อู่โป้จิ่วหวง
เบบี้น้อยผู้ไร้เทียบ
## บทที่ 1 อาจารย์เซี่ยวเย่

ยามรุ่งสาง เมื่อขอบฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาดแสงริบหรี่
ที่หน้าหมู่บ้านเซี่ยวเจีย มีเด็กหนุ่มสาวกว่าสามสิบคนยืนอยู่ พวกเขากำลังฝึกวิชาหมัดที่เรียกว่า 'หมัดพยัคฆ์คำราม' เสียงลมหมัดดังกังวานไปทั่ว ดูน่าเกรงขาม
ในหมู่คนเหล่านั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งหน้าตาสะอาดสะอ้าน สวมเสื้อผ้าป่านหยาบ ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ
เด็กหนุ่มคนนี้ดูอายุราวสิบห้าปี แต่วิชาหมัดของเขาไหลลื่นดั่งปรอทหกกระจาย ไม่มีที่สิ้นสุด ความแก่กล้าเหนือกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด
แม้แต่ครูฝึกรุ่นเยาว์อย่างเซี่ยวต้าซานที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด ก็ยังแย้มยิ้มอย่างที่แทบไม่เคยเห็น
"สมแล้วที่เป็นพี่เย่ ดูเขาใช้หมัดพยัคฆ์คำราม ไม่ได้ด้อยไปกว่าลุงซานเลย"
"แน่นอนอยู่แล้ว พี่เย่มีพลังถึงเหลียนถี่แปดชั้น ในหมู่คนรุ่นเดียวกันในหมู่บ้าน มีแค่เซี่ยวเถิงเท่านั้นที่เทียบพี่เย่ได้"
"เซี่ยวเถิงก็มีพลังเหลียนถี่แปดชั้นเหมือนกัน พวกเจ้าว่าใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน?" เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นมาทันที
คำพูดนี้ทำให้คนอื่นๆ สนใจขึ้นมาทันที
วรยุทธ์เริ่มต้นจากระดับการฝึกตน มุ่งเน้นการหลอมร่างเป็นหลัก แบ่งเป็นชั้นหนึ่งถึงเก้า คนรุ่นเยาว์ในหมู่บ้านส่วนใหญ่หยุดอยู่แค่ขั้น 6 เท่านั้น
"เฮอะ เซี่ยวเถิงมีพลังถึงขนาดนี้ได้ ก็เพราะพ่อเขาเป็นหัวหน้าทีมล่าสัตว์ ได้รับทรัพยากรฝึกยุทธมากมาย แต่พี่เย่บำเพ็ญเพียรด้วยตัวเอง เขาจะเทียบพี่เย่ได้ยังไง?" เด็กสาวคนหนึ่งโต้แย้ง
"พูดแบบนั้นไม่ได้ เซี่ยวเถิงก็มีพลังเหลียนถี่แปดชั้นเหมือนกัน ไม่แน่ว่าจะอ่อนกว่าพี่เย่" เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดอย่างเรื่อยเฉื่อย
...
"ฉันกับเซี่ยวเถิง ใครแข็งแกร่งกว่ากัน?" เซี่ยวเย่เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มน้อยๆ เมื่อได้ยินเสียงถกเถียงของทุกคน
เขาได้ยินคำพูดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
เขากับเซี่ยวเถิงถูกขนานนามว่าเป็นคนรุ่นเยาว์ที่โดดเด่นที่สุดสองคนของหมู่บ้าน จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกนำมาเปรียบเทียบกัน
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เซี่ยวเถิงก็มีคุณสมบัติที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขา แต่ทุกคนไม่รู้ว่า เมื่อคืนนี้เขาได้ก้าวข้ามไปถึงเหลียนถี่เก้าชั้นแล้ว
แต่ข่าวนี้ เซี่ยวเย่ยังไม่ทันได้ประกาศ มีเพียงเซี่ยวต้าซานที่รู้
"ฮึ! อยากโดนลงโทษกันทั้งหมดสินะ!"
เซี่ยวต้าซานเป็นชายร่างกำยำ ดวงตาของเขาเปล่งประกายดุจสายฟ้า กวาดมองไปยังเด็กหนุ่มสาวที่กำลังถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ทำให้พวกเขาสะดุ้งและรีบกลับไปฝึกหมัดอย่างว่าง่าย
เซี่ยวต้าซานในฐานะครูฝึกรุ่นเยาว์ มีชื่อเสียงด้านความเข้มงวดในหมู่บ้าน พวกเขาจึงไม่กล้าขัดคำสั่ง
ในตอนนี้ ในแถวมีเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง กำลังจ้องมองเซี่ยวเย่ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
เขาก็คือเซี่ยวเถิง เป็นหนึ่งในคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นที่สุดในหมู่บ้าน และมีพลังเท่าเทียมกับเซี่ยวเย่ที่ยังไม่ได้เบรกทะลุ อยู่ในระดับเหลียนถี่แปดชั้น
"พลังของข้าไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าเลย ทำไมคนอื่นถึงคิดว่าข้าสู้เจ้าไม่ได้?" เซี่ยวเถิงจ้องมองเซี่ยวเย่ด้วยความแค้นเคือง
หากถามว่าในหมู่บ้านเซี่ยวเจีย เซี่ยวเถิงเกลียดใครมากที่สุด ก็คงไม่พ้นเซี่ยวเย่
พ่อของเซี่ยวเถิงเป็นหัวหน้าทีมล่าสัตว์ของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ได้รับผลประโยชน์มากที่สุดทุกครั้ง มักจะแลกเปลี่ยนสมุนไพรต่างๆ มาบำรุงเลี้ยงเขา
แต่สภาพครอบครัวของเซี่ยวเย่กลับยากจนที่สุดในหมู่บ้าน แม้แต่เนื้อสัตว์ก็แทบไม่ได้กิน
ในสถานการณ์เช่นนี้ เซี่ยวเย่กลับสามารถมีพลังเท่าเทียมกับเขาได้ ชาวบ้านหลายคนต่างพูดลับหลังว่าเซี่ยวเย่คืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย เซี่ยวเถิงจะไม่แค้นได้อย่างไร?
"ฮึ รอให้พ่อข้าซื้อเม็ดยาลมปราณมา ให้ข้าเบรกทะลุถึงเหลียนถี่เก้าชั้น ตอนนั้นข้าจะเอาชนะเจ้าต่อหน้าทุกคนในหมู่บ้าน ให้ทุกคนรู้ว่าข้าต่างหากที่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย!"
...
เซี่ยวเย่ในกองทัพกำลังฝึกฝนหมัดพยัคฆ์คำราม ความคิดในใจพลุ่งพล่าน
"พลังของข้า แม้จะเรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นใหม่ของหมู่บ้านเซี่ยวเจียแล้วจะเป็นไร หากไม่สามารถเข้าประตูจ้งหยาง ได้รับยาวิเศษ ก็ไม่สามารถรักษาโรคร้ายของพ่อได้!"
เซี่ยวเย่นึกถึงสภาพครอบครัวที่ยากจนของตน แล้วกำหมัดแน่น
พ่อของเขา เซียวหยาง ประสบอุบัติเหตุ เส้นลมปราณทั่วร่างแตกสลาย จากนักรบผู้ทรงพลัง กลายเป็นคนป่วยที่มีโรคภัยรุมเร้า ต้องใช้ยาวิเศษเท่านั้นถึงจะรักษาให้หายได้
แต่หมู่บ้านเซี่ยวเจียตั้งอยู่ในเมืองชีหยางของแคว้นมังกรดำ เป็นดินแดนยากจน จะมียาวิเศษได้อย่างไร?
ในโอกาสบังเอิญครั้งหนึ่ง เขาได้รู้จักดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์แห่งวรยุทธ์อย่างประตูจ้งหยางจากตำราโบราณในหมู่บ้าน
ประตูจ้งหยางเป็นหนึ่งในสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดของแคว้นมังกรดำ มีศิษย์นับหมื่น ผลิตยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงมามากมาย ตามตำนานในสำนักมียาวิเศษที่สามารถซ่อมแซมเส้นลมปราณของนักรบได้
และทุกๆ สามปี ประตูจ้งหยางจะคัดเลือกศิษย์ใหม่เข้าสำนักเพื่อเติมเลือดใหม่
"ประตูจ้งหยางเป็นดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์แห่งวรยุทธ์ ทุกครั้งที่คัดเลือกศิษย์ เยาวชนทั่วทั้งแคว้นมังกรดำจะเดินทางมา"
"แคว้นมังกรดำกว้างใหญ่ไพศาล มีทายาทตระกูลชั้นสูงนับไม่ถ้วน พวกเขาได้รับสมุนไพรช่วยฝึกฝนร่างกายตั้งแต่เด็ก การเบรกทะลุถึงเหลียนถี่เก้าชั้นไม่ใช่เรื่องยาก!"
เซี่ยวเย่รู้สึกกดดันในใจ เขารู้ดีว่าทายาทตระกูลชั้นสูงมีจุดเริ่มต้นสูงกว่าเขามาก ด้วยพลังระดับเหลียนถี่เก้าชั้น การจะผ่านการทดสอบเข้าประตูจ้งหยางนั้น โอกาสริบหรี่...
ในขณะที่คนรุ่นใหม่ในหมู่บ้านจับจ้องตำแหน่งอัจฉริยะอันดับหนึ่ง เซี่ยวเย่มองไปทั่วทั้งแคว้นมังกรดำแล้ว
"หากต้องการเข้าประตูจ้งหยางให้ได้แน่นอน เว้นเสียแต่ข้าจะต้องเบรกทะลุถึงขอบเขตโพสต์นาตาล์!" เซี่ยวเย่พูดเสียงเบา "แต่การจะเบรกทะลุถึงขอบเขตโพสต์นาตาล์นั้น ยากเหลือเกิน!"
เมื่อร่างกายถูกหลอมให้แข็งแกร่งถึงระดับหนึ่ง จะเกิดพลังลมปราณขึ้นในร่างกาย นั่นคือขอบเขตโพสต์นาตาล์
ขอบเขตโพสต์นาตาล์กับระดับการฝึกตนเป็นคนละระดับกันโดยสิ้นเชิง แม้แต่นักรบที่เพิ่งเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ก็สามารถสังหารนักรบระดับการฝึกตนได้เป็นกลุ่มในพริบตา ทั้งสองไม่สามารถเทียบกันได้เลย
แต่การก้าวข้ามไปสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์นั้นยากมาก!
อย่างในหมู่บ้านเซี่ยวเจียที่มีสองร้อยครัวเรือนใหญ่น้อย สืบทอดการฝึกวรยุทธ์มาหลายชั่วอายุคน แต่นักรบระดับโพสต์นาตาล์มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น และทั้งหมดล้วนก้าวเข้าสู่ระดับนี้หลังอายุสามสิบปี
ก็เพราะมีนักรบระดับโพสต์นาตาล์หลายคนคอยคุ้มครอง หมู่บ้านเซี่ยวเจียจึงกลายเป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่แข็งแกร่งของเมืองชีหยาง
เซี่ยวเย่และเซี่ยวเถิงในฐานะคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นที่สุดของหมู่บ้าน ชาวบ้านคาดการณ์ว่าทั้งสองคนเร็วที่สุดก็ต้องหลังอายุยี่สิบปีถึงจะมีโอกาสก้าวเข้าสู่ระดับโพสต์นาตาล์ได้
"ถ้า...โรคประหลาดนั้นของข้ากำเริบขึ้นมาอีกครั้ง บางทีข้าอาจจะก้าวเข้าสู่ระดับโพสต์นาตาล์ก็ได้" เซี่ยวเย่ยิ้มกว้าง
เขามีความลับที่คนอื่นไม่รู้
ตอนอายุเก้าขวบ เขาเป็นโรคประหลาดชนิดหนึ่ง ทุกครั้งที่กำเริบจะเจ็บปวดแทบตาย แต่ทุกครั้งที่โรคกำเริบ ความเร็วในการฝึกฝนของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างน่าพิศวง นี่จึงทำให้เขาที่มีฐานะยากจนสามารถเอาชนะเซี่ยวเถิงที่ได้รับยาบำรุงนานาชนิดได้
เมื่อคืนที่ผ่านมา โรคประหลาดนั้นกำเริบเป็นครั้งที่สาม ทำให้เขาก้าวกระโดดไปถึงเหลียนถี่เก้าชั้นในคราวเดียว
แน่นอน ความลับนี้เซี่ยวเย่ไม่กล้าเปิดเผย ไม่เช่นนั้นจะต้องถูกมองว่าเป็นตัวประหลาดแน่
ในไม่ช้า ท่ามกลางเสียงฝึกหมัดที่ดังกึกก้อง เวลาหนึ่งช่วงเช้าก็ผ่านไป
"วันนี้แค่นี้ก่อน แยกย้าย!" เซี่ยวต้าซานประกาศเสียงดัง
เมื่อได้ยินประโยคนี้ คนรุ่นใหม่ของหมู่บ้านเซี่ยวเจียก็โห่ร้องดีใจแล้วแยกย้ายกันไปราวกับนกกระจายฝูง
"เซี่ยวเย่!"
เซี่ยวต้าซานเดินมาหาเซี่ยวเย่ ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
ในบรรดาคนรุ่นใหม่ของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย มีเพียงเซี่ยวเย่เท่านั้นที่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้
"พยายามเข้า รีบก้าวเข้าสู่ระดับโพสต์นาตาล์ สร้างชื่อเสียงให้หมู่บ้านของเรา!"
เมื่อรู้ว่าเซี่ยวเย่ก้าวเข้าสู่เหลียนถี่เก้าชั้นแล้ว ความคาดหวังที่มีต่อเซี่ยวเย่ก็เพิ่มขึ้นมาก เขาอยากรู้ว่าเซี่ยวเย่จะสามารถก้าวเข้าสู่ระดับโพสต์นาตาล์ก่อนอายุยี่สิบได้หรือไม่
"น่าเสียดายที่ผู้ใหญ่บ้านยังปิดด่านอยู่ ไม่เช่นนั้นข้าจะได้บอกท่านให้ดีใจด้วย" เซี่ยวต้าซานกล่าวอย่างรำพึงรำพัน ก่อนจะโบกมือแล้วจากไป
เซี่ยวเย่กลับถึงบ้าน รีบกินข้าวแล้วก็ฝึกหมัดพยัคฆ์คำรามในลานบ้าน
เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งปีก่อนการทดสอบเข้าประตูจ้งหยาง เขาต้องรีบฝึกฝน
ทักษะการต่อสู้ในโลกแบ่งเป็นเก้าระดับ และหมัดพยัคฆ์คำรามนี้เป็นเพียงทักษะพื้นฐานที่สุด ไม่ถึงระดับพิเศษขั้น 1 ด้วยซ้ำ แต่มีผลดีต่อการหลอมร่างอย่างไม่ธรรมดา เป็นวิชาหมัดหลักที่คนรุ่นใหม่ของหมู่บ้านเซี่ยวเจียฝึกฝน
"ไอ! ไอ!"
จากในบ้าน เดินออกมาชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าซีดเซียวเหมือนคนป่วย คือเซียวหยางบิดาของเซี่ยวเย่
เมื่อเห็นสภาพของบิดา ความกังวลบนใบหน้าเซี่ยวเย่ยิ่งเพิ่มขึ้น
รู้ว่าเซี่ยวเย่เป็นห่วง เซียวหยางโบกมือ กล่าวอย่างคาดหวัง: "อาการบาดเจ็บของข้าไม่เป็นไร แต่เจ้า มีความมั่นใจกับการคัดเลือกเข้าประตูจ้งหยางในอีกหนึ่งปีข้างหน้าหรือไม่?"
ในฐานะบิดา เขาย่อมหวังให้ลูกของตนได้ก้าวหน้าในชีวิต
ได้ยินดังนั้น เซี่ยวเย่ยิ้มสดใส: "พ่อ วางใจเถิด ข้ามั่นใจเต็มร้อย"
เผชิญกับความคาดหวังของบิดา เซี่ยวเย่โกหกไป
แต่ด้วยประสบการณ์ของเซียวหยาง เขามองออกทันทีว่าเซี่ยวเย่ขาดความมั่นใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เดินกลับเข้าบ้านไปด้วยท่าทางหดหู่
"พ่อ วางใจเถิด ข้าต้องเข้าประตูจ้งหยางให้ได้ แล้วจะหายาวิเศษมารักษาให้ท่านฟื้นฟูพลังกลับมา!" มองดูเงาร่างของบิดา เซี่ยวเย่ค่อยๆ กำมือแน่น
บิดาของเขาเคยอยู่ในระดับโพสต์นาตาล์ เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดรองจากผู้ใหญ่บ้าน แต่เพราะเส้นลมปราณแตกสลาย แม้แต่พลังระดับการฝึกตนก็ใช้ไม่ได้
แม้เซียวหยางจะไม่พูดอะไร แต่ความหดหู่ที่แสดงออกมาโดยไม่ตั้งใจ เซี่ยวเย่จดจำไว้ในใจเสมอ
"ตึง!"
ในตอนนี้ ประตูลานถูกผลักเปิด เด็กหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน หอบแฮ่กๆ พูดว่า: "พี่เย่ หลิวยี่ยี่กลับมาจากประตูจ้งหยางแล้ว ตอนนี้อยู่ที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน!"
ตูม!
เมื่อได้ยินสามคำว่าหลิวยี่ยี่ สมองเซี่ยวเย่ก็มึนงง ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจระเบิดออกมาราวกับน้ำป่า
หลิวยี่ยี่เป็นทารกหญิงที่หมู่บ้านเซี่ยวเจียรับเลี้ยง เติบโตมาพร้อมกับเซี่ยวเย่ เป็นเพื่อนเล่นวัยเด็ก ชาวบ้านมักล้อเลียนทั้งสอง บอกว่าเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่จะให้แต่งงานกัน
แม้จะเป็นการพูดเล่นครึ่งจริงครึ่งเล่น แต่พ่อแม่ของเซี่ยวเย่ก็ถือว่าหลิวยี่ยี่เป็นลูกสะใภ้ในอนาคตมานานแล้ว
แต่เมื่อสองปีก่อน นางถูกผู้อาวุโสของประตูจ้งหยางที่ออกท่องเที่ยวเห็นแววดี พาตัวกลับไปฝึกฝนที่สำนัก และไม่เคยกลับมาอีกเลย
พูดได้ว่า ที่เซี่ยวเย่อยากเข้าประตูจ้งหยางมาก ส่วนหนึ่งก็เพราะหลิวยี่ยี่
ความรู้สึกของเพื่อนเล่นวัยเด็ก ลึกซึ้งจริงๆ
เซี่ยวเย่คิดว่าต้องเข้าประตูจ้งหยางถึงจะได้พบหลิวยี่ยี่ ไม่คิดว่านางจะกลับมา
เด็กสาวที่จากเขาไปสองปีกลับมาแล้ว!
เซี่ยวเย่กดความตื่นเต้นในใจ รีบวิ่งไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน


## บทที่ 2 คำสาบานอันแน่วแน่

ในหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ภายในบ้านที่สร้างด้วยอิฐสีเขียว มีชาวบ้านมากมายยืนอยู่ที่นั่น
"ยี่ยี่ สามปีไม่ได้เจอกัน เธอยิ่งสวยขึ้นทุกวัน" เซี่ยวต้าซานพูดเสียงดังก้องขณะมองหญิงสาวตรงหน้า
หญิงสาวอายุราวสิบสี่ปี สวมชุดผ้าโปร่งสีม่วง ดวงตาสดใส ฟันขาวสะอาด รูปร่างอ้อนแอ้น งดงามเหนือธรรมดา ทำให้ผู้พบเห็นต้องตะลึง ดึงดูดสายตาของเหล่าหนุ่มๆในห้องอย่างแน่วแน่
"ลุงซานพูดเล่นไปน่ะค่ะ" หลิวยี่ยี่ยิ้มน้อยๆ
ข้างกายเธอ มีชายหนุ่มในชุดขาวสะพายดาบยาวยืนอยู่ด้วย เขาอายุราวสิบหกปี รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ระหว่างคิ้วแฝงแววดื้อรั้น มองชาวบ้านในห้องอย่างไม่ใส่ใจ
"ยี่ยี่ คนนี้คือ?" เซี่ยวต้าซานมองไปที่ชายหนุ่มชุดขาว
"เขาคือพี่ร่วมสำนัก ชื่อจ้าวเชียน ครั้งนี้มาเยี่ยมบ้านพร้อมกับหนูค่ะ" หลิวยี่ยี่ยิ้มอธิบาย
ศิษย์ประตูจ้งหยาง?
ชาวบ้านในห้องตะลึง แล้วมองด้วยความสนใจ ศิษย์ประตูจ้งหยางล้วนเป็นอัจฉริยะ ไม่อาจเทียบกับเด็กๆในหมู่บ้านได้
"ฮึ!" จ้าวเชียนในชุดขาวพูดอย่างหยิ่งยโส "น้องยี่ อย่าเสียเวลาคุยกับพวกบ้านนอกพวกนี้เลย รีบๆหน่อย!"
บ้านนอก?
คำเรียกที่แสบหูนี้ ทำให้ชาวบ้านทั้งหมดชะงักหายใจ แล้วโกรธขึ้นมา จ้องมองจ้าวเชียนด้วยความโกรธ สีหน้าของเซี่ยวต้าซานก็ดูไม่ดีเช่นกัน
"พี่จ้าวเชียน อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ" หลิวยี่ยี่ส่ายหน้าเบาๆ พูดกับทุกคนด้วยความขอโทษ "ท่านลุงท่านอาทั้งหลาย ครั้งนี้หนูกลับมาเยี่ยม เพื่อตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูหนูมา 'เม็ดยาลมปราณ' นี้ หนูขอมอบให้ทุกท่านค่ะ"
หลิวยี่ยี่หยิบกล่องผ้าไหมออกมา เปิดอย่างระมัดระวัง ข้างในมียาเม็ดสีเขียวมรกตสามเม็ด กลิ่นหอมประหลาดลอยออกมา ทำให้ทุกคนที่ได้กลิ่นรู้สึกสดชื่นขึ้น
"เม็ดยาลมปราณ!" เซี่ยวต้าซานอุทานด้วยความตื่นเต้น รับมันมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินเสียงอุทานของเซี่ยวต้าซาน ทุกคนในห้องต่างเบิกตากว้าง จ้องมองกล่องผ้าไหมด้วยสายตาเร่าร้อน โดยเฉพาะเซี่ยวเถิงที่อยู่ในห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโลภ
เม็ดยาลมปราณ สามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนของนักรบระดับการฝึกตน มีค่ามหาศาล เซี่ยวเถิงคิดถึงมันทั้งวันทั้งคืนมานาน จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
"พวกบ้านนอกจริงๆ แค่เม็ดยาลมปราณสามเม็ด ก็ดีใจขนาดนี้" จ้าวเชียนในชุดขาวหัวเราะเยาะ ใบหน้าเต็มไปด้วยการเหยียดหยัน
แม้ชาวบ้านจะใจเย็นแค่ไหน ตอนนี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว
"ไอ้หนู แกว่าอะไรนะ?" ชาวบ้านทั้งหมดจ้องมองชายหนุ่มชุดขาว สีหน้าไม่เป็นมิตร
เผชิญกับสายตาโกรธเกรี้ยวของทุกคน จ้าวเชียนยิ้มเย็น: "วันนี้ข้ามากับน้องยี่ ก็เพื่อแจ้งให้พวกเจ้ารู้ เม็ดยาลมปราณสามเม็ดนี้ ซื้อขาดบุญคุณการเลี้ยงดู น้องยี่จะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับพวกเจ้าอีก ข้าไม่อยากเห็นพวกบ้านนอกอย่างพวกเจ้า ไปรบกวนน้องยี่อีก!"
"น้องยี่มีการอบรมจากประตูจ้งหยางของพวกเรา อนาคตไร้ขีดจำกัด พวกบ้านนอกอย่างพวกเจ้า ไม่คู่ควร!"
จ้าวเชียนในชุดขาวพูดทีละคำ ท่าทางหยิ่งยโสอย่างที่สุด จุดความโกรธของชาวบ้านให้ลุกโชน
เม็ดยาลมปราณสามเม็ด ซื้อขาดบุญคุณการเลี้ยงดู?
คนไม่ใช่ต้นไม้ ใครจะไร้ความรู้สึก!
หลิวยี่ยี่เติบโตในหมู่บ้านเซี่ยวเจียตั้งแต่เด็ก ชาวบ้านต่างถือว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้าน เป็นครอบครัว ไม่เคยปฏิบัติต่อหลิวยี่ยี่อย่างไม่ดีแม้แต่น้อย
ความรักความผูกพันเช่นนี้ จะใช้เม็ดยาลมปราณมาวัดได้อย่างไร? จ้าวเชียนมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนหลิวยี่ยี่?
"ไม่มีความสัมพันธ์อีกต่อไป รวมถึงฉันด้วยหรือ?"
ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้น ทุกคนหันไปมอง เห็นชายหนุ่มรูปงามในชุดผ้าป่านหยาบ เดินเข้ามาในห้อง
ผู้มาใหม่ก็คือเซี่ยวเย่
เขาได้ยินคำพูดของจ้าวเชียนจากด้านนอก จิตใจจมดิ่งลงสู่ก้นเหวในทันที
"หืม? เจ้าเป็นใคร?" จ้าวเชียนมองเซี่ยวเย่ ถามอย่างยโส
เซี่ยวเย่ไม่ตอบ เพียงจ้องมองหลิวยี่ยี่ไม่วางตา หญิงสาวที่เขารอคอยมาสามปี สิ่งที่เขาต้องการคือคำตอบจากหลิวยี่ยี่
"พี่เซียว..." หลิวยี่ยี่แสดงสีหน้าซับซ้อน กัดริมฝีปากแดงเบาๆ
มองดูหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เซี่ยวเย่รู้สึกใจสั่น เขาสูดหายใจลึก แล้วพูดเสียงดัง: "บอกฉันสิ เธอกลับมาครั้งนี้ เพื่อตัดขาดจากพวกเราจริงๆ หรือ?"
ใบหน้างดงามของเซี่ยวเย่แฝงไว้ด้วยความคมกริบ ทำให้หลิวยี่ยี่ไม่รู้จะตอบอย่างไร
"ดูเหมือนเจ้าจะไม่เข้าใจความเป็นจริงนะ" ชายหนุ่มในชุดขาวจ้าวเชียนก้าวออกมา ประสานมือไว้ด้านหลัง พูดเยาะเย้ย "ข้าเคยได้ยินน้องยี่พูดถึงเจ้า ว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย"
"แต่อัจฉริยะอย่างเจ้า ในสายตาข้า ยังด้อยค่ากว่าขี้หมา!"
เมื่อคำพูดของจ้าวเชียนจบลง พลังลมปราณอันทรงพลังก็ปะทุออกมาจากร่างของเขา กระแทกชาวบ้านที่อยู่ใกล้กระเด็นไปชนกำแพง พวกเขาพ่นเลือดออกมา
"ระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิด!"
เมื่อรู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่นั้น เซี่ยวต้าซานรู้สึกสะท้านในใจ มองจ้าวเชียนด้วยความไม่อยากเชื่อ
เหนือขอบเขตหลังการเกิด คือระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิด!
นักรบในระดับนี้มีพลังลมปราณก่อนกำเนิดอยู่ในร่าง สามารถโจมตีได้โดยไม่ต้องสัมผัส นับเป็นนักรบที่สู้คนนับหมื่นได้ สามารถต่อสู้ท่ามกลางกองทัพ หมัดเดียวทำลายภูเขาได้
จ้าวเชียนดูอายุเพียง 16 ปี แต่พลังถึงระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดแล้ว ต้องรู้ว่าทั้งเมืองชีหยาง ยังไม่เคยมีนักรบก่อนกำเนิดปรากฏตัวเลย
นักรบก่อนกำเนิดวัย 16 ปี พรสวรรค์เช่นนี้ช่างน่าหวาดกลัวเหลือเกิน! นี่คือความหมายที่แท้จริงของอัจฉริยะหรือ?
เมื่อพลังของจ้าวเชียนปะทุออกมา ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบราวกับความตาย ชาวบ้านหลายคนสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ต่อหน้าจ้าวเชียน พวกเขาตระหนักถึงความเล็กน้อยของตัวเอง
โครม!
ภายใต้พลังอันยิ่งใหญ่นี้ เซี่ยวเย่ราวกับถูกโจมตีอย่างหนัก ใบหน้าซีดขาวดั่งกระดาษ ร่างโซเซ รู้สึกหายใจไม่ออก
"คนไร้ค่าอย่างเจ้า จะคู่ควรกับน้องยี่ได้อย่างไร?"


## บทที่ 2 คำสาบานอันแน่วแน่_2

"ข้าไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยซ้ำ ก็ทำให้เจ้าคุกเข่าได้!" จ้าวเชียนยิ้มอย่างดุร้าย พลังทั้งหมดพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด ทำให้ห้องสั่นสะเทือน
กร๊อบ กร๊อบ กร๊อบ!
ในขณะนั้น พื้นใต้เท้าของเซี่ยวเย่แตกร้าวทั้งหมด พลังอันรุนแรงกดทับราวกับภูเขา ทำให้หัวเข่าของเซี่ยวเย่อ่อนลงทันที เกือบจะคุกเข่าลง
คนหนึ่งอยู่ในระดับเหลียนถี่เก้าชั้น อีกคนอยู่ในขอบเขตก่อนกำเนิด ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
จ้าวเชียนยิ้มอย่างดุร้าย เมื่อเทียบกับการเอาชนะเซี่ยวเย่ด้วยการโบกมือ เขากลับชอบที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเซี่ยวเย่มากกว่า โดยเฉพาะต่อหน้าหลิวยี่ยี่
ไอ้บ้านนอกที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ กล้าคิดจะแตะต้องหลิวยี่ยี่?
"อ๊าก!"
เซี่ยวเย่คำรามเสียงต่ำ ดวงตาแดงก่ำ ฝืนต้านทานแรงกดดัน กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นดังกร๊อบแกร๊บ ใจเต็มไปด้วยความโกรธ
เขาไม่เคยมีความแค้นกับจ้าวเชียน แต่กลับถูกอีกฝ่ายทำให้อับอายต่อหน้าผู้คน และยังเป็นวิธีที่น่าอัปยศที่สุด เซี่ยวเย่จะทนได้อย่างไร?
"วันนี้เจ้าแข็งแกร่งกว่าข้า สามารถกดดันข้าได้ แต่รอให้พลังข้าเหนือกว่าเจ้า ข้าจะตอบแทนเป็นสองเท่า!" เซี่ยวเย่กัดฟันพูด
"แค่เจ้า ยังคิดจะเหนือกว่าข้า?" จ้าวเชียนหัวเราะอย่างเหยียดหยาม สีหน้าเต็มไปด้วยการดูถูก "ชาตินี้ เจ้าได้แต่แหงนมองข้าเท่านั้น!"
ความแตกต่างระหว่างเซี่ยวเย่กับเขา คนหนึ่งอยู่บนสวรรค์ อีกคนอยู่บนดิน อีกทั้งเขายังมีทรัพยากรจากประตูจ้งหยาง เซี่ยวเย่ไม่มีทางไล่ตามทันเขาได้
ท่าทางโอหังของจ้าวเชียนสะท้อนในดวงตาของเซี่ยวเย่ ทำให้ใจเขาเกิดความบ้าคลั่งขึ้นมา
อัจฉริยะแล้วอย่างไร?
สามสิบปีตะวันออก สามสิบปีตะวันตก จ้าวเชียนอายุมากกว่าเขา ใครจะรู้ว่าเมื่อเขาอายุสิบหกปี จะไม่มีพลังระดับนี้?
"พอแล้ว!" หลิวยี่ยี่รู้สึกทนไม่ได้เล็กน้อย ยื่นมือห้ามจ้าวเชียน
เมื่อสายตาของหลิวยี่ยี่หันมาที่เซี่ยวเย่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา: "พี่เซียว สัญญาระหว่างยี่ยี่กับพี่ในอดีต เป็นเพียงการเล่นของเด็กๆ เท่านั้น"
"แผ่นดินเจินหลิงกว้างใหญ่มาก กว้างใหญ่จนพี่ไม่อาจจินตนาการได้ และพี่ผู้เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ในประตูจ้งหยางก็เป็นเพียงเรื่องตลก"
"บางที พี่อาจจะไม่สามารถผ่านการคัดเลือกขั้นต้นของประตูจ้งหยางในอีกหนึ่งปีข้างหน้า พวกเราเป็นคนละโลกกันแล้ว หวังว่าต่อไปพี่จะไม่คิดถึงยี่ยี่อีก"
หลิวยี่ยี่เชิดคางขาวเนียนขึ้นเล็กน้อย ราวกับเทพเจ้าที่กำลังตัดสิน สายตาเต็มไปด้วยความสงสาร
เธอสงสารตัวเองที่เคยเป็นกบในกะลาครอบ และสงสารความไม่รู้ของชาวบ้าน ในประตูจ้งหยาง เพราะความงามของเธอ เธอได้รับการติดตามจากอัจฉริยะมากมาย แต่ละคนล้วนโดดเด่นกว่าเซี่ยวเย่
เซี่ยวเย่ สุดท้ายก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มบ้านป่าเท่านั้น...
"คนละโลก?" เซี่ยวเย่แสดงความสิ้นหวัง ความหวังเล็กๆ ที่ยังเหลืออยู่ในใจก็กลายเป็นความว่างเปล่า
ที่แท้ความรู้สึกของเพื่อนวัยเด็ก ในแผ่นดินเจินหลิงที่ยึดถือพลังเป็นใหญ่ ช่างอ่อนแอและไร้ค่าเหลือเกิน
คำพูดของหลิวยี่ยี่ เหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจเขา ทำให้กำมือแน่น เล็บจิกลึกลงในฝ่ามือ วิญญาณสั่นสะเทือน
เซี่ยวเย่หลับตาลงเล็กน้อย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง อารมณ์ทั้งหมดถูกเก็บซ่อนไว้ในใจ
"คิดถึงเธอ? วางใจเถอะ ข้าไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักอายแบบนั้น" เซี่ยวเย่พูดเสียงทุ้ม
หลิวยี่ยี่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จิตใจของเซี่ยวเย่แข็งแกร่งกว่าเด็กหนุ่มทั่วไปมาก ไม่รู้ทำไม ท่าทางเด็ดขาดของอีกฝ่าย ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจในใจ
ทำไมเซี่ยวเย่ ถึงยอมแพ้เธอหลิวยี่ยี่ง่ายๆ แบบนี้ โดยไม่มีปฏิกิริยารุนแรง?
"เส้นลมปราณทั่วร่างของลุงหงแตกหมด ข้าตั้งใจขอ 'บู๋เว่ยตาน' มาจากสำนักหนึ่งเม็ด สามารถทำให้ลุงหงฟื้นคืนได้ ถือว่าเป็นค่าชดเชยให้เจ้า" หลิวยี่ยี่พลิกมือ หยิบกล่องผ้าไหมออกมา มองเซี่ยวเย่อย่างเย่อหยิ่ง
เธออยากเห็น เด็กหนุ่มที่มีจิตใจเข้มแข็งคนนี้ ก้มหัวให้เธอ
บู๋เว่ยตาน!
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวยี่ยี่ เซี่ยวเย่สะท้านไปทั้งร่าง จ้องมองกล่องใบนั้น
นั่นคือยาวิเศษที่เขาคิดถึงทั้งวันทั้งคืน ตอนนี้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แค่ยื่นมือออกไปก็จะได้มา
เซี่ยวเย่ยิ้มเยาะตัวเอง "สมแล้วที่เป็นศิษย์ประตูจ้งหยาง แค่ยื่นมือก็มียาวิเศษที่ข้าปรารถนา ที่แท้ความเห็นใจของเจ้าก็แค่ความสงสารข้าเท่านั้น"
หลิวยี่ยี่มองด้วยสายตาเย็นชา พยักหน้าเบาๆ "เจ้าจะคิดอย่างนั้นก็ได้ แต่ถ้าพลาดโอกาสครั้งนี้ไป พ่อของเจ้าก็จะไม่มีทางฟื้นฟูพลังได้ตลอดชีวิต"
เซี่ยวเย่หายใจติดขัด สายตาเย็นเยียบ ในอกราวกับมีเปลวเพลิงพันกระหน่ำลุกโชน การดูถูกอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้ เหมือนเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาอย่างไม่ปรานี
ถ้าเขารับบู๋เว่ยตาน ก็เท่ากับยอมให้อีกฝ่ายเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตน แต่ถ้าปฏิเสธ ก็เท่ากับสละโอกาสที่จะช่วยให้เซียวหยางฟื้นคืน นั่นคือความกตัญญู
ชั่วขณะนั้น เซี่ยวเย่เงียบลง ตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"เอายาไปให้พ้น พ่อลูกเราไม่ต้องการ!" ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนหน้าซีดผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้อง มายืนข้างเซี่ยวเย่
"พ่อ!" เซี่ยวเย่รู้สึกสะเทือนใจเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนขวางหน้าตน
ชาวบ้านในห้องต่างหันมามองพร้อมกัน นับแต่เส้นลมปราณของเซียวหยางถูกทำลาย เขาแทบไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าชาวบ้านอีกเลย
"ลุงเซียวหยาง" หลิวยี่ยี่ชะงักไปครู่ ก่อนจะค้อมกายคำนับเซียวหยาง
"เจ้าเป็นศิษย์อัจฉริยะของประตูจ้งหยาง ส่วนลูกข้าเป็นแค่คนบ้านนอก เจ้าจะดูถูกเขาก็ไม่แปลก" เซียวหยางพูดเสียงเรียบ "แต่อย่าลืมว่า หลิวยี่ยี่ เจ้าก็เคยออกมาจากหมู่บ้านนี้เหมือนกัน!"
น้ำเสียงของเซียวหยางเปลี่ยนเป็นเฉียบขาดขึ้นมาทันที
"ถ้าไม่ใช่หมู่บ้านตระกูลเซียวของพวกเรา ตอนนี้เจ้าก็คงไม่ได้มายืนที่นี่เพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีลูกข้า!"
คำพูดของเซียวหยางทำให้หลิวยี่ยี่สะท้านไปทั้งร่าง นางกวาดตามองรอบๆ แต่กลับพบว่าชาวบ้านที่เคยใจดีต่างแสดงสีหน้าเย็นชา ช่างแปลกหน้าเหลือเกิน
"ข้าผิดหรือ?" ดวงตาของหลิวยี่ยี่พร่าเลือน แต่แล้วก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
นางเป็นศิษย์อัจฉริยะของประตูจ้งหยาง หมู่บ้านตระกูลเซียวแค่นี้ไม่มีสิทธิ์ผูกมัดนาง รวมถึงเซี่ยวเย่ด้วย
"ถ้าอย่างนั้น ลุงหง ข้าขอตัวก่อน" หลิวยี่ยี่เก็บกล่องผ้าไหม แล้วจากไปอย่างสง่างาม
"ฮึ ไอ้บ้านนอก!" จ้าวเชียนกวาดตามองทุกคนอย่างเย็นชา แล้วรีบตามหลิวยี่ยี่ไป
เซี่ยวเย่มองเซียวหยางด้วยความสะอื้น ดวงตาแดงก่ำ
เขารู้ดีว่าการฟื้นฟูพลังมีความหมายต่อพ่อมากแค่ไหน แต่เซียวหยางกลับปฏิเสธการล่อลวงนี้เพื่อเขา โดยไม่แม้แต่จะมองบู๋เว่ยตานสักแวบ
ความรักที่พ่อมีต่อลูก ลึกล้ำดั่งมหาสมุทร
ร่างสูงใหญ่นั้น ยังคงสง่างามเหมือนตอนที่เขายังเด็ก
ตึง!
เซี่ยวเย่ตาแดง ใบหน้าดื้อรั้น คุกเข่าลงต่อหน้าเซียวหยางแล้วก้มศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง
"พ่อ ลูกไม่กตัญญู เพราะลูก พ่อถึงได้ปฏิเสธบู๋เว่ยตาน"
"แต่ลูกขอสาบาน ลูกจะต้องเข้าประตูจ้งหยางให้ได้ และจะนำยานี้มาให้พ่อด้วยมือของลูกเอง!"
"ลูกจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่า สิ่งที่คนอื่นทำได้ ลูกก็ทำได้เหมือนกัน!"
เสียงของเซี่ยวเย่ดังกังวาน ดังเข้าหูทุกคน
"อืม พ่อเชื่อในตัวลูก" มุมปากของเซียวหยางยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "ลูกชายของข้าเซียวหยาง ไม่จำเป็นต้องรับความสงสารจากใคร"
พูดจบ เซียวหยางก็ก้าวไปพยุงเซี่ยวเย่ขึ้น พ่อลูกมองหน้ากันแล้วยิ้ม กระแสอบอุ่นไหลผ่านหัวใจของเซี่ยวเย่
"เอาล่ะ ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะต้องพูดถึงเรื่องแบ่งเม็ดยาลมปราณสามเม็ดนี้แล้ว" ในตอนนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่เหมาะสม
พร้อมกันนั้น ร่างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายป่าเถื่อนก็ก้าวผ่านฝูงชนออกมา เดินมาที่กลางห้อง
(นิยายเรื่องใหม่ ต้องการการดูแลจากทุกท่าน!)


## บทที่ 3 อะไรคือความยุติธรรม?

เขาเป็นชายร่างกำยำ สวมชุดหนังสัตว์ กล้ามเนื้อนูนเด่น สายตาคมกริบดั่งใบมีด ต่างจากเซี่ยวต้าซาน เขามีบุคลิกที่แข็งกร้าวกว่า
"เซียวป้า!" เมื่อเห็นคนที่มา สีหน้าของเซี่ยวเย่ก็หม่นลง
เซียวป้าเป็นพ่อของเซี่ยวเถิง และเป็นหัวหน้าทีมล่าสัตว์ของหมู่บ้านเซี่ยวเจียในปัจจุบัน เป็นผู้มีอำนาจในหมู่บ้าน มีพลังระดับโฮ่วเทียนฉีฉงเทียน
ที่จริงแล้ว เซียวป้ากับเซียวหงมีความบาดหมางกันอยู่ เพราะตอนหนุ่มๆ ทั้งคู่ต่างมองอีกฝ่ายเป็นคู่แข่ง หากไม่ใช่เพราะเซียวหยางเส้นลมปราณแตกสลาย เขาก็คงไม่ได้นั่งตำแหน่งหัวหน้าทีมล่าสัตว์
"พ่อลูกพวกเจ้าทำตัวสูงส่ง ดูถูกยาเม็ด แต่เม็ดยาลมปราณสามเม็ดนั้นเป็นของหมู่บ้าน พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ" เซียวป้าพูดเสียงเย็น
เขามาถึงที่นี่นานแล้ว แต่ไม่ได้ส่งเสียงออกมา
เซี่ยวเถิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเซียวป้ายิ้มอย่างภาคภูมิใจ
ตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านออกไปปิดวาระ คนที่มีอำนาจมากที่สุดในหมู่บ้านก็คือพ่อของเขา ดังนั้นเม็ดยาลมปราณสามเม็ดนั้น เขาต้องได้มาให้ได้
ชาวบ้านในห้องมองหน้ากันไปมา สุดท้ายต่างก็พยักหน้า แม้ว่าพ่อลูกเซียวหยางจะปฏิเสธยาซิวไม้ตัน แต่ก็ยังมีเม็ดยาลมปราณสามเม็ดอยู่ในมือของเซี่ยวต้าซาน
เม็ดยาลมปราณสามเม็ด เพียงพอที่จะทำให้คนรุ่นหลังที่อยู่ในระดับการฝึกตนเพิ่มพลังขึ้นได้หลายเท่า
แต่ควรจะแบ่งอย่างไร?
เซียวป้าไขว้มือไว้ด้านหลัง กล่าวว่า "หัวหน้าหมู่บ้านปิดวาระ เรื่องใหญ่น้อยในหมู่บ้านข้าเป็นผู้ตัดสิน เม็ดยาลมปราณสามเม็ดนี้ ควรให้คนรุ่นหลังที่มีพรสวรรค์ที่สุดในหมู่บ้านกิน!"
"ลูกข้าเซี่ยวเถิง อายุเพียงสิบหกปี ก็มีพลังถึงเหลียนถี่แปดชั้นเทียนแล้ว ข้าขอเสนอให้เม็ดยาลมปราณสามเม็ดนี้มอบให้เขา"
เซียวป้าเพิกเฉยต่อการมีอยู่ของเซี่ยวเย่โดยสิ้นเชิง สายตาคมกริบกวาดมองทั่วที่ประชุม ชาวบ้านที่ถูกสายตาของเซียวป้าสบเข้าต่างสะท้านในใจ สุดท้ายก็ก้มหน้าลง
เซียวป้าทำตัวสมชื่อ การกระทำแข็งกร้าวมาก เพราะเกรงกลัวสถานะและพลังของเขา ชาวบ้านมากมายโกรธแต่ไม่กล้าพูด
เซี่ยวเย่ได้ยินดังนั้น ความโกรธในใจก็ลุกโชน เซียวป้าฉวยโอกาสที่หัวหน้าหมู่บ้านไม่อยู่ ใช้อำนาจเผด็จการ เพื่อกลืนกินเม็ดยาลมปราณแต่เพียงผู้เดียว
มีพรสวรรค์ที่สุด? ช่างน่าขัน!
หากเซี่ยวเถิงไม่ได้รับสมุนไพรมากมายช่วยในการฝึกฝนร่างกาย จะมีพลังอย่างทุกวันนี้ได้อย่างไร? ในสายตาของเซี่ยวเย่ เซี่ยวเถิงเป็นเพียงลูกคุณหนูเท่านั้น
ถ้าเซียวป้าคิดเพื่อหมู่บ้านจริงๆ พูดคุยเรื่องการครอบครองเม็ดยาลมปราณอย่างสงบ เซี่ยวเย่จะต้องยอมให้เม็ดยาลมปราณสามเม็ดนี้แน่นอน เพราะของที่หลิวยี่ยี่ทิ้งไว้ เขาจะไม่แตะต้องเด็ดขาด
"ข้าเห็นด้วยให้เซี่ยวเถิงกินเม็ดยาลมปราณ!"
"ข้าก็เห็นด้วย!"
ครู่หนึ่งผ่านไป มีชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยปากเป็นคนแรก ตามด้วยเสียงเห็นด้วยของคนอื่นๆ
เซี่ยวเย่กวาดตามองไปทีเดียว พบว่าคนที่กระตือรือร้นที่สุดคือชาวบ้านที่สนิทกับเซียวป้า ทำให้ความโกรธในใจยิ่งเพิ่มขึ้น
"พวกเจ้าตาบอดหรือ? เซี่ยวเถิงจะเทียบกับเซี่ยวเย่ได้หรือ? หรือว่าพวกเจ้ามองไม่ออกว่าใครกันแน่ที่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย!" เซี่ยวต้าซานกระโดดออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ด่าออกมาอย่างรุนแรง
"เซี่ยวต้าซาน อย่าตื่นเต้นไป เซี่ยวเย่กับเซี่ยวเถิงเป็นคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นที่สุดในหมู่บ้าน พวกเขามีพลังใกล้เคียงกัน การที่พวกเราเลือกเซี่ยวเถิงก็ไม่ได้ผิดอะไรนี่" ชาวบ้านคนหนึ่งออกมาพูด
"ใกล้เคียงกัน?" เซี่ยวต้าซานชะงัก ตอนนี้เขาถึงนึกขึ้นได้ว่าทุกคนยังไม่รู้ว่าเซี่ยวเย่ได้บรรลุถึงระดับเหลียนถี่เก้าชั้น
เมื่อไม่รู้สถานการณ์ การที่ชาวบ้านเลือกแบบนี้ก็ไม่ผิด เพราะในแผ่นดินเจินหลิง พลังคือสิ่งที่พูดแทนทุกอย่าง แล้วใครจะกล้าไปขัดใจเซียวป้าเพื่อเซียวหยางที่กลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว?
"เมื่อทุกท่านเห็นด้วยกับข้อเสนอของข้า ก็ขอให้ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปด้วย!" มุมปากของเซียวป้าปรากฏรอยเยาะหยัน สายตามองไปที่เซียวหยาง
ความหมายของเขาชัดเจน เซียวหยางคือผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง
ในสายตาของทุกคนมีทั้งความสงสาร เห็นใจ และเสียดาย ผู้ที่เคยเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านเซี่ยวเจียรองจากหัวหน้าหมู่บ้าน กลับตกต่ำถึงเพียงนี้
"เหย่เอ๋อร์ กลับบ้านกันเถอะ" เซียวหยางที่เงียบมาตลอดมีแววโกรธวูบผ่านในดวงตา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องอย่างหดหู่
นับตั้งแต่เส้นลมปราณของเขาถูกทำลาย เขาก็กลายเป็นคนไร้ค่าในหมู่บ้านเซี่ยวเจีย และวันนี้ เขาได้สัมผัสความรู้สึกนั้นอีกครั้ง
มองดูร่างอันหดหู่ของเซียวหยาง หัวใจของเซี่ยวเย่บีบรัดอย่างฉับพลัน
"พ่อ ผมไม่ไป!" เซี่ยวเย่พูดอย่างดื้อรั้น จากนั้นก็ค่อยๆ เดินไปกลางห้อง สายตาเย็นชามองไปที่เซียวป้า "ตัดสินใจแทน คุณช่างตัดสินใจได้ดีจริงๆ!"
ในตอนนี้ อารมณ์ที่เก็บกดไว้ในใจระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์ ทั้งตัวเขาเหมือนสัตว์อสูรที่ตื่นขึ้นมา
"บังอาจ! การตัดสินใจของผู้อาวุโสในหมู่บ้าน จะให้เด็กอย่างเจ้ามาตั้งคำถามได้อย่างไร!" ก่อนที่เซียวป้าจะทันได้พูด ชาวบ้านที่ยืนข้างเขากลับรีบพูดเสียงดังขึ้นมาก่อน
"การตัดสินใจของผู้อาวุโส?"
เผชิญหน้ากับการกดขี่ เซี่ยวเย่ยืนตรงดั่งหอก หัวเราะอย่างเศร้าสร้อย: "ถ้าอย่างนั้น การตัดสินใจนี้ก็ยุติธรรมจริงๆ!"
เสียงหัวเราะของเซี่ยวเย่ก้องกังวานในห้อง ทำให้ชาวบ้านมากมายรู้สึกละอายใจ ไม่กล้าสบตากับเขา
มองดูผู้คนที่เงียบงัน เซี่ยวเย่มีประกายเย็นวาบในดวงตา พูดว่า: "เมื่อนี่คือสิ่งที่พวกท่านเห็นว่ายุติธรรม ข้าก็จะล้มล้างมันด้วยมือของข้าเอง!"
พูดจบ เซี่ยวเย่หันกลับไปทันที ชี้ไปที่เซี่ยวเถิงพูดว่า: "เซี่ยวเถิง วันนี้ข้าเซี่ยวเย่ขอท้าประลองกับเจ้า!"
เซี่ยวเย่ท้าประลองเซี่ยวเถิง?
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้ทุกคนตอบสนองไม่ทัน
"พวกท่านคิดว่าเซี่ยวเถิงมีพรสวรรค์กว่าข้าใช่ไหม?"
"วันนี้ข้าจะให้พวกท่านดูว่าใครกันแน่ที่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย!" เซี่ยวเย่ค่อยๆ กำหมัดแน่น พลังเลือดไหลเวียนทั่วร่าง
เขาจะเรียกคืนเกียรติยศที่ควรเป็นของเขา!
เขาจะเรียกร้องความเคารพที่พ่อของเขาสมควรได้รับ!
เซียวป้าขมวดคิ้วเล็กน้อย เซี่ยวเย่และเซี่ยวเถิงต่างอยู่ในระดับเหลียนถี่แปดชั้น พลังใกล้เคียงกัน คงต้องใช้เวลาถึงห้าสิบกระบวนท่าถึงจะตัดสินแพ้ชนะได้
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เซียวป้าพูดเย็นชา: "เมื่อเจ้าสงสัยในการตัดสินใจ ข้าจะให้โอกาสเจ้า หากเจ้าสามารถเอาชนะเซี่ยวเถิงได้ภายในสิบกระบวนท่า ข้าจะมอบเม็ดยาลมปราณสามเม็ดให้เจ้าด้วยมือของข้าเอง"
สิบกระบวนท่า?
ชาวบ้านทุกคนต่างตกตะลึง เซียวป้าตั้งเงื่อนไขที่โหดร้ายเช่นนี้ เป็นการกดขี่เซี่ยวเย่อย่างชัดเจน หากไม่มีความได้เปรียบอย่างสมบูรณ์ เซี่ยวเย่จะสามารถเอาชนะเซี่ยวเถิงได้ภายในสิบกระบวนท่าได้อย่างไร?
เซียวป้าบอกว่าจะให้โอกาสเซี่ยวเย่ แต่ที่จริงแล้วก็แค่เป็นพิธีรีตองเท่านั้น เพราะผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้แล้ว
เซี่ยวเย่โกรธจนหัวเราะ ในเมื่อผู้ใหญ่บ้านไม่อยู่ เซียวป้าก็คิดจะทำตัวเป็นใหญ่เสียแล้ว น่าเสียดายที่เขาคำนวณผิด
"สิบกระบวนท่ามากเกินไป กระบวนท่าเดียวก็พอ!" เซี่ยวเย่สะบัดอาภรณ์ ก้าวเดินไปทางเซี่ยวเถิง
"กระบวนท่าเดียว?" เซี่ยวเถิงจ้องมองเซี่ยวเย่ที่เดินมา ใบหน้าปรากฏความโกรธ อีกฝ่ายกำลังดูถูกเขา
"ข้าอยากดูนักว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้ด้วยกระบวนท่าเดียวได้อย่างไร!" เซี่ยวเถิงตะโกนด้วยความโกรธ เท้ากระทืบพื้น ร่างพุ่งเข้าใส่เซี่ยวเย่
"หมัดพยัคฆ์คำราม!"
เซี่ยวเถิงออกหมัดขวา พลังหมัดระเบิดออกมา ทำให้อากาศส่งเสียงหวีดหวิว
แรงหมัดพัดผมดำของเซี่ยวเย่ปลิว เผชิญหน้ากับการโจมตีของเซี่ยวเถิง เซี่ยวเย่เอ่ยคำเย็นชาสามคำ: "ไสหัว ไป!"
โครม!
พอคำว่า "ไป" หลุดจากปาก เซี่ยวเถิงรู้สึกถึงลมปะทะใบหน้า พลังที่ไม่อาจต้านทานได้ท่วมท้นตัวเขา ทำให้กระดูกมือขวาหัก กระอักเลือด กระแทกกำแพงจนสลบไป
ในชั่วขณะนั้น ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด หัวใจชาวบ้านเต้นรัวแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
การปะทะกันของคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นที่สุดสองคนในหมู่บ้าน เพิ่งเริ่มก็จบลงแล้ว
เซี่ยวเย่ใช้เพียงกระบวนท่าเดียวก็เอาชนะเซี่ยวเถิงได้จริงๆ แสดงว่าพลังของเขา...
ทุกคนต่างเริ่มคาดเดาในใจ
"ฮ่าๆ ข้าลืมบอกทุกคนไป เซี่ยวเย่ได้บรรลุถึงระดับเหลียนถี่เก้าชั้นแล้ว" เซี่ยวต้าซานหัวเราะพลางเดินออกมา มองเซียวป้าที่กำลังตกตะลึงด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
เหลียนถี่เก้าชั้นในวัยสิบสี่!
เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยวต้าซาน ทุกคนต่างสูดหายใจเฮือก มองเซี่ยวเย่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
แม้เซี่ยวเย่จะเพิ่มขึ้นเพียงหนึ่งระดับ แต่ความหมายนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
เส้นทางวรยุทธ์ ยิ่งบรรลุเร็วเท่าไหร่ ยิ่งแสดงถึงพรสวรรค์มากเท่านั้น อนาคตก็ยิ่งสามารถบรรลุถึงความสำเร็จที่สูงขึ้น ตลอดประวัติศาสตร์ของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย นักรบที่เร็วที่สุดที่บรรลุถึงเหลียนถี่เก้าชั้นคืออายุยี่สิบปี
แต่เซี่ยวเย่ทำได้แล้ว!
เหลียนถี่เก้าชั้นในวัยสิบสี่ นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์หมู่บ้านเซี่ยวเจีย ด้วยพรสวรรค์ของเซี่ยวเย่ การบรรลุถึงระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดในอนาคตก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
ที่เซี่ยวเถิงมีพลังอย่างทุกวันนี้ เป็นผลจากการบ่มเพาะอย่างทุ่มเทของเซียวป้า แต่เซี่ยวเย่กลับฝึกฝนด้วยตัวเองจนถึงเหลียนถี่เก้าชั้น
เพียงแค่จุดนี้ เซี่ยวเถิงก็ไม่อาจเทียบกับเซี่ยวเย่ได้เลย
"ตอนนี้ พวกท่านยังคิดว่า ข้าด้อยกว่าเซี่ยวเถิงอีกหรือ? ผลการหารือยุติธรรมหรือไม่?" เซี่ยวเย่กล่าวเย็นชา
ทันใดนั้น ชาวบ้านในห้องต่างพากันเงียบกริบ โดยเฉพาะชาวบ้านที่เมื่อครู่ยืนอยู่ข้างเซียวป้า ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำด้วยความละอาย
เซี่ยวเย่ใช้พลังของเขาตบหน้าพวกเขาอย่างจัง และบอกให้พวกเขารู้ว่าอะไรคือความจริง
"เซี่ยวเย่ เมื่อกี้ลุงผิดไปแล้ว ลุงขอโทษ"
"ใช่แล้ว เซี่ยวเย่ อย่าโกรธเลย พวกเราไม่ได้มีเจตนาอื่น"
ทันใดนั้น ชาวบ้านหลายคนรู้สึกละอายใจ จึงก้าวออกมา
"ไอ้หนู อาศัยที่มีพรสวรรค์นิดหน่อย กล้าทำร้ายลูกข้า ข้าจะให้เจ้าต้องจ่ายราคาแพง!" เซียวป้าฟื้นจากความตกตะลึง ปล่อยพลังระดับเจ็ดออกมา เดินตรงไปที่เซี่ยวเย่
"เซียวป้า ลูกข้าอายุสิบสี่ก็ผ่านเข้าสู่ระดับเหลียนถี่เก้าชั้นแล้ว เจ้าแน่ใจหรือว่าจะลงมือกับเขา?" เสียงสงบนิ่งของเซียวหยางดังขึ้น ราวกับสาดน้ำเย็นลงบนความโกรธของเซียวป้า
ใช่แล้ว ด้วยศักยภาพที่เซี่ยวเย่แสดงออกมา เขาจะต้องกลายเป็นสมบัติล้ำค่าของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ถึงแม้จะต้องสละเขาและเซี่ยวเถิง หมู่บ้านก็จะไม่มีวันสละเซี่ยวเย่
ถ้าเขากล้าลงมือกับเซี่ยวเย่ จะต้องเกิดความโกรธแค้นแน่นอน
เซียวป้ามีสีหน้าแปรปรวน มองไปที่เซียวหยาง
"ลูก เจ้าทำให้พ่อประหลาดใจมากทีเดียว" เซียวหยางยิ้มมุมปาก เขารู้สึกดีใจจริงๆ
ด้วยพรสวรรค์ที่เซี่ยวเย่แสดงออกมา ไม่มีใครในหมู่บ้านเซี่ยวเจียกล้าดูถูกหรือเพิกเฉยต่อพ่อลูกพวกเขาอีกต่อไป
"ฮึ!" เซียวป้าหน้าตึง สะบัดมือหมุนตัวจะเดิน
"เดี๋ยวก่อน!" เซี่ยวเย่พูดขึ้นทันที "ลุงป้า ผมจำได้ว่าลุงเคยบอกว่า ถ้าผมชนะภายในสิบกระบวนท่า ลุงจะมอบเม็ดยาลมปราณให้ผมด้วยตัวเองใช่ไหม"
เซียวป้าตัวสั่น ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ "เซี่ยวเย่ เจ้าอย่าได้ทำเกินไป!"
"เกินไป?" เซี่ยวเย่หัวเราะเย็นชา "ลุงป้า ตอนที่ลุงเผด็จการไม่สนใจผม ลุงเคยคิดไหมว่าลุงทำเกินไป? ตอนที่ลุงบอกว่าพ่อผมเป็นคนไม่สำคัญ ลุงเคยคิดไหมว่าลุงทำเกินไป?"
เซียวป้าพูดไม่ออก เขาจ้องมองเซี่ยวเย่นาน แล้วไม่พูดอะไร หยิบกล่องผ้าไหมจากมือของเซี่ยวต้าซาน ยื่นให้เซี่ยวเย่
ชาวบ้านรู้สึกทึ่ง แม้แต่คนเผด็จการอย่างเซียวป้าก็ยังถูกบังคับให้ก้มหัว
มองกล่องผ้าไหมตรงหน้า หัวใจของเซี่ยวเย่เจ็บแปลบ นี่คือสิ่งที่หลิวยี่ยี่ทิ้งไว้นี่นา
"ประตูจ้งหยาง ผมต้องเข้าไปให้ได้" เซี่ยวเย่พึมพำ เขาหยิบกล่องผ้าไหม แล้วโยนทิ้งไว้ที่เท้าของเซียวป้า ทิ้งเม็ดยาลมปราณอันล้ำค่าราวกับเป็นขยะ
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง เซี่ยวเย่ก็หันหลังเดินออกไปนอกห้อง ทิ้งคำพูดอันแข็งกร้าวไว้: "ข้าเซี่ยวเย่ ไม่สนใจจะกินยาเม็ดนี้"
ใบหน้าของเซียวป้าเปลี่ยนสีทันที เขาผู้มีอำนาจในหมู่บ้าน นำยาเม็ดมามอบให้เซี่ยวเย่ถึงที่ แต่กลับถูกอีกฝ่ายโยนทิ้งไว้ที่เท้า
นี่มันไม่ให้เกียรติเขาเลย!
ถ้าเขาเก็บยาเม็ดขึ้นมา นั่นไม่เท่ากับว่าเขาเซียวป้า แม้แต่ของที่เซี่ยวเย่ไม่สนใจก็ยังต้องทะนุถนอม? แต่ถ้าไม่เก็บ ลูกชายของเขาก็จะไม่มีโอกาสเหนือกว่าเซี่ยวเย่ไปตลอดชีวิต
"ดี ดีมาก!" เซียวป้าโกรธจนตัวสั่น


## บทที่ 4 หอคอยแห่งกาลเวลา

หมู่บ้านเซี่ยวเจีย ที่บ้านของเซี่ยวเย่
เซียวหยางและหลัวเหมยหลานนั่งอยู่ในห้องโถง มองประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยความกังวล หลังจากที่เซี่ยวเย่กลับมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน เขาก็ขังตัวเองอยู่ในห้องมาเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามแล้ว
"เฮ้อ ถึงเหย่เอ๋อร์จะดูเข้มแข็ง แต่เรื่องนี้มันสร้างความเจ็บปวดให้เขามากเกินไป" เซียวหยางกล่าว
ความรู้สึกที่เซี่ยวเย่มีต่อหลิวยี่ยี่ เขาในฐานะพ่อรู้ดี
"พี่หยาง ลูกชายของเราต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน" หลัวเหมยหลานปลอบใจ
ในห้อง เซี่ยวเย่นั่งอยู่บนเตียง ความคิดสับสนวุ่นวาย เมื่อนึกถึงหลิวยี่ยี่ หัวใจของเขาก็แทบจะแตกสลาย
ความยึดมั่นหลายปีถูกความจริงบดขยี้จนแหลกละเอียด แต่ความรู้สึกของเพื่อนวัยเด็กจะลืมได้ง่ายๆ หรือ?
ในความทรงจำของเขา ภาพของหลิวยี่ยี่ที่เคยซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา น่าทะนุถนอม น่าหลงใหล ผุดขึ้นมาทีละภาพ แต่สุดท้ายก็ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกของเธอ
เจ็บปวด เจ็บปวดเหลือเกิน!
ความรู้สึกเจ็บปวดถาโถมเข้ามาเป็นระลอก จนแทบหายใจไม่ออก
ตอนอยู่ที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน เขายังกดความเจ็บปวดนี้ไว้ในใจได้ แต่ตอนนี้ เขาไม่สามารถกดมันไว้ได้อีกต่อไป
เขาอยากจะตะโกนระบายความเจ็บปวดนี้ออกมา แต่เพื่อไม่ให้พ่อแม่ที่อยู่นอกห้องเป็นห่วง เขาจึงต้องกัดฟันแน่น ไม่ให้เสียงใดๆ หลุดออกมา
เพราะแรงที่มากเกินไป เลือดสีแดงเริ่มซึมออกมาระหว่างฟัน ไหลลงมาตามมุมปาก
เซี่ยวเย่มีสีหน้าเศร้าสลด หายใจหอบ และใช้มือกุมหน้าอกแน่น ราวกับว่าการทำเช่นนี้จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้
พรวด!
ทันใดนั้น เซี่ยวเย่ก็พ่นเลือดออกมา เขาได้รับบาดเจ็บจากการถูกกดดันด้วยพลังอันทรงพลังของจ้าวเชียนชายหนุ่มในชุดขาวมาก่อนแล้ว และตอนนี้อารมณ์ที่ปั่นป่วนอย่างรุนแรงทำให้อาการบาดเจ็บกำเริบขึ้น
มองดูเลือดบนพื้น แววตาของเซี่ยวเย่เริ่มเย็นชาขึ้น
ชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองคนนั้นที่ทำให้เขาอับอาย บังคับให้เขาคุกเข่า เขาต้องการจะเอาชนะด้วยมือตัวเอง เพื่อเรียกศักดิ์ศรีกลับคืนมา!
เขาต้องการให้ทุกคนที่ดูถูกเขาต้องเสียใจกับการกระทำของตัวเอง!
"แต่พลังของฉัน..." มือทั้งสองข้างของเซี่ยวเย่สั่นเล็กน้อย
เมื่อใจเย็นลง เขารู้สึกหมดหนทางกับสถานการณ์ปัจจุบัน
จ้าวเชียนเป็นนักรบก่อนกำเนิดผู้สูงส่ง ได้รับการบ่มเพาะจากประตูจ้งหยาง แต่เขากลับเป็นเพียงเด็กหนุ่มบ้านนอกที่ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ ช่องว่างระหว่างทั้งสองนั้นกว้างพอที่จะทำให้คนรู้สึกสิ้นหวัง
"ฉันไม่ยอมแพ้!" เซี่ยวเย่แสดงสีหน้าดื้อรั้น กระโดดลงจากเตียงและฝึกวิชาหมัดในห้อง
ถึงแม้ช่องว่างนั้นจะกว้างแค่ไหน เขาก็จะค่อยๆ ถมมันให้เรียบ
ในช่วงเวลานี้ ความปรารถนาในพลังของเขาพุ่งสูงถึงขีดสุด
เซี่ยวเย่ฝึกฝนหมัดพยัคฆ์คำรามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ในขณะเดียวกัน เพราะความปั่นป่วนทางอารมณ์ หัวใจของเขาเต้นรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเกินระดับปกติไปอย่างรวดเร็ว
ตึก ตึก ตึก!
หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายเหมือนเสียงกลองดังก้อง
"แย่แล้ว โรคประหลาดนั่นกำลังจะกำเริบอีกแล้ว!" เซี่ยวเย่สะดุ้งตื่น สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
อาการนำก่อนที่โรคประหลาดจะกำเริบ ก็คือหัวใจเต้นรัวอย่างรุนแรง
"อย่างนี้ก็ดี เมื่อโรคประหลาดกำเริบ ความเร็วในการบำเพ็ญของข้าจะเพิ่มขึ้นมาก" เซี่ยวเย่ผ่อนคลายลง รอคอยการกำเริบของโรค
ไม่นาน เซี่ยวเย่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะครั้งนี้หัวใจเต้นรุนแรงกว่าครั้งก่อนๆ มาก
ขณะที่เซี่ยวเย่กำลังรู้สึกกังวล ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกร่างพุ่งเข้าโจมตีอย่างฉับพลัน ทำให้ร่างของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ก่อนจะร้องครวญด้วยความเจ็บปวด สายตาพร่ามัว และหมดสติไป
ในความพร่าเลือน เขาเห็นหอคอยเล็กๆ ที่เปล่งรัศมีสีแดงสดใส ทะลุออกมาจากอกของเขา
"หรือว่าโรคประหลาดของข้า เกิดจากหอคอยนี้?" หลังจากความคิดนี้แวบผ่านสมองของเซี่ยวเย่ จิตสำนึกของเขาก็ถูกความมืดมิดไร้ขอบเขตกลืนกิน
เมื่อเซี่ยวเย่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบด้วยความตกใจว่า ตัวเองปรากฏอยู่ในพื้นที่ที่มีกลุ่มดาวล้อมรอบ กลุ่มดาวเหล่านั้นแตกสลายและก่อกำเนิดใหม่อย่างต่อเนื่อง ราวกับผ่านวัฏจักรหนึ่ง งดงามและโศกเศร้า
"ข้าคือจ้าวแห่งกาลเวลา ได้รับการสักการะจากสรรพชีวิตนับล้าน แต่ด้วยสภาวะการหมุนเวียนของชะตา ก็ต้องมีวันดับสูญ..." เสียงถอนหายใจอันเศร้าสร้อย แผ่วพ้นผ่านห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต ก้องกังวานในพื้นที่นั้น
ใครกัน!
จิตวิญญาณของเซี่ยวเย่สั่นสะเทือน มองไปรอบๆ แต่ไม่พบร่างของผู้ใดเลย
"หอคอยแห่งกาลเวลาจารึกเส้นทางแห่งกาลเวลาบางส่วนของข้า เจ้าหนุ่มน้อย การได้ครอบครองสิ่งนี้ นับว่าโชคดีจริงๆ" เงาร่างที่ถูกหมอกปกคลุมก้าวออกมาจากความว่างเปล่า หลอมรวมเข้ากับร่างของเซี่ยวเย่
โครม!
ความคิดหนึ่งพุ่งเข้าสู่สมองของเขา ส่งผ่านข้อมูล
หลังผ่านไปนาน เซี่ยวเย่จึงลืมตาขึ้น บนใบหน้าปรากฏความตกตะลึงอย่างเข้มข้น
"เจ้าหนุ่มน้อย จงพยายามเข้า..." ความคิดนั้นราวกับใช้พลังจนหมดสิ้น กลายเป็นประกายดาวเล็กๆ สลายไปในความว่างเปล่า
ตามข้อมูลที่ความคิดนั้นส่งผ่านมา ตอนนี้เขาอยู่ภายในหอคอยเล็กๆ
หอคอยนี้มีชื่อว่าหอคอยแห่งกาลเวลา สร้างขึ้นโดยจ้าวแห่งกาลเวลา แบ่งเป็นห้าชั้น
ชั้นที่หนึ่ง เวลาไหลช้ากว่าภายนอกสิบเท่า
ชั้นที่สอง เวลาไหลช้ากว่าภายนอกยี่สิบเท่า
...
ในทำนองเดียวกัน ชั้นที่ห้า เวลาจะไหลช้ากว่าโลกภายนอกห้าสิบเท่า
แต่เกี่ยวกับที่มาของจ้าวแห่งกาลเวลา ข้อมูลที่ส่งผ่านความคิดนั้นไม่ได้เปิดเผยแม้แต่น้อย
"แผ่นดินเจินหลิง ไม่คิดว่าจะมีของวิเศษเช่นนี้!" เซี่ยวเย่พึมพำ จนถึงตอนนี้เขายังไม่สามารถสงบจิตใจได้ เพราะทุกสิ่งช่างน่าตื่นตะลึงเหลือเกิน เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีของวิเศษที่ควบคุมเวลาได้
"จ้าวแห่งกาลเวลาผู้นั้น ต้องเป็นผู้ที่อยู่ในระดับสูงสุดแน่นอน" เซี่ยวเย่คาดเดา
แผ่นดินเจินหลิงกว้างใหญ่ไพศาล เซี่ยวเย่ยังไม่เคยออกจากเมืองชีหยางเลยด้วยซ้ำ แล้วจะคาดเดาที่มาของจ้าวแห่งกาลเวลาได้อย่างไร? ส่วนเรื่องที่เจดีย์นี้ปรากฏในร่างกายของเขา เขายิ่งไม่รู้เลย
แต่ทันใดนั้น เซี่ยวเย่ก็รู้สึกปีติยินดีอย่างสุดระงับ
ถ้าเขาฝึกฝนในชั้นแรกของหอคอยแห่งกาลเวลาสิบวัน นั่นไม่ใช่หมายความว่าโลกภายนอกผ่านไปเพียงวันเดียวหรอกหรือ?
ภายใต้ความแตกต่างที่ชัดเจนเช่นนี้ จะมีอัจฉริยะแบบไหนที่เขาไล่ตามไม่ทัน? ยิ่งไปกว่านั้น หอคอยแห่งกาลเวลายังมีชั้นที่สองถึงชั้นที่ห้าอีก!
อย่างไรก็ตาม ตามข้อมูลที่ส่งผ่านความคิด ชั้นที่สองถึงชั้นที่ห้า จะเข้าได้ก็ต่อเมื่อเขามีพลังเพียงพอเท่านั้น
เช่น ชั้นที่สอง เขาจะต้องเป็นนักรบก่อนกำเนิดก่อนถึงจะเข้าได้
ส่วนเงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับชั้นที่สามถึงชั้นที่ห้า เขายังไม่ทราบในตอนนี้
"ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ที่โรคประหลาดกำเริบ ทำให้ความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้น เป็นเพราะฉันบังเอิญมาที่นี่โดยไม่รู้ตัว" เซี่ยวเย่กำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ถ้ามีหอคอยแห่งกาลเวลานี้แล้ว เขายังไม่สามารถผ่านการทดสอบเข้าประตูจ้งหยางในอีกหนึ่งปีข้างหน้าได้ เขาก็สมควรชนหัวตายได้เลย
"จ้าวเชียน รอดูเถอะ ฉันกำลังค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเจ้า!"
เซี่ยวเย่เริ่มฝึกหมัดพยัคฆ์คำราม ร่างกายดุจพยัคฆ์ร้าย เริ่มฝึกฝนขึ้นมา
...
ในบ้านของเซี่ยวเย่ ขณะนี้มีคนหลายคนยืนอยู่ คอยมองร่างชราที่ยืนอยู่ตรงกลางเป็นระยะ
เพราะเขาคือผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านเซี่ยวเจียในปัจจุบัน เซียวเทียนสง
"เหย่เอ๋อร์ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นหรือ?" เซียวเทียนสงขมวดคิ้ว มองไปที่เซี่ยวเย่ที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง
"ยังไม่มีครับ หมอบอกว่าอาการบาดเจ็บของเหย่เอ๋อร์ไม่รุนแรง แค่จิตใจเหมือนจมดิ่งอยู่ในภวังค์" เซียวหยางกล่าว ใบหน้าซีดเซียวแสดงความกังวลอย่างยิ่ง
วันนั้นหลังจากเซี่ยวเย่ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดในห้อง เขาก็จมอยู่ในภวังค์มาตลอด ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว
ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาและแม่ของเซี่ยวเย่ หลัวเหมยหลาน กินไม่ได้นอนไม่หลับ กลัวว่าเซี่ยวเย่จะไม่ฟื้นขึ้นมา
"เฮ้อ หมู่บ้านเซี่ยวเจียของเราเพิ่งจะมีอัจฉริยะเช่นนี้ปรากฏขึ้นมา ตอนนี้กลับ..." เซียวเทียนสงถอนหายใจ ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
หลังจากที่เขาออกจากการปลีกวิเวก เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านก็ได้รู้ว่าเซี่ยวเย่ได้ก้าวข้ามไปถึงระดับการฝึกฝนกายขั้นที่เก้าแล้ว ในใจก็ดีใจจนแทบบ้า รีบวิ่งไปที่บ้านของเซี่ยวเย่
เซี่ยวเย่ฝึกฝนด้วยตัวเอง ตอนอายุสิบสี่ก็บรรลุถึงระดับการฝึกฝนกายขั้นที่เก้า หากอัจฉริยะเช่นนี้เติบโตขึ้นมา ย่อมสามารถนำพาหมู่บ้านตระกูลเซียวไปสู่ความรุ่งโรจน์ได้อย่างแน่นอน
แต่ข่าวที่เซี่ยวเย่ตกอยู่ในภาวะโคม่า กลับเป็นเหมือนตีหัวเขาด้วยไม้กระบอง ทำให้เขาถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ
ต่อให้เป็นอัจฉริยะที่น่าตื่นตาตื่นใจเพียงใด หากไม่ฟื้นจากภาวะโคม่า จะมีประโยชน์อันใด?
"ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านอุตส่าห์เดินทางไปป่าปีศาจ ฆ่างูมังกรระดับขั้นโฮ่วเทียนขั้นที่ 8 เอาเลือดมังกรงูมา ไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่าเช่นนี้" เซียวป้าที่ตามมากับผู้ใหญ่บ้าน พูดขึ้นด้วยแววตาวูบไหว
ผู้ใหญ่บ้านเซียวเทียนสงบอกว่าปลีกวิเวก แท้จริงแล้วคือไปล่างูมังกรที่ป่าปีศาจนอกเมืองชีหยาง
งูมังกรเป็นสัตว์อสูรที่ทรงพลัง เลือดของมันร้อนดั่งลาวา อุดมไปด้วยพลังอันทรงพลัง นักรบระดับการฝึกฝนกายที่อาบเลือดนี้ จะเพิ่มโอกาสในการก้าวข้ามไปสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์
การกระทำของเซียวเทียนสงครั้งนี้ ก็เพื่อสร้างนักรบระดับโพสต์นาตาล์ที่อายุน้อยในรุ่นหลาน และเซี่ยวเย่ก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
เซียวเทียนสงในวันที่กลับมาถึงหมู่บ้าน ก็ได้มอบเลือดมังกรงูให้เซียวหยางเก็บรักษา รอให้เซี่ยวเย่ฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยให้เขาใช้
เซียวหยางได้ยินคำพูดของเซียวป้า สีหน้าก็เย็นชาขึ้นมาทันที ดวงตาเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธ
"เซียวป้า เจ้าช่างรังแกคนเกินไป!"
เซียวป้าคนนี้ เอาเม็ดยาลมปราณไปสามเม็ดก็แล้วไป ตอนนี้ยังจะมาแย่งเลือดมังกรงูที่เป็นของลูกชายเขาอีก!
หากเซี่ยวเย่สูญเสียเลือดมังกรงูไป การจะก้าวข้ามไปสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ก็จะยากลำบาก
"ฮึ ลูกชายข้าตอนนี้ก็ก้าวข้ามไปถึงระดับการฝึกฝนกายขั้นที่เก้าแล้ว นอกจากเซี่ยวเย่แล้ว เขาก็มีคุณสมบัติที่จะใช้เลือดมังกรงูมากที่สุด และพลังในเลือดมังกรงูก็เก็บรักษาได้แค่สามเดือน หากปล่อยให้ล่าช้าต่อไป ก็ไม่เป็นผลดีต่อใครทั้งนั้น" เซียวป้าแค่นเสียงเย็น
เซี่ยวเถิงหลังจากกินเม็ดยาลมปราณ อาการบาดเจ็บก็หาย และก้าวข้ามไปถึงระดับการฝึกฝนกายขั้นที่เก้าในคราวเดียว
"เจ้า!" เซียวหยางโกรธจนตัวสั่น กระตุ้นโรคเรื้อรัง ไอออกมาอย่างรุนแรง
"คนไร้ค่าคนหนึ่ง กับศพเดินได้อีกคน พ่อลูกเจ้าช่างเหมาะสมกันจริงๆ" เห็นสภาพของเซียวหยาง เซียวป้าก็พูดด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหน ในใจสะใจอย่างยิ่ง
"พอแล้ว หุบปากทั้งคู่!" เซียวเทียนสงตวาดเสียงดัง สายตาดุดันกวาดมองทั้งสองคน พลังระดับโฮ่วเทียนจิ่วจงปะทุออกมา ทำให้เซียวป้าใจหายวาบ ไม่กล้าพูดอะไรอีก
เซียวเทียนสงในใจวุ่นวาย ก้าวเดินออกไปนอกห้อง ทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง: "อีกหนึ่งเดือน หากเซี่ยวเย่ยังไม่ฟื้น เลือดมังกรงูจะเป็นของเซี่ยวเถิง"
ประโยคนี้ ทำให้สีหน้าของเซียวหยางซีดขาวยิ่งขึ้น
"ฮ่าๆ ข้าจะรออีกหนึ่งเดือน ให้เจ้าเอาเลือดมังกรงูมาส่งให้ด้วยสองมือ" เห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว เซียวป้าก็หัวเราะลั่น หมุนตัวเดินจากไปอย่างผึ่งผาย
เซียวหยางกดความโกรธเอาไว้ มองเซี่ยวเย่ที่ยังคงไม่ฟื้นด้วยความเป็นห่วง
"เหย่เอ๋อร์ เจ้าต้องตื่นขึ้นมาให้ได้นะ"
ในตอนนี้ ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ที่หน้าอกของเซี่ยวเย่ มีแสงสลัวปรากฏขึ้นเป็นระยะ ก่อตัวเป็นรอยสักรูปเจดีย์ ดูลึกลับยิ่งนัก


## บทที่ 5 ก้าวเข้าสู่ขั้นหลังคลอด

ภายในหอคอยแห่งกาลเวลา ไม่มีทั้งกลางวันและกลางคืน รอบด้านมีเพียงกลุ่มดาวเนบิวลาที่แตกสลายและก่อกำเนิดใหม่อย่างต่อเนื่อง
พรึ่บ! พรึ่บ!
ร่างของเซี่ยวเย่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เสียงลมดังขึ้นเป็นระลอก
ในขณะที่เซี่ยวเย่ฝึกฝนอย่างหนัก พลังเลือดในร่างกายของเขาหมุนวนไม่หยุด แล่นไปทั่วร่างกาย หล่อหลอมร่างกาย ทำให้พลังของเขาค่อยๆ เพิ่มขึ้น จนถึงระดับการฝึกฝนขั้นสูงระดับ 9 ขั้นปลาย
เขาได้ฝึกฝนในหอคอยแห่งกาลเวลาชั้นที่หนึ่งมาเป็นเวลา 300 วันแล้ว ตามอัตราการไหลของเวลาในชั้นที่หนึ่ง นั่นหมายความว่าในโลกภายนอกเพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น
หากคนภายนอกรู้ว่าเพียงแค่หนึ่งเดือน พลังของเซี่ยวเย่ก็ทะลุถึงระดับการฝึกฝนขั้นสูงระดับ 9 ขั้นปลายแล้ว พวกเขาคงจะต้องตกตะลึงอย่างมาก
ตอนนี้ เซี่ยวเย่ได้ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของหอคอยแห่งกาลเวลาได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
ที่นี่ เขาไม่รู้สึกหิว นอกจากการพักผ่อนแล้ว เขาใช้เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกฝน
เซี่ยวเย่รู้สึกได้ว่า มีเพียงจิตสำนึกของเขาเท่านั้นที่เข้ามาในหอคอยแห่งกาลเวลา ร่างกายยังคงอยู่ในโลกภายนอก เขาแม้กระทั่งยังได้ยินเสียงเรียกของพ่อแม่อยู่ลางๆ
และเขาเพียงแค่คิดนิดเดียว ก็สามารถกลับคืนสู่ร่างกายได้
แต่หลังจากที่ยืนยันแล้วว่าการฝึกฝนด้วยจิตสำนึกที่นี่ไม่ต่างจากการฝึกฝนด้วยร่างกาย เซี่ยวเย่ก็ตัดความคิดที่จะตื่นขึ้นทิ้งไป
"พ่อ แม่ รอให้ลูกทะลุถึงขอบเขตโพสต์นาตาล์ก่อน แล้วจะกลับไปขอโทษ!" สีหน้าของเซี่ยวเย่แสดงความดื้อรั้นออกมาเล็กน้อย
หลังจากที่ตระหนักถึงความแตกต่างอันมหาศาลระหว่างตัวเขากับจ้าวเชียนแล้ว เขาไม่อยากเสียเวลาแม้แต่นิดเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น การทดสอบเข้าประตูจ้งหยางกำลังใกล้เข้ามา เขาจะต้องทะลุถึงขอบเขตโพสต์นาตาล์เท่านั้น ถึงจะมีโอกาสผ่านการทดสอบได้
ในหอคอยแห่งกาลเวลาชั้นที่หนึ่ง เด็กหนุ่มหลั่งเหงื่อ ฝึกฝนหมัดพยัคฆ์คำรามอย่างต่อเนื่อง ความเข้าใจของเขาต่อทักษะการต่อสู้พื้นฐานชุดนี้ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ
การฝึกฝนอย่างหนักเป็นเวลา 300 วันโดยไม่หยุด ผลลัพธ์นั้นน่าตกใจมาก
เซี่ยวเย่ราวกับเสือดุที่กำลังกระโจน ทุกการเคลื่อนไหว ล้วนมีพลังงานล้อมรอบ
คำราม!
หลังจากฝึกฝนไปไม่รู้กี่ครั้ง เซี่ยวเย่พลันออกหมัดหนึ่งหมัด พลังบนหมัดรวมตัวกัน กลายเป็นหัวเสือที่ดุร้าย ก่อให้เกิดเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่ว
ตูม! ตูม! ตูม!
หัวเสือที่ดุร้ายนั้นเพิ่งก่อตัวขึ้น ก็พุ่งตรงไปข้างหน้า ก่อให้เกิดการระเบิดต่อเนื่อง ทิ้งคลื่นพลังในอากาศไว้เส้นหนึ่ง แล้วค่อยๆ จางหายไป
"นี่... นี่คือพลังหมัดพยัคฆ์คำรามที่ลุงซานเคยพูดถึง!" เซี่ยวเย่ชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ตอนที่เซี่ยวต้าซานสอนหมัดพยัคฆ์คำรามให้พวกเขาครั้งแรก เขาเคยพูดว่า แม้หมัดพยัคฆ์คำรามจะเป็นเพียงทักษะการต่อสู้พื้นฐาน แต่นักรบอัจฉริยะบางคน เมื่อฝึกฝนถึงขั้นสูงสุด สามารถเข้าใจถึงพลังหมัดพยัคฆ์คำรามได้
เมื่อใช้พลังหมัดพยัคฆ์คำราม รวมพลังทั้งร่างกายระเบิดออกมาโจมตี พลังทำลายล้างถึงขั้นเทียบเท่ากับทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งได้เลยทีเดียว
แต่นักรบที่สามารถเข้าใจพลังหมัดพยัคฆ์คำรามนั้นมีเพียงหนึ่งในหมื่นคนเท่านั้น
นักรบในหมู่บ้านเซี่ยวเจียทุกคนได้ฝึกฝนหมัดพยัคฆ์คำราม แต่รวมถึงเซี่ยวต้าซานและหัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่สามารถเข้าใจพลังหมัดพยัคฆ์คำรามได้
"ถ้าฉันสามารถเรียนรู้พลังหมัดพยัคฆ์คำรามได้ เวลาที่ฉันจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ก็จะลดลงอย่างมาก!" ดวงตาของเซี่ยวเย่เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
เขาใช้หมัดพยัคฆ์คำรามในการฝึกฝนร่างกาย เมื่อพลังของหมัดพยัคฆ์คำรามเพิ่มขึ้น ความเร็วในการฝึกฝนร่างกายของเขาก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
"ไม่ถูก หาความรู้สึกนั้นไม่เจอแล้ว" หลังจากฝึกไปหลายครั้ง เซี่ยวเย่ขมวดคิ้ว
หลังจากพยายามห้าร้อยครั้ง เขาก็พบความรู้สึกนั้นอีกครั้งและสามารถใช้พลังหมัดพยัคฆ์คำรามได้
"ฉันต้องเรียนรู้พลังหมัดพยัคฆ์คำรามให้ได้!" เซี่ยวเย่แสดงสีหน้ามุ่งมั่นและฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง
ครั้งนี้เขาลองเพียงสามร้อยครั้งก็สามารถใช้พลังหมัดพยัคฆ์คำรามได้
หลังจากฝึกฝนอย่างหนักในหอคอยแห่งกาลเวลาเป็นเวลาครึ่งเดือน ในที่สุดเขาก็สามารถเรียนรู้พลังหมัดพยัคฆ์คำรามได้อย่างสมบูรณ์ เมื่อออกหมัดครั้งหนึ่งก็ทำให้เกิดเสียงคำรามของเสือที่สั่นสะเทือนฟ้า
ทุกหมัดของเซี่ยวเย่มีพลังหมัดพยัคฆ์คำรามติดตามมาด้วย ทำให้พลังเลือดในร่างกายของเขาไหลเวียนอย่างรวดเร็ว ชำระล้างร่างกายทั้งหมด ความเร็วในการฝึกฝนร่างกายเพิ่มขึ้นอย่างน้อยห้าเท่า
ความรู้สึกที่แข็งแกร่งขึ้นทุกวันนี้ทำให้เซี่ยวเย่รู้สึกมึนเมา
"อีกสองเดือนก็จะถึงวันสิ้นปีแล้ว ฉันต้องก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ก่อนถึงเวลานั้น เพื่อให้พ่อแม่ประหลาดใจ" เซี่ยวเย่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
สองเดือนในโลกภายนอกเท่ากับหกร้อยวันในชั้นที่หนึ่งของหอคอยแห่งกาลเวลา หลังจากเข้าใจพลังหมัดพยัคฆ์คำรามแล้ว เซี่ยวเย่มีความมั่นใจเต็มที่ว่าจะสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ได้ก่อนวันสิ้นปี
วันสิ้นปีหมายถึงการสิ้นสุดของปี เป็นเทศกาลสำคัญของเมืองชีหยาง ในเวลาเดียวกัน วันนั้นหนุ่มสาวจากทุกหมู่บ้านจะมารวมตัวกันเพื่อเลือกคู่ครอง เลือกคู่ชีวิตของตน
และวันนั้นยังหมายถึงว่าเซี่ยวเย่จะก้าวเข้าสู่วัยสิบห้าปีด้วย
ขอบเขตโพสต์นาตาล์ในวัยสิบห้าปี...
เพียงแค่คิดถึง ใจของเซี่ยวเย่ก็เต้นตึ้กตั้กด้วยความตื่นเต้น
การก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ในวัยสิบห้าปี ไม่เพียงแต่ในหมู่บ้านเซี่ยวเจียเท่านั้น แม้แต่ในประวัติศาสตร์ของเมืองชีหยางก็ไม่เคยมีมาก่อน เมื่อเทียบกับบุตรหลานของตระกูลใหญ่ๆ ก็คงไม่ด้อยไปกว่ากันเลย
ถ้าชาวบ้านเห็นเขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ พวกเขาจะแสดงสีหน้าอย่างไรกันนะ? เซี่ยวเย่รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เห็น
"ฝึกฝนต่อไป!" เซี่ยวเย่โยนความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วเริ่มฝึกฝนอีกครั้ง
ในพื้นที่ที่เงียบสงัด มีเพียงเงาร่างของเด็กหนุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่ พลังหมัดพยัคฆ์คำรามที่ไร้เทียมทานระเบิดออกมา เสียงดังกึกก้องไปทั่วทิศ!
...
ในช่วงฤดูหนาวที่หนาวจัด หิมะตกลงมาเป็นปุยขนห่าน ปกคลุมทั้งเมืองชีหยางด้วยชั้นเงิน
แม้ว่าอากาศจะหนาวเย็น แต่บรรยากาศในเมืองกลับร้อนแรงผิดปกติ เพราะเมืองชีหยางกำลังจะต้อนรับวันสิ้นปี
ในวันนี้ เด็กหนุ่มและเด็กสาวในเมืองชีหยางที่มีอายุครบ 14 ปีทุกคน จะต้องออกจากหมู่บ้านเพื่อเลือกคู่ครองที่ตนพึงพอใจ เมืองชีหยางเป็นดินแดนยากจน จึงมีแต่การแต่งงานระหว่างหมู่บ้านกับหมู่บ้านเท่านั้น
ณ ใจกลางเมืองชีหยาง มีการสร้างเวทีประลองขึ้นสูงตระหง่าน
เพราะในโลกแห่งแผ่นดินเจินหลิงที่ยกย่องพละกำลังเช่นนี้ มีเพียงการแสดงพลังที่เหนือกว่าผู้อื่นเท่านั้น จึงจะสามารถดึงดูดความสนใจจากสาวงามได้
ผู้แข็งแกร่งย่อมได้รับการเคารพบูชาและยกย่องเสมอ มีสิทธิ์ในการเลือกคู่ครอง และเวทีประลองแห่งนี้ก็คือสถานที่ที่เหล่าเด็กหนุ่มในเมืองชีหยางจะได้แสดงฝีมือ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหลือเวลาอีกเพียงสองวันก่อนถึงวันปีใหม่ ทั่วทั้งหมู่บ้านเซี่ยวเจียเต็มไปด้วยความยินดี
ฉึก!
เซี่ยวเย่ที่นอนอยู่บนเตียงขยับเปลือกตาเล็กน้อย แล้วลืมตาขึ้น ในดวงตาสีดำสนิทมีประกายคมกล้าวาบผ่าน ราวกับสามารถทะลุทะลวงหัวใจคนได้
เซี่ยวเย่กระโดดลงจากเตียง กำหมัดเบาๆ ทันใดนั้นกระดูกและเส้นเอ็นก็ส่งเสียงดังกรอบแกรบ พร้อมกันนั้น พลังอันทรงพลังก็แผ่ซ่านออกมาจากร่าง ทำให้ฝุ่นบนพื้นฟุ้งกระจาย
"ในที่สุด...ก็ถึงขอบเขตโพสต์นาตาล์แล้ว!" เซี่ยวเย่รู้สึกถึงพลังลมปราณที่หมุนเวียนในร่างกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หลังจากบำเพ็ญเพียรในหอคอยแห่งกาลเวลาเป็นเวลา 900 วัน ในที่สุดเขาก็ทำลายกำแพงได้สำเร็จ ร่างกายเกิดพลังลมปราณ ก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ นักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์ที่อายุน้อยเช่นนี้ แม้แต่ในเมืองชีหยางทั้งเมืองก็หาไม่ได้แม้แต่คนเดียว
ตอนนี้เซี่ยวเย่เกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งร่าง ทุกการเคลื่อนไหวล้วนแผ่พลังน่าเกรงขาม
"ดูเหมือนหอคอยแห่งกาลเวลาจะเข้าไปในร่างกายของข้าอีกครั้ง" เซี่ยวเย่เลิกเสื้อขึ้น พบว่าที่หน้าอกมีรอยสักรูปหอคอยปรากฏขึ้น
เมื่อเขาแน่ใจว่าจิตสำนึกของตนสามารถเข้าออกหอคอยแห่งกาลเวลาได้ตามใจ ก็รู้สึกโล่งใจ แต่เขากลับไม่สามารถเรียกหอคอยแห่งกาลเวลาออกมาได้
"เหย่เอ๋อร์!"
เซียวหยางและหลัวเหมยหลานได้ยินเสียงในห้อง ตกใจจนรีบผลักประตูเข้ามา
เมื่อพวกเขาเห็นเซี่ยวเย่ยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มให้พวกเขา ก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ หินก้อนใหญ่ในใจตกลงไปเสียที
"เหย่เอ๋อร์ ขอโทษลูกด้วย..." เซียวหยางพูดติดขัด ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น
"พ่อ เกิดอะไรขึ้นหรือ?" เซี่ยวเย่ถาม
เซียวหยางลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าทุกอย่างออกมา ดวงตาของเซี่ยวเย่ค่อยๆ เย็นชาลง ที่แท้ในสามเดือนนี้ เกิดเรื่องมากมายเพียงนี้
"เหย่เอ๋อร์ ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อที่ไร้ความสามารถ ไม่สามารถรักษาเลือดมังกรงูไว้ให้ลูกได้!" เซียวหยางกล่าวด้วยความรู้สึกผิด เซี่ยวเย่ไม่ได้ตื่นขึ้นมาภายในเวลาที่ผู้ใหญ่บ้านกำหนด เลือดมังกรงูจึงถูกเซียวป้าเอาไปแล้ว
"เมื่อไม่กี่วันก่อน เซี่ยวเถิงก็ออกจากการปิดด่านแล้ว แต่เซียวป้ากลับปิดบังเรื่องพลังของเขา ผู้ใหญ่บ้านเคยไปเยี่ยมด้วยตัวเอง และกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะดัง" เซียวหยางพูดต่อ
เซี่ยวเย่หมดสติไปสามเดือน ในขณะที่เซี่ยวเถิงมีเลือดมังกรงูช่วย ไม่ว่าพลังของอีกฝ่ายจะถึงระดับใด ก็ไม่อาจเทียบกับเซี่ยวเย่ได้อีกแล้ว
อัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ไม่ใช่ลูกชายของเขาอีกต่อไป คิดถึงตรงนี้ เซียวหยางรู้สึกละอายใจยิ่งนัก
หากไม่ใช่เพราะเส้นลมปราณของเขาถูกทำลายจนหมด จะยอมให้เซียวป้าเอาเลือดมังกรงูที่เป็นของลูกชายไปได้อย่างไร?
"พี่หยาง เหย่เอ๋อร์ฟื้นขึ้นมาได้เป็นสิ่งสำคัญที่สุดแล้ว ขอเพียงครอบครัวเราได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันก็พอ" หลัวเหมยหลานรีบพูด
"ใช่" เซียวหยางฝืนยิ้มพลางกล่าว "ใช่ เหย่เอ๋อร์เพิ่งฟื้นขึ้นมา จำเป็นต้องพักผ่อนให้ดี งานคัดเลือกคู่ครองอีกสองวันข้างหน้า เจ้าไม่ต้องไปก็ได้"
"ไม่ต้องไป?" เซี่ยวเย่แสดงสีหน้างุนงง
ตามหลักการแล้ว เขาอายุครบสิบสี่ปี ตามประเพณีของเมืองชีหยาง เขาสามารถไปร่วมงานคัดเลือกคู่ครองได้ แต่ปฏิกิริยาของพ่อแม่กลับทำให้เขาสงสัย
"พ่อ แม่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เซี่ยวเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ในใจมีลางสังหรณ์ไม่ดี
เซียวหยางและหลัวเหมยหลานสบตากัน สุดท้ายก็ยิ้มอย่างจนใจ
"ที่พ่อไม่ให้ลูกไปร่วมงานคัดเลือกคู่ครอง เพราะว่าบ้านเรายังไม่ได้รับบัตรเชิญแม้แต่ใบเดียว"
คำพูดของเซียวหยางทำให้ม่านตาของเซี่ยวเย่หดเล็กลงทันที ในอกพลันพลุ่งพล่านด้วยความโกรธ
ที่เรียกว่าบัตรเชิญ คือบัตรที่ฝ่ายหญิงส่งให้ฝ่ายชายก่อนงานคัดเลือกคู่ครอง เป็นสัญลักษณ์แสดงความชื่นชอบต่อฝ่ายชาย นี่เป็นประเพณีของเมืองชีหยาง
ยิ่งได้รับบัตรเชิญมาก หน้าตาของฝ่ายชายก็ยิ่งมีเกียรติ ทุกปีในงานคัดเลือกคู่ครอง ฝ่ายชายมักจะเอาจำนวนบัตรเชิญที่ได้รับมาแข่งขันกัน เพราะมันเกี่ยวข้องกับหน้าตาของฝ่ายชาย
นึกย้อนไปตอนที่เขายังไม่ถึงสิบห้าปี ชื่อเสียงความเป็นอัจฉริยะของเขาขจรขจายไปทั่วเมืองชีหยาง แม่สื่อจากหมู่บ้านอื่นๆ พากันมาเพื่อจะช่วยจัดการเรื่องคู่ครองให้เซี่ยวเย่
แม้ว่าเซี่ยวเย่จะปฏิเสธทั้งหมดเพราะเรื่องของหลิวยี่ยี่ แต่ก็ยังไม่สามารถหยุดความกระตือรือร้นของพวกแม่สื่อได้
แต่ตอนนี้ เพราะเขาหมดสติไม่ฟื้น ทำให้บ้านเงียบเหงา ไม่มีใครมาเยี่ยมเยียน นี่มันคือธรรมชาติของมนุษย์หรือ?
"พวกคนเหล่านี้ ช่างเห็นแก่ได้จริงๆ" เซี่ยวเย่พูดด้วยความขมขื่น
เซี่ยวเย่นึกภาพออกว่า ถ้าเขาไปร่วมงานคัดเลือกคู่ครอง จะต้องกลายเป็นเรื่องขบขันของคนอื่นแน่ๆ ไม่แปลกที่พ่อแม่จะห้ามไม่ให้เขาไปร่วมงาน
"พ่อ แม่ ขอโทษครับ!" เซี่ยวเย่สูดหายใจลึก พูดกับพ่อแม่
เขานึกภาพออกว่า ในช่วงเวลาที่ผ่านมา พ่อแม่ต้องทนฟังคำนินทามามากแค่ไหน คงมีคนมากมายที่รอดูความอัปยศของครอบครัวพวกเขา
"งานคัดเลือกคู่ครองครั้งนี้ ผมจะต้องไปให้ได้!" เซี่ยวเย่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เขาต้องการพิสูจน์ให้เซียวหยางเห็นว่า แม้ไม่มีเลือดมังกรงู เขาก็ยังเหนือกว่าคนอื่น! เขาต้องการให้พ่อแม่ภูมิใจในตัวเขา! เขาต้องการตอบโต้คนที่รอดูความอัปยศ ด้วยการตบหน้าพวกเขาอย่างจัง!
"ไอ้เด็กดื้อ เจ้า..." เซียวหยางกับหลัวเหมยหลานสบตากันแล้วยิ้มขื่น พวกเขารู้นิสัยของลูกชายดี เมื่อตัดสินใจแล้ว พวกเขาจะห้ามอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์
หลังจากพูดคุยกับพ่อแม่แล้ว เซี่ยวเย่ก็เดินออกจากบ้าน เดินเล่นในหมู่บ้าน
"เฮ้อ ไม่นึกเลยว่า สาวงามอันดับหนึ่งของเมืองชีหยางอย่างอู๋เม่ยเอ๋อร์จะส่งบัตรเชิญให้เซี่ยวเถิงด้วยตัวเอง"
"ก็ธรรมดาน่ะสิ ตั้งแต่โบราณมา หญิงงามต้องคู่กับชายชาญฉกรรจ์ ตอนนี้เซี่ยวเถิงเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย การที่อู๋เม่ยเอ๋อร์จะมาติดพันก็เป็นเรื่องปกติ"
ทันใดนั้น เสียงสนทนาที่ลอยมาแต่ไกลก็ดึงดูดความสนใจของเซี่ยวเย่


## บทที่ 6 การประลองเพื่อเลือกคู่

"อู๋เม่ยเอ๋อร์?" เซี่ยวเย่ขมวดคิ้ว ชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อที่เขาไม่คุ้นเคย
อู๋เม่ยเอ๋อร์เป็นหลานสาวของหัวหน้าหมู่บ้านอู๋ในเมืองชีหยาง ความงามของเธอได้รับการขนานนามว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองชีหยาง ในตอนที่เซี่ยวเย่ยังเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย อู๋เม่ยเอ๋อร์แสดงความกระตือรือร้นเป็นพิเศษต่อเขา ไม่ปิดบังความชื่นชมของเธอ แต่เซี่ยวเย่ปฏิเสธเธอ
ไม่คาดคิดว่า ในชั่วพริบตาเดียว เธอก็โผเข้าหาเซี่ยวเถิง สำหรับผู้หญิงแบบนี้ เซี่ยวเย่รู้สึกรังเกียจจากก้นบึ้งของหัวใจ
"ผู้หญิงที่เห็นแก่ได้..." เซี่ยวเย่ส่ายหัว กำลังจะหมุนตัวจากไป
ในตอนนั้น ฝูงชนที่แออัดอยู่ไกลๆ แยกออกโดยอัตโนมัติ เซี่ยวเถิงเดินออกมาพร้อมกับสาวน้อยคนหนึ่ง
สาวน้อยคนนั้นอายุราว 14 ปี ใบหน้างดงามเย้ายวนใจ รูปร่างอ้อนแอ้น ดวงตาดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง เปล่งประกายเย้ายวนชวนหลงใหล เมื่อเทียบกับความงามอันบริสุทธิ์ของหลิวยี่ยี่ สาวน้อยคนนี้มีความเย้ายวนใจมากกว่า
เซี่ยวเถิงและอู๋เม่ยเอ๋อร์เดินเคียงข้างกัน อาภรณ์พลิ้วไหว ดูหวานชื่นเหมือนคู่รักที่เหมาะสมกัน
"หืม? เซี่ยวเย่!" ทันใดนั้น เซี่ยวเถิงหยุดฝีเท้า สายตาจ้องนิ่ง
ฉับ!
เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยวเถิง สายตาของทุกคนก็พุ่งมาที่เซี่ยวเย่ เสียงซุบซิบดังขึ้น
"เซี่ยวเย่ตื่นแล้วหรือ!"
"ตื่นแล้วจะเป็นไร? ตำแหน่งของเขาถูกเซี่ยวเถิงแทนที่ไปแล้ว"
บางคนแสดงสีหน้าตกตะลึง แต่คนส่วนใหญ่มีสีหน้าเยาะเย้ย
อัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจียในอดีต และอัจฉริยะอันดับหนึ่งในปัจจุบัน บังเอิญมาเจอกันในสถานการณ์เช่นนี้
เมื่อเห็นว่าถูกค้นพบ เซี่ยวเย่ก็ตัดสินใจปรากฏตัวอย่างเปิดเผย
"พี่เถิง เราไปกันเถอะค่ะ" อู๋เม่ยเอ๋อร์มองเซี่ยวเย่ สีหน้าแสดงความรังเกียจ
เมื่อเห็นเซี่ยวเย่ เธอก็นึกถึงภาพตอนที่เธอไล่ตามเขาในอดีต ถ้าเซี่ยวเย่ยังเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งก็คงไม่เป็นไร แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่แล้ว
การถูกคนที่สูญเสียออร่าปฏิเสธ ทำให้อู๋เม่ยเอ๋อร์รู้สึกรังเกียจในใจอย่างเป็นธรรมชาติ
"เซี่ยวเย่ ข้าได้ยินว่าเจ้ายังไม่ได้รับบัตรเชิญงานแต่งสักใบเลยใช่ไหม?" เซี่ยวเถิงมีรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก แต่ในดวงตากลับมีประกายเย็นชาไหลเวียน เขาจำได้แม่นถึงภาพที่เซี่ยวเย่เอาชนะเขาในอดีต
"พอดีเลย ข้าได้รับบัตรเชิญมากเกินไป ให้เจ้าสักใบสองใบดีไหม?" เซี่ยวเถิงพูดพลางจับมือเล็กๆ ของอู๋เม่ยเอ๋อร์อย่างท้าทาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"ขอโทษนะ ของที่คนอื่นไม่เอา ข้าเซี่ยวเย่ก็ไม่เอาเช่นกัน แต่เจ้าเซี่ยวเถิงสิ ชอบเก็บของที่ข้าไม่เอา ไม่ว่าจะเป็นเม็ดยาลมปราณ เลือดมังกรงู หรือแม้แต่นาง" เซี่ยวเย่พูดพลางมองอู๋เม่ยเอ๋อร์ด้วยความหมายชัดเจน
สีหน้าของเซี่ยวเถิงเปลี่ยนไปทันที ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ อยากจะกลืนกินเซี่ยวเย่ทั้งเป็น
เขาอยากจะโต้ตอบด้วยคำพูด แต่คิดอยู่นานก็หาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้ กลับทำให้หน้าแดงก่ำด้วยความอัดอั้น
"เซี่ยวเย่ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดกับข้าแบบนี้ เจ้าไม่ใช่อัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจียแล้ว จำไว้นะ ข้านี่แหละที่ไม่ต้องการเจ้า!" อู๋เม่ยเอ๋อร์เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง ด่าออกมาอย่างไร้ยางอาย
ในฐานะสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองชีหยาง จะยอมให้เซี่ยวเย่ดูถูกได้อย่างไร? แต่นิสัยก้าวร้าวนี้กลับทำให้ผู้คนส่ายหน้าอย่างลับๆ
เซี่ยวเย่ไม่สนใจที่จะเถียงกับอู๋เม่ยเอ๋อร์ หันหลังเดินจากไปทันที
"เซี่ยวเย่!" เซี่ยวเถิงตะโกนด้วยความโกรธ "หวังว่าในงานเลือกคู่อีกสองวันข้างหน้า เจ้าอย่าได้เป็นไก่อ่อนหดหัว!"
หากหมู่บ้านเซี่ยวเจียไม่มีกฎห้ามคนรุ่นหลังต่อสู้กันตามอำเภอใจ เขาคงกระโจนเข้าไปฉีกร่างเซี่ยวเย่เป็นชิ้นๆ แล้ว
เซี่ยวเย่ไม่หันกลับมามอง เพียงส่งเสียงเรียบๆ เข้าหูเซี่ยวเถิง: "ข้าจะรอเจ้าบนเวทีเลือกคู่"
"เซี่ยวเย่จะเข้าร่วมงานเลือกคู่!" ผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างสูดหายใจเฮือก
ไม่ได้รับบัตรเชิญสักใบแต่กลับจะไปร่วมงานเลือกคู่ ต้องมีความกล้าขนาดไหนกัน
เซี่ยวเย่กลับมาที่ห้องของตน นั่งขัดสมาธิบนเตียง เพียงแค่ความคิดขยับ พลังลมปราณในร่างก็พลันไหลเวียนในเส้นลมปราณ
"ตอนนี้ข้าได้ก้าวข้ามสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ระดับหนึ่งแล้ว หากต้องการพัฒนาต่อไป ยังต้องหาวิชากังฟูโฮ่วเทียนสักชุด" เซี่ยวเย่ครุ่นคิด
ทักษะการต่อสู้พื้นฐานหมัดพยัคฆ์คำราม เพียงแค่ฝึกฝนร่างกายเท่านั้น ไม่มีประโยชน์ต่อการเพิ่มพูนพลังลมปราณในร่างแม้แต่น้อย
วิชากังฟูโฮ่วเทียน สามารถฝึกฝนและเพิ่มพูนพลังลมปราณในร่างได้ ในหมู่บ้านเซี่ยวเจียมีเก็บไว้หลายชุด หากชาวบ้านคนใดก้าวข้ามสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ได้ ก็สามารถไปขอรับจากผู้ใหญ่บ้านได้
"ช่างเถอะ รอหลังงานเลือกคู่แล้วค่อยไปรับก็ได้" เซี่ยวเย่พูดกับตัวเอง อย่างไรเสียก็เหลือเวลาแค่สองวันก่อนงานเลือกคู่ เขาไม่รีบร้อนอะไร
ในยามเช้าของวันที่สาม เมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงแรกลงมา เซี่ยวเย่ที่นั่งอยู่บนเตียงลืมตาขึ้น แล้วเดินออกไปเปิดประตู
นอกประตู เซียวหยางกับหลัวเหมยหลานเตรียมพร้อมอยู่แล้ว
"เหย่เอ๋อร์ เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไปร่วมงานเลือกคู่?" เซียวหยางถามอีกครั้ง
ไม่ได้รับบัตรเชิญสักใบแต่กลับไปร่วมงานเลือกคู่ นี่จะต้องกลายเป็นเรื่องขบขันของผู้อื่นแน่ๆ เขาไม่ได้สนใจอะไร แต่กลัวว่าเซี่ยวเย่จะทนรับแรงกระแทกเช่นนี้ไม่ไหว
"พ่อแม่ วางใจเถิด ข้าไม่เป็นไร" เซี่ยวเย่ยิ้มบางๆ ดวงตาใสกระจ่าง เขาพูดเสียงเบา "หลังจากวันนี้ จะไม่มีใครกล้าเยาะเย้ยพวกเราอีก"
พูดจบ เซี่ยวเย่ก็เดินออกจากบ้านไปก่อน
"พี่หยาง ท่านรู้สึกไหมว่า เหย่เอ๋อร์ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปบ้าง?" หลัวเหมยหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ถาม
เซียวหยางจ้องมองเงาร่างของเซี่ยวเย่ ขมวดคิ้วพลางกล่าวอย่างไม่แน่ใจว่า "ดูเหมือน... จะแตกต่างไปบ้าง"
เซี่ยวเย่ได้ก้าวข้ามสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ บวกกับการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักเป็นเวลากว่า 900 วัน ทำให้บุคลิกของเขาเปลี่ยนไป แม้ว่าเขาจะไม่ได้ปลดปล่อยพลังออกมา แต่ก็มีบารมีที่น่าเกรงขาม
"ข้าเหมือนจะรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของพลังลมปราณจากร่างของเหย่เอ๋อร์" ทันใดนั้น เซียวหยางก็นึกขึ้นมาได้บางอย่าง ใบหน้าแสดงความตกตะลึง
ก่อนที่เส้นลมปราณของเขาจะถูกทำลาย เขาก็เคยเป็นนักรบระดับโพสต์นาตาล์ จึงคุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวของพลังลมปราณเป็นอย่างดี
จากนั้น ความตกตะลึงบนใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นการเยาะหยันตัวเอง "คงเป็นแค่ความรู้สึกผิดของข้าเอง"
เซี่ยวเย่หมดสติไปสามเดือน ไม่ถอยหลังก็ถือว่าดีแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์? ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยวเย่เพิ่งจะอายุครบ 15 ปีในวันนี้เท่านั้น
...
วันนี้เมืองชีหยางคึกคักเป็นพิเศษ ทุกหมู่บ้านว่างเปล่า ผู้คนจำนวนมากมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมืองชีหยาง
"ฮ่าๆ เฒ่าอู๋ ปีนี้ท่านมาเร็วจริงๆ" เซียวเทียนสงนำพาผู้คนจากหมู่บ้านเซี่ยวเจียมาปรากฏตัว พร้อมประสานมือคำนับชายชราในชุดเทา
ชายชราในชุดเทาอายุพอๆ กับเซียวเทียนสง เขามีชื่อว่าอู๋สือ เป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านอู๋
อู๋สือดูกระปรี้กระเปร่า เขาหัวเราะเสียงดังก้องว่า "เฒ่าเซียว เป็นเพราะขาของท่านไม่ค่อยว่องไวแล้วต่างหาก"
"ไอ้เฒ่าอู๋เอ๊ย เจ้าก็ใกล้จะลงโลงแล้วไม่ใช่หรือ?" เซียวเทียนสงจ้องตาขึงขัง ด่าทอออกมา
เพิ่งพบหน้ากัน ผู้ใหญ่บ้านทั้งสองหมู่บ้านก็เริ่มปะทะคารมกันแล้ว ผู้คนรอบข้างต่างพากันอึ้งไป
"เฒ่าอู๋ เฒ่าเซียว พวกท่านอายุปูนนี้แล้ว ยังไม่รู้จักระงับอารมณ์อีก ไม่กลัวถูกคนรุ่นหลังหัวเราะเยาะหรือ" ในตอนนี้ มีชายชราร่างผอมแห้งนำพาผู้คนปรากฏตัวขึ้น
"เฒ่าสือ ท่านก็มาด้วยหรือ" เซียวเทียนสงและอู๋สือหันไปมองพร้อมกัน
ชายชราร่างผอมแห้งผู้นี้มีชื่อว่าสือจ้าน เป็นผู้ใหญ่บ้านของสือเจียชุน ดูจากผมที่บางเบา แลดูแก่ชรากว่าเซียวเทียนสงและอู๋สือมาก
หมู่บ้านเซี่ยวเจีย หมู่บ้านอู๋ และสือเจียชุน อาจกล่าวได้ว่าเป็นสามหมู่บ้านที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองชีหยาง ความสัมพันธ์ระหว่างกันก็ไม่เลวเลย ส่วนที่เหลือล้วนเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ทั้งสิ้น
"เฒ่าสือ ข้าได้ยินว่าในหมู่บ้านของท่านมีอัจฉริยะผู้หนึ่ง ชื่อว่าซื่อปัว อายุสิบเก้าปีก็บรรลุถึงสุดยอดขั้นตีสรรสร้างขั้นที่เก้า ไม่ทราบว่าเป็นผู้ใดหรือ?" อู๋สือถามด้วยความสงสัย สายตามองหาไปรอบๆ ด้านหลังของสือจ้าน
"ซื่อปัวในหมู่บ้านของพวกเราไม่มีอะไรน่าพูดถึง แต่เฒ่าเซียวนี่สิ มีฝีมือน่าตกใจ ถึงกับสังหารงูมังกรได้ เอาเลือดมังกรงูมาให้เด็กหนุ่มที่ชื่อเซี่ยวเถิงใช้"
"ปีนี้บนเวทีคัดเลือกคู่ครอง คงจะมีเซี่ยวเถิงที่โดดเด่นที่สุดกระมัง" สือจ้านเบี่ยงประเด็นการสนทนาอย่างแนบเนียน
เมื่อได้ยินสือจ้านกล่าวถึงตน เซี่ยวเถิงที่ยืนอยู่ข้างเซียวป้าก็ผายอกขึ้น สีหน้าเปี่ยมด้วยความภาคภูมิ
"เฮ้ๆ" อู๋สือยิ้มกว้าง มองเซี่ยวเถิงด้วยความพึงพอใจ
อู๋สือรู้สึกภูมิใจที่มีหลานเขยที่เก่งกาจเช่นนี้
"อู๋เหล่าถัว ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยพยายามจับคู่หลานสาวเจ้ากับเซี่ยวเย่นี่นา" สือจ้านพูดเย้าแหย่
เมื่อถูกเปิดโปงต่อหน้าผู้คน อู๋สือหน้าแดง เขาแข็งคอตอบว่า "น่าขัน! เซี่ยวเย่จะเทียบกับเซี่ยวเถิงได้หรือ? ด้วยความงามของหลานสาวข้า มีแต่เซี่ยวเถิงเท่านั้นที่คู่ควร!"
"เจ้านี่รู้จักเอาใจคนเก่งนะ รู้ว่าเซี่ยวเถิงใช้เลือดมังกรงูแล้วเหนือกว่าเซี่ยวเย่" สือจ้านส่ายหน้าอย่างล้อเลียนแล้วไม่พูดอะไรอีก
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนในเมืองชีหยางก็มากันมากขึ้นเรื่อยๆ แทบทุกหมู่บ้านมาครบแล้ว
"เถ้าแก่ ได้ยินว่าลูกชายเจ้าได้รับจดหมายสู่ขอถึงหกฉบับ? เก่งจริงๆ"
"ฮ่ะๆ ก็ธรรมดานะ ลูกชายเจ้าก็ได้ห้าฉบับไม่ใช่หรือ?"
ชาวบ้านสองคนคุยกันอย่างภาคภูมิใจ
ทุกครั้งที่มีชาวบ้านมาถึง ก็จะพูดคุยกันเรื่องจำนวนจดหมายสู่ขอที่ลูกๆ ได้รับ ตอนนี้ชาวบ้านที่ลูกได้รับจดหมายน้อยต่างก้มหน้านิ่ง เพราะพวกเขาไม่มีอะไรจะอวด
"ฮึ! จำนวนจดหมายของพวกเจ้าจะเทียบกับข้าได้หรือ?" เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เซี่ยวเถิงก็ภูมิใจ จนถึงวันนี้เขาได้รับจดหมายถึงหกสิบฉบับ
ตึก!
ทันใดนั้น ที่นั่นก็เงียบลงทันที ทุกคนหันไปมองทางเข้าพร้อมกัน
ที่นั่น มีร่างสามร่างปรากฏขึ้น คนแรกเป็นชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าผ้าดิบ เขามีใบหน้าหล่อเหลาสง่างาม สีหน้าสงบนิ่ง
"นั่นคือเซี่ยวเย่ อัจฉริยะอันดับหนึ่งในอดีตของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย!"
เมื่อเห็นผู้มาเยือน ชาวบ้านก็เริ่มซุบซิบกัน
ในเมืองชีหยาง เรื่องราวของเด็กหนุ่มที่เก่งกาจจากทุกหมู่บ้านล้วนเป็นที่รู้กันทั่ว
"ข้าได้ยินว่า ตำแหน่งอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจียถูกเซี่ยวเถิงแทนที่แล้ว"
"นั่นยังไม่เท่าไหร่ เพราะเซี่ยวเย่หมดสติไป ก่อนงานเลือกคู่ครั้งนี้ เขาไม่ได้รับจดหมายสู่ขอแม้แต่ฉบับเดียว"
"อะไรนะ?" มีคนเบิกตากว้างทันที "ไม่ได้รับจดหมายสู่ขอ ก็ยังกล้ามาร่วมงานเลือกคู่!"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นทั่ว ทำให้เซี่ยวเย่กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน
เซี่ยวเถิงมองเซี่ยวเย่ มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชา เซี่ยวเย่ กล้ามาจริงๆ
"เซี่ยวเย่ นี่เป็นงานเลือกคู่ เจ้ามาทำไม?" ต่อหน้าทุกคน เซี่ยวเถิงตั้งใจจะทำให้เซี่ยวเย่อับอาย
"ในเมื่อเป็นงานเลือกคู่ และข้าก็เป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย แล้วทำไมข้าจะมาไม่ได้?" เซี่ยวเย่ตอบอย่างช้าๆ


## บทที่ 7 ชนะด้วยท่าเดียว

เซี่ยวเถิงก้าวออกมาหนึ่งก้าว พร้อมกับประสานมือไว้ด้านหลัง พูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ไม่ได้รับบัตรเชิญ แสดงว่าไม่มีฝ่ายหญิงคนไหนสนใจเจ้า เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาที่นี่"
"ไม่มีบัตรเชิญก็มาร่วมงานคัดเลือกคู่ไม่ได้ กฎนี้เจ้าเป็นคนตั้งหรือ? หรือว่าเจ้าเซี่ยวเถิง หยิ่งผยองจนไม่เคารพผู้อาวุโสทั้งสามท่านแล้ว?" น้ำเสียงของเซี่ยวเย่เย็นชาลงเรื่อยๆ
"เจ้า!" เซี่ยวเถิงหายใจติดขัด ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
แม้ว่าก่อนการคัดเลือกคู่จะมีธรรมเนียมการส่งบัตรเชิญ แต่ก็ไม่ได้มีกฎระบุว่าฝ่ายชายที่ไม่มีบัตรเชิญจะเข้าร่วมไม่ได้
อีกทั้งผู้อาวุโสทั้งสามท่านที่ทรงเกียรติก็อยู่ในที่นี้ หากเขายังโต้เถียงต่อไป จะไม่เท่ากับเป็นการไม่เคารพผู้อาวุโสหรอกหรือ?
เซี่ยวเย่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็โค้งคำนับผู้อาวุโสทั้งสาม: "ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านปู่อู๋ ท่านปู่สือ"
"เซี่ยวเถิง เจ้าลงไปได้แล้ว" เซียวเทียนสงพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
เขารู้สึกผิดหวัง เพราะเซี่ยวเถิงนิสัยร้อนเกินไป ต่อไปคงยากที่จะประสบความสำเร็จ คิดถึงเลือดมังกรงูที่ตนเองลำบากลำบนหามาได้ ต้องเสียเปล่าให้กับคนแบบนี้ เซียวเทียนสงรู้สึกเสียดายยิ่งนัก
"เหย่เอ๋อร์ น่าเสียดายที่เจ้าฟื้นขึ้นมาช้าเกินไป" เซียวเทียนสงถอนหายใจในใจ
"ฮึ!" เซี่ยวเถิงแค่นเสียงพลางนั่งลง "ในการประลองคัดเลือกคู่ เจ้าอย่าได้เจอกับข้าเชียว ไม่เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าได้รู้ดี!"
ทันใดนั้นเสียงประทัดก็ดังขึ้น งานเลี้ยงฉลองปีใหม่ก็เริ่มขึ้น
ที่จัตุรัสกลางเมืองชีหยาง มองไปทางไหนก็เห็นโต๊ะจัดเลี้ยงนับพันโต๊ะ ผู้คนกินดื่มกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศคึกคักมาก
ประมาณหนึ่งระยะเวลาผ่านไป หลังจากทุกคนอิ่มหนำสำราญแล้ว ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ขึ้นไปบนเวทีตรงกลาง
เซี่ยวเย่เงยหน้ามอง พบว่าเป็นครูฝึกรุ่นน้องของหมู่บ้านพวกเขา เซี่ยวต้าซาน
"ทุกท่านเงียบๆ หน่อย ต่อไปจะเป็นการแข่งขันคัดเลือกคู่ที่ทุกท่านรอคอย ขอเชิญฝ่ายหญิงที่เข้าร่วมการคัดเลือกออกมาด้านหน้า" เซี่ยวต้าซานประกาศเสียงดัง
ทันใดนั้น สาวน้อยในชุดแดงมงคลก็ทยอยออกมา ดูสวยงามน่ารัก มีแววเขินอายในดวงตา เดินมายังด้านหน้าเวที
ในบรรดาสาวน้อยเหล่านี้ อู๋เม่ยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่หน้าสุดดึงดูดความสนใจมากที่สุด เพียงคนเดียวของเธอก็ดึงดูดสายตาของหนุ่มๆ ส่วนใหญ่ไปแล้ว
"โอ้โห น่ารังเกียจจริง เจ้าถึงกับน้ำลายไหล!"
"ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้อู๋เม่ยเอ๋อร์สวยขนาดนั้น ถ้าข้าได้แต่งเธอกลับบ้าน ต่อให้อายุสั้นลงสิบปีก็ยอม!"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนหัวเราะกันลั่น
"สิบปี? เจ้าโลภมากเกินไปแล้ว ถ้าเป็นข้า ยี่สิบปีก็ยอม" ชายหนุ่มอีกคนพูดขึ้น ทำให้บรรยากาศในที่นั้นคึกคักถึงขีดสุด เสียงหัวเราะดังไม่หยุด
เซี่ยวเย่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แต่ยังคงกินอาหารไม่หยุด
เขามาร่วมงานเลือกคู่ครั้งนี้ก็เพื่อทำให้เซียวหยางภูมิใจเท่านั้น เขาไม่อยากถูกพันธนาการด้วยการแต่งงานเร็วขนาดนี้
ท่ามกลางเสียงอุทานชื่นชม อู๋เม่ยเอ๋อร์ยืดอกที่เติบโตเต็มที่ของเธอ สายตากวาดมองไปทั่วงาน ราวกับเจ้าหญิงผู้เย่อหยิ่ง
"ฮึ! พวกผู้ชายเลว พวกแกคิดจะแตะต้องฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!"
แต่เมื่อสายตาของอู๋เม่ยเอ๋อร์หยุดอยู่ที่เซี่ยวเย่ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะมองเธอ ก้มหน้าก้มตากินอาหารอยู่
หรือว่าเธออู๋เม่ยเอ๋อร์ ยังดึงดูดใจน้อยกว่าจานอาหารจานหนึ่งกระนั้นหรือ?
"เซี่ยวเย่ ฉันจะต้องให้พี่เถิงซ้อมแกให้ตายเลย!" การเพิกเฉยของอีกฝ่ายทำให้อู๋เม่ยเอ๋อร์โกรธจนกัดฟันกรอด
"ข้าขอประกาศว่า งานเลือกคู่เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ!" เซี่ยวต้าซานประกาศเสียงดัง แล้วหยิบรายชื่อออกมาจากอก "ต่อไปข้าจะเรียกชื่อตามรายชื่อนี้ เมื่อถูกเรียกชื่อ หนุ่มทั้งสองคนสามารถใช้วิชาได้อย่างอิสระ แต่ต้องระวังอย่าทำให้คู่ต่อสู้บาดเจ็บ"
จากนั้น เซี่ยวต้าซานก็อธิบายขั้นตอนการประลองบนเวที
เซี่ยวเย่เพิ่งเคยเข้าร่วมงานเลือกคู่เป็นครั้งแรก เขาตั้งใจฟังอย่างละเอียด และเข้าใจในที่สุด
ในงานเลือกคู่ครั้งนี้มีหนุ่มเข้าร่วมทั้งหมด 655 คน ยกเว้นห้าคนที่ได้รับบัตรเชิญมากที่สุด ที่เหลืออีก 650 คนต้องผ่านการต่อสู้หลายรอบเพื่อคัดเลือกหนึ่งคนเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ
กฎนี้สืบทอดมาในเมืองชีหยางหลายร้อยปีแล้ว แต่เดิมก็ไม่มีข้อบกพร่องมากนัก เพราะฝ่ายหญิงจะเลือกส่งบัตรเชิญให้กับคนที่มีพลังความสามารถสูง การให้คนที่แข็งแกร่งเข้าร่วมการต่อสู้แบบนี้ ดูจะไม่สมเหตุสมผลนัก
แต่ครั้งนี้ สีหน้าของทุกคนกลับแปลกไป แล้วหันไปมองเซี่ยวเย่
ในใจของทุกคน แม้ว่าเซี่ยวเย่จะไม่ใช่อัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจียแล้ว แต่พรสวรรค์ของเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ ในหมู่คนรุ่นเดียวกันทั้งเมืองชีหยาง เขาก็ยังโดดเด่นเหนือใคร
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหมดสติไปอย่างกะทันหัน เขาจะต้องได้รับบัตรเชิญมากมาย แม้จะไม่อาจเทียบกับเซี่ยวเถิง แต่ก็ต้องเป็นหนึ่งในห้าคนนั้นอย่างแน่นอน
"เหย่เอ๋อร์ เจ้าไหวหรือ?" เซียวหยางถามด้วยความกังวล
แม้ว่าเซี่ยวเย่จะผ่านการต่อสู้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้ แต่ตอนนั้นก็จะเหนื่อยล้าเกินไป ยากที่จะแสดงพลังได้เต็มที่ เซียวหยางจึงรู้สึกกังวล
"พ่อแม่วางใจได้" เซี่ยวเย่กล่าวอย่างมั่นใจ ในใจพลุ่งพล่านด้วยความห้าวหาญ
แค่ 650 คนเท่านั้นเอง? อย่างมากก็สู้ไปเรื่อยๆ ทำให้ทุกคนตะลึง วิธีนี้น่าจะพอทำให้พ่อแม่ภูมิใจได้แล้ว
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยวเย่ก็หัวเราะคิกคัก
พวกที่ดูถูกข้า คราวนี้พวกเจ้าก็จงดูให้ดีๆ เถอะ
"จัดที่นั่งเสือ!" เซี่ยวต้าซานบนเวทีโบกมือ ทันใดนั้นชายฉกรรจ์หกคนก็ยกเก้าอี้หนังเสือหกตัวมาวางเรียงกันหน้าเวที ดูยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม
เก้าอี้เสือ เป็นที่นั่งที่เหมาะสำหรับคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นที่สุดในเมืองชีหยางเท่านั้น มันเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังว่าคนรุ่นใหม่เหล่านี้จะเติบโตขึ้นมาอย่างรุ่งเรืองดั่งมังกรและเสือ
ฉึก!
ทันทีที่เก้าอี้เสือถูกยกขึ้นมา เหล่าคนรุ่นใหม่ก็จ้องมองอย่างจดจ่อ นั่นคือที่นั่งที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในเมืองชีหยาง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกคนที่เคยนั่งบนเก้าอี้เสือล้วนเติบโตขึ้นมาเป็นเสาหลักของแต่ละหมู่บ้าน
"เซี่ยวเถิงจากหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ได้รับบัตรเชิญ 60 ใบ นั่งอันดับที่หนึ่ง!"
"ซื่อปัวจากสือเจียชุน ได้รับบัตรเชิญ 22 ใบ นั่งอันดับที่สอง!"
"ซิ่งเหวยจากสือเจียชุน ได้รับบัตรเชิญ 18 ใบ นั่งอันดับที่สาม!"
"อู๋ต้าหนิวจากหมู่บ้านอู๋ ได้รับบัตรเชิญ 15 ใบ นั่งอันดับที่สี่!"
"หลี่อู๋ปอจากหมู่บ้านหลี่ ได้รับบัตรเชิญ 12 ใบ นั่งอันดับที่ห้า!" เซี่ยวต้าซานประกาศเสียงดัง
ทันใดนั้น เหล่าชายหนุ่มก็เดินออกมาจากฝูงชน
เซี่ยวเถิงลุกขึ้นจากข้างเซียวป้าและนั่งลงบนเก้าอี้หนังเสือตัวแรก เมื่อรู้สึกถึงสายตาอิจฉาจากรอบด้าน เขาก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"เซี่ยวเย่ ไม่รู้ว่าเจ้ามีความสามารถพอที่จะนั่งบนเก้าอี้เสือตัวที่หกหรือไม่?" เซี่ยวเถิงมองไปที่เซี่ยวเย่ในฝูงชนพลางเยาะเย้ย
ผู้ที่เข้าร่วมการคัดเลือกคู่ไม่ได้มีเพียงแค่หนุ่มอายุ 15 ปีเท่านั้น ยังมีคนที่เคยเข้าร่วมการคัดเลือกมาหลายครั้งแล้ว รวมถึงผู้ที่บรรลุถึงเหลียนถี่เก้าชั้น เขาไม่เชื่อว่าเซี่ยวเย่จะสามารถผ่านการต่อสู้อันวุ่นวายนี้ไปได้
"จงเพลิดเพลินกับเก้าอี้เสือตัวแรกให้เต็มที่ เพราะในไม่ช้าข้าจะแทนที่เจ้าและนั่งบนมัน" เซี่ยวเย่ตอบอย่างสงบ
"งั้นข้าจะรอดู" เซี่ยวเถิงสีหน้าเย็นชาและไม่มองเซี่ยวเย่อีก
หลังจากเซี่ยวต้าซานประกาศ การแข่งขันคัดเลือกคู่ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ผู้ที่ขึ้นเวทีก่อนคือชายหนุ่มจากสองหมู่บ้านเล็กๆ
ทันทีที่พวกเขาขึ้นเวที ก็เริ่มต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทุกครั้งที่มีจังหวะน่าตื่นเต้น ก็จะได้รับเสียงเชียร์ดังกึกก้องจากผู้ชม
นี่คือเวทีที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในเมืองชีหยาง!
ผู้ชนะจะได้รับเกียรติยศ สร้างความภาคภูมิใจให้พ่อแม่ และยังได้รับความรักจากสาวงาม ดังนั้นชายหนุ่มทุกคนจึงทุ่มเทสุดกำลังในการต่อสู้
หลังจากดูการต่อสู้ไปหลายรอบ เซี่ยวเย่ก็เริ่มเบื่อ ในสายตาของเขาซึ่งเป็นนักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์ การต่อสู้ระดับนี้ดูเหมือนเด็กเล่นขายของ
หากไม่ใช่เพื่อสร้างหน้าตาให้พ่อแม่ เขาคงไม่อยากเข้าร่วมการต่อสู้แบบนี้
"เซี่ยวเถิง หลังจากใช้เลือดมังกรงู เจ้าได้บรรลุถึงระดับไหน? หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง" เซี่ยวเย่พึมพำ
"รอบต่อไป เซี่ยวเย่จากหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ปะทะกับอู๋โต่วจากหมู่บ้านอู๋!" ทันใดนั้น เสียงของเซี่ยวต้าซานก็ทำให้สนามเงียบลง สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่เซี่ยวเย่
เซี่ยวเย่แค่นเสียงเบาๆ แล้วเดินขึ้นไปบนเวทีต่อหน้าสายตาของทุกคน
"เป็นอู๋โต่วจากหมู่บ้านอู๋นี่เอง ไอ้หมอนี่เข้าร่วมงานเลือกคู่มาห้าครั้งแล้ว เป็นพวกมากประสบการณ์ พลังของเขาถึงขั้นปลายหลอมร่างชั้นเก้าแล้วด้วย"
"ใช่ เซี่ยวเย่ขึ้นเวทีครั้งแรกก็เจออู๋โต่วซะแล้ว คราวนี้เขาแย่แน่ๆ" เมื่อได้ยินชื่อที่เซี่ยวต้าซานประกาศ ฝูงชนก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมา
ในงานเลือกคู่นี้ ไม่ใช่ว่าผู้ชายทุกคนที่เข้าร่วมจะได้พบคู่ที่เหมาะสมและได้แต่งงานกับสาวงาม
อย่างเช่นครั้งนี้ มีหญิงสาววัยเหมาะสมเข้าร่วมราวร้อยคน แต่มีชายหนุ่มจากหมู่บ้านต่างๆ ถึง 655 คน สถานการณ์ที่มีหมาป่ามากกว่าเนื้อเช่นนี้ หมายความว่าคนส่วนใหญ่จะต้องกลับบ้านมือเปล่า
บางคนที่ไม่ยอมแพ้ก็จะมาเข้าร่วมอีกในปีถัดไป อู๋โต่วก็เป็นหนึ่งในคนพวกนั้น
พวกที่เคยเข้าร่วมงานเลือกคู่หลายครั้งแบบนี้เป็นคู่ต่อสู้ที่ยากที่สุด แม้พรสวรรค์จะมีจำกัด แต่ด้วยเวลาฝึกฝนที่ยาวนาน ทุกคนต่างพากันสงสารเซี่ยวเย่
ฉิว!
หลังจากเซี่ยวเย่ขึ้นเวที ชายหนุ่มอายุราว 25 ปีก็กระโดดตามขึ้นมา
"เซี่ยวเย่ ฉันรู้จักเธอนะ อัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจียในอดีต เจอฉันเข้าถือว่าโชคร้ายของเธอแล้ว" อู๋โต่วยิ้มเยาะพลางกล่าว
เขาเข้าร่วมงานเลือกคู่มาห้าครั้งแล้ว เพราะอายุมากขึ้นเรื่อยๆ คนที่สนใจเขาล้วนเป็นพวกหน้าตาธรรมดา เขาก็ไม่พอใจ จึงยังไม่ได้แต่งงานจนถึงตอนนี้
ในงานเลือกคู่ที่ผ่านมา เขาผ่านการต่อสู้หลายรอบแล้วก็ถูกคัดออกอย่างน่าอับอาย ย่อมยากที่จะดึงดูดความสนใจจากสาวงาม แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เขาได้เจอกับเซี่ยวเย่ในการต่อสู้!
แม้ว่าอีกฝ่ายจะสูญเสียออร่าความเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งไปแล้ว แต่ก็ยังคงเป็นหนึ่งในคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นของเมืองชีหยาง การเหยียบย่ำคนแบบนี้ลงไป จะต้องชนะใจสาวงามได้แน่ๆ สินะ?
คิดมาถึงตรงนี้ อู๋โต่วก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา สายตาของเขากวาดมองไปยังเหล่าสาวงามที่มีใบหน้าสวยและรูปร่างอ้อนแอ้น อดกลืนน้ำลายไม่ได้
"อยากจะเหยียบฉันเป็นบันไดก้าวขึ้นไปงั้นเหรอ?" เมื่อเห็นสายตาเขียวปั๊ดของอีกฝ่าย เซี่ยวเย่รู้สึกรังเกียจในใจ พี่คนนี้คงเหงามานานเกินไปแล้วสินะ?
ในตอนนั้น อู๋โต่วย่อตัวลงเล็กน้อย พุ่งเข้ามาราวกับเสือดาว ออกหมัดตรงอย่างเรียบง่าย
"ลงไปซะ!" อู๋โต่วตะโกน ปลดปล่อยพลังทั้งหมด พยายามแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและความไร้เทียมทาน
ทันใดนั้น อู๋โต่วรู้สึกเพียงแค่ว่าตาพร่าไป หมัดของเขาฟาดเข้าอากาศว่างเปล่า เพราะร่างของเซี่ยวเย่ได้หายไปจากสายตาของเขาแล้ว
"แค่พลังขนาดนี้... เธอนั่นแหละที่ควรลงไป!"
เสียงเรียบๆ ดังเข้าหูอู๋โต่ว พร้อมกันนั้น ฝ่ามือหนึ่งก็กดลงบนแผ่นหลังของเขา พลังถูกปล่อยออกมาแล้วส่งกลับ อู๋โต่วก็ร่วงหัวทิ่มลงจากเวที
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนต่างตกตะลึง การต่อสู้จบลงเร็วเกินไป พวกเขายังตั้งตัวไม่ทัน


## บทที่ 8 ถล่มทลายทุกการต่อสู้

อู๋โต่วที่มีพลังถึงช่วงกลางชั้นที่เก้าแห่งการฝึกร่างกาย กลับไม่สามารถต้านทานการโจมตีของเซี่ยวเย่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว! แม้แต่คนส่วนใหญ่ในสนามยังงุนงงไม่เข้าใจว่าอู๋โต่วพ่ายแพ้ไปได้อย่างไร
อู๋โต่วถูกเหวี่ยงจนมึนงง เมื่อลุกขึ้นมาและมองดูเซี่ยวเย่บนเวที เขาก็ถึงกับตะลึง
หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามนั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกัน
"เฒ่าเซียว เกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ว่าเซี่ยวเย่เพิ่งฟื้นขึ้นมาหรอกหรือ? พลังของเขาไม่เหมือนคนที่เพิ่งบรรลุถึงเหลียนถี่เก้าชั้นเลยนะ" สือจ้านที่ผมบางเบาเปล่งประกายวาบในดวงตา
เซียวเทียนสงมีสีหน้าตกตะลึง ส่ายหน้าพลางยิ้มขื่นพูดว่า: "เรื่องนี้ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"
ดูท่าทางของเซียวเทียนสงไม่เหมือนแกล้งทำ สือจ้านกับอู๋สือสบตากัน สีหน้าแตกต่างกันไป
"ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ" หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ สือจ้านจึงพูดขึ้นอย่างเนิบช้า
"ฮึ! ต่อให้เขาเก่งแค่ไหน ก็ไม่อาจเทียบกับเซี่ยวเถิงได้" อู๋สือแค่นเสียงเย็นชา
เขาให้หลานสาวของตนส่งบัตรเชิญแต่งงานให้เซี่ยวเถิง ก็เท่ากับเดิมพันทุกอย่างไว้กับอีกฝ่าย แน่นอนว่าไม่อยากให้เซี่ยวเถิงแพ้ให้กับเซี่ยวเย่
ที่จริงแล้ว ทุกคนต่างเชื่อมั่นว่า หลังจากที่เซี่ยวเถิงใช้เลือดมังกรงูแล้ว พลังของเขาก็เหนือกว่าเซี่ยวเย่มากแล้ว
...
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง เซี่ยวเย่ก็ได้เดินลงจากเวทีไปแล้ว
"ไอ้เด็กบ้า เก่งมาก!" เซียวหยางยิ้มอย่างดีใจ เซี่ยวเย่ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจจริงๆ
ในความดีใจนั้น เขาไม่ได้ถามถึงเรื่องพลังของเซี่ยวเย่อีก
การแข่งขันเลือกคู่ดำเนินต่อไป เหล่าชายหนุ่มทยอยขึ้นเวที พวกเขาส่วนใหญ่มีพลังไม่แตกต่างกันมากนัก บางครั้งต้องต่อสู้กันนับร้อยกระบวนท่าถึงจะได้ผลแพ้ชนะ
เมื่อเทียบกับการแสดงอันน่าตื่นตาของเซี่ยวเย่ที่เอาชนะด้วยกระบวนท่าเดียว การต่อสู้เช่นนี้ดูจะไม่น่าตื่นเต้นนัก แม้แต่เสียงเชียร์ใต้เวทีก็ยังเบาบางลงไปมาก
ในขณะเดียวกัน สาวน้อยหน้าตาดีหลายคนแอบมองไปทางเซี่ยวเย่ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ
ในที่สุด หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม ก็ถึงคิวของเซี่ยวเย่ขึ้นเวทีอีกครั้ง เมื่อคู่ต่อสู้ได้ยินชื่อของเซี่ยวเย่ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็รวบรวมความกล้าโจมตีเซี่ยวเย่ แต่ก็ยังคงพ่ายแพ้ภายในกระบวนท่าเดียว
กระบวนท่าเดียว!
กระบวนท่าเดียว!
กระบวนท่าเดียว!
...
เซี่ยวเย่ขึ้นเวทีหลายครั้ง ทุกครั้งล้วนเอาชนะด้วยกระบวนท่าเดียว จนกระทั่งทุกครั้งที่เซี่ยวเย่ขึ้นเวที สนามก็จะระเบิดเสียงเชียร์ดังกึกก้อง
เซี่ยวเย่บดขยี้คู่ต่อสู้ตลอดทาง ไร้คู่ต่อสู้ในการต่อสู้แบบยุ่งเหยิง กดดันจนทุกคนไม่กล้าเงยหน้า ดึงดูดสายตาของทุกคนในสนาม กลายเป็นจุดสนใจที่โดดเด่นที่สุด
สาวน้อยใต้เวทีต่างหัวใจเต้นระรัว แม้แต่ความสนใจที่มีต่อชายหนุ่มบนเก้าอี้เสือทั้งห้าก็ลดน้อยลงมาก
คนเดียวโดดเดี่ยว กดดันเหนือกว่าทุกคนในรุ่นราวคราวเดียวกันที่เข้าร่วมการต่อสู้ ช่างเป็นความสง่างามและความแข็งแกร่งเพียงใด!
ถึงขนาดมีสาวงามหลายคนทนไม่ไหว ใบหน้าแดงระเรื่อเดินมาหาเซียวหยางและหลัวเหมยหลาน ยื่นบัตรเชิญแต่งงานให้
โดยทั่วไปแล้ว ฝ่ายหญิงจะมอบบัตรเชิญแต่งงานให้ฝ่ายชายเพียงคนเดียว แต่นี่ก็ไม่ใช่กฎตายตัว ในประวัติศาสตร์ของเมืองชีหยาง เคยมีกรณีที่ฝ่ายหญิงเปลี่ยนใจ เปลี่ยนไปมอบบัตรเชิญแต่งงานให้คนอื่น เพราะการเลือกคู่เป็นเรื่องสองทาง ฝ่ายชายสามารถเลือกฝ่ายหญิง และฝ่ายหญิงก็สามารถเลือกฝ่ายชายได้
แต่สถานการณ์เช่นนี้ เกิดขึ้นน้อยมาก
เมื่อมีสาวน้อยคนแรกเป็นผู้นำ ก็สร้างความตื่นตะลึง กระตุ้นให้สาวน้อยคนอื่นๆ พากันมอบบัตรเชิญแต่งงาน
สถานการณ์นี้ ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง
ชั่วพริบตา ตรงหน้าหลัวเหมยหลานก็มีบัตรเชิญแต่งงานกองหนา ทำให้เธอยิ้มจนปิดปากไม่มิด
ก่อนหน้านี้เธอยังไม่สบายใจที่เซี่ยวเย่ไม่ได้รับบัตรเชิญแต่งงาน ตอนนี้ความไม่สบายใจทั้งหมดก็มลายหายไป
"พ่อเอ๊ย กูจะฆ่าตัวตาย นางในดวงใจของกูไปมอบบัตรเชิญแต่งงานให้คนอื่นแล้ว!"
"ดีเลย ไปด้วยกันเถอะ เยว่เอ๋อร์ของข้าก็ไปมอบบัตรเชิญแต่งงานให้คนอื่นเหมือนกัน หัวใจข้าแตกสลายแล้ว" ในสนามมีเสียงด่าทอดังขึ้นเป็นระยะ เสียงคร่ำครวญดังไปทั่ว สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นจ้องมองไปที่เซี่ยวเย่
"ไอ้บ้า!" เซี่ยวเถิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เสือตัวแรก กำที่วางแขนแน่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ จนที่วางแขนเปลี่ยนรูปร่าง
ในบรรดาสาวน้อยที่เปลี่ยนไปมอบบัตรเชิญแต่งงาน มากกว่าครึ่งเคยมอบให้เขามาก่อน นี่มันการดูถูกอย่างชัดแจ้ง!
"ไอ้บ้า ไอ้บ้า! ข้าต้องเหยียบเจ้าให้ตาย!" เซี่ยวเถิงคำรามอย่างบ้าคลั่งในใจ
เนื่องจากมีสาวน้อยเปลี่ยนไปมอบบัตรเชิญแต่งงานมากเกินไป สถานการณ์ในที่นั้นจึงวุ่นวายขึ้นชั่วขณะ ทำให้เซี่ยวต้าซานต้องออกมาควบคุมสถานการณ์ ประกาศให้การแข่งขันเลือกคู่ดำเนินต่อไป
เซี่ยวเย่บนเวทีขมวดคิ้ว ชายหนุ่มที่เข้าร่วมการเลือกคู่มีกว่าหกร้อยคน หากต่อสู้กันแบบนี้ต่อไป ก็ไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไหร่ เขาเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายแล้ว
เหมือนกับให้ผู้ใหญ่ต่อสู้กับเด็กเล็กๆ
"ลุงซาน ให้พวกเขาขึ้นมาพร้อมกันเถอะ" เซี่ยวเย่พูดกับเซี่ยวต้าซาน
สถานที่ที่เดิมวุ่นวายกลับเงียบลงทันที เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก ทุกคนมองเซี่ยวเย่อย่างงงงัน แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามก็ยังตกตะลึง
ให้ทุกคนขึ้นมาพร้อมกัน? นี่มันเกินไปแล้วนะ!
"ไร้สาระ!" เซียวเทียนสงลุกขึ้นตะโกนเสียงดัง
การประลองเพื่อเลือกคู่ครองนั้นเป็นการคัดเลือกทีละรอบ จนกว่าจะได้ผู้ชนะที่แข็งแกร่งที่สุดหนึ่งคนที่จะได้นั่งบนเก้าอี้เสือตัวที่หก
ตอนนี้การต่อสู้ผ่านไปเพียงครึ่งเดียว นั่นหมายความว่ายังมีผู้เข้าแข่งขันที่ยังไม่ถูกคัดออกอีกอย่างน้อย 300 คน และในจำนวนนั้นมีหลายคนที่เคยเข้าร่วมการแข่งขันมาหลายครั้งแล้ว
ให้เซี่ยวเย่คนเดียวสู้กับคนมากมายขนาดนั้นพร้อมกัน? เป็นไปไม่ได้ที่จะชนะ! หมัดเท้าไม่มีตา ถ้าควบคุมไม่อยู่ เซี่ยวเย่อาจมีอันตรายถึงชีวิตได้
"ไอ้หมอนี่จองหองเกินไปแล้ว พวกเราจัดการมัน ซัดให้ตาย!" คำพูดของเซี่ยวเย่ทำให้เกิดเสียงโห่ร้องดังสนั่น สถานการณ์วุ่นวายขึ้นทันที
เพราะเรื่องบัตรเชิญ ผู้เข้าร่วมการแข่งขันต่างอัดอั้นตันใจมานาน ตอนนี้พวกเขาไม่สนใจแม้แต่คำห้ามของเซียวเทียนสง ต่างกระโดดขึ้นเวที เตรียมจะซ้อมเซี่ยวเย่ให้หายแค้น
โชคดีที่คำนึงถึงการใช้หมัดเท้า เวทีนี้จึงถูกสร้างให้ใหญ่พอที่จะรองรับคนกว่า 300 คนได้
"พี่น้องทั้งหลาย บุก! ฆ่าไอ้หมอนี่ให้ตาย!" พวกมือเก๋าตะโกนยั่วยุ พวกเขาแค้นที่เซี่ยวเย่ขโมยความสนใจในการประลองไป แถมยังดึงดูดความสนใจของสาวงามไปด้วย
พวกมือเก๋าตะโกนอยู่ แต่ตัวเองกลับหลบอยู่ในฝูงชน ส่วนพวกวัยรุ่นที่ใจร้อนก็ถูกปลุกเร้าอารมณ์ ตะโกนก้องแล้วรุมเข้าใส่เซี่ยวเย่
"เหย่เอ๋อร์!" เห็นสถานการณ์เลยเถิด เซียวหยางกับหลัวเหมยหลานที่อยู่ด้านล่างเวทีถึงกับหน้าซีดเผือด
"เฒ่าสือ เฒ่าอู๋ รีบช่วยคนเร็ว! ถ้าเซี่ยวเย่เป็นอะไรไป ข้าจะสู้ตายกับพวกเจ้า!" เซียวเทียนสงสีหน้าเคร่งเครียดพุ่งไปที่เวที
ใน 300 คนนี้ ส่วนใหญ่เป็นคนจากหมู่บ้านสือและหมู่บ้านอู๋
สือจ้านกับอู๋สือไม่กล้าชักช้า รีบวิ่งตามขึ้นไป เซี่ยวเย่เป็นอัจฉริยะตัวจริง ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขาในมือพวกเขา เซียวเทียนสงจะต้องสู้ตายกับพวกเขาแน่
บนเวที เซี่ยวเย่มองพวกมือเก๋าที่หลบอยู่ในฝูงชนด้วยความดูแคลน
พวกนี้ไม่กล้าเข้ามา แต่กลับยุยงให้คนอื่นลงมือ ช่างน่ารังเกียจ
คนเดียวต้านศัตรู 300 คน เซี่ยวเย่รู้สึกฮึกเหิม เขากำหมัดแน่น ร่างกายส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ ราวกับคั่วถั่ว พลังมหาศาลไหลเวียนทั่วร่าง
ร่างกายของเขาได้รับการฝึกฝนจนถึงขีดสุดของระดับการฝึกตน แม้ไม่ใช้พลังลมปราณ ก็สามารถแสดงพลังได้ถึงสุดยอดขั้นตีสรรสร้างขั้นที่เก้า
และในบรรดาคนเหล่านี้ รวมถึงพวกมือเก๋า ที่เก่งที่สุดก็แค่ระดับการฝึกฝนขั้นสูงระดับ 9 ขั้นปลายเท่านั้น
"หมัดพยัคฆ์คำราม!"
ใบหน้าหล่อเหลาของเซี่ยวเย่ฉายแววเย็นชา พุ่งเข้าใส่ฝูงชนดุจพยัคฆ์กระโจนใส่เหยื่อ
"อ๊าก!"
"อ๊าก!"
เสียงกรีดร้องผสมกับเสียงกระแทกดังก้องไปทั่วจัตุรัสกลาง ร่างหลายร่างถูกพลังอันทรงพลังซัดกระเด็นออกจากเวที ภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจนี้ทำให้ทุกคนต่างอ้าปากค้างลืมหุบ
เพียงชั่วพริบตา เวทีที่แออัดก็ว่างเปล่า เหลือเพียงพวกเก๋าเกมไม่กี่คนที่หลบอยู่หลังฝูงชน ยืนแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
เซี่ยวเย่หดหมัดยืนตัวตรงดั่งหอก ร่างแผ่พลังไร้เทียมทาน ราวกับจะทะลวงท้องฟ้าให้เป็นโพรง
เมื่อสายตาของเซี่ยวเย่กวาดมองไปที่พวกเขา เหล่าเก๋าเกมก็สะดุ้งเฮือก รีบร้องบอก "พวกเราจะกระโดดลงไปเอง"
พูดจบ พวกเขาก็กระโดดลงจากเวทีจริงๆ ท่าทางอันน่าอเนจอนาถนั้นกลับไม่ได้สร้างเสียงหัวเราะเยาะ เพราะทุกคนต่างจมอยู่ในความตะลึงงัน
แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามที่กำลังพุ่งเข้าหาเวทีก็ต้องชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ความตะลึงงันอันเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วจัตุรัสกลาง
"พลังของเหย่เอ๋อร์ไม่ได้อยู่แค่ระดับการฝึกฝนขั้นสูงระดับ 9 ขั้นปลาย แต่อยู่ในระดับสุดยอดขั้นตีสรรสร้างขั้นที่เก้า..." เซียวเทียนสงมองเด็กหนุ่มบนเวทีอย่างเหม่อลอย
ด้วยประสบการณ์ของเขา จะไม่เห็นพลังที่เซี่ยวเย่แสดงออกมาได้อย่างไร
สือจ้านก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจพูดว่า "เฒ่าเซียว ข้าสงสัยจริงๆ ว่าท่านแก่เฒ่าจนเลอะเลือนแล้วหรือไม่ ไม่ให้เลือดมังกรงูแก่อัจฉริยะเช่นนี้ แต่กลับให้เซี่ยวเถิง..."
การบำเพ็ญเพียรด้วยตนเอง จนถึงระดับสุดยอดขั้นตีสรรสร้างขั้นที่เก้าในวัยสิบห้า นี่ช่างน่าตื่นตะลึงเพียงใด? ในหมู่บ้านน้อยใหญ่ทั่วเมืองชีหยาง ใครเล่าจะเทียบเซี่ยวเย่ได้?
น้ำเสียงเสียดายอย่างหนักของสือจ้าน ทำให้หัวใจของเซียวเทียนสงบีบรัดอย่างรุนแรง แม้แต่ลมหายใจก็หนักหน่วงขึ้น
ใช่แล้ว หากให้เลือดมังกรงูแก่เซี่ยวเย่ บางทีตอนนี้หมู่บ้านเซี่ยวเจีย หรือแม้แต่เมืองชีหยางอาจมีนักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์แล้ว
"ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้าของชะตากรรม..." เซียวเทียนสงยิ้มขมขื่น
เซี่ยวเย่ฟื้นขึ้นมาสายเกินไป พลังในเลือดมังกรงูไม่สามารถรอจนถึงตอนนั้นได้
"โชคดีที่เซี่ยวเถิงก็พัฒนาไม่ช้า..." เซียวเทียนสงถอนหายใจยาว สายตากลับมาคมกริบอีกครั้ง
ในตอนนี้ อู๋สือที่เงียบมาตลอดจ้องเซียวเทียนสงอย่างดุดัน พูดอย่างดุร้ายว่า "เฒ่าเซียว ถ้าเจ้ากล้าหลอกข้า ข้าจะบีบคอเจ้าให้ตาย!"
เขาตัดสินใจให้อู๋เม่ยเอ๋อร์ละทิ้งเซี่ยวเย่และส่งบัตรเชื้อเชิญให้เซี่ยวเถิง ก็เพราะได้ยินเซียวเทียนสงพูดถึงพลังของเซี่ยวเถิง หากเซี่ยวเถิงไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิด และเขาทิ้งอัจฉริยะอย่างเซี่ยวเย่ไป เขาจะต้องเสียใจตายแน่!
คำพูดของอู๋สือทำให้เซียวเทียนสงไม่พอใจ เขาพูดเรียบๆ ว่า "วางใจเถอะ เซี่ยวเย่สู้เซี่ยวเถิงไม่ได้แน่นอน"
เมื่อได้ยินคำรับรองของเซียวเทียนสง อู๋สือถึงได้วางใจ
"สู้เซี่ยวเถิงไม่ได้ หรือว่าเซี่ยวเถิงถึงขอบเขตโพสต์นาตาล์แล้ว? น่าสนใจจริงๆ" สือจ้านพูดเบาๆ


## บทที่ 9 พลังของเซี่ยวเถิง

บนเวที เซี่ยวเย่มองไปที่เซี่ยวต้าซานที่ยืนอยู่ข้างเวที: "ลุงซาน ประกาศผลได้แล้วใช่ไหมครับ?"
เซี่ยวต้าซานตื่นจากความตกตะลึง เขากระโดดขึ้นเวทีและประกาศเสียงดัง: "ข้าขอประกาศว่า เซี่ยวเย่เป็นผู้ชนะ และได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศของหกอันดับแรก จะได้นั่งบัลลังก์เสือตัวที่หก"
โครม!
เมื่อเสียงของเซี่ยวต้าซานจบลง เสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วสนาม ทุกคนต่างเปล่งเสียงตะโกนชื่อของเซี่ยวเย่ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง
คนเดียวเอาชนะคู่ต่อสู้รุ่นราวคราวเดียวกันได้ถึงสามร้อยคน นี่ช่างเป็นความแข็งแกร่งที่น่าทึ่งเพียงใด? วีรกรรมเช่นนี้ทำให้เหล่าเยาวชนในที่นั้นต่างรู้สึกเลือดเดือดพล่าน พวกเขามองดูเซียวหยางบนเวทีด้วยความชื่นชมบูชา ถือว่าเขาเป็นไอดอล
ส่วนสาวๆ ที่เข้าร่วมการคัดเลือกคู่ครอง ต่างอยากจะยืนเคียงข้างเซี่ยวเย่ในทันที เพื่อเป็นคู่ครองของเขา การได้เป็นภรรยาของผู้แข็งแกร่งคือสิ่งที่พวกนางปรารถนาและโหยหามากที่สุด
"ไอ้บ้า เขาทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้!" อู๋เม่ยเอ๋อร์กระทืบเท้าด้วยความโกรธ อีกฝ่ายหมดสติไปตั้งสามเดือน แต่เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็มีพลังถึงระดับที่ทำให้คนรุ่นเดียวกันต้องเงยหน้ามอง
เซี่ยวเย่มองลงไปที่ด้านล่างเวทีอย่างอึดอัดใจ จากนั้นก็กระโดดลงจากเวทีเดินตรงไปยังบัลลังก์เสือ
เซี่ยวเถิงจ้องมองเซี่ยวเย่ด้วยสายตาอำมหิต ขณะที่เขานั่งลงบนบัลลังก์เสือตัวที่หก
"ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความสิ้นหวัง!" เซี่ยวเถิงกำหมัดแน่น
เซี่ยวต้าซานบนเวทียกมือขึ้น เสียงโห่ร้องในสนามก็เบาลงทันที
"พักครึ่งชั่วยามแล้วจะเริ่มการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ" เซี่ยวต้าซานพูดจบก็กระโดดลงจากเวที
เวลาพักครึ่งชั่วยามนี้ แท้จริงแล้วเตรียมไว้สำหรับเหล่าเยาวชนที่ผ่านเข้ามาจากการต่อสู้แบบยกพวก แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า เซี่ยวเย่แทบไม่ได้ใช้พลังงานในการต่อสู้แบบยกพวกเลย
แต่กฎก็คือกฎ ทุกคนจึงอดทนรอ ในระหว่างที่รอการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ ก็พากันพูดคุยกันเบาๆ
"พวกท่านคิดว่าใครจะเป็นผู้ชนะในการแข่งขันคัดเลือกคู่ครองครั้งนี้?"
"ข้าว่าเซี่ยวเย่มีโอกาสชนะสูง จิ๊ จิ๊ อายุสิบห้าก็มีพลังถึงจุดสูงสุดของสุดยอดขั้นตีสรรสร้างขั้นที่เก้าแล้ว เป็นอัจฉริยะจริงๆ"
"เฮอะ เซี่ยวเย่เป็นอัจฉริยะก็จริง แต่อีกห้าคนนั่น มีใครเป็นคนธรรมดาบ้าง?" มีคนพูดอย่างดูแคลน "อย่างเช่นเซี่ยวเถิง หลังจากใช้เลือดมังกรงูแล้ว พลังของเขาต้องไม่ด้อยไปกว่าเซี่ยวเย่แน่"
"ยังมีซื่อปัว อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสือเจียชุน พลังของเขาก็ถึงจุดสูงสุดของสุดยอดขั้นตีสรรสร้างขั้นที่เก้าแล้ว เมื่อเทียบกับเขา เซี่ยวเย่ยังดูอ่อนประสบการณ์ไปหน่อย"
เมื่อได้ยินคำพูดของคนผู้นี้ ทุกคนต่างครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเห็นด้วย
ผู้ที่ได้นั่งบนบัลลังก์เสือล้วนเป็นบุคคลที่โดดเด่นที่สุดของแต่ละหมู่บ้าน ยืนอยู่บนจุดสูงสุดในหมู่คนรุ่นเดียวกันของเมืองชีหยาง มีแสงแห่งความเจิดจรัสรวมอยู่บนตัว
เมื่อเทียบกับคนเหล่านี้ เซี่ยวเย่ยังดูเด็กเกินไป ไม่มีข้อได้เปรียบแม้แต่น้อย
ไม่นาน ครึ่งชั่วยามก็ผ่านไป เซี่ยวต้าซานเดินขึ้นเวที
"ฮ่ะๆ ต่อไปก็เป็นรอบชิงชนะเลิศที่ทุกคนให้ความสนใจ ข้าจะไม่พูดอะไรมาก ในมือข้ามีรายชื่อผู้เข้าแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ ใครที่ถูกเรียกชื่อให้ขึ้นมาประลอง"
เซี่ยวต้าซานพูดพลางหยิบรายชื่อออกมาอีกชุดหนึ่ง
ทุกคนกลั้นหายใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ใครจะเป็นคู่แรกที่ได้ประลองกัน?
"คู่แรก อู๋ต้าหนิวจากหมู่บ้านอู๋ ปะทะกับ ซิ่งเหวยจากสือเจียชุน" หลังจากอ่านรายชื่อจบ เซี่ยวต้าซานก็เดินลงจากเวที
"ซิ่งเหวย!"
ชายหนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นจากที่นั่งเสือตัวที่สี่ ผิวของเขาคล้ำแดง ร่างกายกำยำดั่งวัวป่า รูปร่างสูงใหญ่สร้างความกดดันทางสายตาอย่างมาก
เขาจ้องมองชายหนุ่มบนที่นั่งเสือตัวที่สามพลางพูดว่า "ได้ยินว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะอันดับสองของสือเจียชุน วันนี้ข้าจะลองดูว่าเจ้ามีฝีมือสักแค่ไหน!"
ซิ่งเหวยเป็นชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา เขาลุกขึ้นจากที่นั่งเสือแล้วเยาะเย้ยว่า "ไอ้วัวโง่ วันนี้ข้าจะตีเจ้าจนหาเมียไม่ได้!"
"ถ้าข้าหาเมียไม่ได้ ข้าก็จะเอาเมียเจ้า!" อู๋ต้าหนิวตาเขียวปัด อารมณ์ดุดันเหมือนวัวกำลังขึ้น
ทั้งสองคนต่างเป็นคนเก่งในรุ่นเดียวกันของหมู่บ้านตัวเอง ในใจย่อมมีความทะนงตัวไม่ยอมแพ้ใคร
"ฮ่าๆ ต้าหนิวเก่งมาก สมแล้วที่เป็นลูกหลานหมู่บ้านอู๋!" คำพูดของอู๋ต้าหนิวทำให้ทุกคนหัวเราะลั่น ทำให้สาวๆ ด้านล่างเวทีหน้าแดงและมองค้อนใส่อู๋ต้าหนิว
จากนั้นทั้งสองก็กระโดดขึ้นเวที เริ่มการประลองภายใต้สายตาของผู้ชม
"อ้า!" เห็นอู๋ต้าหนิวตะโกนดังลั่น เหยียบเวทีพุ่งเข้าใส่ซิ่งเหวย ฝีเท้าอันหนักแน่นทำให้เวทีสั่นสะเทือน
"อู๋ต้าหนิวคนนี้ มีพลังแรงมากจริงๆ" เซี่ยวเย่ตาเป็นประกาย
บนเวที ซิ่งเหวยตกตะลึงกับพลังของอู๋ต้าหนิว เขาเหยียบย่างถอยหลังหลบการโจมตี
คนหนึ่งไล่ คนหนึ่งหนี สถานการณ์ตกอยู่ในภาวะชะงักงัน
ชิ!
ชาวบ้านใต้เวทีพากันส่ายหน้า การประลองแบบนี้จะมีอะไรให้ดู?
"อู๋เหล่าถัว ได้ยินว่าอู๋ต้าหนิวของหมู่บ้านท่านมีพลังมหาศาลมาแต่กำเนิด วันนี้ได้เห็นแล้วไม่ธรรมดาจริงๆ" เซียวเทียนสงชื่นชม
อู๋สือยิ้มอย่างภาคภูมิใจ พูดว่า "แน่นอนอยู่แล้ว ถึงต้าหนิวจะมีพลังแค่ปลายหลอมร่างชั้นเก้า แต่พละกำลังของเขาสามารถเทียบชั้นกับนักรบระดับสุดยอดขั้นตีสรรสร้างขั้นที่เก้าได้เลย"
"เฒ่าสือ ซิ่งเหวยของหมู่บ้านท่านแพ้แน่ๆ"
สีหน้าของสือจ้านกลับสงบนิ่งอย่างไม่คาดคิด เขาจิบสุราอย่างใจเย็นแล้วพูดว่า "ซิ่งเหวยมีพลังแค่ปลายหลอมร่างชั้นเก้า แพ้ก็เป็นเรื่องปกติ"
ไม่นานหลังจากนั้น ขณะที่ซิ่งเหวยกำลังหลบหลีก ก็โดนหมัดของอู๋ต้าหนิวชกเข้าที่แขนขวา ทำให้ร่างกายชะงักไป อู๋ต้าหนิวฉวยโอกาสนี้โจมตีอย่างดุเดือดราวพายุ จนซิ่งเหวยกระเด็นออกนอกเวที
"อู๋ต้าหนิวชนะ เข้ารอบสามคนสุดท้าย!" เซี่ยวต้าซานประกาศเสียงดัง
"ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า!" อู๋ต้าหนิวเดินไปที่ขอบเวที มองลงมาที่ซิ่งเหวยที่กำลังลุกขึ้น
"ฮึ!" ซิ่งเหวยแค่นเสียงเย็นชา แล้วหมุนตัวเดินจากไป
เนื่องจากอู๋ต้าหนิวชนะ เขาจึงได้แทนที่ตำแหน่งของซิ่งเหวย นั่งบนบัลลังก์เสือตัวที่สาม ส่วนซิ่งเหวยต้องไปนั่งที่ตำแหน่งของอู๋ต้าหนิว
"เฮ่ๆ นั่งตำแหน่งนี้รู้สึกดีจังเลย" อู๋ต้าหนิวหัวเราะชอบใจ ทำให้ซิ่งเหวยที่อยู่ข้างๆ โกรธจนกลอกตาขึ้นบน
เซี่ยวเย่ยิ้มน้อยๆ อู๋ต้าหนิวคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ
"การแข่งขันรอบที่สอง เซี่ยวเย่จากหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ปะทะ หลี่อู๋ปอจากหมู่บ้านหลี่!" เซี่ยวต้าซานบนเวทีมองดูรายชื่อแล้วประกาศเสียงดัง
"ถึงคิวฉันเร็วจังนะ?" เซี่ยวเย่ตกใจเล็กน้อย สุดท้ายก็ลุกขึ้นยืน สายตามองไปที่บัลลังก์เสือตัวที่หก
หมู่บ้านหลี่ในเมืองชีหยางเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ทั้งหมู่บ้านมีคนไม่ถึงสองร้อยคน เทียบกับหมู่บ้านเซี่ยวเจียไม่ได้เลย
หลี่อู๋ปออายุราวยี่สิบสามปี รูปร่างสูงผอมดูคล้ายลิง เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านหลี่ เขาลุกขึ้นจากบัลลังก์เสือ มองดูเซี่ยวเย่ ใบหน้าแสดงความลำบากใจ
สุดท้าย เขายิ้มขื่นพร้อมค้อมตัวคำนับเซี่ยวเย่: "เซี่ยวเย่ ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน ไม่ต้องแข่งแล้ว ข้าขอยอมแพ้"
ชายหนุ่มอายุกว่ายี่สิบปียอมก้มหัวให้เด็กหนุ่มอายุสิบห้า ภาพนี้ดูแปลกประหลาด แต่เมื่อทุกคนคิดดูดีๆ ก็เข้าใจได้
แม้หลี่อู๋ปอจะเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านหลี่ แต่มีพลังแค่ปลายหลอมร่างชั้นเก้าเท่านั้น ขึ้นเวทีก็ต้องพ่ายแพ้อยู่ดี
ด้วยเหตุนี้ เซี่ยวเย่จึงผ่านเข้ารอบสามคนสุดท้ายโดยตรง และได้นั่งบนบัลลังก์เสือของหลี่อู๋ปอ
บนเวที เซี่ยวต้าซานอ่านรายชื่อต่อไป
"ต่อไป..." น้ำเสียงของเซี่ยวต้าซานหนักแน่น "เซี่ยวเถิงจากหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ปะทะ ซื่อปัวจากสือเจียชุน!"
ฮือ!
แม้ทุกคนจะคาดเดาไว้แล้วว่าสองคนนี้ต้องปะทะกัน แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยวต้าซาน เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่ว สายตาเต็มไปด้วยความร้อนแรงมองไปที่สองคนที่ค่อยๆ ลุกขึ้นจากบัลลังก์เสือ
คนหนึ่งเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย หลังจากใช้เลือดมังกรงูแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเขามีพลังระดับใด
อีกคนเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสือเจียชุน แทบไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน ฝึกฝนอย่างหนักจนถึงวันนี้จึงมาร่วมการเลือกคู่ อายุสิบเก้าปีก็บรรลุถึงสุดยอดขั้นตีสรรสร้างขั้นที่เก้า ชื่อเสียงของเขาดังกระฉ่อนไปทั่วเมืองชีหยาง มีแนวโน้มจะครองความเป็นที่หนึ่งในรุ่นเดียวกันทั่วทั้งเมือง
เซี่ยวเย่รู้สึกสนใจ เขานับถือซื่อปัวมาก การที่เพียงแค่ตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนจนอายุสิบเก้าปีจึงมาร่วมการเลือกคู่ นี่เป็นสิ่งที่หลายคนทำไม่ได้
"เซี่ยวเถิง!"
ชายหนุ่มผมยาวรุงรัง ดูคล้ายคนป่า ขึ้นบนเวที ดวงตาเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น จิตสู้พลุ่งพล่าน
"ในเมืองชีหยางตอนนี้ มีแค่เจ้าเท่านั้นที่คู่ควรเป็นคู่ต่อสู้ของข้า หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง" ซื่อปัวพูดช้าๆ
เซี่ยวเถิงไขว้มือไว้ด้านหลัง ขึ้นมาบนเวที เขาส่ายหน้าพูดว่า "น่าเสียดาย เจ้ายังไม่คู่ควรเป็นคู่ต่อสู้ของข้าเซี่ยวเถิง"
ฮึ่ย!
เมื่อเซี่ยวเถิงพูดจบ ทั้งที่ประชุมก็เงียบกริบ เสียงสูดลมหายใจดังก้องไปทั่ว ทุกคนต่างเบิกตากว้างจ้องมองเซี่ยวเถิง
เมื่อเผชิญหน้ากับซื่อปัว เซี่ยวเถิงกลับกล้าพูดจาเช่นนี้ เขามีความมั่นใจจริงหรือแค่หยิ่งผยองเกินไป?
ซื่อปัวขมวดคิ้ว พูดเรียบๆว่า "ปากใหญ่ไม่เบา หรือว่าเจ้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์แล้ว?"
เซี่ยวเถิงยังคงไขว้มือไว้ด้านหลัง เขายิ้มอย่างลึกลับพลางกล่าว "ขอบเขตโพสต์นาตาล์นั้นข้ายังไม่ถึง แต่ข้าได้บรรลุถึง..."
โครม!
พร้อมกับคำพูดของเซี่ยวเถิง พลังอันทรงพลังก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา ทำให้ทั้งที่ประชุมตกอยู่ในความเงียบราวกับความตาย คำพูดของเซี่ยวเถิงดังก้องในใจพวกเขาราวกับเสียงฟ้าร้อง
"กึ่งก้าวหลังฟ้า!"
ในช่วงเวลานี้ หัวใจของทุกคนเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น เซี่ยวเถิง เขาได้บรรลุถึงกึ่งก้าวหลังฟ้าแล้ว!
สายตาของซื่อปัวเปลี่ยนไป
จากระดับการฝึกตนไปสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์นั้นเป็นด่านใหญ่ ไม่รู้ว่าได้หยุดยั้งนักรบที่มีความทะเยอทะยานไว้มากมายเพียงใด เขาเองก็เคยพยายามบุกเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว
แต่เซี่ยวเถิงกลับสามารถใช้เลือดมังกรงู ในเวลาอันสั้นก้าวข้ามธรณีประตูนี้ไปได้ครึ่งก้าว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เป็นอย่างที่คนภายนอกเล่าลือว่ามีพรสวรรค์ธรรมดาและอาศัยแค่การสนับสนุนของเซียวป้าเท่านั้น
"กึ่งก้าวหลังฟ้า..." สือจ้านผู้มีผมบางร่างกายสั่นเทา ดวงตาที่ขุ่นมัวเล็กน้อยเปล่งประกายวาบ "เฒ่าเซียว หมู่บ้านเซี่ยวเจียของพวกเจ้า มีทายาทที่โดดเด่นจริงๆ"
เซียวเทียนสงหัวเราะเบาๆ "การที่เซี่ยวเถิงสามารถบรรลุถึงกึ่งก้าวหลังฟ้าได้ในเวลาสั้นๆ ความจริงแล้วข้าก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน"
เมื่อทายาทในหมู่บ้านของตนเองโดดเด่น เขาย่อมรู้สึกภาคภูมิใจ
หมู่บ้านเซี่ยวเจียของเขากับหมู่บ้านสือและอู๋ ภายนอกดูเหมือนกลมเกลียว แต่ความจริงแล้วต่างแข่งขันกันอยู่เบื้องลึก ต่างก็พยายามบ่มเพาะทายาทที่จะสามารถกดข่มอีกสองหมู่บ้านได้
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ซื่อปัวจากหมู่บ้านสือเจียชุนผงาดขึ้นมา กดดันคนรุ่นเดียวกันจนไม่กล้าเงยหน้า อู๋ต้าหนิวจากหมู่บ้านอู๋มีพลังมหาศาลติดตัวมาแต่กำเนิด สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้
แต่หมู่บ้านเซี่ยวเจียกลับขาดแคลนคนมีความสามารถ ในหมู่คนวัยเดียวกันหาคนที่จะต่อกรกับทั้งสองคนนั้นไม่ได้ ส่วนเซี่ยวเย่กับเซี่ยวเถิงก็อายุน้อยเกินไป
ดังนั้นเซียวเทียนสงจึงโกรธจัดถึงขนาดไปซุ่มรอในป่าปีศาจเป็นเวลาหนึ่งเดือน ในที่สุดก็ได้เลือดมังกรงูมา เพื่อที่จะบ่มเพาะทายาทที่สามารถกดข่มซื่อปัวและอู๋ต้าหนิวได้
บัดนี้จุดประสงค์สำเร็จแล้ว แม้ว่ากระบวนการจะไม่ค่อยน่าพอใจนัก
"ฮ่าๆ เซียวเทียนสง ข้าต้องขอบคุณเจ้าที่บ่มเพาะลูกเขยที่ดีให้ข้านะ" ใบหน้าของอู๋สือบานราวกับดอกเบญจมาศ
กึ่งก้าวหลังฟ้าในวัยสิบห้าปี นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ของเมืองชีหยาง มีลูกเขยแบบนี้ อู๋สือจะไม่พอใจได้อย่างไร?
"เฮ้อ" สือจ้านส่ายหน้าอย่างจนใจ เมื่อเซี่ยวเถิงบรรลุถึงกึ่งก้าวหลังฟ้า ซื่อปัวก็ต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน


## บทที่ 10 ปราบเจ้าด้วยมือเดียว

บนเวทีประลอง
"ซื่อปัว เธอยอมแพ้เถอะ เธอไม่มีทางสู้ฉันได้หรอก" เซี่ยวเถิงกล่าวพลางไขว้มือไว้ด้านหลัง มองซื่อปัวด้วยสายตาดูแคลน
ครึ่งก้าวหลังฟ้าเป็นระดับที่เชื่อมต่อระหว่างระดับการฝึกตนกับขอบเขตหลังการเกิด แม้ว่าในร่างของเซี่ยวเถิงจะยังไม่มีพลังลมปราณ แต่เขามีเมล็ดพลังชีพจรมังกรที่สามารถให้พลังที่เหนือกว่าระดับการฝึกตนมากมาย
เขาสามารถมองข้ามคนรุ่นเดียวกันทั้งเมืองได้แล้ว วันนี้เขาคืออัจฉริยะที่เจิดจ้าที่สุด เกียรติยศเป็นของเขา สาวงามก็เป็นของเขา
"ยอมแพ้?" ซื่อปัวที่มีผมยาวรุงรังราวกับคนป่าส่ายหน้า กล่าวเสียงทุ้ม "ยอมแพ้โดยไม่ต่อสู้ นั่นไม่ใช่วิถีของซื่อปัว!"
"ข้าอยากลองดูว่า ระหว่างข้ากับเจ้า มีความแตกต่างมากแค่ไหน!" ร่างของซื่อปัวเปล่งประกายจิตวิญญาณการต่อสู้พุ่งทะยาน ร่างกายพุ่งทะยาน วิชาฝ่ามือถูกใช้อย่างลื่นไหลดั่งสายน้ำ
"ฝ่ามือเปิดศิลา!"
พร้อมกับที่ซื่อปัวตวัดฝ่ามือทั้งสอง คลื่นพลังฝ่ามือหลายสายพุ่งไปห่อหุ้มเซี่ยวเถิงอย่างแน่นหนา แต่ละสายมีพลังที่สามารถทำลายหินผาได้
"ฮึ ข้าเห็นว่าเจ้ามีพรสวรรค์ไม่เลว ตั้งใจจะให้เจ้าลงจากเวทีอย่างมีหน้ามีตา แต่เมื่อเจ้าดื้อดึง ก็อย่าโทษข้าเลย" เซี่ยวเถิงแค่นเสียง ก้าวเดินท่ามกลางคลื่นพลังฝ่ามือราวกับเดินเล่นในสวน สองมือพุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรง
โครม!
เสียงระเบิดพลังอันรุนแรงดังขึ้น ทำลายคลื่นพลังฝ่ามือของซื่อปัวจนสิ้น พลังที่เหลือซัดใส่ร่างของซื่อปัว
พรวด!
ซื่อปัวพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ร่างลอยขึ้นจากพื้น กระแทกลงข้างเวทีประลอง นอนไม่ลุกขึ้นมาครู่ใหญ่
"เซี่ยวเถิง!" สือจ้านผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านสือเจียชุนลุกพรวดขึ้น บีบถ้วยสุราในมือแตกละเอียด "การประลองเลือกคู่ ห้ามทำร้ายคู่ต่อสู้ กฎข้อนี้เจ้าไม่รู้หรือ!"
ซื่อปัวเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านสือเจียชุน หากเกิดอะไรขึ้นกับเขา นั่นจะเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของหมู่บ้าน
"เซี่ยวเถิง เจ้าทำเกินไปแล้ว!" ชาวบ้านสือเจียชุนด้านล่างเวทีตะโกนด้วยความโกรธ อารมณ์พลุ่งพล่าน เกือบจะพุ่งขึ้นไปบนเวที
เซียวเทียนสงกับอู๋สือสบตากัน สีหน้าหนักอึ้ง เซี่ยวเถิงทำเกินไปจริงๆ งานเลือกคู่ควรเป็นงานมงคล แต่ตอนนี้กลับมีเลือดตก
หากการประลองเลือกคู่ทุกปีเป็นเช่นนี้ สามหมู่บ้านคงต่อสู้กันไปนานแล้ว
หลังจากชาวบ้านตรวจสอบ โชคดีที่อาการบาดเจ็บของซื่อปัวไม่รุนแรงนัก พักฟื้นสักระยะก็จะหาย โดยมีชาวบ้านคนหนึ่งพยุง ซื่อปัวที่หน้าซีดขาวกลับไปนั่งที่นั่งเสือ
บนเวทีประลอง เซี่ยวเถิงไม่รู้สึกละอายแม้แต่น้อย กลับแอบหัวเราะเยาะ "ฮึ ข้าเซี่ยวเถิงอายุสิบห้าก็เข้าสู่ครึ่งก้าวหลังฟ้าแล้ว อย่าว่าแต่ทำร้ายซื่อปัวเลย ต่อให้ข้าฆ่าเขา หัวหน้าหมู่บ้านก็ต้องปกป้องข้า"
เซี่ยวเถิงมีความมั่นใจเช่นนั้น
"ทุกท่าน ลูกข้าลงมือหนักไปหน่อย หลังงานเลือกคู่ ข้าจะไปขอโทษด้วยตนเอง" เซียวป้าเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม ปลอบประโลมอารมณ์ของชาวบ้านสือเจียชุนที่กำลังโกรธ
เมื่อเห็นว่าซื่อปัวไม่เป็นอะไรมาก ประกอบกับท่าทีของเซียวป้า เสียงไม่พอใจค่อยๆ เบาลง
เซียวป้าลุกขึ้นยืน ยิ้มมองไปทางเซี่ยวต้าซาน "ต้าซาน ต่อไปคงไม่ต้องประลองแล้วกระมัง? ทุกท่านได้เห็นกับตา ลูกข้าบรรลุถึงครึ่งก้าวหลังฟ้าแล้ว ไม่ใช่ลูกของคนไร้ค่า ไม่มีใครมีคุณสมบัติจะประลองกับลูกข้า"
เซียวป้าพูดพลางชำเลืองมองเซียวหยางอย่างเย็นชา
ฉึก!
สีหน้าของเซียวหยางเปลี่ยนไปทันที ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
เรื่องที่เขาเส้นเลือดแตกและกลายเป็นคนไร้ค่านั้นเป็นที่รู้กันทั่วทั้งเมือง แต่ชาวบ้านที่มีนิสัยซื่อตรงต่างพยายามหลีกเลี่ยงที่จะแตะต้องบาดแผลในใจของเซียวหยาง
แต่เซียวป้ากลับพูดต่อหน้าคนทั้งเมืองว่าเขาเป็นคนไร้ค่า
"เซียวป้า!" เซี่ยวเย่ก้าวเดินเข้าไป "ลูกชายเจ้าอาศัยเลือดมังกรงูเพื่อก้าวข้ามไปสู่ครึ่งก้าวหลังฟ้า นั่นเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจนักหรือ?"
เซียวป้าพูดเย็นชา: "แค่เก่งกว่าเจ้าก็พอ เจ้าก็กลับบ้านไปพร้อมกับพ่อที่ไร้ค่าของเจ้าเถอะ!"
"งั้นหรือ? งั้นดูให้ดีๆ" ภายใต้สายตาของทุกคน เซี่ยวเย่ก้าวขึ้นเวที ดวงตาทั้งสองฉายแววคมกริบ
"ข้าเซี่ยวเย่ ไม่จำเป็นต้องใช้เลือดมังกรงู ก็สามารถกวาดล้างทุกคนได้!" ในขณะนั้น เซี่ยวเย่เปรียบเสมือนดาบที่ถูกชักออกจากฝัก ชี้ตรงสู่ท้องฟ้า
"อย่า!" เซียวหยางเห็นภาพนั้นแล้วตกใจอย่างมาก
"แพ้แน่..." ซื่อปัวที่นั่งอยู่บนที่นั่งเสือส่ายหน้า เขาและเซี่ยวเย่อยู่ในระดับสุดยอดขั้นตีสรรสร้างขั้นที่เก้าเหมือนกัน เขาแพ้แล้ว เซี่ยวเย่ก็คงไม่ดีไปกว่านี้
"ฮึๆ...ไม่รู้จักประมาณตน" อู๋เม่ยเอ๋อร์ในกลุ่มสาวๆ หัวเราะเยาะ
บนเวที เซี่ยวเถิงกอดอกพูดเยาะเย้ย: "เซี่ยวเย่ ข้านึกว่าเจ้าจะหลบซ่อนเหมือนเต่าเสียอีก ไม่คิดว่าเจ้าจะกล้าขึ้นมา"
"ข้าเกลียดเจ้ามานานแล้ว วันนี้ข้าจะยุติความเกลียดชังนี้ด้วยมือของข้าเอง อัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจียจะเป็นข้าตลอดไป!" พูดจบ เซี่ยวเถิงก็ตะโกน ผมดำปลิวไสวโดยไม่มีลม เมล็ดพลังชีพจรมังกรในร่างสั่นไหว ปล่อยพลังอันเต็มเปี่ยมออกมา
"ลองลิ้มรสความสิ้นหวังดูสิ!" เซี่ยวเถิงแสดงสีหน้าดุร้าย เดินเข้าหาเซี่ยวเถิง ทุกก้าวที่เหยียบลงทำให้เวทีสั่นสะเทือนหลายครั้ง ทิ้งรอยเท้าลึก เสียงดังสนั่นฟ้า
"พ่อ ดูลูกชายของท่านสิว่าเก่งกาจแค่ไหน" เซี่ยวเย่มองเซี่ยวเถิง พูดเบาๆ
โครม!
พลังทั่วร่างของเซี่ยวเถิงพุ่งสูงถึงขีดสุด เขาเคลื่อนไหว ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าระดับการฝึกตน พลังมหาศาลราวกับน้ำป่าระเบิดทะลักออกมา หมายจะท่วมทับเซี่ยวเย่
"หยุด!" เซียวเทียนสงตกใจและโกรธ แต่ก็ห้ามไม่ทัน เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป กลายเป็นการต่อสู้ระหว่างคนรุ่นใหม่ที่เก่งที่สุดสองคนของหมู่บ้านเซี่ยวเจียไปแล้ว
"เจ้าพูดถูก หมู่บ้านเซี่ยวเจียมีอัจฉริยะอันดับหนึ่งเพียงคนเดียว แต่น่าเสียดายที่คนนั้นไม่ใช่เจ้า!" เซี่ยวเย่ผมดำสะบัดพลิ้ว ดวงตาเปล่งประกายราวกับดวงดาว
"พลังหมัดพยัคฆ์คำราม!"
เซี่ยวเย่ซัดหมัดออกไป พลังบนหมัดรวมตัวกันเป็นหัวเสือดุร้าย ทำให้ลมฟ้าเปลี่ยนสี เสียงคำรามของเสือดังก้องไปทั่วทิศ ราวกับจะทะลุเก้าชั้นฟ้า
โครม!
การปะทะอย่างรุนแรงก่อให้เกิดฝุ่นควันท่วมฟ้า เห็นเพียงบนเวที ร่างสองร่างแยกจากกันทันทีที่ปะทะ หนึ่งในนั้นถอยหลังไปหลายก้าว
"เซี่ยวเย่ไม่ได้ถูกซัดกระเด็นไป!" เมื่อเห็นร่างที่ถอยหลังนั้น ผู้คนต่างร้องอุทานขึ้นมา
เมื่อฝุ่นควันจางหายไป ร่างที่ถอยหลังก็ปรากฏชัดเจน ทำให้ทุกคนตกตะลึง เพราะร่างที่ถอยหลังนั้นเป็นของเซี่ยวเถิง!
"นั่นคือ...พลังหมัดพยัคฆ์คำราม!" ผู้ใหญ่บ้านทั้งสามลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ใบหน้าอันชราภาพปรากฏความตกตะลึงอย่างเข้มข้น
หมัดพยัคฆ์คำรามเป็นวิชาที่แพร่หลายในหมู่บ้านต่างๆ ของเมืองชีหยาง ในฐานะผู้ใหญ่บ้าน พวกเขารู้ดีว่าการเข้าใจถึงพลังหมัดพยัคฆ์คำรามนั้นยากเย็นเพียงใด
แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านทั้งสามคนก็ยังไม่สามารถเข้าใจถึงพลังหมัดพยัคฆ์คำรามได้
"ไม่น่าแปลกใจที่เซี่ยวเย่สามารถผลักดันเซี่ยวเถิงถอยหลังได้" สือจ้านดวงตาเปล่งประกาย "นี่คืออัจฉริยะด้านวรยุทธ์อย่างแท้จริง!"
การยกระดับขอบเขตวรยุทธ์สามารถเพิ่มขึ้นได้ด้วยการช่วยเหลือจากยาเม็ดและสิ่งอื่นๆ แม้แต่คนไร้ความสามารถ หากใช้ทรัพยากรต่างๆ สะสม ก็สามารถมีระดับวรยุทธ์ที่ไม่ต่ำได้
แต่การเข้าใจทักษะการต่อสู้ในระดับสูง ต้องอาศัยการฝึกฝนและการเข้าใจอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทางลัด เซี่ยวเย่สามารถเข้าใจพลังหมัดพยัคฆ์คำรามได้ในวัยสิบห้าปี แสดงให้เห็นว่าเขามีพรสวรรค์อันน่าเกรงขามในด้านทักษะการต่อสู้
เพียงแค่จุดนี้ พลังของเซี่ยวเย่ก็ไม่ด้อยไปกว่าเซี่ยวเถิงแล้ว
บนเวที เซี่ยวเถิงถอยหลังอย่างลำบาก มองเซี่ยวเย่ด้วยความไม่อยากเชื่อ
"เป็นไปไม่ได้!"
"ข้ามีพลังระดับครึ่งก้าวหลังฟ้า เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกเจ้าผลักดันถอยหลัง!" เซี่ยวเถิงส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง ปฏิเสธทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
เซี่ยวเย่ก้าวเดินบนเวที เขาหัวเราะเยาะพลางกล่าว "ครึ่งก้าวหลังฟ้าแข็งแกร่งนักหรือ? ดูให้ดี ข้าเซี่ยวเย่ไม่ต้องใช้เลือดมังกรงู ก็สามารถใช้มือเดียวปราบเจ้าได้!"
โครม!
พลังลมปราณในร่างเซี่ยวเย่ระเบิดออกมา เหมือนแม่น้ำที่คำราม พลังอันทรงพลังพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เหนือกว่าระดับครึ่งก้าวหลังฟ้าของเซี่ยวเถิง
ปัง!
ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยพลังลมปราณของเซี่ยวเย่ฟาดลงบนร่างของเซี่ยวเถิงที่ยืนนิ่งงันอยู่
โครม!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวทั้งหมดถาโถมเข้าใส่ร่างเซี่ยวเถิง เขาตาพร่าเห็นดาวระยิบระยับ ร่างกายถูกกดลงกับพื้นเวที กระดูกซี่โครงหักหลายซี่
"เห็นชัดแล้วหรือไม่? ข้าอยู่ในระดับหลังคลอดแล้ว เจ้าเซี่ยวเถิง ได้แต่เงยหน้ามองข้าเท่านั้น!" เซี่ยวเย่ผมดำสะบัดพลิ้ว ตะโกนพลางเหยียบลงบนเวทีอย่างแรง
โครม! แกร๊ก!
เวทีกว้างสั่นสะเทือน จากนั้นก็พังครืนลงมา ฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่ว
การเหยียบครั้งนี้ของเซี่ยวเย่ เหมือนเหยียบลงบนหัวใจของทุกคน ทำให้ไม่มีใครพูดอะไรออกมาได้
ในขณะนี้ ที่จัตุรัสกลางเมืองชีหยาง ชาวบ้านนับหมื่นคนต่างมีสีหน้าผสมผสานระหว่างความงุนงงและตกตะลึง พวกเขาอ้าปากค้าง แม้แต่จะหุบปากก็ยังลืม ปล่อยให้อากาศเย็นเยียบพัดเข้าไปถึงปอด
โครม!
เวทีที่สั่นสะเทือนพังทลายลง เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า ทำให้จิตวิญญาณของพวกเขาสั่นสะท้าน
ระดับหลังคลอด!
และเขายังเป็นนักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์ที่อายุเพียง 15 ปี!
ตลอดประวัติศาสตร์หลายร้อยปีของเมืองชีหยาง เคยมีนักรบโพสต์นาตาล์ที่อายุน้อยขนาดนี้มาก่อนไหม?
ไม่เคย!
ต่อหน้าเซี่ยวเย่ ทั้งเซี่ยวเถิงและซื่อปัวล้วนไม่อาจเทียบได้
"นี่...เป็นอัจฉริยะที่พบได้ยากในรอบร้อยปีของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย...ไม่สิ ของทั้งเมืองชีหยางเลยทีเดียว!" ชาวบ้านจากหมู่บ้านเซี่ยวเจียเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ฮึ่ม!
หลังจากได้ยินคำพูดของคนผู้นี้ ชาวบ้านคนแล้วคนเล่าต่างตื่นตะลึง ตามด้วยเสียงสูดลมหายใจดังสะท้านไปทั่วลานกลาง
ฮือ!
ทั้งลานกลางเดือดพล่าน สายตาเต็มไปด้วยความร้อนแรงจับจ้องไปที่ร่างหนุ่มที่ยืนอยู่บนซากเวทีประลอง
"นี่..." เซียวหยางสะบัดศีรษะที่มึนงง "ทำไมเหย่เอ๋อร์ถึงได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์กะทันหันแบบนี้"
ความประหลาดใจอันยิ่งใหญ่นี้ทำให้เซียวหยางยากจะยอมรับได้ในทันที แต่คลื่นพลังลมปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของเซี่ยวเย่นั้นกลับเป็นความจริงอย่างปฏิเสธไม่ได้
"ไอ้แก่เซียว แกต้องให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับข้า!" อู๋สือมีสีหน้างงงวย ก่อนจะจ้องเซียวเทียนสงด้วยความโกรธเกรี้ยว ราวกับอยากจะกินเขาทั้งเป็น
เขาได้ยินจากปากของเซียวเทียนสงว่าเซี่ยวเถิงได้ก้าวเข้าสู่กึ่งก้าวหลังฟ้า จึงรีบร้อนให้อู๋เม่ยเอ๋อร์เลิกล้มการแต่งงานกับเซี่ยวเย่แล้วหันไปให้เซี่ยวเถิงแทน
เพียงแค่คิดว่าตนได้ปฏิเสธอัจฉริยะขอบเขตโพสต์นาตาล์วัยสิบห้าปี ก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับมีมีดกรีดหัวใจ
เซียวเทียนสงอ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
การแสดงออกของเซี่ยวเย่น่าตกใจเกินไป ไม่ว่าจะเป็นพลังหมัดพยัคฆ์คำราม หรือการบรรลุขอบเขตโพสต์นาตาล์ในวัยสิบห้า ล้วนเป็นสิ่งที่คนรุ่นเดียวกันในเมืองชีหยางไม่อาจเทียบได้
"ไม่ได้ ต้องรีบให้เม่ยเอ๋อร์ส่งจดหมายสู่ขอให้เซี่ยวเย่ตอนนี้ ด้วยรูปโฉมของเม่ยเอ๋อร์ ข้าไม่เชื่อว่าเซี่ยวเย่จะไม่สนใจ" อู๋สือครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจ
"เฒ่าซื่อ การทำแบบนี้ของข้าจะไม่เหมาะสมไปหน่อยหรือ?" ทันใดนั้น อู๋สือก็หน้าแดง
เขาเป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านอู๋ เป็นผู้อาวุโสที่ได้รับความเคารพนับถือ การกระทำที่ไม่รักษาหน้าตาเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง
"เอ๊ะ? เฒ่าซื่อไปไหนแล้ว?" เมื่อไม่ได้รับคำตอบ อู๋สือหันไปมอง แต่กลับพบว่าสือจ้านหายไปแล้ว
เซียวเทียนสงสีหน้างงงวย ชี้ไปทางเซี่ยวเย่: "ดูเหมือนเฒ่าซื่อจะลากหลานสาวไปหาเซี่ยวเย่แล้ว"
"อะไรนะ!" อู๋สือตาเบิกโพลง "ไอ้แก่บ้านั่น หลานสาวเขาเพิ่งสิบสามเอง เขาจะให้เซี่ยวเย่แต่งกับหลานสาววัยสิบสามของเขางั้นหรือ?"
ในเมืองชีหยาง เด็กสาวอายุสิบสามยังไม่บรรลุนิติภาวะ ยังไม่ถึงวัยที่จะเข้าร่วมพิธีเลือกคู่
"ไม่ได้! ไอ้แก่คนนี้เจ้าเล่ห์เกินไป ข้าต้องหยุดเขาให้ได้ เซี่ยวเย่ต้องเป็นหลานเขยของข้า!" พูดจบ อู๋สือก็พุ่งออกไปเหมือนสายลม ทิ้งให้เซียวเทียนสงยืนกระตุกมุมปากอยู่
นี่จะกลายเป็นสงครามแย่งชิงหลานเขยหรือ?


## บทที่ 11 เสวี่ยลังปัง

เวทีประลองเลือกคู่ครองได้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว
เซี่ยวเถิงจ้องมองเซี่ยวเย่ด้วยดวงตาที่ไร้ประกายแวววาว การแสดงของอีกฝ่ายได้ทำลายความมั่นใจของเขาจนหมดสิ้น ทิ้งเงาดำที่ไม่อาจลบเลือนไว้ในใจ
ทั้งเม็ดยาลมปราณและเซอเจียวเสวี่ย เขาได้กินไปหมดแล้ว แต่กลับยังถูกเซี่ยวเย่ทิ้งห่างไปไกล เขาถึงกับรู้สึกว่าชาตินี้คงไม่มีทางที่จะก้าวข้ามเซี่ยวเย่ได้อีกแล้ว
"ถ้าหากมาหาเรื่องฉันอีก อย่าโทษว่าฉันไร้น้ำใจ" เซี่ยวเย่เหลือบมองเซี่ยวเถิงอย่างเย็นชา ก่อนจะก้าวเดินออกจากซากปรักหักพัง
พูดถึงที่สุดแล้ว เขาก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบห้า ยังไม่ถึงขั้นที่จะฆ่าคนได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้นเซี่ยวเถิงก็มาจากหมู่บ้านเดียวกับเขา
"หลานชายเซี่ยว!" ในตอนนั้น สือจ้านที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าก็เดินเข้ามา แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ไม่ว่าเซี่ยวเย่จะมองอย่างไรก็รู้สึกถึงกลิ่นอายของการวางแผนบางอย่าง
โดยเฉพาะคำเรียกของสือจ้าน หลานชายเซี่ยว?
สือจ้านอายุเกินเจ็ดสิบปีแล้ว ส่วนเซี่ยวเย่เพิ่งจะอายุครบสิบห้าปีในปีนี้ แม้แต่จะเป็นหลานชายของอีกฝ่ายก็ยังได้ แต่ตอนนี้กลับถูกเรียกว่าหลานชายเซี่ยว? มันช่างน่าขันเกินไปแล้ว
"คุณปู่สือ" เซี่ยวเย่แสดงรอยยิ้มบนใบหน้า ค้อมตัวคำนับสือจ้าน ไม่ว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นผู้อาวุโส เขาก็ต้องให้ความเคารพ
"หลานชายเซี่ยวเอ๋ย" สือจ้านดึงตัวเซี่ยวเย่เข้ามาอย่างกระตือรือร้น รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งดูอ่อนโยนมากขึ้น เขาชี้ไปทางด้านหลังพลางกล่าว "มา มา มา ดูซิว่าหลานสาวของปู่สือสวยแค่ไหน?"
เซี่ยวเย่ชะงัก มองตามสายตาของสือจ้าน ตอนนี้เองที่เขาถึงได้สังเกตเห็นว่าด้านหลังของสือจ้านยังมีสาวน้อยคนหนึ่งตามมาด้วย
สาวน้อยคนนั้นดูเขินอายเล็กน้อย สวมชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาใสซื่อน่ารัก เป็นคนละขั้วกับความเย้ายวนของอู๋เม่ยเอ๋อร์
เซี่ยวเย่ต้องยอมรับว่าสาวน้อยคนนี้เป็นต้นแบบของความงามที่ไม่เลว หากผ่านไปอีกสองสามปี คงจะสามารถข่มอู๋เม่ยเอ๋อร์ลงได้ และกลายเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองชีหยาง
"ไม่เลวเลย" เซี่ยวเย่พยักหน้าอย่างเป็นกลไก ไม่รู้ว่าสือจ้านกำลังวางแผนอะไรอยู่
"ฮ่ะๆ..." สือจ้านได้ยินดังนั้นก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น เข้ามาใกล้ ในมือไม่รู้ว่าหยิบจดหมายสู่ขอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ "เมื่อหลานชายเซี่ยวพอใจ งั้นก็รับจดหมายสู่ขอหลานสาวของข้าไว้เถอะ"
"จดหมายสู่ขอ!" เส้นสีดำมากมายห้อยลงมาบนหน้าผากของเซี่ยวเย่ ให้เขารับจดหมายสู่ขอของสาวน้อยที่ยังไม่โตเต็มที่?
"คุณปู่สือ ท่านไม่ได้กำลังล้อเล่นกับผมใช่ไหม? หลานสาวของท่านยังไม่ถึงสิบสี่ปีด้วยซ้ำ ใช่ไหมครับ?" เซี่ยวเย่ยิ้มขื่น
"แม้หลานสาวของข้าจะอายุเพียงสิบสามปี แต่หน้าอกก็ตั้งเต่ง สะโพกก็ผาย...จุ๊ๆ!" สือจ้านเข้ามาใกล้ แสดงรอยยิ้มที่ผู้ชายด้วยกันย่อมเข้าใจ "แค่เจ้ารับจดหมายสู่ขอไว้ ข้าจะจัดการให้ พานางเข้าห้องหอกับเจ้าได้ทันที!"
ในเมืองชีหยาง แม้สาวน้อยที่อายุครบสิบสี่ปีจะสามารถเข้าร่วมการเลือกคู่ได้ แต่การแต่งงานจริงๆ อย่างน้อยต้องรอจนถึงอายุสิบหกปี
สือจ้านพยายามเสนอหลานสาวของเขาอย่างสุดความสามารถ ทำให้เซี่ยวเย่ตกตะลึง นี่คือผู้ใหญ่บ้านสือเจียชุนที่น่าเคารพนับถือจริงหรือ? เซี่ยวเย่รู้สึกอยากจะด่าออกมา
"คุณปู่! อยากให้หนูถอนหนวดคุณปู่ให้หมดไหม!" สือชิงชิงทั้งอายทั้งโกรธ บิดเอวของสือจ้านอย่างแรง จนเขาต้องสูดลมหายใจเฮือก
ในขณะเดียวกัน สือชิงชิงก็แอบมองเซี่ยวเย่ ใบหน้าบริสุทธิ์น่ารักของเธอเริ่มแดงระเรื่อด้วยความอาย
เธอตามชาวบ้านสือเจียชุนมาดูการแข่งขันเลือกคู่ครั้งนี้ แต่กลับได้เห็นการแสดงอันน่าทึ่งของเซี่ยวเย่โดยบังเอิญ ทำให้หัวใจเต้นรัว
ในแผ่นดินเจินหลิง ผู้แข็งแกร่งจะได้รับความเคารพนับถือและชื่นชมจากผู้อื่นในทุกที่
แน่นอนว่าสือชิงชิงก็หวังว่าชายในอนาคตของเธอจะยอดเยี่ยมเหมือนเซี่ยวเย่ ดังนั้นเมื่อเธอได้ยินข้อเสนอของสือจ้าน เธอจึงเห็นด้วยอย่างประหลาด
"ไอ้แก่สือ แกช่างไร้ยางอายจริงๆ!" อู๋สือเดินมาพร้อมกับขนและเคราตั้งชัน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาชี้หน้าสือจ้านและด่าทันที
"ฮึ! ไอ้แก่อู๋ แกยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ? กล้าบอกไหมว่าแกไม่ได้มีจุดประสงค์เดียวกับฉัน?" สือจ้านแค่นเสียงพลางมองอู๋เม่ยเอ๋อร์ที่เดินตามมา
อู๋สือรู้สึกอึดอัด จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าอ่อนโยน พูดกับเซี่ยวเย่ว่า "หลานชายเซียว เจ้าคิดว่าหลานสาวของข้า อู๋เม่ยเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง?"
เมื่อได้ยินคำพูดเหมือนกันไม่มีผิดของทั้งสองคน เซี่ยวเย่ถึงกับสะดุด ไอ้แก่คนนี้ คงไม่ได้จะมาเสนอหลานสาวของตัวเองเหมือนกันใช่ไหม?
แต่เป้าหมาย...กลับเป็นอู๋เม่ยเอ๋อร์!
เซี่ยวเย่มีรอยเย็นชาปรากฏบนใบหน้า เห็นว่าเขาเก่งกว่าเซี่ยวเถิงก็หันมาหาเขาอีกหรือ?
น่าเสียดาย เขาเซี่ยวเย่ไม่ยอมรับหรอก
อู๋เม่ยเอ๋อร์มองเซี่ยวเย่ ดวงตาคู่งามเหมือนสายน้ำฉายแววเด็ดเดี่ยว
อัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปีของเมืองชีหยางอยู่ตรงหน้าเธอ คุ้มค่าที่เธอจะทิ้งทุกอย่างเพื่อเข้าหาอีกครั้ง
"พี่เซี่ยวเย่ เมื่อก่อนเม่ยเอ๋อร์ผิดไป เม่ยเอ๋อร์ขอโทษ หวังว่าพี่จะรับบัตรเชิญของเม่ยเอ๋อร์" อู๋เม่ยเอ๋อร์หยิบบัตรเชิญออกมายื่นให้
ต่อหน้าชาวเมืองทั้งหมด เซี่ยวเย่มีรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก เขาเพียงแต่มองอู๋เม่ยเอ๋อร์เย็นชา ปล่อยให้อีกฝ่ายถือบัตรเชิญค้างไว้
มือที่ขาวผ่องของอู๋เม่ยเอ๋อร์สั่นเล็กน้อย ในฐานะสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองชีหยาง การที่เธอยื่นบัตรเชิญด้วยตัวเอง แต่อีกฝ่ายกลับไม่แม้แต่จะรับ มันเหมือนกับการตบหน้าเธอ ทำให้แก้มของเธอร้อนผ่าว
เมื่อเห็นภาพนี้ หนุ่มๆ มากมายต่างครวญคราง สาวงามอันดับหนึ่งของเมืองชีหยางยื่นบัตรเชิญด้วยตัวเอง แต่เซี่ยวเย่กลับไม่ยอมรับ?
เมื่อสายตาของพวกเขาหันไปมองสือชิงชิง พวกเขาถึงกับอยากจะฆ่าเซี่ยวเย่
รูปร่างหน้าตาของสือชิงชิงไม่ได้ด้อยไปกว่าอู๋เม่ยเอ๋อร์เลย อีกสองปีข้างหน้า เธอจะต้องเหนือกว่าอู๋เม่ยเอ๋อร์ และกลายเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองชีหยางอย่างแน่นอน
สาวงามสองคนนี้ คนหนึ่งโตแล้ว อีกคนยังเด็ก เพียงพอที่จะทำให้หนุ่มๆ ในเมืองชีหยางคลั่งไคล้ได้ทั้งหมด
สายตาของเซี่ยวเย่กวาดผ่านสือชิงชิงและอู๋เม่ยเอ๋อร์ ในดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว
เป้าหมายของเขาคือการเข้าสู่ประตูจ้งหยาง เพื่อหายาเม็ดให้เซียวหยาง และตอบแทนความอับอายที่จ้าวเชียนมอบให้ เขาจะยอมให้การแต่งงานมาผูกมัดเขาเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?
ขณะที่เซี่ยวเย่กำลังจะปฏิเสธ พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาทันที เสียงฝีเท้าม้าวุ่นวายดังมาแต่ไกล
"ฮ่าๆ พวกหนุ่มๆ เมืองชีหยาง ถึงเวลาจ่ายค่าคุ้มครองประจำปีแล้ว!" เสียงหนึ่งดังก้องราวฟ้าผ่า จนแก้วหูแทบระเบิด
ชาวบ้านในลานกว้างพลันเงียบกริบ ใบหน้าแสดงความหวาดกลัว มองไปทางทางเข้าลาน
ที่นั่น กองกำลังร้อยคนขี่ม้าพุ่งมา อาวุธในมือวาววับ กลิ่นคาวเลือดโชยมา ทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ออก
"คนของเสวี่ยลังปังมาแล้ว!"
ชาวบ้านในลานกว้างเริ่มวุ่นวาย มองคนที่มาอย่างระแวดระวัง ค่อยๆ ถอยหลังไป
"ฮ่าๆ อย่าตื่นตระหนก ขอแค่พวกเจ้ายอมจ่ายค่าคุ้มครองดีๆ ข้าหลิวเอ้อร์ก็จะไม่ทำอะไรพวกเจ้า" ผู้นำเป็นชายหัวล้าน เขาแกว่งดาบเปื้อนเลือดในมือพลางพูด
มองดูกองกำลังนี้ เซี่ยวเย่กำหมัดแน่น ความทรงจำราวฝันร้ายผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของความคิด
เสวี่ยลังปังเป็นกลุ่มโจรภูเขาที่ทรงพลัง มีสมาชิกพันคน หัวหน้าใหญ่มีพลังระดับป่านปู้เซียนเทียน รองหัวหน้าหลิวเอ้อร์อ่อนกว่าหน่อย แต่ก็มีพลังระดับโฮ่วเทียนหลิ่วจง
เสวี่ยลังปังอาศัยพลังที่เหนือกว่า ก่อการอันธพาลรอบเมืองชีหยาง ทุกปีจะบังคับเก็บค่าคุ้มครองจากทุกเมือง ใครกล้าขัดขืน จะถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม สร้างชื่อเสียงอันน่าสะพรึงกลัว
เมื่อสี่ปีก่อน ตอนที่เสวี่ยลังปังมาเก็บค่าคุ้มครองที่เมืองชีหยางเป็นครั้งแรก เซียวหยางผู้เป็นนักรบอันดับสองของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย เพียงแค่พูดเกินไปประโยคเดียว ก็ถูกหัวหน้าใหญ่ปราบอย่างโหดร้าย
เพียงลงมือครั้งเดียว แค่ครั้งเดียว เซียวหยางผู้ได้รับการยกย่องว่ามีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดที่จะรับตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน ก็พ่ายแพ้ เกือบถึงแก่ชีวิต
หมู่บ้านเซี่ยวเจียทุ่มเททั้งหมู่บ้านช่วยชีวิตเซียวหยางไว้ได้อย่างยากลำบาก แต่เซียวหยางก็เส้นลมปราณแตกหมด กลายเป็นคนไร้ค่า ใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดทุกวัน
อาจกล่าวได้ว่าเสวี่ยลังปังที่อยู่ตรงหน้านี้ คือตัวการที่ทำลายพ่อของเขา และเกือบทำลายครอบครัวของเขา!
ในใจของเซี่ยวเย่เต็มไปด้วยความเกลียดชังมหาศาล แต่เขากลับกดมันเอาไว้ เพราะเขารู้ดีว่า หากแสดงความเกลียดชังออกมาเร็วเกินไป ด้วยวิธีการของเสวี่ยลังปัง พวกมันจะต้องถอนรากถอนโคน เขาต้องอดทน
"ฮ่าๆ หัวหน้าใหญ่หลิวเอ้อร์ ไม่ได้พบกันนานนะ พวกเราได้เตรียมค่าคุ้มครองรายปีไว้แล้ว" หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามคนก้าวออกมายืนหน้าฝูงชน พร้อมประสานมือคำนับหลิวเอ้อร์พลางยิ้ม
แม้ว่าพลังของหลิวเอ้อร์จะสู้พวกเขาไม่ได้ แต่เพราะเกรงใจหัวหน้าใหญ่แห่งเสวี่ยลังปัง พวกเขาจึงไม่กล้าไม่ให้เกียรติ
ในเวลาเดียวกัน มีชาวบ้านหลายคนเดินออกมาจากฝูงชน แบกหีบใหญ่หลายใบมาวางลงบนพื้น
"หัวหน้าใหญ่หลิว ที่นี่มีเงินทั้งหมดสามหมื่นเหลี่ยง เป็นเงินที่พวกเราทั้งเมืองร่วมกันเก็บมา เชิญท่านนับดูครับ" เซียวเทียนสงกล่าวยิ้มๆ
"ไม่ต้องนับหรอก ต่อให้พวกเจ้ามีความกล้าสักแค่ไหน ก็ไม่กล้าหลอกเสวี่ยลังปังของข้าหรอก" หลิวเอ้อร์แสดงรอยยิ้มเยาะเย้ย เขาโบกมือ คนด้านหลังก็รีบเข้ามายกหีบไป
"ฮ่าๆ ไอ้แก่เซียว กลับบ้านไปกินข้าวเถอะ!" หลิวเหล่าซานหัวเราะเสียงดัง นำกองกำลังจากไป
มองดูพวกเสวี่ยลังปังจากไป ทุกคนจึงถอนหายใจโล่งอก
"แม่ง อยากฆ่าไอ้พวกชาติชั่วนี่จริงๆ หมู่บ้านเราหาเงินได้น้อยอยู่แล้ว ยังต้องมาถูกพวกมันรีดไถอีก"
"ช่วยไม่ได้ หัวหน้าใหญ่แห่งเสวี่ยลังปังเป็นผู้แข็งแกร่งระดับป่านปู้เซียนเทียน ใต้บังคับบัญชายังมีเสวี่ยลังเว่ยที่ประกอบด้วยนักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์ร้อยคน พวกเราต่อต้านไม่ได้หรอก"
"ฮ่า ถ้าเมืองชีหยางของเรามีผู้แข็งแกร่งระดับเซียนเทียนสักคนก็ดีสิ ตอนนั้นใครจะกล้ามายุ่ง?"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนลอยเข้าหูเซี่ยวเย่ ทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งในใจ
ใช่แล้ว เสวี่ยลังปังแข็งแกร่งเกินไป นอกจากหัวหน้าใหญ่แล้ว ยังมีกองกำลังชั้นยอดอย่างเสวี่ยลังเว่ยอีก
ในเมืองชีหยาง หมู่บ้านที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างตระกูลเซียว, สือ และอู๋ มีนักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์เพียงไม่กี่คน ไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านอ่อนแอกว่านี้
นักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์ทั้งหมดในเมืองชีหยางรวมกันยังไม่ถึงครึ่งของจำนวนเสวี่ยลังเว่ย จะต่อต้านได้อย่างไร? ต่อต้านมีแต่ทางตาย
โชคดีที่มีหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามที่อยู่ในระดับโฮ่วเทียนจิ่วจง ร่วมมือกันก็พอต้านหัวหน้าใหญ่แห่งเสวี่ยลังปังได้ ไม่อย่างนั้นค่าคุ้มครองรายปีจะต้องมากกว่านี้
"แม้เสวี่ยลังปังจะแข็งแกร่ง แต่จ้าวเชียนเพียงคนเดียวก็น่าจะฆ่าพวกมันได้หมด" เซี่ยวเย่คิดในใจ ความภาคภูมิใจที่มีก่อนหน้านี้หายวับไป เพราะตอนนี้เขายังห่างไกลจากจ้าวเชียนมาก
หลังจากพวกเสวี่ยลังปังมาก่อกวน ความกระตือรือร้นของทุกคนก็หายไปครึ่งหนึ่ง เซี่ยวต้าซานขึ้นเวที ประกาศว่าเซี่ยวเย่เป็นผู้ชนะการประลองเพื่อเลือกคู่ครองครั้งนี้ แล้วก็ลงมา
สือจ้านและอู๋สือยังไม่ยอมแพ้ ถามเซี่ยวเย่อีกครั้ง สุดท้ายก็จากไปอย่างผิดหวัง หมู่บ้านอ่อนแออื่นๆ ก็ทยอยจากไปเช่นกัน
เซี่ยวเย่เดินตามผู้คนกลับหมู่บ้าน ก็ถูกหัวหน้าหมู่บ้านเรียกตัวไป


## บทที่ 12 วรยุทธโฮ่วเทียน

ที่หมู่บ้านเซี่ยวเจีย ในบ้านของเซียวเทียนสง
"เหย่เอ๋อร์!" เซียวเทียนสงใบหน้าเปล่งปลั่ง ในการแข่งขันเลือกคู่ครอง เซี่ยวเย่สามารถเอาชนะคนรุ่นเดียวกันได้ทั้งหมด นับว่าสร้างชื่อเสียงให้หมู่บ้านเซี่ยวเจียอย่างมาก
โดยเฉพาะฉากสุดท้ายที่สือจ้านและอู๋สือต่อสู้กันเพื่อให้เซี่ยวเย่เป็นลูกเขย ทำให้เซียวเทียนสงปลื้มปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ในที่สุดหมู่บ้านเซี่ยวเจียของเขาก็มีอัจฉริยะที่แท้จริงปรากฏตัวขึ้นมาแล้ว
"ข้าอยากถามเจ้าหน่อย ทำไมเจ้าถึงก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ได้อย่างกะทันหันเช่นนี้?" เซียวเทียนสงถามด้วยความสงสัย
แววตาของเซี่ยวเย่วูบไหว เขาคาดเดาไว้แล้วว่าเซียวเทียนสงจะถามคำถามนี้ เพราะการที่หมดสติไปสามเดือนแล้วพอฟื้นขึ้นมาก็เข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ได้เลยนั้น มันน่าตกใจเกินไป
"ท่านผู้เฒ่าหัวหน้าหมู่บ้าน ในช่วงสามเดือนนี้ข้าฝันไป ในความฝันข้าบำเพ็ญเพียรไม่หยุดหย่อน พอตื่นขึ้นมาก็เข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์แล้ว" เซี่ยวเย่เตรียมคำตอบนี้ไว้ตั้งแต่ระหว่างทางกลับมาแล้ว
คำอธิบายเช่นนี้ปลอดภัยที่สุด เพราะไม่มีใครสามารถเข้าไปในความฝันของเขาเพื่อสืบค้นความจริงได้ เรื่องการมีอยู่ของหอคอยแห่งกาลเวลา เขาไม่อาจเปิดเผยได้
"บำเพ็ญเพียรในความฝัน?" เซียวเทียนสงเบิกตาโพลง รู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อ
เขาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะพูดช้าๆ ว่า "แผ่นดินเจินหลิงกว้างใหญ่ไพศาล เรื่องประหลาดอะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น ข้าจะไม่ถามอะไรอีก"
"แต่ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย ที่เอาเลือดมังกรงูของเจ้าไปให้เซี่ยวเถิงใช้" เซียวเทียนสงกล่าวขอโทษอย่างจริงใจ
เมื่อเห็นว่าเซียวเทียนสงไม่ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ เซี่ยวเย่ก็ถอนหายใจโล่งอก
"ท่านผู้เฒ่าหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านไม่ต้องขอโทษหรอก ถ้าไม่ให้เลือดมังกรงูแก่เซี่ยวเถิง พอข้าฟื้นขึ้นมา พลังในเลือดมังกรงูก็คงหมดไปแล้ว อีกอย่าง ถึงไม่มีเลือดมังกรงู ข้าก็ยังเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ได้ไม่ใช่หรือ?"
เซียวเทียนสงหัวเราะอย่างสบายใจ ความกังวลเล็กๆ ในใจสลายไปหมดสิ้น เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ไม่เพียงมีพรสวรรค์เหนือคนทั่วไป แต่ยังมีจิตใจกว้างขวาง เกินกว่าเด็กวัยเดียวกัน ยิ่งมองยิ่งพอใจ
"เจ้าเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์แล้ว ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปที่หอเก็บบันทึกวิชาของหมู่บ้าน ต่อไปนี้เจ้าสามารถเข้าหอเก็บบันทึกวิชาของหมู่บ้านได้ตามใจชอบ" เซียวเทียนสงลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
เซี่ยวเย่ดีใจในใจ เขารอคอยวิชากังฟูระดับขอบเขตโพสต์นาตาล์มานานแล้ว และด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ ทักษะการต่อสู้พื้นฐานอย่างหมัดพยัคฆ์คำรามก็ดูจะด้อยเกินไป เพราะถึงแม้ว่าพลังของคนเราจะแข็งแกร่งแค่ไหน หากไม่มีทักษะการต่อสู้ที่เหมาะสม ก็ยากที่จะแสดงพลังได้อย่างเต็มที่
หอเก็บบันทึกวิชาที่จริงแล้วก็เป็นเพียงห้องธรรมดาห้องหนึ่ง เพื่อป้องกันการขโมย จึงมีชาวบ้านเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอดทั้งคืน
"หัวหน้าหมู่บ้าน!" ชาวบ้านที่เฝ้าอยู่เห็นเซียวเทียนสงก็รีบทักทาย
"อืม" เซียวเทียนสงพยักหน้าเบาๆ แล้วพาเซี่ยวเย่เดินเข้าไปข้างใน
ภายในหอเก็บบันทึกวิชามีชั้นหนังสือสองแถว บนชั้นวางสมุดเล่มเล็กๆ มากมาย
เซียวเทียนสงก้าวไปที่ชั้นหนังสือแถวหนึ่ง หยิบสมุดห้าเล่มมาวางบนโต๊ะ "ห้าเล่มนี้คือวิชากังฟูระดับขอบเขตโพสต์นาตาล์ เล่มใดเล่มหนึ่งก็เพียงพอที่จะทำให้คนก้าวเข้าสู่ระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดได้"
เซี่ยวเย่รีบหยิบสมุดขึ้นมาพลิกดู
เคล็ดวิชาหยดน้ำ สามารถใช้เส้นลมปราณห้าเส้นเพื่อเสริมพลังลมปราณ เมื่อฝึกฝนแล้วจะได้พลังลมปราณที่ไหลเรื่อยไม่ขาดสายดั่งหยดน้ำ
พละกำลังวัวดิบ สามารถใช้เส้นลมปราณหกเส้นเพื่อเสริมพลังลมปราณ เมื่อฝึกฝนแล้วจะได้พลังลมปราณที่มีพลังระเบิดอันทรงพลัง
...
ฮุ่นหยวนกง สามารถใช้เส้นลมปราณทั้งเก้าเส้นในร่างกายเพื่อเสริมสร้างพลังลมปราณ พลังลมปราณที่ฝึกฝนออกมาจะแข็งแกร่งมาก
หลังจากที่อ่านวรยุทธโฮ่วเทียนไปห้าเล่มติดต่อกัน เซี่ยวเย่ก็เกิดความสงสัย
"ทำไมแต่ละวิชากังฟูถึงใช้จำนวนเส้นลมปราณไม่เท่ากัน?" เซี่ยวเย่ถาม
ในบรรดาวรยุทธโฮ่วเทียนทั้งห้าเล่ม ฮุ่นหยวนกงใช้เส้นลมปราณมากที่สุดถึงเก้าเส้น
เซียวเทียนสงยิ้มพลางตอบว่า "ขอบเขตโพสต์นาตาล์คือการให้พลังลมปราณหมุนเวียนในเส้นลมปราณเพื่อเสริมสร้างพลังลมปราณ ยิ่งใช้เส้นลมปราณมาก พลังลมปราณก็จะยิ่งแข็งแกร่ง"
เซี่ยวเย่พยักหน้าเข้าใจ "คุณปู่ผู้ใหญ่บ้าน หมายความว่าฮุ่นหยวนกงแข็งแกร่งที่สุดใช่ไหมครับ?"
"ใช่ แต่ความยากในการฝึกฝนก็มากขึ้นด้วย"
"ขอบเขตโพสต์นาตาล์แบ่งเป็นเก้าระดับ เป็นกระบวนการหลอมพลังลมปราณอย่างต่อเนื่อง ต้องผ่านการเปลี่ยนแปลงเก้าครั้งจึงจะมีโอกาสก้าวเข้าสู่ระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิด"
"และก่อนการเปลี่ยนแปลงแต่ละครั้ง จำเป็นต้องเติมพลังลมปราณให้เต็มเส้นลมปราณที่ใช้ ฮุ่นหยวนกงแม้จะแข็งแกร่ง แต่การเติมพลังลมปราณให้เต็มเส้นลมปราณทั้งเก้าเส้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" เซียวเทียนสงกล่าว
เซี่ยวเย่ฟังคำอธิบายของเซียวเทียนสงแล้วก็เข้าใจทันที
เส้นลมปราณในร่างกายของนักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์เปรียบเสมือนลำน้ำ ส่วนพลังลมปราณก็เหมือนน้ำในลำน้ำ ยิ่งมีลำน้ำมาก ก็ต้องใช้น้ำมากขึ้นเพื่อให้เต็ม
แต่ในขณะเดียวกัน ยิ่งมีลำน้ำมาก ก็ยิ่งเก็บน้ำได้มาก เซี่ยวเย่เข้าใจประเด็นนี้ดี
"เหย่เอ๋อร์ นักรบในหมู่บ้านของเราเกือบทุกคนเคยลองฝึกฮุ่นหยวนกง แต่เพราะความยากเกินไปจึงล้มเลิกแล้วหันไปฝึกวิชากังฟูอื่นแทน"
"ดังนั้นข้าขอแนะนำให้เจ้าฝึกพละกำลังวัวดิบแทน ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า น่าจะก้าวหน้าได้เร็ว" เซียวเทียนสงเตือน
แม้จะได้ยินคำพูดของผู้ใหญ่บ้าน แต่เซี่ยวเย่กลับหยิบคัมภีร์ฮุ่นหยวนกงขึ้นมาพลางกล่าวอย่างมั่นใจ "คุณปู่ผู้ใหญ่บ้าน ผมขอเลือกเล่มนี้ครับ"
เซียวเทียนสงขมวดคิ้ว ดูเหมือนเด็กคนนี้จะไม่ยอมเชื่อจนกว่าจะได้ลองด้วยตัวเอง
"บ้าบอ! เจ้าจะเสียเวลาเปล่าและต้องอ้อมไกลโดยใช่เหตุ!" เซียวเทียนสงตะโกน
ประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายชั่วอายุคนของหมู่บ้านเซี่ยวเจียเป็นเช่นนี้ เขาจึงไม่อยากให้เซี่ยวเย่ต้องพบกับชะตากรรมเดียวกัน
"คุณปู่ผู้ใหญ่บ้าน ให้ผมลองดูก่อน ถ้าไม่ไหวค่อยเปลี่ยนวิชากังฟูก็ได้" เซี่ยวเย่ยิ้มพูด
เมื่อเห็นท่าทางมุ่งมั่นของเซี่ยวเย่ เซียวเทียนสงได้แต่ยิ้มขื่นพลางถอนหายใจ "ก็ได้ ถ้ารู้สึกว่ายากเกินไป เจ้าต้องเปลี่ยนวิชากังฟูนะ!"
"ครับ!" เซี่ยวเย่ยิ้มกว้าง
ด้วยหอคอยแห่งกาลเวลา แม้ฮุ่นหยวนกงจะยากแค่ไหน เขาก็มั่นใจ
ขณะที่เซี่ยวเย่กำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อค้นหา เซียวเทียนสงก็ยื่นมือห้ามเอาไว้ "เหย่เอ๋อร์ ข้านึกขึ้นได้ เมื่อเจ้าเลือกฮุ่นหยวนกง มีทักษะการต่อสู้หนึ่งที่เหมาะกับเจ้าที่สุด"
เซียวเทียนสงหยิบสมุดเล่มเล็กที่เหลืองซีดออกมาจากช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือ แล้วยื่นให้เซี่ยวเย่
"ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งเล่มนี้ถูกเก็บไว้ในหอเก็บบันทึกวิชามานานแล้ว" เซียวเทียนสงกล่าวอย่างรำพึง
เซี่ยวเย่รับสมุดมาด้วยความสนใจ เห็นตัวอักษรสามตัวที่เขียนอย่างสวยงามบนปก: ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่ง ฝ่ามือดาบฟ้าถล่ม!
เมื่อเปิดดู เขาเห็นตัวอักษรเล็กๆ บรรทัดหนึ่งในหน้าแรก: นักรบที่มีวรยุทธโฮ่วเทียนแปดเส้นลมปราณขึ้นไปเท่านั้นจึงจะสามารถฝึกฝนทักษะการต่อสู้นี้ได้
แปดเส้นลมปราณ!
เซี่ยวเย่สูดลมหายใจเฮือก วรยุทธโฮ่วเทียนแปดเส้นลมปราณขึ้นไปหมายถึงวรยุทธ์ที่ใช้เส้นลมปราณแปดเส้นในการฝึกฝนใช่ไหม
ทักษะการต่อสู้เล่มนี้มีข้อกำหนดถึงขนาดนี้! ในบรรดาวรยุทธโฮ่วเทียนที่หมู่บ้านเซี่ยวเจียมี มีเพียงฮุ่นหยวนกงเท่านั้นที่ถึงข้อกำหนดนี้ ไม่แปลกที่เซียวเทียนสงจะบอกว่าเหมาะกับเขาที่สุด
"หวังว่าทักษะการต่อสู้ที่ถูกลืมเล่มนี้จะได้รับการสืบทอดและพัฒนาในมือเจ้า" เซียวเทียนสงกล่าวอย่างจริงจัง
เซี่ยวเย่พยักหน้า กำสมุดในมือแน่น เขารู้สึกได้ถึงความคาดหวังของอีกฝ่าย ตอนนี้เขาคือความหวังของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย
เซี่ยวเย่ถือวรยุทธ์และทักษะการต่อสู้กลับบ้าน เซียวหยางรีบเข้ามาถามเรื่องพลังของเขา
เซี่ยวเย่ใช้คำอธิบายเดียวกับที่บอกกับหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วรีบวิ่งเข้าห้องตัวเองและปิดประตู
"ฝึกฝนในความฝัน?" เซียวหยางตกตะลึง ถูกคำพูดของเซี่ยวเย่ทำให้ช็อก
ในห้อง เซี่ยวเย่เปิดตำราฮุ่นหยวนกง ซึ่งอธิบายวิธีการใช้เส้นลมปราณทั้งเก้าเพื่อเสริมสร้างพลังลมปราณอย่างละเอียด
หลังจากจำเนื้อหาได้แล้ว เซี่ยวเย่นั่งขัดสมาธิบนเตียง เมื่อจิตใจสงบ ตรารูปหอคอยบนหน้าอกเปล่งแสงสลัว แล้วทุกอย่างก็มืดลง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในชั้นที่หนึ่งของหอคอยแห่งกาลเวลาแล้ว
"เริ่มฝึกฝน!" เซี่ยวเย่เต็มไปด้วยพลัง
เขาควบคุมพลังลมปราณในร่างกาย ค่อยๆ นำไปสู่เส้นลมปราณเส้นแรกตามที่บันทึกในฮุ่นหยวนกง
ฉึก!
หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา เสียงเบาๆ ดังขึ้นในร่างกายของเซี่ยวเย่ เส้นลมปราณเส้นแรกถูกเปิด พลังลมปราณไหลเวียนภายใน
"การเปิดเส้นลมปราณไม่ยากเท่าไหร่" เซี่ยวเย่คิดในใจ จากนั้นก็ควบคุมพลังลมปราณไปสู่เส้นลมปราณเส้นที่สอง
ฉึก!
ไม่นานนัก เส้นลมปราณเส้นที่สองก็ถูกเปิด
ฉึก!
เส้นลมปราณเส้นที่สามถูกเปิด
ฉึก!
เส้นลมปราณเส้นที่สี่ถูกเปิด
...
เซี่ยวเย่ใช้พลังทั้งหมดควบคุมพลังลมปราณเปิดเส้นลมปราณทั้งเก้าเส้น ความรู้สึกสบายอย่างที่สุดผุดขึ้นในใจ
"พลังลมปราณของฉันน้อยมาก" เซี่ยวเย่ขมวดคิ้วทันที
พลังลมปราณถูกแบ่งไปตามเส้นลมปราณทั้งเก้า พลังลมปราณที่เคยหนาแน่นตอนนี้เหลือเพียงเท่าเส้นผมเท่านั้น
"ดูเหมือนหัวหน้าหมู่บ้านจะพูดถูก ฮุ่นหยวนกงนี้ยากจริงๆ" เซี่ยวเย่พูดกับตัวเอง การใช้พลังลมปราณเติมเต็มเส้นลมปราณทั้งเก้าเส้นให้ถึงเงื่อนไขการเปลี่ยนแปลงครั้งแรกนั้นยากมาก
"แต่ยิ่งยาก พลังที่ฝึกฝนออกมาก็ยิ่งแข็งแกร่ง!" เซี่ยวเย่มองด้วยความคาดหวัง จากนั้นก็หลับตาจมดิ่งสู่การฝึกฝน
ฮู้—
เซี่ยวเย่ทำท่ามือตามที่บันทึกในฮุ่นหยวนกง ทันใดนั้นพลังลมปราณก็เริ่มไหลเวียนตามเส้นลมปราณทั้งเก้า ทุกครั้งที่ครบรอบหนึ่ง พลังลมปราณในร่างกายของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน
พลังลมปราณในร่างกายของเซี่ยวเย่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
...
ที่หมู่บ้านเซี่ยวเจีย ในบ้านของเซียวป้า
ปัง!
เซียวป้าหน้าตาบึ้งตึง ตบโต๊ะข้างๆ แตกด้วยฝ่ามือเดียว
"ข้าเซียวป้าทุ่มเทสุดความสามารถในการฝึกฝนเถิง สุดท้ายก็ยังสู้ลูกของไอ้ไร้ค่านั่นไม่ได้!"
ดวงตาของเซียวป้าเป็นประกาย "ไม่ได้! ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป พ่อลูกเราจะถูกกดดันจนตาย ต่อไปการควบคุมหมู่บ้านเซี่ยวเจียก็จะยากขึ้น!"
พรสวรรค์ของเซี่ยวเย่น่ากลัวเกินไป แม้ไม่มีเลือดมังกรงูก็ยังก้าวเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ก่อนเซี่ยวเถิง อัจฉริยะแบบนี้ถ้าปล่อยให้เติบโตต่อไป การที่จะเหนือกว่าเขาก็เป็นเรื่องง่าย เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะมีโอกาสควบคุมหมู่บ้านเซี่ยวเจียได้อย่างไร?
คิดถึงตรงนี้ เซียวป้ายิ่งนั่งไม่ติด ดวงตามีแววสังหารวาบขึ้น: "เสวี่ยลังปัง คราวนี้ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าแล้ว"
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังภูเขารูปเขาวัวนอกเมือง
ผู้คนในเมืองชีหยางเมื่อเห็นภูเขาลูกนั้นต่างก็รู้สึกหนาวสั่น เพราะภูเขาวัวเขานี้คือที่มั่นใหญ่ของเสวี่ยลังปัง
สองชั่วยามต่อมา เซียวป้าเดินลงมาจากภูเขาลูกนั้น
"แม้จะต้องจ่ายราคาบางอย่าง แต่ในที่สุดหัวหน้าใหญ่หลิวก็ตกลงร่วมมือกับข้า เซี่ยวเย่ เจ้าตายแน่!" เซียวป้าหัวเราะเย็นชา "หมู่บ้านเซี่ยวเจียเป็นของข้าเซียวป้าคนเดียว!"


## บทที่ 13 เผชิญหน้าศัตรู

เวลาเหมือนสายน้ำที่ค่อยๆ ไหลผ่านไป หลังจากผ่านช่วงปีใหม่ หมู่บ้านน้อยใหญ่ในเมืองชีหยางต่างเริ่มคึกคักขึ้นมา
หลังจากการแข่งขันเลือกคู่ครอง หน้าบ้านของเซี่ยวเย่มักจะมีสาวน้อยมายืนลังเลอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เซียวหยางหรือหลัวเหมยหลานเปิดประตูออกมา พวกเธอก็จะตกใจวิ่งหนีไปเหมือนกวางน้อยที่ตื่นตระหนก
"เฮ้อ นี่เป็นคนที่เท่าไหร่แล้วในเดือนนี้" เซียวหยางได้แต่ยิ้มแห้งๆ เมื่อเห็นภาพนี้อีกครั้ง
"ก็เพราะลูกชายของฉันเก่งเกินไปไง" หลัวเหมยหลานยิ้มอย่างภูมิใจ แต่แล้วก็พูดอย่างจนปัญญา "น่าเสียดายที่ลูกชายไม่สนใจใครเลยสักคน"
"โง่!" เซียวหยางตวาดขึ้น "พวกผู้หญิงอย่างพวกเจ้านี่ช่างสายตาสั้นนัก ลูกชายของข้าจะต้องเข้าร่วมประตูจ้งหยางในอนาคต ภรรยาที่จะแต่งด้วยต้องเป็นสตรีผู้เลอโฉม จะเทียบกับพวกหญิงสาวธรรมดาพวกนี้ได้อย่างไร?"
แม้จะถูกเซียวหยางดุ แต่หลัวเหมยหลานกลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย กลับยิ้มพลางพยักหน้า ในใจเริ่มจินตนาการว่าลูกสะใภ้ในอนาคตของตนจะเป็นสตรีผู้เลอโฉมเช่นไร
ภายในหอคอยแห่งกาลเวลา เซี่ยวเย่ประสานมือทำท่าอาคมแปลกตา พลังลมปราณในร่างเหมือนสายแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกรากผ่านเส้นลมปราณทั้งเก้าเส้น
เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งเริ่มฝึกฮุ่นหยวนกง พลังลมปราณของเขาแข็งแกร่งกว่าตอนนั้นมากมายนัก
"ฝ่ามือดาบฟ้าถล่ม!"
ทันใดนั้น เซี่ยวเย่ลืมตาขึ้น เปล่งประกายน่าเกรงขามออกมา พร้อมกันนั้นเขาก็ลุกขึ้นและตวัดฝ่ามือทั้งสองออกไปข้างหน้า
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงระเบิดสามครั้งดังขึ้นพร้อมกัน พลังมหาศาลพุ่งออกมาจากร่างของเซี่ยวเย่ กวาดผ่านไปตามทางสร้างคลื่นพลังที่น่าเกรงขาม
"พลังของฝ่ามือดาบฟ้าถล่มช่างน่าทึ่งจริงๆ!" เซี่ยวเย่มองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น
ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มใช้พลังลมปราณในเส้นลมปราณเพื่อโจมตีแบบทบทวีคูณ เมื่อฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว สามารถทบทวีพลังลมปราณได้สี่เท่าในพริบตา พลังโจมตีมหาศาล แต่การจะทบทวีพลังลมปราณได้นั้น นักรบจะต้องมีพลังลมปราณที่เพียงพอเสียก่อน
นึกถึงคำอธิบายของฝ่ามือดาบฟ้าถล่ม เซี่ยวเย่รู้สึกทึ่ง หากไม่ใช่เพราะเขาได้ฝึกฮุ่นหยวนกง เขาคงพลาดทักษะการต่อสู้ที่ทรงพลังเช่นนี้ไปแล้ว
"ตอนนี้พลังของข้าก้าวหน้าถึงขั้นต้นระดับสาม หากใช้ร่วมกับฝ่ามือดาบฟ้าถล่มขั้นสมบูรณ์ ไม่มีใครในระดับเดียวกันจะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้!" เซี่ยวเย่รู้สึกมั่นใจอย่างยิ่ง
ฮุ่นหยวนกงมอบพลังลมปราณอันแข็งแกร่งให้เขา ส่วนฝ่ามือดาบฟ้าถล่มมอบพลังโจมตีอันทรงพลัง เมื่อใช้ร่วมกัน เซี่ยวเย่สามารถครองความเป็นเลิศในระดับเดียวกันได้อย่างแน่นอน
ในหอคอยแห่งกาลเวลา เขาได้ฝึกฝนอย่างหนักมาสามร้อยกว่าวัน พลังก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มก็ใกล้จะถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว พลังของเขาไม่อาจเทียบกับเมื่อก่อนได้เลย
แต่ในโลกภายนอก เวลาผ่านไปเพียงกว่าหนึ่งเดือนเท่านั้น
หนึ่งเดือน ก้าวข้ามหลายระดับพลัง หากผู้อื่นล่วงรู้ คงต้องตกตะลึง เพราะความเร็วนี้เร็วเกินไปจริงๆ!
"น่าเสียดาย ตอนนี้ข้าทำได้แค่ทบทวีพลังลมปราณสามครั้ง ยังทำสี่ครั้งไม่ได้" เซี่ยวเย่รู้สึกไม่พอใจ การคัดเลือกเข้าประตูจ้งหยางใกล้เข้ามาแล้ว เขาต้องใช้เวลาทุกวินาทีเพื่อเพิ่มพูนพลัง
มิเช่นนั้น เขาจะเอาชนะจ้าวเชียนที่อยู่ในระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดได้อย่างไร?
"ดูเหมือนการฝึกฝนอย่างเดียวคงไม่พอ ข้ายังขาดประสบการณ์" เซี่ยวเย่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจไปที่ป่าปีศาจใกล้เมืองชีหยาง เพื่อหาสัตว์อสูรมาฝึกฝ่ามือดาบฟ้าถล่ม
สัตว์อสูรในแผ่นดินเจินหลิงนั้นเข้าใจหนทางการฝึกฝนบางอย่าง พละกำลังก็แข็งแกร่งเช่นกัน ตอนนี้เขามีพลังป้องกันตัวได้ในระดับหนึ่งแล้ว
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยวเย่ก็ถอนจิตออกจากหอคอยแห่งกาลเวลา กลับคืนสู่ร่างกาย
"พ่อแม่ไม่อยู่บ้านหรือ" เซี่ยวเย่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก หลังผ่านช่วงตรุษจีน ชาวบ้านในหมู่บ้านเซี่ยวเจียต่างก็ยุ่งกันมาก และเซียวหยางก็ได้รับความสำคัญจากหมู่บ้านเพราะเขา จึงต้องวุ่นวายกับกิจการต่างๆ ของหมู่บ้านอยู่เสมอ
"เหย่เอ๋อร์!" ขณะที่เซี่ยวเย่เดินออกจากบ้านและกำลังจะมุ่งหน้าไปยังป่าปีศาจ เขาเห็นเซียวเทียนสงกำลังเดินมาตามทางเล็กๆ ในหมู่บ้าน
"คุณปู่ผู้ใหญ่บ้าน" เซี่ยวเย่ยิ้มทักทาย
"อืม" เซียวเทียนสงพยักหน้าอย่างเมตตา สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง "ได้ยินว่าเจ้าปิดด่านฝึกฝนมาตลอด ตอนนี้เจ้าถึงระดับไหนแล้ว"
เซี่ยวเย่มองเซียวเทียนสงอย่างสงสัย คนแก่คนนี้ คงไม่ได้ตั้งใจรอเขาออกมาเพื่อถามถึงความก้าวหน้าในการฝึกฝนหรอกนะ ไม่งั้นทำไมถึงบังเอิญมาเจอกันพอดีตอนที่เขาเพิ่งออกมา
ที่จริงแล้ว เซี่ยวเย่เดาถูกแปดเก้าส่วน เซียวเทียนสงมักจะแวะมาที่บ้านเซี่ยวเย่บ่อยๆ เพื่อสืบดูความก้าวหน้าในการฝึกฝนของเซี่ยวเย่ แต่ตอนนั้นเซี่ยวเย่ยังคงปิดด่านอยู่ตลอด
"คุณปู่ผู้ใหญ่บ้าน ผมเพิ่งถึงขั้นสูงสุดของโฮ่วเทียนอี้ชง" เซี่ยวเย่กะพริบตาแล้วยิ้มสดใส
หากไม่จำเป็น เซี่ยวเย่ไม่อยากเปิดเผยพลังที่แท้จริงของตน เพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างความตื่นตระหนก และปัญหาที่ไม่จำเป็น
"อ้อ" เซียวเทียนสงดูผิดหวังเล็กน้อย ความเร็วในการฝึกฝนแบบนี้ถือว่าไม่เลวทีเดียว แต่ก็ยังไม่ถึงระดับที่เขาคาดหวังไว้
"เจ้าก็ฝึกฝนให้ดีๆ นะ" เซียวเทียนสงกำชับสองสามประโยค แล้วก็หันหลังจากไป
เห็นเซียวเทียนสงจากไป เซี่ยวเย่ส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วเดินออกจากหมู่บ้าน
หลังจากทั้งสองคนจากไป ชายร่างกำยำสวมชุดหนังสัตว์คนหนึ่งก็เดินออกมาจากที่ซ่อน คนผู้นี้ก็คือเซียวป้านั่นเอง
"แค่ขั้นสูงสุดของโฮ่วเทียนอี้ชงเท่านั้นเองหรือ เซี่ยวเย่ เจ้าตายแน่" เซียวป้าหัวเราะเยาะ
เมืองชีหยางไม่ได้ใหญ่โตนัก เซี่ยวเย่มาถึงทางตะวันตกของเมืองอย่างรวดเร็ว ที่นี่คือทางเข้าป่าปีศาจ
เซี่ยวเย่ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย เดินเข้าไปในป่าปีศาจทันที
ฉิว!
ฉิว!
ในตอนนี้เอง มีเงาร่างสองคนที่แอบซุ่มอยู่ คอยติดตามเซี่ยวเย่มาถึงที่นี่
"เฮ้ พวกเราสองพี่น้องรอมาเดือนหนึ่งแล้ว ในที่สุดก็รอให้ไอ้หนูนี่ออกจากหมู่บ้านได้"
"ใช่ นายว่ารองหัวหน้าส่งพวกเรามาฆ่าไอ้หนูนี่ มันจะเกินความจำเป็นไปหรือเปล่า เมื่อกี้ได้ข่าวจากเซียวป้าว่า ไอ้หนูนี่แค่มีพลังระดับขั้นสูงสุดของโฮ่วเทียนอี้ชงเท่านั้น"
ชายทั้งสองคนหนึ่งอยู่ในระดับโฮ่วเทียนซานชงจงชี อีกคนอยู่ในระดับโฮ่วเทียนซานชงเตียนเฟิง การจัดการกับเด็กหนุ่มที่อยู่ในระดับโฮ่วเทียนอี้ชงนั้นง่ายดายมาก
"อย่าพูดมากไปหน่อยเลย รีบฆ่าเด็กคนนี้แล้วกลับไปรายงานดีกว่า"
เสียงของทั้งสองค่อยๆ เบาลง จากนั้นพวกเขาก็หายเข้าไปในป่าปีศาจ
เซี่ยวเย่ค่อยๆ เดินอย่างระมัดระวังในป่าทึบ ตอนนี้เขาได้เข้ามาในป่าปีศาจลึกถึงสิบลี้แล้ว
ระหว่างทาง เขาได้เจอสัตว์อสูรหลายตัว มีพลังอยู่ในระดับโฮ่วเทียนอี้ชงและสองเท่า เซี่ยวเย่สังหารพวกมันด้วยท่าเดียว เพราะสัตว์อสูรเหล่านี้ไม่ใช่เป้าหมายของเขา
"มีเพียงการเจอกับสัตว์อสูรที่มีพลังใกล้เคียงกับเราเท่านั้น ถึงจะได้ผลในการฝึกฝน" เซี่ยวเย่พึมพำเบาๆ เขาเข้าใจจุดนี้ดี
ขณะที่เดินระวังตัวอยู่ในป่าทึบ จู่ๆ ก็มีเสียงหมาป่าหอนดังมาจากที่ไม่ไกล ทำให้ใบไม้สั่นไหวดังซู่ซ่า
"หืม? นั่นหมาป่าเงิน!" เซี่ยวเย่ยิ้มออกมา ทางด้านซ้ายของเขาห่างออกไปสิบก้าว มีหมาป่าตัวใหญ่ขนสีเงินเดินออกมา จ้องมองเซี่ยวเย่ด้วยดวงตาวาววับ
หมาป่าเงินมีพลังระดับโฮ่วเทียนซานชงเตียนเฟิง ทีมล่าสัตว์ของหมู่บ้านเซี่ยวเจียเคยล่ามันมาได้หลายตัว เขาจึงจำได้ทันที
"โฮ่ว!"
หมาป่าเงินโจมตีเซี่ยวเย่ก่อน มันกระโดดจากพื้นพุ่งเข้าใส่ กรงเล็บคมกริบฉีกอากาศ ส่งเสียงแหลมดังวี้ด
"มาได้ดี!" เซี่ยวเย่ยกสองมือขึ้นพร้อมกัน รวบรวมพลังลมปราณซ้อนกันสามครั้ง ใช้ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มอย่างคล่องแคล่ว พลังฝ่ามือน่าเกรงขาม
ตูม!
การปะทะครั้งแรกของทั้งสอง ร่างกายต่างสั่นสะเทือนและถอยหลังพร้อมกัน ดูเหมือนจะมีพลังพอๆ กัน
"ด้วยฝ่ามือดาบฟ้าถล่มที่ใกล้จะสมบูรณ์แบบ พลังของข้าสามารถเทียบชั้นกับหมาป่าเงินระดับโฮ่วเทียนซานชงเตียนเฟิงได้จริงๆ" เซี่ยวเย่รู้สึกตื่นเต้น แล้วพุ่งตัวขึ้น ส่งคลื่นพลังฝ่ามือซัดใส่หมาป่าเงินรอบด้าน
หมาป่าเงินถูกปลุกความดุร้าย ต่อสู้กับเซี่ยวเย่อย่างดุเดือด เสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ
ในเวลานี้ ห่างจากเซี่ยวเย่ไปห้าลี้ มีร่างสองร่างกำลังเดินมาทางนี้
"แม่ง เด็กคนนี้วิ่งเก่งจริงๆ พอเข้าป่าปีศาจปุ๊บก็หายเงียบเลย" สองคนนั้นบ่นพึมพำพลางมองหาไปทั่ว
ป่าปีศาจทอดยาวหลายร้อยลี้ พื้นที่กว้างใหญ่มาก แม้แต่พวกเขาสองคนที่มีพลังระดับนี้ก็ไม่กล้าบุกเข้าไปส่งเดช กลัวจะเจอสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง
โฮ่ว!
ประมาณครึ่งชั่วยาม เสียงหมาป่าร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยองดังเข้าหูทั้งสอง ทำให้พวกเขาเกร็งตัวและรีบตั้งใจฟัง
"เด็กนั่นเจอหมาป่าเงินเข้าแล้วหรือ?" ทั้งสองคนตกใจ แล้วก็แอบสมน้ำหน้า "ดูเหมือนไม่ต้องลงมือเอง เด็กคนนี้ต้องตายแน่"
หมาป่าเงินมีพลังระดับโฮ่วเทียนซานชงเตียนเฟิง แม้แต่พวกเขาก็ไม่อยากเผชิญหน้า
ในความคิดของพวกเขา เซี่ยวเย่มีพลังแค่ระดับโฮ่วเทียนอี้ชงเตียนเฟิง เจอหมาป่าเงินเข้าไปมีแต่ตายอย่างทรมานเท่านั้น
"ไป ไปดูกัน" สองคนเดินไปทางที่มาของเสียง
...
เซี่ยวเย่มองหมาป่าเงินที่นอนจมกองเลือด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มของข้า ในที่สุดก็ฝึกจนสมบูรณ์แล้ว!"
หลังจากต่อสู้กับหมาป่าเงินเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม ในที่สุดเขาก็ก้าวผ่านขั้นสุดท้าย สามารถรวบรวมพลังลมปราณซ้อนกันสี่ครั้ง พลังของฝ่ามือดาบฟ้าถล่มเพิ่มขึ้นมาก ใช้ฝ่ามือเพียงไม่กี่ครั้งก็สังหารหมาป่าเงินได้
นี่เป็นหมาป่าเงินระดับโฮ่วเทียนซานชงเตียนเฟิงนะ
"ในเมื่อมาแล้ว ก็ลองดูว่ามีสัตว์อสูรตัวอื่นที่เหมาะกับการฝึกฝนของข้าอีกไหม" หลังจัดการเรียบร้อยแล้ว เซี่ยวเย่เตรียมจะเดินลึกเข้าไปอีก
ฉึก!
ฉึก!
ในตอนนั้น ต้นไม้รอบข้างสั่นไหว มีร่างสองร่างหนึ่งอ้วนหนึ่งผอมกระโดดออกมา
"ฮ่าๆ ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นตายอย่างทรมานแค่ไหน?"
"ต้องทรมานมากแน่ๆ คงเละเป็นโจ๊กไปแล้วมั้ง"
สองคนนั้นเดินมาพลางหัวเราะคุยกัน แต่เมื่อพวกเขาเห็นหมาป่าเงินที่นอนจมกองเลือด ก็ถึงกับงงงัน
หมาป่าเงินที่มีพลังระดับโฮ่วเทียนซานชงเตียนเฟิง ทำไมถึงตายได้?
สายตาของทั้งสองกวาดมอง แล้วเห็นเด็กหนุ่มในชุดผ้าป่านหยาบๆ ยืนอยู่ข้างศพหมาป่าเงิน จ้องมองพวกเขาเย็นชา
"ทำไมเด็กคนนี้ถึงไม่ตาย!" สองคนเบิกตาโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
จากนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมองของพวกเขา: "ต้องเป็นนักรบคนอื่นที่ฆ่าหมาป่าเงิน เด็กคนนี้แค่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น"
ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ!
สองคนสบตากัน มองเห็นคำตอบนี้ในดวงตาของอีกฝ่าย
"เด็กคนนี้ไม่ตายก็ดี จะได้ลิ้มรสความรู้สึกของการทรมานอัจฉริยะบ้าง" ชายร่างอ้วนยิ้มอย่างโหดเหี้ยม
"ได้ ถ้างั้นก็ปล่อยให้นายจัดการ รีบๆ กำจัดเด็กคนนี้ซะ" ชายร่างผอมกอดอก เดินไปยืนด้านข้าง


## บทที่ 14 ถ้ำของผู้แข็งแกร่งระดับเซียน

ในป่าทึบของป่าปีศาจ เซี่ยวเย่มองสองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าระแวดระวัง
"พวกแกเป็นใคร?" เซี่ยวเย่ถาม กลิ่นคาวเลือดที่แผ่ออกมาจากร่างของคนทั้งสองไม่เหมือนชาวบ้านจากเมืองชีหยาง
"คนที่จะฆ่าแก!" ชายร่างอ้วนพูดด้วยท่าทางมั่นใจ เดินเข้าหาเซี่ยวเย่
ปัง!
ชายร่างอ้วนปลดปล่อยพลังลมปราณ เขายื่นมือฟาดใส่เซี่ยวเย่อย่างไม่ใส่ใจ ด้วยพลังระดับโฮ่วเทียนซานชงชูชี แม้จะไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ แต่ฝ่ามือนี้ก็ไม่ธรรมดา สามารถทำลายหินผาได้
"ฆ่าฉัน?" เซี่ยวเย่รู้สึกถึงคลื่นพลังลมปราณจากฝ่ายตรงข้าม แล้วยิ้มเยาะ
แค่พลังระดับโฮ่วเทียนซานชงชูชี ยังจะกล้ามาฆ่าเขา?
"พลังหมัดพยัคฆ์คำราม!"
เซี่ยวเย่ตะโกนในใจ พลังลมปราณในเส้นลมปราณพลุ่งพล่านราวกับแม่น้ำ เขาพุ่งเข้าหาชายร่างอ้วนและซัดหมัดออกไป พลังรวมตัวที่หมัดกลายเป็นหัวเสือดุร้าย เสียงคำรามสั่นสะเทือนจนต้นไม้โดยรอบสั่นไหว
ด้วยพลังที่เขามีตอนนี้ พลังหมัดพยัคฆ์คำรามมีอานุภาพรุนแรงกว่าเดิมมาก
อ๊าก!
เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระดูกมือหัก ร่างอ้วนพุ่งกระเด็นไปสิบก้าวพร้อมกับพ่นเลือด ไร้สัญญาณชีพ
"อะไรนะ!"
ชายร่างผอมที่ยืนอยู่ข้างๆ ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"พลังของแกถึงระดับโฮ่วเทียนซานชงชูชีแล้วเหรอ?" ต่อมาชายร่างผอมก็ตกตะลึง ข้อมูลที่พวกเขาได้จากเซียวป้าบอกว่าเซี่ยวเย่มีพลังแค่โฮ่วเทียนอี้ชงเท่านั้น
"พวกเราประมาทไป" ชายร่างผอมลดมือลง สีหน้าหม่นหมอง เขาคิดว่าที่เพื่อนร่างอ้วนถูกสังหารในหมัดเดียวเป็นเพราะความประมาท
"ประมาท?" เซี่ยวเย่มองเขาเหมือนมองคนโง่ "พวกแกเป็นใครกันแน่?"
ตูม!
ชายร่างผอมยืดเส้นยืดสาย ปล่อยพลังระดับจุดสูงสุดของหลังสวรรค์ขั้นสามพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ทุกการเคลื่อนไหวแผ่พลังอันน่าเกรงขาม
"ยังไงแกก็ต้องตายอยู่แล้ว งั้นข้าจะบอกให้ก็ได้ พวกเราเป็นคนของเสวี่ยลังปัง!" ชายร่างผอมยิ้มอำมหิต พุ่งเข้าใส่เซี่ยวเย่
"เสวี่ยลังปัง!" เมื่อได้ยินสามคำนี้ ดวงตาของเซี่ยวเย่เย็นเยียบ จิตใจเต็มไปด้วยสังหารเดือดพล่าน
เขาไม่มีวันลืม ที่หัวหน้าใหญ่ของเสวี่ยลังปังทำให้เซียวหยางกลายเป็นคนพิการ เกือบทำลายบ้านของเขา ยังไม่ทันที่เขาจะไปหาเสวี่ยลังปัง พวกมันกลับมาหาเขาเสียก่อน
งั้นตอนนี้ ก็ถือว่าเก็บดอกเบี้ยก่อนแล้วกัน
"คนของเสวี่ยลังปัง สมควรตายทั้งหมด!" เซี่ยวเย่มองด้วยสายตาเย็นชา พลังลมปราณอันทรงพลังหมุนวนขึ้นทันที เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ฟาดฝ่ามือออกไปพร้อมกันทั้งสองมือ
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
พลังลมปราณในร่างเซี่ยวเย่ซ้อนทับกันสี่ครั้ง เสียงระเบิดสี่ครั้งดังออกมาจากร่าง พลังมหาศาลพุ่งออกไป ในขณะนั้น ชายร่างผอมสีหน้าเปลี่ยนไป เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
บัง!
ชายร่างผอมเหมือนเรือน้อยในคลื่นยักษ์ เขายังไม่ทันเข้าใกล้เซี่ยวเย่ ก็ถูกพลังมหาศาลซัดกระเด็นไปแล้ว
"เป็นไปได้ยังไง!" ชายร่างผอมพ่นเลือดออกมา พยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก อีกฝ่ายมีพลังแค่โฮ่วเทียนซานชงชูชีเท่านั้น ทำไมถึงมีพลังมหาศาลขนาดนี้ ถึงขั้นซัดเขากระเด็นได้ด้วยฝ่ามือเดียว?
"เซียวป้า แกกล้าหลอกข้า รอข้าออกไปจากที่นี่ ข้าต้องหาคนมาฟันแกให้ตาย!" ชายร่างผอมนึกถึงเซียวป้าแล้วโมโหจนแทบร้องไห้
ถ้ารู้ว่าพลังของเซี่ยวเย่แข็งแกร่งขนาดนี้ ต่อให้มีสิบชีวิตเขาก็ไม่กล้ามา
มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ราวกับเทพแห่งการต่อสู้ ชายร่างผอมถอยหลังด้วยความหวาดกลัว
"ไอ้หนู อย่าหยิ่งนัก ข้าเป็นคนของเสวี่ยลังปัง ถ้าแกกล้าแตะต้องข้า ข้าจะฆ่าครอบครัวแกให้หมด!" ชายร่างผอมตะโกน
เขาไม่เชื่อว่าเด็กบ้านนอกคนหนึ่งจะกล้าท้าทายเสวี่ยลังปังอันยิ่งใหญ่
ปัง!
แต่สิ่งที่ตอบกลับเขาคือฝ่าเท้าข้างหนึ่ง
เซี่ยวเย่สีหน้าเย็นชา เหยียบชายร่างผอมล้มลง ทำให้เขากรีดร้องไม่หยุด พ่นเลือดออกมาอีกครั้ง
"ฆ่าครอบครัวข้า? แกคิดว่าแกจะมีโอกาสนั้นหรือ?" เซี่ยวเย่พูดด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยสังหาร
ครอบครัวคือจุดอ่อนที่แตะต้องไม่ได้ของเขา ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังเป็นคนของเสวี่ยลังปัง
ตูม!
เซี่ยวเย่เหยียบแรงขึ้น เหยียบชายร่างผอมจมลงไปในดิน ใบหน้าถูกเหยียบจนผิดรูป ฟันหลุดออกมาหลายซี่
"อย่า...อย่าฆ่าข้า" ชายร่างผอมพูดอย่างไม่ชัดเจน
รู้สึกถึงจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างเด็กหนุ่ม เขากลัวจนตัวสั่น
"เมื่อกี้แกยังแข็งขันอยู่เลย ยังจะฆ่าครอบครัวข้าอีกไม่ใช่หรือ?" เซี่ยวเย่หัวเราะเยาะ เหยียบแรงขึ้นอีก ทำให้กระดูกซี่โครงของชายร่างผอมหักหลายซี่
อ๊าก!
ชายร่างผอมร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมานอย่างแสนสาหัส
"อย่าฆ่าข้า ข้าจะบอกว่าใครสั่งให้ข้ามาฆ่าท่าน" ชายร่างผอมรีบร้องบอก
"หืม?" เซี่ยวเย่สายตาวาบขึ้น ดึงร่างอีกฝ่ายขึ้นมาจากพื้น "พูดมา!"
เมื่อเผชิญกับสายตาเย็นชาของเซี่ยวเย่ ชายร่างผอมสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว พูดว่า "คือ...เซียวป้าจากหมู่บ้านของพวกท่าน เขาได้ตกลงกับรองหัวหน้าของพวกเรา ให้รองหัวหน้าส่งคนมาฆ่าท่าน"
เซียวป้า!
เมื่อได้ยินชื่อนี้ ดวงตาของเซี่ยวเย่พลันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาคิดว่าหลังจากที่ตนแสดงพรสวรรค์ออกมา เซียวป้าจะยอมสงบลง แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังไม่ยอมแพ้ ถึงขั้นร่วมมือกับเสวี่ยลังปังเพื่อฆ่าเขา
ในเมืองชีหยาง สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดคือการทำร้ายคนในตระกูลเดียวกัน แม้เซี่ยวเย่จะไม่ชอบเซียวป้าแค่ไหน เขาก็ไม่เคยคิดจะฆ่าเซียวป้า เพราะในเส้นเลือดของพวกเขาล้วนมีเลือดของตระกูลเซียวไหลเวียนอยู่
"เป็นข้อตกลงอะไร?" เซี่ยวเย่ถามเสียงเข้ม
"เรื่องนี้ข้าไม่รู้" ชายร่างผอมยิ้มขื่น ส่ายหน้า แม้เขาจะเป็นนักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์ แต่ก็ยังไม่มีสิทธิ์ล่วงรู้เรื่องเหล่านี้
"งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ตายซะ!" เซี่ยวเย่ยื่นมือออกไปอย่างเย็นชา เตรียมจะจบชีวิตชายร่างผอม สำหรับเสวี่ยลังปังที่โหดร้าย เขาจะไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย
"อย่าฆ่าข้า ข้าไม่รู้จริงๆ! ข้าจะบอกความลับอีกอย่างให้!" ชายร่างผอมร้องไห้จนแทบขาดใจ
เซี่ยวเย่ได้ยินแล้วใจสั่น เขาจึงหดมือกลับ บางทีชายร่างผอมคนนี้อาจจะรู้ความลับบางอย่างจริงๆ
"พูดมา" เซี่ยวเย่พูดเสียงเย็น
ชายร่างผอมสีหน้าดิ้นรน สุดท้ายก็กัดฟันพูดว่า "ในป่าปีศาจแห่งนี้ เคยมีผู้แข็งแกร่งระดับเซียนคนหนึ่งตาย และทิ้งจวนไว้ หัวหน้าใหญ่ของพวกเราได้ข่าวนี้ จึงส่งคนมาค้นหาในป่าปีศาจหลายครั้ง หวังจะได้สิ่งของที่ผู้แข็งแกร่งระดับเซียนทิ้งไว้"
"คนอื่นๆ หาจวนไม่พบ แต่ข้ากับไอ้อ้วนที่ตายไปนั่นกลับพบ พวกเราเพราะความเห็นแก่ตัว จึงไม่ได้รายงานเรื่องนี้ขึ้นไป"
จวนของผู้แข็งแกร่งระดับเซียน!
หัวใจของเซี่ยวเย่เต้นรัว ผู้แข็งแกร่งระดับเซียนคนหนึ่ง ในเมืองชีหยางถือเป็นผู้ไร้เทียมทาน สิ่งของที่ผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ทิ้งไว้ แม้แต่หัวหน้าใหญ่เสวี่ยลังปังที่เป็นป่านปู้เซียนเทียนยังอยากได้ จะต้องมีของวิเศษล้ำค่าอย่างยิ่งแน่นอน
"แล้วพวกเจ้าไม่ได้เอาของวิเศษไปหรือ?" เซี่ยวเย่สงบสติอารมณ์แล้วถาม
"ไม่ได้" ชายร่างผอมพูดอย่างขมขื่น "ตอนที่พวกเราพบจวนนั้น พบว่าข้างในมีหมีอสูรตัวหนึ่ง ข้ากับไอ้อ้วนสู้ไม่ได้ จึงต้องถอยออกมา"
"หมีอสูร?" เซี่ยวเย่ขมวดคิ้ว สัตว์อสูรชนิดนี้เขาเคยได้ยินผู้เฒ่าในหมู่บ้านพูดถึง มีพลังถึงโฮ่วเทียนสี่ขั้น ที่ชายร่างผอมตรงหน้าสู้ไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ
ไอ้อ้วน คงหมายถึงชายร่างอ้วนที่เขาชกตายด้วยหมัดเดียวนั่นแหละ
เซี่ยวเย่ถามถึงตำแหน่งที่ตั้งของถ้ำอีกครั้ง ชายร่างผอมไม่กล้าปิดบัง จึงบอกทุกอย่างให้เซี่ยวเย่ทราบ
"ข้าบอกทุกอย่างแล้ว ท่านปล่อยข้าไปได้แล้วใช่ไหม" ชายร่างผอมมองเซี่ยวเย่พลางถามอย่างระมัดระวัง
"ปล่อยเจ้าไป?" เซี่ยวเย่ยิ้มอย่างกำกวม "ข้าเคยสัญญาว่าจะปล่อยเจ้าไปหรือ?"
ชายร่างผอมโกรธจนกระอักเลือด ตะโกนด้วยความแค้น "เสวี่ยลังปังของพวกเราจะต้องทำลายหมู่บ้านเซี่ยวเจียของพวกเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลอง!"
เซี่ยวเย่ส่ายหน้า ใช้ฝ่ามือเดียวสังหารชายร่างผอม
"เจ้าคิดผิดแล้ว เพราะข้าจะทำลายเสวี่ยลังปังเอง"
จากนั้น เซี่ยวเย่ขุดหลุม ฝังศพชายร่างอ้วนและชายร่างผอม พร้อมทั้งอำพรางร่องรอยอย่างง่ายๆ เพื่อป้องกันไม่ให้คนของเสวี่ยลังปังค้นพบ แล้วจึงจากไป
"ถ้ำของผู้แข็งแกร่งระดับเซียน!" เซี่ยวเย่วิ่งฝ่าป่าปีศาจไปด้วยความตื่นเต้น
การทดสอบเข้าประตูจ้งหยางใกล้จะมาถึงแล้ว ด้วยพลังของเขา การผ่านการทดสอบคงไม่ใช่เรื่องยาก แต่เขาไม่พอใจแค่การผ่านการทดสอบเท่านั้น
เพราะตามข่าวลือ ในการทดสอบเข้าประตูจ้งหยาง ยิ่งได้คะแนนดี ก็จะได้รับการบ่มเพาะเป็นพิเศษจากประตูจ้งหยาง หากเขาต้องการเอาชนะจ้าวเชียนที่บรรลุถึงระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดแล้ว และล้างความอัปยศ ก็จำเป็นต้องได้รับการบ่มเพาะเป็นพิเศษจากประตูจ้งหยางเท่านั้นถึงจะมีโอกาส
ดังนั้น ก่อนการทดสอบประตูจ้งหยาง เขาต้องพยายามเพิ่มพูนระดับการบ่มเพาะพลัง เพื่อดึงดูดความสนใจจากประตูจ้งหยางให้ได้!
เมื่อเทียบกับทายาทตระกูลใหญ่ สิ่งที่เขาขาดแคลนที่สุดคือทรัพยากรฝึกยุทธ เขาต้องบำเพ็ญลมปราณอย่างยากลำบากหลายเดือน ในขณะที่คนอื่นใช้ยาเม็ดเพียงเม็ดเดียวก็ตามทันแล้ว
หากในถ้ำของผู้แข็งแกร่งระดับเซียนมียาเม็ดที่ช่วยเพิ่มระดับการบ่มเพาะพลัง รวมกับหอคอยแห่งกาลเวลาในมือ เขาก็จะไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใดอีก!
ดวงตาของเซี่ยวเย่เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น เขาเร่งฝีเท้าผ่านป่าปีศาจไป
ระหว่างทาง เขาเจอสัตว์อสูรหลายตัว แต่พลังไม่แข็งแกร่งนัก เซี่ยวเย่ต่อสู้สักพัก ก็สังหารพวกมันได้
ประมาณหนึ่งระยะเวลาผ่านไป เซี่ยวเย่เข้าไปในป่าปีศาจลึกยี่สิบหลี่แล้ว ทัศนวิสัยตรงหน้าพลันสว่างขึ้น สายตามองเห็นภูเขาเตี้ยลูกหนึ่ง บนภูเขามีหินประหลาดระเกะระกะ และวัชพืชขึ้นรก
"อยู่ตรงนั้น!" เซี่ยวเย่เดินวนรอบภูเขาเตี้ยสองสามรอบ สายตาจับจ้องไปที่จุดหนึ่ง
ตรงนั้นเป็นปากถ้ำมืดมิด ถูกวัชพืชสูงครึ่งคนบดบัง หากไม่ใช่เพราะคำบอกของชายร่างผอม เขาคงไม่พบปากถ้ำที่อยู่หลังวัชพืช
เซี่ยวเย่แหวกวัชพืชสูงครึ่งคน ค่อยๆ เดินเข้าไปในปากถ้ำอย่างระมัดระวัง คอยสังเกตว่าหมีอสูรจะปรากฏตัวหรือไม่
ถ้ำทอดยาวลงใต้ดิน ลึกและคดเคี้ยว เนื่องจากไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย เซี่ยวเย่จึงต้องคลำกำแพงเดินไปข้างหน้า
"ถ้ำนี้ลึกเหลือเกิน ถ้าหมีอสูรปรากฏตัว ข้าคงรับมือไม่ไหว" เซี่ยวเย่ยิ้มขื่น แม้ด้วยการผสานพลังระหว่างฮุ่นหยวนกงและฝ่ามือดาบฟ้าถล่ม เขาอาจไม่สามารถเอาชนะหมีอสูรได้ แต่การป้องกันตัวยังทำได้ แต่ในสภาพแวดล้อมมืดมิดเช่นนี้ เขามองไม่เห็นอะไรเลย จะแสดงพลังสูงสุดได้อย่างไร?
เดินไปประมาณครึ่งระยะเวลา จู่ๆ ก็มีแสงสว่างปรากฏตรงหน้า ทำให้เซี่ยวเย่ตื่นตัวขึ้น เขารีบเร่งฝีเท้ามุ่งไปทางต้นกำเนิดแสง


## บทที่ 15 เจตจำนงศาสตร์การต่อสู้

เซี่ยวเย่เร่งฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังแหล่งกำเนิดแสง อาศัยแสงสว่างที่แผ่ออกมา เขาเริ่มมองเห็นอุโมงค์ที่อยู่บนผนังภูเขาได้ชัดเจนขึ้น
อุโมงค์บนผนังภูเขานี้ทอดยาวลงไปใต้ดิน ราวกับถูกขุดขึ้นโดยมนุษย์ เมื่อเซี่ยวเย่เข้าใกล้แหล่งกำเนิดแสง ถ้ำขนาดไม่ใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในสายตา ณ ปลายอุโมงค์
ในขณะเดียวกัน คลื่นความร้อนพุ่งเข้าใส่ใบหน้า อุณหภูมิที่ร้อนระอุทำให้เซี่ยวเย่เหงื่อออกในทันที
"นี่มันลาวาใต้พิภพ!" เซี่ยวเย่ตกใจมาก ที่แท้แหล่งกำเนิดแสงนั้นก็คือลาวาที่กำลังเดือดพล่านอยู่กลางถ้ำนั่นเอง
"นั่นคือ..."
ทันใดนั้น สายตาของเซี่ยวเย่ก็จับจ้องไปที่จุดหนึ่ง เขาเห็นดาบยาวเล่มหนึ่งที่มีรูปทรงโบราณปักคว่ำอยู่ในลาวาที่กำลังเดือดพล่าน ใบมีดที่โผล่ขึ้นมาครึ่งหนึ่งแผ่รังสีเย็นเยียบออกมา แม้จะอยู่ห่างออกไปไกล เซี่ยวเย่ก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบที่ผิวหนัง
"ดาบที่ยอดเยี่ยม!" ดวงตาของเซี่ยวเย่เป็นประกาย แม้ว่าประสบการณ์ของเขาจะมีจำกัด แต่ก็สัมผัสได้ถึงความพิเศษของดาบยาวเล่มนี้
ในลาวามีก้อนหินขนาดใหญ่ลอยอยู่มากมาย เซี่ยวเย่สามารถเหยียบก้อนหินเพื่อไปหยิบดาบยาวได้ แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น แต่กลับระมัดระวังสำรวจรอบๆ เพราะหมีอสูรยังไม่ปรากฏตัว
"หืม?" เซี่ยวเย่ไม่พบหมีอสูร แต่กลับพบโครงกระดูกที่สวมเสื้อคลุมยาวพิงอยู่กับผนังถ้ำ
"นี่คงเป็นนักรบระดับก่อนกำเนิดที่ล้มตายไปแล้วสินะ?" เซี่ยวเย่เดินเข้าไปใกล้ สำรวจโครงกระดูกนั้น แล้วสายตาก็ถูกดึงดูดด้วยแผ่นหินที่อยู่ตรงหน้าโครงกระดูก
บนแผ่นหินนั้นสลักตัวอักษรเต็มไปหมด ลายมือแข็งแรงทรงพลัง แฝงความโศกเศร้าอยู่ในทุกบรรทัด
"ข้าเริ่มฝึกวรยุทธตั้งแต่อายุสิบขวบ ตอนอายุสิบห้าก็ได้เป็นนักรบก่อนกำเนิด ตอนนั้นข้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ คิดว่าไม่มีใครในรุ่นเดียวกันจะเทียบข้าได้ ข้าจะกวาดล้างนักรบทั่วหล้า และเหินฟ้าอย่างองอาจ"
อ่านถึงย่อหน้าแรก เซี่ยวเย่ก็พยักหน้าเบาๆ "การที่สามารถเป็นนักรบก่อนกำเนิดได้ตั้งแต่อายุสิบห้า พรสวรรค์ของคนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย อาจจะแข็งแกร่งกว่าจ้าวเชียนด้วยซ้ำ"
เซี่ยวเย่อ่านต่อไป
"แต่อาจารย์ของข้าหัวเราะเยาะว่าข้าไม่รู้อะไรเลย เหนือระดับก่อนกำเนิดยังมีแดนเซวียนอู่ที่แข็งแกร่งกว่าคนนับหมื่น มีเพียงการก้าวขึ้นสู่แดนเซวียนอู่เท่านั้น จึงจะมีคุณสมบัติเรียกตัวเองว่าผู้แข็งแกร่งได้"
"ข้าถามอาจารย์สามครั้งว่าจะก้าวขึ้นสู่แดนเซวียนอู่ได้อย่างไร อาจารย์เพียงพูดคำว่าเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้สี่คำแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก"
"ข้าไม่ยอมแพ้ จึงไปขอคำแนะนำจากผู้แข็งแกร่งที่มีชื่อเสียง ในที่สุดก็ได้รู้ว่า การจะก้าวขึ้นสู่แดนเซวียนอู่ได้นั้น จำเป็นต้องเข้าใจเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้สักหนึ่งแบบ"
"ข้าสาบานว่าจะต้องเข้าใจเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้อันเลื่อนลอยนี้ให้ได้ เพื่อก้าวขึ้นสู่แดนเซวียนอู่ แต่น่าเสียดายที่พรสวรรค์มีจำกัด บำเพ็ญเพียรมายี่สิบปี กลับยังไม่เข้าใจแม้แต่เปลือกนอกของเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้"
"ในขณะที่ข้าสิ้นหวัง กลับได้ศาสตราวุธเซวียนของผู้แข็งแกร่งระดับเซวียนอู่มาโดยบังเอิญ มันบรรจุเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งระดับเซวียนอู่ผู้นั้น ข้าดีใจจนแทบบ้า พาศาสตราวุธเซวียนหลบไปในป่าเขา แต่กลับถูกศัตรูไล่ล่าจนบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย"
"เจตจำนงศาสตร์การต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้า ข้ากลับไม่มีโอกาสได้เข้าใจอีก ช่างน่าเสียดาย! น่าเสียดายจริงๆ!"
"เหนือระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิด คือแดนเซวียนอู่..." เซี่ยวเย่ดวงตาเป็นประกาย ข้อความบนแผ่นหินนั้นสร้างความตื่นตะลึงให้เขาอย่างมาก
ในเมืองชีหยางที่เขาอาศัยอยู่ แม้แต่นักรบระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดก็ยังไม่มี ส่วนแดนเซวียนอู่และเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้นั้น เขายิ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน
"อาวุธที่ผู้แข็งแกร่งระดับเซวียนอู่ใช้ เรียกว่าศาสตราวุธเซวียนสินะ? คราวนี้โชคดีจริงๆ!" เซี่ยวเย่รู้สึกตื่นเต้นในใจ
เห็นได้ชัดว่าดาบยาวที่ปักอยู่ในลาวานั้น คือศาสตราวุธเซวียนที่แฝงไว้ด้วยเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้ หากเขาได้มันมา จะไม่เป็นโอกาสที่จะเข้าใจเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้อันเลื่อนลอยนั้นหรอกหรือ?
นั่นเป็นอัจฉริยะที่ก้าวข้ามสู่ระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดตั้งแต่อายุสิบห้า แม้บำเพ็ญเพียรมายี่สิบปีก็ยังไม่สามารถเข้าใจเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้ได้
เซี่ยวเย่กดความตื่นเต้นในใจลง สายตาหยุดอยู่ที่กระเป๋าบนผ้าคลุมของโครงกระดูก
"บนร่างของนักรบระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิด ต้องมีของวิเศษบ้างแน่นอน ขออภัยที่ผู้น้อยล่วงเกิน ขอท่านผู้อาวุโสอย่าได้ถือสา" เซี่ยวเย่โค้งคำนับให้โครงกระดูก แล้วยื่นมือล้วงเข้าไปในกระเป๋า
สุดท้าย เขาล้วงได้ขวดเซรามิกสองใบ และสมุดบันทึกสองเล่ม
เมื่อสายตาเซี่ยวเย่บังเอิญกวาดผ่านฉลากบนขวดเซรามิก ทั้งร่างก็สั่นสะท้าน ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ยืนนิ่งอยู่กับที่
ยาเพิ่มการไหลเวียนเส้นเลือด!
สามคำนี้สะท้อนในม่านตาของเซี่ยวเย่ ทำให้ใจเขาเต้นระรัวด้วยความดีใจ
"ไม่นึกว่าจะได้ยาเพิ่มการไหลเวียนเส้นเลือดที่นี่!"
เขาลืมไม่ลงร่างที่เคร่งครัดกับเขามาตั้งแต่เด็ก...
เขาลืมไม่ลงร่างที่เหงาหงอยที่จารึกในใจ...
เขาลืมไม่ลงร่างสูงใหญ่ที่ยืนขวางหน้าเขาตอนที่หลิวยี่ยี่หยิบยาออกมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขา...
ตอนนี้แค่เซี่ยวเย่มียาเพิ่มการไหลเวียนเส้นเลือด ก็สามารถทำให้เซียวหยางฟื้นฟูพลังและกลับมาเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งรองจากผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเซี่ยวเจียได้อีกครั้ง เขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
เซี่ยวเย่เปิดขวดเซรามิกที่ติดฉลากยาเพิ่มการไหลเวียนเส้นเลือด เทยาเม็ดขนาดเท่าลูกตาเหยี่ยวออกมาหนึ่งเม็ด จึงถอนหายใจโล่งอก ถ้าข้างในว่างเปล่า เซี่ยวเย่คงร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด
ขวดนี้เป็นยาเพิ่มการไหลเวียนเส้นเลือดอันล้ำค่า แล้วอีกขวดล่ะ?
เซี่ยวเย่มองฉลากบนขวดเซรามิกอีกใบ บนนั้นเขียนว่ายาคืนพลังสามคำ
"ยาคืนพลัง? คงเป็นยาที่ช่วยฟื้นฟูพลังลมปราณก่อนกำเนิดของนักรบระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดสินะ?" เซี่ยวเย่คิดในใจ พลางเทยาสีดำสองเม็ดออกจากขวด
พอยาเม็ดนั้นออกมา กลิ่นอายบริสุทธิ์ก็พุ่งเข้าใส่ เซี่ยวเย่แค่สูดหายใจเบาๆ ก็รู้สึกว่าพลังลมปราณในร่างเพิ่มขึ้นไม่น้อย
"ฤทธิ์ยาช่างรุนแรงจริงๆ!" เซี่ยวเย่ตกใจอย่างมาก
เพียงแค่หายใจเข้าครั้งเดียว พลังลมปราณในร่างก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย ถ้าหากกินยาเม็ดนี้เข้าไปโดยตรง ระดับพลังของเขาจะต้องพุ่งสูงขึ้นแน่ๆ
"ยาเม็ดที่นักรบก่อนกำเนิดใช้ฟื้นฟูพลังลมปราณก่อนกำเนิด สำหรับนักรบหลังคลอดแล้วนี่เป็นสมบัติล้ำค่าจริงๆ" เซี่ยวเย่รำพึง
จากนั้นเขาก็ระงับความคิดที่จะกินยาหุยชี่ตาน แล้วเก็บยาเม็ดกลับไป จนถึงตอนนี้หมีอสูรก็ยังไม่ปรากฏตัว เขาไม่อยากอยู่ที่นี่นานเกินไป
หลังจากนั้นเขาก็หยิบสมุดบันทึกสองเล่มขึ้นมา
เล่มหนึ่งคือบันทึกการผจญภัยราชอาณาจักรมังกรดำ ซึ่งมีการแนะนำเกี่ยวกับยาเม็ด สัตว์อสูร และทรัพยากรธรรมชาติที่ยอดเยี่ยม ทำให้ดวงตาของเซี่ยวเย่เป็นประกาย
พูดถึงแก่นแท้แล้ว เขาก็แค่เด็กหนุ่มที่ไม่เคยออกไปนอกเมืองชีหยาง ประสบการณ์น้อยเหลือเกิน บันทึกการผจญภัยราชอาณาจักรมังกรดำเล่มนี้จึงมีประโยชน์มากสำหรับเขา
ส่วนสมุดบันทึกอีกเล่มหนึ่งเป็นวรยุทธโฮ่วเทียน ชื่อว่าเทียนลั่วกง
"ที่แท้ก็เป็นวรยุทธโฮ่วเทียน" เซี่ยวเย่รู้สึกหมดสนใจไปบ้าง เขาเปิดดูสมุดอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทันใดนั้นร่างกายก็สั่นสะท้าน ตาเบิกกว้าง
เทียนลั่วกง สามารถใช้เส้นลมปราณทั้ง 12 เส้นในร่างกายเพื่อเสริมพลังลมปราณ...
"12 เส้นลมปราณ!" เซี่ยวเย่สูดหายใจเฮือก
ต้องรู้ว่า วรยุทธฮุ่นหยวนที่เขาฝึกอยู่ตอนนี้ใช้เส้นลมปราณ 9 เส้นในการเสริมพลังลมปราณ ก็ทำให้เขามีพลังลมปราณที่แข็งแกร่ง เมื่อผสานกับฝ่ามือดาบฟ้าถล่มขั้นสมบูรณ์ ก็สามารถกวาดล้างคู่ต่อสู้ในระดับเดียวกันได้
ถ้าเขาเปลี่ยนมาฝึกเทียนลั่วกงชุดนี้ ความแข็งแกร่งของพลังลมปราณจะต้องก้าวขึ้นไปอีกระดับแน่นอน
"ตอนนั้นบางทีฉันอาจจะสามารถซ้อนทับพลังลมปราณในร่างกายเป็นครั้งที่ห้า ทำให้ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มก้าวหน้าขึ้นไปอีก!" ความคิดนี้ผุดขึ้นในสมองของเซี่ยวเย่
ในหน้าสุดท้ายของตำราฝ่ามือดาบฟ้าถล่มได้เขียนประโยคหนึ่งไว้ว่า: ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มที่ซ้อนทับพลังลมปราณสี่ครั้งไม่ใช่ขีดจำกัด หากผู้ที่มีพลังลมปราณแข็งแกร่งสามารถลองซ้อนทับพลังลมปราณต่อไปได้
อย่างวรยุทธฮุ่นหยวนที่เซี่ยวเย่ฝึกอยู่ตอนนี้ สามารถรองรับการซ้อนทับพลังลมปราณในร่างกายได้เพียงสี่ครั้ง หากเปลี่ยนมาฝึกเทียนลั่วกง การซ้อนทับพลังลมปราณอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มที่ซ้อนทับพลังลมปราณห้าครั้ง...
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยวเย่รู้สึกตื่นเต้นในใจ ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มที่เหนือกว่าระดับสมบูรณ์ บางทีอาจจะสู้กับวรยุทธระดับสองได้
ต้องรู้ว่า ทั้งเมืองชีหยางยังไม่มีวรยุทธระดับสองเลยนะ
ส่วนความยากในการฝึกเทียนลั่วกง เซี่ยวเย่ไม่สนใจเลย สำหรับเขาแล้ว มีหอคอยแห่งกาลเวลาอยู่ในมือ วรยุทธที่ยากแค่ไหนเขาก็ไม่กลัว
"ครั้งนี้ได้ของดีมาจริงๆ!" เซี่ยวเย่เก็บยาเม็ดและสมุดบันทึกไว้ในอก สายตาหยุดอยู่ที่โครงกระดูก "น่าเสียดายที่บนตัวท่านผู้อาวุโสไม่มีวรยุทธระดับสองที่แท้จริง"
เซี่ยวเย่รวบรวมสติ กำลังจะดึงดาบยาวออกจากลาวา เมื่อนั้น—
"โฮก!"
ทันใดนั้น เงาดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในถ้ำ พร้อมกับลมปะทะแรงพัดมาที่เซี่ยวเย่
"หืม? หมีอสูรกลับมาแล้วหรือ?" เซี่ยวเย่เกร็งประสาท เขาไม่กล้าประมาท รีบระดมพลังลมปราณในร่างซ้อนทับกันสี่ชั้น แล้วใช้ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มโจมตีออกไป
โครม!
ฝ่ามือทั้งสองของเซี่ยวเย่ราวกับปะทะเข้ากับแผ่นเหล็ก จนมือชาไปหมด พร้อมกันนั้นพลังที่แข็งแกร่งกว่าเขามากก็พุ่งเข้าใส่ ทำให้เขากระเด็นไปกระแทกกำแพงถ้ำในทันที
เซี่ยวเย่ตาพร่าไปหมด เลือดลมปั่นป่วน แทบจะพ่นเลือดออกมา
"ทำไมพลังของหมีอสูรถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?" เซี่ยวเย่ตกใจจนหน้าซีด
หมีอสูรมีพลังระดับโฮ่วเทียนสี่ขั้น แม้เซี่ยวเย่จะใช้ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มขั้นสมบูรณ์ ถึงจะสู้ไม่ได้ก็ไม่น่าจะถูกซัดกระเด็นได้ง่ายๆ แบบนี้
นี่มันพ่ายแพ้ในชั่วพริบตาเลยนี่
ภายใต้แสงลาวา หมีร่างยักษ์สูงราวสามเมตร มีขนสีทองปรากฏขึ้นในถ้ำ ดวงตาทั้งคู่ฉายแววโกรธเกรี้ยว จ้องมองเซี่ยวเย่อย่างดุร้าย
"บ้าเอ๊ย ไม่ใช่หมีอสูร แต่เป็นหมีอสูรทองคำ!" เซี่ยวเย่อดสบถออกมาไม่ได้
หมีอสูรทองคำกับหมีอสูรธรรมดา แม้จะต่างกันแค่สองคำ แต่พลังนั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน หมีอสูรทองคำมีพลังถึงระดับโฮ่วเทียนหกขั้นสูงสุดเชียวนะ
"ก่อนตายยังจะหลอกฉันอีก!" เซี่ยวเย่โกรธจัด ชายร่างผอมคนนั้นต้องรู้แน่ว่าสัตว์อสูรในถ้ำเป็นหมีอสูรทองคำ แต่กลับแกล้งบอกว่าเป็นหมีอสูรธรรมดา เพื่อจะฆ่าเขานั่นเอง
"ดูท่าคงเอาดาบยาวไปไม่ได้ตอนนี้ รอให้พลังแข็งแกร่งขึ้นค่อยมาใหม่" เซี่ยวเย่พุ่งตัวเข้าไปในทางเดิน
"โฮก!" เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวของหมีอสูรทองคำดังไล่หลังเซี่ยวเย่มา มันวิ่งไล่ตามเขาด้วย
โชคดีที่คนที่ขุดทางเดินในตอนแรกไม่ได้คำนึงถึงความสูงของหมีอสูรทองคำ ทำให้มันวิ่งสะดุดๆ ความเร็วไม่มาก ได้แต่มองเซี่ยวเย่หายลับไปไกล
หมีอสูรทองคำคำรามอย่างไม่พอใจอีกสองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆ คลานกลับเข้าไปในถ้ำ
"ฮู้— ในที่สุดก็ออกมาได้!" พอออกจากปากถ้ำ แสงแดดจ้าก็สาดส่องมาปะทะใบหน้า ทำให้เซี่ยวเย่รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่
"ไอ้ตัวใหญ่ รอให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นแล้วจะมาเล่นด้วยใหม่" เซี่ยวเย่พรางปากถ้ำอย่างง่ายๆ เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นพบเจอ
"กลับหมู่บ้านกันเถอะ" เซี่ยวเย่กุมยาเม็ดไว้ในอก ก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทางเมืองชีหยาง เขาใจร้อนอยากให้เซียวหยางฟื้นฟูพลังโดยเร็ว


## บทที่ 16 ก้าวกระโดด

เมื่อเดินออกจากป่าปีศาจ เซี่ยวเย่ก็กลับมาถึงหมู่บ้านเซี่ยวเจีย
"เป็นไปไม่ได้! ทำไมเซี่ยวเย่ยังมีชีวิตอยู่?" เซียวป้าที่อยู่ในหมู่บ้านตกใจมากเมื่อเห็นเซี่ยวเย่ เขารู้ดีถึงความสามารถของคนที่เสวี่ยลังปังส่งไป ตามหลักแล้วการฆ่าเซี่ยวเย่ควรจะเป็นเรื่องง่าย
"ป๋า ดูเหมือนท่านจะรอผมอยู่นะ" เซี่ยวเย่หยุดฝีเท้า จ้องมองเซียวป้าด้วยสายตาเย็นชา
ร่างของเซียวป้าสั่นเทิ้ม แต่ก็รีบตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาพูดเรียบๆว่า "เจ้าคิดมากไป ข้าแค่เดินผ่านมาเท่านั้น"
พูดจบ เซียวป้าก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
"ฮึ! รอดูเถอะ!" เซี่ยวเย่แค่นเสียง แม้เขาจะรู้ว่าเซียวป้าร่วมมือกับเสวี่ยลังปังเพื่อฆ่าเขา แต่เพราะไม่มีหลักฐาน ต่อให้พูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ
แต่ขอเพียงเขามีพลังมากพอ เขาจะไม่ปรานีเซียวป้าเป็นอันขาด คิดแล้วเซี่ยวเย่ก็เปิดประตูเข้าบ้าน
ในลานบ้าน เซียวหยางนั่งหันหลังให้เซี่ยวเย่ กำลังดื่มสุราอยู่ ข้างๆมีมีดล่าที่เต็มไปด้วยสนิมวางอยู่
เมื่อเห็นร่างอันโดดเดี่ยวของเซียวหยาง หัวใจของเซี่ยวเย่ก็สั่นสะเทือน
ตลอดหลายปีมานี้ เขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะลบความโดดเดี่ยวบนร่างของเซียวหยางออกไป ตอนนี้ในที่สุดก็มีโอกาสแล้ว
สายตาของเซี่ยวเย่ตกอยู่ที่มีดล่านั้น ดวงตาแดงก่ำ ในอดีตเซียวหยางใช้มีดเล่มนี้สังหารสัตว์อสูรระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดหลายตัว จนชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วเมืองชีหยาง ได้รับการยกย่องว่าเป็นอันดับหนึ่งรองจากหัวหน้าหมู่บ้านทั้งสาม
อาจกล่าวได้ว่า มีดเล่มนี้เป็นพยานถึงความรุ่งโรจน์ของเซียวหยาง และยังเป็นพยานถึงความโดดเดี่ยวของเขาด้วย เมื่อความรุ่งเรืองในอดีตจากไปไม่หวนคืน มีดเล่มนี้ก็เป็นสนิม
เซี่ยวเย่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อเดินออกมาอีกครั้ง ในมือก็มีถ้วยยาต้มเพิ่มขึ้นมา กลิ่นยาโชยมาแต่ไกล
"พ่อ ดื่มยาก่อนครับ" เซี่ยวเย่เดินมาข้างเซียวหยางพูด
เซียวหยางไอสองสามที แล้วพูดเยาะตัวเองว่า "ข้าเป็นคนไร้ค่าแล้ว ดื่มยาก็ไม่มีประโยชน์อะไรมาก"
หลังจากเส้นลมปราณของเขาแตกสลาย ร่างกายยังถูกโรคร้ายทรมาน เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดนี้ หลัวเหมยหลานจึงมักต้มยาให้เขาเสมอ
แต่เมื่อเห็นท่าทางดื้อรั้นของเซี่ยวเย่ เซียวหยางก็ยิ้มขื่นอย่างจนใจ รับถ้วยยามาดื่มจนหมด
ดวงตาของเซี่ยวเย่เปล่งประกายยินดี ตอนต้มยานั้น เขาได้ใส่บู๋เว่ยตานลงไปด้วย
ทันทีที่ดื่มยาเสร็จ ร่างของเซียวหยางก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง สีหน้าซีดขาวที่เป็นอาการป่วยค่อยๆจางหายไปอย่างเห็นได้ชัด
ตุ้บ!
เซียวหยางตะลึง ถ้วยกระเบื้องในมือหล่นลงพื้นแตกกระจาย
"เส้นลมปราณของข้า กำลังฟื้นฟู..." เซียวหยางตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อ เสียงเต็มไปด้วยความปีติยินดีอย่างล้นพ้น
"พ่อ คงเป็นเพราะพ่อดื่มยาอย่างสม่ำเสมอ ตอนนี้มันเริ่มออกฤทธิ์แล้วล่ะครับ" เซี่ยวเย่พูดพลางยิ้มทั้งที่น้ำตาคลอ
เซี่ยวหยางตื่นเต้นจนพูดจาสับสน รีบกอดเซี่ยวเย่แน่นไว้ในอ้อมแขน แหงนหน้าหัวเราะดังลั่น ความขมขื่นในอดีตมลายหายไปกับเสียงหัวเราะนั้น
"พ่อ ต่อไปนี้ห้ามใครมาว่าพ่อเป็นคนไร้ค่าอีก" เซี่ยวเย่พึมพำเบาๆ
...
ยามดึก พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า ทอแสงจันทร์อันเย็นยะเยือกไปทั่ว
เซี่ยวเย่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ในหัวผุดภาพพ่อแม่ที่ดีใจจนน้ำตาไหล
การที่ทำให้เส้นลมปราณของเซี่ยวหยางฟื้นคืนมา ทำให้ก้อนหินใหญ่ในใจเขาได้วางลงเสียที และตอนนี้เป้าหมายเดียวของเขาก็คือการเข้าสู่ประตูจ้งหยาง เอาชนะจ้าวเชียนเพื่อล้างความอัปยศ และทำให้คนที่ดูถูกเขาต้องได้รับบทเรียนอันเจ็บปวด
"แต่ก่อนหน้านั้น ต้องจัดการกับเสวี่ยลังปังและเซียวป้าให้เรียบร้อยก่อน ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่อาจเข้าประตูจ้งหยางได้อย่างสบายใจ!" แววเย็นวาบผ่านดวงตาของเซี่ยวเย่
จากนั้น เซี่ยวเย่หยิบตำราเทียนลั่วกงออกมาจากอกเสื้อแล้วเปิดอ่าน
เทียนลั่วกง ใช้เส้นลมปราณทั้งสิบสองเส้นในร่างกายเพื่อเสริมสร้างพลังลมปราณ...
หลังจากจดจำวิชากังฟูทั้งหมดได้แล้ว จิตสำนึกของเซี่ยวเย่ก็เข้าไปในชั้นที่หนึ่งของหอคอยแห่งกาลเวลา
ในพื้นที่ว่างเปล่า เซี่ยวเย่นั่งขัดสมาธิ ควบคุมพลังลมปราณให้ไหลไปตามเส้นลมปราณทั้งสิบสองเส้นตามที่บันทึกไว้ในเทียนลั่วกง
เส้นลมปราณที่ใช้ในเทียนลั่วกงและฮุ่นหยวนกงมีแปดเส้นที่ซ้ำกัน นั่นหมายความว่าเซี่ยวเย่ยังต้องเปิดเส้นลมปราณอีกสี่เส้น
ไม่นานนัก เซี่ยวเย่ก็เปิดเส้นลมปราณได้หนึ่งเส้น จากนั้นก็ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เปิดเส้นลมปราณที่เหลืออีกสามเส้นได้ทั้งหมด
เมื่อเส้นลมปราณทั้งสิบสองเส้นที่จำเป็นสำหรับเทียนลั่วกงถูกเชื่อมต่อ พลังลมปราณก็เริ่มหมุนเวียนในเส้นลมปราณทั้งสิบสอง พลังลมปราณที่เคยเต็มเปี่ยมของเซี่ยวเย่กลับเจือจางลงทันที แม้แต่ระดับการบ่มเพาะพลังที่เกือบจะถึงช่วงกลางของขั้นสามก็ตกลงมาในทันที
"ยิ่งมีเส้นลมปราณมาก การยกระดับก็ยิ่งยากขึ้นจริงๆ" เซี่ยวเย่ขมวดคิ้วพูด แต่เขาเชื่อว่าเมื่อฝึกเทียนลั่วกงจนชำนาญ พลังลมปราณที่เขามีจะแข็งแกร่งมาก
"อ้อใช่ ยังมีหุยชี่ตานอีกนี่!" เซี่ยวเย่ถอนจิตสำนึกออกจากหอคอยแห่งกาลเวลา เขาหยิบขวดเซรามิกออกมา เทยาเม็ดสีดำออกมาหนึ่งเม็ด
"กินเข้าไปเลยจะมีอะไรผิดพลาดไหม?" เซี่ยวเย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอนึกถึงช่องว่างระหว่างเขากับจ้าวเชียน สีหน้าก็เด็ดเดี่ยวขึ้นมา
"เอาวะ เสี่ยงเลย! โชคลาภอยู่ในความเสี่ยง!"
กลืน!
เซี่ยวเย่แหงนหน้ากลืนยาลงไป ทันใดนั้นกระแสความร้อนก็ไหลผ่านลำคอลงไป พลังมหาศาลระเบิดออกในร่างกาย เปลี่ยนเป็นพลังลมปราณมากมายที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นลมปราณของเซี่ยวเย่
"ฤทธิ์ยาแรงจริงๆ!" สีหน้าเซี่ยวเย่เปลี่ยนไป เขาผนึกมือตามท่าของเทียนลั่วกง หลอมรวมพลังลมปราณที่ไหลเวียนในร่างกาย
ในห้อง คลื่นพลังระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ออกมาจากตัวเซี่ยวเย่ ถ้ามีคนนอกอยู่ที่นี่ จะต้องเห็นว่าระดับพลังของเซี่ยวเย่กำลังเพิ่มขึ้นด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง
ช่วงกลางของหลังสวรรค์ขั้นสาม!
ช่วงปลายของหลังสวรรค์ขั้นสาม!
จุดสูงสุดของหลังสวรรค์ขั้นสาม!
ในไม่ช้า เซี่ยวเย่ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดในเส้นลมปราณ ตอนนี้เส้นลมปราณทั้ง 12 เส้นของเขาเต็มไปด้วยพลังลมปราณอันทรงพลัง ถึงขีดจำกัดแล้ว
"ถึงเวลาที่จะบุกทะลวงสู่ขั้นสี่แล้ว!" เซี่ยวเย่ไม่ลังเล เริ่มทำท่ามือเร็วขึ้น
"บีบอัด!"
เซี่ยวเย่ตะโกนขึ้นทันที มือทั้งสองกดลงด้านใน
โครม!
เสียงดังราวฟ้าผ่าดังออกมาจากร่างของเขา ในขณะเดียวกัน พลังลมปราณอันทรงพลังในเส้นลมปราณทั้ง 12 เส้น หลังจากต่อสู้กันชั่วครู่ ก็ค่อยๆ ถูกบีบอัดลง
เมื่อพลังลมปราณถูกบีบอัด ความเจ็บปวดในเส้นลมปราณก็เริ่มบรรเทาลง
สองชั่วยามต่อมา พลังอันทรงพลังพุ่งขึ้นจากร่างของเซี่ยวเย่ ทำให้โต๊ะและเก้าอี้ในห้องสั่นสะเทือน
"ระยะกลางระดับสี่แล้ว" ดวงตาของเซี่ยวเย่เปล่งประกายวูบหนึ่ง ราวกับสามารถมองทะลุจิตวิญญาณของผู้อื่นได้
"ยังเหลืออีกเม็ด!" เซี่ยวเย่หยิบยาเม็ดสุดท้ายออกมา กลืนลงไปทันที
ไม่นาน พลังของเซี่ยวเย่ก็พุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง ระดับพลังของเขาพุ่งขึ้นถึงขั้นเริ่มต้นของหลังสวรรค์ขั้นห้าในทันที แม้แต่บาดแผลที่ถูกหมีอสูรทองคำทำร้ายก็หายสนิท
"ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!" เซี่ยวเย่ลุกขึ้นยืน รู้สึกถึงพลังลมปราณอันทรงพลังในร่างกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี
เพียงแค่ยาคืนพลังที่ใช้ฟื้นฟูพลังลมปราณของนักรบระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิด กลับทำให้เขาก้าวข้ามสองระดับใหญ่ในคราวเดียว นี่เป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก
พลังของเขาตอนนี้แข็งแกร่งกว่าเดิมอย่างน้อยสิบเท่า และเส้นลมปราณทั้ง 12 เส้น สามารถให้พลังลมปราณที่เหนือกว่านักรบระดับเดียวกัน
"ตอนนี้ถึงเวลาลองฝึกฝ่ามือดาบฟ้าถล่มแล้ว" แม้จะเป็นเวลาดึก แต่เซี่ยวเย่ไม่รู้สึกง่วงเลย เขาเดินเข้าไปในหอคอยแห่งกาลเวลาด้วยความกระปรี้กระเปร่า
การสร้างฝ่ามือดาบฟ้าถล่มที่เหนือกว่าระดับสมบูรณ์ นี่เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นจริงๆ
ในหอคอยแห่งกาลเวลา เซี่ยวเย่จัดท่าทาง เริ่มฝึกฝน
"ไม่ถูก!"
"ยังไม่ถูกอีก!"
เซี่ยวเย่หยุดครั้งแล้วครั้งเล่า คิดอย่างรอบคอบว่าจะซ้อนทับพลังลมปราณเป็นครั้งที่ห้าได้อย่างไร
การจะก้าวข้ามขีดจำกัดของคนรุ่นก่อนไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นเซี่ยวเย่จึงค่อยๆ ลองผิดลองถูกอย่างอดทน แม้จะยังไม่สำเร็จ แต่ก็ได้ความเข้าใจมากมาย
หลังจากฝึกฝนไปหลายพันครั้ง เซี่ยวเย่ก็ฟาดฝ่ามือดาบฟ้าถล่มอีกครั้ง
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงคำรามดังสนั่นสี่ครั้งติดต่อกันดังขึ้นในร่างของเขา และในช่วงเสี้ยววินาทีสุดท้าย...
ตูม!
เสียงคำรามแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้เซี่ยวเย่รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
"สำเร็จแล้ว!"
แม้ว่าพลังลมปราณในร่างของเขาจะสลายไปตั้งแต่เริ่มต้นการซ้อนทับครั้งที่ห้า แต่นั่นหมายความว่าเขาได้ค้นพบจุดเริ่มต้นแล้ว
หลังจากนี้ทุกอย่างก็ราบรื่นขึ้น
หลังจากปรับแต่งและแก้ไขหลายร้อยครั้ง เซี่ยวเย่ก็สามารถใช้ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มได้ พลังลมปราณในร่างสามารถซ้อนทับกันได้ห้าครั้ง พลังฝ่ามือมหาศาลรวมตัวกันเป็นฝ่ามือยักษ์กดลงไปด้านหน้า
ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มที่สามารถเทียบชั้นกับศิลปะการต่อสู้ระดับสองได้เกิดขึ้นในมือของเขา ทำให้เซี่ยวเย่รู้สึกตื่นเต้น
"ด้วยพลังของฉันในตอนนี้ ประกอบกับฝ่ามือดาบฟ้าถล่มเวอร์ชันที่พัฒนาแล้ว การกวาดล้างระดับพลังห้าขั้นของผู้บำเพ็ญไม่ใช่ปัญหาเลย แม้แต่ลุงซานก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน" เซี่ยวเย่กล่าวด้วยความมั่นใจ
เซี่ยวต้าซาน ครูฝึกรุ่นเยาว์ในหมู่บ้าน มีระดับการบ่มเพาะพลังถึงขั้นหกของการฝึกวิชา
"อีกไม่กี่วัน ฉันจะไปที่ป่าปีศาจอีกครั้ง ฉันต้องเอาดาบยาวนั้นมาให้ได้" เซี่ยวเย่กล่าวด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว
ดาบยาวนั้นมีเจตจำนงศาสตร์การต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งระดับเซวียนอู่ สำหรับเขาแล้ว นี่คือโอกาสที่จะก้าวกระโดดเหมือนปลากระโจนประตูมังกร! หากเขาคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ ไม่เพียงแต่ระดับพลังลมปราณก่อนกำเนิดเท่านั้น แม้แต่แดนเซวียนอู่ที่ไม่มีใครต้านทานได้ก็อยู่ไม่ไกล
"จ้าวเชียน ฉันจะต้องแข็งแกร่งจนทำให้เจ้าต้องเงยหน้ามองฉัน!" เซี่ยวเย่พูดกับตัวเองเสียงเย็น
ในเวลาเดียวกัน บ้านของเซียวป้าสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
แม้จะเป็นเวลาดึกแล้ว แต่เซียวป้าก็ยังไม่มีอาการง่วงนอน ตอนกลางวันเขาเห็นเซี่ยวเย่กลับมาที่หมู่บ้านกับตาตัวเอง เขาไม่สามารถระงับความรู้สึกในใจได้ จึงวิ่งไปที่ป่าปีศาจเพื่อหาร่องรอย
เซียวป้าในฐานะหัวหน้าทีมล่าสัตว์ของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย คุ้นเคยกับป่าปีศาจเป็นอย่างดี ประกอบกับประสบการณ์อันอุดม ไม่นานก็พบศพของแมวอ้วนและชายร่างผอม
หลังจากตรวจสอบ เซียวป้าก็สามารถสรุปได้ง่ายๆ ว่าคนทั้งสองตายด้วยฝ่ามือดาบฟ้าถล่ม ส่วนฆาตกรนั้นก็ชัดเจนแล้ว
"เซี่ยวเย่!" เซียวป้าอดใจสั่นไม่ได้
เซี่ยวเย่เพิ่งจะก้าวข้ามขอบเขตโพสต์นาตาล์ได้ไม่นาน แต่กลับสามารถกวาดล้างระดับสามของผู้มีพลังฝึกฝนได้แล้ว พรสวรรค์แบบนี้ช่างน่ากลัวที่สุด
"ไม่ได้ เซี่ยวเย่คงรู้เรื่องที่ฉันร่วมมือกับเสวี่ยลังปังแล้ว ต้องลงมือโดยเร็วที่สุด!" เซียวป้าดวงตาวาววับ สีหน้าหม่นหมอง
ในเมืองชีหยาง การฆาตกรรมญาติพี่น้องเป็นความผิดร้ายแรงที่ทุกคนรังเกียจ! หากเรื่องของเขาถูกเปิดเผย อย่าว่าแต่การควบคุมหมู่บ้านเซี่ยวเจียเลย แม้แต่การรักษาชีวิตก็ยากเย็น
คิดถึงตรงนี้ เขาไม่สนใจว่าตอนนี้เป็นเวลากลางคืน รีบเดินออกจากเมืองชีหยาง มุ่งหน้าไปยังภูเขาวัวเขา


## บทที่ 17 ใครจะขวางได้

เป็นเวลาสามวันเต็มที่เซี่ยวเย่ใช้เวลาในการรักษาระดับพลังของตน
สามวันในโลกภายนอก ซึ่งเท่ากับหนึ่งเดือนในชั้นที่หนึ่งของหอคอยแห่งกาลเวลา หลังจากการฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งของเซี่ยวเย่จนเหงื่อไหลโซก พลังลมปราณที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจากการกินยาหุยชี่ตานซึ่งเดิมยังไม่มั่นคง ค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น
ระดับพลังของเซี่ยวเย่ได้มั่นคงอยู่ที่ขั้นต้นระดับที่ห้าของรุ่นหลังอย่างสมบูรณ์
"เฮ้อ พ่อลูกคู่นี้ฝึกฝนกันราวกับไม่คิดจะมีชีวิตอยู่" หลัวเหมยหลานบ่นที่โต๊ะอาหาร
นับตั้งแต่เส้นลมปราณของเซียวหยางเริ่มมีแนวโน้มที่จะหายดี เขาก็เหมือนกับเซี่ยวเย่ที่หมกตัวอยู่ในห้องฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง จนแทบไม่ได้กินข้าว
ตอนนี้พอมีโอกาสได้เจอกัน หลัวเหมยหลานก็ดุด่าทั้งเซียวหยางและเซี่ยวเย่
"พวกผู้หญิงอย่างเจ้าจะเข้าใจอะไร พลังที่แข็งแกร่งต่างหากคือสิ่งที่ผู้ชายควรไขว่คว้า" เซียวหยางแค่นเสียงอย่างเย็นชา
ตอนนี้เส้นลมปราณของเซียวหยางหายดีแล้ว ระดับพลังก็กำลังฟื้นคืนทีละน้อย ใบหน้าไม่ซีดขาวเหมือนคนป่วยอีกต่อไป ดวงตาเปล่งประกายแวววาว ร่างกายตั้งตรง บารมีเริ่มกลับมา กลับมาเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งรองจากผู้ใหญ่บ้านทั้งสามอย่างสมบูรณ์
"พ่อ ระดับพลังของพ่อฟื้นคืนมาแล้วหรือ?" เซี่ยวเย่ถามอย่างสงสัยขณะที่กินข้าวไปด้วย
ระดับพลังของเซียวหยางในตอนนี้ดูลึกล้ำจนเขาไม่อาจหยั่งถึง
พอพูดถึงเรื่องนี้ หลัวเหมยหลานก็มองเซียวหยางด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี นางมีความสุขที่สุดที่สามีของนางสามารถฟื้นฟูพลังได้
เซียวหยางไม่ได้ตอบตรงๆ แต่พูดเสียงทุ้มว่า "หลายปีมานี้ ข้าทำให้แม่ลูกเจ้าต้องลำบาก แต่ข้าสัญญาว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก"
น้ำเสียงของเซียวหยางหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว อีกทั้งเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจอันแข็งแกร่ง
เซี่ยวเย่พยักหน้า กระแสความอบอุ่นไหลผ่านหัวใจ หลายปีมานี้ที่เขาขยันเรียนและฝึกฝนอย่างหนัก ก็เพื่อจะได้เข้าประตูชงหยางเพื่อขอบู๋เว่ยตานมารักษาให้เซียวหยางกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งไม่ใช่หรือ?
โชคดีที่เขาทำสำเร็จก่อนเวลา
เซียวหยางเคยสงสัยว่าทำไมเส้นลมปราณของตนถึงหายดีขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาไม่เชื่อคำอธิบายที่เซี่ยวเย่แต่งขึ้นมา แต่หลังจากถามหลายครั้งแล้วเซี่ยวเย่ก็ทำเป็นโง่เขลา เขาจึงต้องล้มเลิกความพยายาม
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ เซี่ยวเย่ก็ออกจากบ้าน ตั้งใจจะเข้าไปในป่าปีศาจอีกครั้งเพื่อไปเอาดาบยาวนั้น ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ การจัดการกับหมีอสูรทองคำไม่ใช่เรื่องยากเย็นนัก
"ไอ้หนุ่มๆ ในหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ออกมาให้หมดเลย!" ในตอนนั้น พื้นดินสั่นสะเทือนขึ้นมา เสียงหัวเราะหยาบกร้านดังมาแต่ไกล ด้วยการเสริมของพลังลมปราณ เสียงนั้นแผ่กระจายไปทั่วหมู่บ้านเซี่ยวเจียในทันที
"เสวี่ยลังปัง!" เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูนี้ สีหน้าของเซี่ยวเย่ก็เปลี่ยนไป "หรือว่าเรื่องที่ข้าสังหารคนสองคนนั้นถูกเปิดโปงแล้ว?"
ในชั่วพริบตา เซี่ยวเย่คิดไปมากมาย
"คนของเสวี่ยลังปังมาแล้ว!" หมู่บ้านเซี่ยวเจียก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที ชาวบ้านคนแล้วคนเล่าถือ อาวุธออกมาจากบ้าน วิ่งมุ่งหน้าไปยังทางเข้าหมู่บ้าน
"ไป ไปดูกัน" เซียวหยางสีหน้าเคร่งขรึมเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังหัวหมู่บ้าน เซี่ยวเย่รีบตามไปติดๆ
...
หมู่บ้านเซี่ยวเจีย ทางเข้าหมู่บ้าน
ชายหัวล้านหลิวเอ้อร์นั่งอยู่บนหลังม้าสูงใหญ่ ด้านหลังเขาคือชายร่างกำยำที่แข็งแกร่งและดุดันทั้งยี่สิบคน แม้เพียงแค่นั่งอยู่บนหลังม้าอยู่ห่างๆ ก็แผ่กลิ่นอายสังหารออกมาให้รู้สึกได้
ชาวบ้านจากหมู่บ้านเซี่ยวเจียที่มารวมตัวกันขวางทางอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน มองหลิวเอ้อร์ด้วยสีหน้าระแวดระวัง พวกเขาไม่มีความรู้สึกดีๆ ต่อแก๊งหมาป่าดูดเลือดที่มีชื่อเสียงโหดร้ายเลยแม้แต่น้อย
"ไอ้หนุ่มหมู่บ้านเซี่ยวเจีย บอกให้ไอ้แก่เซียวของพวกแกออกมาเจอกูเดี๋ยวนี้!" หลิวเอ้อร์ตะโกนเสียงเย็นจากบนหลังม้า
"ฮ่าๆ ลมอะไรหอบเอาหัวหน้าหลิวเอ้อร์มาที่นี่?" ในตอนนั้น เซียวเทียนสงเดินมาจากที่ไกลๆ ฝ่าฝูงชนออกมายืนอยู่แถวหน้าสุด สายตาของเขากวาดมองชายร่างกำยำทั้งยี่สิบคนนั้น ในดวงตาฉายแววหวาดระแวง
เห็นได้ชัดว่า ชายร่างกำยำทั้งยี่สิบคนนี้ก็คือกองกำลังหน่วยพิเศษของแก๊งหมาป่าดูดเลือด เสวี่ยลังเว่ยนั่นเอง
"คราวนี้กูพาเสวี่ยลังเว่ยยี่สิบคนมาที่นี่ เพราะคิดว่าไอ้แก่เซียวแกแก่เกินไปแล้ว ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านของแก ก็ควรจะให้คนอื่นมานั่งได้แล้ว" หลิวเอ้อร์พูดอย่างไม่ใส่ใจ
อะไรนะ?
ชาวบ้านทั้งหมดต่างตะลึง หลิวเอ้อร์จะมายุ่งเรื่องภายในของหมู่บ้านเซี่ยวเจียของพวกเขางั้นหรือ?
เซียวป้าพาเซี่ยวเถิงปรากฏตัวที่ปากทางเข้าหมู่บ้านอย่างเงียบเชียบ เมื่อเขาได้ยินคำพูดของหลิวเอ้อร์ รอยยิ้มบางๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็นก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
"หัวหน้าหลิวเอ้อร์!" เซียวเทียนสงพูดด้วยความโกรธ "ถึงหมู่บ้านเซี่ยวเจียของพวกเราจะต้องเปลี่ยนหัวหน้าหมู่บ้าน ก็ไม่ใช่เรื่องที่แกจะมายุ่งได้นะ?"
หลิวเอ้อร์แค่นเสียงเย็น "ไอ้แก่เซียว การให้แกถอนตัว นี่ก็เป็นความประสงค์ของพี่ใหญ่ของข้าด้วย หวังว่าแกจะไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อน"
เมื่อได้ยินดังนั้น ชาวบ้านหมู่บ้านเซี่ยวเจียต่างพากันเงียบกริบ
หัวหน้าใหญ่แห่งแก๊งหมาป่าดูดเลือด หมาป่าดูดเลือด เป็นยอดฝีมือระดับป่านปู้เซียนเทียน แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามของเมืองชีหยางรวมกำลังกันก็ยังต่อกรได้แค่เล็กน้อยเท่านั้น บุคคลระดับนี้เพียงแค่พูดคำเดียว ก็เหมือนภูเขาใหญ่ทับลงมา ทำให้คนหายใจไม่ออก
พูดได้ว่า ที่แก๊งหมาป่าดูดเลือดมีชื่อเสียงน่าเกรงขามอย่างทุกวันนี้ ก็เพราะหมาป่าดูดเลือดคนเดียวสังหารมาทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นแค่หลิวเอ้อร์ที่มีพลังแค่ระดับพลังพิเศษขั้น 6 ก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะมาเก็บค่าคุ้มครองรายปีในเมืองชีหยาง
"ถ้าพวกแกกล้าขัดคำสั่ง พี่ใหญ่ของข้าจะมาปราบเอง หมู่บ้านแบบพวกแก พี่ใหญ่ของข้าคนเดียวก็ทำลายได้!" หลิวเอ้อร์พูดเยาะเย้ย
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงหมาป่าดูดเลือด เซียวเทียนสงก็กดความโกรธในใจเอาไว้
"แล้วหัวหน้าหลิวเอ้อร์มีความประสงค์อย่างไร?"
หลิวเอ้อร์ยิ้มอย่างโหดเหี้ยม พูดว่า "ไอ้แก่เซียวแกแก่แล้ว คนรุ่นหนุ่มในหมู่บ้านของพวกแก เซียวหยางคนที่เคยแข็งแกร่งก็ถูกพี่ใหญ่ของข้าทำให้กลายเป็นคนพิการไปแล้ว ตอนนี้คนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดที่จะรับตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้าน ก็เหลือแต่เซียวป้าแล้ว"
สองคำนี้ดูเหมือนจะใช้พลังทั้งหมดของเซียวเทียนสง ในตอนนี้เขาดูเหมือนชายชราที่อ่อนแอ ไม่ใช่ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย
แต่เดิมเขาตั้งใจจะรอให้เซี่ยวเย่เติบโตขึ้นมา เพื่อให้เซี่ยวเย่แบกรับภาระนี้...
ชาวบ้านทั้งหลายที่เห็นภาพนี้ต่างรู้สึกปวดใจและหดหู่
ผู้ใหญ่บ้านเซี่ยวเจียผู้สง่างาม กลับต้องก้มหัวให้คนนอก ช่างน่าอับอายเหลือเกิน
"ขอบคุณหัวหน้าใหญ่หลิวที่เมตตา" เซียวป้าเดินออกมาพอดี ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเห็นท่าทางประจบประแจงของเซียวป้า ชาวบ้านทั้งหลายต่างรู้สึกรังเกียจ
ในตอนนั้น เสียงเรียบๆ หนึ่งทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวป้าแข็งค้าง
"หมู่บ้านเซี่ยวเจียของเรา ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ต้องให้คนนอกมาชี้นิ้วสั่ง? เซียวป้า ข้าอยากถามเจ้าว่า เจ้าเป็นคนของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย หรือเป็นสุนัขรับใช้ของเสวี่ยลังปัง?"
ทุกคนมองไปตามเสียง เห็นเซียวหยางและเซี่ยวเย่เดินมาด้วยกัน
หลิวเอ้อร์ที่นั่งอยู่บนหลังม้าตัวใหญ่หรี่ตาลง แววเย็นเยียบวาบออกมาจากดวงตา
"เซี่ยวเย่ เจ้าเป็นแค่เด็กรุ่นหลัง ไม่มีสิทธิ์มายืนอยู่ที่นี่ ไปให้พ้น!" เซียวป้าสีหน้าเปลี่ยนไป ตะโกนเสียงดัง
"ข้าไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่ที่นี่?" เซี่ยวเย่หัวเราะเยาะ "แล้วเจ้าที่สมรู้ร่วมคิดกับเสวี่ยลังปัง มีสิทธิ์จะสืบทอดตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านหรือ?"
อะไรนะ!
คำพูดของเซี่ยวเย่ทำให้ทุกคนตกตะลึง มองเซียวป้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
เสวี่ยลังปังเป็นพวกโหดเหี้ยม มือเปื้อนเลือดชาวบ้านเซี่ยวเจีย การสมรู้ร่วมคิดกับเสวี่ยลังปัง เป็นเรื่องที่ทำให้ผู้คนโกรธแค้นที่สุด
"เจ้าพูดเหลวไหล!" เซียวป้าจิตใจสั่นสะท้าน รีบตะโกนออกมา ร่างกายแผ่กระจายความมุ่งร้าย
"เหลวไหล? แล้วที่เจ้าส่งคนของเสวี่ยลังปังมาฆ่าข้า ก็เป็นเรื่องเหลวไหลด้วยหรือ?" เซี่ยวเย่ดวงตาเย็นเยียบ ตะโกนเสียงดัง
ฆ่าเซี่ยวเย่?
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ชาวบ้านเซี่ยวเจียต่างสีหน้าเปลี่ยนไป แม้แต่เซียวหยางก็หันไปมองเซี่ยวเย่ ขมวดคิ้ว เพราะเซี่ยวเย่ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง
ตอนนี้เซี่ยวเย่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย การฆ่าเซี่ยวเย่ก็เท่ากับตัดอนาคตของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย
"เซียวป้า!" เซียวเทียนสงดวงตาฉายแววเย็นเยียบ ผมขาวสะบัดไหว ราวกับราชสีห์ที่โกรธเกรี้ยว "สิ่งที่เหย่เอ๋อร์พูด เป็นความจริงหรือไม่?"
คำถามของเซียวเทียนสงทำให้เซียวป้ารู้สึกหวั่นใจ
"เซียวป้า เมื่อพวกเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธอีก" หลิวเอ้อร์แสดงสีหน้าดูแคลน มองไปรอบๆ ชาวบ้านเซี่ยวเจียแล้วพูดว่า "ถูกต้อง เซียวป้าได้ตกลงกับพวกเรา ถ้าเขาได้เป็นผู้ใหญ่บ้าน ทุกปีจะต้องจ่ายเงินให้เสวี่ยลังปังของเราสามหมื่นเหลี่ยง"
ฮือ!
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ชาวบ้านทั้งหมดในหมู่บ้านเซี่ยวเจียต่างตกตะลึง จ้องมองเซียวป้าด้วยความโกรธแค้น
แม้ว่าเสวี่ยลังปังจะแข็งแกร่ง แต่เมืองชีหยางมีผู้ใหญ่บ้านสามคนคอยดูแล พวกเสวี่ยลังปังจึงไม่กล้าบีบบังคับมากเกินไป มิเช่นนั้นหากเกิดการปะทะกัน แม้จะทำลายเมืองชีหยางได้ แต่พวกเขาก็จะได้รับความเสียหายอย่างหนัก
เมื่อชั่งน้ำหนักทั้งสองฝ่าย ทุกหมู่บ้านในเมืองชีหยางจึงตกลงกันว่าจะจ่ายเงินสามหมื่นเหลี่ยงให้เสวี่ยลังปังทุกปีเพื่อแลกกับความสงบสุข แต่ตอนนี้เซียวป้ากลับตกลงว่าหมู่บ้านเซี่ยวเจียเพียงหมู่บ้านเดียวจะจ่ายเงินสามหมื่นเหลี่ยงต่อปี
เซียวป้าเป็นชาวบ้านที่มีอำนาจรองจากผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านเซี่ยวเจีย เมื่อเขาให้คำมั่น เสวี่ยลังปังย่อมไม่สงสัยมากนัก อีกทั้งพวกเขายังยินดีที่จะสนับสนุนหุ่นเชิดเช่นนี้ให้เป็นผู้ใหญ่บ้าน
ถูกชาวบ้านจ้องมอง สายตาของเซียวป้าหลบเลี่ยง เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจ
"เซียวป้า แกกลัวอะไร? มีเสวี่ยลังปังหนุนหลังแก ยังต้องกลัวพวกขี้ข้าพวกนี้อีกหรือ?" หลิวเอ้อร์มองชาวบ้านอย่างดูถูก ราวกับเป็นราชาผู้สูงส่งที่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของทุกคนได้
"ไอ้หนุ่มคนนี้ฆ่าคนของเสวี่ยลังปัง จับตัวมันมาประหาร ข้าจะให้ทุกคนรู้ว่าการแตะต้องเสวี่ยลังปังจะจบลงอย่างไร" หลิวเอ้อร์หันไปมองเซี่ยวเย่พลางโบกมือสั่ง
"ได้!" เซียวป้าพยักหน้า สายตาเต็มไปด้วยความอำมหิต เขาอยากกำจัดเซี่ยวเย่มานานแล้ว ตอนนี้มีเสวี่ยลังปังหนุนหลัง เขายังจะกลัวอะไรอีก?
"แกกล้าดียังไง!" เซียวเทียนสงโกรธจนตัวสั่น "ไม่นึกเลยว่าหมู่บ้านเราจะมีคนเลวอย่างแกอยู่!"
"ไอ้แก่เซียว ข้าแนะนำว่าแกอย่าโมโหดีกว่า ไม่งั้นชีวิตแกจะรักษาไว้ไม่ได้" หลิวเอ้อร์พูดเรียบๆ
พรวด!
พอหลิวเอ้อร์พูดจบ เซียวเทียนสงกำลังจะพูด แต่กลับอ้าปากพ่นเลือดดำออกมา
"ผู้ใหญ่บ้าน!"
"ผู้ใหญ่บ้าน!"
ชาวบ้านทั้งหมดตกใจจนร้องออกมา
"เซียวป้า แกให้ยาพิษข้า!" ร่างชราของเซียวเทียนสงโงนเงน ชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่เซียวป้า ดวงตาลุกโชน
"ผู้ใหญ่บ้าน ผู้อ่อนแอเป็นอาหารของผู้แข็งแกร่ง นี่คือกฎของแผ่นดินเจินหลิง ตั้งแต่นี้ไป หมู่บ้านเซี่ยวเจียอยู่ในการควบคุมของข้า" เซียวป้าพูดเย็นชา แล้วเดินไปทางเซี่ยวเย่
"เซียวป้า กูสู้กับมึงให้ตายไปข้าง!" เซี่ยวต้าซานที่อยู่ที่นั่นตั้งแต่แรกตะโกนด้วยความโกรธ แล้ววิ่งเข้าไป
"เซี่ยวต้าซาน เจ้าอ่อนแอเกินไป" เซียวป้าพูดเรียบๆ ฟาดฝ่ามือเดียวก็ส่งเซี่ยวต้าซานกระเด็นออกไป
เซี่ยวต้าซานเป็นครูฝึกของคนรุ่นใหม่ในหมู่บ้าน มีระดับพลังถึงขั้น 6 แต่เมื่อเทียบกับเซียวป้าแล้ว ต่างกันถึงหนึ่งระดับใหญ่ จึงไม่อาจต้านทานได้
ภาพนี้ทำให้ชาวบ้านเซี่ยวเจียรู้สึกหนาวสะท้าน ไม่มีเซียวเทียนสงแล้ว ใครจะหยุดเซียวป้าในตอนนี้ได้?
"ไอ้หนุ่ม โทษที่พรสวรรค์เจ้าสูงเกินไป" เซียวป้ามองด้วยสายตาอำมหิต ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเซี่ยวเย่
ในตอนนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็มายืนขวางหน้าเซี่ยวเย่
"เซียวป้า อยากแตะต้องลูกข้า แกถามข้าหรือยัง?"


## บทที่ 18 การโต้กลับอย่างรุนแรง

เมื่อมองร่างที่ยืนขวางหน้าเซี่ยวเย่ เซียวป้าก็หัวเราะเยาะ "เซียวหยาง แค่เจ้าคนไร้ค่าอย่างเจ้า ยังจะมาขวางข้า? อย่ามาทำตัวน่าอับอายตรงนี้ ไสหัวไปซะ!"
พูดจบ เขาก็พุ่งหมัดใส่เซียวหยางทันที แม้จะเป็นหมัดธรรมดา แต่มันทำให้อากาศแตกระเบิด คลื่นพลังบ้าคลั่งพัดกระหน่ำ แสดงให้เห็นถึงระดับพลังอันสูงส่งของเซียวป้า
เหตุการณ์นี้ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านเซี่ยวเจียอดเป็นห่วงไม่ได้ ตอนนี้เซียวหยางอ่อนแอจนสู้เด็กรุ่นหลังในหมู่บ้านไม่ได้ แล้วจะไปต่อกรกับเซียวป้าที่มีพลังระดับเจ็ดได้อย่างไร?
โครม!
หมัดของเซียวป้าถูกฝ่ามือข้างหนึ่งสกัดกลางอากาศ ไม่สามารถเคลื่อนไหวต่อได้ พลังทั้งหมดหายวับไปราวกับหินจมทะเล
"นี่...เป็นไปไม่ได้!" เซียวป้าตกตะลึง จ้องมองฝ่ามือของเซียวหยางอย่างงงงัน
"เซียวป้า คนที่น่าอับอายคือเจ้า คนที่ควรไสหัวไปก็คือเจ้า!" เซียวหยางพูดเสียงเย็น จากนั้นก็พลิกฝ่ามือลง ได้ยินเสียงกร๊อบ กระดูกมือของเซียวป้าถูกเซียวหยางบีบจนหัก
อ๊าก!
เซียวป้าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ถูกพลังมหาศาลกดจนต้องคุกเข่าลง เหงื่อไหลโซมใบหน้า
"ร่วมมือกับแก๊งหมาป่าเลือด คิดจะฆ่าลูกข้า?" ดวงตาของเซียวหยางเป็นประกายดุจสายฟ้า มองลงมาที่เซียวป้า "แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ก็สมควรตายหมื่นครั้ง!"
พูดจบ ขาขวาของเซียวหยางก็พุ่งฟาดใส่หน้าอกของเซียวป้าราวกับแส้
โครม!
พลังอันมหาศาลทำให้หน้าอกของเซียวป้ายุบลงไป เลือดพุ่งออกจากปาก ร่างลอยกระเด็นไปไกลร้อยก้าว
เซียวป้าผู้มีพลังระดับเจ็ด พ่ายแพ้อย่างยับเยิน!
ในขณะนั้น สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างที่ยืนตระหง่านอยู่กลางสนาม ร่างนั้นสูงสง่าเหมือนในอดีต ราวกับประกาศว่า ชายผู้เคยเป็นที่หนึ่งรองจากผู้ใหญ่บ้านทั้งสาม ได้กลับมาแล้ว!
"เจ้า...พลังของเจ้ากลับคืนมาแล้ว?" เซียวป้าพยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก มองเซียวหยางด้วยสายตาหวาดกลัว
"ฮึ!" อาภรณ์ของเซียวหยางสะบัดพลิ้ว พลังลมปราณในร่างหมุนวน พลังระดับแปดพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ก่อให้เกิดฝุ่นควันมากมาย
"ตราบใดที่ข้าเซียวหยางยังอยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกหมู่บ้านเซี่ยวเจีย!" สายตาเย็นชาของเซียวหยางกวาดมองไปที่สมาชิกแก๊งหมาป่าเลือด พลังอันทรงพลังแผ่ซ่านรอบกาย
"ใช่ ไม่มีใครกล้ารังแกหมู่บ้านของพวกเรา!" ชาวบ้านต่างฮึกเหิม ราวกับเพิ่งพบที่พึ่ง พากันถืออาวุธยืนหลังเซียวหยาง สีหน้าไม่เป็นมิตร
"ไร้ประโยชน์!" หลิวเอ้อร์จ้องเซียวป้าอย่างโกรธเกรี้ยว สีหน้าบึ้งตึง
แผนของเขาสมบูรณ์แบบมาก เซียวเทียนสงถูกวางยา หมู่บ้านเซี่ยวเจียไม่มีใครต้านทานเขากับเซียวป้าได้ เขาแค่ต้องใช้อิทธิพลของแก๊งหมาป่าเลือดกดดัน สุดท้ายชาวบ้านก็ต้องยอมให้เซียวป้าเป็นผู้ใหญ่บ้านเพื่อรักษาชีวิต
ถึงตอนนั้น เขาจะได้กำจัดเซียวเทียนสงและเพิ่มค่าเช่ารายปีทั้งเมืองชีหยาง เพราะเมื่อไม่มีเซียวเทียนสง ผู้ใหญ่บ้านอีกสองคนก็ไม่มีปัญญาต่อกรกับแก๊งหมาป่าเลือดแล้ว
แต่เขาไม่คาดคิดว่า จู่ๆ จะมีเซียวหยางโผล่มาทำลายแผนการของเขา
ร่างอันชราของเซียวเทียนสงสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น การที่เซียวหยางได้พลังกลับคืนมานั้นถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับทั้งหมู่บ้าน
"หัวหน้าใหญ่หลิว เชิญกลับไปเถอะ!" เซียวเทียนสงถูกคนประคองออกมา พูดไล่แขกอย่างเย็นชา
สีหน้าของหลิวเอ้อร์แปรปรวน สุดท้ายก็แสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม "ไอ้แก่เซียว คำที่ข้าพูดออกไปแล้วจะไม่มีวันเรียกคืน วันนี้ไม่ว่าเจ้าจะยอมหรือไม่ยอม เซียวป้าต้องได้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านเซี่ยวเจีย!"
โอกาสดีขนาดนี้ หลิวเอ้อร์ย่อมไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวเอ้อร์ ชาวบ้านในหมู่บ้านเซี่ยวเจียต่างโกรธแค้น จะให้คนทรยศมาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านได้อย่างไร?
"เมื่อพวกเจ้าไม่ยอม ข้าก็จะฆ่าคนจนกว่าพวกเจ้าจะยอม" หลิวเอ้อร์โบกมือ ทันใดนั้นเสวี่ยลังเว่ยทั้งยี่สิบนายก็ชักอาวุธออกมาพร้อมกัน กรูกันเข้าโจมตี ไอความรุนแรงพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า
"ต้าซาน เจ้าอยู่คุ้มครองหัวหน้าหมู่บ้านไว้!" เซียวหยางคว้ามีดล่ามาเล่มหนึ่ง ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วก็พุ่งออกไป
ฉิว!
เซียวหยางพลิกฝ่ามือ มีดล่าในมือฟาดผ่านอากาศ แสงดาบพลิ้วไหว เพียงคนเดียวก็สกัดเสวี่ยลังเว่ยทั้งยี่สิบนายไว้ได้
"ตราบใดที่ข้าเซียวหยางยังอยู่ อย่าหวังจะทำร้ายชาวบ้านเซี่ยวเจียได้!" ดวงตาของเซียวหยางเปล่งประกายดั่งสายฟ้า ร่างกายสง่างาม ยืนตระหง่านอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ราวกับทหารเอกที่ยืนหยัดต้านทัพนับหมื่น
"พี่หยาง พวกเรามาช่วยท่าน!" ในตอนนี้ มีชาวบ้านร่างกายคล่องแคล่วอีกสองคนพุ่งออกมาจากหมู่บ้านเซี่ยวเจีย มายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเซียวหยาง
พวกเขาคือนักรบในขอบเขตโพสต์นาตาล์เพียงสองคนที่เหลืออยู่ในหมู่บ้าน เป็นกำลังสำคัญของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย แต่ตอนนี้ต่างก็ยอมรับเซียวหยางเป็นผู้นำ
"ฆ่าพวกมัน!" หลิวเอ้อร์ที่นั่งอยู่บนหลังม้าออกคำสั่งอย่างเย็นชา
"ฆ่า!" เสวี่ยลังเว่ยทั้งยี่สิบนายหมุนเวียนพลังลมปราณในร่างกาย ปลดปล่อยพลังอันแข็งแกร่ง ร่างกายพุ่งทะยานพร้อมกัน ปะทะกับเซียวหยางและคนอื่นๆ
"พวกเสวี่ยลังเว่ยนี่มีพลังแข็งแกร่งจริงๆ!" ที่ด้านหลังฝูงชน เซี่ยวเย่ขมวดคิ้ว
เขาเคยได้ยินมาว่าเสวี่ยลังเว่ยร้อยนายเป็นกองกำลังชั้นยอด พอได้เห็นกับตาก็พบว่าเสวี่ยลังเว่ยแข็งแกร่งจริงๆ
ทั้งยี่สิบคนนี้มีระดับการบ่มเพาะพลังอยู่ที่ระดับหกลั้นฟ้าโดยประมาณ พลังไม่ธรรมดา ถ้าไม่มีเซียวหยางอยู่ ชาวบ้านสองคนนั้นคงต้านทานไม่ไหวแน่
เซี่ยวเย่แอบระวังตัวอย่างเงียบๆ หากพบว่าเซียวหยางเสียเปรียบก็จะพุ่งเข้าไปช่วย ด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ ประกอบกับฝ่ามือดาบฟ้าถล่มเวอร์ชั่นอัพเกรด การรับมือกับเสวี่ยลังเว่ยหนึ่งหรือสองคนพร้อมกันไม่ใช่ปัญหา
พรวด!
เซียวหยางถือมีดล่า องอาจไร้เทียมทาน ไม่นานก็สังหารเสวี่ยลังเว่ยคนหนึ่งด้วยดาบ เลือดที่พุ่งกระฉูดออกมาย้อมร่างของเซียวหยางครึ่งหนึ่งเป็นสีแดง
"กล้าฆ่าคนของเสวี่ยลังปังของเรา ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด!" ดวงตาของหลิวเอ้อร์แดงก่ำ เสวี่ยลังเว่ยเป็นกองกำลังชั้นยอดของเสวี่ยลังปัง แค่ตายไปคนเดียวก็ทำให้เขาเจ็บใจ
เซียวป้าที่ยืนอยู่ข้างหลิวเอ้อร์ถอนหายใจ กดข่มอาการบาดเจ็บเข้าร่วมการต่อสู้ ตอนนี้เสวี่ยลังปังกับหมู่บ้านเซี่ยวเจียต่างก็ฆ่ากันจนตาแดง หากเขาไม่ช่วยเสวี่ยลังปัง ก็จะต้องตายอย่างทรมาน
แม้ว่ากระดูกมือข้างหนึ่งของเซียวป้าจะหัก แต่ก็ยังสามารถใช้พลังได้เกือบเต็มที่ เมื่อมีเขาเข้าร่วม ประกอบกับเสวี่ยลังเว่ยอีกสิบเก้าคน ทั้งสองฝ่ายก็ตกอยู่ในสถานการณ์คาราคาซังชั่วขณะ
"ข้าจะฆ่าพวกไพร่เลวๆ อย่างพวกเจ้าให้หมด!" หลิวเอ้อร์กระโดดลงจากหลังม้า พุ่งเข้ามาด้วยท่าทีเต็มไปด้วยสังหาร
"เซี่ยวเย่ ดูแลผู้ใหญ่บ้านให้ดี" เซี่ยวต้าซานคำรามก่อนจะพุ่งเข้าไปปะทะกับหลิวเอ้อร์
เซี่ยวเย่พยักหน้า พยุงเซียวเทียนสงไว้
ทันทีที่เซี่ยวต้าซานปะทะกับหลิวเอ้อร์ การต่อสู้ก็ปะทุขึ้น พลังลมปราณในร่างทั้งสองก่อให้เกิดลมหมุนวนรอบตัว
"ระดับการบ่มเพาะพลังของลุงซานแข็งแกร่งกว่าหลิวเอ้อร์เล็กน้อย แต่ลุงซานบาดเจ็บอยู่ ทั้งคู่น่าจะสู้กันได้สูสี" เซี่ยวเย่คิดในใจขณะรับรู้ถึงคลื่นพลังลมปราณที่แผ่ออกมาจากร่างทั้งสอง
แต่แล้วเขาก็ต้องตกตะลึง
ขณะที่หลิวเอ้อร์ต่อสู้กับเซี่ยวต้าซาน จู่ๆ เขาก็ยิ้มเย็นชา กำหมัดแน่น ตะโกนก้อง "สายฟ้าทลายเมฆ!"
โครม!
หมัดคู่ของหลิวเอ้อร์พุ่งออกมาดั่งมังกรคู่ทะยานจากทะเล เสียงคำรามของสายฟ้าดังก้องระหว่างหมัด ทะลวงการป้องกันของเซี่ยวต้าซานในพริบตา ซัดเข้าที่อกอย่างหนัก
พรวด!
เซี่ยวต้าซานราวกับถูกฟ้าผ่า พ่นเลือดออกมา ร่างกระแทกพื้นสลบไป
ภาพนั้นทำให้ชาวบ้านเซี่ยวเจียต่างตกตะลึง ม่านตาหดเล็กลงด้วยความไม่อยากเชื่อ เซี่ยวต้าซานพ่ายแพ้เร็วเกินไป
"ศิลปะการต่อสู้ระดับสอง!"
ใบหน้าชราของเซียวเทียนสงปรากฏความตกใจ
"นั่นคือศิลปะการต่อสู้ระดับสอง?" เซี่ยวเย่ก็ตกใจเช่นกัน เพราะทั้งเมืองชีหยางยังไม่มีศิลปะการต่อสู้ระดับสองแม้แต่ชุดเดียว
หลิวเอ้อร์หัวเราะเย็นชาอย่างกระหายเลือด "ข้าจะฆ่าคน พวกไพร่เลวๆ อย่างพวกเจ้าคิดจะขวางข้าหรือ?"
พูดจบ เขาก็ก้าวเข้าหาผู้คนด้วยท่าทีเต็มไปด้วยสังหาร ราวกับยมทูต เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังราวกับเหยียบลงบนหัวใจของทุกคน
"ปกป้องผู้ใหญ่บ้าน!"
ชาวบ้านตะโกนพร้อมกัน ตาแดงก่ำพุ่งเข้าใส่หลิวเอ้อร์ราวกับผีเสื้อบินเข้ากองไฟ
"แสงหิ่งห้อยกล้าแข่งกับแสงจันทร์?" หลิวเอ้อร์หัวเราะเยาะ ใช้ศิลปะการต่อสู้ระดับสองสายฟ้าทลายเมฆ
ตูม!
อ๊าก!
เสียงปะทะทึบๆ ผสมกับเสียงกรีดร้องดังก้องที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน หลิวเอ้อร์ราวกับเครื่องจักรสังหาร ทุกการเคลื่อนไหวก่อให้เกิดสายธารเลือด
ชาวบ้านเหล่านี้ยังไม่ถึงขั้นโพสต์นาตาล์ด้วยซ้ำ จะต้านทานหลิวเอ้อร์ได้อย่างไร?
เพียงชั่วครู่ ชาวบ้านกว่าสิบคนก็ถูกสังหาร เลือดย้อมพื้นดินแดงฉาน ช่างน่าเศร้าและกล้าหาญ
ดวงตาของเซี่ยวเย่ลุกโชน เขากำลังจะลงมือ แต่ชาวบ้านเหล่านั้นก็ถูกฆ่าหมดแล้ว เขาไม่ทันได้ห้าม
"หยุด!" เซียวหยางหันมาเห็นภาพนี้ก็แทบคลั่ง พยายามจะวิ่งมาช่วย แต่ถูกเสวี่ยลังเว่ยและเซียวป้าขวางไว้
"ถูกต้อง ขวางเขาไว้ ข้าจะให้เขาได้เห็นกับตาว่าข้าจะสังหารหมู่บ้านเซี่ยวเจียอย่างไร!" หลิวเอ้อร์หัวเราะก้อง เสียงโหดเหี้ยมทำให้ทุกคนหนาวสั่น
"ข้าคือคนบาปของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย!" ร่างชราของเซียวเทียนสงสั่นเทา เห็นชาวบ้านตายมากมาย น้ำตาเป็นเลือดไหลออกมาจากดวงตา
"แต่แม้ข้าจะตาย ก็จะลากเจ้าลงนรกไปด้วย!" เซียวเทียนสงปล่อยให้พิษแล่นในร่าง ไม่ใช้พลังลมปราณกดไว้อีกต่อไป
โครม!
ทันใดนั้น พลังอันทรงพลังของโฮ่วเทียนจิ้งจิ่วฉงก็แผ่ออกมาเป็นวงกลม สั่นสะเทือนหัวใจผู้คน
"เซียวเหล่าถัว เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ?" สีหน้าหลิวเอ้อร์เปลี่ยนไป รีบตะโกนด้วยความตกใจ ด้วยระดับพลังของเซียวเทียนสง เขาต้านทานแม้แต่หนึ่งกระบวนท่าก็ไม่ได้
"ผู้ใหญ่บ้าน!" ชาวบ้านน้ำตาคลอ เซียวเทียนสงยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องหมู่บ้าน หลังจากใช้พลังถึงขีดสุดในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ก็จะดับสิ้น
ชาวบ้านหลั่งน้ำตา หมู่บ้านเซี่ยวเจียจะต้องเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายจริงๆ หรือ?
ปัง!
ในตอนนั้น มือที่แข็งแรงข้างหนึ่งก็ห้ามเซียวเทียนสงไว้ พร้อมกับร่างผอมบางปรากฏขึ้นขวางหน้าเขา
"ผู้ใหญ่บ้าน แมลงตัวเล็กๆ แบบนี้ไม่ต้องให้ท่านลงมือหรอก ข้าเซี่ยวเย่เหยียบมันตายได้!"
หลิวเอ้อร์ได้ยินดังนั้นก็จ้องมองอย่างดุร้าย เขาเป็นรองหัวหน้าเสวี่ยลังปัง กลับถูกเปรียบเป็นแมลง?
"ไอ้หนู เจ้าอยากตาย!"
พูดจบ หลิวเอ้อร์ก็พุ่งตัวออกไป ฟาดฝ่ามือที่เต็มไปด้วยสังหารเข้าใส่
"อย่า!" เซียวเทียนสงตะโกน ในสายตาเขา แม้เซี่ยวเย่จะเป็นอัจฉริยะ แต่เพิ่งเข้าสู่ขั้นโพสต์นาตาล์ไม่นาน และเมื่อไม่นานมานี้เขาก็เพิ่งถามด้วยตัวเอง พลังของเซี่ยวเย่ไม่พอที่จะต่อกรกับหลิวเอ้อร์
"แค่ระดับพลังขั้น 6 เริ่มต้นเท่านั้น แข็งแกร่งตรงไหน?" เซี่ยวเย่ตะโกน พร้อมกับที่พลังลมปราณในร่างหมุนเวียน พลังอันทรงพลังแผ่ออกมาจากร่าง
"ฝ่ามือดาบฟ้าถล่ม!"
ดวงตาเซี่ยวเย่เปล่งประกาย แล้วพุ่งออกไปดั่งเสือดาว พลังลมปราณในร่างซ้อนทับกันสี่ครั้ง พลังอันทรงพลังคำรามพุ่งเข้าใส่หลิวเอ้อร์


## บทที่ 19 ตระกูลเซียว ห้ามดูถูก

เซี่ยวเย่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังระดับพลังห้าขั้นของผู้บำเพ็ญพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ตามมาด้วยเสียงกัมปนาทดังสนั่นสี่ครั้ง พลังอันทรงพลังคำรามกระหึ่มพุ่งเข้าใส่หลิวเอ้อร์
ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มขั้นสมบูรณ์แบบ!
โครม!
สีหน้าของหลิวเอ้อร์เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน รู้สึกถึงพลังที่ไม่ด้อยไปกว่าตนเองเลยแม้แต่น้อยซัดเข้าที่ฝ่ามือของเขา ทำให้ร่างของเขาสั่นสะเทือนและถอยกรูดไปด้านหลัง
"ระดับพลังห้าขั้นของผู้บำเพ็ญ!" หลิวเอ้อร์ทรงตัวอย่างลำบาก มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
เซี่ยวเย่อายุยังน้อยนัก แต่กลับมีพลังถึงระดับพลังห้าขั้นของผู้บำเพ็ญแล้ว พรสวรรค์เช่นนี้ทั้งเมืองชีหยางก็หาคนที่สองไม่ได้ ไม่ด้อยไปกว่าบุตรหลานที่ตระกูลใหญ่บ่มเพาะมาเลย
ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยวเย่เพียงแค่อยู่ในระดับพลังห้าขั้นของผู้บำเพ็ญก็สามารถผลักดันให้เขาถอยได้แล้ว หากปล่อยให้เติบโตต่อไป จะต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่เหนือกว่าเซียวเทียนสงอย่างแน่นอน การก้าวเข้าสู่ขอบเขตก่อนกำเนิดก็คงอีกไม่ไกล
หากเมืองชีหยางมีนักรบก่อนกำเนิดเกิดขึ้น แก๊งเสวี่ยลังปังของพวกเขาก็จะไม่มีที่ยืนอีกต่อไป
"เด็กคนนี้ต้องกำจัด!" ในชั่วขณะนั้น แววตาของหลิวเอ้อร์เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
ส่วนเซียวเทียนสงที่อยู่ข้างๆ ก็ตกตะลึงจนมึนงง
"เหย่เอ๋อร์...เข้าสู่ระดับที่ห้าของขั้นหลังสวรรค์แล้วหรือ?" หัวใจของเซียวเทียนสงเต้นรัว ใบหน้าอันชราภาพแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
เซี่ยวเย่เพิ่งเข้าสู่ขอบเขตโพสต์นาตาล์ได้เพียงเดือนกว่าเท่านั้น ในเวลาอันสั้นนี้กลับก้าวข้ามห้าระดับใหญ่ ความเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้ช่างน่าตกใจจริงๆ
คำว่าอัจฉริยะ ก็คงไม่เกินไปกว่านี้แล้ว
ไม่นานมานี้ เขายังรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ความก้าวหน้าในการฝึกฝนของเซี่ยวเย่ไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง แต่ตอนนี้เขาถึงได้พบว่า ความสำเร็จของเซี่ยวเย่นั้นเกินความคาดหวังของเขาไปไกลแล้ว
"ไอ้หนู เจ้าเป็นอัจฉริยะจริงๆ ดังนั้นวันนี้ข้ายิ่งต้องไม่ปล่อยเจ้าไว้" หลิวเอ้อร์มองด้วยสายตาเยียบเย็น เขากำหมัดทั้งสองแน่น พลังแท้จริงในร่างระเบิดออกมา เสียงฟ้าร้องดังก้องระหว่างหมัดทั้งสอง นี่คือสัญญาณของการใช้ศิลปะการต่อสู้ระดับสองสายฟ้าทลายเมฆ
สีหน้าของเซียวเทียนสงเปลี่ยนไป หลิวเอ้อร์ที่มีศิลปะการต่อสู้ระดับสองนั้นไร้เทียมทานในระดับขั้นหกของการฝึกวิชา ต่อให้เซี่ยวเย่เป็นอัจฉริยะก็ไม่อาจต่อกรได้
"ชาวบ้านตระกูลเซียวฟังคำสั่ง จงปกป้องเซี่ยวเย่ เขาคือความหวังของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย แม้ต้องตาย เขาก็ต้องไม่ตาย!" เซียวเทียนสงตะโกนเสียงดัง
"ขอรับ!" ชาวบ้านหมู่บ้านเซียวเทียนตอบรับพร้อมกัน แล้วต่างคนต่างถืออาวุธ ล้อมเซี่ยวเย่ไว้ด้านหลัง
หัวใจของเซี่ยวเย่รู้สึกอบอุ่น โดยเฉพาะท่าทางพร้อมตายของทุกคน ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะเทือน
เขา คือความหวังของตระกูลเซียว
"ท่านลุงท่านอาทั้งหลาย โปรดหลีกไปเถิด แมลงตัวนี้ ข้าคนเดียวก็จัดการได้" เซี่ยวเย่กล่าว
เซียวเทียนสงได้ยินแล้วแสดงสีหน้างุนงง เขามองดูท่าทางมั่นใจของเซี่ยวเย่ ในใจกลับเกิดความคาดหวังขึ้นมาอย่างลึกลับ หรือว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะมีความสามารถจัดการกับหลิวเอ้อร์ได้จริงๆ?
"บ้าบิ่น!" หลิวเอ้อร์โกรธจัดที่ถูกดูถูกเช่นนี้ "อัจฉริยะที่ยังไม่เติบโตก็เป็นเพียงผู้อ่อนแอเท่านั้น"
เซี่ยวเย่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง พูดเรียบๆ ว่า "ขอโทษนะ สำหรับข้า เจ้าต่างหากที่อ่อนแอ"
พูดจบ เซี่ยวเย่ก็พุ่งตัวออกไป รุกเข้าใส่หลิวเอ้อร์
"ศิลปะการต่อสู้ระดับสองมันยอดเยี่ยมนักหรือ? วันนี้ข้าเซี่ยวเย่จะใช้ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งตีเจ้าจนกลัว!" ดวงตาของเซี่ยวเย่เปล่งประกายแหลมคม ราวกับสามารถทะลุทะลวงหัวใจคนได้
โครม! โครม! โครม! โครม!
จากร่างของเซี่ยวเย่ มีเสียงคำรามดังต่อเนื่องสี่ครั้ง พลังอันรุนแรงพลุ่งพล่านเดือดพล่าน
"ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่ง ยังจะกล้ามาประลองกับศิลปะการต่อสู้ระดับสองของข้า? ช่างโง่เขลาจริงๆ!" หลิวเอ้อร์หัวเราะเยาะ สองหมัดของเขาพุ่งออกมาดั่งเจียวหลงผุดจากทะเล ซัดใส่เซี่ยวเย่
โครม!
ในขณะนั้น จากร่างของเซี่ยวเย่ก็ดังเสียงคำรามอีกครั้ง ประสานกับเสียงคำรามสี่ครั้งก่อนหน้า พลังลมปราณซ้อนทับกันเป็นครั้งที่ห้า ทำให้พลังของเขาพุ่งสูงขึ้นอีก ร่างกายแผ่พลังสง่าดั่งภูผา สูงเทียมเมฆา
ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มเวอร์ชั่นอัพเกรด!
ภายใต้สายตาของทุกคน ทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด อัดอากาศในรัศมีสิบก้าวให้ระเบิดออก ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
ทุกคนหรี่ตามอง เห็นร่างทั้งสองแยกจากกัน ต่างถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าว
ในขณะนั้น ลมหายใจของทุกคนสะดุดกึก ม่านตาหดเล็กลง เซี่ยวเย่สามารถต่อสู้กับหลิวเอ้อร์ได้อย่างสูสี
"เป็นไปไม่ได้!" หลิวเอ้อร์เบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาใช้ศิลปะการต่อสู้ระดับสองนะ
"ระดับการบ่มเพาะพลังสูงกว่าข้า ระดับเทคนิคการต่อสู้ก็สูงกว่าข้า แต่กลับทำได้แค่สูสีกับข้า ถ้าข้าเป็นเจ้า คงจะโขกหัวตายไปแล้ว ไม่มีหน้าอยู่ในโลกนี้" เซี่ยวเย่พูดเรียบๆ
พรวด!
คำพูดของเซี่ยวเย่เหมือนมีดแหลมแทงเข้าหัวใจ ทำให้ใบหน้าของหลิวเอ้อร์แดงก่ำ เลือดลมปั่นป่วนจนกระอักเลือดออกมา
"ข้าไม่เชื่อ ข้าจะแพ้เจ้าได้อย่างไร?" หลิวเอ้อร์ใบหน้าบิดเบี้ยว พุ่งเข้าใส่ราวกับคนบ้า
"งั้นข้าก็จะตีเจ้าจนเชื่อ!" ดวงตาของเซี่ยวเย่เปล่งประกาย ใช้ฝ่ามือดาบฟ้าถล่มเวอร์ชั่นอัพเกรดติดต่อกันไม่หยุด แรงฝ่ามือซัดใส่หลิวเอ้อร์
บัม! บัม! บัม!
หลิวเอ้อร์และเซี่ยวเย่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด เสียงปะทะทึบๆ สั่นสะเทือนหัวใจคน
ชาวบ้านในหมู่บ้านเซี่ยวเจียมีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง พวกเขาอดถามตัวเองไม่ได้ว่า ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งฝ่ามือดาบฟ้าถล่มแข็งแกร่งขนาดนี้เลยหรือ?
"เหย่เอ๋อร์ได้ฝึกฝนฝ่ามือดาบฟ้าถล่มจนสมบูรณ์แล้ว และยังพัฒนาพลังต่อไปจนสามารถเทียบเคียงกับทักษะการต่อสู้ระดับสอง!" มีเพียงเซียวเทียนสงเท่านั้นที่มองออกถึงความลับนี้
การสร้างทักษะการต่อสู้ขึ้นมาเอง แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับเซียนก็ยังทำไม่ได้ นี่เป็นอัจฉริยะระดับไหนกัน
ในขณะนี้อีกด้านหนึ่งของสนามรบ เซียวหยางและคนอื่นๆ ในที่สุดก็ทำลายสถานการณ์ที่ติดขัดได้ พวกเขาแสดงพลังอำนาจของเทพ สังหารเสวี่ยลังเว่ยทั้งหมดด้วยดาบ เซียวป้าก็ถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส ล้มลงไม่สามารถลุกขึ้นได้ และถูกชาวบ้านระดับโพสต์นาตาล์คนหนึ่งควบคุมตัวไว้
ตอนนี้ตระกูลเซียวและเสวี่ยลังปังไม่อาจประนีประนอมกันได้แล้ว เซียวหยางจึงไม่มีเหตุผลที่จะปรานี เมื่อเขาเห็นเซี่ยวเย่มีพรสวรรค์เช่นนี้ ก็รู้สึกตื่นเต้น
"ฮึ!"
เซี่ยวเย่ผมดำสะบัดไหว ใบหน้าหล่อเหลาแฝงความเย็นชา พลังลมปราณทั่วร่างพลุ่งพล่าน การโจมตีอันรุนแรงไม่มีที่สิ้นสุด คลื่นแล้วคลื่นเล่า แต่ละคลื่นแรงกว่าคลื่นก่อน กดดันจนหลิวเอ้อร์ไม่อาจเงยหน้าขึ้นได้ ได้แต่ตั้งรับอย่างจำยอม
"ไอ้หนูนี่มีพลังลมปราณเข้มข้นเหลือเกิน" หลิวเอ้อร์บ่นอย่างทุกข์ทรมาน ถูกต่อสู้จนกลัวไปหมดแล้ว
หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดเช่นนี้ พลังลมปราณของเขาถูกใช้ไปแปดส่วน เริ่มมีแนวโน้มจะหมดแรง แต่เซี่ยวเย่ยังคงองอาจไร้เทียมทาน ราวกับว่าพลังลมปราณของเขาไม่มีวันหมดสิ้น
หลิวเอ้อร์ฝึกฝนเพียงวิชาหลังสวรรค์เจ็ดเส้นทาง ในด้านการเก็บสะสมพลังลมปราณ ย่อมไม่อาจเทียบกับเซี่ยวเย่ได้เลย
"หยุดก่อน ข้ายอมแพ้!" ในที่สุดหลิวเอ้อร์ก็ตะโกนออกมา
"ข้ายอมแพ้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ เซียวป้าจะจัดการอย่างไรก็แล้วแต่พวกท่าน" หลิวเอ้อร์หอบหายใจถี่ๆ มองเซี่ยวเย่ด้วยความหวาดกลัว พลางถอยหลังไปเรื่อยๆ
ตอนนี้เขาถูกต่อสู้จนกลัวจริงๆ แล้ว การที่ต้องเผชิญหน้ากับทั้งหมู่บ้านเซี่ยวเจียคนเดียว ทำให้ใจเขาหวั่นไหว
อย่างไรก็ตาม ด้วยอิทธิพลของเสวี่ยลังปัง เขาเชื่อมั่นว่าชาวบ้านเซี่ยวเจียไม่กล้าแตะต้องเขา
"ฮึ พอกลับไป จะรีบให้พี่ใหญ่นำกำลังมา ทำลายพวกชาวนาเหล่านี้ให้สิ้น" หลิวเอ้อร์คิดในใจ แต่ภายนอกไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย หมุนตัวเตรียมจะจากไป
"จะไป ข้าอนุญาตแล้วหรือ?" ในตอนนั้น เสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลัง เซี่ยวเย่กระโดดลงมาจากฟ้า เหยียบหลิวเอ้อร์ล้มลงกับพื้น
"เซี่ยวเย่ เจ้าไม่กลัวการแก้แค้นของพี่ใหญ่ข้าหรือ? รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นหมู่บ้านเซี่ยวเจียของพวกเจ้าต้องตายแน่!" ถูกเซี่ยวเย่เหยียบอยู่ใต้เท้า หลิวเอ้อร์ดิ้นรนตะโกนด้วยความโกรธ
ตบ!
เสียงตบดังสนั่น ทำให้เสียงของหลิวเอ้อร์หยุดกะทันหัน
"ถูกข้าเหยียบอยู่ใต้เท้า ยังกล้าโอหังเช่นนี้ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร?" เซี่ยวเย่มองลงมาที่หลิวเอ้อร์อย่างเย็นชา
"เจ้า...เจ้ากล้าตบข้า?" หลิวเอ้อร์เอามือกุมหน้าตะโกนลั่น
แม้ว่าพลังของเขาจะไม่แข็งแกร่ง แต่เพราะหมาป่าดูดเลือด ในเสวี่ยลังปังเขาเป็นรองเพียงคนเดียวเท่านั้น มีสถานะสูงส่ง แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสามก็ต้องสุภาพกับเขา แต่ตอนนี้กลับถูกเด็กหนุ่มตบหน้า
"ตบแกนั่นแหละ!" เซี่ยวเย่ตบซ้ายขวา ตบติดต่อกันหลายที จนหลิวเอ้อร์ตาลาย ฟันหลุด เลือดไหลนองปาก
"หยุด อย่าทำร้ายฉัน ถ้าคุณปล่อยฉันไป ฉันสาบานว่าจะไม่พาใครมาแก้แค้นหมู่บ้านเซี่ยวเจีย และจะยกเว้นภาษีประจำปีให้หมู่บ้านของพวกคุณทั้งหมด" หลิวเอ้อร์วิงวอนไม่หยุด เสียงร้องขอความเมตตาดังต่อเนื่อง
"ปล่อยเจ้าเหรอ?" เซี่ยวเย่หัวเราะเยาะ "แล้วเลือดแค้นของชาวบ้านที่ถูกเจ้าฆ่าตาย จะให้ไปเรียกร้องกับใคร?"
"แต่พวกคุณก็ฆ่าทหารเสวี่ยลังเว่ยไปยี่สิบคน เราถือว่าเท่ากันแล้วนะ ว่าไง?" หลิวเอ้อร์รีบพูด
เซี่ยวเย่ส่ายหน้าช้าๆ พลางกล่าวว่า "ในใจฉัน ทหารเสวี่ยลังเว่ยยี่สิบคน ยังมีค่าไม่เท่าเส้นผมสักเส้นของคนในตระกูลของฉัน"
ชาวบ้านในหมู่บ้านเซี่ยวเจียทุกคนมีเลือดสายเดียวกันไหลเวียน อยู่ร่วมหมู่บ้านเดียวกับเซี่ยวเย่ทั้งเช้าค่ำ ชีวิตของพวกเขาจะเทียบกับทหารเสวี่ยลังเว่ยได้อย่างไร?
"อยากให้ฉันปล่อยเจ้า ลองถามพวกเขาดูสิว่าพวกเขายินยอมไหม?" เซี่ยวเย่พูดเสียงเย็น
เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยวเย่ สายตาของชาวบ้านทั้งหลายเต็มไปด้วยความเคารพ ไม่เกรงกลัวอำนาจ ให้ความสำคัญกับชีวิตของชาวบ้านมากขนาดนี้ นี่แหละคือลูกหลานของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย
"เซี่ยวเย่ ฆ่ามันซะ แก้แค้นให้พ่อฉัน!" ชายหนุ่มคนหนึ่งน้ำตาคลอ จ้องหลิวเอ้อร์อย่างดุดัน
พ่อของเขาเป็นนักรบระดับเหลียนถี่เก้าชั้น เมื่อครู่เสียชีวิตอย่างทารุณภายใต้หมัดของหลิวเอ้อร์เพื่อปกป้องเซียวเทียนสง
"ใช่ ฆ่ามันซะ!" ชาวบ้านจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ตะโกน ในหมู่พวกเขามีทั้งคนที่สูญเสียญาติพี่น้อง และคนที่โกรธแค้นการกระทำของหลิวเอ้อร์
จิตสังหารของทุกคนรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว ราวกับดาบที่มีตัวตน หลิวเอ้อร์กลัวจนตัวสั่น ในขณะนี้ เขารู้สึกลึกๆ ว่าการมาที่หมู่บ้านเซี่ยวเจียครั้งนี้เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างร้ายแรง
เซี่ยวเย่คว้าตัวหลิวเอ้อร์ ลากเขาไปที่หน้าศพชาวบ้านกว่าสิบคน ฟาดฝ่ามือลงบนเข่าของหลิวเอ้อร์ "คุกเข่า!"
ปัง!
หลิวเอ้อร์เข่าอ่อน แล้วก็คุกเข่าลง
"อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน..." หลิวเอ้อร์ตกใจกลัวมาก รีบก้มหัวคำนับศพชาวบ้านไม่หยุด พร้อมกับแอบมองเซี่ยวเย่
ฉึก!
ทันใดนั้น หลิวเอ้อร์ดึงมีดสั้นออกจากอก พุ่งแทงเซี่ยวเย่ที่อยู่ข้างๆ ทำให้ทุกคนร้องตกใจ
"ดื้อดึงไม่ยอมสำนึก เจ้าสมควรตาย!" ดวงตาของเซี่ยวเย่เปล่งประกายเย็นเยียบ มือหนึ่งคว้าข้อมือของหลิวเอ้อร์ มีดสั้นร่วงลงพื้นดังแป๊ะ พร้อมกันนั้น เซี่ยวเย่ก็เตะจนอีกฝ่ายล้มลงกับพื้นอีกครั้ง
"ฆ่าคนในตระกูลของฉัน เจ้านี่แหละที่สมควรตายยิ่งกว่า!" เสียงของเซี่ยวเย่เย็นชา ราวกับกำลังประกาศการลงโทษของเทพเจ้า เท้าเหยียบแรงขึ้น หลิวเอ้อร์ก็ร้องโหยหวน เลือดพุ่งออกจากปากราวกับน้ำพุ
"ฮ่าๆ รอดูหมู่บ้านของพวกแกถูกทำลายเถอะ พี่ชายฉันต้องแก้แค้นให้ฉันแน่..." หลิวเอ้อร์พูดยังไม่ทันจบ ศีรษะก็ถูกเซี่ยวเย่เหยียบจมลงในดิน ไม่มีเสียงออกมาอีก
"ถึงแม้หมาป่าดูดเลือดจะมาเอง ฉันก็จะบอกเขาว่า..." เสียงของเซี่ยวเย่เย็นเยียบ เท้าเหยียบลงหนักๆ พร้อมกับประโยคสุดท้าย จบชีวิตของหลิวเอ้อร์
"ตระกูลเซียว ไม่มีใครกล้าดูถูก!"


## บทที่ 20 ใครกล้าแตะต้องเขา!

หลิวเอ้อร์ตายแล้ว...
ทั้งที่นั่นเงียบกริบ ทุกคนจ้องมองเด็กหนุ่มที่ตัดสินใจฆ่าอย่างเด็ดขาดด้วยความตะลึง
สองปีที่ผ่านมา หัวหน้าใหญ่หมาป่าดูดเลือดของแก๊งเสวี่ยลังปังแทบไม่ปรากฏตัว มอบอำนาจทั้งหมดให้หลิวเอ้อร์ แม้หลิวเอ้อร์จะมีพลังธรรมดา แต่โหดร้ายและเผด็จการยิ่งกว่าหมาป่าดูดเลือด ฆ่าคนไม่เลือกหน้า มือเปื้อนเลือดมากมาย ทุกหมู่บ้านในเมืองชีหยางต่างเกลียดชังหลิวเอ้อร์อย่างเข้ากระดูกดำ
"ฆ่าได้ดีมาก!" หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ ชาวบ้านก็ส่งเสียงเชียร์ดังลั่น การที่เซี่ยวเย่ฆ่าหลิวเอ้อร์อย่างเด็ดขาดนั้นถือเป็นการสะใจคนทั้งหลาย
ในฝูงชน ใบหน้าชราของเซียวเทียนสงเต็มไปด้วยความกังวล: "เหย่เอ๋อร์ใจร้อนเกินไป ก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว"
ในฐานะผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย เขาต้องคำนึงถึงทุกคนในหมู่บ้าน ถ้าเป็นเขา เขาคงไม่กล้าฆ่าหลิวเอ้อร์แน่
"ท่านผู้ใหญ่" เซียวหยางเดินเข้ามา "ท่านกังวลมากเกินไป ถ้าเหย่เอ๋อร์ไม่ฆ่าหลิวเอ้อร์ แก๊งเสวี่ยลังปังจะปล่อยพวกเราไปหรือ?"
"เสวี่ยลังเว่ยสังหารชาวบ้านของเรา ถ้าไม่ต่อสู้เราก็ตาย ถ้าต่อสู้ก็ต้องสู้กับแก๊งเสวี่ยลังปังจนถึงที่สุด ตอนนี้ฆ่าหลิวเอ้อร์เพิ่มอีกคนก็ไม่ได้แย่อะไร"
คำพูดของเซียวหยางตรงประเด็น ทำให้เซียวเทียนสงสะดุ้งเฮือก ราวกับถูกปลุกให้ตื่น แล้วหันไปมองอีกฝ่าย
ตอนนี้เซียวหยางฟื้นฟูพลังได้แล้ว ทิ้งความซึมเศร้าไป ดวงตาเปล่งประกาย ทั่วร่างแผ่รังสีคมกล้า
"เซียวหยาง เธอในอดีตกลับมาแล้ว แต่ฉันแก่เฒ่าเสียแล้ว" เซียวเทียนสงถอนหายใจพูดอย่างขมขื่น
เซียวหยางพูดถูก เขากังวลมากเกินไป แม้แต่เรื่องง่ายๆ แบบนี้ก็คิดไม่ถึง ความกังวลเหล่านี้เหมือนฝุ่นละออง บดบังความคมกล้าของเขาในฐานะนักรบ
ร่างกายไร้ความคมกล้า แล้วจะฝ่าฟันอุปสรรคนับหมื่นในวรยุทธได้อย่างไร?
"ต่อไปนี้เป็นยุคของพวกเธอคนหนุ่มสาวแล้ว" เซียวเทียนสงมองเซี่ยวเย่ที่มีความคมกล้ายิ่งกว่า ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
ในตอนนั้น ชาวบ้านคนหนึ่งวิ่งเข้ามาถาม: "ท่านผู้ใหญ่ จะจัดการกับเซียวป้าอย่างไรดี?"
ฉับพลัน!
ทุกคนหันไปมองเซียวเทียนสง
เซียวเทียนสงสีหน้าเย็นชาลง พูดว่า: "ทำลายพลังของเขา ให้เขาดูแลสุสานของชาวบ้านที่ตายไปตลอดชีวิต ชดใช้ความผิดของตัวเอง"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเซียวป้าก็เปลี่ยนไปทันที เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเสียใจ การที่นักรบถูกทำลายพลัง ยังทรมานกว่าความตาย
เซียวหยางได้ยินดังนั้น จึงลงมือทำลายพลังของเซียวป้าด้วยตัวเอง แล้วให้คนลากตัวไป
"เอ๊ะ เซี่ยวเถิงไปไหน?" จู่ๆ ก็มีคนร้องถามอย่างสงสัย มองหารอบๆ แต่ไม่พบเซี่ยวเถิงที่มาพร้อมกับเซียวป้า ในการต่อสู้วุ่นวายก่อนหน้านี้ ไม่มีใครสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเขา
ทุกคนค้นหาทั่วหมู่บ้าน แต่ก็ไม่พบเซี่ยวเถิง
"ช่างเถอะ อย่าไปสนใจเขาเลย เซียวป้าแม้จะน่าชัง แต่เซี่ยวเถิงเป็นผู้บริสุทธิ์" เซียวเทียนสงโบกมือพูด "ตอนนี้ให้หมู่บ้านเข้าสู่สถานะเตรียมพร้อม เตรียมรับมือการแก้แค้นของแก๊งเสวี่ยลังปัง"
"ใช่!" ชาวบ้านตอบรับพร้อมกันด้วยเสียงดังกึกก้อง
วิกฤตการณ์ครั้งหนึ่งได้ผ่านพ้นไป แต่หมู่บ้านเซี่ยวเจียกำลังจะเผชิญกับวิกฤตที่ใหญ่กว่า บรรยากาศอึมครึมปกคลุมทั้งหมู่บ้าน ชาวบ้านไม่กล้าออกไปไหน แม้แต่ในยามหลับก็ยังกำอาวุธไว้แน่น
ข่าวที่เซี่ยวเย่สังหารหลิวเอ้อร์แพร่กระจายไปทั่วเมืองชีหยางอย่างรวดเร็ว บางคนตกตะลึงกับพรสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวของเซี่ยวเย่ บางคนก็ครวญครางถึงชะตากรรมอันเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับหมู่บ้านเซี่ยวเจีย
และข่าวนี้ก็แพร่กระจายออกไปนอกเมืองชีหยางอย่างรวดเร็ว
ภูเขาวัวเขา ได้ชื่อนี้เพราะมียอดเขาสองยอดเชื่อมต่อกันคล้ายเขาวัว ตั้งอยู่ห่างจากเมืองชีหยางออกไปห้าสิบลี้
ยอดเขาทั้งสองแบ่งเป็นยอดหลักและยอดอันตราย ยอดหลักเป็นที่พำนักของสมาชิกแก๊งหมาป่าดูดเลือด ส่วนยอดอันตรายไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไป เพราะเป็นสถานที่ปิดวาจาของหมาป่าดูดเลือด
แต่วันนี้ มีนักรบจากแก๊งหมาป่าดูดเลือดคนหนึ่งรีบร้อนขึ้นไปบนยอดอันตราย เดินตามเส้นทางบนภูเขาจนถึงยอดเขา
บนยอดเขามีร่างกำยำนั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินใหญ่ แม้จะอยู่ห่างออกไปไกล นักรบผู้นั้นก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว
เขาเป็นเพียงนักรบธรรมดาที่มีพลังขั้นสามของการฝึกฝนกาย ไม่สามารถต้านทานแรงกดดันเช่นนี้ได้
นี่คือหมาป่าดูดเลือด ผู้แข็งแกร่งระดับก่อนฟ้า เสาหลักทางจิตใจของทั้งแก๊งหมาป่าดูดเลือด
"หัวหน้าใหญ่!" นักรบผู้นั้นเอ่ยปากด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
"มีอะไร?" หมาป่าดูดเลือดไม่ขยับร่าง แต่เสียงกลับดังขึ้นข้างหูนักรบผู้นั้น ทำให้สีหน้าของเขาซีดขาวในทันที ถอยหลังไปหลายก้าว
"ทูลหัวหน้าใหญ่ หัวหน้าหลิวเอ้อร์...ถูกฆ่าตายแล้วขอรับ" นักรบผู้นั้นกล่าวด้วยความหวาดกลัว
ทันทีที่เขาพูดจบ ดวงตาของหมาป่าดูดเลือดก็เบิกกว้างขึ้นทันที ประกายแสงพุ่งออกมาราวกับดาบยาวที่เป็นรูปธรรม พุ่งเข้าใส่ร่างของนักรบผู้นั้น
โครม!
นักรบผู้นั้นยังไม่ทันได้ร้องครวญคราง ร่างก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เลือดและเนื้อกระจายไปทั่ว
หมาป่าดูดเลือดลุกขึ้นยืน ร่างกำยำราวกับเทพมาร เดินผ่านม่านเลือด พลังลมปราณทั่วร่างพลุ่งพล่าน ออกจากยอดอันตรายลงมายังยอดหลัก
ครู่ต่อมา บนยอดหลักก็ดังเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น ภูเขาสั่นสะเทือน หินมหึมานับไม่ถ้วนแตกกระจาย คลื่นเสียงที่แผ่ออกมาเต็มไปด้วยความเดือดดาล
"ข้าจะ ล้างเลือดหมู่บ้านเซี่ยวเจีย!"
...
หมู่บ้านเซี่ยวเจีย
ผ่านไปสองวันแล้วนับตั้งแต่ขจัดวิกฤตที่หลิวเอ้อร์นำมา
ในช่วงสองวันนี้ หมู่บ้านเซี่ยวเจียตกอยู่ในความหวาดระแวง ทุกคนต่างหวาดกลัว มีบางคนถึงกับเสนอให้ย้ายทั้งหมู่บ้านหนีจากแก๊งหมาป่าดูดเลือด แต่คนส่วนใหญ่คัดค้าน
เพราะพวกเขาพบว่า ทางออกจากเมืองชีหยางถูกแก๊งหมาป่าดูดเลือดปิดล้อมอย่างแน่นหนาแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือรากเหง้าของหมู่บ้านเซี่ยวเจีย พวกเขายอมตายในการต่อสู้ที่นี่ดีกว่าที่จะย้ายถิ่นฐาน ในโลกแผ่นดินเจินหลิงที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ หากไม่มีพลังที่เพียงพอ ทุกที่ล้วนเป็นดินแดนอันตราย
และเซี่ยวเย่ก็ได้ระงับความคิดที่จะไปยังป่าปีศาจชั่วคราว อยู่ในหมู่บ้านเพื่อเตรียมรับมือกับการแก้แค้นของเสวี่ยลังปัง
"เพราะกลัวหมาป่าดูดเลือด จึงไม่ฆ่าหลิวเอ้อร์?" เซี่ยวเย่พึมพำเบาๆ
แม้จะไม่มีใครตำหนิว่าเขาใจร้อนเกินไปที่ฆ่าหลิวเอ้อร์ ทำให้หมู่บ้านเซี่ยวเจียต้องเผชิญกับวิกฤตที่ใหญ่กว่า แต่เซี่ยวเย่เข้าใจดีว่า ต้องมีคนคิดเช่นนั้นแน่นอน
ดังนั้นในสองวันนี้ เซี่ยวเย่จึงไม่ได้ไปบำเพ็ญลมปราณ แต่กลับนั่งถามตัวเองว่า การฆ่าหลิวเอ้อร์นั้นถูกหรือผิด
หลังจากถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน เซี่ยวเย่ก็ค่อยๆ พบคำตอบ ดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น
ผู้ที่ดูหมิ่นข้า ฆ่า!
ผู้ที่ดูหมิ่นครอบครัวข้า ฆ่า!
ผู้ที่ดูหมิ่นมิตรสหายข้า ฆ่า!
"นี่คือหัวใจแห่งวรยุทธที่ข้าต้องการแสวงหา หากเพราะความกลัวอำนาจและพละกำลัง แล้วทำการตัดสินใจที่ขัดกับหัวใจของข้า นั่นก็จะทำให้หัวใจแห่งวรยุทธมัวหมอง"
"หากแม้แต่หัวใจแห่งวรยุทธยังรักษาไว้ไม่ได้ หวาดกลัวจนตัวสั่น ข้าจะกล้าพูดถึงการเป็นผู้แข็งแกร่งและเอาชนะจ้าวเชียนที่อยู่ในขอบเขตก่อนกำเนิดเพื่อล้างความอัปยศได้อย่างไร?"
ในขณะนี้ เซี่ยวเย่แผ่รัศมีคมกล้าออกมาทั่วร่าง จิตใจได้รับการชำระล้าง รวบรวมหัวใจแห่งวรยุทธที่เป็นของตัวเอง ไม่แปดเปื้อนธุลี
แม้ระดับการบ่มเพาะพลังของเขาจะไม่ได้เพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย แต่ภายใต้แรงกดดันจากหมาป่าดูดเลือด สภาวะจิตของเขากลับก้าวกระโดดอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ บนตัวเซี่ยวเย่ สามารถเห็นเงาของผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดได้แล้ว
ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานที่จะสร้างความสั่นสะเทือนให้ทั้งแผ่นดินเจินหลิงในอนาคต ได้เริ่มก่อร่างสร้างตัวแล้ว
โครม!
ทันใดนั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จิตสังหารที่เป็นรูปธรรมราวกับมหาสมุทรถาโถมเข้าใส่หมู่บ้านเซี่ยวเจียทั้งหมู่บ้าน
"แกฆ่าน้องชายข้า วันนี้ข้าจะล้างแค้นด้วยเลือดที่หมู่บ้านเซี่ยวเจีย!" เสียงดังราวฟ้าผ่าดังขึ้น แผ่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านในพริบตา
"มาเสียที" ชาวบ้านในหมู่บ้านเซี่ยวเจียใจสั่น แล้วถืออาวุธมุ่งหน้าไปยังทางเข้าหมู่บ้าน
เมื่อเซี่ยวเย่มาถึงทางเข้าหมู่บ้าน พบว่าทั้งสองฝ่ายได้เผชิญหน้ากันแล้ว
ที่แนวหน้าของชาวบ้านหมู่บ้านเซี่ยวเจียคือ เซียวเทียนสง, เซียวหยาง, เซี่ยวต้าซาน และชาวบ้านที่อยู่ในระดับโพสต์นาตาล์อีกสองคน
เซี่ยวเย่เปลี่ยนสายตาไปมองกำลังพลของเสวี่ยลังปัง
คนที่นำหน้าขี่ม้าสูงใหญ่ เป็นชายร่างกำยำอายุราว 40 ปี ดวงตาเย็นชา สีหน้าโหดเหี้ยม บนแก้มมีแผลเป็นน่าสยดสยอง แรงกดดันที่น่าหวาดกลัวแผ่ออกมาจากร่างของเขา ทำให้จิตใจของผู้คนสั่นสะท้าน
เบื้องหลังเขาคือเสวี่ยลังเว่ย 80 คน และสมาชิกเสวี่ยลังปัง 1,000 คน
"หมาป่าดูดเลือด!" เมื่อเห็นคนผู้นี้ ดวงตาของเซี่ยวเย่เต็มไปด้วยประกายเย็นเยียบ
เขาไม่มีวันลืมภาพเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อน
ตอนนั้นหมาป่าดูดเลือดก็ขี่ม้าตัวใหญ่ มองลงมาที่หมู่บ้านเซี่ยวเจีย พลิกฝ่ามือเดียวก็ทำให้เซียวหยางกลายเป็นคนพิการ ความแค้นนี้ฝังอยู่ในใจเขามาสี่ปีแล้ว
"ส่งตัวฆาตกรที่ฆ่าน้องชายข้ามา ไม่งั้นข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด เอาเลือดและเนื้อของพวกเจ้าไปบูชาน้องชายข้า" แววตาของหมาป่าดูดเลือดเต็มไปด้วยสายตาฆาตกร จ้องมองไปที่เซี่ยวเย่
"จะแตะต้องลูกข้า เว้นแต่จะข้ามศพข้าไปก่อน" เซียวหยางก้าวออกมา ปล่อยพลังขั้นแปดของการฝึกวิชาออกมา ยืนเผชิญหน้ากับหมาป่าดูดเลือด
"เซียวหยาง ไม่คิดเลยว่าเจ้าที่ข้าทำให้พิการ จะมีวันฟื้นฟูพลังได้" หมาป่าดูดเลือดกวาดตามองเซียวหยาง ความโกรธแค้นในใจลดลงไปบ้าง
เซียวหยางฟื้นฟูพลังแล้ว บวกกับเซียวเทียนสงและนักรบหลังคลอดอีกสามคน หากจะทำลายหมู่บ้านเซี่ยวเจีย เขาต้องจ่ายราคาแพงแน่
แต่ราคานั้น ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้เขาล้มเลิกการแก้แค้น
คิดครู่หนึ่ง หมาป่าดูดเลือดมองชาวบ้านด้วยสายตาลึกล้ำ พูดว่า "เป้าหมายของข้ามีแค่เด็กคนนี้คนเดียว พวกเจ้าจะยอมสละชีวิตเพื่อเขาหรือ?"
"แค่พวกเจ้าไม่เป็นศัตรูกับแก๊งหมาป่าดูดเลือด ข้าก็จะไม่แตะต้องพวกเจ้า"
พอพูดจบ ชาวบ้านต่างมองหน้ากัน ส่วนเซียวเทียนสงและคนอื่นๆ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก หมาป่าดูดเลือดกำลังพยายามแยกคนออกจากกัน ถ้าทุกคนถูกปลุกปั่นจริงๆ หมู่บ้านเซี่ยวเจียก็จะแตกสามัคคี ไม่สามารถต้านทานหมาป่าดูดเลือดได้
ช่างเป็นแผนการที่ชั่วร้ายจริงๆ
"หมาป่าดูดเลือด!" ในกลุ่มคน มีชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนด้วยความโกรธ "เซี่ยวเย่ฆ่าหลิวเอ้อร์เพื่อพวกเรา ตอนนี้เจ้าให้พวกเราทิ้งเซี่ยวเย่ มันเป็นไปไม่ได้ อย่าคิดเลย!"
พ่อของชายหนุ่มคนนี้ตายด้วยน้ำมือของหลิวเอ้อร์ เซี่ยวเย่แก้แค้นให้เขา เขาจึงรู้สึกซาบซึ้งใจมาตลอด
"ใช่! พวกเราล้วนเป็นลูกหลานหมู่บ้านเซี่ยวเจีย ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น จะสู้ก็สู้ อย่ามาพูดมากไปหน่อยเลย!" ชาวบ้านคนอื่นๆ เห็นด้วย พากันมาปกป้องเซี่ยวเย่
"พวกเจ้า..." เซี่ยวเย่รู้สึกสะเทือนใจ น้ำตาคลอ
นี่คือญาติพี่น้องของเขา เพื่อปกป้องเขา ยอมเป็นผีเสื้อบินเข้ากองไฟ
"ดี ดีมาก!" หมาป่าดูดเลือดโกรธจนหัวเราะ ม้าที่เขาขี่ร้องครวญครางแล้วล้มลง ถูกเขาสังหารทันที
"พวกเจ้าอยากตาย ข้าจะให้สมใจ สมาชิกแก๊งหมาป่าดูดเลือดฟังคำสั่ง วันนี้ข้าจะทำให้หมู่บ้านเซี่ยวเจียไม่เหลือใครรอด ฆ่าให้หมด!" หมาป่าดูดเลือดพูดเสียงเย็น
"ครับ!" สมาชิกพันคนตะโกนพร้อมกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มกระหายเลือด
โดยเฉพาะทหารรักษาการณ์แปดสิบนาย แต่ละคนแข็งแกร่งดุดัน พลังอันทรงพลังพุ่งขึ้นฟ้า ไขว้กันไปมา กดดันชาวบ้านหมู่บ้านเซี่ยวเจียราวกับภูเขา
"ฮึ ใครกล้าแตะต้องหลานเขยข้า!" ในตอนนั้น ร่างชราร่างหนึ่งพุ่งมา เขารูปร่างผอมแห้ง ผมบาง มีพลังขั้นเก้าของการฝึกวิชาล้อมรอบร่าง คือสือจ้านหัวหน้าหมู่บ้านสือเจียชุน
"หมาป่าดูดเลือด แกกล้าแตะต้องหลานเขยข้าอู๋สือด้วยรึ?" ตามมาด้วยเสียงกึกก้องดังขึ้น ชายชราในชุดเทาคนหนึ่งที่มีดวงตาเหมือนระฆังทองแดงปรากฏตัว พลังทะยานฟ้า ชั่วพริบตาก็มาอยู่ข้างเซียวเทียนสง คืออู๋สือหัวหน้าหมู่บ้านอู๋
แผ่นดินเจินหลิง ที่ซึ่งอัจฉริยะแห่งยุคและเหล่าปีศาจต่างแข่งขันชิงความเป็นเลิศ ราชาเปล่งเสียงคำรามทำให้ดวงดาวร่วงหล่น จักรพรรดิพลิกฝ่ามือปิดบังท้องฟ้า

เซี่ยวเย่ เด็กหนุ่มผู้มีชาติกำเนิดต่ำต้อย ได้รับการถ่ายทอดวิชาโบราณ นับแต่นั้นมาเขาก็ได้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า ทำลายศัตรูนับหมื่น ต่อสู้ผ่านดินแดนจิ่วหวง การต่อสู้อันเร่าร้อนลุกโชนไปทั่วเก้าชั้นฟ้า

บนสนามรบอันไร้เทียมทาน เลือดของอัจฉริยะไหลนองดั่งทะเล กระดูกของปีศาจกองสูงเป็นภูเขา เซี่ยวเย่ก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว ขึ้นสู่จุดสูงสุด ต่อสู้จนไม่มีใครกล้าอ้างตนเป็นผู้ยิ่งใหญ่

พวกเรานักรบ ต้องยอมหักแต่ไม่ยอมงอ ตัดสินใจฆ่าฟันอย่างเด็ดขาด แก้แค้นอย่างสาสม ปราบศัตรูทั้งปวงในโลกนี้!