ดวงใจเจ้าเฟยหลง
Kulabkaew
## ดวงใจ…เจ้าเฟยหลง

ดวงใจ…เจ้าเฟยหลง
บทนำ
ฝูงชนจำนวนมากที่อาศัยอยู่ในเมืองหน้าด่านต่างมารวมตัวกันมากหน้าหลายตา  พวกเขาต่างมาต้อนรับกองทัพของพระเจ้าฮั่นอู่ตี้ จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่  เสียงร้องโห่ชื่นชมดังขึ้นเมื่อบรรดานายทหารเริ่มเดินเข้ามาในด่านอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บรรดานายทหารถึงแม้จะมีอาการเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่ก็มีสีหน้ายิ้มแย้มตอบรับการต้อนรับของฝูงชน  การสู้รบเป็นเวลาร่วมปีทำให้พวกเขาคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอนเป็นอย่างมาก  การทำศึกครั้งนี้ใช้ระยะนานเป็นปีถึงสามารถรวมรวมดินแดนนอกด่านให้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินอันยิ่งใหญ่ภายใต้การปกครองขององค์จักรพรรดิผู้ปรีชาได้  หลังจากกรำศึกมาเป็นเวลานานพวกทหารก็ใกล้จะได้ถึงเวลาพักผ่อนและได้กลับไปหาครอบครัวเสียที  แต่ก่อนที่จะถึงเวลานั้นพวกเขาต้องเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อร่วมงานเฉลิมฉลองที่ถูกจัดให้อย่างยิ่งใหญ่เสียก่อน  และก่อนที่จะเดินทางไปถึงงานเลี้ยงนั้นพวกทหารจำต้องหยุดพักในเมืองต่างๆ  และแน่นอนว่าทุกเมืองที่ผ่านจะมีการต้อนรับและดูแลอย่างเต็มที่
"นั่นไง  ท่านแม่ทัพเจ้า "  เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้นและชี้มือไปยังนายทหารที่สวมชุดเกราะนั่งอยู่บนหลังม้า  สายตาของประชาชนต่างมองไปที่บุรุษผู้นั้นพร้อมๆกัน  ชายผู้นั้นเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่  ผิวสีเข้มกว่าชาวบ้านที่อยู่หลังกำแพงเมืองเนื่องจากต้องตากแดดตากฝนกรำศึกมาเป็นเวลานาน  ถึงจะมีผิวสีเข้มกว่าชาวบ้านทั่วไปแต่ทว่าใบหน้าของชายผู้นั้นเป็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้นกลับสะกดสายตาของทุกคนได้เป็นอย่างดี
" ท่านผู้นี้มีฉายาว่าแม่ทัพผู้ทระนง  และเป็นผู้ที่จักรพรรดิองค์ปัจจุบันชื่นชมและมักจะได้รับหน้าที่ให้ไปทำเรื่องสำคัญบ่อยๆ "  เสียงชื่นชมบุรุษผู้สง่างามบนหลังม้ายังคงดังไม่หยุด
"ท่านลงจากหลังม้าแล้ว  พอลงจากหลังม้าท่านก็ยังดูสง่างามและน่าเกรงขามไม่เปลี่ยนเลย  เป็นชายที่รูปงามมากเสียด้วย"  เสียงประชาชนต่างพูดคุยกันไปมา
แม่ทัพหนุ่มเจ้าของฉายาแม่ทัพผู้ทระนงเดินตัวตรงมาหยุดตรงหน้า  ขุนนางสูงวัยผู้มีหนวดเครายาวและเริ่มจะมีสีขาวเข้ามาแซมเป็นบางจุด  เขาผู้นี้ชื่อว่าหลินฮุ่ยหวงทำหน้าที่เป็นเจ้าเมืองของเมืองหน้าด่านแห่งนี้ และแน่นอนว่าชายชราผู้นี้สามารถทำหน้าที่ของตนได้เป็นอย่างดี เขาเป็นที่รักของชาวบ้านเป็นอย่างมาก
"ขอต้อนรับท่านแม่ทัพกลับสู่ดินแดนของเราขอรับ"   ท่านเจ้าเมืองเอ่ยขึ้นมาก่อนน้ำเสียงของเราราบเรียบ แต่ทว่าแววตาแสดงออกความชื่นชม
"ขอบคุณท่านเจ้าเมืองที่ออกมาต้อนรับกองทัพของเราด้วยตัวเอง"  แม่ทัพผู้สง่างามเอ่ยตอบและโค้งให้เขาอีกครั้ง
"เชิญท่านและเหล่าทหารกล้าเข้ามาพักในสถานที่ๆข้าจัดไว้ให้ก่อนเถะ  ทางเราได้จัดเตรียมอาหารและสถานที่พักผ่อนให้พวกท่านแล้ว" ท่านเจ้าเมืองพูดต่อ  เพราะได้รับบัญชาจากองจักรพรรดิว่าหากกองทัพผ่านมาให้ดูแลเหล่าทหารกล้าให้ดีที่สุด  อีกทั้งนายทหารพวกนี้ทำแระโยชน์ให้กับแผ่นดินดังนั้นบรรดาชาวเมืองจึงเต็มใจที่จะดูแลรับใช้เป็นอย่างมาก
หลังจากเห็นว่าบรรดาทหารได้รับประทานอาหารชั้นดี และได้พักผ่อนในสถานที่ๆสะดวกสบายแล้ว ท่านเจ้าเมืองก็ได้พาตัวแม่ทัพใหญ่มาที่จวนขุนนางของตนเพื่อดูแลอีกต่อหนึ่ง  เนื่องจากเขาเป็นแม่ทัพใหญ่จึงต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ
"ความจริงข้าพักกับบรรดาทหารก็ได้ ท่านเจ้าเมืองจะได้ไม่ต้องลำบาก" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเข้ามาถึงที่พักของตนเอง  ดวงตาคมประดุจเหยี่ยวมองรอบๆตัวอย่างสังเกตที่พักแห่งนี้มีสิ่งเครื่องเรือนครบครัน  ข้าวของทุกอย่างไม่ได้หรูหรามากมายเมื่อเทียบกับสิ่งของที่มีอยู่ในจวนของเขาที่เมืองหลวง  แต่ที่นี่เป็นเพียงแค่เมืองเล็กๆหน้าด่าน ดังนั้นของที่มีอยู่ก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว
"ท่านเป็นผู้ที่ทำประโยชน์และเสียสละให้แผ่นดิน ดังนั้นข้าจะต้องดูแลให้ดีที่สุด"
"ไม่ใช่แค่ข้าหรอก  เหล่าทหารทุกคนล้วนแต่เสียสละทั้งนั้น"
"เชิญท่านแม่ทัพพักผ่อนให้สบาย  ช่วงค่ำหวังว่าท่านแม่ทัพจะให้เกียรติร่วมรับประทานอาหารกับครอบครัวของข้า"  ท่านเจ้าเมืองยังคงพูดต่อ  เจ้าเฟยฟลงพยักหน้ารับเล็กน้อย  ไม่นานนักเจ้าเมืองสูงวัยก็เดินจากไป  เพื่อให้แขกคนสำคัญได้พักผ่อนอย่างเป็นส่วนตัว
ห้องครัวของจวนขุนนางบรรดาสาวใช้ต่างทำหน้าที่ของตนกันอย่างขมักเขม่น    ทุกคนมีความตั้งใจเป็นอย่างมากเนื่องจากแขกผู้นี้เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ อีกทั้งเขายังเป็นบุตรชายคนรองของท่านอ๋องเจ้า พระญาติคนสำคัญขององค์จักรพรรดิด้วย ดังนั้นทุกอย่างจึงต้องทำให้ดีที่สุด  บรรดาสาวใช้หลายนางอยากจะชื่นชมและอยากจะเห็นใบหน้าของท่านอ๋องแม่ทัพกันแทบทั้งนั้น  เพราะนอกจากจะเป็นเหมือนวีระบุรุษแล้วยังมีข่าวลือที่ลือกันปากต่อปากว่าเป็นแม่ทัพที่รูปงามมากเสียด้วย
"พวกชาวบ้านบอกกันว่าท่านแม่ทัพรูปงามมาก ถึงจะกรำแดดกรำฝนทำศึกมาเป็นเวลานานก็ยังงาม"  สาวใช้คนหนึ่งพูดออกมาในขณะที่มือก็ยังทำหน้าที่หั่นผัก
"เจ้าไปรู้มาจากไหน"
"พ่อค้าส่งที่มาส่งของในจวนบอก"
"ข้าอยากเห็นหน้าท่านแม่ทัพจังเลย"
"ท่านแม่ทัพจะมาพักที่จวน  เดี๋ยวพวกเราก็คงจะได้เห็น"  บรรดาสาวใช้ต่างพูดคุยกันถึงแขกที่มาเยือนจนไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้มีสตรีนางหนึ่งก้าวเข้ามาในห้องครัวใหญ่
"พี่ลู่เหลี่ยน"  เสียงเล็กๆเสียงหนึ่งเอ่ยเรียกชื่อสตรีใบหน้าหวานรูปร่างอ้อนแอ้นอรชรที่เดินเข้ามาภายใจห้องครัว  เสียงเรียกนั้นทำให้เจ้าของชื่อหันมามองและส่งยิ้มหวานให้อย่างที่เคยทำ
"กำลังยุ่งกันเลย  ข้าเข้ามารบกวนหรือเปล่า" เฉินลู่เหลียนเอ่ยถาม
"ไม่เท่าไหร่ค่ะ  พี่เข้ามาที่ห้องครัวอยากได้อะไรหรือเปล่าคะ"  เสี่ยวชิงเอ่ยถามสาวใช้รุ่นพี่แบบใคร่รู้  ถึงแม้จะเป็นสาวใช้เหมือนกัน แต่มีหน้าที่ต่างกันไป  เฉินลู่เหลียนเป็นสาวใช้ที่ฮูหยินท่านเจ้าเมืองโปรดปรานมาก  ดังนั้นนางจึงต้องคอยดูแลปรนนิบัติรับใช้ฮูหยินไม่เคยห่าง  นอกจากจะเป็นสาวใช้ประจำตัวฮูหยินท่านเจ้าเมืองแล้ว  เฉินลู่เหลียนยังเป็นสตรีที่ได้เรียนมากกว่าบรรดาสาวใช้ในจวนด้วย นางสามารถอ่านออก เขียนได้ เรียกได้ว่าอยู่ในระดับที่ดีมากเสียด้วย  เนื่องจากนางจะต้องอ่านหนังสือให้ฮูหยินฟังแทบจะทุกวัน เลยสามารถพัฒนาทักษะด้านนี้ได้ไม่ยาก
"ข้ามาขอน้ำร้อน"  คำพูดที่อ่อนหวานนั้นทำให้ผู้ที่ได้ฟังต่างพึงพอใจ ถึงแม้ว่านางจะเป็นสาวใช้คนสนิทของภรรยาท่านเจ้าเมือง  แต่ลู่เหลียนเป็นคนที่อ่อนน้อมถ่อมตน และมีจิตใจเอเฟื้อเผื่อแผ่กับสาวใช้ด้วยกันเสมอ
"รอสักครู่ เดี๋ยวข้าจะเอาให้"
"ขอบใจมากจ๊ะ"  พูดจบสาวใช้คนงามก็ส่งกาน้ำทองเหลืองขนาดใหญ่ให้กับสาวใช้รุ่นน้องและหันมาช่วยหยิบจับโน่นนี่ตามที่จะช่วยได้
"พี่ลู่เหลียนพี่เห็นท่านแม่ทัพหรือยังคะ"  เสียงของสาวใช้คนหนึ่งเอ่ยถามอย่างใคร่รู้  เพราะบรรดาสาวใช้ในจวนส่วนใหญ่ถูกเกณฑ์ให้มาช่วยงานในครัว  และบางส่วนก็ต้องเข้าไปดูแลความเรียบร้อยบริเวณส่วนต่างๆภายในจวน เลยทำให้ไม่ได้ออกไปต้อนรับแม่ทัพชื่อดังเหมือนกับชาวบ้าน
"ยังจ๊ะ"
"พี่ลู่เหลียนต้องคอยปรนนิบัติฮูหยินคงไม่มีเวลาไปไหนหรอก"  เสี่ยวชิงเป็นฝ่ายตอบแทนสาวใช้รุ่นพี่  ตั้งแต่รู้จักกันมาพี่ลู่เหลียนของนางไม่สนใจเรื่องของบุรุษ  นางใส่ใจและสนใจแต่เพียงเรื่องงานและหน้าที่ๆได้รับผิดชอบเพียงเท่านั้น
"น่าเสียดายจัง  ข้าอยากจะรู้ว่าท่านแม่ทัพรูปงามสมคำร่ำลือหรือเปล่า  มีเสียงลือกันว่าท่านแม่ทัพนอกจากจะมีรูปร่างสง่างามแล้วใบหน้ายังคมคายด้วย  น่าจะมีบทกวีชมโฉมท่านแม่ทัพบ้างนะข้าจะได้จินตนาการใบหน้าของท่านได้โดยไม่ต้องฟังจากปากชาวบ้าน"  บรรดาสาวใช้ในครัวยังคงพูดต่อ  ลู่เหลียนไม่ได้ตอบอะไร  นางทำเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น
"เจ้าอ่านหนังสือออกรึ"
"ไม่ออก  แต่พี่ลู่เหลียนอ่านให้ข้าฟังได้ ใช่ไหมคะ"  สาวใช้รูปร่างเล็กเอ่ยถามสาวใช้รุ่นพี่เมื่อพูดจบ  เฉินลู่เหลียนยิ้มบางๆแบบคนใจดี
"ถ้ามีบทกวีอย่างที่เจ้าว่า  และถ้าเจ้าอยากจะฟังจริงๆข้าก็จะอ่านให้ฟัง"  สาวใช้คนงามตอบจากใจจริง  "แต่มันคงจะดีกว่าถ้าเจ้าอ่านด้วยตนเองและแน่นอนว่าข้าเต็มใจจะสอนเจ้าอ่านเช่นกัน"  ลู่เหลียนพูดต่อ  นางอยากให้บรรดาสาวใช้อ่านออกเขียนได้ด้วยตนเองมากกว่า  เพราะมันเป็นความรู้ที่ติดตัวได้อย่างหนึ่ง
"ไม่เอาดีกว่าค่ะ  เป็นหญิงไม่จำเป็นต้องรู้หนังสือหรอก  เราไม่ได้เป็นขุนนางที่ไหนอย่างมากเราก็แค่เป็นแม่บ้าน แม่ค้าหรือไม่ก็สาวใช้เท่านั้น"  คำตอบนั้นทำให้ลู่เหลียนส่ายหน้าช้าๆ จริงอยู่ที่ไม่เห็นด้วยกับคำตอบ  แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต่อปากต่อคำไปทำไม
"สาวใช้อย่างเราขอเพียงมีเจ้านายที่ดี  แค่นี้ก็พอแล้ว  และถ้าเรามีวาสนาดี อาจจะมีเศรษฐีหรือขุนนางมาขอเราแต่งงานก็ได้  พี่ลู่เหลียนคิดว่าอย่างไรคะ"  สาวใช้ในครัวยังคงพูดต่อ
"ไม่รู้เหมือนกัน"  เฉินลู่เหลียนตอบสั้นๆ
"เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ลู่เหลียน"  เสี่ยวชิงบอกพร้อมทั้งส่งกาน้ำที่ด้านในบรรจุน้ำร้อนให้กับสาวใช้รุ่นพี่
"ขอบใจมากจ๊ะ"  เฉินลู่เหลียนรับกาน้ำมาถือไว้  ก่อนที่จะเอ่ยคำขอบคุณและเดินจากไปเงียบๆ  เมื่อสาวโฉมงามออกไปแล้วบรรดาสาวใช้ที่เหลือก็ลงมือทำงานของตนต่อ
"ทำไมไปถามพี่ลู่เหลียนแบบนั้น"  เสี่ยวชิงพูดขึ้นหนึ่งจากที่นิ่งฟังมานาน  พอจะรู้ว่าพี่ลู่เหลียนของตนน่าจะอึดอัดกับคำถามพวกนี้อยู่มากพอสมควร
"ทำไมล่ะ  ก็ข้าอยากรู้ว่าพี่ลู่เหลียนคิดอย่างไรก็เท่านั้นเอง"
"พี่ลู่เหลียนไม่สนเรื่องพวกนี้หรอก"  เสี่ยวชิงตอบแทน
"ก็น่าจะจริงตั้งแต่ข้าเข้ามาทำงานในจวนแห่งนี้และได้รู้จักพี่ลู่เหลียนก็ไม่เห็นนางสนใจเรื่องของผู้ชายเลย  นางเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยเหมือนพวกเราเลย  นางสนใจเรื่องการเรียนหนังสือราวกับว่าจะเรียนเพื่อไปรับราชการในราชสำนัก"  เสี่ยวชิงส่ายหน้าไม่เห็นด้วย
"พี่ลู่เหลียนแค่เป็นสตรีที่ใฝ่รู้เท่านั้น  และตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เจ้าจะมาวิจารณ์พี่ลู่เหลียน แต่เป็นเวลาที่พวกเราต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เพราะถ้ามัวแต่คุยเราจะทำงานไม่ทัน"  เสี่ยวชิงเตือนบรรดาสาวใช้เสียงเข้ม  ตอนนี้ทุกคนควรจะหันมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าจะไปนินทาผู้อื่น  อีกทั้งคนที่กำลังถูกนินทาก็เป็นคนดีและมีน้ำใจกับบรรดาสาวใช้ทุกคน  บวกกับนางเองก็รักลู่เหลียนเหมือนพี่สาวแท้ๆ  จึงไม่อยากให้หญิงสาวที่แสนดีคนนั้นถูกนำมาเป็นหัวข้อสนทนาลับหลังแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้


## 	ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง ตอนที่ 1.....แรกพบ

ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่ 1.....แรกพบ
ภาพของหญิงสาวรูปร่างอรชรกำลังเดินดับไฟที่ไม่จำเป็นตรงทางเดินกลับที่พักของตนนั้นทำให้แม่ทัพหนุ่มหยุดการเคลื่อนไหว เจ้าเฟยหลงใช้ความมืดของเงาไม้บังร่างกายสูงใหญ่ของตนเองไว้แล้วยืนสังเกตเงียบๆ  นางผู้นั้นงดงามราวกับดอกเหมยที่เบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิ  รูปร่างราวกับรูปปั้นหยกสลัก  ใบหน้ารูปไข่ได้สัดส่วน  ดวงตาเรียวยาวหางตาโค้งตวัดขึ้นเล็กน้อย  นัยน์ตาดำสนิท  คิ้วโค้งสวย  ส่วนริมฝีปากของนางนั้นก็เล็กมีสีชมพูระเรื่อเป็นเงา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของแม่ทัพหนุ่ม  เขาค่อยๆก้าวออกมาจากที่ซ่อนตัวและเดินตรงเข้าไปเป้าหมาย  มือหนาเอื้อมไปจับมือบางของอีกฝ่ายไว้ตอนที่นางลดมือลงมาจากการดับไฟจากแสงเทียนที่อยู่สูงกว่าตัว
เฉินลู่เหลียนตกใจเมื่อถูกจู่โจม  และถึงแม้ชายหนุ่มตรงหน้าจะรูปงามเพียงใดสำหรับนางการกระทำแบบนี้เท่ากับว่าเป็นการเสียมารยาท  สาวใช้คนงามดึงมือของตนเองออกมาจากการเกาะกุมพร้อมทั้งขยับตัวออกห่าง  สายตาจ้องมองมายังผู้ที่ฉวยโอกาสอย่างตำหนิและไม่เป็นมิตร
"ข้าเคยพานพบสตรีนอกด้านมาหลายต่อหลายเมือง แต่ไม่มีสตรีนางไหนมีมือที่นุ่มนวลน่าสัมผัสแบบที่เจ้ามี"  ลู่เหลียนมองสบตาบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ตรงหน้าก่อนที่จะตอบกลับชายผู้นั้น
"นั่นเพราะพวกนางต้องใช้มือในการทำงานบ้าน งานครัว หรือแม้แต่งานเกษตรกรรม  มือที่กร้านเพราะทำงานย่อมน่ายกย่องมากกว่ามือที่อ่อนนุ่ม และท่านไม่สมควรที่จะเสียมารยาทกับสตรีที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก"  คำติเตียนนั้นไม่ได้ทำให้แม่ทัพหนุ่มโกรธเคืองแต่งอย่างใจ  ตรงกันข้ามเขากลับชอบเสียด้วย
"เจ้าอยู่ที่นี่รึ"  ลู่เหลียนไม่ตอบ  นางก้าวเท้าเดินหนีคู่สนทนา แต่ทว่าไปไหนไม่ได้ไกลเพราะถูกอีกฝ่ายดักหน้าเอาไว้
"หลีกทางด้วย"
"ตอบคำถามข้าก่อนสิ"
"ท่านไม่สมควรทำแบบนี้"
"ข้าเป็นแขกที่มาพักที่จวนของท่านผู้ว่า  ถ้าเจ้าอยู่ที่นี่ก็ควรทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีไม่ใช่รึ"  คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเมื่อฟังจับ  หรือชายผู้นี้จะเป็นท่านแม่ทัพใหญ่ที่บรรดาสาวใช้ในครัวต่างพากันถามหาและอยากจะชมโฉมหน้ากันหนักหนา
"ท่านคือ" แม่ทัพหนุ่มยืดตัวเล็กน้อย  แววตามีความทระนงในตนเองมากขึ้น  เมื่อเห็นอีกฝ่ายหน้าซีด
"ข้าคือแขกของที่นี่  ข้าแซ่เจ้าชื่อเฟยหลง"  สาวใช้คนงามย่อตัวทำความเคารพอีกฝ่าย  แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังคงไม่พอใจอยู่ดี
"ข้าขอตัว"
"เดี๋ยวสิแม่นาง  เดี๋ยว เดี๋ยว"  แม่ทัพหนุ่มพยายามขวางเมื่ออีกฝ่ายยังคงพยายามจะเดินหนี  ยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งอยากที่จะรู้จักนางมากขึ้น
"ข้าอายุ 28 ปีแล้ว  และยังไม่มีเมีย ข้าบอกเรื่องของข้าหมดแล้ว เจ้าหล่ะแม่นาง  เจ้าชื่ออะไร  อายุเท่าไหร่"  ทำถามที่ถามแบบตรงไปตรงมาทำให้ฝ่ายที่ถูกถามไม่พอใจมากขึ้น
"ท่านจะอายุเท่าไหร่  จะมีหรือไม่มีภรรยาไม่เกี่ยวกับข้า  โปรดหลีกทางด้วย"  เจ้าเฟยหลงส่ายหน้าช้าๆ
"ดูเหมือนเจ้าจะไม่อยากสนทนากับข้า"  ลู่เหลียนพยายามที่จะรักษามารยาทให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  ชายผู้นี้ถึงแม้จะเป็นแม่ทัพใหญ่ แต่ทว่าเขาทำกิริยาไม่ดีกับนางเลย  ควรหรือที่จะมาจับมือถือแขนสตรีที่เพิ่งพบเจอกันเพียงครั้งแรก
"ข้าเป็นเพียงสาวใช้  ไม่ควรที่จะพูดคุยหรือสนทนากับแม่ทัพใหญ่เช่นท่านมากไปกว่านี้เจ้าค่ะ"  แม่ทัพหนุ่มยิ้มที่มุมปาก  สตรีนางนี้ช่างแตกต่างจากหญิงสาวทุกคนที่เคยพบ  นางดูไม่ตื่นเต้นที่ได้พบเขา แถมยังทำเหมือนไม่อยากที่จะสนทนาด้วยอีกต่างหาก
"เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูแลข้าหรอกหรือ"  ลู่เหลียนส่ายหน้าช้าๆ
"ข้ามาที่สวนแห่งนี้เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของฟืนไฟ ดังนั้นเมื่อหมดหน้าที่แล้วข้าขอตัวนะเจ้าคะ"
"จะไม่บอกชื่อกับข้าหน่อยหรือ"
"ชื่อของสาวใช้อย่างข้าไม่ได้สำคัญอะไรเลยเจ้าค่ะ  ข้าขอตัวนะเจ้าคะ" เมื่อพูดจบสาวใช้คนงามก็ใช้ความเร็วเบี่ยงตัวหลบและรีบเดินจากไป ทิ้งให้แม่ทัพหนุ่มมองตามด้วยสายตาที่ไม่พอใจ
"ข้าจะต้องรู้ชื่อของเจ้าให้ได้ แม่สาวใช้จอมหยิ่ง"  เจ้าเฟยหลงพูดกับตัวเองด้วยความมุ่งมั่น  เขาจะต้องรู้ชื่อของสตรีที่เพิ่งเดินจากไปให้ได้  และนางผู้นั้นสมควรที่จะต้องเรียนรู้ว่าไม่ควรแสดงกิริยาแบบนั้นกับเขา
-------------+
ดวงตาคมจ้องมองสตรีที่เดินตามหลังฮูหยินท่านเจ้าเมืองที่เข้ามาร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วยความสนใจเพราะนางผู้นี้คือหญิงสาวคนเดียวกันกับที่ตนพบเมื่อคืน  นางผู้นั้นเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมและเมื่อเห็นว่าฮูหยินท่านเจ้าเมืองนั่งที่ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว  นางก็ขยับตัวและก้าวไปยืนตรงมุมห้องรวมกับบรรดาสาวใช้
"เมื่อคืนหลับสบายไหมขอรับท่านแม่ทัพ"  ท่านเจ้าเมืองเอ่ยถาม
"สบายดี  ขอบใจท่านเจ้าเมืองและฮูหยินมากที่ดูแลขาเป็นอย่าง"
"เป็นหน้าที่ของพวกเราที่ต้องดูแลท่านอ๋องเจ้าค่ะ"  ฮูหยินท่านเจ้าเมืองพูดออกมาบ้าง
"เรียกข้าว่าท่านแม่ทัพจะดีกว่า  เรียกท่านอ๋องดูห่างเหินจนเกินไปเสียหน่อย"
"เจ้าค่ะ"
"เมื่อคืนข้าบังเอิญเจอคนๆหนึ่งที่สวนเข้า  ดูเหมือนจะเป็นสาวใช้ที่ทำงานในจวนนี้"  เจ้าเฟยหลงพูดพร้อมทั้งเหลือบตาไปมองคนที่ตนกำลังพูดถึงเล็กน้อย
"คนผู้นั้นทำอะไรให้ท่านไม่พอใจหรือเปล่าขอรับ"  ท่านเจ้าเมืองเอ่ยถามบ้าง  เนื่องจากเกรงว่าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่จะไม่พอใจ  เจ้าเฟยหลงส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่ นางไม่ได้ทำอะไร  แต่นางทำเหมือนไม่อยากพูดกับข้า"  เฉินลู่เหลียนกัดริมฝีปากของตัวเองอยู่เงียบๆ ชายผู้นี้ร้ายกาจกว่าที่คิดไว้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจพอสมควร
"อาจจะเป็นเพราะสาวใช้ที่จวนของข้าบางนางอาจจะไม่รู้จักท่านแม่ทัพ  ถ้าอย่างไรข้าขอให้ท่านอภัยให้กับคนของข้าด้วยนะขอรับ"  ท่านเจ้าเมืองเอ่ยขอโทษแทนคนของตน
"ท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษแทนสาวใช้นางนั้นหรอกท่านเจ้าเมือง  นางก็อยู่ที่นี่แล้วให้นางมาขอโทษข้าด้วยตนเองน่าจะดีกว่า"  สองสามีภรรยามองหน้ากันเมื่อฟังจบ  "เจ้าน่าจะรู้ตัวนะว่าข้าหมายถึงเจ้า"  ลู่เหลียนเม้มปากแน่น  นึกชังน้ำหน้าบุรุษที่นั่งวางท่าผู้นี้มากขึ้น  อยากจะเดินหนีก็ทำไม่ได้เพราะการกระทำแบบนั้นมันอาจจะทำให้แม่ทัพผู้นี้ไม่พอใจมากขึ้นและอาจพาลไปถึงเจ้านายที่แสนดีของนางทั้งสองท่านด้วย  นางก็จำต้องก้าวออกมาจากกลุ่มสาวใช้และเดินตรงไปหาชายเจ้าปัญหาอย่างเสียมิได้
"เจ้าเองรึลู่เหลียน"  ฮูหยินท่านเจ้าเมืองถามเสียงเรียบ ไม่ได้ดุหรือตำหนิแต่อย่างใด
"ข้าขอโทษที่เสียมารยาทกับท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ  หากข้าทำกิริยาที่ไม่เหมาะสมออกไปก็ขอให้ท่านแม่ทัพยกโทษให้ด้วยนะเจ้าคะ"  เฉินลู่เหลียนพูดออกมาอย่างเสียมิได้  นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำแบบนี้
"ท่านแม่ทัพโปรดอย่าถือโทษโกรธนางเลยนะขอรับ  ลู่เหลียนอาจจะไม่รู้ว่าท่านคือผู้ใดจึงอาจจะแสดงกิริยาที่ไม่ดีกับท่าน"  ท่านเจ้าเมืองออกรับแทนสาวใช้
"ข้าไม่ได้โกรธอะไรนางมากหรอก  แค่สงสัยว่าหน้าตา  หรือร่างกายของข้ามีอะไรน่ารังเกียจหรือนางถึงไม่อยากจะสนทนาด้วย"  แม่ทัพหนุ่มยังคงพูดต่อ  ฮูหยินท่านเจ้าเมืองมองมายังสาวใช้คนสนิทเงียบๆ  เมื่อเห็นสีหน้านางก็พอจะเดาออกว่าลู่เหลียนคงกำลังอึดอัดกับสถานการณ์ตรงนี้มากพอสมควร
"ลู่เหลียนเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดมากเจ้าค่ะ"  ภรรยาเจ้าเมืองพยายามแก้ต่างให้สาวใช้คนโปรด  "ลู่เหลียนขอโทษท่านแม่ทัพอีกครั้งสิ  ขอให้ท่านแม่ทัพยกโทษให้ด้วย"
"ข้าต้องขอโทษท่านแม่ทัพอีกครั้งหากแสดงกิริยาไม่ดีออกไป  แต่ทว่านั่นเป็นเพราะข้าไม่รู้ว่าท่านคือแม่ทัพใหญ่ขององค์จักรพรรดิ"
"ชื่อลู่เหลียนสินะ  ทำไมเมื่อคืนข้าถามแล้วถึงไม่ยอมบอกล่ะ  ชื่อเจ้าก็เพราะดีไม่น่าจะต้องปิดบัง"  แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถาม  ลู่เหลียนเงยหน้าขึ้นมามองสบตาผู้ที่ถามแล้วก็พบว่าเขาส่งสายตาที่บ่งบอกว่านางแพ้แล้วมาให้
"ช่างเถอะ  เอาเป็นว่าข้าจะไม่ถือโทษโกรธเจ้าก็แล้วกัน"
"ขอบคุณท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ"  สาวใช้คนงามกล่าวเพียงสั้นๆและทำท่าจะเดินกลับไปยังที่ของตนแต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่ออีกฝ่ายเริ่มพูดต่อ
"เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามที่ข้าถามเมื่อคืนเลยนะ"
"ลู่เหลียนท่านแม่ทัพถามอะไรเจ้าก็ตอบสิ"  ท่านเจ้าเมืองพูดต่อเมื่อเห็นว่านางยังคงเงียบ
"ข้าจำไม่ได้แล้วเจ้าค่ะว่าท่านแม่ทัพถามอะไร"  เจ้าเฟยหลงส่งสายตาไม่เชื่อเมื่อได้ยินแบบนั้น  แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะแค่เห็นแม่สาวใช้โฉมงามทำหน้าไม่ถูกก็พอใจแล้ว
"เอาหล่ะ จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร  ข้าเข้าใจว่าเจ้าอาจจะความจำไม่ดี"
"เชิญท่านแม่ทัพรับประทานอาหารต่อเถิดขอรับ"  ท่านเจ้าเมืองตัดบท  ส่วนฮูหยินท่านเจ้าเมืองได้แต่มองสาวใช้คู่ใจของตนเองด้วยความเห็นใจเพราะดูจากท่าทางของลู่เหลียนแล้วคงจะอึดอัดมากพอสมควร
"ลู่เหลียน  ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว เจ้ากลับไปทำงานของเจ้าต่อเถิด"  เฉินลู่เหลียนมองสบตานายหญิง  อยากจะขอบคุณท่านหลายๆครั้งที่ช่วยให้นางออกไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดตรงนี้
"เจ้าค่ะ"  พูดจบสาวใช้คนงามก็ปลีกตัวออกไปทันที   ทิ้งให้แม่ทัพหนุ่มไม่พอใจเพราะรู้ดีว่าสองสามีภรรยาคู่นี้ต้องการจะกันแม่สาวใช้ตัวดีออกไปจากตรงนี้   เมื่อหญิงที่หมายตาเดินออกไปแล้วความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในสมอง  ความคิดนี้ทำให้แม่ทัพหนุ่มยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
------------+
ฮูหยินท่านเจ้าเมืองพยักหน้ารับรู้เมื่อฟังเรื่องราวจากปากของสาวใช้คนสนิทจบ  รู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่แม่ทัพใหญ่ทำกับสาวใช้ของตนมากพอสมควร
"ข้าต้องขอโทษฮูหยินด้วยนะเจ้าคะที่ทำให้ต้องลำบากใจเมื่อเช้า"  ผู้เป็นนายหญิงส่ายหน้า  พอจะเข้าใจความรู้สึกของสาวใช้คนโปรดอยู่บ้าง
"ไม่ต้องคิดมากหรอกลู่เหลียน  เขาแสดงกิริยาไม่ดีออกมา  มีอย่างที่ไหนเจอหน้ากันเพียงแค่ครั้งแรกก็ถือวิสาสะจับมือถือแขนเสียแล้ว  คงจะอยู่ที่หน้าด่านนาน บวกกับที่จวนอ๋องคงมีสาวใช้มากหน้าหลายตาให้จับ เลยคิดว่าผู้หญิงดีๆทั่วไปไม่ใช่แบบนั้น"  ถึงแม้ว่าเฉินลู่เหลียนจะเป็นเพียงแค่สาวใช้ แต่ท่านก็รักและเอ็นดูนางมาก  บวกกับท่านและท่านเจ้าเมืองไม่มีบุตรด้วยกัน เลยไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะรักนางเหมือนลูก
"เจ้าค่ะ"
"เขาจะพักอยู่ที่นี่อีกเพียงแค่ 1 ราตรี ดังนั้นเจ้าไม่ต้องเข้าไปตรวจดูความเรียบร้อยในสวนตอนกลางคืนหรอกนะ ให้ท่านแม่ทัพกลับไปก่อนก็แล้วกัน"
"เจ้าค่ะ"  สาวใช้คนสวยรับคำ  รู้สึกสบายใจที่เจ้านายของตนเข้าใจและเห็นใจ  ฮูหยินท่านเจ้าเมืองเป็นเจ้านายที่ดีมาก ท่านรักและปฏิบัติกับนางเป็นอย่างดีราวกับว่าเป็นลูกแท้ๆ  ไม่เฉพาะเพียงแต่ฮูหยินเท่านั้น ท่านเจ้าเมืองเองก็เช่นกัน


## ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง ตอนที่  2.....คำขอที่ถูกปฏิเสธ

ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่  2.....คำขอที่ถูกปฏิเสธ
ภาพของหญิงสาวกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ศาลากลางน้ำกลางสวนเล็กๆทำให้แม่ทัพหนุ่มหยุดการเคลื่อนไหว  เป็นภาพที่ชวนมองและมีแรงดึงดูดบางอย่าง มันทำให้ผู้ที่กำลังจะออกไปตรวจดูความเรียบร้อยของเหล่าทหารต้องเปลี่ยนเส้นทางเดินไปหานางแทน
"ปรัชญาขงจื้อ  เจ้าอ่านหนังสือพวกนี้ด้วยรึ"  เสียงห้าวที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้เฉินลู่เหลียนตกใจเล็กน้อย  สาวใช้คนงามลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะหันไปทางต้นเสียงช้าๆ
"ท่านแม่ทัพ"
"ใช่  เจ้าคิดว่าเป็นใครล่ะ"
"ข้าไม่คิดว่าท่านจะมาเดินเล่นที่สวนเจ้าค่ะ"  แม่ทัพหนุ่มยิ้มที่มุมปากน้อย  ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งด้วยท่าทางที่สง่างาม
"ทำไมล่ะ  เจ้าไม่อยากพบข้าหรอกรึ  ว่าแต่ข้าคิดไม่ถึงเลยนะว่าสาวใช้อย่างเจ้าจะอ่านหนังสือพวกนี้ด้วย " เฉินลู่เหลียนส่ายหน้าช้าๆก่อนที่จะตอบ
"สาวใช้อ่านหนังสือเพื่อประดับความรู้ไม่ได้หรือเจ้าคะ"
"ก็ได้  แต่ก็แปลกหน่อยเพราะส่วนมากข้าเห็นบรรดาสตรีมักชอบทำงานเย็บปักถักร้อย  หรือไม่ก็สนใจเรื่องความสวยความงามมากกว่า  จะว่าไปบรรดาหญิงสาวที่นอกด่านจะชอบจับอาวุธด้วย"  เจ้าเฟยหลงอธิบายเสียงเรียบ  ใบหน้านั้นยังคงนิ่งสนิทไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมายามที่พูดแต่สาวตานั้นจับต้องใบหน้าหวานของคู่สนทนาไม่วางตา
"บรรดาสตรีหน้าด่านต้องจับอาวุธก็เพราะบางครั้งสถานการณ์บังคับเรื่องบางเรื่องการกระทำของผู้คนล้วนมีบริบทแตกต่างกันออกไป  และการที่สาวใช้จะอ่านหนังสือคงไม่ใช่เรื่องแปลกเจ้าค่ะ"  แม่ทัพหนุ่มไหวไหล่ช้าๆ
"รู้ไหมว่าข้าคิดอะไร"
"ข้าไม่ทราบว่าท่านคิดอะไรเจ้าค่ะ"
"ข้าคิดว่าบางทีการที่เจ้ามานั่งอ่านหนังสือในสวนแบบนี้เพราะต้องการจะมานั่งรอพบข้า"  เฉินลู่เหลียนเบิกตากว้างตกใจกับคำพูดนั้นมากพอสมควร
"ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น  และไม่มีวันทำแบบที่ท่านคิด  ถ้าข้ารู้ว่าท่านจะผ่านมาทางนี้ข้าจะไม่มานั่งอ่านหนังสือที่นี่เป็นอันขาดเจ้าค่ะ"  สาวใช้คนงามตอบอย่างรวดเร็ว  นางไม่คิดเลยว่าจะต้องมาตอบคำถามอะไรแบบนี้และคิดไม่ถึงด้วยว่าแม่ทัพใหญ่อย่างบุรุษตรงหน้าจะเอ่ยวาจาที่ไม่น่าฟัง
"เจ้าไม่อยากพบข้าหรอกรึ"  แม่ทัพหนุ่มถามต่อ
"ข้าไม่มีเรื่องจำเป็นอะไรที่จะต้องพบท่านเจ้าค่ะ"
"บางทีเจ้าอาจจะเขินจนปฏิเสธ"
"ข้าพูดความจริงเจ้าค่ะ  ข้าไม่มีเรื่องจำเป็นอะไรที่จะต้องพบท่าน"
"ปกติสตรีทุกนางเมื่อเจอข้าแล้วครั้งหนึ่งก็ย่อมอยากจะเจออีกครั้ง แต่เจ้ากลับทำตัวห่างเหิน"
"ท่านเป็นแขกของนายท่านและฮูหยิน  และข้าก็เป็นเพียงแค่สาวใช้ ดังนั้นจึงไม่ควรที่จะทำเรื่องแบบที่ท่านว่า"  เฉินลู่เหลียน พยายามตอบให้สั้นที่สุด  "ท่านแม่ทัพอาจจะอยากอยู่เพียงลำพัง  ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"  แม่ทัพหนุ่มคว้าแขนของอีกฝ่ายเอาไว้เมื่อเห็นว่านางกำลังจะเดินหนี  การกระทำแบบนั้นทำให้เฉินลู่เหลียนหันมามองสบตาผู้ที่จับแขนของตนด้วยความไม่พอใจ
"ท่านแม่ทัพโปรดปล่อยแขนของข้าด้วยเจ้าค่ะ"
"ทำไมเจ้าถึงต้องหวงเนื้อหวงตัวขนาดนี้"
"สิ่งที่สำคัญของสตรีคือเกียรติยศ และท่านไม่ควรทำให้นางเสื่อมเสีย"
"ข้าแค่จับแขนของเจ้าเพียงเท่านั้น"  เจ้าเฟยหลงย้อนแต่ทว่ายังไม่ยอมปล่อยมือของตนเองออกจากแขนของนาง
"เพียงเท่านี้ก็มากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ  โปรดปล่อยข้า"
"รู้ไหมว่าข้าชอบเจ้านะ  ชอบมาก  ข้าไม่เคยชอบสตรีนางไหนตั้งแต่พบกันครั้งแรกมาก่อนเลย  แต่กับเจ้าเป็นคนแรก"
"ท่านแม่ทัพปล่อยแขนข้าเจ้าค่ะ"
"เจ้าไม่อยากอยู่ใกล้ๆข้าหรือไง"  คราวนี้น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มเข้มขึ้น
"เจ้าค่ะ"  สาวใช้คนงามบอกตามตรงและพยายามแกะมือของอีกฝ่ายออกจากแขนของตน ทว่ามันยากกว่าที่คิด
"ทำไมถึงไม่อยากอยู่ใกล้ข้า  ข้ามีอะไรน่ารังเกียจอย่างนั้นรึ  จงใช้สายตามองข้าให้ทั่วแล้วบอกมาสิว่าข้ามีส่วนไหนในร่างกายที่น่ารังเกียจ"  แม่ทัพหนุ่มถามเสียงเข้ม ที่เห็นว่าแม่สาวใช้นางนี้ทำราวกับว่าตนเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยง แถมยังพูดจาห่างเหินอีกต่างหาก  ตั้งแต่โตมาจนเป็นแม่ทัพไม่เคยมีสตรีนางไหนปฏิบัติกับเขาเช่นนี้มาก่อน
เฉินลู่เหลียนถอนหายใจและมองสบตาอีกฝ่ายเมื่อถูกถาม  ดูเหมือนว่าเขากำลังโกรธนางอยู่เพราะแววตานั้นดุดันมากกว่าเมื่อสักครู่
"ร่างกายของท่านแม่ทัพไม่มีสิ่งใดที่น่ารังเกียจเจ้าค่ะ  ข้าตอบท่านแล้ว  โปรดปล่อยแขนข้าเถอะเจ้าค่ะ ใครผ่านไปผ่านมาเห็นมันจะดูไม่ดี"
"ถ้าข้าไม่ปล่อยล่ะ"  เจ้าเฟยหลงถามกลับ คราวนี้น้ำเสียงและแววตาของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนเมื่อสักครู่  แต่สามารถทำให้คนฟังรู้สึกเย็นไปถึงขั้วหัวใจ
"ท่านแม่ทัพ"  เฉินลู่เหลียนพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากอุ้งมือของอีกฝ่าย  การดิ้นรนของนางทำให้สายตาคมเหลือบไปเห็นจี้หยกสลักสีขาวที่นางสวมคล้องคอไว้โดยบังเอิญ  หยกนั้นเป็นหยกสีขาวแกะสลักเป็นตัวหนังสือคำว่า เยว่ ที่แปลว่าพระจันทร์  รอบๆตัวอักษรมีการสลักภาพรูปของดวงจันทร์และก้อนเมฆอยู่ด้วย  มือหนาปล่อยขากแขนของสาวใช้คนงามและเอื้อมไปจับจี้หยกชิ้นนั้นแทน
"ท่านแม่ทัพ"  เฉินลู่เหลียนหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อเขาทำแบบนั้น  รู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
"หยกนี่เจ้าได้มาอย่างไร"   คำถามนั้นทำให้คนฟังแปลกใจ
"ย่าของข้าให้มา"
"ย่าของเข้าอย่างนั้นรึ"  แม่ทัพหนุ่มทวนคำ แต่ก่อนที่เจ้าเฟยหลงจะถามอะไรต่อแม่สาวใช้คนงามก็เบี่ยงตัวหลบ และขยับตัวออกไปให้ห่างจากรัศมีการจับกุมของเขาด้วยความรวดเร็ว
"ท่านไม่ควรทำแบบนี้กับสตรีไม่ว่านางผู้นั้นจะเป็นใคร  ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่  ควรที่จะสำรวมมากกว่านี้  การกระทำขงท่านทำให้ความเกรงขามหายไป  ความทะนงตัวที่ดูเหมือนจะมากไปของท่านทำให้ท่านไม่น่าเลื่อมใส และข้าก็ไม่ใช้บรรดาสตรีที่ท่านเคยพบ  หญิงหลายนางอาจจะชื่นชมท่าน  แต่การกระทำของท่านที่ทำกับข้าในวันนี้นั้นทำให้ข้าแน่ใจว่าข้าไม่มีวันชื่นชมท่านได้เหมือนพวกนาง"  พูดจบเฉินลู่เหลียนก็เดินจากไปทันที  ปล่อยให้แม่ทัพหนุ่มยืนมองตามไปด้วยสายตาครุ่นคิดและอยากเอาชนะไปพร้อมๆกัน
------------------------+
ภาพของแม่สาวใช้คนงามแต่มีท่าทางหยิ่งนางนั้นยังคงติดตาและเริ่มจะตรึงในหัวใจ ท่าทางบวกกับเสียงของนางผู้นั้นทำให้สัญชาติญาณของผู้ล่าในตัวของท่านอ๋องนักรบตื่นขึ้น  ในเมื่อนางผู้นั้นทำตัวราวกับกระต่ายน้อยที่แสนจะตื่นกลัว แถมท่านเจ้าเมืองกับภรรยาก็ดูเหมือนว่าจะช่วยกันแม่กระต่ายน้อยตนนั้นให้ห่างจากตนเสียด้วย ดังนั้นเขาก็จะทำตัวเป็นเป็นผู้ล่าที่เหนือกว่าเสียน่าจะดี  อีกอย่างเรื่องของจี้หยกที่นางสวมอยู่ก็น่าสนใจ  จี้หยกขาวสลักชิ้นนั้นเป็นของมีค่ามาก ไม่น่าจะมาอยู่กับสาวใช้อย่างเฉินลู่เหลียนได้  ดูเหมือนว่าเขาจะต้องสืบเกี่ยวกับที่มาที่ไปของหยกชิ้นนั้นเสียแล้ว
ท่านเจ้าเมืองละสายตาจากหนังสือตรงหน้าและรีบลุกจากเก้าอี้เพื่อตรงเข้าไปหาชายหนุ่มที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของตน  เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจอยู่พอสมควรเพราะไม่คิดว่าท่านอ๋องแม่ทัพจะเข้ามาหาตนถึงห้องทำงานแทนที่จะเตรียมตัวเดินทางไปเมืองหลวงเหมือนนายทหารคนอื่นๆ  แต่จะว่าไป  ท่านอ๋องแม่ทัพผู้นี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนที่จับทางไม่ค่อยถูกนัก  เสียงลือเสียงเล่าอ้างว่ากันว่าเพราะความที่ทำตัวให้ผู้อื่นเดาทางหรือจับทางไม่ถูก ทำให้เขาสามารถรบเอาชนะศัตรูได้
"ข้ามีเรื่องที่จะต้องพูดกับท่านเสียหน่อยท่านเจ้าเมือง"  เสียงของแม่ทัพหนุ่มทำให้ท่านเจ้าเมืองหลุดออกจากห้วงความคิดของตน
"ท่านแม่ทัพมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ"
"ข้ามีเรื่องที่จะขอท่านสักเรื่อง"
"ขอเชิญท่านแม่ทัพเอ่ยออกมาเถิดขอรับ  ถ้าเป็นเรื่องที่ข้าสามารถจัดการให้ได้  ข้าจะทำให้ท่านแม่ทัพทันทีขอรับ"  ท่านเจ้าเมืองให้คำมั่น  และคำพูดนั้นทำให้ผู้ฟังยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก
"เรื่องที่ข้าจะขอท่านเป็นเรื่องที่ท่านสามารถทำได้อย่างแน่นอน"
"เชิญท่านแม่ทัพบอกความต้องการมาเลยขอรับ"
"ข้าจะขอสาวใช้ของท่าน"  ท่านเจ้าเมืองมองสบตาผู้พูดนิ่ง รู้สึกได้ถึงความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย
"สาวใช้หรือขอรับ"
"ใช่"
"ท่านแม่ทัพอยากจะได้สาวใช้ของข้าไปทำไมหรือขอรับ"
"ข้าต้องเดินทางอีกไกลกว่าจะถึงเมืองหลวง  ระหว่างทางข้าต้องการให้มีคนดูแลข้าไปด้วย"
"ถ้าอย่างนั้นข้าจะจัดสาวใช้ที่เต็มใจเดินทางไปกับท่านแม่ทัพให้นะขอรับ"  ท่านเจ้าเมืองรับคำ  แต่ไม่สบายใจ  คงไม่มีสาวใช้นางไหนอยากจะเดินทางไกลๆและระหว่างทางก็ใช่ว่าจะสบายๆไปกับกองทัพแน่ๆ
"ท่านไม่ต้องไปหาสาวใช้ที่ไหนหรอกเพราะข้ามีคนที่หมายตาไว้แล้ว"
"ท่านต้องการให้สาวใช้นางใดติดตามไปรับใช้หรือขอรับ"  ท่านเจ้าเมืองถาม
"แม่สาวใช้ที่ชื่อว่าลู่เหลียน  แม่ดอกบัวหยกของท่าน"  คำพูดนั้นทำเอาผู้ที่ฟังจบเซไปเล็กน้อย  ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆแบบนี้
"ลู่เหลียนหรือขอรับ"
"ใช่ ข้าต้องการสาวใช้นางนั้น"
"ถ้าเป็นลู่เหลียนข้าเกรงว่าจะไม่ได้ขอรับ"  ท่านเจ้าเมืองตอบพยายามซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ข้างใน  แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วแปลกใจไม่คิดว่าตนจะถูกปฏิเสธ
"แสดงว่าท่านจะปฏิเสธอย่างนั้นหรือ"  เจ้าเฟยหลงถามย้ำ
"ลู่เหลียนเป็นสาวใช้ประจำตัวของภรรยาข้าน้อย อีกทั้งนางยังรักและเอ็นดูลู่เหลียนเหมือนลูกเหมือนหลาน ดังนั้นข้าคิดว่าภรรยาของข้าคงไม่ยอม"
"ท่านเป็นชายนะท่านเจ้าเมือง  และชายย่อมมีอำนาจมากกว่าหญิง  ข้าเชื่อว่าเพียงแต่ท่านออกคำสั่งฮูหยินของท่านจะยินยอมโดยไม่พูดอะไรสักคำ"  ท่านเจ้าเมืองส่ายหน้าช้าๆไม่เห็นด้วย จริงอยู่ที่ชายนั้นเป็นใหญ่ในบ้าน แต่สำหรับท่านแล้วภรรยาคือเพื่อคู่คิด คือมิตรร่วมทางดังนั้นไม่ควรที่จะทำอะไรที่เป็นการหักหาญน้ำใจ และเมื่อคิดถึงสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มตรงหน้าขอแล้วเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก
"แต่ว่า"
"เอาเป็นว่าท่านลองถามภรรยาก่อนก็ได้นะ  ข้าเชื่อว่านางจะยอม  และถ้าท่านถามแล้วข้าก็พร้อมที่จะยอมรับผลของมัน"  ท่านเจ้าเมืองถอนหายใจแต่ก็จำต้องทำตามอย่าเสียมิได้
---------------+
"ลู่เหลียนรึ  ไม่ได้ค่ะ  ข้าให้ลู่เหลียนไม่ได้  ท่านพี่ก็ทราบ"  ฮูหยินท่านเจ้าเมืองส่ายหน้าทันทีที่สามีพูดจบ
"ข้าก็บอกเขาไปแล้วว่าเจ้าไม่ยอมแน่  แต่ดูเหมือนเขาอยากได้ลู่เหลียนเหลือเกิน"
"ข้าจะไม่ยอมให้ลู่เหลียนไปเป็นนางบำเรอของผู้ใดเด็ดขาด ถึงแม้ว่าท่านแม่ทัพจะยังไม่ได้แต่งงาน แต่การที่เขาขอแบบนั้นมีเจตนาเดียวคือต้องการให้ลู่เหลียนเป็นผู้หญิงของเขา"
"ลู่เหลียน  เจ้าจะว่าอย่างไร"  ท่านเจ้าเมืองหันมาถามสาวใช้ที่ยืนนิ่งฟังอยู่เงียบๆ  อยากรู้เหมือนกันว่านางมีความเห็นอย่างไร จะยอมหรือไม่ยอมไปกับท่านแม่ทัพผู้นั้น
"ข้าไม่ต้องการติดตามท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ  ข้าอยากจะรับใช้ ดูแล ปรนนิบัติฮูหยินและท่านเจ้าเมืองไปตลอดชีวิต"  คำตอบของสาวใช้ทำให้ฮูหยินปลื้มใจ  ลู่เหลียนเป็นคนกตัญญูและใฝ่ดี  นางเป็นห่วงท่านและสามีเสมอ
"ท่านพี่  ท่านทราบดีว่าข้าคิดอย่างไร  อีกทั้งก่อนที่ย่าของลู่เหลียนจะตายข้าได้ให้สัญญากับนางไว้ว่าข้าจะดูแลนางอย่างดี  จะไม่บังคับหรือทำอะไรที่นางไม่เต็มใจ  ดังนั้นข้าจะต้องทำตามสัญญา"  ฮูหยินท่านเจ้าเมืองบอกกับสามี นางรู้จักกับย่าของเฉินลู่เหลียนเป็นอย่างดี ก่อนที่เสียหญิงชราผู้นั้นได้ขอร้องให้ท่านดูแลหลานสาวเพียงคนเดียวต่อ  และขอร้องให้รักและเอ็นดูนางเท่าที่จะทำได้
"ข้ารู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร"  ท่านเจ้าเมืองมองสบตาภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของตนด้วยความเข้าใจ  เฉินลู่เหลียนน้ำตาคลอเมื่อฟังจบ  ท่านเจ้าเมืองและฮูหยินดีต่อนางเหลือเกิน
--------------------+
แม่ทัพหนุ่มหน้าบึ้งแทบจะทันทีเมื่อได้ฟังคำตอบที่แสนจะน่าผิดหวัง  ไม่คิดเลยว่าเจ้าเมืองชรากับภรรยา รวมทั้งแม่สาวใช้นางนั้นจะกล้าปฏิเสธคำขอร้องของตน  แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะลั่นวาจาเอาไว้แล้วว่าจะยอมรับการตัดสินใจของคนพวกนี้
"ข้าไม่คิดเลยว่าท่านปฏิเสธคำขอของข้า"
"โปรดอภัยให้ข้าและภรรยารวมทั้งลู่เหลียนด้วยเถิดขอรับท่านแม่ทัพ"  ท่านเจ้าเมืองโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม
"เอาเถอะในเมื่อข้าพูดไปแล้วว่าจะยอมรับการตัดสินใจของพวกท่านข้าก็ต้องทำตามในสิ่งที่ข้าพูดออกไป  แต่ข้าจะไม่ลืมเลยว่า พวกท่านปฏิเสธข้าอย่างไร้เยื่อใย"  เจ้าเฟยหลงพูดเสียงเครียด  รู้สึกเสียหน้าเป็นที่สุด  ไม่เคยมีผู้ใดปฏิเสธคำขอของเขาและแน่นอนว่าเรื่อมันจะไม่จบแค่นี้แน่นอน


## ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง...ตอนที่  3.....คำสั่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้

ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่  3.....คำสั่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้
ท่านเจ้าเมือง ภรรยา และเฉินลู่เหลียนรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากเมื่อขบวนทหารเดินทางกันแล้ว แน่นอนว่าท่านแม่ทัพผู้แสนจะอวดดีคนนั้นก็ไปด้วย  ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจเป็นอย่างมากที่คำขอร้องนั้นถูกปฏิเสธ  แต่ทว่าทำอะไรไม่ได้เช่นกันเพราะลั่นวาจาเอาไว้แล้ว  ไม่นานนักสถานการณ์ของเมืองเล็กๆที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าด่านก็กลับเข้าสู่ความสงบเรียบร้อยเช่นเดิม
"โล่งอก  ท่านแม่ทัพกลับไปเสียได้แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่กล้าให้ลู่เหลียนเดินตรวจดูความเรียบร้อยรอบๆจวนแน่"  ฮูหยินท่านเจ้าเมืองพูดกับสามีเมื่อทุกอย่างในจวนเข้าสู่สถานการณ์ปรกติแล้ว
"ดูเหมือนว่าท่านแม่ทัพเจ้าจะไม่พอใจที่เราปฏิเสธ"
"เขาเป็นท่านอ๋อง เป็นแม่ทัพ  แถมมีผลงานน่าชื่นชม แม้แต่องค์ฮ่องเต้ยังชื่นชมในตัวเขา คงไม่มีใครกล้าขัดใจ"  ท่านเจ้าเมืองพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ภรรยาพูด
"ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพที่ดี  และบรรดาทหารต่างชื่นชมมาก เป็นแม่ทัพที่เก่ง ฉลาด และทำทุกอย่างเพื่อบ้านเมือง  เขาออกรบมาตั้งแต่อายุได้เพียง 13 ปีเท่านั้น"
"เขากลับไปแล้วแบบนี้เจ้าก็คงสบายใจขึ้นด้วยใช่ไหมลู่เหลียน"  ฮูหยินท่านเจ้าเมืองเอ่ยถามสาวใช้คนสนิท
"เจ้าค่ะ"
"เจ้าไม่ชอบท่านแม่ทัพบ้างรึลู่เหลียน"  ท่านเจ้าเมืองถามบ้าง  สาวใช้คนงามส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่เจ้าค่ะ  ข้าไม่คิดที่จะชอบผู้ใดทั้งนั้นเจ้าค่ะ  ชีวิตนี้ข้าคิดเพียงอย่างเดียวคืออยากจะดูแลท่านเจ้าเมืองและฮูหยินไปตลอดชีวิตของข้าเจ้าค่ะ"  ลู่เหลียนตอบจากใจจริง   สองสามีภรรยาวัยดึกมองสบตากันและหันมาส่งยิ้มให้นางด้วยความเอ็นดู
"ข้ากับฮูหยินแก่มากแล้วนะลู่เหลียน  จะอยู่กับเจ้าได้นานสักเท่าใด"
"ใช่  อย่างน้อยเจ้าก็ควรที่จะเปิดใจรับใครบ้าง  บรรดาสาวใช้บอกว่ามีคนมาชอบพอเจ้าหลานคนนี่  มองใครไว้บ้างก็ดีนะ"
"ข้าไม่คิดจะแต่งงานเจ้าค่ะ  ข้าอยู่ที่นี่กับท่านทั้งสองก็มีความสุขอยู่แล้ว  และถ้าหากท่านเจ้าเมืองและฮูหยินสิ้นความเมตตาแล้วข้าก็จะเข้าสำนักชีเจ้าค่ะ"  ลู่เหลียนพูดถึงความตั้งใจของตัวเองออกมา
"อาจจะเป็นเพราะเจ้าไม่ยังไม่เคยชอบใครจริงๆจังๆก็ได้  เอาเถอะ  ข้าอยากให้เจ้ามีครอบครัวที่ดี เอาเป็นว่าข้ากับท่านเจ้าเมืองจะลองมองหาคู่ให้เจ้าดู"  เฉินลู่เหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
"อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ  ข้าทั้งสองไม่บังคับเจ้าหรอก  แต่เรื่องแบบนี้ดูไว้ก็ไม่เสียหาย  เกิดข้ากับท่านเจ้าเมืองเป็นอะไรไปเจ้าตะได้มีคนดูแล"
"แต่"
"ข้าสองคนรักเจ้าเหมือนลูกเหมือนหลาน และข้าทั้งสองได้ให้สัญญากับย่าของเจ้าไว้ว่าจะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด ดังนั้นเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าทั้งสองจะต้องทำและไม่ต้องห่วง เราไม่เคยบังคับเจ้ามาตั้งแต่เด็กดังนั้นโตขนาดนี้แล้วเราก็จะไม่บังคับเช่นกัน"  ท่านเจ้าเมืองให้คำมั่น  สาวใช้คนสวยถอนหายใจ ดูเหมือนว่านางจะไม่สามารถปฏิเสธท่านทั้งสองได้เสียแล้ว
------------------------+
แม่ทัพหนุ่มเงยหน้ามองดวงจันทร์ยามค่ำคืนเพียงลำพัง  เขาพากองทัพออกจากเมืองหน้าด่านเล็กนั่นมาหลายราตรีแล้วแต่ทว่าใบหน้าหวานๆของหญิงสาวนางหนึ่งยังไม่หลุดไปจากใจได้เลย  นอกจากความงามที่ถูกตาต้องใจแล้วคำพูดคำจา กิริยามารยาท ของนางยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ
"ถ้าเจ้าคิดว่าทำแบบนี้จะทำให้ข้ายอมแพ้  บอกได้เลยว่าไม่มีทาง  ข้าจะต้องได้เจ้ามาอยู่ข้างๆแน่นอน"  แม่ทัพหนุ่มพึมพำแววตามุ่งมั่น  นอกจากอยากจะเอาชนะแล้ว ยังมีเรื่องที่อยากรู้อีกเรื่องคือเรื่องของหยกสลักที่นางห้อยติดตัวด้วย อยากรู้นักว่าทำไมมันถึงมาอยู่กับสาวใช้ได้
ทันทีที่กลับมาถึงเมืองหลวงฉางอานบรรดานายทหารและกองทัพของเจ้าเฟยหลงต่างได้รับการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่  องค์จักรพรรดิจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองให้กับผู้กล้าสามวันสามคืน  และปูนบำเหน็จให้กับแม่ทัพใหญ่มากมาย ทั้งเงิน และสาวงาม  เจ้าเฟยหลงน้อมรับรางวัลนั้นอย่างนอบน้อม แต่ทว่าใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มยังคงนิ่ง  ไม่ได้แสดงความดีใจออกมาจนทำให้องค์จักรพรรดิแปลกใจ
"เฟยหลงทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้น  รางวัลที่ข้าให้ไม่ถูกใจเจ้าหรือไง"  เจ้าเฟยหลงโค้งคำนับให้กับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ช้าๆ
"หามิได้พระเจ้าข้า สิ่งที่พระองค์พระราชทานให้กับข้าน้อยนั้นมากมายเกินกว่าสิ่งที่ข้าทำไว้เสียอีก  เพียงแต่ว่าบรรดาหญิงงามที่ฝ่าบาทประทานให้นั้น ไม่มีนางใดสามารถทำให้ข้าลืมสตรีนางหนึ่งได้เลย"  แม่ทัพหนุ่มบอกกับเจ้าชีวิตอย่างตรงไปตรงมา  ด้วยความที่บิดาของตนมีศักดิ์เป็นอาขององค์จักรพรรดิเลยทำให้กล้าพูดแบบนี้ออกมา  ซึ่งคำตอบของแม่ทัพหนุ่มนั้นทำให้ผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตของคนทั้งรัฐยิ้มพอใจ
"เจ้าพูดแบบนี้แปลว่าไปหลงเสน่ห์ใครเข้า  บอกข้าสิว่านางผู้นั้นคือใคร"
"ฝ่าบาทนางผู้นั้นคือสาวใช้ประจำตัวของฮูหยินท่านหลินฮุ่ยหวงขอรับ"  พระองค์พยักพระพักตร์รับรู้
"แล้วทำไมไม่พานางมาด้วยเสียเลย"  สีหน้าของแม่ทัพหนุ่มดูเศร้าเล็กน้อย
"ข้าน้อยขอนางกับท่านหลินแล้ว  แต่..."  แม่ทัพหนุ่มเว้นไว้เพียงเท่านั้น
"เจ้าถูกปฏิเสธอย่างนั้นรึ"
"ฝ่าบาท  ความจริงไม่ใช่ความผิดของท่านหลิน  บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าข้าเองที่ไม่ดีพอ"  องค์จักรพรรดิส่ายหน้าไม่เห็นด้วย  ยิ่งเห็นคนของพระองค์ผิดหวังยิ่งสงสาร
"ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก  เป็นคนพวกนั้นที่ผิด  พวกเขาไม่น่าจะปฏิเสธ  เจ้าเป็นถึงแม่ทัพของข้า  แต่คนพวกนั้นกลับกล้าที่จะขัดใจ  อีกทั้งสิ่งที่เจ้าขอก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย  ภรรยาของหลินฮุ่ยหวงสามารถหาสาวใช้คู่ใจคนใหม่ได้เสมอ  แต่แม่ทัพของข้าไม่ได้ถูกตาต้องใจสตรีนางไหนบ่อยๆ  ถามหน่อย  เจ้าชอบนางจริงๆรึ"
"พะย่ะค่ะ  ข้อน้อยชอบนางผู้นั้นมาก  ถึงนางจะเป็นเพียงสาวใช้ข้าก็มิได้รังเกียจแต่อย่างใด  แต่ทว่านางเองก็ปฏิเสธข้าเช่นกัน อาจะเป็นเพราะว่าข้าไม่คู่ควรกับนางก็เป็นได้"  แม่ทัพหนุ่มยังคงถ่อมตัวต่อไป
"มันมากไปแล้วหลินฮุ่ยหวงปฏิเสธเจ้าก็เหมือนปฏิเสธข้า  เจ้าเป็นโอรสของท่านอา เจ้าจึงเป็นหลานของข้าด้วย  ผู้ที่กล้าขัดใจหลานของข้าย่อมมีความผิด "
"ฝ่าบาท  ท่านหลินไม่ได้ผิดหรอกพะย่ะค่ะ เป็นข้าเองที่บอกกับทางนั้นไปว่าจะยอมรับหากถูกปฏิเสธ"  แม่ทัพหนุ่มอธิบาย เนื่องจากไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่
"แม่สาวใช้คนนั้นชื่อว่าอะไร  ข้าอยากจะรู้นักว่าแม่สาวใช้ที่กล้าปฏิเสธแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจ้ามีชื่อว่าอะไร"
"เฉินลู่เหลียนพะย่ะค่ะ"  เจ้าเฟยหลงเอ่ยชื่อของนางออกมา
"ข้าขอถามอีกครั้งว่า ระหว่างสาวงามที่ข้ายกให้กับแม่สาวใช้คนนั้นเจ้าต้องการสิ่งไหนมากกว่ากัน"  องค์จักรพรรดิเอ่ยถามอีกครั้ง  เจ้าเฟยหลงคำนับเจ้าชีวิตของตนอีกครั้ง
"ถ้าฝ่าบาทให้ข้าน้อยเลือก  ข้าของเลือกนางผู้นั้นขอรับ"  องค์โอรสสวรรค์พยักหน้ารับรู้  ออกจะพอใจด้วยซ้ำที่แม่ทัพหนุ่มบอกความต้องการของตนตรงไปตรงมาแบบนี้ อีกทั้งเรื่องที่อีกฝ่ายต้องการก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย  มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับผลงานของเจ้าเฟยหลง
"มหาดเล็ก  เตรียมราชโองการ"  เสียงอันทรงอำนาจสั่งมหาดเล็กคู่ใจให้เตรียมเขียนราชโองการ  "เอาหล่ะเฟยหลง  ข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริง  และข้าจะให้ลู่หลิงจินเป็นตัวแทนไปแน่นอนว่าครั้งนี้จะไม่มีผู้ใดที่กล้าปฏิเสธเจ้าแน่  เตรียมตัวรอรับแม่สาวใช้นางนั้นที่จวนได้เลย "  ใบหน้าหล่อเหลายิ้มพอใจ  แม่ทัพหนุ่มรีบคำนับเจ้าผู้อยู่เหนือหัวของตนทันที
"ขอบพระทัยฝ่าบาท"
-----------------------------------+
ทันทีที่ตัวแทนขององค์จักรพรรดิมาถึงจวนหลินฮุ่ยหวง ภรรยา และบรรดาผู้ที่อยู่ในจวนขุนนางต่างคุกเข่าลงเพื่อถวายความจงรักภักดีทันที
ราชโองการ....เนื่องจากท่านแม่ทัพเจ้าเฟยหลงทำความดีความชอบให้แก่แผ่นดิน  ดังนั้นเพื่อเป็นการตอบแทนคุณความดีที่ได้ทำฝ่าบาทจึงมีรับสั่งมอบหญิงสาวนามว่าเฉินลู่เหลียนเป็นรางวัลให้แก่แม่ทัพเจ้า  โดยห้ามมิให้มีใครฝ่าฝืน  และเมื่อรับราชโอการนี้แล้วขอให้หลินฮุ่ยหวงส่งตัวเฉินลู่เหลียนเข้าเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด  ....จบราชโอการ
"น้อมรับราชโองการ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี"  ขุนนางเฒ่าโค้งรับราชโองการและหันมามองหน้าภรรยาด้วยความหนักใจ  เพราะเป็นถึงราชโองการหลวงดังนั้นจึงไม่สามารถปฏิเสธได้
"ท่านหลิน  ถ้าท่านไม่ว่าอะไร  มะรืนนี้ท่านควรให้นางไปเมืองหลวงพร้อมกับข้าเลย  ทางท่านแม่ทัพเจ้าเตรียมเกี้ยวสำหรับนางไว้แล้วด้วย"
"ท่านลู่เดินทางมาเหนื่อยๆ  พักผ่อนก่อนดีกว่าขอรับ  ข้าให้เด็กๆจัดที่ทางไว้ให้แล้ว"  ลู่หลิงจินพยักหน้ารับช้าๆ
"ท่านหลินสาวใช้ของท่านที่ชื่อว่าเฉินลู่เหลียนคือคนไหน  ข้าชักอยากเห็นหน้านางเสียแล้ว  อยากรู้เหลือเกินว่าจะงามขนาดไหน  แต่คงงามมากเพราะทำให้ท่านแม่ทัพเจ้าถึงกับยอมแลกนางกับบรรดาสาวงามที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ร่วมร้อยนาง"  ขุนนางเฒ่ามีสีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด
"เดี๋ยวข้าจะให้นางมาพบท่านขอรับ"  หลินฮุ่ยหวงบอกสั้นๆ  เมื่อถึงที่พักของตัวแทนพระองค์แล้ว เจ้าเมืองชราก็ให้เด็กรับใช้ไปตามลู่เหลียนมาทันที
-----------------+
ลู่หลิงจินมองสาวใช้นามว่าเฉินลู่เหลียนอย่างพิจารณา  ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนางผู้นี้ถึงได้ถูกต้องต้องใจแม่ทัพหนุ่มนัก  นอกจากจะมีใบหน้างดงามแล้วกิริยามารยาทของนางยังเรียกได้ว่าสมเป็นกุลสตรีทุกกระเบียดนิ้วเลยก็ว่าได้
"พรุ่งนี้เจ้าจัดข้าวของให้เรียบร้อยนะ  มะรืนนี้เราจะเดินทางเข้าเมืองหลวงกัน"
"เจ้าค่ะ" ลู่เหลียนรับคำสั้นๆ  ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา  แต่ทว่าแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ต้องไปเมืองหลวงโดยที่ไม่เต็มใจ
------------------------+
เฉินลู่เหลียนคุกเข่าคำนับท่านเจ้าเมืองและฮูหยินเพื่อเป็นการอำลา  สาวใช้คนงามมีน้ำตานองหน้าเมื่อต้องจากผู้มีพระคุณทั้งสองไปโดยไม่เต็มใจ  สองสามีภรรยามองสบตากันและหันไปมองหญิงสาวด้วยความสงสารและเห็นใจปนสะเทือนใจ  ทั้งสองดูแลนางมาตั้งแต่ยังเด็กอีกทั้งยังรู้จักย่าของนางเป็นอย่างดี  ดังนั้นความผูกพันที่มีต่อกันจึงมีมากมายนัก
"ไม่มีข้าทั้งสองอยู่กับเจ้าแล้ว เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆนะลู่เหลียน"  ท่านเจ้าเมืองเอ่ยกับสาวใช้คนสนิทเสียงเครือ
"เจ้าค่ะ  ฮูหยินและท่านเจ้าเมืองก็ต้องดูแลตัวเองดีๆนะเจ้าคะ"
"ลู่เหลียน  มานี่สิ ข้ามีบางอย่างจะให้เจ้า"  ภรรยาของเจ้าเมืองพูดและส่งของบางอย่างให้นาง  มันคือก่องไม้ขนาดกำลังพอดี  เฉินลู่เหลียนรับกล่องไม้มาถือไว้น้ำตาคลอ  "เปิดดูสิ"  ภรรยาท่านเจ้าเมืองพูดอีกครั้ง  สาวใช้คนงามทำตามคำสั่งนั้น  ด้านในกล่องไม้มีซองจดหมายและมีเครื่องประดับอยู่สองสามชิ้น  ถึงแม้จะน้อยแต่ทว่ามันสวยงามแค่มองจากสายตาก็รู้แล้วว่ามันเป็นสิ่งที่มีมูลค่าสูงเอาการ
"ฮูหยิน"
"กล่องนี้เป็นกล่องที่ย่าของเจ้าฝากเอาไว้  นางบอกข้าว่าให้มอบให้เมื่อเจ้าอายุครบ 20 ปี อีกไม่กี่วันเจ้าก็จะ 20 แล้วข้าจึงมอบมันให้เจ้าเสียเลย  จดหมายที่อยู่ในซองนั้นคือจดหมายที่บอกเล่าเรื่องราวของเจ้า  เจ้าควรรู้ว่าตัวเองเป็นใครและมาอยู่กับข้าได้อย่างไร"  เฉินลู่เหลียนมองสบตาอีกฝ่ายและค่อยๆหยิบจดหมายที่อยู่ในกล่องนั้นขึ้นมาอ่านเงียบๆ  ข้อความในจดหมายสร้างความสะเทือนใจให้กับผู้อ่าน  น้ำตาของนางไหลออกมาเพราะกลั้นไม่อยู่ และเมื่ออ่านจบนางก็เช็ดน้ำตาก่อนที่จะเก็บจดหมายไว้ในที่กล่องเช่นเดิม
"  แต่ถึงจะรู้ว่าตัวเองเป็นผู้ใดก็อย่าได้เปิดเผยเพราะข้าไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะคิดเห็นเช่นไรถ้าเห็นว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่"  เฉินลู่เหลียนนิ่ง  มาถึงตอนนี้ถึงจะอ่านจดหมายและรู้ว่าตัวเองเป็นใครคงไม่มีประโยชน์แล้วเพราะอย่างไรเสียนางก็ต้องไปอยู่ที่จวนของเจ้าเฟยหลงอยู่ดี
"ข้าคือสาวใช้ของท่านทั้งสองตลอดไปเจ้าค่ะ  ดังนั้นไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสนใจเรื่องราวในอดีต  เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่เต็มไปด้วยความสุขนัก"  สองสามีภรรยามองหน้าสาวใช้ด้วยความเข้าใจ
"ดูแลตัวเองดีๆนะลู่เหลียน  ถึงเจ้าจะเป็นสาวใช้ แต่จงอย่าลืมว่าเจ้าเป็นสตรีที่มีเกียรติคนหนึ่ง  จงทะนงในศักดิ์ศรีของตัวเอง  อย่าให้ความอ่อนแอทำให้เจ้าต้องยอมลดเกียรตินั้นเด็ดขาด
"เจ้าค่ะ  ข้าลานะเจ้าคะ"  เฉินลู่เหลียนคำนับเจ้านายทั้งสองอีกครั้งก่อนที่จะลุกขึ้น พยายามเชิดหน้าและเดินจากไปด้วยความเข้มแข็งถึงแม้จะเสียใจมากแค่ไหน  ก็จะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น


## ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง ตอนที่  4.....จวนแม่ทัพ

ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่  4.....จวนแม่ทัพ
การเดินทางเข้าเมืองหลวงของเฉินลู่เหลียนเป็นไปด้วยความราบรื่น  ไม่มีอุปสรรคใดๆเกิดขึ้นระหว่างทาง  จากเมืองหน้าด่านเล็กๆ ถึงเมืองหลวงใช้เวลาทั้งสิ้น 7 ราตรี เมื่อมาถึงแล้วแทนที่สาวใช้คนงามจะถูกพาไปยังจวนของแม่ทัพ  นางกลับถูกพาเข้าวังเพื่อไปเข้าเฝ้าผู้ที่ออกราชโองการก่อน  แต่ก่อนที่จะเข้าเฝ้าเฉินลู่เหลียนถูกบรรดานางกำนัลในวังหลวงจับอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่จนสวยงามและนางต้องเรียนรู้ว่าจะต้องปฏิบัติตนอย่างไรในขณะที่เข้าเฝ้า
การเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิในครั้งนี้ไม่ได้มีพิธีการอะไรมากนัก  เพราะทรงอยากให้เป็นเรื่องส่วนตัวมากที่สุด  อดีตสาวใช้ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก  การได้เข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิเป็นเรื่องที่อยู่ไกลเกินว่าคนธรรมดาสามัญอย่างนางจะทำได้  และไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้  นางเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ช้าๆ  พยายามบอกตัวเองไม่ให้สั่นหรือตื่นเต้นแต่ก็ยากเต็มที  เฉินลู่เหลียนทำความเคารพพระองค์ตามที่ถูกสอนมาด้วยความตั้งใจ และเมื่อทรงอนุญาตให้ลุกขึ้นนางก็ทำตามโดยดี  พร้อมทั้งเงยหน้าและทันทีที่ได้เห็นพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความเมตตาขององค์จักรพรรดิความกลัวก็เริ่มจะหายไปช้าๆ
"เจ้ามีทุกอย่างที่สตรีหลายนางอย่างจะมี  แต่น่าเสียดายนะที่ใบหน้างามๆของเจ้ามันไร้ซึ่งรอยยิ้ม"   เฉินลู่เหลียนก้มหน้าไม่ยอมสบตาพระองค์  พลางคิดในใจว่าจะให้ตนมีรอยยิ้มได้อย่างไรในเมื่อถูกบุรุษที่อยู่ด้านหลังขององค์จักรพรรดิใช้เล่ห์กลบังคับให้ตนมายืนอยู่ตรงนี้โดยไม่สมัครใจ
"เฟยหลง  ข้าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าถึงได้ปฏิเสธบรรดาสาวงามนับร้อยของข้าและเลือกหญิงสาวนางนี้เพียงผู้เดียว  เอาหล่ะ  ข้าขอมอบนางให้เจ้าเพื่อเป็นรางวัล"  เจ้าเฟยหลงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนที่ตะคำนับเจ้าเหนือหัวของตน
"ขอบพระทัยฝ่าบาท"
"ต่อไปนี้เป็นหน้าที่ของเจ้าแล้วนะที่จะทำให้ใบหน้าของนางมีรอยยิ้ม"
"ข้าน้อยจะพยายามพะย่ะค่ะ"  เจ้าเฟยหลงรับคำ
"เอาหล่ะ  หมดหน้าที่ของข้าแล้ว  เจ้าพานางกลับไปที่จวนได้"
"รับด้วยเกล้าพะย่ะคะ"  เจ้าเฟยหลงทำความเคารพองค์จักรพรรดิ  เฉินลู่เหลียนเองก็ทำแบบเดียวกัน  ก่อนที่จะเดินตามอ๋องแม่ทัพมาเงียบๆ โดยที่ ไม่พูด ไม่คุย และไม่มองอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ
---------------+
เจ้าเฟยหลงแยกกับขบวนเกี้ยวของเฉินลู่เหลียนระหว่างทางเนื่องจากตนต้องไปพบบิดา และมารดาที่จวนอ๋องสกุลเจ้าเสียก่อน  แม่ทัพหนุ่มสั่งให้พ่อบ้านของจวนแม่ทัพดูแลเฉลินลู่เหลียนแทนตัวเองก่อนที่จะแยกไปโยที่ไม่พูดอะไรกับนางเลยสักคำ
จวนแม่ทัพใหญ่โตกว่าจวนของท่านเจ้าเมืองเล็กๆที่นางเคยอาศัยราวฟ้ากับดิน  ที่นี่ยิ่งใหญ่และหรูหรา  ดูไม่ต่างจากวังที่นางเพิ่งเข้าไปนัก  หญิงสาวเดินตามหลังพ่อบ้านใหญ่มาเงียบๆ  ไม่พูดหรือไม่ถามอะไรถ้าไม่จำเป็นสิ่งที่ทำคือฟังพ่อบ้านของที่นี่บรรยายว่าตรงส่วนใช้ทำอะไรบ้าง ถึงแม้จะไม่พูดไม่ถามอะไรแต่นางก็จดจำทุกอย่างที่อีกฝ่ายพูดได้
"นี่คือที่พักของท่าน ท่านแม่ทัพยกจวนฝั่งเหนือให้ท่านทั้งหมด  ก่อนที่ท่านจะมาถึงท่านแม่ทัพสั่งให้พวกเราจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้ท่านแล้วขอรับ"  หัวหน้าพ่อบ้านนามว่าหัวอันบอกพร้อมทั้งผายมือให้  เฉินลู่เหลียนโค้งตัวเพื่อแสดงความขอบคุณ และเดินเข้าไปยังห้องพักของตนเงียบๆ
"ท่านคงเหนื่อยจากการเดินทางและอยากจะพักผ่อนแล้ว  ข้าขอตัวก่อนนะขอรับนายหญิง"
"นายหญิงรึ"  เฉินลู่เหลียนทวนคำ
"ขอรับ  ท่านเป็นสตรีของท่านแม่ทับเท่ากับว่าเป็นนายหญิงของข้า"
"ท่านแม่ทัพยังไม่มีภรรยามาก่อนหรือเจ้าคะ"  เฉินลู่เหลียนถามด้วยความสงสัยเพราะคิดว่าชายผู้นั้นน่าจะมีภรรยาอยู่ก่อนแล้วเหมือนบรรดาชายหนุ่มทั่วไปที่อายุขนาดนี้จะมีภรรยากันแล้ว
"ยังขอรับ เชิญนายหญิงพักผ่อนขอรับ และเนื่องจากวันนี้รวมถึงพรุ่งนี้นายท่านต้องไปพักที่จวนของอท่านอ๋องเจ้าผู้เป็นบิดาเลยไม่สามารถมาพบท่านได้ ท่านแม่ทัพให้มาบอกว่าพรุ่งนี้เย็นๆนายหญิงจะต้องไปร่วมรับประทานมื้อค่ำกับนายท่านขอรับ  ข้าน้อยขอตัวนะขอรับ หากนายหญิงต้องการสิ่งใดสามารถบอกสาวใช้ได้นะขอรับ"  หัวอันบอกพร้องทั้งโบกมือสองสามทีสาวใช้สองคนก็เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าของนาง
"สาวใช้สองคนนี้มีชื่อว่า เสี่ยวไป๋กับเสี่ยวลวี่ ทั้งสองจะมีหน้าที่ดูแลนายหญิงขอรับ"  สาวใช้ทั้งสองทำความเคารพเจ้านายของตนอย่างนอบน้อม  เฉินลู่เหลียนมองหญิงสาววันกำดัดสองนางที่จะมาดูแลนางด้วยความเอ็นดู
"ขอบคุณท่านพ่อบ้านมากนะเจ้าคะ"
"นายหญิงอย่าเรียกข้าว่าท่านเลยนะขอรับ  ข้าเป็นเพียงแค่หัวหน้าพ่อบ้านเท่านั้น"  พ่อบ้านวัยกลางคนเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่านายหญิงของตนดูถ่อมตัวมากจนเกินไปก่อนที่จะหันมาทางเด็กรับใช้สองนางที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
"เจ้าทั้งสองดูแลนายหญิงให้ดี  พรุ่งนี้ช่วงอาหารค่ำ  ช่วยแต่งตัวนางหญิงให้งดงามด้วย"
"เจ้าค่ะ"  สองสาวใช้รับคำด้วยความเต็มใจ
----------------------+
ท่านอ๋องเจ้าและชายามองหน้าลูกชายคนเล็กแล้วส่ายหน้าด้วยความระอาใจเมื่อรู้ว่าเขาได้ตัวผู้หญิงที่ต้องการมาไว้ที่จวนแล้ว  เนื่องจากลูกคนนี้เป็นลูกคนเล็กดังนั้นทั้งสองจึงไม่เคยบังคับและยอมให้ลูกชายคนนี้ตัดสินใจทำทุกอย่างด้วยตัวเองมาตลอด  แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าลูกชายจะทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงมากเลยทีเดียว
"ในเมืองหลวงมีหญิงสาวมากมายที่พร้อมจะมอบกายถวายใจให้เจ้า แต่กลับอยากได้แม่สาวใช้ของเจ้าเมืองเล็กๆพ่อไม่เข้าใจทำไมถึงเจ้าถึงได้สนใจสาวใช้ได้"  ท่านอ๋องเจ้าหรือเจ้าจิวชวี่ถามลูกชายคนเล็กอย่างเสียมิได้
" นางคงงามมากสินะ"  หลิวลี่มี่ ผู้เป็นมารดาถามบ้าง
"นางงามขอรับ  แต่ที่เหนือกว่าความงามคือนางไม่สนใจข้า และปฏิเสธข้าเสียจนข้าอยากจะเอาชนะ"  แม่ทัพหนุ่มบอกกับบิดามารดาตามตรง  การที่อยากเอาชนะที่แหละทำให้ตนอยากได้นางผู้นั้นมา
"การจะชนะใจสตรีสามารถทำได้โดยไม่ต้องหักหาญน้ำใจนะลูก"  ชายาอ๋องเตือนลูกชาย
"เสด็จแม่ข้าไม่ได้หักหาญน้ำใจนางเสียหน่อย การที่นางมาอยู่ที่เมืองหลวงย่อมสบายกว่าอยู่ที่เมืองหน้าด่านเล็กๆ"  อ๋องแม่ทัพเถียงมารดา
"มีสตรีที่คู่ควรกับเจ้าหลายนางนะ  ลูกสาวท่านอ๋องและลูกสาวขุนนางหลายนางที่ตระกูลดีๆย่อมเหมาะสมกว่าเจ้ามากกว่าสาวใช้นะพ่อว่า"  เจ้าเฟยหลงส่ายหน้าช้าๆไม่เห็นด้วย
"เสด็จพ่อกับเสด็จแม่แต่งงานกันเพราะความรักใช่ไหมขอรับ"  เมื่อถูกย้อนถามท่านอ๋องและชายาจึงถอนหายใจพร้อมๆกัน
"ใช่ จริงอยู่ที่พ่อกับแม่แต่งงานอยู่ด้วยกันเพราะความรัก  แต่ตาของเจ้าก็เป็นท่านอ๋องเหมือนกันดังนั้นนอกจากความรักแล้วความเหมาะสมก็สำคัญ"  ท่านอ๋องเจ้าให้เหตุผล  "เจ้าเป็นอ๋องน้อยสกุลเจ้าจะมีชายาทั้งทีแต่นางเป็นเพียงแค่สาวใช้พ่อคิดว่าอย่างไรก็ไม่เหมาะสมกัน  แต่พ่อจะไม่ห้ามหรือไม่บังคับเจ้าหรอกนะ  เพราะรู้ว่าห้ามไม่ได้"  เจ้าเฟยหลงยิ้มเล็กน้อย  เพราะรู้ดีว่าที่ท่านอ๋องไม่ห้ามเนื่องจากพี่ชายทั้งสองของตนทำหน้าที่ลูกชายที่เชื่อฟังและตามใจท่านอยู่แล้ว  และทั้งสองก็สร้างชื่อเสียงให้กับครอบครัวได้มากเสียด้วย  พี่ชายทั้งสองของเจ้าเฟยหลงนอกจากจะเป็นอ๋องแล้วยังรับราชการเป็นใหญ่เป็นโตในราชสำนัก  หากพี่ชายทั้งสองเป็นฝ่ายบุ๋น ตนก็เป็นฝ่ายบู๋ ถึงแม้ท่านอ๋องและชายาจะไม่ชอบนักที่ลูกชายคนเล็กต้องออกไปเสี่ยงอันตรายและกรำศึกไกลบ้านเป็นเวลานาน  แต่ก็ไม่ได้ห้ามเนื่องจากทั้งคู่เลี้ยงลูกๆมาแบบให้ตัดสินใจและเลือกทางเดินของตนเอง เมื่อเลือกแล้ว หน้าที่ของพ่อแม่ก็ทำได้เพียงสนับสนุนทางที่เลือกนั้น  ต่างจากครอบครัวอื่นที่มักจะขีดเส้นทางให้กับลูกๆ ทั้งเรื่องหน้าที่การงานและเรื่องของคู่ครอง  ครอบครัวอ๋องสกุลเจ้าคิดเสมอว่าทุกอย่างจะดีหากเริ่มต้นที่ความรัก ความเหมาะสมเป็นเพียงแค่ส่วนประกอบเท่านั้น
----------------------+
เฉินลู่เหลียนสิ่งยิ้มให้กับสาวใช้ประจำตัวของตน  เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามนางก็สามารถเข้ากันได้ดีกับเด็กรับใช้ทั้งสอง  ทั้งเสี่ยวไป๋และเสี่ยวลวี่เป็นเด็กสาวที่มีความกระตือรือร้น  ขยันและใส่ใจสิ่งรอบข้าง  แถมยังช่างพูดช่างคุยเลยทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
"วันนี้ข้าจะทำผมสวยๆให้นายหญิงนะเจ้าคะ  รับรองว่าถ้าท่านแม่ทัพพบท่านจะต้องตะลึงแน่ๆ"  รอยยิ้มของเฉินลู่เหลียนหายไปเมื่อนึกถึงใบหน้าคมเข้มของบุคคลที่ถูกเอ่ยถึง
"ถ้าข้าไม่ไปร่วมรับประทานอาหารค่ำกับท่านแม่ทัพจะผิดไหม"  คำถามนั้นทำให้สองสาวใช้ทำหน้าตื่นพร้อมทั้งรีบส่ายหน้า
"ไม่ได้นะเจ้าคะ  ท่านแม่ทัพใจดีก็จริง  แต่เมื่อท่านพูดหรือสั่งอะไรแล้วถ้าไม่ทำตาม ท่านแม่ทัพก็เหมือนเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อในทันทีทันใดเลยเจ้าค่ะ  ถ้านายหญิงไม่อยากเป็นเหยื่อ ก็ไม่ควรทำให้ท่านแม่ทัพโกรธหรือไม่พอใจเจ้าค่ะ"  สองสาวเตือนนายของตนด้วยความหวังดี  ผู้ที่กล้าขัดคำสั่งล้วนแต่ได้รับโทษกันแบบไม่ไว้หน้า  ในจวนแห่งนี้กฎคือกฎ คำสั่งคือคำสั่งและทุกคนต้องปฏิบัติตาม
เฉินลู่เหลียนนิ่งไป  ท่าทางดูปลงมากขึ้นนางไม่มีสิทธิ์อะไรมาตั้งแต่ได้รับราชโองการจากองค์จักรพรรดิแล้ว  ตอนนี้นางเป็นสมบัติชิ้นหนึ่งของอ๋องแม่ทัพ  ทางที่คิดคือควรทำตัวให้ไร้ซึ่งความรู้สึกน่าจะปลอดภัยที่สุด
การสนทนาจบลงเมื่อพ่อบ้านของจวนเดินเข้ามา เขาทำความเคารพเฉินลู่เหลียนและส่งหีบเสื้อผ้าขนาดใหญ่และกล่องเครื่องประกับให้กับสาวใช้ทั้งสอง
"ของพวกนี้คือ"  อดีตสาวใช้ถาม
"หีบใหญ่นี้คือเสื้อผ้าของนายหญิงขอรับ  ส่วนกล่องไม่ฝังมุกนี่คือกล่องเครื่องประดับ  ท่านอ๋องเจ้าและพระชายาได้ส่งของพวกนี้มาให้ท่านขอรับ"
"ท่านอ๋องเจ้าและพระชายา"  เฉินลู่เหลียนทวนคำ
"ท่านอ๋องเจ้าและพระชายาคือเสด็จพ่อเสด็จแม่ของท่านแม่ทัพขอรับ  ท่านทั้งสองเมตตานายหญิงมาก เลยส่งของพวกนี้มาให้"
"ข้าจะขอบพระคุณท่านทั้งสองได้อย่างไรคะท่านพ่อบ้าน"  พ่อบ้านวัยดึกยิ้ม
"บางทีอาจจะเป็นตอนที่ท่านแม่ทัพพานายหญิงไปที่จวนของท่านอ๋องเจ้าขอรับ" ลู่เหลียนพยักหน้ารับช้าๆ ถึงมัจะยังไม่ได้เห็นหน้าของท่านอ๋องเจ้าและพระชายา แต่ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของทั้งสอง
"นายหญิงสวมชุดสีชมพูน่าจะดี  ดูอ่อนหวาน"  สองสาวใช้พูดกันไปมา พร้อมทั้งเลือกชุดที่ถูกจัดส่งมาให้ด้วยความตั้งใจ
"นายหญิงชอบสีไหนเจ้าคะ"  เฉินลู่เหลียนหันมามองสองสาวใช้แล้วถอนหายใจ
"ชุดไหนก็ได้  เจ้าทั้งสองเลือกมาเถอะ" นางตอบคำถามนั้นอย่างขอไปที  ต่อให้ชุดสวยงามแค่ไหนมันก็ไม่สามารถทำให้หัวใจของนางมีความสุขได้เลย  การที่ต้องมาอยู่กับคนที่ตัวเองไม่เคยรู้จักมักคุ้นและถูกพาตัวมาแบบไม่เต็มใจมันแสนทรมานนักในความคิดของนาง
--------------------+
"นางเป็นอย่างไรบ้าง"  เจ้าเฟยหลงเอ่ยถามหัวหน้าพ่อบ้านทันทีที่กลับมาถึงจวนของตน  อยากรู้เหลือเกินว่าเฉินลู่เหลียนจะตื่นเต้นหรือดีใจมากขนาดไหนเมื่อได้มาอยู่ในสถานที่ๆสวยงาม  หรูหราและสะดวกสบายขนาดนี้
"นายหญิงสบายดีขอรับ"
"นางอยากได้อะไรอีกไหม"  แม่ทัพหนุ่มถามต่อ
"ไม่ขอรับ  นายหญิงไม่ได้ขอหรือไม่ได้ต้องการอะไรเพิ่มเลย  นางพูดน้อยมาก  สาวใช้ทั้งสองที่ทำหน้าที่ดูแลชมว่านายหญิงเป็นกันเอง และไม่ค่อยใช้มากนัก  อะไรที่ทำเองได้นายหญิงจะทำเองหมดขอรับ  เห็นว่าเวลาว่างๆนางจะชอบมานั่งเล่นที่ศาลากลางน้ำในสวนด้วยขอรับ"  เจ้าเฟยหลงพยักหน้ารับรายงานนั้น
"ศาลากลางน้ำของข้าสาวยกว่าศาลากลางน้ำจวนเจ้าเมืองหน้าด่านเล็กๆเยอะ"  แม่ทัพหนุ่มพูดต่อ
"ข้าคิดว่านายหญิงอาจจะคิดถึงที่ๆจากมาขอรับ"
"ที่นี่มีทุกอย่างต่างกับที่ๆนางจากมา  ไม่นานนางก็จะลืมที่นั่น" เจ้าเฟยหลงพูดออกมาด้วยความมั่นใจ
"แต่นายหญิงดูเหมือนไม่เต็มใจเลยขอรับ"  หัวอันพูดต่อ  จะว่าไปก็เห็นใจนางอยู่มากที่ต้องจากบ้านมาอยู่ในที่ๆตัวเองไม่คุ้นเคยแบบนี้
"เจ้ามีหน้าที่ทำให้นางพอใจ"
"ขอรับ"
"วันนี้เตรียมอาหารที่ดีที่สุดไว้ด้วย เอาหล่ะ ข้าจะอาบน้ำเสียหน่อยเจ้ามีงานอะไรก็ไปทำเถอะ"  แม่ทัพหนุ่มเอ่ยปากไล่  เพราะอยากจะอาบน้ำเพื่อผ่อนคลายเช่นกัน


## ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง ตอนที่  5.....การพบหน้าและปะทะคารม

ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่  5.....การพบหน้าและปะทะคารม
เจ้าเฟยหลงยิ้มด้วยความพอใจเมื่อเห็นสตรีที่ต้นเองชื่นชอบเดินเข้ามาภายในห้องที่ใช้สำหรับรับประทานอาหารในจวน  เฉินลู่เหลียนดูงดงามและอ่อนหวานมากขึ้นเมื่อสวมชุดสีชมพู  ตอนเป็นสาวใช้แต่งตัวธรรมดาว่างามแล้ว  พอมาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชั้นดียิ่งทำให้ความงามของนางเปล่งรัศมีมากขึ้น  แม่ทัพหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อมองที่ใบหน้าของสาวใช้ที่ตนใช้เล่ห์กลจนได้นางมาอาศัยอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกัน  ใบหน้าของเฉินลู่เหลียนละม้ายคล้ายกับสตรีนางหนึ่งที่เขารู้จักเป็นอย่างดีมากเสียจนน่าตกใจ
"รู้ตัวไหมว่าเจ้างามมาก  งามกว่าบรรดาหญิงสาวที่อยู่นอกด่าน และงามกว่าหญิงสาวในเมืองหลวงที่ข้าเคยเจอ"  เจ้าเฟยหลงพูดออกมาก่อนหลังจากสังเกตนางตั้งแต่เข้ามา
"ท่านคงพบสตรีที่งามมามาก  เลยคิดว่าหน้าคล้ายกันหมด"  การโต้ตอบของนางถึงแม้จะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แม่ทัพหนุ่มรู้ดีว่านางกำลังประชด
"เจ้าคงได้รับรู้เรื่องของข้ามาบ้างและแต่ละเรื่องคงล้วนแล้วแต่เป็นไปในทางที่เลวร้ายสินะ"  แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ  ไม่ใส่ใจอะไรมากนักเพราะรู้ดีว่าพวกที่ไม่ชอบมักพูดถึงตนในทางที่ไม่ดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเป็นเสือผู้หญิง  และเรื่องที่โหดร้ายไร้เมตตาบ้าง  เรื่องพวกนี้ได้ยินบ่อยเสียจนชินชา
"ถ้าไม่จริงผู้คนคงไม่พูดกัน"
"ชายที่มีชื่อเสียงย่อมมีศัตรูมากเป็นธรรมดา"  แม่ทัพหนุ่มพูดด้วยความทะนงตน  "รู้ไหมว่าเจ้างามเกินกว่าที่จะอยู่เพียงลำพังในเมืองหน้าด่านที่เล็กและกันดานแบบนั้น  เจ้าควรขอบใจข้านะที่พาเจ้ามายังที่ๆเจริญกว่าอย่างเมืองหลวง"  เฉินลู่เหลียนส่ายหน้าช้าๆไม่เห็นด้วย
"ข้าเต็มใจอยู่ในที่ๆกันดารมากกว่าอยู่ในที่แสนจะสะดวกสบายแต่ไร้ความสุข"  อดีตสาวใช้โต้ตอบ
"ข้าพอใจเจ้าตั้งแต่แรกเห็น  จึงได้เอ่ยปากขอเจ้าจากท่านเจ้าเมือง  แต่แทนที่เขาจะตกลง กลับปฏิเสธข้าอย่างไร้เยื่อใย  ข้าเป็นถึงแม่ทัพขององค์จักรพรรดิกลับถูกเจ้าเมืองเล็กๆบอกปัด  ที่สำคัญถูกสาวใช้อย่างเจ้าปฏิเสธมันเสียเกียรติแค่ไหน  ความรู้สึกของข้าตอนนั้นมันเป็นอย่างไร  มันทั้งเจ็บใจ และไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกเจ้าถึงได้ทำเรื่องที่น่าละอายกับข้าแบบนั้น  ผู้ที่ทำคุณความดีให้กับบ้านเมืองอย่างข้าไม่ควรถูกเจ้าเมืองหน้าด่านเล็กๆ และสาวใช้แบบเจ้าปฏิเสธ  มัมันเหมือนกับเป็นการหยามน้ำหน้าของข้าเลยทีเดียว เมื่อถูกปฏิเสธอย่างโง่งมในตอนนั้นทำให้ข้าต้องกู้เกียรติของข้ากลับคืนมาให้ได้"  เจ้าเฟยหลงบอกถึงความรู้สึกของตัวเองในตอนนั้นออกมา แววตายังคงมีความไม่พอใจแฝงอยู่
"ท่านเลยซื้อเกียรติของท่านคืนด้วยการบีบบังคับท่านเจ้าเมือง ฮูหยินและข้าด้วยวิธีนี้"
"ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดนี่"  แม่ทัพหนุ่มไหวไหล่ช้าๆ  เพราะเชื่อว่าสิ่งที่ตนทำนั้นไม่ใช่เรื่องที่ผิด
"ใช่ไม่ผิด  แต่ท่านจงรับรู้ไว้เถิดว่าท่านซื้อเกียรติของท่านคืนด้วยความเจ็บช้ำของคนที่ข้านับถือและน้ำตาของข้าเอง  ท่านทำให้ข้าต้องจากบ้าน  จากผู้ที่เคารพมาโดยที่ข้าไม่เต็มใจเลยสักนิด มันช่างเป็นวิธีที่เลวร้ายที่สุด  ท่านไม่รู้หรือไม่ว่าท่านทำร้ายจิตใจของใครหลายๆคน  ท่านทำให้ข้ารู้สึกว่าข้าเป็นเพียงสิ่งของที่ถูกซื้อ ท่านทำลายความรู้สึกของข้าจนไม่มีชิ้นดี"  เฉินลู่เหลียนโต้ตอบด้วยความเจ็บช้ำยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นเห็นแก่ตัวจนเกินไปน้ำเสียงของนางสั่นเคลือ  แววตาของนางเจ็บช้ำและมองอีกฝ่ายด้วยความเกลียดชัง  แต่เจ้าเฟยหลงไหวไหล่แบบไม่สนใจ
"ความจริงถ้าเจ้าไม่ใช่สาวใช้ของเจ้าเมืองเล็กๆ แต่เป็นฐานะอื่นที่ข้าสามารถใช้เงินในถุงแลกมาก็คงไม่ต้องใช้วิธีนี้""  แม่ทัพหนุ่มยังคงพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่แสดงออกถึงความมั่นใจและติดจะเยาะเย้ยหญิงสาวตรงหน้านิดๆเฉินลู่เหลียนเม้มปากแน่นยิ่งฟังยิ่งรู้สึกเกลียดคนพูดมากขึ้น
"ช่างเป็นวิธีพิชิตใจสตรีที่แย่มากถึงมากที่สุด  ท่านทำราวกับว่าข้าเป็นเพียงสัตว์ที่ไร้ทางสู้และซื้อข้ามาขังกรงเอาไว้เพื่อดูเล่นที่จวน  รู้ไหมว่าจิตใจและวิญญาณของท่านมันเต็มไปด้วยความมั่นใจและความคิดที่ผิดๆ  ความเป็นชายของท่านด้วยก็เช่นกัน  ท่านควรจะโกรธและเกลียดตัวเองให้มากนะที่คิดแบบนี้"  รอยยิ้มที่มุมปากของแม่ทัพหนุ่มหายไปทันทีเมื่อถูกอีกฝ่ายปรามาส
"เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองเป็นอะไร" เสียงตะคอกของแม่ทัพหนุ่มที่ดังขึ้นทำให้อีกฝ่ายตกใจ เจ้าเฟยหลงจ้องหน้าหญิงสาวที่กล้าต่อปากต่อคำกับตนนิ่ง แววตาดุดัน  ผู้หญิงนางนี้กล้ามากที่พูดแบบนี้กับตน แต่แล้วเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตกใจจนน้ำตาคลอความโกรธก็เริ่มลดระดับลงแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่พอใจนางอยู่ เฉินลู่เหลียนเม้มปากแน่น  ใช่สิตอนนี้นางเป็นเพียงแค่นกน้อยที่ถูกเขาจับใส่กรงเอาไว้  ไม่ควรที่จะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรสิ่งที่ควรทำก็เป็นเพียงแค่การก้มหน้ายอมรับชะตากรรมของตัวเองเพียงเท่านั้น
"เจ้าไม่ควรพูดจาแบบนี้กับข้า รู้ไหมว่าถ้าเจ้าเป็นทหารข้าคงตบปากเจ้าไปแล้ว  แต่นี่เจ้าเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ  ข้าจึงยังพอมีความเมตตาให้อยู่บ้าง  ข้าจะบอกในสิ่งที่เจ้าควรทำให้ฟัง  เจ้าควรทำตัวดีๆ  ทำตัวให้น่ารัก เอาอกเอาใจข้า และรักข้าเข้าใจไหม  "  คำสั่งนั้นช่างร้ายกาจเสียเหลือเกิน แถมท่าทางยังคุกคามอีกต่างหาก  นางเป็นเพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆจะไปสู้กับเขาได้อย่างไร
"ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ข้าเคยคิดว่าข้าน่าจะรักท่านได้"
"งั้นเจ้าก็รักข้าอย่างที่ควรจะรักสิ มันจะยากอะไร"
"รักหรือไม่รักมันต่างกันอย่างไร  ตอนนี้ท่านเป็นเจ้าชีวิตของข้าแล้ว  ถ้าต้องการอะไรท่านก็สั่งมาเพียงเท่านั้น แค่นี้ก็พอแล้วท่านแม่ทัพ"   เจ้าเฟยหลงเม้มปากแน่น ให้ตายสิ หญิงผู้นี้ช้างปากกล้าเสียเหลือเกิน  นางทำราวกับว่าเขาเป็นยักษ์เป็นมาร  แต่ก็ดี ในเมื่อมองว่าร้ายตนก็จะร้ายให้สมกับที่นางคิดเสียเลย
"ดี ในเมื่อเจ้ารู้ว่าเจ้าเป็นของข้า  เจ้าก็จงทำตัวให้ดีทำตัวให้ข้าเมตตา และอีกหน่อยข้าจะทำให้เจ้าอ้อนวอนขอให้ข้ารักเจ้า"  แม่ทัพหนุ่มพูดด้วยความอวดดี  เขาจะทำให้แม่สาวใช้ยอมหยิ่งนางนี้สยบแทบเท้าให้ได้
"เอาเลย อยากจะทำอะไรก็ทำแต่จงรู้ไว้ว่าท่านจะไม่ได้ยินคำอ้อนวอนอะไรจากข้าทั้งนั้น สิ่งที่ท่านจะได้ยินก็จะมีเพียงเสียงสวดภาวนาและเสียงแผ่เมตตาให้กับผู้ที่มีจิตใจมืดบอดเช่นท่านเพียงเท่านั้น"  เฉินลู่เหลียนน้ำตาคลอเมื่อพูดจบ รู้สึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองเสียเหลือเกิน
"รู้ไหม บางทีน้ำตาอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสุขก็ได้"    น้ำเสียงของเจ้าเฟยหลงอ่อนลงเมื่อเห็นน้ำตาของอีกฝ่าย  จะว่าไปหากนางอ่อนหวานกับตนและยอมรับชะตากรรมของตัวเองมากกว่านี้เขาก็คงไม่พูดอะไรที่มันรุนแรงหรอก
"ตอนนี้ข้าไม่อยากเถียงกับเจ้าแล้ว  ข้าหิว  และเจ้าก็ควรจะกินเช่นกัน"
"แต่ข้าไม่หิว"  แม่สาวใช้คนเก่งยังคงยังไม่ยอมเลิกพยศ
"เจ้าไม่หิวข้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ  แต่ถ้าเจ้าทำให้ข้าไม่พอใจ ข้าจะจับเจ้ากินแทนอาหารพวกนี้"  ใบหน้าหวานมีสีระเรื่อแทบจะทันที  เพราะรู้ถึงความหมายที่อีกฝ่ายจะสื่อ  แถมหน้าตาของอีกฝ่ายยังจริงจังเสียจนน่าตกใจ
"ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่  คงไม่ทำร้ายผู้หญิงที่ไม่เต็มใจ"   เจ้าเฟยหลงไหวไหล่อีกครั้ง
"มันก็ไม่แน่  ยิ่งถ้าหญิงผู้นั้นงามแบบเจ้าด้วยแล้ว บางทีข้าอาจจะรวบรัดไปเสียเลยจะได้จบเรื่อง"  เฉินลู่เหลียนหน้าซีดเริ่มกลัวเมื่อเห็นแววตาของอีกฝ่าย
"ข้าจะกินอาหารพวกนี้เจ้าค่ะ"
"ดีมาก  สิ่งที่เจ้าควรจะทำอีกอย่างคือการดูแลข้าให้ดี อย่าพยายามขัดใจหรือทำอะไรให้ข้าโกรธ  จงอย่าลืมว่าตอนนี้เจ้าเป็นนกน้อยที่ถูกข้าจับมาไว้ในกรงทอง  ถ้าไม่อยากให้ข้าบีบให้ตายก็จงหัดทำตัวเป็นนกที่ดีเข้าใจไหม"  ตอนท้ายประโยคมีการข่มขู่นิดๆ  จะว่าไปตอนที่นางกลัวก็ดูน่ารักดี
การกรับประทานอาหารค่ำผ่านไปในที่สุด  เฉินลู่เหลียนคิดว่าการพบกันที่แสนจะอึดอัดนี้จะจบลงแต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิดเมื่อเจ้าเฟยหลงบังคับให้นางมาเดินเล่นเป็นเพื่อนในสวนต่อ  จะปฏิเสธก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะโกรธแล้วพาลทำเรื่องไม่ดีกับตน ดังนั้นจึงจำเป็นต้องยอมทำตามอย่างเสียมิได้
"เจ้าชอบสวนของข้าไหม"
"เจ้าค่ะ"
"ข้าดีใจนะที่เจ้าชอบ"  เสียงของแม่ทัพหนุ่มอ่อนลง  ท่าทางก็ผ่อนคลายมากขึ้น
"เจ้าค่ะ"
"ข้าอยากให้เจ้าพูดมากกว่าตำว่าเจ้าค่ะ"  คราวนี้ดวงตาคมจ้องหน้าของเฉินลู่เหลียนแบบคาดคั้น
"ข้าไม่รู้จะพูดอะไรเจ้าค่ะ"
"อึดอัดมากสินะ"  คนที่ตัวใหญ่กว่าพูดออกมาอีก  คราวนี้เขาละสายตาจากใบหน้าหวานไปมองจี้หยกสลักที่นางสวมไว้แทน
"เจ้าค่ะ"
"ข้าน่ารังเกียจมากเลยรึถึงได้ทำท่าทางเหมือนกับว่าจะเป็นจะตายนัก"  คราวนี้เป็นแม่ทัพหนุ่มเสียเองที่หงุดหงิด  "รู้ไหมว่าเจ้าเป็นสตรีคนแรกที่ข้าใจดีและยอมขนาดนี้  แต่ดูเจ้าทำสิ  เจ้าทำราวกับว่าสิ่งที่ข้าทำมันไม่มีความหมายอะไรเลย"
"ข้าแค่อยากพักผ่อน"  เฉินลู่เหลียนตอบสั้นๆ  และตอบเพื่อเอาตัวรอดเพราะหากบอกแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไปว่านางแสนจะอึดอัด และไม่อยากจะพูดจะคุยกับอีกฝ่ายก็เกรงว่าภัยจะมาถึงตัว
"เข้าใจเลี่ยงการตอบคำถามนะ แต่เอาเถอะ  ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เจ้ากลับที่ยังห้องพักของเจ้าได้แล้ว"
"เจ้าค่ะ"  เฉินลู่เหลียนรับคำและทำท่าจะเดินจากไป  แต่แล้วนางก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆก็ถูกอีกฝ่ายรั้งตัวเอาไว้ดึงนางให้ตกไออยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยที่ไม่ทันตั้งตัวและก่อนที่นางจะพูดอะไร  ริมฝีปากได้รูปของแม่ทัพหนุ่มก็ประกบลงบนริมฝีปากของนาง  หัวใจของสาวใช้คนสวยสั่นไหวอย่างรุนแรงแต่เพราะความตกใจเลยทำอะไรไม่ถูก
แม่ทัพหนุ่มถอนริมฝีปากของตนออกมาหลังจากจูบอีกฝ่ายจนพอใจแล้ว  มุมปากของเขายกขึ้นสูงนิดๆ  เป็นการยิ้มที่ติดเป็นนิสัยเสียแล้ว
"ริมฝีปากของเจ้าบางและนุ่มมาก  รู้ตัวไหม"  เฉินลู่เหลียนเม้มปากแน่น  ทั้งอายทั้งเจ็บใจที่ถูกอีกฝ่ายฉวยโอกาส
"ท่าน"  นางพูดได้เพียงเท่านั้น  ตอนนี้โกรธเสียจนพูดไม่ออก
"จำเอาไว้ว่าเจ้าเป็นของข้า  ริมฝีปากของเจ้าเป็นของข้า  ร่างกายของเจ้าเป็นของข้า"
"ท่านจะได้แต่ร่างกายที่ไร้จิตวิญญาณ"  เฉินลู่เหลียนเถียงเสียงนั้นสั่นแต่ยังไม่เท่าหัวใจ  คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้แม่ทัพหนุ่มหวั่นไหวแต่อย่างใด
"ข้าไม่สนหรอก  แค่ร่างกายอย่างเดียวก็พอแล้ว"
"ท่านช่างร้ายกาจ"
"ข้าร้ายได้มากกว่านี้นะเผื่อเจ้าไม่รู้  อย่าแม้แต่จะคิดให้ผู้ใดมาประทับรอยบนริมฝีปากของเจ้าเด็ดขาด"
"ท่าน"  เฉินลู่เหลียนอายจนพูดไม่ออกอยากจะเถียงออกไปนักว่านางไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายแต่ก็ไม่ได้ทำ
เอาหล่ะ  เจ้าไปพักเถอะ"  เจ้าเฟยหลงออกปากไล่พอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายทั้งโกรธและอายจนทำอะไรไม่ถูก  เฉินลู่เหลียนหันหลังและพยายามรีบเดินเพื่อที่จะได้ไปให้พ้นๆจากตรงนี้ แต่แล้วก็ต้องหยุดเมื่ออีกฝ่ายเรียกเอาไว้
"ลู่เหลียน  ข้าหวังว่าเจ้าจะฝันถึงข้านะคืนนี้"  อดีตสาวใช้เดินเร็วขึ้นกว่าเดิมตอนนี้นางอยากอยู่ห่างจากบุรุษผู้นี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เจ้าเฟยหลงหุบยิ้มลงเมื่อร่างของเฉินลู่เหลียนจากไปแล้ว  คำพูดของนางยังคงก้องอยู่ในหู  หากเปรียบนางผู้นั้นเป็นศัตรูในสนามรบ เขาคงใช้เกาทัณฑ์ยิ่งใส่ตรงหัวใจเพื่อปลิดชีวิตอีกฝ่ายไปแล้ว  ทว่าที่ตรงนี้มิใช้สนามรบ และนางก็ไม่ใช้ศัตรู ดังนั้นการที่จะเอาชนะใจหญิงผู้นั้น และทำให้นางสยบแทบเท้าคงใช้ความโหดร้ายไม่ได้   แม่ทัพหนุ่มไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกถูกชะตากับนางนัก  บางทีอาจจะเป็นเพราะท่าทางที่แสนจะหยิ่ง และวาจาที่แสนจะจองหองของนางที่ดึงดูดตนไว้ และไม่รู้ว่าทำไมถึงได้คิดว่านางอาจจะไม่ได้เป็นเพียงแค่สาวใช้ธรรมดา  แต่น่าจะมีที่มาที่ไปมากกว่าที่หลายคนจะคิดได้


## ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง ตอนที่  6.....ท่านหญิงเลี่ยงซู

ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่  5.....ท่านหญิงเลี่ยงซู
เฉินลู่เหลียนมองเสื้อผ้ามากมายที่ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าด้วยสีหน้าเฉยเมย  ถึงแม้จะมองด้วยตาโดยมิได้สัมผัสก็รู้ว่าผ้าพวกนี้เป็นผ้าที่มีราคาแพงและทอด้วยความประณีตเป็นที่สุด  รวมถึงเครื่องประดับที่มีมากมายจนสามารถใส่แบบไม่ซ้ำกันได้ในแต่ละวันนั้นก็สวยงาม  แต่ถึงจะรู้อย่างนี้นางก็ไม่ได้ตื่นเต้นหรือดีใจแต่อย่างใด ท่าทางแบบนั้นทำให้บรรดาสาวใช้ต่างพากันแปลกใจ
"นายหญิงไม่ชอบชุดพวกนี้หรือเจ้าคะ"  สาวใช้นางหนึ่งเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายของตนดูไม่ตื่นเต้นกับสิ่งสวยงามที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด  เฉินลู่เหลียนไม่ตอบ  นางมองสบตาสาวใช้แล้วแสร้างทำเป็นสนใจสิ่งของตรงหน้าเพื่อไม่ให้สาวใช้ถามต่อ
"สวยดีนะ"
"สวยมากเลยเจ้าค่ะ  ผ้าแพรนี่ก็เนื้อดีมาก  ท่านแม่ทัพต้องรักนายหญิงมากเลยนะเจ้าคะถึงมอบแต่ของดีๆให้ท่าน"  เฉินลู่เหลียนยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย อยากจะเถียงแต่ก็ไม่ได้ทำ
"ท่านแม่ทัพเคยมอบของแบบนี้ให้กับหญิงคนไหนบ้างหรือเปล่า"  สาวใช้สองสามคนส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่เจ้าค่ะ  ท่านแม่ทัพไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในจวนเลยด้วยซ้ำ จวนนี้ถ้าจะมีผู้หญิงก็มีแต่พวกเราสาวใช้เท่านั้นเอง"
"คุยอะไรกันอยู่"  เสียงห้าวดังขึ้นทำให้การสนทนาของสาวๆหยุดลงกลางครันและทันทีที่แม่ทัพหนุ่มโบกมือบรรดาสาวใช้ก็พากันออกจากตรงนั้นทันทีโยที่ไม่ต้องรอให้เอ่ยปาก
เจ้าเฟยหลงเดินมาสำรวจสิ่งของที่กำลังถูกจัดเรียงให้เข้าที่ก่อนที่จะเดินมาหยุดตรงหน้าของเฉินลู่เหลียนและมองสบตาของนาง
"เจ้าชอบของพวกนี้ไหม"  แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามแต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนิ่ง เขาเลยพูดต่อขึ้นมาเสียเอง  "เจ้าอาจจะชอบหรือไม่ชอบของที่ข้าให้ข้าก็ไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก  เพียงแต่อยากบอกว่าเมื่อคนเขามีน้ำใจให้แล้ว เจ้าก็ควรรับไว้ ก็เท่านั้น"  เฉินลู่เหลียนรับฟังเงียบๆ
"ขอบใจท่านแม่ทัพมากนะเจ้าคะที่ซื้อของพวกนี้ให้ข้า"  เจ้าเฟยหลงอมยิ้มบางๆ  "แต่ว่าไม่จำเป็นเลย  ท่านอาจจะเคยซื้อของพวกนี้มากำนัลให้กับผู้อื่นเพื่อซื้อใจพวกนาง  แต่ของพวกนี้ซื้อใจข้าไม่ได้นะเจ้าคะ"  รอยยิ้มนั้นหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาแทบจะทันทีเมื่อฟังจบ  แม่ทัพหนุ่มเดินเข้ามาใกล้และใกล้มากขึ้น  วงแขนที่แข็งแรงโอบรอบเอวนางไว้เพื่อกันอีกฝ่ายหนี  ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้ ใกล้เสียจนรับรู้ได้ถึงความร้อนของลมหายใจ
"ข้าไม่เคยซื้อของแบบนี้ให้กับหญิงสาวนางไหน  เจ้าเป็นคนแรกรู้ไว้ด้วย"  เฉินลู่เหลียนเบี่ยงหน้าหลบเมื่ออีกฝ่ายยื่นจมูกเข้ามาใกล้มากจนเกินไป  ทว่าพยายามหลบแค่ไหนก็ถูกอีกฝ่ายจุมพิตที่แก้มอยู่ดี
"ท่านแม่ทัพ"  เจ้าเฟยหลงปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ และทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เสื้อผ้าพวกนี้ใส่ด้วยเข้าใจนะ"
"เป็นคำสั่งหรือเจ้าคะ"  นางเถียงทั้งๆที่ยังประหม่าไม่หาย
"เป็นคำขอร้อง"  เจ้าเฟยหลงตอบแค่นั้น  ทำเอาคนฟังคาดไม่ถึง
"คำขอร้องต่างจากคำสั่งมากแค่ไหนเจ้าคะ" นางย้อนถามต่อ
"ต่างสิ ต่างมากด้วย เจ้ารู้ดีว่ามันต่างกันอย่างไร  ที่ผ่านมาข้าไม่เคยขอร้องสตรีนางไหน เจ้าเป็นคนแรกดังนั้นจงภูมิใจกับมัน"  แม่ทัพหนุ่มพูดเสียงเย็น  และขยับตัวเข้ามาใกล้นางอีกครั้ง แต่ก่อนที่จะถึงตัวก็มีเสียงๆหนึ่งดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"ท่านแม่ทัพขอรับ"  เสียงนั้นทำให้คนตัวใหญ่เม้มปาก  แต่ทำให้เฉินลู่เหลียนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
"มีอะไร"  เสียงนั้นบ่งบอกความไม่พอใจของผู้พูดได้เป็นอย่างดี
"ท่านหญิงเลี่ยงซูมาขอพบขอรับ"
---------------------------+
เจ้าเฟยหลงยิ้มเมื่อพ่อบ้านของจวนบอกว่า  ท่านหญิงเลี่ยงซูชายาของท่านอ๋องลู่ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องมาขอพบ  ท่านหญิงผู้นี้เป็นญาติทางมารดามีอายุมากกว่าตน 12 ปี  ตอนเด็กๆตนและนางสนิทสนมกันมากราวกับพี่น้องแท้ๆ  เมื่อโตขึ้นความสนิทสนมนั้นก็ยังคงมีอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง
ภาพของสตรีสูงศักดิ์กว่าที่กำลังยืนมองภาพวาดในห้องรับรองทำให้แม่ทัพหนุ่มยิ้มอ่อนโยนออกมา  ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนพี่หญิงของตนยังคงสง่างามเหมือนเดิม
"พี่หญิง"  แม่ทัพหนุ่มเรียกองค์หญิงด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล  ท่านหญิงเลี่ยงซู่หันมาตามเสียงนั้น  นางส่งยิ้มให้กับญาติผู้น้องที่รักเหมือนน้องชายแท้ๆและเดินเข้าไปใกล้ด้วยความดีใจ
"ไม่เจอกันหลายปีเลยนะเฟยหลง"
"ใช่ ไม่เจอกันนาน แต่พี่หญิงยังคงงามเหมือนเดิม"  แม่ทัพหนุ่มเอ่ยชมพร้อมทั้งมองใบหน้าหวานของอีกฝ่ายพลันนึกขึ้นในใจ  ตอนนี้เขารู้แล้วว่าแม่สาวใช้จอมอวดดีนางนั้นหน้าคล้ายกับใคร  นางผู้นั้นมีใบหน้าคล้ายกับพี่หญิงของตนนี้เอง
"ยังปากหวานเหมือนเดิมไม่มีผิด  ไหนบอกมาสิว่าข่าวลือที่ว่าเจ้าปฏิเสธสาวงามนับร้อยที่องค์จักรพรรดิพระราชทานให้แต่กลับอยากได้สาวใช้จากเมืองหน้าด่านเพียงนางเดียวเท่านั้น เรื่องนี้จริงหรือไม่" เจ้าเฟยหลงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
"ข่าวช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน"  แม่ทัพหนุ่มประชดเล็กๆในตอนท้าย
"น้องของพี่เป็นคนดัง ย่อมมีผู้ที่สนใจมากอยู่แล้ว  ทีนี้บอกมาเสียทีว่าจริงอย่างที่เขาพูดกันหรือไม่"  เจ้าเฟยหลงพยักหน้ายอมรับแทนคำพูด
"นางอยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหม"
"ขอรับ"
"พี่อยากเห็นหน้าของนางจัง คงต้องงามมากแน่ๆ"  ท่านหญิงพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"นางหน้าคล้ายพี่หญิงอยู่มากนะขอรับ"  เจ้าเฟยหลงพูดออกมาเมื่อนึกขึ้นได้  ใบหน้าของเฉินลู่เหลียนสะดุดตาตนตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ  คิดอยู่นานว่าโครงหน้า และแววตาของนางเขาเคยเห็นที่ไหน  วันนี้ได้คำตอบแล้วว่าเฉินลู่เหลียนคล้ายกับญาติผู้พี่ของตนนี่เอง
"อะไรกัน"
"จริงๆนะพี่หญิง"
"ตอนนี้นางอยู่ไหนพี่ชักจะอยากเห็นหน้าเสียแล้ว"  เจ้าเฟยหลงยิ้ม  เขากวักมือเรียกเด็กรับใช้ที่อยู่แถมนั้นและออกคำสั่ง
"ไปตามนายหญิงของเจ้ามาพบข้าที่ห้องรับรองใหญ่  และบอกนางด้วยว่ามีหญิงผู้สูงศักดิ์อยากจะพบหน้าหญิงที่ต่ำต้อย"  ท่านหญิงเลี่ยงซูมองหน้าญาติผู้น้องแล้วส่ายหน้าช้าๆ เมื่อฟังจบ พอจะรู้ว่าท้ายของประโยคนั้นเจ้าเฟยหลงประชดนางผู้นั้นไปในที
ดวงตาคู่หวานไหวเล็กน้อยเมื่อได้เห็นหน้าของหญิงสูงศักดิ์ที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเจ้าเฟยหลงนัก  แต่ก็เป็นเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้นเพราะเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเฉินลู่เหลียนก็ปรับแววตาให้เย็นชาแทน
"ท่านหญิงเลี่ยงซู  นางมีศักดิ์เป็นพี่สาวของข้า และในความจริงนางก็เป็นพี่สาวที่ข้าเคารพมาก"  เจ้าเฟยหลงแนะนำ  เฉินลู่เหลียนรับฟังด้วยท่าทางสงบและเมื่ออีกฝ่ายพูดจบนาก็ทำความเคารพผู้สูงวัยกว่าตามมารยาท
ท่านหญิงเลี่ยงซูยิ้มรับ นางเดินเข้ามาใกล้และค่อยๆประคองหญิงสาวที่อ่อนวัยกว่าให้ยืนขึ้น  พลันสายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่หลังหูขวาและหยกที่คล้องอยู่ที่เอวของอีกฝ่ายเข้าเลยทำให้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มซีดเผือดลงไปเล็กน้อย
"พี่หญิง  ทำไมท่านหน้าซีดล่ะ  ท่านไม่สบายหรือเปล่า"  ท่านหญิงกระพริบตาติดกันสองสามครั้งและหันมาทางญาติผู้น้องก่อนที่จะส่ายหน้าช้าๆ
"เปล่า  ข้าไม่เป็นไร"  ท่านหญิงบอกปัดแต่สายตายังต้องอยู่ที่ใบหน้าหวานของเฉินลู่เหลียน
"เจ้าชื่อเฉินลู่เหลียนใช่ไหมจ๊ะ"  น้ำเสียงที่ถามอ่อนโยน แต่คนฟังรู้สึกไม่ดีนัก
"เจ้าค่ะ"
"นางคล้ายท่านพี่มากนะ  ท่านพี่คิดว่าอย่างไร"  เจ้าเฟยหลงพูดบ้าง  ท่านหญิงหันมายิ้มให้ญาติผู้น้องและหันมามองหน้าเฉินลู่เหลียนอีกครั้ง
"นางสวยและสาวกว่าข้ามาก"  แม่ทัพหนุ่มส่ายหน้าไม่เห็นด้วย
"ท่านพี่ของข้ายังงามเสมอ  ไปแปลกใจเลยว่าทำไมท่านพี่เขยทำไมถึงได้รักได้หวงท่านพี่มาก" คำพูดหยอกล้อกันของทั้งสองทำให้เฉินลู่เหลียนอยากจะร้องไห้  รู้สึกน้อยใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  ชีวิตของท่านหญิงผู้สูงศักดิ์  ย่อมหรูหราสุขสบายอยู่แล้ว
"หยกชิ้นนี้เจ้าไปได้มาจากไหน บอกข้าได้หรือไม่"  ท่านหญิงเอ่ยถามเมื่อได้โอกาส
"หยกชิ้นนี้ท่านย่าบอกข้าว่าเป็นของแทนใจที่แม่ของข้าให้กับพ่อเจ้าค่ะ"  ตอบในสิ่งที่ตนรู้ออกมาช้าๆแต่น้ำเสียงมั่นคง
"แล้วพ่อของเจ้ายังอยู่หรือไม่"  เฉินลู่เหลียนมองสบตาอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่จะตอบ
"พ่อทำความผิดร้ายแรง  เลยถูกเนรเทศไปทำงานที่ชายแดน ข้าไม่เคยพบหน้าพ่อ  ชีวิตของข้ามีแค่ท่านย่าเท่านั้น พอท่านย่าเสียก็ได้ท่านเจ้าเมืองกับฮูหยินดูแลเจ้าค่ะ  ส่วนแม่..."  เฉินลู่เหลียนเว้นวรรคไว้แล้วมองสบตาอีกฝ่ายนิ่ง
"ข้าไม่เคยเห็นว่าแม่หน้าตาเป็นอย่างไร  ท่านย่าบอกว่าแม่ของข้าอยู่สูงเกินกว่าที่พ่อจะไขว่คว้า และเพราะความรักที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจทำให้พ่อต้องพบกับวิบากกรรมที่เลวร้าย  ส่วนแม่ตอนนี้คงมีความสุข และน่าจะมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว  แม่คงลืมทุกอย่างไปแล้ว"
"ถือว่าเป็นความรู้ใหม่สำหรับข้าเลยนะ  เจ้าไม่เคยเล่าเรื่องของตนเองให้ข้าฟังเลย"  แม่ทัพหนุ่มตัดพ้อแต่ก็ไม่จริงจังนัก
"เพราะท่านไม่เคยถาม"
"พ่อของเจ้าไปรักผู้หญิงที่มีศักดิ์สูงกว่า รู้ไหมมีคำพูดกล่าวกันมาว่าเป็นชายอย่าปองรักคนที่ศักดิ์สูงกว่าตนเอง  เพราะความรักจะนำแต่เรื่องเดือดร้อนมาให้"  เฉินลู่เหลียนหันมามองเจ้าเฟยหลงแล้วพยักหน้าเห็นด้วย ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะติดดูแคลนนิดๆ แต่ก็เป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
ท่านหญิงเลี่ยงซูนิ่ง   น้ำตาเริ่มที่คลออยู่ในดวงตาทำท่าจะไหลออกมา  และถึงแม้ว่าพยายามจะห้ามแค่ไหนก็ไม่ได้ผลเพราะสุดท้ายน้ำใสๆก็ไหลออกมาจากดวงตาอยู่ดี
"ท่านพี่ร้องให้"  เจ้าเฟยหลงทัก  และเดินเข้าไปใกล้ท่านหญิงด้วยความเป็นห่วง  "ท่านพี่คงสะเทือนใจกับเรื่องของครอบครัวเจ้า  นางเป็นคนอ่อนไหวง่าย"
"พี่รู้สึกไม่ค่อยดีนัก  พี่ว่าวันนี้พี่กลับไปก่อนดีกว่า"  ท่านหญิงบอกเสียงเศร้า
"ท่านพี่ไม่สบายแน่ๆ  ให้ข้าตามหมอไหม"  ท่านหญิงส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่ต้องหรอกพี่ไม่ได้เป็นอะไร  แค่รู้สึกไม่ค่อยดีเท่านั้น  อาจจะเป็นเพราะพี่พักผ่อนน้อยจนเกินไป"  ท่านหญิงเลี่ยงซูอธิบาย  ตอนนี้ความรู้สึกบางอย่างกำลังกัดกินจิตใจของนางอยู่  ความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกผู้ใดได้  สิ่งที่ทำได้คือเก็บความรู้สึกนั้นไว้กับตัว  ดวงตาคู่สวยหันมามองหญิงสาวที่อ่อนวัยกว่าและหันไปมองเจ้าเฟยหลงต่อ
"เฟยหลง  พี่อยากจะขออะไรสักอย่าง  จะให้พี่ได้หรือไม่"
"ท่านพี่อยากได้อะไรบอกมาเลย ถ้าทำได้ ข้าพร้อมจะทำให้"  น้ำเสียงของเขามั่นคง
"ลู่เหลียนต้องจากบ้านของนางมาอยู่ในที่ๆไม่คุ้นเคย  พี่อยากให้เจ้าดูแลนางให้ดี"
"ทำไมท่านพี่พูดแบบนี้  ท่านพูดเหมือนว่าข้าเป็นคนใจร้ายใจดำ"  ท่านหญิงยิ้มบางๆ
"พี่ขอแค่นี้ทำให้พี่ได้ใช่ไหม"
"ได้สิท่านพี่ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าตัวด้วยว่าอยากให้ข้าดูแลมากแค่ไหน"  ท้ายประโยคมีการประชดนิดๆ แต่สายตาที่ส่งมาให้กับเฉินลู่เหลียนนั้นดูนิ่งจนอีกฝ่ายหลบตา


## ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง ตอนที่  7.....อดีตที่ขมขื่น

ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่  7.....อดีตที่ขมขื่น
หลังจากกลับมาจากจวนแม่ทัพของเจ้าเฟยหลง ท่านหญิงเหลี่ยงซู่ก็เก็บตัวอยู่ในห้องหนังสือ ท่านหญิงหยิบหยกสีขาวแกะสลักเป็นตัวหนังสือคำว่า เยว่ ขึ้นมาดูรอบๆตัวอักษรมีการสลักภาพรูปของดวงจันทร์และก้อนเมฆเหมือนกับหยกที่เฉินลู่เหลียนพกติดตัว  หยกสลักแบบนี้มีเพียงแค่สามชิ้นเท่านั้น  ชิ้นแรกอยู่กับท่านพ่อของนางท่านอ๋องเย่ว  ชิ้นที่สองพกติดตัว ส่วนชิ้นที่สามนางให้กับคนๆหนึ่งไป  คนๆนั้นคือแม่นมเฉินมารดาของชายผู้เป็นรักแรก แต่ตอนนี้หยกชิ้นที่สามปรากฏขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้มันอยู่กับเฉินลู่เหลียน  เรื่องราวของสาวใช้นางนั้น  ปานแดงที่หลังใบหู  หยกสลักรวมทั้งแซ่เฉินทำให้ท่านหญิงน้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่  เรื่องราวในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อครั้งที่ท่านหญิงเลี่ยงซู่ยังเป็นธิดาคนเล็กที่มีอายุเพียง 16 ปีของท่านอ๋องเย่วนางได้พบรักกับเฉินหลินบุตรชายของแม่นม เพราะรู้จักและเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก  บวกกับความใกล้ชิดสนิทสนมทำให้ความรักผุดขึ้นมากลางหัวใจของสองหนุ่มสาว ความรักครั้งนั้นเต็มไปด้วยความสวยงามและร้อนแรง และเมื่อความรักเรียกร้องเต็มที่ บุตรชายของแม่นมผู้สง่างามกับท่านหญิงผู้สูงศักดิ์จึงมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน  จนกระทั่งก่อเกิดมีชิวิตน้อยๆในครรภ์
แต่แล้วความรักที่หวานปานน้ำผึ้งก็ต้องแปรเปลี่ยนเป็นขมขื่นเมื่อบิดามารดาของท่านทราบเรื่อง ท่านอ๋องเยว่และพระชายาโกรธมากที่ลูกสาวสุดที่รักทำเรื่องที่น่าอับอาย และยิ่งโกรธจัดเมื่อรู้ว่าในอุทรของลูกสาวมีอีกชีวิตอยู่ในนั้น  ท่านอ๋องเยว่และชายาจึงตัดสินใจไล่แม่นมเฉินกับลูกชายออกไปจากจวนอ๋อง  เป็นการพรากคนรักทั้งสองให้แยกออกจากกัน  และพยายามที่จะกำจัดเด็กในครรภ์ของธิดาสาวแต่ทว่าความรักที่มารดามีแต่ลูกจึงไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น  ท่านหญิงถูกขังเอาไว้ในตำหนัก ไม่ให้พบผู้คน
"ท่านหญิง"  เสียงของคนรักที่ดังอยู่หน้าห้องทำให้ท่านหญิงเลี่ยงซู่ถลามาหาคนรัก
"พี่เฉินหลิน  ท่านเข้ามาได้อย่างไร"  ท่านหญิงเรียกชื่อคนรักเสียงสั่น  น้ำตาไหลออกมามากมายนัก
"ข้าลอบเข้ามาในจวน  ประตูห้องของท่านหญิงถูกลงกลอนไว้แน่นหนาเลยทำให้ต้องลอบเข้ามาทางหน้าต่างแทน  ท่านหญิงเป็นอย่างไรบ้าง"  เฉินหลินถามคนรักด้วยความเป็นห่วง  ชายหนุ่มกอดหญิงคนรักแน่นคิดถึง เป็นห่วงและสงสารจับหัวใจ
"ข้าไม่เป็นไร  พี่ล่ะ พี่เป็นอย่างไรบ้าง  แม่นมสบายดีไหม"
"สบายดี  ข้ากับท่านแม่สบายดี"
"ข้าคิดถึงท่าน"  ท่านหญิงพูดเสียงเครือ  น้ำตาไหล  คิดถึงคนรักแทบขาดใจ  เฉินหลินกอดคนรักแน่น  ตนก็คิดถึงนางไม่ต่างกัน  เพียงแต่ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเข้ามาหา
"ข้าก็คิดถึงท่านหญิง"
"ท่านหญิง ท่านละเมอหรือเจ้าคะ" เสียงของสาวใช้ที่ดังอยู่หน้าห้องทำให้คู่รักทั้งสองต้องผละออกจากกัน  ท่านหญิงเลี่ยงซู่ชี้นิ้วไปยังหลังม่านเพื่อให้คนรักของตนเข้าไปหลบที่นั่น
เมื่อคนรับใช้ออกไปจากห้องแล้ว  เฉินหลินก็ออกมาจากที่ซ่อน  ชายหนุ่มกอดหญิงอันเป็นที่รักไว้แน่น  ถึงเวลาที่จะต้องบอกเรื่องสำคัญแล้ว
"  ท่านหญิงฟังนะ  ที่ข้ามาวันนี้เพราะมีเรื่องสำคัญจะบอกกับท่าน"
"พี่เฉินหลินมีอะไรเหรอ"
"ท่านหญิงรักข้าไหม"
"รัก"  ท่านหญิงตอบโดยไม่เสียเวลาคิด
"ถ้าอย่างนั้น  หนีไปกับข้าได้ไหม"  เฉินหลินบอกสิ่งที่ตนต้องการออกมาเสียงเบา  เขาต้องทำทุกอย่างให้เงียบและเบาที่สุดเพื่อความปลอดภัยทั้งของตนเองและของหญิงอันเป็นที่รักด้วย
"พี่เฉินหลิน"
"ข้ารู้ว่าหนทางข้างหน้าอาจจะเต็มไปด้วยความลำบาก  แต่ข้าสัญญาว่าข้าจะดูแลท่านหญิงให้ดีที่สุด  ข้าจะไม่ยอมให้ท่านต้องเหนื่อย ไปกับข้าได้ไหม  ข้าพอมีที่นาเพื่อทำมาหากิน  ที่นั่นเราจะมีกระท่อมเล็กๆ  มีแม่ข้า มีข้า มีท่านหญิงและมีลูกของเราอยู่ที่นั่น  ชีวิตอาจจะไม่ได้สุขสบายเหมือนอยู่ในจวนแห่งนี้  แต่ข้าสัญญาว่าจะทำให้ท่านมีความสุขที่สุด  ขอเพียงแค่ขยันข้าเชื่อว่าเราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกันได้"  ท่านหญิงมองหน้าคนรักน้ำตาไหล
" ข้าจะไปกับพี่  ขอแค่ได้อยู่กับท่าน ต่อให้ลำบากแค่ไหนข้าก็ไม่กลัว และจริงอย่างที่ท่านบอกขอเพียงแค่ขยัน  เราต้องรอด  ข้าพอจะมีฝีมือเรื่องเย็บปักถักร้อย  บางทีสิ่งพวกนี้อาจจะช่วยท่านได้ด้วย"  ท่านหญิงบอกคนรัก
"ขอเพียงเราอยู่ด้วยกันเราจะผ่านทุกอย่างไปได้"  เฉินหลินพูดด้วยความมั่นคง  ส่วนท่านหญิงเลี่ยงซู่พยักหน้าเห็นด้วย
"ขอเพียงได้อยู่กับพี่ ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะยากลำบากเพียงไหนข้าก็ไม่กลัว"
"ถ้าอย่างนั้น  อีกสามราตรี  ข้าจะมารับ  ท่านหญิงเตรียมตัวให้ดี"  ท่านหญิงพยักหน้ารับรู้
"ข้าจะรอพี่"  คู่รักทั้งสองกอดกันแน่น  ตอนนี้ทั้งคู่ได้ตัดสินใจแล้ว  ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร  ของเพียงได้อยู่ด้วยกันเท่านั้น
---------------------+
ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่คู่รักคิดไว้  แผนที่จะหนีไปด้วยกันล้มเหลวไม่เป็นท่าเมื่อถูกท่านอ๋องเยว่รู้ทันเสียก่อน  ในวันนั้นมารดาของเฉินหลินถูกท่านอ๋องจับเป็นตัวประกัน  คู่รักทั้งสองถูกจับได้อีกครั้ง  แต่ทว่าครั้งนี้โทษของเฉินหลินมีมากเกินกว่าจะอภัย  ท่านอ๋องเยว่ลงโทษเนรเทศลูกชายแม่นมให้ไปใช้แรงงานชายแดนที่ทุระกันดาน  โดยให้ทหารคุมตัวไปอย่างแน่นหนา  ส่วนธิดาสาวท่านอ๋องสั่งกักบริเวณและห้ามให้ใครพบจนกว่าจะคลอด
"พี่เฉินหลิน"  ท่านหญิงเรียกคนรักเสียงสั่น ใบหน้าที่สวยหวานมีแต่น้ำตาอยู่เต็มไปหมด  ท่านหญิงสะบัดตัวจนหลุดพ้นการจับกุมของสาวใช้และโผเข้าไปกอดคนรักที่ตอนนี้ถูกโบยจนเนื้อตัวเต็มไปด้วยแผลแน่น  ส่วนแม่นมเฉินได้แต่ร้องไห้เพราะช่วยลูกชายไม่ได้เนื่องจากถูกจับกุมไว้แน่นหนา
"ท่านพ่อใจร้าย  ท่านพ่อไม่มีหัวใจ"  ท่านอ๋องเยว่มองลูกสาวตาเขียว
"เพราะข้ามีหัวใจข้าถึงเป็นเช่นนี้  เจ้าเป็นหัวใจของพ่อ  แต่เจ้ากลับทำให้ตัวเองมัวหมอง  เท่ากับเจ้าทำลายหัวใจของพ่อ"
"ท่านพ่อ  ท่าจะจะตบ จะตี จะด่า จะว่าข้าอย่างไรก็ได้  แต่อย่าเนรเทศพี่เฉินหลินไปเลยนะเจ้าคะ  เมืองที่ท่านพ่อให้ไปมันเป็นเมืองชายแดน ทั้งทุระกันดาน ไหนจะมีข้าศึกที่จ้องจะเล่นงานอีกพี่เฉินหลินต้องทรมานแน่ๆ"
"เอาตัวมันไป"  ท่านอ๋องสั่งทหารองครักษ์ของตนเสียงเข้ม ไม่สนใจในสิ่งที่ลูกสาวบอก  เฉินหลินถูกลากตัวออกไปทันทีที่สิ้นเสียงนั้น  ท่านหญิงพยายามรั้งตัวชายคนรักไว้ แต่ทว่ากลับถูกพระมารดาและสาวใช้แยกตัวออกมา
"ท่านพ่อ"
"น้องหญิง  คุมตัวลูกสาวของเจ้าให้ดี  เมื่อนางคลอดได้ 1 เดือน  นางจะต้องแต่งงานกับท่านอ๋องหวัง  นางทำเรื่องเสื่อมเสียมามากพอแล้ว  ถึงเวลาที่นางจะต้องชดใช้ให้เรา"   คำสั่งนั้นเหมือนเป็นประกาศิต  ท่านหญิงถูกขังให้อยู่แต่ภายในห้องของตน  และมีเวรยามเฝ้าอย่างดี
เมื่อถึงกำหนดคลอด  ทันทีที่เด็กน้อยลืมตาขึ้นมาดูโลกได้เพียงแค่ สามราตรี แม่กับลูกก็ถูกพรากจากกัน ท่านหญิงร้องไห้ปานจะขาดใจ แต่ไม่มีแรงมากพอที่จะต่อต้าน  เนื่องจากท่านอ๋องผู้เป็นบิดาขู่เอาไว้ว่าหากนางขัดขืนลมหายใจของลูกสาวตัวน้อยจะหมดไป นางทำได้เพียงมอบหยกสลัก หยกที่เปรียบเสมือนสิ่งที่ยืนยันความรักของแม่ที่มีต่อลูก และมองลูกน้อยที่ถูกอุ้มหายไปในความมืดปานจะขาดใจเพียงเท่านั้น
สาวใช้คนสนิทบอกเพียงแค่ว่าตอนแรกท่านอ๋องเยว่ต้องการให้สังหารทารกน้อยเสียจะได้หมดเรื่องหมดราว แต่พระชายาขอเอาไว้  ดังนั้นทารกน้อยจึงถูกส่งต่อให้กับแม่นมเฉิน และสองย่าหลานก็ถูกขับออกจากจวนอ๋องสกุลเยว่ในวันนั้นเลย ท่านหญิงไม่ได้ข่าวของทุกคนอีกเลย  ตัวท่านเองก็ถูกจับให้แต่งงานกับท่านอ๋องหวัง ท่านอ๋องหวังอายุมากกว่าท่านหญิงร่วม 12 ปี  ดังนั้นความเป็นผู้ใหญ่และผ่านโลกมามากกว่าทำให้ท่านเข้าใจและเห็นใจท่านหญิงอยู่มาก ท่านดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี  แต่งงานกันได้ไม่ถึง 10 ปีท่านอ๋องผู้เป็นสามีก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับ  แต่ถึงกระนั้นก่อนจะจากไปท่านอ๋องก็ไม่ลืมที่จะฝากฝังบรรดาญาติให้ดูแลท่านหญิงผู้เป็นชายาด้วยก่อนจากไปท่านอ๋องเคยพูดกับท่านว่า
"ข้าอยากให้เจ้ามีความสุข"
"ทุกวันนี้ข้าก็มีความสุขเจ้าค่ะ"  ท่านอ๋องยิ้มอ่อนมองหน้าชายาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเมตตา
"ข้าป่วยและคงจะอยู่กับเจ้าได้อีกไม่นาน  น้องหญิง ระหว่างที่เราอยู่ด้วยกันเจ้าเป็นชายาที่ดีมาก  แต่ข้ารู้สึกว่าเจ้ายังมีเรื่องที่ค้างคาใจอยู่"  ท่านหญิงส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่มีค่ะ"
"น้องหญิง  หลังจากข้าจากไปแล้ว  ข้าอยากให้เจ้าทำตามที่ใจของตัวเองปรารถนาบ้าง  เจ้าเป็นลูกที่ดีของท่านพ่อท่านแม่ และเจ้าก็เป็นชายาที่ดีของข้า  แต่การที่เจ้าเป็นแบบนั้นทำให้ให้เจ้าไม่สามารถทำได้ดังใจปรารถนา  ข้ารู้ว่าเจ้านับถือข้า และอยู่กับข้าด้วยใจภักดิ์  หาใช่ด้วยความรักจากหัวใจ"
"ท่านพี่"  ท่านหญิงหลบตาสวามีด้วยความรู้สึกผิด
"ข้าเห็นแก่ตัวเกินกว่าที่จะปล่อยเจ้าเป็นอิสระตอนที่ยังมีชีวิต  แต่หลังจากที่ข้าตายไปแล้ว  ข้าจะขอปลดปล่อยหัวใจของเจ้าด้วย"  ท่านหญิงน้ำตาไหลเมื่อฟังจบ รู้สึกผิดต่อบุรุษตรงหน้าอยู่มาก
"ท่านพี่ควรพัก"
"ข้าพูดเรื่องจริงนะ  ข้าอยากเห็นเจ้ามีความสุข  หลังจากที่ข้าจากไป  เจ้าจงตามหาหัวใจที่ขาดหายของตัวเองให้เจอ และใช้ชีวิตหลังจากนั้นให้มีความสุขเถอะ  อย่างน้อยมันก็ทำให้ข้ารู้สึกผิดต่อเจ้าน้อยลง"
"เป็นข้าที่ผิดต่อท่าน เป็นข้าต่างหากเจ้าค่ะ"
ไม่มีใครคาดคิดว่าการพูดคุยกันอย่างเปิดใจในครั้งนั้นจะเป็นการพูดคุยกันเป็นครั้งสุดท้าย  ทุกวันนี้ท่านเป็นหญิงม่ายที่สุขสบาย  มีจวนใหญ่โตและมีรายได้จากการให้เช่าที่นารวมทั้งสมบัติของสามีที่ทิ้งไว้ให้มากมาย  แต่ถึงแม้จะสุขสบายแค่ไหน หัวใจก็ไม่เคยลืมชายที่เป็นรักแรกและลูกที่เห็นหน้ากันได้เพียงไม่กี่วันได้เลย  และเพราะการที่เป็นถึงชายาท่านอ๋องทำให้ไม่สามารถทำอะไรตามใจตนเองได้ ท่านต้องนึกถึงเกียรติและศักดิ์ศรีของสามีไว้เสมอ  ผ่านมาหลายปี ท่านคิดแล้วว่าชีวิตนี้คงไม่มีเรื่องสะเทือนใจอะไรอีกแล้ว แต่ทว่าวันนี้สิ่งที่ได้พานพบในจวนของเจ้าเฟยหลงทำให้หัวใจที่แสนจะแห้งแล้งรู้สึกมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อคิดถึงตอนนี้น้ำตาของท่านหญิงไหลออกมาไม่ยอมหยุด  ทั้งตำหนิที่หลังหูทั้งหยกสลักบอกได้เป็นอย่างดีว่าเฉินลู่เหลียนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลูกสาวที่พลัดพรากของตนเอง  แต่ท่าทางของสาวใช้นางนั้นทำให้หัวใจของท่านสั่นไหว  แววตาที่เฉยชาของนางผู้นั้นทำให้ท่านรู้สึกว่าหัวใจเหมือนกำลังถูกบีบแรงๆ


## ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง ตอนที่  8.....ของขวัญ

ดวงใจ...เจ้าเฟยหลง
ตอนที่  8.....ของขวัญ
เฉินลู่เหลียนกลับเข้ามาในห้องพักของตัวเองหลังจากได้ร่วมรับประทานอาหารค่ำกับเจ้าเฟยหลงเรียบร้อยแล้ว  หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งลงบนเตียงของตัวเองก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบบางอย่างที่ลิ้นชักข้างหัวเตียง  ซองจดหมายสองฉบับถูกนำมาถือไว้และถูกอ่านอีกครั้ง  น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาเมื่ออยู่ตามลำพัง  ข้อความในจดหมายสร้างความสะเทือนใจให้กับผู้ที่อ่าน
"ท่านย่า"  หญิงสาวเอ่ยชื่อเจ้าของจดหมายนั้นเสียงเครือ  รู้สึกคิดถึงย่าของตนเองจับหัวใจ
"นายหญิงเจ้าคะ"  เสียงของสาวใช้ทำให้เฉินลู่เหลียนรีบเช็ดน้ำตา นางไม่ต้องการให้ผู้ใดได้เห็นมัน ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอที่เก็บซ่อนเอาไว้
"มีอะไรหรือจ๊ะ"  อดีตสาวใช้เอ่ยถามเสียงหวาน
"ท่านแม่ทัพให้มาเชิญนายหญิงให้ไปที่หอสมุดเจ้าค่ะค่ะ"  สาวใช้บอกตามคำสั่งที่ได้รับมา
"ท่านแม่ทัพมีอะไรหรือเปล่า"
"ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ  แต่ท่านแม่ทัพบอกว่าให้นายหญิงไปพบให้ได้  และถ้านายหญิงปฏิเสธข้าจะถูกลงโทษเจ้าค่ะ"  สาวใช้พูดรัวๆ  เสียงสั่นเล็กน้อยเพราะกลัวกับคำสั่งนั้น  เฉินลู่เหลียนถอนหายใจ  ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะบีบให้นางไม่มีทางเลือกนอกจากยอมทำตามคำสั่งโดยดี
"ไปบอกท่านแม่ทัพว่าอีกสักครู่ข้าจะไปพบ"  สาวใช้ยิ้มดีใจ  อย่างน้อยการตอบรับนั้นก็ทำให้ตนไม่ต้องโดนลงโทษ
-----------------+
เฉินลู่เหลียนเดินเข้ามาในห้องหนังสือด้วยท่าทางที่สงบและเยือกเย็น  หอสมุดที่ว่าตั้งอยู่ไม่ไกลจากหอพักของเจ้าเฟยหลงนัก  ที่นี่เต็มไปด้วยหนังสือมากมาย บ่งบอกว่าผู้เป็นเจ้าของเป็นพวกที่มีความใฝ่รู้  เมื่อเห็นคนที่ตนต้องการพบมาแล้ว  แม่ทัพหนุ่มก็โบกมือสองสามทีเป็นการไล่บรรดาเด็กรับใช้ให้ออกไป
"ท่านต้องการพบข้ามีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ"
"มีบางอย่างที่ข้าอยากให้เจ้า"  แม่ทัพหนุ่มบอกพร้อมทั้งยกหีบไม้ที่สลักลวดลายสวยงามขนาดพอประมาณมาวางไว้ตรงหน้าของนาง  เฉินลู่เหลียนมองหีบไม้สลับกับมองหน้าผู้ที่ยกมาให้เป็นเชิงถาม
"เปิดดูสิ"  แม่ทัพหนุ่มพูดสั้นๆ  หญิงสาวลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดหีบไม้นั้นช้าๆ  ของที่อยู่ด้านในทำให้ผู้ที่ได้เห็นตกใจมันคือเครื่องประดับนานาชนิด  และทุกชิ้นนั้นน่าจะมีมูลค่ามหาศาลเพราะมันสวยงามมาก  แต่แทนที่เฉินลู่เหลียนจะดีใจนางกลับปิดหีบลงและมีท่าทีสงบนิ่งเหมือนที่เคยเป็น ทำเอาผู้แม่ทัพหนุ่มแปลกใจ
"ว่ากันว่าสตรีชอบเครื่องประดับและของสวยงาม  สงสัยข้าคงจะต้องคิดใหม่เพราะดูเหมือนเจ้าจะไม่ชอบสิ่งที่ข้าให้เลยสักนิด"
"ท่านให้ข้าหรือเจ้าคะ"  เจ้าเฟยหลงพยักหน้ารับ
"ใช่  ชอบไหม"
"ของพวกนี้สวยงาม  แต่ว่าคงไม่เหมาะที่จะอยู่กับสาวใช้แบบข้า"  คำพูดที่ฟังแล้วเหมือนคนกำลังถ่อมตัวนั้นทำให้คนฟังยิ้มที่มุมปาก
"เจ้าจะบอกว่าไม่อยากได้อย่างนั้นรึ"
"เจ้าค่ะ"  คราวนี้รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าคมคาย
"รู้ไหมว่าของพวกนี้มีมูลค่ามากแค่ไหน"
"คงมีค่ามากกว่าชีวิตของข้า"  คำตอบนั้นทำให้ดวงตาคำอ่อนลงเล็กน้อย
"ข้าให้เจ้า"  คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน
"ให้ข้าทำไมเจ้าคะ"  เจ้าเฟยหลงไหวไหล่ช้าๆเหมือนกับว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญ
"ข้าได้ยินมาว่าพวกผู้หญิงชอบของสวยๆงาม  ข้าเลยคิดว่าเจ้าน่าจะชอบ"
"แค่นี้หรือเจ้าคะ"
"จริงๆมันก็มีมากกว่านั้นเพราะถ้าเจ้าชอบของพวกนี้เจ้าอาจจะมองข้าในด้านที่ดีมากกว่าเดิม และบางทีสิ่งพวกนี้อาจจะทำให้หัวใจของเจ้าเป็นของข้า"  เจ้าเฟยหลงบอกแบบไม่ปิดบัง  เขาชอบความตรงไปตรงมามากกว่าที่จะพูดอ้อมๆ  ในเมื่อให้ของก็ย่อมต้องการสิ่งตอบแทนเป็นธรรมดา  เฉินลู่เหลียนถอนหายใจเมื่อฟังจบ
"ช่างเป็นการซื้อใจสตรีที่แย่มาก  ท่านไม่อาจติดสินบนข้า  ไม่อาจซื้อหัวใจของข้าด้วยของพวกนี้"  คำตอบนั้นทำให้คนฟังเริ่มหงุดหงิด  ตั้งแต่โตมาเป็นหนุ่ม ไม่เคยมีสักครั้งที่แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจ้าเฟยหลงจะยอมลดตัวทำให้ผู้หญิงสนใจขนาดนี้  ที่ผ่านมามีบรรดาหญิงสาวมากมายที่ต้องการและพยายามจะเอาอกเอาใจ  แต่ทว่าไม่มีสตรีนางไหนที่ตนอยากจะอยู่ใกล้ชิดด้วยเลยยกเว้นแม่สาวใช้จอมอวดดีนางนี้
"คำพูดของเจ้าช่างทำให้ลายความมั่นใจของข้าได้ดีจริงๆ  แต่เอาเถอะ ถึงเจ้าไม่อยากได้ แต่ข้าจะให้ และเจ้าก็ไม่มีทางที่จะปฏิเสธมันได้  ดังนั้นสิ่งที่เจ้าควรจะทำคือขอบคุณและรับของพวกนี้ไป"
"แต่"  เฉินลู่เหลียนทำท่าจะค้าน  แต่ทว่าเจ้าเฟยหลงโบกมือห้ามเสียก่อน
"รับไป  และขอเตือนว่าอย่าทำให้ข้าโกรธ เพราะถ้าข้าโกรธเจ้าจะเดือดร้อน"
"ท่านเรียกข้ามาเพราะต้องการจะมอบของพวกนี้ให้ใช่ไหมเจ้าคะ"  เฉินลู่เหลียนเปลี่ยนเรื่อง
"ใช่"
"ข้าจะรับของพวกนี้ไว้  ข้าจะเก็บมันไว้ตามที่ท่านบอก  แต่จะเป็นเพียงแค่การรับฝากเท่านั้น"  แม่ทัพหนุ่มไหวไหล่ไม่ใส่ใจกับคำพูดของนางนัก
"เรื่องของเจ้าข้าให้เจ้าแล้ว"
"ข้ากลับหอนอนได้หรือยังเจ้าคะ"
"ลู่เหลียนตอนนี้เจ้าอาจจะยังไม่ชอบหน้าข้านัก  แต่ข้าเชื่อว่าไม่นานข้าจะได้หัวใจของเจ้ามา  และเมื่อนั้นเจ้าจะต้องอ้อนวอนขอความรักจากข้า"  เสียงของแม่ทัพหนุ่มมั่นคง  และมันทำให้หัวใจของแม่สาวใช้จอมอวดดีหวั่นไหวเถึงอย่างนั้นนางก็ยังเชิดหน้าและเดินจากไปเงียบๆทิ้งให้แม่ทัพหนุ่มอยู่เพียงลำพังในหอหนังสือ
---------------------+
เจ้าเฟยหลงแปลกใจเล็กน้อยเมื่ออ่านจดหมายที่ท่านหญิงเลี่ยงซูให้บ่าวส่งมาให้จบ  ดูเหมือนว่านางจะมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะคุยกับตนตามลำพัง  แม่ทัพหนุ่มพับจดหมายและเก็บมันลงในซองตามเดิม  และหันมามองบ่าวรับใช้ของตน
"ข้าจะไปจวนพี่หญิง  เจ้าเตรียมม้าให้ข้าด้วย"  แม่ทัพหนุ่มสั่ง  และไม่นานนักเจ้าเฟยหลงก็มาปรารกฏตัวที่หน้าจวนสกุลหวัง
ท่านหญิงเลี่ยงซูยิ้มดีใจเมื่อญาติผู้น้องมาหา  นางจัดรับรองแม่ทัพหนุ่มที่ห้องรับรองแขกด้วยชาชั้นดีและขนมเปี๊ยะดอกบัวที่ถูกทำอย่างประณีตแถมยังรสชาติอร่อย  เมื่อรับประทานของวางที่เตรียมมารับรองเรียบร้อยแล้วท่านหญิงก็สั่งให้เด็กรับใช้คนอื่นออกไปจะเหลือไว้ก็เพียงสาวใช้วัยกลางคนคนสนิทเพียงนางเดียวเท่านั้น
"ท่านพี่มีเรื่องที่จะเล่าให้ข้าฟังใช่หรือไม่"  ท่านหญิงพยักหน้ารับ  "และเรื่องที่จะเล่าคงเป็นเรื่องที่ท่านไม่อยากให้ใครรู้"
"เจ้าทายถูกเฟยหลง  มันเป็นเรื่องที่พี่ไม่อยากให้คนอื่นรู้  ความจริงพี่คิดจะเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวจนวันตาย  แต่พี่ไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว"  ท่านหญิงพูดเสียงเครือ
"คงเป็นเรื่องที่สะเทือนใจ"  แม่ทัพหนุ่มคาดเดา
"ใช่"
"เจ้าพร้อมที่จะฟังแล้วใช่ไหม"  ท่านอ๋องแม่ทัพพยักหน้ารับ
เรื่องราวทั้งหมดของท่านหญิงเลี่ยงซูถูกเล่าออกมาแบบไม่มีอะไรปิดบัง  เรื่องราวของความรัก  การพลัดพราก เจ้าเฟยหลงรับฟังเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความทุกข์ที่มีมากกว่าความสุขของญาติผู้ที่เงียบๆ  ไม่พูดแทรกหรือไม่ถามอะไรจนนางเล่าจบ  บวกกับคำยืนยันของสาวใช้คนสนิทที่อยู่กับท่านหญิงมาตั้งแต่สาวๆทำให้เขาเชื่อเรื่องที่เล่ามาโยไม่มีข้อสงสัยแววตาและน้ำตาของญาติผู้พี่ทำให้แม่ทัพหนุ่มรู้ว่านางเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากเพียงใด
"ท่านพี่คิดว่าลู่เหลียนเป็น..."  เจ้าเฟยหลงเว้นไว้แค่นั้น
"พี่คิดว่าลู่เหลียนเป็นลูกของพี่  ทั้งปานแดงรูปหัวใจที่หลังหูข้างซ้าย หยกที่นางพกติดตัว  รวมทั้งแซ่ของนาง  ล้วนมีความสัมพันธ์กันทั้งนั้น"
"ท่านพี่อยากให้ข้าช่วยอะไรไหม"
"พี่อยากรู้ว่าย่าของนางชื่ออะไร  แม่นมเฉินมีแซ่เดิมว่าหวาง  ชื่อว่ามี่  เจ้าช่วยพี่ได้ไหม"  ท่านหญิงถามต่อ  แม่ทัพหนุ่มพยักหน้ารับ  แน่นอนว่าเต็มใจจะช่วยญาติผู้พี่อยู่แล้ว  แต่ครั้นจะทำอะไรแบบโจ่งแจ้งไปคงไม่ใช่เรื่องดีเพราะไม่รู้เหมือนกันว่าเฉินลู่เหลียนคิดอย่างไรกับเรื่องนี้
"ข้าจะพยายามถามนางให้  บอกตรงๆนะ ท่าทางจะยากเพราะนางไม่อยากคุยกับข้ามากเท่าไหร่นัก"  ท่านหญิงมองสบตาญาติผู้น้อง  สักพักก็พอจะเดาออกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่คงไม่รายรื่นนัก
"อย่าเพิ่งบอกลู่เหลียนเรื่องของพี่  สายตาของนางที่มองมามันดูเย็นชาจนพี่กลัวใจของนาง"  เจ้าเฟยหลงยิ้มและบีบมือพี่สาวเพื่อให้กำลังใจ
"ข้าจะทำเงียบๆ  รับรองว่าข้าจะพยายามสืบให้รู้เรื่องเร็วที่สุด"
"ขอบใจมากนะเฟยหลง  ขอบใจ"
"ท่านพี่ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก  มันไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไรเลย  ข้าขอเวลาสักหน่อย"
"พี่รอได้  พี่จะรอ"  ท่านหญิงพูดเสียงเครือ รู้สึกมีความหวังลึกๆในใจ
--------------------------+
เฉินลู่เหลียนหยิบจดหมายที่ย่าของตนเขียนไว้ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง  ยิ่งอ่านยิ่งคิดถึงผู้ที่เขียนจับใจ  ตั้งแต่จำความได้ย่าของนางเป็นคนใจดี นางคอยพร่ำสอนแต่สิ่งที่ดีๆให้ ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนย่าของนางไม่เคยบ่นหรือตัดพ้อโชคชะตาเลยสักครั้ง
"เจ้าร้องไห้รึ"  เสียงของบุรุษที่ดังขึ้นทำให้เฉินลู่เหลียนรีบเช็ดน้ำตาและหันมามองผู้บุกรุกอย่างไม่เป็นมิตรนัก
"ท่านเข้ามาได้อย่างไร"
"ข้าสามารถไปไหนมาไหนในจวนของข้าได้ทุกที่  ว่าแต่เจ้าร้องไห้ทำไม  แล้วเจ้าอ่านอะไรอยู่" เฉินลู่เหลียนรีบเอาจดหมายนั้นซ่อนไว้ด้านหลังและเชิดหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อย
"เรื่องส่วนตัวบางเรื่องไม่จำเป็นต้องบอกเจ้าค่ะ"  แม่ทัพหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ  ไม่เห็นด้วย
"สำหรับข้าแล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องมีเรื่องส่วนตัว  อย่าลืมสิตอนนี้ข้าเป็นเจ้าชีวิตของเจ้านะ"  เฉินลู่เหลียนเม้มปากแน่น  ชายผู้นี้กำลังบีบนางอยู่
"แต่"
"เอาเถอะ  ไม่อยากให้ข้ารู้ข้าก็จะไม่อยากรู้  ว่าแต่เจ้าร้องไห้ทำไมบอกข้าได้ไหม"  คราวนี้นางหลบตาแล้วถอนหายใจ
"ข้าคิดถึงท่านย่าของข้าเจ้าค่ะ"  คราวนี้นางบอกตามตรงไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องโกหก  นางคิดถึงย่า  คิดถึงมากเสียด้วย
"เจ้ารักนางมาก"
"นางเป็นญาติเพียงผู้เดียวของข้า  เป็นผู้ที่เลี้ยงดูข้ามาตั้งแต่เด็ก  เป็นผู้ที่คอยพร่ำสอนให้ข้าพึ่งพาตนเองไม่ให้รอวาสนา"  เจ้าเฟยหลงพยักหน้ารับและเดินเข้ามาใกล้  มือหนาเชยคางของมนขึ้นเพื่อให้นางเงยหน้ามาสบตาของตน  ความเจ็บช้ำที่ซ่อนอยู่ในแววตาทำให้หัวใจแม่ทัพหนุ่มอ่อนยวบ  นึกอยากที่จะทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ดวงตาคู่นี้มีประกายของความสุข
"เจ้าอยากจะไปเยี่ยมนางไหม"  คำถามนั้นทำให้คนฟังกระพริบตาติดๆกันเพราะคิดไม่ถึง
"ท่านหมายความว่า"
"หากเจ้าต้องการข้าจะพาเจ้าไปไหว้หลุมศพของนาง" น้ำตาของเฉินลู่เหลียนไหลออกมาอีกครั้ง
"ท่านพูดจริงใช่ไหม"  แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าช้าๆเพื่อยืนยันคำพูดของตน
"ทำไมท่านถึงใจดีกับข้าล่ะเจ้าคะ"  สาวใช้คนงามถามอีกครั้ง
"เพราะข้าอยากให้เจ้ามองข้าในแง่ดีบ้าง  อย่างน้อยก็ดีกว่าที่ผ่านมา"  แม่ทัพหนุ่มพูดทีเล่นทีจริง  ทำอาคนฟังนึกไม่ถึงมากขึ้น  "ว่าอย่างไร เจ้าอยากไปไหม"
"ไปเจ้าค่ะ"
"ว่าแต่ไหนบอกมาสิว่าย่าของเจ้าถูกฝังไว้ที่ไหน"
"เชิงเขาทางใต้ของเมืองเจ้าคะ"
"เมืองที่เจ้าจากมาใช่หรือไม่"  แม่ทัพหนุ่มถามต่อ  เฉินลู่เหลียนพยักหน้ารับช้าๆ
"เจ้าค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้เวลาเจ้าเตรียมตัว  อีกไม่กี่วันข้าจะพาเจ้ากลับไปไหว้ย่าที่นั่น  และข้าหวังว่าการกระทำในครั้งนี้ของข้าจะทำให้เจ้ามองข้าในทางที่ดีบ้างไม่มากก็น้อยนะ"  เฉินลู่เหลียนมองสบตาคมนิ่ง
เมื่อแม่ทัพผู้องอาจถูกชะตาสาวใช้ของท่านเจ้าเมือง แต่ทว่าถูกปฏิเสธแม่ทัพหนุ่มจึงเลือกใช้วิธีที่ง่ายและเร็วที่สุดเพื่อให้ได้นางมา ทวาชาติกำเนิดของหญิงสาวทำให้เขาสนใจ การสืบหาและการพยายามที่จะคว้าหัวใจนางมาไว้ในกำมือจึงเกิดขึ้นพร้อมๆกัน