สกิลกระจอกแล้วไง
DaoistGfn3ZO
## วิชาเพื่อการเกษตร

หกปีก่อน "โลก" ถูกรุกรานโดยปีศาจร้ายจากต่างมิติ ทั่วโลกลุกเป็นไฟโดยฉับพลัน แม้จะมีเทคโนโลยีมากมาย แต่ก็ไม่สามารถสู้เวทมนตร์ของเหล่าปีศาจได้เลย จนกระทั่ง
"โอเอซิส" ผู้นำของเหล่าทวยเทพจากอีกฟากจักรวาลอันไกลโพ้น ได้ตัดสินใจยื่นมือเข้าช่วยเหลือมนุษยชาติ
กองทัพเทพผู้แข็งแกร่งเข้ารบรากับเหล่าปีศาจร้ายอย่างอาจหาญ ใช้เวลาเพียงแค่สามวันเหล่าปีศาจก็จำต้องถอยกลับไปยังมิติของตน แต่สักวันหากไร้ซึ่งเทพคุ้มครอง ปีศาจร้ายเหล่านี้ก็จะกลับมาอีกครั้ง
เหล่าทวยเทพ ที่แม้จะยิ่งใหญ่เพียงใด แต่ด้วยผู้ที่เดือดร้อนมิได้มีเพียงแต่มนุษย์เท่านั้น หากแต่ยังมีเผ่าพันธุ์อื่นอีกมากมาย นั่นทำให้เหล่าทวยเทพไม่สามารถอยู่ปกป้องมนุษย์ได้ตลอดไป
โอเอซิสผู้มีเมตตาจึงได้สร้างวงแหวนเวทย์ขนาดยักษ์ เพื่อปิดกันมิให้เหล่าปีศาจร้ายสามารถข้ามมิติมายังโลกมนุษย์ได้เป็นระยะเวลายี่สิบปี โดยในช่วงระยะเวลานี้ มนุษย์จะต้องฝึกฝนสิ่งที่เรียกว่า "ระบบสกิล" เพื่อเอาไว้ใช้ต่อกรกับปีศาจร้าย และปกป้องตัวเอง
ปี คศ. 2066
เด็กหนุ่มและเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีจำนวนมาก กำลังเข้าแถวอยู่หน้าประตูสีทองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางสนามหญ้า ประตูบานนี้เหล่าทวยเทพได้ทิ้งเอาไว้ เพื่อให้มนุษย์สามารถเดินทางไปยังดินแดนของเทพ เพื่อขอเรียนรู้วิชาตกทอดประจำตระกูลของเผ่าพันธุ์เทพได้ โดยเด็กหนุ่มและเด็กสาวทุกคนจะถูกประเมินพลังและได้รับเหรียญทองตามระดับพลังของตน
บริเวณหน้าประตูทองคำที่สลักไปด้วยลวดลายอันวิจิตรศิลป์ เทพผู้ประเมินพลังกำลังยืนแจกจ่ายเหรียญทองให้กับเหล่าเด็กหนุ่มและเด็กสาวตามความเหมาะสม เทพเหล่านี้มีลักษณะเหมือนมนุษย์ แตกต่างก็เพียงว่าเทพทุกตนนั้นมีผิวพรรณที่เปล่งปลั่งเป็นประกาย และดูสง่างามกันทุกตน
เทพผู้มีใบหน้าหล่อเหล่ามองหน้าเด็กสาวหน้าตาน่ารักตรงหน้า แล้วหยิบเหรียญทองออกมาจากถุงใส่เงินที่ทำจากหนังสัตว์
"สองเหรียญ"
เด็กสาวรับเหรียญไปโดยมีใบหน้าผิดหวังเล็กน้อย ยิ่งได้รับเหรียญมากเท่าไหร่แปลว่ายิ่งมีพลังมากเท่านั้น โดยสูงสุดที่มนุษย์เคยได้รับ คือ สี่เหรียญ
เทพหน้าหล่อมองหน้าเด็กหนุ่มคนต่อไปแล้วล้วงหยิบเหรียญออกมา
"หนึ่งเหรียญ"
หญิงวัยกลางคนมองท้องฟ้ายามบ่าย ก่อนจะเดินเข้าไปหาลูกชายที่กำลังต่อแถวอยู่ แล้วเอาน้ำผลไม้ปั่นไปให้
"เป็นไงลูก ร้อนมั้ย"
เด็กหนุ่มรูปร่างสมส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบ เอามือขวาขยี้ผมสีดำของตัวเองแล้วหันมามองผู้เป็นแม่ด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาล
"ไม่เท่าไหร่"
"ดีแล้วลูก ตั้งสมาธิให้ดี เห็นป้าข้างบ้านบอกลูกเขาได้สองเหรียญเพราะทำสมาธิแล้วทำจิตให้นิ่ง"
เด็กหนุ่มได้ฟังก็โวยวาย
"แงะ ป้าข้างบ้านอีกละ แม่อ่ะ เลิกไปฟังอะไรจากคุณป้าข้างบ้านซะทีจะได้มั้ย"
"เอ๊า ก็ป้าเขาบอกมาแบบนี้นี่นา แม่หวังดี ก็เลยมาบอกลูกต่อนี่ไง"
เด็กหนุ่มเชิดหน้าใส่ แล้วไล่แม่ไป
"เหอะ ไปไป แม่ไปยืนพักในร่มนู่น ใกล้จะถึงคิวชีฟแล้ว"
"จ้า จ้ะ"
เด็กหนุ่มผู้มีนามว่าชีฟไล่แม่เสร็จก็เดินไปหาท่านเทพ เพราะถึงคิวตัวเองพอดี
เทพหน้าหล่อจ้องมองชีฟอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงหยิบเหรียญออกมา
"สามเหรียญ"
เสียงพูดของท่านเทพ ทำให้ทุกคนพากันมองมาที่ชีฟด้วยความอิจฉา
ชีฟหันหน้าไปหาแม่แล้วชูเหรียญทองให้ดูอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหันหน้าไปทางประตูที่เรืองแสงสีทองอร่ามออกมาต้อนรับ
เมื่อชีฟเดินเข้ามา เขาก็พบว่าตัวเองนั้นอยู่ในสถานที่ที่คล้ายกับตลาดนัดถนนคนเดิน โดยสองฟากฝั่งนั้นมีประชาชนชาวเทพมากมายตั้งแผงลอยขายวิชาของตัวเองอยู่ ซึ่งแต่ละวิชาก็มีราคาที่แตกต่างกันออกไป โดยแพงที่สุดจะมีราคาอยู่ที่สามเหรียญทอง
แผงลอยแต่ละร้านจะมีกระดาษอธิบายวิชาวางเอาไว้ ชีฟเดินเข้าไปหยิบของร้านต่าง ๆ มาอ่านเพื่อตัดสินใจ เมื่อได้กระดาษข้อมูลมาแล้วเขาก็หาม้านั่งสักตัวเพื่อนั่งอ่านข้อมูลสกิลที่เขาไปหยิบเอามา
"วิชานักดาบ ใช้ดาบในการตู้สู้ได้หลากหลายรูปแบบ และสามารถใช้สกิลสร้างปีกให้ตัวเองไว้สำหรับบินได้ด้วย อืม ถ้าบินบนท้องฟ้าได้ก็เจ๋งดีนะ"
ชีฟหยิบอีกหลายใบขึ้นมาอ่าน หลายแผงลอยมีเด็กหนุ่มและเด็กสาวไปมุงดูกันเป็นจำนวนมาก ด้วยเทพเจ้าของวิชาบางตนที่อยากได้เหรียญทอง ก็มักจะโชว์วิชาของตนให้ดูต่อหน้าต่อตาเลย
ชีฟอ่านกระดาษอธิบายวิชาจนหมด ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบจากร้านอื่นที่เขายังไม่ได้หยิบมาอ่าน ชีฟเดินไปได้สักพัก ก็ไปสะดุดตากับเทพชายชราตนหนึ่งเข้า
เทพชายชรานั่งขายวิชาของตนอยู่ริมถนน ตรงหน้าของชายคนนี้มีเพียงแค่เหรียญสอนวิชาเพียงสามเหรียญวางอยู่ ไม่มีโต๊ะไม่มีแผงลอย ไม่มีแม้แต่กระดาษอธิบายวิชา
เทพหญิงสาวผู้มีผมสีทองยาวและดูงดงามคนหนึ่งเดินมาข้างหลังชายชรา ก่อนจะพยายามพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น
"พอเถอะค่ะพ่อ ไม่มีใครซื้อวิชาของเราหลอก"
เทพชายชราขืนตัวและปฏิเสธ
"แค่สามเหรียญเองลูก แค่สามเหรียญเราก็จะมีเงินทุนไปหมุนเวียนต่ออายุให้กับกิจการของเรา"
ชายชรายังคงมีความหวังว่าวิชาของเขาจะขายได้ สักสามเหรียญก็ยังดี
ชีฟที่ฟังภาษาเทพออกเพราะเรียนมาบ้าง ก็เดินเข้าไปหาและสนทนาด้วย
"สอนวิชาอะไรเหรอครับ"
เทพหญิงสาวและชายชรามองหน้าชีฟ ก่อนจะเป็นเทพหญิงที่ตอบให้
"แค่วิชาเกษตรพฤกษาธรรมดาน่ะค่ะ ไม่มีอะไรน่าสนใจหลอก ขอโทษด้วยนะคะที่รบกวน"
ชีฟเลิกคิ้วแล้วถามต่อ
"มันเป็นยังไงเหรอครับ เกษตรพฤกษา"
"ก็ ทำไร่ทำสวน ปลูกพืชสมุนไพรขาย แค่นี้เองค่ะ"
พูดจบเทพหญิงก็พยายามจะดึงพ่อตัวเองให้ลุกขึ้น
"ไปกันเถอะค่ะพ่อ"
ชีฟมองทั้งสองคนอย่างสงสัย แล้วคิดในใจ
'เผ่าพันธุ์เทพมีลำบากกันด้วยเหรอ เหมือนมนุษย์เลยแฮะ'
ชีฟมองเหรียญสอนวิชาที่เทพหญิงกำลังจะก้มหยิบ แล้วรีบชิงหยิบทั้งสามเหรียญมาไว้ในมือ ชีฟมองดูเหรียญสีเขียวในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองเทพหญิงแล้วส่งเหรียญทองสามเหรียญของตัวเองให้
เทพหญิงมีท่าทีอึกอัก เทพชายชราจึงเอื้อมมือมาหยิบไปหนึ่งเหรียญพร้อมความรู้สึกขอบคุณ
"วิชาของปู่มีราคาแค่เหรียญเดียวเท่านั้นลูก แล้วเหรียญในมือลูกก็เป็นวิชาเดียวกันทั้งหมด ขออีกสองเหรียญคืนให้ปู่นะ"
วิธีเรียนวิชาคือบีบเหรียญให้แตกใส่ตัวเอง หากบีบเหรียญต่างกันสองวิชา คนคนนั้นก็จะได้รับวิชาไปทั้งสอง แต่หากเป็นวิชาเดียวกัน ก็จะไม่ได้อะไรจากเหรียญที่สอง
ชีฟบีบเหรียญทั้งสามให้แตกพร้อมกันอย่างจงใจ ก่อนจะทำหน้าตกใจอย่างเสแสร้ง
"อุ้ย ผมเผลอทำแตกหมดเลย ถือว่าชดใช้ให้ละกัน"
ชีฟยัดเหรียญสองเหรียญใส่มือของเทพชายชรา แล้วหันหน้าเดินกลับไปที่ประตูทางเข้า โดยไม่หันไปมองเทพทั้งสองตนที่มองมาทางเขาด้วยสายตาที่งุนงง แต่ในสายตานั้น ก็มีความรู้สึกอื่นแฝงมาด้วย นั่นคือความรู้สึกขอบคุณ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ภายในโรงยิมสำหรับฝึกซ้อมกีฬาในสถาบันสกิลศาสตร์แห่งประเทศไทย นักศึกษาสกิลหลายคนกำลังนั่งฟังที่อาจารย์สาวอธิบายอย่างใจจดใจจ่อถึงวิธีการใช้ระบบสกิล
"เอาละนักศึกษา อาจารย์ขอให้พวกเธอพูดคำว่า System (ซิด-เท่ม) เพื่อเรียกดูหน้าต่างข้อมูลสกิลของตนเอง"
นักศึกษาหลายคนที่ได้ฟังก็พูดตาม ก่อนจะมีหน้าจอโฮโลแกรมสี่เหลี่ยมขนาดเล็กโผล่ออกมาตรงหน้าตัวเอง ชีฟที่นั่งอยู่หลังสุดลองเอามือไปจับที่ปลายขอบแล้วลากดู ก่อนจะพบว่ามันสามารถขยายใหญ่ได้ด้วย
อาจารย์สาวมองนักศึกษาแต่ละคนที่เรียกหน้าจอโฮโลแกรมออกมาได้แล้วก็พูดต่อ
"เอาละ ทีนี้ขอให้พวกเธออ่านดูข้อมูลสกิลของวิชาตัวเองแล้วนำสองข้อนี้มาแจ้งอาจารย์ หนึ่ง สกิลของพวกเธอที่เปิดให้ใช้งานได้ในตอนนี้มีอะไรบ้าง สอง วิธีเพิ่มระดับของขีดค่าประสบการณ์คืออะไร ถ้าใครได้แล้วก็ให้มาแจ้งเลยนะ"
ชีฟที่ฟังจบก็มองเมนูข้อความหลายข้อความที่ปรากฏขึ้นมา ก่อนจะจิ้มใส่คำว่าเปลี่ยนภาษาแล้วเลือกภาษาของตัวเอง ซึ่งก็คือภาษาไทย ในที่สุดชีฟก็อ่านชื่อวิชาของตัวเองออก
"เกษตรพฤกษา ตามที่เทพบอกจริงด้วยแฮะ"
เมื่อรู้ชื่อสกิลแล้วก็กดเลือกเมนูแสดงข้อมูลสกิล ซึ่งสกิลที่เปิดใช้งานอยู่จะเป็นไอคอนสี่เหลี่ยมที่ภาพตรงกลางจะมีสีสัน ส่วนอันไหนที่ยังใช้ไม่ได้จะเป็นสีเทา ชีฟมองไอคอนที่มีกรอบสีขาวแล้วเริ่มอ่านทีละอัน
"พรวนดินหนึ่ง เพิ่มพูนสารอาหารหนึ่ง ดูดกลืนสารอาหารหนึ่ง รดน้ำหนึ่ง เร่งโตหนึ่ง"
จากนั้นชีฟก็เลือกเมนูที่เขียนว่าเงื่อนไขการเพิ่มขีดค่าประสบการณ์
"ทำให้พืชที่ตนปลูกมีประโยชน์กับตนเอง"
ชีฟเลิกคิ้ว แต่ก็พอจะเข้าใจความหมายของมัน จากนั้นเขาก็เดินไปแจ้งอาจารย์ ซึ่งตอนนี้ยังไม่มีใครมาแจ้งเลยสักคน
อาจารย์ที่ได้ฟังความสามารถสกิลก็ถึงกลับอึ้งไปพักหนึ่ง แล้วตะโกนถามเสียงดัง
"นี่มันวิชาอะไรของเธอเนี่ย!"


## ไล่ออก(แบบอ้อม ๆ)

สีกรอบของไอคอนสกิลนั้นหมายถึงระดับความยาก โดยจะมีตั้งแต่สีขาว สีเขียว สีฟ้า สีม่วง สีแดง และสีทอง โดยสีทองจะมีความยากที่สุด การจะเปิดใช้งานสกิลหายากนั้นจำเป็นจะต้องเปิดใช้งานสกิลหาง่ายที่จำเป็นเสียก่อน ซึ่งในเมนูจะแสดงเอาไว้ในลักษณะคล้ายคลึงกับรากไม้ที่เชื่อมต่อไอคอนสี่เหลี่ยมแต่ละอันเข้าด้วยกัน
เมื่อผ่านมาหกเดือน โดยปกติแล้วนักศึกษาจะสามารถเปิดใช้สกิลสีแดงได้อย่างน้อยคนละหนึ่งสกิล เหล่าอาจารย์จึงใช้สิ่งนี้เป็นเกณฑ์ในการสอบผ่านกลางภาค
อาจารย์สาวคนหนึ่งนั่งลุ้นเด็กประจำห้องของตัวเองที่กำลังเร่งโตพืชสมุนไพรราคาแพงจำนวนมากให้ได้ตามใบสั่งของลูกค้า เพื่อที่จะได้รับค่าประสบการณ์มาเปิดใช้สกิลสีแดงสักที
การเร่งโตของชีฟนั้นยิ่งเป็นพืชสมุนไพรที่ปลูกได้ยากมากเท่าไหร่ ยิงเร่งโตได้ช้าเท่านั้น พืชสมุนไพรนี้ปลูกยากมาก แต่ก็มีราคาแพงมาก นั่นทำให้อาจารย์จัดหามาให้ เพื่อให้ชีฟได้รับค่าประสบการณ์เร็วขึ้น
ชีฟแบมือไปทางต้นสมุนไพรต้นสุดท้ายตรงหน้าแล้วถ่ายพลังอยู่นาน ในที่สุดมันก็โตเต็มวัยสักที
"ครบแล้ว"
ชีฟนอนแผ่สองสลึงอยู่บนพื้นเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเย็นนอกหน้าต่างห้องเรียนในวันหยุด ก่อนที่จะมีเจ้าหน้าที่จากบริษัทรับซื้อสมุนไพรมาเอามันไปแล้วจ่ายเงินให้
อาจารย์สาวหักเงินสี่สิบเปอร์เซ็นต์เข้ากระเป๋าตัวเองเป็นค่านายหน้า และส่งเงินที่เหลือให้กับชีฟ
ชีฟลืมตามองดูขีดค่าประสบการณ์ของตัวเอง ก่อนจะเห็นว่ามันยาวขึ้นมากแล้ว และเมื่อชีฟลองจิ้มไปที่ไอคอนสกิลสีแดง สกิลต่าง ๆ ที่จำเป็นต้องเปิดใช้ก่อนหน้าก็เปิดใช้งานอย่างรวดเร็วขึ้นมาทีละสกิลจนกระทั่งถึงสกิลสีแดง
"เย้ มีสกิลสีแดงใช้แล้ว ไหน สกิลอะไร"
ชีฟอ่านข้อมูลสกิลใหม่ทันที
"ขยายขอบเขต คืออะไรหว่า"
อาจารย์สาวเดินเข้ามาดู
"เปิดใช้สีแดงได้แล้วใช่มั้ย"
"ครับ"
"โอเค งั้นก็ถือว่าผ่าน"
หกเดือนต่อมา ในที่สุดปิดเทอมใหญ่ก็มาถึง แต่ก่อนปิดเทอมอาจารย์ก็ให้นักศึกษาจัดกิจกรรมอะไรก็ได้ขึ้นมา เพื่อให้นักศึกษาสนุกสนานก่อนกลับบ้าน
มหาลัยวิทยาลัยสกิลศาสตร์แห่งนี้เป็นสถาบันการศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในรัฐไทยทำให้มีผู้คนจากภายนอกมาเข้าร่วมมากมาย
ชีฟเดินอย่างเซ็ง ๆ ไปตามถนนคนเดินภายในงาน เพราะปีนี้เขาอาจจะไม่ได้กลับบ้าน เนื่องจากเขายังปลดสกิลทองที่เป็นเกณฑ์ของการสอบผ่านปลายภาคไม่ได้เลย เพราะตอนนี้บริษัทที่ทำเกี่ยวกับสมุนไพรก็ไม่มาจ้างเขาสักจ้าว ด้วยถึงแม้เขาจะเร่งโตได้ แต่ก็ได้น้อยกว่าจ้างปลูกเป็นบริเวณกว้างตามที่ดินต่าง ๆ อยู่มากโข
ด้านข้างของชีฟเป็นลานกว้างของสวนหย่อม ที่ชมรม "นักสู้" ขอใช้เป็นพื้นที่ในการประลองการต่อสู้ โดยทุกคนที่เข้าประลองนั้นจะได้รับจี้คริสทัลสีฟ้าหนึ่งอัน โดยจี้นี้มีความสามารถพิเศษคือจะมีบาเรียใส ๆ ที่มองไม่เห็นมาคลุมร่างกายไว้เหมือนเสื้อผ้า หากบาเรียยังทำงาน ผู้ที่สวมใส่จะไม่ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีใด ๆ แต่ถ้าบาเรียสลายซึ่งจี้จะกลายเป็นสีใส ๆ นั่นก็จะหมายถึงความพ่ายแพ้
ตรงกลางของลานกว้าง วุฒิชัยหรือ "นิก" ลูกชายของผู้อำนวยการมหาลัยสุดหล่อ กำลังยืนท้าทายให้คนอื่นเข้าไปประลองกับตนอยู่กลางลานกว้าง จากข้อความอันโอ้อวดของเจ้าตัวในอินเทอร์เน็ต เห็นว่าอีกฝ่ายได้สามเหรียญตอนประเมินเสียด้วย
นักศึกษาชายสองคนหันไปมองชีฟที่กำลังเดินผ่าน
"เห้ย นั่นมันไอ้พืชนี่หว่า"
ชีฟหันไปมองตามเสียง เพราะทุกคนในมหาลัยเรียกเขาแบบนี้จนเขาจำขึ้นใจแล้ว
เมื่อชีฟหันไปไอ้เจ้าสองคนนั้นก็จับชีฟผลักไปกลางสนาม
"นิก ไอ้พืชอยากสู้ด้วย"
นิกเดินเข้ามาและมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เหยียดหยาม
"นายอยากสู้กับฉันเหรอ แต่ถ้าโดนเขาผลักมา จะหันหลังกลับไปปลูกผักเหมือนเดิมก็ได้นะ ไม่ได้ว่าอะไร"
ชีฟมองวิธีที่อีกฝ่ายใช้พูดกับเขาก่อนจะกำหมัดแน่น แล้วหันไปหาคนที่ถือจี้เอาไว้
"ลองดูก็ได้"
ทั้งสองคนสวมจี้แล้วไปยืนตรงกลางลานกว้าง โดยอาวุธของชีฟคือกระบองไม้ยาวท่อนหนึ่ง ส่วนอีกฝ่ายเป็นหอกไม้ที่ไม่มีคม
เสียงกองเชียร์รอบด้านต่างพากันตะโกนเชียร์นิกอย่างเต็มที่
"อัดไอ้พืชมันเลย" "น้องนิกสู้ ๆ นะคะ" "กรี๊ด น้องนิกถือหอกเท่มาก"
หญิงสาวที่เป็นกรรมการประกาศเริ่มการประลองก่อนจะวิ่งออกไป
นิกกระโดดลอยตัวขึ้นสูงก่อนจะฟาดหอกลงมา ชีฟพุ่งตัวไปทางขวาเพื่อหลบ นิกไม่หยุดแค่นั้น เขาเคลื่อนตัวตามแล้วพุ่งหอกใส่ ชีฟที่พอจะเป็นกังฟูอยู่บ้างก็ปัดมันออกอย่างรวดเร็ว นิกยังไม่ได้ใช้สกิล การต่อสู้จึงยังไม่ดุเดือด นั่นทำให้ชีฟยังคงสามารถตั้งรับและปัดหอกของอีกฝ่ายออกไปได้หมด ชีฟหลอกให้อีกฝ่ายแทงเต็มแรง แล้วหลบไปทางขวาเล็กน้อย ก่อนจะฟาดกระบองใส่หลังของอีกฝ่าย
นิกที่โดนฟาดจนเซไปด้านหน้า หน้าเสียเล็กน้อย ก่อนจะตีสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแล้วหันกลับไปจ้องหน้าชีฟ
"ไม่เบานี่ พุ่งทะลุทะลวง"
นิกพูดจบสายตาก็แข็งกร้าว ก่อนจะวิ่งเข้าหาชีฟด้วยความเร็วร้อยหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ซึ่งเป็นท่าโจมตีของวิชา "แลนเซอร์"
ชีฟตกใจเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเล่นแรงขนาดนี้ แต่เขาก็กระโดดหลบได้ทันท่วงที
นิกทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เพราะปกติท่านี้แทบจะไม่เคยมีใครหลบเขาได้มาก่อน
"เพิ่มความเร็ว"
สกิลเสริมถูกเปิดใช้งาน นิกจ้องชีฟที่พึ่งจะลุกขึ้นยืนและหันหน้ามามองเขา
ชีฟเห็นอีกฝ่ายที่จะใช้ท่าเดิมอีกแล้วก็หาทางแก้
"ขยายขอบเขต พรวนดิน"
ชีฟทาบมือลงบนพื้นดิน ดินเรียบระหว่างทั้งสองคนขยับตัวไปมากลายเป็นดินขรุขระ นิกสะดุดก้อนดินล้มไปกับพื้น ด้วยความเร็วที่เกินสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้นิกตีลังกากลิ้งกระแทกใส่พื้นดินไปอีกหลายตลบจนไปกระแทกเข้ากับต้นไม้
ผู้ชมรอบด้านต่างพากันเงียบสนิท จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องอันเจ็บปวดของนิก ในจังหวะที่กระแทกกับพื้นดินครั้งสุดท้าย บาเรียของนิกสลายไปพอดี ในตอนที่กระแทกต้นไม้ นิกจึงรับแรงกระแทกด้วยขาของตัวเองเต็ม ๆ นั่นทำให้กระดูกขาของเขาหัก
เพื่อนของนิกคนหนึ่งพูดทำลายความเงียบ
"ไปดูนิกเร็วเข้า"
ในห้องของผู้อำนวยการ ชีฟถูกเรียกตัวมาเพื่อพูดคุยอะไรบางอย่างในตอนเย็น ผู้อำนวยการเป็นหญิงวัยกลางคนที่ดูผอมแห้งเพราะเห็นว่าเธอชอบกินเจ เธอกำลังจ้องหน้าเด็กหนุ่มเขม่น ในขณะที่เด็กคนอื่น ๆ สามารถปลดล็อกสกิลทองได้กันคนละอย่างน้อยหนึ่งสกิล แต่เด็กหนุ่มตรงหน้าเธอ กลับยังไม่ได้มาเลยแม้แต่สกิลเดียว
"นี่ก็จะปีนึงแล้วนะ ยังปลดสกิลทองไม่ได้อีกงั้นเหรอ คนอื่นเขาปลดได้ตั้งแต่สิบเดือนแล้วนะ รู้มั้ย"
ผู้อำนวยการพูดจบก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดต่อ
"รู้มั้ยอีกสิบห้าปีเราจะเจอกับอะไร"
"ปีศาจครับ"
ผู้อำนวยการตะคอกด้วยอารมณ์เล็กน้อย
"ใช่! ปีศาจ ละ แล้ว อะไรของเธอ ปลูกพืชปลูกผักยังงั้นเหรอ เอาเสียมสับปีศาจมันคงตายหลอก"
"เอ่อ แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะครับ ผมเร่งการเจริญเติบโตพืชที่เป็นอาหารให้ได้"
ผู้อำนวยการหัวเราะเสียงดังแล้วพูด
"ฮ่าฮ่าฮ่า!!! รู้มั้ยตอนนี้อาหารทั่วโลกเรามีมากมายแค่ไหน"
ชีฟส่ายหัว
"มันมีมาก...! มากพอที่จะไม่ต้องพึ่งวิชากระจอกของเธอเลย"
พูดจบผู้อำนวยการก็ถอนหายใจอีกครั้ง แล้วยื่นซองสีขาวให้
"อ่ะนี่ ทุนที่เหลือของเธอในการศึกษาต่อจนจบ ฉันว่าสถาบันศูนย์เหรียญหลาย ๆ แห่งน่าจะอยากให้เธอเข้าไปศึกษาต่อที่นั่น"
ชีฟยิ้มรับ
"ขอบคุณที่ให้โอกาสครับ"


## ชาวนา

สถาบันศูนย์เหรียญ คือสถาบันสำหรับคนที่เทพเฝ้าประตูนั้น ประเมินแล้วว่าไม่มีพลังมากพอที่จะเรียนรู้ระบบสกิล พวกเขาจึงไม่ให้เหรียญแก่คนเหล่านี้ ซึ่งบุคคลเหล่านี้ก็มีมากเกินครึ่งหนึ่งของจำนวนเด็กหนุ่มสาวทั้งหมดที่เข้ารับการประเมินในแต่ละปี
ชีฟที่พึ่งจะเก็บของเสร็จยืนมองหอพักของตัวเองด้วยความอาลัยอาวรณ์ น้ำหยดใส ๆ ไหลออกมาเล็กน้อย เขาปาดน้ำตาแล้วหันหลังเดินจากมา
ที่นอกรั้วมหาลัยนั้นมีทางเข้าแดนเทพที่ชีฟเคยเข้าไป มันเปิดอยู่ตลอดเวลาแม้จะไม่ค่อยมีมนุษย์ที่อยากจะเข้าไปนัก ชีฟเดินเข้าไปอีกครั้ง และมองถนนคนเดินที่ตอนนี้มีประชาชนชาวเทพตั้งแผงลอยขายของกินและของใช้ต่าง ๆ อยู่มากมาย สินค้าเหล่านี้ต้องซื้อด้วยเหรียญทองศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นเงินของชาวเทพ สิ่งนี้นี่เองที่ทำให้มนุษย์มักจะไม่ค่อยอยากเข้ามาในแดนของเทพ เพราะพวกเขาไม่มีเงินจะซื้อของของที่นี่นั่นเอง
ชีฟเดินไปตรงที่เคยเจอคุณปู่ ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายมีแผงลอยขายสมุนไพรที่ดูดีเป็นอย่างมาก และมีลูกค้ามากมายผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาซื้อสมุนไพรที่เทพชายชราและหญิงสาวกำลังช่วยกันขาย เขายืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอยู่พักหนึ่ง ความเศร้าโศกเสียใจจากการโดนไล่ออกแบบอ้อม ๆ หายไปจนหมด แทนที่ด้วยความสุขบางอย่างที่ตัวเขาไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดขึ้นได้ยังไง
เมื่อพอใจกับภาพที่เห็นแล้วชีฟก็เดินหันหลังกลับลากกระเป๋าของตัวเองออกนอกประตูไป
เทพหญิงสาวรู้สึกเอะใจบางอย่าง ก่อนจะหันไปมองตรงที่ชีฟเคยยืนอยู่ แต่ก็เธอก็ไม่พบอะไร เธอจึงหันไปถามพ่อของเธอ
"พ่อค่ะ เมื่อกี้เหมือนมีใครกำลังจ้องมองมาทางพวกเราหรือเปล่า"
ผู้เป็นพ่อเลิกคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะหันไปมองตามลูก แต่ก็ไม่เห็นใครเช่นกัน
"พ่อไม่เห็นนะ ลูกตาฝาดไปหรือเปล่า"
"สงสัยจะอย่างนั้น"
ผู้เป็นลูกตอบก่อนจะจ้องมองดูตรงที่ชีฟเคยยืนอยู่อีกสักพัก แล้วหันกลับไปขายของตามเดิม
ณ บ้านหลังหนึ่งที่อยู่ใจกลางทุ่งนา
ชีฟลงจากรถสองแถวที่มาส่งเขาถึงหน้าบ้าน ก่อนจะเดินลากกระเป๋าเข้าไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่พอจะให้รถยนต์หนึ่งคันวิ่งผ่านได้เท่านั้น
บ้านตรงหน้าเขาอยู่ลึกเข้าไปห้าร้อยเมตรจากถนนใหญ่ ตัวบ้านมีลักษณะเป็นบ้านสองชั้นสีฟ้าขาว รอบบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่มากมายและยังล้อมด้วยรั้วปูนอีกชั้นหนึ่ง
ชีฟเดินมาจนถึงประตูรั้วสีแดงที่ถูกคล้องกุญแจเอาไว้ ก่อนนิสัยเก่า ๆ ในวัยเด็กจะกลับมา ชีฟหยิบคลิปหนีบกระดาษออกมาจากกระเป๋าเสื้อนักศึกษา แล้วเริ่มลงมือสะเดาะกลอนกุญแจที่ล็อกอยู่
เด็กสาวตัวเล็กในชุดสี่ชมพูน่ารักวัยสี่ขวบคนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นและจ้องมองผู้เป็นพี่ชายของตน
"แม่! พี่ชายงัดบ้านตัวเองอีกแล้ว"
ภายในบ้าน ผู้เป็นแม่กำลังดุลูกชายของตนที่คิดจะแอบงัดบ้านตัวเอง
"ถ้าโจรมาเห็นที่ลูกทำ พวกนั้นก็จะคิดว่าบ้านเรางัดง่าย ถ้าลูกงัดได้"
ชีฟพูดตัดบทด้วยความที่ได้ยินบ่อยแล้ว
"โจรก็งัดได้"
ผู้เป็นแม่มองลูกอย่างไม่สบอารมณ์แล้วถอนหายใจออกมาแรง ๆ
ชีฟนั่งลงบนโซฟาตัวยาวแล้วเอาโทรศัพท์ขึ้นมาปัดดูสิ่งต่าง ๆ เล่น
ผู้เป็นแม่นั่งลงบนโซฟาตัวเล็กข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน
"แล้วนี่ติดต่อสถาบันอื่นไว้หรือยังละลูก"
"ไม่"
"อ้าว ทำไมละลูก เดี๋ยวเรียนจบไม่ทันเพื่อนนะ"
"ลูกแม่ไม่น่าจะเคยมีเพื่อนกับเขานะ"
"ก็นะ แล้วลูกจะทำยังไงต่อ"
ชีฟเงียบสนิท เพราะเขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน
แม่ลูกนั่งเงียบให้กันอยู่พักหนึ่ง
ชีฟคิดถึงความพยายามของแม่ที่จะส่งเขาเรียน น้ำตาแห่งความเสียใจก็ไหลรินออกมา
"ชีฟขอโทษนะครับแม่"
ผู้เป็นแม่เดินเข้าไปกอดลูกชายเอาไว้ แล้วลูบหลังอย่างแผ่วเบา
"ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่เป็นไรนะลูก"
ช่วงบ่ายในอีกวัน ชีฟนั่งเล่นโทรศัพท์ของตัวเองอย่างสบายใจ แต่จริง ๆ แล้วข้างในไม่ใช่เลย เขากำลังคิดหนักเกี่ยวกับอนาคตของเขา แม่เขาอุตส่าห์เก็บเงินแทบตายเพื่อส่งเขาเรียนสถาบันการศึกษาที่ดี แต่เขาดันทำตัวเองโดนไล่ออกซะงั้น แถมทุนจากรัฐที่เหลืออยู่ก็เหลือไม่มากแล้วด้วย
ชีฟตัดสินใจทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้บนโซฟา ก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน น้องสาวตัวดีกำลังปั่นรถจักรยานสามล้อเล่นอย่างสนุกสนานอยู่คนเดียว แม้อีฟจะอายุครบสี่ขวบแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เข้าโรงเรียนที่ไหนเลย ด้วยแม่ของเขาที่มีเงินไม่มาก
ในยุคสมัยนี้โลกนั้นรวมกันเป็นหนึ่งทำให้ไม่เหลือประเทศอีกต่อไป แต่ก็เปลี่ยนรูปแบบการบริหารเป็นรัฐของใครของมัน โดยทั่วโลกจะใช้กฎหมายเดียวกัน แต่เรื่องสวัสดิการนั้นจะขึ้นอยู่กับผู้ครองรัฐแทน โดยไอ้ท่านผู้ครองรัฐของไทยแห่งนี้ ไม่รู้เอาสมองส่วนไหนคิด ดันตัดสวัสดิการการศึกษาของเด็กตั้งแต่อายุสี่ขวบจนถึงอายุสิบหกออกไป โดยอ้างว่ารัฐบาลโลกมีการสนับสนุนเรื่องนี้อยู่แล้ว จากนั้นทุนการศึกษาทั้งหมดก็เอาไปสนับสนุนเด็กอายุสิบเจ็ดขึ้นไปแทน โดยเด็กสิบเจ็ดทุกคนจะได้รับการศึกษาฟรีอย่างแน่นอน ซึ่งหากใครได้รับเหรียญทองก็จะได้รับทุนการศึกษาอีกก้อนมาใช้ด้วย แต่ถึงจะมีทุนอย่างนั้นอย่างนี้ สุดท้ายค่าเสื้อผ้า ค่าชุด ค่ากิน ค่าหอ ทางบ้านก็ต้องจ่ายเองอยู่ดี ส่วนไอ้ทุนจากรัฐบาลโลกที่ว่า จนถึงตอนนี้เขายังไม่เห็นทุนก้อนไหนตกมาถึงน้องสาวของเขาเลยสักก้อน
น้องสาวของเขาไม่ได้เรียบเพราะแม่ทุ่มเงินทั้งหมดมาที่เขา นั่นทำให้ชีฟที่กำลังมองน้องสาวอยู่ก็มีน้ำตาไหลออกมาอีกรอบ ก่อนจะกำหมัดแน่นแล้วเก็บงำความแค้นบางอย่างไว้ในใจ เขาไม่ได้โดนให้ออกเพราะเรื่องสกิลทองอะไรนั่นหลอก แต่เพราะเขาไปทำให้ลูกชายของมันเสียหน้าต่างหาก ที่จริงแล้วสกิลพุ่งทะลุลวงนั้นแรงมาก ต่อให้เป็นหอกไม้ก็เถอะ ในปีก่อน ๆ เคยมีคนโดนเข้าไปทั้ง ๆ ที่ยังสวมจี้คริสทัลอยู่ แต่ด้วยการกระแทกที่ต่อเนื่องของมัน ก็ทำให้คนคนนั้นบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล
คิดแค้นไปก็เท่านั้น ชีฟถอนหายใจเพื่อผ่อนคลายแล้วเดินออกจากบ้านมาเดินดูทุ่งนาที่เต็มไปด้วยต้นข้าวต้นเล็กอันเขียวขจี เดือนสิงหาคมเป็นช่วงของการเริ่มเพราะปลูก ทำให้ทุ่งนารอบ ๆ นั้นมีแต่ต้นข้าวที่กำลังโต ชีฟเปิดหน้าต่างเมนูแล้วลองใช้สกิลประเมินพืชพันธุ์กับต้นข้าวของตัวเอง ซึ่งไอคอนบนหน้าจอก็แสดงรูปข้าวขึ้นมา โดยกรอบสีของไอคอนนั้นเป็นสีขาว นั่นหมายความว่าข้าวนั้นปลูกง่ายมาก
ชีฟลองให้ระบบสกิลแสดงออร่าขอบเขตการเร่งโตสำหรับต้นข้าวพวกนี้ดู ก่อนจะพบว่าขอบเขตที่รวมการใช้สกิลเสริมอย่างขยายขอบเขตเข้าไปด้วยแล้ว เขาสามารถเร่งโตข้าวพวกนี้ได้ทีละยี่สิบไร่ในครั้งเดียว
เมื่อก่อนพืชสมุนไพรที่เขาเคยเร่งโตนั้นมีกรอบความยากคือสีแดง นั่นทำให้ขอบเขตการเร่งโตกว้างแค่ไม่กี่ตารางเมตร
ชีฟมองออร่าขอบเขตการใช้สกิลของตนก่อนจะยิ้มแก้มปริ แล้ววิ่งกลับไปบ้านเพื่อตะโกนเรียกใครบางคน
"แม่!"
ชีฟพาแม่และน้องสาวตัวดีเดินออกมานอกบ้าน
คุณป้าที่อยู่ข้าง ๆ ชะโงกหน้ามองผ่านรั้วที่ไม่สูงมากนัก ก่อนจะทักทายอีกฝ่ายที่บ้านอยู่ติดกัน
"คุณไพริน ได้ข่าวว่าลูกชายมีเรื่องจนต้องออกจากสถาบันการศึกษางั้นเหรอคะ"
ชีฟ แม่และน้องสาวหันขวับไปมองทันที พวกตนยังไม่ทันได้บอกอะไรกับใครแท้ ๆ แต่ป้าคนนี้กับรู้ข่าวคราวของพวกเขาไวมาก ชีฟคิ้วกระตุกกึกกึกในความรู้มากของใครบางคน
"เอ่อแม่ หนังสติ๊กสมัยผมเด็ก ๆ หายไปไหนแล้วนะ"
ไพรินหันหน้าผู้เป็นลูกชายไปทางอื่นก่อนจะยิ้มทักทายให้กับป้าข้างบ้าน
"นิดหน่อยน่ะค่ะ แต่เดี๋ยวคงแก้ได้"
ไพรินรีบพาลูกชายออกจากบ้านไปเร็ว ๆ ก่อนที่เจ้าตัวดีจะก่อเรื่อง
ทั้งสามคนพากันมายืนในที่นายี่สิบไร่ของตัวเอง ชีฟมองไปรอบ ๆ แล้วพูด
"เราจะรวยกันแล้ว"
ไพรินเลิกคิ้ว ยังคงไม่เข้าใจความหมายของลูกชาย
"ยังไงลูก"
"ดูนะ"
ว่าแล้วชีฟก็วาดมือไปรอบ ๆ ก่อนจะตะโกนว่า
"เหล่าพืชพรรณผู้งดงาม จงเติบโตและให้ผลผลิต ย้า!"
น้องสาวตัวน้อยจ้องมองพี่ชายที่ร่ายคำพูดยาว ๆ
"ต้องร่ายเวทย์ด้วยเหรอคะ ทำหนูไม่เห็นคนในทีวีทำเลย"
ชีฟชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองค้อนยัยน้องสาวช่างถามแล้วขู่แฮ่ ๆ ใส่
"ร่ายเอาเท่มีอะไรมะ เดี๋ยวไม่พาไปซื้อขนมเลย ฮึ่ย"
น้องสาวทำหน้ามุ่ยใส่ก่อนจะอยู่เงียบ ๆ เพราะเดี๋ยวพี่ชายจะไม่พาไปซื้อขนม
เมื่อได้จังหวะชีฟก็ประกบมือเข้าหากัน ซึ่งจริง ๆ แล้วไม่ต้องทำก็ได้
ต้นข้าวที่ยังเล็กอยู่ค่อย ๆ เติบโตและงอกงามขึ้นมา จากต้นข้าวสูงที่มีแต่ใบ ก็ค่อย ๆ มีดอกออกมาจากนั้นดอกก็ค่อย ๆ กลายเป็นรวงที่เต็มไปด้วยเมล็ดข้าวสีเขียว แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนสีจนกลายเป็นสีเหลืองทอง
ต้นข้าวยี่สิบไร่เปลี่ยนสภาพจากต้นเล็กกลายเป็นข้าวที่โตเต็มวัยพร้อมเกี่ยวในพริบตา
ชีฟทรุดเข่านั่งลงกับพื้น ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยเหงื่อไหลมากมาย เขาเงยหน้ามองแม่แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"นี่ไง ไม่ต้องใส่ปุ๋ยไม่ต้องดูแลไม่ต้องเปลืองน้ำมันสูบน้ำใส่ ประหยัดต้นทุนไปได้เยอะเลย"
ไพรินมองความสามารถของลูกชายอย่างชื่นชม ก่อนที่เธอจะเอะใจถึงอะไรบางอย่างแล้วพูดออกมา
"ว่าแต่ เราจะขายให้ใครละลูก นี่พึ่งจะเดือนสิงหา"
ชีฟสะดุ้งกึก ลานรับซื้อข้าวจะเปิดเฉพาะฤดูเก็บเกี่ยวเท่านั้น ซึ่งก็คือช่วงกลางเดือนตุลาคมถึงกลางเดือนธันวาคม
น้องสาวตัวเล็กมองภาพตรงหน้าแล้วพึมพำเบา ๆ
"พี่ชายซื่อบื่อ"


## ตั้งตัวตั้งหลัก

วันที่สิบสี่ตุลาคม ลานรับซื้อข้าวเปลือกจากชาวนาเปิดให้ชาวนานำข้าวไปขายได้แล้ว ชีฟได้ติดต่อรถเกี่ยวข้าวไว้ถึงสองคัน ว่าให้มาเกี่ยวข้าวที่นาของเขาในทุก ๆ ห้าโมงเย็นของวัน จนกว่าลานรับซื้อข้าวลานสุดท้ายจะปิด
ในเช้าของวันที่สิบสี่ชีฟมองทุ่งนาที่เหลือแต่ดินเหนียวของตัวเอง ก่อนจะทาบมือลงไป แล้วกำหนดตำแหน่งออร่าขอบเขตการใช้สกิลให้ครอบคลุมพื้นที่นาทั้งยี่สิบไร่ของเขา
"พรวนดิน"
ผืนดินแข็งกระด้างค่อย ๆ ขยับแตกออกจากกันเป็นก้อนขนาดใหญ่ แล้วขยับไปมาจนก้อนใหญ่แตกออกจากกันกลายเป็นก้อนเล็ก จากก้อนเล็ก ก็แตกกระจายกลายเป็นก้อนที่เล็กลงไปอีก เหตุการณ์เดิม ๆ เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนดินเหนียวแข็ง ๆ ที่จับตัวเป็นผืนเดียวกัน กลายเป็นดินร่วนซุยที่เหมาะแก่การเพาะปลูก
อีฟที่ยืนดูอยู่บนคันนามองภาพตรงหน้าอย่างตื่นเต้น
"สุดยอดเลย แม่ดูสิ"
อีฟหันไปคุยกับแม่ที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม ใครจะบอกว่าสกิลของลูกชายเธอกระจอกก็ช่าง แต่สำหรับเธอแล้ว มันพิเศษมาก ไพรินลูบหัวลูกสาว
"ใช่จ้ะ ดูพี่เขาทำให้เสร็จก่อน อย่าซนนะ"
"ค่ะ"
เมื่อดินร่วนซุยแล้ว ชีฟก็ไปขนเอาเมล็ดพันธุ์ข้าวที่เก็บเอาไว้มาวางไว้ริมคันนา ก่อนจะกรีดกระสอบทุกถุงให้เมล็ดพันธุ์ข้าวไหลออกมา
"กระจายเมล็ดพันธุ์"
ชีฟ กำหนดออร่าขอบเขตการใช้สกิลให้คลุมผืนนาของเขาทั้งยี่สิบไร่อีกครั้ง ก่อนจะหันฝ่ามือข้างขวาไปทางเหล่าเมล็ดพันธุ์ข้าว
เมื่อสกิลทำงาน เมล็ดพันธุ์มากมายก็พลันลอยขึ้นจากพื้นแล้วพากันกระจัดกระจายไปยังผืนนาที่เต็มไปด้วยดินร่วนซุย
เมื่อกระจายเมล็ดพันธุ์ข้าวจนหมด ต่อไปก็ต้องรดน้ำให้ชุ่ม
"รดน้ำ"
น้ำจำนวนมากปรากฏออกมาจากอากาศธาตุข้าง ๆ ตัวของชีฟ แล้วพากันกระจายไปตามผืนนาที่เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์ข้าว
"อย่างสุดท้ายในรอบเช้า เพิ่มพูนสารอาหาร"
ละอองสีเขียวพวยพุ่งออกมาจากตัวของชีฟ แล้วกระจายไปตามผืนนายี่สิบไร่ที่กำหนดเอาไว้ ก่อนจะพากันซึมลงไปในเมล็ดพันธุ์และผืนดิน ชีฟมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง
อีฟเดินมาข้าง ๆ แล้วยื่นนมเย็นหวาน ๆ ของตัวเองให้
"น้ำค่ะ"
ชีฟยิ้มรับ ก่อนจะลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดู
"ขอบใจนะยัยตัวดี"
"แล้วเมื่อไหร่จะทำให้มันโตเหรอ"
"บ่าย ๆ ก่อน หมดแรงแล้ว"
ชีฟพูดจบก็เดินจูงมือน้องสาวกลับเข้าไปในบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ โดยมีแม่เดินตามหลังมาด้วย
ด้วยความจนในบ้านของชีฟมีเพียงแค่ทีวีราคาถูกและคอมพิวเตอร์เก่า ๆ เมื่อเข้ามาในบ้านชีฟก็เดินไปล้มตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาวตัวโปรดของตัวเอง
อีฟเดินมาใกล้ ๆ ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนหน้าท้องของชีฟ
"เกมใหม่ ๆ คอมมันเล่นไม่ได้แล้ว"
ชีฟชะโงกหน้าดูคอมพิวเตอร์เครื่องเก่า
"ก็สมควร สเปคมันต่ำกว่ายุคสมัยแล้ว"
น้องสาวทำท่าคิด
"แล้วต้องทำไงอ่ะ"
"เดี๋ยวซื้อใหม่ให้รอขายข้าวได้ก่อน"
"ซื้อใหม่ให้จริงนะ"
ไพรินที่เห็นลูกชายกำลังพักผ่อนอย่างเหนื่อยล้า ก็เดินเข้ามาคว้าตัวอีฟออกไปจากพุงของชีฟ
"พี่เขาเหนื่อยอย่าไปกวนสิลูก"
อีฟพยักหน้ารับฟัง
"ก็ได้ค่ะ"
ในที่สุดชีฟก็ได้พักผ่อนเสียที เขาหลับไปในทันทีที่ไม่มีใครมากวนใจ
เมื่อถึงเวลาสี่โมงเย็นชีฟก็ตื่นขึ้นมาแล้วไปยังผืนนาของตัวเองอีกครั้ง โดยมีน้องสาวกับแม่ตามมาดูเช่นเคย
น้องสาวกระโดดโลดเต้นรอดูท่ารำของพี่ชายในการเร่งโตต้นข้าว
"เย้ ๆ พี่ชายจะร่ายรำแล้ว"
ชีฟกำหนดออร่าขอบเขตสกิล ก่อนจะเอามือทาบลงบนพื้นดิน ต้นข้าวทั้งยี่สิบไร่งอกออกมาจากเมล็ด ก่อนจะเจริญเติบโตกลายเป็นต้นอ่อน แล้วโตขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นต้นข้าวสีเหลืองทองที่พร้อมจะเก็บเกี่ยว
อีฟทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย
"ไม่ร่ายรำแล้วเหรอ"
ชีฟเอามือวางแหมะลงบนหัวยัยน้องสาวช่างพูด แล้วพูดออกมาหนึ่งคำ
"เหนื่อย"
จากนั้นก็หันไปหาผู้เป็นแม่
"แม่ ชีฟฝากเรื่องให้รถมาเกี่ยวข้าวทีนะ"
ไพรินยิ้มให้
"ได้ลูก ปกติแม่ก็ทำเองอยู่แล้ว ลูกไปพักผ่อนเถอะ ที่เหลือแม่จัดการเอง"
ไพรินมองลูกชายที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลออกมาท่วมตัวจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม ก่อนจะเดินไปที่เถียงนาเพื่อนั่งรอให้รถมาเก็บเกี่ยวเอาข้าวไปขาย ที่จริงแล้วชีฟมีสกิลในการเก็บเกี่ยว แต่เขาได้ประเมินพลังของตัวเองเอาไว้แล้วว่าสามารถใช้ได้แค่ไหนต่อวัน
หลังจากชีฟกลับไปพักผ่อนในบ้าน ไพรินก็ยืนดูรถเก็บเกี่ยวอยู่กับอีฟ เพื่อรอรับเงินจากผลผลิตที่ได้ คนขับรถบรรทุกมองข้าวในรถบรรทุกด้วยสายตาอันแสนจะชื่นชม เพราะข้าวจากนาของไพรินนั้นไม่มีการล้มเปื้อนโคลนหรือชื้นแฉะเลยแม้แต่น้อย แถมเกี่ยวเพียงแค่ไร่เดียวน้ำหนักที่ได้ก็เกินหนึ่งตันขึ้นมาแล้ว
ผลการขายข้าวในวันนี้ไพรินได้เงินที่หักค่าเก็บเกี่ยวกับค่าลากแล้วถึงสามแสนกว่าบาท ถ้าตามที่ลูกชายเธอบอกพรุ่งนี้เขาจะทำแบบนี้ได้อีกครั้ง ซึ่งมันจะนำความสุขสบายมาให้แก่ครอบครัวของเธอได้อย่างแน่นอน ไพรินยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เธอกำลังร้องไห้ออกมาอย่างมีความสุข
หัวหน้างานที่คุมการเก็บเกี่ยวและลากข้าวไปขายเดินเข้ามาหาไพริน
"เอ่อพรุ่งนี้ให้พวกผมมาอีกใช่มั้ย"
"ใช่จ้ะ มาอีกได้เลย เดี๋ยวเรามีข้าวให้เกี่ยวแน่นอน"
หัวหน้างานพยักหน้าอย่างดีใจ เพราะเขากำลังจะได้ค่าจ้างเพิ่ม
"ได้ครับได้ครับ"
หัวหน้างานรับคำแล้วเดินจากไป ก่อนจะไปทำงานของเจ้าอื่นที่รับไว้ต่อ
ไพรินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออีฟสะกิดเรียก
"แม่ หนูง่วงแล้ว"
สาวน้อยช่างถามมีท่าทีงัวเงียอย่างเห็นได้ชัด ด้วยกว่าจะเก็บเกี่ยวแล้วลากไปขายเสร็จมันก็ค่ำมากแล้ว ไพรินอุ้มสาวน้อยขึ้นมา แล้วพากลับบ้าน
เช้าวันรุ่งขึ้นชีฟก็ทำแบบเดิม แต่มีจุดต่างเพียงเล็กน้อยตรงที่ตอข้าวที่เหลือจากการเกี่ยวนั้นได้ถูกพรวนไปด้วย ส่วนที่เหลือเขาก็ทำแบบเดิม หว่านเมล็ด รดน้ำ เพิ่มพูนสารอาหาร และตกเย็นก็เร่งโตเกี่ยวเอาไปขาย เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำในทุกวันโดยมีอีฟกระโดดเชียร์อยู่ข้าง ๆ ไม่มีเบื่อ จนในที่สุด ลานรับซื้อข้าวก็ปิดตัวลงเมื่อหมดฤดูในวันที่สิบห้าธันวาคม
เช้าวันที่สิบหก ชีฟนำเงินสดที่เก็บสะสมไว้ออกมานั่งนับ และกองไว้ตรงหน้า ก่อนจะตาโตออกมาเมื่อนับครบ
"โห ยี่สิบกว่าล้านแนะแม่"
อีฟทำตาโตเลียนแบบพี่ชายแล้วจ้องมองกองเงิน
"โห"
ชีฟกวาดแบงก์พันมากองตรงหน้าตัวเอง
"อืม ไหนดูสิตอนนี้เรามีค่าใช้จ่ายอะไรบ้าง"
ชีฟนับเงินขึ้นมาก่อนจะจัดสรรเป็นกองเล็ก ๆ ตามรายการที่เขาร่ายออกมา
"อันนี้ค่ารถคันใหม่ ค่าคอมพิวเตอร์ ค่าโทรศัพท์ ค่าใช้ง่ายจิปาถะ ค่าขนมน้องกิ๊ก ค่าเทอมน้องหมวย ค่าหอน้องอ้อย ค่านู่น ค่านั่น ค่านี่ บลา ๆๆๆ"
เมื่อนับเสร็จ ก็เหลือแบงก์พันใบเดียวในมือ
"อ่ะ อันนี้ชีฟให้แม่"
ไพรินคิ้วกระตุกกึก ๆ ในความกวนประสาทของลูกชาย ก่อนจะยกกำปั้นขวาแล้วเขกลงไปที่กลางกระบาลดังโป๊ก
ชีฟเอามือกุมหัวแล้วลงไปนอนดิ้นกับพื้นบ้าน
"อ๊าก มันเจ็บนะแม่"
ผู้เป็นแม่ไม่สนใจก่อนจะหันไปโกยเอาเงินที่ลูกชายมันกองไว้เป็นกอง ๆ มาใส่ถุง
"อีฟ ช่วยแม่เก็บเร็ว เดี๋ยวพี่ชายนิสัยไม่ดีของลูกมันจะเอาไปใช้หมด"
อีฟช่วยแม่เก็บกองเงินใส่ถุงพลาสติกใบใหญ่พร้อมกับพึมพำไปด้วย
"เก็บเงินเก็บเงิน"


## เห็นงานเป็นลม เห็น..สู้จนเกือบตาย

วันที่ยี่สิบธันวาคม ชีฟพาครอบครัวของตัวเองมารับประทานอาหารในห้างดังของเขตเชียงราย ตั้งแต่เกิดมาพวกเขายังไม่เคยรับประทานอาหารหรู ๆ ที่เคยเห็นในโฆษณาเลยสักครั้ง เมื่อพวกเขามีเงินมีทองแล้ว วันนี้จึงเป็นโอกาสที่ดีที่พวกเขาสามแม่ลูกจะได้เปิดหูเปิดตา
ทั้งสามคนพากันเข้าร้านอาหารญี่ปุ่น ที่มีสิ่งที่เรียกว่าซูชิไหลมาตามสายพาน พวกเขาพากันนั่งรับประทานอาหารเหล่านั้นอย่างเอร็ดอร่อย โดยในร้านนั้นก็ได้เปิดโทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าวเกี่ยวกับการเกษตรอยู่ด้วย
นักข่าวสาวคนที่นั่งอยู่ทางขวาเปิดประเด็น
"ผลผลิตดีข้าวล้นคลัง"
นักข่าวชายที่นั่งทางซ้ายก็พูดเสริม
"ยังไงครับคุณกลิ่นดี"
"หน่วยงานการเกษตรและการค้าแห่งรัฐไทย ได้รายงานออกมาว่า ปีนี้ผลผลิตข้าวหอมมะลิของไทยเรานั้นมีเป็นจำนวนมาก"
"ก็ดีสิครับแบบนี้แปลว่าชาวนาไทยของเราเก่งมาก"
"มันจะดีได้ยังไงละคะคุณพจ"
"อ้าวทำไมละครับ"
"ก็ผลผลิตมันมีมากเกินความต้องการของตลาดโลกน่ะสิคะ"
"อ้าว งั้นอย่างนี้ก็แย่เลยสิครับ"
"ใช่ค่ะ เพราะทางหน่วยงานได้รายงานว่า หากปีนี้ไม่สามารถระบายข้าวพวกนี้ออกไปได้หมด ก็อาจจะจำเป็นต้องขอให้ชาวนางดทำข้าวนาปรังบางส่วน ด้วยรัฐไม่สามารถที่จะรับซื้อข้าวเพิ่มได้อีกค่ะ"
"แล้วชาวนาจะทำยังไงละทีนี้"
"ก็นั่นแหละค่ะ ทางหน่วยงานก็กำลังเร่งแก้ปัญหากันอย่างหนัก เห็นว่าปริมาณที่ได้มากที่สุดก็มาจากทางภาคเหนือเขตเชียงราย...."
ในขณะที่ชีฟกำลังนั่งกินซูชิอย่างเอร็ดอร่อย อยู่ดีดีเหงื่อเม็ดโตก็ผุดออกมาไหลอาบเต็มใบหน้า ทั้ง ๆ ที่บรรยากาศในร้านก็เย็นสบายชุ่มปอด แต่เหงื่อเม็ดโตก็ผุดออกมาไม่หยุด ชีฟเงยหน้าคุยกับแม่ด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว
"เอ่อแม่ ปีหน้าเรางดทำนากันสักปีสองปีดีกว่าเน๊าะ"
ไพรินพยักหน้าเห็นด้วยกับลูกชาย เพราะสิ่งที่พวกเขาทำกำลังจะทำให้ราคาข้าวในตลาดมันต่ำลง
หลังจากที่พวกเขารับประทานอาหารกันอย่างอิ่มหนำสำราญ สามแม่ลูกก็พากันจับจ่ายซื้อของใช้อีกหลายอย่างแล้วพากันกลับบ้านไร่ของตัวเอง
ตกเย็นชีฟนอนเปิดดูเมนูสกิลของตัวเองอยู่บนโซฟา ก่อนจะพบว่าขีดค่าประสบการณ์ของเขามันพุ่งสูงขึ้นมาก มากจนต้องปัดลงไปอีกสองบรรทัดจนกลายเป็นสามขีด ชีฟที่กำลังงัวเงียเพราะง่วงนอน ก็ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
"ถ้าจะยาวขนาดนี้นะ สกิลทอง!"
ชีฟรีบเปิดดูเมนูสกิลแล้วเลื่อนดูสกิลทองต่าง ๆ ที่ยังเป็นสีเทาอยู่ เขาลองใช้ระบบทดสอบการปลดล็อกดูว่าเขาจะปลดล็อกสกิลทองได้กี่สกิล ก่อนจะพบว่าเขาสามารถปลดล็อกได้ถึงสองสกิลเป็นอย่างมาก และหนึ่งสกิลเป็นอย่างน้อย
ชีฟไล่อ่านชื่อของแต่ละสกิลที่เขาจะสามารถปลดล็อกได้ในตอนนี้
"เมล็ดพันธุ์ ปรับสภาพดิน เจริญเติบโตเฉียบพลัน แปรสภาพ เก็บรักษา อืม มีแค่แปรสภาพกับเก็บรักษาสินะ ที่เราจะสามารถปลดล็อกพร้อมกันได้ในตอนนี้"
ชีฟนั่งคิดหนัก
"จะอันไหนก็ดูจะมีประโยชน์ทั้งนั้นแหะ"
เมื่อคิดไม่ออกชีฟก็หันไปเรียกสาวน้อยที่นั่งเล่นคอมพิวเตอร์ตัวใหม่สีชมพูอยู่กลางบ้าน
"อีฟ มานี่หน่อยเร็ว"
อีฟเดินมาหาพี่ชายด้วยใบหน้าที่ร่าเริง เพราะเธอนั้นติดพี่ชายมาก ทำให้เธอมีความสุขทุกครั้งที่พี่ชายเรียกหา
"มีอาราย"
"เห็นรูปเทา ๆ ที่มีกรอบสีทองพวกนี้มั้ย อยากได้อันไหน"
อีฟนั้นยังอ่านหนังสือไม่ออก เมื่อเธอเห็นรูปดอกไม้จึงจิ้มใส่ทันที
ชีฟก็ไม่รอช้าจิ้มสัมทับลงไปเพื่อดำเนินการปลดล็อกสกิล ก่อนจะหันไปพูดหยอกล้อกับน้องสาว
"ไปไป หมดประโยชน์ละ"
"พี่ชายใจร้าย"
อีฟเอามือเล็ก ๆ ตีแปะลงบนแก้มของพี่ชาย แต่เธอก็ยังคงนั่งอยู่ข้างโซฟาเช่นเดิมเพื่อดูว่าพี่ชายจะทำอะไร
สกิลที่อีฟเลือกคือเมล็ดพันธุ์ เมื่อปลดล็อกแล้วชีฟก็จิ้มเข้าไปอีกครั้งเพื่อดูวิธีใช้งาน แต่เมื่อจิ้มเข้าไปหน้าจอที่ปรากฏขึ้นกลับไม่ได้อธิบายเพียงแค่วิธีใช้งานไว้อย่างเดียว แต่ยังมีไอคอนที่มีรูปพืชพรรณต่าง ๆ มากมายแสดงขึ้นมาอีกด้วย โดยไอคอนที่ไม่เป็นสีเทา ตอนนี้มีเพียงไอคอนที่เป็นกรอบสีขาวและเขียวเท่านั้น
ชีฟอ่านวิธีใช้งานที่บอกว่าแค่นึกถึงเมล็ดพันธุ์ที่ต้องการเมล็ดนั้นก็จะปรากฏขึ้นมาตรงหน้า และเมื่อรู้วิธีแล้ว เขาก็ไล่ดูเหล่าไอคอนเมล็ดพันธุ์ทั้งหลาย ก่อนที่สายตาจะไปเตะเข้ากับรูปรูปหนึ่งที่มีกรอบสีม่วง
"มักกะลีผล"
เหมือนความคิดของชีฟจะสูญหายไปชั่วคราว เจ้าตัวลองจิ้มใส่ทันทีเพื่อดูว่าค่าประสบการณ์ที่เหลืออยู่ตอนนี้จะพอปลดล็อกเมล็ดพันธุ์นี้ได้หรือเปล่า
แต่ผลที่ได้คือข้อความสีแดงที่บอกว่าเงื่อนไขไม่เพียงพอ โดยปกติแล้วหากค่าประสบการณ์ไม่เพียงพอ ข้อความจะขึ้นว่า ค่าประสบการณ์ไม่เพียงพอ แต่นี่กลับขึ้นเป็นอีกแบบ ชีฟลองหาปุ่มแสดงเงื่อนไขการปลดล็อก ซึ่งก็เจอปุ่มนั้นอยู่บนสุดของเมนูในหน้านี้
วิธีปลดล็อกพืชพรรณเหล่านี้คือ ต้องมีระดับสกิลต่าง ๆ ถึงระดับที่กำหนด
"คล้ายกับการปลดล็อกสกิลเสริมสินะ"
สกิลเสริม เป็นสกิลกรอบสีแดง สกิลพวกนี้นอกจากจะใช้ค่าประสบการณ์แล้ว ยังจำเป็นต้องทำให้สกิลอื่นที่ระบุถึงระดับที่กำหนดอีกด้วย โดยแต่ละสกิลจะมีเลขตามอยู่ด้านหลัง หากเลขยิ่งสูงเท่าไหร่ ยิ่งใช้ได้ชำนาญและมีประสิทธิภาพมากเท่านั้น อย่างสกิลขยายขอบเขตนอกจากจะใช้ค่าประสบการณ์แล้ว ยังมีข้อกำหนดด้วยว่าสกิลเร่งโตจะต้องมีความชำนาญในระดับยี่สิบขึ้นไป ถึงจะปลดล็อกขยายขอบเขตได้
กลางค่ำคืน แม้อีฟจะหลับไม่อยู่เชียร์พี่ชายแล้ว แต่ชีฟก็ยังคงพยายามที่จะฝึกฝนเพิ่มระดับสกิลให้ตรงตามความต้องการของต้นมักกะลีผล โดยถ้าจะปลูกมักกะลีผลได้นั้นเขาจะต้องมีสกิลเพิ่มพูนสารอาหารอยู่ในระดับสามสิบและเร่งโตสี่สิบ การเพิ่มระดับนั้นคือการต้องใช้งานสกิลนั้นบ่อย ๆ ซึ่งจากช่วงเย็นจนถึงเที่ยงคืน เขาพึ่งจะทำให้สกิลเพิ่มพูนสารอาหารถึงระดับที่ต้องการได้เพียงสกิลเดียว ส่วนเร่งโตตอนนี้อยู่ที่ระดับสามสิบเท่านั้น ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ ความยากในการพัฒนาก็จะมากขึ้นตามไปด้วย
แต่ด้วยแรงฮึดที่เกิดจากความพลุ่งพล่านของฮอโมน ก็ทำให้ชีฟยังคงฝึกฝนต่อไปโดยการเที่ยวไปเร่งโตต้นไม้บ้างต้นหญ้าบ้าง เสกเมล็ดพันธุ์ออกมาเร่งโตเองบ้าง จนในที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น ชาวบ้านที่ตื่นเช้าต่างพากันมองมายังทุ่งนาที่แสนแปลกประหลาด เพราะในทุ่งนาแห่งนี้นั้นนอกจากจะมีหญ้าขึ้นรกรุงรังแล้ว ยังมีพืชหน้าตาแปลก ๆ งอกขึ้นมาอีกมากมาย ที่กลางทุ่งนานั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังจ้องมองเมล็ดพันธุ์รูปร่างคล้ายคนในมือด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขานั้นดูซีดเซียวราวกับคนที่โดนบังคับใช้แรงงานมาอย่างหนัก
ชีฟหย่อนเมล็ดลงไปในหลุมเล็ก ๆ ก่อนจะใช้พลังเฮือกสุดท้ายในการทำให้เจ้าเมล็ดพันธุ์นี้เจริญงอกงามขึ้นมา เมื่อใช้งานสกิลเร่งโต เจ้าเมล็ดน้อยก็ค่อย ๆ งอกใบสีเขียวออกมาจากเมล็ด ก่อนจะค่อย ๆ เติบโตกลายเป็นต้นไม้ต้นเล็ก แล้วขยายใหญ่ขึ้นอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นต้นไม้สูงใหญ่ที่พร้อมผลิดอกออกผล
ตื๊ด ตื๊ด การเติบโตของต้นมักกะลีผลหยุดลง พร้อมกับมีข้อความแจ้งเตือนสีแดงปรากฏขึ้นมาตรงหน้า
[ไม่สามารถออกผลได้ เนื่องจากวัตถุดิบไม่เพียงพอ]
ความหวังความฝันสูญสลายไปในพริบตา เพราะตอนนี้เขาไม่เหลือแรงจะทำอย่างอื่นได้อีกแล้ว และวัตถุดิบที่มันต้องการก็คือพลังชีวิตของสปีชี่ส์ใกล้เคียง เขาจะไปหาที่ไหนยังไงยังไม่รู้เลย
การใช้สกิลอย่างหักโหมทำให้ร่างกายของเขาเหนื่อยล้าจนเกิดขีดจำกัด และได้รับบาดเจ็บจากการใช้พลังที่เกินตัว
"อัก"
ชีฟกระอักเลือดสีแดงสดออกมาจากปาก ก่อนจะสลบไปตรงหน้าต้นไม้ใหญ่ที่ตนปลูกขึ้น
"เอื๊อะ"


## บุกรุก

โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ณ เขตเชียงราย ภายในห้องพักผู้ป่วยรวม พยาบาลกำลังชี้แจงสาเหตุการสลบไปของลูกชายให้กับไพรินฟัง
"ปกติแล้วร่างกายมนุษย์จะสามารถดึงพลังมาใช้สกิลได้แค่หกสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ลูกของคุณแม่เหมือนจะฝืนตัวเองจนใช้ถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ นั่นเลยทำให้ร่างกายบีบคั้นตัวเองจนอวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บ อย่างที่เห็นค่ะ"
ไพรินพยักหน้ารับรู้ พยาบาลก็พูดต่อ
"แต่ก็ไม่ต้องห่วงไปนะคะ เป็นเพียงแค่การบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น พักฟื้นสักสองสามวันเดี๋ยวก็หาย เอ่อไม่ทราบว่าลูกชายมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมต้องบีบคั้นการใช้สกิลขนาดนี้"
ไพรินส่ายหัว
"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ แต่ยังไงก็อย่าให้ลูกชายหักโหมแบบนี้อีกนะคะ"
"ค่ะ"
เมื่อพยาบาลเดินออกไปชีฟก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาพอดี อีฟที่ดูอยู่ตรงโซฟาสำหรับผู้มาเฝ้าผู้ป่วยก็ตะโกนเรียกแม่
"แม่ พี่ชายฟื้นแล้ว"
ไพรินรีบเดินมาดูลูกชายที่กำลังลุกขึ้นแล้วมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย
"เป็นไงบ้างลูก"
"แม่ ผมมาที่นี่ได้ไง"
"อีฟไปเจอลูกสลบอยู่กลางทุ่งนา แม่ก็นึกว่าลูกเป็นอะไรไปเลยโทรตามเรียกรถพยาบาล"
"อ้อ"
"ว่าแต่ทำไมลูกใช้พลังเกินตัวขนาดนั้นละลูก มีอะไรหรือเปล่า"
"เอ่อ พอดีผมอยากพัฒนาตัวเองให้เก่งกว่านี้ จะได้มีหนทางหาเงินได้หลาย ๆ ด้านนะครับ"
"ตอแหล!"
ชีฟหันขวับไปมองตามเสียงทันที ก่อนจะพบว่าเป็นเสียงทีวีที่กำลังฉายละครไทยน้ำเน่าอยู่
"หน็อย ทำเป็นอิดออด แต่ลึก ๆ ภายในเธอก็อยากได้คุณนิพนธุ์เป็นผัวใช่มั้ยละ"
ไพรินจ้องหน้าลูกที่อยู่ดีดีก็หันไปมองทีวี
"มีอะไรมั้ยลูก เดี๋ยวนี้ลูกชอบดูหนังแบบนี้ด้วยเหรอ"
ชีฟหัวเราะแห้ง ๆ แล้วตอบ
"เปล่าครับ แค่เสียงมันดังเกินไป"
"อืม แต่ลูกไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว"
พอถึงช่วงบ่าย หมอก็อนุญาตให้ชีฟเดินทางกลับบ้านได้ เพราะชีฟอาการไม่หนักมาก ระหว่างทางพวกเขานั้นเห็นโรงเรียนอนุบาลที่เด็กกำลังแรกของขวัญกันอย่างสนุกสนานเพราะใกล้จะปีใหม่ ไพรินและชีฟจึงคิดจะพาอีฟเข้าโรงเรียน แต่เจ้าตัวกับค้านหัวชนฝาและงอแงใส่ ทำเอาทั้งสองคนปวดหัวไม่ใช่น้อย แต่โชคดีที่เสาไฟหน้าโรงเรียนมีป้ายครูพิเศษรับสอนส่วนตัวติดอยู่ ชีฟจึงเสนอจ้างครูเหล่านี้มาสอนอีฟที่บ้านแทน ซึ่งค่าใช้จ่ายก็มีหลายระดับตามชั่วโมงการสอนและระดับชั้น โดยพวกเขานั้นเลือกราคาที่แพงที่สุดคือห้าล้าน จะเป็นการสอนตั้งแต่อนุบาลจนถึงปริญญาตรี ชีฟเป็นคนโทรหาเจ้าของใบปลิวและตกลงราคา ก่อนจะโอนจ่ายเงินแล้วนัดวันเริ่มเรียนให้แก่อีฟ
วันเสาร์ที่สามสิบธันวาคม วันนี้ครูที่จะมาสอนอีฟนั้นขอมาก่อนเวลา เนื่องจากครอบครัวของครูอยู่ต่างรัฐ จึงไม่มีใครร่วมฉลองปีใหม่ด้วย คุณครูจึงขอมาฉลองปีใหม่กับพวกเขา
ในยามเช้าชีฟเดินดูดกลืนสารอาหารเหล่าพืชพันธุ์ที่เขาปลูกเล่น ๆ ในทุ่งนาข้างบ้านเพื่อเพิ่มความสามารถ การดูดกลืนสารอาหารนั้นหากดูดมากพอพวกพืชก็จะสลายกลายเป็นผงไป
ในระหว่างที่ชีฟกำลังย่อยสลายพวกพืชอยู่นั้นรถเบนซ์คันหนึ่งก็แล่นมาจอดที่หน้าบ้านเขา ก่อนจะมีหญิงสาวผมสีน้ำตาลใส่แว่นลงมาจากรถ ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ เมื่อหน้าอกหน้าใจของเธอนั้น
"นี่มันเอฟเรียกพี่อีเรียกพ่อชัด ๆ"
ชีฟจ้องมองหญิงสาวที่ใส่เสื้อไหมพรมสีน้ำตาลและกางเกงยีนเดินไปที่หน้าประตูรั้วสีแดง แล้วตะโกนเรียกคนในบ้าน ชีฟที่เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปต้อนรับทันที
"มาหาใครครับ"
หญิงสาวหันมามองชีฟ
"ฉันถูกจ้างให้มาเป็นครูสอนเด็กที่ชื่ออีฟค่ะ"
ชีฟยิ้มแช่ง ก่อนจะเปิดประตูรั้วให้
"บ้านหลังนี้แหละครับ เชิญเลย ๆ"
หญิงสาวคนนี้คือครูสอนของอีฟนั่นเอง คุณครูสาวคนนี้มีชื่อเล่นว่า 'น้ำตาล' มีอายุยี่สิบห้าปี เรียนจบปริญญาโท และที่สำคัญที่สุดคุณครูยังไม่มีผ..เอ๊ยโสดสนิทไร้ซึ่งชายใดมาเกี่ยวข้อง
อีฟที่รู้ว่าเป็นครูที่จะมาสอนตนก็ออกมาต้อนรับด้วยความสดใสร่าเริง เพราะอีฟนั้นดีใจที่จะไม่ต้องไปเรียนที่โรงเรียน
"คุณครูน้ำตาลสวัสดีค่ะ"
"สวัสดีจ้ะ อีฟใช่มั้ย"
"ค่ะ"
ไพรินที่เดินตามออกมาก็เข้ามาทักทายด้วย
"สวัสดีค่ะครูน้ำตาล"
"สวัสดีค่ะ อันนี้คงเป็นคุณแม่ไพรินใช่มั้ยคะ"
"ใช่จ้ะ ส่วนนั่นก็ลูกชาย ชื่อชีฟ"
ไพรินผายมือไปทางชีฟ
"สวัสดีจ้ะ"
"สวัสดีครับ"
บ้านของชีฟนั้นมีห้าห้องนอน เนื่องจากเมื่อก่อนเคยมีทั้งตายายและปู่ย่ามาอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้พวกท่านนั้นเสียไปหมดแล้ว นั่นทำให้ตอนนี้มีห้องว่างให้ครูน้ำตาลพักอาศัยอยู่ได้พอดี
จากนั้นครูน้ำตาลก็ขับรถเข้ามาจอดในบ้าน และแม่ก็ให้การต้อนรับอย่างดีด้วยผลไม้หลากหลายชนิดที่ชีฟเร่งโตขึ้นมา
เช้าวันใหม่ อีฟก็ได้เริ่มเรียนหนังสือทันที อีฟชื่นชอบการเรียนการสอนแบบตัวต่อตัวกับครูน้ำตาลมาก เพราะมันทำให้เธอไม่ต้องออกจากบ้านไปไหน แถมเวลาเรียนก็น้อยกว่าการเข้าเรียนตามโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่น ๆ อีกด้วย
พอตกเย็นครูน้ำตาลก็พาอีฟออกมาปั่นจักรยานเล่นที่ถนนใหญ่ ถนนเส้นนี้เป็นถนนที่เชื่อมหมู่บ้านกับท้องนา นั่นทำให้มีรถสัญจรผ่านไปมาน้อยมาก โดยหากปั่นไปทางทิศตะวันออก ก็จะเจอบ้านเรือนที่มีลักษณะเป็นบ้านสวนปลูกอยู่ห่าง ๆ กัน เพราะเป็นทางเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านบางคนเลือกที่จะมาปลูกบ้านในที่นาเพื่อความสะดวกสบายในการทำนา เหมือนตายายของชีฟที่มาปลูกบ้านกลางที่นาของตน และเมื่อไปทางทิศตะวันตก ก็จะเป็นทุ่งนาแสนสวย โดยเมื่อมาทางนี้พวกเขาจะเจอแต่ทุ่งนา ที่ชาวบ้านกำลังพากันไถหน้าดินเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเพราะปลูกในช่วงนาปรัง
ครูน้ำตาลและอีฟพากันปั่นจักรยานไปทางทิศตะวันตกเรื่อย ๆ เพื่อชื่นชมพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน โดยด้านหลังของทั้งสองคนนั้นมีชีฟปั่นจักรยานตามมาด้วย
วันนี้เป็นวันที่สามสิบเอ็ดธันวาคม เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่แค่มาชื่นชมพระอาทิตย์ตกดินเพียงอย่างเดียว แต่พวกเขามีเป้าหมายอื่นอีกก็คือร้านค้าสะดวกซื้อที่อยู่กลางทุ่ง เจ้าของร้านค้าแห่งนี้นั้นหัวดีมาก เพราะเขาเลือกที่จะเอาอุปกรณ์สนับสนุนการเกษตรต่าง ๆ มาเปิดร้านขายของอยู่กลางทุ่ง นั่นทำให้เกษตรกรหลายคนที่ขี้เกียจออกไปซื้อของไกล ๆ มักจะมาซื้อของกับร้านค้าแห่งนี้
ทั้งสามคนมาจอดอยู่ที่หน้าร้านในส่วนของอาหารและขนมขบเขี้ยว ก่อนจะพากันตรงดิ่งเข้าไปเลือกขนมและน้ำอัดลมที่ตนชอบ ใช้เวลาไม่นานทั้งหมดก็พากันหอบขนมถุงใหญ่ออกมาจากร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะเอามาห้อยไว้ที่จักรยาน
เปรี๊ยะ!!! เสียงเหมือนกับกระจกร้าวดังกังวานไปทั่วท้องนภา เมื่อทุกคนเงยหน้ามองท้องฟ้า ก็พบรูขนาดใหญ่ที่เหมือนกับกระจกใสที่โดนลูกบอลขว้างใส่จนแตกเป็นรู เจ้ารูนี้สูงจากพื้นเพียงสามเมตร นั่นทำให้ทุกคนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน และนอกจากรูนี้แล้วก็มีรูอื่น ๆ ปรากฏขึ้นรอบบริเวณ เจ้าของร้านรีบขนของบางส่วนลงห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว ทุกคนรู้จักปรากฏการณ์นี้ดี เพราะมันเหมือนกับวันที่ปีศาจบุกโลกครั้งแรก
ชีฟที่เห็นดังนั้นก็ตะโกนขึ้นมา
"กลับบ้านเร็ว"
คนอื่น ๆ พากันสตาร์ทรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว พวกชีฟทั้งสามคนก็รีบปั่นจักรยานให้เร็วที่สุดเช่นกัน
ในระหว่างทางชีฟมองรูแต่ละรูที่ปรากฏขึ้นมา รูเหล่านี้มีขนาดเล็กมาก ไม่เหมือนกับวันที่ปีศาจบุกครั้งแรก
"พวกมันหาทางเล็ดลอดตราเวทย์มาได้งั้น"
ชีฟพึมพำตามสิ่งที่คิด เพราะตอนปีศาจบุกครั้งแรกนั้น รูเหล่านี้ใหญ่กว่านี้มาก และมีปีศาจหลากหลายสายพันธุ์พากันออกมามากมาย
ในขณะที่ปั่นจักรยานชีฟก็จ้องมองรูเหล่านั้นไม่วางตา และก็เป็นดั่งที่คิดเอาไว้ มันมีสิ่งมีชีวิตสีเขียวออกมาจากรูและล่วงตกลงบนพื้น สิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงกับมนุษย์แต่มีผิวหนังสีเขียวและหูที่แหลมกับจมูกที่ยาวดูน่าเกลียด พวกมันคือสิ่งที่เรียกว่า "ก็อปลิน"
ก็อปลินจำนวนมากร่วงออกมาจากรูเหล่านั้นไม่หยุดไม่หย่อน พวกมันมีขนาดตัวที่ไม่ใหญ่นักเมื่อเทียบกับมนุษย์ จากข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ตัวที่โตเต็มที่สูงแค่ร้อยยี่สิบเท่านั้น
"กรี๊ด!!!"
อีฟกรีดร้องลั่นเมื่อก็อปลินตัวหนึ่งมายืนดักพวกเขาอยู่บนถนน ในมือของมันมีท่อนไม้ขนาดเหมาะมืออยู่ด้วย
ชีฟเร่งความเร็วรถจักรยานแล้วชนใส่ก็อปลินเต็มแรง ก่อนจะล้มไปทั้งคู่ ชีฟรีบลุกขึ้นมารัดคอมันเอาไว้จากด้านหลัง แล้วตะโกนบอกอีฟกับครู
"ไป ไม่ต้องรอ"
ทั้งสองคนส่ายหัว เพราะยังมีอีกสามสี่ตัวดักอยู่ข้างหน้า และอีกหลายตัวที่กำลังตามมาด้านหลัง
กร๊อก ชีฟตัดสินใจหักคอก็อปลินในมือของตัวเองอย่างรวดเร็ว เมื่อพวกเขากำลังจะถูกล้อม ชีฟตัดสินใจหยิบกระบองไม้ขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าใส่อีกสี่ตัวที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา โชคดีที่พวกมันตัวเล็ก ทำให้ชีฟฟาดเพียงทีเดียวก็สามารถอัดพวกมันให้กระเด็นตกลงไปในท้องนาที่อยู่สองฟากถนนได้ และด้วยความช่วยเหลือของครูน้ำตาลที่ใช้จักรยานของตัวเองเหวี่ยงใส่ก็อปลินตัวหนึ่งจนมันสลบไป ทำชีฟนั้นสามารถจัดการฟาดอีกสามตัวให้หลีกทางพวกเขาไปได้ อีฟที่ยังอยู่บนจักรยานรีบปั่นอย่างรวดเร็ว ทิศทางข้างหน้าที่เป็นทางกลับบ้านนั้นไม่มีรูปรากฏขึ้นมาเลย นั่นทำให้พวกเขามั่นใจได้ว่าถ้าถึงบ้านแล้วพวกเขาน่าจะปลอดภัย
ชีฟและครูน้ำตาลที่เสียจักรยานไปพยายามวิ่งตามอีฟไปติด ๆ เพียงไม่นานพวกเขาก็มาถึงรั้วสีแดงที่เป็นประตูบ้านของพวกเขา
อีฟที่ยืนอยู่ติดกับรั้วกรีดร้องลั่น
"กรี๊ด!!! ครูน้ำตาล"


## ปลอดภัย

ครูน้ำตาลนั้นเป็นหญิงสาวที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงนัก เลยทำให้วิ่งช้าและรั้งท้าย ก็อปลินตัวหนึ่งที่วิ่งมาทันก็กระโดดจับขาครูสาวเอาไว้จนล้มลง และพยายามจะใช้ท่อนไม้ฟาดเธอ แต่ครูสาวก็ยื้อแย่งท่อนไม้เอาไว้สุดกำลัง ด้านหลังของครูสาวนั้นก็ยังมีเหล่าก็อปลินตามมาอีกมาก
ชีฟเปิดประตูรั้วแล้วผลักน้องสาว
"เข้าบ้านอีฟ"
"แต่ครูน้ำตาล"
ชีฟตะคอกสุดเสียง
"เข้าบ้านไป!"
อีฟที่ถูกพี่ชายตะคอกใส่ก็น้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะยืนร้องไห้อยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปไหน
ชีฟนั้นไม่มีสกิลสำหรับต่อสู้เลย พื้นถนนใหญ่ก็เป็นยางมะตอยไม่สามารถใช้พรวนดินได้ ถึงเขาจะเป็นกังฟู แต่ก็อปลินนั้นมีจำนวนเกือบครึ่งร้อย ยังไงเขาก็สู้ไม่ไหว
ชีฟมองอีฟที่ไม่ยอมเข้าบ้าน ก็ได้แต่ลองเปิดเมนูขึ้นมาแล้วมองหาสกิลที่พอจะใช้ได้
"หนามอสรพิษ"
ชีฟจ้องมองดูเมล็ดพันธุ์กรอบสีฟ้ามันมีพิษร้ายถึงตาย แต่จะใช้ยังไงในเมื่อมันเป็นเถาวัลย์ที่มีหนามแหลมทั้งต้น ชีฟค้นหาอย่างอื่นต่อก่อนจะไปสะดุดตาเข้ากับเมล็ดพันธุ์ที่เขาคุ้นเคย
ชีฟวิ่งไปใช้ท่อนไม้ฟาดใส่ก็อปลินที่ยื้อแย่งท่อนไม้อยู่กับครูสาวจนมันปลิวกระเด็นไปหาพวกของมันที่พึ่งจะวิ่งมาถึง
ชีฟแกะผลไม้ที่คล้ายคลึงกับลูกมะขามแต่มีขนมากมายออกมาจากเสื้อ ก่อนจะขว้างใส่ฝูงก็อปลินตรงหน้า ก็อปลินตัวหนึ่งที่โดนมันเข้าก็ทำท่าเกาไปทั้งตัว ทำให้ตัวอื่นระแวงและพากันถอยหนี ชีฟยังมีเจ้าสิ่งนี้ติดตัวอีกหลายลูก เขาแกะออกมาจากเสื้อของตัวเองก่อนจะระดมขว้างใส่ฝูงก็อปลินจนหมด
ครูสาวที่ถูกชีฟพยุงให้ลุกขึ้นมองฝูงก็อปลินอย่างสงสัย พวกมันพากันหวาดกลัวและถอยห่างจากเจ้าตัวที่โดนขว้างใส่
"มันคืออะไรน่ะ"
ชีฟช่วยประคองครูสาวขึ้นมาแล้วตอบ
"หมามุ่ยครับ ไปกันเถอะ"
ครูสาวมองชีฟแล้วยิ้ม อีกฝ่ายมีไอเดียการเอาตัวรอดที่ดีไม่ใช่น้อย ก่อนที่เธอจะสัมผัสถึงความคันที่หน้าอกข้างขวา
"เอ่อ ฉุกละหุกแบบนี้จะเผลอจับก็ไม่ว่านะ แต่หมามุ่ยมัน"
ชีฟมองมือของตัวเองที่เต็มไปด้วยหมามุ่ย ตอนนี้มันได้เผลอไปจับหน้าอกของครูสาวแบบเต็มกำมือโดยไม่ได้ตั้งใจ
"อุ่ย"
ชีฟรีบขยับมือต่ำลงมาตรงเอว ก่อนจะพากันวิ่ง
ทั้งสามคนพากันวิ่งเข้าไปในตัวบ้านที่แม่ของพวกเขากำลังเปิดประตูรอพวกเขาอยู่ ชีฟนั้นอยู่รั้งท้ายและโปรยเมล็ดพันธุ์หนามอสรพิษไปรอบ ๆ ตัวบ้าน แล้วเร่งโตพวกมัน หนามอสรพิษเป็นพื้นไม้เลื้อยที่มีลักษณะเหมือนกับเถาวัลย์ เติบโตขึ้นมาอย่างช้า ๆ แต่การโตของพวกมันนั้นไม่มีอะไรให้เกาะให้เลื้อย ทำให้พวกมันกองกันไปกองกันมาจนกลางเป็นดงหนามอสรพิษที่ล้อมบ้านของชีฟเอาไว้อย่างแน่นหนา
ชีฟที่เข้ามาภายในตัวบ้านรีบแจ้งให้ทุกคนปิดหน้าต่างและประตูทุกบาน พร้อมกับกำชับว่าห้ามออกไปโดนหนามข้างนอกเด็ดขาด
ก็อปลินตัวอื่น ๆ ที่สังเกตอยู่สักพักก็เริ่มรู้แล้วว่าหมามุ่ยที่พวกมันโดน มีฤทธิ์ทำให้แค่คันคาย พวกมันที่เหลือจึงพากันหลีกเลี่ยงและวิ่งตรงมายังบ้านของชีฟ แต่เพียงแค่พวกมันสัมผัสโดนหนามแม้จะแค่เฉี่ยว พวกมันก็พากันดิ้นทุรนทุรายลงไปกับพื้นพร้อมกับมีน้ำลายฟูมปาก ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองนาที พวกมันก็เสียชีวิต
หนามอสรพิษทำงานได้อย่างดีเยี่ยม มันสังหารก็อปลินทุกตัวที่สัมผัสโดนมันเข้า ชีฟและครูสาวที่อยู่ด้านในก็พากันเอาของแข็งมาขูดหมามุ่ยออกจากตัว ก่อนจะตามด้วยล้างตัวแล้วทายาแก้คัน
ชีฟที่พึ่งฉาบยาแก้คันมาทั้งตัวก็เดินขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านก่อนจะเห็นครูน้ำตาลยืนมองบ้านข้าง ๆ ผ่านรูหน้าต่างที่แง้มไว้เล็กน้อย
ภาพที่เห็นทำให้ครูน้ำตาลรู้สึกเศร้าสลดกับภาพตรงหน้า ที่หน้าประตูบ้านหญิงวัยกลางคนกำลังถูกพวกก็อปลินลุมทุบด้วยท่อนไม้จนร่างกายแหลกเละไม่มีชิ้นดี
"โหดร้ายมาก"
ชีฟที่ยืนมองอยู่ด้านหลังแม้จะไม่ชอบอีกฝ่าย แต่เขาก็รู้สึกเสียใจที่ลืมช่วยอีกฝ่ายไปเลย
ก็อปลินจำนวนมากพากันมาล้อมบ้านของชีฟเอาไว้ แต่พอเห็นว่าพวกมันไม่สามารถฝ่าดงหนามอสรพิษเข้าไปได้ พวกที่เหลือก็พากันวิ่งไปโจมตีบ้านหลังอื่นต่อ
ตอนนี้ทั้งสี่คนได้แต่พากันนั่งกินขนมขบเขี้ยวและน้ำหวานน้ำอัดลมกันอยู่หน้าจอทีวีกลางบ้าน โชคดีที่ของส่วนใหญ่ยัดใส่ตะกร้าจักรยานของอีฟ ทำให้พวกเขายังเหลือของเล็กน้อยไว้กินกันในช่วงปีใหม่ และคุณไพรินแม่ของอีฟและชีฟ ก็มีของคาวมากมายกักตุนไว้ในตู้เย็น พวกเขาจึงมีกับข้าวแสนอร่อยไว้กิน เพื่อรอให้มีคนมาจัดการกับก็อปลินที่เหลือ
ในโทรทัศน์ทีวียังคงรายงานสถานการณ์การโจมตีของก็อปลินอย่างไม่หยุดไม่หย่อน นักรบสกิลจำนวนมากที่เป็นนักศึกษารุ่นแรก ๆ ที่เรียนจบ ก็พากันไปยังจุดต่าง ๆ ทีได้รับรายงานและไล่จัดการพวกก็อปลิน
เหตุการณ์ครั้งนี้ถูกคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าอาจจะเกิดขึ้น แม้ตราเวทย์จะทรงพลังแค่ไหน แต่มันก็ย่อมจะมีช่องโหว่ พวกปีศาจได้อาศัยช่องโหว่นี้ในการเปิดมิติขนาดเล็ก และส่งพวกก็อปลินเข้ามาจู่โจมมนุษย์เพื่อหยั่งเชิง ก็อปลินเป็นเผ่าพันธุ์ที่ขยายจำนวนได้รวดเร็ว พวกมันจึงเหมาะที่สุดที่จะใช้เป็นเบี้ยในการก่อกวนหรือหยั่งเชิงศัตรูที่แข็งแกร่ง
วันรุ่งขึ้นครูน้ำตาลก็ขอยกเลิกคอสการเรียนการสอนและขอตัวกลับบ้าน แต่หลังจากที่ชีฟสลายหนามไปจนหมด ก็พบว่ายางรถของครูน้ำตาลนั้นโดนหนามทิ่มจนยางรั่วทั้งสี่ล้อ นั่นทำให้ครูน้ำตาลต้องค้างอยู่บ้านของชีฟต่อไปเพื่อรอช่างมาซ่อม
ตกเย็นลูกหลานของป้าข้างบ้านก็พากันมารับศพป้า พวกนั้นพากันก่นด่าและสาปแช่งชีฟที่ไม่ช่วยแม่ของพวกเขา ก่อนจะพากันประกาศขายบ้านของตัวเองแล้วย้ายข้าวของออกไป
อีกหนึ่งวันต่อมาชีฟคิดวิธีใหม่ที่จะปกป้องบ้านของตัวเอง นั่นคือปลูกต้นไผ่ให้โตเป็นแนวยาวล้อมรอบรั้วบ้านของเขาเอาไว้ จากนั้นก็ปลูกหนามอสรพิษให้และเลื้อยขึ้นไปตามต้นไผ่ ส่วนรั้วที่ติดกับบ้านข้าง ๆ นั้นชีฟก็ปลูกไผ่ไว้ด้านในของรั้วแทน ส่วนบริเวณหน้าประตูชีฟทำให้ไผ่โค้งเข้าหากันจนกลายเป็นซุ้มประตู และตัดไผ่สองท่อนมาเกี่ยวเถาวัลย์หนามเอาไว้แล้ววางระเกะระกะไว้บนถนนทางเข้า เมื่อจะออกจากบ้านก็ยกไม้ไผ่ออก เมื่อกลับเข้ามาก็ยกมาปิดไว้เหมือนเดิม เป็นการป้องกันแบบง่าย ๆ ที่ได้ผลดี
สองวันต่อมาครูน้ำตาลก็จากไปในตอนเช้าเนื่องจากช่างมาปะยางให้แล้ว พอตกเย็นพวกก็อปลินก็บุกโจมตีอีกระลอก คราวนี้ทั้งสามคนก็แค่นั่งรับประทานอาหารกันอยู่เฉย ๆ รอพวกนักรบสกิลมาจัดการ
ทั้งสามคนนั่งรับประทานอาหารอยู่หลังบ้านพร้อมกับบรรยากาศที่มีเสียงดังป๊อกแป๊กไม่หยุด เสียงเหล่านี้คือเสียงของก้อนหินที่พวกก็อปลินพากันขว้างใส่ แต่ไม้ไผ่ที่หนาและแข็งแรงนั้นก็สามารถป้องกันหินแข็งเหล่านี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
การโจมตีระลอกนี้ก็เหมือนกับทุกครั้ง พอเช้าตรู่ของอีกวัน พวกมันก็โดนนักรบสกิลจัดการจนหมด แต่ทุกครั้งที่เจ้าหน้าที่เก็บศพนั้นมาเคลียศพของก็อปลิน ชีฟก็ต้องสลายหนามอสรพิษทิ้งเป็นการชั่วคราว เพื่อความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่
แต่หลังจากเจ้าหน้าที่เก็บศพจนหมดในช่วงบ่าย ชีฟก็มีอันต้องแปลกใจเมื่อเห็นรถเบนซ์ที่คุ้นตาขับมาหาพวกเขา เจ้าของรถก็คือครูน้ำตาลนั่นเอง
พ่อแม่ของครูน้ำตาลนั้นทำงานอยู่รัฐอินเดีย การปกป้องประชาชนของที่นั่นไม่ค่อยจะมีคุณภาพเสียเท่าไหร่ พอกลับมาอยู่รัฐไทยก็เจอสภาพแย่ ๆ พอกัน นั่นทำให้ครูน้ำตาลที่นึกถึงการป้องกันของชีฟเสนอกับพ่อแม่ว่า มีคนคนหนึ่งที่หน้าจะปกป้องพวกเขาได้ดี
สุดท้ายทั้งสามคนจึงพากันมาซื้อบ้านข้าง ๆ ของชีฟ แล้วย้ายเข้ามาอยู่ ซึ่งเมื่อบ้านทั้งสองหลังรวมกัน ก็จะกลายเป็นบ้านที่ล้อมรอบด้วยทุ่งนาทันที ชีฟจึงปรับรูปแบบการป้องกันแบบใหม่ โดยกำแพงไม้ไผ่ก็ให้ล้อมรั้วบ้านของพวกเขาตามเดิม ดีกว่าเดิมตรงที่ไม่ต้องมาล้อมตรงกำแพงระหว่างบ้านทั้งสองหลังอีก ส่วนทุ่งนาที่ล้อมบ้านพวกเขาทั้งสองหลังเอาไว้ชีฟก็กระจายหนามอสรพิษไว้ทั่วไปหมด แล้วทำรั้วไม้ไผ่เล็ก ๆ กั้นไว้อีกชั้น จากนั้นก็ติดป้ายไว้ด้วยว่า หนามมีพิษอันตรายถึงชีวิตห้ามโดนเด็ดขาด
เท่านี้บ้านใหม่ของครูน้ำตาลและบ้านของชีฟก็สามารถป้องกันก็อปลินตัวเล็กได้อย่างสมบูรณ์แบบ
หนึ่งเดือนต่อมา
ในหนึ่งเดือนมานี้ พวกก็อปลินจะพากันโผล่มาแค่อาทิตย์ละหนึ่งถึงสองครั้ง และพื้นที่ที่พวกมันชอบโผล่ออกมานั้นก็มักจะเป็นหมู่บ้านในเขตชนบท ซึ่งทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนเป็นอย่างมาก ถึงแม้หลายบ้านจะมีห้องใต้ดินเพื่อหลบซ่อน แต่พวกเขาก็ยังได้รับความเสียหายจากการทำลายข้าวของของพวกก็อปลินอยู่ดี
ในบ้านหลังหนึ่ง สองครอบครัวพากันมานั่งล้อมวงรับประทานอาหารเย็นอยู่ที่ครัวหลังบ้านของครูน้ำตาล ด้วยที่ว่ามันกว้างกว่าบ้านของชีฟเยอะมาก แถมมีทีวีจอใหญ่ให้ดูด้วย
ทั้งหมดนั่งรับประทานอาหารไปด้วยดูทีวีไปด้วยอย่างมีความสุข แม้เสียป๊อกแป๊กจากการขว้างปาของพวกก็อปลินจะรบกวนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรมากมายนัก
วันนี้ข่าวในทีวีเป็นข่าวสด ที่นักข่าวพากันไปดักรอผู้บังคับบัญชาสูงสุด (ผบ.สส.) ของนักรบสกิลแห่งรัฐไทยอยู่หน้าตึกสำนักงาน
เมื่อผบ.ร่างท้วมเดินออกมา นักข่าวก็พากันกรูเข้าไปหา แต่ถูกนักรบสกิลในชุดทหารยืนกั้นเอาไว้ นักข่าวคนหนึ่งตะโกนถาม
"ท่านผบ.คะ นี่ก็ผ่านกันมาตั้งเดือนนึงแล้ว หลาย ๆ รัฐสามารถรับมือกับสถานการณ์ได้อย่างดี แต่ทำไมรัฐของเรายังมีรายงานผู้เสียชีวิตอยู่เลย ไม่ทราบว่าท่านผบ.คิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้คะ"
"ไม่รู้ไม่รู้ไม่รู้ ไปถามเลขาผมนู่น"
เมื่อเจอคำถามที่ตอบได้ยาก ผบ.ก็สะบัดหน้าเดินหนีไปขึ้นรถที่เตรียมไว้อย่างรวดเร็ว นักข่าวที่เห็นเลขาสาวหน้าตาดีกำลังตามออกมา ก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที เลขาสาวที่โดนโยนขรี้ เอ้ย โยนงานมาให้ก็ต้องทำใจตอบออกมา
"เอ่อ ตอนนี้ทางเราได้พยายามควบคุมสถานการณ์อย่างเต็มที่ และจัดสรรกำลังอย่างเหมาะสม เพราะฉะนั้น ขอให้ประชาชนทุกคนมั่นใจได้เลยว่า พวกคุณจะได้รับความปลอดภัยจากเราแน่นอน ขอตัวก่อนนะคะ"
พูดจบเลขาสาวก็รีบหนีไปขึ้นรถอีกคน
ทางด้านสองครอบครัวที่ดูข่าวอยู่ก็พากันมองไปรอบ ๆ ที่มีแต่ต้นไผ่และเสียงกระทบดังป๊อกแป๊ก ทั้งหมดพากันก้มหน้ามองจานแล้วส่ายหัวอย่างเอือมระอาให้กับคำว่าปลอดภัยที่ได้ยิน นี่ถ้าพวกเขาไม่มีสกิลของชีฟ คงจะไม่รอดกันแน่ ๆ ชีฟเขี้ยวข้าวเสร็จก็พึมพำออกมา
"ปลอดภัยพ่อง"
อีฟที่นั่งข้าง ๆ ตีพี่ชายหนึ่งที
"หยาบคาย"


## มักกะลีผล

ยามเช้าที่สดชื่นภายในบ้านที่เงียบสงบ ชีฟกำลังนอนศึกษาสกิลใหม่ ๆ ที่พึ่งจะปลดล็อกได้อย่างสบายอารมณ์บนโซฟาตัวโปรด การบุกรุกของก็อปลินนั้น กับคนอื่นอาจจะดูเหมือนเป็นการสร้างความเดือดร้อนให้อย่างมหาศาล แต่กับชีฟนั้นมันคือการทำฟาร์มค่าประสบการณ์ดีดีนี่เอง ทุกครั้งที่มีก็อปลินกลุ่มใหม่มา พวกมันจะพยายามฝ่าหนามเข้ามาในบ้านให้ได้ตลอด ซึ่งทำให้อย่างน้อย ๆ พวกมันต้องเสียสละถึงสิบกว่าชีวิต ถึงจะรู้ว่าหนามนั้นอันตรายถึงตาย
ชีฟมีสีหน้าเคร่งเครียดทันทีเมื่อเขาพึ่งจะสามารถปลดล็อกสกิลกรอบสีแดงหนึ่งสกิลกับเมล็ดพันธุ์กรอบสีทองสองเมล็ดได้ โดยสกิลสีแดงนั้นมีชื่อว่าผสมสายพันธุ์ ส่วนเมล็ดพันธุ์กรอบทองทั้งสองนั้นคือต้นไม้แห่งชีวิต และเถาสูบชีวิต โดย เถาสูบชีวิตนั้นมีเงื่อนไขด้วยว่าจะต้องมีสกิลเก็บรักษาและแปรสภาพ นั่นทำให้ชีฟต้องเมินมันไปเพราะเขานั้นมีค่าประสบการณ์ไม่พอ
แต่ชีฟก็ไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด เพราะตอนนี้เขากำลังสนใจเจ้าต้นไม้แห่งชีวิตเป็นอย่างมาก เนื่องจากผลของมันอาจจะไปเข้าเงื่อนไขของต้นไม้บางต้นพอดี เทพแห่งความใฝ่รู้สิงสถิตในตัวเขาทันที ชีฟอ่านรายละเอียดแต่ละบรรทัดอย่างตั้งใจถึงการทำงานของมัน
ต้นไม้แห่งชีวิตจะให้ผลที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิตในทุก ๆ หนึ่งพันปี โดยระยะเวลาจะเร็วหรือช้านั้นก็ขึ้นอยู่กับสารอาหารที่มันได้รับ หรือถ้าหากมีซากสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วไม่เกินสามวันไปสัมผัสรากของมัน มันก็จะดูดกลืนพลังงานชีวิตของซากเหล่านั้นและให้ผลได้เร็วขึ้น
เมื่ออ่านจนเข้าใจชีฟก็ยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะคิดถึงวันที่เหล่าก็อปลินจะมาบุกโจมตีจนใจแทบขาด ทั้งที่วันนี้เป็นวันที่เงียบสงบแท้ ๆ แต่ชีฟก็เอาแต่กระวนกระวายจนต้องลุกออกจากโซฟาแล้วออกไปเดินเล่นข้างนอก ตอนนี้ที่โต๊ะไม้หินอ่อนหน้าบ้านของชีฟ อีฟกำลังเรียนหนังสืออยู่กับครูน้ำตาลที่ใส่เสื้อยืดสีขาวบาง ๆ จนเห็นขอบชุดชั้นในดันออกมา แถมครูยังใส่กางเกงขาสั้นอีกด้วย
ชีฟยืนจ้องมองดูอย่างเพลินตาสักพัก ก่อนจะนั่งลงบนพื้นสนามหญ้าหน้าบ้าน แล้วเปิดดูสกิลอื่น ๆ อันที่จริงแล้วเขาไม่ได้ปลดล็อกได้แค่สกิลกรอบแดงกับเมล็ดกรอบทอง แต่มีกรอบสีอื่น ๆ ด้วย แต่มันเป็นสกิลธรรมดาที่เขาไม่ค่อยจะสนใจเท่านั้นเอง
"ใบแห่งการรักษางั้นเหรอ"
แค่ชื่อชีฟก็พอเดาได้แล้วว่าใช้ทำอะไร ใบแห่งการรักษาเป็นเมล็ดพันธุ์กรอบสีม่วง ที่สามารถรักษาแผลให้หายได้ในทันทีโดยการกินใบของมัน และนอกจากรักษาแล้วมันยังสามารถใช้ถอนพิษได้ด้วย โดยพิษที่ถอนได้นั้นจะต้องมีระดับสีกรอบต่ำกว่าหรือเทียบเท่ากับสีม่วงเท่านั้น
"อืม น่าจะถอนพิษของหนามอสรพิษได้นะแบบนี้"
ชีฟคิดพลางนึกถึงอนิเมชั่นเก่า ๆ ของรัฐญี่ปุ่น ที่มีสาวน้อยถือโล่แล้วยอมโดนพิษเรื่อย ๆ จนตัวเองมีภูมิต้านทานพิษขึ้นมาได้
"ลองหน่อยดีกว่า"
ชีฟเดินไปที่ริมรั้วของบ้านแล้วปลูกใบแห่งการรักษาขึ้นมาหลายต้น ก่อนจะหามีดไปตัดเอาหนามอสรพิษออกมาท่อนหนึ่งแล้วกลับมายืนที่เดิมตรงที่ตนเองนั้นปลูกใบแห่งการรักษาไว้
ชีฟลองเด็ดมาหนึ่งใบ ซึ่งใบของมันนั้นเล็กกว่าฝ่ามือของเขาถึงครึ่งหนึ่ง และเมื่อลองเอาเข้าปากแล้วเคี้ยวดู ก็พบว่ารสชาติของมันนั้นออกแนวจืด ๆ และขมแค่เล็กน้อย เขาจึงเริ่มเอานิ้วไปแตะหนาม ซึ่งมันทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของเหล่าก็อปลินในที่สุด
เพียงแค่สิบวินาทีร่างกายของชีฟก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับโดนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงใส่ เขาทรุดลงและคุกเข่าลงกับพื้นอย่างทรมาน ชีฟรีบกินใบแห่งการรักษาอย่างรวดเร็ว เพียงแค่เคี้ยวความรู้สึกเจ็บปวดในร่างกายก็หายไป จากนั้นชีฟก็หน่วงเวลาหนึ่งถึงสองนาทีเพื่อให้ใบแห่งการรักษาหมดฤทธิ์ แล้วทำซ้ำแบบนี้อีกหลายสิบยี่สิบรอบจนใบแห่งการรักษาใกล้หมด และเมื่อแตะหนามครั้งที่สี่สิบ ชีฟก็พบว่าเขายังเจ็บปวดเพราะพิษเช่นเคย ชีฟรีบกินใบแห่งการรักษาใบสุดท้ายแล้วลุกขึ้นยืน
"เฮ้อ มันก็แค่การ์ตูนละนะ เซ็ง"
ชีฟบนอุบ ก่อนจะเดินเอาเมล็ดของใบแห่งการรักษาไปปลูกไว้รอบ ๆ บ้านทั้งสองหลัง เพื่อให้คนอื่นเอาไว้ใช้ในยามจำเป็น
วันต่อมาในยามเย็นชีฟก็ออกมานอกบ้านเพราะเริ่มกระวนกระวายใจถึงเรื่องบางเรื่องอีกแล้ว และเมื่อชีฟเปิดประตูออกมา ก็พบว่าครูน้ำตาลกำลังออกกำลังกายด้วยการกระโดดตบอยู่หน้าบ้านของตน แต่ละครั้งของการขยับขึ้นลง ส่วนนูนบริเวณหน้าอกก็สั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับภูเขาไฟฟูจิที่กำลังจะปะทุ
"พี่ชายอยากออกกำลังกายเหมือนครูเหรอคะ"
เสียงหวานใสดังขัดจังหวะแห่งการชื่นชมทัศนียภาพอันสวยงามอย่างรุนแรง ชีฟหันไปหาน้องสาวตัวดีทันที ก่อนจะยิ้มแล้วตอบ
"เอ่อ ไม่ พี่ก็แค่อยากรู้เฉย ๆ ว่าการทำแบบนั้นเขาเรียกว่าอะไร"
"เขาเรียกว่ากระโดดตบค่ะ หนูทำให้ดูก็ได้"
ว่าแล้วอีฟก็กระโดดตบโชว์ให้ดู แต่ก็ราวกับท่อนไม้ท่อนหนึ่งที่ขยับขึ้นลง มันไม่มีอะไรน่าสนใจเลย ชีฟบอกลาน้องสาวแล้วเดินเข้าบ้านทันที
"อ้อ ขอบใจนะ แต่พี่หิวละ ขอไปหาอะไรกินก่อน"
อีฟที่เห็นพี่ชายไม่สนใจตัวเองก็ทำหน้าบึ่งใส่ แล้วเดินสะบัดหน้าหนีไปหาครูน้ำตาลแทน
สามวันต่อมา ในที่สุดก็อปลินก็มาบุกอีกระลอก ชีฟรอจนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน นักรบสกิลก็มาจัดการพวกมันจนหมด จากนั้นชีฟก็รีบออกไปบอกไม่ให้เจ้าหน้าที่เก็บซากของพวกมันไป ซึ่งพวกเจ้าหน้าที่นั้นก็ยินดีที่จะทิ้งไว้ให้ เพราะมันจะทำให้พวกเขางานน้อยลงขึ้นเยอะเลย
เมื่อได้ซากก็อปลินสมใจ ชีฟก็เร่งโตต้นไม้แห่งชีวิตขึ้นมาหน้าบ้าน แล้วขุดดินใต้ต้นออกจนกระทั่งเห็นลากของมัน ชีฟไม่รอช้ารีบไปอุ้มศพก็อปลินมาวางใส่ลากทันที
การดูดกลืนซากเป็นไปอย่างรวดเร็วมาก และเพียงแค่ก็อปลินตัวเดียวก็มีผลเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นมา เมื่อเห็นดังนั้นชีฟก็ไม่รอช้า รีบไปขนที่เหลืออีกสิบกว่าตัวมาใส่
วันนี้มีก็อปลินตายอยู่บริเวณบ้านของชีฟเพียงแค่สิบสี่ตัว แต่นั่นก็เพียงพอแล้วในตอนนี้ เพราะต้นไม้แห่งชีวิตออกผลเท่าลูกเบสบอลออกมาให้เขาถึงเจ็ดผล
ตกค่ำชีฟออกจากบ้านไปโดยอ้างว่าไปฝึกวิชา ก่อนจะตรงดิ่งไปยังสุดขอบปลายนาที่เป็นพื้นที่ของเขา แล้วปลูกไผ่หลายสิบต้นเรียงกันเป็นวงกลมล้อมรอบพื้นขนาดครึ่งไร่เอาไว้ ชีฟเดินเข้าไปด้านในวงกลมต้นไผ่ จากนั้นก็นำเมล็ดพันธุ์มักกะลีผลออกมาแล้วปลูกไว้ตรงกลางวงกลม ก่อนจะเร่งโตอย่างรวดเร็ว
เมื่อมักกะลีผลโตเต็มที่ ชีฟก็วางผลแห่งชีวิตไว้รอบ ๆ ต้น เขาจ้องมองอยู่นาน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
"อะไรเนี่ย แล้วต้องทำไงหว่า"
ชีฟนิ่งคิด ก่อนจะนึกถึงวิธีของต้นไม้แห่งชีวิตขึ้นมาได้
"ราก"
ชีฟหันซ้ายหันขวาหาจอบทันที ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้เอามาด้วย
"ฮึ่ย!... ช่างมัน มือเลยละกัน"
มืออันบอบบางข่วนดินอย่างเอาเป็นเอาตาย จนในที่สุดเขาก็เห็นรากของต้นไม้เสียที ชีฟเอาผลแห่งชีวิตวางใส่ และในพริบตาผลแห่งชีวิตเจ็ดผลก็ถูกรากของต้นมักกะลีผลสูบหายเข้าไป
ชีฟเงยหน้าขึ้นมองบนต้นไม้สูงใหญ่ที่เขาเป็นคนปลูก ผลไม้ขนาดเล็กเจ็ดผลรูปทรงคล้ายมนุษย์ค่อย ๆ งอกออกมาจากกิ่งก้านที่ยื่นออกมา จากนั้นก็ขยายใหญ่และเติบโตอย่างช้า ๆ จนกลายเป็นทารกหญิงตัวเล็ก และไม่นานก็เติบโตจนกลายเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก และในอีกไม่กี่อึดใจก็กลายเป็นหญิงสาววัยรุ่นที่มีผิวพรรณที่ขาวผุดผ่องและร่างกายที่อ้อนแอ้นอรชร พวกเธอทั้งเจ็ดคนล้วนมีร่างกายที่สมส่วนและสมบูรณ์แบบราวกันนางแบบตามงานแฟชั่น ผมยาว ๆ สีทองนั้นช่างทำให้เหล่าหญิงสาวพวกนี้ดูงดงาม และเมื่อเติบโตจนสุด พวกเธอก็ดูราวกับสาววัยรุ่นที่มีอายุแค่สิบแปดสิบเก้าปีเท่านั้นเอง ร่างกายที่สุดแสนจะเย้ายวนในสภาพเปลือยเปล่า ได้กระตุ้นอารมณ์ของชายหนุ่มอย่างรุนแรง
กริ๊ง!!!
ชีฟสะดุ้งแล้วรีบรับโทรศัพท์ ก่อนจะมีเสียงอันหวานใสของอีฟดังขึ้น
"พี่ชาย คุณแม่บอกให้กลับมาก่อน เพราะครูน้ำตาลกับแม่พึ่งจะทำบัวลอยไข่หวานเสร็จ กลับช้าหนูกินหมดนะ"
จากนั้นยัยน้องสาวตัวดีก็ตัดสายไป ชีฟเงยหน้ามองเหล่าสาวสาวแสนสวยแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ไว้พี่กลับมานะน้อง"


## สแตรงเกอร์

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส ชีฟที่มักจะนอนตื่นสาย วันนี้เขากลับตื่นเร็วเป็นพิเศษ เขาเหลือบมองดูนาฬิกาที่อยู่กลางบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้า
"นี่เราหลับไปตอนกี่โมงเนี่ย"
สิ่งที่ชีฟจำได้คือเขากลับมากินบัวลอยไข่หวาน ก่อนจะโดนความอิ่มเอิบในท้องทำให้รู้สึกง่วงนอน เหมือนโบราณที่เขาว่าไว้ หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน
"ช่างมัน เช้านี้แหละ ตรูจะได้เติบโตเป็นยอดบุรุษเต็มตัวซะที ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆ"
อีฟที่พึ่งตื่นและลงบันไดมาจากชั้นสองก็เหลือบมองพี่ชายแล้วหันไปถามผู้เป็นแม่ที่เดินตามมาด้านหลังอย่างสงสัย
"คุณแม่พี่ชายเป็นอะไรไปเหรอคะ หัวเราะใหญ่เลย"
คุณแม่หันไปมองบ้างก่อนจะเลิกคิ้วอย่างสงสัยแล้วตอบ
"ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ สงสัยเมื่อวานกินของหวานมากไปมั้ง"
เจ็ดโมงหลังจากทำธุระต่าง ๆ จนเสร็จ ชีฟก็ออกจากบ้านและกลับมาหาป่าไผ่ของเขาอีกครั้ง ก่อนจะต้องมีอันตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ป่าไผ่ที่เขาสร้างไว้ถูกพังทลายไม่เหลือชิ้นดี ชีฟไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปดูต้นมักกะลีผลของตัวเอง ก่อนจะพบภาพอันน่าสยดสยอง เมื่อเหล่ามักกะลีผลกลายเป็นเพียงกากไม้สีน้ำตาลที่แตกกระจายอยู่ทั่วบริเวณ แม้จะแตกกระจายจนเกือบจำไม่ได้ แต่รูปทรงที่คล้ายสัดส่วนของหญิงสาวก็พอทำให้ชีฟเดาได้ว่า เศษซากกากไม้เหล่านี้คือมักกะลีผลของเขาแน่นอน
ชีฟทรุดเข่าลงกับพื้น ก่อนจะพยายามกวาดเศษไม้มากองกัน
"โถ่ว ไม่นะ ไม่นะไม่ ม่าย!!!"
ตุบ สิ่งมีชีวิตบางอย่างบินลงมาจากฟากฟ้าแล้วมาหยุดยืนตรงหน้าชีฟ มันมีรูปร่างคล้ายกับคน แต่มีหัวและปีกที่เหมือนกับแมลงปอ ร่างกายบางส่วนของมันหุ้มด้วยเกราะที่เหมือนกับปีกแข็งของด้วงกว่าง กล้ามเนื้อของมันนั้นทั้งใหญ่และแน่นปึก ผิวสีน้ำตาลก็เต็มไปด้วยขนสีเขียวขนาดเล็ก เจ้าปีศาจตัวนี้คือ สแตรงเกอร์ เป็นปีศาจที่แข็งแกร่งและเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว อาวุธของมันคือท่าเตะและท่าต่อยที่หนักหน่วง ปีศาจตนนี้มีไว้เพื่อเน้นโจมตีสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเทพ พวกมันเคยถูกส่งมาเพื่อหวังจะขับไล่เทพออกไป แต่ก็พ่ายแพ้ย่อยยับ
ชีฟเหลือบมองมักกะลีผลก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้ามัน มักกะลีผลเป็นผลไม้เพื่อบำเรอกามเหล่าบุรุษเทพ เพราะฉะนั้น สิ่งที่ทำกับสาว ๆ ของเขาแบบนี้ก็คือมันแน่นอน ชีฟยืนขึ้นสบตากับปีศาจตรงหน้า ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความแค้น ชีฟกัดฟันกรอดแล้วพูด
"ทั้งหมดเป็น..ฝีมือของมึงใช่มั้ย"
ฟุ่บ! สแตรงเกอร์พุ่งเข้าหาชีฟอย่างรวดเร็วตามคำท้า
ชีฟใช้มือสองข้างทาบลงพื้น ทักษะของสกิลที่เคยอ่านผ่าน ๆ ถูกนำออกมาใช้ทันที
"ไผ่อสรพิษ"
ไผ่ที่มีหนามแหลมคมและอาบไปด้วยพิษจำนวนมากปรากฏขึ้นมาล้อมรอบชีฟเอาไว้ นี่คือความสามารถของการเอาหนามอสรพิษกับต้นไผ่มาผสมกันด้วยสกิลผสมสายพันธุ์
สแตรงเกอร์ใช้เท้าของมันเหวี่ยงเตะต้นไผ่จนแหลกกระจุย แต่ชีฟได้วิ่งหนีไปที่อื่นแล้ว ทำให้พื้นที่ตรงกลางไผ่มีแต่ความว่างเปล่า
ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายที่ขาโดนพิษเข้าไปแล้วเต็ม ๆ แต่เจ้าสแตรงเกอร์กับหันมามองเขาด้วยท่าทางสบาย ๆ
ชีฟเลิกคิ้วแล้วบ่นอุบ
"ไม่ได้ผลงั้นเหรอ หรือภูมิต้านทานมันสูง"
สแตรงเกอร์พุ่งใส่ชีฟอีกรอบ ไผ่อสรพิษปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะถูกแรงเตะที่แสนจะรุนแรงหวดเข้าใส่จนหักโค่นไปหลายต้น เศษไผ่กระเด็นไปทั่วบริเวณ จนมีเศษหนามมาถูกแขนชีฟที่หลบอยู่ใกล้ ๆ
ชีฟรีบปลูกใบแห่งการรักษาและเคี้ยวทันที
คราวนี้เจ้าสแตรงเกอร์มันยืนจ้องมองชีฟอยู่เฉย ๆ โดยไม่คิดจะเข้ามาโจมตีอีก แต่สักพักมันก็บินขึ้นท้องฟ้า แล้วเริ่มบินวนไปวนมาเหนือหัวของชีฟ
ชีฟเงยหน้าจับตามองตลอดทุกการเคลื่อนไหว
ฟิ้ว เมื่อสแตรงเกอร์อยู่กลางหัวของชีฟ มันก็ทิ้งดิ่งลงมา
ชีฟเอามือทาบพื้นแล้วตะโกน
"หลังคาขี้เมา"
ต้นไม้ใหญ่และเห็ดเมาถูกผสมเข้าด้วยกัน ก่อนจะกลายเป็นเห็นยักษ์สีแดงจุดขาวผุดขึ้นจากพื้นและขยายใหญ่จนมีขนาดเท่ากระท่อมหลังหนึ่ง
เจ้าสแตรงเกอร์ที่เบรกไม่อยู่ก็พุ่งทะลุเข้าไปในเห็ด
ชีฟรีบวิ่งออกห่างจากเห็ดยักษ์ที่คุ้มหัวอยู่ เมื่อเห็นว่ามันขยับกึกกักเหมือนกับว่ากำลังจะมีอะไรโผล่ออกมา และก็จริงดังคาด เจ้าสแตรงเกอร์สามารถใช้กรงเล็บอันแหลมคมของมันทะลวงเนื้อเห็ดออกมาได้ และยังมีสภาพปกติดี
ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายแล้วคิดในใจ
'เห็ดเมาก็เอาไม่อยู่งั้นเหรอ'
เจ้าสแตรงเกอร์บินกลับขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง แล้วเริ่มทำการบินวนไปวนมาเช่นเดิม
ชีฟเงยหน้ามองอย่างหงุดหงิด แล้วเปิดหน้าต่างเมล็ดพันธุ์จากนั้นให้หน้าจอแสดงผลเฉพาะพืชมีพิษที่เป็นกรอบสีฟ้าออกมา จากนั้นเหล่าเมล็ดพันธุ์พืชมีพิษทั้งหลายก็ถูกเสกออกมา แล้วกระจายไปทั่วบริเวณ
"ป่าแห่งความตาย"
ดอกไม้ต้นไม้และพืชพรรณไม้น้อยใหญ่นานาชนิดผุดขึ้นมาจนพื้นที่แถวนั้นกลายเป็นป่าดงดิบ รอบ ๆ ตัวของชีฟนั้นมีใบแห่งการรักษางอกขึ้นมาด้วย ชีฟรีบคว้าใบเหล่านั้นเข้ามาอมไว้ในปาก และบางส่วนก็เหน็บไว้ที่ข้างเอว
สแตรงเกอร์ทิ้งดิ่งลงมาอีกครั้ง ชีฟวิ่งสุดฝีเท้าไปทางที่มีพืชมีพิษขึ้นอยู่หนาแน่นที่สุด แล้วกระโดดเข้าไป ซึ่งเจ้าสแตรงเกอร์ก็พุ่งตามลงมาด้วย ชีฟกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างหลบเท้าที่บดขยี้ลงมาได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะลุกขึ้นแล้วสร้างป่าไผ่ยื้อเวลาให้ตัวเองหนี
ชีฟวิ่งมายืนกลางดงดอกไม้สีม่วงแสนสวย ก่อนจะก้มตัวแล้วหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหอบ ตั้งแต่แรกที่สู้กับเจ้าสแตรงเกอร์ชีฟนั้นใช้วิธีเร่งโตพืชแบบลัดขั้นตอน นั่นก็คือการตัดขั้นตอนการพรวนดินรดน้ำและใส่ปุ๋ยออกไป การกระทำแบบนี้จะทำให้กินพลังงานการใช้สกิลอย่างมาก นั่นทำให้แม้พืชที่ชีฟปลูกจะเป็นแค่พืชกรอบฟ้า แต่มันก็ทำให้เขาหมดแรงอย่างรวดเร็ว
ชีฟมองดูเจ้าสแตรงเกอร์ที่ทำลายไผ่จนหมด ก่อนจะปลูกต้นใหม่ออกมารอบ ๆ ตัวเอง จากนั้นชีฟก็เหลือช่องวางไว้ด้านหลัง แล้วแอบหนีออกไปในขณะที่เจ้าสแตรงเกอร์กำลังพยายามทำลายกำแพงป่าไผ่ของเขา
ชีฟนั่งลงกับพื้นมองป่าไผ่โดนทำลาย ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้แต่มันก็ช่วยยื้อเวลาให้เขาได้พักหายใจครู่หนึ่ง
เจ้าสแตรงเกอร์ที่ทำลายไผ่จนหมด ก็มีท่าทีตกใจ ก่อนจะรีบบินขึ้นไปบนฟ้า ชีฟให้ความสนใจพฤติกรรมนี้อย่างรวดเร็ว
"ตรงนั้นมัน ฝิ่นนี่"
ชีฟเพ่งมองดอกฝิ่นจำนวนมากที่มีน้ำยางไหลออกมาเพราะเศษไผ่ที่กระจายไปทั่วบาดใส่ บางอันก็เป็นเพราะโดนเท้าของเจ้าสแตรงเกอร์มันเหยียบเอา
"มันไม่ถูกกับสารเสพติดงั้นเหรอ"
ชีฟเงยหน้ามองสแตรงเกอร์ที่บินอยู่นิ่ง ๆ บนท้องฟ้าแล้วจ้องมาทางเขา มันมีท่าทีหวาดระแวงเล็กน้อยยามเมื่อจ้องลงมา
ชีฟจ้องมองมันกลับและคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
สกิลจุดไฟเผา เป็นสกิลที่ชีฟไม่เคยสนใจ เพราะมันสร้างได้แค่ไฟดวงเล็กเท่าปลายนิ้วชี้ สำหรับเผาเฟืองเผาฟางเท่านั้น แต่ตอนนี้ ชีฟกำลังใช้มันไล่จุดใส่พืชชนิดหนึ่งที่เขาดูดกลืนสารอาหารอย่างพอดีจนมันกลายเป็นใบไม้แห้งที่เผาได้ง่าย
ควันสีเทาจากการเผาไหม้ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ชีฟยืนเด่นอยู่ท่ามกลางควันเหล่านั้น พืชมีพิษต้นอื่น ๆ นั้นเป็นพืชที่เขียวสดนั่นทำให้พวกมันไม่ติดไฟไปด้วย และควันที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก ชีฟจึงยังสามารถยืนอยู่กลางกลุ่มควันเหล่านั้นโดยที่สามารถยังหายใจได้
เจ้าสแตรงเกอร์ทิ้งดิ่งลงมาตรงกลางหัวชีฟอีกครั้ง แต่เมื่อใกล้ถึงพื้นกลิ่นควันจากการเผาไหม้ก็ลอยเข้าไปในจมูกของมันเต็ม ๆ มันกระพือปีกอย่างรวดเร็วแล้วพยายามบินกลับขึ้นไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ปีกของมันกระพือบ้างไม่กระพือบ้าง ก่อนที่มันจะร่วงลงบนพื้นแล้วเซไปเซมา แม้ควันจะไม่ได้มีจำนวนมาก แต่กลิ่นของมันก็ส่งผลร้ายต่อระบบประสาทของเจ้าสแตรงเกอร์อย่างรุนแรง มันไอค็อกแค็กออกมาและทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
ชีฟเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ พร้อมกับท่อนไม้ในมือ
"ไงพวก สายเขียวจากโลกกรู ถูกใจดีมั้ย"
ผัวะ! ชีฟฟาดใส่ใบหน้าของมันสุดแรงจนมันล้มหงายท้องไปกับพื้น สิ่งที่เขาเผาไปคือกัญชาและฝิ่น กลิ่นของมันส่งผลร้ายต่อระบบประสาทอย่างรุนแรง
ชีฟจ้องมองเจ้าสแตรงเกอร์ที่คลานไปคลานมาอยู่บนพื้นอย่างไม่รู้ทิศรู้ทาง ราวกับคนที่มีอาการประสาทหลอน
"มึงรู้มั้ยเด็กจน ๆ อย่างกรูที่ไม่มีสาวไหนคิดจะเหลียวมอง มันเหงาแค่ไหน"
จบคำพูดก็ฟาดใส่อีกฝ่ายไปอีกผัวะ
"อายุสิบแปดจะสิบเก้าอยู่แล้ว แต่กรูยังซิงอยู่เลย รู้มั้ยมันรู้สึกยังไง"
แล้วก็ฟาดใส่ใบหน้าของมันอีกผัวะแบบเน้น ๆ ก่อนจะฟาดรัว ๆ พร้อมกับก่นด่าไม่หยุด
"ไอ้ตัวบัดซบ ไอ้ตัวขัดลาภ ไอ้ตัวขวางหลุม ไอ้แมงกะจั๊ว... ฯลฯ"
หากใครได้มาเห็นภาพนี้เข้า คงจะบอกได้เต็มปากเต็มคำเลยว่า มันคือการทารุณกรรมปีศาจอย่างแน่นอน ความแข็งแกร่งของสแตรงเกอร์ก็ทำให้มันไม่ตายง่าย ๆ แต่การที่ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้ ก็ทำให้มันต้องกลายเป็นกระสอบทรายไปจนกว่าจะสิ้นลม
หลังจากนั้นสิบนาที ชีฟก็นั่งหมดเรียวหมดแรงอยู่ข้าง ๆ ศพของเจ้าสแตรงเกอร์ ป่าที่เขาสร้างขึ้นถูกสลายหายไปจนหมดแล้ว การสลายไปของป่าก็ทำให้ไฟดับลงด้วย เหลือเพียงไว้แต่กลิ่นจาง ๆ ของฝิ่นกับกัญชาและพืชมีพิษทั้งหลาย นั่นทำให้ชีฟยังคงต้องอมใบแห่งการรักษาไว้ในปาก เพื่อป้องกันตัวเองจากพิษของพืชต่าง ๆ
เมื่อนั่งพักได้สักครู่ชีฟก็พยายามฝืนตัวเองแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะปลูกต้นไม้แห่งชีวิตขึ้นมา เมื่อต้นไม้โตเต็มที่ ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือน้อยมือทั้งสองข้างก็ตะเกียกตะกายขุดดินอย่างอยากลำบาก เมื่อเห็นรากแล้ว ศพของเจ้าสแตรงเกอร์ก็ถูกลากให้มาสัมผัสกับรากทันที
วิ้ง ตัวอักษรสีแดงขึ้นมาแจ้งเตือน
"ซากสิ่งมีชีวิตมีสารพิษอยู่ในร่างกายมากเกินไป ไม่สามารถดูดกลืนได้"
ชีฟกำหมัดแน่นอย่างเจ็บ และภาพทารุณกรรมปีศาจอันโหดร้ายก็เกิดขึ้นอีกครั้ง แม้มันจะสิ้นลมไปแล้วก็ตาม
"ไอ้#@&*#$!!!...... ฯลฯ"


## เก็บรักษา(ไปทำไม)

หลังจากไม่สามารถเปลี่ยนสแตรงเกอร์ให้กลายเป็นผลแห่งชีวิตได้ เขาก็รีบกลับมาบ้านเพื่อดูว่ามีสแตรงเกอร์โผล่มาที่บ้านเขาหรือไม่ แต่โชคดีที่บริเวณนี้มีสแตรงเกอร์ปรากฏมาเพียงตัวเดียว ถ้ามีมาอีกเขาคงสู้ไม่ไหว
พอถึงยามเที่ยงทั้งสองครอบครัวก็มานั่งรับประทานอาหารด้วยกันและเปิดทีวีดูข่าวสารตามปกติ
ในข่าวทีวีกำลังรายงานสถานการณ์เกี่ยวกับสแตรงเกอร์อยู่พอดี โดยเหล่านักวิเคราะห์ได้ออกมาให้ความเห็นว่า พวกมันน่าจะฉวยโอกาสที่กองทัพเทพส่วนใหญ่กำลังไปช่วยเหลือดาวเคราะห์ดวงอื่น ในการฝ่าเข้าประตูไปสู่แดนเทพและสังหารประชาชนชาวเทพให้มากที่สุด แต่นักรบสกิลของโลกรู้ตัวซะก่อน และเหล่าเทพผู้เฝ้าประตูก็ปิดประตูได้ทัน พวกมันจึงพลาดโอกาส ก่อนจะถูกนักรบสกิลไล่จัดการจนหมด
ชีฟดูทีวีที่กำลังฉายภาพนักดาบหญิงที่มีปีกสีขาวบินไปจัดการกับสแตรงเกอร์อย่างนึกอิจฉา เพราะนักดาบหญิงคนนั้นเพียงแค่ใช้โล่กระแทกใส่แล้วฟันฉับเดียว เจ้าสแตรงเกอร์ก็ขาดเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ แม่ของชีฟและพ่อแม่ของครูน้ำตาลก็พากันขับรถเบนซ์ออกไปจับจ่ายซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง เพราะเมื่อการโจมตีพึ่งจะผ่านไป กว่าฝูงปีศาจจะมาบุกอีกครั้งอย่างน้อย ๆ ก็กินเวลาสองถึงสามวัน นั่นทำให้หลังวันปีศาจบุกจึงเป็นช่วงที่มนุษย์เรียนรู้แล้วว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการออกจากบ้านไปทำกิจกรรมต่าง ๆ
ชีฟเดินมาที่หน้าบ้าน เพื่อดูภูเขาสองลูกและตรวจความเรียบร้อยว่าแถวบ้านของเขานั้นยังมีพวกปีศาจเหลืออยู่อีกหรือไม่
วันนี้ครูน้ำตาลอยู่ในชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาวและกางเกงขายาวสีน้ำตาล ครูสาวกับอีฟนั่งเรียนนั่งสอนกันอยู่ที่โต๊ะไม้หินอ่อนที่เดิม แต่วันนี้ครูน้ำตาลมีท่าทีแปลก ๆ เพราะขอบตาของครูนั้นมีรอยช้ำเหมือนผู้หญิงที่พึ่งจะร้องไห้มาอย่างหนัก แม้จะมีรอยช้ำจนเห็นได้ชัด แต่ตอนนี้ครูน้ำตาลก็สอนอีฟด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส นั่นทำให้ชีฟไม่คิดที่จะไถ่ถามแล้วหันหลังกลับเดินเข้าบ้านของตัวเอง
ชีฟนอนลงบนโซฟาตัวโปรดแล้วเปิดดูข้อมูลของต้นมักกะลีผล เพื่อหาสาเหตุว่าทำไมสแตรงเกอร์ถึงทำให้สาว ๆ ของเขากลายเป็นเศษไม้ไปได้ ซึ่งเมื่ออ่านจนหมดทุกบรรทัดชีฟก็ถึงกลับบางอ้อ
มักกะลีผลคือพืชที่ถูกออกแบบมาเพื่อบำเรอเหล่าบุรุษเทพโดยเฉพาะ พวกเธอนั้นไร้จิตวิญญาณและหัวใจ ในสมองของพวกเธอมีเพียงแค่ความต้องการที่จะรับใช้เท่านั้น โดยมักกะลีผลนั้นถูกดัดแปลงพันธุกรรมให้ผลที่ออกมามีอายุสั้น เพื่อป้องกันเรื่องชู้สาวและจะได้ไม่ต้องเสียเวลาในการเลี้ยงดู ผลของมักกะลีผลจึงมีสภาพเป็นสาวสวยที่มีเนื้อหนังเหมือนสิ่งมีชีวิตอยู่ได้เพียงแค่เจ็ดชั่วโมง เมื่อครบเจ็ดชั่วโมงเนื้อหนังที่เนียนนุ่มก็จะกลายสภาพเป็นเนื้อไม้ที่ผุพังได้ง่ายแม้จะยังติดอยู่กับต้นก็ตาม นี่คือเหตุผลที่ชีฟไปเจอมักกะลีผลในสภาพกลายเป็นเศษไม้นั่นเอง เมื่อเข้าใจเหตุผลและศึกษาข้อมูลของมักกะลีผลจนเข้าใจแล้ว ชีฟก็เปิดดูเมนูสกิลอื่น ๆ ต่อ
หลังจากชนะเจ้าสแตรงเกอร์มาได้ ค่าประสบการณ์ของชีฟก็เพิ่มขึ้นมาในระดับหนึ่งและทำให้เขาสามารถปลดล็อกสกิลทองเก็บรักษาได้
เมื่อปลดล็อกแล้วชีฟก็ลองกดดูอีกครั้ง ก่อนจะพบว่ามันมีหน้าต่างช่องเก็บของเหมือนในเกมแสดงขึ้นมา ซึ่งช่องสี่เหลี่ยมแต่ละช่องนั้นตอนนี้ยังคงว่างเปล่าอยู่ ชีฟอ่านคำอธิบายที่อยู่ล่างสุด
"ช่องเก็บของ สามารถเก็บรักษาทุกอย่างให้คงสภาพไม่เน่าเสีย โดยของที่เก็บได้นั้นจะต้องเป็นของที่สร้างด้วยสกิลของเจ้าของช่องเก็บเท่านั้น และสิ่งของเหล่านั้นจะต้องอยู่ห่างจากเจ้าของไม่เกินหนึ่งกิโลเมตร อืม"
อ่านแล้วชีฟก็ขมวดคิ้วนึกคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นไอคอนสี่เหลี่ยมทางด้านขวาสุดที่อยู่แยกกับไอคอนของช่องเก็บของ โดยแต่ละไอคอนนั้นมีรูปใบแห่งการรักษาและจำนวนระบุอยู่ด้วย ไอคอนรูปใบแห่งการรักษานั้นมีทั้งหมดหกสิบรูป ซึ่งตรงกับจำนวนใบแห่งการรักษาที่เขาปลูกไว้รอบบ้านพอดี
ชีฟลุกจากโซฟาเดินออกมานอกบ้าน แล้วเดินเข้ามาใกล้ต้นใบแห่งการรักษาที่ปลูกเอาไว้ ในหน้าจอเมนูบนรูปไอคอนใบแห่งการรักษาแต่ละรูป ที่มุมซ้ายล่างจะมีตัวเลขติดอยู่ ซึ่งตัวเลขนี้คือระยะห่างของเขากับต้นแห่งการรักษาแต่ละต้นนั่นเอง ชีฟลองลากไอคอนรูปต้นแห่งการรักษาไปใส่ในไอคอนสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่าในโซนช่องเก็บของ ก่อนจะมีรูปต้นแห่งการรักษารูปใหญ่ปรากฏขึ้นมาและมีข้อความแสดงว่า 'เลือกส่วนที่ต้องการเก็บเกี่ยว'
"สะดวกแฮะ"
ชีฟมองภาพโฮโลแกรมตรงหน้าอย่างนึกชอบใจ ก่อนจะแตะที่ใบใบหนึ่ง เขาก็พบว่าบนต้นใบแห่งการรักษานั้นมีใบหนึ่งมันหายไป และในช่องเก็บของก็มีไอคอนรูปใบแห่งการรักษาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรูป นอกจากรูปต้นไม้แล้ว ที่ข้างใต้รูปยังมีข้อความว่าเก็บทั้งหมดอยู่ด้วย ชีฟลองกดดู ก็พบว่าต้นใบแห่งการรักษาทั้งต้นหายไปจนหมดไม่เหลือแม้แต่ราก ก่อนจะไปปรากฏในช่องเก็บของ ซึ่งมันมีทั้งใบทั้งลำต้นทั้งรากปรากฏขึ้นมาเต็มไปหมด แถมใบไหนที่มีขนาดและอายุใกล้เคียงกัน มันยังเอามารวมกันให้ด้วยแล้วแสดงตัวเลขจำนวนขึ้นมาที่มุมขวาล่างแทน
"ทำไมไม่อัพแต่แรกหว่า โคตรสะดวกเลย เอ่อ แล้วเรียกออกมาละ"
ชีฟลองจิ้มใส่ใบแห่งการรักษาที่เก็บไว้ แต่กลับมีแต่ข้อมูลรายละเอียดแสดงขึ้นมา
"อ้าว จะเรียกยังไงเนี่ย"
ชีฟหาอ่านวิธีการเรียกของจากช่องเก็บรักษา ก่อนจะพบประโยคคำว่า 'ให้นึกถึงสิ่งของที่อยากได้' ชีฟเงยหน้าและนึกคิด
'ใบแห่งการรักษาสี่ใบ'
ใบไม้สี่ใบปรากฏออกมาลอยอยู่ตรงหน้าชีฟทันที มันลอยอยู่แค่สามวินาที ก่อนจะร่วงลงพื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลก
"อ้อ เจ๋งเลยแบบนี้"
เมื่อศึกษาสกิลทองอันใหม่จนพอใจ ชีฟก็เดินกลับเข้าไปในบ้านแล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟา ก่อนจะศึกษาสกิลกรอบสีอื่น ๆ ไว้ด้วย
หลังจากศึกษาได้สักพัก ชีฟก็รู้สึกเบื่อ และเดินไปที่หน้าจอทีวีเพื่อเปิดเครื่องเกมที่เรียกว่าพีเอสขึ้นมาเล่น
ชีฟเปิดเกมเก่าเกมหนึ่งที่มีชื่อว่าเอลเดนริงขึ้นมา เกมนี้เหล่าผู้เล่นขนานนามว่าให้เป็นเกมระดับตำนาน ที่ไม่ว่าจะกลับมาเล่นกี่ครั้งก็ไม่เบื่อเลย
เมื่อชีฟเล่นเกมไปได้สักพัก ก็มีเสียงใสแจ๋วเสียงหนึ่งตะโกนใส่หูจนชีฟสะดุ้งโหยง
"ขอเล่นหน่อย!"
ชีฟหันขวับกลับไปถลึงตามองด้านหลังที่ยัยน้องสาวตัวดีพึ่งจะโผล่มา ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองแล้ว ซึ่งเป็นช่วงที่อีฟมักจะเลิกเรียนพอดี เวลาเลิกเรียนของอีฟนั้นไม่แน่ไม่นอน โดยวันไหนอีฟสามารถเข้าใจโจทย์ของครูน้ำตาลได้เร็ว วันนั้นอีฟก็จะได้เลิกเร็ว แต่วันไหนเข้าใจช้าก็เลิกช้าหน่อย
ชีฟปิดเกมของตัวเองก่อนจะส่องจอยบังคับเกมให้
"เอ้า"
"ขอบคุณค่ะ"
สาวน้อยรีบมานั่งหน้าจอก่อนจะเปิดเกมของตัวเองขึ้นมาเล่น
ชีฟมองซ้ายมองขวาหาอีกเครื่องหนึ่ง
"อีฟ แล้วอีกเครื่องหนึ่งละ"
สาวน้อยเงยหน้าคิด
"อืม หนูลืมไว้บ้านครูน้ำตาลค่ะ"
"เฮย..."
ชีฟถอนหายใจอย่างนึกเซ็งนิด ๆ เวลาเขาเล่นเกมเครื่องไหนอีฟจะอยากเล่นเครื่องนั้น นั่นทำให้เขาต้องสละให้อีฟตลอดแล้วไปเอาอีกเครื่องมาเปิดเล่นแทน
ชีฟลูบหัวน้องสาวตัวแสบอย่างหมั่นไส้ แล้วเดินออกจากบ้านเพื่อไปยังบ้านของครูน้ำตาล
ภายในบ้านอีกหลัง ครูน้ำตาลกำลังนั่งเสียน้ำตาให้กับผู้ชายเส็งเคร็งคนหนึ่งอยู่ที่โต๊ะทำงานภายในห้องบนชั้นสอง อีกฝ่ายสัญญากับเธอเอาไว้ว่าถ้าเรียนจบแล้วจะมาขอเธอแต่งงาน แต่นี่เธอเรียนจนจบปริญญาโทแถมมีงานทำแล้ว อีกฝ่ายก็ยังไม่มาขอให้เป็นจริงเป็นจังเสียที แถมพอมาวันนี้ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งส่งคลิปที่กำลังมีอะไรกับแฟนของเธอพร้อมกับข้อความว่า 'คนนี้ของกู' มาให้อีก มันช่างเป็นอะไรที่หยามกันสุด ๆ เธอส่งคลิปนั้นกลับไปให้แฟนของเธอแล้วบอกเลิกทันที
หญิงแกร่งอย่างครูน้ำตาลปาดน้ำตาอันไร้ค่าทิ้งไป ก่อนจะหันมาจดจ่อกับหน้าจอโน๊ตบุ๊คของตัวเอง เธอแต่งนิยายลงเว็บทุกวัน แต่ยอดนิยายของเธอนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นั่นเพราะว่านิยายของเธอนั้นไม่มีฉากเลิฟซีนแบบผู้ใหญ่อยู่เลย หรือบางเรื่องที่ใส่ลงไปก็โดนนักอ่านบอกว่าไม่สมจริงและมีความคิดเห็นในเชิงลบมามากมาย ที่เธอไม่สามารถบรรยายให้สมจริงได้ ก็เพราะว่าเธอนั้นไม่เคยมีสัมพันธ์กับใครมาก่อน ด้วยเหตุผลว่าเธอต้องการเก็บความบริสุทธิ์ไว้ให้ผู้ชายเลว ๆ คนหนึ่ง นั่นทำให้เธอไม่เคยสัมผัสเรื่องพวกนี้อย่างจริงจังเลยสักครั้ง ได้แต่ดูคลิปตามอินเทอร์เน็ตเพื่อหาความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อมาเขียนนิยายของเธอ
ในขณะที่ครูน้ำตาลกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ เสียงเรียกของชีฟก็ดังขึ้น
"ครูน้ำตาลครับ ขอเข้าบ้านหน่อยนะครับ"
ครูน้ำตาลตะโกนกลับไป
"จ้า"
หลังจากตอบกลับ เธอก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เด็กหนุ่มข้างบ้านคนนี้ชอบแอบมองหน้าอกเธอบ่อย ๆ เธอสังเกตเห็นทุกครั้งแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร และพอนึกถึงตรงนี้เธอก็นึกย้อนไปถึงตอนที่โดนอีกฝ่ายเอามือที่มีแต่หมามุ่ยมาจับ แอบจับฟรีไม่พอ ดันเอาหมามุ่ยที่คันสุด ๆ มาฝากเธอด้วยซะงั้น ซึ่งกว่าเธอจะขูดออกหมด ก็เล่นเอาเสียวสะท้านไปทั้งทรวง พอนึกถึงเรื่องนี้เธอก็รู้สึกเคืองขึ้นมานิด ๆ ก่อนจะแอบคิดอะไรบางอย่างในใจ
ในขณะที่ครูสาวกำลังคิดอะไรเพลิน เสียงตะโกนของชีฟก็ดังขึ้นมาอีกรอบ
"ครูครับ อีฟเอาเครื่องเกมไว้ไหนครับ"
"อีฟเอามาเล่นบนห้องของครูจ้ะ"
ชีฟที่พึ่งจะเดินเข้ามาในครัวพอดี ก็ถึงกับเลิกคิ้วและจ้องมองหลังตู้เย็นในครัวอย่างสงสัย เพราะเครื่องเกมของเขามันอยู่บนนั้น


## เครื่องเล่นเกมในห้อง

ครูสาวใจเต้นตึกตักทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เธอเป็นคนเรียกอีกฝ่ายมาเอง ความรู้สึกหวงแหนกับความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นตีกันมั่วไปหมด แต่อยู่ดีดีก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจ เธอจะเก็บรักษามันไปทำไม ในเมื่อเจ้าคนคนนั้น ยังไม่คิดที่จะรักษาหัวใจของเธอเอาไว้เลย
ครูสาวลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินไปที่หน้ากระจก เธอก้มมองดูช่วงล่างของตนเองที่เหลือแต่กางเกงในสีฟ้า ขาของเธอนั้นเล็กเรียวดูสวยงาม ผิวพรรณของเธอก็ขาวเนียนนุ่มน่าสัมผัส และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาผมยาว ๆ สีน้ำตาลที่ม้วนเป็นปมอยู่บนหัวก็ทำให้เธอมีเสน่ห์ไม่น้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลภายใต้แว่นกลม ๆ ก็ดูซุกซน ใบหน้ารูปไข่และผิวขาวอมชมพูนั้นดูงดงามตามประสาลูกคุณหนู และสิ่งสุดท้ายที่เด็กหนุ่มไม่มีวันปฏิเสธเธอแน่นอนก็คงจะเป็นหน้าอกหน้าใจที่อีกฝ่ายนั้นจ้องมองอยู่ทุกวัน
ป๊อก ๆ ครูสาวสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู
"ครูครับ ผมมาเอาเครื่องเกม"
ครูน้ำตาลมองท่อนล่างของตัวเองแล้วเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน
"เข้ามาสิ ประตูไม่ได้ล็อก"
แกร๊ก ชีฟเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ห้องของครูน้ำตาลนั้นเป็นห้องโทนสีชมพู และมีตู้หนังสือการ์ตูน นิยาย และตู้เก็บของต่าง ๆ วางอยู่รอบห้อง ส่วนตรงกลางห้องนั้นก็เป็นฟูกนอนขนาดใหญ่ ซึ่งดู ๆ แล้วคล้ายกับห้องของคนญี่ปุ่นเลย ชีฟเลื่อนสายตาไปหยุดที่โต๊ะทำงานใกล้กับหน้าต่างของห้อง
"เอ่อ ครูครับ เครื่องเกม"
ครูน้ำตาลไม่หันกลับมามองชีฟเลยสักนิด แต่กลับบอกให้อีกฝ่ายทำอย่างอื่น
"ปิดประตูด้วย"
ชีฟรีบปิดประตูให้ทันที
ครูน้ำตาลใช้แรงแค้นและความอยากรู้อยากเห็นในการเสริมความกล้า จากนั้นเธอก็ลุกจากโต๊ะทำงาน
พรวด ชีฟที่เห็นท่อนล่างที่ไร้ซึ่งการปกปิดก็สะดุ้งตกใจ ก่อนจะล้มไปกับพื้น และเมื่อครูสาวเดินเข้ามาใกล้ ชีฟก็ดันตัวเองถอยหลังไปจนสุดกำแพง
"เอ่อ คะ คะ ครูครับ"
ครูน้ำตาลเห็นเด็กหนุ่มขี้ตกใจก็ขยับยิ้มที่มุมมาก ก่อนจะย่อตัวลงแล้วก้มคลานสี่ขาไปหาเด็กหนุ่มตรงหน้า
ชีฟกลืนน้ำลายอึกแล้วอึกเล่า เมื่อท่าก้มนี้ทำให้คอเสื้อมันห้อยลงมา จนเห็นได้ชัดว่าข้างในเสื้อยืดสีขาวนั้นไร้ซึ่งการปกปิด
ครูน้ำตาลคลานมาพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนเจ้าเล่ห์ และเมื่อเธอคลานมาจนใบหน้าเกือบจะแนบชิดกับใบหน้าของเด็กหนุ่ม เธอก็ชะโงกหน้าไปกระซิบที่ข้างหูของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา
"ครูเห็นนะ ว่าเธอชอบแอบมองหน้าอกครูบ่อย ๆ"
"ขะ ขอโทษครับ"
ชีฟรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ร่างกายอันแข็งแกร่งสั่นไปทั้งตัว เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาจนเต็มใบหน้า
ครูสาวที่เห็นอีกฝ่ายยังนิ่งอยู่ก็กระซิบต่อ
"อาหารถ้ามองอย่างเดียวมันไม่อิ่มหลอกนะ"
พูดจบก็งับลงบนใบหูสีแดงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกลับมาจ้องหน้าอันตื่นตกใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า
ชีฟสะดุ้งสุดตัวตั้งแต่โดนงับหู เขาหันหน้ากลับมามองจ้องสบตากับอีกฝ่าย ใบหน้าของทั้งสองนั้นอยู่ใกล้กันนิดเดียวใกล้มากจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน
ครูสาวที่ตอนนี้สติดีกว่าหายใจเข้าออกอย่างเชื่องช้า หน้าอกภายใต้เสื้อยืดก็ขยับขึ้นลงอย่างแผ่วเบา ส่วนชีฟที่อยู่ดีดีก็โดนรุกก็ทั้งหายใจแรงและติดขัด มือสองข้างกำขอบฟูกนอกของครูเอาไว้แน่น
สองสายตาจ้องสบประสานกันอย่างเริ่มรู้ใจ สายตาของทั้งคู่ตอนนี้ล้วนมีความต้องการที่เหมือนกัน แต่ด้วยความไม่แน่ใจของสายตาคู่หนึ่ง เขาจึงได้เอาแต่มอง ชีฟจ้องริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่ม มันเป็นริมฝีปากที่งดงามอย่างมาก
ครูสาวที่เห็นสายตาจ้องแต่ริมฝีปากของเธอ ก็ยืนหน้าเข้าไปใกล้เพื่อให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสความอบอุ่นนั้น ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบเข้าหากันอย่างแผ่วเบา ชีฟหลับตาลงช้า ๆ เพื่อลิ้มรสความอบอุ่นที่ไม่เคยรู้จัก ครูน้ำตาลเองก็เช่นกัน เธอที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อน สัมผัสแรกนี้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก
ครูน้ำตาลสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับไร้เล็มริมฝีปากของเธออย่างช้า ๆ ริมฝีปากล่างของเธอถูกงับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อได้ลิ้มลองรสชาติอันหอมหวาน ชายหนุ่มก็เริ่มที่จะหยุดตัวเองไว้ไม่อยู่ ลิ้นนุ่ม ๆ เริ่มเกี่ยวพันเข้าหากัน
ครูน้ำตาลต้องเป็นฝ่ายหลับตาแล้วลิ้มรสสัมผัสครั้งนี้บ้าง
'ทั้งหวานทั้งอุ่น นี่เหรอจูบ'
ความพอใจทำให้ครูน้ำตาลค่อย ๆ ถอยกลับมา แต่ไม่ใช่ความพอใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า ที่มันไม่มีสิ้นสุด
ชีฟขยับตามไปทีละนิด โดยไม่ยอมปล่อยริมฝีปากอันแสนหอมหวานนี้ไปง่าย ๆ
เมื่อครูน้ำตาลถอยไปเรื่อย ๆ ชีฟก็ใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดแผ่นหลังเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายถอยได้อีก
ครูน้ำตาลตกใจเล็กน้อยที่โดนรั้งเอาไว้ เธอออกแรงดันหน้าอกอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าริมฝีปากของเธอจะเป็นอิสระได้เลย
'เด็กคนนี้ นี่เหรอความต้องการของผู้ชาย'
ตอนนี้ทั้งสองนั่งกอดจูบกันอยู่บนฟูกนอน ชีฟยังคงลิ้มรสความหอมหวานไม่ยอมปล่อย เขาบดขยี้ริมฝีปากและออกแรงดันไปเรื่อย ๆ จนอีกฝ่ายเอนหงายหลังแล้วล้มตัวลงไปบนฟูกนอน ซึ่งชีฟก็เผลอล้มตามลงไปคร่อมอยู่บนตัวของครูพอดี
ริมฝีปากที่หลุดออกจากกันทำให้ชีฟได้สติ และจ้องมองหน้าครูสาวที่หน้าแดงก่ำ
ชีฟจ้องหน้าแดงแดงและมือสองข้างที่ดันหน้าอกของเขาเอาไว้เหมือนไม่เต็มใจ
"เอ่อ ขอโทษ คือผม"
ครูสาวมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่เผลอดันอีกฝ่ายไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ เธอนั้นเป็นคนที่รักงวนสงวนตัวเอามาก ๆ มือทั้งสองข้างจึงขยับไปโดยอัตโนมัติ แต่ตอนนี้ความรู้สึกดีจากการจูบเมื่อครู่นี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกอยากที่จะให้อีกฝ่ายกระทำมากกว่านี้ เธอจึงขยับมือทั้งสองข้างไปโอบกอดรอบคออีกฝ่ายไว้อย่างแผ่วเบา พร้อมกับขาสองข้างที่หนีบเอวอันแข็งแกร่งไว้อย่างหลวม ๆ
"คืออะไร ไม่ต่อละ"
ชีฟที่เห็นท่าทีอีกฝ่ายเปลี่ยนไปก็จ้องมองดูลำคอที่ขาวผิดผ่อง ก่อนจะก้มลงไปงับที่ผิวเนื้ออย่างแผ่วเบา
ครูน้ำตาลกระตุกกอดชีฟไว้แน่นขึ้น เมื่อสัมผัสนั้นทำเอาเธอเสียวไปทั้งตัว ทุกสัมผัสสร้างแรงกระเพื่อมแห่งความเสียวซ่านออกมาอย่างต่อเนื่อง มือที่ซุกซนก็เริ่มหาทางปลดเปลื้องเสื้อผ้าน้อยชิ้นออกไป
เมื่อทั้งสองไร้ซึ่งอาภรณ์ ชีฟก็หยุดทุกการกระทำแล้วจ้องมองร่างกายอันสวยงาม มันสวยมากจนเขาไม่สามารถที่จะละสายตาไปจากมันได้
ครูน้ำตาลหน้าแดงก่ำจนคล้ายลูกตำลึงยามเมื่อโดนจ้องมองร่างกายที่ไร้ซึ่งสิ่งใดปกปิด เธอเบือนหน้าหนีด้วยความอาย แล้วใช้การข่มขู่เพื่อกลบเกลื่อน
"หยุดจ้องได้แล้ว มันอาย ถ้าไม่ต่อเดี๋ยวให้ออกจากห้องนะ"
คำขู่ที่เหมือนกับคำท้าทาย เมื่ออีกฝ่ายต้องการ ชีฟก็ไม่ลังเลที่จะดำเนินตามบทสุดท้ายที่ได้รับ
ร่างทั้งสองร่างขยับเข้าหากันอย่างแนบชิด ความอบอุ่นสอดแทรกเข้ามาในร่างกาย ก็ทำให้ครูสาวไม่สามารถสะกดกั้นเสียงร้องเอาไว้ได้ ฟูกนอนขนาดใหญ่ขยับสั่นไหวจนไปกระแทกกับตู้หนังสือ จากฟูกนอนที่ถูกจัดไว้อย่างดี ผ้าปูผืนใหญ่ที่เรียบเนียนไร้รอยยับ บัดนี้มันกลับยับยู่ยี่จนไม่เหลือเค้าเดิม แรงสั่นสะเทือนที่เพิ่มขึ้นก็เริ่มทำให้ห้องทั้งห้องสั่นไหวตามไปด้วย ตู้หนังสือตู้เสื้อผ้าสั่นระริกอย่างหยุดไม่ได้ ราวกับแผ่นดินไหวที่สั่นสะเทือนจนมิอาจควบคุม


## โยกย้ายสกิล

หลายเดือนต่อมา การจู่โจมของเหล่าปีศาจก็ไม่เกิดขึ้นอีก ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ชีฟนั่งเล่นเกมเอลเดนริงอยู่ในบ้านอย่างสบายอารมณ์ เช้านี้ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติ ความสนิทสนมของเขากับครูน้ำตาลทำให้ผู้ใหญ่มองแปลก ๆ เล็กน้อย แต่พอเวลาผ่านไปทุกคนก็ชินและรับรู้ว่าทั้งสองกำลังคบกันอยู่ ตอนนี้ชีฟไม่สนใจต้นมักกะลีผลอีกแล้ว
ไพรินเดินเข้ามาในบ้านและเรียกลูกชายที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่
"ชีฟ มีคนมาหาแนะลูก"
ชีฟหันไปมองหนึ่งหญิงและสามชายในชุดข้าราชการสีกากีที่หน้าประตูบ้าน บรรยากาศแปลก ๆ ทำให้เขาเหลือบไปมองกล้องวงจรปิดที่ติดเอาไว้ เพราะในชายสามคนมีหนึ่งคนอยู่ในชุดเจ้าหน้าที่ตำรวจ
หญิงสาวเมื่อเดินเข้ามาก็เริ่มแนะนำตัว
"สวัสดีจ้ะ เราเป็นเจ้าหน้าที่จากกรมควบคุมการศึกษาระบบสกิลนะจ๊ะ พี่ชื่อสิริน อยู่ฝ่ายตรวจสอบ ส่วนที่เหลือเป็นผู้ช่วยของพี่เองจ้ะ"
"ครับ นั่งก่อน"
ชีฟเชิญให้ทุกคนนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ด้านหลังของเขา มันเป็นโซฟาที่เขาชอบใช้นอนนั่นเอง
ชีฟนั่งลงบนโซฟาตัวเล็กใกล้ ๆ แล้วมองทั้งสี่คน
"มีอะไรกันเหรอครับ"
"อ่าจ้ะ เธอได้รับสกิลมาเมื่อตอนปี 2066 ใช่มั้ย"
"ครับ"
"เธอรู้มั้ยว่าระบบสกิลของเรามีความสำคัญยังไง"
"รู้ ใช้ปราบปีศาจ"
"ใช่จ้ะ เราให้สกิลพวกเธอ"
ชีฟที่ได้ฟังก็พูดตัดบท
"เทพให้ไม่ใช่พวกคุณ"
สิรินชะงักและหน้าเสียเล็กน้อย ก่อนจะตีหน้ายิ้มแล้วพูดต่อ
"แล้วรู้มั้ยว่าปีศาจจะกลับมาบุกโลกเราอีกครั้ง"
"รู้"
"รู้ แล้วทำไมเธอถึงเอาสกิลที่ไม่พร้อมสำหรับต่อสู้มาใช้ล่ะ รู้มั้ยว่ามีอัตราน้อยแค่ไหนที่เด็กคนหนึ่งจะได้เหรียญสักเหรียญมาเพื่อไปซื้อสกิล"
"เอ่อ แล้วยังไงเหรอครับ"
สิรินมองท่าทีของชีฟที่เริ่มรำคาญ
"งั้นเรามาเข้าเรื่องเลยละกัน เราเล็งเห็นว่าสกิลของเธอนั้นไม่มีประโยชน์สำหรับการต่อสู้เลย ทางผู้ใหญ่จึงลงความเห็นว่าเราควรที่จะโยกย้ายสกิลของเธอ"
การโยกย้ายสกิล คือการเอาบ่อพลังของเด็กที่ได้รับเหรียญ ไปให้กับเด็กที่ไม่ได้รับเหรียญ เพื่อให้เด็กคนนั้นได้รับการประเมินอีกครั้งในตอนอายุสิบแปดปี โดยเหรียญที่ได้จะได้เท่ากับเด็กอายุสิบเจ็ดที่เป็นเจ้าของบ่อพลัง การกระทำนี้จะทำให้คนที่โดนเอาบ่อพลังไปใช้สกิลไม่ได้อีก ซึ่งการกระทำแบบนี้นั้นจะใช้กับคนที่ใกล้ตายหรือหมดสภาพแล้วเท่านั้น เช่นหากเด็กคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บทางสมองจนกลายเป็นเจ้าชายนิทรา พ่อแม่ก็จะตัดสินใจยอมให้มีการโยกย้ายสกิลไปให้ผู้อื่น เพื่อรับเงินเป็นค่าตอบแทน
ชีฟจ้องมองคนทั้งสี่อย่างไม่พอใจ
"เอาสิทธิ์อะไรมาโยกย้ายสกิลของผมเหรอครับ"
"สิทธิ์ในพลังในการใช้สกิล และเพื่อผลประโยชน์ของประชาชนชาวโลก เธอจะต้องยอมโดนโยกย้ายสกิล"
ชีฟคิ้วกระตุก
"เอ่อ ผมจำได้ว่าเทพโอเอซิสเคยบอกเอาไว้ว่าพลังที่ใช้สกิล เป็นของที่มีแต่เดิมในมนุษย์ทุกคนตั้งแต่แรกเกิด พวกคุณเอาอะไรมาอ้างสิทธิ์ในพลังของผมเหรอครับ กฎหมายข้อไหนระบุไว้เหรอ"
สิรินนิ่งไปครู่หนึ่ง ชายอีกสามคนก็มีท่าทีแปลก ๆ เหมือนเตรียมพร้อมจะต่อสู้ได้ทุกเมื่อ คนหนึ่งเป็นตำรวจอายุน่าจะเกินสามสิบแล้ว คนนี้ไม่มีสกิลแน่นอนแต่น่าจะมีปืน ส่วนอีกสองคนยังดูหนุ่มอยู่ น่าจะเป็นนักรบสกิลที่พึ่งเรียนจบใหม่ ๆ
"กฎหมายเพื่อความปลอดภัยและความสงบสุขของชาวโลกไง เธอควรจะศึกษาไว้นะ"
ชีฟหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโชว์หน้าค้นหาข้อมูล
"เจ้ นี่มันยุคไหนแล้ว ทุกอย่างล้วนมีในอินเทอร์เน็ต ผมไม่เคยเห็นกฎหมายข้อนี้ผ่านตาเลย"
"มันเป็นกฎหมายใหม่จ้ะ เธออาจจะไม่รู้จัก เพราะฉะนั้นขอให้เธอเซ็นเอกสารฉบับนี้ด้วย จะได้ไม่ต้องเป็นเรื่องถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาล"
สิรินนำเอกสารออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างและยืนให้ชีฟ
"ไม่รับครับ"
ชีฟหันไปหาแม่ที่พึ่งเดินเข้ามา
"แม่โทรแจ้งตำตรวจ สน. ใกล้ ๆ ที มีคนอ้างตัวเป็นเจ้าหน้าที่รัฐมาขู่ปล้นพลังของผม"
นายตำรวจที่มาด้วยพูดขึ้น
"ไม่ต้องแจ้งครับ ผมนี่แหละตำรวจ"
ชีฟหันไปย้ำกับแม่อีกครั้ง
"แม่แจ้งเลย"
สิรินรีบพูดขึ้น ก่อนที่ไพรินจะแจ้งความ
"สรุปว่าน้องไม่ยอมให้มีการโยกย้ายสกิลใช่มั้ยคะ งั้นเดี๋ยวทางเราจะกลับมาใหม่พร้อมหมายศาลนะคะ"
"เชิญครับ"
สิรินหน้าเสียอย่างหนัก เมื่อเห็นว่าชีฟไม่มีท่าทางที่เกรงกลัวเลยสักนิด แล้วทั้งสี่คนก็พากันลุกขึ้นแล้วรีบเดินจากไป
อีกวันต่อมา ทั้งสี่คนก็ไม่ได้กลับมาตามที่พูดไว้ ซึ่งเรื่องนี้ชีฟรู้อยู่แล้วว่ามันโกหกหลอกลวงทั้งเพ เพราะในอินเทอร์เน็ตมีการออกมาเตือนมากมายว่ามีกลุ่มคนเที่ยวไปหาหลอกเอาบ่อพลังของคนอื่น เช่น เด็กพิการอะไรพวกนี้ โดยที่พ่อแม่ของพวกเขาได้ค่าตอบแทนที่ไม่คุ้มค่าเลยสักนิด แล้วแทนที่เด็กพิการจะได้สกิลมาช่วยอำนวยความสะดวกตัวเอง กลับต้องเสียสกิลแล้วอยู่อย่างพิการเช่นเดิม บุคคลเหล่านี้นับเป็นบุคคลที่ชั่วร้ายมาก
ชีฟเดินออกมายืดเส้นยืดสายนอกบ้านในยามเย็น ก่อนจะเห็นศพชายใส่ไอ้โม่งสองศพนอนตายอยู่ข้างไผ่อสรพิษที่เขาใช้ล้อมบ้านเอาไว้ ใกล้ ๆ กับศพมีถังน้ำมันอยู่ด้วย
ชีฟแจ้งตำรวจและเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบ ก่อนจะพบว่าศพสองศพนี้คือชายที่เคยต้องโทษก่อคดีวางเพลิงมาก่อน
ชีฟยืนมองเจ้าหน้าที่ทำงาน และคอยเตือนเกี่ยวกับหนามของไผ่ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินมาหาชีฟและเริ่มถามคำถาม
"พี่ขอถามคำถามหน่อยนะ"
"ครับ"
"เคยไปสร้างความแค้นให้ใครไว้หรือเปล่า"
"ไม่ครับ"
"ช่วงนี้มีใครมองเธอแบบไม่พอใจหรือพบเห็นใครมีพิรุธบ้างมั้ย เพราะจากรูปการณ์แล้วพวกนั้นกะวางเพลิงเผาบ้านของเธอเลยนะ"
"อืม มีเจ้าหน้าที่รัฐสี่คนมาที่บ้าน แล้วบอกให้ผมโยกย้ายสกิลไปให้คนอื่น เพราะสกิลผมไม่มีประโยชน์"
"แล้วเจ้าหน้าที่พวกนั้นว่าไง"
"เห็นบอกว่าจะกลับมาวันนี้พร้อมหมายศาล แต่นี่ก็เย็นจนจะค่ำแล้ว ยังไม่เห็นมีใครกลับมาเลย"
ตำรวจพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเลิกถามคำถามแล้วเดินจากไป
หลายวันต่อมา ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างเรียบร้อยตามปกติ ในเช้าวันเสาร์ครูน้ำตาลกำลังก่อกวนคนขี้เซาที่กำลังหลับอยู่บนเตียง เมื่อคนทั้งบ้านรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนแล้ว ครูน้ำตาลก็มักจะมานอนที่ห้องของชีฟบ่อย ๆ หรือบางที่ชีฟก็จะไปนอนกับครูน้ำตาลที่ห้องของครูน้ำตาลบ้าง
"อือ..."
ชีฟครางอย่างนึกรำคาญเมื่อมีคนเอาขนไก่จากในครัวมาแหย่จมูกเขา
ครูน้ำตาลทำเสียงดุ
"ตื่นเลยชีฟ วันนี้รับปากจะไปซื้อของให้พี่ไม่ใช่เหรอ ฮึ"
ชีฟเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเองเพื่อหลบเจ้าขนไก่อันน่ารำคาญ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
"ยังเช้าอยู่เลย"
ครูน้ำตาลเหลือบมองโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียง
"สิบโมงแล้วย่ะ ไม่เช้าแล้ว ลุกเลย"
มือสองข้างกระชากผ้าห่มออก วันนี้อะไหล่โน้ตบุ๊คที่ใช้ทำงานอดิเรกของเธอเสีย แล้วเด็กหนุ่มก็รับปากว่าจะไปซื้อมาเปลี่ยนให้ แต่นี่พระอาทิตย์จะตรงหัวอยู่แล้ว อีกฝ่ายกับยังไม่ยอมลุกจากที่นอน
"ไม่ตื่นใช่มั้ย"
หมับ มือบางกำแน่นเข้าที่เป้ากางเกงของคนขี้เซาแล้วบีบเต็มแรง
ชีฟลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง มือสองข้างจับมือของครูน้ำตาลไว้แน่น พร้อมกับเสียงอู้อี้
"จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"
ในยามบ่าย ชีฟขับรถออกจากบ้านมาด้วยท่าทางที่เหมือนกับคนนอนไม่เต็มอิ่ม เมื่อติดไฟแดง เขาก็อ้าปากหาวฟอดใหญ่ไปหลายรอบ เมื่อสัญญาณไฟกลายเป็นสีเขียว ชีฟก็ออกตัว
โครม! รถเก๋งคันหนึ่งแหกไฟแดงมาชนชีฟเข้าอย่างจัง


## มาเร็วเกินคาด

รถเบนซ์สีขาวโดนรถเก๋งชนเข้าเต็มแรง ประตูฝั่งซ้ายบุบจนเห็นได้ชัด โชคดีจุดที่โดนชนนั้นไม่ใช่ฝั่งคนขับ ทำให้ชีฟไม่ได้เป็นอะไรมากนัก กลางสี่แยกไฟแดงตอนนี้ไม่มีรถคันอื่นอยู่เลย เนื่องจากเป็นถนนเส้นเก่าที่ไม่ค่อยมีรถสัญจร
ชีฟจ้องมองรถเก๋งที่ค่อย ๆ ถอยออกไป ผู้ชายในรถเก๋งสองคนจ้องหน้าเขาเขม่น ก่อนที่คนขับจะเปิดกระจกแล้วตะโกนออกมา
"ถ้าไม่อยากตายก็เซ็นเอกสารซะ"
พูดจบรถเก๋งก็หักเลี้ยวไปทางตัวเมืองแล้วขับหนีไป ชายสองคนบนรถชีฟคุ้นหน้าเป็นอย่างดี เพราะคือคนที่มากับเจ้าหน้าที่หญิงที่ชื่อสิริน
ชีฟขับรถตัวเองไปจอดข้างทางเพื่อดูรอยชน รถเบนซ์คันนี้เป็นของครูน้ำตาล ซึ่งราคาของมันแพงมาก เมื่อตรวจสอบร่องรอยการชนเสร็จ เขาก็แจ้งให้ครูน้ำตาลกับพ่อแม่ทราบ ซึ่งพอได้ยินเสียงครูน้ำตาลแล้วเขาก็ดีใจมาก เพราะครูน้ำตาลไม่ถามถึงรถเลยแต่เอาแต่ถามถึงอาการบาดเจ็บของเขา
เมื่อรถยังขับได้ พ่อแม่ของครูน้ำตาลก็บอกให้เอารถไปไว้ที่ศูนย์ซ่อมในตัวเมือง ส่วนชีฟนั้นก็ซื้อรถบิ๊กไบค์คันหนึ่งมาขับแทน เพราะเขานั้นไม่มีใบขับขี่รถยนต์ ที่ขับรถเบนซ์ออกมาในตอนแรกนั้น ก็เพราะชีฟไม่ได้ซื้อรถเอาไว้ เลยต้องยืมรถของครูน้ำตาล ซึ่งเสี่ยงต่อการถูกตำรวจตรวจจับเป็นอย่างมาก เมื่อไหน ๆ ก็ต้องเปลี่ยนรถแล้ว ชีฟจึงซื้อบิ๊กไบค์มาแทน
ชีฟขับบิ๊กไบค์ไปซื้อของจนเสร็จเรียบร้อยแล้วรีบกลับบ้าน กล่องจดหมายหน้าบ้านนั้นมีจดหมายซองหนึ่งอยู่ด้านใน เมื่อชีฟล้วงออกมาอ่านก็พบว่ามันคือเอกสารเซ็นยินยอมการโยกย้ายสกิลที่คนพวกนั้นเอามาฝากไว้
เมื่อเห็นจดหมาย ชีฟก็รีบเข้าไปในบ้านแล้วเรียกหาทุกคน ซึ่งก็พบว่าทุกคนยังอยู่ดีและไม่มีใครเป็นอะไร
ยามค่ำชีฟนอนกอดครูสาวพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง สกิลของเขานั้นแม้จะเป็นแค่การปลูกต้นไม้ แต่ต้นไม้ที่เขาปลูกบางอย่างก็สามารถทำเงินให้เขาได้ ตอนนี้ชีฟมีครูน้ำตาลเป็นคนรัก ครูสาวนั้นเป็นลูกคุณหนู ซึ่งแน่นอนว่าใช้เงินมาก และถึงแม้พื้นฐานของครูน้ำตาลนั้นจะร่ำรวยอยู่แล้ว แต่เขาจะไม่มีวันเป็นผู้ชายสายแมงดาที่เกาะผู้หญิงกินแน่ ๆ แต่จะทำยังไงนี่สิ อีกฝ่ายมีสกิลสายต่อสู้แบบเต็มรูปแบบ ส่วนเขานั้นมีแค่สกิลปลูกพืชปลูกผัก จะสู้ยังไงถึงจะชนะ และจากการตรวจสอบในอินเทอร์เน็ตของเขา เจ้าหน้าที่หญิงและตำรวจที่มาในวันก่อนก็เป็นตัวจริงเสียด้วย การที่สามารถบงการพนักงานข้าราชการของรัฐได้แบบนี้อีกฝ่ายต้องมีเส้นสายที่ไม่ธรรมดา เขาจะทำยังไง
ครูน้ำตาลเงยมองเด็กหนุ่มเจ้าของอ้อมกอดอย่างสงสัย ปกติหากนอนกอดกันแบบนี้ ไม่เกินห้านาทีเธอจะโดนรบเร้าแล้วเริ่มมีเพศสัมพันธ์กัน แต่วันนี้อีกฝ่ายกับกอดเธอไว้เฉย ๆ
"ชีฟ เป็นอะไร ไม่เห็นหื่นเหมือนทุกวันเลย ฮึ"
ครูสาวเอื้อมมือไปหยิกแก้มหนุ่มหื่นเล่น เพราะตั้งแต่มีสัมพันธ์กันครั้งแรก อีกฝ่ายมักจะขอมีอะไรกับเธออย่างน้อย ๆ ก็วันละสองรอบ
ชีฟที่กำลังเหม่อลอยเหลือบตาลงมามองหน้าครูสาว เขารู้สึกผิดที่ทำรถอีกฝ่ายพัง เพราะค่าซ่อมรถหรูนั้นแพงมาก ถึงแม้ตัวครูน้ำตาลกับพ่อแม่ของครูจะไม่ได้ว่าอะไรเขา แต่เขาก็รู้สึกผิดอยู่ดี
"เปล่า ไม่มีอะไร แล้วทำไมต้องบอกว่าผมหื่นด้วยเนี่ย"
"แหม เอาวันละสองรอบเช้าค่ำ ไม่ให้เรียกหื่นแล้วเรียกอะไรหึ"
ครูสาวดึงแก้มนุ่ม ๆ ของอีกฝ่ายเล่นอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะถามต่อ
"เป็นเรื่องของคนพวกนั้นหรือเปล่า"
ชีฟตอบเสียงเบา
"ก็...อืม"
"ร้องเรียนไปที่องค์กรยุติธรรมแห่งโลกสิ"
"นานอยู่นะ กว่าพวกนั้นจะลงมาจัดการให้"
ฟังจบครูสาวก็ทำท่านึก เพราะเธอเคยเห็นคดีที่คนไทยไม่ได้รับความยุติธรรมจนต้องร้องเรียนองค์กรยุติธรรมแห่งโลก ซึ่งส่วนมากกว่าจะรับเรื่องแล้วมาดำเนินการ อย่างช้าสุดก็เกือบเดือน
"งั้นก็ร้องเรียนไว้ก่อนเลย แล้วที่เหลือเราก็หลบอยู่แต่ในบ้านก็ได้ เธอสร้างป้อมปราการที่ดีได้อยู่แล้ว พี่เชื่อแบบนั้น"
คำแนะนำของครูสาวทำให้ชีฟยิ้มออก และเขาก็นึกถึงคำคำหนึ่งขึ้นมาได้ 'ซื้อเวลา'
เมื่อเห็นแฟนหนุ่มยิ้มครูสาวก็ยิ้มด้วยเช่นกัน แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายขึ้นมาคร่อมบนร่างเธอ
"แนะ สบายใจก็จะเอาเลยนะ"
ชีฟไม่ตอบแต่กลับก้มหน้าลงมาจูบลงที่คอของเธอแทน แน่นอนว่าครูสาวก็ไม่ได้อยากจะขัดขืนอะไรอยู่แล้ว เมื่ออีกฝ่ายรุก เธอก็พร้อมที่จะรับและสุขสมไปกับมัน
เช้าวันรุ่งขึ้นชีฟหอมแก้มครูสาวที่นอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง ก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วหาเสื้อผ้าใส่
ครูสาวจ้องมองชีฟที่กำลังใส่เสื้อผ้าด้วยสายตาอันอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยถาม
"วันนี้รีบจังนะ"
"ใช่ พอดีผมมีแผนนิดหน่อย"
"มานี่"
ครูสาวดึงชีพที่พึ่งแต่งตัวเสร็จให้นั่งลงบนเตียง ก่อนจะขยับเข้าไปสวมกอดจากด้านหลังอย่างแนบชิด
"ดูแลตัวเองดีดีนะชีฟ ห้ามทิ้งพี่ไปเด็ดขาด"
"ครับ"
สิบโมงเช้าชีฟขอให้พ่อของครูน้ำตาลพาขับรถมินิแวนสีฟ้าสุดหรูเข้าไปในตัวเมือง เพื่อซื้อข้าวของที่จำเป็นสำหรับการหลบซ่อนอยู่ในบ้านเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือน
แต่เหมือนการซื้อของในวันนี้จะไม่ราบรื่นเท่าไหร่นักเมื่อหลังจากที่พวกเขาซื้อของเสร็จและกำลังจะกลับ ก็มีรถตู้สีดำสองคันขับตามพวกเขา
ชีฟที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายหันไปมองด้านหลัง
"คุณพ่อครับ สองคันนั้นตามเรามาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วใช่มั้ย"
คุณพ่อเหลือบมองกระจกหลังแล้วตอบ
"น่าจะใช่ลูก เอาไงดี"
"มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ"
ชีฟนิ่งคิด ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ตอนนี้พวกเขายังอยู่ในตัวเมือง ซึ่งเต็มไปด้วยรถมากมาย พวกมันเลยยังไม่กล้าทำอะไร แต่ถ้าออกนอกตัวเมืองเมื่อไหร่เป็นเรื่องแน่
ชีฟกวาดสายตามองในขณะที่รถก็วิ่งไปเรื่อย ๆ และเมื่อสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับตึกร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จ เขาก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ตัวตึกมีสองชั้นและมีขนาดพอพอกับห้างสรรพสินค้าขนาดเล็ก เหมาะกับแผนการที่เขาคิดไว้เป็นอย่างมาก
"คุณพ่อครับ รีบเหยียบให้มิดไปที่ตึกร้างนั่นเลย พวกเราจะได้มีเวลาเตรียมตัว"
คุณพ่อไม่รอช้ารีบเร่งความเร็วแล้วหาทางไปยังตึกร้างที่ชีฟบอก ไม่นานพวกเขาก็มาถึงตึกโทรม ๆ สองชั้นที่ล้อมรอบด้วยต้นหญ้าสูงใหญ่ พื้นที่ตรงนี้ห่างจากถนนและเขตตัวเมืองเล็กน้อย และยังเต็มไปด้วยบ้านร้างกับตึกร้างอีกหลายหลังที่มีหญ้าขึ้นอยู่เต็มไปหมด พวกเขาเอารถจอดที่ด้านข้างตึก ก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในและขึ้นไปบนชั้นสอง
ชีฟพาคุณพ่อนั่งลงตรงขอบหน้าต่างที่หันหน้าไปทางถนนที่พวกเขาเข้ามา
"คุณพ่อนั่งตรงนี้นะครับ เดี๋ยวขอจัดการอะไรหน่อย"
ชีฟหว่านเมล็ดไปรอบ ๆ ตึกที่กินพื้นที่ถึงสองไร่อย่างรวดเร็ว เมล็ดพันธุ์เหล่านี้คือตีนตุ๊กแกที่นิยมปลูกติดกับผนังบ้านผสมกับเถาวัลย์น้ำ ซึ่งเป็นเถาวัลย์ที่มีความเหนียวแน่นที่สุด เมื่อเร่งโต พวกมันก็เจริญงอกงามขึ้นมาและเลื้อยพันขึ้นมาบนตัวตึกจนปกคลุมตึกทั้งตึกไว้อย่างมิดชิด นอกจากนั้นชีฟยังปลูกพืชมีพิษอีกหลายชนิดขึ้นมาเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับต่อสู้
ทางด้านรถตู้สีดำสองคันที่ขับตามเข้ามา ที่จริงแล้วยังมีรถเบนซ์สีดำอีกคันตามมาด้วย ในรถเบนซ์คนขับหันไปมองสามพ่อแม่ลูกที่นั่งมาด้านหลัง
"เจ้านายครับ ตึกนั้น"
คนขับชี้ไปที่ตึกที่มีพืชไม้เลื้อยขึ้นอยู่เต็มไปหมด ก่อนจะพากันขับไปจอดที่หน้าตึก
เด็กสาวผมยาวอายุสิบเจ็ดหน้าตาน่ารักตะโกนบอกพ่อที่พึ่งจะเดินลงรถไป
"คุณพ่อคะ เอาสกิลมาให้ได้เร็ว ๆ นะ อีกสองวันการประเมินรับเหรียญก็จะปิดแล้ว หนูไม่อยากเข้าเรียนทีหลังเพื่อน"
ผู้เป็นพ่อหันมาลูบหัวลูกสาว
"ได้ลูก ลูกพ่อต้องเป็นสาวน้อยที่ใช้สกิลได้เก่งที่สุด"
สองพ่อลูกส่งยิ้มให้กันอย่างอบอุ่น วันนี้คือวันที่ 12 ตุลาคม เป็นวันที่มีการคัดเลือกผู้ที่ได้รับเหรียญในแต่ละปี ซึ่งการคัดเลือกจะดำเนินไปทั้งหมดห้าวัน นั่นก็คือวันที 10 ถึง 14 ตุลาคม


## ไร้แผน

ชายวัยกลางคนในชุดสูท เดินออกมาจากรถหรู ในขณะที่ใกล้ ๆ กันก็มีคนจำนวนหลายสิบคนออกมาจากรถตู้ทั้งสองคันทั้งหมดพากันมายืนด้านหลังของชายวัยกลางคน
"เอายังไงดีครับเจ้าสัว"
ผู้เป็นเจ้าสัวหันไปมองลูกน้อง
"จับเป็นมาให้ได้ อย่าให้เอิกเกริกละ"
"ครับ"
ชายหกคนเดินไปที่ตัวตึก แต่ละคนนั้นสวมชุดเกราะที่คล้ายกับหน่วยคอมมานโด
ด้านในชีฟจ้องมองดูทั้งหกคนจากชั้นสอง สามคนหน้าสุดนั้นใช้ดาบเป็นอาวุธ ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นนักรบสกิล ส่วนอีกสามคนด้านหลังนั้นใช้ปืนกลเบา สามคนนี้คงเป็นคนธรรมดา
"ดาบคาตานะสองเล่มกับดาบอัศวินเล่มใหญ่สองคมหนึ่งเล่ม แล้วก็ชุดนั่น คงจะเอามาป้องกันหนามอสรพิษสินะ กะไว้อยู่แล้วว่าพวกมันคงไม่โง่เหมือนก็อปลิน"
พ่อของครูน้ำตาลที่มองดูอยู่ด้วยก็หันมามองว่าที่ลูกเขยด้วยความเป็นห่วง
"ไหวมั้ยลูก"
ชีฟหันไปยิ้มให้พ่อแล้วส่งใบแห่งการรักษาให้พร้อมกับคำมั่นสัญญา
"ถือใบพวกนี้ไว้นะครับ กินมันทุกครั้งที่เริ่มรู้สึกมึนหัว และสุดท้ายผมจะไม่ทำให้ลูกสาวคุณพ่อเป็นม่ายแน่นอน"
จากนั้นชีฟก็รีบวิ่งไปที่บันไดแล้วแหวกพืชที่เขาปลูกกั้นบันไดเอาไว้เพื่อลงไปชั้นหนึ่ง
ด้านล่าง คนที่ใช้ดาบคาตานะฟันพืชไม้เลื้อยจนขาดแล้วพากันเข้ามาด้านใน
ชีฟที่ลงมาเห็นก็รอให้พวกนั้นเข้ามากันให้หมด ก่อนจะเร่งโตพืชบริเวณที่โดนฟันให้งอกมาปิดทางเอาไว้
ชายถือดาบใหญ่หันไปมองทางเข้าที่โดนปิดอย่างสงสัย
"มันทำอะไรของมัน คิดจะขังพวกเราไว้ข้างในหรือไง บิ๊กใช้จิตสัมผัสของแกดิ๊"
ชายถือดาบคาตานะที่ชื่อบิ๊กหลับตาพักหนึ่ง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงชีวิตสองชีวิตที่อยู่ใกล้พวกเขา
"มันอยู่ใกล้ ๆ เรานี่แหละลูกพี่เอ็ด ยังไม่ได้หนีไปไหน"
ชายถือดาบคาตานะอีกคนซึ่งมีชื่อว่านัดพูดออกความเห็น
"สงสัยมันไม่รู้ว่าเรามีไนท์วิชั่น มันเลยกะใช้ความมืดสู้กับเรา"
นัดทำจมูกฟุตฟิตหลังพูดจบ แล้วพูดต่อ
"ได้กลิ่นเหมือนกัญชาเลยหวะ"
บิ๊กพูดบ้าง
"สงสัยจะเคยมีพวกกากเดนมาสูบทิ้งไว้แถวนี้ละมั้ง"
หลังจากที่พืชงอกขึ้นมาปิดทางเข้าจนมิดชิด พื้นที่ในชั้นหนึ่งทั้งหมดก็มืดสนิท แต่ทั้งหกคนนั้นมีแว่นตาที่สามารถมองเห็นในความมืดได้ สิ่งนี้จึงไม่เป็นปัญหาสำหรับพวกเขา
ทั้งหกคนพากันเดินไปที่บันไดตัวเดียวที่อยู่ตรงกลางตึก แต่เมื่อพวกเขาเดินมาได้สักพักพวกเขาก็หายใจฟืดฟาดและเริ่มรู้สึกร้อนแปลก ๆ พร้อมกับได้กลิ่นควันบางอย่าง หัวหน้าเอ็ดตะโกนออกมาทันที
"มันกะจะรมควันเราวิ่งกลับที่ทางออก"
ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ท่อนไม้หลายท่อนที่ติดไฟถูกขว้างมาทางพวกเขา
เอ็ดตะโกนอย่างไม่สบอารมณ์
"เวรเอ้ย!"
ทั้งหมดพากันหยุดชะงักและปิดระบบไนท์วิชั่น เพราะกองไฟที่ลุกไหม้เป็นหย่อม ๆ ทำให้การมองเห็นของพวกเขานั้นพร่ามัว
บิ๊กมองไปรอบ ๆ ที่มีใบไม้แห้งหลายใบกำลังลุกเป็นไฟ
"มันกะจะเผาพวกเรา นัด"
นัดชักดาบออกมาแล้วตะโกนก้อง
"คมเขี้ยวสายลม"
ดาบคาตานะฟันใส่ความว่างเปล่า ก่อนจะเกิดเป็นคลื่นอันแหลมคมพุ่งไปตัดเถาวัลย์ที่ขวางทางเข้าเอาไว้จะขาดกระจุย แต่เพียงแค่ครูเดียวมันก็งอกกลับมาใหม่
ท่อนไม้ติดไฟถูกโยนมาเรื่อย ๆ ใต้พื้นที่คนทั้งหมดยืนอยู่นั้นเต็มไปด้วยใบไม้แห้ง นั่นทำให้ท่อนไม้แต่ละท่อน ที่ตกลงพื้นไปเผาใส่พวกมัน เอ็ดหันไปตะโกน
"นัดเคลียใบไม้พวกนี้ให้ออกไปห่าง ๆ จากพวกเราก่อน"
นัดหันไปเหวี่ยงดาบไปรอบ ๆ จนเกิดเป็นคลื่นสายลมพัดใบไม้เหล่านั้นให้ปลิวออกห่างจากพวกเขา
แค่ครู่เดียวคนทั้งหมดก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยหอบจากการขาดอากาศหายใจ พวกเขาต้องพยายามสูดหายใจอย่างแรง เพื่อให้ออกซิเจนที่เหลืออยู่โดยรอบเข้าไปในปอดให้มากที่สุด แต่เมื่อสูดเข้าไป พวกเขาก็ต้องสูดเอากลิ่นควันเข้าไปด้วย คนทั้งหมดพากันสำลักกันเป็นการใหญ่ จมูกก็แสบตาก็แสบ ดวงตาของพวกเขามีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด แถมตอนนี้พวกเขาเริ่มมีอาการมึนหัวแปลก ๆ และรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างไม่ทราบสาเหตุ เอ็ดที่คุ้นเคยกับกลิ่นเหล่านี้ก็โวยวายอย่างหัวเสีย
"แค่ก แม่งเอ้ย มันเผากัญชาใส่เรา"
บิ๊กพูดขึ้นบ้าง
"กัญชาเหรอ แล้วไอ้กลิ่นแสบจมูกมันคืออะไรวะ แค่ก แค่ก"
ทั้งหมดพยายามตรงดิ่งไปยังทางออก แต่เมื่อสารเสพติดออกฤทธิ์ บวกกับออกซิเจนในร่างกายที่ไม่เพียงพอ ก็ทำให้พวกเขานั้น เดินเซไปเซมาและไม่สามารถที่จะทรงตัวให้ยืนเหมือนคนปกติได้ ทั้งหมดพากันล้มตัวลงนอนบนพื้นอย่างหมดสภาพ เอ็ดที่เคยสูบทั้งสองอย่างมาแล้วพยายามคลานไปให้ถึงขอบตึก ส่วนคนอื่น ๆ นั้นได้แต่มองความมืดด้วยดวงตาที่เหม่อลอย พร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเอ็ดคลานมาเรื่อย ๆ เขาก็พบว่ามีชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับท่อนไม้ในมือ
ผลัวะ! ท่อนไม้ฟาดใส่ใบหน้าของเอ็ดอย่างแรงจนเขาสลบไป
ชีฟมองผลงานของตัวเองอย่างพอใจ สภาพอากาศในนี้นั้นมีสภาวะที่เป็นผลร้ายถึงสามอย่าง สิ่งแรกคือเขาเผาอากาศข้างในทำให้อากาศเหลือน้อย สองคือควันจากการเผาพืชที่มีสารเสพติด สามคือการเผาพริกขี้หนูแห้ง ที่รับประกันความแสบถึงทรวง โดนสามสภาวะนี้เข้าไปไม่ล้มก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว
ชีฟนำเมล็ดเถาสูบชีวิตไปวางไว้บนตัวแต่ละคนที่นอนอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ มีห้าคนที่ยังมีลมหายใจ แต่มีหนึ่งคนที่เสียชีวิต คนที่ตายคือคนที่ถือดาบคาตานะ คนคนนี้คงจะไม่ถูกกับสารเสพติดเหล่านี้เสียเท่าไหร่ พอโดนเข้าไปในปริมาณมากเลยถึงกับช็อกจนตาย
เมื่อเร่งโตเถาสูบชีวิต พวกมันก็งอกรากที่เป็นเส้นฟอยออกมาและพันไปทั่วร่างของทั้งหกคน ชีฟที่เร่งโตเถาสูบชีวิตจนสุดแล้วก็มองอย่างสงสัย เพราะมันไม่มีผลอะไรให้เขาเก็บเกี่ยวได้เลย ก่อนที่เขาจะลองเปิดหน้าต่างช่องเก็บรักษาขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าเขาสามารถเก็บเกี่ยวผ่านเมนูในหน้านี้ได้
"นี่สินะ ที่ทำให้เจ้าพืชนี้จำเป็นต้องมีสกิลนี้ก่อน"
ชีฟมองดูไอคอนรูปคนหกรูป ซึ่งเมื่อขยายใหญ่ขึ้นมาหนึ่งคน ไอคอนกลับไม่ปรากฏเป็นภาพเหมือนต้นพืช แต่ปรากฏขึ้นมาเป็นปุ่มสามปุ่มที่เขียนว่า พลังชีวิต พลังสกิล และบ่อพลังสกิล เขามองปุ่มทั้งสามอย่างสงสัย
"อะไรเนี่ย"
โชคดีที่ใกล้ ๆ แต่ละปุ่มมีปุ่มเล็ก ๆ ที่เป็นเครื่องหมายปริศนาอยู่ นั่นทำให้เมื่อชีฟจิ้มใส่ ก็มีคำอธิบายขึ้นมา
พลังชีวิต เป็นพลังที่มีอยู่ในสิ่งมีชีวิตทุกชีวิต หากสิ่งมีชีวิตใดสูญเสียพลังนี้ไป ก็จะเสียชีวิตทันที
พลังสกิล เป็นพลังสำหรับสร้างสิ่งอัศจรรย์ เป็นพลังเหนือธรรมชาติที่สามารถทำได้ทุกสิ่ง โดยการจะใช้พลังสกิลได้นั้นจะต้องผ่านการฝึกฝนจนชำนาญ
บ่อพลังสกิล เป็นขนาดของการกักเก็บพลังสกิลในตัวของสิ่งมีชีวิต ยิ่งบ่อพลังมีขนาดใหญ่มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งใช้พลังสกิลได้มากขึ้นเท่านั้น และการฟื้นฟูพลังสกิลของตัวบ่อ ก็จะขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของพลังชีวิต ยิ่งพลังชีวิตแข็งแกร่งมากขึ้นเท่าไหร่ ก็จะยิ่งฟื้นฟูพลังสกิลได้เร็วมากขึ้นเท่านั้น
ชีฟที่อ่านทั้งสามปุ่มแล้วก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ถ้าเขาเก็บเกี่ยวพลังชีวิต อีกฝ่ายก็ตายแน่นอน ถ้าเขาเก็บเกี่ยวพลังสกิล บ่อพลังก็คงจะฟื้นขึ้นมาให้ใหม่อยู่ดี ถ้าจะไม่ให้อีกฝ่ายใช้สกิลได้อีก ก็ต้องเก็บเกี่ยวบ่อพลังสกิล ชีฟลองจิ้มที่ไอคอนของคนที่ไม่มีสกิล ก็พบว่าบนหน้าจอไม่มีปุ่มพลังสกิลกับบ่อพลังสกิลอยู่ด้วย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกต้อง
ชีฟเลือกเก็บเกี่ยวบ่อพลังสกิลของทั้งสองคน แต่เมื่อจิ้มดูรูปของคนที่สาม ซึ่งคือคนที่ตายแล้ว ก็พบว่าไม่มีปุ่มพลังสกิลกับบ่อพลังสกิลแสดงขึ้นมาเช่นกัน
"ถึงว่า ถ้าตายแล้วจะไม่สามารถโยกย้ายสกิลได้"
เมื่อเก็บเกี่ยวและสลายพืชให้ไฟดับเรียบร้อย ชีฟก็ยึดอาวุธมาทั้งหมดยกเว้นดาบใหญ่ที่เขาถือไม่ไหว แล้ววิ่งกลับขึ้นไปหาคุณพ่อ เพราะถึงพิษของสารเสพติดกับพริกจะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ออกซิเจนที่เหลือน้อยก็อาจทำให้เขาสลบได้เหมือนกัน
ด้านล่าง เจ้าสัวกับลูกน้องที่เหลือต่างพากันมองอย่างเป็นกังวล เพราะตอนนี้ลูกน้องที่ส่งเข้าไปข้างในไม่มีใครตอบวิทยุกลับมาเลย
ชายที่ขับรถให้เจ้าสัวเดินมายืนข้าง ๆ เจ้าสัว
"เอาไงดีครับ"
ชายอีกคนที่ถือธนูก็ออกความเห็น
"กลิ่นกัญชา เจ้าพวกนั้นคงโดนมอมจนหมดสภาพไปแล้ว ตอนนี้ไอ้เด็กนั่นเปลี่ยนตึกทั้งตึกให้กลายเป็นเขตแดนของมัน ถ้าส่งคนเข้าไปเพิ่มฝั่งเรามีแต่จะสูญเสียเปล่า ๆ"
ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ดาบคาตานะเล่มหนึ่งก็ถูกโยนลงมาจากชั้นสอง พร้อมกับเสียงของชีฟ
"พวกแกหมดสภาพไปแล้ว สกิลของผม ผมจะไม่ให้ใครทั้งนั้น กลับไปซะ"
นักธนูง้างธนูเตรียมยิง แต่เจ้าสัวก็ห้ามเอาไว้ แล้วเดินไปข้างหน้าอีกนิด
"พวกเราทั้งคู่อาจจะเริ่มต้นทำความรู้จักกันได้ไม่ดีเท่าไหร่ เรามาทำความรู้จักกันใหม่หน่อยมั้ย"
ชีฟเงียบไม่ตอบกลับ เจ้าสัวเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบ ก็เริ่มพูดต่อ
"ฉันมีข้อเสนอ ถ้าเธอยอมยกสกิลให้ลูกสาวฉัน ฉันจะให้เงินเธอสิบล้านบาท ข้อเสนอนี้เป็นไง"
คุณพ่อที่ฟังอยู่ถึงกับไม่สบอารมณ์ เขาเคยเป็นนักธุรกิจพันล้านมาก่อนเกษียณ
"สิบล้านแลกสกิลวิเศษจากเทพ เป็นข้อเสนอที่ง่อยมากเลยลูก"
"ผมก็ว่า"
คุณพ่อเอามือตบไหล่ว่าที่ลูกเขย
"ต่อให้ร้อยล้านก็อย่าไปยอมนะลูก สกิลของลูกยังมีประโยชน์อีกเยอะ"
"ครับ"
ชีฟรับคำก่อนจะตะโกนออกไป
"ผมใช้สกิลหาเงินเองได้มากกว่านั้นเยอะ กลับไปซะเถอะ"
เจ้าสัวมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
"พูดมาแบบนี้เธอคงมั่นใจสกิลของเธอมาเลยสินะ แต่ถ้าเราไม่เข้าไปในตึกนั้น แล้วหันไปหาคนที่อยู่กลางทุ่งนาแทน เธอจะทำยังไงงั้นเหรอ"
สัมทับกับคำขู่ มือธนูง้างลูกศรแล้วยิงใส่ตัวตึกบริเวณที่ชีฟและพ่อของครูน้ำตาลหลบอยู่ เพื่อบอกให้รู้ว่าพวกมันรู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน การยิงนี้เป็นการทดสอบความหนาของเถาวัลย์ด้วย ซึ่งเถาวัลย์บริเวณที่โดนยิงก็ขาดกระจุย แต่ก็ยังมีเถาวัลย์อีกหลายชั้นจนลูกธนูไม่สามารถทะลุเข้าไปข้างในได้ เมื่อเห็นดังนั้น มือธนูก็รู้ว่าเขาคงจะเจาะเข้าไปข้างในไม่ได้ง่าย ๆ แต่ในขณะที่เถาวัลย์กำลังงอกกลับมาใหม่ มือธนูก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
"เจ้าสัว ถอยหน่อยครับ"
มือธนูเดินไปข้างหน้า ก่อนจะโบกมือวูบเดียวก็เกิดไปสายลมที่คมดุจใบมีดทำลายเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นจนหมด
เจ้าสัวทำท่าหวาดกลัวอย่างเสแสร้ง
"อุ้ย อุ้ย อุ้ย เมล็ดพืชจะฆ่าฉัน ช่วยด้วย ช่วยด้วย"
เหล่าลูกน้องพากันหัวเราะก๊ากในการเล่นละครของเจ้าสัว
ชีฟที่มองอยู่กำหมัดแน่น เพราะเขากะจะปลูกกัญชาขึ้นมาแล้วรมควันพวกมัน แต่ก็ถูกสกัดไว้ได้
เจ้าสัวหันไปสั่งลูกน้อง
"เห้ย ส่งคนไปจับแม่กับน้องของมันมา เอ๊ะแต่เดี๋ยวสิ ได้ข่าวว่ามันมีเมียนมโตด้วยนี่หว่า เห้ย พวกแก่สนใจสาวนมโตมั้ยวะ"
ลูกน้องคนหนึ่งของเจ้าสัวก็พูดขึ้น พร้อมกับโชว์ท่าทางอันแสนอุบาทว์
"ถูกใจเลยครับเจ้านาย พวกผมจะได้จับมาตอก ตอก ตอกให้นมเด้งให้สะใจไปเลย"
ลูกน้องคนอื่นก็พากันทำท่าล้อเลียนและหัวเราะอย่างสนุกสนาน
ชีฟที่มองอยู่ข้างบนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขากัดฟันแน่นจนมีเลือดไหลตามเหงือก เส้นเลือดในดวงตาผุดขึ้นมาจนทำให้ดวงตาของเขาเริ่มกลายเป็นสีแดง แม้จะโกรธขนาดไหน แต่ตอนนี้เขากลับคิดวิธีที่จะสู้กับอีกฝ่ายไม่ออกเลย
'จะทำไงดี จะทำไงดี จะทำไงดี'


## บีบคั้น

เมื่อความเครียดพุ่งจนถึงขีดสูงสุด ทุกสิ่งทุกอย่างในสายตาของชีฟ ก็เคลื่อนไหวเชื่องช้าไปหมด ช้าแม้กระทั่งการจิ้มกดโทรศัพท์มือถือ คนขับรถของเจ้าสัวนำโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดหาหมายเลขที่ตนต้องการ นิ้วแต่ละนิ้วที่จิ้มลงไป ล้วนอยู่ในสายตาของชีฟทั้งสิ้น
ภาพของแม่ภาพของน้องสาวภาพของครูน้ำตาล ภาพครอบครัวของเขาหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด เขาแค่ต้องการชีวิตที่สุขสบาย ไม่เคยคิดจะมีเรื่องกับใคร ไม่เคยคิดทำร้ายใคร แต่ทำไมคนพวกนี้ต้องมาทำร้ายเขากับครอบครัวของเขาด้วย
คนขับรถเมื่อได้หมายเลขที่ต้องการ ก็นำโทรศัพท์แนบหู ชีฟที่เห็นดังนั้น ความขาดสติก็เข้าครอบงำทันที
แกร๊ก! ปัง!ปัง!ปัง! ปืนกลเบาที่ยึดมาได้แหวกออกมาจากช่องเล็ก ๆ แล้วรัวจนหมดแม็ก
มือธนูล่องหนหายตัวหลบไปอย่างรวดเร็ว ส่วนลูกน้องคนอื่นก็วิ่งหลบกันจ้าละหวั่น เมื่อเสียงปืนเงียบลง ทุกคนต่างพากันก้มมองร่างกายตัวเอง คนขับรถมองเจ้าสัวของตัวเองที่พยายามพาหลบมาอยู่หลังรถตู้ด้วยกัน กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าศีรษะของเจ้าสัวเต็ม ๆ เท่านั้นยังไม่พอ ที่รถเบนซ์ยังเต็มไปด้วยรูกระสุน ชีฟไม่ได้ฆ่าแค่เจ้าสัว แต่ฆ่าลูกเมียของเจ้าสัวด้วย
ชีฟตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงที่เหี้ยมและอำมหิตแบบสุดสุด
"คนจ่ายเงินพวกมึงตายแล้ว จะสู้ต่อก็ลองดู ถ้าใครแตะครอบครัวกู มึงจะมีกี่คนรัก กี่ครอบครัว กูจะตามฆ่าให้หมด"
มือธนูที่ล่องหนอยู่เดินไปที่รถเบนซ์ก่อนจะมองเข้าไปที่เบาะหลัง ทั้งคุณนายและคุณหนู ตามตัวของพวกเขามีเลือดอาบอยู่เต็มไปหมด และตอนนี้พวกเขาก็ไม่หายใจแล้ว ซึ่งก็เป็นจริงที่อีกฝ่ายพูด คนจ่ายเงินของพวกเขา ไม่เหลือเลยสักคน
มือธนูรีบวิ่งไปหาคนขับรถเพื่อดูว่าเจ้าสัวยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ และเมื่อไปถึง ก็พบว่าเจ้าสัวเสียชีวิตแล้วเช่นกัน
เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ เมื่อมีคนรับสาย
"ว่าไง"
ในขณะที่คนขับรถกำลังจะพูด มือธนูก็จับไหล่ของคนขับรถแล้วปรากฏตัวออกมา
"อย่า ถึงข้าจะมั่นใจว่าอีกฝ่ายสู้ข้าไม่ได้ แต่ถ้าวันนี้มันรอดไปได้ มันทำตามที่มันพูดแน่"
คนขับรถเถียงเล็กน้อย
"แต่เรายังมีลูกชายของเจ้าสัว"
"แล้วแกมั่นใจได้ไงว่ามันจะยอมจ่ายเงินให้กับคนที่ปล่อยให้พ่อแม่มันตาย ถึงจะจ่าย แต่ข้าจะไม่เสี่ยงกับความอำมหิตของไอ้เด็กนั่นเด็ดขาด"
"หมายความว่าไงที่พ่อแม่..."
มือธนูพยักหน้าให้อีกฝ่ายมองไปที่รถเบนซ์ที่มีแต่รอยกระสุน และตอนนี้ก็มีเลือดไหลออกมาเต็มไปหมด
"คุณนายกับคุณหนูตายแล้ว ตัดสินใจฆ่ายกครอบครัวแบบนี้ ใจมันต้องเหี้ยมพอตัว คนแบบนี้ข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยว"
คนขับรถหน้าซีด ก่อนจะกดตัดสายทิ้งไป แล้วรถตู้สีดำสองคันก็พากันขับจากไปอย่างรวดเร็ว
คุณพ่อที่มองเหตุการณ์ก็อึ้งกับการตัดสินใจของว่าที่ลูกเขยตัวเองเหมือนกัน คุณพ่อหันไปมองชีฟที่ตอนนี้ยังยืนเล็งปืนอยู่ในท่าเดิม แม้ว่าอีกฝ่ายจะพากันจากไปแล้ว ชีฟหายใจแรงจนตัวโยน ใบหน้าเครียดจัดและเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ จมูกและตาก็มีเลือดไหลซึมออกมา มือทั้งสองข้างที่จับปืนก็สั่นไม่หยุด
"ชีฟ ส่งปืนให้พ่อนะ"
คุณพ่อค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับปืนแล้วดึงออกจากมืออีกฝ่ายอย่างช้า ๆ เมื่อปืนหลุดมือ ชีฟก็ล้มลงไปนอนกับพื้นทันที
ณ ห้องนอนที่แสนคุ้นเคย ชีฟลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนของตัวเอง โดยข้าง ๆ เขานั้นมีครูน้ำตาลนอนกอดเขาเอาไว้ ชีฟลุกขึ้นอย่างช้า ๆ แต่การลุกขึ้นของเขาก็ทำให้ครูน้ำตาลตื่นขึ้นมาด้วย
ครูน้ำตาลสวมกอดชีฟอย่างแนบแน่นพร้อมกับมีเสียงสะอื้นไห้
"ชีฟ"
ชีฟที่ไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่กอดตอบแล้วลูบหลังอีกฝ่ายเพื่อปลอบโยน ชีฟมองครูสาวที่กอดเขาก็แอบแซวเล่นขำ ๆ
"กอดนาน ๆ แบบนี้เดี๋ยวผมก็หื่นอีกหลอก"
ครูน้ำตาลที่เห็นแฟนของเธอยังไม่ตาย เธอก็มีแต่ความสุข
"อื้อ หื่นก็หื่น เธอหื่นทุกเช้าค่ำอยู่แล้วนี่"
"ว่ากันแบบนี้ต้องปล้ำให้เข็ด"
ชีฟดันครูน้ำตาลออก แล้วจับอีกฝ่ายให้นอนลงบนเตียง
พรวด อีฟที่ได้ยินเสียงคนคุยกับก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง ก่อนจะตะโกนอย่างดีใจ
"แม่ คุณลุง คุณน้า พี่ชายฟื้นแล้ว"
ชีฟตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างขัดใจ
"อีฟ!"
ตอนที่ชีฟสลบไป พ่อของครูน้ำตาลก็แบกชีฟไปขึ้นรถ แล้วพากลับมาที่บ้าน ก่อนจะนำใบแห่งการรักษาไปบดแล้วให้ลูกสาวนำมาป้อนให้กับชีฟ
ชีฟสลบไปเกือบหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ ซึ่งพอตื่นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงของอีกวันแล้ว
หลังจากโดนยัยน้องสาวตัวแสบขัดจังหวะ ทั้งสองก็พากันออกมาจากห้อง แล้วมาร่วมรับประทานอาหารในครัวหลังบ้านกับคนอื่น ๆ
เมื่อกำลังรับประทานอาหารทีวีที่พวกเขาเปิดอยู่ก็ได้รายงานข่าวการตายของเจ้าสัวคนหนึ่ง เสียงนักข่าวสาวที่หวานใสก็เริ่มเปิดประเด็นขึ้น
"ข่าวด่วน เจ้าสัวอันดับสี่ของรัฐไทย ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมพร้อมกับลูกสาวคนเล็กและภรรยา"
นักข่าวหยุดพักหายใจเพื่อรอให้ทีมงานนำภาพข่าวขึ้นมา ก่อนจะรายงานต่อ
"เวลาสิบแปดนาฬิกาสามสิบห้านาที ชาวบ้านคนหนึ่งพบเจอกับรถหรูสีดำและคราบเลือดจำนวนมาก ด้วยความตกใจ เขาจึงโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างรวดเร็ว จากรายงานของเจ้าหน้าที่ ในบริเวณดังกล่าวได้พบเจอกับศพสี่ศพ ซึ่งสามศพที่เจอนั้นจากการตรวจสอบ ก็พบว่าเป็นเจ้าสัวธนะชัย เจ้าสัวที่รวยเป็นอันดับสี่ของรัฐในตอนนี้ โดยที่อีกสองศพคือลูกสาวคนเล็กและภรรยา และศพสุดท้ายก็เป็นนักรบสกิลที่เป็นบอดี้การ์ดของเขา และสาเหตุการตายนั้นคาดว่าน่าจะมาจากบาดแผลถูกยิงบนร่างกาย ซึ่งในขณะนี้ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเก็บรวบรวมหลักฐานเพื่อหาว่าใครคือคนร้ายกันแน่
ส่วนทางด้านลูกชายคนโตของเจ้าสัวนั้น เมื่อทราบข่าวการตายของครอบครัว ก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้านไม่ยอมออกมาพบปะหรือพูดคุยกับใคร"
ติ๊ด สัญญาณหนึ่งดังขึ้นก่อนที่นักข่าวจะรีบพูด
"ตอนนี้ทีมงานภาคสนามได้รายงานดิฉันมาว่า นายวรเวธลูกชายคนโตของเจ้าสัว ได้เดินออกมาให้สัมภาษณ์แล้วค่ะ"
จากนั้นภาพก็ตัดไปที่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่มีประตูรั้วใหญ่โต และมีชายหนุ่มสวมสูทรูปร่างหน้าตาดีคนหนึ่งเดินออกมายืนที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกหลายคน
เหล่านักข่าวต่างพากันกรู่เข้าไปเพื่อสัมภาษณ์ลูกชายคนโตของเจ้าสัว เหล่าบอดี้การ์ดรีบวิ่งมาดันประตูรั้วเอาไว้ เมื่อเห็นว่านักข่าวพากันดันเข้ามาจนประตูรั้วทำท่าจะพัง
เมื่อสามารถเข้าใกล้ตัวลูกชายของเจ้าสัวได้ เหล่านักข่าวก็ยิงคำถามชุดใหญ่ใส่ทันที
"คุณวรเวธคะ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณรู้สึกยังไงคะ"
นายวรเวธตอบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
"เสียใจครับ เสียใจมาก ครอบครัวของผมไปทำอะไรให้ ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้"
"แล้วทราบมั้ยครับว่าใครคือคนร้าย"
"ตอนนี้ยังไม่ทราบครับ แต่ผมเชื่อมั่นในฝีมือเจ้าหน้าที่ของรัฐไทย ว่าจะต้องหาตัวเจอในไม่ช้าก็เร็ว"
"เหตุการณ์นี้ใช่เรื่องบาดหมางของคุณพ่อกับบริษัทคู่แข่งมั้ยคะ"
"ข้อนี้ผมไม่ทราบครับ เพราะธุรกิจที่คุณพ่อดูแลกับธุรกิจที่ผมดูแลนั้นเป็นธุรกิจคนละอย่างกัน"
"แล้วถ้าเจอคนร้าย คุณวรเวธจะทำยังไงครับ"
"ใจจริงผมอยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย แต่คนเราต้องยึดมั่นในกฎหมาย เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ผมจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจ และความยุติธรรมครับ"
"ตอนนี้คุณวรเวธมีอะไรจะฝากถึงคนร้ายมั้ยคะ"
"มีครับ ผมอยากขอให้เขามอบตัวเถอะครับ โทษหนักจะได้เป็นเบา"
นักข่าวต่างพากันพึมพำอย่างชื่นชม
"นิสัยดีอ่า โดนทำขนาดนี้แล้วยังรู้จักให้อภัย" "ถ้าเป็นเราคงแค้นเลือดขึ้นหน้าไปแล้ว" "ไอ้คนร้ายนี่มันชั่วจริง ๆ ทำไมกับครอบครัวของคุณวรเวธได้ลงคอ"
แต่ในขณะที่ทิศทางของกระแสกำลังไหลไปเข้าข้างนายวรเวธ นักข่าวคนหนึ่งก็ถามขึ้น
"จริงมั้ยครับ ที่มีคนร้องเรียนไปทางองค์กรยุติธรรมแห่งโลก ว่ามีคนพยายามบังคับให้แฟนหนุ่มของเขาโยกย้ายสกิลไปให้น้องสาวของคุณ"
นายวรเวธตอบสวนกลับอย่างรวดเร็ว
"ไม่จริงเลยครับ พ่อแม่ของผมไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่มีสกิลก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ครอบครัวเรารวยอยู่แล้ว พวกเราไม่มีวันทำแบบนั้นแน่นอน"
เมื่อฟังจบ นักข่าวคนนั้นก็แสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วพูดขึ้น
"ผมยังไม่ทันได้บอกเลยครับว่าพ่อแม่ของคุณเป็นคนทำ"
นายเวธชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบแก้ตัว
"คุณถามผมมาแบบนี้ผมก็ต้องคิดว่าเป็นพ่อแม่ผมอยู่แล้ว ผมมีธุระด่วน ผมขอตัว"
จากนั้นนายวรเวธก็หันหลังแล้วเดินกลับเข้าบ้านหลังใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงเรียกของนักข่าวคนอื่น ๆ เลย
นักข่าวชายที่เป็นเจ้าของคำถามสุดท้ายยิ้มอย่างได้ใจที่เขาทำให้ไอ้ผู้ดีจอมปลอมหน้ากากหลุดออกมาได้ นักข่าวคนนั้นมองซ้ายมองขวาแล้วรีบล่องหนหายไปจากบริเวณดังกล่าว


## เตรียมพร้อม

ณ ตึกสูงร้อยชั้นใจกลางรัฐอเมริกา ภายในห้องทำงานบนชั้นสูงสุด หญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วตรงดิ่งมายังโต๊ะทำงานริมหน้าต่างที่มีชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานนั่งอยู่
หญิงสาววางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะ
"หัวหน้าคะ เรื่องร้องเรียนทั้งหมดที่ดิฉันได้คัดกรองมาค่ะ"
ชายวัยกลางคนมองข้อมูลด้วยสีหน้าที่แสนจะเบื่อหน่าย
"ร้อยกว่าเรื่องเลยเหรอ อุตส่าห์รวมทั้งโลกให้เป็นหนึ่งแล้วใช้กฎหมายเดียวกัน ยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เฮ้อ"
ชายวัยกลางคนนั่งกุมขมับครู่หนึ่ง ก่อนจะไล่เลขาตัวเองออกไป
"ไปได้แล้ว เดี๋ยวผมจัดการจ่ายงานเอง"
"ค่ะ แต่หัวหน้าคะ เรื่องที่รัฐไทยรีบหน่อยก็ดีนะคะ เพราะตอนนี้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย ๆ ก็หกคนแล้วค่ะ"
ชายวัยกลางคนเปิดข้อมูลคดีหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าถาม
"มีนักรบสกิลในรัฐไทยคนไหนที่เราพอจะไว้ใจได้มั่งมั้ย"
เลขาสาวนิ่งคิดครู่หนึ่ง
"ก็พอมีค่ะ"
ณ บ้านที่ล้อมรอบด้วยไม้ไผ่ที่มีหนามแหลมมากมาย
ชีฟใช้ต้นไม้ที่มีรากขนาดใหญ่ผสมกับต้นไม้ที่มีรากเยอะและยาวในการทำโพรงใต้ดินด้วยการให้ลากไชลงไปในดินแล้วย่อยสลายต้นไม้ทิ้ง ทางเข้านั้นเล็กแค่พอให้คนสองคนผ่านไปได้ แต่ข้างในนั้นกว้างขวางราวกับห้องสุดหรูตามโรงแรมห้าดาว
ชีฟยืนอธิบายให้ทุกคนฟังถึงสิ่งที่เขาทำ
"ผมต่อไฟกับต่อท่อน้ำที่อยู่ใต้ดินมาให้แล้วนะครับ ที่เหลือก็ให้ทุกคนหลบอยู่ในนี้ไปก่อน แล้วเดี๋ยวพอผมออกไปผมจะปลูกต้นไม้ต้นหญ้ามาอำพรางและปิดทางเข้าเอาไว้ แต่ถ้าผมไม่รอด..."
ชีฟชะงักครู่หนึ่งเมื่อครูน้ำตาลและแม่ของเขาส่งสายตาไม่พอใจมาให้
"เอาเป็นว่าถ้าอยากออกไปก็ต้องโทรให้คนรู้จักมาตัดต้นไม้ออกให้ แต่ถ้าผมกลับมาเดี๋ยวผมสลายต้นไม้พวกนี้ทิ้งเอง"
หมับ ครูน้ำตาลคว้าชีฟมากอดไว้
"สัญญานะ ว่าจะกลับมาหาพี่"
ชีฟกอดตอบอย่างอบอุ่น
"สัญญาครับ"
หลังจากบอกลาทุกคน ชีฟก็ขึ้นมาจากหลุม แล้วปลูกต้นไม้ต้นใหญ่ให้งอกขึ้นมาปิดหลุดไว้จนมิดชิด
หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาและเห็นเนื้อหาของข่าว ชีฟคิดเลยว่าอีกฝ่ายต้องมาตามล่าหมายเอาชีวิตเขาแน่ ๆ เขาจึงรีบสร้างหลุมขึ้นแล้วซ่อนครอบครัวของเขาและครูน้ำตาลเอาไว้ข้างล่าง และเพื่อไม่ให้ใครมาใส่ใจกับการค้นหาแถวบ้านของเขามากนัก เขาจะต้องหนีไปที่อื่น ที่ที่ไกลจากครอบครัวของเขา
ในเวลากลางคืนหลังจากปิดหลุมเสร็จ ชีฟก็ขึ้นขี่บิ๊กไบค์ของตัวเองแล้วออกจากบ้านไป
เช้าวันต่อมา นักรบสกิลในชุดหน่วยรบคอมมานโดจำนวนมากมาค้นบ้านสองหลังแต่เช้าตรู่ พวกเขาเดินดูรอบบ้าน แต่ก็ไม่เห็นวี่แววว่าจะมีใครอยู่ในบ้านเลยสักคน
ชายคนหนึ่งยืนมองคนอื่น ๆ ที่กำลังพังประตูเข้าไปในบ้าน พวกเขาจะต้องฆ่าเจ้าเด็กนั่นให้ได้ก่อนที่องค์กรยุติธรรมแห่งโลกจะลงมาจัดการเรื่องด้วยตัวเอง
ชายอีกคนวิ่งเข้ามา
"ลูกพี่แจ็ค มีรายงานว่าพบไอ้เจ้าเด็กนั่นอยู่ที่เชียงใหม่"
ชายที่ถูกเรียกว่าลูกพี่มองพื้นอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเงยหน้าออกคำสั่ง
"ทุกคนกลับ"
ห่างจากบ้านสองหลังไม่ไกล หญิงสาวในชุดนินจาคนหนึ่งกำลังส่องกล้องมองนักรบสกิลทั้งหมด เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า เธอก็ใช้นาฬิกาโทรศัพท์หรือที่เรียกว่าสมาร์ทวอทช์โทรหาคนรู้จัก
"มิก เราได้ส่งคนมาค้นบ้านผู้ร้องเรียนหรือเปล่า"
เสียงในนาฬิกาตอบกลับมา
"ไม่นี่ครับ ทางเรายังไม่ได้ส่งใครไปเลย"
"แล้วตำรวจประกาศหรือยังว่าใครคือคนร้ายฆ่าเจ้าสัว"
"ประกาศในข่าวภาคเช้านี่เองครับ"
หญิงสาวถอนหายใจ
"เรื่องคนรวยนี่สืบไว้กันจังนะ แล้วตำรวจรู้ได้ไงว่าผู้ร้องเรียนของเราเป็นคนร้าย"
"ลูกน้องเจ้าสัวที่รอดมาได้เป็นคนบอกครับ"
"อืม"
หญิงสาวในชุดนินจาพยักหน้ารับรู้แล้วล่องหนหายไปจากพื้นที่
ทางด้านชีฟ ตอนนี้เขาอยู่ที่เชียงใหม่ และโผล่มาเดินจับจ่ายซื้อของในห้างแบบไม่มีการปิดบังตัวตน ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อล่อให้อีกฝ่ายเล็งมาที่เขาคนเดียว และไม่คิดที่จะสนใจบ้านของเขา เพราะในหลากหลายวิชาที่มี จะมีสกิลค้นหาอยู่ด้วย แม้ดินหนา ๆ จะช่วยให้สกิลค้นหาทำงานได้ไม่เต็มร้อย แต่ถ้าทำการค้นหาอย่างละเอียด ครอบครัวของเขาก็อาจจะถูกเจอตัว
หลังจากซื้อของเสร็จ ชีฟก็พาตัวเองมายังเขตที่มีแต่ตึกร้างในเขตเชียงใหม่ สมัยก่อนมีชาวจีนมากมายคิดจะมาลงทุนที่นี่ แต่พอสหรัฐรวมประเทศทุกประเทศในโลกให้เป็นหนึ่งได้ พวกนายทุนจีนก็พากันถอนทุนออกไปแบบไม่ทราบสาเหตุ ทำให้มีเขตที่มีแต่ตึกร้างมากมายอยู่ที่เชียงใหม่
ในขณะที่ยังไม่มีใครหาที่อยู่ของชีฟเจอนั้น เขาก็ทดลองปลูกต้นไม้แห่งชีวิตขึ้นมา แล้วเปิดเมนูหน้าต่างเก็บของ ก่อนจะเอาไอคอนบ่อพลังที่มีรูปร่างเหมือนกับก้อนกลม ๆ เรืองแสงสีฟ้า ลากไปใส่ไอคอนรูปต้นไม้แห่งชีวิตที่อยู่ข้าง ๆ ต้นไม้แห่งชีวิตนั้นจะให้ผลแห่งชีวิตออกมาเมื่อได้รับพลังชีวิตที่เพียงพอ ชีฟจึงอนุมานเอาเองว่ามันอาจจะให้ผลแห่งบ่อพลังออกมาได้ด้วย
รูปก้อนพลังในไอคอนค่อย ๆ เล็กลงเมื่อชีฟลากไปทับกับไอคอนต้นไม้แห่งชีวิต
"ได้ผลแฮะ"
ผลที่ออกมาไม่เหมือนกับผลที่ได้รับพลังชีวิตที่เป็นสีทอง แต่กลับเป็นผลไม้สีม่วงรูปร่างคล้ายน้อยหน่าที่มีขนาดเท่ากับลูกเบสบอล
ชีฟไม่รอช้ารีบเอามาถือไว้ในมือ
"กินทั้งเปลือกได้มั้ยเนี่ย"
ชีฟค่อย ๆ เอามาใกล้ปากก่อนจะกัดเข้าไปทั้งเปลือก
"อื้ม หวานดี"
ชีฟกัดกินผลไม้ในมือจนหมด
"ได้เวลาลองของ"
ชีฟตั้งการ์ดขึ้นมา ก่อนจะตะโกน
"หมัดยางยืด"
ชีฟต่อยออกไปสุดแรง แต่แขนของเขาก็ไม่ได้ยืดออกตามที่พูด
"หืม"
ชีฟมองดูมือตัวเอง
"ไม่เห็นจะยืดเลย สงสัยผิดเรื่อง"
ชีฟทำท่าคิดครู่หนึ่ง
"หรือว่า มันจะดูดสกิลของพวกนั้นมาให้เรา จากนั้นเราก็จะย้อนเวลากลับไปเกิดใหม่แบบโกง ๆ ได้"
ชีฟรีบเปิดเมนูสกิลขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่า
"ง่ะ มีแต่สกิลของเรานี่หว่า ไม่เห็นมีสกิลสายดาบของเจ้าพวกนั้นเลย แล้วได้อะไรมาเพิ่มละเนี่ย"
ชีฟกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หน้าต่างเมนู ก่อนจะเห็นว่าขีดค่าประสบการณ์ของเขามันเพิ่มมาหลายขีดมาก
"อ้อ ได้ค่าประสบการณ์มานี่เอง แถมเยอะขนาดนี้น่าจะเป็นทั้งหมดที่เจ้าของคนเก่าเคยมีด้วยละมั้งเนี่ย"
ตอนนี้ยังไม่มีใครมาเจอ ชีฟก็รีบไล่อ่านสกิลแล้วปลดล็อกสกิลต่าง ๆ ที่จำเป็นทันที โดยชีฟเลือกจะปลดล็อกสกิลเจริญเติบโตเฉียบพลัน กับสกิลงอกงามไร้ผืนดินที่เป็นกรอบสีแดง
สกิลเจริญเติบโตเฉียบพลันนั้นจะสามารถทำให้ชีฟปลูกพืชแบบครบขั้นตอนให้โตเต็มวัยได้ในหนึ่งวินาที ซึ่งก็ไม่ได้ห่างจากความสามารถในการเร่งโตของเขาในตอนนี้เสียเท่าไหร่ เพราะเร่งโตของเขาในตอนนี้นั้นใช้เวลาเพียงสองถึงสามวินาทีพืชก็โตเต็มที่แล้ว แต่ที่ดีกว่าก็คือ มันใช้พลังเท่ากับตอนปลูกพืชแบบครบขั้นตอนนี่แหละ นั่นจะทำให้ชีฟใช้พลังน้อยลงในการเร่งโตพืชแบบเร่งด่วน
ส่วนสกิลงอกงามไร้ผืนดินนั้นก็ตามชื่อ นั่นคือไม่จำเป็นต้องหว่านเมล็ดลงดินอีกต่อไป แค่โปรยเมล็ดออกไป เขาจะเร่งโตพวกมันในสภาพแบบไหนก็ได้
และหลังจากปลดล็อกสองสกิลไปแล้ว ชีฟก็เห็นว่าเขายังปลดล็อกสกิลทองอื่น ๆ ได้อีกหลายสกิล เขาจึงเลือกปลดล็อกแปรสภาพกับปรับสภาพดินต่อทันที สองสกิลนี้มีหน้าต่างสกิลใหม่ขึ้นมาเหมือนของเมล็ดพันธุ์ด้วย
โดยแปรสภาพนั้นจำเป็นต้องมีเก็บรักษาด้วยถึงจะใช้ได้ซึ่งชีฟก็มีอยู่แล้ว และสิ่งที่สกิลนี้ทำได้ก็คือการแปรสภาพพืชต่าง ๆ ในช่องเก็บให้กลายเป็นอย่างอื่น เช่นเมล็ดข้าวสาลีก็สามารถแปรสภาพให้กลายเป็นแป้ง ใบแห่งการรักษาก็กลายเป็นน้ำยาแห่งการรักษา
ส่วนปรับสภาพดินนั้นคือการปรับเปลี่ยนลักษณะของดิน เช่นจากดินธรรมดาก็กลายเป็นดินเหนียว ดินเหนียวกลายเป็นดินทราย
ซึ่งแต่ละสกิลในสองสกิลทองใหม่ที่ปลดล็อกนั้น ก็อาศัยหลักการเดียวกันกับการปลดล็อกเมล็ดพันธุ์เช่นกัน และตอนนี้ความชำนาญในสกิลอื่น ๆ ของชีฟนั้นก็มีสูงมาก ทำให้ตอนนี้ชีฟมีสกิลใหม่ ๆ ใช้มากมาย
เมื่อศึกษาสกิลใหม่ ๆ ที่มีอย่างคราว ๆ แล้วชีฟก็หาที่ซ่อนตัว เพื่อรอจนกว่าองค์กรยุติธรรมจะมาช่วย หรือจนกว่าลูกน้องเจ้าสัวจะโผล่มา โดยเขาได้เตรียมการหลาย ๆ อย่างเอาไว้แล้ว
ตกเที่ยงรถตู้สีดำสองคันก็พากันเข้ามายังโซนที่มีแต่ตึกร้างมากมาย
เหล่านักรบสกิลในชุดคอมมานโดพร้อมหน้ากากกันแก๊สยี่สิบคนก็ลงมาจากรถ
ชายถือดาบคนหนึ่งหันไปมองผู้เป็นหัวหน้าที่ยืนถือขวานอยู่ข้าง ๆ
"ลูกพี่แจ็ค ถ้าข้อมูลไม่ผิดพลาด ไอ้พืชนั่นมันซ่อนอยู่แถวนี้แหละครับ"


## ผิดแผนผิดพลาด

บนตึกสูงชีฟนั่งอ่านวิธีการทำงานของสกิลค้นหาของแต่ละวิชาอย่างตั้งใจ โลกอินเทอร์เน็ตในตอนนี้เป็นอะไรที่ดีกับเขามาก เพราะหลาย ๆ คนเลือกที่จะแชร์วิธีการทำงานของสกิลตัวเองลงบนอินเทอร์เน็ต เพื่อเป็นคลิปสอนการใช้ เพื่ออวดว่าตัวเองใช้เก่ง หรือเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ นั่นทำให้ข้อมูลของสกิลต่าง ๆ นั้นหาไม่ยากเลยสักนิด สกิลค้นหาที่มีในตอนนี้คือสายลมตรวจจับ สั่นพ้องก้องกังวาน และค้นหาชีวิต สายลมตรวจจับเป็นการตรวจจับจากกระแสลม ผู้ใช้สกิลนี้จะปล่อยกระแสลมออกมา หากกระแสลมนี้พัดโดนสิ่งใด มันก็จะส่งภาพรูปร่างสามมิติเข้าสู่สมองของผู้ใช้ ส่วนสั่นพ้องก้องกังวานนั้นก็ทำงานเหมือนกับสายลม เพียงแต่เปลี่ยนจากสายลมเป็นคลื่นเสียงแทน สุดท้ายค้นหาชีวิต สกิลนี้จะสามารถจับสัญญาณชีวิตของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในรัศมีได้ แต่จะไม่สามารถระบุตำแหน่งได้แน่ชัด ชีฟอ่านข้อมูลของสองสกิลนี้ให้แน่ใจอีกครั้งเพื่อความชัวร์ ก่อนจะนอนเล่นอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูงอย่างสบายใจ
ทางด้านล่าง เหล่านักรบสกิลยี่สิบคนเดินสำรวจตามตึกร้างต่าง ๆ มาเรื่อย ๆ จนมาเจอเข้ากับโกดังร้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ที่มีพืชปกคลุมอยู่ทั้งหลัง
แจ็คมองโกดังตรงหน้าแล้วยิ้ม
"ไอ้โง่เอ้ย มันคิดว่าคนอื่นเขาโง่นักหรือไงวะ บีฝากด้วย"
"ได้เลย"
หญิงสาวหุ่นเซ็กซี่ที่แม้แต่ชุดคอมมานโดยังปิดไว้ไม่มิดเดินออกมาข้างหน้า ก่อนจะเสกลูกไฟขึ้นเหนือหัวจำนวนหลายสิบลูก แล้วสั่งให้พวกมันพุ่งตรงไปยังโกดังร้าง ส่วนที่เป็นใบของเถาวัลย์มอดไหม้ในพริบตา เหลือไว้แค่เพียงส่วนที่เป็นลำต้นที่ไหม้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
บีมองอย่างแปลกใจ
"ทำไมเจ้าเถาวัลย์นี่มันติดไฟยากจัง"
ฉึก นับรบสกิลชายที่ถือขวานเดินเข้าไปสับใส่เถาวัลย์ ก่อนจะพบว่ามันมีน้ำไหลออกมาเป็นจำนวนมาก
"เถาวัลย์น้ำ ถ้าจะเผาไอ้เจ้าเถาวัลย์นี่เธอต้องเปลืองพลังอีกเยอะเลยบี เพราะเหมือนมันจะไม่ใช่แค่เถาวัลย์น้ำธรรมดาด้วย"
คนถือขวานบีบน้ำจากเถาวัลย์ให้ดู มันมีปริมาณน้ำมากกว่าเถาวัลย์น้ำปกติหลายเท่า
แจ็คมองดูแล้วเอ่ยถามคนใช้ขวาน
"แล้วจะจัดการพวกมันยังไง นายมีความเห็นมั้ยเคิร์ก"
เคิร์กมองไปรอบ ๆ โกดังแห่งนี้มีตึกสูงสามตึกล้อมรอบอยู่
"เรามีสายโจมตีไกลกี่คน"
แจ็คตอบ
"สิบ ใกล้สิบ ไกลสิบ"
เคิร์กพูดต่อ
"ถ้างั้นเราควรให้พวกสายโจมตีไกลไปซุ่มบนตึก ถ้ามันออกมาก็ระดมยิงสกิลใส่เลย หรือถ้ามันเผาอะไรใส่เรา ก็ให้พวกที่มีสกิลควบคุมสายลมพัดมันทิ้งไป"
บีที่ได้ฟังอยู่ก็พูดขึ้น
"เดี๋ยวสิ จะแน่ใจได้ไงว่ามันอยู่ข้างใน"
แจ็คหันไปหาชายสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง
"ใครมีค้นหาชีวิตบ้าง"
มือธนูชายตัวสูงยกมือขึ้น
"ผมเอง"
"งั้นจัดการเลย เปรม"
เปรมหลับตาลงพักหนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมา
"ข้างในมีชีวิตเล็ก ๆ หลายร้อยชีวิตเลย คาดว่าน่าจะเป็นหนู แต่มีชีวิตก้อนใหญ่ ๆ อยู่หกชีวิต"
แจ็คยิ้มแล้วพูด
"อยู่กันเป็นครอบครัวเลยนะ เอาละ พวกสายโจมตีไกลขึ้นไปซุ่มบนตึก แต่เหลือคนที่ใช้ล่องหนได้ไว้คนหนึ่ง"
"รับทราบ"
จอมเวทหกคนและมือธนูสามคนรีบพากันแยกย้ายไปซุ่มบนตัวตึก
ส่วนที่เหลือก็มีผู้ใช้ขวานสองคน ผู้ใช้หอกสี่คน ผู้ใช้ดาบคาตานะสามคน ผู้ใช้ดาบอัศวินกับโล่หนึ่งคน และมือธนูอีกหนึ่งคนที่พากันอยู่ข้างล่าง
ชายถือดาบคาตานะมองโกดังขนาดใหญ่ข้างหน้า เขาเป็นนักดาบสายลมที่มีชื่อว่าแสตมป์
"เอายังไงดีครับลูกพี่แจ็ค เผาทิ้งทั้งโกดังเลยดีมั้ย"
"โกดังใหญ่ขนาดนี้น่าจะมีเจ้าของ ต่อให้ทิ้งร้างแล้วมันก็ยังมีราคา ถ้าแกไม่อยากจ่ายหนักก็หาทางเข้าไปซะ"
โกดังตรงหน้าพวกเขามีขนาดใหญ่มาก มันเป็นโกดังทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่กินพื้นที่ถึงเก้าไร่
เถาวัลย์น้ำแม้ไฟจะเผาได้ยาก แต่ก็ไม่ได้คนามือเหล่านักดาบเลยแม้แต่น้อย เพียงตวัดออกไปไม่กี่ครั้งเถาวัลย์ที่ขวางทางเข้าก็ขาดจนหมด
ตึกสูงสามตึกเรียงตัวเป็นสามเหลี่ยมล้อมรอบโกดัง นักรบสกิลทั้งเก้าคนพากันแบ่งไปอยู่ตึกละสามคน เพื่อที่จะสามารถเห็นได้รอบโกดังหากมีใครหนีออกมา
ณ ตึกสูงเจ็ดชั้นที่อยู่ทางทิศตะวันตกของโกดัง
ชายคนหนึ่งถอดหน้ากากกันแก๊สออก ก่อนจะสูบหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่
"เฮ้อ ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ซะที อากาศตอนเที่ยงของบ้านเรานี่มันร้อนชะมัด"
ชายอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นบ้าง
"เฮ้ยปุ้ม ถอดหน้ากากออกจะดีเหรอวะ เดี๋ยวก็โดนรมควันเข้าให้หลอก"
"นี่มันชั้นหกนะโว้ย รอบด้านกำแพงก็ไม่มี ลมพัดเข้าพัดออกแรงขนาดนี้ จะรมยังไงคิดหน่อยสินุก"
"เอ่อจริงหวะ"
พูดจบชายอีกคนก็ถอดหน้ากากออกบ้าง ก่อนจะพูดขึ้นต่อ
"ว่าแต่ หนิงมันหายไปไหนวะ"
"เห็นว่าปวดฉี่ แล้วก็วิ่งขึ้นชั้นเจ็ดไปเลย"
"อืม งั้นกูขอไปฉี่มั่งดีกว่า มึงเฝ้าไปละกัน"
"เฮ้ย ถ้าจะเยกันก็รองานจบก่อนนะโว้ย"
พูดจบปุ้มก็ส่ายหัว เพราะยังไงอีกฝ่ายก็ห้ามไม่ฟัง
นุกไม่สนใจคำห้ามเพื่อน ก่อนจะวิ่งไปทางบันไดทางขึ้น เมื่อขึ้นมานุกกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วเรียกหาแฟนสาวของตัวเอง
"หนิงจ๋า ทำธุระอยู่ไหนเอ่ย"
นุกเดินส่องไปตามห้องโล่ง ๆ ที่อยู่บนชั้นเจ็ดเพื่อหาแฟนสาวของตัวเอง ก่อนจะไปเจอหญิงสาวนอนสลบอยู่บนพื้นในห้องที่อยู่ริมสุด
"เฮ้ย หนิง อื๊ก!"
นุกชักกระตุกเมื่อมีที่ช็อตไฟฟ้ามาจิ้มเข้าที่คอ ร่างของเขาชักกระตุกรัว ๆ ก่อนจะล้มลงไป
ชีฟรีบเอาเมล็ดเถาสูบชีวิตออกมา ก่อนจะแนบลงบนผิวตรงคอของอีกฝ่าย แล้วใช้เจริญเติบโตเฉียบพลันเพื่อเร่งโต
เมื่อเร่งโตด้วยสกิลทอง เพียงพริบตาเดียวเถาสูบชีวิตก็ปกคลุมอีกฝ่ายไว้ทั้งตัว ชีฟรีบกดเก็บเกี่ยวเอาบ่อพลังมาทันที แล้วยิ้มอย่างโล่งอก เมื่อการเอาบ่อพลังของอีกฝ่ายมานั้นไม่ได้ยากเท่าไหร่ เพราะเถาสูบชีวิตนั้นใช้ได้เฉพาะกับสิ่งมีชีวิตที่ไร้สติเท่านั้น ซึ่งการทำให้นักรบสกิลสลบนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะบางวิชาจะมีสกิลที่พอปลดล็อกแล้วจะเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายอยู่ด้วย ซึ่งส่วนมากจะเป็นพวกสายโจมตีระยะใกล้ ส่วนสายโจมตีระยะไกลนั้นก็มีอยู่บ้าง แต่ไม่เยอะเท่าไหร่
เมื่อได้สกิลของทั้งสองคนมาแล้ว ชีฟก็เอาเสื้อผ้าของผู้ชายมาใส่พร้อมกับสวมหน้ากาก ก่อนจะเดินลงไปที่ชั้นหกแล้วจัดการกับอีกคน
ปุ้มเมื่อได้ยินเสียงคนเดินก็หันไปมองด้านหลัง ก่อนจะเห็นว่าเป็นเพื่อนของตน จึงหันกลับไปมองยังโกดังด้านล่างต่อ
"เยเสร็จกันไวจังวะ เดี๋ยวนี้มึงแตก... อื๊ก!"
ชีฟเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้วช็อตไฟฟ้าใส่อย่างง่ายดาย ก่อนจะมองผลงานของตัวเองอย่างพอใจ
จากนั้นชีฟก็ย้ายไปยังตึกอื่น แล้วเริ่มใช้วิธีเดิมอีกครั้ง นั่นคือการค่อย ๆ ไล่เก็บอีกฝ่ายทีละคน
ด้านในโกดัง คนสิบเอ็ดคนค้นหาทั่วโกดังจนมาเจอกับทางลงไปยังห้องเก็บของใต้ดิน ซึ่งพอพวกเขาลงมาก็พบหมูตัวใหญ่หกตัว
แจ็คสบถอย่างไม่สบอารมณ์
"เปรม นี่คือชีวิตดวงใหญ่ที่แกเจอใช่มั้ย"
เปรมมองหมูแล้วลองหลับตาอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าหมูพวกนี้คือชีวิตดวงใหญ่ที่เขาสัมผัสได้
"อ่ะ เอ่อ ใช่ครับ"
"แม่งเอ้ย"
จากนั้นแจ็คก็เปิดวิทยุสื่อสาร
"แจ็คเรียกทุกคน ไอ้พืชมันอยู่ข้างนอก รีบใช้สกิลค้นหาให้ละเอียดโดยด่วนเลย"
ด้านนอกบนตึกสูงด้านทิศตะวันออก ชีฟที่กำลังย่องเข้าหาพวกโจมตีระยะไกลคนที่เจ็ดที่เป็นมือธนูชายก็มีอันต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงวิทยุที่ดังขึ้น พร้อมกับมือธนูชายที่หันมามองเขาพอดีหลังจากได้ยินเสียงวิทยุ
มือธนูชายและจอมเวทหญิงอีกสองคนหันไปหาเพื่อนที่มาเยือน มือธนูมองป้ายชื่อที่อกแล้วเรียก
"มีอะไรนุก ใช่เรื่องที่ลูกพี่บอกเมื่อกี้นี้มั้ย"
ในขณะที่ชีฟกำลังหาข้ออ้าง เสียงวิทยุก็ดังขึ้นมาอีกรอบ
"หนิงเรียกทุกคน มีคนลอบทำร้ายพวกเรา แล้วเอาชุดนุกไปด้วย"
ชีฟยิ้มอย่างขมขื่น
"สงสัยคำนวณเวลาผิดแฮะ"


## ฮีโร่ในเกม

ณ โพรงใต้ดินสุดหรูที่ชีฟทำเอาไว้
ครูน้ำตาลหันไปคุยกับคุณแม่ของชีฟที่กำลังนั่งซ่อมแซมเสื้อผ้าที่ขาดอย่างสบายใจ โดยข้าง ๆ ก็มีอีฟนั่งเล่นเกมอยู่กับพ่อของครูน้ำตาล
"คุณแม่ดูไม่เป็นกังวลเลยนะคะ"
ไพรินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองว่าที่ลูกสะใภ้ของเธอ
"ไม่รู้สิลูก จะบอกว่าแม่ไม่เป็นกังวลก็คงไม่ใช่ เพราะเรื่องที่ชีฟอาจจะไม่กลับมา อันนี้แม่ไม่กังวลเท่าไหร่ แต่แม่กังวลเรื่องอื่นมากกว่า"
"เรื่องอะไรคะแม่"
"มันเป็นเรื่องเมื่อสมัยชีฟยังเด็กน่ะจ้ะ"
ไพรินเริ่มเล่าเรื่องราวของชีฟในวัยเด็กให้ทุกคนได้ฟัง
"เมื่อก่อนตอนพ่อของชีฟยังมีชีวิต แม่กับพ่ออาศัยอยู่ด้วยกันที่เขตจันทบุรี พ่อเขาเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย เงินเดือนก็ไม่ได้มากเท่าไหร่ แม่เลยต้องทำงานเสริมเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูชีฟ แต่ด้วยความที่ไม่มีเวลาว่าง แม่เลยขอให้พ่อเขาช่วยเอาชีฟไปเลี้ยงบ้างเวลาเลิกงาน แต่พอเขาเป็นคนติดเหล้า ทุกครั้งที่พ่อเขาเอาไป พ่อเขาจะเอาชีฟไปฝากไว้กับลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ค่อยจะดีนักเพื่อให้ตัวเองสามารถไปดื่มเหล้าต่อที่อื่นได้ ซึ่งพวกลูกพี่ลูกน้องของชีฟก็ไม่ค่อยจะดีซะเท่าไหร่"
----------อดีต
ในห้องนอนทรงสี่เหลี่ยม หนุ่มสาวสามหญิงสองชายพากันนั่งเสพผงสีขาวกันอย่างเมามัน และเมื่อเมาได้ที่ พวกเขาก็ถอดเสื้อผ้าแล้วเริ่มมีเพศสัมพันธ์กันมั่วไปหมด โดยไม่สนใจเลยว่ากำลังมีเด็กน้อยวัยสามขวบอยู่ที่นั่นด้วย
เด็กเมื่อไม่มีใครสนใจเขาก็เดินไปที่ปลั๊กไฟ ก่อนจะเอามันเสียบเข้าไปในรูเลียนแบบผู้ใหญ่ เด็กน้อยหันไปมองทีวีที่มีภาพขึ้นมาแล้วตบมืออย่างดีใจ ก่อนจะหาสิ่งที่เรียกว่ารีโมต แล้วกดตัวเลขที่จำได้ว่ามีการ์ตูนเจ้ากระต่ายที่คอยเล่นงานนายพรานให้เขาดู
หญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นน้าของเด็กน้อย ที่รอคิวโดนโยกเพราะผู้ชายไม่พอคลานมาหาเด็กน้อยแล้วกอดเด็กน้อยเล่น
"ไงเจ้าหนู สนใจมาเล่นกับพวกพี่มั้ย"
เมื่อความสุขในการดูทีวีถูกขัดจังหวะ เด็กน้อยก็พยายามคลานหนีออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย และเมื่อหลุดจากอ้อมกอด เด็กน้อยก็คลานไปนั่งอยู่มุมห้อง ที่ยังคงมองเห็นทีวีอยู่
หญิงสาวมองเด็กน้อยด้วยความเซ็ง
"อะไรกัน อุตส่าห์จะพาไปสนุกด้วย"
เด็กน้อยนั่งดูทีวีต่อไปโดยไม่สนใจใคร
ในทุกครั้งที่พ่อของเขาพาเขามาปล่อยไว้ที่นี่ เขาจะได้อยู่แต่กับหน้าจอทีวีเครื่องหนึ่ง ซึ่งพอเขาอายุสี่ขวบ เจ้าทีวีก็มีเครื่องเล่นหน้าตาแปลก ๆ โผล่มาด้วย
ลูกพี่ลูกน้องของเขาบางคนก็สอนให้เขาเล่นมัน ซึ่งมันก็คือเครื่องเล่นเกม ยามถูกปล่อยไว้ เด็กน้อยก็เล่นแต่เกมที่มีในเครื่อง เกมบางเกมได้สอนบางอย่างแก่เขา ถ้าตัวละครในเกมสูบบุหรี่ การฟื้นฟูเลือดก็จะช้าลง แถมร่างกายยังย่ำแย่และตายเร็ว หรือถ้าตัวละครในเกมดื่มเหล้า ภาพก็จะเบลอแล้วควบคุมตัวละครได้ยาก หรือถ้าตัวละครนั้นเสพยา ร่างกายก็จะติดพิษและเลือดก็จะลดลงอย่างรวดเร็ว
เด็กน้อยซึมซับพฤติกรรมเหล่านั้นเข้าไปทีละเล็กทีละน้อย
หญิงสาวที่เป็นน้าหลังจากคู่นอนของเธอหลับไปแล้ว เธอก็มาดูหลานของเธอ
"ไง ลองเจ้านี่หน่อยมั้ย ของดีเลยนะ"
เด็กน้อยมองผงสีขาวที่อีกฝ่ายมอบให้ มันมีหน้าตาเหมือนกับผงสีขาวที่ตัวละครในเกมเสพเข้าไปแล้วก็ทำให้แถบหลอดเลือดลดลง เด็กน้อยเมินหน้าหนีแล้วหันไปเล่นเกมต่ออย่างไม่สนใจ
น้าสาวทำหน้าเซ็ง
"โถ่ว อุตส่าห์จะให้ของดี เมินกันซะงั้น ติดเกมจังนะเด็กคนนี้"
หลายครั้งน้าสาวก็พยายามที่จะสอนเด็กน้อยดื่มเหล้าดื่มเบียร์ แต่เด็กน้อยก็ปฏิเสธโดยตลอด แล้วเอาแต่สนใจเกมที่กำลังเล่น นั่นทำให้น้าสาวคิดว่าหลานของเธอนั้นเป็นเด็กที่ติดเกมไปแล้ว
เมื่อเด็กน้อยอายุได้หกขวบ แม่ของเขาก็ได้รับรู้ว่าสามีของเธอเวลาเอาลูกไปนั้น มักจะเอาไปปล่อยไว้กับคนเหล่านี้ และลูกของเธอก็ต้องคลุกคลีกับสิ่งเหล่านี้ทุกวัน เธอจึงยอมลำบากเลี้ยงลูกด้วยตัวเองและไม่ให้สามีของเธอเอาไปอีก
ปัจจุบัน----------
ครูน้ำตาลที่ได้ฟังก็แอบคิดในใจ
'ถึงว่า ติดเซ็กส์กับเราหนักเลย เคยเห็นภาพพวกนี้มาตั้งแต่เด็กนี่เอง'
คิดเสร็จครูน้ำตาลก็หันไปถามคุณแม่ไพรินต่อ
"แล้วชีฟไม่ติดของพวกนั้นเหรอคะ เจอแต่สภาพแบบนั้น"
คุณแม่ยิ้มแล้วตอบ
"ไม่จ้ะ แม่เคยถามชีฟแล้วว่า เคยสัมผัสสิ่งเหล่านั้นมั้ย ชีฟบอกแม่ว่า มันเป็นยาพิษ กินแล้วเดี๋ยวติดพิษชีฟเลยไม่ยุ่งด้วย"
"ทำไมตอนนั้นชีฟคิดว่าเป็นยาพิษคะ"
"ตอนแรกแม่ก็สงสัยเหมือนกันว่าชีฟคิดแบบนี้ได้ไง แม่เลยพยายามถามเหตุผล ซึ่งตอนนั้นชีฟก็ตอบแม่ว่า เวลาเขาเล่นเกม ถ้าตัวละครในเกมเผลอกินของเหล่านี้เข้าไป ก็จะติดพิษ"
อ้อ ทุกคนถึงกลับบางอ้อ ได้เกมที่เล่นสอนไว้นี่เอง แล้วคุณแม่ก็เล่าต่อ
"ตอนนั้นแม่ดีใจมากเลย เพราะชีฟไม่เสพติดสิ่งของเหล่านี้เลยสักอย่าง จากนั้นแม่เลยยอมทำงานหนักเพิ่ม แล้วหาซื้อเครื่องเกมมาให้ชีฟเล่นที่บ้าน แต่เพราะแม่ต้องเอาแต่ทำงาน แม่ก็เลยไม่ได้สังเกตเลยว่า นอกจากด้านดีดีแล้ว เกมเหล่านี้มันก็มีด้านที่ไม่ดีอยู่ด้วย"
ครูน้ำตาลที่ได้ฟังก็เลิกคิ้ว
"คืออะไรเหรอคะ ด้านไม่ดีที่คุณแม่ว่า"
คุณแม่ถอนหายใจแล้วเริ่มเล่าต่อ
"วิธีที่ตัวละครในเกมใช้ในการจัดการกับศัตรูไงลูก หลาย ๆ เกมจะทำให้ตัวละครเหล่านั้นฆ่าศัตรูแบบโหด ๆ เพื่อทำให้เกมดูตื่นเต้น หรือมีทักษะหลาย ๆ อย่างที่ไว้ใช้ในการต่อสู้ ซึ่งบางเกมก็เวอร์เกินจริง แต่บางเกมก็เน้นสมจริง จนชีฟสามารถเลียนแบบและนำไปใช้ได้"
----------อดีต
บริเวณหลังโรงเรียน เด็กเก้าขวบสามคนกำลังรุมเตะเด็กคนหนึ่งที่นอนขดตัวอยู่บนพื้นหญ้า แค่เพียงเพราะว่าอีกฝ่ายไม่ยอมให้ไถเงินค่าขนม
"ไอ้เวรเอ้ย เอาเงินมาให้รุ่นพี่อย่างพวกกูเดี๋ยวนี้นะ"
พูดจบพวกเด็กเก้าขวบก็พยายามเตะใส่เด็กที่นอนอยู่บนพื้นต่อ
เด็กน้อยวัยแปดขวบด้วยความที่ตัวเล็กว่าจึงได้แต่ขดตัวเพื่อป้องกันร่างกายตัวเองให้ดีที่สุด แต่ในขณะที่กำลังถูกเตะอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือไปเห็นท่อนเหล็กที่หล่นอยู่ใกล้ ๆ จากนั้นภาพตรงหน้าก็พร่ามัว ก่อนจะกลายเป็นห้องสีขาว ตัวละครในเกมหลายตัวปรากฏตัวออกมาพร้อมกับศัตรู ก่อนที่ตัวละครเหล่านั้นจะลงมือสังหารศัตรูของตนอย่างโหดเหี้ยม
ตัวละครชายใส่แว่นดำสุดเท่คนหนึ่ง เมื่อสังหารศัตรูที่เป็นทหารฝ่ายตรงข้างด้วยการแทงท่อนเหล็กใส่ลูกตาเสร็จแล้ว ชายใส่แว่นก็หันมามองเด็กน้อย แล้วเดินมาพร้อมกับท่อนเหล็กเปื้อนเลือดในมือ ก่อนจะวางเหล็กท่อนนั้นลงบนมือของเด็กน้อย
และเมื่อภาพหลอนตรงหน้าหายไป กลายเป็นภาพของความเป็นจริง เด็กน้อยมองท่อนเหล็กในมือของตัวเอง เมื่ออีกฝ่ายเตะเขาจนเหนื่อยและกำลังจะพูดอีกครั้ง เด็กน้อยก็กำท่อนเหล็กแน่นแล้วลุกขึ้นแทงใส่ตาของเด็กคนหนึ่งทันที เด็กคนนั้นล้มลงไปนอนเสียชีวิตกับพื้น เพราะเด็กแปดขวบไม่ได้แทงแค่เบา ๆ แต่แทงแรงเต็มทีจนเหล็กเสียบทะลุไปถึงด้านในสมอง
เด็กเก้าขวบอีกสองคนมองด้วยความตกตะลึง ก่อนจะวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง
ปัจจุบัน----------
ครูน้ำตาลได้ฟังแล้วก็อึ้งเล็กน้อย แต่มันก็แค่อารมณ์โมโหเพราะถูกทำร้ายเท่านั้น
"มันก็แค่การป้องกันตัวนี่คะ ถึงอาจจะเกินไปบ้าง"
คุณแม่ยิ้มอย่างขมขื่นแล้วตอบ
"ใช่ลูก ครั้งแรกคือป้องกันตัว"
ครูน้ำตาลและแม่ของครูน้ำตาลย้ำคำ
"ครั้งแรก"
"จ้ะ ครั้งแรก หลังจากนั้นพี่ของเด็กคนนั้นที่มีอายุสิบเอ็ดปีก็คิดจะเอาคืนให้น้องชาย เลยพาพวกมารุมทำร้ายชีฟ แต่สิ่งที่ชีฟทำคือวิ่งล่อให้อีกฝ่ายออกไปกลางถนน เด็กห้าคนเสียชีวิตเพราะโดนรถสิบล้อชนในวันนั้น ส่วนชีฟลูกของแม่ กลับยืนมองคนพวกนั้นด้วยสายตาที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย นั่นทำให้แม่เริ่มวิตกกังวล แม่เลยไปค้นเกมที่ชีฟเล่น ถึงได้รู้ว่าตัวละครเหล่านั้นบางตัวก็เป็นฮีโร่สายมืด ที่ใช้วิธีโหดเหี้ยมในการผดุงความยุติธรรม ชีฟลูกของแม่ในตอนนั้นไปซึมซับเอานิสัยเหล่านี้มา"
คุณไพรินพักถอนหายใจแล้วเล่าต่อ
"และหลังจากนั้นพอชีฟสิบขวบก็เกิดเรื่องอีก เด็กที่ตามรังแกชีฟถูกชีฟหลอกล่อให้จนน้ำตายไปถึงเจ็ดคน"
ครูน้ำตาลอึ้งหนัก
"เจ็ดคนเลยเหรอคะแม่"
"ใช่ลูก จากนั้นแม่ก็เริ่มคิดว่าแม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว แม่จึงพาน้องไปหาจิตแพทย์ โชคดีที่ในตอนนั้นโครงการสามสิบบาทรักษาทุกโรคใช้ได้กับการรักษานี้ ทำให้แม่ไม่เสียเงินมากนัก"
คุณไพรินพักหายใจอีกครั้ง
"หลังจากตรวจสอบชีฟจนเสร็จ จิตแพทย์ก็บอกแม่ว่าชีฟถูกรังแกหลายครั้ง และทุกครั้งเขาไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลือหรือปรึกษาใครได้เลย พูดง่าย ๆ ก็คือไม่มีฮีโร่คอยปกป้องยามเขาโดนรังแก เขาเลยเปลี่ยนตัวเองให้เป็นฮีโร่แทน ซึ่งจุดนี้แม่เข้าใจดีเลย เพราะพ่อของชีฟก็เอาแต่เมาเหล้าไม่สนใจ ส่วนแม่ก็ต้องทำแต่งาน ไม่มีเวลาดูแลหรือให้คำปรึกษายามเมื่อลูกของแม่ต้องการ"
พูดถึงตรงนี้คุณแม่ไพรินก็แอบมีน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อย เพราะทุกอย่างมันคือความผิดของเธอ คุณแม่เช็ดน้ำตาแล้วก็พูดต่อ
"สุดท้ายจิตแพทย์ก็อาสาปรับเปลี่ยนตัวตนที่โหดร้ายออกจากชีฟให้ด้วยการสะกดจิตและเก็บซ่อนความทรงจำ โดยมีข้อแม้ว่าชีฟจะต้องอยู่ในสังคมที่ดีเพื่อที่จะได้ไม่ถูกใครรังแกอีก ไม่งั้นตัวตนที่โหดร้ายอาจจะกลับมาอีกครั้งในสักวัน นั่นทำให้แม่และพ่อต้องย้ายที่อยู่ โดยการย้ายกลับมาอยู่บ้านเกิดของพ่อแม่ของแม่ และทำงานหนักกว่าเดิมเพื่อให้ชีฟได้เข้าโรงเรียนดีดี ที่จะไม่มีเด็กหัวไม้ที่ไหนไปนึกรังแกเขาอีก"
ครูน้ำตาลพยักหน้ารับรู้ เด็กคนหนึ่งที่โตมาโดยการขาดการดูแลเอาใจใส่ที่ดี แถมยังตกอยู่ในสังคมที่เลวทราม ไม่แปลกเลยที่จะกลายเป็นเด็กมีปัญหา เธอเป็นครูเธอเข้าใจเรื่องพวกนี้ดี
คุณพ่อที่ฟังอยู่ก็เข้ามาร่วมวงสนทนา
"งั้นตอนนี้ผนึกปีศาจก็กำลังจะคลายแล้วสินะ"
แม่ของครูน้ำตาลเลิกคิ้ว
"ผนึกปีศาจอะไรของคุณ"
"ก็ที่ชีฟเผลอฆ่าครอบครัวเจ้าสัวไง พ่อว่าที่ชีฟกล้าเหนี่ยวไก ก็เพราะตัวตนที่เคยโดนปรับเปลี่ยนมันกำลังจะกลับมา ก็เหมือนปีศาจที่โดนผนึกด้วยเวทมนตร์ พอผนึกคลาย ปีศาจก็จะโผล่ออกมา แฮร่"
คุณพ่อหันไปแยกเขี้ยวใส่อีฟที่หันมามองพอดี แต่อีฟนั้นไม่ตกใจเลยสักนิด แม่ของครูน้ำตาลก็มองสามีของตัวเองที่ทำตัวเป็นเด็ก แล้วส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ


## ความทรงจำที่หวนคืน

ชีฟโดนเตะเต็มแรงจนกลิ้งไปกับพื้นหญ้าข้างโกดังที่อยู่ใกล้กับตึกด้านทิศตะวันออก ตอนนี้เขาถูกอีกฝ่ายจับได้ แต่ที่เขายังมีชีวิตอยู่ ก็เพราะอีกหกคนที่โดนเขาขโมยสกิลไปอยากได้สกิลคืน
บีรีบเข้ามาห้ามแจ็ค
"นี่อย่าทำแรงเกินไปสิ ถ้าเกินมันตายขึ้นมาใครจะเอาสกิลคืนให้ฉัน"
แจ็คตอบอย่างหัวเสีย
"โดนแค่นี้มันไม่ตายหลอกน่า"
พูดจบแจ็คก็เดินไปบีบคอชีฟแล้วดึงให้ลุกขึ้น ก่อนจะขว้างใส่พื้นหญ้าอีกครั้ง
"เอาสกิลพวกกูคืนมาเดี๋ยวนี้ แล้วกูจะใจดีปล่อยมึงไปหนหนึ่ง"
ชีฟไอแค่ก ๆ แล้วกระอักเลือดออกมา ก่อนจะยกนิ้วกลางให้อีกฝ่าย
"ถึงคืนไปก็โดนฆ่าอยู่ดี คืนให้โง่สิ"
ปัก! แจ็ดหวดเท้าใส่ท้องของชีฟเต็มแรงจนลอยขึ้นจากพื้น แล้วปลิวไปหลายเมตร ชีฟที่ร่วงกระแทกพื้นก็กระอักเลือดออกมาชุดใหญ่ พร้อมกับความจุกที่ทำให้เขาถึงกับพูดอะไรไม่ออก
ชีฟก้มมองพื้นอย่างหมดหวัง เขาไม่ได้อยากจะสู้กับใครหรือฆ่าใครตายทั้งนั้น แต่ทำไมเขาต้องมาเจอเรื่องแย่ ๆ แบบนี้ เขาแค่อยากจะมีชีวิตที่ดี มีความรักที่ดี มีครอบครัวที่ดีเหมือนคนอื่น เขาไม่ได้อยากจะมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ เขาฆ่าครอบครัวเจ้าสัวด้วยความสิ้นคิด เพราะคิดว่าถ้าทำลงไปแล้วเรื่องน่าจะจบ แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะยังมีลูกชายที่ส่งคนมาตามล่าเขา เขาจะทำยังไงเขาจะสู้ยังไง หรือยอมแพ้ตรงนี้ให้เรื่องทุกอย่างมันจบ ๆ ไป เมื่อคิดถึงตรงนี้ตาชีฟก็เริ่มพร่ามั่ว และเห็นภาพหลอนบางอย่าง
ภาพการฆ่าฟัน ภาพเหล่าตัวละครในเกมที่เขาเคยเล่น กำลังไล่เข่นฆ่าศัตรูอย่างโหดเหี้ยม เพราะแค่พวกเขาต้องเอาชีวิตรอด คำพูดมากมายจากตัวละครหลาย ๆ เกมดังซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเขา เสียงหลาย ๆ เสียงดังก้องกังวานในหัวของชีฟไม่หยุด
"ต้องรอด" "ต้องฆ่ามัน" "ฆ่าพวกมัน" "ฆ่าให้หมด!"
จากนั้นก็มีชายใส่แว่นสุดเท่คนหนึ่ง เดินมาพร้อมกับท่อนเหล็กขนาดพอดีมือ แล้วโยนท่อนเหล็กมาให้ชีฟ เมื่อเขากำท่อนเหล็กไว้ในมือ ท่อนเหล็กก็กลายเป็นละอองสีขาวไหลเข้าไปในหัวของเขา ความทรงจำบางอย่างที่เคยหายไป ไหลทะลักกลับเข้ามาในหัวจนเขามึนหัวไปหมด แต่แล้วภาพหลอนที่กำลังเกิดขึ้นก็หายไป มันถูกแทนที่ด้วยเท้าใหญ่ ๆ ของแจ็คที่อัดเข้าใส่ใบหน้าของเขา
"สรุปมึงจะคืนสกิลให้พวกกูดีดีหรือมึงจะตายอยู่ที่นี่"
ชีฟที่กระเด็นไปค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้น ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วพูด
"ไม่ฆ่าเขา เขาก็ฆ่าเรา งั้น กูขอฆ่าพวกมึงก่อนละกัน"
แจ็คและคนอื่น ๆ หัวเราะลั่น
"อย่างมึงเนี่ยนะ จะฆ่าพวกกู ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆ"
ชีฟสาดเมล็ดพันธุ์ไปทางคนทั้งหมดหลายสิบเมล็ด
แจ็คยกมือขึ้นบังหน้าตัวเอง ก่อนจะก้มมองเมล็ดพืชแล้วหัวเราะออกมา
"เมล็ดนี่เหรอที่มึงจะใช้ฆ่าพวกกู"
ชีฟไม่สนใจ ก่อนจะเอามือทาบพื้น
"เจริญเติบโตเฉียบพลัน"
เมล็ดพันธุ์ที่ชีฟหว่านออกไปคือ เบาบับดิจิทาทา (เอาชื่อไปค้นในเน็ตได้) ต้นไม้ที่มีลำต้นหนาและสูงใหญ่ เมล็ดพันธุ์เม็ดเล็กแตกหน่อออกใบ ก่อนจะเจริญเติบโตขึ้นมากลายเป็นต้นเล็กที่ขึ้นแทรกกลางและล้อมรอบเหล่านักรบสกิลทั้งสิบสี่คนเอาไว้ และจากต้นเล็กก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นต้นใหญ่ เหล่านักรบสกิลที่แทรกกลางอยู่ระหว่างต้นไม้แต่ละต้น ก็ค่อย ๆ ถูกเบียดดันจนไปติดกับอีกต้นหนึ่ง เมื่อไม่มีทางไปร่างกายอันบอบบางก็ถูกการขยายใหญ่ของต้นไม้บดขยี้จนแหลกเหลวราวกับเนื้อบด ทุกอย่างนี้เกิดขึ้นเพียงในเวลาแค่หนึ่งวินาที นั่นทำให้ไม่มีใครจะได้ทันตั้งตัวหรือแม้แต่จะส่งเสียงร้อง
ชีฟมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเหล่าต้นไม้กำลังขยับสั่นไหว
หญิงสาวผู้ถือดาบและโล่บินพุ่งขึ้นมาจากดงต้นไม้ใหญ่ด้วยปีกนกสีขาว รอบ ๆ ตัวของนักดาบนั้นหุ้มด้วยออร่าสีทองอร่าม และยังไม่หมดแค่นั้น ต้นไม้สองต้นถูกดันจนเอียง ก่อนที่แจ็คและชายถือขวานอีกคนจะโผล่ออกมา
แจ็คหันกลับไปมองด้านหลัง ก่อนจะเห็นเลือดสด ๆ เปรอะอยู่ตามซอกของต้นไม้ นั่นหมายถึงคนอื่น ๆ ในทีมของเขา โดนบดขยี้ตายไปหมดแล้ว
ชีฟมองทั้งสามคนด้วยความทึ่งเล็กน้อยพลางคิดในใจ
'ดาบโล่มีสกิลออร่าคุ้มกาย สายขวานก็มีสกิลเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายมากกว่าสายอื่น เพราะงี้ต้นไม้ของเราเลยทำอะไรไม่ได้สินะ'
แจ็คหันมาจ้องมองชีฟด้วยความโกรธเกรี้ยว
"มึงนะมึง อย่าอยู่เลย"
แจ็ควิ่งเข้าใส่ชีฟสุดกำลัง โดยมีเคิร์กวิ่งตามมาด้วย
ชีฟยิ้มเย้าะ
"จะฆ่าคนอื่นเสือกไม่รู้สึกอะไร แต่พอพวกพ้องตัวเองตายดันโกรธซะงั้น ไอ้ขี้ข้าโจรเอ้ย"
พูดจบต้นไม้สูงใหญ่สองต้นก็ปรากฏขึ้นมากำบังชีฟเอาไว้
แจ็คเหวี่ยงขวานในมือตัวเองใส่ต้นไม้สุดแรง
"คิดว่าต้นไม้แค่นี้จะขวางกูได้เรอะ!"
ต้นไม้ต้นใหญ่หักโค่นในพริบตา ชีฟโยนเมล็ดพันธุ์ขึ้นไปในอากาศเหนือหัวแจ็คกับเคิร์ก ต้นไม้ใหญ่สองต้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะหล่นใส่ทั้งสองคน
จากนั้นชีฟก็หันขวับไปจ้องนักดาบโล่ที่กำลังบินมาทางเขาพร้อมกับดาบที่เรื่องแสงสีทองเจิดจรัส
ชีฟเปลี่ยนมาใช้เมล็ดมะขามก่อนจะทาบมือลงพื้น
"ป่ามะขามยักษ์"
ชีฟผสมต้นมะขามกับต้นเบาบับดิจิทาทา ขนาดและจำนวนของมันทำให้พื้นที่ระหว่างโกดังกับตึกสูงกลายเป็นป่าทึบ
นักดาบโล่ที่กำลังพุ่งเข้าหาชีฟมีอันต้องหยุดชะงัก เมื่อตอนนี้เธอไม่สามารถมองเห็นเป้าหมายได้ แถมเธอก็ยังถูกต้นไม้เหล่านี้หนีบเอาไว้จนเคลื่อนไหวได้ลำบาก แต่อยู่ดีดีต้นมะขามหลายต้นก็หักโค่นลง
แจ็คและเคิร์กช่วยกันโค่นต้นมะขามที่หนีบนักดาบโล่ออกไป ก่อนที่แจ็คจะเดินเข้าไปหานักดาบโล่ที่กำลังล่วงลงมาบนพื้น
"เหมียว ไอ้พืชนั่นไปไหนแล้ว"
นักดาบโล่หรือเหมียวส่ายหัว
"ไม่เห็น"
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังมองซ้ายมองขวา อยู่ดีดีป่าทั้งป่าก็สลายกลายเป็นฝุ่นผง ก่อนจะมีผลทุเรียนที่โตเต็มที่หลายลูกร่วงลงมาจากตึกสูงเจ็ดชั้น
เหมียวยกโล่ขึ้นมากันส่วนแจ็คกับเคิร์กก็ยกขวานขึ้นมาป้องกันแทน
ชีฟนั่งเรียกทุเรียนออกมาจากช่องเก็บของอยู่บนดาดฟ้าของตึกอย่างสบายใจ เมื่อทุเรียนหลายร้อยลูกในช่องเก็บโดนใช้จนหมด ชีฟก็ชะโงกหน้าลงไปดูผลงานของตัวเอง
เมื่อฝนทุเรียนหยุดลงเหมียวก็บินขึ้นตรงดิ่งไปหาเจ้าของทุเรียนที่อยู่ด้านบน ชีฟที่เห็นดังนั้นก็โปรยเมล็ดพันธุ์หนามอสรพิษที่ผสมกับเถาวัลย์น้ำออกไปหลายเมล็ด เมื่อเหมียวบินขึ้นมาสัมผัสกับเมล็ด ชีฟก็เร่งโตทันที เถาวัลย์หนามขนาดใหญ่โตปรากฏขึ้นมาเกี่ยวพันทั้งปีกและตัวของเหมียวเอาไว้ จนเหมียวไม่สามารถขยับปีกได้ เมื่อบินไม่ได้ร่างอันบอบบางก็ร่วงกลับลงไปยังพื้นเบื้องล่าง
ชีฟฟังเสียงแจ็คกับเคิร์กที่กำลังวิ่งขึ้นบันไดมา แต่คงจะขึ้นมาได้ยากสักเล็กน้อย เมื่อตามทางขึ้นเขาได้ปลูกเถาวัลย์ขวางไว้มากมาย ชีฟนำเถาวัลย์ธรรมดาไปผูกกับเสาปูน ก่อนจะค่อย ๆ โรยตัวลงไปจากตึกสูง เพื่อไปหานักดาบโล่สาวที่พยายามจะเอาตัวเองออกมาจากการเลื้อยพันธุ์ของหนามอสรพิษ
เมื่อมาถึงข้างล่าง ชีฟก็เดินเข้าไปเร่งโตหนามที่รัดเหมียวไว้ให้มากกว่าเดิมเพื่อให้เหมียวดิ้นออกมาไม่ได้ ตอนนี้หนามอสรพิษไม่สามารถทำอะไรเหมียวได้ ด้วยออร่าที่ปกคลุมอยู่ และถึงจะไม่มีออร่า ชุดคอมมานโดที่ทำจากเนื้อผ้าอย่างดีก็ยังปกป้องเหมียวไว้อีกชั้น
เมื่อเหมียวโดนรัดจนไม่สามารถดิ้นขัดขืนได้ ชีฟก็เดินเข้าไปถอดหน้ากากอีกฝ่ายออก
"ไงคนสวย"
เหมียวจ้องอีกฝ่ายเขม่น
"แก"
แล้วตะโกนออกมา
"มันอยู่ข้างล่าง! อุบ"
ชีฟอาศัยจังหวะที่เหมียวตะโกนหักหนามอสรพิษแล้วยัดเข้าไปในปากของเหมียวอย่างรวดเร็ว
เหมียวหุบปากทันที แต่ก็สายไปเสียแล้ว เมื่อหนามอสรพิษได้อยู่ในปากของเธอเป็นที่เรียบร้อย
เหมียวชักกระตุกอย่างแรงและเริ่มมีน้ำลายฟูมปาก ก่อนที่ตาทั้งสองข้างจะเหลือกขึ้นบนแล้วค่อย ๆ สิ้นใจไปอย่างทรมาน
แจ็คกับเคิร์กที่ได้ยินเสียงตะโกนก็วิ่งกลับลงมาข้างล่าง ก่อนจะเห็นว่าเหมียวสิ้นใจไปแล้ว
ชีฟที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ศพของเหมียวลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ทั้งสองคน ตอนนี้แขนเสื้อของทั้งสองคนนั้นขาดเพราะโดนลูกทุเรียนกระแทกและข่วนใส่หลายรอบ
"อุ๊บ แฟนใครหรือเปล่า"
แจ็คมองชีฟด้วยใบหน้าที่โกรธจัด พร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ
ชีฟสังเกตเห็นแจ็คที่จับขวานแน่นจนด้ามจับมีรอยร้าว
"อ๊า แฟนนายนั่นเอง น้ำลายฟูมปากแบบนี้คงอดเสียบแล้วสิ"
แจ็คตะโกนลั่นพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบเต็มใบหน้า
"ไอ้สัส!!!"


## การปรับตัวที่รวดเร็ว

ณ ใจกลางเขตกรุงเทพมหานคร ศูนย์บัญชาการนักรบสกิลแห่งรัฐไทย
หญิงสาวในชุดนินจาเดินออกมาจากลิฟต์และตรงดิ่งกลับมายังห้องทำงานขนาดใหญ่บนชั้นสิบ ซึ่งห้องแห่งนี้เป็นห้องประจำหน่วยงานของเธอ
ชายร่างท้วมเมื่อเห็นหญิงสาวเข้ามาในห้องก็รีบลุกจากหน้าคอมพิวเตอร์แล้วตรงดิ่งมาหา
"มิ้นท์ ดูนี่สิ"
มิ้นท์หรี่ตามองแท็บเล็ตในมืออีกฝ่าย
"อะไร ใครตายตั้งยี่สิบคน"
"พวกนื้คือสัญญาณชีวิตของนักรบสกิลประจำเขตเชียงราย"
มิ้นท์แสดงสีหน้าตกใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"ห๊า ปีศาจบุกเหรอ"
"ปีศาจไม่มีหลอก แต่ถ้าปีศาจในคาบมนุษย์ไม่แน่"
มิ้นท์เลิกคิ้ว
มิกพามิ้นท์มาที่โต๊ะ แล้วเปิดข้อมูลทางการแพทย์เด็กคนหนึ่งให้มิ้นท์ดู
มิ้นท์อ่านออกเสียง
"ตอบสนองต่อความรุนแรง ด้วยความรุนแรงที่มากกว่า"
มิ้นท์หันไปหามิก เพราะเธอยังคงไม่เข้าใจในความหมายของมัน
มิกเปิดรายละเอียดทั้งหมดขึ้นมาบนจอขนาดใหญ่ พร้อมกับเปิดคลิปวิดีโอที่ทางแพทย์บันทึกไว้ขึ้นมา ในคลิปแพทย์ชาวออสเตรเลียกำลังรายงานผลการวิจัยที่ได้เพื่อบันทึกเก็บไว้ นายแพทย์ได้นำภาพคลื่นสมองสองภาพขึ้นมาโชว์ให้กล้องเห็น โดยติดตัวอักษรเอและบีไว้ที่ภาพ จากนั้นนายแพทย์ก็นำหน้าจอคอมพิวเตอร์มาตั้งระหว่างภาพทั้งสอง แล้วเริ่มอธิบาย
"ภาพทางซ้ายหรือภาพเอ เป็นภาพของคลื่นสมองมนุษย์ปกติ ส่วนภาพทางขวาภาพบีเป็นภาพของตำนานฆาตกรแห่งยุคเดอะเบลด ส่วนบนหน้าจอนี้ คือภาพที่ได้จากการสแกนสมองของคนไข้ที่มีอายุแค่สิบกว่าขวบเท่านั้น"
นายแพทย์ชี้ให้ทุกคนดูภาพคลื่นสมองบนจอ ที่มีลักษณะเหมือนกับภาพเอ จากนั้นนายแพทย์ก็หันมองไปด้านข้าง
"เรเชล ป้อนฝันร้ายให้เด็กคนนี้ที"
"ได้ค่ะ"
เมื่อภาพคลื่นสมองบนจอเริ่มขยับ นายแพทย์ก็เริ่มอธิบาย
"ในฝันเด็กคนนี้กำลังถูกทำร้ายอย่างหนัก ซึ่งการกระทำแบบนี้ถ้าเป็นเด็กคนอื่นเราคงไม่กล้าทำ เพราะมันจะเป็นการทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรง แต่เด็กคนนี้พิเศษเป็นอย่างมาก เมื่อเขาโดนทำร้ายอย่างหนัก"
นายแพทย์นำภาพเอออกไป และเหลือไว้แค่หน้าจอกับภาพบี ในหน้าจอภาพคลื่นสมองกำลังขยับเปลี่ยนสภาพไปทีละเล็กละน้อย และเพียงแค่หนึ่งนาที คลื่นสมองในจอภาพก็มีลักษณะเหมือนกับคลื่นสมองบนรูปภาพบี
"นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น โดยปกติแล้ว หากเกิดเหตุการณ์แบบนี้คนไข้จะสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง นั่นจะทำให้ภาพในจอมีคลื่นสมองสองอันโผล่ขึ้นมาซ้อนทับกัน แต่ในกรณีของเด็กคนนี้ คลื่นสมองของเขาก็ยังคงมีอันเดียวไม่เพิ่มหรือลดลง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ สมองได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบความคิดอย่างรวดเร็ว เพื่อรับมือต่อเหตุการณ์ตรงหน้า และนี่"
นายแพทย์หันไปด้านข้างอีกครั้ง
"เรเชล เปลี่ยนเป็นฝันดีหรือฝันปกติก็ได้"
"ค่ะคุณหมอ เปลี่ยนเป็นฝันดีแล้วค่ะ"
นายแพทย์นำภาพเอกลับเข้ามาในจอ และเอาภาพบีออกไป
"เมื่อกลับสู่สภาวะปกติ สมองของเด็กคนนี้ก็กลายสภาพกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว"
เมื่อภาพคลื่นสมองบนจอภาพกับภาพเอกลับมาเหมือนกันดังเดิม นายแพทย์ก็เริ่มพูดต่อ
"ในวงการแพทย์ เหตุการณ์ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมแบบเฉียบพลันแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และยังเป็นพฤติกรรมที่มีความต่างขั้วกันอย่างมาก ซึ่งมันเป็นอะไรที่น่าอัศจรรย์เป็นที่สุด"
คลิปวิดีโอจบลงแค่ตรงนี้ มิ้นท์มองชื่อคนไข้บนจอแล้วหันไปพูดกับมิก
"สรุป ยี่สิบคนที่โดนฆ่า เป็นฝีมือของผู้ร้องเรียนของเรา"
มิกพยักหน้า
"ใช่"
"แล้วใครส่งยี่สิบคนนั้นไป"
มิกไม่ตอบ แต่พยักหน้าไปทางห้องของผู้บังคับบัญชาการสูงสุดของตึกนี้
มิ้นท์สบถออกมา
"ไอ้ขี้ข้าโจรเอ๊ย"
พรวด ชายคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง
"มิ้นท์ ท่าน ผบ. เรียกตัว"
มิ้นท์และมิกหันมามองหน้ากัน
ทางองค์กรยุติธรรมแห่งโลกแม้จะเป็นองค์กรใหญ่ แต่ก็ไม่อาจแทรกแซงอำนาจการสั่งการของหน่วยงานอื่นได้โดยพลการ นั่นทำให้พวกเขาทำได้แค่ไหว้วานให้มิ้นท์ที่เป็นคนรู้จักช่วยเหลือเท่านั้น
แค่ห้านาทีมิ้นท์ก็กลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับใบหน้าที่บูดบึ้ง มิกรีบวิ่งเข้าไปสอบถามทันที
"เกิดอะไรขึ้นมิ้นท์"
"มันรู้ว่าฉันได้รับคำไหว้วานให้ไปช่วยเหลือผู้ร้องเรียนน่ะสิ มันเลยจ่ายงานให้ไปทางอื่นแทน"
มิกที่พอจะเดาได้ก็ทำหน้าเซ็ง
มิ้นท์หันมาพูดกับมิก
"ข้อมูลทางการแพทย์นั่นไม่ต้องเอาให้มันดูนะ"
มิกรับคำ
"ได้ครับ"
มิ้นท์หันไปมองคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องของเธอ
"ทุกคนด้วย อย่าให้ข้อมูลของผู้ร้องเรียนหลุดไปยังหน่วยอื่นเด็ดขาด มันอยากได้อะไรก็ให้มันหาเอง"
ทุกคนในห้องเงยหน้ารับทราบคำสั่งพร้อมกัน
"ครับ/ค่ะ"
จากนั้นมิ้นท์ก็หันหน้าไปหาชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้กัน
"ขิม เอ็ม ฝากเอางานของฉันไปทำให้ที"
ทั้งสองลุกขึ้นแล้วรับแฟลชไดร์ในมือของมิ้นท์ไป
"ได้ ครับ/ค่ะ"
"โบว์กับฟ้า จองตั๋วเที่ยวบินด่วนสำหรับสามที่นั่ง เราต้องรีบไปเชียงใหม่ก่อนจะมีใครตายมากกว่านี้"
"จะรีบจองให้เลยค่ะ"
มิ้นท์พูดจบก็เดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง ก่อนจะเปิดดูข้อมูลของผู้ร้องเรียน
"นักศึกษาสกิลที่เรียนไม่จบ กับนักรบสกิลที่มีใบปริญญาเป็นดีกรี เจ้าเด็กคนนี้มีสกิลแค่ปลูกพืชปลูกผักแน่เหรอเนี่ย"
ทางด้านของชีฟ ในยามเย็นชีฟกำลังนั่งเล่นอยู่ในป่าดงดิบที่เขาสร้างขึ้นอย่างสบายใจ ในมือของเขาถือผลไม้สีม่วงเอาไว้ ชีฟจ้องมองผลไม้อย่างพินิจพิจารณา การรับพลังที่มากเกินตัวเข้ามาในร่างกายจะทำให้ร่างทั้งร่างแหลกสลายกลายเป็นผุยผง สิ่งนี้คือความรู้พื้นฐานในวิชาการเรียนการสอนของนักศึกษาสกิลปีหนึ่ง ซึ่งชีฟพึ่งจะกินไปแล้วหนึ่งผล โดยที่ร่างกายยังไม่มีผลกระทบใด ๆ เขาจึงชั่งใจเล็กน้อยที่จะกินผลที่สอง แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน ยังไงเขาก็ต้องมีพลังมากกว่านี้เพื่ออยู่รอด เขาจึงตัดสินใจกินผลที่สองเข้าไป
ชีฟเริ่มมีอาการอึดอัดเหมือนอาการแน่นหน้าอก เหงื่อจำนวนมากผุดออกมาจากร่างกาย ชีฟรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกให้หมด เมื่อเขารู้สึกร้อนจนไม่สามารถทนต่อไปได้ไหว แต่ถึงแม้จะเหลือแต่ตัวเปล่า ๆ เขาก็ยังรู้สึกร้อนอยู่เหมือนเดิม ความร้อนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้สติของเขาเริ่มเลือนราง ชีฟล้มตัวลงนอนกับพื้นเมื่อเขาไม่สามารถประครองสติของตัวเองได้อีกต่อไป ภาพที่เห็นตรงหน้ากลายเป็นภาพที่พร่ามัวไม่ชัดเจน ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิทพร้อมกับสติที่ดับลง
ในยามค่ำคืนอันแสนมืดมิด ชีฟสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลอาบท่วมตัว แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาไม่ร้อนอีกแล้ว ตอนนี้เขากำลังรู้สึกเย็นสบายจากสายลมเย็น ๆ ในยามราตรี ชีฟปลูกเถาวัลย์น้ำขึ้นมาเพื่อชำระล้างร่างกายที่สกปรกของตัวเอง ก่อนจะนำชุดคอมมานโดมาใส่อีกครั้ง
ชีฟเปิดหน้าต่างเมนูขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าค่าประสบการณ์ของเขามันเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก เขาจำไม่ได้ว่าบ่อพลังนี้เป็นของใคร แต่ปริมาณขนาดนี้เขาน่าจะปลดล็อกสกิลทองได้อีกหลายสกิล
แต่ชีฟกลับต้องแปลกใจ เมื่อสกิลทองที่เหลือนั้นต้องใช้ค่าประสบการณ์ในปริมาณมาก มากจนตอนนี้เขาสามารถปลดล็อกได้สูงสุดแค่สองสกิลแค่นั้น
ชีฟไล่อ่านสกิลทองทั้งหมดเพื่อตัดสินใจ
"ควบคุมสั่งการ มอบชีวิต เมล็ดพันธุ์ปีศาจ เมล็ดพันธุ์แห่งเทพ ตัดแต่งพันธุ์กรรม สื่อสาร เครือข่ายพฤกษา พันธมิตร"
ชีฟเลิกคิ้ว เมล็ดพันธุ์ที่เขามีมันไม่ใช่เมล็ดพันธุ์เทพหลอกเหรอ อย่างต้นมักกะลีผลที่ในข้อมูลก็เขียนเอาไว้ว่าเป็นต้นไม้สำหรับบำเรอกามให้กับบุรุษเทพ
แต่ยืนงงไปก็เท่านั้น ตอนนี้เขาต้องรีบตัดสินใจเลือกปลดล็อกสกิล เพื่อเพิ่มความสามารถให้กับตัวเอง โดยตอนนี้เขาต้องคิดหนักเป็นอย่างมาก เพราะมีสองสกิลที่สามารถปลดล็อกได้เพียงสกิลเดียว นั่นคือเมล็ดพันธุ์ปีศาจ กับเมล็ดพันธุ์แห่งเทพ
ชีฟไร่อ่านสกิลอื่น ๆ ก่อนหน้าที่ต้องปลดล็อก กับอ่านข้อมูลของแต่ละสกิลทองซ้ำแล้วซ้ำอีก โดยละเอียด ก่อนจะตัดสินใจเลือกสกิลทองที่เขาคิดว่าจะสามารถใช้งานได้ในตอนนี้


## ค่ำคืนสีเลือด 1

ณ สนามบินกรุงเทพ – ดอนเมือง
มิ้นท์หรี่ตามองสองสาวที่ขนสัมภาระมาแบบจัดเต็ม กระเป๋าสีสันสดใสคนละสองใบพร้อมกระเป๋าสะพายลายการ์ตูนสุดน่ารัก
"เราจะไปทำงานไม่ได้ไปเที่ยว"
โบว์แย้งขึ้นมา
"หัวหน้ามิ้นท์บอกว่าเราจะไปหลายวันนี่คะ พวกเราก็ต้องเตรียมพร้อมแบบสุด ๆ สิ"
ฟ้าช่วยสัมทับ
"ใช่ ๆ"
มิ้นท์ทำหน้าเอือมระอา พลางมองการแต่งตัวของทั้งสองคน นี่ถ้าวันนี้มีการประกวดคอสเพลย์ สองสาวนี่คงจะชนะเลิศไปแล้ว
โบว์และฟ้าเป็นสาวน้อยจอมเวทที่หนุ่ม ๆ ในแผนกต่างพากันเชียร์ให้เธอแย่งตัวมาอยู่ในหน่วยให้ได้ในตอนคัดเลือก สองสาวเป็นจอมเวทสาวตัวเล็กน่ารัก โบว์นั้นชอบอยู่ในชุดโทนสีชมพูส่วนฟ้าก็ชอบอยู่ในชุดโทนสีฟ้าขาว การแต่งตัวน่ารักคิกขุทำสองสาวได้รับหน้าที่ในการประสานงานกับประชาชนผู้เดือดร้อนอยู่บ่อยครั้ง นั่นทำให้มิ้นท์ตัดสินใจพายัยสองตัวนี้มาด้วย
มิ้นท์มองการแต่งตัวของทั้งสองแล้วก็ถอนหายใจออกมาแรง ๆ อย่างน้อยความน่ารักนี้คงจะช่วยทำให้การเจรจาดีขึ้นบ้างละนะ
สามสาวพากันเดินไปขึ้นเครื่องบินสมัยใหม่ที่มีลักษณะคล้ายกับรถทัวร์ที่มีไอพ่นสองคู่ติดอยู่หัวท้าย เครื่องบินสมัยนี้ใช้พลังงานไฟฟ้าบวกกับวิทยาศาสตร์เรื่องสนามแม่เหล็กในการขับเคลื่อน นั่นทำให้ค่าตั๋วมีราคาที่ถูกลงเป็นอย่างมาก ทั้งสามพากันขึ้นไปบนเครื่อง ภายในเครื่องบินนั้นมีลักษณะเป็นทางเดินแคบ ๆ ที่มีห้องเล็ก ๆ อยู่ฝั่งขวาเหมือนรถไฟ แต่ละห้องเป็นห้องขนาดเล็กพร้อมที่นั่งยาวสองฝั่งที่พอจะรับลูกค้าได้ถึงหกคน นั่นทำมิ้นท์ต้องเสียเงินเท่ากับหกที่นั่งแม้จะต้องการเพียงแค่สามที่นั่งก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับราคาตั๋วเครื่องบินสมัยก่อนแล้ว มันก็ยังถูกกว่าถึงสองเท่า
สองสาวโบว์ฟ้าเมื่อเข้ามาในห้องก็พากันนั่งอยู่ฝั่งเดียวกัน ก่อนจะเริ่มพากันไลฟ์สดอวดรูปโฉมอันน่ารักของตนให้โลกออนไลน์ได้รับชม ส่วนมิ้นท์ที่ไม่อยากเข้ากล้องด้วยก็ล่องหนหนีทันที เพราะเธอเคยถูกยัยสองตัวนี้แอบไลฟ์สดเธอตอนนอนหลับมาก่อน เมื่อเครื่องบินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ภาพของวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนก็ปรากฏแก่สายตา พระจันทร์ดวงใหญ่ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าช่างงดงามราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ หากตอนนี้มีเตียงนุ่ม ๆ และผ้าห่มอุ่น ๆ เธอคงจะหลับฝันดีไม่ใช่น้อย และทุกอย่างจะยิ่งดีกว่านี้ถ้าไม่มีเสียงเอะอะน่ารำคาญของยัยสองตัวที่กำลังทำเสียงแอ๊บแบ๊วเอาใจแฟนคลับของตัวเอง มิ้นท์ล้มตัวลงนอนบนเบาะที่นั่งยาว ๆ ก่อนจะเอากระเป๋าสะพายของตัวเองมาปิดหูเอาไว้ ถ้าหากสกิลล่องหนของเธอสามารถลบเสียงออกไปเหมือนที่ลบตัวตนของเธอได้ มันคงจะดีไม่ใช่น้อย
สองชั่วโมงต่อมาสามสาวก็มาถึงยังสนามบินเชียงใหม่ ทั้งสามพากันไปเปิดโรงแรมห้องพักเพื่อพักผ่อน เพราะตอนนี้ยังไม่มีรายงานการส่งกำลังบุกไปจับกุมผู้ร้องเรียนของพวกเธอ
มิ้นท์นอนลงบนเตียงสีขาวขนาดใหญ่ โดยข้าง ๆ มีสองสาวตัวเล็กนอนกอดกันอยู่ ตอนนี้เธอกำลังพยายามใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อกับผู้ร้องเรียน เพื่อพยายามเสนอแผนในการพาอีกฝ่ายไปซ่อนตัวเพื่อรอทางองค์กรมาจัดการ
ในตอนแรกนั้นมิ้นท์กับผู้ร้องเรียนได้ตกลงกันว่าเขาจะรอจนกว่าเธอจะมาเชียงใหม่และมารับตัวเขาไป ซึ่งในตอนแรกการพูดคุยก็เป็นไปได้ด้วยดี และทุกอย่างก็ดูเหมือนจะราบรื่น แต่มาตอนนี้เมื่อเธอติดต่อหาอีกฝ่ายอีกครั้ง ฝั่งนั้นกลับไม่ยอมตอบข้อความของเธอกลับมาเลย
ปิ้ง เสียงโทรศัพท์ของโบว์ดังขึ้น สาวน้อยผละจากอ้อมกอดของเพื่อนก่อนจะไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงขึ้นมา จากหน้าตาที่สะลึมสะลือก็กลายเป็นหน้าของสาวน้อยที่กำลังตื่นตกใจสุดขีด และโวยวายเสียงดัง
"หัวหน้ามิ้นท์คะ! นักรบสกิลเขตเชียงใหม่สองหน่วยย่อยจะบุกจู่โจมผู้เรียนของเราในเที่ยงคืนของวันนี้คะ"
มิ้นท์สะดุ้งโหยง
"ว่าไงนะ!"
ในยามเที่ยงคืน ชีฟนั่งอยู่บนต้นไม้สูงและจ้องมองรถตู้หลายคันที่กำลังแล่นเข้ามาตามถนนด้วยรอยยิ้มอันแสนชั่วร้าย ในมือถือของเขาก็มีข้อความจากนักรบสกิลรายหนึ่งเด้งเข้ามาไม่หยุด ข้อความเหล่านั้นพยายามร้องขอให้เขาหนีไปซ่อนตัวที่อื่นโดยอีกฝ่ายรับปากว่าจะพยายามให้ความช่วยเหลือเขาในทุก ๆ ด้าน ชีฟปิดมือถือแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
"หนีก็ไม่สนุกน่ะสิ"
ชีฟจ้องมองรถตู้สองคันที่พากันจอดอยู่ ณ ใจกลางป่า ซึ่งเป็นบริเวณใต้ต้นไม้ที่เขาอยู่พอดี ชีฟแอบหัวเราะเล็กน้อยเมื่อหน่วยที่มาใหม่ก็ไม่ได้ต่างจากหน่วยเดิมเลย แต่ละคนพากันถืออาวุธให้เห็นอย่างชัดเจน ทีนี้เขาก็รู้แล้วว่าจะต้องเล่นงานใครก่อน
นักรบสกิลในชุดคอมมานโดพร้อมหน้ากากกันแก๊สจำนวนยี่สิบคนพากันออกมาจากรถตู้
ภูมิที่เป็นหัวหน้าหน่วยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และจ้องมองอย่างสงสัย รอบด้านของเขาเป็นป่าดงดิบที่มีต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นอย่างหนาแน่น โชคดีที่คืนนี้เป็นคืนที่มีจันทร์เต็มดวงบวกกับท้องฟ้าที่โปร่งใส ทำให้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาช่วยให้พวกเขาสามารถเห็นบรรยากาศรอบด้านได้บ้าง
"แถวนี้เป็นตึกร้างไม่ใช่เหรอ แล้วตึกร้างหายไปไหนหมด"
พิมพ์รองหัวหน้าหน่วยเดินมายืนข้าง ๆ แล้วตอบ
"ความสามารถของเจ้าฆาตกรนั่นหรือเปล่า"
"อาจจะเป็นไปได้ เห็นว่าหน่วยที่สี่กับหน่วยที่ห้าจากเขตเชียงรายพากันมาตาล่าหมอนั่นจนถึงที่นี่ แต่ก็เสียชีวิตหมดทั้งหน่วย"
วิทย์ นักรบในหน่วยเดินมาร่วมวงสนทนา
"ทำไมนักรบสกิลจากเขตเชียงรายถึงเข้ามาตามล่าเจ้าหมอนี่ในเขตของเราโดยที่ไม่แจ้งเราก่อน"
พิมพ์หันมาตอบ
"ได้ยินข่าวลือที่ว่าเจ้าสัวพยายามขโมยสกิลของเด็กคนหนึ่งมั้ยละ รุกล้ำเขตโดยไม่มีหนังสือแจ้งแบบนี้ ข่าวลือนั่นคงเป็นจริง"
วิทย์พูดต่อ
"อ้าว งั้นไอ้เด็กที่ทำให้เราต้องตื่นตอนเที่ยงคืนเพื่อมาล่ามันก็เป็นผู้บริสุทธิ์น่ะสิ"
พิมพ์ส่ายหัวแล้วพูด
"จะบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์ไม่รู้ละ แต่เราได้รับคำสั่งมาแล้วยังไงก็ต้องทำ ถ้ายังอยากมีอนาคตที่ดีในรัฐนี้"
วิทย์พูดด้วยความสงสารเล็กน้อย
"นะ ถือว่าเด็กคนนั้นโชคร้ายเองละกันที่ไปเจอต่อเข้า"
ภูมิมองสำรวจรอบ ๆ เสร็จก็หันไปหานักธนูชายคนหนึ่ง
"ป้อม ใช้สกิลค้นหา"
"ได้ครับ"
"กรี๊ด!!!"
เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังขึ้น พร้อมกับหญิงสาวจอมเวทไฟคนหนึ่งที่โดนเถาวัลย์ลัดเข้าข้อเท้าและลากเอาตัวไปอย่างรวดเร็ว จอมเวทสาวตกใจและปล่อยลูกไฟออกมามั่วไปหมด
พิมพ์รีบหันไปมอง
"แบม"
"อ๊าก!!!"
อีกด้านป้อมก็โดนลากไปอีกคน ทั้งสองคนโดนลาไปคนละทิศละทาง ทำให้ตอนนี้ทุกคนพากันเลิกลักและทำอะไรไม่ถูก ภูมิตะโกนขึ้นมา
"พิมพ์พาหน่วยที่หนึ่งตามแบมไป ส่วนหน่วยที่สองตามผมมา"


## ค่ำคืนสีเลือด 2

ร่างที่ดูผอมเพรียวถูกลากเข้ามาในป่าลึก บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยหมอกควันและต้นไม้สูงใหญ่ อากาศโดยรอบเย็นเฉียบ เย็นจนแม้แต่เสื้อที่ทำจากเนื้อผ้าอย่างดีอย่างชุดคอมมานโดก็ยังไม่สามารถทำให้เธออบอุ่นได้
แบมใช้ไฟเผาใส่เถาวัลย์หลังจากที่มันหยุดลากเธอ ร่างอันบอบบางค่อยลุกขึ้น มือสองข้างกอดอกไว้ด้วยความหนาวเหน็บ เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง ถ้าหากตาของเธอไม่ได้ฝาดไป บางสิ่งบางอย่างกำลังแอบเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดรอบตัวเธอ
แบมมองไปรอบ ๆ ก่อนจะติดต่อไปหาทีมของเธอ แต่ก่อนที่เธอจะได้ใช้วิทยุสื่อสารที่ติดอยู่ข้างหู เธอก็รู้สึกว่าด้านหลังมีเงาใหญ่ ๆ กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้
แบมหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบว่ามีต้นไม้ขนาดใหญ่มาอยู่ข้างหลังเธอในระยะประชิดโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว เจ้าต้นไม้มีตามีปากแสยะยิ้มให้กับเธอ แบมที่เห็นดังนั้นก็กรีดร้องลั่น แล้วยื่นมือออกไปข้างหน้า ก่อนจะมีเปลวไฟอันร้อนแรงพวยพุ่งออกมาแล้วเผาต้นไม้ใหญ่จนไหม้เป็นจุณ
แต่ตรงหน้าของแบมไม่ใช่แค่ต้นเดียว รอบ ๆ ตัวเธอตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยต้นไม้สีดำทมิฬที่มีตามีปากมากมาย พวกมันพากันแสยะยิ้มกว้างแล้วล้อมกรอบเข้าหาเธออย่างช้า ๆ ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ลูกไฟจำนวนมากก็ถูกปลดปล่อยออกมาแผดเผาต้นไม้เหล่านั้น
ต้นไม้หลายสิบต้นโดนเผาจนราบคาบ สกิลไฟที่รุนแรงจนสามารถเผาต้นไม้ใหญ่ได้ในพริบตา เป็นสกิลกรอบม่วงที่กินพลังเป็นอย่างมาก แม้หญิงสาวจะใช้งานมันได้หลายครั้ง แต่เหล่าต้นไม้ที่พากันโผล่มาไม่หยุด ก็ทำให้เธอใช้พลังจนใกล้หมด แต่ถึงกระนั้นแบมก็ได้มีเวลาพักผ่อน เพราะตอนนี้รอบด้านมีแต่ขี้เถ้าและต้นไม้ที่ไหม้เป็นตอตะโกอยู่เต็มไปหมด ไม่มีต้นไม้ต้นไหนกล้าเข้าใกล้เธออีก
แบมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเพื่อพักผ่อนเอาแรง
หมับ หมับ หมับ รากไม้โผล่ทะลุผืนดินขึ้นมา ก่อนจะตรงเข้ารัดร่างของแบมไว้อย่างรวดเร็ว รากไม้จำนวนมากเข้ารัดร่างของหญิงสาวเอาไว้อย่างเหนียวแน่น
ฟุ่ว แบมจุดไฟขึ้นมาที่มือ ก่อนจะเผารากเหล่านั้นให้ออกไปจากตัวเธอ แต่ด้วยจำนวนรากที่มากมายบนร่างกาย ก็ทำให้แบมเผลอเผาเสื้อผ้าของเธอไปด้วย เชือกรัดหน้ากากขาดออกจากกัน ก่อนที่หน้ากากจะหลุดออกจากใบหน้าของแบม
เหล่าต้นไม้สีดำที่อยู่โดยรอบก็พากันอ้าปากและพ่นควันบางอย่างออกมาใส่แบม ซึ่งมันทำให้เธออ่อนแรงและสลบไปในที่สุด
ชีฟที่ใช้กล้องส่องทางใกล้มองดูอยู่บนต้นไม้สูง หันไปเอามือลูบดอกไม้สีแดงที่คล้ายกับดอกกุหลาบที่ยังไม่บาน ส่วนดอกตูม ๆ ของมันมีขนาดใหญ่พอที่จะกลืนมนุษย์คนหนึ่งเข้าไปได้ทั้งตัว และนอกจากนั้นมันยังมีปากและมีเขี้ยวที่แหลมคม เจ้าดอกไม้ชนิดนี้ถูกเรียกว่าราชินีแห่งความงาม ชีฟลูบไร้กลีบดอกของมันแล้วเอ่ยคำขอ
"อย่าฆ่าสาวคนนั้นนะ เราใช้เป็นตัวประกันได้"
ดอกไม้สีแดงเอาดอกตูม ๆ ของมันถูไถตัวชีฟอย่างออดอ้อน ก่อนจะพยักหน้ารับรู้แล้วออกคำสั่งกับต้นไม้ปีศาจต้นอื่น ๆ
ราชินีแห่งความงามเป็นพืชกรอบทองจากสกิลทองเมล็ดพันธุ์ปีศาจที่มีลักษณะคล้ายกับดอกกุหลาบ ลำต้นของเธอเป็นพืชไม้เลื้อยที่มีหนามอันแหลมคม เธอมีความสามารถในการสั่งการต้นไม้ปีศาจที่กรอบสีต่ำกว่าเธอได้ อันที่จริงแล้วต้องบอกว่าต้นไม้อื่นกลัวเธอจึงยอมเชื่อฟังเสียมากกว่า
ชีฟปลูกราชินีขึ้นมาเพียงแค่ต้นเดียว เพราะอีกฝ่ายนั้นกินพลังของเขาเป็นอย่างมาก แต่แค่ต้นเดียวที่ปลูกขึ้นมา เธอก็แตกหน่อออกรากแผ่กระจายไปทั่วผืนป่าจนเขาสามารถสั่งการต้นไม้ปีศาจได้ทุกต้น
ทางด้านพิมพ์และทีมที่กำลังวิ่งตามแบม ตอนนี้พวกเธอต้องหยุดวิ่ง เมื่อป่ารอบด้านอยู่ดีดีก็เปลี่ยนไปจนพวกเธอจำทิศทางไม่ได้ พิมพ์หันไปหาคนในทีม
"โม นายมีสกิลค้นหาใช่มั้ย"
ชายถือดาบคาตานะเดินเข้ามาหาพิมพ์
"ใช่"
"งั้นหาให้หน่อย ว่าแบมโดนลากไปทางไหน"
วิทย์ที่สัมผัสได้ถึงบางอย่างแปลก ๆ รอบตัวพูดขึ้น
"พิมพ์ เรามีกันเก้าคนไม่ใช่เหรอ"
พิมพ์หันไปมองรอบ ๆ และนับทุกคนที่เหลืออยู่ในตอนนี้ ซึ่งจำนวนที่นับได้ก็คือห้า
"อีกสี่คนหายไปไหน"
ด้วยความมืดในป่า พิมพ์ใช้สกิลสร้างลูกบอลไฟขึ้นมาขับไล่ความมืดทันที
เมื่อรอบด้านสว่างขึ้น ภาพอันน่าสยดสยองก็ปรากฏ ดอกกุหลาบสีม่วงที่มีปากและเขี้ยวอันแหลมคมจำนวนมากกำลังแย่งกันกัดกินลูกทีมของพิมพ์กันอย่างเอร็ดอร่อย ดอกหนึ่งงับขา ดอกหนึ่งงับแขน ส่วนศีรษะนั้นได้หายไปแล้ว
เหล่าดอกไม้ที่เห็นว่าอีกฝ่ายรู้ตัวและกำลังจ้องมองตัวเองก็พากันหยุดรับประทานอาหารและหันมาจ้องอีกฝ่ายตอบกลับ
ดอกสีม่วงเหล่านี้คือหน่อที่ราชินีแตกออกมา พวกมันเปรียบเสมือนลิ่วล้อของเธอ
พิมพ์และนักรบสกิลอีกห้าคนตกใจและหวาดกลัวสุดขีด แต่พวกเขาคือนักรบ ยังไงพวกเขาก็ต้องสู้ ทั้งหมดตั้งท่าเตรียมพร้อมรอคำสั่งพิมพ์
"สู้มัน!!!"
หนุ่มสาวผู้ใช้หอกสองคนพุ่งเข้าแทงใส่ดอกไม้เหล่านั้นด้วยความเร็วสูง พิมพ์เสกลูกไฟขนาดใหญ่ออกมาแล้วระดมขว้างใส่ดอกอื่น ๆ
โมใช้ดาบคาตานะฟาดฟันออกไป ส่วนวิทย์นั้นใช้ดาบสั้นที่เรียกว่ากริดในการตัดอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ
ดอกไม้สีม่วงถูกแทงถูกฟันและถูกเผา พิมพ์และพวกต่างพากันระดมโจมตีดอกไม้เหล่านั้นไม่หยุด แต่ดอกไม้เหล่านั้นกลับไม่ตอบโต้เลย พวกมันพากันเลื้อยหลบไปมา และบ้างก็เลื้อยอ้อมหน้าอ้อมหลัง เหมือนกับพวกมันกำลังหยอกเล่นเสียมากกว่า
การกระทำของดอกไม้ ทำให้ทั้งห้าคนต้องสาดสกิลออกไปหลายครั้ง กว่าจะสามารถจัดการดอกสีม่วงได้หมด
โมมีอาการเหนื่อยหอบเล็กน้อย เขาเดินไปเอนหลังพิงต้นไม้ ก่อนจะหย่อนขาแล้วนั่งลงพักผ่อน
"ขอพักเหนื่อยแป๊ป"
พิมพ์หันไปมองโม และหันไปมองคนอื่นที่มีอาการเหนื่อยไม่แพ้กัน
"หนึ่งนาทีนะ"
พิมพ์พูดจบ ต้นไม้ที่โมพิงอยู่ก็ลืมตาอ้าปากขึ้นมา ก่อนจะงับหัวของโมจนขาดแล้วกลืนเข้าไป เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอที่ไร้ศีรษะ ร่างกายที่เหลืออยู่ชักกระตุกไม่หยุด
พิมพ์และคนอื่น ๆ อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ต้นไม้ใหญ่ที่นิ่งสนิทอยู่นานก็พากันลืมตาอ้าปากแสยะยิ้มให้พวกเขา และค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้
พิมพ์เมื่อหายตกใจก็มองเพื่อนที่ตายแล้วตะโกนลั่น
"แม่งเอ้ย!"
ทางด้านภูมิที่วิ่งตามป้อม ชีฟใช้วิธีลอบฆ่าคนที่มีร่างกายอ่อนแอก่อนเหมือนกับฝั่งของพิมพ์ แต่น่าเสียดายที่พึ่งฆ่าได้สองคนอีกฝ่ายก็รู้ตัวเสียแล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะแถวนี้ชีฟได้เผาฝิ่นเอาไว้เยอะมาก นั่นทำให้ขอแค่อีกฝ่ายหน้ากากแตกก็เป็นอันเสร็จเขา
แม้เหล่าต้นไม้สีดำจะสู้ทั้งเจ็ดคนไม่ได้ แต่จำนวนของพวกมันก็ทำให้อีกฝ่ายหน้ากากแตกได้ไม่ยาก
ขวานสองคนดาบคาตานะสามคนจอมเวทไฟหนึ่งคนและนักธนูอีกหนึ่งคน ต่างพากันสาดสกิลใส่เหล่าต้นไม้ปีศาจที่รุมล้อมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งมีต้นไม้ล้มตายไปหลายต้น
เมื่อปีศาจต้นไม้โดยรอบโดนจัดการจนหมด ภูมิก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"กลิ่นพวกนี้ ฝิ่นนี่"
ภูมิหันไปหาคนอื่น ๆ แล้วออกคำสั่ง
"ใครมีสกิลสายลมใช้ออกมาเดี๋ยวนี้เลย พัดควันจาง ๆ พวกนี้ออกไปให้หมด"
แต่ถึงจะรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว
พวกต้นไม้ปีศาจที่พากันงอกออกมาใหม่ต่างพากันยืนล้อมพวกเขาและส่งเสียงหัวเราะอันน่ากลัว เสียงหัวเราะเหล่านั้นมีทั้งเสียงแหลมที่มาจากหน่อของราชินี และเสียงทุ้มใหญ่จะต้นไม้ปีศาจสีดำต้นใหญ่ พวกมันพากันหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
เหล่านักรบสกิลที่สูดดมกลิ่นฝิ่นเข้าไปเริ่มมีอาการประสาทหลอนอย่างหนัก พวกเขาเริ่มคลุ้มคลั่งและกรีดร้องอย่างหวาดกลัว ภูมิที่ยังพอมีสติรีบคิดหาทางออก
ตูม หัวของภูมิระเบิดกระจุย เมื่อนักรบสกิลที่ใช้ธนูคนหนึ่งยิงศรอันทรงพลังใส่เขาจากด้านหลัง
นักรบสกิลคนนั้นคลุ้มคลั่งแล้วยิงซ้ำใส่ศพของภูมิไม่หยุด
"ตายซะ! ตายซะ! ตายซะ!"
จากนั้นนักรบสกิลแต่ละคน ก็เริ่มลงมือฆ่ากันเอง โดยมีต้นไม้ปีศาจคอยกระทืบซ้ำ
ชีฟส่องกล้องมองอย่างพอใจ สารเสพติดนี่มันช่างดีจริง ๆ
จากนั้นชีฟก็ส่องดูรถตู้อีกสองคันที่ไม่ยอมเข้ามาลึกถึงข้างใน พวกนั้นไม่มีใครลงจากรถสักคน และในขณะที่ชีฟส่องดูอยู่ พวกนั้นก็พากันขับรถกลับออกไป
เมื่อเห็นดังนั้นชีฟก็ล้มตัวลงนอนบนกิ่งไม้ด้วยความสบายอารมณ์ ป่าแห่งนี้คือกับดักขนาดใหญ่ที่เขาเตรียมเอาไว้ด้วยเมล็ดพันธุ์ปีศาจที่เขาเลือกมา
ในข้อมูลของเมล็ดพันธุ์ปีศาจได้ระบุเอาไว้ว่า ต้นไม้ปีศาจเหล่านี้จะโจมตีทุกคนที่เข้าใกล้ นั่นทำให้ชีฟวางแผนที่จะปลูกต้นไม้สูง ๆ แล้วดูอยู่ข้างบนเพียงอย่างเดียว เพราะจากข้อมูลพวกมันคงโจมตีเขาด้วยแน่ ๆ แต่เมื่อชีฟปลูกราชินีแห่งความงามขึ้นมา แทนที่อีกฝ่ายจะมีท่าทีดุร้ายแล้วโจมตีเขา เธอกลับเข้ามาออดอ้อนเขาราวกับทาสสาวผู้แสนซื่อสัตย์ และต้นไม้ต้นอื่นที่กลัวราชินีก็ไม่กล้าที่จะโจมตีเขาแม้แต่ต้นเดียว แม้ข้อมูลจะเขียนไว้อีกแบบ แต่สิ่งที่ชีฟเจอกับเกิดขึ้นอีกแบบ นั่นทำให้เขาทำเพียงแค่ปลูกต้นไม้ที่สูงพอที่จะเห็นได้ทั่วป่า แล้วคอยบอกแผนการให้กับราชินีในการไปสั่งการกับต้นอื่นแทน
ทางด้านของพิมพ์ ตอนนี้เธอใช้สกิลไปจนแทบจะลุกยืนไม่ไหว ส่วนอีกสามคนก็เหนื่อยไม่แพ้กัน แต่เหล่าต้นไม้ก็ยังพากันปรากฏตัวออกมาไม่หยุด
วิทย์มองสถานการณ์โดยรอบ ก่อนจะตัดสินใจวิ่งมาอุ้มพิมพ์แล้วใช้สกิลเร่งความเร็ววิ่งหนีสุดชีวิต
พิมพ์มองเพื่อนอีกสองคนที่กำลังโดนทิ้งห่างออกมา
"วิทย์ทำอะไรน่ะ ปล่อยพิมพ์เดี๋ยวนี้นะ"
พิมพ์พยายามดิ้นขัดขืน
วิทย์ตะคอกกลับ
"พวกนั้นไม่รอดแล้ว เราอยู่ต่อไป เราก็ไม่รอดเหมือนกัน"
พูดจบวิทย์ก็กัดฟันแน่น ก่อนจะใช้สกิลเร่งความเร็วที่เป็นสกิลทอง แต่ด้วยพลังที่แทบไม่เหลือแล้วก็ทำให้วิทย์กระอักเลือดออกมา
พิมพ์ที่เห็นเลือดเต็มกระจกหน้ากาก ก็พูดอะไรไม่ออก และตอนนี้เธอก็อ่อนแรงมากเกินกว่าจะดิ้นขัดขืนอีกฝ่ายได้
วิทย์ฝืนกำลังวิ่งมาเรื่อย ๆ จนในที่สุดพวกเขาก็เห็นแสงไฟจากรถยนต์บนถนนอยู่ข้างหน้า
ปึด เถาวัลย์เส้นหนึ่งถูกขึงดักเอาไว้ มันเกี่ยวใส่ใบหน้าของวิทย์เข้าอย่างจังจนวิทย์ตีลังกาหงายหลังไปหลายตลบก่อนจะกระแทกกับพื้น ส่วนพิมพ์ก็กระเด็นไปอยู่บนพื้นและสะบักสะบอมไม่แพ้กัน
เหล่ารากไม้เริ่มเข้ามารัดตรึงทั้งสองเอาไว้ วิทย์ที่รู้ว่าตัวเองจะไม่รอดแล้วก็เงยหน้ามองพิมพ์ด้วยสายตาของชายคนหนึ่งที่รักผู้หญิงคนหนึ่งอย่างจริงใจ แม้ว่าเธอจะไม่รักเขาก็ตาม
"พิมพ์ ฉันรู้นะว่าเธอชอบภูมิ แต่เธอช่วยมีใจให้ฉันสักนิดได้มั้ย"
พิมพ์มองเพื่อนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ถ้าคำพูดสุดท้ายของเธอที่แม้จะโกหก แต่สามารถทำให้อีกฝ่ายจากไปอย่างมีความสุขได้ เธอก็จะทำ
"อื้อ ฉันชอบนาย ฉันชอบนายนะวิทย์"
วิทย์ยิ้มน้อย ๆ แล้วกัดฟันแน่น ก่อนจะใช้แรงฮึดเฮือกสุดท้ายใช้สกิลใบมีดวายุตัดรากรอบ ๆ ตัวออกไป จากนั้นก็ตัดรากที่รัดพิมพ์เอาไว้ เมื่อเป็นอิสระวิทย์ก็ลุกขึ้นมาฟันใส่ดอกไม้สีม่วงที่ไล่ตามพวกเขามา และสกัดดอกไม้เหล่านั้นไม่ให้ไปหาพิมพ์ได้ ก่อนจะตะโกนลั่น
"วิ่งไปพิมพ์ วิ่งไป!!!"
วิทย์พุ่งกระโจนใส่ต้นไม้แต่ละต้นอย่างบ้าคลั่ง ต้นไหนที่พยายามขวางทางพิมพ์หรือตามพิมพ์ไป ต้นไม้เหล่านั้นก็จะถูกคมมีดของวิทย์หั่นเป็นชิ้น ๆ
พิมพ์ปาดน้ำตาแล้วใช้แรงเฮือกสุดท้ายวิ่งสุดกำลังโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลัง สองเท้าพยายามฝืนยันพื้นและวิ่งไม่หยุด แต่ด้วยอาการเหนื่อยล้า ก็ทำให้พิมพ์วิ่งช้าจนเหล่ารากไม้สามารถจับขาเธอไว้ได้ พิมพ์สะดุดล้มหน้าทิ่มไปกับพื้น ก่อนจะสัมผัสได้ถึงเงาของใครบางคนที่มายืนอยู่ตรงหน้าเธอ
ชายหนุ่มรูปงามในชุดเทพกรีกสีขาวปรากฏตัวออกมาต่อหน้าพิมพ์ ใบหน้าที่หล่อเหล่าราวกับเทพบุตร ดวงตาสีฟ้าครามเป็นประกายสดสวย ผมสั้นสีทองอันงดงามสั่นไหวตามแรงลม ผิวที่ขาวราวกับหิมะเปล่งประกายงดงามยามเมื่อต้องแสงจันทร์
พิมพ์เงยหน้ามองใบหน้าที่เปล่งประกายด้วยความหวัง
"ท่าน โอเอซิส"


## โอเอซิส

เสียงเล็ก ๆ น่ารักดังขึ้น
"ท่านเทพคะ อย่าอยู่ในป่านานสิคะ รีบออกมาช่วยคนอื่นก่อน"
ผู้ที่ถูกเรียกว่าท่านเทพตอบกลับ
"ได้ แล้วข้าต้องไปช่วยฝั่งไหนก่อน"
"ด้านล่างค่ะ ด้านล่างกำลังแย่เลย"
เสียงทุ้มใหญ่ดังตอบกลับ
"ยังไม่ต้องมาก็ได้ครับท่านเทพ ด้านล่างยังเอาอยู่ ท่านเทพไปช่วยด้านบนดีกว่าครับ"
"โอเค งั้นข้าจะไปช่วยบน"
แต่เหมือนผู้ที่ถูกเรียกว่าท่านเทพจะบังคับตัวละครให้เคลื่อนไหวไม่ถูกใจใครบางคน จึงมีเสียงดังตะคอกขึ้นมาจากเพื่อนร่วมทีมที่ออนไลน์มาจากที่อื่น
"เฮ้ย ไอ้คนเล่นป่าอ่ะ เล่นเป็นมั้ยวะ หว่านก็ไม่ปัก เดี๋ยวปั๊ดตามตบถึงบ้าน"
ท่านเทพได้แต่เอามือเกาหัวแกรก ๆ เพราะเขาพึ่งจะเคยหัดเล่นเจ้าสิ่งนี้เป็นครั้งแรก และการบังคับตัวละครที่ผิดพลาด ก็ทำให้ผู้เล่นอีกฝั่งแอบทำการลอบสังหารตัวละครของท่านเทพอย่างโหดร้าย
เสียงระบบแจ้งเตือนทันที
"First Kill!!! (เฟิ๊ด – คิว) "
เสียงแหลมเล็กโวยวาย
"โอ้ม่าย! ท่านเทพอย่าแจกคิลสิคะ"
เสียงเอะอะโวยวายดังจนไปถึงข้างบนบ้าน ดังจนเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของครูสาวแสนสวยสะดุ้งตื่นขึ้นมา
ชีฟลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ แล้วหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงมาทำให้เขาเห็นบางสิ่งบางอย่าง บางสิ่งที่ทำให้เขาต้องขยี้ตาหลาย ๆ ครั้งเพื่อให้แน่ใจ เทพโอเอซิส น้องสาว และพ่อตา กำลังพากันนั่งกดโทรศัพท์มือถือกันอย่างขะมักเขม้น
ชีฟก้มมองดูชุดนอนที่ตัวเองใส่ด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะพยายามนึกทบทวนความจำของตัวเอง เขาจำได้ว่าเขากำลังไปจัดการกับนักรบสกิลสาวคนสุดท้ายที่เขาจับกุมเอาไว้ แต่อยู่ดีดีก็มีเท้าปริศนาอัดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง จนเขาลอยไปกระแทกกับต้นไม้ แล้วจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้เลย แต่ถึงจะจำอะไรไม่ได้ แต่การที่อีกฝ่ายโผล่มานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่กับครอบครัวของเขาแบบนี้ ก็แสดงว่าเขาไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว
ร่างบางแต่ส่วนอกไม่บางถูกปลุกด้วยการเคลื่อนไหวของแฟนหนุ่มที่เธอกอดอยู่ เธอลุกขึ้นนั่งแล้วกอดแฟนหนุ่มจากด้านหลังจากนั้นก็เอาคางไปวางไว้ที่ไหล่ซ้ายของอีกฝ่ายด้วยความงัวเงีย
"ตื่นแล้วเหรอ"
ชีฟหันไปหอมแก้มที่นุ่มนิ่ม
"ตื่นแล้ว"
คนถูกหอมยิ้มน้อย ๆ แล้วผลักแผ่นหลังอีกฝ่ายเบา ๆ
"งั้นก็ไปอาบน้ำได้แล้ว มีคนสำคัญมาหาเธอแนะ"
ชีฟหันไปหาแฟนสาวที่มีอายุมากกว่า แล้วเอาหน้ามุดลงไปตรงกลางอกคู่โต จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอันออดอ้อน
"อยากกินของหวานอ่ะ"
ครูสาวกอดแฟนหนุ่มเอาไว้แล้วตีแผ่นหลังอีกฝ่ายเบา ๆ
"ไม่ต้องเลย แขกวันนี้สำคัญ เดี๋ยวเขารอนาน"
"สิบห้านาที"
"ไม่"
"สิบนาที"
"ม่าย!"
"ห้านาทีขาดตัว"
"อือ"
ชีฟพูดจบก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วใช้ริมฝีปากของตัวเองประกบริมฝีปากของอีกฝ่ายไว้ เพื่อปิดโอกาสในการปฏิเสธ
สามสิบนาทีต่อมา
ชีฟที่ทำธุระต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากบ้านด้วยเสื้อยืดแขนสั้นและกางเกงขาสั้นที่ใส่สบาย ก่อนจะตรงดิ่งมานั่งตรงโต๊ะไม้หินอ่อนที่คนสองคนและเทพหนึ่งตนกำลังนั่งเล่นกันอยู่
อีฟที่หันมาเห็นคนแรกก็ตะโกนขึ้นมา
"พี่ชายฟื้นแล้ว"
ทุกคนพากันวางโทรศัพท์แล้วหันไปมองสองหนุ่มสาวที่กำลังเดินเข้ามา
โอเอซิสเอ่ยทักทายอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
"ว่าไงพ่อนักฆ่า"
ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อสายตาเท่าไหร่นัก
"ท่าน โอเอซิสจริง ๆ เหรอครับ"
โอเอซิสเลิกคิ้ว ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ
"เอ้า ก็จริงสิ หล่อขนาดนี้มีข้าคนเดียวเท่านั้น"
คราวนี้กลับเป็นชีฟที่ต้องเลิกคิ้วแทน พลางแอบคิดในใจ
'โคตรหลงตัวเองแบบนี้ใช่แน่นอน'
คิดเสร็จ ชีฟก็กวาดสายตามองไปที่หน้าประตูรั้วบ้าน ซึ่งด้านนอกมีบุคคลที่มีผิวพรรณเปล่งปลั่งในชุดเกราะอัศวินสีเงินหลายสิบคนเฝ้าอยู่หน้าประตู และไกลออกไปก็เต็มไปด้วยรถตู้ของนักข่าวมากมายที่กำลังมารอทำข่าว
เสียงไพรินดังขึ้น เมื่อทุกอย่างถูกจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"ทุกคน มากินข้าวได้แล้ว"
แม่ของชีฟเดินออกมาพร้อมกับหม้อข้าวขนาดใหญ่ โดยมีแม่ของครูน้ำตาลเดินถือถ้วยจานชามมากมายตามมาด้วย
ด้วยคนและเทพที่มีจำนวนมาก ทำให้ทั้งหมดต้องพากันนั่งปูเสื่อรับประทานอาหารกันอยู่หน้าบ้าน ตอนแรกเหล่าอัศวินเทพก็เกรงใจนิด ๆ แต่พอโอเอซิสอนุญาต ทุกคนก็เลิกเฝ้าประตูแล้วมาล้อมวงกันรับประทานอาหาร โดยโอเอซิสได้เสกลูกหมาน้อยที่มีขนสีน้ำตาลตัวเล็กน่ารักตัวหนึ่งขึ้นมา แล้วเอาไปวางไว้หน้าประตูรั้วพร้อมกับถาดอาหารจานหนึ่ง
เหล่านักข่าวที่อยู่โดยรอบเมื่อเห็นว่าไม่มีอัศวินเฝ้ายามแล้วก็คิดจะพากันเข้าไปเพื่อแอบฟังและถ่ายรูป แต่พอเห็นโอเอซิสอุ้มลูกหมาตัวหนึ่งมาวางไว้ที่หน้าประตูรั้ว ทุกคนก็พากันชั่งใจและระแวงกันไปตาม ๆ กัน ถึงแม้มันจะเป็นแค่ลูกหมา แต่คนที่เอามาวางไว้คือโอเอซิสที่เป็นถึงมหาเทพ นั่นทำให้นักข่าวทุกคนพากันคิดเปลี่ยนใจแล้วนั่งรออยู่ที่รถเหมือนเดิม
แต่สักพักก็มีนักข่าวคนหนึ่งอยากลองดี ด้วยการเดินอ้อมไปทางบ้านของครูน้ำตาล และเพียงแค่นักข่าวคนนั้นเข้าใกล้รั้วบ้าน ลูกหมาตัวน้อยก็เห่าโฮ่งเบา ๆ ก่อนจะเกิดคลื่นพลังงานปริศนาดีดร่างนักข่าวคนนั้นจนล้มหงายท้องไปกับพื้น จากนั้นก็ไม่มีนักข่าวคนไหนกล้าลองดีอีก
อีฟที่กำลังนั่งเอาข้าวเหนียวจิ้มลงไปบนแจ่วบองเงยหน้ามาคุยกับท่านมหาเทพสุดหล่อ
"ท่านเทพคะ นั่นใช่หมาเฝ้าประตูในตำนานหรือเปล่าคะ"
โอเอซิสหันไปมองลูกหมาที่หน้าประตูรั้ว แล้วรีบกลืนคอหมูย่างเพื่อตอบ
"ไม่ใช่ แต่ก็เป็นสัตว์วิเศษอยู่นะ"
"วิเศษยังไงคะ"
"เจ้านั่นคือหมาป่ามนตรา สายพันธุ์ของสุนัขตัวนี้สามารถร่ายเวทมนตร์ได้ตั้งแต่เกิด"
อีฟตาโตขึ้นมาทันที
"โห"
อีฟหันไปมองลูกหมาด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ก่อนจะหันกลับมาหาโอเอซิส
"งั้นหนูขอนะคะ"
โอเอซิสยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"ได้สิ ข้าให้"
อีฟกรี๊ดลั่นอย่างด้วยความดีใจ แล้วเอ่ยขอบคุณ
"ขอบคุณค่ะ"
ไพรินที่นั่งเงียบอยู่นานก็เอ่ยปากพูดขึ้นบ้าง
"เอ่อ... ท่านเทพคะ แล้วลูกชายดิฉัน คือ..."
โอเอซิสหันไปยิ้มให้แล้วพูดตัดบทเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่อ้ำอึ้ง
"จะไม่มีบทลงโทษใด ๆ สำหรับลูกชายเจ้า"
ไพรินถึงกับโล่งใจแล้วเอ่ยขอบคุณโอเอซิสเป็นการใหญ่
"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ"
ชีฟพูดแทรกขึ้นบ้าง ก่อนที่แม่เขาจะก้มหัวรัว ๆ จนคอหักไปเสียก่อน
"เอ่อ แล้วที่ท่านเทพมาในวันนี้มีอะไรอย่างอื่นอีกมั้ยครับ"
"มี แต่ข้าขอรับประทานอาหารตรงหน้าให้เสร็จก่อน อาหารพื้นบ้านเจ้าถูกปากข้ามาก"
แล้วท่านเทพหรือโอเอซิสก็หันไปสนใจกับอาหารตรงหน้า เหล่าอัศวินเทพหนุ่มสาวทั้งหลายก็เช่นกัน เหมือนอาหารฝีมือแม่ของชีฟนั้นจะถูกใจเหล่าอัศวินเทพเหล่านี้ไม่ใช่น้อย
ทางด้านของมิ้นท์ เธอนั่งอยู่ในรถตู้ของนักข่าวกับลูกทีมของเธอ เพราะพวกเธอเองก็ต้องรออยู่ด้านนอกด้วยเช่นกัน เพื่อรอให้อีกฝ่ายสรุปผลให้ ด้วยคำตัดสินของโอเอซิสนั้นถือเป็นประกาศิตที่คนในโลกจะต้องทำตาม ไม่ว่าผู้ร้องเรียนของเธอจะถูกตัดสินว่าอย่างไร ทุกอย่างก็จะต้องเป็นไปตามนั้น
โบว์กับฟ้านอนหาวฟอดใหญ่อยู่ในรถตู้ของนักข่าว พวกเธอมารอตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อรอคำสรุปผลจากเทพ แต่ตอนนี้ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงแล้ว อีกฝ่ายยังไม่ออกมาให้คำตอบใด ๆ เลย โบว์ลุกขึ้นแล้วมองหัวหน้าของพวกเธอที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ
"หัวหน้าคะ พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะ"
มิ้นท์ตอบอย่างไม่สบอารมณ์
"ปูเสื่อนั่งกินข้าว"
"ห๊ะ"
"ก็ตามนั้นแหละ"
พูดจบมิ้นท์ก็เอนตัวลงนอนบนเบาะอย่างสุดเซ็ง โอเอซิสคือมหาเทพที่มีนิสัยชอบทำตามอำเภอใจตัวเอง และด้วยพลังที่มีมหาศาล ก็ทำให้ไม่มีใครกล้าขัดใจเขา แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนนับถือเทพองค์นี้ก็คือ เขารักในความถูกต้องรักในความยุติธรรม การกดขี่ข่มเหงหรือรังแกผู้อื่น นั่นคือสิ่งที่เทพองค์นี้เกลียดเป็นที่สุด


## เทพ

หลังจากรับประทานอาหารจนเสร็จ โอเอซิสก็บอกลาทุกคนแล้วออกไปให้สัมภาษณ์กับนักข่าวและอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟัง โอเอซิสมีความสามารถในการอ่านความทรงจำ นั่นทำให้เขาสามารถเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับชีฟให้แก่นักข่าวได้ทั้งหมด
ทางด้านมิ้นท์ที่ยืนรับฟังอยู่กับนักข่าว ก็ขอให้โอเอซิสเซ็นเอกสารบางอย่างให้กับเธอ เพื่อที่เธอจะเอาไปจัดทำเอกสารเกี่ยวกับคดีของชีฟให้เรียบร้อย
และหลังจากนั้นโอเอซิสก็เทเลพ็อตไปยังเขตกรุงเทพมหานครและเปิดห้องพักในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง โดยการเทเลพ็อตนี้ โอเอซิสได้พาชีฟไปด้วย
ตกเย็น ภายในบ้านกลางทุ่งนา หลังจากเรียนหนังสือกับครูน้ำตาลเสร็จ อีฟก็อุ้มหมาน้อยมนตราออกไปยังทุ่งนาข้างบ้าน
เจ้าหมาน้อยแสนเชื่องอ้าปากแลบลิ้นแล้วมองทุ่งนาอันแสนกว้างใหญ่ อีฟวางหมาน้อยลงบนพื้นหญ้า แล้วเริ่มพูดคุยด้วย
"ไหน เธอทำอะไรได้บ้าง"
เจ้าหมาน้อยนั่งจ้องหน้าอีฟนิ่ง
อีฟงงเล็กน้อย ก่อนจะคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่เข้าใจที่เธอพูด อีฟหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเปิดโปรแกรมแปลภาษา แล้วเลือกภาษาไทยเป็นภาษาเทพ จากนั้นอีฟก็ลองสั่งคำสั่งง่าย ๆ
"ยืนสองขาสิ"
เจ้าหมาน้อยยืนสองขาตามคำสั่งทันที
อีฟกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ซึ่งเจ้าหมาน้อยก็กระโดดตาม อีฟเงยหน้านึก ก่อนจะเห็นครูน้ำตาลกำลังเดินออกมานอกบ้านเพื่อชมวิวโดยมีแม่ของครูน้ำตาลและแม่ของอีฟเดินออกมาด้วย
อีฟออกคำสั่ง
"พัดลมใส่สามคนนั้นสิ"
เจ้าหมาน้อยเห่าโฮ่ง ก่อนจะมีสายลมกระโชกแรงพัดใส่ดินจนฝุ่นคลุ้งขึ้นมา และทำให้สามสาวเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินทั้งตัว เมื่อสายลมหยุดลง ทั้งสามคนก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นสาวน้อยคนหนึ่งที่กำลังอุ้มหมาน้อยแล้วแอบย่องไปที่ประตูรั้วบ้าน จากนั้นสามสาวก็ประสานเสียง
"อีฟ!"
ณ โรงแรมสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ชีฟสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนที่แสนสบาย ก่อนจะหันไปมองเสียงเคาะประตูหน้าห้องที่ยังคงดังไม่หยุด ชีฟลุกออกจากเตียง
"มาแล้วครับ"
เมื่อชีฟเปิดประตูห้อง ก็เห็นอัศวินเทพตนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง
อัศวินเทพก้มหน้ามองชีฟที่ตัวเล็กกว่า
"ท่านมหาเทพเรียกหาเจ้า"
ชีฟพยักหน้ารับ ก่อนจะออกจากห้องของตัวเองแล้วเดินตามอัศวินเทพไป
ภายในห้องสุดหรูหราแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองอันงดงามกำลังแช่น้ำอยู่ในสระน้ำอุ่นขนาดเล็กที่อยู่ริมระเบียงห้อง โดยรอบ ๆ ตัวของเขานั้นมีหญิงสาวชาวเอเชียรูปร่างหน้าตาดีรายล้อมอยู่มากมาย บางคนก็แช่น้ำอยู่กับเขา บางคนก็นั่งชมวิวอยู่บนสนามหญ้าขนาดเล็ก แต่ละคนล้วนไร้ซึ่งอาภรณ์ใด ๆ ปกปิด พวกเธอต่างพากันอวดรูปโฉมให้มหาเทพตรงหน้าได้เชยชมอย่างเต็มที่
ชีฟเดินออกมาที่ระเบียงในสภาพนุ่งผ้าขนหนูเพียงตัวเดียว ด้วยอัศวินเทพบอกให้เขาเปลี่ยนเป็นชุดนี้ก่อนเข้ามา เมื่อเห็นเรือนร่างอันงดงามของสาว ๆ ชีฟก็ถึงกับตาโตและเผลอแสดงใบหน้าอันหื่นกามออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่
โอเอซิสเห็นแล้วก็ขำเล็กน้อยก่อนจะเชิญอีกฝ่าย
"มาแช่น้ำด้วยกันสิ"
หญิงสาวคนหนึ่งลุกออกจากสระน้ำทำให้มีพื้นที่ว่างขึ้นมา ก่อนจะเดินขึ้นไปดึงผ้าขนหนูของชีฟออกแล้วพาอีกฝ่ายไปแช่ในสระน้ำ แล้วจากนั้นเธอก็ตามลงไปแล้วนั่งลงบนตักของชีฟ
ชีฟมีอาการเกร็งตัวเล็กน้อย แต่หญิงสาวก็ซบลงที่ไหล่ของเขาแล้วใช้มืออันบอบบางลูบไร้ให้ผ่อนคลาย
โอเอซิสอ่านใจอีกฝ่ายก็รู้ทัน
"ไม่ต้องห่วงเรื่องครูสาวของเจ้า นางเหล่านี้คือตุ๊กตาที่ข้าใช้เวทมนตร์สร้างขึ้น รุ่งเช้าพวกนางก็หายไป ไม่มีพันธะใด ๆ"
ชีฟผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะรับน้ำชาที่หญิงสาวคนหนึ่งรินมาให้ มืออันแสนซนก็แอบรูปไร้ผิวกายอันนุ่มนวลของสาวที่นั่งอยู่บนตักอย่างเพลิดเพลิน
โอเอซิสมองแล้วยิ้มน้อย ๆ
"เจ้าลองมองออกไปข้างนอกสิ"
ชีฟมองออกไปยังนอกระเบียง ภาพบรรยากาศยามค่ำคืนของแม่น้ำเจ้าพระยาอันสดสวยดูแล้วช่างเพลินตา สายลมเย็นอันแผ่วเบาพัดผ่านไปผ่านมาให้เย็นฉ่ำ
โอเอซิสพูดขึ้น
"สงบสุขแบบนี้สบายดีว่ามั้ย"
ชีฟพยักหน้ารับ
"ใช่ครับ"
"เจ้ารู้มั้ยว่าปีศาจมาบุกโลกของเจ้าได้ยังไง"
"ไม่ทราบครับ"
โอเอซิสโบกมือเบา ๆ ก่อนที่ภาพนอกระเบียงจะปรากฏเป็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยรูมากมาย ซึ่งมันคือท้องฟ้าในวันที่ปีศาจบุกโลกครั้งแรก
"ประตูมิตินั่น มันเกิดจากฝั่งเจ้า"
ชีฟทำหน้างง
โอเอซิสเปลี่ยนภาพเป็นวงแหวนเวทย์สีม่วงขนาดใหญ่ที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า
"ตอนแรกข้าก็ไม่แน่ใจในเรื่องนี้ จนกระทั่งมีปีศาจสามารถเล็ดลอดวงแหวนมนตราของข้าเข้ามาได้ เวทมนตร์ของข้า ข้ามั่นใจมากพอว่ามันมีความซับซ้อนและทรงพลังจนไม่มีปีศาจตนไหนสามารถเล่นกลกับมันได้ นอกเสียจากจะมีผู้มีพลังเทพเหมือนกันแอบแก้ไขวงแหวนเวทย์ของข้าจากฝั่งเจ้า"
ชีฟงงเล็กน้อย ก่อนจะออกความเห็น
"มีเทพของท่านทรยศเหรอครับ"
โอเอซิสส่ายหัว
"เผ่าพันธุ์เทพของข้าไม่มีเทพองค์ใดทรยศต่อข้า"
"แล้วใครกันที่มีพลังเทพแบบท่าน"
"เทพในโลกของเจ้า มิใช่แค่ตำนานเล่าขาน"
โอเอซิสเงียบพักหนึ่ง แล้วเริ่มเล่าต่อ
"เมื่อพบข้อผิดพลาดในเวทมนตร์ของข้า ข้าจึงรีบจบศึกในอีกโลกแล้วรีบกลับมาสืบหาสาเหตุของมัน"
โอเอซิสเปลี่ยนภาพนอกระเบียงอีกครั้ง คราวนี้กลายเป็นภาพของอัศวินเกราะสีทองมากมายยื่นเด่นอยู่บนท้องฟ้า
"นั่น คือเผ่าพันธุ์เทพที่มาเยือนยังโลกของเจ้าก่อนข้า ในตอนที่ข้ามาเยือนโลกของเจ้าครั้งแรก ไม่ทราบด้วยเหตุประการใด พวกมันกับหลบซ่อนและไม่โผล่หางออกมาจนกระทั่งถึงตอนนี้"
ชีฟงงเล็กน้อย จึงเอ่ยถาม
"เอ่อ เทพทั้งหลายไม่ได้ต้องการช่วยเหลือมนุษย์ทุกคนเหมือนอย่างที่ท่านทำเหรอครับ"
โอเอซิสหัวเราะเล็กน้อย
"รู้มั้ยทำไมข้าคือเทพ"
"เอ่อ เพราะท่านเป็นเผ่าพันธุ์เทพ"
โอเอซิสหัวเราะเสียงดังแล้วพูด
"ไม่ใช่เลย เผ่าพันธุ์เทพไม่ใช่เผ่าพันธุ์ของข้า แต่ที่ข้าเป็นเทพ เพราะพวกมนุษย์อย่างเจ้าเรียกข้าแบบนั้น ซึ่งข้าก็คร้านจะแก้ไข เลยปล่อยเลยตามเลย เพราะฉะนั้นเทพไม่ใช่เผ่าพันธุ์ แต่เป็นแค่คำเรียกที่มนุษย์อย่างเจ้าใช้เรียกผู้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติ ข้าพูดถูกมั้ย"
ชีฟพยักหน้า
"เพราะฉะนั้นคำถามที่ว่าเทพต้องช่วยเหลือมนุษย์ทุกคนหรือไม่ คำตอบคือ ไม่"
โอเอซิสนิ่งคิดครู่หนึ่ง
"ถ้าเจ้ามีพลังมีอำนาจที่สูงส่ง หากเจ้าต้องการสตรีนางใด เจ้าจะทำเช่นไร"
"เอ่อ ก็แสดงฝีมือให้เธอเห็นแล้วพยายามพิชิตใจเธอ"
"ไม่เอาแบบนั้นสิ เอาแบบคนเลว ๆ ที่ต้องการจะได้แค่ตัวนางในเดี๋ยวนั้นเลย"
"ก็ ใช้พลังบังคับขืนใจผู้หญิงคนนั้น"
"นั่นแหละใช่ เหล่าเทพที่มาเยือนโลกนี้ก่อนข้า ไม่ได้ชื่นชอบสิ่งที่เรียกว่าสิทธิและเสรีภาพเสียเท่าไหร่ อวดอ้างพลังทำตัวเป็นเทพ กดขี่ข่มเหงมนุษย์ให้อยู่ใต้อำนาจ พวกเผ่าพันธุ์ที่ชั่วช้าและไม่สมควรจะถูกเรียกว่าเทพ"
"เอ่อ พวกเขาใช่ตำนานเทพที่มีอยู่ในโลกของพวกผมหรือเปล่า"
"ข้ารู้เพียงแค่เผ่าพันธุ์และที่มา ส่วนจะเป็นใครในโลกของเจ้านั้น อันนี้คงต้องถามนาง"
โอเอซิสหันหน้าไปหาอัศวินเทพที่เฝ้ายามอยู่ในห้อง
"พานางเข้ามา"
ครู่หนึ่งอัศวินเทพก็กลับมาพร้อมกับหญิงสาวในชุดลำลองสีขาวผู้หนึ่ง ผู้ซึ่งมีเรือนผมยาวสลวยสีเขียวมรกตอันงดงาม ผิวพรรณของนางช่างดูสวยเปล่งปลั่งยามเมื่อต้องกับแสงไฟ ใบหน้าอันงดงามเงยหน้ามองชายหนุ่มทั้งสองด้วยความเขินอายเล็กน้อย
โอเอซิสมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยถาม
"เจ้าชื่ออะไร"
"เมดูซ่าเพคะท่านเทพ"


## เมดูซ่า

หลังจากที่ได้บอกชื่อตน เมดูซ่าก็ก้มหัวขอร้องโอเอซิสทั้งน้ำตาว่าเธอสำนึกผิดแล้วและขอให้ปล่อยเธอไป โอเอซิสมองการกระทำตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหันหน้าไปถามชีฟ
"เอ่อ เจ้ารู้มั้ยว่านางทำแบบนั้นทำไม"
ชีฟมองแล้วก็ส่ายหัว
"ผมฟังภาษาของเธอไม่ออก"
โอเอซิสชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขวาขึ้นมาแล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ เพียงครู่เดียวชีฟก็ฟังออกว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไร
"ได้โปรดเมตตาข้าด้วยเถอะ ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าจะไม่ทำร้ายใครอีกแล้ว ได้โปรดปล่อยข้าไปด้วยเถอะ"
เมดูซ่ายังคงร้องไห้อ้อนวอนชายหนุ่มทั้งสอง
ชีฟพยายามนึกถึงตำนานเก่า ๆ ที่เขาเคยได้ฟังเกี่ยวกับเมดูซ่า หลายตำนานต่างกล่าวเอาไว้ว่านางคือปีศาจที่ชั่วร้าย ที่ชอบไล่สาปเหล่าบุรุษผู้แข็งแกร่งให้กลายเป็นหิน แต่ในหลาย ๆ ตำนานเหล่านั้น ก็ได้กล่าวถึงเรื่องต้นกำเนิดของเมดูซ่าเอาไว้ด้วย แต่ก็เป็นเรื่องเล่าที่คลุมเครือจนปะติดปะต่อกันได้ยาก
เมื่อนึกไปนึกมา ชีฟก็นึกถึงเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับเมดูซ่าขึ้นมาได้
"เคยมีตำนานกล่าวเอาไว้ว่าเธอเคยโดนเทพโพไซดอนบังคับขืนใจอย่างทารุณ"
โอเอซิสที่ได้ฟังก็นิ่งคิดครู่หนึ่ง
"ข้ามิใช่เผ่าพันธุ์เดียวกันกับเทพโพไซดอนอะไรนั่น เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวข้า"
เมดูซ่าหยุดร้องไห้ แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองชายหนุ่มทั้งสองตรงหน้า บุรุษทั้งสองนั้นมีใบหน้าที่เธอไม่คุ้นเคย ทั้งไม่ใช่คนรู้จัก และไม่ใช่คนที่เคยทำร้ายเธอ
"เพคะท่านมหาเทพ"
"ไม่ต้องนอบน้อมขนาดนั้น แล้วไอ้คำว่าเพคงเพคะอะไรนี่ก็ด้วย เรียกข้าว่าท่านเทพและพูดคุยกับข้าแบบปกติก็พอ"
โอเอซิสพยายามพูดให้อีกฝ่ายรู้สึกเป็นกันเอง และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีที่สงบลง โอเอซิสก็เริ่มเอ่ยถามต่อ
"พอจะเล่าให้ข้าฟังได้มั้ย ว่าทำไมอัศวินของข้าถึงไปเจอเจ้าในสภาพที่เหลือแต่ศีรษะและโดนผูกติดไว้กับโล่เก่า ๆ ใบหนึ่ง"
เมดูซ่าชั่งใจเล็กน้อย ด้วยสิ่งที่นางพบเจอมาโดยตลอด ทำให้ยากเหลือเกินที่นางจะไว้ใจใคร
"เอ่อ ข้า...."
โอเอซิสผู้ใจร้อนเมื่อเห็นอีกฝ่ายอ้ำอึ้งก็หยิบยื่นข้อเสนอ
"ถ้าเจ้าไม่สะดวกจะเล่าออกมา ก็ส่งมือมาให้ข้า ข้าสามารถดูจากความทรงจำของเจ้าได้"
เมดูซ่ากุมมือตัวเองไว้
"ข้าเล่าได้ค่ะ ท่านเทพ"
----------อดีต
ณ วิหารริมทะเลแห่งหนึ่ง แสงสีทองยามเย็นสาดส่องให้เห็นหญิงสาวชาวกรีกผู้มีรูปโฉมอันงดงามกำลังนำดอกไม้ไปจัดวางหน้าแท่นบูชาขององค์เทพีอะธีน่า
ตู้ม! น้ำทะเลกระเซ็นเสียงดัง ยามเมื่อมีชายผู้หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นมาจากใต้น้ำ ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและร่างกายแข็งแกร่งกำยำ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาสตรีนางหนึ่ง สตรีที่เขาได้ยินข่าวลือมาว่านางคือสตรีผู้งดงามหาใครเทียบ ด้วยข่าวลือนี้ทำให้ผู้เป็นถึงเทพโพไซดอนอย่างเขาต้องออกแรงตามหา
มองหาอยู่ครู่หนึ่งโพไซดอนก็พบกับสตรีที่หมายปองในที่สุด สองเท้าย่างก้าวขึ้นไปบนวิหาร ก่อนจะจ้องมองแผ่นหลังอันน่าหลงใหลตรงหน้า
หญิงสาวเมื่อรู้สึกว่ามีเงาบางอย่างมาอยู่ข้างหลัง เธอจึงเลิกจัดดอกไม้แล้วหันกลับไปมอง
โพไซดอนส่งยิ้มให้กับความงามตรงหน้า
"โอ้ว แม่เมธิส เจ้าช่างงดงามสมคำร่ำลือเสียจริง จงมาเป็นของข้าเสียเถอะ"
ไม่พูดเปล่า หนุ่มกล้ามใหญ่ก็ตรงเข้าไปคว้าหญิงสาวผู้มีร่างอันบอบบางมาไว้ในอ้อมกอด
เมธิสดิ้นขัดขืนสุดใจ
"ได้โปรดเถอะท่าน ข้าคือสาวกของเทพีอะธีน่า ข้ามิอาจเสียพรหมจรรย์ให้ใครได้"
โพไซดอนใช่หาเชื่อฟังคำพูดของสตรีตรงหน้าไม่ มืออันใหญ่โตจับหญิงสาวนอนลงบนแท่นบูชา นิ้วอันหยาบกร้านฉีกกระชากเสื้อผ้าอย่างหื่นกระหาย ไม่ว่าสตรีตรงหน้าจะอ้อนวอนร้องขอเพียงใด จะมีน้ำตาออกมามากขนาดไหน ก็มิอาจร้องขอความสงสารหรือหยุดการกระทำของชายตรงหน้าได้เลย
เมื่อสุขสมดังใจ เรือนร่างอันงดงามที่เคยหลงใหล ก็กลายเป็นเพียงร่างเนื้อที่น่าเบื่อหน่าย หนุ่มร่างกำยำกลับลงทะเลและจากไป ทิ้งให้อิสตรีนอนจมอยู่กับคราบน้ำตาและความบอบช้ำที่มิอาจลบเรือน
กลางค่ำคืนดึกดื่น แม้จะยังคงมีลมหายใจ แต่จิตใจที่บอบช้ำก็เจ็บสาหัสเกินกว่าที่จะลุกไหว เมธิสยังคงนอนนิ่งอยู่บนวิหารที่เดิมไม่ไปไหน สายตาก็เอาแต่จ้องมองรูปปั้นของเทพีอะธีน่าอย่างอ้อนวอน ในใจของเธอตอนนี้มีแต่ความสำนึกผิด เพราะเธอพึ่งจะทำผิดกฎของการเป็นสาวกแห่งเทพที่เธอนับถือ
วูม แสงสีทองพุ่งตรงลงมาจากท้องฟ้า มุ่งหน้าสู่วิหารริมทะเลที่ซึ่งมีสตรีนางหนึ่งนอนอยู่บนแท่นบูชาด้วยความบอบช้ำ
เทพีผู้มีรูปโฉมอันงดงามที่มาพร้อมกับหอกและโล่ปรากฏตัวต่อหน้าเมธิส เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เมธิสรีบลุกขึ้นแล้วคุกเข่าก้มหัวให้กับอีกฝ่ายด้วยความหวาดกลัว
"องค์เทพีอะธีน่า"
อะธีน่า ชี้หอกอันแหลมคมไปที่สตรีตรงหน้า
"เจ้ากล้าดียังไงถึงมาเสพสมกับบุรุษเพศในสถานที่ของข้า"
เมธิสร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว และพยายามอธิบายเรื่องราว
"ข้าไม่ได้ตั้งใจ ชายผู้นั้นมีร่างกายกำยำ ข้ามิอาจสู้แรงของเขาได้"
อะธีน่าตวาดกลับด้วยน้ำเสียงอันโกรธเกรี้ยว
"นี่เจ้ากล้ากล่าวหาว่าโพไซดอนขืนใจเจ้าอย่างนั้นรึ"
เมธิสเงยหน้ามองเทพีตรงหน้า คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เธอถึงกับพูดอะไรไม่ออก
"ขะ ข้า..."
"สตรีสารเลวที่เที่ยวล่อลวงบุรุษเพศไปทั่วอย่างเจ้า ข้าขอสาปให้เจ้ามีหน้าตาน่าเกลียด หากบุรุษใดสบตาเจ้า มันผู้นั้นจะต้องกลายเป็นหินชั่วกับชั่วกัลป์"
แสงสีทองจากหอกพุ่งตรงเข้าใส่เมธิส ร่างกายที่เคยงดงามค่อย ๆ บิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปร่าง เมธิสกรีดร้องอย่างเจ็บปวดและทรมาน แต่เทพีตรงหน้ากลับไม่มีวี่แววว่าจะปรานีเธอเลยแม้แต่น้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น องค์เทพีได้กลายเป็นแสงสีทองจากไป ทิ้งไว้เพียงสตรีอันแสนน่าเกลียดนอนสลบอยู่บนวิหาร แสงทองยามเช้าปลุกให้เมธิสตื่นขึ้น เธอไม่รู้สึกถึงขาของเธออีกแล้ว และร่างกายของเธอก็รู้สึกแปลกไป เมธิสคลานอย่างเชื่องช้าไปที่ริมทะเล ก่อนจะใช้ผืนน้ำแทนกระจกเงาส่องดูรูปร่างของตัวเอง
"หน้าของข้า ไม่ ไม่ ไม่"
หญิงสาวกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง เส้นผมเป็นงู ผิวหนังเป็นเกล็ด และขาที่กลายเป็นหาง สิ่งนี้ทำให้เธอกลายเป็นปีศาจที่แสนจะน่าเกลียด
เสียงพูดคุยของผู้คนดังขึ้น หญิงสาวกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามายังวิหารแห่งนี้ เมธิสที่เห็นดังนั้นจึงรีบใช้หางของตนเลื้อยหนีไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว
ณ บ้านหลังหนึ่ง
ขุนนางชายผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับทหารมากมายที่หอบเอาทองคำมาเป็นจำนวนมาก
"โอ้ว แม่เมธิสผู้เลอโฉม ข้าผู้นี้ปรารถนาที่จะเยินโฉมอันงดงามของเจ้าสักครั้ง ได้โปรดปรากฏกายให้ข้าเห็นด้วยเถิด"
เสียงของเมธิสดังตอบกลับมาจากภายในบ้าน
"ตอนนี้ข้าไม่สะดวกจะพบเจอใครทั้งนั้น ได้โปรดกลับไปเถิด"
ขุนนางหันไปสั่งทหารของตน
"เปิดประตูสิ"
ทหารเดินเข้ามาพร้อมกับขวานอันใหญ่ ก่อนจะพังประตูจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ
เมธิสที่เห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปหลบซ่อนในห้องนอนของตน แล้วนำผ้าผืนบาง ๆ มาคลุมตัวเองไว้ด้วยความหวาดกลัว
ขุนนางเดินหาไปทั่วบ้าน ก่อนจะเจอหญิงสาวที่เอาผ้าคลุมตัวเองอยู่มุมห้อง ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ขุนนางก็ตรงดิ่งไปดึงผ้าบาง ๆ ออก เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าขุนนางก็ตกใจเป็นอย่างมาก ขุนนางร้องเรียกทหารของตนสุดเสียง
"ปะ ปะ ปีศาจ ทหาร!!!"
เมธิสตกใจและรีบหันไปห้ามอีกฝ่าย
"อย่านะ!"
แต่เมื่อทั้งสองสบตากัน ร่างกายของขุนนางก็ค่อย ๆ เปลี่ยนสภาพกลายเป็นหิน ทหารที่ได้ยินเสียงร้องก็รีบวิ่งเข้ามาในห้อง
"ทะ ท่านขุนนาง"
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าทหารคนนั้นก็ตะโกนทันที
"นางปีศาจฆ่าท่านขุนนาง นางปีศาจฆ่าท่านขุนนาง"
เมธิสกระโจนออกไปนอกหน้าต่าง แล้วหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว
จากนั้นเหล่าทหารและชาวบ้าน ต่างพากันไล่ล่าปีศาจที่พวกเขาให้ชื่อว่าเมดูซ่ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เมดูซ่านั้นก็แค่สาวน้อยคนหนึ่งที่อยากจะมีชีวิต เธอจึงต่อสู้และสาปใครก็ตามที่หมายเอาชีวิตเธอให้กลายเป็นหิน ก่อนจะหลบหนีและเปลี่ยนที่ซ่อนไปเรื่อย
จวบจนกระทั่งชายผู้มีนามว่าเพอร์ซีอุสที่มาพร้อมกับอาวุธของอะธีน่ามาพบเจอเข้า เพอร์ซีอุสตัดศีรษะของเมดูซ่าไปใช้ประโยชน์ส่วนตน ก่อนจะนำไปถวายให้กับอะธีน่า ซึ่งอะธีน่าก็ได้นำศีรษะของเมดูซ่าไปผูกติดไว้กับโล่ของนาง


## ความผิดพลาด

โอเอซิสมองดูสตรีตรงหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ อำนาจที่มากมายมักจะนำมาซึ่งความเห็นแก่ตัว และเห็นแก่พวกพ้อง จนไม่สนซึ่งถูกผิดใด ๆ
"เมธิส เทพผู้มีปัญญา หรือเทพผู้งดงาม ช่างเป็นชื่อที่มีความหมายไพเราะเสียจริง"
เมธิสมีท่าทางเขินอายเล็กน้อย
"ขอบคุณค่ะ ท่านเทพ"
"ชื่อที่ไพเราะเช่นนี้กลับถูกเปลี่ยนและแทนที่ด้วยชื่อที่แสนจะชั่วร้าย ช่างเป็นเหล่าเทพที่ชั่วช้าเสียจริง"
โอเอซิสถอนหายใจออกมาแรง ๆ ให้กับความโหดร้ายของพวกเทพบ้าอำนาจเหล่านี้ ก่อนจะเริ่มถามถึงสิ่งที่ตนอยากรู้
"แม้เจ้าจะพึ่งผ่านเรื่องราวอันโหดร้ายมา แต่ข้าขอถามคำถามเจ้าสักข้อได้หรือไม่"
"เทพผู้มีพระคุณเช่นท่าน จะถามเป็นร้อยคำถามก็ได้ค่ะ"
"สิ่งที่ข้าอยากจะถามเจ้าคือ เจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าเหล่าทวยเทพที่เคยทำร้ายเจ้า ตอนนี้หายไปไหนหมด"
"เรื่องนี้ข้าไม่สามารถตอบท่านได้ เพราะก่อนจะเกิดสงครามข้าเป็นเพียงแค่ศีรษะที่ติดอยู่กับโล่เก่า ๆ ที่ถูกทอดทิ้งเท่านั้น นั่นทำให้ข้าได้รับรู้เรื่องราวเพียงน้อยนิดเท่านั้น"
โอเอซิสฉงนใจเล็กน้อย
"สงคราม สงครามอะไร"
"เป็นเรื่องเล่าของเหล่าทวยเทพค่ะ แม้ข้าจะกลายเป็นศีรษะที่ถูกผูกติดอยู่กับโล่เก่า ๆ แต่หูของข้าก็ยังคงได้ยิน ข้าจึงได้ยินเรื่องเล่าของเหล่าทวยเทพมาบ้าง
ในยุคที่เทพกำลังรุ่งเรือง ได้มีมนุษย์ผู้หนึ่งลุกขึ้นต่อต้าน มนุษย์ผู้นี้ระดมผู้คนที่มีความสามารถพิเศษจากทั่วทุกดินแดน เขาได้นำคนเหล่านั้นเข้าห้ำหั่นทำสงครามแตกหักกับทวยเทพ จนทำให้เกิดการสูญเสียมากมายทั้งฝั่งเทพและมนุษย์ แต่สุดท้ายมนุษย์ก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้
และในอีกห้าร้อยปีต่อมา ก็มีมนุษย์อีกผู้หนึ่งทำเช่นเดียวกัน เขาคร่าชีวิตทวยเทพไปมากมาย สงครามคราวนี้สาหัสยิ่งกว่าเก่า แม้จะมีชัยเหนือศัตรู แต่เกินครึ่งของทวยเทพต่างพากันพ่ายแพ้และดับสูญ
สงครามครั้งที่สองนี้ทำให้ทวยเทพได้เรียนรู้ว่า หากกดขี่จนหนักข้อมากเกินไป มนุษย์ก็จักลุกขึ้นสู้ ทวยเทพจึงได้เปลี่ยนวิธีการในการปกครองเหล่ามวลมนุษย์ แต่วิธีการนั้นข้ามิอาจรู้ได้ เพราะข้าได้ถูกทอดทิ้งเสียก่อน ข้าจึงมิอาจได้ยินเรื่องเล่าใด ๆ อีก"
โอเอซิสเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"ข้าพลาดซะแล้ว"
ชีฟทำหน้างง
"พลาดยังไงเหรอครับ"
"ข้ามอบพลังให้ศัตรูน่ะสิ"
ชีฟยังคงงงอยู่ดี ซึ่งคนอื่น ๆ ก็ด้วย โอเอซิสหันหน้ามามองชีฟและเริ่มอธิบาย
"รู้มั้ยระบบสกิลที่เจ้าใช้มีที่มายังไง"
ชีฟส่ายหัว
"ไม่ครับ"
"ข้าสร้างมันขึ้นมา เมื่อก่อนเทพอย่างพวกข้า กว่าจะใช้เวทมนตร์เป็นแต่ละอย่าง ต้องพากันฝึกแล้วฝึกอีกกว่าจะใช้ได้ ต้องตั้งสมาธิต้องเรียนรู้นั่นนี่สารพัด กว่าจะชำนาญ"
โอเอซิสยกแก้วชาขึ้นมาดื่ม แล้วเริ่มพูดต่อ
"ดาวเคราะห์ดวงแรกที่ข้าช่วยเหลือจากพวกชั่วร้ายชอบกดขี่ ข้าใช้เวลาฝึกสอนพวกเขาเหล่านั้นอยู่หลายสิบปีกว่าพวกเขาจะใช้เวทมนตร์เป็น และต้องใช้เวลาอีกหลายสิบปีกว่าพวกเขาจะใช้เวทมนตร์เหล่านั้นปกป้องตัวเองได้ ซึ่งมันช้ามาก
ข้าจึงได้คิดค้นระบบสกิลขึ้นมา เพื่อให้เผ่าพันธุ์ที่ด้อยกว่าสามารถเรียนรู้เวทมนตร์ได้เร็วโดยที่พวกข้าไม่ต้องอยู่สอน ซึ่งนั่นจะทำให้เผ่าพันธุ์เหล่านั้นสามารถปกป้องตัวเองได้ในที่สุด"
พูดจบโอเอซิสก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ แล้วพูดต่อ
"แม้จะมีพลังเวทย์แต่จะใช้ให้ทรงพลังได้นั้น ก็ต้องอาศัยการขับเคลื่อนพลังที่ถูกวิธี และวิธีเหล่านั้น ข้ายัดไว้ในระบบสกิลหมดแล้ว"
แม้จะฟังถึงตรงนี้ชีฟก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี โอเอซิสเห็นหน้าของอีกฝ่ายแล้วก็สาธยายต่อ
"วิธีการใหม่ที่เทพสารเลวเหล่านั้นใช้ปกครองมนุษย์ก็คือ การแฝงตัวอยู่กับมนุษย์หยิบยื่นผลประโยชน์หยิบยื่นความช่วยให้แก่มนุษย์บางกลุ่มที่โลภมาก ให้มนุษย์กดขี่มนุษย์ด้วยกันเอง ส่วนพวกมันก็แอบอยู่เบื้องหลังคอยกอบโกยผลประโยชน์อีกต่อ เพราะฉะนั้นตอนนี้สกิลของข้าได้หลุดไปอยู่ในมือของลูกหลานเทพและลูกหลานมนุษย์ผู้โลภมากเหล่านั้นเรียบร้อย"
เมื่อโอเอซิสพูดจบ ทุกคนในห้องก็พากันนิ่งไร้ซึ่งความคิดเห็นใด ๆ ความเงียบสงบเข้าครอบงำพื้นที่ โอเอซิสถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะหันไปหาอัศวินของตน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์
"เจ้าจงพาเมธิสผู้นี้ไปยังดินแดนของเรา และมอบชีวิตใหม่ให้นาง จากนั้นจงไปแจ้งอัศวินเกราะดำทุกผู้ให้มาหาข้าโดยเร็ว"
"ครับท่าน"
เมธิสที่อยากจะพูดอะไรออกมาก็ถึงกลับพูดไม่ออก เพราะบรรยากาศโดยรอบนั้นเต็มไปด้วยความเครียด เธอจึงได้แต่ก้มหัวขอบคุณแล้วเดินตามอัศวินออกไป
อัศวินนำตัวเมธิสออกไปจากห้อง ส่วนโอเอซิสตอนนี้ก็ไร้ซึ่งอารมณ์จะเสพสุขเสียแล้ว มือขวายกขึ้นมาโบกเพียงเล็กน้อย เหล่าสตรีผู้งดงามก็พลันสลายหายไป โอเอซิสและชีฟขึ้นจากสระน้ำอุ่น ชีฟที่เปลือยเปล่าทำท่าจะไปเปลี่ยนชุด แต่พอเขาก้มมองดูตัวเอง ก็พบว่าตัวเขานั้นใส่เสื้อผ้าไว้อยู่แล้ว ซึ่งโอเอซิสเองก็เช่นกัน
ชีฟหันไปมองโอเอซิส แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรด้วยสีหน้าอีกฝ่ายที่ดูเคร่งเครียด โอเอซิสเดินไปนั่งลงบนเตียง ก่อนจะหยิบรีโมทโทรทัศน์มาเปิดดูรายการต่าง ๆ เพื่อฆ่าเวลารอเหล่าอัศวิน ส่วนชีฟที่ไม่รู้จะทำอะไรก็ได้แต่เดินไปนั่งที่โซฟารับแขกที่อยู่ใกล้ ๆ กันแล้วนั่งอยู่เงียบ ๆ
โอเอซิสโน้มตัวนอนลงบนเตียงอย่างเกียจคร้าน ส่วนชีฟก็เปิดหน้าต่างเมนูสกิลตัวเองขึ้นมาดู การเอาชนะเหล่านักรบสกิลมาได้ ก็ทำให้ค่าประสบการณ์ของเขาเพิ่มขึ้นมาในปริมาณหนึ่ง ชีฟเปิดเมนูศึกษาดูเหล่าเมล็ดพันธุ์ปีศาจอย่างละเอียด ในตอนแรกที่เขาปลดล็อกสกิลนี้มา เขามีเมล็ดพันธุ์กรอบทองเพียงแค่เมล็ดเดียวคือราชินีแห่งความงาม แต่ตอนนี้ด้วยการที่ผ่านการต่อสู้มา ทำให้ทักษะความชำนาญของสกิลถึงเงื่อนไขที่กำหนด ตอนนี้จึงมีเมล็ดพันธุ์กรอบทองเพิ่มขึ้นมาอีกสองเมล็ด นั่นคือบัวทมิฬกับรากปีศาจ
บัวทมิฬมีความสามารถในการให้กำเนิดปีศาจหนึ่งตน โดยจะต้องมอบพลังชีวิตให้แก่ดอกบัว โดยดอกบัวจะใช้เวลาฟูมฟักปีศาจอยู่หนึ่งนาที และเมื่อดอกบัวบานปีศาจก็จะถูกปลดปล่อยออกมา โดยพลังของปีศาจตนนั้นจะเทียบเท่ากับก้อนพลังชีวิตที่ใส่ลงไป
รากปีศาจพืชที่สามารถดูดกลืนอินทรีสารมาเปลี่ยนเป็นพลังของตนและขยายเติบโตได้เรื่อย ๆ ตามพลังที่มี รากปีศาจเป็นพืชที่หากไม่ทำลายทุกส่วนของต้นในครั้งเดียว ก็จะสามารถเกิดใหม่ได้เรื่อย ๆ
ชีฟไล่อ่านข้อมูลที่เหลืออย่างละเอียด ก่อนจะเปลี่ยนไปดูหน้าต่างเมนูเมล็ดพันธุ์ธรรมดา ซึ่งตอนนี้มีเมล็ดพันธุ์กรอบทองถูกปลดล็อกมากมาย เช่น แอปเปิลทองคำที่กินแล้วจะมีผิวพรรณที่เปล่งปลั่งและสวยงาม หรือ บัวบานพันปีที่สามารถยืดอายุขัยของสิ่งมีชีวิตออกไปได้ ซึ่งโดยรวมแล้วเมล็ดพันธุ์ธรรมดาเหล่านี้ก็คือเหล่าพืชที่มีไว้สำหรับสร้างประโยชน์ใช้สอยให้แก่ผู้ที่ปลูกขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นการนำไปขายหรือรับประทานเอง
ชีฟไล่อ่านพืชกรอบทองไปเรื่อย ๆ ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับโสมวัยเยาว์เข้า ในข้อมูลระบุไว้ว่า ผู้ใดที่รับประทานโสมวัยเยาว์เข้าไปร่างกายจะย้อนวัยกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง โดยผลของโสมวัยเยาว์จะคงอยู่แค่สองชั่วโมงก่อนที่ผู้ที่กินเข้าไปจะกลับเป็นสภาพเดิม นั่งอ่านความสามารถของพืชชนิดนี้ชีฟก็แอบยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับตัวเอง ก่อนจะนึกถึงใครบางคน เมื่อกำลังว่างอยู่ชีฟก็ดำเนินการเร่งโตโสมวัยเยาว์เหล่านี้ขึ้นมาปริมาณหนึ่ง ก่อนจะเก็บเกี่ยวเอาไว้ในช่องเก็บของ
"หืม"
เมื่อเก็บเกี่ยวโสมจนเสร็จเรียบร้อย สายตาของชีฟก็ไปสะดุดเข้ากับพืชชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า ราชินีแห่งความงาม ซึ่งเขาจำไม่ได้ว่าไปเผลอเก็บเกี่ยวอีกฝ่ายมาตอนไหน ชีฟลองเรียกออกมาจากช่องเก็บของ
ปุ่ง ต้นไม้ต้นเล็กที่มีแขนขาคล้ายมนุษย์ แต่มีหัวเป็นดอกไม้ตูม ๆ ที่มีปากอันแหลมคม ปรากฏตัวออกมาตรงหน้าชีฟ ขนาดตัวของมันดูเล็กจ้อยและมีความสูงเลยโซฟาที่ชีฟนั่งขึ้นมาเพียงนิดเดียว
แม่ราชินีน้อยแม้จะไม่มีตา แต่มันก็ทำท่ามองซ้ายมองขวาราวกับมองเห็น มันหันหัวมาทางชีฟและจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง ก่อนจะหันไปมองทางโอเอซิส แล้ววิ่งกระโจนเข้าใส่อีกฝ่ายที่ไม่ทันรู้ตัว
โอเอซิสโวยวายลั่น
"เอามันออกมาทำไม เอามันกลับไปเดี๋ยวนี้"
ราชินีตัวน้อยพุ่งเข้าแทะหัวของโอเอซิสอย่างเมามัน แม้มันจะกัดไม่เข้า แต่มันก็พยายามจู่โจมใส่โอเอซิสไม่หยุด
ชีฟมีท่าทีตื่นตกใจอย่างหนัก ก่อนจะพยายามเข้าไปแยกราชินีแห่งความงามออกมา


## ไม่รู้เขาไม่รู้เรา

ภายในห้องของโอเอซิส อัศวินเกราะสีดำทมิฬสี่คน สามชายหนึ่งหญิง กำลังพากันยืนดูท้องฟ้านอกระเบียงด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ท้องฟ้านอกระเบียงตอนนี้ถูกโอเอซิสเปลี่ยนให้เป็นภาพแผนที่จักรวาลขนาดใหญ่ ในแผนที่มีลูกศรสามเหลี่ยมสีแดงจำนวนมาก กำลังพากันมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง
เดรโกว อัศวินหมายเลขหนึ่ง พูดขึ้น
"พวกปีศาจโดนเราใช้วงแหวนเวทย์ปิดกั้นมิติเอาไว้ พวกมันจึงใช้วิธีเดินทางด้วยความเร็วเหนือแสงแทน แบบนี้ต้องใช้เวลาอีกร้อยปีถึงจะมาถึงโลก"
เรฟาย อัศวินหญิงเพียงหนึ่งเดียว พูดขึ้นบ้าง
"มันไม่มาโลกหรอก แต่มันมุ่งเป้ามาที่นี่ต่างหาก"
เรฟายชี้ไปที่ดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายโลก
พ็อย อัศวินหมายเลขสี่ มองดาวเคราะห์ดวงนั้นอย่างเพ่งพินิจ
"ดาวดวงนั้นเราเคยไปช่วยเมื่อหลายสิบปีก่อนนี่"
เรฟายตอบ
"ใช่ แต่กองทัพปีศาจใหญ่ขนาดเจ็ดดาวเคราะห์ ต่อให้ฝึกฝนสกิลมาแล้วเป็นสิบปี ยังไงก็สู้ไม่ไหว"
วอชเชอร์ อัศวินหมายเลขสาม มองอย่างคิดวิเคราะห์
"เจ็ดดาวเคราะห์ ถ้าเราจะสู้โดยไม่สูญเสียคนของเราเลย เราคงต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มี ซึ่งนั่นเราคงจะต้องทิ้งโลกนี้ไป"
โอเอซิสที่ยืนฟังอยู่นานเอามือซ้ายกอดอกแล้วเอามือขวาลูบคาง ก่อนจะเอ่ยถาม
"ใช้เวลาเท่าไหร่กองทัพขนาดมหึมานั่นถึงจะถึงดาวเคราะห์ดวงนั้น"
เรฟายตอบให้
"หนึ่งเดือนค่ะ"
"หนึ่งเดือน สัญญาลักษณ์เรืองแสงสีแดงเข้มข้นขนาดนี้ ในกองทัพนั่นคงเต็มไปด้วยขุนพลปีศาจระดับสูง"
วอชเชอร์ออกความเห็น
"พวกปีศาจอาจจะคิดเปลี่ยนเป้าหมายไม่เอาโลกแล้วก็ได้"
โอเอซิสส่ายหัว
"ไม่ใช่"
โอเอซิสตอบเสร็จก็นิ่งคิด นั่นทำให้เหล่าอัศวินพากันเงียบไปด้วย ครู่หนึ่งโอเอซิสก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ
"เรากำลังโดนมัดมือชก"
วอชเชอร์ถามอย่างสงสัย
"ยังไงครับ"
"กองทัพทรงพลังขนาดนั้น ถึงจะใช้กองทัพของเราทั้งหมด ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อย ๆ สามปีกว่าจะจัดการได้ และไหนจะต้องอพยพประชาชนเพื่อไม่ให้โดนลูกหลง ประตูมิติที่เราเชื่อมกับโลกไว้ คงจะต้องถอนคืนก่อนทั้งหมด"
เรฟายมีท่าทีตกใจ
"ถ้าเป็นแบบนั้นโลกคง"
โอเอซิสพยักหน้า
"ใช่ ปกป้องอีกโลกเสียอีกโลก พวกชั่วนั่นวางแผนไว้หมดแล้ว"
"แล้วเราจะทำยังไงดีคะ"
โอเอซิสนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองชีฟที่ยืนดูอยู่ด้านหลังพวกเขา โดยบนหัวของชีฟนั้นมีปีศาจดอกไม้ตัวเล็กเกาะอยู่ด้วย
"พวกเจ้าทั้งสี่ มีใครรู้มั้ยว่าทำไมดอกไม้นั่นถึงเชื่อฟังเด็กหนุ่มคนนั้น โดยไม่มีสกิลควบคุม"
เรฟายแปลกใจ
"เป็นไปไม่ได้ พืชปีศาจไม่เคยเชื่อฟังใครมาก่อน แม้แต่ราชาปีศาจ พวกมันยังต่อต้าน"
วอชเชอร์เดินเข้าไปใกล้ชีฟ
"เจ้าเป็นใคร พ่อหนุ่ม"
ราชินีแห่งความงามส่งเสียงขู่ฟ่อ ๆ อยู่บนหัวของชีฟ
ชีฟเกาหัวเล็กน้อย เพราะเขาก็เป็นคนปกตินี่แหละ
"เอ่อ ผมก็..."
โอเอซิสตัดบทให้
"มนุษย์ธรรมดา"
ดวงตาของวอชเชอร์เรื่องแสงสีแดงขึ้นมา
"มนุษย์จริงด้วย งั้นคงไม่มีอะไรต้องถามเจ้า"
วอชเชอร์หันไปจ้องมองพืชตัวเล็กที่อยู่บนหัวชีฟแทน
"หนุ่มผู้นี้เป็นใคร ทำไมเจ้าจึงเชื่อฟังเขา"
เจ้าดอกไม้จ้องกลับก่อนจะพูดภาษาแปลก ๆ ออกมา
"##$$#@#$@#"
วอชเชอร์หันกลับไปมองอัศวินคนอื่น
"มีใครเข้าใจภาษาของเจ้านี่บ้าง"
ทุกคนส่ายหัว นั่นรวมถึงโอเอซิสด้วย
เจ้าดอกไม้ใช้มือซ้ายชี้ไปที่มือขวาของมันหลายครั้ง วอชเชอร์เห็นแล้วก็พูดออกมา
"นี่เจ้าจะบอกว่าเจ้าใช้ภาษามือได้"
เจ้าดอกไม้พยักหน้า ก่อนจะโชว์มือขวาที่เป็นรากไม้มีห้านิ้วเหมือนกับมนุษย์ขึ้นมา จากนั้นก็หันหลังฝ่ามือไปให้เหล่าเทพ ก่อนจะกำนิ้วก้อยนิ้วนางนิ้วชี้และนิ้วโป้งลงมา เหลือไว้เพียงนิ้วกลางที่ชูตั้งอยู่
วอชเชอร์มีสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด
"แก"
เจ้าดอกไม้หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ โดยไม่สังเกตเลยว่าเจ้าของศีรษะที่มันเกาะอยู่กับกำลังมีเหงื่อไหลออกมาเต็มใบหน้า แม้ในห้องจะเปิดแอร์ไว้เย็นฉ่ำก็ตาม
วอชเชอร์ชักดาบอัศวินสีแดงที่ข้างเอวออกมา ราชินีแห่งความงามใช้ขาที่เป็นรากของมันยืดออกแล้วจุ่มลงไปในสระน้ำ ก่อนจะขยายใหญ่กลายเป็นดอกไม้ขนาดยักษ์เช่นเดิม พร้อมกับมีหน่อดอกสีม่วงปรากฏออกมาสี่ดอก ก่อนจะแยกเขี้ยวใส่อีกฝ่าย
โอเอซิสพูดด้วยน้ำเสียงอันเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง
"หยุด!"
วอชเชอร์เก็บดาบของตัวเองเข้าฝัก ส่วนราชินีแห่งความงามก็สลายหน่อที่เป็นดอกสีม่วงของตัวเองทิ้งไป แต่ยังคงขนาดเท่าเดิมเอาไว้ แล้วมาอยู่ข้าง ๆ ชีฟ ส่วนชีฟก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
โอเอซิสหันไปมองเรฟายที่เปิดหน้าต่างโฮโลแกรมขึ้นมาตรงหน้าตนเอง
"หาเจอมั้ย"
"ค่ะ เจ้าดอกไม้นั่นใช้ภาษาปีศาจที่มีความเก่าแก่เป็นอย่างมาก ข้าคงต้องขอเวลาอีกสักหน่อยในการใส่ภาษานี้ลงไปในระบบ"
โอเอซิสมองไปทางชีฟเมื่อคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วเผยรอยยิ้ม
"ข้าไม่รู้เกี่ยวกับเจ้า เทพชั่วช้าพวกนั้นก็ไม่รู้เช่นกัน"
วอชเชอร์หันกลับไปมองโอเอซิส
"ท่านมีแผนแล้ว"
โอเอซิสยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ใช่ พวกเราจะทำตามแผนของพวกมัน เราจะถอนตัวจากดาวโลก"
หลังจากบอกแผนการบางอย่างให้ชีฟเสร็จ โอเอซิสก็ส่งชีฟกลับบ้านในตอนเช้าของอีกวัน ชีฟเดินเข้าไปในบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงกว่า แต่อีฟยังกระโดดเชือกเล่นอยู่เลย ชีฟจึงเข้าไปทักน้องสาว
"อีฟ วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ"
อีฟยิ้มแล้วตอบ
"วันนี้วันเสาร์ค่ะ"
ชีฟชะงักนิดหน่อย
"เอ่อ จริงด้วย แล้วครูน้ำตาลละ"
"นอนหลับอยู่บนห้องของพี่ชาย"
ชีฟลูบหัวอีฟอย่างเอ็นดู
"ขอบใจนะ"
จากนั้นชีฟก็เดินไปที่ครัวหลังบ้าน ก่อนจะใช้เครื่องปั่นทำน้ำปั่นโสมออกมา แล้วถือแก้วขึ้นไปบนห้อง เมื่อเปิดประตู ชีฟก็แอบเหลือบมองครูสาวแสนสวยที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง แก้วน้ำถูกวางไว้บนหัวเตียง ก่อนที่เจ้าของแก้วจะกระโดดขึ้นไปสวมกอดครูสาวจากด้านหลัง
"ที่รักจ๋า"
ครูน้ำตาลตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ก่อนจะหันไปมองแฟนหนุ่มของเธอ
"กลับมาแล้วเหรอ"
"มีของดีมาให้กินด้วย"
"อะไร"
ครูน้ำตาลลุกขึ้นนั่งโดยมีชีฟลุกตามขึ้นมา ชีฟชี้ไปที่แก้วน้ำบนหัวเตียง
"น้ำปั่นย้อนอายุ ดื่มแค่อึกเดียว ร่างกายก็จะเด็กลงห้าถึงสิบปี"
ชีฟพูดแล้วยิ้มแฉ่งก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่ายดื่ม
ครูน้ำตาลมองแก้วน้ำบนหัวเตียง ความคิดบางอย่างก็เริ่มทำให้เธอมีน้ำโหขึ้นมา
"จริงมั้ยเนี่ย"
ชีฟพยักหน้า
"อืม ๆ"
ตลอดมาชีฟทำตัวดี ไม่มีท่าทีสนใจสาวอื่น และเหตุการณ์ตอนเจ้าสัวขู่จะทำร้ายเธอที่พ่อเธอเล่าให้เธอฟังก็ทำให้เธอมั่นใจ แฟนเด็กตรงหน้าของเธอมากขึ้น ถึงอีกฝ่ายจะหื่นไปนิด แต่อย่างอื่นก็เข้ากับเธอได้หมด นั่นทำให้เธอไม่เคยคิดมากอะไรเลย นอกจากเรื่องอายุที่ห่างกันมาก เรื่องนี้ทำให้เธอแอบน้อยใจเล็กน้อยว่าอีกฝ่ายจะเบื่อเธอเข้าสักวัน เมื่อเธอแก่ตัว
เมื่อตอนนี้อีกฝ่ายหาเรื่องทำให้เธอเป็นสาวแรกรุ่นเพื่อขอมีเพศสัมพันธ์กับเธอในตอนที่ยังสาว อยู่ดีดีความโกรธมันก็พุ่งขึ้นมา
เพี๊ยะ! มือขวาประทับเข้าที่แก้มซ้ายของชีฟเต็มแรง รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปอย่างรวดเร็ว สายตาอันดุดันของครูน้ำตาลจ้องมองชีฟเขม่น บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที
"รักพี่แค่ตัวเหรอ"
ชีฟมีอาการสั่นกลัวเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงเบา
"มะ ไม่ใช่ ผมขอโทษ"
ครูน้ำตาลที่เห็นอีกฝ่ายกลัวเธอจนตัวสั่นก็แอบเห็นใจเล็กน้อย แต่บางอย่างเด็กตรงหน้าเธอมันก็ทำเกินไป
ชีฟก้มหน้ามองเตียงและไม่กล้าสบตา ครูน้ำตาลที่เห็นดังนั้นก็ดึงชีฟมากอดไว้ในอ้อมอก ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แล้วใช้มือลูบแผ่นหลังชีฟอย่างแผ่วเบา
"กลัวมั้ยเมื่อกี้"
ชีฟพยักหน้า
"งั้นอย่าทำอีกนะ พี่ไม่ชอบ"
ชีฟพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะกอดครูน้ำตาลไว้แน่น แต่สักพักชีฟก็ผละออกจากครูน้ำตาล
"ผมขอตัวไปข้างล่างก่อนนะ"
ว่าแล้วชีฟก็ออกจากห้องไป
ครูน้ำตาลมองอีกฝ่ายอย่างสงสารเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายดันทำเกินไปจริง ๆ เธอจึงต้องสั่งสอนบ้าง ครูสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นเธอก็เหลือบไปมองแก้วน้ำที่อยู่บนหัวเตียง
"ลืมไว้อีก"
ครูน้ำตาลถือแก้วน้ำขึ้นมาแล้วลุกจากเตียง แต่เมื่อสายตาเธอเหลือบไปเห็นเงาตัวเองจากกระจกตรงโต๊ะเครื่องแป้ง เธอก็เกิดความคิดบางอย่าง
'อึกนึงลดห้าถึงสิบปีงั้นเหรอ'
ครูน้ำตาลจ้องมองแก้วน้ำในมือ ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะทำให้เธอเผลอไปหยิบหลอดส่วนตัวออกมาจากกระเป๋าที่โต๊ะแล้วใส่ลงไปในแก้ว
'ถ้าจิบนึงจะลดกี่ปีเนี่ย'
ริมฝีปากค่อย ๆ ขยับเข้าไปประทับที่หลอดดูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
พรวด ชีฟเปิดประตูกลับเข้ามาในห้อง
"พี่ ผมลืมกะ..."
ครูสาวสะดุ้งสุดตัวก่อนจะเผลอดูดน้ำเข้าไปอึกใหญ่ ชีฟจ้องมองครูสาวแล้วกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อกี้พึ่งจะโกรธหนักจนตบเขาอยู่เลย
ครูน้ำตาลหันมาจ้องมองชีฟ และเหมือนพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เธอก็รู้สึกมึนหัวเสียก่อน แก้วถูกวางทิ้งใส่โต๊ะเครื่องแป้งอย่างแรง ก่อนที่เธอจะล้มลงบนเตียง ร่างกายที่มีทรวดทรงที่ใหญ่โต ก็ค่อย ๆ หดเล็กลงทีละเล็กละน้อย เล็กลงจนกระทั่งเธอกลายเป็นสาวน้อยที่มีอายุราว ๆ สิบสามสิบสี่ปี
ชีฟเดินเข้าในห้องเพื่อดูอาการของครูสาว ก่อนจะขึ้นไปนั่งข้าง ๆ ครูน้ำตาลเมื่อหายมึนหัวก็ลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องมองเงาตัวเองในกระจก ตอนนี้ครูสาวเหมือนกับสาวน้อยตัวเล็กที่ใส่ชุดนอนของผู้ใหญ่ เธอมองสำรวจร่างกายตัวเองที่ดูอ่อนเยาว์แล้วแอบอมยิ้มเล็กน้อย แต่เมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่ามีไอ้หื่นมันนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอก็ตีหน้าเครียดแล้วหันไปจ้องอีกฝ่าย
ชีฟจ้องครูตาโต แม้จะดูเล็กลงมาก แต่สำหรับเด็กอายุสิบสามสิบสี่แล้ว ขนาดหน้าอกของเด็กสาวตรงหน้ามันก็ยังดูใหญ่อยู่ดี ชีฟยิ้มแล้วพูด
"ใหญ่แต่เด็กเลยเหรอ"
ครูน้ำตาลก้มมองหน้าอกของตัวเอง ชุดนอนบาง ๆ ที่เอาไว้ยั่วยวนอีกฝ่ายมันทำให้ชายตรงหน้าสามารถเห็นหน้าอกของเธอได้ชัดเจน เธอจ้องมองแฟนของเธอเขม่น แล้วถามเสียงดุ
"จะเป็นตลอดไปมั้ยเนี่ย"
ชีฟยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วตอบ
"สองชั่วโมง เหลือเฟือ"
ครูน้ำตาลคิ้วกระตุกกึกกึก ไอ้เด็กตรงหน้าเธอมันไม่เข็ด ครูสาวยิ้มหวานให้อีกฝ่ายก่อนจะเอามือไปโอบรอบคอ
ชีฟมองครูเด็กสาวตรงหน้าอย่างฝันหวาน แต่แล้วก็ต้องมีอันชะงักเมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นแล้วแทงเข่าใส่หน้าอกของเขาเต็มรัก
"อยากได้โลลินักใช่มั้ย ห๊ะ อยากได้นักใช่มั้ย"
ครูเด็กสาวแทงเข่าซ้ายเข่าขวาใส่อีกฝ่ายไม่ยั้ง ชีฟจุกจนร้องไม่ออก จึงได้แต่ทำหน้าที่เป็นกระสอบทรายที่ดีต่อไป


## อัศวินผู้โดดเดี่ยว

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา กองทัพเทพของโอเอซิสได้นำเครื่องประเมินพลังมาตั้งไว้ให้ทำหน้าที่แทนเทพผู้ประเมินพลัง โดยตัวเครื่องมีลักษณะคล้ายกับตู้ขายน้ำแบบหยอดเหรียญ ซึ่งหลักการทำงานก็ง่าย ๆ นั่นคือนำมือไปทาบที่ตู้ แล้วตู้จะบอกจำนวนเหรียญที่คนคนนั้นได้รับ จากนั้นก็ให้กดเลือกซื้อสกิลจากหน้าจอแบบสัมผัสได้เลย
และหลังจากที่ติดตั้งระบบมอบสกิลแบบใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เหล่ากองทัพเทพก็เริ่มดำเนินการถอนประตูมิติที่ติดตั้งเอาไว้ในแต่ละแห่งทั่วโลก โดยประกาศออกไปว่าหลังจากนี้มนุษย์จะต้องปกป้องตัวเอง เพราะกองทัพเทพจะต้องไปให้ความช่วยเหลือดาวเคราะห์ดวงอื่นต่อ
แต่จากเหตุการณ์ที่เหล่าปีศาจเล็ดลอดเข้ามาได้ ก็ทำให้มนุษย์มั่นใจว่าตัวเองจะต้องสามารถต่อสู้กับปีศาจได้แน่นอน นั่นทำให้เหล่ามวลมนุษย์ไม่หวั่นไหวเสียเท่าไหร่
ณ บ้านสีขาวสไตล์ยุโรปหลังหนึ่งในแดนเทพ ครูสาวกำลังเดินตรวจสอบสิ่งของและกระเป๋าของสามีสุดที่รัก ที่พึ่งจะได้สถานะสามีภรรยากันมาหมาด ๆ
โอเอซิสได้ถือคติว่าจะให้ทหารไปรบ ครอบครัวเขาต้องอยู่สบาย โอเอซิสจึงให้ครอบครัวของชีฟมาเป็นประชาชนในดินแดนของตนเอง แต่ในตอนแรกนั้นมีปัญหาเล็กน้อย นั่นคือครูน้ำตาลไม่ใช่ครอบครัวของชีฟจริง ๆ จึงไม่สามารถพามาด้วยได้ โอเอซิสจึงให้ชีฟจดทะเบียนสมรสในแบบของเทพกับครูน้ำตาลซะให้เรียบร้อย เพื่อที่จะได้พาครอบครัวของครูน้ำตาลมาได้ด้วย ชีฟที่รักครูน้ำตาลอยู่แล้วจึงพากันเข้าพิธีสาบานตนเป็นคู่ครองซึ่งเป็นพิธีจดทะเบียนสมรสในแบบเทพโดยไม่ลังเล ส่วนเรื่องแต่งงานก็รอให้ชีฟจัดการธุระในโลกของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยแต่ง
ครูน้ำตาลหลังจากตรวจสอบกระเป๋าเสร็จ ก็เดินไปลากเพื่อนสาวชาวเทพที่เป็นเพื่อนข้างบ้านมาหาชีฟที่กำลังนอนเล่นเมนูสกิลอยู่ในสวนหน้าบ้าน เพราะพอกลายเป็นประชาชนชาวเทพแล้วหน้าต่างเมนูก็มีระบบแบบใหม่เข้ามามากมาย ตั้งแต่ระบบสื่อสารไปจนถึงระบบการเงิน
"ชีฟ ซาร่าบอกว่าสามีของเธอที่เป็นอัศวินใต้สังกัดโอเอซิสโดยตรงเหมือนกัน เขาได้เงินเดือนตั้งสามส่วน แต่ทำไมเราบอกพี่ว่ามีแค่สองส่วน"
ชีฟสะดุ้งโหยงกับเสียงดุดุของอีกฝ่าย เพราะจากเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อน ชีฟก็รู้ว่าถ้าทำให้คนบางคนโกรธมาก ๆ เขาต้องเจ็บตัวแน่นอน ชีฟรีบปิดหน้าต่างเมนูแล้วลุกขึ้นนั่ง
"เอ่อ"
ชีฟอ้ำอึ้ง ก่อนจะเปิดหน้าต่างเมนูของตัวเองออกมาอีกครั้ง แล้วตรวจสวัสดิการกับเงินเดือนของตัวเอง ซึ่งของเขานั้นมีแค่ เงินเดือนหลัก กับสวัสดิการค่ากินค่าอยู่ ชีฟหันหน้าจอโฮโลแกรมให้ภรรยาผู้ดุดันของตัวเองดู
"ก็มีแค่นี้นะ"
ซาร่าเทพสาวเพื่อนใหม่ชะโงกหน้าเข้ามาดู
"ปกติของสามีข้า จะมีสวัสดิการแนวหน้าด้วยนะคะ หรือที่ที่เจ้าไปไม่ใช่แนวหน้า"
ครูน้ำตาลทำท่าคิด แล้วออกความเห็น
"ในโลกเธอก็ต้องเจอกับศัตรูโดยตรงไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่ใช่แนวหน้า ลองโทรไปถามฝ่ายบุคคลได้มั้ย"
ชีฟพยักหน้ารับ ก่อนจะลองโทรไปตามที่ครูน้ำตาลสั่ง ซึ่งฝ่ายบุคคลก็แจ้งกลับมาว่า เงินในส่วนของแนวหน้าจะได้หลังจากที่ชีฟลงสนามรบไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน จึงจะได้เงินส่วนนี้เพิ่มเติม เมื่อได้ข้อมูลชีฟก็แจ้งให้ครูสาวทราบ
"เขาบอกว่าต้องอยู่ในสนามรบเกินหนึ่งเดือนถึงจะได้เงินส่วนนี้"
สองสาวพยักหน้ารับรู้ โดยซาร่าก็พูดสัมทับให้
"ใช่ ๆ ตอนแรกสามีข้าก็ไม่ได้เงินส่วนนี้มาแต่แรกเช่นกัน"
ครูสาวก้มหน้ามาหอมแก้มชีฟเบา ๆ
"ไม่มีอะไรละ ไปตรวจดูของตัวเองให้เรียบร้อยด้วย"
ชีฟนั่งกะพริบตาปริบ ๆ มองสองสาวเดินจากไป ตั้งแต่ได้ทะเบียนสมรสมา ครูสาวของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้เรื่องบนเตียงจะยังเหมือนเดิม แต่เรื่องอื่นกับเจ้ากี้เจ้าการเขามากขึ้น
คุณพ่อของครูน้ำตาลที่เดินผ่านมาวางมือบนบ่าของชีฟเบา ๆ
"ยินดีต้อนรับสู่สมาคมพ่อบ้านนะลูก"
หลังจากนั้นชีฟก็ต้องไปตรวจสอบกระเป๋าของตัวเองที่ครูสาวจัดให้ เพราะวันรุ่งขึ้นเขาจะต้องออกจากประตูมิติไปก่อนที่ประตูจะถูกถอดถอน แล้วหลังจากนั้นเขาจะกลับเข้าแดนเทพอีกไม่ได้จนกว่าโอเอซิสจะจบสงครามในฝั่งของตนได้ แต่อย่างน้อย ๆ ก่อนเขาออกไปก็ได้ฝากสิ่งล้ำค่าไว้ให้คนบางคนละนะ
ในวันรุ่งขึ้นที่หน้าประตูเข้าสู่แดนเทพบานสุดท้าย ชีฟนั่งคุกเข่าเอาหน้าแนบท้องของครูสาวของเขาที่ยังดูแบนราบอยู่
"พ่อจะไปแล้วนะคนดี"
ชีฟจูบลงที่หน้าท้องของครูสาวอีกหลายที
ครูน้ำตาลที่รู้สึกจั๊กจี้ก็ดันคนบางคนออก
"พอแล้ว มันจั๊กจี้"
ครูสาวดึงชีฟขึ้นก่อนจะเข้าไปสวมกอด
"ดูแลตัวเองดีดีนะ"
ครูสาวมีน้ำตาออกมาเล็กน้อย แล้วกอดอีกฝ่ายให้แนบแน่นมากขึ้น ด้วยความที่ไม่เคยแยกจากกันนานมาก่อน ก็ทำให้ทั้งสองกอดกันอยู่นาน ส่วนผู้คนที่อยู่โดยรอบก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไร ได้แต่ยืนดูอยู่เฉย ๆ
ชีฟพูดขึ้น
"ผมจะไม่มีวันแพ้ ผมจะไม่มีวันตาย จะไม่มีใครมาพรากผมไปจากหน้าอกโต ๆ นี้ได้ ผมสัญญาเลย"
ครูสาวผละออกจากอีกฝ่ายแล้วเอามือตีไอ้คนหื่นตรงหน้าอย่างหยอกเย้า
"เล่นนะ เดี๋ยวเถอะ"
ครูสาวแอบหลุดหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะเช็ดน้ำตาของตัวเองออกไป ไอ้เจ้าคนทะลึ่งตรงหน้าเธอก็ฉีกยิ้มกว้างให้เธอ
ทั้งสองยืนจ้องสบตากับอยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนที่คุณพ่อของครูน้ำตาลจะเดินเข้ามา
"อะ แฮ่ม"
คุณพ่อกระแอมไอให้ทั้งสองหันมามองตนเอง ก่อนจะพยักหน้าไปทางเทพที่กำลังรอถอดถอนประตูมิติ
เทพที่กำลังนั่งกัดไก่ย่างรอถอดถอนประตูก็รู้ตัวว่าโดนมอง จึงตะโกนกลับมา
"บอกลากันให้เรียบร้อย ข้ารอได้"
ชีฟหันไปหาแม่ ก่อนจะยกมือไหว้
"ผมไปก่อนนะแม่"
จากนั้นชีฟก็หันไปหายัยน้องสาวตัวเล็กที่น้ำตาคลอเบ้าต่อ
"พี่ไปก่อนนะยัยตัวดี ตั้งใจเรียนละ"
อีฟเดินเข้าไปกอดพี่ชาย
"ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ"
ชีฟลูบหัวยัยตัวเล็ก
"ถ้าพี่ไม่ทำงานแล้วใครจะหาเงินให้เราใช้ฮึ แล้วมาอยู่นี่เราต้องเข้าโรงเรียนแล้วนะ ตั้งใจเรียนนะรู้มั้ย"
อีฟร้องไห้ใส่เมื่อโดนขัดใจ
"หนูไม่อยากเข้าโรงเรียน หนูเรียนกับครูน้ำตาลไม่ได้แล้วเหรอคะ"
"อย่าดื้อสิอีฟ ถ้าดื้อพี่ไม่กลับมาหาแล้วนะเอ้า"
อีฟผละออกแล้วทำหน้ามุ่ยใส่
"ก็ได้"
อีฟทำหน้างอนก่อนจะเดินน้ำตาลตกไปหาแม่ของตัวเอง
ชีฟมองพ่อตากับแม่ยาย
"งั้นทุกคน ผมไปก่อนนะ"
ชีฟโบกมือลาแล้วเดินลากกระเป๋าออกจากประตูไป เมื่อชีฟเดินลากกระเป๋าพ้นประตูออกมาอยู่หน้ารั้วมหาลัยเก่าของตัวเอง ประตูก็หายไปในพริบตา มันถูกถอดถอนไปแล้ว
ชีฟมองพื้นที่ว่างเปล่าแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะล้มตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ชีฟเปิดหน้าจอเมนูขึ้นมาเมื่อมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว
ครูสาวของเขาส่งข้อความวิธีการในการดูแลตัวเองมาเป็นพืด ชีฟอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจเมื่อข้อความสุดท้ายเด้งขึ้นมาว่า "อ่านแล้วตอบด้วย ไม่งั้นโดนอัด" ข้อความนี้ทำให้ชีฟรีบตอบกลับทันที
ในขณะที่ชีฟกำลังนั่นตอบข้อความอย่างอารมณ์ดี เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
"เฮ้ย นั่นไอ้พืชนี่"
เพื่อนเจ้าของเสียงหันไปกระซิบพยายามห้ามปรามเพื่อน
"อย่าเลย มันฆ่านักรบสกิลไปตั้งเยอะนะโว้ย"
"โอเอซิสไปช่วยมันไม่ใช่เหรอ มันถึงได้รอดมาได้"
ชีฟที่ได้ยินก็ปล่อยราชินีแห่งความงามหรือเดซี่ออกมา เดซี่ฝังรากลงดินแล้วขยายใหญ่ จากนั้นแยกเขี้ยวอันน่ากลัวใส่นักศึกษาสกิลสองคนที่แกว่งเท้าหาเสี้ยน นักศึกษาสองคนนั้นตกใจล้มลงไปกับพื้น ก่อนจะพากันหนีไป
ชีฟมองดูเงินในโลกของตัวเองบนมือถือแล้วถอนหายใจยาว ๆ แม้เงินในแดนเทพของเขาจะเยอะเพราะได้รับการแต่งตั้งสองต่อแต่เงินในโลกของเขานั้นน้อยมาก โดยตอนแรกนั้นโอเอซิสกะแต่งตั้งให้เขาเป็นอัศวินชั้นหนึ่งไว้ช่วยงาน เพราะเขามีฝีมือและความโหดเหี้ยมพอตัว แต่สถานการณ์ที่เปลี่ยนไป โอเอซิสจึงเลื่อนขั้นให้เขาเป็นอัศวินชั้นห้า เพื่อให้เงินเดือนเพียงพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวอันใหญ่โตของเขาได้ โดยแลกกับการที่เขาจะต้องมาหาทางจัดการกับเทพชั่วร้ายด้วยตัวคนเดียวโดยไม่มีอัศวินเทพมาช่วย ซึ่งถ้าดูแล้วมันก็คุ้มกันละนะ เขาจัดการคนชั่ว ส่วนครอบครัวของเขาก็อยู่สบาย ถือเป็นค่าตอบแทนที่คุ้มค่าสุด ๆ
ตอนนี้ภารกิจในโลกของเขามีสามอย่างคือ หนึ่ง สืบให้รู้ว่าอีกฝ่ายมีแผนอะไรและมีใครบ้าง แยกพวกเทพชั่วออกจากมนุษย์ปกติให้ได้ สอง เก็บใครได้ก็เก็บเทพชั่ว ๆ แบบนี้ไม่จำเป็นต้องละเว้น สาม ถ้าสู้ไม่ได้ก็หาทางยื้อให้นานที่สุด จนกว่าโอเอซิสจะกลับมาช่วย
ภารกิจแต่ละอย่างยาก ๆ ทั้งนั้น เพราะเขาไม่สามารถหาพรรคพวกมาช่วยได้ง่าย ๆ เนื่องจากจะจ้างนักรบสกิลเขาต้องมีเงินที่เยอะและหาเงินได้อย่างต่อเนื่อง และก็ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งคือ พวกเทพชั่วแฝงตัวอยู่กับมนุษย์มานาน ทำให้มีมนุษย์บางส่วนเป็นพวกของมันด้วยแน่นอน ถ้าเขาคิดจะรับใครเป็นพวกแล้วคนคนนั้นดันเป็นสุนัขของไอ้เทพชั่วช้าพวกนั้นขึ้นมา เขาอาจจะจบเห่ตั้งแต่ต้นเลยก็ได้ ชีฟเอามือกุมหัวแล้วคิด
'ภารกิจก็ยาก หาคนช่วยก็ไม่ง่าย'
ชีฟตะโกนลั่น
"ปวดหัวโว้ย"
เมื่อเด็กหนุ่มลูกชาวนาจน ๆ ตัดสินใจช่วยเหลือผู้อื่น จนทำให้ได้รับวิชาของระบบสกิลที่มีแต่คนดูถูก เขาจึงตัดสินใจกลับมาอยู่บ้านและใช้ชีวิตที่สงบ แต่ด้วยความกระจอกของสกิลที่กระจอกจริง ไม่จกตา ก็ทำให้มีคนคิดที่จะมาเอาเปรียบเขา 
          เด็กหนุ่มจะทำเช่นไร ด้วยสกิลที่มีเขาจะต้องสู้ยังไงถึงจะชนะพวกคนเลวเหล่านี้