Final Club Quantum Jump
jamewcollin
## บทที่ 1

หกเดือนก่อนหน้า
ชายชุดนักเรียนยืนอยู่นอกรั้วบ้านของตัวเอง บริเวณทางเท้าข้างหน้า แขนทั้งสองข้างของเขาถือกล่องกระดาษลัง ข้างในปริมาตรพื้นที่สีน้ำตาลมีอัลบั้มฟิล์ม กล้องวิดีโอ กล้องฟิล์ม ถ้วยรางวัลชีวโอลิมปิกนานาชาติจากเยอรมัน ม้วนเทปคาสเซ็ทเพลงเก่าที่เคยอยู่ในบ้าน ของขวัญวันเกิดตอนเด็ก กับ แจกันสีเทาที่พ่อซื้อให้แม่ เขาใช้ปลายนิ้วดันกล่องเทปคาสเซ็ทเทปเพลงให้เรียงระนาบเท่ากัน พัฒน์เงยหน้าดูพนักงานธนาคารที่มายึดบ้าน กับคนขับรถ ทั้งสองกำลังยกโซฟารูปตัวแอลอย่างทุลักทุเล ขึ้นไปบนรถขนบรรทุก นั้นเป็นของชิ้นสุดท้าย ที่พอจะขายในตลาดผ่านธนาคารได้ ทั้งสองคนวางมันลงประกบกับโต๊ะทำงาน มันแค่เอียงจากระนาบนิดหน่อย ในการขนของจากบ้านทั้งหมดเหมือนเกมเตตริส (Tertis) ถ้าทุกอย่างบนรถแล้วมันเข้ากันได้ ทุกอย่างจะหายไป พัฒน์ค่อย ๆ วางกล่องลงกับพื้นริมทาง ยกตัวขึ้นไปด้านหลังรถบรรทุกช่วยจัดกับนพรุธกับคนขับ เมื่อทุกอย่างสมบูรณ์แล้ว เป็นระบบมันกำลังจะหายไป พวกเขาทั้งสามลงจากด้านหลังรถ คนขับรถปิดประตูรถด้านหลัง ปึง! ปึง! ประตูรถปิดลงทีละด้าน
นพรุธ พนักงานธนาคาร ยื่นเอกสารหนีบบนคลิปบอร์ด พัฒน์ต้องเซ็นลงชื่อมอบอำนาจให้บ้านเป็นทรัพย์สินคืนกลับเป็นของธนาคาร พัฒน์เซ็นชื่อลงบนกระดาษซ้อนบนคลิปบอร์ด หลังจากเขียนเสร็จก็ส่งคืนให้เขา พัฒน์มองดูนพรุธหยิบป้ายบอร์ดพลาสติก "ขายบ้านหลังนี้ ติดต่อ 08x-xxx-xxx" ป้ายนั้นถูกผูกกับรั้ว พัฒน์เอียงคออ่านนิดหน่อยตามความเอียงของป้าย นพรุธกับคนขับขึ้นไปนั่งด้านหน้ารถด้วยกัน การจากลาระหว่างคนของพัฒน์ กับพัฒน์และสิ่งของจากบ้านจบลง ล้อยางกำลังหมุนออกห่าง รถแล่นออกไปเรื่อย ๆ ระยะห่างระหว่างพัฒน์กับสิ่งของครอบครัวกำลังมากขึ้นจนลับสายตาพัฒน์ มีแค่ของในลังกระดาษที่ยังเป็นหลักฐานการมีอยู่ของตัวเขา
กลางเดือนมิถุนายน หลังจากเปิดเทอมได้สองสัปดาห์ที่พัฒน์ผ่านขึ้นมาเรียนชั้นมัธยมศึกษาที่ห้า เขาเดินเข้ามาโรงเรียน มาถึงอาคารเรียน เดินขึ้นบันไดเดินขึ้นมาถึงชั้นเรียนตัวเอง มาที่หน้าห้องเรียน เดินเอากล่องไปไว้ข้างโต๊ะของพัฒน์ เขานั่งที่ริมหน้าต่าง จะมีช่องว่างระหว่างโต๊ะกับผนังมากกว่าคนอื่น พัฒน์ชอบดูท้องฟ้าด้านนอกระเบียง แม่ให้พัฒน์มาเรียน ที่โรงเรียนนี้อยู่เพราะอยู่ใกล้ทะเล ในเวลาเรียนนอกจากการจ้องมองสีฟ้าที่ว่างเปล่าเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในโรงเรียน ที่เหลือหลังจากนี้เป็นความน่าเบื่อสำหรับพัฒน์
พัฒน์เรียกโรงเรียนว่า "วัฒนธรรมกระดาษ"
เพราะตอนเช้าพวกเราจะต้องส่ง งานการบ้านที่รับไปเมื่อวาน ส่วนตอนเย็นวันนี้ จะได้รับกระดาษแผ่นใหม่ ที่ต้องส่งอีกทีวันพรุ่งนี้ อีกเหตุผลที่น่าเบื่ออีกข้อหนึ่ง คือ ชั่วโมงการเรียนทั้งมีปริมาณมากแต่ความรู้ไม่สามารถนำมาใช้ต่อความต้องการส่วนบุคคลได้ การสอบทำให้ พวกเราแทบไม่จำเป็นต้องเรียนในโรงเรียน เนื้อหาบางวิชาสามารถหาอ่านย่อจากโรงเรียนสอนพิเศษหรืออินเทอร์เน็ต
อีกอย่างระบบการศึกษามีปัญหาในการวัดผล การกดดันทางความรู้ ตัวระบบแข่งขันสูงทำให้ลดความมั่นใจ ความคาดหวังต่อสังคมที่จะเป็นได้ ทั้งหมดดูเหมือนจะเป็นลูกศร "ความหวัง" จากครอบครัว ครู สังคม ญาติ ทะลุผ่านไปมาในตัวผม จนทำให้ข้างในตัวตนมันกลวงและว่างเปล่า อีกทั้งอาชีพในประเทศนี้ไม่ได้เปิดกว้าง แพทย์ ครู ตำรวจ ที่เหลือ ก็เป็นได้แต่ไม่มีสหภาพแรงงานคุ้มครองรายได้ขั้นต่ำ ไม่มีสวัสดิการ การประกันสังคม หรือสิทธิ์การรักษาที่ดีพอจะมีชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี
อันที่จริงพัฒน์รู้ตัวว่าตัวเองไม่เหมาะกับประเทศที่ล้าหลัง คนที่ยังไม่อิ่มท้อง ความสร้างสรรค์ทางวิชาการก็เติบโตยากอาชีพนักคิด นักวิทยาศาสตร์ สถาปนิก นักสร้างสรรค์ ถูกกดค่าแรงจากระบบรัฐและเอกชน พวกเราต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบต่างประเทศ ทั้ง เอสเอที (SAT) โทอิค (TOEIC) และ ไอเอล (IELTS) ตั้งแต่ มัธยมต้น พัฒน์มีไอคิวร้อยยี่สิบสองมันไม่ได้บอกว่าเขาเป็นคนฉลาด มันเป็นแค่ใบผ่านทางที่จะทำให้เขาได้อยู่ในห้องเด็กความสามารถสูง (gifted) อย่างน้อยห้องนี้ ก็ไม่ได้คุยเรื่องกินข้าวอะไรมา หรือ ดูหนังเรื่องล่าสุดสนุกมั้ย นักเรียนในห้องนี้ บางคนเป็นประธานชมรมเตรียมแพทย์ ชมรมชีวะ ชมรมหุ่นยนต์
คนที่นั่งข้าง ๆ พัฒน์ชื่อพลอย เธอเป็นประธานชมรมเตรียมแพทย์ กับเจนที่เป็นหัวหน้าชมรมวิชาการ อย่างน้อยเขาก็มีคนที่สามารถคุยเรื่องระบบการศึกษากันได้
อาจารย์ประจำวิชากำลังเช็คชื่อ "พะพาย"
"มาครับ"
"พลอย"
"มาค่ะ"
"พัฒน์"
พัฒน์นิ่งไปครู่หนึ่งระหว่าง เขามองท้องฟ้าข้างนอก อาจารย์เรียกซ้ำ "พัฒน์"
"มาครับ" พัฒน์ขานรับ
ในระหว่างที่อาจารย์กำลังเช็คชื่ออยู่ พลอยชวนเขาคุย
เธอถาม "กล่องที่อยู่ใต้โต๊ะคืออะไรเหรอ"
"ของจากที่บ้าน" พัฒน์กระซิบตอบเธอ
"จริงเหรอ ๆ ขอดูได้มั้ย" พลอยซักถามเพิ่ม
พัฒน์ส่ายหน้าช้า ๆ ไปมา กล่าวคำเสียงเบา "เดี๋ยวอาจารย์ว่า เรียนแล้ว"
เจนที่นั่งด้านหน้า หันมาเตือนพัฒน์ "บอกทำความเคารพได้แล้ว"
อาจารย์ชนกกำลังมองมาทางพัฒน์อยู่
"นักเรียนทั้งหมด พนมมือ กราบ" พัฒน์พูดนำ
"สวัสดีครับ/ค่ะ อาจารย์" นักเรียนทั้งหมดในห้องพูดตาม การทักทายเป็นพิธีของโรงเรียนที่มีทุกคาบ แสดงถึงผู้ใหญ่ต้องการความเคารพจากนักเรียนในห้อง
"วันนี้เรียนเรื่องการโครโมโซม และการเกิดอวัยวะ ไซโกทเป็นที่มาของชีวิต โครโมโซมทำให้ร่างกายและอวัยวะภายในเราไม่เหมือนใคร ความจริงอีกอย่างคือ เราทุกคนไม่ได้แตกต่างกันแค่หน้าตาอย่างเดียว หรือต่อให้คุณเป็นฝาแฝด คำที่บอกว่า 'เหมือน' จะเป็นคำว่า 'คล้าย' แทน เพราะแม้แต่อวัยวะภายในทุกคนก็ต่างกัน มีอะไรอีกที่ทุกคนต่างกัน"
นวพลที่นั่งหน้าห้องยกมือตอบ "หมู่เลือด"
"ใช่ นั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของโครโมโซม" ชนกชี้แจง "งั้นถ้าวันหนึ่งอวัยวะเราหายไป เราจะสามารถเปลี่ยนกับคนอื่นได้มั้ย"
พลอยยกมือพร้อมคำตอบ "ยากค่ะ เพราะมีหลายปัจจัย"
"ถูกต้อง" ชนกอธิบาย "ทั้งปัจจัยของผู้บริจาคและเงื่อนไขต่าง ๆ เทคโนโลยีการทำโมเดลจำลองเลยเข้ามาแก้ไขเรื่องนั้น ทั้งการพิมพ์ กระจกตา ใบหู หลอดเลือดหัวใจ ลิ้นหัวใจ และ ในวงการสินค้าความงาม ใช้การพิมพ์ผิวหนังมนุษย์เพื่อ จำลองแทนการใช้ผิวหนังสัตว์ ในการทดลองใช้สินค้า"
ในความคิดของพัฒน์เรื่องพวกนี้ดูไกลตัวสำหรับเขา เขามีเป้าหมายที่จะเรียนต่อสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ เมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา
ต่อให้ที่ที่พัฒน์เรียนอยู่เป็นห้องเด็กความสามารถสูง (Gifted) ในโรงเรียนรัฐ พัฒน์ยังไม่สามารถคุยเรื่องกระสวยโดรน ของเทสล่า (tesla) การกระจายค่าของอนุพันธ์ หรือแรงโน้มถ่วงในหลุมดำได้ เพราะเมืองที่เขาอยู่ไม่มีพื้นที่สาธารณะเพื่อให้เข้าถึงความรู้ที่หลากหลาย ส่วนความหลากหลายในประกอบอาชีพ และการตั้งคำถามยังไม่ถูกพูดถึงในระบบแบบนี้ ทุกพักเที่ยง บ่อยครั้งจะพาตัวเองไปอยู่ดาดฟ้า หรือห้องสมุดเป็นศูนย์รวมตัวอักษร แล้วไปทานข้าวกลางวันที่โรงอาหารโรงเรียนหลังจากทุกคนรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ การคุยเรื่องเดิม ๆ บนโต๊ะรับประทานอาหารในโรงเรียนมันเป็นเรื่องน่าเบื่อ วิดีโอเกม สื่อลามก กีฬาฟุตบอล การ์ตูน ความรับผิดชอบ หน้าที่ ตัวตน เป็นเรื่องที่พัฒน์ไม่เคยได้คำตอบจากโรงเรียน
ความใส่ใจในตัวเด็กของครูผู้สอนจะมากในวัยเด็กแล้วก็ลดไปเรื่อยตอนนักเรียนโตขึ้น อาจารย์ก็ไม่ได้ใส่ใจตัวนักเรียน พัฒน์ได้รับจดหมายเรียนเชิญผู้ปกครอง ทั้ง ๆ ที่พัฒน์ไม่มีผู้ปกครอง อาจารย์ก็ยังคงให้จดหมายอยู่ ยื่นให้ด้วยรอยยิ้มราวกับว่าแม่หรือพ่อพัฒน์จะตอบได้ทันที อาจารย์หน้าห้องก็แค่แจกกระดาษ ทดสอบ และ วัดผล นักเรียนแบบพัฒน์เองพวกเขาไม่รู้สึกถึงตัวเองในการศึกษาเลย หมดหน้าที่นักเรียนของทุกวันตอนสี่โมงครึ่ง
พัฒน์ต้องไปทำงานพิเศษที่ร้านไก่ทอด ชานเมืองภูเก็ต
วีรพงษ์ เป็นน้าชายญาติฝั่งแม่ และเป็นผู้จัดการร้านอาหารฟาสฟู้ด วัย 42 ปี ตัวใหญ่ แต่งงานแล้ว เขาไม่มีลูก มีหน้าที่ดูแลมาตรฐานการทำงานของพนักงานทั้งหมด ด้วยความกดดันในหน้าที่ผู้จัดการ คอยดูแลสายสัมพันธ์คนในองค์กร เขามักจะให้พัฒน์ทำบัญชีแทนช่วงใกล้เวลาเลิกงาน วีรพงษ์จะรีบไปคาราโอเกะก่อนกลับบ้านก่อนจะกลับไปหาภรรยาที่บ้านของเขา
แม่พัฒน์เคยฝากพัฒน์ไว้กับน้าก่อนอุบัติเหตุเกิดขึ้น วีรพงษ์เลยเข้ามาช่วยด้วยความเกรงใจ พอมาถึงจุดหนึ่ง ทุกสายสัมพันธ์ที่เข้ามาช่วยเหลือก็จะเบื่อและไม่อยากคุย น้าเขาไม่ชอบที่พัฒน์ได้การศึกษาและเรียนเก่ง พัฒน์สมัครมาทำงานในครัว เขาไม่ได้ชอบทำงานพิเศษ แต่มันก็ได้เงินพอที่จะจ่ายค่าที่พักกับค่ากินอยู่บางส่วนได้ โดยไม่ต้องติดต่อกับญาติไกล ๆ หรือน้าวีรพงษ์ เพื่อขอเงิน และก็เรียนรู้ที่จะรับผิดชอบตัวเองเงินที่อยู่ในบัญชีมีแค่เงินประกันอุบัติเหตุจากเหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว
วันศุกร์เย็น ทั้งลูกค้าหน้าร้านที่มายืนรอหน้าเคาน์เตอร์ และสั่งผ่านการโทรเข้ามาสั่งมากขึ้น พัฒน์กำลังนั่งเคลียร์บัญชีของเมื่อวาน ในห้องครัวร้านอาหาร วีรพงษ์กำลังยุ่งอยู่กับเมนูอาหารที่ถูกสั่งเข้ามาตรงหน้าสายตาที่ตรวจดูเมนูใบเสร็จอาหารเปลี่ยนกลับมาจับจ้องที่คนที่นั่งอยู่ในครัว สายตาคู่นั้นมองมาทางพัฒน์ วีรพงษ์ใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ และมีท่าทีเป็นกังวล ท่าทางอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะวางสายแล้วเดินตรงมาหาพัฒน์ เขายืนภายหน้าพัฒน์
เขาจ้องหน้าพัฒน์พร้อมออกคำสั่ง "ไปถูพื้นแทนพี่ขวัญหน่อย แกพึ่งลาออก"
พัฒน์ไม่พอใจกับคำสั่งแต่ก็ไม่อยากเถียงกับผู้ใหญ่ "เราเคยคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ" แค่ทำหน้าที่อย่างเต็มที่ก็น่าเบื่อมากพอแล้ว "ผมสมัครมาทำงานครัว บิลเมื่อวานผมยังทำไม่เสร็จเลยนะ" พัฒน์พยายามอธิบาย
"ไม่เป็นไร ไว้ค่อยมาทำต่อ"
"ผมบอกว่าแล้ว ว่าผมสมัครมาทำงานครัว ที่พี่ให้ผมทำบัญชีให้ก็เกินหน้าที่" พัฒน์ตอบกลับ
"จะให้พี่ทำไง!!" วีรพงษ์ตะคอก "ก็คนมันขาด น้องก็เห็นอยู่ คิดว่าพี่เป็นพระเจ้า แล้วเสกคนมาได้เหรอ!" ตะโกนเสียงดัง บรรยากาศความกดดันคลุมทั้งร้าน ลูกค้า พนักงานร้าน
ท้ายที่สุด พัฒน์หยิบไม้ถูพื้น ถังน้ำเดินออกมา ถูพื้นตามจุดต่าง ๆ ในร้าน เสียงมือถือรุ่นใหม่สภาพดีกล้องหลังคมชัด "แชะ!" ถ่ายรูปพัฒน์ตอนกำลังถูพื้นอยู่
ศิวัฒน์เป็นนักเรียนรุ่นน้องโรงเรียนเดียวกัน มาเดทกับนิชาแฟนสาว "นั้นพัฒน์ใช่มั้ย?" ศิวัฒน์ทักทายพร้อมยิ้มชอบใจ ขณะมองดูพัฒน์ในชุดนักเรียนถูพื้น
เขายังคงก้มหน้าถูพื้นต่อ  พัฒน์อึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด
"เฮ้ย! นั้นพัฒน์จริง ๆ ด้วย โคตรเจ๋งเลยเธอ" นิชาพูด "ขอถ่ายไปลงเรื่องราวน่าตื่นเต้นของวันนี้หน่อยนะ"
พัฒน์อัดอั้นใจ ไม่พอใจ แต่ยังถูพื้นต่อ ไม่มีแม้แต่คำบ่นจากปากของเขา "ตรึ๊ง!!" เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเขาดังขึ้น พัฒน์หยิบมือถือนั้นขึ้นมาดู ข้อความนั้นเป็นรูปภาพพัฒน์กำลังถูพื้นอยู่ถูกส่งเข้าไปในบทสนทนาออนไลน์ในกลุ่มสนทนาของห้องเรียน เขาจ้องมองภาพที่ตัวเองถูกถ่าย พร้อมข้อความวิจารณ์ถึงตัวเอง พร้อมด้วยเสียงหัวเราะชอบใจของทั้งศิวัฒน์และนิชา
เขาไม่ได้เกลียดการถูพื้น ในหัวพัฒน์ไม่พอใจในการไม่ได้รับเกียรติ เขาอยากออกจากตรงนี้ อยากหายไปในทันที
สามชั่วโมงถัดมา พัฒน์ตอกบัตรออกจากงาน เรียกรถยนต์รับจ้าง พาตัวเขาตรงดิ่งไปรับเค้กวันเกิดที่ร้านขนมใกล้ทะเล จากนั้นมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลจังหวัด พัฒน์ใช้เวลาที่เหลือกับแม่ที่โรงพยาบาล "เจ้าหญิงนิทรา" "ผู้ป่วยไม่ได้สติ" คำเรียกอาการหลับชั่วคราวของแม่ ก่อนหน้านั้นหนึ่งปี แม่ประสบอุบัติเหตุรถยนต์ วันนั้นพ่อโดยสารไปด้วย คนขับรถบรรทุกหลับในตอนเลี้ยวโค้ง ในขณะที่รถอีกคันกำลังเลี้ยวออกมาจากถนนอีกฝั่ง รถเก๋งของพ่อแม่อยู่ตรงกลางเลนถนนประสานงาโดยมีรถของพวกเขาทั้งคู่อยู่ตรงกลาง พ่อเสียชีวิตทันที วันนั้นเป็นวันเกิดพัฒน์และเขาก็ไม่ได้คุยกับแม่อีกเลย
พัฒน์ยังคงเก็บความรู้สึกผิด ก้อนความผิดหวังในตัวเองเป็นเหมือนก้อนหินที่ใส่กระเป๋าความคิดตัวเองหนักขึ้นและหนักขึ้น การโทษตัวเองอยู่ทุกวันทำให้การคงอยู่ของตัวเองท่วมท้นต่อความเศร้ามากขึ้น การมาเจอแม่ที่โรงพยาบาลทุกวันของเขาเป็นทั้งดูแลสายสัมพันธ์ของคนในครอบครัวและอีกความหมายหนึ่งคือการไถ่บาปของตัวเอง รอวันที่จะได้คุยกับแม่อีกครั้ง ในมือทั้งสองของพัฒน์เป็นกล่องเค้กเนยนมสองปอนด์ หน้าเค้กมีเลข "42" สีชมพู เขาหยิบมันออกมาจากนั้นปักเทียนลงบนหน้าเค้ก จุดเทียน แสงไฟบนเทียนปรากฏ ปากขยับร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์เพียงคนเดียว จากนั้นเป่าเทียนแสงเทียนดับลงควันอื้อนเอ่ยท่าทางขยับตัวในอากาศ บนเก้าอี้ในห้องผู้ป่วยนั้นมีแค่พัฒน์เคลื่อนไหว ทั้งความเงียบในโรงพยาบาลกับพื้นหลังกระเบื้องสีเขียว กับแสงไฟสีขาว พวกเขาทั้งสองนั่งดูซีดีแผ่นต่าง ๆ เกี่ยวกับครอบครัวและตัวพัฒน์เอง ราวกับถ้าไม่มีเรื่องราวที่บันทึกเก็บไว้ พัฒน์คงไม่มีตัวตนให้ถักทอที่ไหนอีก ของขวัญวันเกิดของเขาเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว พ่อกับแม่เตรียมไว้ให้วันเกิดพัฒน์ เป็นซองกระดาษใส่แผ่นซีดีหนึ่งแผ่น ห่อด้วยริบบิ้นผูกรอบซองกระดาษ เขียนว่า "ก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่" พัฒน์จะรอเปิดพร้อมกับแม่ ตอนที่แม่ตื่นขึ้นมา
โน๊ตนิดหนึ่ง
ตอนเด็กพัฒน์เคยเรียกซีดีว่า ก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่ (quantum jump) เป็นคำมาจาก เอ็ดวิน แลนด์ ที่นิยามเหตุการณ์ การสแกนฟิล์ม เป็นเทคโนโลยีดิจิทัลที่ใช้การได้ผ่านการสนับสนุนของรัฐ และสามารถใช้การได้ โดยสามารถลงบันทึกรูปภาพจำนวนมากลงซีดีได้ และเรียกรูปถ่ายฟิล์ม ว่า ความจำทางเคมี (chemical memory) เพราะเวลาอนุภาคแสงที่เรียกว่า โฟตอน (photon) กระทบฟิล์มทำให้เกิดร่องรอยขนาดจิ๋ว คือความจำเคมี เมื่อนำฟิล์มตุ่มลงน้ำยาฟิล์ม ร่องรอยพวกนี้จะชัดเจนขึ้นเป็นพัน ๆ ล้านเท่า เพื่อได้ฟิล์มเนกาทีฟ แล้วไปสู่การได้ภาพการแปลงสีฟิล์ม ที่เกี่ยวกับทฤษฎีการมองภาพสี เรียกว่าทฤษฎีความคงที่ของสี (color constancy) ที่ช่วยอธิบายเรื่องทำไมแอปเปิลจึงเป็นสีแดง แต่แม่ยังคงให้พัฒน์เรียกว่าซีดี หลังจากนั้นเขาก็เรียกว่าซีดี
พัฒน์เริ่มหยิบของในกล่องที่นำมาจากบ้านวันนี้ นำของแต่ละชิ้นมาจัดวางในห้อง ขณะที่หน้าจอไฟสีฟ้าเล่นวิดีโอเขาวันเกิดอายุเจ็ดขวบอยู่ปลายเตียง ในมือของพัฒน์ตั้งรูปครอบครัวบนโต๊ะข้างเตียงให้อยู่ใล้แม่ที่สุด อัลบั้มรูป ฟิล์มเนกาทีฟ เทปคาสเซ็ทเพลง ซีดีก็ถูกนำไปวางในลิ้นชักหัวเตียงนั้นด้วย แจกันก็เอาไปใส่ดอกไม้ที่อยู่ในห้อง
"ก๊อก ๆ" เสียงเคาะประตูห้อง หมายเลขที่ 633
จากนั้นชายมีอายุหัวล้านเปิดประตูเข้ามา ชายคนนั้นใส่สูทสีเทาถือกระเป๋าเอกสาร เนกไทลายปักสีแดง มืออีกข้างถือกาแฟ มีท่าทีจะมิตรแนะนำตัวเองว่าชื่อชัยพลเป็นทนายของแม่พัฒน์ มาทักทาย "ผมมาดูว่า ดอกไม้ ส่งมาให้มาถึงมั้ย" ชี้นิ้วไปที่ดอกไม้ในแจกัน พัฒน์หันหน้ามองและรับรู้ถึงการมีอยู่ของดอกไม้นั้น
"ขอบคุณครับ" พัฒน์พยักหน้าพร้อมกับลุกขึ้นตัดเค้กแบ่งใส่จานให้เขา แล้วยื่นให้
ชัยพลรับจาน กล่าว "ขอบคุณมากพัฒน์" กินอยู่เพียงแค่สองสามคำ จากนั้นเขาหยิบนามบัตรจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้พัฒน์ "นี่นามบัตรน้านะ" พัฒน์รับนามบัตรของเขา ก่อนจะเก็บกระเป๋าเสื้อ "เป็นไงบ้างพัฒน์ เรียนจบหรือยัง" เขาถาม
สายตาพัฒน์ยังมองหน้าจอโทรทัศน์และตอบคำถาม "ยังครับ"
"เงินประกันได้ครบแล้วใช่มั้ย?" เขาหันหน้ามองพัฒน์กับคำถาม
พัฒน์พยักหน้า เขายังคงสนใจเรื่องราววัยเด็กกับพ่อแม่ที่ยังมีชีวิตในวิดีโอบนหน้าจอทีวี เขานึกในใจว่าทำไมคำถามทั่วไปพวกนี้ บางทีคำตอบก็มาจากสภาพการแต่งตัว หรือทรงผมอยู่แล้ว น่าจะชวนคุยเรื่องที่มันคริเช่ อย่างตัวตนหรือความหมายในชีวิตเวลาเจอหน้ากัน พัฒน์เงียบไประยะเวลาหนึ่งก่อนจะตอบ "ได้แล้วครับ อยู่มัธยมที่ห้า กำลังดูมหาลัยอยู่ครับ"
"หืม ดีนี่พัฒน์ เรียนเก่งอยู่แล้ว น้าขับรถผ่านโรงเรียน เห็นรูปพัฒน์รอบรั้วบ่อย ๆ แล้วอยากเข้าที่ไหนหล่ะ คงมีทุนดีๆให้อยู่แล้ว" ชัยพลเข้ามาตบไหล่ ท่าทางภูมิใจกับเขาไปด้วย
พัฒน์ยิ้มแห้ง ๆ ที่มุมปากกลับไป
พัฒน์เบื่อเรื่องรูปภาพการสรรเสริญตัวบุคคลและผลการเรียนมาก แถมยังมักจะเลือกรูปติดบัตรหน้าตรงไปเป็นรูปที่ใช้บนป้าย การมีรูปตัวเองใหญ่ ๆ ให้คนอื่นเห็นมาก ๆ มันสวนทางกับการยอมรับในตัวเองเสมอ
"คงกรุงเทพ ฯ แหละครับ ตอนนี้ก็ทำงานพิเศษไปด้วย" เขาตอบ
หนึ่งท่าทางพยายามจะพูดเรื่องตัวเอง "น้าว่าความให้โรงพยาบาลที่นี่ ถ้าพัฒน์มาช่วยอีกแรงน่าจะดีนะ" ทนายเสนอ
สายตาคู่นั้นยังอยู่ทางหน้าจอโทรทัศน์ พัฒน์เข้าใจที่ทนายชวนทำงาน จากนั้นชัยพลก้มมองนาฬิกาข้อมือ สายตาสาดส่องหารีโมท เขาหยิบ และกดเปลี่ยนช่องทันที "แย่ล่ะ ขอน้าดูข่าวช่องสามหน่อย" เขาบอกหลังจากกดเปลี่ยนช่องไปแล้ว
พัฒน์รู้สึกไม่ชอบใจกับการกระทำแบบนี้ แต่ไม่อยากบ่นอะไร สำหรับเขา นึกในใจว่าเรื่องช่องว่างทางวัย (generation gap) คงทำให้ผู้ใหญ่แบบนี้ไม่รู้จักมารยาท คงคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่เป็นการแสดงความสนิท หรือละลายพฤติกรรม เพราะรู้ว่าคนที่อายุน้อยกว่าจะไม่หักหน้าคนอายุมากกว่า ถ้าเขาเตือนก็จะบอกว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน "ใช่ดิ ดูแม่ผมดิ" พัฒน์ได้แค่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไป
ช่องโทรทัศน์ท้องถิ่น มีข่าวพูดถึงการจับกุมกลุ่มค้าอวัยวะ ขณะกำลังสัมภาษณ์ตำรวจอธิบายเรื่องวิธีการ และเครือข่ายการทำงาน ของพนักงานประกันที่ทำเอกสารในโรงพยาบาลขนาดเล็ก
"ฮ่าฮ่าฮ่า อ้วนชะมัด นั้นคนรู้จักน้า" ทนายหัวเราะเสริมกับชี้คนในจอโทรทัศน์ "ทำงานข้าราชการก็ดีนะ" เขาดูมีท่าทางภูมิใจกับการรู้จักคนทำงานข้าราชการ ก็เป็นปกติของที่กระจายอำนาจข้าราชการ เพื่อให้ทำงานช้าลง พัฒน์ไม่เคยอยากทำงานข้าราชการเลย ถึงแม้แม่เขาจะเคยทำก็ตาม สุดท้ายแม่ออกมาเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์
สายเข้าจากโทรศัพท์ของทนาย ระหว่างที่ข่าวในทีวี พูดถึงการจับกุมและผู้ต้องหาสามคน "ตรู๊ด ๆ ตรู๊ด ๆ" เขาพึมพำขณะล้วงโทรศัพท์ออกมา "แกออกทีวีแล้วอ้วนขึ้นเป็น สิบโลเลย" เขาหยอกล้อกับปลายสาย ตามมาด้วย เสียงขำของทั้งฝั่ง พัฒน์ดูข่าวอยู่ ทนายหันมามองทางพัฒน์ แสดงความเกรงใจจากเสียงหัวเราะนิดหน่อย พยายามเอามือป้องปากตัวเอง พูดเบาลง และกดวางไป "ขอโทษทีนะ"
ภาพหลักฐาน เป็นแบงก์พันม้วนถูกมัดด้วยหนังยางเต็มลังเจ็ดถึงแปดลังได้ เครือข่ายเงินหมุนของกลุ่มค้าอวัยวะรายใหญ่ได้  พัฒน์สนใจข่าวในโทรทัศน์อยู่หันหน้าถามทนาย "น้าครับ เงินของกลางประมาณเท่าไหร่เหรอครับ"
"ล่าสุดประมาณ 20 ล้านบาทได้ หมอนั้นโม้ใหญ่เลยหล่ะ บอกว่าไม่เคยเจอเงินเยอะเท่านี้มาก่อน"
"แต่เงินพวกนี้มันผิดกฎหมาย ใช่มั้ยครับ"
"ใช่ น้าเคยเห็นข่าวที่เยอะกว่านี้นะ มันหาง่ายนะ เดี๋ยวคงมีอีกแหละ" ทนายตอบ ก้มมองดูนาฬิกาข้อมือ ถอนหายใจอีกครั้ง เขาหนักใจกับเอกสารที่ต้องทำ "จะได้ฝึกงานไปด้วย หาอะไรทำจะได้ไม่น่าเบื่อ" เขาเอ่ยชวนพัฒน์อีกครั้ง
"ไว้ถ้ามีโอกาสนะครับ" พัฒน์ตอบ กับยกมือไหว้ ทนายออกจากห้องไป บรรยากาศห้องกลับมาเป็นเหมือนเดิม
จากนั้นพัฒน์ถึงห้องพักของตัวเองเกือบเที่ยงคืน เขาวางกล่องเค้กไว้บนโต๊ะ ด้วยความเพลียเขาฟุบหลับบนเตียง "น่าเบื่อคับแคบ อึดอัด ทุกวันผมยังคงเป็นเหมือนเดิม" คือสิ่งที่เขานึกในใจ
เย็นวันถัดมา โรงพยาบาล
วันนี้ร่างกายเพลียตั้งแต่เช้า รู้สึกคลื่นไส้ ปวดหัว อยากอ้วก พัฒน์วิ่งไปห้องน้ำก่อนมาติดต่อเคาน์เตอร์พยาบาลยื่นทิชชูให้พัฒน์ พยาบาลหญิงสื่อสารทำท่าบอกว่ามีอะไรติดใต้จมูกพัฒน์ นิ้วมือเขาแตะบริเวณใต้จมูก เห็นเลือดกำเดาอยู่ปลายนิ้วมือ ภาพรอบตัวเขาเหมือนโดนเขย่า สั่นและซ้อนทับกัน ภาพทั้งหมดเบลอ พัฒน์สลบตรงหน้าเคาน์เตอร์
แสงจากหลอดไฟบนเพดาน ร่างกายเขาอยู่บนเตียงถูกเข็นไปที่ห้องตรวจ ภาพในวัยเด็กของผมซ้อนทับกับความจริงไปมา การใช้เวลาที่โรงเรียน สายสัมพันธ์ ความทรงจำที่เกิดขึ้นผ่านไปภายในชั่วพริบตา ราวกับว่าทุกอย่างเกิดขึ้นอีกรอบ พัฒน์ต้องนอนเฉยๆ ในเครื่องอุโมงค์เอ็มอาร์ไอ (MRI) การตรวจจับการเคลื่อนของโปรตอนในน้ำที่อยู่ในร่างกาย การเคลื่อนที่ของน้ำที่ได้ออกมาเป็นภาพเป็นข้อมูลในการวินิจฉัย เวลาอยู่ในอุโมงค์นั้นเหมือนจะช้าลงกว่าที่คิด
สามสิบนาทีถัดมา พัฒน์นั่งเก้าอี้แถวยาวในแผนกอายุรกรรมของโรงพยาบาล หมอชนันเรียกคิวถัดไป ขานชื่อพัฒน์ เขาลุกจากเก้าอี้ มือขวาเปิดประตูในชุดผู้ป่วย "พัฒน์ ณ อยุธยา เชิญด้านใน"
พัฒน์เข้ามานั่งเก้าอี้ตรงข้ามบุรุษชุดขาวในห้องวินิจฉัย "ผลตรวจออกมาแล้ว" ชนันกล่าว เริ่มอธิบายอาการกับโรคของพัฒน์
สำหรับพัฒน์ เขาได้ยินแค่คำต้น ๆ เหงื่อออก ร้อนไปทั้งตัวทั้ง ๆ เสียงวิ้งดังในหู พัฒน์มองปากหมอขยับไปมา กับหนังสือบนชั้นวางด้านหลังไม่ได้ไล่ตามความสูงของสันปก ปากกาหมึกซึมที่กระเป๋าเสื้อหมอมันเลอะ กำลังกระจายเป็นดวงใหญ่ หมออธิบายเสร็จ เขาเรียกซ้ำ เพื่อดึงสติจากสายตาเหม่อลอยของพัฒน์ "น้องพัฒน์ครับ ๆ"
"ครับ" เขาเอ่ยเสียง เรียกสติตัวเองกลับมา
"เข้าใจที่หมออธิบายใช่มั้ยครับ" เขาถามอีกครั้ง
"ครับ"
"เนื้องอกในสมอง ระยะแรก สามารถกลายเป็นมะเร็งได้ ต้องผ่าตัดและทำเคมีบำบัด เพื่อพยุงอาการ" พัฒน์ตอบในสิ่งที่เขาพึ่งได้ยิน สายตาพัฒน์ยังคงมองที่หมึกสีฟ้าบนกระเป๋าเสื้อฝั่งตรงข้าม
"หมอเสียใจด้วยนะครับ หมอแค่อยากรู้ว่าน้องเข้าใจสถานการณ์ได้มากเท่าไหน"
"ทำเคมีบำบัดควบด้วย อาจจะอยู่ได้สองถึงสามปี แย่สุดอยู่ได้แค่ปีครึ่ง"
พัฒน์ตอบ "เอ่อ… หมอตรงเสื้อหมอมีคราบปากกา"  ชี้ปกเสื้อของตัวเอง แล้วค่อยลุกชี้ที่ปกเสื้อหมอ "จริงนะครับ หมอลองดู"  หมอคนนั้นก้มดูเสื้อตัวเองและตกใจ เขาเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ด ชนันเงยหน้าขึ้นมามองเห็นบนเก้าอี้ตรงข้ามควรจะเป็นผู้ป่วยเนื้องอกในสมอง ตรงนั้นกับว่างเปล่า ประตูห้องเปิดอยู่
พัฒน์กำลังวิ่งอยู่ ไม่รู้ว่าร่างกายเขาจะพาไปที่ไหน เวลารอบตัวถูกยืดออกไปสำหรับเขา พัฒน์ได้แต่สังเกตภาพรอบตัวเป็นภาพที่เร็วและช้าพร้อมกัน เป็นแค่เขาที่เร็วแล้วคนอื่นช้าหรือตัวเองช้าแล้วคนอื่นเร็วกันแน่ ตอนรู้ว่าตัวเองจะตาย ต้องรู้สึกอะไรแบบนี้จริง ๆ เหรอพัฒน์คิดแบบนั้น พื้นหลังของตัวตนเป็นทางเดินในโรงพยาบาล กำลังเดินผ่านคนมากมาย ทางเดินที่แออัด ทุกคนมาที่นี่เพื่อที่ต้องการจะมีชีวิตอยู่ต่อ ตอนนี้ถูกปฏิเสธอยู่คนเดียว คนอื่นมีโลกของความเป็นไปได้ เขาอยู่ในโลกของความเป็นไปไม่ได้ คนรอบข้างถูกเบลอ ราวกับว่ามีแค่ลมหายใจหอบของเขาเป็นตัวละครหลัก
ตัวเขาถูกดึงเข้าหาคนคนหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ลมหายใจหอบอยู่หน้าห้องหมายเลข 633 มือขวาของพัฒน์ในชุดผู้ป่วยสีเขียวอ่อน ค่อย ๆ เปิดประตูเลื่อนออก คนตรงหน้าทื่นอนบนเตียง ตาหลับสนิทอยู่
แม่ไม่รับรู้ถึงความทุกข์จำนวนมากในตัวพัฒน์บรรยากาศรอบตัวพัฒน์ มืดเงียบและไม่ได้รู้สึกถึงการมีอยู่ของคนรอบตัวเลย ตอนนี้สิ่งที่พัฒน์ต้องการที่สุดจากคนในห้องนี้ คือแค่ไม่กี่ประโยค อยากจะย้อนเวลากลับไปก่อนที่แม่จะไม่สื่อสารได้ ตอนที่ทั้งสองสามารถที่จะคุยกันได้ไม่เหมือนปัจจุบัน
"พัฒน์เป็นอะไรลูก แม่อยู่ตรงนี้นะ"
"เกิดอะไรขึ้น มากอดแม่นะ"
"เดี๋ยวทุกอย่างจะหายเลยลูก ไม่เป็นไรนะคนเก่ง"
แววตาของแม่กับการกางแขนและเขาเข้าไปกอด หลังจากประตูเปิดออก ตรงหน้าของพัฒน์เป็นความมืดของห้องไร้แสงให้ยึดเหนี่ยว มีแค่แสงสีฟ้าจากจอของเครื่องวัดชีพจร แม่ที่หลับตานอนอยู่เต็มไปด้วยท่อระโยงระยางไปมากับเสียงชีพจร ความจริงตรงหน้าลบกับความหวังผลลัพธ์เป็นการผลักพัฒน์จากด้านหลังเดินเข้าไปสู่ความจริงที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย เขานั่งบนเก้าอี้และเลื่อนมานั่งข้างเตียงแม่
มีแค่แสงหน้าจอเท่านั้นที่สะท้อนสีเนื้อบนใบหน้าพัฒน์ เขาต้องใช้ความพยายามมากมายเพื่อจะกอบกู้ชิ้นส่วนที่แตกสลายตัวตนกับสถานการณ์นี้ ความจริงมันเศร้าเกินที่จะแบกรับไหวคนเดียว ความว่างเปล่าของชีวิต มีเพียงเสียงจากหน้าจอชีพจรเคล้าคลอเคลีย กลบเสียงสะอื้น น้ำตากำลังออกเดินทางจากความเศร้าบนแก้มของใบหน้าไปสู่ท้ายสุดของเนื้อหนังในการแสดงอารมย์ คางเป็นจุดสุดท้ายบนผิวหน้า
ทุกอย่างในหัว ความหวัง ความรู้สึก การถูกตัดขาดจากสายสัมพันธ์ผ่านอุบัติเหตุ ถูกแปลออกมาเป็นความสับสน ทุกข์ทน กับการโทษตัวเอง พัฒน์เหมือนถูกบังคับให้นั่งฟังเสียงหัวใจของแม่ เป็นเสียง "ปิ๊บ ๆ ปิ๊บ ๆ" การเดินทางของน้ำตาจำนวนมากย้ำเตือนทำให้ตัวเขารู้สึกอ่อนแอมากขึ้น และมากขึ้นเรื่อย ๆ บรรยากาศความเงียบในโรงพยาบาลตอนกลางคืนกับห้องของผู้ป่วยเป็นลานโหมโรงดนตรีคลาสสิค ทำให้จังหวะของหยดน้ำตา กลายเป็นเพลงเต้นรำของความเศร้า
"แม่เคยรู้บ้างมั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง แม่ตื่นมาได้มั้ย แม่ตื่นมาได้มั้ย!" พัฒน์ตะโกนใส่หน้าแม่ด้วยน้ำเสียงโมโหพร้อมทั้งน้ำตา
แม่ของพัฒน์น้ำตาไหล เหมือนโต้ตอบกับตัวเขาอยู่ ความเป็นปกติของผู้ป่วยนิทราที่จะน้ำตาไหล "แม่ช่วยพัฒน์หน่อย ไม่อยากอยู่คนเดียวแล้ว" มีตัวเขาคนเดียวกำลังพายเรือในน้ำตาแห่งความคาดหวัง เขาไม่รู้ว่าฝั่งออยู่ทางไหน สวดภาวนาก็ไม่พบทิศทาง น้ำกำลังเข้าเรือ และทำให้เขาจม จมไปพร้อมกับความคาดหวังที่จะช่วยเหลือตนเองและแม่
ห้องหมายเลขที่ 633 เปลี่ยนเป็นพื้นที่สารภาพความรู้สึกกับการยอมรับตัวตน
ค่ำคืนของน้ำตาแห่งความคาดหวังสู่ความผิดหวังบนใบหน้า เหือดแห้ง โดดเดี่ยว เขาอยากให้เวลาผ่านไปเร็วกว่านี้แต่ทุกอย่างกลับช้าราวกับโดนลงโทษ พัฒน์ฟุบหน้าลงกับเตียงแล้วหลับไปพร้อมความมืดบอดทางความรู้สึกทั้งภายในและภายนอก


## มองเห็น Seeing Things

สองสัปดาห์ หลังจากนั้น
พัฒน์เลือกที่จะมาอยู่กับแม่ที่โรงพยาบาล พอรู้ว่าจะตาย การเรียนในโรงเรียนยิ่งไม่มีประโยชน์กับการใช้ชีวิตกลับไปห้องก็ร้องไห้ นอนไม่หลับ พัฒน์ตั้งคำถามตัวเองว่า "ผมเกิดมาแค่รอวันตายจริง ๆ เหรอ"
"ตรู๊ด ๆ ตรู๊ด ๆ" เสียงเรียกเข้าจากมือถือของพัฒน์ในกระเป๋ากางเกง เขารับสาย ปลายสายคือวีรพงษ์โทรมาตามเขาให้ไปทำงานพิเศษหลังจากที่ไม่ได้ไปมาตั้งแต่ทราบผลการตรวจ เขาเดินออกจากโรงพยาบาล เรียกรถยนต์ ล้อหมุนมุ่งตรงสู่ร้านอาหารฟาสฟู้ดชานเมือง เขาพาร่างตัวเองไป ตอกบัตรเข้างาน ทำงานในครัวก็แค่ลงมือทำ เหม่อ และไม่ได้คิดอะไร
เย็นวันนั้นเอง ที่ในครัว เขายืนล้างจานอยู่เหนือซิงค์ล้างจาน ในมือขวาเต็มไปด้วยฟองสีขาวและมือซ้ายคือจานที่มีคราบซอสพวกมันถูไถกันผ่านฟองน้ำอย่างไร้เรี่ยวแรง ในหูเขามีเสียงวิ้งตลอดเวลา เหมือนโลกที่พัฒน์อยู่แทบไม่เคยเกิดขึ้นจริง แทบจะไม่ได้ยินว่าคนอื่นพูดอะไรกัน อาจจะเป็นแค่เขาที่ช้าเองก็ได้ ได้แค่ถูฟองน้ำเก่า ๆ บนจานไปมา
ในระหว่างที่พัฒน์ล้างจานไปเรื่อย วีรพงษ์หงุดหงิดจ้องมองด้วยสายตาโกรธผ่านช่องส่งอาหาร เขาไม่พอใจที่พัฒน์ทำอะไรชักช้า เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพัฒน์  "พัฒน์ พัฒน์ พัฒน์" เขาตะโกนซ้ำ ๆ เรียกสติพัฒน์ "พี่ขาดคน น้องออกไปถูพื้นที"
สำหรับพัฒน์ เขาเห็นแค่ปากวีรพงษ์ขยับไปมากับเศษขนมปังที่ติดมุมปาก มันน่ารำคาญมากที่วีรพงษ์ยังไม่รู้ ว่ามันน่าเกลียดขนาดไหน
พัฒน์ถาม "อะไรนะ" เขาไม่ได้ยินการสื่อสารนั้น
"เร็ว!!" วีรพงษ์ตะคอกดังขึ้น เขาเริ่มที่จะได้ยินมันชัดขึ้น
"อะไรนะ" เขาตอบเพราะพึ่งได้ยิน สายตาของพัฒน์ยังมองเศษแป้งที่มุมปาก เขาวางจานลงในซิ้ง ถอดถุงมือออก
"มีคนทำน้ำหกลงบนพื้นในร้าน ออกไปถูพื้นข้างนอก เดี๋ยวนี้!! จ้างมาทำงานไม่ได้จ้างมายืนเหม่อ ล้างจานช้า แบบนี้ก็ไปถูพื้น!" วีรพงษ์ตะคอกพร้อมชี้นิ้วสั่ง
"เร็ว ๆ ไปหยิบไม้ถูพื้นมา!"
พัฒน์ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมคนแบบนี้ถึงมีอำนาจมาสั่งคนอื่นทำนู่นนี่ เขาสมควรกับการเป็นหัวหน้าจริง ๆ เหรอ เขายังปั่นป่วนไปด้วยความโกรธ ความคิดว่าคนแบบนี้ไม่เคยเข้าใจถึงความถูกผิด การตะโกนด่าได้ทำให้คนพวกนี้มีอำนาจอยู่
ในมือซ้ายของพัฒน์หยิบจานขึ้นมาทาบหน้าวีรพงษ์ หมัดขวาก็ต่อยลงที่จานบนหน้าเขา "เพล้งงงง!"
วีรพงษ์ล้มลงกับพื้น หน้าเหวอพร้อมกับรอยแผลบนหน้า จมูกหัก เศษจานร่วงเต็มพื้น
วีรพงษ์ลุกลี้ลุกลนตกใจ ตะโกนดังลั่นร้าน "ไล่ออก ๆ"
พัฒน์หันหลัง มือทั้งสองข้างกวาดจาน ตั้งใหญ่ ลงพื้น "เพล้งงงงงงงงง!!" เศษจานนับไม่ถ้วนกระจายเต็มพื้น
"ถูหน้าพ่อมึงดิ ไอ้หัวขวด ผมเกลียดพี่" พัฒน์ด่าด้วยความโมโห ถอดผ้ากันเปื้อนเขวี้ยงลงถังขยะ และเดินออกจากร้านไป
วันถัดมา
วันนี้เขามาโรงเรียน พัฒน์ไม่ได้มาโรงเรียนในอาทิตย์ที่ผ่านมา เขามาเก็บของที่โรงเรียนเป็นครั้งสุดท้าย ในหัวเขากำลังคิดว่า อยากไปมองสีฟ้าจากดาดฟ้าก่อนที่จะไม่ได้มีโอกาสได้เห็นอีก ตอนกลางวันที่โรงเรียนช่วงเวลาพักกลางวัน ที่ดาดฟ้าไม่ค่อยมีคนยังคงเป็นที่ที่ดีในการคุยกับตัวเอง ช่วงเวลาของการจ้องมองอากาศข้างบนสนามหญ้าโรงเรียน การลอบเคว้งท่ามกลางความคิด พาเขานึกถึงเรื่องที่ทนายมาแนะนำเรื่องงาน มือพัฒน์หยิบนามบัตรที่ทนายให้ออกมา กดเบอร์โทรตามนามบัตรแล้วโทรหาทนายชัยพล
"น้าครับ ผมพัฒน์เองนะครับ"
"ผมไม่ได้โทรมากวนน้าคุยงานใช่มั้ยครับ"
"ครับ ๆ"
"ไม่มีอะไรครับ ผมแค่สนใจงานเอกสารที่น้าอยากให้ช่วยอะครับ"
ชัยพลบอกที่อยู่ให้พัฒน์ แล้วหลังจากนั้นพัฒน์ไปออฟฟิศสำนักงานกฎหมายของทนาย เป็นตึกแถว ตอนนี้เขาอยู่บนรถแท็กซี่กำลังแล่นตรงไปที่นั่น เขาเริ่มเห็นบ้านสีเทากับบ้านนี้ขาวอยู่ติดกัน มีรถตำรวจสองคันจอดอยู่หน้าบ้านทนาย ตำรวจน่าจะเข้าไปแล้ว อาจมาคุยเรื่องเอกสารก็ได้ พัฒน์ลงจากรถแท็กซี่ จ้องมองบ้านด้วยความสงสัยยืนรออยู่หน้าบ้าน ข้างในยังไม่มีเสียงอะไรน่าตกใจ
พัฒน์เห็น ผู้ชายคนหนึ่งออกมาจากบ้านข้าง ๆ ดูลุกลี้ลุกลน กระดุมไม่ติด กางเกงใส่ไม่เรียบร้อย เแต่งตัวไม่เสร็จ มาใส่หน้าบ้าน เขารีบเปิดประตูแล้วเอาแต่สังเกตไปทางบ้านของทนาย รีบใส่กางเกง มีผู้หญิงจากในบ้านปาเข็มขัดมาข้างนอกลงที่สนามหญ้าหน้าบ้าน เขารีบคว้าเข็มขัด ผู้ชายคนนั้นพยายามดูท่าทีของตำรวจจากนอกบ้านกับใส่เข็มขัดไปด้วย พัฒน์สังเกต ว่าหน้าตาที่เป็นลูกครึ่งคนนี้คุ้นมากจนกระทั่ง  ตอนสบตากันความกระจ่างก็เกิดขึ้น "เชี่ยย! เบน" พัฒน์ตกใจ ถึงแม้ระยะจะแค่ริมถนนกับประตูรั้ว พัฒน์ก็ยังรู้ว่า คนนั้นยังไงก็คือเบน เบนทำหน้าผิดหวังที่เจอเขา
โน๊ตเล็กน้อย
เบน เป็นลูกครึ่งไทยสวิตเซอร์แลนด์ เบนอายุยี่สิบหกปี ตัวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเอ็ดเซนติเมตร ผิวขาว เกิดที่ภูเก็ตในไทย เบนกับพัฒน์เป็นเพื่อนวัยเด็ก เหมือนเด็กแถวบ้านปกตินี่แหละ ก่อนที่เบนจะไปเรียนต่างประเทศตอนช่วงมหาลัย พอพ่อเบนเสีย และแม่เบนก็แต่งงานใหม่ แล้วก็ดรอปกลับมาทำงานที่ไทย แล้วก็ไม่ได้ยินข่าวคราวอีกเลย เจอครั้งสุดท้ายก็เป็นงานศพพ่อเบน สำหรับพัฒน์เบนเป็นพี่ที่นับถือ น่าจะเป็นเพราะวัฒนธรรมจากพ่อเบน เลยมีส่วนทำให้เขาสามารถพูดคุยกันถึงความชอบ ได้อย่างเป็นปัจเจค ไม่ได้มีอายุช่องว่างระหว่างวัยที่ทำให้ต้องนับถือกันตามประเพณีไทย แต่เป็นความนับถือและให้เกียรติในตัวตนต่อกัน พวกเขาพูดคุยอย่างเป็นเหตุเป็นผลตั้งแต่เด็ก
"เชี่ย!!" เบนอุทานและพูดกับตัวเอง ท่าทีผิดหวังในตัวเองชัดเจน
"เบนเหรอ?!" ตะโกนถามย้ำ แววตาผมสับสนกับสถานการณ์ตรงหน้า
เบนก้มต่ำกว่าเดิม และกระซิบออกมา "ชู่ววว" เขาย่อตัววิ่งออกจากหน้าบ้านปีนรั้วไปที่รถที่จอดไว้อีกฝั่งถนน จากนั้นเบนขับรถยนต์มัสแตงสีแดงออกไป เราทักทายกันเท่านั้น พัฒน์หันหน้ามองตามรถและแสงท้องฟ้าตอนเย็น เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องในหัว
ปึง!! ประตูบ้าน ทนายออกมาพร้อมกับถูกตำรวจคุมตัวอยู่ ทนายชัยพลถูกคล้องกุญแจมือ ทนายออกมาหน้าบ้าน กำลังจะขึ้นรถตำรวจ ชัยพลมองเห็นพัฒน์ก่อนขึ้นรถตำรวจ "นี่ไม่ใช่อย่างที่พัฒน์คิดนะ น้าไม่ได้ทำอะไรผิด ไว้เราค่อยคุยกันนะ" เขาตะโกนบอกพัฒน์ เขาได้แต่หันหน้าตามรถตำรวจที่ขับออกไป ด้วยความงุนงง
กลางคืนวันนั้น
พัฒน์เลือกที่จะคลายความสงสัย โดยการเข้าสู่ปัญหา เขาเดินทางไปบ้านปู่เบน ไฟยังเปิดอยู่ตอนพัฒน์พยายามสังเกตชะเง้อตัวเข้าไป เขาเห็นเบนพยายามหลบอยู่ในบ้าน ตอนนี้เขาอยู่หน้าบ้านเบน
พัฒน์ตะโกนบอกจากหน้าบ้าน "ไม่เป็นไรพี่ ผมมาคนเดียว"
"นายหาฉันเจอได้ไง" เบนตะโกนออกมา และพยายามแอบอยู่ในบ้าน
"บ้านใกล้ ๆ กันตั้งแต่เด็กมันหาไม่ยากหรอก" พัฒน์ชี้แจง "ปู่พี่เป็นเจ้าของที่นี่ใช่มั้ย"
เบนตอบเสียงแข็ง "บ้านฉันต่างหาก!" ท่าลุกลี้ลุกลน มองไปทางด้านหลังของพัฒน์
"ไม่มีใครตามหาพี่หรอก ผมสงสัย… ผมมาคนเดียว เอาจริง ๆ" พัฒน์เริ่มพูดอธิบาย เบนเดินออกมาสีหน้ากังวล "ผมแค่อยากรู้ จบต่างประเทศแบบพี่ ทำไมถึงมาขายอวัยวะ คาดไม่ถึงจริง ๆ เงินเยอะเลยดิ"
"นายพูดเรื่องอะไร! ฉันไม่รู้เรื่อง" เบนไม่ได้สบตา เห็นได้ชัดว่าเขาโกหก ตอบให้จบ ๆ
"เหรอ" พัฒน์ถามประชด
เบนตอบ "ไม่อะ"
"อย่างที่ผมบอกไม่มีใครตามพี่หรอก" พัฒน์พูดย้ำเรื่องนี้ให้เบนมั่นใจ
"ฟังนะพัฒน์ ฉันไม่รู้ว่านายต้องการอะไร ถ้านายจะมาหาฉันเพื่อพล่ามเรื่องวัยเด็กนะเว้ย นายก็กลับไปเถอะ หรือจะพูดเรื่องอาชีพสุจริตมีเยอะแยะให้ทำ พระเจ้าให้อภัยฉัน อะไรแบบนี้นายกลับไปเถอะ"
พัฒน์น้ำเสียงมั่นใจ "ห้า นาที" พร้อมชูมือขวากางนิ้วออก "พี่พึ่งเสีย แหล่งการเข้าถึงข้อมูลผู้ป่วย ผ่านทนาย เขาเคยดูแลแม่ผม เขาโดนตำรวจจับไปแล้ว เงินที่พี่ซ่อนไว้ในบ้าน กับเอกสาร ตำรวจก็เก็บไปหมด พี่ไม่เหลืออะไรแล้ว พี่ต้องเริ่มต้นใหม่ พี่รู้เรื่องลูกค้า ผมรู้เรื่องชีว ผมว่าเราทำงานร่วมกันได้" เขาครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้ขณะเดินทางมา อันนี้อาจเป็นทางออกเดียวในการจ่ายค่ารักษาตัวเองและแม่
"นายอยากจะขายอวัยวะ นายเนี่ยนะ ตลกพัฒน์ นายกับฉันเนี่ยนะ?" เบนถามย้ำ เขาไม่เชื่อว่าเรื่องพวกนี้จะออกมาจากปากพัฒน์
"ใช่ จะเอาแบบนั้น หรือให้ส่งให้ตำรวจ" พัฒน์ถือโทรศัพท์ขึ้น ทิศทางของการให้คำตอบอยู่ในมือของพัฒน์พวกเราไม่รู้คำตอบของเบนในคืนนั้น


## ห้องวาฬสีน้ำเงิน The Whale Room

ความสนุกอีกอย่างแน่นอนคือการขโมย
แบตเตอรี่รถยนต์คือของสิ่งแรกที่พัฒน์เคยขโมยในวัยเด็ก เพื่อทำเตาปฏิกรณ์วิจัย สิ่งนั้นกระจายความร้อนมากไป สารหล่อเย็นน้ำมวลหนักก็กระจายออก คราวนี้"แรมคอมพิวเตอร์เป็นชิ้นที่สอง" พัฒน์ใช้ไขควงแกะส่วนประกอบของซีพียู ในห้องเรียนคอมพิวเตอร์ แกะอุปกรณ์ แรมคอมการ์ด ทีละตัวทุกตัว ตัวทำความเย็น รวมถึงเครื่องพิมพ์สามมิติใส่กล่องกระดาษลูกฟูกลังใบใหญ่เต็มแขนทั้งสองข้างเขาถือออกนอกโรงเรียนอย่างทุลักทุเล เขาเรียกรถแท็กซี่และขนของมาไว้ที่บ้านเบน
เบนนั่งกินเบียร์กับเบอร์เกอร์อยู่หน้าบ้านตัวเอง เขาไม่ได้คาดหวังมากอะไร
เบนเห็นพัฒน์ถือกล่องกระดาษอันใหญ่เขาใส่ชุดนักเรียน เบนถอนหายใจ วางกระป๋องเบียร์ แล้วเข้ามาช่วยเขาถือของ พัฒน์เอาของไว้ที่กระบะใส่ของในรถเบน เบนเดินตามมาดูที่พวกของในกล่องต่าง ๆ "นี่คือเครื่องพิมพ์สามมิติ โคตรเจ๋ง RS PRO iTX PC 3D Printer อันนี้แรมการ์ด ทั้งหมด ช่วยเพิ่มการประมวลผล 3,245 ข้อมูล ในหนึ่งวินาที" พัฒน์อธิบาย
เบนเบื่อดูไม่เข้าใจสิ่งที่พัฒน์จะทำอย่างเห็นได้ชัด เขาชี้ของต่าง ๆ เบนถาม "จะใช้คอมพิวเตอร์พวกนี้หาข้อมูลเหรอ"
"ไม่ดิ ของพวกนี้มีไว้พิมพ์การวางตัวเซลล์อวัยวะ เรากำลังจะพิมพ์อวัยวะกัน" พัฒน์ชี้แจง
"เชี่ย นายรู้ปะ ว่าโค้ดอวัยวะ กับแหล่งที่มาโปรตีนในการทำแพงกว่า" เบนย้ำ "แล้วไหนจะเคสที่ปลูกถ่ายไม่สำเร็จอีก"
"ไม่ ไม่ ไม่พี่ต้องช่วยผมคิดสมการในการวางเซลล์แนวตั้ง"
"นายคิดว่ามันทำได้จริง ๆ เหรอ" เบนไม่เชื่อว่ามันจะทำได้จริง "กับการรันข้อมูลผ่านของพวกนี้เนี่ยนะ"
"มันทำได้เว้ย! แค่เขียนคนเดียวใช้เวลาเป็นเดือนแน่" พัฒน์ตอบด้วยความมั่นใจ
"รู้ว่ามันทำได้ แต่ฉันเขียนเป็นแค่ภาษาซี นายจำไม่ได้เหรอ กลุ่มคิปป์มันแยกกันตอนเกิดระเบิด" เบนพูด
"ใช่! อันนั้นพี่ก็ช่วยทำ ภูมิใจหน่อยดิ!" พัฒน์ยอมรับเรื่องที่เคยเกิดขึ้น
"นายก็รู้ว่า การพิมพ์อวัยวะไม่ใช่ง่าย ๆ ไหนจะกลุ่มลูกค้าอีก ระยะเวลาการปลูกถ่ายก็มีผล การปฏิเสธอวัยวะจากร่างกาย ทำไมไม่ไปคุยกับคนที่เขาอยากขายให้มันจบ ๆ เราช่วยโลกอยู่นะเว้ย ไม่ใช่เวลามาสร้างสรรค์นวัตกรรมการพิมพ์อวัยวะ ฉันขายเพื่อเอาเงินไปให้คนจนแล้วให้คนรวยจ่ายเงินผ่านฉัน" เบนพยายามพูดถึงด้านดีในสิ่งที่ตัวเองทำ
"พี่ก็แค่เอาอวัยวะไปให้คนที่มีเงิน ไม่ได้เห็นจะสร้างสรรค์ตรงไหนเลย ที่ผ่าตัด ความสะอาด ผลข้างเคียงของคนที่ขายให้พี่หล่ะ ผมก็ไม่ได้เห็นว่าพี่จะแคร์คนตรงไหนเลย" พัฒน์เถียง "พี่กับผมจะไม่มีทางเอาอวัยวะจากคนมาขาย!"
โน๊ตระหว่างบทสนทนา
คิปป์ทีม **(KIPP Team)  ก่อตั้งขึ้นโดย พัฒน์ และ เบน คิปป์ (KIPP) ย่อมาจากหลักสูตรความรู้คือพลัง (Knowledge is power program) เกิดจากกลุ่มเด็กแถวบ้านวัยเด็กที่ไม่ชอบความรุนแรงและสนใจความรู้ เพื่อตอบสนองความเป็นปัจเจกทางด้านความคิด เป็นกลุ่มที่มีองค์ความรู้ วัฒนธรรมองค์กรและมีงานอดิเรกที่ต่างจากเด็กทั่วไปเพราะเบื่อการเรียนในห้องเรียนเลยเอา หลักสูตรมหาลัยมาเปิดดูกันเองทั้งการแข่งอ่านหนังสือให้หมดทั้งห้องสมุด การดูวิดีโอริชาร์ด ฟิลลิป ไฟน์แมน (Richard Phillips Feynman) นักฟิสิกส์รางวัลโนเบล มีการตั้งคำถามถึงอนุพันธ์การกระจายของสสาร เริ่มการเรียนรู้ บทเรียนของมหาลัยทำให้เกิดปรากฏการณ์พิกเมเรี่ยน จึงส่งผลให้เด็กพวกนี้มีไอคิวสูงกว่าวัยเดียวกัน การทดลองแต่ละครั้งจะมีผลกระทบทั้งระเบิดหรือเสียงดัง ไฟดับ ทั้งมีเรื่องร้องเรียนและพวกเขาก็เคยลงข่าวกันตอนเด็ก
"เราจะพิมพ์อวัยวะที่สะอาด ข้อมูลตรงกับดีเอ็เอ (Dna) หาทางให้ร่างกายรับได้มากที่สุดนั้นคือจุดขาย และก็ไม่มีโรคติดต่อ ไม่เอาอวัยวะจากคนในสลัมและทำตัวเป็นพ่อพระ" พัฒน์ตอบเสียงหนักแน่น
เบนพยายามอธิบาย "นายก็รู้ว่าความน่าสงสารของเรื่องเล่าจากคนบริจาคมันช่วยเพิ่มราคาสินค้า เรื่องราวคือราคา"
"ไม่ ไม่ พอเลยพี่" เขาปฏิเสธการเอาอวัยวะมาขาย
เบนหน้านิ่ว เบื่อที่จะเถียง "ได้ ๆ ไว้มาคอยดูกัน"
มือพัฒน์หยิบรูปมาจากแฟ้ม ด้านในรถเบน รูปถ่ายของชายวัยหกสิบกว่า ตัวใหญ่ ใส่สูทสีดำ เสื้อเชิ้ตขาวเนคไทสีดำยืนอยู่ริมถนน พัฒน์ถามด้วยความสงสัย "อันนี้ รูปใคร"
"ชาติ… เป็นพ่อค้าที่อยู่มาก่อน เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อวัยวะ" เบนอธิบายทุกอย่างเพื่อกระชับที่สุด "เขาใกล้เคียงกับคำว่าอำนาจมากที่สุดล่ะ" เบนหยิบรูปและปาเข้าไปในกล่อง เรื่องนี้ไกลตัวสำหรับพัฒน์ เขาคิดแบบนั้น เบนใช้พลาสติกทึบกางคลุมรถยนต์ทั้งหมด "นายเอาของพวกนี้อยู่ได้แค่วันนี้วันเดียวนะ" เบนเตือน
"อะไรกัน ผมนึกว่าเราจะทำงานที่นี่"
"ไม่! ไม่ใช่ที่นี่ นี่มันบ้านฉัน จะให้คนมาเจอ แล้วคิดว่าคนเขาจะพูดว่า ว้าว!! ทำอวัยวะกันเหรอ ประเสริฐจังอย่างงี้เหรอ นายฟังนะ เราจะไม่ทำงานกันที่บ้าน"
"แล้วเราจะทำที่ไหน" พัฒน์ถาม
เบนพูดประชดว่า "นายก็คิดดิ นายชวนฉันทำ นายก็ทำบ้านนายดิ" พัฒน์คิดและส่ายหน้า "ใช่ ๆ ใครจะทำ นายก็รู้"
พัฒน์เสนอไอเดีย "เอางี้ พวกโกดังเก็บของใหญ่ ๆ แถวท่าเรือที่เหมือนโรงรถได้มั้ย" พัฒน์ถาม
"ไม่ ทำไม่ได้ หลักฐานก็ทิ้งยาก สัญญาณการใช้ข้อมูลก็ตรวจสอบได้" เบนคิดวิธีและพูดด้วยความมั่นใจ "เรือ! ฉันว่าเรือเท่านั้น"
"พวกเรือท่องเที่ยวงี้เหรอ" พัฒน์ถาม
"ใช่ ๆ ฉันรู้จักคนที่ขายอยู่ แลปพิมพ์อวัยวะลอยน้ำ โคตรเจ๋ง แล่นไปที่ไหนก็ได้ น่านน้ำสากล ตำรวจก็ขอตรวจค้นไม่ได้" เบนพูดด้วยความภูมิใจกับไอเดียที่เสนอ ถึงโปรเจคนี้ทั้งสองคนจะทำด้วยกัน แน่นอนว่า มันมีราคาการลงทุน ซึ่งพัฒน์เป็นคนเริ่ม เขาต้องเป็นคนออกเงินตั้งต้น
หน้าธนาคาร
ในมือของพัฒน์ถือเงินเก็บตัวเองทั้งหมดที่พึ่งถอนออกมาจากบัญชีธนาคารส่วนตัว พัฒน์รู้อยู่ในใจว่าต่อให้มีแค่นี้ก็ไม่พอค่ารักษา ถึงจะเก็บต่อก็เอามาจ่ายค่ารักษาแม่โดยไม่มีตัวพัฒน์ จากการคำนวณอยู่ได้มากสุดก็สองถึงสามปี ถ้าแม่เขาตื่นหลังจากนั้นก็เท่ากับว่าแม่ต้องตายก่อน พัฒน์เดินตรงไปที่เบนที่ยืนอยู่ข้างรถตัวเอง เขายื่นซองกระดาษสีน้ำตาลข้างในเต็มไปด้วยปึกเงิน เบนรับซองนั้นและนับธนบัตรที่อยู่ในนั้น
"นี่ไม่ถึง ห้าแสน เลยด้วยซ้ำ เขาอยากได้ เจ็ดแสน" เบนไม่พอใจ มองหน้าพัฒน์
"แค่นี้ก็เงินทั้งชีวิตผมแล้ว พี่คิดว่าเด็กมัธยมมีเงินเท่าไหร่กัน! พี่ขายเก่งก็ต่อราคาเอาดิ"
เบนนิ่งคิดและดูท่าทีที่พัฒน์โมโห "นายไม่เหมือนกับตอนเด็ก ๆ เลยนะ อย่างกับคนละคน"
พัฒน์มองนาฬิกาข้อมือตัวเอง "ผมต้องไปเรียนแล้ว" กำลังจะเดินออกไปเรียกรถที่ถนน
"แป๊บนะ" เบนพูดแล้วก็ยังไม่ยอมบอก ทำให้พัฒน์สงสัยหันกลับมา เบนโยนเงินเข้าไปในรถ
"อะไร!!"
"อยากรู้เหตุผล" เบนถาม
พัฒน์ถอนหายใจ เขาไม่ค่อยอยากตอบ มองไปทางอื่น
"อย่าบอกทำเพื่อเงิน ตอบมา ทำไม มันแปลก มันฟังไม่ขึ้น นายยังมีอนาคตอีกยาวนะเว้ย เข้ามหาลัยใช้ชีวิต ทำงานประจำ"
เขาคิดว่าเบนไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่ตอบให้จบ ๆ เบนไม่น่าเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น
พัฒน์ตอบ "ไม่ทำได้ไง พี่คิดว่ามหาลัยระดับโลกจะใช้ผลงาน กีฬาสีโรงเรียนหรือการแข่งขันตอบปัญหาในประเทศ แล้วเขาจะรับเข้าเหรอ" เบนยักไหล่ เป็นเหตุผลที่เข้าใจได้ แต่ก็ฟังไม่ขึ้น "เพราะความรู้เอาชนะได้ทุกอย่างไง ต่อให้พี่จบไอวี่ลีก (ivy league) พี่ก็ต้องทำงานเอกชนเงินเดือนน้อยกว่าค่าครองชีพ เพราะสหภาพแรงงานไม่มีรายได้ขั้นต่ำรองรับ ยกเว้นพี่จะทำนวัตกรรมใหม่ ๆ ขายคนมีเงินถึงจะรวยได้"
เบนส่ายหน้าก่อนจะพูด "ฝึกพูดมาเหรอ"
พัฒน์ขี้เกียจจะอธิบาย "ผมพึ่งตาสว่าง! โอเคนะ"
"อะไรนะ!"
พัฒน์เดินจากไปโบกรถแท็กซี่และชี้นิ้วไปที่เบน "ไปซื้อเรือมา เราจะเริ่มกันพรุ่งนี้" พัฒน์ขึ้นรถแท็กซี่กลับไป
บ่ายวันถัดมา
มีเรือลำเดียวเทียบท่าอยู่ท่าเรือ เรือประมงสภาพเก่าสองชั้น มีหลังคา สำหรับท่องเที่ยว สีส้มที่ทารอบเรือสีลอกไปบ้าง เบนเดินไปหาลุงจันทร์คนดูแลเรือ เขาพาเบนเข้าไปสำรวจภายในเรือ ดูแต่ละจุดต่าง ๆ ด้วยตัวเองทั้งสำรวจในท้องเรือ ท้ายเรือ หางเสือ รอบ ๆ เรือ ลุงเป็นคนขายเรือให้พี่ผู้จัดการท่า เขาเดินตามเงียบและเล่าว่าเจ้าของเรือเก่าเป็นหนี้ท่าเรือ เลยเอามาขายต่อในราคาถูก ลุงจันทร์ยังเป็นหนี้สมาคมประมงท้องถิ่น ที่มีปัญหากับน่านน้ำในการจับปลาแข่งกับเรือใหญ่ของนายทุน น้ำเสียงเหนื่อยล้า เขาแค่อยากทำเรื่องนี้ให้จบ
ลุงจันทร์ถาม "น้องเบนถามหน่อย คนเยอะรึเปล่า จะทำธุรกิจท่องเที่ยวเหรอ เพราะพี่ต้องเอาเรื่องไปคุยกับเจ้านาย"
เบนสนใจแต่เรือ ไม่ได้หันหน้าไปตอบ "พี่ทรง" เบนพูด
"ไม่ใช่พี่ทรง คนเจ้าของอู่ต่อเรือ เอ่อ… ไม่ใช่ แต่พี่ทรง พี่ผู้จัดการท่าเขาชื่อทรงเหมือนกัน เขาบอกว่าสิ่งที่น้องทำอยู่ ยินดีช่วยนะเพื่ออนาคตของน้อง และเขาจะได้ยกเว้นภาษีถ้ามันเกี่ยวกับการศึกษา" ลุงจันทร์ตั้งใจโน้มน้าวแต่ก็พูดไม่เก่งคอยได้แต่เดินตามเบนไปแต่ละจุดในเรือ ท้ายที่สุดลุงจันทร์สะกิดเบนให้หันหลังกลับมาคุย "มันก็แย่แหละน้อง ท่าเรือเขาอยากขายทิ้ง แต่พี่ให้น้องได้แค่หกแสนบาทนะ"
เบนกอดอกรับคำตอบเอียงหันหน้าดูทะเลรอบ ๆ เรือ คิ้วขมวดตอนกลับมามองหน้าลุงจันทร์ ลุงจันทร์ตัดสินใจตอบตามใจเบน "โธ่น้องเบน งั้นห้าแสนก็ได้"
เบนพยักหน้าเอามือแตะไหล่ลุงจันทร์เดินผ่านร่างกายสูงวัย เดินออกจากเรือในมือหยิบซองเงินจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ลุงจันทร์
ขณะนั้นเป็นเวลาห้าโมงเย็น
พัฒน์ก้าวเท้าลงจากรถโดยสารเช่าส่วนบุคคล เบนยืนกินแฮมเบอร์เกอร์อยู่ทางเข้าท่าเรือ ระหว่างรอพัฒน์ในชุดนักเรียนมัธยมสะพายกระเป๋าเป้ เบนขยำกระดาษห่อเบอร์เกอร์ทิ้งลงถังขยะทางเข้าสะพานปลา "หวังว่าจะเวิร์คนะ" เบนทักทายพัฒน์
พัฒน์พยักหน้าเอามือตบไหล่เบน "อาจารย์ที่โรงเรียนฝากทักทาย" เขาเดินนำเบนเดินตาม ทั้งสองเดินตรงไปที่เรือ เมื่อเดินมาถึงปลายท่าเรือ มีเรือเก่า ๆ ลำเดียวจอดอยู่ สภาพเหมือนเศษไม้ลอยได้ พัฒน์ถอนหายใจผิดหวังกับสภาพเรือประมงที่ได้มา
พัฒน์ถามกึ่งประชด "เงินครึ่งล้าน พี่ได้เศษไม้กับกลิ่นคาวปลามานี่นะ" หันหน้าไปที่เบน
เบนพยักหน้ามั่นใจตอบ "เขาแถมปลาสดมาให้อีกสี่ตัว" เบนชี้ไปทางท้ายเรือ
พัฒน์ถาม "อยู่ตรงไหน" คำพูดมากับการพร้อมก้าวเดินสำรวจรอบ ๆ เรือ
"อยู่ถังน้ำแข็งท้ายเรือ ตัวยาวประมาณฟุตหนึ่งได้" เบนมั่นใจกับเรือที่ได้มา พวกเขาเดินท้ายไปเปิดกระติกท้ายเรือพร้อมกัน อย่างน้อยก็ดีใจที่มีอะไรไว้กินได้
พัฒน์กับเบนเริ่มขนของที่เอามาลงเรือ ทั้งแรม เครื่องพิมพ์ คอมพิวเตอร์ พัฒน์เป็นคนประกอบ เบนเป็นคนคอยช่วย หลังจากประกอบเครื่องพิมพ์เสร็จ พวกเขาต้องเรียนวิธีการขียนออนไลน์ของมหาลัยฮาวาร์ดกับ มหาวิทยาลัยยูซีแอลเอ แคลิฟอร์เนียประเทศสหรัฐอเมริกา วิธีการใช้เวลาทั้งหมดหกสัปดาห์ หลังเลิกเรียนทุกวันหลังเลิกเรียนตั้งแต่หกโมงเย็นถึงเที่ยงคืนทุกวัน วันละหกชั่วโมง สี่สิบห้าวัน เท่ากับว่าแต่ละคนเรียนไป 270 ชั่วโมง รวมกัน จะได้ 540 ชั่วโมงของการเรียนรู้ และการวิพากษ์กันเรื่องทฤษฎี หาความเป็นไปได้ทั้งเครื่องพิมพ์ วิธีการวางเซลล์ ลักษณะเซลล์ ไปจนถึงความเป็นไปได้ของการเปลี่ยนถ่ายอวัยวะ ทำยังไงให้ร่างกายไม่ต่อต้านอวัยวะที่สร้างขึ้นมา จากรูปแบบโครโมโซมที่นำมาใช้ ทั้งงานวิจัยต่างประเทศ และกระบวนดูแลหลังจากเปลี่ยนถ่ายระยะหนึ่งปีห้าปีและทศวรรษ
ในระหว่างนั้น ทุกวันอาทิตย์ตอนกลางวัน พัฒน์จะมาเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล
วันนี้พัฒน์นั่งอยู่บนเก้าอี้ ข้างเตียงคอยดูพยาบาลตรวจสอบอุปกรณ์ที่ช่วยให้ชีวิตแม่ยังคงดำเนินในทริปท่องเที่ยวในการหลับใหล พัฒน์รู้สึกถึงบางอย่าง มีบางอย่างผิดปกติแน่
"ฟืด ๆ" เสียงหายใจเข้าของพัฒน์พยายามดมกลิ่นไหม้
กลิ่นควันลอยเข้ามาจากด้านนอกหน้าต่าง เข้ามาในห้องผู้ป่วยเลขที่ 633
'กลิ่นบุหรี่' พัฒน์รับรู้ได้เขาเดินที่ระเบียง ยื่นตัวออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อจะดูว่ากลิ่นควันบุหรี่มาจากทางไหน ซ้ายหรือขวา พัฒน์เห็นมือที่คีบบุหรี่ออกมานอกหน้าต่างทางด้านขวา พร้อมกับควันที่ออกมาเรื่อยๆ คนสูบบุหรี่อยู่ห้องด้านขวา เขาเอนตัวกลับเข้ามาในห้องหันมาถามพยาบาลในขณะกำลังเช็ดตัวอารยาอยู่
พัฒน์พูดขึ้น "ห้องข้าง ๆ สูบบุหรี่อะครับ" พร้อมกับนิ้วชี้ไปทางด้านห้องนั้น
พยาบาลตามพัฒน์มาดูที่ระเบียง เธอเดินออกจากห้องนี้ไปสู่ห้องกลิ่นควัน เขามองหน้าแม่ด้วยความเป็นห่วง เขาตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำ ในขณะเดียวกัน ห้องข้าง ๆ นครชายวัยกลางคนชุดคนไข้ยืนสูบบุหรี่ ชลน้องชายอายุสิบหกปีที่กำลังนั่งเปิดนิตยสารอยู่บนโซฟา พยาบาลเดินเข้ามาในห้องอย่างเป็นมิตรแจ้งให้นครทราบ
"ที่นี่เป็นเขตห้ามสูบบุหรี่นะคะ คนไข้ รบกวน…" พยาบาลกล่าวเตือน
ทันใดนั้น…
พัฒน์วิ่งเข้ามาในห้อง ในมือทั้งสองจับเก้าอี้พับถือสูงเหนือหัว พุ่งตรงไปหานครด้วยความเร็ว พัฒน์กระหน่ำฟาดไปที่ชายคนนั้น รัวฟาดด้วยเก้าอี้ไม่หยุดมือ นครร้อง "โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย!" จนล้มลงหลังแตะพื้นห้อง
พัฒน์ตะโกนถาม "ไอ้หัวขวด!! สูบไปกี่มวนแล้ว ตอบมาดิ" แขนยังเหวี่ยงเก้าอี้ไปตามลำตัวนคร
"มวนเดียว! มวนเดียว!" นครตอบ
พัฒน์หยุดฟาดเก้าอี้หายใจหอบ นครลุกขึ้นแบบทุลักทุเล จับแขนเสื้อเช็ดเลือดที่ปาก "นายเจอดีแน่" นครท้าทายพัฒน์ ในขณะที่ชลอยู่หลบอยู่ด้านหลังนครด้วยความกลัว
"เอาดิ อยากโดนตีแล้วร้องเป็นเด็กต่อหน้าน้องชาย ก็มาเลย! มาดิ! ดูไม่น่าเป็นไรแล้วนี่ กลับไปได้แล้ว อยากนอนโรงพยาบาลเพิ่มอีกเหรอ มาสิ! มาสิ! เอาเลย! เอาเลย!" พัฒน์ตื่นเต้น เขาแทบไม่รับรู้สึกถึงความกลัวเขากำลังถูกครอบคลุมด้วยความโกรธ
พยาบาลดูตกใจกับเหตุการณ์ ที่เขาทำ พัฒน์ทำท่าเงื้อเก้าอี้ฟาดอีก
ทั้งคู่ตกใจ ถอยไปข้างหลัง "พี่เรากลับกันดีกว่า" ชลจับแขนของนคร ทั้งสองพี่น้อง รีบถอยกรูด กลัวลนลาน
"ไอ้โรคจิต!!" นครด่าก่อนออกจากห้อง
เขาทำท่าทีที่จะวิ่งเข้าไป ให้พวกนั้นตกใจรีบหันหลังออกจากห้องไป พัฒน์ตื่นเต้นรู้สึกมีชีวิต เขาวางเก้าอี้ลงมองหน้าพยาบาลที่ตื่นกลัวก่อนที่จะเดินกลับไปห้องที่ 633 เขานั่งลง เฝ้ารอการตื่นมาของแม่ต่อไป
เข้าสัปดาห์ที่ เจ็ด ของการเขียนข้อมูลการวางเซลล์อวัยวะตับและไต บนเรือกลางทะเลฝั่งอันดามันออกจากฝั่งภูเก็ตไป 30 กิโล เบนกินไก่ทอดพร้อมกับเอากล้องส่องทางไกลส่องไปรอบ ๆ จากชั้นบนของเรือ
"เยี่ยม มีแต่ปลาวาฬ"
พัฒน์คิ้วขมวด หันไปทางเบน "วาฬ" เขาพูดเตือน
"ใช่ ๆ ทางนี้ มาดูดิ แล้วก็แถวนี้ไม่ค่อยมีเรือมานะ เขาบอกว่าแถวนี้มีสถานีวาฬด้วย"
"สถานีวาฬเหรอ" พัฒน์ทวนตอบ
"ใช่ มันอยู่ทางนี่ไง" เบนชี้ไปทางทะเล
พัฒน์ถอนหายใจ กวักมือ ให้เบนลงมาทำงานในเรือต่อ "โอเค มาพิมพ์อวัยวะกันดีกว่า" เบนปีนลงมาจากหลังคาเรือ
พัฒน์พูดกับตัวเองเบา ๆ "สถานีวาฬเหรอ" เขาตลกกับตัวเองที่ต้องทำงานกับเบน เรื่องราวธรรมชาติวัยเด็กเราตื่นเต้นกับสิ่งนั้นเสมอ
พวกเขาเริ่มร่างโปรแกรมการวางข้อมูลทางชีวภาพ โครงสร้างเส้นเลือด แดง ในตับ ใช้เซลล์ตัวอย่างจากตับเปลี่ยนเป็นข้อมูลเพื่อหา วิธีการขยายเซลล์หลัง ยังต้องเขียนวิธีการดูดซึมโปรตีนและสารอาหาร ขนาด รูปทรงอวัยวะใหม่ ผ่านโปรแกรมจำลองสามมิติ ยังมีเรื่องการปลูกถ่ายที่ต้องคิด พวกเขาเขียนไฟล์ตับเสร็จใน สี่สัปดาห์ พร้อมกับการพิมพ์ โมเดลต้นแบบโดยใช้เรซิ่นเพื่อดูโครงสร้าง อวัยวะตับกับไต สุดท้ายก็สามารถได้ไฟล์ที่พิมพ์ได้ทั้งสองอวัยวะ เขาบันทึกแยกทรัมไดรฟ์
"ตับ" "ไต" และพวกเขาเริ่มพิมพ์โมเดลต้นแบบ
พัฒน์ถอนหายใจเมื่อทั้งสองอย่างเสร็จแล้ว เขาเอนตัวลงบนเก้าอี้พับในเรือ ต้องการการพักผ่อน หันไปทางหน้าต่างนอกเรือ ท้องฟ้ากับทะเลตอนนี้ดีกว่าวันไหน ๆ
"เยี่ยม! นี่พัฒน์พระเจ้าชัด ๆ นายทำแบบนี้ให้ตรงกับดีเอ็นเอได้โดยที่ร่างกายไม่ปฏิเสธ นี่มันเปลี่ยนโลกได้เลยนะเว้ย เป็นดอกเตอร์ ยื่นจบเฉพาะทางได้เลยนะ พระเจ้า!! ไอ้พัฒน์" น้ำเสียงตื่นเต้นของเบน ไม่ได้ทำให้พัฒน์รู้สึกตื่นเต้นไปด้วยเท่าไหร่
พัฒน์ยอมรับคำชมด้วยน้ำเสียงเหนื่อย "จริง ๆ แล้วมันก็แค่การเรียงตัวของชีวพื้นฐาน ขอบใจมาก ที่โอเคกับที่ผมทำ"
"โอเคเหรอ นายแม่งอัจฉริยะ ลูกค้าทุกคนต้องอยากได้สินค้านี้"
"แล้วทีนี้เอาไง จะทำยังไงต่อ" พัฒน์ถามด้วยความอยากรู้
เบนอธิบายแผนการ "เราจะขายการไฟล์ และโปรแกรมของตับ และทำตลาดไต ตลาดไตกว้างกว่า เราต้องเอาเงินไปซื้อเครื่องพิมพ์ชีวภาพในระหว่างนั้น เราต้องการคนเพิ่ม"
พัฒน์พยักหน้าเข้าใจ เช็ดเหงื่อ ท้องปั่นป่วน เขาคลื่นไส้ถึงกับต้องวิ่งไปอ้วกบริเวณขอบเรือ เบนตามมาใบหน้าสงสัยในอาการเมาเรือที่พึ่งออกอาการ กับยื่นน้ำให้ พัฒน์เอามือเช็ดเศษอ้วกที่มุมปาก ดื่มน้ำ "แล้วจะหาจากไหนกัน" พัฒน์ถาม
เบนยื่นกระดาษ กางกระดาษยื่นมาทางพัฒน์ "คิปป์ทีม" พัฒน์ทวนกับรายชื่อที่เห็นบนกระดาษโน๊ต
เบนมั่นใจในรายชื่อทั้งหกคน ความทรงจำเกี่ยวกับแต่ละคนเต็มไปด้วยความสนุกในการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ แน่นอนว่าพัฒน์ไม่ได้รู้จักทุกคน
"ต้องทุกคนเลยเหรอ"
เบนพูดยิ้ม ๆ ว่า "ที่ขึ้นมาทันทีแค่ 'โช' กับ 'ไมล์' ก็พอล่ะ แทบไม่ต้องถึงหมายเลขสี่"
โน๊ต(คิปป์ทีม)
1.ฟามิเนะ ไดโตะ โช
2. โทนี่ ยามาซากิ
3.พอล ไมล์
4.เอก
5.คิม ยอง ซู
6.ลิน ลาพาธี


## ฉันเห็นคุณ  I See You

บันทึกครอบครัวชาติ
ชาติเป็นชายที่เป็นรายได้หลักของครอบครัว ไม่ได้จบการศึกษาสูง มีไหวพริบรู้วิธีไต่เต้าทางสังคม เคยทำธุรกิจก่อสร้างแต่ล้มละลาย มีบัญชีมีหนี้จากระบบการศึกษากับการกู้ซื้อทรัพย์สิน มีภรรยาเป็นแม่บ้านและลูกสาววัยมัธยม กำลังจะเรียนต่อมหาลัย ทั้งคู่เป็นคนดี แต่ไม่รับรู้ว่าการได้มาของรายได้ของครอบครัวห้าปีมานี้ เป็นการซื้อเส้นสาย เพื่อเข้าถึงชีวิตที่ยากจน และเข้าถึงลูกค้าที่อยากได้อวัยวะเปลี่ยนถ่าย เขายังทำบุญเมื่อภรรยาอยากจะไปที่วัด แต่การทำบุญไม่ได้มีความหมายมากแก่การบอกว่าเขาเป็นคนดี ในขณะที่เอาอวัยวะมาจากคนจนและขายให้คนรวยอยู่ เขาไม่สนใจว่าการผ่าตัดของผู้ขายติดเชื้อ ชาติสนใจแต่คนที่มีเงินเท่านั้น ไม่มีใครสนใจคนจนหรอก คนจนเป็นเพียงบันไดในความสำเร็จสำหรับชาติ
ห้องเข้าพบผู้ต้องขัง ในเรือนจำจังหวัดภูเก็ต
ชาติต้องคุยกับชัยพลผ่านโทรศัพท์ มีกระจกกั้นระหว่างคนมีเงินกับผู้ต้องหา ชาติหยิบโทรศัพท์ เขาเงียบ ไม่ได้คิดจะพูดอะไร สายตาคู่นั้นกำลังจ้องชัยพล เขาอยากจะฟัง
ชัยพลกำลังมีปัญหาเนื่องจากใช้เส้นสายในการกลบความผิดตัวเองไม่ได้ ข่าวบางที่เอาเรื่องเอกสารที่หลุดผ่านบริษัทของชัยพลไปลงข่าว เขาเสียเครดิตในการทำงาน ไม่มีใครมาช่วยเหลือ เลยเลือกที่จะติดต่อกับ ชาติ คนที่เคยขอซื้อเอกสารไป "คุณต้องช่วยผม คุณก็รู้ผมไม่ได้ทำ" ชัยพลพูดอ้อนวอน
ชาติโมโหเขาพยายามสื่อสารอย่างใจเย็น "…ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามโทรไปที่บ้านของฉัน แล้วนี่ก็เป็นเรื่องของแก กับเด็กของแก"
"ผมแค่ขายรายชื่อให้กับคุณ แล้วผมก็ไม่ได้ทำ! เด็กนั้นมันทำ!"
ชาติถาม "ชื่อ?"
"เบน เด็กนั้นชื่อเบน เอาผมออกไปที" ชัยพลขอร้อง
ชาติวางโทรศัพท์ลุกจากเก้าอี้ "งั้นฉันไปล่ะ นี่มันเรื่องของแก"
ชัยพลไม่กล้าต่อรองเขาสิ้นหวัง "เดี๋ยวก่อน ๆ…" เขาด่าชาติ "ไอ้ทุเรศเอ้ย!!"
"อะไรนะ!!" ชาติหันตัวกลับมามองหน้าชัยพล
"ผมรู้ว่าคุณสนก็แค่เงิน ผมพอมีเงินอยู่บ้าง"
"ฉันทำเพราะเงินเพราะเงินมันดูแลครอบครัวฉันได้ เข้าใจมั้ย เลิกโทรมาที่บ้านฉันได้แล้ว ถ้าแกยังโทรไปอีก แกมีปัญหาแน่!"
"อะไรนะ ช่วยผมก่อน!!" ชัยพลฉุกคิดขึ้นได้ "โอเค ถ้างั้น เดี๋ยวคุณได้รู้แน่ ผมจะแฉ กระบวนการของคุณทั้งหมด!"
"อะไรนะ?" ชาติมองสายตาที่อยากจะเอาชนะคู่นั้น
"ผมแค่จะบอกเมียคุณว่าอาชีพอะไร! ทีนี้ครอบครัวคุณแตกแน่"
ชาติกลับมานั่งที่เก้าอี้ หน้ากระจก ตอนนี้ชาติไม่ได้สนใจมองที่หน้าของทนายที่อยู่ตรงหน้า เขาวาดรูปเล่นจากน้ำที่หกลงฐานแก้ว "แกรู้อะไรมั้ย"
"อะไร?" ทนายถาม
"ฉันมี… เส้นสายในเรือนจำนี้ด้วย" ชาติชี้นิ้วผู้คุมข้างหลัง และชี้ใส่ทนาย ทนายถูกดึงตัวจากด้านหลังและรุมตีด้วยไม้กระบองสายตาเหยียดมองไปที่ทนาย เสียงร้องโหยหวนของความเจ็บปวดจากทนาย ชัยพลกำลังถูกรุมตีด้วยไม้กระบองจากผู้คุมด้านใน เขาเดินออกจากห้องเยี่ยมผู้ต้องหา ทิ้งแก้วกาแฟที่เอาเข้ามา ลงถังขยะ ขับรถยนต์ตรงกลับไปกินมื้อเย็นที่บ้านกับครอบครัว
วันถัดมา ชาติชอบเล่นการพนันเพื่อเข้าสังคม มาพูดคุยกับคนที่บาร์ ส่วนใหญ่คนในบ่อนจะมีทั้งนักการเมืองและก็ทูตที่มาพักผ่อน อาจจะเป็นนักธุรกิจท้องถิ่น หรือชาวบ้านมาเล่นที่ทั้ง ๆ เป็นหนี้ ในจังหวัดภูเก็ตมีบ่อนไม่กี่แห่ง
ขณะเดียวกัน เบนมีนัดกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลจากกรุงเทพ มาเจอที่บาร์ของบ่อน เพื่อขายไฟล์ในการพิมพ์อวัยวะตับคนที่ซื้อเป็นหมอที่มีเงินเก็บแล้วอยากตีพิมพ์งานวิจัย การเคลมผลงานการวิจัยมีเป็นเรื่องปกติของคนที่อยากมีอำนาจมากขึ้นและการไต่เต้าทางการเมือง เพื่อเป็นการเพิ่มค่าราคาชั่วโมงของการไปพูดสัมมนาในวงการแพทย์ เบนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว สูทสีเทากางเกงสแล็ค ใส่แว่นกันแดด เดินเข้ามาในบ่อน ก้าวตรงไปที่บาร์อย่างสบายใจ
เบนนั่งข้างผู้อำนวยการที่นั่งอยู่ข้างตรงบาร์ สลับกระเป๋ากับผู้อำนวยการคนนั้น การแลกเปลี่ยนเกิดขึ้นรวดเร็ว
จากไฟล์ข้อมูลอวัยวะ เป็นเงินมูลค่าที่ หกล้านบาท เบนสั่ง จินและยกขึ้นจิบเดียว จ่ายเงินให้บาร์เทนเดอร์และหันหลังกลับเดินออกจากประตูบ่อนไป คนที่รู้ว่ามีการซื้อขายครั้งนี้มีพัฒน์ เบนและผู้อำนวยการโรงพยาบาล
ช่วงเวลานั้นยังมีสายตาคู่หนึ่งจากโต๊ะพนัน ที่สังเกตเห็นชายหนุ่มลูกครึ่งเข้ามาเปลี่ยนกระเป๋ากับคนแก่ที่นั่งอยู่ที่บาร์ มันทดแทนความน่าเบื่อของเกมโต๊ะนั้นได้
ชาติคุ้นหน้า หาข้อมูลของเบนก่อนหน้านี้ไม่นาน เพียงขณะเดียว เขาก็รู้ว่ามีการซื้อขายไฟล์ในการพิมพ์อวัยวะคือเมื่อกี้ที่มองอยู่ ชาติหัวเราะกับตัวเอง เขาเห็นโอกาสที่จะเคลียร์ปัญหากับสร้างรายได้ให้ตัวเองเพิ่ม เขาพูดขึ้นเบา ๆ เหมือนรำพึงกับตัวเอง "เด็กนั้นตายแน่" เขาหัวเราะในลำคอ ดื่มเครื่องดื่มหมดแก้ว คว่ำไพ่ในมือ ลุกจากที่นั่งรอบโต๊ะการพนัน ก้าวเดินออกจากบ่อน ขึ้นรถยนต์ส่วนตัวกลับบ้านไป
วันถัดมา
หลังเลิกเรียน พัฒน์และเบนนั่งเครื่องบินมาญี่ปุ่น เครื่องลงที่ฮาเนดะ ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว พวกเขาทั้งสองคนเดินทางมาดูงานแข่งขันตอบปัญหาโครงสร้างชีวภาพสังเคราะห์ ประจำปีที่ 24 ที่โตเกียวโดม เมืองโตเกียวประเทศญี่ปุ่น "โช" เป็นหนึ่งในผู้แข่งขัน พวกเราไม่ได้เจอเขามาประมาณหกปีแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะเปลี่ยนไปขนาดไหน เบนซื้อน้ำอัดลมเข้ามากินระหว่างดูการแข่งขัน เบาะที่นั่งสีแดงเต็มไปด้วยผู้ชมการแข่งขันจำนวน สามพันคน ต่างรอที่จะรับชมการแข่งขันทางวิชาการ
บันทึกเกี่ยวกับโช
โชเป็นเด็กคนหนึ่งในคิปทีมที่พูดน้อย ชายลูกครึ่งญี่ปุ่น พ่อเป็นคนญี่ปุ่น ทำงานบริษัทเคมีภัณฑ์และเครื่องยนต์ในประเทศไทย แม่เป็นคนไทยเป็นแม่บ้าน ช่วงหนึ่งที่พ่อโชต้องมาทำงานจัดการการขนส่งสินค้า ที่ภูเก็ตประมาณสามปี บ้านพัฒน์กับโชใกล้กันและโชก็ชอบเครื่องยนต์กับเทคโนโลยีมาก ๆ ตั้งแต่เด็ก จะชอบพกโมเดลกันดั้มติดตัวเวลาไปไหนมาไหน ทั้งพัฒน์และเบนต่างภูมิใจที่ได้เรียนวัฒนธรรมญี่ปุ่นจากโชและพูดญี่ปุ่นกับโชบ้างเป็นบางครั้ง
บนเวทีการแข่งขัน นักเรียนระดับชั้นอุดมศึกษา ที่คัดมาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในญี่ปุ่นสิบสี่คน สามมหาวิทยาลัย
พัฒน์จำไม่ได้ว่าใครคือโช ถามขึ้นพร้อมกวาดสายตาดูทุกคนบนเวที "คนไหนคือโช"
"คนที่ใส่แว่นแล้วดูฉลาด ๆ" เบนตอบประชด มองคนเวที ทุกคนใส่แว่นและดูฉลาด
พัฒน์พยายามสังเกตคนบนเวที เห็นได้ชัดว่ามันเหมือนกันหมด เขาคิดว่าโชอาจไม่มางานแข่งนี้ก็ได้ เราอาจหาวิธีการทำงานของโปรตีนในเจลาติน (Gelatin) และไฟบริน (Fibrin) เองก็ได้ "มีใครอยู่ในรายชื่ออีก?" พัฒน์ถาม
"เขานั่นแหละ" เบนมองไปทางเวที เขาพูดโดยที่ไม่มั่นใจว่าคือคนไหน
"ไม่เห็นจะแตกต่างจากคนอื่นตรงไหน" พัฒน์ตอบ
บนเวทีพิธีกร คำถามข้อที่สาม "ขีดจำกัดของมนุษย์ในการสร้างอวัยวะ"
ชายคนที่สามจากทางด้านขวากดปุ่มตอบ "การพัฒนาและแนวทางอวัยวะ ผ่านอาชีพนักออกแบบอวัยวะหรือกลุ่มวิจัยจุลชีววิทยาทางการแพทย์สมัยใหม่ อย่างอ๊อกซี่ไบโอ (OxSyBio)"
เสียงคำตอบของคนนี้ถูก "ปิ๊งป่อง!!" เสียงบนเวทีตอบรับคำตอบ
บนเวทีพิธีกร คำถามข้อถัดมา "เรื่องการที่ร่างกายรับมือแบคทีเรียที่ดื้อยาปฏิชีวนะ ทำให้เรารู้ว่าจุลินทรีย์มีผลต่อสุขภาพเราที่กว้างขึ้นยังไง?"
ชายคนเดิมรีบกดปุ่ม ตอบในทันที "การตระหนักว่าเรากำลังสื่อสารกับจุลินทรีย์ภายในร่างกายของเราอย่างต่อเนื่อง และพวกมันมีอิทธิพลต่อทุกการทำงานของระบบคุ้มกันของเราจนไปถึงฮอร์โมนที่ควบคุมความอยากอาหารของเรา ยาปฏิชีวนะถูกจำกัด เฉพาะกรณีความต้องการชัดเจน เพื่อความชัดเจน คือ อย่าทำลายแบคทีเรียที่ดีต่อสุขภาพ"
"ปิ๊งป่อง!!"
คำถามข้อถัดมา
พิธีกร "แนวทางที่สามารถถ่ายโอนไปยังระบบที่ซับซ้อนที่คุณสามารถรวบรวมข้อมูลได้เพียงพอเช่นผู้คน ความล้มเหลวที่ไม่บ่อยนัก แต่เมื่อทำแล้วมันจะเป็นหายนะและผู้ป่วยอาจเสียชีวิต บทความนี้ถูกเปรียบเทียบการทำงานของอวัยวะกับอะไร?"
โช ตอบ "'เครื่องยนต์เจ็ท' ปัญหาเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของเครื่องยนต์เจ็ท ก็คือเครื่องจักรที่น่าเชื่อถือ ความน่าเชื่อถือของเครื่องจักร ข้อมูลที่แสดงให้เห็นถึงมุมมองที่ผิดปกติ มันสมเหตุสมผลในโลกของวิศวกร การศึกษาหาความล้มเหลวเกิดขึ้นอย่างไร แต่เมื่อมีความล้มเหลวน้อยมาก งานจะยากขึ้น การตรวจสอบ เพื่อรวบรวมข้อมูลที่มีความซับซ้อนเพื่อเรียนรู้ว่าสิ่งใด 'ปกติ' จากนั้นจึงตั้งค่าสถานะรูปแบบของข้อมูลที่ผิดปกติ สิ่งนี้ถูกเปรียบเทียบกับการทำงานของร่างกายมนุษย์"
เสียง "ปิ๊งป่อง!!"
พัฒน์ยิ้มมั่นใจ "เราเจอโชล่ะ"
เบนพยักหน้า "เราเจอโชล่ะ"
การแข่งขันยุติที่ 33 ข้อจาก 50 ข้อ ผลการแข่งขันคือโชตอบถูกเกิน 20 ข้อ ทีมโชชนะอันดับหนึ่งเหรียญทอง ทั้งเบนและพัฒน์เข้าไปทักทายและให้ตั๋วเครื่องบินในการเดินทางมาประเทศไทย ทั้งสามคนไม่ได้เจออย่างพร้อมหน้ากันนานมาก พัฒน์ดีใจมากที่ได้เจอโชอีกครั้ง โชยังพูดเรื่องหุ่นยนต์และกลไกการส่งพลังงานได้สนุกเหมือนเคย พวกเขาคิดถึงกันมาก เบนบอกโชว่าเจออีกทีที่ท่าเรือ
ทั้งสองคนนั่งเครื่องบินกลับมา เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย ในงานวัด มีรถเก๋งไต่ถัง พวกเขาสองคนตื่นเต้นกับอะไรพวกนี้อยู่บ้าง คนขับเสียงสนุกสนาน เอนเตอร์เทนผู้ชมได้ดี เต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดของชาวบ้านที่เข้ามาดู คนที่ขับรถอยู่คือไมล์ ตอนเด็ก ๆ พ่อไมล์เปิดอู่ซ่อมรถ ยุ่งมาก ไม่ได้มีเวลามาเลี้ยงดูไมล์ ไมล์บังเอิญมาเจอกับพวกเราตอนนั้นที่ทำโปรเจคการถ่ายเทพลังงานความร้อนอยู่ เราใช้เวลาในคิปป์ทีมกันไม่นาน ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายไปเติบโต ไมล์ชอบความเร็วกับเสียงเครื่องยนต์ เมื่องานแสดงรถไต่ถังจบ พัฒน์ไม่ค่อยสนิทกับไมล์เท่าเบน เลยให้เบนเข้าไปคุยแทนในซุ้มพักคนขับรถไต่ถัง
เสียงเครื่องยนต์พึ่งดับลง ไมล์กำลังถอดหมวกกันน็อคและเดินเข้ามาห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของพนักงาน
ไมล์ถามขึ้น "คุณเป็นใคร?" เขาทำหน้าสงสัย
"จำไม่ได้จริง ๆ เหรอ" เบนเตือนพร้อมยักไหล่
"เบนเหรอ" ไมล์พุ่งเข้ามากอดทักทาย "เป็นไงบ้างพี่ มาคนเดียวเหรอ?"
"มากับพัฒน์ มันอยู่ข้างนอก มีงานให้ช่วย" พัฒน์โบกมือมาจากข้างนอกให้ไมล์ เบนยื่นตั๋วเครื่องบินให้ไมล์
"พวกเราเชื่อในตัวแกนะ" เบนเอามือแตะไหล่
"อะไรเหรอ" ไมล์ดูที่ตั๋วเครื่องบิน
"ที่ภูเก็ต แล้วงานผมล่ะ" เบนรู้ว่ารอบตัวไมล์เต็มไปด้วยรถยนต์คันเก่า ๆ และห้องแต่งตัวโทรม ๆ
"ฉันรู้ว่าแกอยากได้รถยนต์ที่ดีกว่านี้" เบนพูดก่อนเดินออกไป ปล่อยให้ไมล์อึ้ง กับมองตั๋วเครื่องบิน
วันถัดมา ณ ท่าเทียบเรือ จังหวัดภูเก็ต
ทุกคนมารวมตัวกันบนเรือ บริเวณหน้าเรือ กินปลาเผาและปิ้งบาร์บีคิวกัน เบนเตรียมการประชุม เขาเดินออกมาจากในเรือ เรียกพัฒน์ โช ไมล์เข้าไปด้านในพวกเขาเดินตามเข้าไป เขาเริ่มการนำเสนอผ่านจอทีวีขนาดใหญ่ในเรือ
"ท่านทั้งหลาย ผู้ป่วยสามหมื่นคนในจังหวัดภูเก็ตมีศูนย์ไตเทียมและโรงพยาบาลภูเก็ต มูลค่าของการรักษาโรคไต สิบสี่พันสี่ร้อยล้านต่อปี นี่คือตลาดของสาธารณสุขที่เป็นคนจัดการส่วนแบ่ง นี่คือไตจากการพิมพ์อวัยวะทดแทน" เบนเปิดสไลด์นำเสนอ
"มันเข้ามาทดแทนการรักษาจากรายจ่ายประจำการฟอกไต 'เป็นจ่ายครั้งเดียว' ความใหญ่ของตลาดพวกเรากำลังทำปลูกถ่ายอวัยวะ จากการพิมพ์ด้วยเทคโนโลยี ผ่านการเอาเซลล์ต้นกำเนิด (stemcell) จากของกลุ่มลูกค้าที่ตัดสินใจปลูกถ่าย นี่คือลูกค้าสิบคนและรหัสดีเอ็นเอ พวกเราจะสร้างมันแล้วขายกลับไป"
"พิมพ์มันขึ้น แล้วก็ขายเลย เจ๋งดีนะ" ไมล์ทึ่งกับสิ่งที่จะได้ทำ
เบนหันมามองไมล์นั่งพอใจกับไอเดีย พัฒน์พยักหน้ามั่นใจ ดีใจที่เห็นว่าโปรเจคตัวเองเริ่มทำน่าสนใจถึงขนาดนี้ เบนพูดต่อไปว่า "มันละเอียดอ่อนกว่านั้นหน่อย"
"ใช่" ไมล์ตอบพร้อมยิ้มเจื่อน ๆ
เบนอธิบายต่อว่า "โอเค ข่าวร้ายก่อนคือหลังจากเราพิมพ์เสร็จต้องส่งมอบภายในสิบชั่วโมงและในตลาดนี้มีแต่คนอันตราย อย่างแรกเราต้องทำเอกสารประวัติผู้บริจาค ติดต่อโรงพยาบาลและพวกเราต้องเอาสินค้าไปให้ตามนัด"
พัฒน์เอามือตบไหล่ไมล์ มองหน้าเขาเพื่อสื่อสารว่านั้นคือหน้าที่ของไมล์ โชนั่งฟังหน้านิ่วมาตลอด "ทำไมไม่พิมพ์ในโรงพยาบาลแล้วให้โรงพยาบาลออกทุนให้" โชถามเป็นภาษาญี่ปุ่น
พัฒน์เสริม "ไม่ได้ ลืมเรื่องโรงพยาบาลไปได้เลย เพราะโรงพยาบาลก็เป็นธุรกิจ คิดดูว่าพวกเราจะต้องจ่ายเงินมากเท่าไหนถึงจะทำเรื่องนี้แบบถูกกฎหมายได้ เรื่องของเส้นสายอีก ต้องจ่ายใต้โต๊ะอีกเยอะมาก ๆ ถึงจะทำได้" โชพยักหน้า คิดเรื่องของระบบโรงพยาบาลไปด้วย
เบนถาม "จะถามอะไรอีกมั้ย"
"แล้วข่าวดีหล่ะ" ไมล์สงสัย
เบนชี้แจง "โชคดีที่พ่อโช ทำบริษัทเคมีภัณฑ์ ต้นทุนในการผลิตบางอย่างในการนำมาใช้ พวกเราสามารถทำให้ถูกลงมาได้ นั้นหมายความว่าเงินที่จะทำให้เราได้กำไรทั้งหมดจากตลาดการปลูกถ่ายไต จะประมาณสามสิบถึงสี่สิบล้านบาท ถ้าเราทำต่อยี่สิบถึงสามสิบคนคน อัตรากำไรจะอยู่ที่ประมาณหกสิบถึงเจ็ดสิบล้านบาท แบบไม่มีผลข้างเคียงภายหลังห้าปีถึงสิบปี พวกเราจะทำถึงแปดอาทิตย์ ประมาณสี่สิบชิ้น มูลค่าอวัยวะของตลาดสุทธิจะอยู่ที่ประมาณร้อยล้านบาท อวัยวะที่พวกเราผลิตเป็นสินค้าเหนือกว่าสินค้าราคาสูงกว่าราคาตลาด (upper high) และใช้กลยุทธ์น่านน้ำสีคราม (blue ocean) ไร้ศัตรูรอคนมากิน พวกเรามีกันสี่คน จะแบ่งคนละเท่า ๆ กัน ลองคิดเลขกันดู"
ทุกคนนิ่งอ้ำอึ้งไปพักหนึ่ง
ไมล์ผิวปาก แสดงความพอใจกับเงินที่จะได้
เบนเห็นด้วย "ใช่" ชี้ไปทางไมล์ เบนสื่อสารผ่านการพยักหน้าเข้าใจตรงกันว่าจำนวนเงินที่จะได้มันเยอะ
พัฒน์ยังกังวลกับมูลค่าสุทธิของตัวเลข และการเข้าไปเป็นส่วนแบ่งในตลาด เป็นคนเดียวที่ยกมือมีข้อสงสัย "ผมมีคำถาม ถ้าเราทำตลาดนี้ เข้าไปขายในพวกรายชื่อของคนที่รอคิว แย่งกับพวกพ่อค้าอวัยวะเถื่อนก่อนหน้า แย่งลูกค้าไปต่อหน้าต่อตา …เอาเป็นว่าเราทำได้ เราก็ออกมาจากตลาดนี้ โดยได้เงินร้อยล้านบาท โดยไม่มีใครเป็นไรเลยเนี่ยนะ"
เบนมั่นใจ ชี้ไปทางพัฒน์ "ใช่!"
"โอเค" พัฒน์ยอมรับ ในหัวเขากำลังคำนวณ เรื่องมูลค่าของเงิน กับอัตราเงินเฟ้อ เพื่อเก็บจัดสรรไว้หลังจากแม่ตื่น
หลังจากนั้นเราก็เริ่มทำงานกัน อีกสัปดาห์ถัดมา ทั้งของ สินค้า ได้สัปดาห์ละ สามชิ้น ทั้งสามคนยังคงทำบนเรือ พัฒน์ใช้เวลาหนึ่งเดือน ปิดเทอมเล็กในแลปกับโช ไมล์มีหน้าที่ขับรถเอาของไปส่งให้ทันเวลา


## ตะวันตกดิน  Sunset

กลางเดือนธันวาคม
เปิดเทอมที่สอง ช่วงเวลาพักกลางวัน พัฒน์ยืนดูบอร์ดชมรมอยู่ เขายังไม่รู้ตัวว่าพลอยมายืนอยู่ข้าง ๆ
"พัฒน์สนใจจะเข้าชมรมเหรอ?" พลอยถาม
พัฒน์ตกใจเอิ่กอั่ก เขารีบตอบไป "ใช่ ๆ" เขาไม่คิดจะเข้าชมรม แค่คิดจะยืนอ่านสิ่งที่นักเรียนสามารถทำในระบบการศึกษาได้
"เราเป็นประธานชมรมเตรียมแพทย์นะ สนใจสมัครได้นะ" พลอยบอกเรื่องที่พัฒน์รู้อยู่แล้ว
"ไม่เป็นไรก็ได้ ตอนนี้เราทำกิจกรรมอื่นอยู่ด้วย" พัฒน์เดินออกมา แต่พลอยเดินตาม
"ทำอะไรเหรอ บอกได้มั้ย?"
"ก็เขียนโปรแกรมทั่วไปอะ กับคนรู้จัก" พัฒน์ไม่ได้อยากบอกมากไปกว่านี้
"ใครเหรอ ใช่คนแถวนี้มั้ย?" พลอยยังคงสนใจ แววตาใส ๆ ทำให้พัฒน์ไม่กล้าที่จะปฏิเสธการตอบ
"ใช่ ๆ ชื่อเบน เป็นพี่ที่เจอกันตั้งแต่เด็ก ๆ"
"ถ้างั้นมีอะไรให้ช่วยบอกนะ ขอให้แม่หายไว ๆ นะ" พลอยพูดส่งท้ายโบกมือลา พร้อมเดินไปกินข้าวกับเพื่อนที่พึ่งเดินมาเมื่อครู่ สำหรับพัฒน์พลอยยังคงเป็นคนหนึ่งในโรงเรียน ที่ไม่ได้ล้อพัฒน์เรื่องแม่ พัฒน์ยกมือโบกลาตามท่าทางที่พลอยทำ
ทุกเย็นพวกเรามาทำงานกันที่เรือใช้เวลาเกินหนึ่งเดือนได้แล้ว สินค้าคนที่สิบสอง จะส่งวันพรุ่งนี้ โชยังดูแลกระบวนการผลิตได้ดี เบนจะเป็นคนจัดการข้อมูลผู้บริจาค สร้างตัวตนปลอมเลขประกันสังคม ส่งอวัยวะให้โรงพยาบาล กับการเงินทุกครั้งที่ลูกค้า ตอนนี้ทุกคนได้เงินคนละประมาณสิบห้าล้านแล้ว สำหรับพัฒน์ ตัวเลขนี้น่าจะพอเผื่อแม่ตื่นสักห้าปีใช้แบบประหยัด ๆ บวกกับค่ารักษาผมอีก ประมาณหนึ่งล้านสองแสนบาท
เย็นวันนี้ นักเรียนต่างเดินทางกลับบ้าน พัฒน์อยู่หน้าโรงเรียน รอรถแท็กซี่เพื่อจะเดินทางไปที่ท่าเรือ ในหัวเขาคิดเรื่องการปลูกถ่ายและการคำนวณแฟ้มเอกสารข้อมูลผู้ซื้ออยู่ในกระเป๋า พัฒน์หยิบเอกสารพวกนี้มาอ่านที่โรงเรียนไม่ได้
"พัฒน์ ไปไหนต่อ" พลอยทักเขาจากด้านหลัง เราบังเอิญเจอพลอยอีกแล้ว
"ไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล"
"ตรงข้าม สถานีตำรวจใช่มั้ย"
"ใช่ ๆ"
"ให้เราไปส่งได้นะ วันนี้พ่อเรามารับ"
รถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดหน้าเราสองคน พัฒน์ยืนนิ่งเกร็ง ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี "…."
พลอยก้มตัวลงคุยกับพ่อผ่านกระจก "พ่อวันนี้พัฒน์ไปด้วยได้มั้ย ไปส่งข้างหน้าโรงพยาบาล" พลอยขอร้อง พัฒน์เอียงตัว ดูตามที่พลอยก้มตัวลงคุยกับคนในรถ พัฒน์ยังไม่เห็นหน้าพ่อพลอย
พ่อเธอบอกว่า "ขึ้นมาได้เลย เดี๋ยวไปส่ง พ่อต้องไปทำธุระแถวนั้น"
เขาพูดขอบคุณเข้ามานั่งบนรถกับพลอยด้านหลัง พัฒน์สะดุ้งเฮือก ตกใจกับของพ่อพลอย คนที่กำลังนั่งหันหลังคุมพวงมาลัยรถคือ "ชาติ" พัฒน์หน้าซีดเป็นไก่ต้ม เขาอึกอัก สายตาที่สบตากับชาติผ่านกระจกมองหลังพัฒน์กำลังจ้องสายตาคู่นั้นตื่นกลัวพร้อมกับขนลุก สายตาของชาติเหมือนกำลังสำรวจพัฒน์ได้ทุกอย่าง ชาติคุมเกมนี้อยู่ ตาพัฒน์ยังคงจ้องตาชาติ ท่าทีและน้ำเสียงใหญ่ที่ใจเย็นนั้นไม่ได้ทำให้พัฒน์รู้สึกปลอดภัยแต่น้อย
"ว่าไงพัฒน์ เรียนเป็นไงบ้าง" ชาติถาม ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ทั้งรถยนต์และบทสนทนานี้ถูกชาติเข้ามาควบคุม
"ดะ… ดี ครับ" ร่างกายพัฒน์เกร็ง ทำตัวไม่ถูก คอยแต่สังเกตท่าทีของ ในขณะที่พลอยก็เล่นมือถือ และหยิบนมเปรี้ยวในรถที่ชาติเตรียมไว้ให้ ขึ้นมากิน พลอยยื่นอีกขวดหนึ่งมาให้พัฒน์ เขารับไว้
"สบายดีมั้ยพัฒน์" ชาติหยิบมีดพับขึ้นมาให้พลอย พลอยยังไม่เห็นในทันที เป็นเรื่องปกติที่ถ้าพลอยเปิดไม่ได้ เค้าจะส่งมีดพับให้ สำหรับสายตาของพัฒน์ ใบมีดจากมีดพับนั้น ดูคมกว่าคมมีด ความเงาของใบมีดที่พร้อมทำร้ายใครก็ได้ ในมือของชาติมันดูน่ากลัวมากกว่าเป็นมีด พัฒน์ตระหนักรู้ว่าเขาต้องระมัดระวังคำพูดของตัวเองมากขึ้น
"คะ… ครับ" ประโยคถูกทิ้งช่วง
ผ่านสายตาของชาติที่สำรวจพัฒน์ไปทั่ว ชาติปรับกระจกมองหลังสายตานั้นเห็นพัฒน์ชัดขึ้น
"เพราะลูกดูหน้าซีดมากเลยนะ อยากช่วยเปิดฝาให้พลอยหน่อยมั้ย?"
"พ่ออย่ากดดันเขา" พลอยเตือนพ่อ และรับมีดพับที่ส่งให้ เอามาเปิดของตัวเอง ฝาขวดของตัวเอง
"พ่อแค่ชวนคุย" ชาติตอบ "แล้วพัฒน์จะทำอะไรต่อ"
"อะไรนะครับ" พัฒน์จ้องมองใบหน้าที่ถามนั้น
"วางแผนไว้ว่าไงบ้างลูกเรื่องเรียน แล้วจะเข้ามหาลัยที่ไหน"
"เอ่อ ยังไม่แน่ใจเลยครับ ผมกำลังตัดสินใจอยู่ครับ"
"พัฒน์ เขาทำโปรแกรมกับรุ่นพี่ชื่อเบน" พลอยบอกข้อมูลที่พัฒน์ไม่อยากให้ชาติรู้มากที่สุดออกไปแล้ว พัฒน์วิตกกังวล เหงื่อออกข้างในชุดนักเรียน
ชาติแปลกใจ เขากำลังสงสัย ถามพัฒน์ "จริงเหรอพัฒน์ แล้วเบนกับพัฒน์ต้องทำอะไรบ้างหล่ะ"
"จริง ๆ แล้วผมไม่ค่อยได้ทำอะไรแล้ว" พัฒน์ระวังตัวทุกประโยค
"ใช่เหรอ?" พลอยถาม
"อื้อ มันค่อนข้าง น่าเบื่อน่ะครับ" เสียงสั่นกลัวของพัฒน์ เขาพยายามหลบตาทั้งพลอยและชาติ
พลอยชี้แจงจากหน้าที่ก้มเล่นมือถือหันมาพูดกับพัฒน์ "น่าเบื่อเหรอ เธอคิปค์ทีมมีแต่เด็กเก่ง ๆ ไม่ใช่เหรอ"
"คิปป์ทีม! ใช่เหรอ เหมือนพ่อเคยได้ยินนะ เป็นไงบ้างล่ะ" ชาติสนใจซักไซ้ถามเพิ่ม
"สนุกดีครับ ทุกคนเก่ง" ดูเหมือนชาติจะยังไม่รู้ว่าผมกับเบนเป็นคนแย่งรายชื่อของเขา พัฒน์คิดเสียงดังในหัว
"ดูสิ อันนี้น่ารักมากเลย" พลอยยื่นมือถือให้ดู "แล้ววันนี้พ่อทำงานเป็นไงบ้าง"
"แย่นิดหน่อย มีหน้าใหม่เข้ามาแข่งในตลาด พ่อว่าพ่อต้องทำอะไรบางอย่าง"
พัฒน์ยิ้มเจื่อน ๆ มองหน้าพลอย อย่างกังวล สายตาผมกับชาติยังคงประชันกันด้วยความจริงที่เบาบาง เพื่อไม่ให้อีกฝั่งรู้ว่าทำอะไรกันแน่และดูเหมือนพลอยก็ไม่รู้ว่าพ่อของเธอทำอาชีพอะไรอยู่ รถที่แล่นตัวอยู่ชะลอนิ่งตัวบนท้องถนนกำลังจอดอยู่ระหว่างรอไฟเขียว
"พวกเราเคยเจอกันมาก่อนที่ไหนมั้ยลูก หน้าลูกดูกังวล" ชาติเปิดคำถามด้วยความสงสัย ถึงสายตาที่คอยจับจ้องเขา
พลอยตอบคำถามแทนพัฒน์ "พัฒน์เคยไปแข่งชีวโอลิมปิกที่เยอรมนี ที่โรงเรียนเคยติดโปสเตอร์รูปเขาใหญ่ ๆ เขาเป็นหัวหน้าห้อง แม่เขานอนอยู่โรงพยาบาลประจำจังหวัดที่พ่อไปบ่อยๆ" เธอช่วยตอบแต่ก็ไม่ได้ดึงให้สถานการณ์ที่ดูดีขึ้น ชาติรู้ข้อมูลเขาเพิ่มขึ้น พัฒน์แทบไม่รู้เลยว่าต้องจัดการยังไงกับชาติ ตอนนี้ชาติยังไม่รู้ว่าพัฒน์คือหน้าใหม่ที่เขาตามหาอยู่
"ใช่ครับ แม่ผมป่วย เราอาจเดินสวนกันที่โรงพยาบาลก็ได้ครับ" คำตอบกลบเกลื่อน
"ล่าสุดพ่อไปหาทนายคนหนึ่งมาชื่อชัยพล ตอนนี้นอนโคม่าอยู่โรงพยาบาลในคุก ลูกรู้จักมั้ย"
"เขาเคยเป็นทนายของแม่ผมตอนอุบัติเหตุน่ะครับ ทำไมเขาถึงบาดเจ็บหล่ะครับ"
"ก็ในคุกอะนะ พัฒน์กลัวมั้ย" ชาติพูดและรอดูคำตอบจากพัฒน์ผ่านกระจก ชาติเข้าใจว่าการบาดเจ็บเป็นเรื่องปกติของกระบวนการ
พัฒน์ตอบ "ผมไม่แน่ใจเหมือนกันครับ"
"พัฒน์นี่เก่งมาก ๆ เลยนะ นี่ขนาดโตคนเดียว ยังทำได้ขนาดนี้ ดูลูกพ่อสิ" สายตาที่จ้องมาทางพัฒน์อย่างกับอ่านใจได้ ชาติอยากรู้ว่าพัฒน์เกี่ยวข้องมั้ย เขาตั้งใจกับคำถามเพื่อหาความเกี่ยวข้องกัน เสียงแตรรถยนต์ด้านหลังบีบไล่หลัง ชาติสนใจและคิดพร้อมกับจ้องมองหน้าพัฒน์ไปด้วย
"พ่อไฟเขียวแล้ว!" พลอยเตือนพ่อ สำหรับชาติ พัฒน์เป็นเด็กที่น่าสนใจ และเป็นเพื่อนลูก ในที่สุดชั่วเวลาที่น่าอึดอัดก็ใกล้จะจบเมื่อมี เขาเห็นโรงพยาบาล รถค่อยๆชะลอมาจอดที่หน้าอาคารโรงพยาบาล
"ถึงแล้วพัฒน์" สายตาชาติผ่านกระจกมองหลัง
"ขอบคุณมากครับ" พัฒน์ตอบ เอากระเป๋าเป้คล้องแขน มือขวาของเขาเอื้อมเตรียมเปิดประตูรถ
ชาติหันตัวมา แขนก่ายเบาะที่นั่ง หันหลังมามองหน้าพัฒน์ "ไว้เจอกันนะพัฒน์"
พัฒน์ลงจากรถ ปิดประตูรถยืนหน้าโรงพยาบาลมองกระป๋องเหล็กหมุนด้วยเครื่องจักรหมุนล้อ พาความกลัวและความตื่นเต้นแล่นออกไป
พัฒน์ตรงกลับมาที่ท่าเทียบเรือ
พัฒน์เดินผ่านคอนกรีตยาวสีเทา ตรงไปที่เรือสีส้มปลายท่า เขารีบเข้ามาในเรือ วันนี้มีแค่โชกลับไปแล้วมีแค่เบนที่อยู่ เดินตรงไปหาเบน ร้อนรน กระวนกระวายใจและสับสน รีบเรียกเบนมาคุย ว่าเจอชาติแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าพัฒน์เป็นใคร หรืออาจรู้แล้ว พัฒน์กังวลเรื่องแม่ เขาพูดถึงความอันตรายทั้งหมดอย่างร้อนรนกับเบน เขาอยากยกเลิกการทำของวันพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ เขาอยากจะล้มเลิก เบนหยิบซองสีน้ำตาลเงินสีน้ำตาลปามาทางพัฒน์ แบงก์พันเต็มซองไปหมดในนั้นมีมากกว่าสี่ล้านบาท
"นายดูในมือดิ จะเลิกได้ไง" เบนตอบกลับมา
"แล้วแม่ผมหล่ะ พี่เคยห่วงบ้างมั้ย" พัฒน์ตะคอก
"ทะเลตั้งกว้าง คิดว่ามันจะหาเจอเหรอ" เบนแย้ง
พัฒน์นิ่งเงียบใคร่ครวญ "งั้นต้องไม่มีใครตายเข้าใจมั้ย"
"แล้วจะทำไงต่อ"
พัฒน์นิ่งคิดจู่ ๆ โพร่งขึ้นเสนอว่า "เปลี่ยนจุดเทียบเรือใหม่ทุกวัน ทั้งเวลาแล้วก็ตอนรับสินค้า"
เบนไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม พวกเขาทั้งสองได้ผลการตัดสินใจและแบ่งเวรนอนเฝ้าเรือตอนกลางคืนเพื่อกันไม่ให้ของหายและโดนทำลาย


## การปฏิเสธครั้งใหญ่  The Big Never

สองสัปดาห์ผ่านมา
ชีวิตพัฒน์ช่วงนี้ทำให้ ตัวเขาเองมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง เขาเอาเงินที่ได้มา เลือกที่จะเก็บซ่อนไว้ที่ฝ้าในห้องผู้ป่วยห้อง 633 ตอนนี้เงินที่อยู่ในฝ้ามีประมาณ ยี่สิบสองล้านบาทได้ เงินนั้นมีความหมายเป็นการปลูกดอกไม้ของความหวังให้กับตัวเขาเอง
ในขณะที่พัฒน์ออกจากเรือตอนห้าทุ่ม แยกกับเบน นั่งรถแท็กซี่ตรงมาหาแม่ที่โรงพยาบาล
ห้องผู้ป่วยที่ฉากหลังกระเบื้องสีเขียว
พร้อมกับช่องหน้าต่างบรรยากาศข้างนอกสีดำ
มีกุหลาบแห้ง ๆ สีเหลือง ในแจกันสีเทา วางอยู่ริมระเบียงพัฒน์คิดถึงสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น
การเปิดประตูห้องในวันนั้นเปลี่ยนทุกอย่างไป
มีจุดเด่นของห้องครั้งนี้อยู่ที่ชายใส่สูทตัวใหญ่
ชาตินั่งบนเตียงหันหลังก้มดูของในลิ้นชัก เขาค่อย ๆ เอียงตัวหันหน้ามามองพัฒน์ใบหน้าที่ไม่ให้อยากเห็นที่สุดกลับอยู่ตรงหน้า พัฒน์จ้องหน้าและชายตาสังเกตช่องลิ้นชักเปิดอยู่ ชาติน่าจะรู้เรื่องที่เกี่ยวกับพัฒน์ทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ชาติกล่าวทักทายเริ่มต้นบทสนทนาด้วยความสบายใจ "ว่าไงพัฒน์"
"สวัสดีครับ" พัฒน์ตกใจรีบตอบไปอย่างตื่นเต้น
ชาติดูนาฬิกาข้อมือ และเงยหน้าขึ้นมาคุยกับผม ในมือของชาติถืออยู่คือรูปภาพครอบครัวพัฒน์
"พัฒน์นี่เรียนเก่งนะ ถ้าแม่ยังอยู่คงภูมิใจในตัวพัฒน์มาก" ชาติวางรูปลงในลิ้นชัก ค่อย ๆ หันหน้ามาคุยกับพัฒน์
"น้าต้องการอะไร?!"
"มาทำงานกับฉันแทนมั้ย บางทีฉันหาทางรักษาให้แม่ฟื้นได้นะ ฉันรู้จักหมอเก่ง ๆ เยอะนะ"
"น้าพูดเรื่องอะไร ผมไม่รู้เรื่อง"
"พยายามได้ดีนะพัฒน์ พัฒน์ได้ลูกค้าจากน้า ทำตลาดเสียทั้งหมด ทุกคนอยากได้ความปลอดภัยในการปลูกถ่ายอวัยวะ พวกเขาโหยหาแต่มันการมีชีวิตรอดโดยไม่ถูกครอบครัวอื่นทวงบุญคุณ การผลิตอวัยวะมันมากกว่าการรับมาจากร่างกายคนอื่น แน่นอนเรื่องจริยธรรม อันนี้ชั้นให้คะแนน เต็มสิบ …พัฒน์นี่อัจฉริยะเลยนะ" ชาติปรบมือให้ สายตาชื่นชม แล้วหันตัวเดินออกไปยืนมองริมหน้าต่าง
"ตอนนี้ฉันรู้วิธีการทำ และได้ซื้อไฟล์ในการพิมพ์ตับจากผู้อำนวยการ กับจ้างนักวิชาการจากกรุงเทพ มาอีกสองโหลมาทำ ยังไงฉันก็จะต้องเป็นคนได้ตลาดนี้ไป" ชาติยังสนใจในตัวพัฒน์อยู่ เขาหันหน้าไปยังทางทะเลนอกหน้าต่าง
"วิชาการตลาดหนึ่งศูนย์หนึ่ง ต้องผูกขาดเท่านั้นพัฒน์ ถึงจะชนะ" ชาติกลับมองหน้าพัฒน์ พัฒน์เต็มไปด้วยแววตาของความโกรธ ที่ชาติมีโอกาสมากกว่า มีเงิน ต้นทุนในชีวิต ชาติก้มดูนาฬิกาอีกครั้ง กวักมือเรียกพัฒน์มาที่ระเบียง
"มาเถอะ มีอะไรให้ดู พรุ่งนี้วันเกิดไม่ใช่เหรอ ฉันเตรียมพลุไว้ให้"
พัฒน์ไม่ได้พูดอะไร เขาน่าจะรู้จากการดูอัลบั้มฟิล์มที่แม่เขียนโน้ตตอนเด็ก ๆ ไว้ พัฒน์ยืนห่างจากเขามองออกไปทางหน้าต่าง วิวทั้งหมดจะเห็นท่าเทียบเรืออยู่ฝั่งขวา ปลายท่าเทียบเรือคือ เรือห้องวิจัยที่เบนอยู่เฝ้าวันนี้บรรยากาศชายหาดตอนกลางคืนเงียบและไม่มีคน มีเรือประมงประปรายไกลออกไป
ตัวสั่นโกรธ รุ่มร้อนกระวนกระวายมองไปที่ชาติ
"สิบ… เก้า… แปด… เจ็ด… ...สาม …สอง …หนึ่ง" ชาติพูดพร้อมกับมองนาฬิกาและมองไปที่ท่าเรือทางขวา
ตู้มมมมม!!!! เสียงระเบิดดัง
แสงไฟพวยพุ่งท่วมเรือ เสาไม้กระเด็น เกิดเป็นลูกบอลไฟขนาดใหญ่บนน้ำ
"พัฒน์ไม่ได้เกี่ยวข้องนี่ นั้นคู่แข่ง…"
ผัวะ!! พัฒน์ต่อยไปบนแก้มขวาของชาติ ชาติถอยหลังไปติดที่เตียงของผู้ป่วย ความรุนแรงที่คนนี้ควรได้รับในกระทำต่อชีวิตที่เขารู้จัก ชาติถอยหลังไปชนกับแจกัน แจกันแตกลงบนพื้น เพล้ง!!
ชาติทักทายพัฒน์อีกครั้ง พัฒน์ในรูปแบบที่โมโหและเต็มไปด้วยความเดือดดาล
"สวัสดีพัฒน์ พัฒน์แย่งลูกค้าน้านี่ น่าจะเข้าใจนะ" ชาติยังดูใจเย็นเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก พัฒน์กำลังพุ่งตัวเข้าไปแต่ถูกหยุดด้วยปืนพกที่ถูกคว้าจากในเสื้อสูท เพียงพริบตาปลายของกระบอกปืนชี้มาทางพัฒน์ "ก่อนน้าจะไป ขอบคุณมากที่ยังเก็บความลับธุรกิจน้า ไม่ได้บอกลูกสาว สายสัมพันธ์ในครอบครัวต้องรักษาไว้นะ" ชาติหันหน้าไปมองแม่ ชาติฉุกคิดขึ้นได้ "เอ่อ… พัฒน์รู้มั้ยว่าแม่เขาพยายามอะไรให้แกบ้าง" ชาติจับชายเสื้อแม่ "ขออนุญาตนะ" ชายตาหันมาทางพัฒน์พร้อมกับปืนที่จ่ออยู่ ชาติเปิดชายเสื้อของแม่
รอยผ่าตัด ยาวประมาณแปดเซนติเมตรเฉียง อยู่ใกล้สีข้างของแม่ พัฒน์ไม่เคยรู้มาก่อน
"แม่แกก็ยังเป็นลูกค้าฉันเลยนะ"
"แกคิดว่าเงินประกันมาจากไหนกันหล่ะ"
"แม่แกขายให้ฉัน"
สามประโยค กำลังแล่นไปทั่วความคิด ขุ่นเคืองอัดแน่นจิตใจ พร้อมปะทุระหว่างที่ชายสวมสูทกำลังพล่ามไม่รู้จักจบ
"รู้มั้ย ผู้บริจาคที่มีภาวะสมองตาย ขายดีมากเลยนะ เหมือนเรื่องราวของคนมีปัญหากลุ่มนี้แล้วยังอยากขาย เติมเต็มการเห็นคุณค่าของพวกคนมีเงินได้เหมือนทำบุญไถ่ชีวิตและยังได้อยู่บนโลกต่อด้วย อย่าลืมสิคนเรายังชอบ ดราม่า" ชาติผายปืนไปมาตอนอธิบาย
"ทีมแกชื่ออะไรนะ…?"
พัฒน์ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ไม่มีอะไรทำร้ายพัฒน์ได้อีกแล้ว เสียงของความคิดทำให้พัฒน์พุ่งตัวก้มหยิบเศษแจกัน
ปัง!!!
ลูกกระสุนปืน เฉี่ยวศีรษะด้านซ้าย มือขวาพัฒน์หยิบเศษแจกันปักไปที่คอของชาติ ในช่วงของเสี้ยวเวลามือซ้ายพัฒน์จับแน่นไปที่ปืนของชาติ ยื้อยุดออกแรงดันออกจากทิศทางกระสุน พัฒน์กับชาติขับสู้กัน เลือดท่วมบนใบหน้าของพัฒน์ ความโมโหและสัญชาตญาณบอกให้สู้สุดตัว
ปัง!!!
กระสุนได้เอาบางส่วนของหูซ้ายพัฒน์ไป
เสียงวิ้งยาวในหู ความเจ็บปวดกระจายก้องไปทั่วกรามซ้าย
เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายพัฒน์บอกตัวเองว่าต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ กล้ามเนื้อมือที่กำเศษแจกันคงเกร็งแน่น
จ้วงแทงกระหน่ำไปทีลำตัวของชาติ เลือดชาติไหลเกลื่อนกลาดทั่วทุกที่ราวกับฝนแดงบนผืนผ้าใบสีขาวในที่สุดเข่าของชาติทรุดลง สีหน้าว่างเปล่าของพัฒน์เปื้อนฝนสีแดง ร่างของชาติล้มนอนข้างเตียง ชายร่างใหญ่ในชุดสูทนอนบนพื้น พัฒน์ยืนเหนือเขาจ้องมองตาสีดำเทา
แววตาคู่ของชายที่หลังติดพื้นนั้นมองขึ้นไปที่ฝ้า แววตาว่างเปล่า ชาติกำลังทิ้งเรื่องไว้ข้างหลัง อยู่ในช่วงเวลาโรยรา ล้อมรอบด้วยดอกไม้แห้งที่ใกล้ตาย กับเศษแจกันสีเทาชิ้นเล็ก ชิ้นน้อย แตกร้าวกระจายอยู่บนพื้น
สีแดงเข้มที่ออกจากตัวชาติเริ่มขยายวงใหญ่ขึ้น ไปกับลมหายใจของพัฒน์ที่ตื่นเต้นกับโมโห ในหัวของพัฒน์โล่งไร้คำของเหตุผล มีแต่อารมณ์กับการเอาชีวิตรอด ครู่เดียวจากการหายใจถี่ พัฒน์รีบตัดสินใจกดปุ่มเรียกฉุกเฉินที่อยู่ข้างเตียงแม่ พัฒน์คว้าปืน ปีนออกไปทางระเบียง วิ่งออกไปที่เรือ แสงไฟยามค่ำคืนนั้น
ภาพตัดกลับมาที่ปัจจุบัน ก้อนบอลแสงไฟ สีส้มขาวบนเรือกำลังสู้กับแสงดาวบนท้องฟ้า ใบหน้าของพัฒน์เต็มไปด้วยเลือด ของความรู้สึกผิดในความโกรธ ทั้งตัวมีกางเกงในตัวเดียว
ในอุ้งมือทั้งสอง กำด้ามปืนแน่น กำลังชี้ไปทาง เสียงดังหวอ ๆ รถตำรวจกำลังมุ่งมาทางพวกเขาทั้งสองคน
พัฒน์ยอมรับกับตัวเอง ผมตอบตัวเองว่าผมน่าจะไม่กล้าพอ เรื่องแย่ ๆ ทั้งหมดอาจเป็นเพราะผมเองที่ต้องทำให้คนอื่นตาย ถ้าผมตายคนอื่นอาจมีชีวิตที่ดีกว่านี้ผมหันปากกระบอกปืนเข้าปากของตัวเอง หลับตาพบกับความมืดของความรู้สึกผิด พัฒน์คิดแบบนั้น น้ำตาโปร่งแสงปนกับเลือดทึบสีไหลรวมกันร่วมเดินทางผ่านแก้มบนใบหน้า
"กริ๊ก" เสียงกระสุนไม่ออกจากรังปืนหลังจากเหนี่ยวไก
เขาพรากลมหายใจตัวเองไม่สำเร็จ พัฒน์เอาปลายปืนออกจากปากและถอนหายใจ เฉียงปลายปืนสายตาสังเกตที่กระบอกปืน นิ้วมือข้างซ้ายปลดเซฟตี้ล็อกที่ข้างปืน ปังงง!!! กระสุนปืนพึ่งเฉียดหน้าด้านซ้ายเขาครั้งที่สองของวันนี้
กระสุนยิงออกไปทางอื่น ส่วนเสียงดังหวอ ๆ ตรงที่ใกล้เข้ามา ก็ไม่ใช่รถตำรวจแต่เป็นรถดับเพลิง พนักงานดับเพลิงเริ่มลงจากรถในระยะสายตา พัฒน์เลือกที่จะปาปืนไปที่ทะเลสุดกำลัง เบนตื่นสภาพมอมแมมจากควันและกลิ่นไหม้ เดินมาจากทางด้านหลังพัฒน์ เข้ามาแตะไหล่ ดูสภาพพัฒน์กับเรือที่กำลังไหม้ "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
ใบหน้าอาบเลือดมองไปที่เบน พัฒน์อธิบาย"เส้นเลือดใหญ่ที่คอขาด เสียเลือดเกินร้อยซีซี ถ้าไม่ได้รับเลือดภายใน เจ็ดนาทีอาจเสียชีวิต อวัยวะล้มเหลว" แล้วพัฒน์ก็ไปอ้วกริมคอนกรีตลงทะเล


## กฎของไม้ Rule Of Wood

หลังจากเหตุการณ์ระเบิดที่เรือ พัฒน์ยืนตัวตื่น ใจสั่นเต้นตุบตับ ตุบตับ หัวใจแทบจะหลุดออกมาทรวงอก ความลุกลี้ลุกลน สับสน สิ่งที่เขาทำได้ตอนอยู่ที่ห้องของตัวเองมีเพียงแค่เลือกเปิดเพลงดัง ๆ และเดินตรงเปิดประตูเข้าห้องน้ำด้วยขาที่ละเหี่ย ย่ำพื้นกระเบื้อง ยืนมือไปที่อ่างเซรามิกสีขาว เปิดก๊อกน้ำล้างมือที่เปื้อนเลือดทั้งหมดทั้งปลายเล็บทั้งเลือดที่แห้งเกาะอยู่ที่ผิวหนัง การนำส่วนของร่างกายตัวเองไปล้างด้วยน้ำทำเพื่อจิตใจเลือกกลบภาพต่าง ๆ ที่ถูกบันทึกเอาไว้ทั้งแววตาโล่งไร้จุดหมายของชาติ เสียงปืนในหัว กับความเจ็บปวดของรอยแผลที่มือที่เกิดขึ้นที่ใบหูซ้ายระหว่างที่ล้างมือ พัฒน์มักจะชอบนับตัวเลขไปด้วยในการทบทวนความทรงจำ การนับเลขช่วยให้ตัวเขาเองใจเย็นได้ เขาคิดว่าถ้าตัวพัฒน์นับเลขได้ เขาก็จะผ่านเรื่องต่าง ๆ ไปได้ง่ายเหมือนการนับตัวเลข น้ำไหลผ่านมือจนผิวหนังที่มือเปื่อยยุ่ยถึงแม้อวัยวะสุดปลายแขนจะสะอาดแล้ว
สำหรับพัฒน์ความสะอาดเป็นเรื่องนามธรรมอยู่ดี ตัวเขาก็ด้วยพัฒน์รู้สึกว่าตัวเองเป็นนามธรรม ต่อให้สามารถยืนยันตัวตนผ่านความเจ็บปวดที่เจอในอดีต รอยแผลที่หัว หูแหว่งหรือแผลภายในจิตใจในวัยเด็ก มันน่าเจ็บปวดและดึงเรี่ยวแรงเขาในปัจจุบัน ความเพลียและสนามโน้มถ่วงของความเจ็บปวดเพิ่มให้ความสามารถในการมองเห็นตัวเองในกระจก ความมืดเกาะกินเขาอยู่ฉุดร่างกายนั้นลงที่พื้นจนผล็อยหลับไป
พอแสงแรกปรากฏพัฒน์สะดุ้งตื่นมาในห้องน้ำนอนอยู่ที่พื้นกระเบื้องสีแดง เสียงนาฬิกาปลุกดังจากห้องนอน
ย้อนกลับไปหลังจากพนักงานดับเพลิง กับรถพยาบาล มาแล้วหลังจากพัฒน์ได้ขว้างปืนทิ้งไป ที่คอนกรีตยาวบนสะพานปลา
เบนที่สลบอยู่ตื่นขึ้นแล้วเห็นสภาพพัฒน์กับเรือที่อุ้มลูกบอลไฟขนาดใหญ่เหนือผิวน้ำ หน้าเบนดูตกใจและสงสัยกับเหตุการณ์ทั้งหมด เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาแค่กำลังเอาน้ำมันมาในเรือแล้วก็ตู้มมมม!! เบนสลบและพัฒน์ก็หยิบกางเกงนักเรียนที่เปื้อนเลือดกับกลิ่นไหม้ สอดขาเข้าไปทีละข้างของชิ้นผ้านั้น แล้วเดินไปที่รถพยาบาล เบนเดินตามพัฒน์มา ด้วยความระแวงถึงบาดแผลบนร่างกายตัวเอกมีรอยล้มและถลอกเล็กน้อยบนตัวเบน เขาก้าวไปพร้อมพัฒน์ด้วยความกังวลและสงสัยใคร่รู้ความอันตรายที่เกิดขึ้นทั้งหมด
เจ้าหน้าที่รถฉุกเฉินให้ผ้ามาคลุมห่มที่ตัวพัฒน์ เจ้าหน้าที่เริ่มทำแผลบริเวณเนื้อหูที่แหว่งไปของพัฒน์ กับรอยถากของกระสุนที่ศีรษะ เบนก็ได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเหมือนกัน เบนมีแผลฟกช้ำจากการดีดของแรงระเบิดและ เขาอยู่ในภาวะช็อกจากเหตุการณ์ทั้งหมด รวมถึงพัฒน์ก็ด้วย
ขณะที่พวกเราทำแผลอยู่หลังรถพยาบาล มีตำรวจสองนายเดินตรงเข้ามาทางพวกเราทั้งสองคน ตำรวจคนหนึ่งยืนข้างเบน และอีกคนยืนตรงหน้าของพัฒน์ เอ่ยปากถามพัฒน์เรื่องการระเบิดของเรือ
"เกิดระเบิดขึ้นได้ยังไง"
พัฒน์คิดครู่หนึ่งก่อนที่เรื่องแต่งทั้งหมดจะเข้ามาที่หัวเขา พรั่งพรูออกไปเป็นคำพูด "พอดีอาจารย์ผมให้มาศึกษาชีวิตชาวประมง พี่ชายผมเลยเช่าเหมาลำ" พัฒน์อธิบาย
"แล้วผมก็ทำอาหารให้น้องกิน" เบนตามน้ำไปกับเรื่องราวที่พัฒน์เริ่ม
"ช่วงนี้เราทะเลาะกันบ่อย ตอนเราทะเลาะกัน เขาทำอาหารอยู่พี่ชายผมทำอาหารแล้วเปิดแก็สไว้" พัฒน์ชี้ไปทางเบน "พอเราต่อยกันเสร็จ" พัฒน์ชี้แผลต่าง ๆ บนใบหน้าพยายามเล่าเรื่องต่อ ตำรวจหันไปทางเบน เบนพยายามเออออตาม ทำท่าต่อย ๆ วู้ว ๆ
"ผมเลยเป็นคนทำอาหารต่อ พอพี่ชายผมออกไปสูบบุหรี่ แล้วก็บู้มมมม! ทุกอย่างกระเด็นกระดอน มีดแฉลบหูผม" ทั้งสองชี้ไปที่แผลต่างบนร่างกายของตัวเอง
"ใช่ ตอนนั้นผมตกใจ แล้วกระเด็นออกมา" เบนช่วยเล่าเสริม
"เสื้อผมก็ไฟไหม้" พัฒน์อธิบายเพิ่มแสดงให้เห็นว่าเหตุผลที่เขาใส่แค่กางเกงเป็นเพราะว่าอะไร
"ผมสัญญาว่าเราจะไม่ต่อยกันอีกครับ" เบนพยายามช่วยพูดกลบเกลื่อน
ตำรวจไม่ติดอะไรและทำหน้าเบื่อกับคดีเรื่องราวประมาณนี้แล้วก็เดินไป พวกเราแตะมือกันเสียงดัง "เยสส!!" ตำรวจทั้งสองคนได้ยิน จึงหันหลังกลับมา ทั้งพัฒน์และเบนทำหน้าซีดมองหน้าตำรวจทั้งสองคน เบนยิ้มเจื่อน ๆ "พวกเราแค่สัญญาว่าจะไม่ตีกันนะครับ" เขาบอกกลับไป
เช้าวันถัดมา พัฒน์กลับไปที่โรงพยาบาล
หน้าโรงพยาบาลวันนี้มีแต่รถตำรวจเยอะแยะ โรงพยาบาลวุ่นวายเหมือนเดิม พัฒน์เข้าอาคารผู้ป่วย เข้ากล่องเหล็กถูกดึงด้วยระบบรอก ขึ้นลิฟต์มาอยู่ที่ชั้นหก
ความวุ่นวายที่ไม่เคยมีอยู่ในชั้นนี้ อยู่ที่ห้องของแม่พัฒน์มีเจ้าหน้าที่ตำรวจเยอะแยะเดินออกมาจากห้องนั้น ขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่ตำรวจรถเข็นขนาดเล็กดันออกมาด้วยล้อหมุนขนาดเท่ากำปั้นอยู่หน้าห้อง มันกำลังเดินทางออกจากห้องผู้ป่วย 633 สิ่งที่ทำให้พัฒน์หน้าซีด กว่าการเห็นตำรวจจำนวนหยิบมือคือของที่อยู่บนรถเข็นที่กำลังผ่านข้างตัวพัฒน์ไป กระเป๋าเงินทั้งหมดอยู่บนนั้นออกมาจากห้องที่แม่เขาอยู่ นั้นคือเงินที่พัฒน์ซ้อนไว้ในฝ่า มันกำลังออกห่างไกลจากตัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ พัฒน์ตะลึงและอกหักอย่างแรง ความประหลาดใจในครั้งนี้รู้สึกราวกับโดนชกเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว มันเป็นสถานการณ์ที่เกินกว่าความลำบากใจพัฒนาไปสู่ความทุกข์ทรมานขมขื่น เขาเดินผ่านประตูห้องบานนั้น เข้ามายืนระหว่างประตูกับความวุ่นวายภายในห้องสีเขียว สายตาพัฒน์กำลังจ้องมองตำรวจสองคนที่กำลังใช้แขนทั้งสองข้างถือเงินลงมาจากฝ้าอีก เจ้าหน้าที่ตำรวจสูงอายุตัวท่วมใหญ่เสื้อสีกากีรัดแน่น เดินเข้ามาตักเตือนว่าเขาถูกห้ามไม่ให้เข้าห้องของแม่ตัวเอง แม่เขายังคงนอนอยู่บนเตียง
พัฒน์ถามเจ้าหน้าที่ คนใกล้สุดที่อยู่ทางด้านซ้าย เขากำลังจดข้อมูลจากที่เกิดเหตุก่อนจะเอากระดาษพวกนั้นไปอยู่ในกล่องเอกสารที่โรงพัก "เกิดอะไรขึ้นครับ" พัฒน์ถาม ถึงแม้เขาจะรู้คำตอบดี ว่าตัวเองทำอะไรลงไป สำหรับพัฒน์การกระทำเป็นเพียงสาเหตุ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถรู้ถึงผลลัพธ์ของมันได้อยู่ดี
"มีคนโดนแทงที่นี่ เป็นคดีทะเลาะกันแต่หาตัวผู้กระทำไม่ได้ น่าจะตกลงกันไม่ได้เรื่องเงิน"
ตำรวจอธิบายและพยายามชี้ด้วยปากกาที่จดโน๊ตกระดาษนั้น ไปทางเงินบนฝ้าที่กำลังถูกเอาลงมา เขาเอามือแตะไหล่พัฒน์เมื่อเห็นใบหน้าของพัฒน์เต็มไปด้วยผิดหวังกับความเศร้าในแววตา พัฒน์ผิดหวังในความสามารถของตัวเอง
"ไม่เป็นไรน้อง แม่น้องยังปลอดภัยดี" บุรุษในชุดกากีหันหน้ามาเปรยคำพูดพร้อมประโยคปลอบใจ
พยาบาลหญิงคนหนึ่งพูดกับตำรวจที่คุยกับพัฒน์อยู่ "คุณตำรวจคะ ผู้ต้องสงสัยรู้สึกตัวแล้วค่ะ"
ความหมองใจแตกกระจายออกกลายเป็นรู้สึกตื่นตกใจทันที พยาบาลกำลังพาตำรวจอีกสองนายตามเธอไป พัฒน์รีบวิ่งตามเพื่อหาผลลัพธ์ ไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ ห้องพักฟื้นของชาติอยู่เลยออกไปในอาคารถัดไป เมื่อก้าวเดินของทุกคนมาถึงหน้าห้องผู้ป่วยชื่อชาติ ทุกคนรวมถึงเขามองผ่านกระจกใส ดูเหมือนชาติจะยังพูดไม่ได้ เขาเห็นใบหน้าของพลอยและภรรยาของชาติที่อยู่ในห้อง ทั้งเธอกับภรรยาของชาติ ไม่รู้ว่าคนที่ลงมือกระทำให้เกิดเหตุการณ์กำลังมองอยู่หน้าห้องนั้น สิ่งที่กั้นอยู่ของผู้กระทำและถูกกระทำมีเพียงแค่กระจกใสกับกำแพงสีขาวเขียว
หมอประจำคนไข้เดินตรงเข้ามา เขาเริ่มต้นพูดอธิบายกับกลุ่มตำรวจที่ยืนหน้าห้องเลขที่ 912 ว่า "คนไข้อยู่ในโคม่านะครับ ต่อให้ฟื้นขึ้นมาก็ไม่ได้มีสติที่จะสื่อสารได้ อาการของเขาแย่ลง อวัยวะเริ่มล้มเหลวทีล่ะส่วนจากการที่เลือดไปเลี้ยงไม่พอ" พัฒน์ได้ยินเรื่องนี้ด้วย เขารีบหลบหน้าและออกห่างจากที่ตรงนั้นในทันทีก่อนที่พลอยจะรู้ว่าเขายืนอยู่ตรงหน้าห้องนั้น
โน๊ตที่สำคัญเกี่ยวกับร่างกาย
ร่างกายมีปริมาณที่เลือดต้องการในแต่ละอวัยวะอยู่ สมอง หัวใจ ตับ และปอด เวลามีคนบอกว่าเสียเลือดมากไปคือมีความหมายว่า 1. เขาต้องการเลือดทันที 2.ต้องหาจุดที่เส้นเลือดฉีกขาดและเย็บปิด ร่างกายเหมือนเป็นท่อประปาของเลือดแบบวงกลมผ่านหัวใจที่มีหน้าที่เป็นเครื่องปั๊ม ถ้าหากท่อแตก ก็ต้องทำตามสองข้อนั้น สิ่งหนึ่งที่เป็นผลข้างเคียงหลังท่อแตกคือต้องปั๊มมากขึ้น หัวใจเหนื่อยมากกว่าเดิม บางจุดน้ำจะแรงและบางจุดน้ำจะเบาน้ำแรงและน้ำเบาอยู่ที่กำลังในการปั๊มและขนาดท่อของแต่ล่ะจุด จุดที่น้ำเบา อวัยวะแถวนั้นจะเลือดไม่พอ ทำให้อวัยวะนั้นค่อย ๆ ตาย อวัยวะเป็นเหมือนหลอดไฟ มีสิบดวง ดับไปสี่ดวงนอกจากจะหายากแล้วว่าเป็นดวงไหน การรวนของการที่ร่างกายไม่เข้าใจว่าอวัยวะไหนหยุดทำงานบ้าง นั่นแหละคือผลข้างเคียงของการขาดเลือดและรอยแผลใหญ่ ที่ทำให้ถึงชีวิต รอยแผลไม่ได้ทำให้เราตาย แต่การเสียสมดุลภายในต่างหากที่ทำให้เราตาย
ณ ท่าเทียบเรือ ซากเรือไหม้ยังคงลอยอยู่บนทะเล ไม้รอบเรือกระทบเล่นกับคลื่นบนผิวน้ำ
ความสว่างของพระอาทิตย์สู้กับสีดำไหม้บนไม้ ความร้อนทำลายเนื้อไม้กลายเป็นโพรงถ่านไม้สีดำ วางซ้อนกันไปมาไร้ทิศทางการทิ้งน้ำหนัก กลิ่นควันไหม้ลอยฉุน
พวกเขาทั้งสองคน ทั้งพัฒน์และเบน เดินมาจากคอนกรีตแนวยาวตรงยาวมาที่ปลายทางเดิน เรือสีถ่านลอยอยู่บนน้ำ พัฒน์สังเกตเรื่องราวโดยรอบ จ้องมองเถ้าถ่านสีดำขนาดใหญ่ตรงหน้า เท้าของพัฒน์ กำลังก้าวเหยียบขอบเรือไม้ ขึ้นมาสังเกตดูของที่ยังอยู่บนเรือ พอเหยียบซากปรักหักพังไปนิดเดียว เถ้าไม้ดำก็ติดรองเท้ามา เบนยังมีท่าทีกลัวอันตรายในการขึ้นมาบนเรือ
พัฒน์พยายามสำรวจสิ่งของที่จะไม่เป็นหลักฐานต่อการตามตัว ไปกับการดูอุปกรณ์ของห้องวิจัยที่ยังสามารถใช้การได้อยู่
"เดินดี ๆ นะเว้ย ระวังเสี้ยนตำ" เตือนด้วยความเป็นห่วงก่อนที่จะขึ้นมาบนเรือ พัฒน์หยิบแรมที่ไหม้บนเรือแล้วดูสภาพ
"แล้วยังไงต่อทุนก็ได้คืนแล้ว มาครึ่งรายชื่อล่ะนะ ยังจะทำต่อมั้ย?" เบนถาม
พัฒน์ที่เดินสำรวจทั่วเรือแล้ว พบว่าไม่ได้มีของไหนที่พอจะใช้ได้ จะต้องซื้อใหม่ทั้งหมด ทั้งถังวัสดุชีวภาพ เครื่องพิมพ์ และคอมพิวเตอร์ เขายืนเหยียบด้านหน้าเรือ ตัวเขาเองก็มีความคิดที่อยากจะล้มเลิก เพราะเรื่องความอันตรายกับความเสี่ยงที่เจอ แต่การพริ้นท์มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เขาได้เงินมากพอที่จะแก้ไขปัญหาทั้งหมด เขาหันหน้ากลับมามองหน้าไปที่เบน "ทำต่อ" เขาก้าวเท้าหาทางเหยียบออกจากเรือ
"แล้วนายจะทำที่ไหน ของอีกจะทำยังไง" เบนเซ้าซี้เหมือนจะไม่อยากทำ พัฒน์รู้ว่าเบนก็แค่บ่นกับปัญหา แต่สุดท้ายเขาเองก็อยากได้เงินจากงานนี้อยู่ดี
"พี่รู้จักคาซาบลังกา (Casablanca) มั้ย" พัฒน์เดินลงจากเรือและเดินกลับขึ้นไปต้นทางของคอนกรีตท่าเรือ
เบนที่พึ่งลงจากเรือเดินตามออกมาตะโกนถามต่อ "คืออะไร"
เสียงตอบกลับดังจากไกล ๆ ด้านหน้าของเบน "หนังปี 2485 พี่ต้องการบางอย่างที่เคลื่อนไหวได้" เดินหันหลังออกมาจากท่าเทียบเรือ
โน๊ตที่สำคัญเกี่ยวกับพ่อพัฒน์
พัฒน์กับพ่อชอบดูหนังคาวบอย พ่อของพัฒน์เคยเล่าให้เขาฟังว่า ในช่วงเวลาที่พ่อเคยจีบแม่ ตอนที่เจอแม่บริเวณที่สูบบุหรี่ แม่อยากได้ไฟแช็ก ในตอนนั้นพ่อเขาโชว์หยิบไม่ขีดจากซองกระเป๋าเสื้อ และใช้นิ้วโป้งจุดไม้ขีด พ่อเขาทำเรื่องนี้ได้ และพ่อพัฒน์เขาเองก็ได้สอนให้พัฒน์ ในวิธีการจุดไม้ขีดด้วยการดีดที่เล็บนิ้วโป้ง ปล.หนึ่งแม่กับพ่อตัดสินใจเลิกสูบบุหรี่หลังจากที่พวกเขาแต่งงาน ความรักอยากให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันนานขึ้น ปล.สอง ตอนที่พัฒน์จุดเทียนวันเกิดแม่อายุ สี่สิบสองปี พัฒน์ก็ได้ใช้วิธีการดีดหัวไม้ขีดด้วยเล็บนิ้วโป้งมือขวา
วันถัดมา ณ โรงเรียนตอนเช้า
พัฒน์เดินเข้าโรงเรียน ตอนเขาเข้าห้อง ทุกคนดูสังเกต แผลบนหัวและใบหูที่ถูกคลุมด้วยผ้าก๊อซใยสังเคราะห์ ดูเหมือนบาดแผลที่ทุกคนในห้องเรียนสามารถเห็นได้ จะเป็นเรื่องสนุกปากของสังคมนี้ ทุกคนพยายามจะพูดถึงความเจ็บปวดของคนอื่นมากกว่าของตัวเอง มันเป็นเรื่องน่าอึดอัดมากสำหรับเขา กับความเจ็บปวดที่มีอยู่แล้วสามารถทำให้เจ็บปวดเพิ่มขึ้นได้อีกด้วย ทั้งสายตาและคำพูด เสียงในหัวเขาคิดแบบนั้น ออกมาผ่านสีหน้าที่อึดอัด
พัฒน์ตัดสินใจที่จะแก้ไขเรื่องที่พูดจากคนอื่นเกี่ยวกับตัวเขา ให้ไปในทางเดียวกัน ตอนนำการทักทายอาจารย์ ในการเริ่มคาบแรก
"นักเรียนทั้งหมด พนมมือ กราบ"
"สวัสดีครับคุณครู" เสียงนักเรียนทุกคนในห้องพูดพร้อมกัน
"เราหูอักเสบน่ะ ดำน้ำมา" พัฒน์ยืนขึ้น ตะโกนบอก ก่อนที่จะค่อย ๆ นั่งลง มันน่าอาย เขารู้ว่าอย่างน้อย เรื่องที่จะถูกพูดถึงจะได้ไปในทิศทางเดียวกัน เขาแค่ขี้เกียจมาแก้เรื่องแต่งของคนอื่น
ในห้องเรียน ขณะที่พัฒน์จดบันทึก เขามองผ่านทางหน้าต่างห้องเรียน มีรถตำรวจมาที่โรงเรียนก้าวเท้าของเครื่องแบบสีกากี เพิ่มความเครียดของตัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ เหงื่อเขาเริ่มออก แม้ขณะนี้ยังไม่มีใครสังเกตความกังวลของพัฒน์ จนกระทั่งอาจารย์ผู้ช่วยเรียกชื่อผมผ่านอาจารย์ที่อยู่หน้าห้อง "พัฒน์ ผู้อำนวยการเรียกไปคุย"
พัฒน์เดินตามคนที่มาเรียกไปกับเขา พัฒน์รุ่มร้อนกระวนกระวาย ก้าวทุกก้าวที่ก้าวไปข้างหน้ายิ่งเพิ่มความรู้สึกสิ้นหวังต่ออนาคต กังวลว่าจะโดนจับเรื่องไหน ขโมย เรื่องชาติ หรือเรื่องขายอวัยวะ
ผมสับสน ตื่นเต้น ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแม่แล้วก็อนาคตของผม แต่ไม่­­ว่ายังไงผมก็ต้องตายอยู่ดี โดนจับตอนนี้ก็ไม่เห็นจะเป็นไร เขาคิดแบบนั้น
พัฒน์เข้าไปนั่งในห้องผู้อำนวยการ ห้องนี้มีแค่ผมกับเก้าอี้เบาะสีดำ ระหว่างรอผู้อำนวยการ มีตำรวจสองนาย เปิดประตูเข้ามาพร้อมผู้อำนวยการ สีกากีทั้งสองคนนั้นนั่งรออยู่ข้างหลังพัฒน์
เขาหันดูว่าเขาคุยอะไรกัน กำหนดบทสนทนาที่ทำให้ตำรวจต้องรอหน้าห้อง วาสนา นั่งลงประจำเก้าอี้ประจำตำแหน่ง พร้อมกับกาแฟติดมือมา เธอใจเย็นวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ค่อย ๆ เปิดคอมพิวเตอร์ส่วนตัว
"พัฒน์ ดูจากผลการเรียนเทอมนี้ ทำได้ดีมากเลยนะ คนที่ทำได้ 4.00 ทุกวิชาตั้งแต่ประถมยังเป็นแค่พัฒน์คนเดียวในโรงเรียน"
"ผอ. เรียกผมมามีอะไรรึเปล่าครับ ถ้าแค่เรื่องผลการเรียนหรือไปแข่ง…"
"ผอ. แค่อยากคุยด้วยหน่อยหน่ะ ช่วงนี้ไปทำอะไรมา"
"เอ่อ… คือเรื่องไหนครับ" ความกลัวโดนจับได้ทำให้เสียงเขาสั่น ความกังวลกำลังกัดกร่อนภายในของพัฒน์
"ผอ. ขอคุยแป๊บเดียว ผอ.รู้หมดแล้วนะ"
แววตาสับสน เหงื่อตกรอบคอ
ตำรวจด้านหลังหันมามองทางนี้
"จริงเหรอครับ" พัฒน์กลืนน้ำลายเอื้อก
"จริงสิ" คำตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งประโยคนี้ทำเอาพัฒน์ขนลุก ใครจะรู้ว่าพัฒน์ทำอะไรไปบ้าง ตำรวจข้างหลังจับตามอง ทันใดนั้นความผวาก็กลับเข้ามาในความคิด พัฒน์ค่อย ๆ ชายตามองหันหัวไปด้านข้าง ทำหน้าเฉย ๆ เข้าไว้
"บอกไว้ก่อนนะ ครูช่วยพัฒน์แค่พัฒน์ อยู่ในโรงเรียนเท่านั้นแหละ หลังจากนี้ครูดูแลพัฒน์ไม่ได้แล้ว เข้าใจนะ"
"ผอ. แค่ต้องบอกตรง ๆ นะ"
"ติดมหาลัยที่ไหนต้องบอกทางโรงเรียนด้วย"
พัฒน์ตอบด้วยใบหน้าด้วยยิ้มกึ่งหนึ่งของความโล่งใจปนกังวลใจ "…โอเคครับ"
"คือมหาลัย ชื่อว่าเอ็มไปที (MIT) เมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ส่งข้อความมาช่องทางอีเมลของโรงเรียนเรื่องรับพัฒน์ผ่านการคัดเลือก" ผู้อำนวยการใช้มือขวาหยิบกระดาษจากลิ้นชัก ขึ้นมาวางบนโต๊ะ ที่พิมพ์มาให้ดูพัฒน์ดูเอกสารยืนยันสิทธิ์ "เขาบอกให้หนูยืนยันสิทธิ์เข้า เรียน จะใกล้กำหนดหมดการยืนยัน ทางมหาลัยจึงส่งอีเมลมาที่โรงเรียน ยินดีด้วยนะพัฒน์"
"โอเค… ขอบคุณมากครับ" พัฒน์ที่ยังสับสนกับตำรวจที่มาข้างหลัง "ผมจะยืนยันนะครับ ขอบคุณครับ"
"ดีเลย ครูยินดีด้วยนะ ผอ.จะเอารูปพัฒน์ผ่านการคัดเลือกมหาลัยต่างประเทศ ติดข้างโรงเรียนใหญ่ ๆ เลยนะ" ผอ. ก้มหน้าเคลียร์เอกสารต่อ
พัฒน์ถามต่อ "เอ่อ แล้วตำรวจ"
"อ้อ"
ยามโรงเรียนก็ถูกนำตัวเข้ามาโดยอาจารย์พละกล้ามโต อาจารย์พละยืนอยู่ตรงประตูพร้อมยาม "ผมพาตัวมาแล้วครับ"
"เรื่องยามโรงเรียนหน่ะ พอดีเค้าเคยมีประวัติ ขโมยคอมโรงเรียนอื่น ทางโรงเรียนจัดการไม่ดีเองแหละ แรมหายแทบจะทุกเครื่อง แล้วก็ยังมีเครื่องพิมพ์สามมิติอีก ผอ. หล่ะปวดหัวจริง ๆ" เธอตอบผมแล้วค่อยลุกไปคุยข้างนอกกับตำรวจ ให้พาตัวยามไป เครื่องแบบสีกากีพาตัวยามไปในข้อหาลักทรัพย์
วาสนากลับเข้ามาในห้อง นั่งเก้าอี้ กดแป้นพิมพ์สองสามครั้ง แล้วหันหน้าจอแมคคอมพิวเตอร์มาทางผมโชว์ให้เห็นกราฟิกจากฝ่ายเทคโนโลยีและสารสนเทศโรงเรียนในรูปภาพหัวข้อการนำเสนอ "ร่วมแสดงความยินดี เด็กเก่งมหาลัยเอ็มไอที ได้แก่พัฒน์ ณ อยุธยา" มีจำนวนสองรูป วาสนาได้ให้พัฒน์เลือกรูปภาพรูปป้ายไวนิลตัวเองที่จะต้องติดกำแพงโรงเรียน ขนาดประมาณสามเมตรได้ แต่เป็นการเลือกของสีพื้นหลัง พัฒน์เห็นว่ามันมีแค่พื้นหลังสีแดงส้ม กับแดงชมพู มันก็แดงเหมือนกัน สำหรับพัฒน์เขาคิดว่าเรื่องการเลือกสีกับป้ายการประกาศมหาลัยดัง เรื่องพวกนี้มันไร้สาระชัด ๆ
"เป็นไงจ๊ะ ครูให้ฝ่ายเทคโนโลยีของโรงเรียน ทำให้เรียบร้อยแล้วนะ เอาสีแดงไหนดี" ผอให้ผมเลือกสีพื้นหลังรูปตัวเองที่จะถูกขยายขนาด
"อันซ้ายแล้วกันครับ" พัฒน์ตอบให้มันเพียงจบ ๆ ไป
กริ๊งพักเที่ยงดัง
พัฒน์ขอบคุณผู้อำนวยการอีกครั้งที่บอกเรื่องมหาลัย และตื่นเต้นดีใจ ที่ยังไม่โดนจับได้ เขารีบออกไปพักกลางวัน
วันถัดมา ในขณะที่ทุกคนไปเรียนพิเศษ พัฒน์กับเบนมาเจอกันที่ท่าเรือเปลี่ยนถ่ายสินค้า
เรือใหญ่ ๆ จะขนคอนเทนเนอร์ มาวางที่นี่และแต่ละบริษัทในไทยก็จะขนของออกไป ที่นี่มีคอนเทนเนอร์ถ่ายเข้ามาและออกไปมากกว่าหนึ่งพันถึงสองพันตู้คอนเทนเนอร์ต่อวัน เป็นส่วนใหญ่เป็นสินค้าที่เข้ามาขายในประเทศ หรืออะไหล่ที่มาประกอบในไทยเพราะแรงงานถูกกว่า ถ้าส่งออกจะมีทั้งสินค้าเกษตรและสินค้าทางวัฒนธรรม หรือยาเสพติดที่ประกอบไปในสินค้าอื่นแล้วส่งออกต่างประเทศ ในไทยก็มีเป็นเรื่องปกติ เพราะคนที่ทำงานในกรมสรรพากรส่วนใหญ่ก็จะเอาสินค้าบางส่วนออกไปขายเองจากการตรวจสอบ
"สิ่งที่เคลื่อนไหว เอาตัวรอดเสมอ" พัฒน์พูดประโยคจากหนังดังที่เขาชอบตอนมองตู้คอนเทนเนอร์
เบนเห็นตู้แต่ล่ะตู้ไม่ได้อยู่ที่ใดที่หนึ่ง มันถูกเคลื่อนย้ายไปมา
"เราทำที่นี่ได้ เราใช้คอนเทนเนอร์เป็นแลป" พัฒน์พาเดินสำรวจข้างในคอนเทนเนอร์ในจุดพักคอนเทนเนอร์เพื่อตรวจสอบสินค้า พวกบริษัทอื่นที่มาก็ไม่ได้มาตรสวจสอบทุกวัน พัฒน์อธิบายแค่เปลี่ยนที่ทำงานไปเรื่อย ๆ หลังจากเบนออกจากคอนเทนเนอร์พัฒน์ปิดและล็อกประตู
"แล้วตำรวจจะไม่มาเจอเหรอ"
ปึง! ปึง! พัฒน์ทุบที่ข้างตู้คอนเทนเนอร์ สองที ตัวเขาก้าวถอยหลังออกมาจากตู้ แตะไหล่เบนกับกวักมือให้ถอยออกมาจากตู้คอนเทนเนอร์ ตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ลอยขึ้นด้วยเครนที่เกี่ยวไว้และไปวางตรงอื่น
"ตู้จะเปลี่ยนที่ไปมา เราให้พนักงาน วางไว้สามจุด วนไปเรื่อย ๆ" พัฒน์ชูแก้วกาแฟให้กับพี่พนักงานที่บังคับรอกหมุนยกน้ำหนักขนาดใหญ่ อยู่บนเครน เบนพยักหน้าทักทาย เขายิ้มแล้วชูนิ้วโป้งกลับมาทางพัฒน์และเบน ทั้งสองคนเดินออกมาจากบริเวณที่เก็บตู้คอนเทนเนอร์สินค้านั้น
"พี่ออกค่าแลปก่อนนะ"
"อะไรนะ นายใช้เงินหมดแล้วเหรอ …ผู้หญิงเหรอหรือเกม"
"ผมแค่มีปัญหานิดหน่อย"
"ปัญหาเหรอ บอกมาสิวะ ว่าคืออะไร เราเป็นหุ้นส่วนกันนะเว้ย ฉันรู้แล้ว สรุปนายเป็นคนดีหรือคนเลวกันแน่ นายเลือกเอาสักอย่าง นายจะเป็นทั้งสองอย่างไม่ได้นะเว้ย"
พัฒน์เงียบเป็นการตอบคำถาม เขาหันหน้าไปมองเบน
บทสนทนาถูกตัดจบโดยเสียงโทรศัพท์มือถือพัฒน์ดังขึ้นมา "..ตรู๊ด ตรู๊ด" เขารับสายโทรเข้ามาจากโช
"ใช่ ๆ"
"เริ่มพรุ่งนี้"
"เจอที่จุดถ่ายสินค้าบีสอง"
"เริ่มพรุ่งนี้ 5 โมง" พัฒน์กดวางสายการสนทนา หันหน้าไปทางเบน "เริ่มพรุ่งนี้นะ เจอกัน" พัฒน์เรียกรถบริการคมนาคมส่วนตัวแล้วเขาขึ้นรถกลับไป ไม่มีอะไรที่จะมารั้งให้ตัวพัฒน์ให้หยุดการพิมพ์อวัยวะต่อได้
วันถัดมาใน วิชาพุทธศาสนา คาบสุดท้าย
พัฒน์ที่จ้องนาฬิกาห้องเรียน กังวลกับเวลา ทุกคนในห้องเบื่อวิชานี้ บางคนเชื่อว่าศาสนาพุทธไม่ควรถูกเอามาสอนในโรงเรียน ถ้าสอนก็เป็นพหุศาสนาและเรียนความเชื่อที่หลากหลาย และเป็นการตั้งคำถามและอยู่ร่วมกันกับความเชื่อ ศาสนาจะทำให้เราอยู่ร่วมกับศาสนาอื่นได้ แต่ระบบการศึกษาแบบวัดผลทำให้เราต้องจำว่าพระพุทธเจ้าไปเจอใครและคุยกับอะไรกับใครบ้าง เพื่อได้คะแนนและเอาไปวัดผล ยื่นต่อกระทรวงการศึกษา หลาย ๆ คนในห้องนี้อยากกลับบ้านแล้ว
วิชาพระพุทธศาสนา
สอนโดยอาจารย์ ศุชาดา ศุชาดาเป็นผู้หญิง วัยห้าสิบเจ็ดปี ใกล้เกษียณ นับถือศาสนาพุทธ จะสะพายกระเป๋าแบรนด์ ที่ผู้ใหญ่ชอบ ๆ กัน ชอบใส่แหวนเพชรเยอะให้คนทัก ชอบเป็นที่สนใจของหมู่อาจารย์ด้วยกัน ไปไหนมาไหนก็อยากให้อาจารย์และเด็กไหว้ตัวเอง คนประมาณนี้จะทำบุญทุกวันพระพร้อมกับงดกินเนื้อสัตว์ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีและชอบธรรมในการด่าคนอื่นให้ไปตายหรือ สอนคนอื่นแบบบุญน้อยกว่า เป็นบุญคุณเลยนะ เวลานักเรียนไม่ฟัง จะทำเป็นหยุดสอนและบอกว่าให้เกียรติครูบ้าง แต่พอเด็กตอบอะไรไม่ถูกใจจะโดนด่าว่าอ่อนต่อโลก ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อน และวันไหนที่ เล่าเรื่องตัวเองเยอะ ๆ จะทำให้เราตามเนื้อหาที่เรียนไม่ทัน กินเวลาคาบอื่น หรือถ้าเป็นคาบสุดท้ายจะเลิกช้า ส่วนใหญ่ก็จะมีการทำโทษตามใจตัวเองเพิ่มมาอีก
ซึ่งวันนี้เป็นวันนั้น
จากตารางวันปกติของคาบแปดเราจะเลิกสี่โมงสิบห้านาที ตอนนี้ ห้าโมงครึ่ง ห้องอื่นเลิกเรียนและกลับบ้านกันแล้ว ศุชาดาให้นักเรียนหญิงที่ใส่ถุงเท้าข้อสั้น สี่คนไปยืนหน้าห้อง และถามเหตุผลนักเรียนหญืงแต่ละคนว่าทำไมถึงใส่ถุงเท้าข้อสั้นบางคนตอบว่าเป็นความสะดวก เพราะผ้าถุงเท้า หรือความสะดวกกับการใส่รองเท้า ซึ่งดูเหมือนว่าอาจารย์ศุชาดาก็ไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่นักเรียนหญิงสี่คนตอบ และยังสอนเพิ่มว่า
เสียงพูดคุยความไม่พอใจของนักเรียนดังไปทั่ว
"จะใส่อะไรก็ให้มันดูกาลเทศะ เป็นนักเรียนจะมาแต่งตามใจตัวเอง จะไม่คิดรักษาความเป็นไทย วัฒนธรรมอันดี คิดจะแต่งแบบนี้มายั่วผู้ชายเหรอ ครูต้องตีเพื่อให้จำ" อาจารย์ศุชาดา หยิบไม้ในรางชอล์กเขียนกระดานดำมา ผายแขน ตีที่น้องขาทีละคน คนละสามครั้ง
เพียะ!
เพียะ!
เพียะ!
"อัญชิตาไปนั่งได้" ศุชาดาพูดพร้อมความภาคภูมิใจในการลงโทษนักเรียน เขาลงโทษเพื่อคาดหวังวันหนึ่งที่ได้ดีจะหันมาขอบคุณที่ลงโทษ เขาไม่รู้ซะด้วยซ้ำว่าที่ทำอยู่คือความรุนแรงที่มีผลต่อสุขภาพร่างกาย และสุขภาพจิต ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขากำลังเติมเต็มความต้องการของตัวเอง ความหวังดีของคนพวกนี้มีความหมายเฉพาะตัวแล้วไม่เปลี่ยนแปลงง่าย
อัญชิตายกมือไหว้ขอตัวไปนั่งที่ของตัวเอง เสียงของอัญชิตาเบา กำลังก้มตัวกลับมาที่นั่ง
"หวังว่านักเรียนจะเข้าใจว่าครูตีเพราะครูรัก" ศุชาดาหันไปทางนักเรียนในห้อง เขาภาคภูมิใจในตัวเองมากขึ้น เมื่อเด็กยกมือไหว้หลังจากที่เขาตีเสร็จ
พัฒน์เห็นรอยแดงที่ น่องอัญชิตา ตั้งแต่หน้าห้องจนมานั่งที่เก้าอี้ข้างหน้า พร้อมกับได้ยินเสียงบ่นของเพื่อนข้าง ๆ เรื่องจะนัดพ่อไว้หรือบางคนต้องไปเรียนพิเศษต่อ บางคนวันนี้วันเกิดคนในครอบครัว บรรยากาศในห้องตอนนี้มีแต่ความระอาและอยากกลับไปใช้เวลาของตัวเอง
อาจารย์ศุชาดา กำลังจะฟาดพัชชา เธอเป็นคนที่สองของการลงโทษใส่ถุงเท้าข้อสั้น
พัชชาหยีตา ร่างกายความเกร็ง รอความเจ็บปวดจากการลงโทษของคนที่บอกว่าตัวเองมีความรู้มากกว่า
ควับ!! พัฒน์กำไม้เรียวก่อนที่จะฟาดลงที่น่อง
พัฒน์ยืนอยู่หน้าห้องกับอาจารย์ตกใจ ศุชาดายื้อไม้จะดึงไปฟาดต่อ เขากระชากไม้เรียวออกมาจากมือ เอาเข่าหักไม้เรียวเป็นสองท่อน! ปาเศษไม้ทิ้งไปนอกห้องเรียน ผู้คนตกตะลึง
หันกลับมาพูดกับนักเรียนที่นั่งอยู่ในห้องสามสิบกว่าคน
"หมดเวลาสอนแล้ว! ทุกคนเลิกเรียน!!" สายตาศุชาดาจ้องกับพัฒน์อย่างอ้ำอึ้งกับการกระทำ แววตาของพัฒน์เต็มไปด้วยความไม่พอใจและความโกรธ
ทุกคนเก็บกระเป๋าและยกเก้าอี้ นักเรียนทุกคนก็รีบออกจากห้องเย็นวันนั้นหมดลงโดยการที่พัฒน์โดนตัดแต้ม เนื่องจากขัดขวางการสอนในวิชา ทุกคนได้กลับบ้านไปใช้เวลาของตัวเองส่วนพัฒน์ไปที่แลปและพิมพ์อวัยวะกับโชต่อ
ในเวลาเดียวกันนั้น ที่ชายทะเล
มีเด็กสาวอายุเจ็ดขวบ ลูกสาวของชาวประมงที่มาเล่นริมหาดประมงที่มีขยะ รากไม้ ถุงพลาสติกเกลื่อนกลาด สิ่งต่าง ๆ ถูกกระแสน้ำพัดมา เด็กคนนั้นเธอเจอของที่น่าสนใจที่สุดในช่วงเวลา การเอื้อมมือหยิบของชิ้นนั้นเป็นการหยิบความวิเศษที่สุด มาไว้ในอุ้งมือ เธอหยิบปืนพกขึ้นมาแล้วทำท่ายิงไปที่สิ่งแวดล้อมโดยรอบ ต้นไม้ ทะเล พระอาทิตย์ รากไม้
"ปิ้ว ปิ้ว ปิ้ว"
ใช่แล้ว นั้นเป็นปืนเดียวกับที่พัฒน์โยนลงไปในทะเล


## การเคลื่อนกระตุก Jiggling

สถานีตำรวจประจำจังหวัด พูดห้วน ๆ ออกเสียงไม่ครบคำของประชา เปิดประชุม
ประชา อายุ สี่สิบเจ็ด จบมัธยมต้น ก็เข้าโรงเรียนนายร้อย ค่อยเป็นตำรวจบรรจุข้าราชการตั้งแต่อายุสิบเก้าปี ประชาทำงานเอกสาร สืบสวนเล็ก ๆ เป็นพวกคิดแบบอนาล็อค (analog thinking) จากระบบข้าราชการ มีตัวตนง่าย ๆ อายุมากขึ้น อยากแต่งงานมีลูก ใช้ชีวิตแบบตำรวจค่อย ๆ เติบโต รู้ตัวอีกทีก็เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ตอนปลาย เป็นหน่วยจัดการเอกสารกองโต ของกฎหมายของการค้าอวัยวะในประเทศและข้ามประเทศ ตำรวจอาวุโสมอบหมายให้ประชาทำ หวังกว่าเพื่อเบิกงบเพิ่มเข้าตัวเอง เขาคิดว่าเป็นเรื่องถูกต้องที่จะทำ เพราะเขาคิดว่าเขาเป็นสัญลักษณ์ของความถูกต้อง ไม่ว่าประชาจะสูบบุหรี่ไฟฟ้าที่ซื้อออนไลน์ หรือขับจักรยานยนต์ตำรวจขึ้นบนทางเท้า และเล่นเก็บเงินจากบ่อนที่ดูแลในยามว่าง ประชาเห็นว่าเรื่องที่มีอยู่ก่อนไม่ใช่ปัญหา ถ้าสืบต่อกันมาได้ แสดงว่าดีต้องรักษาไว้ เสพข่าวด้านเดียวไม่พูดคุยกับคนแปลกหน้า คนแปลกหน้าที่เค้าคุยนอกเวลางานมีแค่คนขายล๊อตเตอรี่ กับผู้ต้องหาไม่เคยโทษโครงสร้างคิดว่าสังคมแบน ไม่โทษความเหลื่อมล้ำ ทั้งที่ความเหลื่อมล้ำที่สูงส่งต่ออาชญากรรมที่เพิ่มขึ้น การซบเซาทางเศรษฐกิจหรือแม้แต่อาชญากรรมของชนชั้นนำ
"การปฏิบัติการยุติการค้าอวัยวะ ประจำปี 54 โอเคกันมั้ยทุกคน เราจะทำเรื่องนี้กัน"
ทุกคนในห้องประชุมเบื่อหน้าเขาและดูตลกกับเรื่องนี้ ชื่อหัวข้อมักสำคัญกว่าเนื้อหา ทุกคนเข้าใจกันดี
ตำรวจนายหนึ่งยกมือ "มันทำได้จริงเหรอ" พร้อมเสียงหัวเราะ
"เอาเถอะ วันนี้จะมาคุยกันเรื่อง 'ชาติ บุนนาค' กัน" ประชาเอารูปชาติแปะบนไวท์บอร์ด มือจับปากกาชี้ไปตรงรูป "หรือพ่อค้าในตลาดมืด เขาเป็นคนฉลาดจบมหาลัยมีชื่อเสียง บริษัทล้มละลายในยุคดิสรัปเวิลด์ไวด์เว็บ เขาเลือกได้ดีที่เป็นพ่อค้าอวัยวะเถื่อน พวกนี้ไม่ใช่แค่รู้จักคนที่ซื้อและขาย แต่ยังมีคอนเนคชั่นถ้าพวกติดต่อกันเองข้างถนนเป็นนักบอลโรงเรียน หมอนี่คือเจอเก้น คล็อป ส่วนใหญ่คนในตลาดนี้จะใช้เงินฟู่ฟ่าจนจับได้ก่อน หมอนี่อยู่เป็น แต่ตอนนี้อยู่ในโคม่า นอนไม่มีสติและอีกคน"
"ผู้ว่าความให้โรงพยาบาล ชัยพล มานะเจริญ" รูปชัยพลถูกแปะบนกระดานไวท์บอร์ด
"เป็นผู้ล้างแค้น ผ่านลูกค้าที่เคยซื้ออวัยวะ ผ่านเจ้าหญิงนิทรา นางอารยา ณ อยุธยา" รูปของแม่พัฒน์อยู่บนกระดานพลาสติกสีขาวนั้น
"ถูกทนายบอกความจริงหรืออาจจะแก้แค้นผ่านเด็ก ให้เด็กทำร้าย ก็เป็นไปได้" ประชาชี้รูปพัฒน์บนกระดาน "แต่ตอนนี้ทนายนั้นก็นอนโคม่าอยู่ในคุกเช่นกัน และเด็กนั้นก็ไม่น่าทำอะไรได้ ปกติผมคงพูดว่า คนแย่ ๆ ถูกจับแล้วเราไปฉลองกัน แต่เงินยี่สิบสี่ล้านบาทกับข้อมูลแผนธุรกิจ ในสูท เอาไปตรวจสอบรายชื่อและติดต่อ คนที่สามารถติดต่อได้ สุดท้ายทั้งหมดเป็นเพียงชื่อปลอมหรือชื่อในวงการ เราไปย้อนดูบุคคลที่เคยเป็นลูกค้าในแต่ละรายชื่อที่พึ่งได้รับบริจาคอวัยวะ เราไปตามตรวจสอบมาแต่ละคน ผลตรวจและการปลูกถ่ายพบว่าไม่มีการต่อต้านของการปลูกถ่ายอวัยวะ ผลของมัน…"
"99 เปอร์เซ็นต์" ตำรวจที่นั่งฟังตะโกนตอบ
"ใช่ แพทย์แทบช็อก ต่อให้เป็นแพทย์ที่ผ่าตัดมาสิบปี ก็ไม่เคยเจออวัยวะที่เข้ากับร่างกายได้ขนาดนี้ เหมือนแค่เอาอวัยวะตัวเองกลับมาใส่ แย่ไปกว่านั้นอวัยวะพวกนี้ไม่ได้มาจากแลปวิจัยหรูในมหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่จากการคำนวณโรงพยาบาลที่รับอวัยวะต่าง ๆ คาดว่าถูกผลิตขึ้นในภูเก็ตนี่แหละ มีเอกสารในกระเป๋าของชาติที่เขียนถึงทรัมไดร์ฟที่ทิ้งไว้ จากการเข้าตรวจค้นบ้าน เราจะส่งมันไปที่กรุงเทพและดูว่าจะเจออะไรอีกมั้ย ระหว่างนี้คนของเราก็พยายามหาที่มาของการบริจาคอวัยวะแต่ละครั้ง ทุกครั้งที่มาก็จะเป็นที่มาปลอมเหมือนกัน" ใบหน้าเหนื่อยหน่ายของทุกคนในห้องประชุม เป็นคำตอบของความน่าสนใจของโครงการนี้
"เพราะงั้นทุกคนรู้ไว้ ตอนนี้เรามีหน้าใหม่มาแล้ว เราไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน แต่พวกนี้เก่งฉิบหาย ทำงานเป็นทีม สำหรับผมแล้วบอกได้เลยว่าตอนนี้ภูเก็ตอาจจะมีเจ้าถิ่นใหม่แล้ว"
ขณะเดียวกัน แลปคอนเทนเนอร์ ริมทะเล
เรือส่งสินค้าต่างเข้ามาส่งสินค้า คอนเทนเนอร์วางซ้อนทับเหมือนเลโก้ ถูกหิ้วไปมาด้วยเครนสูงเหมือนมือของเด็กยกของเล่นไปมา
พัฒน์กำลังนั่งมอง สีฟ้าจากธรรมชาติครึ่งบนเป็นเมฆ ครึ่งล่างคลื่นเป็นทะเล
ฟันของเขากำลังบด ตัด ฉีกเบอร์เกอร์ กับดูดน้ำอัดลม พร้อมฟังเพลงจาก หูฟังไร้สายสีน้ำเงิน กับสวมชุดกันลมสีแดง เบนเข้ามาดึงหูฟังออก หูขวาของพัฒน์ มีเครื่องหมาย สามเหลี่ยม วงกลม กากบาท และลูกศร สัญลักษณ์ต่าง ๆ
กระบวนการสแกน ก่อนอื่นสแกนพื้นผิวและจำลองพื้นผิว ไปโปรแกรมสร้างข้อมูลแบบจำลองใบหูขวาของพัฒน์ ผ่านอัลกอริทึม ถัดจากนั้นเลือกใช้วิธีการกลับด้าน (Flip) ทำให้เกิดพื้นผิวตรงข้ามจะเป็นตัวอย่างของพื้นผิวหูซ้าย ขนาดและการกลับด้านคือทฤษฎีความสวยงามในแง่ของการศัลยกรรมตกแต่งนั้นคือความสมมาตร ลำดับต่อไปเอามาซ้อนทับกับไฟล์แบบจำลองพื้นที่หูซ้ายที่แหว่งไป จะเกิดพื้นที่ซ้อนทับ คือหูซ้ายกับบาดแผล และพื้นที่ไม่ซ้อนทับกัน ในอีกความหมายหนึ่งคือ "พื้นผิวของหูที่แหว่งออกไป" ในที่สุดก็ได้แบบจำลองขนาดจริงของใบหูบริเวณหายไป เริ่มกระบวนการพิมพ์สามมิติด้วยวัสดุชีวภาพ แต่ไม่ใช่แค่นั้นโชทำหน้าที่ดูความเหมาะสมของวัสดุทั้งเรื่องน้ำหนักและสี แล้วในท้ายที่สุดโชก็เย็บใบหูจากการพิมพ์สามมิติก็เข้ากับพื้นที่ใบหูที่แหว่งออกไปเรียบร้อยแล้ว
มีรอยต่อนิดหน่อยระหว่างหูของพัฒน์ กับสิ่งที่เรียกว่าการได้รับอวัยวะสำรองกลับมา ความสร้างสรรค์ต่อสิ่งที่หายไปเรียกอีกอย่างว่าชิ้นส่วนที่เข้ากับร่างกายของพัฒน์ก็ได้ หลังจากนั้นหูที่เป็นรอยแผลขนาดใหญ่กลายเป็นความภาคภูมิใจที่เขาสามารถใช้ชีวิตกับสิ่งพัฒน์สามารถทำได้ได้ พัฒน์ได้ใบหูข้างซ้ายกลับมาแล้ว
ที่บ้านของพ่อเบน พ่อเบนเสียไปสามปีแล้ว
เบนกลับมาหาแม่เวลาเครียด เรื่องที่เบนเจอทำให้เบนกังวลมากขึ้น ทั้งเรื่องเงินของพัฒน์ และเหตุในวันนั้น การใช้สารเสพติด และการอยู่บ้านตัวเองบางทีก็ไม่ได้ทำให้ตัวเขา รู้สึกปลอดภัย เขาร้อนรนต่อเรื่องรอบตัวหลังจากการใช้สารเสพติด นึกว่าบ้านข้าง ๆ กำลังสอดส่องเขาตลอดเวลา เขากังวลเรื่องเงินที่ตัวเองมีอยู่จะมีคนมาขโมยไป เบนรีบเดินก้าวจ้ำ ออกจากบ้านตัวเองในมือทั้งสองข้างถือกระเป๋าบรรทุกเงินขนาดใหญ่กลับเอามาที่บ้านหลังนี้ด้วย เขาไม่กล้าเจอหน้าแม่ตัวเอง เขาแอบอยู่หลังบ้าน เมษาแต่งงานใหม่กับภาคพ่อลูกสอง เมษากำลังเรียก คานและคริสลงมากินอาหารเช้าที่เตรียมไว้บนโต๊ะเรียบร้อย เมษาได้ยินเสียง ของจากสระน้ำหลังบ้าน เมษาจึงเรียกเนลสัน ให้รีบลงมา เดินออกมานอกบ้านพร้อมกับเมษา
"ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ" ภาคตะโกนถามไปทางจุดที่สงสัยหลังบ้านของตัวเอง
ทุกคนลงมาหลังบ้านทั้งเมษา ภาค คาน
ควันกำลังลอยออกมาจากพุ่มไม้หลังบ้าน เบนยืนขึ้นพร้อมกับสูบบุหรี่ เบนสนใจสระน้ำใหม่
"ลูกมาทำอะไรข้างนอก" เมษาถาม
"ว่าไงแม่ ว่าไงภาค ไงคาน คริสล่ะ" เบนถามไม่มีใครตอบ "สระน้ำ นี่พึ่งทำใหม่เหรอ ใหม่มากเลย ผมเลยอยากลอง" พวกเขาทำหน้าหน่ายกำลังหันเข้าบ้าน ไม่ค่อยมีใครสนใจเบน เบนปาบุหรี่ไปที่สระน้ำ และเดินตามเข้าไปในบ้าน
เมษากับภาคขึ้นไปแต่งตัวไปทำงาน
ตอนนี้บนโต๊ะอาหารมีแค่เบน กับคาน ในมือกล่องซีเรียล กำลังเทลงมาในชาม คานกินอาหารเช้าที่แม่ทำให้ เบนเห็นสังเกต รูปรับรางวัลต่างๆ ของคาน ทั้งเกียรตินิยม แข่งขันเปียโน หรือตอบปัญหาวิทยาศาสตร์
"ได้รางวัลเยอะมากเลยนะ"
"…อาจารย์แค่พาไปแข่งกับอ่านโจทย์ก่อนหน่ะ" คานตอบ สายตาอ่านหนังสือเคมีไปด้วยไม่ได้หันหน้ามาทางเบน
"ตอนนี้ยังเล่นอยู่มั้ย เปียโน เคยแข่งนี่"
"…ไม่หรอก ตอนนี้เล่นกลองไฟฟ้าอยู่"
"โคตรเจ๋งเลยดิ แล้วจะเรียนสายไหนดูไว้หรือยัง"
"…ผมชอบเคมี อยากเรียนสายวิทยาศาสตร์"
เบนนึกก่อนจะตอบ "ถ้าอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ดี ก็ควรออกจากหนังสือได้แล้ว ความรู้มันอยู่ข้างนอก มีอะไรถามพี่ได้นะ" เบนไม่เคยมีโอกาสได้เรียนในโรงเรียนอินเตอร์แบบนั้น ไม่เคยได้แม้แต่สระน้ำ พ่อแม่จัดเตรียมสิ่งบันเทิงพร้อมสรรพ ไว้ในบ้าน ไม่ว่าเกม หนัง คอร์สเรียนกลองไฟฟ้า อุปกรณ์ถ่ายภาพ ของประดับวันคริสต์มาส ไม่ว่าที่ไหนในบ้านที่ครอบครัวนี้ใช้ชีวิตอยู่ ดูเหมือนจะดีกว่าวัยเด็กของเบน ในบ้านมีชั้นที่เต็มไปด้วยหนังสือ อุปกรณ์ออกกำลังกาย ทีวีจอแบนขนาดมหึมา และของเล่นราคาแพงลิบและสมบูรณ์แบบที่สุด ครอบครัวนี้อย่างกับหลุดมาจากแค็ตตาล็อกหมู่บ้าน
เมษาพาคริสที่แต่งตัวนักเรียนลงมาผ่านห้องครัว ไปทางประตู แต่คริสพยายามเดินมาหาเบนและชนหมัดทักทายกับเบน คริสชอบที่เบนเป็นพี่ชายที่ดี เมษาห้ามคริสไม่ได้ ถัดจากนั้นเมษาส่งคริสขึ้นรถจากหน้าบ้านไปโรงเรียน
"…ทำไมพี่ไม่เรียนให้จบหล่ะ" คานยังคงก้มหน้าอ่านและถามโดยไม่มองหน้าเบน
"ประสบการณ์นอกห้องเรียนมันสำคัญกว่า มันคือชีวิตจริง"
เมษาเข้ามากลางบทสนทนา ลูบหัวคาน "ไป เดี๋ยวพ่อไปส่ง" คานเดินออกไปจากโต๊ะทานอาหาร หาภาคที่ประตู ทั้งคู่เดินออกไปหลังจาก ในบ้านนี้เหลือแค่เบนกับเมษา
เบนพึ่งสังเกตเสื้อไปรเวทที่คานใส่เมื่อกี้ "อันนั้นใช่ เสื้อผมมั้ย" เบนถามเมษา
"ทำไมเหรอ ลูกไม่ใส่แล้วก็ยกให้น้อง" เมษาเก็บจานที่ยังไม่ได้กิน อีกสามจานไปไว้ซิ้งค์ เบนไม่พอใจที่ทุกคนพยายามหลบหน้า โกรธเรื่องเสื้อผ้าและการเอาภาคมาอยู่ในบ้านพ่อเบนวิ่งขึ้นบันไดไปของในห้องตัวเอง
"แม่ แล้วของในห้องผม!?"
"บริจาคไปหมดแล้ว" เมษาตะโกนขึ้นมาจากชั้นหนึ่ง
เบนถอนหายใจ "แล้วของที่เหลืออยู่ไหน"
"อยู่ในโรงเก็บของ"
เบนเหนื่อยกับสายสัมพันธ์ของครอบครัว และเกลียดตัวเองจากการไม่ถูกยอมรับ
แล้วก็ต้องไปนอนในห้องรับรองแขกในชั้นหนึ่ง เป็นห้องเล็ก ๆ ส่วนของเบนบางส่วนก็อยู่ที่นี่ แล้วเบนก็หลับไป ตื่นมาอีกทีก็ตอนเย็น เบนก็ออกไปหาเพื่อน แล้วค่อยกลับมาบ้าน ความเครียดสะสม ทำให้เบนไม่ภูมิใจในตัวเอง และทุกอย่างล้า เพลีย เบนมักจะไปสูบบุหรี่ที่สระน้ำนอกบ้าน ถ้าน้องทั้งสองคนกลับมาบ้าน
วันถัดมา เบนเห็นว่าโรงเก็บของหลังบ้านมีรถพ่อของเบนอยู่ เบนสำรวจและหลงใหลในรถตั้งแต่เด็ก พ่อชอบพาเบนไปขับรถเล่น และยังเป็นคนสอนเบนขับรถ เขารู้สึกว่ารถคันนี้เป็นสิ่งปลอดภัยเดียวที่เขายังมีเหลืออยู่ ตัดสินใจหากุญแจในบ้าน
ตอนกลางคืน ก็ยังหาไม่เจอ ในที่สุดก็ต้องถามแม่อยู่ดีว่ากุญแจรถพ่ออยู่ที่ไหน
"ในโคมไฟที่พ่อซื้อให้แม่" เมษาหมายถึงพ่อเบน
เบนไปหยิบกุญแจรถจากในโคมไฟประตูทางเข้าบ้าน ค่อยเดินไปที่ริมสระหลังบ้าน มือหยิบกระเป๋าเงินหลังพุ่มไม้ในสวน เอามาไว้ที่รถคันเก่าของพ่อ ใช้เวลาหาจุดซ่อน ทั้งข้างหลัง ใต้ท้องรถหรือข้างหน้า สุดท้าย เบนเจอจุดที่ดีที่สุดคือใต้เบาะหลัง เขายกเบาะหลังขึ้นยัดกระเป๋าเงินลงไป เงินเป็นล้าน ๆ ถูกกดแน่นยัดอยู่ใต้เบาะหลัง
ขณะนั้นเอง
แป็ก! เสียงสวิตซ์ไฟเปิดขึ้น
โรงเก็บของสว่างขึ้นจากหลอดไฟกลางฝ้าเพดาน
เมษาเป็นคนกดเปิด เธอคิ้วขมวด สงสัยว่าเบนมากำลังทำอะไรในรถคนเก่า
"ทำอะไรอยู่" เมษาถาม
"หาของครับแม่" เบนรีบปิดเบาะด้านหลังในรถ ลนลานเหงื่อออกทำท่าทีจัดของ
"… ฉันถามว่า ทำอะไรอยู่" เธอถามอีกครั้ง
เบนลุกขึ้นยืน โผล่หน้าเหนือรถสิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับรถเริ่มผุกร่อน สีหน้าเศร้าตอบเบา ๆ พึมพำกับตัวเอง
"…ผมแค่คิดถึงพ่อ"
ในคืนที่เบนนอนไม่หลับ
เขาออกมาสูบบุหรี่ข้างนอกบ้าน
ควันสีเทาที่ออกมาจากปาก ทำให้ลมหายใจเป็นจริงขึ้นมา
คืนนั้น เบนกลับไปที่เตียง เขารู้ว่าบางครั้งเขาก็เป็นลูกที่ไม่ได้เรื่อง
กล่องเก็บของเล่นในวัยเด็ก คือ สวนสนุกที่ปิดกิจการไปแล้ว เบนเปิดมันที่ปลายเตียง หวังว่าช่วงเวลาในอดีตจะเยียวยาจิตใจในปัจจุบัน เขาเจอเรื่องราวที่ทำให้ยิ้มได้บ้างในวัยเด็ก บางเรื่องก็ทำให้เศร้าได้ มันก็อิ่มเอมในตัวตน เบนดูรูปฟิล์มตอนพ่อยังอยู่ เจอกล้องฟิล์มของพ่อ
เขาหัวเราะ ยิ้มกับช่วงเวลาที่ดีในรูปฟิล์มของกลุ่มคิปป์ที่มีพัฒน์ตอนเด็ก ช่วงเวลานั้นทำให้เราเรียนรู้ว่าแต่ละคนพิเศษแค่ไหนก่อนจะเติบโตเป็นคนธรรมดา สมการหลังรูปข้อความและกระดาษจดที่ทุกคนเขียนเมื่อสิบปีแล้วพอมาคิดเรื่องของพัฒน์ เขาว่านี่มันมาไกลกว่าที่ตัวเองคิดมากแค่ไหน รอยยิ้มมุมปากแสดงเรื่องราวนั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถทำเรื่องพวกนี้ได้ตัวคนเดียว เบนภาคภูมิใจในตัวพัฒน์


## บทที่ 8.2

บ่ายวันถัดมาเบนมาหาพัฒน์ที่โรงพยาบาลห้องผู้ป่วยเลขที่ 633
พัฒน์นั่งอยู่ข้างเตียงแม่ พัฒน์เห็นเบนเปิดประตูเข้ามา เขารีบวิ่งไปผลักเบนออกไปจากห้อง
พัฒน์ถามด้วยความโมโห "พี่มาที่นี่ทำไม"
เบนสับสน "ไม่รู้ดิ มาคุยมั้ง"
พัฒน์ตะคอก "คุยเหรอ"
เบนพยายามตอบต่อ "ใช่ก็แบบ ที่เขาเรียกว่าประชุมสรุปงานไง บางทีเราน่าจะสรุปงานกันหน่อย"
"สรุปงานเหรอ พี่คิดว่าเราต้องสรุปงานเหรอ"
เบน "ก็หลังจากที่เกิดขึ้นมันดูจำเป็น ก็แค่คุยกัน ก็เราคุยกับคนอื่นไม่ได้นี่นา ยังไงก็เถอะ ฉันก็อยากบอกนายว่า เราทำงานเป็นทีมกันได้ดี แล้วก็สินค้ามันไม่เกิดภาวะปฏิเสธร่างกาย ราคามันสูงขึ้น ทุกคนอยากได้มัน ห่วงโซ่อุปสงค์ ได้เริ่มขึ้นแล้ว จริง ๆ นะเว้ย มีคนบางคนยอมจ่ายสิบล้านเลย"
พัฒน์ตอบ "เยี่ยม"
"ฉันแค่จะบอกว่าถ้านาย พอเห็นทางว่าเราจะทำอวัยวะอื่นอีก หรือมากกว่านี้"
พัฒน์พูด "ออกไปจากห้องผม พี่หายไปสามวัน ผมเป็นคนทำเอกสารแทน ถ้าพี่ไม่อยากทำก็ออกไป"
"อะไรของนายกันแน่ ฉันแค่…"
"ไปเลย พี่เกิดก่อนผมไม่ได้แปลว่าสิ่งที่พี่ทำทุกสิ่งมันถูกต้องนะ พี่รู้มั้ยว่าผมเจอกับอะไรบ้าง ออกไป เดี๋ยวนี้!!"
"ก็ได้ นายรู้อะไรมั้ยนี่เงินที่เหลือ จากอวัยวะชุดสุดท้าย" เบนหยิบเงินให้ "นี่ต่างหากที่เป็นเหตุผลที่ฉันมา ใช่ ๆ ฉันรับผิดชอบงาน" เบนโยนเงินฟุ้งอยู่ริมทางเดินก่อนเดินจากไป เบนหายไปพร้อมกับเงินที่อยู่เกลื่อนพื้น พัฒน์ค่อยก้มตัวหยิบเงินบนพื้น พัฒน์ก้มดูถังขยะเทขยะออกแล้วใช้ถังขยะใบเล็กใส่เงิน
บ่ายวันถัดมา ในห้องครัวบ้านเบน
เมษาล้างจานอยู่ในครัว
ภาค "ผมจะไปตลาดกับคาน คุณยังจะเอาผักร้านนั้นอยู่มั้ย"
เมษา "ไม่เป็นไร เบนไม่ชอบพริกร้านนั้น" เมษาสงสัยว่าจะไปยังรถภาคเอาไปซ่อมเมื่อวานซืนกว่าจะได้ก็อาทิตย์หน้า เรานั่งแท็กซี่กันมาสองสามวันแล้ว "ถ้าจะนั่งแท็กซี่ไปเอารถหลังบ้านไปก็ได้นะ"
ภาคเข้าใจแต่ไม่อยากใช้ของแฟนเก่าเมษา "เราเรียกพี่อรุณมาแล้วอีก สิบนาทีก็ถึงแล้วนะ"
"เบนน่าจะซ่อมแล้วนะ คุณน่าจะลองไปขับดู เดี๋ยวคานไม่ทันเรียนกลอง" เมษาบอก ภาคไม่อยากขัดเมษา และนั้นอาจเป็นทางเดียวที่จะส่งให้คานไปเรียนพิเศษทัน
ในที่สุดภาคนั่งหลังพวงมมาลัย สตาร์ทเครื่องยนต์ เริ่มขยับเกียร์ เหยียบคันเร่ง
ล้อเสียดสีกับพื้นถนนไปข้างหน้า เร่งเครื่องดังสนั่น รถคันนั้นแล่นออกจากโรงเก็บของ มาหน้าบ้านได้ คานเปิดประตูขึ้นมาบนรถ คานก็รู้สึกว่ารถไม่น่าจะขับได้ ภาคเตือนให้คานคาดเข็มขับนิรภัย เขากำลังจะเหยียบเร่งเครื่องมากขึ้น ควันดำมาค่อย ๆ ลอยออกมาจากฝากระโปรงหน้ารถ
รถยังคงขับได้พุ่งไปข้างหน้ารถไปถึงที่สี่แยก ทันใดนั้นมีรถเคลื่อนด้วยความเร็วผ่านไป ภาคต้องเหยียบเบรคก่อนรถพุ่งกระชากออกไป ลักษณะเหมือนคนไม่ชินกับการขับรถของคนอื่น
เอี๊ยดดดดด!!
หัวภาคโขกพวงมาลัยตัวโยกมาข้างหน้า โชคดีที่ตัวเขาเองคาดเข็มขัดนิรภัยจึงไม่บาดเจ็บภาคชำเลืองไปด้านหลัง หันตัวกลับมาไปเห็นกระเป๋าตัวเองที่เบาะหลัง กระเป๋าของภาคร่วงลงที่วางเท้าเบาะหลังเผยออก มีธนบัตรหนึ่งพันบาทซ้อนกันเป็นปึกอยู่ในรถ ก้อนเงินนอนซุกตัวกันอยู่แน่นขนัดจำนวนเงินที่ภาคเห็นพอ ๆ กับเงินเก็บในการทำอาชีพสถาปนิกรวมสี่สิบปี หลังจากเขาเกษียณและสูญเสียแฟนไปเขารู้ว่าการทุ่มเทในการงานทุกอย่างไม่ได้ช่วยให้สายสัมพันธ์ดีขึ้น สำหรับภาคเขาเลือกสายสัมพันธ์ ช่วงเวลาที่อยู่กับเมษาทำให้เขาเข้าใจเรื่องนั้นมากขึ้น เขาไม่อยากรับรู้ด้วยซ้ำว่าเงินนี่มาจากไหน แต่ก็เดาไม่ยากภาคเรียกรถแท็กซี่ให้ไปส่งคานแล้วเอาเงินในกระเป๋าไปคุยกับเมษาในบ้านวันนั้นเอง
ภาคกับเมษายืนอยู่หน้าบ้าน แม่ยื่นกระเป๋าเงินให้เบน
ความอดทนต่อปัญหาที่เบนสร้าง ในตัวเมษามอดลง เบนก้มหน้ารู้สึกผิด เขายืนเหนียมเหมือนเด็กเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่ และความผิดที่ถูกจับได้ "ผมขอโทษ"
เมษา "เราให้โอกาสลูกกี่หนแล้ว แล้วพูดเรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ กี่ครั้งแล้ว ลูกก็ได้แต่บอกว่ารู้เท่าไม่ถึงการ แม่ไม่รู้ว่าลูกไปทำงานอะไรมาถึงได้เงินมามากขนาดนี้ ถ้ามันผิดกฎหมายพวกเราทุกคนในบ้านจะติดคุก เรารับความเสี่ยงนั้นไม่ได้ ลูกควรเก็บและอยู่ห่าง ๆ ที่นี่ เราอยากให้ลูกไปซะ"
เมษาไม่กล้ามองทางเบน เบนเดินออกมาเรียกแท็กซี่ ขึ้นรถ เบนโดนไล่ออกจากบ้านอีกครั้ง
โน้ตของพัฒน์
"การเรียนชีววิทยาหลายคนโฟกัสที่การจำแนกสิ่งมีชีวิต
อยู่ในแต่ละสปีชี่ส์ เผ่าหรือรูปแบบการอยู่อาศัย
ผมอยากให้คุณตั้งใจสังเกตการเปลี่ยนผ่านลักษณะมากกว่า"
ที่โรงเรียนพัฒน์กำลังจดเรื่องที่การแบ่งตัวของเซลล์สิ่งมีชีวิต
อาจารย์ชนกกำลังอธิบาย "การแบ่งเซลล์เหล่านี้เกิดขึ้นเมื่อปฏิสนธิ หรือเข้ากระบวนการผสมพันธุ์ จะก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในสารพันธุกรรม หรือ การแปรผันทางพันธุกรรม (Gene variation) ซึ่งเป็นจุดกำเนิดความหลากหลายทางชีวภาพ ในนิวเคลียส มีการกระบวนการที่แบ่งเซล ให้เซลล์ออกมาหน้าตาคล้ายกัน แบบไมโอซิส (Meiosis) และแบบไซโทพลาสซึม (Cytokinesis) เราจะเริ่มที่ไมโอซิส…"
ทันใดนั้นมีเสียงปืนดังในโรงเรียน ปัง!! ออกมาจากทางด้านหนึ่งในโรงเรียน
ตัวพัฒน์รีบ หันไปทางระเบียง และรีบออกไปชะเง้อ มุงดูที่ริมระเบียงไปทางด้านอาคารที่มีเสียง เพื่อช่วยกันหาว่าต้นตอเสียงจะทำอันตรายรึเปล่า เขาเต็มไปด้วยความสงสัย ระรัวกับความรู้สึกตื่นเต้น
ปัง!! ปัง!! ปัง!! ก่อนจะสิ้นเสียงทั้งหมด
เริ่มมีอาจารย์วิ่งจากทางเดินไปทิศทางของเสียง บอกให้นักเรียนทั้งหมดทุกคนอพยพ รีบเดินออกจากอาคารเรียนภายในสิบนาทีหลังจากนั้นให้กลับบ้านในทันที ผ่านประตูทางออกโรงเรียนทางฝั่งด้านอาคารมัธยม ห้ามไปออกทางประตูฝั่งด้านอาคารประถม
พัฒน์เดินออกจากห้องพร้อมเพื่อนในห้อง
เขาเลือกที่จะไปทางด้านประถม ทางที่เด็กวิ่งกันมาด้านนี้ ตัวเขาถูกกระตุ้นผ่านเสียงปืน ร่างกายเขาเหมือนถูกดูดเข้าไปในห้วงเวลาของความยุ่งเหยิง ทุกคนที่วิ่งหนีพยายามโอนออกจากความอันตราย สำหรับพัฒน์เหมือนหิ่งห้อยที่วิ่งเข้าหาแสงที่อยากเข้าไปเล่นกับแสงสว่าง ความกลัวเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นครอบงำ เสียงหัวใจเต้นถี่รัวเป็นกลองทำให้พัฒน์รู้สึกมีชีวิต เขาเดินมาถึงหน้าห้องที่เกิดเสียงปืน ในห้องเรียนห้องนั้น เด็กผู้หญิงที่ถือปืน ยังคงหันปืนไปมาทางพัฒน์
เด็กคนนั้นยังไม่รู้เลยว่าความตายคืออะไรเสียด้วยซ้ำ ก็สามารถทำให้ความตายเกิดขึ้นได้ เลือดเป็นแค่น้ำแดงที่ออกจากตัว ในทีวีนักแสดงพวกนั้นก็มีชีวิตอยู่ เธอนึกในใจว่าคนพวกนี้ก็แสดงเหมือนกัน เพื่อน ๆ ของเธอคงฟื้นขึ้นมาอีก สำหรับเด็กสาวที่ถือปืนอยู่ เธอคิดแบบนั้น
พัฒน์เผชิญหน้ากับกระบอกปืนอีกครั้ง เด็กหญิงคนนั้นหันปืนมาทางพัฒน์ อุ้งมือทั้งสองมือประคองด้ามปืน ตัวพัฒน์สังเกตได้ถึงรูปทรงและสีของปืนเป็นปืนกระบอกเดิมที่เคยหันมาที่ตัวเขา ปืนนั้นคืนปืนที่พัฒน์ ปาลงทะเลไปแล้ว ขณะนี้มันกำลังชี้มาทางเขาอยู่ตอนนี้ เซลล์ทุกเซลล์แทบจะกระโจนตัวออกไปหลบจากทิศของปืน เหงื่อออก รู้สึกเครียดเกาะกินหนักหน่วงมากขึ้นทุกวินาที
ทันใดนั้น นิ้วชี้ในอุ้งมือเล็กกดลั่นไก
กริ๊ก!!
เสียงดังพ่นออกมาพร้อมกับลม กระสุนปืนหมดแล้ว
หัวใจของเขาเต้นรัวกลองฉลองการมีชีวิตอยู่ พัฒน์ตื่นเต้นเขาถูกพาตัวไปห้องพยาบาล ครูที่อยู่ในห้องเรียนรีบเข้าไปจับตัวเด็ก นักเรียนในห้องออกไปหมดแล้ว มีเด็กเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ สามคน และถูกส่งไปที่โรงพยาบาลหนึ่งคน พัฒน์รู้เรื่องนี้ภายหลังเหตุการณ์จบลง
โรงพยาบาล แผนกอายุรกรรม โรคมะเร็ง
พัฒน์มาหาหมอและมาคุยเรื่องแนวทางการรักษาในห้องที่จะสามารถเหนี่ยวรั้งชีวิตเขาได้ หมอวิชัย "มะเร็งสมองไม่ใช่เซลล์เล็ก ซึ่งแปลว่าขนาดมันใหญ่ขึ้นแล้ว พูดได้ว่ามันร้ายแรงมาก"
เขาถาม "รักษาเคมีบำบัดแล้วจะหายมั้ยครับ"
วิชัย "พูดว่าประคองอาการดีกว่า แต่รักษาที่เราใช้ได้ผลมาก ผมบอกได้เลยว่าคอร์สการรักษาด้วยการฉายแสง และเคมีบำบัดที่ผมจะบอกประสบความสำเร็จมาก ในเคสแบบนี้ มันจะช่วยยืดอายุผู้ป่วยและช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้"
"แล้วผลข้างเคียงล่ะครับ" พัฒน์ถามต่อ
วิชัยให้ความเห็นว่า "ก็มีครับ ผลข้างเคียงต่ำจนอาจจะไม่มีเลย หรือไม่ก็แย่มาก ๆ แล้วแต่คนนะครับ ส่วนใหญ่ก็ผมร่วง ซึ่งจะเริ่มหลังจากทำเคมีบำบัดสักสองสัปดาห์ คุณอาจจะรู้สึกเหนื่อยล้าไม่มีแรง คุณไม่อยากลุกจากเตียง อาจจะน้ำหนักลดเพราะไม่อยากอาหารและลำไส้มีปัญหา ปวดกล้ามเนื้อ เลือดออกตามไรฟันและแน่นอน อาจจะรู้สึกคลื่นไส้ แม้ว่าเราจะให้ยาแก้คลื่นไส้ก็ตาม อาจจะระคายเคืองที่ไตและกระเพาะปัสสาวะ คุณอาจจะมีรอยช้ำและเลือดออกได้ง่าย และอาจจะส่งผลเรื่องเพศสัมพันธ์ด้วย ผิวก็อาจจะแห้ง"
ในโกลนหูของพัฒน์วิ้งอื้อหึ่งเสียงดัง เหม่อกับอาการที่ตัวเองต้องเจอ เหมือนจะมีคนนำจดหมายว่าจะต้องตายเมื่อไหร่มาให้ได้อ่านทุกครั้งตอนที่เจอหมอ พัฒน์เฝ้ารอวันที่จะได้ตัวเลขชัด ๆ ในการหายไป ก่อนลุกจากเก้าอี้ไปหยิบโบชัวร์ กลุ่มที่เข้ารักษาเพื่อปรึกษาในการตัดสินใจในการรักษา พัฒน์หยิบมาจากที่หมอยื่นให้ เขาสับสนในตัวเองเกี่ยวกับการเข้ารักษา เขารู้ว่าบางครั้งการฟังคนอื่นอาจจะช่วยตัดสินใจเรื่องนี้ได้
ถึงตอนนี้กำแพงโรงพยาบาลคอยแนะนำให้พัฒน์เดินมาที่ห้องนี้ พัฒน์กำลังยืนหน้าประตูห้องกลุ่มบำบัด เขาตัดสินใจอยู่นานกว่าจะเปิดประตูเข้าไป
เมื่อเข้าไปข้างใน กำแพงสีขาวแสงไฟสว่าง
ห้องนี้เป็นกลุ่มสนทนาประมาณหกคน รวมผู้ดูแลบทสนทนาจะเป็นผู้นำพูดคุยเป็นเจ็ดคน พัฒน์เป็นคนที่แปด พัฒน์ไปนั่งบนเก้าอี้ที่ถูกจัดกันเป็นวงกลม เริ่มฟังเรื่องของคนอื่นวนไปสองถึงสามเรื่อง
"นี่เป็นการมาครั้งแรก ของกลุ่มนี้ บางทีก็จะได้แนะนำตัวให้รู้จักทุกคนก่อน"
พัฒน์นิ่งเงียบกับคำแนะนำแต่ยังเหม่ออยู่ "ผมชื่อพัฒน์ครับ"
"สวัสดีพัฒน์" ทุกคนในกลุ่มพูด
"พ่อแม่โดนรถชน พ่อเสียชีวิตทันทีแม่ผมอยู่ในอาการโคม่าสองอาทิตย์หลังจากนั้น แม่ผมไม่ตื่นอีกเลยหลังวันเกิดแม่ที่แม่อายุ 42 ปี ผมพบว่าผมเป็นมะเร็งสมอง เริ่มอ้วก ปวดหัว เพลีย ต้องทำเคมีบำบัดและอาจจะผ่าตัด โอกาสรอดของผมแค่ 46 เปอร์เซ็นต์ ผมไม่มีพี่น้องหรือญาติให้ติดต่อ บางเวลาผมก็แค่อยากหายไปปรากฏว่าผมผ่านการคัดเลือกมหาลัยเอ็มไอทีที่สหรัฐอเมริกา"
พัฒน์เล่าต่อ "ผมก็แค่เริ่มรู้สึกผิดที่ปกป้องใครไม่ได้ หรือต่อให้แก้ปัญหาได้ก็จะมีปัญหาใหม่มาเสมอ ผมแค่ไม่รู้ว่าทุกครั้งที่เจอปัญหาอะไรเพิ่ม จะมีคนอยากฟังปัญหาผมอยู่มั้ย" เขาพยายามจะพูด เริ่มพูดไม่ออก น้ำตาทำหน้าที่แทนคำพูด
"ผมแค่ไม่รู้ว่าผมจะผ่านมันไม่ได้มั้ย"
แล้วพัฒน์ก็ปล่อยโฮใหญ่ คนในห้องทุกคนเงียบลง รับทราบต่อความเศร้าและเรื่องราวของพัฒน์ การให้เกียรติต่อเรื่องราวเป็นวัฒนธรรม ของการบำบัดแบบกลุ่ม ความรู้สึกจะเป็นการยอมรับต่อการแสดงออกผ่านบทสนทนาของที่นี่ พัฒน์พรั่งพรูเรื่องราวออกไปราวกับว่าทั้งหมดเป็นแค่ชีวิตที่กำลังจะจบลง ช่วงเวลาการฟังกินเวลาเนิ่นนานถึงการเศร้าและการสุขในอดีต พัฒน์นึกถึงอดีตผ่านการเล่าครั้งนี้
ตอนพักของกลุ่มบำบัด พัฒน์ยืนอยู่ข้างโต๊ะจุดบริการน้ำกาแฟ คุกกี้ ผู้หญิงวัยกลางคนสังเกตท่าทีของพัฒน์ก่อนจะพุ่งตรงเข้ามาคุยกับพัฒน์เรื่องการรักษากับการเสนอกองทุนสร้างอาชีพของผู้ป่วยโรคมะเร็งแนะนำตัวเองว่า
"เราเป็นกลุ่มที่มีการช่วยรักษา ผู้ป่วยโรคมะเร็ง ถ้าพัฒน์อยากได้ความช่วยเหลืออะไร บอกทางเราได้นะ" เขายื่นนามบัตร เสียงของความคิดพัฒน์ รู้สึกว่าคนพวกนี้ ไปกลุ่มบำบัดเพื่อหาความหมายเติมเต็มตนเอง เสพความเศร้าของคนอื่นเพื่อสำเร็จความสุขของตัวเอง ส่วนพัฒน์ไม่รู้ว่าคนพวกนี้มีปัญหาในชีวิตจริง ๆ มั้ย แค่ตอนนี้ คนแบบนี้มีปัญหาในการเข้าใจว่าคนตรงหน้าจะตายจริง ๆ ถึงคราวของคนในครอบครัวเป็นโรคร้าย จะอยากเข้าถึงสิทธิพิเศษในการรักษาดีกว่าคนอื่น
เธอเล่าต่อ "สำหรับผู้ป่วยที่เป็นมะเร็งสมอง เรายินดีที่มีน้องเป็นคนแรก เราอยากให้น้องเป็นแรงบันดาลใจกับคนอื่น" สำหรับพัฒน์ที่แย่ยิ่งกว่าการโดนเปรียบเทียบเพื่อเป็นแรงบันดาลใจคนอื่น ทุกคนมีรูปแบบเป็นชีวิตตัวเอง เขามองว่าการหยิบยืมแรงบันดาลใจของคนอื่นมันช่วยได้ในระยะสั้นท้ายที่สุดก็พบว่ามีแค่ตัวเองเท่านั้นที่จะพาเราไปถึงเป้าหมายได้
แชะ!! เสียงกล้องโพลารอยด์หญิงคนนั้น ถ่าย
"เราขอถ่ายรูปพัฒน์ เก็บไว้หน่อยนะ พัฒน์อยากเขียนอะไรไว้ด้านหลังให้ใครมาอ่านมั้ย"
เธอยื่นรูปและปากกาดำให้พัฒน์เขียน การตัดสินให้เขาทำนู่นนี่โดยไม่ถามพัฒน์ ทำให้พัฒน์โกรธดึงปากกา ลงมือเขียนด้านหลังรูป
"น้องพัฒน์มีเรื่องกังวลเรื่องไหนบอกพี่ได้นะ" ผู้หญิงคนนั้นพูดยิ้ม ๆ
พัฒน์นิ่งคิด "เอ่อ… ช่วงนี้ผมสูบบุหรี่ไฟฟ้า" พัฒน์ตอบโดยที่ก้มหน้าเขียน
"อะไรนะคะ น้องสูบบุหรี่ แล้วเรื่องการรักษาหล่ะ"
"ผมแค่เริ่มสูบ ผมไม่มั่นใจว่ามันดีมั้ย"
เธอทำหน้าไม่พอใจ เรื่องที่เขาทำ
พัฒน์ตอบ "ที่จริง ผมรู้สึกชอบมัน มันทำให้ผมรู้สึกมีชีวิต" เขาเงยหน้าขึ้นมามอง "ผมขอร้องพี่เลิกหากินกับคนป่วยได้แล้ว ถ้าจะประชาสัมพันธ์ให้ตัวเองได้เสียงปรบมือ" เขาพูดประชด ปรบมือรัว ทุกคนรอบ ๆ นั้นหันมามองที่คู่สนทนานี้ "พี่ได้สิ่งที่พี่ต้องการแล้วและนี่ชีวิตผม ผมจัดการเอง" เขาโยนรูปตัวเองลงพื้นให้กับผู้หญิงคนนั้น พัฒน์ก้าวออกจากห้องนั้นทันที
พัฒน์หันหน้าดูทีวีในโรงพยาบาลมีคนกำลังกดรีโมท เพิ่มเสียงข่าวหนึ่งอยู่ ข่าวนั้นคือเหตุการณ์ยิงเด็กนักเรียนประถมยิงเพื่อนร่วมห้องในโรงเรียน เสียชีวิตทันทีสามราย อีกหนึ่งคนกำลังรับการรักษาอยู่โรงพยาบาลพัฒน์รีบวิ่งไปที่ชั้นสี่ที่มีการผ่าตัดของเด็กคนที่สี่อยู่ เขาเดินผ่านหน้าห้องผ่าตัดมีอาจารย์ที่โรงเรียนพ่อแม่ของเด็ก บรรยากาศแห่งความอาลัยการเอากระสุนออกสำเร็จ แรงดันเลือดเพิ่มสูงขึ้น เลือดที่ปั๊มไปที่หัวใจมากขึ้น เด็กคนนั้นขาดเลือดชีพจรเต้นเบาลง ร่างกายช็อก อวัยวะต่าง ๆ มีเลือดไปไม่พอ หัวใจทำงานหนักเกินไปการหายใจครั้งสุดท้ายมาถึง
เสียงร้องไห้ดังจากข้างนอกห้องผ่าตัด พัฒน์ปั่นป่วน หาคำมาทดแทนกับความว้าวุ่นในหัว เขาฉุกคิดเรื่องหนึ่งได้ใบหน้าของหญิงที่ร้องไห้อยู่คุ้นราวกับว่าเคยพบที่ไหนมาก่อน พัฒน์รู้จักเธอแม่ของเด็กที่ถูกยิง คำตอบกำลังวิ่งมาหาเขาที่ทางเดินตรงออกมาจากลิฟท์ที่เปิดออก วิ่งมากอดพ่อแม่คู่นั้น เบนกำลังกอดเมษาและภาค วันของคริสมาถึงเร็วกว่าที่ทุกคนคิดไว้ น้ำตาเป็นสิ่งที่ชโลมเวลาและการสูญกลับของวันนี้
พัฒน์ตกใจถอยออกมาก่อนเบนจะรู้ว่าถึงการมีอยู่ของตัวเอง เขาเลือกที่จะวิ่งหนีจากเรื่องราวนี้
คำทิ้งท้าย
"ความสูญเสียไม่ใช่แรงบันดาลใจ"
อยู่หลังรูปของพัฒน์ ในมือของหญิงคนนั้น


## ภายในการหมุนกลับ Entropy

ข่าวหลาย ๆ ช่องลงทั้งคลิปเหตุการณ์ความรุนแรงที่เกิดขึ้นทั้งภาพจำลองเหตุการณ์ รุกล้ำไปหาครอบครัวเหยื่อ และผู้ได้รับผลกระทบ ข่าวช่วงนี้มีอยู่ทุกช่องอยู่หลายสัปดาห์แต่เรายังไม่เห็นมาตรการความปลอดภัยอะไรที่เพิ่มขึ้นมาจากกระทรวงการศึกษา เหมือนข่าวแค่ต้องการเวลาในการนำเสนอ ไม่เคยพูดประเด็นของปัญหาแล้วเรียกร้องอะไรเลย พัฒน์ไม่เคยได้อะไรจากการดูข่าวเลย ถ้าเป็นกระบอกเสียง ข่าวคงเป็นลำโพงงานวัด เรียกหาศีลธรรมและเงินผ่านเสียงที่ดังของตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่าความดังของตัวเองรบกวนการใช้ชีวิตของคนอื่น แล้วไม่เคยทำให้คนมีชีวิตดีขึ้นได้เลยสำหรับพัฒน์ข่าวทำแบบนั้น
เบนไม่ได้เข้าไปงานศพคริสเหมือนเวลาของเบนย้อนกลับเวลาถูกยืดยาวด้วยความทุกข์ ความรู้สึกผิด เบนกลับไปเล่นยาเสพติดอีกครั้ง โลกของสิ่งเสพติดวับวาว สวยงาม ราวกับดึงวิญญาณเบนให้ลอยขึ้นไปเล่นกับก้อนเมฆ ช่วงเวลาของการตื่นหลังจากเสพติดในทุก ๆ วัน ทำให้อยู่ภวังค์ของการโทษตัวเองมากขึ้น วงล้อของการทำลายตัวตนด้านหนึ่งได้เบนไปแล้วกว่า สามสัปดาห์โจพึ่งมาเจอเบนนอนอยู่กลางบ้าน โจเป็นเพื่อนที่คอยมากินเบียร์กับเบนที่บ้านบ้าง อาการเบนน่าเป็นห่วงมากกว่าที่เคยเกิดขึ้น เขาพาเบนมาที่โรงพยาบาลก่อนที่อาการจะหนักกว่านี้
โรงพยาบาล พัฒน์เริ่มเข้ารับการรักษาแบบเคมีบำบัด
เคมีบำบัดคือสูตรยาที่ช่วยทำให้เซลล์ไม่เจริญเติบโตมากขึ้น เนื่องจากร่างกายเราสามารถแบ่งเซลล์แบบไมโทซิส (miosis) และเปลี่ยนไป ตามอายุและคุณภาพของโครโมโซม เซลล์มะเร็งจึงสามารถเติบโตได้ในจุดที่มันอยากเติบโต คีโมคือสารเคมีที่เข้าไปในร่างกายเพื่อช่วยให้ เซลล์หยุดเติบโตจะทำให้ภูมิคุ้มกันลดลง เพราะฉะนั้นสารเคมีที่ใช้ต่ออวัยวะที่มีมะเร็งแล้วไม่อยากให้เติบโตจึงแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับอวัยวะที่มะเร็งเติบโต เช่น ยาเคมีบำบัดสูตร PE,CG,CAV,NSCLC,AC,FAC,CMF แต่ละสูตรขึ้นอยู่กับระยะ เหมือนให้แพทย์อายุรกรรมเป็นบาร์เทนเดอร์ของชีวิตคุณ
แล้วทำเป็นโอมากาเสะ สูตรเคมีต่อชีวิตเพื่อให้คุณได้ยืดชีวิตออกไป อาจจะมีการฉายรังสีร่วมด้วย หรืออาจจะได้ยาที่กินจะได้รักษาตามอาการปลายเหตุอย่างเช่นไอจนหลอดลมฉีก ก็อาจจะต้องใช้ยาที่ช่วยเรื่องหลอดลม
ส่วนการได้รับเคมีบำบัดก็ขึ้นอยู่กับความถี่และรอบของอาการบวกกับการขยายตัวของเซลล์มะเร็ง ใช่ครับ ช่วงนี้พัฒน์ต้องกินยา หลายตัวทั้งยากันชักและยากันสมองบวม พร้อมทำคีโมไปด้วย ทุกครั้งที่ในมือเต็มไปด้วยเม็ดยา มันเหมือนเครื่องมีอที่จะช่วยต่อชีวิตพัฒน์ ทุกกำมือของยาคือชีวิตที่ตื่นมาพรุ่งนี้ได้และวันพรุ่งนี้พัฒน์ก็เข้าใกล้ความตายอีกก้าว เคมีบำบัดของวันนี้จบไปหลังจากได้รับยากำสุดท้าย
หลังจากทำเคมีบำบัด พัฒน์เดินผ่านแผนกบำบัดในโรงพยาบาล พัฒน์ผ่านมาเจอเบนเห็นเบนหน้าห้องบำบัดแผนกจิตเวชเลยเข้ามาคุยส่วนตัว พูดเรื่องที่ตัวเขาต้องเจอ
"แพทย์ผมบอกว่าอาการแม่ผมดีขึ้น บอกไว้ก่อนนะ ช่วงนี้ทำเอกสาร เงินพี่อยู่กับโช เขาเก็บไว้ให้ พี่ทุกข์ไปก็ไม่ช่วยอะไร พยายามตั้งใจหน่อย โอเคนะ" พัฒน์พูด
เบนเหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว "ฉันแค่สูญเสีย" เบนพูดพึมพำกับตัวเอง
"อะไรนะ" พัฒน์ได้ยินไม่ชัด เขาถามซ้ำ
"ฉันพึ่งเข้าใจ ที่นายรู้สึก เวลาคนตายใกล้ตัวขึ้น" เบนนิ่งคิด "บางทีฉันอาจจะเป็นปัญหาและพวกเราอยู่ในนรกอยู่แล้ว" เบนพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ใช่ บางทีเรื่องที่ทำให้เรามีความทุกข์ มาจากความคิดพัฒน์คิดแบบนั้นแต่ไม่ได้พูดออกไป
ที่โรงเรียนหลังจากเหตุการณ์ยิงในโรงเรียนทางคณะกรรมการของโรงเรียนเลือกที่จะจัดเสวนาเพื่อความปลอดภัยทางจิตใจเป็นกิจกรรมร่วมกันระหว่างอาจารย์และนักเรียน
อาจารย์น้ำฝนสอนวิชาวิทยาศาสตร์เป็นพิธีกร บนเวทีมีนักเรียนตัวแทนแต่ละระดับละสองคน พัฒน์เป็นหนึ่งในนั้น กับคณะอาจารย์ สี่คนที่อยู่บนเวที ไมค์โครโฟนจะถูกส่งต่อไปให้นักเรียนที่อยากพูด โดยเริ่มมีการแบ่งปันประสบการณ์ เพื่อช่วยเหลือและมอบให้กำลังใจซึ่งกันและกันเด็กนักเรียนหลายคนดูเศร้า ๆ ต่อให้ไม่ได้แสดงออกทั้งหมด สายตาหลายคู่ก็ถ่ายทอดถึงความหดหู่ของสถานการณ์ความปลอดภัยในโรงเรียนนั้น นักเรียนหญิงคนหนึ่งยกแขน ขอพูด เธอยืนขึ้นรับไมโครโฟนที่ส่งมาและเริ่มต้นเล่าว่า
"หนูแค่ไม่รู้ว่า โรงเรียนหลังจากนี้จะปลอดภัยมั้ย หนูยังได้ยินเสียงปืน เสียง ปัง! ปัง! ยังดังในหู หลังจากนอนไปแล้ว ก็นอนไม่หลับ ใครเป็นเหมือนกันบ้างมั้ย ไม่อยากมาโรงเรียน คิดว่าบางทีเพื่อนที่ไม่ชอบ เราวันหนึ่งอาจจะพกปืนแล้วมายิงใส่หนู" เธอร้องไห้ พร้อมกับคืนไมโครโฟนให้อาจารย์
อาจารย์น้ำฝนตอบ "ขอบคุณนักเรียนมากค่ะ"
นักเรียนคนถัดไปเป็นผู้ชายเขายกมือขึ้น ไมโครโฟนถูกส่งต่อให้เขา ยืนขึ้นและเริ่มพูด "ผมแค่เดินผ่านโรงอาหาร มีคนเห็นศพผ่านทางออกประตู แล้วเขาก็อ้วก แม่ผมบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับบาป"
ใบหน้านักเรียนคนอื่นในห้องประชุม ต่างโห่ไม่พอใจเรื่องการพูดถึงความเชื่อทางศาสนา อาจารย์น้ำฝนเตือน "เราจะไม่พูดเรื่องศาสนากันตอนนี้นะคะ"
เขารับทราบและพูดต่อ "เพื่อนผมเป็นพี่ของน้องคนที่ตาย เขารีบวิ่งไปที่นั่นหลังจากได้ยินเสียงปืน เขาเห็นน้องตัวเองอยู๋ในกองเลือด และหน้าหายครึ่งหนึ่ง กับเด็กอีกคนที่กำลังอุ้มลำไส้ตัวเองและเดินออกมาข้างนอกอยู่ เหมือนถุงหน้าท้อง ผมแค่… ไม่รู้สิ อยากมั่นใจว่า สามารถใช้การพูดคุยเจรจาด้วยได้ ไม่ใช่เจอความรุนแรงกับทุกอย่าง ผมยังไม่อยากตาย โดยที่ผมไม่ได้เลือก ผมไม่อยากอยู่ประเทศนี้แล้ว" เขานั่งลงร้องไห้ มีเพื่อนข้างช่วยรีบปลอบเขาทันที ทุกคนในห้องต่างสะเทือนใจเมื่อมีคนพูดถึงเหตุการณ์
อาจารย์น้ำฝนเริ่มเห็นบรรยากาศหดหู่มากขึ้น เลยต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า น้ำฝนพูด "ขอบคุณค่ะ บางทีเราน่าจะฟังจากตัวแทนนักเรียนกันบ้าง เหตุการณ์นี้ก็เกิดจากนักเรียนทุกคน มันมีผลกระทบต่อทุกคน พัฒน์อยากพูดอะไรหน่อยมั้ย? แล้วก็ขอให้ผ่านการรักษาไปได้นะพัฒน์"
นักเรียนทุกคนปรบมือให้พัฒน์ พัฒน์ทั้งเป็นและนักเรียนตัวอย่างและโรงเรียนทราบเรื่องอาการมะเร็งของพัฒน์แล้ว
"ที่ผมอยากพูดคงเป็นเรื่อง เราสามารถมองโลกในแง่ดีได้ พวกเราหลายคนรอดและนั้นก็เป็นสิ่งที่เราทุกคนควรดีใจ เหตุการณ์นี้ในใจกลางโรงเรียน ในต่างประเทศบาดเจ็บและเสียชีวิตมากกว่านี้ เหตุการณ์นี้เป็นปาฎิหาริย์ทั้งนั้นที่เกิดขึ้น ใช่มั้ย นึกถึงคนบาดเจ็บและเสียชีวิต มองในเคสที่แย่กว่านี้ สามสิบสองคนตายในโรงเรียนแต่โรงเรียนก็ยังคงเปิดอยู่ เพราะมนุษย์ต้องเดินหน้าต่อ ทุกคนต้องผ่านความทุกข์นั้น ทำให้เราเป็นมนุษย์เอาตัวรอด เราเลือกที่จะเป็นผู้ชนะ"
ใบหน้าเหนื่อยหน่าย กับความเศร้าที่เกาะกินตัวเองมากขึ้นของทุกคน ตอนนี้ในห้องประชุมไม่ได้ต้องการคำตอบของวิธีการใช้ชีวิตอยู่ตอนนี้ อาจารย์ขอไมโครโฟนคืนจากพัฒน์
ในส่วนที่ห้องบำบัดที่เบนพูดคุยและรับการปรึกษาอยู่ในโรงพยาบาลรัฐ จังหวัดภูเก็ต
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องบำบัดนั้นบ้าง การยอมรับเหตุการณ์สูญเสีย คนรอบตัวยังเป็นเรื่องที่ยากอยู่สำหรับเขา เบนเติบโตมาท่ามกลางความสูญเสียทั้งสายสัมพันธ์ และการทำลายตัวเอง เขาแค่ไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไงหากไม่มีสายสัมพันธ์ต่าง ๆ มารั้งไว้ เบนเมื่อว่าวที่ลอยกลางสายลมที่สายป่านขาดไป พัฒน์แค่มาต่อสายป่านนั้นชั่วคราว
ที่โรงเรียน การเข้าโรงเรียนมาการตรวจกระเป๋า และมีมาตรการความปลอดภัยมากขึ้น มีการติดโบขาวที่อกเสื้อเพื่อไว้อาลัยกับผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ความรุนแรงในโรงเรียน พัฒน์กำลังต่อแถวเข้าโรงเรียน ผ่านประตูตรวจจับโลหะ
สองคนก่อนหน้าคือพงศกร เขาแทรกแถวจากด้านหน้าเมื่อกี้ หลังจากขับรถมาจอดที่จอดรถจักรยานยนต์ เพราะอยากแสดงอำนาจ บวกกับการอยากให้คนอื่นสนใจ แน่นอนคนพวกนี้ต้องการความสนใจมาเติมเต็มตัวตนให้มั่นใจ พงศกรกำลังคุยโทรศัพท์กับเพื่อนนักเรียนโรงเรียนอื่น
"คนนั้นน่ะเหรอ ถ้าเอาคลิปคนนั้น ห้าพันบาทนะโอนมาเลย เอ่อ ๆ มุกนั้นแหละ ไม่ใช่ที่หน้าอกใหญ่ ๆ นั้น ระวังนะเว้ยคนนั้นร้องเสียงดังฉิบหาย ใช่ ฟังฉันนะ คนนั้นน่ะ ถ้าแกได้ตอนเสร็จมึงรีบเก็บถุงยาง อ่า… นั่นแหละเชื่อฉัน บอกเลยแม่งโคตรดี แต่ระวังด้วยนะ ว่าแกต้องมั่นใจว่าคนนั้นอะครั้งแรก" พงศกรพูดเรื่องพวกนี้ตอนต่อคิวเข้าแถวโรงเรียน
พัฒน์ไม่พอใจที่คนทำตัวน่าเกลียดแบบนี้ พูดเรื่องแบบนี้ ถึงแม้คนที่กำลังต่อแถวคนอื่นได้ยินเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีใครคิดจะเตือน เพราะคิดว่าไม่เกี่ยวกับตัวเอง พัฒน์สงสัยว่าแล้วทุกคนยึดคุณค่ากับอะไร ถ้าไม่เคยให้คุณค่าอะไรเลย คำถามมากมายเข้ามากับความโมโห เช้าที่น่าหงุดหงิดและการเข้าสู่ระบบโรงเรียนกระดาษ
ผ่านมา สอง สัปดาห์ ที่พักอาศัยของพัฒน์
ผลลัพธ์ของการทำรักษาโดยเคมีบำบัดเริ่มส่งผลมาที่ร่างกายของพัฒน์ ช่วงเวลาการเติบโตของพัฒน์ย้อนกลับเซลล์ไม่ได้เติบโตต่อในช่วงวัยที่ทุกระบบกำลังเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ ตอนอาบน้ำวันนี้ เส้นผมเริ่มร่วงลงบนพื้นกระเบื้อง การไหลของน้ำพาก้อนเส้นผมลงไหลไปกระจุกกันที่ฝาท่อ
พัฒน์เขาไม่ได้เข้าใจถึงความใกล้ความตายของตัวเอง ทั้งที่เขาใช้ชีวิตอยู่ก็เหมือนตายอยู่แล้ว เส้นผมที่บอกถึงลักษณะภายนอก ไม่ได้ช่วยบ่งบอกว่าเขาเป็นใครเท่าไหร่ตั้งแต่แรก และตลอดมา
ครืด ครืด ครืด
ครืด ครืด ครืด
เสียงมอเตอร์ในมือขวาของพัฒน์ คือแบตตาเลี่ยน กลายเป็นเครื่องลบตัวตนเริ่มแทะเล็มส่วนหนึ่งของร่างกายเรื่อย ๆ ด้วยมือเขาเอง เส้นผมของพัฒน์เต็มอ้างล้างมือเซรามิกสีขาว
ความร้อนของลมหายใจออกผ่านจมูกกับความหงุดหงิดรูปลักษณ์ ในการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง การเปลี่ยนผ่านตัวตนมีผลกับเขามากเป็นพิเศษ ต่อให้ที่ผ่านมาจะไม่มีตัวตนแต่การรับรู้ถึงการลดลงของตัวเองเริ่มที่จะกัดกินเขาจากภายในพร้อมกับความเจ็บป่วย
ธนาคารเอกชน ในจังหวัดภูเก็ต ตอนเย็นวันถัดมา
พัฒน์เดินเข้าไปในธนาคาร หนึ่งข้างถนนเส้นหลักในอำเภอเขาเอาเงินบางส่วนจากในฝ้าห้องแม่ที่โรงพยาบาล เอามาบริจาคให้ที่อื่น ที่ที่คนแบบเขาจะมีความหวังขึ้นมาได้ พัฒน์หยิบถุงใส่เงิน เอาไปวางที่ เคาน์เตอร์ธนาคาร
"มีอะไรให้ช่วยคะ"
"บริจาคเงินศูนย์วิจัยผู้ป่วยเนื้องอกในสมอง โรงพยาบาลชลบุรีครับ" พัฒน์ตอบ
พนักงานอึ้งกับจำนวนเงินนิดหน่อย "หมดนี่เลยใช่มั้ยค่ะ"
"ใช่ครับ สิบล้านออกเป็นเช็คนะครับ" พนักงานยื่นสำเนาเช็คเงินสดให้ พัฒน์รับสำเนาเช็คใส่กระเป๋า
ตอนออกจากธนาคาร หน้าประตูกระจก
พัฒน์เห็นรถคันหนึ่งบีบแตรใส่คนแก่ขณะเดินข้ามทางม้าลายหน้าโรงเรียน พร้อมกับตะโกนด่า "เร็ว ๆ ดิวะ โคตรช้าเลย" คนที่ขับคือพงศกร กำลังจะเข้ามาจอดรถในปั๊มตรงข้ามธนาคาร เขาจอดตรงที่จอดรถคนพิการ หยิบกระเป๋าเข้าไปซื้อของในแฟมิลี่มาร์ท
พัฒน์เดินตรงไปที่รถคันนั้น เปิดฝาที่เติมน้ำมันรถ เอาผ้าที่อยู่แถวเช็ดรถที่วางอยู่ยัดตรงฝาเติมน้ำมัน เขาหยิบกล่องไม้ขีดในกระเป๋า ใช้นิ้วโป้งจุดไฟจากไม้ขีดจ่อไปที่ผ้า ความร้อนลงไปในถังน้ำมันควันดำก่อตัวเป็นก้อนออกมาจากหลังรถยนต์
พัฒน์หันหลังเดินออกมา
บู้ม!! เสียงระเบิดเครื่องยนต์รถดังพร้อมก้อนไฟขนาดใหญ่ ปรากฏหน้าแฟมิลี่มาร์ทตรงที่จอดรถคนพิการ
พงศกรเดินออกมาโวยวายในขณะที่รถยนต์ของตัวเองเต็มไปด้วยไฟแสงสีเหลือง ความร้อนเปลวไฟสิ่งที่ทำอันตรายกำลังไล่แผ่นหลังของพัฒน์ พัฒน์คิดว่านั้นคือสิ่งที่คนแบบนั้นควรได้
เพื่อนของพัฒน์บางคนทะเลาะกับที่บ้านอาจหนีออกจากบ้าน ไปนอนบ้านเพื่อนขโมยของเล่นยาหรือต่อยตีแล้วกลับไปคืนดีในอีกปีหรือสักสองสามปีถัดมา พัฒน์ก็อยากทำแบบนั้นนะ ถ้ามีบ้านมีครอบครัว สำหรับเขาเขาพิมพ์อวัยวะและขายมันไปทั่วประเทศกับเป็นเด็กที่มีแม่เป็นเจ้าหญิงนิทรา คนอย่างพวกเขาคนธรรมดาที่ไม่มีใครสนใจ ว่ามีพัฒน์อยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกนั่นแหละคือเหตุผลที่เขาจะทำอะไรก็ได้
พัฒน์คือดวงดาวที่ส่องแสงสว่างในตอนนี้


## ห้าสิบห้าสิบ  50-50

"หากวันแต่ละวันของพัฒน์คือเพลย์ลิสต์
ยังมีเพลงเดิม ๆ ยังคงเล่นซ้ำอยู่ทุกวัน
ขณะเดียวกันเพลงบัลลาคของเอดิต เพียฟก็ถูกใส่เข้ามาเรื่อย ๆ"
ตอนเย็น ที่โรงเรียน
พัฒน์กำลังเดินฟังเพลงเสียงดัง ผ่านหูฟัง อยู่ทางเดินอาคาร
พัฒน์เจออาจารย์วินัยกำลังเดินผ่านมาด้านหน้ายกมือไหว้ทักทาย ก่อนวินัยจะเดินผ่านวินัยค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองและออกคำสั่งไปที่พัฒน์ "หยุดก่อน"
พัฒน์หันตัวไป ทำหน้างุนงง "ครับ อาจารย์" พัฒน์ตอบ
"เอาหูฟังออก" อาจารย์วินัยสั่งชัดเจนมากขึ้น
"ได้ครับ" พัฒน์ดึงหูฟังลงข้างหนึ่ง
"เอาออกหมายถึง เอาออก" อาจารย์วินัยเอ่ยเสียงแข็ง
พัฒน์ดึงหูฟังออกอีกข้าง และม้วนเก็บลงกระเป๋า
"รู้มั้ยอะไรทำให้ ครูต้องเรียกคุณคุย"
"ไม่มีครับ ผมมั่นใจว่าผมส่งรายงานวิชาอาจารย์เรียบร้อยแล้ว กับปลายภาควิชาอาจารย์คะแนนผมก็…" เขายักไหล่ "เพราะงั้น…"
"เสื้อคุณออกนอกกางเกง แล้วก็มีคราบเลอะ"
พัฒน์ ก้มลงมองปลายเสื้อ แล้วยังเป็นคราบเลือดของตอนที่เด็กเข้ามาชนวันเกิดเหตุการณ์ยิงขึ้นในโรงเรียน
"เอาบัตรนักเรียนมา"
"ได้ครับ" น้ำเสียงพัฒน์ไม่พอใจนิดหน่อย วินัยกำลังหยิบใบตัดแต้มจากปกเสื้อ และจดชื่อกับเลขประจำตัวของพัฒน์ "มันเป็นรอยอ่ะครับผมซักไม่ออก"
วินัยพยักหน้า แล้วก็เอาแต่ก้มจด ในใบตัดแต้ม ไม่ได้มองหน้าพัฒน์ พัฒน์สังเกตเห็นริบบิ้นสีขาวที่ติดปกเสื้ออาจารย์ เป็นสัญลักษณ์ไว้อาลัยกับเหตุการณ์ยิงในโรงเรียน
"อาจารย์ติดริบบิ้นไว้อาลัย อาจารย์เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเหรอครับ"
วินัยนิ่งสักพัก "อาจารย์เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น" ยังคงก้มหน้าคร่ำเคร่งกับการเขียน เหมือนเขาพูดเพื่อให้จบ ๆ ไป "ใช่ อาจารย์เป็นอาจารย์กลุ่มแรกที่ไปที่เกิดเหตุ"
"แล้วอาจารย์ทำอะไรอยู่ครับ ตอนนั้น"
"เขียนใบตัดแต้ม"
"อะไรนะ!!"
"อื้อ ครูทำหน้าที่ของครู ตอนนี้คุณก็ทำหน้าที่ของคุณ" วินัยยื่นใบตัดแต้มให้ และกำลังเดินไปอีกทางหนึ่ง พัฒน์กำลังหันหลังกลับ บางส่วนในตัวเขาก็อยากทำให้ทุกอย่างเป็นปกติ พัฒน์รู้สึกว่าการปล่อยให้เรื่องแบบนี้ปกติต่อไป มันกัดกินตัวตนเขามากกว่า พัฒน์หันหัวกลับมา
"แป๊บนะครับอาจารย์ อาจารย์กำลังจะบอกว่า ตอนที่มีนักเรียนตาย อาจารย์กำลังเขียนใบตัดแต้มอยู่เหรอครับ"
"คุณฟังนะ..."
"ไม่ ไม่ ไม่ อาจารย์นั่นแหละที่ควรฟังผม ตอนนี้คือตอนที่อาจารย์ควรฟังนักเรียนบ้าง"
"ครูรู้ว่าพัฒน์กำลังเสียใจกับเรื่องนี้…"
"อาจารย์ฟัง อาจารย์ฟังนะ อย่างน้อยอาจารย์น่าจะฟังผมหน่อย ตอนที่อาจารย์กำลังเขียนใบตัดแต้มให้ผม" พัฒน์หยิบใบตัดแต้มของตัวเองขึ้นมา "อาจมีนักเรียนตายเพราะการยุ่งอยู่แต่กระดาษของอาจารย์"
วินัยขู่และสั่งว่า "พัฒน์ถอยไป อาจารย์ยังไม่อยากโทรเรียกผู้ปกครองนะ"
"นี่อาจารย์ได้ยินที่ผมพูดบ้างมั้ย อาจารย์จะให้ใบตัดแต้มที่ผมพูดเสียงดังอีกเหรอ!! ก็บอกแล้วไงว่า มีคนตายในโรงเรียน ทุกคนก็อยู่ อาจารย์รู้มั้ยว่าเสียงปืนยังดังอยู่ในหูผม ผมรู้สึกยังไง!" พัฒน์ตะคอกใส่อาจารย์ "ผมมีน้อง เด็กที่ตายอาจเป็นน้องผม แต่อาจารย์ยังมัวมาตัดแต้ม แทนที่จะเอาเวลาไปตรวจกระเป๋า เพิ่มความปลอดภัย อาจารย์ล้อผมเล่นอยู่เหรอ คิดว่าเรื่องนี้ตลกเหรอ!!"
วินัยหยิบใบตัดแต้มและกำลังเขียนเพิ่ม
"โอเค ใช่เลย ๆ" แปะ แปะ แปะ พัฒน์ปรบมือประชด "เยี่ยม เก่งที่สุดเลยอาจารย์ จะตัดแต้มเพิ่มอีกเหรอ โคตรเก่งเลย! ตัดแต้มเพิ่มกับคนที่แสดงความคิดเห็นเรื่องความปลอดภัยในโรงเรียน อาจารย์ได้ยินเสียงนักเรียนบ้างมั้ย"
"เงียบเดี๋ยวนี้นะ!!" วินัยตะคอกเอานิ้วชี้หน้า
"อาจารย์พูดมาดิ เพราะชีวิตของคนตรงหน้ายังไม่กระทบกับเงินเดือน มันเลยยังไม่สำคัญไง!!"
เพียะ!!
พัฒน์โดนวินัยตบหน้าแล้วพาไปสงบสติอารมณ์ในห้องปกครอง ระหว่างรอทุกคนในห้องปกครองพูดถึงเขาเถียงกันและหาทางออกให้พัฒน์ เขาหันหน้าไปทางเครื่องจักรอันเดียวที่ส่งเสียงดังกระจ่างชัดในห้องปกครอง
รถยนต์สีแดงตรงกลับมา หน้าบ้านเก่าของพ่อ เมษาและภาคอยู่ที่นี่
เบนพึ่งกลับมาจากโรงพยาบาลหลังจากการบำบัด เขาเลือกมาที่บ้าน เจอภาคยืนอยู่หน้าบ้าน เด่นเป็นอย่างที่สองอย่างแรกคือป้ายขายบ้าน เบนลงจากรถไปทักทาย
"แค่บังเอิญผ่านมาแล้วเห็นป้ายนั้น แม่จะขายบ้านเหรอ" เบนตั้งใจมาหาเมษา
"ทั้งที่ตลาดซบเซาอย่างนี้ ใช่มั้ยล่ะ เมษาเป็นคนตัดสินใจ" ภาคพูดเสียงเศร้า เมษากำลังหาทางละทิ้งจากความเศร้าที่วิ่งตามเธออยู่ทั้งพ่อเบนและคริส
"เจ๋งสุด ๆ ไปเลยภาค ขอเข้าไปดูหน่อยได้มั้ย" เบนจะเดินเข้าไปบริเวณหน้าบ้าน
"ทุกคนกำลังเศร้า" ภาคพูดขึ้นพร้อมเข///ยิบตัวขวาง "เธอไม่พร้อมรับเรื่องเพิ่ม" สำหรับภาคเขามองเบนเป็นปัญหาของความสุขในสายสัมพันธ์
เบนหยุดคิดครู่หนึ่ง เขารู้ดีบางทีเมษาอาจไม่ได้อยากเจอเขา เขาตระหนักถึงเรื่องที่เคยทำการบำบัดทางความคิดและพฤติกรรม ช่วยให้เขาไม่โทษตัวเองมากขึ้นแต่ลูกตุ้มของความรู้สึกผิดที่เคยเบาลงก็กลับมาหนักขึ้นอีกครั้ง เขาทราบดีว่าเขากัดกร่อนสายสัมพันธ์ของครอบครัวใหม่เมษา เขายิ้มกึ่งเศร้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"โอเคผม ฝากทักทายแม่ด้วยนะ"
"ได้สิ ไว้จะบอกเมษาให้นะ" ภาคพยักหน้า มองเบนขึ้นรถแล้วขับกลับที่ของเขา


## ร่วงหล่น  Down

"ฟรืด ครึ้กครึ้ก ฟรืด"
"ฟรืด ครึ้กครึ้ก ฟรืด"
"ฟรืด ครึ้กครึ้ก ฟรืด"
เสียงเครื่องถ่ายเอกสารกำลังพิมพ์ข้อความเดิม ๆ เพื่อแจกเอกสารซ้ำ ๆ ให้แก่ผู้ที่อยู่ในระบบการศึกษา เสียงดังเสมอทุกครั้งขณะที่พัฒน์เรียน พัฒน์ได้ยินชัดตลอด เขาสังเกตว่าบางคนมักจะหาที่อุดหูมาด้วยถ้าอยู่ข้างหน้าต่าง มันเสียงดังมาก แค่ทุกคนทำเป็นไม่ได้ยิน นักเรียนในห้องต่างพูดคุยเรื่องอื่นและยุ่งกับการหาทางอยู่ในระบบ เพื่อจะบอกว่าเสียงจากห้องปกครองไม่ใช่ปัญหาของพวกเขา การไม่พูดถึงปัญหาไม่ใช่การแก้ปัญหา แค่ทำให้ตัวเองรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ในปัญหา น่าจะเป็นเพียงแค่มันยังดังไม่พอที่จะเดือดร้อนคนทั้งห้อง ปัญหายังไม่เป็นปัญหาถ้ายังไม่เดือดร้อนตัวเองเสมอ สำหรับพัฒน์ตอนนี้ห้องเรียนในโรงเรียนเป็นเหมือนระเบิดเวลา
ติ้ก! ติ้ก! ติ้ก! ติ้ก!
นาฬิกาเริ่มเดินถอยหลังแล้ว
การคิดเรื่องนี้ทำให้พัฒน์นึกถึงเพื่อนที่เคยอยู่ในโรงเรียนนี้ เพื่อนคนนั้นชื่อว่าพัค เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนพัฒน์สามารถพูดคุยอะไรด้วยได้ในวัยเด็ก พัคเป็นคนเรียนได้ดีตั้งแต่ประถม เมื่อ "วัฒนธรรมกระดาษ" มอบเอกสารที่ต้องเขียนแล้วส่งกลับไปมากขึ้น
พัคเลือกจะเก็บค่าเรียนพิเศษไว้เป็นค่าเทอมมหาลัย เขาแค่ซื่อสัตย์มากเกินไป ไม่ลอกการบ้าน ไม่ลอกข้อสอบเพื่อน เขาจมอยู่กับกองกระดาษ ก้อนความฝัน ความเชื่อและคุณค่า ถูกเครื่องถ่ายเอกสาร ที่พิมพ์แบบเดียวกันซ้ำ ๆ วันหนึ่งตัวตนกับความภูมิใจเขาหายไป ความสิ้นศรัทธาในตัวเองหายไปก่อนที่จะตามด้วยลมหายใจ พัฒน์เดินออกจากห้องปกครอง ไปกลุ่มติวหนังสือ เตรียมสอบปลายภาค
เจนชวนพัฒน์ มาติวในกลุ่มเตรียมสอบ เขาเก่งที่สุดในวิชาชีวะ เจนพูดเปิดประเด็น "วิธีการเก็บอาหาร"
พัฒน์อธิบายต่อ "การเก็บความสดของอาหาร เกิดจากการ โพแทสเซียมไนเตรท ช่วยทำให้เนื้อสัตว์ แปรรูปมีสีสด และมีคงตัว มีอายุการเก็บที่ยาวนาน ใน ไส้กรอก แฮม กุนเชียงสสารกลุ่มนี้ยังสามารถยับยั้งการเติบโตของแบคทีเรีย ทำให้ผลิตภัณฑ์ มีสีชมพู มีกลิ่น และรสชาติเฉพาะ มันก็ไม่มีกลิ่นกับละลายน้ำได้ดี"
"แล้วก็ก็ยังมีคนเอาไปใช้เป็นพลุด้วยนะ มันคือดินประสิว" ภวัตน์เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งตอบ
พัฒน์พยักหน้าตอบเห็นด้วย "ใช่ มันเรียกว่า กระจายความร้อนฉับพลันได้"
ภวัตน์ออกความเห็น "เหมือนระเบิดใช่มั้ย"
พัฒน์นิ่งคิด ขยับริมฝีปาก ขมวดคิ้ว "ประมาณนั้น"
ขณะเดียวกันที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต
เบนต้องการสร้างความภูมิใจให้กับตัวเองบางอย่างเพื่อกลับไปมีความมั่นใจในตัวเองอีกครั้ง เขาอยากมีเรื่องให้คนรอบตัวดีใจบางอย่างที่มีตัวเองอยู่
นอกจากการทำอวัยวะกับพัฒน์ เขาควรหาความมั่นใจอย่างอื่นที่มั่นคงและสามารถพูดกับคนอื่นได้เขาหาโอกาสการกลับตัวกลับใจ มีตัวตนในสังคม ใส่สูทใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเดินทางไปสมัครงาน
บริษัทเอกชน ที่สมัครงาน ฝ่ายบุคลากร เบนมาสมัครเป็นโปรแกรมเมอร์
เบนใช้มือหยิบกระดาษประวัติส่วนตัววางไว้บนโต๊ะให้ เขาพยายามรวบรวมความมั่นใจ สายตานั้นยังโลเลอยู่ "อันนี้ใบสมัครงานผมครับ"
"ผมเคยเรียนที่มหาวิทยาลัยบราวน์ ถึงแม้วุฒิการศึกษาจะเป็นมัธยมศึกษา แต่ผมยินดีที่จะได้ทำงานที่นี่" เบนอธิบายต่อ
วรกรหัวหน้าฝ่ายบุคคลตอบ "เราดีใจนะที่ได้คนอย่างน้องมาสมัครงาน" เขาเกรงใจที่คนแบบนี้มาสมัครงาน
"แล้วก็ผมมีประสบการณ์ด้านงานขายกับการนำเสนอ ถ้าให้ผมคุยกับลูกค้ารับรองว่าผมทำได้ไม่ยากเลยครับ"
"เอ่อ เอายังงี้ พี่ว่า น้องไปเรียนให้จบก่อนนะ" เขาถอนหายใจไปด้วยพูดไปด้วย วรกรไม่กล้ามองตา
"แล้วค่อยมาหาพี่ ถ้างานที่น้องพอทำได้ พี่ไม่ได้เหยียดนะ คือฝึกงานกับชงกาแฟ น้องอยากทำเหรอ"
เบนเอามือลูบหน้าตัวเอง เขาคิดมากและผิดหวังกับตัวเองอีกครั้ง เบนลูบคาง มองไปที่วรกร เขาเข้าใจสิ่งที่วรกรพูด
ร่างกายเขาหนักขึ้นตอนลุกออกจากห้องสัมภาษณ์ เบนพยายามมากกว่าเดิมที่จะใช้ชีวิตให้เป็นปกติ เขาเปิดประตูแล้วเดินผ่านโต๊ะทำงาน จุดต่าง ๆ ในคอกทำงานเขาเดินผ่านคนที่กำลังทำบางอย่าง ไม่ได้สนใจคนอย่างเบน
"เบน" เสียงตามหลังเบนมา จากกลุ่มคนที่ทำงาน เบนหันกลับมามอง แถวโต๊ะทำงาน เขาหันไปเห็นพนักงานออฟฟิศผูกเนกไท คล้องป้ายตำแหน่งไว้ที่คอ
รอยยิ้มคุ้นตานั้น "ดิวเหรอ?" เบนถามกลับ
ดิวลุกขึ้นจากโต๊ะ สีหน้าตกใจปนดีใจ แล้วยื่นมือมาตบไหล่เบน เขาเดินเข้ามาทักทายดิวชวนเป็นไปยืนคุยที่ระเบียงพนักงานส่วนใหญ่จะมานั่งพักที่นี่เป็นพื้นที่สูบบุหรี่ พวกเขาเลยมาสูบบุหรี่ที่นี่ ดิวหยิบบุหรี่ให้เบน ช่วงนี้เบนไม่ค่อยได้สูบบุหรี่มาสักพักแล้ว
เบนพูดยิ้ม ๆ มองชุดไปด้วย "เท่ชิบเป๋งเลย แต่งตัวออฟฟิศขนาดนี้"
"ขอบใจ เพื่อน"
"ยังเล่นดนตรีอยู่มั้ย?" เบนถาม
"ไม่ค่อยได้เล่นแล้ว ตั้งแต่ทำงานประจำ ไม่มีเวลาว่างให้งานอดิเรกหรอก"
"เฮ้ย จำได้ว่าตอนนั้นเล่นเบสเก่งไม่ใช่เหรอ"
ดิวถอนหายใจ "ใช่ ๆ แต่มันก็ดูแลตัวเองยาก ถึงแม้จะอยากกลับไปเล่นนะ" ดิวทำท่าดีดเบสกลางอากาศราวกับสายคล้องพาดที่ตัวและเบสอยู่กับตัวเขา พร้อมกับทำเสียงเหมือนเพลงโรลลิ่ง สโตน ของวงดนตรี เดอะ บีเทิล
เบนเห็นแล้วก็ยิ้ม ๆ
"ใช่ ๆ นายเล่นโคตรเก่งเลย เล่นหลังห้องประจำ"
ดิวยิ้มเต็มไปด้วยความภูมิใจ นั้นเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ดิวเคยมีตัวตนที่โรงเรียน
"ขอบคุณที่แบ่งบุหรี่ให้นะ" เบนบอก
"ไม่ต้องคิดมาก" ดิวถามต่อ "เอ่อ นายยังทำอะไรเกี่ยวกับอวัยวะอยู่มั้ย"
เบนตกใจสงสัยกับคำถาม "ทำไมเหรอ"
"เปล่า เดี๋ยวนี้มันมี การพิมพ์อวัยวะแล้วนะ จริง ๆ นายมาเขียนโค้ดอัลกอริทึมกับฉันได้นะ"
"อะไรนะ" เบนตกใจกับคำชวน
"แบบนายกับฉันทำงานด้วยกันได้นะ"
"ฉันไม่ได้ยุ่งแล้ว"
"ทำไมเหรอ"
"ฉันเคยทำแล้วนะ ตับ กับไต"
"เฮ้ย! จริงเหรอ" ดิวมีสีหน้าสนใจ
"ทำกับน้องที่รู้จักอ่ะ"
"คิปป์ทีมเหรอ?" ดิวตาลุกวาวกับเรื่องราวของคนในคิปป์ทีม "แม่ฉันยังเก็บหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวนายกับคิปป์ทีมอยู่เลยนะ ตอนนั้นนายโคตรเจ๋งอ่ะ"
"แต่เลิกทำล่ะนะ… เอางี้คือพวกไฮโดรเจล เอ่อ..พวกวัสดุชีวภาพในการพิมพ์แพงกว่าค่าเครื่องพิมพ์อีก"
"ฉันพอมีเส้นสายอยู่นะ นายกับฉันทำงานด้วยกันได้นะ แบบหุ้นกัน มีตลาดกระจกตาอยู่ อาจสามารถลดต้นทุนค่าใช้จ่ายเรื่องวัสดุชีวภาพได้ เอางี้ ๆ เก็บไปคิดดู ฉันไม่กดดัน" ดิวดูตั้งใจ แต่ก็ไม่อยากกดดันเบน ดิวก้มดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง "งั้นฉันไปก่อนนะ หมดเวลาพักแล้ว"
ดิวเอาบุหรี่กดไปที่เขี่ยทรายในถาดเซรามิกสีเทาบนระเบียง แล้วกลับเข้าไปในออฟฟิศ เบนทำหน้าเฉยแล้วก็มองออกไปนอกระเบียง กำลังคิดเรื่องทำงานกับดิวอยู่
เบนพาดิวมาที่เรือสำราญ ที่ท่าเทียบเรือ ใช่ เบนกับดิวเช่าเรือสำราญเหมาลำมา บนเรือถูกตกแต่งด้วยผ้าม่านปิด โต๊ะ เก้าอี้ กับ แจกันและดอกไม้
"เยี่ยม เขียนโปรแกมบนเรือเหรอ โคตรเจ๋ง"
"… ใช่ มันเจ๋ง" เบนตอบ
ดิวชี้ไปทางเครื่องจักรใหญ่ ๆ ในเรือ "อันนี้คืออะไรเหรอ?"
"เครื่องพิมพ์สามมิติไง" เบนตอบ
ดิวดูท่าทีตื่นตาตื่นใจ
การทำงานเริ่มขึ้นผ่านการเรียนโครงสร้างเซลล์ในกับการเขียนโปรแกรมลงในอัลกอริทึมผ่านคอมพิวเตอร์ เบนพยายามสอนงานให้กับดิว แต่บางทีดิวก็ทำได้ไม่ดีนัก ดิวเอาแต่เล่น ในที่สุดเบนเขียนโค้ดกับดิวสำเร็จ เครื่องพิมพ์สามมิติเริ่มทำงาน ผลลัพธ์ของโครงสร้างเซลล์เริ่มขึ้นรูป และประเมินผ่านผู้ทำทั้งสอง กระจกตาสวยงามและดูใช้ได้สำหรับดิว เบนใช้ตัวคีบหยิบฐานกับดูพื้นผิวของรูปทรงกระจกตาที่ขึ้นเป็นรูป
ดิวเอ่ยชม "นี่มันโคตรเจ๋งเลย อย่างกับพระเจ้า" เขาประทับใจกับสิ่งที่เบนทำได้
"ขอบใจ มันแค่การเรียงตัวของข้อมูล"
"นายเก่งเกินไปล่ะ เบนนายสามารถขอรางวัลหรือเอาส่งโรงพยาบาลได้เลยนะเว้ย"
"….." เบนไม่ได้ตอบแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะ เอาเลนส์กระจกตามาให้ดูใกล้ พอเบนสังเกตรูปทรงหลังจากพิมพ์อีกครั้งอย่างตั้งใจ "ไม่มันยังไม่ได้วะเซลล์ตั้งต้น (stemcell) เรียงตัวกันผิด มันขึ้นไม่เป็นรูป" เบนเดินออกมานอกเรือปากระจกตาที่พิมพ์สามมิติ โยนทิ้งนอกเรือกระจกตาชิ้นนั้นแหวกว่ายอากาศก่อนลงไปบนผิวทะเลไกลจากตัวเรือสำราญ ดิวงุนงงแล้วตามออกมานอกเรือ
"นายจะทิ้งทำไม!! แค่อันนั้นก็แสนกว่าล่ะนะ"
เบนกลับเข้ามาและทะเลาะกับดิวในเรือ
"มันยังไม่ได้ ไม่เข้าใจเหรอ มันมีเรื่องภาวะอิมมูนอีก"
"อิมมูนอะไรอีก!" ดิวเถียง
เบนไม่พอใจแขนเหวี่ยงปัดแจกันบนโต๊ะลงบนพื้น แล้วก็ตะคอกดิว ก่อนออกจากตัวเรือ ทิ้งดิวให้อยู่ที่เรือสำราญคนเดียวเบนกลับมานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในแลปคอนเทนเนอร์ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นโจเป็นคนโทรมา เรื่องคนที่โจสามารถแนะนำได้ โจแค่อยากช่วยเบน เป็นเรื่องที่โจรู้ว่าเบนอยากขายไฟล์ไตโจรู้แค่นั้น
พัฒน์กับเบนเคยตกลงไว้ว่าถ้าสามารถขายไฟล์แล้วเอาเงินก้อนได้ตั้งแต่ทำไฟล์เราเริ่มผลิตอวัยวะได้ พวกเขาจะเอามาแบ่งกัน มันเป็นเงินก้อนที่ดี ก่อนที่ราคาอวัยวะจะถูกห่วงโซ่อุปสงค์ดึงราคาขึ้น
เบนคิดว่าเงินก้อนพวกนี้อาจจะช่วยให้พัฒน์จัดการการเงินตัวเองได้ดีขึ้น อีกเหตุผลเป็นเพราะไตสามมิติรุ่นที่ใช้อยู่เป็นแบบพัฒนาที่ยี่สิบสอง เบนตัดสินใจจะขายตัวอย่างข้อมูลไตสามมิติรุ่นที่สิบสี่อย่างน้อยตัวโปรแกรมก็ถูกพัฒนามาประมาณหนึ่งแล้ว
"ว่าไงเป็นไงบ้าง" เบนถาม
"ใช่ ๆ ยังสนใจอยู่"
"ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"2 ทุ่ม โรงแรมวิลเลจ"
เบนกดวางมือถือ ยิ้มกว้าง โจหาคนซื้อข้อมูลไตสามมิติได้แล้ว
ตอนเย็น ที่โรงแรมวิลเลจ ขณะเบนยืนอยู่หน้าโรงแรม
กำลังยืนอยู่ข้างหน้าเจอกับโจและเข้ามาติดต่อที่พื้นที่รับรองของโรงแรม มีคนตัวใหญ่ใส่สูทสองคนลงมารับทั้งโจและเบน เขาสองคนถูกค้นตัวและหิ้วแขนราวกับเป็นเด็กตั้งแต่พื้นที่รับรองชั้นล่าง ทั้งเบนและโจขึ้นลิฟต์มาพร้อมชายใส่สูทตัวใหญ่ล้อมหน้าล้อมหลังทั้งสองคนถูกเข้ามาในห้อง ก่อนเข้ามาเบนถูกค้นร่างกาย เพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาทั้งสองคนโจและเบนไม่ได้พกอาวุธ
โจเข้ามานั่งเก้าอี้ เบนยืนอยู่ด้านหลัง เก้าอี้อีกฝั่งยังว่างเปล่าอยู่ เสียงล้างมือดังออกมาจากในห้องน้ำ
โจพูด "ไม่ต้อง เรากับลีซี้กัน"
โจเข้ามาทักทาย ลีดูซัมเดินเข้ามาจากด้านหลัง เช็ดมือตัวเองเดินไปที่นั่งตรงข้ามใบหน้าของโจและเบนที่ยืนอยู่
ร่างชายสูงอายุนั่งลง เขาตัวใหญ่ใส่สูทสีเทาใบหน้ารับรู้หลายอย่าง ภายในช่วงเวลาพริบตาเดียวทั้งสองคนต่างรู้ว่าคนตรงหน้าถืออำนาจที่สุดในห้องคือชายที่บนโต๊ะเรียงยาเสพติดอยู่ และลีดูซัมคือชื่อของชายที่ใช้เสพสารกระตุ้นประสาทที่อยู่บนโต๊ะไม้ของตัวเอง คนพวกนี้ชอบลงทุนชอบความเสี่ยงเห็นการลงทุนที่จะเกิดขึ้นเป็นสิ่งน่าสนใจจุดใหม่ที่จะเกิดรายได้ขององค์กร
หลังจากที่เขาใช้สารกระตุ้นประสาท มือขวาของลีหยิบโทรศัพท์แล้วกดปุ่ม สองสามครั้งมีเสียงจากคนไทย เขาแนะนำตัวผ่านมือถือ จะเป็นผู้แปลในบทสนทนานี้ ลีดูซัมถามเป็นภาษาเกาหลีไปทางโจ "นั้นเด็กแกเหรอ"
"ใช่ คนนี้คือคนที่เล่าให้ฟัง" โจพูดให้ลีดูซัมฟัง เบนเดินเข้ามาในพื้นที่และนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามลีดูซัม
ลีดูซัมทำท่าทางอยากคุย "ไหนเอาของมาดูซิ" เขาเอ่ย ทั้งยังกวักมือตามน้องชายลีดองโฮของตัวเองที่ใส่แว่น มานั่งข้าง
เบนยื่นของให้ ลีดองโฮมาตรวจดูไฟล์ข้อมูล เบนสีหน้ากังวล มองไปทางโจ เบนกำลังดูความปลอดภัยต่าง ๆ และระแวงกับสถานะการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจ
ลีดองโฮพยักหน้า ว่าไฟล์นี้ใช้ได้ ลีดูซัมหัวเราะเสียงดังในความสามารถเรื่องที่ทำได้
ปรบมือให้แล้วสั่งให้คนอื่นตบมือ เอ่ยพลางเอื้อมหยิบซิการ์
"ถามว่าเอามาจากไหน? ใครเป็นคนทำ?"
"ผมเป็นคนทำ" เบนตอบ
"ไม่มีทาง นายทำงานให้ใคร?"
"ไม่มีใครหรอก ผมกับคู่หูทำงานด้วยกัน แค่นั้นแหละ"
"ก็ได้ ๆ เรารับข้อเสนอ" ลีดูซัมตอบ ลีดองโฮออกจากห้องไปแล้ว
"เห็นมั้ย ลีรับแน่" โจพูดต่อให้กำลังใจเบน
"ฉันยังไม่ได้บอกราคาเลย"
ลีดูซัมดูสงสัย "เท่าไหร่? บอกมา"
"สิบล้าน" เบนตอบ
ลีดูซัมไม่พอใจ กำลังคิด "โอเคได้ ๆ งั้นไปได้ แล้ว"
"แล้วเงินหล่ะ" เบนถาม
เขาปัดมือออกมา"เดี๋ยวแกก็ได้ นี่แค่เอาของมานำเสนอ"
เบนหันหน้าไปทางโจด้วยความกังวล "จะให้เอาของไปโดยที่ฉันยังไม่ได้เงินเหรอ?"
ลีดูซัมมองหน้าเบน
"ไม่เชื่อผมเหรอ"
"ไม่ ๆ ผมแค่ไม่ได้ทำธุรกิจแบบนี้"
"หุบปาก เราตกลงกันแล้ว" ลีดูซัมตะคอกเบน
"ไหนนายบอกไม่มีอะไรไง ไฟล์ข้อมูล กับเงินสด" เบนหันหน้าไปคุยกับโจ
"อย่าเครียดไปเลยน่า ลี" โจบอกเบน
มีคนเข้ามาประชิดข้างหลัง ตะคอกบอกให้โจหุบปาก
"งั้นที่ตกลงไว้ ยกเลิก" เบนดึงทรัมไดร์ฟ รีบยกตัวขึ้นจากเก้าอี้ จะหนีออกไปทางด้านหลังของตัวเอง ลูกน้องตัวใหญ่ของลีดูซัมทั้งสองคนขวางทาง และจับเบนไว้ให้นั่งกับที่เก้าอี้ตัวเดิม
"แกเอาไฟล์ข้อมูลไตมาให้ฉันแล้วคิดว่าจะได้เงินสดทันทีเหรอ" ลีดูซัมกำลังลองใจมองดูแววตาเบน ก่อนที่จะมีท่าทางเข้าใจหันหลัง ลีดูซัมเอาเงินในเซฟมาโชว์ใส่ถุงผ้าที่ห่อก้อนเงินไว้ แล้วยื่นให้มาทางเบน
เบนไม่ไว้ใจท่าทางตื่นกลัว แต่อยากจะรับเงินทำท่าจะรับถุงใส่เงิน
ทันใดนั้น ลีดูซัมเอาถุงเงินมาทุบเบน เบนล้มลงไปนอนกับพื้น ลีดูซัมเตะเบนเข้าไปที่ซี่โครงซ้ำ ๆ "ไอ้เด็กเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ นี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คุยกับผู้ใหญ่ก็มีมารยาทหน่อยสิ" ลีดูซัมกำลังโมโหเอาเงินในตู้ใส่ถุง แขนแกว่งถุงน้ำหนักเงินเป็นปึก ๆ ตีลงบนตัวเบนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เบนร้องโหยหวนเจ็บปวดก่อนที่จะสลบไปพร้อมรอยยิ้มที่ผยองบนใบหน้าของคนเกาหลีที่ยืนเหนือร่างกาย


## สสาร  Matter

พัฒน์อยู่ที่โรงพยาบาลกำลังโทรหาเบน โจเป็นคนรับโทรศัพท์ของเบนและบอกว่าเบนก็อยู่โรงพยาบาลแต่สลบอยู่ที่ห้องคนป่วยหมายเลขที่ 223
พัฒน์มาเยี่ยมเบน เบนยังหลับ ข้างเตียงมีโจที่มานั่งเฝ้า
"น้องคือคนที่ทำงานกับเบน"
"ใช่ ผมเอง เขาเป็นไงบ้าง"
"ซี่โครงร้าว ประมาณนั้น โดนอัดน่วม ผมลองพยายามห้ามคนเกาหลีนั้นแล้ว ไม่รู้เขาเป็นบ้าอะไร เขาสลบเลย เขาอัดเหมือนอยากไม่ให้มันตื่นขึ้นมา น้องเป็นคนทำสินะ" โจหมายถึงไฟล์อวัยวะ
พัฒน์ไม่ได้ตอบ ถอยหลังหันไปทางอื่น
"ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย" โจถาม
พัฒน์หันมารับคำถาม ค่อย ๆ นั่งลง ถอนหายใจ
"เล่าเรื่องเกี่ยวกับลีดูซัมให้ฟังหน่อย เล่ามาทุกอย่างเลย"
พัฒน์ มาที่โรงแรม โดนตรวจสอบค้นตัวและของที่ซ่อนในเสื้อผ้าลูกน้องลีดูซัมเจอพลุไฟที่ค้นจากตัวพัฒน์ ไปวางบนโต๊ะ
ลีดูซัมหัวเราะ กวักมือให้พัฒน์เข้ามาคุย
พัฒน์เดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าลีดูซัม ลีดูซัมกำลังดูพลุและกินเหล้า มีแก้วใบขนาดพอดีมือ มีซิกการ์กับไม้ขีดอยู่บนโต๊ะ
"ถามว่าเป็นใคร" เป็นภาษาไทยที่ออกมาจากโทรศัพท์ล่ามบนโต๊ะ เป็นสิ่งที่ลีดูซัมถาม
พัฒน์เอานิ้วไปกดปุ่มโทรศัทพ์โรงแรมหาคนแปล แล้วพูดภาษาเกาหลีแทน เอ่ยคำแห่งตัวตนใหม่  "อิชิอิ" สร้างถ้อยคำและผลลัพธ์ของตัวเอง อีกตัวตนหนึ่งของพัฒน์กระโดดขึ้นมาแสดงตัวด้วยความเป็นปัจเจกที่ต่างออกไป เยื้องย่างเข้าใกล้ความอันตราย รบเร้าด้วยลูกไฟแห่งความปรารถนา เย้ายวนขึ้นเกิดผลขึ้นมา
"อิชิอิ โอเค โอเค นั่งสิ" ลีดูซัมพูด
"ผมคงอยู่ไม่นาน" พัฒน์ตอบเป็นภาษาเกาหลี
"ไม่นานเหรอ ก็ได้ งั้นพูดมาว่าต้องการอะไร"
"20 ล้าน" พัฒน์บอก
ลีดูซัม "20 ล้าน ไอ้เด็กนี่จะมาเอาเงินฉัน 20 ล้าน ใครก็ได้ เอาเงินให้มันหน่อย"
"20 ล้าน กับที่เหลือที่ต้องจ่ายและอีก 2 ล้าน กับค่ารักษาของหุ้นส่วนงานผม"
"หุ้นส่วน ไอ้เด็กนี่" ลีหยิบปืนในลิ้นชักขึ้นมาวางบนโต๊ะ "ใช่ ๆ ฉันจำมันได้ ทำไมเด็กรุ่นนี้ ไม่มีสัมมาคารวะบ้างวะเป็นลูกเหรอ หรือน้องของมัน" ลีดูซัมพูดพร้อมขำตัวโยน
ลีดูซัมถอดเสื้อสูทออก "เอางี้ คู่หูแก เอางานมาให้ฉัน ฉันซ้อมพี่แก แล้วก็ปล่อยให้แกมาทวงเงินเพิ่ม คนเดียวต่อหน้าฉันเนี่ยนะ" ลีขำ "ไอ้เด็กนี่มันโคตรกล้าเลยนี่หว่า" ปรบมือและให้ลูกน้องปรบมือด้วย
สัญญาณไซเรนเสียงเตือนภัยดัง มีน้ำออกมาจากหัวสปริงเกอร์ดับเพลิงบนฝ้าเพดาน ละอองน้ำกระจายไปทั่วห้องพัก ทุกคนต่างตกใจ ลีดูซัมมองพัฒน์ พัฒน์เดินไปใกล้โต๊ะ สารเคมีที่กระจายไปทั่วห้องเป็นน้ำที่พัฒน์เตรียมไว้ หยิบไม้ขีดไฟที่ลีเอาไว้จุดสูบบุหรี่จากบนโต๊ะ นิ้วโป้งดีดสีส้มปลายไม้ขีด เปลวเพลิงจุดขึ้นที่มือโดยของพัฒน์ ถ้อยคำที่โกรธแค้น พวยพุ่งออกมาจากปาก  "ผมไม่ใช่ลูกคุณ" เขาโยนไม้ขีดไปที่โต๊ะ ไฟกระโจนสู่กลุ่มน้ำบนโต๊ะนั้น
ตู้มมมมม!!! กรงเล็บความร้อน เข้าทำร้ายคนทั้งห้อง
เสียงระเบิดใหญ่เกิดขึ้นในห้องนี้ เศษกระจกแตกไปทั่ว ทุกคนเลอะฝุ่นและยังเปื้อนน้ำ บางคนใช้มือตีและดับไฟที่อยู่บนตัว "แกเป็นบ้า อะไรของแกวะ!!" ลีดูซัมตะโกนใส่พัฒน์ ทุกคนหูวิ้ง
ขณะที่ทุกคนกำลังตกใจ พัฒน์รีบคว้าพลุไฟบนโต๊ะมาไว้ในมือ จุดมันขึ้นเป็นถ้อยคำใช้มันจัดการกับเขาเพื่อแสดงว่าเขามีอำนาจเหนือผู้อื่น เขาชูเครื่องหมายของความตายขึ้น ก้อนไฟสีส้มของพลุประกายกับน้ำที่มากระทบทุกเมื่อ หากลงไปบนพื้นที่ชุ่มน้ำ แสงสว่างกับความร้อนจะปะทุอีกครั้ง ร้อนแรงและแผดเผาทุกชีวิต ความอ้อนวอนมีกลิ่นของตัวมันเอง ตอนนี้ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ฉุนไปด้วยกลิ่นของความตาย ความกลัวยิ่งเกิดขึ้น ลีดูซัมตกใจตะโกนโหวกเหวกโวยวาย
ความปรารถนาในการทวงคืนพุ่งสูง ลำธารของความรุนแรงไหลผ่านตัวพัฒน์ แผ่นน้ำแข็งของตัวตนถูกทุบด้วยต้อนไฟแห่งความโกรธ เพื่อแก้ปัญหาที่ใหญ่ขึ้นเขาแสวงหาทางทำให้ตัวเองมีชีวิตอย่างชัยชนะ "อยากรู้มั้ยหล่ะว่าบ้าจริงมั้ย" กับใบหน้าทุกคนที่หวาดหวั่นทุกคนในห้องกำลังกลัวตาย บนความมั่งคั่ง ความรวยยังทำให้คนไม่อยากตายจุดจบของทุกคนอยู่ในมือพัฒน์ มันสำคัญและควบคุมทุกอย่าง
มีลูกน้องลีดูซัมจะเอาปืนมาชี้ทางพัฒน์ ความกลัวทำให้ลีดูซัมห้ามลูกน้องของตัวเอง "ไม่ ๆ ปืนไม่ได้"
ความกลัวตายทำให้คนยอมทำทุกอย่างพัฒน์รู้เรื่องนี้ดี ระหว่างที่กำลังหันพลุไฟไปรอบ ๆ พลุในมือคือตัวจุดระเบิดที่พร้อมคร่าทุกชีวิตในห้อง ยมทูตของทุกคนอยู่ในมือพัฒน์
"แกกล้ามาก ฉันยอมรับ"
ประโยคของพัฒน์จะได้ทุกอย่างที่เขาขอ "เอาเงินมาให้ผม" ทุกอย่างง่ายขึ้นเมื่ออำนาจอยู่ในมือ ตัวตนพัฒน์ขับขานโลดแล่นอย่างสวยงาม
"โอเค ๆ ฉันหยิบเงินให้" เขาเอื้อมไปหยิบเงินในเซฟ ยื่นให้พัฒน์ "เอาไฟล์อวัยวะอื่นมาขายให้ฉันอีก ลูกน้องฉันบอกว่า มันสามารถทำส่งไปขายได้ทั่วโลกถ้ามีเครื่องพิมพ์" พัฒน์หยิบถุงเงินจากมือของลีดูซัม รางวัลของชัยชนะ ถุงเงินสีแดงดูเลอะเทอะเปรอะเปื้อนด้วยเลือดเบน "อาทิตย์หน้าเอาโค้ดอวัยวะอื่นมา"
พัฒน์จ้องตา ดึงถุงเงินมาจากมือ "เงินสดมาก่อนเท่านั้น"
"จ่ายเงินสด" ลีดูซัมพูดทวน ยอมรับข้อตกลง
"ถ้ายังบ้าแบบนี้ทุกครั้งระวังจะมีปัญหา ฉันเข้าใจแกได้ เด็กใหม่" ลีดูซัมเตือน
"คุณไม่ต้องการไฟล์หรอก เอาดีเอ็นเอมาให้ผม ผมรู้วิธีพิมพ์" พัฒน์กำลังแก้ปมและผูกปม
ลีดูซัมหัวเราะกับตัวเอง เขาไอและก่อนที่จะพูด "งั้นเหรอ เด็กนี่มันโคตรบ้าเลยวะ ฉันนับถือเลย ข้อสงสัยสุดท้ายที่ลีดูซัมถาม "อันนี้อะไร" เขาหมายถึงน้ำที่ลงมาแล้วติดไฟแต่ไม่มีกลิ่นอันนี้
สายตาระแวงของพัฒน์ สอดส่ายระวังคนในห้อง เอ่ยตอบว่า "โพแทสเซียมไนเตรทกับน้ำหวานนิดหน่อย นี่คือจรวดน้ำตาล"เขาถอยหลังแล้วก็ออกไปจากห้องไป ลีดูซัมพอใจกับความบ้าของพัฒน์เขาหัวเราะตัวเองที่เด็กแค่นี้ทำให้เขาวุ่นวายได้ขนาดนี้
พัฒน์เดินออกมาหน้าโรงแรม ทุกคนมองไปด้านหลังโรงแรมที่มีสัญญาณเตือนภัย ความวุ่นวายเกิดขึ้น แผ่นหลังของพัฒน์มีคนมองที่เสื้อด้านหลังพัฒน์กำลังติดไฟ พัฒน์เอามือปัด ๆ ที่ไฟที่เสื้อจนดับลง เขาเรียกแท็กซี่ ขึ้นรถไปพร้อมกับถุงเงินและบนใบหน้าเลือดกำเดาไหลเขาเอามือเช็ดเลือดที่จมูก การรู้สึกในอารมณ์ในตัวพัฒน์ถูกเติมเต็ม อิ่มเอิบ ตื่นเต้นทุกทิศทางความรู้สึกทำให้พัฒน์เขารู้สึกมีชีวิตอีกครั้งเมื่อเข้าใกล้ความตาย ความตื่นเต้นชั่วคราวกำลังทำสร้างความพอใจทางตัวตนกำลังคลานขึ้นมาเกาะกินพัฒน์มากขึ้น


## โทดากะ  Todaga

ต้นเดือนมีนาคม
เบนกลับมานอนพักที่บ้านหลังจากอาการดีขึ้น พัฒน์มาเยี่ยมเบน  พัฒน์เดินเข้าในห้องที่เบนอยู่ เห็นเบนตัวห่อไปด้วยผ้าก็อตสีขาว ใบหน้าบวมรอยช้ำ รอยแผลกัดซึมติดหนึบกับผ้าสำลีรอบตัว
ทว่าสิ่งที่ปลุกเบนเป็นคำพูดของพัฒน์ "พี่เป็นไงบ้าง" สายตาเขามองไปทางอื่นหลังจากเห็นสภาพเบน
เบนพึ่งเห็นหัวโล้นของพัฒน์เป็นครั้งแรกตั้งแต่ตัดผมออก "ก็อย่างที่เห็น โคตรเท่ นายบวชมาเหรอ"
พัฒน์กำลังดูข้าวของต่าง ๆ ในบ้านเบนความเป็นอยู่การใช้ชีวิต เขาไม่ได้สนใจการตอบคำถามเบนเสียด้วยซ้ำ
"ผมไปหาพี่ที่โรงพยาบาลมา ตอนนั้นพี่หลับอยู่"
"รู้แล้ว โจบอกว่านายอยากรู้ว่าเสี่ยเกาหลีนั้นอยู่ไหนแถมท่าทางดูไม่ปกติ แต่นายยังดูปกติ นายคงไม่ได้ไป"
"เปล่า ผมไปหาเขามาแล้ว" พัฒน์ตอบ
"นายล้อฉันเล่นปะเนี่ย นายไม่ได้ไปเจอมาเฟียนั้นจริง ๆ ใช่มั้ย" เบนถามอย่างไม่เชื่อหู พัฒน์โยนเงินส่วนแบ่งให้
เบนเปิดเงินในซองหยิบมาดูเงินพัฒน์ยืนอธิบายเรื่องเงิน "ในนั้นมันประมาณ สิบล้าน พี่เอาไปเหอะ พี่ควรได้"
เขาชูเงิน "นายได้เงินพวกนี้มาจากไอ้เกาหลีนั้นน่ะนะ" เบนพูดด้วยน้ำเสียงแกมประชด
"ใช่" พัฒน์ตอบอย่างมั่นใจ
"ก็คือเกาหลีนั้นเอาเงินนี่ให้นายใช่มั้ย"
"ใช่ เราทำงานร่วมกันแล้ว"
เบนตกใจกับถาม "นายจะทำงานกับมันเหรอ ความฉิบหายที่เกิดขึ้นเพราะมีคนแก่ที่ไม่รู้จักพอ คนพวกนี้ไม่รู้ซะด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรอยู่ บางทีความบันเทิงอย่างเดียวคือการเห็นคนจนตายมากขึ้น"
พัฒน์นิ่งตอบ "ใช่แล้ว"
เรื่องราวของคนที่ 46
โทดากะ เคจิ เป็นซีอีโอบริษัทเอกชนอุตสาหกรรม เครื่องจักรใหญ่อยู่เมืองไทยกับภรรยาญี่ปุ่นมา 24 ปี ตั้งแต่ได้เป็นผู้บริหารร่วมในญี่ปุ่นก็ย้ายมาดูแลสาขาที่ไทย โทดากะเป็นคนยิ้มแย้ม ทำงานหนักกินเบียร์กับเพื่อนญี่ปุ่นบ่อยๆ ปีนี้เขาอายุ 62 ปี เขาว่าจะเกษียณปีหน้าและกลับไปอยู่ญี่ปุ่นกับภรรยา ลูกคนโตทำงานบริษัทเครื่องยนต์เหมือนกับพ่อในสาขาฮอกไกโดตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่น  และลูกสาวคนเล็กเป็นนักเขียนภาพประกอบนิตยสารหนึ่งในโตเกียว
โทดากะเป็นผู้ป่วยโรคไตและโรคหัวใจ โทดากะเคยหัวใจวายล้มที่บ้าน ต้องทำบอลลูนหลอดเลือดดำใกล้หัวใจไปเมื่อสามปีที่แล้ว โทดากะเป็นโรคไตตั้งแต่อายุ 35 ต้องฟอกไต อาทิตย์ล่ะสองครั้ง ครั้งล่ะ 3,000 บาท ตกสัปดาห์ล่ะ 6,000 บาท ตอนนี้โทดากะล้างไตมาแล้ว 27 ปี 1 ปีมี 52 สัปดาห์ เท่ากับว่า โทดากะล้างไตไปแล้ว 2,808 ครั้ง คูณกับ 6,000 บาท ตอนนี้โทดากะจ่ายค่าล้างไตไปจำนวนทั้งหมด 16,848,000 บาท สำหรับโทดากะ ไตเทียมมูลค่า 5,000,000 บาทถือว่าคุ้มค่ากับการได้รับเวลาใช้ชีวิตกับภรรยาได้บ้างในทุกสัปดาห์ ตอนนี้ภรรยาเอาแมวมาเลี้ยงในบ้าน ตอนนี้ความสุขของเขาไม่ใช่เงินแล้ว แต่เป็นการเห็นรอยยิ้มของภรรยาและได้เล่นกับแมว เขามีจุดมุ่งหมายที่จะกลับญี่ปุ่นปีหน้า เพื่อได้ไปเดินเล่นกับลูกคนเล็กช่วงฤดูใบไม้ผลิในสวนอุเอโนะเมืองโตเกียวประเทศญี่ปุ่น อีกครั้งก่อนจะบินกลับญี่ปุ่นปีหน้า
พัฒน์โยนกระเป๋าพลาสติกให้ เบนใช้สองมือรับพร้อมความตกใจมาพร้อมคำถาม "อะไรวะ"
"อะไรวะ อะไร ของที่ต้องเอาไปส่งไง"
เบนมองชื่อที่อยู่บนกล่อง รายชื่อลำดับที่ 46 ผู้รับบริจาค "แล้วไมล์อะ" เบนถาม
พัฒน์หยิบกุญแจรถยนต์เบนที่วางอยู่ รีบเดินออกจากบ้าน เบนรีบเดินตามมา "ไปเรียน" พัฒน์ตอบ
เบนรีบแต่งตัวออกมาจากบ้าน รีบหยิบของกินเดินถือออกมานอกบ้าน เบนเห็นพัฒน์กำลังนั่งหลังพวงมาลัยพยายามสตาร์ทเครื่องยนต์รถมัสแตงสีแดง พัฒน์หยิบเอกสารให้เบนอ่าน เครื่องยนต์เริ่มทำงานพวกเขาต้องเดินมุ่งขึ้นไปทางเหนือ
"นายทำอะไรอะ ขับรถเป็นเหรอ?" ใบหน้าสงสัยเบนถาม
พัฒน์พยักหน้า มองไปข้างหน้ากำลังจะขับออก
"แล้วใบขับขี่หล่ะ?"
พัฒน์ตอบด้วยการส่ายหน้า
เบนใช่มือปัด ไล่ไปนั่งข้าง ๆ "ฉันขับเอง" เบนเอาเอกสารปาไปหลังรถ เบนพยายามประคองตัวเองรีบขึ้นรถ ทั้งสองคนอยู่ในกล่องเหล็กเคลื่อนที่ เบนเป็นคนควบคุมพวงมาลัย "นายไปตกลงกับลุงนั่นเนี่ยนะ เห็นมั้ย? ว่ามันทำอะไรกับฉันบ้าง? ฟัคบูมเมอร์"
พัฒน์ไม่พอใจที่คุยเรื่องนี้ต่อ สีหน้าเบื่อหันไปนอกรถ เขาพูดพลางถอนหายใจ พัฒน์ไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว
"ผมตกลงไปแล้ว"
เบนฟึดฟัดโวยวาย เอานิ้วชี้หน้าพัฒน์หน้าบึ้งตึงคิ้วขมวดกำลังตะคอกพัฒน์ "ไม่นายไม่เข้าใจ"
พัฒน์มองเบนด้วยหางตา เขาค่อย ๆ หันหน้าออกจากกระจก
"ดูเงินที่พี่ได้ดิ ขายได้ทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 40 ล้านบาททุกสัปดาห์ ใช่แล้ว" พัฒน์มั่นใจ "เราทำสัปดาห์ละสี่ชิ้น เราจะได้คนละสิบล้านทุกสัปดาห์"
"นายไม่คุยกับฉัน แต่กลับไปตกลงกับไอ้แก่โรคจิตนั่น ไอ้เชี่ยที่มันกระทืบฉัน ถ้าเราจะทำอวัยวะส่งให้มันสัปดาห์ละสี่ชิ้นเนี่ยนะ!! นายรู้มั้ย ว่าหมึกชีวภาพ มันจะหมดแล้วอะ" นิ้วมือกำพวงมาลัยแน่น ความฉุนเฉียวแสดงออกมาผ่านร่างกาย
"พวกเราต้องอัปเกรดแลปกับใช้เวลากับมันมากขึ้น"
"นายไม่ต้องมาคุยกับฉันเรื่องเวลา หมึกชีวภาพอีก สเต็มเซลล์ (stemcell) นายจะเอามาจากไหน? ขนส่งยังไง? นายคิดว่าจะเอาดีเอ็นเอ (dna) ซุกใต้หมอนแล้วตื่นมาจะเป็นอวัยวะให้นายเหรอ มันไม่เหมือนนางฟ้าฟันน้ำนมนะเว้ย ของที่ได้มาคราวที่แล้ว มันหมดแล้วฉันไปเช็คมาทุกโรงงานแล้วเคมีภัณฑ์อันนี้มีอีกทีก็กรุงเทพเลย"
"กรุงเทพ" พัฒน์หันหน้ามาพร้อมพูดทวนคำตอบ
เบนตอบ "ใช่ ของพวกนี้ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ เราต้องหาสินค้าขนส่งข้ามประเทศ นายเห็นมั้ยว่าต้นเหตุมันอยู่ที่วิธีการหาของวัสดุชีวภาพ"
"ก็ได้" พัฒน์มองไปยังทางข้างหน้า มือจับคาดเข็มขัดนิรภัย
เบนเปลี่ยนเกียร์ เหยียบคันเร่ง "นายจะรู้ได้ไงอะ ก็นายไม่ได้ถามฉัน" ความหงุดหงิดเป็นบรรยากาศในรถยนต์ก่อนที่ทั้งสองคนจะทำหน้าที่ของตัวเองต่อ สิบห้านาทีความเงียบบนรถ พัฒน์พึมพำเพลงอยู่ในลำคอจนกระทั่งเบนกดเปิดเพลงเพลย์ลิสต์บางเพลงช่วยให้สีฟ้าหม่น ๆ ข้างนอกไม่น่าเบื่อ
พัฒน์มองไปท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่าง สีฟ้าที่เงียบ แม้แต่ตัวโน้ตสีขาวข้างบนก็หายไป พัฒน์เลือดกำเดาไหล พัฒน์เอื้อมตัวหยิบทิชชูจากเบาะหลังมาเช็ด เบนสังเกตเรื่องอาการพวกนี้อยู่ด้วย
"เป็นอะไรของนาย" เขาเห็นจุดด่างที่แขนพัฒน์ตอนเอื้อมหยิบกระดาษทิชชู พัฒน์นั่งมองไปทางข้างหน้าและเอียงตัวเบื่อที่จะฟังเบนพูด พัฒน์เงียบไปสักพัก สายตายังหาตัวโน้ตสีขาวนอกหน้าต่างนั้น พัฒน์ตอบด้วยความเบื่อ "มะเร็ง" ผลจากการซุกซ่อนความจริง สร้างช่องว่างในตัวเองมากกว่าที่คิด ในที่สุดเขาก็พูดออกไป เขารู้ว่าเบนอาจจะเดาได้อยู่ดีในอีกไม่นาน เบนได้ยินพัฒน์แล้วหันหน้ามามองใบหน้าที่พูดสิ่งนั้น เบนเอียงคอคล้ายกับประเมินว่าพัฒน์พูดจริงหรือโกหก
เอี๊ยดดดด!!! เบนเหยียบเบรกรถกะทันหัน เสียงแตรรถยนต์ จำนวนมากมาจากด้านหลังตามมา พัฒน์หัวโขกหน้าเบาะ เบนหันหน้ามาทางพัฒน์ "คิดจะบอกฉันเมื่อไหร่"
"ผมพึ่งบอกไปไง" พัฒน์ตอบ
เสียงแตรไล่หลังยังคงดำเนินอยู่ "ระยะไหน" เบนถาม
"สองเอ" พัฒน์ตอบ
"เหมือนปู่ฉันเลย เขาแข็งแรง แล้ววันหนึ่งล้ม ไปโรงพยาบาล อยู่โรงพยาบาลสองเดือน ไป ๆ มาที่บ้าน โรงพยาบาลโคตรห่วย" เริ่มมีเสียงตะโกนจากด้านหลังรถ คนโวยวายที่ไม่ยอมขยับรถ
เบนตะโกนออกไปนอกรถ "คนป่วยอยู่ในรถ" หลังจากนั้นเสียงแตรก็เงียบหลังจากนั้น
รถแต่ละคันก็ขับนำในทางของตัวเอง
"ใช่ ผมรู้" พัฒน์ตอบ
เบนถาม "แล้วจะทำไงต่อ?" เบนสตาร์ดรถ ล้อกำลังหมุนพาทั้งคู่ไปข้างหน้าเวลากำลังถอยหลัง
"ไม่รู้ ผมเป็นแค่คนธรรมดา ผมทำเพื่อครอบครัว ตอนแม่ตื่นจะได้มีเงินใช้" พัฒน์มองนาฬิกาข้อมือ "มีชีวิตรออยู่นะเว้ย พี่ขับเร็ว ๆ ดิวะ"
"มากกว่านี้ก็ผิดกฎหมายแล้ว"
พัฒน์หันมามองหน้าเบนเบือนหน้าหนี "เหอะ พี่เนี่ยนะพูดเรื่องกฎหมาย"
สถานที่ข้างนอกต่างเป็นรูปภาพแนวยาว เหมือนโดนลากออกไปทางด้านหลังด้วยความเร็ว และการเคลื่อนที่
สองชั่วโมงต่อมา พัฒน์ดูนาฬิกาเขากำลังคำนวณระยะทาง เวลา และความตายนั้นคือสถานการณ์ของเรา
พัฒน์ตะโกน "จอดรถ!!"
เบนตกใจ เหยียบเบรกทันที เอี๊ยดดดด!!!
สายตาเขามองตามพัฒน์ที่เปิดประตูรถแล้วออกไปข้างนอก
พัฒน์เดินออกมาหน้ารถ เปิดกระโปรงหน้ารถ
ครู่เดียวพัฒน์ปิดกระโปรงรถ เข้ามานั่งที่เดิม
พัฒน์ตะโกนออกคำสั่ง "ขับไป"
เบนเหยียบคันเร่ง รถพุ่งไปข้างหน้า เร็วกว่าเดิม กระชากตัวออกไปทั้งคู่หลังติดเบาะ
พัฒน์กำราวมือจับเหนือประตูในรถแน่น
เบน "นายทำอะไรอะ"
พัฒน์มองข้างหน้า ติดเข็มขัดนิรภัย "เครื่องยนต์คือ  ความสัมพันธ์ระหว่างความดันกับอากาศ" เขาตอบ
เบนไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรกับรถยนต์ เหยียบคันเร่ง ความเร่งเร็วขึ้น ถึงแม้เบนขับรถยนต์เร็วได้แต่ยังชอบขับช้าอยู่ พัฒน์ที่เห็นเบนพอใจกับความช้าของรถยนต์แบบเดิมอีกครั้ง
เขาโมโหมากขึ้น พัฒน์เอียงตัวมาทางที่ว่างตรงกลางระหว่างคนขับยกขาขวากระทืบซ้ำลงไปที่คันเร่ง ความเร่งกระชากรถไปข้างหน้าไม่สัมพันธ์กับทิศทางของพวงมาลัยและสมาธิของคนควบคุม
รถยนต์กำลังเสียหลัก พัฒน์กำลังกระทืบคันเร่ง
เบนตกใจถาม "นายเป็นบ้าอะไรของนายวะ" พยายามเอามือผลักพัฒน์ให้หยุด พัฒน์พูดพร้อมจังหวะกระทืบคันเร่ง "ผม!! ไม่!! มี!! เวลา!!" ในทุกพยางค์
"นายยังมีเวลา" เบนบอก
รถยนต์เหวี่ยงพร้อมเบรก หมุนเป็นลูกข่างรถบรรทุกกำลังพุ่งมา คนขับรถบรรทุกเห็นหักหลบลงไหล่ทาง ชนรถคันอื่นเสียงแตรกับเสียงเบรกบรรเลงเป็นทำนองทั่วบนท้องถนน
รถยนต์หยุดหมุน ทุกคนได้สติไม่มีใครบาดเจ็บ
พัฒน์หยิบเงินจากกระเป๋าตัวเองโยนเงินออกมาจากรถ ปิดกระจก บอกเบน "รีบขับไปดิวะ" เบนบิดกุญแจรถยนต์ สตาร์ทรถอีกครั้ง พัฒน์ไม่ได้รู้สึกผิดกับที่เขาทำไปเลย พัฒน์ดูหงุดหงิดเพิ่มขึ้นซะด้วยซ้ำ
"เป็นอะไรของนายวะ นายรู้ป่ะ ที่นายทำอยู่มันอันตราย" เบนรีบเหยียบคันเร่งออกจากตรงนั้น พวกเขาพึ่งผ่านชุมพรกำลังเข้าสู่จังหวัดประจบคีรีขันธ์ พัฒน์คิดว่าเขาควรถึงเพชรบุรีแล้ว พัฒน์ไม่พอใจที่รถยนต์เร็วได้เพียงเท่านี้
สามสิบนาทีต่อมา เบนแวะพักจุดพักชมวิวที่มีร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด
พัฒน์ดูนาฬิกา เบนแวะลงไปซื้อเบอร์เกอร์ที่ร้าน พัฒน์เห็นกุญแจที่อยู่ในรถยนต์ เบนอยู่ในร้านกำลังรออาหาร พัฒน์สังเกตเห็นเบนกำลังเดินเข้าไปห้องน้ำสีแดงหลังร้านอาหาร
พัฒน์รีบลงจากรถ เอาขวานดับเพลิงสอดช่องว่างใต้ประตูพร้อมกับเตะเท้าดันขวานนั้น ขณะเดียวกันที่เบนกำลังล้างมือดูกระจก รู้สึกว่ามีเสียงแปลก ๆ จากข้างนอก เขาเดาได้ว่าพัฒน์เริ่มทำบางอย่าง เบนจับประตูแล้วบิดประตูไม่ออกเบนรู้สึกได้ว่าติดอะไรบางอย่างที่ด้านนอกประตู ขณะเดียวกันพัฒน์กระโดดขึ้นรถยนต์ สตาร์ทเครื่อง เครื่องยนต์กู่ร้องส่งเสียงไอหลายครั้งกว่าจะสามารถสตาร์ทขึ้นมาได้เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น พร้อมกับเบนที่ตะโกน "พัฒน์เปิดประตู เปิดประตู" เบนเอาไหล่ชนกระแทก
เขารู้ว่าเสียงเครื่องยนต์ข้างนอกนั้น คือรถของเขา พัฒน์กำลังขับรถยนต์เขาออกไป เขาพุ่งทั้งตัวจนบานพับประตูหลุด เบนออกมาจากห้องน้ำได้ เห็นพัฒน์ขับรถอยู่กำลังจะออกสู่ถนนเส้นหลัก พัฒน์ได้ยินเสียงฝีเท้าของเบนรัวตามออกมาจากที่จอดรถหน้าร้าน เบนวิ่งตามกระชั้นเข้ามาเรื่อย ๆ ตรงหน้าพัฒน์มีควันดำเริ่มออกจากหน้ากระโปรงรถ ความเร่งลดลง พัฒน์เหยียบย้ำคันเร่ง  ซ้ำ ๆ เครื่องยนต์ร้อนเกินไป การทำงานของมันดับลง พัฒน์ทำหน้าผิดหวังที่ต่อสิ่งที่คาดหวังไปต่ออีกไม่ได้แล้ว
เบนวิ่งตามมาทันรถ เขาเคาะกระจก "ความสัมพันธ์ระหว่างความดัน อากาศใช่มั้ย" เบนแซวเรื่องสิ่งที่พัฒน์ทำก็มีทั้งผลกระทบด้านดีและมีข้อเสียพัฒน์นิ่งตอบ พัฒน์ลดกระจกลงคืนพวงกุญแจรถ หลังจากนั้นรถคันนั้นที่ขับไม่ได้ เบนโทรตามประกัน หารถยนต์บริการเช่าแถวนั้น ตอนนี้พัฒน์เลือกจะใช้วิธีของเบน เวลาของโทดากะเหลืออีกไม่มาก
ฟ้ามืดข้างนอกฝนตก ทั้งสองอยู่ในรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าไปที่เป้าหมายเดียว เบนสังเกตว่าพัฒน์ดูเหนื่อย "นายได้นอน บ้างมั้ย?"
พัฒน์ตอบ "…ผมจำไม่ได้" ช่วงนี้เขาคิดหนักขึ้น ทุกครั้งที่ตื่นมันตื่นเต้นเกินไป การได้ตื่นมาพบว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่มันบั่นทอนแต่ละส่วนของการเป็นมนุษย์ ใช่สำหรับเขาบางทีการตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองยังอยู่มันน่าหนักใจกว่าเดิม การมีชีวิตอยู่ของตัวเองเป็นความน่าหนักใจที่เจ็บปวดและพัฒน์พบทุกวัน การพบว่าตัวเองมีขอบเขตของการเป็นมนุษย์ในทุกทุกวัน แต่ปัญหามีมากขึ้น มากกว่าที่ตัวเขาคนเดียวจะแก้ได้ มันมากกว่าความรู้สึกผิดแต่เป็นความสับสนของการที่ไม่สามารถนิยามอารมณ์และการแสดงอารมณ์ออกมาได้ พัฒน์ติดอยู่กับการกดความรู้สึกของตนเองและการคิดอยู่ในสภาวะการประเมินสถานการณ์ตลอดเวลา
เบนเลือกที่จะหาร้านสะดวกซื้อในปั๊มน้ำมัน เข้าไปซื้อขนม และซื้อขวดน้ำ และแอบเอายาแก้แพ้ใส่ในขวดน้ำนั้น พัฒน์นั่งรออยู่ในรถยนต์ยังเหม่อล้าเอาแต่มองน้ำตาจากท้องฟ้าที่มาสัมผัสกับกระจกรถ กระหน่ำร่วงลงมาเหมือนไม่พร้อมรับการสูญเสีย
เบนเอาของที่ซื้อมาไว้บนรถเต็มท่วมถุงพลาสติก "ซื้ออะไรเยอะแยะ?" พัฒน์ทักถาม
เบนเปิดขวดน้ำและยื่นให้พัฒน์ พัฒน์รับขวดน้ำนั้นไว้ เบนกินของตัวเองเอาแต่สังเกตน้ำพัฒน์กิน เขาคาดหวังว่ามันจะได้ผล อย่างน้อยก็ช่วยให้พัฒน์หลับ เขาโล่งใจหลังเห็นพัฒน์กินกาแฟไปแล้ว พัฒน์ดูสบายขึ้น รถยนต์แล่นอีกครั้ง
"ผมไม่รู้เลยว่าจะเริ่มตรงไหน" พัฒน์ยังคงมองแต่ริมทาง มองหาตัวโน๊ตสะท้อนแสงบนพื้นที่สีดำข้างนอก
"นายแค่เริ่มเลย นายแค่เริ่มเล่าให้ฉันฟัง"
"ผมแค่ทำตามแผนที่สมบูรณ์แบบของแม่ แล้ววันหนึ่ง บู้มม!!" พัฒน์นิ่งสายตามองข้างทาง "เด็กที่สมบูรณ์แบบ กลายเป็นเด็กน่าสงสาร ผมเกลียดชื่อนั้น"
เบนไม่แน่ใจในสิ่งที่พัฒน์กำลังจะสื่อ "นายกำลังจะพูดเรื่องอะไร"
"ผมเป็นห่วงเรื่องแม่ที่ต้องอยู่ในประเทศแบบนี้ ผมไม่อยากมีปัญหากับระบบ ใครอยากจะติดคุกกัน"
"นายกำลังจะบอกว่าอะไรนะ?"
"ผมโทษการศึกษา ผมอาจจะเป็นจุดล้มเหลวทางการศึกษาโรงเรียนไม่สอนเรื่องการเงิน มีแต่ให้คนจ่าย แล้วก็สอนให้ความต้องการตัวเองต่ำ นั้นมันเป็นเรื่องที่มนุษย์ทำกันเองจริง ๆ เหรอ เราสามารถทำเรื่องนี้ถูกกฎหมายได้ พี่ก็รู้ เราสามารถช่วยชีวิตได้อีกกี่คน ไม่ใช่แค่โทดากะ แต่กฎหมายที่ไม่ได้มาจากพวกเรา พี่ทำใจยอมรับได้ยังไงถ้ายังรู้ว่ามีคนตายอยู่ทุกวันแล้วไม่มีใครสนใจ" ใบหน้าเลื่อนลอยไร้สติ เอ่ย "บางที ช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของผมอาจผ่านไปแล้วก็ได้" พัฒน์โทษตัวเองกับเรื่องทุกอย่าง เขาคิดจะรับผิดชอบทุกความผิดที่เกิดขึ้นแล้วโทษตัวเอง เขาแค่อยากดีขึ้นบนโลกที่วุ่นวาย ท่ามกลางความล้มตาย เขาจะเป็นคนแบบไหน
เบนมองหน้าพัฒน์ดูใกล้จะหลับ "นายหาความสมบูรณ์ มันตรงข้ามกับความเข้ากัน ตอนเด็ก ๆ ปู่เคยเล่าเรื่องถั่วเขียวที่ทวดเอามาให้ปลูก ตอนเล่าก็ชี้ให้เห็นต้นไม้หลังบ้าน แล้วก็บอกว่าลูกก็ต้องปลูกของตัวเองนะ ความลับระหว่างพ่อกับลูก ปู่ก็ปลูกต้นไม้ของตัวเองแล้วเอาบางเมล็ดให้กับพ่อ ปรากฏว่าต้นที่ทวดปลูกกับต้นที่ปู่ปลูกเป็นคนสายพันธุ์กัน พอมารุ่นพ่อ พ่อก็ไม่ได้เก็บไว้ ทุกคนต่างปลูกต้นไม้ของตัวเองแล้วปู่ก็เสียพ่อก็เสียไปมันแทบไม่มีอะไรสืบทอดมาที่ฉันหรอก มันเหมือนความเชื่อของแต่ละคน ถึงแม้มันจะหายไปแล้ว เราอาจจะเจอต้นไม้ที่เหมาะสมกับเรา ปลูกในที่ที่เหมาะสม ภูมิอากาศ ดินและลม มันไม่เกี่ยวกับเราเกิดมาแบบไหน เกี่ยวกับเราเลือกจะอยากเติบโตยังไง ใช่บางทีปู่อาจจะอยากสอนแบบนั้น" เบนขำ กับเรื่องเล่าตลก ๆ นี่ "แล้วก็เรื่องปู่ เขาไม่ชอบไทย ขโมยขึ้นบ้าน สองครั้งแจ้งตำรวจก็ไม่เกิดอะไรขึ้น เขาอยากกลับประเทศแต่ที่นั่นก็ไม่ได้มีใครอยู่แล้ว ย่าไม่อยู่จิตใจทุกคนก็แย่หมด เขาพูดว่าพอไม่มีย่าอยู่ไม่มีที่ไหนบนโลกนี้ดีเลย เราติดอยู่ในช่วงเวลาของอดีต มากกว่าปัจจุบัน ใช่มั้ยพัฒน์?"
พัฒน์หลับไปแล้ว เบนขับรถมาใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว
เบนรีบดูนาฬิกาในข้อมือพัฒน์ รถคนสีแดงจอดบนถนนหน้าอาคารโรงพยาบาล เบนลงจากรถรีบวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาล ขณะเดียวกันพัฒน์นอนอยู่ในรถ เบนเดินตรงไปติดต่อกับที่เคาน์เตอร์พยาบาล  "ผมมาส่งอวัยวะบริจาค ผู้รับอวัยวะโทดากะ เคจิครับ"
พยาบาลตรวจสอบรายชื่อผู้ป่วยหน้าคอมพิวเตอร์ก่อนแจ้งว่า "ผู้ป่วยมีอาการไตวายไปแล้วค่ะ เสียชีวิตไปเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว"
"อะไรนะ?" พร้อมกับคิ้วขมวดของเบน
หมอพิศาลที่ดูแลเคสของโทดากะ ยืนดูประวัติผู้ป่วยอยู่ตรงบริเวณที่เบนยืนอยู่หันหน้ามาเห็นกระเป๋าอวัยวะ เข้ามาบอกเบน "เสียใจด้วยนะครับ เขาเสียชีวิตแล้ว"
เบนกำลังหงุดหงิด "ไม่ได้ ได้ยังไงกัน" หันไปเห็นครอบครัว โทดากะ เบนวางกระเป๋าทิ้งไว้ที่เคาน์เตอร์นั้น
ความคิดในหัวเบนหมุนเคว้ง การรับรู้ความตายตรงหน้ามันไม่น่าตื่นเต้นตรงไหนเลย
พยาบาลถือสายโทรศัพท์ คุยกับผู้ป่วยด้านในพอหันกลับมาถามเบน "เป็นญาติผู้ป่วยหรือเปล่าคะ?" เธอถามกับความว่างเปล่า เบนเดินกลับออกมาจากโรงพยาบาลมาที่รถ
ในรถยนต์สีแดงพัฒน์ที่สะลึมสะลือ ตาปรืออยู่พวกเขาสองอาจจะเป็นยมทูตขี่ม้าสีแดงมาทำให้เกิดความตายเบนเข้ามาในรถยนต์บอกพัฒน์ "ส่งของแล้ว"
"เป็นไง" พัฒน์ถามด้วยสติกึ่งหลับกึ่งตื่น
"เขาตายแล้ว"
"ผมเสียใจด้วย" พัฒน์พูดเบา ๆ ในลำคอ
"พูดว่าอะไรนะ"
"ผมเสียใจ… เรื่องคริสด้วย" กลายเป็นความลำบากใจที่ยอมรับเรื่องนั้น เบนยังไม่รู้ว่านั่นเป็นปืนที่พัฒน์เอามาจากชาติ เบนได้ยินเขาแล้ว ตาของพัฒน์ค่อย ๆ หรี่ลง หรี่ลงทุกที
"ใช่ นั้นฉันก็เสียใจ ขอบคุณมาก"
"ผมน่าจะ…" พัฒน์งึมงำกับตัวเอง
เบนเอียงคอจ้องรอคำพูดต่อจากใบหน้าไร้สติที่หันมองนอกหน้าต่าง พัฒน์หลับตาลงและหลับไป ในความคิดเบน ถึงแม้จะอยากปลุกพัฒน์เพื่อฟังสิ่งที่จะพูด แต่เรื่องราวกับสิ่งที่พัฒน์เจอมันมากพอที่จะไม่ต้องอธิบาย เบนเลือกที่จะให้พัฒน์หลับพักผ่อน ทั้งสองขับรถกลับไปนอน
ตอนห้าทุ่ม วันถัดมาหน้าคอนเทนเนอร์ พัฒน์กำลังเก็บของและปิดแลป ส่วนโชก็กลับไปแล้ว เบนกำลังเก็บของขึ้นรถ พัฒน์ช่วยอีกแรง
"ฉันภูมิใจในตัวนายนะ" เบนหันมาบอก
"ใช่ผมรู้ ผมขอโทษที่พี่ต้องรู้จักผม ผมคือเครื่องรางนำโชคร้าย ผมไม่ได้มีถั่วเขียวนำโชคแบบปู่พี่" พัฒน์พูดพร้อมกับขำและยิ้ม
เบนขำกับโบกมือลาพัฒน์ ก่อนที่ตัวเองจะเข้าในตัวรถยนต์ "นายคิดเยอะนะ ลองจดโน๊ตดูพัฒน์ มันช่วยนะ" เบนขับรถกลับ พัฒน์ขึ้นแท็กซี่กลับที่พัก
คืนนี้แสงดาวโบกมือล่ำลาทั้งสองคน


## กฎของธรรมชาติ  Principia

"ทุกครั้งที่รู้สึกว่างเปล่า
เขามองสีที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ บนท้องฟ้า
สีทอง สีเหลือง สีส้ม สีชมพู"
ขณะที่ยากำลังเดินทางผ่านท่อพลาสติกมาร่างกายผม เขาอยู่ในกระบวนการทำให้ลดการเติบโตของขนาดมะเร็งกลางเดือนเมษายนการทำไตใกล้เข้าสู่ชิ้นสุดท้ายของเซตแรก หลังจากเดือนนี้ไปจะทำให้กับ เครือข่ายอวัยวะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ผ่าน ลุงเกาหลีลีดูซัม ไมล์จะไปรับสเต็มเซลล์ มาจากลูกค้าแล้วมาส่งให้เราตามจุดต่าง ๆ ในภูเก็ต โชกับพัฒน์ยังทำเอกสาร กับอวัยวะ จะเป็นไมล์กับเบนมีหน้าที่ไปเอาสเต็มเซลล์มาให้ พัฒน์ยังเป็นนักเรียนปกติ ตอนเช้าไปเรียน ตอนเย็นทำอวัยวะแลปคอนเทนเนอร์ วิธีการหลังจากนี้จะใช้เครื่องพิมพ์การขึ้นรูปสามมิติ พิมพ์เซลล์ด้วยหัวหมึกแบบเลเซอร์
เบนเริ่มตรวจดูตารางการส่งเคมีที่เราต้องการ ทุกคนมาดูที่หน้าจอ "มันมีสามตู้คอนเทนเนอร์ที่มาจากจีนจะมาถึงชลบุรีในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า
ตู้คอนเทนเนอร์แรก บรรจุถังเก็บไฮโดรเจล 31,000 ลิตร ตู้คอนเทนเนอร์ที่สอง บรรจุถังเก็บพอลิแซ็กคาไรด์ 21,000 ลิตร ตู้คอนเทนเนอร์ที่สาม บรรจุถังเก็บไบโอเบสพลาสติก 14,500 ลิตร"
เบนอธิบายต่อ "สินค้าจะออกจากฮ่องกงตั้งแต่ ตีห้าวันที่สองมาที่ท่าเรือชลบุรีสัปดาห์หน้า ห้าทุ่มของวันที่ยี่สิบสามเมษายนและไปส่งที่สิงคโปร์แปดโมงเช้าวันที่สี่พฤษภาคม แต่ล่ะจุดจอดสินค้า จอดแค่ยี่สิบสี่ถึงสามสิบหกชั่วโมงเพื่อเปลี่ยนถ่ายสินค้า สินค้าทุกจุดพักจะถูกช่างน้ำหนักทุกตู้ ถ้าน้ำหนักหายไปก็จะรู้ว่าถูกขโมยที่ไหน"
"แล้วโชคดีข้อเดียวคือพวกหมึกชีวภาพนี้เก็บในอุณหภูมิห้องได้" เบนบอก
พัฒน์เสนอไอเดีย "ถ้าเราเข้าไปบริษัทแล้วเปลี่ยนตัวเลข"
"วิธีนั้นมันโดนตรวจสอบตามหลังได้" โชตอบ
เบน "ใช่ เราดูวิธีแบบนั้นแล้ว มันเป็นไปไม่ได้"
พัฒน์ถาม "ถ้าเราขโมยที่จุดรับ"
เบนตอบ "ลืมไปได้เลย ยามกับกล้องเยอะเกินไป"
พัฒน์เสนอไอเดีย "ปล้นบนเรืออะ"
เบน "โดนจับน่านน้ำสากล คดีจะตกเป็นของเจ้าของทรัพย์สิน พวกเราอาจจะติดคุกที่ฮ่องกงสักสามถึงห้าปีได้ อนาคตดับ"
ไมล์พึ่งมาที่แลปหลังจากส่งของคนที่ 51 ทุกคนทักทายไมล์ ชวนคุยกันเรื่องอื่น ไมล์ที่เรียนจากวีอาร์มาเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้ฟังหลังสอบใบประกาศขับขี่ทางอากาศ ทุกคนยินดีกับไมล์ ทั้งโชและเบน พัฒน์คิดที่อยู่หน้าจอ ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่ ในหัวพัฒน์ยังคิดแต่เรื่องวิธีการเอาหมึกชีวภาพ มาให้ได้ อันที่จริงพวกเราคิดไม่ออก พัฒน์รู้สึกผิดที่ตัวเองเต็มไปด้วยความขลาดเขลา
เช้าของวันที่ยี่สิบสาม เรือส่งสินค้ากำลังเทียบท่าที่ชลบุรี พวกเขายังหาวิธีขโมยมาไม่ได้ ขณะเดียวกันเช้าวันนี้พัฒน์ต้องพูดในหอประชุมโรงเรียน เป็นการปราศรัยครั้งสุดท้ายในฐานะนักเรียนดีเด่นที่สามารถติดไอวี่ลีกเครือมหาลัยชั้นนำของโลกในประเทศสหรัฐอเมริกาได้
"ผมเป็นแค่คนธรรมดา ถ้าคุณฟังเรื่องนี้แล้วอาจรู้สึกว่าผมไม่ได้โชคดี" พัฒน์พูดเกริ่น ทุกคนในห้องประชุมตรบมือ
"สิ่งที่เราเป็นเหมือนกันนอกจากนั้นแล้ว ในเชิงชีววิทยา เราเป็นสปีชีส์ โฮโมเซเปี่ยนส์ ขอโทษครับที่อาจจะดูเนิร์ดไปหน่อย" คนหัวเราะ "สปีชี่ส์ก่อนหน้าที่อยู่เป็น แสน ๆ ปีก่อนหน้าไม่มีในสิ่งที่เรามี คือ ภาษา สปีชีส์ที่อยู่คู่กับเรามาแต่เราอาจไม่ได้พบพวกเค้าคือโฮโมออดิคัท ทั้งสองเป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่ความสามารถอย่างหนึ่งที่เรามีในการสร้างกลุ่มและ วัฒนธรรมขึ้นมา ความเชื่อใจ พ่อแม่เชื่อใจผอ. เราจึงมาเจอกันที่นี่ อาจารย์เชื่อใจผม ผมจึงได้ขึ้นมาพูดวันนี้ เราเชื่อใจกับคนที่เราไม่รู้จัก เราเชื่อใจกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้า คนคนนั้นคนแรกของผมคือแม่" ทุกคนปรบมือ "และตัวตนผมก็เกิดขึ้นจากสายสัมพันธ์ ชีวิตผมกลายเป็นหนังทุนต่ำ เธอพยายามให้ผมเป็นทุกอย่างที่เขาไม่เคยเป็น มันยาก ผมยอมรับ วันหนึ่งเราเสียสายสัมพันธ์รอบตัวไป วันถัดมาการสร้างเซลล์ในสมองผมเติบโตแบบปาฏิหาริย์แค่อันนั้นเรียกว่ามะเร็ง วันที่ผมทราบหลังจากนั้นชีวิตผมเปลี่ยนไปตลอด รับรู้ถึงความยุ่งเหยิงความอ่อนแอ ความรุนแรง และชีวิตก็เริ่มต้นขึ้น ผมเลือกที่จะกำหนดด้วยมือผมเอง" พัฒน์ทำนิ้วเป็นปืน ส่องไปตามผู้เข้าแข่งขันในโรงเรียนทุกคน แล้วหันเข้าหัวตัวเอง เอานิ้วชี้กับกลางเข้าปาก กดนิ้วโป้งลงเหมือนลั่นไก เขาทำเหมือนสลบและตื่นขึ้นมา
"ใช่แล้ว ชีวิตผมเริ่มต้นใหม่ทุกวัน แม้ผมจะไม่รู้ว่าเป็นคนแบบไหน พวกเราหลงทางและกังวลเรื่องหาที่ยืนบนโลก นั่นแหละเป็นเหตุผลให้เราเรียนรู้ ขอบคุณมากครับ" เสียงปรบมือท่วมท้น สะท้อนไปมาในหอประชุม พัฒน์หันกลับไปมองไปยังเหล่าผู้แข่งขันตัวในห้องประชุมนี้ ทุกคนยังไม่รู้ว่า "ม้าแข่งที่ชนะ ไม่ได้รางวัลเป็นการออกจากสนามแข่งขัน" ทุกคนต้องสู้จนกว่าจะแพ้ สู้จนกว่าจะได้หยุดพัก พวกเขาไม่มีรางวัลสำหรับผู้ที่หยุดพัก พวกเขาต้องจ่ายค่าหยุดพัก ผู้ที่ชนะจะถูกส่งไปแข่งที่อื่นต่อ นั่นแหละระบบจะชนะก็ต่อเมื่อมีระบบเป็นของตัวเอง มันไม่มีที่สำหรับผู้พ่ายแพ้ ผู้แข่งขันทุกคนรู้ดี 'สู้จนสูญเสีย นั้นคือคำขวัญของระบบการศึกษา'
เสียงปรบมือของผู้ร่วมแข่งขัน ใช้เวลายาวนานในหัวผม ทุกคนปรบมือให้กับผู้ชนะที่สูญเสีย ทุกคนปรบมือกับสิ่งที่ผมพูด ไม่มีใครรู้จักพัฒน์จริง ๆ ไม่มีใครสังเกตเห็นเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ม่านหมอกความแปลกแยก ทำตัวเขาเองเจ็บปวดตลอดเวลาทุกคนกำลังใช้สายตาควานหาความสวยงามในความเศร้า แต่ไม่มีใครเชิญชวนกันรู้สึก ความรู้สึกเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับระบบ เป็นเหตุผลให้ความเศร้าและความสงสารขายได้ตลอด มันเป็นแบบนั้น กับคนที่ไม่มีโอกาสได้รู้สึกแค่ความเศร้าไม่จำเป็นต้องสวยงามก็ได้
พัฒน์คิดว่าในสังคมแบบนี้ต้องการให้เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ ช่วงกลางวันระหว่างที่พัฒน์กำลังรู้สึกผิดกับตัวเองในเรื่องที่พูดออกไป ระหว่างที่เขาเดินผ่านห้องเรียนขบคิดเรื่องพวกนั้น พัฒน์เห็นเพื่อนห้องอื่นเล่นบอร์ดเกม และเจงก้า พัฒน์จ้องมองเจงก้าอยู่นาน ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
ของเล่นในโรงเรียน
เจงก้า ภาษาสวาฮีลี แปลว่าก่อสร้าง
ใช้ไม้ 3 ชิ้นเรียงกันต่อหนึ่งชั้น
ผลัดกันดึงบล็อก เพื่อต่อด้านบนเพื่อสูงขึ้นไปเริ่อย ๆ
เวลาเย็นวันนั้นที่ห้องแลปคอนเทนเนอร์ ท่าเรือ
ในกล่องเหล็กสีขาวและพลาสติกภายในพัฒน์ยืนอธิบายกับเบน กล่องอยู่ตรงกลางบนโต๊ะ ไมล์กับโชนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทั้งสองงุนงงว่าจะอธิบายอะไร เบนเปิดกล่อง เปิดมาเป็นไม้สามชิ้นวางซ้อนทับกันสิบสี่ชั้น เบนถอยหลังยืนกอดอกพิงกำแพงแลปคอนเทนเนอร์สีฟ้าอยู่ข้างหลัง พัฒน์คิดจะอธิบายวิธีการผ่านเจงก้า
"เรากำลังจะพูดถึงอวัยวะสำรอง" พัฒน์พูดขึ้นทั้งตึกเจงก้าคือวัสดุสำคัญในการผลิต พัฒน์ชี้ไปที่ข้างบนสุดแถวที่มีตัวอักษรปลายไม้ 'ค' ย่อมาจากโครโมโซมบน พัฒน์หยิบแถวบนสุดออกวางไว้ด้านข้าง "โปรตีนและโครโมโซมตั้งต้น เราจะเอาจากลูกค้า"
สี่แถวรองจากบนสุด สี่แถวมีตัวอักษรเขียนว่า "ฮ" ย่อมาจากไฮโดรเจล (hydro gel) สี่แถวตอนกลางที่ มีตัวอักษรที่ปลายไม้ว่า "พ" ย่อมาจากพอลิแซ็กคาไรด์ (polysaccharide) สี่แถวล่างเป็น ตัวอักษรเขียนว่า "บ" ไบโอเบสพลาสติก (bio-base plastic)
"นี่คือ 'ชีวพื้นฐาน' " พัฒน์อธิบายต่อ "มันธรรมดา และง่าย สินค้าที่เราต้อง มีมาจากการขนส่งจากบริษัทเทคโนโลยีเทคโนโลยี มีประมาณ หนึ่งหมื่นสี่พันล้าน แกลลอนลูกบาศก์ กระจายอยู่ทั่วโลกที่ถูกยืนยันผ่านรัฐบาลกลางคือยูเอ็น ในการครอบครองทรัพย์สินชีวภาพ มักจะอยู่ในการขนส่งทั้งทางเรือและอากาศ เพื่อส่งให้บริษัทเอกชนทั่วโลก เราแค่ต้องการ แต่ละอย่างแค่หนึ่ง เราต้องการไม่เยอะ เราต้องการแค่อย่างละ 1,000 ลิตร เพื่อมาสร้าง 'อวัยวะสำรอง' เป็นการสร้างมูลค่าทางการเงินผ่านพวกเรา เรากำลังพูดถึงมูลค่าทรัพย์ และห่วงโซ่ อุปสงค์ และรายชื่อ" พัฒน์หันไปทางเบน ตอนพูดจบคำว่ารายชื่อ เพราะเป็นหน้าที่เบนที่ผ่านมา เบนยิ้มมีสีหน้ามั่นใจ
"ก้อนไม้ชิ้นนี้ เราเรียกว่า 'โอกาส ทางการแข่งขัน' ในตลาดอวัยวะ มีเงินหมุนประมาณสี่แสนล้าน ๆ บาท ทั่วโลก ก้อนนี้ แค่ 0.0004 เปอร์เซ็นต์" พัฒน์ชี้ไปทางด้านกลุ่มทั้งหมดของเจงก้า หมายถึงทั้งสามตู้คอนเทนเนอร์
ไมล์พูดขึ้น "0.00004 เปอร์เซ็นต์" แล้วทำท่าคิดเลข ใบหน้ากำลังคำนวณไมล์ยังคิดไม่ออก โชก็ตอบเป็นภาษาญี่ปุ่นทันที
พัฒน์รู้ความหมายและสิ่งที่โชคำนวณก็ถูกต้อง "ใช่ ประมาณแปดร้อยล้านบาท" เบนชี้นิ้วกะพริบตาซ้ายให้โชชื่นชมในการคิดเลขเร็ว
ไมล์ตบเข่าดังฉาดและหันไปยิ้มให้โช แต่ไมล์ยังสงสัยหันมองพัฒน์ถามว่า "แล้วเราจะไปเอามายังไง"
"เราจะซื้อตู้คอนเทนเนอร์ข้าง ๆ ในนั้นจะมีถังเปล่า และถังที่เต็มไปด้วยน้ำ ท่อมอเตอร์ ทั้งหมดสามตู้ วิธีการทั้งหมดเกี่ยวกับน้ำหนัก และการแทนที่" พัฒน์หยิบไม้สีฟ้าที่ทำไว้ก่อนหน้านี้สามชิ้นขึ้นมา มีตัวอักษรเขียนว่า "น" ย่อมาจากน้ำ
"อันนี้ต่างหากจะทำให้เราทำงานง่าย มันคือน้ำ เราจะใส่มันกลับเข้าไปแทน เราจะขโมยแบบไม่ให้รู้ตัว"
ไมล์ และโชทำหน้างุนงง
"มันเกี่ยวกับน้ำหนักเราจะถ่ายสารออกมาและเปลี่ยนกลับน้ำเปล่า ไฮโดรเจล 31,000 ลิตรไฮโดรเจล มีน้ำหนักเบากว่าน้ำ 1 ใน 18 จาก เราเอามันมา 1,000 ลิตร" พัฒน์หยิบไม้ตัว 'ฮ' ที่อยู่ตรงกลางออกไปหนึ่งชิ้น
พัฒน์ดันไม้ชิ้นสีฟ้า 'น' เข้าไปแทนไม้ที่เอาออกมาของแถวตัว 'ฮ' "เราต้องทดแทนมันด้วยน้ำที่หนักไป 55.5 ลิตร พอลิแซ็กคาไรด์ 21,000 ลิตร" พัฒน์หยิบไม้ออกจากชั้นตัว 'พ' ชูขึ้นให้ทุกคนดูแล้ววางลง "พอลิแซ็กคาไรด์ มีน้ำหนักมากกว่าน้ำเปล่าเป็น 9 เท่า จากเราเอามันมา 1,000 ลิตร เราเอาไปเราจะใส่มันกลับไปด้วยน้ำ 9,000 ลิตร" พัฒน์ดันไม้ชิ้นสีฟ้า 'น' เข้าไปแทนไม้ที่เอาออกมาของแถวตัว 'พ'
"ไบโอเบสพลาสติก 14,500 ลิตร ไบโอเบสพลาสติกมีน้ำหนักจากน้ำเปล่าเป็น 9.2 เท่า จาก 1,000 ลิตรเราจะใส่ไปน้ำกลับไปเท่ากับ"
"9,200 ลิตร" โชตอบ
พัฒน์พยักหน้าพร้อมกับใช้นิ้วดันไม้ชิ้นสีฟ้า 'น' เข้าไปแทนไม้ที่เอาออกมาของแถวตัว 'บ' "น้ำหนักของมันจะยังเท่าเดิมทุกอัน หลังจากที่ชั่งอีกทีและพอมันส่งไปที่สิงคโปร์ คนก็จะพบว่าสินค้าถูกเจือจาง ความเข้มข้นทางเคมีลดลง"
"ก็จะโทษสินค้าที่มาจากจีน โว้ว พี่คิดไว้หมดแล้วนี่หว่า โคตรเจ๋ง" ไมล์ชื่นชมไอเดียนี้
พัฒน์ยิ้มรับคำชม
พวกเขาเลือกที่ขโมยสินค้าหลังจากเรือออกจากชลบุรี เฮลิคอปเตอร์ลอยท่ามกลางกลุ่มมวลอากาศ บนทะเลอ่าวไทย มุ่งหน้าไปที่เรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ บนเรือบรรทุกที่มีตู้คอนเทนเนอร์กว่าหนึ่งหมื่นตู้
ทั้งสี่คนถูกกักตัวบนท้องฟ้า แต่งตัวเป็นชุดช่างของบริษัทชีวเคมีสีแดงเข้ม เบนกำลังคุยโทรศัพท์กับปลายสายดูเหมือนกำลังรื้อฟื้นความหลังอยู่
โชคุยกับไมล์ที่เป็นคนขับเฮลิคอปเตอร์ไมล์นั่งข้างหน้าอยู่กับเบน "450 ชั่วโมงใช่มั้ย?"
"ใช่ ๆ ห้าสัปดาห์แห่งนรก นายก็น่าจะลองนะ" ไมล์พูดกับโชผ่านวิทยุสื่อสารในตัวเครื่อง
โชทำหน้าเบื่อมองไปสีฟ้านอกประตูเฮลิคอปเตอร์เขาตอบ "ชอบหุ่นยนต์มากกว่า"
พัฒน์จ้องออกทางนอกหน้าต่างก้มดูไปทางเรือส่งสินค้า เพื่อมั่นใจกับตำแหน่งตู้คอนเทนเนอร์ พวกเราทั้งสี่คนอยู่เหนือเรือขนส่งจุดเดียวใจกลางทะเลที่มี แผนคือลงเรือทุกคนแยกย้ายไปหาตู้ พัฒน์ เบน โช ไปตามแต่ล่ะตู้สูบเคมีภัณฑ์ของตัวเองมาไว้ตู้ข้าง ๆ แล้วปั๊มน้ำที่เตรียมไว้กลับไปพัฒน์บอกอีกครั้ง เฮลิคอปเตอร์ที่ไม่ได้รับอนุญาตลงจอดฉุกเฉินก่อน ข้อจำกัดการอยู่บนเรือหลังลงจอดเฮลิคอปเตอร์คือ 3 นาทีหลังจากนั้นกัปตันเรือมีสิทธิ์คุมตัวเราติดคุกข้อหาลักทรัพย์น่านน้ำสากลติดคุกอย่างต่ำห้าปี
เบนเตรียมเอกสารว่าเป็นตัวแทนจากสามบริษัทมาตรวจสอบสินค้าเคมีภัณฑ์ปนเปื้อนฉุกเฉินทางทะเล เตรียมเอกสารจากนักบินของไมล์เผื่อไว้ล่วงหน้า เขารู้ว่าคนพวกนี้ชอบเอกสาร ปลายสายของเบอร์ติดต่อเอกสารนั้น จะถูกส่งไปที่ "ลิน"
พัฒน์ให้ลินเข้ามาช่วยเรื่องนี้ไกล ๆ เขารู้ว่าไว้ใจลินได้ เป็นคนที่เบนคุยทางโทรศัพท์เมื่อกี้ตอนอยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั้นแหละ ปล.ลินเป็นหนึ่งในคิปป์ทีมที่มีความสามารถทางภาษาตั้งแต่เด็กตอนนี้ทำงานอยู่บริษัทพัฒนาแอปพลิเคชันในปารีส ลินจะตอบคำถามที่น่าปวดหัวจากสำเนียงต่าง ๆ เธอพูดได้หกภาษา จีน เกาหลี สเปน คือเอกสารพวกนั้น เพื่อถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด
เฮลิคอปเตอร์ลงจอดลงบนเรือบรรทุกคอนเทนเนอร์ ประตูเหล็กเปิดออกไอน้ำทะเลปะทะหน้าพัฒน์ กลิ่นของทะเลชัดเจนเริ่มปฏิบัติการ
พัฒน์ เบน โช ทุกคนกดนาฬิกา 3 นาที นับถอยหลังเริ่มต้นขึ้น ทุกคนต่างวิ่งลงไปหน้าตู้คอนเทนเนอร์ของตัวเอง เบนเป็นคนวิ่งไปไขทั้งสามตู้ที่มีเคมีภัณฑ์อยู่
พัฒน์กับโชเปิดตู้ที่ซื้อไว้ข้าง ๆ ประตูเหล็กเปิดออกทั้งสองด้าน ตู้ที่ซื้อมาวางทั้งสามตู้อยู่ข้างซ้ายของ ตู้ที่มีเคมีภัณฑ์อย่างละหนึ่ง เบนเปิดตู้คอนเทนเนอร์ที่มีไฮโดรเจลแล้วโชกำลังเดินถือท่อเข้าไปเอาไปต่อฝาท่อพลาสติก เบนกำลังเปิดตู้พอลิแซ็กคาไรด์ หลังจากนั้นพัฒน์เดินเข้าไป หมุนเปิดฝาพลาสติก สังเกตเห็นมุมตู้ด้านในมีกล้องวงจร เบนวิทยุสื่อสารมาบอกพัฒน์หลังเปิดคอนเทนเนอร์ของตัวเอง "ซวยแล้ว!! นั้นกล้องวงจรปิด"
"นั้นไม่ใช่กล้องวงจร" พัฒน์สังเกตไฟแดงที่ขึ้นอยู่ "นั้นเป็นกล้องถ่ายทอดสดสัญญาณดาวเทียม มันจะไปโผล่ที่บริษัทตัวเลขตู้ติดกัน เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยกำลังดูเราอยู่"
เบนคิ้วขมวดอุทาน "ฉิบหาย จะลงมือทำต่อมั้ย"
ขณะเดียวกัน สำนักงานบริษัทเคมีภัณฑ์ ห้องสังเกตการณ์สินค้าในฮ่องกง เจ้าหน้าที่กำลังหันมาชงกาแฟอยู่ที่โต๊ะด้านหลัง ด้านหลังเป็นหน้าจอกว่าสี่สิบหน้าจอเป็นเรื่องน่าเบื่อ แต่เขาก็ต้องมองแสงสีฟ้าเดิม ๆ เขาหันหลังให้ ช้อนกำลังคนกาแฟให้เข้ากับน้ำร้อนอยู่ เขาใส่น้ำตาลเพิ่มอีกหนึ่งช้อน
พัฒน์ยืนนิ่งคิดกำลังจ้องมองกล้องวงจรในตู้คอนเทนเนอร์เบนถามเร่งคำตอบจากพัฒน์ผ่านวิทยุสื่อสาร "จะทำยังไง!" เบนกับโชยืนต่อหน้าหมึกชีวภาพ จ้องมองวิทยุสื่อสารที่อยู่ในมือรอคำตอบจากพัฒน์
"ลงมือเลย!" พัฒน์บอกทั้งสองคนผ่านวิทยุสื่อสารสีแดง
พัฒน์วิทยุสื่อสารหาไมล์ "ไมล์ ๆ" ไมล์กดรับสัญญาณข้อความเสียง
"ว่าไงพี่"
"ไมล์ติดต่อลินให้หน่อย"
"พี่ลินเหรอ เขาเป็นไงบ้าง ยังเล่นหมากรุกอยู่ปะ ผมคิดถึงตอนเล่นหมากรุกกับพี่ลิน"
"ไมล์!!" พัฒน์เรียกเตือนสติไมล์
"โอเค! 3 วินาที"
ลินรับโทรศัพท์ผ่านสัญญาณ คุยกับพัฒน์ผ่านสัญญาณวิทยุสื่อสารของไมล์ ตอนนี้สิบเอ็ดโมงครึ่งลินอยู่หน้าคอมที่ออฟฟิศ "ว่าไง กูรู" ลินพูดพร้อมยิ้มบนใบหน้า เธอเรียกพัฒน์ด้วยชื่อในคิปป์ทีม เสียงคุ้นเคยทำให้ทุกคนที่ได้ยินเสียงหายคิดถึง
"ลินมีเรื่องให้ช่วย"
"บอกมา" ลินตอบ
"กล้องวงจร รหัสตู้ซีแอลเอเอส 900 ลงท้าย 4346, 4434 และ 4211 บริษัทเอ็มเอ็มดี เคมีภัณฑ์"
"10 วินาที"
มอเตอร์ทั้งสามเครื่อง กำลังทำงานตอนนี้โชดูดไฮโดรเจลไปไว้ในถัง ตัวเลขมิเตอร์ ได้ 742 ลิตร
พัฒน์ได้ 482 ลิตร สำหรับพอลิแซ็กคาไรด์
เบนอยู่ที่ 681 ลิตร ไบโอเบสพลาสติกอยู่ในถัง
ทุกคนกำลังกังวลกับหน้าจอมิเตอร์ ระแวงกับคนมาตรวจดู
พัฒน์มองตัวเลขที่ถอยหลังขมวดคิ้ว ใจเต้นถี่
โชลนลานที่สุด เหงื่อเขาเริ่มออกในเสื้อผ้าและในถุงมือ
เหลือเวลาอีก 90 วินาที
เจ้าหน้าที่สังเกตการณ์สินค้าบริษัท กำลังหันมาดูที่หน้าจอ เขาสายตาสั้น ใส่แว่นหนา ยื่นหน้าเข้าใกล้จอสีฟ้าท่ามกลางจอขนาดทีวีแปดนิ้ว เจ้าหน้าที่ชายต้องมองจอช่องแบ่งเล็กลงตามจำนวนตู้กว่าร้อยตู้ เอนตัวก้มหน้าดูช่องสินค้าตู้คอนเทนเนอร์ เห็นมีอะไรยุกยิกอยู่ในจอแสดงผล นั้นคือพัฒน์เจ้าหน้าที่ชายผู้สับสนกับหน้าจอและวันเวลาเขายังเห็นไม่ชัด มือขวาเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ภายในองค์กรขึ้นมา กดหมายเลขยกสายโทรศัพท์รอสาย
ช่องนั้นของตู้คอนเทนเนอร์หมายเลข 4434 โพลีแซคคาไลน์ พัฒน์กำลังสูบเคมีภัณฑ์ผ่านท่อยาวไปที่ตู้ข้าง ๆ ตัวเลขมิเตอร์กำลังขึ้นอยู่ เจ้าหน้าที่มองเห็นพัฒน์มองกล้องวงจรนั้น
สายโทรศัพท์รอสาย "ตี๊ดดด ตี๊ดดด ตี๊ดดด ตี๊ดดด" กำลังจะมีคนรับโทรศัพท์จากห้องรับวงจร เข้าก้มดูช่องที่พัฒน์ยืนอยู่ใกล้ขึ้น
ทันใดนั้น พัฒน์หายไปจากหน้าจอ ทุกอย่างเหมือนสามนาทีก่อนหน้า ภาพที่อยู่บนหน้าจอขณะนี้ในตู้ 4434 ไม่มีใครยืนอยู่มีแต่เคมีภัณฑ์บรรจุถังเก็บพอลิแซ็กคาไรด์ 21,000 ลิตร มีคนรับสายของยามผู้ติดต่อแต่เขาก็วางสายโทรศัพท์ลง เหมือนทุกอย่างเป็นการสับสนของเวลาและขยี้ตาคิดว่าการมองเห็นของตัวเองอาจจะมีปัญหา
เหลือเวลาอีก 30 วินาที
ทุกคนเปลี่ยนท่อเป็นปั๊มน้ำเข้าเรียบร้อยแล้ว เบนกำลังหมุนฝาปิดถัง ไบโอเบสพลาสติก 1,000 ลิตร
ทางโชเสร็จเป็นคนแรกเขาเก็บสายส่งสารเคมีสีขาวในตู้ตัวเอง ปิดไฟ โชปิดประตูส่งของคอนเทนเนอร์ทั้งสองตู้
ด้านพัฒน์ การปั๊มน้ำความหนืดน้อยกว่า หน้าจอมิเตอร์ของการปั๊มน้ำเข้า อยู่ที่ 3,894 ลิตรกำลังปัดขึ้นเรื่อย ๆ
ส่วนหน่วยมิเตอร์ ของเบนอยู่ที่ 2,681 ลิตร
เวลาใกล้หมด มีลูกเรือส่งสินค้ากำลังเดินตรงมาที่พวกเขา เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ อีกโค้งเดียวก็ถึงตู้ของเบนและพัฒน์
อีก 10 วินาที
โชรีบพุ่งตัวไปชนพร้อมใส่หน้ากากพลาสติก เตือนชายร่างใหญ่เจ้าของฝีเท้าทั้งสองคน
"คุณเข้ามาได้ยังไง ใส่หน้ากากเร็ว ตอนนี้มันปนเปื้อน" โชตะโกนโวยวายพร้อมถือหน้ากากกันสารพิษ พร้อมยื่นหน้ากากให้เขารีบใส่ ความตกใจโน้มน้าวง่ายกว่า ความลนลานส่งต่อกันง่ายกว่าที่คิด
หมดเวลา
พัฒน์กำลังถอดท่อส่งน้ำ เอามาเก็บคอนเทนเนอร์ตัวเอง
เบนปิดฝาถังเคมีภัณฑ์หลัก และเอาท่อส่งน้ำกลับมาเก็บตู้เดิม นาฬิกาข้อมือเบนเตือนส่งสัญญาณดัง ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ! พนักงานร่างใหญ่ที่ใส่หน้ากากทั้งสองคนได้ยินเสียงนั้นจากจุดใกล้ ๆ เขารีบวิ่งเข้าไปหาเสียงนั้น ไม่สนใจโช รีบเดินตรงไปทางเบนกับพัฒน์ เท้าใหญ่ย้ำตรงไป เสียงหนักแน่น ปลายทางเป็นนาฬิกาข้อมือถูกทิ้งไว้หน้าตู้คอนเทนเนอร์ทั้งหกตู้
พัฒน์ เบน โช อยู่ที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ กำลังก้าวขึ้นไปนั่งบนข้างในทุกคนขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ ใบพัดหมุนเครื่องยนต์พาทุกคนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าทะเลอ่าวไทย
พัฒน์พูดชมลินต่อหน้าทุกคนผ่านวิทยุสื่อสารในตัวเครื่อง "เธอคือราชินี" เบน โช ไมล์พูดพร้อมกัน "เธอคือราชินี" ดูเหมือนนั้นก็เป็นคำที่พูดชื่นชมลินตอนอยู่ในคิปป์ทีม
พัฒน์มองออกไปข้างนอกนั้น ดวงอาทิตย์สีส้มยะเยือกกำลังแตะความอบอุ่นสีฟ้า พวกเขาตื่นเต้นกับความสำเร็จ ใช้เวลาอีกสี่สัปดาห์ เรือขนส่งคอนเทนเนอร์จะกลับมาถ่ายสินค้าอีกทีที่ภูเก็ต
เครนเหล็กยกตู้คอนเทนเนอร์ทั้งสามตู้เต็มไปด้วยหมึกชีวภาพทั้งไฮโดรเจล พอลิแซ็กคาไรด์ ไบโอเบสพลาสติก อย่างละ 1,000 ลิตรแต่ละตู้อยู่ตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว


## รูปแบบการเชื่อมต่อ Topology

"ปลายเดือนตุลาคม อีกสี่เดือนผมจะเรียนจบมัธยมหก ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงพยาบาล บรรยากาศโรงพยาบาล ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกดีเลย ที่นี่มีทั้งการเกิด เจ็บ และตาย ผมยังมาคอยมาดูอาการแม่อยู่ ผมอยู่ในสรวงสวรรค์แห่งสายน้ำเกลือ ถุงปัสสาวะ และท่อช่วยหายใจ ไข่มุกอันดามัน ช่างแม่งไข่มุกเหี้ยนั่นดิ หาดทรายสีทองนั้นก็ด้วย แม่ผมนอนอยู่ นี่คือ 'นางอารยา ณ อยุธยา' แม่ของผม ผมไม่ได้คุยกับแม่มา 858 วันแล้ว อันที่จริงผมอาจไม่ได้คุยกับแม่ตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้ว ถ้าแม่ทำแบบนี้เพื่อให้ผมใช้เวลาอยู่กับแม่ แน่นอนมันได้ผล ผมโอเคที่จะคุยกับแม่แล้ว ผมพร้อมที่จะเป็นลูกที่ดี และสอบในคณะที่แม่อยากให้ผมเป็นได้แล้ว แค่ตื่นขึ้นมาสักที"
โทรศัพท์พัฒน์มีสายโทรมา
"ครับ บ่ายพรุ่งนี้ โกดังโรงงานยา"
"2 ทุ่ม"
พัฒน์กดวางสายลีดองโฮเรื่องสถานที่ส่งอวัยวะ เราคุยงานกันผ่านน้องของลีดูซัม พัฒน์ส่งข้อความให้ไมล์ ใช้มือถือแบบพับพัฒน์บิดมือถือหักเป็นสองชิ้น ปาลงถังขยะ
เบนมาเยี่ยมพัฒน์ที่โรงพยาบาล
ส้มเต็มตะกร้าวางอยู่ข้างเตียงแม่จากเบนเอามาเยี่ยม พัฒน์กำลังอ่านหนังสือเซเปี่ยนส์ เขียนโดยยูวาล โนอา ฮารารี่ เบนหันมามอง เบนเห็นโทรศัพท์ที่ถูกหักครึ่งในถังขยะ"ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?"
พัฒน์ตอบ "พี่ก็รู้ว่า รัฐบาลไม่น่าไว้ใจ" เขากังวลทั้งรัฐบาลกับมาเฟียนั้น
เบนวางหนังสือ มองนาฬิกาที่ข้อมือ สีหน้าเบื่อ"งั้นเดี๋ยวฉันไปทำงานเอกสารล่ะ"
พัฒน์มองตามเบนที่กำลังจะออกไปหน้าประตู "ส่วนเรื่องแม่ฉันแนะนำหมอเก่ง ๆ เกี่ยวกับประสาทให้ได้นะ"เบนหันมาบอกก่อนเดินออกไป
พัฒน์พยักหน้า เขายังนั่งอยู่ข้างเตียงรอแม่ตื่นขึ้นมา ห้อง 633 มีแค่พัฒน์ที่ยังสามารถลืมตาได้กับผู้หญิงที่ยังหลับตาอยู่เท่านั้น 'เหมือนแค่เรื่องอุบัติเหตุของแม่ยังไม่พอ ผมต้องทำอวัยวะขายให้กับคนอันตราย ๆ ด้วย' นี่เป็นเรื่องที่พัฒน์ จดไว้ในสมุดบันทึกที่เป็นคำแนะนำของเบนว่าพกสมุดติดตัว
"แม่ต้องตื่นมา ผมรู้นี่ยังไม่ใช่เวลาของแม่"
พัฒน์คิดเรื่องพวกนี้ตอนไปส่งของ
วันถัดมานี้ผมต้องฟังผลวินิจฉัยทั้งสองผู้ป่วย
"แม่จะฟื้นขึ้นมากอดผม ครอบครัวเราจะมีความสุขอีกครั้ง แม่จะตื่นมาเย็บผ้าแต่งตัวที่แม่ชอบ ผมรู้ว่าผมแก้ไขเรื่องนี้ให้มันถูกต้องได้ ผมจะเรียนจบมหาลัยเป็นหมอ เป็นทุกอย่างที่แม่ต้องการ มีครอบครัวดี ๆ มีลูกสักคนสองคน และให้แม่อุ้มหลาน จะพาแม่ไปเที่ยวต่างประเทศ เราจะกลับมาเป็นครอบครัวที่ดีเหมือนแต่ก่อน อาการของผมดีขึ้น" นี่เป็นเรื่องที่ผมคิดตอนกำลังเดินเข้ามาโรงพยาบาล
แผนกอายุรกรรม โรคมะเร็งเนื้องอก
หมอวิชัยพูด "เอาล่ะ น้องพัฒน์ เราก้าวหน้าไปมากแล้วในการรักษาของพัฒน์ ได้เวลาคุยถึงขั้นสุดท้ายแล้ว"
"ได้ครับ"
"อย่างที่คุณรู้ที่เราฉายรังสีกับทำการรักษาเคมีบำบัดเต็มรูปแบบแล้ว การผ่าตัดเอาสมองส่วนนั้นออกอาจจะดีที่สุด อยากให้พัฒน์เข้าใจว่าถ้าไม่ผ่าตัดก็แค่รอเวลาให้มันลามไปที่อื่นและมันลามไปแน่ ๆ ถ้ายอมเสี่ยงสักนิด การผ่าตัดของน้องจะช่วยยืดเวลาไปอีกนิดหน่อย อาจจะมากหรือก็น้อยในความเห็นผม"
"เท่าไหร่เหรอครับ ผมไม่ได้มีประกันคือผมเบิกไม่ได้"
"ราคาการค่าผ่าตัดอยู่ที่ สองล้านเจ็ดแสนบาท ถึงสามล้านได้ ส่วนของผมจะพยายามลดให้มากที่สุด แต่ของผมไม่ใช่ส่วนที่เยอะที่สุด" พัฒน์กังวลเรื่องตัวเลขว่ามันจะบานปลายไปมากกว่านี้ พัฒน์เอามือลูบหัวตัวเอง
"เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่ น้องมีคนที่ต้องปรึกษามั้ย"
"ไม่ ผมจะผ่า" สำหรับพัฒน์เขาคิดว่านี่อาจเป็นทางออกเดียว
"ผมขอบอกว่าคุณเลือกถูกแล้วครับ ผมแนะนำรอให้อาการปวดหัวเบาลง ว่าอีกสักสองอาทิตย์แล้วค่อยผ่ากัน"
พัฒน์ตัดสินใจไปแล้ว เขากำลังออกมาจากห้องนั้นเดินไปห้องวินิจฉัยอีกห้อง หมอวัฒนารอพัฒน์อยู่เพื่อแจ้งอาการของแม่พัฒน์
"หมอก็หวังว่าผมจะมีข่าวดีเหมือนกัน นะน้องพัฒน์ แต่หมอประเสิร์ฐ กับหมอชนัน และผมเห็นตรงกันเรื่องอาการของแม่อาการของแม่กำลังทรุด กล้ามเนื้อตาเธอไม่ขยับ รูม่านตาไม่ตอบสนอง ก้านสมองเธอ ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย เครื่องมือต่าง ๆ จะช่วยพยุงชีวิตเธอ แต่คุณภาพชีวิตเธอจะย่ำแย่มาก เป็นเหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้แม่คงไม่มีวัน กลับไปเหมือนเดิมได้ ไม่มีทางเลยหมออยากแจ้งให้คุณทราบหมอเสียใจที่ต้องบอกคุณเรื่องนี้ แถมพัฒน์ก็ไม่มีใครอยู่แล้วด้วยตอนนี้หมอช่วยอะไรไม่ได้แล้ว" หมอวัฒนาพูดเสียงเบา
พัฒน์หน้าเสียน้ำตาเริ่มไหล เขาเอามือปาดหยาดน้ำตา เหตุผลเสียงกระซิบมีพลังโน้มน้าวมากกว่าเสียงตะโกน ความจริงก้าวเข้ามาหาพัฒน์อีกหนึ่งก้าว
"ถ้างั้นเราก็ถอดเครื่องมือตอนนี้"
"ไม่มีถ้าครับ แต่เป็นเมื่อไหร่ ผมต้องทำตามกฎหมาย พัฒน์ก็น่าจะรู้" หมอวัฒนาพูด
พัฒน์ถอนหายใจมองไปทางอื่น ค่อยหันหน้ากลับมาถาม "แม่จะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่ถ้าถอดเครื่องช่วยหายใจ"
"อาจสี่สิบแปดชั่วโมงหรือสองถึงสามอาทิตย์ เราไม่สามารถรู้ได้"
"ถ้าจะวางแผน คุณควรคิดหาทางที่สั้นที่สุด ตอนนี้ต้องทำเรื่องการบริจาคอวัยวะทันที พัฒน์ แม่น้องเป็นคนเก่ง มีเพื่อนเยอะ ถ้าคุณอยากบอกให้ทุกคนรู้เพื่อจะได้มาบอกลา เป็นสถานการณ์ปกติ ก็ควรเริ่มติดต่อตอนนี้เลย แล้วพอถึงวันสุดท้ายจริง ๆ พวกเขาจะรู้สึกพร้อมกว่านี้ หรือพร้อมที่สุดเท่าที่จะพร้อมได้สำหรับสถานการณ์แบบนี้ ผมเสียใจด้วยนะน้องพัฒน์"
พัฒน์ตกใจกับเรื่องราวทั้งหมด เขาพาตัวเองเดินกลับมาที่ห้อง 633 เริ่มมองแม่เปลี่ยนไป เขาก้มตัวนั่งร้องไห้คนเดียว ก่อนหน้านี้ผมมีครอบครัว หลังจากนี้ไม่มีอีกแล้ว
พัฒน์นึกขึ้นได้ รีบหยิบเก้าอี้มาต่อขึ้นมาบนฝ้าห้อง อ้อมแขนถือถังขยะพลาสติก เขาโกยเงินลงไปในถัง เดินลงจากเก้าอี้ ลุกลี้ลุกลน เทเงินลงบนตัวแม่ การรอแม่ตื่นมา นานกว่าที่คิดการรอสิ้นสุดลงด้วยการไม่ปรากฏ
เขาตะโกนสุดเสียงดังขึ้นพอ ๆ กับน้ำตาที่ออกมาโวยวาย มันเป็นฝนจากร่างกายโหมกระหน่ำ น้ำที่ถูกดึงผ่านแรงโน้มถ่วงเร่งเร้าพื้นที่ว่างเปล่าของอารมณ์ การรับรู้ถึงความตายของแม่กลับเป็นการตายส่วนหนึ่งของตัวพัฒน์ ความเปล่าเปลี่ยวในครอบครัวเผาใจพัฒน์กลายเป็นควันแห่งความโกรธเกรี้ยว
"แม่!! ผมสำเร็จแล้ว! แม่ตื่นมาได้แล้ว! แม่ตื่นมาดูความสำเร็จผมที ผมทำทุกอย่างไปเพื่อแม่เลยนะ แม่ตื่นสักทีสิวะ!" ด้วยความเศร้าเปลี่ยนเป็นความโมโห พัฒน์เหนื่อยที่จะร้องไห้ โดยที่อีกคนยังไม่รู้ เขาชี้หน้าแม่ "ผมเกลียดแม่!! ผมรักตัวเอง" พัฒน์เริ่มทำลายข้าวของจากบ้านที่อยู่ในห้องผู้ป่วยหยิบรูปในอัลบั้มปาออกมาเข้าที่ฝาผนัง ทั้งรูปที่บ้าน แต่มีรูปคู่หนึ่ง แม่กับผู้ชายคนหนึ่งวัยกลางคนซ่อนอยู่ รูปนั้นปรากฏ อยู่ในมือพัฒน์ พัฒน์ไม่เคยเจอผู้ชายคนนี้
พัฒน์หาดูที่รูปต่าง ๆ ในอัลบั้ม เทียบกับผู้ชายที่ตัวเองไม่รู้จักจะอยู่กับรูปที่มีพ่อเบนกับเบน เขาฉุกคิดทันทีว่าเบนอาจจะรู้เรื่องนี้ ในหัวพัฒน์เต็มไปด้วยความสงสัยว่าทำไมไม่มีคนยอมพูดอะไรกับเขาเลย ทุกคนเอาแต่หลับตาและพูดเรื่องอื่นความฉุนเฉียวหายใจถี่ มือพัฒน์เอื้อมไปหยิบปืนที่ซ่อนไว้บนฝ้า วิ่งออกจากโรงพยาบาลมุ่งตรงไปบ้านเบน คำถามและคำตอบอยู่ที่เบน
ที่บ้านเบน พัฒน์กระโดดข้ามรั้วเปิดประตูเข้ามาในตัวบ้าน เขาเห็นเบนนั่งเล่นเกมอยู่คนเดียว พัฒน์ยืนเผชิญหน้ากับในมือขวาพัฒน์จับด้ามปืน ทางออกของกระสุนชี้ไปทางเบน เบนตกใจการมาของพัฒน์ที่เหมือนเสียสติ
"พี่บอกมา เรื่องที่เกี่ยวกับแม่ พี่ก็ไม่ต่างจากแม่" พัฒน์ตะคอก
"พัฒน์ใจเย็นก่อน นายวางปืนลงก่อน"
"มีเรื่องอะไร เกิดอะไรขึ้น"
"เขาเป็นใครบอกผมมา เขาอยู่กับแม่มานานแค่ไหน เขาเป็นใคร"
"พัฒน์!" เบนนึกย้อนไปช่วงที่แม่เป็นยังอยู่เขารู้ว่าเบนหมายถึงอะไร
"นี่ไม่ใช่ความผิดผมใช่มั้ย ผมแค่อยากจะรู้ว่า ที่บ้านผมแตกเพราะแม่ แล้วใครทำให้มันเกิดขึ้น" ความโมโหออกมาคู่กับน้ำตา พัฒน์เองเบื่อที่จะรู้สึกผิดแล้ว
"พัฒน์นายใจเย็นก่อน"
"พี่บอกให้คนอย่างผมใจเย็นเนี่ยนะ พี่ไม่ใช่ผมนี่หว่า พี่ก็พูดทุกอย่างว่าใจเย็น ปัญหาที่ไม่ได้เกิดขึ้นที่พี่มันง่ายหมด ผมอยากรู้ว่าใครทำให้แม่ต้องขับรถไปวันนั้น"
"นายไม่รู้จักเขาหรอก ที่มันเกิดขึ้นก็แค่อุบัติเหตุ"
"พี่คิดว่าผมได้ยินคำนี้มากี่ครั้งแล้ว แม่ผมไม่เคยผิดเลยใช่มั้ย พี่คิดว่าเด็กอย่างเราในสายตาพ่อแม่ธรรมดาเสมอ ต่อให้พี่ได้ 99 เต็ม 100 แม่พี่ก็ไม่ได้ให้อะไรพี่ เขาต้องการมากกว่านี้ ไม่เข้าใจเหรอ พี่ก็แค่สัตว์เลี้ยงของพ่อแม่ ตอนนี้ผมมีสิทธิ์ ที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในชีวิตผม… ผมแค่คนธรรมดา" พัฒน์พูดตัดพ้อพร้อมหยดน้ำตา ก่อนจะโมโหอีกครั้ง "พี่คิดว่าพี่กำลังปกป้องแม่ผมอยู่เหรอ เขาไม่ได้ต้องการให้พี่ปกป้อง มันจบแล้ว แม่ผมกำลังจะตาย"
"อย่าพูดแบบนั้นดิ" เบนพยายามปลอบพัฒน์
"เรื่องจริง ผมไม่ได้บอกพี่ก่อนหน้า แม่ผมจะไม่ฟื้นแล้ว แม่กำลังถอดเครื่องหายใจ คนที่พี่ไปเยี่ยมวันก่อน คนตรงหน้ากำลังจะตาย พี่บอกผมมา"
"นายจะแคร์ทำไม นายจะเอาปืนไปยิงเขาเหรอ"
"พี่ยังไม่บอกผมเลยว่าเป็นใคร มันคงไม่สำคัญสินะ"
พัฒน์คิดว่ามีสิ่งที่เขาทำได้มากกว่านี้ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะแย่ไปหมด เขาถอดใจที่จะถามเบน พัฒน์กำลังออกจากบ้าน เขาเก็บปืน เดินออกมาหน้าบ้านหลังจากนั้นเบนเดินตามออกมาจากบ้าน
"ปกร! เขาชื่อปกร"
พัฒน์ค่อย ๆ หันหน้ากลับมามอง เบนเดาได้ว่าเขาต้องการคำตอบมากกว่านี้
"ฉันรู้แค่นั้น ตอนเด็กนายก็น่าจะเข้าใจปะวะ มันเรื่องของผู้ใหญ่" นี่คือสิ่งที่เขาบอกได้ พัฒน์พยักหน้า หันหลังเดินออกไป เบนกังวลเขาไม่อยากให้พัฒน์ไปทำร้ายใคร
"ขึ้นรถฉัน" เบนพูดขึ้นอย่างน้อยให้พัฒน์อยู่ในสายตาของตัวเองอาจจะโอเคกว่าให้พัฒน์ไปทำร้ายใคร
ทั้งสองอยู่บนรถยนต์อีกครั้ง
เบนเอ่ยขอปืนจากพัฒน์ พัฒน์ไม่ได้เต็มใจที่จะยื่น เขาผายมือเพื่อรับปืนจากพัฒน์ พัฒน์ยื่นปืนพร้อมกับความหงุดหงิด เบนจับปืนเก็บในเก๊ะข้างคนขับ ล้อหมุนเครื่องยนต์ขับขาน ทั้งคู่อยู่บนท้องถนน ทางยาวตรงไปสู่บางที่ "เราจะไปไหนกัน" พัฒน์ใจเย็นถาม สายตาโมโหกำลังมองไปข้างนอกนั้น
"ที่ที่ฉันเห็นเขาอยู่ด้วยกัน"
พัฒน์ลดกระจก อ้วกนอกหน้าต่าง เขาเช็ดอ้วกมุมปากพัฒน์ใจเย็นลง เราใกล้จะถึงที่นั่นแล้ว รถจอดหน้าบ้านพักตากอากาศ สีขาวหลังใหญ่ติดริมทะเล พัฒน์สังเกตว่าอาจจะยังมีคนอยู่ในบ้าน มีรองเท้าหน้าบ้านและมีรถจอดอยู่
"บ้านหลังนั้นเหรอ เขาอยู่หลังนั้นเหรอ" พัฒน์ถาม
"ฉันไม่แน่ใจว่า อยู่ที่นี่ไหม แค่ฉันเห็นพวกเขาเท่านั้นแหละ ให้ฉันลงไปกดกริ่งให้มั้ย"
"ไม่ ไม่พี่ มันเหมือนพวกสตอกเกอร์ เจอแล้วกลับ เคมั้ย พอเลย"
"อย่างนายจะกังวลเรื่องพวกนี้ทำไม" มีรถผ่านมา พวกเขาก้มหน้าหลบ พอรถผ่านไป ถอนหายใจ เบน "ถ้านายเจอเขาจริง ๆ จะทำไงวะ คุยกับเขา ต่อยเขา หรือจะแทงด้วยแจกัน"
พัฒน์หันมาคิ้วขมวด คิดและรู้สึกหลงทางในตัวเอง "ผมแค่อยากเห็นหน้ามัน" พัฒน์ยังกลัวความจริงของต้นเหตุทั้งหมด เขาเลือกจะกลับโรงพยาบาล พัฒน์เดินเข้ามาโรงพยาบาล ชั้นหก เขาคุยทักทายพยาบาลในชั้นนั้นเป็นปกติ
"อีก 15 นาทีจะเข้ามาถอดเครื่องช่วยหายใจนะคะ" พยาบาลที่พึ่งออกจากห้อง 633 บอกอาการ
"ขอบคุณครับ ขอเวลาแป๊บนะครับ" พัฒน์ปิดประตู ยืนอยู่ข้างเตียงแม่
"แม่จะเลิกกับพ่อแล้วทำไมต้องพาพ่อไปตายด้วย ผมเกลียดแม่! แม่เป็นใครกันแน่! สิ่งเดียวที่ผมรู้จักแม่คือความทรงจำ แม่แก้ตัวมาดิ ตื่นขึ้นมาแก้ตัว บอกผมว่ายังเป็นแม่คนเดียวกับที่แม่เลี้ยงดูผม บอกผมทีว่าผมยังมีคุณค่าอยู่ และผมต้องไปบำบัด การมีลูกควรทำให้ชีวิตลูกมีความสุขไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่มักง่ายขึ้น สำหรับแม่ ผมเป็นอะไรกันแน่ ตัวแทนวงจรชีวิตวัยเด็กของแม่เหรอ หรือสัตว์เลี้ยง นอนใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่แท้ ๆ ยังทำให้ ชีวิตผมพังได้ขนาดนี้ แม่สมควรได้รับรางวัลทำลายชีวิตลูกดีเด่น อยากได้โล่เพื่อถ่ายรูปมั้ย! รู้ไหมผมจะไปเรียนต่างประเทศเพื่อออกจากครอบครัวนี้อยู่แล้ว ตอนเด็ก ๆ ขอทุนไป แล้วแม่ก็ร้องไห้ให้ผมรู้สึกผิดบอกว่าเป็นห่วง ที่จริงก็แค่อยากเก็บเครื่องอวดไว้ใกล้ตัวไม่ใช่เหรอ" เขาปาส้มที่เบนซื้อมาฝากใส่ผนังห้องด้านปลายเตียง "ผมจะออกไปจากที่นี่ ฟัคยูว พยาบาลจะเข้ามาตรวจแม่ครั้งสุดท้าย ทำตัวดี ๆ หน่อย โอเคนะ" พัฒน์ถอนหายใจ มองออกไปข้างนอกผ่านหน้าต่าง


## บทที่ 15.2

พัฒน์อยู่ที่ร้านสั่งทำโล่รางวัล
พนักงานยื่นกล่องใส่โล่คริสตัล ให้ พัฒน์แกะกล่องนั้นในมือคือโล่รางวัลคริสทัลนั้น พัฒน์ถามพลางตรวจสอบคำที่เขียนอยู่บนโล่รางวัล หยิบขึ้นมาพลิกดูตามจุดต่าง ๆ "เท่าไหร่ครับ"
พนักงาน " 2,500 บาทครับ น้องแน่ใจนะว่านั้นเขียนถูก"
'รางวัลแม่ทำลายชีวิตลูกดีเด่น อันดับหนึ่งดีเด่น'
พัฒน์จ่ายยื่นเงินให้ 4,000 บาท เขาตอบ "ใช่ ขอบคุณครับ ไม่ต้องทอน เอาไว้เลี้ยงลูก" พัฒน์มองดูลูกวัยสองขวบด้านในร้านเขาเดินออกมาและกลับไปโรงพยาบาล
พัฒน์หยิบเอาโล่จากกระเป๋าออกมาถ่ายรูปคู่กับแม่โดยให้เบนเป็นคนถ่ายใช้กล้องโพลารอยด์ แชะ!! ปฏิกิริยาทางเคมีบันทึกช่วงเวลานั้นลงบนกระดาษโพลารอยด์ พวกเราได้รูปถ่ายมอบโล่รางวัลให้แม่ หนึ่งวินาทีของชัตเตอร์ กลายเป็นรูปภาพบนกระดาษที่อยู่ยาวนาน
พัฒน์ตัดสินใจกลับไปค้นหาต้นเหตุเรื่องราวของตัวเองการเอาแต่อดทนนั้นทำให้เขาโกรธมากขึ้น การดิ้นรนทางใจมีความละเอียดอ่อนในการเข้าถึงด้านที่เปราะบางของตัวพัฒน์ เขากระโดดลงไปในความลึกของชีวิต พัฒน์ตัดสินใจขับรถมากับเบนอีกครั้ง เขาจ้ำเท้าเดินไปเคาะประตูหน้าบ้านสีขาว ริมทะเลหลังนั้น หลังที่เป็นจุดเริ่มต้นทั้งหมดพัฒน์ยืนอยู่หน้าประตู ตะโกนบอก
"พวกคุณ พวกคุณทำลายครอบครัวผม! แม่ผมเป็นชู้กับผู้ชายบ้านคุณ!" เสียงเท้าคู่หนึ่งเดินตรงจากทางเดินในบ้าน มาเปิดประตู ประตูบ้านหลังนั้นเปิดเป็นผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองคนอุ้มเด็กวัยเตาะแตะ
อร แม่ม้ายอายุ 37 ปี ลูกหนึ่งอาศัยอยู่กับธิดาน้องสาว 25 บ้านหลังมีผู้ชายคนเดียว มาเกินสี่ปีแล้ว คืออัลวัยห้าขวบในอ้อมแขนของอร
"ฉันว่าลูกชายฉันไม่น่าทำถึงขนาดนั้น" อรพูด พัฒน์เข้าใจ เขาพูดคุยนิดหน่อยแล้วรีบเดินกลับมาขึ้นมาบนรถ
เบน "เกิดอะไรขึ้นวะ ต่อยไปแล้วเหรอ"
พัฒน์เอานามบัตรโยนเข้ามาในรถ เบนหยิบมาดู พัฒน์เข้ามานั่งในตัวรถ ปกรน่าจะย้ายแล้วขายบ้านนี้ไปแล้ว อรให้นามบัตรปกรมา พัฒน์หยิบมือถือมากดเบอร์จากนามบัตรกดโทรไป
เบอร์นั้น ปลายสายรับสาย
พัฒน์ "ครับ ใช่ครับสนใจซื้อผ่านคุณปกรครับ"
"ที่ไหนครับพอดีผมจะไปที่นั่นสุดสัปดาห์พอดี"
พัฒน์จดที่อยู่ จากปลายสายบอกด้านหลังนามบัตร"ครับ ขอบคุณครับ" เบนหยิบนามบัตรมาดู พัฒน์สตาร์ทรถ เริ่มขับรถออกไป มองไปด้านหน้า หันมาบอกเบน "บาหลี"
ตอนซื้อตั๋วที่สนามบิน เบนถาม "มันไม่มากไปหน่อยเหรอวะ" ดูดน้ำจากร้านฟาสฟู้ดที่ซื้อในสนามบิน
"ไมล์ โช ทำคนเดียวได้ เอกสารที่เหลือส่งเมลวิธีการให้ไมล์ทำ" พัฒน์ตอบไม่ตรงคำถามเบนถอนหายใจและยื่นพาสปอร์ต ดูดน้ำและทิ้งแก้วพลาสติก ก่อนขึ้นเครื่องบินพัฒน์ฟังเพลงด้วยหูฟังไร้สาย
เบนกับพัฒน์มาถึงทะเลที่บาหลี ประเทศอินโดเนเซีย ทั้งสองคนถือกระเป๋า ทางสนามบินตอนเอากระเป๋าลง ระหว่างรอกระเป๋าพวกเขาเจอโทนี่ตอนลงจากเครื่อง บ้านโทนี่ทำอสังหาที่ไทยกับอินโดเนเซีย เขาบินไปกลับไทยบ่อย เป็นเรื่องบังเอิญที่ดี
โน๊ตเรื่องคนในคิปป์ทีม
ทุกกลุ่มจะมีคนที่พูดมากที่สุด โทนี่ ยามาซากิ แหละที่หนึ่งในคิปป์ทีม ส่วนคนอันดับหนึ่งในการพูดน้อยคือพัฒน์ ทุกคนต่างเป็นอันดับหนึ่งบางอย่างในวัยเด็ก ตอนนี้เขายังพูดเยอะอยู่ ตอนเด็ก ๆ ที่เราอยู่กับเขาบางช่วงเราก็อึดอัดบ้าง แต่อย่างว่าช่วงสามเดือนที่โทนี่มาอยู่ในคิปป์ทีม ของในการทำวิจัยช่วงนั้นเราไม่ต้องขโมย เขาขายเก่งนั่นแหละคืออุปนิสัยของความมั่งคั่งโทนี่เคยเล่าเรื่องนี้
"ผมได้ข่าวว่าพวกนายทำชมรมกัน" โทนี่ถาม
"ใช่ ๆ ชมรมเหมือนชมรมอ่านหนังสือ" พัฒน์ตอบ
"แม่เป็นไง? ยังขายที่ดินอยู่ไหม บอกได้นะ" โทนี่บอก
เขาตอบให้จบ ๆ ไป "ใช่เธอโอเค" ไม่ใช่ทุกคนในคิปป์ทีมจะเข้ากับคนเก่ง
"จะไปไหน กุต้าหรือเดนปาซ่า" โทนี่คะยั้นคะยอถาม เขารู้เกี่ยวกับบาหลีเยอะกว่า
พัฒน์ตอบ "เพนิด้า"
"มาดิเดี๋ยวผมไปส่ง" โทนี่ชวน
"จริงเหรอ?" พัฒน์หันไปหาเบน ทั้งเบน พัฒน์ขึ้นรถไปที่ท่าเรือต่อ รถขับข้างภูเขาผ่านเมือง กำลังจะไปท่าเรือ ทิวทัศน์ของเขาและทะเล พวกเราขึ้นบนเรือและออกเรือจากท่า
"โทนี่จอดแป๊บ ผมอยากเห็นทะเล" พัฒน์เอ่ยทัก
"ทำไมเหรอ ตรงอื่นสวยออก" โทนี่ตอบ
"ยังมีเวลาเหลือป่ะ" พัฒน์ถาม
"มีเวลาเหลือเฟือเลยวะ" โทนี่ตอบอย่างสบายใจ
ทั้งสามคนขึ้นเรือเฟอร์รี่ของโทนี่ เบนคุยกับโทนี่ตรงที่นั่งคนขับข้างหน้า พัฒน์นั่งท้ายเรือ เสียงคลื่นกับมอเตอร์ เสียงลมจะบาดหู ทั้งหมดจะเป็นออเคสต้าของธรรมชาติ ตัวละครจะทยอยออกมาความพิเศษของการนั่งด้านหลังเรือคือ คลื่นน้ำที่กระเซ็นสู้เรือ จะเป็นเม็ดเล็ก ๆ เหมือนฝนย่อม ๆ กระจายออกด้านข้างเรือเมื่อองศาที่สี่สิบถึงสี่สิบสองและมุมถูกที่ สีของแสงจะนำพาตัวละครลับออกมาจากม่านของอากาศ นั้นคือ 'สายรุ้ง' กำลังร่ายรำท่ามกลางท้องทะเล การมองสายรุ้งเป็นชั่วโมงเยียวยาจิตใจเขามากกว่าที่คิด
ที่หาดในเกาะเพนิด้า บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย
โทนี่ถามเบน "ทำไมนายไม่อยากให้น้องเรียนแพทย์"
เบนตอบ "ฉันก็ไม่รู้ คงไม่อยากให้เป็นแบบแกมั้ง" โทนี่หัวเราะกับเบนที่ขำในลำคอ
โทนี่ถามกลับ "รัฐศาสตร์ จะทำอะไรได้? ประเทศแบบนั้น"
พัฒน์เดินมาพอดี จากการไปถามโรงแรมแต่ละโรงแรมแถว ๆ เพนิด้า เบนถาม "ได้เรื่องมั้ย?"
พัฒน์ตอบ "ไม่ได้เรื่องเลย พอถามที่สำนักงานเขาอีกที เขาเช่าบ้านในเพนิด้าแน่นอน ผมว่าเราไปเดินเล่นกันเถอะ" พัฒน์บอกเบนและโบกมือลาโทนี่ "ขอบใจมากโทนี่ เจอกัน"
"มีปัญหาอะไรโทรมา" โทนี่บอกก่อนจากลา
เบนหยิบน้ำปั่น "ไปดิ" พร้อมกับหยิบแพ็กเกจดำน้ำดูปลากระเบนมาให้พัฒน์ดู พัฒน์ปัดทิ้ง
"พวกเราไม่มาที่นี่เพื่อทำอะไรแบบนั้น"
เบนพยายามเปลี่ยนเรื่องเครียดของพัฒน์ถามเรื่องที่ต้องจัดการอื่น ๆ "เป็นยังไงบ้าง พินัยกรรมจัดการหมดแล้ว ทุกครอบครัวก็มีปัญหาของตัวเองอ่ะ แค่ของนายมันแบบ… มากกว่านิดหน่อย" เบนเบะปากทำหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง
พัฒน์พยักหน้ายอมรับเรื่องนั้น "เราจะเติบโตเป็นแบบพ่อแม่มั้ย"
เบนตอบ "ฉันก็ไม่รู้ รู้แค่เราวิ่งหนีอดีตไม่ได้ แม่ฉันเรียกไม้กวาดว่าไม้ฝาดนะ"
"แม่ผมนอกใจพ่อนะ" พัฒน์พูด ทั้งสองคนขำเจื่อน ๆ พร้อมถอนหายใจ
"ปู่ฉันเคยเล่าว่าตอนไปหาฟิล์มให้นิตยสารที่ไอซ์แลน เขาต่อยกับฉลาม" เบนเล่า
พัฒน์ "จริงปะ โคตรเจ๋ง"
ทั้งเบนและพัฒน์แยกย้ายเข้าบ้านพักบังกะโลริมทะเล
พัฒน์นอนไม่หลับ เดินออกมาข้างนอกริมหาด เห็นเบนสูบบุหรี่ข้างนอกริมทะเล พัฒน์เดินเข้าไป เขานึกว่าเบนเลิกสูบบุหรี่แล้ว "นี่คือบุหรี่ของความสำเร็จ" เบนเคยปณิธานกับตัวเองว่าจะสูบบุหรี่แต่ประเทศละมวน
"พี่อยากเป็นลูกค้าเหรอ ปอดหรือตับดี ราคาคนในองค์กร"
"ราคาพิเศษ" ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน พวกเขาต่างหัวเราะ
แสงจันทร์โบกมือลาทั้งสองคน
เช้าวันถัดมา อีกสองสัปดาห์ พัฒน์จะผ่าตัด
พัฒน์ออกมาวิ่งริมทะเลตอนเช้า เจอปกรวิ่งอยู่ริมหาด ปกรโบกมือทักทายคนแปลกหน้าเป็นปกติ เสียงทรายกับทะเลกลบเสียงการวิ่งตามของพัฒน์ ปกรเข้าบ้านริมทะเลไป พัฒน์แอบดูจากหน้าบ้าน บ้านบังกะโลหลังใหญ่ มีชานบ้าน มีโต๊ะไม้หน้าบ้าน เขาเห็นภรรยาปกรและลูกชายอีกสองคน
พัฒน์ใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกแขนสั้นนั่งบนเก้าอี้พับ นั่งกับเบน อยู่หน้าบ้านบังกะโลที่ปกรอยู่ ทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวตั้งแต่เช้า เขาชายตาไปทางด้านหลังบ่อย ๆ แฟนปกร หญิงวัยกลางคนเดินออกมาจากหน้าบ้าน พัฒน์มองด้วยหางตากลัวเธอรู้ตัว เด็กสองคนเดินตรงลงไปเล่นน้ำทะเลที่หาด เธอยืนเหยียบบนทรายชายฝั่ง
เฝ้ามองลูก ๆ ของเธอมีความสุขกับน้ำทะเล "อยู่ในพื้นที่ตื่นนะ ใช้ห่วงยางตลอดนะลูก" เธอตะโกนบอกเด็กสองคนที่ลงไปเล่นน้ำ
พัฒน์มองทั้งสามคน หันไปบอกเบน "แป๊บหนึ่งเดี๋ยวผมมา"
เบนลุกหันมาจากอาบแดดหันหน้า ถอดแว่นกันแดดออกมาหันไปมอง พัฒน์เดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น พัฒน์ไปยืนข้าง ๆ แฟนปกร เขาเดินเข้าไปถามมีท่าทีเกร็ง ๆ เขามองไปทางเดียวกับเธอ คือทะเลข้างหน้า
"สวัสดีครับ พี่เลี้ยงลูกยุ่งเลยมั้ยครับ"
เธอตอบ "ใช่ค่ะ พวกเขาซนไม่หยุดเลย แต่อยู่ในวัยเล่นสนุกก็เลยปล่อย" เธอเข้าใจในการคุยกับนักท่องเที่ยว สายตาเธอมองเด็ก ๆ หันกลับมามองพัฒน์บ้างสังเกตพัฒน์ เธอรู้ดีว่าคนบางประเภทก็อันตราย เท่าที่ดูพัฒน์ไม่น่าเป็นแบบนั้น เธอประเมิน
พัฒน์พยักหน้าเข้าใจ "พวกเขาอายุเท่าไหร่เหรอครับ"
"หกขวบ กับ สิบขวบค่ะ"
พัฒน์ "จริง ๆ ผมก็จะมีพี่ แต่ช่วงนั้นแม่ทำงานหนัก" เขาหยีตากับแดดพร้อมกับยักไหล่ พัฒน์พูดเรื่องการสูญเสียพี่สาวในครรภ์ของแม่
เธอเข้าใจเรื่องการสูญเสีย "เสียใจด้วยนะคะ น้องอยู่ที่นี่เหรอ?"
"ไม่อะครับ ผมอยู่ภูเก็ต ที่ไทยนั่นแหละ"
"ฉันก็เหมือนกัน โชคดีจังเลยนะที่ได้เจอ" เธอตอบ
"ผมแค่อยากมาเที่ยวกับพี่ที่ทำงานด้วยกัน เรียกว่าอะไรนะ 'ทริปบริษัท' สักสองถึงสามวัน เหมือนหาเฟรนไชน์ แม่ผมเข้าโรงพยาบาล เราแค่อยากพักหายใจบ้าง" พัฒน์อธิบาย
"แย่จัง เป็นอะไรขอถามได้มั้ย" เธอถามด้วยความเห็นใจ
"แม่ประสบอุบัติเหตุ หัวกระแทกแรงไปหน่อย" เขาตอบ
"รถ หรือเรือ"
"รถยนต์ครับกับรถบรรทุก"
เธอสังเกตเห็นจุดแดงผลจากการทำเคมีบำบัดที่คอ พัฒน์รู้ตัวว่าเธอน่าจะถาม "ใช่ครับ อันนี้ผลจากการทำเคมีบำบัดมะเร็งสมองครับ อีกสองสัปดาห์ผมก็ขึ้นเขียง"
"น่าสงสาร…"
"ไม่ ไม่ ครับ อย่าพูดคำนั้นเลยครับ"
เธอพยักหน้ายิ้มตอบ "ขอให้โชคดีนะคะ คุณกับแม่ของคุณ ขอให้รักษาหาย"
"อย่าไปไกลนะบอล" เธอตะโกนคุยกับเด็กทั้งคู่ในทะเล
พัฒน์ถามเขาใช้นิ้วโป้งชี้ไปด้านหลัง "คุณอยู่ที่นี่ บังกะโลนี้เหรอ?"
"ใช่ สามีมาทำงานที่นี่ค่ะ เราเลยมาพักร้อนซะเลย เรารู้จักเจ้าของที่นี่"
"ทาเคชิ ยามาซากิใช่มั้ย?"
"ใช่"
"เขาเป็นพ่อของเพื่อนผมที่ชื่อโทนี่"
"งั้นหนูก็อาจรู้จัก สามีชั้นปกร ศุมาลิน"
"ไม่ ผมว่าผมไม่รู้จัก" พัฒน์โกหก
"ฉันแค่คิดว่าคุณน่าจะรู้จัก"
เด็กทั้งสองขึ้นมาจากน้ำทะเลมาหาเธอ พัฒน์เลยหาทางออกจากบทสนทนา "ยินดีที่ได้คุยด้วยนะครับ"
"คุณก็ด้วย ดูแลตัวเองด้วยนะคะ"
พัฒน์กลับมาที่พักนึกหาวิธีจะเข้าไปคุย ในที่สุดพัฒน์รีบไปห้องครัวโรงแรม หยิบปลาสดมาสองตัว แล้วออกไปเบนรีบตามออกมา ไปที่หน้าบังกะโล ที่ปกรอยู่เขาไม่รู้ว่าพัฒน์จะทำอะไร พัฒน์เดินถือปลา จ้ำทรายไปที่หน้าบ้านปกร "ผมขอโทษที่พาพี่มาเกี่ยวข้องด้วย ผมควรทำคนเดียว" พัฒน์บอกเบน
"ฉันต่างหากที่ลากนายเข้ามาเกี่ยวข้อง ฉันเป็นคนที่รู้" เบนตอบ ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้าน พัฒน์กลัวที่เผชิญความจริง ไม่กล้าเรียกเขาต้องก้าวสู่ความจริงอีกก้าวหนึ่ง เขาเห็นฐิตาอยู่หน้าบ้าน
เบนเตือนสติ "อย่าแหยดิวะ"
พัฒน์ตะโกนหาฐิตาที่ยืนอยู่หน้าบ้าน "สวัสดีครับ ผู้ชายจากหาดวันนี้ครับ"
"สวัสดีค่ะ" ฐิตาทักทายกลับ
"ผมน่าจะขี้กลัว จริง ๆ แล้วผมรู้จักพี่ปกร ศุมาลิน วันนี้ผมไปดำน้ำดูปลากระเบนมา แล้วได้ปลาสองตัว ผมว่าคุณอาจอยากได้ของฝากเลยแวะมาทักทายก่อนกลับพรุ่งนี้"
เบนหันไปทางพัฒน์ "ทักทายเหรอ?"
ฐิตาตอบ "ดีค่ะขึ้นมาเลย" ทั้งสามคนยืนอยู่ชานบ้านรับลมทะเล
พัฒน์แนะนำตัวเอง "ครับผม พัฒน์ ณ อยุธยา แล้วก็นี่เบน เบนจามิน วอลเตอร์พี่ที่ทำงานด้วยกัน" เบนโบกมือทักทาย
"ฉันฐิตา ศุมาลิน คุณน่าจะเคยลงหนังสือพิมพ์ ครอบครัวเราน่าจะใกล้ชิดกัน"
พัฒน์ตอบ "ใช่ครับ เราค่อนข้างเกี่ยวข้องกับพี่ปกรมา ใช่เราอาจเจอกันผ่าน ๆ ไม่รู้เหมือนกัน"
"พวกคุณคงตัดสินใจ สถานที่รึยัง?"
พัฒน์ถาม "เรื่อง?"
เธอตอบ "แฟรนไชส์" ทำให้พัฒน์ฉุกคิดขึ้นได้
"ใช่ครับ พวกเราเหมือนสตาร์ทอัพ (strat up) เรายังไม่ตัดสินใจกันตอนนี้ครับ"
"ขอบคุณที่เล่าให้ฟัง โปรเจคนั่นน่าจะวิเศษมาก คุณเล่าให้ฉันฟังได้มั้ย?" ฐิตาถาม
พัฒน์หันไปมองเบน เบนยักไหล่ "ขอโทษมันเป็นความลับ" พัฒน์ตอบ
"ขอโทษด้วย นั้นเป็นความลับทางธุรกิจนี่"
"ไม่เป็นไรครับ"
"คุณอยากกินกาโด้ กาโด้มั้ย?" ฐิตาถาม
"อะไรนะ? กาโด้?" เบนพยายามออกเสียงตาม
"มันเป็นสลัดแต่เป็นซอสถั่ว มีข้าวเกรียบโรย" ฐิตาอธิบาย
"น่าสนใจแต่พวกเราพึ่งกินมา" พัฒน์ตอบปฏิเสธ
"งั้นเครื่องดื่ม?"
"ใช่ครับพวกเราต้องการสิ่งนั้น น้ำอัดลม" เขาตอบ "เบียร์แล้วกันครับ" เบนตอบแทนพัฒน์ ปกรที่เดินอยู่ในห้องนั่งเล่นเปิดประตูออกมาทักทายพอดี
"สวัสดีครับ ผมปกร ศุมาลิน" ปกรแนะนำตัวพร้อมกับยื่นมือทักทาย
พัฒน์กล่าวทักทาย "พี่ปกร เราอาจเคยรู้ผมพัฒน์ลูกของ อารยา ณ อยุธยา ผมคิดว่าคุณอาจเคยเจอแม่เหมือนกัน"
สีหน้ายิ้มแย้มของปกรหายไปในทันที
"คนนี้พี่ผม พ่อของเขาเป็นเพื่อนของคุณ ริชาร์ด วอลเตอร์"
"ฉันจะเอาเครื่องดื่มให้พวกคุณนะ" ฐิตาเดินเข้าบ้าน ทิ้งให้ทั้งสามคนคุยกันเอง
เบนตะโกนถามฐิตาจากชานบ้าน "มีอะไรให้ช่วยมั้ย?"
"ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง" เสียงตะโกนมาจากด้านในบ้าน
พัฒน์เริ่มปลดปล่อยความรู้สึกตัวเอง คนที่อยู่ตรงหน้าคือคนที่ทำให้เกิดเรื่องทุกอย่างทั้งแม่ประสบอุบัติเหตุและต้องดูแลตัวเองพ่อเสียและขายอวัยวะ พัฒน์เลือกที่จะสรุปรวบและเข้าประเด็นทุกอย่าง "แม่ผมกำลังจะตาย" พัฒน์พูดแล้วรอยยิ้มเจื่อน ๆ บนหน้าปกรหุบลง
"อ้อ แป๊บนะ ไอ้ขวด!! แม่ผมกำลังจะตาย เราถอดเครื่องช่วยหายใจเมื่อวาน อีกไม่กี่วันเธอก็จะตาย"
เบนมองหน้าปกร เอ่ยถามพัฒน์ "คนนี้เหรอ?"
พัฒน์ตอบ "ใช่"
เบนเอาแต่จ้องหน้า "ทำไมแม่นายถึงชอบคนแบบนี้วะ"
พัฒน์ตอบ "เขายิ้มสวยกับพูดเสียงดังมั้ง"
ปกรอึ้ง "ผมเสียใจจริง ๆ ผมไม่คิดว่ามันจะลงเอยแบบนี้"
"คุณเสียใจเรื่องแม่ผมกำลังจะตาย หรือเสียใจที่ทำให้ครอบครัวผมแตก หรือเสียใจที่ทำให้ชีวิตผมพัง"
"ผมเสียใจกับทุกเรื่อง" ปกรตอบด้วยแววตาปั่นป่วน
พัฒน์อธิบายเสียงแข็ง "ฟังนะผมไม่ได้มาทำลายชีวิตคุณ ผมแค่อยากให้โอกาสคุณได้ไปโรงพยาบาล ผมไม่รู้ว่าคุณจะอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไหร่ แค่ไหนแต่คุณคงหาข้ออ้างไปได้อยู่แล้วคนอย่างคุณ น่าจะอ้างได้"
ทันใดนั้น ผัวะ!! เบนต่อยปกรล้มลง
"นั้นสำหรับน้องชายฉัน" เบนพูด หันหลังวิ่งลงจากชานบ้านไปที่ชายหาด
"นั้นมันหมัดผม! ถ้าคุณไม่ไปไม่เป็นไร ได้ยินที่ผมพูดมั้ย" พัฒน์พูด ปกรลุกขึ้นมา เสียงฐิตากำลังออกจากห้องครัวเดินมาบริเวณหน้าบ้าน
"ขอผมถามสุดท้าย กับแม่นี่คุณรักหรือแค่เพศสัมพันธ์" เขาไม่อยากถามแต่ก็ต้องรู้ ปกรเอาแต่ใช้มือซ้ายคลำพื้นที่ช้ำบวมปูดบนใบหน้า อ่ำอึ้งยังไม่ยอมตอบ
"บอกมาเถอะ ถ้าผมทำลายชีวิตคุณผมทำไปนานแล้ว"
"… แค่เซ็กซ์"
พัฒน์อึ้งนิ่งกับคำตอบ ถอนหายใจครึ่งหนึ่ง "อย่างน้อยคุณควรโกหกผมเรื่องนั้น"
ผัวะ! พัฒน์ต่อยปกรล้มอีกครั้ง พัฒน์รีบวิ่งออกไป และตะโกนจากชายหาดมา "แม่ผมอยู่โรงพยาบาลภูเก็ต ผมมาบอกแค่นั้นแหละ" ฐิตาตกใจเมื่อออกมาหน้าบ้านและเห็นปกรล้มลงเขาตอบ "พวกวัยรุ่นก็งี้แหละ"
"แต่คุณรู้จักพ่อแม่เขานะ" ฐิตาตอบอย่างสงสาร
"นั่นแหละที่ทำให้ผมโดน" ปกรตอบเป็นอีกหนึ่งคำตอบที่กลบเกลื่อน
วันถัดมาพัฒน์กับเบนนั่งเครื่องบินกลับมาที่ไทย อยู่ที่ห้อง 633 ตอนกลางวัน เบนกำลังคุยเรื่องวัสดุจากกรรมจากการพิมพ์ทดแทนพื้นที่กระดูกกะโหลกศีรษะของพัฒน์หลังผ่าตัด
ฐิตาเปิดประตูเข้ามาพร้อมดอกไม้สีขาวช่อใหญ่ ฐิตาเกริ่นก่อน "ฉันพึ่งจะรู้จัก ถึงแม้เราจะเริ่มกันได้ไม่ดี ครอบครัวเราคิดว่ามีควรมาหาเธอ ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกว่าฉันควรแวะมา"
เบนรู้ว่าตัวเองควรออกจากห้อง
พัฒน์ "ขอบคุณที่แวะมา ดอกไม้สวยมากครับ"
"งั้นฉันออกไปหาไรกินก่อนนะ" เบนรีบเดินออกไปจากห้อง
"ผมขอโทษเรื่องเบนด้วยครับ ตอนนั้นเขาเมา ผมไม่แน่ใจว่าคุณอยากรู้อาการของแม่ผมมั้ย แต่เธอใกล้จะตายแล้วครับ จริงๆแล้วนั้นคือเหตุผลที่เราอยู่ที่นี่" พัฒน์อธิบาย
"นั้นเป็นเหตุผลที่ฉันมา ฉันรู้ ปกรไม่ยอมมา ฉันคิดว่ามันไม่ถูกต้อง ฉันคิดว่าใครสักคนควรมา"
"ปกรบอกคุณแล้วเหรอ"
"คืนนั้นหลังจาก พวกเธอกลับไปเขาก็ทำตัวแปลก ๆ ฉันรู้สึกแปลก ๆ"
"เซ้นของผู้หญิงสินะ"
ฐิตาพยักหน้า "สุดท้ายก็เค้นจากเขาได้ หลังจากที่เราทะเลาะกัน ไม่คิดเลยว่าเราจะทะเลาะต่อหน้าลูก เขาตัดสินใจที่จะไม่มา เขาคิดว่าทำถูกแล้วแต่ตอนนั้นฉันสับสนและโกรธ และเสียใจมากจริง ๆ ว่าพัฒน์ต้องเจอกับอะไร ขอฉันพูดอะไรกับเธอหน่อยได้มั้ย"
"แม่ครับนี่ฐิตา ฐิตานี่ แม่ผมอารยา ณ อยุธยา"
ฐิตาคุยกับแม่ที่หลับอยู่ "ฉันแค่อยากบอกคุณ ฉันแค่อยากบอกว่าฉันยกโทษให้คุณ ฉันอยากพูดยกโทษให้คุณที่คุณก็พยายามทำลายครอบครัวฉัน เพราะว่าฉันควรให้อภัยคุณถึงแม้ฉันจะเกลียดคุณแค่ไหนก็ตาม ทำไมฉันต้องให้อภัยคุณด้วยโดยที่คุณหลับอยู่แล้วทำเป็นไม่รู้เรื่อง ฉันแค่อยากพูดว่าฉันยกโทษให้คุณได้โดยบริสุทธิ์ใจ" เธอร้องไห้
"โอเคครับ พอล่ะครับ" พัฒน์ช่วยห้าม
"แม่เขาน่าจะให้อภัยคุณ เขาไม่ได้รักปกร"
"ใช่ ฉันรู้"
ผู้ป่วยห้อง 633 ยังคงหลับตาตอบรับเรื่องต่าง ๆ
สองวัน ถัดมางานศพ พัฒน์เป็นคนกล่าวปราศรัย เรื่องอารยา
"ผมไม่รู้ว่า แม่เป็นคนแบบไหนก่อนแม่จะเป็นแม่ อาจเป็นแม่ทั่วไป ชอบอวดลูกหรือแม่ปกติ ก่อนจะเป็นนางอารยา ณ อยุธยา แม่ทำงานหนักพิเศษเพื่อเอาเงินมาเป็นค่ารักษาโรคหัวใจของแม่เธอตั้งแต่เด็ก แม่เรียนปริญญาตรีมหาลัยไม่ได้มีชื่อเสียง เธอจบบริหารธุรกิจ มาเป็นพนักงานขายสองปี และออกมาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ แม่ผมทำงานหนักมาก พวกเราไม่ค่อยคุยกันเหมือนแม่ลูกคนอื่น ๆ เขาได้แค่เลี้ยงให้ผมเป็นปกติ ผมไม่เคยรู้สึกพิเศษเลยหลังจากเกิดอุบัติเหตุและช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดพาเรามาที่นี่ นี่แหละคือผู้หญิงที่เราอยากให้คุณจดจำ" งานศพจบลง แม่กลายเป็นเถ้าสีเทา พัฒน์กับเบนเอากระดูกแม่ไปโปรยที่ภูเขา
ผงเถ้าสีเทากำลังล้อกับสายลม ทุกอย่างกำลังกลับไปสู่ธรรมชาติ หลังจากนี้ตัวตนแม่จะอยู่แค่ในเรื่องราวของผมกับคนที่แม่เคยรู้จัก วันหนึ่งที่คนเหล่านั้นลืมเรื่องหรือจากไป แม่ก็จะจากไปครั้งที่สอง "ผมแค่ชอบท้องฟ้าแบบที่แม่ชอบ ผมยังไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบอะไร บางทีผมมองท้องฟ้าโดยที่ผมก็ไม่รู้เลยว่าผมมองไปทำไม" หลาย ๆ ครั้งพัฒน์ก็ไม่รู้ว่าตัวเขาเองควรจะรู้สึกอะไร ได้แต่หยิบยืมความรู้สึกจากหนังสือ การแสดงออกสีหน้าตัวละครในภาพยนตร์ หรือคนอื่น ๆ เลียนแบบความรู้สึก เขามียอมรับว่าเขามีปัญหาในการแสดงอารมณ์ แค่นั้นก็น่าเศร้ากว่าเรื่องทั้งหมด เขากำพร้าความรู้สึก พัฒน์ถอนหายใจต่อให้นั้นเป็นการถอนหายใจ แต่นั่นก็เป็นการหายใจ
หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ พัฒน์เข้ารับการผ่าตัดเนื้องอกที่สมองส่วนหน้า พื้นที่กะโหลกพัฒน์ด้านหน้าเป็นหลุมอยู่ เพราะการผ่าตัดทำให้เนื้อเยื่อได้รับบาดเจ็บ ไม่สามารถปิดกะโหลกได้ทันที การผ่าตัดเป็นไปด้วยความสำเร็จ พัฒน์มีลมหายใจอยู่ต่อ การอยู่อย่างทุกข์ทรมานของเขาต้องยืดออกไป
พัฒน์พักฟื้นสามวัน ทั้งหมดนี่เหมือนจะโชคดีเกินไป แต่เขารู้ความรู้ไม่มีโชค ความรู้เต็มไปด้วยเหตุและผล พัฒน์ทำตามกฎเสมอ เพราะกฎมันดูเป็นเหตุเป็นผลเสมอ แต่กฎประเทศนี้ไม่เป็นเหตุเป็นผล หากเขาอยู่ที่นี่ต่อคงเน่าตาย ที่นี่กำลังทำลายทุกอย่างคนเหล่านี้คิดว่ายังมีโอกาส พวกเขาจะคิดได้หลังมันสายเสมอ พัฒน์จะเอาประวัติการรักษาของตัวเองให้ที่อื่นดูแลต่อ
จิตใจเขาอาจรั่วซึม โครงสร้างทางใจ เป็นโครงสร้างที่อยู่อาศัย พัฒน์เอาเงินบางส่วนซื้อบ้านกลับมาจากธนาคาร ผ่าพนักงานไฟแนนซ์ นพรุธ เขาเอารูปแม่และครอบครัวกลับมาวางไว้ที่เดิม เรื่องราวของเขายังคงอยู่ในบ้านหลังนี้ เหมือนบ้านเป็นบ้านอีกครั้งก่อนที่พัฒน์เก็บกระเป๋าเดินทางไปที่สนามบิน
ในอาคารท่าอากาศยานภูเก็ต
เบนหยิบกล่องกระดาษมาจากหลังรถเดินเข้ามาหาพัฒน์ เบนพูดทวนของที่อยู่ข้างในพร้อมกับยื่นให้พัฒน์ "ไฮดรอกซีแอปาไทต์ (Hydroxyapatite)"
ในมีพัฒน์ถือสิ่งนั้น จ้องมองสิ่งที่เขียนบนกล่อง ทวนคำพูดของสิ่งที่อยู่ข้างใน "69 เปอร์เซ็นต์" มองไปทางเบน เบนพยักหน้าตอบ ในกล่องคือพื้นที่กะโหลกพัฒน์จากการพิมพ์สามมิติ
ที่เกิดหลังผลสแกนกะโหลกหน้าหลังบน ซ้าย ขวา เบนเอาแผ่นสแกนขึ้นโปรแกรมสามมิติ และกลับด้านฝั่งตรงข้ามที่มีพื้นที่ หาพื้นที่ที่แหว่งไปจากกะโหลกด้านหน้า หลังจากนั้นพิมพ์ออกมา โดยใช้หมึกชีวภาพไฮดรอกซีแอปาไทต์ เป็นสารอนินทรีย์องค์ประกอบกระดูก น้ำหนักเท่ากระดูก เบนทำสิ่งนี้เป็นชิ้นสุดท้ายจากห้องวิจัยพิมพ์อวัยวะ
"ใช่ อันนี้คือชิ้นสุดท้าย" ทั้งสองคนดูเครื่องบิน ในลานจอด "243 ชิ้น ไม่แย่เลยนี่"
"มันยังไม่ถึงเป้าหมาย แค่รับได้"
เบนพยักหน้าเข้าใจ "อันนี้คือเป้าหมายของนายจริง ๆ ใช่มั้ย ออกจากประเทศ" สำหรับพัฒน์ทุกคนอยากอยู่กับคนที่ตัวเองรัก แต่สำหรับพัฒน์ไม่มีแล้ว เรื่องราวของเขาที่นี่จบลงแล้ว
"ผมแค่ไปหาจุดที่ผมยืนบนโลกได้" พัฒน์อธิบายต่อ "ผมช่วยคนประเทศนี้ไม่ได้ จะช่วยคนให้ออกจากไฟได้ไง ถ้าพี่เองก็ยังอยู่ในไฟ" พัฒน์นิ่งคิดกับสิ่งที่ตัวเองพูด เบนตกใจกับสิ่งที่เขาบอก ทุกอย่างดูไม่จริงสำหรับผม เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันมากเกินไป
"ผมมีแค่ความรู้ จะทำอะไรได้"
เบนขำในลำคอตัวเอง หน้ากึ่งยิ้มบนใบหน้า เขานึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่พัฒน์ผ่านมา เรื่องทั้งหมดมันมากเกินกว่าจะตอบไปแค่ประโยคเดียว เบนหันหลังโบกมือให้พัฒน์เดินไปประตูทางออกสนามบิน
พัฒน์ตะโกนถามเบน "แล้วพี่จะทำอะไร?"
"ใช้เวลากับครอบครัว เท่าที่ทำได้" เบนตอบโดยไม่ได้หันหลังกลับมา­ พัฒน์มองหลังเบนจนกว่าเขาจะออกจากประตูสนามบิน พัฒน์ยื่นตั๋วเดินขึ้นเครื่องไป กระเป๋ากำลังถูกลากขึ้นเครื่อง เรื่องราว วิถีชีวิต ความคิด อยู่ที่กระเป๋านั้น เขาเอากระเป๋าวางไว้ข้างบนและนั่งริมหน้าต่าง ตอนนี้ตัวเขาเองชอบท้องฟ้าในแบบของตัวเอง เขาไม่รู้ว่าจะจ้องมองมันแบบไหน แค่เวลามองสีฟ้าข้างนอก ความสุข ความคิดถึง สายสัมพันธ์ เหมือนจะอยู่ในสีฟ้านั้นด้วย ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มข้างนอกหน้าต่างเครื่องบิน สีฟ้าคราม ใช้ชีวิตร่วมกับพื้นดินใหญ่ กับแนวเทือกเขาสีสำลี
พัฒน์ดูสมุดจดรายชื่อผู้รับอวัยวะทั้งหมด สิ่งที่ลงมือทำแล้วเป็นคุณค่าต่อพัฒน์ พัฒน์แค่ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ทุกชีวิตได้อยู่ร่วมกัน ทุกคนรู้ดี การใช้เวลากับคนที่เรารัก เราจะขอต่อเวลาเสมอ นั้นเป็นเหตุผลที่เราทำไป เพื่อจะอยู่ให้นานขึ้น อีกนิดก็ยังดี แม้ว่ามันจะแลกเท่าไหร่ก็ตาม มันยังคงคุ้มค่า พัฒน์กับแม่คือหนึ่งในครอบครัวนั้นด้วย ก่อนก้าวจุดเปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิต ก่อนที่พัฒน์จะเติบโตลงบนพื้นที่ใหม่ มีสิ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ถูกแกะออกในกระเป๋า คือของขวัญอายุ สิบห้าปี "ก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่ (quantum jump)" ชื่อซีดีห่วย ๆ ของแม่ ที่พัฒน์เคยบอกชื่อนี้มันเนิร์ดเกินไป
เครื่องกำลังจะลง ท่าอากาศยานบอสตัน โลแกน ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อออกจากเครื่อง เรื่องทุกอย่างจบแล้วสำหรับเขา น่าจะเปิดได้อย่างไม่มีปัญหา แม่ก็จากไปแล้วพัฒน์หยิบซีดีและเปิดกับคอมพิวเตอร์พกพา หน้าจอและคลิปถูกเปิดขึ้น เขาดับเบิลคลิ๊กปรับเสียงและเสียบหูฟัง
"เอาใหม่ สาม สอง หนึ่ง แฮปปี้เบิร์ดเดย์ค่า อีกที ๆ สุขสันต์วันเกิดนะพัฒน์ สิบห้าขวบแล้วนะลูก แม่หวังว่าหนูจะชอบวิดีโอนี้ กับกล้องวิดีโอนี้ ขอให้แข็งแรง ขอให้ลูกเป็นในสิ่งที่อยากเป็นให้ได้ ขอให้ลูกมีความสุขมาก ๆ นะ" หลังจากพูดจบ แม่พัฒน์เธอดูเศร้าลง
"แม่ขอโทษ แม่รู้ว่าแม่เป็นแม่ ที่ไม่ดี ลูกเกลียดแม่ แม่รู้ว่าเราไม่สามารถส่งลูกเรียนได้สูงมากเท่าที่ลูกต้องการ เพราะแม่ไม่เคยมีสิ่งวิเศษขนาดนี้มาก่อน แม่ไม่รู้ว่าแม่จะดีพอสำหรับลูกมั้ย ลูกวิเศษเกินไปสำหรับแม่ แม่รู้ว่าการพยายามที่แม่ปกป้องลูกจากโลกที่แย่วิธีนั้นเป็นวีธีแย่เหมือนกัน ขอให้เราได้ใช้เวลาร่วมกันเยอะ ๆ นะ"
พัฒน์ขำในลำคอ ดวงตาครอน้ำตานั้นแวววับ ใบหน้ายิ้ม เขายังมองแต่ขอบฟ้า แต่สิ่งที่พัฒน์ต้องการอยู่ตรงหน้า เขารับรู้ได้ว่าแม่ก็เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามทำทุกอย่างในรูปแบบของตัวเอง น้ำตารวมความรู้สึกออกมาในที่สุด พัฒน์นั่งร้องไห้อยู่ที่นั่งท้ายเครื่องริมหน้าต่าง
แม่แค่มอบความหมาย และเป็นจุดเริ่มต้นให้เขาชอบท้องฟ้าต่างหาก ทุกครั้งที่มองท้องฟ้า แต่ละครั้งมีความหมายย่อยมากมาย ความสัมพันธ์ ความคิด หรือบางทีก็แค่จ้องมอง สำหรับพัฒน์แค่ขอเวลาอีกนิดที่จะอยู่ดูเรื่องราวของสีฟ้านี้ต่อไป


## สุดท้าย  Finale

หนึ่งเดือนหลังจากที่ย้ายมาอยู่บอสตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา
พัฒน์ผ่าตัดเอาพื้นที่กะโหลกเทียมเติมพื้นที่กระดูกของด้านหน้า เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว วันนี้พัฒน์ย้ายเข้าหอพัก หลังจากทัวร์มหาวิทยาลัย เจ้าหน้าที่ดูแลหอพักแจ้งชื่อรูมเมทชื่อ 'นีล แมทธิว' พัฒน์อยู่กับเขา นีลยังไม่มา พัฒน์เอาของจากบ้าน เริ่มเก็บที่เตียงทั้งอัลบั้มฟิล์ม วิดีโอ ถ้วยรางวัลที่บ้าน เอาไปวางตามจุดต่างๆ ในห้องฝั่งห้องของเขา พัฒน์กำลังจัดของในห้อง
ก๊อก ก๊อก คนเปิดประตูเข้ามา คือ พนักงานพัสดุเอาของมาส่งเป็นซองกระดาษสีน้ำตาล
ซองนั้นอยู่ในมือพัฒน์ เขาค่อย ๆ เปิดออก
ในมือเขาคือจดหมายพินัยกรรมแม่ เป็นเทปวิดีโอ
"ความทรงจำทางเคมี (chemical memory)" พัฒน์จำลายมือแม่ได้ มันถูกเขียนอยู่บนหน้ากล่องพลาสติกขนาดฝ่ามือ ชิ้นนี้เป็นของชิ้นที่สองที่พัฒน์ได้รับจากแม่ เขาเลือกที่จะเปิดเวลาอื่น เทปยังอยู่ในกล่อง บนใบหน้ารอยยิ้มของพัฒน์นึกถึงการเริ่มต้นของเรื่องราวที่ผ่านมา เขาตัดสินใจเก็บซองนั้นไว้ที่ลิ้นชักข้างเตียงหากเปิดเทปดูตอนนี้ เขาอาจจะคิดกับแม่ไม่เหมือนเดิม ข้อความนั้นถูกเก็บไว้
ก๊อก ก๊อก
นีลหนุ่มผมดำตัวสูงใส่เสื้อยืดแขนยาว เปิดประตูเข้ามาทักทายและแนะนำตัว "ว่าไง ผมนีล ยินดีที่ได้รู้จัก" เขายิ้มกว้างในมือถือกล่องอันใหญ่แต่ยังยื่นมือมา
พัฒน์จับมือเขย่า "ยินดีที่ได้รู้จัก ผมพัฒน์"
นีลวางกระเป๋าเสื้อผ้าต่าง ๆ ไว้บนเตียง "ผมเรียนบริหารธุรกิจ นี่คือครั้งแรกใช่มั้ย" เขาพูดระหว่างจัดของพลางหันหน้ามามองคำตอบจากใบหน้าพัฒน์
ใบหน้าสงสัย คิ้วขมวดตั้งคำถามกลับ "ครั้งแรกอะไร?"
"ปริญญาใบแรกใช่มั้ย" คำถามเจาะจงขึ้น
พัฒน์พยักหน้าตอบ
"สามสำหรับผม ใบแรกผมคือชีวเคมี สองคือฟิสิกส์โมเลกุล คุณทำยังไงให้มีเงินจ่ายค่าเทอมที่นี่ ที่นี่ค่าเทอมแพงเป็นบ้า ผมทำงานวิจัยสนามพลังงานในแลปตอนเหนือของบอสตัน คุณน่าจะเข้าใจ ผมอยากได้ที่พักใกล้มหาลัย" นีลเริ่มหันหลังจัดห้องระหว่างที่กำลังเก็บของตัวเอง พัฒน์นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดตั้งแต่ที่หมอบอกว่าเป็นเนื้องอกที่สมอง รอยแผลบนศีรษะเจ็บแปลบย้ำเตือนตัวตนและความเจ็บปวดที่เจอ
"ผมทำชมรม" พัฒน์ตอบ
"ชมรมเหรอ ชมรมอะไร ผมทำเหมือนกันนะตอนเรียนมัธยม ชื่อชมรมยิ้มหวาน พวกผมขายกัญชา ในประเทศผมค้าส่วนตัวถูกกฎหมายนะ ของคุณล่ะ ชมรมชื่ออะไร"
พัฒน์ยิ้ม "ชมรมสุดท้าย"
นีลหันหน้ากลับมาสนใจชื่อชมรมและซักถามเพิ่ม "อย่างเท่เลย ทำเกี่ยวกับอะไรเหรอ แล้วจะทำต่อมั้ย" นีลยิ้มกว้างชื่นชมพร้อมแววตารอคำตอบ
รอยยิ้มเต็มไปด้วยเรื่องราวอยู่ที่มุมปากพัฒน์
"ไม่แน่ใจ อาจจะ…"
พัฒน์ เด็กนักเรียนชั้นมัธยมที่ห้า เด็กเรียนเก่งที่น่าเบื่อไม่ได้รับการยอมรับที่โรงเรียน และโดนดูถูกทำงานพิเศษ แม่เป็นผู้ป่วยไร้สติอยู่ในนิทราตั้งแต่อุบัติเหตุทางรถยนต์ พ่อก็เสียไปในอุบัติเหตุด้วย ทนายที่ดูแลคดีแม่ดูแลการฟ้องในโรงพยาบาล ชีวิตที่หายไปของเด็กนักเรียนธรรมดา วันหนึ่งพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งสมองอยู่ได้อีกสองปี กลับไปเจอ "เบน" เพื่อนวัยเด็กในกลุ่มเด็กอัจฉริยะ “คิปป์ทีม” เอารายชื่อผู้ป่วยโรงพยาบาล ขายอวัยวะบริจาคให้ พัฒน์พบว่าตัวเองสามารถผลิตอวัยวะจากเครื่องปริ้นสามมิติ ต้องทำงานร่วมกับเบนเพื่อหาเงินจ่ายค่ารักษาแม่และตัวเอง