ตื่นมาอยู่วันภรรยาท้องโดดตึก
ประตูโค้งแกะอ้วน
## บทที่ 1 เธอทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง

ตบ!
เสียงตบดังกังวานใส
"บ้านเป็นทรัพย์สินเดียวที่เหลืออยู่ของเรา แกยังจะเอาไปพนัน ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"
ความรู้สึกแสบร้อนบนใบหน้าทำให้เซียวหมิงได้สติ เมื่อมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าชัดเจน หัวใจของเขาก็บีบรัดจนแทบหยุดหายใจ
เป็นภรรยาของเขา!
ภรรยาที่เสียชีวิตไปเมื่อยี่สิบปีก่อน กลับมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างมีชีวิตชีวา
ฝันไปหรือ?
เซียวหมิงมองไปรอบๆ รู้สึกเหมือนอยู่หน้าบริษัทที่ภรรยาทำงาน
เมื่อนึกถึงการถูกยิงเมื่อครึ่งนาทีก่อน เลือดในร่างกายของเขาก็เริ่มพลุ่งพล่าน ลูกตาแดงก่ำ หัวใจเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้
ไม่ใช่ความฝัน!
ฉันเกิดใหม่แล้ว!
กลับไปยี่สิบปีก่อนจริงๆ!
การค้นพบนี้ทำให้เซียวหมิงไม่อาจกลั้นความเจ็บปวดและตื่นเต้นไว้ได้ น้ำตาคลอเบ้า ยื่นมือที่สั่นเทาออกไป "เสวี่ยเอ๋อร์ ฉัน...ฉันคิดถึงเธอมาก!"
คิดถึงทุกวันคืนตลอดยี่สิบปีเต็ม
ความทรงจำอันแสนไกลของสามีที่อ่อนโยนทำให้เจียงเสวี่ยเหม่อลอยไปชั่วขณะ แต่แล้วสีหน้าก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง เบี่ยงหน้าหลบฝ่ามือที่กำลังจะแตะแก้มของเธอ
"อย่ามาแตะตัวฉัน ฉันรังเกียจ!"
ร่างของเซียวหมิงแข็งทื่อ ความทรงจำตลอดยี่สิบปีหลังจากชาติก่อนหลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่น เหมือนม้วนฟิล์ม ทุกรายละเอียดชัดเจน
วันนี้ เขาแพ้พนันจนหมดตัวอีกครั้ง อยากเอาบ้านไปจำนองเพื่อถอนทุนคืน แต่หาโฉนดไม่เจอ จึงมาที่บริษัทของเจียงเสวี่ยเพื่อทวงถาม เมื่อไม่สำเร็จก็พูดจาหยาบคายรุนแรงมากมาย
ภรรยาเสียใจโกรธแค้น ตบเขาอย่างแรง แล้วเรียกรปภ.มาไล่เขาออกไป
และในคืนนั้นเอง เจียงเสวี่ยถูกวางแผนใส่ร้ายระหว่างสังสรรค์กับลูกค้า เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ เธอจึงกระโดดตึก ตายพร้อมลูกในท้อง!
เซียวหมิงไม่มีวันลืมใบหน้าอันเละเทะของภรรยาในห้องเก็บศพ และยิ่งไม่มีวันลืมความปวดร้าวใจเมื่อรู้ว่าเธอตั้งครรภ์มาแล้วกว่าเดือน
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาติดเหล้าติดการพนัน เป็นหนี้ท่วมหัว ภรรยาที่เป็นนักออกแบบจะต้องทำงานหนักและยังต้องไปสังสรรค์กับลูกค้าด้วยหรือ?
ยี่สิบปีหลังจากนั้น แม้จะแก้แค้นสำเร็จ แม้จะมีสาวงามมากมาย ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก แต่เขาก็ไม่อาจหยุดความเจ็บปวดที่ความสำนึกผิดกัดกินหัวใจในยามดึกสงัดได้
ช่างมันเถอะ!
ไม่ว่าจะเป็นความจริงหรือความฝัน เมื่อกลับมายี่สิบปีก่อนแล้ว ก็จะไม่ยอมให้เกิดความเสียใจใดๆ อีก
เสวี่ยเอ๋อร์ของฉันต้องมีชีวิตอยู่!
ภรรยาของฉันต้องยืนเคียงข้างฉัน ร่วมเสพสุขกับเกียรติยศที่รอคอยอยู่ในอนาคต!
จิตใจมั่นคงในทันที เซียวหมิงสูดหายใจลึก โค้งคำนับเจียงเสวี่ย
"เสวี่ยเอ๋อร์ ขอโทษ! ที่ผ่านมาฉันเป็นไอ้เลวที่สมควรตาย ที่ทนฉันมาตลอด ทำให้เธอต้องลำบากใจ"
เจียงเสวี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นสายตาก็ยิ่งแสดงความรังเกียจ ราวกับเห็นแมลงสาบในอาหาร
"เซียวหมิง ถ้านายคิดว่าด่าตัวเองแล้วฉันจะบอกว่าโฉนดอยู่ที่ไหน ก็เลิกคิดไปเถอะ ฉันแค่รู้สึกว่านายน่าขยะแขยง!"
เซียวหมิงยิ้มขื่น
ไอ้เลวทำเรื่องชั่วช้ามามากมาย ปมในใจที่เกิดจากความเจ็บปวดและความแค้นเคืองมายาวนาน ไม่ใช่แค่คำพูดเพียงไม่กี่คำที่จะแก้ไขได้
"ขอโทษอีกครั้ง ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ ฉันขอสาบานว่าต่อไปนี้จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการพนันอีกเด็ดขาด!
ฉันจะพยายามหาเงิน ให้เธอมีชีวิตที่ดี
ฉันจะทำให้เธอมีความสุข จะใช้ชีวิตที่เหลือชดเชยความเจ็บปวดและความเสียใจที่ทำกับเธอ"
เซียวหมิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ หนักแน่น แต่เจียงเสวี่ยกลับแสดงท่าทีดูถูก
"ช่างน่าขันจริงๆ" เธอส่ายหน้าอย่างดูแคลน
"สองปีที่ผ่านมา คำสัญญาและคำสาบานที่นายให้ไว้ นับทั้งมือทั้งเท้าก็ยังนับไม่หมด เคยทำตามสักครั้งไหม?
คำสัญญาก็เหมือนลมปาก ยังหวังให้ฉันเชื่อนายอีก ในสายตานาย ฉันโง่แค่ไหนกัน?
ก็จริง ฉันโง่จริงๆ นั่นแหละ ไม่งั้นตอนนั้นคงไม่ยอมให้พ่อแม่โกรธ แล้วดันแต่งงานกับนาย!"
ผลลัพธ์เป็นไปตามคาด เซียวหมิงรู้สึกขมขื่นในใจอย่างที่สุด
"ฉันรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรเธอก็ไม่เชื่อ ไม่เป็นไร ต่อจากนี้ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นด้วยการกระทำ"
เจียงเสวี่ยเริ่มหมดความอดทน มองเวลาในโทรศัพท์ หยิบกระเป๋าสตางค์ ดึงธนบัตรออกมาไม่กี่ใบ
"ฉันมีแค่พันเดียว ให้นายหกร้อย รีบไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้านายที่นี่อีก"
ทั้งที่รู้ว่าสามีเป็นนักพนันตัวยง แต่ยังยอมให้เงินสดส่วนใหญ่ เห็นได้ชัดว่าความเย็นชาของเจียงเสวี่ยเกิดจากความผิดหวังและความโกรธเท่านั้น ไม่ได้หมดรักจริงๆ
เรื่องนี้ทำให้เซียวหมิงดีใจมาก คว้าแขนภรรยาไว้ แล้วยัดเงินห้าร้อยคืนใส่มือเธอ
"ใบเดียวก็พอ บ่ายนี้ฉันจะไปตลาด เธออยากกินอะไร? คืนนี้ฉันจะทำให้..."
"จะไม่จบสักทีหรือไง? นายจะทำอะไรกันแน่?"
เจียงเสวี่ยร้อนใจจนน้ำตาคลอ "แผนกกำลังจะประชุมแล้ว ขอร้องละ เลิกรบกวนฉันได้ไหม?"
เซียวหมิงเห็นแล้วเจ็บปวดใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่พูดตรงๆ: "คืนนี้เธอไม่ไปงานเลี้ยงได้ไหม?"
เจียงเสวี่ยชะงัก อยากถามว่าเขารู้เรื่องนี้ได้ยังไง แต่แล้วก็เลิกล้ม พูดเย็นชา: "นี่เป็นงานของฉัน นายไม่มีสิทธิ์มายุ่ง"
"งั้นเธอไม่ดื่มเหล้าได้ไหม?"
ใบหน้าเจียงเสวี่ยยิ่งเย็นชา: "ฉันจะพูดอีกครั้ง นี่เป็นงานของฉัน นาย..."
"เธอท้องแล้ว ดื่มเหล้าไม่ได้"
ดวงตาเจียงเสวี่ยเบิกกว้างทันที เซถอยหลังครึ่งก้าว: "นาย...นายว่าอะไรนะ?"
น้ำเสียงเซียวหมิงอ่อนโยนมากขึ้น: "เดือนที่แล้วเธอไม่มีประจำเดือน ช่วงนี้ก็รู้สึกเหนื่อยง่าย ไม่มีแรง ใช่ไหม?"
เจียงเสวี่ยเริ่มใจเต้น แต่ยังดื้อดึง: "ตั้งแต่นายกลายเป็นไอ้เลว ฉันมีวันไหนที่ไม่เหนื่อยบ้าง?"
"ถ้าเธอไม่เชื่อ ตอนพักเที่ยงไปตรวจที่โรงพยาบาลก็ได้ หรือฉันจะไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาให้"
"ไม่ต้องยุ่ง! ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ยิ่งไม่อยากคุยกับนาย!"
เจียงเสวี่ยตะโกนอย่างหงุดหงิด แล้วหมุนตัววิ่งกลับเข้าบริษัท
เซียวหมิงถอนหายใจ
ความไว้ใจพังทลายไปแล้ว ไม่ใช่แค่คำพูดอ่อนหวานสองสามคำจะได้ผล ต้องหาวิธีอื่นเพื่อหยุดภรรยาไม่ให้ไปงานเลี้ยง
ขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง สมองเซียวหมิงก็แวบขึ้นมา เดินเข้าบริษัท บอกกับพนักงานต้อนรับ: "ผมชื่อเซียวหมิง ต้องการพบประธานของคุณ"


## บทที่ 2 หายไปเดี๋ยวนี้

พนักงานต้อนรับหญิงแอบฟังมาพักใหญ่แล้ว รู้ว่าคนนี้คือสามีขี้เหร่ในตำนานของนักออกแบบเจียง เธอกลอกตาอย่างไม่สุภาพพลางพูดว่า "ไม่มีนัด คุณไม่สามารถ..."
"ผมมีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับประธานบริษัทของคุณ"
เซียวหมิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องตาพนักงานต้อนรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของประธานและบริษัทของคุณ ถ้าคุณไม่แจ้งให้ทราบ ความรับผิดชอบทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นตามมาจะตกอยู่ที่คุณ!"
ในชาติที่แล้วยี่สิบปี เซียวหมิงเคยฆ่าคน ติดคุก เคยเป็นเจ้าพ่อธุรกิจ เป็นแขกคนสำคัญของผู้นำองค์กรระดับสูงในหลายประเทศ บารมีของผู้มีอำนาจที่สั่งสมมานานไม่ใช่สิ่งที่พนักงานต้อนรับคนหนึ่งจะต้านทานได้
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกแกะที่ถูกสิงโตจ้องมอง ขาทั้งสองข้างบีบเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าจะปัสสาวะราดออกมาโดยไม่ทันระวัง
หลังจากโทรศัพท์ เธอลุกขึ้นยืน พยายามฝืนยิ้มสวยๆ "เชิญท่านเซียวค่ะ ประธานของเรารออยู่ในห้องทำงานแล้ว"
นี่คือบริษัทออกแบบตกแต่งภายในที่ชื่อว่าเม่าเหอ แม้จะมีขนาดไม่ใหญ่ แต่มีชื่อเสียงในวงการ มีความสัมพันธ์ที่ดีกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์หลายแห่ง มีกำไรต่อปีหลายสิบล้าน
เมื่อได้ยินว่ามีคนพูดถึงพ่อของเธอ หยางหานชิงก็นั่งไม่ติด
เมื่อสองเดือนก่อน หยางเม่อต่อ ประธานบริษัทเม่าเหอเจี้ยนจู้เสียชีวิตกะทันหันที่บ้าน แม้ว่าผลการสืบสวนของตำรวจจะระบุว่าเป็นโรคหัวใจกำเริบ แต่หยางหานชิงก็ยังคงมีความสงสัยอยู่ตลอด
เพราะเธอรู้ดีว่าพ่อของเธอรักชีวิตมากแค่ไหน เขาพกยาอมใต้ลิ้นไว้ในกระเป๋าเสื้อตลอดเวลาอย่างน้อยสองขวด และในวันที่เกิดเหตุ กล้องวงจรปิดในบ้านก็เสียพอดี มันเป็นเรื่องบังเอิญที่แปลกประหลาดเกินไป
แต่สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงความสงสัยส่วนตัวของเธอ ไม่มีหลักฐานใดที่จะสนับสนุนได้
ตอนนี้ จู่ๆ ก็มีคนนำข่าวสำคัญเกี่ยวกับพ่อของเธอมา แม้จะเป็นคนที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน เธอก็ต้องรับมืออย่างระมัดระวัง
มีเสียงเคาะประตูห้องทำงาน ตามด้วยเลขาฯ นำชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามา
"ผู้จัดการหยาง นี่คือคุณเซียวหมิงค่ะ"
หยางหานชิงจ้องมองอย่างพินิจ ขมวดคิ้วทันที
ชายที่มาผมยุ่งเหยิง เคราไม่ได้โกน มีรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน เสื้อผ้าที่สวมใส่ยับย่น ปกเสื้อเชิ้ตก็เหลืองซีด ดูทั้งถูกและสกปรก
จากประสบการณ์ของเธอ คนแบบนี้เป็นคนชั้นล่างตามท้องถนนทั่วไป เก้าในสิบส่วนคงไม่มีแม้แต่งานประจำ
คนแบบนี้จะมีความเกี่ยวข้องกับพ่อของเธอได้อย่างไร?
แต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายและคมกริบ เต็มไปด้วยความมั่นใจและพลัง
บางที... อาจจะไม่ควรตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก
ในขณะที่หยางหานชิงสังเกตเซียวหมิง เซียวหมิงก็กำลังสังเกตเธอเช่นกัน
ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง
คิ้วเรียวดั่งใบหลิว ตาหวานดั่งดอกท้อ ผิวขาวผ่อง รูปร่างอวบอิ่ม กลมกลึงน่ามอง ในฐานะผู้บริหารบริษัทที่อายุใกล้สามสิบ เธอมีความขัดแย้งระหว่างความเด็ดขาดและความมีเสน่ห์อยู่ในตัว
และก็เพราะความขัดแย้งนี้เอง ทำให้เธอมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่โดดเด่น ยากที่จะลืมเลือนเมื่อได้พบเห็น
ตามประสบการณ์ในชาติก่อนของเซียวหมิง ผู้หญิงแบบนี้มักจะถือตัวสูง วิธีเดียวที่จะควบคุมเธอได้คือต้องอยู่เหนือเธอตลอดเวลา ไม่ให้โอกาสหายใจหรือโต้กลับแม้แต่น้อย
พูดง่ายๆ ก็คือ ต้อง PUA เธอ!
คิดถึงตรงนี้ เซียวหมิงก็หันไปพูดกับเลขาฯ ว่า "ขอบคุณครับ! คุณออกไปได้แล้ว ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ อย่าให้ใครมารบกวน"
เลขาฯ งงงัน ตอบรับโดยไม่รู้ตัวแล้วหมุนตัวเดินออกไป ทำให้หยางหานชิงอดที่จะหรี่ตามองไม่ได้
"ท่านเซียวรู้จักคุณพ่อของฉันหรือ?"
"ไม่เคยเจอกันเลยด้วยซ้ำ"
"แล้วทำไมคุณถึงมีข่าวสำคัญเกี่ยวกับพ่อของฉันล่ะ?"
"มีก็คือมี จะบอกหรือไม่บอกอยู่ที่ผม จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็อยู่ที่คุณ"
การตอบสนองแบบนี้ทำให้หยางหานชิงโกรธมาก
เธอเกิดมาในตระกูลร่ำรวย ทั้งยังภูมิใจในสติปัญญาของตัวเอง แม้แต่สามีก็ยังต้องก้มหัวให้เธอ นอกจากการเจรจาธุรกิจแล้ว เมื่อไหร่กันที่เคยถูกดูถูกเช่นนี้?
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคู่สนทนาเป็นเพียงชายธรรมดาที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่น
เดี๋ยวก่อน ไม่มีอะไรโดดเด่นงั้นหรือ?
หยางหานชิงสงบสติอารมณ์ลง: "ถ้าเป็นเช่นนั้น ข่าวนี้คงไม่ได้มาฟรีๆ สินะ
ท่านเซียวลองบอกเงื่อนไขของคุณมาก่อนดีไหม"
"คุยกับคนฉลาดนี่สบายใจจริงๆ"
เซียวหมิงนั่งลงบนโซฟาอย่างเป็นธรรมชาติ จุดบุหรี่: "สามเงื่อนไข: หนึ่ง ผมต้องการให้คุณสั่งห้ามเจียงเสวี่ยเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ระหว่างลูกค้า
นักออกแบบควรทุ่มเทให้กับการออกแบบ การสังสรรค์เป็นหน้าที่ของฝ่ายธุรกิจและประชาสัมพันธ์
สอง หลังจากเรื่องนี้สำเร็จ ผมต้องการหุ้น 37.5% ของบริษัทคุณ
แน่นอน ผมจะซื้อด้วยเงินสดตามราคาตลาด
สุดท้าย เงินหนึ่งแสนบาท ถือว่าผมยืม พรุ่งนี้จะคืนให้"
สามเงื่อนไขที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยทำให้หยางหานชิงประหลาดใจมาก เธอขมวดคิ้วถาม: "คุณมีปัญหากับนักออกแบบเจียงหรือ?"
"ตรงกันข้าม ผมเป็นสามีของเธอ"
หยางหานชิงกะพริบตา ความโกรธพลันท่วมท้นอก
เจียงเสวี่ยในฐานะหนึ่งในสาวสวยอันดับต้นๆ ของบริษัท มีเพื่อนร่วมงานหลายคน "ห่วงใย" ชีวิตของเธอ
เรื่องที่เธอแต่งงานกับสามีที่เลวทรามไม่ใช่ความลับอะไร หยางหานชิงก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน
ตอนนี้ ไอ้นักพนันที่อาศัยเมียเลี้ยงชีพคนนี้กล้ามาที่ห้องทำงานของเธอ แถมยังพูดจาไร้ยางอายว่าจะซื้อหุ้นบริษัท
ชัดเจนว่าเป้าหมายที่แท้จริงของไอ้หมอนี่คือเงินหนึ่งแสนบาทที่พูดถึงในตอนท้าย
มันคิดว่าฉันเป็นแม่ค้าในตลาดที่หลอกง่ายๆ หรือไง?
"ให้เวลาสองวินาที รีบไสหัวออกไปจากหน้าฉันซะ
ไม่งั้น ฉันจะสั่งให้รปภ.หักขาแล้วโยนแกออกไป!"
น้ำเสียงของหยางหานชิงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เหมือนกับชื่อของเธอ


## บทที่ 3 แรงกดดัน

เซียวหมิงไม่แปลกใจเลยที่หยางหานชิงจะมีท่าทีแบบนี้
น้ำแข็งที่หนาสามฟุตไม่ได้เกิดจากความหนาวเพียงวันเดียว และก็ไม่อาจละลายได้ในชั่วพริบตา
เขาเคยทำเรื่องแย่ๆ มามากมาย แม้แต่ตัวเขาเองก็อยากจะตบตัวเองสักที แล้วคนอื่นจะไม่รู้สึกแบบนั้นได้อย่างไร?
ที่จริงแล้ว เหตุผลที่เขาเลือกมาหาหยางหานชิง นอกจากเพื่อปกป้องเจียงเสวี่ยแล้ว จุดประสงค์หลักก็คือต้องการเปลี่ยนมุมมองของคนรอบตัวภรรยาที่มีต่อเขา
สภาพแวดล้อมมีอิทธิพลต่อคนมาก ถ้าคนในบริษัทพบว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เล่าลือกัน การที่เจียงเสวี่ยจะหันกลับมาคืนดีก็จะง่ายขึ้นเป็นธรรมชาติ
"คุณหยางไม่อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับพ่อของคุณแล้วหรือ?"
"ขยะแมลงสาบอย่างแกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะพื้นรองเท้าของพ่อฉัน แล้วจะรู้อะไรเกี่ยวกับท่านได้?" หยางหานชิงพูดเสียงเย็นชา
"ไอ้เซียว ฉันเตือนแกเป็นครั้งสุดท้าย: รีบไสหัวไปซะก่อนที่ฉันจะโมโห!"
"ก็ได้ นึกว่าคุณหยางสนใจสาเหตุการตายของพ่อ ที่แท้ก็เป็นแค่ความคิดฝ่ายเดียวของผมเอง"
เซียวหมิงส่ายหน้าถอนหายใจ ลุกขึ้นเดินออกไปอย่างไม่ลังเล
ม่านตาของหยางหานชิงหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว
ผลการสืบสวนสาเหตุการตายของพ่อจากตำรวจ ทั้งสามีและญาติมิตรทุกคนยอมรับ มีเพียงเธอคนเดียวในโลกที่มีข้อสงสัย
ทำไมเซียวหมิงถึงรู้เรื่องนี้?
หรือว่าเขารู้ข้อมูลที่แม้แต่ตำรวจยังสืบไม่พบ?
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา หยางหานชิงก็รีบเอ่ยทันที: "หยุด!"
เซียวหมิงหันกลับมา: "คุณหยางมีอะไรจะสั่งสอนอีกหรือ?"
หยางหานชิงกัดฟัน: "บอกมาซิว่าแกรู้อะไรบ้าง
ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันจะให้เงินแกหนึ่งแสน ไม่ต้องคืน"
เซียวหมิงหัวเราะเบาๆ: "ขอโทษครับ ตอนนี้ผมไม่อยากพูดแล้ว"
พูดจบ เขาก็เปิดประตูเดินออกไป
หยางหานชิงทุบโต๊ะอย่างแรง สีหน้าแปรปรวน อกกระเพื่อมขึ้นลงอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่อยากพลาดโอกาสแม้จะน้อยนิด จึงลุกขึ้นวิ่งไล่ตามออกไปนอกห้องทำงาน
เมื่อมาถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับของบริษัท เธอพอดีเห็นประตูลิฟต์ที่เซียวหมิงอยู่ค่อยๆ ปิดลง
"คุณเซียว กรุณารอสักครู่ เซียว..."
ประตูลิฟต์ปิดสนิท เริ่มเคลื่อนลงข้างล่าง หยางหานชิงมองดูลิฟต์อีกตัวที่แสดงว่าจอดอยู่ชั้นยี่สิบ กัดฟันแน่น ถอดรองเท้าส้นสูง วิ่งเข้าไปในช่องบันได
สาวต้อนรับตกใจจนดวงตาแทบจะหลุดออกมา
ประธานบริษัทถึงกับถอดรองเท้าวิ่งไล่ตามสามีของนักออกแบบเจียง!
เกิดอะไรขึ้น?
หลังจากความตกใจ นึกถึงความประทับใจที่เซียวหมิงทิ้งไว้ให้เธอก่อนหน้านี้ ไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นก็ลุกโชนขึ้นในใจของสาวต้อนรับ
ในขณะนี้ สิ่งที่หยางหานชิงรู้สึกโล่งใจที่สุดก็คือ สำนักงานที่พ่อของเธอเช่าไว้อยู่ชั้นห้า ไม่ได้อยู่สูงไปกว่านั้น เธอวิ่งไล่ตามจนในที่สุดก็ตามทันเซียวหมิงที่หน้าประตูตึกสำนักงาน
"คุณ...คุณเซียว กรุณาหยุดก่อน..."
เซียวหมิงหันกลับมา เห็นหยางหานชิงถือรองเท้าส้นสูงในมือข้างหนึ่ง อีกมือยันเข่า หายใจหอบถี่จนกระดุมเสื้อเชิ้ตตึง ผมที่เกล้าไว้ยุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำ ไม่เหลือภาพลักษณ์ความเด็ดขาดของซีอีโอสาวเลยแม้แต่น้อย
ถ้าเป็นชาติที่แล้ว เซียวหมิงมีวิธีมากกว่าสิบวิธีที่จะพาผู้หญิงคนนี้ขึ้นเตียงคืนนี้ แต่ตอนนี้หลังจากได้พบภรรยาที่ยังมีชีวิตอยู่ จิตวิญญาณของเขาก็กลับคืนสู่ที่เดิมอย่างสมบูรณ์ จิตใจเปลี่ยนไป ความคิดที่จะล่าเหยื่อจึงหายไป
หลังจากหายใจเข้าออกสักครู่ หยางหานชิงยืดตัวขึ้นพูดว่า "ถ้าคุณรู้จริงๆ ว่าพ่อฉันเสียชีวิตเพราะอะไร ขอร้องล่ะ ช่วยบอกฉันด้วย"
เซียวหมิงยิ้มเย็นชา "คนอย่างผมที่เป็นแค่แมลงสาบไร้ค่า แม้แต่พื้นรองเท้าของพ่อคุณก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง จะไปรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาได้ยังไง?"
ไอ้บ้านี่ ทำไมถึงได้ขี้น้อยใจขนาดนี้นะ?
ไอ้นักพนันขี้เหล้าที่อาศัยเมียเลี้ยงชีพ ถ้าไม่ใช่แมลงสาบไร้ค่าแล้วจะเป็นอะไร ฉันพูดผิดตรงไหน?
แม้ในใจจะด่าอย่างเคียดแค้น หยางหานชิงก็ถอนหายใจแล้วค้อมตัวให้เขาเล็กน้อย
"ขอโทษค่ะ คุณเซียว ก่อนหน้านี้ฉันตัดสินคุณผิดไป พูดจาไม่สุภาพกับคุณ ขอร้องล่ะค่ะ เห็นแก่ที่คุณเป็นสามีของลูกน้องฉัน ช่วยบอกข่าวนั้นให้ฉันทราบด้วย ฉันจะตอบแทนอย่างงาม!"
"คุณหมายความว่า ถ้าผมไม่บอก คุณก็จะกลั่นแกล้งเมียผมงั้นเหรอ?"
น้ำเสียงของเซียวหมิงราบเรียบ แต่สีหน้ากลับเย็นชาอย่างที่สุด โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ดูเหมือนจะทะลุผ่านเนื้อหนังเข้าไปถึงหัวใจ ทำให้หยางหานชิงรู้สึกหนาวสั่น
"ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ
นักออกแบบเจียงเป็นพนักงานระดับแกนหลักของบริษัทเรา ขาดไม่ได้ ถึงแม้ว่า...ถึงแม้ว่าข่าวที่คุณเซียวให้มาจะไม่มีค่าอะไรเลย ฉันก็จะไม่เอาเรื่องกับเธอ
แค่หวังว่าจะขอยืมหน้าเธอ เพื่อขอการให้อภัยจากคุณเซียวเท่านั้น"
เซียวหมิงแค่นเสียงหึแล้วถามว่า "แล้วเงื่อนไขสามข้อของผมล่ะ?"
แปลกมาก ทั้งที่เป็นแค่ผู้ชายที่ไม่โดดเด่นคนหนึ่ง แต่หยางหานชิงกลับรู้สึกว่าเขามีบารมีมากกว่าเจ้าของธุรกิจใหญ่ทุกคนที่เธอเคยพบมาในชีวิต แข็งแกร่งกว่า และทำให้เธอรู้สึกกดดันมากกว่า จนไม่กล้าแม้แต่จะต่อรอง
"ฉันตกลง"
ดวงตาของเซียวหมิงผ่านรอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น
"อย่างแรก ข้อสงสัยของคุณถูกต้อง คุณพ่อของคุณไม่ได้เสียชีวิตจากโรคฉุกเฉิน แต่ถูกฆาตกรรม!"
คำพูดที่สร้างความตกใจ ทำให้เส้นผมทุกเส้นของหยางหานชิงเกร็งขึ้นในทันที
สิ่งที่ทำให้เธอช็อกที่สุดไม่ใช่สาเหตุการตายของพ่อ แต่เป็นการที่เซียวหมิงรู้ว่าเธอสงสัยเรื่องนี้
ซึ่งแม้แต่สามีของเธอก็ยังไม่รู้เรื่องนี้
"คุณเซียว...รู้ไหมคะว่าใครเป็นฆาตกร?"
"รู้"
หยางหานชิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ใครคะ?"
เซียวหมิงไม่ตอบแต่ย้อนถาม "คุณหยางคิดว่าทำไมผมถึงเรียกร้องขอซื้อหุ้น 37.5% ล่ะ?"
หยางหานชิงชะงัก จากนั้นความเย็นเยียบก็แล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสู่ศีรษะ ขาอ่อนแรงจนต้องพิงอยู่ในอ้อมกอดของเซียวหมิง


## บทที่ 4 ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ

นับตั้งแต่ที่สามีพูดคำว่า "ตั้งครรภ์" ออกมา จิตใจของเจียงเสวี่ยก็ปั่นป่วนไปหมด ทั้งกังวลและสับสน ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
"เจียงเสวี่ย... เจียงเสวี่ย?"
เสียงของหัวหน้าปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์
"อะไรคะ? ท่าน... ท่านผู้จัดการ มีอะไรจะสั่งหรือคะ?"
เฟิง ฮ่าว-หวี่ ผู้จัดการแผนกออกแบบมองเธอด้วยความห่วงใย "หน้าคุณซีดมาก ไม่สบายหรือเปล่า?"
"ค่ะ รู้สึก... รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย"
"งั้นผมไปส่งคุณที่โรงพยาบาลนะ"
"ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง ฉันไปเองได้ ขอบคุณท่านผู้จัดการค่ะ!"
เจียงเสวี่ยลุกขึ้นโค้งตัวเล็กน้อย แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องประชุม
"ระวังตัวด้วยนะ มีอะไรโทรหาได้ตลอด"
เสียงของเฟิง ฮ่าว-หวี่ดังตามมา แต่เจียงเสวี่ยไม่มีใจจะตอบรับ
เธอรู้ดีว่าเฟิง ฮ่าว-หวี่มีใจให้เธอ ปกติแล้วเธอจะไม่ยอมติดค้างบุญคุณเขาไม่ว่ากรณีใด แต่วันนี้ไม่มีทางเลือก ความเป็นไปได้ที่กำลังมีชีวิตน้อยๆ เติบโตอยู่ในท้องทำให้เธอตกใจจนแทบไม่มีแรงสนใจเรื่องอื่น
เธอกลับไปที่โต๊ะทำงานหยิบกระเป๋าสตางค์และกุญแจ แล้วรีบลงบันได พอเดินออกจากประตูตึกสำนักงาน เธอก็เห็นคนสองคนกำลังกอดกันอย่างสนิทสนมอยู่ที่มุมตา
เมื่อมองดูอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ เธอก็ถึงกับช็อก
สองคนนั้นคือเจ้านายของเธอกับสามีของเธอนั่นเอง!
สามีของเธอยังคงมีท่าทางมอซอเหมือนคนไร้ค่าเช่นเคย ส่วนเจ้านายของเธอสวมแต่ถุงน่องยืนอยู่บนพื้น ถือรองเท้าส้นสูงไว้ในมือ ผมยุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำ ดูอ่อนแอสุดๆ แตกต่างจากภาพลักษณ์สาวเก่งในยามปกติอย่างสิ้นเชิง
ราวกับกำลังแสดงละครน้ำเน่าแบบซีรีส์วัยรุ่นอย่างไรอย่างนั้น
นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง?
ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า?
เจียงเสวี่ยขยี้ตาแรงๆ แต่ภาพตรงหน้าก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
ในตอนนั้น เซียวหมิงเห็นภรรยาของเขา หนังศีรษะชาวูบ รีบผลักหยางหานชิงออกอย่างตกใจ
หยางหานชิงเซถลาเกือบล้ม พอได้สติก็รู้สึกเศร้าโศกขึ้นมาในใจ ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แล้วเข้าไปแนบชิดอกเซียวหมิงอีกครั้ง จับเสื้อของเขาแน่น
"บอกฉันมา! บอกทุกอย่างที่นายรู้มา!"
เม่าเหอเจี้ยนจู้เป็นบริษัทขนาดไม่ใหญ่ ยังไม่ได้เข้าตลาดหลักทรัพย์ โครงสร้างผู้ถือหุ้นไม่ซับซ้อน พ่อให้หุ้น 45% กับเธอ และมีลุงอีกสองคนถือหุ้นคนละ 9% และ 8.5%
ที่เหลือพอดี 37.5% เป็นของสามีเธอ จางอันหลี่
ทำไมเซียวหมิงถึงต้องซื้อหุ้นจำนวนนี้ทั้งหมดด้วย?
คำตอบมีเพียงข้อเดียว จางอันหลี่กำลังจะหมดสิทธิ์เป็นเจ้าของ
พ่อของเธอถูกสามีของเธอฆาตกรรม!
เซียวหมิงหน้าซีดเป็นเส้น คิดในใจว่า พี่สาวครับ ช่วยหันไปมองข้างหลังหน่อยได้ไหม? ภรรยาผมอยู่ตรงนั้นนะ!
ไม่มีทางเลือก เขารู้ว่าตอนนี้หยางหานชิงไม่มีสติแล้ว จึงต้องทำเป็นไม่เห็นเจียงเสวี่ย แล้วแกะมือของหยางหานชิงออก
"คำพูดไม่มีน้ำหนัก ผมแนะนำให้คุณรีบกลับบ้านไปหาเด็กที่อยู่ชั้นเดียวกันฝั่งตรงข้าม ขอการ์ดความจำกล้องจากเด็กคนนั้น"
"การ์ดความจำเหรอ?" หยางหานชิงที่สามารถบริหารบริษัทได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ย่อมไม่ใช่คนโง่ เธอเข้าใจความหมายของเซียวหมิงในทันที
"คุณหมายความว่า เด็กบ้านนั้นอาจจะถ่ายภาพตอนที่พ่อฉันถูกฆ่าเอาไว้?"
"ไม่ใช่อาจจะ แต่แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์"
"เด็กถ่ายภาพเหตุการณ์น่ากลัวขนาดนั้น ผู้ปกครองไม่สนใจเหรอ?"
"เด็กคนนั้นเป็นออทิสติก กลัวคน ไม่ชอบพูด จำไว้ว่าต้องสื่อสารกับพ่อแม่เขาให้ดีนะ"
พูดจบ ไม่รอให้หยางหานชิงถามอะไรอีก ดวงตาของเซียวหมิงก็เป็นประกาย ราวกับเพิ่งเห็นเจียงเสวี่ยเป็นครั้งแรก แล้วเดินเข้าไปหา
"เสวี่ยเอ๋อร์ เลิกงานแล้วเหรอ? หิวไหม? ไปกินพิซซ่าที่เธอชอบกันไหม!"
หยางหานชิงรู้สึกตกตะลึงอย่างรุนแรง
เซียวหมิงไม่เพียงแต่รู้สาเหตุการตายที่แท้จริงของพ่อเธอ แถมยังรู้ว่าเธอมีข้อสงสัยมาตลอด ตอนนี้ถึงขั้นรู้ด้วยว่าเด็กฝั่งตรงข้ามเป็นออทิสติก
ไอ้หมอนี่...เป็นใครกันแน่?
เธอหันไปจะถาม แต่เห็นเจียงเสวี่ยยืนอยู่ไม่ไกล จึงต้องกลั้นความตกใจเอาไว้ สวมรองเท้า จัดผมเล็กน้อย เดินไปยื่นนามบัตรให้เซียวหมิง
"หวังว่าที่คุณพูดจะเป็นความจริง ไม่งั้น ฉันจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่!"
พูดจบ เธอพยักหน้าให้เจียงเสวี่ยเบาๆ แล้วรีบเดินจากไป
เจียงเสวี่ยขมวดคิ้วจนเป็นปม ถามเซียวหมิง: "ผู้จัดการหยางหมายความว่าไง? คุณไปพูดอะไรเหลวไหลกับเขาเหรอ?"
เซียวหมิงยิ้มแหย: "เขามีเรื่องมาขอความช่วยเหลือ ผมก็แนะนำทางที่ถูกให้ แต่เขากลับไม่ค่อยเชื่อ
หมาขบกัดเทพเซียน จริงๆ แล้วไม่รู้คนแบบนี้บริหารบริษัทยังไง สักวันต้องล้มละลายแน่"
เห็นสามีทำท่าโอหังน่ารำคาญ เจียงเสวี่ยก็รู้สึกหงุดหงิดและคลื่นไส้ขึ้นมาทันที
"เซียวหมิง ถ้าไม่ได้คุยโม้สักพัก คุณจะทนไม่ได้เหรอ? ผู้จัดการหยางอายุยังน้อยแต่มีปริญญาโทสองใบทั้งด้านสถาปัตยกรรมและบริหารธุรกิจ มีทรัพย์สินเป็นสิบล้าน จะมีเรื่องอะไรต้องมาขอความช่วยเหลือจากคนอย่างคุณ?"
เซียวหมิงถอนหายใจในใจ แต่ยังทำหน้ายิ้มแย้ม: "ยังไงเราสองคนก็เป็นไปไม่ได้หรอก"
"คุณอยากจะให้เป็นสิ!"
เจียงเสวี่ยมองเขาด้วยสายตาดูถูก แล้วหันหลังเดินจากไป
แม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ถึงตายเธอก็ไม่เชื่อว่าทั้งสองคนจะมีความสัมพันธ์ลับๆ อะไร
"ที่รัก จะไปไหน?" เซียวหมิงตะโกนถาม
"ไม่เกี่ยวกับคุณ!"
เจียงเสวี่ยไม่หันกลับมามอง ขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าแล้วขับออกไป
เซียวหมิงทำปากจู๋ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความไปตามเบอร์ในนามบัตรของหยางหานชิง: "อย่าลืมข้อตกลงระหว่างเรา
ไม่งั้น ผมรู้ว่าพ่อคุณตายยังไง ก็จะรู้ว่าคุณจะจบแบบไหนเหมือนกัน!"


## บทที่ 5 10 ล้านใน 1 เดือน

หยางหานชิงไม่ได้ตอบกลับ เซียวหมิงก็ไม่รอ เขาขึ้นรถเมล์ที่จอดอยู่แถวนั้น
เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านที่ "ห่างหายไปนาน" ทุกอย่างทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ขณะเดินขึ้นบันได เซียวหมิงกลับรู้สึกประหม่าเหมือนคนที่กำลังจะกลับบ้านเกิด
ห้อง 302 ชั้น 3 นี่คือบ้านเก่าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ เขาใช้ชีวิตวัยเด็กและวัยเรียนที่นี่ แต่งงานกับเจียงเสวี่ยที่นี่ มีความสุข ความทุกข์ ความโกรธแค้น จนกระทั่งแก้แค้นศัตรูและถูกจับเข้าคุก
ตอนนี้ มองดูประตูเหล็กดัดที่สีลอกเป็นคราบ เขารู้สึกสะเทือนใจจนน้ำตาคลอ
ชาติที่แล้ว หลังจากออกจากคุก บ้านหลังนี้ถูกไล่รื้อไปแล้ว ถึงแม้จะรวยล้นฟ้าและมีคฤหาสน์หรูมากมาย แต่ในใจลึกๆ ก็รู้สึกเหมือนเรือที่หลงทิศ ไม่มีท่าเทียบ
แกร๊ก!
ขณะที่เซียวหมิงกำลังรู้สึกสะเทือนใจ ประตูก็เปิดออกทันที มีหญิงวัยกลางคนเดินออกมา
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง รีบยิ้มทักทาย: "แม่ครับ ทำไมแม่มาที่นี่ล่ะครับ?"
หญิงคนนั้นคือโจว อ้ายเฟิ่ง แม่ของเจียงเสวี่ย แม่ยายของเขานั่นเอง
"อย่ามาเรียกฉันว่าแม่! ฉันไม่มีลูกเขยอัปมงคลแบบแก"
โจว อ้ายเฟิ่งมองเขาด้วยสายตารังเกียจ เดินไปที่บันไดแล้วหันกลับมาพูด "ไอ้เซียว ถ้าแกยังนับว่าเป็นคน ก็อย่ามาทำให้ลูกสาวฉันเสียเวลา รีบๆ หย่ากันซะ!"
ตอนที่เซียวหมิงจีบเจียงเสวี่ย โจว อ้ายเฟิ่งก็ไม่พอใจเขาอยู่แล้ว จับผิดทุกเรื่อง สาเหตุก็แน่นอนว่าเพราะเขาจน
หลังจากนั้นเขาเริ่มทำธุรกิจและมีเงินบ้าง แม่ยายคนนี้ถึงได้เปลี่ยนท่าที
แต่น่าเสียดายที่ความสุขไม่ยืนยาว เขาถูกเพื่อนหักหลัง บริษัทล้มละลาย แถมยังติดเหล้าและการพนัน จึงถูกกีดกันอย่างสิ้นเชิง ทุกครั้งที่เจอหน้าต้องโดนด่าและสาปแช่ง การบังคับให้หย่ากลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
"แม่ครับ ผมรักเซียวเสวี่ย ไม่ว่าอย่างไรผมก็จะไม่หย่ากับเธอ"
คำพูดนี้เหมือนเทน้ำลงในน้ำมันเดือด ทำให้โจว อ้ายเฟิ่งระเบิดอารมณ์ทันที
"แกว่าอะไรนะ? รักเหรอ? ฉันขอถุย!
เซียวเสวี่ยโดนแกหลอกด้วยคำพูดไร้สาระแบบนี้นี่แหละ ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว แกยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ?
ลูกสาวฉันสวยเหมือนดอกไม้ ตอนนั้นมีคนหนุ่มมากความสามารถมาจีบเธอต่อแถวยาวถึงถนนเลย พวกเขาตอนนี้ก็เป็นข้าราชการบ้าง ผู้บริหารบริษัทใหญ่บ้าง แย่ที่สุดก็ยังมีเงินเดือนเป็นหมื่น แต่แกล่ะ?
ตั้งแต่เซียวเสวี่ยแต่งงานกับแก เคยมีความสุขสักวันไหม?
เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่ดันต้องให้เมียเลี้ยง ถ้าเป็นฉัน ฉันคงชนหัวตายไปแล้ว จะได้ไม่ต้องออกมาขายหน้าคนอื่นเขา!"
โดนน้ำลายกระเด็นใส่หน้า เซียวหมิงพยายามอดทนกับกลิ่นกระเทียมที่โชยมา และอธิบายว่า: "แม่ครับ ผมสัญญากับเซียวเสวี่ยแล้วว่าจะไม่เล่นการพนันอีก
ผมจะพยายามหาเงิน หาเงินให้มากๆ ให้เธอกับแม่ได้อยู่ดีกินดี"
"พูดบ้าบออะไรของแก!" โจว อ้ายเฟิ่งด่า
"ฉันมองออกตั้งแต่แรกแล้ว หมาก็เป็นหมาวันยังค่ำ โคลนก็ไม่มีวันขึ้นกำแพงได้ แกมันเกิดมาจนชาตินี้
จะหาเงินก้อนใหญ่? ชาติหน้าก็ยังฝันไป!"
เสียงของเธอดังมาก จนเพื่อนบ้านทั้งซ้ายและขวาเปิดประตูออกมาดู แต่ไม่มีใครออกมาห้าม เห็นได้ชัดว่าทุกคนชินกับเหตุการณ์แบบนี้แล้ว
ตอนนี้เซียวหมิงก็เริ่มรู้สึกโมโหบ้าง เขารักเจียงเสวี่ย ถึงแม้โจว อ้ายเฟิ่งจะเป็นผู้ใหญ่ แต่ความเคารพและความอดทนก็มีขีดจำกัด
"สิบล้าน!"
เขาตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที จนโจว อ้ายเฟิ่งต้องหุบปากโดยสัญชาตญาณ
"ภายในหนึ่งเดือน ถ้าผมหาเงินไม่ได้สิบล้าน ผมจะหย่ากับเซียวเสวี่ยทันทีตามที่คุณแม่ต้องการ
แต่ถ้าผมทำได้ ก็หวังว่าคุณแม่จะยอมรับการดูแลจากพวกเราอย่างสบายใจ และไม่ก้าวก่ายชีวิตของพวกเราอีก"
โจว อ้ายเฟิ่งมองเซียวหมิงอย่างงงงัน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
"ฮ่าๆๆๆ... เซียวหมิง เซียวหมิง แกนี่กล้าคุยโวจริงๆ เลยนะ!
หาเงินสิบล้านภายในเดือนเดียว? แกคิดว่าตัวเองเป็นแม่ไก่ออกไข่ทองคำหรือไง? ส่องกระจกดูตัวเองบ้างสิว่าแกมันเป็นอะไร ช่างน่าขำจริงๆ!
เพื่อนบ้านได้ยินกันหมดแล้ว แกไม่อายเขา แต่แม่ยังต้องออกไปทักทายคนอื่นเขาอยู่นะ!"
"ถ้าคุณแม่ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ"
เซียวหมิงหมุนตัวจะเดินเข้าบ้าน
ในฐานะคนที่เคยขึ้นถึงจุดสูงสุดของโลกมาแล้ว เขามีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งพอ ไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองเขาอย่างไร
"หยุดก่อน!"
โจว อ้ายเฟิ่งเรียกเขาไว้ "เซียวหมิง แกพูดแล้วจะรักษาคำพูดใช่ไหม?"
เซียวหมิงพยักหน้า: "ผมขอสาบานด้วยเกียรติของแม่ผมที่ล่วงลับไปแล้ว"
"ดี! แม่จะเชื่อแกอีกครั้ง
ถ้าแกสามารถหาเงินสิบล้านได้ภายในหนึ่งเดือน แม่ไม่เพียงแต่จะไม่บังคับให้เซียวเสวี่ยหย่ากับแกอีก แต่จะขอโทษแกต่อหน้าเพื่อนบ้านทุกคนด้วย
ไม่งั้น แกก็ออกจากบ้านไปตัวเปล่าๆ ไปให้ไกลแค่ไหนก็ได้ อย่าให้พวกเราเห็นหน้าแกอีก"
"ให้เพื่อนบ้านเป็นพยาน ตกลงตามนี้!"
โจว อ้ายเฟิ่งจากไป เซียวหมิงเข้าบ้าน มองดูบ้านที่แม้จะเรียบง่ายแต่ก็อบอุ่น ความไม่สบายใจในใจเขาค่อยๆ จางหายไป
พูดถึงที่สุดแล้ว แม้คำพูดของโจว อ้ายเฟิ่งจะรุนแรงเกินไป แต่ต้นเหตุก็อยู่ที่ตัวเขา
เป็นเขาเองที่ไม่ได้ทำหน้าที่สามีให้ดีพอ ติดค้างภรรยามากเกินไป
หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เซียวหมิงพับแขนเสื้อทำความสะอาดบ้านทั้งข้างในข้างนอก พอเพิ่งอาบน้ำเสร็จเปลี่ยนเสื้อผ้า บัญชีในมือถือก็ได้รับการแจ้งเตือนเงินเข้าหนึ่งแสน
ตามมาด้วยโทรศัพท์จากหยางหานชิง
"ท่านเซียว ฉันอยากพบคุณสักครั้ง"
เสียงทุ้มแหบ ฟังออกว่าเพิ่งร้องไห้มา
เซียวหมิงไม่มีความรู้สึกสงสารสาวสวยแม้แต่น้อย พูดห้วนๆ: "วันนี้ไม่ว่าง พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"
วางสาย เขารีบออกจากบ้านทันที นั่งรถตรงไปยังตลาดของเก่า


## บทที่ 6 ตั้งราคามา

ในชาติที่แล้ว หลังจากภรรยาเสียชีวิต เซียวหมิงจมอยู่ในความเจ็บปวดและความแค้นอันใหญ่หลวงเป็นเวลานาน
เขาสูญเสียจิตวิญญาณ กลายเป็นเหมือนซากศพที่เดินได้ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความแค้น ทั้งคอยสะกดรอยตามศัตรู ทั้งพยายามสืบสวนและดูดซับข้อมูลที่จะเป็นประโยชน์ต่อตัวเอง
ต่อมาเมื่อติดคุก นิสัยนี้ก็ยังคงอยู่
เขาได้เข้าทำงานในห้องสมุดและห้องเก็บเอกสารของเรือนจำ อ่านหนังสือและหนังสือพิมพ์ทุกวัน ไม่เพียงแต่ไม่ขาดการติดต่อกับโลกภายนอก แต่ยังสอบได้ปริญญาโท ทำให้ได้รับโอกาสลดโทษหลายครั้ง
ในชาตินี้ที่เกิดใหม่ ความทรงจำจากชาติก่อนยังคงชัดเจนทุกรายละเอียด ไม่มีตกหล่นแม้แต่น้อย
ดังนั้น ทิศทางของโลกในอนาคต การพัฒนาของยุคสมัย การขึ้นลงของตลาดหุ้น โอกาสทางธุรกิจที่มาแรง... เรื่องใหญ่เล็กทั้งหมดที่เคยลงในหนังสือพิมพ์ เขาจำได้หมดอย่างแจ่มแจ้ง
เช่น เรื่องที่พ่อของหยางหานชิงถูกสามีของเธอ จางอันหลี่ฆ่าตาย และบังเอิญถูกเด็กออทิสติกที่อยู่ตึกตรงข้ามถ่ายภาพไว้ได้
เช่น วันนี้มีคนซื้อหนังสือเลี่ยวจายจื้ออี้ฉบับยุคสาธารณรัฐจีนจากร้านหนังสือเก่าในถนนกู่หวานเจีย และพบธนบัตรฮงอิ้นฮวา เสี่ยวจื้อ ตังอีหยวนเพียวที่มีมูลค่าหลายล้านหยวนในซองปกหนังสือ
ที่เรียกว่าฮงอิ้นฮวา ตังอีหยวนเพียวนั้น เกิดขึ้นในสมัยกวางสู่ เนื่องจากความต้องการแสตมป์มูลค่าสูง กรมไปรษณีย์จึงประทับตราใหม่มูลค่าหนึ่งหยวนลงบนอากรแสตมป์สีแดงมูลค่าสามเฟินบางส่วน
ตัวอักษรมีสามแบบคือ "ต้าชิงโยวเจิ้ง" "ตังอีหยวน" และ "1 dollar"
พูดง่ายๆ คือ อากรแสตมป์มูลค่าสามเฟินชุดนี้สามารถใช้เป็นแสตมป์มูลค่าหนึ่งหยวนได้
เรื่องนี้ไม่มีอะไรแปลก แม้ฮงอิ้นฮวา ตังอีหยวนเพียวจะมีค่า แต่เนื่องจากมีจำนวนที่หลงเหลืออยู่พอสมควร ราคาสูงสุดก็แค่หนึ่งถึงสองหมื่นหยวนเท่านั้น
ที่เซียวหมิงจำได้ว่าแสตมป์ดวงนี้พิเศษ ก็เพราะคำว่า "เสี่ยวจื้อ" หรือ "ตัวอักษรเล็ก" ในชื่อของมัน
ในตอนนั้น เจ้าหน้าที่กรมไปรษณีย์ประทับตราห้าสิบดวงก่อน แล้วส่งให้ผู้บังคับบัญชาตรวจสอบ ไม่คาดคิดว่าผู้บังคับบัญชาเห็นว่าตัวอักษร "ตังอีหยวน" เล็กเกินไป ไม่สมกับความยิ่งใหญ่ของเทียนเฉา จึงปฏิเสธไม่อนุมัติ
การปฏิเสธครั้งนี้ทำให้ฮงอิ้นฮวา เสี่ยวจื้อ ตังอีหยวนเพียวกลายเป็นของหายาก มีเพียงห้าสิบดวงในโลก มีมูลค่าสูงกว่าแสตมป์ในตำนานอย่างต้าหลงเพียวเสียอีก
เซียวหมิงจำได้ว่าในรายงานข่าวระบุว่า ฮงอิ้นฮวา เสี่ยวจื้อ ตังอีหยวนเพียวที่พบว่ายังมีอยู่ในโลกมีเพียงสามสิบสองดวง และดวงที่พบในตลาดโบราณวัตถุนี้เป็นดวงที่สามสิบสาม
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ กระแสสะสมของโบราณค่อยๆ จางหายไป ตลาดโบราณวัตถุทุกแห่งดูเงียบเหงา นอกจากนักสะสมและนักท่องเที่ยวแล้ว แทบไม่มีผู้คน ไม่คึกคักเท่าตลาดนกปลาแมลงที่อยู่ข้างๆ
เซียวหมิงตามความทรงจำไปที่ร้านหนังสือเก่าชื่อ "โหมวเซียงจาย" เมื่อผลักประตูเข้าไป กวาดตามองรอบหนึ่ง หัวใจก็กระตุกวูบ
เพราะที่มุมชั้นหนังสือมีหญิงสาวในชุดขาวยืนอยู่
ผมยาวของเธอทิ้งตัวลงมาด้านหลังเหมือนน้ำตก ชายกระโปรงยาวถึงหน้ารองเท้า กระเป๋าสะพายผ้าดิบห้อยอยู่ที่เอว แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า แต่เพียงเงาร่างบอบบางนั้นก็ทำให้คนรู้สึกถึงความเป็นเทพธิดาที่ไม่แตะต้องควันไฟในโลกมนุษย์
แน่นอน เซียวหมิงในชาติก่อนมีทั้งเงินและตำแหน่ง เคยเห็นผู้หญิงทุกประเภท ไม่มีทางหลงใหลเพียงแค่เห็นเงาด้านหลัง
ที่รู้สึกแปลกใจก็เพราะในภาพข่าวที่รายงานการค้นพบฮงอิ้นฮวา เสี่ยวจื้อ ตังอีหยวนเพียว มีภาพหญิงสาวผมยาวในชุดขาวคนหนึ่ง
เธอคือผู้ค้นพบ "ต้นฉบับ" นั่นเอง
ชิบหาย!
จะมาสายแล้วหรือเปล่านะ?
เซียวหมิงรู้สึกใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ แล้วเริ่มเดินวนเวียนในร้านอย่างทำทีเป็นธรรมชาติ
เจ้าของร้านเป็นคนอ้วนใส่แว่น ไม่สนใจต้อนรับลูกค้า นั่งอ่านหนังสืออยู่หลังเคาน์เตอร์เฉยๆ
ร้านหนังสือไม่ใหญ่ มีชั้นวางหนังสือแค่สี่ห้าชั้น เซียวหมิงเดินวนไม่ถึงห้านาที ก็มาถึงชั้นหนังสือที่สาวชุดขาวยืนอยู่
นี่เป็นชั้นสุดท้ายแล้ว ถ้าหาเลี่ยวจายจื้ออี้ฉบับปีที่ 23 แห่งสาธารณรัฐจีนไม่เจอ ก็คงต้องเสียดายที่พลาดของดีไป
สาวชุดขาวกำลังอ่านหนังสืออยู่ พอรู้สึกว่ามีคนมายืนข้างๆ ก็ขยับถอยไปครึ่งก้าว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมารยาทหรือรังเกียจ
เซียวหมิงชำเลืองมองเธอ ใช่เลย เป็นคนเดียวกับในรูปสื่อ แถมยังสวยกว่าในรูปอีก โดยเฉพาะผิวขาวจนแทบโปร่งแสง ราวกับเติบโตมาด้วยการกินดอกไม้ใบหญ้า ถ้าไปแสดงเป็นเสี่ยวหลงหนี่ว์คงไม่ต้องแต่งหน้าเลย
เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย
บรรยากาศ "เหนือโลก" แบบนี้ ชาวบ้านธรรมดาเลี้ยงไม่ออกหรอก
ตอนนั้น สาวน้อยปิดหนังสือในมือ เสียบกลับเข้าชั้น นิ้วเรียวยาวบางเฉียบเลื่อนลงไปชั้นล่าง
เซียวหมิงมองตาม ม่านตาหดเล็กลงทันที รีบยื่นมือไปคว้าหนังสือเล่มหนึ่งออกมา
นิ้วของสาวน้อยชะงัก ขมวดคิ้วมองเซียวหมิง
เพราะหนังสือเล่มนั้นคือเล่มที่เธอต้องการนั่นเอง
เซียวหมิงทำหน้าไร้เดียงสา เปิดหนังสือพลิกดูครู่หนึ่ง ยืนยันว่าเป็นเลี่ยวจายจื้ออี้ฉบับปีที่ 23 แห่งสาธารณรัฐจีน แล้วบีบปกด้านล่างเบาๆ รู้สึกว่านูนขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกขึ้น แล้วจะเดินจากไป
"คุณคะ รอก่อน"
สาวน้อยเอ่ยปาก เสียงนุ่มนวล เบาหวิว ฟังแล้วทำให้ใจคนคันยิบๆ
เซียวหมิงหันกลับมา "มีอะไรหรือ?"
สาวน้อยมองหนังสือในมือเขา "หนังสือเล่มนั้นเป็นของฉัน"
"คุณซื้อไว้แล้วหรือ?"
"ยังไม่ได้ซื้อ แต่ฉันเห็นก่อน..."
"งั้นมันก็ไม่ใช่ของคุณ" เซียวหมิงพูดตัดบทอย่างไม่สุภาพ
สาวน้อยแสดงสีหน้าไม่พอใจ "หนังสือ ฉันจองแล้ว คุณตั้งราคามาเลย!"


## บทที่ 7 คนโง่ที่ถูกหลอก

น้ำเสียงของหญิงสาวยังคงนุ่มนวล แต่น้ำเสียงเริ่มเย็นชาขึ้น ท่าทางเหมือนกำลังออกคำสั่ง ไม่มีที่ให้โต้แย้ง เห็นได้ชัดว่าคุ้นเคยกับการออกคำสั่งในชีวิตประจำวัน แต่ด้วยการอบรมที่ดี จึงไม่ได้เอาแต่ใจตัวเอง
เซียวหมิงยิ้มน้อยๆ แล้วโบกหนังสือในมือ "มันไม่ใช่ของคุณ และก็ไม่ใช่ของผม ตอนนี้มีแต่เจ้าของร้านหนังสือเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตั้งราคา"
"ฉันเลือกหนังสือเล่มนั้นไว้แล้ว และฉันเองก็เป็นคนวางมันไว้ตรงที่คุณหยิบ แค่กำลังจะเลือกหนังสือเล่มอื่นเพิ่มเพื่อจ่ายเงินพร้อมกัน"
"ก็ต้องพูดแบบเดิม ถ้าคุณยังไม่ได้จ่ายเงินซื้อ มันก็ไม่ใช่ของคุณ"
หญิงสาวหรี่ตามอง "1,000 หยวน! ขายให้ฉัน ฉันให้คุณ 1,000 หยวน!"
เซียวหมิงเลิกคิ้ว คิดในใจว่าทำไมหญิงสาวคนนี้ถึงได้ดื้อรั้นนัก หรือว่าเธอค้นพบความลับที่ซ่อนอยู่ในปกหนังสือแล้ว?
คิดสักครู่ เขาแสดงสีหน้าสงสัย "ปกติแล้ว ไม่ควรรอให้ผมซื้อมันก่อน แล้วค่อยเสนอราคาซื้อต่อหรอ?"
"ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าตอนนั้นคุณจะยอมขายหรือเปล่า? การจ่าย 1,000 หยวนเพื่อซื้อสิทธิ์ในการซื้อที่แน่นอน ฉันว่ามันคุ้มค่า"
นี่มันความคิดแบบนักธุรกิจชัดๆ! ดูเหมือนคำเล่าลือที่ว่าคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหยุนเป็น "ดาวรุ่งในวงการธุรกิจ" จะไม่ใช่เรื่องเกินจริง
เซียวหมิงรู้จักตัวตนของหญิงสาวคนนี้ดี
หยุนซือหยี่ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหยุนในเมืองหลวงประจำมณฑล ทรัพย์สินของตระกูลมีหลายพันล้าน ในยุคที่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศยังมีทรัพย์สินไม่ถึงสองหมื่นล้าน เธอนับว่าเป็นคุณหนูเศรษฐีอย่างแท้จริง
เขาทำปากจู๋พลางพลิกหน้าหนังสือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ "หนังสือเล่มนี้แม้จะระบุว่าพิมพ์ในปีที่ 23 แห่งสาธารณรัฐจีน แต่ไม่ว่าจะเป็นกระดาษ ลายมือ สีหมึก หรือรูปแบบการจัดวาง ล้วนไม่ตรงกับลักษณะการพิมพ์หนังสือในยุคนั้น
พูดง่ายๆ คือมันเป็นของปลอมที่ทำขึ้นในภายหลัง หรืออาจจะเป็นของปลอมยุคปัจจุบัน มูลค่าอย่างมากก็แค่ 100-200 หยวน"
หยุนซือหยี่ชะงัก แล้วพยักหน้าด้วยท่าทางประหลาดใจ "ฉันรู้"
"แล้วทำไมคุณถึงยอมจ่ายในราคาที่แพงกว่าเกือบสิบเท่าเพื่อซื้อมัน?"
"เพราะฉันชอบ"
เซียวหมิงพูดไม่ออก
นี่มันเหตุผลที่ทรงพลังจริงๆ เศรษฐีที่มีเงินซื้อของก็เป็นแบบนี้แหละ
ไม่อยากเสียเวลาพูดอีก เขาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ ถามเจ้าของร้าน "หนังสือเล่มนี้ราคาเท่าไหร่?"
เจ้าของร้านเหลือบมองแล้วยิ้มตาหยี "เหลียวจ้ายฉบับเดียวพิมพ์ในปีที่ 23 แห่งสาธารณรัฐจีน น้องชายมีสายตาดีจริงๆ แถมดูก็รู้ว่าเป็นคนรักหนังสือ
5,000 หยวน ไม่คิดกำไรจากคุณหรอก ถือว่าได้เป็นเพื่อนกัน"
"เลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว!"
เซียวหมิงเบ้ปาก "ของปลอมที่ทำขึ้นอย่างลวกๆ แบบนี้ เรียกว่า 'ของปลอม' ยังเป็นการดูถูกคำนี้เลย
ให้คุณ 200 หยวน นี่แหละถึงจะเรียกว่าเป็นเพื่อนกัน"
ธุรกิจของเก่าเป็นธุรกิจเดียวที่สามารถขายของปลอมได้อย่างเปิดเผยโดยไม่ผิดกฎหมาย ร้านหนึ่งถ้ามีของจริงแค่ 5% ก็ถือว่าเจ้าของร้านซื่อสัตย์แล้ว
แม้จะถูกเปิดโปงต่อหน้า เจ้าของร้านหนังสือก็ไม่ได้แสดงอาการเขินอายหรือลำบากใจแต่อย่างใด ยังคงยิ้มเหมือนเดิม เพียงแต่สายตามองไปที่ด้านหลังของเซียวหมิง
ในธุรกิจของเก่า ปกติไม่มีกฎมาก่อนมาหลัง แต่จะเป็นใครให้ราคาสูงกว่าก็ได้ของไป ดังนั้นเซียวหมิงจึงเข้าใจความหมายของเขาทันที
แน่นอน เขายังไม่ทันตอบสนอง ก็ได้ยินเสียงนุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง "ฉันให้ 500 หยวน"
เจ้าของร้านรีบเบนสายตากลับมาที่ใบหน้าของเซียวหมิงทันที รอยยิ้มที่เคยดูเป็นมิตรบัดนี้เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์
เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินบทสนทนาระหว่างเซียวหมิงกับหยุนซือหยี่ก่อนหน้านี้ทั้งหมด ตอนนี้คิดจะหลอกเอาเปรียบพวกเขาเหมือนคนโง่
เซียวหมิงหันตัว มองหยุนซือหยี่ด้วยความไม่พอใจ "น้องสาว ทำอะไรต้องมีน้ำใจหน่อย"
หยุนซือหยี่เชิดใบหน้าขาวนวลดั่งหยก "พูดแบบนี้ได้ คุณไม่รู้สึกว่ามันประชดประชันหรือคะ?"
"จะประชดหรือไม่ประชดก็ช่างเถอะ แต่การทำแบบนี้นอกจากต้องจ่ายแพงแล้ว ก็ไม่มีข้อดีอะไรเลย"
"ขอแค่ได้ซื้อของที่ฉันต้องการ จะจ่ายเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร"
เซียวหมิงขมวดคิ้วในที่สุด
ด้วยปัญญาของเขา แน่นอนว่ามีวิธีแก้ไขเรื่องนี้มากมาย แต่หยุนซือหยี่คนนี้ยังมีประโยชน์ในภายหลัง ถ้าความสัมพันธ์แย่เกินไปก็จะไม่คุ้มค่า
ในตอนนั้นเอง ประตูร้านถูกผลักเปิดออกทันใด หนุ่มหล่อสวมแว่นกันแดดในชุดแบรนด์เนมทั้งตัวเดินเข้ามา
พอเห็นเขา มุมปากของเซียวหมิงก็ยกขึ้นเล็กน้อย
"เสี่ยวหยู ซื้อของที่เธอชอบ..."
พูดยังไม่ทันจบ หนุ่มแว่นกันแดดก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติในร้าน เขารีบเร่งฝีเท้าเข้าไปข้างหน้า ยืนบังหยุนซือหยี่ไว้ด้านหลัง จ้องมองเซียวหมิงด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
"เสี่ยวหยู ไอ้หมอนี่รังแกเธอหรือเปล่า?"
หยุนซือหยี่ไม่เพียงไม่ดีใจที่เขามา แต่สีหน้ากลับเย็นชาลงกว่าเดิม
"ไม่มีอะไร นายอย่าก่อเรื่อง ออกไปรอฉันข้างนอกก็พอ"
หนุ่มหล่อไม่ฟัง ถอดแว่นกันแดดออก เอาขาแว่นจี้อกเซียวหมิง "ไอ้หนู กล้าดีนักที่มาหาเรื่องกูในเขตหลงอิน รู้มั้ยกูเป็นใคร?"
เซียวหมิงยิ้มไม่เปลี่ยน "ฉันจำเป็นต้องรู้หรือ?"
"เฮ้! มีดีนี่!"
หนุ่มหล่อหัวเราะเย็นชาพลางพยักหน้า หันตัวกลับไป สีหน้าอ่อนโยนลงทันที แถมยังมีท่าทีประจบประแจง
"เสี่ยวหยู เธอวางใจได้ ไม่ว่าไอ้เวรนี่จะทำอะไรให้เธอไม่พอใจ ฉันรับรองจะให้มันชดใช้เป็นร้อยเท่า!"
แต่หยุนซือหยี่ไม่รับน้ำใจ น้ำเสียงเย็นชายิ่งกว่าตอนคุยกับเซียวหมิงเสียอีก "เฉินซืออี้ ฉันเคยบอกหรือเปล่าว่าห้ามยุ่งเรื่องของฉัน?"
เฉินซืออี้ตกใจทันที "เสี่ยวหยู อย่าโกรธสิ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะก้าวก่ายนะ แค่เธอออกมากับฉัน ถ้าปล่อยให้คนนอกรังแกเธอ พ่อฉันจะตีฉันตาย"
"ไม่มีใครรังแกฉัน พวกเราแค่สนใจหนังสือเล่มเดียวกันเท่านั้น"
เฉินซืออี้มองหนังสือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ แล้วถามเจ้าของร้านตรงๆ "ราคาเท่าไหร่?"
เจ้าของร้านยังคงยิ้มตาหยี "ตอนนี้คุณผู้หญิงเสนอราคาห้าร้อย ส่วนคุณผู้ชายคนนี้ยังไม่ได้เสนอราคา"
เฉินซืออี้แสดงท่าทีดูถูก "ฉันให้หนึ่งหมื่น! ออกใบเสร็จได้เลย"
คนขายของเก่าย่อมไม่ขาดสายตาที่แหลมคม เจ้าของร้านมองออกว่าชายหนุ่มที่ดูมีฐานะคนนี้ไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องด้วยได้ง่ายๆ รู้ว่าควรรีบฉวยโอกาสดี กำลังจะพยักหน้าตกลง แต่กลับได้ยินเสียงปัง มือข้างหนึ่งตบลงบนหนังสือเล่มนั้น ทำเอาเขาตกใจ


## บทที่ 8 เจตนาที่แท้จริงอยู่ที่อื่น

"เฉินซืออี้ใช่ไหม?"
เซียวหมิงมองด้วยสายตาลึกล้ำ "สนใจทำข้อตกลงกับฉันไหม?"
เฉินซืออี้รู้สึกขนลุกเมื่อถูกเขามอง ถามออกไปโดยไม่รู้ตัว "ข้อตกลงอะไร?"
"หุบปาก แล้วฉันจะช่วยชีวิตนาย!"
เฉินซืออี้ชะงัก แล้วก็โกรธขึ้นมา "ไอ้เวร กล้าสาปแช่งกู กูจะฆ่ามึงให้ตายก่อน!"
เขากำหมัดพุ่งเข้าใส่หน้าเซียวหมิง
เซียวหมิงคว้าข้อมือเขาไว้ ออกแรงเพียงนิดเดียว ก็ทำให้อีกฝ่ายร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด
"หุบปาก!"
เซียวหมิงตวาดเสียงดัง หัวใจเฉินซืออี้กระตุกวูบ หูอื้อไปหมด สัญชาตญาณทำให้เขาหุบปากสนิท
เซียวหมิงจึงปล่อยมือ "คืนนี้อย่าไปผับดีกว่า ถ้าจะไปจริงๆ ก็อย่าเข้าใกล้ผู้หญิงที่ชื่อเมิ่งเมิ่ง"
เฉินซืออี้ตาค้าง
ที่เขาไม่ได้เข้าร้านหนังสือพร้อมหยุนซือหยี่ ก็เพราะอยู่ข้างนอกคุยโทรศัพท์กับเพื่อนเกเรนัดแนะเรื่องกิจกรรมยามค่ำคืน โดยจุดหมายแรกก็คือผับ
เรื่องที่กูเพิ่งตัดสินใจ ไอ้เวรนี่รู้ได้ยังไง?
ความสงสัยเพิ่งผุดขึ้นมา เฉินซืออี้ก็นึกถึงปัญหาที่ร้ายแรงกว่า รีบหันไปอธิบาย "เสี่ยวหยู อย่าไปฟังที่เขาพูด วันนี้ผมจัดตารางทั้งหมดตามคุณ ไม่มีทางไปผับบ้าอะไรนั่นหรอก..."
"คุณจะไปไหนก็ไป ไม่เกี่ยวกับฉัน"
หยุนซือหยี่เดินผ่านเขาไปที่เคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย พูดกับเจ้าของร้าน "ห้าร้อยเหมือนเดิม จะขายไหม?"
เจ้าของร้านมองเฉินซืออี้ เห็นท่าทางลังเลของเขา ก็ถอนหายใจอย่างผิดหวัง ยังไม่ยอมแพ้ถามเซียวหมิง "คุณชาย จะเสนอราคาอีกไหมครับ?"
แต่เซียวหมิงไม่สนใจเขา กลับหันไปถามหยุนซือหยี่ "คุณหยุน ขอถามเหตุผลที่คุณชอบหนังสือเล่มนี้อีกครั้งได้ไหมครับ?"
หยุนซือหยี่เม้มริมฝีปาก ตอบ "เพราะที่หน้าสามสิบแปดมีคนเขียนประโยคหนึ่งไว้ ฉันสนใจมาก"
เซียวหมิงเปิดไปที่หน้าสามสิบแปด พบว่าเป็นเรื่องดังจากเหลียวจ้ายชื่อ 'เจียน่า'
ที่ส่วนล่างของหน้า มีตัวอักษรสีน้ำเงินเขียนว่า: ข่งเซิงได้แต่งงานกับซงเหนียงเพราะเจียน่า และกลายเป็นเพื่อนสนิทกันในยามทุกข์ยาก ความรักกับศีลธรรมไม่อาจมีพร้อมกัน อะไรสำคัญกว่ากัน? ฉันไม่เข้าใจ
ลายมือสวยงาม เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือผู้หญิง ดูจากความหมาย เจ้าของหนังสือคนก่อนอาจกำลังตกอยู่ในห้วงรักต้องห้าม จึงได้เขียนความรู้สึกต่อเรื่องราวนี้
หัวใจของสาวน้อยมักโรแมนติกและอ่อนไหว การชอบหนังสือเล่มหนึ่งเพราะประโยคประหลาดๆ ก็เป็นเรื่องธรรมดา
ขอเพียงไม่รู้ความลับในปกหนังสือก็พอ
เซียวหมิงโล่งใจ "พูดตามตรง เหตุผลที่ผมอยากซื้อหนังสือเล่มนี้ก็คล้ายๆ กับคุณ ต่างกันตรงที่คุณสนใจตัวหนังสือมากกว่าผม
ดังนั้น เรามาตกลงกันดีไหม"
หยุนซือหยี่ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ตกลงอะไร?"
"เจ้าของร้านและคุณชายเสิ่นที่อยู่ข้างๆ คุณเป็นพยานว่าก่อนที่จะออกจากร้านหนังสือนี้ หนังสือเล่มนี้ต้องเป็นของคุณแน่นอน"
หยุนซือหยี่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น "คุณหมายความว่ายังไงกันแน่?"
"เดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง"
เซียวหมิงพูดพลางหยิบธนบัตรห้าร้อยหยวนวางบนเคาน์เตอร์
หยุนซือหยี่ลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ห้าม
เจ้าของร้านเห็นท่าทางแบบนั้น ถึงแม้จะรู้สึกหงุดหงิดแค่ไหน ก็ได้แต่ออกใบเสร็จให้เซียวหมิง
สินค้าที่ซื้อมาไม่กี่สิบหยวน ขายได้ห้าร้อยก็ถือว่าดีแล้ว ใครใช้ให้เขารู้จักของล่ะ?
หลังจากการซื้อขายเสร็จสิ้น เซียวหมิงยิ้มอย่างลึกลับให้หยุนซือหยี่ แล้วหยิบมีดตัดกระดาษบนเคาน์เตอร์ขึ้นมา ค่อยๆ กรีดปกหลังของหนังสือ เขย่าแรงๆ ทีหนึ่ง กระดาษสีแดงชิ้นเล็กๆ ก็ร่วงลงบนฝ่ามือ
เจ้าของร้านตกใจจนแว่นแทบหล่น
"นี่...นี่คือ..."
"ฮงอิ้นฮวา ตังอีหยวนเพียว!" หยุนซือหยี่อุทานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและประหลาดใจ "และเป็นแบบตัวเล็กด้วย!"
มีแต่เฉินซืออี้ที่ยังงงๆ เข้ามาถาม "อะไรนะ แสตมป์อะไร?"
หยุนซือหยี่จ้องมองฝ่ามือของเซียวหมิงไม่กะพริบตา เล่าประวัติของฮงอิ้นฮวา เสี่ยวจื้อ ตังอีหยวนเพียวอย่างรวดเร็ว ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา
"นี่เป็นหนึ่งใน 'สี่สมบัติแห่งไปรษณีย์จีน' มีเหลืออยู่เพียง 32 ดวงในโลก มีมูลค่าสูงกว่าต้าหลงเพียวที่มีชื่อเสียงที่สุดเสียอีก!"
เฉินซืออี้ไม่สงสัยในคำพูดนี้เลย เพราะสีหน้าของเจ้าของร้านดูเหมือนคนที่พ่อตายไปแล้ว
"คุณคะ ขอฉันดูใกล้ๆ หน่อยได้ไหม?" หยุนซือหยี่เงยหน้าถามเซียวหมิง
เซียวหมิงส่งทั้งหนังสือและแสตมป์ให้เธอ
"หนังสือเป็นของคุณแล้ว แล้วก็ ผมชื่อเซียวหมิง"
"ขอบคุณค่ะ คุณเซียว"
หยุนซือหยี่ถือหนังสือด้วยความทะนุถนอม หยิบแว่นขยายออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วก้มลงพินิจพิเคราะห์แสตมป์อย่างละเอียด
ทำให้เซียวหมิงประทับใจเธอมากขึ้นอีกระดับ
เพราะสมัยนี้ สาวสวยที่ชอบเดินเที่ยวร้านหนังสือเก่าและพกแว่นขยายติดตัวนั้นหาได้ยากมาก
ผ่านไปครู่ใหญ่ หยุนซือหยี่จึงถอนหายใจยาว "ถึงจะไม่กล้ารับรองร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่จากการดูกระดาษ หมึก รอยฟันแสตมป์ กาวด้านหลัง และอื่นๆ ฉันคิดว่าแสตมป์ดวงนี้น่าจะของแท้
ยินดีด้วยนะคะคุณเซียว คุณได้ของดีราคาถูกมาก"
"คุณไม่โกรธเหรอ?"
เซียวหมิงมองเธอด้วยความสนใจ "เพราะว่าของดีราคาถูกนี้เดิมทีเป็นของคุณ แต่ผมแย่งมาจากมือคุณ"
"เฮ้ย! ไม่พูดกูก็ลืมไปแล้ว!"
ก่อนที่หยุนซือหยี่จะตอบ เฉินซืออี้ก็ตะโกนขึ้น "ไอ้หนู รีบไสหัวไปซะ กูจะไว้ชีวิตมึงเพราะแสตมป์บ้านี่!"


## บทที่ 9 ลังเลไม่ตัดสินใจ

"หลีกไป!"
หยุนซือหยี่ผลักเฉินซืออี้ออกไปอย่างแรง พลางตวาดด้วยความโกรธ "ฉันจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย อย่ายุ่งกับเรื่องของฉัน!"
เฉินซืออี้ไม่กล้าทำให้เธอโกรธ ได้แต่จ้องเซียวหมิงอย่างดุดัน แล้วปิดปากเงียบ
หยุนซือหยี่ถอนหายใจ ปรับอารมณ์ให้สงบแล้วพูดต่อ "เมื่อกี้ท่านเซียวพูดว่า 'เจตนาที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่สุรา' ชัดเจนว่าการซื้อหนังสือก็เพื่อตั๋วใบนี้
ตามสถานการณ์เมื่อกี้ ไม่ว่าฉันจะประมูลราคาสูงแค่ไหน ตราบใดที่ไม่เกินมูลค่าของตั๋วใบเล็กนี้ คุณก็คงไม่มีทางยอมแพ้
และฉันก็ไม่มีทางเสียสติประมูลไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
จริงๆ แล้ว ราคาที่ฉันตั้งใจไว้คือแค่หนึ่งหมื่นเท่านั้น
พูดง่ายๆ คือไม่ว่าจะยังไง หนังสือเล่มนี้ก็ต้องตกเป็นของคุณอยู่ดี ของถูกที่ว่านั่นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันตั้งแต่แรก แล้วจะโกรธไปทำไมล่ะ?"
คำพูดฟังดูใจกว้าง ความเสียดายบนใบหน้าก็ไม่ได้ปิดบัง ทำให้เซียวหมิงยิ่งมองยิ่งพอใจในตัวหญิงสาวคนนี้
ทะนงแต่ไม่หยิ่งยโส มีเหตุผลและใจกว้าง ถ้าได้สั่งสอนสักหน่อย ต้องเป็นผู้จัดการมืออาชีพที่ดีได้แน่นอน
"คุณครับ ตั๋วใบนี้คุณจะขายไหม? ผมยินดีจ่ายหนึ่งล้าน!" เจ้าของร้านแทรกขึ้นมาทันที
เซียวหมิงหัวเราะ "บ้าเอ๊ย เจ้าก็ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ
ข้าเพิ่งได้ของถูกมา แกก็จะมาเก็บกลับไปอีก?
คิดว่าข้าไม่รู้ราคาหรือไง ของที่มีมูลค่าสี่ห้าล้านจะมาให้แค่ล้านเดียว รู้จักคำว่า 'หน้าด้าน' เขียนยังไงไหม?"
ใบหน้าของเจ้าของร้านพลันแดงก่ำเหมือนตับหมู
"ว่อเฉ่า! กระดาษแผ่นเล็กๆ นั่นมันจะมีค่าตั้งห้าล้านเชียวเหรอ? คงบ้าไปแล้ว มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะซื้อ" เฉินซืออี้อดพูดไม่ได้
แม้ว่าเขาจะเกิดในตระกูลร่ำรวย แต่ระหว่างการใช้เงินห้าล้านซื้อแสตมป์กับการเที่ยวกับดาราสาวหลายคน เขาจะเลือกอย่างหลังอย่างไม่ลังเล
"หุบปาก! ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าแกเป็นใบ้"
หยุนซือหยี่จ้องเขาอย่างดุดัน แล้วพูดว่า "ท่านเซียว ถ้าคุณอยากขายจริงๆ ฉันสามารถให้คุณสี่ล้านได้ทันที จ่ายเงินพร้อมรับของ
คุณต้องรู้ว่าห้าล้านนั่นคงเป็นราคาสุดท้ายในห้องประมูล จะถึงขนาดนั้นหรือเปล่าก็ยังไม่แน่ แม้จะถึงจริง หักค่าธรรมเนียมแล้ว สุดท้ายที่คุณจะได้ก็..."
"ตกลง โอนเงินเลย"
ความรวดเร็วในการตัดสินใจของเซียวหมิงทำให้หยุนซือหยี่งงไปพักใหญ่ สัญชาตญาณบอกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็คิดไม่ออกว่าไม่ถูกตรงไหน
หลังได้รับการโอนเงินผ่านธนาคาร เซียวหมิงพูดคำว่าลาก่อนแล้วก็ออกจากร้านหนังสือไป จากไปอย่างรวดเร็วเด็ดขาด
หยุนซือหยี่ห่อแสตมป์อย่างระมัดระวังด้วยผ้าเช็ดหน้าแล้วเก็บไว้ติดตัว เพิ่งจะเดินออก ร่างกายก็พลันแข็งทื่อ
"เป็นอะไรไป?" เฉินซืออี้ถาม
"อย่าลืมคำที่เขาพูดเมื่อกี้ พยายามอยู่ให้ห่างจากคนที่ชื่อเมิ่งเมิ่ง"
"หา? ทำไมล่ะ?"
"เพราะฉันไม่เคยแนะนำตัวเองเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่เขากลับเรียกฉันว่าคุณหยุน!
ถ้าฉันเดาไม่ผิด..."
หยุนซือหยี่สูดหายใจลึก สายตาวาววับ "ที่ไอ้หมอนั่นซื้อหนังสือไปแล้วยังมาพูดจาเรื่อยเปื่อยกับพวกเราตั้งนาน ก็เพื่อจะขายตั๋วให้ฉัน เพื่อเปลี่ยนเป็นเงินให้เร็วที่สุด!"
คำพูดนี้เป็นความจริงทุกคำ
เซียวหมิงไม่ใช่นักสะสม โบราณวัตถุสำหรับเขาเป็นเพียงรูปแบบหนึ่งของเงินทอง การส่งไปประมูลแม้จะได้กำไรมากกว่า แต่ต้องรอสิบวันครึ่งเดือน ไม่ใช่แค่หนึ่งสองล้านที่จะชดเชยได้
เมื่อมีการพนันกับแม่ยายเรื่อง "รายได้เดือนละสิบล้าน" ทุกนาทีของเขาจึงมีค่ามากกว่าทองคำ
วันแรกทำกำไรสุทธิสี่ล้าน เซียวหมิงอารมณ์ดีมาก ระหว่างทางกลับบ้านแวะตลาดอาหารทะเล และยังซื้อดอกกุหลาบช่อหนึ่งจากร้านดอกไม้
สามีที่ดีไม่ใช่แค่หาเงินเป็นก็พอ ความโรแมนติกเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตก็จำเป็น โดยเฉพาะเวลาที่ภรรยาโกรธคุณมากๆ
ด้วยฝีมือที่ฝึกมาจากชาติก่อน เซียวหมิงทุ่มสุดตัวทำอาหารทะเลเต็มโต๊ะ แต่รอแล้วรอเล่า จนเวลาล่วงเลยมาถึงสองทุ่มแล้ว เจียงเสวี่ยก็ยังไม่กลับบ้าน
โทรหาภรรยา ไม่มีคนรับสาย เขาสีหน้าบึ้งตึง จึงโทรไปหาหยางหานชิง
"คุณหยาง คุณกล้ามากกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลย"
หลังจากดูวิดีโอการฆาตกรรมพ่อ หยางหานชิงก็ตกอยู่ในความตกใจ โกรธแค้น และเจ็บปวด ร้องไห้จนเสียงแหบ จู่ๆ ได้ยินคำขู่ของเซียวหมิง ก็สะดุ้งตกใจ
"ท่านเซียว ฉันไม่เข้าใจความหมายของคุณ เงินก็โอนให้คุณไปนานแล้วไม่ใช่หรือ?"
"แล้วทำไมภรรยาผมถึงยังไม่เลิกงานจนป่านนี้?"
"ไม่น่าจะเป็นไปได้! ฉันแจ้งแผนกออกแบบและแผนกธุรกิจแล้ว ห้ามชัดเจนว่าพวกเขา..."
หยางหานชิงพูดค้าง เซียวหมิงเข้าใจทันที "จางอันหลี่พาเจียงเสวี่ยไป ใช่ไหม?
ทำไมคุณถึงยังไม่แจ้งตำรวจ?"
"ฉัน...เขา..."
หยางหานชิงพูดติดๆ ขัดๆ ทำให้เซียวหมิงโกรธจนอยากจะบินไปตามสัญญาณและตบเธอสักที
ที่เขาตั้งใจไปหาหยางหานชิงตอนกลางวัน ก็เพราะจางอันหลี่คือผู้สมรู้ร่วมคิดที่ทำให้เจียงเสวี่ยต้องตายในชาติก่อน
เขาอยากเปลี่ยนเหตุการณ์นี้ แต่ไม่คิดว่าหยางหานชิงจะลังเลใจถึงขนาดนี้
พ่อแท้ๆ ยังถูกฆ่า ยังมาห่วงความรู้สึกสามีภรรยา จนคนไม่รู้จะด่าว่าเธอใจดำหรืออ่อนแอดี
"หยางหานชิง คุณควรสวดมนต์ขอให้ภรรยาผมปลอดภัยคืนนี้
ไม่งั้น ผมจะทำให้คุณรู้ว่า เทียบกับผมแล้ว สามีฆาตกรพ่อตาของคุณนั่นเป็นแค่เทวดาเท่านั้น!"
"ท่านเซียวคุณ...ฮัลโหล! ฮัลโหล?"
เสียงตู้ตๆ ในหูโทรศัพท์เหมือนค้อนที่ทุบหัวใจหยางหานชิงทีละที รีบโทรหาจางอันหลี่ทันที
"คุณพาเจียงเสวี่ยจากแผนกออกแบบไปรับรองลูกค้าใช่ไหม?"


## ตอนที่ 10 ถ้าอยากมีชีวิตที่ดี

"ใช่ ทำไมล่ะ?"
จางอันหลี่ สามีของหยางหานชิง พูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ ทำให้เธอโกรธพลุ่งพล่านในทันที
"เจียงเสวี่ยเป็นคนแผนกออกแบบ ไม่ใช่แผนกธุรกิจ นายมีสิทธิ์อะไรพาเธอไปงานเลี้ยง?"
จางอันหลี่ไม่คิดว่าภรรยาจะมาสั่งสอนตนเองแบบนี้ จึงเริ่มโมโห
"หยางหานชิง เธอสมองมีปัญหาหรือไง?
เจียงเสวี่ยเป็นดีไซเนอร์ในทีมโปรเจกต์ การพบลูกค้าก็เป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้ว
ยิ่งกว่านั้น เธอหน้าตาสวย รูปร่างก็เซ็กซี่ขนาดนั้น เป็นดีไซเนอร์มันเสียของ กูให้โอกาสเธอได้ไต่เต้า เธอควรจะขอบคุณกูด้วยซ้ำ!"
หยางหานชิงจึงเข้าใจว่าจางอันหลี่วางแผนอะไร และทำไมเซียวหมิงถึงได้สั่งห้ามไม่ให้เจียงเสวี่ยออกไปงานสังสรรค์
เซียวหมิงรู้เรื่องที่แม้แต่ตำรวจยังสืบไม่ได้ ใครจะรู้ว่าเขามีอิทธิพลลับๆ อีกมากแค่ไหน
หยางหานชิงยิ่งคิดยิ่งกลัว ยิ่งคิดยิ่งโกรธ เธอตะโกนเสียงดังลั่น: "จางอันหลี่ นายมันคนเลวจริงๆ!
ตระกูลหยางของฉันทำธุรกิจอย่างตรงไปตรงมา ไม่เคยหาเงินด้วยการขายร่างกายพนักงาน
ฉันเตือนนะ รีบพาเจียงเสวี่ยกลับมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!"
จางอันหลี่ถูกด่าจนงง โมโหหนักกว่าเดิม: "มึงนี่มันบ้าจริงๆ นี่มันยุคไหนแล้ว หาเงินต้องไม่เลือกวิธีการ เข้าใจมั้ย?
ผู้หญิงโง่ ไม่อยากเสียเวลาคุยกับมึง เฉ่าซ่าวรอกูดื่มอยู่ มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้"
โทรศัพท์ถูกวางสายอีกครั้ง ทำให้หยางหานชิงโกรธจนทุบข้าวของในห้องนั่งเล่นอย่างคลุ้มคลั่ง
ผ่านไปสักพัก เธอหอบหายใจและสงบสติอารมณ์ลง เมื่อเปรียบเทียบท่าทีของสามีเมื่อครู่กับตอนที่พ่อเสียชีวิต ความรู้สึกผูกพันฉันสามีภรรยาหลายปีก็ถูกความเกลียดชังบดบังไปในทันที
"ฮัลโหล สถานีตำรวจใช่ไหมคะ? ฉันจะแจ้งความ..."
อาคารเจียงเทียนหันหน้าสู่แม่น้ำคดเคี้ยว หลังพิงใจกลางย่านทองของหลงอินซื่อ เป็นหนึ่งในอาคารแลนด์มาร์กที่สูงที่สุดของเมือง
บนดาดฟ้ามีร้านอาหารหยุนติ่งชานถิง มีเชฟมิชลินสตาร์ประจำอยู่ เน้นสไตล์ธุรกิจหรูหรา ประกอบกับวิวแม่น้ำที่มองเห็นได้ทั่ว แม้ราคาต่อหัวจะแพง ก็ยังคงคึกคักมาก หาที่นั่งยาก
ว่ากันว่าการจะทานอาหารที่นี่ ต้องจองล่วงหน้าอย่างน้อยครึ่งเดือน เป็นสถานที่แรกที่บริษัทต่างๆ เลือกใช้เลี้ยงรับรอง และเน็ตไอดอลชอบมาเช็คอินอวดรวย
เซียวหมิงขึ้นลิฟต์มาถึงชั้น 51 พนักงานต้อนรับที่ยืนอยู่หน้าร้านมองสำรวจเขาอย่างรวดเร็ว แล้วยิ้มอย่างมืออาชีพแต่แฝงความหยิ่ง: "สวัสดีตอนค่ำครับคุณ มีการจองโต๊ะไว้หรือเปล่าครับ?"
"ผมมาหาคน ที่ห้องหลิงเซียวถิง" เซียวหมิงพูดพลางจะเดินเข้าไป
พนักงานต้อนรับได้ยินคำว่าห้องหลิงเซียวถิง ดวงตาก็ฉายแววเข้าใจ
คนที่จองห้องหลิงเซียวถิงคืนนี้คือเฉ่าต้าซ่าว และเฉ่าต้าซ่าวชอบภรรยาชาวบ้าน เรื่องนี้แทบจะเป็นความลับที่เปิดเผยในวงการเฉพาะของหลงอินซื่อ
ชายคนนี้ที่มาหาคนคงเป็นหญิงสาวที่แต่งงานแล้ว ไม่อาจปล่อยให้เขาเข้าไปทำลายโอกาสของคุณชายเฉ่าได้
"ขอโทษนะครับ คุณ"
พนักงานต้อนรับยื่นมือห้ามเซียวหมิง "คุณไม่ได้อยู่ในรายชื่อจองของร้านเรา ไม่สามารถเข้าไปได้"
เซียวหมิงหรี่ตา "ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลย คุณรู้ได้ยังไงว่าผมไม่อยู่ในรายชื่อ?"
สีหน้าพนักงานต้อนรับเกร็งไปชั่วขณะ แล้วก็บึ้งตึง "เลิกแกล้งทำเถอะพี่ชาย ไม่ได้ดูถูกคุณหรอก แค่ดูการแต่งตัวคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า รวมกันคงยังไม่แพงเท่าชุดทำงานของผมด้วยซ้ำ จะกินไหวเหรอ?"
"แน่นอน ร้านเราไม่เคยตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก ถ้าคุณมาทานจริงๆ ผมไม่ห้ามแน่ แต่คุณมาทำอะไรกันแน่ เราต่างก็รู้กันดี"
"ดังนั้น จะโทรให้คนมารับคุณ หรือไม่ก็รอข้างล่าง แต่จะเข้าไปตรงๆ ไม่มีทาง!"
ดูนาฬิกา เหลือเวลาไม่ถึงสิบนาทีก่อนภรรยาจะตกตึกตามความทรงจำ เซียวหมิงกดความโกรธไว้ "เตือนคุณไว้เลย เรื่องชีวิตคนเป็นเรื่องใหญ่ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ทั้งคุณและร้านคุณรับผิดชอบไม่ไหวหรอก"
"ฮ่า! จะมาขู่ใคร? มีคนตายก็เป็นเรื่องของตำรวจ เกี่ยวอะไรกับร้านเรา?"
"อีกอย่าง ฮิๆๆ..."
พนักงานต้อนรับหัวเราะลามก ตบไหล่เซียวหมิงพลางพูด "ผมว่านะ ถ้าจะมีคนตายจริง ก็คงเป็นพวกที่ต้องรออีกสิบเดือนถึงจะออกมา ยิ่งไม่เกี่ยวกับเราใหญ่"
"พี่ชาย มองโลกในแง่ดีหน่อย มีคำพูดดีๆ ว่า: อยากมีชีวิตสบาย ก็ต้องยอมเป็นเขียวบนหัว"
"มีคนรวยมีอำนาจมาชอบเมียคุณ นั่นเป็นวาสนาของคุณ ไม่ต้องทำอะไรก็ได้ผลประโยชน์ คุณควรจะดีใจสิที่... อ๊าก!"
เซียวหมิงคว้านิ้วโป้งของเขา หักทันที จากนั้นก็เสียงดังกร๊อบ เตะขาเล็กของเขาหัก
พนักงานต้อนรับล้มลงกับพื้น ร้องโหยหวนราวกับหมูถูกฆ่า
ยามรักษาความปลอดภัยในชุดสูทสองคนที่อยู่ใกล้ๆ เห็นเหตุการณ์ก็พุ่งเข้ามาทันที
"กล้ามาก่อเรื่องที่ร้านหยุนติ่ง อยากตายหรือไง! คุกเข่าลง เอามือประสานหัว..."
"ไสหัวไป!"
เซียวหมิงตะโกนด้วยความโกรธ ร่างพุ่งดั่งสายลม มือหนึ่งฟาดคอยามคนหนึ่ง ขณะที่อีกมือจับใบหน้ายามอีกคน กระแทกท้ายทอยเขาเข้ากับกำแพงอย่างแรง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้หยุดฝีเท้าแม้แต่น้อย พุ่งตรงเข้าไปในร้านอาหาร
ชาติที่แล้วในคุก เขาโชคดีได้พบอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ได้เรียนรู้วิชามากมาย กังฟูเป็นเพียงหนึ่งในนั้น ยามสองคนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย
ขณะที่เงาร่างของเซียวหมิงหายไปในทางเข้าร้านอาหาร ลิฟต์ก็ดังติ๊ง เปิดออก มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินออกมา
เมื่อเห็นสถานการณ์ที่ประตู สีหน้าของหญิงสาวก็เปลี่ยนไปทันที "พวกคุณเป็นอะไร? เกิดอะไรขึ้น?"
เมื่อเห็นเธอ พนักงานต้อนรับก็เหมือนเห็นแม่ตัวเอง ร้องไห้โฮทันที "คุณหนู มีคนมาก่อเรื่องที่ร้าน ทำร้ายพวกเราแล้วบุกเข้าไปข้างใน"


## บทที่ 11 จิตสำนึกถูกหมากินไปแล้วหรือ

"ว่อเฉ่า! กบฏแล้ว!"
ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังสาวคนนั้นโกรธจัด "คนนั้นอยู่ไหน? ไอ้เวร กูจะฆ่ามันให้ตาย!"
"ไปที่หลิงเซียวถิงแล้ว"
สาวคนนั้นคว้าวิทยุสื่อสารจากยามคนหนึ่งทันที พลางเดินเร็วๆ เข้าไปในร้านอาหาร สีหน้าเคร่งขรึมสั่งการว่า "ฉันหยุนซือหยี่ ยามทุกคนรวมตัวกันที่หน้าหลิงเซียวถิงทันที ระวังอย่าไปรบกวนลูกค้าคนอื่นที่กำลังทานอาหาร"
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ในห้องหลิงเซียวถิง เจียงเสวี่ยกำลังขอโทษด้วยสีหน้าลำบากใจ
"ท่านเฉา ขอโทษจริงๆ ค่ะ ดิฉันดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้จริงๆ ขอดื่มน้ำเดียวชนแก้วกับท่านนะคะ!"
เฉาปางซีจ้องมองหน้าอกอวบอิ่มของเธอ พูดอย่างไม่พอใจว่า "คุณเจียง อาหารก็จะเสร็จแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบผมก็ให้เกียรติคุณมาตลอด
นี่เป็นแก้วแรกและแก้วสุดท้าย หวังว่าคุณจะไม่ทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"
เจียงเสวี่ยลูบท้องน้อย ฝืนใจพูดว่า "ขอโทษค่ะท่านเฉา ดิฉัน..."
ปัง!
เฉาปางซีกระแทกแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรง จางอันหลี่ที่อยู่ข้างๆ รีบกล่าวแก้สถานการณ์ "เซียวเจียงเพิ่งออกงานครั้งแรก ยังไม่รู้กฎระเบียบ เฉ่าซ่าวใจเย็นๆ ก่อนครับ ผมจะสอนเธอเอง"
เขาหันไปพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงและสีหน้าดุดัน "เซียวเจียง เธอเป็นอะไรไป?
เฉ่าซ่าวเป็นบุคคลระดับสูงสุดในพื้นที่หลงหยิน และยังเป็นผู้มีพระคุณของเหมาเหอพวกเรา แค่ผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ที่ท่านหยิบยื่นให้ก็พอกินได้ทั้งชีวิตแล้ว เข้าใจไหม?
รีบรินเหล้าขอโทษเฉ่าซ่าวเร็วเข้า!"
เจียงเสวี่ยอยากบอกความจริงว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ แต่เธอก็รู้ดีว่าสมัยนี้พนักงานผู้หญิงท้องก็เท่ากับตกงาน
สามีมีหนี้พนันข้างนอก เธอยังต้องเลี้ยงครอบครัว จะกล้าเสี่ยงได้อย่างไร?
คิดไปคิดมา เธอจึงต้องโกหก
"จางจ่งคะ ที่ท่านพูดดิฉันเข้าใจหมด ไม่ใช่ว่าไม่รู้จักบุญคุณ แต่ดิฉันดื่มเหล้าขาวไม่ได้จริงๆ แค่โดนนิดเดียวก็จะอาเจียน ถ้าเลอะที่นี่ มันจะเสียมารยาทมาก"
เฉาปางซีได้ยินดังนั้นตาเป็นประกาย ยิ้มพูดว่า "อ๋อ ที่แท้ก็ดื่มเหล้าขาวไม่ได้นี่เอง เจียงเสี่ยวเจี่ยน่าจะบอกแต่แรก! พอดีผมเอาไวน์แดงชั้นดีมาด้วย รบกวนจางจ่งช่วยเปิดให้หน่อย"
"ได้ครับ! เฉ่าซ่าวรอสักครู่"
จางอันหลี่ลุกไปที่ตู้เก็บไวน์ เปิดไวน์แดงข้างบน ตอนรินมือสั่นนิดหนึ่ง ยาเม็ดหนึ่งก็ตกลงในของเหลวสีแดง หายไปในพริบตา
"มาๆ เซียวเจียง ฉันรินไม่มาก แค่สองอึกเอง รีบดื่มอวยพรเฉ่าซ่าวหน่อย
บอกให้นะ สมัยนี้คนมีฐานะ มีความรู้ และมีสง่าราศีอย่างเฉ่าซ่าวหายากมาก เธอต้องคว้าโอกาสไว้ให้ดีนะ!"
เจียงเสวี่ยไม่มีข้ออ้างปฏิเสธอีก เห็นว่าในแก้วมีไวน์ไม่มากจริงๆ คิดว่าคงไม่มีผลกับทารกในท้องมากนัก จึงรับแก้วและลุกขึ้นยืน
"ท่านเฉา ที่ผ่านมาเป็นความผิดของฉันเองที่อธิบายไม่ชัดเจน ทำให้ท่านไม่สบายใจ โชคดีที่ท่านใจกว้างและมีน้ำใจ ทำให้ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ร่วมงานกับบริษัทของท่าน และหวังว่าต่อไปท่านจะคอยชี้แนะสั่งสอนฉันด้วย ขอบคุณค่ะ
ฉันขอดื่มอวยพรท่าน!"
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร"
เฉาปางซียกแก้วขึ้น สายตาที่เต็มไปด้วยความโลภมองไปที่เส้นสายโค้งเว้าของสะโพกเจียงเสวี่ย อยากจะจับเธอมาลูบคลำในทันที
เขาชอบผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว เมื่อครึ่งเดือนก่อนได้พบเจียงเสวี่ยที่งานแสดงอสังหาริมทรัพย์ ก็ตกตะลึงในความงามของเธอทันที หลังจากนั้นก็ติดต่อหาจางอันหลี่
อันตรายจากการกำจัดพ่อตาผ่านพ้นไปแล้ว จางอันหลี่กำลังเตรียมแผนที่จะกลืนกินบริษัทเหมาเหอทั้งหมด พอดีกำลังต้องการพันธมิตรจากภายนอก ทั้งสองฝ่ายจึงตกลงกันได้ทันที
อย่าว่าแต่จะขายนักออกแบบตัวเล็กๆ ที่มีสามีเป็นคนไร้ค่าเลย ถึงแม้เฉาปางซีจะหมายตาหยางหานชิง เขาก็จะรีบจัดการทำความสะอาดภรรยาตัวเองแล้วส่งไปถึงเตียงอีกฝ่ายทันที
แก้วเหล้าเลื่อนมาถึงริมฝีปากอิ่มแดงของเจียงเสวี่ย เฉาปางซีอดกลืนน้ำลายไม่ได้ ดวงตาของจางอันหลี่เปล่งประกายวาววับ
โครม!
ประตูห้องถูกเตะเปิดออกอย่างแรง ตามด้วยเสียงตะโกน "เสวี่ยเอ๋อร์!"
เจียงเสวี่ยตกใจจนมือสั่น หันไปมอง ดวงตาเบิกกว้างทันที
"เซียว... ทำไมคุณมาที่นี่?"
เซียวหมิงก้าวยาวๆ เข้ามา แย่งแก้วเหล้ามาดมที่จมูก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชาอย่างรวดเร็ว
"คุณเป็นใคร? ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา?" จางอันหลี่ลุกขึ้นด้วยความโกรธ
เจียงเสวี่ยได้สติกลับมา รีบพูด "ท่านเฉา ท่านจาง ขอโทษค่ะ! เขาเป็นสามีฉัน ฉันจะให้เขาออกไปเดี๋ยวนี้"
เธอดึงเซียวหมิงไปที่ประตู กระซิบเสียงโกรธ "คุณมาทำอะไรที่นี่? นี่เป็นงานของฉัน คุณอยากให้ฉันตกงานหรือไง?"
"เสวี่ยเอ๋อร์ ฟังผมอธิบายก่อน" เซียวหมิงพูด "จางอันหลี่ไม่ได้มีเจตนาดี เฉาปางซีเป็นคนชั่วช้าที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลงอิน ชอบที่สุดคือการเล่นกับภรรยาคนอื่น เขา..."
"คุณหมายความว่าอะไร? จะบอกว่าฉันไม่รู้จักละอายใช่ไหม?"
ใบหน้าของเจียงเสวี่ยซีดขาว ดวงตาแดงก่ำ "เซียวหมิง คุณเล่นการพนันมาสองปี ฉันทำงานจนแทบตายเพื่อช่วยใช้หนี้ให้คุณ เลี้ยงดูคุณกินอยู่ มีตรงไหนที่ทำผิดต่อคุณ?
ตอนนี้กลับมาสงสัยฉัน คุณ... คุณไม่มีจิตสำนึกเลยหรือไง?"
"ไม่ใช่ อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้ตำหนิคุณ แต่เป็นห่วงว่าคุณจะถูกพวกเขาหลอก"
"บ้า! สองปีแล้ว นอกจากขอเงิน คุณไม่เคยสนใจเรื่องบ้านเลย วันนี้ฉันอุตส่าห์จะได้เซ็นสัญญาใหญ่ คุณกลับมามีจิตสำนึกทันที? น่าขำจริงๆ
เซียวหมิง ฉันไม่สนใจว่าคุณมีจุดประสงค์อะไร ถ้าคุณยังอยากได้เงินจากฉันอีก ก็รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"


## บทที่ 12 ฆ่าอีกครั้ง

เจียงเสวี่ยหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง สีหน้าทั้งโกรธทั้งเสียใจ ความผิดหวังอย่างรุนแรงทำให้เซียวหมิงพูดไม่ออก โมโหจนควันออกหู แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรให้ภรรยาเชื่อใจ
ในตอนนั้น จางอันหลี่ลุกขึ้นเดินเข้ามา มองลงมาจากที่สูงพูดว่า "คุณชื่อเซียวหมิงใช่ไหม? ผมจางอันหลี่ รองประธานบริษัทเม่าเหอเจี้ยนจู้
ในฐานะหัวหน้าของเซียวเจียง ไอ้หนุ่ม ผมต้องตำหนิเธอสักหน่อย
ผู้ชายมีหลายวิธีในการแสดงความรัก การแทรกแซงอิสรภาพของภรรยาเป็นหนึ่งในวิธีที่โง่เขลาที่สุด
เซียวเจียงเป็นพนักงานที่เก่งมาก ผมมองเห็นอนาคตที่ดีของเธอ งานเลี้ยงสังสรรค์แบบคืนนี้ต่อไปจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ นี่ก็เป็นเครื่องแสดงว่าเธอกำลังทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ
คุณในฐานะสามีควรจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ ทำไมถึงได้คิดมากระแวงสงสัยขนาดนี้?
พูดตรงๆ คนแบบคุณไม่คู่ควรกับเซียวเจียงที่สวยของเราหรอก!"
สีหน้าเขาดูน่าเคารพ แต่คำพูดกลับเต็มไปด้วยการยุยงให้แตกแยก เจียงเสวี่ยกำลังโมโหจึงไม่ทันสังเกต แต่ในอกของเซียวหมิงกลับเต็มไปด้วยสัญญาณอันตราย
"ครับ คำพูดของจางจ่งมีเหตุผลมาก คืนนี้ผมใจร้อนไป ควรจะหาโอกาสคุยกับเสวี่ยเอ๋อร์ให้เข้าใจก่อน"
เขาพยักหน้า ยิ้มอย่างถ่อมตัว "บุกเข้ามาแบบนี้ ขอโทษจริงๆ ผมขอยืมดอกไม้ถวายพระ ขอดื่มไวน์แก้วนี้เป็นการขอโทษครับ!"
เมื่อเห็นไวน์แดงที่เซียวหมิงยื่นมา สีหน้าของจางอันหลี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย "นี่เป็นแก้วของเซียวเจียง ผมไม่สามารถ..."
"ไม่เป็นไรครับ เธอยังไม่ได้ใช้เลย ผมไม่ว่าอะไร"
"แกไม่ว่า แต่กูว่า!" จางอันหลี่ทำหน้าบึ้ง
"ไอ้หนุ่ม ที่พูดดีๆ กับแกเมื่อกี้ เพราะเห็นแก่หน้าเซียวเจียงของเรา แกคิดว่าแกเป็นใคร มีดีอะไรถึงกล้ามาชงเหล้าให้กู?
ให้เวลาแกครึ่งนาที รีบไสหัวออกไป ไม่งั้น กูจะให้แก..."
พูดยังไม่ทันจบ เพราะเซียวหมิงจู่ๆ ก็คว้าคางเขาไว้ ออกแรงเล็กน้อยก็ทำให้ปากเขาอ้ากว้าง จากนั้นไวน์แดงครึ่งแก้วก็ถูกเทเข้าไปหมด
"เซียวหมิง นายทำอะไรน่ะ?"
เจียงเสวี่ยตกใจมาก รีบดึงแขนเซียวหมิง แต่สายไปเสียแล้ว
จางอันหลี่ไอและทรุดลงนั่งกับพื้น
"จางจ่ง จางจ่งคะ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม? ดิฉันขอโทษแทนเขาค่ะ ท่าน..."
เจียงเสวี่ยตกใจจนน้ำตาไหล จางอันหลี่ผลักเธอออกอย่างแรง
"น้ำ! รีบเอาน้ำมาให้กู!"
เขาวิ่งไปที่โต๊ะอาหาร ดื่มน้ำเกือบครึ่งแก้วอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ล้วงคอพลางเดินโซเซเข้าห้องน้ำ ตามมาด้วยเสียงอาเจียนอย่างรุนแรง
เจียงเสวี่ยชะงัก
แค่ไวน์แดงครึ่งแก้วเท่านั้น ทำไมจางอันหลี่ถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้?
"เพราะเขาใส่ยาในไวน์"
เมื่อได้ยินคำพูดของสามี ร่างบางของเจียงเสวี่ยสั่นสะท้าน
อคติที่เธอมีต่อเซียวหมิงเกิดจากความเสียใจและผิดหวังสะสมมาสองปี แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอไม่มีสมอง
ทุกอย่างชัดเจนแล้ว คืนนี้ไม่มีการร่วมมือโครงการอะไรเลย ทั้งหมดเป็นแผนหลอกลวง แผนสกปรกที่มุ่งร้ายต่อร่างกายของเธอ
ความรู้สึกน้อยใจและโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก เจียงเสวี่ยตวาดถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "ท่านเฉา ฉันไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกับพวกคุณ ทำไมต้องทำร้ายฉันด้วย?"
เมื่อถูกเปิดโปงเจตนา เฉาปางซีรู้สึกไม่พอใจ แต่ไม่ได้รู้สึกละอายใจหรืออึดอัดแต่อย่างใด เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "คุณเจียงถามแบบนี้ช่างโง่เหลือเกิน
สำหรับผม การที่คุณสวยขนาดนี้ ก็เท่ากับมีเรื่องบาดหมางกับผมแล้ว"
"คุณ...ช่างไร้ยางอาย!"
เฉาปางซีหัวเราะลั่น แล้วเหลือบมองไปที่ใบหน้าของเซียวหมิง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
"รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?"
เซียวหมิงพยักหน้า "กรรมการบริษัทต้าปางจี้ถวน คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเฉาเจียแห่งหลงอิน เฉาปางซี"
"ในเมื่อรู้แล้ว ก็น่าจะรู้ดีว่าฉันมีอิทธิพลแค่ไหน
ตอนนี้ แกทำลายอารมณ์ดีของกูคืนนี้ไปแล้ว ผลที่ตามมาจะร้ายแรงนัก
ถ้าแกไม่อยากวันดีคืนดีร่างกายขาดอวัยวะไปสักชิ้นสองชิ้น ตอนนี้ยังแก้ไขทันนะ"
"จะให้แก้ไขยังไง?"
เฉาปางซีแสดงสีหน้าเย่อหยิ่งแบบ "เป็นไปตามคาด" "ง่ายมาก เตือนเมียแกให้ว่าง่ายหน่อย ถ้าเตือนไม่ได้ ช่วยจับมือเธอไว้ก็ได้
แค่ให้คุณชายอย่างฉันสนุก รับรองว่าแกจะได้ผลประโยชน์ไม่น้อย"
เจียงเสวี่ยไม่เคยคิดว่าคนเราจะต่ำช้าได้ถึงขนาดนี้ รู้สึกแค่สายตาของเฉาปางซีก็เหมือนหนอนที่เลื้อยไปมาบนตัวเธอ ทำให้รู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง
เธอทนอยู่ต่อไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว หมุนตัวจะเดินจากไป แต่ข้อมือกลับถูกคว้าไว้
เธอหันกลับมาทันที มองเซียวหมิงด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ "คุณ...คุณจะทำอะไร?"
"ต้องถามด้วยเหรอ? ก็ช่วยคุณชายไงล่ะ!"
เฉาปางซีลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม "คุณเจียง ถึงคุณจะไม่รู้จักกาลเทศะ แต่ก็แต่งงานกับสามีที่มีหัวคิดดีนะ ฮ่าๆๆ..."
ใบหน้างามของเจียงเสวี่ยซีดขาวราวกระดาษในทันที น้ำตาเอ่อคลอที่หางตา ริมฝีปากสั่นระริก พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เซียวหมิงมองด้วยความเจ็บปวดใจและจนใจ ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ผมยอมรับว่าสองปีที่ผ่านมาผมแย่มาก ทำให้คุณเจ็บปวดมากมาย แต่ผมคิดว่าผมยังไม่ได้ต่ำช้าถึงขั้นเลวกว่าสัตว์นะ
ไม่ต้องกลัว อยู่เฉยๆ แล้วดู มีผมอยู่ ไม่มีใครทำร้ายคุณได้หรอก"
พูดจบ เขาก็ปล่อยมือเจียงเสวี่ย แล้วหันไปเดินตรงไปที่เฉาปางซี
เฉาปางซีเพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเองเข้าใจผิด "แก จะทำอะไร? หยุดนะ!
กูเตือนแกไว้เลย เมื่อกี้กูแจ้งบอดี้การ์ดชั้นล่างไว้แล้ว พวกมันอาจจะขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้"
"บอดี้การ์ดของแก กูเคยเจอมาแล้ว ไม่มีสักคนที่เก่งพอ"
เซียวหมิงก้าวเข้าไปหาเฉาปางซีในไม่กี่ก้าว คว้าคอเขาไว้แล้วกระแทกเข้ากับกระจกบานใหญ่ดังโครม
"จริงๆ แล้ว นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราเจอกัน
กูเคยฆ่าแกมาแล้ว และกูก็ยินดีจะฆ่าแกอีกครั้ง!"


## บทที่ 13 ปล่อยให้มีทางรอด

เสียงทุ้มต่ำของเซียวหมิงราวกับดังมาจากนรก ทำให้วิญญาณของเฉาปางซีเย็นเฉียบจนแทบจะแข็งค้าง ไม่อาจเกิดความสงสัยใดๆ ขึ้นมาได้เลย
ในชั่วขณะนั้น เขาเชื่อจริงๆ ว่าตัวเองเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง
สิ่งที่เซียวหมิงพูดเป็นความจริง
ในชาติที่แล้ว เจียงเสวี่ยไม่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ จึงไม่ได้ปฏิเสธที่จะดื่มเหล้า ดังนั้นจางอันหลี่จึงไม่ได้ใส่ยา
ส่งผลให้ตอนที่เฉาปางซีพยายามจะล่วงละเมิดเธอ เธอยังมีสติรู้สึกตัวอยู่บ้าง ในสถานการณ์ที่หนีไม่ได้ สุดท้ายเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ เธอจึงตัดสินใจพุ่งชนกระจกและกระโดดตึกตาย
เซียวหมิงเจ็บปวดจนแทบขาดใจ หลังจากจับจางอันหลี่โยนลงจากตึกสูงด้วยมือตัวเอง เขาก็สะกดรอยตามเฉาปางซีอยู่หลายเดือน จนในที่สุดก็หาโอกาสจับตัวได้และแก้แค้นสำเร็จ
แต่คนตายแล้วไม่อาจฟื้นคืนชีพ เลือดของศัตรูก็ไม่อาจลบล้างความเจ็บปวดและความเสียใจในใจของเขาได้
แม้จะได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง แม้จะเปลี่ยนชะตากรรมของภรรยาได้แล้ว ความเกลียดชังที่มีต่อเฉาปางซีก็ไม่ได้ลดน้อยลงแม้แต่น้อย
ชาตินี้ เฉาปางซีก็ต้องตายอยู่ดี!
"นาย...นายไม่กล้า..."
เฉาปางซีถูกบีบคอจนหน้าเขียว พูดอย่างยากลำบากว่า "ฉันเป็น...ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเฉา ถ้านายกล้าฆ่าฉัน พ่อฉันจะไม่...ไม่ปล่อยนายไว้แน่..."
"ทายาทเพียงคนเดียว?"
เซียวหมิงนึกถึงบางอย่างขึ้นมา เผยรอยยิ้มประหลาด "ฟังนายพูดแบบนี้ ฉันกลับรู้สึกว่าการฆ่านายตอนนี้มันง่ายเกินไป
คุณชายเฉา ฉันแนะนำเป็นการส่วนตัวว่า กลับไปหาโอกาสไปตรวจดีเอ็นเอกับพ่อนายดูสักที ดูซิว่าตอนนั้นนายจะยังกล้าพูดคำว่า 'ทายาทเพียงคนเดียว' อีกไหม"
พูดจบ เขาเพิ่งจะปล่อยมือ ประตูห้องก็ถูกกระแทกเปิดออก ตามด้วยชายร่างกำยำในชุดสูทเจ็ดแปดคนวิ่งเข้ามา
เซียวหมิงรีบถอยกลับไปยืนบังหน้าเจียงเสวี่ยทันที
มองแผ่นหลังกว้างของเขา สายตาของเจียงเสวี่ยซับซ้อนอย่างที่สุด
ชายคนนี้เคยทำให้เธอได้ลิ้มรสความหวานอันเลิศล้ำของความรัก และก็เคยให้ความเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดหัวใจ
เธอรู้สึกว่าความหวังและความสิ้นหวังทั้งชีวิตของเธอถูกชายคนนี้พรากไปหมด ตอนนี้เขาดูเหมือนจะมีท่าทีที่จะเปลี่ยนแปลง
เป็นเรื่องดี? หรือเรื่องร้าย?
เธอไม่รู้ แม้แต่จะกล้าคิดก็ยังไม่กล้า
"คุณผู้หญิงคะ คนนี้แหละค่ะ!"
พนักงานต้อนรับของร้านอาหารถูกคนสองคนพยุงกระโดดเข้ามา พอเห็นเซียวหมิง ดวงตาก็เริ่มลุกวาวด้วยความโกรธ
"คนนี้แหละที่บุกเข้ามาในร้านอาหาร ทำร้ายพวกเรา
คุณเฉา คุณเฉาไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? ไม่ต้องกังวลนะคะ พวกเราจะหักขาเขาให้ เพื่อแก้แค้นให้คุณ!"
ท่ามกลางเสียงตะโกนของพนักงานต้อนรับ พวกยามรักษาความปลอดภัยแยกออก มีคนสองคนเดินเข้ามา
หญิงสาวที่เดินนำหน้าสวมชุดขาว ดูสง่างามเหนือโลกีย์ ก็คือหยุนซือหยี่นั่นเอง ส่วนคนข้างๆ เธอไม่ต้องถามก็รู้ว่าต้องเป็นเฉินซืออี้ผู้คลั่งไคล้เธอแน่นอน
"เฮ้อ! ที่แท้ก็เป็นแก! ตอนกลางวันที่ถนนกู่หวานเจียปล่อยให้แกหนีไปได้ ไม่นึกว่าตอนกลางคืนยังกล้ามาอวดดีถึงที่ เหมือนคนแก่อยากตายที่ไปผูกคอตาย มาหาที่ตายชัดๆ!"
เฉินซืออี้ดูเหมือนเกิดมาเพื่อเป็นสมุนโดยเฉพาะ ทั้งสีหน้าและท่าทางตอนพูดเหมือนกับมู่เหรินจื้อในเรื่อง "สาวผมขาว"
"ท่านเซียว คุณควรให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับฉัน" น้ำเสียงของหยุนซือหยี่ยังคงเย็นชา
เซียวหมิงยิ้มบางๆ แล้วหลบไปด้านข้างให้เจียงเสวี่ย "ก่อนอื่น ขอแนะนำ นี่คือภรรยาของผม
และประการที่สอง ผมไม่คิดว่าร้านหยุนติ่งชานถิงจะเป็นกิจการของคุณหยุน เมื่อเห็นท่าทางทาสรับใช้ของพนักงานต้อนรับหน้าประตู ผมนึกว่าที่นี่เป็นร้านของเฉาปางซีเสียอีก"
หยุนซือหยี่เป็นคนฉลาด พอได้ยินเขาแนะนำภรรยาก่อนแล้วพูดถึงเฉาปางซี เธอก็เดาเรื่องราวได้แทบจะทั้งหมดในทันที
เธอก็เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าเฉาปางซีชอบยุ่งกับภรรยาคนอื่น จากที่เห็นพฤติกรรมของเซียวหมิงที่ถนนกู่หวานเจีย ถ้าไม่ใช่เพราะร้อนใจจะช่วยภรรยาจนถูกบีบคั้นจริงๆ เขาคงไม่บุ่มบ่ามทำให้ตัวเองต้องขัดแย้งกับตระกูลเฉาและร้านหยุนติ่งชานถิงพร้อมกัน
คิดถึงตรงนี้ สายตาเย็นเยียบของเธอก็จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าพนักงานต้อนรับราวกับเข็มแหลม
"ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เธอควรพูดความจริง ที่หน้าร้านมีกล้องวงจรปิดนะ"
ตั้งแต่รู้ว่าทั้งคุณหนูและคุณเสินรู้จักกับเซียวหมิง หัวใจของพนักงานต้อนรับก็เริ่มจมดิ่ง
แต่เดิมท่าทีของคุณเสินยังทำให้เขารู้สึกโล่งใจและลิงโลดอยู่บ้าง แต่พอเห็นสีหน้าของคุณหนูตอนนี้ ร่างกายของเขาก็สั่นไม่หยุด
เมื่อมีกล้องวงจรปิดบันทึกไว้ เขาไม่กล้าโกหกแม้แต่ครึ่งคำ จึงสั่นเทาเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างละเอียด แล้วสลัดหลุดจากการเกาะกุมของยาม ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นขอความเมตตา
"คุณหนู ผมผิดไปแล้ว ผมตาถั่วมองคนผิด ผม...ผมแค่กลัวแขกคนสำคัญจะถูกรบกวน ผมทำเพื่อร้านนะครับ!"
หยุนซือหยี่หน้าเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "รู้ว่าแขกกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่ไม่เพียงแค่เพิกเฉย ยังขัดขวางคนที่จะช่วยเหลือ นี่คือสิ่งที่เธอเรียกว่าทำเพื่อร้านงั้นเหรอ?"
"ผม...ผม..."
พนักงานต้อนรับคิดหาข้ออ้างใหม่ไม่ออก เหงื่อท่วมใบหน้าด้วยความกังวล แต่หยุนซือหยี่ก็หมดความอดทนเสียแล้ว
"เธอถูกไล่ออก ลากตัวเขาออกไป!"
ยามสองคนคว้าคอเสื้อพนักงานต้อนรับลากออกไปทันที
"หักขาอีกข้างก่อนโยนทิ้ง ไอ้เหี้ย จะเลียตีนใครก็ได้ดันมาเลียตีนเฉาปางซี น่าขยะแขยงชิบหาย!"
เฉินซืออี้ถ่มน้ำลาย แล้วชำเลืองมองเฉาปางซีที่ทรุดอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ ก่อนถามเซียวหมิง "นายทำอะไรกับมันไป?"
เซียวหมิงยักไหล่ "ไม่ได้ทำอะไรมาก แค่ขู่นิดหน่อย"
"โห! เก่งว่ะ!"
เฉินซืออี้ชูนิ้วโป้งชื่นชม แล้วเดินไปที่หน้าเฉาปางซี หยิบมือถือออกมาถ่ายรูปรัวๆ
"เฉ่าต้าซ่าวเอ๋ย เฉ่าต้าซ่าว วันนี้แกก็มีวันนี้เหมือนกันนะ ฉี่ราดหรือยัง ให้กูดูหน่อย?"
เฉาปางซีหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ถ้าไม่ใช่เพราะขายังอ่อนแรงลุกไม่ขึ้น เขาอยากจะต่อยหน้าไอ้เลวตรงหน้าให้จมเข้าไปในท้องเลย
"เฉินซืออี้ ทำคนต้องเว้นทางไว้บ้าง พวกเราก็อยู่ในวงการเดียวกัน อย่าทำให้ทุกคนเสียหน้า"
"เชอะ! ใครจะไปอยู่วงการเดียวกับมึง? กูไม่ได้มีนิสัยชั่วช้าชอบยุ่งกับเมียชาวบ้านเหมือนมึงนะโว้ย"
พูดจบ เฉินซืออี้ก็ส่งรูปที่เพิ่งถ่ายทั้งหมดเข้ากลุ่มแชทลูกหลานคนรวยหลงอิน


## บทที่ 14 แม้แต่คนเลวก็มีคนที่เขากลัว

"ดูสิ ดูสิ มาดูกันเร็ว ภาพพิเศษของคุณชายเฉาฉี่ราดแจกฟรี
รีบมาชมกันนะ พลาดตรงนี้ไป จะไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้วนะ!"
น้ำเสียงกระหยิ่มใจของเฉินซืออี้ทำให้เฉาปางซีอยากจะกระอักเลือด
เขาไม่กลัวที่คนจะรู้ว่าเขาชอบภรรยาคนอื่น กลับภูมิใจด้วยซ้ำ แต่การฉี่ราดนี่มันน่าอับอายจริงๆ
จากที่เขารู้จักเฉินซืออี้ หลังคืนนี้เขาต้องได้ฉายาว่า "เฉาเนี่ยวคู" อย่างแน่นอน
เฉาปางซีกัดฟันแน่น พยุงตัวลุกขึ้นช้าๆ โดยจับขอบหน้าต่าง จ้องเฉินซืออี้ด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
"ไอ้เฉิน แกรอดูนะ เรื่องนี้ยังไม่จบ
สักวันกูจะทำให้แกคุกเข่าแล้วกลืนคำพูดที่พูดวันนี้กลับไปทีละคำ!"
"ว้าว! คุณชายเฉาดุจังเลย หนูกลัวจังเลยค่ะ!"
ในขณะที่เฉินซืออี้กำลังตะโกนยั่วโมโหเฉาปางซีอยู่นั้น หยุนซือหยี่ที่หน้าประตูก็สั่งให้พนักงานรักษาความปลอดภัยแยกย้ายกันไปแล้ว และยื่นมือไปหาเจียงเสวี่ย
"สวัสดีค่ะคุณนายเซียว ฉันชื่อหยุนซือหยี่ เป็นเจ้าของร้านอาหารนี้
ต้องขอโทษอย่างจริงใจสำหรับความไม่สบายใจที่เกิดขึ้นในคืนนี้ด้วยค่ะ"
ความงดงามและบุคลิกสง่างามของหยุนซือหยี่ทำให้เจียงเสวี่ยงุนงงไม่รู้จะทำอย่างไร เธอมองไปที่เซียวหมิงก่อนจะจับมือตอบ
"เจ้าของร้านพูดมากไปค่ะ เป็นแค่ความเข้าใจผิด เมื่อกี้ได้ยินว่าสามีฉันทะเลาะกับพนักงานของคุณ สร้างความยุ่งยากให้คุณ ถ้ามีความเสียหายอะไร พวกเรายินดีชดใช้ค่ะ"
"ไม่ต้องหรอกค่ะ" หยุนซือหยี่ยิ้ม "ฉันต้องขอบคุณคุณเซียวด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉันคงไม่รู้ว่าพนักงานของฉันจะเนรคุณขนาดนี้"
ในตอนนั้น พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งปรากฏตัวที่หน้าประตูห้อง "คุณครับ มีตำรวจมาข้างนอกหลายนาย บอกว่าต้องการตัวคนชื่อจางอันหลี่"
ในห้องเงียบลงชั่วขณะ จากนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงครางน่าขยะแขยงดังมาจากห้องน้ำ
เซียวหมิงยกมุมปากขึ้น ชี้ไปที่ห้องน้ำพลางพูดว่า "คนที่พวกเขาตามหาอยู่ในนั้น"
ในห้องน้ำ จางอันหลี่ถอดเสื้อผ้าตัวเองจนหมด หน้าแดงก่ำ ตาเลื่อนลอย ปากส่งเสียงร้องประหลาด ไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
ตอนที่ตำรวจใส่กุญแจมือเขา สีหน้าของพวกเขาเหมือนเพิ่งไปแตะอุจจาระมา
เรื่องนี้ทำให้เจียงเสวี่ยรู้สึกกลัวมาก
แค่จินตนาการว่าถ้าตัวเองต้องมาอยู่ในสภาพน่าอายแบบจางอันหลี่ หนังศีรษะเธอก็ชาไปหมด เธอเอนตัวพิงเซียวหมิงโดยไม่รู้ตัว
รู้สึกถึงความกลัวของภรรยา เซียวหมิงโอบไหล่เธอเบาๆ เห็นว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธ เขาก็ดีใจในใจ
ก้าวแรกของการคืนดีกับภรรยาไม่เลว ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีทีเดียว
มองร่างที่บิดเร่าเหมือนหนอนขาวของจางอันหลี่ หยางหานชิงก็สร่างเมาอย่างสิ้นเชิง แอบด่าตัวเองที่ถึงกับลังเลเพราะนึกถึงความรักฉันสามีภรรยากับคนแบบนี้ ช่างโง่เขลาจริงๆ
"คุณเจียง วันนี้บริษัทต้องขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้"
เธอจับมือเจียงเสวี่ยไว้แน่น พูดอย่างจริงใจว่า "ตอนนี้ฉันต้องไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ เวลาค่อนข้างกระชั้น คุณว่าพรุ่งนี้หรือมะรืนมีเวลาไหม ฉันอยากเลี้ยงข้าวคุณกับท่านเซียว เพื่อขอโทษอย่างเป็นทางการ"
เจียงเสวี่ยส่ายหน้า "นี่เป็นการกระทำส่วนตัวของจางอันหลี่ และฉันก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร ผู้จัดการหยางไม่ต้องมาเกรงใจขนาดนี้หรอกค่ะ"
"ผิดก็คือผิด ความรับผิดชอบนี้ฉันต้องแบกรับไว้" หยางหานชิงแอบชำเลืองมองเซียวหมิง "งั้นเป็นพรุ่งนี้นะคะ พรุ่งนี้เที่ยงฉันเลี้ยงข้าวคุณทั้งสอง"
เมื่อเจ้านายตัดสินใจแล้ว เจียงเสวี่ยย่อมไม่คัดค้าน แต่เซียวหมิงกลับแค่นเสียงเย็นชา "คุณหยางนี่วางมาดเจ้านายใหญ่จริงๆ!"
หยางหานชิงใจหายวาบ "ท่านเซียวอย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันไม่ได้มีเจตนาจะบังคับคุณ..."
"การจะเลี้ยงหรือไม่เลี้ยงอยู่ที่คุณ แต่จะว่างหรือไม่ว่างอยู่ที่พวกเรา คุณหยางไปธุระก่อนเถอะ แล้วค่อยโทรมานัดอีกที"
หยางหานชิงรู้สึกน้อยใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ เห็นด้วย แล้วหันไปทางเฉาปางซี
"ท่านเฉา ขอโทษจริงๆ ค่ะ วันนี้..."
"หยางหานชิง" เซียวหมิงแทรกขึ้นอีก "ลุงตำรวจกำลังรอคุณไปให้ปากคำอยู่นะ"
หยางหานชิงยิ่งรู้สึกน้อยใจหนัก คิดในใจว่าคุณมีพื้นเพลึกลับ ไม่แคร์เฉาปางซีก็ได้ แต่ตระกูลเฉาเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ในเมืองหลงอิน บริษัทฉันยังต้องพึ่งพาเขาอยู่นะ
"ทำไมคุณพูดกับผู้จัดการหยางแบบนี้ล่ะ?"
เจียงเสวี่ยจ้องเซียวหมิงอย่างตำหนิ แล้วหันไปพูดอย่างขอโทษ "ผู้จัดการหยาง อย่าถือสาเขาเลยค่ะ เขาเป็นคนแบบนี้แหละ พูดโดยไม่คิดก่อน"
เห็นเซียวหมิงถึงกับยอมเงียบไม่พูดอะไร หยางหานชิงรู้สึกเหมือนเมฆดำเหนือหัวสลายไป ตัวเบาโล่งไปหมด
ที่แท้ไอ้บ้านี่ก็มีคนที่กลัวนี่นา ต่อไปถ้าฉันสนิทกับเจียงเสวี่ย จะจัดการเขาก็ไม่ยากสินะ?
หยางหานชิงลาไปอย่างอารมณ์ดี น่าสงสารที่เธอไม่รู้เลยว่าตกหลุมพรางทางจิตวิทยาของเซียวหมิงเข้าให้แล้ว - เธอไม่จำเป็นต้องกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย
ตำรวจสอบถามสถานการณ์คร่าวๆ แล้วก็จากไป เฉาปางซีจึงได้โอกาสเข้ามาหาหยุนซือหยี่
"คุณหยุน คืนนี้ทำให้คุณต้องขบขันแล้ว วันหลังถ้ามีเวลา ผมจะจัดเลี้ยงเพื่อขอโทษ หวังว่าคุณจะ..."
"ไม่กล้าหรอกค่ะ ทายาทตระกูลเฉาวางแผนในที่ของฉัน แถมยังทำให้พนักงานของฉันโดนทำร้าย กลยุทธ์แยบยลจริงๆ ฉันจะกล้ารับการขอโทษของคุณได้ยังไง?"
หยุนซือหยี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทำให้เฉาปางซีตกใจจนเหงื่อผุดที่หน้าผาก หลังงอลงไปหลายส่วน
เจียงเสวี่ยที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ตกตะลึง
ตระกูลเฉาเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ในเมืองหลงอิน แม้แต่หยางหานชิงยังต้องระวังตัวประจบ แต่หยุนซือหยี่แค่เป็นเจ้าของร้านอาหาร ทำไมถึงทำให้เฉาปางซีกลัวขนาดนี้?
ที่สำคัญที่สุดคือ สาวสวยราวกับนางฟ้าคนนี้ ดูเหมือนจะสนิทสนมกับสามีของเธอมาก
พวกเขารู้จักกันได้ยังไง?
ในตอนนี้ เจียงเสวี่ยจู่ๆ ก็รู้สึกว่าสามีของเธอในช่วงสองปีที่ผ่านมา อาจจะไม่ได้เป็นแค่นักพนันขี้ยาอย่างเดียว


## บทที่ 15 อย่าแซงในเลนใน

"เรื่องนี้...ผมคิดไม่รอบคอบ ไม่มีเจตนาจะไม่เคารพท่านเลยจริงๆ ผมขอสาบานต่อฟ้า!" เฉาปางซีเหงื่อท่วมตัว โค้งตัวจนดูเหมือนกุ้งตัวใหญ่
"จริงหรือ?"
หยุนซือหยี่หัวเราะเยาะ "ในอาณาเขตของฉัน กล้าคิดทำร้ายคนรักของเพื่อนฉัน แค่คำว่า 'คิดไม่รอบคอบ' คงอธิบายไม่พอนะ!
เฉ่าต้าซ่าว คิดว่าหยุนซือหยี่เป็นเด็กสามขวบหรือไง?"
อะไรนะ?
สามีของเจียงเสวี่ยเป็นเพื่อนของคุณหนูใหญ่หยุนงั้นหรือ!
เฉาปางซีตัวสั่นเทา ราวกับถูกฟ้าผ่า
ไอ้บ้าจางอันหลี่ ไม่ใช่บอกว่าเซียวหมิงเป็นไอ้ขี้เมาติดการพนันหรอกหรือ?
เดี๋ยวก่อน ข้ายังไม่มีโอกาสได้เกาะตระกูลหยุนเลย ไอ้คนธรรมดาอย่างมันจะทำได้ยังไง?
เฉาปางซีกลอกตาไปมา สายตาเหลือบไปเห็นเฉินซืออี้ที่กำลังแคะจมูกอยู่ จู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่าตอนแรกไอ้นี่เหมือนจะชกต่อยกับเซียวหมิงด้วยซ้ำ
นั่นก็หมายความว่า พวกเขาแค่รู้จักกันเท่านั้น ไม่ได้เป็นเพื่อนกันแน่นอน
ที่หยุนซือหยี่พูดแบบนั้น ก็แค่หาเรื่องหาความเท่านั้นเอง
พอคิดออกในทันที เฉาปางซีก็ตัดสินใจทันที หันไปทางเจียงเสวี่ยแล้วโค้งคำนับเกินเก้าสิบองศา
"คุณหญิงเจียง ขอโทษครับ! วันนี้ผมมันโง่เขลาเบาปัญญา ล่วงเกินคุณไป ขอได้โปรดให้อภัยด้วย
ถ้าคุณมีข้อเรียกร้องอะไร โปรดบอกมาได้เลย ผมจะยอมทุกอย่าง ไม่มีคำคืนคำแน่นอน!"
การกระทำของเขาฉลาดมาก เพราะไม่ว่าจุดประสงค์ของหยุนซือหยี่จะเป็นอะไร เจียงเสวี่ยก็คือกุญแจสำคัญของเรื่องคืนนี้ ขอเพียงได้รับการให้อภัยจากเธอ คนอื่นก็คงไม่มีอะไรจะพูดได้
แน่นอน เจียงเสวี่ยไม่ทันตั้งตัว นิสัยอ่อนโยนทำให้เธอเกือบจะให้อภัยโดยสัญชาตญาณ
แต่เซียวหมิงกลับพูดเสียงเย็น: "เฉาปางซี ที่คืนนี้แกยังมีชีวิตเดินออกไปได้ ก็เพราะยังไม่ได้ก่อผลร้ายที่แก้ไขไม่ได้เท่านั้น ไม่เกี่ยวกับว่าแกแซ่อะไร มีพื้นเพยังไงทั้งนั้น
ดังนั้น ต่อไปแกก็ควรอยู่ให้ห่างจากภรรยาฉัน ถ้าฉันรู้ว่าแกทำอะไรที่เกี่ยวข้องกับเธออีก ฉันจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมาเป็นคน!"
น้ำเสียงเย็นเยียบเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวดุจเหล็กกล้า ไม่เพียงแค่เฉาปางซี แม้แต่หยุนซือหยี่ก็อดใจหายไม่ได้ ไม่มีความสงสัยใดๆ
แต่ก็เพราะแบบนี้ เธอยิ่งรู้สึกสนใจเซียวหมิงมากขึ้น
เฉาปางซีไม่กล้าพูดจาแข็งกร้าว ได้แต่ก้มหน้าพยักหน้ารับแล้วขอตัวจากไป
เฉินซืออี้ตะโกนใส่หลังเขา: "เฉาเนี่ยวคู อย่าลืมจ่ายเงินนะ ชื่อเสียงนายก็เหม็นพอแล้ว ถ้ามีข่าวลือว่ากินแล้วไม่จ่ายตังค์อีก ต่อไปคงไม่มีหน้าไปไหนมาไหนแล้วล่ะ!"
เฉาปางซีเซจนเกือบล้ม เฉินซืออี้ก็หัวเราะชอบใจดังลั่น
"ท่านเซียว ขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมคะ?" หยุนซือหยี่ถามเซียวหมิง
เซียวหมิงเดินตามเธอไปด้านข้าง พูดตรงๆว่า: "ถ้าคุณอยากให้ผมขอบคุณ ก็อย่าเอ่ยปากเลยดีกว่า"
"คืนนี้ถึงไม่มีคุณ เรื่องก็จัดการได้อยู่แล้ว แค่มาช่วยเสริมให้ดูดีขึ้นแค่นั้น ไม่พอจะทำให้ผมต้องติดบุญคุณคุณหรอก"
หยุนซือหยี่เลิกคิ้ว: "ท่านเซียวมีอคติกับฉันหรือ?"
"คุณคิดมากไป ผมมองที่เรื่อง ไม่ได้มองที่คน ใครจะเป็นคนทำ ผมก็พูดแบบนี้เหมือนกัน"
"อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นฉันคงคิดน้อยเกินไป แต่ว่า ท่านเซียวพูดจาตรงๆ แบบนี้ ไม่กลัวไม่มีเพื่อนหรือ?"
"ผู้ที่รู้จักฉันจะเข้าใจความกังวลในใจฉัน ผู้ที่ไม่รู้จักฉันจะสงสัยว่าฉันต้องการอะไร ในโลกนี้มีเพียงภรรยาคนเดียวที่มีคุณค่าพอให้ฉันต้องระมัดระวังเกรงใจ ส่วนที่เหลือ เพื่อนที่ต้องประจบเอาใจถึงจะได้มา ผมไม่สนใจ"
ชาติที่แล้ว เซียวหมิงเคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก การอยู่ในที่สูงย่อมเปลี่ยนบุคลิก ทำให้เขามีท่วงท่าผิดธรรมดา
แต่หยุนซือหยี่ไม่รู้เรื่องพวกนี้ ทัศนคติของเซียวหมิงในสายตาเธอเป็นเพียงความหยิ่งผยอง มั่นใจจนเกือบจะกลายเป็นความหลงตัวเองและทะนงตน ในใจอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้
ผู้ชายควรมีกระดูกสันหลัง แต่ไม่ควรมีความหยิ่งยโส ไม่อย่างนั้น ต่อให้มีความสามารถแค่ไหน ก็จะเสียเวลาไปกับการคิดการใหญ่เกินตัว จนชีวิตผ่านไปอย่างไร้ค่า
และผู้ชายแบบนี้ ไม่คู่ควรกับความอยากรู้อยากเห็นและความสนใจของเธอเลย
ส่ายหน้า สีหน้าของเธอก็เย็นชาลง
"จริงๆ แล้วคนที่คิดมากคือท่านเซียวต่างหาก
ฉันมองออกว่า ที่ตำรวจจับจางอันหลี่ไม่ใช่เพราะเรื่องคืนนี้ เบื้องหลังการปรากฏตัวของคุณหยางหานชิงคนนั้น น่าจะมีเงาของท่านเซียวอยู่
ดังนั้น เหมือนที่คุณพูด มีฉันหรือไม่มีฉัน เรื่องก็จัดการได้ ฉันย่อมไม่คิดจะอวดอ้างความดีความชอบ"
เซียวหมิงรู้สึกไวต่อการเปลี่ยนท่าทีของเธอ แต่ไม่ได้ใส่ใจ ยิ้มพูดว่า: "คุณหยุนระวังหน่อยนะ ผู้หญิงฉลาดเกินไป จะทำให้ผู้ชายกลัวหนีเอาได้"
หยุนซือหยี่แสดงท่าทีดูถูก: "ที่ฉันเรียกท่านเซียวมา จริงๆ แล้วอยากถามแค่คำถามเดียว: คุณรู้ได้ยังไงว่าในหนังสือเหลียวจ้ายเล่มนั้นซ่อนใบเงินหยวนพิมพ์ลายดอกแดงอยู่?"
"สัญชาตญาณ"
"สัญชาตญาณ?"
"ใช่ เกิดความคิดขึ้นมา นึกอยากทำ หรือจะบอกว่าแมวตาบอดจับหนูตาย โชคดีไป จะคิดยังไงก็ได้"
หยุนซือหยี่ตะลึง แล้วหัวเราะเยาะ: "งั้นที่คุณเตือนซืออี้ไม่ให้เข้าใกล้เมิ่งเมิ่งกูเหนียงคนนั้น ก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยสินะ"
เซียวหมิงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ: "บอกแล้วไงว่าจะคิดยังไงก็ได้ คุณหยุนมีธุระอะไรอีกไหม?"
ตอนนี้หยุนซือหยี่หมดความสนใจในตัวเขาโดยสิ้นเชิงแล้ว ส่ายหน้า: "พวกคุณไปได้แล้ว"
เซียวหมิงหันตัวทันที จับมือเจียงเสวี่ยเดินออกไปนอกประตู
"เพราะแสตมป์ดวงนั้น ฉันจะเตือนคุณสักหน่อย: เฉาปางซีคงเห็นแล้วว่าคุณไม่ใช่เพื่อนฉัน คนคนนี้ใจแคบ ชอบจองเวร พวกคุณระวังตัวหน่อยก็ดี"
พอออกมา ด้านหลังก็มีเสียงของหยุนซือหยี่ดังมา เซียวหมิงยิ้มบางๆ หันหน้ากลับไปพูดว่า: "งั้นเพราะคำเตือนของคุณ ผมก็จะให้คำแนะนำคุณสักอย่าง
มะรืนนี้อย่าแซงรถทางด้านในเด็ดขาดนะ!"
หยุนซือหยี่ชะงัก แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว


## บทที่ 16 โฉนดที่ดินหายไป

"ท่านเซียว!"
หยุนซือหยี่วิ่งตามออกมาจากห้องจัดเลี้ยง "พวกคุณขับรถมาหรือเปล่าคะ? ให้ดิฉันเรียกรถของร้านไปส่งดีไหม"
"ไม่ต้องหรอก แถวนี้เรียกแท็กซี่ง่าย" เซียวหมิงตอบโดยไม่หันกลับมามอง
หยุนซือหยี่กัดริมฝีปาก เร่งฝีเท้าตามไป
"งั้นขอส่งทั้งสองคนหน่อยนะคะ"
พอเข้าลิฟต์ หยุนซือหยี่ก็เริ่มสร้างความสนิทสนมกับเจียงเสวี่ย พอได้ยินว่าเธอเป็นนักออกแบบ ก็บอกว่าตัวเองเพิ่งซื้อบ้านใหม่ยังไม่ได้ตกแต่ง อยากขอคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ
ด้วยความที่เป็นลูกค้าที่มีฐานะและอิทธิพล เจียงเสวี่ยจึงไม่ปฏิเสธ ทั้งสองจึงแลกเบอร์ติดต่อกันอย่างมีความสุข
พอถึงชั้นล่าง เซียวหมิงและเจียงเสวี่ยนั่งแท็กซี่จากไป หยุนซือหยี่รีบหันไปบอกเฉินซืออี้ทันที "ช่วยหาบ้านให้ฉันสักหลังสองวันนี้นะ ยิ่งใหญ่ยิ่งดี"
เฉินซืออี้งงไปชั่วขณะก่อนจะเข้าใจ "ไม่จริงนะ? เธอจะซื้อบ้านแค่เพื่อให้เจียงเสวี่ยออกแบบตกแต่งเนี่ยนะ?"
"ใช่"
หยุนซือหยี่พูดอย่างจริงจัง "นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะรักษาความสัมพันธ์กับเซียวหมิง หรือแม้แต่สนิทสนมกันมากขึ้น"
เฉินซืออี้รีบร้อนขึ้นมาทันที "หมายความว่าไง? อย่าบอกนะว่าเธอชอบไอ้หมอนั่น จะเป็นมือที่สาม"
"คิดอะไรของเธอเนี่ย?" หยุนซือหยี่หัวเราะอย่างจนใจ "ฉันแค่อยากเป็นเพื่องกับเซียวหมิงเท่านั้นเอง"
"คนคนนี้หยิ่งเกินไป ฉันต้องวางท่าทีที่มาจากพื้นฐานครอบครัวลง แล้วคบหากับเขาในฐานะที่เท่าเทียมกัน"
"ล้อเล่นน่า! ไอ้หมอนั่นมีดีอะไรให้เธอต้องให้ความสำคัญขนาดนั้น?"
"ฉันอธิบายไม่ถูกหรอก แต่ถ้าเธอเจอผู้หญิงชื่อเมิ่งเมิ่งเมื่อไหร่ อย่าลืมบอกฉันด้วยล่ะ"
หยุนซือหยี่เดินกลับเข้าตึก ทิ้งให้เฉินซืออี้ยืนงงอยู่ที่เดิม
จริงๆ แล้ว เธอไม่ใช่อธิบายไม่ได้ แต่ไม่อยากอธิบายต่างหาก
เพราะภาพลักษณ์ที่เยือกเย็นและโดดเด่นนั้น เป็นเพียงหน้ากากที่เธอต้องสวมในฐานะคุณหนูตระกูลหยุน แต่ลึกๆ ในใจแล้ว เธอหลงใหลความอันตรายและความตื่นเต้นเกินปกติ
คุณหนูที่ดูสูงส่งเหมือนนางฟ้าในตอนกลางวัน พอถึงดึกก็จะสวมหมวกกันน็อคกลายเป็นอัศวิน ควบขี่ไปตามถนนที่เงียบสงัด
และสิ่งที่เธอชอบที่สุด คือการแข่งรถใต้ดินที่ต้องเต้นรำกับความตาย
นี่เป็นความลับที่มีเพียงคนใกล้ชิดที่สุดเท่านั้นที่รู้
เมื่อชั่วโมงกว่าที่ผ่านมา เธอเพิ่งได้รับแจ้งจากในวงการว่า มีการแข่งบนเส้นทางภูเขาในคืนมะรืนนี้
ลองคิดดูสิว่า เมื่อเซียวหมิงพูดประโยคว่า "มะรืนนี้อย่าแซงในโค้ง" เธอจะต้องตกใจขนาดไหน
"คุณกับหยุนเสียวเจี่ย...รู้จักกันยังไงเหรอคะ?"
ไม่มีใครพูดอะไรตลอดทาง จนกระทั่งกลับถึงคอนโดและขึ้นลิฟต์ เจียงเสวี่ยก็ทนไม่ไหวถามออกมา
"ทำไม? สงสัยว่าเรามีอะไรกันเหรอ?" เซียวหมิงถามกลับพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"คิดไปเถอะ!" เจียงเสวี่ยมองเขาด้วยสายตาดูถูก "เธอคนนั้นดูก็รู้ว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย ทั้งสวยทั้งมีออร่า หนุ่มๆ มากหน้าหลายตาคงต้องต่อแถวให้เธอเลือก แกมีอะไรดีล่ะ?"
"ฉันมีสมบัติล้ำค่าที่ผู้ชายทั้งโลกไม่มี"
"อะไรเหรอ?"
"เธอไงล่ะ!"
หัวใจของเจียงเสวี่ยเต้นแรง ความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่ได้สัมผัสมานานผุดขึ้นมา บอกไม่ถูกว่าสบายใจหรือทรมาน
พอขึ้นมาถึงชั้นสาม เซียวหมิงหยิบกุญแจออกมาไขประตู พอเจียงเสวี่ยเข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่เห็นคือดอกกุหลาบในแจกัน แล้วก็อาหารที่วางเต็มโต๊ะ
"นี่...นี่แกทำเองทั้งหมดเลยเหรอ?"
"ใช่สิ!"
เซียวหมิงนั่งยองๆ ช่วยเธอถอดรองเท้า "แต่อาหารทะเลที่เย็นแล้วไม่ดีต่อสุขภาพนะ หิวไหม? ฉันจะไปทำบะหมี่กุ้งมังกรให้"
ได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของสามี ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากเขา เจียงเสวี่ยรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาทันที
สามีที่เคยทำให้เธอหลงรักจนคลั่งไคล้คนนั้น กลับมาจริงๆ แล้วเหรอ?
ทั้งการตั้งครรภ์ แล้วก็เกือบถูกล่วงละเมิด จากนั้นสามีก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน วันนี้เกิดเรื่องมากมายเหลือเกิน ทุกอย่างกะทันหันเกินไป ทำให้เธอสับสนโดยสัญชาตญาณ
"ฉัน...ฉันไม่หิว เหนื่อยด้วย อยากพักผ่อนเร็วๆ"
เธอทิ้งกระเป๋าแล้วรีบเดินเข้าห้องนอน ราวกับว่าถ้าช้าไปอีกนิด เซียวหมิงจะจับเธอกินเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น
ปิดประตูห้อง เจียงเสวี่ยค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง แล้วก็เริ่มกังวลว่าท่าทีเมื่อกี้จะเย็นชาเกินไปหรือเปล่า
ถ้าสามีกลับตัวกลับใจจริงๆ แล้วเราทำแบบนี้กับเขา เขาจะเสียใจไหม? หรืออาจจะโกรธด้วยซ้ำ?
เขาซื้อดอกไม้มาให้ฉัน แล้วก็ทำอาหารเต็มโต๊ะ แน่นอนว่าต้องการจะขอโทษฉัน แต่ฉันกลับไม่ให้โอกาสเขาพูด มันช่าง...
เดี๋ยวก่อน!
เขามีเงินแค่ร้อยเดียว ไม่มีทางซื้ออาหารทะเลกับดอกกุหลาบได้มากขนาดนั้น
เจียงเสวี่ยนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที รีบดึงลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะข้างเตียงออกมา พลิกดู แล้วก็รู้สึกเจ็บปวดและน้อยใจถึงขีดสุด น้ำตาไหลพรากออกมาทันที
เห็นที่ก้นลิ้นชักเหลือแค่เทปกาวสองชิ้น โฉนดบ้านที่เธอซ่อนไว้ที่นี่หายไปแล้ว
เปลี่ยนแปลงบ้าอะไร กลับตัวกลับใจบ้าอะไร ทั้งหมดมันเรื่องเหลวไหล!
ไอ้เลวนั่นต้องเอาโฉนดไปจำนองแน่ๆ ดอกไม้กับอาหารทะเล คำหวานๆ ทั้งหมดก็แค่หลอกล่อฉันเท่านั้นเอง
เจียงเสวี่ย เจียงเสวี่ย ทนทุกข์มาตั้งสองปีเต็ม แกยังหวังว่าเขาจะเปลี่ยนเป็นคนดีอีก โง่ขนาดนี้ สมควรโดนคนรังแกแล้ว!
เซียวหมิงเก็บล้างโต๊ะและครัวเสร็จ กำลังคิดว่าจะฉวยโอกาสตอนนี้ไปเล่นเกม "ทะเลาะหัวเตียงคืนดีท้ายเตียง" กับเจียงเสวี่ยดีไหม ประตูห้องนอนก็เปิดออกทันที
เจียงเสวี่ยตาแดงช้ำ มือลากกระเป๋าเดินทางอยู่


## บทที่ 17 ไร้มนุษยธรรม

"เสวี่ยเอ๋อร์ เธอนี่..."
"ฉันจะถามแกแค่คำเดียว" เจียงเสวี่ยพูดเสียงเย็นชาตัดบทเซียวหมิง "โฉนดบ้านอยู่ไหน?"
เซียวหมิงงุนงง "โฉนดอะไร?"
เจียงเสวี่ยลากกระเป๋าเดินทางจะเดินออกไป เซียวหมิงคว้าตัวเธอไว้ แต่โดนสะบัดออกอย่างแรง
"อย่ามาแตะตัวฉัน!"
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เซียวหมิงตกใจ "ถึงจะต้องตาย ก็ต้องให้ฉันรู้ก่อนว่าตายเพราะอะไรสิ!"
"ยังจะมาแกล้งโง่อีก? กุญแจบ้านมีแค่แกกับฉันเท่านั้น ตอนนี้โฉนดหายไป นอกจากแกแล้วใครจะเอาไปได้?"
น้ำตาของเจียงเสวี่ยไหลอีกครั้ง ด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง
โฉนดหายไป?
เซียวหมิงไม่คาดคิดมาก่อน รีบแก้ตัว "ฉันไม่ได้เอาไปนะ! จริงๆ เสวี่ยเอ๋อร์ เชื่อฉันสิ ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอามันไปหรอก"
เขาล้วงโทรศัพท์จะให้เจียงเสวี่ยดูบัญชีธนาคาร แต่เธอแค่ส่ายหน้าแล้วเดินไปที่ประตูต่อ
"อ้อ ใช่ กุญแจบ้านไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ แม่ของเธอก็มีอีกดอก
บ่ายนี้ฉันกลับบ้านยังเจอแกอยู่เลย" เซียวหมิงนึกขึ้นได้ รีบพูดออกมา
เจียงเสวี่ยหยุดเดิน ค่อยๆ หันกลับมา แต่บนใบหน้าไม่ได้มีความโล่งใจอย่างที่เขาคิด กลับเป็นความไม่อยากเชื่อที่เข้มข้น ราวกับเพิ่งได้รู้จักเขาในวันนี้
"เซียวหมิง รู้ไหมทำไมฉันถึงทนแกมาได้สองปี?
เพราะถึงแกจะติดเหล้าเล่นการพนัน แต่ไม่เคยทำร้ายฉันสักครั้ง
อย่างที่แกว่า ยังไงแกก็ยังไม่ได้ต่ำช้าถึงขนาดเป็นสัตว์ ฉันเลยยังมีความหวังอยู่ในใจ หวังว่าสักวันแกจะสำนึกได้
แม้แต่เมื่อกี้ ฉันยังดีใจที่เห็นแกมีทีท่าจะกลับตัว
แต่น่าเสียดาย..."
เธอยิ้มอย่างเศร้าสร้อย น้ำตาไหลเหมือนลูกปัดที่ขาดสาย ทุกหยดทำให้เซียวหมิงทั้งอึดอัดและเจ็บปวด
"เพื่อจะล้างตัวเอง ถึงกับกล้าใส่ร้ายแม่ฉัน โฉนดมีแค่ชื่อเราสองคน แม่ฉันเอาไปจะทำอะไรได้?
ข้ออ้างแบบนี้ เด็กยังไม่หลงเชื่อเลย แกคิดได้ยังไง
เซียวหมิง แกทำให้ฉันผิดหวังมาก"
"แต่ฉันไม่ได้เอาไปจริงๆ นะ!"
เมื่อสูญเสียความไว้ใจขั้นพื้นฐาน เซียวหมิงอยากจะควักหัวใจออกมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แต่ตอนนี้ทำได้แค่ยืนขวางหน้าเจียงเสวี่ย
เจียงเสวี่ยเช็ดน้ำตาแรงๆ มองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนแปลกหน้า
"เซียวหมิง อย่าบังคับให้ฉันต้องตัดสินใจตอนที่กำลังโกรธ"
เซียวหมิงหมดปัญญา กดความขุ่นมัวในใจไว้ พูดเสียงอ่อนโยน "ได้ ฉันไม่บังคับเธอ แต่ตอนนี้ดึกแล้ว เธอออกไปคนเดียวมันไม่ปลอดภัย"
"ฉันไม่อยากอยู่ใต้ชายคาเดียวกับคุณแม้แต่วินาทีเดียว"
"งั้นผมไปละ!"
เซียวหมิงหยิบกุญแจและเสื้อนอก เปิดประตูห้อง พยายามฝืนยิ้ม "เชื่อฟังผมนะ พรุ่งนี้ค่อยกลับบ้านเกิด อย่าทำให้ผมเป็นห่วง
อีกอย่าง ไม่ว่าตอนนี้คุณจะเชื่อหรือไม่ ผมไม่ใช่คนเมื่อวานแล้ว และไม่ใช่คนในอดีตด้วย
เพราะตอนนี้ผมรักคุณมากกว่าที่เคย มากกว่าเมื่อสองปีก่อนเสียอีก!"
ประตูปิดลง เจียงเสวี่ยไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีก นั่งยองๆ ร้องไห้โฮ
ที่ชั้นล่าง เซียวหมิงสูบบุหรี่ติดต่อกันสามมวน ความทุกข์ใจจึงค่อยบรรเทาลง เงยหน้ามองบ้านที่ยังเปิดไฟอยู่ ถอนหายใจยาว
การกระทำของเขาในช่วงสองปีที่ผ่านมาได้สร้างกำแพงแข็งแกร่งในใจเจียงเสวี่ย ความอ่อนโยนและคำหวานเพียงเล็กน้อยไม่อาจทำลายมันลงได้ง่ายๆ
มีเพียงการกระทำที่เห็นผล การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เห็นได้ชัดเจน จึงจะเป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้สามีภรรยาคืนดีกัน
การจมอยู่กับความเจ็บปวดไม่ใช่สไตล์ของเซียวหมิง เมื่อความปรารถนานี้ต้องใช้เวลา ก็ไปทำความปรารถนาอื่นให้สำเร็จก่อนดีกว่า
ออกจากหมู่บ้าน เซียวหมิงนั่งแท็กซี่มาถึงเมืองเก่า เข้าไปในตึกคอนกรีตสามชั้นที่มีป้าย "โรงแรมโหย่วอี้"
ที่บันไดชั้นสอง ชายร่างกำยำใส่เสื้อกล้ามกำลังกินแตงโม เห็นเซียวหมิงก็ยิ้มเจ้าเล่ห์: "เอ้า! พี่เสี่ยวหมิงมาแล้ว! เมื่อวานเพิ่งติดหนี้หนึ่งแสน วันนี้มีเงินมาเล่นแล้วเหรอ?"
"ผมมาใช้หนี้ครับ" เซียวหมิงนั่งลงตรงข้ามโต๊ะสี่เหลี่ยม "รบกวนพี่เฉียงเอาใบรับรองหนี้มาให้หน่อยครับ"
หลิว เจี้ยนเฉียงชะงัก สีหน้าก็เคร่งขรึมลง "ดูเหมือนวันนี้แกรวยแล้วนะ
จะใช้หนี้ก็ได้ แต่ระยะเวลากู้ของแกคือหนึ่งเดือน ดอกเบี้ยสามสิบวันต้องจ่ายครบทุกบาท
แถมจ่ายก่อนกำหนด ตามกฎต้องเสียค่าธรรมเนียมด้วย"
เซียวหมิงหรี่ตา: "เท่าไหร่?"
"สิบเปอร์เซ็นต์"
"ตลก! ตามที่คุณว่า งั้นผมรอจ่ายตอนครบกำหนดไม่ดีกว่าเหรอ?"
หลิว เจี้ยนเฉียงจุดบุหรี่ "ก็ใช่ แต่วันนี้แกบอกจะใช้หนี้ สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปแล้ว"
"เปลี่ยนยังไง?"
"พวกเราเพิ่งตัดสินใจขึ้นดอกเบี้ยวันนี้ แกติดหนี้หนึ่งแสน หลังครบเดือนต้องจ่ายทั้งต้นทั้งดอกหนึ่งแสนแปดหมื่น
เว้นแต่... ฮิๆๆ แกเล่นต่อ เราก็ยังเป็นเพื่อนกัน ระหว่างเพื่อนก็คุยกันได้ทุกอย่าง"
เซียวหมิงเข้าใจแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้จ่ายหนี้เร็ว แต่ไม่อยากทำธุรกิจแค่ครั้งเดียวจบ
เงินหนึ่งแสนได้ดอกเบี้ยนิดหน่อย จะคุ้มที่ไหนเท่ากับการดึงคนไว้ในบ่อนพนันแล้วรีดทุกหยดน้ำมัน?
คำว่าไร้ยางอายยังไม่พอ แทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์
ส่ายหัว เซียวหมิงจู่ๆ ก็คว้ามือหลิว เจี้ยนเฉียง กดแรงๆ ลงบนโต๊ะ แล้วหยิบมีดแตงโม ปักลงระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลางดังตึง
"ผมสัญญากับภรรยาแล้วว่าจะไม่เล่นการพนันอีก ขอโทษด้วยนะครับ มาเล่นเกมที่ตื่นเต้นกว่านี้กันดีกว่า"


## บทที่ 18 เจรจาธุรกิจ

"ปล่อยพี่เฉียงของพวกเราเดี๋ยวนี้นะ!"
ลูกน้องสองคนตะโกนวิ่งมาตามระเบียง แต่เซียวหมิงไม่แม้แต่จะมอง มือที่ถือมีดเริ่มเคลื่อนไหว ปลายมีดแทงลงไปในช่องว่างระหว่างนิ้วทั้งห้าของหลิว เจี้ยนเฉียงที่กางออก
"เกมนี้ง่ายมาก คุณแค่อย่าดิ้น และสามารถบอกให้หยุดได้ตลอดเวลาภายในห้านาที
ถ้าผมทำให้คุณบาดเจ็บ หรือคุณทนได้เกินห้านาที ผมจะคืนเงินสองแสนให้คุณทันที
แต่ถ้าคุณบอกให้หยุดระหว่างทาง เราก็จะถือว่าหนี้สินระหว่างเราหมดกัน ว่าไง?"
ขณะที่พูด เซียวหมิงไม่หยุดการเคลื่อนไหว และความเร็วก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น เสียงฉับๆ ดังเหมือนตีลงบนหัวใจของหลิว เจี้ยนเฉียงโดยตรง
เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามแสดงความเข้มแข็ง: "ไอ้หนุ่ม แกกำลังหาที่ตายนะ! ปล่อยกูเดี๋ยวนี้ กูจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
เซียวหมิงยิ้มน้อยๆ ไม่พูดอะไร แต่การเคลื่อนไหวของมือกลับเร็วขึ้นเรื่อยๆ เร็วขึ้นเรื่อยๆ
"พี่เฉียง..."
"อย่าเข้ามา!"
หลิว เจี้ยนเฉียงตะโกนห้ามลูกน้อง มองมีดแตงโมที่เริ่มเห็นเป็นภาพซ้อนระหว่างนิ้ว หัวใจเต้นรัวถึงลำคอ เหงื่อไหลลงมาเป็นทาง
ฉับ ฉับ ฉับ ฉับ...
หนึ่งนาทีผ่านไป เขาแทบมองไม่เห็นว่ามีดอยู่ตรงไหน รู้สึกเหมือนมีมีดสี่เล่มที่พร้อมจะตัดนิ้วทั้งห้าของเขาได้ทุกเมื่อ
ที่สำคัญที่สุดคือ เซียวหมิงจ้องหน้าเขาตั้งแต่ต้น รอยยิ้มนั้นทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านถึงก้นบึ้งของหัวใจ
ในที่สุด เขาก็กลัว พูดเสียงสั่น: "หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!"
เซียวหมิงยังคงรักษาความเร็วเท่าเดิม: "เอาใบรับรองหนี้มา"
"พวกมึงยังจะยืนเฉยทำไม อยากให้กูตายหรือไง?" หลิว เจี้ยนเฉียงตะโกนใส่ลูกน้อง
ใบรับรองหนี้ถูกนำมาอย่างรวดเร็ว เซียวหมิงตรวจดูว่าไม่มีอะไรผิดพลาดแล้วก็สั่งให้อีกฝ่ายเผาทิ้ง กำลังจะหยุดมือ แต่กลับได้ยินเสียงผู้หญิงที่มีเสน่ห์ดังมาจากด้านบน
"เกมนี้น่าสนใจดี ฉันก็อยากเล่นด้วย"
เซียวหมิงเงยหน้ามอง เห็นผู้หญิงผมสั้นรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเดินลงบันไดมาจากชั้นสาม
ผู้หญิงคนนั้นอายุไม่ถึงสามสิบ ดวงตาเรียวยาว คิ้วโก่งเข้าหาขมับ สวมเสื้อเชิ้ตขาว กางเกงขากว้าง รองเท้าส้นสูง บุคลิกน่าเกรงขาม ดูสง่างามเด็ดเดี่ยว
หลิว เจี้ยนเฉียงลุกขึ้น: "พี่ไป๋ ไอ้คนนี้..."
ไป๋เสวี่ยเจายกมือห้าม นั่งลงตรงข้ามเซียวหมิง ดวงตาคมกริบกวาดมองรอยแผลเล็กๆ สี่รอยบนโต๊ะที่เกิดจากปลายมีด แล้วก็วางมือขาวบางลงไป
"ท่านเซียวคงไม่รังเกียจที่จะเล่นอีกรอบใช่ไหม?"
เซียวหมิงยิ้ม: "ดูเหมือนพี่ไป๋จะไม่ได้ให้ผมมีทางเลือกนะครับ"
ไป๋เสวี่ยเจายกมืออีกข้างขึ้น ทันใดนั้นก็มีบุหรี่ถูกวางลงระหว่างนิ้วของเธอและถูกจุด
"เมื่อกี้เป็นลูกน้องของฉันที่ทำผิดกฎ ใบรับรองหนี้เผาไปแล้วก็แล้วไป เรามาเริ่มต้นใหม่ กติกาเหมือนเดิม แต่เดิมพันแค่หนึ่งแสน
คุณชนะ คุณสามารถจากไปได้ทันที คุณแพ้ แค่คืนเงินต้นหนึ่งแสนก็พอ
ไม่ได้รังแกคุณเกินไปใช่ไหม?"
เซียวหมิงยักไหล่: "ถึงจะน่าขำ แต่สำหรับคนแบบพวกคุณ พี่ไป๋ถือว่าเป็นคนมีเหตุผลมากทีเดียว
ตกลง! ในเมื่อจะเล่น เรามาเล่นให้ใหญ่กว่านี้หน่อยไหม พี่ไป๋ว่าไง?"
"ใหญ่แบบไหน?"
เซียวหมิงวางมีดขวางไว้ตรงหน้าไป๋เสวี่ยเจา แล้วยื่นนิ้วทั้งห้าวางบนโต๊ะ
"ให้พี่ไป๋ถือมีด และจำกัดเวลาแค่ห้านาที
ถ้าพี่ชนะ ผมจะคืนเงินให้ทันที และยอมรับทุกอย่างคืนนี้ไม่ว่าจะต้องจ่ายราคาแพงแค่ไหน
แต่ถ้าพี่แพ้ พี่ต้องทำอย่างหนึ่งให้ผม"
สีหน้าของไป๋เสวี่ยเจาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอนั่งตัวตรงและจ้องตาเซียวหมิงลึกๆ "อะไร?"
"ได้ยินว่าพี่ไป๋มีโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ ผูกขาดตลาดเนื้อสัตว์ครึ่งหนึ่งของเป่ยเฉิง ผมอยากให้พี่ช่วยนำเข้าเนื้อหมูให้ผมภายในหนึ่งสัปดาห์ มูลค่า 4 ล้าน ผมจะจ่ายมัดจำ 1 ล้านก่อน"
ไป๋เสวี่ยเจาตะลึง เธอไม่คิดเลยว่าสิ่งที่เซียวหมิงต้องการเป็นแค่การทำธุรกิจ และเป็นธุรกิจใหญ่ด้วย
หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เธอพูดว่า "ฉันอยากรู้ว่า ถ้าวันนี้อาเฉียงไม่มาก่อกวนคุณ คุณจะทำยังไง?"
"พี่ไป๋ช่างเฉียบแหลมจริงๆ"
เซียวหมิงยิ้ม "ผมจะคืนเงินทั้งต้นและดอกเบี้ย แล้วขอพบพี่สักครั้งเพื่อคุยเรื่องธุรกิจ"
"ทำไมถึงมาหาฉัน?"
"เพราะผมเป็นบุคคลธรรมดา ไม่มีใบอนุญาตซื้อขายเนื้อหมู และถ้าจะไปขอใบอนุญาตตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว"
"ไม่ทัน? ปีที่แล้วสภาพอากาศดี ปีนี้การเลี้ยงหมูทุกที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ราคาเนื้อหมูก็ลดลงเรื่อยๆ คุณเซียวรีบร้อนอะไร?"
"นั่นเป็นปัญหาของผม ไม่ต้องให้พี่ไป๋กังวล"
ไป๋เสวี่ยเจาเม้มริมฝีปาก "เมื่อคุณไม่มีใบอนุญาต ก็ไม่ต้องพูดถึงสัญญาอะไร ไม่กลัวว่าฉันจะเอาเงินล้านของคุณไปแล้วไม่ยอมรับเหรอ?"
"ไม่กลัวเลย"
"ทำไม?"
เซียวหมิงโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "เพราะผมเชื่อใจพี่!"
หัวใจของไป๋เสวี่ยเจาเต้นแรงขึ้นทันที เธอหลบตาเขาโดยสัญชาตญาณ และคว้ามีดแตงโมบนโต๊ะ
"ภายในหนึ่งสัปดาห์ เนื้อหมูมูลค่า 4 ล้าน จะส่งมอบยังไง?"
"เก็บไว้ในห้องเย็นที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ของพี่ก่อน รอผมแจ้งอีกที และผมมีข้อกำหนดอีกอย่าง แหล่งที่มาของเนื้อหมูต้องถูกกฎหมายและตรวจสอบได้ และห้ามมาจากหัวเป่ยและพื้นที่ตะวันออกเฉียงใต้"
"เอาเงินมาสิ"
"ไม่เล่นเกมแล้วเหรอ?"
ดวงตาของไป๋เสวี่ยเจาวาบขึ้น "คุณกล้าหาญมาก สมควรได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ"
มุมปากของเซียวหมิงยกขึ้น "นี่เป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด พี่จะไม่เสียใจ"
หลังจากโอนเงินเสร็จ เซียวหมิงลุกขึ้นบอกลา ไป๋เสวี่ยเจาส่งเขาลงไปชั้นล่าง
ก่อนจากกัน เซียวหมิงพูดเสียงเบา "ผมเคยติดบุญคุณผู้อาวุโสคนหนึ่งของพี่
ดังนั้น ถ้าเร็วๆ นี้พี่ไปขัดแย้งกับคนที่ไม่ควรยุ่งด้วย บอกเขาได้เลยว่าพี่รู้จักผม"
คำพูดนี้เกือบทำให้ไป๋เสวี่ยเจาหลุดขำ ความรู้สึกแปลกๆ ที่มีต่อเขาก็เปลี่ยนเป็นความดูแคลน


## บทที่ 19 ฉันชื่อเมิ่งเมิ่ง

ไป๋เสวี่ยเจาเป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยมีญาติผู้ใหญ่มาก่อน แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะให้เซียวหมิงติดค้างบุญคุณใคร?
เห็นได้ชัดว่าไอ้หมอนี่ทำอะไรก็บ้าบิ่น พูดจาก็ส่งเดชไร้สาระ ไม่มีอะไรพิเศษเลย
นึกถึงที่ตัวเองเคยให้ความสำคัญกับเซียวหมิง ไป๋เสวี่ยเจาก็รู้สึกอับอายโกรธแค้น มองตามแท็กซี่ที่แล่นจากไปพลางสบถเบาๆ ว่า "ไอ้เวร กล้าหลอกฉัน คอยดูสิว่าแกจะมีปัญญามาเรียกร้องเงินล้านนั่นหรือเปล่า!"
พูดยังไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมารับสาย ได้ยินเสียงร้อนรนบอกว่า "เถ้าแก่ แย่แล้วครับ นางแบบของบริษัทไปทำร้ายคนที่บาร์..."
ที่เบาะหลังของแท็กซี่ เซียวหมิงกำลังเรียกความทรงจำในชาติก่อนขึ้นมา
ตอนนี้ราคาเนื้อหมูกำลังลดลงจริงๆ และต่อเนื่องมาเป็นเวลานานแล้ว แต่เขารู้ว่าอีกสองวัน จะมีไวรัสอหิวาต์หมูที่ติดต่อได้ง่ายมากแพร่กระจายไปทั่วโลกอย่างเงียบๆ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา มันก็ระบาดใหญ่อย่างฉับพลัน จนทำให้แต่ละประเทศต้องตื่นตัว แต่ก็สายเกินไปแล้ว
ในประเทศที่ได้รับผลกระทบคือแถบตะวันออกเฉียงใต้และหัวเป่ย
หมูนับล้านตัวถูกฆ่าทำลายและฝังกลบ ทำให้ราคาเนื้อหมูพุ่งสูงขึ้นเป็นสามเท่าภายในไม่กี่วัน ราคาฟิวเจอร์สหมูในตลาดโลกยิ่งพุ่งขึ้นเกือบห้าเท่า
นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในตอนนี้ที่จะทำให้เงินในมือเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจึงไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไป
ส่วนเรื่องที่อ้างว่าไม่มีใบอนุญาตนั้น แน่นอนว่าเป็นแค่ข้ออ้าง เรื่องเล็กๆ แบบนี้บริษัทตัวแทนการค้าทั่วไปก็แก้ไขได้ ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเซียวหมิงเลย
ที่เขาต้องการให้ไป๋เสวี่ยเจามาทำเรื่องนี้ ก็เพราะว่าพ่อแท้ๆ ของไป๋เสวี่ยเจาคืออาจารย์ที่เขาเคยมอบตัวเป็นศิษย์ตอนติดคุกในชาติก่อน
ชาติที่แล้ว ที่เขาสามารถลุกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วหลังพ้นโทษ ก็เพราะคำสอนและการอบรมของอาจารย์นี่แหละ
นี่คือบุญคุณ แม้ว่าชาตินี้จะยังไม่ได้เกิดขึ้น แต่เขาก็ไม่มีวันลืม
กำลังคิดอยู่ ก็มีโทรศัพท์เข้ามา หน้าจอแสดงเบอร์ที่ไม่รู้จัก แต่เสียงที่พูดกลับเป็นหยุนซือหยี่
"ท่านเซียวคะ ไม่ได้รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณใช่ไหมคะ?"
เซียวหมิงเบ้ปาก "จะรบกวนหรือไม่รบกวน เธอก็โทรมาแล้ว มีอะไรก็ว่ามาตรงๆ"
หยุนซือหยี่ที่อยู่ปลายสายกระตุกมุมตา
ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่เจอผู้ชายที่มีท่าทีแย่ๆ แบบนี้เวลารับโทรศัพท์ของเธอ
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หมอนี่มีความสามารถน่าตกใจถึงขั้นน่ากลัว เธอก็คงไม่อยากแตะต้องเรื่องยุ่งยากแบบนี้หรอก
"จริงๆ แล้ว คนที่อยากจะติดต่อคุณไม่ใช่ฉัน แต่เป็นซืออี้ต่างหาก แต่เขาไม่มีเบอร์คุณ"
พอได้ยินแบบนั้น เซียวหมิงก็เลิกคิ้วสูงทันที "เขาไม่ได้โดนเมิ่งเมิ่งแทงหรอกนะ?"
ย้อนเวลากลับไปครึ่งชั่วโมงก่อน หลังจากแยกกับหยุนซือหยี่ เฉินซืออี้ก็ไปดื่มที่ผับตามที่นัดกับเพื่อนฝูง
พวกเขาเป็นลูกคนรวยที่เป็นแขกคนสำคัญของสถานบันเทิง ก่อนที่เครื่องดื่มจะมาเสิร์ฟครบ ก็มีสาวๆ มาคอยให้บริการกว่าสิบคนแล้ว
สาวๆ ทุกคนมีรูปร่างหน้าตาดี ทั้งอวบอิ่มและผอมบาง เฉินซืออี้เหลือบตาเห็นสาวคนหนึ่งที่มีดวงตากลมโต จึงเรียกเธอมานั่งข้างๆ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม "เรียกว่าอะไรครับ?"
"สวัสดีค่ะพี่ หนูชื่อเมิ่งเมิ่งค่ะ"
สาวน้อยยิ้มหวานเสียงหวานจนน่าเลี่ยน แต่เฉินซืออี้กลับสะดุ้งโหยงราวกับถูกงูกัดก้น
เพื่อนๆ เห็นท่าทางแปลกๆ ก็ถามว่าเป็นอะไร แต่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง จึงบอกว่าไม่สบาย แล้วให้เมิ่งเมิ่งไปที่อื่น
"สาวสวยขนาดนี้ยังไม่ถูกใจ หรือว่าพี่เฉินเปลี่ยนรสนิยมไปแล้ว? ได้ยินว่าที่นี่มีหนุ่มหล่อล่ำๆ หลายคน จะให้เรียกมาให้ไหม?"
"ไปให้พ้น! ถ้าจะหาก็ให้หนุ่มล่ำๆ มาจัดการพวกแกนั่นแหละ"
เฉินซืออี้ด่าออกมา เพื่อนๆ หัวเราะกันครืน คนหนึ่งแซ่จางรีบดึงเมิ่งเมิ่งที่กำลังจะเดินจากไปมานั่งข้างๆ ตัวเอง
ในระหว่างที่เล่นสนุกกัน เฉินซืออี้รู้สึกหวั่นใจตลอดเวลา แอบมองเมิ่งเมิ่งด้วยหางตา ไม่สนใจเสียงเพื่อนชวนดื่มหรือเสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังสนั่น
แปลกจริง หรือว่าไอ้แซ่เซียวนั่นจะมีพลังทำนายอนาคตกันแน่?
ไม่ใช่ๆ เมิ่งเมิ่งฟังก็รู้ว่าเป็นชื่อในวงการ แถมยังพบเห็นได้ทั่วไป คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ เหมือนหมอดูข้างถนนนั่นแหละ ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ
ปลอบใจตัวเองอยู่พักใหญ่ เฉินซืออี้ก็รู้สึกสงบลง แอบด่าตัวเองว่าขี้ขลาด ยกแก้วขึ้นจะชวนทุกคนดื่ม
ในตอนนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นเมิ่งเมิ่งอีกครั้ง แล้วก็เห็นเธอกำลังหยิบมีดที่ส่องแสงวับออกมาจากกระเป๋า!
"ระวัง!"
เฉินซืออี้ไม่ทันคิดอะไร ขว้างแก้วไปทันที เมิ่งเมิ่งร้องโอ๊ย มือพลาดไป มีดจึงไม่ได้แทงเข้าร่างของคนแซ่จาง แต่กรีดเป็นรอยยาวที่หน้าอก
สาวๆ รอบข้างกรีดร้องวิ่งหนี เพื่อนๆ ก็วุ่นวาย มีแต่เฉินซืออี้ที่เข้าไปกดตัวเมิ่งเมิ่งไว้กับพื้น
หันไปมอง เห็นเสื้อครึ่งตัวบนของคนแซ่จางเปื้อนเลือดแดงฉาน เขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวหมิงเตือนไว้ ตอนนี้เขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?
เขาเห็นชัดๆ ว่ามีดของเมิ่งเมิ่งพุ่งตรงไปที่หัวใจของเพื่อน
เมิ่งเมิ่งถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบาร์จับตัวไว้ คนแซ่จางก็ถูกรถพยาบาลรับตัวไป เฉินซืออี้ฝากหยุนซือหยี่ช่วยขอบคุณเซียวหมิงแล้ว ก็หันไปพูดกับเพื่อนๆ อย่างดุดัน "ชัดเจนว่านี่เป็นการจงใจมาทำร้ายพวกเรา!
จะปล่อยเรื่องนี้ไว้แบบนี้ไม่ได้ ไม่งั้นพวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในวงการลูกคนรวย?
รีบใช้อำนาจที่มีสืบหาให้ได้!
ตอนนี้ ให้คนไปจับเจ้าของบริษัทที่ดูแลอีนังนั่นมาก่อน กูอยากรู้นักว่ามันกินอะไรถึงได้บ้าขนาดนี้!"


## บทที่ 20 ไอ้เลว! แม่ลูก!

เมื่อได้ยินว่าเฉินซืออี้ไม่เป็นไร เซียวหมิงก็หาวพลางพูดว่า "เธอให้เบอร์ฉันกับเขาได้นะ
แล้วก็บอกเขาด้วยว่า อย่าทำให้ตัวเองกลัวไปเอง เรื่องนี้มันง่ายๆ ไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่เขาคิด แค่ระบายความโกรธออกมาก็พอ อย่าทำเกินเหตุ"
"เมิ่งเมิ่งคนนั้นเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงต้องฆ่า..."
หยุนซือหยี่กลั้นความอยากรู้ไม่ไหว แต่ยังถามไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ถูกวางสายไปเสียแล้ว
"ไอ้บ้านี่!"
เธอโยนโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิด แล้วกระโจนขึ้นเตียงกดหมอนทุบอย่างบ้าคลั่ง
เซียวหมิงหาโรงแรมแถวบ้านเปิดห้องพัก อาบน้ำเสร็จขึ้นเตียง กำลังจะหลับในสภาพงัวเงีย ก็มีข้อความดังตึ้งเข้ามาในโทรศัพท์
เป็นข้อความจากหยางหานชิง
"ฉันเพิ่งให้ปากคำเสร็จ บอกให้รู้ว่า ฉันบอกตำรวจว่าฉันบังเอิญเห็นเด็กที่ตึกตรงข้ามชอบถ่ายรูป ไม่ได้เอ่ยชื่อคุณ"
เซียวหมิงแค่นยิ้ม ตอบกลับไป "เด็กดี! ดึกป่านนี้แล้วอย่าเที่ยวเพ่นพ่านข้างนอก รีบกลับบ้านไปนอนซะ"
หลังจากวุ่นวายมาทั้งคืน ตอนที่หยางหานชิงขับรถออกจากสถานีตำรวจ เธอทั้งเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย
นึกถึงว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะต้องอยู่คนเดียว ความรู้สึกไร้ที่พึ่งและหวาดกลัวก็ผุดขึ้นมาทันที ถนนที่เงียบสงัดกว้างใหญ่ยิ่งขยายความรู้สึกเหงานี้ให้ใหญ่ขึ้น ทำให้เธออยากหาใครสักคนมาคุยด้วยโดยสัญชาตญาณ
แต่จะหาใครดีล่ะ?
เวลาป่านนี้แล้ว ใครจะยังตื่นอยู่?
เธอจอดรถข้างทาง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วราวกับมีผีเข้าสิง เธอก็เลือกเบอร์ของเซียวหมิงส่งข้อความไป
กับนิสัยแย่ๆ ของไอ้คนนั้น ต่อให้ส่งตอนกลางวันก็ไม่แน่ว่าจะตอบ ขอให้เขานอนแล้วไม่ได้ปิดเสียงโทรศัพท์ จะได้ถูกปลุกให้รำคาญ สมน้ำหน้า!
คิดแบบนี้แล้ว หยางหานชิงก็รู้สึกดีขึ้นมาก เปิดเพลง ผ่อนคลายเท้าขวา เตรียมยกเท้าจากแป้นเบรก
ติ๊ง!
เหยียบเบรกค้างไว้แล้วคว้าโทรศัพท์มาปลดล็อก เธอทำทุกอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้า
เมื่อเห็นข้อความตอบกลับจากเซียวหมิง มุมปากของหยางหานชิงก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว พึมพำด่า "ไอ้บ้านี่..."
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเสวี่ยลาบริษัท แล้วขนกระเป๋าเดินทางกลับบ้านเกิด
โจว อ้ายเฟิ่งเปิดประตูเห็นลูกสาว ก็ทำหน้าบึ้งทันที พูดอย่างไม่พอใจว่า "กลับมาทำไม?"
เจียงเสวี่ยรู้สึกขมขื่นในใจ กลั้นน้ำตาพูดว่า "แม่คะ หนูคิดได้แล้ว ตัดสินใจจะหย่ากับเซียวหมิง"
ดวงตาของโจว อ้ายเฟิ่งเป็นประกายขึ้นทันที "แม่บอกยังไงตั้งแต่แรกแล้ว? ตอนที่เธอจะแต่งงานกับเขา แม่ก็ไม่เห็นด้วยแล้ว ตอนนี้รู้รสขมแล้วใช่ไหม!
ไม่ฟังคำผู้ใหญ่ ก็ต้องเจอแบบนี้แหละ แม่เป็นแม่ของเธอนะ จะทำร้ายเธอได้ยังไง..."
เธอเดินบ่นพึมพำกลับเข้าห้อง เจียงเสวี่ยเดินตามเข้าไป ก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร
"ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วก็ยังไม่สาย ถึงจะเป็นการแต่งงานครั้งที่สอง แต่ก็ไม่มีลูกเป็นภาระ หน้าตาก็สวย หาผู้ชายใหม่คงไม่ยาก
อ้อ ห้องเก่าของเธอแม่เอาไว้เก็บของแล้ว เดี๋ยวเธอจัดเก็บหน่อย แล้วไปซื้อเตียงพับมานอนก็ได้"
โจว อ้ายเฟิ่งพูดพลางผลักประตูห้องเปิด
เจียงเสวี่ยมองห้องที่เปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้ จมูกเริ่มแสบร้อน น้ำตาเอ่อคลอเบ้า
แม้ว่าจะเป็นเพียงห้องเล็กๆ ไม่กี่ตารางเมตร ไม่ได้ใหญ่เท่าห้องนอนรองของน้องชาย แต่มันก็เป็นที่ที่เก็บความทรงจำวัยเด็กและวัยสาวของเธอ
ตอนนี้ เตียงของเธอ ตู้ของเธอ ข้าวของทุกอย่างของเธอหายไปหมด ไม่เหลือร่องรอยของเธอแม้แต่น้อย ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตา เหมือนเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่
บางที... ฉันอาจจะเป็นคนเกินเท่านั้น โลกนี้ไม่มีใครต้องการฉัน นอกจาก...
เจียงเสวี่ยลูบท้องโดยไม่รู้ตัว การตัดสินใจทำแท้งที่เพิ่งตกลงใจเมื่อคืนเริ่มสั่นคลอน
"...หย่าดีนักล่ะ!" โจว อ้ายเฟิ่งยังคงบ่นต่อไป
"ป้าสองของเธอพูดกับแม่หลายครั้งแล้ว ที่ร้านเสริมสวยของเธอมีลูกคุณนายรวยๆ หลายคนที่ยังโสด เดี๋ยวเธอเอาของไปฝากบ้าง ให้เธอแนะนำคนดีๆ ให้
อ้อ ตอนหย่าต้องแข็งกร้าวหน่อยนะ ต้องเอาบ้านมาให้ได้ เข้าใจไหม?
น้องชายเธออายุยี่สิบกว่าแล้วยังไม่มีแฟน พอดีเลย ขายบ้านเอาเงินให้เขาหาคู่แต่งงาน"
เจียงเสวี่ยทนไม่ไหวแล้ว โต้กลับว่า "บ้านนั้นเป็นสมบัติที่พ่อแม่เซียวหมิงทิ้งไว้ เป็นทรัพย์สินก่อนแต่งงาน"
"ก่อนแต่งงานบ้าบออะไร!"
โจว อ้ายเฟิ่งจ้องตาเขม็ง "โฉนดบ้านก็เพิ่มชื่อเธอไปแล้วไม่ใช่หรือ? มีชื่อก็ต้องได้อย่างน้อยครึ่งหนึ่ง
ปล่อยให้ไอ้ลูกเหี้ยตระกูลเซียวนั่นนอนกับเธอมาตั้งหลายปี ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง ไม่เอาค่าชดเชยได้ยังไง? แค่บ้านเก่าๆ หลังเดียว แม่ยังว่าขาดทุนเลย!"
เห็นแม่พูดจาหยาบคายขึ้นเรื่อยๆ เจียงเสวี่ยกระทืบเท้าด้วยความโมโห "แม่คะ พวกเราเป็นสามีภรรยากัน จะพูดเรื่องนอนไม่นอนอะไรกัน จะเอาหนูไปเทียบกับอะไร?"
"ฮึ! อย่ามาบอกว่าแม่พูดไม่ดี ในสายตาแม่ เธอยังแย่กว่าพวกขายตัวซะอีก อย่างน้อยพวกนั้นยังได้เงินเข้ากระเป๋า แต่เธอได้อะไร?"
โจว อ้ายเฟิ่งจิ้มหน้าผากลูกสาวอย่างไม่ใส่ใจความรู้สึก "แม่ไม่รู้จะทำยังไงที่คลอดลูกสาวโง่แบบเธอออกมา!
ดีนะที่แม่ยังมีไหวพริบ เอาโฉนดบ้านของพวกเธอมาเก็บไว้ก่อน จะได้ไม่ต้องกลัวว่าไอ้ตระกูลเซียวนั่นจะมาเบี้ยวทีหลัง ถ้าเกิดมันเอาไปจำนอง หรือแม้แต่เสียพนัน เธอจะได้ไม่ต้องร้องไห้โดยไม่มีที่ให้ร้อง..."
"อะไรนะ?"
เจียงเสวี่ยช็อกราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างกายแข็งทื่อราวกับกลายเป็นหิน
"แม่คะ... แม่... แม่เอาโฉนดบ้านของพวกเราไปเหรอ?"


## บทที่ 21 พี่สะใภ้คนโตและคนเล็ก

"ใช่สิ! มีอะไรหรือ?"
โจว อ้ายเฟิ่งดูเหมือนจะไม่สนใจความตกใจของลูกสาวเลย ตอบอย่างมั่นใจและเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ
เจียงเสวี่ยคิดไม่ออก: "ทำไมล่ะ? บ้านไม่ใช่ของแม่ กินก็ไม่ได้ ดื่มก็ไม่ได้ แม่เอามันไปทำไม?"
"สมองเธอไม่ทำงานแล้ว หูก็ไม่ได้ยินด้วยหรือไง?"
"เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วว่า ฉันทำเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ชิงความได้เปรียบไว้ก่อน บางทีตอนนั้นอาจจะทำให้ไอ้นามสกุลเซียวนั่นไม่เหลืออะไรเลย นี่ก็เพื่อประโยชน์ของเธอนะ!"
"การหย่าเป็นเรื่องที่ฉันเพิ่งตัดสินใจเมื่อคืนนี้เอง แม่รู้ล่วงหน้าได้ยังไง?"
"ฉันไม่จำเป็นต้องรู้หรอก การแต่งงานนี้ เธอต้องหย่า ไม่อยากหย่าก็ต้องหย่า!"
"แม่เลี้ยงเธอมาจนโต ไม่ใช่เพื่อให้เสียของเปล่า ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เธอต้องตอบแทนครอบครัวแล้ว"
เจียงเสวี่ยรู้สึกเหมือนโลกหมุนควงไปหมด ต้องเกาะกระเป๋าเดินทางไว้แน่นถึงไม่ล้ม ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ รู้สึกผิด เศร้า และน้อยใจ ปะปนกันไปหมด
แม้ว่าจะรู้ตั้งแต่เด็กว่าแม่ชอบลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่นั่นก็แค่การปฏิบัติที่แตกต่างกันเท่านั้น ไม่ได้ลำบากอะไรมากนัก
ดังนั้น เธอผู้มีนิสัยอ่อนโยนและใจกว้างจึงไม่เคยเกลียดชัง กลับพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำตามความต้องการของครอบครัว ตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูมา
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ สำหรับแม่แล้ว การเสียสละทั้งหมดของเธอไม่เพียงแต่เป็นเรื่องที่ควรทำ แต่ยังไม่เพียงพออีกด้วย
ความปรารถนาของเธอ ความสุขของเธอ รวมถึงตัวเธอเอง ไม่มีอะไรสำคัญเลย
ตราบใดที่ไม่สามารถนำผลประโยชน์มาสู่ครอบครัวได้มากพอ ชีวิตของเธอก็ต้องยอมให้จัดการโดยไม่มีเงื่อนไข
เมื่อมองย้อนกลับไปที่สามี แม้เมื่อคืนจะถูกเข้าใจผิดและทำร้ายจิตใจ เขาก็ไม่ได้พูดคำหนักๆ แม้แต่ครึ่งคำ ยังยอมลำบากตัวเองจากไปเพื่อความปลอดภัยของเธอ
คิดถึงตรงนี้ น้ำตาของเจียงเสวี่ยก็ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับเขื่อนแตก
ใช่แล้ว ฉันมันโง่จริงๆ ความทุกข์ทั้งหมดก็เพราะตัวเองทำ สมควรแล้ว!
"ร้องๆๆ ทั้งวันรู้จักแต่ร้องไห้ เธอทำอะไรเป็นบ้าง? ตอนที่ฉันห้ามไม่ให้แต่งงาน ทำไมไม่เห็นร้องล่ะ?"
"อย่ายืนเหม่ออยู่เลย รีบจัดห้องซะ แล้วก็ไปซื้อเตียง ซื้อกับข้าวเพิ่มด้วย น้องชายเธอวันนี้จะกลับมากินข้าวเที่ยง"
โจว อ้ายเฟิ่งเดินออกไปพร้อมกับบ่นพึมพำ
เจียงเสวี่ยสูดหายใจลึก เช็ดน้ำตา วิ่งตามไปที่ห้องนอนใหญ่ ถาม: "โฉนดบ้านอยู่ไหน?"
โจว อ้ายเฟิ่งงงๆ ชี้ไปที่ลิ้นชักหัวเตียงโดยไม่ทันคิด "อยู่ในนั้นแหละ"
เจียงเสวี่ยไม่พูดอะไร เดินไปหยิบแล้วเดินออกมาทันที
"เธอจะทำอะไร?" โจว อ้ายเฟิ่งดึงตัวเธอไว้ "ถึงตอนนี้เธอจะไปหย่า ก็ไม่จำเป็นต้องเอามันไปนี่ ถ้าโดนเซียวหมิงแย่งไปจะทำยังไง?"
เจียงเสวี่ยสะบัดมือแม่ออก พูดเสียงเข้ม: "แม่ ฉันจะไม่หย่ากับเซียวหมิง ชาตินี้ก็จะไม่หย่า ถึงตายก็จะขอฝังอยู่ข้างๆ เขา!"
"เธอว่าอะไรนะ?"
โจว อ้ายเฟิ่งแรกๆ คิดว่าตัวเองได้ยินผิด จากนั้นก็โกรธจัด ยกมือตบหน้าเธอเต็มแรง
"เจียงเสวี่ย เธอกินยาผิดหรือไง? ผู้หญิงสกปรกนามสกุลเซียวนั่นมีอะไรดี อยากทำให้แม่ตายใจหรือไง?"
หลังจากโดนตบ เจียงเสวี่ยกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างที่หายไปจากหลังของเธอ ทั้งตัวรู้สึกเบาสบายขึ้นมาก
เธอยืดอกพูดว่า "เซียวหมิงเป็นสามีของฉัน เป็นพ่อของลูกฉัน ฉันรักเขา และเขาก็รักฉัน แค่นี้ก็พอจะพิสูจน์ได้แล้วว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก!"
พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินจากไป ด้วยก้าวที่เบาและมั่นคง
โจว อ้ายเฟิ่งตกใจจนหน้าซีด "อะไรนะ? พวกเธอมีลูกแล้วเหรอ? เธอ...เธอหยุดนะ! แม่เตือนเธอนะ รีบไปทำแท้งลูกอัปรีย์นั่นซะ ไม่งั้น อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเข้าบ้านแม่อีก..."
เจียงเสวี่ยปิดประตูใส่เสียงด่าของแม่ไว้ข้างหลัง ก้มลงลูบท้องน้อยพลางพูดเบาๆ ว่า "ขอโทษนะลูก แม่เสียสติไป เกือบทำเรื่องใหญ่เสียแล้ว
ต่อไปจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว แม่สัญญา!"
ในห้อง โจว อ้ายเฟิ่งยิ่งคิดยิ่งโกรธ หยิบโทรศัพท์โทรหาลูกชาย "เสี่ยวเหลย ลูกมีเพื่อนสนิทเยอะไม่ใช่เหรอ? ให้พวกเขาไปจัดการเซียวหมิงซะ!
พี่สาวเธอหมดหวังแล้ว จะเอาบ้านคืนมาต้องพึ่งพวกเราเองแล้ว"
เช้าตรู่ เซียวหมิงซื้อข้าวเช้ากลับบ้าน แต่น่าเสียดายที่เจียงเสวี่ยไปแล้ว เขาจึงได้แต่กินข้าวคนเดียวอย่างจำใจ
ยังกินไม่ทันได้กี่คำ โทรศัพท์จากเฉินซืออี้ก็โทรเข้ามา
"เอ่อ...พี่หมิง ไม่ได้รบกวนตอนพักผ่อนใช่ไหมครับ? จริงๆ น้องก็ไม่อยากจะโทรมา แต่ตอนนี้มีเรื่องเล็กๆ เกิดขึ้น ผมคิดว่าต้องรีบแจ้งให้พี่ทราบ
แต่พี่ต้องเชื่อน้องนะ ผมไม่รู้เรื่องมาก่อนจริงๆ!"
เซียวหมิงฟังแล้วงงไปหมด "พูดอะไรอ้อมแอ้ม พูดให้ชัดๆ หน่อย มีเรื่องอะไร?"
"เอ่อ พวกเรา...บังเอิญไป...ไปจับภรรยาพี่มาน่ะ"
"อะไรนะ?"
เซียวหมิงลุกพรวดขึ้น "เฉินซืออี้ แกกล้าแตะต้องเมียฉัน อยากตายใช่ไหม?"
"ไม่ใช่พี่สะใภ้คนโต เป็นพี่สะใภ้คนเล็ก พี่หมิงใจเย็นๆ ก่อน ฟังน้องอธิบาย..."
"เดี๋ยวก่อน พี่สะใภ้คนโตคนเล็กอะไร กูมีเมียคนเดียว"
"เข้าใจๆ ครับ" เฉินซืออี้หัวเราะแหยๆ "พวกเราเป็นผู้ชายเหมือนกัน น้องเข้าใจ"
เซียวหมิงยิ่งฟังยิ่งงง "แกพูดให้ชัดๆ หน่อย เกิดอะไรขึ้น? จับใครมา?"
"อ๋อ เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ" เฉินซืออี้พูด "เมื่อคืนโชคดีที่พี่หมิงเตือน ช่วยชีวิตน้องไว้
ผมโกรธมาก เลยให้คนไปสืบเจ้าของบริษัทของเมิ่งเมิ่ง แรกๆ นึกว่าเธอหนีไปแล้ว ไม่คิดว่าเช้านี้จะมีคนพาเธอมา
เธอบอกว่าเรื่องไม่เกี่ยวกับเธอ ผมไม่เชื่อแน่นอน โชคดีที่ถามอีกหลายคำ ถึงรู้ว่าเป็นเรื่องใหญ่ ที่แท้เธอเป็นผู้หญิงของพี่
ขอโทษนะพี่ ผมไม่รู้จริงๆ อย่าโกรธเลยนะครับ"
เซียวหมิงฟังจบแล้วงงไปหมด
อะไรวุ่นวายไปหมด ชาติที่แล้วกูยังไม่เคยมีเมียใหม่เลย ชาตินี้จะมีผู้หญิงอื่นได้ยังไง?


## บทที่ 22 ฉันเป็นผู้หญิงของเขา

เมื่อคืนหลังจากได้ยินว่ามีลูกหลานคนรวยคนมีอำนาจเจ็ดแปดคนจะมาจับตัวเธอ ไป๋เสวี่ยเจาก็หลบซ่อนตัวและเริ่มโทรศัพท์หาคนช่วยไกล่เกลี่ย
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่ที่เคยรับปากไว้ หรือเจ้านายที่เคยรับผลประโยชน์มาไม่น้อย ต่างก็ปัดความรับผิดชอบทั้งหมด
พวกที่ยังพอมีหน้ามีตายังหาข้ออ้างมาอ้าง ส่วนพวกไร้ยางอายก็บอกให้เธอไปให้พ้น อย่ามาทำให้พวกเขาเดือดร้อน
จนกระทั่งน้องชายคนสนิทโทรมาบอกว่าได้ติดต่อกับลูกหลานคนรวยคนหนึ่งและอธิบายเรื่องราวให้เข้าใจแล้ว เธอแค่ต้องไปขอโทษและชดใช้เท่านั้น
แม้จะรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม แต่ก็เป็นนางแบบของบริษัทเธอที่ก่อเรื่อง อีกฝ่ายมีอิทธิพลมาก เธอสู้ไม่ได้ จึงต้องยอมจำนน
เตรียมของขวัญมูลค่าเกือบล้านหยวน เธอตามน้องชายคนสนิทมาถึงหมู่บ้านหรูชานเมือง แต่พอเข้าไปยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกควบคุมตัวไว้
แล้วเธอก็พบอย่างเศร้าใจว่า น้องชายที่เธอไว้ใจมาตลอดรับเงินก้อนหนึ่งจากอีกฝ่าย แล้วค้อมหัวเดินจากไป
ถูกหักหลัง!
โกรธจนแทบระเบิด แต่จะทำอย่างไรได้? ไป๋เสวี่ยเจาได้แต่พยายามอธิบายว่าเธอไม่รู้เรื่องเมื่อคืนเลย และขอร้องให้อีกฝ่ายให้อภัย
คนที่จับตัวไป๋เสวี่ยเจาก็คือเฉินซืออี้และพวกลูกคนรวยที่เสเพลนั่นเอง
หลังจากฟังคำขอร้อง เฉินซืออี้ยิ้มเย็นชา เดินมาหน้าไป๋เสวี่ยเจา พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเธอ
"พี่ไป๋ใช่ไหม? ได้ยินว่าเธอเก่งนะ ผู้หญิงคนเดียวทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว
ปกติพวกพี่ไม่มีนิสัยรังแกผู้หญิง แต่มาหาเรื่องถึงหัวพวกพี่ นั่นมันผิดแล้วนะ
ถ้ารู้งานก็รีบบอกมาว่าใครเป็นคนสั่งเธอ?
บอกมาแล้วไม่มีเรื่อง ไม่งั้นพวกพี่ก็จะไม่ถือว่าเธอเป็นผู้หญิงแล้วนะ"
ไป๋เสวี่ยเจาอยากร้องไห้ อยากจะแข็งข้อสักครั้ง แต่ก็รู้สึกว่าช่างไม่ยุติธรรมเหลือเกิน จึงได้แต่อธิบายว่า "ฉันไม่รู้เรื่องอะไรจริงๆ
เมิ่งเมิ่งเพิ่งเซ็นสัญญามาได้ครึ่งเดือน เมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่เธอออกงานหลังการฝึกอบรม ใครจะไปรู้ว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น
พวกคุณล้วนเป็นคนมีชาติตระกูล มีฐานะสูงส่ง ธุรกิจทั้งหมดของฉันอยู่ที่หลงอิน ฉันไม่มีเหตุผลที่จะเสี่ยงมาหาเรื่องพวกคุณหรอกนะคะ!"
"เฮ้! อีตัวดี ปากเล็กๆ แต่แข็งดีนี่"
เฉินซืออี้เบ้ปากพลางโบกมือเรียกบอดี้การ์ด "นับว่าเธอโชคดี เมื่อวานมีผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งเตือนข้าไว้ไม่ให้ทำเกินเลย ไม่ต้องทรมานร่างกายแล้วกัน เรามาเล่นอะไรใหม่ๆ กัน"
ขณะพูด บอดี้การ์ดสองคนก็ยกกรงเหล็กขนาดใหญ่เข้ามา
ไป๋เสวี่ยเจามองดูอย่างตั้งใจ ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ขนลุกชันไปหมด
เห็นในกรงมีหนูขาวอยู่หลายสิบตัว ไต่ไปมา ร้องจี๊ดๆ
"พวกนี้พี่ให้คนไปซื้อมาจากคณะแพทยศาสตร์โดยเฉพาะ พวกมันเชื่องและน่ารักมาก แถมเพิ่งให้อาหารด้วย เธอวางใจได้ ส่วนใหญ่พวกมันจะไม่กัดคน
ถ้าเธออยู่ในกรงได้หนึ่งชั่วโมง พวกพี่จะเชื่อที่เธอพูด แล้วปล่อยเธอไป"
พวกคุณชายเสเพลคนอื่นๆ ต่างตื่นเต้น ทั้งยกย่องเฉินซืออี้ว่าคิดได้แปลกใหม่ ทำอะไรไม่ธรรมดา พร้อมกับจะเปิดพนันกันตรงนั้นเลย ว่าไป๋เสวี่ยเจาจะทนไม่ร้องไห้ได้กี่นาที
ไป๋เสวี่ยเจาเข้าสู่สังคมตั้งแต่อายุสิบกว่า ต่อยตีมานับครั้งไม่ถ้วน เคยแทงคนและโดนแทง มั่นใจว่าการทรมานทั่วไปไม่อาจทำให้เธอต้องกะพริบตาสักครั้ง
แต่ "การทรมาน" นี้ไม่รวมถึงหนูนะ!
แค่คิดถึงภาพหนูหลายสิบตัววิ่งไปมาบนตัว บนหน้า และในเสื้อผ้า เธอก็กลัวจนแทบจะเป็นลม
บอดี้การ์ดของเฉินซืออี้เข้ามาจับแขนทั้งสองข้างของเธอไว้ ในความสิ้นหวัง เธอนึกถึงคนที่ "พูดเล่น" เมื่อคืนขึ้นมา จึงตะโกนสุดเสียงเผื่อเป็นไม้ตายว่า "ฉันรู้จักเซียวหมิง!"
"เฮ้ย ยย..."
เฉินซืออี้สะดุ้ง ก้นบุหรี่หล่นใส่ตัว รีบปัดออกอย่างร้อนรน แล้วถามว่า "เธอว่าใครนะ?"
หรือว่าคนคนนั้นไม่ได้โม้?
ไป๋เสวี่ยเจารู้สึกมีความหวังขึ้นมาในใจ จึงพูดชัดถ้อยชัดคำว่า "เซียวหมิง! หมิงที่แปลว่าดังก้องนั่นแหละ!"
เฉินซืออี้มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามว่า "เธอมีความสัมพันธ์อะไรกับเขา?"
เห็นสายตาเขาแปลกๆ ไป๋เสวี่ยเจาคิดได้ทันที จึงตอบว่า "ฉัน... ฉันเป็นผู้หญิงของเขา"
"เธอโกหก! พี่หมิงมีภรรยาแล้วนะ"
"ก็เลยบอกว่าเป็น 'ผู้หญิง' ไม่ได้บอกว่าเป็นภรรยา"
เฉินซืออี้ไม่อยากเชื่อ แต่ก็ไม่กล้าไม่เชื่อ
ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเซียวหมิงชื่อเจียงเสวี่ย คนนี้ก็ชื่อไป๋เสวี่ยเจา ทั้งคู่มีคำว่า 'เสวี่ย' เหมือนกัน ไม่แน่อาจจะเป็นรสนิยมพิเศษก็ได้!
ไม่ได้ เรื่องนี้ต้องรีบพูดให้ชัดเจน
เขาใช้สายตาสั่งให้บอดี้การ์ดอย่าทำอะไรพลาดพลั้ง แล้วรีบวิ่งออกไปโทรศัพท์
ตอนที่เซียวหมิงมาถึงบ้านหลังใหญ่ เฉินซืออี้นำพวกคุณชายเสเพลมายืนต้อนรับอยู่ที่หน้าประตู
"พี่หมิง เรื่องมันเป็นแบบนี้ ผมขอโทษจริงๆ ตอนเที่ยงที่ร้านหยุนติ่งชานถิง ผมจะจัดเลี้ยงขอโทษพี่กับพี่สะใภ้"
เฉินซืออี้พูดพลางยิ้มแหย แล้วหันไปดุคนอื่นว่า "ยืนเหม่ออะไรกัน? นี่แหละพระเอกที่ผมเล่าให้ฟัง พี่หมิง รีบทักทายสิ"
พวกคุณชายเสเพลไม่เคยเห็นเซียวหมิงมาก่อน จึงไม่ค่อยเต็มใจ แต่เพราะเกรงใจเฉินซืออี้ จึงทักทายแบบขอไปที เสียงอ่อนแรง
เฉินซืออี้กำลังจะโกรธ แต่เซียวหมิงห้ามเขาไว้ แล้วถามตรงๆ ว่า "ไป๋เสวี่ยเจาอยู่ไหน?"
"พี่สะใภ้อยู่ในบ้านกำลังกินอาหารเช้าครับ ผมสั่งเดลิเวอรี่จากร้านอาหารเช้าที่ดีที่สุดในเมืองมาให้"
เฉินซืออี้พูดพลางพาเซียวหมิงเข้าบ้าน ไป๋เสวี่ยเจายืนอย่างเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าโต๊ะอาหาร ดูท่าทางกระอักกระอ่วน
เซียวหมิงมองดูโต๊ะที่เต็มไปด้วยติ่มซำกวางตุ้ง แล้วยิ้มเย็น "อร่อยไหม? ผู้หญิงของผม!"
(เรื่องราวการเกิดใหม่+ธุรกิจ+ความรักภรรยา+ความหวานแหวว)
วันนี้ผมไม่ลงทุน มีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ
วิกฤตการเงินมันเกี่ยวอะไรกับผม? ยังไงผมก็ไม่มีทางขาดทุน
เอ๊ะ? ก้อนหินของคุณสวยดีนะ กลับบ้านรอสายโทรศัพท์นะ!
เซียวหมิงปิดประตู หยิบเพชรขนาดเท่ากำปั้นออกมา: ที่รัก เรามาเจียระไนมันให้เป็นลูกกลมๆ ให้ลูกเล่นกันไหม!
######
ลืมตาขึ้นมา กลับไปยังวันที่ภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์กระโดดตึก