golden be(a)st friends ผจญภัยป่าหิมพัง เอ่อ พานต์
minginyo_mindalae
## บทนำ

วันนี้กูณฑ์ก็มีเรื่องที่โรงเรียนอีกแล้ว เป็นรอบที่สามแล้วในสัปดาห์นี้ เขาน่าจะอดทนมากกว่านี้ ไม่น่าโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
"ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับเธอแล้วนะ" ครูฝ่ายปกครองพูดอย่างระอาใจ "เธอไม่ก่อเรื่องสักวันไม่ได้เหรอ กองกูณฑ์"
"ก็เขามาหาเรื่องผมก่อน" กูณฑ์เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เป็นใครจะทนได้ที่โดนว่าเป็นลูกชู้บ้าง เป็นลูกเก็บมาเลี้ยงบ้างเพราะสีผมเขาไม่เหมือนพ่อแม่ แทนที่ผมของกูณฑ์จะเป็นสีดำเหมือนคนเอเชียทั่วไป ผมของเขากลับเป็นสีแดงเพลิงเสียอย่างนั้นและนี่เองเป็นสาเหตุที่เขาชื่อว่ากูณฑ์ กูณฑ์แปลว่าไฟ
ครูถอนหายใจ "งั้นพรุ่งนี้เชิญผู้ปกครองมาพบฉันด้วย"
ครูมอบจดหมายเชิญผู้ปกครองให้ กูณฑ์รับใส่กระเป๋า ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไป อีกฝ่ายไม่เห็นโดนอะไรเลย
เมื่อกูณฑ์กลับมาถึงบ้านเขาก็ยกมือไหว้แม่ตามปกติ เขาไม่ยอมให้แม่เห็นจดหมายนี้หรอก แม่มีเรื่องกลุ้มมากพอแล้ว เขาตัดสินใจเอาจดหมายไปซ่อนในห้องเก็บของ
บางทีถ้ากูณฑ์ตัดสินใจเอาจดหมายให้แม่ เรื่องมันอาจจะง่ายกว่านี้ก็ได้ ห้องเก็บของฝุ่นเยอะไปหมด กูณฑ์จามไม่หยุด
"จามก็ปิดปากบ้างสิ รู้ไหมว่าเชื้อโรคมันกระจายแค่ไหน"
"ใครวะ" กูณฑ์บ่น แล้วก็เย็นสันหลังวาบ เขาอยู่คนเดียวนี่ เขาค่อย ๆ หันหลังไปทางต้นเสียง หัวใจเต้นระรัว
เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เขามีผมสีขาว ดวงตาสีน้ำเงิน ใส่ชุดกิโมโน แต่ที่ทำให้กูณฑ์ตกใจมากกว่าสีผม สีตาและชุดของหมอนี่ คือมันเข้ามาได้ยังไง
"นายเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง" กูณฑ์ถาม มือหยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมา ถ้าไอ้นี่เป็นโจร หนังสือเล่มนี้คงทำให้มันสลบได้อยู่
เด็กหนุ่มเอียงคอ "ฉันก็อยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว"
นี่มีคนแอบเข้ามาในบ้านโดยไม่มีใครรู้ตัวเลยเหรอ
"ตั้งแต่เมื่อไหร่" กูณฑ์ซัก
"อืม ก็ประมาณร้อยปีได้แล้วมั้ง ฉันมากับหนังสือนั่น" เด็กประหลาดชี้ไปที่หนังสือที่กูณฑ์ถืออยู่
"อย่าพูดอะไรบ้า ๆ " กูณฑ์ขว้างหนังสือใส่ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อหนังสือทะลุอกเป้าหมายไปราวกับทะลุผ่านอากาศ
"ผีหลอก!" กูณฑ์ร้อง เขารีบเผ่นแน่บออกจากห้อง ไม่สนใจที่อีกฝ่ายตะโกนไล่หลังมา
"ฉันไม่ใช่ผีสักหน่อย เป็นภูตต่างหาก"


## อะไรน่ากลัวกว่ากัน

กูณฑ์หนีออกมาจากห้องเก็บของ เขากุมหน้าอก หายใจหอบ อยู่บ้านนี้มาตั้งแต่เกิดจนอายุสิบห้า เพิ่งรู้ว่าบ้านตัวเองมีผี ถึงจะไม่ได้ออกมาน่าสยองแบบในหนัง แต่ขึ้นชื่อว่าผีแล้วกูณฑ์ไม่อยากคบทั้งนั้นแหละ
"จะรีบไปไหน" แม่ทัก
"แม่ครับ แม่มีพระเครื่องไหมครับ" กูณฑ์ถาม
แม่เลิกคิ้ว "ลูกจะเอาไปทำอะไร ไหนบอกไม่เชื่อเรื่องพวกนี้"
ตั้งแต่กูณฑ์เข้าวัยรุ่น เขาก็เริ่มอายที่ต้องห้อยสร้อยพระไปไหนมาไหน เอ่อ แต่มันไม่ใช่ความผิดของเขานะ ก็สร้อยพระที่แม่ให้เขามามันไม่ได้มีพระแค่องค์เดียวน่ะสิ มาตั้งสามองค์จนเพื่อนแซวหมดแล้วว่าจะไปล่าท้าผีที่ไหน อีกอย่างเขาอยู่มาตั้งนานก็ไม่เคยเห็นผีสักทีจนตัดสินใจถอดออก ใครจะไปรู้ล่ะว่าพอถอดออกก็เป็นเรื่องเลย หรือตอนแรกเขาไม่เห็นผีเพราะพระคุ้มครองอยู่กันแน่นะ
"โห! แม่" กูณฑ์ว่า "ขอหน่อยเถอะ"
แม่ยื่นสร้อยพระให้ "เก็บดี ๆ ล่ะ"
กูณฑ์เอาสร้อยพระทูนหัว บริกรรมคาถา กำพระไว้ในมือแน่น นี้เขาก็พร้อมลุยแล้ว จะไล่ไอ้ผีนั่นออกไปให้ได้เลย คนอย่างกูณฑ์ไม่ยอมอยู่ร่วมบ้านกับผีหรอกนะ
กูณฑ์เปิดประตูห้องเก็บของช้า ๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดที่เคยดังเป็นปกติของมันกลับฟังสยองอย่างบอกไม่ถูก เขาสูดหายใจลึก ๆ เขาเป็นลูกผู้ชาย เขาต้องทำได้
"นายกลับมาแล้วเหรอ" เจ้าผีทัก ดูท่าทางมันดีใจมากที่เห็นกูณฑ์ เหอะ คงคิดจะฆ่าเขาแล้วให้เป็นตัวตายตัวแทนล่ะสิ กูณฑ์รู้เรื่องพวกนี้ดี เขายื่นพระไปตรงหน้า คาดว่าเจ้าผีนั่นจะกรีดร้องแล้วหายไปเหมือนในหนังผีที่เคยดู แต่ว่า..
เจ้าผียื่นแขนเข้ามาจับพระเครื่องก่อนจะดึงออกไปจากมือกูณฑ์ มันก้มลงมองสำรวจพระอย่างสนใจ
"พิมพ์ดีเสียด้วย หายากอยู่นะ" มันชม
กูณฑ์ตบหน้าผากตัวเอง เพิ่งเคยเห็นผีไม่กลัวพระก็ตอนนี้แหละ
"ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้" กูณฑ์บ่นพึมพำ
กูณฑ์คิดว่าตัวเองพูดเบาแล้ว แต่เขาลืมไปว่าผีน่ะหูดีเสมอ
"แล้วต้องเป็นยังไงล่ะ" เจ้าผีเอียงคอถาม
"นี่มันพระนะเว้ย" กูณฑ์ตะโกน "แกจะต้องทุรนทุรายสิ"
ผีเม้มปาก "นายเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"
"เอ่อ คือว่า" กูณฑ์เริ่ม ให้ตาย ทำไมเขาต้องรู้สึกผิดด้วยเนี่ย
"ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่เคยทำอะไรใครแท้ ๆ" ผีว่าต่อ "ทำไมต้องจงใจหาของมาทำร้ายกันด้วย"
"คือ" แววตาของผีที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวทำเอากูณฑ์คิดว่าตัวเองเป็นคนที่แย่ที่สุดในโลกเลย
กูณฑ์สั่นหัวไล่ความคิดไร้สาระออกไป หมอนี่มันเป็นผี แล้วขึ้นชื่อว่าผีก็ไว้ใจไม่ได้ เขาจะต้องเด็ดขาดกว่านี้
"แต่นายเป็นผี" กูณฑ์ว่า "ผีกับคนอยู่ร่วมกันไม่ได้หรอกนะ"
"ฉันเป็นภูต" ผีหัวดื้อเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
"มันก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ" กูณฑ์โต้กลับ จะภูตจะผีก็เป็นสิ่งเหนือธรรมชาติไม่ควรยุ่งเกี่ยวทั้งนั้น
"ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งนานแล้ว" ผีว่า ก้มลงมองเท้าตัวเอง "นายไม่ให้ฉันอยู่ที่นี่ แล้วจะให้ไปอยู่ไหน"
"นายจะไปที่ชอบ ที่ชอบสิ" กูณฑ์แนะนำ เขาไม่รู้หรอกว่าผีควรไปอยู่ที่ไหน ก็เขาเป็นคนไม่ใช่ผีนี่หว่า แต่มันเป็นประโยคที่เขาได้ยินบ่อยตอนมีคนตาย ถึงเขาจะไม่รู้ว่าที่ชอบที่ชอบนั่นหมายถึงอะไรก็เถอะ
ผียิ้มแฉ่ง มันค่อย ๆ ขยับมาหากูณฑ์ทีละนิด กูณฑ์ผงะถอยหลัง
"ทำบ้าอะไร"
"ฉันก็จะไปอยู่กับนายไง"
"จะบ้าเหรอ" กูณฑ์ว่า เขาถอยไปจนชิดประตูห้อง
"ก็นายบอกให้ฉันไปที่ชอบ ๆ" ผีว่า
"ฉันหมายถึงไปสวรรค์ ไปนรกโว้ย" กูณฑ์ว่า
"แต่มันต้องมีคนมารับฉันไม่ใช่เหรอ" ผีย้อนถาม "ฉันไม่เคยไป จะไปถูกได้ไง"
คำถามนี้กูณฑ์ก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
"แต่ยังไงนายก็อยู่ที่นี่ไม่ได้" กูณฑ์ว่า
ผียักไหล่ "ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นักหรอกนะ ทั้งมืด ทั้งสกปรก" มันปัดฝุ่นหนังสือที่อยู่บนพื้น "หนังสือดี ๆ ก็ถูกวางให้ฝุ่นจับไปหมด ไม่มีใครสนใจเลย"
"ไม่อยากอยู่ ก็ไปสิวะ" กูณฑ์พูดอย่างหงุดหงิด
"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไปไม่ได้ ฉันถูกผูกติดกับหนังสือเล่มนี้ ฉันออกห่างจากมันไม่ได้"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "แกก็ถือหนังสือไปด้วยสิ ยากอะไร" ทำไมผีต้องทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากด้วย
"เดี๋ยวทำให้ดู" ผีหยิบหนังสือเล่มดังกล่าวขึ้นมา
กูณฑ์ขยี้ตา เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ทันทีที่ผีหยิบหนังสือขึ้นมา มันก็หายวับไป เหลือแต่หนังสือปกติที่เปิดอ้าอยู่บนพื้น ไม่สิ ไม่ใช่หนังสือปกติ หนังสือปกติไม่มีตา มีปากหรอกใช่ไหม
"ก็เป็นอย่างนี้แหละ" หนังสือขยับปากพูด ดูน่าสยองกว่าตอนเป็นผีเสียอีก อย่างน้อยตอนเป็นผี หน้าตามันก็ยังเหมือนคนอยู่
กูณฑ์พยายามคิดหาวิธีที่จะช่วยผีตนนี้ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีอะไรหรอกนะ แต่เขาทนอยู่ร่วมบ้านกับผีไม่ได้จริง ๆ ต่อให้เป็นผีดีก็เถอะ แต่เด็กหนุ่มอย่างเขาจะทำอะไรได้ล่ะ
กูณฑ์พยายามเรียบเรียงข้อมูลที่ได้รับ เขาไม่ถนัดอะไรพวกนี้เอาเสียเลย เขาเป็นสายลุยมากกว่า เท่าที่รวบรวมได้คือไอ้ผีนี่ถูกผูกติดกับหนังสือ ไปไหนไม่ได้ถ้าไม่มีหนังสือไปด้วย แต่พอมันหยิบหนังสือเข้ามาใกล้เกินไป มันก็กลายเป็นหนังสือเล่มนั้นเสียเองซึ่งไปไหนไม่ได้เพราะไม่มีขา
กูณฑ์ทึ้งหัวตัวเอง ให้ตายสิ เขาไม่ใช่หมอผีหรือพระสักหน่อย เขาจะไปรู้ได้ยังไง
ทันทีที่เขาคิดอย่างนั้นได้ เขาก็ยิ้มกว้าง ใช่แล้ว เรื่องแบบนี้ต้องให้พระจัดการสิ
"นายยิ้มอะไร" เจ้าหนังสือผีถาม กระดาษของมันดูซีดลง
"ฉันรู้แล้วว่าจะทำยังไงกับนายดี" กูณฑ์ว่า เขาหยิบหนังสือขึ้นมาแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกง
"เบา ๆ หน่อยสิ ยับหมด" มันประท้วง
"เงียบน่า เจ้าผีหนังสือ" กูณฑ์ว่าอย่างไม่สบอารมณ์
"นายเรียกฉันว่ายังไงนะ"
"ก็เรียกผีหนังสือไง นายมันผีหนังสือ"
กูณฑ์รู้สึกว่าเจ้าหนังสือนั่นพยายามงับก้นเขาด้วยหน้ากระดาษของมัน เขาสะดุ้งโหยง กระโดดตัวลอย
"หยุดเดี๋ยวนี้ เจ้าผีหนังสือ"
"เลิกเรียกฉันว่าผีหนังสือก่อน"
"แล้วจะให้เรียกว่าอะไร ก็แกเป็นผีหนังสือ"
"งั้นฉันเรียกนายว่าไอ้หัวแดงก็ได้สินะ ก็นายมันหัวแดง" ผีย้อน
กูณฑ์โกรธจนตัวสั่น ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เขาเกลียดไปกว่าการเรียกว่าหัวแดงอีกแล้ว เพราะสีผมที่ไม่เหมือนพ่อแม่ทำให้เขาถูกล้ออยู่เสมอ บางคนก็แค่ล้อเล่นขำ ๆ แต่กูณฑ์ไม่เคยขำด้วย แต่บางคนก็เล่นหนักถึงกับบอกว่าเขาไม่ใช่ลูกจริง ๆ ของพ่อแม่
"ฉันมีชื่อ" กูณฑ์คำราม โชคดีของหมอนี่ที่มันเป็นผีหรือถึงมันไม่ได้เป็น กูณฑ์นี่แหละจะจัดการให้มันเป็นเอง
"ฉันก็มีชื่อเหมือนกัน" ผีตอบ
"แกชื่ออะไรล่ะ" กูณฑ์ถาม
เงียบกันไปสักพัก ก่อนที่ผีจะพูดอ้อมแอ้ม
"ฉันก็จำไม่ค่อยได้แล้วเหมือนกัน ไม่มีคนเรียกชื่อฉันนานแล้ว"
"โธ่เว้ย!" กูณฑ์สบถ ก่อนจะเตะตั้งหนังสือเพื่อระบายอารมณ์
"แต่ว่าฉันจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า แบบฉันนี่พวกมนุษย์เรียกว่าเคียว.."
"เคียวเกี่ยวข้าวเนี่ยนะ" กูณฑ์ขัดอย่างไม่อยากเชื่อ ถึงครอบครัวเขาจะไม่ได้ทำนา แต่เขาก็พอรู้จักเคียวเกี่ยวข้าวอยู่ และมันก็ไม่มีอะไรเหมือนผีตนนี้เลยสักนิด
"เคียวรินรินต่างหาก" ผีว่า มีความเหนื่อยหน่ายอยู่ในน้ำเสียง
"ชื่อเหมือนญี่ปุ่นเลย" กูณฑ์ตั้งข้อสังเกต
"ก็ใช่น่ะสิ" ผีว่า "ถ้าจำไม่ผิด ตอนเป็นมนุษย์ฉันน่าจะเป็นคนญี่ปุ่น"
"แล้วทำไมนายพูดภาษาไทยกับฉันล่ะ"กูณฑ์เปลี่ยนสรรพนามการเรียกให้สุภาพขึ้น
"ทำอย่างกับพูดภาษาญี่ปุ่นแล้วนายจะฟังออก"
ก็จริงของมัน กูณฑ์คิด "เล่าเรื่องเคียวรินรินต่อสิ"
"เป็นวิญญาณแห่งความรู้ที่ถือกำเนิดมาจากคัมภีร์โบราณที่ถูกเจ้าของทิ้งเอาไว้อย่างไม่ไยดี ไม่ทำการเปิดอ่านกระทั่งฝุ่นจับเต็มไปหมด" ผีอธิบาย "เพราะงั้นนายโทษฉันไม่ได้นะที่มาอยู่นี่ นายไม่รู้จักหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเอง"
"เดี๋ยวนี้ใครเขาอ่านหนังสือกัน" กูณฑ์ว่า "รู้จักอีบุ๊คหรือเปล่า ตามเทรนด์บ้าง"
"ฉันเป็นวิญญาณแห่งความรู้นะ ทำไมแค่นี้จะไม่รู้จัก" ผีว่าอย่างผยอง "อีก็เป็นคำเรียกผู้หญิงแบบไม่สุภาพไง ฉันว่าเรียกคุณบุ๊คจะดีกว่านะ"
กูณฑ์สำลักน้ำลาย เห็นได้ชัดว่าเจ้าผีตนนี้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกจริง ๆ กูณฑ์เชื่อว่าผีนี้คงมีความรู้มาก แต่เป็นความรู้ในตำราที่ไม่พัฒนาให้เข้ากับยุคสมัยเสียมากกว่า แต่จะโทษมันก็ไม่ได้ ก็เล่นติดอยู่ในหนังสือเป็นปี ๆ
"ฉันจะอธิบายให้นายฟังทีหลัง" กูณฑ์ตัดบท จริง ๆ มันยากที่จะอธิบายให้ผีฟังว่าอีบุ๊คคืออะไร ทั้ง ๆ ที่มันไม่รู้จักสมาร์ทโฟนด้วยซ้ำ
กูณฑ์ออกมาจากห้องเก็บของและตรงไปที่ห้องครัวเพื่อหาอะไรกิน ตอนแรกเขาลังเลว่าจะอาบน้ำและขึ้นห้องเลยดีไหม แต่ความหิวก็ชนะ
"ตายแล้ว! ฝุ่นเต็มไปหมด"แม่ดุ "ไปขลุกอะไรอยู่ในห้องเก็บของ คงไม่ได้ไปซ่อนอะไรหรอกใช่ไหม" แม่หรี่ตามอง
"ผมสาบานได้ว่าเมื่อกี้ผมไม่ได้เอาอะไรไปซ่อนทั้งนั้น" กูณฑ์พูดพร้อมสบตาแม่เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แล้วเขาไม่ได้โกหก เมื่อกี้เขาไม่ได้เอาอะไรไปซ่อนจริง ๆ
"ครูโทรมาหาแม่" แม่เปลี่ยนเรื่อง เสียงเรียบ
"ผมไม่ผิดนะ" กูณฑ์พูดอย่างร้อนรน "เจ้านั่นมันหาเรื่องผมก่อน"
"ครูถามแม่ว่าสนใจร่วมทำบุญกับทางโรง.." แม่หยุดพูดกลางคัน เมื่อได้ยินคำสารภาพของลูก
กูณฑ์หน้าซีด เมื่อเห็นแม่หันมายิ้มหวานให้
"เล่ามาให้หมดว่าเกิดอะไรขึ้น" แม่พูดเสียงเย็น
กูณฑ์กลืนน้ำลาย เขาหนีไปห้องเก็บของทันไหม แม่ตอนนี้น่ากลัวกว่าผีอีก


## แม่ก็คือแม่

"เอ่อ ผมว่าผมเหนียวตัวไปหมดเลย ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า" กูณฑ์เริ่ม เขาค่อย ๆ ถอยหลังหนี แต่แม่จับบ่าเขาไว้แน่น
"จะเล่าให้แม่ฟังเอง หรือจะให้แม่โทรหาครู"
กูณฑ์ถอนหายใจ เหมือนกับให้เลือกว่าจะตายวิธีไหนเลย
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ" กูณฑ์ยักไหล่ "ผมแค่ต่อยไอ้คนปากเสียไปทีนึง"
"แค่เหรอ" แม่ทวนคำ แววตาวาวโรจน์ "ลูกก่อเรื่องที่โรงเรียนกี่ครั้งแล้ว"
"ขอโทษครับ" กูณฑ์ก้มหน้า "แต่ผมทนไม่ได้จริง ๆ ถ้ามันแค่ว่าผม ผมก็พอทนได้อยู่หรอก แต่มันว่าไปถึงแม่ มันหาว่าแม่เป็น เป็น…กะหรี่" เขาเริ่มพูดไม่ปะติดปะต่อเพราะความขมขื่นและเกลียดชัง
"เป็นกะหรี่ก็ไม่ได้ผิดอะไรนี่" แม่พูดอย่างไม่ยี่หระ "ทำงานสุจริต โอเค มันอาจผิดกฎหมายในประเทศนี้ แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ถ้าให้เลือกระหว่างเป็นกะหรี่กับเป็นโจรในเสื้อสูท แม่เลือกเป็นกะหรี่ดีกว่า"
"แม่ไม่เข้าใจ" กูณฑ์ว่า "มันหาว่าผมไม่ใช่ลูกจริง ๆ ของพ่อ เพราะผมของผม" เขาดึงเส้นผมของตัวเองออกมาดู นึกเจ็บใจที่มันยังมีสีแดงเพลิงเหมือนเดิม
"ถ้าไม่ใช่ลูกจริง ๆ ลูกคิดว่าพ่อเขาจะรักลูกมากขนาดนี้เหรอ" แม่ย้อนถาม "ตลอดเวลาที่ลูกอยู่กับเรา พ่อกับแม่เคยทำให้ลูกรู้สึกว่าไม่เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวหรือไง"
"มันไม่ใช่แบบนั้น" กูณฑ์ว่า "ผมแค่.. ไม่ชอบที่พวกนั้นพูดถึงครอบครัวเราแบบนั้น"
"ลูกรู้ไหม ปากคนมันก็พูดไปเรื่อย มันไม่ว่าลูกเรื่องนี้ มันก็หาเรื่องอื่นมาว่าลูกอีก ถึงตอนนั้นลูกจะทำยังไง"
"ผมก็จะต่อยให้พวกมันหุบปากให้หมด" กูณฑ์พูดอย่างเลือดร้อน
แม่ถอนหายใจ "ยิ่งลูกไปดิ้นตามมัน มันก็ยิ่งชอบใจ"
"แต่ผมทนไม่ได้" กูณฑ์ว่า เสียงสั่นด้วยแรงอารมณ์"แม่ไม่เป็นผม แม่ไม่เข้าใจหรอก"
"ทำไมแม่จะไม่เข้าใจ" แม่ว่า "ลูกคิดว่าแม่ทำด้วยหินเหรอไง ถึงจะไม่รู้สึกอะไรกับคำพวกนั้น แต่แม่ไม่เห็นด้วยกับการแก้ปัญหาด้วยวิธีรุนแรง"
"แล้วให้ผมทำยังไง ปล่อยให้มันดูถูกครอบครัวเราไปเรื่อย ๆ เหรอ" กูณฑ์ตัดพ้อ
"ทำไมลูกต้องใส่ใจความคิดคนอื่นขนาดนั้นด้วย เขาจะคิดยังไงก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตเราดีขึ้นหรือแย่ลงสักหน่อย"
"แม่ไม่เข้าใจ" กูณฑ์ย้ำคำเดิม ความจริงแล้วผู้ใหญ่ไม่เคยเข้าใจอะไรเขาเลย พวกเขาไม่รู้ว่ามันรู้สึกยังไงที่ถูกล้อเลียน ถูกกีดกันออกจากกลุ่ม พวกเขาบอกว่าไม่ต้องไปสนใจ แต่กูณฑ์จะไม่สนใจได้ยังไง ในเมื่อเขาเป็นหัวข้อสนทนา
"ความจริงแล้วลูกก็กังวลใช่ไหม"
กูณฑ์เงียบ แม่พูดต่อ
"พ่อกับแม่แต่งงานกันด้วยความรัก แม่รักพ่อของลูก และเขาก็รักแม่ แม่ไม่เคยนอกกายนอกใจพ่อของลูกเลย แม่ถือว่าเมื่อจะแต่งงาน ใช้ชีวิตร่วมกับใคร ก็ควรหยุดที่คนนั้น ถ้ายังรักสนุก ไม่คิดผูกพันก็อย่าไปทำให้ใครเจ็บช้ำน้ำใจดีกว่า หรือลูกก็เชื่อข่าวลือนั่น ลูกคิดว่าแม่นอกใจพ่อจริง ๆ หรือ" เสียงของแม่มีแววตัดพ้อ
"ไม่ใช่นะครับ" กูณฑ์รีบปฎิเสธ "ผมจะไปคิดงั้นได้ไง"
'แกไม่คิดจริง ๆ เหรอ" เสียงน่ารังเกียจในหัวของกูณฑ์ดังขึ้น 'แกยอมรับเถอะว่าแกระแวงมาตลอด"
กูณฑ์สั่นหัวเพื่อไร้ความคิดบ้า ๆ ออกไป กดทับมันไว้ไม่ให้มันพูดอะไรที่ทำให้เขารู้สึกอ่อนไหวอีก
"ผมเชื่อว่าแม่ไม่ได้เป็นคนแบบนั้น" กูณฑ์ว่า การพูดออกมาทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น เขาเชื่อจริง ๆ ว่าแม่ไม่คิดนอกใจพ่อ เธอเป็นคนซื่อสัตย์มาตลอด มันต้องมีเหตุผลอื่นที่เขาสีผมไม่เหมือนพ่อแม่ บางทีเขาอาจจะถูกสลับตัวที่โรงพยาบาลก็ได้ เหมือนในละครที่แม่ชอบดูอยู่บ่อย ๆ
"แม่แน่ใจเหรอครับว่าผมเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่" กูณฑ์ถาม ถ้าเขาเชื่อว่าแม่ไม่เคยนอกใจ นอกกายพ่อ แต่หลักฐานบนหัวของเขาก็ปรากฏชัดว่าเขาไม่อาจเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อได้ ดังนั้นคงมีคำตอบอยู่เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นว่าเขาเองก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่เหมือนกัน
แม่ขมวดคิ้ว "ทำไมลูกถึงถามอย่างนั้น"
"แม่ไม่คิดเหรอครับว่าบางทีผมอาจจะถูกสลับตัวก็ได้"
"คิดว่าตัวเองเป็นทายาทเศรษฐีพันล้านหรือไง" แม่พูดพลางหัวเราะ "ต้องพิสูจน์ปานดำปานแดงด้วยหรือเปล่า"
กูณฑ์ไม่ขำด้วย เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมในละครต้องพิสูจน์ตัวตนด้วยปานดำ ปานแดง มันไม่ได้มีอะไรรับรองเลยสักนิดเดียว ถ้าอยากพิสูจน์สายเลือด ทำไมไม่ตรวจดีเอ็นเอให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ
"ผมอยากตรวจดีเอ็นเอ" กูณฑ์พูดอย่างหนักแน่น
"กูณฑ์" แม่พูดอย่างอ่อนใจ
"ผมพูดจริง ๆ" กูณฑ์ยืนยัน "ผมต้องการรู้ความจริง"
"งั้นรออยู่ตรงนี้" แม่ว่า เธอเดินออกจากห้องครัวไป ทิ้งให้กูณฑ์รออย่างกระสับกระส่าย ไม่นานแม่ก็กลับมาพร้อมเอกสารที่ดูเก่า
"อ่านซะ"
กูณฑ์รับเอกสารมาอ่าน ข้างบนเป็นตารางที่ดูเวียนหัว แต่ข้างล่างมีประโยคสั้น ๆ ที่กูณฑ์ไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องการได้เห็นมันมากแค่ไหน
"จากการพิสูจน์โดยวิธีทางนิติวิทยาศาสตร์ ปรากฏว่าเด็กชายกองกูณฑ์ ภูเขี้ยว กับนายวาเรศ ภูเขี้ยว ผู้ซึ่งได้รับการกล่าวอ้างว่าเป็นบิดานั้น ผลพิสูจน์ออกมาแล้วว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์เป็นบิดากับบุตรกันจริง"
"เป็นบิดากับบุตรกันจริง" คำนี้สะท้อนก้องในใจของกูณฑ์ เขาใช้นิ้วลูบไปบนถ้อยคำที่แสนงดงาม รู้สึกราวกับความทุกข์ ความกังวลทั้งปวงได้ยกออกไปจากอกของเด็กหนุ่ม
"สบายใจหรือยัง" แม่ถาม
กูณฑ์พยักหน้า
"ปู่ของลูกให้แม่ไปตรวจดีเอ็นเอ" แม่เล่า "ตอนแรกย่าของลูกจะให้แม่หย่ากับพ่อเสียด้วยซ้ำ แล้วก็ด่าแม่ต่าง ๆ แม่ไม่บอกหรอกนะว่าท่านพูดอะไรบ้าง"
"จริงเหรอครับ" กูณฑ์ว่าอย่างไม่อยากเชื่อ ทุกวันนี้ย่ารักและเอ็นดูแม่เขามากกว่าพ่อของกูณฑ์ซึ่งเป็นลูกแท้ ๆ เสียอีก
"ก็นะ หลานออกมาหัวแดงเป็นฝรั่งอย่างนี้ก็ต้องสงสัยเป็นธรรมดา แม่มั่นใจว่าไม่ได้ทำอะไรผิด ก็เลยยอมตรวจดีเอ็นเอ"
"แต่ทำไมผมถึงหัวแดงล่ะครับ" กูณฑ์ถาม ถึงเขาจะเรียนไม่เก่งนัก แต่ก็พอรู้มาบ้างว่าลูกส่วนใหญ่แล้วจะมีสีผมเดียวกับพ่อแม่
"อยากฟังคำตอบแบบเชิงไสยศาสตร์หรือวิทยาศาสตร์ล่ะ"
"เอาวิทย์ก่อนดีกว่าครับ ผมไม่ค่อยเชื่อเรื่องไสยศาสตร์เท่าไหร่"
"ขนาดไม่เชื่อยังขอพระแม่ไป" แม่แซว "แล้วไหนล่ะพระเครื่อง"
"เอ่อ ผมลืมไว้ห้องเก็บของน่ะครับ" กูณฑ์เกาแก้ม มัวแต่ยุ่งกับเจ้าผีประหลาดนั่นจนลืมพระไปเสียสนิท
แม่ส่ายหน้า "จริง ๆ เล้ย" เธอตั้งท่าจะบ่นต่อ แต่กูณฑ์ขัดขึ้น
"แม่เล่าทฤษฎีให้ฟังต่อสิครับ"
"แม่ก็ไม่ได้เรียนสูง แต่ถ้าจะให้เดา ก็น่าจะมีบรรพบุรุษของลูกคนใดคนหนึ่งเป็นฝรั่งและก็เพิ่งมาปรากฏที่รุ่นลูก"
กูณฑ์พยักหน้า ฟังดูเป็นทฤษฎีที่น่าเชื่อถือ ถึงแม้ว่าเท่าที่เขารู้ทั้งฝ่ายพ่อฝ่ายแม่ของเขาจะไม่มีใครเป็นฝรั่งก็เถอะ
"แล้วเรื่องไสยศาสตร์ล่ะครับ" กูณฑ์ถามเขาถามเล่น ๆ ไปอย่างนั้นเอง เขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่ ถ้าก่อนหน้านี้เขาคงยืนยันเลยว่าไม่เชื่อเรื่องไร้สาระแบบนี้ แต่หลังจากที่เจอเคียว เขาก็ต้องยอมรับว่าในโลกนี้ยังมีอะไรที่มองไม่เห็นอยู่อีกเยอะ
"ลูกอาจเป็นเทพแห่งไฟกลับชาติมาเกิด" แม่พูดพลางหัวเราะ
"ไร้สาระจริง" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจ
"แต่แม่ว่ามันเป็นไปได้อยู่นะ" แม่ว่า แววตาระยิบระยับ "นอกจากผมจะเหมือนไฟแล้วลูกยังใจร้อนอย่างกับไฟอีกด้วย"
"งั้นวัยรุ่นทุกคนก็เป็นเทพแห่งไฟหมดแหละแม่" กูณฑ์ย้อน "ไปหาดูได้เลยว่าใครใจเย็นบ้าง"
แม่หัวเราะก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม "ก็เพราะลูกใจร้อนอย่างนี้ ครูเลยเรียกแม่ไปพบ"
กูณฑ์ถอนหายใจ นึกว่าจะรอดแล้วเชียว
"แล้วจดหมายที่ครูฝากให้แม่อยู่ไหน" แม่ถาม
"อยู่ห้องเก็บของครับ" กูณฑ์สารภาพ
"ไปเอามาเลย" แม่ว่า "แล้วทีหลังก็อย่าโกหกแม่อีกนะ"
กูณฑ์เดินย้อนกลับไปห้องเก็บของเพื่อเอาจดหมายมาให้แม่ เขาตัดสินใจวางหนังสือหนังสือเจ้าปัญหาไว้ที่เดิม
"อยู่นี่ก่อนนะ ขอเคลียร์ตัวเองก่อน แล้วจะหาวิธีช่วย"
"อือ โชคดีนะ" หนังสืออวยพร
กูณฑ์กล่าวขอบใจ เขาจำเป็นต้องใช้โชคมากทีเดียว
วันนี้เป็นวันพิพากษา พูดอย่างนี้อาจจะเวอร์ไปหน่อย แต่กูณฑ์คิดอย่างนั้นจริง ๆ ครูฝ่ายปกครองบอกรายละเอียดการทะเลาะกันให้ผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายฟัง
"ฉันไม่ยอมจริง ๆ นะคะ" แม่ของโฆษิตจีบปากจีบคอว่า ท่าทางน่าหมั่นไส้เหมือนลูกชายไม่มีผิด
"ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ" แม่ของกูณฑ์โค้งคำนับ กูณฑ์ไม่ชอบเลยที่แม่ทำอย่างนั้น เขาไม่ผิดสักหน่อย
"ดูสิคะ ท่าทางไม่สำนึกผิดสักนิด"
"กูณฑ์ ขอโทษเขาไป ลูก"
กูณฑ์ทำหน้าบึ้ง ทำไมเขาต้องขอโทษด้วย เจ้านั่นเป็นคนหาเรื่องเขาก่อนแท้ ๆ
"กูณฑ์" แม่พูดย้ำ
"ขอโทษ" กูณฑ์พูดเสียงกระด้าง
"ผมไม่ถือหรอกครับ" โฆษิตว่า สีหน้าพอใจอย่างน่าหมั่นไส้จนกูณฑ์อยากต่อยอีกสักที เขาลดเสียงลงเป็นเสียงกระซิบให้กูณฑ์ได้ยินเพียงคนเดียว "ลูกกะหรี่ก็อย่างนี้แหละ"
กูณฑ์สูดหายใจลึก ๆ นับหนึ่งถึงสิบ เขาจะไม่เต้นไปตามคำพูดของเจ้านี่อีกแล้ว พอกันที
"ทำได้ดีมากเลย ลูก" แม่ชม เมื่อพวกเขาออกมาจากนรกอันหนาวเหน็บนั่นได้แล้ว
"ผมยังไม่ทันทำอะไรเลย" กูณฑ์ว่า เขิน ๆ อยู่สักหน่อยที่แม่ชม
"เพราะลูกไม่ทำอะไรเลยนี่แหละ" แม่ว่า "แม่รู้ว่าเขาจงใจยั่วโมโหลูก แต่ลูกก็อดทนไม่ตอบโต้ เก่งมาก"
กูณฑ์ยิ้ม "ก็ผมลูกแม่นี่ครับ"


## ได้เวลาเข้าวัด

ถึงแม้กูณฑ์จะสัญญากับเคียวว่าจะหาวิธีช่วย แต่ต้องเข้าใจก่อนว่าชีวิตเด็กม.สามมีอะไรให้ทำมากกว่านั่งหาวิธีปล่อยผีให้เป็นอิสระ เขาต้องเรียนหนังสือตั้งแต่แปดโมงถึงสี่โมงเย็น แถมวันเสาร์อาทิตย์ก็ยังต้องเรียนพิเศษต่ออีก
ตอนนี้กูณฑ์กำลังทำการบ้านวิชาคณิตอยู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เขาเขียนและลบอยู่หลายครั้ง ไม่แน่ใจว่าคำตอบที่ได้จะถูกหรือเปล่า
"ทำหน้าเครียดเชียว" แม่ทัก ขณะเอานมขึ้นมาให้ดื่ม "พักหน่อยไหม ลูก"
"วางไว้เลยครับแม่" กูณฑ์ว่า "ผมต้องแก้โจทย์นี้ให้เสร็จ"
"อย่านอนดึกนะ" แม่ย้ำอย่างเป็นห่วงก่อนออกไป
สุดท้ายกูณฑ์ก็ต้องยอมแพ้ นี่คงเป็นผลพวงที่ไม่ตั้งใจเรียนมาตลอดแน่ ๆ พอเขาพลิกหาดูว่าโจทย์นี้ต้องแก้ยังไง ก็เจอถ้อยคำบาดใจ
"เรื่ิงนี้นักเรียนคงได้เรียนไปแล้วสมัยมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง ดังนั้นเราจึงจะไม่ขอพูดซ้ำ"
"เรียนไปแล้วตอนไหนวะ" กูณฑ์พึมพำ คนเขียนรู้ดีกว่าเขาที่เป็นคนเรียนเองเสียอีก แต่ต่อให้เรียนไปแล้วก็ลืมไม่ได้หรือไง กูณฑ์หยิบมือถือขึ้นมาพร้อมค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต แต่กูเกิ้ลก็ดูเหมือนไม่มีคำตอบ บางทีเขาควรจะไปหาหนังสือเรียนเก่า ๆ มาเปิดดู เขาลุกขึ้นออกจากห้องและไปที่ห้องเก็บของ
"นายคิดหาวิธีช่วยฉันได้แล้วเหรอ" เคียวทักอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นกูณฑ์
กูณฑ์ถอนหายใจ เขาลืมเจ้านี่ไปเสียสนิท
"ฉันจะมาหาหนังสือเรียน ฉันต้องทำการบ้าน"
"การบ้าน งานที่ครูสั่งให้มาทำที่บ้านน่ะหรอ"
"ใช่" กูณฑ์กระแทกเสียง
"ไม่เห็นต้องหงุดหงิดเลย ฉันช่วยนายทำก็ได้นะ"
กูณฑ์พ่นลมหายใจอย่างดูถูก ขนาดอีบุ๊คยังไม่รู้จักจะมาทำโจทย์เลขยาก ๆ ได้ยังไง
"นายทำไม่ได้หรอก" กูณฑ์บอกปัด ก่อนจะลงมือหาหนังสือต่อไป
"ดูถูก" เคียวว่า "ฉันเป็นภูตหนังสือเชียวนะ อย่างน้อย ๆ ฉันก็ช่วยนายหาได้ ฉันรู้จักหนังสือทุกเล่มในนี้เลยนะ"
"นายตอนนี้ไม่มีแขน ไม่มีขาด้วยซ้ำ" กูณฑ์พูดอย่างดูถูก "จะช่วยหาได้ยังไง"
ความจริงแล้วเขาก็รู้สึกหลอนอยู่เหมือนกันที่ต้องมาคุยกับหนังสือแบบนี้ ถึงจะมีคนพูดว่าหนังสือเป็นเพื่อนแก้เหงาก็เถอะ แต่ถ้ามีเพื่อนแบบนี้ กูณฑ์ขอเหงาต่อดีกว่า
"ให้ฉันงอกแขน งอกขาก็ได้" พอเคียวพูดจบ เขาก็งอกแขน งอกขาออกมา
กูณฑ์ตบเคียว เคียวร้องออกมาด้วยความเจ็บ แต่มันไม่ใช่ความผิดของเขานะ หนังสือพูดได้ เขาก็แทบจะรับไม่ได้อยู่แล้ว นี่ยังมางอกแขน งอกขาออกมาอีก
"เจ็บนะ"
"เห็นแล้วสยอง"
"ล้อเล่นนิดหน่อยเอง" เคียวว่า ก่อนจะเปลี่ยนร่างให้ดูคล้ายกับมนุษย์ "ตกลงนายจะให้ฉันช่วยไหม บอกหน่อยว่าเรื่องอะไร
ขืนไม่ยอมตอบ เจ้านี่คงกวนไม่เลิกแน่
"เรื่องพีทาโกรัส นายรู้เหรอ"
"พีทาโกรัสเป็นนักคณิตศาสตร์และนักปราชญ์ชาวกรีกโบราณ มีชีวิตอยู่ในช่วงประมาณห้าร้อยเจ็ดสิบปีถึงประมาณสี่ร้อยเก้าสิบห้าปีก่อนคริสตกาล เป็นที่รู้จักในนามเจ้าของทฤษฎีบทพีทาโกรัส" เคียวท่องออกมา "ถูกไหม"
กูณฑ์ไม่รู้จะตอบยังไง ขนาดทฤษฎีเขายังจำไม่ได้ เขาจะไปจำประวัติคนคิดทฤษฎีได้ยังไง
"ว่าไง" เคียวถามย้ำ
"ฉันไม่รู้" กูณฑ์ว่า "อีกอย่างฉันไม่ได้อยากรู้ประวัติเขา ฉันอยากรู้ทฤษฎีที่เขาคิดต่างหาก"
"แล้วทำไมไม่บอก" เคียวพูดพลางกอดอก เสร็จแล้วเขาก็ร่ายยาวเรื่องทฤษฎีพีทาโกรัสให้กูณฑ์ฟัง
"นายรู้ได้ยังไง" กูณฑ์พูดอย่างไม่อยากเชื่อ ขนาดเขาไปเรียนยังจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลย แต่เจ้านี่กลับจำได้ น่าหมั่นไส้ชะมัด
"ก็ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นภูตหนังสือ อะไรที่อยู่ในหนังสือ ฉันจำได้หมดแหละ" เคียวยืดอกอย่างภูมิใจ "ทฤษฎีนั่น ฉันอ่านไม่รู้กี่รอบแล้ว จะจำไม่ได้ได้ไง"
แววตาของกูณฑ์เป็นประกาย "งั้นฉันไม่หาแล้ว นายช่วยสอนการบ้านให้ฉันหน่อยสิ"
เคียวขมวดคิ้ว "นายจะให้อะไรตอบแทนฉันล่ะ"
ผีนี่เขี้ยวเหมือนกัน เห็นหน้าซื่อ ๆ ไม่คิดว่าจะมีมุมนี้ด้วย กูณฑ์ต้องระวังคำพูดให้ดี สัญญากับพวกผีนี่ไว้ใจได้ที่ไหน
"ว่าไงล่ะ" เคียวถามย้ำ
"นายอยากได้อะไรล่ะ" กูณฑ์ถาม
"นายบอกว่านายจะช่วยฉันให้ได้ไปเกิดใหม่ ไม่ใช่เหรอ" เคียวทวงสัญญา
"ก็ช่วงนี้มันยุ่ง ๆ น่ะ" กูณฑ์ว่า รู้สึกผิดนิดหน่อยเหมือนกัน
"งั้นฉันจะช่วยนายทำการบ้าน แต่นายต้องหาวิธีปลดปล่อยฉันนะ"
"ไม่ใช่แค่วันนี้นะ" กูณฑ์ต่อรอง "ช่วงนี้ฉันงานทับมาก ถ้าเคลียร์ไม่หมดก็คงไม่มีอารมณ์หาวิธีปล่อยนายหรอก"
"เอางั้นก็ได้"
หลังจากนั้นเคียวก็มาเป็นติวเตอร์ส่วนตัวของกูณฑ์ เขาคอยกระซิบอธิบายเนื้อหาต่าง ๆ ให้กูณฑ์ฟัง ทำให้ช่วงนี้กูณฑ์ทำแบบฝึกหัดทั้งที่โรงเรียนและบ้านได้ดีขึ้น จะไม่ดีได้ยังไง มีคนมาอธิบายเนื้อหาให้ฟังขนาดนี้ ตอนนี้กูณฑ์เลยพกหนังสือผีสิงไปทั่วจนดูเหมือนเด็กเนิร์ด
"น่าเสียดายที่ฉันเอานายเข้าห้องสอบไม่ได้" กูณฑ์ว่า เขาอยากให้เคียวเป็นภูตปากกาเหลือเกิน ห้องสอบไม่อนุญาตให้เอาหนังสืออะไรเข้าทั้งนั้น แม้ว่าจะเป็นหนังสือที่ไม่เกี่ยวข้องกับการสอบก็เถอะ
"อย่าทุจริตสิ" เคียวดุ
"ก็มันยากนี่" กูณฑ์งอแง
"ยากก็ต้องพยายาม รู้ไหม"
"ให้ตายสิ พูดมากชะมัด"
"ก็นายให้ฉันติวให้"
พวกเขาไม่รู้เลยว่าพ่อแม่กำลังปรึกษากันอย่างเป็นกังวลอยู่นอกห้อง
"ลูกเราช่วงนี้แปลก ๆ ไปนะคะ เรศ" วาสนาพูดกับสามี
"ยังไงล่ะ วาส"
วาสนากัดริมฝีปาก "เขาเหมือนจะพูดคนเดียวตลอดเวลา ฟังสิคะ"
"เขาอาจคุยโทรศัพท์กับเพื่อนก็ได้" วาเรศให้เหตุผล
"มันไม่ใช่แค่วันนี้นะคะ" วาสนาว่า "เขาพูดคนเดียวมาตั้งนานแล้ว แถมตอนนั้นก็ไม่ได้คุยมือถือด้วย ฉันว่าลูกอาจจะเครียดมากไปหรือเปล่าคะ เรากดดันลูกมากไปไหม"
วาเรศขมวดคิ้ว "สมัยนี้การแข่งขันมันสูงจริง ๆ ขนาดยังไม่เข้ามหา' ลัยนะ ผมว่าเดี๋ยววันอาทิตย์นี้เราไปเที่ยวกันดีกว่า เจ้ากูณฑ์จะได้พักผ่อนด้วย"
"กูณฑ์จะยอมไปเหรอคะ เห็นว่าวันจันทร์นี้มีสอบเก็บคะแนน" วาสนาว่า ตอนแรกเธอก็ดีใจอยู่หรอกที่ลูกหันมาตั้งใจเรียน แต่พฤติกรรมที่แปลกจนพลิกหน้ามือเป็นหลังมือทำให้เธอกังวลอยู่ไม่น้อย ไหนจะชอบแบกหนังสือไปไหนต่อไหน ไหนจะชอบพูดและหัวเราะคนเดียวอีก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอมั่นใจว่ากูณฑ์ต้องดีใจแน่ที่พ่อจะพาไปเที่ยว ก็งานของวาเรศยุ่งอยู่น้อยเมื่อไหร่ ขนาดจะมากินข้าวด้วยกันยังแทบไม่มีเวลา แต่ตอนนี้เธอไม่แน่ใจเสียแล้ว กูณฑ์เปลี่ยนไปมากจนดูเหมือนจะไม่ใช่ลูกชายคนเดิมของเธอเลย เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นก็จริง แต่เธอก็ยังกังวล
"เดี๋ยวผมไปคุยกับกูณฑ์เอง" วาเรศว่าพลางเคาะประตู "กูณฑ์ ขอพ่อเข้าไปนะ ลูก" บ้านหลังนี้ต้องเคาะประตูก่อนเข้าห้องส่วนตัวของคนอื่นเสมอ เพราะชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นห้องส่วนตัว
"แป๊บนะครับ พ่อ" กูณฑ์ตะโกนออกมา "นายรีบกลับไปเป็นหนังสือได้แล้ว" เขาพูดเบา ๆ กับเคียว
"ไม่อะ" เคียวว่า
"พ่อฉันจะเข้ามาแล้ว" กูณฑ์พูดอย่างร้อนรน
"ก็ให้เข้ามาสิ" เคียวว่าพลางแลบลิ้นใส่
"เดี๋ยวพ่อฉันก็จับนายถ่วงน้ำหรอก"
"ไม่กลัว"
กูณฑ์ถอนหายใจ เตือนแล้วไม่ฟัง เขาเปิดประตูออก
"ทำไมนานจังลูก" วาเรศถามด้วยท่าทีสบาย ๆ แต่สายตาสอดส่องมองไปรอบห้อง
"เอ่อ ห้องมันรกน่ะครับ" กูณฑ์แก้ตัว
"ได้ข่าวว่าเรียนหนักเหรอ เรา" วาเรศถาม
"ก็ไม่หนักมากหรอกครับ พอได้อยู่"
"วันอาทิตย์นี้ไปเที่ยวกันไหม ลูก"
"วันจันทร์ผมมีสอบ" กูณฑ์ว่า ใจหนึ่งเขาก็อยากไปเที่ยว อีกใจก็อยากอ่านหนังสือทบทวนอีกรอบเพื่อความมั่นใจ
"พักวันเดียวไม่เป็นไรหรอก" วาเรศคะยั้นคะยอ
"พ่อนายพูดถูก" เคียวแทรกเข้ามา "ต่อให้นายไม่พัก ฉันก็จะพัก ไม่สอนหนังสือให้นายแล้ว"
"พูดมาก" กูณฑ์พูดอย่างลืมตัว
วาเรศคิ้วกระตุก ต่อให้อยากอยู่บ้านแค่ไหนก็ไม่ควรพูดคำนี้ออกมา เขาสูดหายใจลึก ๆ เพื่อคุมอารมณ์
"วันนี้ลูกคงอารมณ์ไม่ดี ไปเที่ยวสักหน่อยนะ ลูก"
"ขอโทษครับ" กูณฑ์ว่า พลางทำตาเขียวใส่ผีที่ตอนนี้แลบลิ้นปลิ้นตาล้อเลียนเขาอยู่ "แล้วพ่อจะพาผมไปไหนล่ะครับ"
"แล้วกูณฑ์อยากไปไหนล่ะ"
ปกติแล้วกูณฑ์คงเลือกไปเดินห้าง กินข้าว ดูหนัง แต่ตอนนี้เขาอยากกำจัดเจ้าผีกวนประสาทนี่ไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
"สำนักหมอผีมีไหมครับ" กูณฑ์ถาม พลางส่งสายตาอาฆาตให้เคียวที่หน้าซีดลงทันที กูณฑ์ยิ้มเยาะในใจ สมน้ำหน้า เล่นกับใคร ไม่เล่น
"หมอผี" วาเรศทวนคำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ปกติลูกเขาแอนตี้ไสยศาสตร์จะตาย สงสัยเรียนหนักจนเบลอไปแล้วมั้ง
"ครับ" กูณฑ์ยืนยันหนักแน่น "ยิ่งเก่งยิ่งดี"
วาเรศใช้หลังมือแตะหน้าผากลูก "ตัวก็ไม่ร้อนนี่"
กูณฑ์ปัดมือพ่อออก "ผมไม่ได้ไม่สบายสักหน่อย"
"ก็เห็นลูกเพ้อก็นึกว่ามีไข้" วาเรศแซว
"โอ๊ย! พ่อ ผมแค่จะหาหมอผีเอง ไม่ได้เพ้อสักหน่อย" กูณฑ์ทำหน้าเง้าอย่างเด็กที่ถูกขัดใจ ตอนนี้เคียวเป็นฝ่ายกลั้นหัวเราะ
"แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากหาหมอผีล่ะ" วาเรศถาม
"ก็ช่วงนี้ผมรู้สึกซวย ๆ ยังไงชอบกล เลยจะไปให้หมอดูหน่อยว่าผมมีวิญญาณตามหรือเปล่า ถ้ามีจะได้จับถ่วงน้ำเสียให้เข็ด" เขาจ้องเคียวที่กำลังหัวเราะอย่างมาดร้าย เคียวหุบปากฉับทันที
วาเรศคิ้วขมวด "พ่อไม่รู้จักสำนักอะไรพวกนี้หรอก น้อยมากจะเป็นของจริง ส่วนใหญ่ก็หลอกลวงกันทั้งนั้น พ่อว่าถ้าลูกไม่สบายใจ พ่อพาไปวัดดีกว่า"
"วัดเดี๋ยวนี้ก็หลอกลวง" กูณฑ์บ่น แม้เขาจะเป็นพุทธตามทะเบียนบ้าน แต่ก็ไม่ค่อยศรัทธาในตัวพระพุทธศาสนานัก เหตุเพราะมีคนใช้ศาสนาบังหน้าหากินอยู่ทุกวัน วัดเดี๋ยวนี้ก็เป็นพุทธพาณิชย์เสียเยอะ ทำทุกอย่างเพื่อหาเงินเข้าวัดโดยไม่สนใจศีลธรรม
"พูดอย่างนี้หลวงปู่ท่านจะน้อยใจเอานะ" วาเรศเตือน
"พ่อจะพาผมไปหาหลวงปู่เหรอครับ" กูณฑ์ถาม สีหน้าสดใสขึ้นมาทันที
หลวงปู่ที่ว่าเป็นปู่แท้ ๆ ของกูณฑ์ ท่านบวชตอนกูณฑ์ยังจำความไม่ได้เพื่อรับใช้พุทธศาสมานานแล้ว แต่โยมแม่ของท่านหรือทวดของกูณฑ์ต้องการให้ท่านแต่งงานมีครอบครัวเสียก่อน ท่านจึงมาแต่งกับคุณย่าและให้กำเนิดพ่อของกูณฑ์ พอแต่งแล้วท่านก็เกิดกิเลส เป็นห่วงลูกเมียจนตัดใจบวชไม่ได้ จนพ่อของกูณฑ์มีครอบครัวของตัวเอง ลงหลักปักฐานได้ ท่านจึงได้เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ในที่สุด
ปู่เป็นหนึ่งในพระไม่กี่รูปที่กูณฑ์ไหว้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ ไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่เพราะท่านเป็นพระปฏิบัติที่วางตัวดี
"ผมจะไปหาหลวงปู่ครับ" กูณฑ์ว่า


## คำแนะนำของหลวงปู่

"ลูกจะเอาหนังสือไปวัดด้วยเหรอ" วาสนาถาม เธออุตส่าห์จะพาลูกไปผ่อนคลายสมอง แต่ลูกก็ยังยืนยันจะเอาหนังสือเล่มนี้ไปอีก
"ก็เผื่อไว้อ่านตอนรถติดไงครับ" กูณฑ์ตอบ
"เราไปทางเลี่ยงเมือง รถไม่ติดหรอก ลูก" วาเรศว่า "เอาหนังสือไว้ที่บ้านเถอะ แบกไปก็ไม่ได้อ่านหรอก"
"นายต้องพาฉันไปให้ได้นะ" เคียวกระซิบที่หูของกูณฑ์อย่างร้อนรน ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องกระซิบหรอก ไม่มีใครได้ยินเขานอกจากกูณฑ์อยู่แล้ว
กูณฑ์เม้มปาก ต่อให้ผีไม่บอก เขาก็ต้องพาเคียวไปด้วยอยู่แล้ว จุดประสงค์ที่เขาอยากไปสำนักหมอผีหรือวัดตั้งแต่แรกก็เพื่อช่วยปลดปล่อยดวงวิญญาณของเคียวให้ไปสู่สุคติ
"ให้ผมเอามันไปด้วยเถอะครับ ผมจะถือเอง ไม่ทำให้พ่อกับแม่เดือดร้อนแน่" กูณฑ์ว่าพลางส่งสายตาอ้อนวอน
พ่อกับแม่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจ แต่ทั้งคู่ก็ไม่อยากให้บรรยากาศอบอุ่นนี้หายไปเพราะเรื่องไร้สาระจึงตัดสินใจไม่พูดอะไร
บรรยากาศในวัดยังสงบร่มรื่นเหมือนครั้งก่อนที่กูณฑ์มา กูณฑ์กับพ่อแม่เข้าไปกราบหลวงปู่ที่วัด กุฏิท่านเป็นกุฏิเล็ก ๆ มีของใช้ตามสมควรแก่อัตภาพ
"นมัสการครับ/ค่ะ" พ่อแม่ลูกพูดพร้อมกัน
"เจริญพร โยม" หลวงปู่ตอบ ยิ้มน้อย ๆ กูณฑ์ชอบรอยยิ้มของหลวงปู่เสมอ มันดูจริงใจ ไม่มีพิษมีภัย ต่างจากรอยยิ้มการค้าที่เป็นยาเคลือบน้ำตาลในปัจจุบัน
"ผมไม่ได้มาเยี่ยมหลวงพ่อเสียนานเลย หลวงพ่อสบายดีนะครับ" วาเรศถาม
"ก็สบายตามอัตภาพแหละโยม" หลวงปู่ตอบ "แล้วพวกโยมล่ะ"
วาเรศกับภรรยามองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างไม่อยากพูดเรื่องที่อยู่ในใจตัวเองออกมาด้วยกังวลว่าจะกระทบต่อจิตใจของกูณฑ์ที่หมู่นี้ดูไม่ปกติ แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังบ่นพึมพำอะไรคนเดียวอยู่
ฝ่ายกูณฑ์ผู้ไม่ได้สนใจเลยว่าทำให้พ่อแม่เป็นห่วงแค่ไหนกำลังกระซิบพูดกับเคียว
"นี่ปู่ฉัน เขาคงช่วยนายได้นะ" กูณฑ์สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเคียวถึงเข้าวัดได้ ไม่ใช่ว่าวัดจะมีเจ้าที่คอยเฝ้าไม่ให้สัมภเวสีเข้ามาหรอกเหรอ แต่บางทีเจ้าที่ของวัดคงรู้ว่าเคียวไม่เป็นอันตราย ความคิดนี้ทำให้กูณฑ์แช่มชื่นขึ้นไม่น้อย
"ว่าไงล่ะ โยม" พระชราถามย้ำ แต่ไม่ได้มีทีท่าว่าจะโกรธ
"ดิฉันเป็นห่วงลูกน่ะค่ะ" วาสนาตัดสินใจพูด "ช่วงนี้เขาทำตัวแปลก ๆ "
หลวงปู่มองกูณฑ์แวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้ม
"อาตมาก็ไม่เห็นว่าเขาผิดปกติตรงไหนนี่"
"ก็ท่านไม่ได้เห็นอย่างที่ฉันเห็นนี่คะ" วาสนาพูดอย่างหงุดหงิดเพราะความเป็นห่วงลูก แต่พอรู้ตัวว่าทำตัวไม่เหมาะสมจึงยกมือไหว้ "ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ท่าน ดิฉันลืมตัวไปหน่อย"
"ไม่เป็นไรหรอก โยม แล้วกูณฑ์เขาเป็นอะไรหรือ"
วาสนาเล่าเรื่องทั้งหมดให้หลวงปู่ฟังซึ่งท่านก็ไม่ได้ขัดอะไร เพียงแต่คอยพยักหน้ารับเท่านั้น
"เท่าที่โยมว่ากูณฑ์เขาหันมาตั้งใจเรียนขึ้น มันก็น่าจะดีแล้วนี่นา"
"ดิฉันก็ดีใจอยู่หรอกค่ะที่เขาตั้งใจเรียน แต่เรื่องที่เขาชอบพูดคนเดียวนี่สิคะที่ดิฉันเป็นห่วง"
"บางทีกูณฑ์อาจจะติวหนังสือแบบใหม่อยู่ก็ได้ ใช่ไหม กูณฑ์" หลวงปู่หันมาคุยกับกูณฑ์
กูณฑ์สังเกตเห็นว่าหลวงปู่ใช้คำว่าติวแทนที่จะเป็นท่องหนังสือ บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่กูณฑ์มีความรู้สึกว่าท่านทราบอะไรบางอย่าง
"ใช่ครับ" กูณฑ์ว่า เขาปลอบใจตัวเองว่าไม่ได้โกหกหลวงปู่ เขาติวหนังสือกับเคียวอยู่จริง ๆ
"งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก" หลวงปู่สรุป แต่เมื่อเห็นลูกชายและลูกสะใภ้ยังมีทีท่าไม่สบายใจจึงพูดเสริมว่า "ถ้าโยมกังวล ก็ลองพากูณฑ์ไปหาหมอดูสิ"
"หมอผีเหรอครับ" วาเรศถาม ใจคิดไปถึงบทสนทนาของเขากับกูณฑ์เมื่อวันก่อน หรือลูกเขาจะโดนวิญญาณอาฆาตตามติดจริง ๆ ขนาดหลวงพ่อยังออกปาก
พระชราส่ายหน้า "อาตมาหมายถึงจิตแพทย์ ถ้ากูณฑ์มีพฤติกรรมที่แปลกไป อาจจะเป็นเพราะเครียดก็ได้ กำลังจะสอบเข้ามัธยมปลายไม่ใช่หรือ"
"แต่หนูไม่เคยกดดันอะไรลูกนะคะ" วาสนารีบพูดด้วยเกรงว่าหลวงปู่จะเข้าใจผิด
"อาตมาไม่ได้ว่าโยมกดดันอะไรลูก แต่ใจมนุษย์นี่ยากแท้หยั่งถึงนะ โยม" หลวงปู่ว่า "แต่ถ้าโยมยังไม่อยากไปก็ลองพาไปเที่ยวผ่อนคลายกันก็ได้"
"แล้วไปเที่ยวไหนดีล่ะครับ หลวงพ่อ" วาเรศถาม
"โยมก็ต้องเลือกสถานที่ที่โยมชอบสิ จะมาให้อาตมาเลือกให้ได้ยังไง แต่ถ้าจะให้อาตมาแนะนำอาตมาว่าลองไปเที่ยวแบบธรรมชาติ พวกเข้าป่าอะไรพวกนี้ น่าจะดีนะ บางทีโยมอาจจะได้คำตอบที่กำลังตามหาอยู่ก็ได้" หลวงปู่หันมาสบตากูณฑ์ แต่กูณฑ์กลับรู้สึกว่าท่ารไม่ได้มองเขา แต่มองเคียวที่อยู่ข้างหลังเขาต่างหาก
หลังจากครอบครัวภูเขี้ยวออกมา พวกเขาก็รู้สึกโล่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"ความจริงหลวงพ่อก็พูดถูกนะคะ เราไม่ได้ไปเที่ยวไกล ๆ กันมานานแล้ว" วาสนาพูดขณะที่วาเรศกำลังขับรถกลับบ้าน
"ก็จริง" วาเรศว่า "ตั้งแต่ผมได้เลื่อนตำแหน่ง ผมก็ไม่ค่อยมีเวลาให้ครอบครัวเท่าไหร่ ว่าแต่จะไปไหนกันดีล่ะ"
"ก็ต้องถามเจ้ากูณฑ์แหละ ว่าไง อยากไปเที่ยวไหน"
เคียวกระซิบใส่หูกูณฑ์ "บอกไปว่าอยากไปภูซับเหล็ก"
กูณฑ์พูดไปตามที่ผีบอก แม้ว่าตัวเขาเองจะไม่รู้จักสถานที่นั้นเลยก็ตาม ว่าแต่เขายังไม่รู้จัก เจ้าผีนี่ไปเอาชื่อนี้มาจากไหน
"ที่ไหนนะ" วาเรศถามย้ำ
"ภูซับเหล็กครับ" กูณฑ์ยืนยัน
"แม่ไม่เห็นจะเคยได้ยิน" วาสนาว่า "ไปเที่ยวพวกม่อนแจ่มไม่ดีกว่าเหรอลูก"
กูณฑ์มองเคียวเป็นเชิงถามซึ่งผีก็เอาแต่ส่ายหน้าลูกเดียว
"ผมอยากไปภูซับเหล็กจริง ๆ ครับแม่" กูณฑ์ยืนยัน
"งั้นเดี๋ยวพ่อขอหาข้อมูลก่อนละกัน เดือนหน้าพ่อลาพักร้อน จะได้ไปเที่ยวด้วยกัน"
เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน กูณฑ์ก็คาดคั้นเคียวทันที
"ทำไมต้องไปภูซับเหล็กด้วย มันมีอะไร แล้วมันอยู่ไหน"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เคียวตอบเอาง่าย ๆ
"แล้วทำไม.."
"ก็หลวงปู่สุกท่านบอกให้ฉันไปภูทับเหล็กแล้วจะได้คำตอบ"
"อย่ามาโกหก หลวงปู่ท่านไม่ได้พูดอะไรกับนายสักคำ" แล้วกูณฑ์ก็คิดขึ้นได้ "นายรู้ได้ยังไงว่าท่านชื่อสุก" เท่าที่จำได้เขาไม่เคยบอกชื่อหลวงปู่กับเคียวเลย และก็ไม่มีใครเอ่ยชื่อหลวงปู่ด้วย
"ก็ท่านบอกฉันน่ะสิ" เคียวว่า
กูณฑ์ใช้นิ้วชี้แหย่เข้าไปในรูหูตัวเองก่อนเอาออกมาดู
"ขี้หูก็ยังไม่เยอะนี่หว่า" เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง ถ้าหลวงปู่กับเคียวคุยกันจริง ทำไมเขาไม่ได้ยินอะไรสักคำเลยล่ะ
"สกปรกจริง" เคียวว่าพลางย่นจมูก "นายไม่ได้ยินอะไรก็ไม่แปลกหรอก ท่านสื่อสารกับฉันผ่านทางจิต"
"ยังไง" กูณฑ์ถามอย่างสนใจ
อยู่ ๆ กูณฑ์ก็ได้ยินเสียงในหัวของเขา
'ก็ไม่ต้องพูดกัน สนทนาผ่านทางจิตไง"
"นายทำแบบนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่" กูณฑ์ถาม
ผียักไหล่ "ก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"งั้นต่อไปนี้ ฉันก็ไม่ต้องดูเป็นคนบ้าแล้วสิ" กูณฑ์ว่า เขารู้ว่าผู้คนเริ่มมองเขาแปลก ๆ เพราะเขาคุยกับเคียว ก็ใครจะไม่มองกันเล่าก็เล่นพูดคนเดียว แต่สนทนาโต้ตอบเหมือนกับมีคนคุยด้วยเสียอย่างนั้น ก็คิดจะแก้ปัญหาด้วยการใส่หูฟังอยู่หรอก แต่ใส่ทีไรก็ปวดหูทุกที
"ก็อาจจะอย่างนั้น" เคียวว่า "นายลองส่งข้อความมาหาฉันทางจิตสิ"
"ทำยังไง"
"รวบรวมสมาธิ คิดถึงคนที่นายจะคุยด้วย แล้วก็พูด" เคียวอธิบาย
กูณฑ์รวบรวมสมาธิ พยายามส่งโทรจิตไปหาเคียว
'นายได้ยินฉันไหม'
แต่เคียวก็ไม่ได้มีทีท่าอะไร
กูณฑ์รวบรวมสมาธิ เขาหลับตา เม้มปาก พยายามส่งพลังไปในถ้อยคำให้มากขึ้น
'นายได้ยินฉันไหม'
"นายส่งมาหรือยัง" เคียวถาม ท่าทางหมดความอดทน
"ฉันพยายามอยู่" กูณฑ์ว่า หน้าเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง ทำไมถึงทำไม่ได้สักทีนะ
"นายต้องทำจิตให้นิ่ง เป็นสมาธิ" เคียวว่า
"เงียบสักทีเถอะน่า" กูณฑ์ว่าอย่างหงุดหงิด "ยิ่งมาพูดอยู่ข้างหู ยิ่งไม่มีสมาธิเข้าไปใหญ่"
ผ่านไปประมาณสิบนาที กูณฑ์ก็ต้องยอมแพ้ เขาไม่สามารถส่งข้อความใด ๆ ไปถึงเคียวได้เลย
"ทำไมเป็นยังงี้เนี่ย" กูณฑ์พูดอย่างหงุดหงิด "นายส่งมาให้ฉันได้ ทำไมฉันส่งกลับไปไม่ได้ล่ะ"
"การรับกับการส่งมันไม่เหมือนกันสักหน่อย" เคียวปลอบ
"รับได้อย่างเดียวจะมีประโยชน์อะไร ไม่มีใครได้ยินที่นายพูดอยู่แล้ว"
"ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม"
"ฉันอยากส่งโทรจิตคุยกับนาย ไม่ได้อยากได้พร้า"
"พักก่อนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยฝึกใหม่"
กูณฑ์ไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่รู้ว่าฝืนไปก็ไม่มีประโยชน์ ตาเขาจะปิดอยู่แล้ว เขาเดินสะโหลสะเหลเข้าไปอาบน้ำ แปรงฟัน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง ไม่นานเขาก็หลับไปเพราะความอ่อนเพลีย


## เรื่องวุ่น ๆ ก่อนออกแคมป์

ถึงแม้กูณฑ์จะตั้งใจมั่นที่จะใช้โทรจิตกับเคียวให้ได้ แต่วันรุ่งขึ้น เขาก็ต้องไปโรงเรียนและขนาดอยู่ในห้องเงียบ ๆ ยังไม่มีสมาธิ ไม่ต้องพูดถึงโรงเรียนที่มีแต่เสียงดังหนวกหูเลย
ในเมื่อไม่สามารถฝึกโทรจิตได้ กูณฑ์เลยใช้เวลาว่างตอนพักกลางวันให้เป็นประโยชน์ด้วยการหาข้อมูลเกี่ยวกับภูซับเหล็ก ยิ่งอ่านเขาก็ยิ่งกังวล ทุกเว็บพูดเหมือนกันหมดว่าต้องเดินขึ้นไป ตัวเขาเองน่ะไม่มีปัญหาหรอก เขามั่นใจว่าเขาแข็งแรงพอจะเดินขึ้นได้ เขายังเด็กอยู่ เป็นห่วงก็แต่พ่อกับแม่ ไม่รู้ว่าจะเดินกันไหวหรือเปล่า อีกเรื่องหนึ่งที่น่าเป็นห่วงไม่แพ้กันคือข้างบนนั่น ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรเลย ไม่มีร้านอาหาร ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีแม้แต่ห้องน้ำด้วยซ้ำ
พอกูณฑ์กลับมาถึงบ้าน กล่าวสวัสดีพ่อกับแม่ เขาแปลกใจนิด ๆ ที่วันนี้พ่อกลับบ้านเร็ว
"กูณฑ์" พ่อเริ่มก่อนจะเงียบไป
"มีอะไรเหรอครับ" กูณฑ์ถาม
"ที่เราตกลงกันว่าจะไปภูซับเหล็กน่ะ เราไปที่อื่นกันดีกว่าไหม ลูก" แม่พูดอย่างอ่อนโยน "ที่สวย ๆ มีอีกตั้งเยอะ"
ใจจริงกูณฑ์ก็ไม่ได้อยากไปภูซับเหล็กเท่าไหร่หรอก จริง ๆ เขาไม่อยากไปไหนเลยมากกว่า แต่ผีที่ตามเขาส่ายหัวจนเขากลัวว่าหัวมันจะหลุด
"ผมอยากไปภูซับเหล็กจริง ๆ ครับ" กูณฑ์ว่า ถึงเขาจะสงสัยว่าที่นั่นจะมีคำตอบอะไรให้เขา แต่เขาก็เคารพหลวงปู่เสมอ ถ้าหลวงปู่บอกว่าที่นั่นมีคำตอบให้เขา ที่นั่นก็ต้องมี
"แต่มันลำบากมากนะ ลูก" แม่พยายามเกลี้ยกล่อมต่อ "ห้องน้ำยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ"
"นาน ๆ ทีไปใช้ชีวิตตามธรรมชาติก็ดีเหมือนกันนะครับ" กูณฑ์พูดตามที่เคียวกระซิบ
"ลูกกับพ่อน่ะไม่มีปัญหาหรอก" วาสนาว่า "ก็เป็นผู้ชายนี่"
พอแม่พูดแบบนี้กูณฑ์ก็เริ่มใจอ่อน ด้วยสรีระของผู้หญิงกับผู้ชายที่ต่างกันทำให้เวลาขับถ่ายผู้หญิงลำบากกว่าผู้ชายไม่น้อย กูณฑ์กำลังจะบอกว่า
"ไม่เป็นไรครับ เราไปที่อื่นกันก็ได้"
แต่จู่ ๆ มือของเคียวก็มาบีบปากเขา บังคับให้ริมฝีปากบนกับล่างติดกันจนกูณฑ์ไม่สามารถพูดอะไรได้ แล้วเคียวก็ใช้มืออีกข้างจับหัวของกูณฑ์สั่นจนกูณฑ์รู้สึกว่าหัวแทบหลุด
'ยังไงก็ต้องไป' เคียวส่งกระแสจิตมาหากูณฑ์
กูณฑ์ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เขาอยู่กับผีตนนี้มากเกินไป ความคุ้นเคยทำให้เกิดความไว้ใจ เขาลืมไปเสียสนิทว่าผียังไงก็เป็นผี มีพลังอำนาจเหนือมนุษย์ การที่เคียวไม่เคยทำอะไรเขา ไม่ได้หมายความมันทำไม่ได้
"เป็นอะไรไป ลูก" วาสนาถาม เธอตกใจที่อยู่ ๆ ลูกก็สั่นหัวราวกับคนบ้า
เคียวปล่อยให้กูณฑ์เป็นอิสระ กูณฑ์หายใจหอบ
"ยังไงผมก็อยากไปที่ภูซับเหล็กครับ แม่" กูณฑ์ว่า
วาสนาถอนหายใจ "งั้นก็ตามใจ"
คืนนั้นกูณฑ์ฝันร้ายทั้งคืน เขาฝันว่าเคียวจับเขาสั่นหัวจนหัวหลุดจากคอ
เขาสะดุ้งตื่น เหงื่อไหลท่วมตัว
"นายเป็นอะไร" เคียวชะโงกมาถาม
"ไม่ได้เป็นอะไร" กูณฑ์ว่า มองเคียวอย่างระแวดระวัง
"นายแน่ใจนะ" เคียวถาม
"ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ" กูณฑ์ยืนยัน เขาพลิกตัวและพยายามหลับต่อ
พอวันรุ่งขึ้นมาถึง กูณฑ์จัดการอาบน้ำแต่งตัวและลงไปกินข้าวตามปกติ แต่วันนี้เขาจงใจทิ้งหนังสือที่เคียวสิงไว้ในห้องนอน เหตุการณ์เมื่อวานทำให้เขาหวาดหวั่นเกินกว่าจะพาเคียวไปด้วยอีก ขณะที่เขาก้าวเท้าออกจากบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงเคียว
"กูณฑ์ นายจะไปโรงเรียนแล้วเหรอ" เคียวถาม
"ใช่" กูณฑ์ตอบโดยไม่ทันคิด แต่แล้วก็คิดขึ้นได้ เขาสูดหายใจลึก ๆ แล้วค่อยหันไป ใจสั่นด้วยความกลัวเมื่อเห็นเคียวยิ้มอยู่ข้างหลัง
"นายมาได้ไงเนี่ย" กูณฑ์ละล่ำละลักถาม
"คิดจะทิ้งฉันเหรอ กูณฑ์" เคียวพูดเสียงเย็น
"เปล่านะ" กูณฑ์รีบแก้ตัว "ฉันลืมเฉย ๆ ว่าแต่นายมาได้ยังไง ไม่ถูกผูกกับหนังสือแล้วหรือ"
เคียวเกาหัว "ฉันไปได้ทุกที่ที่หนังสือนั่นเคยไปมาก่อน ดังนั้นหมายความว่านายเคยพาฉันไปโรงเรียนมาแล้ว ฉันก็ตามนายไปโรงเรียนได้โดยไม่จำเป็นต้องอยู่ใกล้หนังสืออีกแล้ว"
อย่างนี้ไม่ดีมาก ๆ เลย หมายความว่ากูณฑ์ก็แทบจะหนีเคียวไม่ได้เลย
"ถ้าอย่างนี้ก็ดีสิ" กูณฑ์พูดพลางหัวเราะทั้งที่ที่จริงแล้วอยากร้องไห้มากกว่า "ฉันจะได้ไม่ต้องแบกหนังสือนั่นไป ๆ มา ๆ อีก"
"ถึงฉันจะบอกว่าอยู่ไกลจากหนังสือได้ก็เถอะ แต่ฉันรู้สึกอ่อนเพลียไม่มีแรงยังไงชอบกล"
กูณฑ์ยิ้มออกมาได้ "งั้นนายก็ขึ้นไปหาหนังสือของนายก่อนเถอะ เดี๋ยวเป็นอะไรขึ้นมาแล้วจะยุ่ง" เขาได้แต่ภาวนาให้เคียวเชื่อคำพูดเขา เขาไม่อยากพาเคียวไปด้วยอีกแล้ว
"นายดูจะไม่อยากให้ฉันไปด้วยเท่าไหร่เลยนะ" เคียวตั้งคำถาม มองกูณฑ์อย่างจับผิด
"เปล่านะ" กูณฑ์รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ ผีคงอ่านใจเขาไม่ได้หรอกใช่ไหม "เห็นนายบอกว่าเพลีย ๆ ฉันห่วงกลัวว่านายจะเป็นอะไรไป"
"งั้นนายก็ขึ้นไปเอาหนังสือสิ"
กูณฑ์แกล้งทำเป็นมองนาฬิกา "สายแล้วล่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันเอา" เขารีบจ้ำอ้าวออกจากบ้านโดยไม่เหลียวหลังมามอง ได้แต่ภาวนาไม่ให้เคียวตามเขามา
หลังจากนั้นกูณฑ์กับเคียวก็เริ่มเหินห่างกันขึ้นเรื่อย ๆ กูณฑ์ไม่พาเคียวไปโรงเรียนด้วยอีกแล้ว เคียวเองหลังจากที่กูณฑ์หาข้ออ้างสารพัดว่าทำไมถึงไม่ยอมแบกหนังสือนั่นไปโรงเรียนอีกก็เลิกมาตอแยกูณฑ์ วันหนึ่งขณะที่กูณฑ์นั่งทำการบ้านอยู่ เคียวก็ถามว่า
"นายโกรธอะไรฉันหรือเปล่า"
"เปล่านี่"
"แล้วทำไมนายไม่พาฉันไปไหนกับนายแล้วล่ะ"
กูณฑ์อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะแก้ตัวว่ายังไงดี
เคียวจ้องตากูณฑ์เขม็ง "นายรู้ไหมว่าฉันไม่ใช่มนุษย์"
กูณฑ์รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ใครจะไปลืมกันล่ะ
"ฉันเป็นภูตที่อยู่มาเป็นร้อยปีแล้ว" เคียวพูดต่อ "ฉันรู้เสมอเวลามีใครโกหกฉัน" เขากดเสียงต่ำลง ส่อเค้าอันตราย "สารภาพมาดีกว่า กูณฑ์ นายอย่าบังคับให้ฉันทำอะไรที่ไม่อยากทำเลย"
กูณฑ์ตัวสั่น เขาสารภาพทุกอย่างไปจนหมดสิ้น
"อย่าทำอะไรฉันเลยนะ" กูณฑ์ขอร้อง "ฉันยังเด็ก ฉันไม่อยากตาย"
เคียวหัวเราะ ใช้นิ้วเกลี่ยแก้มกูณฑ์เบา ๆ "ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก ตอนนั้นที่ทำก็เพราะมันจำเป็นจริง ๆ"
"หัวฉันแทบจะหลุดแน่ะ" กูณฑ์ว่า
"ขอโทษจริง ๆ ดีกันนะ" เคียวยื่นนิ้วก้อยออกมา
"แก่ขนาดนี้แล้วยังเกี่ยวก้อยเป็นเด็ก" กูณฑ์แซว แต่ก็ยอมเกี่ยวก้อยด้วย
"ว่าแต่ถ้าฉันไม่ยอมบอกนาย นายจะทำอะไรฉันเหรอ" กูณฑ์ถาม
"ฉันจะร้องไห้" เคียวตอบเสียงเรียบ
"อะไรนะ" กูณฑ์ทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ เขาคิดว่าเคียวจะใช้อิทธิฤทธิ์ทำอะไรน่ากลัว ๆ เสียอีก แต่จะร้องไห้นี่นะ
"ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ" เคียวยักไหล่ "ฉันไม่ใช่ผีที่ฤทธิ์มากสักหน่อย ถึงจะได้อาละวาดใส่นายได้ อีกอย่างทำแบบนั้นก็บาปด้วยล่ะ ทุกวันนี้ยังหาทางไปเกิดไม่ได้ ไม่อยากสร้างบาปเพิ่มอีก"
"พูดถึงเรื่องผีอาละวาด ฉันสงสัยมานานแล้วว่าทำไมผีบางตน ตอนเป็นคนก็ไม่ได้ดุอะไร แต่ทำไมเป็นผีแล้วเฮี้ยนจัง"
"ขึ้นอยู่กับฤกษ์น่ะ ฤกษ์เกิดหรือจะเรียกว่าฤกษ์ตายก็ได้ ว่าตายตอนไหน ถ้าตายตอนวันแรง ก็มีโอกาสที่จะมีฤทธิ์มาก" เคียวอธิบาย
"งั้นนายก็ตายตอนวันไม่แรงสินะ" กูณฑ์ว่า นึกขอบคุณสวรรค์อยู่ไม่ใช่น้อย ถ้าเจ้าผีนี่ตายตอนวันแรง เขาคงไม่ได้มาคุยกันอยู่อย่างนี้หรอก คงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้ว
วันเวลาผ่านไปเร็วกว่าที่คิด ไม่นานครอบครัวภูเขี้ยวก็ต้องมาจัดของเตรียมไปเที่ยวกันแล้ว ตัวกูณฑ์กับพ่อไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่แม่นี่สิจัดราวกับไปเที่ยวเป็นอาทิตย์ ไม่ใช่แค่สามวัน
"คุณจะเอาถุงขยะไปทำไมเยอะแยะ" วาเรศถาม ขณะที่วาสนายัดถุงขยะใบที่สิบเข้าไปในกระเป๋า
"ก็ไว้เก็บขยะน่ะสิ คุณจะเอาขยะไปทิ้งที่สวย ๆ อย่างนั้นได้ลงคอเชียวหรือ"
"แต่มันเยอะไป" วาเรศโอดครวญ "เราไปเที่ยวกันแค่สามวันนะ ไม่ได้ไปเป็นเดือน ๆ"
วาสนาหน้าแดง "ฉันต้องเข้าห้องน้ำวันละไม่รู่กี่รอบ เอาไปเผื่อน่ะ ดีแล้ว"
วาเรศเข้าใจคำพูดของภรรยาทันที ตัวเขาเป็นผู้ชาย ถ้าจะทำธุระก็หันหลบเข้าต้นไม้ก็ไม่มีปัญหา แต่ผู้หญิงเวลาจะทำธุระก็ลำบากอยู่ไม่ใช่น้อย
การจัดกระเป๋าครั้งนี้ วาสนาเป็นคนจัดการทั้งหมด อะไรที่เธอคิดว่าเผื่อได้ใช้ก็จัดการยัดใส่กระเป๋า กูณฑ์นึกประหลาดใจว่ากระเป๋าใบเล็ก ๆ แค่นั้นใส่ของทั้งหมดได้ยังไง ถ้าลองให้กูณฑ์จัดเองล่ะก็ ต้องใช้กระเป๋าสามใบเป็นอย่างต่ำ
"ลูกจะเอาหนังสือเล่มนี้ไปด้วยหรือ" วาสนาถาม เมื่อกูณฑ์พยายามแอบยัดหนังสือลงไปในกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง
กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ เขาคิดว่าจะแอบทำโดยไม่มีใครเห็นแล้วเชียว ความจริงเขาก็เข้าใจดีว่าไปเที่ยวแบบนี่เอาหนังสือไปก็ไม่ได้อ่าน เกะกะพื้นที่เปล่า ๆ ถ้าเป็นหนังสือปกติเขาคงไม่ลังเลที่จะทิ้งมันไว้ที่บ้าน แต่หนังสือเล่มนี้มันไม่ธรรมดาน่ะสิ
"อย่าเอาไปเลยดีกว่า" วาเรศว่า "เราไปพักผ่อนกันนะ ลูก ที่นั่นไฟก็ไม่มี ลูกจะอ่านตอนไหน"
ถ้าไม่เอาหนังสือเล่มนี้ไป การเดินทางครั้งนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย กูณฑ์ไม่ได้ตั้งใจไปพักผ่อนสมอง เขาตั้งใจจะไปปลดปล่อยดวงวิญญาณของเคียวต่างหาก เขาเม้มปาก คิดวุ่นว่าจะทำยังไงดี
"เอาไปก็ได้" วาสนาว่า เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าหมองของลูกชาย "ถึงจะไม่ได้อ่านก็ทำประโยชน์อย่างอื่นได้"
"เช่นอะไร" วาเรศถามอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ
"ก็อย่างเช่น.." วาสนาแย่งหนังสือไปจากมือกูณฑ์ ก่อนจะฟาดใส่แมลงสาบเคราะห์ร้ายที่เผอิญเดินผ่านมา มันชักอยู่สักพักก่อนจะนิ่งสนิท
"แม่นายนี่น่ากลัวกว่าผีอีก" เคียวว่า
กูณฑ์พยักหน้าตอบ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแม่เป็นอะไรที่น่ากลัวที่สุดในโลก


## เริ่มต้นเดินทาง

วันเดินทางมาถึงแล้ว วันนี้กูณฑ์ใส่ชุดเดินป่าทะมัดทะแมง เขารู้สึกโก้อยู่ไม่หยอก ขณะที่เคียวก็ยังอยู่ในชุดเดิมของตัวเอง
"เราจะไปนอนแคมป์กันนะ" กูณฑ์ทัก "ใส่ชุดแบบนี้ไม่หนาวเหรอ" เขามองสำรวจชุดกิโมโนบางเบาของเคียว
เคียวหัวเราะ "นายลืมไปหรือเปล่าว่าฉันไม่ใช่คนนะ"
กูณฑ์เสหน้าไปทางอื่นอย่างเก้อ ๆ นึกเจ็บใจที่พลาดท่าทำให้เจ้าผีหัวเราะเอา
ในที่สุดพวกเขาก็มานั่งกันในรถ วาเรศเปิดจีพีเอสก่อนจะขับรถตรงไปยังจุดหมาย
"จะนอนเสียหน่อยก็ได้" คนขับบอก "อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึง"
กูณฑ์เห็นด้วยอย่างยิ่ง เมื่อคืนความตื่นเต้นทำเอาเขานอนไม่หลับ ไม่ใช่ความตื่นเต้นของเขาหรอก แต่ของผีร่วมห้องที่เอาแต่บ่นอะไรพึมพำ ๆ อยู่นั่นแหละ พอกูณฑ์ดุทีก็เงียบไปที
กูณฑ์เอาหัวพิงขอบหน้าต่างรถ เตรียมจะหลับ แต่เคียวสะกิดเขา
"อย่าเพิ่งหลับสิ อยู่คุยเป็นเพื่อนกันก่อน"
กูณฑ์แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน หน็อย เมื่อคืนก็กวนจนเขาไม่ได้หลับได้นอน จะนอนในรถก็ยังมากวนอีก
เคียวยังไม่ยอมแพ้ เขากระซิบดัง ๆ ข้างหูกูณฑ์ "ตื่น ตื่น ตื่น"
กูณฑ์ทนไม่ไหวอีกต่อไป
"เว้ย คนจะหลับจะนอน อะไรกันนักหนา"
พ่อกับแม่ผู้กำลังปรึกษากันว่าจะไปกินข้าวที่ไหนดีชะงัก พ่อพูดเก้อ ๆ ขึ้นมาว่า
"พ่อเสียงดังไปเหรอลูก"
กูณฑ์ปฏิเสธว่าไม่ใช่ เขาแค่ฝันร้ายไปเท่านั้น ก่อนจะจ้องเคียวอย่างเอาเรื่อง แต่ผีก็ทำหน้านิ่ง ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไร
วาสนาเอาหลังมือแตะหน้าผากลูก "เอ! ตัวก็ไม่ร้อนนี่ แต่เอายาไปกินดักไว้ดีกว่า ขืนไม่สบายจะหมดสนุกเอา" เธอกระวีกระวาดหยิบยาพาราให้
"แม่เอายาพารามาด้วยเหรอ เหลือเชื่อเลย" กูณฑ์อุทานพลางมองกระเป๋าถือใบเล็กที่แม่พกมาด้วย ใส่อะไรมาบ้างเนี่ย
"อย่าว่าแต่พาราเลย" แม่พูดหน้าตาย "ยาดม ยาหม่อง แม้กระทั่งยาแก้แพ้ก็เอามาหมดแหละ"
"เราไม่มีใครแพ้อะไรสักหน่อย จะเอายาแก้แพ้มาทำไม" กูณฑ์ท้วง
วาสนาส่ายหน้า "นี่แหละน้า พ่อลูกเหมือนกันไม่มีผิด ถ้ามากันแค่สองคน มีหวังแย่ อยู่ในเมือง เราไม่แพ้อะไรก็จริงอยู่ แต่เข้าป่ามีแมลงอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะยั้วเยี้ย ขืนไปเจอตัวที่เราแพ้มันเข้ากว่าจะมาส่งโรงพยาบาลมีหวังไม่ทัน"
วาเรศหัวเราะหึ ๆ มาจากที่นั่งคนขับ "แม่ของลูกเตรียมอะไรมาเยอะแยะพอที่จะตั้งวังกลางป่าได้เลย"
วาสนาค้อนสามี "พูดมากจริง ขับรถไปเฉย ๆ น่ะดีแล้ว"
"คร้าบบ" วาเรศรับคำแบบกวนประสาท แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
"กินพาราได้แล้ว" วาสนาพูดกับลูก
กูณฑ์กินพาราตามที่แม่สั่ง นึกเจ็บใจที่ตัวเองต้องมากินยาทั้ง ๆ ที่ไม่เป็นอะไรเลย
"เพราะนายคนเดียว" กูณฑ์พูดเสียงลอดไรฟันกับผี
"เกี่ยวอะไรกับฉัน" เคียวทำเป็นไม่รู้เรื่อง "นายโวยวายเองนี่"
"ก็ถ้านายไม่…" กูณฑ์พูดเสียงดังขึ้น แต่เคียวจุปากให้เงียบ ก่อนจะชี้ไปทางวาสนาที่กำลังหลับอยู่
"นายคงไม่อยากถูกยัดยาอีกรอบหรอกนะ" เคียวพูด
กูณฑ์ลดเสียงต่ำลง น่าหงุดหงิดจริง ๆ ที่ต้องมาทะเลาะกันแบบเบา ๆ เขาอยากจะตะโกนระบายอารมณ์ความรู้สึก แต่ก็รู้ว่าไม่มีประโยชน์ ขืนพ่อกับแม่ได้ยินเขาตะโกนอีกรอบแทนที่จะได้ไปเที่ยวกลัวจะแวะเข้าโรงพยาบาลโรคประสาทเสียก่อน
"แล้วนายมาปลุกฉันตอนกำลังนอนทำไมล่ะ"
"คนเรามีเวลานอนอีกมากในหลุมฝังศพ" ผีพูดสำนวนที่คนแก่ชอบพูดกัน
"ก็ฉันไม่อยากนอนในหลุม ฉันอยากนอนตอนนี้" กูณฑ์เถียงกลับ เขาอยากโต้ตอบด้วยประโยคนี้มานานแล้ว แต่ปกติคนที่พูดกับเขาก็เป็นญาติผู้ใหญ่ เขาจึงไม่อยากเถียงให้ดูไร้มารยาท เดี๋ยวจะหาว่าไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ แต่เคียวเป็นเด็กวัยเดียวกับเขา เพราะฉะนั้นไม่เป็นไร ถึงความจริงถ้าเคียวมีชีวิตอยู่ก็เป็นรุ่นปู่เขาได้ แต่กูณฑ์จะไม่นับเรื่องนั้นก็แล้วกัน
"นายจะอยู่คุยกับฉันหน่อยไม่ได้เหรอ" เคียวอ้อน "พอไปถึงที่นั่น เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วนะ"
"นายหมายความว่าไง" กูณฑ์พูดอย่างร้อนรน "นายจะไปไหน"
เคียวมองหน้าเขาเศร้า ๆ "หลวงปู่บอกให้ไปที่นั่น บอกว่าจะได้คำตอบ นายไม่คิดว่าที่นั่นจะเป็นทางไปเกิดใหม่ของฉันบ้างเหรอ"
กูณฑ์ชะงัก เขาคิดเรื่องนี้มาบ้างเหมือนกัน ยังภาวนาอยู่เลยว่าถ้าผีนี่ไปไกล ๆ ก็คงดี แต่พอเจอความจริงตอกหน้าเข้ามาแบบนี้ก็รู้สึกใจหายไม่น้อยเหมือนกัน ก็อย่างว่า พวกเขาตัวติดกันทั้งกลางวันกลางคืน หัวใจกูณฑ์ก็ไม่ได้ทำมาจากหินถึงจะไม่รู้สึกอะไรเลย
"แล้วนายจะไปเกิดเป็นอะไร" กูณฑ์ถาม
เคียวหัวเราะ "ก็คงแล้วแต่เวรกรรมแหละ"
"แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม" กูณฑ์ถาม
"ก็แล้วแต่เวรกรรมอีก"
กูณฑ์ถอนหายใจ เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ก่อนหน้านี้เขาอยากให้ผีน่ารำคาญตนนี้ไปให้พ้นหน้าพ้นตา แต่ตอนนี้เขาอยากอยู่กับเคียวต่อไปเรื่อย ๆ
"เป็นอะไรไป" วาสนาผู้ซึ่งเพิ่งตื่นขึ้นมาถามลูก "หงอยเชียว"
"ผมหิวครับ" กูณฑ์พูดปดขณะที่ไขว้นิ้วไว้ด้วยจะได้ไม่บาป ไม่รู้ความเชื่อนี้มาจากไหน แต่ทำแล้วก็สบายใจดี
"อีกไม่นานก็ถึงจุดพักกินข้าวแล้ว" วาเรศว่า "ร้านนี้ดังซะด้วย"
"ทำไมถึงดังครับ พ่อ" กูณฑ์ถาม หวังให้พ่อเล่นมุกเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ
กูณฑ์ไม่ผิดหวังเพราะพ่อตบมุกกลับมาทันที "ดังเพราะมีระเบิดหน้าร้าน"
กูณฑ์หัวเราะ ขณะที่แม่ส่ายหน้า บ่นพึมพำ "พ่อลูกคู่นี้"
"โทรไปสั่งอาหารไว้ก่อนดีไหม พ่อ" กูณฑ์ว่า "ถึงร้านจะได้กินได้เลย"
"ความคิดดี" วาเรศเห็นด้วย "ลูกโทรสิ" แล้วเขาก็บอกเบอร์ให้
เด็กหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาโทร เคียวมองอย่างสนใจ
"ดีจังนะ สมัยฉันไม่มีอะไรแบบนี้หรอก"
กูณฑ์จุปากให้เงียบเพื่อไม่ให้เสียงดังเข้าไปรบกวน ลืมไปเสียสนิทว่าไม่มีใครได้ยินเคียวนอกจากเขาอยู่แล้ว
"สวัสดีค่ะ ร้านจานโอชะค่ะ"
"สวัสดีครับ" กูณฑ์ว่า "ตอนนี้ร้านเปิดไหมครับ"
"เปิดค่ะ คุณลูกค้ามากที่ท่านคะ จะจองโต๊ะไว้เลยไหม"
"สามครับ จองไว้เลยครับ"
"อยากได้โต๊ะในห้องแอร์หรือข้างนอกคะ"
"แป๊บนะครับ" กูณฑ์เอามือถือออกจากหู ก่อนจะถามพ่อแม่ด้วยคำถามเดียวกับที่พนักงานถาม
"ข้างนอกก็ได้มั้ง" วาเรศว่า ตวัดสายตามองออกไปที่หน้าต่างแวบหนึ่ง "อากาศไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่"
"ห้องแอร์ไม่ดีกว่าเหรอ" วาสนาท้วง "เราอยู่ในรถก็เลยว่าไม่ร้อน ไปถึงนั่นแดดอาจจะเปรี้ยงเลยก็ได้นะ เดี๋ยวก็เป็นมะเร็งกันพอดี"
"ผู้หญิงนี่นะ" วาเรศบ่นอย่างระอา "กลัวแดดนักจะมาเที่ยวสมบุกสมบันทำไมก็ไม่รู้"
"พูดให้มันดี ๆ หน่อยนะ" วาสนาแหว "มะเร็งน่ะมันไม่เลือกเพศหรอกนะ"
"ผิวบางนักทำไมไม่นอนอยู่บ้าน"
ก่อนที่วาสนาจะทันพูดอะไร ลูกชายของเธอก็ห้ามไว้เสียก่อน
"พอเถอะครับ ผมคุยโทรศัพท์อยู่นะ"
ทั้งคู่คิดขึ้นได้จึงไม่พูดอะไรอีก ได้แต่ทำปากมุบมิบเท่านั้น ให้ตายสิ ทะเลาะกันตั้งแต่หัววันเชียว ท่าทางจะฤกษ์ไม่ดีแล้วมั้ง
"ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ อยากทราบข้อมูลว่าข้างนอกแดดร้อนไหมครับ" กูณฑ์ถามพลางกดเปิดลำโพงให้พ่อกับแม่ได้ยินคำตอบด้วย
"ไม่ร้อนเลยค่ะ" พนักงานตอบกลับมาอย่างฉะฉาน "อยู่ใต้ร่มไม้ ลมพัดเย็นสบาย บรรยากาศดี แสงสวยเหมาะแก่การถ่ายรูป"
"ถ่ายรูปสวยด้วยเหรอ งั้นเอาข้างนอกดีกว่า" วาสนาเปลี่ยนใจ
วาเรศส่ายหน้า แต่ก็ไม่พูดอะไรให้เสียบรรยากาศอีก
"ข้างนอกครับ" กูณฑ์บอกข้อมูลต่อให้พนักงาน เพราะไม่แน่ใจว่าพนักงานจะได้ยินที่แม่พูดหรือไม่
"ข้างนอก สามท่านนะคะ" พนักงานทวน
"ถามเขาสิว่าสั่งอาหารไว้ได้เลยหรือเปล่า" วาสนาบอกลูกชาย
"เอ่อ สั่งอาหารไว้ได้เลยไหมครับ"
"สักครู่นะคะ"
กูณฑ์ได้ยินเสียงอะไรกุกกักจากปลายสาย เหมือนกับอีกฝ่ายกำลังค้นหาอะไรอยู่ เขารออย่างอดทน ไม่ได้พูดอะไรเป็นการเร่ง แม้ว่าจะกังวลกับยอดค่าโทรที่พุ่งสูงขึ้นไปทุกนาทีที่รอ
"สั่งได้เลยค่ะ"
"มีเมนูแนะนำอะไรบ้างครับ"
พนักงานบอกเมนูแนะนำอย่างฉะฉาน กูณฑ์กับพ่อแม่ปรึกษากันอยู่สักพัก ก่อนจะได้เมนูที่ทุกคนพอใจ
"ขอทวนรายการนะคะ เป็นคะน้าผัดน้ำมันหอย ต้มยำปลาคัง รสจัดและปลาหมึกผัดไข่เค็มนะคะ"
"ใช่ครับ อ๋อ แล้วขอข้าวโถหนึ่งด้วยครับ" กูณฑ์ว่า
"เพิ่มข้าวโถหนึ่งนะคะ แล้วเครื่องดื่มจะรับเป็นอะไรดีคะ"
"ผมเอาน้ำเปล่าครับ" กูณฑ์หันไปถามพ่อกับแม่ "พ่อแม่จะเอาน้ำอะไรครับ"
"พ่อเอาโคล่า"
"แม่เอาน้ำเปล่าแล้วกัน"
"เอาเป็นน้ำแข็งเปล่าสามแก้ว น้ำเปล่าหนึ่งขวด น้ำโคล่าหนึ่งขวดครับ"
"ค่ะ"
"ขอบคุณครับ" กูณฑ์กดวางสาย
"เดี๋ยวก็จะถึงแล้ว" วาเรศว่า ยังไม่ทันขาดคำพวกเขาก็เลี้ยวเข้าร้าน
กูณฑ์รีบลงจากรถ รีบวิ่งเข้าไปในร้าน เขาหิวจะตายอยู่แล้ว
วาเรศกับวาสนาส่ายหน้า ก่อนจะก้าวเท้าตามลูกไป ทิ้งให้ผีที่ไม่มีใครมองเห็นบ่นพึมพำอยู่คนเดียว
"หนังสือก็ไม่ยอมเอาเข้าไปด้วย พลังฉันแทบจะหมดแล้วนะ"
แน่นอนว่ามาเที่ยวแบบนี้ กูณฑ์ต้องเอาหนังสือยัดใส่กระเป๋าเดินทาง ไม่ได้พกติดตัวไว้ ตอนหนังสืออยู่ท้ายรถ เคียวอยู่ในรถก็พอสูบพลังงานได้อยู่หรอก แต่ตอนนี้พลังงานเขาแทบหมดอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจไม่เข้าไปในร้าน แต่ยืนพิงท้ายรถเพื่อสูบพลังงานจากหนังสือแทน ร้านอาหารให้พลังงานมนุษย์ แต่ภูตหนังสืออย่างเขา ได้พลังงานจากหนังสือ


## ออกแคมป์

กูณฑ์มัวแต่ดีใจที่จะได้กินข้าวจนลืมเคียวไปเสียสนิท เมื่อเข้าถึงเขตร้านแล้วก็นึกได้ เหลียวมองหาไปมา
"ไปไหนของเขานะ" กูณฑ์พึมพำ
"หาอะไรอยู่ ลูก" วาเรศถาม ขณะที่เขาและภรรยาเดินเข้ามาใกล้
"ไม่มีอะไรครับ" กูณฑ์ปด
สองสามีภรรยามองหน้ากัน แต่ไม่ได้พูดอะไร เป็นเวลาเดียวกับที่พนักงานเข้ามาต้อนรับ กูณฑ์แจ้งว่าเป็นกลุ่มเดียวกับที่จองคิวไว้ เธอยิ้มให้ก่อนจะพาไปนั่งที่โต๊ะ
"เดี๋ยวอาหารจะมาเสิร์ฟค่ะ"
ไม่นานอาหารสารพัดอย่างก็ถูกวางเรียงไว้บนโต๊ะ วาสนาจัดการตักข้าวให้ทุกคน ก่อนจะลงมือรับประทาน
"เดี๋ยวเราน่าจะใกล้ถึงแล้ว" วาเรศว่า "กินกันให้เต็มที่เลยนะ เดี๋ยวต้องไปปีนเขาอีก ต้องใช้พลังงาน"
พอพ่อพูดแบบนั้น เด็กหนุ่มผมแดงเพลิงก็อดคิดถึงเพื่อนร่วมทางที่ไร้ตัวตนไม่ได้ ตัวเขาเองเติมพลังงานจากอาหารแล้วเคียวจะไปเอาพลังงานมาจากไหน กูณฑ์ยังไม่เข้าใจโลกอันเร้นลับของพวกวิญญาณดีนัก อะไรที่เขาเคยคิดว่าถูกก็ผิดไปเสียหมด เป็นต้นว่าเขาคิดว่าผีต้องกลัวพระแน่ แต่กูณฑ์กลับจับพระเครื่องได้ แถมเดินเข้าออกวัดเสียอีก ส่วนเรื่องกลัวแดดนั้นยิ่งไม่ใช่ใหญ่เพราะเคียวก็ไปไหนมาไหนตอนกลางวันได้ จุดอ่อนของเคียวมีอยู่อย่างเดียวคือห่างหนังสือเล่มนั้นไม่ค่อยได้เท่านั้น
"เป็นอะไรไป อาหารไม่อร่อยเหรอ" วาสนากระซิบ
กูณฑ์สะดุ้งตื่นจากภวังค์ ส่ายหน้า "อร่อยดีครับ" เขารีบตักข้าวเข้าปากเพื่อยืนยันคำพูด แต่เพราะอารามรีบร้อนทำให้สำลักเอา
"ตายจริง ดื่มน้ำเสียก่อน" วาสนาส่งน้ำมาให้
กูณฑ์รับน้ำไปดื่ม "ขอบคุณครับ"
"เกือบติดคอตายแล้วไหมล่ะ" วาสนาดุ
กูณฑ์ยิ้มแหย.ๆ ไม่ได้เถียงอะไร
"เราจะกินของหวานไหม" ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวถามขึ้น
กูณฑ์เรอออกมา "ผมอิ่มแล้วครับ"
วาสนามองลูกอย่างตำหนิ แต่ไม่ได้ว่าอะไร
"ฉันก็อิ่มแล้วเหมือนกันค่ะ ไม่กล้ากินเยอะ เดี๋ยวต้องนั่งรถอีกไกล"
วาเรศมองเมนูขนมหวานตาละห้อย
"แต่น่ากินทั้งนั้นเลยนะ อีกอย่างของหวานก็ช่วยเติมพลังงานด้วย" เขาโน้มน้าวต่อ
"คุณอยากกินอะไรก็สั่งเลย" วาสนาพูดอย่างรู้ทัน "ไม่ต้องมาหาพวกหรอก"
วาเรศหัวเราะแห้ง ๆ "ผมกลัวกินไม่หมดนี่"
"พ่อสั่งมาเลยครับ เดี๋ยวถ้าเหลือ ผมกับแม่ช่วยกินเอง"
"เกี่ยวอะไรกับแม่" วาสนาบอกปัด "กินกันเองไปเลย"
วาเรศไม่ได้ตอบโต้อะไร ได้แต่โบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟ
"รับอะไรเพิ่มดีคะ"
"กะทิถั่วแดงครับ" วาเรศสั่ง
พนักงานจดลงในสมุด "แล้วสองท่านที่เหลือจะรับอะไรเพิ่มดีคะ"
"ไม่เอาครับ/ค่ะ" สองแม่ลูกพูดพร้อมกัน
พนักงานพยักหน้า "สักครู่นะคะ"
ไม่นานกะทิถั่วแดงก็มาเสิร์ฟ วาเรศยังไม่ทันจะตักกิน วาสนาก็แย่งช้อนมาตักเข้าปากตัวเองเสียก่อน
"ไหนคุณว่าจะไม่กินไงล่ะ" วาเรศแซว
วาสนาวางช้อนคืน เลียริมฝีปาก
"ฉันแค่ลองชิมดู"
"แล้วเป็นไง หวานไหม" วาเรศถาม มองภรรยาด้วยแววตาระยิบระยับ
"คุณก็ชิมเอาเองสิ" วาสนาตอบสะบัดสะบิ้ง
วาเรศหอมแก้มภรรยาเร็ว ๆ
"ก็หวานดีนะ" วาเรศว่าพลางเลียริมฝีปาก
กูณฑ์หันหน้าไปทางอื่น พยายามกลั้นยิ้ม พ่อกับแม่แต่งงานมาได้สิบกว่าปีแล้ว แต่ก็ยังหวานอยู่เสมอ แปลกดีเหมือนกันที่หวานกันขนาดนี้ กูณฑ์ยังไม่มีน้องสักที กูณฑ์ตักขนมหวานขึ้นมากินบ้าง
"ผมว่าหวานเกินไปหน่อย น่าจะมีอะไรแก้เลี่ยน"
วาเรศกับวาสนาหัวเราะ เข้าใจคำหยอกเย้าของลูกชาย
"อิจฉาล่ะสิ" วาเรศว่าพลางยักคิ้วกวนประสาท "ไม่มีก็อย่าอิจฉา"
"โธ่ ผมอาจมีแล้วไม่บอกพ่อก็ได้" กูณฑ์โต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้
"ไม่จริงอะ ต้องไม่มีแน่ ๆ " วาเรศเย้ากลับ
"พอได้แล้ว" วาสนาว่า "รีบคิดเงินเถอะ จะได้ไปถึงก่อนมืด"
วาเรศเรียกพนักงานมาเก็บเงิน แล้วหลังจากนั้นครอบครัวภูเขี้ยวก็เดินทางกันต่อไป
พอมาถึงภูซับเหล็ก กูณฑ์เงยหน้ามองยอดเขาที่ถึงแม้จะไม่ได้สูงอะไรนัก แต่สำหรับเด็กเมืองกรุงที่ขึ้นบันไดไม่เกินสองชั้น นอกนั้นใช้ลิฟต์ตลอดก็ทำให้ท้อใจอยู่ไม่ใช่น้อย
"ไม่มีทางรถขึ้นเหรอครับ" กูณฑ์ถามอย่างมีความหวัง แน่ล่ะว่าข้อมูลเท่าที่เขาค้นมานั้นบอกว่าไม่มี แต่เขายังมีความหวังอยู่เพราะเว็บไซต์นั้นก็เก่าแล้ว
"ไม่มีหรอก" วาเรศว่าพลางตบบ่าลูกชาย "ถึงมี ลูกคิดเหรอว่ารถเราจะขึ้นได้"
กูณฑ์หันไปมองรถคู่ทุกข์คู่ยากของครอบครัวแล้วถอนหายใจ กูณฑ์เห็นรถคันนี้มาตั้งแต่ยังเด็ก มันอายุมากกว่าเขาเสียอีก วันดีคืนดี ขับ ๆ อยู่มันก็ดับไปเสียเฉย ๆ เขานึกแปลกใจอยู่เหมือนกันที่มันพาพวกเขามาส่งถึงภูซับเหล็กได้โดยไม่งอแง แต่จะให้มันขับขึ้นเนินต่อก็ไม่น่าไว้ใจ กลัวจะไปดับกลางทาง
"มาช่วยขนของหน่อย" วาสนาเรียกมาจากท้ายรถ
สองพ่อลูกรีบเข้าไปช่วย หลังจากที่ขนกระเป๋าเดินทางลงมาแล้ว พวกเขาก็ช่วยกันขนไปตีนเขา
กูณฑ์เงยหน้ามองยอดเนิน ก่อนจะหันมามองกระเป๋าที่วางกองอยู่
"เราจะขนไปกันยังไง" วาเรศถามในสิ่งที่กูณฑ์คิด
"ผมว่าผมพอจะยกได้สองใบ" กูณฑ์ว่าพลางหิ้วกระเป๋าสองใบขึ้นมา น้ำหนักของกระเป๋าทำเอาเขาเซไปข้าง ๆ โชคดีที่เคียวดันเขาไว้
"ระวังหน่อยสิ"
วาสนากะพริบตา เมื่อตะกี้เธอเห็นว่าลูกของเธอจะล้มอยู่แล้ว แต่เหมือนมีพลังงานบางอย่างผลักเขาขึ้นมา แต่คงไม่ใช่หรอก เธอคิดมากไปเองเสียมากกว่า
วาเรศส่ายหน้า "ไม่ไหวหรอกมั้ง ขนาดถือเฉย ๆ ยังจะล้ม จะพาขึ้นไปได้ยังไง ความจริงก็ไม่ควรเอามาเยอะแยะตั้งแต่แรก แค่เป้คนละใบก็น่าจะพอแล้ว"
"แล้วทำไมตอนจัดไม่เตือนล่ะ" วาสนาพูดอย่างไม่พอใจ
ก่อนที่พ่อกับแม่จะทะเลาะกันให้เสียบรรยากาศ กูณฑ์ก็เหลือบไปเห็นป้าย
"รับขนสัมภาระขึ้นเนิน ราคาย่อมเยา"
"พ่อแม่ ดูนั่น มีคนรับขนสัมภาระด้วย" กูณฑ์สะกิดเรียกให้พ่อแม่ดู
ใต้ป้ายนั้นมีชายร่างเล็กสันทัดคนหนึ่งยืนอยู่ ดูรูปร่างเขาไม่ได้สูงใหญ่อะไรมาก แต่ท่าทางแข็งแรงทีเดียว
"จริงด้วย" วาเรศพูดอย่างดีใจ "เดี๋ยวพ่อไปติดต่อก่อน"
ก่อนที่วาเรศจะผละไป วาสนาดึงชายเสื้อเขาไว้
"จะดีเหรอ ถ้าเกิดเขาเป็นโจรขึ้นมาล่ะ"
"ไร้สาระน่า กลางวันแสก ๆ แบบนี้ โจรที่ไหนจะกล้ามา"
"เขาอาจจะโขกราคาเราก็ได้นะ" วาสนายังไม่หายกังวล
"เขาโขกก็ต้องยอมแหละ ไม่งั้นที่อุตส่าห์ขับมาก็เหนื่อยเปล่า"
ในที่สุดวาสนาก็ยอมปล่อยให้สามีไปเจรจา วาเรศเดินเข้าไปคุยอะไรอยู่สักครู่ ไม่นานพวกเขาก็เดินมาหากูณฑ์กับแม่
"ทั้งหมดนี่คิดเท่าไหร่ครับ" วาเรศถาม พลางชี้ไปที่กระเป๋าสี่ใบที่วางกองเรียงรายอยู่
ชายร่างเล็กมองสำรวจอยู่สักครู่ สีหน้าครุ่นคิด
"สองพันบาทครับ"
วาเรศควักแบงก์พันสองใบส่งให้ ก่อนจะถามว่า
"คุณจะแบกไปยังไงหมด"
"ผมมีคนช่วย" คนขนกระเป๋าบอกพร้อมตะโกน "มานี่ เด็ก ๆ "
เด็กหนุ่มสามคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับกูณฑ์โผล่มา
"มีอะไรอะ ลุงชิด" เด็กหนุ่มที่ดูเป็นหัวหน้าแก๊งถาม เขาทำผมเหมือนกับนกแก้ว แล้วก็ใส่ต่างหูข้างเดียว
"ช่วยกันขนกระเป๋าหน่อย รอบนี้ได้สองพันเชียวนะเว้ย หน่อง"
"แบ่งกันสี่คนก็ได้คนละห้าร้อยใช่เปล่า" เด็กหนุ่มอีกคนถาม เขาตัดผมเกรียน คงจะดูเหมือนนักเรียนปกติ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวเกรียน ๆ ของเขาถูกตัดเป็นข้อความที่ไม่สุภาพบางอย่าง
"ใครว่า" ชิดตอบ "ข้าน่ะได้พันหนึ่ง พวกเอ็งเอาไปพันหนึ่งไปแบ่งกัน"
"โหย" เด็กหนุ่มหัวเกรียนร้องประท้วง
"อย่าเรื่องมากไปหน่อยเลยน่ะ เต้" เด็กหนุ่มคนที่สามพูดขึ้น เขาไว้ผมรองทรง ใส่สร้อยคอจี้รูปกางเขน
"ยังงี้มันก็หารไม่ลงตัวน่ะสิ" หน่องว่า
วาเรศมีประสบการณ์มากพอที่จะรู้ว่าที่หน่องพูดหมายถึงอะไร แต่เขาก็ยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง
"ลุง" หน่องเดินเข้ามาหาวาเรศ วาเรศดึงตัวเมียและลูกไปหลบด้านหลัง ถ้าจะมีใครต้องถูกทำร้าย เขาจะเป็นคนโดนก่อน
"ผมขอเพิ่มอีกสองร้อยได้เปล่า จะได้หารลงตัว" หน่องขอตรง ๆ
ความจริงแล้วค่าขนกระเป๋าสองพันสองร้อยก็ไม่ถือเป็นราคามากอะไร เมื่อเทียบกับกระเป๋าที่ต้องขนและระยะทางที่ต้องเดิน แต่วาเรศเกรงว่าถ้าเขายอมจ่ายเงินให้รอบนี้แล้ว คนพวกนี้อาจจะหาเหตุอย่างอื่นขอเงินเพิ่มอีก
"นะครับ ลุง" เต้พูดเสริม ก่อนยกมือไหว้และก้มหัวอย่างนอบน้อมทำให้ถ้อยคำไม่สุภาพที่อยู่บนหัวถูกมองเห็นได้อย่างชัดเจน
"ลุงไม่มีเงินสดมากขนาดนั้นหรอก" วาเรศตอบแบ่งรับแบ่งสู้ คิดในใจว่าคนพวกนี้คงไม่รู้จักธุรกรรมออนไลน์หรอก
แต่วาเรศคาดผิดถนัด หน่องหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา
"ไม่ต้องห่วงครับ ผมรับโอน"
พอเด็กพูดขนาดนี้แล้ว วาเรศก็ไม่รู้จะแก้ตัวยังไง ได้แต่ขอเลขบัญชีแล้วก็โอนให้
"ขอบคุณมากครับ" เด็กหนุ่มทั้งสามยกมือไหว้
"เสร็จแล้วใช่ไหมครับ ไปกันได้เลย" ชิดว่า เขาแบกกระเป๋าใบใหญ่ที่สุด ส่วนเด็กหนุ่มทั้งสามก็แบกกระเป๋าคนละใบอย่างทะมัดทะแมง แล้วพวกเขาก็เดินนำขึ้นเนิน
ครอบครัวภูเขี้ยวเดินตามคนนำทางขึ้นไป กูณฑ์รับรู้ได้ถึงความแตกต่างระหว่างคนพื้นถิ่นกับนักท่องเที่ยวอย่างพวกเขา ขนาดคนพื้นถิ่นแบกกระเป๋าคนละใบยังเดินได้กระฉับกระเฉงกว่าเขามาก อีกทั้งไม่ได้พักดื่มน้ำเลย ตรงกันข้ามกับพวกเขาที่ต้องพักและดื่มน้ำเป็นระยะ ๆ
"นายวาร์ปไม่ได้เหรอ" กูณฑ์ถามเคียว เมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง
"วาร์ปคืออะไร" เคียวถามกลับ
"หายตัวน่ะ" กูณฑ์อธิบาย ถ้าเคียวหายตัวได้ก็ดี เขาจะได้เกาะไปด้วย เขาชักเหนื่อยเต็มทนแล้ว
"ทำไม่ได้หรอก" เคียวว่า "ถ้าทำได้ก็ทำไปนานแล้ว"
"ไม่เห็นได้เรื่อง" กูณฑ์บ่น "เป็นผีเสียเปล่า ในหนังเขายังทำได้'
เคียวยกมือจะโบกหัวกูณฑ์ กูณฑ์ก้มหัวหลบ
"น้อย ๆ หน่อย ฉันบอกแล้วว่าเป็นภูต ไม่ใช่ผี แล้วเรื่องหายตัวแวบไปแวบมาก็ไม่ใช่ผีทุกตนที่ทำได้"
"งั้นนายก็กระจอกน่ะสิ" กูณฑ์ว่าอย่างไม่สบอารมณ์ ความเหนื่อยล้าทำให้เขาอารมณ์เสีย
เคียวยักไหล่ ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของกูณฑ์ พวกเขาต่างเดินขึ้นไปโดยไม่พูดอะไรกันอีก
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงยอดเนิน คนขนกระเป๋าวางกระเป๋าไว้รวมกัน วาเรศขอเบอร์ติดต่อไว้ ก่อนที่พวกคนขนกระเป๋าจะลงจากเนินไป ทิ้งให้ครอบครัวภูเขี้ยวอยู่กันตามลำพัง กูณฑ์ทิ้งตัวลงนั่งพัก แต่พ่อเรียกเขาเสียก่อน
"อย่าเพิ่งพัก มาช่วยกันกางเต็นท์ก่อน"
กูณฑ์ยันตัวลุกขึ้น บิดขี้เกียจ ก่อนบ่นพึมพำ
"ผมกางเต็นท์ไม่เป็นสักหน่อย"
แม้ว่าเขาจะพูดเบา แต่ด้วยบรรยากาศอันเงียบสงบ ทำให้วาเรศได้ยิน
"ไม่เป็นก็มาดู"
ในที่สุดพวกเขาก็กางเต็นท์กันได้อย่างง่ายดาย ไม่ใช่ว่าพวกเขาเก่งหรืออะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะวาเรศซื้อเต็นท์แบบกางอัตโนมัติมาต่างหาก
"แล้วเราจะอาบน้ำกันยังไง" วาสนาถาม เธอรู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว
"ก็คงต้องลงไปอาบข้างล่าง" วาเรศว่า
วาสนาถอนหายใจ ขืนเดินลงไปอาบข้างล่าง แล้วเดินขึ้นมา ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
"ไม่อาบสักวัน ไม่เป็นไรหรอกแม่" กูณฑ์ว่า
"เรามาทำอาหารกันดีกว่า" วาเรศเบี่ยงเบนความสนใจ
พวกเขาก่อกองไฟและทำอาหารกินกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขโดยพวกเขาไม่รู้เลยว่าคงอีกนานที่พวกเขาจะได้มาทำกิจกรรมร่วมกันอย่างนี้อีก


## ทริป(ไม่)สนุก

พอวันรุ่งขึ้นมาถึง พวกเขาก็ตกลงกันว่าจะไปหาที่พักอื่นแทนการกางเต็นท์คืนนี้อีกคืนตามที่วางแผนไว้
พวกเขาออกมานอกเต็นท์ หลังจากที่ทนอุดอู้อยู่ในเต็นท์ทั้งคืน พวกเขามองวิวพระอาทิตย์ขึ้นกันอย่างดื่มด่ำ
"มันก็สวยดีอยู่หรอก" วาสนาว่า "แต่ยุงมันกวนทั้งคืนเลย"
"เราน่าจะเอายากันยุงมาด้วยนะครับ" กูณฑ์ว่า ขณะที่กำลังเการอยตุ่มจากยุงกัด ครอบครัวภูเขี้ยวต่างมีรอยตุ่มแดง ๆ กันทุกคน โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรมากกว่านั้น พวกแมลงนี่ร้ายกาจจริง ๆ มีแต่เคียวที่ไม่เดือดร้อนกับเรื่องนี้ แน่ล่ะสิ ผีมันไม่มีเลือดให้ยุงดูดนี่
"เอามาก็จุดไม่ได้" วาเรศว่า "ไฟไหม้แล้วจะยุ่ง"
"ผมหมายถึงโลชั่นกันยุงต่างหากครับ"
"ช่างเถอะ ฉันไม่เอาแล้วนะ เที่ยวแบบนี้ เหนื่อยก็เหนื่อย" วาสนาบ่น
"แล้ววันนี้เราจะไปไหนกันต่อดีครับ"
"ก่อนจะไปไหน ขอไปอาบน้ำก่อนเถอะ เหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัวแล้ว" วาสนาว่า เธอยกรักแร้ขึ้นมาดมก่อนจะย่นจมูก
"ข้างล่างน่าจะมีห้องอาบน้ำ เดี๋ยวผมจะโทรไปบอกพวกเขาให้ช่วยยกกระเป๋าลงไป"
"เขาจะตื่นแล้วเหรอครับ พ่อ" กูณฑ์ถาม ปกติถ้าตอนนี้เขาอยู่บ้าน เขาก็คงยังไม่ตื่นเหมือนกัน แต่วันนี้เพราะแปลกที่เขาถึงตื่นมาตั้งแต่หัววัน
"ก็ไม่แน่เหมือนกัน พ่อจะลองโทรดูก่อน" วาเรศว่า ก่อนจะกดโทรศัพท์ วาเรศคุยมือถืออยู่สักพัก ก่อนจะหันมาบอกครอบครัวว่าเดี๋ยวพวกลูกหาบจะขึ้นมา
"งั้นตอนนี้เรามาช่วยกันเก็บของก่อนเถอะ" วาสนาว่า
ถึงแม้วาสนาจะบอกให้ช่วยกันเก็บของ แต่ส่วนใหญ่เธอก็เป็นคนเก็บคนเดียวเสียหมด เพราะพอกูณฑ์กับพ่อจะเข้าไปช่วย พวกเขาก็เงอะ ๆ งะ ๆ ทำอะไรไม่ค่อยจะถูกนักจนวาสนาต้องไล่ให้พวกเขาไปเก็บเต็นท์ให้เรียบร้อย
พอพูดเขาเก็บเต็นท์เสร็จก็เป็นเวลาเดียวกับพนักงานขนของรับจ้างมาถึงพอดี
"แหม จะไม่อยู่ต่อกันหน่อยเหรอครับ เพิ่งมาวันเดียวก็จะไปแล้ว" ชิดว่า
"ไม่ไหวล่ะครับ" วาเรศพูดกลั้วหัวเราะ "ยุงมันกวนทั้งคืนเลย ต่อไปไปเช่าโรงแรมนอนดีกว่า"
"มาบ้านผมก็ได้นะ ลุง" หน่องว่า "มีบริการยากันยุง แค่คืนละห้าร้อยเท่านั้น"
"ขอบใจนะ" วาเรศว่า "แต่พวกเราจะไปเที่ยวที่อื่นกันต่อ มีที่ไหนแนะนำบ้างไหม"
"อยากไปแนวไหนล่ะ" ชิดถาม
"ผมอยากไปเล่นน้ำ" กูณฑ์ว่า ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของแม่แล้ว เหนียวเหนอะหนะไปหมดแล้วยังร้อนด้วย นี่ขนาดพระอาทิตย์เพิ่งขึ้นแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าต่อไปจะร้อนได้ขนาดไหน
"งั้นไปอ่างซับเหล็กไหมล่ะครับ กว้างพอ ๆ กับทะเลสาบเลย ลงเล่นน้ำได้แถมมีบานาน่าโบ๊ทบริการด้วย ใกล้ ๆ นี่เอง"
กูณฑ์ดึงแขนพ่อ "ไปกันนะพ่อ กูณฑ์อยากเล่นบานาน่าโบ๊ท" ตอนนี้กูณฑ์ลืมไปเสียสนิทว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเที่ยวเล่น แต่มาเพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณของเคียวให้ไปสู่สุคติ กูณฑ์เป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เมื่อได้มาเที่ยวก็ลืมภาระหน้าที่ของตัวเองไปหมด
"บานาน่าโบ๊ทคืออะไร" เคียวถาม
"เรือกล้วย เป็นเรือรูปร่างเหมือนกล้วย เรานั่งกันบนเรือแล้วก็มีเรืออีกลำลากไป เร็วสะใจสุด ๆ ยิ่งตอนคว่ำนะยิ่งวิเศษ มันมาก" กูณฑ์อธิบายอย่างตื่นเต้น แววตาเป็นประกาย เขาจำการนั่งบานาน่าโบ๊ทครั้งหลังสุดได้ดี ถึงจะกินน้ำไปหลายอึกก็นับว่าคุ้มค่า
"ท่าทางนายอยากเล่นมากนะ" เต้แซว "นายพูดอย่างกับจะขายให้เรางั้นแหละ เราไม่มีเวลาไปเล่นหรอก"
กูณฑ์หน้าแดง เขาลืมไปเสียสนิทว่าไม่มีใครเห็นหรือได้ยินเคียว ดังนั้นตอนนี้ก็เหมือนเขาพูดเพ้ออยู่คนเดียว โชคยังดีที่ไม่มีใครสงสัยอะไร
"แล้วมันจะอันตรายหรือเปล่า" วาสนาถาม
ชิดหัวเราะ "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ มีเสื้อชูชีพให้ใส่ รับรองปลอดภัยแน่"
กูณฑ์ดึงแขนแม่ "นะครับ แม่ ไหน ๆ มาเที่ยวกันทั้งที"
"เอาก็เอา" วาสนายอมแพ้ ก่อนจะหันไปถามคนพื้นที่ "แล้วไกลไหมคะ"
"ไม่หรอกครับ แค่หกกิโลกว่า ๆ เท่านั้น เดินไปก็ยังได้"
"คงเดินไม่ไหวหรอกครับ" วาเรศว่า กำลังของคนที่ออกกำลังกาย ใช้แรงงานเป็นประจำจำอย่างชิด จะเดินได้หกกิโลก็ไม่น่าแปลก แต่สำหรับครอบครัวของเขาที่เป็นสัตว์เมือง ออกกำลังกายอย่างมากก็แค่เดินขึ้นลงบันได เห็นทีก็คงไม่ไหว
"ถ้าอย่างนั้น ขับรถไปไม่ถึงสิบนาทีหรอกครับ รถไม่ติด มันไม่ใช่หน้าเทศกาล"
"เดี๋ยวก่อนครับ แล้วอ่างมันจะเปิดเหรอครับ" กูณฑ์ว่า คิดหวั่นว่าพอไปถึงจะมีแต่อ่างเก็บน้ำ ไม่มีกิจกรรมอะไรให้เล่นเลย เหมือนหลาย ๆ สถานที่ที่กูณฑ์เคยผิดหวังมาแล้ว แต่จะตำหนิคนพื้นถิ่นก็ไม่ถูก กิจกรรมพวกนี้ถ้าไม่ใช่ช่วงเทศกาลท่องเที่ยวก็ไม่มีใครสนเอาเสียเลย เมื่อลงทุนลงแรงไปแล้วไม่คุ้มก็ย่อมต้องเลิกทำกันไป
"ไม่ต้องห่วงหรอก" หน่องว่า "เขาเปิดทุกวันแหละ"
หลังจากสอบถามเส้นทางกันจนมั่นใจแล้ว ครอบครัวภูเขี้ยวและคนพื้นที่ก็พากันลงมาข้างล่าง
วาเรศโอนเงินค่าขนสัมภาระให้ เสร็จแล้วเขาและครอบครัวก็พากันขึ้นรถ ขับไปทางทิศตะวันตกเพื่อจะได้มุ่งไปอ่างซับเหล็ก
จริงอย่างที่ชิดว่าไม่ถึงสิบนาที พวกเขาก็เห็นป้ายอ่างซับเหล็ก
"ในที่สุดก็ถึงสักที ผมจะโจนลงน้ำให้สะใจเลย" กูณฑ์พูดอย่างคึกคัก เขาเป็นคนชอบเล่นน้ำมาแต่ไหนแต่ไร เพราะเหตุนี้เองตอนแรกพ่อแม่ถึงสงสัยว่าทำไมถึงเลือกมาปีนเขาแทนที่จะเป็นทะเล
"ไม่ได้" วาสนาว่า "สกปรกแบบนี้ขืนลงไปน้ำก็เสียหมด"
"โห แม่ ยังไงผมก็ต้องล้างตัวก่อนอยู่แล้วน่ะ ไม่ได้สกปรกขนาดนั้นสักหน่อย"
แต่พวกเขาก็ต้องผิดหวังเมื่อมาถึงอ่างซับเหล็ก
"มันยังไม่เปิดเลย" วาเรศอุทานออกมา เมื่อจอดรถหน้าประตูรั้วที่ยังปิดอยู่
"ลงกันก่อนเถอะ" วาสนาแนะนำ
พวกเขาต่างพากันลงจากรถ กูณฑ์นำเล็บไปขูดประตูรั้วเล่นจนเกิดเสียงดังแกรกกราก วาสนาหันมามองตาเขียว
"มันจะเปิดเมื่อไหร่ครับ" กูณฑ์ว่า พลางพยายามชะโงกเข้าไปดูข้างใน คิดดูสิ แอ่งน้ำเย็นสบายอยู่ข้างในเพียงรั้วกั้น แต่เขากลับเข้าไปไม่ได้
"เดี๋ยวพ่อเปิดแมพดูก่อน" วาเรศว่าพลางเปิดกูเกิ้ลแมพ "ไม่มีบอกเสียด้วย"
"งั้นเราจะอยู่ตรงนี้จนกว่าจะเปิดงั้นเหรอ" วาสนาพูดอย่างไม่พอใจนัก การที่เดินทางสมบุกสมบันเมื่อคืนนี้ อีกทั้งยังไม่ได้อาบน้ำจนเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว อากาศก็ร้อนทั้งที่พระอาทิตย์เพิ่งขึ้นได้ไม่ถึงชั่วโมง ครั้นจะมาหวังเล่นน้ำคลายร้อน อ่างเก็บน้ำก็ดันปิดเสียอีก
"คงงั้นแหละ" วาเรศว่าพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ นั่นยิ่งทำให้วาสนามีน้ำโหมากขึ้น
"จะทำงั้นได้ไง" เธอแหว "ขืนมันเปิดเก้าโมง สิบโมง ไม่ต้องแห้งตายอยู่ตรงนี้เหรอ ร้อนก็ร้อน หิวก็หิว"
วาเรศเริ่มอารมณ์เสียแล้วเหมือนกัน "แล้วคุณจะเอายังไง"
"ทำไมไม่รู้จักถามเขาเสียก่อนนะว่ามันเปิดกี่โมงกันแน่ จะได้ไม่ต้องมาเสียเที่ยว" วาสนาเสียดสี
กูณฑ์เห็นท่าจะไม่ดีเลยห้ามไว้ก่อน
"พ่อครับ แม่ครับ ผมว่าเราหาอะไรกินกันก่อนดีไหมครับ"
"ก็ดีเหมือนกัน" วาเรศเห็นด้วย "เดี๋ยวพ่อดูก่อนว่ามีร้านอะไรเปิดอยู่บ้าง"
หลังจากที่หาร้านที่ต้องการได้แล้ว พวกเขาก็ไปกินอาหารกัน เมื่อท้องอิ่ม อารมณ์ก็เริ่มดีขึ้น
"ฉันขอโทษนะที่โวยวาย" วาสนาว่า "ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ หงุดหงิดบอกไม่ถูก"
วาเรศขมวดคิ้ว "คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า" เขาถามอย่างเป็นห่วง
วาสนายักไหล่ "ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก.." จู่ ๆ เธอก็หยุดพูดเสียกลางคัน ขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด
"แม่เป็นอะไรครับ" กูณฑ์ถาม นึกกังวลขึ้นมาบ้าง
วาสนาเริ่มกระสับกระส่าย "เรศ ฉันขอกุญแจหน่อยสิ" เธอพูดอย่างร้อนรน
วาเรศนึกสงสัย อยากจะถาม แต่ก็ไม่กล้าแหย่แม่เสือ เขาหยิบกุญแจส่งให้แต่โดยดี วาสนารับกุญแจและเดินออกไปด้วยอาการรีบร้อน พอเธอกลับมาก็นำห่อกระดาษมาด้วย สองพ่อลูกยังไม่ทันซักอะไร หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มผจญภัยนี้ก็รีบไปเข้าห้องน้ำที่อยู่หลังร้านทันที
"ท่าทางจะปวดหนัก" วาเรศว่าอย่างไม่คิดอะไร เมื่อคนรักกลับมาเขายังแซวเสียอีก "ปล่อยแล้วคงสบายตัวแล้วสินะ"
วาสนาไม่เห็นขันด้วย "อย่าพูดบ้า ๆ น่ะ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว อยากจะตีรถกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ"
"อ้าว แล้วจะไม่ไปเล่นน้ำด้วยหรือ" วาเรศถาม
"ไปเล่นไม่ได้แล้วล่ะ 'มัน' มาแล้ว" วาสนาตอบ
วาเรศตบหน้าผากตัวเอง "ให้ตายสิ งั้นเรากลับกันดีไหม" เขาถาม หลังจากแต่งงานกันมาได้สิบกว่าปี วาเรศก็รู้ดีว่าหากภรรยาของเขารอบเดือนมาเมื่อไหร่ก็จะหงุดหงิดและพาลไปทั่ว บางทีก็ร้องไห้ขึ้นมาเฉย ๆ วาเรศพยายามทำความเข้าใจ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาไม่มีมดลูก แต่โชคยังดีอยู่อย่างคือแม้ว่าเธอจะหงุดหงิด สภาพจิตใจอ่อนแอแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยเจ็บป่วยทางกายเลย ไม่อย่างนั้นก็ต้องมีภาระยุ่งยากเพิ่มขึ้นอีก
"อุตส่าห์มากันถึงนี่แล้ว ฉันไม่กลับ" วาสนาว่า
วาเรศคิดใคร่ครวญ เขาต้องพูดประโยคต่อไปอย่างระมัดระวังที่สุด ตอนที่ยังไม่มีรอบเดือนก็ช่างเถอะ จะยั่วแหย่อย่างไรก็มองว่าเป็นการล้อเล่นฉันสามีภรรยาได้อยู่ แต่พอมีรอบเดือนแล้ววาสนาก็เป็นเหมือนคนอีกคนเลยทีเดียว
"งั้นเดี๋ยวเราไปกันเลยนะ" วาเรศว่า พอเห็นวาสนาไม่ได้คัดค้านอะไร เขาก็เรียกพนักงานมาเก็บเงินและออกเดินทางกันต่อไป


## ไฟน้อยย่อมแพ้น้ำ

ในที่สุดครอบครัวภูเขี้ยวพร้อมกับผู้ติดตามที่ไม่มีใครเห็นนอกจากกูณฑ์ก็ได้เข้าไปทำกิจกรรมที่อ่างซับเหล็ก วาเรศไปติดต่อซื้อตั๋วบานาน่าโบ๊ทให้ตัวเองกับลูก
กูณฑ์ชวนเคียวไปเล่นบานาน่าโบ๊ทด้วยกัน
"ไปเถอะน่ะ รับรองติดใจแน่"
"ฉันไม่ไปหรอก" เคียวปฏิเสธ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบอกว่า "นายไม่ไปไม่ได้เหรอ ฉันสังหรณ์ไม่ดียังไงชอบกล เหมือนในน้ำจะมีอะไร"
กูณฑ์หัวเราะ "ไร้สาระจริง นี่มันแหล่งท่องเที่ยวนะ อีกอย่างเราก็มีเสื้อชูชีพอยู่แล้ว จะกลัวอะไร"
วาเรศโบกมือเรียกลูกชายให้ไปหาจากริมน้ำ กูณฑ์วิ่งไป วาเรศใส่เสื้อชูชีพและส่งอีกตัวหนึ่งให้กูณฑ์ใส่ กูณฑ์พยายามใส่อยู่นาน แต่ทำอย่างไรก็ไม่สามารถติดล็อกให้แน่นสนิทได้ วาสนาเห็นลูกวุ่นอยู่กับเสื้อชูชีพก็ลุกมาช่วย
"ทำไมติดไม่ได้ล่ะเนี่ย ไม่มีตัวอื่นที่ดีกว่านี้แล้วหรือ"
คนขับเรือยิ้ม "ไม่มีแล้วครับ แต่ติดแค่นี้ก็พอแล้วครับ ไม่มีอันตรายอะไรหรอก"
วาสนาเม้มปาก เธออยากจะค้าน แต่ไม่อยากพูดอะไรเป็นลางจึงได้แต่ลูบหัวกูณฑ์ ระลึกถึงคุณพระศรีรัตนตรัยให้ช่วยคุ้มครองเขา
ผู้โดยสารทั้งหมดลงเรือ กูณฑ์ยึดหลักไว้แน่น ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความมันที่กำลังจะเกิดขึ้น คนขับเรือขับไปช้า ๆ ก่อน น้ำกระเซ็นมาโดนแก้มทำให้สดชื่นขึ้นไม่น้อย ความเร็วค่อย ๆ เพิ่มขึ้น กูณฑ์จับที่ยึดไว้แน่นกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่าเขาตะโกนอะไรออกบ้างเพราะความตื่นเต้น ในที่สุดก็มาถึงวินาทีที่ตื่นเต้นที่สุด เรือบานาน่าโบ๊ทพลิกคว่ำ ผู้โดยสารที่ยังไม่ทันตั้งตัวลงมาอยู่ในน้ำ สำลักน้ำไปคนละหลายอึก กูณฑ์มองไปรอบ ๆ พอมาอยู่ในน้ำแล้ว วิวที่เห็นก็ดูแปลกตาไปชอบกล ทันใดนั้นเองกูณฑ์ก็ขยี้ตา เขาไม่แน่ใจว่าเขาตาฝาดไปหรือเปล่า แต่เมื่อมองไปอีกที เขาก็เห็นหน้าคนที่กำลังลอยปริ่มน้ำอยู่ หน้าคนที่เหมือนแม่ของเขาไม่มีผิด กูณฑ์ตกใจ เขารีบว่ายไปตรงนั้นทันที ทั้ง ๆ ที่ความจริงเขาควรปล่อยให้พ่อจัดการเรื่องนี้จะปลอดภัยกว่า แต่กูณฑ์ก็ตัดสินใจทันทีเพราะอารามรีบร้อนและไว้ใจในฝีมือของตัวเองมากเกินไป เนื่องด้วยกูณฑ์เองก็เป็นนักกีฬาว่ายน้ำคนหนึ่ง
เมื่อกูณฑ์ว่ายเข้าไปใกล้ ๆ เขาก็นึกแปลกใจว่าเหตุใดแม่จึงไม่ยกมือโบกเพื่อเป็นสัญญาณให้คนเห็นชัดกว่านี้ แต่เขาก็สลัดความรู้สึกนั้นไปเสีย เนื่องด้วยมีเรื่องอื่นต้องห่วงกังวลมากกว่า
"แม่ครับ เกาะผมไว้" กูณฑ์ตะโกนบอก เมื่ออยู่ใกล้พอที่จะได้ยิน เขาว่ายเข้าไปใกล้อีก พยายามอ้อมไปด้านหลังตามหลักการที่ได้ศึกษามา เขาใช้มือข้างหนึ่งพาดบ่าไหล่ด้านหลังไขว้ทะแยงหน้าอก จับข้างลำตัวด้านตรงข้ามของแม่ ขณะที่เขาอุ่นใจว่าทำสำเร็จแล้วนั่นเอง แม่ก็หันกลับมากอดรัดเขาไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าหากเขาไม่ได้ใส่เสื้อชูชีพก็คงสิ้นไปเสียแล้ว
"แม่ครับ ใจเย็น ๆ " กูณฑ์ปลอบ คิดไปว่าแม่คงตกใจเมื่ออยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ แต่ถ้าแม่ไม่ตั้งสติให้ดี อย่างไรเขาก็เอาแม่เข้าฝั่งไม่ได้ แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเสื้อชูชีพที่เขาติดไว้หลวม ๆ นั้นได้หลุดลอยออกจากตัวเขาเป็นที่เรียบร้อย กูณฑ์นึกแช่งชักหักกระดูกความสะเพร่าและโชคชะตาเฮ็งซวยของตัวเอง แต่เขาก็พยายามมองหาฝั่งเพื่อจะว่ายเข้าหา
และแล้วกูณฑ์ก็ได้ยินเสียงที่ไม่ควรได้ยินในเวลานี้ เวลาที่เขากับแม่กำลังจมน้ำตายเพราะความประมาทเลินเล่อ เสียงนั้นเป็นเสียงหัวเราะแสบแก้วหู เหมือนเสียงหัวเราะของปีศาจอย่างไรอย่างนั้น แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่เสียงหัวเราะอันน่าประหลาดนั้นหรอก แต่เพราะกูณฑ์ได้ยินมันมาจากร่างที่กอดรัดเขาอยู่ตอนนี้ ร่างที่พยายามกอดรัดและกดเขาไปใต้น้ำ นี่ไม่ใช่การกอดรัดเพราะความตกใจเสียแล้ว แม่พยายามจะฆ่าเขา กูณฑ์ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ขณะที่เขากำลังจะจมดิ่งไปสู่ห้วงน้ำอันลึกล้ำ ไม่มีที่สิ้นสุดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงแว่วมา
บางทีมันอาจจะเป็นเสียงอนุสติของเขาก็ได้
"กูณฑ์ มันไม่ใช่แม่นาย"
วาสนาผุดลุกผุดนั่งอย่างอยู่ไม่สุข ทำไมกับอีแค่เล่นบานาน่าโบ๊ทรอบเดียว สองพ่อลูกจึงไปกันนานถึงเพียงนี้ ครั้นพอวาเรศกลับมา วาสนาก็วิ่งไปต้อนรับอย่างยินดี แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นตกใจเมื่อไม่เห็นลูกชายมาด้วย
"กูณฑ์ไปไหน" วาสนาถามอย่างร้อนรน
วาเรศยังคงดื่มน้ำอย่างใจเย็น
"มันไม่ได้ขึ้นมาแล้วหรือ มันขึ้นมาก่อนผมเสียอีก"
"ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ตลอด แต่ก็ไม่เห็นนะ"
"เดี๋ยวมันก็กลับมาเองแหละ อาจจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้"
พวกเขานั่งรอกันอยู่สักพัก แต่ก็ไม่มีวี่แววว่ากูณฑ์จะกลับมา
"ฉันว่ามันท่าจะไม่ดีแล้วนะ เราไปหากันเถอะ" วาสนาพูดอย่างร้อนรน
วาเรศลุกขึ้น "คุณรออยู่ตรงนี้แหละ เผื่อมันจะกลับมา ผมจะไปบอกให้ประชาสัมพันธ์ประกาศตามหา มันอาจจะหลงทางก็ได้"
วาเรศเดินไปที่ประชาสัมพันธ์และขอให้เธอประกาศตามหาซึ่งเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ก็ทำตาม เธอประกาศซ้ำสองรอบ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่ากูณฑ์จะมา
วาเรศเดินตามหาลูกชายอยู่สักพัก พยายามตะโกนหาและถามคนไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครเห็นลูกของเขาเลย เขาเริ่มร้อนรนขึ้นมา ในที่สุดเขาก็ไปขอให้เจ้าหน้าที่ช่วยตามหา
"คุณแน่ใจหรือเปล่าครับว่าลูกคุณขึ้นจากน้ำแล้ว" เจ้าหน้าที่ถาม
"ก็เขาบอกว่าขึ้นแล้วนี่"
"คุณเห็นกับตาหรือเปล่าครับ" เจ้าหน้าที่ถามย้ำ
พอเจอคำถามแบบนี้วาเรศก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน เขาจำได้ว่าเมื่อ บานาน่าโบ๊ทคว่ำ เขากับกูณฑ์อยู่ใกล้ ๆ กัน เด็กหนุ่มลอยตัวอยู่ในท่าคล้าย ๆ กับแมงกะพรุนเพียงแต่ไม่ได้ก้มหน้าไปในน้ำเท่านั้น แล้วกูณฑ์ก็บอกว่าเขาจะขึ้นบก ไปอาบน้ำ ล้างตัว วาเรศจำได้ว่าเขาพยักหน้าตอบ แต่หากถามว่าเขาเห็นกูณฑ์ขึ้นบกไปจริง ๆ หรือเปล่า เขาก็ต้องตอบว่าไม่
"ผมไม่แน่ใจ" วาเรศอ้อมแอ้ม
"งั้นเดี๋ยวเราต้องหาทางน้ำด้วย อ่างเก็บน้ำของเรากว้างมาก บางทีเขาอาจจะอยู่ในน้ำก็ได้"
"คุณคงไม่คิดว่าเขาจมน้ำหรอกนะ" วาเรศถามอย่างร้อนรน
เจ้าหน้าที่ยิ้มอย่างเมตตา "ผมไม่คิดยังงั้นหรอกครับ ลูกคุณใส่เสื้อชูชีพไม่ใช่เหรอ"
"เขาใส่" วาเรศว่า
"งั้นคงไม่เป็นไรหรอกครับ ใจเย็น ๆ ก่อน
ใจเย็น จะให้วาเรศใจเย็นอยู่ได้ยังไง ลูกชายเขาทั้งคนนะที่หายไป
ฝ่ายเจ้าหน้าที่ก็คงเข้าใจและเห็นใจคนเป็นพ่อ เพราะเขารีบหยิบวิทยุขึ้นมาเรียกกำลังเสริม
"ว.1 เรียกทุกคน ตอนนี้มีเด็กคนหนึ่งหายไป กรุณามาช่วยกันค้นหา ด่วน!" เขาหันมาทางวาเรศก่อนจะถามว่า "คุณเห็นลูกครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ครับ"
วาเรศชี้นิ้วไปกลางน้ำ "อยู่แถวกลางน้ำนั่นแหละ ที่เรือบานาน่าโบ๊ทชอบไปคว่ำ"
เจ้าหน้าที่พูดวิทยุต่อ "พ่อเด็กแจ้งว่าเห็นเด็กครั้งสุดท้ายตอนเรือบานาน่าโบ๊ทคว่ำ อ๋อ เดี๋ยวถามให้" เขาหันมาทางคุณพ่อผู้ร้อนรนอีกครั้ง "เขาใส่เสื้อสีอะไร"
ให้ตาย สมองของวาเรศเหมือนจะหยุดทำงานไปเสียเฉย ๆ เขาดันจำไม่ได้ว่าลูกตัวเองใส่เสื้อสีอะไร เขาเป็นพ่อประสาอะไรกัน ลูกหายไปไหนก็ไม่รู้ ลูกใส่เสื้อสีอะไรก็จำไม่ได้
"ว่ายังไงครับ" เจ้าหน้าที่ถามซ้ำเมื่อเห็นวาเรศไม่ตอบ
"ผมจำไม่ได้" วาเรศเอามือกุมหัว "ผมคิดไม่ออก"
"ใจเย็น ๆ ครับ แล้วลูกคุณมีตำหนิหรือจุดเด่นอะไรไหมครับ"
"เขามีผมสีแดง" วาเรศว่า "แล้วก็ทำผมตั้ง ๆ ขึ้นไปเหมือนกองไฟเลย ผมเขาเด่นมาก"
เจ้าหน้าที่แจ้งข้อมูลกลับไปทางวิทยุ
วาเรศรู้สึกเหมือนรอเป็นชั่วโมง กว่าเจ้าหน้าที่ที่เหลือจะมา แถมพวกนั้นก็ดูเหมือนเดินทอดน่องกันตามสบาย ไม่ได้ร้อนใจเลยว่าลูกชายเขาเหมือนจะหายไปจากแผนที่โลก แม้ว่าวาเรศจะรู้สึกอย่างนั้น แต่ความจริงเขารอไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็เร่งฝีเท้าอย่างเต็มที่ ความร้อนใจของวาเรศทำให้เขาคิดไปเองว่าเจ้าหน้าที่จงใจถ่วงเวลา
เจ้าหน้าที่ระดมกำลังค้นหาอย่างเต็มที่ วาเรศก็ตะโกนเรียกชื่อลูกชายเขาจนเสียงแหบเสียงแห้ง เขามัวแต่กังวลเรื่องลูกชายจนลืมภรรยาที่กำลังเป็นทุกข์ไม่แพ้กันเสียสนิท
"ใครมันโทรมาตอนนี้วะ" วาเรศสบถเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เขากดรับสายและพูดห้วน ๆ "ฮัลโหล ใคร มีอะไร"
"ทำไมคุณไปนานนัก" วาสนาถามมายังร้อนรน "ตกลงกูณฑ์ไปอยู่ไหน"
วาเรศไม่รู้จะตอบยังไงดี เขาไม่อยากโกหก แต่ถ้าพูดความจริงไปวาสนาจะกลุ้มเสียเปล่า ๆ
"ว่ายังไง" วาสนาถามซ้ำ
"ผมยังหากูณฑ์ไม่เจอเหมือนกัน" วาเรศตอบแบ่งรับแบ่งสู้ "คุณไปอาบน้ำให้สบายใจก่อนเถอะ" เขาเบี่ยงความสนใจของเธอไปทางอื่น
"ลูกหายไปไหนก็ไม่รู้ ใครจะมีอารมณ์ไปอาบน้ำได้" วาสนาแหว เธอกดวางสายไปโดนไม่ได้บอกลา
"มาทางนี้กันหน่อยครับ" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งโบกไม้โบกมือเรียก
ทุกคนรวมทั้งวาเรศเดินไปตามเสียงเรียก เจ้าหน้าที่ที่เรียกมาหยิบเสื้อชูชีพที่เปียกน้ำมาให้พวกเขาดู
วาเรศหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาไม่อยากคิดเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
"ลูกคุณใส่เสื้อตัวนี้หรือเปล่าครับ" เจ้าหน้าที่ถาม
วาเรศหลับตาและส่ายหน้า เสื้อชูชีพก็เหมือน ๆ กันไปหมด ใครจะไปจำได้ว่าลูกตัวเองใส่เสื้อตัวไหน เขาได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้เสื้อตัวนี้หลุดออกขณะที่กูณฑ์ยังอยู่ในน้ำเลย แม้ว่ากูณฑ์จะว่ายน้ำเก่งแค่ไหน ก็เฉพาะในสระน้ำที่มีการวอร์มร่างกายก่อนลงสระ อีกทั้งใส่ชุดว่ายน้ำที่บางเบา เหมาะสมสำหรับการว่ายน้ำหรอก จะเอามาเปรียบเทียบกับการว่ายน้ำในชุดหนา ๆ หนัก ๆ อย่างนี้ได้อย่างไร
"นายเจอดสื้อชูชีพตัวนี้ตรงไหน" เจ้าหน้าที่ที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าถาม
"มันลอยมาติดฝั่งตรงนั้นน่ะครับ" เจ้าหน้าที่ที่เจอเสื้อชูชีพชี้บอก
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเอง เขาหันทางมาทางวาเรศก่อนจะพูดด้วยเสียงแปร่ง ๆ ว่า
"ผมขอแสดงความเสียใจด้วย ทางอ่างเก็บน้ำจะชดใช้คุณแน่นอน"
วาเรศสติหลุด "คุณพูดบ้าอะไรของคุณ ลูกผมยังไม่ตาย อย่าพูดอะไรไม่เป็นมงคลอย่างนี้อีก"
เจ้าหน้าที่ได้แต่มองหน้ากัน พวกเขามั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าไม่มีเด็กหนุ่มที่ชื่อกูณฑ์อยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว แต่ก็ไม่อยากตอกย้ำพ่อผู้กำลังสูญเสีย


## ความพยายามอยู่ที่นี่ ความสำเร็จอยู่ที่ไหน

ระหว่างที่วาเรศและเจ้าหน้าที่กำลังระดมกำลังค้นหาภาคพื้นดินอย่างเต็มที่ ยังมีอีกคนหนึ่งที่เหนื่อยไม่แพ้กันหรืออาจจะเหนื่อยกว่าด้วยซ้ำ คนคนนั้น(ภูตตนนั้น)ก็คือเคียว ทันทีที่เคียวเห็นว่ากูณฑ์หลงกลปีศาจสัตว์แสนเจ้าเล่ห์
ปีศาจอรหันที่แม้ชื่อจะสะกดใกล้เคียงกับพระอริยบุคคลอันน่าเคารพ แต่พอ ต์ หายไป ความหมายก็เปลี่ยนไปชนิดคนละโยชน์ อรหันคือสัตว์หน้าคน อรหันนี้มีหลายประเภท ทั้งหมา นก ปลา เต่า นอกจากใบหน้าที่เป็นคนแล้ว จากส่วนคอลงไปเป็นสัตว์ทั้งหมด แล้วมันก็ใช้หน้าและความสามารถในการพูดได้ของมนุษย์มาหลอกล่อให้คนไปเป็นเหยื่อของมัน แล้วกูณฑ์ก็ตกหลุมพรางของมันโดยไม่รู้ตัว
เคียวไม่เคยชอบการเล่นน้ำเลย แม้ว่าเขาจะเกิดในประเทศที่เป็นเกาะก็ตาม เขาเคยจมน้ำเกือบตายเมื่อชาติที่แล้ว แต่ตอนนี้เวลาที่กูณฑ์ เพื่อนของเขาต้องการความช่วยเหลือ เขาตัดสินใจกระโดดน้ำลงไปทันที เขาไม่จำเป็นต้องกลัวน้ำอีกต่อไปแล้ว น้ำไม่อาจจะทำอะไรสิ่งไม่มีชีวิตอย่างเขาได้
แล้วกูณฑ์อยู่นั่นเอง กำลังนอนแผ่หลาอยู่ หลับตาพริ้ม ท่าทางเหมือนกำลังหลับสบาย หากเคียวไม่ได้รับรู้ถึงกระแสน้ำรอบตัวขณะนี้ เขาอาจคิดไปว่าพวกเขากำลังนอนคุยกันอยู่ที่เตียงที่บ้านของกูณฑ์ก็ได้
เคียวรีบไปหากูณฑ์ เขาพยายามจะอุ้มกูณฑ์ขึ้น แต่ทำอย่างไรก็แบกน้ำหนักของเพื่อนไว้ไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพราะกูณฑ์หนักเกินไปหรือกำลังของเคียวเริ่มอ่อนลง หลังจากอยู่ห่างจากขุมพลังมานาน
"กูณฑ์" เคียวเรียก พยายามเขย่าตัวให้กูณฑ์มีสติ แต่กูณฑ์กลับไม่ตอบสนองใด ๆ เลย ตัวอ่อนปวกเปียกเหมือนตุ๊กตา
เคียวแทบสิ้นสติ เขาไม่ต้องหายใจก็จริง แต่กูณฑ์ไม่ใช่ เขาเป็นมนุษย์ เขาต้องหายใจ เคียวไม่รู้จะทำยังไงดี เขารู้แต่เพียงว่าเขาต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่พวกอรหันพวกนั้นจะกลับมา
สายไปเสียแล้ว กระแสน้ำเริ่มปั่นป่วนจนเคียวแทบทรงตัวไว้ไม่อยู่ โคลนที่ขุ่นคลั่กบดบังทัศนวิสัยทำให้เคียวเหมือนคนตาบอด
แม้ตอนนี้เคียวจะมองอะไรไม่เห็น แต่ก็รับรู้โดยสัญชาตญาณว่าสิ่งมาใหม่ย่อมไม่ประสงค์ดีกับตนแน่ เขาขยับเข้าไปใกล้กูณฑ์ตามเดิม หลังจากที่ตอนแรกกระแสน้ำพัดเขาให้ออกห่างจากเพื่อนรัก
"โอ้โห มาดูอะไรนี่สิ กัจฉปานันท์ น่าประหลาดใจสุด ๆ ไปเลย" เสียงของผู้มาใหม่ว่า แม้มันจะพูดภาษามนุษย์ แต่ก็ฟังยากมาก ฟังดูเหมือนเสียงขู่ฟ่อของงูมากกว่า
เคียวเงี่ยหูฟัง เขาโชคดีเหลือเกินที่ตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นหัวใจของเขาคงเต้นแรงจนหลุดออกมาแน่ ผู้มาใหม่อีกตนที่ชื่อว่ากัจฉปานันท์กำลังค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา
"มีอะไรเหรอ พิษธร" กัจฉปานันท์ว่าด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก
"บอกให้มาก็มาเถอะ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ ชักช้าอยู่ได้"
"เจ้าก็พูดได้สิ เจ้าไม่ใช่เต่าอย่างข้านี่นา"
ตอนนี้เคียวรู้แล้วว่ากัจฉปานันท์เป็นปีศาจเต่านั่นเอง เขาพยายามคิดทบทวนว่าเต่ามีจุดแข็ง จุดอ่อนอะไรบ้าง พยายามคิดวางแผนว่าเขาจะจัดการกับเต่าตัวนี้ยังไง เขารู้มาว่ากระดองเต่าแข็งแกร่งมากจนไม่สามารถทำลายได้ง่าย ๆ หากต้องการจะฆ่าเต่าก็ต้องจุดไฟเผาเอา คิดถึงตรงนี้เขาก็อดหัวเราะในใจไม่ได้ แม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุดแบบนี้ก็ตาม เขาจะหาไฟที่ไหนมาจุดเผาเต่าตัวมหึมานี้ได้ตอนนี้ ตอนที่เขาอยู่ในน้ำ
ฝุ่นเริ่มจางลงแล้ว เคียวหันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจ แล้วเขาก็ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นหน้าแม่ของกูณฑ์อยู่ข้าง ๆ เคียวไม่ได้ตกใจที่เห็นแม่กูณฑ์หรอก ถ้าเธอมาทั้งตัว แต่คนที่อยู่ข้าง ๆ เขาตอนนี้มีเพียงใบหน้าเท่านั้นที่เหมือนวาสนาทุกส่วนสัด แต่ความจริงแล้วเมื่อตั้งสติและพิจารณาดูอีกทีก็จะเห็นว่าเธอไม่เหมือนวาสนาแม้แต่น้อย วาสนามีแววตาที่แจ่มใส แต่แววตาของสัตว์ประหลาดนี่ดูเจ้าเล่ห์ กลิ้งกลอก  แต่แววตาของมันยังไม่น่ากลัวเท่าลิ้นที่มันแลบออกมา เป็นลิ้นสองแฉกเหมือนงู
เคียวค่อย ๆ ลดระดับสายตาลงเพื่อสำรวจร่างกายของสัตว์อรหันตัวนี้ อย่างที่เขาคาดเอาไว้ ตั้งแต่ระดับคอลงไปไม่ได้มีความเป็นมนุษย์อยู่เลย หากแต่เป็นงูตัวเบ้อเริ่ม เพราะเหตุอย่างนี้เองตอนที่มันหลอกกูณฑ์ มันจึงโผล่มาแค่ศีรษะเท่านั้น ไม่ได้โบกไม้โบกมือเหมือนกับคนจมน้ำทั่ว ๆ ไป เพราะมันไม่มีมือให้โบกนี่เอง หากกูณฑ์เฉลียวใจคิดสักนิด พวกเขาก็คงไม่ต้องมาลำบากอย่างนี้ แต่เคียวเองก็มีส่วนผิด เขาก็ไม่ใช่ปีศาจชั้นต่ำ ไร้ประสบการณ์ เก่งกาจถึงขนาดแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ แต่กลับปกป้องเพื่อนเพียงคนเดียวของตัวเองไม่ได้ เพราะมัวแต่ชะล่าใจว่าพ่อของกูณฑ์คงจะดูแลกูณฑ์เอง เขาลืมคิดไปว่าอย่างไรวาเรศก็เป็นมนุษย์ธรรมดา คงไม่อาจจะมองผ่านมนตร์ลวงตาได้เหมือนเขา ทั้งเต่าและงูอรหันสองตัวนี้ไม่ได้โง่เลย มันทำงานกันได้อย่างสามัคคีมาก งูอรหันใช้หน้าวาสนามาหลอกกูณฑ์ให้ไปช่วย อีกทั้งเก่งกล้าพอจะสร้างหมอกเวทมนตร์ปกคลุมไว้ไม่ให้ใครเห็น ส่วนเต่าอรหันก็แปลงหน้าเป็นกูณฑ์ หลอกวาเรศว่าจะขึ้นบกแล้ว ให้เขาคลายกังวล ไม่ได้มาใส่ใจอะไร กว่าจะรู้ตัวว่ากูณฑ์หายไปแล้วต้องตามหาก็สายไปเสียแล้ว เคียวแน่ใจว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในอีกมิติหนึ่งแล้ว ต่อให้นักดำน้ำมาดำหา พวกเขาก็คงไม่เจอแม้แต่ร่างของกูณฑ์ แล้วต่อให้มีปาฏิหาริย์มาช่วยให้มีคนมาพบพวกเขา ก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้มากนัก เคียวมั่นใจว่าอาวุธสมัยใหม่ทำอะไรมันไม่ได้มากนัก ขนาดของมันใหญ่โตเกินไป เคียวไม่สามารถเห็นปลายหางของมันด้วยซ้ำ แม้เคียวจะไม่ได้เข้าไปสัมผัส แต่เขาก็รู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าร่างกายของเจ้าตัวนี้คงจะแข็งราวกับหิน ปืนหรือมีดธรรมดาคงไม่อาจเจาะทะลวงมันได้แม้แต่น้อย จุดอ่อนของมันคงอยู่ที่ศีรษะนั่นเอง  ศีรษะของมันเป็นมนุษย์ หากสามารถเจาะกระสุนไปที่หัวของมันได้ ก็คงจะเสร็จ แต่พูดไปก็ป่วยการเปล่า เขาไม่มีปืนอยู่กับตัวขณะนี้ หรือต่อให้มี เขาก็ไม่อาจยิงออกไปได้ เขาไม่มีทั้งทักษะและใจที่กล้าพอที่จะยิงใบหน้าที่เหมือนกับวาสนา วาสนาที่แม้จะมองไม่เห็นเขา แต่ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน เคียวก็เคารพวาสนาเหมือนแม่คนหนึ่ง แม้เขาจะรู้ว่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่วาสนาก็ตาม แต่เขาทำใจยิงมันไม่ได้จริง ๆ เขาไม่ได้เหี้ยมโหดขนาดนั้น
ดูลักษณะมันก็คล้ายกับพญานาคที่คนเคารพ นับถือกัน แต่ที่ต่างกันคือเวลาพญานาคแปลงเป็นมนุษย์ก็จะแปลงเป็นมนุษย์รูปร่างสวยงาม หากจะต้องอยู่ในสภาพครึ่งคนครึ่งงู ก็หมายความตรงตัวตามนั้นคือตั้งแต่ศีรษะถึงเอวไปเป็นมนุษย์ หลังจากเอวลงไปถึงเป็นงู ไม่ได้มีแค่หัวเป็นมนุษย์อย่างนี้
กัจฉปานันท์มาถึงแล้ว ตัวมันใหญ่ไม่แพ้พิษธรเลย หากมันหดหัวเข้าไปแล้วหมอบนิ่ง ๆ มันคงไม่ต่างอะไรจากเกาะขนาดใหญ่ หน้าของมันก็เป็นมนุษย์เช่นเดียวกับพิษธร แต่ต่างกันตรงที่ว่าขณะที่พิษธรใช้หน้าของวาสนา กัจฉปานันท์ใช้หน้าของกูณฑ์
"เจ้าเชิญใครมาร่วมงานเลี้ยงเพิ่มเหรอ" กัจฉปานันท์ถามทันทีที่เห็นเคียว
พิษธรส่ายหัว "เจ้าปีศาจหนังสือนี่ มันมาได้ยังไงไม่รู้"
ตอนนี้ทั้งปีศาจเต่าและปีศาจงูมามองสำรวจเคียวราวกับเขาเป็นสิ่งประหลาด มหัศจรรย์อะไรสักอย่าง เคียวพยายามยืนให้นิ่งที่สุด แม้ว่าพวกนี้จะเป็นอรหัน แต่เขาก็ได้แต่หวังว่ามันจะมีสัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมอยู่บ้าง และขอให้ข้อมูลที่เขาได้มาไม่ผิดพลาด พวกงูจะมีสัญชาตญาณพิเศษดักจับการเคลื่อนไหว ยิ่งถ้าเขาขยับหนีเร็วเท่าไหร่ โอกาสที่จะเสร็จก็มีมากเท่านั้น
"เจ้ามาทำอะไร" กัจฉปานันท์ถามอย่างคุกคาม "จะมาร่วมงานเลี้ยงกับเราด้วยหรือ"
เคียวอยากจะบอกเหลือเกินว่ามีแค่สองตน ไม่เรียกว่างานเลี้ยงหรอก แต่เวลานี้ไม่เหมาะกับการอวดดี เขาหัวเดียวกระเทียมลีบ คงไม่ต้องนับกูณฑ์ที่กำลังสลบไม่ได้สติ เขาพยายามปฏิเสธว่ากูณฑ์ตายไปแล้ว ตราบใดก็ตามที่ไม่อาจพิสูจน์ออกมาได้แน่ชัด เขาก็ต้องมีความหวัง กูณฑ์เป็นที่พึ่งให้เขามาตลอด ถึงเวลาแล้วที่เขาจะเป็นที่พึ่งให้กูณฑ์บ้าง
"ว่าอย่างไรล่ะ" พิษธรถาม เมื่อเห็นว่าเคียวไม่ยอมตอบสักที
"เจ้าก็…" กัจฉปานันท์พูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ ราวกับมันไม่สนใจอะไรอีกแล้วบนโลกใบนี้ "ให้เวลาเข่หน่อยก็ได้ ไม่เห็นต้องรีบเลย"
"เจ้าไม่รีบ แต่ข้ารีบ ขืน 'เสด็จมาจะทำอย่างไร"
กัจฉปานันท์หดหัวเข้าไปในกระดอง พูดเสียงอู้อี้ออกมาว่า
"เจ้าอย่าพูดถึง 'นาง' สิ ประเดี๋ยวนางทรงได้ยินแล้วจะยุ่ง"
"เจ้ากลัวหรือ" พิษธรถาม มีรอยเยาะเย้ยอยู่ในน้ำเสียง
"ทำอย่างกับเจ้าไม่กลัว 'นาง' เสียอย่างนั้น" กัจฉปานันท์ว่า
"ตอนนี้ข้าไม่กลัวดอก" พิษธรพูดอย่างลำพอง " 'นาง' เสด็จพระราชดำเนินไปทำราชกิจ คงอีกนานกว่าจะเสด็จพระราชดำเนินกลับ"
กัจฉปานันท์โผล่หัวออกมาจากกระดอง ท่าทางโล่งใจ
"เจ้าพูดจริง ๆ หรือ พิษธร"
"ข้าจะปดเจ้าด้วยเหตุอันใด เจ้าคิดหรือว่าหากพระนางมุจลินท์ยังประทับอยู่ที่นี่ พวกเราจะหลอกล่อมนุษย์ผู้นี้มาได้ง่ายเพียงนี้ นางย่อมเสด็จมาช่วยแล้ว"
"แต่นางก็อาจเสด็จฯกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้" กัจฉปานันท์ว่า "เรารีบจัดการมนุษย์ผู้นี้เสียเถิด ก่อนที่นางจะทรงบังคับให้ปล่อยมันไป"
ระหว่างที่กัจฉปานันท์กับพิษธรกำลังสนทนากัน เคียวพยายามรวบรวมกำลังประคองกูณฑ์ขึ้นมาจนได้ น้ำหนักของกูณฑ์ทำให้เขาแทบล้ม หากเป็นเวลาปกติ เขาคงจะทำให้กูณฑ์ขยับไม่ได้เลย แต่เมื่อภัยมาถึงตัวแบบนี้แล้ว ราวกับเคียวมีพลังพิเศษบางอย่างที่ช่วยให้เขามีพลังเพิ่มขึ้นกว่าเดิม
เคียวค่อย ๆ ประคองกูณฑ์ถอยหลังหนี พยายามหาทางว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ เคียวจำได้ว่าตอนลงมาน้ำเหมือนไม่ลึกอะไรนัก แต่ตอนไหว้ขึ้นไปนี่สิ ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรก็ไม่อาจขึ้นสู่ผิวน้ำได้เลย อีกทั้งกูณฑ์ก็ยังตัวหนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าเคียวแบกหินทั้งก้อนอยู่อย่างนั้นแหละ
เคียวก้มลงไปมองแล้วก็เห็นว่าที่เขาประคองขึ้นมาไม่ได้มีแค่กูณฑ์เสียแล้ว ทั้งปีศาจเต่าและปีศาจงูก็ตามขึ้นมาด้วย ปีศาจงูรัดขาของเขาไว้แน่นทำให้เขาว่ายน้ำได้ช้าลง ส่วนปีศาจเต่าก็งับขากางเกงของกูณฑ์ไว้ ต้องการสะบัดปีศาจเต่าให้หลุดไป กูณฑ์คงไม่รอดแน่
"ข้าไม่ยอมให้เจ้าเอาเหยื่อของเราไปหรอก" พิษธรพูดเสียงเหี้ยมเกรียม
กัจฉปานันท์พยักหน้า มันไม่อาจจะพูดโต้ตอบได้ เพราะหากพูดโต้ตอบ มันก็จะร่วงลงไปทันที
เคียวไม่ตอบโต้ เขาพยายามใช้มือข้างหนึ่งแกะงูออก แต่มันก็รัดแน่นเหลือเกิน อย่าว่าแต่ใช้มือเพียงข้างเดียวอย่างนี้เลย ต่อให้มีมือสองข้างเขาก็ไม่อาจจะจัดการมันได้ ดังนั้นเขาจึงเลิกพยายาม แต่ใช้ความสามารถพิเศษที่ได้มาจากการเป็นภูตหนังสือของเขาคือการยืดแขนได้ไม่มีสิ้นสุด พยายามยื่นแขนขึ้นไปตรวจดูว่าผิวน้ำอยู่ตรงไหน บางทีหากโชคดีอาจจะมีผู้มีฤทธิ์กล้าอยู่แถวนั้น เห็นความผิดปกติ แล้วลงมาสำรวจดูก็ได้ น้ำเป็นแหล่งชีวิต ย่อมจะมีสิ่งมีชีวิตมากมายอยู่ริมน้ำเคียวภาวนาให้มีผู้มีฤทธิ์สักคนสังเกตเห็นและลงมาช่วยเขากับกูณฑ์ด้วย แม้ว่าเขาจะสามารถยื่นแขนไปถึงผิวน้ำได้ แต่เขาคงไม่อาจว่ายไปถึงผิวน้ำได้ เขาไม่ได้ว่ายน้ำเก่งอะไรเลย ความจริงแทบไม่มีทักษะด้านนี้ด้วยซ้ำ อีกทั้งพลังของเขาก็ลดน้อยถอยลงเรื่อย ๆ หากเขาตัดสินใจทิ้งกูณฑ์ตอนนี้แล้วรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายว่ายขึ้นไปก็คงทำได้อยู่หรอก เขารู้แล้วว่าแสงแดดหรือไม่ก็แสงจันทร์อยู่ใกล้แค่นี้เอง แต่หากเขาทิ้งกูณฑ์ไปตอนนี้ พวกอรหันคงจะฉีกเนื้อกูณฑ์กินแน่ คงจะเหลือแต่กระดูกเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่ยอมทิ้งกูณฑ์เด็ดขาด จะหามิตรที่ประเสริฐอย่างกูณฑ์คงหาไม่ได้อีกแล้ว แม้ว่าเคียวจะหมดกำลังกาย แต่กำลังใจเขามีอยู่เต็มเปี่ยม แม้ว่าอรหันทั้งสองตัวจะช่วยกันฉุดกระชากลากถูให้พวกเขาทั้งสองดำดิ่งสู่ก้นบาดาลเพียงใด เคียวก็ยังสู้สุดใจที่จะขึ้นฝั่งให้ได้ ไม่ต่างอะไรกับการเล่นชักเย่อ.แต่ที่ต่างกันก็คือ การเล่นครั้งนี้ เดิมพันด้วยชีวิต
"หากเจ้าต้องการเหยื่อมนุษย์ ก็จงไปแสวงหาเอาเอง ไม่ใช่มาชุบมือเปิบจากคนอื่นเยี่ยงนี้" พิษธรว่า มันเริ่มล้าแล้วเหมือนกัน ไหนจะต้องใช้มนตร์พรางตา ไหนจะต้องมาแย่งเหยื่อที่มันได้มาโดยชอบธรรมจากปีศาจหนังสือหน้าด้าน มันลงทุนลงแรงหลอกล่อมนุษย์มาถึงเพียงนี้แล้ว มันไม่ยอมให้ใครได้มนุษย์ผู้นี้ไปหรอก
เคียวไม่ตอบให้เปลืองพลังงาน หากแต่ใช้พลังทั้งหมดว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่เขาหมดแรงเสียแล้ว จิตสำนึกสุดท้ายที่เขารู้คือมีผู้ลากเขาลงสู่ความมืดมิดของก้นแม่น้ำ
"ฉันขอโทษ กูณฑ์" อนุสติของเคียวกระซิบ "ขอโทษ"
หลังจากที่ทุ่มเทพยายามในที่สุดพิษธรกับกัจฉปานันท์ก็ได้เหยื่อของพวกมันมาไว้ในกำมืออีกครั้ง พิษธรจัดการสร้างกรงขังภูตหนังสือจอมยุ่ง ก่อนจะหันมาสำรวจเหยื่อของมัน
"เราน่าจะไปจับปลาอีกสักสองสามตัวมาแกล้มนะ" กัจฉปานันท์ว่าพลางเลียริมฝีปาก
"เจ้าก็ไปหามาสิ" พิษธรว่าอย่างไม่สบอารมณ์ มีเหยื่อมนุษย์อยู่แล้วแท้ ๆ ยังอยากจะไปกินปลา ใฝ่ต่ำเหลือเกิน
"แล้วเจ้าจะทำอะไร"
"ข้าก็จะใช้ไฟปรุงมันให้สุกน่ะสิ เจ้าไปหาปลากลับมาก็คงสุกพอกิน" พิษธรว่า มันเลื้อยไปรอบ ๆ เพื่อดูว่าพอมีพืชน้ำอะไรมาใช้เป็นเชื้อเพลิงได้บ้าง เรื่องการจุดไฟเป็นความภาคภูมิใจของมันทีเดียว ปกติอรหันจุดไฟไม่ได้หรอก ส่วนใหญ่กลัวไฟเหมือนสัตว์ป่าทั่วไป แต่มันได้บารมีจากพระนางมุจลินท์ ทำให้ไม่หวาดกับกองอัคคี ด้วยความที่มันอาศัยอยู่ในน้ำจึงสามารถทำอะไรก็ได้เหมือนที่มนุษย์ทำกันบนบก แม้แต่การจุดไฟในน้ำ หากเป็นเวลาปกติ มันไม่จำเป็นต้องใช้เชื้อเพลิงด้วยซ้ำ แค่พลังเวทก็เพียงพอ แต่ตอนนี้มันใช้พลังมากเกินไปจึงต้องขอพึ่งเชื้อเพลิงสักหน่อย
"เจ้าไม่จำเป็นต้องก่อไฟก็ได้" กัจฉปานันท์พูดขึ้นมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"เจ้าพูดอะไรของเจ้า" พิษธรหันขวับมาดู แล้วก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นกองเพลิงลุกท่วมร่างของมนุษย์ หากแต่มันกลับไม่เป็นอันตรายแม้เพียงเศษเสี้ยว


## ตัวจริงของกูณฑ์

เกิดเรื่องวิกลขึ้นเสียแล้ว พิษธรไม่รู้จะทำอย่างไร มันค่อย ๆ เลื้อยเข้ามาใกล้กูณฑ์เพื่อสำรวจ ขณะที่กัจฉปานันท์หดหัวเข้าไปในกระดองอีกครั้ง
"อย่าไปยุ่งกับมันเลย" กัจฉปานันท์ว่า
พิษธรส่ายหัวอย่างหงุดหงิด นึกระอาความขี้ขลาดของเพื่อน แต่จะตำหนิมันก็ไม่ได้ กัจฉปานันท์ไม่เคยกลัวสรรพาวุธใด ๆ เพราะกระดองมันแข็งเกินกว่าอะไรจะเจาะทะลวงเข้าไปได้ มีแต่ไฟเท่านั้นที่ฆ่ามันได้
พิษธรเองก็หวาด ๆ อยู่เหมือนกัน หากไม่ใช่ไฟที่มันจุดเองแล้วไซร้ ไม่ว่าไฟนั้นจะเกิดด้วยสาเหตุอันใด ก็น่าหวั่นใจทั้งสิ้น แล้วยิ่งลุกโชติช่วงโดยไม่มีเหตุผลอย่างนี้ พิษธรเองใจหนึ่งก็เห็นด้วยกับเพื่อน ไม่อยากยุ่งกับมนุษย์ประหลาดผู้นี้อีก แต่อีกใจก็เสียดายความพยายามที่อุตส่าห์ลงทุนลงแรงมา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ลิ้มรสมนุษย์อีก
พิษธรลองใช้ปลายหางสัมผัสร่างของกูณฑ์ดู แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัว รีบดึงหางออก ไฟติดมาทีหางของมันด้วย มันพยายามสะบัดให้ไฟดับ แต่ก็ไม่ได้ผล ไฟกลับยิ่งลุกลามขึ้น จากแค่ปลายหางมาตรงส่วนท้อง ถ้ามันดับไม่ได้ล่ะก็มีหวังลามไปศีรษะแน่
"ช่วยด้วย" พิษธรร้องโวยวาย เลื้อยเข้าไปหากัจฉปานันท์
กัจฉปานันท์คลานถอยหลังหนี มันเองก็ไม่อยากยุ่งกับไฟประหลาดนี้แม้แต่น้อย
"เอะอะวุ่นวายอะไรกัน" เสียงทรงอำนาจดังขึ้น
พิษธรทั้งกลัวและโล่งใจเมื่อได้สดับพระสุรเสียงของพระนางมุจลินท์ พระธิดาของท้าวมุจลินท์ที่ปกครองสระมุจลินท์แห่งนี้
"ใต้ฝ่าพระบาท" พิษธรเลื้อยเข้าไปหา "โปรดช่วยกระหม่อมด้วย"
พระนางมุจลินท์ทอดพระเนตรข้ารับใช้ของพระนางด้วยสีพระพักตร์ระอา การปกครองพวกอมนุษย์ช่างยากกว่าการปกครองมนุษย์นัก พวกอมนุษย์มักมีฤทธิ์มาก ลำพองในฤทธิ์ของตัว และก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน พระนางเองก็ไม่ได้มีฤทธิ์มากเหมือนพระบิดา เนื่องด้วยไม่ใช่พญานาคแท้ ๆ แต่เป็นลูกครึ่งพญานาคกับกินรี เผ่าพันธุ์ผู้รักสงบ พระนางไม่ได้ถูกเลี้ยงมาเพื่อให้ปกครองบาดาลด้วยซ้ำ หากแต่อาศัยอยู่ในคูหาอันวิจิตร ร้อยมาลัยไปตามเรื่อง จนกระทั่งมีเจ้าชายมนุษย์องค์หนึ่งมาถึงถ้ำแล้วพานางกลับเมืองไปเป็นพระมเหสี ระหว่างทางกลับก็มีอุปสรรคมากมาย แต่สุดท้ายพระนางก็ได้ครองคู่กับพระสวามีอย่างเป็นสุข และได้ให้กำเนิดพระโอรส หากแต่เวลาแห่งความสุขนั้นช่างแสนสั้น พระนางทรงลืมไปว่านางไม่ใช่มนุษย์ หากแต่เป็นชาวจตุมหาราชิกาที่มีอายุขัยยืนกว่ามนุษย์หลายเท่า พระนางต้องทนทอดพระเนตรพระสวามีที่ทรงพระชราขึ้นไปทุก ๆ วัน ขณะที่นางมุจลินท์ยังคงความสาวความสวย ดังหนึ่งเป็นสาวสะพรั่ง พระจันทโครพ พระสวามีนั้น พระเกศาก็หงอก พระพักตร์ก็เหี่ยวย่น พระวรกายก็อ่อนกำลังลง แต่พระนางก็ยังอยู่เคียงข้างพระสวามี ปรนนิบัติรับใช้จนพระจันทโครพสวรรคต เมื่อพระจันทโครพสวรรคตแล้ว พระนางก็ไม่อยากประทับอยู่ในเมืองเดิมอีก เพราะทอดพระเนตรไปที่ใดก็ทำให้คิดถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่ร่วมกัน ประกอบกับพระบิดามีความประสงค์จะไปบำเพ็ญศีลเพื่อเพิ่มพูนบารมีจึงมีกระแสรับสั่งให้พระนางกลับมาปกครองสระมุจลินท์ซึ่งพระนางก็ยอมกลับมาแต่โดยดี แต่นาน ๆ ครั้ง พระนางก็จะไปเยี่ยมเมืองพาราณสีบ้าง ปล่อยให้พวกประชาชนปกครองกันเองซึ่งแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีปัญหาอะไร จนมาวันนี้นี่แหละ
"พระนางมุจลินท์" เสียงของพิษธรปลุกมุจลินท์ขึ้นจากภวังค์ "โปรดช่วยกระหม่อมด้วย"
พระนางมุจลินท์ถอนพระทัย ก่อนจะเอื้อมพระหัตถ์ เรียกพลังเวทน้ำเพื่อดับไฟที่บัดนี้เผาไหม้มาเกือบศีรษะ หากแต่ไม่ว่าพระนางจะรวบรวมพลังสักเท่าไหร่ก็ไม่อาจดับไฟได้โดยง่าย หากแต่ไฟกลับยิ่งลุกโหมขึ้นอีก
มุจลินท์ตกพระทัย แทบทำอะไรไม่ถูก พระนางไม่เคยทรงเห็นเรื่องวิกลขนาดนี้มาก่อนเลย ปกติแล้วไม่ว่าไฟจะเกิดจากเวทแบบใดก็ย่อมสงบลงได้ด้วยเวทน้ำ แต่ครั้งนี้ไม่ว่าจะร่ายเวทน้ำไปเท่าใด ไฟก็ไม่มีทีท่าว่าจะดับ พระนางจึงหยุดร่ายเวท เหตุเพราะทรงคิดว่าต่อให้ร่ายเวทไปก็ไม่มีประโยชน์
"ช่วยกระหม่อมด้วย" พิษธรว่า "หากพระองค์ไม่ช่วย กระหม่อมต้องตายแน่ ๆ"
'ต่อให้เราช่วย ท่านก็อย่าหวังว่าจะรอด'มุจลินท์ดำริในพระทัย หากแต่ไม่ได้ตรัสออกไปให้ข้ารับใช้เสียกำลังใจ
"เราพยายามเต็มที่แล้ว หากแต่เวทของเราดับไฟนี้ไม่ได้เลย ท่านไปได้ไฟประหลาดนี้มาจากไหน"
พิษธรอึกอัก พระนางมุจลินท์ทรงห้ามนักหนากับการจับมนุษย์มากิน เพราะพระนางเคยประทับอยู่กับมนุษย์ และมีความผูกพันกับสิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเพื่อเป็นเหยื่อเหล่านี้ หากพระนางทรงทราบว่าพิษธรไปจับมนุษย์มา ก็อาจจะกริ้วจนไม่ยอมพระราชทานความช่วยเหลือก็ได้ แต่หากไม่ยอมบอก พระนางก็อาจหาวิธีช่วยไม่ได้ ในที่สุดพิษธรก็ใช้ลิ้นสองแฉกของมันกลับดำเป็นขาว
"ข้าแต่ใต้ฝ่าพระบาท มีมนุษย์กับภูตหนังสือบังอาจล่วงล้ำเขตแดนของเรา ครั้นพอกระหม่อมถาม กลับก้าวจาบจ้วงถึงฝ่าพระบาท กระหม่อมจึงจับตัวไว้เพื่อรอพระองค์กลับมาตัดสินโทษ แต่มนุษย์ผู้นั้นมีฤทธิ์กล้านักจึงเผากระหม่อมเสีย หากแต่กระหม่อมก็สู้จนยิบตา ทำให้มันสิ้นฤทธิ์ สลบไปได้ แต่ทำกระไรก็ไม่อาจดับไฟได้  โชคดีเหลือเกินที่พระองค์เสด็จมาทัน โปรดช่วยข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของพระองค์ด้วยเถิด"
มุจลินท์หรี่พระเนตร หากเป็นเมื่อก่อน พระนางคงจะเชื่อคำกล่าวของพิษธรโดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ เลย แต่บัดนี้พระนางไม่ใช่ดรุณีที่แสนซื่อบริสุทธิ์อีกแล้ว พระนางยังไม่ปักพระทัยเชื่อนักว่ามนุษย์ผู้นี้บังอาจจาบจ้วง หากแต่พระนางก็ไม่ได้ทรงสำแดงว่าสงสัย ได้แต่แย้มพระโอษฐ์ ตรัสไปว่า
"ปัจจุบันนี้ หายากนักที่จะมีมนุษย์ฤทธิ์กล้า ล่วงล้ำมาถึงเมืองบาดาลของเรา เราเห็นทีต้องขอพบบุรุษผู้กล้านี้สักหน่อยแล้ว"
"ข้าแต่พระองค์ โปรดช่วยกระหม่อมก่อนเถิดพระเจ้าค่ะ มนุษย์ผู้นั้นก็เป็นแค่มนุษย์ปกติทั่วไปเท่านั้น หากแต่กระหม่อมประมาทจึงได้พลาดพลั้ง หาได้มีค่าให้พระองค์ไปทอดพระเนตรไม่" พิษธรว่า เริ่มมีกระแสความไม่พอใจอยู่ในน้ำเสียง แม้ว่าไฟจะไม่ได้ลุกท่วมมาถึงศีรษะ แต่สภาพการณ์ตอนนี้ก็น่าหวั่นใจอยู่ไม่ใช่น้อย
มุจลินท์ส่ายพระพักตร์ "เราไม่คิดว่ามนุษย์ผู้นี้เป็นมนุษย์ธรรมดาอย่างที่เจ้ากล่าวอ้างดอก แค่ลงมาถึงเมืองบาดาลก็เห็นได้แล้วว่าเป็นผู้มีฤทธิ์กล้า เมืองบาดาลของเราล่วงล้ำง่ายเสียเมื่อไรเล่า หากไม่มีคนในเปิดทางให้" พระเนตรของนางสบกับตาของพิษธร ราวกับต้องการค้นลึกเข้าไปในจิตใจของปีศาจงูอย่างไรอย่างนั้น
ธรรมดาของผู้มีชนักติดหลัง พิษธรร้องอุทธรณ์ขึ้นมาว่า "ข้าแต่พระองค์ เหตุใดจึงตรัสเช่นนั้น กระหม่อมเสี่ยงชีวิตสู้ถึงเพียงนี้ พระองค์ยังตรัสปรามาสราวกับกระหม่อมเป็นไส้ศึก หากพระองค์ทรงระแวงกระหม่อมถึงเพียงนี้แล้ว โปรดสั่งประหารกระหม่อมเสียเถิด"
"เราแค่พูดว่าแปลกเท่านั้น หาได้ตำหนิใด ๆ ท่านไม่" มุจลินท์ตรัส "เมืองบาดาลจองเราล่วงล้ำเข้ามายาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีใครล่วงล้ำเข้ามา อย่างไรเราก็ต้องขอขอบน้ำใจท่านที่ช่วยป้องกันไม่ให้อริราชศัตรูล่วงล้ำไปถึงด้านชั้นใน"
"กระหม่อมได้รับพระราชทานพระมหากรุณาธิคุณจากพระองค์และพระบิดาก็ย่อมสนองพระเดชพระคุณเต็มที่อยู่แล้วพระเจ้าค่ะ" พิษธรทูลประจบ
"แต่ที่น่าแปลกกว่านั้น" มุจลินท์ตรัสเบา ๆ ราวกับรำพึงกับองค์เอง "คือเวทไฟที่ติดตัวท่านอยู่ตอนนี้ ทำอย่างไรเรากลับดับมันไม่ได้สักที ทั้ง ๆ ที่เวทน้ำของเรานั้น แม้กระทั่งไฟกรดก็ยังดับได้ แต่ไฟนี้ก็หาได้ทำอันตรายท่านถึงชีวิตไม่ ราวกับผู้ใช้เวทนี้ยังปรานีท่านอยู่ไม่ใช่น้อย"
"ข้าแต่พระองค์ กระหม่อมหาได้ต้องการความปรานีจากข้าศึกศัตรูไม่ แม้ว่ารบแพ้ กระหม่อมยินดีที่จะพลีชีพมากกว่ามีชีวิตอยู่ให้ผู้คนหัวเราะไยไพเล่นเช่นนี้"
"เราอย่ามัวพูดกันอยู่เลย พาเราไปหามนุษย์ผู้นั้นเถิด"
พิษธรก้มศีรษะ "เชิญเสด็จตามกระหม่อมมาเถิดพระเจ้าค่ะ" พูดจบมันก็เลื้อยนำไปที่ ๆ กูณฑ์อยู่ทันที
มุจลินท์เสด็จพระราชดำเนินตามไป พิษธรเมื่อเลื้อยมาถึงรัศมีที่กูณฑ์อยู่ มันก็ไม่กล้าเข้าไปอีก เพราะเพียงแค่เลื้อยมาใกล้แค่นี้ก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์แล้ว มันเหลือบมองเจ้าเหนือหัวของมันที่หาได้มีปฏิกิริยาใด ๆ ไม่
"ไหนเล่ามนุษย์ของท่าน" มุจลินท์ตรัส
"ไฟกรดของมันแรงนัก กระหม่อมไม่มีปัญญาเข้ามาใกล้ได้พระเจ้าค่ะ พระองค์เองก็อย่าทรงเข้าไปเลย"
"หากเราไม่เข้าไป แล้วจะรู้เห็นเหตุการณ์ได้อย่างไร ท่านบอกว่าไฟกรด แต่เราก็หาได้รู้สึกอะไรไม่ รู้สึกแต่เพียงว่าน้ำนี้อุ่นขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น แต่หากท่านขลาดกลัวจะให้เราเข้าไปคนเดียว ก็จงรออยู่ที่นี่เถิด" มุจลินท์ตรัสเยาะ
พิษธรเมื่อได้ยินดังนั้นก็สุดที่จะทนอยู่ได้ ด้วยหน้าที่ของข้าราชบริพารที่ดีที่ควรตามเสด็จฯทุกที่ที่มีอันตรายอย่างหนึ่ง หน้าที่ของหัวใจที่มันบังอาจหลงรักพระนางมุจลินท์อย่างหนึ่ง มันไม่อาจจะปล่อยให้พระนางเข้าไปตามลำพังได้เลย
"แม้ชีวิตกระหม่อมก็ถวายให้พระองค์ได้ โปรดตามมาเถิดพระเจ้าค่ะ"
ทั้งข้าและเจ้ามาถึงที่ที่สามารถเห็นกูณฑ์สลบอยู่ หากแต่พิษธรก็ไม่กล้าเข้าไปแตะต้องอะไรมนุษย์ผู้นี้อีก ได้แต่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่
ตอนก่อนที่มุจลินท์จะได้เห็นหน้ากูณฑ์ ก็ทรงพระราชดำริไปสารพัด หากแต่ที่ทรงพระราชดำริไว้ หาได้เหมือนภาพที่ปรากฏอยู่ขณะนี้ไม่ มนุษย์ผู้นี้แต่งกายไม่เหมือนผู้ที่ท่องไปในแดนหิมพานต์เลย หากแต่แต่งกายเหมือนมนุษย์ที่ตัดขาดจากโลกหิมพานต์อย่างชัดเจน เป็นโลกที่เห็นว่าเวทมนตร์คาถาเป็นเรื่องเหลวไหล แต่สิ่งนั้นก็ไม่น่าประหลาดใจเท่าไฟที่ลุกท่วมตัวมนุษย์ผู้นี้ในขณะนี้ ไฟนั้นราวกับเกราะเพลิงที่กันไม่ให้ใครมาแตะต้องกายได้
พระนางเอื้อมพระหัตถ์ไปจะลองจับดู แต่พิษธรทูลห้ามว่า
"ข้าแต่พระองค์ อย่าได้แตะต้องชายผู้นี้เป็นอันขาด"
มุจลินท์ส่ายพระพักตร์ "เราจำเป็นต้องแก้ไขให้เขาฟื้น ไม่อย่างนั้นเราจะรู้วิธีแก้ได้อย่างไร"
"แต่มันจะเป็นอันตรายต่อพระองค์นะพระเจ้าค่ะ"
"หากมันเป็นไฟกรดอันตรายจริง เรามาอยู่ใกล้รัศมีของมันแล้ว ก็อันตรายไม่แพ้กันดอก" พระนางก็นึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเหตุใดพระนางจึงไม่รู้สึกร้อนเลย พระนางประสานพระหัตถ์ อธิษฐานในพระทัยก่อนจะเอื้อมพระหัตถ์ไปจับ ไฟนั้นไม่ได้ร้อนเลย กลับเย็นสบายอย่างที่สุด พระนางรู้สึกว่าไฟไม่ได้ทำอันตรายใด ๆ พระองค์เลยกลับทำให้พระองค์มีพลังมากขึ้นราวกับดื่มน้ำอมฤตฉะนั้น
แต่เรื่องน่ามหัศจรรย์ยังไม่จบ พระนางทอดพระเนตรเห็นเทพบุตร กายสีแดงเพลิง กรหนึ่งถือหอกเอาไว้ สวมมงกุฎน้ำเต้ายอดเพลิง พระองค์ทรงแรดเป็นพาหนะ ปรากฏพระวรกายออกจากร่างมนุษย์ผู้กำลังสลบไสลอยู่  เปล่งรัศมีจ้าเสียจนพระนางต้องหลับพระเนตรด้วยความหวาดหวั่น พระนางไม่ค่อยได้ติดต่อกับเทพชั้นสูงนัก แต่ก็ทราบโดยสัญชาตญาณว่าเทพผู้นี้ต้องไม่ใช่เทพชั้นจตุมหาราชิกาแน่ อย่างต่ำต้องอยู่ดาวดึงส์ขึ้นไป
"เจ้าไม่ต้องกลัวดอก" กระแสเสียงอันเปี่ยมด้วยความเมตตาเข้ามาในพระทัยของพระนาง "ไฟของเราหาเป็นอันตรายใด ๆ ต่อเจ้าไม่"
"พระองค์คือใคร" พระนางมุจลินท์ทูลถาม แม้ว่าพระนางจะพอเดาได้ว่าเทพองค์นี้เป็นใคร แต่ก็อยากจะทราบจากพระโอษฐ์
เทพเพลิงแย้มพระโอษฐ์ "เจ้าไม่รู้จักเราจริงหรือ"
"เทพอัคนี" พระนางเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "เหตุใดพระองค์จึงเสด็จมายังวังบาดาลที่แสนต่ำต้อยของหม่อมฉันเล่าเพคะ"
"เราไม่ได้มาเอง มีผู้ลากเรามา" เทพอัคนีตรัสตอบ ตวัดสายพระเนตรไปหาพิษธรที่บัดนี้ยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว
"ข้าแต่พระองค์" พิษธรกราบทูล "กระหม่อมไม่ทราบว่าเป็นพระองค์ กระหม่อมเพียงต้องการปกป้องเมืองบาดาลเท่านั้น ขอพระองค์โปรด.."
ยังไม่ทันพูดจบ เทพอัคนีก็ตวัดพระหัตถ์ พิษธรกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ลงไปดิ้นเร่า ๆ ราวกับไส้เดือนโดนกองขี้เถ้า
"พระองค์โปรดทรงพระเมตตาด้วย อย่าฆ่าเขาเลย" มุจลินท์ว่า "คนของข้าไม่ทราบว่าเป็นพระองค์ จึงมิได้ต้อนรับ หากพวกเขาทราบย่อมจะรับเสด็จฯอย่างดีแน่"
"ลูกสาว" พระอัคนีตรัส ทอดพระเนตรธิดาพญานาคด้วยสีพระพักตร์เอ็นดู "เรามิคิดจะฆ่าอรหันตนนี้ให้เป็นบาปกรรมดอก ตัวเราเองก็มีกรรมมากพออยู่แล้ว จึงต้องมาชดใช้กรรมโดยการเกิดเป็นมนุษย์เช่นนี้"
ตรัสจบ พระองค์ก็โบกพระหัตถ์อีกครั้งหนึ่ง พิษธรหยุดดิ้น หายใจหอบ ไฟที่เผาทั่วสรรพางค์กายก็หยุด
"เจ้าจงไปเสียเถิด เรามีธุระจะคุยกับเจ้าเหนือหัวของเจ้าเสียหน่อย"
เมื่อพิษธรได้ยินดังนั้น มันก็รีบเลื้อยออกไปทันที
"เราขอถามอะไรเจ้าหน่อย งูอรหันตนนั้น ไว้ใจได้อยู่ดอกหรือ" เทพอัคนีตรัส
"เขารับใช้หม่อมฉันมานาน แล้วก็ไม่เคยทำกระไรผิด"
"เราขอเตือนเจ้าด้วยความหวังดี ผู้เป็นใหญ่หลายคนพินาศด้วยบริวารนักต่อนักแล้ว ผู้มีปัญญาย่อมเสาะหาผู้มีปัญญามาไว้ข้างกาย เราเห็นว่าทั้งเต่าและงูอรหันที่เจ้าเลี้ยงไว้ สักวันหนึ่งจะนำภัยมาสู่เจ้า"
พระนางยกมือขึ้นทาบพระอุระด้วยความตกพระทัย "ข้าแต่พระองค์ จะให้หม่อมฉันทำอย่างไร"
"คุมขังทั้งสองตนนั้นไว้ให้ดี อย่าได้ปล่อยออกมาอีก" เทพอัคนีประกาศิต
"รับพระบัญชา" พระนางมุจลินท์ก้มเศียรลง และเมื่อเงยพระพักตร์ขึ้นมาอีกครั้ง พระนางก็ไม่พบกับเทพผู้เป็นเหมือนสื่อกลางของโลกมนุษย์และสวรรค์อีกแล้ว มีแต่เด็กมนุษย์ที่กำลังนอนสลบไสลอยู่ พระนางหันพระพักตร์ไปรอบ ๆ เพื่อแสวงหาว่าเทพอัคนีอยู่ที่ใด
"เจ้าไม่ต้องแสวงหาเราหรอก" กระแสเสียงอ่อนโยนเข้ามาในพระทัยของพระนาง "จงรักษาเด็กมนุษย์ผู้นั้นคือเรา และเราก็คือเด็กมนุษย์ พวกเราทั้งสองเป็นหนึ่งเดียวกัน"
ครั้นได้สดับพระสุรเสียงดังนั้นแล้ว พระนางมุจลินท์รีบเข้าไปแก้ไขเด็กมนุษย์คนนั้นทันที แม้จะอายอยู่บ้างที่ต้องแตะต้องตัวบุรุษเพศ แต่พระนางก็ทำพระทัยว่า มนุษย์ผู้นี้มีอายุคราวลูกหลานของพระองค์
ครั้นพอมนุษย์ฟื้นขึ้นมา คำแรกที่หลุดออกจากปากคือ
"เคียวอยู่ไหน"
ดูลักษณะท่าทางมิน่าจะเป็นชาวนาเลย พระนางมุจลินท์ป้อนน้ำอมฤตให้ ตรัสประโลมว่า
"อย่ากังวลกับสิ่งของนอกกายเลย จงพักผ่อนเสียเถิด"
เด็กมนุษย์ก็ว่าง่ายดีเหมือนกัน ดื่มน้ำราวกับลูกนกที่กลืนอาหารจากแม่ แล้วก็หลับไปง่าย ๆ
พระนางก้มพระพักตร์ แล้วแย้มพระโอษฐ์ ต่อไปนี้เมืองบาดาลคงมีสีสันขึ้นอีกมาก


## ข้อแก้ตัว

เมื่อพระนางมุจลินท์อุ้มกูณฑ์เข้าไปในเขตพระราชฐาน บุปผา หัวหน้านางกำนัลเอามือทาบอก ทูลถามว่า
"ข้าแต่พระองค์ มนุษย์ผู้นี้เป็นใครเพคะ"
พระนางมุจลินท์ทรงอึกอัก พระองค์ทรงทราบดีว่ามิควรจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของมนุษย์ผู้นี้ให้ใครรู้จึงตรัสแต่เพียงว่า
"มนุษย์ผู้นี้หลงมาเมืองบาดาลของเรา เราจึงช่วยไว้เพื่อเอากุศล จงรีบไปเตรียมห้องเสียเถิด"
นางกำนัลหรี่ตา "พระองค์ทรงทราบใช่ไหมเพคะ ว่ามนุษย์ปกติมิอาจอยู่ในเมืองบาดาลได้นาน พวกเขาอาจจะต้องตายด้วยละอองพิษของเราที่สะสมในอากาศ"
'แต่เขาไม่ใช่มนุษย์ปกติ' พระนางมีดำริในพระทัย แต่ก็ตรัสไปเพียงว่า "เรารู้ดี แม้ตัวเราเองก็ไม่อาจอยู่เมืองบาดาลได้นาน ด้วยเหตุว่ามิใช่มีแต่เชื้อสายพญานาคอยู่ในตัว เรามิคิดจะกักขังเขาไว้ที่นี่ดอก หากเขาฟื้นกำลังเมื่อใด เราก็ให้เขาไปเมื่อนั้น"
"โปรดทรงวางเขาลงเถอะเพคะ และเชิญเสด็จไปพักผ่อนตามพระราชอัธยาศัย อย่าได้ทรงวิตกอีกเลย"
พระนางมุจลินท์ทรงนิรมิตเตียงดอกไม้ ก่อนจะวางกูณฑ์ลงอย่างเบาพระหัตถ์
"เรายังมีกิจต้องไปทำ" พระนางมุจลินท์ตรัส
"หม่อมฉันบังอาจทูลถาม พระองค์ทรงมีราชกิจอะไรหรือเพคะ"
"ตอนนี้ยังมิควรเปิดเผย"
ตรัสจบ พระองค์ก็ทรงเรียกหัวหน้าราชองครักษ์ที่ไว้พระทัยได้ให้ติดตามไปด้วย
ครั้นมาถึงที่พิษธรอยู่ พระนางก็ตรัสว่า "พิษธร ท่านจงไปตามกัจฉปานันท์มาเถิด เรามีเรื่องจะคุยกับพวกท่านทั้งสอง"
"พระเจ้าค่ะ" พิษธรก้มศีรษะรับคำ ก่อนที่จะรีบเลื้อยออกไปทันที
"วิกรม" พระนางมุจลินท์ตรัสกับหัวหน้าองครักษ์ "ท่านจงแปลงเป็นแมลงวันติดตามพิษธรไปเถิด เรามีลางสังหรณ์ว่ามันกับกัจฉปานันท์คงไม่กลับมาหาเราโดยความสมัครใจอีกแล้ว แล้วท่านก็จงนำสิ่งนี้ไปด้วย"
พระนางทรงมอบนาคบาศให้ วิกรมรับไว้ด้วยความยินดี นาคบาศนี้เป็นอาวุธที่วิเศษนัก ผู้ใดโดนมันคล้องแล้ว ไม่มีทางจะดิ้นหลุดได้เลย เหมาะสำหรับการจับเหยื่ออย่างละมุนละม่อม มิให้เป็นอันตรายถึงชีวิต
"รับพระบัญชา" วิกรมว่า ก่อนจะแปลงเป็นแมลงวันทอง บินตามพิษธรไป
พิษธรเลื้อยมาหาสหายของมันที่ยังหดหัวและขาทั้งสี่เข้าในกระดองอยู่
"กัจฉปานันท์" พิษธรกระซิบอย่างเร่งร้อน "กัจฉปานันท์"
"มีอะไรเหรอ" กัจฉปานันท์ถาม
"เราต้องรีบหนีกันได้แล้ว" พิษธรว่า มันมองไปรอบ ๆ อย่างระแวง
ในที่สุด กัจฉปานันท์ก็โผล่หัวออกมา "หนีไปไหน"
"ไปไหนก็ช่าง เราต้องรีบไป"
"พวกเจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" วิกรมกลับคืนร่างเดิม ยืนอยู่ต่อหน้านักโทษทั้งสอง
"ท่านวิกรม เรามิได้คิดจะหนีเลย เพียงแต่.." พิษธรเริ่ม
วิกรมมิฟังคำแก้ตัวของปีศาจงูให้เสียเวลา หากแต่ใช้นาคบาศจับพิษธรและกัจฉปานันท์ไว้ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่นเข้าจนมันรู้สึกเจ็บ
"ทำไมถึงทำกับเราอย่างนี้ เราไม่ได้ทำอะไรผิด" พวกมันโอดครวญ
พิษธรไม่ฟังเสียง หากแต่ฉุดกระชากลากถูพวกมันมาโยนไว้เบื้องพระพักตร์จอมนาง
"ขอบน้ำใจท่านมาก" พระนางมุจลินท์ตรัส
"เป็นหน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้วพระเจ้าค่ะ"
"พระองค์ทรงทำกับพวกเราอย่างนี้ได้อย่างไรพระเจ้าค่ะ พวกเราจงรักภักดีต่อพระองค์ แม้ชีวิตก็ยังถวายให้ได้" พิษธรโวยวาย ขณะที่กัจฉปานันท์หวาดกลัวจนตัวสั่น ตามวิสัยของเต่าหดหัว
มุจลินท์ทรงนำพระดัชนีลูบพระโอษฐ์ ก่อนตรัสว่า
"หากท่านจงรักภักดีต่อเราจริง เหตุใดจึงขัดคำสั่งเรา เราต้องการให้ท่านไปตามกัจฉปานันท์มา แต่ท่านกลับวางแผนจะหนี มิเท่ากับคิดเอาใจออกหากเรากระนั้นหรือ"
"พระองค์เข้าพระทัยผิด" พิษธรโวยวาย "กระหม่อมมิได้คิดจะหนีเลย หากแต่กัจฉปานันท์หวาดหวั่นพระอาญา กระหม่อมจึงต้องเสียเวลาเกลี้ยกล่อม แต่ยังไม่ทันเกลี้ยกล่อมสำเร็จ ท่านวิกรมก็มาจับเราเสียก่อน"
"จริงหรือ กัจฉปานันท์" พระนางมุจลินท์ตรัสถาม
"พระเจ้าค่ะ" กัจฉปานันท์ว่า แต่ไหนแต่ไรมา มันก็มักโอนอ่อนผ่อนตามพิษธรอยู่ตลอด เนื่องด้วยมันเป็นปีศาจที่วิวัฒนาการมาจากเต่าจึงมักแพ้ทางพิษธรที่วิวัฒนาการมาจากงู ครั้งนี้ก็เช่นกัน
"โกหก" วิกรมตะโกนทะลุกลางปล้องออกมา ทำให้ทั้งเจ้าเหนือหัวและนักโทษหันมามองเขาเป็นตาเดียว
"ขอพระราชทานอภัยโทษพระเจ้าค่ะ" วิกรมกล่าวอย่างเก้อเขิน "แต่เรื่องราวหาได้เป็นไปตามที่พวกปีศาจชั้นต่ำพวกนี้กราบทูลไม่"
"แล้วเรื่องราวเป็นอย่างไร ท่านจงเล่าไปให้ละเอียด"
"พระเจ้าค่ะ" วิกรมรับคำ ก่อนจะเล่าว่าพิษธรไปเกลี้ยกล่อมให้กัจฉปานันท์หนีไปด้วยกันอย่างไรบ้าง
"จริงหรือ กัจฉปานันท์" พระนางตรัสถาม
กัจฉปานันท์กลืนน้ำลาย มันมองหัวหน้าองครักษ์ที มองหน้าสหายที มิรู้จะตัดสินใจอย่างไรถูก เมื่อธิดาพญานาคตรัสถามอีกครั้งหนึ่ง ก็ตอบไปว่า
"พระเจ้าค่ะ"
พระนางมุจลินท์เลิกพระขนง
"กัจฉปานันท์ ตอนแรกเราถามท่านว่าท่านคิดจะหนีแล้วพิษธรเกลี้ยกล่อมท่านจริงหรือ ท่านก็รับคำว่าจริง ครั้นตอนนี้เราถามท่านว่าพิษธรเกลี้ยกล่อมให้ท่านหนีหรือ ท่านก็ว่าจริงอีก ท่านทราบหรือไม่ว่าทั้งสองอย่างมิอาจเป็นจริงพร้อม ๆ กันได้ หากมีอย่างหนึ่งจริง อย่างหนึ่งก็ต้องเท็จ"
กัจฉปานันท์สับสน มิอาจกล่าวสิ่งใดถูก กล่าวได้แต่เพียงว่า
"ที่พระองค์ตรัสก็จริงพระเจ้าค่ะ"
พระนางมุจลินท์มิตรัสถามอะไรต่อ หากแต่สั่งวิกรมให้พานักโทษทั้งสองไปคุมขัง กัจฉปานันท์ยอมไปแต่โดยดี หากแต่พิษธรไม่ยอม
"พระองค์ทำอย่างนี้ได้อย่างไรพระเจ้าค่ะ" พิศธรโวยวายและดิ้น "กระหม่อมจงรักภักดีต่อพระองค์ขนาดนี้"
วิกรมพยายามลากพิษธรไป ไม่ให้เขาพูดอะไรให้ระคายพระกรรณพระนางมุจลินท์อีก แต่พระนางโบกพระหัตถ์ห้ามไว้
"ว่าอย่างไร ท่านพิษธร" พระนางมุจลินท์ตรัสด้วยพระสุรเสียงอันอ่อนหวาน แต่ส่อเค้าอันตราย ประดุจน้ำผึ้งที่เคลือบไปด้วยยาพิษฉันนั้น
"พระองค์อาจจะพิโรธที่กระหม่อมล่วงเกินเทพแห่งไฟ แต่กระหม่อมจะทราบได้อย่างไรเล่าพระเจ้าค่ะ ว่าเทพอัคนีจะเสด็จมาโดยไม่บอกล่วงหน้า มิฉะนั้นกระหม่อมก็คงต้อนรับอย่างดีแล้ว กระหม่อมเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์มานาน พระองค์จะไม่คิดถึงคุณความดีหนหลัง ทรงพระเมตตากระหม่อมบ้างเทียวหรือ"
วิกรมทำท่าเหมือนจะอาเจียน เขาไม่พอใจอยู่ตั้งแต่แรกที่ให้งูอรหันตนนี้มารับใช้ใกล้ชิด ถึงจะเป็นเผ่าพันธุ์งูเหมือนกัน แต่พญานาคมีศักดิ์ศรีมากกว่างูอรหันอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
"ความเมตตากระนั้นหรือ" พระนางมุจลินท์ตรัสเยาะ "แล้วที่เราขอให้ท่านมีความเมตตากับเหล่ามนุษย์เล่า ท่านเคยทำตามที่เราขอหรือไม่"
"มนุษย์ผู้นั้นบังอาจล่วงล้ำเขตเมืองบาดาล กระหม่อมเพียงต้องการ.." พิษธรแก้ตัว
พระนางมุจลินท์เม้มพระโอษฐ์ เลิกพระขนง "ต้องการกินเขา ใช่หรือไม่"
"กระหม่อมมิเคยคิดจะกินมนุษย์เลย" พิษธรว่า "กระหม่อมเพียงจับมันมาให้พระองค์ลงพระอาญาเท่านั้น"
"โกหก" พระนางมุจลินทร์ตรัสอย่างเฉียบขาด หรี่พระเนตรลง "ท่านคิดว่าเรารู้ไม่ทันท่านหรือ นี่มิใช่ครั้งแรกที่ท่านไปจับมนุษย์มากิน ท่านคิดว่า เมื่อเราทิ้งเมืองไป เราจะมิมีใครมาสอดส่องดูแลหรือ"
"ข้าแต่พระองค์" พิษธรโอดครวญ "พระองค์เป็นพญานาคผู้ประเสริฐ เสวยทิพยอาหารและทิพยสมบัติ แต่กระหม่อมเป็นแค่ปีศาจงูชั้นต่ำ จะนิรมิตอาหารอะไรมาก็มิได้ เป็นความผิดของกระหม่อมหรือพระเจ้าค่ะที่จะเสาะหาอาหารใส่ท้อง อีกประการหนึ่งอายุของมนุษย์เมื่อเทียบกับเราแล้วก็เหมือนเศษธุลีดินเท่านั้นเอง"
"ท่านพูดเอาแต่ได้" พระนางมุจลินท์ตรัส "ท่านบอกว่าท่านมิสามารถนิรมิตอาหารได้ หากแต่ในวังเมืองบาดาลก็มีอาหารเลิศรสให้ท่านเลือกรับประทานมากมาย หากท่านไม่ชอบอยากจับกุ้งจับปลากิน เราก็ไม่เคยหวงห้าม เหตุใดจึงต้องไปจับมนุษย์ แถมท่านยังไปจับมนุษย์ที่.." ตรัสจบพระองค์ก็ส่ายพระพักตร์ นึกในพระทัยว่า หากเทพอัคนีกริ้วจนสาปขึ้นมา สระมุจลินท์แห่งนี้คงเหลือแต่ตำนานเล่าขานเท่านั้น
"กระหม่อมมิได้ตั้งใจ เป็นความสัตย์จริง" พิษธรว่า "อีกประการหนึ่ง กระหม่อมก็เคยทำความดีมามาก ขอพระองค์โปรด.."
"เรามีเมตตาต่อท่านแล้ว ถึงมิประหารท่านเสีย นี่หากเทพอัคนีมิได้ทรงสั่งให้เราขังท่านกับกัจฉปานันท์ไว้ เราคงมีคำสั่งให้สังหารท่านเสียแล้ว"
"งั้นกระหม่อมควรสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของเทพแห่งไฟกระนั้นหรือพระเจ้าค่ะ" พิษธรพูดอย่างประชดประชัน
"ถูกแล้ว" พระนางมุจลินท์ตรัส
"พระองค์ทรงทราบได้อย่างไรพระเจ้าค่ะ ว่านั่นมิใช่กลอุบายของเทพผู้ทรงแรดเป็นพาหนะ"
พระพระนางมุจลินท์หรี่พระเนตร "ท่านพูดอย่างนี้ หมายความว่าอย่างไร"
"เมืองบาดาลของพระองค์ ใครมาเยือนก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่างดงามไม่แพ้ดาวดึงส์ หากเทพอัคนีประสงค์ จะมิมายึดเมืองเราหรือ มิฉะนั้นจะปลอมองค์เป็นมนุษย์มาด้วยเหตุอันใด หากมิใช่ต้องการสืบ และยกพลมายึดเมืองเราทีหลัง"
"บังอาจ" วิกรมตวาด จับบ่วงนาคบาศให้รัดแน่นขึ้น "เจ้ากล้าใส่ร้ายเทพแห่งสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เทียวหรือ"
พิษธรไปเผชิญหน้ากับวิกรม "เหตุใดข้าจะพูดมิได้ เทพอัคนีเป็นเทพสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ก็จริง หากแต่มิได้มีวิมานอยู่ในเขตเขาพระสุเมรุ แต่ล่องลอยราวกับไร้ถิ่นฐานอยู่ระหว่างมณฑลสุริยวิถีกับจันทรวิถี"
วิกรมสุดจะอดกลั้นได้อีกต่อไป เขาตบปากที่พูดจาไม่รู้ความของพิษธรเต็มแรง
"เจ้าสัตว์ชั้นต่ำ" วิกรมบริภาษ "เทพอัคนีทรงเป็นอากาศเทวดา ธรรมชาติของพระองค์ย่อมทรงอาศัยอยู่พื้นที่ว่างเป็นปกติ และด้วยบุญบารมีของพระองค์ แม้กระทั่งวิมานที่งดงามที่สุดของเมืองบาดาลเราก็ยังเทียบวิมานของพระองค์มิได้"
"ท่านทราบได้อย่างไรว่าสู้มิได้ เมืองบาดาลของเราก็งามมิแพ้กันดอก"
"เราเคยมีโอกาสติดตามท้าววิรูปักษ์ในฐานะตัวแทนบิดาของเราไปเฝ้าท้าวสักกะครั้งหนึ่ง เชื่อเถิดว่าเมืองบาดาลของเราเทียบกับดาวดึงส์มิได้แม้เพียงเศษเสี้ยว ผู้ที่บอกว่างดงามมิแพ้กัน เชื่อเถิดว่ามิเคยไปเยือนดาวดึงส์มาก่อน เมื่อมีวิมานอันงดงามถึงเพียงนั้นแล้ว เทพอัคนีมิได้มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องมายึดเมืองของเราเลย" พระนางมุจลินท์ตรัส
"แต่เทพอัคนีก็เป็นบริวารของท้าวสักกะมิใช่หรือพระเจ้าค่ะ" พิษธรถาม
"เป็นจริงดังนั้น แล้วมันเกี่ยวกระไรกับเรื่องนี้เล่า"
"พระองค์อาจจะเกิดไม่ทันกระมัง" พิษธรพูดอย่างดูถูก "แต่ท้าวสักกะนี้ก็หาได้เป็นเทวดาที่หมดสิ้นแล้วซึ่งกิเลส เมื่อท้าวมัฆวานได้จุติสู่ดาวดึงส์ ที่นั่นก็หาได้เป็นอากาศว่างเปล่า หากแต่มีบุรพเทพอาศัยอยู่ก่อนแล้ว แทนที่ท้าวมัฆวานจะอ่อนน้อม ประพฤติตนสมกับเป็นผู้มาใหม่ แบ่งสรรปันส่วนทิพยสมบัติกันอย่างยุติธรรม กลับใช้กลอุบายผลักบุรพเทพจนเทพตกสวรรค์เหล่านั้นต้องมาสร้างเมืองใหม่ที่อสูรนคร ตัวหัวหน้ายังเป็นถึงเพียงนี้ พระองค์ทรงทราบได้กระไรพระเจ้าค่ะว่าเทพอัคนีจะมิประสงค์ยึดเมืองเราเสีย"


## คนดี ผี? คุ้ม

พระนางมุจลินท์ส่ายพระพักตร์อย่างระอาใจ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ไม่ผิดเลย สัตว์บางพวกก็เป็นบัวใต้ตมเกินกว่าจะสั่งสอนได้
"ท่านคิดว่าท่านทราบเรื่องการปฏิวัติสวรรค์ แต่สิ่งที่ท่านทราบมาเป็นเพียงปลายยอดภูเขาเท่านั้น" พระนางมุจลินท์ตรัส "ก่อนที่ท้าวมัฆวานจะเสด็จสู่สวรรค์ดาวดึงส์ บารมีของบุรพเทพก็ใกล้จะหมดอยู่แล้ว ทั้งวิมาน แลข้าวของเครื่องใช้ก็แทบจะสิ้นไป ครั้นพอท้าวมัฆวานและสหายเสด็จไปถึง วิมานและข้าวของเครื่องใช้ทิพย์ต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมาด้วยอำนาจบารมี ความจริงแล้วหากต่างคนต่างอยู่ตั้งแต่วันนั้น ก็คงไม่มีปัญหาอะไร หากแต่บุรพเทพกลับต้องการให้แบ่งกันคนละครึ่ง"
พระนางมุจลินท์จ้องพระเนตรอดีตข้ารับใช้ของนาง "ท่านพอเห็นปัญหาหรือยังเล่า"
ครั้นพิษธรไม่ตอบ พระนางจึงตรัสต่ออย่างช้า ๆ หวังว่าคำตรัสของพระนางจะแทรกซึมเข้าไปในใจของอสรพิษร้าย แม้เพียงสักกระผีกเดียวก็ยังดี
"ฝ่ายหนึ่งแทบไม่มีบารมีเหลืออยู่แล้ว วิมานและของใช้ต่าง ๆ ก็เป็นของเก่า รังแต่เสียหายและสูญหายไปตามกาลเวลา อีกฝ่ายหนึ่งมีบารมีเต็มเปี่ยม วิมานและข้าวของเครื่องใช้ใหม่ แต่จะแบ่งให้เท่า ๆ กัน ท่านจะเรียกว่ายุติธรรมได้อย่างไร เปรียบประหนึ่งผู้ลงทุนในการค้า ผู้หนึ่งลงทุนมาก อีกผู้หนึ่งลงทุนน้อย แต่เวลาได้กำไรมา จะแบ่งให้เท่ากันได้หรือ"
"ถึงกระนั้นพระอินทร์ก็ไม่ทำควรทำเยี่ยงคนขลาด มอมสุราและผลักพวกบุรพเทพตกสวรรค์" พิษธรเถียงต่ออย่างไม่ยอมแพ้
"ในเมื่อตกลงกันไม่ได้ ต่างฝ่ายก็ต้องต่างไป ท่านมองว่าเป็นการกระทำของคนขลาด แต่เรากลับมองว่าเป็นการกระทำที่กล้าหาญแลกอปรด้วยสติปัญญา พระอินทร์ไม่ได้ทรงต้องการประหัตประหารชีวิตใคร จึงใช้เพียงกลอุบายนี้เท่านั้น"
"แต่อย่างไรข้าก็ไม่เห็นด้วยกับพระองค์" พิษธรว่า
พระนางมุจลินท์เพียงแย้มพระโอษฐ์ให้ "เราไม่ได้ต้องการให้ท่านเห็นด้วยกับเรา แต่เราคงปล่อยท่านให้เป็นอิสระต่อไปไม่ได้ ท่านอันตรายเกินไป"
พระนางทรงสั่งให้วิกรม พาตัวนักโทษทั้งสองไปขังแยกกัน แต่ไม่ให้ทำทัณฑ์ทรมานใด ๆ เพียงแต่ขังไว้เพื่อไม่ให้เป็นอันตรายอีกต่อไปเท่านั้น
ระหว่างที่พระนางมุจลินท์จัดการกับพวกนักโทษ บุปผาก็กำลังปวดหัวกับมนุษย์ที่พระนางมุจลินท์นำตัวมาด้วย มนุษย์ผู้นี้ยังไม่ฟื้น หากแต่ยังตะโกนไม่หยุด
"เคียว ฉันต้องการเคียว"
บุปผาได้แต่ส่ายหน้า มนุษย์ผู้นี้ต้องเคยเป็นชาวนา และผูกพันกับเคียวแน่ ไม่ต่างอะไรกับพระโพธิสัตว์ที่ครั้งหนึ่งเสวยพระชาติเป็นชาวสวน และผูกพันกับจอบ จนบวช ๆ สึก ๆ อยู่ถึงเจ็ดครั้ง ก่อนจะตัดใจทิ้งจอบลงแม่น้ำและได้สำเร็จญาณในที่สุด
ฝ่ายกูณฑ์ไม่ได้รู้ถึงความคิดในใจของบุปผา เขาพยายามจะลืมตาให้ได้ เขาจะต้องไปช่วยเคียว กูณฑ์จำได้ว่าเขาถูกสัตว์ประหลาดที่มีหน้าเหมือนแม่ของเขา แต่ร่างกายเป็นงูใหญ่ รัดเขาสู่ใต้น้ำ เขาพยายามดิ้นรน แต่ก็สู้แรงงูใหญ่ไม่ไหว มันลากเขาอย่างไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย กูณฑ์คิดว่าตัวเองต้องตายแน่แล้ว เขาเริ่มเห็นภาพช่วงชีวิตก่อนหน้านี้เป็นฉาก ๆ เขาเห็นภาพที่เขาเล่นเรือกับพ่อ เขาเห็นภาพที่พวกเขาไปรับประทานอาหารด้วยกัน ไปกางเต็นท์ด้วยกัน และชีวิตก่อนหน้านั้น ทั้งสุขและทุกข์ เขายังเห็นภาพไฟไหม้ ภาพที่เขาไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตอนไหน อย่างไร ไฟที่โหมกระหน่ำ สีแดงร้อนแรง ต่างจากสายน้ำที่เย็นเยือก แต่ก็เปรียบดังมัจจุราชที่พรากชีวิตได้เช่นเดียวกัน กูณฑ์พยายามดิ้นรน หากแต่น้ำที่แต่เดิมเคยได้ชื่อว่าเป็นพลังของชีวิต กลับสูบเอาชีวิตเขาไปเสียหมด เขาสลบก่อนที่จะถึงก้นแม่น้ำด้วยซ้ำ
ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิต หากกูณฑ์สลบไปแบบไม่รับรู้อะไร ก็คงดีอยู่หรอก แต่ดูเหมือนมีแต่ร่างกายของเขาที่สลบ หากแต่วิญญาณหรือจิตใจของเขายังคงมีสติรู้คิด เขารับรู้ทุกอย่าง เขารับรู้ว่าเคียวพยายามช่วยเขาอย่างเต็มที่ แต่ร่างกายที่บอบบางของเคียว ยกร่างของเขาไม่ไหว กูณฑ์รับรู้ว่าเคียวเขี้ยวพยายามสู้กับเต่าและงูหน้าคนตามลำพัง แต่เขาก็สู้แรงพวกมันไม่ไหว กูณฑ์อยากไปช่วยเคียวเหลือเกิน แต่เขากับถูกขังอยู่ในร่างกายนี้ เขาพยายามดิ้นรนต่อสู้ ร้องผรุสวาทต่าง ๆ ด้วยถ้อยคำที่หากแม่มาได้ยิน เขาคงโดนฟาดก้นแน่ แต่เขายอมให้แม่ฟาดก้น ดีกว่าต้องสูญเสียเคียวไป
"ใจเย็นก่อน" เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจของเขา กูณฑ์คิดว่าเป็นเสียงของจิตสำนึกฝ่ายดีที่มีหน้าที่คอยควบคุมไม่ให้สัญชาตญาณดิบออกมามากเกินไป
"ให้ใจเย็นอยู่ได้ยังไง" กูณฑ์โต้กลับ เขารู้สึกเหมือนตัวเองบ้าไปแล้วที่มาเถียงกับจิตใต้สำนึกของตัวเองแบบนี้
"เจ้าด่าไปแล้วช่วยอะไรได้ มีแต่ทำให้จิตเศร้าหมองเปล่า ๆ"
กูณฑ์ชักรู้สึกทะแม่ง ๆ นี่ไม่ใช่จิตสำนึกของเขาแน่ เขาไม่เคยเรียกตัวเองว่าเจ้า
"แกเป็นใครกัน" กูณฑ์คิด นี่เขาโดนวิญญาณร้ายสิงร่างเหรอ มันจะมายึดวิญญาณเขาใช่ไหม
"ข้าก็คือเจ้า" ผีปรสิตตอบ "หากเป็นเจ้าในอีกภพภูมิหนึ่ง"
"หมายความว่ายังไง" กูณฑ์ถาม ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด แต่ถ้าเขาตายจากชาติก่อนแล้วมาเกิดใหม่แล้ว เขาจะมีอีกวิญญาณหนึ่งได้ยังไง
"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้" อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงตนว่าเหนือกว่า ทำเอากูณฑ์อยากถีบจริง ๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
"ตอนนี้ข้ารู้ว่าเจ้าไม่สบายใจ แต่เจ้าจงทำใจให้สงบเสียเถิด รวบรวมพลังและสมาธิ มิฉะนั้นเจ้าต้องกลายเป็นอาหารเต่ากับงูแน่"
"ให้ฉันทำยังไง" กูณฑ์ถามกลับ เขาเพิ่งอายุสิบห้า เขายังไม่อยากตาย แล้วยิ่งตายไปโดยเป็นอาหารเต่ากับงูก็ยิ่งไม่อยากใหญ่
"ทำใจให้สบาย ปล่อยให้ข้าควบคุม ข้าจะช่วยเจ้าเอง"
'แหงล่ะสิ' กูณฑ์คิดในใจอย่างประชดประชัน 'ช่วยฉันเสร็จก็ยึดร่างเสียเลย'
อีกฝ่ายหัวเราะ กูณฑ์ลืมไปเสียสนิทว่าผีปรสิตอยู่ในตัวเขาและย่อมได้ยินเสียงความคิดของเขา
"ข้าจะยึดร่างเจ้าทำไม ในเมื่อข้าก็คือเจ้า หรือว่าเจ้าอยากโดนกินก็ตามใจนะ"
กูณฑ์ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่บอกไปว่า "ช่วยหน่อยก็แล้วกัน"
"เด็กดี" ผีพูดอย่างพึงใจ
กูณฑ์รับรู้ได้ว่าอุณหภูมิร่างกายของเขาสูงขึ้น เหมือนกับตอนเขาเป็นไข้ตัวร้อน
"ทำยังงี้เพื่ออะไร" กูณฑ์ถาม ทำให้เขาเป็นไข้แล้วมีประโยชน์อะไรกัน หรือว่าจะทำให้สัตว์ประหลาดพวกนั้นไม่กล้ากินเขาเพราะกลัวติดไข้
อีกฝ่ายไม่ตอบ อุณหภูมิร่างกายของกูณฑ์สูงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับถูกไฟเผา กูณฑ์สุดที่จะอดทนอยู่ได้ นี่ไม่ใช่ว่าเขาตกนรกแล้วหรือ มันจะช่วยเขาหรือจะฆ่าเขากันแน่
"ไม่ต้องกลัว เจ้าจะไม่เป็นไรหรอก" ผีปลอบ
จะไม่ให้กลัวได้อย่างไร ตอนนี้กูณฑ์เห็นร่างเขาถูกไฟเผา ไฟประหลาดนั่นลามเลียร่างเขา แม้ว่าตอนนี้หลังเขาจะยังไม่ไหม้ แต่เนื้อหนังมังสาของมนุษย์จะทนไฟประหลาดได้นานสักแค่ไหน
"แกทำอะไรของแก" กูณฑ์โวยวาย
"ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว"
"ก็พูดง่ายนี่ ไม่ใช่ร่างแกนี่ที่ถูกเผาอยู่" กูณฑ์โต้กลับ
ครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ตอบ เจ้างูประหลาดเลื้อยเข้ามาหาเขา กูณฑ์พยายามพลิกตัวหนี แต่ร่างกายของเขาไม่ตอบสนองอะไรเอาเสียเลย นี่คงเป็นภาพสุดท้ายที่เขาได้เห็น งูที่หน้าเหมือนแม่ เมื่อคิดถึงแม่กูณฑ์ก็อยากร้องไห้ออกมา หากแต่น้ำตาก็ไม่ยอมไหล ตอนนี้พ่อกับแม่คงตามหาเขาให้วุ่น พ่อกับแม่จะรู้หรือเปล่าว่าลูกชายของพวกเขาคงไม่มีโอกาสกลับไปหาพวกเขาอีกแล้ว เวรกรรมอะไรกันหนอที่ทำให้กูณฑ์ต้องตบอยู่ในสภาพนี้ ตอนนี้กูณฑ์หมดหวังทุกอย่างแล้ว เขาไม่คิดว่าจะรอดไปได้ เขาระลึกถึงคุณพระที่แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยคิดนับถือ ภาวนาขอให้ชาติหน้าได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อกับแม่อีก
งูประหลาดใช้หางแตะตัวเขา บางทีมันอาจจะทดลองดูกระมังว่าสุกพอที่จะกินได้หรือยัง แต่แล้วไฟก็ลามไปติดตัวมันด้วย ไฟประหลาดนั้นเผาร่างของมันเช่นเดียวกับที่เผาร่างของกูณฑ์ มันรีบเลื้อยกลับไปหาเพื่อนของมันทันที
"เอะอะวุ่นวายอะไรกัน" เสียงทรงอำนาจดังขึ้น
"พระนางมาแล้ว เจ้าปลอดภัยแล้ว" เสียงผีกระซิบ
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ครั้งนี้กูณฑ์เชื่อมัน เขาเชื่อจริงๆ ว่าเขาปลอดภัย หรืออย่างน้อยก็ปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในดินแดนประหลาดที่งูหน้าเหมือนแม่ เต่าหน้าเหมือนตัวเขา และมีไฟประหลาดที่จุดติดแม้อยู่ใต้น้ำ
กูณฑ์ได้แต่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ได้แต่ภาวนาให้เรื่องทั้งหมดจบลงด้วยดี เขาจะได้กลับไปหาพ่อกับแม่เสียที ไม่นานพระนางก็เสด็จมาพร้อมกับงูประหลาดตัวนั้น
"ข้าจะปรากฏร่างให้นางเห็น เพื่อที่เจ้าจะได้อยู่พักฟื้นในเมืองบาดาลนี้ได้ อย่างไรนางคงเกรงใจข้าอยู่บ้าง"
"เดี๋ยวก่อน" กูณฑ์ขัด "ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันอยากกลับบ้าน แล้วอีกอย่างแกคิดว่าแกเป็นใคร พระนางถึงต้องเกรงใจด้วย"
ดูอย่างไรพระนางที่เสด็จมาใหม่ก็ไม่ใช่มนุษย์ เอ่อ กูณฑ์ไม่ได้หมายความในแง่ลบหรอกนะ แต่ดูยังไงพระนางก็มีสิริโฉมงดงามเกินกว่านางใดบนโลกมนุษย์จะเทียบได้ แล้วไอ้ผีปรสิตตนนี้กล้าดียังไงถึงบอกว่าพระนางต้องเกรงใจมัน
แต่เมื่อผีตนนั้นปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ กูณฑ์ก็แทบช็อก ดูยังไงสภาพของสิ่งที่ปรากฏร่างก็ไม่ใช่ผีแน่ หากแต่ต้องเป็นเทวดาที่มีฤทธิ์มาก เพราะเปล่งรัศมีจ้า น่าหวั่นเกรงเหลือเกิน ครั้นกูณฑ์คิดไปว่าตัวเองพูดจาหยาบคายกับท่านเทพไปยังไงบ้างก็ให้หวาดหวั่น หวังว่าท่านเทพคงจะไม่กริ้วจนสาปเขาเป็นหมู เป็นหมาไปหรอกนะ
กูณฑ์ตั้งใจฟังบทสนทนาระหว่างเทพกับเทพี ทำให้กูณฑ์รู้ว่าเทพที่มาสถิตในร่างเขาคือเทพอัคนี เทพแห่งไฟ หรือว่านี่เป็นสาเหตุที่กูณฑ์มีผมสีแดงเพลิง ทั้ง ๆ ที่ไม่มีเชื้อฝรั่งเลยแม้แต่น้อย กูณฑ์ไม่มีความรู้เกี่ยวกับเทพปกรณัมมากนัก เขาแทบไม่เคยได้ยินชื่อของเทพอัคนีด้วยซ้ำ จำไม่ได้ด้วยว่าในประเทศไทยมีศาลบูชาพระองค์หรือเปล่า แต่กูณฑ์ตั้งใจมั่นว่าหากเขารอดกลับไปได้ก็ต้องไปกราบไหว้ท่านเสียหน่อย แม้ว่าจะต้องเดินทางไปต่างประเทศก็ตามเพื่อขอบคุณที่ท่านลงมาช่วยในครั้งนี้  เพราะถ้าไม่ได้ท่านกูณฑ์ก็คงเข้าไปอยู่ในกระเพาะของสัตว์หน้าคนพวกนั้นแล้ว เขาว่าคนดีผีคุ้ม แต่กูณฑ์คงเป็นคนดีมาก ทั้งผีและเทวดาจึงแย่งกันมาคุ้มครองเขาเต็มไปหมด


## เรียนรู้

เมื่อพูดถึงผีคุ้มกูณฑ์ก็คิดถึงเคียวขึ้นมา เขานึกอยากเขกกะโหลกตัวเองจริง ๆ เขามัวแต่โล่งใจที่รอดตายจนลืมเพื่อนอย่างเคียวไปเสียสนิท เขาหวังว่าเคียวจะไม่ตายนะ พอคิดถึงตรงนี้กูณฑ์ก็อดนึกขันในใจไม่ได้ เคียวเองก็เป็นผีอยู่แล้ว จะตายได้ยังไง ตายซ้ำตายซ้อนเหรอ ถ้าผีตายแล้วจะมาเกิดเป็นคนหรือเปล่านะ
"เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก  ข้าไม่ปล่อยให้โอกูโบะคุงเป็นอะไรไปหรอก" เทพอัคนีกระซิบ
"แก เอ๊ย ท่าน พูดเรื่องอะไร" กูณฑ์ว่า เขาไม่เคยได้ยินชื่อโอกูโบะมาก่อนเลยในชีวิต คนที่เขาห่วงคือเคียวต่างหาก เป็นถึงเทพ แต่ทำไมไม่รู้เรื่องเลยเนี่ย
"ทำใจให้สบาย พระนางจะพาเจ้าไปรักษา"
กูณฑ์ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย แล้วเขาก็เกรงใจด้วยที่ผู้หญิงเอวบางร่างน้อยอย่างพระนางต้องมาอุ้มเด็กหนุ่มวัยกำลังกินกำลังนอนอย่างเขา เขาอยากจะฟื้นคืนสติขึ้นมาจริง ๆ เผื่อจะแบ่งเบาภาระให้พระนางได้บ้าง แต่ทำอย่างไรร่างกายก็ไม่ยอมขยับ พระนางมาสัมผัสเขา นวดฟั้นให้เขา กูณฑ์เริ่มฟื้นสติขึ้นมาได้ เขาพยายามบอกพระนางเกี่ยวกับเรื่องเคียว ขอให้พระนางไปช่วยเคียว แต่พระนางกลับทรงมองหน้าเขาแปลก ๆ เหมือนกับว่าเขาเสียสติไปอย่างนั้นแหละ แต่พระนางก็ไม่ได้เอ่ยอะไรให้กูณฑ์เจ็บช้ำน้ำใจ เพียงแต่ปลอบเขาว่า
"อย่ากังวลกับสิ่งของนอกกายเลย จงพักผ่อนเสียเถิด"
คำปลอบของพระนางฟังดูทะแม่ง ๆ อยู่ ในเมื่อเคียวไม่ใช่สิ่งของสักหน่อย แต่คิดไปคิดมาอีกทีเขียวก็เป็นภูตหนังสือ สำหรับพระนางอาจจะทรงถือว่าเป็นสิ่งของก็ได้ แล้วพระนางก็ป้อนอะไรบางอย่างให้เขา รสสัมผัสนั้นทั้งหวานและเย็น รสอร่อยเสียจนเขาอยากกินมากกว่านี้ แต่มันก็หมดเร็วเกินคาด กูณฑ์เริ่มรู้สึกมึนหัว และในที่สุดเขาก็หลับไป แต่แม้ว่าร่างกายเขาจะหลับ แต่จิตเขายังไม่หลับ ต่อเขารู้ว่าตอนนี้ปลอดภัยแล้ว แต่ทว่าเคียวยังอยู่ข้างนอกนั่น และไม่มีใครรู้ เขาพยายามส่งสัญญาณให้คนที่อยู่ดูแลเขาไปช่วยเคียว เขาไม่ต้องการให้ใครมาดูแล เคียวต่างหากที่กำลังต้องการความช่วยเหลือ ให้ตายเถอะ เขาอยากลุกขึ้นเดินได้เหลือเกิน
"เคียว ฉันต้องการเคียว" กูณฑ์อยากจะพูดว่าฉันต้องการให้เคียวปลอดภัย ฉันต้องการให้เธอไปช่วยเคียว แต่เมื่อร่างกายเราหลับ มนุษย์ธรรมดาก็ไม่อาจจะพูดทุกอย่างที่คิดได้ เขาจึงพูดได้กระท่อนกระแท่น และซ้ำไปซ้ำมาอยู่แต่ประโยคเดิม
"เขายังไม่ฟื้นอีกหรือ" เสียงใสดังนกการะเวกดังขึ้น
"ยังเพคะ แต่เขาเอาแต่พูดว่าเคียว"
กูณฑ์พยายามลืมตา เขาต้องฟื้นให้ได้ อย่างไรก็ต้องฟื้น และในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ข้ารับใช้มาห้ามเขาไว้เสียก่อน
"อย่า เจ้าอย่าเพิ่งลุกขึ้นนั่ง นอนไปก่อน"
พระนางเสด็จมาหาเขา ก้มลงมองด้วยสีพระพักตร์เปี่ยมด้วยความเมตตา พอได้เห็นพระนางใกล้ ๆ อย่างนี้ กูณฑ์บังเกิดความรู้สึกหวั่นเกรงขึ้นมา เขาไม่รู้จะทำยังไง ในเมื่อยังนอนอยู่บนเตียง เขาจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ง่ายที่สุด ก็คือยกมือไหว้
"ไหว้พระเถิด" พระนางตรัสตอบ "ท่า..เอ๊ยเจ้ารู้สึกดีขึ้นแล้วหรือ"
"ดีขึ้นแล้วครั.. เอ๊ยพระเจ้าค่ะ" กูณฑ์ตอบ เขารู้สึกอึดอัดอยู่ไม่ใช่น้อยที่ต้องมาเสวนากับเทพธิดา
พระนางจ้องหน้าเขา "จริงหรือ หายเป็นปกติแล้วหรือ"
กูณฑ์ยอมรับว่าเขารู้สึกมึน ๆ อยู่นิดหน่อย แต่เมื่อได้นอนพักก็คงจะดีขึ้น
"อาจจะเพราะว่าเจ้าดื่มน้ำอมฤตมากไป เราเองก็ไม่ได้มีความรู้ในด้านนี้ นี่ยังโชคดีที่ไม่ได้ดื่มมากจะเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต"
"ช้าก่อน เพคะ" นางข้ารับใช้อุทานอย่างตกใจ "พระองค์ทรงให้มนุษย์ผู้นี้ดื่มน้ำอมฤตหรือเพคะ"
แววตาที่เธอจับจ้องมาที่กูณฑ์ ทำให้กูณฑ์รู้สึกว่าหากเธอผ่าท้องเขา เอาน้ำอมฤตคืนไปได้ เธอก็คงทำ
"เจ้าอย่ายึดติดไปหน่อยเลย บุปผา" พระนางตรัสด้วยพระสุรเสียงอันอ่อนโยน "น้ำอมฤตเป็นของนอกกาย ช่วยคนสิถึงเป็นกุศล นำติดตัวไปภพหน้าได้"
"เดี๋ยวก่อนนะครับ" กูณฑ์พูดด้วยภาษาปัจจุบัน เพราะยังสับสนงุนงงเกินกว่าจะใช้ภาษาแบบที่พระนางตรัสได้ "น้ำอมฤตนี่คือน้ำที่ได้จากการกวนเกษียรสมุทรหรือเปล่าครับ"
ถึงแม้ว่ากูณฑ์จะไม่ค่อยใส่ใจวรรณคดีไทยมากนัก แต่เขาก็เคยอ่านการ์ตูนรามเกียรติ์ การ์ตูนที่วาดมาให้เด็กและเยาวชนเข้าใจสงครามระหว่างยักษ์และลิงได้โดยง่าย เขาจำได้ว่ามันมีกล่าวถึงน้ำอมฤตที่เทวดาไปหลอกพวกยักษ์มากวนเกษียรสมุทรอยู่ถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน หากสิ่งที่เขาดื่มไปเป็นน้ำอมฤตจริง ต่อไปนี้เขาจะไม่มีวันตายแล้วหรือ เขาจะเป็นอมตะใช่ไหม กูณฑ์ไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร เขายังเด็กเกินไปที่จะคิดถึงเรื่องความตาย แต่เขาก็ไม่เคยคิดถึงชีวิตที่เป็นอมตะ การอยู่คนเดียวโดยที่ใคร ๆ รอบตัวต่างทยอยล้มหายตายจากเป็นอะไรที่น่าหวาดหวั่นอยู่ไม่ใช่น้อย
พระนางมุจลินทร์แย้มพระโอษฐ์ "เจ้าดูมีความรู้มากทีเดียว แต่นาคีต่ำต้อยอย่างเรามิมีวาสนาได้น้ำอมฤตจากเกษียรสมุทรดอก"
"ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยผม" กูณฑ์ว่า "แล้ว เอ่อ ไม่ทราบว่าพระนางเห็นเคียวบ้างหรือเปล่าครับ"
"เจ้าจะห่วงอะไรกับสิ่งของนอกกาย ได้รอดชีวิตแล้วก็นับว่าเป็นบุญ"
"เดี๋ยวก่อนนะครับ" กูณฑ์ขัด ดูท่าทางจะเกิดเรื่องเข้าใจผิดกันเสียแล้ว "เคียวที่ผมหมายถึงเป็นชื่อผี เอ่อ ภูตครับ ไม่ได้หมายถึงเคียวเกี่ยวข้าว"
พระนางทรงพระสรวลน้อย ๆ สีพระพักตร์แดงระเรื่อ
"อ๋อ เราเข้าใจผิดเอง หน้าตาภูตของเจ้าเป็นอย่างไรเล่า จะได้ให้ทหารนาคไปช่วยกันตามหา"
"เขามีผมสีขาวครับ ใส่ชุดสีน้ำเงิน ตาสีน้ำเงิน" กูณฑ์อธิบาย
"ได้" ธิดาพญานาครับคำ ก่อนจะเสด็จออกไปจากห้อง ทิ้งให้กูณฑ์อยู่กับบุปผาสองต่อสอง
กูณฑ์ขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด สายตาของบุปผาจับจ้องเขาอยู่จนเขาไม่กล้าทำอะไร ในที่สุดเขาก็ลองชวนคุยดูเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ
"ห้องสวยนะครับ ห้องของพี่เหรอ"
"ฉันไม่มีวาสนาได้อยู่ห้องงามปานนี้ดอก" บุปผาตอบ
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง กูณฑ์พยายามเค้นสมองว่าจะคุยเรื่องอะไรต่อไปดี ที่รู้ ๆ คือเขาไม่ชอบความเงียบตอนนี้เลย
"แล้วพี่รู้ไหมครับว่าน้ำอมฤต กินแล้วจะเป็นยังไง"
"เพชรอย่างดีมีค่าราคายิ่ง ส่งให้ลิงจะรู้ค่าราคาหรือ" บุปผาพูดเสียงเรียบ
ถึงแม้ว่ากูณฑ์จะไม่เก่งภาษาไทยนัก แต่เขาก็รู้ว่าบุปผากำลังหลอกด่าเขาอยู่ หาว่าเขาไม่รู้จักของมีค่า นี่ถ้าไม่เห็นว่าเป็นผู้มีบุญคุณ กูณฑ์จะด่ากลับให้
"ขอโทษจริง ๆ นะครับ แต่ผมไม่เคยรู้จักน้ำอมฤตมาก่อนเลย เคยได้ยินได้ฟังแต่ในนิทาน ไม่นึกว่าจะมีจริง"
"เจ้ามาอยู่ในวังบาดาลของพญานาคแล้ว นิทานอะไรก็เป็นจริงได้ทั้งนั้นแหละ"
"แล้วน้ำอมฤตนี่คือ.." กูณฑ์เซ้าซี้ถามต่อไป มันใช่เรื่องไหมล่ะ อยู่ ๆ ก็มีคนป้อนอะไรก็ไม่รู้ให้ กระทั่งถึงตอนนี้เขายังรู้สึกมึน ๆ หัวอยู่เลย ไม่ใช่ว่าเขาแพ้ฤทธิ์ของมันหรอกนะ
"มฤต หมายถึง ตาย พอเติม อ เข้าไปก็หมายถึงไม่ตาย" บุปผาอธิบายเรียบ ๆ
"เป็นน้ำที่ทำให้ผมไม่ตายเหรอ" กูณฑ์ทวนคำ ในใจรู้สึกสับสน ความเป็นอมตะเป็นสิ่งที่กูณฑ์ไม่เคยคิดฝัน เขาไม่เข้าใจเลยว่าคนเราจะดิ้นรนอยากเป็นอมตะกันทำไม เขาเคยอ่านนิทานต่างประเทศเรื่องหนึ่ง ที่นางฟ้าหลงรักมนุษย์และขอพรจากเทพให้มนุษย์ผู้นั้นเป็นอมตะ เพื่อจะได้อยู่เคียงข้างเธอตลอดไป เทพประทานพรให้ตามที่ขอ หากแต่ความเป็นอมตะหมายถึงความไม่ตายเท่านั้น ร่างกายของมนุษย์ผู้โชคร้ายคนนั้นได้เสื่อมโทรมไปตามสภาพ ใบหน้าเหี่ยวย่น หลังโค้งงอ ผมหงอกขาว ตาฝ้าฟาง เรียกอะไรก็ไม่ได้ยิน โรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า นางฟ้าผู้เป็นภรรยาได้แต่ทุกข์ที่เห็นสภาพสามีเป็นอย่างนี้ ได้วิงวอนต่อเทพผู้เป็นใหญ่อีกครั้ง และเทพก็ได้เสกให้สามีของนางเป็นจั๊กจั่นที่ลอกคราบได้ ลอกคราบเพื่อกลับความเป็นสู่ความเป็นหนุ่มและไม่ต้องทุกข์ทรมานกับความชราที่มาเบียดเบียนอีกต่อไป
คิดมาถึงตรงนี้ ขนสันหลังของกูณฑ์ก็ลุกวาบ แค่คิดว่าเขาจะเป็นภาระของคนรุ่นหลังถึงเพียงนั้น เขาก็แทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปตอนนี้เลย
"พวกคุณไม่น่าเอาน้ำนั่นให้ผมกินเลย" กูณฑ์ว่า เขารู้สึกผิดนิด ๆ ที่พูดจาเหมือนคนอกตัญญู แต่ถ้าเขาจมน้ำตาย แม้ว่ามันจะเป็นการตายที่ทรมาน แต่ก็คงไม่ทรมานเท่าชีวิตนิรันดร์ที่อยากตายแต่ตายไม่ได้หรอก
"คนอกตัญญู" บุปผาบริภาษ "เจ้ารู้หรือไม่น้ำอมฤตนั่นหายากเพียงไหน เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีมนุษย์และอมนุษย์จำนวนเท่าใดที่จะยอมแลกกับชีวิตอมตะที่ไม่แก่ไม่ตาย"
"ไม่แก่ไม่ตาย" กูณฑ์ทวนคำ หากความเป็นอมตะหมายถึงความไม่แก่ด้วย ก็ทำให้กูณฑ์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เพราะอย่างน้อย ๆ เขาก็ไม่ต้องเป็นภาระของคนรุ่นหลัง กูณฑ์ก้มลงสำรวจแขนขาตัวเอง นึกโมโหที่ตัวเองไม่รู้จักออกกำลังสร้างกล้ามเนื้อมากกว่านี้ หากเขารู้สักนิดว่าวันหนึ่งเขาต้องมาติดอยู่ในร่างเก้งก้างของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีนี้ตลอดไป เขาคงจะเชื่อฟังพ่อ กินอาหารที่มีประโยชน์ นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ออกกำลังกายเยอะ ๆ แต่ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะกลับไปอยู่บนโลกมนุษย์ได้ไหม จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเพื่อนร่วมชั้นของเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แก่แล้วตายไป แต่เขาก็ยังอยู่เหมือนเดิม คิดถึงตรงนี้น้ำตาของกูณฑ์ก็ไหลออกมา แค่คิดว่าเขาต้องอยู่โดดเดี่ยวไปทั้งชีวิต กลายเป็นตัวประหลาดอย่างสมบูรณ์แบบก็ทำเอาเขากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่อยู่ ๆ กูณฑ์ก็เกิดความคิดดี ๆ ขึ้นมา ถ้าเขาเลือกให้ใครสักคนเป็นอมตะเหมือนเขาได้ล่ะ คนที่อยู่เคียงข้างเขาตลอดไป เขาหันไปทางบุปผาก่อนถามว่า
"พี่เอาน้ำอมฤตมาจากไหนเหรอ" กูณฑ์ถาม
"เจ้าจะรู้ไปทำไม" บุปผาย้อนกลับ
กูณฑ์ไม่รู้จะตอบยังไงดี ได้แต่ส่งสายตาลูกหมา มันได้ผลทุกครั้งเวลาเขาทำกับแม่ แต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลกับนาคีด้วยหรือเปล่า
"พระญาติข้างฝ่ายพระมารดาของพระนางมุจลินท์ส่งมาให้" บุปผาตอบอย่างเสียไม่ได้
"พระนางมุจลินท์" กูณฑ์ทวนคำเป็นเชิงถาม
บุปผาถอนหายใจใส่เขา เธอคงรำคาญเพราะนึกว่ากูณฑ์แกล้งทำโง่
"พระนางที่พระราชทานน้ำอมฤตให้เจ้าไง"
"อ๋อ พระญาติของพระนางคงต้องเป็นนาคที่เก่งน่าดู" กูณฑ์หยอด
"เท่าที่ข้ารู้ ไม่มีนาคตนไหนรู้สูตรยาอมฤตหรอก พวกวิทยาธรก็หวงความรู้กันจะตาย"
"วิทยาธร" กูณฑ์ลองออกเสียงชื่อแปลก ๆ นี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
"พวกนั้นมีฤทธิ์มาก เจ้าชู้ที่หนึ่ง ลูกเขาเมียใครไม่สน แถมชอบทดลองอะไรแปลก ๆ สำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้าง แต่ไม่ค่อยจะบอกสูตรลับกับใคร"
"แล้วนาคกับวิทยาธรมาเกี่ยวข้องกันได้ไงครับ"
"เจ้าชายวิทยาธรองค์เล็กที่ทรงพระนามว่ามณีโชติอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงจันทประภาแห่งเผ่ากินรี"
พอได้ฟัง คิ้วของกูณฑ์ก็ยื่นเข้าหากัน ผู้ใหญ่นี่เป็นเหมือนกันทุกเผ่าพันธุ์หรือเปล่าที่ไม่ชอบอธิบายรายละเอียดอะไรให้เด็ก ต้องให้ซักถามอยู่เรื่อย แต่พอถามก็ดันหงุดหงิด
"ผมยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่านาคกับกินรีเกี่ยวอะไรกัน" กูณฑ์พยายามเค้นสมองคิดถึงเรื่องนาคกับกินรี แต่ในหัวกูณฑ์รู้จักแต่นาคกับครุฑที่เป็นพี่น้องต่างแม่กัน หรือว่านาคกับกินรีจะเป็นพี่น้องต่างแม่กันเหมือนกัน
"ท้าวมุจลินท์ทรงได้พระนางแขอำไพ พระเจ้าป้าของเจ้าหญิงจันทประภาเป็นพระชายาและได้ให้กำเนิดพระนางมุจลินท์ ทีนี้เจ้าเข้าใจหรือยังว่ามีสายสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันทางไหน หรือจะต้องให้ข้าวาดแผนผังให้ดู" น้ำเสียงของบุปผาตอนท้ายฟังประชดประชัน
กูณฑ์ลำดับญาติในหัว ก่อนจะพยักหน้า
"เข้าใจแล้วครับ" แต่ความจริงต่อให้ไม่เข้าใจกูณฑ์ก็ไม่กล้าซักต่อหรอก หน้าตาเธอเหมือนจะฉีกเนื้อเข้าเป็นชิ้น ๆ ค่าที่บังอาจไปดื่มน้ำอมฤตล้ำค่า ใครจะไปรู้ล่ะว่าของหายาก รู้งี้ เขาปฏิเสธไม่เอาก็ดีหรอก หรือบางทีเขาอาจจะลองหาสูตรมาปรุงดูเองก็ได้ น่าจะลองถามจากพระนางมุจลินท์ดู เผื่อพระนางจะทรงทราบ


## กวางน้อย

เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นฤๅษีแล้วย่อมใฝ่หาความสงบ ฤๅษีวโรดมก็เช่นเดียวกัน แต่เดิมท่านเคยเป็นกษัตริย์ปกครองบ้านเมืองมาก่อน ไปไหนมาไหนก็มีทหารแห่ล้อมเต็มไปหมด ไปสู้รบที่ไหนก็ชนะเพราะมีพระขรรค์วิเศษอันเรืองฤทธิ์ แต่ทุกอย่างก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน เพราะพระขรรค์นั้นเป็นอาวุธที่เยี่ยมยอดก็จริง แต่มันก็ปล่อยพลังงานบางที่ทำให้ผู้ครอบครองเป็นอันตราย วิธีเดียวที่จะกำจัดพิษจากพระขรรค์นี้ได้คือบำเพ็ญตบะ ท้าววโรดมจึงเสด็จออกผนวชเป็นฤๅษี บางครั้งก็ได้อยู่ตามลำพัง แต่บางครั้งก็มีเจ้าชายจากเมืองต่าง ๆ  มาฝากตัวเป็นลูกศิษย์ หนึ่งในเจ้าชายที่ฤๅษีจำได้ไม่เคยลืมเลยคือเจ้าชายจันทโครพ เมื่อคิดถึงเจ้าชายองค์นี้ทีไร ท่านก็อดจะส่ายหน้าด้วยความระอาใจไม่ได้ แต่ถึงแม้ว่าจะมีเจ้าชายแต่ละรุ่นมาฝากตัวเป็นลูกศิษย์ ฤๅษีก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เพราะเจ้าชายเหล่านั้นล้วนแต่โตพอที่จะหาผลหมากรากไม้กินเองแล้ว แต่ว่ามนุษย์ที่ปรากฏตัวอยู่ตอนนี้สิ ทำให้ฤๅษีกลุ้มใจอย่างมาก
เมื่อวโรดมทำภารกิจของฤๅษีเสร็จ ก็เตรียมจะเข้านอน แต่ก็ได้ยินเสียงกวางร้องเสียก่อน มันร้องราวกับเจ็บปวดมากจนท่านทนไม่ไหว จึงต้องออกไปดู
นางกวางทองท้องแก่ที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี เพราะมาเล็มหญ้าอยู่แถวนี้ประจำกำลังจะออกลูก มันดิ้นรน ปัด ๆ ไปมา
ฤๅษีเอื้อมมือไป แผ่เมตตาให้นางกวางออกลูกโดยปลอดภัย แม้จะนึกสงสัยว่าเหตุใดกวางตัวนี้จึงหนีมาออกลูกที่นี่ แทนที่จะออกลูกกลางเผ่าพันธุ์ของตัวเอง แต่ตอนนี้ฤๅษีก็ไม่มีเวลาและสมาธิที่จะเปิดทิพยเนตรดูเหตุการณ์เพราะต้องใช้จิตอวยพรให้ลูกกวางเกิดมาได้โดยปลอดภัย หลายคนยังเข้าใจผิดอยู่มากว่าหากได้ทิพยญาณแล้ว จะรู้ทุกอย่างตลอดเวลาซึ่งนั่นเป็นความคิดที่ผิด ทิพยญาณ ไม่ว่าจะเป็นทิพยจักษุหรือทิพยโสต ก็เหมือนตาและหูปกตินั่นแหละที่ต้องเปิดถึงจะมองเห็น มิอย่างนั้นพิเภกคงบอกพระรามไปแล้วว่าสีดาเป็นธิดาของทศกัณฐ์ แต่เพราะพิเภกไม่เคยสนใจที่จะติดตามดูดวงสีดา พิเภกเองจึงไม่ได้ทราบเรื่องนี้เหมือนกัน
ไม่นานนางกวางก็ออกลกออกมา เมื่อฤๅษีเห็นลูกของนางกวางก็รู้ทันทีว่าเหตุใดนางกวางถึงไม่ออกลูกในฝูงของตัวเอง พอลูกของนางกวางนั้นไม่ใช่กวาง นอกจากตาที่งดงามดังเนื้อทราย และเขากิ่งเล็ก ๆ ที่งอกออกมาตรงศีรษะ ดูอย่างไรสิ่งที่นั่งกวางให้กำเนิดออกมาก็เป็นมนุษย์ชัด ๆ แถมเป็นมนุษย์ผู้หญิงที่ร้องไห้เสียงดังเสียด้วย
นางกวางเอาหัวดุนลูกตัวเอง มันคงสับสน ไม่รู้จะทำอย่างไรกับสิ่งมีชีวิตที่เอาแต่ร้องไห้ชนิดนี้ ยังนับว่ามันฉลาดอยู่บ้างที่มาออกลูกที่นี่ หากมันออกลูกกลางฝูงของตัวเอง โอกาสที่เด็กคนนี้จะรอดแทบไม่มีอยู่เลย
นางกวางช้อนตามองฤๅษีด้วยสายตาอ้อนวอน ฤๅษีเข้าใจกระแสจิตของนางทันที ท่านอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมา นางกวางร้องทีหนึ่งราวกับตัดอาลัยไม่ได้ ยังเดินวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ
"เจ้าไม่ต้องกังวล" วโรดมพูดอย่างมีเมตตา "ข้าจะเลี้ยงลูกของเจ้า ลูกของเราเอง"
นางกวางร้องเป็นเชิงรับคำ ก่อนที่มันจะวิ่งเข้าป่าไป
วโรดมมองเด็กทาริกาในอ้อมแขน เธอแผดเสียงร้องลั่น
"จะทำเยี่ยงไรดีล่ะ" ฤๅษีรำพึงกับตัวเอง แม้ว่าสมัยเขาครองเมืองจะมีโอรสธิดามากมาย แต่เจ้าชายเจ้าหญิงเหล่านั้นก็ล้วนแต่มีพี่เลี้ยงนางนมคอยประคบประหงมดูแล แต่เด็กคนนี้เกิดมาในป่าเปลี่ยว ในที่สุดฤๅษีก็ตั้งสัจจาธิษฐานว่า
"แม้ว่ากุมารีคนนี้จะมีบุญที่จะมีชีวิตอยู่ ขอให้มีกษีราไหลออกจากนิ้วข้าด้วยเถิด"
สิ้นคำอธิษฐาน น้ำนมก็ไหลออกมาจากนิ้วโป้ง อุสาดูดนมอย่างหิวกระหาย
วโรดมมองอย่างเอ็นดู การเลี้ยงลูกด้วยมือตนเองทำให้รู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง ตอนนี้เขาคงต้องสละเวลาบำเพ็ญพรตเพื่อมาดูแลเลือดในอกคนนี้สักหน่อย
ฤๅษีวโรดมเลี้ยงอุสาอย่างดี ทั้งหาผลไม้ให้กิน เอาใบไม้มาเย็บเป็นชุดให้ สอนให้รู้จักสัตว์และพืชต่าง ๆจนเวลาผ่านไปแปดปี  ชีวิตของทั้งคู่ดำเนินกันไปอย่างสงบ ไม่มีสัตว์ร้ายอะไรมากล้ำกรายเพราะบารมีของฤๅษี อุสาเองก็เริ่มซุกซนและเริ่มออกสำรวจป่า
"เจ้าอย่าไปไกลนักล่ะ อุสา" ฤๅษีสั่ง "อยู่ในเขตอาศรมนี่ก็พอ"
"ค่ะ เจ้าตา" อุสาตอบ แม้ว่าตามสายเลือดแล้วอุสาจะเป็นลูก แต่ฤๅษีก็รู้สึกแปลก ๆ ที่จะให้อุสาเรียกว่าพ่อ เขาจึงให้เธอเรียกว่าเจ้าตาแทน
อุสาเดินสำรวจไปทั่ว เธอเป็นมิตรกับสัตว์กินหญ้าทุกตัวโดยเฉพาะพวกเก้งกวางที่จะชอบเธอเป็นพิเศษ พวกมันชอบมาคลอเคลียเธอ โดยเฉพาะนางกวางตัวหนึ่งที่เธอรู้สึกผูกพันกับมันเป็นพิเศษ
อยู่มาวันหนึ่งอุสาก็เริ่มตั้งคำถามที่วโรดมอึดอัดที่จะตอบ
"เจ้าตา ข้ามีเรื่องสงสัย"
"เจ้าสงสัยเรื่องอะไรล่ะ" ฤๅษีถาม กำลังกินผลไม้ที่หามาอย่างเอร็ดอร่อย เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
"ข้าสงสัยว่าทำไมพวกกวางที่มีเขาเหมือนข้า" อุสาชี้ที่เขาของตัวเอง "จึงมีอะไรที่หว่างขาไม่เหมือนข้าเล่าเจ้าคะ"
ฤๅษีสำลักผลไม้ที่กำลังกินอยู่ทันที
"เจ้าหมายถึงอะไร"
"ก็แท่งที่อยู่หว่างขามันไงคะ"
"กวางที่มีเขาเป็นตัวผู้" วโรดมอธิบาย "ส่วนกวางที่ไร้เขาเป็นตัวเมีย"
"ตัวผู้ ตัวเมีย" อุสาทวนคำ "ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีเจ้าค่ะ"
"ถ้าเป็นสัตว์เรียกว่าตัวผู้ ถ้าเป็นคนจะเป็นผู้ชาย ส่วนตัวเมีย ถ้าเป็นคนจะเรียกผู้หญิง"
อุสาเลิกคิ้ว
"ตัวผู้หรือผู้ชายจะมีสิ่งที่เรียกว่าลึงค์อยู่ระหว่างขา ขณะที่ตัวเมียหรือผู้หญิงจะมีสิ่งที่เรียกว่าโยนีอยู่ระหว่างขา" ฤๅษีอธิบายต่อ
"แล้วข้าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายคะ ช่วยดูให้หน่อยค่ะ" อุสาถาม ก่อนจะทำท่าเปิดชุดให้ดู
ฤๅษีรีบห้ามไว้ "อย่า ข้าจะบอกให้ เจ้าเป็นผู้หญิง เจ้ามีโยนี"
อุสาเอียงคอ "เจ้าตายังไม่ทันดูเลยจะรู้ได้เยี่ยงไร"
"ข้ารู้แล้วกันน่ะ" วโรดมตัดบท "แล้วเจ้าอย่าให้ใครมาเห็นโยนีของเจ้าเด็ดขาดนะ เจ้าต้องให้แค่คนที่รักและไว้ใจเท่านั้นถึงจะเห็นได้"
"ข้าก็รักและไว้ใจเจ้าตานะเจ้าคะ"
ฤๅษีตบหน้าผากตัวเอง
"ไม่ใช่ความรักและไว้ใจแบบนั้น เป็นอีกแบบหนึ่ง"
"อย่างไรเล่าเจ้าคะ"
แม้ว่าจะเป็นฤๅษีที่รู้แจ้งไปทั่วสามโลก แต่การอธิบายความรักแบบคู่ผัวตัวเมียให้เด็กหญิงอายุเพียงแปดขวบฟังก็เป็นเรื่องยากอยู่มิใช่น้อย วโรดมจึงเบี่ยงเบนความสนใจของอุสาไปเรื่องอื่นแทน
"ทำไมอยู่ ๆ เจ้าถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ"
"ก็ข้าเห็นกวางตัวผู้กำลังเอาสิ่งที่เรียกว่า ล ล ล" อุสาพูดตะกุกตะกัก
"ลึงค์" ฤๅษีต่อให้อย่างเมตตา
"เจ้าค่ะ มันขึ้นคร่อมแล้วพยายามเอาลึงค์เสียบเข้าไป มันทำไปทำไมเหรอเจ้าคะ แล้วทำไมมันทำแต่กับตัวเมีย ไม่ทำกับตัวผู้ด้วยกัน"
"พวกมันกำลังผสมพันธุ์กันอยู่"
"ผสมพันธุ์คืออะไรเจ้าคะ"
"ผสมพันธุ์ก็คือการสร้างสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมา เพราะกวางตัวผู้ทำแบบนั้น กวาวตัวเมียก็จะมีโอกาสตั้งท้อง ก็คือจะมีลูกกวางอยู่ในท้อง และไม่นานก็จะมีลูกกวางตัวเล็ก ๆ ออกมาให้เจ้าเล่นด้วยอย่างไรล่ะ"
"ต้องทำแบบนั้นถึงจะมีกวางเพิ่มหรือเจ้าคะ" อุสาถาม สีหน้าครุ่นคิด
"มันเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด" วโรดมว่า ความจริงแล้วสัตว์ในหิมพานต์มีสารพัดวิธีที่จะสืบเผ่าพันธุ์ของพวกมันต่อไปได้ หากแต่เป็นเรื่องซับซ้อนเกินกว่าที่จะอธิบายให้อุสาฟังได้
"แล้วมนุษย์ล่ะเจ้าคะ ใช้วิธีเดียวกันหรือ"
ฤๅษีพยักหน้า "ส่วนใหญ่ก็เป็นอย่างนั้น ผู้ชายจะเรียกว่าพ่อ ส่วนผู้หญิงจะเรียกว่าแม่"
"พ่อแม่" อุสาทวนคำ "แล้วเหตุใดข้าจึงไม่มีพ่อแม่ล่ะเจ้าคะ แต่ไหนแต่ไรมาข้าก็เห็นแต่เจ้าตา ยังมีมนุษย์แบบเราอยู่หรือไม่เจ้าคะ"
"มนุษย์มีอยู่มาก หากแต่ยิ่งมากก็ยิ่งก่อความวุ่นวายไม่สิ้นสุด ข้าจึงมาอยู่ที่นี่" วโรดมว่า "ส่วนเรื่องของพ่อแม่นั้น เจ้าอย่าคิดมากไปเลย ข้าเป็นพ่อของเจ้าเอง" ฤๅษีตัดสินใจบอกความจริงที่เก็บงำมาตลอดหลายปีเพื่อกันไม่ให้อุสาหนีไปตามหาพ่อแม่
"แล้วแม่ของข้าล่ะเจ้าคะ" อุสาถามอย่างตื่นเต้น
"แม่ของเจ้าก็คือนางกวางทองที่ชอบมาเล่นกับเจ้าบ่อย ๆ อย่างไรล่ะ"
อุสาหลับตา พยายามจินตนาการภาพเจ้าตาของเธอผสมพันธุ์กับกวาง แค่คิดภาพ เธอก็รู้สึกได้ด้วยสัญชาตญาณว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ
อย่าว่าแต่ผู้มีญาณที่จะรับรู้ความรู้สึกในใจของเด็กน้อยในขณะนี้เลย แม้ว่าปุถุชนธรรมดาก็คงทราบว่าเด็กน้อยคิดอะไรอยู่
"ข้าไม่ได้ผสมพันธุ์กับแม่ของเจ้า" ฤาษีอธิบาย
"แล้วข้าเกิดมาได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ"
"เจ้าเกิดมาได้เพราะวันหนึ่งข้าไปถ่ายปัสสาวะรดหญ้า และกวางตัวนั้นก็มากิน จนกำเนิดออกมาเป็นเจ้า การกำเนิดแบบนี้เรียกว่าอสุจิปานคัพภะ"
อุสาขมวดคิ้ว "แล้วมนุษย์คนอื่นกำเนิดแบบข้าได้หรือไม่เจ้าคะ"
"ถ้าพ่อของเขาบำเพ็ญตบะบารมี ก็สามารถกำเนิดแบบนี้ได้"
"เจ้าตาเจ้าคะ" อุสาเรียก
"มีอะไรหรือ"
"พวกเราจะอยู่กันในป่าตลอดชีวิตหรือเจ้าคะ ข้าอยากไปเห็นมนุษย์คนอื่นบ้าง พวกเขาเป็นอย่างไร เหมือนเราหรือไม่เจ้าคะ"
วโรดมถอนหายใจ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถกักอุสาให้อยู่ที่นี่ตลอดไปได้ สักวันหนึ่งเธอก็ต้องไปเผชิญโลกกว้าง
"ตัวข้าคงไม่คิดจะออกจากป่านี้อีกแล้ว แต่สำหรับตัวเจ้า ถ้าอยากไป ข้าก็ไม่ได้หวงห้าม แต่เจ้ารอให้โต กว่านี้อีกหน่อยเถิด"
"ข้ายังไม่คิดจะไปหรอกเจ้าค่ะ ข้าอยากอยู่กับเจ้าตาไปตลอด"
"อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา" วโรดมรำพึง เขาเองแม้จะบำเพ็ญบารมีจนได้ญาณ และตั้งใจมั่นอยู่ในพรหมวิหาร 4 ถือศีลเคร่งครัด ทำให้อายุยืนกว่ามนุษย์ที่หลงระเริงไปกับกิเลส หากแต่ทุกอย่างในโลกนี้ย่อมมีวันดับสูญ เขาเองก็คงไม่สามารถอยู่ดูแลอุสาได้ตลอดไป หากแต่เขาก็ทราบด้วยญาณว่าวันหนึ่งอุสาจะมีคนรับไปดูแล


## ดอกบัวพ้นโคลน

วิทยาธรเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีชื่อเสียงไม่ดีนัก โดยเฉพาะเรื่องความเจ้าชู้ ความจริงแล้วการมีภรรยาจำนวนมากก็เป็นเรื่องที่เผ่าอื่นมีกันเป็นปกติ ยกเว้นแต่เผ่ากินนรกับกินรีที่อยู่เป็นคู่ผัวเดียวเมียเดียว หากแต่ที่วิทยาธรโดนตำหนิเรื่องความเจ้าชู้ก็เพราะไม่เลือกว่าเป็นลูกเขาเมียใคร หากพอใจแล้วก็ใช้มนตร์สะกด หรือบางทีก็ใช้เพียงหน้าตาที่งดงามราวกับรูปปั้นหลอกลวงเด็กสาวมาเป็นภรรยา ราชาวิทยาธรปัจจุบันนี้ก็มีพระมเหสีและสนมจำนวนมาก อีกทั้งมีโอรสและธิดามากมาย ซึ่งโอรสและธิดาทุกพระองค์ก็ล้วนแต่มีความสามารถต่าง ๆ กันไป
มณีโชติเป็นเจ้าชายวิทยาธรองค์เล็ก เขาเป็นวิทยาธรที่ประหลาด ประการหนึ่งเพราะเขาไม่ใช่วิทยาธรเจ้าชู้เหมือนกับพระเชษฐาหรือวิทยาธรตนอื่น ๆ เขามีชายาเพียงองค์เดียวคือจันทประภาจากเผ่ากินรี จันทประภาก็งดงามสมกับที่ได้ชื่อว่ามาจากเผ่ากินรีที่มีความงามเป็นทรัพย์ แน่นอนว่าก่อนที่ทั้งสองจะตกลงปลงใจอภิเษกสมรสกัน ก็มีวิทยาธรอีกจำนวนมากที่ต้องการคว้าใจนางกินรี หากแต่เมื่อได้ฟังเงื่อนไขว่ากินนรและกินรีจะจับคู่กัน เป็นคู่ผัวเดียวเมียเดียวเท่านั้น พวกวิทยาธรเหล่านั้นก็ไม่อาจจะทำใจได้ มีแต่มณีโชติที่ยอมทำตามเงื่อนไข
ความประหลาดของมณีโชติไม่ได้เพิ่งเริ่มขึ้นตอนหลงรักนางจันทประภาเท่านั้นหรอก เมื่อตอนเขาเพิ่งเข้าสู่ช่วงเจริญพันธุ์ พระเชษฐาทั้งหลายชวนเขาไปเล่นที่ต้นนารีผล
ต้นนารีผลเป็นต้นไม้มหัศจรรย์ของป่าหิมพานต์ บางคนอาจจะเข้าใจว่าเกิดจากเทวดาองค์หนึ่งเสกให้มีขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้พระชายาของโพธิสัตว์เวสสันดรถูกทำร้าย แต่ความจริงแล้วต้นนารีผลอยู่คู่ป่าหิมพานต์มานาน ก่อนที่พระโพธิสัตว์องค์นั้นจะเข้ามาสู่ป่าหิมพานต์ด้วยซ้ำ และยังเป็นตัวอย่างให้พระโพธิสัตว์สอนบุตรของตนซึ่งมีนามว่าอิสิสิงคดาบสไม่ให้หลงไปในสังวาสอีกด้วย แม้จะเรียกว่านารีผล หากแต่สิ่งที่มีรูปร่างเหมือนเด็กสาวนั้นหาเป็นส่วนผลของมันไม่ หากแต่เป็นส่วนดอก แต่เดิมถูกเรียกว่ากมลาสริสิตถิโย อันมีความหมายว่านางอันเป็นเลิศและเป็นทิพย์เปรียบได้กับดอกบัวนี้ แต่มันคงยาวไปหรืออย่างไรไม่ทราบจึงลดชื่อให้เหลือเพียงนารีผล
เมื่อมาถึงต้นนารีผล วิทยาธรต่างชวนกันเก็บ หากจัดสรรปันส่วนได้พอดีก็สบายไป หากแต่เมื่อนารีผลมีไม่เพียงพอต่อความต้องการ วิทยาธรผู้ซึ่งล้ำเลิศไปด้วยคุณวุฒิก็ทำการไม่ต่างอะไรกับสัตว์ในฤดูผสมพันธุ์ ต่อสู้แย่งชิงกันจนบาดเจ็บล้มตาย มีเพียงมณีโชติที่ไม่สนใจอะไรพวกนี้เลยจนพระเชษฐาระอาใจและไม่ชวนมาสำราญด้วยกันอีก
แน่นอนว่าด้วยนิสัยที่แปลกแยกแตกต่างจากพวกพ้องทำให้มณีโชติตกเป็นเป้าของการติฉินนินทา และยิ่งเมื่อเขาอยู่กินกับนางจันทประภามานาน แต่ยังไม่มีโอรสหรือธิดา ทำให้หลายคนตั้งแง่ว่าเขาอาจจะทุพพลภาพทางเพศจึงไม่สนใจเรื่องพวกนี้  มณีโชติก็ยึดคติเอาหูไปนา เอาตาไปไร่เสีย หากแต่นางจันทาประภาทนไม่ได้
"ข้าแต่พระองค์ โปรดประทานบุตรให้หม่อมฉันเถิด" นางถูกอ้อนวอนสามีขณะที่อยู่ด้วยกัน
มณีโชติถอนหายใจ ใช่ว่าเขาจะไม่อยากมีลูก แต่พยายามเท่าไรก็ไม่มีบุตรมาเกิดสักที
"ให้ข้าสร้างลพชีพมาเป็นลูกเจ้า เอาหรือไม่" มณีโชติถาม เขาตรึกตรองเรื่องนี้มานานแล้ว หากเขาไม่สามารถมีบุตรด้วยวิธีเสพสังวาสจริง การสร้างมนุษย์สังเคราะห์ก็เป็นอีกวิธีการหนึ่งที่น่าสนใจ เพราะเป็นวิธีที่ไม่ยากเลย เพียงแค่วาดรูปเด็กลงในกระดาน วาดสัญลักษณ์เล็กน้อย จุดไฟเผากระดาน และสวดมนตร์ทำพิธี ก็จะได้ทารกที่ต้องการมาแล้ว
พระชายาขมวดคิ้ว "แต่ภาพวาดฝีพระหัตถ์ของพระองค์แย่มากนะเพคะ"
ที่จันทประภาว่าก็น่าคิดอยู่เหมือนกัน ลพชีพนั้นจะมีหน้าตาที่เกิดมาตามรูปที่วาด และฝีมือการวาดรูปของมณีโชติก็ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
"ฝึกบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ดีเองแหละ" มณีโชติปลอบใจทั้งตัวเองและชายาไปพร้อม ๆ กัน
แม้ว่าจะเป็นคำสั่งสอนมาไม่รู้กี่รุ่นต่อกี่รุ่นว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้หลังจากที่มณีโชติเขียนและลบกระดานอยู่หลายครั้ง เขาก็ยังไม่ได้รูปเด็กที่ต้องการสักที ตาโตไปบ้าง เล็กไปบ้าง จมูกใหญ่ไปบ้าง เล็กไปบ้าง พยายามเท่าไรก็ไม่ได้เด็กทารกหน้าตาน่าเอ็นดู แต่กลับวาดผิดสัดส่วนไปหมด ในที่สุดมณีโชติตัดสินใจไปวาดข้างนอกเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ เขาจุดกองไฟไว้ข้าง ๆ เผื่อว่าหากได้ภาพที่ถูกใจแล้วจะได้เอาทำพิธีเลย แต่ทำยังไงก็ไม่ได้สักที
"ไม่ได้เรื่องเลย" มณีโชติร้อง ก่อนจะโยนกระดานออกไปห่างตัวอย่างหงุดหงิด
มณีโชติสูดหายใจลึก ๆ เพื่อควบคุมอารมณ์
"ข้าฝึกท่องบทสวดแก้เบื่อดีกว่า" มณีโชติรำพึงกับตัวเอง ก่อนจะนั่งท่องบทสวดสร้างลพชีพเพื่อควบคุมสติ
ทันทีที่มณีโชติท่องจบ เขาก็ต้องตกใจเมื่อมีเด็กวัยแปดขวบโผล่ออกมาจากกองไฟที่จุดไว้ เป็นเด็กที่หน้าตาเหมือนในภาพวาดที่เขาโยนทิ้งไปไม่มีผิด ดวงตาโปนเหมือนกบ จมูกบาน ปากหนา ฟันซี่หน้าใหญ่ อีกทั้งใบหน้าก็มีรอยตะปุ่มตะป่ำเต็มไปหมด
"เฮ้ย!" มณีโชติร้องอย่างตกใจ เขาตบหน้าผากตัวเองแรง ๆ ดูเหมือนกระดานที่เขาโยนทิ้งจะเข้าไปในกองไฟทำพิธีโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเขาท่องบทสวดเพื่อทบทวนความจำ เจ้าเด็กนี่ก็โผล่ออกมา มณีโชติไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาอยากจะทำลายเด็กนี่ทิ้งไปเสีย ความรู้สึกของเขาไม่ต่างอะไรกับนักศิลปะที่เห็นงานศิลปะของตัวเองออกมาผิดพลาด เก็บเอาไว้ก็มีแต่ทำให้เจ็บช้ำน้ำใจ อีกทั้งยังถูกนินทาไม่หยุด มณีโชติเอื้อมมือไปจับพระขรรค์ที่อยู่ข้างเอว
"กำจัดมันทิ้งไปเสีย" กิเลสมารกระซิบ "เจ้าอยากได้เด็กอัปลักษณ์แบบนี้มาเป็นทายาทหรือ เมียเจ้าคงไม่ต้องการหรอก พี่ ๆ จะได้หัวเราะปะไร"
แต่ขณะที่เขากำลังชักพระขรรค์ออก เด็กคนนั้นก็อ้าปาก
"ท่านเป็นพ่อของข้าหรือเปล่า" เด็กคนนั้นถาม เสียงของมันดูหวาดกลัว ตาจับจ้องที่พระขรรค์อันคมกริบของมณีโชติ
มณีโชติอึกอัก พอมันพูดออกมาแล้ว ก็เหมือนเด็กทั่วไปนั่นเอง เขาจะเอาสิ่งที่มีเลือดเนื้อและจิตวิญญาณไปเทียบกับงานศิลปะที่ไร้ชีวิตและความรู้สึกได้อย่างไร
"ใช่" มณีโชติตอบเสียงแหบพร่า
"ท่านดูไม่ดีใจเลยที่เห็นข้า" เด็กคนนั้นว่าพลางเอียงคอ
"ข้าแค่ยังไม่ทันตั้งตัว" มณีโชติว่า
"ท่านช่วยเรียกนามของข้าได้หรือไม่"
มณีโชติใคร่ครวญอยู่สักพัก ก่อนจะพูดว่า
"ข้าจะเรียกเจ้าว่ามล"
"มลที่หมายถึงมลทินน่ะหรือ"
"ไม่ใช่ มลที่มาจากกมลที่แปลว่าดอกบัว แม้ว่าเกิดจากโคลน แต่ก็สามารถบริสุทธิ์ผุดผ่องได้ด้วยตัวของมันเอง"
มลยิ้ม "ขอบคุณขอรับ ท่านพ่อ"
แต่รอยยิ้มของมลก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อมณีโชติพามลไปพบกับวิทยาธรตนอื่น ๆ พวกเขาก็ตั้งแง่รังเกียจมลตั้งแต่ยังไม่ได้คุยกันด้วยซ้ำ
"ให้ตายสิ มณีโชติ เจ้าก็ออกจะหน้าตางดงามราวเทวัญ เมียหรือก็สวยราวนางสวรรค์ แต่กลับสร้างลูกออกมาอัปลักษณ์สิ้นดี"
"เจ้าชายมณีโชติเพคะ หากพระชายาไม่อาจถวายโอรสที่งามพร้อมแด่พระองค์ได้ พระองค์ก็ควรจะหาบาทบริจาริกาเพิ่ม เห็นจะสมควรกว่านะเพคะ ไม่เห็นจะต้องไปสร้างมนุษย์อัปลักษณ์ผู้นี้ขึ้นมาเลย"
"เป็นเจ้าชายวิทยาธรแท้ ๆ แต่กลับผ่าเหล่าผ่ากอ เลือกจะมีชายาองค์เดียว เลยไม่ได้มีโอรสธิดาสักที พอจะใช้วิธีลัดสร้างลพชีพขึ้นมาก็ออกมาหน้าตาอัปลักษณ์อีก"
เสียงนินทาพวกนั้นดังตามพวกเขาสองพ่อลูกไปทั่ว มณีโชติผู้ชินกับเสียงพวกนี้เสียแล้ว ทำหูทวนลมไม่สนใจ เขายึดคติว่าคำนินทาของพวกนั้นก็เหมือนเอามีดกรีดลงหิน ใจที่หนักแน่นดังหินผาของเขาไม่รู้สึกอะไร หากแต่มีดที่กรีดก็จะพังไปเอง แต่มลผู้ซึ่งเพิ่งถือกำเนิดขึ้นมาไม่ชอบคำพูดพวกนั้นนัก เขาเดินชิดกับผู้เป็นพ่อตลอดเวลา ขณะที่น้ำตาเอ่อคลอเหมือนอยากจะไหลออกมาให้ได้ มลไม่เข้าใจเลยว่าเขาทำอะไรผิด เขาไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อนสักหน่อย
ในที่สุดมณีโชติก็พามลมาถึงตำหนักส่วนพระองค์ พวกข้าราชบริพารและนางกำนัลในตำหนักนี้นั้นเป็นคนที่มณีโชติคัดเลือกมาเป็นอย่างดีแล้ว แม้จะตกใจอยู่บ้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่ตรงตามขนบของมล แต่เมื่อมณีโชติแนะนำว่าเป็นโอรส พวกเขาก็ไม่ได้ได้แสดงทีท่ารังเกียจแต่อย่างใด พากันคุกเข่าและอวยพระพรให้
"ไปตามจันทประภามา" มณีโชติสั่ง
นางกำนัลรีบไปตามพระชายามาทันที เมื่อจันทประภามาถึงและเห็นมล เธอก็ชะงักไปนิดหนึ่ง หากแต่ยังควบคุมสติได้อยู่ เธอเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะเชยคางมลดู
"ตาเจ้าสวย" จันทประภาว่า และนั่นก็เป็นความจริง เพราะปกติกินนรและกินรีจะไม่พูดเท็จเป็นอันขาด หรืออาจจะกล่าวได้ว่าแทบไม่พูดเลยด้วยซ้ำ แต่หากพูดออกมาเมื่อใด คนฟังก็ย่อมต้องได้ประโยชน์ด้วย ไม่อย่างนั้นแม้มีความตายมาอยู่ตรงหน้าก็ไม่ยอมปริปาก
"อย่าโกหกข้าเลยขอรับ" มลว่า เขารู้ว่าเขาหน้าตาอัปลักษณ์ไปทุกส่วน ดูจากปฏิกิริยาของคนที่เดินเข้ามาก็รู้แล้ว
"ไม่ใช่ ข้าไม่ได้โกหก ตาของเจ้าเปิดเผยและจริงใจ เป็นความงามอย่างหนึ่งที่ทุกวันนี้หาไม่ได้ง่ายนัก" จันท์ประภาเองก็ไม่ต่างจากหญิงมนุษย์ที่มีความอึดอัดเมื่อต้องมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ในเผ่าของเธอนั้น พวกกินนรและกินรีแทบไม่เคยทะเลาะกัน วัน ๆ เอาแต่ร้องรำทำเพลงอย่างมีความสุข หากพอใจกันก็จับคู่อยู่กินด้วยกัน ใช้ชีวิตผัวเดียวเมียเดียว ไม่เคยมีการแย่งผัวแย่งเมียกัน แต่วิทยาธรนั้นตรงกันข้าม ดูเหมือนพวกเขาจะพอใจกับการเสพสังวาสโดยไม่เลือกว่าลูกเขาเมียใคร หากพอใจแล้วก็ใช้มนตร์หลอกลวงมา จันทประภาไม่เคยเจอวิทยาธรที่ซื่อสัตย์ จริงใจมากนัก ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างพอใจแววตาที่เปิดเผยจริงใจของ "โอรส"
"ขอบพระคุณขอรับ" มลพูดอย่างเคอะเขิน
หลังจากนั้นครอบครัวของมณีโชติก็อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข จนกระทั่งวันหนึ่งอัครเดชผู้เป็นเชษฐาองค์โตเสด็จมาหา
"เจ้าพี่ มาที่นี่ด้วยกิจอันใดหรือพระเจ้าข้า" มณีโชติถาม หากเป็นครอบครัวปกติ พี่น้องมาเยี่ยมกันก็ไม่ใช่เรื่องประหลาดอะไร หากแต่ไม่ใช่กับครอบครัวของมณีโชติ เขาถูกเรียกว่าเป็นตัวประหลาด แปลกแยกจากครอบครัวมาเสมอ พี่ ๆ ของเขาไม่พอใจพฤติกรรมนอกคอก โดยเฉพาะอัครเดชที่เป็นพี่คนโต ยิ่งตอนที่มณีโชติประกาศว่าจะใช้ชีวิตแบบมีพระชายาองค์เดียวก็เหมือนกับราดน้ำมันลงกองไฟ เพราะอัครเดชเองก็แอบพึงใจจันทประภาอยู่ไม่น้อย เขาวางแผนจะใช้มนตร์สะกดให้จันทประภายอมตกเป็นของเขา หากแต่มณีโชติก็เรียนหนังสือในสำนักเดียวกับเขา มีเวทมนตร์ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันจึงสามารถป้องกันไม่ให้จันทประภาหลงมนตร์สะกดของเขาได้ แม้ว่าต่อมาอัครเดชจะเลิกพึงใจจันทประภาแล้ว แต่การถูกทำลายศักดิ์ศรีในครั้งนั้นทำให้เขามักจะหาเรื่องขัดแข้งขัดขาน้องชายนอกคอกอยู่เนือง ๆ
อัครเดชยิ้มเพื่อแสดงความเป็นมิตร หากแต่แววตาไม่ยิ้มตาม
"อะไรกัน อะไรกัน พี่มาเยี่ยมน้องจำเป็นต้องมีกิจธุระด้วยหรือ"
มณีโชติอยากจะไล่ไปเสียให้พ้น ๆ แต่ก็ระงับใจเอาไว้ พูดออกไปด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวาน
"ข้ายินดีที่เจ้าพี่มาที่นี่ เราสองพี่น้องก็ไม่ได้คุยกันนาน หากแต่ค่ายังต้องสอนวิทยาต่าง ๆ ให้มล จึงไม่ใคร่มีเวลาว่างมากนัก หากเจ้าพี่มาที่นี่เพื่อพบปะคุยกันฉันพี่น้อง เห็นทีตอนนี้คงไม่เหมาะนัก"
อัครเดชเลิกคิ้ว "เจ้าสอนวิชาให้สัตว์ประหลาดนั่น"
มณีโชติกำหมัดแน่น อัครเดชกล้าดีอย่างไรมาว่าลูกของเขาเป็นสัตว์ประหลาด ไม่ใช่ความผิดของมลเลยที่เกิดมาหน้าตาเป็นแบบนี้ หากจะมีใครผิดก็คงเป็นเขาเอง แต่มลเป็นเด็กดีมีน้ำใจ สมองไวและเรียนรู้วิชาต่าง ๆ ได้ดี อาจจะเก่งกว่าเขาตอนอายุเท่านี้เสียอีก
"เจ้าพี่ มลเป็นลูกของข้า หาใช่สัตว์ประหลาดไม่"
อัครเดชโบกมืออย่างไม่ยี่หระ "เจ้าจะคิดอย่างนั้นก็ตามใจเถิด เด็กนั่นเรียนรู้วิชาของเราได้อยู่หรอกหรือ"
"เขาสติปัญญาไวมาก" มณีโชติบอก ปิดความภูมิใจในน้ำเสียงไม่มิด
"นี่แน่ะ อย่าหาว่าข้ามายุ่งกับกิจธุระของเจ้าเลย แต่เจ้าเป็นถึงเจ้าชายวิทยาธร เหตุใดจึงต้องสั่งสอน 'โอรส'" อัครเดชเน้นคำว่าโอรสราวกับต้องการสื่อความนัยอะไรบางอย่าง "ด้วยตัวเจ้าเองเล่า เจ้าควรจะส่งเขาไปเรียนกับท่านอาจารย์ธนบาลจะดีกว่า มิฉะนั้นผู้คนอาจจะคิดไม่ดีได้"
"ผู้คนที่เจ้าพี่หมายถึงคงหมายถึงเจ้าพี่เองกระมัง" มณีโชติยอกย้อน
"เจ้าก็อคติกับพี่อยู่เรื่อย มันเป็นธรรมเนียมอยู่แล้วที่ต้องส่งเจ้าชายไปเรียน เจ้าสอนเขาเองอย่างนี้ ไม่เท่ากับต้องการสอนวิชานอกรีตหรือ"
"ข้าไม่คิดอย่างนั้นเลย อีกอย่างหนึ่งเผ่าวิทยาธรของเราก็เปิดรับทุกสาขาวิชาอยู่แล้ว จะมีวิชานอกรีตได้ฉันใด"
วิทยาธรหมายถึงผู้ทรงซึ่งความรู้ และพวกวิทยาธรนี้เองที่คิดค้นวิทยาการต่าง ๆ จำนวนมาก ขึ้นชื่อว่าเป็นวิชาความรู้แล้ว วิทยาธรชอบใจทั้งนั้น ไม่มีการแบ่งแยกว่าความรู้ใดดี ความรู้ใดชั่ว เพราะทุกความรู้ล้วนมีคุณและโทษขึ้นอยู่กับผู้ใช้ความรู้ต่างหากว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร
"ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ควรแหวกธรรมเนียมไปมากกว่านี้ ส่งโอรสของเจ้าไปศึกษาวิชากับอาจารย์ธนบาลเสียเถิด" อัครเดชพูด เริ่มมีแววไม่พอใจอยู่ในน้ำเสียง
"เจ้าพี่รับสั่งเป็นคำขาดหรือพระเจ้าค่ะ" มณีโชติถาม
"ใช่"
มณีโชติก้มศีรษะนิดหนึ่ง "งั้นรับพระบัญชา"
มณีโชติบอกเรื่องราวทั้งหมดให้ลูกเมียฟัง
"ข้าว่ามันแปลก ๆ อยู่" นางจันทประภาว่า "มิใช่เจ้าพี่อัครเดชคิดเล่นไม่ซื่อกับเราหรอกนะ"
มณีโชติถอนหายใจ "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" ใจจริงเขาไม่อยากส่งมลไปไกลหูไกลตาเลย แต่อัครเดชก็มีอิทธิพลมาก ยิ่งตอนนี้พระบิดาของเขาเกิดประชวรมิทราบสาเหตุ ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกก็ยังออกว่าราชการอยู่ดี ๆ แต่กลางดึกคืนหนึ่งมีรับสั่งให้โหรเข้าเฝ้าเพราะทรงพระสุบินประหลาด พอวันรุ่งขึ้นก็ตรัสเรียกให้อัครเดชเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ หลังจากนั้นก็ประชวรหนักจนลุกไม่ขึ้น อัครเดชผู้เป็นโอรสองค์โต และดำรงตำแหน่งมหาอุปราช ก็ขึ้นว่าราชการแทนตั้งแต่นั้นมา
"ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ข้าดูแลตัวเองได้ขอรับ" มลพูดพลางตบอกตัวเอง
"พ่อรู้" มณีโชติว่า พลางลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็จะผ่านไปด้วยกัน


## ลูก=ห่วง

การหาภูตตนหนึ่งในแดนบาดาลนั้นไม่ยากเลย แต่การจะแก้ไขให้ภูตตนนั้นกลับมามีชีวิตนี่สิที่ยาก เพราะภูตสิ่งของไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตทั่วไป เมื่ออยู่ห่างจากสิ่งของอันเป็นแหล่งพลังงานก็จะอ่อนแรง พระนางมุจลินท์จึงรับสั่งให้บริวารของนางที่ถือกำเนิดบนบกรีบไปตามหาหนังสือดังกล่าวมา
เมื่อได้รับคำสั่งจากเจ้าเหนือหัว นพและพิศาลต่างพากันขึ้นบก และแปลงร่างเป็นนกเพื่อบินหา
พวกเขามองสำรวจลงมาข้างล่าง ตอนนี้เป็นเวลาสนธยา หากเป็นเมื่อก่อนพวกมนุษย์ก็คงเข้าบ้านกันแล้ว แต่ตอนนี้พวกมนุษย์ช่างวุ่นวายกันจริง ๆ มีคนใส่ชุดเหมือนกันวิ่งวนรอบ ๆ อ่างเก็บน้ำ นพสะดุดตากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้สะอื้นอยู่
"อย่าร้องไห้เลย วาส" ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นสามีโอบไหล่เธอ ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาเองก็กลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่
"มันเป็นไปได้ยังไงกัน" วาสพูดซ้ำไปมาราวกับคนจับไข้ "เรายังคุยกันอยู่แท้ ๆ ทำไม"
สามียกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ภรรยา "เราต้องหาเขาเจอ" เขาพูดอย่างหนักแน่น "เชื่อผม"
วาสหยุดสะอื้น "จะเป็นไปได้จริง ๆ เหรอคะ เรศ" เธอถาม "เขา..ไม่ได้ตายไปแล้วหรือ"
เรศทุบอกตัวเอง "ผมขอกูณฑ์มาจากเทพ รู้ไหม เขาเป็นเทพมาเกิด เทพต้องคุ้มครองเขาแน่"
"หรือไม่เขาก็เบื่อโลกมนุษย์ กลับสวรรค์ไปแล้ว" วาสรำพึง
นพและพิศาลมองหน้ากัน พวกเขารู้ทันทีว่าสองคนนี้ต้องเป็นพ่อแม่ของแขกที่มาพักอยู่เมืองบาดาล บางทีหากตามพวกเขาไปก็อาจจะไปเจอหนังสือเล่มนั้นได้
นาคทั้งสองบินตามพวกเขาไปเรื่อย ๆ จนมาถึงยานพาหนะหนึ่ง ผู้ชายขึ้นไปนั่งบนที่นั่งคนขับแล้ว แต่ฝ่ายหญิงเปิดท้ายรถและหยิบหนังสือออกมากอดและสะอื้น
"ใช่เล่มนั้นไหม" นพถาม
พิศาลพยักหน้า เขาตัดสินใจในชั่ววินาที รีบบินไปโฉบหนังสือและบินหนีไปทันที
"เอาคืนมานะ" วาสร้อง "เอาคืนมา"
เธอก้มลงหยิบก้อนหินขว้าง เฉียดปีกของพิศาลไปนิดเดียว
ครั้นพอเธอไม่สามารถทำให้พิศาลปล่อยหนังสือลงมาได้ก็ได้แต่ทรุดตัวลงร้องไห้
"โหดร้ายไปหน่อยไหมเจ้า" นพว่า เขาอดสงสารมนุษย์ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ แค่ต้องพรากจากลูกก็แย่พอแล้วยังถูกนกที่ไหนก็ไม่รู้มาโฉบเอาของไปต่อหน้าต่อตาอีก
"จะช่วยกระไรได้" พิศาลว่า เขาเองก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย แต่หน้าที่ของข้าราชบริพารที่ดีคือต้องทำตามคำสั่งของเจ้าเหนือหัว
"วาส คุณเป็นอะไรไป" วาเรศผู้ซึ่งรอภรรยาขึ้นรถ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมขึ้นมาสักทีลงมาตาม และก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นเธอนั่งร้องไห้อยู่
วาเรศรู้สึกจุกในอกไปหมด ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง กับอีแค่ลูกคนเดียวเขายังปกป้องไว้ไม่ได้
"วาส" วาเรศเรียกซ้ำอีกที เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ เขาก็นั่งลงข้าง ๆ เธอ เขาไม่สนใจอีกแล้วว่าใครจะมองว่าพวกเขาเป็นคนบ้าเสียสติที่มานั่งร้องไห้ เขาอยากจะบอกพวกนั้นเหลือเกินว่า ต่อให้เป็นคนมีสติแค่ไหน แต่เจอเรื่องแบบนี้เข้าไป ก็อาจเป็นบ้าได้ง่าย ๆ
วาเรศลาพักร้อนมาแค่สามวัน เขาตั้งใจจะใช้วันหยุดกับครอบครัวให้คุ้มค่า หากแต่แผนการก็ต้องเปลี่ยนไปหมด เมื่ออยู่ ๆ ลูกชายเขาก็หายสาบสูญ ทุกคนต่างบอกว่าลูกของเขาคงตายไปแล้ว แต่วาเรศไม่เชื่อ หรือที่จริงเขาไม่อยากจะเชื่อ ลูกชายที่ร่าเริงสดใส แข็งแรงปานนั้นจะตายได้อย่างไร แม้ว่าหลักฐานจะชี้ชัดไปทางนั้น ทั้งที่ไม่มีใครมาแจ้งเบาะแสเกี่ยวกับกูณฑ์หรือเสื้อชูชีพที่หลุดออกมา แต่วาเรศก็ยังยึดฟางแห่งความหวังไว้แน่น ตราบใดก็ตามที่ยังไม่พบศพของกูณฑ์ เขาก็จะเชื่อว่าเด็กหนุ่มหัวไฟของเขายังมีชีวิตอยู่
เขาโทรไปบอกหัวหน้าว่าอาจจะไม่ได้ไปทำงานตามกำหนด บอกไปตามตรงว่าลูกหายและคงจะต้องอยู่หาลูกให้เจอก่อน เขาเองก็หวังว่ากูณฑ์จะกลับมาก่อนที่วันลาจะหมดซึ่งก็คือก่อนวันรุ่งขึ้น หากแต่ในเมื่อตอนนี้ยังไม่มีวี่แวว เขาก็แสดงความรับผิดชอบด้วยการโทรไปลาล่วงหน้าก่อน เพราะหากยังหาลูกไม่เจอ เขาก็คงไม่มีสมาธิไปทำงาน คุณพ่อผู้กำลังร้อนรนคาดว่าจะได้รับคำแสดงความเห็นอกเห็นใจ เพราะเขาเองก็ทำงานที่บริษัทนี้มานาน ขยันขันแข็งจนได้ชื่อว่าเป็นพนักงานดีเด่นคนหนึ่ง หากแต่คำพูดที่เขาได้รับกลับมาทำให้เขาชาไปทั้งตัว
"เด็กวัยรุ่นก็ยังงี้ หนีออกจากบ้าน เรียกร้องความสนใจ ไม่เห็นต้องไปตาม แล้วนี่ไปตามลูกจริง ๆ หรือเปล่า ไม่ใช่อยากอู้งานแล้วเอาลูกมาอ้างหรอกนะ รีบ ๆ กลับมาทำงานเถอะ เด็กหายก็ให้เป็นหน้าที่ตำรวจไป นายมีหน้าที่ต้องทำนะ"
วาเรศเกิดในยุคที่บริษัทเป็นเหมือนครอบครัว เขาทำงานกับบริษัทมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง เรียกได้ว่าสร้างทุกอย่างมาด้วยกัน เขาแทบไม่เคยขาดลามาสาย ทำงานล่วงเวลาแค่ไหนก็ไม่เคยบ่น เขาแทบไม่มีเวลาอยู่กับครอบครัวด้วยซ้ำเพราะเอาไปทุ่มเทให้กับบริษัทเสียหมด เพราะถือคติว่าหากเราทุ่มเททำงานเต็มที่ พวกเขาก็จะยินดีดูแลเราเต็มที่เช่นกัน แต่พอได้ยินถ้อยคำอันแล้งน้ำใจของผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่า วาเรศก็นึกเสียดายเวลาที่ทุ่มเทไป เวลาที่เขาควรจะมาใช้กับภรรยาที่แสนดีและลูกที่น่ารัก เวลาที่เขาควรเอามาใช้กับครอบครัวจริง ๆ ไม่ใช่ครอบครัวจอมปลอมอย่างบริษัทที่เห็นเขาเป็นเพียงเครื่องจักรผลิตงาน
"ขอโทษนะครับ ผมว่าไม่มีหน้าที่ไหนสำคัญกับผมมากกว่าหน้าที่ 'พ่อ' แล้วล่ะครับ เชิญพี่หาคนมาทำงานแทนผมได้เลย" พอพูดจบวาเรศก็วางสาย และแม้ว่าอีกฝ่ายจะโทรมาอีกกี่ครั้ง เขาก็ไม่รับสายอีก ป่วยการจะเสวนากับคนพรรค์นี้
วาเรศสั่นศีรษะ ไล่ความรู้สึกหงุดหงิดออกไป เขามาพักอยู่ที่อ่างซับเหล็กได้สองคืนแล้ว ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกตั้งใจจะพักอยู่เพียงคืนเดียว แต่ในเมื่อเขายังหากูณฑ์ไม่เจอ เขาจึงจองที่พักอีกคืน พอรุ่งเช้าก็ออกตามหาอีก แต่ทำอย่างไรก็ไม่เห็นวี่แวว ความหวังเริ่มริบหรี่ลงไปทุกที
"เรศ" วาสนาเรียกสามี "ไอ้นกนั่นมันเอาหนังสือของลูกเราไปแล้ว"
"หนังสืออะไร" วาเรศถาม สมองเขาเบลอไปหมด วันนี้เขาเดินตามหาลูกทั้งวัน ข้าวสักเม็ด น้ำสักหยดก็ยังไม่ตกถึงท้อง
"หนังสือที่กูณฑ์ติดตัวไว้ตลอดน่ะ มันเอาไปแล้ว" วาสนาพูดพลางสะอื้น เธอซบหน้าลงบนแขนตัวเอง "ทำไมต้องกลั่นแกล้งกันขนาดนี้ด้วย แค่จะไว้ดูต่างหน้าลูกก็ไม่ได้เลยเหรอ"
"อย่าร้องไห้เลย" วาเรศว่า "แค่สิ่งของนอกกาย ยังไงลูกเราก็ต้องปลอดภัยกลับมาแน่"
"เราอยู่ที่นี่อีกสักคืนไหม" วาสนาถาม
วาเรศส่ายหน้า "ผมว่าเรากลับบ้าน ไปปริ๊นต์รูปถ่ายลูกเรา โพสต์ลงออนไลน์ดีกว่า ถ้ามีคนเจอก็คงติดต่อเรามาเอง เราอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์" ใจจริงเขาอยากตามหาลูกจนกว่าจะเจอ หากแต่เขาก็ต้องคิดถึงความเป็นจริงด้วย พวกเขามีเสื้อผ้ามาไม่พอใส่ เงินก็พกมาแค่พอใช้ พวกเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่โดยไม่รู้อนาคตได้ การกลับไปตั้งหลักที่บ้านถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
"แต่ฉันยังไม่อยากกลับบ้านโดยไม่มีกูณฑ์ไปด้วย" วาสนาว่า
"ผมรู้" วาเรศว่า "แต่เรากลับกันก่อน ผมจะติดต่อทีมค้นหาเลย เท่าไหร่ก็จะสู้"
วาเรศเองเห็นว่าเจ้าหน้าที่ทำงานไม่เต็มที่เท่าไหร่ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เจ้าหน้าที่เองก็มีงานอื่นต้องทำเหมือนกัน จะมาช่วยเขาหาลูกทั้งวันทั้งคืนก็คงไม่ได้ วาเรศจึงคิดว่าเขาน่าจะใช้เงินแก้ปัญหา จ้างคนอื่นมาหาลูกเขาดีกว่า แม้เขาจะไม่รู้ว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ แต่เขาจะทุ่มจนกว่าจะได้ลูกเขากลับคืนมาไม่ว่าเป็นหรือตาย
"มันจะได้ผลเหรอ" วาสนาถาม
วาเรศไม่ตอบ แต่กลับชวนเธอขึ้นรถ
กว่าพวกเขาจะกลับมาถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว วาเรศรีบค้นอัลบั้มภาพถ่ายของกูณฑ์ พยายามหาภาพที่เป็นปัจจุบันมากที่สุด เขาโพสต์ลงโซเชียลทุกช่องทาง บอกรายละเอียดการหายตัวไปของกูณฑ์ บอกช่องทางติดต่อ พร้อมทั้งเงินรางวัลและตั้งค่าเป็นสาธารณะ เขาส่งข้อความไปหามูลนิธิคนหายต่าง.ๆ ขอให้พวกเขาช่วยแชร์ภาพและข้อมูลของกูณฑ์ หลังจากนั้นวาเรศและวาสนาก็ไม่ได้นอน พวกเขาสะดุ้งทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือน บางคนก็มาแสดงความเห็นใจ แต่ก็มีบางคนที่กล่าวตำหนิว่าทำไมวาเรศและวาสนาไม่ดูลูกให้ดีกว่านี้
สายธารา: ขอให้เจอน้องเร็ว ๆ นะคะคุณพ่อ
ภูผา: เดี๋ยวน้องก็กลับมาครับ
มินตรา: ช่วยแชร์ให้แล้วนะคะ
บุษบา: พาลูกไปเที่ยว แต่ดันทำลูกหาย พ่อแม่สมัยนี้เนี่ยนะ
จินตหรา @บุษบา คุณพ่อเขาไม่ได้ทิ้งลูกสักหน่อย แค่นี้ใจเขาก็เสียแล้ว ทำไมชอบซ้ำเติมคนอื่นนักนะ
บางคนก็มาแสดงความเห็นแบบไม่ดูกาลเทศะ
ขายของ ขายทุกอย่าง: ระหว่างรอคนหาย มาซื้อข้าวโพดคั่วไปกินพลาง ๆ ก่อนได้นะคะ มีทั้งรสหวาน รสเค็ม บริการส่งไปรษณีย์ค่ะ
#ขออนุญาตเจ้าของโพสต์ค่ะ #ถ้ารบกวนลบได้เลยนะคะ #ทำมาหากิน
วาเรศถึงกับสบถเมื่อเห็นความเห็นนี้
"เป็นอะไรคะ" วาสนาถาม
"คุณดูสิ" วาเรศพูดอย่างรังเกียจ พลางชี้ให้ภรรยาดูเม้นต์ขายของ ขนาดเม้นต์ด่า วาเรศยังไม่โกรธเท่านี้ เพราะที่เขาพูดก็มีส่วนถูกอยู่เหมือนกัน แต่เม้นต์ขายของถือว่าเสียมารยาทมาก วาเรศรู้ว่าขายของออนไลน์ ถ้าไม่มีเงินจ้างโฆษณาก็ต้องอาศัยแปะตามโพสต์ที่มีคนเห็นมาก ๆ แต่ถึงอย่างไรมันก็เกินไปหน่อยไหม ลูกของเขาหายไป ยังไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย แต่กลับมีคนมาโพสต์ขายของใต้โพสต์ของเขาที่กำลังตามหาลูกอยู่
"มีขออนุญาตเสียด้วย" วาสนาว่า เธอเองก็ส่ายหน้าอย่างระอาใจเช่นกัน
"แค่ยันต์กันด่าเท่านั้นแหละ" วาเรศคำราม บอกว่าขออนุญาตเจ้าของโพสต์ แต่เจ้าของโพสต์อย่างเขายังไม่ทันอนุญาตเลยก็ถือโอกาสแปะขายเสียก่อน เขาเองก็ขี้เกียจเอาพลังไปต่อกรกับคนพวกนี้ เอาเวลาไปพักผ่อนดีกว่า
คืนนั้นวาเรศฝันถึงหลวงพ่อ ท่านเดินมาหาเขาอย่างแช่มช้า พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
"หลวงพ่อ" วาเรศว่า "กูณฑ์หายไปแล้วครับ เขาหายไปแล้ว"
หลวงพ่อมองเขาอย่างเมตตา
"กัมมุนา วัตตติ โลโก สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"
"หลวงพ่อหมายความว่า.."
แต่เขายังไม่ทันถามอะไร หลวงพ่อก็เดินจากไปเสียก่อน
ฆราวาสผู้ทุกข์ระทมพยายามเรียกบิดาผู้เป็นบรรพชิตให้กลับมา หากแต่อีกฝ่ายก็ไม่แม้จะหันกลับมามอง
"หลวงพ่อ" วาเรศตะโกนสุดเสียง ในที่สุดเขาก็สะดุ้งตื่น
"เป็นอะไรไปคะ" วาสนาถาม
"ผมฝันถึงหลวงพ่อ" วาเรศว่า "ร้อยวันพันปี ผมไม่เคยฝันถึงท่านเลย แต่ทำไม.."
ความคิดอกุศลเข้ามาในใจของวาเรศ หรือว่าหลวงพ่อของเขามรณภาพไปแล้วจึงมาเข้าฝันเพื่อบอกลา หลวงพ่อเองก็อายุมากแล้ว ถ้าท่านจะละสังขารจริง ๆ ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก
"ฝันว่ายังไงคะ" วาสนาถาม
วาเรศล่าเรื่องให้ฟัง
"หมายความว่าท่านพูดเป็นนัย ๆ ว่าลูกของเราตายไปแล้วหรือ"
วาเรศส่ายหน้า "ท่านไม่ได้พูดแบบนั้น ท่านแค่บอกว่าทุกอย่างเป็นไปตามกรรม"
"มันเป็นแค่ฝัน" วาสนาพูด แม้น้ำเสียงของเธอจะไม่ได้บอกเลยว่าเชื่อในสิ่งที่ตัวเองพูด "คุณคิดมากก็เลยฝัน"
"พรุ่งนี้ผมจะไปหาหลวงพ่อสักหน่อย" วาเรศว่า
"คุณคิดว่าท่านถอดจิตมาเข้าฝันคุณหรือ"
"มันก็เป็นไปได้" วาเรศตอบ เขาภาวนาให้หลวงพ่อถอดจิตมาเข้าฝันเขาเถิด ขออย่าให้วิญญาณท่านละกายเนื้อ และมาหาเขาเลย เขาจะสูญเสียทั้งพ่อและลูกชายไปในเวลาเดียวกันไม่ได้
"งั้นก็นอนเอาแรงไว้ก่อนเถอะค่ะ จะได้มีแรงขับรถ"
ไม่นานพวกเขาทั้งสองก็หลับกันไปอีก แล้วก็ไม่ตื่นอีกเลยจนกระทั่งแปดโมง


## สนทนา

พอวาเรศกับวาสนาตื่นขึ้นมา พวกเขาก็รีบจัดการธุระส่วนตัว ก่อนจะบึ่งรถออกไปทันที วาเรศขับรถเร็วกว่าปกติเพราะความร้อนใจจนวาสนาต้องเตือน
"ขับช้า ๆ หน่อย"
วาเรศเริ่มขับช้าลง พวกเขาใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึงวัด แต่สำหรับคนร้อนใจทั้งสองแล้ว นานนับกัปนับกัลป์ทีเดียว
วาเรศรีบไปที่กุฏิของหลวงพ่อ แต่แทนที่หลวงพ่อสุกจะมาต้อนรับเขาเหมือนทุกคราว แต่กลับเป็นเด็กวัดคนหนึ่งแทน
"จะมาถวายสังฆทานเหรอครับ หลวงปู่ท่านไม่ค่อยสบาย ท่านสั่งไม่ให้ใครรบกวน"
หัวใจของวาเรศแทบจะหลุดออกมาจากอก ไม่ค่อยสบาย ไม่ให้ใครรบกวน สารพัดภาพอัปมงคลเข้ามาในภวังค์จิต เขาเต็มไปหมด หากแต่วาเรศก็กดมันเอาไว้ ไม่ให้มันแสดงอิทธิฤทธิ์ บางทีเขาอาจจะคิดมากเกินไป หลวงพ่อเองก็อายุมากแล้ว จะมีโรคมาเบียดเบียนบ้างก็พอรับได้ ก็คงเป็นพวกโรคคนแก่นั่นแหละ
"แล้วทำไมถึงไม่มีใครพาหลวงพ่อไปหาหมอ" วาเรศถาม เขาพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้ฟังดูเป็นการว่าร้ายฝ่ายตรงข้าม
เด็กวัดยักไหล่ "ท่านบอกท่านไม่ได้เป็นอะไรมาก จำวัดสักครู่ก็หาย"
"ท่านจำวัดมานานหรือยัง" วาเรศซักต่อ
"ตั้งแต่เมื่อวานซืน ท่านยังไม่ออกมาเลย"
"เดี๋ยวก่อนนะ" วาสนาพูดขึ้นมาบ้าง "ท่านจำวัดตั้งแต่เมื่อวานซืน แล้วท่านได้ฉันอะไรบ้างหรือยัง"
"ผมก็เอาอาหารไปถวายท่าน แต่พอเข้าไปเก็บก็ยังอยู่เหมือนเดิม"
ไม่ได้การแล้ว วาเรศคิด ก่อนจะถามเด็กวัดว่า
"ท่านจำวัดอยู่ที่ไหน พาฉันไปเดี๋ยวนี้" เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
เด็กวัดมีท่าทีอึดอัด แต่ในสุดเขาก็พยักหน้าและชี้ทางให้
วาเรศกับวาสนาเดินไปตามทางที่เด็กวัดบอก เมื่อมาถึงวาเรศก็เปิดประตูเข้าไป
ไม่ว่าเขาจะจินตนาการภาพการพบเจอครั้งนี้ว่าอย่างไร เขาก็ไม่คิดว่าจะเห็นหลวงพ่อของเขากำลังนั่งสมาธิอยู่ ท่านนั่งนิ่งไม่ไหวติวราวกับเป็นก้อนหิน แม้กระทั่งตอนนี้ที่ลูกชายและลูกสะใภ้เดินมาอยู่ใกล้ ๆ ท่านก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบแต่อย่างไร
วาเรศกำลังเอื้อมมือไปเขย่าตัว หากแต่วาสนาขัดเขาไว้ก่อน
"อย่าเพิ่งกวนท่าน" วาสนากระซิบ
ในที่สุดหลวงพ่อสุกก็ลืมตาขึ้นมา หนุ่มสาวทั้งสองนั่งลงในที่อันควร ก่อนจะยกมือไหว้
"มากันแล้วหรือ" หลวงพ่อถาม
"หลวงพ่อพูดเหมือนรู้ว่าพวกเราจะมา" วาสนาว่า
หลวงพ่อยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไร
"ลูกผมหายไปครับ หลวงพ่อ" วาเรศโอดครวญ
"ทุกสิ่งทุกอย่างต้องเป็นไปตามกรรมนะโยมนะ" หลวงพ่อยังพูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"หลวงพ่อพูดอย่างนี้ได้ยังไง" เป็นครั้งแรกที่วาเรศขึ้นเสียงกับผู้เป็นบิดา "ลูกของผม หลานของหลวงพ่อหายไปทั้งคน กลับพูดจาแบบนี้ หลวงพ่อไม่ห่วงหลานบ้างหรือ"
หลวงพ่อสุกไม่ได้ถือคำลูกชาย ท่านยังมีรอยยิ้มเมตตาประดับอยู่บนใบหน้า รอยยิ้มที่ทำให้วาเรศยิ่งหงุดหงิดไปกันใหญ่ หลวงพ่อไม่มีสิทธิ์ยิ้มอย่างสงบ ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาร้อนรุ้มไปด้วยไฟของการห่วงหาอาทร
"ทุกอย่างต้องใช้สติเป็นตัวตั้ง พระพุทธองค์สอนให้เรามีสติ ไม่ประมาท"
"ก็แหงล่ะสิ หนีลูกเมียไปบวชนี่ ชาติก่อนก็ยกลูกยกเมียให้คนอื่น จะมาเข้าใจหัวอกอะไร คนเป็นพ่อล่ะ" วาเรศประชด ปกติเขาเป็นคนที่ศรัทธาในศาสนา หากแต่วันนี้เขาพาลได้กระทั่งพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์
"วาเรศ" หลวงพ่อพูดเตือน "โยมยังเข้าใจพระพุทธองค์ผิดอยู่มาก ตอนที่เจ้าชายสิทธัตถะผนวชก็ใช่ว่าเป็นการหนีไปโดยไม่มีใครรู้ ทุกคนในวังรับรู้กันทั้งนั้น หากแต่ไม่สามารถต้านปณิธานอันแรงกล้าของพระองค์ไว้ได้ แล้วที่พระองค์เสด็จไปก็ไม่ใช่ว่าไม่รักลูกรักเมีย หากแต่เพราะรักจึงต้องทิ้งไป"
"ถ้ารักกันจริง ทำไมถึงทิ้งกันล่ะ ยังไงผมก็ไม่วันทิ้งลูกของผมหรอก" วาเรศว่า ใช่ เขาไม่มีวันทิ้งกูณฑ์เด็ดขาด แต่ตอนนี้ลูกของเขากลับทิ้งเขาไปเสียแล้ว น้ำตาเริ่มเออล้นในดวงตาอีกครั้ง
"โยมว่าถ้าผู้ชายมีโอกาสเลื่อนตำแหน่ง เพิ่มเงินเดือน แต่ต้องย้ายไปประเทศที่ทุรกันดารมาก.ๆ ชนิดที่ว่าไม่มีระบบโอนเงินข้ามประเทศ แล้วต้องไปอยู่ที่นั่นเป็นปี ๆ เขาไม่สามารถพาลูกเมียไปด้วยได้ หากแต่ลูกเมียก็ยังอยู่บ้านพ่อแม่เขา มีคนรับใช้คอยดูแลอย่างดี พอกลับมาอีกครั้งก็มีเงินพอจะซื้อสมบัติให้ลูกเมียมากมาย ผู้ชายคนนั้นที่ตัดสินใจไป หลายปีผ่านไปก็กลับมาพร้อมอบสมบัติล้ำค่าให้ลูกเมีย อย่างนี้นับว่าเป็นการทิ้งลูกทิ้งเมียหรือเปล่า"
"เขาไปเพื่ออนาคตอันสดใสของลูกเมีย จะถือว่าเป็นการทิ้งลูกทิ้งเมียได้ยังไง"
"ก็นั่นแหละ เจ้าชายสิทธัตถะทรงเชื่อแน่ว่าพระชายาและโอรสของพระองค์อยู่ดีมีสุขในราชวัง พระองค์ไม่สามารถพาพระชายาและโอรสไปลำบากด้วยกันในป่าได้ แต่ในสุดพระองค์ก็กลับมา พร้อมมอบอริยทรัพย์ให้แก่พระชายาและพระโอรส อริยทรัพย์ที่แม้สมบัติในคลังของพระองค์ก็ยังซื้อไม่ได้"
พอหลวงพ่อพูดขึ้นมาแบบนี้ก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
"แล้วที่ท่านยกลูกเมียให้คนอื่นล่ะ" วาเรศถาม
"ตอนนั้นยังท่านยังไม่ได้เป็นพระพุทธองค์ ท่านก็เป็นปุถุชนเหมือนเรานี่แหละ บางอย่างท่านก็ทำผิดพลาดบ้าง อีกประการหนึ่งพระเวสสันดรหนีไปอยู่ในเขาวงกต ทางเดินสลับซับซ้อน มีปราการด่านชั้น แต่ชูชกกลับเข้ามาได้โดยไม่มีรอยขีดข่วน พระเวสสันดรเกิดในยุคที่เคารพนับถือพราหมณ์ ไม่แปลกอะไรที่ท่านจะพิจารณาเห็นว่าพราหมณ์คนนี้ไม่ธรรมดา หากไม่ยอมยกให้อาจจะเกิดเรื่องที่ร้ายแรงกว่านี้ก็ได้"
พอหลวงพ่อพูดแบบนี้ วาเรศก็อึ้งไปเพราะเถียงไม่ออก
"ขอโทษนะคะ" วาสนาว่า "เราค่อยมาถกปัญหาธรรมกันทีหลังเถอะค่ะ ตอนนี้หนูร้อนใจ บอกไม่ถูก"
"ความห่วงเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์ อาตมาบอกได้เพียงว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามกรรม"
"หลวงพ่อบอกให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหมคะ อย่างน้อย ๆ ก็ให้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วก็ยังดี" วาสนาอ้อนวอน
หลวงพ่อมีท่าทีอึดอัด
"อาตมาบอกได้แค่ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่เขาคงยังไม่ได้กลับมาเร็ว ๆ นี้ อาตมาช่วยเต็มที่ แต่ขึ้นอยู่กับกรรมของกูณฑ์ด้วย"
"แล้วเขาอยู่ที่ไหนล่ะคะ" วาสนาว่า "ท่านบอกมาตรง ๆ เลยไม่ได้หรือ"
"บอกไป โยมจะเชื่อเหรอ"
"บอกมาเถอะค่ะ" วาสนาอ้อนวอน
"อยู่ในแดนบาดาลของนางพญามุจลินท์"
วาเรศกับวาสนามองหน้ากัน วาสนาหัวเราะแห้ง ๆ
"ตลกดีนะคะ"
"หลวงพ่ออย่าล้อเล่นสิครับ บอกมาเถอะว่าลูกผมอยู่ไหน ถ้าผมเจอลูก ผมจะเอาปัจจัยมาถวายเลย"
"อาตมาไม่รับลาภสักการะ อย่ายุให้อาตมาทำผิดพระวินัยเลย"
วาสนากับวาเรศพยายามอ้อนวอนอีกหลายคำ แต่หลวงพ่อก็ไม่พูดอะไรอีก พวกเขาจึงได้แต่ลากลับ
"มาที่นี่ไม่เห็นได้อะไร" วาเรศพูดอย่างผิดหวัง บางทีเขาอาจจะจริงจังกับความฝันมากเกินไป จนถึงขนาดขับรถมาที่นี่
"ท่านบอกว่าลูกเราอยู่เมืองบาดาล หรือว่าเขาจมน้ำตายไปแล้ว" วาสนาว่า
"คงไม่ใช่อย่างนั้นหรอก เรากลับกันเถอะ" วาเรศชวน พวกเขาต่างพากันขับรถกลับบ้านโดยไม่พูดอะไรกันเลย ต่างคนต่างคิดถึงลูกชายที่หายสาบสูญ
ระหว่างที่วาเรศกับวาสนาตามหากูณฑ์ เด็กหนุ่มผมไฟกำลังเฝ้าภูตของตัวเองอยู่ เคียวหลับตาพริ้ม มีหนังสือแหล่งพลังวางไว้ที่อก
"อีกนานไหมครับ กว่าเขาจะฟื้น" กูณฑ์ถาม เขาต้องดูเคียวสลบมานานแล้ว ตอนที่พระนางกลับมาพร้อมทหารอีกสองคนที่ช่วยกันแบกเคียวเข้ามา พร้อมหนังสือหน้าตาคุ้นตา กูณฑ์รีบจะเข้าไปทำการปฐมพยาบาลให้ แต่พระนางตรัสห้ามไว้ พร้อมรับสั่งให้วางเคียวลง และเอาหนังสือวางไว้บนอกของเขา
"ไม่นานดอก" มุจลินท์ตรัสตอบ "เจ้าไม่ต้องเฝ้าเขาก็ได้ ไปพักผ่อนเถิด"
"ไม่ครับ" กูณฑ์ปฏิเสธอย่างหนักแน่น แววตาเป็นประกายกล้า เคียวไม่ทิ้งเขา เขาก็จะไม่ทิ้งเคียวเช่นกัน
เมื่อนางพญาทรงได้ยินดังนั้น ก็ได้แต่แย้มพระโอษฐ์น้อย ๆ แล้วก็ไม่ได้ตรัสอะไรอีก
"พระนางครับ" กูณฑ์เรียก
"มีอะไรหรือ"
"ผมจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่ครับ" กูณฑ์ถาม เขาจำไม่ได้ว่าเขามาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว พระอาทิตย์ไม่ได้ส่องแสงลงมาเลย พวกชาวบาดาลอาศัยดวงแก้วเป็นที่ให้แสงสว่าง ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นกลางวันหรือกลางคืน
"ข้าไม่ได้คิดจะกักตัวเจ้าไว้ดอก พวกเจ้าหายดีเมื่อใด ก็ไปได้ทันที เพียงแต่.." พระนางหยุดตรัสกลางคัน เรื่องแบบนี้จะอธิบายให้มนุษย์ผู้นี้เข้าใจได้อย่างไรหนอ
"แต่ อะไรครับ" กูณฑ์ถาม ความกังวลเริ่มคืบคลานเข้ามา วังบาดาลนี่คงไม่ได้เหมือนวังบาดาลมังกรของอูราชิมะ ทาโรที่เขาเคยอ่านตอนเด็ก ๆ หรอกนะ ที่เด็กหนุ่มญี่ปุ่นคนหนึ่งไปวังบาดาลเพียงสามวัน แต่พอกลับมาเวลาบนโลกมนุษย์ก็ผ่านไปถึงสามร้อยปี คนรู้จักก็ตายไปหมด
"ประตูที่เชื่อมต่อระหว่างมนุษย์กับแดนหิมพานต์นั้นมันไม่ค่อยแน่นอน" มุจลินท์ตรัส "ข้าไม่คิดว่าตอนพวกเจ้าฟื้น ทางที่พวกเจ้าใช้ลงมาจะยังอยู่ดอกนะ"
"แต่มันเปิดใหม่ได้ใช่ไหมครับ" กูณฑ์ถาม
"พวกมีฤทธิ์มาก ๆ คงเปิดได้ แต่ข้าไม่ได้มีฤทธิ์มากขนาดนั้น" มุจลินท์สารภาพ
"ท่านเป็นถึงพญานาคจะไม่มีฤทธิ์ได้ยังไงครับ" กูณฑ์พูดอย่างหงุดหงิด เขาโตมากับความเชื่อว่ทพญานาคมีฤทธิ์โน่นนี่ สามารถดลบันดาลอะไรได้สารพัด มีฤทธิ์ไม่ต่างจากเทวดา พอมาเจอพญานาคีระดับหัวหน้าบอกว่าไม่สามารถส่งเขากลับบ้านได้ ก็ทำให้หงุดหงิดอยู่ไม่น้อย
"มากเกินไปแล้วนะ มนุษย์" บุปผาว่า "ไม่รู้จักบุญคุณ"
พระนางโบกพระหัตถ์ห้าม "เขายังเยาว์และสับสน ข้าไม่ตำหนิดอก" พระนางทรงหันกลับมาทางกูณฑ์พลางตรัสด้วยพระสุรเสียงปรานีประดุจมารดาพูดกับบุตรอย่างไรก็อย่างนั้น
"ถึงข้าจะถือกำเนิดเป็นนาคก็จริงอยู่ แต่มารดาข้าเป็นกินรี ฤทธิ์จึงไม่ได้มีเท่านาคทั่วไป อีกประการหนึ่งข้าเองก็ไม่ได้เรียนรู้สรรพวิชาอะไรพวกนี้มากนัก ข้าอาศัยในถ้ำทองแต่เล็ก พอเติบใหญ่ก็ไปเป็นมเหสีของมนุษย์ ต้องคอยช่วยเหลือสวามี ข้ามิได้ศึกษาเรื่องพวกนี้เลย เพราะเหตุด้วยไม่เคยคิดอยากไปโลกอารยธรรมของมนุษย์"
เมื่อพระนางตรัสดังนั้น กูณฑ์ก็ยกมือไหว้
"ต้องขอโทษด้วยครับ ผมแค่เป็นห่วงพ่อกับแม่"
"ความกตัญญูจะเป็นเกราะป้องกันภัยให้แก่เจ้า แล้วถึงแม้ข้าจะไม่สามารถเปิดประตูมิติให้เจ้าได้ แต่ข้ารู้จักฤๅษีอยู่ตนหนึ่ง ท่านเป็นผู้มีเมตตาและเคยเป็นอาจารย์ของสวามีข้ามาก่อน อาศรมของท่านอยู่ไม่ไกล พอพวกเจ้าแข็งแรงดีแล้ว ข้าจะให้บริวารไปส่งเจ้าที่นั่น จากนั้นเจ้าก็ถามทางจากท่านเถิด"
พอได้ฟังดังนั้นกูณฑ์ก็ค่อยสบายใจ ถึงเขาจะอ่านหนังสือวรรณคดีมาไม่มาก แต่ทุกเรื่องที่อ่านฤๅษีก็ช่วยแก้ปัญหาได้ทั้งนั้น หวังว่าเรื่องนี้ก็คงไม่ต่างกัน
"อย่า!" เสียงกรีดร้องของเคียวทำให้กูณฑ์สะดุ้งออกจากภวังค์และรีบหันมาดูเพื่อนรักทันที
ใบหน้าของเคียวบิดเบี้ยว เขาพยายามดิ้นรนไปมา ราวกับถูกรัดด้วยเชือกที่มองไม่เห็น
กูณฑ์เขย่าตัวเคียว
"ตื่นสิ นายก็แค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง ตื่นขึ้นมาสิ ฉันอยู่นี่" กูณฑ์ปลอบ
แต่ไม่ว่าเขาจะปลอบและปลุกอย่างไร เคียวก็ไม่ตื่น


## อุสากับมล

โอกูโบะ ไดจิ เป็นนักคัดลอกตำราที่ขยันขันแข็ง บางครั้งเขาก็อดตาหลับขับตานอนเพื่อคัดลอกหนังสือให้เสร็จ เขาเป็นหนุ่มโสด หน้าตาดี และเป็นที่หมายปองของสาว ๆ แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าสนใจใครเป็นพิเศษ
วันนี้ไดจิออกไปเดินตลาดตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือเขารู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม เมื่อเขาหันกลับไป เขาก็พบชายหนุ่มผิวคล้ำ ผมแดง หน้าตาดีส่งยิ้มให้
"สวัสดีครับ โอกูบะซัง"
"สวัสดี" ไดจิทักกลับ เขาไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มาก่อนเลย ดูท่าทางเหมือนคนต่างชาติมากกว่าคนญี่ปุ่น แต่พูดภาษาญี่ปุ่นชัดมาก บ่งบอกว่าอยู่มานาน แต่ถ้าอยู่มานานขนาดนั้น ทำไมไดจิถึงไม่เคยเห็นเลย แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายรู้จักเขา
"มาตลาดเหรอครับ" อีกฝ่ายชวนคุยต่อ
"ใช่ครับ" ไดจิตอบอย่างอึดอัด อะไรบางอย่างกระซิบบอกเขาว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา และคนอย่างเขาไม่ควรยุ่งเกี่ยวด้วย เพราะจะนำภัยมาถึงตัว
"คุณช่วยพาผมชมตลาดได้ไหม ผมไม่เคยมาที่นี่" อีกฝ่ายว่า พลางส่งสายตาอ้อนวอน
ไดจิอยากปฏิเสธ แต่ก็ต้องทำตัวเป็นเจ้าภาพที่ดีโดยการนำชมตลาด
นั่นเป็นครั้งแรกที่ไดจิได้เจอกับคนคนนี้ แต่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ไม่ว่าไดจิจะไปไหนก็ดูเหมือนจะเจอเขาอยู่ตลอดเวลา อีกฝ่ายคอยตามเขาเสียจนถ้าวันไหนไดจิไม่เห็น เขาก็ต้องคอยมองหา รู้สึกว่ามีอะไรขาดหายไป
อยู่มาวันหนึ่งขณะที่ไดจิกำลังเดินเล่นอาบแสงจันทร์ตามลำพัง เขาชอบบรรยากาศตอนค่ำคืนเหลือเกิน
"สวัสดีครับ" ชายคุ้นหน้าทัก
ไดจิสะดุ้ง
"สวัสดี" เขาตอบกลับ
คนต่างชาติเงยหน้ามองพระจันทร์ซึ่งวันนี้เป็นพระจันทร์เต็มดวง สว่างราวกับกลางวัน
"วันนี้พระจันทร์สวยดีนะครับ"
ใจของไดจิเต้นระรัว คนคนนี้เป็นคนต่างชาติ เขาคงไม่เข้าใจธรรมเนียมของคนญี่ปุ่น และคงไม่รู้ว่าการชมว่าพระจันทร์สวยเป็นการสารภาพรักแบบหนึ่ง
"นั่นน่ะสิครับ" ไดจิพูดเลี่ยง ๆ ไม่ตอบรับและก็ไม่ปฏิเสธ
อีกฝ่ายหันมาสบตาเขา
"ผมพูดจริง ๆ นะ พระจันทร์สวยมาก"
สายตาที่จ้องเขม็งทำให้ไดจิหน้าแดง
"ครับ" เขาตอบได้เพียงแค่นี้
อีกฝ่ายถอนหายใจ บ่นพึมพำอะไรบางอย่างว่า
"มนุษย์นี่เข้าใจอะไรยากจัง"
"ว่ายังไงนะครับ" ไดจิถาม เขาหูฝาดไปหรือเปล่า คนคนนี้พูดราวกับตัวเองไม่ใช่มนุษย์อย่างนั้นแหละ
"ผมรู้ว่าคุณเข้าใจว่าผมหมายความว่ายังไง"
คราวนี้ไดจิไม่สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อีกต่อไปแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้ไม่รู้ความหมายที่แฝงมากับคำพูดนั้น
"พระจันทร์สวยก็จริง แต่อยู่ไกลเกินเอื้อม" ไดจิตอบไปเป็นเชิงปฏิเสธ
ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกดีกับฝ่ายตรงข้าม แต่เขาเป็นผู้ชาย อีกฝ่ายก็เป็นผู้ชาย ความรักแบบนี้ย่อมไม่ได้การยอมรับ.ตัดไฟเสียแต่ต้นลมดีกว่า
อีกฝ่ายถอนหายใจ "งั้นผมลาก่อน"
ระหว่างที่เขาเดินจากไป มีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ในคอของไดจิ เขาอยากเรียกให้คนคนนั้นกลับมา แต่เขาก็รู้ว่าไม่มีประโยชน์ ในเมื่อพวกเขาไม่อาจรักกันได้ ก็สู้ไม่รู้จักกันเสียเลยจะดีกว่า
หลังจากพยายามอยู่สักพัก เคียวก็ฟื้นคืนสติ
"เป็นไงบ้าง" กูณฑ์ถาม
เคียวไม่สบตา "ฉันสบายดี"
"นายฝันร้ายเหรอ" กูณฑ์ว่า
"อือ" เคียวตอบรับในลำคอ
"นายฝันว่าอะไร" กูณฑ์ถาม
เคียวหันมาสบตากูณฑ์
"ฉันฝันถึงนาย"
กูณฑ์หัวเราะ "ฝันว่าฉันเข้าไปช่วยนายใช่ไหมล่ะ แหม ฉันนี่มันฮีโร่แม้กระทั่งในฝัน"
"ก็คงงั้น" เคียวว่า
"นายรู้สึกดีขึ้นหรือยัง เราจะไปกันแล้ว"
เคียวพยักหน้า
"ดีขึ้นแล้วหรือ พวกเจ้าทั้งสอง" มุจลินท์ตรัสถาม
"ครับ" ทั้งกูณฑ์และเคียวตอบพร้อมกัน
"งั้นข้าจะให้บุปผาไปส่งพวกเจ้า" นางหันไปสั่งนางกำนัล "เจ้าพาพวกเขาไปหสฤๅษีวโรดมด้วยนะ"
บุปผาถอนสายบัว "เพคะ"
นางหันมาทางแขกต่างเมืองทั้งสอง "ตามข้ามา" พูดจบ นางก็ไม่รอช้า เดินออกไปทันที เคียวตามไปติด ๆ กูณฑ์รั้งท้าย
"ข้าจะขึ้นฝั่งไปดูก่อนว่าบนฝั่งมีอันตรายหรือไม่" บุปผาว่า เมื่อพวกเขาใกล้จะได้ขึ้นบก
กูณฑ์กับเคียวรับคำ
เมื่อบุปผาขึ้นฝั่งไปแล้ว นางก็สำรวจดูรอบ ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายจึงตะโกนลงไป
"ขึ้นมาได้แล้ว"
"เดี๋ยวฉันขึ้นไปก่อนนะ" เคียวว่า
"ไปพร้อมกันไม่ดีกว่าเหรอ" กูณฑ์ว่า เขาไม่อยากจะห่างจากเคียวเลย
เคียวไม่ตอบ แต่กลับรีบว่ายขึ้นไปทันที กูณฑ์ตามไปติด ๆ
แต่ยังไม่ทันไร เคียวก็ว่ายกลับมา เกือบจะชนกับกูณฑ์
"อะไรของนายเนี่ย" กูณฑ์ว่า
เคียวหน้าซีด พูดแทบไม่เป็นภาษา
"เป็นอะไร ใจเย็น ๆ "
"ข้างบนมีผี"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว
ผีนี่นะ กลางวันแสก ๆ จะมีผีได้ยังไง แต่คิดไปคิดมาอีกที อีกฝ่ายก็..
"นายก็เป็นผี แล้วยังกลัวผีอีก" กูณฑ์ว่า
ผีที่ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองเป็นผีชักสีหน้า
"ฉันไม่ใช่ผี เป็นภูตต่างหาก"
สาบานได้ว่าตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงวันนี้ กูณฑ์ยังไม่เข้าใจเลยว่าภูตกับผีต่างกันตรงไหน
"งั้นเดี๋ยวฉันขึ้นไปเอง" กูณฑ์ตั้งท่าจะว่ายขึ้นไป แต่เสียงของอีกฝ่ายห้ามเขาไว้
"อย่า" เคียวกรีดร้อง "อย่าทิ้งฉัน"
กูณฑ์หันกลับมามอง แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเคียว
"ฉันไม่ได้จะทิ้งนาย"
เคียวกัดริมฝีปาก "ตอนนั้นนายทิ้งฉัน"
กูณฑ์ถอนหายใจ
"ฉันไม่มีวันทิ้งนายอีก ฉันสัญญา"
เขายื่นมือมาให้เคียว "จับมือฉันไว้ เราไปด้วยกัน"
เมื่อพวกเขาขึ้นสู่ผิวน้ำ ยังไม่ทันที่จะขึ้นฝั่ง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตากูณฑ์คือ เด็กชายวัยประมาณสิบสองปี นุ่งโจงกระเบนสีแดง ไม่ได้ใส่เสื้อ มือง้างธนูเตรียมยิง ลูกศรเล็งมาที่กูณฑ์
"เดี๋ยวก่อน" กูณฑ์รีบห้าม
แต่ทว่าลูกศรหลุดออกจากคันธนูก่อนกูณฑ์จะพูดจบ กูณฑ์รีบก้มหัวหลบตามสัญชาตญาณ
"แค่ก ๆ" กูณฑ์ลืมไปเสียสนิทว่าเขาอยู่ในน้ำ เพราะตอนอยู่ในเมืองบาดาล มีปาฏิหาริย์บางอย่างช่วยให้เขาหายใจได้ แต่พอออกมาแล้วมนตร์วิเศษนี้ก็หายไป
กูณฑ์โผล่หัวขึ้นมาอีกที เด็กหนุ่มแปลกหน้าก้มลงมองพวกเขา
"พวกท่านปลอดภัยแล้ว ขึ้นมาเถิด" เขาพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน
"เมื่อกี้นายยิงอะไร" กูณฑ์ถาม
เด็กหนุ่มยักไหล่ "นกหัสดีลิงค์ ไม่ได้ยิงโดนมันดอก แค่ขู่เท่านั้น มันคงคิดว่าท่านเป็นเนื้อเลยจะคาบไปกิน"
"ขอโทษทีนะ ฉันเหมือนเนื้อตรงไหนไม่ทราบ" กูณฑ์ว่า
"ผมสีแดงของท่านก็เหมือนเนื้อสดอยู่" อีกฝ่ายว่า
แม้ว่ากูณฑ์จะรู้แล้วว่าวาเรศเป็นพ่อแท้ ๆ ของเขา แต่เรื่องผมแดงก็ยังเป็นเรื่องที่จี้ปมเด็กหนุ่มอยู่เสมอ
"นี่นาย"
"รีบขึ้นมาเถิดขอรับ"
"ขึ้นไปได้ นายโดนแน่" กูณฑ์กล่าวอาฆาต
ทั้งกูณฑ์และเคียวเดินลุยเข้าหาฝั่ง
"นี่ นายอยู่ที่นี่เห็นผีไหม" เคียวถาม ก่อนจะหันมองรอบ ๆ อย่างระแวง
คนแปลกหน้ายักไหล่
"บารมีของเจ้าตา ภูตผีไม่เข้าใกล้ดอกขอรับ"
"แต่เมื่อกี้ ฉันเห็นนะ" เคียวว่า "ตามันโปนออกมา จมูกใหญ่ ปากหนา ฟันยังกับจะกัดคอฉันให้ขาดได้ยังไงยังงั้นเลย"
เพื่อนใหม่หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากข้างเอว หันหลัง และเมื่อหันกลับมาอีกที ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
"ผีที่ท่านว่าหน้าตาเป็นแบบนี้หรือเปล่าขอรับ"
เคียวพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้า
"ข้าไม่ใช่ผีดอกขอรับ ตามข้ามาเถิด"
กูณฑ์กับเคียวมองหน้ากัน ก่อนจะออกเดินทางตาม
"แล้วพี่บุปผาไปไหน" กูณฑ์ถามขึ้นมาเมื่อคิดขึ้นได้ เขารู้ว่านางนาคไม่ได้ชอบเขานัก แต่คงไม่ใจร้ายทิ้งเขาไว้หรอกนะ เด็กประหลาดนี่ก็ไม่รู้ไว้ใจได้หรือเปล่า คนอะไรจะมาใส่หน้ากากในป่า จะว่าไปแล้วหน้ากากนี่ก็ทำเนียนดีเหมือนกัน ถ้าไม่เห็นตอนใส่ก็คงดูไม่ออกว่าเป็นหน้ากาก อย่างกับทำจากหนังมนุษย์จริง ๆ แน่ะ พอคิดถึงตรงนี้กูณฑ์ก็ตัวสั่น เจ้านี่คงไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตที่ถลกหนังหน้าคนมาเป็นหน้ากากหรอกนะ
"นาคีตนนั้นหรือขอรับ นางกำลังปราศรัยกับเจ้าตาและอุสาอยู่"
"อุสา" กูณฑ์ทวนคำ ฟังยังไงก็เป็นชื่อผู้หญิง แต่ว่าฤๅษีมีผู้หญิงอยู่ด้วยได้เหรอ ฤๅษีไม่ได้เหมือนพระเหรอที่ต้องห่างจากสตรีเพศ
"ธิดาของเจ้าตาน่ะขอรับ นางช่างเจรจามาก อดทนหน่อยนะขอรับ"
"พูดมากกว่านายอีกเหรอ" กูณฑ์พูดขึ้นมาอย่างทนไม่ได้
"มินานพวกท่านก็จะได้รู้เองขอรับ"
เมื่อพวกเขาเดินเข้าเขตอาศรม กูณฑ์ก็ตกตะลึงเมื่อเห็นเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กหนุ่มที่เขาไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อวิ่งเข้ามาราวกับพายุหมุน ก่อนจะกอดอีกฝ่ายไว้แน่น
"เจ้าพี่มล เจ้าพี่มลกลับมาแล้ว" เด็กสาวพูดรัวเร็วจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง
เด็กหนุ่มที่กูณฑ์เพิ่งรู้ว่าชื่อมลผลักหน้าผากเด็กสาวเบา ๆ
"เจ้าอย่ามากอดพี่แบบนี้สิ อุสา เจ้าโตแล้วนะ รู้หรือไม่"
อุสาเบะปาก
"ทั้งเจ้าพี่และเจ้าตานี่ล่ะก็ เอะอะก็หาว่าข้าโตแล้วเรื่อยเลย ข้าแค่กอดเจ้าพี่จะเป็นอะไรนักหนา"
มลหันมาทางแขกทั้งสอง ก่อนจะแนะนำอุสาให้พวกเขารู้จัก
"นี่อุสา ธิดาของเจ้าตา"
"เดี๋ยวก่อนนะ" กูณฑ์ขัด เขาหันมองเด็กสาวที หันไปมองฤๅษีที่ดูยังไงก็อายุไม่ต่ำกว่าร้อยปีที่กำลังคุยกับบุปผาอยู่ที "ธิดานี่คือลูกสาวเหรอ"
"ใช่เจ้าค่ะ" อุสาพูดอย่างกระตือรือร้น "เจ้าตาเป็นพ่อแท้ ๆ ของข้า แต่ข้าถนัดเรียกเจ้าตาว่าเจ้าตามากกว่าน่ะเจ้าค่ะ ให้เรียกพ่อมันดูชอบกล แต่บางทีข้าก็เรียกท่านว่าพ่อตานะเจ้าคะ"
อุสาพูดเร็วจนกูณฑ์ฟังแทบไม่ทัน
"แล้วถ้าเจ้าตาเป็นพ่อของเธอ แล้วแม่ล่ะ" กูณฑ์ถาม อยากรู้เหลือเกินว่าผู้หญิงที่ไหนยินดีหลับนอนกับผู้ชายอายุร้อยกว่าจนมีลูกออกมาได้
"แม่ของข้าคงไปเล็มหญ้าอยู่น่ะเจ้าค่ะ ถ้าพวกท่านอยากเห็น ข้าจะ.."
อุสาพูดยังไม่ทันจบประโยค ฤๅษีก็เคาะไม้เท้าลงบนพื้นอาศรม
"อย่ามัวแต่เจรจากันอยู่เลย เข้ามาได้แล้ว"
"เจ้าค่ะ" อุสารับคำ พลางวิ่งเข้าไป
มลหันมามองกูณฑ์กับเคียวด้วยสายตาที่เหมือนจะถามว่า
"เป็นไง พูดมากเหมือนที่บอกไหมล่ะ"


## อดีต

กูณฑ์ เคียวและมลเข้าไปไหว้เจ้าตา ซึ่งอีกฝ่ายก็รับไหว้ด้วยดี
"จากบ้านมาไกล คงคิดถึงพ่อแม่สินะ"
"ใช่ครับ" กูณฑ์รับคำ "ท่านช่วยเปิดประตูมิติให้ผมเลยได้ไหมครับ" กูณฑ์รีบถามเข้าประเด็นทันที
"จะเปิดให้ก็เปิดได้อยู่ เพียงแต่.."
ฤๅษีพูดยังไม่ทันจบ เด็กหนุ่มก็ขัดขึ้นเสียก่อน
"แต่อะไรอีกล่ะครับ ผมคิดถึงพ่อกับแม่"
"เวรกรรมของเจ้ายังไม่หมด หากเปิดให้ก็ไม่ได้พบพ่อกับแม่อยู่ดี อาจจะพากันพินาศไปหมดเลยก็ได้"
"เวรกรรม เวรกรรม" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจ "ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เห็นจะจำได้ว่าไปทำกรรมอะไรกับใครไว้นักหนา"
ผู้ทรงศีลไม่ตอบ แต่กลับหันไปพูดกับเคียว
"เจ้าคงพอรู้เห็นอะไรบ้างแล้วสินะ"
"ขอรับ" เคียวว่า "แต่กระผมยังไม่แน่ใจ"
กูณฑ์หันขวับมาทางเคียว
"นายรู้อะไร" เขาถามเสียงแข็ง
"โทสะเป็นโทษลักษณะของท่านมานานแล้ว โปรดระงับเสียเถิด" ฤๅษีพูดอย่างเมตตา
แต่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง กูณฑ์มีความเครียดสะสมมานานแล้ว ทั้งเป็นห่วงพ่อแม่ ทั้งกังวลเรื่องตัวเอง พอมีคนพูดว่าเขาไม่ควรโกรธ ทั้ง ๆ ที่สถานการณ์ไม่ได้ดั่งใจเขาสักอย่าง เขาก็ยิ่งขึ้น
"เป็นใครจะไม่โมโหวะ ทำอะไรได้บ้างไหม หรือได้แต่ฝอยไปวัน ๆ"
"อย่ามาว่าเจ้าตานะ" ทั้งอุสาและมลตะโกนขึ้นพร้อมกัน
"ใจเย็น ๆ" ฤๅษีบอกกับลูกศิษย์ทั้งสอง ก่อนหันมาทางกูณฑ์ที่กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่
"เจ้าถามข้าว่าเจ้าทำผิดอะไรใช่หรือไม่ ข้าสามารถแสดงให้เจ้าเห็นได้ เพียงแต่เจ้าจะยอมหรือไม่"
"จะให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละตอนนี้" กูณฑ์ว่า
"งั้นเจ้าจงนั่งขัดสมาธิก่อน"
กูณฑ์ปรับท่านั่งเป็นนั่งขัดสมาธิ
"แล้วไงต่อครับ"
"เอามือขวาทับมือซ้าย" ฤๅษีแนะนำต่อ
กูณฑ์ทำตาม
"หลับตาลง สูดลมหายใจเข้า ผ่อนลมหายใจออก"
แต่ครั้งนี้กูณฑ์ไม่ทำตาม
"นี่มันนั่งสมาธิชัด ๆ เลยนี่" กูณฑ์ว่า
เขาคิดว่าฤๅษีตนนี้จะเสกเวทมนตร์ ปาฏิหาริย์อะไรให้เขาเสียอีก ที่แท้ก็ให้นั่งสมาธิ
ฤๅษียิ้มที่มุมปาก ผู้อาวุโสคงจะยิ้มเพื่อแสดงความเอ็นดู แต่กูณฑ์ผู้กำลังหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เห็นว่าเป็นยิ้มเยาะมากกว่า
"ยิ้มอะไร"
"แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะให้เจ้าทำอะไร" ฤๅษีถามกลับ
"ผมคิดว่าท่านจะใช้เวทมนตร์ให้ผมเห็นอดีตชาติของตัวเอง"
ฤๅษีส่ายหน้า
"ข้าทำได้เพียงเป็นผู้นำทางเจ้าเท่านั้น เจ้าต้องทำจิตให้นิ่งเสียก่อน จึงสามารถเห็นอดีตชาติของตัวเองได้ หากยังเร่าร้อนไปด้วยเพลิงโทสะเช่นนี้ ต่อให้มีข้าถึงสิบคนก็ช่วยอะไรไม่ได้"
"ท่านเล่ามาให้จบ ๆ เลยไม่ได้หรือไง" กูณฑ์ว่า
"ให้เจ้าเห็นกับตาตัวเองดีกว่า ทีนี้ก็จงหลับตาเสีย"
กูณฑ์ทำตามอย่างเสียไม่ได้
"ภาพที่เจ้าจะเห็นต่อไปนี้เป็นภาพในอดีต ไม่รู้กี่ร้อยกี่พันปีมาแล้ว เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วทั้งสิ้น เจ้าไม่อาจห้ามปรามอะไรได้เลย ได้แต่เป็นผู้เฝ้ามอง เจ้าจงตั้งสติให้ดี ระลึกถึงสิ่งที่เจ้าเคารพนับถือ อย่าให้ภาพพวกนั้นมีอิทธิพลเหนือจิตใจเจ้าได้"
กูณฑ์เริ่มนึกกลัว ๆ แล้วเหมือนกัน แต่เขาก็ยังตั้งใจมั่น เขาต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรทำให้เขาพรากจากพ่อแม่
เขาพบตัวเองกำลังมองตัวเขาเอง ไม่สิ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่า เปล่งรัศมีออกมามากกว่ากำลังคุกเข่าอยู่หน้าบัลลังก์ กูณฑ์พยายามชะโงกดูว่าฝาแฝดของเขาคุกเข่าให้ใคร แต่รัศมีจ้าเสียจนเขามองไม่เห็น
"จงอย่าได้พยายายามดูผู้เป็นใหญ่แห่งทวยเทพ" ฤๅษีเตือน "รัศมีของท่านจะเผาจิตวิญญาณเจ้าจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน ดังที่นางเซมิลีโดนมาแล้ว"
"เจ้ารู้ความผิดของตนหรือไม่ อัคนีเทพ" ผู้นั่งบนบัลลังก์พูดเสียงกึกก้อง
"ท่านเทพ ข้าเพียงแต่.."
"เจ้าหลงรักมนุษย๋"
อัคนีเทพดูจะมีโทสะขึ้นมาบ้าง
"ท่านเองก็รักมนุษย์เหมือนกัน ท่านมีลูกครึ่งมนุษย์เท่าไหร่แล้ว หรือเพราะว่ามนุษย์ที่ท่านหลงรักเป็นผู้หญิงจึงไม่เป็นอะไร"
มีเสียงดังเปรี้ยงเหมือนฟ้าผ่า กูณฑ์รีบก้มหลบตามสัญชาตญาณ
"อัคนีเทพเอ๋ย อัคนีเทพ" อีกฝ่ายทอดเสียงราวกับกำลังพูดกับเด็กทารกไม่รู้ความ "จะเป็นหญิงหรือชายแล้วสำคัญอย่างไรเล่า แต่เจ้าก็ไม่ควรผูกติดกับมนุษย์จนทอดทิ้งหน้าที่ตัวเองเช่นนี้"
"ข้าไม่ได้ละทิ้งหน้าที่ เพียงแต่ข้าไม่อยากลงไปโลกมนุษย์ช่วงนี้เท่านั้น"
เทพผู้เป็นใหญ่หัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขัน เป็นเสียงหัวเราะที่เยียบเย็น บาดลึก ฟังเหมือนเสียงของจอมปีศาจมากกว่าจอมเทพ กูณฑ์เริ่มตัวสั่นด้วยความกลัว
"ตั้งสติให้มั่น" เสียงของผู้ทรงศีลปลอบประโลมกูณฑ์ "ทั้งหมดนี่เป็นแค่ความทรงจำ"
"หน้าที่ของท่านไม่ใช่เป็นสื่อกลางระหว่างมนุษย์ดอกหรือ"
"ข้าไม่ได้จะละทิ้งหน้าที่ เพียงแต่ตอนนี้ข้าต้องการเวลา"
"แล้วมนุษย์มีเวลาให้เจ้าหรือเปล่าล่ะ"
อัคนีเทพไม่ตอบ
แล้วฉากก็เปลี่ยนไป ครั้งนี้กูณฑ์อยู่ในการทำพิธีอะไรสักอย่าง ผู้ชายที่แต่งตัวแล้วดูออกเลยว่าเป็นผู้ประกอบพิธีกำลังยืนอยู่หน้ากองไฟใหญ่ ชายหญิงวัยกลางคนยืนอยู่ข้าง ๆ ฝ่ายชายจับมือผู้เป็นภรรยาไว้ ขณะที่ฝ่ายหญิงยังสะอึกสะอื้น
"อย่ากังวลไปเลย" ชายวัยกลางคนกระซิบ แม้จะเป็นเสียงกระซิบและไม่ได้พูดภาษาไทย แต่ด้วยอำนาจบางอย่างทำให้กูณฑ์ได้ยินชัดเจนและเข้าใจทุกคำพูด
"เขาจะช่วยเราได้จริง ๆ ใช่ไหม เขาจะหาลูกของเราเจอใช่ไหม"
"แน่นอน"
การทำพิธีเริ่มขึ้น ผู้นำพิธีหลับตาและสวดคาถาอะไรบางอย่าง กูณฑ์พยายามเงี่ยหูฟัง แต่ก็จับความไม่ได้
"เป็นยังไงบ้าง" แม่ผู้กังวลถาม กูณฑ์รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ ตอนนี้แม่ของเขาคงทุกข์ไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงคนนี้
ผู้นำพิธีลืมตาขึ้นและส่ายหน้า "เทพเจ้าไม่รับการติดต่อเลย"
"หมายความว่ายังไง" หญิงวัยกลางคนกรีดร้อง "ไหนคุณบอกว่าคุณติดต่อเทพเจ้าได้ไง นี่หลอกลวงกันหรือเปล่า"
เธอปรี่เข้าไปหา แต่สามีจับไหล่เธอไว้
"อาจารย์ไม่โกหกหรอก"
"แล้วทำไมเขาติดต่อเทพไม่ได้ล่ะ เทพต้องรู้แน่ว่าลูกเราอยู่ไหน ทำไมล่ะ" เธอเริ่มพูดไม่เป็นภาษาเพราะความทุกข์ระทม
นักพรตถอนหายใจ "บางทีวันนี้อาจไม่เหมาะกับการทำพิธี เราน่าจะเปลี่ยนวันและสถานที่ดีกว่า เผื่อจะดีขึ้น"
"ตามใจอาจารย์เถอะครับ"
ตอนนี้กูณฑ์กลับมาอยู่ในห้องบัลลังก์เทพเหมือนเดิมแล้ว เทพอัคนีมีท่าทีอึดอัด
"ท่านเห็นหรือยัง" เทพผู้เป็นใหญ่ถามอย่างอ่อนโยน "แม่ผู้ระทมทุกข์กำลังติดต่อเทพเพื่อตามหาลูกชาย ทำทุกวิถีทางจนต้องมาทำพิธีติดต่อเทพ แต่ท่านผู้เป็นตัวกลางของเทพกับมนุษย์กลับไม่ปฏิบัติหน้าที่ของตน มัวแต่จมอยู่กับความผิดหวังของตนจน.."
"พอแล้ว" เทพอัคนีตะโกน "ข้าเข้าใจแล้ว มหาเทพ แต่ข้าไม่ใช่คนเดียวที่ละทิ้งหน้าที่ เทพีแห่งสมุทรเองก็ละทิ้งหน้าที่เหมือนกัน นางไปตรวจมหาสมุทรทุก ๆ เจ็ดวันเท่านั้นเอง ข้าเพียงหยุดงานไปไม่กี่วัน มันจะอะไรนักหนา"
เทพอัคนีคงเป็นประเภทที่ว่าคนอื่นทำได้ ตัวเองก็ต้องทำได้เหมือนกันสินะ กูณฑ์คิด ไม่นึกเลยว่าพวกเทพจะมีแบบนี้ด้วย
"ถึงจะเป็นเทพ แต่ก็ยังมีกิเลสอยู่ เจ้าไม่ต้องแปลกใจดอก" ฤๅษีว่า
มหาเทพถอนหายใจ "งั้นท่านจงดูผลกรรมของท่านเถิด เราคร้านจะพูด"
แล้วฉากก็เปลี่ยนไปอีก ครั้งนี้เป็นการทำพิธีเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนสถานที่ ข้าง ๆ กองไฟเหมือนกับเป็นอาคารอะไรบางอย่าง
ผู้ทำพิธีสวดคาถาเหมือนเดิม แล้วเขาก็โยนอะไรบางอย่างเข้าไปในกองไฟ ทันใดนั้นเองไฟก็ลุกท่วมขึ้นยังควบคุมไม่อยู่ กูณฑ์ตกใจ จะกระโดดหนี
"เปลวไฟทำอะไรเจ้าไม่ได้ดอก"
กูณฑ์จึงมีสติขึ้นมาอีกครั้งและเฝ้าดูเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ ผู้มาร่วมพิธีต่างหนีตายกันจ้าละหวั่น
"เกิดอะไรขึ้นครับ" กูณฑ์ถาม
"ผู้ทำพิธีโยนน้ำผึ้งเข้าไปในกองไฟ" ฤๅษีว่า
กูณฑ์ยังไม่เข้าใจ "แล้วยังไงล่ะครับ"
"น้ำผึ้งแท้ทำให้ติดไฟได้ง่าย เจ้าจงดูเหตุการณ์ต่อไปเถิด"
กูณฑ์หันกลับไปดู ไฟเริ่มลามไปที่อาคารที่อยู่ข้าง ๆ แล้ว ต่างคนต่างพากันหนีออกมาจากอาคาร แต่อีกคนหนึ่งกลับเดินสวนเข้าไป
"เคียว" กูณฑ์ร้อง เมื่อเห็นคนที่เดินเข้าไปในกองเพลิง "นายจะบ้าเหรอ ออกมาเดี๋ยวนี้"
แต่อีกฝ่ายไม่ได้ยินเขา กูณฑ์ปรี่จะเข้าไปช่วย แต่อะไรบางอย่างดึงเขากลับ กูณฑ์หันขวับไปมอง ฤๅษีใช้ไม้เท้าดึงตัวเขาไว้
"ปล่อยผมนะ ผมจะไปช่วยเคียว"
"นี่เป็นเรื่องในความทรงจำ" ผู้แก่กว่าเตือนสติ "เจ้าทำอะไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้วไม่รู้กี่ศตวรรษไม่ได้ดอก"
"แล้วเคียวจะปลอดภัยไหม" กูณฑ์ถาม เขารู้สึกเจ็บปวดที่เคียวเดินฝ่ากองไฟเข้าไปโดยไม่เห็นแก่ชีวิตตัวเองเลยแม้แต่น้อย อะไรอยู่ในอาคารนั่นหรือ มันสำคัญมากแค่ไหนกัน
กูณฑ์กลับมาอยู่กับเทพอัคนีอีกครั้ง ครั้งนี้เทพอัคนีหน้าซีดลงมาก แม้แต่ผมของเขาก็ดูสีอ่อนลง
"เห็นหรือยัง ทุกอย่างมีกรรมเป็นตัวกำหนด ท่านหลงรักเขาจนละทิ้งหน้าที่ของตน ท่านดูสิว่าเกิดอะไรขึ้นกับมนุษย์ที่ท่านรัก และมนุษย์คนอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย"
"เขาตายหรือเปล่า" เทพอัคนีถามเสียงแหบแห้ง
"เขาไม่ได้ตายในกองเพลิง" หัวหน้าเทพตอบ
เทพแห่งไฟมีสีหน้าแช่มชื่นขึ้น หากแต่ประโยคต่อมาทำให้เทพผู้ทำผิดหน้าเสีย
"แต่เขาตายหลังจากนั้น"
"ท่านได้โปรดฉายภาพให้ข้าดูด้วย" เทพอัคนีอ้อนวอน
แล้วพวกเขาก็มาอยู่ที่ห้องเขียนหนังสือ เคียวกำลังจดปากกาคัดลอกหนังสืออย่างขยันขันแข็ง มันดูสงบมากเสียจนไม่น่ามีอะไรเกิดขึ้นได้เลย
มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น แต่เคียวที่กำลังใจจดใจจ่อไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงตะโกน
"พักรับประทานอะไรสักหน่อยไหม โอกูโบะคุง"
"ไม่" เคียวหรือโอกูโบะคุงตามที่คนนอกประตูเรียกบอกอย่างหงุดหงิด
"แต่คุณทำงานไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเลยนะ มันจะแย่เอานะ"
"ผมบอกว่าไม่ก็ไม่สิ" เคียวกรีดร้อง "ผมต้องเขียนให้เสร็จ เข้าใจไหม ผลงานที่สูญไปในกองไฟนั่น ผมต้องเขียนมันให้เสร็จ"
"แต่"
"ไปซะ"
เคียวนั่งเขียนหนังสือต่อ แต่จู่ ๆ เขาก็หยุด กูณฑ์เดินเข้าไปหาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"เจ้าไม่ต้องเข้าไปดอก เขาตายแล้ว ทำงานมากเกินไป"
"หนังสือเล่มนั้น" กูณฑ์ชี้นิ้วอันสั่นระริกไปที่หนังสือที่เคียวเขียนค้างอยู่ เขามัวแต่มองเคียวจนไม่ได้สนใจหนังสือ แต่พอเขามองมันอีกที เขาก็จำได้ มันเป็นหนังสือที่เขาพกติดตัวอยู่แทบตลอดเวลา หนังสือที่เป็นที่สิงสถิตของเคียว
"จิตก่อนตายมีอำนาจ ผู้ใดคิดอะไรก่อนตายก็มักไปเกิดในที่นั้น เหมือนกับเวลาเราเปิดคอก วัวที่อยู่หน้าสุดก็จะได้ออกก่อน ไดจิคิดถึงแต่หนังสือก่อนตาย เมื่อตายไปแล้วจึงสถิตในหนังสือ'
"ไดจิ" กูณฑ์ทวนคำ
"โอกูโบะ ไดจิ ชื่อของชายคนนี้ ชื่อที่เขาลืมไปแล้ว"
"ท่านเห็นหรือยัง อัคนีเทพ" เสียงของมหาเทพทำให้กูณฑ์ละความสนใจจากชื่อของเคียว
"ข้า ข้า" เทพแห่งไฟพูดตะกุกตะกัก
"ข้าจะลงโทษให้ท่านไปเกิดในโลกมนุษย์"
เทพอัคนีหลับตา "ข้ายอมรับการลงโทษ"
เสียงดังเหมือนฟ้าผ่า แสงสว่างวาบไปหมด ครั้งนี้กูณฑ์เห็นตัวเองในเปล
"ท่านคือเทพอัคนีอวตารลงมา ท่านมีพันธะผูกพันกับไดจิจึงต้องมาชดใช้ให้เขาในชาตินี้"
"ไดจิ ฉันขอโทษ" กูณฑ์ว่า
ตอนนี้เขาพอเข้าใจแล้วว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเคียวยังไง แม้ไม่ได้ตั้งใจ แต่เขาก็เป็นสาเหตุให้เคียวต้องตาย
"ทุกอย่างล้วนแต่เป็นไปตามกรรมทั้งนั้น" ฤๅษีพูดเหมือนกับรำพึงกับตัวเอง


## ไขข้อสงสัย

เมื่อกูณฑ์ลืมตาขึ้น เขาเห็นว่าอุสากับมลมองเขาอย่างใคร่รู้ ส่วนเคียว ไม่ใช่สิ ไดจิมองเขาอย่างเป็นห่วง
"นายเป็นยังไงบ้าง" เคียวถาม
"ฉันไม่เป็นไร ไดจิ"
เคียวขมวดคิ้ว "นายไม่ต้องเรียกฉันอย่างนั้นหรอก ฉันไม่ได้ใช้ชื่อนั้นแล้ว"
"ฉันขอโทษ" กูณฑ์ว่า แม้ไม่ได้ตั้งใจแต่เขาก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เคียวต้องตาย
เคียวยักไหล่ "เรื่องผ่านมาเป็นชาติแล้ว ฉันไม่ใช่พวกผีอาฆาตนะ อีกอย่างนายก็ไม่ได้บังคับให้ฉันทำงานหนักขนาดนั้นสักหน่อย"
"แต่ถ้าฉันไม่ละทิ้งหน้าที่ของตัวเอง.." กูณฑ์เริ่ม
"พอเถอะ" เคียวขัด "เรื่องมันผ่านมาตั้ง..ไม่รู้กี่ปีแล้ว"
"นานจนนับไม่ถ้วนเลยล่ะ" ฤๅษีพูดขึ้นมา
"ที่ผมเห็นเป็นความจริงเหรอครับ" กูณฑ์ถาม แม้ว่าเขาจะเจออะไรพี่ลึกพิสดารมาเยอะ ตั้งแต่วันที่เขาเจอกับเคียว แต่เรื่องบางเรื่องเขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อมากนัก ภาพที่เขาเห็นเป็นความจริงจริง ๆ หรือว่าเขาเพียงเห็นภาพหลอนในห้วงสำนึกเท่านั้น
"แน่นอน" ฤๅษียืนยัน
'ถ้าอย่างนั้นถ้ามีโอกาสกลับไปโลกข้างนอก น่าจะลองหาข้อมูลสักหน่อย ไฟไหม้ขนาดนั้นคงต้องมีในเน็ตบ้างแหละน่า' กูณฑ์คิด แม้ว่าเขาจะมาเจอเรื่องมหัศจรรย์ที่อธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ไม่ได้ แต่เด็กหนุ่มผู้โตมากับเทคโนโลยีก็ยังเชื่อข้อมูลในเน็ต เพราะทุกวันนี้ข้อมูลในนั้นมีมหาศาล ไม่ต่างอะไรกับมหาสมุทรแห่งความรู้ แบบว่าจะมีข้อมูลผิด ๆ บ้าง แต่กูณฑ์มันก็ยังไว้ใจมันมากกว่าภาพที่เขาเห็นในกระแสจิต
"ไม่มีประโยชน์อันใดหรอก" ฤๅษีว่า
"อะไรครับ" กูณฑ์ถาม ไม่แน่ใจว่าผู้อาวุโสพูดถึงเรื่องอะไร
"ไม่มีประโยชน์ที่เจ้าจะใช้เครือข่ายค้นหาเรื่องพวกนั้น มันไม่มีบันทึกไว้ดอก"
"แต่ถ้าไฟไหม้ขนาดนั้น มันน่าจะมีบ้างนะครับ" กูณฑ์ค้าน "เท่าที่ผมเห็นในภาพ ยุคสมัยก็ไม่โบราณมาก น่าจะมีจดบันทึกอะไรไว้อยู่ อยุธยาตั้งกี่ร้อยปี ยังมีให้หาในเน็ตเลยนะครับ"
เจ้าตายิ้มอย่างอ่อนโยน
"ภาพที่เจ้าเห็นมันเหมือนไม่โบราณมากก็จริง แต่ความจริงมันโบราณมากกว่านั้น เจ้าคิดว่าโลกที่เจ้าอาศัยอยู่ตอนนี้เคยดับสูญมากี่ครั้งแล้ว"
"ไม่เคยครับ" กูณฑ์ตอบอย่างมั่นใจ เขาเคยเรียนวิทยาศาสตร์มา เขารู้ว่าโลกมีวันตาย แต่ไม่ใช่เร็ว ๆ นี้ และมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนด้วย
"ความจริงโลกเคยดับสูญมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ละครั้งก็เกิดพระอาทิตย์ขึ้นทีละดวง จนครบเจ็ดดวง พอพินาศด้วยไฟ ก็มาพินาศด้วยน้ำและลมตามลำดับ หลังจากนั้นจึงค่อยสร้างอารยธรรมขึ้นมาใหม่ อารยธรรมที่เจ้าเห็นว่าเป็นของใหม่นั้น มนุษย์ก่อนหน้าเจ้าก็เคยสร้างมาแล้ว พอถึงเวลาที่พินาศก็ต้องย้อนกลับไปยุคหินอีกวนเวียนเช่นนี้ เพราะฉะนั้นภาพที่เจ้าเห็นในภวังค์จิต หาใช้ภาพของยุคนี้ไม่จึงไม่มีประโยชน์อะไรที่เจ้าจะไปสืบหาเรื่องนี้ต่อ"
"ผมเข้าใจแล้วครับ" กูณฑ์ว่า
"แล้วเจ้ามีคำถามอะไรอีกหรือไม่" ฤๅษีถาม
"ทีกับเขา เจ้าตาถามว่าจะถามอะไรอีกหรือไม่ ทีกับข้า เจ้าตาบอกให้หยุดถาม" อุสาพูดขึ้นมาอย่างกระเง้ากระงอดตามประสาเด็ก
"ก็เจ้าเล่นถามไปเสียทุกอย่าง เจ้าตาจะตอบทันได้ยังไง" มลว่า
อุสาหยิกผู้เป็นพี่ทันที มลได้แต่ปัดป้อง
"พอได้แล้ว" วโรดมสั่ง
อุสาและมลแยกออกจากกัน มลแลบลิ้นใส่
ฤๅษีส่ายหน้าอย่างระอาใจ ก่อนจับหันมาสนใจร่างอวตารของอัคนีเทพ
"ว่าอย่างไรล่ะ"
"อุสานี่เป็นลูกของเจ้าตาจริง ๆ เหรอครับ" กูณฑ์ถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เขาไม่อยากจะพูดเป็นนัยว่า ฤๅษีตนนี้ทำผิดวินัยหรอกนะ แต่เป็นฤๅษีจะมีเมียมีลูกได้ยังไง
ก่อนที่ฤๅษีจะตอบ เคียวก็ขัดขึ้นเสียก่อน
"มีลูกก็ไม่เห็นจะแปลกนี่ ฉันเคยอ่านมา ว่าบางศาสนา เขาให้นักบวชมีลูกได้ เพราะถ้าไม่มีลูกเดี๋ยวต้องตกนรก"
ฤๅษียิ้ม "มีความเชื่อแบบนั้นอยู่จริง แต่ข้าไม่ได้เชื่อแบบนั้นหรอก นับตั้งแต่ข้าออกบวช ข้าไม่ได้เสพสังวาสกับหญิงใดอีก"
"แล้ว" กูณฑ์มองไปที่อุสาเป็นเชิงถาม
"แม่ของอุสาเป็นกวางตัวหนึ่ง" ฤๅษีอธิบาย
"ท่านไม่เอากับผู้หญิง แต่ไปเอากับกวางเนี่ยนะ" กูณฑ์ร้อง ขยับหนี รู้สึกขยะแขยงอย่างบอกไม่ถูก นี่มันเรื่องผิดธรรมชาติชัด ๆ ฝ่ายนั้นพูดออกมาหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ยังไง
"เจ้ากำลังเข้าใจข้าผิด" ฤๅษีว่า "ข้าไม่ได้เสพสังวาสกับกวาง"
"แล้วเด็กนี่จะเกิดมาได้ยังไง" กูณฑ์ถามอย่างไม่เชื่อ
"แล้วเจ้าคิดว่าปกติคนกับกวางมีลูกกันได้ด้วยหรือ" วโรดมถาม
พออีกฝ่ายถามอย่างนี้ เด็กหนุ่มหัวไฟก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน
เมื่อนักบวชเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ เขาจึงเล่าเรื่องการกำเนิดของอุสาให้ทุกคนฟัง
"คนเรามันจะมีลูกได้ง่ายอย่างนั้นเลยเหรอ" กูณฑ์ว่า ยังเคลือบแคลงอยู่
"ที่โลกภายนอกก็มีตำนานการกำเนิดแบบอสุจิปานคัพภะหลายรูปแบบ เจ้าคงเคยได้ยินเรื่องท้าวแสนปมกระมัง"
"เคยสิ มันเป็นชื่อโรคทางพันธุกรรมชนิดหนึ่ง คนเป็นจะมีปูดปมตามร่างกาย" กูณฑ์ว่า เขาอาจจะเรียนไม่เก่งนัก แต่เรื่องท้าวแสนปมนี้เขาจำได้ดี ก็ครูที่สอนวิชาวิทยาศาสตร์เล่นเอาภาพคนเป็นโรคท้าวแสนปมจริง ๆ มาเปิดให้ดู ทำให้เขาติดตามาก ถ้าครูไม่ได้บอกว่าเป็นโรคที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรม เขาคงคิดว่าเป็นโรคผิวหนังไปแล้ว
"ไม่ใช่แบบนั้น ตำนานท้าวแสนปมน่ะ เจ้าเคยได้ยินหรือเปล่า"
กูณฑ์ส่ายหน้า เด็กหนุ่มไม่ค่อยสนใจเรื่องตำนานพวกนี้มากนัก
"แต่ฉันเคย" เคียวพูดอย่างกระตือรือร้น "เดี๋ยวฉันเล่าให้นายฟังเอง"
พูดจบแล้วเคียวก็เริ่มเล่าเรื่องที่เคยอ่านมา
"ท้าวแสนปม มีชื่อจริง ๆ ว่าพระชินเสนเป็นโอรสของท้าวศรีวิชัย ได้ข่าวว่านางอุษาธิดาของเจ้าเมืองไตรตรึงษ์งดงาม ได้ส่งสารไปสู่ขอ แต่อีกฝ่ายกลับบอกว่าต้องยอมเป็นเมืองขึ้นถึงจะให้"
"มากไปแล้ว" มลพูดอย่างขัดใจ ในฐานะที่เป็นราชนิกูลคนหนึ่ง เขาทนเห็นบ้านเมืองตัวเองตกเป็นของคนอื่นไม่ได้จริง ๆ "ชินเสนคงไม่ยอมหรอก"
"ใช่" เคียวว่า "เขาเลยปลอมตัวเป็นสามัญชนชื่อแสนปม เพราะทำปุ่มปมเต็มตัวเพื่อลองใจนาง แล้วแฝงเข้าไปอยู่กับคนทำสวนหลวง จนได้พบนาง แล้วถวายมะเขือ สลักข้อความจีบนางบนมะเขือด้วย"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว พยายามคิดภาพตามว่าจะสลักข้อความบนมะเขือได้ยังไง
"ต่อมาก็ลักลอบพบกัน จนพระธิดาเกิดทรงครรภ์ ก็เลยมีข่าวลือว่านางเสวยมะเขือแล้วท้อง ท้าวไตรตรึงษ์ประกาศหาพ่อให้พระนัดดา ท้าวแสนปมไปแสดงตัว ท้าวไตรตรึงษ์รังเกียจ ท้าวแสนปมเลยตีกลองเรียกทหารที่ซ่อนไว้ออกมา ท้าวไตรตรึงษ์เมื่อรู้ความจริงก็ขอให้ชินเสนอยู่ในเมือง แต่พระชินเสนเกลียดที่ท้าวไตรตรึงษ์ดูถูกคนจึงไม่ยอมอยู่และพานางและโอรสกลับเมือง"
"เขาก็ท้องด้วยวิธีปกตินี่" กูณฑ์ว่าเมื่อฟังจบ
"ตำนานแต่ดั้งเดิมมันไม่ใช่แบบนี้" ฤๅษีว่า
"แต่กระผมอ่านมาจากหนังสือ มันเป็นอย่างนี้จริง ๆ นะขอรับ" เคียวยืนยัน ก่อนจะหันไปทางกูณฑ์
"จริง ๆ นะ"
"ฉันสงสัยว่านายไปอ่านมาจากไหนมากกว่า" กูณฑ์ว่า "ที่บ้านเรามีนิทานเรื่องท้าวแสนปมด้วยเหรอ"
"มีสิ แต่นายไม่ค่อยอ่านหนังสือเอง"
"ข้าไม่ได้บอกว่าเจ้าผิด เพียงแต่ตำนานรุ่นแรก ๆ ยากที่คนรุ่นหลังจะเชื่อจึงต้องแต่งตำราใหม่ขึ้นมาเพื่อให้สอดคล้องกับวิทยาศาสตร์ ตำนานดั้งเดิมท้าวแสนปมไม่ใช่เจ้าชายมาจากไหน ปูดปมที่มีอยู่บนตัวส่วนไม่ใช่ของปลอม เขาไม่เคยลักลอบได้เสียกับพระธิดา เพียงแต่รดน้ำต้นมะเขือด้วยปัสสาวะของตัวเอง"
ฤๅษีพูดถึงตรงนี้ กูณฑ์ก็ทำท่ารังเกียจ
"ปัสสาวะนี่นะครับ"
"ไม่เห็นจะแปลกเลย ปุ๋ยเมื่อก่อนก็ทำมาจากของเสียทั้งนั้น" เคียวว่า
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ปุ๋ยมันแปรรูปแล้ว" กูณฑ์เถียง
"ผลมะเขือจึงมีขนาดใหญ่และรสหวานอร่อย พระธิดาโปรดปรานมาก" ฤๅษีเล่าต่อโดยไม่สนใจการถกเถียงของผู้มาใหม่ "ไม่นานนางก็ตั้งครรภ์"
"เพราะมะเขือน่ะนะ" กูณฑ์ว่าอย่างเคลือบแคลง
"ถ้าเป็นมะเขือธรรมดา ก็คงไม่เป็นไร แต่มะเขือนี่เกิดจากปัสสาวะ อสุจิของท้าวแสนปมถูกดูดซึมไปเลี้ยงต้นมะเขือ" วโรดมอธิบายต่อ
"ฟังดูไม่วิทยาศาสตร์เลย" กูณฑ์ว่า
ผู้อาวุโสยิ้มอย่างเมตตา
"มาอยู่ดินแดนนี้ ถ้าเจ้ายังยึดติดกับวิทยาศาสตร์ เจ้าคงเสียสติไปในเวลาไม่นานนักหรอก วิทยาศาสตร์แขนงไหนเล่าที่เจ้าจะใช้อธิบายว่าเหตุใดเต่ากับงูถึงมีหน้าเป็นคน ทั้งยังเจรจารู้ความ เพราะเหตุใดเจ้าจึงอยู่ใต้น้ำลึกได้โดยหายใจสะดวก และไม่ได้โดนแรงดันน้ำฆ่าตายไปเสียก่อน"
พออีกฝ่ายพูดมาถึงขนาดนี้ เด็กหนุ่มก็เถียงไม่ออก
"พระอาจารย์ ข้าขอลากลับก่อนนะคะ" บุปผาว่า
พวกเขาลืมไปเสียสนิทว่าบุปผาก็นั่งอยู่ด้วย
"เจริญสุขเถิด ฝากคำอวยพรของข้าถวายแด่พระนางมุจลินท์ด้วย"
"พระนางก็ฝากมานมัสการพระอาจารย์เช่นกัน นางฝากมาขอบคุณพระอาจารย์ที่กรุณามาตลอด"
วโรดมยิ้มรับ "ข้าเคยรักและเอ็นดูจันทโครพอย่างไร กับพระนางก็ไม่ต่างกัน"
บุปผายกมือไหว้อีกที ก่อนจะลากลับบ้านเมืองไป
"เดี๋ยวก่อนนะครับ เจ้าตารู้จักจันทโครพด้วยเหรอ" แม้ว่ากูณฑ์จะไม่ค่อยรู้จักตำนานต่าง ๆ นัก แต่เขาก็รู้เรื่องจันทโครพดี ตำนานที่แสนเศร้าของจันทโครพกับนางโมรา
"รู้จักสิ เขาเคยเป็นลูกศิษย์ข้ามาก่อน" ฤๅษีว่า สีหน้าอิ่มเอิบเมื่อนึกถึงความหลัง
"งั้นเจ้าตาก็เป็นคนสร้างนางโมราน่ะสิครับ" เด็กหนุ่มว่า
เจ้าตาพยักหน้า
"ใช่"
"เจ้าตารู้ไหมครับว่าโมราจะทำให้จันทโครพต้องตาย"
"ถ้าจันทโครพฟังคำสั่งข้า จะไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเลย"
"เหรอครับ" กูณฑ์ว่าอย่างไม่อยากเชื่อ
"น้อย ๆ หน่อย" มลขัดขึ้น เริ่มไม่พอใจที่มนุษย์จากอารยธรรมภายนอกแสดงท่าทีไม่เหมาะสมกับผู้มีบุญคุณกับเขา เขาขยับตัวจะลุกขึ้น แต่อุสาดึงให้เขานั่งลง
"ไม่เอานะคะเจ้าพี่"
ด้วยความที่เขารักและตามใจน้องมากจึงยอมนั่งลง
"ก็ข้าสั่งให้เขาเปิดเมื่อถึงบ้านเมืองไม่ใช่หรือ"
"ผมไม่เห็นว่ามันจะต่างกันตรงไหน"
"เมื่อข้าสร้างนางโมราขึ้นมา ข้าตั้งใจสร้างให้นางเป็นคู่ขวัญของจันทโครพ นอกจากข้าจะสร้างให้นางมีรูปลักษณ์อันเลิศแล้ว เรื่องกิริยามารยาท รวมทั้งคุณธรรมก็ย่อมไม่ยิ่งหย่อน"
"แต่นางฆ่าผัวตัวเองนะ" เด็กหนุ่มหัวไฟว่า
"นั่นเพราะนางยังโหลดข้อมูลไม่ครบต่างหาก"
"โหลด" กูณฑ์ทวนคำอย่างประหลาดใจ ไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน คำว่าโหลดของคนตรงหน้านี่มีความหมายเดียวกับที่เขารู้จักหรือเปล่า แต่ฤๅษีที่อยู่ในป่ามาตลอดจะรู้จักศัพท์ทางคอมพิวเตอร์ได้ยังไง
"ใช่แล้ว เหมือนเจ้าโหลดข้อมูลลงคอมพิวเตอร์น่ะ"
คำพูดของฤๅษียืนยันได้ว่าท่านรู้จักคอมพิวเตอร์จริง
"ท่านรู้จักคอมพิวเตอร์ด้วยหรือครับ ท่านเคยออกไปโลกข้างนอกหรือ"
วโรดมยิ้ม
"ถึงข้าจะไม่เคยไปด้วยกาย แต่ก็เคยไปด้วยกระแสจิต ข้ารู้จักวิทยาการของพวกเจ้าดี ผอบที่ข้าใส่นางโมราไว้ก็ไม่ต่างอะไรจากโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เจ้าไม่สามารถปิดเครื่องตอนที่อัปโหลดโปรแกรมอยู่ได้ใช่หรือไม่"
เด็กหนุ่มพยักหน้า "ใช่ครับ เครื่องมันเคยดับไปครั้งหนึ่งตอนผมโหลดอยู่ ผมก็ต้องมานั่งโหลดใหม่"
"ข้าคำนวณเวลาแล้วหากจันทโครพเปิดผอบตอนถึงเมือง นางก็จะมีทั้งรูปสมบัติและคุณสมบัติเพียบพร้อมที่จะเป็นพระชายาที่ดีของจันทโครพ ข้าไม่นึกเลยว่าจันทโครพจะขัดคำสั่งข้า นางถูกสร้างมาจากขนนกยูงดังนั้นเมื่อยังอัปโหลดโปรแกรมความเป็นมนุษย์ให้นางไม่เสร็จ นางก็มีนิสัยเหมือนนกยูง คือเลือกผู้ชายที่แข็งแกร่งกว่าเป็นคู่ครอง"
"งั้นก็ไม่ใช่ความผิดของนางน่ะสิครับ" เคียวที่ฟังอยู่ด้วยพูดขึ้นมาบ้าง
"ใช่ นางทำอะไรและตัดสินใจอะไรไปตามสัญชาตญาณเท่านั้นเอง"
"ท่านรู้เห็นอะไรตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้ล่ะครับ" กูณฑ์ถาม
"นี่เจ้าจะตั้งคำถามทุกเรื่องเลยใช่หรือไม่" อดีตเจ้าชายวิทยาธรพูดอย่างไม่พอใจ
"แล้วถามไม่ได้หรือไง" กูณฑ์กวนประสาทกลับ
มลจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ฤๅษีเคาะไม้เท้าเตือนให้นั่งลง
"ถึงข้าจะมีตาทิพย์ หูทิพย์ แต่ก็ไม่ได้เปิดไว้ตลอดเวลา อีกอย่างการทำนายอนาคตเป็นเรื่องซับซ้อน เพราะการกระทำของเราส่งผลให้เกิดอนาคตหลายรูปแบบ"
"เจ้าตาคะ" อุสาถามเจื้อยแจ้ว "นางโมราใช่คนเดียวกับที่ถูกสาปเป็นชะนีหรือไม่เจ้าคะ"
"ถูกแล้ว" ผู้เป็นพ่อตอบ "แสดงว่าเจ้าจำเรื่องที่ข้าสอนได้ ดีมาก"
"แต่เท่าที่ข้าฟัง มันไม่ใช่ความผิดของนางเลยนี่เจ้าคะ นางเคยเป็นนกมาก่อน จะยอมเป็นเมียนกมันแปลกตรงไหน"
"นางโมราไปเป็นเมียนกตั้งแต่เมื่อไหร่" กูณฑ์กระซิบถามภูตหนังสือ
"นายเห็นฉันเป็นสารานุกรมเคลื่อนที่เหรอไง" เคียวว่า
กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ ไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่เคียวก็อ่านสายตานั้นออก
"ก็ตอนที่จันทโครพตาย โจรก็หนี พระอินทร์แปลงเป็นเหยี่ยวมาทดลองนาง พอนางยอมเป็นเมียเหยี่ยว พระอินทร์ก็เลยสาปนางเป็นชะนีไง"
"ไม่ยุติธรรมสักนิด" อุสาทำปากยื่น "คนกำลังหิว ดันเอาอาหารมาล่ออีก"
ฤๅษีหัวเราะ "พระอินทร์ทำแบบนั้นเพื่อทดสอบใจว่านางมีใจของมนุษย์อยู่หรือไม่ เมื่อทดสอบแล้วเห็นว่าจิตของนางไปทางเดรัจฉานมากกว่า พระองค์จึงต้องทรงสาปนางเป็นชะนี เพราะหากนางยังมีรูปโฉมของมนุษย์ที่สวยงามอยู่ ก็ย่อมเป็นอันตรายต่อนางและผู้ที่หลงใหลในรูปโฉมนาง"
"หน้าตาดีบางทีก็เป็นภัยแก่ตัว" กูณฑ์ว่า พลางชำเลืองมองเคียว ถ้าเป็นก่อนหน้านี้กูณฑ์คงไม่ยอมรับว่าเคียวหน้าตาดี ผิวของเคียวซีดเกินไปเหมือนคนไม่เคยได้รับแสงแดด จมูกงองุ้มเหมือนพวกพ่อมดหมอผี มีแต่ตากลมโตสีน้ำเงินที่ดูน่ามอง แต่หลังจากผ่านอะไรมาด้วยกัน เขาเองก็เริ่มเห็นความน่ารักของเคียวขึ้นทีละน้อย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมร่างต้นอวตารของเขาจึงหลงใหลจนลืมทำหน้าที่ เคียวน่ารักอย่างไร ไดจิก็น่ารักอย่างนั้น แตกต่างกันตรงที่ชาติก่อนไดจิผมดำ ตาดำเหมือนคนเอเชียทั่วไป ไม่ได้มีสีผม สีตาประหลาดอย่างนี้ หากแต่โครงหน้าทุกส่วนก็ยังเหมือนเดิม
"แต่ถ้าเลือกได้ ข้าก็อยากเกิดมาหน้าตาดีอยู่นะ" มลว่า เขารู้ว่าหน้าตาดีมักดึงดูดผู้ไม่ประสงค์ดีให้เข้าหา ดังที่แม่ของเขาเจอมา แต่ถ้าเขาเกิดมาหน้าตาดี เขาคงได้อยู่ในเมืองอย่างมีความสุข ไม่ต้องมาเร่ร่อนอย่างนี้ ยิ่งคิดถึงสถานการณ์ในบ้านเมืองตอนนี้ก็อดน้ำตาไหลด้วยความคับแค้นใจไม่ได้
"นายร้องไห้ทำไม" กูณฑ์ถาม แม้เขาจะไม่ชอบคนตรงหน้านัก แต่เขาไม่อยากเห็นใครร้องไห้จริง.ๆ
"ข้าคิดถึงพ่อกับแม่" มลตอบ" แต่ถึงจะคิดถึงก็กลับไปไม่ได้ ข้าต้องเก่งกว่านี้ ถึงจะไปช่วยพ่อกับแม่ได้"
"นายไม่ใช่ลูกของเจ้าตาเหมือนกันเหรอ" กูณฑ์ถาม เขาคิดว่าอุสากับมลเป็นพี่น้องกันเสียอีก
"ไม่ใช่"
"แล้วนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
มลจึงเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนใหม่ฟัง


## ความลำเอียง

ถึงมลจะอยู่ในเผ่าวิทยาธรที่เห็นว่าความรู้เป็นดังมณีล้ำค่า แต่พวกเขาก็ไม่เคยศึกษาศาสตร์ลี้ลับของเวลา แต่หากมลไม่สามารถเลือกขอพรอะไรก็ได้ เขาอยากย้อนเวลาได้เหลือเกิน ถ้าเขาย้อนไปได้ เขาคงตัดสินใจอยู่กับพ่อแม่ ไม่ไปเรียนกับอาจารย์ธนบาล คนที่ตอนนี้แค่คิดถึงว่าครั้งหนึ่งมลเคยกราบไหว้ เรียกว่าเป็นอาจารย์ เขาก็อยากจะอาเจียนเต็มที
มลในวัยแปดขวบ แม้จะมีหน้าตาที่ต่างจากวิทยาธรน้อยวัยเดียวกัน แต่เขาก็มีความอยากรู้อยากเห็น ไม่ต่างอะไรกับเพื่อนวัยเดียวกัน เขาตื่นเต้นดีใจที่จะได้เข้าสำนักศึกษา หวังว่าจะได้เรียนรู้วิชาต่าง ๆ ที่ท่านพ่อยังไม่ได้สอน เขาตั้งความหวังไว้มาก เพราะอัครเดชบอกว่าธนบาลเคยสอนวิชาให้วิทยาธรหลายตน รวมถึงท่านพ่อของเขาด้วย แต่ความหวังอันสดใสของเด็กน้อยวัยเพียงแปดปีก็ต้องล่มสลาย เพราะเมื่อเขาไปฝากตัวเป็นศิษย์ อาจารย์มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ไม่ต่างอะไรกับสายตาที่เขาได้ทุกครั้งเวลาออกนอกวังของพ่อ สายตาที่เห็นเขาเป็นตัวประหลาด เพียงเพราะเขาไม่ได้หน้าตาเหมือนวิทยาธรตนอื่น ๆ
"เจ้าชายมล โอรสของเจ้าชายมณีโชติ" ธนบาลพูด แม้เขาจะเรียกมลว่าเจ้าชาย แต่น้ำเสียงบ่งบอกชัดเจนว่ามลเหมือนเศษธุลีมากกว่า
"ขอรับ อาจารย์" มลว่า
"เมื่อท่านมาศึกษาในสำนักนี้ จงละทิ้งความเป็นเจ้าชายของท่านไปเสีย และทำงานเช่นเดียวกับลูกศิษย์ของข้าทุกคน" ธนบาลว่า "ถ้าท่านอยากศึกษาในสำนักนี้ ท่านจงทำงานให้เป็นที่พอใจของข้า และข้าจะสั่งสอนวิชาให้"
มลพอเคยได้ยินมาบ้าง ว่าบางทีอาจารย์ก็จะให้ศิษย์ทำงานรับใช้จนกว่าจะพอใจ เด็กน้อยไร้เดียงสาเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เขาจะพิสูจน์ตัวเองให้ได้ว่าแม้หน้าตาเขาจะไม่เหมือนคนอื่น แต่เรื่องการทำงานก็ไม่เป็นสองรองใคร เขาไม่ใช่เจ้าชายเจ้าสำอางที่งอมือง้อเท้า รอให้คนอื่นมารับใช้ เขาจะตั้งใจรับใช้อาจารย์อย่างดีที่สุดจนอาจารย์ต้องใจอ่อนและยอมสอนวิชาต่าง ๆ ให้เขา
การทำงานระดับใช้ช่วงแรก ๆ ไม่ได้ทำให้มลลำบากใจมากนัก เพราะลูกศิษย์ที่เข้ามาพร้อมเขาก็ต้องทำงานเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นการหาผลไม้ การตักน้ำ การหาฟืน แม้จะมีบ้างที่บางคนแอบอู้แล้วมลต้องทำหน้าที่นั้นแทน แต่มลก็ไม่เคยปริปากบ่น ทั้งยังมองโลกในแง่ดีว่ายิ่งเขาทำงานหนักเท่าไหร่ อาจารย์คงเขียนถึงความพยายามของเขาและยอมสอนวิชาให้เร็วเท่านั้น หากแต่เมื่อเวลาผ่านไป เพื่อน ๆ รุ่นเดียวกับเขาเริ่มได้อ่านคัมภีร์พระเวท แต่เขายังต้องตักน้ำ ผ่าฟืนอยู่เช่นเดิม ตอนแรกเขาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น พยายามปลอบใจตัวเองว่าห ากเขาตั้งใจทำงาน อาจารย์จะต้องใจอ่อนสอนวิชาให้แน่นอน
วันหนึ่งมลก็ตื่นแต่เช้า ไปตักน้ำเช่นเดิม หากแต่แม่น้ำที่เคยมาตักน้ำทุกวัน บัดนี้แข็งเป็นน้ำแข็ง ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถึงฤดูหนาว มลเดินสำรวจไปรอบ ๆ ลองใช้นิ้วเคาะน้ำแข็งดู
"ว่าอย่างไร ไอ้ปีศาจคางคก" วิทยาธรรุ่นเดียวกันทักจากบนต้นไม้ริมฝั่งน้ำ
มลทำเป็นไม่สนใจ เขามีชื่อว่ามล ไม่ใช่ปีศาจคางคก หากเรียกชื่อเขาไม่ถูก มลก็ถือว่าไม่ได้เรียกตัวเขา
"เฮ้ย! อย่าทำเป็นเมินข้านะ" อีกฝ่ายร้องขึ้น ก่อนจะกระโดดลงมาจากต้นไม้
มลยังทำท่าไม่สนใจต่อไป หากแต่ยังสำรวจแม่น้ำ พยายามคิดว่าจะทำยังไงดี
เด็กเกเรกระชากบ่ามลให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา
"ข้าพูดกับเจ้าอยู่ หูหนวกหรือไง"
"อ๋อหรือ" มลเลิกคิ้วกวนประสาท "ข้าชื่อมล เป็นวิทยาธร แต่เจ้าเรียกว่าปีศาจคางคก ข้าก็เลยคิดว่าเจ้าพูดถึงคนอื่นอยู่น่ะสิ"
อีกฝ่ายหัวเราะ "เจ้านั่นแหละ ปีศาจคางคก มาตักน้ำอยู่ทุกวัน ไม่รู้จักชะโงกดูเงาตัวเองเสียบ้าง"
"ข้าไม่ใช่ปีศาจคางคก" มลเถียงกลับ
วิทยาธรเกเรยิ้มเยาะ "ถ้าเจ้าเป็นวิทยาธรจริง เหตุใดอาจารย์จึงไม่ยอมสั่งสอนวิชาให้แก่เจ้าเล่า"
แม้ว่าคำพูดของคู่สนทนาจะแทงใจดำมล แต่โอรสของเจ้าชายมณีโชติก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
"สักวันหนึ่ง อาจารย์ต้องสั่งสอนวิชาให้ข้าแน่ ข้ามั่นใจ"
ถึงแม้จะพูดไปแบบนั้น มลก็ไม่ได้มั่นใจเอาเสียเลย อีกฝ่ายก็เหมือนจะดูออก
"อย่างนั้นหรือ สักวันหนึ่ง นั่นมันเมื่อไหร่กันเล่า ข้าก็เข้ามาพร้อมเจ้า แต่ก็ได้เรียนวิชาจนสามารถเปลี่ยนน้ำเป็นน้ำแข็งได้เช่นนี้" เขาโบกมือให้ดูน้ำแข็งอย่างภาคภูมิใจ
"เจ้าต้องทำให้มันกลับเป็นน้ำเหมือนเดิม" มลว่า เขาไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้เพื่ออะไร วิทยาธรทุกตนล้วนแต่ใช้แม่น้ำนี้เป็นแหล่งอาบกิน การที่เปลี่ยนน้ำเป็นน้ำแข็งไม่ได้ทำให้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นเลย ทั้งยังทำให้เดือดร้อนอีกด้วย
"แล้วถ้าข้าไม่เปลี่ยน เจ้าจะทำอะไรข้า" เพื่อนร่วมสำนักหัวเราะ "จะเอาฟันมาเฉาะคอข้าหรือ"
"เจ้าทำไปเพื่ออะไร" มลโวยวาย "ข้าต้องตักน้ำ"
"เจ้าก็ตักไปสิ ใครห้าม" อีกฝ่ายหัวเราะและเดินจากไป
พอมลเล่ามาถึงตรงนี้ กูณฑ์ก็ขัดขึ้นตามประสาคนใจร้อน
"ไอ้เวรนั่น มันต้องโดนสักทีแล้วไหม" สิ่งที่กูณฑ์เกลียดที่สุดคือพวกชอบล้อเลียนในสิ่งที่คนอื่นช่วยตัวเองไม่ได้ เรื่องรูปร่างหน้าตา สีผิว สีผม เพราะเขาเองก็โดนล้อเรื่องนี้ตั้งแต่จำความได้ จะว่าไปแล้วเขากับมลก็มีส่วนคล้ายกันไม่ใช่น้อย
มลพยักหน้าและเริ่มเล่าต่อ
พอได้ยินคำพูดนั้น มลก็ปรี่เข้าไปทำร้ายอีกฝ่าย พอมานึกย้อนดูแล้ว เขาไม่น่าทำลงไปแบบนั้น แต่ด้วยสถานการณ์ตอนนั้น มลไม่สามารถอดทนได้จริง ๆ แต่ทว่าคนที่เรียนรู้วิชามาเพียงหางอึ่งอย่างมล จะไปสู้กับคนที่เรียนพระเวทมาได้อย่างไร สุดท้ายมลก็โดนโยนลงน้ำแข็ง มลพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แต่ทว่าอีกฝ่ายร่ายคาถาทำให้น้ำแข็งกลับเป็นน้ำเหมือนเดิม
"ข้าเปลี่ยนน้ำแข็งเป็นน้ำให้เจ้าแล้วนะ" อีกฝ่ายว่าก่อนเดินจากไป
แม้จะเป็นช่วงฤดูร้อน แต่ก็เป็นตอนเช้าที่พระอาทิตย์ยังไม่ได้ส่องแสงเต็มที่ ทั้งน้ำแข็งที่ละลายมาจากน้ำก็เย็นเยียบ มลว่ายน้ำเข้าหาฝั่งและมานั่งกอดตัวเองอยู่ริมฝั่ง รู้สึกหนาวเกินกว่าจะทำอะไรได้
"แล้วเรื่องมันจบยังไง" เคียวถามขึ้นมาบ้าง เขาลุ้นไปกับทุกข้อความที่มลเล่า เขาไม่ได้เห็นความทุกข์ของคนอื่นเป็นเรื่องสนุกหรอกนะ เพียงแต่มลเล่าเรื่องได้ดี มีจังหวะจะโคนทำให้เขาอดลุ้นตามไม่ได้
เรื่องวันนั้นจบลงโดยที่มลโดนอาจารย์เรียกไปตำหนิ
"ขนาดท่านยังไม่ได้เรียนวิชาอะไรเลย ท่านก็ก่อเรื่องถึงเพียงนี้แล้ว เห็นทีข้าคงสอนวิชาให้ท่านไม่ได้แล้ว"
"แต่อาจารย์ เขาเป็นคนมาหาเรื่องข้าก่อน" มลร้องอุทธรณ์ "แล้วเหตุใดเขาถึงได้เรียนวิชา แต่ข้ายังไม่ได้เล่า"
"มันยังไม่ถึงเวลา"
เวลาผ่านไปจากเดือนเป็นปี ลูกศิษย์ที่เข้ามาพร้อมกับมลเริ่มได้ฝึกอาวุธต่าง ๆ การรังแกก็เริ่มหนักขึ้นไปด้วย แต่ดั้งเดิมที่เป็นแค่การเชือดเฉือนด้วยวาจา ครั้งนี้ก็เริ่มใช้ธนูลอบยิง แม้จะไม่ได้โดนจุดสำคัญ แต่ก็ทำให้เจ็บตัวอยู่ไม่ใช่น้อย แต่ถึงจะเจ็บตัวก็ไม่ได้ทำให้ทรมานเท่าการเจ็บใจ เพราะเมื่อมลรายงานเรื่องนี้กับธนบาล อาจารย์ก็ไม่ได้มีทีท่าเดือดร้อนอะไร ซ้ำยังหาว่ามลโกหกเสียอีก
"เจ้าชาย ข้าขอเตือนท่านไว้ก่อนเลยนะ ว่าหากท่านพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้อีกครั้ง ข้าจะขับไล่ท่านออกจากสำนัก แล้วท่านก็อย่าหวังว่าจะได้วิชาอะไรจากข้าอีกเลย"
คำพูดนี้เองที่ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของมลขาดผึง มลอดทนทำงานทุกอย่าง อดทนต่อเสียงนินทาว่าร้าย อดทนต่อการเป็นเป้าซ้อมอาวุธเพื่อว่าสักวันหนึ่ง อาจารย์จะมองข้ามใบหน้าที่อัปลักษณ์ของเขาและยอมสอนวิชาให้ แต่เหมือนความพยายามของเขาทั้งหมดจะไร้ค่า
"ท่านไม่ได้คิดจะสอนวิชาให้ข้าอยู่แล้วใช่หรือไม่" มลถามทั้งน้ำตา
ธนบาลยิ้มเยาะ "ท่านยังไม่คู่ควรเรียนวิชาจากข้า"
"แล้วข้าต้องทำอย่างไร" มลถามอย่างสิ้นหวัง เมื่อมองกลับไปแล้วมลเองก็รู้สึกเจ็บใจที่แสดงความอ่อนแอมามากเพียงนั้น แต่เด็กน้อยอายุเพียงเก้าปีก็ไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านั้น
แววตาของธนบาลเป็นประกายเจ้าเล่ห์ ไม่ต่างอะไรกับแววตาของเสือที่กำลังจู่โจมกวาง
"ถ้าท่านอยากให้ข้าสอนวิชาให้ ท่านก็จงไปเตรียมอาวุธมาเสียก่อน"
มลขมวดคิ้ว รู้สึกตงิด ๆ ที่เขาต้องไปหาอาวุธเอง ทั้ง ๆ ที่กับเพื่อนคนอื่น อาจารย์ก็ทำอาวุธให้ แต่ความดีใจที่ในที่สุดเขาจะได้เรียนวิชามีมากกว่า
"ข้าจะทำตามที่ท่านอาจารย์สั่ง บอกข้ามาได้เลยว่าท่านต้องการอาวุธแบบไหน".
"สิ่งที่ข้าจะสั่งให้ท่านไปหานั้นยากมาก ท่านจะหาได้หรือ" อาจารย์พูดเชิงดูถูก
"ให้หาอะไรล่ะ หนวดเต่า เขากระต่ายเหรอไง" กูณฑ์ขัดขึ้นเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งเกลียดไอ้ธนบาล เขาขอใช้สิทธิ์ไม่เรียกคนแบบนี้ว่าอาจารย์ก็แล้วกัน คนที่มองคนแต่ภายนอก ลำเอียง เลือกที่รักมักที่ชังแบบนี้ อย่าว่าแต่เป็นอาจารย์เลย เป็นคนยังไม่ด้วยซ้ำ แต่จะว่าไปแล้วธนบาลก็ไม่ใช่คนนี่นา
"เจ้ารู้ได้อย่างไร" มลถาม ตอนแรกเขาคิดว่าเพื่อนใหม่ของเขาไม่มีความรู้ในแดนหิมพานต์เสียอีก แต่อีกฝ่ายกลับรู้มากพอที่จะรู้ว่าหนวดเต่า เขากระต่ายเป็นวัสดุที่จะใช้ทำอาวุธได้เป็นอย่างดี
เด็กหนุ่มหัวไฟอ้าปากค้าง เขาแค่พูดเล่นเท่านั้น เพราะเวลาคนจะพูดถึงของที่หายาก เขาก็มักจะอ้างถึงหนวดเต่า เขากระต่าย
"นายพูดเล่นใช่ไหม" กูณฑ์หัวเราะกลบเกลื่อน "กระต่ายที่ไหนจะมีเขา เต่าที่ไหนจะมีหนวด บ้าไปแล้ว"
"กระต่ายที่มีเขาเรียกว่ากระต่ายเขา ส่วนเต่าที่มีหนวดเรียกว่าเต่ามังกร" วิทยาธรพลัดถิ่นอธิบาย
"ของพรรค์นั้นมันไม่มีจริงหรอก" กูณฑ์ว่า
"มีจริงสิเจ้าคะ" อุสาขัดขึ้น "ให้ข้าพาไปดูเลยก็ได้"
"เชื่อก็เชื่อ" กูณฑ์ว่า "กระต่ายมีเขา เต่ามีหนวด ถ้ากบมีนอด้วยก็คงไม่แปลกแล้วล่ะ"
"ถูกต้อง" มลว่า "ธนบาลต้องการให้ข้าหาหนวดเต่า เขากระต่ายและนอกบ"
"หนวดเต่า เขากระต่าย และนอกบ" มลทวนคำ เขาเคยได้ยินมาบ้างว่าอวัยวะเหล่านั้นจะสร้างธนูที่ดีเยี่ยมขึ้นมาได้โดยการใช้เขากระต่ายเป็นคันศร คันศรที่ทำจากเขากระต่ายนี้จะทนทาน แข็งแรงและยืดหยุ่นมากกว่าคันศรใด ๆ ส่วนหนวดเต่าก็เหมาะจะมาทำเป็นสายธนู และนอกบก็เหมาะที่จะนำมาทำเป็นหัวลูกศรที่มีความแข็งแรงทนทานมาก แต่ทว่าแม้จะได้ชื่อว่าเป็นกระต่าย เต่าและกบที่ดูจะไม่มีพิษมีภัยใด ๆ ก็ตาม แต่กระต่ายเขา เต่ามังกรและกบนอนั้นไม่ใช่สัตว์ธรรมดา อย่าว่าแต่มลที่มีอายุเพียงเก้าปีและยังแทบไม่ได้ศึกษาวิชาอะไรเลย วิทยาธรผู้ใหญ่ที่กอปรไปด้วยวิทยาคม มีความรู้ความสามารถ อาวุธพร้อมมือก็มีบ้างที่ต้องตกเป็นเหยื่อของสัตว์พวกนี้
"ใช่แล้ว แต่ถ้าท่านกลัวก็ไม่ต้องไปทำก็ได้นะ ข้าไม่ตำหนิท่านหรอก เพราะพระบิดาของท่านก็เป็นคนขลาดเช่นกัน" ธนบาลยั่วยุ
แต่ไหนแต่ไรมามลนับถือมณีโชติยิ่งกว่าใคร เมื่ออาจารย์พูดแบบนี้ไม่เพียงแต่จะดูถูกเขา แต่ยังยังดูถูกพ่อของเขาอีกด้วยซึ่งเป็นเรื่องที่มลยอมไม่ได้เด็ดขาด
"ข้าจะทำขอรับ" มลพูดอย่างหนักแน่น
"แล้วนายไปหาอะไรก่อน" กูณฑ์ถาม
"ข้าไปหาเต่ามังกรก่อน"
มลตัดสินใจไปหาเต่ามังกรก่อน เพราะเขาคิดว่าเต่าที่เชื่องช้า ทำได้แค่พ่นน้ำน่าจะจัดการได้ง่ายกว่ากระต่ายและกบที่ว่องไว แต่เรื่องกลับไม่ได้ง่ายอย่างนั้น มลประมาทเกินไป
การหาเต่ามังกรนั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด แม้ว่ามันจะมีขนาดใหญ่ แต่ก็พรางตัวเก่ง มันมักจะหดขา หัวและหางเข้าในกระดองจนดูไม่ต่างอะไรกับก้อนหิน
วิทยาธรน้อยทรุดตัวลงนั่งพิงก้อนหิน ก่อนจะปาดเหงื่อ
"เฮ้อ! เมื่อไหร่จะหาเจอสักทีนะ"


## หนวดเต่า เขากระต่าย

"ถ้าให้ฉันเดา ไอ้ก้อนหินที่นายพิงอยู่ คงเป็นเต่ามังกรใช่ไหมล่ะ แล้วพอนายกำลังพักผ่อนสบาย ๆ มันคงเริ่มขยับตัว" เคียวว่า
มลทำท่าไม่พอใจ "ถ้าเจ้ารู้เรื่องนี้อยู่แล้วล่ะก็.."
เคียวโบกมือ "ฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันรู้จักเรื่องทำนองนี้ดี"
มลเคยเรียนรู้มาว่าเต่ามังกรเป็นสัตว์ที่หายาก แม้จะเป็นสัตว์ที่ต่อสู้ไม่เก่งนัก แต่เรื่องพรางตัวก็ไม่เป็นสองรองใคร แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าจะโดนหลอกเอาง่าย ๆ อย่างนี้ ขณะที่เขาเคลิ้มจะหลับ ก็รู้สึกว่าก้อนหินที่พิงค่อย ๆ ขยับออกทีละน้อย มลผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง ในที่สุดเขาก็เจอเต่ามังกรแล้ว มันกำลังจะคลานไปที่ฝั่งแม่น้ำ เขาจะปล่อยมันไปไม่ได้เด็ดขาด ถ้าพลาดตัวนี้ไปก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะเจออีก มลหยิบคันธนูที่เขาทำด้วยตัวเองขึ้นมาก่อนจะเล็งไปที่ส่วนหัว แต่เพราะเขาไม่เคยฝึกยิงธนูมาก่อนเลย มันจึงโดนกระดองของมันแทน แล้วนั่นก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยเพราะกระดองของมันแข็งแกร่งเกินกว่าลูกธนูกระจ้อยร่อยของเขาจะทำอะไรได้ แต่มลก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาพยายามวิ่งตามมันไป และยิงลูกศรไม่หยุด ได้แต่หวังว่าจะก่อกวนให้มันหันหัวมาทางเขา
'ถ้ามันหันหัวมาทางข้าเมื่อไหร่ ข้าจะยิงลูกศรตัดหนวดของมันเสียเลย" มลคิด ตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดจะฆ่าสัตว์หายากตัวนี้ เขาต้องการแค่หนวดของมันเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องฆ่ามันให้เป็นเวรเป็นกรรม
ในที่สุดความพยายามของเขาก็สัมฤทธิ์ผล เต่ามังกรหันหัวกลับมา มันคงรำคาญเขาเต็มที แต่แทนที่มลจะยิงตัดหนวดแบบที่วางแผนไว้ เขากลับตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก เขาเคยได้ยินมาว่าเต่ามังกรจะใช้ใบหน้าของมังกรข่มขวัญศัตรู ตอนที่เขาเห็นเต่ามังกรในภาพวาดเขายังคิดเลยว่าไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหน แต่ภาพวาดก็คือภาพวาด มันเทียบไม่ได้เลยกับมังกรตรงหน้าเขาตอนนี้
เต่ามังกรอาศัยจังหวะที่มลกำลังตะลึงพ่นน้ำใส่เขาอย่างแรงจนเขาล้มลงก้นจ้ำเบ้า ก่อนที่จะคลานลงน้ำไป ทิ้งให้มลผู้ซึ่งทั้งเปียก เจ็บและอายสบถอะไรพึมพำอยู่คนเดียว
"จากนั้นข้าก็เลยเปลี่ยนเป้าหมาย" มลว่า
"เดี๋ยวก่อนนะ เต่ามังกรนี่พ่นน้ำหรือ" กูณฑ์ถาม เมื่อพูดถึงมังกรใคร ๆ ก็คิดถึงการพ่นไฟทั้งนั้น
"ใช่" มลตอบ "เต่ามังกรพ่นน้ำได้หลายระดับ ตั้งแต่พ่นเป็นน้ำพุเพื่อดึงดูดตัวเมียให้มาผสมพันธุ์ด้วย หรือพ่นแรงขนาดที่เจาะหินทะลุได้"
"เดี๋ยว เดี๋ยว" กูณฑ์ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อถือ "น้ำนี่นะทำให้ก้อนหินเป็นรูได้ เวอร์ไปเปล่า"
"ธรรมชาติมีพลังกว่าเจ้าคิดไว้มาก" มลว่า
หลังจากที่ไม่สามารถจัดการเต่ามังกรได้ แถมยังต้องเจ็บตัวอีกต่างหาก มลก็เปลี่ยนเป้าหมายเป็นกระต่ายเขา การหาตัวกระต่ายเขานั้นยากกว่าหาตัวเต่ามังกรเสียอีก แม้ว่าธรรมชาติมันจะอยู่เป็นฝูงก็ตามที พอมลเห็นกระต่ายเขา เขาก็เร่งฝีเท้าตาม หากแต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้นจากข้างหลัง เป็นเสียงร้องอย่างเจ็บปวด แม้ว่ามลจะทำเป็นไม่สนใจ แต่เสียงนั้นก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ จนวิทยาธรน้อยต้องละเป้าหมายตรงหน้าและตามหาเจ้าของเสียงร้องนั่น
ทันทีที่เขาละสายตาจากเป้าหมายและตามต้นเสียง เขาก็รู้ว่าตัวเองโดนหลอก เสียงนั่นไม่ใช่เสียงมนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตที่ใกล้เคียงกับมนุษย์เลย หากแต่เป็นเสียงกระต่ายเขาอีกตัวหนึ่งที่ร้องขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา ในที่สุดมลก็ตัดสินใจตั้งมั่นว่าเขาจะไม่สนใจเสียงร้องอะไรอีก และแทนที่จะเดินไปอย่างไร้จุดหมาย จะใช้วิธีแกะรอยแทน ในที่สุดมลก็มาถึงแหล่งของกระต่ายเขา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ฉลองชัยชนะ พวกกระต่ายเขาที่ปกติห่วงถิ่นยิ่งกว่าอะไรก็โจมตีมลทันที รวดเร็วจนกระทั่งมลไม่สามารถใช้ลูกศรโจมตีระยะไกลได้ ได้แต่อาศัยคันธนูเก่า ๆ ผุ ๆ ของตัวเองฟาดกระต่ายเขาที่เข้ามาใกล้ แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟฉันใด วิทยาธรตนเดียวก็ย่อมไม่อาจสู้กับกระต่ายเขาเป็นฝูงได้ฉันนั้น มลจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ใคร ๆ ก็น่าจะทำเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเขาก็คือวิ่งหนีไม่คิดชีวิต
ขณะที่มลกำลังสับเท้า พวกกระต่ายเขาที่โกรธแค้นก็วิ่งตามมาเป็นพรวน ยิ่งหนี มันก็ยิ่งตาม ในที่สุดมลก็ตัดสินใจแปลงสัญชาติเป็นลิงและไต่ขึ้นต้นไม้ เขาไม่รู้ว่าเขาขึ้นมาบนต้นไม้ใหญ่นี้ได้อย่างไร แต่สิ่งมีชีวิตมักจะมีความสามารถทำอะไรได้อย่างไม่น่าเชื่อเมื่อภัยมาถึงตัว มลนั่งหอบอยู่บนกิ่งไม้ พวกกระต่ายเขาเดินวนอยู่รอบ ๆ โคนไม้
มลยกมือขึ้นพนม ตั้งจิตอธิษฐานต่อเทพารักษ์ที่สถิตอยู่ต้นไม้นี้
"ขอให้ลูกรอดปลอดภัยด้วยเถิด"
เมื่อมลก้มลงไปมองข้างล่างอีกครั้ง เขาก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ ข้างล่างนั่นมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุรุ่นราวน่าจะคราวเดียวกับเขา ใส่ชุดที่ตัดเย็บจากใบไม้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกระต่ายเขาที่เหมือนจะรุมทำร้ายเธออยู่
หากถามว่ามลกลัวกระต่ายเขาไหม เขาก็ต้องตอบว่ากลัวมาก แต่แม้ว่าเขาแทบไม่ได้รับการยอมรับในฐานะเจ้าชายเท่าไหร่ เขาก็ถือว่าตัวเองเป็นวรรณะกษัตริย์ แล้วกษัตริย์ที่ไหนเล่าจะขี้ขลาด แอบอยู่บนต้นไม้ และให้สุภาพสตรีได้รับอันตราย มลตัดสินใจสูดหายใจลึก ๆ เพื่อรวบรวมสติ ก่อนจะไต่ลงจากต้นไม้อย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
บัดนี้มลมายืนอยู่บนพื้นระดับเดียวกับพวกสัตว์หน้าขนพวกนั้นแล้ว เขาตัดสินใจหยิบกิ่งไม้ขนาดพอเหมาะขึ้นมา ก่อนจะร้องตะโกนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจพวกกระต่ายเขา
"เฮ้ย! ไอ้พวกบ้า ทางนี้เว้ย"
ได้ผล พวกกระต่ายเขาละความสนใจจากเด็กหญิงมาหาเด็กชาย พวกมันวิ่งมาหาเขา
แล้วทีนี้มลจะทำอย่างไรดีล่ะ ตอนที่เขาตัดสินใจตะโกนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เขาคิดแต่ว่าจะทำอย่างไรให้พวกกระต่ายปีศาจนี่เลิกทำร้ายเด็กผู้หญิง แต่ก็ไม่ได้วางแผนไว้ว่าพอพวกมันหันมาสนใจเขาแล้ว ต้องทำยังไงต่อ ในที่สุดมลก็เลือกที่จะวิ่งหนี เขาต้องวิ่งล่อมันไปให้ไกลที่สุด
"หยุดนะ" เด็กหญิงกรีดร้อง
พวกกระต่ายเขาชะงัก มลผู้เหนื่อยหอบก็ทรุดตัวลงนั่งพิงต้นไม้ ใจเขาก็อยากวิ่งหนีต่อ แต่ขาเจ้ากรรมมันไม่ยอมฟังคำสั่งใจเอาเสียเลย คิดแล้วก็ยิ่งเจ็บใจ เป็นวิทยาธรแท้ ๆ แต่กลับเหาะเหินเดินอากาศไม่ได้
เด็กหญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ มลอ้าปากจะตะโกนให้เธอหนีไป แต่ลำคอที่แห้งจนเป็นผงของเขาก็ไม่ให้ความร่วมมือ ในที่สุดเธอก็เดินเข้ามาใกล้พวกกระต่ายกระหายเลือด
"ดื้ออีกแล้วนะ" เด็กประหลาดคุกเข่าพูดกับพวกกระต่ายเขา ราวกับว่ามันเป็นกระต่ายบ้านเชื่อง ๆ อย่างไรอย่างนั้น
พวกกระต่ายเขาส่งเสียงร้อง เป็นเสียงร้องเหมือนจะเรียกร้องความสนใจมากกว่าเสียงขู่
เด็กหญิงลูบหัว ลูบตัวของกระต่ายพวกนั้น พวกมันเองก็ซุกไซ้เธอเช่นกัน
มลขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ พวกกระต่ายเขาที่จะฆ่าเขาเมื่อตะกี้กลับเป็นมิตรกับเด็กประหลาดนี้ได้อย่างสนิทที่สุด พวกมันยอมให้เธออุ้มเล่นด้วยซ้ำ มันเป็นได้ยังไง
"เอาล่ะ พวกเจ้าไปได้แล้ว" เธอวางกระต่ายลง
พวกมันร้องกันอยู่สักครู่ ราวกับไม่อยากจะจากไป แต่เมื่อเด็กหญิงพูดย้ำอีกครั้ง พวกมันก็ยอมกลับ
เมื่อกระต่ายเขาไปแล้ว เด็กหญิงจึงหันมาสนใจคนแปลกหน้า
"ท่านเป็นมนุษย์หรือ"
คำถามซื่อ ๆ ของเด็กที่แต่งกายด้วยชุดใบไม้ทำให้มลชักฉุน ถึงเขาจะหน้าตาน่าเกลียด แต่ไม่เห็นต้องพูดกันถึงขนาดนั้นเลย เขาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เป็นมนุษย์ ความจริงแล้วเผ่าวิทยาธรของเขา แต่ดั้งเดิมก็เคยเป็นมนุษย์มาก่อน บางคนก็เป็นมนุษย์แท้ ๆ บางคนก็เป็นลูกผสมระหว่างมนุษย์กับเทวดาชั้นจตุมหาราชิกา แต่ยุคหลัง ๆ นี้พวกวิทยาธรก็เกิดจากวิทยาธรแต่งงานกันเอง เขากำลังจะโต้ตอบด้วยถ้อยคำที่รุนแรงไม่แพ้กัน แต่เมื่อเห็นแววตาที่เธอมองมา เขาก็ต้องชะงัก เธอไม่ได้มีทีท่ารังเกียจเหยียดหยามเขาเลย แต่กลับมองด้วยความสนใจใคร่รู้ ไม่ต่างอะไรกับสายตาของมลเอง เวลาที่เขาได้เรียนรู้เรื่องใหม่ ๆ
"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ความจริงข้าเป็นวิทยาธรน่ะ"
"วิทยาธรคืออะไรหรือ แล้วมีพวกวิทยาธรอีกหรือไม่ ท่านมาคนเดียวหรือ ท่านมาทำอะไรที่นี่ ท่านชื่ออะไร ท่านหลงทางหรือ ท่านจะไปไหน ท่าน.." เด็กหญิงถามรัวไม่หยุดจนมลต้องยกมือห้าม
"ช้าก่อน ข้าตอบไม่ทัน"มลพยายามตั้งสติก่อนตอบคำถามไปทีละคำถาม "ข้าเป็นวิทยาธร วิทยาธรก็คือชนเผ่าหนึ่งในป่าหิมพานต์ แล้วข้าไม่ใช่วิทยาธรตนเดียว พวกเราอยู่กันเป็นบ้านเมือง แต่ข้ามาที่นี่คนเดียว ข้ามาเพื่อ.."
อะไรบางอย่างกระซิบบอกว่ามลไม่ควรบอกว่าเขามาเพื่อล่ากระต่ายเขา อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้
"ข้าหลงทางมา ข้ากำลังจะไปหาผลไม้กิน"
เด็กหญิงยิ้ม "งั้นท่านมาถูกทางแล้ว อาศรมเจ้าตาข้ามีผลไม้ให้กินมาก ข้าชื่ออุสา แล้วท่านล่ะ"
"ข้าชื่อมล"
อุสาวิ่งนำ มลวิ่งตาม อุสาวิ่งไปราวกับไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
"ตอนนั้นข้ายังไม่รู้ว่าอุสาเป็นลูกครึ่งกวางก็แปลกใจอยู่ว่าทำไมถึงวิ่งเร็วนัก" มลยิ้มเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต
"ข้าไม่ได้วิ่งเร็ว ท่านช้าเอง" อุสาเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
"พวกเจ้าไม่มีใครเร็ว ใครช้าทั้งนั้นแหละ" วโรดมรีบปราม ก่อนเรื่องจะไปกันใหญ่ นับตั้งแต่วันที่มลมาอยู่ที่นี่ เขากับอุสาก็มีเรื่องเถียงกันไม่เว้นแต่ละวัน ตามประสาเด็ก แต่ลึก ๆ แล้วฤๅษีทราบดีว่าทั้งสองรักกัน ส่วนจะเป็นความรักแบบพี่น้องหรืออะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น เวลาเท่านั้นที่จะบอกได้ แม้เขาเองจะเป็นฤๅษีมีญาณ ก็ไม่เคยคิดจะตรวจดูเรื่องนี้เลย
"ก็นั่นแหละ อุสาก็เลยพาข้ามาหาเจ้าตา"
"นมัสการขอรับ" มลกราบฤๅษี แม้ว่าเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก แต่วิทยาธรน้อยกลับเห็นว่าฤๅษีตนนี้น่าเคารพกว่าอาจารย์ธนบาลของเขาอย่างเทียบไม่ติด มลสั่นหน้า พยายามขับไล่ความคิดเนรคุณนั่นออกไป
"เนรคุณเหรอ" กูณฑ์ขัดขึ้นมาอย่างทนฟังไม่ไหว "ไอ้อาจารย์ชั่วนั่นมีบุญคุณอะไรกับนายบ้างดีกว่า"
มลยิ้มเครียด "ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าธนบาลไม่คู่ควรเป็นอาจารย์ของใครทั้งนั้น เพราะหาได้ประพฤติตนเป็นครูที่ดี ส่งเสริมศิษย์เสมอกันไม่ นอกจากท่านพ่อแล้ว ข้าก็นับถือเจ้าตาเป็นอาจารย์อีกเพียงคนเดียว"
ฤๅษีมองมลอย่างเมตตา
"หลงทางมาหรือ"
มลไม่กล้าโกหกต่อหน้าผู้ทรงศีลที่น่าเลื่อมใส
"ข้ามาตามล่ากระต่ายเขาขอรับ จะเอาเขามันไปทำคันธนู"
"คนใจร้าย"อุสากรีดร้อง "กระต่ายก็อยู่ของมันดี ๆ ทำไมต้องไปทำร้ายมันด้วย"
"ข้าต้องการเขาของมันเท่านั้นเอง" มลพูดอย่างอ่อนใจ
"ตัดเขามันก็เจ็บแล้ว"
"เจ้ารู้ได้อย่างไร เจ้าไม่มีเขาสักหน่อย"
"ใครว่าไม่มี"อุสาเสยผม เผยให้เห็นเขาเล็ก ๆ สองกิ่งบนศีรษะ "นี่ เห็นหรือไม่"
มลตะลึงจนพูดไม่ออก
"เจ้าจะตามล่ากระต่ายเขา เจ้าได้เรียนรู้วิชาอะไรมาบ้างหรือยัง"
คำพูดเรียบ ๆ ของผู้อาวุโสแทงใจดำเด็กชาย
"อาจารย์บอกข้าว่า ข้าต้องพิสูจน์ตัวเองก่อน ท่านจึงยอมสอนวิชาให้"
"แล้วเพื่อนรุ่นเดียวกับเจ้าเล่าต้องพิสูจน์ตัวเองเช่นเดียวกับเจ้าหรือไม่"
"ไม่" มลปฎิเสธ น้ำตารื้นขึ้นมา "แต่พวกเขาไม่ได้น่ารังเกียจอย่างข้า"
อุสาเอียงคอมอง
"ตาของท่านกลมโต สวยงาม จมูกของท่านโดดเด่นเป็นสง่า ผิวของท่านไม่ต่างอะไรจากต้นไม้ที่แข็งแกร่ง ข้าไม่เห็นว่าท่านจะน่ารังเกียจตรงไหน"
"แต่คนอื่นเห็นว่าข้าน่าเกลียด"
"ทุกคนเกิดมาย่อมมีความแตกต่าง" ฤๅษีว่า ก่อนหันไปพูดกับอุสา "เจ้าเข้าไปเล่นข้างในก่อนเถิด"
อุสาพยักหน้าและทำตาม
"พออุสาไป เจ้าตาจึงมอบของขวัญล้ำค่าให้ข้า" มลเล่าอย่างปลาบปลื้ม
"อะไร" ทั้งกูณฑ์และมลถามพร้อมกัน
มลหันไปมองอาจารย์ของตนเป็นเชิงขอร้อง วโรดมเข้าใจทันที
"อุสา เจ้าพาข้าไปเดินเล่นหน่อย นั่งนาน เมื่อยเต็มที"
"มาเลยเจ้าค่ะ" อุสาว่า พลางเข้าไปจูงมือผู้เป็นพ่อออกไป
เมื่อเห็นว่าน้องไปแล้ว มลจึงเริ่มเล่าต่อ
วโรดมถอดรูปให้แก่มล ผิวที่เคยตะปุ่มตะป่ำของเขากลับขาวเรียบเนียน จมูกลดขนาดลง ฟันจัดเรียงเป็นระเบียบ มลลูบใบหน้าตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ และเมื่อเขาเห็นใบหน้าตัวเองในเงาน้ำ หัวใจก็เต้นรัวด้วยความยินดี ใบหน้าของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับส่วนผสมลงตัวของวิทยาธรรูปงามและกินรีผู้มีชื่อเสียงด้านรูปลักษณ์
"ขอพระคุณมากขอรับ" วิทยาธรกราบฤๅษี
วโรดมยิ้ม ก่อนจะส่งหน้ากากให้
"ข้าไม่ต้องการมันแล้วขอรับ" มลว่า พลางมองสิ่งที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายตนอย่างรังเกียจ
"มันจะเป็นประโยชน์กับเจ้า จงใส่ไว้เถิด"
"ทำไมล่ะขอรับ"
"ดอกไม้สวยมักจะถูกเด็ดดม บุคคลผู้มีรูปเป็นทรัพย์ย่อมเป็นอันตราย"
แม้ว่ามลจะไม่เข้าใจนัก แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี
"ข้าต้องขอบคุณท่านมากขอรับ ข้าต้องขอลาก่อน"
"เจ้าอย่าเพิ่งไปเลย" ฤๅษีว่า
"แต่ข้าต้องไปล่ากระต่ายเขา เต่ามังกรและกบนอ"
ฤๅษีส่ายหน้า "สัตว์พวกนั้น คนที่เก่งกว่าเจ้าก็ยังพลาดท่าโดนมันจัดการ เจ้าเก่งเพียงใดหรือ"
"แต่ถ้าข้าล่าพวกมันไม่ได้ อาจารย์ก็จะไม่ยอมสอนวิชาให้ข้า"
วโรดมมองเด็กน้อยไร้เดียงสาอย่างเวทนา
"คนผู้นั้นไม่ตั้งใจจะสอนวิชาให้เจ้าอยู่แล้ว หากแต่ต้องการส่งให้เจ้ามาตาย"
มลตกใจแทบสิ้นสติเมื่อได้ยินแบบนั้น
"ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ"
ผู้อาวุโสถอนหายใจ ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองวิทยาธรให้ฟัง


## ความลับของอัครเดช

ดวงอาทิตย์ส่องประกาย มีดวงดาวบริวารล้อมรอบอยู่ สะเก็ดดาวกระเด็นจากดาวบริวารดวงเล็กที่สุด ดาวบริวารที่ดวงใหญ่ที่สุดชนสะเก็ดดาวนั่นจนมันตกลงไปในปล่องภูเขาไฟ สะเก็ดดาวแตกออก เผยให้เห็นแก้วมณี แก้วมณีส่องแสงเรืองรอง แสงนั้นให้ความอบอุ่น สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ปรเมศวร์ ราชาแห่งวิทยาธรสะดุ้งตื่น เขายังติดอยู่กับความฝัน และพยายามคว้าแก้วมณี ครั้นพอรู้ตัวว่าเป็นความฝันก็ให้นึกเสียดาย
"ฝันประหลาดอะไรอย่างนี้" ปรเมศวร์พูดกับตัวเอง เขารีบเรียกโหรหลวงเข้ามาทำนาย
โหรหลวงผู้ซึ่งเพิ่งได้นอนไปไม่นานถูกเรียกตัวมาเข้าเฝ้าโดยด่วน แม้จะง่วงเพียงใด แต่ก็ไม่อาจหาวต่อหน้าเจ้าเหนือหัวได้ อาชีพโหรเป็นอาชีพที่ต้องตื่นตัวตลอด ไม่แพ้นักรบ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อใดจะมีนิมิตประหลาดเกิดขึ้น คำพูดของโหรไม่ต่างอะไรจากคำพูดของเทพเจ้าที่พระราชายังต้องทรงฟัง
"ท่านมาก็ดีแล้ว" ปรเมศวร์เล่าความฝันทั้งหมดให้ฟัง
โหรหลวงหยิบกระดานชนวนขึ้นมาคำนวณ ก่อนจะกราบทูลว่า
"พระอาทิตย์ได้แก่พระองค์ ดาวบริวารทั้งหลายคือพระโอรสของพระองค์ ดาวบริวารที่เล็กที่สุดคือพระโอรสองค์เล็ก"
"มณีโชติหรือ"
"พระเจ้าค่ะ สะเก็ดดาวที่กระเด็นออกหมายถึงเจ้าชายมณีโชติจะทรงให้กำเนิดโอรสหน้าตาอัปลักษณ์"
พอโหรหลวงกราบทูลมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ปรเมศวร์ไม่พอใจเป็นอย่างมาก
"ข้ารู้เรื่องของมันกับเด็กอัปลักษณ์นั่นดี เป็นรอยด่างพร้อยแท้ ๆ ข้าอยากจะฆ่าพวกมันนัก นอกคอกทั้งพ่อทั้งลูก"
ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห มณีโชติที่ตัดสินใจมีชายาเพียงองค์เดียวโดยไม่สนใจธรรมเนียม ประเพณี แล้วยังเด็กมลทินนั่นอีก
"แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับพวกนั้น"
"การที่สะเก็ดดาวตกลงไปในปล่องภูเขาไฟหมายถึงเจ้าชายมลจะได้รับความทุกข์ทรมานสาหัส" โหรหลวงกราบทูลต่อโดยจงใจเลี่ยงที่จะบอกว่าใครเป็นผู้ทำให้มลต้องรับความทุกข์ทรมาน อัครเดชเป็นรัชทายาท อำนาจเป็นรองแต่เพียงปรเมศวร์ เขายังไม่อยากไปดูดวงให้พญายมราชตอนนี้
"ที่สะเก็ดดาวกลายเป็นแก้วมณีหมายถึงเจ้าชายมลจะกลับเป็นเจ้าชายรูปงาม มีความสามารถเพียบพร้อม แสงที่ส่องจากแก้วมณีที่ให้ความอบอุ่น สบายใจนั่นหมายถึงเจ้าชายมลจะปกครองบ้านเมืองด้วยทศพิธราชธรรม นำความเจริญสุขมาให้แก่อาณาประชาราษฎร์"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ต้องนับเป็นนิมิตหมายที่ดี" ปรเมศวร์รำพึง แม้ว่าเขาจะมีข้อเสียอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังเป็นกษัตริย์ที่คิดถึงประชาชนและห่วงใยประชาชนอยู่เสมอ  "แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อข้าก็ยังมีลูกชายอีกหลายคน"
"ข้าทำนายไปตามตำราเท่านั้นพระเจ้าค่ะ"
"งั้นเจ้าจงไปเสียเถิด" ปรเมศวร์บกมือไล่ ก่อนจะรับสั่งเรียกให้อัครเดชมาเข้าเฝ้า
"เสด็จพ่อมีอะไรหรือพระเจ้าค่ะ" อัครเดชทูลถามอย่างประจบประแจง
ปรเมศวร์เล่าเรื่องคำทำนายให้โอรสองค์โปรดฟัง
"เสด็จพ่อคิดจะยกราชบัลลังก์ให้แก่มลหรือ" อัครเดชทูลถามด้วยน้ำเสียงปกติ ข่มความไม่พอใจไว้ข้างใน
"พ่อไม่ได้คิดทำอย่างนั้นหรอก ลูกเอ๋ย ราชบัลลังก์อย่างไรก็ต้องสืบกันตามราชประเพณี จะมาเชื่อคำทำนาย และทำการขัดต่อกฎมณเฑียรบาลคงไม่ได้"
"แต่ถ้าหลานของข้าจะนำพาความสุขมาให้แก่อาณาประชาราษฎร์จริง ข้าก็ยอมเสียสละ" อัครเดชว่า แกล้งทำเป็นคนมีน้ำใจนักกีฬาอย่างเต็มที่ ขณะที่ในหัวพยายามคิดแผนการกำจัดเด็กน้อยไร้เดียงสา
ราชาวิทยาธรหัวเราะ
"คำทำนายนั่นไม่ได้จะเกิดวันนี้ วันพรุ่ง เสียหน่อย พ่อเล่าให้เจ้าฟัง เพราะเห็นว่ามันแปลกดีเท่านั้น เจ้าอย่าคิดมากไปเลย อย่างไรบัลลังก์นี้วันหนึ่งก็ต้องเป็นของเจ้า"
"ข้าไม่เคยปรารถนาบัลลังก์นี้เลย หวังเพียงแต่ให้ประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุขเท่านั้น"
แม้ว่าอัครเดชจะกราบทูลบิดาไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก แม้ตอนนี้ผู้เป็นพ่อจะบอกว่าไม่สนใจคำทำนาย แต่หากเกิดนิมิตอีกครั้ง ปรเมศวร์ก็อาจยอมยกบัลลังก์ให้แก่เด็กอัปลักษณ์นั่นก็ได้ ใคร ๆ ก็รู้ว่าพวกวิทยาธรเชื่อถือคำทำนายแค่ไหน แม้กระทั่งอัครเดชเองก็เคยคิดว่าคำพูดของโหรหลวงเป็นเหมือนประกาศิตจากพระเจ้า แต่พอมาได้ยินคำทำนายไร้สาระครั้งนี้ เจ้าชายวิทยาธรองค์โต สู้ได้แม้กระทั่งพระเจ้า
สิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดล้วนมีธาตุประจำตัว การรู้ว่าใครธาตุอะไร สามารถช่วยบำรุงร่างกายให้แก่ผู้นั้น แต่ในขณะเดียวกันก็ทำร้ายผู้นั้นได้ อัครเดชไปถามหมอหลวงว่าพ่อของเขาธาตุอะไร โดยอ้างว่าจะได้หาอาหารให้เหมาะสมกับธาตุนั้น
"บางทีข้าก็อยากอาหารมาถวายเสด็จพ่อบ้าง แม้ในวังจะมีอาหารเลิศรสมากมาย แต่คงสู้อาหารที่มีแต่ความกตัญญูไม่ได้หรอกกระมัง แต่ข้ากลัวว่าเจตนาดีของข้าจะเป็นบาป หากถวายอาหารไม่เหมาะแก่เสด็จพ่อ ของท่านหมอหลวงจงบอกเถิด ว่าธาตุเจ้าเรือนของเสด็จพ่อคืออะไร ข้าจะได้หามาถวายให้เหมาะแก่ท่าน"
หมอหลวงผู้ซึ่งเป็นวิทยาธรที่ดี มีศีลธรรม กอปรด้วยความกตัญญู ดังนั้นจึงนึกไปว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตน ไม่ได้มีความระแวงใด.ๆ และกราบทูลไปตามความจริง
"พระเจ้าปรเมศวร์มีพระทัยเมตตา ขี้สงสาร มักจะโอนอ่อนได้ง่าย มีวาทศิลป์ พระองค์เป็นธาตุน้ำ จึงสามารถปรับพระองค์ไปตามสถานการณ์ได้ง่าย หากเจ้าชายปรารถนาจะถวายอาหารแก่พระองค์ ขอจะให้ถวายผลไม้ที่มีรสเปรี้ยว แต่ห้ามถวายอาหารพวกนมเนยเด็ดขาด"
อัครเดชยิ้ม
"ข้าเข้าใจแล้ว"
หลังจากนั้นอัครเดชก็สั่งให้พวกทหารไปรีดนมกระต่ายเขา กระต่ายเขานั้นเป็นสัตว์ที่มีประโยชน์ เขาของตัวผู้สามารถนำมาทำเป็นอาวุธได้ ส่วนน้ำนมตัวเมียก็มีรสหวานอร่อย รักษาโรคภัยได้
แม้ว่าทหารที่ส่งไป จะไม่ได้กลับมาครบทุกคน แต่อัครเดชก็พอใจกับน้ำนมกระต่ายเขาที่ได้ เขารีบนำน้ำนมนั้นมาทำเป็นเนยและถวายให้แก่ผู้เป็นพ่อ
"หอมดีเหลือเกิน" ปรเมศวร์ชม เขากินเนยที่ลูกเอามาถวายให้ทุกวัน ทำให้ธาตุในร่างกายเริ่มผิดปกติ แต่ทว่าก็ไม่อาจหยุดกินเนยที่มีรสหอมอร่อยอย่างนี้ได้
อัครเดชนั้นไม่เพียงแต่จะถวายเนยที่เคี่ยวมาจากน้ำนมกระต่ายเขาที่หายาก หากแต่ได้ใส่ยาเสน่ห์ลงไปในนั้น ทำให้ปรเมศวร์ที่ปกติก็โปรดปรานลูกคนนี้อยู่แล้ว รับสั่งว่าจะยกบัลลังก์ให้
อัครเดชถือคติว่า 'ช้า ๆ ย่อมได้พร้าเล่มงาม' แม้จะตื่นเต้นดีใจที่พ่อจะยกบัลลังก์ให้ แต่ก็รู้ว่าหากรับบัลลังก์ตอนนี้ย่อมเกิดข้อครหาจึงกราบทูลไปว่า
"เสด็จพ่อยังทรงพระชนม์ชีพอยู่ ข้าไม่กล้ารับราชบัลลังก์หรอก แต่หากเสด็จพ่อปรารถนาจะพักผ่อน ค่ะก็ยินดีทำงานต่างพระเนตรพระกรรณ"
คำกราบทูลนี้ทำให้ราชาวิทยาธรผู้ลุ่มหลงยิ่งรักใคร่ผู้เป็นบุตรมากขึ้นไปอีก พระราชทานอาชญาสิทธิ์ให้ มีสิทธิ์ว่าขานการนคร ไม่ต่างอะไรกับพระราชาองค์หนึ่ง
ทันทีที่แผนการนี้สำเร็จ อัครเดชก็รีบดำเนินแผนขั้นต่อไป เขาต้องกำจัดหอกข้างแคร่ไปให้พ้นทาง แแม้ว่าตอนนี้มลจะมีอายุเพียงแปดขวบ และดูจะไม่ได้ใส่ใจอะไรเรื่องการบ้านการเมืองเลย วัน ๆ เอาแต่เล่นซนตามประสาเด็ก แต่เรื่องแบบนี้กันไว้ดีกว่าแก้ เขาต้องกำจัดเด็กอัปลักษณ์นั่นให้พ้นทาง ให้มันรู้กันไปว่า เขา อัครเดชคนนี้ จะแพ้ให้แก่เด็กอมมือคนหนึ่ง
อัครเดชใช้อำนาจบารมีของตัวเองบังคับให้น้องชายของเขาส่งลูกไปเรียนกับอาจารย์ธนบาล แล้วคืนนั้นเขาก็รีบไปหาอาจารย์ธนบาล
"บพิตรมาทำอะไรที่นี่หรือ" ธนบาลถาม
อัครเดชรีบเอาทองที่เตรียมไว้ออกมา ไม่เพียงแต่มนุษย์ที่ชอบทอง พวกวิทยาธรก็ชอบเช่นกัน แต่ในขณะที่มนุษย์ชอบทองเพราะเป็นเครื่องประดับอันสวยงาม วิทยาธรกลับชอบเพราะเป็นธาตุที่เหมาะแก่การประดิษฐ์วิทยาการต่าง ๆ
ธนบาลเองก็ทำตัวสมชื่อที่แปลว่าผู้รักษาทรัพย์ ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบรับทองไปทันที
"มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือพระเจ้าค่ะ" เขาว่า สายตาไม่อาจปกปิดความโลภไว้ได้
" 'หลานชาย' ของข้าจะมาศึกษาวิชาจากท่านอาจารย์ในวันรุ่ง" อัครเดชพูดเน้นคำว่าหลานชายราวกับต้องการสื่อความนัยอะไรบางอย่าง
"รับรองว่าจะเอาใจใส่พระนัดดาของพระองค์อย่างดีแน่พระเจ้าค่ะ" ธนบาลทูลประจบ นี่อัครเดชมีหลานแล้วหรือ เวลาช่างผ่านไปไวจริง ๆ เขาเป็นคนสอนอัครเดช และลูกอีกหลายคนของเจ้าชายยุพราชองค์นี้ ถ้าตอนนี้อัครเดชมีหลานและต้องการมาฝากฝัง เขาก็ย่อมทำเต็มที่
"ท่านอาจารย์กำลังเข้าใจผิด" อัครเดชว่า "ที่ข้าพูดว่า 'หลาน' ไม่ได้หมายถึงลูกของลูกข้า หากแต่หมายถึงลูกของมณีโชติต่างหาก"
"เจ้าชายมณีโชติมีพระโอรสแล้วหรือ" ธนบาลถาอย่างประหลาดใจ ข่าวลือเรื่องของมณีโชตินั้นดังไกลมาถึงที่นี่
"ใช่ เด็กนั่นหน้าตาอัปลักษณ์ ไม่คู่ควรกับราชวงศ์ของเราสักนิด" อัครเดชว่า
"แล้วพระองค์จะให้ข้าทำอย่างไรพระเจ้าค่ะ"
"ไม่ต้องสอนวิชาอะไรให้มันทั้งสิ้น มันไม่คู่ควรจะเรียนวิชาของกษัตริย์"  อัครเดชยื่นคำขาด
"แต่ถ้าอย่างนั้น พระองค์ไม่ต้องส่งให้พระภาคิไนยมาเรียนไม่ง่ายกว่าหรือพระเจ้าค่ะ" ธนบาลเสนอความเห็น
"ถ้าข้าไม่ส่งมันมาเรียน พ่อมันก็จะเป็นคนสอนวิชาต่าง ๆ ให้มัน แล้วต่อให้ข้าไม่ชอบขี้หน้าไอ้น้องนอกคอกคนนี้แค่ไหนก็ต้องยอมรับว่าสรรพวิชาต่าง ๆ ของมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าข้าเลย"
ธนบาลแสยะยิ้ม "รับพระบัญชา"
"ท่านอาจารย์ไม่ได้ตั้งใจสอนวิชาให้ข้าตั้งแต่แรก" มลพูดออกมาอย่างผิดหวังเมื่อได้รู้เรื่องราวทั้งหมด
"ถูกแล้ว" วโรดมว่า
"เขาทำอย่างนี้ทำไม เพียงเพราะข้าหน้าตาอัปลักษณ์หรือ" มลว่าอย่างเจ็บปวด "ถ้าข้าถอดหน้ากากแล้วกลับไป เจ้าตาคิดว่าเขาจะยอมรับข้าหรือไม่"
ฤๅษียิ้ม "พวกเขาอาจจะต้อนรับเจ้า แต่เจ้าจะยินดีหรือที่พวกเขาไม่ได้ทำดีกับเจ้าด้วยใจจริง"
มลพูดไม่ออก "ข้า.."
"โอ๊ย! ยิ่งฟังก็ยิ่งน่าต่อย" กูณฑ์พูดอย่างอดทนฟังไม่ไหว "เราไปต่อยลุงกับอาจารย์เก่านายกันเถอะ ถ้านายไม่กล้า นำทางฉันไปก็พอ คนบ้าอะไรวะ ร้ายกับน้อง กับหลานก็ยังพอทน นี่ดันวางยาพ่อตัวเองอีก เวรเอ๊ย!" เด็กหนุ่มหัวไฟสบถยาวเป็นหางว่าว
"นี่ยังไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุดเท่าที่อัครเดชทำหรอก" มลว่า เขาไม่เรียกอัครเดชว่าลุงอีกต่อไป ยิ่งคิดถึงเรื่องที่อัครเดชทำกับครอบครัวของเขาก็ยิ่งเจ็บปวด ครอบครัวที่เคยอบอุ่นของเขาต้องมาพินาศลงเพราะความโลภของคนเพียงคนเดียว
"มีญาติแบบนี้ก็แย่หน่อย" เคียวว่า เขาเคยน้อยใจว่าทำไมต้องเกิดมาเป็นผีไร้ญาติ แต่หากต้องมีญาติแบบอัครเดช เขายอมเป็นผีไร้ญาติต่อไปดีกว่า
"เขาไม่ใช่ญาติของข้า" มลว่า "เจ้าตากับอุสาต่างหากที่เป็น"
"แต่นายบอกว่านายไม่ใช่ลูกของเจ้าตา" กูณฑ์ว่า "หรือว่าเป็นญาติกันทางอื่น"
"ใช่ ญาติทางใจอย่างไรเล่า" มลว่า
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "ญาติทางใจคืออะไร"
"วิสฺสาสปรมา ญาตี ความคุ้นเคย เป็นญาติอย่างยิ่ง" มลว่า
"ฉันไม่เข้าใจ" กูณฑ์ว่า
มลถอนหายใจ "ญาติมีสองประเภทคือญาติที่เกี่ยวดองทางสายเลือด อย่างข้ากับอัครเดช ญาติแบบนี้อาจเคยได้ทำกรรมร่วมกันในอดีตหรือมาเริ่มต้นใหม่ในชาตินี้ก็ได้"
"เพิ่งรู้ว่าเป็นญาติต้องทำกรรมร่วมกัน ไม่น่าล่ะ ในละครพวกญาติถึงฆ่ากันเอง คงจะได้มาจากเรื่องนี้สินะ" กูณฑ์รำพึง
"เจ้าเข้าใจอะไรผิดแล้ว" มลว่า "กรรมหมายถึงการกระทำ มีทั้งดีและชั่ว ดังนั้นญาติก็มีทั้งอุปถัมภ์ค้ำจุนกันและทำร้ายกัน ขึ้นอยู่กับกรรมที่ทำจะเป็นกุศลหรือไม่"
"แต่คำว่ากรรมมันหมายถึงกรรมชั่วไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ถาม เขาเองก็เหมือนคนพุทธสมัยใหม่ทั่วไปที่เมื่อพูดถึงกรรมก็คิดถึงกรรมชั่วเป็นหลัก ส่วนกรรมดีก็จะใช้คำว่าบุญแทน
"ใครบอกเจ้ากัน กรรมหมายถึงการกระทำ จะดี จะชั่วก็ได้ทั้งนั้น" มลมองหน้ากูณฑ์ด้วยสายตาที่บอกว่า 'ช่างไม่รู้อะไรเลยนะเจ้า'
กูณฑ์เองเมื่อเห็นท่าทีวางโตของอีกฝ่ายก็ไม่พอใจ อ้าปากจะเถียง แต่เคียวถองเขา
"เล่าต่อเถอะ" เคียวว่า ส่งสายตาห้ามไม่ให้กูณฑ์ทำอะไรบุ่มบ่าม
"ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ นั่นเป็นญาติประเภทมีหนึ่ง ส่วนอีกประเภทหนึ่งก็คือญาติทางธรรมคือคนที่มีความสนิทสนมคุ้นเคยกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน เหมือนกับข้ากับเจ้าตาและอุสาอย่างไรล่ะ" มลสรุป
"จะว่าไปแล้วอุสากับเจ้าตาไปไหนกันนะ" กูณฑ์ว่า พลางมองไปรอบ ๆ คนหนึ่งก็คนแก่ อีกคนก็เด็กผู้หญิงไปเดินเล่นในป่าตอนค่ำ ๆ มืด ๆ ไม่กลัวเลยหรือไงนะ มลก็ชิลเหลือเกิน ดูไม่ห่วงคนที่เขาเรียกว่าเป็นญาติเลยแม้แต่น้อย
มลยักไหล่ "เดี๋ยวพวกเขาก็กลับมากันเอง"
"นายไม่ห่วงพวกเขาเลยเหรอ"
"ทำไมต้องห่วง"
"พูดงี้ได้ไง" กูณฑ์ว่าอย่างไม่พอใจ "พวกเขาอาจจะโดนตัวอะไรคาบไปแล้วก็ได้ คนหนึ่งก็คนแก่ อีกคนก็เป็นเด็ก"
มลหัวเราะ "เจ้าลืมไปหรือว่าคนแก่กับเด็กที่เจ้าพูดถึงไม่ใช่คนแก่กับเด็กธรรมดา คนหนึ่งก่อนจะมาเป็นฤๅษีก็เคยเป็นกษัตริย์ที่ครองมหาอาณาจักรมาก่อน แม้ตอนนี้จะละอาวุธมาถือไม้เท้า แต่ความเชี่ยวชาญในสรรพาวุธก็ยังไม่ยิ่งหย่อน ไม่มีอะไรกล้าทำอันตรายท่านหรอก ส่วนอุสาแม้จะเป็นเด็กผู้หญิง แต่สัญชาตญาณระแวงภัยก็ไม่ต่างอะไรจากพวกลูกสัตว์เพราะได้รับความสามารถมาจากผู้เป็นแม่ เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก"
สีแดงจากผมของกูณฑ์ดูเหมือนลามไปถึงใบหู เขาเคยชินกับโลกที่เห็นว่าคนแก่ เด็กและผู้หญิงเป็นคนที่อ่อนแอและต้องปกป้องจนลืมไปเสียสนิทว่าวโรดมกับอุสาไม่ใช่คนธรรมดา
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง เราควรดำรงตนอยู่ในความไม่ประมาท" กูณฑ์เถียงกลับ
"เป็นสุภาษิตที่ไพเราะ" วโรดมที่เพิ่งกลับมาว่า "ขอบใจที่เจ้าเป็นห่วงข้า แต่ข้ากับอุสาไม่เป็นไรหรอก"
"ตอนที่ข้าไป เจ้าพี่เล่าเรื่องอะไรให้สองคนนี้ฟังบ้างเจ้าคะ" อุสาถาม
มลมองเพื่อนใหม่ทั้งสองเป็นเชิงปรามไม่ให้พูดอะไร ก่อนจะตอบเด็กหญิงช่างเจรจาไปว่า
"ข้าก็นินทาเจ้าน่ะสิ"
อุสาหน้ามุ่ย ก่อนจะรัวกำปั้นทุบอกมลอย่างแรง
"เจ้าพี่ใจร้าย" เธองอนและเดินกลับเข้าไปข้างใน
มลถอนหายใจ "ค่อยยังชั่วหน่อย"
"ทำไมนายไม่บอกเขาไปตรง ๆ " เคียวถาม
"ข้าไม่อยากให้นางไม่สบายใจ" มลตอบ แม้จะไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ ๆ แต่มลกลับรักอุสามากกว่าญาติพี่น้องของตัวเองเสียอีก อุสาเป็นคนแรกที่ไม่ตกใจตอนเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ของเขา ตลอดชีวิตที่ผ่านมาทุกคนที่เห็นหน้าของเขาล้วนแต่ตกใจ ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ที่แม้ตอนหลังจะทำใจยอมรับได้ แต่ใบหน้าตะลึงของพ่อแม่ตอนเห็นหน้าเขาก็ทำให้มลเจ็บช้ำน้ำใจอยู่ไม่น้อย แต่อะไรก็ไม่น่าเจ็บใจเท่าผีที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็ตกใจตอนเห็นหน้าเขาด้วยจนเขาต้องยอมละเมิดคำสั่งของอาจารย์ ถอดหน้ากากออก หน้าเขานี่ผีเห็นคร้ามของจริง


## แผนชั่ว

แม้ว่าอยากจะฟังเรื่องที่มลเล่าต่อสักเพียงใด แต่ร่างกายอันเป็นมนุษย์ของกูณฑ์ก็รับไม่ไหว เขาพยายามกลั้นหาวจนน้ำหูน้ำตาไหล แม้จะพยายามเพียงใดก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาเฉียบคมของผู้อาวุโสไปได้
"ไปนอนเสียเถิด"
กูณฑ์เดินลากขาเข้าไปนอนตามคำสั่ง เขาง่วงเสียจนไม่มีเวลาคิดอะไรทั้งนั้น
พอตอนเช้า กูณฑ์ก็ตื่นขึ้น เขารู้สึกว่าตัวเองตื่นเช้ากว่าปกติเพราะแปลกที่ แม้กูณฑ์จะรู้สึกอย่างนั้น แต่สำหรับอุสาและมลนั้นถือว่ากูณฑ์ตื่นสายมาก ปกติพวกเขาตื่นตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้น ดังนั้นเวลาแปดโมงเช้าจึงถือว่าสายมากเหลือเกิน
กูณฑ์ขยี้ตา พยายามขจัดความง่วงออกไป เขาหาวหวอด ๆ ก่อนจะเดินไปที่ที่ทุกคนกำลังล้อมวงกินผลไม้กันอยู่
"มากินสิ" อุสาชวน
กูณฑ์นั่งลงกินผลไม้ด้วย หากอยู่ที่บ้าน เขาคงไม่ยอมกินผลไม้เป็นอาหารเช้าแน่ แต่เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม เขามาอยู่กับฤๅษี ก็คงต้องเป็นมังสวิรัติชั่วคราวไปก่อน ฤๅษีคงไม่ยอมให้ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตแน่
ผลไม้ที่กินเข้าไปมีรสหวานอร่อยกว่าผลไม้ตามรถเข็นมากนัก กูณฑ์พิจารณาผลไม้ หากเขาสามารถนำมันกลับไปปลูกที่เมืองตัวเองได้คงจะทำกำไรได้ไม่น้อย
"ผมขอเมล็ดไปปลูกบ้างได้ไหมครับ" กูณฑ์ถามฤๅษี
"ปลูกที่ไหนเล่า" วโรดมถามกลับ
กูณฑ์นิ่งคิด บ้านเขาคับแคบเกินกว่าจะปลูกต้นไม้ได้ แต่ถ้าเป็นสวนของหลวงปู่ก็อาจพอได้อยู่
"ที่วัดครับ"
"วัดเจ้าใหญ่พอหรือ"
"ก็ใหญ่อยู่นะครับ" กูณฑ์ตอบอย่างงง ๆ เขาไม่รู้หรอกว่าพื้นที่วัดนั้นมีเท่าไหร่ แต่แค่ปลูกต้นไม้ต้นเดียวคงไม่กินพื้นที่มากหรอกมั้ง
"กว้างกว่าสิบสี่โยชน์หรือไม่"
บางทีกูณฑ์ควรตั้งใจเรียนวิชาคณิตศาสตร์ให้มากกว่านี้ เขาไม่รู้เลยว่าสิบสี่โยชน์คือเท่าไหน เขารีบสะกิดถามเคียว
"หนึ่งโยชน์มีประมาณสิบแปดกิโลเมตร" สารานุกรมเคลื่อนที่ของเขาตอบกลับ
แต่ถึงอย่างนั้น กูณฑ์ผู้เกิดมากับเทคโนโลยีเครื่องคิดเลขก็ยังคำนวณออกมาไม่ถูกอยู่ดี แต่เท่าที่รู้ก็คือวัดนั่นไม่ได้กว้างขนาดนั้นหรอก
"ไม่น่าจะพอครับ" กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ แผนการที่จะรวยจากป่าหิมพานต์ก็เป็นอันต้องพับไป
"ความจริงแล้วเจ้าจะเอาเมล็ดไปปลูก ก็ใช่ว่าลูกหว้าจะออกมารสหวานอร่อยเช่นนี้ ดิน น้ำ อุณหภูมิและสิ่งแวดล้อมรอบป่าหิมพานต์มีผลต่อรสชาติของลูกหว้าทั้งสิ้น" วโรดมสั่งสอน
"ครับ" กูณฑ์รับคำ หน้าสลด "ว่าแต่นี่คือลูกหว้าเหรอครับ ผมไม่เคยเห็น"
"เจ้าก็อยู่ในชมพูทวีปแท้ ๆ ไม่เคยเห็นลูกหว้าได้อย่างไรนะ" มลเหน็บกลับ เขาไม่ค่อยพอใจที่กูณฑ์นอนอุตุอยู่บนเตียงขณะที่เขาต้องไปออกไปหาผลไม้ แต่พอถึงเวลากิน กลับได้กินร่วมกัน สมัยตอนที่เขาอยู่กับอุสา อุสาเองก็ไม่ได้ออกไปช่วยเขาหาผลไม้ แต่เขาพอยอมรับได้ เขาเป็นพี่ ทั้งยังเป็นผู้ชาย เลี้ยงน้องแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก แต่กลับไอ้มนุษย์นี่ไม่ใช่
"ฉันอยู่ประเทศไทย ไม่ได้อยู่ชมพูทวีป แล้วมันเกี่ยวอะไรกับลูกหว้าไม่ทราบ" กูณฑ์เองก็เหมือนคนในยุคปัจจุบันทั่วไปที่เข้าใจว่าชมพูทวีปหมายถึงอินเดีย
"ที่เขาบอกว่าชมพูทวีปมันหมายถึงโลกของเรานั่นแหละ" เคียวว่า
"นายอย่าบอกนะว่านายอ่านมาจากหนังสืออีกแล้ว" กูณฑ์ว่า ทำไมใคร ๆ ก็ดูรู้เรื่องป่าหิมพานต์ไปหมด เขาเป็นถึงอวตารของเทพนะ เขาควรรู้อะไรบ้างสิ
"ใช่" เคียวอธิบาย "จากหนังสือไตรภูมิพระร่วงไง"
"บ้านฉันมีหนังสือนั่นด้วย" กูณฑ์อุทาน
"ใช่ ทางพุทธศาสนาแบ่งทวีปออกเป็นสี่ทวีป คือ ชมพูทวีป อปรโคยานทวีป อุตตรกุรุทวีป และปุพพวิเทหทวีป แต่ละทวีปตั้งตามทิศต่าง ๆ กัน ชมพูทวีปตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขาพระสุเมรุ"
กูณฑ์พยายามคิดภาพตาม "ชื่อพิลึกทั้งนั้น"
"ทวีปทั้งสามทวีป ยกเว้นชมพูทวีป เป็นทวีปที่คนมีศีลธรรม"
"อ้าว! พูดอย่างนี้แสดงว่าเราเลวเหรอ"
"ก็ไม่เชิงหรอก" ฤๅษีขัด "บางทีก็มีผู้มีบุญก็มาเกิดในชมพูทวีปเช่นกันเช่นพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า หรือมหาจักรพรรดิ"
"ช่างเถอะ ตกลงชมพูทวีปนี้มันยังไงกันแน่ เกี่ยวอะไรกับต้นหว้า"
"เกี่ยวสิ เพราะต้นไม้ประจำทวีปของเราก็คือต้นหว้าหรือที่เรียกกันว่าต้นชมพูน่ะสิ" มลไขข้อสงสัย
"แล้วทวีปอื่น ๆ มีต้นไม้ประจำทวีปเหมือนกันหรือเปล่า" กูณฑ์ถามต่อ
"มีสิ อย่างอุตตรกุรุทวีปก็มีต้นกัลปพฤกษ์ ข้าอยากไปเห็นมาตลอดเลย" มลว่า "แต่มันขึ้นแค่ในอุตตรกุรุทวีปเท่านั้น"
"พูดเป็นเล่นไป ที่โรงเรียนฉันก็มีต้นกัลปพฤกษ์" กูณฑ์ค้านอย่างไม่เชื่อ ตอนเขาไปโรงเรียนก็เดินผ่านต้นกัลปพฤกษ์ทุกวัน
"ต้นกัลปพฤกษ์ของเจ้าเป็นอย่างไร" มลถาม
"ก็เป็นต้นไม้ปกติทั่วไป ออกดอกสีชมพู"
"แล้วเจ้าขออะไรใต้ต้นกัลปพฤกษ์นั้นได้หรือไม่"
"ขอ" กูณฑ์ทวนคำเป็นเชิงถาม มลหมายถึงจุดธูป ขอนู่นขอนี่เหมือนที่เราขอที่ต้นโพธิ์น่ะหรือ
มลยิ้มเยาะ "คงไม่ได้ล่ะสิ ต้นกัลปพฤกษ์ของเจ้าก็เป็นแค่ต้นไม้เลียนแบบเท่านั้น ต้นกัลปพฤกษ์ในอุตตรกุรุทวีป เพียงแค่เจ้าไปยืนใต้ต้น และอธิษฐาน เจ้าก็ได้ทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ"
กูณฑ์คราง "ฉันชักอยากไปเกิดในอุต อุต" เขาพยายามจะออกเสียง แต่ก็พูดไม่ได้จนต้องยอมแพ้ "ทวีปนั้นแล้วสิ"
"ไม่ได้หรอก" ฤๅษีขัด "มนุษย์นั้นเมื่อเกิดในทวีปใด ก็จะเวียนว่ายตายเกิดอยู่แต่ในทวีปนั้น ที่เจ้าทำได้ก็มีแต่บำเพ็ญบารมี ให้ได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดีขึ้นเท่านั้น"
"เล่าเรื่องของนายต่อสิ" กูณฑ์ว่า
มลชำเลืองมองอุสา เจ้าตาเองก็รู้จึงชวนอุสาไปที่อื่น
"ทำไมนายไม่ให้เขาอยู่ฟังด้วย" เคียวถาม
"นางยังเด็กเกินไปที่จะรู้เรื่องพวกนี้" มลอธิบาย
"เด็ก" กูณฑ์ทวนคำเยาะ ๆ "อะไรกัน เธอก็อายุเท่ากับนาย จะห่างกันบ้างก็คงไม่กี่ปีหรอก"
"นางเกิดปีเดียวกับข้า แต่นางยังเป็นเด็ก"
"อะไรกัน" กูณฑ์อุทานอย่างไม่เข้าใจ
"นางยังเป็นเด็กไร้เดียงสา นางไม่เข้าใจความโหดร้ายของโลกนี้" มลว่า ยิ่งคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่เมือง น้ำตาเขาก็เอ่อล้นมาที่ดวงตาอีกครั้ง
"มีเรื่องอะไรเหรอ" เคียวถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
มลถอนหายใจและเริ่มเล่าต่อ
แม้อัครเดชจะกำจัดมลไปได้แล้ว แต่หอกข้างแคร่อย่างมณีโชตินั้นยังอยู่ แม้ว่าปรเมศวร์จะเห็นว่าคำทำนายนั้นหมายถึงมล แต่อัครเดชก็ยังไม่ไว้ใจ เขารู้แต่เพียงว่าลูกที่หน้าตาอัปลักษณ์ของมณีโชติจะนำพาความพินาศมาสู่เขา แล้วใครจะไปรู้ มณีโชติอาจจะคิดสร้างเด็กขึ้นมาอีกคนก็ได้ เขาต้องกำจัดรอยด่างพร้อยของเผ่าวิทยาธรไปเสีย
อัครเดชเรียกมณีโชติเข้าเฝ้าเพื่อดำเนินแผนการที่วางไว้
"มีอะไรหรือพระเจ้าค่ะ เจ้าพี่"
"พ่อของเราอยากกินมะม่วง" อัครเดชว่า "เจ้าช่วยไปหามะม่วงให้หน่อยนะ"
มณีโชติขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
"ช่วงนี้มันไม่ใช่หน้ามะม่วงนะพระเจ้าค่ะ" แม้ว่าป่าหิมพานต์จะมีพืชพันธุ์ธัญญาหารที่สมบูรณ์กว่าโลกภายนอก แต่ก็ยังตั้งอยู่ในกฎธรรมชาติคือออกดอกออกผลเมื่อถึงฤดูกาล
"แต่เจ้าก็มีเวทมนตร์บังคับให้ต้นมะม่วงออกผลได้ไม่ใช่หรือ" อัครเดชว่าอย่างรู้ทัน
ความจริงแล้วมณีโชติมีเวทมนตร์ดังว่าจริง หากแต่มะม่วงที่ออกผิดฤดูกาลนั้น รสชาติค่อนข้างต่างไปจากมะม่วงตามธรรมชาติอยู่บ้าง หากเปรียบรสชาติของมะม่วงตามธรรมชาติเป็นทองคำ รสชาติของมะม่วงที่มณีโชติใช้เวทมนตร์บังคับก็คือทองแดง
"ทำ มันก็ทำได้อยู่พระเจ้าค่ะ แต่ว่ารส…"
"ไม่มีแต่" อัครเดชขัดขึ้น "จงไปทำเสีย ข้าไม่ได้สั่งเจ้าในฐานะพี่ แต่ในฐานะอุปราชผู้สำเร็จราชการแทน เข้าใจหรือไม่"
มณีโชติโค้งคำนับ "รับพระบัญชา"
"พ่อข้าไม่ควรทำตามคำสั่งเขาเลย" มลพูดอย่างเจ็บใจ "ไม่ควรเลยจริง ๆ"
"ทำไมล่ะ" กูณฑ์ถาม "เขาส่งคนไปลอบฆ่าพ่อนายเหรอ"
"อัครเดชไม่มีคนมีฝีมือพอจะลอบฆ่าพ่อข้าได้หรอก" มลว่า มีรอยภูมิใจนิด ๆ เมื่อพูดถึงความเก่งกาจของผู้เป็นบิดา "แต่มันใช้วิธีสกปรกกว่านั้น"
"เดี๋ยวก่อนนะ" เคียวขัด "ลอบฆ่านี่ยังสกปรกไม่พอ"
มณีโชติมาถึงต้นมะม่วง เขาร่ายคาถา ไม่นานต้นมะม่วงนั้นก็ออกผลมาเต็มไปหมด เจ้าชายวิทยาธรรีบเหาะไปเก็บมะม่วงให้ได้มากที่สุด ก่อนจะรีบนำไปถวายอัครเดช
"เจ้าเอาไปให้ท่านพ่อเองดีกว่า" อัคเดชว่า
มณีโชติรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เพราะตั้งแต่ปรเมศวร์ป่วยก็ไม่มีใครเคยได้เข้าเฝ้าเลย อัครเดชมักอ้างว่าท่านประชวรเกินกว่าจะรับแขก แต่เขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ได้แต่นำมะม่วงไปให้พ่อตามคำสั่ง
มณีโชติเฝ้ามองพ่อตัวเองกินมะม่วง ปรเมศวร์ดูเอร็ดอร่อยกับมันมาก พอเห็นว่าไม่เป็นอะไร มณีโชติก็จะเดินกลับ แต่อยู่ ๆ ราชาวิทยาธรก็ตกลงจากเตียง
มณีโชติรีบวิ่งเข้าไปดูแล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อไม่หายใจ
"ท่านพ่อ" มณีโชติกรีดร้อง พยายามเขย่าตัวให้ฟื้น
ด้วยอารามตกใจ มณีโชติจึงไม่ได้สังเกตว่า มีคนของอัครเดชเข้ามาในห้อง และสลับจานมะม่วงของเขาไป
หลังจากที่มณีโชติร้องโวยวายไม่ได้สติอยู่สักพักหนึ่ง เขาก็เริ่มตั้งสติขึ้นมาได้ เขารีบออกไปนอกห้อง ตะโกนเรียกพวกหมอ
หมอคนหนึ่งเดินเข้ามาตรวจอาการ ก่อนจะบอกว่าราชาสวรรคตแล้วด้วยยาพิษ ผู้เป็นหมอสำรวจไปรอบ ๆ เพื่อค้นหาว่าอะไรคือยาพิษนั้น ก่อนจะหยิบจานมะม่วงขึ้นมา
"กระหม่อมขอบังอาจถามว่าใครเป็นผู้นำผลไม้นี้มาถวายแด่องค์ราชาหรือพระเจ้าค่ะ"
"เป็นข้าเอง" มณีโชติยอมรับอย่างงง ๆ "แล้วทำไมหรือ ท่านหมอ"
หมอมองหน้ามณีโชติอย่างผิดหวัง
"เหตุใดพระองค์จึงทรงทำดังนี้พระเจ้าค่ะ" เขากล่าวอย่างตำหนิ
"ท่านหมายความอย่างไร" มณีโชติผู้ซึ่งยังไม่รู้ชะตากรรมของตนเองกล่าวอย่างสับสน
พวกทหารของอัครเดชวิ่งเข้ามาราวกับถูกบอกบท หัวหน้าทหารพูดขึ้นมาว่า
"เจ้าชายมณีโชติ ท่านถูกจับแล้วข้อหากบฏ ลอบปลงพระชนม์พระราชา"
มณีโชติหน้าซีด "หมายความว่าอย่างไร"
อัครเดชเดินเข้ามาอย่างสง่างาม สีหน้าโศกสลดบนใบหน้านั้นดูไม่สมจริงเลยแม้แต่น้อย
"น้องรัก" อัครเดชพูดเสียงสั่นเครือ "เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้"
"ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด"
"เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังจะปากแข็งอยู่อีกหรือ" อัครเดชหันไปพูดกับหมอ "ท่านหมอ ผลไม้ในจานนั่นคือสิ่งใดกัน"
หมอสูดลมหายใจ "ขอเดชะ ผลไม้ในจานนี้คือกิมปักกะ ผลมะม่วงพิษพระเจ้าค่ะ แม้รูปร่างหน้าตาของมันจะเหมือนมะม่วง แต่มันมีพิษร้ายแรงนัก"
"ข้าเอามะม่วงมาถวาย เหตุใดจึงกลายเป็นผลกิมปักกะไปได้" มณีโชติว่า
"พี่ผิดหวังในตัวเจ้าจริง ๆ มณีโชติ" อัครเดชว่า ก่อนจะหันไปสั่งทหารของตน "พวกเจ้าจงนำมณีโชติไปขังไว้ รอวันประหาร"
พอมลได้ยินว่าพ่อของตนจะถูกประหาร เขาก็รีบผุดลุกขึ้นยืนทันที
"ข้าจะไปช่วยท่านพ่อ"
ฤๅษียุดข้อมือให้มลนั่ง
"ใจเย็นก่อน"
"ใจเย็น" มลทวนคำอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ฤๅษีตนนี้บอกให้เขาใจเย็น ทั้ง ๆ ที่พ่อของเขากำลังจะถูกประหารหรือ ก็แน่ล่ะสิเขาไม่ใช่พ่อของฤๅษีนี่
"ไม่ยักรู้ว่านายก็ก็มีความคิดแบบนี้เหมือนกัน" กูณฑ์แซว เขายังจำครั้งแรกที่เจอฤาษีได้ดี เขาเองก็โมโหท่าทางดูไม่สนใจของท่านเหมือนกัน
"ใช่" มลยอมรับ ท่าทางไม่ค่อยภูมิใจในตัวเองนัก เมื่อคิดย้อนกลับไปวันนั้น
"เชิญท่านใจเย็นไปคนเดียวเถิด" มลพูดอย่างก้าวร้าว "อย่างไรข้าก็จะไปช่วยท่านพ่อ"
"เรื่องที่ข้าเล่าให้เจ้าฟังเกิดขึ้นก่อนเจ้าจะได้รับคำสั่งให้มาล่ากระต่ายเขาเสียอีก เจ้าไปตอนนี้จะทันได้อย่างไร"
มลทรุดตัวลงนั่งอย่างสิ้นหวัง "อย่างไรข้าจะไปเอาศพท่านพ่อกลับมา" เขาพูดอย่างแน่วแน่ เขารู้ว่าวิทยาธรทำอย่างไรกับศพของพวกกบฏ เขาจะไม่ยอมให้พ่อพบชะตากรรมเช่นนั้นเด็ดขาด เขาต้องนำศพของพ่อมาทำพิธีให้ถูกต้องให้ได้
"พ่อของเจ้ายังไม่ตายหรอก" วโรดมว่า
"ท่านหมายความว่าอย่างไร"
เรื่องที่มณีโชติถูกจับกุมตัวในข้อหากบฏโด่งดังไปทั่ววังจนได้ยินไปถึงมณีมาลาผู้เป็นแม่ของอัครเดช มฯีมาลารีบมาหาลูกของตัวเองทันที
"อัครเดช เจ้าจะประหารน้องหรือ"
"มณีโชติทำผิดใหญ่หลวง ขอท่านแม่โปรดอย่าเข้าข้างมันเลย"
ตั้งแต่เด็กจนโต มณีมาลามักจะเข้าข้างมณีโชติอยู่เสมอ จงทำให้อัครเดชเริ่มสงสัยว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกทางสายเลือดของท่านแม่
"อัครเดช มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้" เธอไม่อยากเชื่อว่าเด็กดีอย่ามณีโชติจะวางยาพิษผู้เป็นพ่อได้ลง เขาเป็นเด็กอ่อนโยนกว่าทุกคนที่เธอเคยรู้จัก อีกประการมณีโชติวางยาพิษปรเมศวร์ไปก็หาได้มีประโยชน์แต่ไม่ ในเมื่อเขาไม่ใช่รัชทายาทของบัลลังก์ หากผู้วางยาพิษเป็นอัครเดชลูกของเธอเองเรื่องจะดูสมเหตุสมผลกว่ามาก แต่เธอก็สลัดความคิดนี้ไปเสีย แม้อัครเดชจะเกเรไปบ้าง แต่คงไม่อำมหิตพอที่จะวางยาพิษผู้เป็นพ่อและใส่ร้ายน้องเช่นนี้หรอก
อัครเดชหัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขัน คิดดูสิ ขนาดเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วแม่ของเขาก็ยังเข้าข้างมันไม่เลิก
"เข้าใจผิดอะไรหรือพระเจ้าค่ะ"
"ก็อย่างเช่นอาจมีผู้ได้ผลประโยชน์จากเรื่องนี้ใส่ร้ายมณีโชติ" มณีมาลาออกความเห็นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"งั้นหรือพระเจ้าค่ะ" อัครเดชพูดเสียงเฉียบขาด "เมื่อท่านพ่อสิ้น บัลลังก์ก็ต้องตกสู่ข้า ข้าเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์จากเรื่องนี้มากที่สุด หรือว่าท่านแม่คิดว่าข้าเป็นคนกระทำเรื่องที่เลวทรามต่ำช้าเยี่ยงสัตว์นรก"
มณีมาลาหน้าเสีย "แม่ไม่ได้หมายความร้ายแรงถึงเพียงนั้นเลย" เธอละล่ำละลักปลอบลูกชาย
อัครเดชรู้ว่าตนกำลังเป็นต่อจึงรีบรุกต่อ
"ท่านแม่คงไม่คิดว่าลูกชายที่ท่านคลอดออกมาเองจะทำการอำมหิตโหดร้ายเยี่ยงสัตว์นรกเช่นนั้นหรอกนะพระเจ้าค่ะ"
"แม่ไม่.."
"ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านแม่มักเห็นมณีโชติดีกว่าข้าเสมอ บางทีข้าสงสัยว่าใครกันแน่ที่เป็นลูกของท่านแม่ ข้าหรือว่าเขา"
"แม่รักเจ้ากับมณีโชติเท่ากัน" มณีมาลายืนยัน "เจ้าก็รู้ ลูกของท่านพ่อเจ้าก็เปรียบเหมือนลูกของแม่"
"ครั้งนี้มณีโชติทำผิดใหญ่หลวง ต่อให้ข้าอยากช่วยก็ช่วยไม่ได้ ขอท่านแม่โปรดตัดใจเสียเถิด"
"แม่เข้าใจแล้ว" แม้มเหสีม่ายจะพูดแบบนั้น แต่เธอจะไม่ยอมเสียมณีโชติไปหรอก อย่างไรเธอก็ต้องคิดหาวิธีช่วยลูกเลี้ยงคนนี้ให้ได้
มณีมาลาลอบเอาทองไปให้ผู้คุม
"ข้าแต่พระพันปี พระองค์ทรงเอาทองมาให้กระหม่อมทำไมพระเจ้าค่ะ"
มณีมาลาไม่ค่อยเคยชินนักที่อยู่ ๆ ก็ได้เลื่อนตำแหน่งจากมเหสีเป็นพระพันปี
"ข้าต้องการให้ท่านช่วย"
"พระนางโปรดสั่ง" ผู้คุมมองทองอย่างปลาบปลื้ม ลำพังเบี้ยหวัดของเขามีไม่มากนัก ทองที่ได้จากพระพันปีมากกว่าเบี้ยหวัดทั้งปีของเขาเสียอีก ต่อให้มณีมาลาสั่งให้เขาไปบุกน้ำลุยไฟอย่างไร เขาก็พร้อมทั้งนั้น
"ข้าต้องการให้ท่านปล่อยตัวมณีโชติ"
ผู้คุมหน้าซีด มณีโชติถูกจับข้อหากบฏ หากเขาปล่อยตัวมณีโชติไปไม่เท่ากับมีส่วนร่วมคิดการกบฏด้วยหรือ แล้วทองที่ได้มานี้จะมีประโยชน์อย่างไรเล่า
"พระนางโปรดสั่งอย่างอื่นเถิด" ผู้คุมร้องขอ
"ข้าต้องการเพียงสิ่งนี้เท่านั้น" มณีมาลาพูดเสียงเฉียบขาด ก่อนจะมอบทองเพิ่มให้อีก
ผู้คุมนั้นอยากได้ทองก็อยากได้ กลัวความผิดก็กลัว ได้แต่ลังเลอยู่
"พระนาง ข้าทำได้เพียงเปิดโอกาสให้พระนางได้พบกับมณีโชติ หลังจากนั้นก็ขึ้นอยู่กับปัญญาของเขาแล้ว"
มณีมาลายิ้มออก "เพียงเท่านั้นก็เป็นบุญคุณแล้ว"


## การเสียสละ

เมื่อมณีมาลาได้เห็นสภาพของผู้เป็นลูกเลี้ยง ก็ให้สังเวชใจนัก จากที่เคยใส่ชุดสง่างามของเจ้าชาย กลับต้องมาใส่ชุดเยี่ยงนักโทษ จากที่เคยเดินเหินได้อิสระ กลับต้องมาถูกขื่อคาจำไว้ หากแต่แววตานั้นยังเป็นแววตาของนักรบโดยแท้
"ท่านแม่" มณีโชติพูดเสียงแหบพร่า "เหตุใดท่านจึงมาที่นี่พระเจ้าค่ะ"
มณีมาลายื่นถุงผ้าอะไรบางอย่างให้ มณีโชติรับไว้ ยังคงสับสน
"ผงนิทรา" มณีมาลากระซิบ "เจ้าจงใช้ผงนี่หนีไปเสียเถิด ไปให้พ้น แล้วอย่ากลับมาอีก"
"ท่านแม่ ข้าถูกจองจำเช่นนี้ จะหนีไปได้อย่างไร"
มณีมาลาหยิบพระขรรค์ข้างเอวขึ้นมา ก่อนจะฟันลงที่โซ่ล่าม ปล่อยมณีโชติให้เป็นอิสระ
เสียงดังลั่นที่เกิดขึ้นนั้นย่อมได้ยินไปถึงข้างนอกแน่นอน และพวกทหารข้างนอกก็กำลังจะกรูเข้ามา มณีมาลารีบส่งพระขรรค์ให้มณีโชติที่กำลังงงอยู่
"เร็วเข้า" เธอเร่ง "รีบใช้ผงนิทราและหนีไป"
มณีโชติเองรู้ว่าเขาควรทำอะไร เขาตัดสินใจฟันแขนของมณีมาลาอย่างแรง เป็นจังหวะเดียวกับที่พวกทหารเปิดประตูเข้ามา ก่อนที่เขาจะเหาะไปบนอากาศด้วยอำนาจของพระขรรค์
"เดี๋ยว เดี๋ยว" กูณฑ์ขัดขึ้น "ทำไมเขาต้องฟันคนที่ช่วยเขาด้วยล่ะ"
มลถอนหายใจ ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร เคียวก็ขัดขึ้นเสียก่อน
"ฟังไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ นายนี่ชอบขัดจริงเชียว" เขาพยักเพยิดไปทางมล "เล่าต่อเถอะ"
ความจริงแล้วตอนมลฟังฤๅษีเล่ามาถึงตรงนี้ เขาก็ขัดขึ้นเหมือนกัน
"ท่านพ่อของข้าไม่ได้กระทำการเนรคุณเช่นนั้นแน่"
"เหตุใดเจ้าจึงว่าพ่อของเจ้าทำการเนรคุณ"
"พระนางมณีมาลาอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตมาช่วย ท่านพ่อกลับฟันแขนของนางเสีย ไม่เท่ากับเนรคุณหรอกหรือ"
ฤๅษียิ้ม "การของกระทำของพ่อเจ้ากอปรด้วยความเมตตาและสติปัญญา เจ้าคิดว่าหากพระนางอยู่ดีโดยไร้รอยขีดข่วน แต่พ่อของเจ้าหนีไปได้ เจ้าคิดว่าพระนางจะรอดเงื้อมมือของอัครเดชหรือ มณีโชติทำดังนี้เพื่อให้พระนางมีโอกาสแก้ตัว"
มลหน้าซีด "อัครเดชคงไม่กล้าฆ่าแม่แท้ ๆ ของหรอกใช่ไหม"
"เขากล้าวางยาพิษพ่อ ใส่ร้ายน้องชาย ส่งหลานอย่างเจ้าให้ออกมาตาย อะไรเล่าที่เจ้าคิดว่าจะห้ามไม่ให้เขาฆ่าแม่ของตัวเอง โดยเฉพาะแม่ที่มีใจไปหาศัตรูเช่นนี้"
"ชั่วช้ายิ่งกว่าเดรัจฉาน" มลพูดออกมาอย่างคับแค้นใจ ทำไมหนอเขาถึงไม่โตกว่านี้ เก่งกาจมากกว่านี้  ขนาดกับคนในครอบครัว อัครเดชยังทำการอำมหิตถึงเพียงนี้ คิดแล้วก็สงสารประชาราษฎร์ที่ต้องมีคนอกตัญญูไร้คุณธรรมอย่างนี้เป็นผู้ปกครอง
"แล้วพระนางเป็นอย่างไรบ้าง" มลถาม เมื่อเขารู้ว่าพ่อของเขารอดจากห้องขัง ทั้งยังมีอาวุธติดมือก็โล่งใจ แต่พระนางมณีมาลาเล่าเป็นอย่างไรบ้าง
"พระนางฉลาดสมเป็นยอดหญิง"
เมื่อมณีมาลาถูกฟัน เธอก็รู้ทันทีว่าควรทำอะไร เธอกุมแขนที่เลือดไว้ก่อนจะร้องโอดครวญ
"โอ๊ย! ไอ้เด็กเนรคุณนั่นฟันข้า ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว"
เสียงร้องของมณีมาลา ทำให้พวกทหารเสียสมาธิ เปิดโอกาสให้มณีโชติหนีไปได้
"รีบไปจับมันมาสิ" มณีมาลาแกล้งทำเป็นสั่ง เธอรู้ว่าทหารพวกนี้ไม่ได้เชี่ยวชาญการสู้รบเท่ามณีโชติ บางคนยังเหาะไม่เป็นด้วยซ้ำ อีกประการหนึ่งเธอรู้ว่าพวกทหารไม่กล้าทิ้งเธอไปในสถานการณ์แบบนี้แน่ อย่างไรเธอก็ดำรงตำแหน่งเป็นพระมารดาของเจ้าแผ่นดิน
"พระนางทรงเป็นอย่างไรบ้างพระเจ้าค่ะ" หัวหน้าทหารถามอย่างเป็นกังวล ถ้าแขนของพระมารดาเจ้าแผ่นดินหลุด หัวของเขาก็คงหลุดออกจากบ่าเช่นกัน
"เจ็บ" มณีมาลาคราง ครั้งนี้ไม่ได้เสแสร้งแล้ว
หัวหน้าทหารเรียกหมอเข้ามา หมอเข้ามาตรวจดูอาการและรักษาบาดแผล ก่อนจะทูลให้พระนางพักผ่อน
"โชคยังดีที่แผลไม่ลึกพระเจ้าค่ะ" หมอทูลรายงานอัครเดชที่เป็นกังวล
"แล้วข้าจะเข้าไปเยี่ยมได้หรือไม่"
"ย่อมได้พระเจ้าค่ะ"
อัครเดชเข้าเฝ้าผู้เป็นมารดาที่กำลังนอนพักอยู่บนเตียง ความจริงแล้วเขาไม่ได้อยากมาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้เลย เขาควรจะไปตามหามณีโชติ ไม่รู้ป่านนี้มันจะไปถึงไหนแล้ว แต่ถ้าเขาทำอย่างนั้น เขาต้องถูกประจานว่าเป็นคนอกตัญญูแน่
"ท่านแม่เป็นอย่างไรพระเจ้าค่ะ"
"เจ็บ" มณีมาลาว่า
"หมอรักษาไม่ดีหรือพระเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้า.." อัครเดชเริ่ม แต่มณีมาลาขัดขึ้น
"แม่เจ็บที่ใจ" ปกติมณีมาลาไม่ค่อยใช้มารยาเท่าไหร่ แต่เมื่อถึงเวลาจำเป็น เธอก็สามารถใช้ได้เหมือนกัน
"แม่หลงเอ็นดูลูกเสือ ลูกจระเข้แท้ ๆ แม่อุตส่าห์ไปเยี่ยมมัน แต่มันกลับทำร้ายแม่เช่นนี้" พูดจบ เธอก็ทำเป็นร้องไห้
"ท่านแม่จะบอกว่าท่านไม่ได้จะไปช่วยมันหรือพระเจ้าค่ะ" อัครเดชถามอย่างคลางแคลง
มณีมาลาสะอึกสะอื้น "เจ้าพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร แม่บาดเจ็บถึงเพียงนี้ ลูกยังหาว่าแม่เข้ากับพวกกบฏ หากเจ้าคิดแบบนี้ก็จงฆ่าแม่เสียเถิด"
อัครเดชนิ่งอึ้ง พูดอะไรไม่ถูก
"ท่านแม่ ข้าเชื่อท่านแม่โปรดอย่าร้องไห้เลย"
"แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป" มณีมาลาถามเสียงเครือ "เจ้าจะไปจับมันกลับมาหรือ"
อัครเดชยิ้ม "ข้าไม่เสียเวลาจับมันกลับมาหรอกพระเจ้าค่ะ มันจะมาหาเราเอง"
หัวใจของผู้เป็นแม่ตกอยู่ไปที่ตาตุ่ม ได้แต่ภาวนาให้มณีโชติหนีไปให้ไกลที่สุด แต่ภายนอกเธอทำเป็นยินดี
"เจ้าสมกับเป็นพระราชาจริง ๆ แต่มณีโชติรู้ว่าเจ้าต้องฆ่ามันแน่ เหตุใดมันจะกลับมาอีก"
"ถ้ามันรักเมียมันก็ต้องกลับมาแน่พระเจ้าค่ะ" อัครเดชว่า แววตาเป็นประกายระยิบระยับ
มณีมาลาตกใจไปแวบหนึ่ง แต่ก็ตั้งสติได้ทัน "ป่านนี้มันไม่หนีไปแล้วหรือ"
"ไม่ต้องห่วงหรอกพระเจ้าค่ะ มีหรือข้าจะปล่อยครอบครัวพวกกบฏไป ข้าได้ขังนางจันทาประภาไว้แล้ว ข้าจะใช้มันเป็นเหยื่อล่อให้มณีโชติมา
มณีมาลาใจหายวาบ โธ่ ชายก็ตายเพราะหญิง หญิงก็ตายเพราะชาย ขอให้มณีโชติหนีไปเถิด อย่าได้อาลัยในตัวจันทประภาเลย
แม้ว่าอัครเดชจะบอกว่าขังจันทประภาไว้ แต่ความเป็นอยู่ของจันทประภาดีกว่ามณีโชติมาก เธอเพียงแต่ถูกคุมตัวไว้ในตำหนักของเธอเท่านั้น ไม่ได้ถูกล่ามโซ่ ใส่เครื่องจองจำ หรือทรมานอะไรเลย แต่ถึงอย่างนั้นกินรีก็อยากเลือกที่จะถูกทรมานเคียงข้างสามีมากกว่าอยู่สุขสบายกายแต่ทรมานใจเช่นนี้ ตอนนี้แม้จะบินไปหาสามีก็ทำไม่ได้ เพราะปีกและหางของเธอถูกยึดไปเสียแล้ว กินรีที่ไม่มีปีกและหางก็ไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ อาจจะอ่อนแอกว่าเสียอีก
"น้องสะใภ้ ดูสีหน้าท่าทางไม่ดีเลยนะ" อัครเดชล้อ แม้เขาจะกังวลเรื่องที่มณีโชติหนีไปได้ แต่เขาจะไม่แสดงอาการออกมาให้จันทประภาจับพิรุธได้เป็นอันขาด
"โปรดปล่อยสามีของข้าเถิด" จันทประภาอ้อนวอนไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ เธอเชื่อมั่นแน่ว่าสามีของเธอไม่ทำอะไรแบบนั้น เขาไม่เคยทำร้ายแม้แต่สัตว์สักตัวด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ผู้เป็นพ่อเลย
"เจ้าจะไปอะไรนักโทษทำไมเล่า สู้หาสามีใหม่ไม่ดีกว่าหรือ อย่างไรมันก็ต้องตายอยู่แล้ว" อัครเดชถามพลางนำมือลูบไล้ไปที่แขนของเธอ
กินรีกลั้นหายใจอย่างนึกรังเกียจ อัครเดชช่างชั่วช้ายิ่งนัก วางแผนฆ่าน้องชายตัวเองยังไม่พอ ยังจะจีบเอาน้องสะใภ้เป็นภรรยา เธออยากด่าประจานให้สาแก่ใจ แต่หากจันทประภาทำตามที่คิด เธอคงไม่มีโอกาสรอดแน่ เธอจึงปราศรัยด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวาน
"เจ้าพี่" จันทประภาพูดด้วยเสียงหวานราวน้ำผึ้ง "เจ้าพี่พูดอย่างนี้ไม่ถูกนัก หากสามีข้าเพิ่งตาย แต่ข้าหาสามีใหม่เลย เจ้าพี่ว่ามันจะไม่เป็นที่ครหาหรอกหรือ สามีใหม่ข้าก็คงพลอยถูกติฉินนินทาไปด้วย ยิ่งหากสามีใหม่ข้าเป็นผู้ใหญ่ เป็นที่พึ่งของอาณาประชาราษฎร์ แต่กลับได้หญิงโลเลเป็นภรรยาก็ย่อมเสื่อมเกียรติ เจ้าพี่ไม่คิดอย่างนั้นหรอกหรือ"
อัครเดชได้ฟังเหตุผลก็นิ่งไป เขาเพิ่งได้ราชบัลลังก์ ตอนนี้พวกขุนนางก็แบ่งเป็นหลายฝ่าย แม้ว่าส่วนใหญ่จะสนับสนุนเขา แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าใครที่เป็นพวกของมณีโชติบ้าง หากเขารับจันทประภามาเป็นเมียอีกคนก็คงยากที่จะรักษาความนิยมชมชอบจากพวกขุนนางไว้ได้
"เจ้าพูดถูก จงพักผ่อนให้สบายเสียเถิด ข้าจะไม่มากวนเจ้าแล้ว"
ตอนนี้อัครเดชไม่สามารถทำอะไรกับมณีโชติได้ ได้แต่เพียงเฝ้ารอเท่านั้น เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปเล่นงานคนอื่น
"ใครขอรับ" มลถามขึ้น
"ก็เจ้าอย่างไรล่ะ"
อัครเดชลอบไปหาธนบาล สั่งให้เขาส่งมลไปทำภารกิจอะไรก็ได้
"ยิ่งไกลยิ่งดี เอาให้มันไม่ต้องกลับมาอีก หรือตายไปเลยก็ได้" อัครเดชกำชับ
ธนบาลเริ่มมีทีท่าไม่สบายใจ เรื่องไม่ให้สอนวิชาหรือปล่อยให้เด็กกลั่นแกล้งรังแกกันแล้วทำเป็นไม่รู้เรื่อง เขาก็พอทำได้อยู่หรอก แต่การส่งเชื้อพระวงศ์ที่มีอายุเพียงแปดเก้าปีไปตาย ก็ออกจะเกินไปหน่อย
"อ๋อ! เขาพอมีจิตสำนึกอยู่เหมือนกันหรือ" มลตัดพ้อ "แล้วเหตุใดเขาถึงยังส่งข้ามาอีกเล่า"
อดีตพระราชามองมลอย่างเมตตา "ความดีนั้นคนดีทำง่าย คนชั่วทำยาก ตรงกันข้ามความชั่วนั้นคนดีทำยาก คนชั่วทำง่าย แม้ว่าธนบาลจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกผิดก็ไม่อาจเอาชนะความโลภที่มีอยู่ในใจได้ เมื่ออัครเดชถ้าเสนอทองให้เขาเพิ่มขึ้น เขาก็รีบทำภารกิจ
"ชีวิตของข้ามีค่าเพียงแค่ทองไม่กี่ถุงหรือ"
"ชีวิตของเจ้ามีค่ามากกว่านั้น อย่างน้อยก็มีค่าสำหรับข้า สำหรับอุสา และสำหรับพ่อแม่ของเจ้า"
"ท่านเล่าต่อไปเถิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของข้า นางถูกอัครเดชย่ำยีหรือไม่" แค่คิดว่าแม่ของเขาจะตกเป็นของลุงใจเหี้ยม เขาก็โกรธแค้นจนทำอะไรไม่ถูก นางจะต้องทุกข์ระทมขนาดไหน
"ข่าวดีคือนางไม่ได้ถูกอัครเดชย่ำยี"
คำพูดของฤๅษีทำให้สีหน้าของมลแช่มชื่นขึ้น
"แต่ข่าวร้ายก็คือ.."
หากอัครเดชเกิดในอารยธรรมภายนอก เขาย่อมเป็นนักการเมืองที่ดีได้แน่ นักการเมืองที่ดีในที่นี้ไม่ใช่หมายถึงนักการเมืองน้ำดี มีคุณธรรม ทำงานเพื่อประชาชนอะไรหรอก แต่หมายถึงนักการเมืองที่ฉลาด เจ้าเล่ห์ รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะอยู่ในตำแหน่งได้นานที่สุด รู้จักเลือกคบคน
หลังจากข่าวว่ามณีโชติถูกประหาร ทิ้งให้นางจันทประภาเป็นชายาม่าย ก็เริ่มมีสาส์นมาสู่ขอมากมาย ตอนแรกอัครเดชจะเผามันทิ้งเสีย พวกนี้กล้าดีอย่างไรจึงมาชุบมือเปิบของที่ควรเป็นของเขา แต่คิดไปคิดมาอีกทีตอนนี้เขาก็เป็นกษัตริย์มีทั้งชายาและสนมไม่รู้เท่าไหร่ แม้จะไม่มีใครงามเท่าจันทประภา แต่ก็ยังพอแก้ขัดไปได้ อีกอย่างหนึ่งถ้าเขามีอำนาจมากกว่านี้ ต่อให้สวยกว่าจันทประภาร้อยเท่าก็คงหามาเชยชมได้ไม่ยากนัก แต่อัครเดชเพิ่งราชาภิเษก เขาต้องหาพันธมิตรที่แข็งแกร่ง และการสร้างพันธมิตรที่ดีก็ไม่มีอะไรดีไปกว่าการเป็นทองแผ่นเดียวกัน
อัครเดชเล็งเห็นแล้วว่าพญารากษสน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ทั้งแข็งแกร่ง รักพวกพ้อง และหวงถิ่นยิ่งกว่าอะไร เขายกจันทประภาให้ก็เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทั้งได้พันธมิตรที่แข็งแกร่ง อีกทั้งถ้ามณีโชติรู้ข่าวว่าเมียรักของมันถูกยกให้รากษสเช่นนั้นก็ย่อมไปชิงคืนมาแน่ และคนหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างมณีโชติจะทำอะไรได้
พอคิดแผนได้ดังนี้ เขาก็รีบมีราชโองการสั่งยกจันทประภาให้พญารากษสทันที
เมื่อจันทประภาได้รับราชโองการดังนั้นก็ถึงกลับเป็นลมไป พวกนางกำนัลต่างเข้ามานวดฟั้นให้ พอเธอฟื้นขึ้นมาก็เอาแต่คร่ำครวญปานใจจะขาด ชีวิตหนอชีวิต สามีกับลูกก็ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย ตอนนี้กลับต้องถูกยกให้เป็นเมียรากษสเสียแล้ว ไม่ว่านางกำนัลจะปลอบอย่างไร กินรีก็ไม่ยอมขึ้นไปบนราชรถเด็ดขาด ทั้งยังคว้าปิ่นปักผมมาขู่จะทำร้ายตัวเองเสีย หากยังคงบังคับ ขู่เข็ญเช่นนี้
พวกนางกำนัลต่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี พญารากษสต้องการจันทประภาเพราะเธอสวยสง่า หากทำร้ายตัวเองจนมีแผลก็ยากที่จะเป็นที่โปรดปรานได้ ความผิดก็จะตกอยู่ที่พวกเธอ นางกำนัลคนหนึ่งจึงตัดสินใจไปกราบทูลเรื่องกับอัครเดช
อัครเดชสบถในใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นมณีโชติ ขนาดตัวมันไม่อยู่ เมียมันยังสร้างความเดือดร้อนได้ถึงเพียงนี้ อัครเดชรีบไปตำหนักของจันทประภาทันที
"จันทประภา น้องรัก พี่เองก็เจ็บปวดเหมือนกันที่ต้องยกเจ้าให้คนอื่น ตอนนี้หัวใจของพี่เหมือนกับมันจะดับดิ้นไปเสียให้ได้ แต่ว่าตอนนี้พี่เป็นพระราชา พี่ทำอะไรก็ต้องคิดถึงบ้านเมืองและประชาชนเป็นสำคัญ พญารากษสนั้นดุร้าย  เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็มีหวังยกพวกรากษสมาบุกเมืองเราแน่ ตัวพี่เองไม่เคยเสียดายชีวิต แต่เป็นห่วงลูกเด็กเล็กแดงจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย พวกเราวิทยาธรเองต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ก็คงไม่อาจต่อต้านพญารากษสได้ เจ้าทำเพื่อเผ่าของเราสักครั้งไม่ได้หรือ แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้เป็นวิทยาธรโดยกำเนิด แต่ก็เป็นด้วยการแต่งงาน เจ้าเป็นคนของเผ่าเราแล้ว โปรดคิดถึงประชาชนเถิด" อัครเดชปลอบอดีตน้องสะใภ้ด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน แต่ความหมายในประโยคไม่ต่างอะไรกับยาพิษ คำพูดของเขาหมายถึงหากเธอไม่ยอม แล้วพวกรากษสยกพลเข้ามาชิงตัว ทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตาย ความผิดก็จะตกอยู่ที่เธอ  จันทประภารู้จักพวกรากษสดี พวกนี้เป็นพวกโมโหร้าย รักแรง เกลียดแรง หากให้พวกมันยกทัพเข้ามาในเมือง ก็ยากที่วิทยาธรตนใดจะรอดจากมันไปได้ แล้วลูกชายของเธอที่ยังเยาว์วัย ไร้เดียงสา ลูกชายที่ไปอยู่ไกลหู ไกลตาเธอจะเป็นอย่างไร ถ้าพวกรากษสเข้ามา อย่างไรเธอก็ปล่อยให้มลเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด
"ข้าจะทำตามที่เจ้าพี่สั่ง" จันทประภาว่า แล้วเดินไปขึ้นราชรถอย่างสง่างาม ฝากชะตากรรมตัวเองไว้กับฟ้าดิน


## ดูออก

เล่ามาถึงตอนนี้ เสียงของมลก็สั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ เพราะเขาแท้ ๆ แม่ถึงต้องเสียสละมากถึงเพียงนี้
กูณฑ์กับเคียวมองหน้ากัน ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
"แม่ข้าต้องยอมเสียศักดิ์ศรีเพราะข้าแท้ ๆ"
เคียวพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ เขาเกิดในยุคที่เห็นว่าพรหมจรรย์ของผู้หญิงเป็นเรื่องสำคัญ ผู้หญิงมาแต่งงานแล้วก็เป็นสมบัติของผู้ชาย เขาจึงเข้าใจความคับแค้นใจของมลดี หากแต่กูณฑ์ไม่เข้าใจ
"เสียศักดิ์ศรีตรงไหน แม่นายเสียสละเพื่อบ้านเมือง ควรจะได้รับคำชื่นชมด้วยซ้ำ แต่นายกลับบอกว่าเสียศักดิ์ศรี เป็นลูกประสาอะไรกัน"
"ผู้หญิงไม่ควรมีสามีมากกว่าหนึ่ง" มลว่า
"ไร้สาระ แล้วผู้ชายล่ะ ไม่ควรมีเมียมากกว่าหนึ่งด้วยไหม" กูณฑ์ว่า
มลขยับตัวอย่างอึดอัด "มันไม่เหมือนกัน"
"ไม่เหมือนกันยังไง ความซื่อสัตย์ต่อชีวิตคู่ ควรมีทุกเพศแหละ ไม่จำกัดหรอกว่าต้องเป็นหญิงเป็นชาย"
มลถอนหายใจ "เจ้ามีวัฒนธรรมของเจ้า เรามีวัฒนธรรมของเรา อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย"
กูณฑ์จ้องตามลเขม็ง "นายอย่าบอกนะว่านายคิดจะมีเมียมากกว่าหนึ่งคน"
มลเหม่อมองที่ท้องฟ้าไกล "หากคำทำนายเป็นจริง แล้วข้าต้องได้ขึ้นเป็นพระราชา ข้าก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้"
"ทำไมจะหลีกเลี่ยงไม่ได้"
"ถ้าข้าเป็นพระราชา ก็ย่อมมีคนเอาลูกสาวมาให้ข้า ทั้งพวกขุนนางที่รับใช้มาตั้งแต่ท่านปู่ หากข้าปฏิเสธก็เป็นการหักหน้าพวกเขา ไม่เห็นแก่คนเก่าคนแก่ ไหนจะเผ่าอื่น ๆ ที่ส่งลูกสาวมาเป็นทูตสันถวไมตรี หากปฏิเสธก็ต้องเสียไมตรีไป เมื่อข้าได้ขึ้นเป็นพระราชา การตัดสินใจของข้าไม่ใช่การตัดสินใจของข้าอีก แต่เป็นการตัดสินใจของส่วนรวม ต่อให้ข้าไม่อยากมีเมียมาก อย่างไรก็ต้องรับไว้"
กูณฑ์นิ่ง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
"แต่ว่ายังไงศักดิ์ศรีของผู้หญิงก็ไม่ควรตัดสินที่ตรงนั้นนะ" กูณฑ์ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง ไม่รู้ว่ายังไงก็เถียงต่อไม่ได้ "จริงไหม เคียว"
เคียวพยักหน้าอย่างเอาใจ "ถูกต้อง นายพูดถูกที่สุด"
"ถึงอย่างไรผู้หญิงก็ไม่ควรนอกใจสามีตัวเอง" มลเถียงกลับ
เคียวเออออตาม "นายพูดถูก"
คราวนี้ทั้งกูณฑ์และมลร่วมมือร่วมใจกันตบหัวผีจอมกะล่อน
เคียวลูบหัวพร้อมคราง
"ไหงสามัคคีมาตบฉันล่ะเนี่ย"
"นกสองหัว" กูณฑ์ว่าอย่างไม่จริงจังนัก
"ใครว่าฉันนกสองหัว ฉันพูดความจริงต่างหาก" เคียวเถียงกลับ
เมื่อเห็นสีหน้าไม่อยากเชื่อของเพื่อนทั้งสอง เคียวจึงอธิบายต่อ
"ฉันเห็นด้วยกับนาย" ผีพยักพเยิดไปทางเด็กหนุ่มหัวไฟ "ที่ว่าคุณค่าของผู้หญิงไม่ได้ขึ้นอยู่กับการมีเพศสัมพันธ์ คุณค่าของผู้หญิง ไม่สิ มนุษย์ทุกคนอยู่ตรงนี้" เขาตบที่หน้าอกของตัวเอง
"นมเหรอ" กูณฑ์พูดหน้าตาย
เคียวตีไหล่กูณฑ์เบา ๆ เป็นเชิงหยอก ก่อนจะพูดต่อ
"ฉันหมายถึงหัวใจต่างหาก แต่มลก็พูดถูก ผู้หญิงไม่ควรนอกใจสามี เอ่อ แต่ถ้าจะพูดให้ถูกกว่านี้ ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่ควรนอกใจคู่ครองของตัวเอง"
"แต่แม่นายไม่ได้นอกใจไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ถาม "ฉันหมายถึงแม่นายไม่เต็มใจแต่งงานกับรากษสสักหน่อย ว่าแต่เผ่าอะไรชื่อพิลึก มีรากสด แล้วมีใบสดด้วยหรือเปล่า"
มลส่ายหน้าอย่างระอาใจ "ถ้าเจ้ายังไม่รู้อะไรอยู่แบบนี้ คงอยู่ป่าหิมพานต์ไม่ได้แน่ พวกรากษสหรือบางทีก็เรียกกันว่าผีเสื้อเป็นอมนุษย์ชนิดหนึ่ง ตัวใหญ่ มีเขี้ยว นิสัยโหดร้าย เอาแน่เอานอนไม่ได้ มีถิ่นของตัวเอง ใครหลงไปในถิ่นก็จะถูกจับกิน"
"ยักษ์ดี ๆ นี่เอง" กูณฑ์ว่า แหม ถ้าพูดว่าเป็นยักษ์แต่แรกก็จบแล้ว มาพูดรากษส เขาจะไปรู้จักได้ยังไง
มลส่ายหน้า "ยักษ์ก็คือยักษ์ รากษสก็คือรากษส มีความสัมพันธ์กันบ้าง แต่ไม่ใช่ตัวเดียวกัน"
กูณฑ์โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ช่างเถอะน่า ฉันไม่ต้องใช้วิชาพวกนี้สอบเข้ามหา'ลัยสักหน่อย"
มลขมวดคิ้ว "มหา อะไรนะ"
กูณฑ์ไม่ได้อธิบาย เป็นเรื่องยากที่เราจะอธิบายการเรียนระดับมหาวิทยาลัยให้แก่คนที่ไม่เคยเข้าเรียนในระบบฟัง
"แต่เจ้าจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ ถ้าอยากอยู่ในป่าหิมพานต์ต่อ"
กูณฑ์ยักไหล่ "ฉันคงไม่อยู่นานนักหรอก"
แม้สภาพป่าหิมพานต์จะสวย มีสัตว์และพืชแปลก ๆ จำนวนมาก แต่กูณฑ์ก็ยังคิดถึงโลกศิวิไลซ์ข้างนอกมากกว่า อย่างไรเขาก็ยังเป็นสัตว์เมือง มาทำตัวเป็นสัตว์ป่าไม่ได้หรอก
มลมองหน้ากูณฑ์แปลก ๆ เหมือนกับอีกฝ่ายไม่อยากให้กูณฑ์จากไปอย่างไรอย่างนั้น
"ทำไมล่ะ ที่นี่ไม่ดีตรงไหน"
มลยอมรับว่าตัวเองเป็นเด็กขี้เหงา ตอนที่อยู่ในเมืองกับพ่อแม่ ก็แทบไม่มีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันเลย  แน่ล่ะว่าเขาได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่อย่างเต็มเปี่ยม แต่พ่อแม่กับเพื่อนอย่างไรก็ไม่เหมือนกัน พอเขาเข้าเรียนที่สำนักวิชาก็ต้องทำงานจนไม่มีเวลาหาเพื่อน อีกอย่างก็ไม่มีเพื่อนร่วมสำนักคนไหนอยากจะเป็นเพื่อนกับเขา พอมาเจออุสาก็เป็นครั้งแรกที่วิทยาธรน้อยมีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่อย่างไรอุสาก็ยังเป็นเด็กผู้หญิง เวลามลเล่นกับอุสาหรือหยอกล้ออะไรกัน มลไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีเพื่อนเลย แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองมีน้องสาวน้อย ๆ ที่ต้องดูแล ต้องปกป้อง แต่กับเพื่อนใหม่ที่เจอกัน แม้จะมีการทะเลาะกันบ้าง ไม่เข้าใจกันบ้าง แต่นี่คือความเป็นเพื่อนครั้งแรกที่มลได้สัมผัสถึงมิตรภาพอย่างแท้จริง แต่ตอนนี้มันก็จะถูกพรากไปอีก เขาจะไม่มีวันรักษาใครไว้ได้เลยใช่ไหม เขาทำเวรกรรมอะไรหนอถึงต้องพลัดพรากจากคนที่รักอย่างนี้ ชาติก่อนเขาเคยไปพรากลูกนก ลูกกาหรืออย่างไร
กูณฑ์กำลังจะเอ่ยเย้า แต่เมื่อเห็นสีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานของเพื่อนก็ถอนหายใจ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง
"ที่นี่ดีมากเลย ผู้คนเป็นมิตร อากาศสะอาดบริสุทธิ์ ผลไม้ก็อร่อย"
มลอ้าปากกำลังจะพูด แต่กูณฑ์ยกมือห้าม
"แต่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน ที่ของฉันคือข้างนอกโน่น ฉันมีพ่อมีแม่ ยังไงฉันก็ต้องไป"
มลจำนนด้วยเหตุผล ตัวเขาเองยังคิดถึงพ่อแม่ คนอื่นก็มีสิทธิ์คิดถึงเหมือนกัน เขาหันไปหาเคียว
"แล้วเจ้าล่ะ มีใครรออยู่ข้างนอกหรือไม่"
"ฉันเป็นภูต ตายมาไม่รู้กี่ร้อยปี ต่อให้มีญาติมิตร ป่านนี้ก็เปลี่ยนภพเปลี่ยนชาติ ไปเกิดใหม่กันหมดแล้ว ฉันไม่มีใครรออยู่ข้างนอกหรอก"
มลยิ้มขึ้นมาได้ "งั้นเจ้าจะอยู่กับข้าใช่หรือไม่"
ภูตหนังสือเหลือบมองเพื่อนหัวไฟของตน ก่อนจะบอกว่า
"ก็ขึ้นอยู่กับกูณฑ์ ถ้าเขาอยู่ ฉันก็อยู่ ถ้าเขาไป ฉันก็ไป อย่างไรเราก็ต้องอยู่ด้วยกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน"
คิ้วของวิทยาธรน้อยย่นเข้าหากัน "เจ้าพูดเหมือนกับเจ้าเป็นภรรยาของเขาอย่างนั้นแหละ"
ทั้งกูณฑ์และเคียวหน้าแดง ก่อนจะสามัคคีกันถีบมล
"พูดไร้สาระจริง ๆ" กูณฑ์ว่า พลางชำเลืองมองดูเคียวว่าอีกฝ่ายจะโกรธหรือไม่ การรักเพศเดียวกันถือว่าเป็นเรื่องในธรรมดาในโลกของกูณฑ์ก็จริง แต่กูณฑ์ไม่แน่ใจว่าเคียวรับเรื่องแบบนี้ได้หรือไม่ เมื่อชาติก่อน ไดจิปฏิเสธเทพอัคนีเพราะทั้งคู่เป็นผู้ชายเหมือนกัน มาชาตินี้ เคียวจะปฏิเสธเขาอีกหรือไม่
แม้กูณฑ์จะพยายามชำเลืองมองไม่ให้เคียวเห็น แต่สายตาที่จ้องเขม็งนั้นยากที่ใครจะไม่สังเกต ถ้าตอนนี้หัวใจของเคียวยังเต้นอยู่ มันคงเต้นแรงจนหลุดออกมาจากอก เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด
"ขนาดบอกว่าไร้สาระ สายตาที่จ้องกันหวานกว่าสายตาที่พ่อมองแม่ข้าอีก" มลเย้า
"แล้วเรื่องแม่นายล่ะ" เคียวตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง  ก่อนจะเข้าตัวไปมากกว่านี้
"แม่ข้ารอดจากรากษสนั่นมาได้ด้วยสติปัญญาของนาง" มลสรุป เขาไม่อยากจะเล่าเรื่องแม่ไปมากกว่านี้อีกแล้ว ในเมื่อมีเรื่องอื่นน่าสนใจกว่า "พวกเจ้าสองคนนี่สิ ข้าว่าไม่ธรรมดานะ"
"พอที" กูณฑ์ว่า "ตอนนี้ฉันกับเคียวเป็นเพื่ิอนกัน"
"ตอนนี้" มลทวนคำเสียงสูง
กูณฑ์ยักไหล่ "ฉันไม่รู้อนาคตนี่"
เคียวตบหัวกูณฑ์ ก่อนจะทำหน้ายักษ์ใส่
"พูดงี้ได้ไง ยืนยันไปเลยว่าฉันกับนายไม่มีวันเป็นอะไรกัน นอกจากเพื่อน ไม่มีวัน"
ถ้อยคำของเคียวเหมือนมีดที่กรีดลงที่หัวใจของกูณฑ์ เขาอาจจะยังไม่ได้ชอบเคียวในแง่นั้น แต่เด็กหนุ่มก็ไม่กล้าปฏิเสธว่าตัวเองจะไม่ตกหลุมรักเคียว เมื่อชาติก่อนที่เขาเป็นเทพ มีนางฟ้าบริวารมาก เขายังตกหลุมรักเด็กหนุ่มธรรมดาอย่างไดจิ แล้วตอนนี้พวกเขาใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมเสียอีก แล้วเคียวก็น่ารักขนาดนี้เขาจะห้ามตัวเองได้อีกนานแค่ไหน แต่อย่างว่าเมื่อตอนเป็นเทพเพียบพร้อมขนาดนั้น เขายังถูกปฏิเสธ ตอนนี้เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มเก้งก้างคนหนึ่ง ทำไมอีกฝ่ายจะปฏิเสธไม่ได้ เขาอยากร้องไห้เหลือเกิน แต่ก็แสร้งหัวเราะ
"ฉันเพิ่งอายุสิบห้าเอง ยังเด็กอยู่เลย มีเวลาอีกตั้งเยอะ" กูณฑ์เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น
"เด็กยังไง ตอนที่แม่ข้าแต่งงานกับพ่อข้าก็อายุประมาณนี้ พวกลุง ๆ ป้า ๆ ข้าก็แต่งงานตอนอายุเท่านี้ทั้งนั้น"
กูณฑ์แทบจะตบหน้าผากตัวเอง เขาลืมไปเสียสนิทว่าธรรมเนียมที่นี่ไม่เหมือนโลกข้างนอกของกูณฑ์ สำหรับโลกที่กูณฑ์เกิดและเติบโตมา อายุสิบห้ายังถือว่าเป็นเด็กอยู่ ยังเรียนไม่จบมัธยมเลยด้วยซ้ำ แต่ว่าที่นี่อายุสิบห้าปีก็โตพอที่จะแต่งงาน สร้างครอบครัวได้แล้ว
"นายอาจจะคิดอย่างนั้น แต่บ้านฉันถือว่ายังเด็กอยู่" กูณฑ์ตัดบท
"แต่สักวันหนึ่งเจ้าก็ต้องโตไม่ใช่หรือ เจ้าคิดจะอายุสิบห้าไปตลอดชีวิตเลยหรือไง"
พูดถึงเรื่องอายุสิบห้าไปตลอดชีวิต ทำให้กูณฑ์ตบหน้าผากตัวเองจริง ๆ
"ตายแล้ว ฉันลืมไปเสียสนิทเลย"
"ลืมอะไร" ทั้งมลและเคียวพูดพร้อมกัน
"ฉันลืมถามเจ้าตาไปเสียสนิทว่ามีอะไรช่วยกำจัดฤทธิ์ของน้ำอมฤตได้ไหม"
มลขมวดคิ้ว "เจ้าไปได้น้ำอมฤตมาจากไหน ข้าเป็นวิทยาธรแท้ ๆ ยังไม่เคยได้ดื่มเลยนะ"
"พระนางมุจลินท์ให้ฉัน เขาได้มาจากพ่อของนายนั่นแหละ" กูณฑ์ตอบโดยไม่สบตากับเพื่อนใหม่ มลจะโกรธเขาไหมนะที่ตัวเองที่เป็นวิทยาธรแท้ ๆ กลับไม่เคยดื่มของดีประจำเผ่าอย่างนี้ แต่ขณะเดียวกันมนุษย์ธรรมดาที่ไหนก็ไม่รู้อย่างกูณฑ์กลับได้ดื่มเสียนี่ แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเด็กหนุ่มสักหน่อย ตอนนั้นเขาหมดสติอยู่ ถ้าให้เลือกได้ เขาก็คงไม่ดื่มเหมือนกัน
มลตบไหล่กูณฑ์เบา ๆ "เจ้าโชคดีมากที่ได้น้ำอมฤต เพราะเหตุใดเจ้าถึงอยากกำจัดฤทธิ์ของมันเสียเล่า มีมนุษย์และอมนุษย์มากมายที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มันมา"
กูณฑ์ส่ายหน้า "ฉันไม่อยากติดอยู่ในร่างกายนี่ไปตลอดชีวิตหรอก ดูสิ เก้งก้างจะตาย ฉันอยากโต อยากใช้ชีวิตเป็นปกติ"
มลเม้มปาก "ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีวิธีใดที่จะถอนฤทธิ์ของน้ำอมฤตได้ และถึงจะถอนได้ พ่อก็ไม่แน่ใจว่าจะส่งผลกระทบอะไรต่อเจ้าบ้าง แต่อย่างไรเจ้าก็ลองถามเจ้าตาดูก็แล้วกัน"
กูณฑ์พยักหน้า "อือ ฉันจะลองดู"


## มื้ออร่อย

พอฤๅษีกับอุสากลับมา กูณฑ์ก็ไม่รอช้า รีบไปขอวิธีถอนน้ำอมฤตทันที
"วิธีการถอนฤทธิ์น้ำอมฤตหรือ" วโรดมทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อหู เด็กคนนี้ต้องการกำจัดสิ่งที่ใคร ๆ ก็ปรารถนาจะได้
"ใช่ครับ" กูณฑ์พูดอย่างกระตือรือร้น แววตามีความหวังเต็มเปี่ยม "ผมไม่อยากติดอยู่ในร่างเด็กหนุ่มนี่ไปตลอดชีวิต"
"ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่"  ฤๅษีถามกลับ
"สิบห้าครับ"
"งั้นเจ้าไม่ต้องกังวล เจ้าไม่ติดอยู่ในร่างนี้ไปตลอดชีวิตหรอก แม้ข้าจะไม่ถอนฤทธิ์น้ำอมฤตออกให้ก็ตาม"
แม้ว่าจะเป็นกิริยาไม่สมควรนัก แต่คำพูดของผู้อาวุโสกว่า ก็ทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว
"น้ำอมฤตมันทำให้ไม่แก่ ไม่ตายไม่ใช่เหรอครับ" กูณฑ์ถาม พยายามไม่ให้น้ำเสียงฟังดูก้าวร้าวจนเกินไป
"ถูกแล้ว แต่อายุสิบห้ายังไม่ถือว่าแก่ไม่ใช่หรือ"
"เจ้าตาหมายความว่า…"
"เจ้าจะโตเหมือนมนุษย์ปกติต้นอายุประมาณยี่สิบห้าที่ถือว่าเป็นช่วงสูงสุดของมนุษย์ หลังจากนั้นร่างกายของเจ้าก็จะถูกหยุดเวลาไว้ตรงนั้น เจ้าจะเป็นหนุ่มตลอดกาล"
กูณฑ์เม้มปาก อายุยี่สิบห้าตลอด ฟังดูดีกว่าอายุสิบห้า อายุสิบห้าเป็นเด็กเกินไป ร่างกายเจริญเติบโตได้ยังไม่เต็มที่ จะไปทำงานก็ยังไม่ได้ แต่ถ้าอายุยี่สิบห้า สังคมถือว่าเป็นผู้ใหญ่ แต่ไม่แก่เกินไป ทำอะไรก็คงสะดวก แต่ถึงอย่างนั้น
"แล้วถ้าผ่านไปอีกสิบยี่สิบปี ทุกคนแก่กันหมด แต่ผมยังอายุยี่สิบห้าเหมือนเดิม มันจะไม่น่าสงสัยหรือครับ"
"ชาวหิมพานต์แก่ช้าและอายุยืนทั้งนั้นแหละ" ฤๅษีพูดเป็นนัย ๆ
"แต่ผมไม่ใช่ชาวหิมพานต์" กูณฑ์โต้กลับ "ผมเป็นมนุษย์ สักวันหนึ่งผมก็ต้องกลับไปบ้าน"
"ถูกแล้ว" นักบวชพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเหมือนธารน้ำไหล "สักวันหนึ่งทุกคนก็ต้องกลับบ้าน"
วโรดมเหลือบมองลูกศิษย์คนปัจจุบันของตน เขาไม่เคยนับอุสาเป็นลูกศิษย์ เพราะเขาไม่เคยถ่ายทอดวิชาอะไรให้อุสาเลย มลเป็นลูกศิษย์คนแรกในรอบหลายปีของเขาและเป็นลูกศิษย์ที่น่าภูมิใจ วโรดมอยากเก็บมลไว้กับตัว แต่เขาก็รู้ว่าอย่างไรมลก็ต้องกลับบ้าน
"เจ้าตามองข้าทำไมขอรับ" มลถาม รู้สึกอึดอัดนิดหน่อยที่ถูกผู้อาวุโสจ้องเสียขนาดนั้น เขาพยายามเค้นสมองดูว่าเขาทำอะไรผิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
"ข้ากำลังคิดถึงวันที่เจ้าต้องกลับบ้าน คิดถึงวันที่ข้าไม่ได้เจอเจ้าอีก"
"เจ้าตาพูดอะไรอย่างนั้น" มลขัด "ต่อให้ข้ากลับบ้าน ข้าก็จะหาเวลามาเยี่ยมเจ้าตาบ่อย ๆ"
ฤๅษียิ้มอย่างรู้ทัน ลูกศิษย์แต่ละรุ่นก็พูดแบบนี้ สัญญาณนักหนาว่าจะมาเยี่ยมเขา แต่ก็ไม่มีใครเคยมาเยี่ยมเลย และถึงจะมาก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาเยี่ยม แต่มีปัญหามาให้เขาแก้ต่างหาก
"เจ้าไม่มีเวลาหรอก มล"
"เจ้าตาอย่าพูดถึงเรื่องที่ไม่รู้จะมาถึงเมื่อไหร่เลยขอรับ" มลว่าพลางเข้าไปออเซาะ "กว่าข้าจะกลับบ้านได้ก็คงอีกนาน"
นักบวชหลับตา เขารู้ว่าอีกไม่นานเท่าไหร่ มลก็ต้องจากที่นี่ไป แม้เขาจะเป็นฤๅษีมีฤทธิ์มาก แต่เขาก็ไม่อาจหยุดวงล้อของกาลเวลาได้
"ผลไม้อีกแล้ว" กูณฑ์คราง เขามาอยู่ป่าหิมพานต์ได้เกือบอาทิตย์ และต้องกินผลไม้แทนข้าวทุกวันและต้องกินผลไม้แทนข้าวทุกวัน แม้ผลไม้ที่ป่าหิมพานต์จะอร่อยกว่าผลไม้ข้างนอกก็เถอะ แต่กินทุกวันแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ
"เรื่องมากจริง" มลบ่น "หาก็ไม่ช่วยหา แล้วยังพูดมากอีก"
"โทษที" กูณฑ์ว่า "แต่นายก็มีธนู ทำไมไม่ยิงสัตว์สักตัว"
"ยิงสัตว์ก็บาปสิเจ้าคะ" อุสาโวยวาย "สัตว์ก็รักชีวิตของมันนะเจ้าคะ"
"งั้นนายก็ต้องเป็นมังสวิรัติน่ะสิ" กูณฑ์ว่า "ไม่อยากกินเนื้อสัตว์บ้างเหรอ"
มลยักไหล่ "ก็อยาก แต่ไม่ถึงกับทนไม่ได้ อีกอย่างนาน ๆ ทีข้าก็ได้กินเนื้อสัตว์เหมือนกัน แต่มันต้องอาศัยโชคและฝีมือสักหน่อย"
"ทำยังไง" กูณฑ์ถามอย่างกระตือรือร้น เขาเบื่อผลไม้เต็มทีแล้ว เขาเป็นพวกสัตว์กินเนื้อ ไม่ใช่สัตว์กินพืช
มลไม่ตอบ แต่หันไปหาเจ้าตาแทน
"เจ้าตา ข้าขอไปหาเนื้อสัตว์มากินนะ"
กูณฑ์คาดว่าอีกฝ่ายจะห้าม แต่ก็ต้องประหลาดใจ เมื่อฤๅษีแค่พยักหน้าให้พร้อมกำชับว่า
"ระวังตัวด้วยล่ะ"
กูณฑ์นั่งรออย่างมีความหวัง ไม่นานมลก็กลับมาพร้อมกวางตัวเบ้อเริ่ม
อุสาคราง "อุตส่าห์ไปหาเนื้อสัตว์ทั้งที ไหงได้กวางมาล่ะ เจ้าพี่"
"ยังไงเธอก็ไม่กินเนื้ออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ มันบาป" กูณฑ์แซว
อุสาค้อน "ข้าไม่ได้บอกเลยว่ากินเนื้อบาป ข้าแค่บอกว่าฆ่าสัตว์บาปเท่านั้น"
"แล้วเราจะเอาเนื้อมันมาโดยไม่ฆ่าได้ยังไงล่ะ" กูณฑ์ย้อน
"ข้าเจอซากเจ้าตัวนี้กลางทาง ถามหาเจ้าของถึงสามครั้ง ไม่มีคนตอบ ข้าก็เลยเอามา" มลอธิบาย
"ฉันว่าเจ้าของมันพูดตอบไม่ได้มากกว่ามั้ง" เคียวว่า พลางมองซากกวางอย่างหวาด ๆ "ขืนเจ้าของมันกลับมาแล้วไม่เจอ มันจะไม่มาฆ่าพวกเราไปกินแทนกวางเหรอ"
กูณฑ์ชกเพื่อนผีหยอก ๆ ทีหนึ่ง "นายจะกลัวอะไร นายก็ตายเป็นผีไปไม่รู้ตั้งกี่ปีแล้ว"
"ฉันบอกกี่แล้วว่าฉันเป็นภูต อีกอย่างหนึ่งถึงตายแล้วก็กลัวได้ ฉันยังไม่อยากตายซ้ำตายซ้อนนะ ไม่รู้ตายไปแล้วจะได้ไปเกิดเป็นคนหรือเปล่า"
อุสามองเคียวด้วยสายตาใสแจ๋วของกวาง "เจ้าคงอยากเกิดเป็นมนุษย์มากเลยสิท่า"
เคียวทำท่าตัวสั่น "ใครอยากเกิดเป็นคนกัน วุ่นวายตายชัก"
"เจ้าไปหาฟืนสิ" มลสั่งกูณฑ์ เขาเริ่มรำคาญการโต้เถียงไร้สาระนี่เต็มแก่แล้ว
กูณฑ์คราง "แล้วทำไมฉันต้องไปหาฟืนด้วยล่ะ"
มลขมวดคิ้ว ใจคอเจ้านี่จะให้เขาทำให้ทุกอย่างเลยหรือไง เขาไม่ใช่คนรับใช้นะ
"ถ้าเจ้าไม่ไปหาฟืน อยากกินแบบดิบ ๆ ก็ตามใจ"
มลตั้งใจจะพูดประชด แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับเลียริมฝีปาก
"แบบแรร์ก็เข้าท่าดีนะ"
มลไม่เข้าใจสักนิดว่าแรร์คืออะไร แต่สายตาที่มนุษย์จากโลกอารยธรรมจ้องกวางนี่สิ ดูน่ากลัวจริง ๆ หมอนี่เป็นปอบหรือไงนะ
"ขอโทษที" เคียวขัดขึ้น "ไอ้เนื้อแรร์น่ะ มันหมายถึงย่างแบบด้านนอกสุกพอประมาณ ส่วนด้านในเป็นเนื้อแดงอมชมพู ไม่ใช่ไม่ย่างเลยแบบนี้ นายคิดว่าตัวเองเป็นปอบหรือไง"
กูณฑ์หน้าบูด "ฉันจะไม่ถามแล้วกันว่านายรู้ได้ยังไง"
เด็กหนุ่มหัวไฟยันตัวลุกขึ้นยืน เขาไม่อยากออกไปหาฟืนเลย แต่ก็ยอมรับว่ามลพูดถูก เขากินเนื้อดิบ ๆ ไม่ได้หรอก คิดแล้วก็น่าโมโห เขาเป็นเทพอัคนีอวตารลงมาแท้ ๆ แต่เวลาจุดไฟกลับต้องมาหาฟืน เดี๋ยวก่อนนะ เทพอัคนีเหรอ กูณฑ์หันไปมองซากกวางอย่างมีความหวัง
"อ้าว! ทำไมยังไม่ไปอีกเล่า" วิทยาธรน้อยเร่ง เขาเองก็อยากกินเนื้อกวางเต็มทีแล้วเหมือนกัน
"ขอฉันลองอะไรหน่อยได้ไหม" กูณฑ์ถาม แต่เขาก็ถามไปอย่างนั้นเอง โดยไม่รอคำตอบ ร่างอวตารของเทพอัคนียืนอยู่ตรงหน้ากวาง พยายามรวบรวมจุดไฟด้วยพลังภายในที่ตนเชื่อว่ายังมีอยู่ มันต้องมีอยู่สิ ก็ตอนนั้นยังมีเลยนี่นา กูณฑ์พยายามรวบรวมสมาธิจนใบหน้าบูดเบี้ยว เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาที่จมูก
"เจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะ" มลถาม มนุษย์ประหลาดผู้นี้ทำท่าเหมือนอยากถ่ายทุกข์อย่างนั้นแหละ แต่ถ้าอยากถ่ายทุกข์ก็ไปถ่ายก่อนก็ได้นี่นา
"เงียบน่า" กูณฑ์ตวาด "ฉันต้องใช้สมาธิ"
ไม่มีใครกล้าพูดหรือส่งเสียงอะไรอีก ทุกคนเฝ้ารออย่างตื่นเึ แม้จะไม่เข้าใจนักว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามทำอะไร
ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่น ไม่นานก็มีไฟเล็กเท่าแสงหิ่งห้อยปรากฏอยู่ที่มือของกูณฑ์
กูณฑ์ร้องอุทานออกมาแทบไม่เป็นภาษาเพราะความดีใจ แต่ก็ดีใจได้ไม่นานเพราะไฟนั้นดับลงไปอีก ถึงอย่างนั้นคราวนี้เด็กหนุ่มจับจุดได้แล้ว การจุดไฟครั้งที่สองจึงไม่ยากเท่าครั้งแรก. ในที่สุดไฟก็ลามเลียไปที่ตัวของกวาง
"ไชโย! เจ้าทำสำเร็จแล้ว" มลว่า ระหว่างที่กูณฑ์จุดไฟ วิทยาธรน้อยก็ลุ้นไปด้วยตลอด เขาไม่เข้าใจนักว่าทำไมกูณฑ์ต้องดึงดันจุดไฟด้วยพลังเวทให้สิ้นเปลืองพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ ทั้ง ๆ ที่ไปหาฟืนเหนื่อยน้อยกว่ากันอย่างเทียบไม่ได้ แต่บางทีมนุษย์คนนี้อาจจะมีพลังเวทมากกระมัง แต่เมื่อเขาหันไปมองกูณฑ์ เขาก็ต้องสลัดความคิดเรื่องที่เจ้านี่มีพลังเยอะไปทันที เพราะตอนนี้กูณฑ์สลบไปแล้ว
อุสากรีดร้อง "กูณฑ์ตายแล้ว"
"ยัง" มลว่า เขารีบเข้าไปนวดฟั้นให้กูณฑ์ ไม่นานอีกฝ่ายก็ลืมตาขึ้นมาได้
"เนื้อหมดหรือยัง" เป็นคำแรกที่คนเพิ่งฟื้นพูด
มลอยากเขกหัวเพื่อนคนนี้จริง ๆ ห่วงแต่กินอยู่นั่นแหละ
"ยังไม่หมด ยังไม่มีใครได้กินเลย"
กูณฑ์ยิ้มขึ้นมาอย่างโล่งใจ
ตอนนี้เนื้อกวางสุกได้ที่พร้อมที่จะให้รับประทานแล้ว กูณฑ์อยากกินเสียเดี๋ยวนั้น แต่ก็ต้องอดทนและถามผู้อาวุโสก่อน
"เจ้าตากินด้วยกันไหมครับ"
วโรดมยิ้ม แม้เด็กหนุ่มจะถามแบบนั้น แต่ใจจริงอีกฝ่ายก็ไม่อยากให้เขากินด้วยเท่าไหร่ เขาไม่ตำหนิหรอก เด็กกำลังโตก็อย่างนี้
"ข้ากินแค่ผลไม้ก็พอแล้ว"
"แล้วอุสาล่ะ กินด้วยกันไหม" กูณฑ์หันไปชวนอุสา
อุสากอดอก ทำหน้ามุ่ย "ใจดำ"
กูณฑ์ผู้ซึ่งยังไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิดขมวดคิ้ว "ฉันทำอะไรผิดเนี่ย"
"ให้ข้ากินเผ่าพันธุ์ตัวเอง ใจดำที่สุด"
กูณฑ์แทบจะทำเนื้อที่กำลังเอาเข้าปากตกพื้น เขาลืมไปเสียสนิท ว่าอุสาเป็นลูกครึ่งกวาง
"ขอโทษที" เด็กหนุ่มพูดเก้อ ๆ เขามองเนื้อที่กำลังจะเอาเข้าปาก เนื้อนี่คงไม่ใช่แม่ของอุสาหรอกนะ
กูณฑ์สะกิดมลที่กำลังกินเนื้อย่างอย่างเอร็ดอร่อย
"อะไร" มลพูดอู้อี้เพราะเนื้อยังเต็มปาก
"นี่คงไม่ใช่เนื้อแม่ของอุสาหรอกนะ" กูณฑ์กระซิบถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
มลมองกูณฑ์เหมือนกับเขาบ้าไปแล้ว ก่อนจะรีบกลืนเนื้อ อารามที่รีบร้อนไปหน่อยทำให้เขาสำลัก อุสาห์รีบมาลูบหลังให้
"เจ้าพี่ใจเย็น ๆ สิเจ้าคะ" เธอพูด พลางยื่นขันน้ำให้
มลรีบรับไปดื่ม "ขอบใจ"
"ทำไมเธอเรียกมลว่าพี่ แต่ไม่เรียกฉันว่าพี่ล่ะ" กูณฑ์ทัก "ฉันอายุมากกว่ามลนะ"
อุสาขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปถามเจ้าตา
"เจ้าตาคะ ข้าควรเรียกกูณฑ์ว่าพี่ด้วยหรือไม่"
ฤๅษีลูบหัวผู้เป็นลูก "เขาอายุมากกว่าเจ้า เรียกว่าพี่ก็ถูกแล้ว"
"ค่ะ เจ้าพี่กูณฑ์"
กูณฑ์รู้สึกอึดอัดกับคำที่เหมือนราชาศัพท์นั่น จึงบอกไปว่า
"เรียกพี่เฉย ๆ ก็ได้ ไม่ต้องมีเจ้าหรอก ฉันไม่ได้มีเชื้อเจ้า"
อุสาพยักหน้ารับคำ
มลไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่อุสาเรียกกูณฑ์ว่าพี่ เขาเคยเป็นพี่คนเดียวของอุสามาตลอด พอเรื่องมาเป็นแบบนี้ เขาก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าตัวเองถูกลดความสำคัญ มลจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
"เนื้อนี้ไม่ใช่เนื้อแม่ของอุสาหรอก เจ้าไม่เห็นหรือว่ามันเป็นเนื้อตัวผู้"
"แต่มันก็ทำให้อุสาไม่สบายใจ" กูณฑ์ว่า
"ที่ข้าไม่สบายใจ เพราะข้าอยากกินแต่กินไม่ได้ต่างหากค่ะ พี่กูณฑ์"
กูณฑ์หันไปมองหน้าอุสาที่ตอนนี้กำลังมองเนื้อกวางอย่างโหยหา
"ข้าเคยกินเนื้อกวางมาครั้งหนึ่ง" อุสายิ้ม เลียริมฝีปากเมื่อคิดถึงอดีต "มันอร่อยมาก แต่พอข้ากิน ข้าก็ปวดท้องอยู่เป็นวัน ๆ เจ้าตาบอกว่าเพราะเป็นเนื้อเผ่าพันธุ์ของแม่ ข้าเลยกินไม่ได้"
"น่าเสียดายเนาะ" กูณฑ์ว่า รู้สึกโล่งใจที่ส่วนแบ่งของเขาเพิ่มขึ้น


## เข้าใจพระอภัยก็วันนี้

มลชักทนไม่ไหวกับกูณฑ์แล้ว อีกฝ่ายมาอยู่กับเขาเกือบสัปดาห์แล้ว แต่ยังนอนตื่นสายเหมือนเดิม เข้าวันนี้มลจะไม่ทนอีกต่อไป เขาเข้าไปเขย่าตัวกูณฑ์ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น
กูณฑ์เพียงพลิกตัวหนี บ่นพึมพำว่า "ขอต่ออีกห้านาทีนะครับ แม่"
มลตะโกนกรอกหูกูณฑ์ "ข้าไม่ใช่แม่เจ้า ตื่นได้แล้ว"
เสียงตะโกนที่แทรกไปในความฝันทำให้กูณฑ์สะดุ้งตื่น พอเห็นหน้ามลที่เข้ามาใกล้ก็ตบเขาอย่างแรงเพราะตกใจ พอตั้งสติได้ เด็กหนุ่มก็พึมพำขอโทษ "โทษที ตกใจไปหน่อย"
มลลูบรอยที่โดนตบเบา ๆ "ตกใจแบบนี้ไม่ดีเลยนะ"
กูณฑ์ยันตัวลุกขึ้นนั่ง "แล้วนายมาปลุกฉันทำไมแต่เช้าเนี่ย"
"เช้าที่ไหนกัน พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว นี่เป็นเวลาเหมาะแก่การไปหาอาหาร"
กูณฑ์ล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม "ฉันยังไม่หิว นายหิวก็ไปก่อนเลย"
มลดึงแขนมนุษย์จากอารยธรรมภายนอก "ไม่ได้ ข้าหาอาหารให้เข้ามาตลอด คราวนี้เป็นตาเจ้าบ้างแล้ว"
กูณฑ์คราง แต่ในที่สุด เขาก็ยอมออกไปกับมลอย่างไม่เต็มใจนัก
ภาพแรกที่เขาเห็นคืออุสากับฤๅษีกำลังฝึกสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็น "โยคะ" ภาพที่เห็นทำให้กูณฑ์ตื่นเต็มตาทันที
"เอ่อ ฝึกโยคะกันอยู่เหรอครับ" เด็กหนุ่มถามอย่างไม่มั่นใจนัก
"ใช่แล้ว เจ้าค่ะ พี่กูณฑ์" อุสาตอบ
"ไม่ยักกะรู้ว่าเจ้าตากับอุสาเล่นโยคะกันด้วย"
"ถ้าใครบางคนไม่มัวนอนหลับอุตุอยู่ก็คงจะรู้" มลพูดลอย ๆ
"นายว่าใคร" กูณฑ์หันไปถามเสียงเขียว หมอนี่พูดราวกับเขาเป็นคนขี้เกียจ นอนกินบ้านกินเมืองอย่างนั้นแหละ ถึงเขาจะตื่นเป็นคนสุดท้ายทุกครั้ง แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อย ก็คนที่อยู่ที่นี่เป็นพวกนกเช้าทั้งนั้น อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ตื่นสายจนน่าเกลียด ประมาณเจ็ดแปดโมงเท่านั้นเอง
มลยักไหล่ "ทำไมเจ้าต้องเดือดร้อนด้วย ข้ายังไม่ได้เอ่ยชื่อเลย ข้าอาจหมายถึงเคียวก็ได้"
เคียวผู้ซึ่งกำลังมองการสนทนาอย่างสนใจสะดุ้ง เมื่ออยู่ ๆ ตัวเองก็กลายเป็นหัวข้อสนทนา
"ไม่ใช่ฉันนะ ฉันไม่เคยนอนด้วยซ้ำ"
"เอาล่ะ พวกเจ้าอย่าเถียงกันเลย" ผู้อาวุโสกว่าเข้ามาไกล่เกลี่ย ตอนแรกเขาก็ช่วยพวกนี้ไว้เอาบุญ แต่ไป ๆ มา ๆ ก็มัวแต่วุ่นอยู่กับลิงพวกนี้จนแทบไม่มีเวลาเจริญภาวนา มีแต่ช่วงเช้าก่อนที่เด็กหนุ่มหัวร้อนจะตื่นที่มีเวลาเล่นโยคะ ถึงจะเรียกว่าเล่น แต่ก็เป็นการฝึกสมาธิอย่างหนึ่ง ดังนั้นบางทีฤๅษีอย่างเขาก็อาจเรียกตัวเองว่าโยคี ผู้ฝึกโยคะได้เหมือนกัน
"ไปกันได้แล้ว" มลว่า พลางเดินนำหน้า
กูณฑ์รีบสาวเท้าตามให้ทัน มลชี้ให้ดูผลไม้ต่าง ๆ พลางสอนอีกฝ่ายให้รู้จักว่าผลไม้ไหนกินได้บ้าง
"ผลไม้ส่วนใหญ่ที่พวกลิงกินได้ พวกเราก็กินได้"
"ฉันถามนายจริง ๆ ทำไมนายต้องใส่หน้ากากตลาดเวลาด้วย" กูณฑ์ถาม
"ตกลงเจ้าได้ฟังที่ข้าพูดบ้างหรือไม่" มลพูดอย่างอ่อนใจ
"ฟังอยู่น่า" กูณฑ์ว่า "หน้านายออกจะหล่อ ใส่หน้ากากไว้ทำไมก็ไม่รู้"
"เจ้าอย่าคิดมาเกี้ยวพาราสีข้าเชียวนะ" มลว่า พลางขยับตัวออกห่าง
กูณฑ์เบ้ปาก "ให้มันน้อย ๆ หน่อย แค่หน้านายมันดูเจริญหู เจริญตากว่าเท่านั้นเอง"
มลเหลียวมองไปทางอาศรม "ข้าก็อยากถอดอยู่หรอก แต่เจ้าตาท่านไม่ยอมน่ะสิ"
"นายจะกลัวอะไร" กูณฑ์ว่า "มาตั้งไกลขนาดนี้แล้ว ถอดหน่อยเถอะ"
ด้วยความที่มลเองก็อยากถอดหน้ากากอยู่แล้ว เขาจึงถูกโน้มน้าวใจได้ไม่ยากนัก
มลกับกูณฑ์เดินเคียงกันและช่วยกันเก็บผลไม้อย่างสนุกสนาน จนกระทั่งกูณฑ์ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้
เด็กหนุ่มหัวไฟพยายามเงี่ยหูฟัง "นายได้ยินอะไรไหม"
"ข้าได้ยินเสียงคนร้องไห้" มลว่า
กูณฑ์พยักหน้า "ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน เราลองไปตามหาดูไหม" แค่คิดว่ามีผู้หญิงกำลังหลงทางอยู่ในป่าก็ทำเอากูณฑ์ใตไม่ค่อยดีแล้ว
"ไม่ได้เป็นอันขาด" มลพูดเสียงเฉียบขาด
"ทำไมเป็นคนไม่มีน้ำใจอย่างนี้เนี่ย" กูณฑ์โวยวายตามประสาคนเลือดร้อน ก่อนจะจ้ำอ้าวไปทางต้นเสียง
"รอข้าด้วย" มลวิ่งตาม
พวกเขามาพบหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ เธอแต่งตัวเหมือนพวกเจ้าหญิงในละครจักร ๆ วงศ์ ๆ มีสร้อยคอ สร้อยอะไรก็ไม่รู้เต็มตัวไปหมด
"ร้องไห้ทำไมครับ" กูณฑ์ถาม เธอสวยมาก ไม่น่ามาอยู่กลางป่าแบบนี้เลย เธอสมควรอยู่ในปราสาท มีคนคอยพะเน้าพะนอเอาใจมากกว่า
มลดึงตัวกูณฑ์ให้ออกห่างจากหญิงสาวปริศนา
"เจ้าอย่าไปยุ่งกับนางเชียวนะ" เจ้าถิ่นกระซิบเตือนแขกจอมดื้อ
กูณฑ์สะบัดมลออก
"นายจะบ้าหรือไง เห็นคนร้องไห้แล้วไม่ช่วย ใจจืดใจดำชะมัด"
"ไม่ใช่ไม่ช่วย แต่ว่านางเป็นรากษส"
รากษส กูณฑ์รู้สึกคุ้น ๆ กับคำนี้ชอบกล
"พวกอมนุษย์ที่ชอบลากเผ่าอื่นไปกินยังไงล่ะ"
"ไร้สาระจริง" กูณฑ์ว่า ผู้หญิงตัวเล็กบอบบางอย่างนี้ จะไปลากใครได้ แค่ลมพัดเบา ๆ ก็คงปลิวแล้ว
"ข้าพูดจริง ๆ" มลยืนยัน "เจ้าดูนางสิ ตาของนางไม่มีแวว"
กูณฑ์หันไปมอง เขาเห็นแววตาของอีกฝ่ายไม่ชัดนัก เพราะมันพร่ามัวไปด้วยน้ำตา
"เอาล่ะ ต่อให้นางเป็นรากษสจริง ๆ แล้วยังไง คนยังมีทั้งดีและชั่วเลย พวกรากษสก็คงเหมือนกันแหละ"
เด็กหนุ่มหัวไฟตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่กล้าหาญมากและโง่มากด้วย เขาเดินไปหาหญิงที่กำลังโศกเศร้าคนนั้น ก่อนจะยิ้มให้
"อย่าร้องไห้ไปเลยครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า"
หญิงสาวสะอื้นไปพูดไปจนจับใจความแทบไม่ได้ แต่ได้ความว่าเธอหลงทางและกำลังหาทางกลับอยู่ แต่ไม่กล้าเดินไปคนเดียว
"ท่านช่วยเดินไปส่งข้าได้ไหมจ๊ะ ใกล้ ๆ แค่นี้เอง" เธอช้อนตามอง
กูณฑ์ใจอ่อนยวบ "ได้สิ"
และโดยไม่ได้ฟังคำทัดทานจากมล กูณฑ์กับคนหลงทางเดินไปด้วยกันทันที
กูณฑ์ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมลถึงตั้งแง่รังเกียจเธอนัก เธอออกจะสวย น่ารัก น่าทนุถนอมขนาดนี้ มลยืนยันว่าเธอเป็นรากษสแปลงกายมา แต่ถ้าแปลงจริง ๆ แล้วอย่างไร ไม่ใช่เพราะมีคนอย่างมลหรอกหรือที่ตั้งแง่รังเกียจรากษสจนพวกเขาต้องทำแบบนี้ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงถ้ำแห่งหนึ่ง
"ข้าอยู่ที่นี่แหละจ้ะ ท่านก็เข้ามาก่อนสิจ๊ะ"
กูณฑ์เดินเข้าไป พอเด็กหนุ่มเข้ามาอยู่ในถ้ำแล้ว หญิงสาวก็จัดการดันหินที่ปากถ้ำปิดทันที
กูณฑ์อ้าปากค้างด้วยความตกใจ "คุณทำอะไรของคุณน่ะ"
เขารีบเดินไปที่ปากถ้ำที่แต่เดิมสามารถเข้าออกได้สะดวก แต่บัดนี้มีหินก้อนใหญ่กว่าตัวเขากั้นอยู่ กูณฑ์พยายามขยับหิน แต่ทำอย่างไรก็ขยับไม่ได้
หญิงสาวยิ้ม "ไม่มีประโยชน์หรอก ท่าน แรงมนุษย์สักพันคนก็ยกหินนั่นไม่ได้หรอก"
"งั้นคุณก็ไม่ใช่มนุษย์น่ะสิ" กูณฑ์ว่า
เจ้าของถ้ำขยับเข้ามากอดรัดกูณฑ์ กลิ่นสาบที่โชยมาจากตัวเธอทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกพะอืดพะอม กลิ่นของเธอเหมือนพวกเนื้อเน่า ๆ คำว่าสวยแต่รูป จูบไม่หอม เป็นอย่างนี้นี่เอง
กูณฑ์พยายามผลักอีกฝ่ายออก แต่แรงคนก็ไม่อาจสู้แรงรากษสได้ เธอยังคงกอดก่ายอยู่เช่นนั้น
"ใจเย็นก่อนนะ ใจเย็นก่อน" กูณฑ์ว่า เมื่อมือของอีกฝ่ายเริ่มเลื้อยลงมาถึงจุดที่เรียกได้ว่าอันตราย
"ท่านอย่ากลัวไปเลยถึงข้าจะเป็นนางรากษส แต่ข้าก็ยังบริสุทธิ์ ไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน"
นั่นเป็นเรื่องสุดท้ายเลยที่กูณฑ์เป็นกังวล เขาไม่ได้เกิดมาในยุคที่ถือว่าพรหมจรรย์ของผู้หญิงเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น
"ผมยังเด็กอยู่เลย ผมเพิ่งอายุสิบห้าเอง ยังไม่พร้อมกับเรื่องแบบนี้หรอก"
แต่ข้อแก้ตัวนี้ใช้ไม่ได้ผล
"ตอนที่นางผีเสื้อสมุทรอยู่ครองคู่กับพระอภัยมณี พระองค์ก็เพิ่งมีพระชนมายุได้สิบห้าเหมือนกัน"
นั่นเป็นข้อมูลใหม่ที่กูณฑ์เพิ่งรู้ เขาคิดว่าพระอภัยมณีโตเป็นผู้ใหญ่แล้วเสียอีก ตอนตัดสินใจอยู่กินกับนางผีเสื้อ แต่เห็นได้ชัดว่ายังเป็นเด็กอยู่ อายุเท่า ๆ กับกูณฑ์ตอนนี้นี่เอง
กูณฑ์ไม่รู้จะทำยังไงดี อีกฝ่ายกอดรัดเขาแน่นจนหายใจแทบไม่ออก รู้สึกเหมือนกระดูกจะหัก
"ใจเย็นก่อนนะครับ" กูณฑ์พยายามเจรจาด้วย "ถ้าผมตกลง ผมต้องทำยังไงบ้าง"
ตอนนี้เขาต้องขอถ่วงเวลาก่อน หวังว่าจะคุยกันได้นะ
"ท่านไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ ท่านอยู่ในถ้ำนี้ให้สบาย ข้าจะเป็นคนออกหาอาหารมาเลี้ยงท่านเอง"
"แล้วถ้าผมอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกล่ะ" กูณฑ์ลองถามดู
"ท่านมีข้าอยู่แล้ว จะออกไปข้างนอกทำไมคะ" นางรากษสอ้อน "ท่านอยากกินผลไม้อะไร ก็บอกข้ส ข้าจะเอามาให้ท่านทุกอย่าง"
แค่คิดว่าต้องอยู่ในถ้ำนี้ต่อไปโดยไม่รู้วันรู้คืนและได้กินแต่ผลไม้กันตาย เด็กหนุ่มก็สยองแล้ว ต่อให้ผู้หญิงสวยแค่ไหนก็มาขัดขวางความรักระหว่างเขากับเนื้อย่างไม่ได้หรอกนะ
"แล้วถ้าผมอยากอาบน้ำล่ะ" ตั้งแต่มาอยู่ป่าหิมพานต์ กูณฑ์ก็อาบน้ำไม่เป็นเวลาเหมือนแต่ก่อน แต่ก็พอได้ขัดถูบ้าง แต่เท่าที่เขาดูในถ้ำนี้ ไม่มีแหล่งน้ำพอให้เขาได้ลงไปแช่ตัวด้วยซ้ำ
"ท่านจะอาบทำไมล่ะเจ้าค่ะ ตัวท่านก็หอมอยู่แล้ว" พูดไม่พูดเปล่า เธอยังสูดดมกลิ่นกายของเขา ทำเอากูณฑ์ขนลุกชันไปทั้งตัว
"ฟังนะครับ" กูณฑ์พูดอย่างเริ่มหมดความอดทน ใจหนึ่งก็กลัว อีกใจหนึ่งก็โกรธ "ผมเป็นคน ผมอยู่ในถ้ำ ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ออกไปไหนไม่ได้ ผมทนอยู่กับขี้ไคลโดยไม่อาบน้ำเลยก็ไม่ได้เหมือนกัน อีกอย่างหนึ่งผมมีพ่อแม่ มีเพื่อนอยู่ข้างนอก ผมอยู่กับคุณไม่ได้หรอกครับ"
"ถ้าท่านรังเกียจที่ข้าเป็นนางรากษส กินคนเป็นอาหาร ข้าขอศาลสนว่าข้าจะไม่มีวันจับท่านกินเป็นอันขาด" อีกฝ่ายพูดไปคนละเรื่องโดยไม่ได้ใส่ใจฟังเหตุผลของกูณฑ์เลนแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มไม่ได้พูดสักคำเลยว่ารังเกียจที่เธอเป็นรากษส แต่คำพูดที่เหมือนเป็นคำสารภาพกลาย ๆ ทำให้กูณฑ์กลัวคู่สนทนามากขึ้นไปอีก
"คุณกินคนเป็นอาหาร" กูณฑ์ร้องพลางขยับหนี
"ไม่ต้องกลัว อย่างไรข้าก็ไม่กินท่าน"
'ไม่กินเขา แล้วคนอื่นล่ะ' เด็กหนุ่มคิด เท่าที่เขาจำได้ ถ้ำนี้ก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่ ยังอยู่ในรัศมีที่มลอาจจะเดินมาปะนางรากษสได้ แค่คิดว่าวันหนึ่งเพื่อนร่วมทุกข์ของเขาจะมาหาเขาในท้องของผู้หญิงคนนี้ เขาก็แทบอยากจะอาเจียนออกมาแล้ว
"ไม่ ยังไงก็ไม่ได้" กูณฑ์ปฏิเสธเสียงแข็ง
"ได้โปรดเถิด ท่าน" เจ้าของถ้ำเข้ามากอดก่ายกูณฑ์ไว้อีก
กูณฑ์พยายามรวบรวมพลังที่ทำให้เขาจุดไฟได้ แม้เขาจะไม่รู้ว่าถ้าไฟติดขึ้นมาจริง ๆ แล้วเขาจะไปอยู่ไหนก็ตาม แต่เมื่อถึงยามคับขันก็ต้องใช้มาตรการสิ้นท่า อีกอย่างเขาเป็นเทพอัคนีอวตาร คงไม่ตายเพราะไฟของตัวเองหรอกมั้ง


## ท่านไม่ใช่เจ้าพี่ของข้า

พอกูณฑ์หายไปกับนางรากษส มลเองก็ไม่รู้จะทำอะไรที่ดีไปกว่าการกลับไปบอกเจ้าตา แม้ว่ามลจะเรียนวิชามาบ้าง แต่เขาไม่เก่งพอที่จะสู้กับนางรากษสได้หรอก
มลวิ่งกระหืดกระหอบมาที่บริเวณอาศรม คนแรกที่เขาเห็นคืออุสา
"กรี๊ด!" เด็กหญิงที่เขาสนิทสนมด้วยมาเป็นปี ๆ ส่งเสียงกรีดร้องเมื่อเห็นหน้าเขา
"อุสา เป็นอะไร" มลถามอย่างฉงน
แทนคำตอบ อุสารัวกำปั้นทุบที่หน้าอกของมล "คนใจร้าย เจ้าทำอะไรเจ้าพี่ของข้า"
มลพยายามปัดป้อง เขารวบกำปั้นน้อย ๆ ทั้งสองของอุสาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกมือก็ถือตะกร้าที่ใส่ทั้งผลไม้และอาวุธไว้
อุสาพยายามดิ้น เธอจ้องมลด้วยสายตาที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ "ปล่อยข้านะ"
"เป็นบ้าอะไรของเจ้านี่ อุสา" มลพูดอย่างเหลืออด เขายิ่งรีบ ๆ อยู่ ทำไมอุสาต้องมางอแงตอนนี้ด้วยนะ
"อย่ามาว่าข้าบ้านะ" อุสาพูดทั้งน้ำตา "ถ้าเจ้าพี่มลกลับมา เจ้าโดนแน่"
มลขมวดคิ้ว "เจ้าพูดอะไรของเจ้า ข้าก็คือมล"
"ไม่จริง" อุสากรีดร้อง "เจ้าพี่มลของข้าตาโตกว่านี้ จมูกใหญ่เป็นสง่ากว่านี้ ผิวคล้ำ ดูสุขภาพดีกว่านี้ ไม่ได้ขาวเป็นหยวกกล้วยแบบเจ้า"
ตอนนี้มลรู้แล้วว่าทำไมอุสาจำเขาไม่ได้ เขาหัวเราะไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออก อุสาไม่เคยเห็นเขาตอนถอดหน้ากากมาก่อน
"มลจริง ๆ" มลพยายามยืนยัน "ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ลองถามเจ้าตาดูก็ได้"
อุสาหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ คนคนนี้เป็นใครกันนะถึงกล้าบุกมาถึงที่นี่ แถมยังใส่โจงกระเบนของพี่มล หัวใจของอุสาเริ่มระแวง ไม่ใช่ว่าปีศาจตนนี้ฆ่าพี่มลทิ้งไปเสียแล้วหรือ ถึงกล้าท้าทายเช่นนี้ หากเธอหันหลังไปบอกเจ้าตา เจ้าปีศาจนี่จะลอบฆ่าเธอเสียหรือเปล่า
"ไม่" อุสาว่า "ขืนข้าหันหลังให้ เจ้าจะทำอะไรบ้าง"
มลขมวดคิ้ว ความจริงแล้ว เขาจะผลักเธอไปเสีย และวิ่งไปหาเจ้าตาเลยก็ย่อมได้ หากแต่ไหนแต่ไรมา มลไม่เคยคิดทำร้ายเด็กหญิงที่เข้าทั้งรักและเอ็นดูคนนี้ แต่จะอยู่ช้าก็ไม่ได้ ไม่รู้ว่ากูณฑ์จะเป็นยังไงบ้าง ถ้านางรากษสเพียงหลงรักรูปโฉมของกูณฑ์ กูณฑ์ก็มีโอกาสรอด แต่จะรอดมาแบบไหน นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง มลได้แต่ลังเลอยู่ ไม่รู้จะทำประการใด
เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้น มลเหลียวมองรอบ ๆ คาดว่าจะได้เห็นปีศาจอะไรสักอย่าง แต่สิ่งที่มลเห็นก็คือภูตหนังสือที่ห้อยหัวลงมาจากต้นไม้ เด็กชายตกใจแทบสิ้นสติ เกือบปล่อยตะกร้าสำคัญหลุดจากมือ โชคยังดีที่คว้าไว้ได้ แต่ก็ร้องอุทานออกมาไม่เป็นภาษา
"ทำบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย" มลพูดขึ้นเมื่อตั้งสติได้ ตัวเขาเองไม่ใช่คนขวัญอ่อน แต่วันนี้จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว จู่ ๆ มีผีห้อยหัวลงมาจากต้นไม้ ใครบ้างจะไม่ตกใจ
เคียวกระโดดลงมาจากต้นไม้ ยังคงยิ้มแป้น
"เจ้ารู้จักเขาด้วยหรือ" อุสาถาม เมื่อเคียวไม่ได้มีท่าทีเป็นปฏิปักษ์กับคนผู้นี้ อุสาก็เริ่มสงสัยว่าหรือคนคนนี้จะไม่ใช่ปีศาจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไว้ใจไม่ได้ เคียวเองก็เป็นภูตเหมือนกัน ถ้าจะสมรู้ร่วมคิดทำงานกับปีศาจ อุสาก็ไม่แปลกใจนัก ตอนนี้เด็กหญิงรู้สึกเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน เธออยากให้พี่มลมาอยู่ตรงนี้ มาช่วยตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ อย่างที่เคยทำมาตลอด
เคียวเลิกคิ้ว "ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ ก็มลไง"
ก่อนที่อุสาจะทันโต้ตอบอะไร เจ้าตาก็เดินออกมา ท่าทางของผู้อาวุโสดูเหนื่อยหน่ายนัก
"เจ้าตา" ทั้งอุสาและมลพูดพร้อมกัน
ฤๅษีไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้ไม้เท้าเคาะที่ศีรษะของลูกศิษย์ไม่รักดีอย่างมลทันที
"โอ๊ย!" มลร้อง ใช้มือทั้งสองกุมหัวเพื่อป้องกันไม่ให้ไม้เท้าทำร้ายอีกจนตะกร้าหลุดจากมือ ผลไม้ที่อุตส่าห์ไปเก็บมาหล่นกระจัดกระจายหมด มลได้แต่ครางด้วยความเสียดาย โธ่! เลอะหมดแล้ว
"เจ้าเป็นปีศาจจริง ๆ ด้วย โดนไม้เท้าอาคมของเจ้าตาเข้าไปเลยร้องโอดโอยแบบนี้" อุสาพูดอย่างมีชัย
มลเบะปาก น้องคนนี้ช่างไร้เดียงสาเสียจริง ใครโดนไม้เท้าฟาดหัวก็ต้องร้องทั้งนั้นแหละ ไม่จำเป็นต้องเป็นปีศาจสักหน่อย
"ข้าไม่ใช่ปีศาจ" มลยืนยัน ก่อนจะหันไปหาเจ้าตาพร้อมร้องอุทธรณ์ "เจ้าตาพูดอะไรสักคำสิขอรับ"
"ไม่รักดีจริง ๆ เจ้ามล" ฤๅษีว่า
อุสาอ้าปากค้าง "เจ้าตาเรียกเจ้านี่ว่าอะไรนะเจ้าคะ"
"ก็เรียกว่ามลอย่างไรล่ะ"
"งั้นเขาก็เป็นเจ้าพี่มลของข้าจริง ๆ น่ะสิ"
วโรดมพยักหน้าอย่างอ่อนแรง
อุสากัดริมฝีปากก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจ "แต่ทำไมเจ้าพี่ถึงหน้าตาเป็นแบบนี้ล่ะเจ้าคะ"
"เจ้าพี่ของเจ้าถอดหน้ากากที่ข้าให้ไว้ออกน่ะสิ" ผู้เป็นพ่อตอบ ก่อนหันมาทางมลอย่างตำหนิ "ข้าย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าถอดหน้ากากออก มันจะนำภัยมาถึงตัว ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้างเลย"
มลก้มหน้าลงเพราะเสียใจที่ถูกดุ แต่ไหนแต่ไรมาฤๅษีเมตตาเขามาก ไม่เคยสักครั้งที่จะพูดอะไรให้เจ็บช้ำน้ำใจ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะมนุษย์คนนั้นแท้ ๆ
"ไม่ใช่ความผิดของข้านะขอรับ" มลเถียง "ก็กูณฑ์บอกให้ข้าถอด"
ผู้อาวุโสกว่าขมวดคิ้ว "เขาสั่งอะไร เจ้าก็ทำตามนั้นหรือ เขาเป็นเจ้านายของเจ้าหรืออย่างไร"
มลไม่โต้ตอบ ได้แต่กำหมัดแน่น เขาน่าจะหนักแน่นมากกว่านี้ ไม่น่าหลงคารมเด็กหัวไฟนั่นเลย
"แล้วทำไมเจ้ากลับมาคนเดียว กูณฑ์ไปไหน"
คำถามของฤๅษีทำให้มลคิดได้ มลละล่ำละลักเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
"แล้วนายก็ทิ้งกูณฑ์ไว้ แล้วกลับมาคนเดียวเนี่ยนะ" เคียวพูดอย่างไม่พอใจ "คนขี้ขลาด"
มลชักฉุน ไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อยที่อีกฝ่ายดื้อและไม่ยอมฟังคำเตือนของเขา
"ใครจะสู้กับรากษสก็สู้ไป ข้าไม่เอาด้วยคนหนึ่งล่ะ สู้กับพวกนั้นก็หาเรื่องตายชัด ๆ"
เคียวทำเสียงดูถูกในลำคอ "ถ้าเป็นฉันนะ ต่อให้ต้องตายก็ไม่ยอมทิ้งเพื่อนแน่"
"ทำเป็นพูดดี ก็เจ้าตายไปแล้วนี่ จะกลัวตายอะไรอีก" มลเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
เคียวอ้าปากจะพูดคำเจ็บ ๆ กลับไป เขาไม่ชอบให้ใครมาพูดย้ำว่าเขาตายแล้ว
"พอกันทีได้หรือไม่" เสียงเฉียบขาดของอุสาดังขึ้น
หนึ่งวิทยาธรหนึ่งภูตหยุดการโต้เถียงทันที ปกติอุสาน้อยเป็นคนเรียบร้อย ขี้อ้อน เธอไม่เคยออกคำสั่ง เวลาเธอต้องการอะไร เธอมักใช้วิธีอ้อนวอน แต่ตอนนี้ลูกครึ่งกวางมองพวกเขาด้วยสายตาตำหนิ แววตานั้นทรงอำนาจไม่ต่างจากนางพญา
"ค่อยยังชั่วหน่อย" อุสาว่า พลางมองคนเป็นพี่และภูตหนังสือสลับกันไปมา "เรามีเวลาโต้เถียงกันทีหลังนะเจ้าคะ แต่พี่กูณฑ์อาจจะไม่มี"
พอได้ยินเด็กหญิงผู้อ่อนโยนพูดแบบนี้ เด็กชายทั้งสองก็ได้แต่ก้มหน้าและพึมพำขอโทษ
"พี่กูณฑ์จะเป็นอย่างไรบ้างคะ เจ้าตา คงไม่ได้ถูกรากษสตนนั้นกินหรอกใช่หรือไม่" อุสาหันไปถามผู้เป็นพ่ออย่างร้อนรน แววตาปรากฏความห่วงหา
แม้ว่ามลจะกังวลเรื่องที่กูณฑ์หายไปมาก แต่พออุสาแสดงอาการรักและห่วงกูณฑ์ เขาก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่พอใจ การที่เพื่อนและน้องเข้ากันได้ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีไม่ใช่หรือ แต่ตอนนี้ด้านมืดของมลกลับกระซิบว่า อย่าให้กูณฑ์กลับมาอีกเป็นดีที่สุด แม้จะเป็นแค่ความคิดชั่ววูบ แต่เด็กชายวิทยาธรก็รู้สึกละอายใจ กูณฑ์เป็นเพื่อนของเขา แล้วต่อให้ไม่ใช่เพื่อน ความคิดที่อยากให้ใครก็ตามไปอยู่ในกำมือของรากษสนั้นเป็นอะไรที่น่ารังเกียจ น่าขยะแขยง มีแต่พวกปีศาจเท่านั้นที่คิดอย่างนี้ นี่เขากลายเป็นปีศาจไปแล้วหรือ
"เจ้าพี่มลร้องไห้ทำไมเจ้าคะ" เสียงของอุสาปลุกมลให้ตื่นจากภวังค์
มลปาดน้ำตาที่ไม่รู้ไหลมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างกล้าหาญให้เด็กหญิง
"ข้าแค่เป็นห่วงกูณฑ์ ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง" มลว่า และทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก เขาก็รู้ว่าเขาพูดจริง แม้เขาจะทะเลาะกับกูณฑ์อยู่บ่อย ๆ แต่กูณฑ์ก็เป็นเพื่อนเพียงไม่กี่คนของเขา ความคิดที่กูณฑ์จะตกเป็นของนางรากษสนั้นช่างน่ากลัวเหลือเกิน
"เหอะ! ดีแต่พูด ถ้าห่วงจริง จะหนีกลับมาทำไม" เคียวประชด
"พอได้แล้ว" ฤๅษีพูดอย่างรำคาญ เด็ก ๆ พวกนี้น่าเบื่อเสียจริง เอาแต่เถียงกันไม่หยุดไม่หย่อน ขนาดหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังเถียงกันไม่เลิก
"พี่กูณฑ์เป็นยังไงบ้างเจ้าคะ" อุสาถาม
ฤๅษีหลับตา ก่อนจะลืมตาขึ้น "ไม่ต้องห่วง ประเดี๋ยวกูณฑ์ก็จะกลับมาเอง"
"จะให้เรารออยู่นี่เฉย ๆ งั้นเหรอ ใครจะรอก็รอไป แต่ผมทนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้หรอก" เคียวพูดอย่างก้าวร้าว ปกติเขานับถือฤๅษียิ่งกว่าใคร แต่ท่าทีสบาย ๆ ของอีกฝ่ายที่มีต่อเรื่องนี้ทำเอาเคียวอยากตะบันหน้าสักที
ตึง! ตึง! เสียงดังราวแผ่นดินไหวดังขึ้น ทุกคนต่างเข้ามาเบียดชิดกันด้วยความกลัว เกิดอะไรขึ้นกันแน่
.


## เป็นเทพอัคนีหรือเทพแห่งความซวยอวตารกันแน่

ขณะที่เพื่อน ๆ กำลังโต้เถียงกัน กูณฑ์ก็พยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาพรหมจรรย์ของตัวเองไม่ให้เป็นของนางรากษส เขาพยายามจะรวบรวมพลังให้ไฟติด และในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ นางรากษสกรีดร้องเมื่อสัมผัสกับเกราะไฟของเขา
"ข้าขอโทษ" นางรากษสคุกเข่าลงต่อหน้ากูณฑ์ก่อนจะพูดเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว "ข้าไม่ทราบว่าท่านเป็นเทพอัคนี โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถิด" สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มที่มีเกราะไฟคุ้มตัว ถ้าเป็นอย่างนั้นนางนากษาที่ผ่านโลกมานับศตวรรษอย่างเธอมีหรือจะกลัว แต่เธอยังเห็นเทพอัคนีปรากฏกายแฝงอยู่กับเด็กหนุ่มอีกด้วย
หากแม้ว่าเธอรู้สักนิดว่าคนที่เธอพามาเป็นเทพอัคนี เธอคงไม่กล้าแตะต้องพระองค์แม้เพียงปลายเล็บ ใครจะไปกล้ายุ่งกับพระเพลิงที่แม้แต่นางผีเสื้อสมุทรก็ยังสู้ไม่ได้
กูณฑ์ไม่รู้จะทำยังไงดี เขารู้สึกอึดอัดที่คนแก่กว่ามาคุกเข่าให้เขาอย่างนี้ เขากลัวว่าตัวเองจะอายุสั้น
"ลุกขึ้นเถอะครับ" เด็กหนุ่มหัวไฟพูดอย่างอ่อนโยน
นางรากษสเงยหน้ามองเทพเพลิง ดวงตาคลอด้วยน้ำตา
"ขอบพระทัยเพคะ" เธอค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น
"คุณช่วยพาผมกลับไปที่เดิมได้ไหมครับ" กูณฑ์ถาม
นางรากษสพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ตอนนี้เธอยินดีทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เทพเพลิงทรงพระพิโรธ แม้ว่าตอนนี้พระอัคนีอาจจะไม่โกรธก็จริง แต่ขึ้นชื่อว่าไฟแล้วก็ไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น เจ้าของถ้ำเปิดหินที่ทำเป็นประตูถ้ำออก
กูณฑ์สูดหายใจลึก ๆ รับอากาศสดชื่นที่ผ่านเข้ามา แม้ในถ้ำจะพอมีช่องอากาศให้หายใจอยู่บ้าง แต่มันก็เทียบไม่ได้กับอากาศสดชื่นนี้เลย เขาค่อย ๆ เดินออกจากถ้ำ นางรากษสก็ตามออกมาด้วย และเธอก็แปลงร่าง จะเรียกว่าแปลงร่างคงไม่ถูกนักเพราะเธอเพียงแค่คืนร่างเดิม
"ว้าก!" กูณฑ์ร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อได้เห็นร่างจริงของนางรากษสเป็นครั้งแรก เธอตัวใหญ่ยิ่งกว่าภูเขา แค่นิ้วก้อยของเธอก็ใหญ่กว่าหัวของกูณฑ์แล้วด้วยซ้ำ แต่อะไรก็ไม่น่ากลัวเท่าเขี้ยวที่งอกออกจากปากของเธอ เขี้ยวนั้นใหญ่พอที่จะบดขยี้กูณฑ์ได้ในพริบตา
นางรากษสคุกเข่าลง ก่อนจะยื่นมือมหึมามาข้างหน้า กูณฑ์จับตามองอย่างระแวง
"อะไรครับ" กูณฑ์ถาม
"เชิญขึ้นมาประทับบนนี้เถิดเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะเชิญเสด็จกลับเอง" นางรากษสพูดอย่างอ่อนโยน
กูณฑ์ถอยหลังหนี เรื่องที่เขาเจอวันนี้ทำให้เขาอดระแวงไม่ได้ เขาเกือบจะต้องถูกขังในถ้ำ ไม่ให้เห็นเดือน เห็นตะวันเพราะเธอ แล้วจู่ ๆ จะให้เขาเอาชีวิตไปอยู่ในกำมือเธออีกเนี่ยนะ เขาไม่เอาด้วยหรอก
"ไม่ต้องกลัวหรอกเพคะ หม่อมฉันแค่จะเชิญเสด็จกลับเฉย ๆ ไม่ทำอะไรพระองค์แน่นอนเพคะ" เจ้าของมือมหึมายืนยัน
"ผมกลับเองดีกว่า" กูณฑ์พูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เขาเองก็พอจะจำทางที่มาได้อยู่บ้าง แล้วตอนนี้ก็ยังเป็นตอนกลางวัน พระอาทิตย์ส่องแสงจ้าขนาดนี้ คงหาทางกลับไม่ยาก แม้จะต้องคลำทางดูสักหน่อยก็ตาม
"แน่ใจหรือเพคะ" นางรากษสถาม แม้จะเป็นตอนกลางวัน แต่ป่าก็มีอันตรายอยู่รอบด้าน เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่มีอาวุธอยู่ในมือด้วยซ้ำ ช่างประมาทอะไรอย่างนี้ หรือเขาคิดว่าตัวเองเป็นเทพอัคนีอวตารเลยไม่กลัวอะไร ช่างเจ้าทิฐิเสียจริง ขนาดพระนารายณ์อวตาร พระองค์ยังถืออาวุธไว้ข้างกายเสมอ แต่ถ้าเด็กหนุ่มยืนยันอย่างนั้น เธอก็ต้องปล่อยให้เขาไป
เด็กหนุ่มหัวไฟพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น เขาต้องการจะไปจากเขตแดนของนางรากษสให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เขาไม่รู้ว่าเธอจะเปลี่ยนใจจับเขา 'กิน' เมื่อไหร่ ไม่ว่าจะกินแบบเอาเข้าปากแล้วแล้วเคี้ยวกร้วม ๆ หรือกินแบบที่เป็นคำสแลง เขาก็ไม่อยากทั้งนั้น
"งั้นเชิญเสด็จ"
เมื่อได้รับคำอนุญาต กูณฑ์ก็รีบวิ่งไปทางที่เขามั่นใจว่าเป็นทางกลับบ้านทันที แปลกดีที่เดี๋ยวนี้เขาคิดว่าอาศรมของฤๅษีเป็นบ้านของเขา แต่คิดอีกทีก็ไม่แปลกอะไรนัก ที่นั่นเป็นที่พักพิง มีที่อยู่ที่กิน แล้วก็มีเพื่อน แม้ว่ากูณฑ์ยังคิดถึงพ่อแม่อยู่บ้าง แต่พอมาอยู่ที่นี่ก็แทบไม่มีเวลาคิดถึง เพราะมัวแต่เอาแต่เวลาไปเถียงกับมล คิดแล้วก็อดขำไม่ได้ เด็กคนนั้นเหมือนน้องชายจอมแสบ แม้จะไม่เคยเรียกกูณฑ์ว่าพี่สักครั้งก็เถอะ และเพราะมัวแต่หัวเราะนั่นเอง กูณฑ์ถึงได้สะดุดเถาไม้เลื้อยเข้าให้
"โอ๊ย!" เด็กหนุ่มร้องออกมาด้วยความโมโหมากกว่าเจ็บ วันนี้จะซวยมากกว่านี้ได้อีกไหม ไหนจะเกือบถูกนางรากษสจับเป็นสามี ให้อยู่แต่ในถ้ำ ตอนนี้แม้กระทั่งเถาไม้เล็ก ๆ ก็ยังมารังแกเขาอีก พระเจ้าจะกลั่นแกล้งเขาไปถึงไหนกัน ด้วยความโมโหเนื่องจากวันนี้อะไร ๆ ก็ไม่เป็นดั่งใจ กูณฑ์ถอนเถาวัลย์นั่นออกมา ก่อนจะฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพื่อระบายอารมณ์ หนำซ้ำเขายังใช้เท้าขยี้ซ้ำอีกจนมันเละไม่เป็นชิ้นดี ดูไม่ออกเลยว่าเคยเป็นเครือเถาที่สวยงามมาก่อน
"สมน้ำหน้า" เด็กหนุ่มผู้อารมณ์ร้อนเหมือนดังไฟพูดกับเศษซากของเครือเถานั้นราวกับมันฟังที่เขาพูดเข้าใจ ก่อนจะกระทืบเท้าเดินจากไป รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างที่ได้ระบายอารมณ์ใส่สิ่งมีชีวิตไร้ทางสู้
ถึงแม้ว่ากูณฑ์จะมั่นใจว่าเขาจำทางได้ แต่พอเดินมาสักพัก เขาก็เริ่มลังเล ได้แต่หมุนตัวไปรอบ ๆ หรี่ตามองเพื่อให้เห็นว่าทางไหนคือทางที่ถูกกันแน่ เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดคนแรกว่าการหรี่ตาช่วยให้มองเห็นได้ชัดขึ้น แล้วมันได้ผลจริง ๆ หรือเปล่า กูณฑ์เคยมองว่าเรื่องนี้ไร้สาระ คนเราจะมองเห็นชัดขึ้นได้อย่างไรเมื่อหรี่ตาจนแทบปิดแบบนั้น แต่ตอนนี้กูณฑ์ไม่มีทางเลือก  เด็กหนุ่มคลับคล้ายคลับคลาว่าเขาเคยเดินผ่านต้นไม้ต้นนี้แล้ว แต่เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก เพราะต้นไม้ต้นไหน ๆ ก็ดูเหมือนกันไปหมด ถ้าไม่ได้ทำตำหนิไว้ก็ยากที่จะแยกออก พอคิดมาถึงตรงนี้กูณฑ์ก็แทบอยากจะเขกหัวตัวเอง เสียแรงที่อุตส่าห์เรียนวิชาลูกเสือมา จะรู้จักเอามาปรับใช้สักหน่อยก็ไม่มี เด็กหนุ่มก้มลงมองพื้นเพื่อหาอะไรที่จะมาใช้ขีดเขียนได้ และในที่สุดเขาก็ได้หินแหลม ๆ ขนาดเหมาะมือก้อนหนึ่ง กูณฑ์ใช้ด้านแหลมของหินนั้นกรีดลงไปในเปลือกไม้ พยายามทำให้เหมือนรูปลูกศรที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ พอทำสำเร็จกูณฑ์ก็รีบเดินไปในทางที่เขาคิดว่าถูกทันที แต่หลังจากเดินอยู่นาน จนตอนนี้แดดเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะเผาเขาอยู่แล้ว กูณฑ์ก็เหนื่อยจนขาแทบลาก เดินต่อไปไม่ไหว ได้แต่พิงต้นไม้อย่างเหนื่อยอ่อน นึกขอบคุณที่เขายังมีโชคอยู่บ้าง เพราะหากไม่ได้ต้นไม้ต้นนี้เขาต้องเป็นลมตายแน่ ๆ จะว่าไปแล้วต้นไม้ต้นนี้ก็ดูคล้ายกับต้นไม้ที่เขาทำสัญลักษณณ์ไว้ราวกับฝาแฝด และเมื่อเด็กหลงทางเงยหน้ามองขึ้นไปก็อดสบถไม่ได้ ต้นไม้นี่ไม่ใช่ฝาแฝดของต้นไม้ต้นนั้น แต่เป็นต้นเดียวกันเลย รอยลูกศรที่เขาทำไว้ยังอยู่ที่นั่นราวกับจะเยาะเย้ยเขา
"บ้าเอ๊ย!" กูณฑ์พูดออกมาอย่างเหลืออด ถ้าเขาอ่อนแอมากกว่านี้ เขาคงร้องไห้ไปแล้วแน่ ๆ แต่กูณฑ์เป็นคนเข้มแข็ง เขาไม่ร้องไห้หรอก เขาพยายามฉีกยิ้ม แม้น้ำตาจวนเจียนจะไหลเต็มที และพยายามตั้งสติ เขาต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมเขาถึงกลับมาที่เดิม เป็นไปได้หรือว่าเขาเดินกลับมาที่นี่เพราะความโง่ของตัวเอง หรือมีอะไรบางอย่างบังตาเขาอยู่กันแน่
ฝ่ายนางรากษส แม้จะได้รับคำสั่งไม่ให้ตามไป แต่เธอเองก็อดจะตามมาไม่ได้ เด็กหนุ่มคนนี้ยังเด็กเกินกว่าที่จะให้อาถรรพ์ของป่าฆ่าเขา ตอนนี้นางรากษสแปลงเป็นเหยี่ยว และคอยดูสถานการณ์อยู่ข้างบน เธอเห็นว่าร่างอวตารของเทพแห่งไฟเดินวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ที่เดิมนานแล้วจนเธอนึกเป็นห่วง อีกฝ่ายไม่รู้ทางกลับหรือยังไงนะ แต่ต่อให้ไม่รู้ทางกลับจริงก็ไม่น่าจะเดินวนไปวนมาอย่างนั้นนี่นา เห็นทีเธอต้องถามอะไรเขาหน่อยแล้ว เรื่องที่วิเศษที่สุดของการเป็นสัตว์แปลงคือเธอยังพูดภาษาของมนุษย์ได้อยู่
"พ่อหนุ่มน้อย"
เสียงของนางรากษสปลุกกูณฑ์ให้ตื่นจากภวังค์ เขาลุกขึ้นยืน กำหมัดแน่นอยู่ในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ ต่อให้เขาต้องหลงทางจนตายอยู่ในป่านี่ เขาก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจกลับไปเป็นตุ๊กตาของเล่นให้เธอหรอก ให้มีชีวิตอยู่แบบนั้น กูณฑ์ขอตายเสียดีกว่า
"ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำอะไรท่านหรอก" เสียงนั้นยังคงพูดต่อไป
กูณฑ์หันมองรอบ ๆ อย่างระแวง ทำไมเขาถึงได้ยินแต่เสียงแต่ไม่เห็นตัวล่ะ หรือว่านางรากษสใช้อุบายหลอกเขา
"ผมจำเสียงคุณได้นะ" กูณฑ์ว่า พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เขาต้องไม่แสดงออกให้เห็นว่าเขากลัว เขาจะตายอย่างกล้าหาญ
นกเหยี่ยวแปลงถอนหายใจ เธอหวังว่าจะช่วยบินนำทางให้เขาโดยไม่บอกว่าตัวเองเป็นใคร แต่เมื่อเขาพูดแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ เธอตัดสินใจคืนร่างเดิม
"คุณมาที่นี่ทำไมอีก" กูณฑ์พูดอย่างตำหนิ "ไหนคุณสัญญาว่าจะปล่อยผมไปแล้วไง"
นางรากษสถอนหายใจ "ข้าปล่อยท่านกลับอาศรม แต่ท่านดูเหมือนยังไม่อยากกลับ เอาแต่เดินวนรอบต้นไม้นี้อยู่ได้" หางเสียงของเธอแฝงแววตำหนิเล็กน้อย
"เป็นไปไม่ได้" กูณฑ์เถียง เขาเดินไปตั้งไกล แล้วถึงกลับมาเจอต้นไม้นี้หรอก ถึงเขาจะไม่ได้ชำนาญการเดินป่านัก แต่ก็ไม่โง่พอที่จะเดินวนรอบต้นไม้หรอก
"จริง" เจ้าถิ่นยืนยัน "ท่านไม่รู้สึกตัวเลยหรือ"
ตอนนี้กูณฑ์เริ่มลังเล "ไม่"
เรื่องนี้เริ่มมีกลิ่นแปลก ๆ นางรากษสหลับตาลงพยายาหาร่องรอยโดยใช้ตาแก้วของเธอ และในที่สุดด้วยอำนาจตาแก้วที่เหนือมนุษย์ของเธอก็ทำให้เธอเห็นซากของเครือเถา
"ท่านได้ไปสะดุดหรือไปทำอะไรเครือเถามาหรือเปล่า" เธอถามกูณฑ์ด้วยน้ำเสียงที่เหมือนแม่เขา เวลาจะเริ่มอบรมเขาไม่มีผิด
กูณฑ์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "ก็ทำ แล้วทำไมอะ มันก็แค่วัชพืช"
"แค่วัชพืชหรือ" นางรากษสทวนคำเสียงสูงอย่างไม่อยากเชื่อ เธอรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ประสีประสาเรื่องในป่าหิมพานต์มากนัก ก็ขนาดเพื่อนพยายามเตือนแล้วเตือนอีกว่าเธอเป็นนางรากษสก็ยังอุตส่าห์ตามมา แต่ถึงขนาดไม่รู้จักเครือเถาหลง หนึ่งในวัตถุมงคลหายากนี่ก็ออกจะเกินไปหน่อยแล้ว
กูณฑ์รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าอีกฝ่ายไม่พอใจจึงรีบแก้คำพูดตัวเองเสียใหม่ คงไม่ดีแน่ถ้าทำให้เจ้าหล่อนอารมณ์เสียตอนนี้ กูณฑ์เหนื่อยเกินกว่าจะรวบรวมพลังเพลิงแล้ว
"ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่สะดุดโดนมัน แล้วมันก็หลุดออกมาเอง" กูณฑ์พูดพลางไขว้นิ้วไว้ข้างหลัง เป็นที่เชื่อกันว่าหากโกหกขณะไขว้นิ้วแล้วจะไม่บาป
นางรากษสเลิกคิ้ว เด็กนี่โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย แต่ก็ไม่คิดจะไล่เบี้ยอะไรอีก
"สิ่งที่ท่านสะดุดคือเครือเถาหลง"
"เถาหลง" กูณฑ์ทวนคำ "อย่าบอกนะว่าผมสะดุดเครือเถาหลงเลยเดินหลงทาง"
แม้อยู่ในสถานการณ์คับขัน กูณฑ์ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ป่านี่ช่างมีเรื่องมหัศจรรย์ให้เขาเรียนรู้ได้ไม่รู้จบจริง ๆ ใครจะไปรู้ว่าแค่สะดุดเถาไม้เล็ก ๆ ก็ยังเป็นเรื่องได้ขนาดนี้
"ตลกมาก ท่านเทพ" นางรากษสพูดอย่างเย็นชาจนแทบจำไม่ได้เลยว่าเป็นรากษสตนเดียวกับที่พยายามขอให้กูณฑ์อยู่ในถ้ำด้วยกันกับเธอ "แต่ท่านคงตลกไม่ออกแน่ เพราะถ้าฤทธิ์ของเครือเถาหลงไม่คลาย ท่านก็จะต้องติดอยู่ที่นี่ไป 'ตลอดกาล'" เธอเน้นเสียงตรงคำว่าตลอดกาล
กูณฑ์หน้าซีด หยุดหัวเราะทันที การที่ต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดกาลไม่น่าสนุกสักนิด กูณฑ์ยังหวังว่าจะได้กลับบ้านไปหาพ่อแม่ กลับไปเรียนหนังสือ ใช้ชีวิตอย่างเด็กปกติที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ถ้าความหวังนั้นเลื่อนลอยเกินไป ก็ขอให้เขาได้กลับอาศรม ได้เจอเจ้าตาที่เมตตาเอ็นดูเขา เจอมลกับอุสาที่เขารักเหมือนน้องชายน้องสาว และที่สำคัญที่สุดคือได้เจอกับเคียว ภูตหนังสือที่เขาทั้งรักและผูกพันด้วยเหลือเกิน เขาไม่อยากติดอยู่ที่นี่
"ช่วยผมที" กูณฑ์พูดเสียงอ่อย
"ตราบใดก็ตามที่เท้าของท่านยังติดกับพื้นดิน เครือเถาหลงก็ยังมีอำนาจควบคุมท่านได้อยู่"
เป็นคำแนะนำที่ไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่เลย ก็เขาเป็นคนนี่ไม่ใช่นก ถึงจะหาทางกลับได้โดยให้เท้าไม่ติดกับดิน หรือว่าเขาจะลองปีนต้นไม้ แล้วโหนเถาวัลย์ไปดี
นางรากษสดูเหมือนจะรู้ทันความคิดของเขา เธอวางมือลงพื้นอย่างเชื้อเชิญ
"ถ้าท่านไม่รังเกียจ"
กูณฑ์ถอนหายใจ บางทีนี่อาจเป็นกลอุบายก็ได้ แต่เขาเองก็ไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านี้ ได้แต่ปีนขึ้นไปนั่งบนมือ เอาซะ ลองใช้บริการรากษสแอร์ไลน์ดูสักครั้ง
นางรากษสประคองเด็กหนุ่มอย่างถนอม ก่อนจะรีบเดินไปในเขตของอาศรม และนี่เองเป็นสาเหตุที่คนที่อยู่ในอาศรมได้ยินเสียงดังเหมือนแผ่นดินไหว


## ไปไหนมา

"เจ้าตา นางรากษสมา พาพี่กูณฑ์มาด้วย" อุสาร้อง เมื่อเห็นสาเหตุของแผ่นดินไหว พี่กูณฑ์ของเธอดูตัวเล็กเหลือเกินเมื่อเทียบกับนางรากษส
นางรากษสวางมือลงบนพื้น กูณฑ์ค่อย ๆ เดินลงมา พยายามทำท่าให้ดูสง่างาม ไม่ต่างอะไรกับนักแสดงที่ลงจากเครื่องบิน แม้ว่าความจริง เขาจะกลัวแทบตายก็เถอะ การเดินทางบนมือของนางรากษสไม่สนุกเลยสักนิด เสียวยิ่งกว่าเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกเสียอีก เพราะถึงอย่างไรเครื่องเล่นในสวนสนุกก็มีระบบรักษาความปลอดภัยพร้อม แล้วปกติเครื่องเล่นก็ไม่ได้กินคนเป็นอาหารด้วย หลังจากที่เขากล่าวขอบคุณ นางรากษสก็โค้งคำนับตอบ ก่อนจะถอยหลังกลับไป เธอเองก็ไม่อยากอยู่ใกล้พวกฤๅษีมากเกินกว่าจำเป็น
"ฉันกลับมาแล้ว" กูณฑ์ทักทายพร้อมโบกมือ ทำท่าเหมือนนางงามตอนเดินเวทีประกวดไม่มีผิด
แต่ที่ต่างจากนางงามอยู่บ้าง คือเด็กหนุ่มไม่ได้เสียงปรบมือตอบรับ แต่กลับได้รับเป็นสายตาเย็นชาของผู้ที่อยู่ก่อนแทน
"กลับมาแล้วงั้นเหรอ" มลร้องออกมาอย่างเหลืออด คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงแทบตาย แต่ไอ้หมอนี่ดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลย แถมยังใช้ให้นางรากษสพามาส่งอีกด้วย ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ถ้ากูณฑ์ปราบรากษสได้ แล้วมัวไปเถลไถลอยู่ที่ไหน ถึงกลับมาเอาป่านนี้ วิทยาธรน้อยตะบันหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง
"โอ๊ย!" กูณฑ์ร้อง คนบ้าอะไรนี่ เห็นเขากลับมาแทนที่จะกอดต้อนรับ กลับมาต่อยกันเสียอย่างนั้น
"ทำอย่างนี้ไม่ได้นะ" เคียวว่า
กูณฑ์ยิ้มอย่างพอใจ รู้สึกดีขึ้นมาบ้างที่อย่างน้อยภูตหนังสือของเขาก็ยังเข้าข้าง แต่ประโยคต่อมาที่เคียวพูดทำเอากูณฑ์หน้าเบ้
"นายต่อยเขาก่อนฉันได้ยังไง"
"ให้ตายสิ" กูณฑ์โอดครวญ "นายไม่รักฉันแล้วเหรอ"
"พูดอะไรบ้า ๆ ฉันไม่เคยรักนายสักหน่อย" เคียวตอบ
จะว่าไปแล้วก็จริง เรื่องเมื่อชาติก่อนก็เหมือนเทพอัคนีจะหลงรักไดจิฝ่ายเดียวเท่านั้น เฮ้อ! ขนาดเป็นเทพมีฤทธิ์มากขนาดนั้นยังแห้ว แล้วตอนนี้กูมณฑ์เป็นแค่เด็กธรรมดา พลังเวทมนตร์ก็ไม่เสถียร ดูจะไม่มีหวังเอาเสียเลย
"แต่ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่รักนายนะ" เคียวเสริมเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของเพื่อน
"จริงนะ" กูณฑ์ว่า สีหน้าสดใสขึ้นทันตา
มลกลอกตาขึ้นไปมองข้างบน รู้สึกหมั่นไส้เสียเต็มประดา
"เอาล่ะ เดี๋ยวค่อยมาเกี้ยวกันทีหลัง" มลขัด เพราะขืนเขาไม่ขัด หนึ่งภูตหนึ่งมนุษย์นี่คงจ้องตากันหวานเยิ้มถึงเช้าแน่ มลไม่ได้อิจฉานะ แค่หมั่นไส้เฉย ๆ จะรักอะไรกันนักหนาก็ไม่รู้
ถ้าเป็นเวลาปกติ กูณฑ์คงไม่กล้าต่อปากต่อคำต่อ เขาไม่อยากให้เคียวอึดอัดหรือไม่สบายใจ แต่ตอนนี้เมื่อรอดตายจากรากษสมาได้ครั้งหนึ่งแล้ว เขาก็รู้ว่าพูดความจริงก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้พูดดีกว่า
"อิจฉาล่ะสิ" กูณฑ์ลอยหน้าลอยตาตอบ "ไม่มีใครมาให้จีบ"
"เหอะ!" มลพ่นลมออกทางจมูกอย่างไม่พอใจ "แล้วสรุปว่าเจ้ารอดจากนางรากษสมาได้ยังไง"
กูณฑ์ยืดอก "ก็ฉันเก่ง"
เมื่อเห็นสีหน้าไม่เชื่อของอีกฝ่าย กูณฑ์ก็ย้ำว่า "ฉันเก่งจริง ๆ นะ"
"ใช่ นายเก่ง" เคียวว่า "หมายถึงสร้างเรื่องน่ะเก่งจริง ๆ คิดยังไงถึงตามนางรากษสไป"
"ก็ตอนที่เธอมาหาฉันไม่ใช่นางรากษสสักหน่อย" เด็กหนุ่มหัวไฟพูดเสียงอ่อย
"อ๋ออ!" เคียวลากเสียง "เธอแปลงมาเป็นผู้หญิงสวยใช่ไหมล่ะ เจ้าชู้ไม่ใช่เล่นนะนายเนี่ย"
กูณฑ์รู้สึกเหมือนสามีที่ต้องอธิบายเรื่องกิ๊กให้ภรรยาฟังชอบกล "ไม่ใช่สักหน่อย ฉันแค่สงสารเขาเท่านั้นเอง ไม่เกี่ยวหรอกว่าสวยไม่สวย"
เคียวเลิกคิ้ว "จริงเหรอ" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่บอกว่าไม่เชื่อเลย
"ฉันไม่ชอบคนแก่กว่าหรอกนะ" เด็กหนุ่มยืนยัน ร่างที่นางรากษสแปลงนั้นอายุไม่น่าจะเรียกได้ว่าเด็กสาว แต่เป็นหญิงสาวมากกว่า แล้วไม่ต้องนับถึงร่างจริง ๆ ของเธอเลย เธอคงเป็นรุ่นย่ารุ่นทวดของเขาแล้ว ถ้าดูจากหน้าอกที่ห้อยยานลงมา แต่กูณฑ์ไม่ควรจะวิจารณ์หน้าอกของผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงที่ไม่สามารถไปซื้อยกทรงกระชับสัดส่วนจากห้างสรรพสินค้าได้
คำตอบนี้ไม่ได้ทำให้ภูตหนังสือพอใจเท่าไหร่
"เหอะ! ไม่ชอบคนแก่กว่า นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันอยู่มากี่ศตวรรษแล้ว"
ความจริงแล้วกูณฑ์ก็ลืมไปเสียสนิทว่าเคียวไม่ใช่คนในยุคปัจจุบัน ไม่ใช่สิ เคียวไม่ใช่คนด้วยซ้ำ  เคียวเป็นภูตที่สิงอยู่ในหนังสือมานับร้อยปี เคียวพูดจาเหมือนมนุษย์ยุคปัจจุบัน พูดจาเหมือนคนรุ่นราวคราวเดียวกับกูณฑ์จนเด็กหนุ่มลืมไปเสียสนิทว่าภูตตนนี้แก่กว่าเขามาก
"ก็นายเป็นข้อยกเว้น" กูณฑ์แก้ตัวเสียงอ่อย
นั่นกลับยิ่งทำให้เคียวโกรธมากขึ้น เด็กหนุ่มหัวไฟสังเกตเห็นประกายไฟในดวงตาของภูต เขาดูราวกับจะระเบิดอยู่แล้ว
"ข้อยกเว้น ดีนี่" เคียวว่า และแม้จะพูดคำว่าดี แต่น้ำเสียงบอกชัดว่ามันไม่ดีเอาเสียเลย "ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายนะ ฉันชอบแค่นายคนเดียว ฉันไม่ชอบคนแก่กว่า แต่นายเป็นข้อยกเว้น เรื่องไร้สาระทั้งนั้น"
กูณฑ์ไม่รู้จะพูดอะไร ดังนั้นเขาถึงใช้ท่าไม้ตายที่พ่อมักใช้เสมอเวลาทะเลาะกับแม่
"ขอโทษ" กูณฑ์ว่า
เคียวยักไหล่ "ช่างเถอะ"
"ตกลงคุยกันเสร็จหรือยัง" มลถามอย่างอดรนทนไม่ได้ "ตกลงเจ้ารอดมาได้ไงกันแน่"
"ฉันใช้พลังของเทพอัคนี" กูณฑ์ว่า "เธอดูกลัวมากเลยตอนฉันใช้พลังนั่น"
"ก็ไม่แปลกหรอก" มลว่า "นางคงได้ยินเรื่องของผีเสื้อสมุทรที่ตายเพราะเทพอัคนีมาแล้ว"
"เดี๋ยวก่อนนะ" กูณฑ์ขัด "นางผีเสื้อไม่ได้ตายเพราะพระอภัยมณีที่เกาะแก้วพิสดารเหรอ"
"ไม่ใช่" ทั้งมลและเคียวตะโกนพร้อมกัน
เคียวมีสีหน้าเจ็บปวดเมื่อพูดต่อไปว่า "ขนาดพระอภัยมณีนายยังไม่เคยอ่านเลยเหรอ"
"แต่ฉันเคยดูการ์ตูนนะ" กูณฑ์แก้ตัว
"พระอภัยเป่าปี่ฆ่านางจริง แต่ไม่ได้เกิดขึ้นที่เกาะแก้วพิสดาร" มลอธิบาย
"ตอนนั้นพระอภัยโดยสารเรือสำเภาออกจากเกาะแก้วมาแล้ว" เคียวรับช่วงต่อ "แล้วนางผีเสื้อก็มาอาละวาดจนเรือแตก"
"ข้าไม่ชอบเรื่องนี้เลย" อุสาเสริมขึ้นหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน "มีคนจมน้ำตายเยอะแยะไปหมด"
"พระอภัยกับคนจำนวนหนึ่งหนีขึ้นเกาะนึงได้" เคียวอธิบายต่อ "แต่นางผีเสื้อก็ยังตามมาอาละวาดไม่เลิก เธอบันดาลให้เกิดลมฝนและลูกเห็บตกลงมา"
"ลูกเห็บ" กูณฑ์ทวนคำ
เคียวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "ลูกเห็บก็คือ.."
"ฉันรู้" กูณฑ์ว่า ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย "ฉันแค่สงสัยว่าเธอทำแบบนั้นทำไม เธอไม่ได้รักพระอภัยหรือ ทำแบบนั้นเขาไม่เจ็บหรือ"
มลยักไหล่ "ความรักของรากษสคือการครอบครอง เวลาพวกนั้นรักใคร ก็จะพาคนคนนั้นไปอยู่ในเขตแดนของตัวเอง"
กูณฑ์ตัวสั่น "ขอบคุณสวรรค์ที่ฉันรอดมาได้"
"นั่นแหละ" เคียวเล่าต่อ "พระอภัยก็เลยต้องเป่าปี่ให้เธอกลายเป็นหิน"
"เป็นหิน" เด็กหนุ่มหัวไฟทวนคำ "ไม่ได้ตาย ใช่ไหม"
"ถ้าให้ข้าเป็นหิน ให้ข้าตายไปเสียดีกว่า" อุสาแทรกขึ้นมา
"บางทีข้าก็อยากให้เจ้าเป็นหินนะ" มลพูด "เจ้าจะได้หุบปากเสียบ้าง"
"ข้าไม่ได้พูดอะไรมากมายสักหน่อย" อุสาเถียง
มลตั้งท่าจะตอบโต้ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เขาไม่อยากทะเลาะกับอุสา
"นั่นแหละ" มลหันมาคุยกับกูณฑ์ต่อ "ทางทฤษฎีก็อาจถือว่านางตายไปแล้ว แต่ถ้าเผานางเมื่อไหร่ นางก็จะกลับมีชีวิตเหมือนเดิม"
ตอนนี้ข้อมูลที่ได้มาทำให้แขกจากอารยธรรมภายนอกอย่างกูณฑ์งงไปหมด ถ้าเขารู้สักนิดว่าเขาต้องมาเจออะไรบ้า ๆ แบบนี้แล้วล่ะก็ เขาคงตั้งใจเรียนภาษาและวรรณคดีไทยมากกว่านี้ แต่คิดอีกทีต่อให้ตั้งใจเรียนไปก็มีประโยชน์ วรรณคดีที่เรียนในโรงเรียนไม่เคยสอนให้เขาคิดวิเคราะห์ แน่ล่ะ เราจะวิเคราะห์เรื่องที่ถูกตัดตอนมาได้ยังไง ถ้าเราจะวิเคราะห์หนังสักเรื่องก็ต้องดูหนังทั้งเรื่อง แต่วรรณคดีที่เรียนอยู่ทุกวันนี้เหมือนกับต่อจิ๊กซอว์ที่ไม่สมบูรณ์ เรียนแบบแหว่ง ๆ วิ่น ๆ
"ฉันไม่เข้าใจ ถ้าไฟช่วยให้เธอฟื้นคืนชีพได้ เธอก็น่าจะชอบพระเพลิงสิ"
มลถอนหายใจ "นางยังกลัวอยู่ เพราะเมื่อชาติก่อน นางไปสู้กับพระเพลิง แต่ถูกเผา โชคยังดีที่นางถอดหัวใจไว้ที่ก้อนหิน พอเจอไอแดดไอแผ่นดินนานเข้าก็เลยกลายเป็นนางผีเสื้อ"
กูณฑ์พยักหน้า "ฉันเข้าใจแล้ว"
"ว่าแต่นายเถอะ ปราบนางรากษสได้ แล้วทำไมถึงพึ่งมา" เคียวถาม
กูณฑ์เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
มลพ่นลมออกทางจมูกอย่างดูถูก "เจ้ามันโง่จริง"
"เฮ้ย!" กูณฑ์ประท้วงอย่างไม่พอใจนัก "ใครจะไว้ใจให้เธอกลับมาส่ง ขืนเธอเปลี่ยนใจ เอาฉันเข้าปาก ฉันก็แย่สิ"
มลส่ายหน้า "ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น ข้าพูดถึงเครือเถาหลงต่างหาก เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนต้องการมันมากแค่ไหน เจ้ามีวาสนาได้เจอ แต่กลับทำลายทิ้งเสียอย่างนั้น"
"เถาอาถรรพ์จะเก็บไว้ทำไม" กูณฑ์ว่า
"อาถรรพ์หรือ" มลทวนคำด้วยเสียงสูง มือกุมอกอย่างเจ็บปวด "มันไม่ใช่ของอาถรรพ์ มันช่วยเจ้าป้องกันอันตรายต่าง ๆ จากพวกภูตผีปีศาจ ไม่มีพวกภูตผีปีศาจที่ไหนจะเข้าใกล้เจ้าได้ หากเจ้ามีเครือเถาหลงอยู่อยู่ในมือ เจ้านี่มันไก่ได้พลอยแท้ ๆ"
หากเป็นคนอื่นหรือแม้แต่กูณฑ์ก่อนหน้านี้
หากเป็นคนอื่นหรือแม้แต่กูณฑ์ก่อนหน้านี้ พอได้ยินว่าตัวเองทำลายของที่ป้องกันภูตผีปีศาจได้ก็คงสำนึกเสียใจ แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มกลับดีใจที่ได้ทำลายมันลงไป
"ดีแล้ว" กูณฑ์พูดเสียงเหี้ยมเกรียม "อะไรที่มาขัดขวางไม่ให้ฉันได้ใกล้ชิดกับเคียว ควรจะถูกกระทืบให้จมดิน"
มลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เพื่อนคนนี้จะเสียสติไปเพราะความรักอย่างนั้นหรือ
"พูดอะไรบ้า ๆ" เคียวดุ แต่ก็ดูไม่น่ากลัวนัก เพราะเจ้าตัวยังหน้าแดง
"ฉันพูดจริง ๆ ไม่มีใครหรืออะไรมาขัดขวางฉันกับนายได้" กูณฑ์ยืนยัน
เคียวยกมือปิดหู ก่อนจะกำชับ "ไม่ต้องพูดแล้ว"
กูณฑ์พยักหน้า "ตามใจ" ขนาดเป็นเพื่อนกันยังรักและให้เกียรติขนาดนี้ ไม่ต้องคิดเลยว่าถ้าได้คบกันจริง ๆ จะรักขนาดไหน


## เรื่องร้ายในเมืองวิทยาธร

เพราะเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นระหว่างกูณฑ์กับนางรากษส ทำให้มลถูกเจ้าตาดุขนานหนัก แม้ว่าอดีตเจ้าชายวิทยาธรจะไม่เข้าใจเลยว่าเขาผิดตรงไหน
"ข้ากำชับเจ้านักหนาว่าไม่ให้ถอดหน้ากากออก แต่เจ้ากลับไม่เชื่อฟังข้า แล้วดูสิว่าผลเป็นอย่างไร'" ฤๅษีพูดเสียงดุ
"ไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อย" มลก้มหน้าเถียงเบา ๆ
แม้วโรดมจะแก่แล้ว แต่หูตาเขาก็ยังดีอยู่ เมื่อได้ยินลูกศิษย์เถียง ก็เคาะหัวเบา.ๆ
"ยังจะเถียงอีก หากเจ้าไม่ถอดหน้ากากออก นางรากษสจะพาตัวกูณฑ์ไปหไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อยข้าพยายามเตือนแล้วก็ไม่ฟัง ไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อย"
ผู้เป็นอาจารย์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "แล้วเจ้าคิดว่า เจ้าอยู่ที่นี่มาตั้งนาน ไปหาผลไม้ในป่าไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว ทำไมถึงไม่มีนางรักรากษสโผล่ออกมาบ้างเลยเล่า"
คิดดูแล้วก็จริงอย่างที่อาจารย์พูด เขาอยู่ที่นี่มานาน ไม่เคยแม้แต่จะเห็นเงาของนางรากษสซึ่งเป็นคำกล่าวเปรียบเทียบเท่านั้น เพราะปกติพวกรากษส หากไม่ได้เป็นระดับหัวหน้า ก็จะไม่มีเงาอยู่แล้ว มลหันไปมองเจ้าตัวการที่กำลังคุยกับภูตหนังสือ ก่อนจะถามอาจารย์ว่า
"เพราะเจ้ามนุษย์คนนี้ใช่หรือไม่ขอรับ อาจารย์ เขาเป็นผู้ดึงดูดพวกนางรากษสให้มาที่นี่"
วโรดมส่ายหน้า "เพราะเจ้าถอดหน้ากากออกอย่างไรเล่า ปกตินางรากษสก็อาศัยอยู่แถวนี้มานานแล้ว แต่ที่เจ้าไม่ถูกนางทำร้ายหรือล่อลวงก็เพราะหน้ากากที่เจ้าใส่ไว้ทำให้นางเห็นว่าเจ้าเป็นคนอัปลักษณ์ ไม่น่าเอามาทำเป็นสามี ครั้นจะล่าเจ้าไปเป็นอาหารก็ได้ไม่คุ้มเสีย เพราะเจ้ามีอาวุธร้ายกาจติดตัว"
มลก้มลงมองธนูที่ทำจากหนวดเต่า เขากระต่ายของตัวเอง หลังจากวันนั้นที่เขารู้ว่าโดนหลอก และเขาอาจจะไม่มีวันหาหนวดเต่า เขากระต่ายหรือนอกบได้ เขาก็เสียใจอยู่บ้าง แต่พอเรียนวิชาได้สักพัก ฤๅษีก็มอบธนูคันนี้ให้ ดูภายนอกไม่อาจจะบอกได้เลยว่าเป็นธนูล้ำค่าซึ่งก็เป็นคำสอนประจำตัวของวโรดมว่า "เด่นเกินไป จะมีภัย"
"แต่พอเจ้าถอดหน้ากากออก นางก็เลยเห็นว่าเจ้ามีรูปโฉมงดงาม เลยคิดจะล่อลวงเจ้าน่ะสิ" วโรดมสรุปปิดท้าย
"ช้าก่อนนะ เจ้าตา" มลขัดขึ้น "คนที่ถูกล่อลวงไปคือกูณฑ์ต่างหาก ไม่ใช่ข้าสักหน่อย"
"เจ้านี่มันเถียงคำไม่ตกฟากจริง ๆ" ฤๅษีพูดอย่างระอา "นางตั้งใจมาหลอกเจ้า แต่พอเจ้าไม่หลงกลนาง นางเลยเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นกูณฑ์แทนอย่างไรล่ะ"
"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ" มลว่า
"เข้าใจแล้วก็ดี" ผู้อาวุโสกว่าพูดอย่างพึงพอใจ "ทีหลังเจ้าก็อย่าถอดหน้ากากอีกเล่า รีบใส่ได้แล้ว ว่าแต่หน้ากากเจ้าอยู่ไหน"
มลหัวเราะแห้ง ๆ แก้เก้อ "มัวแต่รีบ ข้าคงทำหล่นกลางทางน่ะขอรับ"
ฤๅษีใช้นิ้วนวดขมับ "งั้นเจ้าก็รีบไปเอากลับมาสิ มัวช้าอะไรอยู่เล่า"
"ขอรับ"มลรับคำ ก่อนจะรีบไปหาหน้ากาก โชคดีที่ไม่มีใครหรืออะไรมาเอามันไปเสียก่อน เขารีบใส่หน้ากากเข้าไปทันที
เมื่อมลกลับไปอาศรม อุสาก็วิ่งเข้ามากอดเขา และเอาหัวของเธอซุกเขาเหมือนกับแมว
"เจ้าพี่มลกลับมาแล้ว ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน"
มลหัวเราะ เขาค่อย ๆ ผลักเด็กหญิงออกไปอย่างเบามือ
"พูดอะไรของเจ้า" มลพูดเสียงกลั้วหัวเราะ "ข้าไปไม่ถึงบาทหนึ่งเลย"
อุสาจับจมูกของมล "ข้าคิดถึงหน้านี้ของท่าน ข้าไม่ชอบใบหน้านั้นของท่านเลย"
"เจ้าจะได้เจอหน้านี้จนเบื่อเลยแหละ" มลว่า คงจะมีแต่อุสานี่แหละที่ชอบหน้านี้ของเขา เธอช่างเป็นเด็กที่แปลกจริง ๆ เพราะขนาดมลยังไม่ชอบหน้าของตัวเองเลย เขาคิดว่าเขาคงไม่มีวันมีคนรักได้หรอก ถ้าหน้ายังเป็นอย่างนี้อยู่ แน่ล่ะว่าพ่อเคยสอนวิชาเสน่ห์วิทยาธรให้ แต่มลไม่เคยคิดจะใช้เลย การทำเสน่ห์ให้คนมาหลงเราเป็นเรื่องอะไรที่น่าละอายที่สุด หากไม่มีใครรักเขา เขาก็จะอยู่คนเดียว แต่ป่วยการที่จะมาคิดถึงเรื่องนี้ เขาต้องจัดการเรื่องพ่อแม่ให้เสร็จก่อน เมื่อไหร่เจ้าตาจะให้เขากลับไปตามหาพ่อแม่เสียทีนะ มลคิดถึงพ่อแม่เหลือเกิน ไม่รู้ว่าพวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง จะยังมีชีวิตอยู่หรือว่าสิ้นบุญไปแล้ว แต่ต่อให้ท่านสิ้นบุญไปแล้ว มลก็ต้องไปเคารพศพพวกท่านให้ได้ เขาตั้งปณิธานแน่วแน่ ก่อนจะเอนตัวลงนอน
ในคืนนั้น ไม่ได้มีแต่มลที่ตั้งใจจะไปตามหาพ่อแม่ กูณฑ์ก็คิดเช่นเดียวกัน การที่กูณฑ์โดนนางรากษสจับตัวไปทำให้เขาสำนึกได้ว่าแม้ว่าอาศรมนี่จะใกล้เคียงกับบ้านแค่ไหน แต่ก็ยังไม่ใช่บ้านอยู่ดี กูณฑ์มาอยู่ที่นี่ได้สักระยะแล้ว แม้จะสุขสบายตามอัตภาพ แต่เขาก็รู้ว่าเขาจะอยู่อย่างนี้ต่อไปไม่ได้ วันนี้เขาตั้งปณิธานแน่วแน่แล้วว่าไม่ว่าเจ้าตาจะพูดอย่างไร เขาก็ต้องขอให้ท่านเปิดประตูมิติพาเขากลับบ้านให้ได้ กูณฑ์คิดว่าเขาน่าจะชดใช้กรรมมาพอสมควรแล้วนะ
เมื่อคิดตรงกันเช่นนี้ เมื่อตอนเช้ามาถึง กูณฑ์และมลต่างไปหาเจ้าตาเพื่อขออนุญาตเดินทาง แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะพูดอะไร ฤๅษีก็พูดขึ้นมาก่อน
"พวกเจ้าจะมาขออนุญาตเดินทางไปหาพ่อแม่ใช่หรือไม่"
ถึงตอนนี้กูณฑ์ไม่สงสัยอีกแล้วว่าทำไมฤๅษีถึงได้รู้ความคิดของพวกเขา เด็กหนุ่มตอบรับ
"ใช่ครับ ผมคิดถึงพ่อกับแม่"
"ข้าเองก็เหมือนกัน" มลเสริม
"พวกเจ้าจะได้พบพ่อกับแม่แน่" ฤๅษีว่า แต่ยังไม่ทันที่เด็กทั้งสองจะร้องอุทานออกมาด้วยความดีใจ ผู้อาวุโสกว่าก็พูดต่อว่า "แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เจ้าต้องทำภารกิจให้สำเร็จเสียก่อน"
กูณฑ์ทำหน้าเบ้ เขาไม่ชอบคำว่า "ภารกิจ" เลย เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดา ๆ คนหนึ่ง บางคนอาจจะเถียงว่าไม่มีคนธรรมดาที่ไหนเป็นร่างอวตารของเทพอัคนีหรอก แต่กูณฑ์ก็ยังคิดว่าเขาเป็นคนธรรมดาอยู่นั่นเอง แล้วเขาก็ไม่อยากไปทำภารกิจอะไรที่ว่านี่ด้วย
"ไม่ทำไม่ได้เหรอครับ" กูณฑ์ถามเสียงอ่อย ถึงจะไม่รู้ว่าภารกิจคืออะไร แต่คงไม่ใช่เรื่องหวานหมูแน่ ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่เดือนกี่ปีถึงจะสำเร็จ
"มันก็ไม่ได้มีผลอะไรกับเจ้านักหรอกนะ" ฤๅษีตอบแบ่งรับแบ่งสู้
"ไม่มีผลอะไรต่อผม" กูณฑ์ทวนคำ เขาไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าฤๅษีมองเขาอย่างตัดพ้อชอบกล
"แล้วมันมีผลต่อคนอื่นหรือเปล่าครับ" เด็กหนุ่มกลั้นใจถาม
"ถ้าไม่ได้เจ้า ภารกิจนี้ก็ไม่มีวันสำเร็จ" ฤๅษีว่า "แล้วเมืองของเขา.."
วโรดมพยักพเยิดไปทางวิทยาธรน้อย ก่อนจะพูดต่อว่า "ก็มีหวังไม่รอด"
"เกิดอะไรขึ้นกับเมืองของข้า" มลถาม ไม่อาจปิดกั้นความร้อนรนในน้ำเสียงไว้ได้
ฤๅษีมองลูกศิษย์ของตนอย่างเมตตา "เมื่อผู้ปกครองบ้านเมืองไม่เป็นธรรมก็ย่อมเกิดความพินาศแก่บ้านเมือง"
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ" มลถาม
"เกิดโรคระบาดประหลาดขึ้นในเมืองของเจ้า" ฤๅษีอธิบาย "แมงสี่หูห้าตาต่างล้มตายลงโดยไม่ทราบสาเหตุ"
กูณฑ์ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเพื่อนถึงมีสีหน้าเศร้าหมองขนาดนั้น ตอนแรกที่เจ้าตาบอกว่ามีโรคระบาด เขาก็นึกว่าผู้คนในเมืองจะบาดเจ็บล้มตายเสียอีก แต่เรื่องกลับเป็นว่ามีแมงอะไรก็ไม่รู้ตายแทนซึ่งนั่นก็ดีแล้วนี่ เด็กหนุ่มไม่เคยชอบแมงหรือแมลงต่าง ๆ เลย สัตว์พวกนี้ตัวเล็ก มีอยู่แทบทุกหนทุกแห่ง ขายุ่บยั่บ หน้าตาก็น่าเกลียด
"ไม่เห็นจะเป็นไรเลย" กูณฑ์ปลอบใจเพื่อน "พวกแมงน่าเกลียดออก ตาย ๆ ไปเสียก็ดี"
มลหันมาจ้องหน้าเขาเขม็ง "ไม่รู้อะไรก็หุบปากเสียเถิด เจ้ารู้หรือไม่ว่าแมงสี่หูห้าตาคือตัวอะไร"
กูณฑ์ยักไหล่ "ฉันไม่รู้หรอก แค่ขึ้นชื่อว่าแมงฉันก็ไม่อยากยุ่งด้วยแล้ว คงเป็นแมงมุมประหลาดที่มีสี่หูห้าตาล่ะมั้ง"
"ไม่ใช่" เจ้าชายวิทยาธรตวาด "แมงสี่หูห้าตาไม่ใช่แมง แต่เป็นสัตว์ที่หน้าตาคล้ายหมี"
เด็กหนุ่มหัวไฟขมวดคิ้ว "แล้วทำไมไม่เรียกหมี เรียกแมงทำไม" เขาเองก็ไม่ได้รังเกียจหมีนักหรอก
"เจ้าลองพูดหมีสี่หูห้าตาเร็ว ๆ สิ" มลแนะ มีประกายขบขันอยู่ในดวงตา
กูณฑ์ลองทำตามดู "หมีสี่หูห้าตา หมีหี่สูห้าตา ห"
ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ "ลิ้นพันกันหมดแล้ว"ถ้าขืนเขาไม่ยอมแพ้จากหมีคงกลายเป็นอีกคำนึงที่ไม่ค่อยโสภานัก
"นั่นแหละ พวกเราเลยเรียกว่าแมงแทน"
"แต่ว่าทำไมมันถึงมีสี่หูห้าตาล่ะ"
มลเริ่มอธิบาย "ถึงจะเรียกว่าสี่หูห้าตา แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นจริง ๆ หรอกนะ มันมีสองหูตามปกตินั่นแหละ อีกสองหูเป็นเขาต่างหาก"
"หมีบ้าอะไรมีเขา" กูณฑ์ขัดขึ้น
มลพ่นลมออกทางจมูกอย่างไม่พอใจ "ข้าแค่บอกว่ามันคล้ายหมี ไม่ได้บอกสักคำว่ามันเป็นหมี มันเป็นสัตว์จำพวกกวางต่างหาก เจ้าจะฟังเฉย ๆ โดยไม่ขัดจะได้หรือไม่"
"คร้าบ อาจารย์" กูณฑ์ลากเสียงล้อเลียน
มลไม่ได้ใส่ใจท่าทางของกูณฑ์ เขาเล่าต่อไป "ส่วนตาห้าตาที่ว่าก็เป็นตาจริงแค่สอง นอกจากนั้นเป็นต่อมน้ำมัน อยู่กลางหน้าผากหนึ่ง แล้วใต้ตาอีกข้างละสอง ต่อมน้ำมันนั้นใหญ่มากจนเราเห็นเป็นดวงตา"
กูณฑ์ตัวสั่น "ทำไมต้องมีต่อมน้ำมันเยอะขนาดนั้น ไม่เห็นเข้าท่าเลย"
เด็กหนุ่มก้มลงมองสำรวจตัวเอง "โชคดีนะที่ฉันไม่มี"
"ไม่มีอะไรเหรอ" เคียวผู้ซึ่งอยู่ ๆ ก็ปรากฏกายขึ้นถาม
"ให้ตายสิ" กูณฑ์ดุ "โผล่มาทำไมเงียบ ๆ ตกใจหมด"
เคียวยักไหล่ "นายพูดถึงเรื่องอะไร โชคดีที่ไม่มีอะไร"
กูณฑ์รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจเปลี่ยนเรื่อง แต่เขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น อะไรที่เคียวว่าดี เขาก็เห็นด้วยทั้งนั้น
"ต่อมน้ำมันน่ะสิ ถ้ามีคงพิลึกตายชัก"
ภูตหนังสือผู้รอบรู้ขมวดคิ้ว "ต่อมน้ำมันนี่ เหมือนต่อมไขมันหรือเปล่า" เขาถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก
เพื่อนมนุษย์ยักไหล่ "คงคล้ายกันมั้ง จะเรียกว่าอะไรก็ช่าง ฉันดีใจที่ไม่มีมัน"
เคียวหัวเราะ "ไม่มีเหรอ นายมีอยู่ทั่วตัวเลยต่างหาก"
กูณฑ์ตกใจ เขาก้มลงมองสำรวจทั่วตัว คาดว่าจะได้เห็นตุ่มโปน ๆ ออกมา แต่ก็ไม่เห็นมีอะไร
เด็กหนุ่มหันไปมองเพื่อนที่เขาไม่ได้อยากเป็นเพื่อนด้วยเท่าไหร่ "นายล้อฉันเล่นแน่ ไม่เห็นจะมีอะไร"
"นายมองไม่เห็นมันหรอก แต่มันมีอยู่ทั่วตัวนายจริง.ๆ มนุษย์เรามีกันทุกคนแหละ"
กูณฑ์ชกเขาหยอก ๆ ทีหนึ่ง "นายไม่ใช่มนุษย์สักหน่อย"
ภูตกุมอก ทำสีหน้าเจ็บปวด "อย่างน้อย ๆ ฉันก็เคยเป็นนะ"
ขืนให้เป็นอย่างนี้ต่อไป วันทั้งวันสองคนนี้คงเกี้ยวกันไม่หยุดแน่ มลตัดสินใจกระแอม
"ตกลงพวกเจ้าจะฟังเรื่องของข้าต่อหรือเปล่า"
กูณฑ์กับเคียวพยักหน้า "เล่าต่อเลย"


## มลควรไปทำบุญ

"งั้นพวกเจ้าห้ามขัดอีกนะ" มลกำชับ
กูณฑ์กับเคียวพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเชื่อฟัง พวกเขารู้สึกตลกอยู่ไม่น้อยที่ต้องมาฟังคำสั่งของเด็กที่อายุห่างจากพวกเขาหลายปี
"แมงสี่หูห้าตาเป็นสัตว์เลี้ยงที่พวกวิทยาธรทั้งรักและหวงมาก มันมาล้มตายกันแบบนี้ต้องแย่แน่" มลเล่าต่อ
การที่สัตว์เลี้ยงล้มตายก็เป็นเรื่องน่าเศร้าอยู่หรอก แต่สีหน้าของมลตอนนี้ดูเจ็บปวดทุกข์ทรมานมาก
"ฉันเสียใจด้วยนะ" กูณฑ์ว่า เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้ดีกว่านี้ "พวกมันคงน่ารักมากแน่ ถ้านายเสียใจขนาดนี้"
"มันเป็นสัตว์ที่น่ารักที่สุด" มลยืนยัน ก่อนจะหันไปหาเจ้าตา "เจ้าตาขอรับ ขอกระดานหน่อย"
"นึกว่าเจ้าลืมไปแล้วว่าข้าอยู่ตรงนี้" ฤๅษีล้อ แต่ก็หยิบกระดานให้
มลลงมือวาดรูป เขาเป็นเด็กที่วาดรูปได้ดี ทักษะแรก ๆ ที่เขาฝึกเมื่อเกิดมาคือการวาดรูป เขาจะไม่ยอมทำพลาดแบบพ่อของเขาหรอก ไม่นานเขาก็วาดแมงสี่หูห้าตาสำเร็จ เขาอวดมันให้เพื่อนจากอารยธรรมภายนอกดูด้วยความภูมิใจ
"ก็น่ารักดี" กูณฑ์ว่า
"ไม่ใช่แค่น่ารักเท่านั้น" มลอวด "มันยังมีประโยชน์มาก ถ้ามันตายกันหมด มีหวังเกิดสงครามอีกแน่"
"คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง" กูณฑ์ปลอบ ขณะที่ชำเลืองสัตว์รูปร่างพิลึกบนกระดาน คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าการสูญพันธุ์ของสัตว์พวกนี้จะนำไปสู่สงครามได้อย่างไร
"เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันทำอะไรได้บ้าง" มลถาม
กูณฑ์ส่ายหน้า ก่อนจะหันไปหาเคียวเพื่อขอความช่วยเหลือ
"มันกินขี้เถ้า"ภูตตอบ
เด็กหนุ่มหัวไฟหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างสุดจะกลั้นได้ "นายจะบอกว่ามันจะเกิดสงครามเพราะไม่มีคนกวาดขี้เถ้าทิ้งเหรอ"
กูณฑ์หยุดหัวเราะทันควัน เมื่อเขาเห็นสีหน้าจริงจังของเพื่อนทั้งสอง
"เรื่องจริงเหรอ ฉันแค่ล้อเล่น" เขาพูดเสียงอ่อย แต่เมื่อเพื่อนทั้งสองยังมองกูณฑ์ด้วยสายตาเหมือนเขาโง่สิ้นดี เด็กหนุ่มก็พยายามแก้ไขสถานการณ์ "แต่ไม่เห็นจะเป็นไรนี่ นายให้ค่าจ้างเยอะขึ้นหน่อยก็คงมีคนยอมมากวาดเองแหละ"
มุมปากของมลกระตุกขึ้นเหมือนเขากำลังจะยิ้ม เขาหันไปหาเคียวที่กำลังกลั้นหัวเราะจนตัวสั่นอยู่เช่นกัน
กูณฑ์ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย เขาไม่ชอบเป็นตัวตลก "พวกนายมีอะไรกันแน่"
เคียวถอนหายใจก่อนพูดว่า "แมงสี่หูห้าตาไม่เพียงกินขี้เถ้า แต่มันยังถ่ายออกมาเป็นทอง"
"ทอง" กูณฑ์ทวนคำอย่างตื่นเต้น "นายหมายถึงทองคำแท้ ๆ น่ะหรือ"
มลพยักหน้า "ทองคำแท้ ๆ เลยล่ะ"
กูณฑ์ทำหน้าเคลิ้มฝัน "เป็นสัตว์ที่วิเศษ ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะมีสัตว์แบบนี้อยู่บนโลก"
"แล้วถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง สัตว์นี่ก็อาจจะไม่มีแล้ว" คำพูดของมลปลุกกูณฑ์ให้ออกจากภวังค์
"คงไม่แย่นักหรอกมั้ง" กูณฑ์ปลอบ "พวกนายก็แยกสัตว์ที่ป่วยออกจากสัตว์ที่ไม่ป่วยก่อน แล้วค่อย ๆ พยายามรักษาไป ไม่น่าจะยากนี่นา"
มลพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกทำให้กูณฑ์รู้สึกเหมือนตัวเองพูดอะไรงี่เง่าชอบกล
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าแมงสี่หูห้าตาถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร"
"ถูกสร้าง ไม่ใช่ว่ามันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเหรอ".
มลส่ายหน้า "เจ้าคิดว่าธรรมชาติที่ไหนจะสร้างสัตว์ที่ถ่ายเป็นทองคำได้ ข้างนอกมีหรือ"
กูณฑ์ยักไหล่ ใครจะไปรู้ว่าอะไรปกติ ไม่ปกติสำหรับที่นี่ ตั้งแต่เข้ามาแดนสนธยานี่ เขาก็แทบลืมความรู้วิทยาศาสตร์ไปเลย
"มันเป็นสัตว์ที่ถูกพวกวิทยาธรสร้างขึ้นมา พวกวิทยาธรชอบทองมาก"
กูณฑ์พยักหน้า "มนุษย์ก็ชอบทองเหมือนกัน"
"ไม่เหมือนหรอก" มลค้าน "มนุษย์ชอบทองเพราะมันเป็นเครื่องประดับสวยงาม แต่วิทยาธรชอบทองเพราะมันเหมาะจะเอามาทดลอง มันต่างกันอยู่นะ"
"ยังไงก็ช่าง ฉันคิดว่ามันวิเศษมากอยู่ดี" กูณฑ์พูดอย่างกระตือรือร้น "ถ้าฉันได้กลับบ้าน ฉันไม่ขออะไร ขอแค่เจ้าตัวนี้ตัวเดียวก็พอ"
มลมองกูณฑ์อย่างดูถูก ไม่ว่าจะเผ่าพันธุ์ไหนก็เหมือนกันหมด โลภมากไม่มีที่สิ้นสุด
"ขอตัวเดียวจะพอหรือ พอมันตายขี้คร้าน เจ้าจะหาทางกลับมาขโมยไปอีก"
กูณฑ์เกาหัว "ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า แต่คิดอีกที ขอสองเลยละกัน"
"ไม่ค่อยจะโลภเลยนะ" มลประชด
กูณฑ์นิ่วหน้า "แหม ฉันขอแค่สองตัวเอง แต่ขอเป็นตัวผู้และตัวเมียอย่างละตัวนะ" เขาจะได้มีลูกแมงสี่หูห้าตาเล็ก ๆ เต็มไปหมด แล้วเขาก็จะกลายเป็นคนที่รวยที่สุดในโลก
มลมองเขาอย่างรู้ทัน "เจ้าคิดจะผสมพันธุ์พวกมันล่ะสิ ข้าบอกให้นะ มันไม่ได้ผลหรอก"
เด็กหนุ่มมีท่าทีผิดหวัง "ทำไมล่ะ" เขาถามเสียงอ่อย
วิทยาธรน้อยหัวเราะ "เพราะมันเป็นสัตว์ที่ไม่ได้เกิดมาตามธรรมชาติ ดังนั้นมันจึงไม่สามารถสืบเผ่าพันธุ์ต่อเองได้ แม้ว่าเรา ข้าหมายถึงเหล่าวิทยาธรจะพยายามมาแล้วหลายชั่วอายุก็ตาม"
"แล้วตอนนี้มันก็มาล้มตายอีก" กูณฑ์ว่า "แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แค่ไม่มีทองเอง" ถึงเด็กหนุ่มจะชอบทอง แต่เขาก็ไม่เคยมีทองเป็นของตัวเองสักเส้น เขาก็ยังไม่เดือดร้อนอะไร
มลส่ายหน้า "เจ้าประมาทความลุ่มหลงที่พวกวิทยาธรมีต่อทองเกินไป เผ่าพันธุ์ของข้ามีอายุยืนมาก มากกว่ามนุษย์อย่างเจ้าเป็นร้อยเป็นพันเท่า แต่ชีวิตของพวกเรานั้นแทบจะเรียกได้ว่าไร้แก่นสาร ถ้าไม่เกี้ยวหญิงไปวัน ๆ หรือไม่ก็ทดลองทำอะไรแปลก ๆ มีประโยชน์บ้าง ไม่มีประโยชน์บ้าง แต่ไม่ว่าจะทดลองอะไรก็ล้วนแต่ต้องใช้ทองคำทั้งสิ้น"
กูณฑ์ยักไหล่ "ก็เลิกทดลองไปก่อนก็ได้นี่"
"ถ้าวิทยาธรไม่หมกหมุ่นกับการทดลอง พวกเขาก็จะหันเหความสนใจไปทางอื่นแทน"
กูณฑ์พยักหน้า "ก็ดีแล้ว"
"ไม่ดีเลยสักนิด" มลตวาด "พวกเขาจะหันเหความสนใจไปที่พวกผู้หญิง ไม่ว่าลูกเขาเมียใครก็จะฉุดคร่าอย่างไม่สนใจ"
สายตาของวิทยาธรน้อยเผลอมองไปในอาศรมที่อุสาคงกำลังทำกิจกรรมอะไรต่าง ๆ อยู่ในนั้น เขาคงใจแทบขาดแน่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับอุสา
"จะว่าไปแล้ว ทำไมวันนี้อุสาตื่นสายจัง" กูณฑ์พูดขึ้น
"อุสาไม่สบายตั้งแต่เมื่อคืน" ฤๅษีว่า "ข้าต้มสมุนไพรให้นางแล้ว ตอนนี้นางก็เลยยังหลับอยู่"
"อุสาไม่สบายหรือ" มลร้องอย่างตกใจ น้องเขาเป็นอะไรไป ตอนกลางวันยังดี ๆ อยู่เลยนี่นา
"ทำไมท่านไม่บอกข้า"เด็กชายผู้เป็นกังวลพูดอย่างตัดพ้อ
ผู้อาวุโสกว่าถอนหายใจ "บอกเจ้าไปก็ไม่มีประโยชน์ นางไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ต้องพักผ่อนมากหน่อยเท่านั้นเอง"
"ข้าจะไปดูนาง" มลว่า ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน ด้วยความอารามรีบร้อน เขาจึงไม่ได้แม้แต่ยกมือไหว้ลาตามปกติ
เมื่อมลเข้าไปถึงในห้องนอนของอุสา เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นรอยเปื้อนเล็ก ๆ อยู่บนเสื่อ เด็กชายป้ายมันขึ้นมาดู
"เลือด" เขาอุทาน
"เจ้าพี่มล" อุสาว่า ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง นี่คงสายมากแล้ว แล้วมลก็คงจะมาตามเธอไปกินอาหาร
เมื่ออุสาลุกขึ้นนั่ง มลก็สังเกตเห็นว่าท่อนล่างของเธอมีเลือดไหลเต็มไปหมด
"เลือด" มลพูดอีกครั้งก่อนจะชี้ไปที่ท่อนล่างของเด็กหญิง อุสาดูมีท่าทีสบาย ๆ แบบนั้นได้ยังไง ทั้ง ๆ ที่เลือดไหลจะหมดตัวอยู่แล้ว มลไม่ใช่คนขี้ขลาด เขาไม่ได้กลัวเลือดแน่นอน แต่มีเยอะขนาดนี้ก็ดูน่าสะอิดสะเอียนอยู่หรอก
อุสาก้มลงมองตามที่มลชี้ ก่อนจะเบ้หน้า "เลอะอีกแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าตาบอกว่ามันจะมาไม่เยอะเสียอีก เจ้าพี่ช่วยไปหากาบมะพร้าวให้ข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ"
มลสับสน ทำไมอุสาถึงอยากได้กาบมะพร้าวตอนนี้ แน่ล่ะ มันเอามาประดิษฐ์เป็นของเล่นได้สารพัด แต่สิ่งที่อุสาจำเป็นต้องได้ตอนนี้คือสมุนไพรห้ามเลือดมากกว่า ไม่งั้นเด็กหญิงอาจเลือดไหลจนตายก็ได้
อุสาเริ่มหงุดหงิดที่ผู้เป็นพี่ยังทำท่าไม่รู้เรื่องอยู่อย่างนั้น
"เจ้าพี่ไปเอากาบมะพร้าวให้ข้าเร็ว ๆ หน่อยสิเจ้าคะ" เธอพูดอย่างหงุดหงิด
มลรีบวิ่งออกจากห้อง อุสาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เธอไม่เคยขึ้นเสียงใส่เขาด้วยซ้ำ นี่ต้องมีอะไรผิดปกติแน่
เขาหอบแฮ่ก ๆ เมื่อไปถึงที่ที่เจ้าตานั่งอยู่
"เจ้าตา" เด็กชายผู้กำลังงุนงงพุดรัวจนแทบจับใจความไม่ได้ "อุสาไม่สบายหนักมากหนักมาก นางมีเลือดไหลออกมาเต็มเลย"
ฤๅษีหัวเราะ "นางไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก นางให้เจ้ามาหากาบมะพร้าวล่ะสิ"
มลพยักหน้า "แต่นางจะไม่เป็นอะไรได้ยังไง"
"มันเป็นเรื่องปกติของสตรีเพศ" วโรดมพูด นึกขันท่าทางไร้เดียงสาของลูกศิษย์อยู่ไม่น้อย
มลอ้าปากค้าง "หมายความว่าผู้หญิงทุกคนจะมีเลือดไหลแบบนี้หรือ"
ฤๅษีเม้มปาก "ถ้าเป็นกรณีในป่านี้ก็คงใช่"
"หมายความว่าข้างนอกไม่เป็นอย่างนี้" มลหันไปหากูณฑ์ "ผู้หญิงบ้านเจ้ามีเลือดไหลแบบนี้หรือไม่"
กูณฑ์รู้สึกอึดอัดนิดหน่อยที่อธิบายเรื่องนี้ให้คนที่ไม่เข้าใจฟัง "คืออย่างนี้ ที่โลกข้างนอก เขาค่อนข้างจะนิยามผู้หญิงผู้ชายต่างกันไป"
"หมายความว่าอย่างไร" มลถาม
"คือเขามีคำว่าคนข้ามเพศ หมายถึงคนที่มีเพศสภาพไม่ตรงกับเพศกำเนิดน่ะ"
หางคิ้วทั้งสองของมลย่นเข้าหากัน "ข้าไม่เข้าใจ"
"คืออย่างนี้ พวกนายเคยชินกับว่าคนเกิดมาเป็นชายก็ต้องเป็นชาย คนเกิดมาเป็นหญิงก็ต้องเป็นหญิง เมื่อก่อนเราก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้มันมีบางคนที่เขาเกิดมาเป็นชาย แต่ใจเขาเป็นหญิง หรือบางคนที่เกิดมาเป็นหญิง แต่ใจเขาเป็นชาย แล้วเราก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเขา ดังนั้นนายจะบอกว่าผู้หญิงทุกคนมีประจำเดือนไม่ได้ เพราะผู้หญิงข้ามเพศ เออ หมายถึงคนที่สังคมบอกว่าเขาเป็นชาย แต่ใจเขาเป็นหญิงน่ะ ไม่มี"
กูณฑ์พยายามอธิบายให้เข้าใจง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ค่อนข้างยากอยู่เหมือนกัน เพราะเขาเองก็ไม่ได้เข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่
ข้อมูลที่กูณฑ์ให้ทำเอามลมึนไปหมด หญิงเป็นชาย ชายเป็นหญิง อะไรเนี่ย คำถามวนอยู่ในหัวนับร้อย เขาตัดสินใจถามคำถามแรก
"ประจำเดือนคืออะไร"
กูณฑ์หันไปหามลเพื่อขอความช่วยเหลือ เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงจริง ๆ รู้อย่างนี้เขาน่าจะตั้งใจเรียนตอนครูสอนสุขศึกษาก็ดีหรอก แต่ตอนนั้นเขาคิดว่ายังไงเขาก็ไม่มีวันมีเมนส์เลยไม่ได้ใส่ใจ
เคียวยักไหล่แทนคำตอบ กูณฑ์เบ้หน้า พึ่งไม่ได้เลย
เจ้าตาอาสาอธิบายให้มลฟัง
"ประจำเดือนหรือระดูคือเลือดที่ไหลออกมาทางโยนีของผู้ที่เจริญเติบโตพอควรแล้ว เป็นสัญลักษณ์ว่าแข็งแรงดี เพราะจะมีประจำทุกเดือนจึงเรียกว่าประจำเดือน โดยมากแล้วจะมีประมาณสามถึงเจ็ดวัน ยามมีระดู เจ้าของระดูจะรู้สึกไม่สบายตัว"
มลก้มลงมองช่วงล่างของตัวเอง แค่คิดว่าจะมีเลือดไหลออกทางนั้น แค่วันเดียวก็สยองแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเจ็ดวันเลย เขาพอคิดภาพออกอยู่หรอกว่าทำไมถึงไม่สบายตัว
"ไม่เพียงเท่านั้น ธาตุในร่างกายยังจะมีสมดุลผิดเพี้ยนไป ทำให้หงุดหงิดอารมณ์เสียง่าย"
มลพยักหน้า ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว อุสาไม่ได้อยากขึ้นเสียงกับเขา แต่เป็นเพราะระดูตัวร้ายต่างหาก
"บางคนอาจจะมีอาการปวดท้อง คลื่นไส้"
ยิ่งฟัง มลก็ยิ่งเห็นว่าระดูนี่น่ากลัวจริง ๆ
"แล้วเจ้าก็เอากาบมะพร้าวไปให้นางได้แล้ว" ฤๅษีว่า ก่อนจะยื่นกาบมะพร้าวให้ "นางจะได้ใช้ซับเลือด"
มลรีบวิ่งเอากาบมะพร้าวไปให้อุสาที่กำลังหน้างอ
"ไปเสียตั้งนาน" เธอตำหนิ ก่อนจะไล่เขาออกไป
มลกลับมารวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ อีกครั้ง นึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง ทำไมเรื่องเสียสติแบบนี้ต้องมาประดังประเดใส่เขาด้วย


## จากลา

"ความจริงเรื่องของมลก็น่าเห็นใจอยู่หรอกนะครับ เจ้าตา" กูณฑ์เริ่ม "แต่ผมไม่เข้าใจเลยว่าผมกับเคียวจะช่วยอะไรได้"
"พวกเจ้าต้องออกเดินทางไปทำภารกิจด้วยกัน ภารกิจที่จะช่วยให้มลคืนฐานันดรเดิม และช่วยพ่อแม่ของเขา"
"ข้าไม่ไป" มลปฏิเสธ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ เขากระตือรือร้นอยากไปเองด้วยซ้ำ แต่เขาจะไปได้อย่างไร เมื่ออุสายังไม่สบายอยู่แบบนี้
"มันถึงเวลาที่เจ้าต้องไปแล้ว มล" ฤๅษีพูดอย่างเมตตา "เจ้าจะอยู่ในป่าตลอดชีวิตไม่ได้ เจ้ามีบ้านเมือง มีประชาชนให้กลับไปดูแล"
"หากข้าดูแลอุสาไม่ได้ ข้าก็ไม่คู่ควรจะดูแลใครทั้งนั้น" มลประกาศกร้าว
"เจ้าไปครั้งนี้ ก็เพื่อตัวนางเอง ข้าเองก็แก่แล้ว จะอยู่ดูนางตลอดไปก็คงไม่ได้ แล้วนางเองก็ไม่คู่ควรมาอยู่ในป่าแบบนี้ด้วย นางควรจะได้เข้าเมือง แล้วเจ้านั่นแหละที่จะไปหาลาภมาให้นาง"
"หาลาภ" เจ้าชายไร้บัลลังก์หัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขัน "ตัวข้าเองยังเอาตัวไม่รอดเลย จะไปหาลาภที่ไหนมาให้นางได้"
"ตอนนี้อัครเดชประกาศยกบัลลังก์กึ่งหนึ่งให้ผู้ที่สามารถหาวิธีให้แมงสี่หูห้าตามีลูกตามธรรมชาติได้"
"เจ้าตาคิดว่าคนกลับกลอกอย่างอัครเดชจะรักษาสัจจะหรือ" มลพูดอย่างไม่เชื่อถือ "แล้วต่อให้เขารักษาสัจจะจริง ข้าก็ไม่มีปัญญาทำหรอก บรรพชนของข้าพยายามกันไม่รู้กี่รุ่นต่อกี่รุ่นก็ไม่เคยสำเร็จ ข้าจะไปทำได้อย่างไร"
วโรดมยิ้มที่มุมปาก "ถ้าลำพังเจ้าคนเดียวก็ทำไม่ได้หรอก แต่หากได้ความช่วยเหลือจากมนุษย์และภูต เจ้าต้องทำได้แน่"
"เดี๋ยวก่อนนะครับ เจ้าตา" กูณฑ์ท้วง "ผมเพิ่งรู้จักแมงสี่หูห้าตาวันนี้ด้วยซ้ำ ผมจะไปช่วยอะไรได้"
"สิ่งที่พวกเจ้าต้องตามหาคือตัวแทนของธาตุทั้งสี่ ประกอบด้วยมะม่วงทอง โสมคน เสาค้ำบาดาลของราชาไวยวิกและคบเพลิงของเทพอัคนี"
กูณฑ์นิ่วหน้า "เจ้าตาพูดเหมือนมันหาง่ายมากเลย"
"ไม่มีอะไรง่าย มะม่วงทองเป็นของนางเวมานิกเปรต เจ้าต้องระวังให้ดี ห้ามหลงไปกับรูปโฉมของนางเด็ดขาด" ฤๅษีพูดอย่างจริงจัง
แม้ว่ากูณฑ์จะหวั่นเกรงกับภารกิจนี้เพียงใดก็อดหัวเราะไม่ได้
"เจ้าตาครับ ใครจะไปหลงในรูปโฉมของเปรตได้" เด็กหนุ่มค้าน
กูณฑ์เองก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไปที่รู้จักเปรตแค่เพียงประเภทเดียว คือเปรตที่ตัวสูงเหมือนต้นตาล มือใหญ่เท่าใบลานและปากเล็กเท่ารูเข็ม แค่จินตนาการภาพก็อยากจะหนีไปไกล ๆ  แล้ว ใครจะไปหลงลง
ฤๅษียิ้ม "เปรตมีหลายประเภท นางเวมานิกเปรตนั้นเคยทำทั้งบาปกรรมและกุศล ดังนั้นพวกนางจึงมาเกิดเป็นเวมานิกเปรต ยามที่นางรับกรรมชั่ว นางก็เป็นเปรตรูปร่างน่าเกลียด ทนทุกข์เวทนา ร้องโหยหวน น่าสงสารนัก แต่เมื่อยามกรรมดีให้ผล พวกนางก็งดงามราวเทพธิดา เสวยสมบัติทิพย์ต่าง ๆ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะเดินทางไปถึงตอนไหน ดังนั้นเจ้าต้องระวังตัวให้ดี"
กูณฑ์พยักหน้า "ผมยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าผมจะช่วยอะไรได้"
ฤๅษีไม่ตอบ แต่เลือกจะอธิบายต่อ "โสมคนมีอยู่ทั้งหมดสี่ชนิด เรียกอีกอย่างว่าต้นยาสี่วิสุทธิ์ พวกมันอยู่ใต้ดินบริเวณภูเขาสรรพยาซึ่งเป็นภูเขาหนึ่งในแนวเขาจุฬกาล ภูเขาสรรพยานี้ไม่มีภูตผีใด ๆ อยู่"
กูณฑ์ถอนหายใจ "ค่อยยังชั่วหน่อย งั้นคงหาง่ายสินะครับ"
ครั้งนี้มลเป็นฝ่ายหัวเราะบ้าง "มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ต้นยาสี่วิสุทธิ์สามารถเคลื่อนไหวใต้ดินได้ ทั้งยังว่องไว หาตัวจับยาก ต้องใช้เวทมนตร์ของวิทยาธรจับ"
"อย่างนี้ก็ยิ่งง่ายใหญ่" กูณฑ์ว่า "นายก็เป็นวิทยาธรอยู่แล้วนี่"
มลหันไปมองหน้ากูณฑ์ คนเราจะซื่อบื้อได้ขนาดไหนกันนะ
"เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าข้าแทบไม่ได้เรียนวิชาอะไรของพวกวิทยาธรเลย"
กูณฑ์หน้าม่อย "งั้นแสดงว่านายไม่รู้วิธีจับ"
"ก็พอรู้" มลตอบแบ่งรับแบ่งสู้
"อ้าว! แล้วจะพูดให้ใจแป้วทำไม" กูณฑ์พูดอย่างโล่งใจ
"พ่อเคยสอนข้ามาบ้าง แต่ข้าไม่เคยลองทำจริง ๆ ข้าไม่ค่อยแน่ใจ"
กูณฑ์ตบบ่าให้กำลังใจเด็กอายุน้อยกว่า "นายทำได้อยู่แล้ว มั่นใจหน่อย"
"สิ่งที่เจ้าต้องตามหาต่อไปก็คือเสาค้ำบาดาลของราชาไวยวิก" ฤๅษีพูดต่อ
"ไวยวิกที่ว่านี่ใช่คนเดียวกับที่เป็นหลานไมยราพหรือเปล่าขอรับ" เคียวที่ฟังอยู่นานถามขึ้นมาบ้าง
"ใช่แล้ว เป็นรากษสตนเดียวกัน"
กูณฑ์หน้าซีดทันทีที่ได้ยินคำว่ารากษส เขารอดมาได้อย่างหวุดหวิดเจียนตัวเต็มที
"ไม่เข้าท่ามั้งครับ ผมไม่อยากเจอพวกรากษสอีกแล้ว"
"เจ้าจะเอาคนคนเดียวไปตัดสินทั้งเผ่าพันธุ์ไม่ได้หรอก ไวยวิกนี้เป็นรากษสที่ดี เขาเป็นผู้รับใช้นารายณ์อวตาร เขาจะไม่ทำอันตรายอะไรเจ้าหรอก"
"เจ้าตาขอรับ" มลพูดขึ้นมาบ้าง "ข้าไม่ได้รู้จักไวยวิก แต่เท่าที่ข้ารู้ เสาค้ำบาดาลเป็นเสาที่ค้ำเอาไว้ไม่ให้เมืองบาดาลล่ม แล้วไวยวิกจะยอมยกให้เราง่าย ๆ หรือขอรับ"
"ข้าก็ไม่ได้บอกว่ามันง่ายนี่" เจ้าตาตอบกลับ
ถ้ากูณฑ์ไม่เกรงใจว่าอีกฝ่ายเป็นผู้มีบุญคุณแล้วล่ะก็ เขาคงโต้กลับไปแล้ว
"แล้วอีกอย่างนี่อะไรนะครับ" กูณฑ์ถาม
"คบเพลิงของเทพอัคนี สิ่งนี้น่าจะหาได้ง่ายที่สุด" ฤๅษีว่า มองกูณฑ์อย่างแฝงความหมาย
หนึ่งภูตหนึ่งวิทยาธรหันมาจ้องเด็กหนุ่มหัวไฟพร้อมกันจนเขาเริ่มรู้สึกอึดอัด
"เจ้าตาครับ ถึงผมจะเป็นร่างอวตารของเทพอัคนี แต่ผมก็ไม่รู้ว่าคบเพลิงอยู่ไหนหรอกนะครับ" กูณฑ์โอดครวญ
"เจ้าต้องทำพิธีบำเพ็ญตบะขอคบเพลิงนั้นมาให้ได้"
"บำเพ็ญตบะ" กูณฑ์อุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อหู "ผมทำเป็นที่ไหนล่ะครับ"
วโรดมมองเขาอย่างเมตตา "มันไม่ได้ยากอย่างที่เจ้าคิดหรอก"
เด็กหนุ่มนิ่วหน้า ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่
"เจ้าจะหามันเป็นสิ่งสุดท้าย ดังนั้นก็ไม่ต้องกังวลไป อันดับแรกพวกเจ้าต้องไปหาเสาค้ำบาดาลก่อน"
"แล้วเสาค้ำบาดาลมันอยู่ไหนล่ะครับ" กูณฑ์ถาม
วโรดมชี้นิ้วลงพื้นแทนคำตอบ
ร่างอวตารของเทพอัคนีก้มลงดูอย่างพาซื่อ "ไม่เห็นมีอะไรนี่ครับ"
ฤๅษีถอนหายใจ "ข้าหมายถึงเสาค้ำบาดาลก็ต้องอยู่ที่เมืองบาดาลน่ะสิ"
"แล้วพวกเราจะไปเอามาได้ยังไง"
"พวกเจ้าต้องข้ามแม่น้ำตรงนั้นไป" ฤๅษีชี้ทางให้ "เสร็จแล้วก็เดินไปทางตะวันออกจะพบทะเลสาบดอกบัว พวกเจ้าต้องหักก้านดอกบัวแล้วลอดเข้าไป"
ยิ่งฟัง กูณฑ์ก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้
"พวกเราตัวโตออกขนาดนี้จะลอดก้านบัวได้ไง"
"ได้สิ เพราะก้านบัวพวกนี้จะใหญ่กว่าปกติอยู่แล้ว พวกเจ้าลอดได้สบายมาก แต่หลังจากนั้นนี่สิ.." ผู้อาวุโสทิ้งท้ายได้อย่างชวนขนลุก
"เอาก็เอา" กูณฑ์ว่า ยังไงเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่แล้ว รีบทำให้เสร็จ ๆ ไปจะได้กลับไปหาพ่อกับแม่สักที
"แล้วเราจะออกเดินทางกันเมื่อไหร่ครับ" เคียวถาม
แต่ยังไม่ทันที่ฤๅษีจะตอบ เสียงแจ้ว ๆ ของอุสาก็ดังขึ้น เธอเบื่อที่จะนอนแกร่วอยู่บนที่นอนจึงมาร่วมวงสนทนาด้วย
"ใครจะออกเดินทางไปไหนหรือเจ้าคะ"
"เจ้าพี่ของเจ้าและสหายของเขาจะออกเดินทางไปทำภารกิตเพื่อกอบกู้บ้านเมือง" วโรดมอธิบายอย่างใจเย็น
ลูกสาวฤๅษีกรีดร้อง ก่อนจะวิ่งเข้ามากอดมลไว้แน่น
"ไม่นะ เจ้าพี่ ข้าไม่ให้ไป เจ้าพี่ไปแล้วข้าจะอยู่กับใคร"
ฤๅษีกระแอม แต่อุสายังไม่สนใจ
"เจ้าพี่อย่าไปเลยนะเจ้าคะ บ้านเมืองมีอะไรดีกัน อยู่กับข้าดีกว่าตั้งเยอะ"
มลพยายามผลักเธอออก
"ข้าเองก็ไม่ได้อยากไปหรอก แต่ข้าเป็นห่วงท่านพ่อท่านแม่"
"งั้นพาข้าไปด้วยสิเจ้าคะ รับรองว่าข้าช่วยเจ้าพี่ได้แน่"
มลหันไปทางผู้เป็นอาจารย์เพื่อขอความช่วยเหลือ
"อุสา มานี่" ฤๅษีเรียก
"พาข้าไปด้วยนะเจ้าคะ"
"มานี่เดี๋ยวนี้" ผู้เป็นพ่อพูดด้วยระดับเสียงที่ดังขึ้นเพียงเล็กน้อย ทว่าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาอุสาไม่เคยโดนขึ้นเสียงใส่มาก่อน เธอจึงร้องไห้โฮ
"เจ้าตาใจร้าย เจ้าพี่ใจร้าย ไม่มีใครรักข้าแล้ว"
ฤๅษีถอนหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงตัวอุสาออกจากลูกศิษย์ ก่อนจะกอดปลอบประโลมเธออยู่นาน ตั้งแต่อุสาเริ่มโตเป็นสาว เขาก็ไม่ค่อยกอดลูกคนนี้อีก ด้วยเกรงว่าจะดูไม่เหมาะสม
"อย่าร้องไห้เลย พี่ของเจ้าจะไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นถึงจะพาเจ้าไปด้วยได้ ออกจากเขตอาศรมนี้ไปก็จะมีอันตรายรอบด้าน เจ้าไปด้วย มลเขาก็ห่วงหน้าห่วงหลังเปล่า ๆ"
"แล้วเจ้าพี่จะกลับมาไหม"อุสาถาม ยังคงสะอื้นอยู่
"พี่ของเจ้าต้องกลับมาแน่นอน" ฤๅษีว่า "เขาจะมารับเจ้าเข้าวัง เจ้าจะได้อยู่สุขสบาย ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้อีก"
"เจ้าตาก็ต้องไปกับข้าด้วยนะเจ้าคะ" อุสาว่า
วโรดมยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไร
"พี่สัญญาว่าจะกลับมาแน่" มลพูดอย่างหนักแน่น เขาเรียกแทนตัวเองว่าพี่แทนที่จะเป็นข้าอย่างปกติ "พี่ไม่มีวันรักใครมากกว่าเจ้า พี่สัญญา"
อุสายิ้มออกมาได้ "เจ้าพี่ห้ามลืมข้านะเจ้าคะ"
มลหัวเราะ "ใครจะลืมเจ้าได้"
หลังจากร่ำลากันอยู่สักครู่ ทั้งสามก็พร้อมจะออกเดินทาง ฤๅษีเสกเวทบางอย่างให้หนังสือของเคียวเพื่อให้มันคงทนมากขึ้น และมอบลูกอมให้มล
"เก็บไว้ มันจะมีประโยชน์สำหรับเจ้า"
กูณฑ์ชำเลืองมองอย่างสงสัย "อะไรน่ะครับ"
"ลูกอมปรอท" มลตอบ
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "ปรอทมันเป็นพิษไม่ใช่เหรอ"
ฤๅษียิ้ม "ลูกอมนี้ไม่อันตรายหรอก อมไว้ในปาก แล้วจะเหาะเหินเดินอากาศได้"
"ผมขอบ้างสิ" เด็กหนุ่มหัวไฟแบมือ "เจ้าตาอย่าลำเอียงสิครับ"
ผู้อาวุโสกว่ามีท่าทีอึดอัด "เจ้าจะใช้เป็นหรือ"
"นะครับ" กูณฑ์อ้อน
"เอาอย่างนั้นก็ได้" ฤๅษีหันไปทางมล "เอาไว้เขาลองอมดูก่อนสิ"
มลยื่นให้กูณฑ์ เด็กหนุ่มรับไว้และรีบเอาเข้าปาก ทันใดนั้นเอง เขาก็ลอยขึ้นไปบนอากาศ
"เหวอ!" กูณฑ์อุทาน แต่ไม่นานก็ปรับตัวได้ เขาเหาะอย่างสนุก โฉบเฉี่ยวไปมา
"ฉันเหาะได้แล้ว" กูณฑ์พูดโอ้อวด ก่อนจะหัวเราะอย่างมีความสุข แต่นั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด เพราะลูกอมวิเศษเลื่อนหลุดลงคอทำเอาเขาสำลัก แล้วค่อย ๆ ร่วงหล่น
"กูณฑ์" เคียวร้อง ก่อนจะพาร่างของเขาลอยขึ้นไปรับกูณฑ์ไว้ และค่อย ๆ ประคองอีกฝ่ายให้ลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวล
"เกือบไปแล้วไหมล่ะ" เคียวดุ "ใครใช้หัวเราะตอนอมลูกอมอยู่กัน"
กูณฑ์ไม่ตอบ เขาวุ่นอยู่กับการพยายามการพยายามเอาลูกอมออกจากคอ ในที่สุดมันก็ออกมาได้
มลหยิบลูกอมขึ้นมา แล้วเช็ดกับปลายโจงกระเบน ทำหน้าเบ้ใส่ บ่นพึมพำเรื่องคนไม่รู้จักรักษาของ
"โทษที" กูณฑ์พูดเก้อ ๆ
"จะเอาไหมล่ะ" ฤๅษีถามยิ้ม ๆ
"ผมคิดว่าผมชอบให้เท้าติดพื้นมากกว่าครับ" กูณฑ์ตอบ
ทุกคนหัวเราะขึ้นมา ฤๅษีอวยพรให้พวกเขาโชคดีและสามสหายก็เริ่มออกเดินทาง


## เริ่มออกเดินทาง

ทั้งสามเดินมาถึงแม่น้ำแห่งหนึ่ง แม่น้ำนั้นทั้งกว้างและยาวสุดลูกหูลูกตา
"เราต้องข้ามแม่น้ำนี้ไป" มลว่า
"ยังไง" กูณฑ์ถาม ดูยังไงแม่น้ำนี้ก็ไม่มีสะพานอะไรให้ข้ามเลย และคงลึกเกินกว่าจะลุยข้ามด้วย ทางเดียวที่จะไปได้ก็คือว่ายน้ำ แต่กูณฑ์ไม่ไว้ใจแม่น้ำตรงนี้หรอกนะ ถ้ามีตัวอะไรลากเขาลงไปอีกละ ครั้งนี้คงไม่โชคดีแบบครั้งที่แล้วอีกแล้ว
มลกับเคียวมองหน้ากัน เคียวยกมือขึ้นเสยผมก่อนจะบอกกับเพื่อนว่า
"ฉันอุ้มนายเหาะไปได้นะ ถ้านายไม่รังเกียจ"
กูณฑ์ส่ายหน้า "ฉันไม่ได้ไม่ไว้ใจนายนะ แต่ฉันว่ามันอันตรายเกินไป" ใช่ ถ้าขืนเขากลัวจนดิ้น แล้วมลทำเขาหลุดมือล่ะ เขาไม่ต้องกลายเป็นอาหารปลาที่นี่เหรอ
"แล้วนายจะเอายังไง" เคียวถาม
กูณฑ์กัดริมฝีปาก "ทำแพไม่ดีกว่าเหรอ" เขาเสนอออกมาอย่างลังเล
"ทำแพ" มลพูดเสียงเยาะ "เจ้าจะทำอย่างไรกัน"
"ก็ตัดต้นไม้มาทำ.." กูณฑ์เริ่ม แล้วก็ถอนหายใจ พวกเขาไม่มีขวานสักเล่ม
อยู่ ๆ แม่น้ำที่เคยสงบเงียบก็ปรากฏคลื่นลูกใหญ่ กูณฑ์ถอยหลังหนี เขาไม่ลืมลากเคียวมาด้วย ส่วนเด็กจอมกวนประสาทอย่างมลก็ปล่อยใหเช่วยตัวเองไปก็แล้วกัน
คลื่นค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาหาคนทั้งสาม มลถือธนูอยู่ในท่าเตรียมพร้อม แต่เมื่อเขาเห็นที่มาของคลื่น เขาก็หัวเราะ เก็บธนู ก่อนจะกวักมือเรียกเพื่อนขี้ขลาดให้ออกมาจากหลังต้นไม้ที่ทั้งสองไปซ่อนอยู่ พวกเขาทำอย่างกับว่าต้นไม้นั่นจะปกป้องตัวเองได้อย่างนั้นแหละ
"มานี่ ไม่ต้องกลัวหรอก แพของเรามาแล้ว"
กูณฑ์กับเคียวค่อย ๆ ย่องออกมา สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทั้งสองก็คือเต่าขนาดมหึมา ใหญ่พอ ๆ กับเต่าอรหันที่พวกเขาเคยปะทะมาแล้ว
"เต่าอรหัน"กูณฑ์ร้อง
ฝ่ายเต่ายักษ์ดูเหมือนจะไม่พอใจกับคำเรียกนี้นัก มันสะบัดตัวใหญ่ ๆ ของมันไปมา หยดน้ำกระเซ็นใส่เด็กทั้งสามจนเปียกไปทั่ว
"ใจเย็นก่อน พ่อเต่า" มลพูดอย่างอ่อนโยนกับเต่าที่กำลังโมโห ก่อนจะหันมาทางเพื่อนทั้งสอง "ไม่ใช่เต่าอรหันหรอก เต่าเรือนน่ะ เราโชคดีแล้ว เขาจะพาเราไปส่ง"
มันใหญ่พอจะให้พวกเขาทั้งสามขึ้นไปบนหลังได้อยู่ แต่ถึงกระนั้นกูณฑ์ก็ยังไม่ไว้ใจ
"เดี๋ยวก่อน" เด็กหนุ่มค้าน "ที่ว่าพาไปส่งนี่ไปส่งไหน ท้องของมันหรือเปล่า"
"ระวังคำพูดของเจ้าหน่อย" มลพูดเสียงเยียบเย็น "เต่าเรือนฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องนะ ถึงจะพูดไม่ได้ก็เถอะ"
"นายแน่ใจนะว่าจะปลอดภัย" กูณฑ์ถามย้ำ
มลผงกหัวให้เร็ว ๆ ทีหนึ่ง
"เอาก็เอา" กูณฑ์ว่า แต่เขาก็ยังปักหลักอยู่ที่พื้นดิน ไม่ยอมก้าวลงตัวเต่า
มลถอนหายใจ พวกขี้ขลาด เขาก้าวลงให้ดูเป็นตัวอย่าง ก่อนจะกวักมือเรียก
กูณฑ์ลงตามไปเป็นคนที่สอง จากนั้นเคียวจึงตามมา พวกเขาจัดที่นั่งกันให้สบายที่สุด แล้วเต่าเรือนก็เริ่มว่ายออกไป
"เกิดมาเพิ่งเคยนั่งเต่า" กูณฑ์ว่า เขาเอนตัวลงนอนตามสบาย เหม่อมองท้องฟ้าที่ดูสดใสกว่าทุกวัน
"ว่าแต่นายรู้ได้ยังไงว่าเต่าตัวนี้คือเต่าเรือน" เคียวถาม เขาชอบศึกษาความรู้อยู่เสมอ นี่เองจึงเป็นสาเหตุให้เขาเลือกทำงานเป็นคนคัดลอกหนังสือเมื่อชาติก่อน เมื่อตอนเขายังเป็นไดจินั้นหนังสือหายากและมีราคาแพง วิธีเดียวที่จะทำให้ได้อ่านหนังสือมากโดยไม่ต้องเสียเงิน ซ้ำยังได้เงินอีกก็คือรับจ้างคัดลอกหนังสือ แต่พอมาอยู่ที่นี่ เคียวก็แทบไม่ได้อ่านหนังสือเลย แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะหยุดหาความรู้หรอกนะ
มลเคาะที่กระดองเป็นคำตอบ แต่ครั้นพอเห็นอีกฝ่ายยังมองอย่างสงสัย เขาก็ถอนหายใจก่อนจะอธิบายว่า
"กระดองของเต่าเรือนจะเป็นรูปสี่เหลี่ยม ถึงจะมีมุมโค้งมนก็เถอะ เราโชคดีที่ได้เจอมาเจอเต่าเรือน เขาไม่กินเนื้อ เป็นสัตว์ใจดี รักสงบ คนเรือแตกเห็นเขาก็เหมือนพระอินทร์มาโปรด แต่ถ้าเจ้าไปเจอเต่ากระ.."
มลยังไม่ทันอธิบายถึงแฝดปีศาจของเต่าเรือน ฝันร้ายของนักเดินเรือทุกคน กูณฑ์ก็ร้องอุทานขึ้นมา
"ถึงฝั่งแล้ว"
พวกเขาถึงฝั่งเร็วกว่าที่คาด ต้องขอบคุณความเร็วของเต่าเรือน หากเป็นพวกเขาทั้งสามหาทางข้ามมากันเอง จนถึงวันรุ่งขึ้นก็ไม่แน่ว่าจะถึงฝั่ง
"แล้วเราต้องไปไหนกันต่อ" กูณฑ์ถาม เมื่อพวกเขาลงมาจากเต่าเรือนและกล่าวขอบคุณเรียบร้อยแล้ว
"เจ้าตาบอกให้ไปทางตะวันออก" มลว่าพลางส่งสายตาตำหนิมาให้กูณฑ์ มนุษย์ผู้นี้ไม่รู้จักฟังอะไรบ้างเลยหรือไงนะ
"เรื่องนั้นน่ะ ฉันรู้แล้ว" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจนัก "แต่ฉันไม่รู้ว่าตะวันออกมันอยู่ทางไหน"
"ตะวันออกคือทิศที่พระอาทิตย์ขึ้นไงเล่า" มลพูดอย่างวางตัว "ออกแปลว่าขึ้น เจ้าไม่รู้หรอกหรือ"
กูณฑ์ไม่อยากเสวนากับมลจึงหันไปพูดกับเคียวแทน "นายรู้วิธีหาทิศไหม"
เคียวเงยหน้าขึ้นบนท้องฟ้า ทำท่าใคร่ครวญ ก่อนจะหันมาพูดกับกูณฑ์ที่กลั้นใจรออย่างมีความหวังว่า
"ฉันเป็นคนชอบอ่านหนังสือ เคยอ่านหนังสือเดินป่ามาหลายเล่ม"
กูณฑ์พยักหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไร
"หนังสือผจญภัยในป่าก็เคยอ่าน นายพรานเก่ง ๆ บอกทิศและเวลาได้โดยอาศัยแค่ดวงตะวัน"
"แล้วเจ้าทำได้ไหมเล่า" มลถามอย่างหงุดหงิด
"เผอิญฉันเป็นนักคัดลอกหนังสือ ไม่ใช่นายพราน ดังนั้นทำไม่ได้หรอก" เคียวตอบเรียบ ๆ
หากนี่เป็นละครซิทคอมก็คงมีเสียงเอฟเฟกต์ "แป่ว" ตรงนี้ แล้วผู้ชมก็คงฮากัน แต่เพราะนี่เป็นชีวิตจริง เพื่อนทั้งสองจึงไม่ค่อยพอใจมุกของเคียวเท่าไหร่
"ไม่รู้ก็บอกไม่รู้ เก๊กท่าเสียตั้งนาน" กูณฑ์บ่น ก่อนหันไปหาความหวังสุดท้ายอย่างมล "แล้วนายล่ะ รู้ไหม"
มลยืดอกขึ้น วางท่าเป็นคนสำคัญ "ถ้าแค่ทิศทางข้ายังแยกไม่ออก ข้าอยู่ในป่านี้ไม่ได้หรอก ตามข้ามา"
วิทยาธรน้อยออกเดินนำหน้า กูณฑ์และเคียวตามหลังไปติด ๆ มลชำนาญจริงอย่างที่พูด แม้ว่าบางทีจะต้องเดินออกนอกทิศไปบ้าง เพราะต้องเลี่ยงทางเดินที่ไม่ค่อยสะดวกนะ แต่มลก็หาทางกลับมาทิศที่ต้องการได้เสมอ
มลก้าวไปข้างหน้าอย่างกระฉับกระเฉง เขาต้องการไปให้ถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด เด็กชายก้าวเท้าไวมากเพราะชำนาญการเดินป่ามาแต่เดิม ทว่าเพื่อนอีกสองของเขาไม่ได้ร่วมแบ่งปันความชำนาญนี้ด้วย
แม้กูณฑ์จะเป็นนักกีฬาว่ายน้ำ แต่การว่ายน้ำกับการเดินป่านั้นต่างกันมาก อย่างน้อย ๆ เมื่ออยู่ในน้ำเหงื่อเขาก็ไม่ได้ไหลโซมขนาดนี้ ตอนนี้เขากับเคียวตามมลไม่ทันแล้ว ถึงจะยังเห็นหลังไว ๆ ก็เถอะ กูณฑ์หันไปมองหน้าเคียวและรู้สึกสงสารเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็ดูเหนื่อยไม่แพ้กัน
"เจ้าบ้านั่นจะรีบไปถึงไหน" กูณฑ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ดูสิขนาดพวกเขาจะหมดแรงกันอยู่แล้ว อีกฝ่ายยังไม่แม้แต่จะชำเลืองตามอง
"หยุดสักทีสิ" กูณฑ์ตะโกน
มลชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมามอง
"มีอะไร" เขาถามเบื่อ ๆ
"จ้ำเอา จ้ำเอา ไม่รอใครเลยนะ" กูณฑ์แขวะ เขาหันไปมองเคียวที่ตอนนี้ดูหน้าซีดกว่าปกติ
มลถอนหายใจ ก่อนจะกลับเข้ามารวมกลุ่ม
"พวกเจ้าเป็นอะไรกันไปอีกเล่า" มลถาม
"นายเป็นอะไรของนาย พาเดินซะขนาดนี้ คิดจะฆ่ากันหรือไง"
มลเลิกคิ้ว นึกขันท่าทีเหมือนเด็กของเด็กหนุ่มตรงหน้า อีกฝ่ายอายุมากกว่าเขาแท้ ๆ แต่กลับงอแงเหมือนเด็กทารก
"ถ้าเจ้าเหนื่อย ก็ขอพักก่อนก็ได้"
"ฉันไม่ได้เหนื่อย" กูณฑ์เถียง เขาไม่ยอมให้ไอ้เด็กนี่ดูถูกหรอก ถึงแม้ตอนที่พูดเขาจะหอบไปด้วยก็ตาม
"แต่" มลกระตุ้นให้อีกฝ่ายเล่าต่อ
"เคียวเหนื่อย" กูณฑ์ว่า แล้วเขาก็ไม่ได้โกหกเสียด้วย เคียวดูเหนื่อยกว่าเขาเสียอีก อาจเป็นเพราะภูตตนนี้ไม่ได้เดินมาเกือบร้อยปีแล้วก็ได้
มลยักไหล่คล้ายไม่ใส่ใจ "เหนื่อยแล้วอย่างไร"
คำพูดนี้ทำให้กูณฑ์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา ถ้าเป็นคนอื่นก็คงเป็นแค่ความเปรียบเฉย ๆ แต่กูณฑ์เป็นถึงร่างอวตารเทพอัคนี ดังนั้นเปลวไฟจึงลุกโหมขึ้นมาจริง ๆ ทว่ามลก็คล่องแคล่วสมกับเป็นศิษย์ของวโรดม เขาง้างธนูและยิงธนูเป็นน้ำออกมาเพื่อดับไฟ
"เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร" วิทยาธรน้อยโวยวาย
เคียวบีบมือกูณฑ์เพื่อเรียกสติ
"ใจเย็นก่อน" ภูตหนังสือกระซิบ
"นายพูดแบบนี้ได้ไง" กูณฑ์คำรามใส่มล "ถ้าเคียวเหนื่อยจนตายไป ใครจะรับผิดชอบ"
ทั้งมลและเคียวมองหน้ากัน ก่อนที่เคียวจะเอ่ยออกมาอย่างลังเลว่า
"เออ กูณฑ์ นายลืมไปหรือเปล่าว่าฉันตายไปแล้วนะ ฉันตายซ้ำตายซ้อนไม่ได้หรอก รู้ไหม"
กูณฑ์หันมาสบตากับคนที่ควรจะเป็นคู่ครองของเขาตั้งแต่ชาติปางก่อน
"นายรู้ได้ยังไง นายดูเหนื่อยมาก รู้ไหม"
"นายต่างหากที่เหนื่อย ฉันเป็นภูตนะ ฉันไม่ต้องกินอาหาร ไม่ต้องดื่มน้ำด้วยซ้ำ แต่นายนี่สิ ยังไม่ได้กินอะไรเลย ไม่หิวบ้างเหรอ"
กูณฑ์ส่ายหน้า เขาไม่ได้โกหก ความตื่นเต้นที่เกิดจากการออกเดินทางจากบ้าน แปลกดีที่เดี๋ยวนี้เขาเห็นว่าอาศรมเป็นบ้านของเขาไปแล้วทำเอาเขาไม่หิวหรือกระหายเลย
"ถึงยังไงฉันก็เป็นห่วงนายอยู่ดี" เด็กหนุ่มหัวไฟพูดอย่างดื้อดึง "ถึงนายจะไม่หิว ไม่กระหาย ก็ไม่ได้หมายความว่านายจะหมดพลังไม่ได้นี่"
เคียวยิ้มให้เขา ก่อนจะชูหนังสือขุมพลังขึ้น "ตราบใดที่ฉันมีเจ้านี่อยู่ ฉันไม่มีวันหมดพลังหรอก"
มลเริ่มไม่พอใจบทสนทนาของคนโตกว่าทั้งสอง เขารู้ว่ากูณฑ์รักเคียวมาก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ควรให้ความรักมาเปิดอุปสรรคต่อการทำภารกิจสิ ที่เขายังตัดใจไม่พาอุสามาด้วยเลย
"ถ้าเจ้าเป็นห่วงเขานัก ทำไมไม่อุ้มเขาไปเสียเล่า" มลประชด
ทว่ากูณฑ์กลับเห็นว่าเป็นความคิดที่ดีมาก เขาหันไปส่งสายตาซุกซนให้เคียว
"ว่าไง" เขาถามด้วยเสียงที่พยายามฟังดูเป็นผู้ใหญ่ "ให้ฉันอุ้มนายไหม"
เคียวอดจะยิ้มให้ความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ แน่ล่ะว่าหากดูจากภายนอกพวกเขาอายุเท่า ๆ กัน แต่ก่อนที่เคียวจะมาติดอยู่ในร่างนี้ เขาก็เริ่มทำงานแล้ว คนสมัยก่อนโตเร็วกว่าสมัยนี้เยอะ อายุแค่สิบห้าสิบหกก็เริ่มคิดถึงเรื่องมีครอบครัวแล้ว จะทำอะไรก็ต้องคิดหน้าคิดหลัง ไม่มุทะลุเหมือนกูณฑ์หรอก กูณฑ์อาจจะตัวสูงกว่าเขาก็จริง แต่ไม่ได้สูงมากพอที่จะอุ้มเขาเดินสักหน่อย บางทีเด็กหนุ่มคงอ่านนิยายประโลมโลกมากไปกระมัง ฉากพระเอกอุ้มคนรักอาจจะดูโรแมนติกในนิยาย แต่ถ้าให้กูณฑ์อุ้มเขาคงจะดูทุลักทุเลเหมือนลิงอุ้มแตงโมมากกว่า ถึงเคียวจะได้ชื่อว่าเป็นภูตหนังสือ แต่ตัวเขาไม่ได้เบาเหมือนกระดาษไปด้วยหรอกนะ น้ำหนักเขาก็คงพอฟัดพอเหวี่ยงกับกูณฑ์นั่นแหละ
"ว่ายังไง" กูณฑ์ถามย้ำ เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบ เอาแต่ยิ้มอยู่ได้
"นายอุ้มฉันไม่ไหวหรอก" เคียวตอบ
กูณฑ์มีทีท่าขัดใจ "ป่านี้ก็เดินยากเป็นบ้า ถ้าเหาะได้ก็ดีสิ" ทันทีที่คำนั้นหลุดออกมาจากปาก เขาก็หันไปหาเคียวอย่างยินดี "ฉันจำได้ว่านายเหาะมารับฉัน ตอนที่ฉันเกือบตกน่ะ นายทำอย่างนั้นไม่ได้เหรอ จะได้ไม่ต้องเดินให้เมื่อยไง"
สำหรับกูณฑ์แล้วเขายินดีให้เท้าอยู่บนพื้น เขาไม่อยากเสี่ยงอมลูกอมนั่นอีก แล้วมลก็คงไม่ยอมให้ลูกอมเขาอีกแล้วด้วย  เขาสงสัยว่าทำไมมลไม่โยนทิ้งไปเสีย ถ้าเป็นเขาก็คงไม่อยากอมลูกอมที่เปื้อนน้ำลายของคนอื่น ถึงจะเช็ดออกแล้วก็เถอะ แต่เคียวไม่เหมือนกัน อีกฝ่ายเหาะได้อย่างอิสระ แล้วถ้าเหาะ.เท้าที่ใส่แต่รองเท้าแตะของเคียวก็จะไม่เป็นรอยด้วย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าภูตมีแผลได้หรือเปล่า แต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยง
เคียวยิ้มแปลก ๆ "เหาะน่ะ ใช้พลังมากกว่าเดินอีก รู้ไหม" พลังที่ว่าไม่ใช่พลังกาย แต่เป็นพลังจิต เคียวไม่ใช่ภูตที่มีพลังมาก อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้แค้นใครมากพอ เขาแวบไปแวบมาไม่ได้ด้วยซ้ำ ส่วนวันที่เขาเหาะไปรับกูณฑ์ได้ก็เพราะปฏิกิริยาอัตโนมัติจากร่างกายที่ไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเป็นอะไรไปต่างหาก
"ส่วนข้าฟังพวกเจ้าพลอดรักกัน เหนื่อยกว่าเดินทั้งวันเสียอีก" มลสอดเข้ามาอย่างอดรนทนไม่ได้ "ถ้าอยู่ในร่างมนุษย์ เจ้าแบกไม่ไหว ทำไมไม่กลับร่างหนังสือเสียเล่า เจ้าเป็นภูตหนังสือไม่ใช่หรือ"
อย่างน้อย ๆ ถ้าเคียวกลับไปอยู่ในร่างหนังสือ มลก็ไม่ต้องทนเห็นสายตาหวานชื่นที่ทั้งสองมองให้กัน และก็คงไปได้เร็วขึ้นด้วย เท่าที่เขาดูกูณฑ์เดินได้เร็วกว่านี้ แต่เพราะรักดึงขาไว้จึงเดินได้ช้ากว่าปกติ
"ความคิดดีนี่" กูณฑ์ยิ้มสดใสให้มล ก่อนหันไปทางเคียว "แปลงเลย"
เคียวถอนหายใจให้แก่ความเอาแต่ใจของเพื่อนมนุษย์ ก่อนจะรวมตัวเป็นหนึ่งกับหนังสือขุมพลังอีกครั้ง
กูณฑ์หยิบหนังสือขึ้นมาแนบอกด้านซ้ายให้ใกล้กับหัวใจที่สุด ก่อนจะหันไปทางมล
"ป้ะ ไปกันได้แล้ว"


## ยุงร้ายกว่าเสือ

หลังจากไม่ต้องห่วงหน้ากังวลหลัง กูณฑ์ก็เดินได้เร็วขึ้นมาก เขาอารมณ์ดีถึงกับฮัมเพลงเบา ๆ ด้วยซ้ำ แต่พอไปเดินไปได้อีกครู่หนึ่ง ท้องของเขาก็ร้องประท้วงขึ้นมา
"ฉันหิวแล้ว" กูณฑ์ว่า
มลถอนหายใจอย่างระอา มนุษย์จากอารยธรรมภายนอกเป็นอย่างนี้ทุกคนเลยหรือไร จะเอาโน่นเอานี่ไม่หยุด
"หิวก็ปีนต้นไม้ เก็บผลไม้กิน" มลว่า แค่พูดว่าหิว หิว มันจะอิ่มขึ้นมาไหม ผลไม้ก็มีอยู่บนหัว ดันไม่รู้จักเก็บกินเสียอย่างนั้น
กูณฑ์เงยหน้าขึ้นมอง นึกค่อนขอดว่ามลท่าจะบ้าไปแล้ว ต้นไม้สูงขนาดนี้ เขาจะมีปัญญาปีนได้ที่ไหน เด็กหนุ่มก้มลงมองพื้น หวังว่าจะมีผลไม้หล่นอยู่ตามพื้นบ้าง แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง แม้จะมีผลไม้ก็จริง แต่ก็มีรอยกัดแทะ กูณฑ์ไม่อยากติดเชื้อโรคตรงนี้หรอกนะ ไม่รู้สัตว์หิมพานต์จะมีเชื้อโรคอะไรบ้าง
"ฉันปีนต้นไม้ไม่เป็น" กูณฑ์สารภาพ
มลสายหน้า ก่อนจะหยิบธนูขึ้นมา
"รอรับก็แล้วกัน" พูดจบ เขาก็ง้างธนู ยิงตัดขั้วผลไม้ให้มันหล่นลงมา
ด้วยความที่ไม่คิดว่ามลจะทำแบบนี้ กูณฑ์จึงไม่ได้เตรียมตัวรับไว้ แต่ยังโชคดีอยู่บ้างที่หนังสือในมืองอกแขนออกมาและรับไว้อย่างชำนิชำนาญ
มลกับกูณฑ์แบ่งผลไม้กัน ผลไม้นี้ก็เหมือนอย่างอื่นในป่าหิมพานต์ คือมีขนาดใหญ่และรสชาติอร่อย พวกเขากินกันอิ่มแล้ว แต่ผลไม้ยังเหลือ กูณฑ์อยากแบกไปด้วย เพราะจะทิ้งก็เสียดายเปล่า ๆ แต่เด็กอายุน้อยกว่าไม่เห็นด้วย
"เจ้าน่ะหรือจะแบก" มลพูดอย่างดูถูก "ประเดี๋ยวก็ไม่ไหวเอาอีก"
กูณฑ์ชักฉุน "กะอีแค่ผลไม้ลูกเดียว ไม่สิ ไม่ถึงลูกด้วยซ้ำ คิดว่าฉันอ่อนแอปานนั้นเลยหรือไง" ถึงเขาจะเดินตามมลไม่ทัน ก็หมายความว่าเขาอ่อนแอเสียหน่อย เจ้าหมอนี่อาศัยอยู่ในป่า ยังไงก็ต้องเดินปานเร็วกว่าเขาที่เป็นคนเมืองอยู่แล้ว
"อีกไม่นานมันก็เน่า" มลว่า "เจ้าแบกไปก็เป็นภาระเปล่า ๆ อีกอย่างหนึ่งเราจะไปถึงเมืองของท้าวไวยวิกแล้ว เจ้าจะเอาไปด้วยทำไม"
แม้ว่ามลจะพูดมีเหตุผล แต่กูณฑ์ก็ยังไม่อยากยอมแพ้ เขาไม่อยากทิ้งผลไม้อร่อย ๆ แบบนี้ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าพวกเขาจะไปถึงเมืองของไวยวิกก่อนจะถึงมื้อต่อไปหรือเปล่า เขาไม่อยากหวังน้ำบ่อหน้า
"เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมืองมันอยู่ไกลแค่ไหน ขืนทิ้งไปแล้วข้างหน้าไม่มีอะไรกิน จะทำยังไง"
มลถอนหายใจ "ที่นี่เป็นป่าหิมพานต์ อาหารการกินอุดมสมบูรณ์ เจ้าไม่ต้องห่วง เจ้าไม่มีวันอดตายหรอก ทิ้งมันไปได้แล้ว"
"ทิ้งไปเถอะ" เคียวออกเสียงสนับสนุนมาอีกคน เขาไม่อยากเดินทางร่วมกับผลไม้เท่าไหร่ ผลไม้รสหวานย่อมล่อแมลง เขาไม่อยากให้แมลงหวี่แมลงวันมาตอมอยู่ใกล้ ๆ ตัวเขาหรอกนะ
แม้กูณฑ์จะเสียดายเพียงใด เมื่อเป็นคำขอร้องของคนรัก เขาก็ยอมทิ้งผลไม้แต่โดยดี
"แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง" มลบ่นพึมพำ
พวกเขาออกเดินทางกันต่อไปจนกระทั่งถึงทะเลสาบแห่งหนึ่ง ตอนแรกที่ฤๅษีบอกว่าให้ลอดก้านบัวไป กูณฑ์นึกสงสัยว่าจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องลอดก้านบัวดอกไหน แต่พอมาถึงทะเลสาบนี้ เขาก็รู้ทันทีว่าต้องรอลอดก้านไหน ไม่ใช่ว่าเขาฉลาดหรอกนะ แต่เพราะมีดอกบัวยักษ์อยู่ดอกเดียว ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่ ดอกบัวนี้ใหญ่กว่าดอกบัวที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่ได้รับการจดบันทึกโดยกินเนสบุ๊คเสียอีก
"ถึงสักที" กูณฑ์อุทานออกมา เขากำลังจะปรี่ไปหักก้านบัวเพื่อจะลอดลงไป แต่มลจับไหล่เขาไว้
"อย่าเพิ่งหุนหัน"
กูณฑ์สะบัดออก"อะไรของนายเนี่ย ก็ที่เจ้าตาบอกเราไม่ใช่หรือ"
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมืองบาดาลมีการป้องกันอะไรบ้าง"
"เราไม่ได้มาเป็นศัตรูสักหน่อย" กูณฑ์ว่า
มลถอนหายใจ "ถ้าพวกมันเข้าใจว่าเราไม่ใช่ศัตรูก็ดีสิ"
"หมายความว่าไง" กูณฑ์ซัก "ไหนเจ้าตาบอกว่าไวยวิกเป็นคนดี"
"ตั้งแต่ที่มัจฉานุทรยศบอกทางให้หนุมานตามไปฆ่าไมยราพ ท้าวไวยวิกไม่ได้เลือกใช้ทหารที่พูดจาเหมือนมนุษย์อีกแล้ว ด่านที่มีก็มีเพียงด่านยุงเท่านั้น"
พอได้ยินคำอธิบายกูณฑ์ถึงกับหัวเราะออกมา "ยุง ยุงนี่นะ"
"เจ้าอย่าได้ประมาทยุงของท้าวไวยวิกไป" มลปราม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีดูถูก
กูณฑ์โบกไม้โบกมือไปมายังคงขำไม่หยุด
"ฉันรู้ว่ายุงร้ายกว่าเสือ แต่มันตัวกระเปี๊ยกเดียว แค่ตบทีเดียวก็ตายแล้ว นายจะกลัวอะไรนักหนา"
"ตัวกระเปี๊ยกเดียวหรือ" มณทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ
"ยุงของท้าวไวยวิกตัวเท่าแม่ไก่" เคียวให้ข้อมูล
เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของกูณฑ์เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแห้ง ๆ
"ก็ไม่เท่าไหร่นี่" เด็กหนุ่มพยายามพูดปลุกปลอบใจตัวเอง "เรามีกันตั้งสามคน กะอีแค่ยุงแม่ไก่ จะกลัวอะไร"
"มีตัวเดียวก็ไม่เท่าไหร่หรอก" มลว่า "แต่นี่มันมาเป็นฝูง น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟนะ"
กูณฑ์ตบบ่าเด็กชายที่เขาเอ็นดูเหมือนน้อง "อะไรกัน อะไรกัน" เด็กหนุ่มทำเสียงล้อ "แค่นี้ก็จะท้อแล้วเหรอ"
มลจับมือกูณฑ์ให้ออกจากบ่าของเขา "ข้าไม่ได้ท้อ"
"งั้นไปกันเลยสิ"
"เดี๋ยวขอฉันคืนร่างเดิมก่อน" ภูตหนังสือว่า "อยู่ร่างมนุษย์จะได้สู้สะดวก ๆ"
"ข้าลงไปก่อน" มลพูดอย่างกล้าหาญ "แล้วพวกเจ้าค่อยตามไปนะ"
มลหักก้านดอกบัวแล้วลอดไปอย่างรวดเร็ว ทั้งกูณฑ์และเคียวลอดตาไปติด ๆ
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะทันตั้งหลัก ฝูงยุงยักษ์ก็บินเข้ามารุมพวกเขา มลรีบหยิบคันศรออกมาจัดการยิงลูกธนูใส่ฝูงยุงพวกนั้น แต่เพราะมันมีจำนวนมากเกินไป และบินเข้ามาใกล้เกินกว่าอายุระยะไกลอย่างธนูจะได้ผล มลจึงตัดสินใจใช้คันศรฟาดเอาแทน ฝ่ายกูณฑ์ก็พยายามใช้พลังเวทในตัวจุดไฟเผาพวกยุงพวกนั้น แต่เพราะเขายังควบคุมพลังของตัวเองได้ไม่ดีนักจึงไม่ค่อยได้ผลอย่างที่ต้องการ
"โอ๊ย!" เคียวร้องเมื่อเปลวไฟของกูณฑ์แฉลบมาโดนตัวเขา "ระวังหน่อยสิ"
มลผู้กำลังฟาดคันศรใส่ฝูงยุง หันมาบอกกูณฑ์ "ไม่ต้องจุดไฟแล้วนะ แทนที่จะฆ่ายุง มันจะฆ่าเราเสียเอง"
แม้กูณฑ์จะไม่พอใจนัก แต่นี่ไม่ใช่เวลาเถียง เขาตัดสินใจใช้วิธีเดียวกับที่จัดการยุงที่บ้านคือตบมันเสีย ทว่ามือของกูณฑ์นั้นเล็กเกินไปสำหรับการต่อกรกับพวกยุงยักษ์ พวกมันตัวใหญ่เกินไป มีมากเกินไป ว่องไวเกินไป กูณฑ์ยังไม่ทันจัดการตัวหนึ่งได้ อีกตัวก็บินเข้ามาโจมตีทำให้เด็กหนุ่มต้องหันไปสนใจแทน เคียวเป็นคนเดียวที่พอจัดการได้ อาจเป็นเพราะภูตหนังสือไม่ได้มีเลือดเหมือนมนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย ปากแหลม ๆ ของยุงจึงทำอะไรเขาไม่ได้ อีกทั้งแขนยืดได้สารพัดประโยชน์ก็ช่วยได้มาก แขนของเคียวไม่เหมือนลูกธนูของมล มันควบคุมได้อย่างอิสระมากกว่า เคียวใช้แขนของเขาหักคอยุงตายไปหลายตัว แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับยุงที่ยังเหลืออยู่ ความตายของเพื่อนร่วมฝูงไม่ได้ส่งผลอะไรต่อพวกมันเลยแม้แต่น้อย ราวกับยุงพวกนี้ไม่มีชีวิตจิตใจ ไม่รู้จักกลัวตาย ราวกับมันถูกโปรแกรมมาให้จัดการกับผู้บุกรุกอย่างเดียว
"ถอยทัพก่อน" มลว่า ขณะที่ฟาดคันศรใส่ยุงอีกตัวหนึ่ง
พอได้ยินดังนั้นเคียวก็ยืดแขนจับมือกูณฑ์และลากอีกฝ่ายมาด้วยกัน พวกเขาหนีฝูงยุงยักษ์กันอย่างไม่คิดชีวิต วิ่งไม่หยุดจนกระทั่งขึ้นมาริมทะเลสาบแล้ว
"ไม่ได้เรื่องเลย" กูณฑ์ส่ายหน้า "แค่ด่านแรกก็ไม่รอดเสียแล้ว"
"เราประมาทเกินไป" มลพูดพลางหอบพลาง
เคียวยกนิ้วจิ้มที่ขมับ "ยุงกลัวแมงมุม ถ้าเรามีแมงมุมก็ดีสิ"
"อย่าบ้าน่า ถ้ายุงปกติ แมงมุมคงจัดการได้อยู่ แต่เจ้าพวกนี้เป็นยุงยักษ์นะ" กูณฑ์ว่า
"มียุงยักษ์ก็ต้องมีแมงมุมยักษ์" เคียวโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะหันไปทางมล "ใช่ไหม"
มลพยักหน้า
"เอาล่ะ เอาล่ะ ต่อให้มีแมงมุมยักษ์จริงแล้วจะมีประโยชน์อะไร ใช่ว่าเราจะขอให้พวกมันช่วยเราได้สักหน่อย แค่พูดกันยังไม่รู้เรื่องเลยมั้ง" กูณฑ์ว่า
"ข้าเคยได้ยินเรื่องนางแมงมุมที่ชื่อกุมโภทรี นางเป็นแมงมุมพันปีที่บำเพ็ญตบะจนกลายร่างเป็นครึ่งคนครึ่งแมงมุม นางอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก น่าจะพอช่วยเราได้"
กูณฑ์ตัวสั่น แต่ยุงยักษ์ก็แย่พอแล้ว นี่ต้องไปคุยกับมนุษย์แมงมุมอีก
"นายคิดว่าเธอจะยอมช่วยเราเหรอ"
แววตาของมลเป็นประกายกล้า "เราต้องเสี่ยง เราไม่มีทางเลือกอื่น"


## ต้นส้มเจ้าปัญหา

แม้กูณฑ์จะไม่เห็นด้วยนัก แต่เขาก็ไม่อยากทะเลาะกับเพื่อนอีกสองคน ในเมื่อเสียงข้างมากว่าอย่างนี้ก็ต้องว่าตามกัน
"แล้วนางแมงมุมนั่นอยู่ไหน" กูณฑ์ถามเสียงอ่อน
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" มลตอบแบบกำปั้นทุบดิน
"อ้าว แล้วอย่างนี้.." กูณฑ์ขัดขึ้น
มลชี้ไปที่แมงมุมตัวเล็ก ๆ ที่เดินอยู่ตามพื้น
"ตามพวกมันไป"
ทั้งสามเดินตามฝูงแมงมุมไปด้วยกัน
"ตามแมงมุมไป" กูณฑ์ว่า "ฟังคุ้น ๆ ยังไงก็ไม่รู้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน"
"ก็หนังสือแฟนตาซีเล่มนั้นไง" เคียวว่า "ที่เป็นพ่อมดน่ะ"
กูณฑ์หน้าซีดเมื่อคิดขึ้นได้ ใช่แล้ว นิยายโรงเรียนเวทมนตร์ที่โด่งดัง พระเอกกับเพื่อนพระเอกตามแมงมุมไปแล้วก็เกือบตายเพราะแมงมุมจะกินพวกเขา แต่เพราะพวกเขาเป็นพระเอกจึงรอดมาได้ แต่นั่นมันคือนิยาย นี่คือชีวิตจริง กูณฑ์มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้มีสกิลพระเอกแน่ เขาชะงัก ไม่กล้าก้าวต่อไป
"ตามมาเร็ว ๆ สิ" มลที่เดินนำหน้าหันมาเรียก "ชักช้าอยู่ได้"
"นายแน่ใจนะว่าเราจะไม่โดนแมงมุมยักษ์กิน" กูณฑ์ถาม
"มาเร็วเถอะน่า" มลไม่ตอบ แต่กลับเร่งแทน
ในที่สุดกูณฑ์ก็ไปต่ออย่างไม่เต็มใจนัก ทางเดินช่วงนี้เริ่มมีกลิ่นหอมของส้มช่วยให้ผ่อนคลายอารมณ์อยู่ไม่ใช่น้อย กูณฑ์เริ่มอารมณ์ดีขึ้น แม้จะยังกังวลอยู่บ้างก็ตาม
เมื่อสามสหายมาถึงถ้ำแห่งหนึ่ง พวกเขาก็เห็นว่าพวกแมงมุมเล็ก ๆ นั่นต่างพากันเข้าถ้ำ แต่พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงเขาไปในถ้ำจึงได้แต่ยืนรออยู่ข้างนอก
"เอาไงดี" กูณฑ์ถาม เขาพยายามมองเข้าไปในถ้ำ แต่ข้างในมืดมากและแทบไม่เห็นอะไรเลย
"ลองตะโกนดูดีไหม" เคียวเสนอความเห็น
มลเม้มปากก่อนจะพยักหน้า เมื่อเคียวเห็นว่าอีกฝ่ายอนุญาต เขาก็ตะเบ็งเสียงทันที
"คุณแมงมุมอยู่ไหม มีคนมาหา"
เสียงของเคียวดังมากจนกูณฑ์ระแวงว่าถ้ำจะถล่ม เขาเหลือบมองข้างบนอย่างไม่ค่อยวางใจ
"มีธุระอะไรกับข้า" นางแมงมุมโผล่ออกมา จากส่วนหัวลงไปถึงเอวเป็นผู้หญิงสวย แต่หลังจากเอวลงไปเป็นแมงมุมตัวใหญ่ยักษ์ ขาแปดขาของนางยุ่บยั่บ
เคียวผู้เป็นตัวตั้งตัวตีเรียกเธอออกมาเมื่อกี้ ถอยหลังไปหลบหลังมล ก่อนจะผลักเด็กชายออกไปข้างหน้า
"เขามีธุระกับคุณครับ" เคียวเอาตัวรอด
นางแมงมุมมองสำรวจมลตั้งแต่หัวจรดเท้า "มีอะไร"
"ข้าสงสัยว่าท่านจะช่วยเราจัดการยุงแม่ไก่ของท้าวไวยวิกได้หรือไม่"
"กับอีแค่ยุงแม่ไก่ ทำไมข้าจะจัดการไม่ได้" นางแมงมุมพูดอย่างยโส
เมื่อกูณฑ์ได้ฟัง เขาก็โล่งใจ นึกว่าเรื่องจะยากกว่านี้เสียอีก
"งั้นคุณก็จะไปจัดการให้เราใช่ไหมครับ"
ตาของนางแมงมุมละจากมลมาสำรวจกูณฑ์
"ทำไมข้าต้องทำด้วย"
"อ้าว ก็ไหนเจ๊บอกว่าทำได้"
นางแมงมุมกับมลไม่เข้าใจคำว่าเจ๊ แต่เคียวเข้าใจ เขาหลุดขำพรืดออกมา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงไอยังไม่ค่อยแนบเนียนนัก
"ระวังตัวไว้ให้ดี" นางแมงมุมขู่คำราม ขยับขาทั้งแปดไปมาเป็นเชิงขู่
"ต้องขออภัยแทนสหายของข้าด้วย" มลพูดอย่างขอโทษขอโพย ก่อนจะหันไปส่งสายตาตำหนิให้เพื่อนไม่รู้ความของเขา "แต่พวกข้าจำเป็นต้องการความช่วยเหลือจากท่านจริง ๆ"
นางแมงมุมยกนิ้วจดริมฝีปาก "แล้วพวกเจ้าจะให้อะไรเป็นการตอบแทนเล่า"
กูณฑ์ผายมือทั้งสองข้างออก "เจ๊อยากได้อะไร ก็ว่ามาเลย"
กุมโภทรีหรี่ตามองอย่างสนใจ มนุษย์ผู้นี้กล้าหาญใช่เล่น อย่างนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย
"อะไรก็ได้งั้นหรือ" เธอชี้มือไปที่เคียว "หากข้าต้องการภูตตนนั้นจะได้หรือไม่เล่า"
กูณฑ์ยกกำปั้นขึ้น "เป็นผู้หญิง ผมก็ต่อยได้นะ" เขาคำราม จะแตะต้องอะไรก็ได้ แต่อย่ามายุ่งกับเคียวของเขา
นางแมงมุมส่งยิ้ม แต่รอยยิ้มของนางไม่ได้มีความเป็นมิตรเลย แต่กลับทำให้นางดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ
"เจ้าเพิ่งบอกเองว่าอะไรก็ได้"
กูณฑ์กำลังจะโต้ แต่เคียวบีบมือเขาไว้ พร้อมสั่นหัวน้อย ๆ เป็นเชิงเตือนไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม พวกเขาอยู่ในถิ่นของนาง ไม่ควรจะก่อศัตรูโดยไม่จำเป็น
มลโค้งคำนับให้ปีศาจแปดขา "ต้องขออภัยท่านด้วย สหายของข้ามาจากอารยธรรมภายนอก เขาไม่คุ้นชินวิถีชีวิตของเรา"
กุมภโทรีพอใจในท่าทางสุภาพอ่อนน้อมของมล
"เจ้าก็แนะนำสหายด้วย ไม่ใช่ปีศาจทุกตนจะใจดีเหมือนข้าหรอกนะ"
"ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง" มลพูดย้ำ เขาหันไปทางกูณฑ์เป็นเชิงเตือน
กูณฑ์ก้มหัวลงเล็กน้อย "ขอโทษครับ"
"เรื่องที่เจ้าจะให้ข้าไปสังหารพวกยุงยักษ์ ข้าก็พอช่วยเจ้าได้อยู่ แต่เจ้าต้องทำอะไรตอบแทนข้าบ้าง"
"ทำอะไร" กูณฑ์ถามอย่างระแวง
"ตอนที่พวกเจ้าเดินมาถึงถ้ำนี่ ได้เจอต้นไม้พิษบ้างหรือไม่"
ทั้งสามสหายมองหน้ากัน ก่อนจะส่ายหน้า
"ไม่เห็นจะเจอต้นไม้พิษอะไร เจอแต่ต้นส้ม หอมดี" กูณฑ์ว่า
นางแมงมุมทำท่าขยะแขยง "นั่นแหละต้นไม้พิษ พวกเจ้าต้องจัดการมันให้ข้าเสีย แล้วข้าถึงจะไปด้วย"
"ขอรับ ข้าจะทำตามที่ท่านต้องการ" มลรีบพูด ก่อนที่เพื่อนทั้งสองจะก่อเรื่องอะไรอีก
พวกเขาเดินย้อนกลับมาทางเดิมจนถึงต้นส้ม
"ให้จัดการมันเนี่ยนะ" กูณฑ์พูดอย่างเสียดาย "ก่อนจัดการ ขอกินสักผลสองผลก่อนได้หรือเปล่า นางแมงมุมเป็นบ้าอะไร ต้นส้มมันมีพิษที่ไหน"
"สัตว์จำพวกแมงมุมไม่ถูกกับพวกส้ม พวกนี้ไม่ชอบกลิ่นมัน" เคียวว่า
"ไม่ยักกะรู้มาก่อน ถ้ากลับบ้านจะเอาส้มมาวางให้เต็มบ้าน พวกแมงมุมน่าขยะแขยงจะตาย" กูณฑ์ว่า
"ขอความช่วยเหลือจากเขา แล้วยังไปว่าเขาน่าขยะแขยงอีก มนุษย์นี่นะ" มลส่ายหน้า
"เอายังไงก็เอา นายมีขวานเหรอ ใช้ลูกศรโค่นมันได้ไหม" กูณฑ์ตัดบท เขาไม่อยากฟังคำเทศน์ของอีกฝ่ายเท่าไหร่
"ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่การโค่น ต้นไม้แบบนี้ ย่อมมีเจ้าของสถิต เราไม่อยากก่อศัตรูโดยไม่จำเป็น"
"แล้วจะเอายังไง" กูณฑ์ว่า เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง ไอ้นู่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ได้ ชีวิตในหิมพานต์ช่างอยู่ยากเสียจริง
มลไม่ตอบ แต่หันมาทางเคียว
"เจ้าเป็นภูต น่าจะมองเห็นอะไรที่เรามองไม่เห็นนะ"
"อือ" เคียวรับคำ "นางไม้ที่อยู่ในต้นนี้ยังเด็กอยู่เลย คงไม่มีฤทธิ์อะไรมาก"
"มันไม่เกี่ยวกับฤทธิ์มากฤทธิ์น้อย เราจะไม่รังแกผู้อื่น เจ้าช่วยเจรจาให้หน่อยว่าให้นางย้ายไปอยู่ต้นอื่นได้ไหม"
"จะลองดู" พอรับคำเสร็จ เคียวด็เหาะขึ้นไป
เป็นการเจรจาที่ประหลาดมากในสายตาของกูณฑ์ เพราะเขาเห็นแต่ท่าทางของเคียวเท่านั้น ไม่ได้เห็นฝ่ายตรงข้ามด้วย แต่ถึงจะเห็นแค่นั้น เขาก็รู้ว่าการเจรจานี้ไม่ประสบความสำเร็จ เคียวกลับมาสู่พื้นดินด้วยท่าทางหงุดหงิด
"เธอบอกว่าไม่รู้จะย้ายไปอยู่ที่ไหน ต้นไม้ต้นอื่น ๆ ก็มีคนจองหมดแล้ว ถ้าเราโค่นต้นไม้ของเธอ เธอก็จะต้องเร่ร่อน"
กูณฑ์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับ ทำไมถึงมีแต่เรื่องราวไม่หยุดหย่อนอย่างนี้เนี่ย แล้วเมื่อไหร่เขาจะได้กลับไปหาพ่อกับแม่กันล่ะ
"งั้นเราไม่ต้องโค่นก็ได้ไหม" กูณฑ์ออกความเห็น "เราย้ายไปปลูกที่อื่นก็ได้"
"เจ้าจะย้ายเยี่ยงไร" มลถาม
"เรื่องนี้เคียวต้องรู้อยู่แล้ว" ร่างอวตารเทพอัคนีโบ้ยไปให้เพื่อนทันที
เคียวร้อง "อ้าว" เบา ๆ เมื่อโดนโยนภาระมาให้ ภูตหนังสือพยายามเค้นสมอง คิดถึงวิธีย้ายต้นส้ม
"ก่อนอื่นเราต้องขุดมันขึ้นมาก่อน" เคียวว่า แต่น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยแน่ใจนัก "เสร็จแล้วก็หาที่เหมาะ ๆ ฟังลงดินอีกที"
"ขุดยังไง" กูณฑ์ถาม "เราไม่มีจอบสักหน่อย"
"เหอะ" มลทำเสียงดูถูก "เรื่องขุดน่ะ ไม่ใช่ปัญหาหรอก แค่มีคันศรกับลูกธนูนี่ ข้าทำได้แม้กระทั่งสร้างปราสาทราชวังด้วยซ้ำ"
แม้จะรู้ว่าเป็นพฤติกรรมแบบเด็ก ๆ กูณฑ์ก็อดแลบลิ้นใส่ไม่ได้ ขี้โม้เป็นบ้าเลย เจ้าหมอนี่
"ข้าทำได้จริง ๆ" มลว่า เมื่อเห็นว่ากูณฑ์ไม่เชื่อตน
"เดี๋ยวก่อนนะ" เคียวร้องขึ้นมา "ถ้ามลทำแบบนั้นได้ ทำไมไม่ปลูกศาลให้เธออยู่ตรงนี้เลยล่ะ จะได้ไม่ต้องยุ่งยากด้วย"
"จริงด้วย" กูณฑ์หันไปยักคิ้วให้มล "ยิงธนูให้ออกมาเป็นศาลน่ะทำได้หรือเปล่า หรือว่าดีแต่โม้"
ครั้งนี้มลดูไม่มั่นใจเหมือนเคย เขาเคยเรียนธนุรเวชมาก็จริง และเคยยิงธนูออกมาเป็นสิ่งมหัศจรรย์จำนวนมาก แต่ทุกครั้งที่มันออกมา เจ้าตาก็ให้เขาจัดการกำจัดทิ้งทุกครั้ง เขาไม่แน่ใจว่าของที่เกิดจากลูกธนูวิเศษจะอยู่ได้นานสักแค่ไหน
"ข้าทำได้ แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันจะอยู่ได้นานแค่ไหน" มลสารภาพมาตามตรง
"มันไม่ได้อยู่ไปตลอดเหรอ" กูณฑ์ว่า แต่แล้วเขาก็ยักไหล่ "ช่างเถอะ ขอให้อยู่ได้ถึงวันที่ฉันไปแล้วก็พอ"
"เดี๋ยวฉันไปคุยเจรจากับเธออีกที" เคียวว่า โดยไม่รอคำตอบจากเพื่อนทั้งสอง ภูตขึ้นไปเปิดฉากเจรจากับนางไม้อีกครั้ง
"เธอบอกว่าตกลง แล้วก็ฝากขอบใจพวกนายด้วย ส่วนเรื่องที่ศาลจะอยู่ได้ไม่นาน ไม่ต้องห่วงเลย เธอจะติดต่อท้าวเวสสุวรรณให้หาต้นไม้ให้เธอใหม่ ศาลนี้เป็นแค่ที่สถิตชั่วคราวเฉย ๆ"
"ท้าวเวสสุวรรณเกี่ยวอะไร" กูณฑ์ถาม ท้าวเวสสุวรรณน่าจะเป็นเทพที่คนรู้จักดี เพราะได้ชื่อว่าเป็นเจ้าแห่งทรัพย์ คนจึงนิยมบูชากันมาก ใคร ๆ ก็อยากมีเงินเยอะ ๆ ทั้งนั้นแหละ
"ก็ท้าวเวสสุวรรณท่านมีหน้าที่จัดสรรวิมานต้นไม้ให้พวกรุกขเทวาพวกนี้นี่" เคียวตอบ ก่อนหันไปหามล "จัดการเลย"
และมลก็ทำตาม เขาอาศัยลูกธนูเพียงสองดอก ดอกหนึ่งใช้โค่นต้นไม้ อีกดอกหนึ่งยิงออกไปเป็นศาล หากกูณฑ์ไม่เห็นกับตา เขาคงไม่เชื่อเป็นอันขาด
"ว่าแต่ลูกธนูนายไม่หมดหรือ" เคียวถาม เขามองมลอย่างชื่นชม
"แล่งลูกศรนี่สามารถเรียกลูกศรที่ยิงออกไปแล้วกลับมาที่แล่งได้ทุกครั้ง
"พูดอย่างกับนิยาย" กูณฑ์ประชด เขารู้สึกหมั่นไส้มลนิดหน่อย ทำไมต้องเก่งไปเสียทุกอย่างด้วยนะ แล้วเคียวเองก็ดันไปชื่นชมอีก ถ้าเขาไม่ระวัง เคียวก็อาจไปหลงเสน่ห์หมอนี่เอาก็ได้
"นิยายที่พวกเจ้าอ่านก็มาจากเรื่องจริงของพวกเราทั้งนั้นแหละ" มลว่า


## รับภารกิจใหม่

ทั้งสามสหายย้อนกลับมาหานางแมงมุมอีกครั้ง มลรายงานสั้น ๆ ว่าจัดการโค่นต้นส้มต้นนั้นเรียบร้อยแล้ว
"ขอบใจเจ้ามาก" กุมภโทรีว่า แค่คิดว่ามีต้นไม้พิษนั่นอยู่ใกล้ ๆ เธอก็ขยะแขยงแล้ว ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมมนุษย์ถึงชอบพวกมันนัก กลิ่นชวนอาเจียนจะตาย
"งั้นเจ๊ก็ทำตามที่รับปากไว้ได้แล้ว" กูณฑ์เร่งตามประสาวัยรุ่นใจร้อน
ดังนั้นทั้งสี่จึงบุกวังบาดาลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฝูงยุงแม่ไก่ไม่ได้มาจู่โจมแบบเดิม พวกมันหวั่นเกรงศัตรูตามธรรมชาติของมันจึงได้แต่เฝ้าอยู่ห่าง ๆ
นางแมงมุมเห็นดังนั้นจึงพยักพเยิดให้เด็กทั้งสามรีบบุกเข้าไป ถ้าไม่ต้องมีการสู้กันก็คงดี ไม่ใช่ว่ากลัวจะสู้ไม่ได้ อย่างไรแมงมุมก็ไม่มีวันแพ้ยุงอยู่แล้ว มันคนละชั้นกัน แต่ยุงมีมากเกินไป เธอกลัวจะกินไม่ไหว แล้วจะฆ่าโดยไม่กินก็ยังไง ๆ อยู่ แต่พอสามสหายเข้าไป พวกยุงก็บินมาโจมตี นางแมงมุมจึงเข้ามาช่วย เธอใช้แขนทั้งสองและขาทั้งแปดจัดการพวกมัน
"ว้าว! เจ๋ง" กูณฑ์อุทานอย่างชื่นชม เขาจ้องตาค้าง
เคียวรีบฉุดแขนให้กูณฑ์ตามมา พวกเขาจะมัวช้าอยู่ไม่ได้
ในที่สุดหลังจากที่เกือบโดนยุงหาม พวกเด็ก ๆ ก็มาถึงประตูเมือง รากษสที่เฝ้าประตูเมืองอยู่เห็นพวกเขาทันทีและเข้ามาหาด้วยท่าทีคุกคาม
"พวกเจ้าเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้เยี่ยงไร" รากษสตนนั้นถามด้วยเสียงกระโชกโฮกฮาก ถ้าแค่นั้นยังน่ากลัวไม่พอ ปลายหอกวาววับที่จิ้มอกมลอยู่ก็ช่วยเสริมได้เป็นอย่างดี
กูณฑ์ไม่เข้าใจว่าทำไมมลถึงนิ่งอยู่ได้ ถ้าเป็นเขาคงเผ่นไปให้ไกลเสียแล้ว เขาไม่อยากเสี่ยงกับคนหรืออะไรก็ตามที่ถือหอกแบบนั้นหรอก
"ข้ามีนามว่ามลเป็นลูกศิษย์ของฤๅษีวโรดม" มลตอบอย่างฉะฉาน ไม่มีร่องรอยความหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย พูดเสร็จเขาก็ผายมือไปที่กูณฑ์และมล ก่อนจะแนะนำว่า "คนผมแดงคือกูณฑ์ เป็นมนุษย์และเป็นสหายของข้า ส่วนคนผมขาวคือเคียวเป็น.."
มลยังไม่ทันแนะนำเสร็จ กูณฑ์ก็ทะลุกลางปล้องขึ้นมา
"เป็นคนสำคัญของผม" เขาพูดพลางกุมมือภูตหนังสือไว้แน่น
รากษสที่ถือหอกเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้พูดอะไร ถ้าคนพวกนี้เป็นลูกศิษย์ของฤๅษีวโรดมจริงก็คงมีฤทธิ์มากอยู่พอตัว เขาเองก็เป็นแค่รากษสเฝ้าประตู ไม่ได้มีฝีมือการรบเก่งกาจอะไร ถ้าเลี่ยงการต่อสู้ได้ก็คงดีกว่า ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยเสียงอ่อนโยนลงกว่าเมื่อกี้มาก
"แล้วพวกท่านมาทำอะไรที่นี่หรือ"
กูณฑ์กำลังจะบอกว่าเขาจะมาขอเสาบาดาล แต่มลชิงพูดขึ้นก่อน
"เราจะมาเฝ้าท้าวไวยวิก เรามาอย่างเป็นมิตร ข้าเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์เดียวกับจันทโครพซึ่งเป็นสวามีของพระนางมุจลินทร์ ธิดาของท้าวมุจลินท์ ผู้เป็นพระอนุชาของท้าวกาลนาค" มลพูดทั้งหมดนี่โดยไม่หยุดพักเลย
กูณฑ์อดชื่นชมท่าทางมั่นอกมั่นใจของวิทยาธรน้อยไม่ได้ แม้จะไม่เต็มใจนักก็ตาม แต่ทำไมเขาต้องร่ายประวัติตัวเองเสียยาวเหยียดขนาดนั้นด้วย เป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่งของชาวหิมพานต์หรือไงนะ
เห็นได้ชัดว่าตอนแรกพี่ ร.ป.ภ.ก็ไม่เข้าใจเช่นกัน แต่พอพูดมาถึงท้าวกาลนาค เขาก็พยักหน้ารับ
"ที่แท้ท่านก็เป็นมิตรกับพญากาลนาค ก็เท่ากับท่านเป็นมิตรกับเราด้วย ข้าขอไปรายงานท้าวไวยวิกก่อน ว่าพระองค์จะทรงว่าอย่างไร"
พูดจบ เขาก็โค้งคำนับให้ก่อนจะเข้าประตูเมืองไป
"คนเฝ้าน้อยนะ" เคียวตั้งข้อสังเกต เท่าที่เขาเคยอ่านมาในเรื่องรามเกียรติ์ เมืองบาดาลมีด่านมากกว่านี้ คนเฝ้าก็น่าจะมากกว่านี้ด้วย
มลยักไหล่ "ท้าวไวยวิกเป็นคนของพระนารายณ์อวตารแล้ว ถ้าไม่ใช่พวกไม่รู้ความจริง ๆ ก็ไม่มีใครอยากมาสู้ด้วยหรอก เปลืองตัวเปล่า ๆ ที่ยังมียามรักษาการณ์อยู่ก็เพื่อรักษาธรรมเนียมเท่านั้นเอง"
"แล้วนายพูดถึงพญากาลนาคทำไม" กูณฑ์ถาม
"พญากาลนาคเป็นมิตรกับรากษสพวกนี้ ท่านส่งธิดานามกาลอัคคีมาเป็นมเหสีของทศกัณฐ์" มลอธิบาย
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "แต่นายบอกว่าพวกนี้อยู่ฝั่งพระนารายณ์นี่ ไม่ได้เป็นศัตรูกันหรอกเหรอ"
มลถอนหายใจ "พอทศกัณฐ์สิ้น พิเภกก็รับดูแลพี่สะใภ้ อีกอย่างท้าวกาลนาคเคยช่วยเหลือพระนางสีดาด้วย ก็นับว่าเป็นมิตรกันได้อยู่"
"ความสัมพันธ์เอ๋ย จงซับซ้อนยิ่งขึ้น" กูณฑ์พูดเหมือนร่ายมนตร์ ก่อนจะถอนหายใจ "เจอเรื่องแบบนี้บ่อย ๆ เข้า ฉันอาจจะบ้าเอาเข้าสักวันหนึ่ง"
"นายไม่ได้บ้าอยู่แล้วเหรอ"เคียวแซว
กูณฑ์หันไปจ้องหน้าเคียวตาเขียว
"ดีนะที่นายเป็นคนพูด ถ้าเป็นมล ฉันไม่ปล่อยไว้แน่"
"ยุติธรรมจริง" มลเบ้ปาก
"ฉันเป็นคนมีมาตรฐานเดียว ก็คือมาตรฐานของเคียว ถ้าไม่ใช่เคียว ก็อย่าหวังว่าฉันจะดีด้วย" กูณฑ์ยืดอกรับ
"เออ รู้แล้วว่ารักกันมาก" มลว่า ทำไมเจ้าตาต้องให้พวกนี้มาด้วยนะ เขาต้องดูคนจีบกันไปนานเท่าไหร่
พวกเขาหยอกล้อกันอยู่สักพัก รากษสตนเดิมก็เดินออกมา
"ท้าวไวยวิกรับสั่งให้พวกท่านเข้าเฝ้าได้"
ขณะที่พวกเด็ก ๆ กำลังจะเดินเข้าไป รากษสแบมือออกมา
"ก่อนที่พวกท่านจะเข้าไปในเขตพระราชฐาน โปรดนำอาวุธมาให้ข้าก่อน"
กูณฑ์คาดว่ามลจะประท้วง การยื่นอาวุธให้คนไม่รู้จักก็เหมือนฆ่าตัวตายชัด ๆ ยิ่งอยู่ในถิ่นของอีกฝ่ายแบบนี้ด้วย แต่มลกลับยกคันธนูและแล่งลูกศรให้แต่โดยดี
รากษสนำพวกเขาไปเฝ้าที่ท้องพระโรง ไวยวิกนั่งประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยท่าทีสง่างาม พวกรากษสตนอื่น ๆ หมอบกราบอยู่ที่พื้น รากษสเฝ้ายามนั่นคุกเข่าลงและรายงานเรื่องให้ท้าวไวยวิกฟัง
"ดี"ท้าวไวยวิกตบมือ "นานทีเราจะมีโอกาสรับแขกจากแดนไกล พวกท่านเดินทางมาที่นี่ลำบากหรือไม่"
"เพราะพระบารมีของพระองค์คุ้มเกล้าจึงไม่ลำบากอะไรพระเจ้าค่ะ" มลตอบอย่างไหลลื่น
หากกูณฑ์ไม่เกรงใจว่าที่นี่คนเยอะแล้วล่ะก็ เขาจะบิดหูมลสักที ไม่ลำบากอะไรล่ะ เกือบตาย
ท้าวไวยวิกยิ้ม ท่าทางชอบคำยอของมลอยู่ไม่น้อย "แล้วพวกท่านมามีธุระอะไรหรือ คงไม่ได้คิดอยากมาเที่ยวเมืองของเราเฉย ๆ ใช่หรือไม่"
เด็กทั้งสามมองหน้ากันไปมา บอกกันด้วยสายตาว่าให้อีกคนเป็นคนพูด แม้ตอนนี้ท้าวไวยวิกจะอารมณ์ดีอยู่ แต่ถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าพวกเขามาขอเสาค้ำบาดาลมีหวังเป็นเรื่องแน่ ใครจะยอมยกเสาบ้านให้ง่าย ๆ
"ว่าอย่างไรเล่า" ไวยวิกถามย้ำ เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสามไม่ยอมพูดอะไร "ต้องการอะไรบอกเราได้เลยไม่ต้องเกรงใจ เราให้พวกท่านได้ทุกอย่าง"
มลทิ้งตัวลงคุกเข่า กูณฑ์กับเคียวมองหน้ากันไปมา ก่อนจะคุกเข่าตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
"ขอเดชะ พระอาญามิพ้นเกล้า พวกกระหม่อมต้องการขอยืมเสาค้ำบาดาลของพระองค์พระเจ้าค่ะ
ทันทีที่มลพูดจบ ทั้งท้องพระโรงก็ตกอยู่ในความเงียบชนิดที่ว่าให้หัวเข็มหมุดตกก็ยังได้ยิน แววตาที่เคยเป็นประกายแจ่มใสของท้าวไวยวิกตอนนี้กลายเป็นสีแดงฉานราวกับจะปล่อยแสงเลเซอร์ออกมาจากดวงตา เด็กทั้งสามหมอบตัวลงต่ำไปอีก หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว
"พวกท่านว่าอย่างไรนะ" พญารากษสแห่งเมืองบาดาลถามด้วยเสียงเรียบอย่างน่าประหลาด
มลเงยหน้าขึ้น ก่อนจะตอบอย่างฉะฉาน "กระหม่อมต้องหารขอยืมเสาค้ำบาดาลของพระองค์พระเจ้าค่ะ"
"ท่านรู้หรือไม่ว่าเสาค้ำบาดาลมีความสำคัญเพียงใด หากท่านเอาไปแล้ว เราจะใช้สิ่งใดค้ำจุนบาดาลเล่า"
"เท่าที่กระหม่อมรู้ เมืองบาดาลสามารถอยู่ได้โดยไม่มีเสาค้ำเป็นปี อีกประการหนึ่งพวกกระหม่อมแค่ขอยืมเท่านั้น หาได้เอาไปเลยไม่"
ไวยวิกยกนิ้วจดที่ริมฝีปาก เอียงคอเล็กน้อย ราวกับกำลังใช้ความคิด
"พวกท่านกล้าหาญมากที่พูดกับเราเช่นนี้ แต่เราจะยกให้เลยก็ดูอย่างไรอยู่  พวกท่านต้องช่วยเหลือเราบ้างถึงจะถูก"
"บอกมาได้เลย อะไรก็.." กูณฑ์พูดขึ้นตามประสาคนใจร้อน แต่เคียวยกมือปิดปากเจาและส่งสายตาดุใส่
"อย่าพูดมาก" เคียวกระซิบใส่
กูณฑ์พยักหน้าหงึก ๆ บอกเคียวด้วยสายตาว่าเขาจะไม่พูดอะไร เคียวถึงยอมปล่อยมือออกจากปากพร้อมส่ายหน้า กูณฑ์สมเป็นเทพแห่งไฟอวตาร เขาใจร้อนเหมือนไฟ พูดอะไรไม่ค่อยคิด กับนางแมงมุมก็ทีหนึ่งแล้ว
"พระองค์ประสงค์ให้พวกเราทำอะไร โปรดบอก หากทำได้พวกเราจะทำเต็มที่พระเจ้าค่ะ" มลตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้
"แม้ว่าเราจะเป็นใหญ่ในเมืองบาดาล แต่ก็เงียบเหงานัก หาได้มีผู้พูดคุยไม่ ตอนนี้เราคิดถึงน้องชายของเราเหลือเกิน หากพวกท่านไปตามน้องชายเรามาได้ เราก็ยินดีมอบเสาบาดาลให้แก่ท่าน"
"ขอเดชะ พระอนุชาของพระองค์เป็นใครและอยู่แห่งหนใดพระเจ้าค่ะ" มลถาม
"น้องของเรามีนามว่ามัจฉานุ ตอนนี้เป็นใหญ่อยู่ที่เมืองมลิวัน"
กูณฑ์หันไปกระซิบถามเคียวว่า "มัจฉานุ นี่ใช่ลิงหางปลา ลูกหนุมานหรือเปล่า ทำไมมาเป็นน้องของไวยวิกได้"
ทว่าคนที่ตอบคำถามกลับไม่ใช่เคียว แต่เป็นผู้ที่ถูกพาดพิง
"ท่านน้าไมยราพรับมัจฉานุเป็นลูกบุญธรรม อีกประการหนึ่งแม่ของมัจฉานุก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเรา เหตุใดเราจะนับว่าเป็นน้องไม่ได้ หนุมานเป็นพ่อของมัจฉานุก็จริง แต่หลังจากที่หนุมานสังหารน้าไมยราพแล้ว วายุบุตรก็ต้องไปทำงานรับใช้พระรามต่อ มัจฉานุก็อยู่ในความดูแลของเรามาตลอด เราเป็นพี่น้องที่สนิทกันกว่าพี่น้องคนไหน แต่ด้วยต่างฝ่ายต่างยุ่งจึงไม่มีเวลาให้กันมากนัก หากพวกท่านเชิญน้องเรามาได้จะถือเป็นบุญคุณยิ่ง"
"พวกเราจะทำให้เต็มที่ครับ" กูณฑ์ว่า
"ก่อนที่พวกท่านจะไป ขอให้เราเลี้ยงอาหารพวกท่านสักมื้อเถิด" พูดจบ ราชาแห่งเมืองบาดาลก็ลุกจากบัลลังก์และกวักมือเรียกให้เด็กทั้งสามตามไป
เมื่อเด็กทั้งสามเข้ามาถึงอีกห้องรับประทานอาหาร พวกเขาก็อดตะลึงกับอาหารที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ มีทั้งเนื้อสัตว์และผลไม้เต็มไปหมด แม้กระทั่งเคียวที่ไม่ต้องใช้อาหารเป็นพลังงานก็อดน้ำลายไหลออกมาไม่ได้
"ฉันอยากกินได้จัง" เคียวร้อง
"เนื้อ" กูณฑ์อุทานออกมา ตั้งแต่มาอยู่ป่าหิมพานต์ เขาแทบไม่ได้กินเนื้อเลย แปลกดีเหมือนกันที่ทำไมเขาถึงไม่ขาดสารอาหารสักที แต่กูณฑ์อยู่ที่นี่นานพอที่จะเรียนรู้ว่ากฎเกณฑ์ของโลกวิทยาศาสตร์ใช้ไม่ได้กับแดนสนธยาแห่งนี้
ไวยไวยวิกผายมือ ท่าทางเขาเหมือนบริกรตามโรงแรมชั้นดีไม่มีผิด
"เชิญทุกท่านตามสบาย"
แม้ไวยวิกจะพูดแบบนั้น แต่กูณฑ์กับมลก็ยังไม่กล้าเริ่มกิน จนกระทั่งอีกฝ่ายเปิดก่อน กูณฑ์และมลจึงเริ่มลงมือรับประทานอาหาร ส่วนเคียวได้แต่มองอย่างอิจฉา
"อร่อยจริง.ๆ" กูณฑ์พูดขณะจัดการเนื้อย่าง "ไม่ทราบว่านี่เนื้ออะไรครับ นุ่มดี ไม่เคยกินมาก่อน"
"เนื้อเสือ" ไวยวิกตอบ
"ท่านหมายถึงเนื้อเสือร้องไห้ใช่ไหมครับ ผมคิดว่ามันจะเหนียวกว่านี้เสียอีก"
ไวยวิกเลิกคิ้ว "เราไม่ได้เป็นคนจับเสือตัวนี้เอง ไม่รู้ว่าหรอกว่ามันร้องไห้หรือเปล่า"
กูณฑ์ที่กำลังเพลิดเพลินกับการกินวางชิ้นเนื้อที่กำลังจะเอาเข้าปากลง "ท่านไม่ได้หมายความว่ามันเป็นเนื้อเสือจริง ๆ ใช่ไหมครับ เสือลายพาดกลอนที่ร้องโฮก ๆ"
"แน่นอนว่าเราหมายถึงเสือจริง ท่านคิดว่ามันเป็นเนื้ออะไรกัน"
"ผมคิดว่ามันเป็นเนื้อวัวที่เขาว่ากันว่าเหนียวมากจนเสือกินแล้วจะร้องไห้ เขาถึงเรียกกันว่าเสือร้องไห้นะครับ" กูณฑ์อธิบาย
"ถ้าท่านไม่ชอบเสือก็มีเนื้ออื่นอีก" ไวยวิกชักชวนให้กูณฑ์ลองชิมเนื้ออีกจานหนึ่ง
"รสชาติดี" กูณฑ์ว่า ขณะที่เขาพยายามเคี้ยวเนื้อนั่น ขณะที่เนื้อเสือนุ่มเหมือนจะละลายในปาก เนื้อตัวที่ได้มาใหม่ แม้จะอร่อยไม่แพ้กัน แต่ก็เหนียวอยู่ไม่ใช่น้อย
"เนื้อช้าง" ไวยวิกว่า "ถ้าชอบก็ตามสบาย เรามีอีกเยอะ"
หลังจากที่เคี้ยวจนปวดกราม กูณฑ์ก็ยอมแพ้
"ผมอยากได้เนื้อที่นุ่มกว่านี้หน่อยน่ะครับ" เด็กหนุ่มขอ
เนื้อจานที่สามไม่ได้นุ่มเท่าเนื้อเสือ แต่ก็ไม่ได้เหนียวเท่าเนื้อช้าง อยู่ในระดับกำลังพอเหมาะ กูณฑ์กินเนื้อนั่นไปสองสามชิ้น ก่อนจะเรอออกมา
"ไม่สุภาพเลย" มลพูดอย่างตำหนิ ตัวเขาไม่ได้กินเนื้อสัตว์มากเหมือนกูณฑ์ ส่วนใหญ่จะเลือกกินแต่ผลไม้ มลกินแต่ผลไม้มานานจนชิน เขากลัวว่าถ้ากินเนื้อสัตว์มากไปอาจจะมีผลกระทบต่อการเดินทางได้
"ขอโทษที" กูณฑ์ว่า หน้าแดงเล็กน้อย
ราชาแห่งเมืองบาดาลโบกมือเป็นสัญญาณบอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร "เรื่องเล็กน้อย วันนี้เรามากินเลี้ยงกัน อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย ท่านจะเอาอะไรอีกไหม"
"ไม่เอาแล้วครับ" กูณฑ์พูดเก้อ ๆ แต่สายตายังคงอ้อยอิ่งอยู่ที่จานอาหาร มีอาหารน่ากินอีกตั้งหลายอย่าง ลิ้นของเขายังต้องการรับรสต่อ แต่กระเพาะครวญครางว่าไม่ไหวแล้ว ขืนใส่เข้ามาอีก มันจะประท้วงโดยการขย้อนของเก่าออกมา
"ไม่ต้องเกรงใจ" ไวยวิกพูดชวน
"ไม่ล่ะครับ" กูณฑ์ยืนยัน แค่เรอก็น่าเกลียดพอแล้ว ถ้าให้อาเจียนออกมาด้วย เขาก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน "ว่าแต่นี่มันเนื้ออะไรครับ"
"เนื้อหมี"
"อิ่มหมีพีมันของแท้เลย" เคียวว่า
ทั้งกูณฑ์และมลยิ้มแหย ๆ ให้กัน กูณฑ์คิดว่าเป็นมุกที่เชยมาก แต่เขาก็หัวเราะน้อย ๆ เพื่อไม่ให้ยอดรักเสียกำลังใจ แต่มลไม่สนใจจะรักษาน้ำใจ เขาเบะปากให้ ตรงกันข้ามกับไวยวิกที่หัวเราะเสียงดังลั่น พลางตบมือไปด้วย
"เยี่ยมยอดมาก มีอารมณ์ขันล้นเหลือ"
เสียงหัวเราะเปรียบเหมือนโรคติดต่อ เด็กทั้งสามหัวเราะตามไปด้วย กว่าจะตั้งสติได้ก็ใช้เวลาพักใหญ่
"ขอบพระทัยพระองค์มากที่ให้การต้อนรับ" มลว่า "เราจะออกเดินทางกันแล้ว"
ไวยวิกยิ้มมุมปากด้วยท่าทางมีเลศนัย "ขอให้พวกท่านโชคดี"


## ฝนเอย ทำไมถึงตก

ถ้าไวยวิกเบื่อชีวิตการเป็นเจ้าเมืองบาดาลและอยากเปลี่ยนอาชีพ กูณฑ์ขอแนะนำว่าอย่าให้เขาเป็นหมอดูเด็ดขาด เพราะคำพูดของเขาไม่ศักดิ์สิทธิ์สักนิด แม้พญารากษสจะอวยพรให้พวกเขาโชคดี แต่ก็เป็นดังปากว่าไม่ เมื่อเด็กทั้งสามกลับมาริมทะเลสาบ ฝนก็เริ่มตกลงมา ตอนแรกกูณฑ์ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เขาไม่ใช่เด็กผิวบางที่โดนฝนไม่ได้หรอกนะ แต่มลกลับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับกลุ้มใจเสียเต็มประดา มันก็แค่ฝนนิดหน่อยเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องเครียดขนาดนั้น
"รีบไปกันเถอะ" กูณฑ์ว่า
"ข้าไม่คิดว่าฝนจะมาเร็วขนาดนี้" มลว่า
"ก็แค่ฝนนิดหน่อยเอง ทำตัวเป็นคุณหนูผิวบางไปได้" กูณฑ์ประชด
"ฝนที่หิมพานต์ไม่เคยเป็นฝนนิดหน่อย มันจะตกหนักจนท่วมโลก" มลว่า
"ล้อเล่นน่า" กูณฑ์พูดเสียงกลั้วหัวเราะ แต่เมื่อเขาเห็นแววตาจริงจังของเพื่อนก็พูดเสียงอ่อย "คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอก"
"เราเหาะไปดีกว่า น้ำมันมาเร็วมากนะ" มลว่า พอพูดจบวิทยาธรก็เหาะขึ้นไปจริง ๆ ทิ้งให้กูณฑ์กับเคียวเงยหน้ามองตาม
"ไอ้เด็กบ้า" กูณฑ์สบถ ไม่รู้ว่าลืมจริงหรือจงใจแกล้ง กูณฑ์เหาะไม่ได้สักหน่อย ฝนก็เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ท่วมมาถึงข้อเท้าแล้ว แล้วถ้ายังตกแบบนี้ต่อไป มีหวังเขาได้ลอยคอแน่
"ไปกับฉัน" เคียวว่า เขากอดกูณฑ์ไว้ ก่อนจะรวบรวมพลังเหาะขึ้นไปกลางอากาศและตามมลไปติด ๆ
"ไม่รอกันเลยนะ" กูณฑ์ต่อว่า เมื่อพวกเขาตามมาทัน
มลไม่ตอบ เขายังเหาะไปข้างหน้า ไม่มีเวลาคุยกัน พวกเขาต้องขึ้นที่สูงกว่านี้
"มองอะไรไม่เห็นเลย" กูณฑ์ว่า ตอนนี้ข้างหน้ามีแต่สายฝนเต็มไปหมด ตอนที่มลบอกว่าฝนจะตกหนักจนท่วมโลก เด็กหนุ่มคิดว่าอีกฝ่ายพูดเวอร์ ๆ ไปอย่างนั้นเอง แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเป็นความจริง ฝนอะไรอย่างนี้
เคียวหรี่ตามอง "บนยอดเขานั่นมีถ้ำ"
"งั้นรีบไปกันเลย" กูณฑ์ว่า "เราฝ่าฝนต่อไปไม่ไหวหรอก"
เคียวพากูณฑ์ไปที่ถ้ำ แต่เคียวเข้าใจผิดอยู่อย่างหนึ่ง ถ้ำไม่ได้อยู่บนยอดเขา เขานี้สูงเกินกว่าที่เคียวจะเหาะขึ้นไปบนยอดเขาได้ แต่ทั้งเคียวและกูณฑ์ก็นึกขอบคุณที่มีหลังคาคุ้มหัว
"พวกเจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้" มลที่ตามมาทีหลังตำหนิ ความจริงเขาเหาะขึ้นไปข้างบนแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองยังไม่ตามมาจึงย้อนกลับมาดู แล้วก็ต้องโกรธ เมื่อเห็นว่าทั้งสองนอนเอกเขนกอยู่ตามสบาย ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นห่วงแทบแย่
"เรามีถ้ำแล้ว" กูณฑ์ว่า "พักที่นี่สักพักเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว"
"แค่เกาะเขามายังเหนื่อยอีกนะ" มลประชด
กูณฑ์ผุดลุกขึ้นนั่ง "ฝนก็ตกขนาดนี้ นายจะรีบไปไหนไม่ทราบ ดูมลสิ เขาแทบจะไม่มีแรงอยู่แล้ว"
"เพราะฝนตกนี่แหละ เราถึงต้องรีบไป" มลพูดอย่างร้อนรน เขามองไปรอบ ๆ อย่างระแวง "ถ้าน้ำท่วมขึ้นมาจะว่าอย่างไร"
กูณฑ์ยักไหล่ "มันคงไม่ท่วมมาถึงตรงนี้หรอก เราอยู่สูงน่าดู"
มลลังเล แต่เขาก็ไม่โต้เถียงอะไรอีก เขาเองก็เริ่มเหนื่อยแล้วเหมือนกัน
ถ้ามลหนักแน่นกว่านี้อีกนิดก็คงดี เพราะเมื่อพวกเขาวางใจนั่งนอนกันตามสบาย น้ำก็เข้ามาในถ้ำ มันเข้ามาอย่างรวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าที่เด็กทั้งสามจะต้านเอาไว้ทัน
"จับมือฉันไว้" กูณฑ์ว่า เขายื่นมือไปหาเคียว
ภูตหนังสือยื่นมือมาจับเด็กหนุ่มเอาไว้แน่น กระแสน้ำที่รุนแรงพยายามพรากทั้งสองออกจากกัน แต่เคียวไม่ยอม เขาใช้ความสามารถมือยืดได้สารพัดประโยชน์ของเขาจับมือกูณฑ์เอาไว้แน่น เคียวยังอ่อนเพลียเกินกว่าจะเหาะ แต่ก็ยังพอลอยตัวไปเรื่อย ๆ ได้ ตอนนี้เด็กทั้งสองไม่รู้ว่ามลไปไหน พวกเขาได้แต่ภาวนาให้อีกฝ่ายปลอดภัย
กูณฑ์พยายามประคองมลว่ายน้ำไปเรื่อย ๆ แต่ก็กระแสน้ำที่เชี่ยวกราก ทำเอาเขาแทบหมดแรง สวรรค์ ถ้าท่านมีจริง โปรดส่งอะไรมาช่วยเราด้วยเถอะ สิ้นคำอธิษฐาน กูณฑ์ก็พบสิ่งที่เขาไม่คาดฝัน
"เต่าเรือน" เขาอุทานออกมาด้วยความดีใจ และใช้แรงเฮือกสุดท้าย ว่ายไปหาเต่ายักษ์
ร่างอวตารของเทพอัคนีปีนขึ้นบนหลังเต่า และช่วยฉุดเคียวให้ขึ้นมาด้วย ขอบคุณสวรรค์ที่เขามาเจอเต่าเรือนใจดี ตอนนี้เขาคงรอดแล้ว
"นายคิดว่าเราจะปลอดภัยเหรอ"  เคียวถาม แม้พวกเขาจะขึ้นมาอยู่บนเต่าแล้ว แต่ภูตหนังสือก็ยังระแวงอยู่ดี
"ร้อยเปอร์เซ็นต์" กูณฑ์ว่าอย่างมั่นใจ ใช้เล็บเคาะกระดองเต่าเบา ๆ "นี่เต่าเรือนใจดีเชียวนะ ที่มลบอกว่าฟังภาษามนุษย์ออกน่ะ เดี๋ยวเขาก็จะพาเราไปที่ปลอดภัยเองแหละ"
เคียวก้มลงมองเต่า "ฉันไม่แน่ใจนะ มลบอกว่าเต่าเรือนกระดองมันจะเป็นรูปสี่เหลี่ยม แต่เต่าตัวนี้ดูยังไงกระดองมันก็กลมชัด ๆ"
กูณฑ์ชกเพื่อนหยอก ๆ ทีนึง "อาจจะคนละพันธุ์กันก็ได้ แต่ก็ไม่เห็นเป็นไร"
ทันทีที่กูณฑ์พูดจบ หัวของสัตว์ที่เด็กหนุ่มคิดว่าเป็นเต่าเรือนก็เหลียวมาข้างหลัง ก่อนจะอ้าปากกว้างเผยให้เห็นฟันอันคมกริบ
"มลบอกว่าเต่าเรือนมันกินพืชไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ถาม แล้วไหงเจ้าตัวนี้ถึงมีฟันน่ากลัวขนาดนั้นล่ะ ถ้าเผลอสักนิด ฟันคม ๆ ของมันคงฉีกกระชากเขาแน่
"ฉันบอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่เต่าเรือน" เคียวโวยวาย
เด็กทั้งสองพยายามถอยหนี เต่าปีศาจก็พยายามยื่นหัวมาจะกัดพวกเขาให้ได้ โชคของเด็กทั้งสองยังดีอยู่บ้างที่หัวเต่าสั้นเกินกว่าจะงับได้ถนัด แต่พวกเขาก็โชคร้ายเพราะเจ้าตัวนี้ไม่ใช่เต่าธรรมดา มันฉลาดกว่านั้นเยอะ เมื่อมันเห็นว่าไม่สามารถงับมนุษย์แสนอร่อยเข้าปากได้ถ้าเจ้าตัวน่ารำคาญยังเกาะหลังอยู่ก็ตัดสินใจดำน้ำทำให้เด็กทั้งสองหลุดออกจากหลังมัน หลังจากนั้นก็พยายามว่ายงับ ตั้งใจจะเอาอาหารอันโอฉาเข้าปากให้ได้ ฝ่ายเคียวและกูณฑ์ก็ว่ายน้ำกันอย่างไม่คิดชีวิต เต่าเดินบนบกช้าก็จริง แต่ว่ายน้ำได้เร็วมาก เมื่อจวนเจียนจะเข้าไปอยู่ในปากของเต่าอยู่แล้ว อยู่ ๆ เจ้าเต่าก็ชะงัก กูณฑ์หันไปมองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และก็ต้องพบว่าเจ้าเต่านอนหงายหลังอยู่ มีธนูปักอยู่ที่หัว
มลเหาะเข้ามาใกล้เพื่อนทั้งสอง ขอบคุณสวรรค์ที่เขามาทันพอดี ไม่อย่างนั้นเพื่อนเขาคงกลายเป็นอาหารเต่าไปแล้ว
"โอ๊ย! มล" กูณฑ์ร้องอย่างยินดี "นายช่วยชีวิตพวกเราไว้ ถ้าฉันพูดอะไรไม่ดีอีกล่ะก็.."
"ข้าก็จะรู้ว่าเจ้ากลับเป็นปกติแล้วอย่างไร" มลว่า
"แล้วนายจะช่วยฉุดพวกเราขึ้นไปไหม" กูณฑ์ถาม เขาลอยอยู่ในน้ำจนตัวจะเปื่อยอยู่แล้ว
มลส่ายหน้า "ข้าช่วยฉุดไม่ไหวหรอก เจ้าตัวหนักอย่างกับหิน"
"แต่ฉันจะเปื่อยอยู่แล้วนะ" กูณฑ์โวยวาย
มลชี้ไปที่ซากเต่าที่ลอยเท้งเต้งอยู่ "เจ้าก็ปีนขึ้นไปบนนั้นสิ"
กูณฑ์ทำหน้าเบ้ แต่ก็ยอมปีนขึ้นไปบนหลังเต่าแต่โดยดี พอตั้งหลักได้แล้วเขาก็ยื่นมือไปหาเคียว ในที่สุดเด็กทั้งสองก็ขึ้นมาบนหลังเต่าอีกครั้ง มลก็ลงมารวมกลุ่มกับพวกเขาด้วย
"แล้วเอาไงต่อ" กูณฑ์ถาม
"เราก็จะนั่งเจ้าตัวนี้ไป" มลว่า เขาวางท่าสบายเหมือนกับมาพักร้อน
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "จะไปยังไงไม่ทราบ"
มลไม่ตอบ แต่กลับหยิบธนูขึ้นมา เขาเล็งไปที่ไหนก็ไม่ทราบ เด็กทั้งสองได้แต่เงยหน้ามอง เวลาผ่านไปนานเพียงใดก็ไม่ทราบ อากาศที่ขมุกขมัวยากที่จะเดาเวลาได้แจ่มชัด กูณฑ์มั่นใจว่าต้องไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง เขาไม่เข้าใจว่ามลทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร มีศัตรูอยู่ตรงนั้นหรือ ถ้าหากมีจริง พวกเขาควรเผ่นไปให้ไกลที่สุดหรือเปล่า ไม่ใช่มาทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่แบบนี้ กูณฑ์เริ่มขยับตัวขยุกขยิก อาศัยแต่มือของเคียวที่กุมเขาไว้เท่านั้นที่ยับยั้งไม่ให้เขาทำอะไรบ้า ๆ ในที่สุดสิ่งที่มลรอคอยก็มาถึง  ลูกศรนั้นย้อนกลับมาพร้อมกิ่งไม้ขนาดเหมาะ
"ข้าจะใช้สิ่งนี้ทำเป็นไม้พาย"
ฟังดูดี "แต่ไม้พายต้องมีเป็นคู่ไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ค้าน
"งั้นข้ายิงอีกรอบก็ได้" มลตั้งหลักจะยิง แต่กูณฑ์จับแขนเขาไว้
"ไม่เอาแล้วนะ ไม่รู้ต้องรออีกเท่าไหร่"
มลถอนหายใจ เขาจัดการดึงสายของคันธนูออก เสร็จแล้วก็ดัดคันศรที่เคยโค้งงอให้เหยียดตรง
"งั้นข้าจะใช้ไม้นี้แทนไม้พายก็แล้วกัน"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "นายเอาธนูมาทำเป็นไม้พาย แล้วถ้าเราโดนโจมตี จะทำยังไง"ธนูของมลถือเป็นอาวุธสำคัญที่สุดของพวกเขา เป็นอาวุธที่พึ่งพาได้ทุกสถานการณ์ จะมาหวังพึ่งพลังไฟที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของกูณฑ์ก็คงไม่ไหว
มลยักไหล่ "ก็คิดเสียว่าจะไม่มีใครโจมตีเราก็แล้วกัน"
กูณฑ์และเคียวมองหน้ากันและถอนหายใจ ไหงพูดแบบนี้เนี่ย
มลพายเรือ เอ่อ เต่าเก่งพอใช้ ไม่เร็วหรือช้าเกินไป ไม่มีการพายวนไปมา เขารุดไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น
"ให้ฉันเปลี่ยนบ้างไหม" กูณฑ์เสนอตัว ความจริงเขาไม่ได้อยากพายเท่าไหร่หรอก นั่งมองหน้าเคียวสบายตากว่าตั้งเยอะ แต่เขาก็ไม่อยากเอาเปรียบเพื่อน
"ไม่ต้องหรอก" มลปฏิเสธ เขายังคงพายต่อไป
ใช้เวลาสักพัก พวกเขาก็มาถึงฝั่ง
"ขอบคุณสวรรค์" กูณฑ์ร้อง
เด็กทั้งสามพากันขึ้นฝั่ง ถึงจะอยู่บนบกแล้ว แต่พวกเขาหลงทิศหลงทางกันกว่าที่อยู่กลางน้ำเสียอีก มองไปที่ไหนก็มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด
"แล้วเมืองของมัจฉานุอยู่ตรงไหน" เคียวถาม
มลยักไหล่ "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"อ้าว แล้วที่นายพายมานี่ไม่ได้รู้ทางเหรอ" กูณฑ์ร้อง
"ข้าแค่อยากจะพายมาให้ขึ้นบกเท่านั้นแหละ แต่จะไปอย่างไรต่อ ก็ต้องพึ่งเจ้าแล้ว" มลพยักพเยิดไปทางเคียว
ภูตหนังสือที่อยู่ ๆ ก็โดนโยนงานมาให้ชี้ที่อกตัวเอง ทำหน้าเหลอหลา
"ฉันนี่นะ" เคียวถามย้ำ ไม่แน่ใจว่าเขาหูฝาดไปหรือเปล่า ภูตที่แทบไม่ได้ออกไปไหนเลยอย่างเขาจะรู้ทางไปเมืองของมัจฉานุได้ยังไง ถึงเขาจะเคยอ่านรามเกียรติ์มาก็เถอะ แต่หนังสือไม่ได้มีแผนที่ประกอบสักหน่อย ใครมันจะไปรู้ว่าเมืองไหนอยู่ที่ไหน
"ก็เจ้าเป็นภูตหนังสือไม่ใช่หรือ" มลย้อน
เคียวยกมือเกาหัว "คืองี้นะ" เขาพยายามอธิบาย "ถึงฉันจะเป็นภูตก็ไม่ได้หมายความว่าจะรู้ไปทุกเรื่อง"
มลถอนหายใจ "ข้ารู้"
"อ้าว แล้ว…"
"แต่เจ้าถามพวกที่อยู่ภพเดียวกับเจ้าได้ พวกพรายน้ำ พรายไม้ที่อยู่ที่นี่ พวกเขาต้องรู้แน่"
เคียวมีสีหน้าสดใสขึ้นมาทันที
"จัดไป"


## พบมัจฉานุ

หลังจากนั้นเคียวก็ทำไม้ทำมือพูดกับอะไรสักอย่างที่กูณฑ์มองไม่เห็นอีกแล้ว ไม่นานเคียวก็กลับมา
"พี่สาวคนนั้นบอกทางให้แล้ว ไปทางทิศใต้ อีกไม่นานก็ถึง"
"พี่สาวคนไหน" กูถาม
เคียวพยักพเยิดไปทางแม่น้ำที่พวกเขาเพิ่งขึ้นบกมา "พรายน้ำที่อยู่ตรงนั้นไง
กูณฑ์หรี่ตามอง "ฉันไม่เห็นจะมีใคร"
มลตบหัวกูณฑ์เบา ๆ "เขาอยู่คนละภพกับเรา จะไปเห็นได้อย่างไร"
"แล้วทำไมเคียวเห็นล่ะ" กูณฑ์ย้อน
มลส่ายหน้าอย่างระอา "เจ้าสนิทกับเคียวมาก จนลืมไปแล้วว่าเขาไม่ได้อยู่ภพเดียวกับเจ้า ที่เจ้ามองเห็นเขาเพราะสร้างกรรมร่วมกันมาต่างหาก"
"แล้วทิศใต้ไปทางไหน" กูณฑ์รีบเปลี่ยนเรื่อง
มลเงยหน้าขึ้นมองทิศจากดวงตะวันอีกครั้ง ก่อนจะออกเดินทางต่อไป การเดินทางครั้งนี้ค่อนข้างลำบากกว่าตอนแรกมาก มลพยายามหาทางที่เดินง่ายที่สุด แต่บางครั้งพวกเขาก็ต้องลุยน้ำ ลุยไม่พอยังต้องว่ายอีก มลบอกว่าช่วงนี้เป็นฤดูฝน น้ำท่วมเป็นเรื่องปกติ
"ทำไมผู้ว่าฯหิมพานต์ไม่มาดูแลบ้างเลย" กูณฑ์บ่น เมื่อต้องลุยน้ำท่วมเป็นครั้งที่สามของวัน
"ผู้ว่าฯอะไรของเจ้า" มลถามอย่างสนใจ เพราะที่หิมพานต์ไม่มีการปกครองแบบนี้
กูณฑ์อธิบายเรื่องผู้ว่าราชการจังหวัดให้มลฟังสั้น ๆ
มลเลิกคิ้ว "ผู้ว่าฯของพวกเจ้าเป็นเทพหรือ ถึงสามารถหยุดหายนะจากธรรมชาติได้"
กูณฑ์ยักไหล่ แต่ไม่ได้ตอบอะไร เขารู้แต่เพียงว่าพวกผู้ใหญ่เวลาน้ำท่วมจังหวัดก็จะออกมาด่าผู้ว่าฯ กูณฑ์ยังเด็ก เขาไม่เข้าใจหรอกว่าผู้ว่าฯมีอำนาจยับยั้งน้ำท่วมแค่ไหน
ในที่สุดหลังจากทั้งเดินทั้งว่ายน้ำมาเป็นชั่วโมง ๆ พวกเขาก็เห็นกำแพงเมือง ด้วยอารามดีใจ กูณฑ์รีบวิ่งเข้าไปทันที แต่กลับโดนอะไรบางอย่างรั้งไว้ไม่ให้ไปถึงกำแพงเมือง เด็กหนุ่มหันกลับมาก็พบว่าเคียวกำลังใช้มือยืดได้จับเอวเขาไว้อยู่
กูณฑ์พยายามแกะมือของเคียวออกจากเอว แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมแพ้
"กลับมาเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของเคียวแทรกเข้ามาในสมองจนกูณฑ์สะดุ้ง เขาลืมไปเสียสนิทว่าเคียวติดต่อเขาทางนี้ได้
เด็กหนุ่มเดินกลับมา เขาไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ทำไมเขาจะไปก่อนไม่ได้
เคียวกอดอก ทำหน้าบึ้งอยู่
"นายวิ่งไปอย่างนั้นได้ไง" ภูตหนังสือตำหนิ "นายรู้ไหมว่าเมืองมลิวันมีอะไรบ้าง เคยอาบรามเกียรติ์หรือเปล่า"
กูณฑ์ยักไหล่
"มันมีทั้งไฟกรด น้ำกรด วิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปแบบนั้นได้ยังไง ถ้านายเป็นอะไรไป แล้วฉันจะอยู่กับใคร" เคียวถาม น้ำเสียงตอนท้ายของเขาแผ่วลงและแหบพร่า
มลย่นจมูก ส่ายหน้าและชี้ที่ตัวเอง คิดดู ภูตตนนี้บอกว่าไม่รู้จะอยู่กับใครถ้ากูณฑ์เป็นอะไรไป ทำอย่างกับถ้าเด็กหนุ่มหัวไฟนี่เป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ เขาจะไม่ต้องรับผิดชอบหอบหิ้วภูตตนนี้ไปด้วยอย่างนั้นแหละ
กูณฑ์รู้สึกผิดพอที่จะก้มหน้าลงเล็กน้อย เขาเอานิ้วชี้เกลี่ยแก้มเคียวเบา ๆ
"ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง"
เคียวปัดมือกูณฑ์ออก "ฉันไม่ได้เป็นห่วง"
"ไม่ได้เป็นก็ไม่ได้เป็น" กูณฑ์โอนอ่อนผ่อนตาม
"เอาล่ะ" มลขัดขึ้น "อยู่กันครบแล้ว เราไปเรียนวิชากับกาลฤๅษีดีกว่า ท่านตั้งอาศรมอยู่แถวนี้ รู้วิธีฝ่าด่านไฟกรดและน้ำกรด"
เด็กทั้งสามมากราบเรียนวิชากับกาลฤาษีซึ่งอีกฝ่ายเมื่อรู้ว่าพวกเขาเป็นมิตรกับมัจฉานุ พระราชาของเมืองก็สอนให้แต่โดยดี
"กาลฤาษีไม่คิดบ้างเหรอว่าเราอาจจะโกหกน่ะ" กูณฑ์กระซิบถามมล เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายช่างยอมสอนวิชาให้ง่ายเหลือเกิน
"ฤๅษีน่ะเหมือนแม่น้ำ ใครมาขอความช่วยเหลือ ท่านก็ให้ทั้งนั้น ท่านไม่สนหรอกว่าใครดีใครชั่ว อีกอย่างหนึ่งไฟกรดกับน้ำกรดก็เป็นแค่ปราการด่านแรกเท่านั้นเองเมืองมลิวันไม่ได้ยึดง่าย ๆ" มลอธิบาย
หลังจากที่กาลฤๅษีถ่ายทอดวิชาให้พวกเขาจนหมดไส้หมดพุง แต่มีเป็นเพียงมลเท่านั้นที่รับวิชาจากฤาษีได้ครบถ้วนทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ ส่วนเคียวนั้นจำได้แต่เพียงวิธีแก้ไฟกรดเท่านั้น กูณฑ์ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่เพราะพยายามยังไงก็จำมนตร์ไม่ได้ ไม่ว่าจะวิธีแก้ไฟกรดหรือน้ำกรด
"ไม่ต้องคิดมากหรอก" เคียวตบบ่าปลอบใจ "ยังไงเราก็ไปด้วยกัน ฉันจะปกป้องนายเอง"
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงด่านไฟกรด ไฟนั้นน่ากลัวกว่าที่คิดไว้ มันโหมไปทั่ว กระทั่งเทพอัคนีอวตารก็ยังหวาดหวั่นอยู่ไม่ใช่น้อย ไฟนั้นทั้งสว่างจ้าจนแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากเปลวไฟ อีกทั้งความร้อนของมันนั้นแทบจะทำให้กูณฑ์ไหม้เป็นเถ้าถ่าน
"จับมือข้าไว้" มลว่า
กูณฑ์และเคียวจับมือมลคนละข้าง เมื่อมลเห็นว่าเพื่อนทั้งสองคนจับมือเขาแน่นดีแล้วก็เริ่มร่ายคาถาที่ฤๅษีสอนสามครั้ง
ทันทีที่มลร่ายคาถาเสร็จ กูณฑ์ก็รู้สึกเย็นสบายเหมือนกับได้ดื่มน้ำอัดลมแช่เย็น เขาเย็นไปทั้งตัว เปลวไฟที่เคยร้อนแรง บัดนี้ไม่มีฤทธิ์อะไรอีกแล้ว ร่างกายของเด็กหนุ่มเย็นสบายเหมือนกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ จนเขาอดก้มลงมองตัวเองไม่ได้และก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแต่อากาศว่างเปล่าแทนที่ขาของเขา
"ฉันหายไปไหน" กูณฑ์กำลังจะหันไปถามเพื่อน แต่เขาก็ไม่เห็นใคร นี่พวกเขาหายไปจากโลกแล้วหรือ แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ว่ากำลังจับมือมลอยู่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสียงของมลปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์
"ไปกันเร็ว" มลว่า ก่อนจะจูงมือเพื่อนทั้งสองไปด่านอีกชั้นหนึ่ง
ด่านน้ำกรดน่ากลัวพอ ๆ กับด่านไฟกรด ตอนแรกเมื่อกูณฑ์ได้ยินว่าเป็นน้ำกรด เขาก็ไม่คิดว่ามันจะหมายถึงแม่น้ำกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ มันใหญ่กว่าแม่น้ำใด ๆ ที่กูณฑ์เคยผ่านมาแล้ว ระลอกคลื่นก็ซัดสาดกระเซ็นอย่างน่ากลัว เด็กหนุ่มสาบานได้ว่าเขารู้สึกว่ามีละอองน้ำกระเซ็นมาถูกเขาด้วย แต่ที่น่ากลัวกว่าน้ำกรดก็คือพญานาคตัวเบ้อเริ่มที่กำลังพ่นพิษอยู่ งูอรหันว่าใหญ่แล้ว เทียบไม่ได้กับพญานาคตนนี้เลย กูณฑ์ไม่ได้กลัวพญานาค เขาเป็นมิตรกับพระนางมุจลินท์ แต่พญานาคตนนี้ดูต่างจากพระนางมาก ไม่ใช่เพราะว่าเขาหรือเธออยู่ในร่างงูหรอกนะ แต่เพราะอีกฝ่ายดูจะไม่มีสติควบคุมตัวเองเอาเสียเลย เพราะเอาแต่พ่นพิษอยู่อย่างนั้น เห็นได้ชัดว่าอยู่ในมนตร์สะกดของอะไรสักอย่าง ใช่แล้ว มีรากษสตนหนึ่งกำลังทำพิธีอยู่จริง ๆ ด้วย
มลหยิบทรายขึ้นมากำหนึ่ง ร่ายคาถาอะไรบางอย่าง ก่อนจะซัดเข้าไปสามที แม่น้ำก็เหือดแห้งไป พญานาคเองก็ไม่ได้อยู่อีก รีบดำทรายหายไปทันที
หลังจากฝ่าด่านไฟกรดกับน้ำกรดมาได้ ธรรมชาติสองข้างทางก็มีแต่ความรื่นรมย์ หากตอนนี้พวกเขาไม่ได้มีธุระด่วน กูณฑ์ก็คงชวนเคียวให้ชมฝูงนกที่ต่างขับขานร้องเพลง ชมดอกไม้งาม ๆ ตามทาง แต่เพราะว่าพวกเขามีงานต้องทำจึงได้แต่จ้ำอ้าวไปข้างหน้าโดยไม่หยุดชมธรรมชาติที่สวยงามด้วยซ้ำ แต่ไม่ว่าจะรีบเพียงใด เด็กทั้งสามก็ไม่อาจไวไปกว่าพระอาทิตย์ได้ เมื่อพวกเขามาถึงภูเขา พระอาทิตย์ก็ตก แม้จะมีพระจันทร์ขึ้น แต่ก็ไม่สว่างพอที่จะเดินทางกันต่อ ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจค้างคืนบนต้นไม้ พอถึงรุ่งเช้าสามสหายก็เดินทางกันต่อไป กูณฑ์กำลังนึกสงสัยอยู่ว่าทำไมเมืองมลิวันถึงไม่คึกคักเอาเสียเลย ทั้ง ๆ ที่เป็นเมืองใหญ่ และแล้วคำตอบก็ปรากฏตรงหน้าเมื่อพวกเขาเข้าเขตเมืองกันจริง ๆ ทำให้กูณฑ์รู้ว่าทางที่พวกเขาฝ่ากันมานั้นเป็นเพียงชายแดนเท่านั้นจึงแทบไม่มีผู้คนอยู่  แต่ข้างในเมืองก็ออกจะคึกคัก มีทั้งรากษาและลิงใหญ่เดินสวนกันไปมาคับคั่ง ชาวเมืองมลิวันมีมากจนไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขาเลยด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่ควรจะสังเกตเห็นได้ด้วยเพราะตอนนี้พวกเขายังล่องหนอยู่
"ข้าจะร่ายคาถาให้พวกเจ้ากลับมาปรากฏตัวแล้วนะ" มลเตือน
กูณฑ์พยักหน้า แต่ก็คิดขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นจึงทำเสียงรับในลำคอแทน
การปรากฏตัวของเด็กทั้งสามไม่ได้ทำให้ชาวเมืองแตกตื่นตกใจเลย อาจจะมีสายตามองมาแวบหนึ่ง แต่ก็แค่นั้น
"คิดถึงนายจัง" กูณฑ์หยอกเคียวทันทีที่มองเห็นอีกฝ่าย
มลเบะปาก ให้ตายสิ ไม่รู้จักเวล่ำเวลาเอาเสียเลย
"รีบไปกันได้แล้ว" มลว่า
กูณฑ์คิดว่าพวกเขาจะได้เจอมัจฉานุเลย ดังนั้นมลก็ควรนำเขาไปวัง แต่มลกลับพาเขาไปที่ศาลาลูกขุนแทน รากษสที่อยู่บนศาลากำลังเอกเขนกตามสบาย รากษสสาวกำลังป้อนองุ่นให้เหมือนกับเป็นเด็กทารก เมื่ออีกฝ่ายเห็นเด็กทั้งสามก็เหลือบมองนิดหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
"นายพาเรามาที่นี่ทำไม" กูณฑ์ถาม ก่อนจะมองไปที่รากษสนั้นอย่างขยะแขยง เขาช่างต่างจากไวยวิกเหลือเกิน ไม่มีสง่าราศีเลยสักนิด
มลไม่ตอบ แต่กลับเดินเข้าไปหารากษสตนนั้นแทน
"ท่านเสนา" วิทยาธรน้อยพูดด้วยเสียงดังฟังชัด
'ท่านเสนา' ผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที
"มีอะไร" เขาถามเสียงยานคาน พลางมองสำรวจคณะผู้มาใหม่ทั้งสามอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ให้ตายสิ กำลังเพลินอยู่เชียว
"พวกข้าจะมาเฝ้าพญาหนุราช"
เสนาเลิกคิ้ว "พวกเจ้าน่ะหรือ จะมาเฝ้าพญาหนุราช" เขาถามอย่างดูถูก ดูยังไงพวกนี้ก็ไม่มีคุณสมบัติเป็นผู้ถือสาส์น ดูสภาพสิ ดูแทบไม่ได้ วิทยาธรที่หน้าตาเหมือนผี ผีจริง ๆ ตนหนึ่ง และเด็กมนุษย์ท่าทางอ่อนแอ
"ใช่" มลกัดฟันตอบ "ข้ามีข้อความจากพญาไวยวิก"
ชื่อของไวยวิกทำให้รากษสลังเลขึ้นมานิดนึง ก่อนจะถอนหายใจ และรีบเข้าไปในวังเพื่อรายงานเรื่องแขกไม่ได้รับเชิญให้นายเหนือหัวฟัง
"ใครคือพญาหนุราช" กูณฑ์ถาม
"ชื่อของมัจฉานุหลังจากได้ครองเมืองแล้ว" มลตอบสั้น ๆ
มีทหารเรียกให้พวกเขาไปเข้าเฝ้าในท้องพระโรง มัจฉานุหรือพญาหนุราชนั่งอยู่บนบัลลังก์ เสนาอำมาตย์ที่มีทั้งลิงและรากษสปนกันหมอบกราบอยู่
มัจฉานุลุกขึ้นจากบัลลังก์มาต้อนรับเมื่อเห็นเด็กทั้งสาม ปกติแล้วพระมหากษัตริย์แห่งกรุงมลิวันไม่ได้มีโอกาสรับแขกเมืองมากนักหรอก และยิ่งเสนาบอกว่าเป็นทูตจากเจ้าพี่ไวยวิก มัจฉานุก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ ถึงจะแปลกใจนิด ๆ ที่เจ้าพี่เลือกใช้เด็กพวกนี้มาเป็นทูตก็เถอะ
แม้จะรู้ว่าเสียมารยาท แต่กูณฑ์ก็อดมองสำรวจที่ก้นของมัจฉานุไม่ได้ ใช่ว่าเขาเป็นพวกโรคจิตที่ชอบแอบมองก้นคนอื่นหรอกนะ แต่เขาเคยได้ยินมาว่ามัจฉานุเป็นลูกของหนุมานกับนางสุพรรณมัจฉา ดังนั้นจึงมีร่างเป็นลิงเผือกเหมือนพ่อ แต่มีหางปลาเหมือนแม่ ของแปลกอย่างนี้ก็ต้องขอดูให้เป็นบุญตาสักหน่อย แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เห็นหางปลาเลยแม้แต่น้อย นี่ใช่มัจฉานุตัวจริงหรือเปล่านะ หรือเป็นลิงเผือกที่ไหนก็ไม่รู้ปลอมตัวมา
สายตาของเด็กหนุ่มมนุษย์ทำให้มัจฉานุอดรำคาญไม่ได้ ตอนแรกก็จะทำเป็นไม่สนใจอยู่หรอก แต่หมอนี่กลับจ้องเขาเหมือนกับเป็นตัวประหลาดอย่างนั้นแหละ
"เจ้ามองอะไรนักหนา" มัจฉานุว่าอย่างไม่สบอารมณ์
กูณฑ์ผู้ตกอยู่ในภวังค์ไม่ได้ยินคำถาม เขายังคงจ้องอยู่อย่างนั้น ร้อนถึงเคียวที่ต้องหยิกให้เขารู้ตัว
"โอ๊ย!" กูณฑ์สะดุ้งโหยง หลุดจากภวังค์ทันที
"พญาหนุราชรับสั่งกับนาย" เคียวว่า
"มีอะไรเหรอครับ" กูณฑ์ถาม
"เราถามว่าเจ้าจ้องเราทำไม"
"เอ่อ คือผม สงสัย" กูณฑ์พูดตะกุกตะกัก
"สงสัยอะไร" มัจฉานุถาม
"คุณไม่มีหางเหรอครับ" กูณฑ์พูดเร็วจนแทบฟังไม่ทัน
"อะไรนะ"
"หางครับ หางปลา"
"อ๋อ หางนั่นหรือ องค์พระรามทรงตัดให้ข้านานแล้ว เจ้าไปอยู่ไหนมา"
"อ๋อ ครับ"
หลังจากที่คลายข้อสงสัยให้แก่เด็กหนุ่มผู้อยากรู้อยากเห็น มัจฉานุก็หันมาสนใจเรื่องสำคัญกว่า
"แล้วไหนล่ะสาส์นของพวกเจ้า" เจ้าเมืองมลิวันถาม
เด็กทั้งสามมองหน้ากันไปมา
"พวกเราไม่มีสาส์นหรอกครับ" กูณฑ์ว่า
มัจฉานุเลิกคิ้ว "เราคิดว่าเจ้าเป็นทูตของพระเชษฐาเสียอีก"
"ความจริงแล้ว.." กูณฑ์กำลังจะพูด แต่โดนเคียวเอามือปิดปากไว้เสียก่อน
"ขอเดชะ องค์พญาหนุราช" มลพูดอย่างเป็นทางการ "ถึงพวกกระหม่อมจะไม่มีสาส์น แต่พวกกระหม่อมก็มีข้อความจากพระเชษฐามาบอกพระองค์จริง ๆ พระเจ้าค่ะ"
"ไร้มารยาทที่สุด" เสียงของรากษสแก่ ๆ ที่หมอบอยู่ข้างหน้าสุดดังขึ้น
ถ้าเคียวไม่ได้อุดปากกูณฑ์อยู่ เด็กหนุ่มคงโวยวายไปแล้ว
"ไม่ทราบว่าท่านหมายความว่าอย่างไร" มลถามอย่างสงบ
"ข้าคิดว่าพวกเจ้าถือสาส์นจากท้าวไวยวิกจึงไม่หมอบกราบ แต่เมื่อเจ้าไม่มีสาส์น เหตุใดจึงกล้ายืนต่อหน้าพระพักตร๋"
มัจฉานุโบกมือ "ไม่เอาน่า ว่าแต่พี่เราบอกมาว่าอย่างไรหรือ"
มลรายงานเรื่องให้คู่สนทนาทราบ
"ดี" มัจฉานุว่า ก่อนจะหันไปสั่งเสนาอำมาตย์ให้เตรียมจัดขบวนไปเมืองบาดาล


## เรือสำราญ

ทันทีที่เจ้าเมืองสั่งแบบนั้น ทุกคนก็ต่างจัดการทำงานของตัวเองเพื่อให้ขบวนเสด็จฯ ครั้งนี้สวยงามที่สุด พวกนางกำนัลต่างแต่งองค์ทรงเครื่องกันเต็มที่  ทุกคนต่างวุ่นวายจนไม่มีใครสังเกตเด็กทั้งสามอีก ดังนั้นพวกเขาจึงเดินเตร่กันตามสบาย กูณฑ์คิดว่ามัจฉานุออกจะประมาทไปหน่อย เพราะบางทีพวกเขาอาจจะเป็นศัตรูก็ได้ แต่เคียวบอกว่ามัจฉานุไม่ได้ประมาทหรอก แต่คงเห็นว่าพวกเขากระจอกมากกว่าเลยไม่สนใจ
"ผมขอถามอะไรหน่อยสิ" กูณฑ์ถามนางกำนัลคนหนึ่ง "ทำไมต้องแต่งตัวกันเสียขนาดนี้ด้วย"
นางกำนัลหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนก่อนจะหันมาตอบ
"นาน ๆ จะได้ออกนอกเมืองที ก็ต้องแต่งให้สวยไว้ก่อนสิ"เธอมองกูณฑ์ด้วยสายตาที่เหมือนมองเด็กน้อยไร้เดียงสา
"ก็ใช่ แต่ช่วงนี้น้ำท่วมนะ" กูณฑ์ว่า "เดี๋ยวเครื่องประดับก็เปียกน้ำเอาหรอก"
นางกำนัลหัวเราะอีกครั้ง "เราไปทางฟ้า น้ำท่วมไม่ถึงหรอก"
"เหาะเป็นด้วยเหรอครับ" กูณฑ์ถาม
"แน่นอน ใคร ๆ ก็เหาะเป็นกันทั้งนั้น อย่าบอกนะว่าเจ้าทำไม่เป็น" เธอเลิกคิ้ว
กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ ไม่ตอบอะไร
"เอาล่ะ ได้เวลาเดินทางแล้ว" มัจฉานุประกาศ " แล้วทั้งขบวนก็ขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิ้งให้เด็กทั้งสามเงยหน้าขึ้นมอง
"อ้าว ทำไมพวกเจ้าไม่ขึ้นมาล่ะ" มัจฉานุก้มลงถาม
"ขอเดชะ" มลตะเบ็งเสียงตอบ "สหายของกระหม่อมไม่สามารถเหาะได้ และกระหม่อมก็ไม่อาจทิ้งพวกเขาได้พระเจ้าค่ะ"
มัจฉานุหันไปกระซิบอะไรกับวานรตัวเขื่อง ก่อนที่วานรตัวนั้นจะลงมา เขาขยายร่างใหญ่ ยื่นมือมาให้
"ผู้ใดเหาะไม่เป็น เชิญขึ้นมาเถิด"
กูณฑ์ลังเล แต่เคียวดันหลังให้เขาขึ้นไป หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เวลาออกเดินทางกันจริง ๆ สักที
การเดินทางขากลับสะดวกสบายกว่าขามามาก ประการหนึ่งเพราะชาวเมืองมลิวันรู้เส้นทางไปเมืองบาดาลอย่างดี ไม่ต้องงมโข่งเหมือนกับพวกเด็ก ๆ อีกประการหนึ่งเพราะพวกเขาเหาะลัดฟ้าไปจึงประหยัดเวลากว่าการเดินลุยน้ำมาก ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาไม่ต้องเจอฝูงยุงยักษ์อีก เพราะขบวนของชาวมลิวันไปอีกทางหนึ่ง
เมื่อมัจฉานุเจอกับไวยวิก ทั้งคู่ต่างทักทายกันด้วยดี ไวยวิกจัดงานเลี้ยงต้อนรับน้องชายคนละพ่อคนละแม่อย่างยิ่งใหญ่ ทำให้เด็กทั้งสามพลอยมีลาภปากไปด้วย
"ขอบคุณท่านมากที่อุตส่าห์พาน้องเรามาส่ง" ไวยวิกพูดกับเด็กทั้งสามเป็นการส่วนตัว หลังจากที่มัจฉานุกับชาวเมืองมลิวันไปพักผ่อนแล้ว
"ไม่เป็นไรพระเจ้าค่ะ" มลว่า
"แล้วไหนล่ะ เสาที่สัญญาไว้" กูณฑ์ทวงทันที
ไวยวิกยิ้ม "ตามเรามาสิ"
เด็กทั้งสามเดินตามไปอย่างเชื่อฟัง ไวยวิกหยุดอยู่หน้าเสาต้นหนึ่ง
"นี่คือเสาค้ำของเรา เชิญเอาไปได้เลย"
เด็กทั้งสามเงยหน้าขึ้นมองเสา เสามีขนาดใหญ่มากชนิดที่ว่าเด็กทั้งสามต่อตัวกันยังไม่สูงเท่าเลย พวกเขาจะแบกไปได้อย่างไร
"ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้เนี่ย" กูณฑ์อุทาน
ไวยวิกหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู "ท่านคิดว่าเสาที่ต้องค้ำเมืองบาดาลไว้ต้องมีขนาดเท่าไหร่"
"นายใช้ธนูยิงเอาไม่ได้เหรอ" กูณฑ์ถามมลอย่างมีความหวัง
มลส่ายหน้า "ยิงก็พัง เราต้องการเสาทั้งต้น"
"แต่เราแบกไปทั้งต้นไม่ไหวหรอก ให้พังแล้วไปต่อเอาทีหลังไม่ได้เหรอ"
"เจ้าจะใช้อะไรต่อ" มลถาม
"ก็…" กูณฑ์อับจนคำพูด
มลยิ้มเยาะ "เห็นไหมล่ะ"
"แล้วนายมีความคิดที่ดีหรือไง"
"ไม่มี" มลตอบสะบัด ๆ
เคียวไม่ฟังที่เพื่อนทั้งสองเถียงกัน เขาเดินไปใกล้เสา ก่อนจะพูดว่า
"จงเล็กลง"
"ไม่เอาน่า" กูณฑ์ว่าอย่างนึกขำ เคียวคิดว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษหรือไงนะ
ทว่าเสาเล็กลงจริง ๆ มันค่อย ๆ หดสั้นลงเรื่อย ๆ จนได้ขนาดพอเหมาะ
"พอได้แล้ว" เคียวสั่งอีกครั้ง เขาหยิบเสาที่ตอนนี้ขนาดเหมาะมือออกมาโชว์ให้เพื่อนทั้งสองดู ก่อนจะยิ้มแป้น
"เจ้าทำได้อย่างไร" มลถาม ยังคงจ้องเสาไม่วางตา
เคียวยักไหล่ "ก็แค่ลองดู เคยอ่านมาในเรื่องไซอิ๋วน่ะ"
"ฉันอยากหอมนายจริง ๆ ให้ตาย" กูณฑ์ว่า
เคียวจุ๊บกูณฑ์เบา ๆ ที่แก้ม เด็กหนุ่มค้างไปเลย
"ไปกันได้แล้ว" เคียวว่า ก่อนจะเดินออกไปอย่างร่าเริง
กูณฑ์ลูบแก้มที่ถูกจูบ "เมื่อกี้เคียวจูบฉันหรือเปล่า" เขาถามอย่างเหม่อลอย
"ก็คงใช่" มลกัดฟันตอบ
ไวยวิกหัวเราะ "พวกเด็กหนุ่ม ๆ นี่ดีจังเลยนะ"
มลหันไปโค้งคำนับให้อีกฝ่ายอีกครั้ง "ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ พวกกระหม่อมขอทูลลา"
"ท่านต้องการอะไรอีกไหม" ไวยวิกถามอย่างใจกว้าง
"พวกเราไม่.." มลตอบปัดด้วยความเกรงใจ แค่ขอเสาค้ำเมืองเขาก็รบกวนมากพอแล้ว เขาไม่กล้าขออะไรเพิ่มหรอก หากแต่กูณฑ์กลับเห็นเป็นโอกาส
"ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป ขอเรือยนต์สักลำจะดีมากเลยครับ" กูณฑ์ว่าพลางถูมือไปมาอย่างมีความหวัง
"เรือยนต์หรือ" ไวยวิกทวนคำ "มันคืออะไร"
"มันก็คือเรือที่แล่นได้เองโดยไม่ต้องพายน่ะครับ" กูณฑ์อธิบาย
เจ้าเมืองบาดาลทำเสียงรับในลำคอ "ได้ เดี๋ยวเราจะจัดให้"
กูณฑ์ยกมือไหว้ "ขอบคุณมากครับ"
"เจ้านี่จริง ๆ เลย" มลตำหนิเพื่อนเมื่อไวยวิกออกไปเตรียมเรือให้ "ไม่รู้จักเกรงใจเขาเสียบ้าง"
กูณฑ์ยักไหล่ "ความจริงใจเป็นสมบัติของผู้ดี แต่เผอิญฉันไม่ใช่ผู้ดีน่ะ"
ในที่สุดสามสหายก็ได้เรือมาลำหนึ่ง แม้มันจะไม่ใช่เรือยนต์อย่างที่เคยเห็นในปัจจุบัน แต่ก็เป็นเรือที่แล่นได้ด้วยเวทมนตร์ สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือคอยควบคุมทิศทางให้มันเท่านั้น นอกจากนั้นแล้วเรือนี้ก็แล่นไปได้เอง
"จุดหมายต่อไปของเราคืออะไร" กูณฑ์ถามขึ้น
"เกาะของนางเวมานิกเปรต" มลตอบ
"เกาะของนางเป็นยังไง" กูณฑ์ถาม
"หากเป็นช่วงที่นางเสวยผลบุญ เกาะของนางก็จะมีความงดงามไม่ต่างจากสวรรค์ หากเป็นช่วงที่นางเสวยผลบาป เกาะของนางก็จะเป็นเกาะร้างน่ากลัว"
"ขอให้เราเข้าไปช่วงนางเสวยผลบุญเถอะ" กูณฑ์ว่า
มลส่ายหน้า "ข้าอยากให้เราเข้าไปในช่วงที่นางเสวยผลบาปอยู่มากกว่า"
"ทำไมล่ะ" กูณฑ์ถาม สำหรับเขาแล้วเข้าไปในเกาะสวรรค์ ยังไงก็ฟังดูดีกว่าเข้าไปในเกาะร้างน่ากลัว
"เพราะเราจะได้รีบเก็บผลมะม่วงทองและรีบกลับน่ะสิ" มลว่า "แต่ถ้าเราเข้าไปช่วงเกาะสวรรค์ เราอาจจะหลงระเริงกับเกาะนั้นจนไม่อยากออกมาก็ได้ นางเวมานิกเปรตตอนรับผลบุญก็งดงามไม่ต่างจากนางฟ้าเลย"
"ไม่หรอกมั้ง" กูณฑ์ว่าพลางชำเลืองมองไปที่เคียว "นางฟ้ากี่องค์ ฉันก็ไม่สนหรอก ฉันไม่มีวันเห็นใครงดงามไปกว่าเคียวอีกแล้ว"
"มันไม่ใช่แค่รูปน่ะสิ" มลว่า "ไหนจะเสียง กลิ่น รส สัมผัส ล้วนแต่ยั่วยวนให้เจ้าอยากอยู่ต่อ ถ้าไม่จำเป็นเจ้าอย่ากินอะไรในนั้นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเจ้าอาจจะออกมาไม่ได้"
"ทำไมล่ะ" เคียวที่นั่งฟังอยู่นานถามขึ้น "เหมือนกับฮาเดสเหรอ"
มลทำหน้าไม่เข้าใจ "ข้าไม่ได้เอาฮา ข้าพูดเรื่องจริง"
กูณฑ์ปล่อยก๊ากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ หากเป็นเรื่องหิมพานต์มลจัดเป็นผู้รอบรู้คนหนึ่ง แต่ตำนานเรื่องอื่นมลรู้น้อยมาก อาจจะรู้น้อยกว่าคนไม่ชอบอ่านหนังสืออย่างกูณฑ์เสียอีก
เคียวมีมารยาทพอที่จะไม่หัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนเพื่อนมนุษย์ หากแต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แม้จะรู้ว่าคนอายุน้อยกว่าไม่มีทางรู้ตำนานต่างประเทศก็ตามที
มลรู้ว่าเพื่อนทั้งสองกำลังหัวเราะเยาะตนอยู่ก็เริ่มไม่พอใจ "อะไรของเจ้า ข้าไม่ใช่จำอวดนะ"
ในที่สุดเคียวก็อธิบายเรื่องฮาเดสให้วิทยาธรน้อยฟัง "ฮาเดสเป็นเจ้าครองยมโลก วันหนึ่งเขาขึ้นมาเที่ยวบนแผ่นดินแล้วโดนศรรักกามเทพปักอก เขาเลยหลงรักนางเพอร์ซีโฟโร่แล้วก็ลักพาตัวเธอมาเฉย ๆ เสียอย่างนั้น"
มลขมวดคิ้ว "ฮาเดสนี่เป็นรากษสเหรอ"
เคียวเลิกคิ้ว "ไม่ใช่มั้ง ในตำนานบอกเขาเป็นเทพนี่" ถึงจะพูดไปแบบนั้นเคียวก็ไม่แน่ใจนัก ไม่มีใครเคยทำตำนานเปรียบเทียบสิ่งมีชีวิตในตำนานของอินเดียกับกรีกมาก่อน หรืออย่างน้อย ๆ เคียวก็ไม่เคยรู้ว่ามี
"เป็นเทวดากลับฉุดผู้หญิง" มลว่าอย่างไม่สบอารมณ์นัก
"เสร็จแล้ว พอฉุดไปใช่ไหม โลกวุ่นวายใหญ่ เพราะเธอเป็นลูกสาวคนโปรดของเทพีดีมิเตอร์ เทพีแห่งฤดูกาลและการเก็บเกี่ยว คือเทพีดีมิเตอร์นี่จะคอยดูแลพื้นดินให้อุดมสมบูรณ์ พอลูกโดนฉุดไปก็ไม่มีแรงจะทำงาน ก็เลยกลายเป็นฤดูหนาว พื้นดินแห้งแล้งหมด ร้อนถึงซุสต้องมาช่วย"
"ซุสนี่ใคร" มลถาม
"ซุสเป็นเทพสูงสุดของกรีก เป็นน้องชายของฮาเดส และเป็นพ่อของเพอร์ซิโฟเน่ด้วย"
"เดี๋ยวก่อนนะ" กูณฑ์ขัดขึ้นหลังจากลำดับญาติในหัวเสร็จ "หมายความว่าฮาเดสเอาหลานตัวเองเป็นเมียเหรอ"
เคียวพยักหน้า
กูณฑ์สะอิดสะเอียน "แหวะ แค่ฉุดผู้หญิงก็ว่าแย่แล้ว ดันเอาหลานตัวเองเป็นเมียอีก เหลือเชื่อเลย"
เคียวยักไหล่ "มันช่วยไม่ได้ ตำนานเทพกรีกก็อย่างนี้ อีกอย่างหนึ่งมันก็มีเทพเทพีอยู่ไม่กี่องค์ ก็แต่งวน ๆ กันในนั้นแหละ"
"แล้วอย่างไรต่อ" มลถาม
"ซุสก็เลยส่งเฮอร์มีสไปกล่อม ฮาเดสเลยยื่นข้อเสนอว่าถ้าเธอกินเมล็ดทับทิมกี่เมล็ดก็จะให้อยู่ในนรกตามนั้น เพราะว่าถ้าใครกินของยมโลกก็จะเป็นของยมโลกน่ะ ช่วงเวลาที่เพอร์ซิโฟเน่อยู่กับฮาเดสเลยเป็นช่วงฤดูหนาวไง ฉันก็เลยถามว่าถ้าเรากินอาหารของเปรตพวกนั้น เราต้องเป็นคนของที่นั่นไปเลยหรือเปล่า"
มลส่ายหน้า "ไม่ใช่ แต่เจ้าจะหลงในรสของอาหารจนไม่อยากออกมา"
กูณฑ์ชกเพื่อนเบา ๆ ที่ไหล่เป็นเชิงหยอก "ฉันไม่ใช่พวกตะกละ ไม่เป็นไรหรอก"
"ว่าแต่เราจะรู้ได้ไงว่าเกาะนั่นอยู่ไหน" เคียวถาม เอาจริง ๆ ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนด้วยซ้ำ มองไปทางไหนก็มีแต่น้ำกับฟ้า โชคยังดีที่ไวยวิกเมตตาให้เสบียงอาหารมามากพอสมควร
"เท่าที่ข้ารู้วิมานของเวมานิกเปรตอยู่ริมสระอโนดาต"
"แล้วสระที่ว่านั่นอยู่ที่ไหนกันล่ะ" กูณฑ์ย้อน
มลชี้นิ้ว เพื่อนทั้งสองหันไปดู
"พวกเจ้าเห็นภูเขาที่มียอดทอง ๆ นู่นไหม" เมื่อเพื่อนทั้งสองรับว่าเห็น วิทยาธรน้อยจึงอธิบายต่อไปว่า "นั่นคือเขาสุทัสสนะ เป็นทองทั้งลูก เป็นหนึ่งในห้าเขาที่ล้อมรอบสระอโนดาตอยู่"
"อยู่ใจกลางภูเขาทั้งห้าเลยเหรอ คงใหญ่น่าดู" กูณฑ์พูดอย่างทึ่ง ๆ
"เป็นหนึ่งในเจ็ดสระใหญ่ของป่าหิมพานต์" มลโอ่
เคียวหรี่ตามอง "มันดูเหมือนไม่ไกลเลยนะ"
มลหัวเราะ "แต่ความจริงแล้วมันไกลมาก ข้าได้แต่หวังว่าเสบียงของเราจะไม่หมดกลางทางนะ"
กูณฑ์หัวเราะแห้ง ๆ "ไม่หรอกมั้ง" เขาหวังว่านะ เพราะถ้าเสบียงหมด เขานี่แหละจะตายคนแรก


## เกาะลึกลับ

พวกเขามาถึงเกาะของเวมานิกเปรตเร็วกว่าที่คิดไว้ เกาะนั้นสวยงามพอจะขึ้นแท่นการท่องเที่ยวไทยได้สบาย ๆ ทั้งหาดทรายขาวสะอาด ต้นไม้ออกดอกสะพรั่ง  ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสาวน้อยหน้าตาแฉล้ม ใส่ชุดไทยอยู่เต็มไปหมด บางคนก็นั่งร้อยดอกไม้ บางคนก็เล่นดนตรี บางคนก็จับกลุ่มคุยกัน แต่ทันทีที่พวกเธอเห็นผู้มาเยือนก็หยุดกิจกรรมทุกอย่างทันทีแล้วหันมาสนใจเด็กทั้งสาม
"สวยเป็นบ้า" กูณฑ์อุทานออกมาอย่างลืมตัว
เคียวหยิกเขาเข้าให้ กูณฑ์หันมาขอโทษขอโพย "สวยแค่ไหน ก็สู้นายไม่ได้หรอก"
ผู้หญิงที่ดูจะเป็นหัวหน้าเดินเข้ามาพวกเขาอย่างแช่มช้า ก่อนจะถอนสายบัวให้พวกเขา
"ยินดีต้อนรับท่านสู่เกาะของเรา เรายินดีจะให้ท่านอยู่ที่นี่กับเราตลอดไป ไป ไป" เธอพูดด้วยเสียงไพเราะดุจนกการเวก
"ครับ" กูณฑ์ตอบรับด้วยสีหน้าและแววตาเคลิ้มฝัน
มลสังเกตได้ว่าหัวหน้าเวมานิกเปรตกำลังใช้มนตร์สะกดกับกูณฑ์ เขาจึงผลักเพื่อนไปด้านหลัง ก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อเป็นตัวแทนเจรจาครั้งนี้
"ต้องขออภัยท่านด้วย" มลพูดอย่างหนักแน่น แต่เขาไม่สบตาเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าจะเผลอตกในภวังค์สะกด"แต่เรามีธุระ คงไม่อาจอยู่กับท่านได้"
หญิงผู้นั้นหรี่ตาลงอย่างไม่สบอารมณ์นัก แต่ก็ยังพูดต่อไปด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน
"แล้วท่านเดินทางมาถึงที่นี่ต้องการอะไรหรือ"
"เราต้องการมะม่วงทอง ขอเพียงผลเดียวเท่านั้น" มลว่า ยังคงไม่ยอมสบตา
นางเวมานิกเปรตเชยคางมลขึ้น จ้องไปในดวงตาของเขาด้วยอำนาจเหนือธรรมชาติของเธอก่อนจะพูดด้วยเสียงเย็นว่า
"เรายินดีจะยกผลมะม่วงทองให้ท่าน แต่ท่านต้องตามเรามา" เธอหันหลังจากไป เธอไม่ได้เดินไปหาหมู่บริวาร แต่เดินไปทางทิศอื่นที่ดูน่ากลัวกว่ามาก ไม่ใช่ว่าไม่สวย แต่เป็นความสวยที่น่าสะพรึง
"ดี" มลตอบรับด้วยอาการเหมือนหุ่นยนต์ ก่อนจะก้าวเท้าตาม
เคียวยึดตัวเพื่อนไว้ หากแต่มลผู้อยู่ในภวังค์กลับสะบัดออกจนภูตหนังสือล้มลงคนจ้ำเบ้า เสร็จแล้วก็เดินต่อไปโดยไม่ชายตามามองเลยแม้แต่น้อย
"โอ๊ย!" เคียวร้อง แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาพยายามยืดแขนเพื่อจะจับตัวมลต่อ แต่ก็อีกฝ่ายก็จ้ำเอา จ้ำเอา เคียวรู้สึกเหมือนเล่นชักกะเย่อไม่มีผิด แขนเขาจะหลุดอยู่แล้ว เคียวไม่แน่ใจว่าแขนเขาจะหลุดได้ไหม เขาไม่เคยยืดแขนยาวขนาดนี้มาก่อน รู้สึกว่าแขนเริ่มล้า แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ อะไรบางอย่างบอกว่าถ้าเขาปล่อยให้มลเดินตามไป มลอาจจะไม่ได้ออกมาอีกเลย
มลชักรำคาญแขนของผีร้ายตนนี้แล้ว มีอย่างที่ไหนพยายามขัดขวางไม่ให้เขาเข้าไปหานางฟ้า เขาพยายามแกะแขนน่ารำคาญออก แต่อีกฝ่ายก็ยังรัดแน่น เขาทั้งหยิกทั้งทึ้ง พยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการ
ขณะที่เพื่อนทั้งสองกำลังตีกันอยู่นั้น ร่างอวตารของเทพอัคนีได้แต่มองตาม ใจหนึ่งเขาอยากเข้าไปช่วย แต่ทว่าคำพูดของนางฟ้ายังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา
"อยู่ที่นี่กับเราตลอดไป"
เธอคงหมายถึงให้กูณฑ์ยืนอยู่ตรงนี้กระมัง เด็กหนุ่มยินดีจะยืนอยู่ตรงนี้ตามคำสั่ง หากเพียงได้ยลโฉมนางอีกครั้งหนึ่ง แม้จะนึกเจ็บใจที่ทำไมมลถึงเป็นผู้ถูกเลือกก็ตาม
ตอนนี้เคียวเห็นแล้วว่ายืดแขนอย่างเดียวไม่ไหว เขาเดินตามมลไป แม้จะต้องจำใจทิ้งกูณฑ์ไว้ข้างหลังก็ตาม แต่ตอนนี้มลต้องการเขามากกว่า การเดินตามทำให้ระยะระหว่างต้นแขนกับปลายแขนลดลงช่วยให้หายเมื่อยไปได้บ้าง แต่การที่มลทั้งหยิกทั้งทึ้งทำให้เคียวเจ็บอยู่ไม่ใช่น้อย
ในที่สุดวิทยาธรกับภูตก็มาประจันหน้ากันอีกครั้ง
"ปล่อยข้า" มลคำราม พยายามยกแขนของคนที่เคยเรียกว่าเพื่อนออกไป
"นายมีสติหน่อย" เคียวพูด แม้จะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ แต่เขาจะทำอะไรได้มากกว่านี้เล่า
"ปล่อยข้า" มลพูดย้ำคำเดิม ก่อนจะใช้ฟันซี่ใหญ่กัดแขนเคียวอย่างแรง
ภูตหนังสือสะดุ้ง ปล่อยแขนตัวเองออกจากอดีตเจ้าชายวิทยาธรทันที  เขาต้องไปหาเธอ เขาจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรมาขัดขวางเด็ดขาด เธอรอเขาอยู่
เคียวลูบแขนที่ถูกกัด เขาไม่คิดเลยว่ามลจะเล่นวิธีนี้ เหมือนเด็ก ๆ ทว่าเขาไม่มีโอกาสจะรำพึงกับตัวเองนานนัก เมื่อตั้งสติได้ เขาก็เห็นว่ามลกำลังเข้าสู่หลุมพราง เคียวยืดแขนออกไปอีก ครั้งนี้จับที่ข้อเท้า
มลพยายามเดินต่อไป แม้จะช้ามากเพราะมีผีร้ายถ่วงเท้าอยู่ แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะก้มลงแกะมือออก เขาจะเสียเวลาอีกไม่ได้แม้ชั่วขณะเดียว เขาเดินต่อไป พยายามเตะตัวเกะกะน่ารำคาญออก
ตอนนี้เคียวหมอบราบไปกับพื้น พยายามยึดข้อเท้าเพื่อนไว้ด้วยแรงทั้งหมด แต่แรงของภูตเร่ร่อนหรือจะสู้กับแรงคนที่ตกอยู่ในภวังค์ได้ สุดท้ายเคียวจึงตัดสินใจใช้แรงเฮือกสุดท้ายปลุกปล้ำให้มลลงไปอยู่บนพื้น
ตอนนี้พวกเขาทั้งสองอยู่ในท่าหมิ่นเหม่มาก เคียวคร่อมบนตัวมล ขณะที่เด็กอายุน้อยกว่าพยายามดีดดิ้น
"เจ้าจะทำอะไรข้า"
"มีสติหน่อย มล" เคียวว่า เขาแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ด้วย มลเป็นคนเตือนพวกเขาเรื่องนางเวมานิกเปรตเองไม่ใช่หรือ มลรู้พิษสงของเธอดีที่สุด ทำไมถึงพลาดท่าขนาดนี้ได้"มีสติหน่อย"
แต่มลไม่ฟัง เขาพยายามดิ้นอีก
เคียวคิดถึงตอนที่กูณฑ์เกือบตกอยู่ในมนตร์สะกด แต่รอดมาได้เพราะเขาหยิกแขนเรียกสติ เคียวทดลองหยิกแขนมลดูบ้าง แต่ก็ดูจะไม่ได้ผล
'คิดสิ' เคียวพูดกับตัวเอง 'อะไรทำให้กูณฑ์ได้สติ'
ราวกับมีใครมาเปิดไฟนำทางให้เห็นในอุโมงค์มืด สิ่งที่ทำให้กูณฑ์ได้สติไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความกลัว กลัวว่าจะทำร้ายคนที่ตัวเองรัก กูณฑ์ไม่อยากให้เคียวคิดว่าเขานอกใจ ถึงแม้ความจริงพวกเขาทั้งสองจะไม่ได้เป็นอะไรมากกว่าเพื่อน เคียวตัดสินใจได้ในฉับพลันนั้น เขาต้องพูดชื่อหนึ่งออกมาและหวังว่ามันจะทำให้มลได้สติ เพราะถ้าไม่ได้ผล เคียวเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน
"มล คิดถึงอุสาสิ เธอรอให้นายกลับไปอยู่นะ"
"อุสา" มลทวนคำ ชื่อนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกิน ราวกับเป็นชื่อคนสำคัญ
เคียวสังเกตเห็นว่ามลเริ่มกลับมามีสติอีกครั้งจึงรีบสำทับ "อุสาไง เด็กผู้หญิงน่ารัก ๆ ใส่ชุดใบไม้ มีเขากวางเล็ก ๆ ชอบพูดเจื้อยแจ้ว"
"อุสา" ครั้งนี้มลตะโกนขึ้นมา เขาผลักเคียวออกจากร่างและผุดลุกขึ้นนั่ง ก่อนหันมองไปรอบ ๆ "อุสาอยู่ไหน"
"อุสาไม่ได้อยู่ที่นี่" เคียวพูด "แต่เธอปลอดภัยดี เรามาทำภารกิจกัน จำได้ไหม"
คราวนี้มลพยักหน้า สติเริ่มกลับมา
"ขอบใจเจ้ามากนะ ไม่อย่างนั้นข้าคงแย่ไปแล้ว"
"กลับไปหากูณฑ์ก่อนเถอะ แล้วเราค่อยวางแผนกันต่อ" เคียวชวน
หัวหน้าเวมานิกเปรตเริ่มรู้สึกว่าบ่าวรับใช้คนใหม่ของเธอเดินช้าผิดปกติ ความจริงเธอไม่ค่อยอยากได้บ่าวอัปลักษณ์แบบนี้นักหรอก แต่ก็ไม่มีทางเลือก อย่างน้อย ๆ ถึงหน้าตาเด็กนั่นจะน่าเกลียด แต่ก็มีแรงช่วยทำงานได้ เธอพยายามเดินช้า ๆ ให้อีกฝ่ายตามทันก็แล้ว หยุดรอก็แล้ว แต่ก็ไม่เห็นจะมาสักที ในที่สุดเธอก็ต้องย้อนกลับไปรับ นึกกลัวว่ามนตร์สะกดจะเสื่อม แล้วความกลัวของเธอก็เป็นจริง แววตาของเด็กอัปลักษณ์นั่นกลับมาเป็นปกติแล้ว และมันก็กำลังจะหนีเธอไป เจ้าของเกาะโกรธมากจนอยากกรีดร้อง แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ไว้และพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน
"เจ้าจะไปไหนหรือ ไม่อยากอยู่กับข้าแล้วหรือ"
คราวนี้มลรอบคอบกว่าเดิม เขานั่งภาวนาคาถาที่เจ้าตาเคยสอนไว้ไม่หยุด
นางเปรตเดินเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะบังคับให้มลสบตากับตัวเองอีกครั้ง แต่คราวนี้เคียวไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว เขาใช้มือทั้งสองข้างดันเธอไม่ให้เข้ามาใกล้
"ถอยไปนะ เจ้าภูตชั้นต่ำ"
เคียวรู้ดีว่าลำพังฤทธิ์ของเขาตอนนี้มีไม่พอที่จะกันเธอไว้ได้นานแน่ เขาหันไปพูดกับมล
"สวดมนต์เพิ่มพลังให้ฉันหน่อย บอกให้โอกูโบะ ไดจิ"
ภูตหนังสืออย่างเคียวนั้นมีวิธีเติมพลังอยู่สองทาง หนึ่งคือต้องอยู่ใกล้ขุมพลังหรือหนังสือของตน แต่พลังที่ได้จากหนังสือก็เป็นเหมือนกับมนุษย์กินอาหาร เป็นพลังที่ทำให้ดำรงชีวิตอยู่ได้เท่านั้น แต่วิธีรับพลังแบบที่สองคือการที่มีคนอุทิศส่วนกุศลให้โดยเฉพาะการอุทิศแบบเฉพาะเจาะจง จะเปรียบเหมือนการกินอาหารเสริมที่ช่วยให้พลังของเคียวเพิ่มขึ้นหลายเท่า
มลพยักหน้า เขารีบสวดมนต์อุทิศส่วนกุศลให้เพื่อนทันที
"ต่ำหรือ" เคียวหัวเราะ "อย่างน้อย ๆ ผมก็ไม่เคยสะกดใครมาเป็นทาส"
เวมานิกเปรตใคร่ครวญ บางทีเธอควรสะกดภูตหนังสือตนนี้ก่อน ดังนั้นเธอจึงพูดด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน
"ท่านพูดอะไรเช่นนั้น" ผู้เสวยทั้งบาปและบุญพูดด้วยเสียงออดอ้อน ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังเข้ามากอดรัดเคียวไว้อีกต่างหาก "ข้าต้องการให้พวกท่านมีความสุขด้วยกันที่นี่ต่างหาก"
นางเวมานิกเปรตมั่นใจมากว่าเสน่ห์ที่เกิดขึ้นจากผลบุญของเธอจะทำให้เคียวหลงเสน่ห์ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้ผล ไม่ใช่ว่าเธอไม่สวย เธอสวยมากทีเดียว แต่ไม่ว่าจะเป็นเคียวในชาตินี้หรือไดจิในชาติก่อนก็เหมือนกัน เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงเลย
"ฟังผมนะ เอามะม่วงทองมา แล้วปล่อยพวกเราไปเดี๋ยวนี้" เคียวคำราม เขาไม่อยากทำร้ายผู้หญิง แต่ก็ไม่มีทางเลือก เขายื่นมือไปบีบคอเธอ เขารู้ว่าเธอไม่ตายหรอก แต่คงทรมานน่าดู เธอดิ้นรนไปมาอย่างน่าสงสาร แต่เคียวก็ไม่ยอมใจอ่อน
"ได้โปรดเถิดท่าน ปล่อยข้า ข้าจะไปเอามาให้"
เคียวค่อยคลายมือออก นางเปรตลงไปหอบอยู่บนพื้น
"ไปสิ"
"เจ้าค่ะ" นางเปรตรีบลุกขึ้นไปปฏิบัติตามคำสั่งทันที แต่ว่าเธอไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก สงครามยังไม่จบสักหน่อย
"เดี๋ยวเราจะไปรอที่เดิมนะ" เคียวตะโกนไล่หลังไป
เด็กทั้งสองกลับมาหากูณฑ์ที่ยังคงมีสีหน้าเคลิ้มฝันอยู่ ร้อนถึงเคียวที่ต้องส่งกระแสจิตเจ้าไปเรียกสติ
"ฉันกลับมาแล้ว"
กูณฑ์สะดุ้ง หันมามองเคียวด้วยท่าทางเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน
"เคียว" เขาเรียกเสียงอ่อน
เคียวกอดเพื่อนเอาไว้ "ไม่เป็นไร เราจะผ่านไปด้วยกัน"
ไม่นานนางเปรตก็เข้ามาพร้อมมะม่วงทอง เธอพยายามชักชวนให้เด็กทั้งสามลองชิมมะม่วงทองที่แสนอร่อย
"ไม่ครับ" เคียวปฏิเสธ เขารีบเอื้อมมือไปรับมะม่วงเจ้าปัญหาสอดเข้าไปในเสื้อคลุมก่อนที่เพื่อนทั้งสองของเขาจะหลงกลอีก
ตอนนี้นางเปรตเริ่มมีอาการที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้งดงามเหมือนนางฟ้าอีกแล้ว แต่ดูน่าเกลียดน่ากลัวไม่ต่างจากอสูรกาย บรรยากาศบนเกาะก็ดูรกร้างน่ากลัว ไม่เหลือเค้าความสวยงามเลยแม้แต่น้อย
"รีบไปกันเถอะ" กูณฑ์ชวน เขาไม่อยากอยู่บนเกาะประหลาดนี่ต่อไป แม้เพียงวินาทีเดียว
เด็กทั้งสามรีบวิ่งไปขึ้นเรือที่จอดอยู่กลางน้ำ และรีบแล่นเรือออกไปในความมืด พวกเขาไม่รู้ว่าจะไปไหน รู้อย่างเดียวคือต้องหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้


## เทพารักษ์จอมวุ่น

"พวกเราอยู่ที่ไหนกันแล้วเนี่ย" กูณฑ์ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าพ้นรัศมีเกาะสยองขวัญมาได้แล้ว
มลเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะส่ายหน้า
"อยู่ในสระอโนดาตแบบนี้ บอกทิศทางไม่ได้หรอก ภูเขาบังไม่ให้แสงอาทิตย์แสงจันทร์ส่องมาที่นี่"
"อ้าว แล้วจะทำยังไง" กูณฑ์ถาม
"ไปเรื่อย ๆ ก็แล้วกัน" มลบอกอย่างไม่มีทางเลือก
"ชักหนาวแล้วสิ" กูณฑ์ว่า ลมหนาวที่พัดมาทำให้เด็กหนุ่มตัวสั่น ฟันกระทบกัน
เคียวยืดมือมากอดเพื่อนไว้ "ฉันอยู่นี่ เป็นไออุ่นให้นายได้นะ"
"ขอบใจ"
มลพ่นลมหายใจออกทางจมูก "ถ้าหนาวมากขนาดนั้น จุดไฟไม่ดีกว่าหรือ เราจะได้มองเห็นทางข้างหน้าด้วย"
กูณฑ์แลบลิ้นใส่ โชคดีที่มลมองไม่เห็น
เคียวคิดว่ามลน้อยใจจึงเอื้อมแขนมากอดเด็กชายด้วย "ฉันก็เป็นไออุ่นให้นายได้เหมือนกัน"
มลหน้าร้อนผ่าว นึกขอบคุณที่พวกเขาอยู่ในสระอโนดาตทำให้ไม่มีใครเห็นแก้มแดง ๆ ของเขา
"ไร้สาระ แต่ข้าคิดว่าอย่างไรเจ้าก็ควรจุดไฟนะ เราจะได้พอมองเห็นอะไรบ้าง ไม่รู้ว่าตอนนี้พ้นเขตสระอโนดาตหรือยัง"
เคียวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า "คงพ้นแล้วล่ะ"
มลเงยหน้าขึ้นมองตามแล้วก็ต้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแสงสีทองพาดผ่านท้องฟ้า เป็นสัญลักษณ์ว่าพระอาทิตย์กำลังเสด็จออกจากวิมาน
"แย่แล้ว พระอาทิตย์" มลนวดขมับตัวเอง
กูณฑ์เงยหน้าขึ้นมองตาม "จริง ๆ ด้วย นี่เราติดอยู่ในสระอโนดาตทั้งคืนเลยเหรอ ทำไมฉันไม่รู้สึกเหนื่อยเลย"
"มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ" มลว่า "เจ้าจำได้ไหมว่าเรามาขึ้นเรือกันอย่างไร"
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "เราก็เดินขึ้นมาน่ะสิ"
"เรือมันจอดอยู่กลางน้ำ แล้วเจ้าเดินขึ้นมาได้อย่างไรล่ะ"
กูณฑ์พยายามเค้นสมองถึงเรื่องตอนนั้น แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ใครมันจะไปจำได้ล่ะ โดนผีเปรตไล่หลังมาขนาดนั้น
"ใช่" เคียวพูด "ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเราวิ่งกันตับแลบ แต่ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้เดี๋ยวนี้เองว่าทำไมเราถึงไม่เปียกน้ำเลย"
มลพยักหน้า
กูณฑ์มองหน้าเพื่อนทั้งสองสลับกันไปมา "ฉันไม่เข้าใจ"
มลถอนหายใจ "เจ้าคิดว่าตัวเองเดินบนน้ำได้หรือ เจ้าไม่เคยเรียนเวทมนตร์ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เจ้าเดิมบนน้ำได้ เพราะน้ำกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้วต่างหาก เราเข้าสู่ฤดูหนาวกันแล้ว โชคดีนะที่เรือของท้าวไวยวิกแล่นได้ทั้งบนบกและในน้ำ ไม่อย่างนั้นจะแย่ยิ่งกว่านี้อีก"
"จะเป็นไปได้ยังไง ฝนเพิ่งตกมาไม่กี่วันนี้เอง ฤดูในหิมพานต์เปลี่ยนเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ" กูณฑ์ถามอย่างไม่อยากเชื่อ
"ฤดูในหิมพานต์ก็มีเท่าฤดูในโลกมนุษย์นั่นแหละ แต่ว่า.." มลหยุดพูดกลางคัน เขาไม่อยากพูดต่อไปเลย เพราะมันทำให้ดูจริงจังมากขึ้น
"เกิดอะไรขึ้น" กูณฑ์ถามอย่างระแวง
"เกาะของนางเวมานิกเปรตเป็นแดนสนธยาที่เวลาจะไหลไปต่างจากโลกข้างนอก" มลว่า
ความกลัวคืบคลานเข้ามาในใจของกูณฑ์ "ต่างแค่ไหน" เขาถาม ไม่แน่ใจว่าอยากได้คำตอบจริง ๆ หรือเปล่า
"ครั้งหนึ่งมีเวมานิกเปรตตนหนึ่งลักพาตัวผู้หญิงไปอยู่ด้วยเจ็ดวัน พอนางออกมา นางก็กลายเป็นคนแก่และตายไป เเพราะเวลาในโลกมนุษย์ผ่านไปถึงเจ็ดร้อยปี"
"ไม่จริงน่า" กูณฑ์อุทาน "งั้นตอนนี้โลกมนุษย์ก็อาจผ่านไปเป็นร้อย ๆ ปีแล้วสิ"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก" เคียวปลอบ
"นายรู้ได้ยังไง" กูณฑ์ถามอย่างมีความหวัง
"ถึงตอนนั้นพวกนายจะไม่มีสติกัน แต่ฉันมีสติอยู่ตลอด เท่าที่ฉันรู้เวลาบนเกาะนั่นผ่านไปไม่กี่นาทีหรอก มากสุดก็แค่ห้าหกนาที"
"ห้าหกนาทีนี้มันเท่าไหร่" มลถาม เพราะเขาไม่เคยชินกับการวัดเวลาแบบสากล
"หนึ่งบาทเท่ากับหกนาที" เคียวอธิบาย
"อ๋อ" มลพยักหน้ารับรู้ "บอกว่าประมาณบาทหนึ่งก็จบแล้ว"
"ก็ทุกวันนี้เขาใช้นาทีกันนี่" เคียวว่า
"แล้วหกนาทีที่นั่น เทียบเวลากับโลกมนุษย์ได้เท่าไหร่ล่ะ" กูณฑ์ถาม
เคียวยักไหล่ "ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่คงไม่ถึงปีหรอก ไม่ต้องคิดมาก"
กูณฑ์ซุกตัวเข้าหาเพื่อน "ฉันกลัวว่าถ้ากลับไปบนโลก ฉันจะไม่เหลือใครแล้ว"
เคียวยกมือลูบหัวเด็กหนุ่ม "นายจะมีฉันอยู่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"
"นายจะไม่ไปเกิดใหม่แล้วเหรอ" กูณฑ์ถาม
เคียวหัวเราะเบา ๆ "ฉันรอมาไม่รู้กี่ร้อยปีแล้ว จะรออีกหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร เดี๋ยวเราไปเกิดใหม่พร้อมกันก็ได้ เผื่อว่าชาติหน้าเราจะได้เกิดเป็นพี่น้องกัน"
กูณฑ์ส่ายหน้า "ฉันไม่อยากเป็นพี่น้องกับนาย"
"แล้วจะเป็นอะไรล่ะ หือ"
"นายก็รู้อยู่แล้วนี่"
มลกระแอมขึ้นเบา ๆ ชักรำคาญคู่ข้าวใหม่ปลามันนี่จริง ๆ ไม่รู้จักสงสารคนไม่มีคู่อย่างเขาบ้างเลย
สามวันผ่านไป เสบียงที่ท้าวไวยวิกให้มาเริ่มหมด มลจึงตัดสินใจขุดเจาะน้ำแข็งเพื่อเก็บปลามากิน รสชาติของมันอาจสู้ปลาสด ๆ ไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรกิน
"เป้าหมายต่อไปของเราคืออะไร" กูณฑ์ถาม
"โสมคน" มลตอบ
"มันอยู่ที่ไหนกันน่ะ"
"ภูเขาสรรพยา" มลว่า "เป็นภูเขาในแถบเทือกเขาจูฬกาฬ เป็นภูเขาที่มีสมุนไพรทำเป็นยามากติดอันดับเลย"
"จากชื่อก็น่าจะใช่อยู่หรอก" เคียวว่า
"อากาศหนาวขนาดนี้ พวกโสมคนยังจะอยู่อีกเหรอ" กูณฑ์ถาม
"โสมคนเป็นพืชวิเศษ มันอยู่ได้ทุกสภาพอากาศแหละ แต่จะเอาขึ้นมานี่สิ คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันเคลื่อนไหวได้" มลว่า
"นายมั่นใจไหมว่าจะเอามันมาได้" กูณฑ์ถาม
มลตบอกตัวเอง "ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่มีข้าอยู่ ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อเอาโสมคนพวกนั้นมาให้ได้"
"ทำไมต้องพูดว่าตราบใดที่มีนายอยู่ล่ะ" เคียวถาม "ฟังดูเป็นลางยังไงก็ไม่รู้"
มลหัวเราะ "เจ้าคิดมากไปแล้ว ถ้าไม่สบายใจ คืนนี้เราไหว้เทพารักษ์หน่อยก็ได้"
กูณฑ์หันไปมองรอบ ๆ ตัว "แถวนี้มีเทพารักษ์ด้วยหรือ"
มลชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่บัดนี้ไม่มีใบเหลืออยู่สักใบ มีแต่กิ่งก้านขาวโพลน
"ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นน่าจะมีอยู่ เราพายเรือไปใกล้.ๆ แล้วก็ขอพรกับท่านก็แล้วกัน"
เด็กทั้งสามเอาปลาที่ขุดได้ถวายแด่เทพารักษ์ประจำต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะอธิษฐานให้ตัวเองหลับสบาย
เป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่าหลังจากมัฆวานได้ขึ้นเป็นพระอินทร์ เขาก็ทำการปฏิวัติยึดอำนาจและโยนเทพที่เคยอยู่บนสวรรค์ลงไปจากดาวดึงส์ พวกบุรพเทพเหล่านี้เปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นอสูร หมายถึงผู้ไม่ดื่มสุรา และสร้างบ้านเมืองใหม่ใต้เขาพระสุเมรุ พวกอสูรเหล่านี้ แม้ชื่อฟังดูน่ากลัวและคนก็มักสับสนกับพวกอสุรกาย แต่ความจริงเหล่าเทวดาตกสวรรค์หรือเรียกกันว่าเทวาสูรนั้นกลับมีรูปร่างงดงาม ไม่ต่างอะไรจากเทวดาเลย เพียงแต่รัศมีที่ผ่องใสน้อยกว่าเท่านั้น กระทั้งบ้านเมืองที่สร้างขึ้นใหม่ก็พอจะสูสีกับดาวดึงส์ได้ แต่ทว่าพวกเขาไม่เคยพอใจ พวกเขาต้องการบ้านเมืองที่เคยเป็นของตัวเองกลับมา
เทวาสูรแบ่งการปกครองออกเป็นสี่ทิศ แต่ละทิศก็มีหัวหน้าประจำทิศของตัวเอง พอถึงเวลาทำเทวาสุรสงครามก็จะมารวมตัวกันยกไปทำศึก แม้ว่าจะไม่เคยชนะเลยก็ตาม แต่ว่าช่วงนี้พวกเทวาสูรมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมีเทวาสูรมากำเนิดใหม่ เทวาสูรตนนี้มีฐานะเป็นบุตรของพญาพรหมทัตอสูรซึ่งเป็นหนึ่งในพญาอสูรผู้ครองทิศเหนือ เนื่องด้วยเกิดบนตักของพญาอสูรตนดังกล่าว เมื่อเกิดมาก็มีอายุสิบหกปี เก่งกาจเรื่องการรบจนพวกอสูรเห็นว่าเทวาสูรตนนี้จะช่วยนำชัยมาให้พวกตนได้ พญาพรหมทัตตั้งชื่อลูกชายว่าชยังกูร อีกทั้งประกาศสละราชบัลลังก์และยกให้ชยังกูรปกครองบ้านเมืองแทน ชยังกูรแต่งงานกับอสุรีตนหนึ่งและมีลูกสาวชื่อแก้วประไพ ชยังกูรหวงลูกคนนี้มาก ถึงขนาดสร้างปราสาทเจ็ดชั้น แต่ละชั้นมียามเฝ้าอย่างแน่นหนา บนปราสาทมีทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมมูล สิ่งเดียวที่แก้วประไพขาดก็คืออิสระ เพราะตั้งแต่ลืมตาดูโลกเธอก็ไม่เคยย่างออกจากหอคอยที่เป็นเหมือนคุกอันแสนสุขนี้เลย
ชยังกูรวางแผนเอาไว้ว่าหากหมดหน้าหนาวเมื่อไหร่ เขาก็จะยกทัพขึ้นไปตีดาวดึงส์อีกครั้ง ครั้งที่แล้วเกือบจะยึดสวรรค์ดาวดึงส์ได้แล้วเชียว แต่กลับพลาดท่าช่วงวินาทีสุดท้ายเสียอย่างนั้น เขาได้กล่าวคำอาฆาตไว้ว่าครั้งต่อไปจะยึดดาวดึงส์ให้ได้ เรื่องนี้พวกเทวดาก็รู้และหวั่นใจอยู่ไม่ใช่น้อย เทวดาประจำต้นไม้ใหญ่ที่เด็กทั้งสามมาขอพักพิงก็เป็นหนึ่งในบริวารของท้าวสักกะ หากท้าวสักกะโดนยึดบัลลังก์ มีหวังวิมานต้นไม้อันแสนสุโขสโมสรก็คงล่มไปด้วย เขาจะยอมให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด ขณะที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้นสวรรค์ก็ส่งวีรบุรุษมาช่วย เทวดาปรากฏกายเมื่อแน่ใจว่าเด็กทั้งสามหลับสนิทแล้ว อีกทั้งยังร่ายมนตร์สำทับไม่ให้มีใครตื่นขึ้นมากลางคัน ก่อนจะช้อนตัวมลขึ้นและอุ้มไปที่หอคอยของแก้วประไพ แล้ววางมลให้นอนคู่กันกับนางแก้วประไพบนเตียง เทวดาประจำต้นไม้ใหญ่ถูมือไปมา
"ขอโทษจริง ๆ ที่ต้องทำอย่างนี้" เทพารักษ์กระซิบ "แต่เจ้าเป็นคนมีความสามารถ อย่างไรก็เอาตัวรอดได้ เจ้าช่วยกำจัดชยังกูรให้ข้าหน่อยเถิด ชาวดาวดึงส์จะได้เป็นสุขสักที"
พูดจบ เทพารักษ์ก็คลายมนตร์สะกดและเหาะหนีไป
มลรู้สึกเมื่อยจึงพลิกตัว แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเขาสัมผัสอะไรนิ่ม ๆ ยิ่งไปกว่านั้นอะไรนิ่ม ๆ นั่นยังส่งเสียงกรีดร้องด้วย เสียงกรีดร้องของผู้หญิง แสงจันทร์ที่พาดผ่านหน้าต่างทำให้แก้วประไพกับมลเห็นหน้ากันชัดเจน ยากจะบอกได้ว่าใครตกใจมากกว่ากัน
"กรี๊ดดด" ผู้หญิงที่มลไม่รู้จักชื่อยังกรีดร้องไม่เลิก มลรู้สึกแปลกใจอยู่หน่อย ๆ ที่ยังไม่มีใครเข้ามา เขาพยายามจุปากให้เธอเงียบ แต่ก็ไม่ได้ผล
'ต้องเป็นเพราะหน้าตาน่าเกลียดของเราแน่ ๆ" มลคิด ก่อนจะถอดหน้ากากออกเพื่อเผยให้เห็นหน้าตางดงาม เขาพยายามส่งยิ้มพิมพ์ใจไปให้เธอ แต่อีกฝ่ายกลับทุบเขาไม่หยุด
"ท่านเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร" ผู้หญิงปริศนาถามไปทุบไป
นั่นน่ะสิ มลก็สงสัยเหมือนกัน เขาจำได้ว่าเขานอนใต้ต้นไม้นี่นา ทำไมตื่นมากลับมาอยู่ที่ปราสาทไปเสียได้
แต่มาได้อย่างไรไม่เป็นปัญหาเท่ากับเขาจะออกไปได้อย่างไร


## ทุกขลาภ

ฝ่ายเจ้าของห้องนอนเมื่ออยู่ ๆ มีผู้ชายเข้ามาชิด เธอก็เลือกทำในสิ่งที่คนปกติทุกคนควรทำ คือ พยายามลุกไปขอความช่วยเหลือ
'แย่แล้ว' มลคิด เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่ถ้าปล่อยให้เธอไป มีหวังเขาโดนรุมกระทืบแน่ เขาจึงดึงชายสไบของเธอไว้
"ปล่อยข้านะ บอกให้ปล่อย" แก้วประไพพยายามสะบัดออก และในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ เธอกำลังจะเปิดประตูห้องแล้ว มลตัดสินใจในฉับพลันนั้นเอง เขาร่ายมนตร์มหาเสน่ห์ใส่เธอทันที ความจริงเขาไม่อยากทำแบบนี้เลย การร่ายมนตร์สเน่ห์เป็นการกระทำที่น่ารังเกียจเพราะผู้ถูกมนตร์เสน่ห์จะหลงรักผู้ร่ายมนตร์และยอมทำทุกอย่าง มอบทั้งกายและหัวใจให้ แต่คราวนี้เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน มลก็จำเป็นต้องใช้มาตรการสิ้นท่า เพราะหากเขาไม่ร่ายมนตร์ มีหวังเธอคนนี้ไปเรียกพวกพ้องมารุมเขาแน่ มลยังไม่อยากตายนะ
แก้วประไพชะงัก เธอหันกลับมาหามลด้วยใบหน้าแดงเรื่อ
"ท่านเป็นใคร" เทวาสุรีถามอย่างอ่อนโยน
"ข้าชื่อมล เป็นเจ้าชายวิทยาธร ข้าไม่รู้ว่าข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วท่านล่ะเป็นใคร" มลว่า
แก้วประไพเดินกลับมา เธอซุกตัวลงบนตักของมล
"ข้าชื่อแก้วประไพ เป็นธิดาของท้าวชยังกูร บางทีเทวดาคงอุ้มท่านมาให้ข้ากระมัง"
มลหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะผลักเธอออกไป เขารู้ว่าเธอต้องการอะไร แต่เขาให้เธอไม่ได้ เขามีอุสาอยู่แล้ว เขาไม่อยากทำร้ายน้อง ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่อยากทำร้ายแก้วประไพ นี้ไม่ใช่ความต้องการของเธอจริง ๆ แต่เป็นเวทมนตร์บังคับให้เป็นไป
"ท่านรังเกียจข้าหรือ" แก้วประไพสะอื้น
มลถอนหายใจ "ข้าไม่ได้รังเกียจ แต่ว่า.. ท่านช่วยบอกทางออกให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ ข้ามีภารกิจต้องกลับไปทำ"
"ท่านจะกลับมาหาข้าแน่นะ" แก้วประไพถามย้ำ
มลพยักหน้า เขาจะกลับมา แต่ไม่ได้จะรับเธอเป็นภรรยาหรอกนะ
แต่ก่อนที่แก้วประไพจะบอกทางออกให้แก่มล ประตูห้องนอนก็ถูกถีบเปิดออก เผยให้เห็นกลุ่มอสุราถืออาวุธครบมือ คนนำทัพมาคือท้าวชยังกูรนั่นเอง
"เจ้าบังอาจมากที่กล้ามาลวนลามลูกสาวข้า"
"ช้าก่อน" มลว่า เขายังไม่ทันทำอะไรเธอเลยนะ
แก้วประไพคุกเข่าต่อหน้าผู้เป็นบิดา ก่อนจะอ้อนวอนว่า "เสด็จพ่อ โปรดเมตตาด้วย เขาเป็นสามีของลูก"
"เฮ้ย!" มลอุทาน นี่อะไรกัน เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง อยู่ ๆ ก็มีกระดูกมาแขวนคอเสียอย่างนั้น
หากแก้วประไพคิดว่าพูดแบบนั้นแล้วท้าวชยังกูรจะใจอ่อน เธอก็คิดผิด เพราะพอได้ยินลูกพูดแบบนั้น ถามท้าวอสุราก็โกรธหนักกว่าเดิมเสียอีก
"ไปจับมันมาให้ได้" ชยังกูรออกคำสั่ง
พวกอสูรวิ่งเข้ามา ตั้งใจจะจับตัวมลเพื่อเอาความดีความชอบ มลรีบยิงธนูออกไปทันที ลูกศรของเขาเป็นกลายเป็นอาวุธสารพัดช่วยให้พวกอสูรชะงักไปบ้าง แต่มลรู้ว่าทำแบบนี้ก็แค่ยืดเวลาตายเท่านั้นเอง เขาคนเดียวจะสู้กับอสุราตั้งสี่ห้าตนได้อย่างไร ทำไมอยู่ ๆ เขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้นะ
"ถอนผมสิ" เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหู
มลตัดสินใจทำตาม เขาถอนผมออกมากระจุกหนึ่ง ก่อนจะโปรยลงบนพื้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำไปทำไม ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนบอกให้เขาถอนผม แล้วคนคนนั้นเป็นใคร ต้องการอะไรจากเด็กชาย แต่วิทยาธรรู้โดยสัญชาตญาณว่าคนผู้นั้นเป็นมิตร
อสูรตนหนึ่งหัวเราะ "อยากหัวล้านก็ไม่บอก"
แต่แล้วพวกเขาก็หัวเราะไม่ออก เมื่อเห็นว่าผมกระจุกนั้นกลายเป็นกองทัพวิทยาธร จากที่เคยคิดว่าจะใช้วิธีหมาหมู่ ตอนนี้จำนวนเท่ากันแล้ว
มลเองก็ประหลาดใจพอ ๆ กัน เขารู้ว่ามีวิชานี้อยู่ แต่ก็ไม่เคยเรียน ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าไม่ได้สู้อยู่คนเดียว ต้องมีใครสักคนใช้เวทมนตร์สร้างร่างสังเคราะห์ให้เขา
ร่างสังเคราะห์ของมลต่างเข้าไปสู้กับพวกลูกน้องอสุราเป็นคู่ ๆ ต่างฝ่ายต่างสู้กันเต็มที่ ส่วนมลก็หันมาสนใจหัวหน้า
ท้าวชยังกูรฟาดเด็กชายรับเขาไว้ด้วยคันธนู แก้วประไพกอดขาผู้เป็นพ่อไว้แน่น กันไม่ให้ทำอะไรชายที่เธอรัก
"ถอยไป แก้วประไพ" พญาอสุราสั่ง
"ไม่ถอยเพคะ" แก้วประไพพูดอย่างหนักแน่น "เสด็จพ่อ อย่าฆ่าเขาเลยนะเพคะ เห็นแก่ลูกเถิด"
ชยังกูรโกรธจนตัวสั่น เขาขังลูกไว้ในหอคอยเจ็ดชั้น ป้องกันไม่ให้ใครมายุ่มย่าม แต่ทำขนาดนั้นแล้วก็ยังไม่สามารถรักษาลูกสาวตัวเองไว้ได้ ตอนนี้เขาจะขยับไปไหนก็ไม่ถนัดเพราะลูกจอมดื้อเกาะขาเขาไว้ไม่ปล่อย เมื่อชยังกูรเห็นว่าไม้แข็งไม่ได้ผลจึงหันมาใช้ไม้อ่อน บางทีอาจเป็นความผิดเขาเองก็ได้ที่พยายามรักษาความไร้เดียงสาของลูกไว้ แก้วประไพก็โตเป็นสาวแล้ว สมควรจะมีคู่ครองที่เหมาะสม หากเขาหาคู่ให้เธอตั้งแต่ต้น ลูกเขาก็คงไม่ถูกวิทยาธรชั้นต่ำย่ำยี
"ฆ่ามัน แล้วพ่อจะหาคู่ครองที่เหมาะสมกว่าให้" พญาอสุราพูดอย่างอ่อนโยน
"ไม่เพคะ ลูกรักเขา"
มลได้แต่มองฉากละครโศกนาฏกรรมที่ดำเนินไปอย่างสับสน ตอนนี้เขาน่าจะถือโอกาสเผ่นหนี แต่เขาทำใจทิ้งให้แก้วประไพไปไม่ได้จริง ๆ
"ยิงศรนาคสิ" เสียงกระซิบลึกลับดังขึ้นอีก
มลทำตาม พญานาคเลื้อยออกมา
"เหอะ เจ้ารักมันเพราะมนตร์ต่างหาก เดี๋ยวพอพ่อ.." ยังไม่ทันที่ชยังกูรจะพูดอะไรต่อ พญานาคตัวมหึมาก็มารัดเขาไว้
พวกอสูรที่เป็นลูกน้องต่างอุทานด้วยความตกใจ บางคนอยากจะเข้ามาช่วย แต่คู่ต่อสู้ไม่ยอมให้เข้ามาช่วยง่าย ๆ
ปกติแล้วชยังกูรสู้กับพญานาคได้สบายมาก แต่เพราะถูกเล่นทีเผลอเลยเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ชยังกูรพยายามขยายขนาด แต่ยิ่งขยายพญานาคก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น แถมยังโดนพิษของพญานาคเสียจนมึนไปหมด ให้ตายสิพญาอสูรผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขาจะต้องมาแพ้วิทยาธรตัวกระจ้อยนี่นะ ชีวิตช่างไม่แน่นอนเอาเสียเลย
"เสด็จพ่อ" แก้วประไพกรีดร้อง "เสด็จพ่อ"
ชยังกูรยิ้มให้ลูกสาว "ลูกรัก เจ้าโชคดีแล้วที่ได้สามีเก่งกาจ ฝากเนื้อฝากตัวกับเขาให้ดี"
"ท่านมล" แก้วประไพหันมาขอร้องชายที่เธอคิดมอบกายถวายชีวิตให้ "โปรดปล่อยเสด็จพ่อของข้าด้วยเถิด"
"เสด็จพ่อของท่านต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำร้ายใครอีก" มลพูดเสียงก้องกังวาน
ชยังกูรพยักหน้ารัว ๆ "ข้าสัญญาว่าจะตั้งอยู่ในศีลธรรม ไม่เบียดเบียนใครอีก หากข้าผิดคำพูด ขอให้สวรรค์ลงโทษ"
มลเรียกพญานาคกลับมา พญานาคคลายรัดออก กลับคืนร่างเป็นลูกศรดังเดิม เสร็จแล้วเขาก็หันไปหาร่างสังเคราะห์ของเขาที่หยุดการต่อสู้แล้ว เพราะพอหัวหน้ายอมแพ้ พวกลูกน้องก็พากันวางอาวุธ ร่างสังเคราะห์นี้ก็มีเมตตาพอตัว เพราะพออีกฝ่ายวางอาวุธ ไม่คิดสู้ พวกมันก็ไม่กระหน่ำซ้ำเติม ได้แต่พากันยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น
ชยังกูรลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินมาหามล "ขอบคุณท่านมากที่ไว้ชีวิตข้า ไหน ๆ ท่านก็เป็นสามีลูกข้าแล้ว ข้าขอจัดงานแต่งให้ถูกต้องตามประเพณี เสร็จแล้วก็จะยกบ้านเมืองให้ท่านปกครองต่อไป"
มลอ้าปากค้าง นี่มันอะไรกัน เขาตั้งใจจะทำภารกิจเพื่อเอาบ้านเมืองของตัวเองคืน แต่อยู่ ๆ ก็มีคนมายกบ้านเมืองให้เสียอย่างนั้น แถมยังแถมลูกสาวให้อีก แก้วประไพเองก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร เป็นเทวาสุรีที่สะสวยอยู่ แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่สวยไม่สวย ประเด็นมันอยู่ที่มลไม่เคยคิดจะเป็นพวกเจ้าชู้หลายเมีย เขามีพ่อเป็นวีรบุรุษมาตลอด พ่อของเขายังมีแม่แค่คนเดียวได้ มลก็อยากมีเมียแค่คนเดียวเหมือนกัน และตำแหน่งนั้นก็ควรเป็นของอุสา เด็กสาวที่เป็นกำลังใจให้เขามาตลอด ไม่เคยรังเกียจแม้ตอนที่เขาหน้าตาอัปลักษณ์ แต่ครั้นเขาจะปฏิเสธพญาอสุราก็ใช่ที่ เพราะต่อให้ตอนนี้อีกฝ่ายยอมแพ้ ก็ไม่ใช่ว่าพอเขาปฏิเสธแล้วจะไม่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาอีกเพราะหาว่าไปดูถูกลูกสาวเขา
"ขอบคุณท่านมากที่จะยกธิดาที่พร้อมไปด้วยรูปสมบัติและคุณสมบัติให้ข้า" มลหยอดคำหวาน "ทว่าตอนนี้ข้ามีภารกิจต้องทำ ดังนั้นจึงขอความกรุณาท่านบำรุงเลี้ยงธิดาของท่านไว้ก่อน หากข้าทำภารกิจเสร็จแล้วจะรับนางไปเอง"
ชยังกูรรับคำ "ข้าจะดูแลนางอย่างดี"
"ให้ข้าไปด้วยไม่ได้หรือท่าน" แก้วประไพถาม
มลส่ายหน้า "ท่านจงอยู่กับบิดาเถิด ข้าสัญญาว่าจะกลับมา"
"ท่านจะไปที่ใดหรือ ให้ข้าสั่งให้พวกทหารไปส่งท่านไหม" ชยังกูรเสนอ
ความจริงแล้วมลก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะไปไหน เขาอยากกลับไปหาเพื่อนทั้งสอง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าพวกนั้นอยู่ที่ไหน ยังจะรออยู่ที่เดิมหรือว่าออกจะเดินทางไปแล้ว มลไม่อยากให้พวกอสูรติดตามไปด้วยเท่าไหร่ จะหาว่าเขามองโลกในแง่ร้ายก็ได้ แต่เขายังไม่ไว้ใจพวกนี้เต็มที่นัก
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าไปเองดีกว่า ไม่อยากรบกวนพวกท่าน ขอเพียงบอกทางออกไปจ่กเมืองและช่วยเตรียมเสบียงอาหารให้ ก็เป็นบุญคุณยิ่งแล้ว" มลตอบแบ่งรับแบ่งสู้
ชยังกูรพยักหน้า ก่อนจะสั่งลูกน้องให้เอาเสบียงมาให้มล พร้อมชี้ทางให้
"ช่วยกันแบกหน่อย" มลสั่งร่างสังเคราะห์ของตัวเองซึ่งพวกมันก็ช่วยกันขนของแต่โดยดี
มลกับร่างแยกเหาะออกมาตามที่ชยังกูรชี้ทางให้ ตอนนี้พวกเขาออกจากเมืองอสูรได้แล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปถามหาเพื่อนที่ไหน
"ให้ตายสิ" มลสบถ ไม่รู้เทวดาองค์ใดอุ้มเขามา แต่ดันไม่รู้จักอุ้มเขากลับ
คิดถึงเทวดา เทวดาก็มา เทวดาปรากฏกายต่อหน้ามล
"ขอบคุณท่านมากที่ช่วยปราบชยังกูรให้" เทวดาว่าพลางโปรยดอกไม้เพื่อแสดงความยินดี
ดอกไม้ทิพย์ที่เทวดาโปรยให้ทั้งสวยทั้งหอมอยู่หรอก แต่มลไม่มีอารมณ์มาชื่นชมดอกไม้ เขาจำเสียงเทวดาองค์นี้ได้ เป็นเสียงที่คอยกระซิบให้เขาทำโน่นทำนี่ และคงเป็นเทวดาองค์เดียวกับที่อุ้มเขามาหาแก้วประไพด้วย
"ด้วยความยินดี" มลตอบอย่างสุภาพ แม้จะไม่อยากสุภาพด้วยเลยก็ตาม "แต่ท่านช่วยพาข้ากลับไปหาเพื่อนได้หรือไม่"
เทวดาพยักหน้า เสร็จแล้วก็ใช้ฤทธิ์บันดาลให้เสบียงอาหารรวมเป็นห่อเดียว อีกทั้งเสกร่างแยกของมลให้กลับเป็นเส้นผมเหมือนเดิม เขาปรี่มาอุ้มตัวมลไว้และพาเด็กหนุ่มเหาะไป
ถึงเทวดาจะเหาะเร็วเพียงใด ก็ยังช้ากว่าความรู้สึกของมล เขานึกเป็นห่วงเพื่อนทั้งสอง พวกนั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับป่าเลยสักอย่าง ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง เทวดาวางมลลงและชี้ทางให้ ปกติเทวดาไม่ค่อยอยากยุ่งกับพวกมนุษย์เท่าไหร่ ถึงจะเป็นมนุษย์ที่เป็นเทพอวตารก็เถอะ มลรีบวิ่งไปหาเพื่อนทันที ในใจก็เป็นห่วงไปต่าง ๆ นานา ได้แต่ภาวนาไม่ให้พวกเขาเป็นอะไร แต่พอมลพบเพื่อนทั้งสอง เขาก็ต้องอุทานออกมาอย่างอารมณ์เสีย เขาทำศึกกับอสุรา ลำบากแทบแย่ แต่คนที่เขาเป็นห่วงกลับนั่งจู๋จี๋กัน ไม่นึกเป็นห่วงเขาสักนิด
"อ้าว มลกลับมาแล้วหรือ" กูณฑ์ทัก "ได้อะไรมาบ้างล่ะ"
มลเหวี่ยงเสบียงอาหารลง "ไม่คิดจะห่วงกันบ้างหรือไง"
กูณฑ์เลิกคิ้ว "ให้ห่วงอะไรล่ะ นายไปยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ"
มลยกมือขยี้หัว
"เกิดอะไรขึ้น" เคียวถาม "ทำไมนายไม่ใส่หน้ากากแล้วล่ะ เสบียงเยอะแยะอย่างนี้มาจากไหน"
มลถอนหายใจ เขาจะโมโหไปก็เปล่าประโยชน์ พวกเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย มลใส่หน้ากาก ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องให้เพื่อนทั้งสองฟัง


## เป็นแฟนกันนะ

"อะไรกัน" กูณฑ์อุทานออกมาเมื่อฟังเรื่องทั้งหมดจบ "นายมีเมียเป็นยักษ์เหรอ"
มลกุมขมับ ทักษะจับใจความหมอนี่แย่จริง ๆ "นางเป็นอสูร เทวอสุรีไม่ใช่ยักษ์ เผ่าพันธุ์ของนางเคยอยู่บนสวรรค์ดาวดึงส์มาก่อน จนถูกท้าวมัฆวานปฏิวัติ พวกเทวอสูรรูปร่างหน้าตาไม่ต่างจากเทวดาหรอก"
"งั้นนายก็ได้เมียสวยน่ะสิ" กูณฑ์แซว
มลเบ้ปาก "ข้าไม่ได้อยากได้สักหน่อย อย่างไรข้าก็รักอุสาคนเดียว"
"ฉันคิดว่านายกับอุสาเป็นพี่น้องกันเสียอีก" เคียวขัด
"เหอะ แล้วเจ้ากับกูณฑ์เป็นอะไรกัน" มลย้อน
"ก็เพื่อนกัน" เคียวตอบ
กูณฑ์ถอนหายใจ เอาคางเกยที่ไหล่ของเคียว "ทำขนาดนี้แล้วเป็นได้แค่เพื่อนเหรอ"
มลหัวเราะ "ถ้าเจ้ากับกูณฑ์เป็นเพื่อนกัน ข้าก็เป็นพี่น้องกับอุสาเหมือนกัน"
"เรารีบเดินทางกันเถอะ" เคียวรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนจะเข้าตัวไปมากกว่านี้
มลยิ้มเยาะ แต่ก็ไม่ได้ไล่เบี้ยเพื่อนอีก เขายกมือไหว้เทพารักษ์ พลางอธิษฐานหรือเรียกให้ถูกคือข่มขู่ว่า
"ท่านทำให้พวกเราเสียเวลาไปกับการไปปราบอสุรา ขอท่านช่วยย่นระยะทางให้เราไปถึงภูเขาสรรพยาโดยเร็วด้วยเถิด"
ด้วยฤทธิ์ของเทพารักษ์ทำให้พวกเขาไปถึงภูเขาสรรพยาได้ภายในเย็นวันนั้นเลย
"เกือบตาย" กูณฑ์ว่าพลางเดินโซเซลงจากเรือ เรือนี่แล่นเร็วกว่าเรือด่วนเจ้าพระยาเสียอีก เล่นเอาเขามึนไปหมด
พวกเขามายืนอยู่บนยอดเขาที่เรียบมาก ทั้งยังนุ่มนิ่มไม่ต่างอะไรกับแทรมโพลีน กูณฑ์เองพอหายมึนแล้วก็อดกระโดดเล่นไม่ได้
"ยะฮู้!" แต่ก็สนุกอยู่ได้ไม่นานเพราะพื้นลื่น ๆ ทำให้เขาล้มก้นจ้ำเบ้า "โอ๊ย!"
"สมน้ำหน้า" มลพูดเรียบ ๆ
กูณฑ์ยันตัวลุกขึ้นยืน จ้องมลเขม็ง
"ไม่มีเวลาเล่นแล้ว" มลว่า "เดี๋ยวข้าจะทำพิธีเรียกต้นยามาอยู่แถวนี้ เสร็จแล้วกูณฑ์ก็ใช้พลังไฟละลายน้ำแข็ง หลังจากนั้นข้าจะยิงธนูให้เกิดหลุม เสร็จแล้วให้เคียวยื่นมือไปจับให้เร็วที่สุด เข้าใจหรือไม่"
กูณฑ์และเคียวพยักหน้ารับ มลลงไปนั่งขัดสมาธิ หลับตาและเริ่มสวดคาถาทันที
กูณฑ์สังเกตเห็นว่ามีการเคลื่อนไหวจากใต้น้ำแข็ง เขากำลังจะอุทาน แต่เคียวปิดปากเขาเอาไว้
"อย่ารบกวนสมาธิ" เคียวกระซิบ
เวลาผ่านไปสักพัก มลลืมตาขึ้น ก่อนจะพยักหน้าเป็นสัญญาณให้กูณฑ์ พอมลลืมตาขึ้น พวกที่เคลื่อนไหวอยู่ก็เหมือนจะหนีไป มลจึงรีบสวดคาถาต่อ
กูณฑ์รวบรวมพลังเวทละลายน้ำแข็ง เผยให้เห็นผืนดินและโสมคนที่กำลังดำผุดดำว่ายอยู่
มลหยิบธนูขึ้นมายิงไปที่พื้นดินทำให้เกิดหลุม ตอนนี้พวกโสมคนต่างพากันหนีตายกันจ้าละหวั่น
"จัดการมันเลย" มลสั่ง
เคียวใช้มือยาว ๆ ของเขา เอื้อมไปหยิบพวกโสมคน ส่วนมลก็นั่งลร่ายคาถากันไม่ให้พวกมันหนีไปไหน ในที่สุดเคียวก็เอาโสมคนทั้งสี่ออกมาจากใต้ดินได้
มลหยุดร่ายคาถา หันมาชื่นชมผลงานอย่างพึงพอใจ
"เราได้เกือบครบแล้ว" มลว่า ตั้งแต่ตอนที่เขาออกมาจากอาศรม เขาไม่เคยมั่นใจเลยว่าจะทำสำเร็จ แต่ตอนนี้พวกเขาเกินครึ่งทางแล้ว
"เราได้เสาบาดาล มะม่วงของเวมานิกเปรต แล้วตอนนี้ก็ได้โสมคน" กูณฑ์นับนิ้ว "แล้วอันสุดท้ายคืออะไรนะ เราจะไปเอามาจากไหน"
ทั้งมลและเคียวหันมามองหน้าเขา
"สิ่งสุดท้ายคือคบเพลิงของเทพอัคนี" เคียวว่า "นายไม่รู้เหรอว่ามันอยู่ไหน"
กูณฑ์ส่ายหัว "ถึงฉันจะเป็นร่างอวตารของเทพอัคนี แต่ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับท่านสักอย่าง ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าคบเพลิงนั่นอยู่ที่ไหน"
"ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร" มลปลอบ "เจ้ารีบบำเพ็ญตบะขออาวุธจากเทพเถิด"
"ฉันไม่ใช่ฤๅษีนะถึงจะบำเพ็ญตบะ" กูณฑ์ท้วง
"ไม่ใช่ฤๅษีก็บำเพ็ญตบะได้" มลว่า
"นายไม่อยากกลับบ้านแล้วเหรอ" เคียวถาม
"อยากสิ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะบำเพ็ญตบะยังไง"
"เดี๋ยวข้า/ฉันสอนเจ้า/นายเอง" มลและเคียวพูดพร้อมกัน
"ให้นายเป็นคนสอนก็แล้วกัน" เคียวว่า "ฉันเคยอ่านมาแต่ในหนังสือ คนมีประสบการณ์น่าจะสอนได้ดีกว่า"
มลยืดอก "แน่นอนอยู่แล้ว" เขาหันมาสอนวิธีบำเพ็ญตบะให้กับกูณฑ์
ตอนนี้กูณฑ์อยู่ในท่าขัดสมาธิ ท่าทางพร้อมบำเพ็ญตบะเต็มที่
"ฉันต้องบำเพ็ญนานแค่ไหน"
มลยักไหล่ "ไม่แน่ใจเหมือนกัน อย่างต่ำ ๆ ก็คงเป็นปี ๆ"
"อะไรนะ" กูณฑ์ร้อง ตั้งท่าจะผุดลุกขึ้นยืน "ฉันไม่เอาด้วยหรอก"
เคียวดันตัวให้กูณฑ์กลับไปนั่งเหมือนเดิม
"เรามาถึงขนาดนี้แล้วนะ กูณฑ์ นายจะยอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้"
"บำเพ็ญตบะเป็นปี ๆ ใครจะไปทำได้" กูณฑ์หน้ามุ่ย
"เอาอย่างนี้" เคียวพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกับที่ผู้ใหญ่ใช้เวลาปลอบเด็กงอแง "ถ้านายบำเพ็ญตบะแล้วได้คบเพลิงมา นายจะขออะไรจากฉันก็ได้หนึ่งอย่าง"
แววตาของกูณฑ์สดใสขึ้นมาทันที
"ขออะไรก็ได้จริงนะ" เขาถามย้ำ
เคียวพยักหน้ารับคำ
ในที่สุดกูณฑ์ก็นั่งบำเพ็ญตบะ การบำเพ็ญตบะนี้จะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย หลักการของมันก็คือต้องนั่งขัดสมาธิ หลับตา ทำจิตให้สงบ ระหว่างบำเพ็ญตบะจิตต้องนิ่งอยู่ตลอด ห้ามลืมตาขึ้นอย่างเด็ดขาด มลและเคียวตัดสินใจเฝ้ายามให้กูณฑ์ คอยกันให้ใครหรืออะไรมาทำร้ายกูณฑ์ได้ อีกทั้งพวกเขาจะคอยป้อนอาหารให้กูณฑ์อีกด้วย
สามสหายคาดว่าพวกเขาคงต้องอยู่บนยอดเขากันอีกนาน การบำเพ็ญตบะขอพรจากเทพเจ้าไม่ใช่เรื่องง่าย ขนาดคนมีบารมีมากกว่ากูณฑ์ยังต้องใช้เวลาเป็นปี ๆ แต่คราวนี้ดูเหมือนสวรรค์จะเริ่มเห็นใจพวกเขาแล้ว เพราะพอกูณฑ์นั่งบำเพ็ญตบะยังไม่ถึงครึ่งวัน พระอินทร์ก็มาปรากฏตัวขึ้น ส่องแสงจ้าไปหมด เด็กหนุ่มอยากลืมตาขึ้นเพื่อดูว่าเป็นแสงอะไร แต่คำเตือนของเพื่อนที่ไม่ให้ลืมตาก็ทำให้กูณฑ์ยังคงหลับตาแน่น พยายามตั้งจิตให้เป็นสมาธิ
"ลืมตาขึ้นเถิด สหายเรา" พระอินทร์ว่า ปกติแล้วเขาไม่ได้มาให้พรเร็วขนาดนี้หรอก แต่กูณฑ์เป็นร่างอวตารของเทพอัคนีซึ่งเป็นสหายของเขา ถึงเขาจะเป็นพระอินทร์ เป็นเทวดาที่ได้รับการกราบไหว้ เคารพนับถือ แต่ก็ยังไม่ใช่พระอรหันต์ที่ปราศจากกิเลส ความลำเอียงก็มีอยู่บ้างในกมลสันดาน
"ลืมตาเถอะ" เคียวว่า
กูณฑ์ค่อย ๆ เผยอเปลือกตาขึ้น แล้วก็ต้องหรี่ลงเมื่อแสงจ้ามากระทบตา
พระอินทร์ยิ้ม ก่อนจะลดรัศมีของตัวเองลง
"ท่านบำเพ็ญตบะ ต้องการอะไร"
"ผมต้องการคบเพลิงของเทพอัคนี" กูณฑ์พูด
พระอินทร์หยิบคบเพลิงขึ้นมาจากอากาศว่างเปล่า ก่อนจะส่งให้เด็กหนุ่ม
"ขอบคุณครับ" กูณฑ์พูดอย่างยินดี เขาหันไปหาเคียวด้วยรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย "สัญญาว่าอะไร จำได้ไหม"
"รู้แล้วน่า" เคียวตอบสะบัด ๆ "รอให้พระอินทร์ไปก่อนก็ได้ ใจร้อนจริง"
มลจ้องคบเพลิงด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย
"นายไม่ดีใจเหรอ" กูณฑ์ถามเมื่อเห็นสีหน้าเฉยชาของเพื่อน "เรารวมของได้ครบแล้วนะ"
"ดีใจก็ดีใจอยู่หรอก" มลตอบไม่เต็มเสียง "แต่ของครบแล้วเราต้องทำอย่างไรต่อ"
กูณฑ์ยกมือขึ้นเกาหัว พยายามเค้นความทรงจำว่าเจ้าตาสั่งมาว่าอย่างไรบ้าง แต่ไม่ว่าจะคิดเท่าไรก็จำได้แค่ว่าเจ้าตาสั่งให้รวบรวมของทั้งสี่ แต่หลังจากนั้นต้องทำอะไรต่อ ก็ไม่รู้เหมือนกัน
"เราคงต้องกลับไปหาเจ้าตาอีกที" เด็กหนุ่มหัวไฟเสนอขึ้นมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก
"เราขอเสนออะไรหน่อยได้ไหม" พระอินทร์ถาม
"เชิญเลยขอรับ" มลตอบอย่างพินอบพิเทา
"เราคิดว่าถ้าท่านกลับไปหาเจ้าตาของท่าน คงไม่ทันการณ์ จากนี่ไปอาศรม ค่อนข้างจะไกลอยู่" และเพื่อให้เด็กทั้งสามเห็นภาพว่าไกลแค่ไหน พระอินทร์ใช้ฤทธิ์สร้างแผนที่สามมิติกลางอากาศ "พวกท่านอยู่ตรงนี้ อาศรมอยู่ตรงนี้ ต่อให้ใช้เรือยนต์ก็ต้องเดินทางกันอีกเป็นเดือน ๆ"
"แล้วท่านจะแนะนำอะไรหรือขอรับ" มลถาม
"ท่านกลับไปเมืองมลิวัน และขอความช่วยเหลือจากฤๅษีที่อยู่ที่นั่นจะดีกว่า" ท้าวมัฆวานว่า พรางชี้เส้นทางที่ลัดที่สุดให้ "ไปตามเส้นทางนี้ รับรองไม่เกินสามวัน เราจะช่วยย่นระยะทางให้"
มลคุกเข่ากราบ "ขอบพระคุณมากขอรับ"
"เราจะกลับสวรรค์ชั้นดาวดึงส์แล้ว" พระอินทร์ว่า พลางเหาะกลับไป
กูณฑ์เงยหน้ามอง พอเห็นแน่ว่าอีกฝ่ายไปลับตาแล้ว ก็ถอนหายใจออกมา "ในที่สุดก็ไปสักที"
"นายพูดงี้ได้ไง" เคียวตำหนิเพื่อน "ท่านอุตส่าห์มาช่วยเรา"
"รู้แล้วน่า แต่ถ้าท่านไม่ไป ฉันก็ทวงรางวัลจากนายไม่ได้น่ะสิ"
"จะขออะไรก็ขอมา" เคียวว่า
กูณฑ์หอมแก้มเคียวเบา ๆ "หอม ชื่นใจชะมัด"
มลเบ้ปาก "หอมอะไร เคียวเป็นผี ไม่เคยแต่งหน้าทาแป้งสักหน่อย ดันบอกว่าหอม"
กูณฑ์แลบลิ้นใส่ "หอมความน่ารัก ไม่มีแฟนก็อย่าอิจฉานะ เด็กน้อย"
"ใครเป็นแฟนนาย/ แฟนคืออะไร" ทั้งวิทยาธรและภูตตะโกนขึ้นพร้อมกัน
"ก็นายไงแฟนฉัน" กูณฑ์ตอบเคียวก่อน เขาเป็นคนรู้จักจัดลำดับความสำคัญอยู่แล้ว และเคียวก็สำคัญกับหัวใจเขามากกว่ามล
"โมเมจริง ๆ" เคียวตำหนิอย่างไม่จริงจังนัก
"ก็นายจะให้ฉันขออะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ" กูณฑ์ทำท่าไร้เดียงสาเหมือนลูกแมวตัวเล็ก ๆ
"นายก็หอมแก้มฉันไปแล้วไง" เคียวว่า คนอื่นอาจจะหลงท่าทางลูกแมวของกูณฑ์ แต่เคียวรู้ดี ทำท่าเหมือนลูกแมว แต่ความจริงเป็นเสือชัด ๆ
"อันนั้นไม่ใช่คำขอของฉันสักหน่อย ฉันจะขอนายเป็นแฟนต่างหาก"
"อย่างนี้มันขี้โกงกันนี่" เคียวว่า
"ฉันรอนายมาเป็นชาติ ๆ แล้วนะ ไม่คิดจะเห็นใจกันบ้างเหรอ"
"นายเป็นคน แต่ฉันเป็นภูต" เคียวว่า
"นายจะบอกว่าเราอยู่ด้วยกันไม่ได้งั้นสิ"กูณฑ์พูดเสียงขึ้นจมูก "เราก็อยู่ด้วยกันได้มาตลอด แค่ขอเปลี่ยนสถานะเอง ทำไมจะไม่ได้"
"ตอนแรกเราอยู่กันแบบเพื่อน" เคียวพูดอย่างอิดโรย เขาจะทำยังไงถึงอธิบายให้เด็กหัวดื้อคนนี้เข้าใจได้นะ "แต่ถ้าเราเป็นแฟน มันจะต่างกันนะ ถ้านายเป็นแฟนฉัน นายจะไปเป็นแฟนคนอื่นไม่ได้"
กูณฑ์เลิกคิ้ว "ก็แหงอยู่แล้วสิ คนเราจะมีแฟนหลายคนได้ยังไง เออ อาจจะมีคนมีบ้าง แต่ฉันไม่มีแฟนหลายคนแน่นอน"
"แล้วนายจะทนได้เหรอ ฉันไปเดทกับนายแบบปกติไม่ได้นะ คนเขาจะมองนายเป็นคนบ้า พูดคนเดียว นายเอาฉันไปอวดใครก็ไม่ได้ คนจะคิดว่านายไม่มีใครเอา" เคียวพูดเตือนสติเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่า
"เรื่องคุยกับนาย เดี๋ยวฉันส่งกระแสจิตเอาก็ได้ หรือถ้าทำไม่ได้ฉันก็ใช้หูฟังบลูทูธ คนก็คิดว่าฉันคุยมือถือ ไม่เป็นไรหรอก ส่วนเรื่องที่จะเอาไปอวดใคร แฟนนะ ไม่ใช่สินค้าแฟชั่นโชว์ เรารู้ว่าเรารักกันก็พอแล้ว"
"นายแน่ใจนะ" เคียวถามย้ำอีกครั้ง
"แน่ใจสุด ๆ ไปเลยล่ะ"
เคียวพยักหน้า ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยเข้ามาหากูณฑ์ "เกี่ยวก้อยกันหน่อย"
กูณฑ์ทำตาม เคียวโยกนิ้วก้อยที่เกี่ยวกันขึ้น ๆ ลง ๆ "ฉันจะเป็นแฟนกับนาย รักและซื่อสัตย์กับนาย คอยอยู่เคียงข้างกันทั้งยามสุขยามทุกข์ จนกว่า…" เคียวหยุดพูด ปกติประโยคต่อไปต้องเป็นจนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน แต่เคียวก็ตายไปแล้ว ดังนั้นไม่ต้องพูดก็ได้
"ฉันก็เหมือนกัน" กูณฑ์ว่าตามประสาคนขี้เกียจพูดเยอะ
มลได้แต่มองฉากหวานแหววตรงหน้า ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเองว่า
"ไม่มีใครบอกข้าสักคน ว่าตกลงแฟนคืออะไร" แต่ถึงจะไม่มีใครบอกมลก็พอเดาได้จากบรรยากาศรอบข้าง เป็นเพื่อนกันยังขนาดนี้ ไม่รู้เลื่อนขั้นไปแล้วจะขนาดไหน ใครไม่มาเป็นมลไม่เข้าใจหรอก


## ของที่ระลึก

"ไปกันได้หรือยัง" มลตะโกนใส่คู่รักที่จ้องตากันหวานเชื่อม ใครอิจฉา ไม่มี มลแค่อยากทำภารกิจให้เสร็จ ๆ ไปต่างหาก
"โอเค โอเค" กูณฑ์ถอนสายตาจากเคียวมามองมล "เดี๋ยวเราไปกันเลย"
จริงอย่างที่พระอินทร์สัญญาไว้ พวกเขาใช้เวลาแค่สามวันก็มาถึงอาศรมของกาลฤๅษี
"ไปอย่างไร มาอย่างไรเล่า พวกเจ้า" ผู้อาวุโสกว่าทัก "นี่จะมาเยี่ยมพระยาหนุราชอีกแล้วหรือ"
"ไม่ใช่ครับ" กูณฑ์รีบปฏิเสธ ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้มลเป็นคนเล่าเรื่องให้ฤๅษีฟัง
หลังจากที่กาลฤๅษีฟังจบก็ลูบเคราตัวเองช้า ๆ "เจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำแบบนี้ ถ้าเจ้ากลับไปอาจเกิดสงครามได้เลยนะ"
"ข้ามั่นใจขอรับ" มลพูดอย่างหนักแน่น แววตาเป็นประกายกล้า เขาบุกบั่นมาถึงขนาดนี้แล้ว จะยอมแพ้ง่าย ๆ ได้อย่างไร เขาต้องไปทวงสิทธิ์ที่เขาควรได้คืนมา
"ครองเมืองก็มีแต่ปัญหานะ" ฤๅษียังคงพยายามเกลี้ยกล่อม "ทุกวันนี้เจ้าก็อยู่ดีมีสุขอยู่แล้วมิใช่หรือ จะไปเอาทุกข์มาใส่ตัวทำไม"
มลยิ้มเหี้ยม "ข้ามีความสุข แต่พ่อแม่ข้าต้องทุกข์ ข้าเป็นลูกอกตัญญูแบบนั้นไม่ได้หรอก ไหนจะประชาชนอีกล่ะ ผู้นำที่โหดเหี้ยม วางแผนฆ่าได้กระทั่งพ่อและพี่น้องของตัวเองมีหรือจะปกครองประเทศด้วยเมตตาธรรมได้"
ฤๅษีถอนหายใจ "เมื่อเจ้ามั่นใจอย่างนั้น ข้าก็จะทำพิธีให้ ไปเอาของมาเสีย"
"เดี๋ยวฉันไปหยิบให้เอง" เคียวอาสา ทั้งกูณฑ์และมลไม่ว่าอะไร เพราะเคียวเป็นคนดูแลของพวกนั้นอยู่แล้ว เนื่องจากภูตเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่หลงในมนตร์สะกดของมะม่วงทอง
เมื่อได้ของมาครบแล้ว กาลฤๅษีจัดการเอากระบองทุบมะม่วงทอง ทำเอากูณฑ์กับมลแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ กลิ่นของมะม่วงทองตอนอยู่ในเปลือกก็ว่าหอมแล้ว พอทุบกระจายออกมาก็ยิ่งหอมกว่าเดิมอีก ร้อนถึงเคียวที่ต้องใช้มือยืดยาวจับทั้งคนรักและเพื่อนไว้คนละข้าง
"ตั้งสติหน่อย" เคียวกำชับ
หลังจากที่ทุบมะม่วงทองแล้ว ฤฤๅษีก็ทุบรากของโสมคนทั้งสี่ชนิดให้รวมกัน เสร็จแล้วก็เอามะม่วงทองกับรากของโสมคนมาทุบรวมกันอีกที จนกระทั่งแทบไม่เหลือเค้าเดิม เด็กทั้งสามได้แต่เฝ้ามองกันอย่างลุ้นระทึก ความหวังของพวกเขาได้เป็นจริงขึ้นมาทุก ๆ ที
"ใกล้เสร็จแล้ว" ฤๅษีพูดขึ้นมาทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีใครถาม "เทพอัคนี เชิญมาทางนี้หน่อย"
กูณฑ์ชี้ที่ตัวเอง "ผมเหรอครับ" เขาถามอย่างไม่แน่ใจนัก
"ใช่แล้ว" ผู้อาวุโสกว่าพูดอย่างอดทน "ท่านช่วยจุดคบเพลิงให้ข้าหน่อย"
กูณฑ์หยิบคบเพลิงมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ นึกสงสัยว่าจะจุดคบเพลิงนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่มีทั้งไฟแช็คหรือไม้ขีดไฟ
"จุดสิท่าน" ฤๅษีเร่ง
"ผมไม่มีไม้ขีดนี่ครับ" เด็กหนุ่มหัวไฟสารภาพเสียงอ่อย
มลตบหน้าผากตัวเองแรง ๆ "เจ้าก็ใช้ไฟในตัวเจ้าจุดสิ ใช้เวทเป็นแล้วไม่ใช่หรือ"
กูณฑ์หัวเราะออกมาอย่างเก้อ ๆ จริงด้วย เขาลืมไปเสียสนิท เด็กหนุ่มรวบรวมพลังเวทไฟจุดคบเพลิง ก่อนจะชูขึ้นเหมือนเทพีเสรีภาพอย่างไรอย่างนั้น
"แล้วท่านก็คบไฟมาเผาเจ้านี่" ฤๅษีชี้ผงบดที่เกิดจากมะม่วงทองและโสมคน
"เผาเลยเหรอครับ" กูณฑ์ถามย้ำ ถึงตอนนี้สิ่งของที่พวกเขาหามาด้วยความยากลำบากจะกลายเป็นกองเละ ๆ ไปแล้ว แต่ให้ตัดใจเผาเลยก็อย่างไรไม่รู้ คงเหมือนกับบางคนที่รู้ว่าคนรักตายไปแล้วก็ยังเก็บซากศพไว้เพราะเมื่อเผาไปคนรักก็จะเหลืออยู่แต่ความทรงจำเท่านั้น
กาลฤาษีพยักหน้ายืนยัน กูณฑ์จึงตัดใจจ่อคบเพลิงไปที่ผงบดนั่น ก่อนจะต้องเจ็บปวดเมื่อเห็นความพยายามของพวกเขากลายเป็นขี้เถ้าต่อหน้าต่อตา เด็กหนุ่มไม่รู้มาก่อนว่าเขาคาดว่าจะเจออะไร แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้ มันต้องมีปาฏิหาริย์บ้างสิ ไม่ใช่กลายเป็นขี้เถ้าธรรมดา ๆ อย่างนี้
"ท่านให้ข้าทำอะไรลงไป" กูณฑ์โอดครวญ "กลายเป็นขี้เถ้าหมดแล้ว"
ฤๅษีกำขี้เถ้าขึ้นมา ก่อนจะปล่อยมันให้ไหลผ่านอุ้งมือ "ขี้เถ้านี่แหละที่เจ้าต้องการเอาให้แมงสี่หูห้าตากินเสีย แล้วมันจะสืบพันธุ์ได้"
"จริงเหรอ" กูณฑ์ถามอย่างคลางแคลง เลยได้รางวัลเป็นฝ่ามืออรหันต์จากคนรักหมาด ๆ
"อย่าเสียมารยาท" เคียวดุ
เด็กหนุ่มหัวไฟลูบหัวที่ถูกตบของตัวเอง ก่อนจะครางเบา ๆ "พูดกันดี ๆ ก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องทำร้ายร่างกายกันเลย" เขาตัดพ้อ
"ก็นายอยากเสียมารยาทก่อนทำไมล่ะ" เคียวว่า "ฤๅษีท่านจะหลอกเราไปทำไม"
กูณฑ์ยกมือขึ้นไหว้ฤๅษี "ขอโทษจริง ๆ ครับ ผมแค่.."
ผู้อาวุโสกว่ายิ้มอย่างมีเมตตา "ไม่เป็นไร เจ้าจงรีบเอากระบองไปคืนท้าวไวยวิกเถิด เสาค้ำบาดาลไม่ควรเอาออกมานานเกินไป"
"เราไปยึดเมืองคืนแล้วค่อยเอาไปคืนไม่ได้เหรอขอรับ" มลถาม เขาไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว ตอนนี้หากไม่กลัวเสียมารยาท เขาอยากรีบเร่งเดินทางไปจัดการอัครเดชเลยด้วยซ้ำ
"เจ้าเอาเสาไปคืนท้าวไวยวิกก่อนเถิด ไม่เสียเวลาเท่าไรหรอก เจ้าอาจจะได้อะไรตอบแทนมาบ้างก็ได้" ฤาษีพูดเป็นนัย
มลถอนหายใจ แม้เขาจะไม่ได้เรียนวิชากับกาลฤๅษีหลากหลายวิชาเหมือนกับที่เขาเรียนกับวโรดม แต่ถึงจะสอนแค่ไม่กี่วิชาก็ยังถือว่าเป็นอาจารย์ สำหรับเด็กชายแล้วคำสั่งของอาจารย์ก็ไม่ต่างอะไรกับคำสั่งของพ่อแม่ที่ต้องปฏิบัติตามด้วยความเคารพ
"ถ้าอาจารย์สั่งอย่างนั้น ข้าก็คงต้องไป"
"หากเจ้ากลัวเสียเวลา เดี๋ยวข้าจะส่งพวกเจ้าไปเอง"
ยังไม่ทันที่เด็กทั้งสามจะตั้งตัว กาลฤๅษีใช้ไม้เท้าเคาะหัวพวกเขาทีละคน พวกเขารู้สึกเหมือนกับอยู่ในวังวนหลากสีสัน เวียนหัวจนอยากจะอาเจียน และอยู่ ๆ วังวนนั้นก็หยุดลงอย่างฉับพลันไม่ต่างจากที่มันเริ่มต้น เด็กทั้งสามตกลงมากลางท้องพระโรง
"อุกกาบาต" มหาดเล็กที่กำลังเข้าเฝ้าอยู่ร้อง
"ไร้สาระสิ้นดี" อำมาตย์ผู้ใหญ่ตำหนิ "เราอยู่ใต้ดิน จะมีอุกกาบาตได้ฉันใด นี่จะต้องเป็นศัตรูมาบุกเมืองเราแน่"
พวกเด็ก ๆ ที่ล้มระเนระนาดต่างพากันยันตัวลุกขึ้นนั่ง ปากก็สบถสาบานไปด้วย
"ให้เตรียมตัวก่อนก็ไม่ได้"กูณฑ์บ่นพลางลูบหลังที่ช้ำเพราะแรงกระแทก
ตอนที่ลงมา มลเผลอเอาหน้าลง หน้ากากเลยเลื่อนหลุดเล็กน้อย ตอนนี้เขากำลังจัดให้มันเหมือนเดิมอยู่
ท้าวไวยวิกลุกจากบัลลังก์มาทักทายพวกเด็ก ๆ
"ในที่สุดพวกท่านก็กลับมาแล้ว"
"พระเจ้าค่ะ" มลว่า "พวกกระหม่อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์มากที่ทรงให้เรายืมกระบอง ตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องใช้มันแล้วจึงจะขอมอบคืนให้พระเจ้าค่ะ"
เจ้าเมืองบาดาลยิ้มแยกเขี้ยว "แล้วไหนเล่า กระบองของเรา"
เด็กทั้งสามต่างมองหน้ากันไปมา ต่างคนก็คิดว่าอีกฝ่ายมีกระบองอยู่กับตัว
"ไม่ได้อยู่ที่นาย/เจ้าหรอกเหรอ" พวกเขาพูดพร้อมกัน
"ก็ฤๅษีเขาเอาไปทำพิธี" กูณฑ์พูดพลางเกาหัว "แล้วเขาคืนเราหรือยัง"
"น่าจะยังไม่คืนนะ" เคียวว่า
มลเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ฤๅษีคงรีบไปหน่อย ส่งพวกเขามา แต่ดันไม่ส่งของมาด้วย ฉับพลันนั้นเองกระบองก็ตกลงมาตรงหน้าเด็กชาย ไม่ได้มีเพียงแต่กระบอง แต่ถุงขี้เถ้าก็ตกลงมาด้วย สงสัยกาลฤาษีรู้ตัวและรีบส่งมาให้ วิทยาธรน้อยประสานมือเพื่อแสดงความเคารพ ก่อนจะถวายคืนให้แก่ท้าวไวยวิก ราชาเมืองบาดาลสั่งให้ทหารเอากระบองไปเก็บไว้ที่เดิม
"ขอบคุณท่านมากที่รักษาสัญญา หากกระบองนี้ไม่กลับมาค้ำบาดาลจะเกิดเรื่องวิบัติขึ้น"
"เป็นหน้าที่ของพวกกระหม่อมอยู่แล้ว" มลว่า
"จริงสิ เรามีอะไรจะมอบให้ท่านด้วย" พูดจบ ไวยวิกก็เดินเข้าไปหลังม่าน ก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมพระขรรค์
สำหรับกูณฑ์และเคียวแล้ว พระขรรค์ไม่ใช่ของที่น่าตื่นตาตื่นใจเท่าใด พวกเขาใช้อาวุธแบบนี้ไม่เป็นอยู่แล้ว อีกอย่างหนึ่งเพราะมาจากโลกสมัยใหม่ที่มีอาวุธประหลาด ๆ และมีฤทธิ์เดชมากกว่าพระขรรค์เยอะ แต่มลกลับจับมันด้วยมือสั่นระริก ดวงตามีน้ำตาคลอตา
"ทะ ท่านไปได้มันมาได้อย่างไร" มลถามเสียงสั่นเครือ
กูณฑ์ไม่เข้าใจเลยว่าแค่พระขรรค์เล่มเดียว เพื่อนของเขาถึงต้องเป็นเอามากขนาดนี้ แต่เขาก็ยั้งปากไว้ไม่พูดอะไรที่จะทำร้ายจิตใจเพื่อน บางทีพระขรรค์นี้อาจเป็นพระขรรค์วิเศษก็ได้ ถึงจะอธิบายไม่ได้ว่าทำไมมลถึงร้องไห้ก็เถอะ
"มีคนโยนมันลงน้ำ คงหวังจะกำจัดกระมัง ถึงเราจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องกำจัดพระขรรค์ที่ดีอย่างนี้ก็เถิด แต่เราเห็นว่าพระขรรค์นี้เป็นของวิทยาธรก็เลยเก็บไว้ ตั้งใจจะมอบให้ท่าน"
"ขอบพระทัย" มลสำลักคำพูด "พระขรรค์นี้เป็นของบิดาของกระหม่อม"
"งั้นมันก็คู่ควรจะอยู่กับท่านแล้ว" ไวยวิกตอบ
สามสหายขึ้นมาริมทะเลสาบอีกครั้ง มลเอาแต่ลูบพระขรรค์ราวกับมันเป็นแมว
"พระขรรค์นี้มันสำคัญอะไรนักหนาหรือ" กูณฑ์ถามอย่างไม่เข้าใจ
"พระขรรค์นี้เป็นของพ่อข้า" มลตอบ
"ฉันคิดว่าพ่อนายได้พระขรรค์คืนไปแล้วเสียอีก" เคียวว่าพลางขมวดคิ้ว คิดถึงเรื่องราวที่มลเคยเล่า
"พ่อข้าได้พระขรรค์คืน แต่มันไม่ใช่พระขรรค์ประจำตัว" มลอธิบาย "วิทยาธรแต่ละตนจะมีพระขรรค์ประจำตัวอยู่หนึ่งเล่ม เป็นพระขรรค์ที่มีค่าเสมอเหมือนชีวิต เราใส่จิตวิญญาณของเราไปในพระขรรค์นั้น ต่อให้เอาอาวุธวิเศษแค่ไหนมาแลกก็ไม่มีวิทยาธรตนใดยอมหรอก พระขรรค์นี้เปรียบเหมือนพี่น้องของเรา"
กูณฑ์พยักหน้าช้า ๆ แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็พอจับใจความได้
"ข้าไม่รู้ว่าทำไมพระขรรค์นี้จึงมาอยู่กับข้าได้ ปกติถ้าจัดการวิทยาธรได้ ผู้ชนะก็จะยึดพระขรรค์ไปด้วย เป็นเหมือนสินสงครามน่ะ พระขรรค์ของพ่อข้าก็เป็นอาวุธที่วิเศษอยู่ ทำไมอัครเดชถึงเอามาทิ้งขว้างราวกับขยะไร้ค่าแบบนี้" มลเลียริมฝีปาก
"อาจเป็นเพราะไอ้อัครเดชไม่คู่ควรกับพระขรรค์นี้ก็ได้" กูณฑ์พูดปลุกปลอบใจ "อาวุธดี ๆ ก็ต้องอยู่กับคนดี ๆ ยิ่งนายบอกว่ามีจิตวิญญาณสถิต บางทีไอ้แก่นั่นอาจกลัวกรรมตามทันก็ได้"
มลยิ้มเหี้ยมเกรียม "เจ้าพูดถูก ถึงพ่อข้าอาจจะไม่มีโอกาสแก้แค้นคนคนนั้นด้วยตัวเอง แต่สวรรค์ก็ส่งอาวุธของพ่อข้ามาให้ ข้าจะใช้พระขรรค์นี่" เด็กชายชูพระขรรค์สู่ฟ้า "ตัดหัวไอ้อัครเดชให้จงได้"
พระขรรค์ที่อยู่ในมือสั่นนิด ๆ ราวกับรับรู้ความต้องการของเจ้านายคนใหม่ของมัน
"ดีแล้ว" เคียวว่า
"นี่เราจะทำสงครามกันจริง ๆ ใช่ไหม" กูณฑ์ถาม
"ก็ใช่น่ะสิ" เพื่อนทั้งสองของเขาตอบ


## แผนการ

"งั้นตกลงแผนการกันก่อน" มลพูดอย่างเป็นการเป็นงาน "ข้าจะปลอมตัวเข้าเมือง"
"ปลอมยังไง" กูณฑ์ถามอย่างไม่กระตือรือร้นนัก
"ง่าย ๆ" มลตอบ "ข้าก็แค่ถอดหน้ากากออก" เขาพูดพลางถอดหน้ากากไปด้วย
กูณฑ์ขมวดคิ้ว "ฉันไม่เคยเข้าใจหลักการหน้ากากของนายเลย ให้ตายสิ"
"เจ้าไม่เข้าใจอะไร" มลถาม
กูณฑ์ชี้ไปที่หน้ากากที่มลวางอยู่ "ก็มันเป็นหน้ากาก ใส่แล้วก็ควรปิดบังแค่ใบหน้า แต่พอนายใส่ สีผิวก็ดันเปลี่ยนไปด้วย ดูยังไงก็อธิบายตามหลักวิทยาศาสตร์ไม่ได้ชัด ๆ"
เคียวหัวเราะคิกคักขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ "โธ่ กูณฑ์ มาอยู่ในแดนหิมพานต์ขนาดนี้แล้วยังจะมาวิทยาศาสตร์อะไรอยู่อีก ทิ้งไปได้แล้วน่า"
"ก็ได้ สรุปว่านายจะถอดหน้ากากเข้าเมือง" กูณฑ์ว่า "เป็นความคิดที่ดีนะ เพราะในเมืองไม่เคยมีใครเห็นหน้านายตอนถอดหน้ากากใช่เปล่า"
มลพยักหน้า
เคียวขมวดคิ้ว "หน้านายตอนถอดหน้ากากนี่เหมือนใคร"
มลเลิกคิ้วเล็กน้อย ประหลาดใจที่อีกฝ่ายถาม แต่ก็ยอมตอบแต่โดยดี "ก็เหมือนท่านพ่อท่านแม่ข้านั่นแหละ จะเหมือนใครได้อีกเล่า"
รอยย่นระหว่างคิ้วทั้งสองของเคียวยิ่งเพิ่มขึ้นอีก "แล้วพ่อของนายก็กำลังถูกตามล่าข้อหากบฏใช่ไหม"
มลใช้กำปั้นทุบลงพื้นแรง ๆ อย่างไม่พอใจนัก "อย่าเรียกพ่อข้าว่ากบฏนะ" เขาคำราม
เคียวยกสองมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ "ฉันไม่ได้จะว่า แต่ปกติพวกกบฏนี่ต้องถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรไม่ใช่เหรอ"
มลยังไม่เข้าใจ "แล้วอย่างไร"
"ก็ถ้านายเอาหน้าที่เหมือนพ่อนายเข้าไปในเมือง อัครเดชอะไรนั่น คงจะไม่ปล่อยนายไว้แน่"
"แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรเล่า" มลว่าอย่างร้อนใจ "ใส่หน้ากาก พวกเขาก็จำได้ จะถอดหน้ากากหน้าก็ดันไปละม้ายท่านพ่อเข้าเสียอีก"
"พ่อนายนี่สีผิวเป็นยังไง" เคียวไม่ตอบ แต่กลับย้อนถามแทน
"ผิวเหมือนข้านี่แหละ" มลว่าพลางชูแขนให้ดู "เมืองของข้าก็สีผิวอย่างนี้ทั้งนั้น"
"แล้ววิทยาธรมีสีผิวแบบอื่นหรือเปล่า" เคียวซักต่อไป
"คงมีกระมัง" มลตอบ "เพราะวิทยาธรจริง ๆ ก็เกิดมาจากมนุษย์หรือไม่ก็ลูกครึ่งมนุษย์ที่บำเพ็ญตบะ มนุษย์มีสีผิวหลากหลายอย่างไร วิทยาธรอย่างเราก็ไม่ต่างกัน ว่าแต่เจ้าถามไปทำไม"
"ถ้าผิวนายคล้ำขึ้น อัครเดชก็คงจำนายไม่ได้ง่าย ๆ" เคียวเสนอ
"แล้วข้าจะทำให้ผิวคล้ำขึ้นได้อย่างไร" มลถามกลับ
"ฉันเคยอ่านหนังสือมาพระเอกต้องปลอมตัวก็เลยใช้ว่านมาทาให้ผิวคล้ำ" เคียวว่า "ป่าหิมพานต์มีว่านแบบนั้นหรือเปล่า"
"จะว่ามีมันก็มีอยู่หรอก" มลว่าพลางใช้นิ้วเคาะผืนดินไปด้วย "แต่ฤดูนี้ไม่รู้จะมีหรือเปล่า มันไม่ใช่สมุนไพรวิเศษแบบพวกโสมคนที่จะอยู่ได้ทุกฤดูกาล"
เคียวจ้องตามลเขม็ง "นายไว้ใจฉันหรือเปล่า"
มลเสตามองไปทางอื่น ก่อนจะตอบอ้อมแอ้ม "ผ่านอะไรมาด้วยกันขนาดนี้แล้ว คำถามนี้ยังจะต้องถามอีกหรือ"
"ตกลงไว้ใจหรือเปล่าล่ะ" เคียวถามซ้ำ
มลพยักหน้า "ข้าไว้ใจเจ้า"
"ดีแล้ว" เคียวพูดอย่างโล่งใจ "อย่างที่นายก็รู้ว่าฉันเป็นภูตหนังสือ"
"เป็นภูตหนังสือแล้วเกี่ยวอะไรกับการปลอมตัว" กูณฑ์ขัดขึ้น
"นายคิดว่าหนังสือมันทำมาจากอะไรล่ะ" เคียวย้อนถาม
"ก็กระดาษ แล้วก็หมึกมั้ง" กูณฑ์ตอบอย่างไม่แน่ใจนัก
มลตบอกตัวเอง "ถูกต้อง ดังนั้นฉันเลยพ่นหมึกได้"
"พ่นหมึก เหมือนพวกปลาหมึกน่ะนะ" กูณฑ์ทวนคำ พลางคิดภาพที่เขากับเคียวจูบกัน แล้วเคียวก็พ่นหมึกใส่เขา แล้วเด็กหนุ่มก็ส่ายหัวเร็ว ๆ ไล่ภาพน่าสยองนั้นออกไป
"หมึกไม่ใช่ปลาสักหน่อย เรียกว่าหมึกเฉย ๆ ก็พอแล้ว มันเป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง" แม้ว่ากำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน เคียวก็อดให้เกร็ดความรู้ไม่ได้ มันติดเป็นนิสัยแล้วจริง ๆ
กูณฑ์ยักไหล่ "ฉันก็เรียกมาแบบนี้ตั้งนานแล้ว อีกอย่างม้าน้ำก็ไม่ใช่ม้า ไหงถึงไม่เรียกน้ำเฉย ๆ ล่ะ"
เคียวหยิกเขาเข้าให้ "จะไม่ยอมแพ้กันเลยใช่ไหม"
"เลิกเถียงกันก่อน" มลขัดขึ้น "ตกลงที่พูดนี่หมายความว่าอย่างไร"
เคียวหันไปสนใจมล "ฉันพ่นหมึกได้ แต่ไม่ได้พ่นออกมาทางปากหรอกนะ หมึกจะช่วยให้นายผิวคล้ำขึ้น คงจะพอปลอมตัวได้"
"แล้วหลังจากนั้นมันจะล้างออกได้หรือ" มลถามอย่างไม่แน่ใจนัก
"คิดว่าได้นะ" เคียวตอบแบ่งรับแบ่งสู้ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องเขม็งก็ยอมสารภาพ "ฉันไม่เคยพ่นหมึกใส่ใครมาก่อนเลย"
"เอาเถิด"มลพูดอย่างปลงตก "ผิวเข้มไปหน่อยก็คงไม่เป็นไร เรื่องสำคัญคือต้องไม่ให้อัครเดชจำข้าได้เป็นอันขาด"
"พร้อมแล้วนะ งั้นก็หลับตา"
"ทำไม" มลถาม
"ก็ถ้าไม่หลับตาหมึกก็เข้าตาน่ะสิ"
มลทำตาม
เคียวสะบัดกิโมโนและปล่อยหมึกออกเป็นสายใส่มล "ลืมตาได้"
มลลืมตา พลางสำรวจแขนขาตัวเองที่แม้จะไม่ดำเท่ากับตอนใส่หน้ากาก แต่ก็ไม่ได้ขาวอีกแล้ว ผิวออกจะคล้ำแดดหน่อย.ๆ
"แค่นี้ก็หมดเรื่องแล้ว" กูณฑ์พูดอย่างโล่งใจ "ออกเดินทางกันได้แล้วชิมะ"
"ชิมะคืออะไร" มลถาม ถึงเขาจะอยู่กับกูณฑ์มาเป็นเดือน ๆ แต่ก็ยังไม่เข้าใจศัพท์สมัยใหม่มากนัก อาจเป็นเพราะกูณฑ์ไม่ค่อยพูดคำพวกนี้ ถึงบางครั้งจะมีหลุดออกมาบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยนัก
"ชิมะ คือใช่ไหมไงเล่า" กูณฑ์ว่า "นายนี่ไม่คูลเอาซะเลย"
"พูดจาพิลึกอีกแล้ว" มลว่า
"ที่โลกของฉัน ใคร ๆ ก็พูดกัน" กูณฑ์เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
"แต่ที่นี่ไม่ได้" มลพูดอย่างจริงจัง "แล้วก็เลิกเรียกตัวเองว่าฉันได้แล้ว ต่อไปต้องใช้ข้าเหมือนคนอื่น ๆ"
"อะไรกันนักกันหนา" กูณฑ์พูดอย่างหงุดหงิด "ก็ใช้แบบนี้มาตลอด ไหงถึงต้องมาเปลี่ยนเอาตอนนี้"
"เข้ามือตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม" มลว่า "เราจะเข้าเมืองของข้า เราต้องปลอมตัวให้เนียน ข้าจะเล่นเป็นวิทยาธรพเนจร ส่วนเจ้าก็เป็นคนรับใช้ของข้า"
"เดี๋ยว เดี๋ยว" กูณฑ์ขัด "ไหงฉันต้องเป็นคนรับใช้นายด้วย"
"ถ้าอย่างนั้นก็เป็นผู้ติดตามก็แล้วกัน" มลว่า
"แล้วมันต่างกันเหรอ" กูณฑ์ถาม
เจ้าชายวิทยาธรหัวเราะ "ก็แค่เรียกให้มันดูดีขึ้นเท่านั้นเอง"
"แล้วทำไมต้องให้เป็นคนรับใช้หรือผู้ติดตามด้วยล่ะ" กูณฑ์ถาม "เป็นเพื่อนกันแบบเดิมไม่ได้หรือไง"
มลส่ายหน้า "ถ้าข้าแนะนำให้เจ้าเป็นสหาย มีฐานะเท่ากัน เจ้าก็อาจจะต้องตอบคำถามอะไรเยอะแยะ คำถามที่บางทีเจ้าก็อาจจะตอบไม่ได้ แต่หากแนะนำให้เป็นผู้ติดตาม พวกวิทยาธรก็จะไม่มาซักอะไรเจ้ามากนัก"
"ก็ได้" กูณฑ์ตอบอย่างไม่เต็มใจนัก "เอาตามที่นายว่า"
"เรียกว่าท่าน" มลว่า "ต่อไปนี้เรียกแทนตัวเองว่าข้า และเรียกข้าว่าท่าน เจ้าต้องฝึกให้ชิน ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะสงสัย"
"คร้าบ ท่าน" กูณฑ์เบ้ปาก นึกสงสัยว่าเป็นแค่แผนการเข้าเมือง หรือเจ้าเด็กนี่หาโอกาสนี้มานานแล้วกันแน่
"ขอรับ" มลแก้ "เจ้าต้องฝึกพูดภาษาของเราให้ชิน"
"ขอรับ" กูณฑ์ยอมตาม
มลมองอย่างไม่ไว้ใจนัก "นี่สำคัญมาก รู้ไหม"
"รู้แล้วน่า" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจนัก ไอ้เด็กนี่จะย้ำอะไรนักหนา พูดครั้งเดียว คนฉลาด ๆ อย่างเขาก็รู้เรื่องแล้ว
"เดี๋ยวฉัน เอ๊ย ข้าสอนเขาเอง" เคียวว่า
มลพยักหน้า ให้เคียวสอนก็ดีเหมือนกัน เขาเองก็ไม่รู้ศัพท์จากโลกภายนอกนัก
กูณฑ์ใช้เวลาหลายนาทีจำคำศัพท์ที่ควรใช้ ความจริงก็ไม่ได้ยากอะไร แค่เปลี่ยนจากภาษาพูดมาเป็นภาษาเขียนเท่านั้น เช่น คำว่ายังไง ก็เปลี่ยนเป็นอย่างไรหรือเยี่ยงไร
"เจ้าจำได้หรือยัง" มลถาม
"จำได้แล้ว" กูณฑ์ตอบ
"ถ้าอย่างนั้นก็ถอดเสื้อออกมาเสียด้วย"
กูณฑ์สะดุ้ง อากาศหนาวแบบนี้ยังจะให้ถอดเสื้ออีก อีกอย่างเขาไม่อยากถอดเสื้อโชว์หุ่นตัวเองตอนนี้สักหน่อย ยิ่งอยู่ต่อหน้าเคียวด้วยแล้ว
"ทำไมล่ะ"
มลถอนหายใจ "เจ้าจะเข้าเมืองในฐานะคนรับใช้ข้า ข้าใส่แค่โจงกระเบน แต่เข้ากันใส่ชุดเต็มยศขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องสงสัย"
"แต่มันหนาวนี่" กูณฑ์โอดครวญ
"ถ้าอย่างนั้นก็ใส่ไปก่อนก็ได้" มลยอมตาม เขาไม่อยากให้เพื่อนกลายเป็นน้ำแข็งเท่าไหร่หรอก "พอใกล้ ๆ ถึงเมืองค่อยถอดออก เมืองของข้าไม่เคยมีอากาศหนาวหรอก เราควบคุมสภาพอากาศได้'
กูณฑ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก "วิเศษ" เขาชำเลืองไปทางคนรัก "แล้วเคียวล่ะ"
"เคียวต้องเข้าเมืองในฐานะหนังสือ" มลพูดอย่างหนักแน่น
"ให้ฉันกลายร่างตอนนี้เลยหรือเปล่า" เคียวถาม
มลส่ายหน้า "ยังก่อน เดี๋ยวข้าจะให้สัญญาณเอง"


## ผิดสัญญา

สามสหายเดินกันอย่างรีบเร่ง จะหยุดพักก็ต่อเมื่อกินอาหารเท่านั้น เมื่อเป้าหมายมาใกล้ขนาดนี้แล้ว ก็ทำให้พวกเขามีกำลังใจมากขึ้น
"อากาศเริ่มร้อนแล้วนะ" กูณฑ์ว่า ความจริงอากาศก็ไม่ได้ถือว่าร้อนหรอก แต่เพราะพวกเขาผ่านความหนาวหฤโหดมา อากาศที่อุ่นขึ้นนิดหน่อยเลยกลายเป็นร้อนไป
"งั้นเจ้าก็ถอดเสื้อออกได้เลย" มลว่า "คงจะใกล้ถึงเมืองข้าเต็มทีแล้ว"
กูณฑ์ถอดเสื้อออก ส่วนเคียงก็กลายร่างเป็นหนังสือ
"จะไปไหนกันต่อดีล่ะ ท่านมล" กูณฑ์เย้า
มลส่ายหน้า "ต่อไปนี้เรียกข้าว่าปทุม"
"อะไร นี่ต้องเปลี่ยนชื่อด้วยเหรอ"
"จุดประสงค์ของการปลอมตัวคือไม่ให้ผู้ใดจำได้" มลว่า
"โอเค" กูณฑ์เผลอพูดศัพท์จากภายนอกตามความเคยชิน
มลจ้องเขม็ง
"ตกลง ฉันเข้าใจแล้ว" กูณฑ์แก้
ตอนที่มลเล่าเรื่องเมืองวิทยาธรให้ฟัง กูณฑ์ก็คิดว่าจะเป็นเมืองใหญ่คึกคัก ไม่แพ้เมืองมลิวัน แต่เท่าที่เห็นเมืองนี้ราวกับเมืองร้าง
"คนน้อยจัง" กูณฑ์ว่า เมื่อพวกเขาเดินเข้าเมืองมาตั้งนานแล้ว ยังแทบไม่เห็นใครสักคน ไม่มีหนุ่มสาวออกมาทำงาน ไม่มีคนแก่ออกมาพูดคุยกัน ไม่มีเด็กเล็ก ๆ ออกมาวิ่งเล่น
มลขมวดคิ้ว "ปกติเมืองนี้มีชีวิตชีวาเสมอ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
"เขาคงไม่ได้ย้ายออกไปหมดเมืองหรอกนะ" กูณฑ์ว่า
"คงไม่" มลชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่งที่มีควันไฟลอยออกมา "มีควัน ก็แสดงว่ามีคน"
"งั้นเราไปถามกันให้รู้เรื่องดีไหม" กูณฑ์ว่า
มลลังเล "แต่เราไม่ได้มาเที่ยวเล่น เราจะมาหา.."
กูณฑ์โบกนิ้วชี้ไปมาต่อหน้ามลด้วยท่าทางเหมือนกำลังจะพูดกับเด็กเล็ก ๆ "ไม่เอาน่า เราจะบุกไปแบบไม่มีแผนได้ยังไง ลองสืบดูก่อนดีกว่า"
มลเม้มปาก "ก็ได้"
พวกเขาเดินไปที่บ้านหลังนั้นและเคาะประตู
ไม่นานก็มีวิทยาธรหญิงตนหนึ่งเปิดประตูให้ ใบหน้าของเธอมีรอยเหี่ยวย่นซึ่งประหลาดมาก เพราะปกติวิทยาธรจะกินผลดรุณวัฒนาซึ่งเป็นผลไม้วิเศษช่วยให้อ่อนวัยอยู่เสมอ
"ข้าขอเข้าไปได้ไหมขอรับ" มลถามอย่างสุภาพ
วิทยาธรหญิงขมวดคิ้ว ก่อนจะพูดเสียงแหบพร่า "เจ้ามาจากไหนน่ะ"
"ข้าเป็นวิทยาธรพเนจรขอรับ ทราบว่าที่นี่เกิดโรคระบาด ข้าพอมีความรู้อยู่บ้าง ก็เลย.." มลยังไม่ทันพูดจบ อีกฝ่ายก็กระชากเขาเข้ามาในบ้าน ก่อนจะรีบปิดประตู ร้อนถึงกูณฑ์ที่ต้องรีบเบียดเข้ามาให้เร็วที่สุด
"เมืองนี้จะกลายเป็นเมืองผีไปแล้ว" เจ้าของบ้านบ่น
"เกิดอะไรขึ้นขอรับ" มลรีบถามเข้าเป้า "ข้าไม่เห็นใครสักคน"
วิทยาธรหญิงยิ้มเหยียด "อยู่ ๆ แมงสี่หูห้าตาของเราก็ล้มตายกันอย่างไม่ทราบสาเหตุ"
"เรื่องนั้นข้าทราบดีขอรับ แต่ก็ไม่น่าทำให้เมืองนี้เป็นเมืองร้างเลย" มลยังคงสืบหาข้อมูลต่อไป
"ก็ตั้งแต่แมงสี่หูห้าตาผลิตทองให้ไม่ได้ พระราชาของเรา" เธอพูดคำว่าพระราชาของเราเหมือนคำสบถ "ก็ส่งวิทยาธรหนุ่ม ๆ ออกไปหาวิธีแก้ปัญหานี้ให้ได้ ส่งไปไม่รู้กี่ตนต่อกี่ตนก็ยังไม่มีใครได้กลับมา พักหลัง ๆ ก็เลยส่งผู้หญิงไปด้วย แต่ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ไปแล้วไปลับทั้งนั้น"
"แล้วทำไมท่านถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะขอรับ" มลถาม
"เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าเป็นคนแก่" เธอพูดพลางชี้ที่รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า "ข้าเลิกกินผลดรุณวัฒนานานแล้ว ข้าไม่อยากถูกส่งไปทำภารกิจที่ไม่มีวันสำเร็จหรอก"
"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้บ้านเมืองก็มีแต่คนแก่หรือขอรับ" มลถามย้ำ
"ก็คงใช่" เจ้าของบ้านตอบ "พวกเขาต้องเลือกระหว่างอยู่ในฐานะคนแก่หรือจะออกนอกเมืองไปผจญภัย ข้าขอเลือกอยู่บ้านสบาย ๆ ดีกว่า"
กูณฑ์กับมลมองสบตากัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดเหมือนกัน หากพวกหนุ่ม ๆ ออกนอกเมืองไปหมด โอกาสที่จะยึดเมืองคืนได้ก็มีมากขึ้น
"ขอบพระคุณท่านมาก" มลว่า พลางยกมือไหว้
"เจ้าบอกว่าเจ้ามีวิธีแก้โรคระบาดนี้หรือ"
"ขอรับ" มลตอบ
วิทยาธรหญิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "เจ้าแน่ใจหรือ เจ้ายังดูเด็กอยู่เลย จะมีปัญญาทำเรื่องที่คนโตกว่าเจ้าตั้งสองเท่าได้อย่างไร"
"อ้าว" กูณฑ์ขัดขึ้นอย่างทนไม่ได้ เขาไม่ชอบคนที่เอาอายุมาข่มกันเลย มลเองก็เห็นถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น หากปล่อยให้เพื่อนพูดอะไรน่าสงสัยจึงตวาดว่า
"เงียบ เจ้านายคุยกันอยู่ ควรจะให้บ่าวอย่างเจ้าเข้ามาขัดหรือ"
กูณฑ์อ้าปากจะเถียง แต่เมื่อเห็นสายตาพิฆาตของมลก็นิ่งไป ได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง
"ต้องขอโทษท่านจริง ๆ บ่าวของข้าคนนี้ไม่ค่อยรู้มารยาทสักเท่าไร"
"ไม่เป็นไร แต่ข้าเตือนเจ้าด้วยความหวังดี พระราชาของเราองค์นี้เอาแน่เอานอนไม่ได้ หากเจ้าทำสำเร็จก็แค่เสมอตัว แต่หากทำผิดพลาดขึ้นมา" เธอยกมือปาดคอเป็นสัญลักษณ์
"ข้ามั่นใจว่าจะไม่ผิดพลาดแน่นอน" เจ้าชายวิทยาธรพูดอย่างกล้าหาญ
"ก็ตามใจเจ้า" คนแก่กว่าพูดอย่างปลงตก "ข้าเคยเห็นวิทยาธรทั้งหญิงและชายอาสาแก้โรคระบาดนี้ แต่ก็ไม่สำเร็จ ต้องสังเวยชีวิตให้แก่พระราชา หากเจ้ามั่นใจถึงขนาดนั้น ข้าก็จะไม่ขัด"
"ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องขอตัวก่อน" มลว่า
พวกเขาเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ก่อนจะมุ่งตรงเข้าสู่พระราชวัง
"พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่" นายประตูถาม
"ข้าเป็นวิทยาธรพเนจร ทราบว่าแมงสี่หูห้าตาที่นี่เกิดตายโดยไม่ทราบสาเหตุ ข้ามีวิชาสามารถขยายพันธุ์แมงสี่หูห้าตาได้"
"ตัวกระจ้อยร่อยอย่างเจ้านี่นะ" นายประตูพูดอย่างดูถูก ก่อนจะโบกมือเป็นเชิงไล่ไปให้พ้น ๆ "พระราชวังไม่ใช่ที่ที่เด็กอย่างเจ้ามาเล่นนะ เจ้าหนู"
"ถึงข้าจะเป็นเด็กก็เป็นเหล็กเพชร" มลเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "ข้าไม่ยักกะรู้ว่าพระราชาทรงกำหนดอายุคนทำภารกิจด้วย"
นายประตูหรี่ตามอง รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าเด็กคนนี้ร้ายใช่เล่น
"ก็ได้ ข้าจะพาเจ้าไปเข้าเฝ้า"
ในที่สุดมลกับกูณฑ์ก็มายืนต่อหน้าอัครเดช มลต้องใช้ขันติทั้งหมดที่มีไม่ให้พุ่งไปทำร้ายคนตรงหน้า เขานั่งลงคุกเข่าถวายบังคม กูณฑ์ทำตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
อัครเดชมองพวกเขาอย่างเหยียดหยาม "พวกเจ้าน่ะหรือคือคนที่ขยายพันธุ์แมงสี่หูห้าตาได้"
"พระเจ้าค่ะ" มลตอบทั้ง ๆ ที่ก้มหน้าอยู่ สำหรับคนอื่นอาจคิดว่ามลประหม่าที่ได้เข้าเฝ้ากษัตริย์ แต่เด็กชายทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้อัครเดชจำหน้าเขาได้ต่างหาก ถึงจะเปลี่ยนสีผิวแล้ว แต่โครงหน้าเขาก็ยังเหมือนพ่อ ระวังตัวไว้ก่อนเป็นดีที่สุด
"ถ้าเจ้าทำได้ ข้าจะยกเมืองให้ปกครองกึ่งหนึ่ง" อัครเดชว่า "แต่หากเจ้าทำไม่ได้ ต้องโทษประหาร"
"พระเจ้าค่ะ" มลรับคำ
"ดี" อัครเดชว่า "ข้าจะให้ท่านอำมาตย์พาเจ้าไปดูแมงสี่หูห้าตาที่เหลืออยู่"
เด็กทั้งสองไปดูแมงสี่หูห้าตา กูณฑ์ตื่นเต้นและพยายามจะลองลูบขนดูจึงโดนมันกัดเข้า
"โอ๊ย!"
"เจ้านี่ไม่รู้เรื่องอะไรจริง ๆ" อำมาตย์พูดอย่างดูถูก
"ต้องขออภัยแทนบ่าวของข้าด้วย" มลว่า
กูณฑ์เบ้หน้า ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ
"กูณฑ์" มลเรียกด้วยเสียงเปี่ยมไปด้วยอำนาจ "เจ้าจงเอาขี้เถ้านี่ไปให้พวกมันกินเสีย"
"ขอรับ นายท่าน" กูณฑ์ว่า เขาเอาขี้เถ้าที่ไม่ใช่ขี้เถ้าธรรมดาป้อนให้แมงสี่หูห้าตากิน ทันทีที่พวกมันกินเสร็จ ก็วิ่งไปรอบ ๆ ส่งเสียงดังโหวกเหวก บางตัวก็เริ่มต่อสู้กัน
"เฮ้ย เฮ้ย" อำมาตย์ว่า พยายามห้ามการต่อสู้ ตอนนี้แมงสี่หูห้าตาก็แทบจะสูญพันธุ์อยู่แล้ว ขืนให้มันกัดกันอีก มีหวังแย่แน่
แต่ไม่มีแมงสี่หูห้าตาตัวไหนฟังเขา หลังจากที่ทั้งโดนกัดและโดนวิ่งชน เขาก็ต้องยอมแพ้
แมงสี่หูห้าตาตัวหนึ่งจัดการพรรคพวกของมันสำเร็จ มันส่งเสียงคำรามอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเข้าไปดมแมงสี่หูห้าตาอีกตัวหนึ่ง อีกฝ่ายก็รับไมตรีด้วยดี
"อุ๊ย ไม่อยากเห็น" กูณฑ์ว่า พลางยกมือปิดตาตัวเอง แต่ถ่างนิ้วไว้
"ถ้าเจ้าจะปิดตาอย่างนั้น ไม่ต้องปิดก็ได้" มลประชด
"ขี้เถ้านั่นคืออะไร" อำมาตย์ถามอย่างสนใจ แมงสี่หูห้าตาไม่เคยทำพฤติกรรมแบบนี้มาก่อน หรืออาจจะเคย แต่เขาไม่เคยเห็นก็ได้
"ท่านไม่ต้องห่วง ไม่นานท่านจะได้ลูกแมงสี่หูห้าตาแน่นอน" มลว่า
"ถึงเจ้าจะทำให้มันผสมพันธุ์กันได้ ก็ไม่แน่ว่าจะมีลูก" อำมาตย์ว่า
"ดูถูกกันเข้าไป" กูณฑ์บ่นพึมพำ
"ข้ารับรองด้วยชีวิต" มลตบอกตัวเอง
"ก็ดี" อำมาตย์ว่า "ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก็อยู่บ้านข้าจนกว่าจะมีแมงสี่หูห้าตาเกิดก็แล้วกัน"
มลโค้งคำนับ "ขอรับ ท่าน"
ทั้งกูณฑ์และมลได้อาศัยอยู่ในบ้านของอำมาตย์ พวกเขาได้นอนห้องเดียวกัน พวกเขาต้องช่วยงานอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างพวกงานบ้านหรือทำกับข้าวซึ่งพวกเขาก็ยอมทำด้วยดี
"เหนื่อยไหม" เคียวถามเมื่อกูณฑ์กลับมาห้องนอน
"แทบตาย" กูณฑ์ว่า นอนแผ่สองสลึงบนเตียง "กลายร่างมาหอมแก้มฉันหน่อยส้"
"ไม่ได้" มลเป็นคนตอบ เขายังไม่ได้หอมแก้มใครเลย กูณฑ์ก็ไม่ควรได้เหมือนกัน
"ขัดจริง" กูณฑ์บ่น
"เพื่อความปลอดภัย" มลว่า
ผ่านไปสามเดือน ข่าวลือเรื่องแมงสี่หูห้าตาตั้งท้องก็แพร่สะพัดไปทั่ว มลผู้กำลังช่วยผ่าฟืนอยู่ถูกเรียกตัวให้เข้าวังโดยด่วน
กูณฑ์กับมลไปเข้าเฝ้าอัครเดช ในห้องท้องพระโรงมีแค่พวกเขา อัครเดช แมงสี่หูห้าตาที่ท้องอ่อน ๆ และชายคนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นหมอ
"พวกเจ้าสามารถทำให้มันตั้งท้องได้จริง ๆ ด้วย" อัครเดชว่า "ข้าไม่รู่จะขอบคุณเจ้าอย่างไร"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอกพระเจ้าค่ะ" มลตอบ "ขอเพียงพระองค์ทรงรักษาคำพูดก็พอแล้ว"
อัครเดชลูบคางตัวเอง ตอนที่เขาประกาศหาผู้มีฝีมือมาช่วย เขาได้ประกาศว่าจะยกเมืองให้กึ่งหนึ่งจริง ๆ ยิ่งให้รางวัลใหญ่ก็เป็นการเชิญชวนให้คนเข้ามาทำงานมากขึ้น เขามั่นใจว่าไม่มีใครจะเอาเมืองจริง ๆ หรอก แต่วิทยาธรเด็กน้อยตนนี้จะเอาให้ได้
"นี่แน่ะ เจ้าเด็กน้อย" อัครเดชพูดเหมือนผู้ใหญ่พูดกับเด็กโง่ ๆ "เจ้ายังเด็กเกินไปที่จะปกครองบ้านเมือง ข้าจะมอบหีบทองให้เจ้าหีบหนึ่งก็แล้วกัน"
กูณฑ์อ้าปากจะค้าน อย่างนี้มันโกงกันชัด ๆ ไม่รู้จักรักษาคำพูดเลย แต่มลหยิกเขาและพูดว่า
"ขอบพระทัยที่ทรงพระเมตตา"
อัครเดชตบตักตัวเอง "ดี ดี"
ในที่สุดพวกเขาก็ออกมาจากวังพร้อมทองหีบหนึ่ง เด็กทั้งสองเดินทางออกจากเมืองเข้าสู่ป่า พอพ้นเขตเมืองวิทยาธรแล้ว กูณฑ์อยากให้เคียวกลับร่างเดิม แต่มลค้านไว้
"ฉันไม่เข้าใจ เราพ้นเขตแล้วนี่ มล" กูณฑ์พูดอย่างไม่พอใจ เขาอยากกอดเคียวจะแย่อยู่แล้ว
มลจุปาก "ข้าเห็นคนในพุ่มไม้นั่น"
กูณฑ์มองตาม "ไม่เห็นจะมีใครเลยนี่ มล"
"อย่าเรียกข้าว่ามล ข้ากลัวว่า.."
คนในพุ่มไม้โผล่ออกมา เขามีแผลไฟไหม้ครึ่งหน้า และเดินมาหาเด็กทั้งสองช้า ๆ
"มล" เขาสำลัก
ทั้งกูณฑ์และมลมองหน้ากันรับรู้โดยไม่ต้องมีคำพูดว่า ได้เวลาเผ่นอีกแล้ว
กูณฑ์เป็นเด็กธรรมดา เคียวเป็นภูตที่สิงในหนังสือ มลเป็นมนุษย์สังเคราะห์ที่เกิดจากเวทมนตร์ ดูแล้วไม่น่าเกี่ยวข้องกันได้ แต่โชคชะตาทำให้เขาต้องจำใจเป็นเพื่อนกัน สามัคคีคือพลังเหรอ สามัคคีคือพังมากกว่า