The Novel's Extra : I, a fan of this novel, have a dream.
DaoistI6zB8R
## ข้อมูลชื่อ&พลังของตัวเอก

ชื่อ:"แพ ยองจิน" (배영진 | Pae Yeongjin)
"แพ" (배) เป็นนามสกุลทั่วไป"ยอง" (영) แปลว่า นิรันดร์ / แสง"จิน" (진) แปลว่า ความจริงแท้ / สมบัติอันล้ำค่า✨ ความหมายรวม: "สมบัติอันเป็นนิรันดร์"
พลัง&ความสามารถ
Golden Experience (GE) – เวอร์ชันปรับแต่ง
"Life Infusion" (การมอบชีวิต)
GE สามารถเร่งการเจริญเติบโตของสิ่งมีชีวิต เช่น พืช สัตว์ หรืออวัยวะบางส่วนของร่างกายสามารถใช้เร่งฟื้นฟูบาดแผลของตัวเองหรือผู้อื่นได้ แต่ไม่สามารถชุบชีวิตผู้ตายที่ไร้วิญญาณไปแล้วใช้พลังงานมหาศาลในการเร่งฟื้นฟู หากใช้ต่อเนื่องอาจทำให้หมดแรง
"Life Sense" (สัมผัสแห่งชีวิต)
GE ทำให้ผู้ใช้สามารถรับรู้ "เส้นชีวิต" ของสิ่งมีชีวิตรอบตัวได้ใช้ในการคาดการณ์ การโจมตีที่อิงกับพลังชีวิต/มานา และป้องกันการโจมตีที่อันตรายสามารถใช้ในการหา จุดอ่อน ของศัตรู แต่ไม่สามารถใช้มองเห็น "จุดตาย" ได้เหมือน Mystic Eyes of Death Perception
"Life Rebound" (การสะท้อนกลับ)
GE สามารถ ส่งผลของการโจมตีทางกายภาพและเวทมนตร์บางอย่างกลับไปที่ผู้โจมตี โดยเปลี่ยนพลังงานของการโจมตีให้กลายเป็นแรงสะท้อนใช้ได้กับการโจมตีที่มีพลังชีวิตเป็นต้นกำเนิด เช่น มานา กิฟต์บางประเภท หรือเวทมนตร์ชีวภาพ ไม่สามารถใช้กับการโจมตีที่ไม่มีพลังชีวิต เช่น อาวุธไร้วิญญาณหรือการโจมตีพลังจิต
"Golden Evolution" (วิวัฒนาการทองคำ)
สามารถพัฒนา สิ่งที่สัมผัสให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้นชั่วคราว เช่นเปลี่ยนดาบเหล็กธรรมดาให้แข็งแกร่งขึ้นหรือฟื้นฟูคมมีดที่ทื่อเพิ่มพลังฟื้นฟูของร่างกายหรือเพิ่มความสามารถของกล้ามเนื้อช่วงสั้นๆมีข้อจำกัดคือ ไม่สามารถใช้กับตัวเองเกิน 3 ครั้งติดต่อกัน มิฉะนั้นร่างกายจะรับภาระหนักจนหมดสติ
*พลังจะไม่ได้ใช้ออกมาในรูปแบบเเสตนด์นะเเต่ผมได้ปรับให้เป็นการสวมชุดเกราะแบบประมาณคล้ายๆการสวมใส่เกราะของWhit Album


## ตอนที่1:เริ่มต้นบทบาททำตามฝันในนิยาย

วันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังอ่านนิยายเรื่อง"Novel'sExtra Side storyตอนจบ"ฉันก็รู้สึกว่านี่เป็นนิยายอีกเรื่องนึงที่สนุกมากไม่ว่าจะเอกลักษณ์ของตัวละคร ความเข้าใจผิดของตัวละคร
และที่สำคัญการดำเนินเรื่องของตัวเอก" คิมฮาจิน"เป็นหนึ่งในพระเอกแนวที่ผมชอบทว่านิยายNovel'sExtraในช่วงท้ายนั้นหลายๆคนกลับรีวิวว่ามันจบได้ไม่ดีนักหากเทััยบช่การดำเนินตอนต้นเรื่อง
โอ้ใช่!ที่สำคัญฉันไม่ชอบเนื้อเรื่องช่วงที่คิมฮาจินสังหารพี่ชายของแชนายุนเลยถึงแม้ใน side story เขาจะช่วยได้แล้วก็เถอะ ตอนที่ผมอ่านเนื้อเรื่องช่วงนั้นบอกตามตรงอารมณ์ผมค่อนข้างดิ่งเพราะมันเศร้ามากแต่ก็สงสัมในเวลาเดียวกันว่าทำไม คิมฮาจิน ถึงไม่ลองใช้SPของเขาทำอะไรสักอย่างดู?
หลังอ่านจบฉันได้คอมเม้นเกี่ยวกับเนื้อเรื่องในส่วนที่ผมชอบกับไม่ชอบไปจากนั้นก็ได้ลองไปนั่งดูอนิเมะเรื่องอื่นๆในYoutubeดู
ฉันได้ไปสะดุดตากับเรื่องJojo 5 : the goldenwind ซึ่งเป็นอนิเมะที่ผมได้ดูจบไปนานเเล้วแต่ผมก็คลิกเข้าไปดูซ้ำเพราะมันเป็นหนึ่งในภาคที่สนุกที่สุดของJojo ระหว่างที่นั่งดูฉันก็เกิดปิ๊งไอเดียเกี่ยวกับความสามารถในการรักษาของโจรูโน่โจบาน่า ว่าถ้ามีความสามารถเเบบนี้ในTheNovel'sExtraในช่วงArcของการฆ่าเเชจินยุน คงเป็นอะไรที่จบสวยกว่าในเนื้อเรื่องดั้งเดิม
ฉันได้เเวะกลับไปเขียนความเห็นเกี่ยวกับเรื่องหนทางการรักษาเเชจินยุนดู ซึ่งฉันอยากเขียนเเฟนฟิคเพื่อปรับในส่วนบทนั้นมากๆเนื่องจากฉันค่อนข้างสงสารตัวละครเเชนายุนในช่วงเเรกมากจริงๆ ถึงเเม้เธอจะมีความสุขในSideStoryเเล้วก็เถอะ เเต่การไม่มีทุกข์เเต่เเรกย่อมดีกว่าเสมอ
หลังจากเขียนเสร็จฉันเตรียมตัวที่จะปิดคอมพิวเตอร์เพื่อนอน เเต่จู่ๆก็มีข้อความส่งมาว่า[เชิญผู้รีวิวกิตติมศักดิ์มาร่วมแก้ไขเนื้อเรื่อง]-เมื่อเห็นข้อความนี้ผมก็นึกย้อนกลับไปว่าในเนื้อเรื่องTheNovel'sExtraคิมฮาจินก็ได้รับข้อความอะไรแบบนี้เหมือนกันกับผมก่อนที่จะวาปเข้าอยู่ในนิยายของเขา
ผมคิดเล่นๆว่าถ้าตอบตกลงแล้ววาปไปในนิยายTheNovel'sExtraตามคิมฮาจินคงจะตลกร้ายน่าดู แต่กดตอบรับไปคงไม่เสียหาย เพื่อผมจะได้ปรับเเก้ผลงานของเขาในบทที่ผมไม่ชอบ
ทันทีที่ผมกดตอบรับไป จู่ๆก็มีเเสงสีฟ้าพุ่งเข้าหาตัว ฉันหลับตาลงเพราะมันสว่างจ้ามากเเต่เมื่อลืมตาอีกทีดูเหมือนว่าฉันจะมาโผล่ในที่ๆเหมือนหอประชุมขนาดใหญ่พร้อมมีเสียงเชียร์ต่างๆ
ฉันจำได้ทันทีว่านี่คือที่ๆทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นในเรื่องTheNovel'sExtra ฉันตกใจมากเพราะไม่คิดว่าจะหลุดเข้ามาจริง ฉันลองหยิกตัวเองเเละพบว่ามันเจ็บจริงนี่ไม่ใช่ฝัน
[โรงเรียนนายร้อยทหารของสมาคมฮีโร่ สาขาโซล สําเร็จการศึกษา รุ่นปี 2024 นักเรียนนายร้อยอันดับ 1 คิม ซูโฮ] เสียงประกาศดังไปทั่วสนามกีฬา ในระหว่างนั่งมองไปรอบๆหอประชุมฉันก็ได้เห็นพวกตัวละครหลักที่ดูดีไม่ผิดเพี้ยนไปจากนิยายที่ฉันอ่านเลยหน้าตาของพวกเขาตรงตามที่นิยายได้บรรยายไว้เป๊ะมาก
ทันใดนั้นฉันก็เห็นชายหน้า? ซึ่งนั่นจะต้องเป็นฮาจินอย่างเเน่นอน ฉันนั่งครุ่นคิดอยู่นานว่าจะเอาไงก่อนดีควรเข้าไปทักคิมฮาจินเเละตีสนิทลุยฝ่าเนื้อเรื่องไปด้วยกันดีไหม หรือ จะคอยช่วยเขาอย่างลับๆเพื่อให้เนื้อเรื่องดำเนินการไปเเบบราบรื่นดี
ระหว่างที่ฉันนั่งคิดอยู่นานฉันก็นึกขึ้นได้เเล้วตัวฉันล่ะมีหน้าตาเป็นเเบบฮาจินหรือเปล่า ฉันลองลุกไปเข้าห้องน้ำดู ซึ่งระหว่างทางฉันก็ได้ถามทางคนอื่นเอาเพราะฉันที่พึ่งหลุดเข้ามาไม่มีทางรู้ทางไปห้องน้ำอยู่เเล้ว
เมื่อมาถึงห้องน้ำดูเหมือนว่าหน้าตาของฉันจะยังคงเดิมมีเพียงสีผมที่เปลี่ยนเป็นสีทองกับป้ายชื่อที่หน้าอกบ่งบอกบอกชื่อฉันยังคงเป็นชื่อเดิม[แพ ยองจิน , อันดับ561] อย่างน้อยอันดับของฉันก็สูงกว่าคิมฮาจินในช่วงเเรกนี้คงไม่ตกเป็นเป้าของการกลั่นเเกล้งหรอกนะ
เมื่อฉันออกไปฉันก็พบว่างานได้จบลงไปเเล้วผู้คนบางส่วนเริ่มทยอยออกจากหอประชุมฉันจึงเดินตามพวกเขาไปที่ทางออก
.
.
.
ฉันลองหาข้อมูลตัวฉันเองจากSmartWatchที่ฉันมีจนกลับมาถึงบ้านซึ่งในข้อมูลเหมือนว่าฉันจะอาศัยอยู่คนเดียวเเละมาจากสถานกำหร้าเเบบเดียวกะที่คิมฮาจินถูกส่งมาเเต่ฉันโชคดีกว่าตรงที่ฉันไม่มีหนี้ เเต่เงินในบัญชีก็ค่อนข้างน้อยมาก
ฉันทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับคิดเรื่องต่างๆมากมายทำไมเขาถึงถูกส่งมาทีนี่ไม่สิ ทำไมผู้เขียนหรืออะไรก็เเล้วเเต่ถึงได้เลือกที่จะเชิญเขามา หรือเพราะไอเดียของฉันมันเข้าตาเขางั้นเหรอ พูดถึงไอเดียฉันยังไม่ได้ลองเช็คพลังของฉันเลย ฉันว่าจะลองทดสอบดูเหมือนที่ตัวตัวเอกในเรื่องต่างๆเขาทำกัน ใช่! นั่นคือการพูด''Status Open''
อ่าเเม่งเอ๋ยนี่มันโครตน่าอายเลยถ้ามีคนมาเห็นฉันพูดงี้คนๆนั้นต้องคิดว่าฉันเบียวเเน่ๆ แต่ไม่นานนักก็ได้มีหน้าต่างสเตตัสขึ้นมา
===หน้าต่างสเตตัส===
*สถิติตัวเเปร
[ความเเข็งเเกร่ง8]
[ความอึด8]
[ความเร็ว8]
[การรับรู้7]
[ความมีชีวิตชีวา6]
[พลังเวทย์9]
*สถิติคงที่
[สติปัญญา-6/10]
[ความพากเพียร-6/10]
[โชค-7/10]
[เสน่ห์-7.45/10]
>Gift
[Skill Window – Golden Experience (GE) – Customized Version]🔹 Life Infusion (การมอบชีวิต)🔸 เร่งการเจริญเติบโตของสิ่งมีชีวิต เช่น พืช สัตว์ หรืออวัยวะบางส่วน🔸 ฟื้นฟูบาดแผลของตนเองหรือผู้อื่นได้ (ไม่สามารถชุบชีวิตผู้ตายที่ไร้วิญญาณ)🔹 Life Sense (สัมผัสแห่งชีวิต)🔸 รับรู้ "เส้นชีวิต" ของสิ่งมีชีวิตรอบตัว🔸 คาดการณ์การโจมตีที่อิงกับพลังชีวิต/มานา และช่วยป้องกันอันตราย🔸 ค้นหาจุดอ่อนของศัตรู แต่ไม่สามารถมองเห็น "จุดตาย" ได้🔹 Life Rebound (การสะท้อนกลับ)🔸 สะท้อนการโจมตีทางกายภาพ/เวทมนตร์กลับไปยังผู้โจมตี🔸 ใช้ได้กับการโจมตีที่มีพลังชีวิตเป็นต้นกำเนิด (มานา, กิฟต์, เวทชีวภาพ)🔸 ไม่สามารถใช้กับอาวุธไร้วิญญาณหรือการโจมตีพลังจิต🔹 Golden Evolution (วิวัฒนาการทองคำ)🔸 พัฒนาและปรับปรุงสิ่งที่สัมผัสให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้นชั่วคราว🔸 ตัวอย่าง: เพิ่มพลังฟื้นฟู, เสริมแกร่งอาวุธ, เพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย🔸 ข้อจำกัด: ใช้กับตัวเองได้สูงสุด 3 ครั้งติดต่อกัน มิฉะนั้นร่างกายจะรับภาระ
----------------------------------------------------------------------------
ดูเหมือนว่าฉันจะได้พลังตามที่ฉันคาดหวังไว้เลยในส่วนค่าสถิติต่างๆฉันไม่ค่อยใส่ใจมันมากนักเพราะฉันคิดว่าจะเน้นไปที่การช่วยเหลือพวกตัวเอกผ่านการให้บัฟเเละรักษาเท่านั้นในส่วนการต่อสู้ฉันจะฝากให้พวกตัวเอกจัดการกันเอง เอาล่ะฉันลองใช้ความสามารถของฉันดูดีกว่า
ฉันเปลี่ยนหมอนข้างให้กลายเป็นเเมวเพื่อให้มันมาอยู่เป็นเพื่อนเล่นเเก้เหงาพร้อมนอนกอดมันเเละคิดเรื่องต่างๆจนหลับไป


## ตอนที่2:แผนการตีสนิดตัวละครหลัก

ในช่วงหลายวันมานี้ฉันได้ทดสอบพลังของฉันในการทำสิ่งต่างๆทั้งสร้างสัตว์ พืชช หรือเเม้เเต่ชิ้นส่วนอวัยวะดูซึ่งผลก็ออกมาค่อนข้างดี ฉันคิดว่าฉันเริ่มจะชินกับพลังนี้เเล้วสิ
อ่าใช่ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้นอกจากจะฝึกซ้อมใช้ความสามารถเเล้ว ฉันยังได้คิดเเผนที่จะดำเนินการยังไงกับตัวเอกเเละจดบันทึกเรื่องราวเท่าที่ฉันจำได้จากการอ่านนิยาย
สรุปเเล้วฉันคิดว่าจะติดต่อกับคิมฮาจินเพื่อที่จะได้ซัพพอทเขาอย่างเต็มที่เเละไม่ให้เขาเหงาจนเกินไปเนื่องจากฉันจำได้ว่าในนิยายช่วงเเรกเขาไม่มีเพื่อนเลยเเถมยังโดนเเกล้งอีกด้วย นั่นถือเป็นไอเดียที่ไม่เลว
โดยฉันจะบอกเขาว่าหลุดเข้ามาโลกนี้ยังไงตามที่ฉันโดนจริงๆ เเต่คงไม่บอกว่าเขาเองก็เป็นตัวละครเอกในนิยายเช่นกันเอาล่ะฉันคิดว่าฉันพร้อมเเล้วกับเรื่องที่จะเจอต่อจากนี้
ฉันเข้านอนเเละเตรียมตัวเข้าสู่Cubeในวันพรุ่งนี้เช้า
.
.
.
ตอนนี้ฉันได้มาเยือนCubeแล้วฉันกำลังยืนอยู่หน้าห้องเรียน[Veritasclass]ฉันเตรียมใจเเละเปิดประตูเข้าไปพยายามสงบนิ่งไม่ตื่นเต้นทำตัวลนจนเป็นจุดสนใจ
ฉันรีบมองหาคิมฮาจินให้เร็วที่สุดจากนั้นก็เข้าไปขอนั่งข้างๆด้วย''สวัสดีเอิ่ม..ขอฉันนั่งตรงนี้ด้วยไม่มีปัญหาใช่ไหม''
''อืมตามสบาย''คิมฮาจินตอบกลับเเบบเมินเฉย ดูเหมือนฉันต้องหาเรื่องชวนคุยสักหน่อย
''ฉัน แพ ยองจิน นายชื่ออะไรงั้นเหรอ''ผมถามเขาไปถึงเเม้จะรู้อยู่เเล้วก็เถอะ
''คิมฮาจิน''เขาตอบกลับสั้นๆ ก็สมกับเป็นเขาดี
''ยินดีที่ได้รู้จัก''ฉันตอบกลับเขา
คิมฮาจินหันมามองเเล้วพยักหน้ารับ
ทันใดนั้นก็มีครูฝึกที่ดูบึกบึนเเละน่าเกรงขามเปิดประตูเข้ามาพร้อมเดินไปยังหลังโพรเดียมเขาตะโกนออกมา
"วันนี้เป็นวันแรก ดังนั้นจะไม่มีการฝึกพิเศษไดๆ แต่ฉันหวังว่าพวกคุณทุกคนจะฝึกในตอนเช้าแล้ว การฝึกไม่เคยผิดพลาด โดยเฉพาะในตอน เข้าที่มีมานาหนาแน่น"
"เอาล่ะ มาเริ่มด้วยการแนะนำตัวกันก่อนดีกว่า ฉันชื่อคิม ซูฮยอก เป็นครูฝึกที่ดูแลพวกคุณตลอดทั้งปีนี้
ชื่อนั้น ฉันพอจะจํามันได้คร่าวๆ
"อันดับของฉันอยู่ที่ 3850 อันดับโลกอยู่ที่ 9737 เมื่อจําแนกตามสมาคมแล้ว ฉันจะอยู่ที่ระดับกลาง-สูง 5."
ดวงตาของนักเรียนเป็นประกายขึ้น เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ มีฮีโร่ประมาณสองล้านคนในโลก อันดับ 9737 หมายความว่าเขามีทักษะมาก
"ฉันคิดว่าแค่นี้ก็พอสำหรับการแนะนำตัวของฉันแล้ว"
คิม ซูฮยอกดูเหมือนจะชอบปฏิกิริยาของนักเรียนขณะที่มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
"วันแรกจะเป็นวันที่พิเศษ คุณอาจจะนอนไม่หลับเพราะความตื่นเต้นและความกังวล หรือบางทีคุณอาจรู้สึกดีที่สามารถพัฒนาตัวเองได้ บางที คุณอาจจะดีใจที่ได้พบกับคนที่คุณแอบชอบอีกครั้ง"
นักเรียนนายร้อยต่างหัวเราะกันเล็กน้อย แต่ครูฝึกกลับนิ่งเฉย
"แต่ Cube ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ฉันรับรองว่าคุณจะไม่มีเวลาให้กับความสัมพันธ์อีกต่อไป ใน Cube คุณจะได้สัมผัสกับสถานการณ์การต่อสู้ ที่แท้จริงหลายครั้ง ตั้งตารอที่จะได้สัมผัสถึงความน่ากลัวของโลกแห่งความเป็นจริง"
"ต่อไป Cube จะเป็นเป้าหมาย ตัวบ่งชี้ความสำเร็จของคุณเพียงอย่างเดียวคือเกรดของคุณ กิลด์จะดูแค่เกรดของคุณเท่านั้น ดังนั้น เราจะให้ คะแนนคุณอย่างแม่นยำและเคร่งครัด หากคุณท่าผลงานต่ำกว่ามาตรฐาน คุณจะถูกพักการเรียนตามสถิตินักเรียนนายร้อยของ Cube น้อยกว่าครึ่งหนึ่งจะสำเร็จการศึกษาโดยไม่เรียนซ้ำภาคเรียน แม้จะเป็นแบบนั้น คุณจะถูกพักการเรียนได้เพียงสองปีเท่านั้น หากมากกว่านั้น คุณจะถูกไล่ออกหากคุณไม่สามารถเป็นฮีโร่ได้ คุณจะกลายเป็นตัวแทนหรือทหารรับจ้าง ฉันเข้าใจว่านั่นไม่ไช่สิ่งที่คุณต้องการ''
หลังจากทำให้เหล่านักเรียนตกใจแล้ว ครูก็หยุดชั่วคราวและตรวจดูใบหน้าของนักเรียน
"ฉันเริ่มเห็นหน้าคนคุ้นเคยสองสามคนแล้ว"
"ฉันพูดซ้ำอีกครั้ง ที่ Cube คุณจะต้องยืนยันสิ่งที่คุณได้เรียนรู้มาจนถึงตอนนี้และฝึกฝนทักษะของคุณเพื่อใช้ในการต่อสู้ที่นี่จะไม่มีการฝึกแบบใจดีจําไว้
จากนั้น คิมซูฮยอก ก็ประกาศออกมา
"เตรียมตัวให้พร้อม กำหนดการของวันนี้จะไม่นานเกินไป ภารกิจแรกคือ 'การเลือกอาวุธหลัก"อาวุธใดๆ ที่คุณนึกถึงได้ ควรอยู่ที่นี่"
"ยืนต่อหน้าอาวุธที่คุณต้องการ เราจะจัดหาอาวุธฝึกให้คุณ แต่อย่าดูถูกพวกมันเพียงเพราะว่าพวกมันเป็นอาวุธฝึก ราคาตลาดของพวกมันคือ 5 ล้านวอน
มีอาวุธมากมายหลายชนิด มากกว่าที่ฉันจะจีนคนาการได้
เมื่อมาถึงคลังอาวุธฉันตัดสินใจที่จะเลือกสนับมือเพราะด้วยความสามารถที่ฉันได้มาGoldEของฉันแทนที่จะมาในรูปแบบเเสตน เเต่มันกลับกลายเป็นการสวมเกราะสีทองเเทนโดยฉันสามารถเลือกได้ว่าจะสวมทั้งตัวหรือเฉพาะส่วน บวกกับว่าการโจมตีตามเดิมGoldEจะเน้นที่การเตะต่อยการเลือกสนับมือจึงดูสมเหตุสมผลกับฉัน
ทันใดก็เกิดเสียงดังขึ้น
"... คิมฮาจิน"
คิมซูฮยอกเรียกเขาอีกครั้งก่อนจะเปิดใช้งานสมาร์ทวอทช์ของตัวเอง
"คุณไม่ได้ใช้ดาบเหรอ?"
"ฉันตัดสินใจเปลี่ยนอาวุธของฉัน"
"หลังจากมาถึงคิวบ์แล้วเหรอ?"
"ใช่"
จากนั้นก็เริ่มมีเสียงซุบซิบนินทาเขา
ฉันนับถือใจเขามากทั้งที่รู้ว่าจะต้องโดนนักเรียนนายร้อยคนอื่นต่อว่านินทาลับหลังเเต่เขาก็ยังไม่สนเเละนิ่งเฉยได้ เป็นฉันคงอายตายไปแล้วให้ตายสิไว้ค่อยหาเวลาไปคุยกับเขาดีกว่า
.
.
.
หลังจากนั้นฉันก็เเยกย้ายเข้าหอพักของตัวเองซึ่งดูเรียบหรูมากฉันจัดของต่างๆให้เข้าที่เเละคิดจะไปยิมฝึกซ้อมสักหน่อย
ระหว่างทางเดินไปฉันชมวิวต่างๆเเละพบว่าเกาะที่Cubeตั้งอยู่นี่ถ้าเป็นที่โลกเดิมคงเปรียบได้กับสิงค์โปรที่เป็นประเทศหรูหราที่อยู่เกาะกลางทะเล ฉันค่อนข้างที่จะชอบบรรยากาศที่นี่นะถ้าไม่ติดว่าฉันดันจำได้ว่าในอนาคตจะมีเรื่องการบุกของดีจินน์ ภัยต่างๆนาๆ ที่จะโถมเข้ามาแต่เอาเป็นว่าช่างมันก่อน
ตอนนี้ฉันมาถึงที่ยิมเเล้วและตามคาดฉันเห็นเเชนายุนกับคิมซูโฮคุยกันอยู่พวกเขาหันมามองฉัน ฉันถึงพยักหน้าตอบอย่างนอบน้อมเพราะไม่อยากทำตัวดูเย่อหยิ่ง เเละดูเหมือนว่าพวกเขาก็จะพยักหน้าตอบรับฉันเช่นกัน
ฉันเดินไปที่ตู้เก็บของจากนั้นก็เตรียมไปที่ลู่วิ่ง เมื่อหันไปมองก็พบว่าทั้งเเชนายุนเเละคิมซูโฮก็เเยกย้ายกันไปฝึกตามของตัวเอง
หลังจากผ่านไปนานฉันได้ลองใช้เครื่องออกกำลังกายธรรมดาๆทั้งหมดไปเเล้วฉันตัดสินใจรวบรวมความกล้าที่จะขอซ้อมกับคิมซูโฮเพื่อพูดคุยตีสนิทเขา


## ตอนที่3:ฝึกซ้อมกับตัวเอก

ทันทีที่ฉันได้รวบรวมความกล้าทั้งหมดเเละเดินไปหาคิมซูโฮที่กำลังซ้อมต่อสู่กับบอทฝึกซ้อมอยู่นั้น ฉันได้เห็นท่วงท่าการฟันดาบของเขามันดูเหมือนศิลปะที่เเพรวพราวเเละพริ้วไหวฉันมองมันอย่างเพลิดเพลินจนคิมซูโฮฝึกซ้อมเสร็จฉันจึงเดินไปหาเขา
''สวัสดีนายเอ่อ..คิมซูโฮนักเรียนนายร้อยอันดับ1ใช่ไหม เมื่อกี้ฉันได้เห็นท่วงท่าของคุณเเล้วมันเป็นข้อพิสูจน์ได้เลยว่าทำไมคุณถึงอยู่อันดับ1'' ฉันพยายามพูดสุภาพเเละชมเขาให้ดีที่สุดเพราะนี่เป็นการพบกันครั้งเเรก
''ขอบคุณมากครับเเล้วนายคือ เอ่อ...''
''ฉัน แพ ยองจิน ยินดีที่ได้รู้จักฉันอยู่อันดับที่500น่ะเลยอยากขอให้อันดับ1อย่างคุณช่วยฝึกให้หน่อยได้ไหม''
''นาย อยากให้ฉันช่วยฝึกงั้นเหรอ? ยินดีเลย ''
''ขอบคุณมากครับ ฉันอยากพัฒนาให้ได้มากกว่านี้ ถ้าเป็นคุณ ฉันมั่นใจว่านายสามารถทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นได้'' ฉันพูดด้วยความมุ่งมั่น กำมือแน่นราวกับจะพิสูจน์ให้เขาเห็นถึงความตั้งใจ
คิมซูโฮมองฉันเงียบ ๆ ไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ''งั้นก็ลองมาดูกัน ว่านายจะไปได้ไกลแค่ไหน''
ว่าแล้วเขาก็โยนดาบไม้มาให้ฉัน แต่ฉันไม่ได้รับมัน เพียงแต่ยกมือขึ้นโชว์สนับมือเหล็กที่ฉันสวมอยู่ ''ฉันถนัดแบบนี้มากกว่า''
''งั้นเหรอ...'' คิมซูโฮพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะตั้งท่าพร้อม ''งั้นก็มาเริ่มกันเลย!''
ทันทีที่สิ้นเสียง ฉันพุ่งเข้าใส่โดยไม่รอช้า ซัดหมัดไปตรง ๆ หวังจะโจมตีจากช่องว่างระหว่างท่าป้องกันของเขา แต่คิมซูโฮกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้สันดาบไม้เคาะลงบนแขนฉันเบา ๆ เป็นเชิงเตือน
''เร็วดี แต่ยังอ่านง่ายเกินไป'' เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
ฉันถอยหลังกลับมาตั้งหลักใหม่ ก่อนจะกระชับสนับมือให้แน่นกว่าเดิม ครั้งนี้ฉันไม่พุ่งเข้าไปตรง ๆ อีก แต่ใช้การเคลื่อนไหวสลับหลอกล่อ พยายามหาช่องโหว่ของเขา
ดวงตาของคิมซูโฮเปล่งประกายเล็กน้อย ราวกับเริ่มสนุกกับการต่อสู้ครั้งนี้
''ดีขึ้น... แต่ยังไม่พอ''
ว่าแล้ว เขาก็เป็นฝ่ายเข้าจู่โจมบ้าง—
คิมซูโฮพุ่งเข้าหาฉันด้วยความเร็วที่ฉันแทบมองตามไม่ทัน ดาบไม้ของเขาฟาดลงมาเป็นแนวเฉียง ฉันรีบยกแขนขึ้นใช้สนับมือปัดป้อง แรงกระแทกทำให้ฉันต้องถอยหลังไปสองสามก้าว
เร็วเกินไป!
ฉันกัดฟันแน่น ไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียจังหวะ รีบตั้งท่าพร้อมสวนกลับทันที ฉันพุ่งเข้าใส่แล้วเหวี่ยงหมัดไปที่สีข้างของเขา คิมซูโฮพลิกตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว ร่างของเขาเคลื่อนที่อย่างลื่นไหลราวกับสายน้ำ
''ไม่เลว… แต่นายยังเปิดช่องว่างมากไป''
ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งตัวได้ดี ดาบไม้ของเขาก็เคลื่อนเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้พุ่งตรงมาที่ลำตัว ฉันรีบยกแขนขึ้นไขว้กันรับการโจมตี
ปัง!
แรงกระแทกทำให้แขนฉันสั่นสะท้าน แต่ฉันยังคงยืนมั่น ไม่ถอยหลังอีกแล้ว!
''มีช่องโหว่'' ฉันตะโกนออกมา ก่อนจะก้าวเข้าหาเขาอีกครั้ง ฉันใช้เท้าขวากระแทกพื้น ส่งแรงเหวี่ยงไปที่สะโพกแล้วปล่อยหมัดอัดเข้าที่ดาบของคิมซูโฮ
''หืม?''
เป็นครั้งแรกที่เขาดูแปลกใจ ดาบไม้ของเขาสั่นสะเทือนจากแรงปะทะ ฉันไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย หมุนตัวตามแรงเหวี่ยงแล้วซัดหมัดขวาไปทางไหล่ของเขา
แต่—
''ช้าไปหน่อยนะ''
ก่อนที่กำปั้นของฉันจะสัมผัสตัวเขา คิมซูโฮก็ขยับตัวหลบไปด้านข้างอย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็ตวัดดาบไม้เข้ามาตีที่ไหล่ฉันเบา ๆ
''อึก…!'' ฉันกัดฟันแน่น รู้สึกถึงแรงกระแทกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
''ความเร็วใช้ได้ แต่ยังขาดการควบคุม'' เขาหยุด แล้วลดดาบลง
เนื่องจากตัวจับเวลาในห้องทดสอบได้หมดลงเเล้วเเละดูเหมือนว่าฉันจะเป็นฝ่ายเเพ้ ที่จริงฉันสามารถใช้เกราะGoldEเข้ามาช่วยได้เเต่ฉันยังไม่อยากจะโชวอะไรมากตอนนี้
''เป็นไรไหม''คิมซูโฮยื่มมือมาเพื่อช่วยพยุ่งฉัน สมกับเป็นตัวเอกที่ใจดีจริงๆ
''ไม่เป็นไรขอบคุณมากครับ ที่ช่วยฝึกคุณคิมซูโฮ ฉันได้บทเรียนเยอะเลยทีเดียว''
''ฉันอยู่ฝึกที่นี่ทุกเช้าคุณสามารถมาฝึกกับฉันได้ทุกเมื่อเลยนะถ้าต้องการ''
''เฮ้!พวกคุณทำไรกันเหรอ''จู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงมาขัดจังหวะ นั่นคือเเชนายุนนั่นเอง
''คุณฝึกเสร็จเเล้วงั้นเหรอนายุน พอดีฉันกับเขาฝึกซ้อมต่อสู้กันน่ะ นี่ แพ ยองจิน เขามาขอให้ฉันช่วยฝึกน่ะ''
''สวัสดีครับคุณเเชนายุน''
''อืม หวัดดี'' เธอตอบอย่างเฉยเมยซึ่งฉันก็เข้าใจได้ว่าเธอไม่ค่อยพูดคุยกับคนที่ไม่สนิทด้วย
''ฉันจะกลับเเล้ว ฉันเหนื่อยมากจริงๆ''
''ฉันก็ว่าจะกลับเเล้วเหมือนกันไว้เจอกันนะนายุน''
''เอ่อคือ...ถ้าไม่ว่าอะไรให้ผมช่วยบรรเทาอาการเหนื่อยล้าให้พวกคุณไหม''
ฉันรีบพูดออกไปโดยเห็นว่านี่เป็นโอกาสสร้างความประทับใจเเก่พวกเขา เเชนายุนเเละคิมซูโฮหันมามองฉันเเบบงงๆฉันเลยอธิบายไปว่า กิฟต์ของฉันสามารถช่วยรักษาพวกอาการเหนื่อยล้าได้
''ว้าวมันน่าทึ่งมาก อาการปวดเมื่อยของฉันหายไปทันทีอย่างกับว่าฉันสามารถซ้อมต่อได้เลยนะ''เเชนายุนพูดพร้อมกับขยับไปมา
''ฮาฮ๋ามันเเค่ช่วยนิดหน่อยผมเเนะนำให้คุณกลับไปพักผ่อนดีกว่านะครับคุณเเชนายุน''
''อือขอบใจมากเลยนะ ฉันกลับก่อนล่ะ''
จากนั้นฉันก็ช่วยบรรเทาอาการเหนื่อยของคิมซูโฮต่อ
''ว้าวเหมือนที่นายุนบอกจริงด้วย ขอบคุณมากเลยนะ เเพ ยองจิน''
''เรียกยองจินเฉยๆก็ได้ครับ ไว้มาช่วยผมฝึกซ้อมอีกนะครับ''
จากนั้นเราก็เเยกย้ายกันกลับเข้าหอพักตัวเอง ทันทีที่ถึงห้องฉันได้อาบน้ำเเละทิ้งตัวลงนอนพร้อมหลับไปด้วยความสบายเนื่องจากฉันเองก็ใช้พลังช่วยให้ตัวเองหายเหนื่อเช่นกัน


## ตอนที่4:ฉันรู้นะว่าฉันสามารถบัฟให้ทีมได้เเต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้

ในช่วงหลายวันนี้ฉันได้ฝึกกับคิมซูโฮพร้อมกับการฝึกใช้พลังGoldEไปด้วยทำให้ฉันเริ่มมีความชำนาญมากขึ้น มีวันนึงฉันลองทำเรื่องบ้าบิ่นอย่างการตัดนิ้วตัวเองดูเเล้วลองเปลี่ยนกิ่งไม้เเถวนั้นมาสร้างเป็นนิ้วมือเเทนที่น่าแปลกคือตอนที่ฉันตัดนิ้วตัวเองนั้นฉันไม่ค่อยรู้สึกเจ็บมากนักอาจเป็นเพราะพลังของฉันที่ช่วยลดความเจ็บปวดลง
วันนี้เป็นวันเเรกของการเรียนที่Cubeฉันได้นั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อเนื่องจากฉันไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับบทเรียนโลกนี้เหมือนฮาจินฉันจึงจำเป็นต้องตั้งใจสำหรับบทเรียนหรือฉันอาจจะให้เขาช่วยฉันในภายหลัง
ทันทีที่หมดคาบหัวหน้าห้องหรือยียองฮันก็ได้เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับประกาศให้ไปรวมตัวกันที่สนามฝึก
.
.
เมื่อมาถึงที่สนามครูฝึกก็ได้ประกาศว่านี่คือการฝึกต่อต้านมอนสเตอร์เเละจะให้เวลา30นาทีในการพักเตรียมตัว
ฉันเดิมไปหาคิมซูโฮเพื่อกล่าวทักทายเขา
''ว่าไงซูโฮคุณพร้อมสำหรับการซ้อมนี้หรือเปล่า''
''เเน่นอนเเล้วคุณล่ะ''
''ฉันคิดว่าฉันค่อนข้างที่จะพร้อมมากเลยล่ะ ต้องขอบคุณนายสำหรับการพยายามช่วยฝึกให้ฉันทำให้รู้สึกเหมือนพร้อมสู้มากเลย''
ในระหว่างที่คุยกันนั้นอาจารย์ก็ได้ประกาศรายชื่อสมาชิกทีมให้กับพวกเราฟัง
[ทีม 1]
[คิมซูโฮ / คิมลาง] [ซองซึ่งอึน / เพน]
[ทีม 2]
[เดเมียน / แพยองจิน] [ซุน ลี / แช นายอน]
[ทีม 5]
[จิน โฮซอง / ฮาซึกิ] [คิม ฮาจิน / ยู ยอนฮา]
[ทีม 9]
[ราเชล /เเซจุน] [คริสโตเปอร์ / โรส]
'อ่า ชิปหาย ทำไมถึงได้ร่วมกับทีมที่ในเรื่องได้อันดับสูงด้วยนะ ฉันกลัวว่าจะไปทำพลาดให้ทีมนายุนต่ำกว่าในเนื้อเรื่องเดิมและนั่นจะต้องทำให้ฉันดูเเย่มากเเน่ๆ'
''โอ้ดูเหมือนว่านายจะได้อยู่ทีมเดียวกับเเชนายุนนะ เอาล่ะขอให้โชคดีนะไว้เจอกัน เเล้วก็ฝากทักทายนายุนด้วย''
''ได้เลยไว้เจอกัน'' ทันทีที่เเยกกับซูโฮฉันก็ได้รีบไปรวมทีมกับสมาชิกคนอื่น
''เอ่อสวัสดีฉันแพยองจิน ยินดีที่ได้ร่วมทีมกับพวกคุณนะฉันจะพยายามเต็มที่''
สมาชิกคนอื่นผลัดกันเเนะนำตัวกับฉันจนมาถึงแชนายุน
''อ่าฉันจำนายได้ นายคือคนที่มีความสามารถในการช่วยฟื้นฟูความเหนื่อยล้าใช่ไหม''
''ใช่เเล้วครับคุณเเชนายุน ตะกี้นี้คิมซูโฮเขาฝากผมทักทายคุณว่าพยายามเข้าล่ะ น่ะครับ''
''โถ่เอ๋ยอะไรของเขาจะมาเเข่งกันหรือไงเนี่ย พวกเราเองก็ไปกันเถอะ''
จากนั้นพวกเราก็ได้รับชื่อมอนสเตอร์ที่พวกเราต้องสู้ด้วยผ่านทางSmartwatch มันคือ [หมาป่ายักษ์สองหัว]
พวกเรารีบมุ่งหน้าไปยังที่ๆมันอยู่โดยตำแหน่งของแชนายุนจะอยู่ด้านหลังเนื่องจากเธอใช้ธนู
ส่วนฉันที่ใช้หมัดจึงเป็นอยู่แนวหน้า
พวกเรามาถึงตัวมันโดยยังระยะห่างจากมันอยู่พอสมควร แชนายุนเธอได้ง้างธนูมานาของเธอขึ้นเพื่อจะยิงส่วนสมาชิกคนอื่นก็เตรียมรอสัญญาณบุกเข้า
"เดี๋ยวก่อน!"ฉันตะโกนขึ้นแต่ก็ไม่ดังพอที่จะทำให้มอนสเตอร์ได้ยิน
"อะไรของนายเนี่ย นายกำลังจะทำให้ทีมเราเสียเวลานะ"แชนายุนต่อว่าฉันด้วยความโมโหที่จู่ๆฉันก็ตะโกน
ฉันจึงต้องรีบอธิบายเธอ"พอดีผมสามารถให้บัฟกับคุณได้น่ะผมคิดว่ามันจะดีกว่าถ้าผมช่วยให้คุณทำดาเมจใส่มันได้เยอะในช่วงเเรก"
"งั้นก็ทำมันสิเร็วเข้า"เธอเร่งฉันด้วยท่าทีรำคาญ
"ถ้างั้นขออนุญาต"ฉันเปิดใช้หนึ่งในสกิลของฉันกับเธอโดยแตะไปที่แผ่นหลัง ทันใดนั้นรอบๆตัวเธอก็มีออร่าสีทองรอบๆตัว
"เสร็จแล้วหลังจากบัฟนี้หมดคุณอาจรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย โปรดเรียกผม ผมสามารถช่วยบรรเทาความเหนื่อยได้ในภายหลัง"
เธอแค่พยักหน้าและเริ่มชาร์จลูกศรมานาของเธออีกครั้ง ซึ่งคราวนี้เอ่อฉันคิดว่ามันดูใหญ่และสว่างกว่าลูกศรตอนแรกมาก
จากนั้นเธอก็ยิงมัน -ฉึบ- ลูกศรมานาของเธอทะลุผ่านหัวทั้งสองของหมาป่าไปอย่างง่ายดาย ทำให้มันตายลงในที่สุด
สมาชิกทีมคนอื่นตกใจกับภาพที่เห็นซึ่งรวมไปถึงทั้งฉันและแชนายุนด้วย เธอหันมามองฉันด้วยสีหน้างุนงง
"ว้าว!สมกับเป็นคุณเเชนายุน คุณยิงมันตายในนัดเดียวเลย555''ฉันพยายามพูดกลบเกลื่อนเพราะฉันไม่คิดว่าสกิลGolden Evolutionของฉันจะบัฟให้เธอได้มากขนาดนั้น
''หะ ฉันทำมันงั้นเหรอ แต่ฉันคิดว่--''เสียงเธอถูกขัดจังหวะโดยเสียงประกาศ
[กำลังประมวลผลลัพธ์ ทีมที่2]
[เวลาที่ใช้ในการเคลียร์ : 5นาที44วินาที]
[อันดับปัจจุบันคือ1!!!]
ทันทีที่ได้ยินเสียงประกาศจบลงสมาชิกทีมคนอื่นๆก็ได้โห่ร้องด้วยความดีใจและเข้ามารวมตัวกันตรงที่ฉันกับเเชนายุนยืนอยู่ ทุกคนต่างรุมชมเะฮพร้อมกับถามว่าเธอทำได้ยังไง
''ฉันเเค่ใส่ลูกศรมานาลงในธนูตามปกติน่ะ เพียงเเต่เเพยองเขาใช้ความสามารถบัฟมาให้ฉันน่ะ''เธอพูดพร้อมกับชี้นิ้วมาทางฉัน
ผมปัดมือไปมาพร้อมบอกว่า''ผมเเค่ให้บัฟคุณเองเเทบไม่ได้ทำอะไรเลย555''
สมาชิกคนอื่นต่างพากันมาชมฉันพร้อมกับคุยกันนิดหน่อยก่อนเเยกย้ายกันไปพัก ระหว่างที่เเยกตัวมากดน้ำดื่มนั้นเองเเชนายุนก็เดินตามฉันมา
''เอิ่มคุณเเชนายุนต้องการให้ช่วยอะไรหรือเปล่า หรือจะให้ผมช่วยฟื้นฟูความเหนื่อยล้าให้'' ฉันหันไปถามเธอเพราะรู้สึกอึดอัดที่เธอเดินตามมาเเละจ้องเขม็งมาที่ฉัน
''เปล่าหรอกเอาจริงฉันเเทบไม่ได้ออกเเรงอะไรเลย เเค่อยากจะขอโทษน่ะที่ตอนเเรกทำท่ารำคาญใส่นาย ต้องขอบคุณนายล่ะนะทำให้ฉันชนะสถิติคิมซูโฮกับชินจงฮักได้''
''555ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวไปหาน้ำดื่มก่อนนะครับคุณเเชนายุน''
''เรียกนายุนก็พอ เราเป็นทีมเดียวกันเเล้วเเละเราต้องอยู่ทีมเดียวกันตลอดครึ่งเทอมนี้ ฉะนั้นจะดีกว่าถ้าเราสนิทกันไว้''
''ครับ งั้นไว้เจอกัน''
จากนั้นเมื่อการฝึกต่อสู้นี้จบลงทุกคนก็ได้กลับไปยังห้องเรียนโดยคาบสุดท้ายนี้ก็ไม่มีอะไรมากเเละทุกคนเตรียมที่จะเลิกเรียนโดยเห็นยอนอาเข้าไปคุยกับนายุนเหมือนในนิยายต้นฉบับแต่เหมือนว่าเเชนายุนจะดูอารมณ์ดีมากๆที่ได้อันดับหนึ่งในการทดสอบครั้งนี้
เมื่อคิดว่าฉันได้ทำให้อันดับเปลี่ยนไปฉันก็เห็นคิมฮาจินที่กำลังมองนายุนด้วยสีหน้างุนงง
อ่าตอนนี้เขาต้องกำลังคิดอะไรอย่าง 'หรือว่าตัวนายุนจะพัฒนาไปไกลกว่าเนื้อเรื่องต้นฉบับ' แน่ๆดังนั้นวันนี้ฉันจึงตัดสินใจที่จะไปพูดคุยกับเขา
"เมื่อโชคชะตาเล่นตลก ฉันจึงต้องเป็นผู้เขียนบทใหม่ให้กับโลกนี้"

ตัวเอก นักอ่านนิยายธรรมดาพบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาในโลกของ The Novel’s Extra แต่แทนที่จะเป็นแค่ตัวละครไร้ชื่อ เขากลับได้รับพลังที่ไม่ควรมีอยู่ในจักรวาลนี้… "Golden Experience" พลังที่สามารถ เยียวยา สร้าง และทำลาย ได้ในเวลาเดียวกัน

แต่ด้วยพลังแห่ง "ชีวิต", เขาตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ถูกกำหนดไว้—"ฉันจะไม่ยอมให้โศกนาฏกรรมซ้ำรอยเดิม"