สาวชาวนาข้ามมิติกับคฤหาสน์จิ่นซิ่ว
ค่ำคืนอันหนาวเย็น
## บทที่ 1 หนีภัยพิบัติ (1)

ในปีที่ 27 ของฮุ่ยอาน แห่งราชวงศ์ต้าชู่ ภัยแล้งและน้ำท่วมได้โจมตีหลิงหนานอย่างต่อเนื่อง ครอบคลุมทั้งหกมณฑลและสิบแปดเมือง ในระยะทางนับพันลี้ พืชพรรณไม้ทั้งหลายล้มตาย ซากศพของผู้อดอยากเกลื่อนกลาด เมืองต่าง ๆ สิบหลังคาเรือนว่างเปล่าไปเก้า บ้างหนีภัยขึ้นเหนือเพื่อหาทางรอด บ้างกลายเป็นโจรปล้นสะดม ก่อความวุ่นวายในหมู่ประชาชน ภัยพิบัตินี้ลามไปถึงจิงซือ ทำให้ทั้งราชสำนักปั่นป่วน...
เมื่อโม่เหยียนฟื้นสติขึ้นมา หล่อนรู้สึกเพียงว่าร่างกายนอนอยู่บนพื้นที่ขรุขระไม่สบาย หล่อนลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง แต่กลับถูกแสงอาทิตย์สว่างจ้าแยงตาจนน้ำตาไหล
"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ตื่นแล้ว พี่รอง เร็วเข้า พี่ใหญ่ตื่นแล้ว!"
เสียงแหลมของเด็กดังขึ้นข้างหู ทำให้โม่เหยียนตกใจลุกพรวดขึ้นนั่ง ยังไม่ทันได้เห็นว่าใครเป็นคนพูด ร่างเล็ก ๆ ก็พุ่งเข้ามาหาหล่อนตรง ๆ หล่อนพยายามหลบโดยสัญชาตญาณ แต่ไม่ทัน ทั้งตัวถูกกระแทกล้มลง ท้ายทอยกระแทกกับพื้นอย่างจัง ชั่วขณะนั้นหล่อนเห็นดาวระยิบระยับ เกือบหมดสติไป
ตามมาด้วยเสียงร้องตื่นเต้นอีกเสียง: "อ๊า— พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ตื่นแล้ว พี่ใหญ่ตื่นจริง ๆ แล้ว!"
โม่เหยียนยังไม่ทันได้คิดว่าทำไมหล่อนยังมีชีวิตอยู่ ก็งงกับคำเรียก "พี่ใหญ่" ที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันสองครั้งเสียก่อน: หล่อนเป็นลูกคนเดียวในบ้าน ไม่มีพี่น้องนี่นา!
ความคิดเพิ่งผุดขึ้น ศีรษะก็รู้สึกเหมือนถูกเข็มแทง ความทรงจำแปลกหน้าและสับสนมากมายพุ่งเข้าสู่สมองของหล่อนอย่างรุนแรง เจ็บจนหล่อนเหงื่อแตกพลั่ก เกือบจะหมดสติไป ใบหน้าเล็กที่ซีดเหลืองอยู่แล้วก็ซีดขาวในพริบตา
เมื่อเห็นสีหน้าทรมานของพี่สาว โม่ซินและโม่เจินตกใจจนไม่กล้าขยับ โม่เจินที่อายุเพียงหกขวบคิดว่าตัวเองทำให้พี่สาวเจ็บ กลัวจนร้องไห้ เขาดึงมือพี่สาวคนรองด้วยความตกใจ: "พี่รอง พี่ใหญ่เจ็บมาก เจินเอ๋อร์... เจินเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจ!"
โม่ซินอายุเก้าขวบไม่มีเวลาปลอบน้องชายที่กำลังตัวสั่น รีบนั่งลง วางศีรษะของพี่สาวบนตักของตัวเอง นวดเบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา ปากพึมพำ: "พี่ใหญ่ ไม่เจ็บนะ ซินเอ๋อร์นวดให้ นวดแล้วจะไม่เจ็บ—"
แม้ว่าศีรษะจะปวดจนอยากจะชนกำแพง แต่โม่เหยียนยังมีสติชัดเจน จากความทรงจำแปลกหน้าที่หลั่งไหลเข้ามา หล่อนรู้ว่าตัวเองได้เกิดใหม่ เกิดใหม่ในร่างของเด็กสาวอายุสิบสามปี โดยบังเอิญ ชื่อของเจ้าของร่างเดิมเหมือนกับหล่อนเอง และเด็กสองคนตรงหน้านี้ก็คือน้องชายและน้องสาวของเจ้าของร่างเดิม!
โม่เหยียนมองโม่ซินที่ทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย ความรู้สึกเปรี้ยวอมขมบางอย่างเอ่อล้นในใจ หล่อนฝืนทนความไม่สบาย ฝืนยิ้มที่มุมปากเพื่อปลอบใจ: "ซินเอ๋อร์ไม่ต้องกังวล พี่ดีขึ้นมากแล้ว เธอรีบไปปลอบเจินเอ๋อร์เถอะ อย่าให้เขาตกใจ!"
โม่ซินเห็นพี่สาวพูดกับหล่อนได้ ก็ดีใจมาก คิดว่าเป็นเพราะการนวดของหล่อนได้ผล มือที่นวดจึงอ่อนโยนมากขึ้น เงยหน้าเรียกน้องชาย: "เจินเอ๋อร์ เร็วเข้า พี่ใหญ่หายดีแล้ว เธอก็อย่าร้องไห้อีกเลย!"
โม่เจินที่กำลังร้องไห้จนหายใจไม่ทันได้ยินคำพูดของพี่สาวคนรอง รีบใช้มือเล็ก ๆ เช็ดหน้า เห็นพี่ใหญ่กำลังยิ้มให้เขา เขาก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แล้วร้อง "ฮือ" ออกมาอีกครั้ง!
คราวนี้เป็นการร้องไห้เพราะดีใจ!
รับความทรงจำมาเกือบหมดแล้ว โม่เหยียนรู้สึกว่าศีรษะไม่ปวดมากเท่าเดิม หล่อนมองไปรอบ ๆ พบว่าที่นี่คือเนินเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ประกอบกับสภาพของโม่ซินและโม่เจินที่ผอมโซ ดูเหมือนคนที่เพิ่งออกมาจากค่ายผู้อพยพในแอฟริกา หล่อนจำต้องยอมรับความจริงอันโหดร้ายตรงหน้า
ใช่แล้ว พวกเขากำลังอยู่บนเส้นทางหนีภัย และผ่านมาเดือนกว่าแล้ว
แต่เดิมเป็นครอบครัวสี่คนที่หนีภัยด้วยกัน แต่ตอนนี้เหลือเพียงพี่น้องสามคน บางทีพ่อของเจ้าของร่างเดิมอาจรังเกียจว่าพวกเขาทั้งสามเป็นภาระ จึงทอดทิ้งพวกเขาและหนีไปคนเดียว?
ไม่ใช่ว่าหล่อนคิดในแง่ร้าย แต่ธรรมชาติของมนุษย์เป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ แม้ว่าพ่อของเจ้าของร่างเดิมจะรักลูก ๆ มาก แต่ตลอดเส้นทางการหนีภัยนี้ มีคนมากมายที่ทนไม่ไหว ทิ้งคนแก่และเด็กที่ป่วยไว้ข้างทาง แล้วเดินจากไปเอง หล่อนก็ไม่กล้ายืนยันว่าพ่อของเจ้าของร่างเดิมจะไม่ทำเช่นนั้น


## บทที่ 2 หนีภัยพิบัติ (2)

เมื่อเห็นโม่เหยียนมองไปรอบๆ โม่ซินดูเหมือนจะเข้าใจความคิดของหล่อน จึงกอดแขนหล่อนแน่นและอธิบายว่า "พี่สาว พ่อไปหาอาหารแล้ว พ่อบอกว่าพี่หิวจนหมดสติไป ต่อไปพี่อย่าเก็บอาหารไว้ให้ฉันกับน้องชายอีกนะ ถ้าพี่ไม่ฟื้น... พวกเรา..."
เมื่อนึกถึงว่าพี่สาวแอบเก็บอาหารไว้ให้หล่อนกับน้องชาย จนเกือบอดตาย โม่ซินพูดไม่ออกด้วยความสะอื้น ก่อนหน้านี้เมื่อเห็นพี่สาวนอนไม่รู้สึกตัวอยู่ตรงนั้น หล่อนแทบจะสิ้นหวังไม่อยากเดินต่อไปแล้ว
โม่เหยียนรู้สึกจมูกแสบร้อน อารมณ์แปลกใหม่แผ่ซ่านอีกครั้ง หล่อนยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลูบศีรษะของโม่ซิน เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเอง มือหล่อนชะงัก แล้วจึงปลอบโยนเด็กหญิงที่รู้ความคนนี้ต่อไป
แต่สถานการณ์ตรงหน้าทำให้หล่อนกังวลใจ
หนีออกมาจากหมู่บ้านตระกูลโม่ที่ห่างไกลนั้นได้กว่าเดือนแล้ว ในเดือนนี้ ถึงจะประหยัดแค่ไหน เสบียงที่มีอยู่น้อยนิดก็หมดไปแล้ว
เพื่อให้น้องๆ มีอาหารกินมากขึ้น ร่างเดิมได้แบ่งส่วนของตัวเองครึ่งหนึ่งให้พวกเขา ซึ่งส่งผลให้ร่างกายของร่างเดิมอ่อนแอลงอย่างรวดเร็ว สุดท้ายถึงกับหิวจนหมดสติไป และไม่ได้ฟื้นขึ้นมาอีกเลย...
คิดถึงตรงนี้ โม่เหยียนใช้มือซ้ายลูบกลางฝ่ามือขวา นี่เป็นท่าทางที่หล่อนทำโดยไม่รู้ตัวทุกครั้งที่เจอปัญหา
แต่รอยนูนในฝ่ามือขวานี้คืออะไร หล่อนจำได้ชัดว่าฝ่ามือของร่างเดิมไม่เคยมีสิ่งนี้ หรือว่า...
โม่เหยียนตกใจอย่างมาก รีบก้มหน้าลงมอง เมื่อเห็นรอยประทับที่คุ้นเคยในฝ่ามือ ความปีติยินดีอย่างล้นหลามก็เติมเต็มหัวใจ:
กู๋อวี้อิ้นจี๋ที่อยู่กับหล่อนมากว่าสิบปีในชาติก่อน กลับมาเกิดใหม่พร้อมกับหล่อนจริงๆ!
ข่มความตื่นเต้นไว้ โม่เหยียนหายใจลึกๆ ให้ตัวเองค่อยๆ สงบลง ใบหน้าระบายยิ้มสดใส — มิติยังอยู่ หล่อนยังมีอะไรให้กังวลอีก?
"เหยียนเอ๋อร์ เหยียนเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว!"
ในตอนนั้นเอง เสียงตื่นเต้นดังมาจากด้านหลัง ขัดจังหวะความคิดของโม่เหยียน
"อา นั่นพ่อกลับมาแล้ว พี่ใหญ่ พี่รอง ดูเร็ว พ่อถือของมาด้วย!"
โม่เจินเป็นคนแรกที่เห็นพ่อที่ออกไปหาอาหาร เมื่อเห็นสิ่งที่พ่อถือมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะร้องด้วยความดีใจ
โม่เหยียนได้ยินดังนั้น หันไปเห็นชายวัยกลางคนผอมแห้งแต่หล่อเหลาคนหนึ่งก้าวยาวๆ เดินมา ความทรงจำมากมายพรั่งพรูเข้ามาในสมอง ชายวัยกลางคนหล่อๆ คนนี้คือพ่อผู้มีความรู้ของร่างเดิม — โม่ชิงเจ๋อ
โม่ชิงเจ๋อเดินเข้ามาใกล้ เห็นลูกสาวคนโตที่ฟื้นแล้วตรงหน้า หัวใจที่แขวนไว้ครึ่งวันก็ตกลงมา เขาลูบศีรษะลูกสาว ความกังวลก่อนหน้านี้หายไป ใบหน้าเผยรอยยิ้มจากใจจริงครั้งแรกในเดือนกว่านี้ "ฟื้นแล้วก็ดี ฟื้นแล้วก็ดี พ่อเก็บกระต่ายได้ตัวหนึ่ง เดี๋ยวทำเสร็จแล้ว เจ้าต้องกินให้มากหน่อยนะ!"
แต่โม่เหยียนตกใจมาก หล่อนรู้สึกติดคอ พุ่งเข้าไปในอ้อมอกของชายคนนั้น คำว่า "พ่อจ๋า" หลุดออกมาจากปาก
ความพึ่งพาของลูกสาวทำให้โม่ชิงเจ๋อตกใจ เขาไม่ได้สนใจคำว่า "พ่อจ๋า" โดยสัญชาตญาณ เขาใช้มือข้างหนึ่งตบไหล่ลูกสาวเบาๆ เพื่อปลอบโยน "พ่ออยู่นี่ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว!"
โม่เหยียนตาแดง รู้สึกเจ็บปวดอย่างผิดปกติ ถึงแม้จะรู้ว่าชายคนนี้ไม่ใช่พ่อที่สุภาพและรักหล่อนของหล่อน แต่เมื่อเห็นชายคนนี้ที่มีความคล้ายคลึงกับพ่อถึงหกส่วน หล่อนก็ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ เพราะหล่อนจะไม่มีวันได้เห็นพ่อ หรือญาติที่รักหล่อนเหมือนสมบัติล้ำค่าเหล่านั้นอีกแล้ว
เห็นลูกสาวไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน โม่ชิงเจ๋อจึงเป็นห่วงถามว่า "เหยียนเอ๋อร์ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"
ความกังวลของชายคนนั้นทำให้โม่เหยียนรู้สึกอบอุ่นในใจ หล่อนถอยออกจากอ้อมกอดของเขา เงยหน้ามองใบหน้าที่คุ้นเคยนี้ ส่ายหน้าพูดว่า "ไม่ได้ไม่สบาย แค่เพิ่งฟื้น หัวยังมึนๆ อยู่"
โม่ชิงเจ๋อลูบศีรษะหล่อน เห็นว่าไม่มีอาการมีไข้ จึงวางใจ พูดอย่างอ่อนโยนว่า "เจ้าหิวมากแล้ว นั่งพักก่อน พ่อจะไปตุ๋นกระต่ายก่อน เดี๋ยวก็มีอาหารแล้ว"
โม่เหยียนพยักหน้า ในใจรู้สึกไม่ดีเลย ชายคนนี้ไม่ใช่พ่อของหล่อน แต่ก็เป็นพ่อที่ดีที่รักลูกสาว ถ้าให้เขารู้ว่าลูกสาวของเขาไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว เขาก็คงจะเศร้าเหมือนกับพ่อของหล่อนตอนที่สูญเสียหล่อนไป
"ดีจัง ดีจัง มีเนื้อกินแล้ว!" โม่เจินร้องด้วยความดีใจ ตาเป็นประกาย จ้องมองกระต่าย เลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว ราวกับกระต่ายได้กลายเป็นหม้อเนื้อกระต่ายที่อร่อยแล้ว
โม่ซินก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน แต่แตะที่หน้าผากน้องชายและล้อเลียนว่า "แมวตะกละ!"
โม่เจินสนใจแต่กระต่าย จะไปสนใจการล้อเลียนของพี่สาวได้อย่างไร?
ปฏิกิริยาของพี่น้องทำให้โม่เหยียนรู้สึกปวดใจ กระต่ายตัวนั้นทั้งผอมทั้งเล็ก แทบไม่มีเนื้อสักกี่ชั่ง แต่กลับทำให้ครอบครัวนี้พอใจได้...
ในขณะที่โม่ชิงเจ๋อกำลังทำความสะอาดกระต่าย โม่เหยียนหาข้ออ้างไปยังที่ห่างไกล เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ ก็รีบสัมผัสฝ่ามือ ในใจนึกคำว่า "เข้าไป" ทั้งคนก็หายไปจากที่เดิมในทันที
...
"โกงพ่อแล้ว — อา —"
เมื่อเห็นมิติที่ไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้น โม่เหยียนยืนงงอยู่ที่เดิม หล่อนที่มักจะใจเย็นก็อดไม่ได้ที่จะพูดคำหยาบ!
อะไรเรียกว่า "ทำงานหนักหลายสิบปี วันหนึ่งกลับไปจุดเริ่มต้น"?
ก็นี่ไง!
ก่อนข้ามมิติ มิติของหล่อนได้พัฒนาจนมีขนาดพันไร่ ไม่เพียงแต่มีภูเขาและน้ำพุวิญญาณ ยังมีสวนผลไม้ทั้งแปลง แปลงสมุนไพรล้ำค่า ผักเขียวและฟาร์มเลี้ยงสัตว์ แต่ตอนนี้เหลือเพียงประมาณหนึ่งไร่ สวนผลไม้ แปลงสมุนไพร ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หายไปหมด แม้แต่กะหล่ำปลีต้นเดียวก็ไม่เหลือ ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนตอนที่หล่อนเปิดมิติครั้งแรกในชาติก่อน
โม่เหยียนอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา กอดความหวังสุดท้ายไปที่แท่นหยกเขียวขนาดเท่าหินโม่ตรงกลาง เห็นไข่มุกใสไร้ตำหนิในร่องตรงกลางแท่นกำลังเปล่งแสงอบอุ่น จึงถอนหายใจยาว
หล่อนไม่ลังเลแม้แต่น้อย กัดนิ้วตัวเอง หยดเลือดลงบนไข่มุกนั้น
ในขณะที่ถูกเลือดแดงชุ่ม แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งออกมาจากไข่มุก ในชั่วพริบตาก็แผ่ไปทั่วทั้งมิติ
โม่เหยียนไม่ได้หยุดมือ หล่อนหลับตา ราวกับเพลิดเพลินกับการอาบแสงสีขาว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม สงบและเป็นสุข
แต่ไม่นานนัก โม่เหยียนก็ยิ้มไม่ออกแล้ว หล่อนลืมตาอย่างไม่อยากเชื่อ มองไข่มุกที่ยังคงเปล่งแสงสีขาว ใบหน้าซีดเหมือนกระดาษ ร่างที่ผอมแห้งเริ่มโงนเงน แทบจะยืนไม่อยู่ พยายามดึงมือกลับ แต่ไข่มุกนั้นเหมือนแม่เหล็กที่มีแรงดึงดูดมาก ทำให้หล่อนใช้แรงทั้งหมดที่มีก็ยังไม่สามารถดึงออกได้!
แม่เจ้า คราวนี้คงไม่กลายเป็นมัมมี่หรอกนะ?
นี่คือความคิดสุดท้ายที่ผ่านเข้ามาในสมองของโม่เหยียนก่อนที่หล่อนจะหมดสติ...


## บทที่ 3 วิกฤต (1)

เมื่อโม่เหยียนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หล่อนดีใจที่พบว่าตัวเองไม่เพียงแค่ไม่ได้กลายเป็นมัมมี่ แต่ยังสามารถเปิดใช้งานโถงได้สำเร็จอีกด้วย
ภายในโถงเต็มไปด้วยพลังวิญญาณบางเบา โม่เหยียนหายใจเข้าลึกๆ อย่างเคลิบเคลิ้ม ในใจนั้นขอบคุณพระยูไลและพระโพธิสัตว์ทั้งหลายนับครั้งไม่ถ้วน
การมีพลังวิญญาณหมายความว่าโถงนี้สามารถปลูกพืชได้แล้ว และไม่เสียเลือดไปเปล่าๆ ทั้งยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด
พูดถึงเรื่องนี้ก็เป็นความประมาทของหล่อนเอง ที่ลืมไปว่าร่างกายนี้ขาดสารอาหารและอยู่ในภาวะโลหิตจางขั้นรุนแรง การที่หล่อนใช้เลือดสดๆ เปิดใช้งานโถงอย่างไม่ระวัง การที่ไม่ตายคาที่นั่นถือว่าเป็นโชคดีจริงๆ!
หลังจากเดินวนรอบโถงเล็กๆ นั้น โม่เหยียนพบอย่างตื่นเต้นว่าเมล็ดพันธุ์ที่หล่อนวางไว้ใต้แท่นหยกเขียวในชาติก่อนยังอยู่ที่เดิม หลังจากแน่ใจว่าเมล็ดพันธุ์ยังสมบูรณ์ดี หล่อนก็ดีใจเป็นล้นพ้น: มีโถง มีเมล็ดพันธุ์ บนเส้นทางหนีภัยแล้ง หล่อนจะไม่อดตายแน่นอน
เมื่อไม่มีความกังวลอีกต่อไป โม่เหยียนรู้สึกผ่อนคลายทั้งตัว ขณะลูบแท่นหยกเขียว ความคิดของหล่อนล่องลอยกลับไปยังอดีต
ในชาติก่อน หล่อนเกิดในครอบครัวที่มั่งคั่งและอบอุ่น มีทั้งปู่ย่า พ่อแม่ และพี่ชายสามคน ในฐานะลูกสาวคนเดียวของบ้าน หล่อนได้รับความรักและการเอาใจใส่อย่างล้นเหลือ แต่ตั้งแต่เด็ก หล่อนมีร่างกายที่อ่อนแอ มักจะหลับไปแล้วปลุกไม่ตื่น แพทย์ก็ไม่สามารถหาสาเหตุได้ เมื่ออายุมากขึ้น อาการนี้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ครั้งหนึ่งหล่อนหลับไปถึงครึ่งเดือนกว่าจะตื่น
เพราะปัญหานี้ ครอบครัวของหล่อนกังวลอย่างมาก ในที่สุด ย่าที่นับถือพระพุทธศาสนาได้เชิญพระสงฆ์ชราที่ปลีกวิเวกมานานหลายปีมาทำนายชะตาชีวิตให้หล่อน ผลปรากฏว่าพระสงฆ์บอกว่าวิญญาณทั้งสามของหล่อนไม่มั่นคง เกิดมาพร้อมชะตาชีวิตที่สั้น หากต้องการแก้ไข จำเป็นต้องใช้วัตถุล้ำค่ามายึดวิญญาณไว้ มิฉะนั้นจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงวัยผู้ใหญ่ และถึงแม้จะมีวัตถุวิเศษเช่นนั้น ก็ไม่แน่ว่าจะปกป้องหล่อนให้อยู่อย่างปลอดภัยจนแก่เฒ่า
ตอนนั้น โม่เหยียนอายุสิบขวบแล้ว มีวิจารณญาณของตัวเอง หล่อนคิดว่าคำพูดของพระสงฆ์ชรานั้นเป็นเรื่องงมงาย แต่ครอบครัวของหล่อนไม่กล้าไม่เชื่อ ดังนั้นปู่จึงนำหยกโบราณที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคนมาให้หล่อนสวมใส่
แต่การมีเพียงหยกโบราณยังไม่เพียงพอ พระสงฆ์ชรายังกำชับให้คนตระกูลม้อทำความดีมากๆ ด้วย เพื่อให้โม่เหยียนมีชีวิตอยู่อย่างราบรื่นปลอดภัยจนถึงอายุยี่สิบห้าปี ส่วนหลังจากอายุยี่สิบห้าปีไปแล้ว แม้แต่ท่านก็มองไม่เห็น
เรื่องแปลกก็คือ หลังจากสวมหยกโบราณ อาการนอนหลับยากตื่นของโม่เหยียนก็ไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลย ทำให้ครอบครัวยิ่งเชื่อคำพูดของพระสงฆ์ชราอย่างสนิทใจ ถึงขนาดนำรายได้ส่วนใหญ่ของครอบครัวไปทำการกุศลทุกปี โดยหวังเพียงให้หล่อนเติบโตอย่างปลอดภัย
เมื่ออายุสิบสามปี เนื่องจากอุบัติเหตุเล็กๆ โม่เหยียนได้เปิดโถงหยกโบราณโดยบังเอิญ นับแต่นั้นมา หยกโบราณก็กลายเป็นส่วนหนึ่งที่แยกไม่ออกจากชีวิตของหล่อน
เรื่องโถงหยกโบราณนี้ โม่เหยียนไม่ได้ปิดบังครอบครัว ญาติๆ เชื่อว่านี่คือโอกาสที่จะทำให้หล่อนมีชีวิตรอดพ้นอายุยี่สิบห้าปี จึงกำชับหล่อนให้รักษาความลับของโถงนี้อย่างเคร่งครัด
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็พิสูจน์ว่า โถงนี้เชื่อมโยงกับชะตาชีวิตของหล่อนจริงๆ เลือดของหล่อนเปิดใช้งานโถง ทำให้เกิดพลังวิญญาณดั้งเดิม พืชที่ปลูกเติบโตภายใต้อิทธิพลของพลังวิญญาณ และตัวมันเองก็จะสร้างพลังวิญญาณส่งกลับคืนสู่โถง วนเวียนเช่นนี้ พลังวิญญาณในโถงจะยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ พืชที่ปลูกก็จะอุดมไปด้วยพลังวิญญาณมากขึ้น การบริโภคเป็นประจำจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อร่างกาย!
และทุกครั้งที่หล่อนทำความดี ลายสีแดงสดใสจะปรากฏบนลูกปัดใส โดยแต่ละลายมีความหนาบางยาวสั้นไม่เท่ากัน เมื่อลายแดงแผ่ปกคลุมลูกปัดทั้งหมด และพลังวิญญาณในโถงมีเพียงพอ โถงก็จะอัพเกรดโดยอัตโนมัติ ไม่เพียงแต่พื้นที่จะขยายใหญ่ขึ้น แต่อัตราการไหลของเวลาก็จะเร็วขึ้นด้วย ทำให้หล่อนได้รับประโยชน์จากโถงมากขึ้น
ส่วนเหตุผลว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น โม่เหยียนขบคิดมาสิบกว่าปีก็ยังไม่เข้าใจ!
อย่างไรก็ตาม โถงก็ไม่ใช่สิ่งวิเศษที่ทำได้ทุกอย่าง ในที่สุดหล่อนก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่จนถึงอายุยี่สิบห้าปี
หนึ่งเดือนก่อนวันเกิดปีที่ยี่สิบห้าของหล่อน มีคนร้ายคนหนึ่งพันระเบิดไว้ทั่วร่างบุกเข้าไปในโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง ขณะนั้นหล่อนบังเอิญผ่านมาพอดี และไม่อาจเพิกเฉยต่อชีวิตเด็กน้อยนับร้อยที่บริสุทธิ์ได้ หลังจากแจ้งตำรวจอย่างเงียบๆ แล้ว หล่อนก็ใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อระงับอารมณ์คนร้ายไว้ชั่วคราว เด็กๆ กว่าร้อยคนได้อพยพออกไปอย่างปลอดภัยพร้อมกับครู แต่ใครจะรู้ว่าคนร้ายจู่ๆ ก็คลุ้มคลั่งและจุดระเบิด!


## บทที่ 4 วิกฤต (2)

ในช่วงเวลาที่เกิดการระเบิด หล่อนมีโอกาสที่จะเข้าไปในมิติพื้นที่เพื่อหลบภัย แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ มิติพื้นที่นั้นกลับอัปเกรดในช่วงเวลาสำคัญพอดี หล่อนถูกผลักออกไม่สามารถเข้าไปได้ และในชั่วขณะนั้นเอง หล่อนก็ถูกระเบิดจนร่างกายแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย...
คิดถึงตรงนี้ โม่เหยียนก็อดไม่ได้ที่จะทุบศีรษะตัวเอง
ถ้าตอนนั้นหล่อนไม่ได้วิ่งเข้าไปในโรงเรียนอนุบาล บางทีตอนนี้หล่อนอาจจะยังอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข วางแผนฉลองวันเกิดครบ 25 ปีด้วยกัน แต่หล่อนเสียใจไหม? ไม่ หล่อนไม่เสียใจ ถ้าตอนนั้นหล่อนเลือกที่จะจากไป เด็กๆ เหล่านั้นแทบจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลย แม้ว่าหล่อนจะผ่านวัย 25 ปีไปอย่างปลอดภัย แต่ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า หล่อนก็จะต้องมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความรู้สึกผิดตลอดไป!
แต่เมื่อนึกถึงว่าครอบครัวที่รักหล่อนจะต้องเจ็บปวดและทุกข์ทรมานเพราะการตายของหล่อน หัวใจของหล่อนก็เหมือนถูกมีดกรีด ในชาติที่แล้ว หล่อนไม่เคยทำให้คนอื่นต้องรู้สึกผิด แต่สำหรับสิ่งที่ครอบครัวมอบให้หล่อน ต่อให้เกิดใหม่อีกสิบชาติก็ไม่อาจตอบแทนได้หมด!
น้ำตาค่อยๆ ไหลลงอย่างเงียบๆ ซึมลงสู่พื้นดิน ภาพใบหน้าและรอยยิ้มของคนที่รัก เหมือนภาพยนตร์เงียบที่ฉายซ้ำไปซ้ำมาในความคิดของโม่เหยียน แม้ว่าหล่อนและครอบครัวจะรู้ว่าหล่อนอาจมีชีวิตอยู่ไม่เกิน 25 ปี และได้เตรียมใจไว้แล้ว แต่ในชาติก่อน เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย ความสิ้นหวังและความไม่ยอมรับก็ยังคงท่วมท้นหัวใจ หล่อนอยากอยู่เคียงข้างคนที่รักหล่อน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิต แต่แม้แต่ความปรารถนาง่ายๆ เช่นนี้ก็ไม่อาจเป็นจริงได้!
หลังจากร้องไห้อย่างหนัก โม่เหยียนกลับรู้สึกสบายใจขึ้นมาก หล่อนลูบรอยประทับบนฝ่ามือ และสาบานในใจเงียบๆ: คุณปู่คุณย่า, พ่อแม่, และพี่ชายทั้งหลาย เหยียนเหยียนจะมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี พวกเราทุกคนต้องอยู่อย่างมีความสุข!
เมื่อยอมรับความจริงแล้ว โม่เหยียนก็กลับมามีกำลังใจอีกครั้ง กังวลว่าญาติของร่างเดิมจะเป็นห่วง หล่อนจึงรีบจัดการเมล็ดพันธุ์ใต้แท่นหยกเขียว พบว่านอกจากเมล็ดผักทั่วไปอย่างผักกาดขาว มะเขือเทศ ยังมีเมล็ดธัญพืชอย่างข้าวโพดและข้าวสาลี ซึ่งทำให้หล่อนรู้สึกโชคดีอย่างยิ่ง ถ้าตอนแรกหล่อนไม่ได้เก็บมันไว้ ตอนนี้อาจจะไม่มีอะไรเลย และอาจจะต้องอดตายระหว่างการอพยพหนีภัย
เมื่อหล่อนแยกประเภทเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดและหว่านลงบนพื้นดิน ที่ดินหนึ่งไร่ก็ถูกปลูกเต็มพอดี มิติพื้นที่ที่ยังไม่ได้วิวัฒนาการ มีอัตราการไหลของเวลาเมื่อเทียบกับภายนอกประมาณสิบต่อหนึ่ง ผักเติบโตเร็ว บางชนิดสิบกว่าวันก็กินได้แล้ว หล่อนเพียงแค่รออยู่ข้างนอกสองวัน ก็จะมีผักสดๆ กินแล้ว ส่วนข้าว ข้าวโพดใช้เวลานานกว่า ประมาณสามเดือนกว่า แต่ข้างนอกก็แค่สิบกว่าวัน หล่อนรอได้
โม่เหยียนไม่กล้าอยู่นานเกินไป มองมิติพื้นที่อีกครั้ง คิดในใจ "ออกไป" คนก็ออกไปข้างนอกแล้ว
...
"เนื้อกระต่ายฉันไม่เอาก็ได้ แต่ถึงตายฉันก็จะไม่ยอมให้เด็กๆ กับพวกแก!"
โม่เหยียนเพิ่งข้ามเนินเขาเล็กๆ มา ก็ได้ยินเสียงตะโกนของโม่ชิงเจ๋อ เมื่อมองดูอย่างถี่ถ้วน หล่อนพบว่ามีชายหนุ่มเจ็ดแปดคนในชุดขาดวิ่น ใบหน้าดุร้าย กำลังล้อมคนตระกูลม้อสามพ่อลูกไว้ โม่ซินยังพอไหว แต่โม่เจินที่อายุน้อยกว่าเริ่มร้องไห้ด้วยความกลัวแล้ว
คนเหล่านั้นเห็นได้ชัดว่ากำลังหิวโหยและอพยพหนีภัยเช่นกัน แต่ทำไมพวกเขาถึงล้อมคนตระกูลม้อที่กำลังอพยพเหมือนกัน พวกเขาต้องการทำอะไร?
ในกลุ่มคนเหล่านั้น ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าจ้องมองพี่น้องโม่ซินอย่างมีเจตนาร้าย พูดว่า: "เนื้อกระต่ายเราเอา เด็กสองคนนั่นเราก็จะไม่ปล่อย! ถ้ารู้งาน ส่งพวกมันมา บางทีพี่ใหญ่อารมณ์ดี อาจจะให้แกลองชิมรสชาติลูกของแกด้วย ไม่งั้น อย่าโทษว่าพวกเราไม่สุภาพล่ะ!"
อะไรนะ? พวกเขาจับเด็กไปเพื่อกิน?
เมื่อได้ยินเช่นนี้ โม่เหยียนก็โกรธจัด ในชาติก่อนเคยได้ยินว่าในปีที่เกิดความอดอยาก จะมีคนกินคนเกิดขึ้น แต่เมื่อได้เห็นกับตาตอนนี้ ถึงได้รู้ว่าความจริงช่างโหดร้ายเพียงใด!
หล่อนกดความโกรธในใจลง คิดหาวิธีแก้ไขอย่างรวดเร็ว คนกลุ่มนี้เห็นได้ชัดว่าหิวจนตาแดง คำพูดเหล่านั้นไม่ใช่แค่พูดเล่นๆ แต่ฝ่ายตรงข้ามมีแปดคน ถ้าสู้กันตรงๆ พวกเขาไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ได้แน่ หล่อนสามารถพาคนตระกูลม้อเข้าไปในมิติพื้นที่ได้ แต่มิติพื้นที่เป็นความลับที่ใหญ่ที่สุดของหล่อน หากไม่จำเป็นที่สุด หล่อนไม่อยากเปิดเผย...
ในช่วงเวลานี้ โม่เหยียนยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่า หล่อนได้นับตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหมอไปแล้ว
ในขณะที่หล่อนกำลังลังเลอยู่นั้น เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นจากด้านหลัง หล่อนหันไปมองโดยสัญชาตญาณ ด้วยสายตาที่ดีเยี่ยม หล่อนเห็นร่างอันองอาจสง่างามควบม้านำขบวนมา...


## บทที่ 5 ได้รับการช่วยเหลือ (1)

กลางถนน เด็กสาวผอมแห้งร่างกายอ่อนแอยืนขวางอยู่กลางทาง ตรงหน้าเธอคือม้าตัวใหญ่หลายสิบตัว... และบนหลังม้า มีชายร่างกำยำเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารหลายสิบคน
คนพวกนี้ทำให้โม่เหยียนหวาดกลัวอย่างมาก แต่ในตอนนี้ความปลอดภัยของคนตระกูลม้อสำคัญที่สุด เธอฝืนใจเงยหน้ามอง แต่ไม่คิดว่าจะสบเข้ากับดวงตาลึกดำราวกับหมึก—
รูปร่างผอมบาง สง่างามเหนือสามัญ บริสุทธิ์ดั่งเทพเจ้า!
โม่เหยียนมองชายที่ดูราวกับเทพบุตรในภาพวาดตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ชั่วขณะนั้นเธอลืมความกลัวไปสิ้น ในสมองมีเพียงสิบสองตัวอักษรนี้ผุดขึ้น แต่เมื่อสบกับดวงตาคู่นั้นที่ดูเหมือนจะดึงดูดวิญญาณได้ เธอรู้สึกว่าบทกวีที่งดงามที่สุดในโลกก็ยังเป็นการลบหลู่เขา!
เซียวรุ่ยยวนขมวดคิ้ว ดวงตาดำสนิทมองเด็กสาวที่วิ่งมาขวางหน้าเขาอย่างเย็นชา เขาไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกจ้องมองแบบนี้ บ้างก็ตกตะลึง บ้างก็ประจบ บ้างก็คำนวณ... แต่ไม่เคยมีใครโง่เขลาเหมือนเธอ หรือว่าเธอเป็นคนโง่จริงๆ?
เซียวสืออีที่อยู่ข้างๆ ก็คิดเหมือนนายของเขา สีหน้าที่เดิมไม่พอใจเปลี่ยนเป็นสงสาร
ถ้าโม่เหยียนมีศาสตร์อ่านใจ รู้ความคิดของนายบ่าวคู่นี้ เธอจะต้องเอามือเท้าสะเอวและแขวะกลับไปว่า: พวกเธอต่างหากที่โง่ ทั้งตระกูลพวกเธอนั่นแหละโง่!
โม่เหยียนไม่ได้บ้าผู้ชายหล่อจริงๆ หรอก เพียงแต่ร่างเดิมหิวโซมากเกินไป ทำให้เธอตอบสนองช้าไปด้วย และการถูกความงามลวงตาก็เป็นเรื่องชั่วครู่เท่านั้น จุดประสงค์ในการขวางทางนั้นเธอไม่ได้ลืม
"ท่านผู้สูงศักดิ์ทั้งหลาย หญิงน้อยไม่ได้ตั้งใจขัดขวาง เพียงแต่ครอบครัวของหญิงน้อยเจอกับคนร้ายกลุ่มหนึ่ง พวกเขาจะจับน้องชายน้องสาวของหญิงน้อยไปทำอาหาร คนร้ายมีจำนวนมากและแข็งแรง หญิงน้อยไม่มีทางเลือก จึงต้องใช้วิธีนี้ ขอท่านผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายโปรดเห็นใจ ช่วยพวกเราด้วย!"
โม่เหยียนไม่กล้าชักช้า รีบพูดคำขอร้องออกมาในคราวเดียว เธอมองชายหนุ่มหล่อเหลาที่ชัดเจนว่าเป็นหัวหน้าของกลุ่มนี้อย่างกระวนกระวาย ไม่แน่ใจว่าในยุคสมัยที่ชีวิตคนเหมือนหญ้า อีกฝ่ายจะยื่นมือช่วยเหลือ หรือ... เพิกเฉย!
แต่เมื่อสายตาสัมผัสกับดวงตาเย็นชาของชายหนุ่ม เธอก็ถูกบารมีของอีกฝ่ายข่มจนต้องหลบตาโดยไม่รู้ตัว เธอคิดในใจ: นี่คือสิ่งที่เรียกว่าบารมีของผู้ยิ่งใหญ่สินะ?
เซียวรุ่ยยวนขยับคิ้วเล็กน้อย ไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้ควบม้าจากไป
เซียวสืออีเข้าใจความคิดของนายดี แม้นายจะดูเย็นชา ทำอะไรเด็ดขาดไร้ความปรานี แต่นั่นเป็นกับบางคนเท่านั้น สำหรับคนธรรมดาที่ไม่มีเจตนาร้าย นายก็ใจกว้างมาก ครั้งนี้มีเด็กสาวมาขอความช่วยเหลือ และยังเป็นเรื่องเลวร้ายเช่นนั้น นายคงไม่นิ่งดูดายแน่
คิดถึงตรงนี้ เขาจึงเอ่ยปาก: "น้องสาว อย่าร้อนใจไป ข้าจะจัดคนไปช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้!" พูดจบ เขาก็ส่งสัญญาณตาไปยังคนด้านหลัง ทันใดนั้นก็มีชายร่างใหญ่ห้าคนควบม้าออกมา
โม่เหยียนไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตกลงช่วยเหลือง่ายๆ เช่นนี้ ด้วยความดีใจเธอรีบขอบคุณชายหนุ่มรูปงาม: "ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือ หญิงน้อยไม่มีอะไรตอบแทน หากวันหน้ามีโอกาสพบกันอีก หญิงน้อยจะต้องตอบแทนอย่างสมน้ำสมเนื้อ!"
หากไม่มีการยินยอมจากชายรูปงาม ลูกน้องของเขาจะกล้าทำอะไรตามใจได้อย่างไร?
แม้ว่าชายรูปงามยังคงมีใบหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง เปิดโหมด "คนแปลกหน้าอย่าเข้าใกล้" เต็มที่ แต่โม่เหยียนกลับรู้สึกว่านี่คือลักษณะของคนที่ภายนอกเย็นชาแต่จิตใจอบอุ่น ซึ่งดีกว่าคนที่ภายนอกดูเป็นมิตรแต่ลับหลังกลับขุดหลุมฝังคนเป็นไหนๆ
เซียวรุ่ยยวนไม่ได้เก็บคำสัญญาของเด็กสาวผมเหลืองไว้ในใจเลย เพียงแต่เมื่อมองดวงตาใสซื่อของเด็กสาว เขากลับพยักหน้ารับโดยไม่รู้ตัว
ภาพนี้ เซียวสืออีเห็นพอดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของลูกน้องที่มองมา เซียวรุ่ยยวนก็เหลือบตามองเขาเบาๆ
เซียวสืออีหดคอ หันหน้าไปพูดกับโม่เหยียนด้วยใบหน้าเรียบเฉย: "น้องสาว นำทางไปข้างหน้า พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้!"


## บทที่ 6 การช่วยเหลือ (2)

โม่เหยียนไม่ได้พลาดการ "สื่อสารด้วยสายตา" ระหว่างพวกเขา เพียงแต่หล่อนร้อนใจที่จะช่วยคน จึงไม่มีเวลาไปคาดเดาความคิดของนายบ่าวคู่นี้
เมื่อโม่เหยียนนำคนมาถึง โม่ชิงเจ๋อผู้ไร้พลังแม้แต่จะจับไก่และอดอาหารมาหลายวัน กำลังถูกพวกคนร้ายล้อมโจมตี เขาขดตัวอยู่บนพื้น ไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านแม้แต่น้อย!
เด็กน้อยทั้งสองคนก็ถูกจับตัวไว้ ได้แต่จ้องมองบิดาถูกทำร้าย พวกเขาร้องไห้จนแทบหมดเสียง
โม่เหยียนโกรธจนแทบระเบิด หล่อนวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่เซียวสืออีและคนอื่นๆ เร็วกว่าหล่อน พอหล่อนพยุงโม่ชิงเจ๋อขึ้นมาและปลอบโยนพี่น้องทั้งสองได้ การต่อสู้ก็จบลงแล้ว พวกคนร้ายถูกมัดอย่างแน่นหนา นอนครางอยู่บนพื้น ไม่เหลือความดุร้ายและความโอหังเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว!
"ขอบคุณพี่ๆ ทุกท่านมาก หากไม่ใช่เพราะพวกท่านช่วยเหลือ ครอบครัวของเราคงต้องตายกันที่นี่แน่!" โม่เหยียนรู้สึกซาบซึ้งจริงๆ หล่อนกล่าวขอบคุณอย่างจริงจังอีกครั้ง
เซียวสืออีโบกมือ: "คุณหนูไม่ต้องเกรงใจ พวกสวะเหล่านี้คงก่อเรื่องมามากมาย พวกเราได้พบพวกมัน ก็ถือเป็นการกำจัดภัยให้ประชาชน!"
พูดจบ เขามองดูครอบครัวที่อ่อนแอทั้งสี่คน อดถามไม่ได้ว่า: "พวกท่านกำลังจะไปเมืองหย่งเฉิงใช่ไหม? เมื่อวานซืนพวกเราเพิ่งผ่านเมืองหย่งเฉิงมา ที่นั่นมีผู้อพยพมากมาย ผู้ว่าราชการกลัวจะเกิดความวุ่นวาย จึงสั่งปิดประตูเมือง เกรงว่าถ้าภัยพิบัติยังไม่คลี่คลายและผู้คนยังไม่ลดลง ประตูเมืองก็คงไม่เปิด"
สิ่งที่เขาไม่ได้พูดคือ กลุ่มผู้อพยพที่รวมตัวกันอยู่หน้าประตูเมืองนั้น เพื่อความอยู่รอด พวกเขาทำได้ทุกอย่าง เขาเห็นกับตาว่าเพื่อแย่งชิงขนมปังเน่าแผ่นเดียว มีคนตายจากการต่อสู้ถึงสิบกว่าคน
โม่ชิงเจ๋อตกใจ เขาไม่ใช่ผู้มีความรู้ที่รู้แต่อ่านตำราปราชญ์ สถานการณ์ในเมืองหย่งเฉิงตอนนี้ เขาก็พอจะเดาได้บ้าง แต่ถ้าไม่ไปเมืองหย่งเฉิง พวกเขาจะไปที่ไหนได้?
โม่เหยียนก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ร่างเดิมไม่เคยออกเดินทางไกล และไม่รู้ว่าแผนที่แคว้นฉู่ใหญ่แค่ไหน รู้แต่ว่าบิดาบอกให้ไปเมืองหย่งเฉิง หล่อนก็ตามไป ส่วนอื่นๆ ไม่รู้เลย และหล่อนเพิ่งมาถึงที่นี่ ยิ่งไม่รู้ว่ามีที่อื่นให้ไปหรือไม่
ส่วนเรื่องที่มีมิติพิเศษ สามารถกลับบ้านได้นั้น หล่อนไม่เคยคิด ตอนนี้ที่นั่นกำลังมีการต่อสู้อย่างรุนแรงระหว่างโจรและราชสำนัก หากกลับไป ชีวิตคงยากจะรักษาไว้ได้
ทุกคนไม่พูดอะไร บรรยากาศจึงเงียบลงชั่วขณะ
เซียวสืออีมองพ่อลูกที่กำลังครุ่นคิด เขารู้ว่าพวกเขาคิดหาที่ไปที่ดีไม่ได้ในทันที จึงแนะนำว่า: "พวกท่านอาจเลี้ยวไปเมืองหลวง แม้ทางจะไกลขึ้น แต่อยู่ใต้กำแพงพระราชวัง ย่อมปลอดภัยกว่า!"
เมืองหลวงก็มีผู้อพยพหลั่งไหลเข้ามามากเช่นกัน แม้จะไม่อนุญาตให้ผู้อพยพเข้าเมือง แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันทรงเมตตา ทรงสั่งให้สร้างที่พักชั่วคราวนอกเมืองเพื่อช่วยเหลือผู้อพยพ และยังตั้งโรงทานแจกข้าวต้มทุกวัน แม้จะไม่อิ่มท้อง แต่ก็ไม่ถึงกับอดตาย
ดวงตาของโม่เหยียนเป็นประกาย หล่อนคิดว่าการไปเมืองหลวงเป็นความคิดที่ไม่เลว ภัยแล้งจะยืดเยื้อนานแค่ไหนก็ไม่รู้ การต่อสู้ระหว่างราชสำนักและโจรจะจบลงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่เมื่อเทียบกับที่อื่นๆ จิงตูเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
โม่ชิงเจ๋อครุ่นคิดสักครู่ ก็รู้สึกสนใจเช่นกัน แต่ที่นี่ห่างจากเมืองหลวงมาก ด้วยขาสองข้าง หากไม่มีเวลาเดือนกว่า ก็ไปไม่ถึงแน่ เมื่อเทียบกับการหาอาหารไม่ได้ เขายิ่งกังวลว่าระหว่างทางอาจเจอเหตุการณ์เช่นวันนี้
เซียวสืออีเห็นโม่ชิงเจ๋อไม่พูดอะไร ก็เดาได้ถึงความกังวลของเขา จึงไม่ได้พูดชักชวนต่อ หากเป็นทางเดียวกัน เขาอาจขอร้องนายให้พาครอบครัวนี้ไปเมืองหลวงได้ แต่น่าเสียดายที่คณะของพวกเขากำลังเดินทางลงใต้ตามพระบัญชาเพื่อปราบจลาจล นี่มัน...
ในที่สุด โม่ชิงเจ๋อไม่ได้ตัดสินใจ แต่ยอมรับความหวังดีของเซียวสืออี และกล่าวขอบคุณอีกครั้ง
นายของเขายังรออยู่ เซียวสืออีจึงไม่อาจอยู่นานได้ เขาหยิบป้ายคำสั่งออกมาและยัดใส่มือโม่ชิงเจ๋อโดยไม่ให้โอกาสปฏิเสธ แล้วรีบจากไปพร้อมกับคนอีกห้าคนที่จับตัวคนร้ายเหล่านั้นไปด้วย
มองตามเซียวสืออีและคนอื่นๆ ที่จากไป โม่เหยียนมองบัตรผ่านเล็กๆ ในมือของโม่ชิงเจ๋อ หัวใจอบอุ่นขึ้น โลกนี้ยังมีคนดีมากกว่า! หล่อนสาบานในใจว่า: หากมีโอกาส จะต้องตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตนี้
หล่อนไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร เมื่อติดหนี้แล้ว บางทีราคาที่ต้องจ่ายในอนาคตอาจเป็นสิ่งที่รับไม่ไหว นี่เป็นเหตุผลหลักที่หล่อนข้ามมิติมาอยู่ในร่างเดิม แล้วไม่ได้จากไปคนเดียว แต่ตัดสินใจดูแลครอบครัวของร่างเดิม
และเหตุการณ์เล็กๆ ครั้งนี้ไม่ได้ทิ้งร่องรอยลึกในใจของทั้งสองฝ่าย พวกเขาจึงไม่รู้ว่าในอนาคต พวกเขาจะมีความผูกพันลึกซึ้งเพียงใด...


## บทที่ 7 เมื่อหลังคารั่วยังต้องเจอฝนตกทั้งคืน

เมื่อฝนตกซ้ำชายคารั่ว! โม่เหยียนและคนอื่นๆ เพิ่งรอดชีวิตมาได้ แต่ไม่นานฝนก็เทลงมาอย่างหนัก และไม่มีที่หลบฝนในบริเวณใกล้เคียง พวกเขาจำเป็นต้องเดินทางท่ามกลางสายฝน หวังว่าจะหาที่พักได้โดยเร็ว
หลังจากเดินทางเกือบหนึ่งชั่วโมง ทั้งสี่คนที่เปียกปอนก็พบถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่เรียกว่าถ้ำเล็กก็เพราะว่าเป็นเพียงที่กำบังลม มีหินก้อนใหญ่ยื่นออกมาเป็นหลังคา และมีภูเขาหินขนาบทั้งสองข้าง ซึ่งพอจะช่วยบังฝนได้บ้าง
ท้องร้องโครกคราก และยังต้องฝืนเดินฝ่าฝน โม่เหยียนรู้สึกไม่สบายมาก รู้สึกอ่อนเพลียไปทั้งตัว หล่อนทรุดตัวลงนั่งบนพื้นและหายใจหอบ เสื้อผ้าเปียกชื้นที่เกาะติดร่างกายทำให้รู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก แต่เสื้อผ้าในห่อก็เปียกหมด ไม่มีอะไรให้เปลี่ยน โชคดีที่เป็นฤดูร้อน จึงไม่รู้สึกหนาวมากนัก
มองดูสายฝนที่ไหลลงมาตามขอบของก้อนหินใหญ่ โม่เหยียนที่หิวจนตาลายอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปรองน้ำฝนขึ้นมาหนึ่งอุ้งมือ โดยไม่สนใจว่าสะอาดหรือไม่ หล่อนก้มลงดื่มอึกหนึ่ง นอกจากจะมีกลิ่นโคลนเล็กน้อย ก็ยังมีรสหวานอ่อนๆ อีกด้วย
หลังจากดื่มน้ำไปหนึ่งอุ้งมือ โม่เหยียนรู้สึกว่ากระเพาะสบายขึ้น หล่อนอดไม่ได้ที่จะรองน้ำอีกหลายอุ้งมือและดื่มจนหมด
โม่ซินและโม่เจินก็หิวมานาน เมื่อเห็นพี่สาวทำเช่นนั้น พวกเขาก็เลียนแบบด้วยการรองน้ำฝนขึ้นมาดื่ม โม่ชิงเจ๋ออ้าปากพูด แต่กลับไม่สามารถเอ่ยคำห้ามปรามใดๆ ออกมาได้
แต่เดิมคิดว่าจับกระต่ายได้ตัวหนึ่ง จะได้ให้เด็กๆ ได้กินอิ่มสักมื้อ ใครจะรู้ว่าจะเจอพวกนักเลงเหล่านั้น หม้อเนื้อกระต่ายที่เพิ่งตุ๋นเสร็จก็ถูกเตะคว่ำในระหว่างการต่อสู้ ไม่ได้กินอะไรทั้งวัน ไม่ใช่แค่เด็กๆ แม้แต่เขาที่เป็นผู้ใหญ่ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
ฝนตกมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เสียงฟ้าร้องที่ดังอยู่ข้างหูราวกับกำลังเยาะเย้ยความไร้ความสามารถของเขา โม่ชิงเจ๋อมองดูม่านฝน ในใจรู้สึกสิ้นหวัง ถ้ารู้ว่าปีนี้จะมีภัยแล้งครั้งใหญ่ เมื่อปีที่แล้วตอนที่น้ำท่วมใหญ่ เขาก็ควรจะพาลูกๆ ขึ้นเหนือแล้ว ตอนนี้ไปเมืองหย่งเฉิงไม่ได้ และเมืองหลวงก็ไกลเกินไป สวรรค์จะตัดหนทางการมีชีวิตอยู่ของครอบครัวเขาจริงๆ หรือ?
หลังจากดื่มน้ำฝนไปหลายอุ้งมือ ท้องก็ไม่รู้สึกทรมานมากนัก เห็นเด็กทั้งสองคนยังอยากดื่มอีก หล่อนจึงรีบห้ามพวกเขาไว้ ในยุคสมัยนี้ไม่มีมลพิษทางอากาศ น้ำฝนจึงไม่สกปรกมาก แต่ก็เป็นน้ำดิบ ดื่มมากไปก็ไม่ดีต่อร่างกาย
โม่ซินและโม่เจินต่างก็เป็นเด็กที่รู้ความ แม้ว่าพวกเขาจะอยากดื่มน้ำเพื่อบรรเทาความหิว แต่ก็ไม่กล้าไม่เชื่อฟังพี่สาว
สายตาที่เต็มไปด้วยความหิวโหยต่ออาหารทำให้โม่เหยียนอดที่จะหันหน้าหนีไม่ได้ แต่หล่อนกลับเห็นความสิ้นหวังบนใบหน้าของโม่ชิงเจ๋อพอดี หล่อนตกใจในใจ คิดสักครู่ แล้วก็ตัดสินใจพูดความคิดในใจออกมา: "พ่อ... พ่อ พวกเราไปเมืองหลวงกันเถอะ!"
คำว่า "พ่อ" ทำให้ลิ้นของโม่เหยียนรู้สึกแปลกๆ แต่เมื่อหล่อนได้รับร่างนี้มา หล่อนก็ควรจะปรับตัวให้เข้ากับตัวตนใหม่
โม่ชิงเจ๋องุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะเข้าใจความหมายของลูกสาวคนโต เขาทำหน้าเศร้า: "เหยียนเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าจากที่นี่ไปเมืองหลวงไกลแค่ไหน?"
เมื่อเห็นโม่ชิงเจ๋อเป็นเช่นนี้ โม่เหยียนรู้สึกงุนงง ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม โม่ชิงเจ๋อเป็นบุคคลที่ลูกๆ เคารพนับถือเสมอมา ไม่เพียงแต่อ่านออกเขียนได้และรู้มารยาท เขายังเป็นผู้มีความรู้เพียงคนเดียวในหมู่บ้านตระกูลโม่ และยังมีความรู้เรื่องดนตรี หมากรุก การเขียน และจิตรกรรม ใช้ความสามารถหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัว... ในสายตาของลูกสาว โม่ชิงเจ๋อผู้เป็นพ่อแทบจะทำได้ทุกอย่าง
แต่พ่อผู้ทำได้ทุกอย่างคนนี้ ก็ยังถูกภัยธรรมชาติและมนุษย์ทำร้ายจนหมดกำลังใจ
มากกว่าที่จะกังวลว่าครอบครัวจะไปถึงเมืองหลวงไม่ได้ เขากลับกังวลว่าลูกๆ จะทนไม่ไหว และจะอดตายทีละคน เขาเป็นหัวหน้าครอบครัว แบกรับความหวังทั้งหมดของลูกๆ ไว้ ลองคิดดูว่าความทุกข์และความกดดันในใจเขาหนักหนาสาหัสเพียงใด!
"พ่อ ถ้าไม่ลองดู เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเราไปถึงเมืองหลวงไม่ได้?" โม่เหยียนย้อนถาม ทำให้โม่ชิงเจ๋อพูดไม่ออก และตกอยู่ในความสับสน
โม่เหยียนไม่ได้รบกวนโม่ชิงเจ๋อที่กำลังจมอยู่กับความคิด หล่อนมีพื้นที่เก็บของ จึงมั่นใจว่าพวกเขาจะสามารถไปถึงเมืองหลวงได้ แต่ความลับนี้เป็นสิ่งที่หล่อนไม่สามารถเปิดเผยได้
โม่ชิงเจ๋อไม่ใช่คนลังเลใจ เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขากังวลมากเกินไป จึงตกอยู่ในความสับสน ตอนนี้เมื่อถูกโม่เหยียนปลุกให้ตื่น เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า: ในเมื่อไม่มีทางถอยแล้ว จะกลัวการก้าวไปข้างหน้าทำไม?
"เหยียนเอ๋อร์พูดถูก พ่อคิดผิดไป พ่อเห็นด้วยที่จะไปเมืองหลวง!"
โม่ชิงเจ๋อลูบศีรษะของโม่เหยียนด้วยความปลื้มใจ ลูกสาวโตแล้ว และจิตใจก็แข็งแกร่งขึ้น ดีมาก ดีมาก!
โม่เหยียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เรื่องการไปเมืองหลวงได้ถูกตัดสินใจแล้ว
...
ฝนตกต่อเนื่องจนถึงค่ำและยังไม่หยุด กังวลว่าเด็กเล็กทั้งสองคนที่เปียกฝนในตอนกลางวันอาจจะป่วยในตอนกลางคืน โม่เหยียนและโม่ชิงเจ๋อจึงกอดโม่เจินและโม่ซินไว้แนบอก ไม่กล้าหลับลึก โชคดีที่ฝนหยุดตกในช่วงเที่ยงคืน และเด็กทั้งสองก็โชคดีที่ไม่ได้หนาวจนป่วย
แสงอาทิตย์อันสดใสส่องลงมายังพื้นโลกอีกครั้ง อากาศหลังฝนตกก็มีกลิ่นสดชื่น ต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาเหลืองซีดจากความแห้งแล้งก็ดูเหมือนจะมีชีวิตชีวาขึ้น ทำให้อารมณ์ของทุกคนดีขึ้นมาก
ความแห้งแล้งที่นี่ไม่รุนแรงเท่าที่หลิงหนาน และเมื่อคืนก็มีฝนตกหนัก ซึ่งช่วยบรรเทาสถานการณ์ได้บ้าง
เมื่อวานเด็กๆ ต่างเหนื่อยมาก โม่ชิงเจ๋อจึงไม่รีบเดินทาง เขาตั้งใจจะออกไปสำรวจดูว่าจะหาอะไรกินได้บ้างหรือไม่ การเดินทางทั้งๆ ที่ท้องว่าง อาจทำให้ทุกคนหิวจนเป็นลมกลางทางได้
แต่พอเขาจะออกไป โม่ซินและโม่เจินก็ลุกขึ้นจากพื้นและจับเสื้อของเขาแน่น โม่เจินพูดเสียงสั่นเครือ: "พ่อ เจินกลัว อยากไปกับพ่อด้วย!"
โม่ชิงเจ๋อมองลูกทั้งสองด้วยความลำบากใจ หากพาพวกเขาไปด้วย เขากลัวว่าจะดูแลไม่ทั่วถึง และพวกเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บ
โม่เหยียนกลับมาหลังจากตากเสื้อผ้าเปียก และเห็นเด็กเล็กทั้งสองคนเกาะพ่อคนละข้างเหมือนหมีโคอาล่า ได้ยินโม่ชิงเจ๋อพูดว่าจะออกไปหาอาหาร หล่อนก็นึกขึ้นได้: "พ่อ ให้หนูไปเถอะ ซินเอ๋อร์และเจินเอ๋อร์ตกใจกลัว ให้พ่อดูแลพวกเขาดีกว่า!"
โม่ชิงเจ๋อไม่วางใจที่จะให้ลูกสาวคนโตออกไปคนเดียว แต่เขาก็ไม่วางใจลูกเล็กทั้งสองเช่นกัน...
โม่เหยียนเห็นความลำบากใจของเขา จึงยิ้มและพูดว่า: "พ่อ หนูจะไม่ไปไกล แค่เดินดูแถวๆ นี้ ถ้าหาอะไรกินไม่ได้ หนูจะรีบกลับมา"
คิดถึงลูกสาวคนโตที่เข้าใจเหตุผลและรู้จักกาลเทศะเสมอมา โม่ชิงเจ๋อจึงไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่กำชับอย่างละเอียดสองสามประโยค แล้วจึงปล่อยให้หล่อนจากไป


## บทที่ 8 ไข่ไก่ป่า

โม่เหยียนเดินไปตามแนวเขา จนมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง ภูเขาทั้งสองด้านของหุบเขาไม่สูงนัก เพียงแต่ภูเขาด้านหนึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้และพุ่มไม้ ส่วนอีกด้านหนึ่งดูค่อนข้างแห้งแล้ง
หลังจากคิดสักครู่ หล่อนตัดสินใจที่จะไปดูบนภูเขาที่มีป่าหนาทึบ พืชพันธุ์ที่เติบโตอย่างอุดมสมบูรณ์น่าจะมีแหล่งน้ำที่ดี แม้ว่าเพราะความแห้งแล้ง พืชพันธุ์จะเริ่มเหลือง แต่ก็ยังไม่ตาย บางทีอาจมีสิ่งที่กินได้งอกอยู่ข้างใน
โม่เหยียนเก็บท่อนไม้ยาวกว่าสองเมตร หนาเท่าข้อมือ เดินไปพลางใช้ไม้นำทางไปพลาง แต่เพราะร่างกายอ่อนแอ เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ต้องหยุดหายใจหอบ
กว่าหล่อนจะเดินขึ้นไปถึงกลางเขา เวลาก็ผ่านไปนานแล้ว
ตลอดทาง แม้แต่งูสักตัวก็ไม่เจอ ทำให้โม่เหยียนรู้สึกหงุดหงิด หล่อนคิดว่าถ้าหาอะไรกินไม่ได้จริง ๆ จับงูกลับไปต้มซุปงูก็ยังดี แต่สุดท้ายแม้แต่หนูสักตัวก็ไม่เห็น
โม่เหยียนเดินวนเวียนอยู่ในป่าสักพัก กำลังจะเดินไปอีกด้านหนึ่งของภูเขา จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากพุ่มไม้หนาทึบข้างหน้า เห็นไก่ป่าตัวหนึ่งตกใจกระโดดออกมา กางปีกร้องเสียงดัง บินหนีไปต่อหน้าต่อตาของโม่เหยียนที่มองตามด้วยสายตาหิวโหย
โม่เหยียนมองดูฝ่ามือขวาของตัวเองอย่างเสียดาย ถ้าเป็นเมื่อก่อน มิติพิเศษจะรับไก่ป่าตัวนี้เข้าไปภายใต้การควบคุมของจิตใจหล่อนอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายที่มิติพิเศษได้ "รีเซ็ต" แล้ว ระดับไม่พอ!
มองดูไก่ป่าที่หายไปแล้ว โม่เหยียนรู้สึกสะดุดใจ ขนของไก่ป่าตัวนั้นไม่สดใส เห็นได้ชัดว่าเป็นตัวเมีย เมื่อกี้มันกำลังออกไข่อยู่หรือเปล่านะ?
ด้วยความคาดหวัง โม่เหยียนเดินไปที่พุ่มไม้ที่ไก่ป่าวิ่งออกมา ใช้ไม้ค่อย ๆ แหวกหญ้ายาวออก วินาทีต่อมา ไข่ไก่ป่าสีขาวกองหนึ่งปรากฏต่อสายตาหล่อน
โม่เหยียนแทบจะน้ำตาคลอเบ้าพุ่งเข้าหาไข่ไก่ป่าเหล่านั้น มือที่เหมือนกรงเล็บไก่นับไข่ไก่ป่าทีละฟอง ปรากฏว่ามีถึงสิบสามฟอง!
ถ้าเมื่อก่อนมีคนบอกว่าหล่อนจะร้องไห้เพราะไข่ไก่ป่าสิบสามฟอง หล่อนคงจะกลอกตาใส่คนคนนั้นอย่างแน่นอน แต่ใครจะไม่ตื่นเต้นเมื่อไม่ได้กินอิ่มมากว่าเดือนและอดอาหารมาสองวัน แล้วเจออาหาร?
โม่เหยียนกลืนน้ำลาย ค่อย ๆ เก็บไข่ไก่ป่าทั้งสิบสามฟองเข้าไปในมิติพิเศษอย่างระมัดระวัง กลัวว่าถ้าใช้ห่อผ้าขาดนั่นที่เคยใส่เสื้อผ้าห่อไว้ อาจจะทำหล่นและทำให้อาหารอันมีค่าแตกเสียหาย
บางทีโชคอาจจะดี แม้ว่าต่อมาจะไม่ได้พบไข่ไก่ป่าอีก แต่โม่เหยียนก็บังเอิญพบพุ่มผลไม้ป่า (ชื่อสามัญคือผลราสเบอร์รี่ เป็นผลไม้ป่าที่กินได้ซึ่งเติบโตบนเถาวัลย์ เมื่อสุกแล้วจะมีสีแดงสด) ผลราสเบอร์รี่แน่นขนัดสีแดงสด เหมือนโคมไฟเล็ก ๆ ที่ส่องสว่าง หล่อนเด็ดลูกหนึ่งโดยไม่ได้เช็ดทำความสะอาดและโยนเข้าปาก ค่อย ๆ บีบเบา ๆ ทันใดนั้น รสชาติเปรี้ยวอมหวานพร้อมกลิ่นหอมก็แผ่ซ่าน เป็นรสชาติที่วิเศษที่สุดในโลก!
ต่อมรับรสที่ไม่ได้ลิ้มรสอาหารมานานถูกกระตุ้นด้วยรสชาติเปรี้ยวหวานนี้ โม่เหยียนอดไม่ได้ที่จะกินอีกสองสามลูก แล้วก็ไม่กล้ากินอีก ผลราสเบอร์รี่มีรสชาติดีและมีคุณค่าทางโภชนาการสูง แต่เพราะรสเปรี้ยว จึงไม่ควรกินมากเมื่อท้องว่าง
โม่เหยียนเด็ดใบไม้ใหญ่สองสามใบจากต้นไม้ ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเก็บผลราสเบอร์รี่ที่สุกแล้วทั้งหมด วางบนใบไม้ใหญ่ แล้วห่ออย่างระมัดระวัง เก็บไว้ในมิติพิเศษ
คิดว่าออกมานานแล้ว ถ้าไม่กลับไป โม่ชิงเจ๋อผู้เป็นพ่อคงจะเป็นห่วง โม่เหยียนจึงไม่ได้หาอาหารต่อ เก็บไม้ที่วางอยู่บนพื้น และเดินกลับตามเส้นทางเดิม
...
ที่ปากถ้ำ โม่เจินนั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ใต้ร่มไม้ มือทั้งสองข้างรองคาง จ้องมองไปข้างหน้าไม่กะพริบตา โม่ซินเหงื่อท่วมศีรษะโยนฟืนที่เก็บมาไปตากแดด เห็นน้องชายยังคงอยู่ในท่าเดิมไม่ขยับเขยื้อน อดขำไม่ได้ จึงจิ้มหัวน้องพลางพูดว่า "อย่านั่งเฉย ๆ แบบนี้สิ ไปเก็บฟืนกับพี่สาวคนที่สองกันเถอะ รอพี่สาวคนโตหาอาหารกลับมาจะได้ใช้!"
โม่เจินหันหน้าหนีนิ้วของพี่สาวอย่างอ่อนแรง มือน้อย ๆ ลูบท้อง กะพริบตาโต มองพี่สาวคนที่สองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวังราวกับต้องการคำยืนยัน "พี่ใหญ่จะหาอาหารเจอจริง ๆ เหรอ? เจินหิวมาก!"
โม่ซินลูบหัวน้องชาย พูดอย่างมั่นใจว่า "พี่ใหญ่ต้องหาอาหารเจอแน่นอน พวกเราจะไม่หิวท้องแน่ ๆ" ในใจของหล่อน พี่สาวคนโตเก่งเหมือนพ่อ ไม่มีอะไรที่พวกเขาทำไม่ได้
พอโม่เจินได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมา เขาลื่นลงจากก้อนหินใหญ่ ดึงมือพี่สาวพลางเดินและเร่งว่า "งั้นพวกเราไปเก็บฟืนกันเร็ว"
โม่ซินยิ้ม จับมือน้องชายตัวน้อย เดินไปยังป่าเล็ก ๆ ไม่ไกล
เมื่อใกล้ถึงถ้ำ โม่เหยียนนำไข่ไก่ป่าและผลราสเบอร์รี่ออกมาจากมิติพิเศษ พับห่อผ้าซ้อนกันอีกชั้น เพื่อให้แน่ใจว่าไข่ไก่จะไม่ตกลงมาจากรูที่ขาด แล้วจึงค่อย ๆ วางไข่และผลราสเบอร์รี่ไว้ข้างบน มัดปากถุงให้แน่นแล้วจึงถือไว้ในมือ
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว พอดีเจอกับโม่ชิงเจ๋อที่ออกมาตักน้ำ
"เหยียนเอ๋อร์ หาอาหารเจอแล้วเหรอ?"
โม่ชิงเจ๋อเห็นห่อผ้าที่โม่เหยียนถืออยู่ในทันที พูด "ดี" ติดต่อกันหลายครั้ง คราวนี้พวกเด็ก ๆ จะไม่ต้องหิวท้องอีกต่อไป
โม่เหยียนพยักหน้ายิ้ม ๆ "วันนี้โชคดี หาไข่ไก่ป่าได้กว่าสิบฟองเลยนะ!"
ลูกสาวหาไข่ไก่ป่าเจอ โม่ชิงเจ๋อดีใจจนตาหยี แต่ขอบตาแดงเรื่อ
โม่เหยียนทำเป็นไม่เห็น พูดคุยกับเขาต่อไปอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สองคนเล็กเก็บฟืนเสร็จแล้ว นั่งรออยู่ที่ปากถ้ำทั้งคู่ ได้ยินเสียงพ่อและพี่สาวคุยกัน ทั้งสองลุกพรวดขึ้น เห็นห่อผ้าในมือพี่สาวในทันที ดีใจจนกระโดดหลายที ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีแรง คงจะกระโดดโลดเต้นไปตลอดทางเพื่อต้อนรับ
ถ้ำเล็ก ๆ ที่เงียบสงบกลับคึกคักขึ้นมาทันทีเพราะโม่เหยียนหาอาหารเจอ
สองคนเล็กล้อมรอบไข่ไก่ป่าและผลราสเบอร์รี่พูดคุยกันไม่หยุด โม่ชิงเจ๋อนั่งเฝ้าหม้อน้ำ คอยเติมฟืนไปด้วย ฟังลูก ๆ คุยไปด้วย และยังตอบคำถามเด็ก ๆ เป็นระยะ รอยยิ้มเปี่ยมด้วยความรักไม่เคยหายไปจากใบหน้า
โม่เหยียนพิงผนังหิน มองดูทุกอย่างเงียบ ๆ ใครจะคิดว่าเสียงหัวเราะและความสุขเหล่านี้จะมาจากคนตระกูลม้อที่หนีภัยมากว่าเดือนแล้ว?
ความโหดร้ายของภัยพิบัติไม่ได้ทำลายความหวังในการมีชีวิตอยู่ของพวกเขา แม้แต่เจ้าของร่างเดิมในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย ก็ยังเชื่อมั่นว่าครอบครัวของพวกเขาจะไปถึงเมืองหย่งเฉิงที่ไม่มีความหิวโหย!
โม่เหยียนถามตัวเอง ถ้าชาติก่อนหล่อนเจอเรื่องแบบนี้ หล่อนไม่แน่ใจว่าจะสามารถมองโลกในแง่ดีและกระตือรือร้นเหมือนเด็กสาวอายุสิบสามคนนั้นได้หรือไม่...
ไข่ไก่ป่าสิบสามฟองถูกแบ่งเป็นสองมื้อตามความยืนยันของโม่ชิงเจ๋อ โม่เหยียนทำได้แต่เลือกเจ็ดฟองที่ใหญ่กว่า ตอกใส่ชาม ใช้ตะเกียบคนให้เข้ากัน แล้วค่อย ๆ เทลงในน้ำเดือด ทันใดนั้น กลิ่นหอมของไข่ก็ลอยออกมาจากหม้อ หล่อนกลืนน้ำลายอย่างน่าอาย
ไม่มีผัก ไม่มีมะเขือเทศ แม้แต่น้ำมันและเกลือก็ไม่มีในซุปไข่ แต่ทั้งสี่คนกลับดื่มอย่างพึงพอใจอย่างยิ่ง สำหรับคนตระกูลม้อที่ไม่ได้กินเนื้อสัตว์มากว่าเดือนแล้ว ซุปไข่นี้เป็นเหมือนอาหารเลิศรส!
โม่เหยียนดื่มด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ เห็นสีหน้าพึงพอใจของสองคนเล็กยิ่งรู้สึกสะเทือนใจมากขึ้น คิดในใจว่าคืนนี้จะต้องหาโอกาสเข้าไปในมิติพิเศษดูสักหน่อย...


## บทที่ 9 การรับรู้ (1)

หลังจากดื่มซุปไข่ ทั้งสี่คนก็นั่งล้อมวงกินราสเบอร์รี่ไปเกือบครึ่ง ในที่สุดก็รู้สึกอิ่มท้องขึ้นมาบ้าง หลังจากที่โม่เหยียนเก็บล้างชามช้อนเสร็จ เด็กน้อยสองคนก็เอนตัวพิงกันและหลับไปแล้ว
หลังจากเก็บเสื้อผ้าที่ตากแห้งแล้วพับใส่ห่อผ้า โม่เหยียนก็เอนตัวลงนอนข้างๆ โม่ซิน พยายามพักผ่อนให้เต็มที่ เพราะตอนบ่ายเมื่อแดดไม่ร้อนแรงเท่านี้ พวกเขายังต้องเดินทางต่อ!
โม่ชิงเจ๋อมองเด็กทั้งสามที่หลับไปแล้ว ยิ้มบางๆ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบศีรษะพวกเขา แต่เมื่อสัมผัสใบหน้างดงามของโม่เหยียนที่เหมือนกับคนๆ นั้นราวกับหล่อจากแม่พิมพ์เดียวกัน มือของเขาก็แข็งค้างไป ในดวงตาฉายแววเย็นชาเป็นระลอก ราวกับทั้งเกลียดทั้งแค้น...
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง โม่ชิงเจ๋อเห็นว่าแดดข้างนอกไม่ร้อนแรงเท่าเดิมแล้ว จึงปลุกเด็กทั้งสามคน ครอบครัวเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วออกจากถ้ำเล็กๆ มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง
...
ครั้งนี้โชคของคนตระกูลม้อไม่ค่อยดีนัก พวกเขาเดินไปไม่นานก็ออกจากเทือกเขาเล็กๆ นั้น แต่เดินไปจนกระทั่งใกล้ค่ำก็ยังไม่พบที่พักสักแห่ง
การเดินทางในตอนกลางคืนไม่ปลอดภัยและง่ายต่อการหลงทาง โม่ชิงเจ๋อจึงไม่คิดจะเดินทางต่อ เห็นทางทิศตะวันตกมีแสงสีแดงลุกไหม้ราวกับไฟป่า รู้ว่าคืนนี้คงไม่มีฝน จึงเลือกสถานที่ใกล้แหล่งน้ำเพื่อให้ครอบครัวได้พักผ่อน
การเดินทางต่อเนื่องกว่าสองชั่วโมง โม่ชิงเจ๋อก็เริ่มทนไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพี่น้องสามคนโม่เหยียน อาหารที่กินเข้าไปตอนเที่ยงก็ถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น ตอนนี้ท้องของทุกคนร้องจ้อกแจ้กแข่งกัน
โม่ชิงเจ๋อถือหม้อไปตักน้ำที่สระ ส่วนโม่เหยียนพาน้องสองคนไปเก็บฟืนในละแวกใกล้เคียง ที่นี่มีต้นไม้ไม่มาก แต่ก็เพียงพอสำหรับการหุงหาอาหารมื้อหนึ่ง
ระหว่างเก็บฟืนไปครึ่งทาง โม่เหยียนตั้งใจจะหาทางแยกเด็กสองคนออกไป เพื่อเข้าไปในมิติพิเศษดูสักหน่อย แต่เด็กน้อยทั้งสองยืนกรานจะติดตามหล่อนไปทุกที่ หล่อนจึงไม่มีโอกาสเข้าไปในมิติพิเศษเลย
ไข่ไก่ป่าที่เหลืออีกหกฟองและราสเบอร์รี่อีกนิดหน่อยมีไม่มากเท่าตอนเที่ยง ไม่พอให้ทั้งสี่คนอิ่มท้องได้ เพื่อให้เด็กเล็กสองคนได้กินอิ่ม โม่เหยียนและโม่ชิงเจ๋อจึงดื่มแค่คนละชาม
เมื่อถึงเที่ยงคืน หลังจากพ่อลูกสามคนหลับสนิทแล้ว โม่เหยียนที่แกล้งหลับลืมตาขึ้น กลั้นหายใจค่อยๆ ยกแขนของโม่ซินที่พาดอยู่บนเอวออก แล้วย่องออกไปไกลพอสมควรจึงหยุด
หล่อนตั้งใจฟังเสียงรอบข้าง เห็นว่าเงียบสงัดไม่มีอะไรผิดปกติ จึงสบายใจเข้าไปในมิติพิเศษ
ทันทีที่เข้าไป โม่เหยียนก็รู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณในมิติเข้มข้นขึ้นกว่าตอนที่หล่อนออกไปเมื่อวาน หล่อนสูดลมหายใจลึกๆ หลายครั้ง รู้สึกว่ามีกระแสเย็นๆ พุ่งตรงไปยังสมอง สบายมาก แม้แต่ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางก็บรรเทาลงไม่น้อย!
หล่อนเดินวนรอบที่ดินขนาดหนึ่งไร่ พบด้วยความยินดีว่าผักกาดขาวงอกขึ้นมาสิบกว่าเซนติเมตรแล้ว เขียวชอุ่มน่าชื่นใจ สามารถเก็บมากินได้แล้ว ใบหัวไชเท้าก็โผล่ขึ้นมายาวประมาณสองนิ้ว อีกประมาณหนึ่งถึงสองวันก็คงมีหัวไชเท้าให้กินแล้ว มะเขือเทศเติบโตเร็วกว่านั้น ลำต้นยาวประมาณหนึ่งฟุตแล้ว แต่การออกผลนั้น อย่างน้อยต้องรออีกสามวัน ส่วนข้าว ข้าวสาลี และข้าวโพดก็เติบโตดี แต่พืชเหล่านี้มีวงจรการเติบโตที่ยาวนาน ยังอีกนานกว่าจะได้เก็บเกี่ยว!
คิดถึงว่าพรุ่งนี้จะมีผักกาดขาวจากมิติพิเศษให้กิน โม่เหยียนรู้สึกอารมณ์ดีมาก ตอนนี้หล่อนยังไม่รีบเก็บผักกาดขาว เพียงแค่หนึ่งคืน ซึ่งเท่ากับสี่ถึงห้าวันข้างนอก ผักกาดขาวจะโตขึ้นอีกเยอะ! หล่อนนั่งพิงแท่นหยกเขียวอย่างสบายอารมณ์อยู่พักใหญ่ จึงค่อยออกจากมิติพิเศษ
หล่อนย่องกลับไปยังที่พัก เห็นเด็กน้อยสองคนขดตัวชิดกันเป็นก้อน เสื้อผ้าที่เคยห่มพวกเขาก็ตกลงบนพื้น หล่อนเอาเสื้อผ้ากลับมาห่มให้พวกเขาใหม่ แล้วยื่นแขนโอบกอดพวกเขาไว้ จึงค่อยหลับตาลงด้วยความสบายใจ
วันที่สองเมื่อตื่นขึ้นมา โม่เหยียนถูกความหิวปลุกให้ตื่น
มองท้องฟ้าทางทิศตะวันออกที่เริ่มสว่าง โม่เหยียนตบท้องแบนๆ อย่างจนใจ เห็นว่าอีกสามคนยังหลับสบาย จึงตัดสินใจฉวยโอกาสที่พวกเขายังไม่ตื่น ไปหาที่เอาผักกาดขาวออกมาก่อน วันนี้ยังต้องเดินทางต่อ ถ้าไม่กินให้อิ่ม จะมีแรงที่ไหน?


## บทที่ 10 สังเกตเห็น (2)

โม่เหยียนเพิ่งจากไปไม่นาน โม่ชิงเจ๋อก็ตื่นขึ้น เห็นลูกสาวคนโตไม่อยู่ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดเพียงว่าเธอไปเข้าห้องน้ำ แต่พอเขาเริ่มต้มน้ำ กลับเห็นลูกสาวอุ้มผักกาดขาวสีเขียวสดใส เดินมาทางเขาพร้อมกับแสงอรุณ
โม่ชิงเจ๋อถูตาอย่างไม่อยากเชื่อ เขากลัวว่านั่นเป็นเพียงภาพลวงตา...
โม่เหยียนอุ้มผักกาดขาวกองใหญ่กลับมาอย่างร่าเริง เห็นโม่ชิงเจ๋อถือหม้อน้ำจ้องมองเธอ...และผักในมือเธออย่างเหม่อลอย ไม่รอให้เขาถาม เธอก็พูดคำที่เตรียมไว้ออกมาอย่างคล่องแคล่ว: "พ่อ พวกเราโชคดีมาก ฉันเจอผักกาดขาวอยู่ข้างหน้า ผักกาดพวกนี้พอให้พวกเรากินได้อย่างอิ่มหนำสำราญทั้งวันเลย!"
เสียงใสกังวานปลุกโม่ชิงเจ๋อที่ยืนนิ่งให้ตื่นจากภวังค์ มองลูกสาวที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข ดวงตาอันอ่อนโยนของเขาวาบไปด้วยความครุ่นคิด แต่บนใบหน้ากลับแสดงความประหลาดใจ: "ไม่นึกว่าในที่รกร้างไร้ผู้คนแบบนี้จะมีผักกาดขาวสดๆ งอกขึ้นมาได้!"
โม่เหยียนได้ยินคำพูดนั้น หัวใจเธอเย็นวาบ ในเมื่อเป็นที่รกร้างไร้ผู้คน แล้วจะมีผักกาดขาวซึ่งเป็นผักที่ต้องมีคนดูแลงอกขึ้นมาได้อย่างไร?
เธอหัวเราะแห้งๆ สองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในใจ แอบสังเกตสีหน้าของโม่ชิงเจ๋อ แต่กลับเห็นเขามีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเพียงแค่พูดไปตามปกติ
โม่เหยียนรู้สึกผิด จึงอ้างว่าจะไปล้างผักแล้วรีบหลบไป
โม่ชิงเจ๋อมองเงาร่างของลูกสาวที่วิ่งหนีไปอย่างรีบร้อน รู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อย: แต่ก่อนไม่ว่าจะมีเรื่องอะไร ลูกสาวไม่เคยปิดบังเขาเลย...
ถ้าโม่เหยียนรู้ว่าโม่ชิงเจ๋อแค่ทดสอบเธอด้วยเหตุผลนี้เท่านั้น เธอคงไม่ต้องกระวนกระวายใจไปอีกนานในวันต่อๆ มาแน่นอน!
...
ยังคงไม่มีน้ำมัน ไม่มีเกลือ แต่ผลผลิตจากพื้นที่พิเศษ ย่อมเป็นของชั้นเลิศ! ผักกาดขาวไม่เพียงแต่สดใหม่ แต่ยังแฝงไปด้วยพลังวิญญาณเล็กน้อย ลอยเขียวชอุ่มอยู่ในชามทำให้น่ารับประทานมาก ลองชิมดู ไม่เพียงแต่ไม่แย่ แต่กลับมีรสหวานอ่อนๆ กินพร้อมน้ำซุป รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในท้อง ความรู้สึกหิวโหยว่างเปล่าบรรเทาลงทันที
โม่ชิงเจ๋อไม่อยากให้เด็กๆ หิว อีกทั้งผักกาดขาวก็มีมากพอ กินทั้งวันไม่มีปัญหา หากจะเก็บไว้ถึงวันพรุ่งนี้ ก็จะเหี่ยวเพราะอากาศร้อน ดังนั้นเขาจึงใจกว้างต้มผักเต็มหม้อ
ทั้งสี่คนกินผักกาดขาวทั้งหม้อพร้อมน้ำซุปจนหมด นี่เป็นมื้อที่อิ่มที่สุดของครอบครัวสี่คนนับตั้งแต่หนีภัยมา ความพึงพอใจในมื้อนี้ไม่จำเป็นต้องพูดถึง
"ถ้าต่อไปเราได้กินผักกาดขาวอร่อยแบบนี้ทุกวันก็คงดีนะ!" เจินเอ๋อร์ดื่มน้ำซุปจนหยดสุดท้าย ยังรู้สึกไม่จุใจ จึงเลียน้ำซุปที่ริมฝีปาก พลางถือชามที่สะอาดกว่าใบหน้าพูด
"เธอคิดว่าผักกาดขาวเป็นเหมือนหญ้าป่าที่งอกได้ทุกที่เหรอ! วันนี้มีผักกาดขาวกินเพราะพี่ใหญ่โชคดี พรุ่งนี้อย่าว่าแต่ผักกาดขาวเลย ต้นหญ้าสักต้นอาจจะยังหาไม่ได้!" ซินเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดไร้เดียงสาของน้องชาย อดไม่ได้ที่จะราดน้ำเย็น แต่พอนึกถึงว่าพรุ่งนี้อาจจะต้องหิวอีก เธอก็ไม่มีอารมณ์จะทำให้น้องชายเสียกำลังใจอีก
เจินเอ๋อร์พอได้ยินพี่สาวคนที่สองพูดแบบนั้น ก็นึกถึงความทรมานจากความหิวก่อนหน้านี้ ใบหน้าจึงเศร้าหมองลงทันที เห็นได้ชัดว่าความหิวได้ทิ้งเงาทมิฬไว้ในใจเขา
โม่เหยียนฟังแล้วรู้สึกไม่สบายใจ อดไม่ได้ที่จะโอบกอดทั้งสองคนไว้ แนบใบหน้าผอมเหลืองของพวกเขา แล้วสัญญาอย่างจริงจัง: "ต่อไปพวกเราจะไม่หิวอีกแล้ว เมื่อถึงเมืองหลวง ไม่เพียงแต่จะมีข้าวกิน แต่จะมีเนื้อกินทุกมื้อ พี่จะพาพวกเธอไปกินของอร่อยทั่วเมืองหลวง!"
ซินเอ๋อร์และเจินเอ๋อร์มีความเชื่อใจในตัวพี่สาวคนโตที่เลี้ยงดูพวกเขามาแทบจะถึงขั้นบูชา เมื่อได้ยินคำสัญญาของพี่สาว ไม่มีใครคิดว่านี่เป็นเรื่องโกหก ต่างพากันกอดแขนพี่สาวและโห่ร้องด้วยความดีใจ
มองรอยยิ้มไร้เดียงสาของพวกเขา โม่เหยียนสาบานในใจว่า จะต้องทำให้ครอบครัวได้มีชีวิตที่ดีให้ได้!


## บทที่ 11 ช่วยชีวิต (1)

"พ่อ คุณลุงคนนั้นบอกว่าข้างหน้าไม่ไกลมีเมืองหลงสือ ไม่เป็นไรเราไปที่เมืองก่อนดีไหม บ่ายนี้เราจะได้ไม่ต้องเดินทางแล้ว คืนนี้เราพักที่เมืองเลย!" โม่เหยียนพูดกับโม่ชิงเจ๋อพลางดื่มน้ำจากกระบอกไม้ไผ่เป็นอึกๆ เล่าถึงข้อมูลที่เพิ่งได้มาจากคุณลุงที่เดินผ่านมา
โม่ชิงเจ๋อมองลูกสาวคนเล็กและลูกชายคนเล็กที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยท่าทางอ่อนเพลีย แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนพยักหน้า: "คืนนี้คงจะเปลี่ยนสภาพอากาศ พวกเราพักที่เมืองสักสองวัน รอให้ฝนหยุดตกแล้วค่อยเดินทางต่อ"
โม่เหยียนเชื่อในความสามารถการพยากรณ์อากาศของพ่อ มองแสงแดดจ้าที่ส่องผ่านเงาไม้ อดไม่ได้ที่จะเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก! นับตั้งแต่ข้ามมาจนถึงตอนนี้ ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว ตลอดครึ่งเดือนนี้ พวกเขาเดินทางไม่หยุดพัก โชคดีที่ตลอดทางราบรื่น นอกจากพบคนที่หนีภัยไปทางเหนือเหมือนกัน ก็ไม่ได้เจอเรื่องร้ายๆ เช่น การปล้นหรือลักพาตัวเด็ก
สองวันนี้อากาศร้อนอบอ้าวมาก เด็กเล็กทั้งสองคนทนไม่ไหวแล้ว ถ้ายังฝืนเดินทางกลางสายฝน พวกเขาอาจจะล้มป่วยได้
……
"ท่านผู้ใหญ่ โปรดเมตตาด้วย คุณปู่ของฉันป่วยหนัก ขอร้องให้ท่านปล่อยพวกเราเข้าไปหาหมอด้วยเถิด!"
ที่ประตูใหญ่ของเมืองหลงสือ หลี่เยี่ยนคุกเข่าอย่างทุกข์ทรมานบนพื้น อ้อนวอนยาหยี่ที่เฝ้าประตู หล่อนกอดคุณปู่ที่นอนอยู่บนพื้นและหายใจแทบไม่ออกไว้แน่น อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด พ่อแม่ไม่อยู่แล้ว หล่อนไม่สามารถสูญเสียคุณปู่ซึ่งเป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ได้อีก
"เจ้าเป็นแค่คนจนที่หาเงินยี่สิบเหรียญเงินยังไม่ได้ ยังอยากจะเข้าเมืองหลงสือ? ฝันกลางวันแสกๆ!" ยาหยี่หน้าบานคนหนึ่งที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าโบกมือผลักหลี่เยี่ยนอย่างหงุดหงิด เด็กสาวเสียหลักล้มลงบนพื้น
ไม่สนใจความเจ็บปวดจากฝ่ามือที่ถลอก หล่อนลุกขึ้นมาคุกเข่าอีกครั้ง จับชายเสื้อของยาหยี่คนนั้นพลางร้องไห้ว่า: "ครอบครัวของเราเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อหาญาติ ถูกโจรปล้น พ่อแม่ถูกฆ่าตาย เงินก็ถูกปล้นไปหมด จริงๆ แล้วฉันไม่มีเงินยี่สิบเหรียญเงิน คุณปู่เป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่แล้ว ขอร้องท่านผู้ใหญ่ปล่อยพวกเราเข้าเมืองไปหาหมอด้วยเถิด!"
พูดจบ หล่อนก็ก้มหน้าลงกระแทกพื้นอย่างแรง ครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงดังตุบๆ ไม่นาน หน้าผากก็มีเลือดออกและเปื้อนดินเต็มไปหมด
ยาหยี่หน้าบานคนนั้นแสดงความหงุดหงิดเต็มหน้า ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ไม่มีความตั้งใจที่จะปล่อยให้หล่อนเข้าไปเลย
ยาหยี่คนปากแหลมหน้าเหมือนลิงที่อยู่ข้างๆ กลอกตาอย่างมีเลศนัย แล้วพูดประจบว่า: "หัวหน้า เด็กสาวคนนี้หน้าตาขาวสะอาด ท่านลองเอาไปเลี้ยงให้ต้าจวงเป็นเด็กในบ้านที่จะเป็นสะใภ้ในอนาคต ค่อยๆ อบรมสั่งสอน จะได้ประหยัดค่าสินสอดไปได้เยอะเลยนะ!"
"น้องก็คิดว่าความคิดนี้ดี คนอื่นรู้เข้า จะมีแต่คนชมว่าหัวหน้ามีจิตใจเหมือนพระโพธิสัตว์!"
"ใช่ๆ เด็กสาวคนนี้ดูว่านอบน้อม รับรองว่าลูกชายต้าจวงของท่านจะทำให้หล่อนเชื่อฟังแน่นอน!"
ยาหยี่คนอื่นๆ ก็พยักหน้าและพูดเสริมตาม
เมื่อนึกถึงลูกชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วแต่อารมณ์ร้ายและชอบทำร้ายคน ยาหยี่หน้าบานก็เริ่มสนใจความคิดนี้ แต่ถ้าทำแบบนั้น คนอื่นอาจจะหัวเราะเยาะว่าลูกชายเขาเป็นคนโง่หาเมียไม่ได้ ถึงต้องเอาคนจนมาเป็นเด็กในบ้านที่จะเป็นสะใภ้
คิดถึงตรงนี้ เขาหน้าบึ้งลง เตะเด็กสาวคนนั้นพลางตวาดว่า: "กฎที่นายอำเภอตั้งไว้ คนต่างถิ่นที่จะเข้าเมือง คนละสิบเหวิน ไม่มีเงิน ต่อให้เจ้าโขกหัวจนพื้นแตก ข้าก็ไม่ปล่อยให้เจ้าเข้าไป"
เตะนั้นแรงมาก ร่างเล็กๆ ของหลี่เยี่ยนถูกเตะล้มลงไปกับพื้น ดิ้นรนอยู่นานก็ลุกไม่ขึ้น
คนที่ยืนดูอยู่รอบๆ เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ ยิ่งไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยพยุงหล่อน
ยาหยี่หน้าบานมองหล่อนอย่างดูถูก แค่นเสียงหึ แล้วหันหลังเดินจากไป ยาหยี่คนอื่นๆ ไม่คิดว่าการประจบจะกลายเป็นการเตะตัวเอง ต่างมองหน้ากันไปมา แต่ไม่กล้าตามไป ยังคงยืนเก็บ "ค่าผ่านทาง" ที่ประตู


## บทที่ 12 ช่วยชีวิต (2)

คนที่มามุงดูเห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูต่อแล้ว ก็แยกย้ายกันไป เหลือเพียงเสียงสะอื้นที่ทำให้ใจหายดังก้องไปทั่ว
"คุณปู่ หลานไร้ประโยชน์ หลานไร้ประโยชน์ช่วยคุณปู่ไม่ได้..."
หลี่เยี่ยนพยายามคลานไปข้างกายคุณปู่อย่างยากลำบาก น้ำตาแห่งความสิ้นหวังหยดลงบนร่างของคุณปู่ทีละหยด พ่อแม่ตายอย่างไม่เป็นธรรม ทำให้เด็กที่ยังไม่รู้เดียงสาต้องโตเร็วขึ้น หลังจากหนีรอดมาได้กับคุณปู่อย่างยากลำบาก คุณปู่กำลังจะทิ้งเธอไปอีก
เธอไม่อยากอยู่อย่างโดดเดี่ยวในโลกนี้! ถ้าคุณปู่อยู่ไม่ได้ เธอก็จะไปด้วย อย่างนั้นครอบครัวจะได้อยู่พร้อมหน้ากันบนเส้นทางสู่ฮวงชวน...
หลี่เยี่ยนมีความคิดอยากตาย เธอเพียงแค่กุมมือคุณปู่แน่น ไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป ดวงตาที่สิ้นหวังของเธอกลายเป็นความว่างเปล่าและไร้ชีวิต
ภาพนี้ไม่เพียงแต่ตกอยู่ในสายตาของคนเดินทางเหล่านั้น แต่ยังตกอยู่ในสายตาของคนตระกูลม้อที่เพิ่งมาถึงเมืองหลงสือด้วย!
...
วัดร้างนอกเมืองหลงสือ
นอกวัด โม่เหยียนกำลังตั้งใจเฝ้าเตาต้มยา เห็นหม้อยากำลังเดือดปุดๆ แต่ไม่ได้เปิดฝา เพียงแค่ลดฟืนลงเล็กน้อย ใช้ไฟอ่อนๆ ค่อยๆ เคี่ยว
"พี่ผู้มีพระคุณ พี่ไปพักเถอะ เหยี่ยนจื่อจะคอยดูยาให้!"
หลี่เยี่ยนตาแดงๆ มานั่งยองๆ ข้างโม่เหยียน ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งเต็มหัวใจ
โม่เหยียนยิ้ม "อย่าเรียกฉันว่า 'พี่ผู้มีพระคุณ' เลย ฟังแล้วแปลกๆ เธออายุเท่ากับซินเอ๋อร์ ฉันขอรับไว้ซึ่งคำว่า 'พี่เอน' ก็แล้วกัน!"
"ไม่ได้ ไม่ได้ พระคุณอันยิ่งใหญ่ที่พี่ผู้มีพระคุณมีต่อคุณปู่และเหยี่ยนจื่อ ต่อให้เหยี่ยนจื่อเป็นทาสรับใช้ก็ตอบแทนไม่หมด!"
หลี่เยี่ยนโบกมืออย่างตื่นตระหนก ไม่ยอมเห็นด้วยอย่างเด็ดขาด
ถ้าไม่ใช่เพราะครอบครัวผู้มีพระคุณพาคุณปู่มาที่นี่ วุ่นวายเข้าเมืองไปตามหมอ เธอก็ไม่รู้ว่าเธอกับคุณปู่จะอยู่รอดถึงวันพรุ่งนี้หรือไม่ ตลอดทางที่ผ่านมา พบเจอผู้คนมากมายเพียงใด แต่คนที่เต็มใจช่วยเหลือพวกเขาทั้งเงินและแรงกายกลับมีเพียงคนจากบ้านหมอเท่านั้น
โม่เหยียนรู้สึกหน้าแดงเมื่อถูกเด็กสาวมองด้วยสายตาขอบคุณ หล่อนกระแอมแล้วพูดว่า "การที่เราได้พบกันก็เป็นเพราะวาสนา การช่วยเหลือปู่หลานของเธอก็เป็นความสมัครใจของพ่อฉัน เธอไม่ต้องทำแบบนี้หรอก"
คนที่ยืนกรานจะช่วยคือพ่อของหล่อน หล่อนเพียงแค่ไม่ได้คัดค้านเท่านั้น ในใจไม่ได้ยินดีเท่าไหร่ ประการแรก ครอบครัวของพวกเขาก็กำลังหนีภัย ไม่มีความมั่นใจพอที่จะช่วยเหลือผู้อื่น ประการที่สอง เมื่อมีคนนอก หล่อนต้องระมัดระวังในการกระทำมากขึ้น เพื่อไม่ให้เปิดเผยความลับของมิติพิเศษ
แต่เมื่อช่วยไปแล้ว หล่อนก็จะไม่นิ่งดูดาย ยิ่งไปกว่านั้น การช่วยเหลือผู้อื่นยังทำให้มิติพิเศษอัพเกรดได้อีกด้วย
เด็กสาวไม่รู้ถึง "แรงจูงใจที่ไม่บริสุทธิ์" ของหล่อน เห็นพี่สาวผู้มีพระคุณพูดอย่างจริงจัง ก็ไม่กล้าคัดค้านอีก ได้แต่เรียกเสียงเบาๆ ว่า "พี่เอน"
โม่เหยียนลูบศีรษะเธอ รู้สึกสะเทือนใจ อายุเท่ากับซินเอ๋อร์ แต่กลับต้องเผชิญกับความโชคร้ายมากมายในเวลาเพียงไม่กี่วัน!
แต่เดิมครอบครัวของหลี่เยี่ยนอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ทางใต้ ทำธุรกิจเล็กๆ ไม่ได้ร่ำรวยมาก แต่ก็ไม่เลว แต่เมื่อไม่นานมานี้ โจรปล้นเมืองเล็กๆ นั้น ฆ่าคนไปมากมาย โชคดีที่คุณปู่หลี่มีไหวพริบ พาลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลานสาวหนีออกมาก่อน มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง แต่ใครจะรู้ว่าไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็เจอโจรป่าบนเส้นทาง ไม่เพียงแต่เงิน และทรัพยากรถูกปล้นไปหมด ลูกชายและลูกสะใภ้ก็ถูกฆ่าด้วย เขาพาหลานสาวหนีรอดมาได้อย่างยากลำบาก แต่กลับป่วยเสียเอง
ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชายและโรคภัยที่รุมเร้า รวมกับการขาดยาและอาหาร ทำให้คุณปู่หลี่ป่วยหนักขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ล้มป่วยลง นี่จึงเป็นที่มาของเหตุการณ์ที่ประตูเมืองเมื่อครู่
หลี่เยี่ยนเป็นเด็กที่บริสุทธิ์และกตัญญู โม่เหยียนไม่เสียใจที่ไม่ได้ห้ามโม่ชิงเจ๋อช่วยคน ถ้าไม่ใช่เพราะความสามารถที่จำกัด หล่อนอาจจะช่วยเหลือพวกเขาเองด้วยซ้ำ พวกเขาโชคดีที่พบคนใจดีช่วยเข้าเมืองไปตามหมอใจดี ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็ไม่มีเงินเข้าเมือง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจ้างหมอและซื้อยา
โชคดีที่โรคของคุณปู่หลี่ไม่รุนแรงนัก กินยาไม่กี่ชุดก็จะค่อยๆ ดีขึ้น ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ตอนนี้โม่เหยียนยังไม่รู้ว่าปู่หลานตระกูลหลี่ที่หล่อนช่วยไว้ในวันนี้ จะนำความประหลาดใจอะไรมาให้หล่อนในอนาคต เมื่อหล่อนสร้างอาณาจักรธุรกิจ...


## บทที่ 13 ขายผัก (1)

คืนนั้น ฝนก็เทลงมาอย่างหนัก ตกติดต่อกันถึงสามวันสี่คืน
ส่วนคุณปู่หลี่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของทุกคน อาการก็ดีขึ้นมาก หลังผ่านไปไม่กี่วันก็สามารถลุกขึ้นยืนและเดินได้อย่างช้าๆ เขาเป็นคนรู้จักบุญคุณ รู้ว่าชีวิตของตนได้รับการช่วยเหลือจากคนตระกูลม้อ แม้ปากจะไม่ได้พูดคำขอบคุณมากนัก แต่เขาได้จดจำบุญคุณนี้ไว้ในใจอย่างแน่นแฟ้น
แต่เดิมโม่เหยียนและคนอื่นๆ วางแผนจะเดินทางต่อหลังฝนหยุด แต่เมื่อพบกับหลี่เยี่ยนและคุณปู่ที่กำลังจะไปเมืองหลวงเช่นกัน พวกเขาจึงต้องเปลี่ยนแผน ตัดสินใจรอให้คุณปู่หลี่หายดีเสียก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง เพื่อที่สองครอบครัวจะได้ช่วยเหลือกันระหว่างทาง
วันนี้ แสงอาทิตย์ส่องสว่างทั่วท้องฟ้า เป็นวันที่อากาศดีอีกวัน!
ยกเว้นหลี่เยี่ยนที่ต้องดูแลคุณปู่ คนอื่นๆ ก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ โม่ชิงเจ๋อออกไปสอบถามเส้นทางลัดไปเมืองหลวงตั้งแต่เช้าตรู่ ซินเอ๋อร์และเจินเอ๋อร์ก็ตื่นแต่เช้าเพื่อไปเก็บฟืน ส่วนโม่เหยียนแกล้งทำเป็นออกไปหาอาหาร แต่กลับมาที่ที่ไม่มีคน แล้วแอบเข้าไปในมิติพิเศษ
พลังวิญญาณอันเข้มข้นพุ่งเข้าใส่ใบหน้า จมูกเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของผักสด สายตาเห็นแต่ข้าวสาลีและข้าวโพดสีเหลืองทอง ทุกครั้งที่ได้เห็นภาพอันเต็มไปด้วยชีวิตชีวาในมิติพิเศษ ก็ทำให้โม่เหยียนรู้สึกมีความสุขอย่างล้นเหลือ
ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ผักกาดขาวได้ปลูกไปแล้วสามรอบ รอบใหม่ที่งอกขึ้นมาก็กินได้แล้ว มะเขือเทศก็เปลี่ยนไปสองรอบ ในยุคสมัยนี้มีมะเขือเทศ ครั้งแรกที่หล่อนนำออกมา ก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจมากนัก หัวไชเท้าก็ไม่เลว รสชาติเมื่อต้มกินยังอร่อยกว่าผักกาดขาวเสียอีก
อาศัยผักจากมิติพิเศษ ทำให้ครอบครัวของพวกเขาไม่ต้องหิวอีกต่อไป เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งมาถึงที่นี่ ทุกคนไม่เพียงแต่ไม่ได้ผอมลงจากการเดินทาง แต่กลับมีเนื้อมีหนังขึ้นเล็กน้อย สีหน้าก็ดูดีขึ้น
แต่การกินผักต้มที่ไม่มีเกลือไม่มีน้ำมัน ทำให้โม่เหยียนเกือบจะอาเจียน ครั้งนี้ในที่สุดก็มาถึงเมืองเล็กๆ หล่อนวางแผนจะนำผัก ธัญพืชจากมิติพิเศษไปขายเพื่อแลกน้ำมันและเกลือ การไม่ได้กินน้ำมันและเกลือเป็นเวลานาน ก็ไม่ดีต่อร่างกาย
สำหรับการที่หล่อนมักจะหาอาหารได้เสมอ เด็กเล็กทั้งสองคนอาจจะหลอกได้ แต่คนโตนั้นไม่ได้ ตอนที่หล่อนนำผักกาดขาวออกมาเป็นครั้งแรก โม่ชิงเจ๋อก็สงสัยแล้ว ต่อมาเมื่อหล่อนนำมะเขือเทศ หัวไชเท้า แม้กระทั่งข้าวโพดออกมา เขาก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก แต่เขาไม่เคยถาม โม่เหยียนก็ไม่เคยพูดถึงเอง พ่อลูกจึงเก็บความลับนี้ไว้ด้วยความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
โม่เหยียนเก็บผักกาดขาว มะเขือเทศ และข้าวโพดมาไม่น้อย ในฤดูกาลนี้ไม่มีหัวไชเท้า หล่อนจึงไม่ได้ไปถอน ส่วนข้าวที่สุกงอมแล้ว ไม่มีเครื่องมือสำหรับนวดและกะเทาะเปลือก หล่อนจึงไม่สามารถนำออกไปแลกเงิน และไม่มีทางให้ครอบครัวได้กินข้าวสวย
หลังจากใส่ผักกาดขาว มะเขือเทศ และข้าวโพดลงในตะกร้าเก่าที่เก็บมาได้ โม่เหยียนก็ถือมันออกจากมิติพิเศษ มุ่งหน้าไปยังเมืองหลงสือ
ระหว่างทางหล่อนพบกับชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงที่กำลังไปตลาด โม่เหยียนแอบเข้าไปปะปนกับพวกเขาอย่างแนบเนียน และเริ่มพูดคุยกับป้าวัยห้าสิบกว่าที่แบกลูกแพร์มา ดูเหมือนเป็นคนที่พูดคุยง่าย หล่อนมีหน้าตาสวย พูดจาไพเราะ แม้พวกแม่บ้านจะรู้สึกว่าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ทุกคนเข้ากันได้อย่างรวดเร็ว พูดคุยหัวเราะกันมาจนถึงประตูเมืองหลงสือ
วันนี้คนที่เฝ้าประตูยังเป็นยาหยี่คนเดิมที่เคยรังแกหลี่เยี่ยนและคุณปู่เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขาเก็บค่าผ่านทางสิบเหรียญเงินจากคนต่างถิ่นที่ไม่มีบัตรผ่านทางของเมืองหลงสือ ส่วนคนในท้องถิ่นที่มีบัตรผ่านทางก็จะปล่อยผ่าน
โม่เหยียนเห็นสถานการณ์แล้วรู้สึกใจเต้น หล่อนยื่นมือเข้าไปในตะกร้า แกล้งทำเป็นค้นหาบัตรผ่านทาง แน่นอนว่าไม่พบอะไร หล่อนแสร้งทำเป็นตกใจ พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: "ทำยังไงดี ทำยังไงดี ฉันทำบัตรผ่านทางหาย พ่อต้องตีฉันตายแน่ๆ!"
ป้าที่เข้าคิวอยู่ข้างหน้าหล่อนได้ยินเข้า หันมาถามด้วยความเป็นห่วง: "ไม่ต้องร้อน ลูก ลองค้นดูให้ดีอีกที"
โม่เหยียนรีบพยักหน้า แล้วค้นหาในตะกร้าเก่าอีกครั้ง แน่นอนว่าไม่พบอะไร เพื่อให้ดูสมจริง หล่อนถึงกับบีบน้ำตาออกมาสองหยด ดูน่าสงสารมาก


## บทที่ 14 ขายผัก (2)

คุณยายชอบเธอมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พอเห็นเธอร้องไห้ก็รีบปลอบทันที "ไม่ต้องกลัวๆ คุณยายมีป้ายทางนะ เดี๋ยวคุณยายจะบอกว่าเธอเป็นหลานสาวของฉัน พวกเขาจะปล่อยให้เธอเข้าไปแน่นอน!"
"จริงเหรอคะ? ขอบคุณคุณยายมากๆ แต่พวกเขาจะยอมให้หนูเข้าไปจริงๆ เหรอคะ?" โม่เหยียนถามอย่างลังเล
คุณยายยังไม่ทันได้พูดอะไร หญิงคนอื่นๆ ก็พูดขึ้นพร้อมกัน "ได้สิ ได้สิ พวกเราทุกคนเป็นพยานให้ได้นะ!"
โม่เหยียนกล่าวขอบคุณซ้ำๆ อย่างซาบซึ้ง แต่ในใจกลับแอบขอโทษพวกเธอเงียบๆ เธอไม่อยากหลอกลวงคนใจดีพวกนี้จริงๆ
และแล้ว ด้วยความช่วยเหลือของทุกคน โม่เหยียนก็หลบพ้นการตรวจค้นของยาหยี่ และเข้าสู่เมืองหลงสือได้อย่างราบรื่น
โม่เหยียนเดินตามคุณยายและคนอื่นๆ ผ่านทางคดเคี้ยวมาถึงตลาดการค้า
แผงขายในตลาดไม่มีตำแหน่งตายตัว ใครมาก่อนก็ได้ที่ดีก่อน โม่เหยียนและคณะมาถึงค่อนข้างเช้า บนถนนยังมีคนตั้งแผงไม่กี่คน พวกเธอจึงเลือกพื้นที่โล่งแห่งหนึ่งและจัดวางสินค้าที่จะขาย
หลังจากจัดวางสินค้าเรียบร้อยแล้ว โม่เหยียนช่วยคุณยายจัดลูกแพร์ไปพลางมองดูสินค้าของคนอื่นไปพลาง เธอพบว่าส่วนใหญ่ขายผัก ไก่ เป็ด ปลา และเนื้อ ผักเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในชาติก่อน แต่กลับเห็นผลไม้ไม่กี่อย่าง มีลูกแพร์และลูกท้อขายอยู่สองสามร้าน แต่กลับไม่เห็นแอปเปิ้ลซึ่งเป็นผลไม้ธรรมดาที่สุดในชาติก่อน
ขณะที่เธอกำลังมองไปรอบๆ คุณยายที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม "ผักพวกนี้กับข้าวโพดของเธอปลูกยังไงกัน ตัวใหญ่กว่าของคนอื่น สีสันก็สวยกว่า ดูแล้วน่ากินจริงๆ!"
แน่นอนสิ! ผลิตภัณฑ์จากมิติพิเศษ ต้องเป็นของชั้นเลิศ!
โม่เหยียนรู้สึกภูมิใจในใจ แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า "อาจเพราะใส่ปุ๋ยเยอะ ถึงได้โตดี ที่บ้านก็หวังพึ่งพวกนี้แลกน้ำมันกับเกลือนะคะ!"
คุณยายรู้สึกงุนงง สามีของนางเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเพาะปลูก ทั้งรดน้ำและใส่ปุ๋ยไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่ทำไมถึงไม่ได้ผลดีขนาดนี้ล่ะ?
พระอาทิตย์ค่อยๆ สูงขึ้น คนในตลาดก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงร้องขายใหญ่น้อยดังไม่ขาดสาย โม่เหยียนขายผักเป็นครั้งแรกในสองชาติ เธอรู้สึกเขินอายไม่กล้าเปิดปาก ได้แต่ยืนเงอะงะดูคนอื่นซื้อขาย
หญิงคนหนึ่งแต่งตัวดีเดินผ่านแผงของโม่เหยียน เมื่อเห็นมะเขือเทศที่มีขนาดใหญ่กว่าและสีสดกว่าร้านอื่น ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นทันที นางชี้ไปที่มะเขือเทศและถาม "คุณหนู อันนี้ขายยังไงคะ?"
ไม่คิดว่าจะมีลูกค้าเร็วขนาดนี้ โม่เหยียนไม่ได้บอกราคาทันที แต่หยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งมาแกะออก แล้วยื่นครึ่งหนึ่งให้ "พี่สาว ลองชิมก่อนสิคะ ไม่คิดเงินค่ะ!"
หญิงผู้นั้นรับไปอย่างสงสัยและกัดลองชิม รสชาติเปรี้ยวหวานและสัมผัสกรุบกรอบทำให้นางอดไม่ได้ที่จะกินอีกหลายคำ ไม่นานครึ่งลูกก็หมดลงในท้องของนาง นางชมชอบและพูดอย่างตรงไปตรงมา "คุณหนู ขอฉันห้าชั่งนะคะ"
"ได้เลยค่ะ!"
ไม่คิดว่าการค้าครั้งแรกจะเป็น "ธุรกิจใหญ่" โม่เหยียนรู้สึกดีใจมาก แต่เธอไม่มีตาชั่งและไม่รู้วิธีชั่ง จึงต้องขอให้คุณยายที่มีตาชั่งช่วย
มะเขือเทศลูกใหญ่ เพียงเก้าลูกก็ได้ห้าชั่งแล้ว โม่เหยียนวางมะเขือเทศลงในตะกร้าของหญิงผู้นั้นพลางพูดว่า "พี่สาว นี่มะเขือเทศของคุณค่ะ ชั่งละสามเหวินเฉียน รวมสิบห้าเหวิน"
หญิงผู้นั้นกำลังล้วงเงินจากถุงเงิน พอได้ยินว่าต้องจ่ายสิบห้าเหวิน ก็รู้สึกไม่พอใจ "มะเขือเทศของคนอื่นชั่งละสองเหวินเท่านั้น ทำไมเธอถึงคิดสามเหวิน? แพงเกินไปแล้ว!"
โม่เหยียนฟังแล้วก็ไม่โกรธ "พี่สาว คุณก็ลองชิมแล้ว รสชาติมะเขือเทศของฉันเทียบกับร้านอื่นเป็นยังไงคะ?"
หญิงผู้นั้นได้ยินแล้วก็พูดไม่ออกทันที เพราะรสชาติของมะเขือเทศนั้นดีจริงๆ นางก็ไม่กล้าปฏิเสธ
สุดท้าย โม่เหยียนแถมผักกาดขาวใบใหญ่เขียวสดให้หญิงผู้นั้นสองต้น หญิงผู้นั้นรู้สึกเหมือนได้กำไรใหญ่ จึงจ่ายเงินอย่างเต็มใจทันที
โม่เหยียนนับเงินสิบห้าเหวินที่ได้มาเป็นครั้งแรกในชาตินี้ ยิ้มอย่างพึงพอใจเป็นพิเศษ...


## บทที่ 15 ขายผัก

ตลาดเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม บรรยากาศคึกคักเป็นพิเศษ
โม่เหยียนวุ่นวายกับการต้อนรับลูกค้าที่มาซื้อผัก มีคุณยายช่วยชั่งน้ำหนัก ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก ถุงเงินที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ที่เอวทำให้เธอรู้สึกดีใจมาก แค่ตะกร้าผักเดียว แต่ขายได้อย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตา ผักกาดขาวและมะเขือเทศก็ขายหมด เหลือเพียงข้าวโพดสีเหลืองทองสามฝัก
ข้าวโพดที่เหลือหล่อนไม่ได้ตั้งใจจะขาย จึงหยิบข้าวโพดออกมาแล้ววางตะกร้าไว้ด้านหลัง
"ลูก ข้าวโพดยังขายไม่หมด ทำไมเก็บไปแล้วล่ะ?" คุณยายอดถามไม่ได้
โม่เหยียนกลับยัดข้าวโพดใส่ตะกร้าไม้ไผ่ของคุณยาย แล้วยิ้มพูดว่า: "คุณยาย วันนี้ต้องขอบคุณยายมากนะคะ ฉันถึงได้ขายผักพวกนี้หมด ข้าวโพดนี่ไม่กี่เหรียญหรอก ขอมอบให้ยายเถอะค่ะ"
คุณยายพอได้ยินก็รีบคืนข้าวโพดให้หล่อน: "จะได้ยังไงกัน! ข้าวโพดนี่ขายได้ตั้งหกเหรียญเงินนะ!"
ที่นี่ข้าวโพดขายเป็นฝัก ข้าวโพดของโม่เหยียนฝักใหญ่ หนึ่งฝักเท่ากับของคนอื่นสองฝัก แพงกว่าหนึ่งเหวิน คนก็ยังซื้อเยอะ
โม่เหยียนจับมือคุณยายไว้ ก้มหน้าอย่างเขินอาย พูดว่า: "คุณยาย วันนี้หนูทำป้ายทางหาย พ่อรู้เข้าต้องตีหนูตายแน่ หนูเลยคิดว่าจะปิดบังเขาไว้ก่อน อีกไม่กี่วันขายผักเก็บเงินให้พอ หนูจะแอบไปทำป้ายทางใหม่ แต่ช่วงนี้ หวังว่ายายจะพาหนูเข้ามาเหมือนวันนี้ ข้าวโพดไม่กี่ฝักนี้ถือเป็นการขอบคุณยาย ถ้ายายไม่รับ ก็ถือว่าหนูไม่ได้พูดอะไร"
ถูกดวงตาดำขลับคู่นั้นมองอย่างน่าสงสาร เหมือนลูกแมวน้อยไร้บ้าน คุณยายใจอ่อน จำใจต้องพยักหน้ารับปาก
ความปรารถนาสำเร็จแล้ว โม่เหยียนยิ้มตาหยี รอยยิ้มสดใสของหล่อนทำให้แสงอาทิตย์ดูหม่นลงไปหลายส่วน
คุณยายช่วยหล่อนมาก หล่อนก็ตอบแทนน้ำใจ ช่วยต้อนรับลูกค้าที่มาซื้อลูกแพร์ หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ลูกแพร์สองตะกร้าก็ขายหมด
เนื่องจากต้องไปซื้อน้ำมันและเกลือ โม่เหยียนนัดสถานที่พบกับคุณยายในวันพรุ่งนี้ แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกัน
โม่เหยียนถือตะกร้าเก่า เดินไปที่ร้านขายน้ำมันเกลือและเครื่องปรุง หลังจากเปรียบเทียบสามร้าน พบว่าร้านที่ถูกที่สุด เกลือหนึ่งชั่งก็ยังราคายี่สิบสองเหวิน น้ำมันถูกกว่า แต่ก็ยังราคายี่สิบเหวิน
โม่เหยียนชั่งน้ำหนักถุงเงิน กัดฟันซื้อเกลือสองชั่งน้ำมันสองชั่ง รวมกับโถดินเผาใส่เกลือและน้ำมัน รวมเป็นเก้าสิบเหวิน เงินที่ขายผักได้หมดเกือบพอดี เหลือแค่เจ็ดเหวินเฉียน
เงินเจ็ดเหวินสุดท้าย โม่เหยียนก็ไม่อยากเก็บไว้ ไปซื้อข้าวสารหนึ่งชั่ง ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามาถึงโลกนี้เกือบครึ่งเดือนแล้ว หล่อนยังไม่เคยเห็นข้าวสารแม้แต่เม็ดเดียว
นึกถึงต้นข้าวในมิติที่มองเห็นแต่กินไม่ได้ โม่เหยียนก็รู้สึกหงุดหงิด แต่หล่อนก็ไม่ได้ตั้งใจจะนั่งเฝ้าถังข้าวและหิวท้องอีกต่อไป พรุ่งนี้ขายผักได้เงินแล้ว จะไปซื้อเคียวและโม่หินเล็ก ๆ ตัดต้นข้าวแล้วนวดเอาเมล็ดออก ใช้โม่หินบดแล้วกะเทาะเปลือก เมล็ดข้าวที่เหลือก็จะนำไปหุงกินได้
ใส่ข้าว เกลือ น้ำมันลงในตะกร้า โม่เหยียนเดินอย่างเบาใจออกจากเมืองหลงสือ หาที่ที่ไม่มีคนแล้วหยิบข้าวโพดและหัวไชเท้าอีกสิบกว่าชิ้นออกมาจากมิติ ก่อนจะกลับไปที่วัดร้าง
น้ำมันพืชสีเหลืองทอง ข้าวและเกลือสีขาว ทำให้ซินเอ๋อร์และเจินเอ๋อร์ที่กินแต่ผักต้มน้ำมาเกือบครึ่งเดือนดีใจมาก แม้แต่โม่ชิงเจ๋อก็รู้สึกตื่นเต้น
แต่ผู้ใหญ่มักคิดมากกว่าเด็ก หลังจากความดีใจผ่านไป โม่ชิงเจ๋อก็อดถามไม่ได้: "ของพวกนี้ เจ้าได้มาจากไหน?"
คำพูดแฝงไม่ใช่ความสงสัย แต่เป็นความห่วงใย
"พ่อวางใจได้ ลูกไม่ได้ขโมยหรือปล้น ของพวกนี้ได้มาอย่างถูกต้อง!" โม่เหยียนไม่ได้ตอบคำถามของเขาตรง ๆ แต่สีหน้ากลับจริงจังมาก
แม้ว่าพ่อจะสงสัยผักที่หล่อนนำออกมา แต่เขาคงงุนงง ยากที่จะคิดว่าหล่อนมีมิติติดตัว หล่อนไม่มีความตั้งใจจะเปิดเผย นี่ไม่เกี่ยวกับความไว้วางใจ หล่อนเพียงไม่อยากให้มีคนอีกคนแบกรับความลับที่ดูเหมือนจะดี แต่จริง ๆ แล้วหนักอึ้งนี้
โม่ชิงเจ๋อพอได้ยินก็ไม่ถามอีก แต่ความผิดหวังและเศร้าที่ผ่านใบหน้าเขาไปชั่วครู่ ทำให้โม่เหยียนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
อาหารกลางวันเป็นหลี่เยี่ยนที่แย่งทำ ตามคำแนะนำของโม่เหยียน เทข้าวออกมาครึ่งหนึ่งล้างให้สะอาดแล้วเติมน้ำต้ม หลังน้ำเดือด ก็ใส่เมล็ดข้าวโพดที่แกะออกมา และหัวไชเท้าที่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ลงไป
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ทั้งวัดร้างอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม หลังจากใส่น้ำมันและเกลือ เด็กทั้งสองก็จ้องหม้อตาไม่กะพริบ อยากจะกินทันที
เมื่อโจ๊กเสร็จ ทุกคนก็ได้รับโจ๊กเต็มชาม โม่เหยียนถือชาม ค่อย ๆ จิบโจ๊ก หรี่ตาด้วยความเพลิดเพลิน โจ๊กเคี่ยวจนนุ่มอร่อย ดูดซับรสชาติของหัวไชเท้าอย่างสมบูรณ์ เมื่อเพิ่มข้าวโพดที่ทั้งหอมและหวาน จะไม่อร่อยได้อย่างไร
คนอื่น ๆ ก็กินอย่างเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ พ่อลูกสามคนตระกูลโม่ก็ไม่ได้กินข้าวมานาน ไม่ได้ลิ้มรสเค็ม ยายหลานตระกูลหลี่ยิ่งน่าสงสาร หลังหนีจากโจร ไม่มีอะไรกินเลย ตลอดทางอาศัยรากหญ้า ใบไม้ และน้ำดิบประทังชีวิต หากไม่ได้พบคนตระกูลม้อ คงหิวตายข้างทางไปแล้ว
หลังอาหาร เด็กทั้งสองเล่นสักครู่ก็ไปนอนกลางวัน แต่หลี่เยี่ยนไม่กล้าพักผ่อน หลังจากช่วยคุณปู่เข้านอนแล้ว ไม่สนใจการห้ามของโม่เหยียน หล่อนอุ้มเสื้อผ้าสกปรกของทุกคนไปซัก
"ปล่อยให้เธอทำในสิ่งที่เธออยากทำเถอะ อย่างนี้เธอจะรู้สึกดีขึ้น" โม่ชิงเจ๋อเดินมาตอนไหนไม่รู้ มองเงาหลังของเด็กสาวพูดกับโม่เหยียน
โม่เหยียนเข้าใจความหมายของเขา และนี่คือเหตุผลที่ทำให้เด็กสาวน่ารัก คิดในใจว่าตลอดการเดินทางนี้ จะต้องดูแลคุณปู่หลานคู่นี้ให้ดี
นึกถึงการเดินทาง โม่เหยียนนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาทันที: "พ่อคะ วันนี้พ่อสืบข่าวได้ยังไงบ้าง?"
โม่ชิงเจ๋อได้ยินแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย: "เมื่อครึ่งเดือนก่อน ราชสำนักส่งทหารเพิ่มอีกเจ็ดหมื่นนาย เดิมทีน่าจะปราบกบฏภายในได้อย่างรวดเร็ว แต่ว่ากันว่าการกบฏครั้งนี้มีเงาของศัตรูต่างชาติ ทางใต้ตอนนี้สู้รบกันอย่างดุเดือด ทางเหนือยังค่อนข้างสงบ อาจจะ..."
พูดถึงตรงนี้ โม่ชิงเจ๋อหยุดไป รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องพูดต่อ พูดไปลูกสาวอาจจะไม่เข้าใจ
โม่เหยียนได้รู้สิ่งที่อยากรู้แล้ว เรื่องอื่นก็ไม่อยากถามต่อ แค่ทางเหนือสงบ พวกเขาสามารถเดินทางไปถึงอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว
...
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โม่เหยียนถือตะกร้าหนักอึ้ง รอที่จุดนัดพบกับคุณยายเมื่อวาน ไม่นานคุณยายก็หาบลูกแพร์สองตะกร้ามา ทั้งสองแสร้งเป็นยายหลานเหมือนเมื่อวาน เข้าเมืองได้อย่างราบรื่น
วันนี้ตะกร้าผักที่โม่เหยียนนำมาขายได้เร็วกว่าเมื่อวาน ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนที่ซื้อผักเมื่อวาน ที่แท้คนเหล่านี้นำผักกลับไปทำอาหาร ครอบครัวต่างเห็นพ้องว่ารสชาติดีกว่าผักที่เคยซื้อ แม้แต่เด็ก ๆ ในบ้านที่ไม่กินผักก็ยังกินอย่างเอร็ดอร่อย จึงรีบมาซื้อแต่เช้า
ลูกค้าคนหนึ่งจ่ายเงินอย่างร่าเริง พูดติดตลกว่า: "คุณหนู ผักของเธอทั้งหน้าตาและรสชาติดีกว่าคนอื่น ทำไมไม่เอาไปขายที่โรงเตี๊ยมใหญ่ล่ะ จะได้ไม่ต้องตากแดดตากลมขายของแบบนี้"
คนพูดไม่ได้ตั้งใจ แต่คนฟังกลับสนใจ
ตาของโม่เหยียนเป็นประกาย รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นไปได้ แต่จะทำอย่างไร ต้องคิดให้ดี หล่อนไม่อยากเปิดเผยความลับของมิติเพียงเพื่อขายเงินไม่กี่เหรียญ
แต่ครั้งนี้ ยังไม่ทันที่หล่อนจะคิดหาวิธีที่ปลอดภัย ธุรกิจใหญ่ก็มาหาถึงที่...


## บทที่ 16 การเจรจาธุรกิจสำเร็จ (1)

วันรุ่งขึ้น โม่เหยียนนำตะกร้าผักมาขายที่ตลาดเช่นเคย เพิ่งขายไปได้ครึ่งเดียว ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาหา
"ต้องการผักจำนวนมากเหรอ?"
มองดูชายชราตรงหน้าที่ยิ้มเหมือนพระเมตเตอเรีย ซึ่งแนะนำตัวว่าเป็นเจ้าของร้านใหญ่ของเซียงหมั่วโหลว โม่เหยียนหรี่ตามอง หล่อนยังไม่ทันคิดหาวิธีที่จะนำผักไปขายที่ร้านอาหาร ไม่คิดว่าวันนี้จะมีคนมาติดต่อถึงที่เสียเอง
"เถ้าแก่หวัง ท่านเห็นว่าฉันยังต้องขายผักอยู่ ไม่เป็นไร เอาอย่างนี้ ท่านกลับไปก่อน รอฉันขายผักเสร็จแล้วจะไปหาท่านที่เซียงหมั่วโหลว ที่ถนนนี้วุ่นวายเกินไป ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะคุยกัน"
เถ้าแก่หวังเห็นว่าโม่เหยียนไม่เต็มใจที่จะทิ้งการค้าแล้วไปกับเขาทันที ก็ไม่โกรธ ยังคงยิ้มแย้มอย่างมีความสุข: "เป็นเหตุผลที่ดี ข้าจะกลับไปก่อน เมื่อคุณหนูขายของเสร็จแล้ว ต้องแน่ใจว่าจะมาที่เซียงหมั่วโหลวนะ"
ท่าทีของเขาในสายตาของโม่เหยียน ทำให้หล่อนรู้สึกว่าเถ้าแก่หวังคนนี้ไม่เลว จึงยิ้มและตอบตกลง บอกว่าจะไปแน่นอน
เถ้าแก่หวังก็ยุ่งมาก เมื่อได้รับคำตอบที่แน่นอนแล้ว ก็ไม่ได้อยู่นานอีก พาลูกน้องสองคนจากไป
"ลูก เธอโชคดีมากนะ! เซียงหมั่วโหลวนี่เป็นร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ การขายผักให้พวกเขาครั้งหนึ่ง ยังดีกว่าที่เธอขายที่นี่เป็นเดือนเลยนะ!"
ยายพูดอย่างตื่นเต้น รู้สึกดีใจมากเพื่อโม่เหยียน
โม่เหยียนยิ้มให้ยาย แต่ในใจกลับไม่ได้ดีใจมากนัก นี่เป็นธุรกิจใหญ่ไม่ผิด ถ้าทำได้ดีก็จะได้เงิน เมื่อครอบครัวของพวกเขาไปถึงเมืองหลวงก็จะไม่ต้องนอนข้างถนน แต่ผักในพื้นที่ของหล่อนมีน้อยชนิดเกินไป ร้านอาหารไม่มีทางขายแค่ไม่กี่อย่างนี้ แม้ว่าชนิดจะไม่ใช่ปัญหา หล่อนก็ยังต้องหาวิธีนำผักพวกนั้นออกมาข้างนอกอย่างปลอดภัย โดยไม่ให้ใครสงสัย!
หลังจากกังวลอยู่สักพัก โม่เหยียนก็ไม่อยากคิดอีกต่อไป ยังคงต้อนรับลูกค้าต่อไป ไม่นานตะกร้าผักก็ขายหมด เดิมทีหล่อนยังจะช่วยยายขายลูกแพร์ แต่ยายให้หล่อนไปทำธุระสำคัญ ไม่ยอมให้หล่อนช่วยไม่ว่าอย่างไร
โม่เหยียนจำใจ ได้แต่ถือตะกร้าเก่า ตามคำแนะนำของคนเดินถนน มาถึงเซียงหมั่วโหลว
อาจจะมีการบอกกล่าวไว้ล่วงหน้า เด็กเสิร์ฟในห้องโถงได้ยินว่าหล่อนมาหาเถ้าแก่หวัง ก็รีบพาหล่อนไปที่ชั้นสองที่เถ้าแก่หวังอยู่อย่างกระตือรือร้น
เถ้าแก่หวังกำลังตรวจบัญชี เมื่อเห็นโม่เหยียน ก็วางสมุดบัญชีลง ใบหน้ายิ้มเหมือนดอกเบญจมาศ เชิญให้หล่อนนั่งลง แล้วสั่งให้เด็กเสิร์ฟนำชาและขนมมาเสิร์ฟ
"เถ้าแก่หวังมีน้ำใจ ท่านเป็นคนสำคัญและมีธุระมาก เรามาคุยเรื่องธุรกิจกันก่อนดีกว่า!"
นั่งลงตรงข้ามกับเถ้าแก่หวัง โม่เหยียนไม่มีอารมณ์จะพูดคุยทักทาย ยิ้มและเข้าเรื่องทันที
เถ้าแก่หวังตกใจ ไม่คิดว่าเด็กสาวคนนี้จะตรงไปตรงมาเช่นนี้ จึงต้องพูดตามที่หล่อนพูด: "เอ่อ เป็นอย่างนี้ ปกติเซียงหมั่วโหลวของเรามีชาวสวนประจำ ไม่จำเป็นต้องซื้อผักจากภายนอก แต่ช่วงที่ผ่านมาชาวสวนคนนี้มีเรื่อง ไม่สามารถจัดหาให้ได้อีกต่อไป พวกเราจึงมาหาคุณหนู หวังว่าคุณหนูจะสามารถจัดหาผักให้เซียงหมั่วโหลวของเราในระยะยาว ไม่ทราบว่าคุณหนูคิดอย่างไร?"
การที่เซียงหมั่วโหลวสามารถแซงหน้าร้านอาหารเก่าแก่อื่น ๆ อีกหลายร้าน กลายเป็นร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดในเมืองในเวลาเพียงไม่กี่ปี ต้องคำนึงถึงทุกด้าน ในนั้นแหล่งที่มาของผักเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เพื่อรักษาคุณภาพของผัก และการจัดหาที่มั่นคง ชาวสวนที่เซียงหมั่วโหลวกำหนดต้องมีความสามารถในการจัดหาผักทุกชนิด แน่นอนว่านี่ก็มีข้อเสีย หากชาวสวนไม่สามารถจัดหาผักได้ ร้านอาหารก็ต้องหาชาวสวนที่มั่นคงและเชื่อถือได้รายอื่น การหาชาวสวนที่เหมาะสมเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ร้านอาหารให้ความสำคัญกับคุณภาพของผัก ผักที่ใช้ในช่วงหลายวันนี้ล้วนเก็บรวบรวมมาจากตลาดทีละนิด นอกจากจะเสียเวลาแล้วยังเสียแรงงาน คุณภาพก็ไม่ดีเท่าแต่ก่อน หากเป็นเช่นนี้ต่อไปก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ดังนั้นเมื่อเถ้าแก่หวังได้ยินจากลูกน้องที่ไปซื้อของว่ามีคนขายผักในตลาดที่ดีกว่าที่ชาวสวนคนเดิมจัดหาให้ ก็อดไม่ได้ที่จะไปหาด้วยตัวเอง


## บทที่ 17 การเจรจาธุรกิจสำเร็จ (2)

โม่เหยียนได้ยินคำพูดนั้น ลูบรอยประทับในฝ่ามือครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายจำใจปฏิเสธ: "ขอโทษค่ะ เรื่องนี้ฉันตกลงไม่ได้!"
"ทำไมล่ะ?" เถ้าแก่หวังอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ในใจก็รู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง
ร้านเซียงหมั่วโหลวของพวกเขาเป็นหนึ่งในร้านชั้นนำของเมืองหลงสือ ชาวสวนที่อยากส่งผักให้เซียงหมั่วโหลวมีมากมายนับไม่ถ้วน แต่โอกาสดีๆ ที่คนอื่นแย่งกันจนหัวแตกนี้ กลับถูกเด็กสาวที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ปฏิเสธไปเสียได้
โม่เหยียนก็รู้สึกเสียดายมาก แต่หล่อนก็ไม่อาจหลอกลวงผู้อื่นทั้งๆ ที่รู้ จึงอธิบายว่า: "ความจริงแล้ว อีกไม่กี่วันครอบครัวของเราก็จะออกจากเมืองหลงสือไปที่อื่น จึงไม่สามารถส่งผักให้เซียงหมั่วโหลวในระยะยาวได้"
เมื่อเถ้าแก่หวังได้ยินว่าเป็นเพราะเหตุนี้ ความโกรธที่พลุ่งขึ้นมากลับหายไป รู้สึกแค่เสียดายอย่างมาก เขานิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า:
"งั้นที่บ้านเธอตอนนี้มีผักเหลืออยู่เท่าไหร่? จะสามารถส่งให้ชั่วคราวสักไม่กี่วันได้ไหม จนกว่าเราจะหาชาวสวนรายใหม่ได้?"
"เรื่องนี้ไม่มีปัญหาค่ะ ที่บ้านยังมีผักเหลืออยู่ไม่น้อย ก็ตั้งใจจะขายผักชุดนี้เป็นเสบียงเดินทางพอดี!"
เรื่องนี้ตรงกับความต้องการของโม่เหยียนพอดี หล่อนรีบตอบตกลง ส่วนเรื่องที่จะนำผักจากมิติพิเศษออกมาอย่างไรให้ถูกต้องตามกฎหมายนั้น ระหว่างทางมาหล่อนก็คิดไว้แล้ว
แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ใหญ่โต แต่เพื่อความปลอดภัย ทั้งสองคนก็ทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรโดยมีลูกค้าประจำรายหนึ่งเป็นพยาน แต่ละฝ่ายถือไว้คนละฉบับ
สัญญาระบุว่า: ทุกวันโม่เหยียนจะส่งผักกาดขาวห้าสิบชั่ง มะเขือเทศแปดสิบชั่ง ข้าวโพดหนึ่งร้อยห้าสิบฝัก ให้กับเซียงหมั่วโหลว; เซียงหมั่วโหลวจะรับซื้อผักของโม่เหยียนในราคาตลาด โดยจ่ายค่าผักทุกวัน...
ออกจากเซียงหมั่วโหลวแล้ว โม่เหยียนไม่ได้กลับไปที่วัดร้างทันที แต่เก็บเงินค่าผักกว่าร้อยเหวินไว้ในอก ตามคำแนะนำของคนเดินถนน มุ่งหน้าไปยังโรงรับจำนำ...
ไม่นาน โม่เหยียนก็เดินออกจากโรงรับจำนำอย่างรีบร้อนพร้อมกับพ่อค้าคนกลางวัยกลางคน มาถึงปลายถนนที่มีผู้คนเบาบาง บ้านดินที่ดูเหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อปรากฏอยู่ตรงหน้า
พ่อค้าคนกลางหยิบกุญแจที่เต็มไปด้วยสนิมออกมาจากแขนเสื้อ ไขกุญแจที่เต็มไปด้วยสนิมเช่นกัน พอผลักประตู ฝุ่นจำนวนมากก็ฟุ้งกระจายใส่หน้า ทำให้ทั้งสองคนจามอย่างแรงหลายครั้ง
พ่อค้าคนกลางถอยไปก้าวหนึ่ง ให้โม่เหยียนเข้าไปก่อน เห็นโม่เหยียนแค่มองแต่ไม่พูดอะไร จึงจำต้องพูดขึ้นเอง: "บ้านหลังนี้เก่าไปหน่อย แต่ไม่ชื้น เก็บของได้แน่นอนครับ"
โม่เหยียนรู้สึกว่าใช้ได้ แต่แสดงออกว่าไม่ค่อยพอใจนัก: "พอใช้ได้ แต่ถ้าค่าเช่าถูกลงอีกหน่อย ฉันก็จะเช่า"
พ่อค้าคนกลางได้ยินแล้วรู้สึกว่ามีโอกาส จึงกระตือรือร้นขึ้นอีก: "ค่าเช่าไม่มีปัญหา ถ้าคุณยินดี ผมให้เช่าสิบเหวิน!"
โม่เหยียนส่ายหน้า ยื่นนิ้วชูขึ้นเป็นเลขหก
พ่อค้าคนกลางเห็นแล้วสีหน้าไม่ค่อยดี กัดฟันพูดว่า: "แปดเหวิน ไม่มีต่อรอง ถ้าคุณจะเช่า เราทำสัญญากันเลย ถ้าคุณว่าแพง ผมก็ลดให้ไม่ได้อีกแล้ว"
โม่เหยียนยิ้ม ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว: "ได้ แปดเหวินก็แปดเหวิน แต่ฉันจะเช่าแค่เจ็ดวัน"
พ่อค้าคนกลางได้ยินว่าเช่าแค่เจ็ดวัน ก็รู้สึกปวดฟันทันที ตบหัวตัวเองแล้วพูดว่า: "เจ็ดวันก็เจ็ดวัน!"
บ้านเป็นของเขาอยู่แล้ว ไม่ต้องลงทุนอะไร ปล่อยทิ้งไว้ก็ไม่ได้เงิน วันละแปดเหวินพอให้เขาซื้อเหล้ากินได้แล้ว มีแต่คนโง่ถึงจะไม่ให้เช่า
หลังจากนั้น ทั้งสองคนกลับไปที่โรงรับจำนำเพื่อทำสัญญา โม่เหยียนจ่ายค่าเช่า รับกุญแจแล้วแอบไปที่บ้านร้าง หล่อนประมาณน้ำหนัก นำผักกาดขาว มะเขือเทศ และข้าวโพดที่จะส่งให้เซียงหมั่วโหลวพรุ่งนี้ออกมาจากมิติพิเศษเตรียมไว้ รอเพียงเช้าวันพรุ่งนี้จะแจ้งให้คนของเซียงหมั่วโหลวมารับไป
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว โม่เหยียนพักหายใจ คิดสักครู่แล้วเข้าไปในมิติพิเศษอีกครั้ง ดึงหัวไชเท้าออกมาเป็นจำนวนมาก หัวไชเท้านอกฤดูกาล เถ้าแก่หวังคงจะชอบมาก...


## บทที่ 18 ถึงเมืองหลวง

ที่ด้านหลังร้านเซียงหมั่วโหลว เถ้าแก่หวังมองดูพนักงานลากตะกร้าหัวไชเท้าขนาดใหญ่กลับมา เขายิ้มอย่างมีความสุขพลางลูบเคราของตัวเอง ทันทีนั้นเขาสั่งให้พ่อครัวตัดหัวไชเท้าขนาดเท่าชามใบใหญ่ออกเป็นสองซีก เสียงกรอบดังขึ้น หัวไชเท้าถูกแบ่งออกเป็นสองซีกอย่างง่ายดาย น้ำใสไหลลงมาตามรอยมีด กลิ่นหอมหวานค่อยๆ ลอยออกมา
เถ้าแก่หวังอดไม่ไหวหยิบหัวไชเท้าขึ้นมากัดคำหนึ่ง รสชาติกรอบหวานเข้าปาก กลับอร่อยยิ่งกว่าหัวไชเท้าที่ผ่านน้ำค้างแข็งในฤดูหนาวเสียอีก เขาชิมอีกสองสามคำ แล้วมองโม่เหยียนอย่างมีความหมายลึกซึ้ง:
"ข้าคิดว่าหัวไชเท้าในฤดูนี้ถึงจะโตได้ขนาดนี้ แต่รสชาติคงไม่ดี ไม่คิดว่าบ้านของคุณหนูจะปลูกหัวไชเท้าที่อร่อยขนาดนี้ได้ในฤดูนี้"
สำหรับความหมายในคำพูดของเขา โม่เหยียนแกล้งทำเป็นไม่รู้ แสร้งโง่ตอบว่า: "บ้านข้าก็โชคดีเท่านั้นเอง! ปีก่อนๆ ก็เคยลองปลูก ไม่ว่าจะดูแลอย่างไรก็ปลูกไม่ขึ้น แต่ปีนี้กลับไม่ได้ดูแลอะไรมาก แต่กลับได้ผลผลิตมากมายขนาดนี้ ข้าก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน!"
เถ้าแก่หวังตั้งใจจะลองหยั่งเชิงว่าหล่อนมีเคล็ดลับอะไรหรือไม่ ถ้าเป็นไปได้ เขาอาจจะยอมจ่ายเงินก้อนใหญ่เพื่อซื้อเคล็ดลับนั้น แล้วให้คนของเขาปลูกเอง ถ้าฤดูร้อนสามารถให้ลูกค้าได้กินหัวไชเท้า นั่นจะเป็นสิ่งที่มีเพียงที่เดียวในเมืองหลงสือ
โม่เหยียนเห็นว่าเขายังอยากถาม จึงแสร้งทำเป็นมองเขาอย่างคาดหวังและพูดว่า: "หรือว่าข้าจะเขียนวิธีการปลูกหัวไชเท้าครั้งนี้ลงไป ถ้าเถ้าแก่หวังต้องการ ข้าจะขายให้ท่านในราคาห้าสิบเหลียง"
เถ้าแก่หวังอึ้งไป มองดูท่าทางเห็นแก่เงินของหล่อนอย่างหมดคำพูด ความคิดที่จะถามต่อหายไปทันที
โม่เหยียนก้มหน้าลง ยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวน้อย
เถ้าแก่หวังพอใจกับผักชุดนี้มาก โดยเฉพาะหัวไชเท้า เขาให้ราคาสูงถึงสิบเหรียญเงินต่อหนึ่งชั่ง โม่เหยียนค่อนข้างพอใจกับราคานี้ ต้องรู้ว่าในฤดูหนาว หนึ่งเหวินสามารถซื้อหัวไชเท้าได้สองชั่ง สิบเหวินก็ถือว่าไม่น้อยเลย!
หลังจากชั่งน้ำหนักหัวไชเท้าแล้ว รวมทั้งหมดมีสี่ร้อยยี่สิบชั่ง เพียงแค่นี้ก็ได้เงินสี่พันสองร้อยเหรียญแล้ว บวกกับผักกาดขาว มะเขือเทศ และข้าวโพดอีกห้าร้อยกว่าเหรียญ โม่เหยียนได้เงินสามพันเจ็ดร้อยกว่าเหรียญในคราวเดียว
หนึ่งพันเหรียญเท่ากับหนึ่งเหลียงเงิน สุดท้าย โม่เหยียนเก็บเงินสี่ตำลึงและเจ็ดร้อยกว่าเหรียญไว้ในอกเสื้อ เดินออกจากร้านเซียงหมั่วโหลวด้วยความรู้สึกเป็นสุข
มาถึงบ้านเก่าที่ปลายถนน โม่เหยียนนำผักออกมาอีกชุดหนึ่ง เพื่อไม่ให้เถ้าแก่หวังสงสัยและนำมาซึ่งปัญหา หล่อนไม่ได้วางแผนที่จะนำหัวไชเท้าออกมาอีก อย่างไรก็ตาม ที่เหลือในพื้นที่ก็ไม่มากนัก เก็บไว้กินเองก็ไม่เลว
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว โม่เหยียนไปที่ร้านขายเมล็ดพันธุ์บนถนน ใช้เงินสิบกว่าเหรียญซื้อเมล็ดพันธุ์แตงกวา มะเขือยาว ถั่วฝักยาว และผักอื่นๆ อีกสิบกว่าชนิดที่ไม่มีในพื้นที่ของหล่อน จากนั้นก็ไปที่ตลาดซื้อมันฝรั่งและมันเทศอย่างละสิบชั่งเพื่อเก็บไว้ทำพันธุ์ สุดท้ายใช้เงินร้อยกว่าเหรียญไปที่ร้านขายเนื้อซื้อหมูสามชั้นชั้นดีหกชั่ง ให้คนขายเนื้อแบ่งเป็นสองส่วนและห่อไว้ ตั้งใจจะให้ครึ่งหนึ่งแก่คุณยาย และเก็บอีกครึ่งหนึ่งไว้นำกลับไปให้คนที่บ้านได้กินเนื้อ
เวลายังเช้าอยู่ มีคนซื้อขายในตลาดไม่น้อย โม่เหยียนพบคุณยายได้อย่างราบรื่น แล้วช่วยหล่อนขายลูกแพร์ ลูกแพร์ของคุณยายมีน้ำมากและหวาน ค่อยๆ มีลูกค้าประจำมากขึ้น ทุกวันลูกแพร์สองตะกร้าขายหมดอย่างรวดเร็ว
หลังจากขายลูกแพร์หมด ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกันออกจากเมือง เมื่อแยกกัน โม่เหยียนรีบใส่เนื้อลงในตะกร้าของคุณยาย ไม่รอให้คุณยายตั้งตัว หยิบของของตัวเองวิ่งหนีไป ไม่สนใจคุณยายที่ตะโกนเรียกอยู่ข้างหลัง
การเข้าเมืองไม่กี่ครั้งที่ผ่านมา โม่เหยียนต้องซื้อของหลายอย่าง เงินที่ขายผักเกือบทั้งหมดถูกใช้ไป ไม่มีเงินเหลือพอที่จะปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ ครั้งนี้หล่อนได้กำไรและซื้อเนื้อ ในที่สุดก็ทำให้ทั้งครอบครัวได้กินเนื้อ
ลำไส้ที่ไม่ได้กินเนื้อมานานอาจถูกกระตุ้นและทำให้ท้องเสียได้ โม่เหยียนตัดเนื้อส่วนที่ไม่มีมันออกมาบางส่วน ทำซุปเนื้อมะเขือเทศหนึ่งหม้อ กินคู่กับข้าวสวยหอมๆ แม้จะมีแค่ซุปเพียงอย่างเดียวและรสชาติไม่ได้ดีมาก แต่ทุกคนในครอบครัวก็กินอย่างอิ่มเอม
หลังอาหาร หลี่เยี่ยนอาสาเก็บชามและตะเกียบ ยิ่งอยู่กับคนตระกูลม้อนานเท่าไร ความรู้สึกขอบคุณของหล่อนต่อคนตระกูลม้อก็ยิ่งลึกซึ้งมากขึ้นเท่านั้น หล่อนและคุณปู่ต้องไปเมืองหลวงเพื่อหาญาติ หากไม่มีใครช่วยเหลือระหว่างทาง พวกเขาอาจจะอดตายได้ แม้จะรู้ว่าคนตระกูลม้อใจดีและจะไม่ทิ้งพวกเขาสองคนปู่หลาน แต่หล่อนก็ไม่มีหน้าที่จะกินฟรีอยู่ฟรีโดยไม่ทำอะไรเลย
อาการป่วยของคุณปู่หลี่หลังจากพักฟื้นมาหลายวัน ก็ดีขึ้นเจ็ดแปดส่วนแล้ว แต่ด้วยอายุที่มาก เพื่อหลีกเลี่ยงการกลับมาของโรค จำเป็นต้องรอให้เขาหายสนิทก่อนจึงจะเดินทางต่อได้
ส่วนโม่ชิงเจ๋อกลับมีความคิดที่จะตั้งรกรากในเมืองหลงสือ ที่นี่ไม่ได้ประสบภัยแล้ง ผู้คนอยู่อย่างสงบสุข สงบเงียบและกลมเกลียว แทบจะเป็นคนละโลกกับทางใต้ที่มีสงครามอยู่ตลอดเวลา หลังจากปรึกษากับโม่เหยียน โม่เหยียนคิดทบทวนอยู่หลายวัน สุดท้ายก็ปฏิเสธ
แม้ว่าเมืองหลงสือจะเป็นเพียงเมืองเล็กๆ แต่มีทำเลที่ตั้งดีมาก อยู่บนถนนหลวง เป็นเส้นทางที่พ่อค้าและนักท่องเที่ยวจากทั้งเหนือและใต้ต้องผ่าน นี่ทำให้เมืองหลงสือร่ำรวยกว่าเมืองอื่นๆ โดยรอบมาก หากต้องการเลี่ยงเมืองนี้ไปยังเมืองหลวง ก็ต้องเดินทางเพิ่มอีกหลายวัน ด้วยเหตุนี้ ยาหยี่จึงตั้งด่านที่ประตูเมือง เก็บค่าผ่านทางสิบเหวินจากคนต่างถิ่นที่เข้ามา สิบเหวินดูเหมือนไม่มาก แต่วันแล้ววันเล่า ก็เป็นรายได้ที่ไม่น้อย
ด้วยเหตุนี้ เมืองหลงสือจึงไม่ค่อยต้อนรับคนนอก หากต้องการตั้งรกรากในเมืองหลงสือหรือหมู่บ้านใกล้เคียง จำเป็นต้องใช้เงินเพื่อติดสินบนผู้มีอำนาจก่อน ต้องสามารถนำความมั่งคั่งมาสู่เมืองหลงสือ มิฉะนั้น ก็อย่าหวังที่จะตั้งถิ่นฐานที่นี่
โม่เหยียนมีพื้นที่พิเศษ สามารถปลูกผัก ปลูกธัญพืชเพื่อสะสมทุนได้ แต่นี่เป็นกระบวนการที่ค่อนข้างยาวนาน หากไม่มีที่ดินเพื่อปกปิด เมื่อเวลาผ่านไป ความลับของหล่อนอาจถูกเปิดเผยได้ หล่อนไม่ต้องการเสี่ยง ข้อกังวลเหล่านี้หล่อนไม่ได้บอกพ่อตรงๆ เพียงแค่ประเด็นที่ว่าไม่มีเงิน ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาล้มเลิกความคิดนี้แล้ว
ในช่วงไม่กี่วันต่อมา ธุรกิจของโม่เหยียนกับร้านเซียงหมั่วโหลวดำเนินไปอย่างราบรื่น มีรายได้วันละห้าร้อยกว่าเหรียญ ทำให้กระเป๋าเงินของหล่อนเต็มขึ้นอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม หล่อนไม่ได้บอกโม่ชิงเจ๋อเกี่ยวกับการทำธุรกิจกับร้านเซียงหมั่วโหลว เพราะมันอธิบายยาก บางครั้งเมื่อเจอสายตากังวลของพ่อ หล่อนได้แต่ขอโทษในใจเงียบๆ
หลังจากเจ็ดวัน ความร่วมมือของโม่เหยียนกับร้านเซียงหมั่วโหลวก็สิ้นสุดลง เมื่อชำระเงินค่าผักครั้งสุดท้าย เถ้าแก่หวังให้หล่อนเพิ่มอีกห้าร้อยเหรียญ เพราะการที่โม่เหยียนจัดหาผักอวกาศ ทำให้ธุรกิจของร้านเซียงหมั่วโหลวดีกว่าเดิม กำไรที่ได้มากกว่าห้าร้อยเหรียญมาก
โม่เหยียนปฏิเสธไม่ได้ จึงต้องรับไว้ สุดท้ายหล่อนจากร้านเซียงหมั่วโหลวไปท่ามกลางสายตาเสียดายอย่างมากของเถ้าแก่หวัง
หลังจากคืนบ้านเก่าที่เช่าไว้แล้ว โม่เหยียนไปหาหมอเฒ่าที่รักษาคุณปู่หลี่ และชำระค่ายาที่ค้างไว้ นี่เป็นหมอที่มีจรรยาบรรณ ตอนไม่มีเงินก็ช่วยเหลือ แต่เมื่อมีเงินแล้ว หล่อนก็ไม่อยากเป็นหนี้อีกต่อไป
จากนั้นหล่อนไปที่ตลาดอีกครั้ง ซื้อลูกไก่ยี่สิบกว่าตัวและแม่ไก่สองตัว หล่อนโยนลูกไก่เข้าไปในพื้นที่พิเศษในที่ที่ไม่มีคน แล้วถือแม่ไก่ไปหาคุณยาย บังคับให้คุณยายรับไว้ เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือของหล่อน
คุณยายรู้ว่าหล่อนจะย้ายไปกับครอบครัวและจะไม่กลับมาอีก รู้สึกเสียใจมาก เห็นว่าปฏิเสธแม่ไก่ไม่ได้ จึงให้ลูกแพร์ที่เหลือครึ่งตะกร้าพร้อมตะกร้าแก่หล่อน ให้หล่อนเอาไปกินระหว่างทาง
โม่เหยียนไม่ได้ปฏิเสธ กอดตะกร้าและกล่าวลาคุณยายด้วยน้ำตา
กลับมาที่วัดร้าง โม่เหยียนให้โม่ชิงเจ๋อฆ่าแม่ไก่และต้มเป็นซุปไก่อร่อย ทั้งหกคนกินมื้อกลางวันมื้อสุดท้ายที่วัดร้างอย่างอิ่มหนำ
หลังจากการเดินทางที่เหน็ดเหนื่อยเป็นเวลาครึ่งเดือน ทั้งหกคนก็มาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยในที่สุด...


## บทที่ 19 เงินที่หาได้ไม่พอใช้

กำแพงเมืองที่สูงตระหง่านสูงราวหกจั้ง มองจากระยะไกล ตัวอักษรสองตัวที่เขียนว่า "เมืองฉู่" บนประตูเมืองนั้นเห็นได้ชัดเจน กำแพงที่หนาหนัก สีที่ดูขรึม ทุกอย่างล้วนแสดงถึงความน่าเกรงขามที่ไม่อาจละเมิดได้
โม่เหยียนเงยหน้ามองโดยไม่รู้ตัวสักพัก รู้สึกว่าคอเริ่มเมื่อย เมื่อเธอละสายตากลับมา พบว่าแม้แต่เจินเอ๋อร์ผู้เล็กที่สุดก็ยังตกตะลึงกับความยิ่งใหญ่ของป้อมประตูเมือง
"ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!"
โม่ชิงเจ๋อได้สติกลับมาและอุทานด้วยความรู้สึกโล่งอก
"ดีจริงๆ ถ้าเดินต่อไปอีก เท้าของเจินเอ๋อร์คงจะหลุดไปแล้ว!"
เจินเอ๋อร์มองผู้คนที่เดินผ่านไปมา รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก คำพูดเด็กๆ ของเขาทำให้คนอื่นรู้สึกทั้งขำทั้งเอือมระอา
"ฮึ่ม พูดอะไรโง่ๆ อีกแล้ว ตลอดทางท่านพ่อแบกเจ้ามาไม่ใช่หรือ?"
ซินเอ๋อร์ชอบแกล้งน้องชายมากที่สุด เห็นเขาทำตัวโง่ๆ อีกแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะล้อเลียน
เจินเอ๋อร์ถูกเปิดโปง อยากจะโต้ตอบ แต่ไม่รู้จะพูดอะไร ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำด้วยความอาย ริมฝีปากเล็กๆ บ่นพึมพำ: "พี่สาวคนที่สองใจร้าย พี่สาวคนที่สองใจร้ายที่สุด"
ทุกคนถูกพี่น้องคู่นี้ทำให้หัวเราะไม่หยุด
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว หลังจากเข้าเมืองยังต้องหาที่พัก โม่เหยียนจึงไม่รอช้า หยิบบัตรผ่านที่เซียวสืออีให้มาก่อนหน้านี้ออกจากห่อผ้า แล้วส่งให้โม่ชิงเจ๋อ
ภัยแล้งและสงครามทางตอนใต้ได้ส่งผลกระทบไปถึงทางเหนือ ผู้คนจำนวนมากหนีจากทางใต้ไปทางเหนือเพื่อหลบภัย และมีไม่น้อยที่หนีมาถึงเมืองหลวง เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายในเมือง ราชสำนักจึงควบคุมการเข้าออกเมืองหลวงของผู้ลี้ภัยอย่างเข้มงวด ประตูเมืองทั้งสี่ด้านมีทหารหลายร้อยนายคอยเฝ้าและตรวจสอบผู้คนที่เดินทางไปมา เว้นแต่จะมีญาติหรือเพื่อนรับรอง หรือมีบัตรผ่าน มิฉะนั้นก็ต้องไปอยู่ที่ค่ายผู้ลี้ภัยใกล้ประตูเมืองทางเหนือ
คุณปู่หลี่ หรือหลี่จง เห็นทหารเฝ้าอยู่ที่ประตูเมือง กำลังกังวลว่าจะเข้าเมืองอย่างไร ก็เห็นโม่เหยียนหยิบบัตรผ่านออกมา แม้จะรู้สึกสงสัยมาก แต่ก็ฉลาดพอที่จะไม่ถาม
ด้วยบัตรผ่าน ทุกคนจึงผ่านการตรวจสอบได้อย่างราบรื่นและเข้าสู่เมืองหลวง
เมืองหลวงสมกับเป็นเมืองหลวงจริงๆ ถนนหนทางสะอาดเรียบร้อย สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือนและร้านค้าเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ผู้คนหนาแน่นเหมือนกระแสน้ำ รถม้าเคลื่อนไหวเหมือนมังกร ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีความวุ่นวายแม้แต่น้อย เสื้อผ้าของคนธรรมดาแทบไม่มีรอยปะ แสดงให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองอย่างชัดเจน ตระกูลหลี่ปู่หลานยังพอไหว แต่เสื้อผ้าของโม่เหยียนและคนอื่นๆ มีรอยปะซ้อนรอยปะ และยังเปื้อนฝุ่นจากการเดินทางหลายวัน ดูแปลกแยกจากคนอื่น มีคนเดินผ่านไปมาหลายคนมองพวกเขา
โม่เหยียนไม่รู้สึกว่าเป็นปัญหาอะไร โม่ชิงเจ๋อมีความทะนงตัวของนักอ่าน จึงไม่รู้สึกอับอาย เจินเอ๋อร์ยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจสายตาเหล่านั้น แต่ซินเอ๋อร์รู้สึกอายเล็กน้อย จึงก้มหน้าและหลบไปอยู่ข้างหลังโม่เหยียนโดยไม่รู้ตัว
ทุกคนเข้าเมืองมาตั้งแต่เช้า ไม่ได้ทำอาหารกลางวัน ตอนนี้ท้องร้องโครกคราก ดังนั้นตามคำขอที่หนักแน่นของโม่เหยียน พวกเขาจึงหาร้านก๋วยเตี๋ยวที่สะอาด เพื่อกินอาหารให้อิ่มท้องก่อน
ราคาสินค้าในเมืองหลวงแพง ก๋วยเตี๋ยวเส้นหมูชามหนึ่งที่ที่อื่นราคาเพียงสามเหวินเฉียน แต่ที่นี่ราคาเพิ่มเป็นสองเท่าคือหกเหรียญเงิน โม่เหยียนสั่งก๋วยเตี๋ยวเส้นหมูหกชาม ใช้เงินไปกว่าสามสิบเหวินในคราวเดียว เธอรู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย เพราะเงินที่มีติดตัวมีไม่มาก และเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องใช้เงิน!
ปู่หลานตระกูลหลี่รู้สึกไม่สบายใจมาก ตลอดการเดินทางนี้ อาหารและเครื่องดื่มทั้งหมดเป็นของตระกูลม้อ หากไม่ใช่เพราะพวกเขา ตระกูลหลี่ที่ไม่มีเงินและไม่มีอาหาร คงไม่สามารถเดินทางมาถึงเมืองหลวงได้
หลี่จงจดจำบุญคุณของตระกูลม่อไว้ในใจเสมอ คิดว่าอีกไม่นานสองครอบครัวก็จะแยกจากกัน และอาจจะไม่ได้พบกันอีก และไม่สามารถตอบแทนบุญคุณได้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า:
"คุณชายม่อ ที่พักในเมืองหลวงหายาก ถ้าคุณไม่รังเกียจ ก็ไปพักที่บ้านลูกเขยของผมสักระยะ จะได้ช่วยเหลือกันด้วย"
หลี่เยี่ยนได้ยินแล้ว ดวงตาเป็นประกาย พยักหน้าซ้ำๆ ในช่วงเวลานี้ เธอถือว่าคนตระกูลม้อเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดนอกจากคุณปู่
โม่ชิงเจ๋อได้ยินแล้ว ส่ายหน้าซ้ำๆ: "น้ำใจของคุณลุงหลี่ ผู้น้อยซาบซึ้งใจ แต่เรื่องนี้ขออภัยที่ผู้น้อยไม่สามารถตอบรับได้!"
โม่เหยียนที่อยู่ข้างๆ เห็นความตั้งใจของหลี่จงที่อยากตอบแทนบุญคุณ เห็นว่าเขากำลังจะพูดต่อ จึงพูดว่า: "คุณปู่หลี่ ตอนที่พวกเราช่วยคุณ ก็ไม่ได้คิดว่าคุณจะต้องตอบแทน พวกเราเป็นคนนอก จะไปรบกวนได้อย่างไร? อีกอย่าง พวกเรามีมือมีเท้า เข้าเมืองมาแล้ว จะหาที่พักไม่ได้ยังไง?"
หลี่จงเห็นว่าพวกเขามีท่าทีแน่วแน่ ในใจก็ลังเลมาก ลูกเขยเป็นคนดี เขาและหลานสาวไปอยู่ที่บ้านลูกเขย คนอื่นก็ไม่มีอะไรจะนินทา แต่พาคนตระกูลม่อไปด้วย แม่ยายที่เข้มงวดของลูกสาวอาจจะไม่พอใจ ลูกสาวและลูกเขยก็จะลำบากใจ นอกจากนี้ บุญคุณเป็นสิ่งที่เขาติดค้าง เขาก็ไม่กล้าให้ลูกเขยตอบแทน กลัวว่าถึงเวลานั้น บุญคุณยังไม่ได้ตอบแทน แต่ผู้มีพระคุณกลับถูกทำให้ไม่พอใจ ถ้าเป็นเช่นนั้น ความหวังดีของเขาก็จะกลายเป็นความไม่ดี
โม่เหยียนและพ่อลูกก็คำนึงถึงจุดนี้ จึงปฏิเสธอย่างแน่วแน่ เพื่อไม่ให้ครอบครัวหลี่ลำบากใจในภายหลัง และการอาศัยอยู่ในบ้านคนอื่นก็ไม่สะดวกใจ
ในตอนนี้ ก๋วยเตี๋ยวเสร็จแล้วและถูกนำมาเสิร์ฟโดยภรรยาเจ้าของร้าน ทุกคนจึงหยุดหัวข้อนี้ไว้ก่อน
กินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ สองครอบครัวก็จะแยกจากกัน หลี่จงพยายามชักชวนอีกครั้ง แต่โม่ชิงเจ๋อก็ยังไม่ยอมรับ
หลี่จงจำใจพูดว่า: "ข้าเคยอยู่ในเมืองหลวงมาระยะหนึ่ง ค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่ ถ้าพวกเจ้าต้องการหาบ้านเช่า ควรไปที่ตลาดตะวันตก ที่นั่นมีแต่ชาวบ้านที่มีฐานะดี ง่ายต่อการติดต่อ และตอนกลางคืนยังมีตำรวจลาดตระเวน อยู่แล้วก็จะรู้สึกปลอดภัย"
พ่อลูกโม่เหยียนขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง ข้อมูลนี้สำคัญมาก ไม่เช่นนั้นในเมืองหลวงที่ใหญ่โตขนาดนี้ ในสภาพที่ไม่รู้อะไรเลย พวกเขาจะไม่รู้ว่าจะไปหาสถานที่ที่เหมาะสมได้ที่ไหน
สุดท้าย หลี่จงบอกที่อยู่ของลูกเขยให้โม่ชิงเจ๋อ บอกว่าเมื่อหาที่พักได้แล้ว ให้บอกเขาสักคำ หวังว่าสองครอบครัวจะได้มีการติดต่อกัน โม่ชิงเจ๋อยิ้มและจดจำไว้ ทั้งสองฝ่ายอำลากันอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ตะวันออกและตะวันตก
……
เมื่อโม่เหยียนและคนอื่นๆ มาถึงตลาดตะวันตกและหาที่พักได้ พระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว
หลังจากส่งคู่สามีภรรยาสูงอายุที่ให้พวกเขาเช่าบ้านกลับไปแล้ว โม่เหยียนก็มองสำรวจบ้านใหม่ด้วยความยินดี บ้านใหม่อยู่ในตำแหน่งที่ค่อนข้างห่างไกล อยู่ในสุดของถนน นอกประตูบ้านเป็นตรอกยาว ถ้าออกมาตอนกลางคืน ก็อาจจะน่ากลัวอยู่บ้าง
บ้านเป็นบ้านอิฐสีเทาหลังคากระเบื้อง ดูค่อนข้างเก่า พื้นที่ก็ไม่ใหญ่ มีเพียงสามห้องเล็กๆ หนึ่งห้องโถง สองห้องนอน หนึ่งในห้องนอนถูกแบ่งเป็นห้องนอนและห้องครัว
สิ่งที่ทำให้โม่เหยียนพอใจคือบ้านหลังนี้มีลานบ้าน แม้ว่าพื้นที่จะไม่ใหญ่ เพียงประมาณยี่สิบผืน แต่มีแปลงผักติดกำแพง มีเล้าไก่อยู่ที่มุม เหมาะสำหรับเลี้ยงไก่ นอกจากนี้ยังมีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ ทำให้การตักน้ำสะดวกมาก
แม้ว่าค่าเช่าจะไม่ถูก เดือนละหนึ่งเหลียง แต่การหาบ้านเล็กๆ แบบนี้ในเมืองหลวงที่ที่ดินมีราคาแพงมาก โม่เหยียนก็รู้สึกพอใจแล้ว
ทุกคนในครอบครัวใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง ร่วมมือกันทำความสะอาดบ้านทั้งข้างในและข้างนอก โม่เหยียนพบว่ามีสิ่งของที่ต้องซื้ออีกมากมาย เฟอร์นิเจอร์เก่าที่เจ้าของบ้านทิ้งไว้ก็พอจะใช้ได้ แต่ผ้านวม หม้อ ชาม ทัพพี และอื่นๆ ยังต้องซื้อใหม่
คำนวณสิ่งของที่ต้องซื้อแล้ว โม่เหยียนพบอย่างน่าเศร้าว่า เงินไม่กี่เหลียงที่หล่อนมีอยู่นั้น ไม่เพียงพอที่จะใช้จ่าย……


## บทที่ 20 ช้อปปิ้งอย่างบ้าคลั่ง

สองห้องสองเตียง โม่เหยียนพาโม่ซินไปนอนในห้องที่เล็กกว่า ส่วนโม่ชิงเจ๋อกับลูกชายก็นอนอีกห้องหนึ่ง แม้ว่าบนเตียงจะไม่มีผ้าปูที่นอน แต่ก็ดีกว่าการนอนบนพื้นก่อนหน้านี้มาก คืนแรกในบ้านใหม่ พวกเขาต่างหลับอย่างแสนหวาน
เมื่อโม่เหยียนตื่นขึ้นมา โม่ชิงเจ๋อได้ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว
หลังจากกินอาหารเช้า โม่เหยียนเปิดห่อผ้าเล็กๆ ของตัวเอง นำเงินทั้งหมดออกมานับอย่างละเอียด พบว่าเหลือเพียงสี่ตะลึงกว่าๆ เงินช่างหมดไปเร็วเหลือเกิน แค่เมื่อวานค่าเช่าบ้านและเงินมัดจำก็ใช้ไปสองเหลียงแล้ว
เรื่องเงินหล่อนไม่กังวล สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการอัพเกรดพื้นที่มิติ เพียงแค่พื้นที่มิติอัพเกรดขึ้นหนึ่งระดับ ไม่เพียงแต่พื้นที่จะขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า แต่ยังจะก่อเกิดน้ำพุวิญญาณที่เร่งการเติบโตของทุกสิ่ง และหล่อนยังสามารถหยิบของด้วยความคิดได้ ไม่จำเป็นต้องเข้าไปในพื้นที่มิติ สะดวกมาก
การอัพเกรดพื้นที่มิติไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องมีเงื่อนไขสองข้อ หนึ่งคือมีพลังวิญญาณเพียงพอ สองคือลูกแก้วใสในพื้นที่มิติต้องเต็มไปด้วยลายสีแดง พลังวิญญาณยังพอจัดการได้ เพียงแค่ปลูกพืชไม่หยุด แต่ลายสีแดงนั้นยากกว่า ก่อนหน้านี้ที่ช่วยยายหลานตระกูลหลี่ ลูกแก้วปรากฏลายสีแดงสองเส้น แต่ความจริงแล้ว การเติมลูกแก้วทั้งลูกให้เต็ม อย่างน้อยต้องช่วยเหลือคนหนึ่งร้อยคน
แต่เรื่องนี้เร่งไม่ได้ โม่เหยียนคิดสักครู่แล้วก็ปล่อยวาง หล่อนเก็บทรัพย์สินทั้งหมดไว้กับตัว พาพ่อและน้องๆ ไปที่ถนนใหญ่ เพื่อทำการช้อปปิ้งอย่างบ้าคลั่งครั้งแรกในโลกใหม่
อันดับแรกคือซื้อผ้าห่ม สองเตียงต้องใช้ผ้าห่มสี่ผืน โม่เหยียนคิดว่าหนึ่งเหลียงน่าจะเพียงพอ แต่ไหนเลยจะรู้ว่าที่นี่ผลผลิตฝ้ายต่ำ ราคาจึงสูงลิ่ว ผ้าห่มที่ทำจากฝ้ายเก่าก็ราคาสามร้อยห้าสิบเหวินแล้ว ส่วนฝ้ายใหม่นั้นราคาห้าร้อยเหวิน
โม่ชิงเจ๋อไม่รู้ว่าลูกสาวมีเงินเท่าไร พอได้ยินว่าแพงขนาดนี้ ก็พูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า: "เหยียนเอ๋อร์ รอให้พ่อหาเงินได้แล้วค่อยซื้อเถอะ"
โม่เหยียนก็รู้สึกเจ็บใจเหมือนกัน แต่ใกล้ถึงต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อีกไม่นานอากาศก็จะเย็นลง ยังไงก็ต้องซื้อ หล่อนจึงกัดฟันพูดว่า: "ซื้อเถอะ ซินเอ๋อร์และเจินเอ๋อร์ยังเล็ก ถ้าไม่มีผ้าห่มตอนกลางคืนจะเป็นหวัดได้"
พนักงานที่คอยดูแลพวกเขาก็พูดด้วยความหวังดีว่า: "ซื้อตอนนี้คุ้มมาก อีกครึ่งเดือนอากาศจะเย็นลง ถ้าซื้อตอนนั้นราคาจะแพงกว่านี้อีก"
หลังจากฟังคำพูดของลูกสาวและพนักงาน โม่ชิงเจ๋อก็พูดไม่ออกว่าไม่ซื้อ เขาเพียงแต่รู้สึกตำหนิตัวเองมากขึ้น เขาในฐานะพ่อ แต่กลับต้องใช้เงินที่ลูกสาวหามาด้วยความยากลำบากแม้แต่การซื้อผ้าห่ม
โม่เหยียนไม่ได้สังเกตสีหน้าของพ่อ หลังจากต่อรองราคากับพนักงาน ในที่สุดหล่อนก็ใช้เงินหนึ่งเหลียงกับหกร้อยเงินเวิน ซื้อผ้าห่มสี่ผืน: สองผืนทำจากฝ้ายใหม่ สองผืนทำจากฝ้ายเก่า ฝ้ายใหม่ใช้เป็นผ้าห่ม ฝ้ายเก่าใช้ปูเตียง
ผ้าห่มใหญ่เกินไปไม่สะดวกในการถือ แต่โชคดีที่ซื้อครบหนึ่งเหลียง พนักงานจะส่งของถึงบ้าน โม่เหยียนไม่คิดว่าการทำธุรกิจของคนโบราณจะใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้ หล่อนทิ้งที่อยู่ไว้ แล้วทั้งครอบครัวก็ไปที่ร้านผ้าต่อ
เสื้อผ้าของทุกคนมีน้อยมาก แต่ละฤดูมีแค่สองชุดสำหรับเปลี่ยน และล้วนเป็นรอยปะทับรอยปะ
โม่เหยียนไม่ได้รังเกียจการสวมใส่เสื้อผ้าแบบนี้ แต่การแต่งตัวแย่เกินไปมักจะถูกคนดูถูก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสองคนเล็ก ทั้งร่างกายและจิตใจกำลังอยู่ในช่วงการเติบโต หล่อนไม่อยากให้พวกเขาเกิดความรู้สึกด้อยค่าเพราะสายตาแปลกๆ เหล่านั้น
หล่อนซื้อผ้าสองชนิด ชนิดหนึ่งเป็นผ้าฝ้ายนุ่มระบายอากาศได้ดี อีกชนิดเป็นผ้าลินินที่ทนทาน หล่อนตั้งใจจะใช้ผ้าฝ้ายทำเสื้อชั้นใน และผ้าลินินทำเสื้อนอก ซื้อผ้าทั้งสองชนิดอย่างละหนึ่งพับ ราคาแปดร้อยเหวิน เจ้าของร่างเดิมเป็นคนที่มีฝีมือในงานเย็บปัก การตัดเสื้อไม่ใช่ปัญหา หล่อนสืบทอดความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ค่อยๆ ลองทำดู การตัดเสื้อน่าจะไม่มีปัญหาใหญ่
หลังจากนั้น พวกเขาไปที่ร้านขายข้าว ร้านขายของชำ ซื้อข้าวสาร แป้ง หม้อ ชาม ทัพพี และจอบ รวมถึงของจำเป็นเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ ครบถ้วน สุดท้ายพวกเขาไปที่ตลาดสด ตั้งใจจะซื้อเนื้อแล้วกลับบ้าน
ราคาสินค้าในเมืองหลวงไม่ถูกจริงๆ เนื้อหมูสามชั้นคุณภาพดีในเมืองหลงสือราคายี่สิบเหวินต่อชั่ง แต่ที่นี่กลับต้องยี่สิบห้าหวั่น
ม่อเหยียนทำเสียงจึ๊กจั๊ก คำนวณเงินที่เหลือ ใช้ห้าสิบเหวินซื้อเนื้อดีสองชั่งเพื่อทำเนื้อตุ๋น และใช้ห้าเงินอักษรซื้อกระดูกใหญ่ไม่กี่ชิ้นเพื่อต้มซุป
นึกถึงซุปกระดูกรสชาติดีและเนื้อตุ๋นอร่อย น้ำลายก็อดไม่ได้ที่จะไหลออกมา
โม่ชิงเจ๋อถือของมากมายเดินตามหลัง มองดูเงาร่างของลูกสาว ในใจรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ลูกสาวใช้เงินเหมือนน้ำไหล แต่เขาในฐานะพ่อกลับไม่รู้เลยว่าเงินมากมายเหล่านี้มาจากไหน เขาเชื่อว่าลูกสาวของเขาจะไม่ทำเรื่องไม่ดี แต่ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้
โม่เหยียนที่กำลังกินแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลอย่างมีความสุข ไหนเลยจะรู้ถึงความกังวลของพ่อ หล่อนทั้งตื่นเต้นที่ได้ชมถนนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ ทั้งคอยดูแลสองคนเล็กที่มองโน่นมองนี่ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาหลงทาง
กลับถึงบ้าน โม่เหยียนก็เริ่มยุ่ง จัดของที่ซื้อมาให้เรียบร้อย แล้วเข้าครัวเริ่มทำอาหารกลางวัน
ในชาติก่อน หล่อนมีฐานะดี บริษัทของครอบครัวมีพี่ชายสามคนดูแล ไม่จำเป็นต้องกังวล หลังจากเรียนจบ ทุกวันหล่อนไม่ก็จัดการพื้นที่มิติ ก็ทุ่มเทให้กับงานการกุศล ช่วยเหลือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ เวลาที่เหลือ หล่อนแทบจะใช้ไปกับการศึกษาตำราอาหาร
หลายปีที่ผ่านมา ตั้งแต่อาหารชื่อดังที่สืบทอดกันมา ไปจนถึงอาหารริมทางที่มีเอกลักษณ์ หล่อนแทบจะทำได้ทั้งหมด ฝีมือการทำอาหารอาจจะไม่เทียบเท่าเชฟของโรงแรมห้าดาว แต่ใครที่เคยกินอาหารที่หล่อนทำ ไม่มีใครบอกว่าไม่อร่อย
บนเส้นทางการหนีภัย สภาพแวดล้อมมีจำกัด ไม่มีโอกาสให้หล่อนได้แสดงฝีมือการทำอาหาร ตอนนี้ตั้งรกรากอย่างมั่นคงแล้ว ไม่ทำอะไรอร่อยๆ มาให้รางวัลตัวเอง จะคุ้มค่ากับตัวเองได้อย่างไร?
โม่เหยียนทำอาหารสามอย่าง หนึ่งคือเนื้อตุ๋น สองคือผักผัดกระเทียม สามคือข้าวโพดคลุกเกลือพริกไทย ซุปกระดูกยังต้มไม่เสร็จ จึงต้องเก็บไว้กินตอนเย็น เดิมทีหล่อนยังอยากจับไก่จากพื้นที่มิติมาทำไก่ตุ๋น แต่วันนี้ซื้อของต่อหน้าครอบครัว หล่อนคงไม่สามารถเสกไก่ขึ้นมาจากอากาศได้
ไก่ในพื้นที่มิติคือลูกไก่ยี่สิบตัวที่หล่อนซื้อจากเมืองหลงสือก่อนหน้านี้ เวลาในพื้นที่มิติเร็วกว่าข้างนอก ข้างนอกผ่านไปแค่ครึ่งเดือน แต่ข้างในผ่านไปห้าเดือนแล้ว เมื่อสองวันก่อน แม่ไก่พวกนั้นเริ่มออกไข่แล้ว ทุกครั้งที่เข้าไป หล่อนสามารถเก็บไข่ไก่ได้ไม่น้อย
อย่างไรก็ตาม พวกไก่เหล่านี้ก็ทำให้หล่อนปวดหัวพอสมควร ผักกาดขาวและข้าวในพื้นที่มิติถูกทำลายไปไม่น้อย ไม่มีทางเลือก เวลาในพื้นที่มิติและข้างนอกต่างกันมาก หล่อนไม่สามารถผูกไก่ไว้ แล้วเข้าไปให้อาหารเป็นระยะๆ ได้ จึงต้องปล่อยให้เลี้ยงแบบปล่อยอย่างนี้
อาหารถูกยกขึ้นโต๊ะ ทำให้ซินเอ๋อร์และเจินเอ๋อร์ที่ได้กลิ่นหอมมานานแล้วรีบวิ่งเข้ามาล้อมวง แต่ด้วยมารยาทที่ดี พวกเขาไม่ได้ลงมือก่อน แต่รอให้พ่อคีบอาหารก่อน แล้วจึงเริ่มใช้ตะเกียบกิน
"ว้าว อร่อยจริงๆ พี่ใหญ่ เร็วลองชิมสิ เนื้อตุ๋นนี่อร่อยมาก" เจินเอ๋อร์กินเนื้อชิ้นหนึ่ง แล้วอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้
ซินเอ๋อร์ก็มองพี่สาวด้วยความประหลาดใจ แปลกที่ไม่ได้โต้แย้งน้องชายโง่ๆ เพราะเธอก็รู้สึกว่าอาหารที่พี่สาวทำตอนนี้ เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ อร่อยกว่ามาก
แม้ว่าโม่ชิงเจ๋อจะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่มองลูกสาวก็เผยความภาคภูมิใจ ผู้หญิงที่มีฝีมือในการทำอาหาร ในอนาคตเมื่อแต่งเข้าบ้านสามีก็เป็นข้อได้เปรียบอันใหญ่
โม่เหยียนที่ได้รับคำชมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ไม่ได้รู้สึกถึงความคิดของพ่อเลย หากรู้ คงจะหงุดหงิดตายเลย หล่อนเพิ่งอายุสิบสามปี การแต่งงานอะไรนั่นยังห่างไกลเกินไป!
ถึงเวลานั้นจริงๆ หล่อนจะไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าตัวเองกำลังแกล้งทำตัวเด็ก!
　　【ทำนา】+【มิติพิเศษ】+【อบอุ่น】+【ร่ำรวย】+【แก้แค้นคนชั่ว】
　　โม่เหยียนที่ถูกระเบิดจนเป็นจุลได้กลับชาติมาเกิดในยุคโบราณ
　　กลายเป็นเด็กสาวชาวนาที่กำลังหนีภัยแล้ง!
　　มีคุณพ่อที่เป็นผู้มีความรู้หล่อเหลาและรักใคร่เธอหนึ่งคน—ดีมาก!
　　มีน้องชายน้องสาวที่น่ารักร่าเริงอีกสองคน—ดีเลย!
　　แต่ว่า เธออยากตายอีกครั้งจริงๆ มีไหม?
　　บนเส้นทางหนีภัยแล้ง ไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำ ไม่มีที่พักก็แล้วไป
　　แต่กลับต้องระวังคนชั่วที่จะจับเธอไปเป็นอาหารอีก!
　　โชคดีที่มิติพิเศษจากชาติก่อนที่สามารถอัพเกรดได้ติดตามมาด้วย
　　แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร—
　　มิติที่มีทั้งภูเขา แม่น้ำ และอาหารกลับถูกฟอร์แมตหมดแล้ว!
　　เผชิญกับสถานการณ์สิ้นหวัง โม่เหยียนจุดประกายความมุ่งมั่นอีกครั้ง:
　　ถูกฟอร์แมตแล้วยังไง พี่สาวจะร่ำรวยให้ได้ที่ริมเมืองหลวงนี่แหละ!
　　เปิดภูเขา ปลูกสวนผลไม้ ซื้อร้านค้า สร้างบ้าน... ไม่ขาดอะไรเลย!
　　แต่ว่า... คนอิจฉาและหาเรื่องก็มีเยอะ!
　　ฟาร์มเป็นของเธอหรือ? เอาไป ฉันจะเอาให้เธอเจ๊งเลย!
　　อยากเป็นแม่เลี้ยงของเธอ? ได้ ส่งพวกพ่อม่ายให้เธอสักหลายคน!
　　แม่แท้ๆ มาตามหา? นี่ ใบหย่า รับไป ไม่ต้องส่ง!
　　...
　　หา? หนุ่มหล่อมาสู่ขอ? เอ่อ อันนี้... จะปล้ำดีไหมนะ?
　　PS: 1. มุ่งมั่นทำนาไม่เปลี่ยนแปลง + การต่อสู้ในบ้านแบบไม่ธรรมดา + ไม่มีการต่อสู้ในวัง
　　2. สไตล์การเขียนค่อนข้างตรงไปตรงมา มุมมองปกติ (ไม่รวมตอนที่ผู้เขียนอาจจะเพี้ยนบ้าง)