' ผ่านใบหน้าและดวงตาที่เรียบเฉยออกมา
ผมไล่ตาไปตามเส้นดำของดินสอกับหมึกสีน้ำเงินที่ขีดขยี้ให้เป็นโครงร่าง มันให้ความรู้สึกหม่นเศร้าและดิ้นรน และเมื่อมองผสานกับเส้นลายของหมึกสีแดงมันเพิ่มความรู้สึกที่เจ็บปวดรวดร้าว ทรมาน ไปจนถึง... ความ 'อาฆาต' ของคนในภาพอย่างไม่รู้สาเหตุ ยิ่งมองนานยิ่งจินตนาการถึงความคับแค้นจนต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตามอย่างควบคุมตนเองไม่ได้
ต่างกับตอนแรกที่ผมเห็นเพียงความแก่ชราเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลาของสังขาร...
มันให้ความรู้ขัดแย้ง และแฝงเรื่องราวมากมายในลายเส้นที่ผมพยายามเข้าใจและตีความหมาย
ความแก่ชราที่กำลังดิ้นรนด้วยความขุ่นแค้น? และเหมือนมันกำลังเรียกร้องถึงการ
'เซ่นสังเวย...'
ผมไม่รู้ว่าทำไมมีคำว่า 'เซ่นสังเวย' เกิดขึ้นในหัว แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
ผมเริ่มมองภาพในมุมที่แตกต่างออกไป จากที่เห็นความเสื่อมถอยของวัยและสังขาร ความอ้างว้าง โดดเดี่ยว และหม่นหมองของหญิงชรา เปลี่ยนเป็น ผมกำลังมองเห็นอะไรสักอย่างที่เก่าแก่โบราณ
มันโบราณจนศักดิ์สิทธิ์ และมันศักดิ์สิทธิ์จนมีอาถรรพ์!
โดยเฉพาะส่วนดวงตาของหญิงชรา ยิ่งจ้องนานยิ่งทำให้รู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาว ขนลุกตั้งชัน
อยากเบือนหน้าหนี แต่ก็ไม่สามารถละสายตาไปจากภาพได้... เหมือนถูกสะกดจากภาพให้จ้องงันอยู่อย่างนั้น นี่เป็นประสบการณ์ที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อน
"หญิงชราผู้นี้เราไม่ทราบอายุที่แน่ชัด ทราบแต่ว่าเธอแก่มาก จนไม่สามารถดูแลตัวเองได้ อาศัยอยู่ในบ้านไม้หลังเก่า สภาพค่อนข้างผุพังของชุมชนเล็ก ๆ ย่านชานเมือง เป็นย่านที่หลาย ๆ คนเรียกว่า 'แหล่งเสื่อมโทรม' ทุกๆ วันแกทำได้เพียงแค่นอนอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ภายในบ้าน หรืออาจได้ออกมานั่งอยู่ที่หน้าบ้านบ้าง หากมีใครใจดีพอจะเข้าไปช่วยพาแกออกมา"
"แกพูดไม่ได้... อย่างน้อยไม่เคยมีใครได้ยินแกพูด หรือแสดงอาการตอบสนองใด ๆ มากไปกว่าการเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย เป็นไปได้ว่าแกอาจมีอาการสมองเสื่อม ส่วนร่างกายหากมีคนประคองหรือจับแกก็ขยับตามได้บ้างแบบช้าๆ แต่ส่วนใหญ่แกจะอยู่นิ่ง ๆ"
"นอกจากคนละแวกนั้นที่มีใจอารี ก็มีคนของมูลนิธิการกุศลเข้าไปหาแกบ้างเหมือนกัน แต่ก็นานๆ ครั้ง เห็นว่ามีคนหนึ่งที่เชื่อว่าเธออาการดีขึ้นและอาจสื่อสารได้ เขาพยายามหัดให้เธอจับปากกาเขียน เพื่อให้ได้ฝึกสมองและใช้มันในการสื่อสารบอกความต้องการออกมา แต่ก็ยังไม่เคยเกิดผลเด่นชัด"
"ชีวิตของแกที่อยู่มาได้ ก็น่าจะด้วยการเข้าไปดูแลบ้างเป็นบางคราวของคนในละแวกนั้น ซึ่งอย่างที่บอกว่ามันเป็นชุมชนของคนที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด จะใช้คำว่าปากกัดตีนถีบก็อาจจะไม่ผิด ดังนั้นกว่าจะมีใครมีเวลาหรือสามารถจะเจียดเวลามาหาแกเพื่อป้อนน้ำป้อนอาหาร อาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุดให้ได้บ้าง บางทีก็อาจจะหลายวัน..."
"บ่อยครั้งที่หญิงชราถูกปล่อยให้นอนจมอยู่บนกองปฏิกูลที่แกขับถ่ายออกมา มีอาการขาดน้ำขาดอาหารอย่างรุนแรงเพราะไม่มีใครมีเวลาเข้าไปช่วยเหลือ แต่... แกก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่มาได้ เรื่องนี้ทำให้หลายคนแปลกใจ มีชาวบ้านบางคนถึงกับลือว่า แกไม่ใช่คน แต่เป็นร่างที่สิงสู่โดยภูตผี กลางวันหรือเวลาที่คนเห็นจะทำเป็นนอนนิ่ง ตกกลางดึก เวลาลับตาคน จะออกไปจับเป็ดไก่ของชาวบ้าน หรือจับกบจับเขียดมาดูดกินเลือด..."
"ด้วยความเชื่อแบบนี้ เป็นเหตุให้มีหลายครั้งที่แกถูกคนทำร้าย บางรายแอบเอาของแหลมที่อ้างว่าลงอาคมไปทิ่มแทงเพื่อดูปฏิกิริยา บางครั้งถึงกับมีคนพยายามจะเผาบ้านให้แกตายในกองไฟ ด้วยความกลัวว่าแกเป็นผีที่จะมาเอาชีวิตคนอื่น"
ผมกลืนน้ำลายลงคอที่รู้สึกแห้งผาก สายตาที่จับจ้องภาพของหญิงชราด้วยความรู้สึกถึงอาถรรพ์สลายไป สำนึกตัวว่ากำลังกลายเป็นอีกคนที่มองแกเป็นภูตผี ทั้งยังเป็นการหวาดกลัวเพียงเพราะมองดูแกจากภาพวาด...
"แต่ที่ร้ายที่สุด และน่าสะเทือนใจที่สุดก็คือ เรื่องที่แกถูกคนขี้เมาหรือคนติดยาบางคนแอบเข้าไปขืนใจ อาศัยร่างกายที่แก่เฒ่าของแกเป็นที่ระบายกำหนัดครั้งแล้วครั้งเล่า หลายต่อหลายครั้งที่ชาวบ้านไปพบแกในสภาพเปลือยและสะบักสะบอมจากการถูกข่มขืน..."
ภัณฑารักษ์เน้นเสียงอย่างสะเทือนอารมณ์ในชะตากรรมของหญิงชรา
ข่าวทำนองหญิงชราถูกคนขืนใจมีมากมายในหน้าสื่อ บางรายถึงกับเป็นการข่มขืนแล้วฆ่าก็มี เรื่องนี้นับเป็นข่าวที่น่าเศร้าและสะเทือนอารมณ์ของสังคมเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธว่ามันเกิดขึ้นเสมอ
เดือนมิถุนายน 2017 ที่อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย ชายวัย 30 ปี ก่อเหตุข่มขืนและใช้มีดปลายแหลมแทงเข้าที่หน้าอกด้านซ้ายของหญิงชราอายุ 70 ปี...
เดือนกันยายน 2018 ที่เมืองบัลติมอร์ รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา เด็กชายวัย 14 ปี ก่อเหตุข่มขืนและทำร้ายหญิงชราวัย 83 ปี จนถึงแก่ความตาย...
ช่วงกลางดึกรอยต่อระหว่างวันที่ 3 และ 4 สิงหาคม 2019 ในท็อตแนม ตอนเหนือของลอนดอน ประเทศอังกฤษ ชายวัย 23 ปี ก่อเหตุบุกเข้าไปข่มขืนแล้วฆ่าหญิงชราวัย 89 ปี ภายในห้องนอนที่บ้านของเธอ...
นี่เป็นบางส่วนของข่าวที่ปะทุขึ้นในความทรงจำของผม และมันยังมีอีกมากมาย แต่ล้วนน่าเกลียดชัง!!!
การกระทำต่อคนที่ไร้ทางสู้เป็นเรื่องที่เลวทรามต่ำช้า ไม่อาจยอมรับ ไม่ว่ามันเป็นการทำร้ายผู้เป็นเหยื่อด้วยวิธีใดๆ
"อัปรีย์ จัญไร..." ผมครางคำนี้ในลำคอ
นี่มันเป็นชีวิตแบบไหนที่เธอต้องเผชิญ...?
ชีวิตของหญิงชราผู้นี้คงทรมานเสียยิ่งกว่าความตาย ทำไมคนคนหนึ่งถึงต้องมาเผชิญกับเรื่องที่สาหัสขนาดนี้ โดยไม่ได้รับความช่วยเหลือ... มนุษยธรรมไปตกหล่นอยู่ที่ไหน ทำไมหญิงชราที่น่าสงสารคนนี้ถึงไร้คนดูแล ปล่อยให้เธออยู่เพียงลำพัง?
คำถามถึงมโนธรรมและความมีเมตตาของคนในย่านนั้นผุดขึ้นมาในหัว แต่ในเวลาเดียวกันผมก็เข้าใจ...
ความยากจนข้นแค้น ความสิ้นไร้ การที่ไม่มีอะไรจะยาไส้... มันล้วนบังคับให้คนต้องสนใจเฉพาะเรื่องของตนเองก่อน
ผมรู้ดีว่าในสภาพไม่มีเงินทองและต้องดิ้นรนมันน่ากลัวสาหัสเพียงใด...
คนที่แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้ว่ามื้อหน้าจะมีกินไหม จะสามารถพาครอบครัวหาทางเอาชีวิตรอดผ่านความหิวอดอยากและอันตรายอื่น ๆ ในแต่ละวันไปได้หรือไม่ ย่อมไม่แปลกนักหากพวกเขาไม่สามารถเจียดเวลาไปดูแลคนแก่ที่เดียวดายเพิ่มได้อีกคน...
"แกไม่มีญาติพี่น้องหรือครับ?" ผมอดที่จะถามแทรกขึ้นไม่ได้ แม้จะรู้ว่าการขัดขึ้นกลางการบรรยายงานศิลปะเช่นนี้ดูเป็นเรื่องไร้มารยาท
ภัณฑารักษ์ใต้แว่นตาดำหันมามองผมด้วยรอยยิ้ม เธออาจสังเกตเห็นความชื้นในดวงตาที่ผมพยายามใช้มือเช็ดในท่วงท่าว่ามีฝุ่นผงพลัดเข้าไป
"เท่าที่ทราบไม่เคยมีใครพบเห็นญาติของแกแม้สักคนเดียว"
"ไม่น่าเชื่อว่าแกยังมีชีวิตอยู่ได้..." ผมเอ่ยขึ้นเบา ๆ อย่างลืมตัว
ภัณฑารักษ์ยิ้มกว้าง ริมฝีปากแดงสดตัดกับฟันที่เป็นสีเหลืองเล็กน้อยตามอายุ
ด้วยเหตุที่แว่นดำกรอบหนาบดบังดวงตาของเธอไว้จนสนิท หากผมไม่จินตนาการถึงดวงตาของเธอว่ากำลังหยีตารับกับยิ้มอย่างปรานี ผมอาจคิดว่าเธอกำลังแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวก็เป็นได้...
"ที่แกมีชีวิตอยู่มาได้คงเป็นเพราะยังมีบางคนคนในละแวกนั้นไปดูแลแกในบางเวลา แต่ก็มีอีกความเชื่อที่คนย่านนั้นกล่าวขานกัน นั่นคือ แกทนมีชีวิตอยู่เพราะมีความคับแค้นที่อยากชำระสะสาง" ภัณฑารักษ์เน้นเสียงตอบ
'เซ่นสังเวย!'
เสียงคำว่า 'เซ่นสังเวย' กลับมาดังก้องในหัวของผมอีกครั้ง และมันได้เสริมความหมายของแววตาในภาพที่รู้สึกว่า... 'กำลังดิ้นรนด้วยความขุ่นแค้น' ได้อย่างชัดเจน
หรือ... หญิงชราทนมีชีวิตอยู่เพื่อรอโอกาสชำระความอาฆาตที่อัดแน่นอยู่ภายในใจ...
ผมไม่ทราบว่ามันเป็นความขุ่นแค้นอาฆาตอันใด แต่ภายในใจรู้สึกว่ามันมุ่งหมายที่จะเสพสิ่งเซ่นสังเวยเพื่อดับมันลง และมันอาจหมายถึงเลือดและชีวิต!!
"ในภายหลังมีข่าวว่า พบศพชายคนหนึ่งถูกฆาตกรรมภายในบ้านของหญิงชรา สภาพถูกแทงเข้าที่คอทะลุหลอดลม เลือดไหลนอง นอนคว่ำอยู่ที่พื้นข้างเตียง คาดว่าผู้ตายเป็นคนร้ายที่แอบเข้ามาเพื่อก่อเหตุล่วงละเมิดทางเพศต่อหญิงชรา เนื่องจากในเวลาที่มีคนเข้าไปพบ เธอถูกถลกผ้าถุงขึ้นไปกองอยู่ที่เอว และศพของคนตายถอดกางเกงออก ท่อนล่างเปลือยเปล่า.."
"ที่ข้างศพพบปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินเปื้อนเลือดตกอยู่ คาดว่าเป็นอาวุธที่ใช้สังหาร แต่ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ลงมือ มีคนลือกันว่าเป็นหญิงชราเองใช้ปากกาแทงเข้าที่ลำคอของชายคนนั้น แต่เจ้าหน้าที่ไม่ลงความเห็นว่าหญิงชราที่มีสภาพเป็นผู้ป่วยติดเตียงจะสามารถลงมือก่อเหตุ แม้ว่าจะมีหลักฐานเป็นเลือดของผู้ตายจำนวนมากติดอยู่ตามร่างกายของหญิงชรา โดยเฉพาะบริเวณนิ้วก้อยมือซ้ายก็ตาม สุดท้ายไม่มีการดำเนินคดีกับเธอ..."
ผมได้แต่ทำตาค้างรับฟัง
เมื่อหันไปมองภาพหญิงชราอีกครั้ง เหมือนเห็นรอยยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมแฝงอยู่ จนรู้สึกผวา
แต่... ในใจลึกๆ รู้สึกว่า 'สาแก่ใจ!'
หากเป็นหญิงชราก่อเหตุจริง ก็เป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่งที่เธอจะลงมือจัดการกับคนที่มาทำร้าย
คนที่ชอบข่มเหงคนอ่อนแอกว่าสมควรถูกเอาคืน!
คนที่ทำร้ายคนอื่นก่อนย่อมสมควรถูกสนองกลับอย่างแสนสาหัส!!
แต่จะเป็นไปได้หรือที่หญิงชราสามารถลงมือก่อเหตุด้วยตนเอง...?
มีใครอื่นเป็นคนลงมือก่อเหตุสังหารหรือไม่?
จะเป็นคนที่ผ่านไปพบเห็นพฤติกรรมชั่วร้ายแล้วทนไม่ได้ลงมือสังหารชายคนนั้นหรือเปล่า?
หรือเป็นพวกเดียวกันเกิดการวิวาทแล้วลงมือฆ่า?
คู่อริของคนตายแอบตามาลงมือทำร้าย?
กระทั่งนี่เป็นการจัดฉากฆาตกรรมแล้วอำพรางคดีว่าผู้ตายจะเข้ามาก่อเหตุแล้วถูกหญิงชราสังหาร ก็ล้วนแต่เป็นไปได้ทั้งนั้น...
รวมถึง... หญิงชราที่แทบไม่สามารถขยับเคลื่อนไหวเป็นผู้ก่อเหตุฆาตกรรม?
แม้จะยังมีข้อสงสัยมากมายค้างคาในใจ แต่ผมไม่ปฏิเสธว่ารู้สึก 'สะใจ' หากเป็นกรณีการฆ่าคนที่ย่ำยีคนอื่นก่อนเช่นนั้น
อย่างไรก็ตาม... ภาพของเธอถูกจัดแสดงไว้ในงาน
"ภาพวาดของฆาตกร"


## “SLIT”

ภัณฑารักษ์พยักหน้าให้กับพวกเรา ก่อนจะนำชมภาพต่อไป เธอผายมือไปที่รูปทางด้านขวาถัดจากรูปหญิงชรา แต่ยังไม่เริ่มการบรรยาย เหมือนเจตนาจะให้ผู้ชมได้ดูด้วยตัวเองก่อนเพื่อซึมซับความรู้สึก
ภาพที่สองเป็นภาพของเด็กชาย ผมคะเนว่าอายุคงไม่เกินสิบขวบ
ใช่แล้ว มันคือภาพที่ทำให้ผมลังเลว่างานนี้เป็นการแสดง 'ภาพที่ฆาตกรวาด หรือเป็น ภาพที่วาดฆาตกร' ในตอนแรกภาพนั้น นั่นเอง...
เด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารัก แต่ค่อนข้างผ่ายผอม ใบหน้าตอบเซียว แขนปล่อยตกห้อยลงข้างร่างกาย ก้มหน้าเล็กน้อย ผมบนศีรษะไม่ค่อยเป็นทรงคล้ายกับเด็กนักเรียนที่เคยตัดผมสั้นเกรียน แต่ถูกปล่อยปละละเลยจนยาว ท่าทางออกแก่นนิดๆ มอมแมมหน่อยๆ
ด้วยทรงผมสภาพนี้ หากไปโรงเรียนที่เคร่งในระเบียบและไม่เคารพสิทธิ์ในร่างกายของเด็กเพียงพอ เขาอาจถูกจับไปทำโทษด้วยการกล้อนผมหน้าแถวของเด็กทั้งโรงเรียน เพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่างว่า 'อย่าได้ริอ่านไว้ทรงผมผิดระเบียบ...'
ผมนึกเอ็นดูเด็กในภาพอยู่ในใจ
ภาพถูกวาดขึ้นได้ดี จนผมรู้สึกเหมือนได้ไปยืนอยู่ตรงหน้าเด็กตัวจิ๋วคนนี้จริงๆ ไม่ใช่แค่ยืนอยู่หน้ารูป
งานชิ้นนี้ถูกวาดขึ้นด้วยเทคนิคการใช้ 'สีเกรยอง' ปาดไปบนกระดาษขาวแผ่นใหญ่ งดงามและมีมิติ เป็นผลงานชั้นเยี่ยมที่ไม่น่าเชื่อว่าถูกสร้างขึ้นด้วยแท่งสีทรงสี่เหลี่ยมที่ยาวเพียง 3 นิ้ว กว้าง ¼ นิ้ว และใช้สีดำแค่สีเดียว...
ผมเคยเห็นศิลปินวาดรูปด้วยเกรยองมาก่อน เขาจะสร้างผลงานด้วยการใช้มือกุมแท่งสี ปาด ลาก ขีด บิด ถู และเกลี่ย ไปมาบนแผ่นกระดาษ ให้ออกมาเป็นรูปทรง
ยิ่งศิลปินมีทักษะสูง ภาพที่ออกมาก็จะยิ่งคมชัด และสะอาด ทุก ๆ ลวดลายเป็นการขยับมืออย่างมีจังหวะเท่าที่จำเป็นไม่ขาดไม่เกิน...
'ขาด' จะไม่สมบูรณ์
'เกิน' จะสกปรก...
ผมรู้สึกว่า เด็กน้อยในภาพ สมจริง ไม่ขาด ไม่เกิน หากแต่ไม่มีความสดใสเหมือนที่เด็กไร้เดียงสาวัยนี้ควรจะมีและควรจะเป็น
แววตาของเขาแสดงออกซึ่งความหม่นหมอง แฝงไว้ด้วยความเศร้า...
นั่นเป็นความรู้สึกของผมเมื่อมองภาพในช่วงแรก แต่ก็อาจเป็นเพราะมันถูกวาดขึ้นจาก เกรยอง สีดำ ลายเส้นสีหม่น ทำให้ภาพหมอง ขาดความสดใส
แต่ยิ่งจ้องมองนานยิ่งพบว่ามันไม่ได้มีแค่ความหม่นเศร้า มันยังแฝงความรู้สึก... กดดัน อึดอัด และบีบคั้น
ความรู้สึกเหล่านั้นแผ่ซ่านออกจากภาพมายังตัวผมที่เฝ้ามอง จนเกิดอาการแน่นหน้าอก หายใจขาดห้วง แต่...ก็ไม่สามารถที่จะถอนสายตาออกจากภาพ และไม่สามารถสลัดความรู้สึกนั้นได้ ราวกับถูกสะกดให้ทำได้เพียงมองลึกลงไปตามเส้นลายและการแรเงาที่สะเทือนอารมณ์เหล่านั้น...
ภาพนั้นถ่ายทอดความอึดอัดของเด็กออกมา
เป็นความอึดอัดที่เขาต้องเผชิญและทนต่อไปไม่ไหว จนในที่สุดต้องปลดปล่อยมันออกมา ด้วยการแหกปาก กรีดร้อง!
แต่มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องของเด็กวัยไม่กี่ขวบ หากเป็นเสียงร้องของสัตว์ร้ายหรือตัวอะไรบางอย่างที่ผมเคยไม่รู้จัก!
มันกำลังกรีดร้อง คำราม ครวญคราง ด้วยเสียงที่หวีดสูงบาดลึก เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เคียดแค้น อัดอั้น และอาฆาต...
นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเมื่อมองดูภาพของเด็ก... บางทีผมอาจจะเกิดอาการหลอนไปเอง อันเป็นผลกระทบทางอารมณ์จากการดูภาพและฟังเรื่องราวของหญิงชราในภาพก่อนหน้า จึงเกิดความรู้สึกเช่นนี้...
ผมจมดิ่งในอารมณ์นั้นนานเท่าไหร่ไม่ทราบ จนมีเสียงดังขึ้นแทรกและลากสติผมให้สามารถกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้อีกครั้ง
"เด็กชายในภาพคนนี้ อายุ 9 ปี 11 เดือน เขาเป็นเด็กที่กำเนิดจากครอบครัวยากจน พ่อแม่ทิ้งไปตั้งแต่แบเบาะ ว่ากันว่าพอเขาคลอดออกมาได้ไม่ถึงเดือน พ่อกับแม่ก็เอามาทิ้งไว้กับยายในสลัม โดยทั้งคู่อ้างว่าจะไปทำงานเพื่อส่งเงินกลับมาให้... แต่นับจากวันนั้น ก็ไม่มีใครเคยพบเห็นพวกเขาอีก ไม่มีเงินส่งมา ไม่มีการโทรหา ไม่มีแม้แต่การติดต่อทางจดหมายหรือฝากข่าวมาถึง คล้ายกับพวกเขาพากันหายสาบสูญไปจากโลกเสียเฉยๆ เขาจึงมีสภาพเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้"
เป็นเสียงภัณฑารักษ์เริ่มบรรยายเกี่ยวกับเด็กในภาพ
"ต่อมาเมื่อเขาอายุได้ราวสามปี เด็กน้อยก็ต้องกำพร้าเป็นรอบที่สอง ยายที่เลี้ยงดูล้มป่วยและเสียชีวิตลง โชคเขายังดี ที่พี่สาวแท้ๆ ของแม่ รับเอาไปอุปการะ แต่ป้าของเขาก็ใช่ว่าเป็นคนฐานะดี เธอเป็นแม่ค้าขายกับข้าวถุง อาศัยปลูกเพิงสังกะสีอยู่บริเวณที่ว่างท้ายตลาด ซึ่งก็มีพ่อค้าแม่ขายตลอดจนคนงานที่ยากจนปลูกเพิงพักอาศัยกันอยู่เป็นทิวแถว จนพื้นว่างนั้นกลายเป็นชุมชนแออัดน้อย ๆ ท้ายตลาดไป"
"แม้จะลำบากแต่เขายังได้รับความรักจากป้าอย่างเต็มที่ เพราะเธอเป็นคนโสดไม่มีสามีและลูก จึงดูแลและให้ความรักเขาเพียงคนเดียว แม้เงินทองค่อนข้างขัดสน แต่ก็ยังพยายามเลี้ยงดูและส่งเสียให้เขาได้รับการศึกษา เด็กชายรักป้าของเขามาก เขาเรียกเธอว่า 'แม่ป้า' ..."
"เด็กชายและแม่ป้าของเขาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตามอัตภาพ แต่เมื่อเขาเริ่มโตขึ้น เรียนชั้นสูงขึ้น ค่าใช้จ่ายก็มากขึ้นเป็นเงาตามตัว ถึงรัฐจะมีนโยบายเรียนฟรี แต่มีช่องให้เกิดค่าใช้จ่ายแฝง ไม่ว่าจะเป็นชุดที่มีหลายแบบ ชุดนักเรียน ชุดพละ ชุดพื้นถิ่น ชุดลูกเสือ ไม่นับพวกอุปกรณ์การเรียนเพิ่มเติมที่จะต้องมีต้องเตรียม ล้วนเป็นภาระของคนหาเช้ากินค่ำที่แทบหลั่งน้ำตากินแทนข้าวในช่วงเปิดเทอม"
"ซ้ำร้ายตลาดที่พวกเขาอาศัยและขายของอยู่มีคนมาซื้อของลดลง เหตุเพราะพื้นที่ใกล้ๆ มีคนสร้างตลาดใหม่ขึ้นแข่ง ใหญ่กว่า สะอาดกว่า น่าเดินมากกว่า ลูกค้าตลาดเดิมก็น้อยขายของไม่คล่อง พ่อค้าแม่ขายในตลาดเริ่มทยอยปิดร้านขยับขยายไปหาที่ทำมาหากินใหม่ จนแม้กระทั่งเพิงพักคนยากที่เคยอาศัยก็พากันรื้อถอนออกไป ในละแวกนั้นเหลือเพียงแค่แม่ป้ากับเด็กชาย และหญิงชราสติไม่ดีที่เป็นขอทานในตลาดอีกรายหนึ่งเท่านั้นที่ยังอาศัยพักค้างคืนในตลาด ดังนั้นพอค่ำบริเวณตลาดก็กลายเป็นที่เปลี่ยว"
"รายได้ของแม่ป้าและเด็กชายลดลง สวนทางกับเจ้าของตลาดที่มาขอขึ้นราคาค่าเช่าแผง เหตุผลเพราะรายได้ของเขาลดไม่เพียงพอเป็นค่าดูแลจัดการตลาด จึงต้องมาเรียกเก็บเงินจากคนขายของเพิ่ม การเงินของแม่ป้าเริ่มติดขัด และในที่สุด... ก็เข้าสู้วัฏจักรหนี้"
"แม่ป้าของเขาหมุนเงินไม่ทัน เริ่มกู้หนี้ยืมสิน แต่เมื่อครบเวลารายได้ไม่พอจ่าย ก็ต้องไปหากู้ยืมจากอีกที่ในยอดเงินที่สูงกว่ามาจ่ายหนี้พร้อมดอกเบี้ยเดิม หนี้สินเริ่มพะรุงพะรังและมีปริมาณหนี้ก้อนใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แล้วปัญหาครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้นเมื่อเธอตัดสินใจผิด ถลำตัวไปกู้เงินจากพวกปล่อยเงินกู้นอกระบบขี้โกง! คนจนมีโอกาสเข้าถึงสถาบันการเงินที่เป็นทางการน้อย เกิดช่องโอกาสให้พวกนี้แฝงตัวเข้ามาขูดรีดหาผลประโยชน์"
"ดอกเบี้ยสูงและเก็บกันเป็นรายวัน ราคามันสูงลิบเกินกว่าที่จะหาเงินมาจ่ายให้หมดสิ้นได้ไหว ช่วงแรกยังพอกัดฟันส่งดอกเบี้ยรายวันได้ แต่นานเข้าสถานการณ์กลับยิ่งแย่ลง ดอกเบี้ยรายวันสูงเกินไปและไม่หมดไม่สิ้นเพราะมันไม่เคยไปลดเงินต้น เมื่อไม่สามารถจ่ายไหว ก็เริ่มผัดผ่อน... ซึ่งนั้นก็เข้าทางพวกมัน!"
"ดอกเบี้ยโหดทบทวี จนมียอดดอกเบี้ยรายวันค้างสูง พวกเจ้าหนี้ก็จัดการยัดเยียดให้ดอกเบี้ยก้อนนั้นกลายมาเป็นเงินต้นที่มีดอกเบี้ยรายวันทบเข้าไป... วนอยู่แบบนี้ เพียงไม่นาน แม่ป้าของเด็กชายก็ถูกยึดแผงในตลาดเพราะส่งดอกเบี้ยไม่ไหว แม้แต่ข้าวของเครื่องครัวที่ใช้ประกอบอาชีพก็ยึดเอาไปหมด และสิ่งของเหล่านั้นมันคือทรัพย์สินทั้งหมดที่พวกเขามี แต่... น่าเศร้าที่แม้จะถูกยึดไปจนหมด มันก็ยังไม่พอใช้หนี้เงินกู้เถื่อนก้อนนั้นได้..."
จ่ายหนี้เงินกู้นอกระบบไม่ได้ หมายถึงอันตรายที่เกิดขึ้นกับร่างกายและทรัพย์สิน... เรื่องนี้ปรากฏในข่าวให้เห็นอยู่บ่อยครั้งจนแทบชาชิน แต่มักไม่อาจทำใจรับกับมัน...
เดือนพฤษภาคม 2024 อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ประเทศไทย หญิงชราอายุ 75 ปี ถูกชาย 2 คน ทำร้ายด้วยการตบด้วยโทรศัพท์มือถือเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงและกระชากเสื้อจนล้ม รวมทั้งทุบทำลายข้าวของภายในร้าน และถุยน้ำลายใส่อาหารที่วางขาย ข่มขู่ว่าหากไม่ใช้เงินกู้จะกลับมาพังร้านซ้ำ
เดือนกุมภาพันธ์ 2024 อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ประเทศไทย มีผู้เสียหายเข้าแจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าถูกรุมทำร้ายจนบาดเจ็บถึงขั้นซี่โครงหัก ผู้ลงมือเป็นเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบคิดอัตราดอกเบี้ย 240% ต่อปี หากผิดนัดไม่จ่ายดอกเบี้ยจะถูกคุกคามและทำร้าย
หลายครั้งที่เห็นข่าวแบบนี้ และมีข่าวในลักษณะเดียวกันในหลายประเทศ บางครั้งทำร้ายร่างกายสาหัส บางครั้งรุนแรงจนถึงแก่ความตาย... การทวงหนี้อันโหดร้าย เป็นปัญหาสังคมที่เกิดขึ้นเสมอ มันคือเรื่องเศร้าแต่ก็เป็นเรื่องจริง...
"บ่อยครั้งที่เด็กชายต้องเห็นแม่ป้าของเขาถูกคุกคามและทำร้าย ตบตี กระชากผม ทุบทำลายข้าวของ เป็นเรื่องน่าสลดใจและทำให้เด็กชายหวาดกลัว มีบางครั้งที่เขาต้องเผชิญกับพวกทวงหนี้เป็นชายสามสี่คนบุกมาหาแม่ป้าและเขาในเพิงพักยามค่ำ แม่ป้าจะไล่เขาให้ออกไปเล่นข้างนอก ที่เขาต้องทนจับเจ่าในความมืดนานเป็นชั่วโมงๆ จนกว่าพวกมันจะกลับไป แน่นอน เด็กชายยังเล็กเกินกว่าที่จะเข้าใจว่ามันเกิดการคุกคามทางเพศในแบบรุมโทรมกับแม่ป้าของเขา เขารู้เพียงมันเลวร้ายและทำให้แม่ป้าต้องร้องไห้ตลอดคืนเสมอ เมื่อพวกมันมาเยือน"
"เมื่อไม่มีเครื่องครัวและอุปกรณ์ในการทำอาหารขาย สองคนป้าหลานก็อยู่กันอย่างยากลำบากมากขึ้น ต้องหารายได้จากการรับจ้างเตรียมกล้วยให้กับร้านขายกล้วยแขกทอด ร้านนี้เป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่ร้านที่ยังขายดีในตลาด เนื่องจากขายมานานมีชื่อเสียง และมีรสชาติดีกว่าเจ้าอื่นๆ ในละแวกนั้น"
"รายได้จากการเตรียมกล้วยน้อยนิด เพียงแค่พอให้สองคนป้าหลานมีเงินซื้ออาหารกิน เด็กชายต้องหยุดไปเรียนเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายไม่เพียงพอ และเขาอยากช่วยแม่ป้าทำงานหารายได้ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่ได้รับการศึกษา เขายังคงได้เรียนกับครูอาสาที่เข้ามาสอนเด็กยากจน คนไร้บ้านในชุมชนตอนค่ำสัปดาห์ละสองวัน ซึ่งเขาก็ไปไม่เคยขาด"
"ส่วนเรื่องการทำงาน สิ่งที่ต้องทำก็คือการเตรียมกล้วยให้พร้อมนำลงทอดขาย ไล่ตั้งแต่การตัดกล้วยออกจากหวี โดยใช้มีดปลายโค้งที่เรียกว่า มีดปาดกล้วย เข้าเกี่ยวเฉือนหวีกล้วยออกจากเครือ จากนั้นก็ปอกเปลือก ฝานเนื้อกล้วยเป็นแผ่น ๆ เอาไปใส่ลงไปในน้ำปรุง ที่ผสมขึ้นจากแป้งข้าวเจ้า มะพร้าวขูด น้ำตาลทราย งาขาว และเกลือ เตรียมเอาไว้ให้เจ้าของร้านเอาไปทอดขาย แน่นอนว่าช่วงแรก ๆ เด็กชายได้บาดแผลที่มือมาไม่น้อย เพราะต้องทำงานกับของมีคมที่ไม่คุ้นเคย แต่เขาก็ไม่เคยบ่น พยายามช่วยแม่ป้าของเขาทำงานอย่างขยันขันแข็ง"
"แต่... รายได้จากงานนี้ย่อมไม่เพียงพอที่จะจ่ายดอกเบี้ยโหดก้อนนั้น... ไม่พอแม้แต่จะจ่ายยอดรายวันต่อให้พวกเขายกค่าจ้างทั้งหมดจ่ายให้พวกมันไป จึงยังคงไม่สามารถจ่ายดอกเบี้ยรายวันได้อย่างสม่ำเสมอ..."
"คืนวันที่ 25 ธันวาคม เมื่อเด็กชายอายุได้ราว 9 ปี 5 เดือน คณะครูอาสามีการจัดงานคริสต์มาสให้กับคนในละแวกตลาด สองคนป้าหลานได้กินอิ่มท้องในวันนั้นหนึ่งมื้อหลังจากไม่ได้สัมผัสการกินจนอิ่มท้องมานาน เป็นวันที่ทั้งสองคนมีความสุข ก่อนจะต้องเผชิญกับความทุกข์ที่สุดในคืนนั้น..."
"จากคำบอกเล่าของผู้ที่อ้างว่าเห็นเหตุการณ์มีว่า... ระหว่างทางกลับไปยังเพิงที่พัก สองป้าหลานเดินผ่านตลาดตามปกติ แต่เนื่องจากมันเป็นช่วงค่ำจึงไม่มีคน กลายเป็นสถานที่เปลี่ยว ในช่วงนั้นเองคนเก็บเงินกู้ที่ตามทวงหนี้คนหนึ่ง ก็โผล่พรวดออกมาจากมุมมืดพร้อมกับกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่ง ตรงเข้ามาขวางหน้าข่มขู่ให้จ่ายเงินที่ค้างมาหลายวัน ป้าไม่มีเงินให้ มันก็ฉุดกระชากเธอไปยังมุมลับตาใต้แผงขายผัก เธอทำได้แต่เพียงไล่ให้เด็กชายไปรอที่แผงขายกล้วยแขกซึ่งอยู่อีกมุมของตลาด เธอคิดว่าคนทวงหนี้มันคงจะยอมจากไปเมื่อมันระบายความหื่นกับเธอเสร็จเหมือนทุกๆ ครั้ง"
"แต่... น่าเศร้า ครั้งนี้มันไม่เพียงย่ำยีทางเพศกับเธอเท่านั้น แต่มันยังลงมือตบตีทำร้าย บังคับให้เธอหาเงินมาจ่ายให้ได้ภายในวันรุ่งขึ้น ไม่เช่นนั้นจะลงมือทำร้ายและจับเอาหลานชายของเธอไปขายให้แก๊งขอทาน พอโดนทั้งขู่ทั้งทำร้ายหนักเข้าเธอก็ฮึดสู้ ออกแรงถีบยันเข้าที่หน้าท้องของชายคนนั้น ทั้ง ๆ ที่เธอถูกทำร้าย จนนอนกองอยู่กับพื้นในสภาพผ้าผ่อนหลุดลุ่ย เจ้าคนทวงหนี้ที่ยังอยู่ในอาการเมาก็เสียหลักล้ม เอาหน้าไปฟาดเข้ากับขอบของแผงขายผัก จนเป็นแผลแตกที่คิ้วเลือดอาบลงมาเต็มใบหน้า ด้วยความโกรธ มันกระชากขวานที่พกเป็นอาวุธออกมา ฟันฉับเข้าไปที่ข้อมือข้างซ้ายของเธอเต็มแรงจนมือขาดกระเด็น!"
"แม่ป้าของเด็กชายส่งเสียงกรีดร้องได้คำหนึ่งก็หมดสติไปจากพิษบาดแผล เจ้าคนทวงหนี้เองก็ตกใจในเหตุการณ์ที่เลยเถิด ขณะมันทรุดตัวลงเพื่อดูอาการของคนที่ถูกมันทำร้าย จู่ ๆ ก็มีมือเล็ก ๆ ลากผ่านลำคอของมันไป คนทวงหนี้สะดุ้งเฮือกยกมือขึ้นกุมคอ เมื่อหันไปมองจึงพบว่าในเงามืดทางด้านหลังของมัน มีเด็กชายตัวน้อยยืนถือมีดปาดกล้วยปลายโค้งไว้ในมือ ที่สำคัญมีดเล่มนั้นมีคราบของเหลวสีเข้มเปรอะอยู่ มันจึงรู้ตัวว่าโดนเด็กย่องมาเชือดคอ!"
ผมพลันมีความรู้สึกเย็นวาบ เสียวแปลบขึ้นที่ลำคอตามเรื่องที่ได้ฟัง แถมยังรู้สึกถึงกลิ่นคาวคลุ้งของเลือดที่ทะลักขึ้นมาในโพรงจมูก... จำได้ว่าตัวเองกำมือที่เย็นเยียบแต่เปียกชื้นด้วยเหงื่อเอาไว้แน่น
"ผู้ที่อ้างว่าเห็นเหตุการณ์เล่าว่า ด้วยโทสะ คนทวงหนี้พรวดลุกขึ้น เลือดสาดกระจายออกมาจากแผลที่ลำคอเลอะไปทั่วทั้งพื้นและร่างของแม่ป้าที่หมดสติอยู่ แต่มันยังสามารถใช้เท้าถีบและเหยียบกดร่างของเด็กชายล้มหงายลงกับพื้น ตามด้วยการยกเท้าขึ้นหมายใจกระทืบลงตรงอกให้กระดูกแหลก เด็กชายเสือกร่างไถลขึ้นเพื่อหลบแต่ไม่พ้น เท้าของมันแม้จะพลาดจากบริเวณอก แต่ยังไปกระทืบโดนที่กลางหว่างขาของเด็กชายเต็มแรง เด็กน้อยตาเหลือก ร่างกระตุกขึ้นนั่งร้องเสียงลั่นออกมาคำหนึ่งก่อนจะล้มพับแน่นิ่งไป! ส่วนคนทวงหนี้ยืนเอามือกุมคอทำเสียงอ็อก ๆ อยู่ครู่หนึ่งก็โซเซไปมาก่อนจะทรุดฮวบล้มคว่ำลงกับพื้น..."
"เมื่อเจ้าหน้าที่มาถึงในที่เกิดเหตุ พบร่างคนสามคนนอนนิ่งอยู่ที่พื้นภายในตลาด มีคนที่อ้างว่าเห็นเหตุการณ์หนึ่งราย พบเป็นผู้เสียชีวิตในที่เกิดหนึ่งราย เป็นชายอายุประมาณ 40 ปี ผิวดำ รูปร่างสูงใหญ่"
"เป็นผู้มีอาการสาหัสสองราย คนแรกเป็นหญิงวัยกลางคนอายุประมาณ 35 ปี มือขาดเสมอข้อเป็นแผลฉกรรจ์ ต่อมาเสียชีวิตที่โรงพยาบาลเนื่องจากเสียเลือดมาก อีกรายเป็นเด็กชายพบว่าบริเวณอวัยวะเพศถูกกระแทกอย่างแรงจนแหลกเป็นบาดแผลฉีกขาด หมดสติ ส่งเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลแพทย์ช่วยชีวิตไว้ได้"
"ในที่เกิดเหตุมีพยานหนึ่งราย เป็นหญิงชราสติไม่ดีที่เป็นขอทานอาศัยอยู่ในตลาดแห่งนั้น และพบอาวุธที่ใช้ก่อเหตุฆาตกรรม เป็นมีดปาดหวีกล้วย ขนาด 8 นิ้ว ตัวใบมีดยาวราว 3 นิ้ว กว้าง 1.5 เซนติเมตร มีเลือดของผู้ตายเปรอะที่ตัวมีด นอกจากนี้พบขวานเปื้อนเลือดที่ใช้ก่อเหตุอีกหนึ่งด้ามในบริเวณเดียวกัน"
"สุดท้ายไม่มีการดำเนินคดีกับเด็กชาย เนื่องจากพยานมีสติไม่สมประกอบ ให้การค่อนข้างวกวน แม้จะพบเลือดของผู้ตายที่มือของเด็กชายตามถ้อยคำของพยาน แต่ก็มีเลือดของผู้ตายเปรอะที่มือขวาและตามร่างกายของหญิงวัยกลางคนที่เป็นผู้ตายอีกรายด้วยเช่นกัน..."
เด็กชายวัยไม่ถึงสิบขวบคนนี้น่ะหรือที่สามารถลงมือสังหารชายร่างใหญ่คนนั้นได้?
มือเล็ก ๆ คู่นี้น่ะหรือที่จับมีดปาดเข้าที่คอหอยของชายฉกรรจ์ได้อย่างเหมาะเจาะในจุดที่สามารถทำให้เขาตาย?
มีการจัดฉากฆาตกรรมหรือไม่?
ฆาตกรตัวจริงใช่เด็กตัวจิ๋วคนนี้จริง ๆ หรือ?
ล้วนแต่เป็นคำถามที่ประดังขึ้นในใจของผม แต่... ผมยอมรับว่ารู้สึกสะใจ!
"ดี... ตายได้ดี! ไอ้พวกที่เอารัดเอาเปรียบคนที่ลำบาก ชอบทำร้ายคนอื่นอย่างพวกแก๊งปล่อยเงินกู้ขี้ฉ้อ สมควรตายอย่างทารุณ!"
ผมโพล่งออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะสะดุ้งรู้ตัวว่าพลั้งปากออกไป ก็เมื่อเห็นทุกคนในห้องพากันจ้องมองมาที่ผม
ทุกคนมองมาด้วยรอยยิ้ม...
แต่... มันเป็นรอยยิ้มที่แปลกประหลาด และทำให้ผมรู้เย็นวาบจนสั่นระริกไปทั้งตัว...
ชายสูงวัยผู้มีรูปลักษณ์แห่งความเป็นศิลปินล้วงกระเป๋ากางเกงคาร์โก้ขายาวของเขาหยิบเอาสมุดเล่มเล็ก ๆ ออกมา พร้อมกับลงมือใช้ดินสอขีดลากอะไรสักอย่างขยุกขยิกลงในหน้าสมุด...
หญิงชรา รูปร่างผอมซูบราวซากไม้แห้งกรัง ที่ไม่มีใครทราบว่าเธออายุเท่าไหร่
เด็กชายอายุไม่ถึงสิบปีที่ผ่ายผอม เขาสามารถสังหารคนทวงหนี้ได้ด้วยตนเองจริง ๆ หรือ
ชายที่มีใจเป็นหญิง เขาโหดร้ายพอที่จะทารุณกรรมพ่อที่เป็นอัมพาตจนตายหรือเปล่า
ภัณฑารักษ์หญิงสูงวัย ผู้สวมแว่นตาดำปิดบังดวงตาอยู่ตลอดเวลา
ชายสูงวัยผมและหนวดเครายาว ผู้มีความเป็นศิลปินปรากฏอยู่ในภาพลักษณ์
ชายหนุ่มผมเกรียนที่พกพากล้องถ่ายภาพอันเขื่อง
หญิงสาวที่เล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ตลอดเวลา
ผม ชายผู้หลบหนีจากโลกเข้าไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะ…

งานศิลปะเป็นการสื่อสารความรู้สึกจากผู้ผลิตงานไปยังผู้พบเห็น การจะเข้าใจงานศิลปะเป็นเรื่องที่อาจจะต้องตีความเพื่อให้เข้าใจจิตใจของคน ทั้งด้านมืดและสว่าง บางครั้งเป็นเรื่องของชีวิตที่เดินไปสู่ความตาย...