The key of terrer
swamp_cat
## บทที่ 1 ตื่นจากฝันร้ายชั่วนิรันดร์

เอี๊ยด…ครืด..
กลิ่นเค็มของเกลือและไม้อับชื้นช่วยดึงสติความนึกคิดที่ล่องลอยไปไกลกลับมา เสียงของไม้ที่เสียดสีและคำพูดพึมพำของผู้คนดังแว่วเลื่อนลอยไปในพื้นที่ที่ไร้แสงอาทิตย์ ความรู้สึกของละอองน้ำจากม่านหมอกที่ลอยผ่านร่างกายทำให้เกิดความรู้สึกเย็นถึงกระดูก
นี้มันอะไร
เกิดอะไรขึ้น
ฉันคือใคร? ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน?
'...ผู้มาจุติ...จากแดนอื่น...'
ลืมตาไม่ได้ขยับตัวไม่ได้ทั่วทุกส่วนของร่างกายด้านชาเหมือนกับรูปปั้น ทำได้แค่หายใจเข้าออกและฟังเสียงรอบตัวเท่านั้น
ความฝัน นี้คือความฝันสินะ ก่อนหน้าหน้านี้เขายังนอนหลับอยู่บนเตียงอยู่เลย
'...กุญแจ...บุตรแห่ง...'
'เจ้า...มองเห็น'
'...นำมา..เป็นไปได้'
สัมผัสของไม้ที่มีบนผิวหนังช่างดูเหมือนจริงเกินกว่าจะเป็นเพียงแค่ความฝัน เสียงกระซิบและบทเพลงแปลกประหลาดดังผสมไปมาจนน่าปวดหัว แผ่วเบาเลือนรางจนไม่สามารถรับรู้ถึงเนื้อหาของเสียงพวกนั้นได้ด้วยซ้ำ ความหนาวเย็นของหมอกโดยรอบเคลื่อนตัวผ่านร่างกายอย่างช้าๆ จนชวนขนลุก
[อัล....ย์]
นั้นเสียงอะไร
[อัลเลย์]
ใคร? ใครกันที่กำลังเรียกชื่อของผมอยู่
[ลองมองดูสิ]
!!!
ความหวาดกลัวสุดขีดพุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของวิญญาณ เสียงหัวใจในอกเต้นดังรัวเหมือนกับกำลังจะหลุดออกมา เลือดจำนวนมากถูกสูบฉีดไปทั่วร่างกายของตน เสียงกระซิบรอบตัวยังคงดังขึ้นซ้ำๆ พร้อมกับความเจ็บปวดคล้ายโดนเศษแก้วร้อนจัดฝังไปในสมอง
อะไร!! นั้นมันอะไร!!
เสียงนั้นเป็นแค่เสียงมนุษย์ผู้ชายธรรมดา ออกจะดูอ่อนโยนมากเสียด้วยซ้ำ แต่ร่างกายของเขากลับแสดงอาการต่อต้านอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดทำให้สมองที่เคยภูมิใจนักหนาสับสนจนเกินกว่าจะคิดอะไรออก ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงหอบและเสียงหัวใจเต้นดังก้องไปทั่วในโพรงหูแต่ก็ยังไม่สามารถกลบเสียงกระซิบเรียกหาพวกนั้นได้
[กุญแจ]
บางสิ่งบางอย่างในร่างกายกำลังหายไปทีละนิด ถูกสิ่งนั้นช่วงชิงไป
ไม่ นี่คือความฝัน
มันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น
กริ๊งงงงงงงง
เสียงนาฬิกาปลุกที่คุ้นเคยดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาที่ต้องลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้ว อัลเลย์ค่อยๆ ลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมามองสภาพแวดล้อมรอบตัว ก่อนจะพบว่าตอนนี้ตัวเขากำลังนอนอยู่บนพื้นพร้อมผ้าห่มที่ถูกลากลงมากองข้างล่าง
นี้...เราฝันร้ายจนนอนตกเตียงเลยหรือนี่
กินอาหารก็ครบ เข้านอนก็ตรงเวลา ทำไมถึงปวดหัวได้มากขนาดนี้
ความรู้สึกเย็นวูบวาบในหัวยิ่งทำให้ตัวเขาที่พึ่งตื่นนอนมึนเบลอกว่าเดิม
อัลเลย์ยกมือที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้มาจับหัวที่ยังคงมีอาการปวดอยู่ ก่อนจะพบว่าร่างกายของตนนั้นเปียกโชกไปด้วยเหงื่อจนคล้ายกับว่าพึ่งอาบน้ำมาอย่างไงอย่างงั้น เมื่อลมจากแอร์พัดผ่านก็สร้างความรู้สึกหนาวเย็นคล้ายหมอกในความฝันไม่มีผิด
ความฝันแปลกๆ นั้นมันคืออะไร ความรู้สึกหวาดกลัวนั่นก็สมจริงจนน่าใจหาย เมื่อความเจ็บปวดในหัวเริ่มหายไป ก็ได้แต่สะลึมสะลือล้างหน้าเตรียมตัวเพื่อไปทำงาน เพราะเดี๋ยวไม่นานก็คงจะลืมความฝันไร้สาระนั้นไป
"อัลเลย์ คุณนอนไม่หลับอีกแล้วใช่มั้ยคะ"
"ฮะๆ เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
อัลเลย์ อาโดนิส ชายหนุ่มวัย27ปี ผู้ใช้ชีวิตเป็นมนุษย์ธรรมดาในโลกที่แสนจะธรรมดา ทำงานเป็นวิศวกรข้อมูลของบริษัทหนึ่งที่ต้องตื่นตอนเช้าและกลับบ้านดึก5วันต่อสัปดาห์ แต่ในยามนี้กำลังประสบกับปัญหาฝันร้ายในทุกค่ำคืน เป็นฝันร้ายแบบเดิมซ้ำๆ วนเวียนกลับมาไม่รู้จบ
วันนี้เป็นวันที่ 14 เดือนกุมภาพันธ์ ทั้งเมืองเต็มไปด้วยลูกโป่งหัวใจและสีแดงสดใสขนาดในที่ทำงานก็ยังมีการมอบดอกกุหลาบและช็อกโกแลตให้กันและกัน หนุ่มหล่อผมดำที่แผนกข้างๆ ก็ยังได้ช็อกโกแลตมากถึง 4 กล่อง
แต่ในวันแบบนี้ชายหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความห่อเหี่ยว ผิวขาวซีดเซียวพร้อมกับรอยคล้ำใต้ตาทำให้ดูคล้ายกับผู้ป่วยที่หลบหนีออกจากโรงพยาบาล ถึงจะใส่แมสกับแว่นตาปกปิดแต่ก็ยังมีหลุดบรรยากาศของความอ่อนแอออกมา
อัลเลย์เหม่อมองกาแฟในมือ มันเป็นสิ่งที่คอยยื้อชีวิตของตนไว้ ถึงจะไปพบแพทย์สักกี่คนก็ไม่มีใครที่สามารถรักษามันได้ นักจิตวิทยาบอกว่าการฝันซ้ำๆ บ่งบอกถึงความปรารถนาภายในจิตใจ แต่เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าความปรารถนาของตนจะไม่ผิดแปลกชาวบ้านแบบในความฝันแน่นอน
จากการฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็พอจะทำให้สามารถแยกแยะรายละเอียดบางอย่างได้เพิ่มมากขึ้น
ร่างกายของเขานอนอยู่บนพื้นไม้ถูกปกคลุมไปด้วยผ้าเนื้อหยาบเพื่อให้ความอบอุ่น การเคลื่อนไหวและความโคลงเคลงของพาหนะร่วมกับเสียงของคลื่นและกลิ่นทะเลทำให้สามารถอนุมานได้ว่าร่างกายของตนน่าจะนอนอยู่ภายในเรือไม้สักที่
นอกจากนั้นก็มีเสียงพึมพำพร้อมทำนองบางอย่างที่น่าจะเป็นเสียงเพลงที่ชวนให้งงงวยจนฟังไม่ออก ส่วนนี้ไม่ว่าจะใช้เวลาขบคิดเกี่ยวกับมันเท่าไหร่ก็ไม่สามารถตีความอะไรได้เพิ่มเติมอยู่ดี
ฟังไม่เข้าใจเหมือนไม่ใช่ภาษาในโลกนี้เลยสักนิด
อัลเลย์ดึงเนกไทออกเล็กน้อย ก่อนจะรู้ตัวว่าความรู้สึกอึดอัดเหล่านั้นไม่ได้มาจากเนกไท แต่มันติดอยู่ข้างในใจจนทำให้รู้สึกไม่สบายตัว
"อัลเลย์ วันพรุ่งนี้คุณว่างหรือเปล่า" หญิงสาวตรงหน้าพูดถามขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น หล่อนเป็นสาวสวยประจำแผนกข้างๆ พวกเรามักจะเจอกันบ่อยครั้งเวลาที่เขาไปหากาแฟกินช่วงพักเที่ยง
"ขอโทษที พอดีพรุ่งนี้ผมมีนัดกับหมอน่ะ" ถึงตอนไปทุกรอบจะได้แค่ยามากินเพิ่ม โดยที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตาม
เสียทั้งเงิน เสียทั้งเวลา แต่ก็ต้องไปอยู่ดี
เพราะจิตสำนึกของเขาบอกว่าให้ทำอย่างนั้น
หญิงสาวทำหน้าเศร้าแต่ก็ยังคงน่ารักอย่างแปลกประหลาด ก่อนจะทำท่าตื่นเต้นเหมือนคิดอะไรบางอย่างออก
"ช่วงนี้อัลเลย์มีปัญหาเรื่องการนอนหลับใช่มั้ยคะ พอดีฉันพอจะมีทริคบางอย่างจากที่บ้าน แม่มักจะทำแบบนี้ทุกครั้งที่ฉันฝันร้าย"
"ขออนุญาตนะ" เธอนำปากกามาจากกระเป๋าเสื้อก่อนจะค่อยๆ คลี่มือขวาของอัลเลย์ออกจากกัน ไม่นานก็มีกากบาทสีดำอันเล็กปรากฏบนฝ่ามือของเขา
อุณหภูมิของร่างกายนั้นดูเป็นเรื่องแปลกใหม่และมือนั้นก็นุ่มมากเช่นกัน เขาจ้องมองผมสีดำของหล่อนด้วยความอึดอัด ไม่บ่อยนักที่จะได้อยู่ใกล้ชิดเพศตรงข้ามแบบนี้
"เชื่อกันว่ามันจะช่วยป้องกันฝันร้าย ปกติก็จะวาดก่อนนอน…อัลเลย์?"
"เอ่อ…ขอบคุณมาก" ตอนนี้ถึงได้รู้ตัวว่าเขาจำชื่อของอีกฝ่ายไม่ได้ซ้ำ ด้วยเขินอายและรู้สึกผิดจึงไม่กล้าพูดถามชื่อเธอออกไป
"ฉันหวังว่ามันพอจะช่วยได้บ้าง... แล้วก็อัลเลย์สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะคะ"
"ขอบคุณครับ" อัลเลย์ทำเพียงมองหญิงสาวตรงหน้าเดินจากไป หลังเลิกงานก็ยืนคิดอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจซื้อพิซซ่าแทนเค้กเพื่อไปฉลองวันเกิดที่ห้องของตน
ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก
หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็มานั่งมองพิซซ่าบนโต๊ะด้วยความเงียบเหงา นาฬิกาบนผนังแสดงเวลาว่าเหลืออีกไม่กี่นาทีก็จะกลายเป็นวันใหม่ ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างติดค้างในใจยังคงมีอยู่ตลอดเวลา เมื่อลองพยายามคิดถึงที่มาของความรู้สึกนี้ก็คล้ายมีม่านหมอกปิดบังเอาไว้จนนึกอะไรไม่ได้
อาการปวดหัวตรงขมับเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาพยายามจะนึกถึงความฝัน ทำได้แค่เอายาแก้ปวดที่มีอยู่มากินเพื่อบรรเทาความทรมาน เสียงหูแว่วคล้ายเสียงกระซิบในความฝันตามมาหลอกหลอนจนถึงโลกแห่งความเป็นจริง
ความมึนงงเข้าโจมตีจิตใจจนไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้ ได้แต่ปล่อยให้หัวตกลงไปตามแรงโน้มถ่วงจนสุดท้ายก็ได้แต่นอนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สนใจพิซซ่าเย็นชืดที่กำลังนอนทับอยู่ด้วยซ้ำ
เจ็บ
มันร้าวไปหมดทั้งหัว ทั้งหน้าผาก เบ้าตา จมูก จนถึงฟัน
ทรมานกว่าทุกที
แต่ก็ไม่อยากนอนหลับ
เหมือนกับมีหนอนมากมายกำลังไต่ไปทั่วร่างกาย ชอนไชเข้าไปในกระดูกของเขากัดกินเข้าไปจนถึงไขสันหลัง นกพิราบนอกหน้าต่างจำนวนมากจ้องมองมาที่อัลเลย์ เป็นดวงตาสีดำใสเหมือนลูกแก้วดูไร้เดียงสาและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน
คล้ายว่าอาการเพ้อของเขานั้นจะมีระดับสูงขึ้นจนตอนนี้สามารถมองเห็นว่าพวกมันกลายเป็นนกฮูกที่มีดวงตา3ดวง นกพวกนั้นใช้ดวงตาสีแดงแปลกประหลาดจ้องมองมาที่เขา อัดแน่นอยู่ข้างนอกไม่ต่ำกว่า30ตัวปิดกั้นจนมองไม่เห็นท้องฟ้า
ไอพวกนี้มันไม่มีอะไรให้ดูแล้วรึไง
น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น กลิ่นคาวคล้ายสนิมเกินขึ้นภายในจมูกพร้อมความรู้สึกถึงของเหลวที่กำลังไหลออกมา
หรือบางทีชีวิตของเขาจะถึงจุดจบเร็วกว่าที่คิด
แต่ยังอ่านหนังสือบทเพลงแห่งพระเจ้าไม่จบเลย...
อาการปวดหัวและความอึดอัดในอกช่างทรมานเหลือเกิน เสียงหัวใจเต้นกับเสียงลมหายใจหอบดังสลับไปมาภายในหูของเขา มันนั้นติดอยู่ที่ปลายลิ้นแต่ก็พร่าเลือนเกินกว่าจะนึกออก อึดอัดจนเผลอเอามือขย้ำหน้าอกจนผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีแดง
ผมไม่ได้กลัวความตาย แต่กลับกลัวความลึกลับที่ไม่อาจเข้าใจได้
วี๊ดดดด…..ปัง!!
ตึ้ง!!
ภายในวินาทีที่พลุดอกนั้นทะยานขึ้นไป ย้อมท้องฟ้าให้เติมเต็มไปด้วยสีสันสวยงาม นาฬิกาก็ส่งเสียงแปลกประหลาดเป็นสัญญาณว่าเลยเวลาเที่ยงคืนไปแล้ว
ใช่ ใช่แล้ว
เหมือนมีใครเปิดม่านที่บดบังความคิดออก อัลเลย์จำได้ถึงความทรงจำที่ติดค้างอยู่ในใจ
ในวันนั้น...เราไม่ได้กลับบ้านทันที แต่กลับเข้าไปในร้านทำนายดวงปริศนาร้านนั้น
"มันคือไพ่ The Dream"
เสียงกระซิบมากมายรอบตัวเริ่มซ้อนทับกันจนกลายเป็นเสียงทุ้มเนิบช้า อัลเลย์มองไปยังผู้ชายแปลกหน้าตรงข้ามโต๊ะดูดวง ชายคนนี้สวมชุดสูทหางยาวสีดำพร้อมเสื้อกั๊ก ข้างในใส่เสื้อเชิ้ตปกสูงพร้อมเนกไทสีแดงสะดุดตา เข็มติดคอเสื้อรูปหัวนกฮูกบนปกเสื้อเชิ้ตด้านขวาสะท้อนแวววาวแยงตา น่าแปลกที่ใบหน้าของเขาช่างเลือนรางเกินกว่าจะนึกออก
"คุณมีความฝัน สายสัมพันธ์ และโชคชะตาบางอย่างที่แอบแฝงอยู่โดยที่ตัวคุณเองไม่รู้ตัว แล้วดูเหมือนจะมีโอกาสได้เดินทางไกลเร็วๆ นี้"
"คุณคือใคร"
ชายตรงหน้าเมินเฉยต่อคำถามของเขาทำเพียงแค่ส่งรอยยิ้มคุ้นเคยมาให้ และเพียงพริบตาก็เปลี่ยนไพ่ในมือให้กลายเป็นหนังสือบันทึกปกหนังเรียบๆ หนึ่งเล่ม พร้อมใช้ปากกาขนนกจดบันทึกบางอย่างลงไปในสมุดเล่มนั้น
"เดี๋ยวก่อน!!" ภาพตรงหน้าถอยห่าง เหมือนร่างกายถูกผูกติดอยู่กับเก้าอี้จนไม่สามารถลุกไปไหนได้ ทำได้แค่เพียงมองชายคนนั้นหายตัวไป หมอกหนาแพร่กระจายไปทั่วกลืนกินทุกอย่างจนอยู่ในภวังค์แห่งความเงียบ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตนยังคงนอนอยู่บนโต๊ะตัวเดิมในห้องนอนที่คุ้นเคย
นั่นไม่ใช่ภาพหลอนแน่ๆ
ชายคนนั้นคือใคร? เป็นมนุษย์ ปีศาจ เทพ หรืออะไรกันแน่
โลกที่เต็มไปด้วยหมอกนั้นคืออะไร
หากเพียงแค่คิดได้ไม่นานร่างกายก็ไม่อาจรับภาระได้ไหวอีกต่อไป ความเจ็บปวดในหัวทวีมากขึ้นเรื่อยๆ เลือดสีแดงค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตาพร้อมปรากฏจุดสีทองในลูกตาดำที่ขยับไปมาคล้ายสิ่งมีชีวิต อัลเลย์ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกตามร่างกายได้อีกต่อไป ทุกการหายใจก็ยากลำบากเพราะเลือดจำนวนหนึ่งที่ไหลเข้าไปในหลอดลม
เมื่อความตายมาเยือน จิตใจของเขากลับสงบลงอย่างแปลกประหลาด ในตอนสุดท้ายความเจ็บปวดทั้งหมดหายไป มีแค่ความง่วงนอนที่ค่อยๆ ครอบงำสติของชายหนุ่มไปจนหมด
นอนหลับไปในค่ำคืนที่ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย


## บทที่ 2 โลกแห่งความฝัน

เอี๊ยด ครืดด
กลิ่นไม้อับชื้นและกลิ่นเค็มของทะเล สัมผัสของผ้าเนื้อหยาบที่เคลื่อนผ่านผิวหนัง ความรู้สึกปวดเมื่อยตามร่างกายจากการนอนบนพื้นไม้แข็งๆ เป็นสิ่งที่เขาต้องพบเจอทุกคืนในความฝัน หากแต่ในครั้งนี้อัลเลย์กลับสัมผัสได้มากกว่านั้น ทุกอย่างดูเหมือนจริงมากกว่าแค่จินตนาการ เสียงเพลงที่เคยได้ยินแว่วมาตลอดก็ชัดเจนเหมือนมีคนมาร้องเพลงอยู่ข้างๆ
"อืม…"
ทั้งความรู้สึกเจ็บคอเล็กน้อยจากอาการขาดน้ำ ความปวดเมื่อยตามร่างกาย และอาการระคายเคืองเล็กน้อยตามผิวหนัง ต่างก็ดูสมจริงเกินกว่าจะเป็นแค่จินตนาการ
การหายใจของอัลเลย์เปลี่ยนไป เมื่อลองขยับปลายนิ้วก็รู้สึกได้ถึงความชาเล็กน้อยตามกล้ามเนื้อ ดูเหมือนว่าครั้งนี้ตัวเขาจะสามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้แล้ว
อัลเลย์ลืมตาขึ้นมาสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างเชื่องช้า ถึงจะแสบตาเล็กน้อยแต่ก็ยังพอจะทนไหว
มันคือห้องที่ทำจากไม้เกือบทั้งหมด เป็นพื้นที่ขนาดไม่ใหญ่ ออกจะคับแคบเสียด้วยซ้ำ ถูกปิดมิดชิดอย่างดีไม่มีแม้แต่หน้าต่างสักบาน มีแค่ไฟจากตะเกียงน้ำมันที่ให้แสงสว่างกับห้องนี้
อัลเลย์สำรวจซี่กรงสีดำที่ถูกวาดเขียนด้วยอักขระแปลกประหลาดบางอย่าง พื้นที่โดยรอบช่างวังเวงจนน่าขนลุก ภายในพื้นที่นี้นอกจากห้องขัง2ห้องก็มีแค่ชั้นวางที่มีกล่องหนังขนาดกลาง4กล่องอยู่เท่านั้น
นี้...เราอยู่ในห้องขัง?
สูดหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งครั้งเป็นการสงบสติ เศษดินเล็กน้อยที่ตกลงมาตามจังหวะการเดินของคนข้างบนทำให้รู้ว่ายังมีมนุษย์คนอื่นข้างนอก อัลเลย์ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงผนัง เมื่อได้ลองสำรวจตัวเองก็ถึงได้รู้ว่าตัวเขาตอนนี้นั้นมีส่วนสูงกับร่างกายที่เล็กลงผิดปกติ
แต่ดูเหมือนจะเป็นร่างกายเดิม
อัลเลย์มองปลายนิ้วที่เคยมีหนังด้านหนาในโลกก่อนแต่ตอนนี้กลับนุ่มนิ่มเหมือนมือเด็ก ก่อนใช้มันลูบไปตามรอยปักบนชุดจนถึงรอยแผลเป็นด้านหลังคอ
แผลไฟไหม้ที่ด้านหลังคอก็ยังคงอยู่ เส้นผมก็ยังมีสีน้ำตาลเข้มเหมือนเดิม ทุกตำแหน่งของไฝบนร่างกายก็เช่นกัน ดูเหมือนนี้จะยังคงเป็นร่างกายเก่าของตนแต่แค่มีอายุที่ลดลงไปเท่านั้น
เมื่อคิดว่าตัวเขาที่อีกไม่กี่ปีจะกลายเป็นคุณอาอายุ30ปี ได้หดตัวเองกลับไปเป็นเด็กอายุ14-15ปีอีกครั้ง คล้ายการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบสักเรื่องก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีรสขมในปาก
นี้ฉันได้หลุดเข้ามาในโลกแห่งความฝันจริงๆ
อัลเลย์ขมวดคิ้ว นึกถึงนักทำนายปริศนาที่ปรากฏภายในความทรงจำก่อนตายของเขา ดูเหมือนบุคคลนั้นจะต้องเป็นผู้อยู่เบื้องหลังที่นำตนเข้ามาในโลกนี้เป็นแน่
ไพ่ความฝันที่แปลกประหลาดนั้นก็ด้วย โดยปกติจะไม่มีไพ่ใบนั้นในสำหรับไพ่ปกติ ดูเหมือนว่านั้นจะเป็นสำหรับไพ่พิเศษที่แตกต่างจากไพ่ทาโรต์ทั่วไป นั้นยิ่งทำให้เดายากขึ้นไปอีกว่าไพ่อีก6ใบที่เหลือจะเป็นอะไร
คนคนนั้นมีวัตถุประสงค์อะไรกันแน่ที่ต้องพาตนมายังโลกนี้
เรือขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้เกือบทั้งลำแบบนี้หาได้ยากมากในยุคเดิม ถ้าหากจะเจอก็คงจะไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์กันหมด
ตอนนี้อัลเลย์อยู่ภายในห้องขังของเรือที่ประตูถูกล๊อกเอาไว้อย่างดี ถึงจะให้คิดว่าใช้คุมขังนักโทษแต่เมื่อดูอักขระแปลกประหลาดที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยพวกนี้ก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าตัวตนในโลกนี้ของตนคืออะไร
"นอนเถิดนะ… เจ้ากระต่ายในความฝัน…"
ห้องขังตรงข้ามอัลเลย์มีหญิงสาวท้องแก่คนหนึ่งกำลังร้องเพลงอยู่ เป็นเสียงที่มักได้ยินแว่วมาทุกครั้งในความฝันและมักเลือนรางเกินกว่าจะเข้าใจ หากแต่คราวนี้อัลเลย์กลับสามารถเข้าใจเนื้อหาของเพลงได้
ภาษาอังกฤษ? ถึงสำเนียงจะฟังยากหน่อยแต่ก็พอเข้าใจความหมาย
ดูเหมือนมันจะเป็นเพลงกล่อมเด็กนี้เอง ค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อยหลังจากที่ติดค้างในใจมานาน
เมื่อเปรียบเทียบกับอัลเลย์ที่สวมชุดคลุมยาวพอดีตัวสีดำ แขนเสื้อยาวและติดกระดุมจนถึงคอ ปลายชุดที่ยาวถึงข้อเท้าด้านหน้าถูกตัดจนถึงช่วงน่องซ้ายขวา มีลวดลายมากมายปักตามเสื้อให้ดูหรูหราเกินกว่าจะเป็นชุดนักโทษ ภายใต้ชุดก็ยังมีกางเกงฮาเร็มสีขาวกับรองเท้าผ้าเรียบๆ ใส่อีกที
แถมเขายังมีผ้าคลุมอีกผืนเพื่อให้ความอบอุ่นอีกต่างหาก
แต่หญิงสาวท้องแก่ตรงหน้ากลับได้ใส่แค่เสื้อที่ทำจากผ้าเนื้อเลวที่ปัจจุบันน่าจะเอาไว้ทำกระสอบมากกว่าใช้สวมใส่
หล่อนมีใบหน้าที่ถึงจะดูธรรมดาแต่ก็สะอาดน่ามอง ปากนิดจมูกหน่อยคิ้วและดวงตาดูใจดี มีผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นลอนยาวและตาสีเขียวเข้ม เสียงของเธอไม่ได้ใสแบบนกไนติงเกลแต่ก็อบอุ่นเหมือนออกมาจากหัวใจ
เมื่อละความสนใจจากเธอก็ถึงได้สังเกตว่าเขายังมีเพื่อนร่วมห้องด้วยอีกคน
เป็นเด็กชายอายุราว7-8ขวบ หน้าตาดูดีจนอดเผลอมองไม่ได้ เป็นเด็กผิวคล้ำ ผมสีดำมัดเป็นผมเปียยาวถึงเอว สวมเสื้อผ้าคล้ายอัลเลย์แต่ดูเรียบง่ายกว่ามาก ดวงตากลมโตสีดำ มีริมฝีปากสีชมพูสุขภาพดีและไขมันเด็กตรงแก้ม
หากแต่ดวงตาคู่นั้นกลับมืดมิดราวกับไม่มีจุดสิ้นสุดเหมือนกับสามารถมองเห็นความจริงทุกอย่างของโลกได้ด้วยดวงตาคู่นั้น
เด็กคนนั้นนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง คอยจ้องมองอัลเลย์ตลอดตั้งแต่ก่อนตื่น เจ้าตัวดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อยที่ตัวเขาสามารถมองเห็นเด็กชายได้ แต่ก็ยังคงนั่งนิ่งเงียบอยู่ตรงมุมนั้นไม่ขยับร่างกายไปไหน
"สวัสดี คุณต้องการผ้าผืนนี้มั้ย" เสียงอัลเลย์แหบแห้งเล็กน้อย
ที่นี่หนาวเหน็บอย่างน่าประหลาด ดังนั้นเมื่อเทียบกับอัลเลย์และเด็กชายอีกคนที่สวมชุดแขนขายาวครบชุด หญิงสาวห้องตรงข้ามที่สวมชุดเดรสสั้นๆ แถมยังท้องแก่อยู่ดูเหมือนจะต้องการสิ่งนี้มากกว่า
เธอดูแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะส่งรอยยิ้มมาให้
"ฉันมีเชื้อสายของยักษ์อยู่ดังนั้นมันไม่ได้หนาวขนาดนั้น แต่ว่าคุณนอนเก่งมากเลยนะ ฉันไม่เคยเห็นใครนอนเยอะขนาดนั้นมาก่อนเลย"
"…" ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกได้ว่าสายตาจ้องมองของเด็กชายข้างๆ ดูเหมือนจะร้อนแรงมากขึ้น
รู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ไหลจากหน้าผากอย่างผิดธรรมชาติในวันที่หนาวเหน็บ ถ้าหากสายตาสามารถแทงคนตายได้ตอนนี้ศพของเขาอาจมีรูพรุนไม่ต่ำกว่า30แผล
"คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าพอจะรู้รึเปล่าว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน" เธอมึนงงสักพักก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรได้บางอย่าง หล่อนจำได้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้นอนหลับตลอดตั้งแต่ขึ้นเรือมา
"โอ้ ตอนนี้เราอยู่บนเรือแอสตราลิส กำลังเดินทางข้ามทะเลดำไปยังดินแดนแห่งความหวังตามการชี้นำของเทพแห่งนิรันดร์"
"เทพแห่งนิรันดร์…"
"ดูเหมือนคุณจะเป็นชนกลุ่มน้อยที่นับถือเทพองค์อื่นสินะ น่าเสียดายที่เราอาจจะไม่สามารถไปเยี่ยมชมโบสถ์พระอาทิตย์เที่ยงคืนได้อีก ชนกลุ่มน้อยที่ได้ชมที่นั่นต่างก็หันมาศรัทธาในเทพแห่งนิรันดร์เนื่องจากความดีงามของพระองค์"
"ผมไม่เคยไปที่ไหนเลยนอกหมู่บ้าน คุณพอจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเทพแห่งนิรันดร์ให้ฟังได้มั้ย"
เธอยิ้มอย่างมีความสุขและตอบรับด้วยความยินดี ดูเหมือนการอยู่ในห้องกับคนที่นอนโคม่าและเด็กที่ไม่เข้าสังคมนั้นจะทำให้หล่อนเหงาไม่น้อย ไม่นานเสียงสนทนาของเราสองคนดังขึ้นไปทั่วห้อง
เรือลำนี้ที่ชื่อว่าแอสตราลิสเป็นเรือรบที่ใหญ่ที่สุดของธัมไฮล์ ทั้งเธอและคนอื่นๆ มาจากอาณาจักรธัมไฮล์ที่กำลังเกิดสงครามอยู่ แล้วออกจากฝั่งมาได้8วันแล้ว
ผู้คนที่นี่เห็นการหลับ8วันเป็นเรื่องปกติรึเปล่านะ แต่ร่างกายนี้ก็ดูเหมือนไม่มีอาการเจ็บป่วยใดๆ อีกนอกจากความปวดเมื่อยตามร่างกายเพราะนอนบนพื้นไม้แข็งๆ
โลกใบนี้อันตรายมากกว่าที่อัลเลย์คิดไว้ นี้คือโลกของทวยเทพ ยักษ์ สัตว์ประหลาด และสิ่งมีชีวิตลึกลับ การต่อสู้และสงครามของผู้ทรงอำนาจเหล่านั้นต่างส่งผลต่อมนุษย์ตัวเล็กจำนวนมาก
นั้นจึงเป็นเหตุผลที่เผ่าพันธุ์ที่อ่อนแออย่างมนุษย์มีความรู้สึกพึ่งพาและรักในเทพที่คอยปกป้องพวกเขา นอกจากเทพแห่งนิรันดร์ที่ธัมไฮล์นับถือ ก็ยังมีจ้าวแห่งพันธสัญญา เทพพระอาทิตย์ มารดาแห่งชีวิตของเอลฟ์ นั้นคือสิ่งมีชีวิตระดับเทพที่เธอรู้จัก
หรือบางทีบุคคลปริศนาคนนั้นอาจจะเป็นเทพจริงๆ แต่ว่าเขาคือใครล่ะ เทพแห่งนิรันดร์? เทพแห่งพันธสัญญา?
เทพแห่งนิรันดร์นั้นเป็นผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์มาแต่ช้านาน ทำให้สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแออย่างมนุษย์สามารถอยู่รอดมาได้นานจนถึงตอนนี้ เธอยังเล่าอีกว่าในอดีตอันนานมาแล้วนั้นมนุษย์เคยถูกปกครองโดยยักษ์มาก่อน แต่สุดท้ายมนุษย์ก็ถูกปลดปล่อยโดยเทพแห่งนิรันดร์จากการกดขี่ของยักษ์
"จ้าวแห่งพันธสัญญา ท่านเป็นเทพไม่กี่องค์ที่อยู่ฝั่งมนุษย์"
นอกนั้นก็เล่าเกี่ยวกับทุ่งหญ้าวินด์ฮาร์ฟที่เปล่งประกายราวกับทองคำเมื่อต้องแสงอาทิตย์เป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของทางโบสถ์ ถนนที่ยกสูงขึ้นเรื่อยๆ บิดเป็นเกลียวและลอยอยู่บนอากาศโดยไร้แรงโน้มถ่วง ที่ปลายสุดนั้นมีโบสถ์พระอาทิตย์เที่ยงคืนตั้งอยู่ชื่อว่าบันไดสู่วัลฮัลล่า หรือน้ำตกกลางอาณาจักรธัมไฮล์ที่ตกย้อนขึ้นสู่ท้องฟ้าทำตัวตรงข้ามกับแรงโน้มถ่วง
แล้วจึงเล่าถึงทะเลดำทะเลที่มีน้ำสีดำสนิทจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง มีตำนานเล่าว่าเป็นทะเลแห่งความตายที่ผู้ที่ล่องเรือไปจะไม่มีทางได้กลับมาอีก
"น่าอัศจรรย์มาก" นี้เป็นโลกแห่งเวทมนตร์ที่แหกทุกกฎฟิสิกส์สินะ
แต่ตอนนี้พวกเราก็กำลังอยู่ในทะเลดำไม่ใช่เหรอ?
"ฉันต้องขอโทษด้วยนะ ในฐานะคนชนชั้นต่ำเลยรู้เรื่องอยู่แค่เล็กน้อย เรื่องพวกนี้ส่วนใหญ่คนอื่นๆ ก็เล่าต่อกันมาอีกที อย่างโบสถ์พระอาทิตย์เที่ยงคืนฉันก็ไม่เคยได้ไปที่นั่นเหมือนกัน" เธอจิกเล็บลงไปที่พื้นไม้ซ้ำๆ ด้วยความกังวล
"คนชนชั้นต่ำ…นั้นสินะเราพูดคุยกันมานานแต่ก็ยังไม่รู้จักชื่อกันเลย ผมชื่อ อัลเลย์ อาโดนิส ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรหรือครับ"
เธอทำหน้าตกตะลึง ก่อนที่หญิงสาวจะส่งยิ้มอย่างสบายใจราวกับสิ่งที่พูดออกมาเป็นเรื่องปกติทั่วไป รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับดอกแดนดิไลออนในฤดูใบไม้ผลิ
ทั้งที่รอยยิ้มงดงามขนาดนั้นแต่ในใจของอัลเลย์กลับเริ่มรู้สึกไม่ดี
"ฉันชื่อ ฮาโมนี่ เป็นทาสของท่านผู้วิเศษเอ็ดวิน"
ในยุคที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่มีพลังระดับเทพและมนุษย์ที่ต้องการการคุ้มครองและความแข็งแกร่ง ในยุคที่ดูล้าหลังและปลาใหญ่กินปลาเล็กแบบนี้การมีทาสคงไม่ใช่แปลกอะไร
"ชนเผ่าของคุณคงจะอยู่ห่างไกลการรับรู้สินะ ฉันแปลกใจตั้งแต่ที่คุณพูดสุภาพกับฉันแล้ว ไหนจะเรื่องที่มีนามสกุลอีก คงจะเป็นคนที่มีฐานะในเผ่าใช่มั้ยล่ะ"
"ผู้คนทั่วไปไม่มีนามสกุลกันเหรอครับ" อัลเลย์รู้สึกว่าเธอเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น เริ่มเอนตัวสบายๆ และพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน
"ใช่แล้วมีแค่ผู้คนจากตระกูลชนชั้นสูงกับเหล่าผู้วิเศษที่จะได้รับนามสกุลจากเทพแห่งพันธสัญญา"
"ทาสที่มีเชื้อสายยักษ์แบบฉันไม่มีทางมีนามสกุลได้หรอก ถึงจะให้กำเนิดบุตรของผู้วิเศษก็ตาม"
"ฮาโมนี่ผู้วิเศษคืออะไร" อัลเลย์เลือกที่จะสวมบทบาทเป็นคนในชนเผ่าที่อยู่ในส่วนลึกของภูเขาผู้ห่างไกลความเจริญและข่าวสาร พร้อมทำเป็นไม่สนใจสายตาที่เหมือนกำลังมองคนพิการทางสมอง
"ชนเผ่าของคุณอยู่รอดมาได้ยังไง…"
จากคำบอกเล่าของฮาโมนี่ ผู้วิเศษ คือผู้ที่ถูกเลือกโดยเทพเจ้าทำให้มีพลังวิเศษเป็นผู้ใช้มนตรา มีพลังแกร่งกล้าเหนือกว่าสิ่งมีชีวิตทั่วไป ไม่ใช่ทุกคนที่โชคดีพอที่จะกลายเป็นผู้วิเศษได้ หล่อนเล่าว่าไม่ว่าจะการตื่นของพลังลำดับชั้นที่สูงกว่าหรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับผู้วิเศษนั้นต่างก็เป็นความลับ เป็นข่าวสารที่มีการควบคุมจากส่วนกลาง
ชนเผ่าต่างๆ ที่ไม่ต้องการพึ่งพิงอาณาจักร เพื่อที่จะสามารถอยู่รอดในโลกที่โหดร้ายนี้ ชนเผ่าเหล่านั้นจะต้องมีผู้วิเศษระดับสูงเป็นผู้คุ้มครอง ดังนั้นการที่อัลเลย์ไม่รู้จักผู้วิเศษจึงเป็นเรื่องน่าแปลกเหมือนกับมนุษย์ที่ไม่รู้จักโทรศัพท์มือถือ
"ในเรือลำนี้ท่านเอ็ดวินเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ดังนั้นฉันที่เป็นทาสของท่านเอ็ดวินจึงไม่มีใครมารังแก"
ดูจากการแต่งกายและที่อยู่ของฮาโมนี่ ก็รู้ได้ว่าดูเหมือนเอ็ดวินจะไม่ได้มีความรักต่อเธอมากมายขนาดนั้น ถึงได้มาลงเอยอยู่ในห้องขังตรงข้ามอัลเลย์ และเจ้าตัวก็ดูเหมือนจะไม่รู้ที่มาของตนว่าเด็กชายที่มาจากชนเผ่าที่ห่างไกลความเจริญนี้ถูกนำขึ้นเรือมาทำไม
จนสุดท้ายนอกจากการบ่นเรื่องธรรมดาๆ ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก ทั้งสองพูดคุยกันเรื่อยๆ จนมีเสียงกลอนประตูดังขึ้น
ฮาโมนี่กับอัลเลย์เงียบลงก่อนเจ้าของเสียงจะปรากฏตัวให้พวกเขาเห็น
เป็นหญิงสาวที่มีหน้าตาสวยงาม ใบหน้าเรียวจมูกโด่ง มีคิ้วที่เรียวตรงดูเคร่งขรึมและเที่ยงตรง ผมสีบลอนด์อ่อนทำให้ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเด่นชัดขึ้น
การแต่งกายของเธอนั้นดูดีกว่าฮาโมนี่มาก เป็นชุดผ้าฝ้ายแขนสั้นสีขาวติดกระดุมถึงอก และใส่กางเกงยาวสีดำรัดรูปอวดรูปร่างอันสวยงาม ตรงเอวก็มีดาบยาวยุคกลางดูดี2เล่มพร้อมปลอกดาบสีดำเรียบหรูเหน็บอยู่
หล่อนเลิกคิ้วแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นอัลเลย์ตื่นอยู่ เธอเหลือบมองไปที่ฮาโมนี่ก่อนจะเดินไปนำกล่องตามเป้าหมายแล้วกลับไปอย่างสงบ
อัลเลย์ขมวดคิ้ว ทำไมคนในเรือลำนี้ถึงเอากล่องพวกนั้นมาไว้ในห้องที่ใช้ขังนักโทษกัน อย่าว่าแต่การเก็บสัมภาระต่างๆ ไว้ที่นี่เลย แค่ขนาดของห้องก็ดูไม่สมเหตุผลแล้ว
ปกติห้องขังทั่วไป ประตูจะต้องถูกปิดมิดชิด พื้นที่ก็เล็กแคบจนต้องนอนอย่างอึดอัด แต่ที่นี่ถึงจะไม่ได้กว้างขวางมากนักแต่ก็ดูดีกว่านักโทษทั่วไปในยุคนี้
"ท่านนั้นคือท่าน มิลาด้า กูล จากตระกูลกูล ฉันไม่เคยได้ยินตระกูลนี้มาก่อน แต่เธอมาที่นี่ก่อนที่เรือจะออก แล้วมอบจดหมายบางอย่างให้ท่านเอ็ดวิน ดูเหมือนพวกเขาจะมีปากเสียงกัน…" ฮาโมนี่เป็นผู้หญิงที่รักในการเมาท์มอยจริงๆ
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครปรากฏมาอีก นอกจากชายที่มีหนวดเคราและหัวที่ใสสะอาด พร้อมกล้ามที่น่าจะสามารถบีบแตงโมแตกได้ ฮาโมนี่บอกว่าชายคนนั้นมีชื่อว่าเลียม เป็นคนที่มักจะนำอาหารมาให้เธอเสมอ เขาเคยเป็นคนสามัญชนมาก่อนก่อนที่จะกลายเป็นผู้วิเศษในภายหลัง
น่าแปลกที่ไม่ว่าใครก็ตามที่เข้ามาที่นี่ต่างก็ไม่พูดอะไรเลย ทุกคนเลือกที่จะทำภารกิจของตัวเองและจากไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่เลียมก็เลือกที่จะจ้องมองพื้นตลอดเวลาไม่แม้แต่จะมองมาที่พวกเราด้วยซ้ำ
จิตใจที่แจ่มใสนำมาซึ่งสมาธิและการมองเห็นอันยอดเยี่ยม อัลเลย์ยังแอบเห็นมือที่อ่อนนุ่มของมิลาด้าที่ดูไม่เหมือนผู้ที่เคยฝึกฝนในวิชาดาบ แม้แต่เลียมก็ยังมีผิวที่ใสและสวยงามจนหญิงสาวในโลกก่อนต้องอิจฉา
บางทีการเป็นผู้วิเศษอาจทำให้มีผิวสวย
สิ่งที่เลียมนำมาให้อัลเลย์นั้นเป็นอาหารที่ประกอบด้วยขนมปังแข็ง ซุปข้าวโอ๊ต ผลไม้เล็กสีแดงมีขนาดประมาณผลส้มชื่อซินนาจาจำนวน2ผล และน้ำ1ลิตร ซึ่งดูดีมากจนน่าประหลาดใจเมื่อเทียบกับฮาโมนี่ที่มีเพียงขนมปังแข็ง ซินนาจา1ผล และน้ำ1แก้ว
ดูเหมือนตัวตนนี้จะพอมีสถานะบางอย่างบนเรือลำนี้
"ทำไมคุณถึงได้อาหารเยอะกว่าฉันล่ะ" อัลเลย์ที่ทนสายตาร้อนแรงจากอีกฝั่งไม่ไหวจึงได้มอบซินนาจา1ลูกให้กับเธอ โดยคิดในใจว่าถือเป็นค่าตอบแทนต่อข้อมูลที่หล่อนมอบให้ทั้งวัน
น่าแปลกที่ดูเหมือนตลอดที่ผ่านมานอกจากตัวอัลเลย์แล้ว คนอื่นๆ ไม่ว่าจะฮาโมนี่ มิลาด้า หรือเลียมต่างก็ดูเหมือนจะไม่สามารถมองเห็นเด็กชายที่อยู่ข้างเขาได้ ราวกับว่าเด็กคนนี้ไม่เคยมีตัวตนอยู่
เด็กคนนี้ไม่ทำอะไรเลยนอกจากนั่งอยู่ตรงมุมนั้น ใช้ดวงตาสีดำจ้องมองมาที่ตน
ผู้วิเศษ? หรืออมนุษย์?
ถ้าดูแค่การแต่งกายกับการที่เลือกมาอยู่ในกรงขังนี้ก็พอจะทำให้เดาได้ว่าเด็กคนนี้และตัวตนในโลกนี้ของเขามีความสัมพันธ์บางอย่างกัน
แต่อัลเลย์ก็เลือกที่จะเมินเฉยเรื่องนี้ไป ขอแค่รู้ว่าเราทั้งคู่ไม่ได้เป็นศัตรูกันก็พอ
เนื่องจากเลียมนำอาหารมาแค่ในส่วนของอัลเลย์และฮาโมนี่ ดังนั้นเขาได้จึงเลือกที่จะหลบซ่อนขนมปังและน้ำบางส่วนจากสายตาของฮาโมนี่ เพื่อหวังผูกมิตรกับเด็กชายคนนี้
ในห้องนี้ไม่มีหน้าต่าง แม้แต่ประตูก็ยังปิดมิดชิด ทำให้อัลเลย์ไม่ทราบว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว แต่ด้วยอาการง่วงนอนที่เข้าครอบงำจนทำให้ดวงตาหนักอึ้งก็ทำให้เขาตัดสินที่จะหามุมที่สบายที่สุดเพื่อนอนหลับ
จะได้นอนหลับสบายๆ ซะที
ก็ในเมื่อเข้ามาอยู่ในโลกฝันร้ายแล้ว ดังนั้นก็หมายความว่าสุขภาพการนอนที่ดีของผมก็จะกลับคืนมาใช่มั้ย? หากถามว่ากิจกรรมใดที่อัลเลย์ชอบที่สุดนอกจากการอ่านหนังสือ เขาก็คงต้องตอบว่าคือการนอนหลับเนี่ยแหละ
ปล่อยจิตใจและสติให้ล่องลอยไปในความมืด ท่ามกลางเสียงคลื่นและเพลงกล่อมเด็กภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน จนในเวลาใดที่ไม่อาจทราบเด็กชายคนนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาอัลเลย์ ก่อนจะจัดแจงผ้าห่มให้มิดชิดเพื่อป้องกันความหนาวเย็นยามค่ำคืน
นี้คือผ้าที่อุตส่าห์ทำมาเพื่อคุณ จะไปมอบให้ทาสแบบนั้นได้ยังไง
ใช้ดวงตาสีดำไร้ก้นบึ้งจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มผู้หลงไปในห้วงแห่งนิทรา ก่อนจะมองไปยังขนมปังและน้ำที่เหลืออยู่
"…"
เป็นการนอนหลับสบายที่ไม่ได้มีมาแสนนาน ถึงพื้นจะแข็งและหนาวไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่ฝันอะไรอีก
เมื่อดูฮาโมนี่ที่แข็งแรงและพูดมากเช่นเคย เปรียบเทียบกับตัวเองที่ถึงจะมีผ้าคลุมก็ต้องนอนตัวสั่นทั้งคืน
ดูเหมือนยักษ์จะทนหนาวได้ดีจริงๆ
มองไปยังขนมปังและน้ำที่หายไปจนหมด ดูเหมือนเด็กคนนั้นก็จำเป็นต้องกินข้าวอยู่เหมือนกัน


## บทที่ 3 เปลือกที่ไร้วิญญาณ

"นายเป็นคนที่ขี้สงสัยที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเลย"
"ว้าว ขอบคุณมากครับ"
"แล้วยังชอบทำให้คนอื่นโมโหด้วย"
เป็นเวลาหลายวันแล้วตั้งแต่ที่ตื่นขึ้นมา ตลอดที่ผ่านมานอกจากการนอน กิน พูดคุย ก็ไม่มีกิจกรรมสันทนาการแบบไหนอีก ขนาดฮาโมนี่ก็ยังคิดเรื่องพูดคุยใหม่ๆ ไม่ค่อยออก
น่าจะสักสัปดาห์กว่าได้มั้ง
นอกจากเลียมและมิลาด้าที่ลงที่นี่ ก็มีคนแปลกหน้า2-3คนที่ลงมาเพื่อจัดการสิ่งต่างๆ ข้างล่าง ทุกคนที่ลงมาที่นี่ก็ต่างก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไรสักคำ จนชวนให้อดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะเหตุผลอะไรถึงไม่สามารถพูดคุยกับพวกเราได้
จริงๆ การพักผ่อนที่ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะต้องตื่นไปทำงานตอนเช้าแบบนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก แต่ถ้าให้พูดถึงเรื่องที่เจ็บปวดที่สุดก็คงจะเป็นวิธีขับถ่ายที่น่าหดหู่ นี้คือความเจ็บปวดของการหลุดเข้ามาในโลกยุคเก่าและเป็นสิ่งที่นักเดินเรือทุกคนจะต้องเผชิญ แต่ฮาโมนี่กลับดูเหมือนจะชินชากับอะไรพวกนี้แล้ว
"ความจริงมันก็น่าแปลกใช่มั้ยที่พวกเราได้ขึ้นเรือลำนี้" หล่อนถอนหายใจพลางใช้มือลูบไปบนท้องของตัวเอง
"ถ้าไปถึงดินแดนแห่งความหวังนั้นได้ เด็กคนนี้ก็คงจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้แน่นอน"
"ถ้าไปถึง ผมก็คงจะเปิดร้านอาหาร" เรียกว่าเป็นความฝันในวัยเด็ก ถ้าหากไม่ได้เป็นวิศวกรข้อมูลอัลเลย์ก็คงจะมาเป็นเชฟแทน เห็นอย่างงี้แต่เขาก็ทำอาหารอร่อยพอสมควรนะ อาจจะเพราะตอนเด็กถูกแมรี่พาไปเป็นลูกมือบ่อยๆ
"ฮิๆ ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรต่อ คิดว่าขอแค่เด็กคนนี้มีความสุขก็พอแล้ว" ฮาโมนี่เหม่อมองไปแสงเล็กน้อยที่ลอดผ่านช่องว่างข้างบน
"ถ้าเป็นเด็กผู้ชายก็จะให้ชื่อ เอ็ดเวิร์ด ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงก็จะให้ชื่อ ลิลลี่"
"ฮาโมนี่เนี่ยตั้งชื่อเก่งจังเลยนะ"
ต้องบอกว่าพวกเราทั้งคู่ก็พอจะรู้อยู่ว่าการเดินทางในครั้งนี้ไม่น่าราบรื่นตลอดรอดฝั่งแน่นอน และปลายทางที่จะไปก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะไปถึง รู้แค่ว่าตอนนี้เรือแอสตราลิสยังคงแล่นไปข้างหน้าเพียงเท่านั้น
อุณหภูมิที่ต่ำขึ้นทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นเล็กหน่อย ภายในห้องนอกจากแสงจากเปลวไฟที่ยังคงขยับสั่นไหวไปมาก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว อัลเลย์มองฮาโมนี่ที่กำลังร้องเพลงกล่อมเด็กก่อนจะพยายามนอนหลับบนพื้นไม้แข็ง เสียงเพลงกล่อมนอนพร้อมความง่วงซึมที่เข้าจู่โจมทำให้สติค่อยๆ เลือนหายไปอย่างรวดเร็วตกลงไปสู่ห่วงนิทราครั้งแล้วครั้งเล่า
ในทุกเช้าของวันใหม่ที่ต้องตื่นมาพร้อมความปวดเมื่อยตามร่างกาย โชคดีที่ดูเหมือนตั้งแต่เข้ามาในโลกนี้เขาจะหลับสนิทจนไม่เคยฝันเห็นอะไรอีกเลย
"ฉันเห็นภาพตอนที่นอนหลับด้วยล่ะ"
"หืม!? คุณฝันเห็นอะไรเหรอครับ" อัลเลย์ที่เกือบสำลักน้ำ มองฮาโมนี่ด้วยความสนใจ
"ฝัน มันคือความฝันสินะ มันเหมือนจริงจนน่าตกใจ"
"ฉัน...เห็นลูกของฉันในความฝัน"
"พวกเขาเป็นเด็กแฝด แล้วพวกเราก็กำลังทำมงกุฎดอกไม้ด้วยกันที่ทุ่งหญ้าสีเขียว..."
วันนี้ฮาโมนี่ดูแปลกไปกว่าวันอื่น หล่อนมีอาการเพ้อและสะลึมสะลือคล้ายว่าจะยังไม่ตื่นดี พูดถึงแต่ความฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สำหรับบางคน ความฝันเหนือจริงพวกนั้นก็เป็นเหมือนความสุขเหนือจินตนาการในชีวิตจริง แต่ถึงอย่างนั้นการหลงใหลและเชื่อในสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงก็จะได้แค่ความเจ็บปวดเท่านั้นที่รออยู่ตรงสุดปลายทาง
"ฮาโมนี่ชอบร้องเพลงมากเลยใช่มั้ย" อัลเลย์ทำหน้าครุ่นคิด พยายามชักนำเธอไปที่หัวข้ออื่น
"มันก็แค่เพลงง่ายๆ ที่เด็กทุกคนชอบร้องกันเท่านั้น ถ้าฉันได้ร้องเพลงของโบสถ์สักครั้งก็คงดี"
"เพลงที่ใช้ร้องในเทศกาลใช่มั้ยครับ?"
"จริงๆ เพลงที่ร้องในโบสถ์ของธัมไฮล์..."
เหมือนอีกวันที่ผ่านไปอย่างเงียบสงบ มีแค่ห้องที่หนาวในตอนกลางวันและเย็นจัดในตอนกลางคืน เปลวไฟยังคงลุกไหม้อยู่ภายในตะเกียง ตะเกียงน้ำมันนี้จะถูกเติมน้ำมันใหม่ในทุก5วัน ดูว่าเหมือนผู้คนในโลกจะยังไม่รู้จักน้ำมันก๊าด
ก็เป็นเช่นเคยที่พวกเราตัดสินใจจะนอนหลับเมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ต่ำลง แต่ครั้งนี้ฮาโมนี่เลือกที่จะรีบนอนเร็วกว่าปกติ ดูเหมือนว่าความฝันพวกนั้นจะส่งผลกระทบต่อเธอมากกว่าที่เขาคิด
เสียงของคลื่นดังขึ้นเป็นจังหวะ เหมือนทำนองดนตรีที่ใช้กล่อมคนให้นอนหลับ แต่เด็กหนุ่มกลับต้องลืมตาตื่นขึ้นมาในคืนนี้ ความรู้สึกที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นอีกครั้ง เป็นแบบเดียวกับที่เขาเจอในความฝันไม่มีผิด
อึดอัด ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดขนาดนี้
อัลเลย์สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาในยามดึก ความรู้สึกแปลกๆ พวกนั้นกลับมาอีกครั้งหลังจากที่หายไปนาน ความเจ็บปวด อาการแสบร้อน อาการชาตามร่างกาย ต่างก็ทำให้เขาหายใจลำบาก
"อะไร…สวัสดี ทำไมนอนดึกจัง" และไม่ลืมที่จะพูดทักทายเด็กน้อยข้างตัวที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่มุมห้องเช่นเคย
"..."
อัลเลย์ลองที่จะพยายามสื่อสารกับเด็กชายคนนี้หลายรอบ แต่ก็ได้รับมาแค่สายตาสงบนิ่งและความเงียบตอบกลับเท่านั้น
ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน ฮาโมนี่ก็หลับไปแล้ว ในยามปกติจะได้ยินเสียงคลื่นทะเลพร้อมการขยับขึ้นลงของตัวเรือตลอดทั้งวัน แต่ตอนนี้บรรยากาศโดยรอบกลับเงียบสนิทจนน่าขนลุก เสียงกระซิบดังแว่วมาจากภายนอกห้องขัง เป็นเสียงงึมงำประหลาดคล้ายว่ามีคนกำลังสวดอะไรบางอย่างอยู่
มีบางอย่างผิดปกติ
"ฮาโมนี่...ตื่นเร็ว" เด็กหนุ่มพยายามส่งเสียงเรียกหญิงสาวห้องตรงข้ามให้ตื่น แต่ดูเหมือนเธอจะนอนหลับลึกเกินไปจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
อาการแสบร้อนในดวงตาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้คิ้วขมวดจนเกือบมัดเป็นปม เหงื่อจำนวนหนึ่งไหลไปตามกรอบใบหน้าทั้งที่คืนนี้เป็นคืนที่หนาวเหน็บ เขาพยายามส่งเสียงปลุกฮาโมนี่ แต่ร้องเรียกได้ไม่นานก็ต้องรีบหุบปากอย่างรวดเร็ว
เรือขยับ....
เรือที่หยุดนิ่งสนิทเมื่อกี้ค่อยๆ ขยับขึ้นลงตามจังหวะของคลื่นน้ำลูกหนึ่ง เหมือนกับมีตัวอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ข้างใต้เรือลำนี้
เสียงโซ่และไม้เสียดสีดังมาแผ่วเบาจากภายนอก เปลวไฟในโคมไฟน้ำมันสั่นไหวเล็กน้อย
ทุกอย่างเงียบงันจนน่าหวาดกลัว มีแค่เสียงการเต้นของหัวใจที่ยังคงดังก้องอยู่ภายในหู
อาการหูแว่วที่ไม่ได้มีมานานก็กลับมาอีกครั้ง เป็นเสียงหวีดหวิวเหมือนเสียงลมเล็กๆ
ไม่ใช่
มันคือเสียงผิวปาก
มันดังมาจากข้างนอก ไล่ตามผนังเรือมาเรื่อยๆ ค่อยๆ ค่อยๆ จนมาถึงจุดที่อัลเลย์อยู่
เสียงนั้นเล็กและแผ่วเบาคล้ายเสียงแมลงปอขยับปีก มีเพียงแค่ผนังไม้ของเรือที่กั้นอัลเลย์กับสิ่งนั้น เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในไม่กี่วินาทีแต่ก็ช่างยาวนานเหลือเกิน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน เมื่ออัลเลย์รอจนแน่ใจว่าสิ่งนั้นเคลื่อนตัวผ่านจุดที่เขาอยู่ไปแล้วก็รีบถอนหายใจออกมาทันที
เฮือก!!
เมื่ออาการมึนงงจนตาพร่าเบลอเริ่มหายไป ก็ถึงได้รู้ตัวว่าเมื่อกี้เผลอกลั้นหายใจนานเกินจนหน้าแดงไปหมด
นั้นมันตัวอะไร?
คนในเรือ? ผี?
ตึง!!
จังหวะเดียวกับที่กำลังคิดถึงเรื่องที่มาของเสียงลี้ลับนั้น แรงกระแทกกะทันหันก็ทำให้อัลเลย์ล้มกลิ้งไปชนกับผนัง มีบางอย่างชนเข้ากับเรืออย่างจัง จนทำให้ตัวเรือโยกเอียงเล็กน้อย
เหมือนกับการสับสวิตช์ จากเงียบสงบก็กลายเป็นเสียงดังขึ้นมาทันที ความวุ่นวาย เสียงฝีเท้า การวิ่งแบบเร่งรีบ และเสียงของปืนใหญ่ ทำให้รู้ว่ามีสมรภูมิบางอย่างเกิดขึ้นข้างนอก
"ฮาโมนี่!" เศษฝุ่นและทรายจำนวนเล็กน้อยตกมาทุกครั้งตามจังหวะก้าวเดิน แม้จะเกิดเหตุการณ์วุ่นวายแบบนี้ขึ้น หล่อนก็ยังคงนอนหลับอยู่อย่างนั้นไม่มีทีท่าว่าจะตื่น
ถึงจะหลับลึกแต่ก็ไม่ควรลึกขนาดนี้!!
"อั๊ก!" แรงกระแทกจากตัวเรือทำให้อัลเลย์กระแทกซี่กรงอย่างแรง ยังดีที่เอามืออุดปากทัน ไม่อย่างนั้นอาหารที่กินมาทั้งหมดก็อาจจะได้ออกมาดูโลก
เสียงโหวกเหวกโวยวาย และแรงสั่นสะเทือน สามารถบ่งบอกได้ถึงระดับความรุนแรงของเหตุการณ์ข้างนอก อัลเลย์ทำได้เพียงแค่ลากร่างกายอ่อนแรงของตัวเองลงไปนอนราบกับพื้น
แล้วจะให้ทำอะไรได้ละ ก็ตอนนี้เขาเป็นแค่มนุษย์ธรรมดานี้
อัลเลย์สังเกตเห็นบางอย่างที่ซึมลงมาจากพื้นด้านบน ก่อนจะไม่แปลกใจเลยที่พบว่ามันคือเลือด เลือดหยดแล้วหยดเล่าตกลงมาส่งเสียงเล็กๆ เมื่อตกกระทบกับพื้น ไม่รู้ว่ามันคือเลือดของใคร จะเป็นของคนบนเรือหรือสิ่งนั้นก็ไม่อาจทราบได้
"ถ้าการตายในโลกก่อนทำให้มาอยู่ที่นี้ แล้วถ้าตายในโลกนี้จะได้ไปที่ไหน..."
"ไม่ได้ไปที่ไหนทั้งนั้น"
"แค่กลับสู่อ้อมกอดของความฝัน" เสียงเล็กๆ ของเด็กผู้ชายที่ยังไม่แตกหนุ่มดังขึ้น อัลเลย์นิ่งไป3วินาทีก็จะหันไปมองต้นเสียง เด็กชายที่นั่งเงียบตลอดจนตอนนี้ก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ใช้ดวงตาสีดำจ้องมองอย่างร้อนแรงเหมือนเดิม แต่คราวนี้กลับพูดตอบกลับคำถามของเขาเป็นครั้งแรก
"สวัสดี ผมชื่ออัลเลย์ อาโดนิส ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไร" อัลเลย์ดันตัวเองขึ้นพิงผนังอีกครั้ง เพิกเฉยต่อความวุ่นวายและเหตุการณ์ต่างๆ เด็กคนนี้แปลกประหลาดมาตั้งแต่แรก แม้จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นก็ยังคงสามารถนั่งนิ่งอย่างสงบได้
"...ไกด์" ไกด์?
"สวัสดีไกด์ พอจะเล่าเรื่องอ้อมกอดของความฝันที่พูดเมื่อกี้ได้หรือเปล่า" อัลเลย์เพิกเฉยต่อความเจ็บปวดเพื่อไม่ให้พลาดโอกาสที่ไม่ได้มีมาบ่อยๆ เด็กที่ชื่อไกด์คนนี้ดูเหมือนจะมีข้อมูลสำคัญจำนวนมากเกี่ยวกับโลกนี้ ถ้าได้รู้สัก2หรือ3อย่างก็ถือว่าคุ้มค่าที่จะลองถามดู
"..." ครั้งนี้ไกด์เลือกที่จะหันหลังใส่อัลเลย์แล้วหยุดนิ่งไป เขาพยายามพูดคุยด้วยสักพักก็ถึงได้รู้ว่าเด็กคนนี้ได้ชิงหลับไปก่อนแล้ว
"..." อัลเลย์
"เหลือเชื่อจริงๆ ..." ช่างเป็นเด็กที่เย็นชาอะไรเช่นนี้ ในเวลาแบบนี้ก็ยังจะนอนได้อีก กลายเป็นตอนนี้ก็มีแค่ตัวเขาที่ยังคงตื่นอยู่ในห้องนี้
เวลาผ่านไปเท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ เสียงข้างบนถึงค่อยหายไป แม้ยังมีเสียงพูดคุยอยู่บ้างแต่แรงสั่นสะเทือนก็หยุดไปแล้ว
สุดท้ายก็ได้แค่ถอนหายใจ อาการอึดอัดและแสบร้อนที่ดวงตาก็หายไปแล้ว คนอื่นก็หลับกันหมด ถึงได้ตัดสินใจนอนหลับอย่างสงบสักที
"เมื่อคืนนอนไม่หลับใช่มั้ยคะ"
"เป็นผมต่างหากที่ต้องถามว่าเมื่อคืนคุณนอนหลับอย่างนั้นไปได้ยังไง"
"หืม? มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนด้วยเหรอ"
ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวจริงๆ วันนี้ดูเหมือนฮาโมนี่จะมีความสุขมากกว่าปกติ แถมยังเล่าเรื่องความฝันเกี่ยวกับลูกของเธออีกครั้ง
ความรู้สึกแปลกๆ ก่อตัวในใจอัลเลย์อีกครั้ง มันทำให้นึกถึงความฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง
จากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นตลอดที่ผ่านมา ทำให้อัลเลย์ตระหนักได้ถึงบางอย่าง ดูเหมือนสัญชาตญาณของเขาจะมีความแม่นยำต่อสิ่งแปลกประหลาด ถึงจะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ก็ไม่สามารถปล่อยวางใจได้
ฮาโมนี่เป็นคนแรกที่ได้พบเจอและพูดคุยกับอัลเลย์ในโลกนี้ ดังนั้นถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากให้เธอเป็นอะไรไป
สุดท้ายหล่อนก็ยังคงหัวเราะสนุกสนานได้เหมือนเดิม ร้องเพลง และเล่าเรื่องราวต่างๆ
วันนี้เลียมก็ยังคงเอาอาหารลงมาให้เช่นเคย เพียงแค่คุณลุงนักกล้ามคนนี้มีร่างกายที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาและผ้าพันแผลทั่วตัว อาหารของอัลเลย์วันนี้มีปริมาณลดลงแต่ก็ยังเยอะกว่าฮาโมนี่มากโข
เขาพบว่าเธอนั้นแทบจะไม่เคี้ยวขนมปังเลยด้วยซ้ำ ขนมปังแข็งขนาดนั้นยังกินได้เหมือนกินข้าวสวย น่าหวาดเสียวว่าจะติดคอเข้าสักวัน ส่วนไกด์ก็ยังคงนอนหลับไม่ตื่น บางทีเด็กคนนี้อาจจะไม่ใช่คนเย็นชาที่ไม่เข้าสังคม แต่แค่การพูดนั้นใช้พลังงานมากจนต้องนอนเก็บพลังงานใหม่ล่ะมั้ง
อัลเลย์หัวเราะคิกคักกับความคิดในหัวตัวเอง
เสียงแว่วดังขึ้นมาจากหน้าประตู แปลกแค่วันนี้กลับเสียงดังกว่าปกติ
เอี๊ยด--เอี๊ยด--
เสียงแผ่นไม้ดังเป็นจังหวะที่คุ้นชิน หากแค่วันนี้กลับมีจำนวนมากกว่าวันก่อนๆ มิลาด้าวันนี้ก็ยังคงสวยงามเช่นเคย แต่แค่ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยสกปรกและคราบเลือดเป็นหย่อม
และชายวัยกลางคนที่อัลเลย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ผมสีขาวยาวเหยียดตรงเปิดหน้าผาก คิ้วหนาขมวดลง มีกรามและจมูกคมชัดเจนดูมีสง่าราศี ริมฝีปากบาง และมีดวงตาสีน้ำเงินเข้มสวยงาม รอยแผลเป็นบนหน้าตั้งแต่มุมกรามซ้ายไปจนถึงหน้าผากด้านขวาทำให้ยิ่งดูเป็นคนแข็งกร้าวน่าหวาดกลัวขึ้นไปอีก
ดูจากการแต่งกายด้วยชุดเกราะสีเงินลวดลายปีกสีทองสวยงาม ผ้าคลุมไหล่สุดเท่ รวมถึงความยำเกรงของคนอื่นต่อบุคคลนี้ก็พอจะทำให้อัลเลย์เดาได้ว่าชายคนนี้คือผู้วิเศษเอ็ดวินที่เป็นเจ้าของฮาโมนี่
ฮาโมนี่ที่เคยพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวก็หยุดเงียบลง ทำเพียงก้มหัวมองพื้นไม้ ไม่พูดอะไรสักคำ ส่วนสายตาที่เอ็ดวินมองมาที่เธอก็มีแค่ความสงบนิ่งไร้ซึ่งความเสน่หาใดๆ
อัลเลย์เลิกคิ้วพลางคิดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ ดูเหมือนเอ็ดวินจะไม่ได้มีความรู้สึกบางอย่างใดๆ ต่อฮาโมนี่เลยจริงๆ แต่แล้วทำไมเขากลับเลือกที่จะพาเธอขึ้นเรือลำนี้
เพราะว่าเธอท้องลูกของเขาอยู่?
"ท่านเอ็ดวินเห็นได้ชัดว่าตามในแผนผังเรือ ที่นี่ควรจะเป็นพื้นที่ห้องขังสินะคะ"
"ถึงจะปรับปรุงให้ใช้เก็บวัตถุต่างๆ แต่ก็ยังมีโครงสร้างของห้องขังเหลืออยู่"
"ในตอนนี้วัตถุที่เก็บอยู่ก็มีไม่มากนัก สามารถนำไปเก็บที่ศูนย์ควบคุมก่อนก็ได้นี่คะ ส่วนคนเหล่านี้ก็นำมาขังในห้องขังที่นี่ไปก่อน" เป็นครั้งแรกที่ได้ฟังเสียงของมิลาด้า เสียงเธอใสและเย็นสบายแต่ก็เย็นชาเหมือนลำธารลึกในขั้วโลกเหนือ
"นี้หรือวิธีแก้ปัญหาที่เธอบอก มิลาด้า" เสียงของเอ็ดวินทำให้เผลอนึกถึงท่านเคานต์แวมไพร์ในหนัง เป็นเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็น ใบหน้านั้นนิ่งสนิทคล้ายหุ่นยนต์มากกว่ามนุษย์
"เก็บที่นี่ไม่ได้ เธอก็รู้ว่าคนพวกนั้นหมดความหวังแล้ว"
"แล้วทำไมถึงเป็นที่นี่ไม่ได้ การแก้ปัญหาของท่านเอ็ดวินคือการสังหารทุกคนสินะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนสั่งให้ลูกน้องของตนลากคน5คนเข้ามา
คนทั้ง5ต่างอยู่ในสภาพเดียวกันคือไม่มีสติสัมปชัญญะเหลืออยู่ เหมือนวิญญาณได้หายไปเหลือทิ้งไว้เพียงเปลือกที่ว่างเปล่า ตามร่างกายเต็มไปด้วยลวดลายสีม่วงแตกแขนงคล้ายแผลฟ้าผ่าเปล่งแสงอ่อนๆ จากใต้ผิวหนัง
แต่ลูกน้องของเธอก็ต้องถูกหยุดอยู่ที่เดิม เอ็ดวินชักดาบของข้ารับใช้ข้างตัวออกมา ก่อนจะยกดาบเล่มนั้นขวางกั้นพวกเขาไว้
"นี้คือเรือของฉัน ไม่ใช่ที่ที่ใครจะมาวิ่งเล่นทำอะไรตามใจชอบก็ได้"
"ทำไมล่ะคะ ถึงจะรักษาไม่ได้แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์แบบอื่นนี้" เธอจ้องมองไปยังดวงตาของชายตรงหน้า พยายามที่จะอ่านเข้าไปในความคิดของเขา
"ปัจจัยเสี่ยงทุกอย่างบนเรือลำนี้จะต้องถูกกำจัด"
"เสี่ยงต่ออะไรล่ะ หมายถึงคนในห้องขังนั้นรึไง"
"ทำไมถึงเก็บคนพวกนั้นไว้ในห้องนี้" เธอจ้องมองไปยังฮาโมนี่ที่ยังคงก้มตัวนับเสี้ยนไม้บนพื้น กับอัลเลย์ที่กำลังตั้งใจกินป๊อปคอร์นอยู่ห้องตรงข้าม
"..." มนุษย์ธรรมดาที่อยากจะรอดูละครอยู่เงียบๆ แต่โดนลูกหลงไปด้วย
"คุณก็ไม่ได้ตั้งใจปิดเป็นความลับอะไรนี้ แล้วอีกอย่างตอนนี้เราอยู่บนทะเลดำ" ดวงตาสีน้ำเงินนั้นมืดมนเหมือนเหวลึก
"ฉันอยากรู้ความสำคัญของทุกอย่างบนเรือ"
"อย่าลืมว่าไม่มีใครมาปกป้องเธออีกที่นี่อีกต่อไปแล้ว" เอ็ดวินเพิ่มคีย์เสียงขึ้นมาเล็กน้อย
"เทพแห่งนิรันดร์จะเฝ้ามองผู้ศรัทธาทุกคนของท่านเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม"
เทพแห่งนิรันดร์...
"นี่คือภารกิจของข้า กูล หรือเธอไม่เชื่อในตราประทับของเทพ"
"ข้าไม่เคยไม่เชื่อในตราประทับของพระองค์ แต่ฉันสงสัยในตัวคุณ"
"สงสัย?"
"สงสัยว่าคุณอาจจะเป็นผู้นับถือเทพชั่วร้ายที่กำลังแอบอ้างทำบางอย่างในนามเทพแห่งนิรันดร์" ผู้คนรอบตัวทำสีหน้าตกตะลึงแม้แต่เอ็ดวินก็ยังเผลอขมวดคิ้วแน่น
เทพชั่วร้าย...อัลเลย์ไม่แน่ใจว่าเทพองค์นี้คืออะไร แต่ดูจากปฏิกิริยาของผู้คนก็พอจะเดาได้ว่าเทพชั่วร้ายกับเทพแห่งนิรันดร์ไม่ถูกกัน
"นี้มันชักจะเลยเถิดไปแล้ว..."
"เชื่อฉันสิ ว่านายไม่มีคุณค่าอะไรเลยในสายตาเทพชั่วร้าย" มิลาด้าพูดเสียงดังขึ้นด้วยแรงอารมณ์
ฉับ!!
!!!
ภายในพริบตา ดาบของเอ็ดวินตวัดขึ้นอย่างรวดเร็ว ตัดหัวของ1ใน5คนที่ไร้สติ หัวของชายคนนั้นหมุนอยู่กลางอากาศก่อนจะค่อยๆ กลิ้งมาหยุดตรงหน้าลูกกรงของอัลเลย์
เลือดสีแดงอาบไปทั่วบริเวณ แต่มิลาด้าและเอ็ดวินกลับยังคงสะอาดราวกับว่าเลือดพวกนั้นจะไม่สามารถแตะต้องตัวพวกเขาได้
นี้เป็นครั้งแรกที่ได้เจอเหตุการณ์ฆาตกรรมต่อหน้า แต่นอกจากอาการเย็นวาบในอกกับคลื่นไส้จากกลิ่นคาวเลือดนิดหน่อยก็ไม่มีอาการอื่นใดอีก
ไม่ใช่ความหวาดกลัวแต่เป็นความขยะแขยง
อัลเลย์ย่นคิ้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูเหมือนจะร้ายแรงมาก มิลาด้าน่าจะรู้อยู่แล้วว่าเอ็ดวินจะชักดาบออกมาแต่ก็ไม่ได้ออกตัวขัดขวาง
เอ็ดวินพูดประโยคบางอย่างที่อัลเลย์ไม่สามารถได้ยินได้ ทันทีที่ได้ฟังสีหน้าของมิลาด้าก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หล่อนมองอัลเลย์และฮาโมนี่ด้วยสายตาที่แปลกประหลาด
ตัวตนในโลกนี้กับฮาโมนี่มีประโยชน์บางอย่างจริงๆ บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าสององค์ที่ถูกพูดถึง
เมื่อตัวละครใหม่โผล่มา ความเป็นไปได้ก็มีเพิ่มมากขึ้น จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ โชคชะตา หรืออย่างอื่นก็เป็นไปได้ทั้งนั้น
"เอาล่ะ เข้าใจแล้ว งั้นฉันจะยอมถอยเอง" มิลาด้ายิ้มอย่างสงบ ยอมก้าวถอยหลังออกจากประตู
"สภาพตอนนี้ของเธอไม่ใช่แบบที่พวกเขาอยากเห็น" เมื่อได้ยินประโยคนี้ของเอ็ดวิน ใบหน้าของมิลาด้าก็ไม่สามารถควบคุมได้
"สภาพของฉันจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องมายุ่งหรอก เอ็ดวิน"
"ฆ่าให้หมด" ก่อนจะจากไปพร้อมรอยยิ้ม ดูเธอจะบรรลุเป้าหมายของตัวเองแล้ว ลูกน้องของหล่อนก็ดึงร่างพวกนั้นจากไปจนเกินขอบเขตการมองเห็นของอัลเลย์
เพียงไม่นานทุกอย่างก็กลับมาสงบอีกครั้ง หัวและเลือกที่เจิ่งนองหน้ากรงก็ถูกทำความสะอาดหมดจดจน เหมือนกับว่าที่เห็นก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพหลอน
โหดร้ายสมกับที่เป็นโลกแห่งฝันร้ายจริงๆ
ได้แต่ส่ายหัวด้วยความหน่ายใจ ก่อนจะหันไปสนใจฮาโมนี่ที่นั่งนิ่งเงียบมาตั้งนาน
"ฮาโมนี่เป็นอะไรรึเปล่า"
ถึงคนพวกนั้นจะจากไปสักพัก ฮาโมนี่ก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น เรียกไปได้สักพักอัลเลย์ก็ถึงได้พบว่าเธอกำลังหลับอยู่
"..."
เหลือจะเชื่อจริงๆ คนบนโลกนี้เป็นอะไรกันไปหมดแม้แต่เวลาแบบนี้ก็ยังนอนหลับได้


## บทที่ 4 ความโกลาหล

จะบอกว่าค่ำคืนแห่งฝันร้ายได้มาเยือนเรือแอสตราลิสแล้วก็ไม่ผิดนัก เสียงความวุ่นวาย เสียงร้องโหยหวน และเสียงคร่ำครวญของสัตว์ประหลาดดังขึ้น
อัลเลย์ทำได้เพียงนอนฟังเสียงพวกนั้นเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกค่ำคืน คำกระซิบล่อลวงดังแว่วมาจากข้างนอกพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคย
เป็นทะเลที่ไม่มีทางหวนกลับ เหลือเพียงความเดียวดายและความตายท่ามกลางผืนน้ำ
จุดหมายปลายทางของเรือลำนี้มีอยู่จริงงั้นเหรอ ดินแดนแห่งความหวังที่เทพชี้นำ ทำไมเทพถึงได้นำทางคนเหล่านี้ให้เดินทางข้ามทะเลดำไปยังสถานที่เหล่านั้น
อัลเลย์ครุ่นคิดอย่างว้าวุ่นใจทั้งคืน พลิกตัวซ้ายขวาก็ยังคงเชื่อมโยงไม่ถูก ดูเหมือนจะมีตัวแปรบางอย่างที่ถูกละเลยไป
ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่เอ็ดวินและมิลาด้า แต่มีฮาโมนี่และอัลเลย์ด้วย ฮาโมนี่อยู่ที่นี่เพราะความ'จำเป็น'บางอย่าง หล่อนอาจมีความสามารถหรือพลังบางอย่างที่มีประโยชน์ เอ็ดวินถึงได้เลือกนำเธอขึ้นเรือมา ส่วนอัลเลย์ที่เป็นสมาชิกชนเผ่าที่บูชาเทพองค์อื่น...
จริงๆ ร่างนี้เป็นคนชนเผ่าจริงหรือไม่ก็ไม่อาจทราบ ทำได้แค่จับนู้นจับนี้มาคาดเดาเท่านั้น
ถึงเป็นสมาชิกชนเผ่าจริงๆ แต่ตนบูชาเทพอะไรก็ยังไม่รู้เลย คนที่รู้ก็น่าจะเป็นเด็กชายข้างๆ ที่ยังนอนหลับอยู่ เขาเคยพยายามถามเรื่องเทพมาก่อนแต่ก็ได้รับมาแค่สายตาจ้องมองร้อนแรงตอบกลับเท่านั้น
ตั้งแต่มาอยู่บนเรือนี้ ตัวเขาก็เริ่มคิดว่าถ้าตนกลับโลกเก่าไปได้ บางทีการเปลี่ยนอาชีพเป็นนักสืบก็อาจจะตอบโจทย์ ถึงเป็นเชฟจะน่าสนใจแต่นักสืบก็ดูน่าสนุกดี
ถ้าสามารถออกจากกรงนี้ได้ก็คงดี
อาการแสบร้อนในตานั้นทำให้ช่วงนี้เด็กหนุ่มมีอารมณ์หงุดหงิดง่ายเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่สัตว์ประหลาดพวกนั้นปรากฏตัว ความรู้สึกไม่สบายตัวนี้ก็ต้องเกิดขึ้นด้วยทุกครั้ง
ได้แต่แอบคิดว่าบางทีดวงตาของเขาอาจมีความพิเศษบางอย่างก็เป็นได้ อย่างเช่นการเตือนภัย?
โครม!
เรือลำนี้ถูกกระแทกอย่างหนักด้วยสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ แต่โชคยังดีที่เรือแอสตราลิสถูกสร้างมาให้มีความแข็งแรงเพียงพอ เพราะไม่อย่างงั้นก็คงจะล่มไปตั้งนานแล้ว
เป็นเวลา18วันนับจากเมื่อเรือออกจากฝั่ง คิดคร่าวๆ ก็เป็นเวลากว่า10วันแล้วที่อัลเลย์โผล่มาที่นี่ บางครั้งเขาก็เพิกเฉยต่อสายตาแปลกๆ ของฮาโมนี่ ก่อนจะลุกมาออกกำลังกายเล่นเพื่อคลายความเบื่อหน่าย
ออกกำลังกายช่วงไหล่พร้อมฟังเสียงการต่อสู้ข้างบนไปด้วย ส่วนภายในใจกลับไร้อารมณ์ใดๆ มีแค่ความเบื่อหน่ายและความเฉียบแหลมภายในดวงตา
เสียงกระซิบเป็นจังหวะพวกนั้นดูเหมือนกำลังเรียกหาอะไรบางอย่าง ซึ่งสิ่งที่ถูกเรียกมาก็ไม่น่าจะใช่สิ่งดีๆ แน่นอน อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณแปลกประหลาดหรืออะไรบางที่เขาไม่เข้าใจ จึงทำให้อัลเลย์สรุปแบบนั้น
หากแต่ในค่ำคืนที่แสนวุ่นวายนี้ ก็คงทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ทำได้เพียงหลับตาลงแล้วเข้าสู่การนอนหลับที่ไร้ฝัน
"ผมคิดว่าดูเหมือนสัตว์ประหลาดพวกนั้นจะกำลังพยายามเรียกอะไรบางอย่างมาอยู่นะครับ"
วันนี้เลียมก็ยังคมเนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพรเหม็นฉุน เพียงแค่มีผ้าพันแผลน้อยลงแต่กลับมีบาดแผลปรากฏมากขึ้น
จริงๆ ทรัพยากรก็ดูเหมือนลดลงไปมากเลยนี้
เลียมหน้าซีด ดวงตาสั่นไหว มือที่จับถาดก็สั่นจนน่ากลัว แต่สุดท้ายก็รีบทำหน้าที่ของตัวเองแล้วรีบหนีออกไปจากห้องขังอย่างรวดเร็ว
"เฮ้ ผมพูดจริงนะ" ภายในพื้นที่เหลือเพียงแค่ความเงียบ ทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาเช้าแล้ว แต่ฮาโมนี่และไกด์กลับยังคงนอนหลับอย่างสงบสุข
ไม่แน่ใจว่ามันคือผมกระทบบางอย่างของสัตว์ประหลาดหรือสัญญาณบ่งบอกภัยในอนาคต อัลเลย์ที่เบื่อหน่ายจึงทำเพียงเคาะพื้นไม้เป็นจังหวะเพื่อแก้เบื่อเท่านั้น
เสื้อที่ใส่มานานก็เริ่มมอบความรู้สึกระคายเคืองให้ น่าเสียที่การซักผ้าบนเรือเป็นเรื่องยาก
อะไรน่ะ
ดูเหมือนจะมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวในอากาศ จะบอกว่ามองเห็นก็ไม่ใช่ ไม่มีตัวตนอยู่ก็ไม่เชิง เป็นการขยับบางอย่างเล็กๆ ในอากาศจำนวนมากภายในห้องขัง
เมื่อตั้งใจเพ่งสมาธิมองดู เขาพบว่า 'สิ่งนี้' ดูเหมือนจะอยู่ในทุกที่ทุกอณูของอากาศ แม้แต่ทุกลมหายใจของอัลเลย์ก็มีเจ้าสิ่งนี้อยู่
มันคืออะไร?
ลองขยับมือขึ้นมาไล่ตามเส้นทางการเคลื่อนไหวของสิ่งนั้น สร้างแบบจำลองง่ายๆ ขึ้นมาในหัว มันนั้นคดเคี้ยวและหมุนวนอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีความรู้สึกว่าถูกสัมผัส ไม่สามารถมองเห็นได้
"แต่รู้ว่ามีตัวตนอยู่ มันคือนิวม่า" เสียงเล็กๆ ของเด็กชายที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้น ไกด์ตื่นขึ้นแล้ว ตอนนี้เด็กชายก็ยังคงนั่งอยู่ที่มุมนั้นเช่นเคย ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือไม่แต่รู้สึกว่าดวงตาคู่นั้นจะมีประกายบางอย่างแฝงอยู่
"นิวม่า คือจุดกำเนิดของทุกอย่าง และเป็นสิ่งที่ทำให้สิ่งมีชีวิตมีความสามารถวิเศษแล้ววิวัฒนาการจนกลายเป็นผู้ทรงอำนาจของห่วงโซ่อาหาร"
"สัมผัสไม่ได้ มองไม่เห็น แต่รู้ว่ามันมีตัวตนอยู่ คุณจะกลายเป็นผู้วิเศษ"
"ผม? หมายถึงผมกำลังจะกลายเป็นผู้วิเศษ?" ถ้าให้อธิบายความรู้สึกก็คงเหมือนการกินลูกอมแสนหวานที่มีรสเปรี้ยวผสมอยู่
เด็กชายคนนั้นดูเหมือนจะเป็นคนประเภทชอบพูดบางอย่างให้คนอื่นอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะทิ้งประเด็นนั้นไปอย่างไม่ไยดี ตอนนี้ถึงได้เลือกที่จะเมินเฉยอัลเลย์แล้วนั่งอยู่ในมุมประจำเช่นเคย
"นิสัยเสียกันจริงๆ" แต่ว่าการกลายเป็นผู้วิเศษก็เป็นหัวข้อที่น่าสนใจ
อัลเลย์นั่งคิดคาดเดาอยู่อย่างนั้นจนฟ้ามืดแต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลย
ค่ำคืนนี้ยังคงเต็มไปด้วยเสียงกระซิบเช่นเคย แต่ครั้งนี้สัญชาตญาณของเขาบอกว่าจะเรื่องบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เสียงของการต่อสู้และความวุ่นวายต่างๆ รอบตัวไม่ได้ทำให้อัลเลย์รู้สึกเจ็บปวดจากอาการแสบร้อนในดวงตาและตามร่างกายน้อยลง
ครืด....
เสียงบางสิ่งลากไปบนพื้นไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะสั้นๆ ขัดขวางความคิดของเขาให้โฟกัสไปกับสิ่งนั้น
"หืม ตกไปอยู่บนพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"
มันคือกล่องหนังขนาดกลางที่อยู่ภายในห้องนี้มาตลอด ถึงมันจะถูกนำออกไปข้างนอกบ้างเป็นบางครั้งในช่วงนี้ แต่สุดท้ายพวกเขาก็เอามันกลับมาเก็บไว้ที่นี่อยู่ดี
ปกติกล่องพวกนี้จะถูกตั้งไว้บนชั้นและจัดวางไว้อย่างดี แต่ตอนนี้กลับมีกล่องใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บนพื้นเรือเสียอย่างนั้น
จู่ๆ ความรู้แสบร้อนที่คุ้นชินก็ไล่ขึ้นมาตามเส้นเลือดตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงสมอง จุดสีทองปรากฏในดวงตาเป็นแสงเล็กๆ โดยที่อัลเลย์ไม่รู้ตัว
ไม่ดี!!!
มีบางอย่างกำลังมา!!
"ฮาโมนี่!! ตื่นเดี๋ยวนี้!!" ฮาโมนี่ยังคงหลับอยู่อย่างนั้นไม่มีทีท่าว่าจะตื่น
"เฮ้!! คนข้างนอก มีบางอย่างอยู่ในนี้!! สัตว์ประหลาด!"
โครม!!
แรงกระแทกครั้งนี้ทำให้อัลเลย์ล้มลงกับพื้น ดูเหมือนข้างนอกจะวุ่นวายเกินกว่าจะสนใจพวกเราที่อยู่ข้างใน
บ้าเอ๊ย ขืนยังปล่อยไว้แบบนี้ได้ตายกันหมดแน่
น้ำสีดำค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากกล่องนั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าจะลด แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ว่าสิ่งนี้อันตรายขนาดไหน
ถึงจะพยายามเขย่า ประตูเหล็กตรงหน้าก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ถึงจะส่งเสียงดังแค่ไหนก็ไร้ผล ความแสบร้อนตามร่างกายทำให้เขาเจ็บปวดมากจนไม่สนใจเล็บที่ฉีกขาด
"ใจเย็นๆ" ความอบอุ่นถูกส่งผ่านมายังมือของอัลเลย์ ทำให้ความแสบร้อนพวกนั้นหายไป ไกด์มองไปยังจุดสีทองในดวงตาของอัลเลย์ที่ค่อยๆ หายไป ก่อนจะส่งยิ้มมาให้
"ลองนึกให้ดีสิว่าคุณต้องการอะไร" เมื่อความเจ็บปวดหายไป อัลเลย์ก็พยายามกู้คืนสติที่หายไปของตัวเองกลับมา
เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น มันเหมือนกับว่าตนถูกครอบงำด้วยความหวาดกลัวจนควบคุมสติไม่ได้ น้ำสีดำไหลผ่านและซึมไปในรองเท้าอย่างช้าๆ
"อัลเลย์คุณอยากออกจากห้องขังนี้เหรอ" ไกด์ถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ากำลังหลงคิดถึงเรื่องอื่น
"ใช่ แต่ฉันเปิดมันไม่ได้..." เขาเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น ยิ่งกลายเป็นเด็กแบบนี้ก็ยิ่งไร้เรี่ยวแรงยิ่งกว่าเดิม
"ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ ในเมื่ออัลเลย์มีกุญแจอยู่นี้"
"กุญแจ?" เด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงความเย็นจากพื้นผิวโลหะในภายในมือ มันเป็นกุญแจทองเหลืองที่พบได้ทั่วไปในยุคเก่า ตรงส่วนบริเวณที่จับก็โค้งงอมีข้อต่อราวกับกระดูก
นี้มัน ตั้งแต่เมื่อไหร่?
กุญแจดอกนี้ปรากฏขึ้นมาในมืออย่างปริศนา เขามั่นใจว่าไม่เคยมีสิ่งนี้ในมือมาก่อน
เรื่องนี้สามารถคิดทีหลังได้ แต่ตอนนี้ต้องรีบหนีออกจากที่นี่เสียก่อน ฮาโมนี่นอนอยู่บนพื้นปล่อยให้น้ำสีดำพวกนั้นไหลผ่านใบหน้าและร่างกายของเธอโดยไม่ขัดขืน
แอ๊ด
ประตูกรงขังถูกเปิดออกโดยตัวนักโทษเอง อัลเลย์เดินผ่านน้ำสีดำที่เพิ่มระดับเกือบถึงข้อเท้า รีบเปิดประตูกรงขังของฮาโมนี่ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเธอขึ้นมา
หล่อนเป็นหญิงสาวท้องแก่จึงไม่แปลกที่จะหนักกว่าที่คิด เขาทำได้เพียงพยายามเดินแบบเร่งรีบแต่ก็นุ่มนวลเพื่อไม่ให้ส่งผลต่อสุขภาพของเธอ ส่วนไกด์ก็เดินตามหลังมาอย่างใกล้ชิด
อัลเลย์ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นตนถึงได้หวาดกลัวน้ำสีดำมากขนาดนั้น เมื่อมองดูน้ำสีดำที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ มันนั้นดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่เขาก็ยังคงเชื่อในสัญชาตญาณแรกของตนอยู่ดี
กึกๆ
ดูเหมือนประตูบานนี้ก็ล็อกเช่นกัน เขาเลือกที่จะลองใช้กุญแจทองเหลืองนี้ไขอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าถึงรูกุญแจจะแตกต่างกับตัวกุญแจมากแค่ไหน แต่กุญแจดอกนี้ก็ยังสามารถกดเข้าไปและไขมันได้อยู่ดี
นี้คือกุญแจวิเศษที่สามารถไขอะไรก็ได้รึเปล่านะ
นี้เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นพื้นที่ข้างนอกห้องขัง เสียงของความวุ่นวายนั้นชัดเจนมากขึ้น แต่สิ่งแรกที่ได้เห็นเมื่อมองไปข้างบนกลับทำให้อัลเลย์ตกตะลึง
มีช่องว่างขนาดใหญ่อยู่บนเพดานขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ต่ำกว่า3เมตร ทำให้เขาสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นบนดาดฟ้าได้
สัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ตัวนั้นพยายามที่จะปีนขึ้นมาบนเรือ มันนั้นใหญ่พอๆ กับรถบรรทุกในโลกเก่ามีคอที่ยาวและมีใบหน้าของหญิงสาว มีแขนคล้ายมนุษย์จำนวนมากแต่มีพังผืดระหว่างนิ้วจำนวนไม่ต่ำกว่า20ข้างและแต่ละข้างก็มีขนาดหนากว่าตัวอัลเลย์เสียอีก
มันพยายามใช้แขนพวกนั้นในการปีนขึ้นมาบนเรือ พร้อมจับร่างของมนุษย์ที่ไร้ท่อนบนเอาไว้อยู่ ส่วนท่อนล้างก็ถูกบีบจนกระดูกหักยับยู่ยี่ทำให้เลือดและเครื่องในไหลทะลักออกมา
สัตว์ประหลาดมีปีกสีสันสวยงามสดใส กรงเล็บที่แหลมคม ความกว้างของปีกรวมกันไม่ต่ำกว่า2เมตร ดวงตาสีแดงสามคู่จ้องมองหาเหยื่อจากท้องฟ้าข้างบน ส่งเสียงร้องแหลมสูงโหยหวน
สิ่งมีชีวิตคล้ายสัตว์ครึ่งบนครึ่งน้ำที่มีขนาดประมาณมนุษย์ที่ถูกเลียมผ่าครึ่งเป็นสองส่วน และอีกหลากหลายชนิดที่ดูแปลกประหลาดเกิดกว่าจะบรรยาย
มิลาด้าก็อยู่ตรงนั้นเช่นกัน ดาบยาวสองเล่มของหล่อนฉีกกระชากแขน3ข้างของสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนั้นออกมา น้ำพุเลือดทำให้ตัวเธอถูกย้อมไปด้วยสีแดงตั้งแต่หัวจรดเท้า
เอ็ดวินถือดาบสีแดงขนาดใหญ่ที่อัลเลย์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันนั้นน่าจะยาวถึง1.5เมตร ก่อนจะตวัดดาบขึ้นไปบนฟ้า ส่งคลื่นแสงสีแดงแปลกประหลาดที่ทำให้อากาศรอบแสงนั้นฉีกออกจากกัน มันสามารถฆ่านกพวกนั้นได้4ตัวในรวดเดียว แต่พริบตาบนท้องฟ้าก็ถูกเติมเต็มไปด้วยนกตัวใหม่ที่แออัดเบียดเสียดเข้ามา
เรือลำนี้ถูกย้อมเป็นสีแดง เลือดและเศษเนื้อบางส่วนยังตกลงมาบนใบหน้าของเขา เปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงทั่วบริเวณ
"ออกมาได้ยังไง!!" เป็นมิลาด้าที่เห็นตัวอัลเลย์ก่อน เธอตกใจมากจนเกือบถูกมือข้างหนึ่งของสัตว์ร้ายตบอัดไปกับพื้น
"เป็นไปได้ยังไง" เอ็ดวินมองอัลเลย์ด้วยความไม่เชื่อ จะเป็นไปได้ยังไงที่สิ่งประดิษฐ์ของลาซาลาซผิดพลาด
"มีน้ำสีดำในห้อง!! มันมาจากกล่อง อึก..." อัลเลย์พยายามที่จะตะโกนบอกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องจนเกือบสำลักเลือดที่ตกลงมาจากท้องฟ้า
สีหน้าของเอ็ดวินมืดลงทันที หันไปพูดบางอย่างกับมิลาด้าก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องขังที่อัลเลย์พึ่งจากมา
สถานการณ์ถือว่าวุ่นวายขั้นสุด ชั้นนี้เต็มไปด้วยปืนใหญ่จำนวนมากและกระสุนในถังที่ยังโหลดเข้าปืนใหญ่ไม่เสร็จ ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยอวัยวะและศพของสิ่งมีชีวิตต่างๆ บ้างก็เป็นศพของลูกเรือที่รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตากองอยู่บนพื้นประปราย
อัลเลย์ฝืนทนความรู้สึกแย่ๆ ในท้อง แล้วพยายามพาร่างของฮาโมนี่ไปหลบในพื้นที่ที่ดูปลอดภัยที่สุดในขณะนี้
มันเป็นมุมหนึ่งของเรือที่ดูน่าจะปลอดภัย อยู่ห่างจากบริเวณที่มีการต่อสู้ที่สุด เมื่อนำฮาโมนี่มานอนบนพื้นแบบดีๆ อัลเลย์หันมองดูรอบตัวก่อนจะหยิบดาบจากศพขึ้นมา เนื่องจากน้ำหนักที่มากจึงทำให้รู้สึกใช้งานลำบาก การจะยกมันขึ้นมาก็ต้องใช้แรงมาก
เขาจึงตัดสินใจหาสิ่งอื่นบนพื้น ก่อนจะได้มีดสั้นหน้าตาธรรมดามา1เล่มเพื่อใช้ป้องกันตัวเอง ไกด์อยู่ข้างๆ ฮาโมนี่ เหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่าง มองไปยังทะเลสีดำที่มีเพียงแค่ความมืดมิดและว่างเปล่า
การสั่นไหวของเรือทำให้เขาต้องรีบหาที่จับเพื่อช่วยในการพยุงตัวเอง สิ่งมีชีวิตคล้ายกบขนาดเท่าลูกบอลจำนวนมากเข้ามาในตัวเรือผ่านช่องรอยแตกของไม้ ถึงเขาจะไม่เคยต่อสู้แต่ก็ใช่ว่าจะเรียนรู้ไม่ได้
อัลเลย์มองเลียมที่สามารถเหยียบพวกมันจนตายได้ด้วยเท้าเปล่า และคิดในใจว่าบางครั้งเราก็ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง...
พวกมันเหมือนกบแต่ยังมีส่วนหางเหลืออยู่คล้ายลูกอ๊อดที่ยังโตไม่เต็มที่ แถมยังแปร่งแสงสีม่วงอ่อนๆ ออกมาจากตัวอีกด้วย
นี้มันคล้ายกับแสงบนตัวคนที่หมดสติก่อนหน้านี้... อัลเลย์แกว่งมีดสั้นไปตามสัญชาตญาณของตน ราวกับว่าเขาสามารถรู้ล่วงหน้าว่าเจ้ากบพวกนี้จะโจมตีมาแบบไหน
ผิวของมันนุ่มยืดหยุ่นเมื่อถูกเสียบด้วยดาบสั้นก็สามารถแทงทะลุได้อย่างง่ายดาย แต่เนื่องจากจำนวนที่มากเกินไป เด็กหนุ่มจึงได้แต่ถอยร่นไปเรื่อยๆ จนเกือบถึงตรงจุดที่ฮาโมนี่นอนอยู่
เขาแยกไม่ออกจริงๆ ว่ามันคือเหงื่อหรือเลือดที่ไหลบนใบหน้า เพียงไม่นานร่างกายของอัลเลย์ก็ถูกย้อมด้วยสีแดง แม้แต่ฮาโมนี่ที่นอนหลับอยู่ก็ยังมีเลือดเปื้อนอยู่ตามร่างกาย
ทำได้เพียงแค่พยายามทรงตัวและฆ่าสัตว์ประหลาดพวกนี้ต่อไปเรื่อยๆ เท่านั้น
"รับไป!!" อัลเลย์ก้าวเท้าซ้ายถอยหลบบางอย่างที่ถูกปามาปักบนพื้น
มันคือดาบของมิลาด้า เมื่อมองไปยังหล่อนก็เห็นเพียงแค่เงาเลือนรางเนื่องจากการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของเธอ เขาคว้าดาบเล่มนั้นแล้วตวัดไปข้างหน้า ทำให้กบสามตัวถูกผ่าครึ่งในพริบตา ไข่สีม่วงเรืองแสงไหลกองลงมาตรงพื้น ทำให้อัลเลย์ขนลุกอย่างช่วยไม่ได้
เป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆ ดาบเล่มนี้เบามากและถือได้ถนัดมือ อัลเลย์ใช้ดาบเล่มนี้จัดการกบจำนวนหนึ่ง กล้ามเนื้อบนตัวของเขาไม่ว่าจะแขน ไหล่ เอว และขาต่างก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
แต่ถึงอย่างนั้นสัตว์ประหลาดพวกนี้ก็ยังคงมาเพิ่มอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
วี้ดดดดด
เสียงกรีดร้องของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์บนดาดฟ้าดังขึ้น คอของมันมีรูขนาดใหญ่อยู่ราวกับเนื้อตรงนั้นถูกลบออกไป ทำให้หัวที่มีน้ำหนักมากเกินกว่าจะรับไหวของมันฉีกขาดและตกลงมากระแทกพื้นเรือจนโยกคลอนอย่างน่าหวาดเสียว
ส่วนร่างที่เหลือก็ยกตัวขึ้นปล่อยน้ำพุสีแดงขึ้นไปในอากาศก่อนจะหงายหลังตกไปในทะเล ทำให้เกิดคลื่นสูงขนาดใหญ่ซัดน้ำทะเลสีดำขึ้นมาบนเรือ
เป็นฝีมือของเอ็ดวิน ร่างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเลือดเหมือนคนอื่นๆ เมื่อรวมกับหน้าตาของเขาแล้วก็ยิ่งทำให้ดูเหมือนปีศาจที่จุติมาจากนรกมากขึ้น
แสงสว่างเกิดขึ้นที่เส้นขอบฟ้าเป็นสัญญาณของวันใหม่ นี้เป็นครั้งแรกของเขาในโลกนี้ที่ได้เห็นดวงอาทิตย์...
สัตว์ประหลาดพวกนั้นเหมือนกับแวมไพร์ที่โดนแสงอาทิตย์แผดเผา พวกมันพยายามที่จะกลับลงไปในท้องทะเลสีดำ บางตัวที่หนีไม่พ้นก็ถูกเผาไหม้เป็นเถ้าธุลี
อัลเลย์มองเหตุการณ์มหัศจรรย์ตรงหน้าด้วยความสนใจ เหมือนกับไฟที่ลามไปในทุ่งน้ำมัน เลือด เนื้อ และกองกระดูกมากมายของสัตว์ประหลาดบนเรือถูกเผาไหม้หายไปเกือบหมด แม้แต่เลือดที่อยู่บนตัวเขาก็ด้วยเช่นกัน
ไม่รู้สึกร้อนเลยสักนิด มีแค่ความรู้สึกอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด


## บทที่ 5 ผู้วิเศษ

นี้...จบแล้ว?
ซากศพของสัตว์ประหลาดพวกนั้นหายไปหมด เหลือแค่ร่องรอยความเสียหายที่ยังสามารถเห็นได้อยู่ประปราย ตอกย้ำว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา
ผู้คนที่ยังรอดชีวิตอยู่ต่างก็เริ่มรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเอง บ้างก็ลากศพของคนตายมาวางเรียงกันบนดาดฟ้าเรือ
อัลเลย์มองไปยังช่องว่างบนเพดาน จ้องไปยังท้องฟ้าสีฟ้าสดใสอย่างว่างเปล่า เมื่อดูจากจำนวนชั้นที่เห็น ดูเหมือนตอนนี้เขาจะอยู่ที่ชั้น4ของเรือ
"ตามฉันมาหน่อยสิ" เขาหันไปมองทางต้นเสียง ก่อนจะเจอมิลาด้ายืนอยู่ตรงนั้น เธอส่งยิ้มพร้อมกวาดสายตาหาบาดแผลบนร่างกายของอัลเลย์แบบผ่านๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนหล่อนสามารถมองเห็นตัวเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
ร่องรอยบาดแผลยังคงมีอยู่บนร่างกายของเธอ แต่น่าแปลกที่มิลาด้าไม่มีอาการเหนื่อยใดๆ บนใบหน้าเลย รอยยิ้มของสาวงามนั้นดีต่อหัวใจจริงๆ แต่แค่สาวงามคนนี้สามารถฆ่าเขาได้30ครั้งใน3วินาที
"ส่วนผู้หญิงคนนั้นปล่อยเธอให้นอนหลับเถอะ มีแค่นายตามมาก็พอ"
"เอ่อ ใช่" อัลเลย์ที่กำลังจะพยายามพาฮาโมนี่ขึ้นมาก็หยุดทันที ก่อนจะได้แค่เดินตามมิลาด้าไป
ในฐานะคนที่พึ่งแหกกรงขังออกมา อัลเลย์ได้แต่เดิมตามเธอไปอย่างสงบเท่านั้น
เรือลำนี้ใหญ่กว่าที่อัลเลย์คิด และมีผู้คนอยู่จำนวนมากที่เขาไม่คุ้นตา ในชีวิตเก่าเขาเคยได้ขึ้นเรือสำราญไปสถานีกลางทะเลครั้งหนึ่ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ขึ้นมาบนเรือที่ทำจากไม้ทั้งลำ มิลาด้าพาอัลเลย์เดินขึ้นบันไดผ่านชั้นที่มีปืนใหญ่ล้าสมัยจำนวนมากอย่างชั้น3และชั้น2จนไปถึงชั้นดาดฟ้า
ร่องรอยของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ยังคงมีอยู่ ด้านขวาของเรือเต็มไปด้วยไม้แตกจำนวนหนึ่งจากน้ำหนักตัวที่มากเกินไปของสิ่งนั้น เขาอดจะทึ่งไม่ได้กับความแข็งแรงของเรือนี้
เด็กหนุ่มมองเสากระโดงเรือขนาดใหญ่ด้วยความแปลกใจ
เรือรบขนาดใหญ่มีเสากระโดงเรือ3เสา ตัวเรือยาวไม่ต่ำกว่า60เมตรและกว้างกว่า10เมตร มีทั้งหมด5ชั้น ปืนใหญ่ขั้นต่ำ100กระบอก ระวางขับน้ำกว่า3,000ตัน ยักษ์ใหญ่แห่งท้องทะเลในสมัยก่อน
เรือแอสตราลิสทำจากไม้เกือบทั้งลำยิ่งใหญ่สมกับเป็นเรือรบที่ใหญ่ที่สุดของธัมไฮล์ ธงรูปงูพันพระอาทิตย์สีแดงโบกสะบัดเหนือเสากระโดงเรือโดดเด่นอยู่บนท้องฟ้า
นี้มันดูใหญ่โตและสวยงามจริงๆ ถึงบางส่วนจะมีร่องรอยของการซ่อมแซม แต่สิ่งนี้ก็บ่งบอกได้ถึงความสามารถของมนุษย์ในการสร้างสรรค์และประดิษฐ์สิ่งต่างๆ
ทั้งที่เมื่อคืนมีนกพวกนั้นเต็มไปหมด แต่สภาพใบเรือกลับมีความเสียหายน้อยกว่าที่คิด
ถ้าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ หนีลงน้ำเพื่อหลีกเลี่ยงแสงอาทิตย์ แล้วนกพวกนั้นจะไปหลบที่ไหนกันในตอนเช้า?
"นั้นคือธงของธัมไฮล์" หล่อนพูดด้วยความภูมิใจ ดวงตาสีน้ำเงินที่เคยดูมืดมนเหมือนน้ำจากธารน้ำแข็ง ตอนนี้กลับเหมือนทะเลที่สะท้อนดวงดาวยามค่ำคืน ผมสีบลอนด์อ่อนถูกมัดเป็นหางม้าปลิวไปตามสายลม
"นี้คือตัวแทนของความแข็งแกร่งของมนุษย์ ที่จะไม่ยอมจำนนต่อการกดขี่"
"ฉันชื่อ มิลาด้า บุตรสายตรงแห่งกูล เป็นผู้วิเศษระดับปราชญ์" เธอนำมือไปวางทาบบนอกพร้อมยิ้มตอบกลับด้วยความจริงใจ
อัลเลย์ตงิดใจกับประโยคแนะนำตัวของหล่อน เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่าเรื่องพวกนั้นเป็นความลับของพวกผู้วิเศษไม่ใช่รึไง
"ใช่แล้ว ตอนนี้คุณเป็นผู้วิเศษระดับผู้ตื่นรู้แล้ว ยินดีด้วย"
"ผู้วิเศษ!?" เขานึกถึงกุญแจสีทองของตัวเองทันที ว่าแต่ทำไมเธอถึงรู้ว่าเรากำลังคิดอะไรอยู่?
"นั้นเป็นหนึ่งในความสามารถของฉัน" เธอยิ้มให้ ก่อนจะเดินนำไปยังห้องเป้าหมาย
"ผู้วิเศษเนี่ย มีกี่ระดับเหรอครับ" ในขณะที่เดินตาม อัลเลย์ก็ถามเธอด้วยความสุภาพ เมื่อได้อยู่ใกล้กันเขาถึงได้รู้ว่าเธอนั้นสูงกว่าเขามาก อาจจะถึง180ซม. ด้วยซ้ำ ในขณะที่ร่างนี้น่าจะสูงแค่ประมาณ150ซม.
ไม่เป็นไร ในอนาคตเราเองก็จะสูงเพิ่มขึ้นเช่นกัน
"ผู้ตื่นรู้ ผู้เชี่ยวชาญ ปราชญ์ ปุโรหิต นักบุญ ตอนนี้รู้แค่นั้นก็พอแล้วละ" แปลว่ายังมีมากกว่านี้สินะ
อัลเลย์เดินตามเธอเงียบๆ จนไปถึงห้องหนึ่ง กลางห้องมีโต๊ะที่ตั้งแผ่นที่ขนาดใหญ่กางอยู่ มีร่องรอยขีดเขียนน่าสับสนมากมายบนนั้น
ภาษาอังกฤษ?
บนแผ่นที่มีภาษาที่เขาคุ้นเคยดีปรากฏอยู่ เพียงแค่บางคำกลับมีสระแปลกๆ และเครื่องหมายเพิ่มเติมเข้ามาชวนให้สับสน มีสัญลักษณ์มากมายบนแผ่นที่ แต่ในจุดหมายที่เราจะไปกลับว่างเปล่า คล้ายกับว่าจะยังไม่มีการสำรวจที่นั่นมาก่อน
ในห้องมีแค่เอ็ดวินที่ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกล่องเจ้าปัญหาที่ปล่อยน้ำสีดำออกมาก่อนหน้านี้ อัลเลย์รู้สึกกดดันนิดหน่อยต่อสายตาที่จ้องมองมา
ถึงจะจะออกมาจากห้องขังโดยพลการ แต่ตอนนั้นก็เพราะจำเป็นจริงๆ นี้
"สวัสดีครับ ผมชื่อ อัลเลย์ อาโดนิส"
"เอ็ดวิน รัชมอร์ ผู้วิเศษระดับปุโรหิต" นอกจากแปลกใจระดับของเอ็ดวิน อัลเลย์ก็แปลกใจที่เอ็ดวินตอบกลับอย่างสุภาพและใจเย็นกว่าที่คิด ดูไม่เหมือนการปฏิบัติที่มีต่อนักโทษธรรมดา
"เอาล่ะ อัลเลย์ก่อนอื่นฉันขอถามหน่อยได้มั้ย ว่าช่วงนี้นายเห็นภาพเวลานอนหลับรึเปล่า" มิลาด้าพูดน้ำเสียงอ่อนโยน
เห็นภาพตอนนอน? ในโลกนี้ไม่มีความฝันกันรึเปล่านะ? มันดูสมเหตุสมผลถ้าคิดว่านี้คือโลกแห่งฝันร้าย แล้วการที่ฮาโมนี่ฝันล่ะ
"ไม่ ผมนอนหลับสนิทตลอด" เขาเลือกที่จะตอบไปตามความเป็นจริงแต่ไม่บอกในส่วนของฮาโมนี่ มิลาด้ากับเอ็ดวินนิ่งไป3วินาทีโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ก่อนจะหมดความสนใจแล้วกลับไปคุยธุระเรื่องการจัดการสิ่งต่างๆ บนเรือต่อ
น่าแปลกที่พวกเขาพาอัลเลย์เข้ามาในห้องนี้ ให้เด็กหนุ่มได้ฟังการพูดคุยที่ดูเหมือนความลับอย่างเปิดเผย
ตนรู้มาว่าคนในชนเผ่านั้นมักจะได้การปฏิบัติที่แย่จากคนในธัมไฮล์ แต่ก็ดีกว่าพวกลูกครึ่งอยู่มาก เพราะเทพเจ้าที่พวกเขานับถือนั้นไม่ใช่1ในเทพที่ธัมไฮล์ยอมรับ เทพที่พวกเขายอมรับมีแค่ เทพแห่งนิรันดร์ เทพแห่งพันธสัญญา และเทพแห่งดวงอาทิตย์เท่านั้น
แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะยอมรับอัลเลย์ที่พึ่งเป็นผู้วิเศษอย่างน่าประหลาดใจ เขาคิดว่าผู้วิเศษบนเรือรบลำนี้ไม่ใช่สิ่งที่หายากมากนักโดยเฉพาะผู้วิเศษระดับเริ่มต้น ดังนั้นจึงน่าแปลกที่พวกเขาปฏิบัติตัวกับเขาดีขนาดนี้
ความอยากรู้อยากเห็นนี้ไม่ดีเลยจริงๆ ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ตั้งแต่ที่มาที่โลกนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสนใจใคร่รู้ในสิ่งต่างๆ มากขึ้นอย่างน่าพิศวง
ปริศนาเกี่ยวกับตัวเขาในโลกนี้ช่างน่าเย้ายวนเหลือเกิน จนทำให้อัลเลย์รู้สึกอยากอึดอัดในอกอย่างน่าประหลาด
คำตอบดูเหมือนจะใกล้นิดเดียว แต่กลับถูกปิดบังด้วยบางอย่าง มันช่างน่ารำคาญจริงๆ
"แล้วในกล่องใบนั้นคืออะไร" เธอเริ่มจ้องมองเอ็ดวินอย่างรุนแรงอีกครั้ง แต่เอ็ดวินก็ยังคงหน้านิ่งอย่างสงบ
"มันคือวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียมที่ถูกสร้างโดยลาซาลาซชื่อเหรียญแห่งคธูลู" เขาตอบออกมาอย่างมั่นใจโดยไม่ปิดบังสิ่งใด
"ท่านอาจารย์ ลาซาลาซ!!" มิลาด้าตกใจ
"คธูลู!!" ครั้งนี้เป็นอัลเลย์ที่ตกใจ
ทั้งสองหันมามองหน้าอัลเลย์ด้วยความสงสัย เขาได้แต่รีบทำตัวสงบเสงี่ยมแล้วก้มหน้าลงนับลายไม้บนโต๊ะ
ในฐานะคนที่ชื่นชอบในการอ่านหนังสือ วรรณกรรม กวีนิพนธ์ และเรื่องสั้นต่างๆ เขาจะไม่รู้จักคธูลูของเลิฟคราฟท์ได้อย่างไร
แต่นี่คือความบังเอิญหรือว่าตัวเราได้หลุดมาในโลกดรีมแลนด์ของเลิฟคราฟท์เสียแล้ว หรือว่าบางทีคนที่ชื่อลาซาลาซจะรู้จักหนังสือเสียงเพรียกจากคธูลูด้วยรึเปล่านะ
"สิ่งนี้ทำอะไรเอ็ดวิน" มิลาด้าทำหน้าเครียด
"มันเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียมที่ต้องประกอบกับวัตถุเล่นแร่แปรธาตุชิ้นอื่นอีกเพื่อใช้งาน ตอนนี้มันทำได้แค่ปล่อยน้ำสีดำคล้ายน้ำทะเลจากทะเลดำออกมาเท่านั้น" สีหน้าเอ็ดวินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันที
"กล่องใบนี้ไม่มีกุญแจมอบมาให้ แต่เมื่อคืนมีบางสิ่งมายุ่งกับมัน" มันคล้ายกับตอนเราเข้าห้องสอบที่ถึงจะรู้ว่าตนไม่ได้นำโพยใดๆ เข้าไป แต่ก็ยังอดจะรู้สึกร้อนตัวไม่ได้ ตอนนี้อัลเลย์ในฐานะผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุก็เริ่มรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย
"อืม...นี้ไม่ใช่ฝีมือของผมนะ" แต่ดูเหมือนดวงช่วงนี้จะเป็นขาขึ้น อดจะโล่งใจไม่ได้เมื่อเห็นมิลาด้าส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้
"อย่าตื่นเต้นเลยอัลเลย์ เรารู้ว่าไม่ใช่ฝีมือของคุณ" เธอพูดอย่างอ่อนโยน ทำไมถึงได้เชื่อใจมากขนาดนี้กัน เขาไม่เชื่อว่ามิลาด้าไม่รู้ว่าพลังวิเศษของเขาคือกุญแจ ดูเหมือนจะมีเบาะแสบางอย่างที่ตัวเขาพลาดไป
อัลเลย์นึกถึงคำถามเรื่องการนอนของตนก่อนหน้านี้ หรือว่าจะเกี่ยวกับสิ่งนี้?
"ดูเหมือนจะมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นบนเรือของคุณแล้วนะเอ็ดวิน" เธอหัวเราะคิกคัก จากที่ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่ถูกกันแต่ตอนนี้กลับสามารถพูดคุยทำงานร่วมกันได้อย่างราบรื่น ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสองจะไม่แย่ขนาดนั้น
"ฉันเป็นคู่หมั้นของเขา และเขาก็เป็นเพื่อนของอาจารย์ของฉัน" เป็นอีกครั้งที่มิลาด้าแสดงความสามารถในการอ่านใจ แต่ครั้งนี้อัลเลย์กลับยอมรับมันได้อย่างใจเย็น
"เขาเป็นคนหัวแข็งนิดหน่อย บางทีก็ต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้ยอมปริปากออกมา"
"เงียบปากซะ มิลาด้า"
ดูเหมือนอาจารย์ของมิลาด้าจะเป็นลาซาลาซ ความสัมพันธ์แบบคู่หมั้น? ดูเหมือนจะเป็นคู่หมั้นที่เต็มไปด้วยดินปืนจริงๆ
"แต่ก็นะ ในเมื่อออกมาได้แบบนี้จะให้ไปอยู่ในห้องขังแบบเดิมก็ไม่ได้ งั้นก็ไปอยู่ห้องของเอ็ดวินสิ"
"ตกลง"
"..." หืม?
"!!!" เดี๋ยวนะ
พวกเขาทั้งคู่ตกลงกับเสร็จสรรพ ไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว อัลเลย์ที่คิดว่าต้องนอนร่วมกับเอ็ดวินคนนั้นก็ได้แต่เดินใจลอยตามทั้งสองออกจากห้อง
จริงๆ เอ็ดวินก็ไม่ได้แย่อะไร นอกจากเย็นชานิดหน่อย ด้วยผมสีเงินเงางามกับตาสีน้ำเงินนั้น ถ้าได้ไปอยู่ที่ฮอลลีวูดที่โลกเก่าเขาก็คงจะสามารถกลายเป็นหนุ่มหล่อขวัญใจคนทั้งโลกได้
แต่มันน่าสงสัย ที่เจ้าตัวยอมรับเขาไปนอนด้วยอย่างง่ายดาย และน่าแปลกที่ดูเหมือนเรือลำนี้น่าจะมีห้องว่างเหลืออยู่จากการที่มีคนตายไปจำนวนหนึ่ง แต่ทั้งสองกลับคิดที่จะให้อัลเลย์ไปนอนห้องของกัปตันของเรือซะงั้น
ปกป้อง?
หรือว่าจับตาดู?
อัลเลย์จับด้ามดาบในมือแน่น ก่อนจะพึ่งรู้ตัวว่าตนยังไม่ได้คืนดาบเล่มนี้ให้มิลาด้า
"ขอบคุณสำหรับดาบครับคุณมิลาด้า" เด็กหนุ่มยื่นดาบสีดำสวยงามนี้คืนเจ้าของด้วยความช้ำใจ เธอมองเด็กหนุ่มตรงหน้าก่อนส่ายหัวนิดๆ
"ไม่เป็นไร มันเป็นแค่วัตถุเล่นแร่แปรธาตุเท่านั้น อีกอย่างการที่อาจารย์จะมอบของขวัญบางอย่างให้กับศิษย์ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ"
"นั้นสินะครับ...หืม?" อาจารย์?
เอ็ดวินที่ไม่สนใจทั้งคู่เลือกที่จะเดินไปทำหน้าที่ของตนในฐานะผู้ควบคุมเรือต่อ
"ใช่แล้ว จากนี้ฉันและเอ็ดวินจะเป็นอาจารย์สอนการใช้ชีวิตในฐานะผู้วิเศษของนาย หลังจากนี้ให้เรียกฉันว่าอาจารย์ซะ" หล่อนส่งยิ้มมาให้ ใบหน้าของเธอดูดีมากจนทำให้เขาเผลอใจลอยไปช่วงหนึ่ง
ทุกอย่างมันเร็วเกินไปจริงๆ เขาอยากรู้เหลือเกินว่าอะไรที่ทำให้พวกเขาดูแลอัลเลย์ดีขนาดนี้ยิ่งมันน่าสงสัยมากขึ้นก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกว้าวุ่นในอกนี้ทรมานยิ่งกว่าเดิม
แต่เขาก็ยังคงไม่ไว้ใจพวกเขาอยู่ดี ปริศนามากมายมีแต่จะมีปมมาเพิ่ม อัลเลย์ไม่ทราบเจตนาแท้จริงของพวกเขา ในฐานะคนที่เติบโตมาในสังคมที่ถึงจะไม่โหดร้ายแต่ก็มีการหลอกลวงให้เห็นบ่อย เป็นไปไม่ได้ที่จะเชื่อใจคนแปลกหน้าง่ายๆ
โครกกก
"..." น่าอายจริงๆ แต่นี่ก็เลยเวลาปกติที่จะได้กินอาหารมานานแล้ว มิลาด้าหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ ส่วนเขาก็ยังคงพยายามควบคุมสีหน้าถึงแม้จะรู้ว่าปลายหูของตนจะแดงก็ตาม
"ไหนๆ แล้วก็ไปหาอาหารกินกันเถอะ กำลังจะได้เวลาพอดี" หญิงสาวอารมณ์ขันคนนี้เดินนำไปยังบริเวณดาดฟ้าเรือ พื้นที่นี้เต็มไปด้วยกลุ่มช่างที่กำลังซ่อมแซมเรือกันอย่างขะมักเขม้น หากแต่บางคนก็ลากบางอย่างที่ดูคล้ายอวนจับปลาขนาดเล็กมา
"ถึงจะมีอาหารแห้งเก็บอยู่ แต่การเดินทางครั้งนี้ไม่รู้เวลาที่แน่นอนจริงๆ ถ้าเป็นไปได้ก็ต้องประหยัดเท่าที่ทำได้"
"พวกนั้นมันกินได้ด้วยหรือครับ" แค่โดนแสงอาทิตย์พวกมันก็ถูกเผากลายเป็นฝุ่นในอากาศหายปลิวไปไหนก็ไม่รู้แล้ว
"เราไม่ได้กินพวกนั้น เรากินอย่างอื่น" อัลเลย์มอบตามสายตาของมิลาด้า
ทะเลนี้ก็สมชื่อทะเลดำจริงๆ นอกจากผิวน้ำสีดำสนิทเหมือนหมึกก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรข้างใต้มันได้อีก
แต่ตัวเขาก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง สิ่งมีชีวิตสีขาวจำนวนมากปรากฏขึ้นมาในทะเลสีดำ มันทำให้นึกถึงฝูงปลาซาร์ดีนในสารคดีที่เคยดูแต่นี่เป็นเวอร์ชันที่มีขนาดเล็กกว่านิดหน่อย มีสีขาวสะอาดตาสวยงาม น่าจะเป็นปลาสวยงามในตู้มากกว่าเอาไว้กิน
พวกเขาโยนตาข่ายอวนขนาดเล็กลงไป พยายามที่จับฝูงปลาสีขาวข้างล่าง บ้างก็ถือฉมวกเอาไว้ในมือ ยืนรอปลาขนาดใหญ่ที่เข้ามาใกล้เรือลำนี้
คนพวกนี้สมกับเป็นผู้วิเศษ พวกเขาต่างก็ร่วมกันดึงอวนขึ้นมาโดยไม่ใช้เครื่องมือทุ่นแรงอื่นใดนอกจากแรงกายจากคนไม่กี่คน
"นั้นคือปลาซาร์ดีน ถูกเรียกอีกชื่อว่าธิดาของท้องทะเล เนื่องจากมีสายเลือดจากนางฟ้าแห่งพายุและมรสุมดังนั้นจึงไม่ถูกปนเปื้อนโดยง่าย" ดวงตาสีน้ำเงินนั้นสะท้อนภาพตรงหน้า
"เชื่อว่ามันเป็นผู้นำทางวิญญาณของผู้คนไปสู่ปรโลก เป็นสิ่งมีชีวิตไม่กี่ชนิดที่เราค้นพบว่าไม่ติดเชื้อปนเปื้อนและกินได้ในทะเลดำ"
"ติดเชื้อปนเปื้อน?" เธอถอนสายตาจากภาพตรงหน้า แล้วจึงหันกลับมามองตาของอัลเลย์ เขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในดวงตานั้น
"ปนเปื้อนความเสื่อมทราม ตอนนี้เราก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่ามันคืออะไร แต่ที่ทะเลสีดำเป็นเช่นนี้ก็เพราะการติดเชื้อจากความเสื่อมทรามเช่นกัน" เธอมองไปยังผืนทะเลสนิทอย่างเงียบงัน
"มันสามารถติดต่อกันได้ง่ายโดยเฉพาะคนธรรมดา แม้แต่ผู้วิเศษก็สามารถติดเชื้อได้เช่นกัน เมื่อติดแล้วก็จะกลายเป็นแค่สัตว์ประหลาด ไม่ถือว่าเป็นเผ่าพันธุ์เดิมอีกต่อไป" หล่อนหลับตาลงปล่อยให้เส้นผมปลิวไปตามสายลม
บางทีเธออาจจะมีความหลังบางอย่าง...
อัลเลย์จ้องมองปลาซาร์ดีนบนพื้นอย่างว่างเปล่า และพวกมันก็ใช้ตาสีดำจ้องมองเขากลับ น่าแปลกที่พวกมันชื่อซาร์ดีนจริงๆ นี้คือปลาซาร์ดีนเวอร์ชันโลกแห่งความฝันสินะ แถมยังมีสายเลือดของนางฟ้าอีกด้วย
มันดูเหมือนกับที่ทีเร็กซ์เป็นบรรพบุรุษของไก่ ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ขนาดนั้น...
มิลาด้าพาอัลเลย์เดินไปยังส่วนต่างๆ ของเรือ เขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่พยายามผ่าไส้ปลา ผสมเกลือ และตากแห้งพวกมันเพื่อยืดอายุการเก็บรักษา
"พอผ่านไปสักพักเราอาจจะเจอพวกมันได้น้อยลง..." เธอมองไปยังปลาพวกนั้นด้วยความคิดลึกซึ้งที่ไม่อาจเข้าใจได้ เขาเลือกที่จะมองอย่างเงียบๆ ก่อนจะพบฮาโมนี่ที่กำลังผ่าไส้ปลาอยู่
???
"เดี๋ยวก่อน ฮาโมนี่?"
"อัลเลย์?" เธอทำตัวร้อนรนเหมือนคนที่แอบเก็บขนมหวานไว้คนเดียวโดยไม่บอกเพื่อน เนื่องจากท้องที่โตทำให้ลุกขึ้นลำบาก เขาจึงได้แต่เข้าไปห้ามไม่ให้เธอลุกขึ้นมา
"เพราะดูเหมือนการขังไว้เฉยๆ จะดูสิ้นเปลืองทรัพยากรเกินไปหน่อย ฉันก็เลยไปขอเอ็ดวินให้หล่อนออกมาทำงานน่ะ อีกอย่างดูเหมือนทั้งคู่จะสนิทกันใช่มั้ย"
มิลาด้าจ้องมองฮาโมนี่ด้วยรอยยิ้ม เสียแต่ว่ารอยยิ้มของเธอไม่ได้ไปถึงดวงตา หล่อนจ้องมองฮาโมนี่ด้วยสายตาล้ำลึก
"อัลเลย์นายเป็นไงบ้าง พอฉันตื่นมาก็มีคนพาฉันมาทำงานเฉยเลย..." ดูเหมือนเธอจะมีความสุขดี มากกว่าตอนที่ได้แต่อยู่ในกรงขัง ตอนนี้ใบหน้าของเธอถึงจะเลอะไปด้วยสิ่งสกปรกและกลิ่นคาวปลา แต่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส แต่ว่าเมื่อสังเกตเห็นมิลาด้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กลายเป็นนกกระจอกเทศขี้กลัวทันที
"ฮาโมนี่ ตอนนี้ผมเป็นผู้วิเศษแล้ว" ฮาโมนี่จ้องมองอัลเลย์ด้วยความตกตะลึง เธอตกใจมากจนเผลอปล่อยปลาออกจากมือให้ไหลไปตามการขยับของเรือ
"ว่าไงนะ!? ผู้วิเศษ!?" เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของฮาโมนี่ที่เปลี่ยนไป มันเป็นความหวาดกลัวและความยำเกรง เธอหดหัวลงกว่าเดิมไม่กล้าสบตาตนเหมือนเดิมอีกต่อไป
"ฮาโมนี่..."
"ไปกันเถอะ อัลเลย์" มิลาด้าพูดขึ้นขัดจังหวะ พร้อมส่งรอยยิ้มเหมือนปกติ
"ถ้าอยู่ต่อก็มีแต่จะขัดขวางการทำงานของคนอื่นเปล่าๆ ไปกันเถอะอัลเลย์" มิลาด้าหันหลังจากไปอย่างไม่ลังเลดูเหมือนเธอจะมีทัศนคติที่ไม่ดีต่อฮาโมนี่ เมื่อเห็นฮาโมนี่ที่มีความสุขดีในตอนนี้ แต่คล้ายว่าหล่อนจะมีอาการหวาดกลัวผู้วิเศษเป็นพิเศษ เมื่อเห็นความกลัวของเธอที่มีต่อตน จึงทำอะไรไม่ได้นอกจากได้แต่พูดประโยคบอกลาสองสามคำแล้วเดินตามมิลาด้าต่อไป
ในส่วนของไกด์ที่หายไป อัลเลย์ได้แต่ทำใจปล่อยวางเท่านั้น อย่างน้อยตนก็คิดว่าเด็กคนนี้น่าจะเอาตัวรอดได้ดีกว่าตัวเขาเองมากโข
ฮาโมนี่ใช้ดวงตาสีเขียวจ้องมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่กำลังเดินจากไป ก่อนจะก้มมองไปยังท้องของเธออยู่นาน จนเมื่อโดนคนรอบตัวจ้องมองกดดันมาถึงได้ทำหน้าที่ผ่าไส้ปลาของตัวเองต่อไป


## บทที่ 6 ความปรารถนา

เพราะตอนกลางคืนของที่นี่นั้นเต็มไปด้วย เลือด สัตว์ประหลาด และการต่อสู้ ตอนกลางวันที่เงียบสงบก็เลยเป็นช่วงที่สงบสุขที่สุดของคนบนเรือ อัลเลย์นั่งแทะปลาซาร์ดีนย่างเกลือ พร้อมมองไปยังกลุ่มคนบนเรือที่กำลังพูดคุยพร้อมดื่มบรั่นดีกันอย่างมีความสุข
การเดินทางครั้งนี้พวกเราไม่อาจรู้ได้ว่าจะไปถึงจุดหมายตอนไหน น้ำเปล่าที่เสียได้ง่ายจึงนำมาจำนวนน้อยและสงวนไว้สำหรับบางคนเท่านั้น ผู้คนทั่วไปบนเรือแม้แต่มิลาด้ากับเอ็ดวินจะได้กินบรั่นดีที่มีปริมาณแอลกอฮอล์สูงแทน นอกจากจะสามารถเก็บได้นานหลายเดือนบางครั้งยังสามารถนำมาใช้ฆ่าเชื้อได้ด้วย
อัลเลย์มองเครื่องดื่มสีน้ำตาลแดงด้วยความคิดลึกซึ้ง บรั่นดีแก้วนี้มีรสชาติหวาน มีกลิ่นหอมผลไม้และเครื่องเทศ คุณภาพดีจนน่าประหลาดใจ เมื่อได้ลองจิบสักครั้งก็อยากจะจิบอีกเรื่อยๆ
ในสมัยก่อนเขาเป็นคนที่กินเหล้าหรือเครื่องดื่มมึนเมาน้อยมาก ส่วนใหญ่มักจะชอบเครื่องดื่มพวกชามากกว่า แต่ว่าตอนนี้เมื่อมิลาด้าเห็นว่าตนได้กลายเป็นผู้วิเศษแล้ว จึงไม่วายให้เขากินบรั่นดีแทนน้ำเปล่า
แต่ไม่ยักจะรู้สึกมึนเลยแฮะ
การกลายเป็นผู้วิเศษทำให้เมาได้ยากขึ้นสินะ จะนับว่าเป็นข้อดีหรือข้อเสียกัน
"ฮะๆ ดูสนุกดีใช่มั้ยล่ะ" มิลาด้าหัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อมองไปยังกลุ่มคนข้างล่าง เขายังแอบเห็นเลียมที่กำลังแข่งงัดข้อกับคนอื่นอีกด้วย
"มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมนุษย์คนใดเคยทำมาก่อน การเดินทางข้ามทะเลดำไปยังดินแดนที่ไม่รู้จัก ไม่รู้เวลา ไม่รู้ระยะทาง"
"ผู้คนที่ขึ้นเรือลำนี้มาต่างก็พร้อมจะตายไว้แล้ว สนุกในทุกวันที่มีชีวิตเพื่อที่จะได้ไม่เสียดายเมื่อเราต้องตายไป" เธอมองไปยังทิศทางที่เรือกำลังมุ่งไปอย่างเงียบงัน ดูไม่เหมือนคนที่เคยสั่งให้ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตามาก่อน
"ทำไมอาจารย์ถึงขึ้นเรือลำนี้เหรอครับ" ฮาโมนี่บอกว่ามิลาด้าขึ้นเรือลำนี้มาด้วยความตั้งใจของตัวเอง ไม่เหมือนกับเอ็ดวินที่ได้รับภารกิจมาโดยเฉพาะ
"จริงๆ แล้วฉันท้องอยู่น่ะ"
"..." อะไรวะเนี่ย
ลูกของมิลาด้ากับเอ็ดวิน?
"ใช่ ลูกของฉันกับเอ็ดวิน"
อัลเลย์ที่เกือบสำลักเหล้าคาดไม่ถึงกับคำตอบนี้มาก่อน อาจจะเพราะเขาคิดในฐานะคนปกติทั่วไปที่ว่าคงไม่มีคนท้องที่ไหนที่คิดจะขึ้นเรือลำนี้ด้วยความตั้งใจของตัวเอง
"คนท้องกินเหล้าได้ด้วยเหรอครับ"
"ก็ฉันเป็นผู้วิเศษนี้" ยามปกติหล่อนดูเป็นคนอารมณ์ดีทั่วไป เธอหัวเราะกับสีหน้าแปลกๆ ของอัลเลย์ก่อนจะจ้องมองลงไปในบรั่นดีในมือ
"นายคิดว่าทำไมพลังวิเศษของแต่ละคนถึงได้แตกต่างกันล่ะ"
"ตามตำนานเคยมีคนกล่าวไว้ว่าความสามารถพิเศษคือเงาสะท้อนถึงความปรารถนาส่วนลึกในจิตวิญญาณของคนคนนั้น ท่านอาจารย์ลาซาลาซบอกว่าการเกิดของพลังวิเศษขึ้นอยู่กับ ความปรารถนา ประสบการณ์ และบุคลิกของบุคคลนั้น"
"ทั้งสองข้อนี้มีบางอย่างที่เหมือนกันนั้นคือความปรารถนา"
"บางคนที่กลายเป็นผู้วิเศษอาจไม่เคยรู้เลยทั้งชีวิตว่าความปรารถนาของตนเองคืออะไร แต่บางคนอาจสามารถรู้ได้ตั้งแต่ก่อนจะกลายเป็นผู้วิเศษด้วยซ้ำ"
"อัลเลย์รู้มั้ยว่าทำไมพวกเขาถึงคิดว่าความปรารถนาคือที่มาของพลัง?" อัลเลย์คิดอยู่สักพักแล้วจึงตอบไปตามความคิดของตน
"เพราะมีการทดลองสำรวจที่มาของแต่ละบุคคล ตรวจสอบประวัติก่อนเป็นผู้วิเศษ เลยเห็นแนวโน้มความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง...?" มิลาด้าทำหน้าอึ้ง ก่อนจะก้มตัวลงไปหัวเราะเสียงดังอยู่บนพื้น
???
อัลเลย์ทำหน้าเหลอหลา หรือว่าคำตอบของเราจะดูโง่เกินไป?
"แฮ่ก...นี้...นี้เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินอะไรแบบนี้ แต่บางที่นายอาจจะเหมาะกับท่านอาจารย์ลาซาลาซ..."
"ความจริงมันง่ายกว่านั้นมาก" หล่อนล้มลงนั่งพิงราวระเบียง ยกเหล้าขึ้นมาซดหนึ่งอึก
"ความจริงคือยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ก็ยิ่งจมไปในความรู้สึกหรือความปรารถนานั้นมากเท่านั้น ยิ่งทำให้บ้ามากขึ้น จนถึงจุดหนึ่งที่ละทิ้งซึ่งจิตสำนึกของความเป็นมนุษย์ไป"
"จมไปในความรู้สึกและความปรารถนา?"
อัลเลย์กุมคางพร้อมครุ่นคิดอย่างจริงจัง หากโลกนี้มีความเกี่ยวข้องกับเลิฟคราฟท์ พวกเรื่องที่เกี่ยวกับการทำให้เป็นบ้าหรือค่าสติอะไรพวกนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่เกินความคาดหมายจนเกินไป
"แล้วเรื่องนี้เกี่ยวกับการท้องตรงไหนเหรอครับ" ยิ่งคุยกันมากขึ้นเขาก็เผลอพูดสบายๆ กับมิลาด้าโดยไม่รู้ตัว เธอยิ้มตอบรับมาให้
"เพราะว่าการมีลูกถือเป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยลดอาการการครอบงำของพลังวิเศษได้ จริงๆ มีเหตุผลอื่นอีกแต่ตอนนี้นายไม่ต้องรู้หรอก"
"การมีลูกช่วยลดอาการครอบงำของพลังวิเศษ?" โลกของผู้วิเศษเต็มไปด้วยเรื่องแปลกประหลาดมากมายจนทำให้อัลเลย์สับสน
"ฉันไม่รู้เหตุผลหรอกนะว่าทำไม แต่มันเป็นวิธีที่ใช้ได้จริง"
"แต่ก็มีบางคนที่ไม่สนการครอบงำของพลังวิเศษจะเรียกว่าพวกบ้าก็ได้ ถ้าไปเจอคนแบบนี้ในอนาคตก็อยู่ให้ห่างเชียว"
"เข้าใจแล้ว" จู่ๆ อัลเลย์ก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมา และมีอาการตากระตุกทั้งสองข้างโดยไม่ทราบสาเหตุ
"อะไร? ตากระตุกงั้นเหรอ"
"สงสัยจะพักผ่อนไม่เพียงพอน่ะครับ" ไม่นานอาการพิลึกนั้นก็หายไป แต่ในใจเขาก็ยังรู้สึกไม่ดีราวกับมีบางอย่างที่พลาดไป
สุดท้ายก็พึ่งมานึกได้ทีหลังว่ามิลาด้ายังไม่ตอบคำถามตนเกี่ยวกับเหตุผลในการขึ้นเรือลำนี้
ความสามารถในการเปลี่ยนเรื่องนับว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญจริงๆ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจเพราะดูเหมือนเธอจะไม่อยากตอบคำถามนี้ของเขาเท่าไหร่
มิลาด้าเธอไม่ได้สอนการใช้ดาบให้อัลเลย์ แต่สิ่งแรกที่หล่อนทำคือ การอ่าน เขียน ดูแผ่นที่ การใช้เข็มทิศ หน้าที่ต่างๆ บนเรือ เขายอมรับการสอนของเธออย่างเต็มใจ ยังไงซะตอนนี้เราก็อยู่ในทะเล การเรียนรู้เรื่องพวกนี้ก็คงจะไม่เสียอะไรใช่มั้ย?
มันทำให้นึกถึงนิยายการผจญภัยในทะเลที่เขาเคยอ่านมาก่อน พอได้มาลองอยู่บนเรือจริงๆ กลับน่าตื่นเต้นมากกว่าการอ่านร้อยเท่า
ภาษาธัมไฮล์เป็นภาษาที่คล้ายภาษาอังกฤษจนน่าแปลกใจ แต่ก็มีบางอย่างที่แตกต่างเช่น สระ และการออกเสียงตัวศัพท์เฉพาะทางบางคำ
นอกจากนี้ยังพบว่าโลกนี้มีกลุ่มดาวที่มีชื่อแปลกประหลาดแตกต่างจากโลกเก่า แต่ก็พอมีดาวที่ชื่อคุ้นเคยอย่างดาวเหนือและดวงจันทร์สีเหลืองรูปกระต่าย
"ดูเหมือนอัลเลย์จะมีพรสวรรค์ในเรื่องดวงดาวนะ บางทีถ้าตอนนี้อยู่ที่ธัมไฮล์ นายน่าจะสามารถเข้าร่วมกลุ่มสมาคมดาราศาสตร์ได้เลยนะเนี่ย"
"ขอบคุณครับ"
ดูเหมือนโลกแห่งฝันนี้จะมีหลายอย่างที่เชื่อมโยงกับโลกเก่าของเขา บางทีตนอาจจะได้เจอคนที่ข้ามมาโลกนี้เหมือนกันในอนาคตก็เป็นได้
ในตอนกลางคืนก็เหมือนเปลี่ยนเป็นอีกโลกหนึ่ง มิลาด้าและเอ็ดวินเลือกที่จะปล่อยให้อัลเลย์อยู่ในห้อง เฝ้ามองเหตุการณ์เลือดสาดข้างนอกอย่างเงียบเหงา ในยามนี้บนเรือจะไม่มีการจุดไฟใดๆ ทั้งสิ้น เพื่อลดความเป็นไปได้ทั้งหมดในการล่อสัตว์ประหลาดมาเพิ่ม
เมื่อได้มามองจากมุมนี้อัลเลย์ก็ได้เห็นที่มาของสิ่งมีชีวิตพวกนั้น เมื่อแสงอาทิตย์หายไปจากขอบฟ้า พวกมันก็ขึ้นมาจากน้ำทะเลปีนป่ายตามเรือ พวกนกสีสันสดใสที่เคยเห็นมาก่อนก็บินพุ่งทะยานขึ้นมาจากน้ำทะเลมืดมิด
พวกมันใช้ดวงตาสีแดงหลายคู่นั้นจ้องมองไปรอบๆ มองหาเหยื่อที่ต้องตายในวันนี้
ไม่รู้ว่าตอนนี้ฮาโมนี่จะเป็นอย่างไรบ้าง จะยังคงนอนหลับลึกเหมือนเดิมมั้ย
อัลเลย์เล่นกับกุญแจในมือ พลิกไปมาซ้ายขวา เจ้ากุญแจนี้ก็แปลกมาก ตอนไหนที่คิดถึงมัน มันก็จะมาปรากฏอยู่ในมือเขาเสมอ หากครั้งไหนที่ไม่สนใจ มันก็หายไปเหมือนกับไม่เคยมีอยู่
นี้คือพลังของเรางั้นเหรอ อัลเลย์ลองที่จะเอามันไปจิ้มตรงนู้นที ตรงนี้ที ก็ทำให้เขาทราบว่านอกจากสิ่งที่มีรูกุญแจแล้ว สิ่งที่เหลือก็ไม่สามารถใช้ได้อีก เขาเหลือบมองกล่องที่เก็บเหรียญแห่งคธูลูเจ้าปัญหาเอาไว้ แต่ก็เลือกที่จะรีบลบความคิดชั่วร้ายนั้นอย่างรวดเร็ว
"ความสามารถของแต่ละบุคคลคือความปรารถนาสูงสุดภายในจิตใจ บางคนทั้งชีวิตก็อาจจะไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงได้พลังวิเศษแบบนั้น" ประโยคที่คุ้นเคยดังขึ้นมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันมาจากเอ็ดวิน ใช้แล้วตอนนี้อัลเลย์อยู่ในห้องของเขา
อัลเลย์มองออกไปข้างนอก เห็นได้ถึงแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องต้อนรับวันใหม่ ตั้งแต่ได้กลายเป็นผู้วิเศษเขาก็ไม่ค่อยรู้สึกง่วงยามดึกบ่อยเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ดูเหมือนการกลายเป็นผู้วิเศษจะสามารถยกระดับความสามารถทางกายไปด้วย อย่างตอนนี้ตัวเขาก็ยังไม่เคยเห็นเอ็ดวินกับมิลาด้าได้นอนเลยสักครั้ง
อัลเลย์เบียดตัวไปอยู่มุมหนึ่งของเตียง ห้องของเอ็ดวินตกแต่งได้เรียบง่ายจนเขาแปลกใจ มีเพียงเตียง โต๊ะ เก้าอี้ เอกสารต่างๆ ตอนนี้ก็มีเตียงอีกอันที่ถูกยกเพิ่มมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ทำให้ลดความเกร็งของอัลเลย์ได้นิดหน่อยที่ไม่ต้องนอนเตียงเดียวกันเจ้าตัว
"นั้นเป็นคำบอกเล่าที่ได้ยินมาตลอดในอาร์คานัม แต่เอาจริงๆ ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเกณฑ์ในการตัดสินของพลังวิเศษคืออะไร"
"ข้ารู้จักคนที่มีพลังคล้ายกัน แต่พวกเขากลับแตกต่างกันอย่างชัดเจน บางคนที่ดูจะเหมือนกันเกือบทุกอย่างแต่พลังกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว" เอ็ดวินเช็ดดาบเล่มใหญ่ของตน ที่ถึงจะไม่เห็นคราบอะไรอีกเนื่องจากถูกเผาไหม้ไปด้วยแสงอาทิตย์ แต่เจ้าตัวก็ยังคงดูแลมันอย่างดี
"บางทีคนที่รู้ความจริงก็คงจะมีแต่เทพเท่านั้น"
"อาร์คานัมคืออะไรงั้นเหรอครับ" อัลเลย์ถามกลับอย่างสุภาพ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"อาร์คานัม ออร์เดอร์ คือกลุ่มที่ประกอบไปด้วยผู้วิเศษ เป็นแกนหลักของธัมไฮล์ทำหน้าที่ทั้งการบริหารและกองกำลังทหาร ทำให้มนุษย์ยังสามารถอยู่รอดได้จนถึงตอนนี้" เอ็ดวินพูดด้วยความภูมิใจ
อัลเลย์มองไปยังกุญแจในมือพร้อมครุ่นคิดไปด้วย ความปรารถนาของเขาคืออะไร มีบางอย่างที่ตนอยากจะเปิดรึเปล่านะ
"ออกไปหาอะไรกินซะ มีเรื่องอีกมากที่แกต้องเรียนรู้" เอ็ดวินลุกขึ้นไปหยิบเอกสารต่างๆ ที่ตนต้องการ ในเมื่อเจ้าของออกตัวไล่ขนาดนี้ อัลเลย์ก็เลือกที่จะยอมออกไปแต่โดยดี
ร่องรอยความเสียหายและผู้คนบาดเจ็บจำนวนมากอยู่ทั่วเรือลำนี้ ถึงซากศพของเจ้าพวกนั้นจะถูกเผาจนไม่เหลืออะไรอีก แต่ศพของมนุษย์บนเรือนั้นก็ยังคงเหลืออยู่
เมื่อวานการได้เดินไปรอบเรือพร้อมมิลาด้าทำให้ตนได้รู้จักกับผู้คนมากมาย รวมถึงหญิงสาววัยรุ่นที่แสนสดใสคนหนึ่ง เธอเป็นผู้ช่วยของคุณป้าที่ดูแลเรื่องอาหาร อัลเลย์มักเห็นเธอคอยแจกจ่ายและเติมเหล้าในแก้วให้กับทุกคนบนเรือ
แต่ในวันนี้หล่อนกลับเหลือแค่ร่างกายไร้วิญญาณ เมื่อดูผ่านๆ ก็คล้ายกับว่าแค่กำลังนอนหลับอยู่เท่านั้น
"ไหนๆ ก็ตายแล้ว ก็ไปเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์แล้วทำประโยชน์กับคนอื่นไม่ได้รึไง" ร่างของเธอถูกหามไปยังบริเวณเตาเผาอย่างช้าๆ เพื่อป้องกันการปนเปื้อนที่ผิดปกติ ศพมนุษย์ทุกคนบนเรือนี้ที่เหลืออยู่ต่างก็ต้องถูกเผาให้เป็นเถ้าธุลีก่อนเท่านั้น ชายหนุ่มบ่นไปพลางก่อนจะดันร่างนั้นเข้าไปในเตาเผาด้วยความเศร้าสร้อย
เมื่อเห็นฉากเหล่านั้น อัลเลย์ก็นึกถึงบทกวี Thanatopsis ของวิลเลียม คัลเลน ไบรอันต์ ที่กล่าวว่าความตายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ที่ไม่ว่ายังไงตัวเราก็ต้องกลับคืนสู่ธรรมชาติในสักวัน
'ไม่ได้ไปที่ไหนทั้งนั้น แค่กลับสู่อ้อมกอดของความฝัน'
อัลเลย์นึกถึงคำพูดของไกด์ ถ้าหากในโลกเก่า มนุษย์จะชอบพูดว่าได้กลับไปเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ถ้าอย่างงั้นในโลกแห่งฝันร้ายนี้ก็คือการได้กลับไปสู่ในอ้อมกอดของความฝันสินะ
พวกเทพสามารถตายได้รึเปล่านะ?
ดูเหมือนสิ่งที่ถูกเรียกว่า ความฝัน จะเป็นศัพท์เฉพาะของผู้วิเศษเท่านั้น ดังนั้นฮาโมนี่ที่เป็นแค่คนธรรมดาจึงไม่รู้จักคำคำนี้ ดังนั้นการคาดคะเนที่ว่าไกด์เป็นผู้วิเศษก็ยิ่งชัดเจนไปอีก
ในเมื่อสามารถลบร่องรอยตัวเองได้ถ้าไม่เป็นผู้วิเศษแล้วจะเป็นอะไร? ผี?
ในขณะที่เขากำลังยืนคิดว่าโลกนี้น่าจะมีผีหรือไม่ เสียงเรียกเล็กๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
ฮาโมนี่เธอมาพร้อมกับจานใส่ปลาซาร์ดีน ผลไม้แห้ง ถั่ว ชีสแข็งเล็กๆ พร้อมผักดอง เมื่อเดินเรือมาได้สักพัก ผลไม้สดที่เน่าเสียเร็วแบบซินนาจาก็หมดลง เหลือแค่ของกินที่สามารถเก็บได้นานเท่านั้นที่เหลืออยู่
"ท่านอัลเลย์...นี้คืออาหารของคุณ..."
"ขอบคุณนะฮาโมนี่" ไม่ทันให้พูดถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเธอก็กลายร่างจากนกกระจอกเทศเป็นหนูวิ่งแจ้นหายไปอย่างรวดเร็ว
"โอ้..." กำลังจะถามเลยว่าช่วงนี้เป็นยังไงมั้ง
ในขณะที่กำลังนั่งกินอาหารอยู่ ดวงตาของเขาก็มองไปยังกลุ่มคนที่กำลังลากอวนอยู่ข้างเรือ วันนี้ปลาซาร์ดีนที่สามารถจับได้มีจำนวนน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าอาจจะไม่มีสิ่งดีๆ แบบนี้มาให้กินอีก
วันนี้น่าแปลกที่ทุกคนดูมีความสุขมากกว่าปกติ แม้แต่ฮาโมนี่ก็ยังดูกระตือรือร้นกว่าทุกที
"วันนี้เป็นวันพระจันทร์เต็มดวง ดังนั้นปกติที่ธัมไฮล์ก็จะจัดเทศกาลสถาปนาอาณาจักรวันนี้" เอ็ดวินพูดหลังจากที่เจ้าตัวขอบคุณอาหารเสร็จ เป็นเรื่องน่าแปลกใจที่คนที่ดูแข็งกระด้างแบบเขาจะเป็นคนที่ใส่ใจในการกินและฆ่าสิ่งมีชีวิตต่างๆ
นอกเหนือจากสัตว์ประหลาดพวกนั้นที่เขาฆ่าโดยไม่กะพริบตา สิ่งที่เหลือไม่ว่าจะผัก ผลไม้ หรือปลาซาร์ดีน เอ็ดวินก็จะกุมมือสองข้างไว้แนบหน้าผาก พร้อมพูดขอบคุณต่อการเสียสละของสิ่งนั้น
ตั้งแต่ได้มาอยู่บนเรือลำนี้ เขาก็ได้เจอคนหลากหลายแบบที่ไม่เคยเจอในโลกเก่ามาก่อน ถ้าให้เทียบโลกเก่าที่เป็นแค่กระดาษสีขาวว่างเปล่า โลกนี้ก็เหมือนผ้าใบงานศิลปะที่เต็มไปด้วยสีสันมากมาย
แม้แต่มิลาด้าและเอ็ดวินที่นึกว่าจะเป็นคู่รักที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน ก็ยังมีเหตุการณ์ที่แสดงความห่วงใยต่อกันในบางครั้ง
"วันพระจันทร์เต็มดวงคือค่ำคืนที่สงบสุขที่สุด เป็นการอวยพรของเทพแห่งนิรันดร์ที่มีต่อผู้ศรัทธาของพระองค์ ดังนั้นคืนนี้จึงจะมีการจัดงานปาร์ตี้เต้นรำกัน" มิลาด้าพูดในขณะที่กำลังค่อยๆ เคี้ยวผักดองไปด้วย
"น่าเสียดายที่ไม่สามารถทำกองไฟเหมือนในธัมไฮล์ได้"
อัลเลย์มองไปยังขอบฟ้า ตอนนี้เป็นยามเย็นแล้ว หากเป็นวันอื่นๆ ผู้คนบนเรือก็จะเริ่มทำสีหน้าหดหู่ เศร้าหมอง เคร่งเครียดขึ้นมา อาจจะเพราะวันนี้เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและความสุข ท้องฟ้าสีส้มแดงที่มักเจอบ่อยๆ จึงดูสวยงามมากกว่าปกติ
เมื่อถึงเวลากลางคืนเขาก็รู้สึกไม่คุ้นชินนิดหน่อย ตรงที่ไม่มีเสียงต่อสู้และความโคลงเคลงจากการกระแทกของเรือเหมือนปกติ แต่เป็นเสียงดนตรีและเสียงการพูดคุยอย่างครึกครื้น
ด้วยดวงจันทร์สีเหลืองเต็มดวงบนท้องฟ้าทำให้วันนี้ถึงไม่มีแสงจากไฟแต่ก็ไม่มืดจนเกินไป เอ็ดวินโค้งตัวลงขอมิลาด้าเต้นรำท่ามกลางเสียงพูดคุยสนุกสนานรอบข้าง ฮาโมนี่ดูเหมือนจะมีเพื่อนใหม่เป็นหญิงสาววัยกลางคนที่ทำหน้าที่ในการดูแลเรื่องอาหาร ดังนั้นเธอจึงได้รับส่วนแบ่งเล็กน้อยให้พอมีความสุขไปกับเทศกาล
ถึงจะเป็นงานเทศกาลที่จะมีนานๆ ที แต่ก็ต้องกินอาหารและดื่มเหล้าอย่างประหยัดอยู่ดี
อัลเลย์จ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าจากบนดาดฟ้าหน้าเรือ จิบบรั่นดีอุ่นๆ พร้อมมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีดาวปรากฏมากมาย
นอกเหนือจากเชฟ และนักสืบ บางทีในอนาคตตนอาจจะเป็นนักดาราศาสตร์ได้เหมือนกัน ตรงนั้นคือดาวเหนืออยู่ในกลุ่มดาวตาชั่งสองแขน นั้นคือกลุ่มดาวอิกดราซิล และนั้นก็คือกลุ่มดาวนกฮูก
"มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจมากเลยใช่มั้ยครับ พวกเขาเดินทางไปในสถานที่ที่ดูอันตรายขนาดนี้ แต่พวกเขากลับยังสามารถรักษาจิตใจให้มีความสุขได้อยู่"
เหมือนกับบทกวี Death Be Not Proud ของจอห์น ดันน์ ที่กล่าวถึงความตายที่ถึงจะดูน่ากลัวแต่มันก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของวงจรชีวิต แสดงให้เห็นถึงความเปราะบางและแข็งแกร่งของมนุษย์ในการมีชีวิตอยู่
ไกด์จ้องมองไปยังใบหน้าของอัลเลย์ ก่อนจะมองไปฉากตรงหน้าที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงพูดคุย
"อัลเลย์ ในมุมมองของคุณ คุณคิดว่าความหมายของคำว่ามนุษย์คืออะไร"
"เล่นของยากนะเนี่ย"
ในมุมของวิทยาศาสตร์ มนุษย์เป็นสมาชิกของโฮโมเซเปียนส์ เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่วิวัฒนาการมาจากลิง แต่ดูเหมือนคำตอบที่ไกด์ต้องการจะเป็นในเชิงปรัชญามากกว่า
อริสโตเติลบอกว่ามนุษย์เป็นสัตว์สังคม เรอเน เดการ์ตเชื่อว่าความเป็นมนุษย์ถูกกำหนดโดยความสามารถในการคิด ฌ็อง-ปอล ซาร์ตร์กล่าวว่ามนุษย์ไม่มีธรรมชาติที่แน่นอน ในโลกเก่าเขามีนักปรัชญามากมายที่พูดถึงคำว่ามนุษย์ในหลากหลายรูปแบบ
"ผมคิดว่ามนุษย์คือสัตว์ที่ยังไม่สมบูรณ์ ทุกการเติบโตของมนุษย์ก็คือการก้าวข้ามข้อจำกัดทางศีลธรรมและสังคมเพื่อแสวงหาความหมายชีวิตในแบบของตนเอง"
อัลเลย์ค่อนข้างชื่นชอบมุมมองมนุษย์ของ ฟรีดริช วิลเฮล์ม นิทเช่ เป็นพิเศษ ความจริงมนุษย์นั้นก็เป็นแค่สัตว์ชนิดหนึ่งบนโลกเท่านั้น
หากมนุษย์ไม่สามารถตระหนักได้ถึงความหมายของชีวิตของตนเอง ก็จะทำได้แค่ใช้ชีวิตรอความตายไปวันๆ เหมือนผีเสื้อที่หลงทางในเขาวงกตแบบตัวเขาในตอนนี้
"..." ดวงตาของไกด์สั่นไหวด้วยอารมณ์บางอย่างที่ไม่อาจคาดเดาได้ ดูเหมือนเด็กชายคนนี้จะมองเห็นคนอื่นผ่านตัวตนของอัลเลย์
พลังวิเศษที่สะท้อนถึงความปรารถนาในส่วนลึกของตัวเอง? ดูเหมือนตัวเราก็มีเป้าหมายเหมือนกันนี้
อัลเลย์หัวเราะร่าอย่างมีความสุข ยิ่งอยากรู้อยากเห็นยิ่งกว่าเดิม ว่าความปรารถนาที่แท้จริงของตนคืออะไร


## บทที่ 7 วิถีดาบ

หลังจากผ่านคืนปาร์ตี้ที่น่าจดจำ ในรุ่งเช้าทุกคนบนเรือที่ยังรอดชีวิตอยู่ก็ต่างต้องตื่นขึ้นมาดำเนินชีวิตของตนเองต่อไป ถ้าหากนับว่ามิลาด้าเป็นผู้ที่มีความรู้ในด้านการเดินเรือ เอ็ดวินในฐานะเจ้าของแอสตราลิสก็ต้องถูกยกย่องว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริง
"ถ้าทำอย่างนั้นจริงๆ แกจะพาคนตายยกลำ" ใบหน้าของเอ็ดวินหมองคล้ำด้วยความโกรธ ส่วนอัลเลย์ที่คุ้นชินกับเหตุการณ์นี้แล้วก็ทำได้แค่เลี่ยงสายตาหนี ไม่อาจทราบได้ว่าคำตอบของเขาทำคนตายไปกี่คนแล้ว
เมื่อฟังจากมิลาด้าทุกอย่างก็ดูจะไม่ยากเท่าไหร่ บางทีชายตรงหน้าก็อาจจะอ่านใจตนได้แบบมิลาด้า ถึงได้พาอัลเลย์ได้เจอความโหดร้ายที่แท้จริงของการเดินเรือ
อัลเลย์ที่โดนกดขี่อย่างหนักโดยเอ็ดวินทำได้เพียงแค่ยอมจำนนต่อชะตากรรมเท่านั้น ทั้งที่เขาดูยุ่งทุกวันแบบนั้นก็ยังจะหาเวลามาสอนได้อีก
เอ็ดวินก็ถือเป็นครูที่ดีคนหนึ่งจริงๆ เสียแต่ดูจะเคร่งเครียดกับทุกเวลาในชีวิตเหมือนคนที่น้ำตาลตกตลอดเวลา
ในส่วนของมิลาด้า เธอตัดสินใจจะสอนอัลเลย์ในเรื่องของดาบแทน
"เจ้านี้ชื่อว่า [ผู้นำทางดวงดาว] เป็นวัตถุเล่นแร่แปรธาตุ ไม่มีข้อจำกัด ไม่มีคำสาป มีดีที่ขึ้นสนิมยากและคมเป็นพิเศษ เป็นดาบที่ใช้ทั่วไปของอาร์คานัม" เธอชูดาบที่คุ้นเคยขึ้นมา
"วัตถุวิเศษแบ่งได้3ประเภทหลักๆ วัตถุเล่นแร่แปรธาตุคือสิ่งของที่ถูกสร้างโดยใช้วัตถุดิบที่หาได้ตามปกติ วัตถุศักดิ์สิทธิ์คือเจตจำนงของพลังที่เหลืออยู่ เมื่อเจ้าของตายพลังก็จะควบแน่นกลายเป็นวัตถุที่จับต้องได้"
"สุดท้ายวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียมคือการเล่นแร่แปรธาตุโดยมีวัตถุศักดิ์สิทธิ์เป็นองค์ประกอบ ไม่ว่าจะเพื่อเปลี่ยนแปลงรูปแบบพลัง หรือเพิ่มประสิทธิภาพก็แล้วแต่"
"วัตถุศักดิ์สิทธิ์นี้จะเจอทุกครั้งที่ผู้วิเศษตายงั้นเหรอครับ" อัลเลย์ถามด้วยความสงสัย
"ไม่ ยิ่งระดับต่ำก็มีโอกาสที่จะมีวัตถุศักดิ์สิทธิ์เกิดน้อยมากหรือไม่ก็เป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่สมบูรณ์"
"ยิ่งผู้วิเศษระดับสูง โอกาสเกิดก็จะสูงตามระดับของผู้วิเศษ ให้คิดว่ายิ่งระดับสูงความคงที่ของพลังก็ยิ่งดีพอให้ควบแน่นเป็นวัตถุได้"
"เราสามารถใช้งานพลังของวัตถุศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่มีข้อเสีย ข้อจำกัด หรือคำสาปอยู่เหมือนกัน" มิลาด้าจ้องอัลเลย์อย่างจริงจัง
"การใช้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่เกินระดับตัวเองจะสามารถทำให้ถูกครอบงำด้วยเจตจำนงของวัตถุนั้นได้ เพราะงั้นต้องระวังไว้ด้วย"
ยิ่งผู้วิเศษลำดับสูงก็ยิ่งมีโอกาสดรอปไอเทม? อัลเลย์รับรู้ได้ถึงปัญหาเบื้องหลังที่มิลาด้าไม่ได้พูดถึง แม้ว่าตัววัตถุศักดิ์สิทธิ์จะอาจมีข้อเสียบ้าง แต่ด้วยพลังของมันที่เหมือนกับได้พลังพิเศษอย่างที่สองเพิ่มขึ้น จะไม่ทำให้คนอื่นต้องการได้อย่างไร?
บางครั้งภัยที่แท้จริงอาจจะไม่ได้มาจากสัตว์ประหลาดแต่มาจากผู้วิเศษด้วยกันเอง
อัลเลย์รู้ดีว่าไม่มีสัตว์ใดที่โลภไปมากกว่ามนุษย์อีกแล้ว
"ฉันคอยสังเกตนายมาตลอดอัลเลย์" หล่อนมองที่อัลเลย์ด้วยรอยยิ้ม
"ฉันจะสอนวิถีดาบของกูล ไม่มีอะไรที่เหมาะกับนายไปมากกว่านี้อีกแล้ว"
เธอนำดาบผู้นำทางดวงดาวอีกเล่มมาคลัง ใช้มือทั้งสองข้างจับดาบให้มั่น ก่อนโน้มตัวไปข้างหน้าเอียงตัวเล็กน้อย และเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วไปรอบๆ ทุกครั้งที่หล่อนตวัดดาบ เสียงของดาบที่เสียดสีกับอากาศก็ดังให้ได้ยินเป็นครั้งคราว
มองครั้งแรกอัลเลย์ตกตะลึงด้วยความสวยงามของมัน มองครั้งที่สองเขาก็เริ่มจริงจังแล้วสังเกตการณ์เคลื่อนไหวของมิลาด้าอย่างละเอียด
เมื่อดูผ่านๆ มันก็ดูเหมือนการเคลื่อนไหวทั่วไปที่สามารถทำตามได้ง่ายดาย แต่ด้วยพลังของการสังเกตของเขา จึงสามารถมองเห็นได้ถึงรายละเอียดที่เยอะกว่า
นี้...ดูเหมือนจะยากไปหน่อย
มันไม่ได้ซับซ้อนจนยากจะจำได้ ไม่ได้ใช้กำลังจนดูเหนื่อยหอบ แต่เป็นความยืดหยุ่นที่ทำให้ตนเหงื่อตก
มันดูเหมือนการเคลื่อนไหวของนักฆ่ามากกว่า เพราะทุกก้าวที่เธอเดินไม่ได้ทำให้พื้นไม้ส่งเสียงเลยแม้แต่นิดเดียว ทุกอย่างดูไหลลื่นเหมือนกับตัวลอยอยู่บนอากาศ ดูสุภาพ สวยงาม และทรงพลัง ราวกับนักยิมนาสติกลีลาในงานแข่งกีฬาโอลิมปิก
เมื่อมองไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกเหมือนเงาดาบจำนวนมากเคลื่อนไหวเรียงซ้อนกันเต็มไปหมด พัวพันกันจนทำให้ผู้มองสับสน
มันดูใช้แรงน้อยแต่ก็รุนแรงอย่างน่าตกใจ ถ้าฟังจากเสียงการฟันดาบ อัลเลย์คิดว่าตนสามารถตัวขนาดสองท่อนได้ถ้าโดนมันเข้า
"มันคือวิธีของคนเฝ้าสุสาน" มิลาด้าหยุดการเคลื่อนไหว ก่อนหันมาตอบเขาด้วยรอยยิ้ม
"กูลคือตระกูลผู้เฝ้าสุสาน ที่ทำหน้าที่ในความมืดมานานหลายพันปี ดังนั้นการเคลื่อนไหวของเราจึงต้องเงียบที่สุด รุนแรงที่สุด เพื่อให้ศัตรูตายเร็วที่สุด"
สุสานของใคร...แต่ถึงถามไปหล่อนก็คงไม่ตอบ
เธอให้อัลเลย์ฝึกการก้าวเท้าเป็นอย่างแรก สภาพของเขาที่กลายเป็นเหมือนคนกำลังรำไทเก็ก ทำให้มีผู้คนบนเรือเหลือบมองอย่างสนใจ แม้แต่ฮาโมนี่ก็ยังแอบมองด้วยสายตาแปลกๆ
การเคลื่อนไหวของเท้าไม่ได้ยากจนเกินไป แต่ยากที่การต้องทำให้มีเสียงไม้เกิดขึ้นเบาที่สุด
ต้องรู้ก่อนว่าการฟันดาบนั้นจะต้องส่งแรงตั้งแต่จากขาถึงเอวไปจนถึงแขน แต่หากเราต้องลดช่วงจังหวะที่ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นให้น้อยลงโดยให้มีแรงในการฟันดาบเท่าเดิม คุณจะต้องฟันดาบให้เร็วขึ้นและแม่นยำขึ้น
"ไม่คิดว่ามันเร็วเกินไปหน่อยรึไง" เอ็ดวินมองไปยังอัลเลย์ที่กำลังฝึกการเดินบนดาดฟ้าเรือ ท่าทางตลกๆ นั้นทำให้รู้สึกอดสังเวชในตัวลูกศิษย์คนนี้ไม่ได้
"เราไม่มีเวลาเหลือมากนักใช่มั้ย" มิลาด้าจ้องมองไปยังอัลเลย์ด้วยความประหลาดใจ เธอยกมือขวาที่กำลังลูกท้องของตนขึ้นมาจับคางด้วยความคิดมากมาย
สามารถจับจุดการเคลื่อนไหววิถีดาบได้ในเวลาเพียงเท่านี้ สมกับเป็นผู้ที่เทพโปรดปราน มีค่าแรงบันดาลใจสูงจริงๆ ถ้าหากในอนาคตยังมีโบสถ์พระอาทิตย์เที่ยงคืนอยู่ เขาก็อาจจะสามารถกลายเป็นสมาชิกนักบวชระดับสูงได้แน่
ถ้าหากยังมีอยู่...
"แล้วเรื่องผู้หญิงคนนั้นล่ะ การปล่อยให้เธอได้ติดต่อกับเขาต่อไปคงจะไม่ดีมั้ง" มิลาด้าหันไปมองด้วยรอยยิ้มเหมือนปกติ เอ็ดวินขมวดคิ้วก่อนละสายตาจากอัลเลย์ก่อนเดินหนีไปทำธุระของตนต่อ
"เป็นเรื่องปกติที่ผู้วิเศษจะต้องก้าวข้ามความเจ็บปวดและการสูญเสีย"
"เย็นชาจังเลยนะ" หล่อนเฝ้ามองชายคนนั้นเดินจากไป ก่อนเผลอใช้มือกำเข็มทิศในมือแน่นเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดในจิตใจ
"...แด่ความเป็นมนุษย์ผู้บริสุทธิ์"
ถึงจังหวะการเดินจะพอจับทางได้ แต่เมื่อได้ลองใช้ดาบทั้งสองเล่มก็เหมือนกับว่าแขนขาของตนเป็นชิ้นส่วนที่ไม่สามารถเข้ากันได้
ทุกครั้งในเสี้ยววินาทีที่เท้าแตะพื้น อัลเลย์จะต้องตวัดดาบในจังหวะนั้น เมื่อคิดอาจจะดูง่ายแต่เมื่อทำจริงแขนขาของเขาก็กลายเป็นเหมือนสายหูฟังที่พันกันทันที
เหงื่อที่ไหลออกมาทำให้อัลเลย์รู้สึกไม่สบายตัวตามผิวหนัง ตั้งแต่มาโลกนี้การอาบน้ำที่ทำได้ก็มีแค่การใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวเท่านั้น เพราะคงไม่มีใครอยากลงไปอาบกับน้ำสีดำข้างล่างแน่นอน
แต่ด้วยจำนวนน้ำที่มีอย่างจำกัดพวกเขาจะอาบน้ำแค่4วันต่อครั้งเท่านั้น การซักผ้าก็แทบจะเป็นไปไม่ได้ ทำให้อัลเลย์ได้แค่ภาวนาว่าจะมีฝนตกสักวัน
เมื่อถึงจุดหนึ่งที่ไม่อาจทนไหวต่อไป อัลเลย์จึงเลือกที่จะถอดเสื้อข้างนอกออกให้เหลือแค่กางเกงช่วงล่างเท่านั้น บางครั้งเขาก็เห็นผู้ชายบนเรือถอดในบางโอกาสเช่นกัน
ร่างกายของอัลเลย์นั้นเป็นหุ่นเพรียวของเด็กๆ ไม่มีกล้ามเนื้อและไม่มีไขมันส่วนเกินออกจะดูขาดสารอาหารด้วยซ้ำ หากจะให้ดูพิเศษหน่อยก็คงเป็นแผลไหม้กลางหลังที่ยาวตั้งแต่ต้นคอถึงเอว เป็นรอยแผลเป็นที่เหลือจากเหตุการณ์ในอดีต
"รอยไหม้?" มิลาด้าจ้องมองมันด้วยความสนใจ แต่ก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรถึงมันอีก
"จริงๆ หนึ่งในปัญหาคือความสามารถทางกายที่ต่ำเกินไป ถึงช่วงแรกจะทำได้ดีมาก แต่ความอึดมีน้อยเกินไปทำให้ช่วงหลังหายใจไม่ทัน แถมดูเหมือนจะมีความยืดหยุ่นไม่เพียงพอ"
อัลเลย์ที่เหนื่อยหอบทำได้เพียงส่งเสียงโหยหวนเล็กๆ ตอบไปเท่านั้น
"การเป็นผู้วิเศษจะเพิ่มความสามารถทางกายก็จริง แต่ระดับของนายตอนนี้ก็ต้องพึ่งการออกกำลังกายเพิ่มเหมือนกัน" มิลาด้าถอนหายใจด้วยความเศร้า
"น่าเสียดายที่บนเรือนี้ไม่มีอาหารดีๆ ให้กินเท่าไหร่ ถ้าเราไปถึงฝั่งได้..." หล่อนพูดคุยเสียงดังอย่างมีความสุข ส่วนอัลเลย์ก็นั่งหอบอยู่บนพื้นไม้อย่างเศร้าสร้อย และอวยพรว่าขอให้สักวันที่มีฝนตกลงมาทีเถิด
อาจจะเพราะอัลเลย์เป็นคนอับโชค จนตอนนี้ก็ยังคงไม่มีฝนสักเม็ดตกลงมา ผู้คนเรือใช้ชีวิตด้วยกลิ่นเหงื่อและความเหน็ดเหนื่อย
อัลเลย์ยังคงขยับร่างกายต่อไป ถึงทุกอย่างมันจะพอดูเข้าที่เข้าทางขึ้น แต่ทุกครั้งที่เคลื่อนไหวก็ยังคงนำมาซึ่งความเจ็บปวดตามกล้ามเนื้ออยู่ดี
เหมือนมีบางอย่างที่ขาดไป...
มิลาด้าชื่นชมอัลเลย์ว่าเป็นคนที่เรียนรู้ไวอย่างน่าประทับใจ แต่อัลเลย์ก็ยังคงจำการเคลื่อนไหวของหล่อนเมื่อวันนั้นได้ไม่มีวันลืม เมื่อนำมาเทียบกับสภาพตอนนี้ มันก็ทำให้รู้ว่ามีบางอย่างที่เขาพลาดไป
"เด็กคนนั้นบ้ามากเลยใช่มั้ย" กะลาสีหนุ่มพูดกับเลียมด้วยความสนใจใคร่รู้ปนรังเกียจ
"จู่ๆ เด็กนั้นกับทาสเลือดสกปรกก็โผล่มาอยู่บนเรือแอสตราลิสซะได้ เลียมนายคิดว่าก่อนหน้านี้กัปตันไปเก็บพวกมันไว้ที่ไหน?"
ถึงจะเคยได้ยินว่ามีคนเถื่อนนอกธัมไฮล์ที่เก่งกาจมากมาย แต่ก็พึ่งจะเคยเจอคนที่มีพรสวรรค์ในการฝึกดาบแบบนี้ แม้แต่ในธัมไฮล์เองก็ยังหาได้ยาก
นี้ก็ไม่กี่วันที่เด็กนั้นเริ่มเรียนดาบ ทั้งที่พึ่งเริ่มได้ไม่นานแต่ก็มีพัฒนาการก้าวกระโดดอย่างเห็นได้ชัด
"ต้องมีค่าแรงบันดาลใจสูงขนาดไหนถึงได้เรียนรู้ได้เร็วขนาดนั้น ฉันละอิจฉาอัจฉริยะพวกนี้จริงๆ" เขาถอนหายใจด้วยความเศร้าสร้อย ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถกลายเป็นผู้วิเศษได้ เมื่อได้เห็นเด็กที่เต็มไปด้วยพรสวรรค์และพรแสวงแบบนี้ก็ทำให้อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้
"ว่าแต่เลียม นายรู้รึเปล่าว่าลูกในท้องของทาสเลือดสกปรกนั่นคือใคร ใช่กัปตันรึเปล่า"
"หุบปากซะ" เลียมพูดขัด ก่อนจะไล่กะลาสีที่พูดไม่เข้าหูให้ออกไปพ้นสายตาตัวเอง
มีคนแบบนี้อยู่ทั่วไปในธัมไฮล์ เลือดสกปรก ความไม่บริสุทธิ์ เศษพันธุ์ ต่างเป็นคำดูถูกที่ใช้เรียกพวกลูกผสมโดยเฉพาะยักษ์ มนุษย์ทำสงครามกับยักษ์มาอย่างยาวนานทำให้มีคนตายเยอะเกินจนไม่อาจนับไหว
ความเกลียดชัง ความเศร้า ความสูญเสีย กลายเป็นลาวาเดือดภายในจิตใจผู้คนที่ไม่อาจดับได้ ทำให้มีกลุ่มคนจำนวนมากที่ส่งต่อความเจ็บปวดนั้นไปสู่ผู้อื่นในรูปแบบของความแค้น
คนเถื่อนที่ละทิ้งเพื่อนมนุษย์ไปศรัทธาในเทพองค์อื่น กับเลือดผสมที่แปดเปื้อนความผิดบาปจากสายโลหิต...
แต่ก็ต้องยอมรับว่า'พัสดุ'ที่รับมาจากพวกคนเถื่อนนี้ก็มีพรสวรรค์ดีจริงๆ เลียมไม่เข้าใจหรอกว่าท่านมิลาด้ากับกัปตันกำลังคิดอะไรอยู่ ได้แต่คาดเดาไปเรื่อยเท่านั้น
แต่ที่น่าแปลกกว่าอีกคือวันหนึ่งเจ้าพัสดุนั้นก็ดันตื่นขึ้นมา ร่างที่ดูเหมือนเป็นแค่เปลือกตุ๊กตานี้กลับมามีชีวิตโดยที่ไม่มีใครคาดคิด ทำให้หลายๆ คนบนเรือที่เคยไปรับร่างนั้นแตกตื่นด้วยความกลัวกันไปหลายวัน
เมื่อรู้ว่าตนเริ่มคิดเรื่อยเปื่อยก็รีบดึงสติกลับมา พร้อมกล่าวโทษกะลาสีในใจที่ทำให้เขาเผลอคิดเรื่องนั้นอีกครั้ง
แก๊งๆๆๆ!!!!
"คริมสันคราวน์!! ฝูงคริมสันคราวน์มาจากด้านขวา!!"
เสียงสั่นระฆังส่งเสียงจากยอดเสากระโดงเรือ ยามเรือที่อยู่ข้างบนพยายามแหกปากให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อแจ้งเตือนทุกคนให้รู้ถึงความอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา
ทุกคนบนเรือรวมถึงมิลาด้าต่างหน้าซีดพร้อมกันในทันตา
คริมสันคราวน์?! อะไรมันจะโชคร้ายได้ขนาดนี้!!
อัลเลย์มนุษย์ยุคใหม่ผู้ไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียวได้แต่ตกตะลึงกับปฏิกิริยาของผู้คนรอบๆ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่างบนฟ้าที่กำลังมุ่งหน้ามาทางเรือลำนี้
เมื่อได้เผชิญกับสัตว์ประหลาดตอนกลางคืนบ่อยครั้ง ก็ทำให้หลงลืมไปว่าตอนนี้เขาอยู่ในโลกแฟนตาซีที่สัตว์ในตอนกลางวันก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้เช่นกัน
"อัลเลย์!! มานี่!" เอ็ดวินร้องเรียกอัลเลย์ให้เข้าไปอยู่ในรัศมีการปกป้องของเขา แน่นอนว่าผมก็ยินยอมเข้าไปแต่โดยดี
พลปืนทุกคนลงไปในเรือประจำการที่ปืนใหญ่อย่างพร้อมเพรียง บ่งบอกถึงระดับความอันตรายของสิ่งมีชีวิตบนท้องฟ้า
"ฝูงนกอพยพ!!"
ตอนแรกมันมีหน้าตาเหมือนก้อนสีขาวเล็กๆ กลมกลืนไปกับก้อนเมฆ แต่เมื่อเข้าใกล้เรื่อยๆ จึงทำให้อัลเลย์ได้เห็นรายละเอียดของมันชัดเจนมากขึ้น
มันคือนกสีขาวจำนวนมากที่บินอยู่บนท้องฟ้า รอยสีแดงเลือดบนหน้าผากและสีสันสดใสตรงปลายปีกและหางสามารถทำให้คนรักนกชื่นชมมันได้ทั้งวัน
แต่เมื่อดูจำนวนทั้งหมดที่ปรากฏมาก็ทำให้อัลเลย์เหงื่อตก
นกพวกนี้บินรวมกลุ่มกันบนท้องฟ้าจนดูราวกับมังกรขาวตัวใหญ่ เมื่อมองด้วยตาเปล่าจะต้องมีพวกมันไม่ต่ำกว่า10,000ตัวแน่นอน
นี้ยังไม่นับเสียงน่ารำคาญที่ทำให้คนขี้หงุดหงิดกระอักเลือกตายได้
"ยิง!!" เอ็ดวินตะโกนออกคำสั่ง
เสียงปืนใหญ่ดังขึ้นรอบเรือ ปลดปล่อยประกายไฟและกระสุนสีดำให้ลอยไปสู่เป้าหมาย เสียงแห่งตายและความหิวโหยดังไปทั่วสนามรบ
ด้วยความแออัดของนกเหล่านั้น จะเรียกว่าถึงยิงมั่วๆ ก็ยังโดนจะว่าได้ แต่ด้วยจำนวนมหาศาลพวกมัน ก็สามารถอุดรูโหว่พวกนั้นได้ด้วยเวลาเพียงไม่กี่วินาที
คริมสันคราวน์...
นกพวกนี้กระหายเลือดสมชื่อจริงๆ พวกมันบินพุ่งเข้าหาเหยื่อแบบไร้สมอง หากจิกชิมเลือดมนุษย์ไม่ได้ก็เลือกจะกินซากของเผ่าพันธุ์เดียวกันที่พึ่งตายไปแทน บางตัวก็พยายามมุดเข้าไปตามรอยแตกของเรือ บ้างก็เลือกกินเศษอาหารหรือปลาซาร์ดีน
อัลเลย์จับผู้นำทางดวงดาวในมือแน่น ก่อนมองมิลาด้าที่จับดาบสองมือเคลื่อนที่ไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ทุกการเคลื่อนไหวของเธอมักจะตามมาด้วยซากนกบนดาดฟ้าเรือที่ตายเป็นแถวยาว
"มัวเหม่ออะไร!!" เอ็ดวินพูดด้วยความโกรธเมื่อเห็นอัลเลย์จ้องมองไปที่มิลาด้าไม่ขยับจนเจ้าตัวต้องเข้ามาช่วย ชายตรงหน้าทิ้งดาบใหญ่ที่คุ้นเคยแล้วเปลี่ยนมาใช้ดาบยาวที่เร็วกว่าแทน
อัลเลย์ละสายตาจากเคลื่อนไหวของมิลาด้าพร้อมพยายามนึกถึงการเคลื่อนไหวของหล่อนเมื่อกี้
ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นบางอย่าง...
อาการร้อนวูบวาบเกิดขึ้นในดวงตาของเขา แต่อัลเลย์ก็ไม่ใส่ใจ จุดสีทองเล็กๆ ในดวงตานั้นเบาบางจนคนหลายคนไม่ได้สังเกตเห็น
พวกมันอ่อนแอมาก ตายง่ายนิดเดียว อัลเลย์เหลือบมองซากนกบางส่วนที่ยังติดอยู่บนดาบของตน ได้แต่ชื่นชมคนอื่นที่สามารถผ่าพวกนั้นขาดได้ในรวดเดียว
นกพวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งนักแต่กลับ ดุร้าย หิวโหย และมีจำนวนมาก ตามตัวอัลเลย์ก็มีร่องรอยแผลเล็กๆ มากมายที่เกิดจากกรงเล็บและปากของพวกมัน
ในขณะที่กำลังกวัดแกว่งดาบก็นึกถึงการเคลื่อนไหวที่เห็นเมื่อกี้ ดูเหมือนการเคลื่อนไหวในการตวัดดาบทุกครั้งจะไม่ใช่แค่ต้องกะจังหวะก้าวเดินเท่านั้น แต่เหมือนกับว่าเธอกำลังเดินไปตามกระแสบางอย่าง
ตวัดเฉียงขึ้น จับให้แน่นก่อนฟาดไปในแนวนอน ในช่วงเสี้ยวนาทีที่เท้าโดนพื้นก็เอียงตัวเล็กน้อย กระโดดเบาๆ ก้าวเท้าซ้ายถอยหลัง เอียงตัวพร้อมฟาดดาบออกไป
เลือดสีแดงกระเซ็นมาเปรอะเปื้อนใบหน้าของอัลเลย์ แต่ตอนนี้เขากำลังจมไปในห้วงความคิดจึงเลือกที่เพิกเฉยมันไป
เหมือนในชั้นบรรยากาศมีการแบ่งชั้นผิวที่เขามองไม่เห็นอยู่ พวกมันเคลื่อนไหวอย่างเอื่อยเฉยในทิศทางที่ดูแปลกประหลาด
อัลเลย์เลือกที่จะเลิกทำความเข้าใจว่ามันคืออะไร แล้วปล่อยร่างกายให้เคลื่อนไหวไปตามกระแสพวกนั้น
ใช่ ดูเหมือนจะเห็นมันแล้ว...
'สัมผัสไม่ได้ มองไม่เห็น แต่รู้ว่ามันมีตัวตนอยู่'
นิวม่า
ฉึก
เป็นเสียงเล็กๆ ไม่หวือหวาอะไร มีแค่ซากนกที่ถูกตัดสองท่อนร่วงลงไปตามแรงโน้มถ่วง
เอ็ดวินมองอัลเลย์ด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ต้องกลับไปสนใจการต่อสู้ตรงหน้าต่อ ทุกครั้งการขยับดาบของเขา จะสร้างพื้นที่สีดำคล้ายรอยกรีดบนอากาศ ส่งบรรยากาศชั่วร้ายสีแดงบิดเบี้ยวออกมา
ทุกครั้งที่ปรากฏก็ดูดนกรอบๆ เข้าไปจนถูกบดขยี้ไม่เหลือแม้แต่เลือดสักหยดที่หลุดรอดไปได้
เมื่อเห็นว่าอัลเลย์สามารถดูแลตัวเองได้ เอ็ดวินก็เลือกละทิ้งการป้องกันแล้วมุ่งสู่การต่อสู้อย่างเต็มที่
พื้นที่ของเอ็ดวินต่างก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพราะเต็มไปด้วยพื้นที่มิติสีดำบิดเบี้ยวบนอากาศรอบตัวเต็มไปหมด มิลาด้าที่เต็มไปด้วยเลือดและขนนกทำหน้ามืดครึ้มกับจำนวนของนกที่โผล่มาไม่มีทีท่าสิ้นสุด
ไม่อาจทราบเวลาที่แน่นอน แต่ว่ามันนั้นก็ช่างยาวนานเหลือเกิน อัลเลย์เจ็บปวดไปทั่วร่างกายโดยเฉพาะแขนกับเอวที่ระบมไปทั่ว จนเขาเผลอก้าวพลาดไปหลายครั้งให้ได้แผลตามร่างกายเพิ่มขึ้นประปราย
ดวงตาที่มีจุดสีทองแปลกประหลาดกลอกตาไปทั่วเพื่อสังเกตการณ์เคลื่อนไหวของศัตรูรอบข้าง เมื่อเห็นนกที่พุ่งตรงมาในระดับสายตาจากด้านข้าง ก็ขยับแขนอย่างแม่นยำ เสียบเข้าไปในปากทะลุจนถึงอีกฝั่งของลำตัว
แต่ก็ทำให้มีนกบางตัวที่อาศัยจังหวะนั้นจิกกินเส้นผมสีน้ำตาลยาวไปหลายเส้น
ถ้าจบเรื่องนี้เมื่อไหร่ก็คงจะต้องตัดผมสั้น...


## บทที่ 8 ความเจ็บปวด

อัลเลย์สะบัดซากนกออกจากดาบก่อนพุ่งไปฆ่านกพวกนั้นต่อ ยิ่งแกว่งดาบมากขึ้นก็ยิ่งเหมือนเข้าใกล้ความจริงบางอย่าง อาการแสบร้อนในดวงตาแผดเผาไปถึงสมอง ทำให้เขาจมลึกไปในห้วงสมาธิมากขึ้น
กลิ่นสนิม และกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่ว พร้อมเสียงของความโกลาหล ยาวนานเหมือนไม่มีวันจบสิ้น
ด้วยแรงกายที่มีอยู่ตอนนี้ทำให้เขาไม่สามารถใช้ดาบสองมือเหมือนมิลาด้าได้ แต่ก็ใช่ว่าดาบหนึ่งเล่มจะไม่เหมาะกับวิธีดาบของกูลเลย
มืออีกข้างแกว่งดาบ ในขณะที่มืออีกข้างกระชากปีกของพวกมันออกมา แต่นกพวกนี้ก็ยังคงไม่สนใจความเจ็บปวดใดๆ ขอแค่ได้กลิ่นเลือดในอากาศสักนิดก็ทำให้บ้าคลั่งจนควบคุมไม่ไหว
[หิว...ต้องการมากกว่านี้]
[...ขอ...ได้ไหม?]
เสียงกระซิบชวนฝันดังขึ้น เป็นเสียงหญิงสาวที่อ่อนหวานและนุ่มนวล เหมือนเสียงของแม่ที่กำลังกล่อมลูกๆ จอมซนอยู่
ความรู้สึกเจ็บชาในศีรษะช่วยดึงสติที่เผลอหลุดไปกลับมา อัลเลย์กัดฟันพร้อมจับนกที่กำลังจิกกินเลือดที่บาดแผลออกไป
เสียงนั้นมันคืออะไร?
มาจากไหน!!
[ฉันขอได้ไหม...อัลเลย์...ขอได้มั้ย?]
เป็นเสียงที่คุ้นเคย เสียงที่ถูกฝังไปในทุกส่วนของจิตวิญญาณ มันคือเสียงของแม่
แมรี่...?
[อัลเลย์เป็นเด็กดีเสมอ]
[ครั้งนี้ก็จะเป็นเด็กดีใช่มั้ย?]
"วี๊ดดดดด!!!" เสียงเล็กแหลมเหมือนนกหวีดดังขึ้นจนทำให้หลายๆ คนต้องปิดหูตัวเองอย่างหน้าซีด ความเจ็บปวดในหูช่วยทำให้สติกลับมากระจ่างอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่อยู่บนท้องฟ้า
สิ่งมีชีวิตตัวนั้นใช้ปีก3คู่ของมันในการพยุงตัวบนอากาศท่ามกลางฝูงคริมสันคราวน์จำนวนมาก มันเป็นสีดำโดดเด่นมีท่อนบนคล้ายมนุษย์เพศหญิง มีขนสีแดงกลางอก มันใช้แขน3ข้างที่เหลือในการจับคริมสันคราวน์รอบๆ มากินเป็นอาหารทดแทนแขนที่สูญเสีย ก่อนจะใช้ใบหน้าคล้ายมนุษย์ที่ปกคลุมด้วยขนนก และดวงตาสามดวงจ้องมองมายังสิ่งมีชีวิตเบื้องล่าง
"สัตว์ร้ายระดับปราชญ์!!" มิลาด้าตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก
ระดับปราชญ์!
ราชินีคริมสันคราวน์ขยับปีกของมันก่อนจะพุ่งเข้าหามาที่เรือด้วยความโกรธ แค่แรงลมที่เกิดขึ้นก็ทำให้เกิดคลื่นสูงขึ้นมา
"อ๊ากก..!!!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดึงดูดความสนใจของอัลเลย์
กะลาสีหนุ่มพยายามที่จะห้ามเลือดจากแผลที่คอของตนก่อนจะโดนกลุ่มฝูงนกตัวอื่นรุมเข้ามาเพื่อจิกกินเลือดของเขา ยิ่งแกะกลุ่มกันมากขึ้นก็สามารถยกตัวกะลาสีคนนั้นลอยจากพื้นเรือได้
ตึง!!
"หาอะไรอุดหูเดียวนี้!!" มิลาด้าตะโกนสุดเสียง
เสากระโดงเรืออันแรกถูกจับไว้เป็นที่พยุงตัวเองก่อนที่มันจะส่งเสียงแหลมบาดหูออกมา มนุษย์ที่อยู่ใกล้ตายทันที ก่อนจะถูกพวกคริมสันคราวน์ตัวเล็กรุมทึ้ง ในขณะที่อัลเลย์รู้สึกได้ถึงของเหลวที่ไหลออกจากหูของตน
นี้...สิ่งมีชีวิตระดับปราชญ์
อัลเลย์ที่ไม่สามารถได้ยินอะไรได้อีกนอกจากเสียงวิ้งเล็กๆ ในหู พร้อมอาการบ้านหมุนที่เข้าโจมตี ทำให้ต้องใช้ดาบมาพยุงตัวเอง
คริมสันคราวน์พวกนั้นส่งเสียงร้องอย่างรื่นเริงใจกับมื้ออาหารครั้งนี้ ราชินีจ้องไปยังเอ็ดวินที่ตัดแขนตนด้วยความโกรธแค้น แรงบีบรัดจากกรงเล็บทำให้เสากระโดงเรือแตกหัก
ในสถานการณ์แบบนี้เขาจะทำอะไรได้ อัลเลย์คิดด้วยความเจ็บปวดนอกจากทักษะดาบเริ่มต้นแล้วตนก็มีแค่กุญแจดอกเดียวเท่านั้น ไม่มีอะไรที่จะเอาไปสู้สิ่งมีชีวิตตรงหน้าได้
อัลเลย์ล้มลงไปกองกับพื้น พยายามโบกดาบอย่างอ่อนแรงเพื่อป้องกันนกพวกนั้น บ้างก็ใช้มือปัดป้อง ไม่ก็ใช้ปากกัดพวกมันให้ตาย
ความแสบร้อนรอบเบ้าตาทำให้ความเจ็บปวดชัดเจนความเดิน จุดสีทองขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะครอบคลุมทุกส่วนของลูกตาดำโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว
เจ็บจัง...
เสียงครึกโครมจากการต่อสู้ดังขึ้นตลอดเวลา หากแต่ตอนนี้เขาได้ยินแค่เสียงแว่วเล็กๆ เท่านั้น ภาพเสากระโดงเรือที่อยู่คู่แอสตราลิสมาตลอดหักโค่นลง ด้วยน้ำหนักและเชือกที่ดึงรั้นเกือบจะทำให้ทั้งเรือต้องพลิกจมไปด้วย
ภาพของมิลาด้าที่อาบด้วยเลือด ภาพของเอ็ดวินที่กำลังต่อสู้กับราชินีนก ภาพของเลียมที่พยายามปกป้องผู้หญิงคนหนึ่ง...
เมื่อมานึกตอนนี้ก็รู้สึกว่าตนใช้ชีวิตได้คุ้มค่าจริงๆ เป็นปาฏิหาริย์ที่มนุษย์ธรรมดาแบบเขาสามารถรอดในโลกแบบนี้มาได้นานขนาดนี้
จุดสีทองในดวงตาจางหายไปโดยไม่รู้ตัว อัลเลย์ใช้แรงที่มีทั้งหมดจับนกบนท้องตัวเองกระแทกลงไปบนพื้นข้างๆ ขนนกสีขาวที่แปดเปื้อนไปด้วยเลือดปลิวไปในอากาศ ก่อนจะไม่มีแรงยกแขนอีกต่อไป ได้แต่จ้องมองยมทูตสีขาวพวกนั้นบินมารุมล้อมรอบๆ ด้วยความหิวกระหาย
"มิลาด้า!!"
"เข้าใจแล้ว" มิลาด้าตอบรับคำของเอ็ดวิน ก่อนจะวิ่งไปหน้าเรือ หยิบขวดขนาดเล็กที่อยู่ในกระเป๋าคาดเอวออกมา ก่อนจะเทสาดเลือดสีแดงไปรอบๆ
กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นหอมหวานแปลกประหลาดกระจายไปทั่ว ดึงดูดความสนใจของนกรอบข้างให้ละทิ้งเหยื่อแล้วบินไปหาเป้าหมายใหม่
ราชินีคริมสันคราวน์หันไปมองที่มิลาด้าด้วยดวงตาเบิกกว้างจนเป็นขีดเส้นตรงของสัตว์ร้าย กลิ่นหอมดึงดูดเกินบรรยายทำให้ไม่อาจควบคุมความหิวกระหายที่มีอยู่ในทุกส่วนของเซลล์ในร่างกายได้
มันก้มตัวใช้มือและขาอันทรงพลัง คืบคลานไปหาเหยื่อตรงหน้า เสียงของไม้ที่แตกหัก และเรือที่โยกคลอนอย่างน่าหวาดเสียวดังไปทั่ว
"มิลาด้า..." อัลเลย์ที่เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่พูดอย่างกังวลด้วยความอ่อนแรง ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลจะเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจจากภาพตรงหน้า
มันคือไฟ
เป็นเปลวไฟสีทองที่อบอุ่นและสวยงาม
อัลเลย์มองไปยังเปลวเพลิงสีทองตรงหน้าด้วยความตกตะลึง มันแปร่งรัศมีความอบอุ่นออกมารอบๆ เป็นเปลวเพลิงสีทองอ่อนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
มันคือพลังวิเศษของมิลาด้า ไม่ได้ดูหวือหวาน่ากลัวเท่าของเอ็ดวิน แต่ขนาดของมันกลับโจมตีเป็นวงกว้างจนน่าตกใจ เพลิงพวกนี้ทำตัวเหมือนโรคติดต่อที่ติดไปสู่นกอีกตัวได้อย่างรวดเร็ว
"กี๊ดดดดด"
ราชินีนกกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ขนของมันเต็มไปเปลวเพลิงที่ลุกลามเรื่อยๆ ไม่มีวันดับ ดวงตาของมันแดงก่ำด้วยความแค้นที่ไม่มีที่สิ้นสุด
มิลาด้าปล่อยมือจากดาบที่ปักคาอกของราชินี ปล่อยให้ร่างกายหล่นกระแทกพื้นเรือ หล่อนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยหอบ ใช้ใบหน้าซีดเซียวเงยขึ้นจ้องมองไปยังสัตว์ร้ายตัวนั้น ให้เลือดของมันชโลมใบหน้าของเธอ
ด้วยประชากรคริมสันคราวน์ที่แออัดก็ยิ่งทำให้เปลวไฟติดกันได้ง่ายขึ้น นกจำนวนมากบนท้องฟ้ากลายเป็นกลุ่มแสงสีทองกลุ่มหนึ่งที่โบยบินอย่างสวยงามไปรอบๆ ก่อนจะร่วงตกลงมาสู่ทะเลสีดำข้างล่าง
เอ็ดวินกระโดดขึ้นไปบนตัวราชินีโดยไม่สนใจไฟเหล่านั้น ราชินีคริมสันคราวน์กรีดร้องอย่างทรมาน พยายามที่จะกางปีกบินขึ้นไปบนฟ้าด้วยความเจ็บปวด
[มนุษย์!! มนุษย์! อัลเลย์...]
เสียงแปลกประหลาดเหมือนวิทยุที่มีสัญญาณติดขัดกับเสียงอันนุ่มนวลสลับไปมาชวนให้ปวดหู อัลเลย์ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะจับผู้นำทางดวงดาวผ่าคริมสันคราวน์ข้างๆ ตน พร้อมใช้ดาบพยุงตัวเองให้พิงไปกับกำแพงข้างตัว
"อา-อ๊าา..."
เอ็ดวินใช้ดาบขนาดใหญ่ของตนอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้มันกลับเต็มไปด้วยประกายชั่วรายที่ไม่อาจอธิบายได้ ก่อนจะปักลงไปกลางหลังของราชินี
เธอกรีดร้องสาปแช่งมนุษย์รอบตัวด้วยความเจ็บปวด ถึงดาบจะเสียบเข้าไปได้แต่ก็ยังไม่สามารถปลิดชีพเธอได้ หล่อนกางปีกอีกครั้ง พยายามที่จะบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วค่อยสลัดมนุษย์ข้างหลังให้หลุดออกไป
"ทุกอย่างจบแล้ว" มิลาด้าและเอ็ดวินพูดพร้อมกันด้วยเสียงแผ่วเบา
อัลเลย์สัมผัสได้นิวม่าในอากาศอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ลอยเฉื่อยๆ อีกต่อไป แต่กลับพลุ่งพล่านขยับไปมาด้วยความตื่นเต้นมุ่งเข้าหาเอ็ดวินอย่างหิวกระหาย
เขากำลังจะใช้ท่าใหญ่
ผู้คนที่ยังมีสติรวมถึงอัลเลย์หาที่จับยึดบนเรือด้วยความหวาดหวั่น ทุกอย่างถูกดึงดูดเข้าหาเอ็ดวิน แรงดึงดูดมหึมาที่เกิดขึ้นภายในร่างกายราชินีทำให้เธอส่งเสียงร้องแหลมสูงอย่างเจ็บปวด อวัยวะภายใน กระดูก ผิวหนัง ทุกๆ ส่วนถูกดูดบีบอัดเข้าไปที่หลุมดำเล็กๆ นั้น
ไม่เหลืออะไรเลย...
ไม่มีอะไรที่เหลืออยู่ มีแค่เครื่องในบางส่วนที่หลุดรอดจากแรงโน้มถ่วงมหาศาลเท่านั้น คริมสันคราวน์ส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกเมื่อสัมผัสไม่ได้ถึงเสียงของราชินีของตนอีกต่อไป ก่อนจะบินแตกกระจายไปรอบๆ ด้วยความสับสน
"อึก..." จบ...จบสักที
อัลเลย์ที่จับเสากระโดงเรือพร้อมลูกเรืออีก2คนจนนิ้วมือแดงก่ำถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ด้วยแรงดูดของสิ่งนั้นทำให้เมื่อกี้เรือลำนี้ถูกยกลอยขึ้นมานิดหน่อย ได้แต่แอบขอบคุณคนที่สร้างเรือลำนี้อีกครั้งที่สร้างมันมาได้แข็งแรงเพียงพอ
ผู้คนบนเรือต่างรู้สึกโล่งใจที่สิ่งต่างๆ ผ่านไปสักที คนที่บาดเจ็บถูกส่งตัวถึงมือของหมอประจำเรือนั้นรวมถึงอัลเลย์ที่นอนเป็นผักอยู่ตอนนี้ ส่วนมิลาด้าก็นั่งพิงระเบียงด้วยใบหน้าซีดเซียว
"อาจารย์..." อัลเลย์แอบเห็นว่ามือของเอ็ดวินนั้นสั่นเล็กน้อย ถึงเขาจะพยายามควบคุมมันแค่ไหนก็ไม่สามารถปิดบังจากสายตาเฉียบแหลมของอัลเลย์ได้ ตนไม่อยากนึกว่าถ้าหากเอ็ดวินไม่สามารถหยุดการใช้งานท่านั้นได้จะมีโศกนาฏกรรมแบบใดเกิดขึ้นบ้าง
เขาหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด ปล่อยให้ความเจ็บปวดเป็นยากล่อมนอนให้ตนนอนหลับ
"วันนี้อดทนได้ดีเลยนะ"
อัลเลย์ถูกปลุกให้ตื่นอีกครั้งเพราะความเจ็บแสบบนร่างกาย
หญิงวัยกลางคนตรงหน้าส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้ เธอคือเสมียนเรือที่เคยพูดคุยกับฮาโมนี่ก่อนหน้านี้ เพราะการขาดคนจำนวนมากหล่อนจึงอาสามาช่วยงานรักษา
เธอใช้ดวงตาสีน้ำตาลของเธอดูเด็กชายตรงหน้าด้วยความเห็นใจ ก่อนใช้ผ้าชุบเหล้าเช็ดรอบบาดแผล
"ในยุคแบบนี้ แม้แต่เด็กก็ยังต้องจับอาวุธขึ้นมาต่อสู้ โชคดีที่คุณยังรอดมาได้"
"คุณ..." อัลเลย์ใช้ส่งเสียงแหบแห้งโต้ตอบ
"ฉันชื่อซาแมนธาเป็นภรรยาของเลียม" เธอหัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะนำเส้นไหมมาเพื่อใช้เย็บแผล นี้เป็นครั้งแรกที่เอาถูกเย็นแผลโดยไม่ใช้ยาชา อัลเลย์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะนอนกัดฟันด้วยความเขินอาย
"ลูกสาวของฉันตอนอายุเท่าคุณก็ตายไปในสงครามเหมือนกัน"
"คุณ...เสียใจ" อัลเลย์อดจะตำหนิตัวเองไม่ได้ที่เผลอถามอะไรโง่ๆ ไป
ซาแมนธาหัวเราะด้วยความขบขัน แต่ก็ยังคงเย็นแผลด้วยความเบามือ
"ถึงจะเจ็บปวดแค่ไหน แต่มนุษย์ก็ต้องมีชีวิตต่อไปใช่มั้ย"
"อีกอย่างฉันทิ้งเลียมให้อยู่คนเดียวไม่ได้หรอก" เธอถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย ตัดไหม ก่อนจะเตรียมเย็บแผลจุดถัดไป
"ผู้หญิงคนนั้นฮาโมนี่ ถ้าลูกสาวฉันยังมีชีวิตอยู่ก็คงจะมีอายุพอๆ กับหล่อน" อัลเลย์มองไปที่ซาแมนธาด้วยความแปลกใจ
"บางทีคุณควรจะลองพูดคุยกับเธอดู" ซาแมนธาค่อยพันแผลของอัลเลย์
"ถึงจะไม่ชัดเจนนักแต่บนเรือก็มีหลายคนที่เกลียดชังเผ่าพันธุ์อื่น ยิ่งท้องแก่แบบนั้นยิ่งใช้ชีวิตลำบากไม่น้อย และบางทีเธอก็อยากจะพูดคุยกับคุณแต่ก็ขี้กลัวเกินไป"
"แล้วคุณล่ะครับ" ความเกลียดชังมีหลายเหตุผลและความสูญเสียก็เป็นหนึ่งในนั้น แม่ที่สูญเสียลูกไปในสงครามอย่างเธอทำไมถึงได้ใจดีกับฮาโมนี่ขนาดนี้
ซาแมนธายิ้มเล็กน้อย ดวงตาของเธอสะท้อนถึงความรู้สึกมากมายภายในจิตใจ
"เพราะฉันกล้าหาญพอ"
"กล้าหาญมากพอจะยอมรับถึงความจริง"
"แต่บางคนทำไม่ได้รวมถึงเธอด้วย" เธอ...
ซาแมนธาหัวเราะก่อนจะจากไปรักษาคนอื่นต่อ อัลเลย์จ้องมองหญิงสาวที่เดินจากไป ก่อนจะคิดถึงประโยคสุดท้ายที่หล่อนตั้งใจพูดถึงบุคคลที่สาม
เธอในที่นี้คือใคร? ตอนนี้มีปริศนามากมายที่นอกจากจะไม่สามารถแก้ได้ก็ยังมีโผล่มาเพิ่มอีกเรื่อยๆ
นอกจากนี้กลางคืนที่แสนยาวนานก็จะกลับมาอีกครั้ง ถึงสภาพทุกคนบนเรือจะเลวร้ายแค่ไหนก็ต้องจับดาบลุกขึ้นมาสู้เท่านั้น
มีให้เลือกแค่ตายตอนนี้กับตายในวันหน้า
เมื่อนานพักไปได้ราว5ชั่วโมง ทุกคนก็ต้องลุกขึ้นมาต่อสู้อีกครั้ง อัลเลย์ที่พึ่งกินยาลดปวดไปก็เช่นกัน อาจเป็นเพราะเหตุฉุกเฉินหรือเพราะมั่นใจในฝีมือของตน มิลาด้าและเอ็ดวินจึงได้ปล่อยให้เขาเข้าร่วมค่ำคืนนี้ด้วย
วันนี้เป็นวันที่มีเมฆมากทำให้ความสว่างรอบๆ น้อยลง สัตว์ประหลาดพวกนั้นปีนป่ายขึ้นมาตามเรือลำนี้ บางอย่างก็แหวกว่ายอยู่ข้างล่างกระแทกเรือเล่นๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หากสัตว์ร้ายคือสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ใต้แสงตะวันแล้วใช้ความดุร้ายของมันในการล่าเหยื่อ สัตว์ประหลาดก็เป็นเหมือนสัตว์ติดเชื้อกลายพันธุ์ที่มีแค่ความต้องการฆ่าอย่างไร้เหตุผล
นกสีสันสดใสบนฟ้าส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวสดใส อัลเลย์สาบานว่าต่อไปนี้ตนจะเกลียดสิ่งมีชีวิตมีปีกพวกนี้ตลอดไป
หากนกโลกเก่าเป็นพวกที่ชอบอึใส่ทุกสิ่งที่อยู่ข้างใต้มัน นกในโลกนี้ก็เหมือนสิ่งมีชีวิตน่ารำคาญที่อันตรายถึงชีวิต
ไม่มีอาวุธระยะไกลบนเรือลำนี้ ดังนั้นทุกคนจึงได้แต่ต่อสู้ไประแวงหัวไป ฮาโมนี่แบกร่างกายซีดเซียวของเธอเข้าร่วมการต่อสู้ด้วยดวงตาแดงก่ำ ดูเหมือนการใช้ไฟนั้นจะส่งผลกระทบต่อเธอมาก
อัลเลย์มองไปยังสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ผสมปลาตรงหน้า มันใช้ดวงตาสีดำใหญ่โตจ้องมองมาที่ตน หนวดหมึกจำนวนมากกินพื้นที่ไปครึ่งหน้าโบกสะบัดไปมาชวนขนลุก
ยิ่งหลายคืนผ่านไปพวกเขาก็ยิ่งเจอสัตว์ประหลาดลักษณะคล้ายมนุษย์ขึ้นเรื่อยๆ พวกมันมีสติปัญญาที่สูงกว่าสัตว์ประหลาดประเภทอื่นอย่างชัดเจน
อัลเลย์ก้าวเท้าไปข้างหน้า นึกถึงการเคลื่อนไหวที่ได้เรียนมาจนสามารถตัดแถบหนวดใต้คางให้ตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง
ฉับ
เขามองคางและริมฝีปากของมนุษย์ใต้หนวดนั้นด้วยความสนใจ ก่อนจะรีบฆ่ามันให้เร็วที่สุดบางทีนี้อาจจะเป็นมนุษย์ที่ติดเชื้อปนเปื้อนก็ได้
จนตอนนี้เขาก็ยังคงไม่รู้ว่าหลักการติดเชื้อปนเปื้อนพวกนี้คืออะไร หากแค่การสัมผัสเหมือนพวกซอมบี้ก็ไม่น่าใช่ ไม่อย่างงั้นเขาก็คงจะไม่สบายดีมาถึงตอนนี้
ยิ่งตวัดดาบมากขึ้นก็ยิ่งคุ้นชินกับมันมากขึ้น ถึงจะขาดดาบอีกเล่มแต่ก็ไม่เป็นปัญหามากนัก ความทรงจำของกล้ามเนื้อกระตุ้นให้เขาเหวี่ยงดาบในทิศทางที่ถูกต้อง ฆ่าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าให้ตายไป
ครั้งแล้วครั้งเล่าจนแสงอาทิตย์ขึ้นขอบฟ้า แผลที่พึ่งรักษามาไม่นานก็ปริแตกทำให้มีเลือดซึมไปตามชุด ดีที่ชุดเป็นสีดำไม่งั้นก็คงเป็นเหมือนกางเกงสีขาวของเขาที่ถูกย้อมไปด้วยสีแดงเป็นจุดๆ น่าเกลียดเป็นแน่
อัลเลย์คิดมุกขำๆ เพื่อผ่อนคลายจิตใจที่เหนื่อยล้าจากการขาดการพักผ่อน ถึงจะกลายเป็นผู้วิเศษแต่เขาก็ยังต้องการการพักผ่อนอยู่ ร่างกายที่เหนื่อยล้าจึงล้มตัวนอนบนพื้นไม้ไปทั้งอย่างนั้นโดยไม่สนใจความเจ็บปวดใดๆ บนร่างกาย
มิลาด้าจ้องมองไปยังพระอาทิตย์ที่ขอบฟ้าอย่างเงียบงัน พยายามใช้วัตถุศักดิ์สิทธิ์พระผู้เมตตาที่เป็นสร้อยคอของเธอในการบรรเทาเพลิงแผดเผาในห้วงจิต เสียงกรีดร้องและความเจ็บปวดในส่วนลึกสุดของจิตใจส่งเสียงโหยหวนออกมาในห้วงแห่งความคิดของเธอ
'มิลาด้า ทุกอย่างจะไม่เป็นไร'
'เรื่องของคุณพ่อก็ไม่เป็นไรเช่นกัน'
'เพราะงั้นจงมีชีวิตต่อไปซะ'
'มีชีวิตต่อไปในฐานะกูล'
"มิลาด้า" เอ็ดวินมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า เขามีอายุห่างจากหญิงสาวตรงหน้า19ปี ตนได้เจอตั้งแต่ตอนที่หล่อนเกิด ตอนได้เป็นลูกศิษย์ของลาซาลาซ ตอนได้กลายเป็นผู้วิเศษ และเหตุการณ์ที่เปลี่ยนจากเด็กน้อยวันนั้นให้เต็มไปด้วยไฟแผดเผาที่ไม่มีวันจบสิ้น
'คุณอาคะ'
"นี่ เอ็ดวิน..."
"ดินแดนแห่งความหวังที่ท่านเทพบอก...มันเป็นยังไงเหรอ" ดินแดนแห่งความหวังของมนุษย์ ภารกิจจากทวยเทพ อนาคตของมนุษยชาติ มันจะมีอยู่จริงๆ หรือ
"..." ผมของพวกเขาปลิวไปตามสายลมแผ่วเบา ภายในหัวเอ็ดวินเต็มไปด้วยความทรงจำ เกือบลืมไปแล้วว่านานแค่ไหนแล้วที่ได้พูดคุยกันอย่างสบายใจแบบนี้
"มันคือดินแดนที่ปราศจากสงคราม ดินแดนที่ไม่มีความอดอยากและการกดขี่ ดินแดนที่เผ่าพันธุ์มนุษย์จะสามารถใช้ชีวิตโดยมีแต่รอยยิ้ม สถานที่ที่มีแค่ความหวัง"
"ดังนั้นเราจึงต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ เราต้องไปถึงที่นั่นเพื่อนำทางให้พวกเขา"
"นั้นสินะ" มิลาด้าถอนหายใจด้วยความสบายใจ
"เพราะงั้นไปพักผ่อนซะ" เอ็ดวินไล่มิลาด้าอย่างไร้เยื่อใย เพิกเฉยต่อคำบ่นของหญิงสาวตรงหน้าทำแค่พูดตอบรับเป็นบางคำ เหมือนได้ย้อนไปในสมัยก่อน
ฮาโมนี่มองไปยังอัลเลย์ด้วยความห่วงใย เด็กคนนี้นอนบนพื้นอย่างหมดสภาพทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้
"พวกผู้ชายวัยรุ่นนี้ปล่อยไว้ไม่ได้จริงๆ" ซาแมนธาบ่นไปด้วยทำแผลไปด้วยความหนักใจ
"เขาคงจะเหนื่อยมาก..." เธอมองตามร่องรอยบาดแผลที่ปรากฏตามร่างกายของอัลเลย์ ชายคนนี้ไม่ได้มีกล้ามเนื้อขนาดนั้นเมื่อรวมกับบาดแผลบนร่างกายก็ยิ่งดูน่าหวาดกลัวมากขึ้น
สงคราม การต่อสู้ ความเจ็บป่วย ความตาย โลกที่โหดร้ายนี้ไม่ปรานีใครแม้แต่เด็กและคนอ่อนแอ มีแค่ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่สามารถกำหนดชะตากรรมของตนได้
ดินแดนแห่งความสุข...คำพูดคุยที่ได้ยินมาทำให้ฮาโมนี่รู้สึกสับสน ที่แบบนั้นจะมีอยู่จริงงั้นเหรอ
"บางครั้งก็คาดหวังไปก่อนก็ได้นะ" ซาแมนธาพูดด้วยรอยยิ้ม ถึงเธอจะต้องทำงานมากมายไม่หยุดพักแต่ก็ยังคงรอยยิ้มเอาไว้อยู่
"ถึงจะเคยมีประโยคที่ว่าไม่คาดหวังไม่ผิดหวัง แต่ถ้าเราไม่คาดหวังอะไรเลยก็ไม่มีแรงใจให้ทำตามเป้าหมายใช่มั้ย"
"ถ้าไม่หวังเพื่อตัวเอง ก็หวังเพื่อเด็กในท้องก็ได้นี้" ลูกของฉัน...
ถึงจะพยายามคิดถึงอนาคตแค่ไหน แต่โลกนี้มันช่างน่ากลัวเหลือเกิน เมื่อวานเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นการต่อสู้จริงๆ กลิ่นคาวเลือดกับเสียงแห่งความเจ็บปวดดังไปทั่ว แค่รอดไปถึงอีกฝั่งไหมก็ยังไม่รู้ เป็นเหมือนกับการเดินบนเส้นด้ายที่ไม่แน่นอน
ซาแมนธารู้สึกเหนื่อยใจ ได้แต่โทษความโหดร้ายของโลกนี้ที่หล่อหลอมให้มนุษย์เต็มไปด้วยความเจ็บปวด


## บทที่ 9 ฝน

จะบอกว่าเหตุการณ์คริมสันคราวน์ครั้งนั้นเป็นแค่จุดเริ่มต้นก็ว่าได้ เนื่องจากนกพวกนั้นกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ดังนั้นอาหารบนเรือจึงโดนแย่งชิงไปไม่น้อย ถังไม้บางถังก็มีร่องรอยของการรั่วซึมออกมา
"ขอบคุณนะ ฮาโมนี่"
ฮาโมนี่จ้องมองกองผมบนพื้นของอัลเลย์อย่างเงียบงัน พยายามฝืนใจตัวเองให้ตั้งใจตัดผมให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้า ผมพวกนี้มีสีน้ำตาลสวยสุขภาพดี กว่าจะยาวได้ขนาดนี้ก็ต้องใช้เวลานาน ถึงหล่อนจะรู้ว่าสำหรับนักสู้การมีผมยาวมากเกินไปนั้นมีแต่จะสร้างความลำบากให้กับการเคลื่อนไหว แต่ก็ยังอดเสียดายไม่ได้อยู่ดี
แอสตราลิสเข้าสู่ภาวะควบคุมจำนวนอาหารและน้ำ อัลเลย์จ้องมองจานตรงหน้าด้วยความโศกเศร้าความแค้นที่มีต่อนกพวกนั้นเพิ่มขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว
ไม่ว่าจะความร้อน กลิ่น อาหาร และสิ่งต่างๆ บนเรือก็ทำให้เขาเต็มไปด้วยความหดหู่ เลือดของนกพวกนั้นที่อยู่บนเสื้อก็จับกันจนแข็งตัว แม้แต่ตอนนี้ปลาซาร์ดีนสักตัวในทะเลก็ไม่มีโอกาสได้เห็น
"เอาของฉันไปสักหน่อยมั้ย..." ฮาโมนี่ส่งเสียงแผ่วเบา
"ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณท้องอยู่นี่"
"แต่ว่าแผลนะ มันไม่เจ็บเหรอ" เธอมองด้วยความกังวล
"ฮะๆ สบายมาก" ขนาดตัวเขายังทึ่งเลยที่สามารถอดทนกับความเจ็บปวดได้มากขนาดนี้
ตั้งแต่ครั้งนั้นฮาโมนี่ก็เริ่มพูดคุยกับตนอีกครั้ง ทั้งคู่พูดคุยกันไปได้สักพัก อัลเลย์ถึงได้รู้ว่าปัจจุบันเธอได้อยู่อาศัยที่ห้องของลูกเรือข้างห้องซาแมนธา
เอ็ดวินก็ยังคงสวดขอบคุณอาหารอยู่เหมือนเดิม มิลาด้าก็ยังคงอยู่ตรงหน้าเรือเหมือนปกติ สภาพอารมณ์ของทุกคนบนเรือเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
สัตว์ประหลาดตอนกลางคืนก็เริ่มปรากฏพวกที่มีพลังวิเศษมากขึ้นเรื่อยๆ อนาคตดูเหมือนจะมืดมน แต่สุดท้ายเรือลำนี้ก็ยังคงต้องเดินหน้าต่อไป
มือข้างขวาหมุนกุญแจทองเหลืองในมือด้วยความเบื่อหน่าย อดทนต่อความรู้สึกแปลกๆ ตามผิวหนัง ตอนนี้ไม่มีน้ำเปล่าในเรือเหลืออยู่ดังนั้นทุกคนบนเรือจึงไม่ได้อาบน้ำมาสักพักแล้ว
"นั้นความสามารถพิเศษนายเหรอ" อัลเลย์มองไปยังเจ้าของเสียง เป็นชายวัยกลางคนที่ค่อนข้างผอมจมูกใหญ่ใบหูกว้างและมีดวงตาสดใสเป็นมิตร เขาเดินอย่างสบายใจก่อนมานั่งข้างๆ
"?"
"นี้ความสามารถของฉัน โซ่ที่สามารถทะลุวัตถุได้" ชายคนนั้นโชว์โซ่ที่ดูหน้าตาธรรมดาด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะสาธิตวิธีการใช้ด้วยการปล่อยให้ไหลทะลุลงไปใต้ท้องเรือ
"???"
คนคนนี้ชื่อแจ็ค คือยามเรือที่เคยเตือนตอนคริมสันคราวน์บุกครั้งก่อน อัลเลย์มองเขาด้วยความสนใจ
อย่างที่รู้กันว่าตนเป็นคนเถื่อนที่ค่อนข้างถูกรังเกียจ ถึงจะไม่ชัดเจนเพราะเป็นลูกศิษย์ของเอ็ดวินกับมิลาด้า แต่เวลาปกติก็ไม่มีใครอยากมาพูดคุยด้วยอยู่ดี
"ให้เดาว่านายเป็นพวกสอดรู้สอดเห็นใช่มั้ยละ" อัลเลย์ขมวดคิ้วแต่ชายตรงหน้ากับหัวเราะอย่างชอบใจ
"ฉันน่ะนะก็เคยมีเพื่อนคล้ายนายเหมือนกัน หมอนั้นนะชอบมองคนเหมือนอ่านหนังสือเลย"
"แล้วตอนนี้เขาเป็นยังไงเหรอครับ"
"อ๋อ ตายแล้วน่ะ"
"...ไม่ทราบว่าคุณมีอะไรจะพูดกับผมรึเปล่าครับ"
"อย่าทำตัวเหมือนคนไม่มีใครคบซี้" อัลเลย์ถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ชายคนนี้ดูเหมือนคนที่พูดอะไรไปก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่สามารถรับสารอะไรได้สักนิด
แจ็คกอดคอของอัลเลย์อย่างถือวิสาสะ ก่อนพูดคุยเล่าเรื่องไปเรื่อยไม่ว่าจะเพื่อนข้างบ้าน เจ้านาย ลูกชายวัย3ขวบ และภรรยาสาวสุดสวย
อัลเลย์อดทนฟังทุกอย่างจนจบ ได้แต่ทึ่งกับความสามารถในการพูดไปเรื่อยไม่มีที่สิ้นสุดของชายคนนี้ ดูเหมือนแจ็คจะเก็บกดจากอะไรบางอย่างถึงได้มาลงกับตน
ในกระเป๋าของเขามีรูปเหมือนของครอบครัวอยู่ แจ็คหยิบมันออกมาโชว์ทีละรูปด้วยความภูมิใจ ภรรยาของเขาไม่ได้สวยจนยากจะละสายตาแต่มีความรักความอบอุ่นความอ่อนโยนอยู่ในใบหน้าของเธอ ลูกวัยสามขวบส่งรอยยิ้มซุกซนอยู่ภายในรูปภาพ โดยมีแจ็คที่โอบไหล่และกอดทั้งคู่
"แล้วนายล่ะมีคนสำคัญคนไหนที่อยากไปเจอบ้างมั้ย"
"แม่ของผม..."
"หืม? เธอเป็นคนยังไงล่ะ" แจ็คพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เธอเป็นคนยังไง? ภายในความทรงจำที่คงเหลืออยู่น้อยนิด อัลเลย์จำได้ถึงรอยยิ้มและความอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านมือของเธอมาสู่ร่างกายของเขาเท่านั้น
'อัลเลย์ วันนี้ก็ยังเป็นเด็กดีเหมือนเดิมเลยนะ'
"ใจดีและอบอุ่น"
"ฮ่าๆ ถ้างั้นก็ดีแล้วนี่" แจ็คมองไปยังภาพพวกนั้นด้วยรอยยิ้ม
"เห็นทำหน้าเบื่อชีวิตแบบนั้นก็เลยอดใจไม่ไหว ยังหนุ่มแบบนี้ยังมีอนาคตอีกเยอะรออยู่"
"เพราะงั้นพยายามอย่าตายเหมือนตอนนั้นล่ะ" เขาตบไหล่อัลเลย์อย่างแรง ก่อนจะหัวเราะพร้อมโบกมือลาก่อน
อัลเลย์มองหลังอีกฝ่ายนิ่งอึ้ง ไม่นึกว่าจะได้เจอคนประหลาดที่มาไวไปไวแบบนี้
พยายามอย่าตายเหมือนตอนนั้น?
เขานึกถึงตอนเหตุการณ์คริมสันคราวน์ที่ช่วงหนึ่งตนเกือบจะปล่อยวางในชีวิตไปแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีคนที่สังเกตเห็นสิ่งนี้
คลื่นความร้อนและความหิวโหยทำให้เขาอารมณ์แปรปรวนเล็กน้อย ผ่านมาเกือบ2เดือนแล้วหลังจากที่เรือแอสตราลิสได้ออกเดินทาง
ไม่รู้เพราะความสามารถหรือเพราะโชคดีถึงทำให้เขารอดมาได้ถึงตอนนี้ เนื่องจากจำนวนแรงงานที่ลดลง เขาจึงได้งานใหม่ในการไปช่วยช่างใบเรือเพื่อดูแลรักษาใบเรือหลังการต่อสู้
ถึงความสามารถในการเย็บปักถักร้อยจะไม่ได้ชำนาญเท่าไหร่แต่ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาในเรื่องเล็กน้อยแค่นี้
อะไรน่ะ
อัลเลย์สัมผัสได้ทิศทางการเคลื่อนที่ของนิวม่าที่เปลี่ยนไปในอากาศ ความชื้น รวมถึงอาการเหนียวตัวทำให้เขารู้สึกถึงเหตุการณ์บางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
"อาจารย์!! ฝน" เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นดึงดูดความสนใจของทุกคนบนเรือ เอ็ดวินมองไปที่อัลเลย์นิ่งงัน ก่อนจะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเพ่งสมาธิสำรวจความเป็นไปได้ต่างๆ แล้วจึงนิ่งไปอีก3วินาที
"ฝนกำลังจะมา"
ฝนตก!!
เหมือนเสียงสวรรค์สำหรับลูกเรือทุกคน ในไม่นานทุกคนก็เห็นถึงแถบเมฆสีดำหนาข้างหน้า คลื่นน้ำสีดำเคลื่อนที่รุนแรงขึ้นทำให้เรือนี้โยกไปมาชวนน่ามึนหัว
เอ็ดวินสั่งให้เก็บใบเรือและตรวจสอบความแข็งแรงของแอสตราลิส ผู้วิเศษพวกนี้ไม่เกรงกลัวพายุฝนเลยจริงๆ ถึงจะพอมีโอกาสที่สัตว์ประหลาดบางตัวจะหลุดขึ้นมา แต่ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องรีบกอบโกยผลประโยชน์จากมันสิ
เมื่อถึงเขตพายุฝนคลื่นสูงกว่า2เมตรและเมฆนิมโบสเตรตัสสีเทาเข้มข้างบนปิดกั้นแสงอาทิตย์ที่สาดส่องมายังข้างล่าง ลมที่ไม่แรงเกินไปเสริมความสดชื่นให้กับทุกคนบนเรือ
เหล่าลูกเรือรีบนำถังน้ำที่ได้รับการซ่อมแซมแล้วมารองน้ำฝนอย่างรวดเร็ว บางคนก็รีบไปเอาสบู่ก้อนมาเพื่อทำความสะอาดตัวเองและซักผ้าไปพร้อมกันด้วย
ฮาโมนี่มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง นี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นฝนตกกลางทะเล ไม่ใช่จากที่เคยได้ยินคนอื่นเล่ามาตลอด ถึงท้องฟ้าจะมืดครึ้มแต่ก็เป็นเหมือนแสงความหวังให้กับผู้คน
อัลเลย์ไม่รอช้ารีบไปนำสบู่ก้อนของตัวเองออกมาเช่นกัน นี้เป็นสบู่ที่เอ็ดวินมอบให้ มีกลิ่นหอมของดอกไม้และน้ำผึ้ง ถอดเสื้อนอกของตนก่อนจะบรรจงขัดไปตามเสื้อผ้า
อย่างน้อยตนก็ยังมียางอายพอที่จะไม่ถอดเสื้อออกหมดเหมือนบางคนบนเรือ...
อัลเลย์มองดูวิธีซักผ้าของคนอื่นก่อนจะลอกเลียนแบบอย่างุ่มง่าม ขัดให้เลือดและสิ่งสกปรกที่อยู่ในเนื้อผ้าซึมไหลออกไปตามน้ำ ในชีวิตก่อนเขาไม่เคยได้มาออกทะเลแบบนี้มาก่อน ท้องฟ้าสีดำที่ดูกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาแบบนี้ก็พึ่งเคยได้เห็นเป็นครั้งแรก
การเผชิญหน้ากับธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ทำให้จิตใจของตนกลับมาสดใสอีกครั้ง แม้แต่เอ็ดวินก็ยังเผลอยิ้มตรงมุมปาก
พายุฝนนี้มีอยู่ถึง8ชั่วโมง สามารถเติมเต็มถังเก็บน้ำว่างเปล่าทั้งหมดบนเรือให้กลับมาเต็มอีกครั้ง
ซาแมนธาแจกจ่ายซุปที่มีข้าวโอ๊ตผสมถั่ว ขนมปังแข็ง และกะหล่ำปลีดองเพื่อป้องกันโรคลักปิดลักเปิด ถึงกลุ่มผู้วิเศษจะดูอึดถึกทนกว่ามนุษย์ธรรมดาแต่สำหรับผู้วิเศษระดับต่ำก็ไม่ได้ดีไปกว่ามนุษย์ธรรมดามากนัก
กะหล่ำปลีดองรสเปรี้ยวกับขนมปังอุ่นๆ ที่จุ่มน้ำซุปจนเริ่มนุ่มทำให้อัลเลย์กลับมายิ้มอย่างมีความสุขอีกครั้ง ถึงถั่วและข้าวโอ๊ตในซุปจะมีน้อยไปหน่อยแต่ก็พอให้ตัวซุปมีรสชาติ
การทำอาหารถือเป็นส่วนสำคัญส่วนหนึ่งที่ทำให้มนุษย์กลายเป็นมนุษย์ในปัจจุบัน อัลเลย์มองไปยังมิลาด้าและเอ็ดวินที่กินอย่างสุภาพ แจ็คที่พูดคุยกับลูกเรือคนอื่นอย่างเสียงดัง จนมาหยุดที่ฮาโมนี่ที่นั่งกินอยู่ข้างๆ
เธอกินมันอย่างเงียบๆ ซาแมนธายังแอบเพิ่มขนมปังให้เธอนิดหน่อย ดวงตาสีเขียวของหล่อนมองไปยังอาหารตรงหน้า ภายในใจเต็มไปด้วยความคิดมากมาย
"ฮาโมนี่ เพลงกล่อมเด็กที่คุณชอบร้องมันชื่ออะไรเหรอ" อัลเลย์รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย จริงๆ เขาก็ไม่ใช่คนที่พูดเก่งอะไรนัก โดยเฉพาะช่วงนี้ที่ฮาโมนี่ดูเงียบผิดปกติ เธอวางช้อนลงก่อนจะหันมามองดวงตาสีน้ำตาลเข้มของอัลเลย์
"มันไม่มีชื่อหรอกนะ บางทีอาจจะเคยมี...แต่ฉันไม่รู้"
"ตั้งแต่เกิดก็ได้ยินมันมาเสมอ" เธอพึมพำก่อนจะเคี้ยวกะหล่ำปลีดองในปาก
"สถานที่ที่ฉันเกิดคือพื้นที่สลัมของธัมไฮล์ มันอยู่ชั้นใต้สุด ลึกลงไปจนไม่เห็นแสงตะวัน"
"เพลงนี้ดังมากในสลัม เด็กทุกคนต่างก็ร้องได้กันทั้งนั้น แต่พวกเราก็ไม่รู้ว่ามันชื่ออะไร เพราะงั้นก็เลยเรียกกันว่าเพลงกล่อมเด็กไร้ชื่อ"
อัลเลย์จับคางครุ่นคิดด้วยความสนใจ ตอนที่ยังฝันร้ายอยู่ตัวเขาก็ได้ยินเพลงนี้แว่วมาเสมอ เมื่อมาลองมาคิดตอนนี้บางทีมันอาจจะมีความพิเศษบางอย่างก็ได้
"ฮาโมนี่ช่วยร้องให้ฟังหน่อยได้มั้ย" ยามปกติเขาไม่ได้ใส่ใจเพลงนี้มากนัก แต่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ครั้งนี้อัลเลย์จึงตั้งใจจะลองสังเกตเพลงนี้อย่างจริงจัง
ฮาโมนี่มองอัลเลย์ด้วยความแปลกใจส่งเสียงด้วยความเขินอายนิดหน่อยก่อนที่จะร้องมันออกมาออกมา
เจ้ากระต่ายน้อย หลงทางไปไกล
ข้ามสายลมพัดพา ข้ามหมู่ดาวพร่างไหว
เงาจันทร์กระซิบ ว่าคืนนี้ยังยาวไกล
นอนเถิด… เจ้าจงหลับใหล
เจ้าคือแสงแห่งความเป็นไปได้
ผู้มาเยือนจากแดนแสนไกล
ผู้มาเยือนจากต่างถิ่น
นำความฝันสู่ค่ำคืนนี้
โอบกอดวันพรุ่งนี้เอาไว้
เจ้ากระต่ายน้อย มองเห็นสิ่งใด?
ฝันถึงอรุณรุ่ง หรือโลกที่ยังมิได้เห็น?
ฟ้ากว้างกระซิบว่าเส้นทางยังยาวไกล
นอนเถิด… เจ้าจงหลับใหล
จันทร์ยังคอย… ลมยังพัดไกว…
นอนเถิดนะ… เจ้ากระต่ายในความฝัน…
ผู้มาเยือนจากแดนแสนไกล…ผู้มาเยือนจากต่างถิ่น ประโยคนี้ทำให้หัวใจของอัลเลย์เต้นไม่เป็นจังหวะ สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามีปัญหาบางอย่างกับเพลงนี้
เจ้าคือแสงแห่งความเป็นไปได้...
อัลเลย์รู้ตัวเสมอว่าทุกเหตุการณ์ที่ต้องเผชิญของเขานั้นมันแปลกประหลาดและดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเทพในโลกนี้ ได้แต่เหนื่อยใจว่าอนาคตของตนจะไม่ง่ายดายอย่างแน่นอน
แต่ถึงอย่างนั้นตัวเราในตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายพร้อมเมินเฉยสายตาแปลกประหลาดของฮาโมนี่ แสงสว่างบนท้องฟ้าหายไปยังไม่ทันให้เสื้อที่ตากไว้แห้งสนิท ได้แต่ทำใจแล้วใส่มันไปทั้งอย่างนั้น
เสียงกระซิบที่คุ้นชินพร้อมความแสบร้อนในดวงตาเกิดขึ้นอีกครั้ง ตั้งแต่วันแรกจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เคยเห็นตัวจริงของเจ้าของเสียงที่คอยพึมพำไปรอบๆ เรือ บางครั้งมันก็กระแทกไม่ก็ใช้บางสิ่งขูดไปตามผิวไม้สร้างเสียงรบกวนน่ารำคาญไปทั่ว
ครั้งหนึ่งเอ็ดวินได้สั่งให้แจ็คปล่อยโซ่ของตนลงไปในน้ำทะเลสีดำ แต่ก็ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงอะไรที่อยู่ข้างใต้เรือ หรือแม้แต่รอยขีดข่วนตามแผ่นไม้ที่น่าจะมีอยู่
"อาจเป็นสัตว์ประหลาดที่มีพลังเกี่ยวกับการหลอกลวงประสาทสัมผัสหรือจิตใจ" เอ็ดวินคิดถึงความเป็นไปได้
แต่อัลเลย์ก็ยังคงคิดว่านั้นเป็นสัญญาณเรียกหาของบางสิ่งบางอย่าง แต่เมื่อนึกถึงสีหน้าของเลียมในตอนนั้นและด้วยสถานการณ์ปัจจุบันที่มีความตึงเครียดซ้อนอยู่ การพูดไปก็มีแต่จะทำให้ผู้คนเสียขวัญเปล่าๆ
อัลเลย์ตวัดดาบออกไปติดเกราะของสัตว์ประหลาดตรงหน้า ก่อนจะกระโดดถอยหลังหลบแขนขนาดใหญ่ของมันที่ตบลงมา เมื่อเห็นช่องว่างระหว่างเกราะที่อยู่บริเวณคอถูกเปิดออกก็ไม่พลาดโอกาส ใช้จังหวะนั้นเสียบดาบเข้าไปในช่องว่างอย่างรวดเร็ว
ฉึก
เคร้ง!!
เขามองไปยังดาบผู้นำทางดวงดาวที่หักครึ่งติดอยู่ภายในเกราะของสัตว์ประหลาดด้วยความตกตะลึง ดาบเล่มนี้ถูกใช้งานอย่างหนักโดยเจ้าของที่ใช้มันอย่างไม่ทะนุถนอมและไม่ชำนาญวิธีในการดูแลรักษา เมื่อมันผ่านการต่อสู้มาหลายครั้งจึงไม่แปลกที่จะหักในสักวันหนึ่ง
ดวงตาสีแดงของสัตว์ประหลาดคล้ายปูที่มีเพรียงสีม่วงเรืองแสงเกาะตามตัวตรงหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท ใช้ก้ามปูขนาดใหญ่ของตัวเองตั้งใจจะฆ่าเด็กมนุษย์ตรงหน้าให้ได้
แต่ในจังหวะนั้นเองก็มีโซ่สีเงินผุดขึ้นมาจากพื้นไม้ ชอนไชเข้าไปในกระดองของสัตว์ประหลาดตรงหน้ารัดแน่นจนไม่สามารถขยับตัวได้
"ไหวรึเปล่า" แจ็คพูดด้วยความห่วงใย ปล่อยโซ่ให้รัดสิ่งมีชีวิตที่จะโจมตีอัลเลย์ให้ตายคาเกราะของมัน
"ยังไหวอยู่ครับ" อัลเลย์ตอบรับด้วยความสุภาพ เมื่อตอนจะยื่นไปจับมือของแจ็คที่หวังจะช่วยเขาลุกขึ้นจากพื้น ก็เปลี่ยนกลายเป็นมีดสั้นที่เสียบแทงเข้าไปกลางท้องของชายตรงหน้าแทน
แจ็คที่ทำหน้าอึ้งอยู่ตรงหน้าดูเหมือนจริงจนแทบแยกไม่ออก หากไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดในดวงตาที่เพิ่มมากขึ้นเขาก็อาจจะไม่สังเกตเห็น
"คริก...คิก..."
อัลเลย์มองไปยังสัตว์ประหลาดตรงหน้าด้วยความแปลกใจ มันยืนสองขาสูงพอๆ กับตัวเขา ร่างกายเต็มไปด้วยเกราะคล้ายพวกแมลง ดวงตากลมสีดำจ้องมองมาที่เขาพร้อมส่งเสียงของข้อต่อที่ปากเป็นจังหวะ มันยืนมองอัลเลย์ไม่นานก็ตัดสินใจกระโดดลงทะเลดำหนีไปปล่อยให้เลือดสีน้ำเงินหยดไปตามพื้นเรือ
หนี?
เจ้านี้อันตราย
นี้เป็นครั้งแรกที่อัลเลย์เจอสัตว์ประหลาดที่เลือกที่จะหนีแทนที่จะสู้จนตัวตาย มันดูมีความฉลาดแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตยามค่ำคืนตัวอื่นที่เคยเจอมาอย่างเห็นได้ชัด
นั้นคือพลังที่สามารถหลอกลวงการรับรู้ของมนุษย์ได้สินะ ไม่ว่าจะทั้งพลังกลิ่นเสียงอุณหภูมิสัมผัสเขาเกือบจะคิดว่านี้คือแจ็คตัวจริงแล้ว ต้องขอบคุณสัญชาตญาณของเขาที่ช่วยยืดเวลาชีวิตตัวเองได้อีกครั้ง
เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่พึ่งได้มีโอกาสจับดาบเมื่อไม่นานมานี้ ถ้าให้เทียบกับคนอื่นบนเรือจะเรียกว่าเป็นคนที่มีประสบการณ์น้อยที่สุดก็ว่าได้ แต่ด้วยความสามารถนี้ก็ทำให้อัลเลย์สามารถอยู่รอดมาได้ถึงตอนนี้ท่ามกลางลูกเรือคนอื่นที่ลดลงไปทุกคืน
เสียงเพลงและเสียงกระซิบแว่วมาตามสายลม เป็นทำนองเลื่อนลอยไร้ที่มาท่ามกลางกลิ่นเลือดและไม้อับชื้น พวกเขายังคงต่อสู้ต่อไปโดยคาดหวังแค่แสงอาทิตย์จากขอบฟ้าเท่านั้น
อัลเลย์มองสตูกะหล่ำปลีดองตรงหน้าด้วยความหม่นหมอง ได้แต่อธิษฐานขอให้ไปถึงแผ่นดินใหม่เร็วๆ ถึงเขาจะพอใจที่มีอาหารให้กินอิ่มจนไม่ต้องอดอยาก แต่ก็ยังอดคิดถึงรสชาติอาหารจากโลกเก่าไม่ได้
เอ็ดวินยังคงขอบคุณอาหารก่อนกิน มิลาด้าค่อยๆ ตักชิมซุปทีละคำ ส่วนฮาโมนี่ก็ยังคงนั่งกินอาหารอย่างเงียบสงบ
"ถ้าเป็นไปได้อยากกินเหล้ามากกว่า" แจ็คบ่นด้วยความเบื่อหน่าย เนื่องจากน้ำเปล่ามีอายุการเก็บรักษาสั้นและมีจำนวนมาก ทุกคนบนเรือจึงต้องหันมากินน้ำเปล่าแทนเหล้าตามปกติ
อัลเลย์นั่งฟังชายข้างๆ ตนพูดบ่นไปเรื่อยด้วยความสนใจ ตั้งแต่ครั้งนั้นแจ็คก็เริ่มชอบที่จะมานั่งข้างอัลเลย์เสมอ พูดถึงความทรงจำสมัยอยู่ธัมไฮล์ เรื่องครอบครัว เพื่อนร่วมงาน คนรู้จัก
อัลเลย์หรี่ตาเล็กน้อย แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผู้คนรอบตัวเขาต่างไม่พูดถึง
นั้นคือเรื่องของผู้วิเศษ มิลาด้ากับเอ็ดวินมักจะบอกปัดไปว่าไม่ใช่เรื่องที่ต้องรู้ในตอนนี้ ถึงหลอกถามคนอื่นก็เลือกที่จะไม่ตอบหรือเปลี่ยนเรื่องไป
ทำไมถึงบอกไม่ได้?
ชีวิตของคนอยากรู้อยากเห็นที่ไม่สามารถรู้อะไรได้เลยมันช่างน่าเศร้าจริงๆ
อัลเลย์นั่งด้วยความเบื่อหน่าย ช่วงนี้เอ็ดวินและมิลาด้ายุ่งอยู่กับอะไรบางอย่างทำให้ไม่มีเวลามาสนใจตนนัก หนังสือที่มีอยู่บนเรือก็อ่านจนหมดไม่เหลือให้อ่านอีก
เมื่อนั่งย่อยได้สักพักก็ต้องหาที่นอนเพื่อเก็บแรงไว้สำหรับค่ำคืนนี้ อัลเลย์บอกลาแจ็คกับฮาโมนี่ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องของเอ็ดวินเพื่อนอนหลับพักผ่อน
เสียงแว่วของผู้คนที่พูดคุยอยู่ข้างนอก เสียงของคลื่น และกลิ่นของไม้ ทำให้สติของเขาค่อยๆ จางหายหายไป
"อร่อยมากเลย ขอบคุณนะ" สัมผัสของมือบนหัวที่กำลังลูบไปตามเส้นผมของตนทำให้อัลเลย์รู้สึกมึนงง อุณหภูมิที่ส่งต่อมาจากมือหยาบกร้านนั้นช่างอบอุ่นและสบายอย่างพิกล
ตรงหน้าเป็นพาสตาที่เขาลองทำครั้งแรกนอกจากจะเผลอใส่เกลือมากเกินไปก็ยังมีบางส่วนที่ไหม้ดำติดมาด้วย
อัลเลย์ อาโดนิสก้มหัวลงไปด้วยความเขินอายในผลงานของตัวเอง แต่เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนก็อดใจไม่ไหวต้องเหลือบขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า
ผมสีน้ำตาลยาวที่คุ้นเคย ดวงตาสีน้ำตาลที่คุ้นเคยและรอยยิ้มที่คุ้นเคย เด็กชายอัลเลย์มองเธอด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดเมื่อรู้ตัวอีกทีก็สัมผัสได้ถึงของเหลวรสเค็มที่ไหลออกมาจากดวงตา
แมรี่...
นี้เราร้องไห้?
[แมรี่?]
อัลเลย์สะดุ้งตื่นลุกจากเตียงด้วยความหวาดกลัว ขนตามร่างกายลุกขึ้นมาด้วยความสยองขวัญสุดขีด
เมื่อกี้เป็นเสียงของใคร
เสียงนั้นแหบแห้งเหมือนกับทรายในทะเลทราย ไร้อารมณ์เหมือนไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิต ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยไล่มาตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นไปตามกระดูกสันหลังจนไปถึงทุกเซลล์ประสาทในสมอง
สัญชาตญาณของเขากรีดร้องถึงบางอย่างที่กำลังคืบคลานมาหาเรือลำนี้ภายใต้ผืนทะเลอันมืดมิด
"เอ็ดวิน!! มิลาด้า!!" อัลเลย์รีบลุกออกจากเตียง รีบวิ่งออกไปนอกห้องพลางร้องเรียกหาอาจารย์ของตนด้วยเสียงสั่นเครือ แขนขาพันกันวุ่นวายไปหมด ก่อนจะพบว่าทุกคนบนเรือจ้องไปยังจุดหนึ่งด้วยใบหน้าหวาดกลัว
อัลเลย์จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อ ครีบหรือก้อนเนื้อบนหลังของสิ่งนั้นสามารถแยกทะเลออกจากกันได้ มันเคลื่อนไหวมาทางเรือลำนี้ช้าๆ นกสีสันสดใสบนฟ้าที่พึ่งบินขึ้นมาจากทะเลส่งเสียงร้องแปลกๆ ออกมาด้วยความหวาดกลัว
เสียงกระซิบพึมพำรอบเรือดังขึ้นเป็นจังหวะท่ามกลางหายนะที่กำลังคืบคลานมา


## บทที่ 10 วัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียม

อะไร นั่นคืออะไร ประโยคนี้ดังขึ้นซ้ำๆ ภายในหัวชวนให้สับสนและมึนงง ความรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนกำลังมีหนอนจำนวนมากไต่ไปตามร่างกายภายใต้ผิวหนังนี้ ช่างแย่ซะยิ่งกว่าของราชินีคริมสันคราวน์เสียอีก
อวัยวะหรือครีบของสิ่งนั้นมีขนาดใหญ่มากจนน่าใจหาย ดูหยาบกระด้างเหมือนทำจากหินมากกว่าผิวหนังของสิ่งมีชีวิต ความรู้สึกชาตามร่างกายทำให้เผลอหน้ามืดไปชั่วขณะ แต่ดีที่ความแสบร้อนที่คุ้นชินคอยดึงสติของตนให้คงอยู่ไว้
"เตรียมต่อสู้!! ถ้าไม่อยากตายก็ขยับตัวซะ" เอ็ดวินตะโกนออกมาดึงสติของลูกเรือ ถึงเจ้าตัวจะหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดแค่ไหน แต่ถึงยังไงก็ต้องพาเรือลำนี้ไปให้ถึงฝั่งให้ได้
เสียงระฆังเตือนภัยดังไปทั่วเรือ ผู้คนต่างก็รีบวิ่งไปประจำตำแหน่งของตัวเอง ผู้ถือหางเสือที่รับหน้าที่ควบคุมทิศทางจับพวงมาลัยเรือจนแน่น พยายามหลีกหนีจากสิ่งมีชีวิตปริศนานั้น เสียงแห่งความตื่นกลัวความสิ้นหวังดังไปทั่วอย่างโกลาหล
อัลเลย์จิกนิ้วไปตรงแผลที่พึ่งผ่านการเย็บมาไม่นานจนปริแตก ดึงสติที่เตลิดไปไกลให้กลับเข้าสู่ร่าง
นั้นมันอะไร
นั้นมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตปกติแล้ว
โครม!!
สุดท้ายเรือลำนี้ก็ไม่อาจเร็วสู้สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ใต้น้ำนั้นได้ ทุกคนบนเรือจับยึดสิ่งใกล้ตัวจนแขนสั่น แรงกระแทกของมันสามารถทำให้เรือลำนี้หันหัวไปอีกฝั่งได้ เสียงรอยแตกของไม้แถวใต้ท้องเรือทำให้ทุกคนหวั่นวิตกกว่าเดิม
เรือแอสตราลิสมีขนาดไม่ต่ำกว่า40เมตรกว้างกว่า10เมตร แต่สิ่งนั้นกลับมีขนาดใหญ่จนเกือบเท่ากับเรือลำนี้
เลียมในฐานะช่างเรือค่อยๆ คลานเพื่อลงไปในชั้นล่าง เรือที่หมุนและส่ายอย่างน่าหวาดเสียวนี้ทำให้มีลูกเรือจำนวนหนึ่งตกลงไปในทะเล แต่ด้วยความสามารถของแจ็คจึงทำให้ช่วยบางคนขึ้นมาได้ทัน
มันมีหน้าตาน่าเกลียดจนน่าหดหู่ ในชีวิตของเขาไม่เคยเห็นอะไรที่น่าเกลียดได้เท่ามันอีกแล้ว หากต้องมองมันไปสักระยะก็อาจทำให้คนสมองระเบิดได้ ลูกตาจำนวนมากกลอกไปมาสำรวจสิ่งมีชีวิตทุกตัวบนเรือ ทุกครั้งที่เคลื่อนผ่านก็หลั่งเมือกเหนียวติดไปตามกำแพงพร้อมปล่อยหมอกสีดำกระจายไปทั่ว เมื่อมนุษย์ธรรมดาสัมผัสก็ทำให้ติดเชื้อปนเปื้อนในทันที
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...
มือมนุษย์หลายข้างที่งอกบนผิวหนังอย่างผิดธรรมชาติพวกนั้นเคาะไปตามกำแพงเป็นจังหวะทำให้หลายคนเผลอหัวใจเต้นผิดจังหวะ
ควรทำยังไงต่อไป สัตว์ประหลาดตรงหน้าดูไม่เหมือนสิ่งที่มนุษย์จะสู้ได้ เราจะต้องทำยังไงถึงจะรอดไปได้
"อัลเลย์!!" เสียงของมิลาด้าฉุดเขาขึ้นมาจากความกลัว ตอนนี้ตัวเธอเต็มไปด้วยเพลิงสีทองทั่วร่างกายคล้ายก้อนลูกไฟขนาดยักษ์
"ใช้'กุญแจ'เปิดกล่องนั้นซะ!! เหรียญแห่งคธูลู!!" ใช่แล้ว ในเมื่อพวกเขาเป็นผู้วิเศษระดับสูงจะไม่มีพวกไม้ตายก้นหีบแบบนั้นได้ยังไง
"เข้าใจแล้ว!" ในฐานะ'กุญแจ'หนึ่งเดียวบนเรือลำนี้ อัลเลย์ตัดสินใจทำตามคำขอของพวกเขา แค่การกระแทกธรรมดาก็ทำให้เรือเสียหายได้ นี้ไม่ใช่สัตว์ประหลาดธรรมดาอีกต่อไป
ปุโรหิต? นักบุญ? เทพ?
ทุกคำตอบต่างก็น่าหวาดกลัวทั้งนั้น แทนที่จะมานั่งคาดเดาสู้รีบไปเอากุญแจดีกว่า เสียงของอาวุธเย็นที่ขูดไปตามผิวหนังชั้นนอกของมันและเสียงกรีดร้องโหยหวนของลูกเรือคนอื่นต่างก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
กล่องใบนั้นถูกเก็บไว้อย่างดีในห้องของเอ็ดวิน กล่องสีน้ำตาลทำจากหนังสัตว์ชั้นดี และมีลวดลายอักขระแปลกประหลาดกระจายรอบๆ ชวนให้ดูขนลุกและสงสัยในเวลาเดียวกัน เขาใช้มือคลำไปตามกล่องก่อนจะเจอรูกุญแจที่ต้องการ
โครม!!
ปัก
"เวรเอ๊ย" ความเจ็บปวดของแผลเก่าตอนชนกับผนังทำให้อดเผลอสบถคำหยาบออกมา เขาค่อยๆ ใช้มือพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะมองหากล่องที่กระเด็นไปไหนก็ไม่รู้
[แมรี่--]
ด้วยแรงกระแทกและการขยับที่เกิดขึ้นตลอดเวลาทำให้เขาเดินได้อย่างยากลำบาก ทำได้แค่คลานตามพื้นเพื่อไปหากล่องที่อยู่ตรงมุมห้องแทน ความเจ็บปวดตามร่างกายและสมองทำให้เขามึนเบลอไปหมด อาการคล้ายตอนที่ติดไข้เลือดออกในสมัยก่อนไม่มีผิด
ใช้มือที่สั่นเทาสอดกุญแจเข้าไปก่อนจะบิดไปทางขวาสุด
กึก คริก
เสียงกลไกตัวดีดดังขึ้นเป็นสัญญาณว่ากล่องถูกปลดล๊อก ด้วยอารมณ์ตื่นเต้นทำให้ตนหน้ามืดไปหมด ได้แต่พยายามปลอบใจตัวเองให้สงบก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างดันเปิดฝากล่องขึ้นไป
[แมรี่? แมรี่?]
"นี้มันอะไรกันเนี่ย..."
เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าตาของวัตถุวิเศษที่ปล่อยน้ำสีดำออกมาตอนนั้น แทนที่จะตั้งชื่อว่าเหรียญแห่งคธูลู ควรจะตั้งใหม่เป็นเหรียญของอิลลูมินาติมากกว่า
มันเป็นเหรียญวงกลมสีทองเหลืองหนา4มิลลิเมตร เส้นผ่าศูนย์กลางยาวประมาณ2.5เซนติเมตร ขอบมุมล้อมรอบไปด้วยอักษรแปลกประหลาดตรงกลางมีภาพนูนต่ำเป็นพีระมิดที่มีดวงตาอยู่ตรงกลาง
ดวงตานั้นเป็นสีดำชวนน่าขนลุก มันมืดมิดไม่มีอะไรเลยเหมือนกับเราจ้องลงไปในเหวลึกที่ไร้แสง
เมื่อเจ้าจ้องมองลงไปในเหวลึก เหวก็จะจ้องมองกลับมาที่เจ้าเช่นกัน
[อัลเลย์]
เหมือนดวงตาของไกด์
ไม่รู้ตอนนี้เด็กคนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง แต่จะมามัวคิดเรื่องไร้สาระตอนนี้ไม่ได้เพราะตอนนี้ชะตากรรมของเรือลำนี้ขึ้นอยู่กับเขาแล้ว
อัลเลย์ค่อยๆ ใช้มือยกเหรียญแห่งคธูลูขึ้นมา ไม่รู้ว่ามันทำจากวัสดุอะไรถึงได้มีน้ำหนักเยอะขนาดนี้ เมื่อมั่นใจว่าจับแน่นพอก็ค่อยเดินออกไปข้างนอก
เขาไม่เคยเห็นศพมนุษย์มากมายขนาดนี้มาก่อน หนวดสีจำนวนมากเคลื่อนไหวเลื้อยไปตามพื้นไม้คล้ายของเหลวมากกว่ากล้ามเนื้อ สัตว์ประหลาดตัวนั้นแทบจะหลอมรวมจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรือลำนี้ไปแล้ว ดวงตาจำนวนมากที่เกาะไปตามผนังเรือ เสา และพื้นพร้อมปล่อยหนวดสีดำให้คืบคลานไปทั่ว
มนุษย์จำนวนหนึ่งพยายามจะต่อต้านพวกมันแต่ก็เหมือนกับการเอาหมัดชกทะเลที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย คุณไม่สามารถทำอะไรมันได้ ได้แต่รอความตายเท่านั้น กลุ่มคนที่หนีไม่รอดก็โดนพวกนั้นชอนไชเข้าไปในผิวหนังจนสุดท้ายก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน
อัลเลย์หอบหายใจพลางกุมวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียมในมือแน่น มิลาด้าที่สังเกตเห็นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เห็นอัลเลย์กลับมาพร้อมเหรียญแห่งคธูลูอย่างปลอดภัย
"มิลาด้าเราควรทำยังไงต่อ" เสียงของอัลเลย์เหมือนเด็กหลงทางที่ไม่รู้ควรทำอะไรต่อไป มิลาด้าปลดปล่อยเปลวไฟสีทองเพื่อลดการกลืนกินของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า ใบหน้าของหล่อนซีดเผือดแม้แต่ริมฝีปากก็เริ่มกลายเป็นสีเขียว
"เราต้องรอ...เอ็ดวินกำลังไปเอาของอีกชิ้นมา"
"ของอีกชิ้น?"
"อ๊าาา!!!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากในตัวเรือ ความรู้สึกอึดอัดในใจอัลเลย์ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง
"อัลเลย์!! อย่าไป!!" มิลาด้าที่รับเหรียญแห่งคธูลูต่อจากอัลเลย์ พยายามร้องเรียกห้ามเสียงหลงเมื่อเห็นเด็กตรงหน้ารีบวิ่งไปยังชั้นล่างของเรือ
ความเจ็บปวด ความแสบร้อน ความรู้สึกอึดอัดพวกนั้นทำให้กระบวนการคิดของมนุษย์ถดถอย สัญชาตญาณที่ตนเชื่อมั่นมาตลอดบอกว่ามีบางอย่างที่เลวร้ายกำลังเกิดขึ้น
อัลเลย์วิ่งไปยังห้องที่คุ้นเคย ห้องขังที่ตนกับฮาโมนี่เคยอยู่ด้วยกัน เมื่อลงไปถึงชั้น3ของเรือเขาก็ได้กลิ่นของบางอย่าง มันคือกลิ่นคาวเลือดของคนหลายคนที่ผสมรวมกันในอากาศ ส่งกลิ่นคาวคลุ้งและกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงไปทั่วทั้งห้อง
ศพของลูกเรือ2คนที่มีสภาพไม่สมประกอบ คนหนึ่งมีแค่ครึ่งล่างที่เหลืออยู่ อีกคนโดนเสียบโดยลูกกรงที่หักงอจนบิดเบี้ยว เอ็ดวินกุมแขนข้างขวาที่ขาดไปด้วยความเจ็บปวด เลือดจำนวนมากกองและกระจายอยู่รอบๆ ห้อง
"อะ...อา..."
ส่วนฮาโมนี่...
เธอไม่ใช่ฮาโมนี่ที่อัลเลย์คุ้นเคย ครึ่งท่อนของหล่อนกลายเป็นก้อนเนื้อสีชมพูกระจายไปทั่วห้องเต้นตุบตับเหมือนกับมีหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ข้างใน มีแค่ครึ่งบนด้านขวาที่ยังมีหัวและแขนโผล่ออกมาให้เห็น รอยตัดยาวบนก้อนเนื้อนั้นปลดปล่อยเลือดสีแดงจำนวนมากให้เจิ่งนองไปทั่วพื้นเรือ
หล่อนก้มหน้าส่งเสียงด้วยความเจ็บปวดอย่างเหมือนลอย ก้อนเนื้อพวกนั้นที่มีทั้งเส้นผมฟันและกระดูกโบกไปมาจนชนหลายส่วนในเรือ น้ำสีดำซึมมาจากรอยแตกข้างๆ ทุกอย่างดูน่าหวาดกลัวแต่ในเวลานั้นกลับเงียบสงบจนน่าขนลุก
"...ฮาโมนี่?"
"เธอติดเชื้อปนเปื้อนแล้ว" เอ็ดวินพูดด้วยเสียงเหนื่อยหอบ ถึงจะห้ามเลือดไว้ได้ทันแต่ก็ยังเสียเลือดมากเกินไป
"ทำไม? ...เกิดอะไรขึ้น"
"เธอติดมันจากหมอกสีดำ...เมื่อรวมกับวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียม ก็ทำให้หล่อนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่บิดเบี้ยวกว่าเดิม"
"วัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียมเซเครัมดูอาลิส อัยตนะคู่แห่งสังสาระ มันทำตัวเป็นปรสิตที่ต้องอยู่ในร่างกายมนุษย์เพื่อใช้พลัง ส่งผลต่อความทรงจำจิตสำนึกและล่อลวงให้เจ้าของดูแลมัน" ไม่รู้เพราะความรู้สึกผิดเหรอด้วยเหตุผลอะไร เอ็ดวินค่อยๆ อธิบายสิ่งตรงหน้าให้อัลเลย์ฟังอย่างช้าๆ
"สิ่งนั้นมีหน้าที่ในการขยายพลังอำนาจของเหรียญแห่งคธูลู อัลเลย์ไปเอาวงแหวนมาซะเราต้องใช้มัน" เซเครัมดูอาลิสมีลักษณะเป็นวงแหวนสีเงินสองวงซ้อนกันและตอนนี้ก็จมอยู่ในกองเลือดที่ไหลออกมาจากรอยตัด แปร่งประกายแวววาวตัดกับเลือดสีแดงที่ติดอยู่บนนั้น
ไปเอามันมา?
นั้นคือลูกที่ฮาโมนี่คิดถึงใช่มั้ย?
คือมันที่อยู่ในท้องเธอมาตลอด
มองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง โลกใบนี้ท้าทายจิตสำนึกความเป็นคนของตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงร่างกายจะสั่นเทาแต่จิตใจกลับไร้ซึ่งความโศกเศร้าหรือความสงสารใดๆ มีแค่ความว่างเปล่ากับความรู้สึกเจ็บหน่วงบางอย่างเท่านั้น
เกิดอะไรขึ้น
โลกนี้มันบ้าไปแล้ว
แต่ที่บ้ากว่าก็คือตัวเขาเอง
อัลเลย์ตระหนักรู้ได้ถึงปัญหาบางอย่าง ตั้งแต่มาโลกนี้ตนก็เหมือนกับหลงลืมความรู้สึกบางอย่างไป นิสัยและความนึกคิดถูกครอบงำและชักจูงโดยบางสิ่ง
ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อเรื่องลี้ลับ ไร้ซึ่งความกลัวต่อความเจ็บปวด ไม่มีแล้วความเศร้าจากการสูญเสีย
"ฮาโมนี่"
"อัล...เลย์...เอ็ดด...ลิลลี่---" ก้อนเนื้อพวกนั้นลามไปถึงบริเวณคอของเธอ ดังนั้นยิ่งหล่อนพูดก็ยิ่งห่างไกลเสียงมนุษย์มากขึ้นเท่านั้น ดวงตาสีเขียวนั้นว่างเปล่าแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ฮาโมนี่ หยุดพูดเถอะนะ" เด็กหนุ่มก้าวขาไปข้างหน้าช้าๆ เข้าไปหาหญิงสาวตรงหน้า เมื่อก้มลงไปหยิบวงแหวนเปื้อนเลือดขึ้นมาก็ลังเลไม่กี่วินาทีแล้วจึงเดินต่อไปหาเธอ เอ็ดวินจ้องมองภาพตรงหน้าเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร
หนวดพวกนั้นกระตุกเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรอีก น้ำตาสีใสค่อยๆ ไหลไปตามกรอบหน้าซีกขวาที่ยังคงเหลือความเป็นมนุษย์
"ฉันไม่เหลือแล้ว...ไม่เหลืออะไรเลย..." มันเป็นไม่ใช่เสียงของมนุษย์แต่เป็นเสียงของสัตว์ประหลาด ถึงดวงตาของเธอจะเริ่มโป่งพองแต่เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความรักความเศร้าและความสิ้นหวังในน้ำเสียงนั้น
ความอึดอัดเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกในอกจนพูดไม่ออก หญิงสาวสายที่มีสายเลือดยักษ์และกำลังกลายพันธุ์ตรงหน้ายังสามารถรู้ถึงความเศร้าและเสียใจได้ แต่ตนที่เป็นมนุษย์กลับไม่สามารถทำสิ่งเหล่านั้นได้เลย
ความรู้สึกผิด ความรับผิดชอบ หรืออะไรสักอย่าง ทำให้อัลเลย์รู้สึกไม่สบายใจ ลังเลเล็กน้อยก่อนจะกางแขนโอบกอดหญิงสาวตรงหน้าที่กลายเป็นก้อนเนื้อโดยสมบูรณ์
"ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร ดูสิ เอ็ดเวิร์ดกับลิลลี่ยังอยู่ดี แถมแข็งแรงมากด้วย" เขาชูตวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียมขึ้นมา วงแหวนทั้งสองวงสั่นส่งเสียงดังตอบกลับ เหมือนมีความผูกพันบางอย่างต่อเธอ
หล่อนมองไปยังวงแหวนตรงหน้า ความสับสนมึนงงที่ปรากฏในดวงตาค่อยๆ หายไป ยื่นคอที่ยาวผิดปกติของตนลงมาเพื่อสังเกตดูลูกของเธอ
"ลูก...ของฉัน" หยดน้ำตาแล้วหยดเล่าไหลซึมออกมาจากร่องเนื้อที่เคยเป็นดวงตาของเธอ เสียงร้องไห้เหมือนเด็กๆ ดังขึ้นในพื้นที่ที่เงียบเหงานี้
เอ็ดวินมองภาพตรงหน้าเขม็ง จดจำทุกรายละเอียดอารมณ์ความโศกเศร้าและการสูญเสียตรงหน้าทุกอย่าง ความผิดบาปและเลือดทุกหยดที่ต้องสังเวยให้เรือลำนี้ถูกจดบันทึกลงไปในจิตวิญญาณของตน เป็นภาระหน้าที่ของผู้นำที่ต้องแบกรับ
เป็นสิ่งที่เอ็ดวิน รัชมอร์จะต้องรับผิดชอบและแบกรับมันไว้


## บทที่ 11 เรือแอสตราลิส

"เหนื่อยมาก...ไม่ไหวแล้ว...อัลเลย์ ฉันขอฝากได้มั้ย"
"ลูกของฉัน ขอฝากที่คุณ...ช่วยดูแล" ก้อนเนื้อตรงหน้ากระตุกอย่างผิดปกติ รุนแรงจนผิวหนังบางส่วนปริแตกปล่อยให้น้ำสีดำส่งกลิ่นเหม็นคล้ายไข่เน่าไหลออกมา
"ได้อยู่แล้ว ผมสัญญาว่าจะดูแลอย่างดี" จุดสีทองในดวงตาขยายกว้างยิ่งขึ้น เสียงหัวใจในอกก้องดังเป็นจังหวะคล้ายกลองรบ อัลเลย์พึมพำเสียงเบาหวิว ด้วยความรู้สึกผิดที่มีอยู่ในใจทำให้เขายอมแบกรับสิ่งที่เหลืออยู่จากหญิงสาวตรงหน้าแต่โดยดี
เขาไม่รู้ว่าฮาโมนี่รู้สึกยังไงในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ก้อนเนื้อเติบโตกลืนกินร่างกายของหล่อนจนเขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่สวยงามและคุ้นเคยนั้นได้อีกต่อไป
ก้อนเนื้อตรงหน้าค่อยๆ ปริแตกออกมาปล่อยของเหลวสีดำพร้อมเครื่องในมากมายให้ไหลไปตามพื้น ก่อนจะเผาไหม้ตัวเองจนไม่เหลือแม้แต่ซากธุลี ละอองแสงสีทองลอยขึ้นมาทีละนิด จนเหลือแค่กลุ่มแสงเล็กๆ ที่ลอยหายไปในอากาศเท่านั้น
เอ็ดวินพยุงตัวเองลุกขึ้นมา มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างว่างเปล่า
สุดท้ายชีวิตก็ไม่เหลืออะไรเลย
ชีวิตของมนุษย์นั้นแสนสั้น บอบบาง และตายได้ง่ายดาย เมื่ออยู่รวมกันก็ได้ร่วมมีความสุข เมื่อจะตายไปก็รวดเร็วจนไม่ทันได้ทำใจ
อัลเลย์หันไปมองหน้าเอ็ดวิน ทั้งสองจ้องอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไรแล้วจึงเดินกลับไปที่ดาดฟ้าเรือ
ภารกิจของตนยังไม่เสร็จ ยังมีอีกหลายชีวิตที่ไม่อยากให้ตายบนเรือ เอ็ดวินจับดาบด้วยมือข้างเดียวแล้วเดินตามขึ้นไปติดๆ บนดาดฟ้านั้นแย่ยิ่งกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่า เสากระโดงเรือทั้งหมดแตกหักและหายไป พื้นที่หน้าเรือเป็นรูขนาดยักษ์ คนที่เหลือรอดก็มีอยู่น้อยตามไปด้วย
แจ็คพยายามกระชากโซ่ช่วยคนที่ตกเรือแต่สุดท้ายก็ไม่สามารถสู้แรงสิ่งมีชีวิตข้างใต้ที่ลากดึงร่างนั้นลงไปข้างล่าง
มิลาด้ามีสภาพย่ำแย่แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าด้านซ้ายถูกลวกด้วยอะไรบางอย่างจนเสียโฉม เธอพยายามอย่างหนักที่จะมีชีวิต มีบาดแผลมากมายตามร่างกายยกเว้นท้องของเธอที่ยังคงถูกรักษาเอาไว้อย่างดี
"อัลเลย์" ไม่มีความโกรธในน้ำเสียงของหล่อนเลยเมื่อเรียกชื่อของเขา มีแค่ความห่วงใยและความโล่งใจ
ไม่ ไม่ดี
สิ่งมีชีวิตตัวนั้นจู่ๆ ก็เหมือนสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามบางอย่าง ดวงตาที่กลอกไปมาทั้งหมดบนเรือถึงได้จ้องมองมาที่ตนที่เดียว ภาพตรงหน้าทำให้ขนตามร่างกายลุกชันด้วยความสยองขวัญ
[แมรี่? แมรี่? แมรี่?]
[ดวงตา ท่านลอร์ด...]
[อะ อา ใคร? ใคร? ใคร? ดวงตา]
มันเริ่มส่งเสียงกรีดร้องบ้าคลั่งไปทั่ว เนื่องจากร่างกายที่แทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับเรือจึงทำให้แอสตราลิสโบกไปมาอย่างรุนแรง
"มิลาด้า!!"
"รับไป"
เหรียญแห่งคธูลูถูกโยนไปในอากาศสะท้อนแสงสวยงามแปลกประหลาดออกมา ในวินาทีแห่งโชคชะตา อัลเลย์เอื้อมมือออกไปรับมันได้ทันก่อนจะตกลงกระแทกพื้นแล้วกลิ้งไปชนกับตอเสากระโดงเรือที่เหลืออยู่
"ประกอบมันซะอัลเลย์" เอ็ดวินพูดด้วยเสียงออกคำสั่ง ยกดาบของตนขึ้นมาก่อนใช้รองเท้าจอมกะล่อนในการเดินบนอากาศในช่วงสั้นๆ หลบหนีหนวดที่คืบคลานมา
"มันไม่มีใบขั้นตอนประกอบสินค้า!!" เขาเผลอพูดด้วยความอัดอั้น เรื่องสำคัญแบบนี้โยนมาให้ตนทำได้ยังไงกัน ก่อนจะใช้ทักษะที่ได้จากการเล่นเกมพัซเซิลในชาติก่อนในการประกอบสิ่งนี้ขึ้นมา
เรือที่หมุนไปมาอย่างน่าหวาดเสียวยิ่งกว่าเครื่องเล่นในสวนสนุกทำให้มือของเขาปัดไปมา ได้แต่แค้นทุกความสามารถของสมองและดวงตาเพื่อสังเกตวงแหวนและเหรียญตรงหน้า
ขั้นตอนการติดตั้งไม่ได้ยากเย็นเกินไปแค่ปลดล๊อกตรงวงแหวนใส่เหรียญลงไปปิดล๊อก แล้วจึงหมุนไปด้านซ้าย45องศาให้เสร็จสมบูรณ์ แต่ในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายเช่นนี้กว่าจะทำได้ก็ใช้เวลาไปนานกว่าปกติ
[ดวงตาแห่งคธูลู]
ชื่อแปลกๆ ปรากฏเข้ามาในหัวของเขา อัลเลย์เลือกที่จะเพิกเฉยมันไปในเวลาแบบนี้
"เสร็จแล้ว เหวอ เสร็จแล้ว!!" อัลเลย์หมอบตัวหลบซากเสากระโดงเรือขนาดใหญ่ที่ลอยผ่านหัวไป
"เปิดใช้งานมันซะ!!"
แล้วมันทำยังไง!! คนพวกนี้สักแต่จะใช้งานแต่ก็ไม่สอนอะไรสักอย่าง
ถ้าพูดมันก็ง่ายแต่ให้ทำจริงมันทำยังไงเล่า อัลเลย์นึกถึงความรู้สึกตอนที่ตนเรียกใช้กุญแจออกมา เมื่อลองใช้ความรู้สึกนั้นอีกครั้งปฏิกิริยาบางอย่างก็เกิดขึ้น
นี้...คือเปิดได้แล้วใช่ไหม? ไม่นึกเลยว่าวัตถุวิเศษพวกนี้จะใช้งานได้ง่ายขนาดนี้
นิวม่าในชั้นบรรยากาศถูกดึงดูดเข้ามา แต่ครั้งนี้ตนกลับสามารถมองเห็นมันได้เลือนราง สิ่งนั้นเป็นกลุ่มละอองแสงคล้ายฝุ่นจำนวนมากในอากาศ พวกมันกระโดดไปมาด้วยความตื่นเต้นรีบพุ่งเข้าหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียมในมือของเขา
"หลับตา!! หลับตาเดี๋ยวนี้" เอ็ดวินตะโกนออกไป
อัลเลย์หมอบตัวลงกับพื้นพร้อมยื่นด้านที่มีรูปพีระมิดคล้ายอิลลูมินาติไปข้างหน้า กดข่มความอยากรู้อยากเห็นก่อนหลับตาของตัวเองจนแน่น
เสียงของการเผาไหม้พร้อมแสงสว่างที่แทรกเข้ามาให้รับรู้จางๆ เขาพยายามห้ามใจตัวเองพร้อมกดหน้าลงไปแนบชิดพื้นกว่าเดิม ความร้อนและแผลลวกที่มือสร้างความเจ็บปวดอย่างมากแต่ก็ยังกลั้นใจบังคับมือให้ชูสิ่งนี้ต่อไป
เวลาผ่านไปเท่าไหร่ก็ไม่อาจนับได้ ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงบ เรือโยกคลอนตามจังหวะคลื่นช้าๆ อัลเลย์ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาสังเกตรอบข้าง
มันเงียบมาก และไม่มีอะไรเลย เป็นแค่กลางคืนที่เงียบสนิทจนน่าขนลุก
"เป็นยังไงบ้าง" เอ็ดวินและมิลาด้าที่พึ่งลืมตาต่างก็ขยับเข้าหาอัลเลย์ก่อนที่จะถามด้วยความห่วงใย
"นอกจากแผลลวกนิดหน่อยก็ไม่เป็นอะไรครับ" เขาส่งเสียงแหบแห้งตอบกลับ มือที่จับแอบสั่นเล็กน้อย
"เมื่อกี้มันคืออะไร"
"สัตว์ประหลาดที่พึ่งกลายเป็นระดับนักบุญ" มิลาด้าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว
พึ่งกลายเป็นนักบุญ...มิน่าล่ะถึงได้น่ากลัวขนาดนั้น
"ส่วนสิ่งนี้ก็คือดวงตาแห่งคธูลู" เอ็ดวินมองไปยังวัตถุในมืออัลเลย์
"เป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทียมจากยุคก่อนที่ถูกสร้างโดย'งู'ผู้ที่เป็นบิดาแห่งการเล่นแร่แปรธาตุ มันเก็บรัศมีของเทพแห่งนิรันดร์เอาไว้"
รัศมีของเทพ แค่เพียงรัศมีก็เผาสัตว์ประหลาดจนหายไปเลยอย่างงี้นะเหรอ
อัลเลย์นิ่งงัน ถ้าเทพทรงพลังขนาดนี้แล้วชายปริศนาที่ทำนายดวงให้ตนจะทรงพลังขนาดไหนกัน แล้วถ้าชายคนนั้นเป็นเทพจริงๆ เขาจะสามารถหลบหนีจากสิ่งนั้นได้ยังไง
"กัปตัน..." ซาแมนธาแบกแขนแจ็คขึ้นพาดไหล่ของตน ก่อนจะเดินกะเผลกมาหา ชุดของทั้งคู่เต็มไปด้วยเลือดสีแดง
เรือแอสตราลิสเดินทางออกจากธัมไฮล์โดยมีลูกเรือทั้งหมด110คน คนธรรมดา69คน ผู้วิเศษระดับผู้ตื่นรู้13คน ผู้เชี่ยวชาญ24คน ปราชญ์3คน ปุโรหิต1คน
อัลเลย์ มิลาด้า เอ็ดวิน ซาแมนธา แจ็ค และลูกเรืออีก3คนที่อยู่ในอาการโคม่า เป็นบุคคล8คนที่เหลือรอดอยู่บนเรือที่ว่างเปล่าลำนี้ เป็นช่วงเวลาที่เงียบเหงาและวังเวงแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน
เมื่อสัตว์ประหลาดตัวนั้นมาถึงคนธรรมดาทั้งหมดที่เหลืออยู่บนเรือก็ติดเชื้อปนเปื้อนทันที เลียมในฐานะช่างซ่อมเรือได้ซ่อมแอสตราลิสพร้อมปกป้องภรรยาของตนไปจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ซาแมนธามองร่างสามีของตนด้วยดวงตาแดงก่ำ
ศพจำนวนมากทยอยนำออกมาจากส่วนต่างๆ ของเรือวางเรียงอยู่บนดาดฟ้า เมื่อตอนเช้ายังมีมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่75คน แต่ตอนนี้กลับมีแค่ศพ36ร่าง กับวัตถุศักดิ์สิทธิ์4ชิ้นเท่านั้น มีหลายคนที่ทั้งทนพิษบาดแผลไม่ไหวและโดนปนเปื้อน ส่วนที่เหลือก็ไม่มีแม้แต่ศพเหลืออยู่
ผู้วิเศษที่ถูกปนเปื้อนเมื่อตายไปจะไม่มีทางกลายเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ มิลาด้ากอดวัตถุทั้ง4ชิ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำแต่อัลเลย์ก็เหมือนได้ยินเสียงความเจ็บปวดที่ดังมาจากภายในใจของเธอ ความอบอุ่นจากดวงตาแห่งคธูลูในมือย้ำเตือนถึงเลือดเนื้อที่ต้องแลกมาเพื่อพวกมัน
เพราะอ่อนแอจึงปกป้องอะไรไว้ไม่ได้ เพราะไร้พลังถึงทำได้แค่เฝ้าดูคนรอบตัวจากไป
ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงสัตว์ประหลาดที่พึ่งกลายเป็นนักบุญตัวนั้นก็ฆ่าคนไป67คน มากกว่าคนที่ตายตลอดการเดินทาง2เดือนเกือบ2เท่า
"เป็นยังไงบ้าง"
"เป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อมแล้ว" แจ็คส่ายหัว เสากระโดงเรือทั้งสามเสาหายไป กระดูกเรือเสียหาย ทั้งพื้นที่รอยรั่วและแตกหักจำนวนมาก ยากเกินกว่าจะซ่อมไหวด้วยคนเพียง5คนที่มีสติอยู่
อีกไม่กี่ชั่วโมงเรือแอสตราลิสลำนี้ก็จะจมลงสู่ทะเลดำ
เอ็ดวินสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนตัดสินใจอย่างเฉียบขาด "แยกย้ายไปขนเสบียง น้ำ และของสำคัญภายใน40นาทีเราจะสละเรือ"
ทุกแยกย้ายไปตามทิศทางตัวเองยกเว้นคนที่ยังนอนโคม่าอยู่ อัลเลย์นั้นเนื้อตัวว่างเปล่านอกจากชุดบนตัวก็มีดาบ1เล่มและดวงตาแห่งคธูลูเท่านั้น เวลาผ่านไปแค่34นาทีทุกคนก็กลับมารวมตัวอีกครั้ง ด้วยขนาดของเรืออพยพที่ไม่ใหญ่นักของที่พวกเราขนไปได้จึงมีจำกัด
นอกจากยา อาหาร เหล้า และวัตถุวิเศษ มิลาด้าก็นำไปแค่ดาบ2เล่มของหล่อนพร้อมธงของธัมไฮล์ ซาแมนธาเป็นอัลบัมรูปและสมุดบันทึก แจ็คเป็นรูปภาพครอบครัวกับมีดสั้นของเพื่อนสนิท ส่วนเอ็ดวินก็นำกล่องหนังขนาดกลางจำนวนหนึ่ง พร้อมแผ่นที่ เข็มทิศ และของอื่นๆ
เอ็ดวินจุดไฟเผาแอสตราลิสด้วยมือตนเองก่อนกุมมือทั้งสองข้างก้มหัวลงแล้วแนบไว้กลางหน้าผาก มิลาด้าทาบมือด้านขวาไว้ที่หัวใจตนเอง แจ็คสลบไปก่อน ส่วนซาแมนธาก็ทำเพียงจ้องมองเรือที่ค่อยๆ ลุกเป็นไฟอย่างด้วยความเงียบงัน
อัลเลย์จ้องมองเปลวไฟสีแดงขนาดยักษ์ตรงหน้าเรือลำนี้ที่ตนอยู่มาตลอดห่างไกลและเล็กลงเรื่อยๆ เล็กจนเห็นเป็นเพียงจุดแสงเล็กๆ ทำให้นึกถึงการตายของฮาโมนี่ที่กลายเป็นละอองแสงล่องลอยหายไปในอากาศ
'ไม่ได้ไปที่ไหนทั้งนั้น แค่กลับสู่อ้อมกอดของความฝัน'
มองไปยังเอ็ดวินที่ยังคงสวดภาวนาเหมือนทุกที ก่อนจะตั้งคำถามในใจว่าการภาวนาแบบนั้นจะช่วยลดความโกรธแค้นของผู้ที่ต้องจากไปได้จริงๆ งั้นหรือ
ในเมื่อความจริงพวกเขาก็ไม่ได้อยากตายเหมือนกัน
'วันที่14 เดือนที่2 นับตั้งแต่ออกจากฝั่งมีผู้รอดชีวิตทั้งหมด8คน เรือแอสตราลิสจมลงใต้ทะเลดำ'
ไกด์ยืนอยู่บนแอสตราลิสท่ามกลางกองเพลิงที่กำลังลุกไหม้ เฝ้ามองเรืออพยพลำเล็กค่อยๆ ลอยห่างไปจนลับสายตา
เป็นเวลานานแค่ไหนก็ไม่อาจทราบ เปียผมด้านหลังโบกสะบัดไปมาตามแรงลม สัตว์ประหลาดมากมายต่างก็ถูกดึงดูดมาที่นี่ด้วยแสงไฟและกลิ่นหอมแปลกประหลาด สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ใช้ดวงตาทั้งหมดจ้องมองไปยังสิ่งนั้น พยายามคืบคลานเข้าใกล้เด็กชายให้ได้
"อัลเลย์ อาโดนิส..."
เด็กชายยื่นมือออกไปทำท่าจะคว้าบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ชักมือกลับมาวางไว้บนอกเท่านั้น
"...อา..."
"แด่กุญแจแห่งลางมรณะผู้นำพามาซึ่งทุกความเป็นไปได้"
สัญลักษณ์ดวงตาสีทองแปร่งประกายออกมาจากตรงหน้าผาก แสงสว่างที่สาดส่องออกมาแผดเผาสัตว์ประหลาดรอบตัวจนมอดไหม้กลายเป็นผงธุลี
เด็กชายมองไปยังทิศทางหนึ่งของทะเลดำ สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่มาที่นี่อย่างรวดเร็วจนทำให้เกิดคลื่นขนาดใหญ่ซัดผ่าน ยิ่งทำให้ซากเรือแอสตราลิสจมลงไปในทะเลเร็วขึ้น
ไกด์ลอยอยู่ในอากาศมองไปยังสิ่งมีชีวิตคล้ายหนอนขนาดใหญ่ แค่ปากของมันก็กว้างถึง1,400กิโลเมตร สูบกลืนน้ำ สัตว์ประหลาด และซากเรือเข้าไปในปากของมัน
การมาถึงของสิ่งนั้นทำให้เกิดหายนะไปทั่วบริเวณ ดวงตารอบๆ ปากหลายร้อยคู่จ้องมองไปยังผู้ที่รุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตด้วยความโกรธ
บิดาแห่งความตะกละ หายนะใต้เกลียวคลื่น เทพแห่งความหิวโหย
"อะบิซอธผู้กลืนกินโลก" กลืนกินทุกอย่างที่ถือตัวว่าฉลาดกว่าตน กลืนกินพวกอ่อนแอที่กล้าทำตัวเหนือกว่า สิ่งมีชีวิตจากเหวที่ทรงพลังตั้งแต่เกิดแต่กลับมีสติปัญญาต่ำเหมือนสัตว์ทั่วไป
เมื่อนามแท้จริงถูกเอ่ยขึ้น เทพแห่งความหิวโหยก็ส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นตอบกลับด้วยความโกรธแค้น ความหอมหวนและความหิวโหยยิ่งทำให้บ้าคลั่งมากยิ่งขึ้น น้ำทะเลสีดำปั่นป่วนจนแผ่นดินข้างใต้เริ่มแตกแยกกลายเป็นรอยแยกกลางทะเล
ไกด์มองไปยังเทพข้างล่างด้วยดวงตาว่างเปล่า สัญลักษณ์ดวงตาบนหน้าผากแปร่งประกายมากยิ่งขึ้นเป็นเหมือนดวงดาวดวงเล็กท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด


## บทที่ 12 พายุ

ภายในเรืออพยพมีแค่ความเงียบ เป็นค่ำคืนเงียบสงบที่ไม่ได้เจอมานาน เอ็ดวินที่เหลือแขนข้างเดียว มิลาด้า แจ็ค และอัลเลย์ ต่างก็ถือไม้พายคนละอัน ส่วนซาแมนธาที่เป็นคนธรรมดาบนเรือก็ช่วยถือแผ่นที่พร้อมหยิบจับเครื่องมือตามคำสั่งเอ็ดวิน
ผู้ชาย2คนและผู้หญิง1คนที่ยังนอนโคม่าอยู่ก็ยังคงไม่ตื่นขึ้นมา ถึงสมัยนี้จะเต็มไปด้วยเครื่องมือเล่นแร่แปรธาตุและวัตถุศักดิ์สิทธิ์มากมาย แต่เทคโนโลยีทางการแพทย์กลับไม่ได้ดีเด่นขนาดนั้น
ซาแมนธาได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเศร้าใจ เธอก็เป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น ทักษะทางแพทย์ก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไร ได้แต่รักษาอาการบาดเจ็บภายนอกเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ดังนั้นคนทั้ง3นี้ก็มีโอกาสที่จะไม่รอดชีวิตเช่นกัน
นอกจากเอ็ดวินทุกคนก็ต่างทำหน้าหดหู่กันหมด ตอนอยู่บนแอสตราลิสก็ยังยากลำบากขนาดนั้น ตอนนี้พวกเรามีแค่เรืออพยพที่เป็นเรือบดโง่ๆ ลำหนึ่ง จะสามารถอยู่รอดไปได้สักกี่วันเชียว
"พลังของข้าคือ [หุบเหวแห่งการชดใช้]"
"?" จู่ๆ เอ็ดวินที่นั่งนิ่งเงียบมาสักพักก็พูดโพล่งความสามารถของตนเองขึ้นมา ดึงดูดความสนใจของทุกคนบนเรือให้กลับไปสนใจที่เขา
"ความรู้สึกผิด ความรับผิดชอบ และความศรัทธา กลายเป็นความสามารถในการสร้างรอยแยกที่สามารถดูดกลืนทุกอย่างได้ ถึงจะทรงพลังแต่ก็ยังมีข้อเสียตรงที่ควบคุมยากมาก"
ทุกคนบนเรือเงียบไปชั่วขณะ มิลาด้าที่ใบหน้าด้านซ้ายถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวจ้องเอ็ดวินด้วยความแปลกใจ
"พลังของฉันน่ะนะชื่อ [พันธนาการภูตผี] ส่วนความสามารถ...ทุกคนบนเรือก็น่าจะรู้กันหมด โซ่ของฉันสามารถโผล่จุดไหนก็ได้ในระยะ3เมตร และทะลุสิ่งกีดขวางได้ทุกอย่าง" แจ็คดื่มบรั่นดีไปหนึ่งอึก ก่อนจะกลับมาพายเรือต่อ เริ่มนึกเสียใจที่เขาตามกัปตันมาที่นี่ สภาพตอนนี้คงไม่เหลือแม้แต่ศพให้กลับไปหาลูกเมียที่บ้านด้วยซ้ำ
"พลังของฉันเดิมคือ [ญาณต้นกำเนิด] สามารถรับรู้ความคิด ระดับ เจตนา ความต้องการ และที่มาจากบุคคลอื่นได้เล็กน้อย..." มิลาด้าเงียบไปสักพักก่อนจะพูดต่อ
"แต่ในระดับปราชญ์ พลังของฉัน [อ้อมกอดแห่งสุริยัน] เป็นเพลิงสีทองที่สามารถเผาทุกอย่างได้"
"พลังวิเศษสามารถเปลี่ยนได้ด้วยงั้นเหรอ" อัลเลย์ถามขึ้นด้วยความสนใจ
"ความปรารถนาขอบมนุษย์นั้นเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน" เอ็ดวินมองไปยังมิลาด้า
"ในระดับต่ำที่พลังวิเศษยังไม่คงที่ดีนัก มนุษย์สามารถเปลี่ยนพลังวิเศษได้ถ้ามีความปรารถนาที่แรงกล้ามากพอ"
"แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าให้เกิดขึ้นจะดีกว่า ลักษณะการเปลี่ยนแปลงนี้นอกจากจะทำให้ไม่สามารถใช้งานความสามารถใหม่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ก็ยังทำให้โอกาสในการกลายเป็นผู้วิเศษระดับสูงหายไป"
"..."
การหมดโอกาสในการกลายเป็นผู้วิเศษระดับสูง แค่ประโยคนี้ก็แสดงให้เห็นว่ามันร้ายแรงแค่ไหน เมื่อนึกถึงสภาพของเธอทุกครั้งที่ใช้ไฟสีทองนั้น
มิลาด้ามองออกไปยังทะเลสีดำ ความแค้น ความศรัทธา และความสิ้นหวัง เหตุการณ์ในครั้งนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอ ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีมา
เป็นคนอ่อนแอเช่นเดิมที่ไม่สามารถปกป้องอะไรได้เลย ถ้าเป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากจะกลายเป็นแบบนี้เหมือนกัน
"ฮึ่ม ส่วนฉันเป็นแค่คนธรรมดาสามัญเท่านั้น" ซาแมนธามองมิลาด้าด้วยความกังวล ก่อนจะพูดดึงดูดความสนใจของทุกคนบนเรือ
"ฉันกับเลียมเจอกันตอนที่ยังอายุ16ปี ตอนนั้นคงจะเป็นช่วงเทศกาลเคารพเทพเจ้า"
"พวกเราชาวธัมไฮล์ต่างก็ต้องเดินขึ้นไปบนบันไดสู่วัลฮัลล่า3วัน2คืน เพื่อไปให้ถึงโบสถ์ ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เข้าร่วมพิธีด้วย..." รอยยิ้มของซาแมนธาอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของหล่อนเหม่อมองไปในอดีตอันยาวไกล
"ตอนนั้นเลียมหล่อมาก ฮ่าๆ ไม่หัวล้านแบบตอนนี้ เขามาอาสาช่วยแบกฉันขึ้นไป ตอนนั้นก็ยังไม่เป็นผู้วิเศษแท้ๆ แต่กลับทำตัวแบบนั้นจนต้องให้ฉันดูแลอยู่เรื่อย" ซาแมนธามองไปยังรอยเหี่ยวย่นบนมือ มันนั้นมาจากทั้งการใช้งานอย่างหนักรวมถึงอายุที่เพิ่มมากขึ้นทุกปี
"พวกผู้วิเศษต่างก็อายุยืนยาวใช่ไหมล่ะ... ฉันคิดว่าจะเป็นตัวเองซะอีกที่ต้องตายก่อนเขา แต่ก็น่าตลกจังที่เขาดันมาชิงตายก่อน"
"..."
ไม่มีใครพูดอะไรอีกต่อไป อัลเลย์ที่ไม่รู้แม้แต่ชื่อพลังของตัวเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี นอกจากที่ว่าพลังนี้ดูเหมาะกับคนที่ชอบลืมกุญแจรถหรือกุญแจบ้าน และใช้ในการลักเล็กขโมยน้อยก็ดูไม่มีประโยชน์แบบไหนแล้ว
เรือลำนี้ยังคงพายไปข้างหน้าเรื่อยๆ ดินแดนแห่งความหวังที่เทพพูดถึงก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะไปถึง
น่าแปลกที่มันนั้นเงียบสงบเกินไป แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนที่ชื่นชอบความวุ่นวายอะไรพวกนั้น แต่แค่ถ้าเป็นเวลาปกติสัตว์ประหลาดพวกนั้นก็ควรจะโผล่ออกมาแล้ว
ครืนน เปรี๊ยง!!
เสียงฟ้าผ่า และแรงลมที่ผิดปกติเป็นสัญญาณของพายุที่กำลังมา คลื่นทะเลโดยรอบเริ่มปั่นป่วน คลื่นสูงไม่ต่ำกว่า2เมตรเริ่มปรากฏมาทั่วทั้งทะเล
อัลเลย์สูดหายใจเข้าลึกๆ สัญญาว่าหลังจากนี้จะไม่คิดอะไรไร้สาระเช่นนี้อีก
หากยังเป็นเรือขนาดใหญ่แบบแอสตราลิสก็อาจจะไม่มีปัญหากับคลื่นพวกนี้ แต่ตอนนี้พวกเรา8คนต่างก็ยัดกันอยู่ในเรือบดขนาดเล็กที่ยาวเพียง10เมตรเท่านั้น
ผู้คนบนเรือหน้าซีด อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนได้ขนาดนี้ ในตอนนี้การใช้ไม้พายก็ไม่ต่างอะไรกับเอาเข็มจิ้มทะเลเท่านั้น เอ็ดวินขมวดคิ้วมองย้อนไปยังทิศที่พวกเราจากมา
"เกิดอะไรขึ้นกัปตัน" แจ็คพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
"ตัวตนระดับสูงกำลังต่อสู้กันเอง"
ตัวตนระดับสูง?
อัลเลย์มองไปยังจุดที่พวกตนจากมา หน้าของไกด์แวบเข้ามาในหัว ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นจะเป็นผู้วิเศษระดับสูงจริงๆ
เปรี๊ยง!!!
ทุกคนบนเรือสังเกตเห็นกลุ่มมวลเมฆสีดำที่กำลังรวมตัวอยู่ตรงจุดนั้น กลุ่มเมฆนั้นหนาแน่นเกินไปจนทำให้มองไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างใน แสงฟ้าแลบปรากฏให้เห็นเป็นจังหวะ หมุนวนเหมือนต้องการจะดูดโลกขึ้นไปบนท้องฟ้า
สิ่งนั้นดูเหมือนกับภัยพิบัติที่มีชีวิต เมฆสีดำหนานั้นเชื่อมตั้งแต่ผิวทะเลขึ้นไปจนถึงท้องฟ้า เสียงของสายฟ้าและลมพวกนั้นส่งเสียงน่าขนลุกคล้ายเสียงหวีดร้องของผีร้าย มันค่อยๆ ไล่ตามเรือลำนี้ใกล้เข้ามาทีละนิด
ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง อัลเลย์พยายามเมินเฉยอาการแสบร้อนเหล่านั้น พยายามพายเรือลำเล็กนี้ให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ
"จับให้มั่น!!"
ตูม!!
คลื่นขนาดใหญ่ซัดเรือจนพลิกคว่ำ ภายใต้น้ำทะเลสีดำนี้ไม่ได้มืดมนจนมองไม่เห็นอะไรอย่างที่จินตนาการไว้ อัลเลย์ยังพอมองเห็นสายฟ้าและเงาของเรือข้างบน
จุดสีทองเล็กๆ ในตาขยายขึ้นลงเป็นจังหวะ เขาพยายามที่จะว่ายน้ำกลับขึ้นไปแต่กลับถูกคลื่นพวกนั้นซัดกลับให้จมลงไปในทะเลอีกครั้ง
เงาของเรือค่อยๆ เลือนหายไป แต่ถึงอย่างนั้นอัลเลย์ก็ยังคงพยายามว่ายกลับขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง ในเวลาแบบนี้พลังของเขาก็ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง นอกจากจะทำอะไรไม่ได้ก็ยังน่าจะโดนพัดปลิวจนหายไปในทะเลด้วยซ้ำ
เรี่ยวแรงในร่างกายค่อยๆ หายไป เขาไม่แน่ใจว่ากินน้ำสีดำนี้ไปกี่รอบแล้ว ไม่รู้ว่าในอนาคตตนจะกลายเป็นสิ่งปนเปื้อนหรือไม่ ดวงตาของเขาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จากการขาดอากาศหายใจ
จนในจุดหนึ่งเขาก็ปล่อยให้ร่างกายจมลงไปในทะเลสีดำ ยิ่งลึกขึ้นเรื่อยๆ เสียงวุ่นวายโดยรอบก็ยิ่งเบาลง
ภายในทะเลนี้ไม่มีอะไรเลย มีแค่ความมืดมิดเท่านั้น ทะเลสีดำนี้ก็ไม่ต่างกับทะเลปกติตอนกลางคืนเท่าไหร่ ยกเว้นแค่เรื่องสัตว์ประหลาดเท่านั้น
[อั...เ..ย์]
ดูสิตอนนี้ผมหูแว่วอีกแล้ว
แม้แต่ตอนใกล้ตาย เสียงพวกนี้ก็ยังตามมาหลอกหลอนอีก
[อัล...ย์]
น่ารำคาญจริงๆ ปล่อยให้นอนหลับไปไม่ได้รึไง
"ตื่นสิวะ เจ้าโง่!!!"
"อัก!! แค่กๆ" อัลเลย์สำลักน้ำทะเลสีดำออกมา แจ็คมองภาพตรงหน้าด้วยความขยะแขยง รีบถอยห่างจากเด็กคนนี้ทันที
"ไอเด็กนี้! ฉันอุตส่าห์บอกไปแล้วว่าอย่าตายง่ายๆ ไง!" แจ็คบ่นด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะพันโซ่ไว้ที่มือเด็กคนนี้แน่นขึ้น อย่าให้คิดปล่อยตัวกระโดดลงน้ำทะเลนั้นไปอีก
"ไม่...ผมพยายาม.."
"งั้นก็ทำได้ดีมาก" แจ็คตบหลังอัลเลย์จนเกือบหน้ามืด ก่อนกลับไปทำหน้าที่อื่นต่อ
อัลเลย์เงยหน้าขึ้นมองภาพที่พร่าเลือนตรงหน้า เรือกลับมามั่นคงอีกครั้งของพลังของเอ็ดวิน หุบเหวแห่งการชดใช้มีประโยชน์มากในสถานการณ์แบบนี้ คนอื่นๆ ต่างก็จับไม้พายพยายามพายเต็มที่เพื่อออกไปจากพายุนี้
เขาที่พึ่งหายมึนหัวก็รีบหายใจเอาออกซิเจนที่เสียไปคืนมา ก่อนจะรีบเข้าไปช่วยพายเรือด้วยอีกคน
เอ็ดวินถือดาบยาวของมิลาด้า สร้างพื้นที่ดูดกลืนคลื่นที่กำลังเข้าใกล้เรือลำนี้ ถึงจะไม่ได้มีประสิทธิภาพมากนักแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
ฝนเม็ดใหญ่ตกลงกระทบตัวพวกเขา สร้างความเจ็บปวดคล้ายกับโดนหินปาใส่ เสียงฟ้าผ่าและแสงฟ้าแลบบนท้องฟ้าทำให้สถานการณ์ตอนนี้ดูเหมือนฉากวันสิ้นโลกในหนังฟอร์มยักษ์ที่เคยดูมาไม่มีผิด
ตอนนี้พวกเขาอยู่ภายในขอบเขตของพายุ ลมที่พัดผ่านเกือบทำให้เรือลำนี้บินลอยขึ้นไปบนฟ้า เอ็ดวินทำหน้าเคร่งขรึมพยายามควบคุมพลังให้ดีที่สุดเพื่อคงสภาพของเรือเอาไว้โดยที่ไม่เผลอทำลายมันไปเสียก่อน แผลที่แขนเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา แต่ชายคนนี้ก็ยังคงทำหน้านิ่งเป็นผู้นำเรือลำเล็กนี้ต่อไป
เปรี๊ยง!!
ครืนน ซ่า!!
ซาแมนธาถือถังหนึ่งใบก้มหน้าก้มตาวิดน้ำออกจากเรือจนหน้าซีดปากสั่น อัลเลย์พายจนแขนเล็กๆ ของเขาขึ้นเส้นเลือด ได้แต่สาปแช่งนักทำนายคนนั้นที่พาตนมาเจออะไรแบบนี้
เปรี๊ยงง!!
ไอ้เวรเอ๊ย!
ครืนนน
เสียงของบางสิ่งบางอย่างดังขึ้นมาจากข้างหลัง ทุกคนบนเรือหันไปมองมันด้วยความหวาดหวั่น
มันคือพายุงวงช้างขนาดยักษ์ เชื่อมตั้งแต่ท้องฟ้าลงมาถึงผิวทะเลคล้ายกับเสาที่คอยค้ำยันท้องฟ้าไว้กับโลก ประกอบกับเสียงฝนและเสียงฟ้าร้องก็ยิ่งทำให้สิ่งนี้ดูเหมือนปีศาจสายลมที่จะมาเอาชีวิตมนุษย์ทุกคนบนเรือลำนี้มากยิ่งขึ้น ตัวเรือค่อยๆ ถูกยกลอยขึ้นจากผิวน้ำ เอ็ดวินรีบใช้ความสามารถของเขาในการรักษาตำแหน่งของเรือลำนี้ทันที
แกร๊ก
แจ็คมองไม้พายที่เหลืออยู่แค่ด้ามจับอย่างตกตะลึง ก่อนจะปามันใส่พายุงวงช้างข้างหลังด้วยความโกรธ ทำเพียงยืนดูด้านจับไม้ที่ลอยหายไปจนลับสายตา
เอ็ดวินในฐานะผู้นำขมวดคิ้วแน่น พยายามหาทางที่จะนำพวกเราทุกคนออกจากพายุนี้ มิลาด้ายังคงพายต่อไปถึงมันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตาม
ในสถานการณ์แบบนี้เราจะทำยังไงดี?
อัลเลย์มองภาพตรงหน้า ไม่มีคำพูดอะไรทั้งนั้น มีแค่เสียงพายุรอบตัวที่ยังคงดังต่อไป
ทุกคนที่มีไม้พายยังคงพยายามพายเรือต่อไป อัลเลย์มองกุญแจสีทองในมือ มันช่างไร้ประโยชน์เสียจริงในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่มีความสามารถอะไรที่จะช่วยทุกคนออกจากที่นี่ได้เลย
ไม่สิ
อาการแสบร้อนรอบดวงตาทวีคูณเพิ่มขึ้น จุดสีทองเริ่มขยายกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ
เรามีสัญชาตญาณ สัญชาตญาณที่ไม่เคยผิดพลาด
อัลเลย์นึกถึงละอองแสงสีทองที่เคยมองเห็น มันคือนิวม่าที่ลอยอยู่ในอากาศรวมอยู่กันเป็นชั้นและดึงดูดเข้าหาพลังวิเศษ ในเวลาปกติเขามักจะรู้สึกถึงพวกมันที่ลอยอย่างสงบอยู่รอบๆ เสมอ แต่ตอนนี้พวกมันกลับสับสนวุ่นวายรีบวิ่งวุ่นเคลื่อนที่ไปยังทิศทางหนึ่ง
อัลเลย์มองไปยังพายุงวงช้างข้างหลัง มันเริ่มขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พยายามนึกถึงความรู้สึกตอนที่มองเห็นละอองแสงเหล่านั้น พยายามเพ่งไปที่ดวงตาเพื่อสังเกตภาพตรงหน้า
ความแสบร้อนและความเจ็บปวดมากมายโจมตีเข้าไปในสมองของเขา เลือดกำเดาสีแดงค่อยๆ ไหลออกจากจมูก แต่ไม่กี่นาทีก็ถูกชะล้างไปด้วยน้ำฝนที่ตกลงมา
"อัลเ..."
ทุกคนบนเรือก็สังเกตเห็นถึงสิ่งผิดปกติอย่างรวดเร็ว มิลาด้าพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเจอกับภาพตรงหน้า
ดวงตาของเด็กคนนี้กลายเป็นสีทองแปลกประหลาด ตรงกลางดวงตาก็กลายเป็นเส้นขีดคล้ายสัตว์ร้าย เลือดสีแดงค่อยๆ ไหลออกมาจากจมูกและดวงตา
"อัลเลย์" เอ็ดวินจ้องมาที่เด็กชายตรงหน้าพร้อมเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงปกติ ชายคนนี้แม้แต่ในเวลาแบบนี้ก็ยังคงสงบมั่นคงจนน่าชื่นชม
"อาจารย์เอ็ดวิน ความสามารถที่เคยใช้กับราชินีคริมสันคราวน์ตอนนั้นอยู่ได้นานเท่าไหร่ครับ"
"5วินาที" เอ็ดวินตอบอย่างรวดเร็ว
"ช่วยบอกวัตถุวิเศษทั้งหมดที่มีให้ผมฟังหน่อยครับ"
ทุกคนในเรือตกอยู่ในความเงียบ แจ็คหัวเราะชอบใจก่อนตอบไปด้วยน้ำเสียงยียวน
"ทำไม นายมีวิธีออกจากที่นี่ด้วยหรือไง"
"ถ้าบอกว่ามีล่ะ"
"ถ้างั้นก็รีบทำมันเลย" ซาแมนธาพูดพึมพำด้วยความอารมณ์เสีย ตอนนี้ไม่ต้องวิดน้ำแล้วเพราะน้ำพวกนั้นดูดออกไปจนหมด แต่ก็ยังต้องคอยดูคนอีกสามคนที่นอนเป็นผักไม่ให้ลอยไปกับสายลม
"อัลเลย์ อธิบายแผนของนายมา" เอ็ดวินพูดอย่างสงบพร้อมจ้องมองไปในดวงตาสีทองนั้น
อัลเลย์สูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง เขาไม่ได้นับด้วยซ้ำว่าภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงนี้ตนทำแบบนี้ไปกี่รอบแล้ว
ภายในดวงตาของอัลเลย์ จุดแสงสีทองและสีแดงจำนวนมากพยายามเคลื่อนตัวหนีออกจากพายุงวงช้าง พวกมันต่อแถวเรียงเป็นชั้นคล้ายผ้าไหมที่ถูกถักทอจากละอองดาว เคลื่อนไหวคล้ายสิ่งมีชีวิตกลายเป็นถนนมุ่งไปยังทางออก
"หันหัวเรือกันครับ"
"เราจะปล่อยให้เรือถูกดูดขึ้นไป"
"จะบ้ารึไง!! นี้นายโกรธที่ฉันไม่ยอมให้นายตาย เลยกะจะพาไปตายกันยกลำรึไง!!" แจ็คมองอัลเลย์ด้วยความตกตะลึง
"ขอเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้น" อัลเลย์มองไปยังดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเอ็ดวิน ครั้งนี้มันไม่ใช่การที่หัวหน้ามองดูลูกน้องอีกต่อไป แต่เป็นอาจารย์ที่มองดูลูกศิษย์แทน
"เพราะสัญชาตญาณของผมไม่เคยผิดพลาด" แต่เขาคงไม่เคยเจอลูกศิษย์ที่คาดเดาไม่ได้เช่นตนมาก่อน
ชายหนุ่มถือสมุดบันทึกหน้าตาธรรมดาเล่มหนึ่งแล้วบรรจงค่อยๆ ใช้นิ้วกรีดเปิดหน้ากระดาษทีละหน้า แสงจากดวงจันทร์ภายนอกสาดส่องเข้ามาสะท้อนกับเข็มกลัดรูปนกฮูกบนปกเสื้อ
"เพราะสัญชาตญาณไม่เคยผิดพลาด..."
"น่าขำจังเลยนะ"
เขาลุกขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ ดวงจันทร์สีเหลืองกลมโตยังคงลอยอยู่บนท้องฟ้า เบื้องล่างหอคอยแห่งนี้เต็มไปด้วยหมอกหนาสีขาวโพลนจนยากจะมองเห็นว่าข้างใต้นั้นเป็นเช่นไร
เขาสะบัดมือหนึ่งครั้ง ก่อนนำไพ่ทาโรต์ปริศนาที่พึ่งปรากฏขึ้นมาสอดเข้าไปในหน้าหนึ่งของสมุด
เพียงไม่นานชายคนนั้นก็เดินจากไป เหลือทิ้งไว้แค่สมุดหนึ่งเล่มบนโต๊ะเท่านั้น


## บทที่ 13 ความหวัง

"ฟ่ออ--วี้ดดดดด" เสียงคล้ายนกหวีดน่าปวดหูดังขึ้นไปทั่วทุกบริเวณแข่งกับเสียงสายลมหวีดหวิว สัตว์ประหลาดคล้ายงูขนาดใหญ่ที่มีความยาวไม่ต่ำกว่า20เมตรลอยขึ้นในพายุงวงช้างโดยไร้การตอบโต้ วัตถุและสิ่งมีชีวิตจำนวนมากถูกดูดขึ้นไปบนนั้น
นอกจากความเร็วลมแล้วก็มีซากอาคารที่ทำจากหินและทรายจากพื้นทะเลที่ถูกดูดขึ้นมา ดูเหมือนบริเวณนี้จะเคยมีอารยธรรมบางอย่างอยู่ข้างใต้ ถ้าหากวัตถุที่ถูกเหวี่ยงด้วยความเร็วไม่ต่ำกว่า200กิโลเมตรต่อชั่วโมงชนเข้ากับมนุษย์อย่างจัง ก็คงไม่ต้องสืบว่าจะรอดหรือไม่
'ภัยพิบัติที่ถูกสร้างขึ้นด้วยสิ่งมีชีวิตทรงพลังพวกนั้น ส่งผลกระทบต่อผู้อ่อนแอจำนวนมาก'
"ฉันมีพระผู้เมตตาช่วยรักษาจิตใจ สอดรู้สอดเห็นใช้แลกเปลี่ยนความจริง บันทึกเวลาย้อนสภาพร่างกายตัวเองกลับไปใน3วินาทีก่อน หลงลืมมากเล่ห์เปลี่ยนลักษณะภายนอกบางส่วน น้ำตาโลหิตขโมยความแข็งแกร่งทางกายภาพของเป้าหมาย" แจ็คมองมิลาด้าด้วยความตกตะลึง จำนวนวัตถุวิเศษที่เธอครอบครองสมกับเป็นตระกูลสามเสาหลักจริงๆ
"ดาบเพอซิอุสแตกหักยาก เกราะเหยี่ยวดวงดาวเพิ่มความสงบลดความเสียหาย รองเท้าจอมกะล่อนเดินบนอากาศได้เป็นเวลาสั้นๆ" เมื่อเทียบกับมิลาด้า เอ็ดวินที่เป็นผู้วิเศษระดับปุโรหิตและกัปตันของเรือแอสตราลิส การมีวัตถุวิเศษแค่3ชิ้นนั้นก็นับว่ายากจนมาก
"หึ่ย ส่วนฉันน่ะมีแค่นี้" แจ็คโชว์ให้เห็นสร้อยคอโลหะสีเงิน
"พระพรแห่งเมลิซ่า สามารถชักจูงความคิดของผู้อื่นผ่านคำพูดได้"
"..." ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่บนเรือเดียวกันมานาน อัลเลย์คงคิดว่ามิลาด้ากับแจ็คเป็นสมาชิกองค์กรชั่วร้ายเป็นแน่
"ส่วนที่เหลือบนเรือก็มีเผาไหม้วัตถุที่สัมผัส แลกเปลี่ยนมูลค่าวัตถุ ควบคุมอุณหภูมิโดยรอบ สร้างรูเชื่อมขนาดเท่าฝ่ามือไปพื้นที่ไร้ก้น ชะลอความเร็วในการตกได้"
"ชะลอความเร็วในการตก!!" ดูเหมือนเทพธิดาแห่งโชคจะยังเข้าข้างพวกเขาอยู่
เอ็ดวินไม่พูดมาก หยิบกล่องหนังใบหนึ่งออกมา เมื่อเปิดออกก็เจอวัตถุศักดิ์สิทธิ์4-5ชิ้นวางเรียงอยู่ในนั้น
"นี้มัน..."
"มันคือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของลูกเรือที่ตายไป" เอ็ดวินพูดด้วยความสงบ แต่เขาก็ยังแอบสัมผัสได้ถึงอารมณ์บางอย่างในน้ำเสียงนั้น
"ทุกคนที่ขึ้นเรือลำนี้ต่างก็ต้องลงนามสัญญาว่าเมื่อตายแล้วกลายเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ จะต้องทำการส่งต่อพลังให้คนที่เหลือเพื่อให้ภารกิจสำเร็จ บางคนก็เลือกที่จะเก็บไว้ถาวรบางคนก็ต้องทำลายทิ้งหลังจบภารกิจ"
เมื่อขึ้นเรือลำนี้ ทุกคนต่างก็เตรียมใจตายกันมาหมด
"คงจะรู้ตัวสินะ ถ้าหากครั้งนี้พลาดพวกเราจะติดเข้าไปในพายุแล้วต้องตายกันหมด"
อัลเลย์มองไปยังคนทั้งหมดบนเรือ เสียงลมเข้าใกล้มาเรื่อยๆ สูดหายใจลึกๆ เป็นครั้งสุดท้าย
"ไม่รับประกันว่าจะสำเร็จ"
"แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว" เอ็ดวินมองไปยังพายุงวงช้าง ด้วยทัศนวิสัยที่ไม่ดีก่อนหน้านี้ทำให้ลำบากในการสังเกตรูปลักษณ์ของมัน แต่ตอนนี้เมื่อพายุเริ่มเข้ามาใกล้พวกเขาก็ทำให้สามารถมองเห็นถึงความยิ่งใหญ่ของอสูรร้ายตัวนี้ได้ดีมากขึ้น
พายุงวงช้าง ความเร็วลมมากกว่า 325 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เส้นผ่านศูนย์กลางกว้างกว่า2กิโลเมตร เป็นสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่กลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า เรือบดลำเล็กเริ่มส่งเสียงของการแตกหัก ถึงเอ็ดวินจะพยายามยื้อไว้แค่ไหนก็ไม่อาจสู้กับพายุตรงหน้าได้
แจ็คเรียกโซ่ออกมาและเริ่มผูกทุกคนเข้าด้วยกัน ซาแมนธากำมือไว้แนบอก พยายามภาวนาถึงเทพแห่งนิรันดร์ที่ตนนับถือ
"ไป!!"
หลังจากที่เอ็ดวินยกเลิกพลัง เรือลำนี้ก็ถูกดึงเข้าหาพายุอย่างรวดเร็ว เสียงลมดังบาดหูจนยากจะได้ยินเสียงอื่น เรือพลิกคว่ำหมุนควงในอากาศหลายรอบจนซาแมนธาเกือบอ้วกออกมา
"ไปทางนั้น!!" เด็กหนุ่มพยายามตะโกนสุดเสียงสู้กับแรงลงโดยรอบ เอ็ดวินถือดาบยาวสีเงินขึ้นมา ก่อนจะใช้พลังวิเศษของตนในการเปลี่ยนทิศทางการลอยของเรือ
เอ็ดวินฮึดฮัดขัดใจ ดูเหมือนการเข้าใกล้พายุนี้จะทำให้ใช้พลังวิเศษได้ยากยิ่งขึ้น ตอนนี้แม้แต่การควบคุมแบบง่ายๆ ก็ทำให้มีเหงื่อซึมออกมาบนหน้าผาก
"พอก่อน" มองไปยังเส้นทางสีทองตรงหน้ามันนั้นไล่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ไปตามขอบของพายุ อาจจะเพราะเทพแห่งโชคชะตาเห็นใจจริงๆ เรือลำนี้ถึงได้ลอยไปในทิศทางที่ถูกต้อง บินขึ้นไปตามถนนสีทองเหล่านี้
นี้ควรจะเหมือนกับบันไดแห่งวัลฮัลล่าใช่มั้ย
วัตถุขนาดใหญ่คล้ายเสาของวิหารลอยขึ้นมาพร้อมพายุ มันเร็วมากจนเกือบโยกเรือหลบไม่ทัน สัตว์ประหลาด สัตว์ร้าย หรือแม้แต่ปลาซาร์ดีนที่ไม่ได้เห็นมานานก็ต่างลอยขึ้นมาบนนี้
บ้างก็เห็นเป็นแค่เศษซากที่เหลืออยู่เท่านั้น อัลเลย์ได้เห็นฉากที่สัตว์ร้ายถูกรูปปั้นคล้ายนิ้วมือขนาดใหญ่ชนอัดจนกลายเป็นกองเศษเนื้อ ลอยหายขึ้นไปในพายุ
ทรายจากพื้นทะเลที่ถูกดึงขึ้นมา สร้างบาดแผลขนาดเล็กมากมายให้กับทุกคนบนเรือ แม้แต่เรือไม้ลำนี้ก็ยังมีรูมากมายที่เกิดขึ้นจากทรายเหล่านั้น
ซาแมนธาหน้าซีดปากสั่นแต่ก็กลัวว่าหากเผลอสลบไปตนจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก มิลาด้ามองไปยังหางของสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ข้างหน้า พยายามควบคุมไฟสีทองที่ถูกพายุพัดพาจนมอดดับไปกลับมา ก่อนจะตัดหางนั้นให้ขาดเป็นสองท่อน สาดเลือดสีแดงใส่ทุกคนบนเรือจนเต็มไปด้วยกลิ่นสนิม แต่ไม่นานก็ถูกชะล้างไปด้วยฝนในพายุ
ความเจ็บปวดในดวงตายิ่งทำให้ร่างกายนี้หนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ แต่หากเขามาหลับไปตอนนี้ ทุกคนบนเรือก็ต้องตายไปจริงๆ
เรือลำนี้แล่นอยู่บนถนนสีทองลอยสูงขึ้นจนไปถึงท้องฟ้า กลุ่มของเมฆพัดผ่านสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้กับพวกเขา ด้วยจำนวนออกซิเจนที่มีอยู่น้อยนิดก็ทำให้ทุกคนบนเรือเหนื่อยหอบ ซาแมนธาที่ทนไม่ไหวก็สลบจนเกือบตกลงไปจากเรือ
"ป้าซาแมนธา!!" แจ็ครีบใช้โซ่ดึงหล่อนกลับมาพร้อมสร้างรอยช้ำขึ้นตามแขนขา ใบหน้าของเขาก็เริ่มแดงก่ำจากการขาดอากาศหายใจ
ไม่ดี
เราต้องรีบออกไปจากที่นี้
"ระวัง!!" มิลาด้ากระชากแขนอัลเลย์หลบวัตถุที่ลอยผ่านมาอย่างรวดเร็ว สิ่งนั้นไปชนกับหินที่ลอยตามข้างหลังพวกเขาจนแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
อันตรายจริงๆ
เกือบแล้ว หากมิลาด้าช่วยไม่ทันคงได้ตายจริงๆ แน่
อัลเลย์จิกเล็บไปบนบาดแผลตามร่างกาย พยายามเรียกสติกลับมาให้มากที่สุด การมองเห็นละอองเหล่านั้นทำให้อาการปวดหัวยิ่งแย่มากขึ้น
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดในไม่กี่นาทีเท่านั้น แต่ช่างยาวนานจนเหมือนกับทั้งชีวิตของเขา แสงอาทิตย์เล็ดลอดออกมาจากข้างบนนำพาความรู้สึกอบอุ่นที่คุ้นเคยกลับมา เขาเพ่งสมาธิมองเส้นทางตรงหน้า มองเห็นเส้นทางสุดท้ายของการเดินทางอันยาวนานนี้
"อาจารย์!! ทางขวา!!"
เอ็ดวินที่ถูกมัดด้วยโซ่ของแจ็คตรงเอวกระโดดออกจากตัวเรือ ใช้รองเท้าจอมกะล่อนกระโดดออกให้ไกลที่สุด
ละอองแสงจำนวนมากถูกดูดเข้ามาที่ปลายดาบของเขา กลายเป็นก้อนวงกลมสีดำแดงที่หมุนวนไปมาด้วยความเร็วสูง อากาศรอบๆ ถูกบิดเบือนจนบิดเบี้ยว
โซ่ที่มัดรอบเรือบดแน่นตึงส่งเสียงคล้ายเหล็กเสียดสี
ถ้าพลาดครั้งนี้ พวกเราก็จะตายกันหมด!!
ทุกคนบนเรือที่ยังมีสติใช้มือกับโซ่จนแน่น เลือดสีแดงไหลรินไปตามโซ่และมือของเขา ละอองแสงพวกนั้นเคลื่อนผ่านพวกเขาไป ไม้บนเรือบางส่วนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด บ้างก็ปริแตกและปลิวหายไปตามพายุ
เมื่อพายุเคลื่อนผ่านไปเรือลำนี้ก็ค่อยๆ หลุดออกจากพื้นที่ขอบพายุ ก่อนจะตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง เอ็ดวินที่ใช้พลังจนหมดก็ถูกฉุดดึงรั้งด้วยโซ่จนหล่นลงมาพร้อมกัน
"อ๊ากกกก" แจ็คกรีดร้องโหยหวน พึ่งได้รู้ก็ตอนนี้ว่าตัวเองจะเป็นโรคกลัวความสูงด้วย!!
อัลเลย์มองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ถึงโลกก่อนจะเคยได้ขึ้นเครื่องบินหลายครั้งแต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ลอยตกลงมาจากท้องฟ้าแบบนี้
แสงพระอาทิตย์สีเหลืองตรงขอบฟ้าเป็นสัญญาณของวันใหม่ จนอดทำให้นึกถึงช่วงเวลาที่โลกก่อนไม่ได้
เอ็ดวินนำร่มที่ตนพกมาตลอดออกมา ร่มคันนี้ทำจากผ้าสีสันสดใสสวยงาม มีลูกไม้สีขาวพร้อมโบสีแดงขนาดเล็กจำนวนหนึ่งประดับอยู่ ขัดกับภาพลักษณ์ของเอ็ดวินที่ดูเป็นคนเงียบขรึมเข้าถึงยาก
เมื่อกางออกก็ส่งเสียง ฟึบ สั้นๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะฉุดรั้งให้ทุกคนค่อยๆ ร่อนลงไปอย่างเชื่องช้า
"นี้...เรารอดจริงๆ?" แจ็คมองภาพพระอาทิตย์ขึ้นตรงหน้าอย่างมึนงง ไม่คิดว่าครั้งหนึ่งในชีวิตจะต้องมามีประสบการณ์แบบนี้ เขาใช้มืออันสั่นเทาของตนเปิดเหล้าที่เหลือขึ้นมาดื่ม ถึงจะมีหกไปบ้างแต่ก็ได้ลิ้มรสชาติของการมีชีวิต เตือนสติว่าตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่
ดวงอาทิตย์สีทอง... มิลาด้าจ้องไปยังภาพตรงหน้าอย่างนิ่งเงียบ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาจากดวงตาสีน้ำเงินนั้น ตกลงไปสู่ทะเลสีดำเบื้องล่าง
"จบแล้ว..." ถึงเรือลำนี้จะรอดออกมาแบบไม่สมประกอบสักหน่อยแต่ก็ยังพอที่จะซ่อมได้อยู่ อัลเลย์ที่ตอนนี้เจ็บตาจนลืมไม่ขึ้น แสงอาทิตย์ที่ดูอบอุ่นก็กลายเป็นรังสีสุดชั่วร้ายที่ทำให้อาการแสบตาแย่ขึ้น
แต่ความอบอุ่นที่สัมผัสได้ก็ช่างรู้สึกดีเหลือเกิน
"นั้นอะไร?" แจ็คในฐานะอดีตยามเรือที่พึ่งตกงานมาไม่นาน สังเกตเห็นบางอย่างข้างล่าง ยิ่งพวกเขาตกลงไปเท่าไหร่ก็ยิ่งสังเกตเห็นมันได้ชัดเจนมากขึ้น
"คริมสันคราวน์!!"
มฤตยูสีขาวเส้นทางแห่งความโลภ กลุ่มนกสีขาวจำนวนมากบินอยู่ข้างล่าง และอีกไม่นานพวกเราทุกคนก็จะตกลงไปปะทะกับพวกมัน
ทุกคนบนเรือมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาว่างเปล่า ตอนนี้เรี่ยวแรงของทุกคนต่างก็หมดไปแล้ว หลังจากผ่านการต่อสู้อย่างยาวนานกับสัตว์ประหลาดระดับนักบุญจนไปถึงการเอาตัวรอดจากพายุงวงช้าง
"เตรียมต่อสู้" เอ็ดวินที่ใช้แขนที่เหลืออยู่ข้างเดียวถือร่มอยู่ด้านบนรีบตะโกนเตือนสติทุกคนในตอนนี้ มิลาด้ากัดฟันหยิบดาบของตนขึ้น อัลเลย์จับดาบยาวในมือแน่นพร้อมมองไปยังพายุสีขาวข้างล่าง
เสียงของพวกมันดังสับสนวุ่นวายไปทั่ว ขนนกและปีกสีขาวโบกตีไปทั่วร่างกายของสมาชิกแอสตราลิสที่เหลืออยู่ เขาเหวี่ยงดาบยาวในมือตอบโต้ แต่น่าแปลกที่พวกมันกลับเมินเฉยพวกเขาแล้วกลับรีบบินหนีออกไปด้วยความหวาดกลัวบางอย่าง
อัลเลย์เงยหน้ามองนกสีขาวพวกนั้นด้วยดวงตาตื่นตระหนก สัญชาตญาณของเขากู่ร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวในบางอย่าง
อะไร นั้นคืออะไร!!
ความรู้สึกคล้ายมีบางสิ่งจ้องมองจากข้างหลัง ทำให้หนังศีรษะของเขาชาจนคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง
"ข้างหลัง!!"
มันไม่ทันแล้ว
เป็นแสงสีขาวส่องสว่างจากด้านหลังของทุกคน ดูคล้ายแสงศักดิ์สิทธิ์ตามพระคัมภีร์เมื่อเทพเจ้าปรากฏตัวบนโลกมนุษย์
ตูมมมมม!!!!!
เสียงกัมปนาทดังลั่น ก้อนเห็ดสีแดงขนาดยักษ์พวยพุ่งขึ้นไปสู่ท้องฟ้า งดงามราวกับดอกกุหลาบกำลังเบ่งบานออกมาจากพื้นโลก
"จับให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้!!" เอ็ดวินหุบร่มของเขาทันที รีบดึงโซ่กลับไปรวมกลุ่มที่เรือไม้ลำเล็ก
คลื่นกระแทกไล่เข้ามาอย่างรวดเร็ว ซัดกระแทกพวกเขาจนเกือบจะหลุดออกจากกัน
ภายในหูไม่ได้ยินอะไรอีก นอกจากความรู้สึกของลมและเลือดที่ไหลออกมา ความสับสน และความมึนงงต่อเส้นทางชีวิตของตน
ตูม!!
ถึงเอ็ดวินจะพยายามกางร่มเพื่อลดความเร็วในการตก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก พวกเขาตกไปในทะเลอย่างรุนแรง เรือไม้แตกกระจายไปทั่ว ความเจ็บปวดและอาการชาทั่วร่างกายทำให้เขาหายใจลำบาก
[อัลเลย์]
เสียงกระซิบแหบพร่านั้นพร่ำเพ้อเรียกชื่ออยู่ข้างหู ความทรงจำของตนพร่าเลือนเกินกว่าจะคิดอะไรออก ภาพตรงหน้าซ้อนทับกันจนมองไม่เป็นรูปร่าง คลับคล้ายคลับคลาว่าน่าจะเป็นมนุษย์ที่กำลังเอื้อมมือมาคว้าตน
อะไร
นั้นคืออะไร
ผมคือใคร?
ภาพตรงหน้ามีแค่ความมืดมิด เหมือนกับว่าร่างกายกำลังล่องลอยอยู่ภายในสักอย่าง ฟองอากาศขนาดเล็กจำนวนมากผุดขึ้นมาจากน้ำสีดำเบื้องล่าง เสียงของน้ำและคำกระซิบมากมายดังไปทั่วบริเวณ
อะไร
[#@฿#&]
พวกเขากำลังเรียกอะไรอยู่
[กุ.....ลา....มรณะ]
[อัลเลย์!!]
เสียงเรียกพร้อมความเจ็บปวดบนใบหน้า ช่วยเรียกคืนสติอันน้อยนิดกลับมาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าช่างพร่าเลือนจนยากจะมองเห็น ดูเหมือนดวงตาของเขาจะมีปัญหาจนทำให้มองภาพทุกอย่างรอบตัวเบลอไปหมด
[อั...]
ใช่ อัลเลย์...อัลเลย์ อาโดนิส...ตอนนี้เราอยู่ในทะเล...
ทะเล?
สัมผัสของหญ้าที่ไม่ได้จับมานานบนฝ่ามือนั้นช่างเหมือนจริงจนน่าตกใจ พื้นดินที่นิ่งสม่ำเสมอไม่โยกเยกเหมือนบนเรือมอบความรู้สึกที่ไม่คุ้นชินเล็กน้อยให้กับเขา
พื้นดิน นี้คือพื้นดิน!!
"หญ้า..." แค่คำคำเดียวก็ทำให้คอของเขาเจ็บปวดเกินกว่าจะพูดต่อ
ยิ่งใช้มือคลำสำรวจพื้นที่ไปทั่ว ก็ยิ่งทำให้มั่นใจมากขึ้นว่าตอนนี้เขาอยู่บนพื้นดินจริงๆ
"พื้นดิน..."
ถึงอยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีอะไรออกมา ถึงดวงตาจะแดงแค่ไหนก็ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงน้ำตาสักหยด เป็นความอึดอัดในใจที่ยากจะระบายออกไป
มองไปยังภาพแผ่นดินที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตาด้วยความเหม่อลอย ถึงดวงตาจะเจ็บปวดหรือภาพจะพร่าเลือนแค่ไหน แต่เขาก็ยังสามารถรับรู้ถึงสิ่งตรงหน้าได้ชัดเจนอยู่ดี
บางทีอาจจะมาถึงแล้วจริงๆ ดินแดนแห่งความหวัง
มาถึงแล้ว...


## บทที่ 14 กองไฟ

"คนเจ็บก็อย่าพึ่งรีบลุกขึ้นสิ" แจ็คพูดบ่นอย่างไม่พอใจ เด็กคนนี้สภาพซอมซ่อเหมือนผ้าขี้ริ้วขนาดนี้ก็ยังจะฝืนลุกขึ้นมาอีก
"อัลเลย์" เอ็ดวินที่พึ่งกลับมาจากการขุดหลุมศพ มองไปยังเด็กหนุ่มบนพื้นตรงหน้า เด็กคนนี้ทำหน้าคล้ายจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตาสักหยดไหลลงมา
"อย่าพึ่งรีบลุกสิ นอนลงไปก่อน" ซาแมนธาที่นั่งอยู่ข้างๆ ใช้มือกดไหล่ของเขาให้กลับไปนอนราบตามพื้นอีกครั้ง
อัลเลย์มองภาพตรงหน้าอย่างนิ่งงัน พยายามคิดว่าตอนนี้เขากำลังฝันอยู่หรือเพ้อจนเห็นภาพหลอนกันแน่
"ได้ยังไง..." ไม่ควรจะรอดมาอย่างงี้สิ ถึงเอ็ดวินกับคนอื่นจะรอดจากสถานการณ์แบบนั้น แต่ซาแมนธาที่เป็นคนธรรมดาถ้าต้องเจอกับแรงกระแทกจากการระเบิดขนาดใหญ่ จนต้องตกลงมากระแทกผิวน้ำยังไงก็ดูยากจะเชื่อว่ารอดมาได้
เป็นไปได้ยังไง
"มันคือตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์" เอ็ดวินพูดขึ้น
"หนึ่งในพัสดุที่ต้องถูกขนส่งมาที่นี่ เป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ต้องห้าม ที่มีพลังอำนาจในการสร้างกฎเกณฑ์ในพื้นที่ได้... ถ้าเป็นปกติก็คงจะไม่เลือกใช้มันที่นี่ แต่ตอนนี้เป็นข้อยกเว้น"
ตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์เป็นเหมือนเครื่องประดับของชนชั้นสูงสมัยก่อน ทำจากเงินและพลอยสีฟ้าหม่นแสงจำนวนหนึ่ง เขาสังเกตได้ถึงละอองแสงนิวม่าเล็กๆ จำนวนมากที่กำลังไหลเข้าไปในสิ่งนี้อย่างช้าๆ
"แล้ว...นี้...พื้นดิน?"
"ใช่ พื้นดิน" แจ็คถอนหายใจพร้อมมองไปยังดินแดนที่เต็มไปด้วยเศษซากของสิ่งต่างๆ การระเบิดทำให้เกิดคลื่นสึนามิขนาดใหญ่ซัดเข้าไปบนฝั่ง ดังนั้นตอนนี้บริเวณโดยรอบจึงกลายเป็นพื้นที่ราบที่เต็มไปด้วยซากต้นไม้และสัตว์ร้าย
เวลาปัจจุบันเป็นช่วงเย็นแล้ว เหล่าสมาชิกเรือแอสตราลิสที่ไม่ได้กินอาหารมานานก็ต่างหิวโหยกันถ้วนหน้า ในเมื่อรอบๆ ต่างก็เต็มไปด้วยวัตถุดิบมากมายที่นอนตายตามชายฝั่งแบบนี้ ทุกคนจึงตัดสินใจที่จะก่อกองไฟเพื่อทำอาหารกินกัน
พื้นที่โดยรอบเต็มไปด้วยความชื้นเป็นเรื่องยากที่จะหาฝืนแห้งเพื่อจุดไฟ พวกเขาจึงต้องก่อไฟด้วยวัตถุวิเศษ ค่อยๆ ปิ้งเนื้อสัตว์ร้ายพวกนั้นจนเกิดเสียงของน้ำมันจากเนื้อที่หยดลงไปในกองไฟ กลิ่นหอมของอาหารเข้าไปถึงระบบรับรู้กลิ่นในจมูกของเขา
อัลเลย์กลืนน้ำลายของตัวเองพร้อมสำรวจรอบข้าง ถึงพื้นที่โดยรอบจะเต็มไปด้วยต้นไม้ที่หักโค่นและซากสิ่งมีชีวิตที่ส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์ แต่ในสุดขอบเขตสายตาพื้นที่ที่ห่างไกลก็ยังพอเห็นภูเขาและป่าสนขนาดใหญ่
นี้...ดินแดนแห่งความหวัง
ดูหน้าตาธรรมดาจนน่าประหลาดใจ แต่ก็รู้สึกอบอุ่นเมื่อคิดว่าความทรมานอันยาวนานของเขาจะจบลงซะที
"ตื่นแล้วเหรอ อัลเลย์" มิลาด้าเดินมาเข้ามา ตามร่างกายของเธอปรากฏคราบดินจำนวนหนึ่ง ทุกคนกลับมานั่งล้อมรอบกองไฟกองนี้ด้วยกัน
เมื่อเขาเห็นว่าข้างๆ มีแค่ชายหนุ่มผมสีดำนอนอยู่คนเดียวก็รับรู้ได้ถึงบางอย่าง
ดูเหมือนว่าจากคน3คนที่นอนโคม่าอยู่จะมีเหลือรอดมาแค่คนเดียวเท่านั้น
ตนไม่แน่ใจว่าหลังจากใช้ตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์แล้วมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่การที่พวกเขาสามารถรอดมาได้ถึงตอนนี้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์มากแล้ว
เสียงของกองไฟดังขึ้นเป็นจังหวะ แสงอาทิตย์บนท้องฟ้าหายไปทีละน้อย ซาแมนธาแจกจ่ายเนื้อย่างให้ทุกคน เนื่องจากไม่มีทั้งเครื่องปรุงและเกลือ เนื้อนี้จึงดูไร้รสชาติและคาวเล็กน้อย แต่ทุกคนก็ยังคงกินมันราวกับเป็นอาหารหรูหรารสเลิศ
รสชาติของเนื้อกระจายไปทั่วต่อมรับรสในปาก ความร้อนและความทรงจำทำให้ทุกคนต่างก็ไม่พูดอะไร ทำแค่ก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าต่อไป
อร่อย อร่อยจังเลย
เหตุการณ์มากมายที่ผ่านมาทำให้จิตใจของเขาตึงเครียดในทุกวัน แต่การกินอาหารรอบกองไฟครั้งนี้กลับทำให้อัลเลย์ผ่อนคลายในแบบที่ไม่ได้เป็นมานาน
"ฉันจะเล่าให้ฟัง...รายละเอียดของภารกิจนี้" เอ็ดวินดึงผ้าเช็ดหน้าที่ยังไม่แห้งดีออกมาเช็ดปากก่อนจะพูดเปิดประโยคขึ้นมา เขาสงสัยว่าชายคนนี้เป็นคนที่เกลียดความเงียบหรือไม่ ถึงได้ชอบเริ่มต้นพูดอะไรบางอย่างทุกที
"ภารกิจนี้ถูกมอบให้โดยท่านอุโรโบรอส"
"พระสันตะปาปา!!" แจ็ค ซาแมนธา และมิลาด้าพูดด้วยความตกใจ
จะเป็นไปได้ยังไงที่ท่านอุโรโบรอสจะมอบภารกิจให้กับเอ็ดวินโดยที่3เสาหลักไม่รู้ มิลาด้าจ้องมองเอ็ดวินด้วยความไม่เชื่อ
"มันคือเรื่องจริง เป็นภารกิจที่ถูกมอบล่วงหน้า...10ปีก่อนที่เรือแอสตราลิสจะสร้างเสร็จ และก่อนการหายตัวไปของท่านอุโรโบรอส"
"ล่วงหน้า10ปี...?" นี้เป็นแผนสมคบคิดขนาดใหญ่จริงๆ พระสันตะปาปาอุโรโบรอสตัวละครใหม่ที่ถูกพูดถึงนั้นดูเหมือนจะมีความสำคัญมากในธัมไฮล์ใน ถึงกับทำให้ทุกคนมีปฏิกิริยาแบบนั้น
พระสันตะปาปานี้ ดูเหมือนจะเป็นตำแหน่งสูงสุดรึเปล่านะ
"เนื้อหาในภารกิจมีแค่นำวัตถุศักดิ์สิทธิ์ต้องห้าม7ชิ้นจากพื้นที่กักกันหมายเลข0 และพัสดุจากคนเถื่อนไปยังดินแดนแห่งความหวังเท่านั้น"
"วัตถุศักดิ์สิทธิ์ต้องห้าม7ชิ้น!!? นายเอามันออกไปโดยที่พวกเราไม่รู้ได้ยังไง" มิลาด้าพูดขึ้นด้วยความตกใจ วัตถุศักดิ์สิทธิ์ต้องห้ามคือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของตัวตนระดับสูง ถึงจะรู้ว่าเขานำตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ออกไป แต่มันเป็นแค่เศษจากวัตถุเดิมเท่านั้น แต่วัตถุอีก6ชิ้นที่เหลือถูกเอาออกมาได้ยังไงกัน!!?
"วัตถุวิเศษอีก6ชิ้นถูกมอบให้โดยท่านอุโรโบรอสเมื่อ10ปีก่อน..."
"10ปีก่อน...อย่าบอกนะว่า..."
"เสียงสะท้อนแห่งพันธสัญญา ดวงตาของออราเคิล เทียนแห่งคืนที่ไม่มีวันสิ้นสุด ห่วงโซ่แห่งการกำเนิด หอกแห่งเส้นขนาน และนาฬิกาทรายนิรันดร์"
"ตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน!!" มิลาด้าพูดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ที่มาของวัตถุวิเศษแต่ละชิ้นนั้นน่ากลัวเกินกว่าจะนึกถึง
"ถูกผนึกอยู่ที่นี้..." เอ็ดวินถอดเสื้อของตนออก ก่อนจะหันหลังให้ทุกคนมองเห็นแผ่นหลังของเขา นอกจากกล้ามเนื้อที่แข็งแรงสมเป็นนักดาบ ก็เป็นร่องรอยแผลเป็นตามแผ่นหลังที่เหมือนถูกกรีดด้วยของมีคมจนเป็นสัญลักษณ์แปลกประหลาดมากมาย ตรงส่วนกลางเป็นรูปดวงตาขนาดใหญ่พร้อมรูกุญแจกลางลูกตาดำ
กุญแจ
มือที่จับกุญแจอยู่ของอัลเลย์รู้สึกร้อนขึ้นมา แต่ในใจของเขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ตนยังไม่สามารถเปิดสิ่งนั้นออกมาได้
แต่ถ้าระดับสูงกว่านี้ล่ะ?
"ฝีมือ...ฝีมือของท่านอุโรโบรอส?" มิลาด้าพูดด้วยเสียงสั่น
นี้คือฝีมือของพระสันตะปาปาจริงๆ งั้นหรือ
"ผนึกนี้กับกล่องที่เก็บเหรียญแห่งคธูลูไม่มีกุญแจมาให้" อัลเลย์เข้าใจถึงความหมายเบื้องหลังของประโยคนี้ดี
เป็นตัวเขาเอง ในฐานะกุญแจเพื่อใช้ในการเปิดสิ่งเหล่านั้น
"แล้วพัสดุจากคนเถื่อนล่ะ" แจ็คไม่เคยได้ยินชื่อวัตถุศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นมาก่อน แต่ถ้าพวกมันอยู่ในหมวดสิ่งต้องห้ามพลังของวัตถุเหล่านั้นก็คงจะทรงพลังเป็นอย่างมาก
อย่างตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ในการสร้างพื้นที่แห่งกฎเกณฑ์ขึ้นมาก็ทรงพลังมากขนาดนั้น ถ้าเป็นอีก6ชิ้นที่เหลือจะแข็งแกร่งขนาดไหน
"สิ่งนั้นคือนาย อัลเลย์"
"ผม?"
"ใช่ เป็น'ร่าง'ของนาย ไม่หายใจ หัวใจไม่เต้น ไม่จำเป็นต้องกิน ไม่ย่อยสลายหรือเน่าเปื่อย"
"นายคือพัสดุจากเผ่ายัสกา ที่ถูกมอบหมายให้มาส่งในครั้งนี้"
ถ้าไม่หายใจแล้วยังมีชีวิตอยู่ได้ แล้วเขายังถือว่าเป็นมนุษย์อยู่ไหม?
"ยัสกา...หมายถึงยัสกานั้นนะเหรอ!!" ซาแมนธาร้องขึ้นมาอย่างเสียงหลง
"ยัสกาที่นับถือเทพชั่วร้าย 'ผู้ทำนายดวงดาว' ต้นเหตุที่ทำให้เกิดสงครามเพลิงพิโรธ..."
ผู้ทำนายดวงดาว ความรู้สึกบางอย่างปรากฏขึ้นมาในจิตใจของเขาเมื่อได้ยินประโยคนี้
หรือว่าจะเป็นชายคนนั้น นักทำนายดวงปริศนาที่พาตัวเขามายังโลกใบนี้
"ใช่ คือพวกเขา"
"คือว่า...ที่ว่าเป็นต้นเหตุของสงครามเพลิงพิโรธนี้..."
"เป็นเรื่องที่ได้ยินกันไปทั่ว" แจ็คมองอัลเลย์ด้วยความกังวล หากเด็กคนนี้ไปเกี่ยวข้องกับยัสกาและผู้ทำนายดวงดาว ในอนาคตชีวิตของเด็กคนนี้คงเต็มไปด้วยความยากลำบากอย่างแน่นอน
"ผู้ทำนายดวงดาว ปีศาจแห่งชะตา ผู้บงการแห่งสายหมอก เขาได้ขโมยบางอย่างไปจากราชาหนามและราชินีโซ่ จนทำให้เกิดสงครามที่มนุษย์โดนลูกหลงไปด้วย หลายคนเกลียดชังเขาจนถือว่าเป็นเทพชั่วร้าย"
"บ้างก็เชื่อว่าสิ่งนั้นที่ถูกขโมยไปคือหัวใจร่วมของราชาหนามและราชินีโซ่ อย่างที่รู้กันว่าทั้งคู่เป็นฝาแฝด ดังนั้นบางคนก็เลยเชื่อว่าถ้าควบคุมหัวใจได้ก็จะสามารถควบคุมเทพได้"
เรื่องนี้นอกจากจะไม่ง่ายแล้วก็ยังยากจนเกินกว่าจะรับมืออีกด้วย อะไรกันที่ผู้ทำนายดวงดาวขโมยไปจากเทพอีก2องค์ ถ้าหากมันดันเกี่ยวข้องกับเขาขึ้นมาจะทำยังไง?
เพราะอะไรถึงต้องเป็นตัวเขา หรือเพราะกุญแจดอกนี้กัน
"ปีศาจแห่งชะตา เทพชั่วร้ายที่สังเวยชีวิตของมนุษย์จำนวนมากเพื่อความปรารถนาของตัวเอง" มิลาด้ากัดฟันแน่น เป็นที่รู้กันว่าเขาเป็นเป็นต้นเหตุของสงครามเพลิงพิโรธ ต้นเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่ของเธอต้องตาย
"แต่ว่าพวกเราพูดชื่อของเทพนี้จะไม่เป็นไรเหรอ" อัลเลย์ถามด้วยความกังวล คล้ายกับหนังพ่อมดชั่วร้ายที่พอเรียกชื่อก็รู้ตัวว่านามของตนถูกพูดถึงอยู่
"เพราะมันไม่ใช่นามที่แท้จริง" เอ็ดวินส่ายหัวช้าๆ
"เมื่อถึงจุดหนึ่งสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่มีพลังวิเศษก็จะได้นามแท้จริงเป็นของตัวเอง มีแค่ชื่อกับนามแท้จริงเท่านั้นที่สามารถเชื่อมโยงไปหาตัวผู้รับได้ ชื่ออื่นที่เหลือก็จะอยู่ในรูปแบบของฉายา"
"พวกผู้วิเศษสามารถรู้ชื่อพวกนั้นได้ยังไง" หรือว่ามันจะโผล่ขึ้นมาเองในหัว อัลเลย์นึกถึงเหตุการณ์ตอนดวงตาแห่งคธูลู
"มันคือ'การอ่าน'ทักษะของผู้วิเศษที่ควรจะมี"
"แต่ตอนนี้นายยังทำไม่ได้หรอกนะ" มิลาด้ามองขึ้นไปมองดาวบนท้องฟ้า เป็นค่ำคืนเงียบสงบที่ไม่ได้เจอมานาน หลังจากสึนามิสัตว์ร้ายส่วนใหญ่ก็ตายไปหมด มีให้เห็นแค่พวกนกบางตัวที่บินวนอยู่รอบๆ ซากสัตว์ที่เหลือ
"เพราะนี้เป็นแค่ความฝันใช่มั้ยครับ" ทุกคนรอบกองไฟยกเว้นซาแมนธามองอัลเลย์ด้วยความแปลกใจ ซาแมนธามองทุกคนด้วยความงงงวย ความฝันอะไร? หล่อนไม่เคยได้รู้จักคำว่าความฝันมาก่อน
"คุณเคยถามผมว่ามองเห็นภาพตอนนอนหลับหรือเปล่า ตอนแรกผมคิดว่าพวกคุณยังระแวงในตัวผมอยู่จึงไม่ได้สอนความรู้เกี่ยวกับผู้วิเศษให้ แต่ดูจากประโยคที่ว่าทำไม่ได้ ก็น่าจะหมายความว่าตอนนี้จริงๆ แล้วผมยังไม่กลายเป็นผู้วิเศษสินะครับ"
หาก'ความฝัน'คือคำที่รู้กันแค่ในผู้วิเศษ แล้วมันจะถูกใช้ในความหมายไหนได้อีก ถ้าไม่ใช่ช่วงเวลาในการเลื่อนระดับพลังของผู้วิเศษ
ในโลกแห่งฝันร้ายที่ใช้ความฝันในการเลื่อนระดับก็ดูสมเหตุสมผลอยู่ และบางทีอาจจะเพราะสิ่งนี้ทั้งคู่ถึงรับตนเป็นลูกศิษย์
"...น่าทึ่งจริงๆ สมกับเป็นพวกที่มีแรงบันดาลใจสูงจนน่าอิจฉา" แจ็คพูดขึ้นอย่างยากลำบาก เด็กคนนี้สามารถรับรู้ได้ว่าตัวเองอยู่ในดินแดนแห่งการทดสอบตั้งแต่ฝันแรกจริงๆ
"เมื่อคนธรรมดากลายเป็นผู้วิเศษ เขาจะตกไปในความฝันหรือดินแดนแห่งการทดสอบ" มิลาด้าพูดขึ้นมา มองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยดวงตาที่ยากจะอธิบาย
"พวกเขาจะย้อนไปในอดีตของตนเองโดยไม่รู้ตัว ใช้ชีวิตอย่างปกติต่อไปเรื่อยๆ เมื่อเขาสามารถผ่านมันไปได้ก็ถึงจะกลายเป็นผู้วิเศษ"
"แปลว่าทุกคนในที่นี้ไม่มีอยู่จริงงั้นเหรอ" ซาแมนธาตกใจมากกับข้อมูลที่ถูกเปิดเผยตรงหน้า ทุกคนที่ตายไป เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นแค่ของปลอมที่ถูกสร้างขึ้นเท่านั้น
"ไม่แน่หรอก" แจ็คถอนหายใจ นึกถึงตอนแรกที่เขาได้รู้เรื่องนี้ ตอนนั้นก็ทำเอากินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายวัน
"ถ้าได้ลองเลื่อนระดับอีกครั้งในอนาคต นายจะพบโลกแห่งความฝันทุกโลกถูกเชื่อมกัน"
"ถูกเชื่อม?"
"ใช่ เหมือนเป็นอีกโลกหนึ่งที่เราสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ หึ่ย ในอนาคตเดี๋ยวก็รู้อีก"
"พวกเราจะยังคงอยู่ อัลเลย์ แต่อยู่เพียงในโลกแห่งความฝันของนายเท่านั้น" มิลาด้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม
"บางทีในโลกแห่งความจริงเราอาจจะได้เจอกันก็ได้"
"แล้วเงื่อนไขในการผ่านการทดสอบล่ะครับ"
"เรื่องนั้นมันไม่แน่นอน แต่ปกติก็จะเป็นแก้ไขความผิดพลาดในอดีต มีชีวิตรอดจนถึงฉากจบ"
"นอกจากวิธีการเลื่อนระดับแบบนี้ก็ยังมีวิธีอื่นอีก แต่บอกไปก็ไม่สนุกน่ะสิ หัดหาข่าวเองในโลกแห่งความเป็นจริงบ้างไอ้หนู" แจ็คหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน เมินเฉยสายตาร้อนแรงของอัลเลย์
"แล้วแรงบันดาลใจที่พูดกันมาตลอด..."
"มันคือความสามารถในการเข้าใจและสังเกตข้อมูล อย่างคนธรรมดามองแก้วนี้เป็นแค่แก้วที่ใส่บรั่นดีทั่วไป แต่ผู้วิเศษจะเห็นว่ามันใส่เลือดของสัตว์ร้ายอยู่"
"ยิ่งแรงบันดาลใจสูงก็ยิ่งมีโอกาสกลายเป็นผู้วิเศษมากขึ้น เป็นพรสวรรค์รายบุคคลที่น่าอิจฉา อื่ม...แต่ยิ่งเลื่อนระดับผู้วิเศษ แรงบันดาลใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเช่นกัน"
"และอย่างสุดท้ายอัลเลย์" มิลาด้าพูดขึ้นอย่างนุ่มนวล
"อย่าเลื่อนระดับตัวเองจนกว่าจะพร้อม ถึงเราจะไม่รู้ว่าสามารถติดเชื้อปนเปื้อนได้ยังไง แต่เรารู้แน่ๆ ว่าการฝืนเลื่อนระดับจะทำให้ผู้วิเศษปนเปื้อนความเสื่อมทรามอย่างแน่นอน" ดวงตาสีน้ำเงินนั้นเย็นขึ้นหลายระดับ
"เข้าใจแล้วครับ...แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าพร้อมตอนไหน"
"เรื่องนั้นคงต้องหาด้วยตัวเองในโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว" เธอส่ายหัว มือข้างขวาลูบไปบนท้องอย่างช้าๆ การเดินทางบนแอสตราลิสนำพาความเป็นไปได้มากมายเข้ามาภายในชีวิตของหล่อน เป็นประสบการณ์ล้ำค่าที่ยากจะลืมเลือน
อัลเลย์มองกองไฟตรงหน้า นอกจากเสียงพูดไปเรื่อยของแจ็คก็มีซาแมนธาที่ยังคงบ่นเกี่ยวกับเลียมไม่หยุด
ความอบอุ่นจากดวงตาแห่งคธูลูในมือทำให้เขานึกถึงความทรงจำที่ผ่านมา เป็นเวลาเกือบ3เดือนที่เต็มไปด้วยเรื่องเจ็บปวดมากมาย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเลย
'ทุ่งหญ้ากว้างกวาง....ที่ฉันกับลูกอยู่ด้วยกัน ดินแดนแห่งความหวัง'
อัลเลย์รับรู้โดยสัญชาตญาณว่าการหลับใหลในครั้งนี้จะทำให้เขาหลุดพ้นออกจากความฝันนี้ ถึงจะหวงแหนมิตรภาพที่เหลืออยู่ที่นี้ แต่ก็อดตื่นเต้นกับโลกแห่งความจริงที่ไม่รู้จักไม่ได้
เป็นโลกเก่าของเขา หรือเป็นโลกแฟนตาซีอย่างตอนนี้กันแน่ ตัวเราจะยังได้เจอเอ็ดวิน มิลาด้า แจ็ค ซาแมนธา ชายหนุ่มที่นอนสลบอยู่ และไกด์ ในโลกแห่งความเป็นจริงหรือไม่ก็ไม่อาจทราบ
การนอนหลับไปไม่ได้ยากอย่างที่คิด เมื่อถึงเวลาความง่วงก็เริ่มเข้าจู่โจมสมองของอัลเลย์ ภาพของกองไฟและทุกคนต่างพร่าเลือนราวกับไม่มีอยู่จริง เสียงของกองไฟค่อยๆ หายไปอย่างช้าๆ
ตื่นจากความฝันแรกในดินแดนแห่งนี้


## บทที่ 15 โลกที่ไม่คุ้นเคย

ความเจ็บปวดแล่นไปตามเส้นเลือดจนทั่วทุกตารางนิ้ว นิ้วสีขาวซีดกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ต้องเผชิญกับอาการชาตามร่างกายที่ตามมา
นี่...ความจริง? เราตื่นแล้วจริงๆ?
ไม่มีอะไรเลยนอกจากความมืด พื้นที่นอนอยู่ก็แข็งยิ่งกว่าพื้นไม้ของเรือแอสตราลิสเสียอีก นี้เขากำลังอยู่ที่ไหนกัน
หลังจากนอนนิ่งอยู่สักพักก็เริ่มขยับตัวอีกครั้ง สัมผัสของหินเย็นรอบตัว ทำให้ประสาทสัมผัสของเขาค่อยๆ กลับคืนมา
ที่นี่ทั้งคับแคบ ทั้งมืด และเงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเลย คล้ายกับว่าร่างที่ถูกฝังไว้อยู่ใต้ดินภายในโลงศพยังไงอย่างงั้น
โลงศพ
อื่ม ดูเหมือนจะเป็นโลงศพจริงๆ
"เอ็ดวิน มิลาด้า ซาแมนธา แจ็ค" ไม่มีเสียงใดที่ตอบกลับมานอกจากความเงียบ
อัลเลย์รวบรวมกำลังแขนของตน พยายามจะเลื่อนฝาโลงหินออกไป แต่แขนที่ผอมแห้งนี้กลับอ่อนแรงต่างจากตนในโลกแห่งความฝันก่อนหน้านี้ลิบลับ
คนพวกนั้นไม่ควรจะขังเขาทิ้งไว้โดยไม่เหลือทางรอดอะไรเลย
เมื่อลองขยับมือจับนู้นจับนี้รอบกายดู มือของเขาก็ไปสัมผัสกับวัตถุหนึ่ง กลิ่นสนิมและความเย็นที่สัมผัสได้ทำให้เขารู้ว่าสิ่งนี้ดูเหมือนจะทำมาจากโลหะชนิดหนึ่ง เมื่อลองจับสำรวจให้ละเอียดมากขึ้นก็ถึงได้ก็รู้ว่ามันคือเข็มทิศ เข็มทิศนี้เมื่อขยับก็จะส่งเสียง กริ๊กๆ ทุกครั้งที่เข็มชี้ทิศเคลื่อนไหวเสมอ
แล้ววงแหวนล่ะ เซเครัมดูอาลิส ลูกของฮาโมนี่ที่เธอฝากดูแล
ไม่มี
ไม่ได้อยู่ที่นี้
คิ้วของเขาขมวดแน่น ในเมื่อรับปากไปแล้วก็ต้องดูแลให้ดี แต่กลับปล่อยให้หายไปอย่างนี้ความรู้สึกผิดก็เริ่มตีตื้นขึ้นมาในใจ
แน่นอนว่าอัลเลย์จะต้องออกตามหาเซเครัมดูอาลิสกลับมาแน่นอน แต่ตอนนี้ตัวเขาจะต้องออกไปจากโลงศพหินนี้ให้ได้ก่อน หยุดคิดไม่นานอัลเลย์ก็สร้างกุญแจทองเหลืองขึ้นมาในมืออีกครั้ง
ในเมื่อผู้ทำนายดวงดาวพาเขามาด้วยเหตุผลบางอย่าง ดังนั้นจึงไม่น่าจะปล่อยให้นอนในโลงหินนี้จนแห้งตายเป็นแน่ ใช้มือของตนค่อยๆ สัมผัสไปทั่วฝาโลง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเจอกับรูกุญแจจริงๆ
กุญแจทองเหลืองสอดเข้าไปในรูกุญแจ ขยับมือหมุนจนส่งเสียง คริ๊ก แผ่วเบา ฝาโลงหินที่ไม่ขยับเขยื้อนมานานก็เคลื่อนออกไปทางด้านข้าง ส่งเสียงติดขัดของกลไกและการเสียดสีของหินดังไปทั่วบริเวณ
ทั้งไกด์ที่พยายามชี้นำให้เขาสร้างกุญแจขึ้นมา กล่องที่ไม่มีกุญแจมาให้ หรือจะเป็นโลงศพที่ออกไปได้เมื่อมีกุญแจเท่านั้น นี้ไม่เท่ากับบอกว่าถ้าเขาไม่มีพลังวิเศษเป็นกุญแจก็เตรียมตัวตายไปได้เลยรึไง
กุญแจของเขามันพิเศษขนาดนั้นเลยงั้นหรือ?
ใช้เวลาไม่นานในการปรับดวงตาให้เข้ากับแสงสว่างข้างนอก อัลเลย์ก็สามารถมองเห็นได้ถึงบรรยากาศโดยรอบตัวเขาทันที
ดูคล้ายวิหารที่ใช้บูชาเทพเจ้า โลงศพหินถูกตั้งยกสูงขึ้นมา พื้นที่โดยรอบมีแค่แสงสลัวจากคบเพลิงบนผนังที่ไม่รู้ว่ามันลุกไหม้มานานแค่ไหนแล้ว
เป็นวิหารที่สูงไม่มากนักถูก ถูกแกะสลักด้วยหินอ่อนจนเป็นลวดลายสวยงามมากมาย โถงข้างล่างกว้างขวางแต่ก็ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย เสียงหยดน้ำและน้ำไหลดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ
แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของอัลเลย์ที่สุดก็คือรูปปั้น รูปปั้นไร้หน้าของมนุษย์13คน พวกเขาต่างก็แสดงความเคารพต่อบุคคลหนึ่งที่อยู่บนจุดสูงสุด
ชายคนนั้นถือตราสัญลักษณ์งูพันพระอาทิตย์ของธัมไฮล์อยู่ ในขณะที่มืออีกข้างถือดาบยาวยุคกลางเรียงบางเล่มหนึ่ง ร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยผ้าที่เกิดจากการแกะสลักจนดูสมจริง วงแหวนฮาโลที่ถูกทำข้างหลังแผ่ขยายไปทั่วทุกมุมกำแพง
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าชายคนนี้น่าจะเป็นเทพแห่งนิรันดร์
อัลเลย์ไล่สายตาสำรวจรูปปั้นเหล่านั้นทีละคนก่อนจะไปหยุดอยู่ที่จุดหนึ่ง
"เอ็ดวิน?"
เกราะเหยี่ยวดวงดาวมีรูปลักษณ์ที่ดึงดูดสายตาจริงๆ เมื่อถูกสร้างด้วยช่างแกะสลักที่มากความสามารถขนาดนี้ เขาก็สามารถเดาตัวตนของรูปปั้นไร้หน้านี้ได้ทันที หลายอย่างช่างดูคุ้นเคยยกเว้นแค่แขนทั้งสองข้างที่ยังอยู่ครบ
ดูเหมือนคนในความฝันจะเป็นคนละคนกับโลกแห่งความจริงตามที่อาจารย์บอก
แล้วมิลาด้า แจ็ค ซาแมนธาล่ะ?
เมื่อสำรวจจนครบก็ไม่พบรูปปั้นใดที่ดูคล้ายพวกเขาทั้งสาม เพราะบางชิ้นก็ถูกปกปิดด้วยเกราะหนาจนยากจะสังเกตรายละเอียดของคนข้างใน
อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้ว่าเอ็ดวินรอดมาได้ บางทีคนอื่นก็อาจจะรอดเช่นกัน
อัลเลย์ใช้มือจับขอบโลงศพหินข้างๆ ก่อนจะก้าวขาสั่นเทาลงมาจากโลงหินนี้อย่างเชื่องช้า
บ้าจริง เจ็บไปหมดเลย!
ไม่เห็นเหมือนตอนตื่นบนเรือแอสตราลิสเลย
ฝาโลงศพนี้ก็มีแค่ลวดลายหรูหราสวยงามเท่านั้น หากลไกที่ใช้เปิดไม่เจอด้วยซ้ำ บางทีอาจจะเป็นเพราะแรงบันดาลใจของเราน้อยเกินไปจนทำให้มองไม่เห็นสิ่งที่ซ้อนอยู่ก็ได้
บางทีในอนาคต เมื่อตอนที่เขากลายเป็นผู้วิเศษระดับสูงแล้วก็คงต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง
เสื้อผ้าก็ยังคงเป็นชุดเดิมที่คุ้นเคย แต่ดูสกปรกเต็มไปด้วยคราบปริศนามากมายที่แห้งจนจับตัวแข็งเป็นก้อน เสื้อนี้สูญเสียความอ่อนอุ่นไปแล้ว แทบจะกลายเป็นชุดเกราะชั่วคราวของเขาได้เลย
กริ๊กๆๆ --
นอกจากเข็มทิศก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว แต่เขารู้ดีว่าทิศทางที่เข็มทิศนี้ชี้ไปจะต้องมีบางอย่างให้ตามหาแน่นอน สัญลักษณ์ข้างหลังก็ดูไม่คุ้นตา เป็นรูปดวงตาในวงกลมหลายชั้นที่ซ้อนทับกันสลับไปมาชวนให้มึนงงแต่ก็ดูสวยงาม
สิ่งนี้สื่อถึงอะไร?
ไม่มีอะไรที่เขาสามารถสังเกตเห็นได้ในห้องโถงนี้อีกต่อไป อัลเลย์ก้าวเดินทีละก้าวไปที่ประตู ทุกจังหวะการเดินของเขาส่งเสียงก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องโถง ประตูนี้ก็ยังเป็นประตูหินกลไกเช่นเดิม นอกจากรูกุญแจก็มีตัวอักษรภาษาธัมไฮล์สลักไว้
'แด่ความเป็นมนุษย์ผู้บริสุทธิ์'
มนุษย์ผู้บริสุทธิ์...
สำหรับพวกเขา นิยามของมนุษย์บริสุทธิ์คืออะไรกันนะ
กริ๊ก
ครืดดด
เมื่อประตูเปิดออกกลิ่นไม่พึงประสงค์ก็โชยไปทั่ว อัลเลย์ย่นจมูกนิดหน่อย มองไปยังประตูกลไกที่เลื่อนกลับมาปิดทางเข้าวิหารจนกลายเป็นแค่กำแพงหินธรรมดาเท่านั้น
ดูเหมือนเขาจะรู้ที่มาของเสียงน้ำไหลพวกนั้นแล้ว กลุ่มคนพวกนี้คิดอะไรถึงได้มาสร้างวิหารไว้ในท่อระบายน้ำแบบนี้
มันคือพื้นที่ท่อระบายน้ำเสียของเมือง หินและกำแพงรอบๆ เต็มไปคราบต่างๆ และตะไคร้หลากสีสันมากมาย
"อาร์คานัม ออร์เดอร์"
คนพวกนั้นคืออาร์คานัม ออร์เดอร์หรือเปล่า? กลุ่มที่เป็นผู้ควบคุมและดูแลระบบต่างๆ ของธัมไฮล์ ทำไมคนพวกนั้นถึงได้สร้างวิหารในที่แบบนี้กัน
อัลเลย์ทำได้เพียงเดินตามทางที่เข็มทิศชี้ไปอย่างไร้จุดหมาย ท่อระบายน้ำนี้ช่างวกวนซับซ้อนจนน่าปวดหัว เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตนเจอทางเลี้ยวซ้ายขวามาแล้วกี่ครั้ง
เดินมานานแค่ไหนก็ไม่อาจรู้ ในที่สุดอัลเลย์ก็เจอทางออกจากเขาวงกตแห่งนี้ซะที สถานที่แห่งนี้ทำลายสุขอนามัยและสุขภาพจมูกของเขาอย่างรุนแรง
มันเป็นทางออกของน้ำทิ้งในท่อ ดูเหมือนกรงที่ใช้ปิดทางจะผุกร่อนจนแตกหักไปตามกาลเวลา ตอนนี้เลยไม่มีอะไรสามารถมาขวางกั้นเขาจากการออกไปสู่อิสรภาพข้างนอกได้
เสียงของคลื่นดังขึ้นเป็นจังหวะ เป็นชายหาดในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวบนท้องฟ้า พระจันทร์เสี้ยวสีเหลืองยังลอยเด่นอยู่ท่ามกลางความมืดเช่นเคย
อะไร
จะเป็นไปได้ยังไง!!
เขามองไปยังทะเลตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ถึงจะเป็นตอนกลางคืน แต่ก็ไม่สามารถหลบพ้นจากการมองเห็นของเขาได้
นี่ไม่ใช่น้ำทะเลสีดำ แต่เป็นน้ำทะเลสีใสเหมือนในโลกก่อนของเขา อัลเลย์ก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้งเท้าของเขาก็สัมผัสกับคลื่นขนาดเล็กที่พัดพาขึ้นมาบนชายหาดเสียแล้ว
ไม่ใช่น้ำสีดำจริงๆ
กริ๊กๆๆๆ
เข็มทิศชี้ออกไปยังทะเลอย่างบ้าคลั่ง อัลเลย์จ้องมองวัตถุตรงหน้าอย่างนิ่งงัน ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าสิ่งนี้จะนำทางเขากลับไปยังดินแดนที่เคยจากมาอย่างแน่นอน
จากตอนนั้นเวลาผ่านมานานแค่ไหนแล้วนะ หากการเลื่อนขั้นที่เขาเผชิญคือการจมลงไปในอดีตของตัวเอง แปลว่าตอนนี้ก็คงไม่ห่างจากเวลาเดิมที่พวกเรามาถึงดินแดนแห่งความหวังมากใช่ไหม?
แต่เมื่อนึกถึงโครงสร้างขนาดใหญ่ของท่อระบายน้ำและวิหารเก่าแก่ที่เผยให้เห็นถึงร่องรอยของกาลเวลา ความรู้สึกไม่สบายใจก็ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง
หรือว่าตัวเขาจะหลับไปนานกว่าที่คาดไว้กัน
ไม่มีอะไรที่ตอบคำถามเหล่านั้นได้ดีกว่าการออกไปเห็นความจริงภายนอก อัลเลย์เก็บเข็มทิศไว้ในกระเป๋ากางเกงที่คิดว่าปลอดภัยที่สุด ก่อนเดินไปยังบริเวณที่น่าจะเป็นเมืองมนุษย์อย่างระแวดระวัง
ยิ่งเข้าไปใกล้ก็ยิ่งมองเห็นได้ชัดขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้อัลเลย์นิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก ที่ฝั่งตรงข้ามของชายหาดรกร้างแห่งนี้ ปรากฏท่าเรือขนาดใหญ่ที่ถูกเทียบท่าโดยเรือรบหุ้มเกราะเหล็กขนาดยักษ์ลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น
ขนาดของเรือลำนี้ใหญ่กว่าแอสตราลิสหลายเท่า ปืนใหญ่แต่ละกระบอกบนดาดฟ้าสะท้อนแสงจันทร์จนเผยให้เห็นเงาแห่งความตาย เป็นเหมือนดั่งปลาวาฬเพชฌฆาตผู้ปกครองแห่งท้องทะเลทั้งหมด
ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้ นี้ตัวเราหลับไปนานแค่ไหนจนโลกพัฒนาไปไกลถึงขนาดนี้?
จากเรือรบที่ทำจากไม้ทั้งลำจนกลายเป็นเรือรบเหล็กขนาดยักษ์แสนคุ้นตาจากโลกเก่า เป็นการก้าวกระโดดทางเทคโนโลยีที่มากเกินไปจนทำให้อัลเลย์มึนงง
เป็นเมืองยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟ ถึงจะมีหมอกหนาอยู่บ้างแต่ก็ไม่กระทบถึงวิถีชีวิตยามราตรีของเมืองท่าแห่งนี้ อัลเลย์ขยับตัวเข้าไปใกล้มากขึ้นพร้อมสังเกตสิ่งรอบตัวไปด้วย
สไตล์บ้านของคนพวกนี้ดูย้อนยุคอย่างชัดเจน ดูคล้ายบ้านเรือนในยุควิคตอเรียของโลกก่อน ไม่ได้ดูหวือหวามากนักแต่ก็ไม่ได้เรียนง่ายจนน่าเกลียด บ้านแต่ละหลังถูกสร้างด้วยอิฐหลายก้อนวางเรียงซ้อนกันอย่างสวยงาม หอนาฬิกาเด่นสง่ามีขนาดใหญ่โตจนมองเห็นได้จากตรงนี้
เสียงของล้อรถม้าถูกลากไปบนถนนที่ถูกปูด้วยอิฐอย่างดี ถึงจะตกลงไปในหลุมน้ำขังบ้างแต่ก็ยังคงขับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ผู้หญิงส่วนใหญ่ใส่กระโปรงยาวมีโครงบัสเซิลอยู่ข้างในช่วยให้กระโปรงด้านหลังของพวกเธอบานออก ตามตัวก็ตกแต่งด้วยเครื่องประดับสวยงามมากมาย ผู้ชายก็ใส่สูทเลานจ์ที่ดูดีมีภูมิฐานพร้อมสวมหมวกทรงสูง บางคนก็แต่งตัวด้วยชุดธรรมดาที่ทำจากผ้าฝ้ายหรือผ้าวูล
ดูเหมือนที่นี่จะเป็นเมืองท่าที่สำคัญไม่น้อย ขนาดที่มีเรือเกราะเหล็กลำใหญ่ขนาดนั้นจอดอยู่ที่ท่าได้ ถึงภาษาที่นี่จะมีการเปลี่ยนแปลงไปหลายอย่างอยู่บ้าง แต่ก็ยังสามารถมองเห็นรากศัพท์ที่มาจากภาษาธัมไฮล์ได้อยู่
'ไฮเปอริออน' ชื่อของเรือรบลำนั้น
เมื่อตื่นมาในต่างยุคต่างสมัยในร่างของเด็กที่ไร้ทะเบียนบ้าน ตัวตน ที่มา ไม่มีความรู้ใดๆ สำหรับการเอาตัวรอด อัลเลย์จึงไม่รีบร้อนที่จะเข้าไปปะปนในฝูงชนเหล่านั้น
โดยเฉพาะชุดของเขาที่ตอนนี้ดูโดดเด่นเกินไป แปลกใหม่และแตกต่างจากรูปแบบการแต่งกายของผู้คนในยุคนี้ ดูเหมือนว่าที่นี่จะกลายเป็นโลกในช่วงยุค ค.ศ.1800-1900 ในอดีตไปซะแล้ว
เขาเดินลัดเลาะไปตามที่ต่างๆ อย่างระมัดระวัง ถึงจะกลายเป็นผู้วิเศษแต่ก็เป็นแค่ระดับผู้ตื่นรู้เท่านั้น พลังก็ไม่มีอำนาจในการต่อสู้ แถมตอนนี้ก็ไม่มีดาบสักเล่มไว้ป้องกันตัวอีกต่างหาก
ในสมัยนี้ควรจะมีการประดิษฐ์ปืนแล้ว อย่างน้อยก็ควรมีพวกปืนพกปืนลูกซองพวกนี้อยู่ด้วย สภาพของเขาตอนนี้จะเอาอะไรไปสู้กับคนเหล่านั้นกัน
เสียงเอะอะโวยวายดังแว่วเป็นระยะ พื้นที่นี้อยู่ห่างไกลจากจุดความเจริญพอสมควร กลุ่มคนชนชั้นกลางถึงล่างจำนวนมากก็อาศัยอยู่บริเวณนี้ ถนนที่นี่ก็เต็มไปด้วยดินโคลนและแอ่งน้ำ
อัลเลย์เคลื่อนที่ให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามเพิกเฉยต่อเสียงของการวิวาทและจากกลุ่มคนเมาตามบ้านเรือนต่างๆ
บางทีเขาอาจจะลองขโมยเสื้อผ้าของใครสักคนมาใช้ก่อน แล้วหาทางตัดผมที่ยาวเกินไปนี้เสียที ถึงจะตัดในความฝันไปแล้วแต่ในความเป็นจริงก็ยังคงยาวอยู่เหมือนเดิม ทำให้การเคลื่อนไหวบางอย่างของเขายากลำบากมากขึ้น
สายตาของตนสังเกตเห็นเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่ถูกตากทิ้งไว้บนลวดริมระเบียง ถึงจะดูเก่าและเหลืองแต่ก็มีขนาดพอดีกับร่างเขาตอนนี้ ถึงร่างกายตอนนี้จะดูคล้ายเด็กอายุ15ปี แต่กลับแคระแกร็นจากการขาดสารอาหารจึงทำให้ตัวเขาไม่ได้สูงมากนัก
เมื่อคิดว่าวางแผนมาดีและระมัดระวังตัวมากพอ เขาก็พร้อมที่จะลองขโมยของครั้งแรกในชีวิต
ตูมมม!!
เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากพื้นที่หนึ่ง ปลุกผู้คนในชุมชนแห่งนี้ให้ตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว อัลเลย์ยกเลิกแผนการทันที ขมวดคิ้วพร้อมมองไปยังกลุ่มควันไฟจากพื้นที่ชานเมืองที่ห่างไปจากชุมชนแห่งนี้ราว9กิโลเมตร
เจ้าของบ้านที่ตนตั้งใจจะขโมยเสื้อผ้าต่างก็ตื่นขึ้นมาแล้ว อัลเลย์ตัดสินใจถอยห่างเข้าไปในตรอก หลบออกจากผู้คนที่ออกจากบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อเหตุระเบิดอย่างเงียบๆ
นั้นคืออะไร? หรือเป็นฝีมือของผู้วิเศษกัน


## บทที่ 16 พอร์ตเอลเวย์น

เขาขยับตัวเข้าไปในพื้นที่ลับสายตา พร้อมสังเกตสภาพรอบตัวอีกครั้ง ถึงวิถีดาบของกูลจะเหมาะกับการก้าวเดินในความมืด แต่ก็ต้องยอมรับว่าประสบการณ์ในด้านนี้ของเขานั้นมีน้อยจริงๆ
อัลเลย์อาศัยจังหวะชุลมุน แอบเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งด้วยพลังกุญแจผีของตน บ้านหลังนี้มืดสนิทแถมยังเต็มไปด้วยฝุ่นมากมาย ดูเหมือนเจ้าของบ้านจะไม่ได้อยู่ที่นี้มานานแล้วแต่เฟอร์นิเจอร์ทุกตัวก็ยังคงถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี
ร่องรอยของอดีตอยู่ทั่วทุกมุมของบ้านหลังนี้ เขาใช้ปลายนิ้วไล่ตามร่องรอยขีดเขียนบนกำแพง เป็นรอยขีดตามความสูงที่เพิ่มขึ้นของเด็กๆ รอยนั้นมีตั้งแต่ยังไม่ถึงเอวของอัลเลย์ จนเหนือเขาไปประมาณหนึ่งไม้บรรทัด
แต่โชคดีที่เจ้าของบ้านหลังนี้ยังเก็บเสื้อสมัยเด็กเอาไว้อยู่ ถึงจะกระดากอายเล็กน้อยที่ต้องลักขโมยเสื้อคนอื่นมาใส่ แต่ก็ต้องทำไปเพราะความจำเป็น
เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว กับกางเกงขายาวสีน้ำตาลเข้ม ถึงตัวเสื้อจะเก่าจนสีออกเหลืองนิดหน่อย แต่ก็ยังดูดีกว่าเสื้อชุดก่อนหน้าที่ตนจะขโมยมาก
ยืนคิดอยู่สักพัก พื้นข้างนอกที่เต็มไปด้วยน้ำและโคลนแบบนี้ไม่เหมาะกับรองเท้าผ้าของเขาเลยจริงๆ ได้แต่ขอโทษเจ้าของบ้านในใจก่อนจะใส่รองเท้าหนังสีดำอย่างรวดเร็ว ถึงจะหลวมนิดหน่อยแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
ภายในบ้านไม่มีอะไรอีก ถ้าให้เอากุญแจไปไล่เปิดตู้ดูทีละตู้ก็อาจจะดูแย่ไปหน่อย ถึงจะรู้สึกคันมือเล็กน้อยแต่ก็พยายามห้ามใจตัวเอง แล้วรีบหนีออกจากบ้านหลังนั้นอย่างรวดเร็ว
ใช้มือกดหมวกเบเร่ต์ที่เผลอหยิบติดมือมาเมื่อกี้เล็กน้อย ผมที่ยาวเกินไปนี้ดูน่ารำคาญจริงๆ แต่ถ้าให้ลองตัดเองก็คาดว่าจะออกมาดูไม่ดีสักเท่าไหร่ จึงทำแค่ถักเป็นผมเปียยาวตามแบบที่ฮาโมนี่เคยสอนเท่านั้น
"ระเบิดอีกแล้ว เมื่อไหร่เจ้าหน้าที่จะมาจัดการพวกท่อแก๊สเก่าไม่ได้มาตรฐานพวกนี้สักที" ชายวัยกลางคนบ่นให้กับภรรยาของตนฟัง นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่โรงงานร้างเกิดการระเบิดแบบนี้ แค่คิดว่าวันหนึ่งต้องกลายเป็นแถวบ้านเขาเองที่ระเบิด ก็อดหวาดกลัวเล็กน้อยไม่ได้
"แล้วทำไมไม่ไปบ่นให้อาร์ชีฟังล่ะ มาบ่นให้ฉันแล้วมันจะได้อะไร" หล่อนตอบด้วยความเบื่อหน่าย ไม่แน่ใจว่าฟังประโยคแบบนี้ซ้ำไปกี่รอบแล้ว
"เด็กคนนั้นกลับมาที่นี่บ่อยซะที่ไหน แต่ก็นะ ถ้าฉันได้ไปทำงานที่มิสบอร์นก็คงจะไม่อยากกลับมาที่แบบนี้บ่อยๆ หรอก"
"อย่าพูดอย่างงั้นสิ พอร์ตเอลเวย์นไม่ได้แย่ขนาดนั้น"
ถึงพอร์ตเอลเวย์นจะเป็นเมืองท่าไม่กี่แห่งของราชอาณาจักรไฮเซิน แต่ก็เต็มไปด้วยกลุ่มองค์กร สมาคม และลัทธิแปลกประหลาดแอบซ่อนอยู่ทั่วทุกมุมถนน จะว่าเจริญก็เจริญ แต่ก็อันตรายไม่น้อยเช่นกัน
อัลเลย์มองไปยังชุมชนที่เต็มไปด้วยผู้คนตรงหน้า เมื่อคืนตนออกเดินทางไปทั่ว ลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยมองหาอะไรที่พอจะเป็นประโยชน์กับตนเอง แต่นอกจากกลุ่มคนไร้บ้าน คนเมา กลุ่มคนน่าสงสัย ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก จึงได้แต่กลับไปยังบ้านหลังนั้นแล้วงีบหลับที่นั่นสักคืน
ดูเหมือนคนที่ชื่ออาร์ชีจะเป็นเจ้าของบ้านตัวจริง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะทำงานอยู่ที่ต่างเมือง หากมีเรื่องให้เกี่ยวข้องในอนาคตเขาจะต้องแอบตอบแทนแน่นอน
"ได้ยินเสียงระเบิดเมื่อคืนรึเปล่า นี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่เจอแบบนี้"
"ผมคิดว่าอาจจะเป็นฝีมือของพวกองค์กรชั่วร้ายก็ได้ ไม่งั้นจะระเบิดบ่อยขนาดนี้ได้ยังไง"
"แต่ว่าเจ้าหน้าที่..."
"วันนี้ผมได้ปลาสดๆ มาหลายตัว ถ้าคุณอยากมาดูก่อนก็มาได้..."
"ฟักทองสีส้ม ฟักทองสีสวย!! ราคากันเองลองดูก่อนได้!!"
เสียงพูดคุยโหวกเหวก พร้อมเสียงรถม้าลากไปตามพื้นถนน ถึงเมืองนี้จะเป็นเมืองท่า แต่ก็มีความเจริญอยู่แค่บริเวณอำเภอเวสต์เมียร์เท่านั้น ที่นั่นอยู่ติดท่าเรือแถมยังมีสำนักงานส่วนกลางตั้งอยู่เต็มไปหมด
พื้นที่ปกครองในราชอาณาจักรแห่งนี้ถูกแบ่งเป็น แคว้น เมือง อำเภอ บางที่ก็มีตำบลแยกย่อยมาอีก
ตอนนี้อัลเลย์อยู่ในราชอาณาจักรไฮเซิน แคว้นเฮเวนริดจ์ เมืองพอร์ตเอลเวย์น อำเภอเฮเวนฟอร์ด
เฮเวนฟอร์ดแตกต่างจากเวสต์เมียร์ตรงที่เป็นที่อยู่หลักของชาวบ้านในแถบนี้ โดยดั้งเดิมที่นี่เต็มไปด้วยคนชนชั้นกลางถึงต่ำ ทั้งชาวประมง ก่อสร้าง แม้แต่กลุ่มคนแปลกประหลาดจำนวนหนึ่ง
ในที่แบบนี้การเห็นเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมาเดินคนเดียวนั้นเป็นเรื่องปกติ ครอบครัวส่วนใหญ่ต่างก็ให้ลูกที่มีอายุในช่วง14-15เริ่มออกมาหางานทำแล้ว ไม่ว่าจะเป็นช่างฝึกหัด ลูกจ้างตามร้านค้า หรือให้ไปลักเล็กขโมยน้อยก็มี
อัลเลย์เมินเฉยสายตาที่จ้องมองมาโดยรอบ เนื่องจากร่างนี้ไม่ได้พบเจอแสงแดดมานาน จึงได้มีผิวขาวซีดผิดกับคนอื่นในบริเวณนี้ ยิ่งรวมถึงผมที่ยาวจนถึงกลางหลังก็ยิ่งดูคล้ายกับคุณหนูที่ปลอมตัวมาในพื้นที่ยากจน
เฝ้ามองดูรอบๆ เพื่อหาสิ่งที่ดูจะมีประโยชน์ ก่อนจะเจอกับหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งที่ถูกทิ้งอยู่แถวถังขยะ ถึงจะเปราะเปื้อนไปด้วยคราบดินและน้ำ แต่ก็ยังพอมองออกอยู่
'การปรากฏตัวของราชินีอนาสตาเซียแห่งอาณาจักรเลเวนฮุค ในงานสถาปนาอาณาจักร'
'การระเบิดของโรงงานร้างจำนวนมากทั่วอาณาจักร สาเหตุคาดว่าเป็นเพราะแก๊สรั่ว'
'คนหายจำนวนมากอย่าแปลกประหลาด หรือนี่จะเป็นฝีมือของสัตว์ประหลาดในตำนาน?'
'มีผู้พบเห็นสัตว์ประหลาดในพอร์ตเอลเวย์น'
ถึงจะดูเล็กน้อยแต่ก็มีเบาะแสมากมายในนั้น โดยเฉพาะสัตว์ประหลาดในตำนาน ดูเหมือนว่าในยุคนี้ผู้วิเศษและสัตว์ประหลาดจะเป็นข้อมูลที่ถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ไม่ให้คนธรรมดารู้จัก
โดยเฉพาะคนธรรมดาที่มีมากมายเต็มท้องถนนพวกนี้ ตั้งแต่ที่ดวงตาของเขาสามารถมองเห็นละอองแสงนิวม่าได้ อัลเลย์ก็สามารถแยกแยะได้ถึงความต่างของผู้วิเศษและมนุษย์ธรรมดา
มันคือจำนวนนิวม่า จำนวนนิวม่าในร่างกายของคนธรรมดาและผู้วิเศษนั้นมีความต่างกันอย่างชัดเจน ถ้ามนุษย์ธรรมดาเป็นแค่หลอดไฟขนาดเล็ก ผู้วิเศษก็เป็นเหมือนกองไฟขนาดย่อม
แต่ตอนนี้เขายังไม่เจอผู้วิเศษคนอื่นเลย
"นี้เจ้าหนูมายืนทำอะไรตรงนี้" เสียงทุ้มนิ่งสงบดังขึ้น อัลเลย์เผลอเกร็งกล้ามเนื้อทั้งร่างกายด้วยความตกใจ
เงียบมาก
เข้ามาใกล้ตั้งแต่ตอนไหน!
เขาหันไปมองต้นเสียงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะโล่งใจขึ้นมานิดหน่อยเมื่อพบว่าเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น
ชายคนนี้หน้าตาดีจริงๆ ผมสีดำถูกปัดเรียบไปข้างหลังอย่างสวยงาม ดวงตาสีฟ้าหลังแว่นสี่เหลี่ยมกรอบทองดูอ่อนโยนและเข้าถึงได้ง่าย ทั้งตัวยังแต่งตัวดูดีสะอาดสะอ้าน มีครบทั้งเลานจ์สูท หมวกทรงสูง มือหนึ่งถือกระเป๋าหนังทรงสี่เหลี่ยม อีกข้างกำไม้เท้าสีน้ำตาลหรูหรา
"ที่นี่เฮเวนฟอร์ดไม่ปลอดภัยนักสำหรับเด็กตัวคนเดียว รีบกลับบ้านไปซะเจ้าหนู"
"คุณเป็นเจ้าหน้าที่รัฐงั้นเหรอครับ มาเพราะเหตุระเบิดรึเปล่า" ชายหนุ่มตรงหน้าเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยอมตอบเด็กขี้สงสัยไปตามปกติ
"ฉันชื่ออาร์ชี เค็พเพลอร์ เป็นนักจิตวิทยาอาชญากรรม ช่วงนี้มีคนหายตัวบ่อย เพราะงั้นก็หยุดเล่นแล้วกลับบ้านไปซะเถอะ"
"...เข้าใจแล้วครับ"
นี้...คงเป็นเรื่องบังเอิญใช่ไหม หวังว่าชายตรงหน้าจะจำชุดเก่าของตัวเองไม่ได้นะ
อาร์ชีมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาใจดี เมื่อเห็นว่าเด็กคนนั้นวิ่งหายไปอย่างรวดเร็วจนลับสายตา ดวงตาสีฟ้าก็เปลี่ยนไปเหลือแค่ความเฉียบคมทันที
ภายใต้แขนเสื้อในมุมที่มองไม่เห็น มีนาฬิกาข้อมือสีเงินสวยงามเรือนหนึ่ง เมื่อดูจากภายนอกก็เหมือนนาฬิกาทั่วไปที่ใช้ดูเวลาได้ตามปกติ
อาร์ชีสัมผัสได้ถึงความร้อนผิดแปลกเล็กน้อยจากตัวนาฬิกา เขาเดินหันหลังกลับไปตามเส้นทางปกติ มุ่งหน้าไปยังบ้านเก่าของตนในเฮเวนฟอร์ดที่ไม่ได้กลับมานาน
เมื่อไปถึงก็ตรวจเช็กทุกมุมบ้าน ก่อนพบร่องรอยการบุกรุกมากมายที่ยังคงหลงเหลือไว้อยู่ โชคดีที่ของสำคัญที่เก็บไว้ในตู้ยังคงอยู่ดี มีหายไปแค่เสื้อผ้าและรองเท้าตัวเก่าเท่านั้น
ผู้วิเศษ...
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เจอผู้วิเศษที่เกิดมาจากบุคคลธรรมดาทั่วไป ถึงเรื่องผู้วิเศษจะถูกเก็บเป็นความลับจากบุคคลธรรมดาแต่ก็ยังมีอัจฉริยะมากมายเกิดขึ้นจากคนเหล่านั้น
แต่มีหลายอย่างที่ดูขัดแย้งรวมอยู่ในตัวเด็กคนนั้น...
ดูเหมือนจะเป็นผู้วิเศษระดับ1ที่พึ่งตื่น ผิวสีขาวซีด ผิวเนียนเหมือนไม่เคยถูกใช้งานหนัก แต่กลับลักขโมยเสื้อผ้าของคนอื่นมาใช้เหมือนกับไม่มีเงินสักเพนนีเดียว ดวงตากลับดูมีความฉลาดเฉลียวมีความรู้แตกต่างจากพวกเด็กจรจัดของที่นี่
แปลกจริงๆ
กลุ่มผู้วิเศษเป็นพวกที่มีอำนาจแปลกประหลาดที่ไม่ควรประมาท อาร์ชีเดินออกจากบ้าน ขึ้นรถม้าแล้วตรงไปยังสำนักงานตำรวจก่อนจะขอใช้โทรศัพท์ของที่นั่น ลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงไปข้างล่างอย่างเชื่องช้า จนไปถึงชั้นที่มีโทรศัพท์สีเหลืองติดผนังอยู่
เขาใช้นิ้วหมุนเป็นหมายเลขหนึ่ง รอสักพักก่อนจะมีเสียงตอบกลับดังขึ้นมา
"โอ้...ว่าไงอาร์ชี ทำไมได้เรื่องเร็วจัง? เจออะไรดีๆ มารึเปล่า"
"ยืนยันแล้ว เป็นจดหมายเถื่อนที่ส่งโดยไม่ผ่านBPI คาดว่าจะใช้พวกคนชนชั้นต่ำส่งจดหมายครับ"
การส่งจดหมายเถื่อนที่มีการปนเปื้อนความเสื่อมทรามไม่ใช่คดีใหม่ที่พึ่งพบเจอ แต่มีมาได้สักพักแล้ว มักจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นบ่อยครั้งโดยเฉพาะในหมู่ องค์กร สมาคม หรือลัทธิที่ต้องการส่งจดหมายลับ แต่ไม่มีช่องทางการส่งที่ปลอดภัยเพียงพอ ทำให้ 'บุคคลที่สาม' สามารถเข้ามาแทรกแซงตัวจดหมายได้
"...จดหมายเถื่อนอีกแล้ว น่าเบื่อจริงๆ เมื่อไหร่จะจับไอตัวต้นเหตุได้สักที"
"เข้าใจแล้ว เดี๋ยวทางนี้จะยื่นเรื่องนี้ไปให้PCDให้แล้วกัน"
เสียงจากอีกฝั่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบกลับมา2-3ประโยคแล้วจึงตัดสายไป
หิวมาก
แต่ไม่มีเงินสักเพนนีเดียว
ในโลกนี้ใช้ค่าเงินเหมือนระบบเงินเก่าของสหราชอาณาจักรไม่มีผิด 1ปอนด์เท่ากับ20ชิลลิง 1ชิลลิงเท่ากับ12เพนนี 1เพนนีเท่ากับ4ฟาร์ธิง เป็นระบบเงินที่ถูกออกแบบมาเพื่อให้สามารถควบคุมประชาชน รักษาอำนาจ และทำให้คนธรรมดาเข้าใจเศรษฐกิจได้ยากขึ้น
จะพูดว่าโลกนี้เกือบจะคล้ายสหราชอาณาจักรในสมัยยุควิคตอเรียเลยก็ว่าได้ นี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะว่าโลกนี้เชื่อมโยงกับโลกเก่าของเขา หรือว่ามีใครบางคนควบคุมให้มันให้กลายเป็นแบบนี้กันแน่
หากจะซื้อขนมปัง1ปอนด์ก็ต้องมีอย่างน้อย1เพนนี ค่าเช่าห้องราคาถูกต้องใช้3-5ชิลลิงต่อสัปดาห์ หากยังปล่อยไว้แบบนี้เขาก็คงต้องไปนอนอยู่ข้างถนนเป็นแน่
อัลเลย์ไม่แน่ใจว่าโลกนี้มีพวกบัตรสัญชาติหรือเอกสารยืนยันสถานะหรือไม่ หากมีของพวกนั้นสภาพเขาตอนนี้ก็ไม่ต่างกับคนเถื่อนที่แอบลักลอบเข้าเมืองมาอย่างผิดกฎหมาย
คงไม่มีทางเลือก
อาร์ชีคนนั้นทำงานเกี่ยวกับตำรวจ อัลเลย์ยังแอบได้ยินเสียงของบางอย่างจากในกระเป๋าเสื้อของเขา บางทีมันอาจจะเป็นปืนก็ได้...
และบางทีชายคนนั้นก็อาจจะพบแล้วก็ได้ว่าบ้านเก่าของเขาถูกบุกรุก ดังนั้นคืนนี้อัลเลย์จึงไม่สามารถกลับไปนอนที่นั่นได้อีก
อัลเลย์มองท่อเหล็กในมืออย่างเงียบงัน ในเมืองนี้ท่อเป็นสิ่งที่หาได้ไม่ยาก ที่นี่ยังนิยมใช้ระบบท่อส่งแก๊สเป็นส่วนใหญ่ มีแค่ในส่วนตัวเมืองและสถานที่สำคัญเท่านั้นที่ถึงจะมีไฟฟ้าใช้
ไม่ อย่าพึ่งคิดอย่างนั้น เขาไม่ได้ไปงัดท่อส่งแก๊สของคนอื่นมา แต่หามันตามข้างทางต่างหากล่ะ ถึงจะไม่ใช่ดาบ แต่ก็ยังสามารถพอใช้แทนกันได้อยู่
"ยังไงก็ต้องหาอาหารกินให้ได้ในวันนี้"
ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป แย่ยิ่งกว่าตอนอยู่บนเรือเสียอีก หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาคงจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานอย่างแน่นอน
เพียงพริบตากุญแจทองเหลืองที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นมาในมือ อัลเลย์เปิดเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่ดูไม่ยากจนเกินไป แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยมากจนดูไม่ปลอดภัยต่อการปล้น ในเวลานี้ผู้คนทั่วไปยังคงออกไปทำงานกัน แต่ก็ไม่สามารถนิ่งนอนใจได้
ลองค้นไปค้นมาก็เจอเนื้อสดกับขนมปังโฮลวีท3ก้อน อัลเลย์ที่ยังคงมีจิตสำนึกเหลืออยู่ก็เลือกนำกลับไปแค่ขนมปัง3ก้อนให้พอมีกินในวันนี้
พร้อมเงินอีก2ชิลลิงเผื่อไว้ใช้ในอนาคต ได้แต่สัญญาในใจว่าถ้าในครั้งหน้าตนมีเงินเก็บแล้ว จะนำมาคืนในส่วนที่ขโมยไปในวันนี้แน่นอน
ความมืดค่อยๆ เขาครอบงำเมืองพอร์ตเอลเวย์น แตกต่างจากเวสต์เมียร์ที่เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงพูดคุยมากมาย เฮเวนฟอร์ดในยามกลางคืนนั้นมีแค่ความเงียบและหมอกหนา
อัลเลย์มองภาพตรงหน้าพลางขมวดคิ้ว หรือว่าเราจะลองเข้าไปในเวสต์เมียร์ดี ในตอนนี้เขานั้นทั้งสับสน มึนงง และไร้เป้าหมาย ตอนที่อยู่บนแอสตราลิสก็ยังมีความคิดที่ว่าต้องเอาตัวรอดอยู่หรอก แต่พอหลุดเข้าสู่ความเป็นจริงก็กลายเป็นว่าโดนปล่อยให้อยู่ตัวคนเดียวเสียอย่างงั้น
ไร้เป้าหมายและไม่รู้จะทำยังไงต่อไป
"นี้แบบนี้มัน..."
"ไม่เป็นไรหรอกน่า"
แตกต่างจากเสียงคนเมาหรือเสียงผู้ใหญ่ที่ได้ยินแว่วมาปกติ ครั้งนี้เป็นเสียงของเด็กๆ ที่ดังขึ้นมาในตรอกซอกซอยแทน อัลเลย์มองไปยังที่มาของเสียงด้วยความสนใจ
ทำไมถึงมีเด็กออกมาเดินตอนกลางคืนได้...
เด็กพวกนั้นดูเหมือนจะเป็นเด็กจรจัด ชุดของพวกเขาสกปรกและมีร่องรอยของการซ่อมแซมหลายจุด เป็นเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงที่อายุไม่น่าเกิน13ปี ทั้งคู่ทำตัวลับๆ ล่อๆ พร้อมเดินลึกเข้าไปในตรอก ไม่นานก็หายไปในความมืดและม่านหมอกยามกลางคืน
ดูเหมือนเขาจะได้รับผลกระทบจากการครอบงำของพลังพิเศษนิดหน่อยจริงๆ ความอยากรู้อยากเห็นทำให้อัลเลย์อยู่ไม่สุข สัญชาตญาณของเขาบอกว่าสิ่งนี้จะนำพาตัวเขาให้ไปเจอกับเรื่องลึกลับบางอย่างแน่นอน
ยืนลังเลไม่กี่วินาทีก็ตัดสินใจติดตามเด็กคู่นั้น เดินหายเข้าไปในสายหมอกของคืนที่หนาวเหน็บ


## บทที่ 17 สลัม

"วันนี้เบอร์โต้กลับดึกจังเลยนะ" เด็กชายพูดขึ้นมา เปลวไฟในตะเกียงขยับเล็กน้อย บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของการผุพัง สายลมเย็นๆ พัดเข้ามาภายในห้องผ่านรอยแตกบนกำแพง
ที่นี่คือเขตสลัมของเฮเวนฟอร์ด สลัมแห่งนี้ตั้งอยู่ในบริเวณภูเขาขยะ มักจะถูกผู้คนในพื้นที่เรียกกันว่ารังหนู
ครอบครัวนี้เป็นแค่ครอบครัวเล็กๆ มีพี่ชายคนโตเบอร์โต้ น้องชายคนรองโรแลนด์ และน้องสาวคนเล็กลอเรนด์ ทั้ง3คนไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่แค่มาอยู่ด้วยกันเพราะต่างก็ต้องการความรักและความอบอุ่น
"บางทีวันนี้พี่อาจจะไปกับแก๊งพวกนั้นอีกแล้ว" ลอเรนด์พูดด้วยเสียงพึมพำแผ่วเบา ในขณะที่ยังคงขยับมือเย็บเสื้อผ้าอย่างแข็งขัน
"งี่เง่า..." โรแลนด์พูดขึ้นด้วยความหงุดหงิด เด็กชายก้มหน้าลงตั้งใจอ่านหนังสือในมือต่อไป
หนังสือเก่าๆ เล่มนี้ถูกนำมาให้โดยเบอร์โต้ เขาไปเจอมันมาจากกองขยะ ชายคนนี้ยังหวังว่าเหล่าน้องๆ ของเขาจะสามารถอ่านออกเขียนได้ภาษาเลเวนฮุคซึ่งเป็นภาษาสากลที่ผู้คนหลายประเทศใช้ได้ทั่วไป
ในอนาคตข้างหน้า ถ้าสามารถเข้าเรียนที่โรงเรียนในจักรวรรดิเทอร์โมนิสได้ ก็จะได้กลายเป็นคนใหญ่คนโตไม่ต้องมาใช้ชีวิตในรูหนูแบบตอนนี้อีก อย่างที่รู้กันว่าจักรวรรดิเทอร์โมนิสเป็นประเทศแห่งความรู้ ถึงจะยากจนแค่ไหนแต่ถ้าฉลาดก็ยังสามารถเติบโตในประเทศนั้นได้
"แต่ว่านี้มันนานเกินไป" ลอเรนด์หยุดขยับมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเด็กชายตรงข้าม ลักษณะภายนอกของพวกเราสามคนแตกต่างกันมาก เธอมีผมสีทอง โรแลนด์มีผมสีน้ำตาล เบอร์โต้มีผมสีดำ เมื่ออยู่ด้วยกันก็มักจะโดนคนอื่นล้อเรื่องนี้เสมอว่าเป็นกลุ่มหนู3สี
เบอร์โต้ในฐานะคนที่อายุเยอะที่สุดในบ้านหลังนี้ ถึงจะยังไม่บรรลุนิติภาวะตามกฎหมายของราชอาณาจักรไฮเซินที่ว่าเด็กชายจะบรรลุนิติภาวะเมื่ออายุ20ปี แต่สำหรับสลัมแห่งนี้เด็กผู้ชายอายุ16ปีก็ถูกยอมรับว่าโตพอจะดูแลครอบครัวได้แล้ว
เขาทำงานเป็นคนเก็บขยะ ต้องไปตามเก็บขยะพวกนั้นจากตามถนนและท่อระบายน้ำ เมื่อมีเวลาว่างพวกเราทั้ง3ก็จะมานั่งแยกขยะด้วยกัน หวังว่าจะเจอสมบัติบางอย่างที่สามารถเอาไปขายทำเงินต่อได้
โรแลนด์ถูกเบอร์โต้ยอมรับว่าเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดในบ้าน ครั้งหนึ่งเขาเคยพยายามจะตามพี่ชายไปเก็บขยะด้วย แต่สุดท้ายก็ถูกห้ามเอาไว้เสมอ ลอเรนด์ที่เป็นเด็กสาวคนเดียวมักจะถูกปกป้องจากพี่ๆ ตลอด เธอมักที่จะรับซ่อมเสื้อผ้าจากครอบครัวอื่นๆ เพื่อให้ได้เศษเงินไม่กี่ฟาร์ธิง เป็นครอบครัวขนาดเล็กที่ถึงจะยากจนแต่ก็อบอุ่น
"ถ้าโดนตำรวจจับขึ้นมาจะทำยังไง!! ไม่เห็นต้องเรียนก็ได้แท้ๆ..." กลุ่มคนที่เบอร์โต้ไปคลุกคลีด้วยเป็นกลุ่มเด็กในสลัมที่มีความชื่นชอบในการขโมย ถึงจะทำเงินได้ง่ายและเร็วแต่ก็มีความเสี่ยงมากมายตามมา วันไหนดวงซวยก็ได้แผลฟกช้ำดำเขียวกลับมาด้วยแถมยังไม่ได้เงินสักเพนนีเดียวอีกต่างหาก
"ก็พี่เขาอยากให้พี่ได้เรียนนี่นา" การเรียนมีราคา ความรู้คือสิ่งที่ต้องใช้เงินซื้อมา เบอร์โต้ตั้งความหวังไว้กับน้องชายคนรองไว้มาก ตั้งใจว่าจะหาเงินให้เขาได้เข้าโรงเรียนเหมือนพวกเด็กชนชั้นกลางให้ได้
"..." แต่ถ้าเบอร์โต้เป็นอะไรไปก่อนก็ไร้ความหมาย
ลอเรนด์มองพี่ชายของตนก่อนจะมองลอดผ่านรอยแตกของบ้านไปยังภูเขาขยะภายนอก ได้แต่ภาวนาว่าพี่ชายคนโตของเธอจะกลับมาอย่างปลอดภัย
"เฮ้!! มีใครอยู่ไหม!! ออกมาเดี๋ยวนี้!!" เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมาจากหน้าบ้าน เด็กทั้งสองที่นอนกอดกันอยู่ในผ้าห่มต่างก็สะดุ้งตื่น เมื่อรับรู้ว่าเมื่อคืนเบอร์โต้ไม่ได้กลับบ้านก็ต่างพากันหน้าซีดด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี
"เกิดอะไรขึ้น...พี่!!" เด็กทั้งสองมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว เบอร์โต้ที่มักจะทำหน้าขี้เล่นสดใสร่าเริง แต่ตอนนี้กลับตัวซีดขาวไร้สีเลือด ท้องของชายหนุ่มชุ่มด้วยเลือดไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บมานานแค่ไหนแล้วสีของเลือดบนเสื้อถึงได้เปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ
โรแลนด์ปากซีดมือสั่น ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะเรียกสติกลับคืนมา รีบวิ่งไปหาเบอร์โต้ด้วยความกังวล
"ฉันเอาเขามาคืนที่บ้านตามสัญญา จะทำอะไรต่อก็เรื่องของพวกแกเลย" ชายคนนี้ส่งเสียงจิ๊ปากด้วยความขัดใจเมื่อเห็นว่าเสื้อของตนเปื้อนเลือดของเบอร์โต้ ก่อนจะหันจากไปอย่างไม่ไยดี
"เดี๋ยว!! จะทิ้งกันไปแบบนี้ได้ยังไง" โรแลนด์มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ชายคนนั้นหันมามองคนทั้งสามด้วยความขบขัน
"ฉันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ ก็หมอนี้พลาดโดนตำรวจยิงเอง เป็นเรื่องของมันนี้ ทำอะไรก็รับผิดชอบเอาเองแล้วกัน" ชายตรงหน้าชักมีดออกมาขู่ ทำให้เด็กทั้งสองก้มหน้าลงด้วยความกลัว ก่อนที่จะเดินหัวเราะจากไป
โรแลนด์และลอเรนด์ใช้แรงทั้งหมดในการพาร่างของเบอร์โต้เข้ามาในบ้าน ทั้งคู่จ้องหน้ากันอย่างว่างเปล่า พยายามนำผ้าที่มีทั้งหมดมากดห้ามเลือดเอาไว้
"ทำยังไงดี ทำยังไงดี..." โรแลนด์พึมพำซ้ำๆ ด้วยความสับสน ถ้าหากยังปล่อยไว้แบบนี้เบอร์โต้ได้ตายจริงๆ แน่
พวกเขาเคยเจอแต่แค่รอยช้ำกับแผลเล็กๆ เท่านั้น เมื่อมาเจอกับแผลถูกยิงอย่างนี้ก็จนปัญญาจะรักษา
"พี่!! เราต้องพาไปหาหมอ!!" ลอเรนด์พยายามค้นตามมุมบ้าน นับรวมเงินทั้งหมดที่พวกเขาเก็บสะสมมาตลอดก็มีแค่2ชิลลิงกับ6เพนนีเท่านั้น
"ลองไปตามหมอในสลัมดูก่อน..." ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วตัดสินใจ โรแลนด์ให้น้องสาวคอยดูอาการพี่ชายก่อนที่ตนจะวิ่งออกไปยังคลินิกในสลัม
"อืม หนักจริงๆ มีเงินอยู่เท่าไหร่ล่ะ"
"มีอยู่1ชิลลิง 6เพนนี มีอยู่เท่านี้" โรแลนด์พูดออกไปด้วยความกังวล ถึงยังไงพวกเขาสองพี่น้องก็ต้องกินต้องใช้อยู่ อีกอย่างหมอพวกนี้ก็ไม่ได้ดีอะไรนัก ถึงได้มาทำอาชีพอยู่ในสลัมแบบนี้ เมื่อรักษาเสร็จก็ต้องเป็นพวกเขาที่ต้องคอยดูแลพี่ชายต่อ
หมอตรงหน้าไม่พูดอะไรมาก นำเครื่องมือออกมาก่อนจะเริ่มการรักษาทันที สองพี่น้องกอดกันแน่น หน้าซีดเผือดคล้ายจะเป็นลมเมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของพี่ชายตน หมอเถื่อนพวกนี้ไม่มีการดมยา พวกเขาทำแค่ดึงกระสุนออกแบบหยาบๆ เท่านั้น
"พี่...พี่.." หลังจากที่หมอใช้ผ้าพันแผลเสร็จแล้วจากไป ลอเรนด์ก็พูดขึ้นด้วยความหวาดกลัว เมื่อได้เห็นกระบวนการรักษาพวกนั้นก็ยิ่งหวาดกลัวว่าพี่ชายของพวกเขาจะไม่รอดจริงๆ
โรแลนด์พยายามปลอบโยนน้องสาว ก่อนจะฝากฝังให้เธอช่วยดูแลพี่ชาย ในเมื่อเสาหลักของบ้านล้มไปแล้วแบบนี้ ในฐานะพี่ชายคนรองก็ต้องออกไปทำงานหาเงินมาจุนเจือครอบครัว
โรแลนด์ไปยังกลุ่มคนเก็บขยะ ถ้าเป็นตอนปกติเบอร์โต้ก็คงจะห้ามเขาไม่ให้ทำงานแบบนี้ แต่ในตอนนี้เบอร์โต้ไม่เหลือแรงจะลุกออกจากเตียงด้วยซ้ำ จึงไม่มีใครมาคอยห้ามตนอีก
งานแรกของเขาคือการเก็บขยะในท่อระบายน้ำ โรแลนด์ขมวดคิ้ว พยายามอดทนต่อกลิ่นเหม็นรุนแรงพวกนั้น ก่อนจะไล่เก็บขยะทำตามหน้าที่ของตนต่อไป
"อุ๊บ...!!?" เด็กหนุ่มปิดจมูกแน่น แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก พร้อมมองไปยังศพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว
เป็นศพหลายศพนี้มีสภาพเน่าเปื่อยแต่ก็ยังสามารถมองเห็นรูปร่างของมนุษย์คร่าวๆ สภาพการตายก็ดูแปลกพิลึกจนดูผิดธรรมชาติ แขนขาหักงอไปคนละทิศละทาง สภาพโดยรอบก็เลอะเทอะไปหมด
"อะไรๆ โอ้...อย่าไปเข้าใกล้พวกนั้นเลย" คุณลุงนักเก็บขยะที่เดินผ่านมาเห็นก็เงียบปากไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบลากเด็กคนนี้ให้ถอยห่างจากศพพวกนั้น
"นั้นอะไร...เราต้องแจ้งทางการไหม...?"
"จุ๊ๆ เบอร์โต้ไม่ได้บอกอะไรมาเลยสินะ เจ้าหนู"
"ถ้าตอนทำความสะอาดไปเจอศพพวกที่โดนปล้นโดนแทงก็ไปบอกทางการได้อยู่หรอก แต่ถ้าครั้งไหนไปเจอกับพวกศพแปลกๆ ที่ตายแบบพิสดารก็อย่าไปยุ่งด้วยจะดีกว่านะ"
"ศพพวกนั้นมันชอบเกี่ยวกับ องค์กร สมาคม กับพวกลัทธิแปลกๆ ทั้งนั้น พวกนี้เส้นสายใหญ่โต ถ้าสืบเจอรู้ว่าใครเป็นคนแจ้งก็จะแย่เอา"
"ครับ..." นี้พี่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ทุกวันเลยงั้นเหรอ โรแลนด์ทำงานต่อไปพร้อมพยายามที่จะลบภาพพวกนั้นออกไปจากหัว
หลังจากรับเงิน เด็กชายก็รีบไปอาบน้ำที่บ่อน้ำบาดาล ใช้นิ้วเช็ดตามตัวจนแดงไปหมดทำซ้ำจนแน่ใจว่าน้องสาวของตนจะไม่ได้กลิ่นอะไรแย่ๆ จากเขา
"พี่...ทำไงดี พี่ชายไม่ยอมกินอะไรเลย" ลอเรนด์ที่พยายามจะป้อนข้าวต้มให้พี่ชายพูดด้วยเสียงสั่นเทา บาดแผลที่ท้องก็เริ่มแดงก่ำจนน่ากลัว แถมยังมีหนองไหลออกมาอีกด้วย
เด็กชายมึนหัวไปหมด พยายามคิดหาหนทางในอนาคต ก่อนจะตัดสินใจบางอย่างขึ้นมาในเวลานั้น
"เราพาพี่ไปโรงพยาบาลของสมาคมเสียงศักดิ์สิทธิ์กันเถอะ"
"พี่!!"
สมาคมเสียงศักดิ์สิทธิ์ฉากหน้าเรียกตัวเองว่าเป็นกลุ่มสมาคมของผู้ที่ชื่นชอบในการเผยแพร่คำสอนของเทพแห่งพันธสัญญา แต่ฉากหลังกลับแอบนับถือในเทพแปลกประหลาดตนอื่น
คนในพื้นที่บางส่วนต่างก็รับรู้สิ่งนี้แต่ก็ปิดปากเงียบไม่พูดอะไรเลย เพราะใครที่ต้องการฟ้องทางการก็ต่างก็มีอันต้องหายไปอย่างปริศนาทุกราย
ทั้งคู่จ้องหน้ากันไม่นาน ก็ตัดสินใจทำตามความเห็นของพี่ชายคนรอง ค่ารักษาพยาบาลในโรงพยาบาลทั่วไปนั้นแพงเกินไป โดยเฉพาะในเมืองท่าแห่งนี้
พวกเขาที่ไม่มีทางเลือกจึงได้แต่หวังพึ่งพวกสมาคมแปลกประหลาดพวกนั้น สถานที่ตั้งของที่นี่ไม่ได้อยู่ห่างกับสลัมมากนัก แต่กลับมีสภาพแวดล้อมที่ดูดีกว่าราวกับคนละโลก ตัวอาคารก็ถูกขึ้นสร้างอย่างสวยงาม
"โอ้ จะมาขอความช่วยเหลืองั้นเหรอ เข้ามานี้สิ"
"เอ่อ...ใช่" โรแลนด์มองชายแก่คนหน้าด้วยความแปลกใจ
สมาคมเสียงศักดิ์สิทธิ์ ไม่ได้ปฏิบัติกับพวกเขาแย่อย่างที่คิด ทุกคนที่นั่นต่างก็ยิ้มแย้มทักทายกันอย่างเป็นมิตรจนทั้งสองพี่น้องเกือบจะเผลอหลงไปกับฉากหน้าพวกนั้น
โรแลนด์พยายามเตือนสติตัวเองตลอด แต่ก็เหมือนมีบางอย่างที่ค่อยๆ ครอบงำสติของทั้งคู่อย่างช้าๆ เพียงไม่นานเด็กทั้งสองก็หลงลืมไปแล้วว่าสถานที่แห่งนี้น่าสงสัยเพียงไหน มีแค่ภาพของสมาคมผู้ใจบุญที่คอยช่วยเหลือเหล่าคนยากไร้เท่านั้น
"ได้โปรดช่วยด้วย...พี่ชายของเราเขามีแผลถูกยิง ตอนนี้พี่เขาอาการไม่ดีขึ้นเลย..." น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของลอเรนด์ เธอส่งเสียงของความกลัวออกมา เด็กชายพยายามปลอบโยนน้องสาวของตน
"แย่จริงๆ เลย"
"เป็นฝีมือของพวกตำรวจอีกแล้วสินะ"
"อีกแล้วงั้นเหรอ..."
"หัวหน้าสมาคม!!"
ผู้คนรอบตัวหลบทางให้กับชายคนหนึ่ง เด็กทั้งสองจ้องมองชายตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ผมสีทองและดวงตาสีแดงแปลกประหลาดนั้นน่าดึงดูดจริงๆ ชายตรงหน้ามีไฝเม็ดเล็กอยู่ที่มุมตาขวา ใบหน้าก็สวยงามจนดูไม่เหมือนมนุษย์
ถ้าหากไม่ใช่เพราะเสียงทุ้มนุ่มนวลกับผมที่ตัดสั้นนั้น ทั้งคู่ก็คงจะคิดว่าหัวหน้าสมาคมผู้นี้เป็นผู้หญิงไปแล้ว
"เป็นเรื่องที่แย่ใช่ไหมล่ะ ชายหนุ่มที่พยายามหาเงินจุนเจือครอบครัวแต่กลับต้องมาโดนยิงบาดเจ็บแบบนี้ ตำรวจพวกนี้ทำเกินกว่าเหตุจริงๆ"
"ใช่แล้ว!!"
"จริงด้วย..."
"ฉันก็คิดอย่างั้นเหมือนกัน"
เสียงเซ็งแซ่รอบๆ มากมายซ้อนทับกันจนทำให้เด็กชายมึนหัว เสียงต่างๆ เหมือนคล้ายกับเทปที่เล่นวนซ้ำจนทำให้ความคิดของเขาสับสนมึนงง
"ใช่แล้ว พวกตำรวจแย่มาก..." ลอเรนด์มองพี่ชายคนรองด้วยความตกตะลึง พี่ชายของเธอเบิกตากว้างมองไปยังภาพตรงหน้าด้วยความตื้นตันใจ ก่อนที่เธอจะพูดอะไรก็ถูกขัดด้วยเสียงของหัวหน้าสมาคมเสียก่อน
"พี่ชายของคุณอาการหนักมาก อย่างที่รู้ว่าทุกการรักษาต่างก็ต้องใช้เงินจำนวนมาก พวกเราสมาคมก็ต้องหาเงินมาเพื่อใช้รักษาพี่ชายของคุณเช่นกัน"
"เงิน?...ตอนนี้เรามีแค่1ชิลลิง6เพนนีเท่านั้น..." 1ชิลลิงที่เหลืออยู่และ6เพนนีที่พึ่งเก็บมาได้ แม้แต่ตอนนี้พวกเขาสองพี่น้องก็ต่างท้องว่างกันหมด 6เพนนีที่โรแลนด์หาได้ในวันนี้ต่างก็ยังไม่ได้ถูกใช้ซื้อสิ่งใดทั้งสิ้น
"ไม่เป็นไร สมาคมของเรามีงานอื่นให้พวกคุณทำอยู่แล้ว" หัวหน้าสมาคมส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะยื่นบางอย่างมาให้พวกเขา
"จดหมาย?...หรือว่า..."
ทั้งคู่มองจดหมายซองนั้นด้วยความตกตะลึง เป็นที่รู้กันว่าการส่งจดหมายเถื่อนโดยไม่ผ่านสำนักข่าวสารสาธารณะ หรือBPI (The Bureau of Public Information) เป็นเรื่องผิดกฎหมายแถมยังมีโทษร้ายแรง
ถึงจะพอรู้ว่าพวกองค์กรพวกนี้ชื่นชอบที่จะแอบส่งจดหมายกันเอง แต่ก็ไม่นึกว่าพวกเขาจะต้องมาทำหน้าที่แบบนี้ด้วย
"แล้วทำไมต้องกลัวล่ะ ไม่ว่าจะกฎหมายหรือว่าตำรวจพวกนั้นต่างก็ไร้เหตุผล ทำไมพวกเขาจะต้องมาควบคุมการสื่อสารของผู้คนด้วย" หัวหน้าสมาคมส่งรอยยิ้มมาให้
"เราจะปล่อยให้พวกเขาควบคุมเราไปตลอดงั้นหรือ ข่าวสารเป็นอิสระของผู้คน และพวกเขาไม่มีสิทธิ์มาปิดกั้นพวกเรา นี้เป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อผลประโยชน์ของพวกขุนนางพวกนั้นเท่านั้น"
"แล้วพวกเราล่ะ? คนธรรมดา คนยากจนที่ต้องหาเช้ากินค่ำ ในเมื่อโลกนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อพวกเราอยู่แล้ว แล้วทำไมถึงต้องสนใจกฎหมายพวกนั้นด้วย"
"นั้นมัน..." ทั้งสองมองไปยังดวงตาสีแดงของหัวหน้าสมาคมอย่างเหม่อลอย ดวงตานั้นคล้ายกับหลุมเลือดบนร่างกายมนุษย์ แต่พอมองเข้าไปลึกขึ้นก็เจอกันจุดสีดำที่เป็นเหมือนบ่อน้ำลึกไร้ก้น พวกเขาทั้งคู่คล้อยตามคำพูดนั้นโดยไม่รู้ตัว ต่างก็พากันพูดเห็นด้วยร่วมกันสมาชิกสมาคมคนอื่น
"โรแลนด์ ลอเรนด์ ยินดีต้อนรับสู่สมาคมของพวกเรา" ดวงตาสีแดงนั้นแปร่งประกายราวกับเลือด สะท้อนภาพเด็กชายและเด็กหญิงตรงหน้า ราวกับว่าทั้งคู่ได้จมลงไปในทะเลสีแดงที่ไม่มีวันหวนกลับ...


## บทที่ 18 กระสุน

เด็กสองคนนี้แปลกมาก พวกเขาดูเหมือนจะมีความลังเลนิดหน่อยเมื่อเดินลึกเข้าไปในสายหมอก แต่ก็ไร้ความหวาดกลัวใดๆ ต่ออันตรายอย่างอื่น
นี้ดูไม่เหมือนความคิดที่เด็กยากจนควรจะมี อัลเลย์ติดตามพวกเขาต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
จนสุดทาง ทั้งคู่ก็เดินไปถึงบ้านหลังหนึ่งในชายขอบของอำเภอเวสต์เมียร์ เขาจ้องมองเด็กชายที่นำจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะสอดเข้าไปผ่านทางหน้าต่างที่เปิดแง้มอยู่ แล้วจึงรีบเดินหนีหายไปอย่างรวดเร็ว
อะไรกัน แค่แอบส่งจดหมายลับอย่างงั้นเหรอ เขานึกถึงการส่งรหัสลับที่เคยได้ยินมาจากโลกเก่า ดูเหมือนว่าโทรศัพท์จะยังไม่ถูกประดิษฐ์หรือแพร่หลายในตอนนี้สินะ
เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจอีกเขาก็ตัดสินใจจะเมินเฉยเหตุการณ์นี้ไป พลางคิดว่าจะเดินเลยเข้าไปในตัวเขตอำเภอนิดหน่อยเพื่อสืบหาข้อมูลต่อไปหรือไม่
เดี๋ยวก่อน...
ความรู้สึกแสบร้อนในดวงตาที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง อัลเลย์หันกลับไปมองบ้านหลังนั้นด้วยความตกตะลึง สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนถึงบางสิ่งที่ตนคุ้นเคยอย่างดี
สัตว์ประหลาด?
ทำไมจู่ๆ ถึงมีสัตว์ประหลาดโผล่มาได้กัน
"โอ๊ย!!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังแว่วขึ้นมาจากข้างในบ้านหลังนั้น ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นลังเลไม่นานก็ตัดสินใจเข้าไปสำรวจ
"หืม?"
เมื่อลองสอดส่องเข้าไปก็ทำให้ตัวเขาประหลาดใจ มันปกติมาก ไม่มีอะไรเลย ราวกับว่าไม่มีคนอยู่ภายในบ้านหลังนั้น
อัลเลย์เดินไปตามความรู้สึกของตัวเอง ก่อนจะเจอประตูบานหนึ่งที่ปิดล๊อกอย่างแน่นหนา เขามองประตูตรงหน้าด้วยความดูถูกเล็กน้อย ก่อนจะใช้กุญแจไขเข้าไปข้างใน
ก้าวเท้าลงไปอย่างช้าๆ ถึงจะมีเสียงไม้ดังขึ้นบ้างแต่ก็ไม่ได้ดังจนรับรู้ได้ง่าย เขาหลบซ่อนอยู่ด้านหลังกำแพงเอียงตัวเล็กน้อยแอบมองไปยังสถานการณ์ในห้อง
ห้องบ้านี่มันอะไร
มันเหมือนห้องทรมานที่ไม่ควรมีอยู่ที่ชั้นใต้ดินของบ้านธรรมดาทั่วไป แต่มาคิดอีกทีถ้าเป็นบ้านของคนธรรมดาทั่วไปก็คงไม่ต้องมาแอบส่งจดหมายกันแบบนี้
ชายผมสีดำมีบาดแผลที่ไหล่จนเลือดสีแดงไหลซึมออกมาเปื้อนชุดของเขาเป็นวงกว้าง ส่วนชายอีกคนกลับมีอาการติดเชื้อปนเปื้อนอย่างรวดเร็ว ผิวหนังตามร่างกายกำลังโป่งพองขึ้นมาอย่างช้าๆ
"อะ...อา..เด็กเวร...แก...ไอพวกคนบาป!!"
ไม่ดี มันเริ่มคลุ้มคลั่งแล้ว
สัตว์ประหลาดที่ขยายตัวจนมีขนาดใหญ่ไม่ต่ำกว่า2เมตร เริ่มอาละวาดกวาดแขนทำลายข้าวของไปทั่ว
อัลเลย์ตัดสินใจอย่างรวดเร็วที่จะชายผมดำคนนั้น
สัตว์ประหลาดมีการแบ่งระดับเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดที่มีพื้นฐานมาจากสิ่งมีชีวิตธรรมดาอย่างระดับ0 กับสัตว์ประหลาดที่มาจากผู้วิเศษหรือสิ่งมีชีวิตที่มีพลังวิเศษ ส่วนใหญ่ตอนอยู่บนเรือแอสตราลิสอัลเลย์มักจะได้เผชิญหน้ากับพวกระดับ0พวกนั้นเหมือนกับตอนนี้
เก๊ง!!
"เฮ้!" อัลเลย์ฟาดท่อเหล็กในมือใส่พื้น ดึงดูดความสนใจทั้งชายคนนั้นกับสัตว์ประหลาดตรงหน้า ชายหนุ่มผมดำจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความสนใจ อ้าปากเหมือนต้องการจะพูดอะไรสักอย่าง
"อ๊าาาา!!!!" ร่างขนาดใหญ่พุ่งตรงเข้าหาอัลเลย์ ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนขยับไปข้างหน้าตามกระแสนิวม่าในอากาศ ขยับซ้ายขวาหลบมือขนาดใหญ่ตรงหน้า ก่อนจะเสียบท่อเข้าไปในส่วนอวัยวะที่เคยเป็นดวงตาของมนุษย์จนสุดแรง
สัตว์ประหลาดตัวนี้ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่อัลเลย์กลับเมินเฉย หลบฉากหลีกเลี่ยงออกไปข้างหลังมัน ก่อนจะคว้าเลื่อยลอที่อยู่ใกล้มือที่สุดขึ้นมา
ท่อในมือดูเหมือนจะดูไร้ค่าไปเลยเมื่อเทียบกับขนาดของสิ่งนั้น แต่ยังดีที่ห้องนี้เป็นห้องทรมาน ทำให้มีอุปกรณ์มากมายให้เขาหยิบยืมมาใช้งานก่อนได้เป็นจำนวนมาก
เขามองเลื่อยลอที่ติดอยู่บนร่างกายสัตว์ประหลาดตรงหน้า มือข้างซ้ายปรากฏหมุด4ตัวที่เผลอหยิบมาด้วยความบังเอิญเมื่อกี้ เมื่อหมุดถูกใช้จนหมด มือข้างขวาก็เผลอหยิบค้อนหงอนติดตัวมาด้วยความลืมตัว หลังจากผ่านไปไม่นานสัตว์ประหลาดตรงหน้าที่ตามตัวเต็มไปด้วยเครื่องมือต่างๆ ก็หยุดนิ่งสนิทไม่เคลื่อนไหวอีก
อัลเลย์นำปืนลูกโม่ที่ดูใช้ได้ขึ้นมาจากชั้นวางของ เมื่อมองเห็นว่าภายในมีกระสุนอยู่แค่2นัดก็ได้แค่ถอนหายใจ แต่สุดท้ายก็เก็บปืนนี้เอาไว้ในกระเป๋าอยู่ดี
เกินไว้ดีกว่าขาด...มันอาจจะได้ใช้ในอนาคต
"เอ่อ...คุณ" เขามองไปยังชายตรงหน้า ชายคนนี้พันแผลห้ามเลือดของตัวเองไว้เรียบร้อยแล้ว แต่หน้าตาก็ยังคงขาวซีดอยู่ พร้อมใช้ดวงตาสีดำที่แดงก่ำราวกับจะร้องไห้ตลอดเวลามองมาที่ตน
"ไปหาหมอจะดีกว่านะ" หลังพูดจบก็ตัดสินใจวิ่งหนีออกจากบ้านหลังนี้ทันที การต่อสู้เมื่อกี้ส่งเสียงดังเกินไป คาดว่าคงจะดึงดูดเพื่อนบ้านในละแวกนี้ไม่น้อย เขาที่ในตอนนี้เป็นคนเถื่อนแอบเข้าเมืองการต้องมาเจอกับตำรวจก็เป็นเรื่องที่ยุ่งยากเกินกว่ารับไหว
"ไม่...เด็กน้อย คุณทำสิ่งนี้ตก" ชายผมดำชูบางสิ่งที่ดูคุ้นตาขึ้นมาพร้อมส่งยิ้มมาให้ มันคือเหรียญชิลลิงสีทองเหลืองจำนวน2เหรียญ มันสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดแปร่งประกายแวววาวท่ามกลางบรรยากาศเย็นเฉียบ
เอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
อัลเลย์สัมผัสไปตามกระเป๋า ดูเหมือนว่าเงินจะหายไปโดยที่เขาไม่รู้ตัวจริงๆ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงบางอย่างจากชายคนนี้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองไปยังคนตรงหน้าอย่างพินิจ ก่อนจะได้คำตอบเป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้
ผู้วิเศษ...แถมยังน่าจะเป็นระดับปราชญ์ด้วย
ทำไมผู้วิเศษระดับปราชญ์ถึงไม่สามารถจัดการกับสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้ หรือว่าพลังไม่เหมาะกับการต่อสู้?
"โยนมาให้ผมก็พอ" ชายหนุ่มใช้ดวงตาสีดำจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความนัยบางอย่าง ก่อนจะแค่ส่งยิ้มมาให้พร้อมโยนชิลลิงทั้ง2เหรียญคืนไปยังเจ้าของ
พลังที่ต้องใช้การสัมผัส?
อัลเลย์เลือกที่จะไม่สนใจชายคนนี้อีก รีบออกจากบ้านหลังนี้ไปอย่างรวดเร็ว เมื่อขึ้นจากห้องใต้ดินก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากรอบบ้าน
ผู้คนจำนวนหนึ่งมุงอยู่รอบบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสียงที่ได้ยินจากบ้านหลังนี้ราวกับมีท่อแก๊สระเบิดอยู่ข้างใต้ยังไงอย่างงั้น
คนเยอะเกินไปจริงๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางออก
อัลเลย์เดินขึ้นไปยังชั้นสามของบ้าน เปิดหน้าต่างอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะกระโดดออกไปยังหลังคาของบ้านข้างเคียง มองหาทำเลดีๆ สำหรับการลงไปยังพื้นอย่างปลอดภัย ใช้เวลาสักพักก่อนจะลงไปยังพื้นได้โดยสวัสดิภาพ
นี้เป็นทักษะที่มิลาด้าเป็นคนสอนเขา ไม่นึกเลยว่าเขาจะต้องได้ใช้มันเนื่องในโอกาสแบบนี้ เด็กหนุ่มได้แต่ถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย
หลังจากการต่อสู้ท้องก็ส่งเสียงร้องด้วยความหิวโหยออกมา เขาได้แต่ชั่งใจว่าจะใช้เงินที่มีอยู่หาซื้ออะไรกิน หรือว่าจะใช้ทักษะกุญแจผีของตนในการปล้นสะดมอาหารตามบ้านชาวบ้านอีกดี
กริ๊ก--
"หยุดอยู่ตรงนั้น"
เสียงของบางอย่างดังขึ้นข้างหลัง อัลเลย์หยุดขยับในทันที เหงื่อเย็นค่อยๆ ไหลบนหลังของเขา
เชี่ย นั้นมันเสียงปืนชัดๆ
แล้วเสียงนั้นมันอาร์ชีไม่ใช่รึไง?
ถึงจะไม่ใช่คนความจำดีนัก แต่เสียงของชายคนนี้ก็ดูดีจนจำได้ไม่ลืมจริงๆ
"ค่อยๆ หันกลับมา อย่าตุกติก" อัลเลย์หันไปมองชายหนุ่มตาฟ้าด้วยความสงบนิ่งผิดกับความปั่นป่วนในจิตใจ ถึงจะมีการแต่งตัวปกปิดอำพรางอยู่บ้าง แต่ตนคิดว่าก็คงไม่สามารถรอดพ้นสายตาของชายหนุ่มตรงหน้าได้
อาร์ชีไม่แปลกใจเลยที่เห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มที่ตนพึ่งเจอมาเมื่อไม่นาน ใช้สายตาสำรวจเสื้อผ้าตามร่างกาย ก่อนจะยืนยันในใจว่านั้นเป็นเสื้อผ้าสมัยเด็กของเขาจริงๆ
"เจ้าหนู นายเข้าไปทำอะไรในบ้านหลังนั้น"
"ผมไม่มีเงิน ผมหิวมาก ก็เลยแอบเข้าไปหาอะไรกินนิดหน่อย" อัลเลย์ทำตาโตตอบกลับไป สักพักก็เริ่มทำหน้าตาเศร้าหมองให้เห็น
"ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันน่ากลัวมาก...ก็เลยรีบออกมา..." อาร์ชีมองเด็กตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง อัลเลย์ก็คาดเดาไว้แล้วว่าเขาคงจะหลอกนักจิตวิทยาอาชญากรรมคนนี้ไม่ได้ ได้แต่พยายามคิดถึงที่มาของร่างนี้ในใจ ว่าจะพยายามแต่งเรื่องยังไงให้คนเชื่อดี
กึก
โครม!!!
รอยแตกร้าวขนาดใหญ่เกิดอย่างรวดเร็ว อาร์ชีมองไปยังสัตว์ประหลาดข้างหลังตนด้วยความตกตะลึง อัลเลย์ไม่รอช้าอาศัยจังหวะนี้รีบวิ่งหนีไป
ชายหนุ่มเหลือบมองเด็กคนนั้นก่อนจะหันกลับไปสนใจสัตว์ประหลาดตรงหน้า ปืนลูกโม่ในมือปรากฏอักขระสีแดงเรืองแสงขึ้นมา
ปัง!!
เขายิงออกไปโดนหัวของสิ่งมีชีวิตตรงหน้าอย่างแม่นยำ สัตว์ประหลาดกรีดร้องด้วยความโกรธ ก่อนจะมีแผลไฟไหม้ขนาดใหญ่แผดเผาลุกลามคล้ายโรคระบาด อาร์ชีเลิกสนใจสัตว์ประหลาดตัวนี้ทันที หันหลังกลับแล้วรีบวิ่งไปยังทิศทางที่อัลเลย์วิ่งหายไปทันที
เมื่อเห็นว่ามนุษย์ตรงหน้าวิ่งหายไปไม่สนใจมัน สัตว์ประหลาดตัวนี้ก็ยิ่งส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ ก่อนจะรีบคืบคลานตามอาร์ชีไป
อัลเลย์กัดฟันแน่น ร่างนี้อ่อนแอเกินไปจริงๆ เพราะผ่านการต่อสู้มาไม่นานแล้วต้องมาวิ่งมาราธอนต่อเนื่องแบบนี้อีก ก็ยิ่งทำให้ปอดของเขาเจ็บปวดไปหมด ใช้เวลาไม่นานชายตาฟ้าคนนั้นก็วิ่งตามเขาทันแล้ว
เสียงของสัตว์ประหลาดดังไล่มาจากข้างหลัง เขากัดฟันแน่น รีบกระโดดหลบอวัยวะคล้ายหนวดของสัตว์ประหลาดข้างหลัง ก่อนจะตกไปอยู่ในอ้อมแขนของนักจิตวิทยาอาชญากรรมข้างหลัง
"..."
อาร์ชีไม่พูดอะไรทั้งนั้น แบกอัลเลย์ไว้บนไหล่ ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกจากสัตว์ประหลาดอย่างคล่องแคล่ว สมกับเป็นคนที่ทำงานกับตำรวจ สภาพร่างกายของชายคนนี้ดีจริงๆ
เขายกปืนลูกโม่ขึ้นมายิงไป3-4นัดสร้างบาดแผลขนาดใหญ่ให้กับสัตว์ประหลาดตรงหน้าจนมันอ่อนแรงลง อัลเลย์จ้องมองปืนนั้นด้วยดวงตาใสแจ๋ว พยายามระงับความรู้อยากเห็นในใจตัวเอง
อาร์ชีเปิดกระเป๋าหนังของตน ก่อนจะนำบางสิ่งออกมา สิ่งนั้นคือตะเกียงดวงหนึ่ง เปลวไฟในตะเกียงส่องแสงสีเขียวแปลกประหลาดออกมาจนดูน่าขนลุก
เพียงแค่เปิดฝาตะเกียง เปลวไฟภายในก็ขยับกระโดดออกไปบนพื้น กลายร่างจากเปลวไฟขนาดเล็กให้กลายเป็นกริฟฟินไฟขนาดใหญ่
กริฟฟินสีเขียวตัวนี้อ้าปากทำท่าคำรามแต่ก็ไม่มีเสียงอะไรดังออกมา ก่อนจะพุ่งกระโจมเข้าใส่สัตว์ประหลาดตรงหน้าจนถูกปกคลุมไปด้วยไฟสีเขียวขนาดใหญ่
แกร๊ก--
"..."
อัลเลย์ที่เผลอจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก็ถึงได้รู้ตัวเมื่อมือของเขาถูกล๊อกด้วยกุญแจมือเย็นเฉียบติดกับข้อมือของอาร์ชี
เด็กหนุ่มใช้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองชายหนุ่มด้วยความว่างเปล่า อาร์ชีเมินเฉยสายตาของเด็กประหลาดคนนี้ พยายามควบคุมไฟสีเขียวจนเหงื่อผุดขึ้นทั่วหน้าผาก
มืออีกข้างของเขาที่เหลืออยู่ยกปืนลูกโม่ขึ้นมา แต่ครั้งนี้กระสุนภายในถูกบรรจุด้วยกระสุนสีเงินแปลกตา รัศมีสีทองแผ่กระจายออกมาจากมันเล็ก หลังจากเล็งไม่นานก็ลั่นไกออกไป ให้กระสุนฝังเข้าไปในหัวของสัตว์ประหลาดอีกครั้ง ครั้งนี้มันเป็นเพลิงสีทองคล้ายกับพลังของมิลาด้าที่แผดเผาสัตว์ประหลาดจนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่น
ถึงจะคิดว่าไฟนี้คล้ายกับของมิลาด้า แต่ก็ต่างเล็กน้อยตรงที่ไร้ความรู้สึกอบอุ่นที่คุ้นเคย เมื่อสัตว์ประหลาดถูกเผาจนหมด ชายหนุ่มก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ถึงจะทำงานมาหลายปี แต่ไม่ว่ายังไงก็ยังไม่ชินกับการต่อสู้พวกนี้สักที
อาร์ชีส่ายหัวด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนจะรู้สึกว่ากุญแจมือของตนถูกผูกติดกับบางอย่างที่แข็งมากจนดึงไม่ออก
"..." มองไปยังกุญแจมือที่ถูกล๊อกกับท่อด้านข้างด้วยดวงตาที่อ่านไม่ออก ใช้เวลาไม่กี่วินาทีก่อนจะรีบหากุญแจมาปลดล๊อกแล้วรีบตามเด็กหนุ่มคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว
"แฮกๆ...ฮะๆ!!" นอกจากจะใช้ปลดล๊อกก็ยังใช้ล๊อกอย่างอื่นได้ด้วย กุญแจดอกนี้เวลาจะมีประโยชน์ก็ดันออกมาดีเกินคาด
เขาขยับเท้าไปวิ่งไปตามเส้นทางสลับซับซ้อนของตรอกแห่งนี้ แต่คล้ายว่าชายคนนั้นมีความสามารถบางอย่างในการติดตามเขา ถึงได้ตามติดเหมือนหมากฝรั่งที่ติดรองเท้าไม่มีผิด
"หยุดเดี๋ยวนี้!!" อาร์ชีที่ตอนนี้เหลือกระสุนปืนเพียง1นัด มองไปยังผู้วิเศษตรงหน้าด้วยสายตาพินิจ ดูเหมือนเด็กคนนี้จะไม่มีพลังในการต่อสู้ ความสามารถในการแก้ไขกุญแจข้อมืออย่างรวดเร็วนั้นคืออะไร? จะใช่ความสามารถพิเศษหรือเปล่า?
แต่ว่าถ้ายังวิ่งตรงไปตรงหน้า เลี้ยวซ้ายไป ทางที่จะไปได้....ทางตัน
อัลเลย์มองทางตันตรงหน้าอย่างเงียบงัน กำแพงตรงหน้าดูสูงเกินกว่าที่เขาคนเดียวจะปีนขึ้นไปได้
หรือว่าเราจะต้องไปอยู่ในห้องขังอีกจริงๆ?
หรือว่าจะลองต่อสู้กับอาร์ชีดู?
"ทางนี้!! จับมือผม" ชายหนุ่มผมดำที่อัลเลย์เคยพบในห้องใต้ดินยืนอยู่บนขอบกำแพง ใช้ดวงตาสีดำสนิทนั้นจ้องมองมายังเด็กหนุ่มเบื้องล่าง
อัลเลย์มองมือของชายหนุ่มคนนั้นอย่างเงียบงัน เสียงของอาร์ชีดังไล่มาจากข้างหลัง ตัดสินใจไม่นานก็เลือกจับมือนั้นทันที
ชายหนุ่มผมดำยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาสีดำนั้นเหมือนดูคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกจะส่งยิ้มร่าเริงตามปกติแล้วดึงอัลเลย์หลบหนีไปยังอีกฝั่งของกำแพง
หมอนี่มันทำตัวน่าสงสัยจริงๆ เขามองไปยังใบหน้าที่เปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วด้วยความขนลุก
อาร์ชีมองไปยังกำแพงที่ว่างเปล่าตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ความร้อนจากนาฬิกาข้อมือค่อยๆ หายไป สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเจ็บปวด
"พลาดอีกแล้วสิเรา..."


## บทที่ 19 จดหมาย

"นายคือใคร" อัลเลย์มองไปยังชายผมดำตรงหน้า เขาไม่เพียงแค่จับมือของตนแน่นจนสะบัดไม่หลุดเท่านั้น แต่ยังใช้ดวงตาสีดำแปลกประหลาดจ้องมองมายังเด็กหนุ่มด้วยความสนใจ
เขาใช้มือกุมคางทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะแสดงท่าทางคล้ายคนที่คิดอะไรบางอย่างออก
"นั้นสินะ ดูเหมือนผมจะลืมแนะนำตัวเองไปเลย"
"ผมชื่อเบอร์โต้ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรงั้นเหรอ" เบอร์โต้ ชายคนนี้แสดงท่าทางคล้ายกับคนที่เป็นมิตร แต่กลับดูเกินจริงยิ่งกว่านักแสดงมือสมัครเล่นซะอีก
"อัลเลย์...คุณรู้รึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายคนนั้น" ชายคนนั้นในที่นี้หมายถึงมนุษย์ที่ถูกแปดเปื้อนในบ้านหลังนั้น
ชายคนนี้มีเจตนาอะไรกันแน่ ผู้วิเศษระดับปราชญ์ที่กำลังแสร้งเป็นคนธรรมดา แถมยังพูดคุยอย่างสุภาพกับเด็กจรจัด แค่นี้ก็รู้แล้วว่ามีความคิดแอบแฝงบางอย่างอยู่
"มันเป็นเพราะจดหมายครับ" น่าแปลกที่เขายอมตอบอย่างง่ายดาย เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา
จดหมาย? จดหมายลับพวกนั้นสามารถทำให้คนถูกแปดเปื้อนได้อย่างงั้นเหรอ
"การปนเปื้อนความเสื่อมทราม มันเป็นเหมือนโรคติดต่อร้ายแรง ไม่ทราบสาเหตุการติดต่อ ไม่ทราบวิธีรักษา มีมานานตั้งแต่ยุคที่มนุษย์พึ่งถือกำเนิด"
"แต่นั้นเป็นความรู้เก่าครับ" ชายหนุ่มจูงมืออัลเลย์ให้เดินไปยังพื้นที่สลัมในขณะที่ยังพูดคุยด้วยรอยยิ้ม
"ในช่วงกลางยุคที่3 เหล่านักเล่นแร่แปรธาตุมากมายต่างก็พยายามค้นคว้าหาที่มาของมัน ในตอนนั้นเอลีออน โคเปอร์นิคัสก็เป็นคนแรกที่ได้ทำการค้นพบถึงที่มาของสิ่งนั้น..."
"ที่มา...ของการปนเปื้อน?" อัลเลย์มองไปยังชายผมดำตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
"มันคือข้อมูล"
"ข้อมูล?"
"เมื่อประสาทสัมผัสทั้ง5ของสิ่งมีชีวิตพยายามที่จะตีความข้อมูลบางอย่างที่อยู่เหนือระดับสามัญสำนึกและความสามารถในการประมวลผลของตนเอง ร่างกายก็จะถูกบังคับให้ทำการวิวัฒนาการเพื่อให้สามารถรองรับข้อมูลพวกนั้นได้"
"เมื่อรับเข้าไปแล้วก็ไม่สามารถนำออกไปได้อีก และแน่นอนว่าการวิวัฒนาการที่รวดเร็วเกินไป จุดจบก็มีได้แค่ความบ้าคลั่งและความตายเท่านั้น"
มันทำให้นึกถึงคำพูดของไกด์ นิวม่าคือพลังที่มีความสามารถในการวิวัฒนาการสิ่งมีชีวิต ดังนั้นหมายความว่าทุกการเลื่อนระดับก็จะเท่ากับการวิวัฒนาการอย่างงั้นเหรอ
แล้วจุดจบของวิวัฒนาการนี้อยู่ที่ไหน?
หรือว่าเทพ?
บางทีมนุษย์อาจจะสามารถวิวัฒนาการจนกลายเป็นเทพได้ เทพแห่งนิรันดร์ เทพแห่งพันธสัญญา ก็อาจจะเคยเป็นมนุษย์มาก่อน
อัลเลย์จมอยู่ในห้วงความคิด เมื่อรู้สึกตัวอีกทีตนก็มาอยู่ในพื้นที่โรงงานร้างแห่งหนึ่ง ที่นี่ถึงจะดูเงียบงันและวังเวง แต่ด้วยประสาทสัมผัสที่ดีขึ้นหลังการกลายเป็นผู้วิเศษ เขาจึงสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจเต้นและลมหายใจไม่สม่ำเสมอรอบๆ บริเวณ
เบอร์โต้ยังคงไม่หยุดเพียงแค่นั้น ชายคนนี้เดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนถึงส่วนลึกสุดของโรงงาน เด็กจำนวนมากโผล่ออกมาทีละคน เฝ้ามองยังพวกเขาทั้งคู่ด้วยความสนใจ
"คุณพาผมมาที่นี่ทำไม?" แล้วเรื่องจดหมายอีก เขาเลือกที่จะไม่ถามเรื่องจดหมายไปในตอนนี้ ด้วยความหวาดระแวงที่มีต่อสายตามากมายที่จับจ้องมาที่ตน แต่เหมือนเบอร์โต้จะไม่สนใจสิ่งพวกนั้น พูดออกไปตรงๆ โดยไม่มีการปิดบังแม้แต่นิดเดียว
"นายอยากรู้เรื่องจดหมายไม่ใช่เหรอ? ผมก็เลยพามาที่องค์กรเด็กจรจัด ที่นี่เป็นสถานที่ที่ใช้รับงานส่งจดหมายยังไงล่ะ"
แกนั่นแหละที่พูดขึ้นมาให้สงสัย!!
เด็กจรจัดที่ถูกพูดถึง หมายถึงเด็กที่ขาดผู้ปกครอง ไม่มีบ้านอยู่ หลับนอนอยู่ตามถนน เฝ้าหาของกินและเศษเหลือมากินประทังชีวิต พวกเขาไม่มีนามสกุล สิ่งระบุตัวตน เมื่อโตไปก็กลายเป็นคนจรจัด อันธพาล หรือพวกกลุ่มความเชื่อสุดโต่ง ไม่ได้รับการยอมรับจากสังคม กลายเป็นเหมือนหนูในท่อที่ไม่มีใครสนใจ
แต่หนูพวกนี้มีจำนวนเยอะมาก
เด็กที่อยู่ในโรงงานแห่งนี้มีไม่ต่ำกว่า100คน เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเพราะสาเหตุอะไรถึงทำให้มีเด็กจรจัดจำนวนมากในเมืองท่าแห่งนี้
ก๊อกๆ
"โรแลนด์ผมกลับมาแล้ว" เบอร์โต้ใช้หลังมือเคาะลงไปบนประตูด้วยน้ำหนักที่พอดี ห้องตรงหน้าเงียบไปไม่นานก่อนจะมีเสียงคล้ายบางอย่างหล่นตกจากในห้อง
ชายหนุ่มยังคงยืนรออยู่หน้าประตูด้วยความอดทน ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลข้างหลังประตูไม้บานนั้น
เด็กหนุ่มมองเบอร์โต้ด้วยความดีใจ ก่อนจะมองเด็กผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างพี่ของตนด้วยความระแวดระวัง
"เบอร์โต้ นั้นใคร?"
"เขาชื่ออัลเลย์เป็นเด็กจรจัด วันนี้ตอนไปส่งจดหมายก็ถูกเขาช่วยชีวิตเอาไว้"
"ช่วยชีวิต!!? ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าไปทำ..." โรแลนด์หยุดชะงัก เหลือมองไปยังเด็กจรจัดคนอื่นที่ยังคงแอบมองมาจากมุมต่างๆ ของโรงงาน
"เข้ามาข้างในบ้านก่อน"
ดูเหมือนครอบครัวนี้จะมีอิทธิพลบางอย่างในพื้นแห่งนี้ บ้านที่เด็กคนนี้เรียกคือพื้นที่ห้องหนึ่งในโรงงานร้างที่ถูกดูแลอย่างดี มีเฟอร์นิเจอร์ที่ผ่านการซ่อมบำรุงจำนวนมากในห้องทำให้ที่นี่ไม่ดูโล่งจนเกินไป
บางมุมยังมองเห็นถึงสินค้าราคาแพงที่ไม่น่าถูกครอบครองได้โดยเด็กจรจัดธรรมดา ไม่ว่าจะขนมหวาน หนังสือ ของเล่นเครื่องกลที่ดูทันสมัย
"ก็บอกพี่ไปแล้วไงว่าถ้าอยากเป็นนักส่งจดหมายก็ให้เข้าร่วมสมาคมเสียงศักดิ์สิทธิ์ก่อน!! ไปแอบทำงานแบบนี้ได้ยังไงกัน"
"ผมไม่ชอบพวกสมาคมหรือลัทธิแปลกประหลาด โรแลนด์นายรีบออกมาจากที่นั่นเถอะ งานส่งจดหมายถึงไม่เข้าที่สมาคมแบบนั้นก็ยังสามารถทำกันเองได้"
"พี่จะบ้ารึไง!! มันเหมือนกันที่ไหน แล้วใครกันที่วันนี้บาดเจ็บกลับบ้านมาล่ะ!!" เด็กหนุ่มมองคราบเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่บนเสื้อผ้าด้วยใบหน้ามืดครึ้ม
ชายคนนี้กำลังโกหก
กิริยาและวิธีการพูดของทั้งคู่ต่างราวฟ้ากับเหว ดูขัดตาราวกับหน้ากระดาษที่ถูกลบเนื้อหาออกแล้วถูกเขียนเพิ่มเติมแต่งเข้าไปแบบหยาบๆ
นี้คือพลังวิเศษของชายคนนี้งั้นเหรอ
อัลเลย์ตระหนักได้ถึงความผิดพลาดบางอย่างทันที ชายคนนี้เป็นผู้วิเศษระดับปราชญ์ถ้าเป็นผู้วิเศษระดับต่ำกว่าทั่วไปก็คงจะไม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเหล่านี้
เบอร์โต้คนนี้รู้อยู่แล้วว่าตัวเขาสามารถมองผ่านการปลอมแปลงนั้นได้ ความอบอุ่นในดวงตาทำให้เขามั่นใจมากขึ้น ดูเหมือนดวงตาคู่นี้จะสามารถทำให้เขามองเห็นรายละเอียดบางอย่างเพิ่มขึ้นได้
ตอนไหน...น่าจะตอนแรกที่เราพบกันในห้องใต้ดินเลยด้วยซ้ำ
"แล้วชายคนนี้พี่พากลับมาบ้านทำไม ดูยังไงก็ไม่เหมือนเด็กจรจัด" โรแลนด์มองไปยังอัลเลย์ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร หน้าตากับผิวพรรณแบบนี้กล้ามาบอกว่าตัวเองเป็นเด็กจรจัดได้ยังไง มีแค่พวกโง่เท่านั้นแหละที่จะเชื่ออะไรแบบนี้
เมื่อถูกเรียกว่า'เด็ก' อัลเลย์ก็พึ่งได้นึกว่าตอนนี้เขาอยู่ในร่างเด็กคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ผู้ใหญ่แบบในโลกเก่าอีกต่อไป
"แต่โรแลนด์ เด็กคนนี้เป็นเด็กจรจัดที่มาจากนอกพอร์ตเอลเวย์น แถมยังไม่สามารถช่วยตัวเองได้ดีนัก พวกเราไม่ควรจะปล่อยเขาเอาไว้ข้างนอกตัวคนเดียวใช่ไหม? แล้วบางทีลอเรนด์ก็อยากมีเพื่อนคนอื่นเหมือนกัน นายไม่อยากให้น้องสาวมีเพื่อนเลยงั้นเหรอ?"
"หา!? นอกพอร์ตเอลเวย์น!?" เด็กหนุ่มมองอัลเลย์ด้วยสายตาพิกล ปากของเขาอ้าๆ หุบๆ อยู่อย่างนั้นจนเขาหาเสียงตัวเองเจอ
"ทำไมลอเรนด์ถึงต้องมีเพื่อนคนอื่นด้วย!!" โรแลนด์โกรธจนใบหน้าแดงก่ำ แต่สุดท้ายก็ยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อพี่ชายตัวเอง เฝ้ามองผู้ชายผิวขาวซีดตรงหน้าด้วยแววตาคมกริบ
ชายคนนี้ต้องมีเจตนาบางอย่างถึงได้เข้าหาพี่ชายเขาแน่ๆ
ชายคนนี้ต้องมีเจตนาบางอย่างถึงได้เข้าหาตัวเรา
อัลเลย์เหลือบมองไปยังเบอร์โต้ ชายผมดำคนนี้สามารถพูดจาหว่านล้อมควบคุมความนึกคิดของผู้คนได้อย่างง่ายดาย ดูไม่คล้ายผู้วิเศษธรรมดาทั่วไป แถมยังมีแผนเบื้องหลังบางอย่างถึงได้พาเขามายังบ้านหลังนี้
ครอบครัวนี้มีอยู่3คน เบอร์โต้พี่ชายคนโตชายปริศนาที่ดูอันตรายที่สุดในโรงงานร้างแห่งนี้ โรแลนด์น้องชายคนรองเป็นสมาชิกของสมาคมเสียงศักดิ์สิทธิ์บางอย่าง แค่ได้ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี น้องสาวคนเล็กลอเรนด์เป็นสมาชิกในสมาคมเช่นกันแต่เธอมักจะต้องไปทำงานภายในสมาคมบ่อยๆ
ทั้ง3เป็นสมาชิกขององค์กรเด็กจรจัด ที่นี่นอกจากการส่งจดหมายเถื่อน ก็ยังมีทั้งคนเก็บขยะ โจร และเด็กที่อาศัยการคุ้ยขยะอย่างเดียวเพื่อประทังชีวิตไปวันๆ
เบอร์โต้ ชายคนนี้อ้างว่าแอบออกไปส่งจดหมาย แต่กลับไปอยู่ในบ้านหลังนั้นหลังจากที่ชายคนนั้นได้รับการปนเปื้อนจากจดหมาย ถ้าจะบอกว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ดูจะดูถูกสติปัญญาของเขาไปสักหน่อย
บางทีเขาอาจจะพยายามสืบเรื่องจดหมายอยู่ก็ได้
"เดี๋ยวผมจะออกไปรับลอเรนด์ ไม่รู้หรอกว่าอยากเล่นอะไร แต่อย่าออกไปทำอะไรเสี่ยงๆ อีกแล้วกัน ผมกับน้องสาวขี้เกียจที่จะต้องมานั่งดูแลพี่อีก"
"รับทราบแล้ว"
"...งี่เง่า"
ปัง
อัลเลย์มองไปยังประตูบานนั้นอย่างเงียบงัน ภายในห้องนี้มีแค่เขากับเบอร์โต้เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย แต่กลับดูอันตรายมากขึ้นเสียด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มผมดำยังคงรักษารอยยิ้มตามปกติ ก่อนจะเดินไปต้มน้ำเพื่อใช้ชงชา ชาที่ใช้ก็เป็นแค่ชาราคาถูกเท่านั้น แต่สิ่งนี้กลับเป็นของมีค่าหายากสำหรับเด็กในสลัม น้อยคนนักที่จะได้กินดีอยู่ดีแบบบ้านหลังนี้
"คุณคือใคร"
เบอร์โต้ยังคงขยับแขนของตนต่อไปโดยไม่หยุดนิ่ง ดวงตาสีดำนั้นสงบมากไม่มีคลื่นของการเปลี่ยนแปลงใดๆ
"ผมชื่อเบอร์โต้ เป็นพี่ชายคนโตของครอบครัวนี้" ดวงตาสีดำสนิทนั้นสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเด็กหนุ่ม ภายในนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า
"แต่ผมสนใจอย่าอื่นมากกว่า"
"อย่างเช่นที่มาของตัวคุณ"
ภายในดวงตามืดมิดนั้น ชายคนนี้เป็นเหมือนหุ่นกลวงที่ไร้วิญญาณ เขาขยับตัวไม่นานก็มีชุดถ้วยชาหน้าตาธรรมดาวางอยู่บนโต๊ะ
"น่าแปลกจริงๆ ที่ในสถานที่แบบนี้จะมีอัจฉริยะที่มีระดับแรงบันดาลใจสูงปรากฏตัวขึ้นมาได้" เบอร์โต้นั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนค่อยๆ เทชาลงในถ้วยอย่างสง่างาม
"ผมสงสัยมาก ว่าคุณคืออะไร" เขาใช้ปลายนิ้วดันถ้วยชาไปทางอัลเลย์ ควันสีขาวลอยขึ้นมาจากถ้วยชาอย่างเชื่องช้า
"เป็นตัวตนที่ดูมีความขัดแย้งมากมายรวมอยู่ด้วยกัน แปลกประหลาด เป็นส่วนหนึ่ง แต่ก็แตกแยก"
"คุณคือใครอัลเลย์?" ชายผมดำคนนั้นส่งรอยยิ้มมาให้ เป็นรอยยิ้มที่ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
มันคือการพนัน
อัลเลย์มองไปยังชายตรงหน้า เป็นการพนันที่เดิมพันระหว่างความตายกับกำไรมหาศาล สัญชาตญาณของเขาบ่งบอกว่าสิ่งมีชีวิตตัวนี้อันตรายมากแค่ไหน
"งั้นเรามาคุยกันเถอะ"
"คุณหมออาร์ชีคนที่ทางPCDส่งมา พึ่งมาถึงเมื่อกี้เลยครับ" ชายวัยกลางคนกล่าวทักทายชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตรงหน้าด้วยความเคารพ อาร์ชีพยักหน้าตอบกลับพร้อมเดินไปยังที่มาของความร้อนรอบข้อมือ
หน่วยอาชญากรรมเหนือธรรมชาติหรือPCD (The Paranormal Crime Division) ทำหน้าที่ในการจัดการคดีเกี่ยวกับผู้วิเศษทั่วราชอาณาจักรไฮเซิน สมาชิกในหน่วยนี้ต่างก็เต็มไปด้วยผู้วิเศษอัจฉริยะมากมาย แถมทุกคนต่างก็จบมาจากมหาวิทยาลัยมิสคาโทนิคทั้งนั้น
แอ๊ด
ดวงตาสีฟ้าหลังกรอบแว่นมองไปยังบุคคล5คนภายในห้อง แต่สุดท้ายก็มาหยุดที่ชายคนหนึ่ง
ชายหนุ่มขยับหัวเล็กน้อย ผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งเหยิงอย่างไร้ระเบียบขยับไปตามการเคลื่อนไหว ดวงตาสีม่วงพลัมแปลกประหลาดจ้องมองไปยังอาร์ชี ไฝที่ใต้ตาซ้ายและคางซ้ายล่างขยับเล็กน้อยตามจังหวะการพูด
"ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้ง คุณอาร์ชี"
"คดีจดหมายเถื่อนนี้จะอยู่ภายใต้การดูแลของผมหลังจากนี้ หวังว่าพวกเราจะร่วมงานกันได้ดีเหมือนเดิม" ไม่ใช่ภายใต้PCDแต่เป็น'ผม' คำนี้แสดงให้เห็นถึงความหยิ่งยโสของชายตรงหน้าได้อย่างชัดเจน
"ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งเช่นกัน หวังว่าจะปิดคดีนี้ได้แบบปกตินะครับคุณซิลเวสเตอร์"
"นั้นมันก็แน่นอนอยู่แล้ว" ดวงตาสีม่วงพลัมโค้งขึ้นตามรอยยิ้มบนใบหน้า แต่ภายในของมันนั้นกลับดูเต็มไปด้วยความนัยที่ยากจะอ่านออก
ซิลเวสเตอร์ มาอาโธนี [ผู้ทำสัญญานอกขอบฟ้า] ลูกหลานแห่งสุญญะ อัจฉริยะแห่งมิสคาโทนิค คนที่ทำตัวดูเหลวไหลและไม่น่าเชื่อถือนี้กลับเป็นถึงผู้วิเศษระดับ4 ดูเหมือนว่าทางสภาจะต้องการปิดคดีนี้ให้ได้จริงๆ ถึงได้ส่งชายคนนี้มาที่นี่
อาร์ชีเมินเฉยต่อท่าทีของชายคนหน้าที่ราวกับมาแค่เที่ยวเล่นเท่านั้น เขายกกระเป๋าหนังขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนนำเอกสารขึ้นมาแจกจ่ายให้กับสมาชิกทุกคนในห้อง
ภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงพลิกกระดาษที่ดังขึ้นมาเป็นครั้งคราว ซิลเวสเตอร์เอนตัวพิงเก้าอี้ ใช้มือกุมคางของตนพร้อมกวาดตามองข้อมูลในกระดาษอย่างรวดเร็ว
"เอาล่ะ อย่างแรกเรามาจัดการองค์กรเด็กจรจัดกันเถอะ!!" ชายหนุ่มส่งเสียงร่าเริงออกมาผิดกับบรรยากาศตึงเครียดภายในห้อง อาร์ชีแตกต่างกับคนอื่นที่ทำตามชายคนนี้อย่างไม่มีเงื่อนไข เขายกมือขึ้นถามชายตรงหน้าด้วยเสียงนิ่งเรียบ
"ขอทราบเหตุผลที่ต้องเป็นองค์กรเด็กจรจัดได้ไหมครับ" การส่งจดหมายเถื่อนนอกจากพวกเด็กจรจัดก็ยังเป็นที่นิยมของผู้คนชนชั้นล่างคนอื่นอีกด้วย เขาจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมชายคนนี้ถึงได้มุ่งความสนใจไปที่องค์กรเด็กจรจัดกัน
"ฮึ่ม-- อาร์ชีเนี่ยทึ่มจริงๆ ก็ต้องหาคนที่เกี่ยวข้องกับผู้อยู่เบื้องหลังน่ะสิ" ซิลเวสเตอร์หัวเราะคิกคัก อาร์ชีคนนี้ยังคงไม่เปลี่ยนไปเลยแม้จะจบจากมิสคาโทนิคมานานแล้วก็ตาม
"ผู้อยู่เบื้องหลัง?"
"ใช่แล้ว"
"นี้ไม่ใช่แค่คดีจดหมายเถื่อนธรรมดา แต่เป็นคดีการสร้างรูปแบบพิธีกรรมขนาดใหญ่ ดูเหมือนว่าอีกไม่นานพิธีนี้ก็จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว นายAผู้อยู่เบื้องหลังถึงได้ก่อเหตุบ่อยในช่วงนี้" นอกจากองค์กร สมาคม และลัทธิพวกนั้นแล้ว ช่วงหลังก็ยังมีเหตุการณ์ส่งจดหมายที่แอบอ้างชื่อผู้อื่นไปยังบุคคลธรรมดา เมื่อรวมกับการสร้างพิธีกรรมขนาดใหญ่ ก็ทำให้คดีนี้ใหญ่เกินกว่าที่ทางสภาจะอยู่เฉย
"อาร์ชีคิดว่าอะไรคือความต่างของเด็กกับผู้ใหญ่ล่ะ" ซิลเวสเตอร์ส่งรอยยิ้มเล็กๆ มาให้
"เดี๋ยวก่อน...ใช่แล้ว!" อาร์ชีนึกได้ถึงบางอย่างที่ชายตรงหน้าต้องการสื่อ
"รูปแบบพิธีกรรมขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมทั้งเมืองพอร์ตเอลเวย์น โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่เฮเวนฟอร์ด หมายความว่านายAจะต้องส่งคนนำจดหมายจำนวนมากไปตามบ้านเรือนต่างๆ" ซิลเวสเตอร์ค่อยๆ พับกระดาษทีละทบ
"คุณควรจะรู้นะ ว่ามีเด็กจรจัดเยอะมากแค่ไหนในเมืองนี้"
สงครามแก๊ง สงครามองค์กร สงครามลัทธิ การค้ามนุษย์ การทิ้งลูก การค้าอวัยวะ เรือที่สามารถทำได้ทั้งส่งออกและนำเข้า ความขัดแย้งพวกนี้ไม่ได้มีแค่กลุ่มชนชั้นล่างเท่านั้น แต่มีจนถึงชนชั้นสูงของเมืองแห่งนี้อีกด้วย เป็นสาเหตุที่จำนวนเด็กกำพร้าในเมืองนี้เพิ่มสูงขึ้นทุกปี
"ถ้าเทียบความถี่ เวลา และสถานที่ของการเกิดเหตุ กลุ่มเด็กจรจัดที่ดูอ่อนแอและข่มเหงได้ง่ายมักจะเป็นที่ระแวงน้อยกว่าผู้ใหญ่ พวกเขาสามารถไปส่งจดหมายได้ทุกที่ทุกเวลา"
"เด็กเหล่านั้นรวมตัวกันเป็นกลุ่มใช้ระบบกึ่งพึ่งพาอาศัยกัน สร้างเป็นเครือข่ายข่าวกรองของตัวเองแตกต่างจากผู้ใหญ่ นั้นรวมถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของพวกเด็กจรจัดในช่วงนี้ด้วย" ชายหนุ่มดีดนิ้วขึ้นมา ดึงสติทุกคนภายในห้องสี่เหลี่ยมให้กลับมาสนใจที่เขา
"สิ่งที่เราต้องหาตอนนี้คือ'นายหน้า'ตัวกลางที่เชื่อมโยงระหว่างนายAกับเครือข่ายลับนี้ เขาอาจเป็นเด็กจรจัดหรืออาจเป็นคนจากชนชั้นอื่น และบางทีก็อาจจะเป็นผู้วิเศษ..." ซิลเวสเตอร์นำกระดาษรายละเอียดคดีมาพับเล่นในขณะที่กำลังพูดอยู่ เมื่อพูดจบก็ได้นกกระดาษมาหนึ่งตัวพอดี
อาร์ชีมองนกกระดาษในมือของอีกฝ่าย แล้วจึงพูดขึ้นมาด้วยความกังขา
"แต่องค์กรเด็กจรจัดมักจะย้ายที่อยู่หนีก่อนการบุกค้นทุกครั้ง..."
"ไม่เป็นปัญหา ขอแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็พอแล้ว...โถ่" ซิลเวสเตอร์มองไปยังนกที่ตนปาออกไป มันลอยอยู่ในอากาศไม่กี่วินาทีก่อนจะตกลงไปสู่พื้นอย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่ต้นจนจบ รอยยิ้มก็ยังไม่เคยเลือนหายไปจากใบหน้าของชายคนนี้เลย


## บทที่ 20 พนัน

ถึงอย่างนั้นการจับกุมองค์กรเด็กจรจัดภายในไม่กี่ชั่วโมงก็ดูน่าเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ
อาร์ชีไม่ได้เจอชายคนนี้มานานแล้วหลังจากที่จบจากมิสคาโทนิค ในขณะที่ซิลเวสเตอร์บรรจุเข้าPCDทันทีหลังเรียนจบ ตนกลับต้องกลับไปยังอาณาจักรเลเวนฮุคเพื่อเข้าเฝ้าราชินี ก่อนจะย้ายมาเป็นนักจิตวิทยาอาชญากรรมที่มิสบอร์น
จริงๆ สิ่งที่เขาพูดก็เขาใจง่ายกว่าที่คิด เพราะจากสถิติที่เก็บมาจะพบว่าเด็กจรจัดเหล่านั้นสามารถเข้าถึงงานส่งจดหมายได้มากกว่าคนชนชั้นล่างแบบอื่น นั้นก็สามารถสรุปได้ว่านายBที่ทำหน้าที่เป็นนายหน้าจะต้องเข้าถึงเด็กจรจัดได้มากกว่าชนชั้นอื่นๆ แน่นอน
ถ้าเป็นนายAโดยปกติต่อให้เร่งรีบแค่ไหนเขาก็จะไม่ทำอะไรที่เสี่ยงต่อการถูกเปิดโปงง่ายๆ ดังนั้นนายBก็น่าจะเป็นคนที่ไม่มีพื้นฐานความรู้เกี่ยวกับกระบวนการอาชญากรรมมากนัก ยังอายุน้อย ประสบการณ์ในงานด้านนี้จำกัด และเพิ่งเข้ามามีส่วนร่วมเป็นครั้งแรก
"เขาน่าจะเป็นเด็กจรจัดที่แทบไม่เข้าใจโครงสร้างของโลกอาชญากรรมและโลกของผู้วิเศษเลย บางทีเขาอาจจะเป็นแค่เด็กธรรมดาที่ถูกชักจูงเข้าสู่เครือข่ายนี้โดยไม่รู้ตัว มักจะมีลักษณะพึ่งพิงบุคคลอื่นสูง ซึ่งหมายความว่าเขาอาจจะมีครอบครัวที่นายAใช้เป็นเครื่องมือควบคุม และอาจมีพฤติกรรมต่อต้านสังคมจากการขาดความสัมพันธ์ที่มั่นคงกับผู้คนรอบตัว"
"น่าจะเป็นเด็กผู้ชายอายุไม่เกิน15ปี มีแนวโน้มที่จะมองโลกแบบขาวดำ เชื่อมั่นในความคิดของตัวเองมากกว่าการพิจารณาข้อมูลจากแหล่งอื่น และมีแนวโน้มจะขาดความเห็นอกเห็นใจต่อผู้อื่นจากการเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย ที่สำคัญการที่นายAยอมให้เขาลงมืออย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ ก็แสดงว่าเขาไม่ใช่คนสำคัญในแผนของนายAและอาจถูกตัดทิ้งได้ทุกเมื่อ"
"น่าจะเป็นครอบครัวของเขาที่ถูกควบคุมโดยนายAมากกว่าที่มีความสำคัญต่อแผน เขาอาจจะเป็นแค่ทางผ่านสู่สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเท่านั้น"
อาร์ชีใช้นิ้วแตะคางอย่างเป็นนิสัยเมื่อกำลังคิดอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง ก่อนจะสรุปด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
"ถ้าเป็นแบบนั้น เราต้องรีบลงมือก่อนที่จะสายเกินไป"
"แล้วเราจะหาพวกเขาได้ยังไง"
ถึงหาเจอก็ต้องวางแผนจับกุมอีก เด็กจรจัดในเมืองนี้มีไม่ต่ำกว่า200คน การที่จะหาตัวการจากคนเหล่านั้นก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย
ซิลเวสเตอร์เคาะนิ้วบนโต๊ะเป็นจังหวะ ทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียง ก๊อก ก๊อก ดังกังวานไปทั่ว
"จริงๆ เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่PCDที่เข้ามาเกี่ยวข้อง" หญิงสาวผมดำที่นั่งเงียบมาตลอดพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเขินอาย
"ทางBPIก็ส่งสมาชิกของ3มงกุฎสายตรงมาด้วย..." อาร์ชีรู้สึกไม่ดีเล็กน้อย ใช้ดวงตาจ้องไปยังชายผมน้ำตาลที่ยังนั่งเหม่อลอยใช้มือเคาะโต๊ะเล่นโดยไม่สนใจสายตาของคนอื่น
"ท่านกิลเบิร์ต?"
"ไม่ใช่ค่ะ เป็นท่านฟิลิป" งั้นก็ค่อยโล่งใจหน่อย
"แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยากอยู่ดี" ถึงสายตรงของ3มงกุฎจะต่างก็เป็นอัจฉริยะ แต่ท่านฟิลิปก็ยังเป็นแค่เด็กอายุ15อยู่ดี
"ไม่ต้องห่วงหรอกอาร์ชี~ นายก็รู้ว่าทุกอย่างที่ผมพูดไปจะเป็นความจริง คิดว่าแค่จับกุมองค์กรเด็กจรจัดแค่นี้ผมจะทำไม่ได้รึไง?" ซิลเวสเตอร์ส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะไถลตัวลงไปนอนกับโต๊ะ
มันก็จริงอย่างที่เขาพูด แต่พฤติกรรมที่ชอบทำตัวเหม่อลอยเหลวไหลแบบนี้ก็ชอบทำให้เขาหลงลืมเรื่องนั้นไปทุกที
"พอดีคุณชายส่งจดหมายมาให้ก่อนหน้าที่จะมาพอร์ตเอลเวย์น แล้วเขาก็ดันสนใจเรื่องนี้พอดี" ชายหนุ่มฟุบหน้าลงกับโต๊ะส่งเสียงพึมพำออกมา
"คุณชาย? เขาหนีออกมาจากแบล็กเมอร์แล้วงั้นเหรอ..."
"ไม่แปลกหรอก สำหรับคนแบบนั้น ถึงยังไงการขังทายาทสายตรงในนั้นต่อไปก็คงดูไม่ดีอยู่แล้วนี่"
คุกแบล็กเมอร์ เป็นคุกที่ถูกตั้งอยู่ในอาณาเขตทะเลดำ จมลึกลงไปในทะเลสีดำถึง2กิโลเมตร ที่นั่นถูกควบคุมด้วยตัวตนระดับสูง มีเอาไว้ใช้คุมขังนักโทษผู้วิเศษและตัวตนระดับสูงที่ทำผิดกฎหมายร้ายแรง ถ้าหากถูกขังอยู่ที่นั่นก็จะไม่มีโอกาสได้ออกมาเจอแสงสว่างอีก
แต่ก็มีกรณียกเว้น...
3มงกุฎ 3ตระกูลผู้ก่อตั้งดินแดนมนุษย์ เต็มไปด้วยอำนาจ ตัวตนระดับสูง วัตถุวิเศษ และประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ มีศูนย์กลางอยู่ที่อาณาจักรเลเวนฮุค ก่อนแผ่ขยายอำนาจแทรกซึมไปในทั่วทุกประเทศ
'คุณชาย' ทายาทสายตรงคนนี้เป็นที่รู้กันว่ามีความไม่ลงรอยกับพี่สาวต่างมารดา อาร์ชีไม่รู้รายละเอียดมากนักว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ทั้งคู่พนันกันด้วยเรื่องบางอย่าง สุดท้ายก็เป็นเขาเสียเองที่ต้องแพ้จนไปถูกขังอยู่ในแบล็กเมอร์
"ความสามารถของเขาน่ารำคาญจริงๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะความร่วมมือของเขาทุกอย่างก็เลยง่ายขึ้น"
แอ๊ด
"ขออนุญาตครับ" สมาชิกคนที่6ของPCDเดินเข้ามา ก่อนจะยื่นจดหมายปิดผนึกฉบับหนึ่งให้ซิลเวสเตอร์
ซิลเวสเตอร์รับจดหมายมาก่อนจะฉีกซองอย่างหยาบคาย ค่อยๆ ไล่สายตาอ่านเนื้อหาภายใน ก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย
"อืม ถึงจะน่ารำคาญแต่ก็มีประโยชน์จริงๆ คราวหน้าค่อยหาพลังแนวนี้มั่งดีกว่า"
เป็นพวกผีที่เห็นผีด้วยกันเองมากกว่า ทุกคนในห้องยกเว้นซิลเวสเตอร์คิดประโยคนี้ขึ้นมาในใจ
"โอ้? อยากคุยงั้นเหรอ เอาสิเรามานั่งคุยกัน" เบอร์โต้ตอบกลับอย่างว่าง่าย ใช้มือบรรจงยกถ้วยชาขึ้นมาจิบด้วยท่าทางของชนชั้นสูง
"ครับ..."
"โซฟาที่นี่แข็งเกินไปจริงๆ หวังว่าอัลเลย์จะไม่ว่าอะไร"
"ผมไม่เรื่องมากเรื่องพวกนั้นอยู่แล้ว" นี่มันแข็งพอๆ กับพื้นไม้เลยนะเนี่ย
เป็นความขัดแย้งที่ชัดเจนมาก ร่างกายของเบอร์โต้คนนี้ต่างก็เต็มไปด้วยร่องรอยและกลิ่นอายของคนที่ทำอาชีพใช้แรงงาน แต่ท่าทางตอนนี้กลับดูมีการศึกษาคล้ายพวกชนชั้นสูงไม่มีผิด
นี้ไม่ใช่ร่างกายแท้จริง
ดวงตาของอัลเลย์จ้องไปยังกลุ่มแสงสีทองภายในตัวชายตรงหน้า ก่อนหน้านี้มันไม่ชัดเจนมากนัก แต่เมื่อได้เข้ามาอยู่ในห้องนี้ ตนก็สามารถมองเห็นสิ่งนี้ได้ชัดขึ้น
เป็นสายใยสีทองขนาดเล็กคล้ายเส้นด้าย เชื่อมต่อจากภายในร่างกายของเบอร์โต้ เส้นด้ายนี้ลอยทะลุประตูไปยังอีกห้องหนึ่ง ดูเหมือนจะต้องมีร่างจริงของเขาอยู่ภายในห้องนั้นเป็นแน่
อัลเลย์เคยเจอรูปแบบพลังวิเศษไม่มากนักในโลกนี้ แต่อย่าลืมว่าเขาเป็นมนุษย์ที่มาจากสังคมยุคใหม่ที่เต็มไปด้วยสื่อบันเทิงมากมาย รูปแบบพลังแบบนี้ถ้าให้เดาก็คงจะเป็นรูปแบบการสิงสู่บางอย่าง
"แล้วอยากจะคุยเรื่องอะไรล่ะ? หรือว่าอยากจะเล่าที่มาของนาย"
"ถ้าเล่าไปคุณก็คงจะฆ่าผมได้อย่างสบายใจงั้นสินะครับ"
"ฮะๆ เห็นฉันเป็นคนยังไงกัน นี้แค่จะถ่วงเวลางั้นเหรอ?"
"เรามาเล่นพนันกันครับ"
"พนัน?" เบอร์โต้เลิกคิ้วพร้อมทำสีหน้าแปลกๆ
"หืม เอาสิเรามาพนันกัน แล้วข้อแลกเปลี่ยนล่ะ" ชายหนุ่มวางชาลงอย่างแผ่วเบา ใช้ดวงตาสีดำจ้องไปยังเด็กหนุ่มตรงข้าม
"ถ้าแพ้ ผมจะตอบคำถามของคุณ แต่ถ้าชนะ คุณจะต้องไม่ทำร้ายผม ส่วนวิธีการพนันเชิญคุณคิดได้เลยครับ" ชายคนนี้จะไม่ยอมฆ่าเขาง่ายๆ จนกว่าจะได้รู้สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจอย่างแน่นอน
"ไม่ทำร้าย...น่าสนใจจริงๆ แล้วที่บอกว่าตอบคำถามนี่ แปลว่าถ้าไม่ได้ถามแบบเจาะจงก็จะพยายามพูดบ่ายเบี่ยงหลีกเลี่ยงคำใช่ไหม"
"...ครับ" ไม่ชอบหมอนี่เลยจริงๆ
"งั้นเอาอย่างงี้ เรามาเล่นสิ่งนี้กันเถอะ"
เบอร์โต้ส่งยิ้มว่างเปล่ามาให้ ก่อนจะนำปืนออกมาจากข้างในเสื้อคลุมแล้วจึงนำมันมาวางไว้บนโต๊ะ
เป็นปืนลูกโม่สีเงินที่เต็มไปด้วยลวดลายกุหลาบสวยงามมีความยาวลำกล้องปืนถึง6นิ้ว ปืนกุหลาบเงินอันนี้ดูดีกว่าปืนของอาร์ชีเสียอีก แต่มันกลับทำให้อัลเลย์รู้สึกไม่ดี
"ปืนลูกโม่นี้บรรจุกระสุนจนเต็ม เรามาพนันกันเถอะอัลเลย์ ว่านายจะตายไหมหลังจากที่ผมยิงมันใส่หัวของนายหลังจากที่ตอบคำถาม"
"...!!"
นี้เป็นการพนันบ้าบออะไรกันนี่
ตายหรือไม่ตาย สมกับพวกจิตไม่ปกติ
"เบอร์โต้ คุณคิดว่าผมน่าสนใจตรงไหนเหรอครับ"
"โอ้ มันคล้ายกับอัญมณีที่ไม่รู้ว่าตัวเองแปร่งประกาย" รอยยิ้มบางๆ แต้มบนใบหน้าราวกับเพลิดเพลินกับสิ่งที่ค้นพบ
"ไม่ว่าจะวิธีคิด การพูดคุย การเดิน การวางตัว ทุกอย่างดูขัดกับยุคสมัยไปหมด พื้นที่ที่นายจากมาคือที่ไหน?" เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ใช้ดวงตาสีดำนั้นจ้องมองอัลเลย์อย่างพินิจพิเคราะห์ราวกับกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง
"ดูเหมือนจะเป็นที่ที่ดูอิสระแต่ก็ถูกบังคับด้วยกฎหมายอยู่สินะ ไม่ใช่คนชนชั้นต่ำไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ลำบากจนถึงขั้นอดอยาก... จริงๆ โซฟานี้แข็งมากเลยใช่ไหม? เคยนั่งอันที่ดีกว่านี้มาหรือเปล่า"
"จะที่ไหนได้อีกล่ะครับ ก็เป็นแค่คนจรจัดไร้ที่อยู่นี่" อัลเลย์สบตาเขานิ่งๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"คนจรจัด?" ชายคนนี้หัวเราะในลำคอเล็กน้อย ดวงตาประกายด้วยความสนุกสนาน คล้ายตอนเห็นมุกตลกประจำวันในหน้าหนังสือพิมพ์
"บอกว่าเป็นคนจรจัดแต่ก็ดันมีความเห็นใจต่อเด็กจรจัดคนอื่น?" รอยยิ้มว่างเปล่ายังคงประดับอยู่บนใบหน้าของชายตรงหน้า
"นี้ไม่ดูขัดแย้งไปหน่อยเหรอ?"
ยิ่งระดับสูงขึ้น ผู้วิเศษก็จะยิ่งถูกครอบงำด้วยพลังวิเศษ ชายคนนี้ไม่ได้ปิดบังเลยว่าเขาเป็นคนช่างสงสัย ถ้าตามหลักคงเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าอัลเลย์ก่อนที่จะรู้สิ่งที่ต้องการ
แต่นั้นคือตามหลัก ถ้าเขาคิดว่าตนไม่น่าสนใจตอนไหน ตอนนั้นเขาก็คงจะสามารถฆ่าตนโดยไม่ลังเล
นี้เป็นแค่การพนันที่ไม่ได้มีคำสาบานอะไรใดๆ ถ้าหากอยากจะพลิกโต๊ะตอนไหนก็ทำได้ตลอด เบอร์โต้มองชาเย็นชืดในมือด้วยความเสียใจ บ่นพึมพำเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย
จริงๆ มีอย่างอื่นที่อัลเลย์สงสัยมากกว่า
คนแบบนี้ดูเหมือนไม่ใช่คนที่มีความอดทนมากมายอะไร และก็ไม่ดูเหมือนประเภทที่ชอบเล่นกับเหยื่อด้วย ในเมื่อสามารถเข้ายึดร่างอีกฝ่ายได้ ทำไมถึงไม่ทำกับเขาด้วยล่ะ
ชายหนุ่มนึกถึงสัญชาตญาณของตนก่อนที่จะจับมือชายคนนี้ คิ้วสีน้ำตาลเข้มกดลง บางทีไม่ใช่เพราะเบอร์โต้อดทน แต่เพราะได้ทำอะไรบางอย่างไปแล้ว
แต่อาจจะเพราะไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั้นอาจจะเป็นฝีมือของผู้ทำนายดวงดาวที่ปกป้องร่างนี้จากชายตรงหน้า
"ผมจะไม่ตาย"
คำตอบของการพนันนี้มีแค่คำตอบเดียวมาตั้งแต่แรก ถ้าไม่ให้รอดหรือตาย ก็ต้องตอบว่ารอดไปอยู่แล้ว เพราะถ้าตายไปสุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรอยู่ดี
"ฉันนี้...ไม่เก่งการพนันเลยจริงๆ ด้วย" เบอร์โต้เบิกตากว้าง มองอัลเลย์ด้วยความสนใจ พยายามใช้ดวงตาสีดำนั้นจ้องมองเข้าไปในส่วนลึกข้างในนั้น
มือข้างขวาจับปืนกุหลาบเงินขึ้นมา ก่อนจะยกขึ้นมาจ่อตรงหัวของอัลเลย์
เด็กหนุ่มมองไปยังลำกล้องปืนลูกโม่ข้างหน้าอย่างสงบนิ่ง ไม่มีความกลัวหรืออาการหัวใจเต้นเร็วเลยสักนิด
เบอร์โต้กดไกปืนอย่างช้าๆ แต่ก็ไม่มีอะไรออกมานอกจากเสียง แกร๊ก เท่านั้น
"ไม่สนุกเลยนะ นายรู้ได้ยังไงว่ามันไม่มีกระสุน"
"เพราะสัญชาตญาณของผมไม่เคยผิดพลาดครับ"
"อา? สัญชาตญาณ?"
ความรู้สึกภายในใจบอกเขาว่าไม่มีอันตรายใดๆ ที่ต้องการจะเอาชีวิตของเขา แต่ถึงอย่างนั้นตอนที่เบอร์โต้กดไกปืนอัลเลย์ก็ยังแอบรู้สึกเสียวสันหลังอยู่นิดหน่อย...
ถ้าไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณ ตนก็คงต้องใช้เรื่องร่างจริงเบื้องหลังประตูมาใช้เจรจาแทน
"ขี้โกงจังเลยนะ งั้นถ้าแบบนี้ล่ะ"
ปัง!!!
"!!!" ความหนาวเย็นปรากฏขึ้นมาอย่างฉับพลัน อัลเลย์รีบโยกตัวหลบก่อนที่ชายตรงหน้าจะยิงออกมา โซฟาเก่าตัวนี้ถูกยิงจนนุ่นสีเหลืองระเบิดกระจายออกมารอบๆ
"ตอนนี้ปืนลูกโม่มีกระสุนบรรจุอยู่5นัด ตอนเดิมพันผมไม่ได้บอกว่าจะยิงไปแค่1นัด..." อัลเลย์ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ ขนทั่วร่างกายลุกซู่จากเสียงดังที่เกิดขึ้นจากปืนในมือชายตรงหน้า
"งั้นดูเหมือนนายจะต้องรอดจากปืนนี้ให้ได้ครบ5นัดนะ อัลเลย์"
'แต่ก็มีบางคนที่ไม่สนการครอบงำของพลังวิเศษจะเรียกว่าพวกบ้าก็ได้ ถ้าไปเจอคนแบบนี้ในอนาคตก็อยู่ให้ห่างเชียว'
ดูเหมือนเขาจะดวงซวยมาเจอพวกบ้าของจริงเข้าซะแล้ว
ปัง!!
เสียงปืนดังแว่วมาจากภายในห้อง เด็กจรจัดที่อยู่โดยรอบรีบหลบหนีออกจากบริเวณห้องนั้นด้วยความหวาดกลัวลูกหลงโดยทันที
"ถ้าต้องการพนันกับผม ก็ต้องพิสูจน์ว่าคุณคู่ควรพอหรือเปล่า" แจกันว่างเปล่าด้านหลังอัลเลย์แตกกระจายไปทั่ว เบอร์โต้ยิ้มว่างเปล่ามาให้ ภายในมือยังคงมีปืนลูกโม่ที่มีกระสุนเหลืออยู่4นัด
เหลือเพียงแค่4นัดเท่านั้น ดูเหมือนเราจะต้องไปหาร่างจริงในห้องนั้นให้ได้!!
เส้นสายสีทองขยับเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของเบอร์โต้ ชายผมดำมองเด็กตรงหน้าด้วยความสนใจ ก่อนจะนึกบางอย่างออก
"มองเห็นความเชื่อมโยงของผมกับห้องนั้นเหรอ? พลังวิเศษคือการมองเห็นรึเปล่า? แต่ว่ามันเปล่าประโยชน์"
ปัง!!
"อึก!!" นี้เป็นครั้งแรกที่อัลเลย์โดนยิง ถึงประเทศในโลกเก่าจะขึ้นชื่อว่าเป็นประเทศที่ปืนเสรี แต่ตนก็ไม่เคยเผชิญกับคนไล่ยิงแบบนี้มาก่อน ไหล่ของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยเลือดที่ซึมผ่านผ้าสีอ่อนจนกลายเป็นสีแดง
อัลเลย์ใช้มืออีกข้างกดปากแผลแน่น ก่อนจะพยายามพลิกตัวหลบหนีจากกระสุนของฝ่ายตรงข้าม กระสุนยิงผ่านใบหูของเขาตัดผ่านเส้นผมบางส่วนและทิ้งรอยแผลสีแดงเล็กๆ เอาไว้ ก่อนที่จะพุ่งไปชนเข้ากับประตูไม้ข้างหน้าจนกลายเป็นแค่ก้อนเหล็กขนาดเล็กตกลงไปส่งเสียง แก๊ง แผ่วเบาเท่านั้น
อัลเลย์มองกระสุนบนพื้นด้วยความนิ่งอึ้ง ในชีวิตของเขาไม่เคยเจอประตูไม้ที่สามารถป้องกันกระสุนโดยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเล็กน้อยแบบนี้มาก่อน เด็กหนุ่มยื่นมือออกไปพยายามที่จะเปิดประตูไม้ตรงหน้าแต่ตัวประตูกลับหนักอึ้งราวกับทำจากเหล็กไหลทั้งบานก็ไม่ปาน
แกร๊ก เสียงของปืนดังแผ่วเบามาจากข้างหลังของอัลเลย์
"มันจบแล้วอัลเลย์ ตอนนี้ผมยังเหลือกระสุนอยู่2นัด" ดวงตาสีดำไร้ความรู้สึกจับจ้องไปยังภาพเบื้องหน้า
"นายคงไม่คิดว่าผมจะทำอะไรบางอย่างโดยไม่มีการป้องกันเลยไม่ได้หรอกใช่ไหม?" เบอร์โต้ถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ถึงจะอยากรู้อยากเห็น แต่การปล่อยสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดแบบนี้ให้มีชีวิตต่อไปในดินแดนมนุษย์ก็ดูขัดต่อหลักการของอาร์คานัมเช่นกัน
เลือกยากจริงๆ
"ถึงผมจะไม่ได้เก่งการเล่นแร่แปรธาตุขนาดนั้น แต่เรื่องง่ายๆ แบบนี้ก็ยังพอทำได้อยู่"
"เอาล่ะ เรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ นายแพ้แล้วอัลเลย์"
ไม่ ยังไม่แพ้
อัลเลย์มองไปยังรูกุญแจของประตูตรงหน้า พร้อมเรียกความมั่นใจของตนกลับคืนมาอีกครั้ง
เบอร์โต้ยังไม่รู้ว่าตนมีพลังวิเศษอะไร...
มาเลย!! กุญแจผีฉันเลือกนาย!!


## บทที่ 21 ปฏิบัติการ

"รู้ไหม เบอร์โต้อะไรที่นายพลาดไป"
"สิ่งที่ผมพลาดไป?" ชายผมดำลดปืนในมือลงเล็กน้อย ความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้นปรากฏขึ้นในแววตา ตั้งตารอว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะพูดอะไรต่อไป
"จริงๆ นายดูถูกคนอื่นอยู่เสมอและคิดตลอดว่าทุกสิ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเอง เห็นมนุษย์ทุกคนเป็นแค่เรื่องสนุก ไม่มีความเมตตาอย่างที่สิ่งมีชีวิตทั่วไปควรจะมี" อัลเลย์ขยับแขนข้างที่ไหล่โดนยิงล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เบอร์โต้จ้องมองมือข้างนั้นด้วยความตื่นเต้น อยากรู้อยากเห็นว่าคืออะไรที่ซ้อนอยู่ในนั้น
ปืน ฟังจากเสียงจะต้องเป็นปืนแน่ๆ แต่เป็นวัตถุเล่นแร่แปรธาตุหรือวัตถุศักดิ์สิทธิ์? จะเอาออกมายิงหรือใช้ความสามารถพิเศษอะไร?
"ถ้าตามที่อัลเลย์พูด นายก็คงจะผิดคนแล้วล่ะ นั้นดูเหมือนกับเพื่อนคนหนึ่งของผมมากกว่า..." สมกับที่เป็นเพื่อนกันได้จริงๆ ดูเหมือนศีลจะเสมอกันเลยนี่
"แล้วอีกอย่างนะเบอร์โต้"
"โอ้ อะไรงั้นเหรอ" จะเริ่มแล้วสินะ ดวงตาสีดำขยายกว้างขึ้น ตั้งตารอดูการตอบโต้ของอัลเลย์อย่างตื่นเต้น พยายามจินตนาการว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะใช้วิธีการไหนถึงจะหนีไปจากสถานการณ์แบบนี้ได้
"ไก่ไข่สับปะรดพิซซ่า!!!!"
"ฮะ?"
ปัง!!!
อัลเลย์เอียงตัวหลบกระสุนที่พุ่งผ่านแขนไป ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการไขเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนจะทำการล๊อกปิดประตูกลับเหมือนเดิม ในขณะที่ใช้แขนอันสั่นเทาอีกข้างเอื้อมไปหยิบปืนที่ตนหยิบยืมจากบ้านหลังก่อนหน้ามาใช้ป้องกันตัว
ปืนนี้มีกระสุนอยู่แค่2นัดเท่านั้น ถึงโลกก่อนจะมีชีวิตอยู่ในประเทศเสรีที่ผู้คนต่างก็สามารถครอบครองปืนอย่างถูกกฎหมาย แต่อัลเลย์กลับเป็นคนที่ไม่เคยยิงปืนเลยสักครั้ง ถ้ายิงในระยะ3เมตรอย่างน้อยเขาก็คิดว่าน่าจะยิงโดนสักส่วนอยู่บ้างแหละน่า
"ไก่ไข่สับปะรดพิซซ่า? สับปะรดกับพิซซ่าคืออะไร?" เสียงของเบอร์โต้ดังแว่วมาจากหลังประตู
มนุษย์ที่อยากรู้อยากเห็นอย่างชายคนนี้ จะต้องมีค่าแรงบันดาลใจสูงเป็นแน่ คนแบบนี้มักจะชอบตีความและสังเกตอะไรเล็กน้อยเสมอ แม้แต่คำว่า'ไก่ไข่สับปะรดพิซซ่า' ก็ต้องเผลอพยายามคิดถึงความหมายของมันสักเสี้ยวหนึ่ง
อัลเลย์มองไล่ตามเส้นสายสีทองเข้าไปยังตู้ไม้ที่มุมห้อง ดูเหมือนที่นี่จะเป็นห้องนอน ถึงได้เต็มไปด้วยกองผ้ากับของสะสมมากมาย
"นี่คือเล่นซ่อนหางั้นเหรอ ผมจะเปิดเข้าไปแล้วนะ--"
แอ๊ด
ในจังหวะเดียวกับที่เบอร์โต้เปิดประตู อัลเลย์ก็เปิดตู้ไม้ออกเช่นกัน ก่อนจะตกตะลึงเมื่อพบเจอกับจุดหมายของเส้นด้ายสีทองเส้นนั้น
มันคือตะเกียง
เป็นตะเกียงที่ทำงานเงินทั้งหมด แบ่งเป็น8เหลี่ยมชัดเจน ด้านบนถูกเชื่อมด้วยโซ่เหล็กที่หนาไม่ต่ำกว่า10มิลลิเมตร จริงๆ จะพูดว่าเป็นตะเกียงก็ดูกระดากปาก เพราะนอกจากรูปทรงภายนอกที่ดูราบเรียบก็มีรูให้เห็นแสงภายในแค่วงกลมเล็กๆ ด้านละ1วงเท่านั้น
"ทำไม? ตกใจงั้นเหรอที่ไม่เจอร่างมนุษย์" เบอร์โต้ล๊อกประตูข้างหลัง ก่อนจะหันไปมองอัลเลย์ ภายในดวงตานอกจากความสนุกก็ยังมีแววเยาะเย้ยแฝงอยู่
"คิดว่าความสามารถของผมคือการสิงสู่งั้นเหรอ? ถ้าอย่างงั้นก็คงต้องเสียใจด้วยนะ คำตอบของนายผิดแล้วล่ะ"
แกร๊ก
"อยากจะลองทายดูอีกรอบไหม?"
ไม่ใช่การสิงสู่... อัลเลย์นึกถึงรายละเอียดทุกอย่างที่ตนนึกถึง เป็นความสามารถของคนอยากรู้อยากเห็น สามารถเข้าควบคุมร่างกายคนอื่นได้
เขานึกถึงตอนที่ชายคนนี้จูงมือตนมายังที่นี่ ทำไมตอนนั้นเขาถึงได้ยอมเดินตามมาง่ายๆ กัน? สะบัดมือไม่หลุด? ไม่...นั้นคือเหตุผลที่ชายคนนี้สร้างขึ้นมาเพื่อให้ชุดความคิดนั้นของเขาดูสมเหตุสมผลเท่านั้นคล้ายกับที่ทำกับโรแลนด์
"ความสามารถของคุณคือการเข้าไปภายในจิตใจของคนอื่น เพื่อดูความทรงจำและควบคุม โดยมีเงื่อนไขคือการสัมผัส"
"หืม?" เบอร์โต้มองอัลเลย์ด้วยความสนใจ
"ใกล้เคียงแต่ก็ยังไม่ถูกต้อง น่าเสียดาย... ดูเหมือนนี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่พวกเราได้เจอกันแล้ว" พิซซ่ากับสับปะรดก็น่าจะเป็นคำที่มีไว้ให้ตนสับสนเฉยๆ สินะ ไม่เป็นไร ถ้ามันมีความหมายบางอย่างก็ค่อยไปศึกษาต่อทีหลังแล้วกัน
"ใช่ ถ้าเป็นไปได้ก็อย่ามาเจอกันอีกเลย"
ปัง!!!
เบอร์โต้หลบกระสุนด้วยท่าทางแปลกประหลาด ดวงตากวาดมองไปอัลเลย์ เด็กหนุ่มรีบพุ่งตัวเข้าหาชายตรงหน้า ตอนนี้ทั้งคู่ต่างก็มีกระสุนอยู่1นัด เลือดในกายของเขาเดือดพล่าน จุดสีทองขนาดเล็กปรากฏขึ้นมาภายในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม
พวกเขาอยู่ห่างกันไม่เกิน1เมตร ภาพของเบอร์โต้ที่กดไกปืนอย่างเชื่องช้าสะท้อนอยู่ภายในดวงตาของเขา อัลเลย์ขยับเท้าข้างขวา ย่อตัวลงเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องไปยังลำกล้องปืนของคนตรงหน้า มือข้างซ้ายจับปืนลูกโม่ในมือแน่น
ปัง
ลูกกระสุนจากปืนทั้งสองกระบอกพุ่งเข้าหากัน ก่อนจะเฉี่ยวผ่านเล็กน้อยจนถูกหักเหออกจากทิศทางเดิม กระสุนของเบอร์โต้ฝังเข้าไปในผนังข้างๆ ส่วนชายหนุ่มผมดำก็มองดูเลือดที่พุ่งออกมาจากแผลถูกยิงที่ท้องด้วยความตกตะลึง
"อึก"
แผลเก่าที่ไหล่ทำให้อัลเลย์เผลอร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด แผลถูกยิงต่างจากแผลถูกฟันมาก เป็นความรู้สึกแสบและเจ็บตื้อๆ ลึกเข้าไปข้างใน
"เมื่อกี้ทำได้ยังไง? เป็นแรงบันดาลใจหรือเพราะพลังวิเศษของนาย..."
เขาไม่รออยู่ฟังคนจิตวิปริตคนนี้อีกต่อไป เขาไม่รู้ว่าความสามารถจริงๆ ของชายคนนี้สามารถทำอะไรได้อีกบ้าง แต่ทั้งหมดที่ทราบตอนนี้มันก็เยอะมากพอแล้ว
ที่นี่เป็นโรงงานทอผ้าเก่าที่ถูกต่อเติมทีหลังจนมีห้องหลายห้องโผล่ขึ้นมา เส้นทางก็วกวนซับซ้อนจนน่ามึนหัว เสียงของเบอร์โต้ดังแว่วมาเป็นระยะ คอยถามคำถามไม่หยุดหย่อน น่ากลัวยิ่งกว่าฆาตกรโรคจิตในหนังสยองขวัญเกรดBสมัยก่อน
ตั้งแต่ตอนที่จับมือกันก่อนหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะการคุ้มครองของผู้ทำนายดวงดาวร่างของเขาก็อาจจะถูกควบคุมโดยชายคนนั้นไปแล้ว
"ผมขอโทษอัลเลย์ นายน่าสนใจกว่าที่คิดมากจริงๆ บางทีเราอาจจะสามารถคุยปรับความเข้าใจผิดกันได้"
จริงๆ อย่ามาเจอกันอีกเลยดีกว่า
สายตาของเด็กจรจัดจำนวนมากจ้องมองไปยังภาพตรงหน้า ทุกคนต่างก็นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาและไม่ยอมเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายนี้ พยายามเบียดตัวหลบเลี่ยงจากปัญหาทั้งปวง
"ลอเรนด์ไม่คิดว่าแปลกรึไง! เบอร์โต้พาใครก็ไม่รู้กลับมาที่บ้านเราเลยนะ"
"ก็เป็นเรื่องปกติของพี่เขานี่" เบอร์โต้เป็นคนใจดีแบบนี้มาเสมอ เด็กสาวถึงอดีตในตอนที่เธอถูกทิ้ง ในตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะความใจดีของเบอร์โต้ที่รับเธอมาดูแล ชีวิตของลอเรนด์ก็อาจจะไม่ยืนยาวจนถึงตอนนี้
ถ้าเบอร์โต้รับคนมาเพิ่มในครอบครัว แบบนี้เธอก็จะกลายเป็นพี่สาวแล้วน่ะสิ
"แต่นี่ไม่ใช่เด็กนะ...เขาดูอายุเยอะกว่าเราด้วยซ้ำ..."
"เยอะกว่า?"
ลอเรนด์ในตอนนี้แต่งตัวดูดีกว่าเด็กจรจัดคนอื่นมาก หากให้เธอไปเดินบนถนนในเวสต์เมียร์ก็คงดูไม่แตกต่างอะไรกับเด็กๆ ในเขตอำเภอนั้น
เด็กสาวได้รับความเคารพจากสมาชิกสมาคม ได้รับการดูแลอย่างดีจากหัวหน้าสมาคม เปลี่ยนเด็กน้อยที่ซูบผอมก่อนหน้านี้ให้กลายเป็นเด็กสาวที่มีหน้าตางดงาม ดวงตาสีดำกลมโตนั้นคล้ายกับดวงตาของกวางไม่มีผิด
เมื่อครั้งที่ท่านหัวหน้าสมาคมช่วยชีวิตพี่ชายของตนเอาไว้ พวกเขาก็มั่นใจมากขึ้นว่าท่านคือศาสดาผู้นำพาเสียงของพระเจ้าตัวจริง
ถ้าไม่ใช่พลังของเทพ แล้วจะมีอะไรอีกที่สามารถฟื้นคืนชีพคนตายได้?
"ไม่เป็นไรหรอก ด้วยเครื่องรางที่หัวหน้าสมาคมมอบให้จะไม่มีอะไรทำร้ายพี่ได้แน่นอน" ลอเรนด์ยิ้มปลอบใจพี่ชาย เครื่องรางที่ว่าคือสร้อยคอเงินที่เธอได้รับเป็นรางวัลจากหัวหน้าสมาคม หากมีใครที่ตั้งใจจะทำร้ายพี่ชายของเราเจ้านั้นจะต้องชดใช้อย่างสาสมแน่นอน
ปัง
เสียงปืนดังแว่วมาจากห้องของพวกเขา ทำให้สีหน้าของเด็กทั้งสองเปลี่ยนไป ลอเรนด์จับแขนของโรแลนด์แล้วพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
"เป้าหมายปรากฏตัวในโรงงานแล้ว"
"ไม่มีน้ำมันก๊าดเหลืออยู่ในท่อครับ"
"ระเบิดถูกติดตั้งไว้เรียบร้อยค่ะ"
เจ้าหน้าที่BPIรับข้อความจากเจ้าหน้าที่คนอื่นผ่านเครื่องมือเฉพาะ ก่อนจะรายงานให้กับเด็กสาวด้านหลังตน น่าแปลกที่เจ้าหน้าที่BPIรอบๆ ต่างก็แสดงท่าทางเคารพเด็กที่สูงไม่ถึง160เซนติเมตรคนนี้
เธอนั้นราวกับเจ้าหญิงหิมะขาว ผิวขาวซีดกับผมสีขาวตัดสั้นยุ่งฟูนิดหน่อยคล้ายขนแกะ สวมเครื่องแต่งกายสีขาวสวยงามราวกับเจ้าหญิง เธอจับเรเปียร์ในมือให้กระชับขึ้น ใช้ดวงตาสีแดงเลือดจ้องมองไปยังโรงงานข้างล่าง
ที่นี่เคยเป็นโรงงานทอผ้าขนาดใหญ่มาก่อน มีพื้นที่กว้าง เครื่องจักรเก่า ห้องเก็บของ และท่อใต้ดิน ก่อนจะถูกยึดครองโดยคนจรจัดและกลุ่มคนชนชั้นล่าง แล้วจึงปรับปรุงมันจนมีทั้งอุโมงค์ ห้องลับ กับดัก และทางหนีมากมาย
แถมโรแลนด์กับลอเรนด์ก็มีวิธีการเดินทางพิเศษ น่าจะเป็นวัตถุเล่นแร่แปรธาตุที่ใช้งานร่วมกับพลังวิเศษของใครบางคน
เด็กจรจัดในโรงงานต่างก็มีอาวุธติดมือกันทั้งนั้นไม่ว่าจะมีด กระบอง หรือแม้แต่ปืนเถื่อน แถมทุกคนต่างก็มีช่องทางการหนีของตัวเองอีกด้วย
หากเป็นเวลาปกติก็คงต้องส่งเจ้าหน้าที่แฝงตัวเข้าไป แต่ในตอนนี้เมื่อได้รับจดหมายจากเจ้าคนแปลกประหลาดที่แฝงตัวเข้าไปตั้งแต่แรก ทุกอย่างก็ง่ายดายไปหมด
เหลือเพียงแค่รอสัญญาณเท่านั้น
"พี่!!"
เสียงของเด็กที่พึ่งแตกหนุ่มตะโกนดังขึ้น โรแลนด์มองไปยังเบอร์โต้ด้วยความหวาดกลัว เมื่อเจอภาพพี่ชายของตนที่มือข้างขวาข้างถือปืนมือข้างซ้ายกดแผลที่ท้อง ภาพเหตุการณ์ที่เคยเกิดเมื่อ2ปีก่อนก็แวบเข้ามาในหัว ทำให้ทั้งสองพี่น้องเกือบจะเป็นลมล้มไปเสียตรงนั้น
"อะไร! ใครยิงพี่ มันเป็นใคร!!" เสียงของลอเรนด์ดังจนกลบเสียงพี่ชายตน เด็กจรจัดโดยรอบรีบหนีออกจากบริเวณนั้นด้วยความหวาดกลัว อัลเลย์ที่ได้ยินเสียงดังกล่าวก็รีบถอยห่างจากจุดนั้นยิ่งกว่าเดิม
"ผมกำลังตามหาอัลเลย์อยู่เพราะงั้นช่วยหลีกทางหน่อยได้ไหม มันน่ารำคาญนะ" เขาหยีตาลงเล็กน้อย เบอร์โต้ยิ้มด้วยความอารมณ์ดี ราวกับบาดแผลที่ท้องไม่ได้ส่งผลอะไรต่อตัวเขาเลย
"ฮะ? พี่พูดอะไร...?" โรแลนด์มองพี่ชายของตนด้วยความตกตะลึง เลือดสีแดงซึมผ่านเนื้อผ้าสีขาวอาบย้อมจนกลายเป็นลวดลายกุหลาบสวยงาม
"มานี่สิโรแลนด์"
เด็กหนุ่มมองมือเปื้อนเลือดของพี่ชายที่ยื่นมาตรงหน้า จิตใจ ความนึกคิด และความหวาดกลัวทำให้มือสั่นเทา เขารีบยื่นมือไปจับตอบรับด้วยความหวาดกลัวว่าพี่ชายจะหายไป
"ผมไม่มีเวลาเล่นตลกมากนักหรอกนะ" ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย ลอเรนด์จ้องมองปืนกุหลาบเงินในมือของเบอร์โต้ด้วยความสงสัย ตั้งแต่ตอนไหนที่พี่ชายตนมีปืนแบบนี้ในการครอบครองกัน
"พี่หมายความว่ายังไง...ช่างมันเถอะ! ตอนนี้รีบไปหาหมอในเมืองก่อน!!" ที่ทำงานหนักมาตลอดก็เพื่อสิ่งนี้ ตนจะไม่ยอมให้ครอบครัวของเราต้องตายเพราะอาการบาดเจ็บอีกแล้ว
"พอเถอะ" ดวงตาสีดำมืดนั้นว่างเปล่าไม่มีประกายอะไรเลย เหมือนกับคนที่ต้องเจอเรื่องน่าเบื่อในชีวิตประจำวัน
"ผมไม่ใช่พี่ชายของคุณ"
"อะไร? พี่พูดอะไร..."
"โรแลนด์!?" ลอเรนด์มองเห็นได้ถึงบางอย่าง บางสิ่งที่เธอมองข้ามและไม่สังเกตมาก่อน
ใช่แล้ว ท่านศาสดาบอกว่าพี่ชายของพวกเขาจะต้องใช้เวลาในการหายดี เพราะอย่างงั้นเขาก็เลยต้องพูดไม่ได้ไปสักพักและนอนอัมพาตอยู่บนเตียง
แต่จู่ๆ การที่พี่ชายก็พูดจาคล่องแคล่วและลุกขึ้นมาเดินได้แบบนี้โดยที่พวกตนไม่สงสัยเลยจะเป็นไปได้อย่างไร? ภาพของพี่ชายตรงหน้าบิดเบือนไปจนดูราวกับไม่ใช่ความจริง เป็นแค่'เปลือก'ของพี่เท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
เป็นฝีมือของผู้วิเศษ!
"มันสายไปแล้วนะ" ดวงตาของโรแลนด์หมองลง ร่างของเด็กหนุ่มทิ้งตัวลงไปนอนบนพื้นคล้ายกับตุ๊กตาที่ไร้สายควบคุม
"แก!" เด็กสาวตื่นตระหนกถึงขีดสุด ลูกตาดำหดตัวเล็กลง เจตนาฆ่าพวยพุ่งออกมาใส่ชายตรงหน้า
ตูมมมม!!
เสียงระเบิดดังมาจากภายในอุโมงค์ใต้ดิน ทำให้พื้นที่ส่วนใหญ่ทรุดลงไปข้างล่าง ลอเรนด์พยายามทรงตัวก่อนจะถูกดึงลงไปตามแรงโน้มถ่วง เบอร์โต้จับโรแลนด์ยกขึ้นมาก่อนจะตกลงไปสู่ชั้นล่างด้วยเช่นกัน
อัลเลย์ที่พึ่งพบทางออกก็เช่นกัน เด็กหนุ่มจ้องมองประตูโรงงานข้างบนด้วยความเงียบงัน หลุมนี้ลึกถึง6เมตร ยากที่จะปีนขึ้นไปคนเดียว เสียงของความโกลาหลรอบๆ ทำให้กล้ามเนื้อหดเกร็งด้วยความคุ้มชินที่พัฒนาขึ้นจากเรือแอสตราลิสในฝันแรก
นี้มันเกิดอะไรขึ้น?
"ตำรวจ! คนของทางการ!" มีเด็กจรจัดคนไหนที่ไม่เคยก่ออาชญากรรมบ้าง? ผู้คนที่นี่ต่างก็ต้องเคยส่งจดหมายเถื่อนกันทั้งนั้น ทุกคนต่างก็หยิบจับอาวุธขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับตำรวจพวกนั้น บ้างก็พยายามหาทางหลบหนีออกจากที่นี่
อัลเลย์มองภาพเหล่านี้ด้วยความสงบ จากความซวยตลอดที่ผ่านมาก็บ่งบอกได้ว่าดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ชอบขี้หน้าตนจริงๆ


## บทที่ 22 ดอกไม้

ตอนนี้เป็นเวลาใกล้รุ่งสาวแล้ว แสงแดดยามเช้าส่องสว่างไปรอบๆ ทำให้เขายังพอมองเห็นทุกอย่างรอบตัว
กลุ่มฝุ่นควันลอยไปทั่ว น้ำบางส่วนก็ไหลออกมาจากท่อประปาอย่างต่อเนื่อง โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่มีน้ำมันก๊าดในท่อพวกนี้ ไม่อย่างงั้นการระเบิดก็คงจะรุนแรงกว่านี้
"แก! เป็นแกที่เรียกตำรวจมาใช่ไหม!" คนจรจัดคนหนึ่งชี้หน้าด่าอัลเลย์ด้วยความโกรธแค้น กลิ่นของแอลกอฮอล์เหม็นคลุ้งไปทั่ว ชายคนนั้นหยิบดาบเก่าๆ เล่มหนึ่งขึ้นมา เหวี่ยงไปมาอย่างมั่วซั่วไปทางเด็กหนุ่ม
อัลเลย์โยกตัวเล็กน้อยหลบดาบเล่มนั้น ก่อนจะกำหมัดซ้ายจนแน่นแล้วชกเข้าไปเต็มแรง อีกฝ่ายก้าวถอยหลังด้วยความมึนงงเลือดกำเดาไหลออกมาเต็มจมูก
เพื่อความมั่นใจขอชกอีกสักรอบ
หลังจากที่เห็นชายตรงหน้าลงไปนอนกองบนพื้น ก็ถือวิสาสะยืมดาบเล่มนั้นมาใช้ก่อน มันเป็นดาบยาวยุคกลางที่ดูเก่าเกินกว่าจะนำมาใช้ ควรจะถูกเก็บในพิพิธภัณฑ์มากกว่า นอกจากหนังที่พันด้ามดาบจะผุจนลอกออกมา ก็ยังไม่มีแม้แต่ปลอกดาบด้วยซ้ำ
"นายคือคนที่ทำให้คนแปลกประหลาดนั้นบาดเจ็บสินะ" เสียงที่นุ่มนวลแต่กลับราบเรียบไร้อารมณ์ดังขึ้น อัลเลย์หันไปมองทางต้นเสียงก่อนจะแอบตกตะลึงนิดหน่อย
เด็กสาวตรงหน้าน่ารักจริงๆ ผมสีขาวกับตาสีแดงของเธอทำให้ดูเหมือนตุ๊กตามีชีวิต เครื่องแต่งกายสีขาวก็ทำให้ดูคล้ายอัศวินกระต่ายขาว
ส่วนคนแปลกประหลาดที่ว่าก็น่าจะหมายถึงเบอร์โต้ ดูเหมือนชายคนนี้จะร่วมมือกับทางการจริงๆ คนเราดูแค่นิสัยอย่างเดียวไม่ได้เลย
"คนแปลกประหลาด? หมายถึงใครครับ? แล้วผมก็ไม่เคยแอบส่งจดหมายเถื่อนนะครับ" เขาอยากจะรีบหลบหนีออกจากที่นี่จริงๆ ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจากฝันแรก ในเมืองมนุษย์ที่ไม่ต้องเผชิญกับสัตว์ประหลาดทุกค่ำคืน แต่เขากลับรู้สึกเหนื่อยใจไปกี่รอบแล้วก็ไม่รู้
สังคมผู้วิเศษเหล่านี้ช่างน่าวุ่นวายเหลือเกิน
แต่ผมสีขาวกับตาสีแดงของเด็กสาวตรงหน้าก็แปลกจริงๆ นี้คือโรคผิวเผือกหรือเปล่า? คล้ายกับกระต่ายขาวตาแดงในโลกก่อน
"เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ ถ้าจับไปตรวจสอบทีหลังเดี๋ยวก็รู้เอง" เธอหรี่ตาลงมองไปยังผู้วิเศษตรงหน้า นี้เป็นแค่ผู้วิเศษระดับ1เราสามารถชนะได้อย่างแน่นอน
"อยากนอน..." อัลเลย์พึมพำเล็กน้อย จับดาบในมือแน่นขึ้น บาดแผลที่ไหล่ส่งความเจ็บปวดมาเป็นระยะ ทำให้ประสาทสัมผัสทุกอย่างของตนเฉียบคมขึ้น
ไม่มีคำพูดอะไรทั้งนั้น เด็กสาวเกร็งกล้ามเนื้อขาพุ่งไปข้างอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็ห่างกับเขาเพียงแค่1เมตร เด็กชายรีบถอยหลบจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว เหงื่อเย็นจำนวนหนึ่งผุดขึ้นมาบนใบหน้า
เร็วมาก!!
กระต่ายขาวไม่ยอมหยุดแค่นั้น เธอขยับอย่างรวดเร็วไล่ตามอัลเลย์เข้าไปมากขึ้น เรเปียร์สีเงินในมือเธอขยับจ้วงแทงไปยังตำแหน่งต่างๆ อย่างแม่นยำ เขาทำได้แค่ใช้ดาบยาวในมือปัดป้องเท่านั้น
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ อัลเลย์ขยับพลิกมุมการจับดาบเล็กก่อนจะตวัดออกไปสร้างระยะห่างระหว่างทั้งสอง เด็กสาวยกดาบไว้แนบไหล่จ้องมองเขาด้วยความนึกคิดบางอย่าง ก่อนจะตั้งท่าเตรียมพร้อมในการโจมตี
"ถ้าไม่ใช้พลังวิเศษตอนนี้จะไม่ทันนะ"
อย่าบอกนะว่าเธอก็เป็นผู้วิเศษ เพียงไม่นานก็ได้คำตอบ ดูเหมือนเธอจะเป็นผู้วิเศษจริงๆ แถมยังเป็นถึงผู้วิเศษระดับ2ด้วย
เขาสูดหายใจลึกๆ นึกถึงความทรงจำสมัยตอนอยู่บนเรือแอสตราลิส เพ่งสายตาไปข้างหน้า เฝ้าสังเกตกระแสการไหลของนิวม่ารอบตัว
"ถ้าอย่างงั้นก็เตรียมตัว"
เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งมาด้วยความเร็ว อัลเลย์ที่สัมผัสได้ถึงความผิดแปลกของนิวม่าบริเวณพื้นหินที่เหยียบอยู่ ก็รีบกระโดดหนีออกจากจุดเดิมทันที
นั้นมันอะไร?
รากของพืชชนิดหนึ่งผุดขึ้นมาจากตรงจุดเดิมที่ตนเคยยืนอยู่ ขยับเคลื่อนไหวคล้ายกับสิ่งมีชีวิต แผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว พื้นที่โดยรอบถูกกัดเซาะจนพังทลาย ก่อให้เกิดฝุ่นดินจำนวนมาก เด็กสาวสะบัดเรเปียร์ของเธอราวกับคทาของนักเวท ก่อนที่สิ่งนั้นจะรวมตัวกันเคลื่อนไหวไปหาอัลเลย์อย่างรวดเร็ว
ควบคุมพืช? ทำไมพลังของคนอื่นถึงได้ดูมีประโยชน์มากกว่าของเราขนาดนี้
เช่ง!
พื้นผิวของพืชนี้เหมือนทำมาจากโลหะ เมื่อปะทะกันก็กลายเป็นดาบเก่าแก่ของอัลเลย์ซะเองที่ทำท่าจะพังแหล่ไม่พังแหล่
หากสู้กับนักเวทก็ต้องเข้าไปประชิดตัวเท่านั้น แต่เป้าหมายหลักของตนคือการหลบหนีออกจากที่นี่ไม่ใช่การชนะเด็กสาวตรงหน้าให้ได้
ปัง
อัลเลย์โยกหัวหลบกระสุนด้วยความหวาดกลัว เมื่อกี้นี้สัญชาตญาณของเขากรีดร้องขั้นสุดจนขนบนตัวลุกพอง เหตุการณ์รอบตัวเต็มไปด้วยความชุลมุน หากเดินไม่ระวังก็อาจจะมีกระสุนบินผ่านเข้ามาทักทายได้
"...เวร!" รากพืชพวกนั้นผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ผูกมัดขาของเขาให้อยู่กับที่
"อย่าประมาทตอนต่อสู้!!" เด็กสาวแทงเรเปียร์ในมือใส่ไหล่ของอัลเลย์ ซ้ำแผลเก่าที่เคยถูกเบอร์โต้ยิงได้อย่างแม่นยำ เขาเกือบจะเผลอหลุดปากด่าออกมาแล้ว คนพวกนี้นอกจากจิตไม่ปกติแล้วก็ยังชอบซ้ำแผลเก่าอีกตั้งหาก
มือที่จับดาบสั่นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รบกวนเขาจากการต่อสู้ ความโกรธความสับสนทำให้จิตใจของเด็กหนุ่มวุ่นวาย เสียงโดยรอบถูกตัดไป อัลเลย์ตัดสินใจที่จะ'ฆ่า'เพื่อตัดปัญหาพวกนั้นอย่างรวดเร็ว
วิถีดาบของกูลมีไว้เพื่อฆ่า เงียบที่สุด โจมตีจุดตาย และฆ่าให้เร็วที่สุด ถ้าเกิดตายขึ้นมาก็คงช่วยไม่ได้
ฟึบ!!
"อะไร!?" ดวงตาสีแดงเบิกกว้างมองผมสีขาวของตนที่หลุดลอยออกไปด้วยความตกตะลึง สัมผัสของเหลวอุ่นจากมุมกรามขวาทำให้เผลอสติหลุดไปชั่วขณะ
อัลเลย์เหลือบตามองไปที่เด็กสาว เธอจ้องมองจุดสีทองในดวงตาของชายตรงหน้าด้วยความมึนงง
ดูเหมือนพืชพวกนั้นจะไม่ได้มีสติปัญญาเป็นของตัวเอง เมื่อไม่ได้ถูกควบคุมโดยเจ้าของพวกมันก็คลายตัวอย่างรวดเร็ว อัลเลย์ดึงขาออกจากมันอย่างทรมาน ดูเหมือนเจ้าสิ่งนี้จะมีหนามเล็กๆ อยู่โดยรอบ เมื่อตอนดึงขาออกถึงได้ทิ้งบาดแผลไว้ไม่น้อย
"เมื่อกี้นายทำได้ยังไง" วิถีดาบนั้นไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเธอ เด็กสาวมองไปยังคนตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อ ไม่คิดว่าจะมีใครที่สามารถตวัดดาบได้แบบนั้นอีก
อัลเลย์ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ย่อตัวเล็กน้อยก่อนจะพุ่งไปหาเด็กสาวผมขาวตรงหน้า ถึงสภาพร่างกายในตอนนี้จะแย่กว่าตอนอยู่บนเรือแอสตราลิสมาก แต่ก็ยังอยู่ในเกณฑ์ที่พอฝืนทนใช้ต่อไปได้
ครั้งนี้เธอไม่ใช้พลังวิเศษของตนอีก ใช้เพียงเรเปียร์ของตนเท่านั้น เด็กหนุ่มเหวี่ยงดาบด้วยมุมที่คุ้นชินพุ่งไปยังจุดอ่อนของร่างกายมนุษย์
เด็กสาวปัดป้องดาบตรงหน้าตามความคุ้นเคย สีแดงในดวงตาเข้มขึ้น คำถามมากมายปรากฏขึ้นในใจไม่หมดสิ้น
"ได้ยังไง...นายใช้วิถีดาบของกูลได้ยังไง!!!"
ความไม่เชื่อ ความตกตะลึง ความโกรธ เติมเต็มดวงตาสีแดงให้เข้มขึ้น เด็กสาวไม่สนใจหลักการอื่นใดอีกต่อไป รากพืชบนพื้นแทงขึ้นมาบนดินก่อตัวและแตกหน่อ ไม่นานก็มีดอกกุหลาบขนาดยักษ์โผล่ออกมา ภายในดอกกุหลาบมีดวงตาสีแดงขนาดใหญ่อยู่ภายในกลอกไปมาก่อนจะหยุดอยู่ที่อัลเลย์
"ใคร...ที่สอนนาย..." ทั้งคู่เผลอละทิ้งความคิดของการไม่ฆ่าดั้งเดิมไป ต่างก็มองสบตากันด้วยความเกลียดชัง
เสียงของดาบดังปะทะกันอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางเสียงของความวุ่นวายนี้ มันเป็นแค่จุดเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ
"ทางออกทั้ง46ทางถูกควบคุมแล้วครับ"
"เข้าใจแล้ว" อาร์ชีขมวดคิ้วแน่น เหตุการณ์สับสนวุ่นวายข้างล่างนั้นแย่กว่าที่พวกเขาคิดเอาไว้เสียอีก
"คุณหมออาร์ชี..." หญิงสาวผมดำพูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา เธอคือสมาชิกคนหนึ่งของPCDที่ต้องทำหน้าที่ปกป้องอาร์ชีและเป็นคนเดียวในหน่วยที่เรียกอาร์ชีว่าคุณหมอ อาริ แฮลลีย์มองชายตรงหน้าด้วยความเขินอาย ก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งไปให้เขา
"อะไร?" ชายหนุ่มรับกระดาษมาอ่าน เมื่อเจอภาพตัวละครแลบลิ้นพร้อมข้อความ'อิๆ' ภาพนี้ถูกวาดอย่างลวกๆ น่าเกลียดซะยิ่งกว่าที่ลูกพี่ลูกน้องตนวาดสมัยเด็กเสียอีก ลางสังหรณ์แปลกประหลาดก็เกิดขึ้นในใจ
"ซิลเวสเตอร์อยู่ไหน"
"ผู้บัญชาการบอกว่าจะไปหาท่านเอเสเคียล..."
ดวงตาสีน้ำเงินหลังกรอบแว่นนิ่งไปสักพัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย
"ในเมื่อโตมาจนเป็นระดับ4ได้ ก็คงเอาชีวิตรอดได้เองนั้นแหละ"
"ได้ยังไง...พี่...โรแลนด์" ลอเรนด์มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อ ความกลัวเกาะกุมจิตใจ เสียงมากมายในหัวตีรวนวนไปมาอย่างเจ็บปวด
จะเป็นไปได้ยังไง? ทำได้ยังไง? ในเมื่อมีสร้อยของผู้นำสมาคมอยู่ก็จะไม่มีอะไรทำร้ายพี่ได้
"อ๋อ หมายถึงสร้อยนี้งั้นเหรอ" ราวกับว่าสามารถอ่านใจได้ ชายหนุ่มผมดำใช้นิ้วเกี่ยวสร้อยเงินขึ้นมาจากข้างในปกเสื้อ พร้อมแกว่งไปมาต่อหน้าเด็กสาว รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นเรื่อยๆ ตาสีดำสะท้อนภาพใบหน้าของเด็กตรงหน้า
"โดนหลอกเข้าซะแล้วนะสาวน้อย วัตถุวิเศษที่ช่วยในการป้องกันทุกอย่างมันหายากและมีราคามากเลยนะรู้ไหม? คนคนนั้นจะยอมมอบให้กับมนุษย์ธรรมดาแบบนี้ได้ยังไง? เสียใจด้วยนะ"
"เป็นไปไม่ได้....เป็นไปไม่ได้!!?? แกกำลังพยายามหลอกลวงฉันอีกครั้งเหมือนก่อนหน้านี้สิถ้า!!"
"ทำไม? เขาพูดว่าอะไร? สิ่งนี้จะปกป้องพี่ของเธออย่างแน่นอนงั้นเหรอ? แล้วก็ยอมเชื่อแล้วคอยติดตามอีกฝ่ายอย่างง่ายดายงั้นสิ"
"อย่าใช้ร่างของพี่ชายพูดเรื่องชั่วร้ายพวกนั้นนะ!!"
ชายหนุ่มหัวเราะดังลั่นโดยไม่สนใจใคร ลอเรนด์ใบหน้าดำคล้ำด้วยความโกรธเมื่อจ้องไปยังร่างของพี่ชายตรงหน้า
"แกคือเอเสเคียล! เอเสเคียล ซาทาจใช่ไหม!?" ภายในรายชื่อและความสามารถที่หัวหน้าสมาคมให้เธอท่อง มีข้อมูลของชายคนหนึ่งที่ถูกตั้งเอาไว้ว่าควรระมัดระวังอย่างยิ่งอยู่
เอเสเคียล ซาทาจเป็นทายาทสายตรงของซาทาจ 1ใน3มงกุฎผู้อยู่เบื้องหลังการปกครองของโลกผู้วิเศษ ชักนำราชวงศ์ไฮเซินกับเลเวนฮุค แทรกแซงสงครามกุหลาบ กดขี่มนุษย์ธรรมดา เป็นปรสิตที่หัวหน้าบอกว่าสมควรถูกกำจัดออกไปจากโลกนี้
"อา...? รู้จักผมด้วยงั้นเหรอ ถ้าให้เดานะ คนคนนั้นจะต้องเป็นชายหน้าสวยผมทองตาแดงมีไฝที่มุมตาขวาใช่ไหม?" เอเสเคียลหรี่ตาลงเล็กน้อย ปล่อยมือจากร่างของโรแลนด์แล้วนำมากุมไว้ที่คาง ส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้เด็กสาวตรงข้าม
"พูดอะไรของนาย!?" ลอเรนด์พยายามควบคุมตัวเองให้ดีที่สุด แต่ก็ไม่สามารถหลุดรอดไปจากสายตาของเอเสเคียลได้
"ฮะๆ คิดไว้แล้วไม่มีผิด มีแต่คนแบบหมอนั่นเท่านั้นที่ชอบทำอะไรน่าเบื่อแบบนี้"
"แก!!" ความเครียดของเด็กสาวมาถึงจุดสูงสุด เธอนำแส้กระดูกออกมาพร้อมฟาดยังชายตรงหน้าด้วยความโกรธแค้น
"โอ้ๆ อย่าตีอย่างงั้นสิ เดียวพี่ชายเธอก็เจ็บหรอก"
เผียะ!!
เศษซากโดยรอบถูกแส้ฟาดจนสร้างรอยแตกขนาดใหญ่ทิ้งไว้ ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าด้วยความสนุกสนาน
"ไม่เป็นไร..."
แส้กระดูกนี้ได้มาจากผู้วิเศษระดับ3เป็นของขวัญที่อาจารย์มอบให้กับเธอ ภาพตรงหน้าไม่ใช่เบอร์โต้ที่คุ้นเคยอีกต่อไป แต่เป็นภาพดินน้ำมันไร้รูปร่างที่ถูกปั้นให้คล้ายกับพี่ชายเท่านั้นเท่านั้น
"ถึงพี่จะตาย...แต่ถ้าร่างยังอยู่ หัวหน้าสมาคมจะชุบชีวิตกลับมาอีกได้แน่นอน" ตราสัญลักษณ์กางเขนกลับหัวที่หลังคอแปร่งประกายสีแดงสดออกมา ดวงตาของหล่อนเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธาในศาสดาของตน
"ชุบชีวิต? พูดเรื่องเพ้อฝันไร้สาระอะไรกัน แม้แต่เทพก็ยังทำไม่ได้ แล้วมนุษย์แบบพวกคุณวิเศษขนาดไหนกัน?"
"หุบปาก!!"
"เก่งเหมือนเดิม ยังผลิตหมาตัวใหม่มาได้เรื่อยๆ เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน" นี้เป็นคำชมที่ออกมาจากใจของเขาเลยล่ะ
"คุณชาย!!" เจ้าหน้าที่ที่สังเกตเห็นฉากตรงหน้าตะโกนขึ้นมาด้วยความกังวล
ร่างของเบอร์โต้ตอนนี้แย่จริงๆ หากเขาต้องการจะกลับไปอยู่ในตะเกียงพิพากษาก็ต้องสัมผัสกับตัวตะเกียงเท่านั้น แต่น้ำหนักรวมของตะเกียงกับโซ่นั้นก็ไม่ใช่น้อยๆ ดูจะเกินความสามารถของร่างนี้ไปมากโข
เขาไม่เคยทดลองตายในร่างอื่นมาก่อน ดังนั้นตอนนี้ตนจะต้องห้ามตายเด็ดขาด ถึงจะอยากรู้อยากเห็นแต่ก็ไม่อยากเซอร์ไพรส์เพราะเรื่องแบบนี้แน่นอน
"เกะกะ!!" ร่างของผู้คนโดยรอบแตกสลายกลายเป็นกลีบดอกไม้ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้า กลีบดอกไม้หลากชนิดปลิวขึ้นไปบนท้องฟ้าปกคลุมโดยรอบด้วยสีสันมากมาย
เหงื่อจำนวนหนึ่งผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเอเสเคียล ในขณะที่ต้องจับร่างของโรแลนด์ก็ต้องคอยถอยออกห่างจากเด็กสาวตรงหน้า
พลังในการเปลี่ยนมนุษย์ภายในรัศมี3เมตรเป็นกลีบดอกไม้? มันจะต้องมีอะไรอีกแน่เจ้าหมอนั้นถึงได้ลงทุนกับเธอมากขนาดนี้
อีกแค่ก้าวเดียว
เด็กสาวมองร่างของทั้งสองไม่ว่าจะเบอร์โต้หรือโรแลนด์ อีกแค่ไม่นานเธอก็จะได้ครอบครัวของตัวเองคืนมา
อีกแค่ก้าว----
!!!
ลอเรนด์รีบขยับตัวหลบออกจากจุดเดิม หนวดสีดำตบลงไปบนพื้นส่งผลให้พื้นที่โดยรอบถูกบิดเบือนจนส่งเสียงออกมาคล้ายกับโดนน้ำกรดกัดกร่อน
เธอขยับตัวเล็กน้อยมองไปยังพี่ชายของตน ก่อนจะพบกับซิลเวสเตอร์ที่มือข้างหนึ่งถือหนังสือส่วนมืออีกข้างยกโรแลนด์ขึ้นมา
"สวัสดี ปกติมันต้องยกผมไม่ใช่เหรอ?" เอเสเคียลลุกขึ้นมาจากพื้นพร้อมรอยยิ้ม กล่าวทักทายชายตรงหน้าด้วยความเป็นมิตร
"พอดีว่าเด็กคนนี้เป็นคนสำคัญของคดีนี้ หวังว่าท่านจะเข้าใจครับ" ดวงตาสีดำหรี่ลง จ้องมองชายผมน้ำตาลตรงหน้าด้วยความคิดบางอย่าง
ซิลเวสเตอร์เพียงแค่ส่งยิ้มตอบกลับไปให้ ดวงตาหยีลงด้วยความสนุกสนาน


## บทที่ 23 ความเขลา

เสียงของการต่อสู้ดังไปทั่วบริเวณ ตามร่างกายของอัลเลย์ปรากฏร่องรอยของบาดแผลและคราบเลือดกระจายอยู่ทั่ว
เขาจ้องมองไปยังเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง ถึงสถานการณ์ตอนนี้จะดูเหมือนทั้งคู่สูสีกัน แต่ตัวเขารู้ดีว่าสภาพร่างกายตอนนี้ไม่สามารถทนไปได้นานมากนัก
ต้นกุหลาบขนาดใหญ่มีจิตสำนึกและความนึกคิดเป็นของตัวเอง ไม่ต้องรอให้เด็กสาวสั่งการมันก็ทำการกระจายรากออกไปทั่วบริเวณกวาดทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าราวกับรถไถดิน แม้แต่เจ้าหน้าที่ราชการบางคนก็ได้รับลูกหลงไปด้วย
ดูเหมือนว่ามันจะไม่ฉลาดมากนัก เพราะไม่ได้ถูกควบคุมโดยเด็กสาวผมขาวตรงหน้า พลังทำลายของมันถึงได้กระจายเป็นวงกว้างมั่วซั่วไปหมด
อึก...
"เป็นไง? เหนื่อยเลยล่ะสิวันนี้" มิลาด้าหัวเราะสนุกสนาน เอียงตัวเล็กน้อยให้หลังได้พิงกับเสากระโดงเรือ ก่อนจะผิวปากล้อเลียนเด็กชายที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น
"เป็นเพราะอาจารย์เก่งเกินไปต่างหาก..." ใครจะไปชนะได้เล่า ตนพึ่งจะฝึกดาบได้แค่2วันเองนะ
แสงแดดส่องลงมาจากท้องฟ้าลอดผ่านผืนธงสีแดงของอาณาจักรธัมไฮล์จนมาตกกระทบบนใบหน้าเขา หยาดเหงื่อและความเหนื่อยล้าเห็นได้ชัดเจนบนใบหน้า ทำได้แค่พยายามเช็ดหยดน้ำเหล่านั้นก่อนที่มันจะไหลเข้าไปในตา
"ผมต้องทำยังไงถึงจะชนะอาจารย์ได้" เขาถามด้วยความสงสัย ผู้หญิงคนนี้ชอบพูดว่าตนจะถือว่าสำเร็จการศึกษาก็ต่อเมื่อสามารถเอาชนะหล่อนได้เท่านั้น แบบนั้นเขาจะต้องใช้เวลาอีกกี่ปีถึงจะจบกันแน่
"งั้นฉันจะบอกเคล็ดลับให้แล้วกัน" หล่อนยิ้มร่าอย่างสนุกสนานเช่นเคย ดวงตาสีน้ำเงินหรี่ลงอย่างอารมณ์ดี เธอล้มตัวนั่งลงข้างอัลเลย์ก่อนจะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"อัลเลย์ หากคุณจะต้องเผชิญกับผู้วิเศษในอนาคต สิ่งแรกที่คุณต้องทำคือการเข้าใจนิสัยและพลังของฝ่ายตรงข้าม"
"พลังวิเศษคือภาพสะท้อนของตัวตน หากว่าเราสามารถเข้าใจฝั่งตรงข้ามได้..."
'เราก็จะเข้าใจพลังของอีกฝ่ายด้วย'
พลังวิเศษของฝั่งตรงข้ามมีข้อได้เปรียบชัดเจนในการต่อสู้ แถมสภาพร่างกายก็ยังดีกว่าตัวเขามากโข ดูเหมือนหล่อนจะฝึกวิชาดาบมาตั้งแต่เด็กทำให้ถึงไม่มีประสบการณ์แต่ก็ยังรู้จักใช้วิธีพลิกแพลงมากมาย
แต่เธอก็มีจุดอ่อนอยู่
เด็กชายแกว่งดาบในมือตน ประกายไฟจากการเสียดสีปรากฏขึ้นเหมือนดวงดาวขนาดเล็ก ก่อนขยับพลิกข้อมือเล็กน้อยจนทำให้อีกฝ่ายได้แผลที่ท้องน้อย
เป็นความเย่อหยิ่งที่ถือตนและซื่อตรงเกินไป เธอเป็นเด็กประสบการณ์น้อยที่ถูกฝึกฝนอย่างเป็นระบบ มีความเข้าใจเพียงเล็กน้อยในการหลอกลวง และเชื่อมั่นในวิธีแห่งความยุติธรรม
เป็นตัวอย่างของเด็กอ่อนต่อโลกที่ถูกปล่อยลงป่าให้เผชิญหน้ากับอันตรายเพื่อเติบโต
ชิ้ง!
ประกายไฟขนาดเล็กวูบวาบออกมาชวนให้นึกถึงตอนเล่นไฟเย็นในสมัยเด็ก กลุ่มรากไม้หนามขยับไปมาอย่างโง่เขลาและสะเปะสะปะ แทนที่ดอกกุหลาบยักษ์นั้นจะมาช่วยต่อสู้ กลับดูไร้ประโยชน์มากขึ้นเมื่อต้องเผชิญกับอัลเลย์
เนื่องจากระดับไอคิวที่มีอยู่จำกัดพฤติกรรมการโจมตีของมันจึงดูพึ่งพาสัญชาตญาณมากกว่าการวางแผนเหมือนแต่ก่อน ถึงรัศมีการโจมตีจะกว้างขึ้นแต่ความสำเร็จในการโจมตีก็น้อยลง
อัลเลย์อาศัยความฉลาดที่มากกว่าเพื่อกลั่นแกล้งรากพวกนั้น เด็กสาวที่มีใบหน้าเขียวคล้ำมองไปยังรากไม้ของตนที่กำลังรัดราวทางเดินเหล็กพัวพันกันแน่นจนกลายเป็นก้อนกลม
ดอกกุหลาบกรอกดวงตาไปมาอย่างรวดเร็ว เมินเฉยอารมณ์ของเจ้านายตนไปอย่างสิ้นเชิง สนใจแค่การโจมตีทุกอย่างรอบตัวเท่านั้น หรือไม่บางทีมันก็อาจจะรู้ว่าตัวเองโดนสบประมาทอยู่
"ไอ้เวร!!" หล่อนสบถคำหยาบออกมาโดยไม่สนใจสีหน้าเจ้าหน้าที่คนอื่น อัลเลย์ปวดหัวมากขึ้นเรื่อยๆ จำนวนเด็กจรจัดรอบตัวเขาลดลงด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง หากยังปล่อยไว้แบบนี้ตนจะต้องโดนล้อมเป็นแน่
เอี๊ยดดดด
เสียงปริศนาดังขึ้นมาจากบนเพดาน ถึงพื้นส่วนใหญ่จะถล่มลงมาแต่โครงสร้างของหลังคาข้างบนบางส่วนก็ยังคงอยู่ เนื่องจากการทำลายขนาดใหญ่ของดอกกุหลาบก็ยิ่งเร่งให้ส่วนที่เหลือพังลงมาเร็วขึ้น
ความวุ่นวายกระจายอย่างรวดเร็วเหมือนโรคระบาดแพร่กระจายไปยังทุกคนในบริเวณนี้ อัลเลย์กัดฟันแน่น กระโดดไปตามซากต่างๆ บนพื้น พยายามตามหาทางที่จะหลบหนีไปจากที่นี่
โครมมม
ฝุ่นดินจำนวนมากตลบอบอวลฟุ้งไปทั่วทุกที่ เขาใช้มือปิดบังใบหน้าป้องกันตัวจากฝุ่นหนาทึบเหล่านั้น แรงสั่นสะเทือนจากการพังทลายทำให้เขายากลำบากมากขึ้นเมื่อต้องเคลื่อนไหว และเมื่อทุกอย่างกลับมาสงบอีกครั้งก็ต้องรีบโยกตัวหลบปลายดาบเรเปียร์ที่พุ่งผ่านเอวไปอย่างหวุดหวิด
แคร่ง--
ดาบในมือของอัลเลย์เริ่มส่งสัญญาณของการแตกหัก แรงสั่นสะเทือนส่งผ่านอาวุธในมือจนไปถึงบาดแผลที่ไหล่ ความเจ็บปวดคอยย้ำเตือนให้กลับมามีสติอีกครั้ง
"นายกำลังจะแพ้แล้ว" เด็กสาวใช้ดวงตาสีแดงจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความดูถูก
"ไม่มีทางที่จะชนะฉันได้ รีบยอมแพ้ซะ"
ฉับ!
เหมือนกับว่าเธอต้องการจะเอาคืนที่ตนเผลอตัดผมของหล่อนไปก่อนหน้านี้ ผมเปียของอัลเลย์ถูกตัดขาดจนทำให้เส้นผมสีน้ำตาลเหล่านั้นแผ่สยายออกไปทั่ว ดาบเก่าในมือก็แตกหักเป็นสองส่วนหล่นกระทบกับพื้นเสียงดังก่อนจะตกหายไปในซากปรักหักพังข้างล่าง
"แฮก..." ความแสบร้อนในอกที่คุ้นเคยกลับมา อัลเลย์พยายามหายใจให้เร็วขึ้นเพื่อเพิ่มปริมาณออกซิเจนในร่างกาย อาการมึนงงคล้ายจะหน้าวูบทำให้จังหวะการก้าวเดินผิดพลาดร่างของเด็กชายจึงสะดุดล้มลงกองกับพื้นด้วยความมึนงง
ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปด้วยเหงื่อและภาพที่ซ้อนทับกัน อัลเลย์พยายามจะลุกขึ้นอีกครั้งแต่สุดท้ายก็พลาดล้มลงไปอีกครั้ง
"ท่านฟิลิป" เจ้าหน้าที่สาวเดินเข้ามาทำท่าเคารพก่อนที่จะชะงักเมื่อเห็นดาบเรเปียร์สีเงินที่คุ้นเคยขวางกั้นตนกับเด็กจรจัดตรงข้าม
"ท่านฟิลิปนี้..."
"ให้เป็นหน้าที่ฉัน ออกไปห่างๆ อย่ามาขัด" ฟิลิปพูดเสียงแข็ง ดวงตาสีแดงจ้องมองอัลเลย์ด้วยความสงสัย
"...รับทราบค่ะ" เธอทำความเคารพแล้วจึงเดินถอยห่างออกไประยะหนึ่งเมื่อถึงจุดที่เหมาะสมก็หยุดยืนเฝ้าอารักขาเด็กสาวผมขาวด้วยความสงบนิ่ง
"เอาล่ะ ตอนนี้ตอบฉันมาซะ" ฟิลิปเดินไปข้างหน้า ใช้ปลายดาบเรเปียร์เชยคางของอัลเลย์ขึ้นมา ก่อนจะตกตะลึงกับภาพที่เห็น
ใบหน้าของชายคนนี้เต็มไปด้วยความสับสนมึนงง คิ้วของเขาตกลงมาเล็กน้อย ผมหยักศกสีน้ำตาลชุ่มเหงื่อจนลู่ลงอย่างน่าสงสาร ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
เกิดอะไรขึ้น?
เธอคงไม่ได้เผลอทำร้ายเขามากเกินไปใช่ไหม?
"นี่...ตอบมานะ ว่าไปเรียนวิถีดาบนั้นมาจากไหน"
"...ดาบ?" คิ้วสีขาวกดลง หล่อนใช้ปลายดาบเขี่ยคนตรงหน้าแต่กลับนั่งนิ่งเงียบพึมพำส่งเสียงแผ่วเบา
หรือว่านี้จะเป็นผลกระทบของพลังวิเศษ มีใครบางคนที่ต้องการจะปิดปากชายคนนี้อย่างงั้นเหรอ
"อาจารย์..." เสียงนั้นเบามากซะยิ่งกว่าเสียงยุงบิน เด็กสาวส่งเสียงขัดใจก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อย เธอมั่นใจว่าชายคนนี้ไม่มีพลังในการต่อสู้ อาวุธหนึ่งเดียวก็สูญหายไปแล้ว
เจ้าคนประหลาดบอกว่าดูเหมือนพลังวิเศษของเด็กตรงหน้าจะเป็นดวงตาที่สามารถมองเห็นได้มากกว่าปกติ ยิ่งเป็นแค่ผู้วิเศษระดับ1ที่ปวกเปียกและอ่อนแอแบบนี้ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะทำร้ายเธอได้
"บอกฉันมาสิ ว่านายเรียนสิ่งนี้มาจากไหน"
ดวงตาสีแดงเบิกกว้างคล้ายกับดวงจันทร์สีเลือด จุดสีดำตรงกลางทำให้มันดูมีเสน่ห์มากขึ้น เด็กสาวพูดเร่งเร้าเมื่อเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าพยายามอ้าปากตอบ แต่ดูเหมือนการพูดแต่ละคำจะใช้พลังงานมากจนตอนนี้เขาถึงไม่สามารถพูดออกมาได้แม้แต่พยางค์เดียว
ดูเหมือนจะได้แค่นี้
แต่ไม่เป็นไรยังไงก็ค่อยถามทีหลังก็ได้
ฟิลิปถอนหายใจด้วยความเสียดาย หากชายคนนี้ถูกส่งเข้าห้องขัง ไอเจ้าคนประหลาดคนนั้นก็คงเข้ามายุ่มย่ามไม่เข้าเรื่องอีกแน่
"ท่านฟิลิป!!"
ฉึก!
"!?"
ความเจ็บปวดจากท้องน้อยแล่นไปตามเส้นประสาททั่วทุกตารางนิ้วในร่างกาย มือของหล่อนกระตุกด้วยความเจ็บปวดอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด
"แก!!"
อัลเลย์กดกุญแจทองเหลืองเข้าไปซ้ำแผลตรงท้องน้อยของหล่อน เป็นแผลเปิดที่มีขนาดใหญ่พอที่จะยัดปลายกุญแจเข้าไปข้างในได้ เขากดมือเข้าไปก่อนจะบิดกุญแจอย่างรวดเร็ว ฟิลิปส่งเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวดเลือดจำนวนมากไหลออกมาจากบาดแผลนั้น
อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาจากความเจ็บปวดทำให้เธอพยายามที่จะใช้ดาบเรเปียร์ตอบโต้ แต่ก็โดนอัลเลย์จัดการอย่างรวดเร็ว
กล้ามเนื้อหน้าท้องของหล่อนหดตัวอย่างรุนแรงจนทำให้ไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ ความเจ็บปวดส่งผลให้สมองของฟิลิปว่างเปล่าและมึนงง การจิ้มเข้าไปยังกล้ามเนื้อในบริเวณนี้สามารถสร้างความเจ็บปวดรุนแรงมากพอที่จะทำให้คนช๊อกจนหมดสติได้
อัลเลย์ใช้มืออีกข้างกดเส้นเลือดใหญ่ที่คอของเธออย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่รอบๆ หันมองจุดนี้เป็นตาเดียว อัลเลย์สูดหายใจอย่างช้าๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างยากลำบากโดยที่ยังไม่ปล่อยมือไปจากคอของฟิลิป
กระแสนิวม่าในอากาศทำให้ร่างกายของเขาตื่นตัว ถึงจะไม่ชอบวิธีแต่นี้ก็จำเป็นต้องใช้เพื่อความอยู่รอด เมื่อรู้สึกว่ารากไม้พวกนั้นขยับเข้าใกล้ก็ยิ่งกดกุญแจให้ลึกขึ้น
ดอกกุหลาบใช้ดวงตาสีแดงจ้องมองมาที่อัลเลย์ด้วยความเกลียดชัง เจ้าหน้าที่หรือแม้แต่เด็กจรจัดบางคนก็มองมาที่จุดนี้ด้วยความตกตะลึง
"คงไม่อยากลองพนันว่าความสามารถพิเศษของผมคืออะไรใช่ไหมครับ?"
สาเหตุที่พวกเขาสามารถบุกเขามาที่นี่ได้อย่างเป็นระบบจะต้องเป็นฝีมือของเบอร์โต้ เขามั่นใจว่าในตอนที่ส่งข่าวล่าสุด เรื่องที่ความสามารถของตนคือกุญแจจะยังไม่กระจายไปให้กับคนพวกนี้แน่นอน
ความหยิ่งยโส ความประมาท ความเลินเล่อ กลายเป็นความมั่นใจในตนเองที่ก้าวเดินไปยังเส้นทางแห่งความผิดพลาด
ฟิลิปหายใจหอบอย่างยากลำบาก เมื่อไม่สามารถทนไหวก็สลบคอพับไปทั้งอย่างนั้น ผู้คนรอบตัวถอนหายใจด้วยความโล่งใจที่อย่างน้อยเด็กคนนี้ไม่ทำอะไรเพิ่มไปกว่านั้น
ถึงจะต่อสู้อยู่ตลอดเวลาแต่ตนก็คอยสังเกตสิ่งรอบตัวไปด้วย และยังสังเกตเห็นถึงเด็กที่หลบหนีไปยังทางเดินใต้ดินทางหนึ่งพร้อมเชือก หมุด และค้อน
โรงงานแห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหน้าผาที่ติดทะเล ดูเหมือนเส้นทางนี้จะมีทางเชื่อมไปถึงบริเวณหน้าผา ถ้าให้เดาทางออกอื่นๆ ก็คงจะโดนปิดควบคุมหมดแล้ว แล้วทำไมเราไม่ลองพนันกับทางออกนั้นดูล่ะ?
ตั้งแต่มาที่โลกนี้ สัญชาตญาณของเขาก็ไม่เคยทรยศตนเลยสักครั้ง มันนำพาปาฏิหาริย์และความเป็นไปได้ที่คาดไม่ถึงมาสู่ตัวเขาเสมอ
"เด็กน้อย คุณได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดไป" หญิงสาวพูดขึ้นอย่างสงบ ใช้ดวงตาสีฟ้าจ้องมองไปยังอัลเลย์อย่างเยือกเย็น
"หากแค่ส่งจดหมายเถื่อนถึงโทษจะหนักแต่ก็ยังมีโอกาสได้มีชีวิต แต่การทำร้ายเจ้าหน้าที่นั้นจะถูกวิสามัญทันที"
แล้วไงล่ะ
ถ้าถูกจับไปจะเป็นยังไง?
ตัวตนของเขานั้นแปลกเกินไป ไม่มีประวัติ และที่มา เหมือนกับที่เบอร์โต้บอก ตนไม่ต่างอะไรกับวิญญาณแปลกประหลาดที่หลงเข้าไปในโลกของมนุษย์
แล้วไหนจะคนวิปริตในร่างเบอร์โต้นั้นอีก
ผู้วิเศษพวกนี้ต่างก็ปล่อยตัวไปกับความปรารถนา เมื่อสติถูกครอบงำโดยพลังวิเศษ พวกเขาก็จะเปิดเผยให้เห็นถึงความกระหายในแก่นแท้ของตัวเอง ไม่คำนึงถึงกฎหมาย ศีลธรรม และหลักจรรยาบรรณ ถึงอัลเลย์จะชนะพนันชายคนนั้น แต่จะมีคนฉลาดที่ไหนที่เชื่อมั่นในคำสัญญาปากเปล่าไร้ความหมายแบบนั้นกัน
ยิ่งเขาไร้ตัวตนในโลกนี้มากเท่าไหร่ เมื่อสูญหายไปก็ไม่มีใครสนใจมากเท่านั้น
"ผมไม่ฆ่าคน แต่ถ้ายังเข้ามาก็ไม่แน่" ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมืดมนเต็มไปด้วยข้อความมากมายที่ต้องการจะสื่อ เด็กชายคลี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อยคล้ายกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพงของชนชั้นสูง
ผู้รอบตัวเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกกดดันแพร่กระจายเข้ามาภายในจิตใจของทุกคน
"หวังว่าจะเข้าใจถึงความหมายที่ผมต้องการจะสื่อนะครับ"
เหมือนกับที่พูดว่าคนฉลาดจะไม่เชื่อมั่นในคำสัญญาปากเปล่าพวกนั้น อัลเลย์ก้าวเดินไปยังทางออกอย่างเชื่องช้า ปล่อยจิตใจให้สงบ เฝ้าดูความผิดปกติของนิวม่ารอบตัว
เมื่อมีคนต้องการจะใช้ความสามารถ เด็กชายก็จะกดกุญแจให้ลึกขึ้น กดนิ้วเข้าหาลำคอเปราะบางในมืออย่างมั่นคงและรุนแรง บังคับให้พวกเขาทำได้เพียงแค่เฝ้าดูเท่านั้น
แต่ยังมีมุมที่ดวงตาของตนไม่สามารถมองเห็นได้และอาจจะมีใครบางคนที่ใช้ความสามารถจากระยะไกล
เมื่อเข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้น หัวใจในอกของอัลเลย์ก็เริ่มเต้นอย่างสงบ มันดูคล้ายประตูเหมืองที่ถูกขุดขึ้นมาอย่างลวกๆ ข้างบนมีแค่ไม้ที่นำมาเพื่อค้ำยันเป็นระยะ ในตอนนี้เขาไม่อยากรู้หรอกนะว่าทางเดินนี้สร้างมาเพื่ออะไรหรือตั้งแต่สมัยไหน
ในที่สุดเขาก็จะหลุดจากสถานการณ์น่าปวดหัวพวกนี้สักที
ถ้ารอดไปได้จะทำยังไงต่อไป บางทีเขาอาจจะลองหนีไปยังประเทศอื่นดู หรือไม่ก็แอบซ่อนตัวที่วิหารในท่อระบายน้ำ
"อะไรกัน สนุกกันอยู่นี่" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น อัลเลย์หันไปมองด้วยความแข็งทื่อ
เบอร์โต้ใช้ดวงตาสีดำจ้องมองไปยังอัลเลย์ด้วยความภาคภูมิใจ รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างมากคล้ายกับคุณแม่ที่กำลังดีใจที่ลูกสอบได้คะแนนเต็ม ในขณะที่ชายผมสีน้ำตาลด้านข้างกลับมองมาที่ตนด้วยความประหลาดใจ ทั้งคู่ต่างก็อยู่ในสภาพเลอะเทอะคล้ายไปล้มลุกคลุกดินมา
"เก่งมากเลยอัลเลย์ คุณทำให้ผมประหลาดใจได้เสมอเลย" เบอร์โต้ยกนิ้วโป้งทั้ง2มือให้อัลเลย์เป็นการชมเชยถึงความสามารถมหัศจรรย์ของเด็กชายคนนี้
"..." แม่งเอ๊ย
คนพวกนี้ดูไม่กังวลเรื่องความเป็นความตายของตัวประกันเลยสักนิด


## บทที่ 24 เปลวไฟ

"อะไรเนี่ย ทายาทสายตรงของจีเลี่ยนจะพลาดง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง" ซิลเวสเตอร์พูดขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ ถึงจะเป็นแค่ผู้วิเศษระดับ2 แต่ด้วยการเลี้ยงดูของกลุ่มชนชั้นสูงพวกนั้น มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ทายาทของพวกเขาจะออกมาอ่อนแอ
เจ้าหน้าที่โดยรอบก้มหน้าลงด้วยความละอาย พวกเขาต่างถูกมอบหมายให้ปกป้องทายาทสายตรง เดิมงานนี้ก็เป็นแค่งานง่ายๆ ที่เหมาะสมกับการฝึกฝนเหล่าทายาท การเกิดข้อผิดพลาดแบบนี้ขึ้นก็เป็นความผิดร้ายแรงที่ยากจะให้อภัย
"เพราะหล่อนอ่อนแอเกินไป และอัลเลย์ก็เจ้าเล่ห์เกินไป" เอเสเคียลพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม อัลเลย์รู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อเย็นที่ไหลอยู่บนแผ่นหลัง และเสียงหัวใจในอกที่ดังก้องเป็นจังหวะ
ไม่ใช่แค่เด็กสาวผมขาวคนนี้เท่านั้นที่ตกลงไปสู่กับดักเพราะความเขลาของตัวเอง แต่ตนก็เช่นกัน เขารับรู้ถึงความผิดปกติของเบอร์โต้แต่กลับปล่อยให้ถูกอีกฝ่ายใช้พลังบิดเบือนความคิดได้ และยังปล่อยให้ความอยากรู้อยากเห็นเข้าครอบงำจนเข้าไปในบ้านหลังนั้น แล้วทำให้เกิดเหตุการณ์วุ่นวายต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน
กว่าจะตระหนักรู้ก็สายเกินไปแล้ว ตอนนี้เขาได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์วุ่นวายพวกนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ จะถอนตัวตอนนี้ก็ดูจะไม่ทันแล้ว เป็นเหมือนกับกระต่ายที่ตกลงไปในหลุมกับดัก ไม่ว่าจะวิ่งไปทางไหนก็ต้องอาบเลือด
ต้นดอกกุหลาบขนาดยักษ์ขยับตัวส่ายไปมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะแตกสลายเป็นฝุ่นผงสีทองลอยหายไปในอากาศ
"แต่จะให้ปล่อยไปเฉยๆ ก็คงไม่ได้" สิ้นคำพูดของซิลเวสเตอร์ ขนทั่วร่างกายก็ลุกชันขึ้นมาด้วยความสยองขวัญ ความหนาวเย็นไล่ขึ้นมาในกระดูก
อัลเลย์ตัดสินใจเด็ดขาดปล่อยมือจากฟิลิปและกระโดดหนีออกจากจุดเดิมทันที ภายในเสี้ยววินาทีนั้นเงาสีดำบนพื้นขยับสั่นไหวก่อนจะปรากฏหนวดสีดำขนาดใหญ่หลายเส้นผุดขึ้นมาพัวพันสิ่งต่างๆ โดยรอบ รวมถึงร่างของเด็กสาวผมขาวด้วย
นั้นมันอะไร อัลเลย์มองสิ่งที่ดูคล้ายหนวดปลาหมึกตรงหน้า เงา? มันคือเงางั้นเหรอ?
"น่าแปลกใจ..." ดวงตาของซิลเวสเตอร์แปร่งประกาย ในขณะที่เอเสเคียลมองด้วยดวงตาล้ำลึก
พลังวิเศษของเขาคือกุญแจแน่ๆ แต่อะไรที่ทำให้อัลเลย์สามารถรู้ล่วงหน้าก่อนการโจมตีทุกครั้ง วัตถุวิเศษงั้นเหรอ...หรือว่ากุญแจดอกนั้นจะมีพลังมากกว่าที่เห็นกัน
แต่ไม่ว่าจะแบบไหน พลังที่เป็นไปในแนวทางของการทำนายแบบนี้ก็มีค่ามากพอที่สภาสูงสุดของอาร์คานัมจะสนใจมัน
"นาย..."
อัลเลย์ไม่รอฟังอะไรทั้งนั้น รีบหันหลังกลับมุ่งไปยังทางออกทันที
ปัง! ปัง!
เหล่าเจ้าหน้าที่โดยรอบยิงปืนใส่เป้าหมายโดยไม่รอช้า ความรู้สึกชาที่เปลี่ยนกลายเป็นความเจ็บปวดบริเวณขาขวาทำให้เขาเผลอกัดลิ้นตัวเอง รสชาติของเลือดในปากช่วยดึงสติกลับมาอีกครั้ง
เด็กหนุ่มวิ่งหลบกระสุนพวกนั้นด้วยท่าทางที่ผิดธรรมชาติราวกับสามารถมองเห็นทิศทางและวิถีของมันได้ล่วงหน้า
แต่นัดนี้หลบไม่ได้!
ปัง!
แท่งเหล็กหนาในมือของตนบิดเบี้ยวจากแรงกระสุน ถึงจะสามารถเบี่ยงเบนทิศทางของมันได้แต่ก็ทิ้งรอยสีแดงไว้ข้างไหล่ของอัลเลย์ มือของเขาชาไร้ความรู้สึก ได้แค่กลั้นหายใจจนวิ่งเข้าไปในอุโมงค์นั้นได้สำเร็จ
ภายในอุโมงค์มีแค่เพียงความมืด แต่เขาก็ยังคงสามารถมองสิ่งต่างๆ ภายในได้อย่างชัดเจน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังก้องไปทั่วพื้นที่ อัลเลย์หอบหายใจด้วยความตื่นตระหนก
มีแค่เพียงเสียงของเขาเท่านั้น ทำไมถึงไม่มีใครตามเข้ามาในนี้อีก ภายในพื้นที่แห่งความมืดนี้มีเพียงแค่ตนที่วิ่งอยู่ ความเงียบสงบที่แปลกประหลาดนี้นำมาซึ่งจินตนาการบางอย่างในใจ
"เวลาวิ่งก็มองทางหน่อยสิ" เสียงขี้เล่นดังขึ้น อัลเลย์หายใจติดขัดชั่วขณะ เบื้องหน้าของเขาปรากฏชายหนุ่มผลสีน้ำตาลคนนั้น เขาใช้ดวงตาสีม่วงแปลกประหลาดจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้า
"ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางหนีพ้นหรอก" ปืนลูกโม่สีเงินในมือเล็งตรงไปยังอัลเลย์
"อัลเลย์ อาโดนิส มีความผิดในฐานลักทรัพย์ บุกเข้าไปในเคหสถานของผู้อื่น ทำร้ายทายาทสายตรงของ3มงกุฎและจับหนึ่งในนั้นเป็นตัวประกัน"
"สองข้อสุดท้ายเพียงพอที่จะประหารชีวิต"
อัลเลย์เผลอก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว ชายตรงหน้าโผล่มาเบื้องหน้าได้โดยพริบตา และถ้าให้เดาชายคนนี้ก็สามารถไปปรากฏที่ไหนก็ได้ในอุโมงค์แห่งนี้
เป็นเพราะ...ความมืด
ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในขอบเขตของคำว่าเงา แต่อาจจะรวมถึงความมืดทั้งหมด
"เอาจริงนายสามารถยอมมอบตัวตั้งแต่ตอนนี้ ถึงโทษจะหนักแต่ชายคนนั้นก็คงจะหาทางช่วยออกมาได้เอง" หนวดสีดำผุดขึ้นมาโดยรอบราวกับปรสิตสิ่งมีชีวิตในหนังเอเลี่ยนสยองขวัญ
หรือว่าเราจะยอมมอบตัวตอนนี้...แต่เรื่องราวมันจะจบง่ายดายเหมือนกับที่อีกฝ่ายพูดจริงๆ งั้นหรือ?
"คงต้องขอปฏิเสธ" มันไม่จบอยู่แค่นั้น แค่เรื่องตัวตนของเขาอย่างเดียวก็พอที่จะปฏิเสธอีกฝั่งแล้ว
ประวัติศาสตร์ทำให้มนุษย์เรียนรู้ถึงข้อผิดพลาดในอดีต และอัลเลย์ก็ไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาเหมือนสมัยก่อนอีกต่อไป
3มงกุฎ แค่ชื่อก็สามารถบ่งบอกได้ถึงอำนาจของอีกฝ่าย กลุ่มคนเหล่านั้นจะต้องเป็นกลุ่มผู้ปกครองประเทศหรือองค์กรมหาอำนาจในโลกนี้ ตลอดที่ผ่านมาในบันทึกของอารยธรรมของมนุษย์ กลุ่มคนที่ถูกเรียกว่าผู้ปกครองมักจะเต็มไปด้วยความคิดและแนวทางบางอย่างที่แปลกประหลาดและยากจะคาดเดาเสมอ
ทำร้ายและจับลูกของพวกเขาเป็นตัวประกัน จะโดนโทษน้อยได้ยังไง? ชายคนนั้นที่พูดถึงก็คงจะหมายถึงเบอร์โต้
ถ้าเบอร์โต้สามารถมีสิทธิ์มีเสียงในการลดโทษขนาดนั้น ก็หมายความว่าเขาก็น่าจะเป็น1ใน3มงกุฎด้วยเช่นกัน
อาจจะรอดมาแบบไม่ตายได้...แต่จะรับรองได้ยังไงว่าจะรอดมาได้อย่างสมบูรณ์?
"ถ้าอย่างงั้นก็คงน่าเสียดาย..."
หนวดโดยรอบขยับมุ่งเข้าหาอัลเลย์ เด็กชายนำบางอย่างออกมาจากกระเป๋า ขยับขาหลบหนวดจากใต้พื้นเล็กน้อย ก่อนจะเปิดฝาและสาดของเหลวไปโดยรอบ
"อะไร?" กรด? ยาวิเศษ? ยาของแม่มด? ซิลเวสเตอร์กดไกปืนทันทีด้วยความเคยชิน เมื่อเห็นดวงตาสีน้ำตาลเข้มแสดงออกอย่างมีนัยบางอย่าง ในตอนนั้นซิลเวสเตอร์ก็ได้รับรู้ว่าตนได้เผลอตกหลุมพรางของอีกฝ่ายเสียแล้ว
มันคืออีเทอร์!
กลิ่นฉุนแสบจมูกกระจายไปทั่ว แต่ก็สายเกินกว่าจะแก้ไขทุกอย่าง กระสุนปืนลูกโม่พุ่งออกไปจากลำกล้องด้วยความเร็ว400เมตรต่อวินาที ทำให้ไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดหาทางแก้ไขความผิดพลาดตรงหน้า
อัลเลย์ขยับหลบล่วงหน้าตามการคาดเดาของตน กระสุนตกลงไปกระทบกับของเหลวใสจนทำให้เกิดเปลวไฟสีน้ำเงินลุกวาบขึ้นมา
หนวดโดยรอบขยับหนีอย่างรวดเร็วรวมถึงซิลเวสเตอร์ที่เผลอโดนของเหลวบางส่วน เด็กชายกลัวว่ากลุ่มไฟแค่นี้จะไม่พอจึงได้นำน้ำมันก๊าดออกมาเพิ่ม
ต้องรีบออกจากที่นี่!
ซิลเวสเตอร์ควบคุมหนวดเหล่านั้นให้โจมตีไปที่อัลเลย์ ร่องลึกราวกับถูกตัดด้วยมีดปรากฏขึ้นตามพื้นที่รอบๆ จนทำให้ตัวอุโมงค์ที่ถูกขุดอย่างไม่ปลอดภัยเหล่านี้ปรากฏร่องรอยของความเสียหาย
"ไม่มีทางหนีพ้นหรอก!"
อัลเลย์ขยับหลบหนวดสีดำของชายคนนี้ ในขณะที่อีกมือก็ถือขวดน้ำมันก๊าดเทลากยาวไปตามจังหวะการวิ่ง ซิลเวสเตอร์ถอยหลังหลบเปลวไฟสีส้มเหล่านั้น ยกปืนเล็งไปยังเด็กหนุ่มโดยไม่สนใจเปลวไฟโดยรอบ
เลือดสีแดงทะลักออกมาจากจากไหล่ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชครายที่เป็นไหล่ด้านเดิมกับที่เคยโดนเบอร์โต้ยิงมาก่อน
ไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว
มีแค่วิ่งตรงไปเท่านั้น!
ละอองแสงนิวม่าในอากาศนำทางเขาไปยังทางออกที่แท้จริง ซิลเวสเตอร์วิ่งไล่ตามในขณะที่เติมกระสุนไปด้วย เมื่อเติมเสร็จก็ก้าวจมลงไปในเงาก่อนไปปรากฏข้างหน้าอัลเลย์
น้ำมันก๊าดขวดเล็กในมือหมดลง ในขณะที่หนวดพวกนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง อาการปวดหัวและความเหนื่อยหอบทำให้เขาสำลักอากาศและน้ำลายไปหลายรอบ
ร่างกายยังคงวิ่งตรงไปเรื่อยๆ ใช้แท่งเหล็กในมือฟาดโจมตีโต้ตอบหนวดพวกนั้นกับชายตรงหน้า ทุกครั้งที่หลบหนวดพวกนั้น ร่องรอยบาดแผลตามร่างกายก็ถูกเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ แปดเปื้อนให้ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด
ชายคนนี้น่ารำคาญจริงๆ เขาสามารถโผล่มาได้จากทุกจนในอุโมงค์แห่งนี้ หากไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณของเขา ตนก็คงจะพ่ายแพ้ไปนานแล้ว
อีกแค่นิดเดียว!
"ทางตัน?" ซิลเวสเตอร์ใช้การรับรู้เงาทันที ก่อนจะรับรู้ได้แค่สุดปลายทางนี้เท่านั้น
มันจะมีทางออกที่ไหนได้อีก
อัลเลย์ไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้น ภาพของนิวม่าที่ลอดผ่านประตูลับออกไปนั้นชัดเจนมากภายในดวงตาของเขา รูกุญแจเล็กๆ ในมุมที่ไม่ชัดเจนนักกลับเป็นเหมือนแสงสว่างเด่นชัดในโลกอันมืดมน
ซิลเวสเตอร์เพ่งสายตาเล็กน้อยสังเกตได้ถึงการปรากฏตัวของกุญแจทองเหลืองในมือเด็กหนุ่ม
นั้นคือพลังวิเศษอย่างชัดเจน ปืนลูกโม่ถูกยกขึ้นเล็งอย่างรวดเร็ว แต่เจ้าของปืนหลับหยุดชะงักด้วยความตื่นตะลึง
มันคือดวงตา
ดวงตาสีทองนั้นเรืองแสงเล็กน้อยภายในอุโมงค์ที่มืดมิด มันมีขีดแนวตั้งคล้ายกับสัตว์ร้ายมากกว่ามนุษย์ สัมผัสอำนาจเงาของเขาหายไปในพริบตา ซิลเวสเตอร์ไม่สามารถควบคุมเงาโดยรอบได้อีก
ดวงตาของสัตว์ร้ายตัวนั้นจ้องมองเข้าไปยังดวงตาสีม่วงพลัม ลึกจนถึงสุดขอบเขตของห้วงจิตวิญญาณ ความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตเมื่อเจอศัตรูโดยธรรมชาติถูกปลุกขึ้นมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้
ซิลเวสเตอร์ที่เผลอหยุดชะงักถูกท่อเหล็กฟาดอย่างเต็มแรงจนชนผนังดิน ชายหนุ่มเปล่งเสียงแห่งของความเจ็บปวดออกมาเล็กน้อยแล้วจึงพยายามลุกขึ้นมาด้วยความมึนงง
แกร๊ก
แสงสว่างเบื้องหลังประตูอาบชโลมอุโมงค์ที่เคยเต็มไปด้วยความมืดมิดให้เต็มไปด้วยสีสันของย่ามบ่าย เสียงคลื่นและนกนางนวลดังขึ้นโดยรอบปลุกสติของซิลเวสเตอร์ให้กลับมาอีกครั้ง
นั้นมันอะไร? สิ่งมีชีวิตตรงหน้าจะใช่มนุษย์จริงๆ อย่างงั้นหรือ
หรือว่าสิ่งมีชีวิตตัวนี้จะมีความเกี่ยวข้องกับเทพภายนอกกัน
อัลเลย์มองไปยังภาพตรงหน้า ภายนอกประตูมีแค่บันไดไม้ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างหยาบๆ ที่บริเวณหน้าผาเท่านั้น มันไม่มีแม้แต่ราวจับด้วยซ้ำ แถมยังดูเหมือนจะสร้างไม่เสร็จอีกต่างหาก ถึงได้ขาดช่วงไปกลางทางเสียก่อน
สายลมพัดขึ้นมาจนทำให้ผมสีน้ำตาลของเขาพัดโบกไปมาอย่างเชื่องช้า กลิ่นของทะเลปลุกความทรงจำในอดีตอันห่างไกลของเขาขึ้นมา
"หยุดอยู่แค่นั้นแหละ" สีหน้าของซิลเวสเตอร์ไม่ขี้เล่นอีกต่อไป ชายหนุ่มมองไปยังสิ่งมีชีวิตตรงหน้าด้วยความจริงจัง สิ่งนี้จะต้องถูกควบคุมอย่างเข้มงวดเท่านั้น ไม่ก็ถูกกำจัดออกไปจากดินแดนมนุษย์
ไม่มีอะไรให้เสียอีกต่อไป...
"หึ" อัลเลย์ก้าวไปข้างหน้า ในขณะที่ดวงตามองตรงไปยังดวงอาทิตย์สีส้มที่สุดขอบฟ้า
"ห้ามยิง!"
ปัง!
ชิ้ง!
เข็มทิศสีเงินมีร่องรอยของการถูกกระแทกเล็กน้อยสะท้อนแสงแวววาวของพระอาทิตย์
ซิลเวสเตอร์พยายามเปลี่ยนวิถีกระสุนในเสี้ยววินาที ส่วนอัลเลย์ที่จ้องมองไปยังเข็มทิศของตนก็พยายามที่จะเอื้อมมือไปคว้ามัน
"โอ้ อะไรเนี่ย"
มือสีขาวซีดยื่นไปคว้าเข็มทิศอย่างง่ายดาย อัลเลย์ได้แต่มองเข็มทิศในมือเบอร์โต้ในขณะที่ปล่อยให้ร่างกายตัวเองตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง จนสุดท้ายก็หายลับไปในเกลียวคลื่น
"น่าสนใจจริงๆ"
เอเสเคียลพลิกเข็มทิศในมือ สัญลักษณ์ของดวงตาท่ามกลางวงกลมสลับซับซ้อนเหล่านั้นช่างดูคุ้นเคยซะเหลือเกิน
"อาร์คานัม..." สัญลักษณ์ของอาร์คานัม ถูกแกะสลักอย่างถูกต้องและงดงามบนเข็มทิศนี้ เมื่อมองทิศทางไกลโพ้นทะเลที่ปลายเข็มชี้ไป ชายหนุ่มก็หัวเราะขึ้นมาอย่างสนุกสนาน
"เขาสำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอ"
"ทำเป็นพูดไป จริงๆ ถ้านายอยากจะฆ่าเด็กคนนั้นก็คงทำไปนานแล้วไม่ใช่รึไง" เอเสเคียลมองซิลเวสเตอร์ด้วยสายตาล้อเลียน
"ง่ายๆ เหมือนกับที่ทำกับพวกโบสถ์เสียงกระซิบ" เหมือนกับพวกที่กลายเป็นเศษเนื้อก่อนหน้านี้
"...เพราะนั่นเป็นสมาชิกของอาณาจักรเร้นลับ"
"จุ๊ๆ พวกปากไม่ตรงกับใจ"
"ให้ตามต่อไปไหม" ซิลเวสเตอร์เลือกที่จะเพิกเฉยเอเสเคียล แล้วมองลงไปข้างล่างหน้าผา ด้วยบาดแผลขนาดนั้นแถมยังเป็นแค่ผู้วิเศษระดับ1 ก็คงเป็นไปได้ยากที่จะรอดชีวิตมาได้
"ไม่ต้องทำแล้ว ไม่ต้องใส่ใจเรื่องนี้อีก" ปลายนิ้วลูบไปตามร่องรอยกระสุนบนตัววัตถุสีเงินในมือ ก่อนจะถอนหายใจด้วยรอยยิ้ม
"ดูเหมือนพวกเทพกับเหล่าบรรพบุรุษในอดีตจะแอบทำเรื่องยิ่งใหญ่บางอย่างเอาไว้ลับหลัง..."
เอเสเคียลเก็บเข็มทิศไว้ในกระเป๋าด้วยความอารมณ์ดี ซิลเวสเตอร์มองชายตรงหน้าด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะหันหลังเดินย้อนกลับไปอย่างเกียจคร้าน ยังมีเรื่องอีกมากที่ตนจะต้องไปสะสาง
"ดินแดนรกร้าง..." ดวงตาสีดำเบิกกว้าง จ้องไปยังสุดขอบทะเล เหมือนกับว่ากำลังมองย้อนไปยังบางในจินตนาการที่ไม่มีอยู่จริง
[อัลเลย์]
ถ้าตอนนั้นเขาไม่ปล่อยให้ความสงสัยครอบงำจนเดินตามเด็กสองคนนั้นไปจนถึงบ้านหลังนั้น
[อัลเลย์]
ถ้าหากตอนนั้นเขาไม่จับมือของเบอร์โต้ แล้วเลือกจะหาทางอื่นแทน
[กุญแจ]
ถ้าหาก...
เสียงกระซิบเรียกชื่อของตนดังขึ้นซ้ำๆ คล้ายกับเสียงของคลื่นในทะเลอันเงียบสงัด ทั้งเสียงของผู้ใหญ่ เด็ก คนแก่ ผู้ชาย ผู้หญิง ดังปะปนกันไปจนแยกไม่ออก
"ไม่นึกว่าจะขี้เซาขนาดนี้นะ"
เปลือกตาของเด็กหนุ่มขยับเล็กน้อย เสียงของฝืนไม้ที่ถูกเผาในกองไฟ พร้อมกับกลิ่นไหม้และความอบอุ่นแปลกประหลาด ทำให้เด็กหนุ่มสามารถดึงสติตนกลับมาได้ช้าๆ
อัลเลย์ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดตามร่างกายหายไปไร้ซึ่งร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้ ชุดของเขากลับไปเป็นแบบเดิมเหมือนตอนอยู่บนเรือแอสตราลิสอีกครั้ง
"ทำไม? ฉันปลุกนายจากฝันดีหรือไง?" แจ็คหัวเราะขบขัน มองไปยังกองไฟสีฟ้าตรงหน้าด้วยความคิดมากมาย
สภาพโดยรอบนั้นเป็นผาสูง ดวงดาวจำนวนมากบนท้องฟ้าสว่างไสวสวยงาม สายลม และเสียงกองไฟทำให้บรรยากาศโดยรอบนั้นราวกับเทพนิยาย
หิ่งห้อยตัวเล็กเกาะอยู่บนปลายนิ้วของอัลเลย์ก่อนจะบินหนีหายไป เขามองความสงบตรงหน้าด้วยความนิ่งเงียบ ปล่อยให้เสียงของเปลวไฟปลอบประโลมวิญญาณที่เหน็ดเหนื่อยของตน
"แจ็ค..."
"นายรู้จักชื่อฉันด้วยงั้นเหรอ"
"คุณ..."
"ถ้าอย่างงั้นแจ็คที่นายรู้จักก็คงจะเป็นฉันอีกคนหนึ่งในห้วงแห่งการทดสอบใช่ไหมล่ะ"
สายลมเอื่อยเฉื่อยพัดผ่านไปเหลือทิ้งไว้แค่ความรู้สึกเย็นสบายแผ่วเบาตามร่างกาย ใบหญ้าโดยรอบขยับโบกไปมาเป็นจังหวะราวกับคลื่นทะเล
แจ็คหัวเราะอย่างขบขัน ชายคนนี้แม้ว่าจะเป็นคนละคนกับที่เขาเคยพบ แต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มขบขันปนเย้ยหยันเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
"ฉันจะไม่ถามหรอกนะว่านายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" เปลวไฟสีฟ้าแปลกตาลุกโชนภายในความเงียบเหงา อัลเลย์อ้าปากราวกับจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมา
"บางอย่างมันก็คงเหมือนโชคชะตา" แจ็คคลี่ภาพเหมือนครอบครัวของเขา ภาพนั้นมีปรากฏรอยยับเล็กน้อยตามขอบมุม แต่ก็ยังคงถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี
"ไม่ว่าจะถามไปมากแค่ไหนก็ตาม มนุษย์ก็ไม่มีทางได้รับคำตอบอะไรจากโชคชะตา ความผิดพลาดที่เคยทำไปนั้นก็ไม่มีทางย้อนกลับไปแก้ไขได้"
แจ็คมีร่องรอยของกาลเวลาอย่างชัดเจน ถึงจะไม่แก่ผมจนหงอก แต่ก็มีริ้วรอยของการเดินทางอยู่บนใบหน้า ดวงตาและรอยยิ้มของเขาดูเหมือนกับคนที่กำลังเหน็ดเหนื่อยกับอะไรสักอย่าง เป็นความสงบและการปล่อยวางจากบางสิ่ง
เขาส่งยิ้มแผ่วเบา เล่าถึงเรื่องราวบางอย่างที่อัลเลย์ในตอนนี้ไม่มีทางเข้าใจ
"สิ่งที่ทำได้หลังจากนี้ก็มีแค่ปล่อยวางแล้วยอมรับสิ่งใหม่ๆ โชคชะตาบางครั้งถึงจะแย่แต่บางทีก็ชอบนำมาซึ่งเส้นทางใหม่เสมอแหละนะ"
"แจ็ค..."
"หืม?" อัลเลย์หยุดนิ่งไปสักพักก่อนจะพูดประโยคในใจออกมา
"ผมชื่ออัลเลย์ อาโดนิสยินดีที่ได้รู้จัก" ดวงตาคู่นั้นมีแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหัวเราะอย่างมีความสุข
"ฉันชื่อแจ็ค โคเบนยินดีที่ได้รู้จัก"
แสงละอองสีทองของนิวม่าพัดผ่านไปทั่วโดยรอบ เด็กหนุ่มหลับตาลง ปล่อยให้ร่างกายของตนจมไปในกองฝุ่นสีทองเหล่านั้นแต่โดยดี


## บทที่ 25 โชคชะตา

เปลวไฟสีแดงสะท้อนอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น เป็นภาพของโบสถ์ที่กำลังลุกไหม้ไปด้วยเปลวเพลิง อัลเลย์เผลอขยับเท้าก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดภายในดวงตาทำให้สติของเด็กหนุ่มกลับมาอีกครั้ง
เขาขยับมืออย่างเชื่องช้า ความวุ่นวายโดยรอบทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นแค่ผู้เฝ้ามองที่ถูกแยกออกจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่านั้น
"อัลเลย์..."
อัลเลย์หันกลับไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะตกตะลึงเมื่อเจอกับตนในเวอร์ชันที่เด็กกว่า เด็กชายคนนั้นมีเลือดและรอยไหม้มากมายอยู่บนหลัง ทำได้เพียงแค่นอนอย่างอ่อนแรงภายในอ้อมกอดของแม่ชีและส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาเป็นระยะเท่านั้น
ท่ามกลางเสียงแห่งความโกลาหล ดวงตาเด็กคนนั้นแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ความเจ็บปวด และความสูญเสีย อัลเลย์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างตีบตันในคอจนไม่สามารถเอ่ยพูดประโยคใดออกมาได้
ไม่เห็นจะจำได้เลยว่ามีครั้งไหนในชีวิตที่ตนเคยโกรธมากขนาดนั้น เขาเดินเข้าใกล้ตัวโบสถ์มากขึ้น เศษเสี้ยวความทรงจำภายใต้หมอกหนาทำให้เขายังพอจำได้บ้างว่าที่นี้คือสถานที่ที่ตนอยู่อาศัยในสมัยเด็ก
ดูเหมือนร่างกายของเขาจะแยกออกจากโลกนี้อย่างชัดเจน ทำให้แม้แต่ไฟเหล่านั้นก็ไม่สามารถทำร้ายตัวเขาได้ เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจก้าวเดินเข้าไปในกองไฟมุ่งหน้าตรงเข้าไปยังภายในโบสถ์
ภายในเต็มไปด้วยฝุ่นควันมากมาย จนเขาเผลอยกมือขึ้นมากันโดยไม่รู้ตัว ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินผ่านเก้าอี้ที่กำลังลุกไหม้โดยรอบจนเดินไปถึงบริเวณของแท่นบูชา
"โอ้ พระผู้ทรงเป็นแสงสว่างแห่งสัจจะพระองค์ผู้เปิดเผยความจริงเหนือสิ่งลวงตา..."
เสียงพึมพำเล็กๆ ดังขึ้นจากบริเวณม้านั่งยาวอัลเลย์ก้าวอย่างระมัดระวังมากขึ้น เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่สามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาได้ จึงได้เดินไปตรงหน้าของอีกฝ่ายเพื่อยืนยันสิ่งที่เขาคิดภายในใจ
แมรี่...
หญิงสาวในชุดแม่ชีสีดำ กุมมือทั้งสองข้างไว้แน่น ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าและเหม่อลอยไปยังรูปปั้นเบื้องหลังเขา
อัลเลย์หันหลังกลับไปก่อนจะมองไปตามทิศทางสายตาของเธอ
"โปรดขจัดความหลอกลวงจากจิตใจของข้าพเจ้า
โปรดทำให้ข้าพเจ้ามีดวงตาที่มองเห็นหนทางแห่งความชอบธรรม"
รูปปั้นจำลองของเทพเหนือแท่นพิธีกางแขนทั้งสองข้างออกมาราวกับว่าพระองค์ต้องการที่จะโอบกอดมนุษย์ผู้น่าสงสารทุกคน เสียงของการเผาไหม้และการล่มสลายของโบสถ์ดังขึ้นไปทั่วพร้อมกับเสียงสวดอวยพรต่อเทพ
"โอ้ เทพแห่งความจริง โปรดนำทางข้าพเจ้า
ให้ข้าพเจ้ามิหวั่นไหวต่อความมืดมนของความเท็จ
ขอให้พระนามของพระองค์ดำรงอยู่ตราบนิรันดร์..."
คานไม้ค่อยๆ แตกหักตกลงมาทีละชิ้น อัลเลย์จ้องมองไปยังสิ่งที่เกิดขึ้นโดยรอบด้วยความตกตะลึง พยายามนึกหาเหตุการณ์นี้ในความทรงจำของตน
จำไม่ได้
แต่มันก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องหลอกลวง
"แมรี่!!"
ภาพของสถานที่ที่กำลังพังทลายลงมา ถึงแม้เขาจะตะโกนเรียกแม่ชีสาวตรงหน้าเสียงดังขนาดไหน เธอก็ยังคงสวดคำอวยพรต่อไปโดยไม่หวั่นไหวต่อสถานการณ์โดยรอบ
"แด่เทพแห่งความจริง..."
เทพแห่งความจริง
คานไม้ที่กำลังลุกเป็นไฟตกลงมาจากเบื้องบน อัลเลย์เผลอกระโดดหลบโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะตกลงไปในหลุมลึกสีดำไร้ก้นบึ้ง ได้แต่ชูมือขึ้นอย่างว่างเปล่าพร้อมเฝ้ามองปากหลุมแหล่งกำเนิดแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแค่สีดำเท่านั้น
นี้มันเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีทางที่สิ่งนี้จะเป็นความฝันอย่างแน่นอน นี้คือห้วงแห่งการทดสอบอย่างงั้นหรือ? แต่จะเป็นไปได้ยังไง...
"-------.."
"---------------"
"-----------..."
เสียงกระซิบลึกลับดังขึ้นมาจากภายใต้ก้นบึ้งอันมืดมิด แรงสั่นสะเทือนเกิดขึ้นภายในกะโหลกศีรษะของอัลเลย์ เลือดไหลออกมาจากดวงตาที่กลายเป็นสีทองอย่างควบคุมไม่ได้ จิตสัมผัส ความนึกคิด และเหตุผลถูกลบหายไปจากสมองของเขา สัญชาตญาณที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดส่งคำตอบมาแค่ 'ความตาย' เท่านั้นที่เป็นไปได้
"--------------"
เสียงของโซ่และแรงสั่นสะเทือนจากบางอย่าง แผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณราวกับคลื่นน้ำ ภายในดวงตาของเขาเห็นเพียงความมืดและละอองแสงสีแดงแปลกประหลาดฟุ้งกระจายไปทั่วราวกับดวงดาวสีเลือดบนท้องฟ้ายามกลางคืน
"----------"
สัญชาตญาณแห่งความตายกระจายไปทั่วทุกที่ในร่างกาย ความเจ็บปวดราวกับว่าทุกเซลล์ของเขาพยายามที่จะถอยหนีออกห่างจากสิ่งนั้น
ดวงตาสีแดงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง มันมีขนาดใหญ่ในแบบที่เขาไม่เคยจินตนาการนึกถึงมาก่อน สิ่งมีชีวิตนั้นใช้ดวงตาทั้ง5จ้องมองไปยังอัลเลย์
นั้นคืออะไร?
อะไร?
อะไร!?
ภาพตรงหน้าและเสียงภายในหัวแตกซ่าราวกับทีวีเก่าๆ เม็ดสีขนาดเล็กมากมายแตกกระจายบดบังทิวทัศน์แห่งความสยองขวัญเบื้องล่าง
ฝุ่นสีแดงฟุ้งกระจายไปโดยรอบราวกับพายุเลือด ความเจ็บปวดจากดวงตาทำให้ภายในสมองว่างเปล่าจนไม่สามารถนึกคิดอะไรได้อีก
[ดวงตา...]
[บุตรแห่ง...ความจริง...]
"นี่ ตื่นได้แล้ว"
เฮือก!!
"อึก!" เด็กหนุ่มล้มลงไปกองบนเตียงอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดและเหงื่อมากมายผุดขึ้นมา น้ำตาไหลออกมาเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าจนทำให้ตอนนี้เขามีสภาพน่าสงสาร
เมื่อมั่นใจว่าความนึกคิดและจิตสำนึกของตนกลับมาอีกครั้ง อัลเลย์ก็ถอนหายใจด้วยความหวาดกลัว
นั้นมันคืออะไร
มันไม่ใช่ห้วงแห่งการทดสอบ และก็ไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน ภาพเหตุการณ์ทั้ง3ฉากยังคงฝังลึกอยู่ภายในความทรงจำของเขา มีแค่ฉากสุดท้ายเท่านั้นที่พอนึกถึงทีไรก็ทำให้ปวดหัวทุกที
"นี่ เป็นอะไรไหม" อุณหภูมิที่อบอุ่นจากมือมนุษย์ถูกถ่ายทอดไปยังมือของอัลเลย์ที่เย็นเฉียบและสั่นเทาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว
ความจริงที่ว่าตนได้กลับมายังโลกปกติอีกครั้งทำให้หัวใจที่เต้นถี่รัวในอก ค่อยๆ กลับมาสงบแบบปกติ อัลเลย์มองไปยังพื้นที่โดยรอบเพื่อยืนยันว่าตนเองไม่ได้กำลังอยู่ภายในความฝันอีกครั้ง
"ฝันร้ายงั้นเหรอ" เสียงของเด็กๆ ดังขึ้นอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงดูเย็นชาและแผ่วเบาไม่เข้ากับวัยของเด็กคนนั้น
เมื่อเรียกคืนสติกลับมาได้สมบูรณ์แล้ว เขาก็ถึงได้พบว่าเด็กทั้งสองตรงหน้า คือเด็กที่ตนติดตามด้วยความอยากรู้อยากเห็นก่อนหน้านี้
เด็กแฝดชายหญิงคู่นี้น่าจะมีอายุไม่เกิน10ปีด้วยซ้ำ แต่ทั้งคู่กลับดูเงียบงันและแข็งแรงไม่คล้ายกับคนในสลัมบางคนที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูก
ที่นี่ถึงจะดูเก่าไปหน่อย แต่ก็ดูปลอดภัยกว่าบ้านประเภทที่สร้างอย่างลวกๆ เพื่อให้เพียงแค่พออยู่อาศัยเท่านั้น
เด็กชายหญิงทั้งสองมีผิวแทนในแบบที่หาได้ยากที่นี่มีผมและดวงตาสีดำ ทำให้เขาเผลอคิดถึงไกด์ขึ้นมา ทั้งคู่ดูไม่เข้าพวกกับผู้คนในแถบนี้ที่ตนเคยพบเจอมาอย่างชัดเจน
"คุณยังไม่ตาย" เด็กชายพูดขึ้นอย่างว่างเปล่าด้วยน้ำเสียงแห้งแล้งราวกับทะเลทรายซาฮาร่า ส่วนเด็กสาวก็จ้องมองอย่างเหม่อลอยออกไปยังภายนอกบ้าน
"ขอบคุณที่พวกคุณช่วยรักษาผม"
มหัศจรรย์มากที่เขายังไม่ตาย ถึงแม้จะไม่ตายเพราะเสียเลือดและบาดทะยักจากกระสุน ก็ควรจะสาหัสเพราะกระโดดลงหน้าผาสิ แต่เขาก็เลือกที่จะละทิ้งเรื่องนั้นไว้คิดทีหลัง แล้วกลับมาสนใจเด็กทั้งสองตรงหน้าก่อน
ผู้คนในโลกนี้ไม่ควรมองข้ามโดยเฉพาะ เด็ก คนแก่ และสตรี ตามหลักนิยายแฟนตาซีทั่วไป โดยเฉพาะพวกที่ดูโดดเด่นกว่าคนอื่นมักจะดูอันตรายเสมอ แถมเขาก็ไม่ใช่คนเกเรอะไร ถ้าไม่มีเรื่องอะไรตนก็เป็นคนประเภทที่อ่อนน้อมถ่อมตนระดับหนึ่ง
"คุณจะต้องตอบแทนพวกเรา...ตามหลักการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม"
"แลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม?"
"ใช่"
มิลาด้าเคยกล่าวถึงสิ่งนี้แบบผ่านๆ การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมคือกฎของการเล่นแร่แปรธาตุ เพื่อให้ได้มาซึ่งบางอย่างเราก็จะต้องแลกไปด้วยอย่างอื่นที่มีคุณค่าเท่าเทียมกัน
คล้ายกับกฎการอนุรักษ์มวลและกฎการอนุรักษ์พลังงาน ที่ไม่สามารถสร้างหรือทำลายแต่สามารถเปลี่ยนรูปแบบและถ่ายโอนไปมาได้ จริงๆ สิ่งนี้ก็ไม่ได้ดูเป็นเวทมนตร์จ๋าเหมือนพวกพลังวิเศษ แต่ยังดูมีเคล้าโคลงของความเป็นวิทยาศาสตร์เป็นส่วนใหญ่
แต่เด็กสองคนนี้ที่ดูเหมือนประชากรธรรมดาจะรู้จักสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร
"เอาล่ะ คุณอยากให้ผมทำอะไรตอบแทน"
แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านรอยแตกของไม้เข้ามาภายใน เด็กทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะหันมาตอบคำถาม
"คุณเป็นผู้วิเศษนี่ พ่อบอกว่าผู้วิเศษนั้นแข็งแกร่งและสามารถนำพามาซึ่งปาฏิหาริย์ ดังนั้นคุณจะต้องช่วยพ่อได้แน่ๆ"
เป็นงานช่วยคนหรือนี่
อัลเลย์ไม่แน่ใจว่าทั้งคู่รู้จักโลกของผู้วิเศษมากน้อยแค่ไหน จึงทำแค่ลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวดและเดินตามการลากจูงด้วยมือเล็กๆ ของเด็กทั้งคู่
ที่นี่เป็นสถานที่ห่างไกลจากตัวเมืองมาก โดยรอบก็เต็มไปด้วยป่าสน อัลเลย์มองสภาพแวดล้อมโดยรอบด้วยความสับสน ในมุมหนึ่งยังแอบมองเห็นโรงงานร้างที่ตนจากมา แต่ก็ยังห่างไกลมากกว่าที่เด็กธรรมดาสองคนจะช่วยตนมาได้
"นี่ พ่อของคุณอยู่ในป่างั้นเหรอ"
"ใช่แล้ว พ่อกำลังรออยู่"
อัลเลย์มองไปยังมือที่กำลังลากจูงตนไปอยู่ จู่ๆ ความทรงจำเกี่ยวกับเบอร์โต้ก็ผุดขึ้นมาภายในหัวจนเผลอสะบัดมือนั้นออกไป
เด็กทั้งคู่หันมาจ้องตนอย่างนิ่งเงียบโดยไม่เคลื่อนไหว อัลเลย์ชะงักไปชั่วขณะก่อนจะมองไปดวงตาสีดำของทั้งคู่ ถ้าไม่ใช่เพราะความแตกต่างอย่างชัดเจนเขาก็อาจจะเผลอคิดว่าพวกเขาเป็นเบอร์โต้ที่แฝงร่างใหม่มาเพื่อเล่นสนุกกับตน
"นาย..."
"ถ้าจะปฏิเสธก็ได้นะ" เด็กสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว
"???" อัลเลย์มองไปยังทั้งคู่ด้วยความมึนงง
"เพราะคุณไม่ใช่คนแรก...ดังนั้นมันก็ไม่เป็นไร"
ไม่ใช่คนแรกนี่คือไม่ใช่ศพแรกหรือเปล่านะ ถึงจะเผลอคิดอย่างขำขันแต่เมื่อได้สบตาสีดำของทั้งสองก็ทำให้อัลเลย์นิ่งเงียบไป
มันว่างเปล่าอย่างน่าแปลกประหลาด ดูไม่เหมือนดวงตาที่จะเกิดกับเด็กอายุเพียงเท่านี้ เขาไม่รู้หรอกนะว่าโลกนี้มันยังโหดร้ายได้มากแค่ไหน แต่การที่ได้มาเจอกับเด็กอายุน้อยแค่นี้ที่มีดวงตาว่างเปล่าจนน่าใจหาย ก็อดทำให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาในใจไม่ได้
ภาพของเบอร์โต้หายไปและถูกแทนที่ด้วยไกด์ เด็กชายที่คอยจ้องมองมาที่อัลเลย์ที่มุมหนึ่งของห้องขังเสมอ ก่อนจะซ้อนกับภาพบางอย่างที่พร่ามัวและไม่ชัดเจนนักในส่วนลึกของความทรงจำ
"งั้นไปกันเถอะ" อีกอย่างการจะปล่อยเด็กให้อยู่ในป่าเพียงลำพังก็ดูอันตรายเกินไป ถึงเขาจะเป็นเพียงแค่ผู้บาดเจ็บที่พึ่งจะฟื้นตัวก็ตาม
อัลเลย์มองเห็นถึงร่องรอยของกับดักหมีประปราย ได้แต่ลอบมองพวกมันด้วยความหวาดเสียวว่าตนจะเผลอเหยียบเข้าสักอัน
ไม่นานก็มาถึงบริเวณริมหน้าผาใกล้ชายฝั่ง เขายังแอบมองเห็นแผ่นหลังของชายคนหนึ่งที่นั่งพิงตอไม้ และเฝ้ามองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของขอบฟ้าอันกว้างใหญ่
แต่นี่มัน...
อัลเลย์ก้าวไปข้างหน้าชายคนนั้น เด็กทั้งสองจับมือกันยืนมองอยู่เงียบๆ เขารองนิ้วใต้จมูกของชายคนนี้ก่อนจะแปลกใจเล็กน้อย
เสียชีวิตแล้ว
ไม่มีสัญญาณของลมหายใจและการเต้นของหัวใจ ศพของชายคนนี้มีผิวเป็นสีเทา ดวงตาคู่นั้นก็เปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นคล้ายกับหิน ร่องรอยเลือดบริเวณจมูกและดวงตาก็แข็งตัวจนจับเป็นก้อนสีน้ำตาลเข้มบ่งบอกว่าชายคนนี้ตายอยู่ที่นี่มานานแล้ว แต่ก็ไม่มีร่องรอยของการเน่าเปื่อยอย่างแปลกประหลาด
"พ่อบอกว่าเขาจะนอนหลับ"
"แต่ตอนนี้ก็ไม่ยอมตื่นสักที คุณหมอก็บอกรักษาไม่ได้ พ่อชอบพูดว่าผู้วิเศษนั้นมักจะนำมาซึ่งปาฏิหาริย์เสมอ ดังนั้นคุณจะต้องสามารถรักษาเขาได้ไหม"
"นี่..." อัลเลย์ไม่สนใจว่าเด็กทั้งสองรู้ได้ยังไงว่าตนเป็นผู้วิเศษ แต่กลับตั้งใจคิดถึงปัญหาตรงหน้า
เสียงคลื่นทะเลที่ซัดกระทบกับหน้าผาเป็นจังหวะคือเสียงเดียวที่เกิดขึ้นในที่แห่งนี้ อัลเลย์มองไปยังเด็กทั้งสองอย่างพูดไม่ออก ชายคนนี้ดูเหมือนจะเตรียมตัวตายอย่างเห็นได้ชัด ถึงศพจะแห้งจนคล้ายมันมี แต่ดวงตากลับยังจ้องมองออกไปยังทะเลภายนอก
อัลเลย์พบเจอการตายมามากมายตั้งแต่เข้ามาอยู่ในโลกนี้แต่นี่เป็นครั้งที่สองที่ต้องเผชิญกับบางอย่างที่หนักอึ้ง สิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงคำสัญญาที่ตนเคยสาบานต่อฮาโมนี่
เขาไม่มีความสามารถจะทำอย่างนั้น... การชุบชีวิตคนตายนั้นอยู่นอกเหนือจินตนาการของอัลเลย์ โดยเฉพาะสภาพของเขาในตอนนี้ ถึงเขาจะไม่รู้ว่าตนในอนาคตหรือว่าเทพในโลกนี้สามารถทำแบบนั้นได้หรือไม่ แต่ตัวเขาในตอนนี้ไม่สามารถทำอย่างนั้นได้แน่นอน
"ขอโทษด้วย...ผมทำไม่ได้"
"แม้แต่ผู้วิเศษก็ทำไม่ได้งั้นเหรอ?"
"...ใช่"
อัลเลย์ลังเลก่อนจะตอบไป เขาไม่อยากให้ความหวังที่ตนไม่น่าจะทำได้ไป การรอคอยและความคาดหวังในสิ่งที่ดูห่างไกลแบบนี้มักจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดเสมอ
น่าแปลกที่เด็กทั้งคู่ไม่แสดงอาการเสียใจอะไรเป็นพิเศษ ทั้งคู่เพียงแค่จ้องมองไปยังร่างของพ่อเท่านั้น เสียงของนกนางนวลดังเป็นระยะ ท้องฟ้ากลายเป็นสีชมพูทีละนิด
"แต่ผมสามารถช่วยขุดหลุมเพื่อฝังเขาได้" และอาจจะพอสวดภาวนาแบบง่ายๆ ได้อยู่บ้าง
เด็กทั้งสองไม่ได้ถามหรือพูดคุยอะไรกับอัลเลย์มากนัก ทั้งสามเดินตามกันไปยังบ้านหลังเดิม ก่อนจะขุดคุ้ยในห้องเก็บของจนเจอพลั่วขึ้นสนิม
อัลเลย์เดินทางกลับไปยังริมหน้าผา ในเมื่อเจ้าตัวตัดสินใจจะตายที่นี่ ก็ตัดสินใจฝังศพไว้ตรงนี้เลยละกัน หลังจากฝังศพและสวดภาวนาเสร็จท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว
อัลเลย์อาศัยความหน้าหนาของตัวเองเดินตามเด็กทั้งสองกลับไปอยู่อาศัยร่วมกันอีกครั้ง เด็กชายเด็กหญิงต่างก็ไม่พูดอะไร ยินยอมแบ่งพื้นที่ในบ้านให้อัลเลย์อาศัยอยู่อย่างว่าง่าย
เมื่อเห็นทั้งคู่ทิ้งผ้าห่มไว้ให้เขาแล้วเลือกจะนอนกอดตัวสั่นอยู่ที่มุมบ้าน ความรู้สึกผิดและความเห็นใจก็ปรากฏขึ้นภายในใจของเด็กหนุ่ม
โถ่ เจ้าโง่เอ๊ย สุดท้ายในคืนนั้นเด็กทั้งสามก็ได้นอนกอดกันภายใต้ผ้าห่ม ผ่านคืนวันอันหนาวเหน็บไปด้วยกัน


## บทที่ 26 คลื่นชีวิต

อัลเลย์เหม่อมองไปยังผืนป่าขนาดใหญ่ข้างหลังบ้านไม้ ในชีวิตก่อนเขานั้นเป็นแค่สัตว์สังคมที่เติบโตมาในเมืองหมู่ตึก ภาพทิวทัศน์ธรรมชาติแบบนี้มักจะมีให้เห็นแค่ในสื่อยุคก่อนเพียงเท่านั้น ภายในเมืองอย่างมากที่ได้เห็นก็มีแค่ต้นไม้เทียมที่มีรูปลักษณ์คล้ายของจริง
"ผมชื่ออัลเลย์ ยินดีที่ได้รู้จัก" อัลเลย์ไม่แน่ใจว่าเขาได้แนะนำตัวเองไปกี่ครั้งแล้วตั้งแต่มาที่นี่
หากตัดสินใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ก็ต้องทำตัวเองให้กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมใหม่เสียก่อน เหมือนกับที่เบอร์โต้เคยพูดกับเขา ตอนนี้ตัวตนนี้มีข้อบกพร่องมากเกินไป หากในอนาคตจะต้องไปเจอกับคนแบบนั้นอีก ก็คงไม่วายเกิดเรื่องวุ่นวายเหมือนที่พึ่งเกิดมาไม่นานมานี้อีกเป็นแน่
อย่างแรกในฐานะบุคคลที่ลักลอบเข้าเมืองมาอย่างผิดกฎหมาย ไม่มีครอบครัว ไม่มีตัวตน การละทิ้งนามสกุลตัวเองแล้วทำเสมือนว่าเป็นแค่คนยากจนที่มีที่มาที่ไปไม่ชัดเจนและไม่โดนสนใจมากนัก ก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้
"พวกเราชื่ออิสยา วิลเฮล์มและอิลิยา วิลเฮล์ม"
"อิสยา? อิลิยา?"
"พ่อบอกว่าแม่ของพวกเรามาจากอาณาจักรธาลอน ดังนั้นชื่อของพวกเราจึงใช้ภาษาวาราณในการตั้งชื่อ"
"มันมีความหมายว่ายังไงงั้นเหรอ" เด็กทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะหันมาตอบอัลเลย์
"พวกเราไม่รู้หรอก พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน"
แล้วแม่ล่ะ...
อัลเลย์เลือกที่จะกลืนคำถามนั้นกลับลงไปในท้อง ดูเหมือนว่าเด็กทั้งสองจะถูกเลี้ยงดูด้วยพ่อเพียงคนเดียวเท่านั้น
บ้านหลังนี้อยู่บริเวณชายป่าและห่างไกลจากตัวเมือง อัลเลย์ก็ไม่แน่ใจหรอกนะว่าระหว่างย่านสลัมกับที่นี่จะเป็นที่ไหนที่อันตรายกว่ากัน แต่การจะปล่อยให้เด็กที่พึ่งช่วยชีวิตตนให้อยู่อาศัยกันเองตามลำพังในบ้านหลังนี้ก็ดูจะแย่เกินไปหน่อย
"อิสยา อิลิยา เจอผมที่ไหนเหรอ"
"ที่ทะเลน่ะ ตอนที่พวกเราไปหาของกินกัน" อิลิยาเขินอายเล็กน้อยก่อนจะพูดพึมพำเสียงเบา
"ออกหาของกิน...ปกติแล้วพวกเธอกินอะไรกัน"
"ตามมาสิ จะพาไปดู" อิสยาจับมืออัลเลย์ก่อนจะออกแรงดึงเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้เด็กหนุ่มเดินตามไป
ตอนนี้เป็นยามเช้าแล้ว หมอกเย็นๆ ไม่หนามากกระจายไปทั่วป่า อัลเลย์มองภาพโดยรอบด้วยความสนใจในขณะที่มืออีกข้างยังกำขวานตัดไม้เอาไว้
ใบไม้พวกนี้แตกต่างจากใบไม้เทียมอย่างชัดเจน ดูสดชื่นและมีชีวิตมากกว่า เขายังแอบเห็นนกกับสัตว์ตัวเล็กตามยอดไม้ด้วย
จะดูเป็นเหมือนฉากเทพนิยายมากถ้าตัดภาพกับดักหมีบนพื้นไป
เด็กทั้งคู่พาอัลเลย์เดินลงไปตามขั้นบันได บันไดพวกนี้ทำมาจากหินและมีพวกมอสส์สีเขียวมากมายเจริญเติบโตขึ้นมา หากก้าวเดินไม่ระวังก็อาจจะทำให้ลื่นล้มได้ บางทีในอนาคตเขาอาจจะต้องหาเวลาว่างมาทำความสะอาดพวกมันเพื่อไม่ให้เด็กสองคนนี้เกิดอุบัติเหตุระหว่างการเดินทาง
เสียงคลื่นทะเลดังขึ้นเป็นจังหวะดึงดูดความสนใจของเขา ข้างล่างเป็นอุโมงค์ถ้ำขนาดใหญ่ มีโขดหินมากมายประปรายตามชายหาด
เด็กชายอิสยาเดินนำอัลเลย์อย่างชำนาญไปยังพื้นที่ที่เต็มไปด้วยสิ่งประดิษฐ์และกองขยะมากมาย
"เราจะใช้เจ้านี้"
มันคือปืนฉมวกที่เอาไว้ยิงปลาโดยเฉพาะ มีร่องรอยของคราบเกลือและการใช้งานมากมาย แต่สิ่งที่อัลเลย์สนใจก็คือละอองแสงสีทองที่หมุนวนอย่างแปลกประหลาดในกลไกภายใน
"มันคือวัตถุเล่นแร่แปรธาตุสินะ"
"ใช่แล้ว เป็นของขวัญของพ่อ"
"ปกติก็กินสัตว์ในทะเลกันอย่างเลยงั้นเหรอ"
"ไม่ บางครั้งเราก็มีเนื้อที่หาได้จากป่า...พวกที่ติดกับดัก"
"แต่ฉันชอบเนื้อปลามากกว่า..."
"อย่าเลือกกินนะอิลิยา"
เสียงของเด็กดังเจี๊ยวจ๊าวไปทั่ว อัลเลย์เดินตามทั้งคู่ด้วยความสนใจ อิลิยาชี้ไปยังมุมหนึ่งของโขดหิน
"นั้นคือที่ที่เราเจออัลเลย์"
"พวกเธอพาฉันกลับไปบ้านได้ยังไงเนี่ย" ทั้งคู่ต่างก็เป็นเด็กตัวเล็ก การที่ต้องแบกผู้ป่วยบาดเจ็บสาหัสจนถึงบ้านแล้วรอดชีวิตมาได้นั้นก็ดูจะเกินจริงไปหน่อย โดยเฉพาะเมื่อทั้งคู่เป็นแค่คนธรรมดา
"เราจ้างแจ็คคัลให้รักษาอัลเลย์ ถึงเขาจะทำอะไรไม่ได้เลยแต่อย่างน้อยก็ยังพาอัลเลย์ไปส่งที่บ้าน"
"เขาคงเป็นหมอที่เก่งมากใช่ไหม" ในตอนนั้นตนมั่นใจว่าตัวเองจะต้องตายไปแล้วเกือบ100เปอร์เซ็นต์ เป็นเรื่องแปลกมากที่สามารถฟื้นตัวมาเดินได้คล่องปรื๋อแบบตอนนี้
สมัยนี้วิทยาการทางการแพทย์มันพัฒนาไปไกลหรือมันคือพลังของผู้วิเศษกัน
"ไม่นะ แจ็คคัลเป็นแค่เด็กฝึกของหมอโทบี้เท่านั้น"
"หืม? เด็กฝึกสมัยนี้สามารถรักษาคนที่เจ็บหนักจนหายดีขนาดนี้ได้ยังไง? เหรอว่าเป็นผู้วิเศษ"
"อัลเลย์ ไม่ได้บาดเจ็บนี่ แต่แค่สลบเฉยๆ"
"ตอนเราเจออัลเลย์ก็ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนนะ" อิสยาพูดขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนจะพูดต่อด้วยความไม่มั่นใจ
ดวงตาสีน้ำตาลหดตัวลงเล็กน้อยแล้วจึงกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
"งั้นเหรอ บางทีอาจจะเป็นผมที่เข้าใจผิดไปเอง"
"ไม่เป็นไรหรอกก็อัลเลย์เป็นคนป่วยนี่หน่า"
อัลเลย์กุมคางตัวเองตามความเคยชิน ในขณะที่กำลังเฝ้ามองฝาแฝดชายหญิงคู่นั้นเดินไปตามโขดหิน ภายในหัวก็คิดถึงปริศนาใหม่ที่พึ่งค้นพบ
มันเป็นร่างกายนี้ที่รักษาตัวเองหรือมีใครบางคนที่มารักษาตนกัน
ถ้าวาดพื้นที่แถบนี้เป็นแผ่นที่ภายในใจการที่เขาจะลอยมาติดที่โขดหินนี้ก็ดูจะเป็นเรื่องบังเอิญเกินไปหรือไม่ นอกจากจะเสียเลือดมากแล้วกระสุนที่ฝังตัวก็อาจจะนำมาซึ่งความเสี่ยงของการเป็นบาดทะยักอีกด้วย
เขายกขวานขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดและมองสำรวจไปรอบๆ เมื่อตรวจสอบแล้วว่าไม่มีสนิม ก็ทำการทดลองนำนิ้วไปวางบนขอบคมของขวาน
ถึงจะกลายเป็นผู้วิเศษแต่ร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรงมากกว่ามนุษย์ธรรมดามากนัก ออกแรงกดนิ้วลงไปไม่นานก็ปรากฏรอยสีแดงขนาดเล็กบนนิ้ว
รอยนั้นไม่มีท่าทีที่จะสมานตัว มีแค่หยดเลือดสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาเพียงเท่านั้น หลังจากรอไปสักพักจนแน่ใจว่ามันจะไม่หายเป็นปกติ ก็ทำการทำความสะอาดและพันแผนให้เรียบร้อย
"อัลเลย์มาดูนี่สิ!" เสียงร้องด้วยความตื่นเต้นของอิลิยาดังขึ้น ถึงจะแปลกใจที่ทั้งคู่ยอมรับและคุ้นชินกับตนอย่างรวดเร็ว แต่ก็รีบวิ่งไปดูตามทิศทางของเด็กทั้งสองด้วยความสนใจ
กลิ่นของธรรมชาติและทะเลชัดเจนมาก ผิวน้ำสีฟ้าเขียวสดใสสะท้อนกับแสงอาทิตย์แปร่งประกายราวกับอัญมณี เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายรู้สึกหิวเล็กน้อยเมื่อนึกถึงน้ำโซดาสีใสในโลกก่อน
"ดูนี่!" ภายในถังของอิลิยามีปลาสีเงินตัวหนึ่ง ผิวหนังสีเงินสะท้อนกับแสงอาทิตย์ราวกับเครื่องเงินของเหล่าชนชั้นสูง
"..." อัลเลย์
"..." ปลาซาร์ดีน
"นี่มันสวยใช่ไหม..." อิลิยาพูดเสียงเบา
"ใช่...มันสวยมาก"
อัลเลย์เข้าร่วมการล่าอาหารกับเด็กทั้งสองอย่างแข็งขัน นี้เป็นประสบการณ์ครั้งแรกในการหาของกินตามชายหาด
ชายหาดในโลกก่อนนั้นถูกกั้นจากตัวเมืองด้วยกำแพงเหล็กสูง ดังนั้นนี้จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้วิ่งเล่นแถวชายหาดเหมือนผู้คนสมัยก่อน
อัลเลย์ส่งเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย ในขณะที่อิสยาและอิลิยาพยายามนำปูสีน้ำเงินออกจากรองเท้าของเด็กหนุ่ม
เขาจ้องมองปูด้วยความแค้นก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นความหิวโหย
นี้มันก็นานแล้วที่ตนไม่ได้กินปู
อิสยาสอนอัลเลย์ก่อไฟแบบง่ายๆ เด็กหนุ่มจ้องมองสัตว์แปลกหน้ามากมายในกองไฟ ถึงบางชนิดจะมีหน้าตาไม่คุ้นตาแต่บางตัวกลับดูคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง
ถึงทะเลจะถูกปิดกั้นด้วยกำแพงแต่สัตว์ทะเลหลายชนิดก็ถูกเพาะเลี้ยงในสิ่งแวดล้อมเทียมเพื่อเป็นอาหารของมนุษย์
ปลาดาวตรงหน้าเมื่อโดนย่างจนแห้งก็มีขนาดเล็กลงอย่างชัดเจน อิสยาใช้มีดกรีดตามแนวอย่างชำนาญจนเผยให้เห็นเนื้อสีน้ำตาลภายในตัว
"มาแบ่งกันเถอะ"
อัลเลย์นำเนื้อสีน้ำตาลเข้าไปในปาก ค่อยๆ เคี้ยว ปล่อยหัวใจตัวเองให้เพลิดเพลินไปกับรสชาติที่แพร่กระจายออกไปทั่วปาก
"...อร่อย"
"ใช่แล้วอร่อย" อิสยาและอิลิยาพยักหน้าพร้อมกับกินอาหารตรงหน้าอย่างมีความสุข
เขานึกถึงช่วงเวลาบนเรือแอสตราลิสอีกครั้ง ตอนนั้นทุกคนบนเรือก็ต่างกินอาหารอย่างมีความสุขท่ามกลางทะเลสีดำ ในขณะที่ตอนนี้เด็กทั้งสองก็กินอาหารอย่างมีความสุขถึงแม้จะมีอนาคตอันไม่แน่นอนรออยู่
"เดี๋ยวผมจะเข้าไปในตัวเมือง" อิลิยามองไปที่เขาด้วยความตกใจ เธอทำหน้าอ้ำอึ้งเหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็เงียบไป อิสยาก็ยังคงทำหน้านิ่งเหมือนเดิมและกินต่อไป
"แล้วผมจะกลับมาตอนดึก ให้หาของกินไปก่อนได้เลยไม่ต้องเผื่อผม"
อิสยาหยุดเคี้ยวไปชั่วขณะ เด็กชายจ้องมองไปยังอัลเลย์ด้วยดวงตาที่ขยายขึ้นเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรทำแค่เพียงส่งเสียงตอบรับแผ่วเบา ส่วนอิลิยาก็แสดงสีหน้ามีความสุขออกมาอย่างชัดเจน
เด็กหนุ่มจ้องมองเด็กทั้งคู่ด้วยดวงตาลึกซึ้ง เมื่อกองไฟมอดลงทั้ง3คนก็เดินทางกลับไปยังบ้านหลังเดิม อัลเลย์ถือถังที่ภายในยังมีสัตว์ทะเลที่เหลืออยู่สำหรับมื้อถัดไป อิลิยาที่มีนิสัยร่าเริงกว่าอิสยามักจะชอบพูดเล่าถึงสิ่งต่างๆ ภายในป่าตลอดทาง
"เห็ดอันนี้อิสยาเคยกินแล้วท้องเสีย2วัน!"
"เธอก็กินเหมือนกันนั่นแหละ..."
ดูเหมือนพ่อของทั้งคู่จะไม่ได้ใส่ใจเรื่องลูกของตนเท่าไหร่ ปลาซาร์ดีนอ้าปากพะงาบอยู่ในถังส่งฟองออกมาจากปาก ใช้ดวงตาสีดำกลมโตจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้า
เนื่องจากทั้งสามเต็มไปด้วยกลิ่นคาวปลา เขาจึงตัดสินใจที่จะอาบน้ำก่อนเดินทาง โดยทำการยืมเสื้อผ้าของพ่อเด็กแฝดมาใช้ก่อน
ถังน้ำที่ทำจากไม้ขนาดใหญ่ถูกเปิดฝาออก ถังนี้จะถูกเปิดเมื่อตอนฝนตกและตอนที่ใช้น้ำเท่านั้น
อัลเลย์พยายามที่จะใช้น้ำอย่างประหยัด นิ้วมือไล่ตามร่องรอยแผลเป็นบนร่างกายอย่างช้าๆ
ยังมีร่องรอยแผลเป็นเหลืออยู่ แปลว่าแผลพวกนั้นไม่ได้หายไปเฉยๆ สินะ
"เจ็บรึเปล่า" อิสยาถามเสียงเรียบ ในขณะที่จ้องมองไปยังแผลเป็นขนาดใหญ่บนแผ่นหลัง
"มันเป็นแผลเก่า ไม่เจ็บแล้ว"
"อัลเลย์ได้มันมาได้ยังไง"
อัลเลย์รู้สึกเขินอายเล็กน้อย ถึงเขาจะยังเหลือกางเกงไว้อยู่ แต่ก็ไม่เคยเปลือยท่อนบนต่อหน้าใครมาก่อน
"มันเป็นแผลไฟไหม้ ไม่แน่ใจเหมือนกันผมมีมันมาตั้งแต่จำความได้"
ไม่สิ
เขานึกถึงความฝันแปลกประหลาดในคืนนั้น ถึงจะรู้ว่าโลกนี้ไม่มีความฝัน และสิ่งนั้นก็ไม่ใช่แค่ภาพจินตนาการธรรมดา แต่ตนก็ไม่เคยจำได้เลยว่าเคยเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นมาก่อน
หรือว่าเขาจะเคยความทรงจำเสื่อมกัน
"พวกเราก็มีเหมือนกัน เป็นปานคู่กับอิลิยา" ด้วยความภูมิใจแบบเด็กๆ อิสยากดคอเสื้อลงให้เห็นปานสีขาวบนหน้าอก
อัลเลย์ที่ตอนแรกมองอย่างไม่ใส่ใจก็เปลี่ยนท่าทีทันทีเมื่อใช้สมาธิจ้องมองร่องรอยนั้น
"ถอดเสื้อหน่อยได้รึเปล่า" แน่นอนว่าไม่ได้มีเจตนาไปในทางนั้นเลยสักนิด
อิสยาถอดเสื้อออกอย่างว่าง่าย ปานสีขาวนั้นเด่นชัดมากบนผิวสีแทน อัลเลย์ขมวดคิ้วจุดสีทองปรากฏภายในดวงตา ถ้ามองแบบผ่านๆ มันก็คงจะเหมือนปานทั่วไป แต่เมื่อเพ่งสายตาและแรงบันดาลใจไปที่มัน ปานธรรมดานี้ก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นบางอย่างที่เขาคุ้นเคยดี
มันคือกุญแจทองเหลืองพลังวิเศษของเขา
เด็กหนุ่มรู้สึกหายใจไม่ออกชั่วขณะ ความอึดอัดแพร่กระจายไปทั่วเส้นประสาทตามร่างกาย
"อิลิยาก็มีเหมือนกันเหรอ? รูปร่างเหมือนกันเลยใช่ไหม?"
"ใช่ อิลิยาก็มีเหมือนของผม"
"...ไม่มีอะไรแล้วล่ะ"
"อืม" เด็กชายตอบรับอย่างเย็นชา ไม่ได้สงสัยอะไรเลยเกี่ยวกับการกระทำของอัลเลย์
มนุษย์ควรจะรู้สึกอย่างไรหากต้องใช้ชีวิตต่อไปโดยที่รู้ดีว่าชีวิตของตนถูกบังคับและควบคุมด้วยกฎหรือบุคคลอื่น
ไม่ว่าจะเป็นความสิ้นหวังและหมดอำนาจ ความวิตกกังวลและความหวาดกลัว ความโกรธและต่อต้าน หรือจะเป็นความสงบและการยอมรับ
สำหรับอัลเลย์นั้นมันเป็นความสงสัยและการตั้งคำถาม
แต่มันก็จะมีเพียงแค่คำถามจำนวนมากที่เพิ่มขึ้นทุกวัน ในขณะไม่มีคำตอบใดเลยที่จะตอบพวกมันได้ จนกลายเป็นเหมือนชีวิตของเขาจะกำลังจมไปกับเกลียวคลื่นแห่งคำถามพวกนั้น
เขาต้องรู้จักประมาณตนและควบคุมตนเอง
เหตุการณ์วุ่นวายก่อนหน้านี้เขาไม่สามารถโทษใครได้นอกจากความอยากรู้อยากเห็นของตนเอง หากเขาสามารถยับยั้งความสงสัยของตัวเองได้ชีวิตของอัลเลย์ก็คงจะไม่ต้องเสี่ยงตายเหมือนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
ความสงสัยจะฆ่าแมว โดยเฉพาะแมวมีเจ้าของลึกลับอย่างอัลเลย์
เหมือนกับที่มิลาด้าบอก คนที่ปล่อยให้ความปรารถนาควบคุมตนเองก็จะเป็นแค่คนบ้า
โดยเฉพาะพวกคนบ้าก่อนหน้านี้ เขาไม่แน่ใจว่าคนพวกนั้นจะคอยตามล่าเขาอยู่เหรอไม่ จะมีพลังวิเศษที่ใช้ในการติดตามตัวหรือค้นหาได้หรือเปล่า ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของตนและเด็กทั้งสอง เขาก็คงทำได้แค่ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมไปสักพัก
ถึงคนพวกนั้นจะมาจับกุมเขา แต่อัลเลย์ก็หวังว่าอย่างน้อยพวกนั้นจะปล่อยเด็กทั้งสองไป
"ผมไปก่อนแล้วนะ"
"รีบกลับมานะอัลเลย์" อิลิยาพูดขึ้นอย่างเขินอาย ส่วนอิสยาก็ทำเพียงโบกมือเงียบๆ เท่านั้น
เขารู้จักกับทั้งคู่ได้ไม่ถึง3วันด้วยซ้ำ แต่ท่าทางที่เด็กทั้งสองแสดงออกมาก็ราวกับว่าพวกเขาทั้งสามผูกพันกันมานานแล้ว
ความสัมพันธ์อันแปลกประหลาดนี้ช่วยให้เขาไม่รู้สึกโดดเดี่ยวในโลกใหม่ มันดีกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนมากที่ต้องนอนหลับและอยู่คนเดียวตามบ้านร้างหรือมุมถนน
อาจเป็นเพราะความเผลอไผลหรือความเบื่อหน่ายชั่วขณะ อัลเลย์ อาโดนิส ถึงได้ลองเข้าร้านดูดวงที่เจอระหว่างทาง หลังจากครั้งนั้นตนก็ต้องเจอกันฝันร้ายแบบเดิมซ้ำๆ ในทุกคืน พบเจอสิ่งแปลกๆ และสังเกตเห็นบางอย่างที่ไม่เคยนึกถึง จนสุดท้ายก็ได้หลับไปในวันเกิดของตัวเองตลอดกาล

           หากแต่ถ้านั้นไม่ใช่ฝันร้ายแต่เป็นโลกความเป็นจริงล่ะ?

           ผู้ชายแปลกหน้าที่ทำนายดวงให้ตนคนนั้นคือใคร?

 

           อัลเลย์ได้ตื่นขึ้นมาในฝันร้ายอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาจะไม่ได้ฝันถึงโลกเก่าอีกต่อไป

           หากในโลกแห่งทวยเทพและผู้วิเศษ สิ่งมีชีวิตจากเหวลึก และตัวตนที่เรียกว่าเสียงของพระเจ้า ต่างมีความปรารถนาที่จะมาบรรจบกันในปลายทางแห่งโชคชะตา

           หากชีวิตที่ผ่านมาของตนนั้นเป็นแค่เรื่องแต่งที่ถูกควบคุมอยู่

           จงทำลายกฎเกณฑ์และกลายเป็นจ้าวแห่งฝันร้ายซะ

           [กุญแจแห่งลางมรณะ] ผู้นำพาฝันร้าย ความตาย และสงคราม

 
-------------------------------------
swamp cat

              เรื่องนี้แต่งยาวๆ เป็นนิยายเรื่องแรกที่แต่งแบบจริงจัง จะอัพได้ประมาณสัปดาห์ละ2-3ตอน 

              ภาพหน้าปกเป็นภาพชั่วคราวที่วาดขึ้นเอง ห้ามนำไปใช้อย่างอื่น