ลิขิตรักตำหนักสุสาน 冥婚
Alphabetreading
## ตอนพิเศษ (องครักษ์กู้) :  หอเมฆาจันทร์แห่งที่สาม

แคว้นต้าเว่ย รัชศกเจินเทียนที่สี่
ล่วงเข้ายามอ้าย(สามทุ่ม)ไปแล้วกว่าที่เบื้องหน้าหอคณิกาเมฆาจันทร์แห่งหลิวโจวปรากฏร่างราชองครักษ์กู้ผู้มีเรือนผมขาวโพลน ใบหน้างดงามเย็นชากับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นดั่งจะแผดเผาป้ายชื่อหอคณิกาแห่งนี้ให้มอดไหม้เป็นจุณเสียให้ได้
วันนี้หัวหน้าราชองครักษ์ประจำพระองค์เช่นกู้เฉิงฮว่าน้อมรับพระเสาวนีย์เยี่ยฮองเฮาออกมาตามหา 'อิ๋งกูกู' หรือก็คืออิ๋งซินภรรยาผูกผมเพียงคนเดียว
วันก่อนนางกับเขามีปากเสียงกัน จนอิ๋งซินผู้แสนดีมาตลอดถึงกับหนีหายออกจากจวน กู้เฉิงฮว่าถอนหายใจแรงก่อนเดินเข้าไปด้านใน วันนี้เจินเทียนฮ่องเต้ผู้เป็นายเหนือหัวประทานพระเมตตาชี้เบาะแสให้องครักษ์คนสนิทเช่นกู้เฉิงฮว่ามาตามหาภรรยาไกลถึงหลิวโจว
"คุณชายท่านนี้...เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกใช่หรือไม่เจ้าคะ"
เสียงแหลมบาดหูของเหนียงเหนียงผู้ดูแลดังขึ้นพร้อมกับร่าวอวบอัดปรี่เข้ามาถึงตัวกู้เฉิงฮว่าฝ่ามือขาวเพียงพลิกแผ่นป้ายอาญาสิทธิ์แสดงตัวตน...ดวงตาคมไม่แม้แต่จะมองใบหน้าแข็งค้างของเหนียงเหนียงผู้ดูแล
"จัดห้องพักให้ข้าก็พอ...ปิดปากของเจ้าให้สนิทเสียด้วย"
น้ำเสียงเย็นชาของกู้เฉิงฮว่าสะท้อนเข้าหูเหนียงเหนียงผู้ดูแลดั่งสายลมพัดผ่าน ไม่ทันนางจะได้เอ่ยวาจาอันใดเพิ่มเติม ร่างโปร่งบางของบุรุษใบหน้างดงามบูดบึ้งหายลับขึ้นไปยังชั้นสอง
.....กิจการหอเมฆาจันทร์ในต้าเว่ยมีทั้งหมดสามแห่ง หนึ่งคือเมืองหลวง สองคือสุยโจวและสามคือหลิวโจว.....
สองแห่งก่อนหน้านั้นกู้เฉิงฮว่าเคยไปเยือนมาหมดแล้วเมื่อครั้งยังเป็นองครักษ์ลับ นึกไม่ถึงเพียงก้าวขาออกจากเมืองหลวงอีกครั้งกลับได้มาเยือนหอเมฆาจันทร์แห่งที่สาม
'ห้องบงกชพิรุณ'
ห้องพักส่วนตัวห่างไกลผู้คนของหอเมฆาจันทร์ที่หลิวโจวนี้ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับอีกสองแห่งที่เหลือ ทั้งเตียงนอน อ่างน้ำ จนถึงม่านบังตาอันคุ้นเคย
…เมื่อคราวที่เจออิ๋งซินครั้งแรกก็เป็นห้องพักพิเศษเช่นนี้…
-------------------------------------------
หากชื่นชอบโปรดกดติดตาม
เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ
รักนักอ่านมาก
小哥哥


## ตอนพิเศษ (องครักษ์กู้)  :  แม่นางเสี่ยวเหยียน

"แม่นางอิ๋งซินท่านหนีองครักษ์กู้มาเช่นนี้...จะดีหรือเจ้าคะ..."
ดรุณีน้อยนามว่าเสี่ยวเจียวอดเอ่ยปากถามอิ๋งซินไม่ได้ คราวก่อนที่เจอทั้งคู่คืองานวิวาห์สุดแสนอลังการของพวกเขา ครั้งนั้นนับเป็นงานใหญ่ในรอบหลายสิบปีของสกุลกู้ แม่ทัพผู้เฒ่ากู้รับเป็นธุระฝั่งญาติเจ้าบ่าวส่วนญาติฝ่ายเจ้าสาวถึงกับเป็นโอรสสวรรค์
สองบ่าวสาวในชุดวิวาห์สีแดงงดงามเจิดจ้า ราชองครักษ์กู้ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเย็นชากับเรือนผมขาวโพลนนั้นเสี่ยวเจียวยังจำได้ดี
"พวกท่านมีปากเสียงเรื่องใดกันแน่ถึงขนาดท่านหนีออกจากจวนเช่นนี้"
"หากองครักษ์กู้ตามมา ถึงตอนนั้นท่านจะทำอย่างไร"
ปากน้อยของเสี่ยวเจียวเจื้อยแจ้วพูดไม่หยุดจนอิ๋งซินเวียนหัว ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงริมหน้าต่างบานใหญ่
"...อ๊ะ!!...แม่นางอิ๋งซินใบหน้าท่านซีดเซียวยิ่งนัก ให้ข้าตามหมอให้ดีหรือไม่?"
เสี่ยวเจียวลนลาน
"...ไม่...ไม่ต้องหรอกข้าอยากพักผ่อนสักหน่อย"
เสี่ยวเจียวพาอิ๋งซินไปที่เตียงอย่างว่าง่าย  ทั้งยังกำชับว่าให้นางพักผ่อนสักสองชั่วยามแล้วจึงจะเข้ามาดูนางอีกครั้ง
ลับร่างเสี่ยวเจียวไปไม่นาน...ใบหน้าบูดบึ้งของกู้เฉิงฮว่าโผล่มาถึงข้างเตียงนอนอิ๋งซิน ดวงตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างเมียรักที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงได้แต่ถอนหายใจ
.....หากนางหนีเขาออกมาเช่นนี้ สามีผู้เป็นทาสภรรยาเช่นกู้เฉิงฮว่ามีหรือจะไม่ตามใจ....
.....นางจะไปที่ใดกันแน่....ถึงได้มุ่งหน้ามายังสถานที่ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันมาก่อนอย่างเมืองหลิวโจว
"....อื้อ....."
กู้เฉิงฮว่าสะดุ้งสุดตัว!!!! จู่ๆ ร่างน้อยบนเตียงหลุดเสียงละเมอแผ่วเบา หัวคิ้วเรียงงามดุจกิ่งหลิวของอิ๋งซินขมวดมุ่นเข้าหากัน
ฝ่ามือเรียวยาวทาบลงกลางศีรษะอิ๋งซินปราณอบอุ่นสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างบาง อิ๋งซินรู้สึกสบายไปทั้งร่างทั้งที่เมื่อครู่ยังรู้สึกทั้งร่างร้อนดังไฟ
...เป็นผู้ใดอยู่กับนางเสี่ยวเจียวหรือ..
"ท่านตื่นแล้วหรือ"
น้ำเสียงเจื้อยแจ้วนี้เป็นเสี่ยวเจียวไม่ผิดแน่
"เสี่ยวเจียวนั่นมือเจ้าเปื้อนอะไรมา...เหตุใดถึงได้ดำเป็นปื้นเช่นนั้น"
อิ๋งซินสะดุดตากับข้อมือขาวผ่องของเสี่ยวเจียวที่บัดนี้เปรอะไปด้วยคราบสีดำ
"...เพ้ย!!...ข้าเผลอทำน้ำหมึกราตรีหกน่ะ"
"อย่าเอ่ยถึงเลย!!"
เสี่ยวเจียวน้ำเสียงขึ้นจมูกทันที
"แล้วเจ้าเอาน้ำหมึกราตรีมาทำอะไร"
น้ำหมึกราตรีนั้นเป็นตัวยาสมานใช้สำหรับปลอมแปลงใบหน้า หากแต่สิ่งนั้นมีสีดำสนิทล้างออกยากเวลาใช้จำต้องผสมกับตัวยาหลายขั้นตอนค่อนข้างยุ่งยาก เสี่ยวเจียวจะใช้ปลอมใบหน้าไปทำอันใด
"เจ้ามีงานด่วนเช่นนั้นหรือ"
"เช่นนั้นเจ้าไม่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนข้าหรอก "
"ข้าไม่ได้เป็นอะไร...เจ้าดูสิ...."
อิ๋งซินกลอกตาให้เสี่ยวเจียวดู พร้อมทั้งโบกไม้โบกมือเป็นการยืนยัน
"ข้ามีงานด่วนจริงอย่างท่านว่า"
เสี่ยวเจียวหน้ามุ่ย
"แม่นางอิ๋งซินข้ารู้นะว่าท่านกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง"
"ท่านเคยถูกพิษร้ายแรงมาก่อน ตอนนี้ร่างกายท่านก็ไม่ค่อยสู้ดี"
"เช่นนั้นข้าให้พี่สาวข้าไปกับท่านจะดีกว่า"
"...เสี่ยวเจียว...เจ้าไม่มีญาติ..."
เสี่ยวเจียวได้ยินคำพูดอิ๋งซินพลันขมวดคิ้ว พวกนางมาจากแคว้นเยี่ยด้วยกัน ภายหลังทั้งสองแยกกันไปเสี่ยวเจียวมาอยู่ที่หอเมฆาจันทร์เมืองหลิวโจว ส่วนอิ๋งซินรับใช้นายน้อยอยู่ที่สุยโจว พวกนางเป็นสายลับหอเมฆาจันทร์
"เจ้ามีเรื่องปิดบังข้าหรือ"
คราวนี้อิ๋งซินเสียงเย็นใส่เสี่ยวเจียว
"แม่นางอิ๋งซิน...ข้ายังพูดไม่จบ"
"พี่สาวข้านางเพิ่งมาจากแคว้นฉู่ ข้ากับนางแยกกันก่อนมาเจอท่านน่ะ"
"นางเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้เอง หากข้าไม่รับงานสำคัญมาเป็นตายข้าไม่ยอมห่างจากนางแน่"
เสี่ยวเจียวหน้ามุ่ยดวงตาเล็กหยีของนางรื้นหยาดน้ำตา
"เช่นนั้น...ข้าไม่รบกวนนางจะดีกว่า"
อิ๋งซินเอ่ย
"...อ้อ...ข้าลืมบอกไปนางเป็นหมอน่ะ"
"นางชอบวิ่งเข้าใส่พวกโรครักษายาก โรคแปลกๆ พิษแปลกๆ ข้าเล่าเรื่องท่านเคยถูกพิษปราณบุรุษให้นางฟัง..นางตาโตเชียวเจ้าค่ะ"
"อย่างไรท่านก็ให้นางไปด้วยเถอะ"
เสี่ยวเจียวล้วงห่อเสี่ยวหลงเปาใส้ผักกับเห็ด กลิ่นหอมฉุยออกมาจากแขนเสื้อวางลงบนโต๊ะ  กลิ่นหอมของผักกับเห็ดพลอยให้อิ๋งซินหยุดถามต่อ
"ข้าตั้งใจไปซื้อใส้เนื้อกลับเหลือแต่ใส้ผัก เสี่ยวหลงเปาเจ้านี้อร่อยมาก"
"...อ่ะ...ข้าวางไว้ตรงนี้เผื่อท่านหิวจะได้กิน"
เห็นเสี่ยวเจียวทำท่านเดินกลับออกไป อิ๋งซินเรียกตัวนางไว้พลางเคี้ยวหลงเปาหอมกรุ่นลงท้อง
"แล้วพี่สาวเจ้าเล่า"
"ท่านพักผ่อนก่อนเถอะ ไว้ท่านอารมณ์ดีแล้วพรุ่งนี้ข้าค่อยให้นางมาหาท่าน"
"...รบกวนเจ้าแล้ว.."
"....อื้ม!!...เสี่ยวหลงเปาเจ้านี้อร่อยจริง"
อิ๋งซินในปากยังเคี้ยวตุ้ยสองแก้มนางยัดด้วยเสี่ยวหลงเปาจนเต็มดูน่าเอ็นดูนัก
"....ดูท่าน...กินอย่างกับสตรีตั้งครรภ์ยังใงยังนั้น"
เสี่ยวเจียวจงใจเอ่ยถ้อยคำนี้ออกมาดวงตาเล็กหยีหรี่ลงพลางมองหน้าท้องอิ๋งซินไปด้วย
"...อ่ะแฮ่ม...ร่างกายข้าจะท้องได้อย่างไร..เจ้าพูดจาไม่คิด!!!"
"...อ้อ.....ข้าลืมไปเลย"   เสี่ยวเจียวตอบหน้าตาเฉย
"ว่าแต่...พี่สาวเจ้าชื่ออะไรหรือ"
"นางชื่อเสี่ยวเหยียน"
อิ๋งซินเพียงพยักหน้าตอบรับพลางจัดการดสี่ยวหลงเปาในมือต่อไป
...เสี่ยวเหยียน.....
เหตุใดชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูนักราวกับว่านางเคยได้ยินจากที่ใดมาก่อน เมื่อครู่เสี่ยวเจียวตัวดีดันเอ่ยเรื่องตั้งครรภ์ขึ้นมาจนนางเกือบสำลักเสี่ยวหลงเปาเข้าให้
นางทะเลาะกับกู้เฉิงฮว่าก็ด้วยเรื่องนี้ นางอาจกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่เพียงแต่กู้เฉิงฮว่ายืนยันหยักแน่นว่านางไม่อาจตั้งครรภ์ได้
เป็นท่านหมอเทวดาฉานจิ่นบอกให้อิ๋งซินมาพบหมอเทวดาที่เชี่ยวชาญด้านรักษาพิษ ท่านหมอผู้นั้นมีนามว่า 'ซ่านเฟิง' เช่นนี้อิ๋งซินจึงดั้นด้นมาที่เมืองหลิวโจวเพื่อมาหาหมอเทวดาซ่านเฟิง
-------------------------------------------
หากชื่นชอบโปรดกดติดตาม
เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ
รักนักอ่านมาก
小哥哥


## ตอนพิเศษ (องครักษ์กู้)  :  อาการประหลาด 

อิ๋งซินพอกินอิ่มก็เข้านอน ผิดกับทางด้านเสี่ยวเจียวที่ยามนี้ นางกำลังตกที่นั่งลำบากกับพี่สาวสุดที่รักนามว่าเสี่ยวเหยียนผู้นั้นอยู่
"...ท่านกู้!!....เลิกทำหน้าบอกบุญไม่รับสักทีเถอะ...ข้าทนมองหน้าท่านไม่ไหวแล้ว!!!"
"เจ้าต้องเรียกข้าว่า...เสี่ยวเหยียน.."
น้ำเสียงเยือกเย็นบวกกับใบหน้าบูดบึ้งจากกู้เฉิงฮว่าพาลจะทำให้เสี่ยวเจียวขวัญกระเจิงอยู่รอมร่อ
"ข้าต้องทนทำผมให้ท่านอีกตั้งครึ่งชั่วยาม!!!.....โอ๊ย!!...ท่านทำหน้ายังกับญาติเสียเช่นนี้ผู้ใดจะกล้าเข้าใกล้"
เสี่ยวเจียววางถ้วยน้ำหมึกราตรีลงบนโต๊ะทั้งยังหันหลังให้กู้เฉิงฮว่า ยามปกติองครักษ์กู้รังสีรอบกายเยือกเย็นไม่น่าเข้าใกล้อยู่แล้ว ยิ่งเขามีปากเสียงกับเมียอยู่ด้วยเช่นนี้ยิ่งหนักหนาเข้าไปอีก
"อิ๋งซินนางกำลังท้อง...เจ้าก็ทนหน่อยเถอะ"
"นางท้อง..แต่ท่านไม่ได้ท้อง!!!!"
เสี่ยวเจียวหน้ามุ่ย
"...หึ!!...เช่นนั้นท่านก็หลับตาลงถือว่าหายกัน"
กู้เฉิงฮว่าคร้านจะต่อปากต่อคำกับเสี่ยวเจียวจึงยอมหลับตาลงโดยดี เมื่อครู่ตอนอิ๋งซินหลับกู้เฉิงฮว่ารับรู้ถึงความผิดปกติจากร่างนาง
หากเขาคอยตามนางห่างๆ ยามขับขันอาจจะช่วยเหลือนางไม่ทัน ยิ่งนางกำลังตั้งท้องมีแต่วิธีปลอมตัวเช่นนี้ถึงจะอยู่ข้างกายอิ๋งซินได้
"หากไม่ใช่อิ๋งซิน...ข้าจะไม่ลงทุนช่วยท่านแปลงโฉมเลย"
อิ๋งซินมีจมูกที่ไวต่อกลิ่นมากนางสามารถแยกแยะตัวบุคคลจากกลิ่นกายได้ ยิ่งเป็นกู้เฉิงฮว่าด้วยแล้ว เมื่อตกแต่งใบหน้าปลอมให้องครักษ์กู้จนเสร็จเสี่ยวเจียวถึงกับร้องอุทาน
"...โอ้โห....พี่สาวเสี่ยวเหยียนใบหน้าท่านทำข้าอิจฉาแล้ว"
"...ฮัดชิ่ว!!!...."
ทันทีที่เขาจามออกมา เสี่ยวเจียวพลันถอยห่างจากใบหน้างามของกู้เฉิงฮว่าที่นางเพิ่งแต่งแต้มจนงดงาม
"กลิ่นแป้งของสตรี...ฉุนจมูกยิ่งนัก"
"...นี่...พี่สาวข้าว่าท่านยิ้มสักหน่อยเถอะ หน้าท่านขนาดแต่งจนงามล่มเมืองแล้วยังดูยังกับจะแยกเขี้ยวกินคน"
เสี่ยวเจียวย่นจมูก
กู้เฉิงฮว่าจึงฉีกยิ้มเห็นฟันทั้งปากกับดวงตาดุดันวางไม่ลง..เสี่ยวเจียววิ่งออกจากห้องทันที!!
"ข้าจะไม่ช่วยพวกท่านอีกแล้ว....ฮือ...ฮือ"
หลังกลั่นแกล้งเสี่ยวเจียวจนนางเตลิดไปไกลแล้ว กู้เฉิงฮว่าเพ่งมองใบหน้าตนเองในคันฉ่องที่ตอนนี้มีเรือนผมสีดำสนิทกับคิ้วเรียวบางดั่งกิ่งหลิวพลันถอนหายใจแรง
....สตรี...ก็สตรี....ยามนี้จะให้เขาตัวเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้นเพื่อเมียรักกับลูกในท้อง…
"เสี่ยวเจียว!!...เจ้ายังไม่ได้บอกข้าว่านางชอบเสี่ยวหลงเปาหรือไม่"
ใบหน้างดงามปานจะล่มเมืองของกู้เฉิงฮว่าหรือยามนี้คือ พี่สาวเสี่ยวเหยียนบูดบึ้งอีกครั้ง
"ข้าจะไม่ยุ่งกับพวกท่านแล้ว!!!"
เสี่ยวเจียวส่งเสียงตะโกนมาแต่ไกล
"เจ้ากลับมาก่อน"
"ข้าสวมชุดสตรีไม่เป็น"
กู้เฉิงฮว่าตะโกนกลับไป คราวนี้เสี่ยวเจียวหนีหายไปลับตาแล้ว ใบหน้างามหันมามองตนเองในคันฉ่องอีกคราให้สะดุ้งสุดตัว
หญิงงามยามแยกเขี้ยวโมโหเช่นนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวนั้นช่างดูสยดสยองเกินจะกล่าว!!! รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าเหยเกอีกครั้ง
...ข้าต้องฝึกยิ้มหวานบ่อยๆ สินะ เพื่อเจ้ากับลูกจะได้อารมณ์ดี....
เช้าวันใหม่
อิ๋งซินนอนหลับตั้งแต่เย็นวานจนถึงเช้าตรู่ตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยนอนติดต่อกันนานขนาดนี้มาก่อน  ได้ยินเสียงคนเคาะประตูจากด้านนอกน่าจะเป็นผู้อื่นหาใช่เสี่ยวเจียวไม่ หากเป็นนางคงเปิดพรวดเข้ามาตั้งนานแล้ว
"เป็นผู้ใดกัน"
"...ข้า....ข้าชื่อเสี่ยวเหยียน ที่นี่ใช่ห้องแม่นางอิ๋งซินหรือไม่"
น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยตอบกลับมาจากด้านหลังประตู เป็นแม่นางเสี่ยวเหยียนพี่สาวของเสี่ยวเจียวนั่นเอง
"ท่านนั่นเอง..รอสักครู่เจ้าค่ะ"
อิ๋งซินเอ่ยตอบ
นางจัดการตนเองให้ดูเรียบร้อยครู่หนึ่งจึงเปิดประตู ที่หน้าประตูนั้นมีถาดอาหารหอมฉุยกับสตรีใบหน้างดงามแทบล่มเมืองยืนอยู่
....รอยยิ้มน่ารักกับท่วงท่าเขินอายก้มหน้านั้นชั่วชีวิตนี้อิ๋งซินไม่มีวันลืม....
"ข้าเอาอาหารมาให้แม่นางด้วย...ข้าจะเข้าไปได้หรือยัง"
กู้เฉิงฮว่าในคราบของแม่นางเสี่ยวเหยียนผู้อ่อนหวานงดงาม ดัดเสียงพูดแผ่วเบาให้ฟังดูคล้ายสตรีอย่างที่สุด
เหตุใดอิ๋งซินถึงนิ่งเป็นไก่ไม้เช่นนี้...หรือเขาจะถูกนางดูออกตั้งแต่แรกเห็น!!! กู้เฉิงฮว่าสองมือเริ่มสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากแห้งผากไม่กล้าเอ่ยถ้อยคำออกมาอีก
"....ท่าน...."
อิ๋งซินนั้นนิ่งตะลึงกับรูปโฉมสตรีงดงามผู้เป็นพี่สาวเสี่ยวเจียว พลางนึกถึงใบหน้าตกกระกับดวงตาเล็กหยี พวกนางสองคนใยต่างกันราวฟ้ากับเหวลึกเช่นนั้น
"ท่านรับอาหารไว้ก็พอ...ไว้ข้าจะมาใหม่"
กู้เฉิงฮว่ายืนถาดอาหารไปให้อิ๋งซินหากนางรับไว้เขาจะรีบหลบหน้าไปทันที ไว้เรียกตัวเสี่ยวเจียวมาหารือแผนการรับมือใหม่จะดีกว่า
"เดี๋ยวก่อน..ไหนไหนท่านก็มาแล้ว"
"เข้ามาสิ"
อิ๋งซินยามรับถาดอาหารจากมือกู้เฉิงฮว่าปลายนิ้วของนางแตะสัมผัสนิ้วมือเนียนเรียบเล็กน้อยฝ่ายนั้นทั้งร่างกลับแข็งทื่อทันที!!!..อิ๋งซินดูไม่ออกว่าเป็นกู้เฉิงฮว่า
โฉมงามเสี่ยวเหยียนผู้บื้อใบ้ไม่ทันระวังจึงสะดุดเข้ากับธรณีประตูล้มลงทันที ยามใบหน้างดงามช้อนสายตาขึ้นมองอิ๋งซิน...ดวงตาเว้าวอนล่มเมืองคู่นั้น....
.....ข้ารังแกโฉมงามหรือนี่!!!!...
"...อ๊ะ!!!...แม่นางเสี่ยวเหยียนท่านเจ็บหรือไม่"
อิ๋งซินกระวีกระวาดเข้ามาช่วยพยุงโฉมงามขึ้นจากพื้น สองมือน้อยปัดป่ายไปตามเรือนร่างโปร่งบาง โฉมงามตรงหน้าใบหน้าเห่อร้อนขึ้นทันที
"..ข้า....ข้าไม่ได้ตั้งใจรังแกท่าน"
ดวงตากลมของอิ๋งซินพลันเอ่อคลอหยาดน้ำ นิ้วมือเรียวยามเผลอลูบหางตาอิ๋งซินอย่างเคยมือ
"กินข้าวเถอะ"
กู้เฉิงฮว่าปุบปับลุกขึ้นพลางดึงท่อนแขนเรียวบางให้ลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยกัน ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มไว้งามล้ำก้มลงเล็กน้อย
"แม่นางเสี่ยวเหยียน"
"....หือ?....."
กู้เฉิงฮว่าสะดุ้งสุดตัวอีกครั้ง นึกไม่ถึงว่าใบหน้าจิ้มลิ้มของอิ๋งซินจะอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบเสียงหัวใจตนเองในอกเต้นแรกจนนางได้ยินแล้วกระมัง
"แม่นางอิ๋งซินจ้องหน้าข้าเช่นนี้ ใบหน้าข้ามีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ"
อิ๋งซินอมยิ้มพลางเอ่ยตอบ
"ท่านงามถึงเพียงนี้ คงแต่งให้ผู้อื่นแล้วกระมัง"
ได้ยินคำถามนี้กู้เฉิงฮว่ากลับจ้องตานางกลับไม่ลดละ ดวงตาสุกสว่างคู่งามทำอิ๋งซินพลันใบหน้าเห่อร้อน..เหตุใดข้าต้องเขินอายให้สตรีด้วยกันเล่า...
"ข้าแต่งแล้ว..ตัวแม่นางเล่า"
"อ้อ..ข้าเองก็แต่งแล้ว"
เอ่ยถึงกู้เฉิงฮว่าผู้เป็นสามีอิ๋งซินหน้าเจื่อนลงทันควัน
"แล้วสามีท่านอยู่ที่ใด?" / "สามีท่านไม่มาด้วยหรือ?"
ทั้งคู่เอ่ยถามคนตรงหน้าพร้อมกัน เป็นอิ๋งซินที่ยอมเปิดปากก่อน
"ไม่ขอปิดบังแม่นาง ข้ากับสามีมีปากเสียงกันอยู่ ข้าเลยหนีเขามา"
"เรื่องนั้นเสี่ยวเจียวบอกข้าแล้ว"
"ท่านไม่ถามข้าหรือว่าข้าทะเลาะกับเขาด้วยเรื่องอะไร"
อิ๋งซินเอียงคอถาม
"หากท่านไม่อยากเอ่ยถึง...เช่นนั้นก็ไม่ต้องเอ่ยให้หนักใจหรอก"
"แม่นางเซียนเซียน...ท่านจิตใจดียิ่งนักหากข้าเป็นสามีท่าน ข้าไม่ยอมให้ท่านออกจากบ้านมาไกลเช่นนี้แน่"
ได้รับรอยยิ้มเจิดจ้าจากอิ๋งซินกู้เฉิงฮว่าได้แต่ยิ้มขม ใจนั้นอยากดึงร่างบางเข้ามาจูบสั่งสอนสักทีสองที
"เห็นเสี่ยวเจียวว่าแม่นางอิ๋งซินเตรียมตัวเดินทาง...ท่านจะไปที่ใดกัน"
คำถามนี้ติดอยู่ในใจกู้เฉิงฮว่ามานานหลายวันเขาไม่ปล่อยให้ตนเองค้างคาอีกต่อไป
"ข้าตั้งใจจะไปเขาเปียวซาน"
อิ๋งซินเอ่ยตอบเสียงเรียบ
"เขาเปียวซาน..ท่านจะไปหาซ่านเฟิงหรือ"
"แม่นางเสี่ยวเหยียนรู้จักท่านหมอเทวดาซ่านเฟิงด้วยหรือ"
อิ๋งซินเลิกคิ้ว
ไม่แปลกที่กู้เฉิงฮว่าจะรู้จักหมอเทวดาซ่านเฟิงผู้นั้น เรื่องผิดพลาดในวันนี้ทุกอย่างล้วนเริ่มต้นจากบุรุษหน้าหนานามว่าซ่านเฟิงผู้นั้น ที่ปรุงยาเม็ดกักปราณให้แม่ทัพผู้เฒ่ากู้
…ผ่านมานานขนาดนี้ เขายังไม่ตายอีกเรอะ!!.
"เขายังไม่ตายอีกหรือ"
ใบหน้างามของเสี่ยวเหยียนพลันหน้ามุ่ย
"ท่านรู้จักท่านหมอซ่านเฟิง...เช่นนั้นดียิ่งนัก"
อิ๋งซินยิ้มหน้าบานอีกครั้ง.....ดีกับผีน่ะสิ!!!...กู้เฉิงฮว่าได้แต่สบถในใจ ตาเฒ่าซ่านเฟิงอารมณ์แปรปรวนเอาแน่เอานอนไม่ได้ เช่นนี้แล้วจะวางใจให้เมียรักกับลูกในท้องไปเจอตาเฒ่านั่นได้อย่างไร
"เช่นนั้นเราไปกันเลย"
อิ๋งซินจัดการสำรับอาหารหมดพอดีพลางดื่มน้ำชาลงท้องลวกๆ ข้อมือเรียวสวยของแม่นางเสี่ยวเหยียนคนงามถูกนางคว้าจับไว้
กู้เฉิงฮว่าได้แต่ขมวดคิ้วไปตลอดทางยกเว้นยามที่ร่างน้อยข้างกายหันมาพูดคุย รอยยิ้มบางกับดวงตาตกประม่าของสาวงามจึงจะปรากฏให้อิ๋งซินเห็น
ล่วงเข้ายามโหย่ว(ห้าโมงเย็น) ทั้งคู่เดินทางมาถึงอีกเมือง ที่นี่เป็นเมืองเล็กโรงเตี๊ยมใหญ่มีแห่งเดียวทั้งยังเหลือห้องพักห้องเดียวอีก อิ๋งซินยินดีพักร่วมกับแม่นางเสี่ยวเหยียนคนงาม...ส่วนกู้เฉิงฮว่าได้แต่ประท้วงในใจ...
...ข้าจะหักใจไม่งาบเจ้าได้อย่างไรอิ๋งซิน!!!..
"แม่นางอิ๋งซินข้าจะออกไปหาซื้อของใช้สักหน่อย ท่านอยากไปด้วยหรือไม่"
กู้เฉิงฮว่ามีแผนอยู่ในใจถึงกระนั้นต้องเอ่ยปากบอกอิ๋งซิน
"ข้าง่วงยิ่งนัก เชิญท่านตามสบายเถอะ"
ร่างน้อยออกอาการโงนเงนง่วงนอนตั้งแต่ตอนนั่งกินข้าว เช่นนี้กู้เฉิงฮว่าถึงมั่นใจว่านางจะไม่ตามมา
"ข้าไปไม่นาน...ท่านพักผ่อนเถอะ"
คำว่าไม่นานของกู้เฉิงฮว่าคือสองเค่อหลังจากนั้น ร่างสูงโปร่งเร่งฝีเท้ากลับมาปรากฏตัวที่หลิวโจว
"เสี่ยวเจียว...เจ้าออกมาคุยกับข้าหน่อย"
กู้เฉิงฮว่าเคาะประตูอยู่ไม่นาน..ใบหน้าเล็กจ้อยกับดวงตาเล็กหยีของเสี่ยวเจียวโผล่ออกมาที่ประตู
"พวกท่านไปแล้วไม่ใช่เรอะ!!!...แล้วนี่ท่านกลับมาทำไม"
พวกเขาออกจากหลิวโจวไปไกลกว่าร้อยหลี่แล้ว...อยู่ดีๆ องครักษ์กู้กลับมาวุ่ยวานกับนางอีกทำไมกัน
"ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย"
"แน่ล่ะ...ถ้าไม่มีเรื่องให้ข้าช่วยท่านจะโผล่มาหาข้าเรอะ!!!"
เสี่ยวเจียวพ่นลมออกจากจมูก
"เจ้าไม่ได้บอกข้า ว่าอิ๋งซินตั้งใจไปหาซ่านเฟิง"
"ใครว่าล่ะ ข้าหลอกถามนางหลายครั้ง นางไม่ยอมบอกว่าจะไปที่ใด เช่นนั้นข้าจะอ้างว่าท่านเป็นหมอรึ"
เสี่ยวเจียวกลอกตา
"ข้ารับมือตาเฒ่าซ่านเฟิงไม่ไหว...ต้องไหว้วานเจ้าแล้ว"
กู้เฉิงฮว่าเอ่ยเสียงเรียบ
"...หา?...ขนาดท่านรับมือไม่ไหวแล้วจะให้ข้าไปขึ้นเขียงเนี่ยนะ"
"ข้าหมายความว่าให้เจ้าไปดักตาเฒ่าซ่านเฟิงไว้ ก่อนที่ข้ากับอิ๋งซินจะไปถึง ไม่ใช่ให้เจ้าไปขึ้นเขียง!!!"
"แล้วท่านจะให้ข้าทำยังใง..ไหนลองว่ามา"
เสี่ยวเจียวถอนหายใจหนึ่งทีจำใจยอมรับข้อไหว้วานครั้งนี้ หากไม่รับกู้เฉิงฮว่าเป็นได้ตามราวีนางไม่เลิกเป็นแน่
"บอกตาเฒ่านั่นว่าฉานจิ่นส่งคนมาหาตาแก่นั่นย่อมรู้ดี"
"หากเขาไม่ตายลงหลุมไปซะก่อน"
ประโยคหลังกู้เฉิงฮว่าเอ่ยเสียงพึมพำ
กู้เฉิงฮว่าใช้วิชาตัวเบาขั้นสูงเร่งฝีเท้ากลับมาให้ถึงโรงเตี๊ยมในอีกหนึ่งเค่อถัดมา ร่างบางบนเตียงยังคงนอนหลับตาพริ้ม...เห็นเช่นนั้นใบหน้างามพลันถอนหายใจโล่งอก
ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปด้านหลังฉากบังตาหมายอาบน้ำชำระกายสักหน่อย...คืนนี้จะได้นอนข้างเมียรัก
กู้เฉิงฮว่าลงแช่น้ำเย็นในถังชั่วครู่ สำหรับราชองครักษ์เช่นเขาเรื่องแค่นี้หาได้ร้อนหนาวอันใดไม่...ร่างสูงคว้าชุดคลุมมาสวมใส่เขาจำเป็นต้องแต่งกายเยี่ยงสตรีให้มากชิ้นเพื่อตบตาอิ๋งซิน  พลันมือน้อยขาวผ่องข้างหนึ่งเอื้อมมาคล้องคอกู้เฉิงฮว่าไว้...เรือนร่างร้อนผ่าวแนบติดอยู่กับแผ่นหลัง...กู้เฉิงฮว่าเกร็งร่างทันที!!!
"บุรุษผู้นี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน....เจ้ามาเล่นกับพี่สาวดีหรือไม่...."
น้ำเสียงสตรีฟังคุ้นหูเช่นนี้...กู้เฉิงฮว่ายิ่งไม่กล้าขยับตัว!!! เกิดอันใดขึ้น!!!....อิ๋งซินนางล่วงรู้ความลับของเซียนเซียนแล้วหรือ
"...ไหน...น้องชายเจ้าจะไม่หันหน้ามาหน่อยหรือ"
อิ๋งซินเขย่งปลายเท้าหมายกระซิบถ้อยคำหลอกล่อข้างหูกู้เฉิงฮว่า ติดตรงที่ขานางสั้นเขย่งไม่ถึง..ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงต้นคอเขาแทน
มือน้อยพลิกร่างสูงให้หันหน้ามา...ใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง...แววตากลับเหม่อมลอยเคลิ้มฝัน
....อิ๋งซินนางเสียสติไปแล้ว.....
"...อิ๋งซิน...."
คราวนี้กู้เฉิงฮว่าพูดกับนางด้วยน้ำเสียงปกติ ดวงหน้าน้อยช้อนสายตามองใบหน้างามไม่วางตา มือน้อยของนางชักรูดแก่นกายกลางหว่างขากู้เฉิงฮว่าจนแข็งชัน
"น้องชาย...มาให้พี่สาวเล่นสุกกับเจ้าซะดีดี"
น้ำเสียงหวานกับเรือนร่างกึ่งเปลือยในชุดคลุมตัวบาง ภาพเย้ายวนของเมียรักเช่นนี้ทำเอากู้เฉิงฮว่าสติพร่ามึน
"...อิ๋งซิน...เจ้าตื่นได้แล้ว"
"คืนนี้พี่สาวจะเล่นกับเจ้า.....อ๊ะ!!!..."
กู้เฉิงฮว่าจี้จุดสลบบนต้นคออิ๋งซิน นางหมดสติพับไปทันที ร่างสูง้อนอุ้มร่างหมดสติของอิ๋งซินนอนราบลงไปบนเตียง อิ๋งซินมีอาการขาดสติเช่นนี้กู้เฉิงฮว่าแทบอยากไปให้ถึงเขาเปียวซานในเร็ววัน
-------------------------------------------
หากชื่นชอบโปรดกดติดตาม
เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ
รักนักอ่านมาก
小哥哥


## ตอนพิเศษ (องครักษ์กู้)  :  หมอเทวดาซ่านเฟิง

ทางด้านเสี่ยวเจียวนางเดินทางมาถึงเชิงเขาเปียวซานในยามเย็นของอีกวัน นางมารู้ทีหลังว่าตาเฒ่าซ่านเฟิงนั้นเขาเป็นหมอเทวดา
"ไหนไหนก็เย็นแล้ว...ข้ามาหาท่านพรุ่งนี้แล้วกันนะตาเฒ่า"
ร่างน้อยในชุดรัดกุมเยี่ยงชาวยุทธ์ทั่วไป ใบหน้าเสี่ยวเจียวเป็นประเภทพบเห็นได้ดาษดื่นหากแต่นางมีดวงตาเล็กหยีชวนขบขัน
เสี่ยวเจียวกลับเข้ามาในตัวเมืองพลางหาที่แวะพักเอาแรง ทางที่ดีหาสืบเรื่องตาเฒ่าซ่านเฟิงเพิ่มสักหน่อย
"แม่นางรับอะไรดีขอรับ"
เสี่ยวเอ้อหน้าตาฉอเลาะประจำร้านบะหมี่ไข่ยื่นหน้าเข้ามาทักทายเสี่ยวเจียว
"บะหมี่ไข่ที่นี่ชามละเท่าไร่"
เสี่ยวเจียวเอ่ยถาม
"พิเศษเฉพาะแม่นางชามละห้าอีแปะไข่ฟองใหญ่เลยขอรับ"
"เพิ่มสองอีแปะ...เพิ่มเส้นไม่เอาน้ำมันพริก"
เสี่ยวเจียวสั่งอย่างที่เคยกิน...นางตัวเล็กแต่กินเยอะกว่าบุรุษ บะหมี่ไข่ชามละห้าอีแปะนั้นมากเกินพอสำหรับสตรีหนึ่งคน หากแต่เสี่ยวเจียวคร้านจะกินสองชาม
"มาแล้ว...มาแล้ว...บะหมี่เพิ่มเส้นของแม่นางขอรับ"
เสี่ยวเอ้อวางชามบะหมี่ขนาดใหญ่ลงตรงหน้าเสี่ยวเจียว...กลิ่นน้ำมันเจียวผสมกับต้นหอมซอยหอมฟุ้ง
"...นี่....พี่ชายเสี่ยวเอ้อ ท่านรู้จักหมอเทวดาซ่านเฟิงหรือไม่"
สองแก้มเสี่ยวเจียวอัดแน่นไปด้วยเส้นบะหมี่ถึงกระนั้นปากนางยังเอ่ยวาจาออกมาได้
"รู้ขอรับ...ท่านหมอเปิดโรงหมออยู่ที่ถนนถัดไปนี้เองขอรับ"
"ถ้าแม่นางจะไปต้องรีบหน่อยขอรับ...ท่านหมอปิดร้านต้นยามโหย่ว(ห้าโมงเย็น)นะขอรับ"
ต้นยามโหย่วที่ว่าใกล้เข้ามาจวนเจียนเต็มที เสี่ยวเจียวยกชามบะหมี่ขนาดใหญ่กว่าใบหน้านางเกือบสองเท่าขึ้นซดหน้าตาเฉย!!
....เอิ้ก!!!!.....
"ขอบใจมากพี่ชายเสี่ยวเอ้อ"
ร่างน้อยเรอออกมาเบาๆ ก่อนวางเงินเจ็ดอีแปะบนโต๊ะ...เสี่ยวเอ้อประจำร้านยามนี้อ้าปากค้างมองตามร่างเล็กไปจนลับตา นางเอาบะหมี่ทั้งชามกับน้ำซุปทั้งหมดยัดไว้ตรงไหน!!!!
เมืองนี้มีชื่อว่าเปียวซาน..ชื่อเดียวกับเขาเปียวซานที่หมายตาไว้ เสี่ยวเจียวหมายใจไปแอบดูโฉมหน้าแก่ยับย่นของตาเฒ่าซ่านเฟิงที่องครักษ์กู้บอกมาสักหน่อยเป็นไร
...ข้ารับมือเขาไม่ไหว...
ถ้อยคำจากปากองครักษ์กู้นั้นจะขนาดไหนกันเชียว หากจับได้ว่าเขากล้าหลอกนางมาทำงานให้ละก็…ข้าจะฟ้องแม่นางอิ๋งซินให้หมดเลยคอยดู!!!
ร่างเล็กมาถึงด้านหน้าโรงหมอที่ประตูไม้ปิดสนิทไปแล้ว เสี่ยวเจียวเบะปากก่อนหันหลังเดินจากไป
"ตาเฒ่าซ่านเฟิงปิดร้านไวจริง"
ถ้อยคำพึมพำจากเสี่ยวเจียวลอยเข้าหูบุรุษด้านหลังประตูพอดี....หมอเทวดาซ่านเฟิงส่องดูตามรอยแยกของไม้
...ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีสตรีคนใด กล้าเรียกเขาว่าตาเฒ่ามาก่อน...
เขาอายุมากสักหน่อยหากแต่ดูแลตนเองอย่างดีมาก ทำเช่นไรซ่านเฟิงดูไม่แก่ชราเลยสักนิดใบหน้าของหมอเทวดาซ่านเฟิงยามนี้เต่งตึงไม่ต่างอะไรกับคนหนุ่ม อีกทั้งมัดกล้ามตึงแน่นชวนให้กระชากใจสตรีนั่นอีก
ร่างสันทัดสวมหมวกฟางปิดใบหน้าก้าวเดินตามเสี่ยวเจียวมาเงียบเชียบ จนทันเห็นร่างน้อยหายเข้าไปด้านในหอคณิกาของเมือง
ซ่านเฟิงตะลึงงัน...ใบหน้าชวนให้ผู้คนตลกขบขันเช่นนั้น.....นางเป็นหญิงคณิกาเรอะ!!! สองมือเรียวยาวถึงกับยกขึ้นลูบอกตนเองไปมา
นางไม่ใช่คนที่นี่ ผู้คนในเมืองเปียวซานนั้นซ่านเฟิงย่อมรู้จักดี รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าหมอเทวดา สตรีผู้บังอาจเรียกเขาว่าตาเฒ่านางต้องได้เจอฤทธิ์เดชตาเฒ่าผู้นี้สักหน่อยเป็นไร
สองวันให้หลังกู้เฉิงฮว่าในคราบแม่นางเซียนเซียนพาอิ๋งซินมาถึงเมืองเปียวซานในที่สุด บัดนี้สีหน้ากู้เฉิงฮว่าย่ำแย่ขนาดหนัก ทุกคืนเขาพยายามยั้งมือไม่ให้เผลอกระทำรุนแรงกับเมียรัก
"แม่นางเสี่ยวเหยียนสีหน้าท่านไม่สู้ดีเลย คงเดินทางเหนื่อยเกินไปกระมัง"
อิ๋งซินค้นพบว่ายิ่งอยู่ด้วยกันโฉมงามผู้นี้ยิ่งใบหน้าหม่นหมองลงทุกวัน...นับวันนางยิ่งพูดจาน้อยลงจนน่าใจหาย จากที่เมื่อก่อนเสี่ยวเหยียนพูดน้อยอยู่แล้วยิ่งมาถึงเมืองเปียวซานนางแทบกลายเป็นคนใบ้
"เป็นข้าที่ทำให้ท่านลำบาก"
เห็นดวงหน้าจิ้มลิ้มก้มหน้างุดเช่นนั้นกู้เฉิงฮว่าใจอ่อนยวบ ร่างสูงเชยปลายคางมนให้เงยหน้าขึ้นสบตาสายตาเขา...อิ๋งซินใบหน้าเห่อร้อนอีกครั้ง
"ข้าทนได้"
.....เพื่อเจ้าข้าทนได้ทั้งนั้นอิ๋งซิน ถ้อยคำในใจราชองครักษ์กู้ดังก้อง.....
"เราไปหาอะไรกินก่อนดีไหม"
กู้เฉิงฮว่าเอ่ยเสียงเรียบ
"นั่นสิ...ป่านนี้แล้วแม่นางคงหิวแย่"
อิ๋งซินเดินตามร่างสูงของโฉมงามเข้ามาในร้านบะหมี่ไข่ กลิ่นหอมฟุ้งของซุปเนื้อลอยเข้าจมูกดวงหน้าน้อยยิ้มแย้มทันที
"บะหมี่เนื้อเพิ่มไข่สองลูก"
อิ๋งซินสั่งเสี่ยวเอ้อด้วยความเคยชิน
"บะหมี่เปล่า"
กู้เฉิงฮว่าสั่งเสี่ยวเอ้อเสียงเรียบ...ร่างน้อยช้อนสายตามองหน้าเขาทันที
"ท่านกินบะหมี่เปล่า...แปลกจริงท่านกินเหมือน...."
"เหมือนอันใด"
กู้เฉิงฮว่าถามกลับทันที เขามักสั่งบะหมี่เปล่าเช่นนี้จนเคยชิน
"เหมือนเสี่ยวเจียวน่ะ"
อิ๋งซินแก้ตัว
อันที่จริงนางอยากจะเอ่ยว่าเหมือนกู้เฉิงฮว่าผู้เป็นสามี เขามักจะสั่งบะหมี่เปล่าเช่นนี้กินกับน้ำมันพริกรสเผ็ด..ไม่รู้ยามนี้บุรุษผู้นั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง
"เป็นอะไรไป เจ้ารู้สึกไม่สบายหรือ"
กู้เฉิงฮว่ามองใบหน้าอมทุกข์ของเมียรักเมื่อครู่นางยังยิ้มแย้มอยากกินบะหมี่เนื้อยู่เลย
"....ข้า....คิดถึงสามี...."
อิ๋งซินหลุบตามองพื้น
"ไว้เจ้าเสร็จธุระแล้วก็รับกลับไปหาเขาเถิด"
"ข้าหนีเขามา..ป่านนี้เขาคงกำลังโกรธข้า"
"แล้วเจ้าจะทำอย่างไร"
"...ข้าไม่รู้....."
กู้เฉิงฮว่าในคราบของเสี่ยวเหยียนได้แต่ถอนหายใจ..ยามนี้ข้าเป็นห่วงแต่เจ้าผู้ใดจะมัวโกรธเจ้าลง
ไม่นานนักชามบะหมี่หอมกรุ่นวางไว้เบื้องหน้าทั้งคู่ อิ๋งซินเพียงปรายตามองนิ้วมือเรียวยาวของแม่นางเซียนเซียนขณะหยดน้ำมันพริกลงในชาม ความทรงจำบางอย่างแว่บผ่านเข้ามาในหัว อิ๋งซินไม่แม้แต่จะแตะตะเกียบ
"เจ้าไม่กินหรือ"
ใบหน้างามมองชามบะหมี่ตรงหน้าสลับกับใบหน้าจิ้มลิ้มของอิ๋งซิน
"ข้าไม่กินต้นหอม...เมื่อครู่ข้าลืมบอกเสี่ยวเอ้อ"
"...เรื่องแค่นี้....มาข้ากินให้เอง"
เห็นแม่นางเซียนเซียนกินบะหมี่เปล่าใส่น้ำมันพริกกับต้นหอมด้วยใบหน้าระรื่น อิ๋งซินจึงลงมือจัดการบะหมี่เนื้อของตนเองบ้าง ชั่วขณะนั้นนางคิดไปเองว่าแม่นางเสี่ยวเหยียนคือกู้เฉิงฮว่าผู้เป็นสามี....จนเขากินต้นหอมนั่นเข้าไปนางถึงได้มั่นใจว่าตนเองคิดไปเรื่อยเปื่อย
.....กู้เฉิงฮว่าเกลียดต้นหอม.....
"เสี่ยวเอ้อ...ท่านพอจะรู้จักหมอเทวดาซ่านเฟิงหรือไม่"
อิ๋งซินเอ่ยปากถาม
"แน่นอนขอรับ ท่านหมอเปิดโรงหมออยู่ถนนถัดไปนี่เองขอรับ" เสี่ยวเอ้อยิ้มตอบ
"เช่นนั้นดีจริง"
อิ๋งซินยิ้มแย้มอีกครั้ง
"วันก่อนท่านหมอปิดร้าน..ส่วนวันนี้ข้าไม่รู้ว่าแม่นางจะมาเสียเที่ยวหรือเปล่านะขอรับ"
"ท่านหมอปิดร้านบ่อยหรือ"
อิ๋งซินถามต่อทันที
"ปกติท่านหมอไม่เคยปิดร้านขอรับ....จะมีวันก่อนนั่นแหละขอรับ"
"ยังใงพวกท่านลองไปดูก็ได้ขอรับ"
"ขอบใจเจ้ามาก"
ได้ยินคำบอกเล่าของเสี่ยวเอ้อเมื่อครู่กู้เฉิงฮว่าถึงกับขมวดคิ้ว...วันก่อนที่ตาเฒ่าซ่านเฟิงปิดร้านหรือจะเป็นเพราะเสี่ยวเจียว
"แม่นางเสี่ยวเหยียน เราไปกันเถอะ"
กู้เฉิงฮว่าได้แต่เดินตามอิ๋งซินไปจนถึงหน้าประตูโรงหมอ วันนี้ด้านในโรงหมอเงียบเชียบมากเงียบสนิทแลดูวังเวงพิกล
"ข้ามาขอพบท่านหมอซ่านเฟิงเจ้าค่ะ"
เสียงใสของอิ๋งซินเอ่ยเข้าไปด้านใน ไม่นานนักบุรุษเรือนร่างสันทัดใบหน้าเรียบร้อยเดินออกมาจากด้านหลัง...กู้เฉิงฮว่าจ้องใบหน้าเขาเขม็ง
"ข้ามาขอพบท่านหมอซ่านเฟิงเจ้าค่ะ"
อิ๋งซินเอ่ยอีกครั้ง
"ไม่ทราบท่านหมออยู่หรือไม่เจ้าคะ"
"แม่นางมาจากที่ใด"
ซ่านเฟิงถามกลับโดยที่เขายังไม่เปิดเผยตัวตน
"ข้ามีเรื่องให้ท่านหมอช่วยสักหน่อย...ท่านหมอฉานจิ่นส่งข้ามารักษากับท่านหมอซ่านเฟิงเจ้าค่ะ"
เมื่อรู้แน่ชัดว่าผู้มาเยือนเป็นใคร...ซ่านเฟิงหยิบผ้ารองตรวจออกมาจากชั้น ทันทีที่ผืนผ้ากางออกกลิ่นสมุนไพรหอมอ่อนในนั้นลอยเข้าจมูกอิ๋งซินจนร่างน้อยพลันล้มลงหมดสติ!!!
"อิ๋งซิน!!!!!"
กู้เฉิงฮว่าพุ่งมารับร่างนางได้ทันก่อนที่นางจะร่วงลงพื้น ดวงตาคมกริบจ้องมองบุรุษปริศนา
"ข้าไม่ได้ทำอะไรนาง...นางเป็นลมไปเองอย่ามามองข้าแบบนี้"
ซ่านเฟิงถลึงตากลับ
"ตาเฒ่าซ่านเฟิง!!!...นางกำลังตั้งครรภ์หากเจ้าไม่อยากช่วยก็บอกเราดีดี!!!!"
ยามนี้กู้เฉิงฮว่ารังสีสังหารพุ่งสูงเสียดฟ้า เพียงแค่ย่างเท้าเข้ามาที่นี่เมียรักของเขาถึงกับเป็นล้มหมดสติไป
"เจ้านี่เองที่กล้าเรียกข้าว่าตาเฒ่าซ่านเฟิง"
ดวงตาดำลุ่มลึกมองจ้องใบหน้างดงามของกู้เฉิงฮว่า  รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏที่มุมปากทันที
"..โอ๊ะ....โอ๊ะ....เจ้ามีใบหน้าของผู้อื่นหรอกหรือนี่..ฉานจิ่นศิษย์นอกคอกของข้าฝีมือปรุงยานับว่าไม่เลว"
ศิษย์นอกคอกผู้นั้นจะเป็นผู้ใดหากไม่ใช่ หมอเทวดาฉานจิ่นผู้ปรุงยาเม็ดตลบสวรรค์ขึ้นมา
"อย่ามาเล่นลิ้น!!!....นางเป็นเช่นนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะเจ้าเช่นกันตาเฒ่าวิปริต"
กู้เฉิงฮว่าคำรามลั่น
"หากเจ้ากล้าด่าข้าอีกคำเดียว...ชีวิตผู้ใดข้าจะไม่สนใจทั้งนั้น"
ซ่านเฟิงจ้องตากู้เฉิงฮว่าไม่ลดละ...พยัคห์สองตัวเผชิญหน้ากัน หนึ่งคนแยกเขี้ยวเตรียมห่ำหั่นเต็มแรงอีกหนึ่งเก็บซ่อนกรงเล็บแหลมคมเช่นกัน
"เจ้าจะเอาอย่างไร"
กู้เฉิงฮว่าเสียงเย็น...ซ่านเฟิงเลิกคิ้ว
"หากจะให้ข้ารักษานาง ก็จงวางนางลง"
ซ่านเฟิงปรายหางตาไปยังเตียงสำรองด้านใน กู้เฉิงฮว่าอุ้มร่างเมียรักเดินเข้าไป สายตาคมกล้าจ้องตากันกับซ่านเฟิงไม่ลดละ
"เจ้าทำอะไรนาง...เหตุใดนางถึงสลบไปเช่นนี้"
"ลมปราณนางปั่นป่วนกลับหยินเป็นหยาง....อุปกรณ์แพทย์ของข้าอาบน้ำยากันแมลง...เป็นนางที่ผิดปกติเองข้าไม่ได้ทำอะไรนาง"
ซ่านเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ
"นางท้องหรือไม่"
กู้เฉิงฮว่าถามกลับทันที
"...ข้าไม่รู้....หากฉานจิ่นไม่รู้ข้าก็ไม่รู้"
ซ่านเฟิงตอบหน้าตาเฉย
"ที่แท้เจ้าเป็นพวกไร้น้ำยาเรอะ!!!"
กู้เฉิงฮว่าทั้งร่างเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันอีกครั้ง ซ่านเฟิงเพียงปรายตามอง
"บนเขาเปียวซานมีรากโสมแดง...สิ่งนั้นมีพิษรุนแรงฉานจิ่นถึงได้ส่งพวกเจ้ามาหาข้า"
"บังเอิญว่าตาแก่อย่างข้าขี้เกียจจนเคยชิน หากเจ้าสนใจไปเอามา อาจพอมีทางอาบร่างนางด้วยพิษโสมแดงปรับสมดุลหยินหยาง ถึงตอนนั้นจึงจะตรวจได้ว่านางท้องหรือไม่"
คราวนี้ซ่านเฟิงมองสบตากู้เฉิงฮว่าเต็มที่ พิษรากโสมแดงเป็นอะไรที่ว่ายาก
"เจ้าต้องใช้มากแค่ไหน"
กู้เฉิงฮว่าไม่สนใจว่ารากโสมแดงนั่นจะเป็นพิษร้ายอะไร ขอเพียงช่วยอิ๋งซินได้ต่อให้เป็นต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ในนรกเขาก็จะไปเอามา
"เสี้ยวเดียว"
ซ่านเฟิงตอบเสียงเรียบ
"...ย่อมได้..."
"เจ้าต้องไปกับข้าด้วย รับรองข้าจะไม่ยุ่งกับความขี้เกียจของเจ้า"
กู้เฉิงฮว่าไม่วางใจให้บุรุษเจ้าเล่ห์เช่นซ่านเฟิงอยู่ตามลำพังกับอิ๋งซิน
"ข้ามีงานต้องเตรียมไว้รอรากโสมแดงอีกมาก ไม่ต้องห่วงหรอกนางจะยังไม้ฟื้นตอนนี้"
ซ่านเฟิงเอ่ยต่อไป
"หากเจ้ากลับมาหลังตะวันตกดินไปแล้วข้าก็ไม่รับรอง....."
ซ่านเฟิงเอ่ยจบจึงหันหลังเดินเข้าไปในสวนยาด้านในไม่สนใจกู้เฉิงฮว่าอีก ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาพุ่งทะยานออกจากโรงหมอไปแล้วเช่นกัน ซ่านเฟิงได้แต่พ่นลมออกจมูก
รากโสมแดงเสี้ยวเดียว....ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย ไว้ให้ไอ้คนจอหองผู้นั้นไปเห็นกับตาตนเอง ส่วนเรื่องว่าจะนำกลับมาได้หรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องของซ่านเฟิง
-------------------------------------------
หากชื่นชอบโปรดกดติดตาม
เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ
รักนักอ่านมาก
小哥哥
‘เยี่ยหนิงจือ’ สตรีผู้ถูกขนานนามว่าปีศาจจิ้งจอกล่มแคว้น นางเป็นถึงองค์หญิงขั้นหนึ่งแห่งแคว้นเยี่ยจำใจต้องแต่งให้องค์ชายรอง ‘เว่ยเจิ้งเซียว’ แห่งแคว้นเว่ย บัดนี้เขานั้นเหลือเพียงร่างไร้ลมหายใจในตำหนักสุสาน