คู่หูหมอบนดอย: Duo Mountain Doctor
DrNilly
## ตอนที่ 1 จุดกำเนิด

ดอกเตอร์ (ดร.) นิลลี่สาวน้อยแสนน่ารัก ชอบยิ้มอยู่เป็นนิจ หน้ากลมดั่งซาลาเปา แม้จะตาสองชั้นก็ดั่งอาหมวย ผิวขาว ตัวกลมๆ ความสูงดั่งเด็กน้อย ใครจะรู้ว่ารูปร่างหน้าตาดั่งอาหมวยน้อยธรรมดาจะสามารถจบปริญญาเอกทางด้านวิศวกรรมศาสตร์การแพทย์พร้อมกับจบแพทยศาสตรบัณฑิตแถมพ่วงเฉพาะทางสาขาผู้ป่วยฉุกเฉินมาอีก ทั้งที่เธอเป็นสาวไทยเชื้อสายจีน แต่สามารถได้ทุนไปจบการศึกษาถึงประเทศสหรัฐอเมริกา
ด้วยโพรไฟล์ระดับนี้เธอน่าจะได้ทำงานในโรงเรียนแพทย์หรือมหาวิทยาลัยดังๆ ของโลก แต่อยู่ๆ เธอก็มาโผล่ที่หมู่บ้านดอยมอมแมม ทางเหนือสุดของประเทศไทย ติดชายแดนพม่า ด้วยสภาพตัวเปียกไปทั้งตัวเหมือนหลบหนีการตามล่ามา เนื่องด้วยพายุฝนกระหน่ำอย่างหนัก แถมชาวเขาที่อาศัยอยู่ที่นั่นก็ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า เธอถูกชาวบ้านขับไล่ ต้องเดินระหกระเหินหลงเข้าไปในป่า ห่างออกไปไม่ไกลจากหมู่บ้านดอยมอมแมม ดร.นิลลี่พบกระท่อมร้างริมแม่น้ำที่พอจะเป็นที่หลบฝนได้ เธอจึงอาศัยอยู่ที่นั่น
เห็นแบบนี้เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของมหาเศรษฐีราชาร้านจิวเวลรี่ของเมืองไทย และเธอพึ่งได้รับมรดกมูลค่ามหาศาล ด้วยเงินก้อนดังกล่าวเธอจึงได้ใช้ปรับกระท่อมน้อยนั้นเป็นศูนย์วิจัยงานของเธอ
ดร.นิลลี่ผู้มีความสามารถระดับอัจฉริยะ ใช้เวลาเพียง 1 เดือนเท่านั้น ความฝันของเธอก็เป็นจริง ในคืนฝนตกหนักอีกวันหนึ่งนั้น เธอได้เป็นผู้ให้กำเนิดหุ่นยนต์น้อย ชื่อว่า "น้องมูมู่" หุ่นยนต์ตัวอ้วนป้อมเพศชาย สีขาวหน้าตาน่ารัก แต่งตัวเหมือนบุรุษพยาบาล ความสูงไล่เลี่ยกับหมอนิลลี่
เช้าวันรุ่งขึ้นเธอเข้าไปในหมู่บ้านดอยมอมแมมตั้งแต่เช้าตรู่อีกครั้งพร้อมน้องมูมู่ เพื่อจะไปช่วยตรวจรักษาชาวเขาในหมู่บ้าน แต่ยังไม่ทันเดินเข้าประตูรั้วของหมู่บ้านเธอก็ถูกชาวบ้านปาก้อนหินก้อนดินใส่ บางคนเข้ามาจะทำร้ายร่างกายเธอ เธอหมดปัญญาที่จะเดินเข้าไปในหมู่บ้าน แต่ยังไม่หมดความพยายามเธอจึงถอยห่างมาจากหน้าหมู่บ้านสักระยะหนึ่ง
เธอกับมูมู่นั่งอยู่ที่ทุ่งนาหน้าหมู่บ้าน นั่งตากแดดกันจนเที่ยง แล้วเธอก็ รับประทานอาหารเที่ยงกันง่ายๆ พร้อมเปิดปุ่มเสริมพลังงานแสงอาทิตย์ให้กับมูมู่ เพื่อให้มีพลังงานพร้อมทำงานต่อถึงกลางคืนได้ โดยปกติมูมู่ใช้พลังงานไฟฟ้า ซึ่งสามารถชาร์ตด้วยไฟบ้านธรรมดากับพลังงานแสงอาทิตย์ โดยมีแบตเตอร์รี่สำรองไว้สำหรับทำงานกลางคืนด้วย เนื่องจากหมู่บ้านนี้ไม่มีไฟฟ้า จึงต้องใช้พลังงานแสงอาทิตย์เป็นหลัก
ช่วงเย็นเด็กๆ ที่ไปเรียนในโรงเรียนอีกหมู่บ้านที่ห่างออกไปประมาณ 4 กิโลเมตรเดินทางกลับมาเป็น
กลุ่ม ด้วยความซนของเด็กๆ วิ่งเล่นกันมาตามปกติ สักพักก็ได้ยินเสียง
"แน่จริง มาต่อยกันไหม" เด็กชายตัวอ้วนโตที่สุด ส่งเสียงท้า
เด็กชายอีกคนที่ตัวผอมดูท่าทางไม่ยอมใครตอบ "กลัวที่ไหน เข้ามาเลย"
ดร.นิลลี่ รีบวิ่งมาดู เห็นเด็กทั้ง 2 กำลังนัวเนียต่อสู้กันโดยมีเด็ก ๆ ทั้งหมู่บ้านยืนเชียร์แต่ละฝ่ายอยู่
สักพัก ก็มีเสียงร้อง "โอ๊ย!!!" ดังมาจากเด็กตัวอ้วน พร้อมเสียงร้องไห้ดังลั่นไปทั้งหมู่บ้าน
ทำให้ผู้ใหญ่เกือบทั้งหมู่บ้านต้องรีบวิ่งออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดร.และมูมู่ซึ่งอยู่ตรงนั้นอยู่ก่อนแล้ววิ่งเข้าไปหาเด็กตัวอ้วนได้ก่อน เธอถามว่า "เจ็บตรงไหน บอกพี่ได้นะ"
"อย่ามายุ่งกับฉัน ไอ้ตัวประหลาด" เด็กน้อยตอบ พร้อมส่งนิ้วกลางมือซ้ายให้กับมูมู่
"ออกไปไกลๆ เดี๋ยวชั้นดูเอง" เสียงดังมาจากชายสูงวัยรูปร่างผอมที่เดินเข้ามา
"ให้ผู้ใหญ่บ้านดูเถอะหนู ถึงหนูดูก็ทำอะไรไม่ได้" เสียงสาวสูงวัยที่เดินมากับผู้ใหญ่บ้านบอกต่อ ดร.นิลลี่
ผู้ใหญ่บ้านและสาวสูงวัยเดินเข้าไปดูที่เด็กน้อยแล้วก็พูดคุยสอบถามกัน สุดท้ายได้ยินว่า
"เลือดออกที่นิ้วโป้งมือขวา เฮ้ย มันร้องตลอดเลย เลือดไหลไม่หยุด แผลลึกหว่ะ พาไปหาพ่อหมอไหม" ผู้ใหญ่บ้านบอก
ทุกคนพยักหน้า แล้วก็มีชายหนุ่มวัยกลางคนอีกคน เห็นเด็กอ้วนเรียกว่า พ่อ ก็มาประคองเดินกันไปตามทางเดินของหมู่บ้าน ดร.นิลลี่กับน้องมูมู่ อาศัยความชุลมุนแอบเดินตามฝูงชนมา จนถึงท้ายหมู่บ้าน มาถึงบ้านหลังหนึ่งสภาพเก่าแก่ เหมือนบ้านร้าง มีกลิ่นสมุนไพรเต็มไปหมด แต่สภาพบ้านก็สะอาดสะอ้านดี
"พ่อหมอ ไอ้ตุ๊ดตู่ มันซนมีแผลลึกเลือดไหลไม่หยุด จะมาขอยาใส่แผลพ่อหมอหน่อย" ผู้ใหญ่บ้านส่งเสียง เรียกพ่อหมอ ตุ๊ดตู่ คือ ชื่อของเด็กอ้วนหัวโจกนั่นเอง
"เข้ามาสิ" เสียงพ่อหมอตอบกลับมาจากภายในบ้าน แต่ก็ยังไม่ได้เดินออกมา
ทุกคนเดินตามกันเข้าไปในบ้านของพ่อหมอ รวมทั้งดร.กับหุ่นยนต์คู่กายด้วย แล้วภาพที่เห็นคือพ่อหมอวัยน่าจะสักร่วม 100 ปี หนวดเคราสีขาวรุงรัง ตัวผอมแห้งติดกระดูก แต่งตัวเหมือนฤาษี ทุกคนยกมือไหว้พ่อหมอ
"ไหนๆ ขอดูแผลหน่อย ไอ้ตุ๊ดตู่" พ่อหมอหันมาเรียก
ระหว่างที่ตุ๊ดตู่ยื่นมือที่มีแผลให้พ่อหมอดูนั้น ดร.ก็แอบสังเกตอาการไปด้วย ไอ้ตุ๊ดตู่มันร้องไห้ตลอดเหมือนเจ็บแผลตลอดเวลา แผลนั้นลึกมากเห็นถึงกระดูกเลยทีเดียว ที่สำคัญนิ้วโป้งมือขวามันขยับไม่ได้เลย พอพ่อหมอจับที่นิ้วโป้งมือขวาดูแผล ไอ้ตุ๊ดตู่มันกรีดร้องออกมาอย่างกับถูกเชือด แล้วก็ได้ยินเสียงร่ายมนต์ พึมพำไปที่แผลของเด็กอ้วน พร้อมด้วยพ่อหมอขยับนิ้วไปมา ไอ้ตุ๊ดตู่ก็ยิ่งร้องหนัก หลังจากนั้นพ่อหมอก็เป่าน้ำมนต์ลงไปบนแผล พร้อมหยิบยาสมุนไพรเคี้ยวๆ แล้วกำลังจะโปะลงไปบนแผล
ดร.นิลลี่ส่งเสียงตะโกน "หยุด ถ้าทำแบบนี้แผลจะติดเชื้อ ถึงกระดูกจะทำให้เด็กพิการได้ "พร้อมกับดึงตุ๊ดตู่ออกมาจากพ่อหมอทันที
"จับไอ้คนแปลกหน้านี่ไว้" เสียงผู้ใหญ่บ้านตะโกนบอกคนทั้งหมู่บ้านให้จับ ดร.กับมูมู่ไว้
ทุกคนรีบเข้ามาจับหมอกับหุ่นยนต์แล้ว เอาตัวออกนอกห้องไป สุดท้ายหมอนิลลี่ห้ามพ่อหมอไม่ได้ ตุ๊ดตู่ถูกทำแผลตามกรรมวิธีของพ่อหมอ ระหว่างทำแผลก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของไอ้ตุ๊ดตู่เป็นระยะ
เมื่อทำอะไรไม่ได้เพราะทุกคนในหมู่บ้านยืนล้อมวงไว้ไม่ให้นิลลี่เดินเข้าไปในบ้านพ่อหมอได้ หมอกับมูมู่ก็เดินคอตกกลับมาที่บ้านริมน้ำ
แต่หมอไม่หมดความพยายามที่จะทำแผลให้ตุ๊ดตู่ ดร.กับมูมู่ไปนั่งเฝ้าตุ๊ดตู่ตอนเลิกเรียนทุกเย็น จนกระทั่งวันที่ 2 หลังวันเกิดเหตุ หมอเห็นตุ๊ดตู่เดินกลับจากโรงเรียนด้วยอาการดูซึม ๆ ร้องไห้บ่นปวดนิ้วโป้งมือด้านขวาตลอดเวลา เห็นกำลังเดินมาลำพัง ดร. เลยได้โอกาสเดินเข้าไปหา
"ตุ๊ดตู่คนดี เป็นอะไร ขอพี่ดูแผลหน่อยได้ไหม"
"อย่ามายุ่งกับชั้น ไอ้ตัวประหลาด"
ดร.เห็นว่าท่าทางเด็กอ้วนดูซึม ๆ จึงให้มูมู่เข้าจับตัวตุ๊ดตู่ไว้ ด้วยที่ว่าตุ๊ดตู่เจ็บแผลมากไม่มีแรงต่อสู้ สุดท้ายก็สงบลง นิลลี่บอกให้มูมู่วัดไข้ และเปิดแผลออกดู สรุปคือตุ๊ดตู่มีไข้สูงมาก 40 องศาเซลเซียส นิ้วโป้งมือขวาบวมแดงอย่างมาก แผลยังมีเลือดไหลซึมมาตลอด นอกจากนั้นยังเห็นว่ามีหนองไหลซึมบนมาด้วย นิ้วขยับไม่ได้เพิ่มขึ้น ระหว่างที่ดูแผลกันอยู่นั้น มีเสียงดังมาว่า
"เมื่อไหร่เอ็ง 2 คน จะเลิกยุ่งกับลูกกูสักที" เสียงพ่อของตุ๊ดตู่นั่นเอง
"ขอโทษค่ะ แต่เด็กกำลังเป็นไข้และแผลกำลังเน่านะคะ ขอพาเด็กไปทำแผลให้ยาฆ่าเชื้อได้ไหม"
"ไม่ได้ เดี๋ยวข้าพาไปให้พ่อหมอเอง"
ขณะที่เถียงกันอยู่นั้น ไอ้ตุ๊ดตู่ ก็ตัวแข็งเกร็ง ลงไปชักกับพื้น พ่อของตุ๊ดตู่ตกใจทำอะไรไม่ถูก ดร.นิลลี่สั่งให้มูมู่เอายาไปเหน็บที่ก้นเด็ก ไม่ถึง 5 นาที ตุ๊ดตู่หยุดชัก แล้วมูมู่ก็ป้อนยาลดไข้และยากันชักให้ พร้อมรีบเช็ดตัวเพื่อลดไข้
"ขอบคุณครับ ไม่นึกว่าจะเป็นหมอเทวดา" พ่อตุ๊ดตู่ พนมมือไหว้
"ไม่ใช่หมอเทวดาอะไรค่ะ แค่เด็กชักจากไข้สูง ให้ยาระงับชักเท่านั้นเองค่ะ"
"ขออนุญาตพาน้องตุ๊ดตู่ไปที่บ้านนะคะ เพื่อดูแผล"
"ได้ครับ" ตอนนี้พ่อ ตอบเสียงดีขึ้นและให้ความร่วมมือมากขึ้น
เมื่อมาถึงบ้านริมน้ำ เดิมที่เป็นกระท่อมร้าง ดร.นิลลี่ ได้ปรับตัวบ้านใหม่ ภายในมีห้องสำหรับทำแผล ห้องผ่าตัดเล็ก ๆ ห้องตรวจ และห้องสำหรับตรวจทางห้องปฏิบัติการ นอกนั้นก็เป็นห้องวิจัยและที่พักของดร.นิลลี่
"โอ้โฮ บ้านประหลาดจัง" เสียงของพ่อตุ๊ดตู่ ที่อุ้มลูกเดินตามหมอนิลลี่มา
"เดี่ยวขออนุญาต ตรวจแผลน้องตุ๊ดตู่อย่างละเอียดนะคะ ขอให้คุณพ่อรอข้างนอกห้องสักพัก"
ดร.นิลลี่ให้มูมู่วัดไข้และเปิดแผลออกดูเพื่อตรวจอย่างละเอียด เมื่อดูแล้วนิ้วโป้งมือขวาขยับไม่ได้แผลมีการติดเชื้อมีหนองไหล จึงทำการล้างแผลเอาหนองออก ระหว่างล้างแผลเห็นว่ามีเส้นเอ็นขาดด้วย ไม่แน่ใจว่ามีกระดูกหักด้วยหรือไม่ พอทำแผลเสร็จ หมอบอกว่า
"มูมู่ เอ๊กซเรย์มือขวาซิ"
ทันใดนั้นมูมู่ก็จ้องไปที่มือขวาของตุ๊ดตู่ ส่งลำแสงจากตาทั้ง 2 ข้างไปหาเด็ก แล้วหันมาหาดร.นิลลี่ ภาพถ่ายเอกซเรย์ก็ปรากฏที่ตาของมูมู่ พร้อมมีตัวอักษรแปลผลเอ็กซเรย์ให้ ดร.ด้วย ดร.อ่านผลแล้วก็พูดว่า
"อืม ดีนะที่กระดูกไม่หัก มูมู่เก่งมาก"
"มูมู่ ไปจัดยาอะม็อกซี่ ยาพารา ให้น้องกินสัก 7 วันนะ" มูมู่เดินไปห้องยาแล้วไปจัดยา เดินมาส่งให้หมอและเดินพาตุ๊ดตู่มาส่งให้คุณพ่อ หมอบอกว่า
"ตุ๊ดตู่แผลอักเสบมากเกือบลามเข้ากระดูก ดีนะที่หมอมาเห็นก่อน เอายานี่ไปกินให้หมด พร้อมพาตุ๊ดตู่มาทำแผลวันละครั้งทุกวันนะ นอกจากนี้แล้วยังมีเส้นเอ็นนิ้วโป้งขาดทำให้นิ้วขยับไม่ได้ ถ้าแผลหายอักเสบแล้วหมอจะทำการเย็บต่อเส้นเอ็นให้นะคะ รบกวนช่วยพาตุ๊ดตู่มาทำแผลทุกวันนะคะ หลังเลิกเรียนก็ได้"
เมื่อพ่อเห็นว่าดร.นิลลี่มีความตั้งใจที่จะช่วยตุ๊ดตู่จริงๆ แถมยังทำให้หยุดชักได้ จึงเริ่มมีความไว้ใจ สุดท้ายก็กล่าว ขอบคุณ และกลับบ้านไป
หลังจากนั้นก็พาตุ๊ดตู่มาทำแผลทุกวันเป็นเวลา 2 อาทิตย์กว่าแผลจะหายดีและพร้อมที่จะเย็บต่อเส้นเอ็น หมอจึงสั่งมูมู่
"เตรียมห้องผ่าตัดเล็ก และอุปกรณ์ต่อเส้นเอ็น มูมู่"
เมื่อเดินมาถึงห้องผ่าตัดเล็ก "มูมู่ ทำหัตถการนะ ต่อเส้นเอ็นเส้นใหญ่สุดของนิ้วโป้งมือขวา"
มูมู่เป็นหุ่นยนต์บุรุษพยาบาลที่สามารถทำการผ่าตัดได้ ด้วยว่ามีโปรแกรมเอไอ (โปรแกรมอัจฉริยะ) ฝังอยู่ที่ตัว แค่ออกคำสั่งด้วยคำพูด มูมู่ก็สามารถทำตามคำสั่งได้ทุกอย่าง โดย ดร.นิลลี่จะเป็นแค่ผู้ช่วยผ่าตัด เพื่อดูว่ามีอะไรผิดพลาดที่ต้องการคนเข้าไปแก้ไขหรือไม่
มูมู่ ทำความสะอาดแผล ปูผ้า และใช้มือที่มีอุปกรณ์ทำการตัดต่อเส้นเอ็นให้ตุ๊ดตู่ พอเสร็จ หมอนิลลี่ก็เช็คความเรียบร้อย พร้อมบอกว่า "เก่งมากมูมู่ ผ่าตัดคนไข้รายแรกสำเร็จอย่างสวยงาม บันทึกประวัติคนไข้" เนื่องจากในตัวมูมู่ สามารถบันทึกประวัติคนไข้ได้ด้วย แค่สั่งและเมื่อต้องการดูประวัติก็จะแสดงออกที่ดวงตาของมูมู่ หลังจากนั้นทั้ง 2 ก็พาตุ๊ดตู่ออกมาจากห้องผ่าตัดเล็ก
"เสร็จเรียบร้อยดีค่ะ ต่อเส้นเอ็นสำเร็จ แต่ต้องกินยาฆ่าเชื้อต่อพร้อมกับยาแก้ปวดเมื่อปวด แผลห้ามโดนน้ำ เดี๋ยวหมอนัดมาดูแผลอาทิตย์ละครั้ง ครบ 14 วันถ้าแผลดีก็ตัดไหมได้ แล้วต้องทำกายภาพต่อ"
ครบ 14 วัน พ่อพาตุ๊ดตู่มาตามหมอนิลลี่นัด "ไหนดูแผลกัน มูมู่เตรียมห้อง"
"มูมู่ เปิดแผล ตรวจดูว่าแผลเป็นไง ถ้าดีให้ตัดไหมเลย"
มูมู่สแกนที่แผลประมวลประวัติภาพเอ็กซเรย์ ภาพการผ่าตัดเล็กต่าง ๆ เห็นแผลดี ก็ทำการตัดไหมเรียบร้อย พร้อมทำการตรวจการขยับของนิ้วโป้งมือขวา แล้วส่งผลการตรวจให้หมอนิลลี่อ่าน "แผลดี หายแล้ว ดีมาก มูมู่"
"หายแล้วนะ แต่อย่าพึ่งซน ต้องมาทำการฝึกขยับนิ้วกับมูมู่ต่ออีกนะ เพราะนิ้วยังขยับไม่สุด จนกว่าจะหายดี" หมอหันมาคุยกับตุ๊ดตู่ ซึ่งตอนนี้นั้นเห็นหมอเป็นไอดอลไปเลย
"ได้ครับ หมอ"
แล้วทั้ง 3 ก็ออกจากห้องผ่าตัดเล็ก ตุ๊ดตู่ยิ้มอย่างดีใจ ตะโกนบอกพ่อ "หายแล้วครับ แต่ต้องมาหามูมู่ ทำการฝึกขยับนิ้วต่ออีก 2 อาทิตย์ ครับ พ่อ โตขึ้นผมอยากเป็นหมอเหมือนพี่นิลลี่"
แล้วพ่อและตุ๊ดตู่ก็กลับบ้าน หลังจากนั้นตุ๊ดตู่ก็มาทำกายภาพโดยมูมู่สอนการขยับนิ้วทุกวัน จนกระทั่งหายเป็นปกติ ตุ๊ดตู่ได้เอาอาหารที่แม่ทำมามอบให้หมอนิลลี่กับมูมู่ในวันสุดท้ายที่มาทำกายภาพด้วย พร้อมบอกว่า
"พี่หมอ ผมขอมาช่วยพี่หมอตรวจคนไข้ทุกวันได้ไหมครับ"
"ได้สิ แต่อย่าซนนะ"
และแล้วมิตรภาพเล็ก ๆ ของตุ๊ดตู่กับดร.นิลลี่และมูมู่ก็เกิดขึ้น


## ตอนที่ 2 ความภูมิใจ

หลังจากตุ๊ดตู่นิ้วโป้งมือขวาหายเป็นปกติ และกระดุกกระดิกได้เป็นปกติแล้ว ตุ๊ดตู่ก็หยุดเกเร หยุดรังแกเพื่อน ว่างเป็นต้องมานั่งเล่นอยู่กับมูมู่ที่บ้านของดร.นิลลี่
หลายวันผ่านไป ผู้ใหญ่บ้านก็วิ่งอุ้มเด็กชายตัวน้อยอายุประมาณ 4 ขวบ ท่าทางหมดสติมาหาที่บ้าน พร้อมกับแม่ของเด็กคนนั้น สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านดูกังวลอย่างมาก ส่วนแม่ของเด็กนั้นก็ร้องไห้มาตลอดทางเพราะดูจากดวงตาทั้งสองที่บวมหนักมากนั่นเอง
ยังไม่ถึงหน้าบ้านเลยเพียงเข้าเขตบริเวณบ้านก็ได้ยินเสียงผู้ใหญ่บ้านตะโกนด้วยเสียงสั่นเครือว่า "แม่หมอกับหมอประหลาดอยู่ไหม ช่วยไอ้ด๋วนหน่อยครับ พ่อหมอเอาไม่อยู่"
"เข้ามาในห้องตรวจก่อนค่ะ พ่อหลวง ใจเย็นๆ เด็กเป็นอะไรมาคะ"
"ไอ้หนูไม่รู้โดนงูอะไรกัดมาค่ะ แม่หมอ ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว" แม่ของไอ้ด๋วนรีบตอบอย่างกระหืดกระหอบ
"เอาไปให้พ่อหมอดูแล้ว เป่ายาและโปะยามา" พ่อหลวง หรือ ผู้ใหญ่บ้านช่วยตอบ
"กลับไปอาการมันไม่ดีขึ้น นี่อยู่ๆ ก็หลับไป จึงวิ่งพามาหาแม่หมอนี่แหละจ้า ช่วยลูกชั้นด้วยนะ แม่หมอ" เสียงแม่ของเด็กร้องขอชีวิตลูก พร้อมเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด
"แล้วแผลอยู่ที่ไหน ไปทำอะไรถึงถูกงูกัด มีใครเห็นตัวงูไหม" ดร.นิลลี่รีบซักประวัติ
"มันโดนกัดที่ขาซ้ายจ้า เห็นมันไปวิ่งเล่นอยู่ในป่ากับพี่ๆ มัน แล้วก็โดนกัด พ่อมันได้ยินรีบเข้าป่าไปจับงูได้ด้วย"
"แล้วเอางูมาไหม"
สักพักก็ได้ยินเสียงผู้ชายตะโกนมาจากประตูบ้านว่า "เอามาจ้า นี่ๆ " เสียงพ่อของไอ้ด๋วนนั่นเอง
"ไหนๆ แม่หมอขอดูหน่อย"
สภาพของงูนั้นยังมีชีวิตอยู่ แต่เป็นลูกงูตัวน้อย ตัวสีน้ำตาลมีเกล็ดๆ ไม่เห็นแม่เบี้ยหรือลายที่บ่งบอกว่าเป็นงูจงอางหรืองูเห่า แต่ดูอาการที่ไอ้ด๋วนหมดสติขนาดนี้ก็แปลกใจ ดร.นิลลี่จึงเอางูให้ มูมู่สแกนดูในข้อมูลระบบเอไอ ที่ได้ใส่ชนิดของงูไว้เท่าที่มีประวัตินั้น ระบบก็บอกไม่ได้ว่าเป็นงูอะไร เพราะเป็นงูตัวเล็ก แต่ด้วยความไม่สบายใจ แม่หมอดร.นิลลี่ ก็ขอนำตัวเด็กมานอนไว้ที่บ้าน ซึ่งมีห้องเฝ้าดูอาการที่พร้อมทำหัตถการบางอย่างได้
พร้อมทำการตรวจร่างกายอย่างละเอียด แล้วหันมาบอก มูมู่ "เจาะเลือดและเปิดเส้นหน่อยมูมู่"
มูมู่ รีบเข้าไปที่ตัวเด็ก เปิดที่ท้องและกระเป๋าพยาบาลข้างตัว หยิบสายรัดแขน รัดไปที่ต้นแขนของเด็ก หลังจากนั้นก็ ส่องแสงสีฟ้าออกจากตาไปที่แขนบริเวณที่ต้องการจะเจาะเลือด ก็จะเห็นเส้นเลือดเป็นทางสีน้ำเงิน หลังจากนั้นก็ทำการใช้เข็มเพื่อเปิดเส้น การเปิดเส้นศัพท์ที่หมอและพยาบาลชอบใช้กัน คือการเปิดเส้นเพื่อให้น้ำเกลือนั่นเอง แล้วนำกระบอกเก็บเลือดเจาะเลือดไอ้ด๋วนมา 3 หลอด หลังจากนั้นก็ใส่สายน้ำเกลือเข้าไปกับกระบอกน้ำเกลือ ใช้สมองอัจฉริยะ คำนวณปริมาณน้ำเกลือและปรับให้ตามอาการของเด็ก
"อะดรีนาลีน 1 แอมป์นะ เด็กยังหายใจเองได้ไม่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจ หัวใจยังเต้นได้แต่เบา และความดันต่ำ ให้น้ำเกลือกับอะดีนาลีนไปก่อนนะ มูมู่" อะดรีนาลีนที่หมอนิลลี่บอกคือยาช่วยกระตุ้นหัวใจ จะให้เพื่อกระตุ้นการทำงานของหัวใจเมื่อมีภาวะช็อก หรือ ภาวะที่หัวใจทำงานได้แย่ลงนั่นเอง
"เลือดไปตรวจหาค่า พีที พีทีที บียูเอ็น เครียอะตินิน การทำงานของตับ อิเล็คโตไลท์"    ดร.ยังคงสั่งงานมูมู่ ต่อไป โดยที่มีตุ๊ดตู่ ผู้ใหญ่บ้าน พ่อแม่ของไอ้ด๋วน ยืนฟังอย่างงงๆ
สักพักมูมู่ ก็เดินเข้าไปที่ห้องปฏิบัติการนำหลอดเลือดทั้งหมดเข้าเครื่องอัตโนมัติ เพื่อทำการตรวจเลือด และออกมาช่วยดร.นิลลี่ ต่อไป
"ผู้ใหญ่ พ่อแม่คะ กลับไปรอที่บ้านก็ได้ค่ะ ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี่ยวหมอจะดูแลให้ แล้วค่อยกลับมาพรุ่งนี้เช้าก็ได้ค่ะ รับรองว่าจะดูแลไอ้ด๋วนเป็นอย่างดี ให้ปลอดภัย"
แล้วทั้ง 3 คนก็เดินออกจากห้องสังเกตอาการและกลับบ้านไป
"มูมู่ ทำจดหมายถึงหมอสุดสุด ที่สถานเสาวภาหน่อย แล้วรีบบินเอางูตัวน้อยนี้ไปให้เขาดู" ดร.นิลลี่หันมาสั่ง มูมู่ หมอสุดสุด เป็นเพื่อนสนิทที่จบแพทยศาสตร์มาพร้อมกับหมอนิลลี่นั่นเอง ปัจจุบัน สุดสุดทำงานอยู่ที่สถานเสาวภา ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีความชำนาญในการแยกแยะชนิดงู พร้อมมีเซรุ่มสำหรับรักษาคนไข้ที่ถูกงูกัดที่ดีที่สุดของประเทศไทยนั่นเอง
แล้วมูมู่ ก็หุบแขนทั้ง 2 ข้างเข้าข้างตัว แล้วก็มีปีกกางออกมาแทน และก็บินไปอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มีสัญญาณดังขึ้นจากเครื่องคอมพิวเตอร์ในห้องสังเกตอาการดังขึ้น ดร.นิลลี่เดินไปเปิดหน้าจอ เพื่อทำเทเลคอนเฟอเรนซ์กับสุดสุดเพื่อนรัก
"เฮ้ย นิลลี่ไม่เจอกันนาน เจอทีนี่เอางานยากมาให้เลยนะ" ภาพและเสียงของสุดสุด ผ่านมาทางจอคอมพิวเตอร์ เพื่อทักทายกันแบบเพื่อน
"แหม ก็คิดถึงไงเลยส่งเคสยากไปให้ เป็นไงวะ บอกได้ไหมว่าเป็นงูอะไร เด็กอาการแย่สุดสุดเลยหว่ะ นี่ ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนาที มีหวังช่วยไม่ไหวหว่ะ"
"ระดับหมองูอันดับหนึ่งของประเทศไทย งูตัวน้อยแค่นี้มีหรือจะดูไม่ออก ดูถูกกันไปหน่อยแล้ว แล้วเด็กมีอาการทางระบบประสาทเป็นอัมพาตยังวะ เออลืมไปเด็กมาแบบกึ่งโคม่า แกคงตรวจระบบประสาทยังไม่ได้ ซวยสุดสุดหว่ะ โดนงูจงอางเลยหว่ะ แต่ดวงดีอยู่อย่างคือเป็นงูเด็กพิษยังน้อยอยู่ยังแค่โคม่า ไม่คางเหลืองตายไปก่อน เดี่ยวส่งเซรุ่มไปให้ เด็กน้ำหนักเท่าไหร่วะ"
"น้ำหนักประมาณ 10 กิโลได้ เออ แต๊งก์หวะ จัดเซรุ่มมาเต็มที่หน่อยนะ ใส่พุงไอ้มูมู่ หุ่นที่ส่งไปหาแกหน่ะ ท้องไอ้มูมู่มันมีตู้เย็นอยู่ ตามนั้น ไว้คุยกันใหม่ รีบไปดูเด็กก่อน"
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป มูมู่กลับมาพร้อมเซรุ่มแก้พิษงูจงอางที่อยู่ที่พุง พอส่งเซรุ่มเสร็จ ก็เดินไปอ่านค่าผลแลบที่ตรวจเสร็จทั้งหมดพอดี เอามารายงานดร.นิลลี่ที่ดวงตา โดยได้ทำการแปลผลมาหมดแล้ว ซึ่งแย่หน่อยตอนนี้ไอ้ด๋วนเริ่มมีภาวะไตวายเฉียบพลัน ซึ่งต้องรีบทำการล้างไตโดยด่วน
"ให้เซรุ่ม พร้อมทำการเตรียมเซ็ทล้างไต และเปิดเส้นทำการล้างไตเลย"
หลังจากสั่งการรักษาทั้งหมดเสร็จหมอนิลลี่ก็เข้าไปดูอาการของไอ้ด๋วนอีกที พร้อมกับบ่นเสียงเบาๆ ว่า "เพี้ยง ไอ้หนู ขอให้แกรอดทีเถอะ แม่แกห่วงแกมาก"
ระหว่างที่รอดูอาการเพราะพึ่งเริ่มให้การรักษาไปนั้น ตุ๊ดตู่ที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่ข้างๆ ไม่ยอมไปไหน เก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่เอ่ยปากถามแม่หมอของเขาไปว่า
"พี่พี่ ไอ้ภาษาแปลกๆที่พี่พูดกับไอ้มูมู่นี่มันแปลว่าอะไรอ่ะ ผมฟังไม่เข้าใจเลย อะ... อะไรก็ไม่รู้นั่นอะ"
"อ้อ ลืมไปว่ามีเจ้าหนูจำไมเดินอยู่ข้าง ๆ ยุ่งห่วงน้องอยู่เลยไม่ได้คุยด้วย อ้าวเดี๋ยวจะสอนให้ทีละคำ ไปเอาสมุดมาจดนะ นี่คือศัพท์เฉพาะทางการแพทย์ อีกหน่อยจะได้ฟังพี่พูดเข้าใจ"
"ศัพท์คำแรก อะดรีนาลีน จริงเป็นสารในร่างกายที่ช่วยทำให้หัวใจเต้นเร็วนั่นเอง พอมาทำเป็นยาก็เลยเป็นยากระตุ้นหัวใจเวลาที่หัวใจหยุดทำงานหรือกำลังจะหยุดทำงาน"
"ตัวต่อไป แอมป์ หมายถึงขวดยาที่เป็นหลอดแก้ว แบบนี้ไง"
"อ่อ มีคำไหนสงสัยอีกอ่ะ จำไม่ได้แล้วว่าคุยอะไรไปบ้าง"
"พีพี ทีที บีบี อะไรก็ไม่รู้ครับผมจับใจความไม่ทัน ได้มาแต่คำว่า พีพี"
"ฮา ฮา ฮา" นิลลี่หัวเราะเสียงดัง แล้วพูดว่า "ตุ๊ดตู่ปวดฉี่หรือคะ ถึงพูดว่าพีพี พีพีแปลว่า ฉี่คะ"
"เปล่าสักหน่อย" พร้อมส่งค้อนมาให้หนึ่งอัน และแก้มป่องน่าเอ็นดู
"เขาเรียกว่า พีที คะ ตุ๊ดตู่ พีที กับพีทีที เป็นการตรวจดูว่าเลือดจะหยุดไหลเมื่อไหร่ ถ้าค่าตัวเลขเยอะ ๆ แสดงว่าเลือดหยุดไหลช้านั่นเอง เข้าใจเปล่านี่ ตาใสเชียว"
"เข้าใจสิฮะ แหม"
"ส่วน เครียอะตินิน บียูเอ็น เป็นการตรวจว่าไตทำงานดีอยู่ไหม และอิเลคโตรไลท์ เป็นการตรวจแร่ธาตุที่จำเป็นของร่างกายว่ามีปริมาณปกติ ไหม"
"วันนี้เอาเท่านี้ก่อนเนอะ มีอะไรมาถามใหม่พรุ่งนี้นะ วันนี้กลับบ้านก่อนเถอะฟ้ามืดแล้ว พี่ต้องเข้าไปดูน้องที่ถูกงูกัดต่อ"
"ฮะ กลับก่อนก็ได้ บ๊ายบาย พรุ่งนี้มาใหม่ แบๆๆๆๆ"
แล้วนิลลี่ก็เรียกมูมู่ให้เดินเข้าไปดูอาการไอ้ด๋วนต่อ คืนนั้นเป็นอันไม่ได้หลับได้นอนกันหมอ 1 คนกับหุ่นยนต์อีก 1 คน เหมือนปาฏิหาริย์มีจริง ไอ้ด๋วนหลังจากได้รับการรักษาอาการก็ดีขึ้นเป็นลำดับ จนกระทั่งรุ่งเช้าแม่พ่อพร้อมกับผู้ใหญ่บ้านก็มาถึง เด็กน้อยก็พื้นพอดี
หมอรีบทำการตรวจร่างกาย พบว่าเด็กยังมีอาการแขนขาอ่อนแรง ลักษณะของอัมพาตอยู่เล็กน้อย จึงได้บอกพ่อและแม่ไปว่า
"เข้ามาหาน้องพร้อมกันได้คะ ตอนนี้น้องรู้ตัวแล้ว แต่ยังมีแขนขาอ่อนแรง ซึ่งเป็นผลของพิษงูจงอาง เล็กน้อย"
"คุณพระ จงอางเลยหรือคะ" เสียงแม่ไอ้ด๋วนตอบมาอย่างคนตกใจ มาก
"ดีที่ผมจับมันได้ ไม่โดนกัดไปอีกคน นี่พิษมันแรงนัก" พ่อไอ้ด๋วนตอบมาอีกคน
"โชคดี ที่มีแม่หมอไม่งั้น ไอ้ด๋วนไม่รอดแน่ ขอบคุณนะครับ ผมในฐานะพ่อหลวงของหมู่บ้าน ต้องขอโทษที่ไม่ยอมรับแม่หมอแต่แรก นี่ถ้าแม่หมอไม่อยู่ที่นี่ คงไม่มีเรื่องดีดี แบบนี้" ผู้ใหญ่บ้านซาบซึ้งกับฝีมือการรักษาของ ดร.นิลลี่มาก
"ไม่เป็นไรคะ หมอเต็มใจช่วย เป็นอาชีพของหมออยู่แล้ว"
"เดี๋ยวยังไงหมอขอรับไอ้ด๋วนไว้ที่นี่ดูอาการอีกสัก 2-3 วันนะคะ ให้หายอัมพาตและอาการคงที่ก่อนค่อยกลับบ้านไป"
เย็นวันนั้น ตุ๊ดตู่ก็มาเล่นที่บ้านของนิลลี่เป็นปกติ พร้อมเข้าช่วยดูแลน้องด๋วนด้วย นั่งฟังหมอสั่งมูมู่ ได้ยินว่า
"มูมู่วัดไวทัลไซน์น้องหน่อย ดูปัสสาวะด้วย ตรวจค่าเครียอะตินินอีกหน่อยว่าเป็นไง"
"ไวท่าน นี่อะไรอ่ะพี่หมอ" ตุ๊ดตู่ เก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว
"ไวทัลไซน์จ้า หมายถึงสัญญาณการมีชีวิตของคน มีการวัดการเต้นของหัวใจ การดูการหายใจ และการวัดความดันเลือดจ้า ซึ่งต้องวัดเป็นประจำวันละ 3-4 ครั้ง เพื่อดูว่าน้องปลอดภัยไหม ส่วนไตนั้นเนื่องจากน้องมีไตวายเลยต้องดูบ่อย ๆ ว่าดีหรือแย่ลง"
"แล้วไอ้ไตวายที่พี่เรียกนี่มันอะไรอ่ะ"
"ไตวายหรือคืออาการที่ไตมันทำงานแย่ลงไง เออเอ็งนี่ช่างซักช่างถามจริง"
"ไปไปกลับบ้านได้แล้วพรุ่งนี้มาใหม่ ไว้พรุ่งนี้จะสอนการตรวจไวทัลไซด์ดีไหม จะได้ไม่ต้องใช้มูมู่ทำ ใช้เราทำแทนนี่แหละ"
"เอาครับ เดี่ยวพรุ่งนี้จะมาตั้งแต่กลับจาก โรงเรียนเลย ขอบคุณครับ"
เย็นวันรุ่งขึ้น ไอ้ตุ๊ดตู่รีบมาตั้งแต่ 4 โมงกันเลย แล้วก็วิ่งมาบอกว่า "พี่พี่ ไวท่าน ไวท่าน อะ อย่าลืมนะ"
"ไวทัลไซน์ พูดใหม่ตามพี่ช้า ๆ นะ ต้องเรียกให้ถูกต้องก่อน ไม่งั้นไม่สอน"
"ไวท่าน"
"ไม่ใช่ ไวทัลไซน์ ดูลิ้นกับริมฝีปากพี่หมอนี่"
"ไวทัล...ไซด์"
"เอ้อ อีกนิดเดียวเกือบได้แล้ว เอาใหม่อีกรอบซิ"
"ไวทัล..ไซน์"
แปะ แปะ พร้อมเสียง "ตบมือให้ ได้แล้วนี่ เก่งสุดยอด"
"เย้ๆ ได้แล้ว ได้แล้ว"
"มูมู่ ไปเอาเทอร์มอมิเตอร์กับ บารอมิเตอร์มา จะสอนไอ้ตุ๊ดตู่มันวัดไวทัลไซน์" เมื่อหันมาเห็นนัยน์ตาของตุ๊ดตู่ที่สงสัยกับศัพท์ใหม่ที่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว นิลลี่ก็แอบอมยิ้มในใจ เมื่อมูมู่เอาเครื่องมือมาถึง นิลลี่ก็เลยบอกว่า
"นี่นะ เทอร์มอมิเตอร์ หรือปรอทวัดไข้นั่นเอง เอาไว้วัดอุณหภูมิคนไข้" พร้อมหยิบเทอร์มอมิเตอร์ส่งให้ตุ๊ดตู่ดู
"ส่วนนี่บารอมิเตอร์ หรือเครื่องวัดความดันเลือดจ้า" ส่งที่วัดความดันไปให้ตุ๊ดตู่ลองถือดู
"อ้าวเดินไปที่เตียงไอ้ด๋วนกัน จะได้ไปวัดให้น้องกัน และจะได้ดูด้วยว่าน้องดีขึ้นยัง"
"ทำอย่างนี้นะ การวัดไข้" หมอนิลลี่ชอบใช้ปรอทวัดไข้ที่ทำจากปรอทจริงๆ เพราะให้ค่าที่เชื่อมั่นได้มากกว่าแม้จะใช้เวลาในการวัดนานกว่า หมอหยิบปรอทมาสาธิตให้ตุ๊ดตู่ดู ด้วยการสลัดปรอทให้มาอยู่ที่ปลายด้านล่างขีดอันสุดท้าย พร้อมบอกให้ตุ๊ดตู่สังเกต แล้วก็เอาเข้าไปสอดที่รักแร้ไอ้ด๋วน แล้วจับเวลาไปสัก 4 นาที เอาออกมาดูค่าที่ได้
ต่อด้วยหยิบเครื่องวัดความดันของเด็กมาสาธิตให้ดูว่าให้เอาแขนเข้ามาในปลอกแขนแบบนี้ แล้วกดเครื่องวัดแบบนี้ รอให้เครื่องหยุดแล้วอ่านตัวเลข แล้วก็ให้ตุ๊ดตู่มาลองทำกับตนเอง จนทำได้ถูกต้อง
"ไป ไป เรียนเสร็จแล้ว ไหนบอกพี่หมอซิว่าวันนี้ได้เรียนอะไร"
"ไวทัลไซน์ วัดไข้ด้วยเทอร์มอมิเตอร์ วัดความดันด้วยบารอมิเตอร์ ครับพี่หมอ" ตอบแบบคล่องปรื่อ
นิลลี่ปรบมือเสียงดัง พร้อมหัวเราะออกมา "เอ็งนี่หัวไว ใช้ได้ ฝึกจนคล่องแล้วมาช่วยพี่นะ กลับบ้านได้แล้ว"
แล้วอีก 2 วันอาการไอ้ด๋วนก็หายเป็นปกติ หมอนิลลี่บอกกับพ่อแม่ว่ากลับบ้านได้
วันที่พ่อแม่มารับไอ้ด๋วน ได้ทำข้าวต้มชาวเขาเผ่าปกาเกอญอมาให้แม่หมอด้วย พร้อมกับยกมือไหว้ ก่อนกลับบ้านได้ยินเสียงทั้ง 3 คนพูดว่า
"ขอบคุณมากเลย แม่หมอ ขอให้แม่หมออยู่กับพวกเราไปนานๆ นะ"
หลังจากทั้งหมดกลับบ้านไป หมอนิลลี่ก็เอาข้าวต้มชาวเขามาชิม รสชาติดีเยี่ยมมาก กินจนหมด และก็อมยิ้มไป หัวใจพองโต ที่ตัวเองกับน้องมูมู่คู่หู แถมมีไอ้ตัวอ้วนตุ๊ดตู่คู่หูรักษาไอ้ด๋วนให้รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด นี่แหละคือความภูมิใจของ คู่หูหมอบนดอย


## ตอนที่ 3 โรคชื่อประหลาด

หลังจากอาศัยอยู่ที่บ้านริมน้ำของหมู่บ้านดอยมอมแมม มาได้ครบ 1 เดือนแล้ว วันนี้เป็นวันสำคัญของหมู่บ้าน ได้ยินเสียงวุ่นวายเอะอะกันตั้งแต่ฟ้าสางทีเดียว
หมอนิลลี่กับมูมู่ได้รับเชิญจากผู้ใหญ่บ้านให้มาร่วมในพิธีอันสำคัญและศักดิ์สิทธิ์ของหมู่บ้านโดยมีตุ๊ดตู่คอยอธิบายให้ฟังตลอดว่าพิธีมีอะไรกันบ้าง วันนี้ที่ลานกลางหมู่บ้านมีทั้งอาสนะที่นั่งสำหรับพระสงฆ์ โต๊ะมีไม้กางเขนและคัมภีร์ไบเบิลไว้สำหรับทำพิธีทางศาสนาคริสต์ และยังมีของเส้นไหว้ผีอยู่อีกโต๊ะข้างๆ กัน
นิลลี่เห็นว่ามีของสำหรับทำพิธีวันเดียวถึง 3 ศาสนา จึงอดสงสัยไม่ได้จึงถามกับพ่อหลวง จนได้รับคำตอบมาว่า ที่ดอยมอมแมมนั้นมีทั้งคนที่ยังเชื่อถือในภูตผีอยู่อย่างที่บ้านพ่อหมอ คนอีกส่วนหนึ่งนับถือศาสนาพุทธซึ่งมีวัดเล็กๆ ประจำหมู่บ้านและมีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่จำนวน 3 รูป นอกจากนั้นปัจจุบันคนส่วนใหญ่ของหมู่บ้านนับถือศาสนาคริสต์ ก็จะมีโบสถ์ตั้งอยู่กลางหมู่บ้านนั่นเอง
พอถึงเวลาพิธีนิลลี่ก็เห็นพระสงฆ์จำนวน 9 รูปมาร่วมในพิธี เนื่องจากเป็นพิธีสำคัญของหมู่บ้านพ่อหลวงจึงได้นิมนต์พระจากหมู่บ้านอื่นมาด้วยให้ครบ 9 รูป
พอทุกคนมาพร้อมหน้า ลูกชายของพ่อหลวง ซึ่งอายุใกล้เคียงกับดร.นิลลี่ ตัวสูง รูปร่างสันทัดมีกล้ามเนื้อหนาแน่น งานดีของหมู่บ้าน ก็ทำหน้าที่เป็นพิธีกรแทนพ่อหลวง โดยเริ่มต้นด้วยการเชิญพ่อหมอเป็นผู้ประกอบพิธีเลี้ยงผี
โดยพ่อหลวง พ่อหมอ และผู้ช่วย นำข้าวอาหาร ไปที่ต้นไม้ใหญ่และเก่าแก่ ซึ่งคือต้นไม้ประจำหมู่บ้านนั่นเอง พ่อหมอร่ายมนต์ยกมือพนมไหว้ไปที่ต้นไม้ต้นนั้น ผู้ช่วยที่ถืออาหารก็ส่งอาหารให้พ่อหมอ พ่อหมอเป่าคาถาแล้วนำไปวางที่ต้นไม้ พร้อมกับร่ายมนต์อีกครั้ง เป็นการรำลึกถึงบุญคุณของต้นไม้นั่นเอง
หลังจากนั้นลูกชายของผู้ใหญ่บ้าน ก็ประกาศให้ทุกคนมาที่หน้าอาสนะสงฆ์เพื่อประกอบพิธีทางพุทธ เป็นการสวดมนต์ รับศีลรับพร ถวายอาหารเพล และเครื่องปัจจัยไทยธรรม จนกระทั่งเสร็จพิธีสงฆ์ ก็พักเที่ยงกันก่อน
กลับมาต่อด้วยพิธีคริสต์ที่มีการสวดมนต์ตามศาสนา เป็นการประกอบพิธีครบทั้ง 3 ศาสนา ต่อด้วยพิธีสำคัญที่สุดของวันนี้ นั่นคือการบวชต้นไม้ ต้นใหญ่จำนวน 100 ต้นในป่าข้างหมู่บ้าน หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านปกาเกอญอ ซึ่งเป็นชาวเขาที่ผูกพันกับป่าไม้และต้นไม้มาก ไม่ว่าจะเกิดจะตายย่อมมีพิธีเกี่ยวกับต้นไม้ทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ทำลายป่า แต่จะดูแลป่าเป็นอย่างดี
การบวชป่าคือการที่พระสงฆ์นำชาวบ้านที่เป็นชายนำผ้าจีวรพระไปผูกไว้กับต้นไม้ ชาวคริสต์ก็จะนำไม้กางเขนไม้มาผูกไว้กับต้นไม้เช่นกัน เป็นการบอกว่าต้นไม้นี้มีเจ้าของห้ามตัดเป็นอันขาด และชาวบ้านที่นับถือผี ก็จะเอาไม้สานเป็นสัญลักษณ์เพื่อไล่ผีไม่ให้มาทำลายต้นไม้
กว่าจะบวชต้นไม้ครบ 100 ต้นก็ทำกันจนเย็น วันนี้นอกจากมีการบวชต้นไม้แล้ว ชาวบ้านก็จะมีการเลี้ยงฉลองกัน ถือเป็นงานใหญ่ประจำปีของหมู่บ้านเลยทีเดียว
บ้านผู้ใหญ่บ้านล้มหมูมาหลายตัวทีเดียว มาทำอาหารหลายชนิด มีทั้งแบบดิบ แบบสุก เตรียมเหล้ายาปลาปิ้งอย่างดี เหล้าก็เป็นเหล้าต้มแบบชาวบ้านพื้นเมือง ที่ต้มใส่หม้อแล้วใช้หลอดมาดูดจากหม้อต้มร่วมกัน
คืนนั้นหมอนิลลี่ก็เข้าร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยโดยมีลูกชายพ่อหลวงคอยดูแลเพราะว่าตุ๊ดตู่ถูกตาม กลับบ้านไปแล้วนั่นเอง ซึ่งก่อนกลับบ้านตุ๊ดตู่ก็ได้บอกกับ ลูกผู้ใหญ่บ้านว่า
"พี่ณัฐ พี่ณัฐ ฝากดูแลพี่หมอด้วยนะ ต้องกลับบ้านแล้วอ่ะ แม่มาตามอยู่ตรงทางเข้าลานแล้ว เฮ้อจะอยู่ต่อกับมูมู่ก็ไม่ได้"
"ได้ได้ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่ดูแลหมอให้แกเอง ไอ้ตุ๊ดตู่ รีบกลับบ้านไปเหอะ เดี๋ยวถูกหวดที่ก้นหรอก"
"ไปแล้ว พี่พี่ทั้ง 2 เจอกันพรุ่งนี้นะ"
พอเสียงตุ๊ดตู่พูดจบ พี่ณัฐก็ส่งยิ้มให้ตุ๊ดตู่แล้วก็หันมาทางหมอนิลลี่
"สวัสดีครับคุณหมอนิลลี่ ผมลูกชายพ่อหลวง ชื่อจริง ณัฐพล ชื่อเล่นว่า ณัฐ ครับ จริงๆ ผมจบทางด้านเกษตรมาจากมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ กลับบ้านมาเพื่อจะมาพัฒนาการแปรผลผลิตทางการเกษตร ตามแบบปกาเกอญอ เพื่อส่งขายหารายได้ให้หมู่บ้านครับ"
"อ่อ คะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
"คุณหมอลองอาหารบ้านๆ หน่อยไหมครับ พวกของดิบ กินได้ไหม หรืออยากลองเหล้าต้มของชนเผ่าเรา"
"หมูดิบหมอขอบายนะคะ แต่หมูสุกยินดีคะ ส่วนเหล้าต้มขอแค่ลองชิมพอ"
"ไม่ทราบว่าคุณหมอ จบที่ไหน และชำนาญสาขาไหนหรือครับ แล้วทำไมถึงมาอยู่กลางป่าแบบนี้"
หมอนิลลี่พอโดนถามแบบนี้เริ่มเครียด ด้วยว่าไม่อยากให้ทุกคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนก่อนที่จะหลงเข้ามาให้หมู่บ้านดอยมอมแมมแห่งนี้ จะเลี่ยงตอบก็เสียมารยาทจึงตอบแบบไม่ครบทุกเรื่องไปว่า
"จบหมอมาจากอเมริกาคะ มีความชำนาญทางห้องฉุกเฉินเป็นพิเศษ และอยากออกมาทำงานชุมชนก็เลยลาออกจากงานแล้วเข้าป่ามาคะ"
"ได้ข่าวว่าคุณหมอมาอยู่ที่นี่ได้ 1 เดือนแล้ว พร้อมเจ้าหุ่นยนต์หน้าตาประหลาดที่นั่งข้างๆ นี่ พอดีช่วง 1 เดือนนี้ ผมไปอบรมการเกษตรเพิ่มเติมในจังหวัดถึงไม่ได้เจอกันเลย ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะครับ หากคุณหมอต้องการอะไรเพิ่มเติม หรือขาดเหลือ หรือต้องการความช่วยเหลืออะไรแจ้งผมได้ครับ ผมอยู่ที่หมู่บ้านตลอดเวลา"
"ขอบคุณมากๆ เลยคะ"
คืนนั้นณัฐนั่งดูแลหมอนิลลี่ตลอด จนกระทั่งหมอนิลลี่ง่วงขอลากลับบ้าน ณัฐก็เดินมาส่งถึงบ้านริมน้ำเลยทีเดียว ก่อนกลับก็ยังล่ำลาว่า
"ผมกลับก่อนนะครับ ฝันดีครับ"
"เช่นกันคะ"
หลังจากวันนั้นณัฐกับหมอนิลลี่ก็เจอกันทุกวัน อีก 2 วันต่อมา ระหว่างที่หมอนิลลี่ มูมู่ เดินเข้ามาในหมู่บ้านช่วงกลางวัน และณัฐเห็นพอดี ก็เดินเข้ามาและกำลังจะชวนคุยอยู่นั้น มีเสียงหญิงวัยรุ่นร้องตะโกนเรียก
"นั่นใช่แม่หมอหรือเปล่าจ๊ะ"
"ใช่ค่ะ มีอะไรหรือคะ"
หญิงวัยรุ่นนั้นอายุน่าจะประมาณ 20 กว่าต้นๆ หน้าตาสะสวย ผิวพรรณขาว ตากลมโต รูปหน้าลูกไข่ หุ่นรูปร่างเอวเอส สะโพกงามทีเดียว ตอบกลับมาด้วยเสียงสั่นเครือว่า
"ช่วยมาดูพ่อหนูหน่อยจ้า แกเป็นไข้ อยู่ 2 วันตั้งแต่วันที่มีงานเลี้ยง แล้วก็หูไม่ได้ยินจ้า พาไปให้พ่อหมอดูมาเมื่อวานเป่ายาแล้วไม่ดีขึ้น มีไข้สูงกว่าเดิมอีก เลยไม่รู้จะทำยังไงจ้า"
นิลลี่ มูมู่ และณัฐ เดินตามหญิงสาวเข้ามาในห้องของชายสูงวัย นิลลี่ก็สั่งมูมู่
"มูมู่วัดไวทัลไซด์ ลูกสาวคนไข้คะ คุณพ่อมีโรคประจำตัวอะไรบ้างคะ"
"เบาหวาน ความดันจ้า"
ระหว่างนั้นมูมู่ วัดไวทัลไซด์ และส่งรายงานมาทางตา หมอนิลลี่อ่านผลการวัดแล้วก็หันมาพูดกับลูกสาวต่อ
"คุณพ่อมีไข้สูงมากนะ มีอาการอะไรบ้างตั้งแต่วันแรกคะ"
"อืม วันแรกคือเมื่อวาน หลังวันที่มีงานประจำหมู่บ้านคะ เช้ามาก็มีไข้เลย แต่รู้ตัวดี พอกลางวันมีอาเจียน ปวดหัวมาก เลยพาไปหาพ่อหมอ ให้แกเป่ายารักษาให้จ้า กลับบ้านมาไข้ก็ทรงๆ"
"เล่ามา แล้วมีอาการอื่น อะไรอีกไหมคะ"
"พอเมื่อคืน หนูเช็ดตัวให้ด้วย ไข้ก็กลับสูงกว่าเดิม เริ่มเพ้อ พอเช้ามาเหมือนเริ่มไม่รู้ตัว นอนตลอด ไม่ยอมกินข้าว เรียกก็ไม่ได้ยิน แกบอกว่าไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย"
"เป็นกี่ข้างคะ"
"ไม่แน่ใจคะ เพราะแกฟังไม่ค่อยได้ยิน เดิมแกหูดีตลอด"
หมอนิลลี่นั่งคิดสักพัก หันไปบอกมูมู่ว่า "มูมู่ช่วยหน่อย เข้าไปตรวจร่างกายโดยเฉพาะการได้ยินนะ แกยังพอจะคุยได้บ้าง แล้วกลับมารายงาน"
พอมูมู่กลับมาพร้อมรายงานประวัติตรวจร่างกายที่ตาและทำการวินิจฉัยแยกโรคให้กับดร.นิลลี่ พอหมออ่านก็หันมาซักประวัติต่อทันที
"วันงานคุณพ่อกินอะไรบ้าง มีกินของดิบๆ ไหม"
"ใช่จ้าแม่หมอ พ่อกินลาบหมูดิบๆ พร้อมกินเหล้า เมาไม่รู้เรื่องเลยจ้า"
มูมู่พอได้ประวัติครบก็ทำงานประมวลผลการวินิจฉัยโรคส่งให้กับนิลลี่ทันที
"รู้แล้ว พ่อเป็นโรคไข้หูดับ หรือโรคหมูชาวเขาคะ" นิลลี่บอกสาวน้อย
"โรคไข้หูดับ ผมเคยอ่านข่าวเจอ ไม่นึกว่าจะมาเจอในหมู่บ้านตัวเอง" เสียงลูกผู้ใหญ่บ้านพูดขึ้นมาบ้างหลังจากนั่งดูการตรวจคนไข้ของหมอทั้ง 2 มาสักพักแล้ว
"ใช่คะ โรคไข้หูดับ"
"จริงๆ จะว่าอันตรายก็อันตราย จะไม่อันตรายก็ไม่อันตราย แต่รายนี้ถือว่าอันตราย เพราะเป็นเบาหวานภูมิป้องกันโรคต่ำ จะเห็นว่าแกไข้สูงมากและเริ่มเพ้อ ไม่ค่อยรู้ตัว คุณณัฐว่างไหมคะ ช่วยพาแกกลับไปที่บ้านหมอหน่อยคะ ต้องให้น้ำเกลือยาฆ่าเชื้อทางเส้นเลือด ส่วนเรื่องหูหมอไม่รับประกันว่าจะหายหรือไม่นะคะ ต้องแล้วแต่ดวงจริงๆ" นิลลี่พูดกับทั้งณัฐและลูกสาวคนไข้
"ว่างครับ"
"หนูขอตามแม่หมอไปที่บ้านด้วยได้ไหมคะ"
"ไว้ไปช่วงเย็นหรือพรุ่งนี้ดีกว่า รอให้แกไข้ลงและอาการดีขึ้นพูดคุยได้ก่อนดีกว่า"
"ไปกลับบ้านกันมูมู่ มูมู่ช่วยแปลงร่างเป็นเปลคนไข้หน่อย ฝากคุณณัฐช่วยกันเข็นไปกับมูมู่นะคะ"
เมื่อถึงบ้านก็ช่วยกันย้ายคุณลุงเข้าห้องสังเกตอาการ "มูมู่เปิดเส้นให้น้ำเกลือนะ เจาะเลือดด้วย เอาไปตรวจกลูโคส เครียอะตินีน บียูเอ็น การทำงานของตับ อิเลคโตรไลท์ พร้อมให้ยาพารากับบลูเพ็น เช็ดตัวลดไข้ด่วนๆ เลย เอาเลือดไปเคาว์เจอร์หาเชื้อด้วย"
"ให้ผมช่วยอะไรได้บ้างไหมครับ"
"คุณช่วยเข็นและยกตัวคนไข้เหนื่อยแล้วคะ นั่งพักก่อนก็ได้ ต่อไปนี้เป็นหน้าที่ของมูมู่คะ"
"อย่าลืมให้ยาฆ่าเชื้อทางเส้นเลือดด้วย มูมู่ ลองประมวลทีซิว่าให้ตัวไหนดี"
สักครู่พอมูมู่ประมวลผลแล้วส่งให้ดร.นิลลี่อ่าน
"ตามนั้น เพนนิซิลิน เข้าเส้นเลย ไม่ต้องรอผลการเค้าล์เจอร์นะ"
สั่งยาสั่งการรักษาเสร็จพอดี ก็มีเสียงเด็กดังมา
"หวัดดีพี่หมอ วันนี้มีอะไรให้ตุ๊ดตู่ ผู้ช่วยหมอมือหนึ่งช่วยไหมครับ"
"อ้าว พี่ณัฐ วันนี้มาแย่งตำแหน่งผมหรือครับ ฮึ" พร้อมส่งค้อนวงใหญ่มาให้ลูกชายผู้ใหญ่บ้าน
"ฮา ฮา ฮา วันนี้มาช้าจัง มูมู่จัดการไปเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวรอผลตรวจทางห้องปฏิบัติการก่อนเพื่อมีอะไรให้ช่วยจ้า วันนี้เดี๋ยวสอนโรคไข้หูดับให้ฟังดีไหม"
"ดีครับ แต่ว่ามันคืออะไรอ่ะ"
"รอก่อนนะ รอให้ทำการรักษาคุณลุงก่อน"
"ผมขอเรียนกับคุณหมอด้วยคน นะครับ"
"ยินดีคะ แต่ต้องรอให้คุณลุงได้รับการรักษาและอาการคงที่ไม่อันตรายก่อนนะคะ"
แล้วมูมู่ก็กลับมาพร้อมการแปลผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการยกเว้นผลเค้าล์เจอร์เพราะต้องรออย่างน้อย 3-7 วัน เมื่อส่งผลให้หมอนิลลี่อ่านแล้ว
"หืม ลุงแกน้ำตาลขึ้นกระฉูดเลยดีนะที่ยังไม่ซีเวียร์มาก ไตกับตับโอเคร มูมู่เตรียมอินซูลินฉีดเข้าเส้นด่วนเลย"
เมื่อให้น้ำเกลือให้ยาฉุกเฉินจำเป็นเรียบร้อยแล้ว เป็นเวลาประมาณ 1 ชั่วโมง ดร.นิลลี่หันมาบอกไอ้ตุ๊ดตู่
"ช่วยเช็คไวทัลไซน์คุณลุง ให้พี่ที ตุ๊ดตู่"
"ครับผม" แล้วตุ๊ดตู่ก็เดินไปกับมูมู่ ทำการตรวจวัดไวทัลไซน์เสร็จก็เดินมารายงานพี่หมอของเขาว่า
"อุณหภูมิ 37 องศา ไม่มีไข้ครับ บีพี 140/90 ความดันสูงนิดหน่อยแต่ไม่อันตรายครับ ชีพจร 100 ต่อนาที น่าจะเกิดจากไข้ครับผม ส่วนการหายใจดูแล้วไม่หอบหายใจไม่เร็วครับ"
ดร.นิลลี่หันไปดูที่ตาของมูมู่ซึ่งขณะที่ตามตุ๊ดตู่ไปวัดไวทัลไซน์นั้น มูมู่จะบันทึกค่าต่าง ๆ ไว้ด้วย เมื่อดูแล้วเห็นว่า ตุ๊ตตู่แปลผลได้ถูกต้องก็ ปรบมือแล้วชมเชยว่า
"เดือนเดียว ฝึกได้ขนาดนี้แล้ว เก่งมาก ตุ๊ดตู่ เดี๋ยววันนี้พี่ให้กินเค้กช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น ตอนสอนโรคไข้หูดับนะ"
ระหว่างที่ณัฐนั่งฟังอยู่ด้วยนั้นก็ทำหน้าทึ่งในการสนทนาของทั้ง 2 คนแล้วพูดด้วยเสียงที่ตื่นเต้นว่า
"งั้นผมขออนุญาตมาเป็นลูกศิษย์ ของคุณหมออีกคนนะครับ ต่อไปขออนุญาตเรียกว่าแม่หมอตามคุณพ่อของผมนะ และขออนุญาตมาเรียนทุกวันกับไอ้ตุ๊ดตู่ด้วย"
"จะดีหรือคะ คุณณัฐมีงานยุ่งต้องทำทั้งวันแล้วยังจะมาเรียนศัพท์แสงทางการแพทย์ตอนเย็นอีก"
"ไม่เป็นไรครับ ผมแบ่งเวลามาเรียนได้สบาย"
"งั้นตามสะดวกคะ"
"เย้ ผมมีเพื่อนเรียนแล้ว พี่ณัฐต้องเรียกผมว่าศิษย์พี่นะ"
"ตามนั้นเลย ศิษย์พี่ตุ๊ดตู่"
"ศิษย์น้อง พี่ณัฐ"
และแล้วดร.นิลลี่ก็ได้ลูกศิษย์มาเพิ่มอีก 1 คน เมื่ออาการคนไข้ดูทรงตัวแล้ว ดร.ก็ทำตามสัญญาคือมาสอนนักเรียนทั้ง 2 ดังนี้
"โรคไข้หูดับนะ เป็นโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียชนิด สเตร็ปโตค็อกคัด จำชื่อเชื้อแค่นี้พอ โดยเชื้อนี้มักจะอยู่ในหมู ติดต่อมายังคนด้วยการที่ไปสัมผัสกับหมู หรือกินหมูดิบเข้าไป พอป่วยจะมีไข้ หลังแข็ง อาเจียน ปวดหัว แล้วก็หูไม่ได้ยิน จึงเรียกว่าไข้หูดับ หรือบางคนเรียกว่า โรคไข้หมูชาวเขา เพราะตอนพบครั้งแรก ๆ มักเกิดจากงานเลี้ยงของชาวเขา แบบนี้เลย เอาเนื้อหาแค่นี้เนอะ เข้าใจเรื่องโรคเนอะ"
"เข้าใจครับ" ลูกศิษย์ทั้งสองประสานเสียงกันตอบทีเดียว
"ตามสัญญาเนอะ ไปกินเค้กกัน แล้วก็กลับบ้านกันได้แล้วฟ้ามืดแล้ว"
"ครับ"
เย็นวันรุ่งขึ้นลูกสาวคุณลุงมาเยี่ยม เห็นอาการพ่อดีขึ้นก็ดีใจมาก สอบถามว่า
"คุณพ่อต้องอยู่ที่นี่อีกกี่วันคะ"
"ต้องให้ยาทางเส้นเลือด ต่อจนครบอาทิตย์ ถ้าอาการดีขึ้นไม่มีอะไรแทรกซ้อนก็กลับบ้านได้ค่ะ อ่อ ขอถามเพิ่มคะ รักษาเบาหวานและความดันยังไงคะ"
"รักษากับพ่อหมอคะ"
"หมอรบกวนให้มารักษากับแม่หมอด้วยได้ไหมคะ คือไม่ถึงกับเลิกรักษากับพ่อหมอ แต่กินยาทั้ง 2 ที่ประมาณนี้นะ จะได้รักษาระดับความดันกับน้ำตาลให้ได้ดีกว่านี้คะ"
"ได้คะ งั้นวันนี้ขอตัวกลับก่อนนะคะ"
พอให้ยาฆ่าเชื้อครบอาทิตย์ อาการของคุณลุงก็ดีขึ้นเป็นลำดับ แต่การได้ยินนั้นยังไม่ดีขึ้น หมอนิลลี่จึงแจ้งกับทางลูกสาวที่รับคุณลุงกลับบ้านว่า
"อาการหูดับยังไม่ดีขึ้นเลยคะ ไว้นัดมาตรวจซ้ำพร้อมกับรับยาความดันและเบาหวานนะคะ ไม่ต้องกังวล ถ้าไม่ดีขึ้นจริงๆ ก็ใส่เครื่องช่วยฟังช่วยได้คะ"
"ได้คะ ตามนั้น"
สุดท้ายเมื่อนัดมาดูอาการไปเรื่อยๆ จนครบ 6 เดือนอาการหูดับของคุณลุงก็ยังไม่ดีขึ้น หมอนิลลี่ก็หันไปสั่งมูมู่ว่า
"มูมู่ เดี๋ยวช่วยวัดระดับการได้ยินให้ด้วย ชั้นจะประดิษฐ์เครื่องช่วยฟังให้คุณลุง" แล้วหันมาบอกสาวน้อยว่า          "มารับอาทิตย์หน้านะคะ"
แล้วนิลลี่ก็ทำเครื่องช่วยฟังให้คุณลุงตามนัดภายในหนึ่งอาทิตย์ เมื่อคุณลุงได้ยินดีขึ้นก็ขอบอกขอบใจเป็นการใหญ่ แล้วชวนไปกินข้าวที่บ้าน หมอนิลลี่รีบแซวว่า
"กินลาบหมูดิบกันนะลุง"
"ไม่เอาแล้วหมอ เข็ด นี่หูไม่ได้ยินเลย ดีที่ไม่ตาย มามาเย็นนี้มากินข้าวที่บ้านเดี๋ยวล้มหมูเลี้ยง"
"ยินดีมากเลยคะ ขอพาลูกศิษย์ทั้ง 2 ที่ช่วยดูแลคุณลุงไปด้วยนะคะ"
"เย้ศิษย์น้องเราได้ไปด้วยแหละ" เสียงตุ๊ดตู่หันมาบอกณัฐ
"หวังว่าคงไม่รบกวนนะครับ คุณลุง"
"เชิญไอ้หลาน มาเลย ล้มหมูทั้งตัวกินแค่นี้กินไม่หมดหรอก"
สุดท้ายแล้วหมอนิลลี่ก็ดีใจที่เปลี่ยนนิสัยการกินของคุณลุงได้ อย่างน้อยเริ่มต้นที่ 1 คนก่อนก็ยังดี เมื่อทุกคนเข้าใจก็จะได้หันมาเลิกแบบคุณลุง


## ตอนที่ 4 ไม่คิดว่าจะทำได้

ตอนนี้พอเริ่มสนิทกับคุณณัฐลูกชายผู้ใหญ่บ้านมากขึ้น ณัฐเองก็พาหมอนิลลี่ดูนั่นดูนี่ในหมู่บ้านดอยมอมแมมตลอด ทำให้เหมือนได้ออกเยี่ยมชาวบ้านทุกวัน วันนี้ก็เช่นกันณัฐพาเดินดูเรื่องของไร่หมุนเวียน
"คนพื้นราบมักเรียกการทำไร่หมุนเวียนว่า ทำไร่เลื่อนลอยครับ ซึ่งมันไม่ใช่ความจริงเลย" ณัฐเริ่มอธิบาย
"อ้าวผิดจากความเป็นจริงยังไง ก็มันเป็นการทำไร่แล้วย้ายที่ไปเรื่อย ๆ พอที่ไม่พอก็ตัดต้นไม้ในป่าแล้วทำไร่ไปเรื่อยๆ ไม่ใช่หรือคะ มันก็เป็นการทำลายป่าไง ทำพูดให้ชาวบ้านดูดีไปได้" ดร.นิลลี่ ตอบกลับ
"มันไม่ใช่อย่างที่แม่หมอคิดเลยครับ หมอพอจะเดินขึ้นเขาไกลๆ ไหวไหม ผมจะพาไปดูของจริงแล้วหมอจะเข้าใจมากขึ้น"
"อย่าดูถูกไปเห็นตัวอ้วนๆ ป้อมๆ นี่ก็เดินในป่าได้อยู่"
"งั้น ไปกันเลยครับ แล้วเดี๋ยวผมจะค่อยๆ อธิบายไปเรื่อยๆ"
หมอนิลลี่ มูมู่และณัฐ เดินไปตามทางเดินของหมู่บ้านอ้อมไปด้านหลังของหมู่บ้านที่ทางเดินลัดเลาะเข้าไปในพื้นที่เกษตรของหมู่บ้าน โดยแปลงแรกที่ทั้ง 3 ไปยืนหยุดอยู่นั้นจะเห็นว่าเป็นพืชผักที่รอการเก็บเกี่ยว มีเสียงอธิบายออกมาว่า
"ถึงแล้วครับ แปลงแรก ต้องบอกก่อนว่าที่หมู่บ้านเรานั้นทำการปลูกพืชแบบผสมในหนึ่งแปลงจะมีพืชที่กินได้อยู่หลายอย่าง และไม่มีใครเป็นเจ้าของพื้นที่ ทุกที่เป็นแปลงส่วนกลาง อย่างแปลงนี้จะเห็นว่ามีข้าว หัวมัน ถั่ว และเผือกอยู่ปนกัน โดยแต่ละบ้านจะเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้เป็นของตัวเอง เราทำการเกษตรแบบไม่ต้องพึ่งสารเคมีใดใด ทุกอย่างมาจากธรรมชาติ เดี๋ยวจะค่อยๆ อธิบายไปเรื่อยๆ"
"นั่นอะไรคะ" ดร.นิลลี่ชี้ไปที่บริเวณกลางแปลงเพาะปลูกเห็นว่ามีเสาไม้ ปักอยู่และมีไม้สานๆ คล้ายกับที่เห็นเมื่อวันที่ทำการบวชป่า และเห็นเหมือนมีห่อข้าวที่ห่อด้วยใบตองด้วย
"อันนั้นเป็นการทำพิธีบอกผีก่อนทำการเพาะปลูกครับ เราจะเชิญพ่อหมอมาทำพิธีแล้วจึงจะปลูกพืช เราเชื่อว่าถ้าไม่บอกผีก่อน ผีจะมากินพืชผลไปหมด จะไม่เหลือไว้ให้เก็บเกี่ยว"
"อ่อ เข้าใจแล้ว"
"งั้นเดี๋ยวเราเดินต่อไปที่แปลงต่อไปกันเลยครับ"
เดินต่อมาที่แปลงใกล้เคียง ก็จะเป็นว่าเป็นที่ดินเปล่าที่หญ้าเริ่มมาปกคลุม แล้วก็ได้ยินเสียง คุณณัฐอธิบายต่อมาว่า
"เมื่อเราเก็บเกี่ยวพืชผลต่างๆ เสร็จแล้วก็จะเกลี่ยพื้นที่ให้เป็นที่โล่งๆ แล้วปล่อยให้หญ้าหรือพืชต่างๆ ขึ้นมาคลุมดินไว้ แล้วปล่อยไว้อย่างนี้ไปเรื่อยๆ ไปต่อที่แปลงต่อไปกันครับ"
มาที่แปลงที่สามจะเห็นว่าจากหญ้าที่เห็นเมื่อแปลงที่แล้วก็จะมีต้นไม้ที่ทรงพุ่มและพืชตระกูลถั่วเริ่มแผ่ในพื้นที่มากขึ้น
"แล้วเราก็จะปล่อยให้มีพืชตระกูลถั่วและพืชไม้พุ่มเจริญเติบโตพื้นที่ ซึ่งใช้เวลา 2-3 ปี หลังจากเก็บเกี่ยวก็จะกระจายปกคลุมเต็ม อย่างแปลงนี้ก็ประมาณ 3 ปีได้ คุณหมอรู้ไหมว่าพืชพวกนี้มีประโยชน์อย่างไร"
"เห็นรกๆ แบบนี้มันมีประโยชน์ด้วยหรือคะ"
"มีสิครับ นี่ไงที่ผมถึงได้บอกว่าคนพื้นราบนั้นไม่เข้าใจการปลูกพืชของพวกเรา พืชพวกนี้เมื่อตายลงจะเป็นตัวเพิ่มสารอาหารให้ดินเพื่อพร้อมที่จะทำการเพาะปลูกต่อไปนั่นเอง"
"เข้าใจแล้ว คุณถึงบอกว่าการเพาะปลูกของชาวบ้านที่นี่ไม่ต้องพึ่งสารเคมีใช้วิธีนี้นี่เอง แต่มันต้องใช้เวลา 2-3 ปีทีเดียว"
"ฮา ฮา ฮา ใครบอก ยังมีต่ออีกครับไปเราเดินไปต่ออีกแปลงกัน"
มาถึงแปลงต่อมาจะเห็นว่ามีไม้ยืนต้นต้นน้อยๆ โตอยู่ในแปลงบางส่วน
"แม่หมอจะเห็นว่าแปลงนี้เริ่มมีไม้ยืนต้นโตขึ้นมาปกคลุม อันนี้เราจะปล่อยแบบนี้จนครบ 7 ปี ไม้ยืนต้นพวกนี้ก็จะช่วยรักษาหน้าดินไม่ให้เสื่อม ส่วนใหญ่ก็จะเป็นไม้ยืนต้นที่อายุไม่ยืน พอถึงเวลา 7 ปีเราก็มาไถ่หว่านทำการเพาะปลูกต่อไป แต่ถ้าแปลงไหนมีต้นไม้ยืนต้นที่มีอายุเป็นไม้มีค่าก็จะปล่อยไว้อย่างนั้นไม่ทำลายมันครับ"
"โอ้โฮ ต้องรอถึง 7 ปีกว่าจะวนมาทำไร่ที่เดิมได้ มิน่าในตอนแรกต้องหาที่แล้วเปลี่ยนไปเรื่อยๆ คนที่ไม่เข้าใจก็คิดว่าเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่วนกลับมา"
"ใช่แล้วครับ เราถึงเรียกว่าไร่หมุนเวียน ไม่ใช่ไร่เลื่อนลอยอย่างที่คนพื้นราบคิด ดังนั้นเราต้องการที่ดินอย่างน้อย 7 แปลงเพื่อใช้ในการหมุนเวียนในการเพาะปลูกแบบการเกษตรของหมู่บ้านเราครับ"
"เข้าใจแล้วคะ"
"ส่วนแปลงไหนที่มีไม้ยืนต้นมีค่า อย่างไม้สัก ไม้ประดู่ เราก็จะปล่อยพื้นที่นั้นเป็นป่า คืนพื้นที่ให้ป่ากับมาอุดมสมบูรณ์ต่อไป คุณลองมองไปรอบแปลงเกษตรดูสิครับ"
ดร.นิลลี่มองไปรอบๆ เห็นว่ามีป่าไม้เบญจพรรณอยู่รายล้อมดูร่มเย็นอุดมสมบูรณ์ แล้วเสียงของณัฐก็พูดขึ้นมาว่า
"พวกเราเป็นลูกของป่า เกิด แก่ เจ็บ ตาย ก็ผูกพันอยู่กับป่า แล้วเราจะทำลายป่าทำไมกัน"
"จริงๆ สิ่งที่หมอรู้มานั่นผิดจากความเป็นจริงอย่างมากเลย"
"ผมว่าเริ่มจะเย็นแล้ว เรากลับไปที่บ้านคุณหมอกันดีกว่าไหมครับ เดี๋ยวศิษย์พี่กลับจากโรงเรียนแล้วไม่เจอใครจะโวยวายเอาครับ"
แล้วทั้ง 3 คนก็ค่อยๆ เดินกลับมาในหมู่บ้านโดยใช้เส้นทางอีกทาง ทำให้ดร.นิลลี่รู้ว่าเส้นทางในหมู่บ้านนั้นทำเป็นวงกลม มาบรรจบที่หน้าหมู่บ้าน และเห็นพื้นที่ทำการเกษตรของหมู่บ้านว่ากว้างใหญ่เพียงใด
พอเดินเข้ามาในหมู่บ้านและกำลังจะเดินออกจากหมู่บ้านเพื่อกลับไปที่บ้านริมน้ำของหมอนิลลี่นั้น พลันก็มีเสียงผู้ชายวัยหนุ่มตะโกนออกมาจากบ้านหลังหนึ่ง
"แม่หมอช่วยเมียผมด้วย"
"เกิดอะไรขึ้นหรือคะ ค่อยๆบอกนะ"
ชายคนดังกล่าว ตอบด้วยเสียงตะกรุกตะกรักเพราะกำลังตกใจและกังวลกับอาการของภรรยา "เมียผมกำลังจะคลอดครับ หมอตำแยมาหลายชั่วโมงแล้วยังไม่มีทีท่าว่าลูกผมจะคลอดเลย เมียผมก็ร้องและเบ่งจนจะเป็นหมดลมแล้ว ผมจนปัญญา ก็เลยมาดักรอเรียกแม่หมอนี่แหละครับ"
เมื่อได้ยินดังนั้นทั้ง 3 คน คือ คุณณัฐ แม่หมอนิลลี่กับมูมู่ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องที่กำลังทำคลอดอยู่ พอเข้าไปในห้องยังไม่ทันจะเดินเข้าไปที่ตัวคนไข้ก็ได้ยินเสียงว่า
"ไอ้เมี่ยง แกพาใครเข้ามา พาออกไปข้ากำลังทำคลอดให้เมียกับลูกแกอยู่" ที่แท้หมอตำแยซึ่งเป็นหญิงชราตัวผอมเกร็ง หน้าตาเหมือนแม่มด ทำเสียงดุมานั่นเอง
"แต่แม่หมอมันนานแล้วนะ เกือบจะค่อนวันแล้วลูกชั้นก็ยังไม่ออกมาสักที แล้วดูอีพิมพ์สิมันจะหมดแรงแล้ว แม่หมอพรให้แม่หมอต่างถิ่นเข้าไปดูเถอะ เผื่อจะช่วยเหลืออะไรกันได้"
"ให้ชั้นเข้าไปช่วยเถอะนะ แม่หมอพร"
"ออกไปชั้นบอกให้ออกไปไง"
"แม่หมอพร ถือว่าผมขอร้องเถอะนะ ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะเสียทั้งแม่ทั้งลูกเลยนะ ผมลูกผู้ใหญ่บ้านเอาหัวผมและหัวพ่อผมเป็นประกันเลย อ้าว" เสียงคุณณัฐช่วยไหว้วานอีกคน
"เข้ามาก็ได้ แต่ข้าไม่ช่วยทำคลอดแล้ว แล้วคราวหน้าเมียเอ็งท้องอีกไม่ต้องมาตามข้านะเว้ย"
พูดจบแม่หมอพรก็เดินสะบัดก้นออกจากบ้านหลังนั้นไปแบบไม่หันกลับมาอีกเลย
"มูมู่ แอบโดมินอนเอ็กแซมหน่อย"
ระหว่างที่มูมู่เข้าไปตรวจท้องของหญิงสาวนั้น ดร.นิลลี่ก็ซักถามประวัติเพิ่มเติม
"ท้องที่เท่าไหร่แล้วคะ"
"ท้องแรกเลยครับหมอ"
"เริ่มปวดท้องนานเท่าไหร่ มีอะไรไหลออกมาจากช่องคลอดไหม"
"ปวดตั้งแต่ย่ำรุ่งแล้ว มีน้ำเหมือนฉี่ไหลออกมาด้วยครับ"
มูมู่ได้บันทึกประวัติระหว่างทำการตรวจท้องไปด้วย เดินกลับมาพร้อมการประมวลผลให้ดร.นิลลี่อ่าน แล้ว นิลลี่ก็พูดว่า
"ดูท่าทางซีเรียสแล้ว มูมู่อัลตราซาวด์ เช็คฮาร์ดเรทเด็กด่วนๆ"
"อะไรซีเรียส คืออะไร แม่หมออะไรไม่เข้าใจเลย บอกผมหน่อยผมห่วงเมียกับลูกผม"
"คืออย่างนี้นะคะ หมอยังไม่แน่ใจว่าเมียคุณท้องลูกแฝดรึเปล่านอกจากนั้นเด็กยังเอาก้นลง เลยทำให้คลอดไม่ได้สักทีคะ และตอนนี้ที่สำคัญคือเด็กสองคนกำลังอยู่ในอันตรายเพราะเจ็บท้องมานานและมีน้ำคร่ำไหลออกมาแล้ว"
"ตอนนี้ต้องรอผลการตรวจจากมูมู่เพิ่มเติมแล้วค่อยตัดสินใจต่อไปคะ"
แล้วมูมู่ก็เดินกลับมาพร้อมผลสรุปที่ดวงตาส่งให้ดร.นิลลี่อ่าน เมื่ออ่านเสร็จแม่หมอก็รีบบอกว่า
"มูมู่เคสด่วนมาก แปลงร่างเป็นเครื่องบินพาคนไข้ไปที่บ้านด่วน แล้วจัดแจงจัดห้องผ่าตัดเตรียมซีซ่า เดี๋ยวชั้นไปถึงจะได้ทำการผ่าตัดกันเลย" แล้วหมอก็หันมาบอกกับสามีของคนไข้ว่า
"ภาวะฉุกเฉินต้องรีบทำการผ่าท้องคลอดเอาเด็กทั้ง 2 ออกทันที เพราะว่าหัวใจของเด็กทั้ง 2 คนเริ่มทำงานช้า ถ้าทิ้งไว้เด็กจะเสียชีวิตได้ ขออนุญาตบอกแค่นี้ก่อน ต้องรีบกลับไปที่บ้านทำการผ่าท้องคลอดคะ อ้อ เดี๋ยวอีกสัก 1 ชั่วโมงค่อยตามไปก็ได้คะ"
"รีบวิ่งกันเถอะคะ คุณณัฐเดี๋ยวไม่ทัน ชั้นต้องการลูกมือ"
แล้วทั้งสองคนก็ออกวิ่งไปที่บ้านของหมอนิลลี่ทันที เมื่อมาถึงบ้าน เจ้าตุ๊ดตู่ทำหน้าหงิกนั่งรออยู่ก่อนแล้วพร้อมส่งเสียงว่า
"หนีไปเที่ยวไหนกันมา ลืมผมกันหรือไง"
"อย่าพึ่งงอน พี่มีเคสด่วนเดี๋ยวเสร็จเคสค่อยคุยกันนะ ตุ๊ดตู่วันนี้ต้องรอนอกห้องผ่าตัดนะ เดี๋ยวเสร็จแล้วค่อยมาช่วยตอนหลัง"
"เข้าใจแล้วครับ เห็นมูมู่บินกลับมาพร้อมผู้หญิงท้อง รีบพาเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว ไม่กวนก็ได้"
แล้วคุณณัฐกับดร.นิลลี่ก็หายตัวเข้าไปในห้องผ่าตัดทันที เมื่อถึงห้องผ่าตัด ทั้ง 2 คนรีบเปลี่ยนชุดสำหรับเข้าผ่าตัดคนไข้ แล้วดร.นิลลี่ก็พูดว่า
"มูมู่วางยาสลบ และกลับมาผ่าตัดซีซ่านะ เดี๋ยวชั้นเอาตัวเด็กออกมาเอง ส่วนคุณณัฐคุณต้องช่วยชั้นดูแลเด็ก เพราะมี 2 คน แล้วมูมู่ผ่าเสร็จต้องทำการเย็บปิดแผลเพราะฉะนั้น เราต้องดูเด็กอย่างด่วน เพราะถ้าช้าไปนิดเดียวเด็กอาจจะแย่ได้"
"มูมู่ดูไวทัลไซน์ด้วย"
"มูมู่เปิดเจอเด็กแล้ว เดี๋ยวชั้นตัดสายรกเอาเด็กออกเอง"
"อุแว้ อุแว้" เสียงเด็กคนแรกร้องหลังจากถูกหมอจับออกมาและตบที่ตัวเบา
"ทวินเอ แอบก่าร์สะกอร์ 9 เต็ม 10 คุณณัฐฝากชั่งน้ำหนักเด็กหน่อยคะ"
"อ้าวแล้ว ทวินบี ไซยาโนสิส ยังไม่ร้องเลย มูมู่" ดร.นิลลี่ตบและกระตุ้นการร้องพร้อมทำให้เด็กอุ่นต่อไปสักพักก็ได้ยินเสียง "อุแว้ อุแว้"
"โล่งอก รอดทั้งคู่ ทวินบี แอบก่าร์สะกอร์ 7 เต็ม 10"
ขณะนั้นณัฐก็เดินมาจะอุ้มเด็กไปดูแลต่อ แต่ดร.นิลลี่บอกว่า
"เด็กคนนี้ต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด เดี๋ยวชั้นจัดการเองคะ ช่วยอุ้มเด็กทวินเอ เดินมาพร้อมชั้น เด็กทั้ง 2 ต้องอยู่ตู้อบคะ"
"มูมู่เสร็จตามมาที่ห้องดูอาการนะ ต้องมาตรวจร่างกายและบันทึกประวัติของเด็กทั้ง 2 ต่ออีก"
อีกไม่ถึง 15 นาที มูมู่ก็เข้ามาที่ตู้ของเด็กทั้ง 2 คน
"มูมู่ตรวจเด็กทั้ง 2 อย่างละเอียด ตรวจกลูโคส บันทึกด้วยน้ำหนัก ทวินเอ 2850 กรัมนะ ทวินบี 2440 กรัม มีไซยาโนสิส"
มูมู่ทำการตรวจร่างกายเสร็จรายงานให้หมอนิลลี่ดู
"ดีมากเด็กปลอดภัยแล้ว แต่ต้องระวังค่าระดับกลูโคส และการหายใจ ดูว่ามีตัวเหลืองไหม"
"พี่หมอว่างแล้วเนอะ วันนี้ได้ยินภาษาที่ไม่เข้าใจเยอะแยะเลย มาสอนผมนะ" เสียงตุ๊ดตู่นั่นเอง
ดร.นิลลี่มัวแต่ห่วงเด็กแฝดทั้ง 2 คนลืมเจ้าตุ๊ดตู่เสียสนิทเลย ตอบกลับไปว่า
"ขอเวลาอีกแป๊ปนะ ให้พี่หมอแน่ใจว่าน้องทั้ง 2 คนปลอดภัยก่อน ไว้เรียนพรุ่งนี้ดีไหม วันนี้พี่ต้องดูน้อง ตุ๊ดตู่กับคุณณัฐกลับบ้านก่อนดีกว่า"
"ได้ครับ" เสียงทั้ง 2 คนตอบอย่างพร้อมเพียงกัน
และหมอนิลลี่ก็ไม่ลืมเดินออกมาหน้าห้องผ่าตัดเพื่อบอกอาการต่างๆให้กับพ่อของเด็กๆ ฟังซึ่งชายหนุ่มมานั่งรอตั้งแต่เริ่มผ่าตัดแล้ว
"ตอนนี้ลูกและภรรยาคุณปลอดภัยแล้ว แต่เด็กทั้ง 2 ต้องอยู่ในตู้อบ ส่วนภรรยาคุณยังฟื้นไม่เต็มที่ ดังนั้นวันนี้คุณยังเข้าเยี่ยมไม่ได้ ให้มาใหม่พรุ่งนี้เย็นๆ หมอรับปากว่าจะดูแลทั้ง 3 คนเป็นอย่างดีคะ"
แล้วชายหนุ่มก็เดินอย่างโล่งอกกลับบ้านไป
คืนนั้นดร.นิลลี่กับมูมู่ไม่ได้นอนกันทั้งคืนเพราะต้องนั่งดูแลเด็กฝาแฝดทั้ง 2 พร้อมแม่ของเด็กที่หลังผ่าตัดนั้นก็ฟื้นจากยาสลบค่อนข้างช้า นอกจากนั้นหลังจากฟื้นแล้วสาวน้อยยังมีอาการปวดแผลตลอดอีกด้วย
พอถึงเย็นวันรุ่งขึ้นพ่อของเด็กแฝดก็มาเยี่ยมลูกๆ และภรรยาของเขา หอบหิ้วผลไม้มาหอบใหญ่เพื่อฝากดร.นิลลี่
"แม่หมอ ลูกกับเมียผมเป็นยังไงบ้าง"
"ปลอดภัยแล้วคะ ลูกคุณทั้ง 2 ต้องอยู่ตู้อบอีก 2-3 วันถ้าไม่มีอะไรก็กลับบ้านได้คะ ส่วนภรรยาคุณถ้าพรุ่งนี้ลุกเดินได้แผลดี ก็กลับบ้านได้เลยคะ วันนี้เข้าไปดูหน้าเด็กและพูดคุยกันกับภรรยาได้เลยคะ"
เมื่อชายหนุ่มเดินเข้าไปที่ตู้อบเด็กเมื่อเห็นเด็กแฝดทั้ง 2 เป็นแฝดชาย ก็น้ำตาไหล พูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือว่า
"พ่อดีใจเหลือเกินเลย ที่เอ็งทั้ง 2 รอดออกมาลืมตาดูโลกได้" แล้วก็หันมาทางแม่หมอนิลลี่อีกครั้ง
"ผมดีใจจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้วครับ ขอบคุณแม่หมอมากๆ เลยครับ ถ้าไม่มีแม่หมอไม่รู้ว่าเมียผมลูกผมจะเป็นยังไงบ้าง"
"เป็นหน้าที่ของหมอคะ ไม่ได้ทำอะไรเหนือบ่ากว่าแรงเลยคะ" แล้วดร.นิลลี่ก็พาเขาเข้าไปหาภรรยาของเขาที่ห้องพักฟื้น เมื่อเขาเห็นภรรยา เขาก็รีบเดินเข้าไปกอดหอมแก้ม แล้วพูดว่า
"ขอบใจเอ็งมากเลย เมียที่รัก เราได้ลูกชายแฝด โครตน่ารักถึง 2 คน เราเลี้ยงเขาให้ดีดี เนอะจะได้เก่งเหมือนแม่หมอ" แล้วทั้ง 2 ก็หันมาทางหมอนิลลี่ แล้วไหว้ขอบคุณอีกครั้ง
"อยู่กันตามสบายนะคะ หมอไม่กวนแล้ว จะกลับเมื่อไหร่ก็ได้นะคะ ไม่ต้องเกรงใจ" แล้วหมอก็เดินออกมาจากห้องพักฟื้น ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูห้องก็มีเสียงใสใสส่งมาว่า
"พี่พี่ ผมกับศิษย์น้องณัฐ พร้อมแล้ว พี่ว่างยังสอนหน่อย สอนหน่อยนะ"
"ใจร้อนจริง พ่อกามนิตหนุ่ม มาเดินตามมา"
"อ้าววันนี้จะสอนศัพท์ง่าย ๆ ทางสูติศาสตร์นะ เอาแค่ 3-4 คำพอก่อนเนอะ คราวหลังจะได้ช่วยพี่ได้"
พูดกับตุ๊ดตู่เสร็จก็หันมาทางคุณณัฐ "เมื่อวานต้องขอบคุณคุณณัฐมากๆ ถ้าไม่มีคุณเด็กแฝดนั่นคงแย่เหมือนกัน"
"ไม่เป็นไรครับ มาเรียนกันเถอะ"
"อ้าวเริ่มได้ศัพท์คำแรก ซีซ่า คือ การผ่าตัดทำคลอดนะ แอบก่าร์สะกอร์ คือ การตรวจเด็กแรกเกิดว่ามีอาการผิดปกติไหม ไว้เดี๋ยววันหลังจะสอนวิธีตรวจ วันนี้เอาแค่รู้ความหมายก่อนนะ ทวิน คือ เด็กฝาแฝด เราจะเรียกเด็กที่ออกมาก่อนว่า ทวินเอ ส่วนคนต่อมาก็ ทวินบี เข้าใจไหมคะ"
"เข้าใจครับ ซีซ่า ผ่าท้องคลอด กิ้งก่าคือ การตรวจเด็กแรกเกิด"
"ศิษย์พี่ครับ กิ้งก่าเกี่ยวอะไรกับเด็กแรกเกิดครับ มันแอบก่าร์เปล่าครับ" เสียงณัฐล้อเลียนตุ๊ดตู่
"เอ่อ.... ไอ้ศิษย์น้องแก กล้าล้อเลียนพี่หรือ" พร้อมสะบัดหน้าใส่
"ฮา ฮา ฮา" เสียงหัวเราะของทั้ง 3 คน
"อ้าวศัพท์คำสุดท้ายของวันนี้คือ ไซยาโนสิส คือภาวะที่เด็กตัวเขียวแสดงว่าการหายใจไม่ดี จำได้แล้วเนอะ อ้าวไปกินขนมกันแล้วแยกย้ายกลับบ้าน วันนี้ขอแค่นี้นะ พี่ไม่ได้นอนทั้งคืนขอไปพักก่อน"
แล้วทั้ง 3 คนก็ไปรับประทานขนมว่างกันแล้วก็แยกย้ายกันไป ก่อนนอนคืนนั้นดร.นิลลี่คิดในใจไม่คิดว่าจะทำได้การช่วยชีวิตคนพร้อมกันทั้ง 3 คนในสถานที่ที่ไม่ใช่โรงพยาบาล แล้วก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อย


## ตอนที่ 5 คนละไม้คนละมือ

ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมของเด็กๆ เด็กๆ ก็จะวิ่งเล่นกันเต็มหมู่บ้านไปหมด ส่วนเจ้าตุ๊ดตู่กับศิษย์น้องณัฐก็ตัวติดกันอย่างกับฝาแฝด มาเดินตามหมอนิลลี่กับมูมู่ตลอดทั้งวัน ทำให้ทั้ง 2 ได้ความรู้เรื่องศัพท์ทางการแพทย์ การตรวจร่างกายง่ายๆ และการปฐมพยาบาลบางอย่างติดตัวไปเยอะทีเดียว
"พี่หมอ วันนี้เราไปเดินเล่นในป่ากันไหม เดี๋ยวผมพาไปที่ซ่อนกรุสมบัติโบราณเอาไหม" ตุ๊ดตู่เดินมาชวนไปเที่ยวเล่น หลังจากที่คงจะเบื่อกับการเรียนรู้เรื่องทางการแพทย์ มิวายยังส่งเสียงไปหาคุณณัฐ
"ศิษย์น้องเราไปด้วยกันไหม"
"ไปกันเถอะครับ หมอ ไม่ไกลหรอกเดินสักกิโลเอง หรือจะซ้อนรถเครื่องกันไป"
"เดินไปดีกว่าคะ ไปก็ไป"
แล้วทั้ง 4 ก็เดินไปทางไร่หมุนเวียนและมันจะมีถนนเล็กๆ แยกออกไปเข้าไปในป่า ซึ่งมีทางเดินเล็กๆ เห็นชัดเจน เมื่อเดินไปเรื่อยๆ ก็พบว่าที่นี่ยังคงมีความสมบูรณ์ของต้นไม้ต้นใหญ่อยู่มาก ไม่เหมือนกับที่เคยรู้มาเลยว่าชาวเขาชอบตัดไม้ทำลายป่า เดินไปได้สักพัก ดร.นิลลี่ก็หยุดที่ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่ง พร้อมชี้ไปที่ต้นไม้และพูดว่า
"นี่อะไรอ่ะ ตุ๊ดตู่" ที่ต้นไม้นั้นมีกระบอกไม้ไผ่ มีห่ออะไรอยู่ในนั้นผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่
"ศิษย์พี่ตอบไม่ได้หรอก เดี๋ยวผมอธิบายให้ฟังเองครับ เขาเรียกว่าต้นสะดือ เวลาเด็กคลอดใหม่ๆ จะตัดสายสะดือแล้วห่อใส่กระบอกไม้ไผ่แล้วมาผูกเพื่อฝากไว้กับต้นไม้ เพื่อให้ต้นไม้ดูแลครับ"
"อ๋ออย่างนี้นี่เอง"
"ผมถึงบอกไงว่าคนที่นี่ผูกพันกับต้นไม้มาก ไม่มีทางที่พวกเราจะทำลายป่าง่ายๆ หรอก"
"แต่คนข้างล่างเขาไม่ได้คิดแบบนั้น เขาบอกว่าพวกชาวเขาชอบทำลายป่า แต่ตอนนี้เชื่อแล้วคะว่าชาวเขารักษ์ป่า"
ระหว่างเดินเข้าป่าไปนั้นถึงแม้ว่าจะเป็นเวลาสายแล้วแต่ก็ยังคงเย็นสบาย ร่มรื่นไปด้วยทิวไม้ต่างๆ เมื่อมาถึงป่าที่เป็นพงหญ้าสูง ตุ๊ดตู่ก็มุดพงไม้เข้าไป แล้วส่งเสียงก่อนที่จะเดินเข้าไปว่า
"รอตรงนี้ก่อนฮะ ไม่แน่ใจตำแหน่งขอเดินไปหากรุสมบัติแป๊ป"
"คุณณัฐรู้ไหมไอ้กรุสมบัติที่ตุ๊ดตู่ พูดถึงนี่เป็นยังไง อยู่ตรงไหน"
"รู้ครับ แต่รอไปเห็นด้วยตาตนเองดีกว่าครับ"
"ศิษย์น้องมาช่วยพี่หน่อย ศิษย์พี่หาไม่เจอ"
"แม่หมอมาพร้อมกับผมเลยครับ ผมจำได้ว่าอยู่ตรงไหน จะได้ไม่เสียเวลา"
ทางเดินเข้าไปนี่มีแต่หญ้าสูงเป็นหญ้าเจ้าชู้ กับพงไม้ที่มีหนาม กว่าจะเดินเข้าไปได้ก็โดนเกี่ยวเป็นแผลไปหลายจุด เมื่อถึงจุดที่ต้องการก็ส่งเสียงเรียกเจ้าตุ๊ดตู่ให้เดินมาหา แล้วคุณณัฐก็ใช้กิ่งไม้ที่เก็บจากข้างทาง เกลี่ยพงหญ้าที่รกร้างออก ทำให้เห็นเสร็จอิฐแตกๆ กองกันเป็นรูปเจดีย์ แล้วณัฐก็อธิบาย
"ซากอิฐนี่เดิมเป็นวัดเก่า อายุน่าจะเกิน 200 ปีได้ เพราะผู้เฒ่าผู้แก่ที่อยู่ที่นี่บอกว่าเกิดมาก็เห็นกองอิฐพวกนี้แล้ว เมื่อก่อนตรงนี้เป็นแปลงไร่หมุนเวียน ทุกคนเลยเห็นเศษอิฐจนชิน" เมื่อดูซากอิฐเสร็จก็เดินออกมาทางเก่า
"ตามผมมาเดี๋ยวพาไปดูหลุมฝังศพโบราณ" เดินห่างออกจากพงไม้ไปอีกนิดก็เห็นว่ามีใต้ต้นไม้มีหลุมที่ขุดเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ
"นั่นครับที่เป็นหลุมนั่นคือเคยฝังศพมาก่อนทั้งนั้น และยังมีที่นูน ใต้ต้นไม้พวกนั้นอีกก็ใช่ครับ"
"หมู่บ้านนี้อายุประมาณ 200 กว่าปี แต่หลุมกับเจดีย์มีมาก่อนเพราะฉะนั้นก็น่าจะเกิน 200 ปีครับ บริเวณนี้ก็มีประมาณนี้ เราเดินไปอีกนิดก็จะถึงวัดประจำหมู่บ้านแล้วครับ"
เดินมาอีก 5 นาทีก็มาพบกับบันไดทางเดินไม่ชันมาก เดินตามขั้นบันไดขึ้นไปข้างบนก็พบกับเจดีย์สีทองสดใสและพระอุโบสถหลังน้อย มีพระพุทธรูปองค์ใหญ่เป็นองค์ประธานอยู่ด้านใน สอบถามได้ใจความเป็นช่างของหมู่บ้านสร้างและทำขึ้นมาเอง ไม่ได้จ้างใครมาทำ
เมื่อมองดูอย่างละเอียดก็เห็นงานศิลปะที่ตกแต่งเจดีย์และวัดนั้นสวยงามมาก ได้ความว่าก็ทำกันเอง ไม่ได้ไปจ้างใครมาทำ
ดร.นิลลี่เดินเข้าไปสวดมนต์ บ่นพึมพำเหมือนจะบนบานศาลกล่าวอะไรสักอย่าง
"ขอพรอะไรบอกได้ไหมครับ"
"ไม่ได้ เป็นความลับคะ" แล้วแม่หมอก็หันหน้าหนีไป  ซ่อนแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความแค้นที่แน่นอกรอการกลับไปเอาคืนในที่ที่จากมา
"ตุ๊ดตู่ มูมู่ หายไปไหนนี่" ดร.นิลลี่บ่นขึ้นมาเมื่อหันมาแล้วไม่เจอกับทั้ง 2 คน
"แอบไปซนอะไรกัน" คุณณัฐก็บ่นด้วย พร้อมพากันเดินตามหา เนื่องจากป่าบริเวณนั้นค่อนข้างหนาแน่น ทำให้ดูมืด ทั้ง 2 คนทั้งตะโกนทั้งเดินตามหา สักพักก็เห็นเปลวเพลิงมาจากชายป่าอีกด้านหนึ่ง เปลวไฟกำลังลุกพร้อมมีลมมาทำให้เปลวไฟลามค่อนข้างเร็ว พลันสายตาก็เห็นตุ๊ดตู่กับมูมู่เดินกลับมาจากด้านที่เป็นกองไฟ พร้อมส่งเสียงดังว่า
"มีคนติดอยู่ในกองไฟครับ" เสียงตุ๊ดตู่บอก
"ตุ๊ดตู่กับมูมู่วิ่งเข้าหมู่บ้านตามคนมาทั้งหมู่บ้านมาช่วยกันดับไฟป่านะ เดี๋ยวพี่กับแม่หมอจะช่วยคนทางนี้เอง"
"ได้ได้ครับ"
แต่เปลวไฟที่กำลังลุกอยู่นั้นลามหนักมากและเมื่อต้องลมก็ยิ่งกระพือเข้ามาใกล้คนทั้ง 2 มากขึ้น คุณณัฐเลยตัดสินใจบอกว่า
"แม่หมอรอตรงนี้เผื่อพวกมูมู่กลับมา"
"ได้คะ"
พอดีตรงนั้นมีบ่อน้ำที่มีน้ำขังอยู่ คุณณัฐเลยเข้าไปเอาเสื้อจุ่มน้ำทำให้เปียกชุ่ม แล้ววิ่งฝ่าเปลวไฟเข้าไป สักพักก็เจอชายหนุ่มวัยรุ่นนอนสลบอยู่ รีบประคองและลากตัวออกมา ระหว่างลากออกมานั้นมีกิ่งไม้ติดไฟล้มมาทับชายที่หมดสติอยู่ ณัฐจึงรีบนำเสื้อที่ชุบน้ำดับไฟและคลุมบริเวณที่โดนไฟลวกไว้
เมื่อลากกันอย่างทุลักทุเลออกมาถึงแม่หมอ พวกชาวบ้านและมูมู่ก็มาถึงพอดีพร้อมอุปกรณ์ดับไฟป่าที่หมู่บ้านได้ทำขึ้นเอาไว้
หมอนิลลี่กับมูมู่รีบเข้าไปดูชายหนุ่มที่บาดเจ็บทันที
"ตุ๊ดตู่ประเมินไวทัลไซน์ มูมู่ตรวจร่างกายประเมินเบิร์นสะกอร์ว่ากี่เปอร์เซ็นต์ มีอะไรอันตรายไหม"    เมื่อทั้งสองทำการตรวจร่างกายกันเรียบร้อย มูมู่ก็ประมวลผลที่ตาทันที
"อาการสาหัสน่าเป็นห่วงมาก แผลเบิร์น 70 เปอร์เซ็นต์ของร่างกายทีเดียว แถมกำลังโคม่าด้วย งั้นต้องรีบพากลับไปที่บ้านก่อนเพื่อทำการรักษาฉุกเฉิน"
"ณัฐคะ หมอขออนุญาตนำคนไข้เข้าไปรักษาด่วนที่บ้านก่อนนะคะ"
"ได้เลยครับ"
"มูมู่ วันนี้แปลงร่างขั้นสุดเป็นจรวดเลยนะ พาคนเจ็บไปด่วน รีบเปิดเส้นให้น้ำเกลือ ทำแผลรอก่อน เดี๋ยวจะวิ่งตามไปกับตุ๊ดตู่ เกือบลืมอย่าลืมเจาะเลือดส่งตรวจตามโปรแกรมที่พึ่งเซ็ทไว้ให้ใหม่ในหน่วยความจำนะ"
แล้วมูมู่ก็หดแขนหดขา กางปีกออกมา พร้อมยื่นไอพ่นออกทางก้น อุ้มคนเจ็บทะยายขึ้นฟ้ากลับไปที่บ้านริมน้ำอย่างรวดเร็ว
ส่วนหมอนิลลี่กับตุ๊ดตู่รีบวิ่งกลับไปโดยด่วน เมื่อถึงบ้าน หมอบอกตุ๊ดตู่
"ตุ๊ดตู่ช่วยพี่วัดไวทัลไซน์อีกครั้งนะ"
"มูมู่คนไข้เริ่มซึมลง เพิ่มปริมาณไอวีด้วย ล้างแผลโดยด่วน เช็คแอนตี้ไบโอติกด่วนว่าต้องให้ยาตัวไหน"
"พี่พี่ คนไข้ความดันเหลือ 60/50 เองอ่ะ หัวใจเต้นยังปกติอยู่ครับ"
"มูมู่คนไข้ช็อก ให้อะดรีนาลีน น้ำเกลือฟรีโฟลเลยจ้า ทำแผลเสร็จย้ายไปห้องเนกาทีฟเพชเชอร์นะ"
"งานนี้งานยากมากเลย มูมู่"
"ตุ๊ดตู่ไปช่วยมูมู่ทำแผลนะ"
สักพักมูมู่กับตุ๊ดตู่ก็ทำแผลเสร็จพาคนไข้เข้าไปในห้องความดันลบ ให้ยาให้น้ำเกลือเสร็จ แล้วใช้เครื่องมอนิเตอร์ไวทัลไซน์ พอความดันคนไข้เริ่มดีขึ้นได้นั่งพักสักแป๊ป ดร.นิลลี่ก็ได้ยินเสียง คนเดินเข้ามาในบริเวณบ้านเป็นกลุ่มพร้อมเสียงของคุณณัฐ ตะโกนบอกว่า
"แม่หมอมีคนโดนไฟลวกอีกหลายคนเลยครับ ผมพามาให้แม่หมอช่วยดูแล"
ดร.นิลลี่เดินออกมาตามเสียงก็เห็นชาวบ้านเดินเข้ามาเกือบ 10 คนได้ จึงรีบเดินไปพร้อมกับมูมู่และตุ๊ดตู่ รีบพยุงคนที่มีอาการมากให้เข้าไปในห้องทำหัตถการก่อน
"มูมู่ สแกนทุกคนที่เข้ามาซิ ว่าใครบาดเจ็บมากน้อยอย่างไรแล้วแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มนะ พวกที่มีอาการมากพาไปที่ห้องทำหัตถการ พวกที่มีอาการปานกลางพาไปที่ห้องตรวจ และที่เหลือเป็นพวกอาการน้อยให้นั่งรอข้างนอกก่อน แล้วรีบเข้าไปที่ห้องผู้ป่วยหนักนะ จะได้รีบทำการรักษาคนไข้หนักก่อน"
"ตุ๊ดตู่กับคุณณัฐไปช่วยกันทำแผลคนไข้ปานกลางนะคะ เดี๋ยวพอแยกคนไข้เสร็จฝากคุณณัฐช่วยบอกคนไข้ที่อาการไม่หนัก ด้วยว่าให้รอก่อนหมอกำลังรักษาคนไข้หนักก่อน อธิบายให้เขาเข้าใจจะได้ทำการรักษากันได้ง่ายขึ้น"
พูดจบทั้ง 4 ก็กระจายตัวกันไปดูแลคนไข้ที่มาจำนวน 10 คน โดยดร.นิลลี่กับมูมู่เข้าไปที่ห้องทำหัตถการ ส่วนตุ๊ดตู่กับณัฐเข้าไปที่ห้องตรวจ
ดีที่คนไข้หนักมีแค่ 2 คน และไม่หนักเท่ากับคนแรกที่พากลับมา มีแผลไฟไหม้ระดับ 2 ไม่ถึง 50 เปอร์เซ็นต์ของร่างกาย ไม่มีอาการช็อกแต่ต้องรับไว้ในบ้านเพื่อดูอาการและระวังการติดเชื้อ จึงนำเข้าไปที่ห้องหัตถการพร้อมทำการให้น้ำเกลือ ทำแผล เจาะเลือดทำการตรวจทางห้องปฏิบัติการเสร็จ แม่หมอกับมูมู่ก็มาช่วยดูคนไข้อาการปานกลางที่มีอยู่ 4 คน คนไข้มีแผลไฟไหม้แค่ระดับ 1 แต่กินบริเวณประมาณ 10 เปอร์เซ็นต์ของร่างกายซึ่งทำแผลเสร็จให้ยาก็กลับบ้านได้ แต่เนื่องจากต้องใช้เวลาทำแผลจึงทำให้เสียเวลาบ้างเล็กน้อย
สุดท้ายก็มาช่วยกันรักษาคนไข้เบาแผลเล็กน้อยเฉพาะที่ ทำแผลเสร็จก็ให้ยากลับบ้านเช่นกัน
หมดคนไข้แล้วทั้ง 4 คนก็นั่งพักเหนื่อยแล้วสรุปการรักษาก่อนที่หมอนิลลี่จะหันมาบอกว่า
"คุณณัฐพาตุ๊ดตู่กลับบ้านเถอะคะ วันนี้ดึกแล้ว กลัวพ่อไอ้ตุ๊ดตู่จะห่วง เดี๋ยวพรุ่งนี่ค่อยมาลุยกับคนไข้ที่แอทมิทอยู่อีก 3 คน เพราะต้องทำแผลทุกวัน คนแรกที่อยู่ห้องความดันลบอาการยังน่าเป็นห่วงเดี๋ยววันนี้จะให้มูมู่เฝ้าทั้งคืนคะ"
"ได้ครับ ไปศิษย์พี่กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาช่วยพี่เขาใหม่"
"ก็ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะมาแต่เช้าเลย ศิษย์น้อง"
แล้วทั้ง 2 ก็เดินทางกลับบ้าน ส่วนนิลลี่กับมูมู่ก็เข้าไปดูอาการคนไข้หนักทั้ง 3 คน โดยเฉพาะคนไข้ในห้องความดันลบ พอดูแล้วไม่มีอะไรผิดปกติก็หันมาสั่งมูมู่
"ถ้ามีอะไรฉุกเฉินรีบมาตามนะ"
คืนนั้นดร.นิลลี่นอนไม่หลับคอยเดินเข้าออกมาดูคนไข้หนักตลอดทั้งคืน แล้วก็ผ่านไปด้วยดีไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
พอรุ่งสางตุ๊ดตู่กับณัฐก็มาถึงที่บ้านพร้อมเข้าไปช่วยทำแผลให้ยากับคนไข้ทั้ง 3 คน พอเสร็จก็มานั่งคุยกัน เพื่อรอให้ดร.นิลลี่มาช่วยสอนคำศัพท์หรือโรคทางการแพทย์เพิ่มเติม
"พี่หมอวันนี้จะสอนเรื่องแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกใช่ไหมครับ"
"แหมเรานี่รู้ใจพี่จริง เริ่มเลยนะ แผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกมี 3 ระดับ ระดับแรก คือเห็นเป็นแค่รอยแดงๆ เท่านั้น ระดับที่ 2 จะเห็นเป็นตุ่มน้ำในพุพอง และระดับ 3 คือไหม้ลึกลงไปจนเห็นเนื้อหรือกล้ามเนื้อด้านล่าง"
"ระดับที่ 1 เหมือนคนไข้อาการไม่มากที่นั่งข้างนอกห้องใช่ไหมครับ ส่วนระดับที่ 2 ที่ต้องเข้าไปทำแผลให้ที่ห้องหัตถการ และระดับที่ 3 คือพี่คนแรกที่เราช่วยมา ถูกต้องไหมอ่ะ พี่หมอ"
"เรานี่หัวไหวจริงจังมาก สงสัยจะเรียนหมอได้จริงๆ นะนี่"
"ส่วนการรักษานั้นพี่สอนเอาไว้เป็นการปฐมพยาบาลช่วยเหลือคนในบ้านแบบง่ายๆ คือล้างแผลด้วยน้ำสะอาด ห้ามเอาอะไรไปโปะแผลเด็ดขาดเพราะจะทำให้แผลอักเสบติดเชื้อ ถ้าไม่มียาทาแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกก็แค่ใส่เบตาดีนก็พอแล้ว ยาสามัญประจำบ้านทั่วๆ ไปเลยคะ"
"ง่ายๆ แค่นี้เองหรือครับการทำแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวก" ณัฐถามคุณหมอ
"ใช่คะ สำหรับแผลระดับ 1 เท่านั้นนะคะ ถ้าระดับ 2 ต้องหาหมอเท่านั้นคะ แล้วไฟป่าเมื่อวานเป็นไงบ้างคะ ดับได้ไหม"
"กว่าจะดับได้เอาเรื่องอยู่ครับเพราะลามวงกว้างอยู่ ลมแรง แต่โชคดีที่หมู่บ้านเราเคยไปอบรมอาสาดับไฟป่า เลยมีเครื่องมือดับไฟเตรียมพร้อมไว้ตลอด อย่างที่บอกหมู่บ้านเราหวงแหนป่าไม้มากๆ"
"วันนี้สอนแค่นี้ก่อนนะ เหนื่อยกันมากแล้วเมื่อวาน พักกันดีกว่า กลับมาช่วงเย็นมาช่วยกันทำแผลอีกรอบนะ"
"ได้ครับ"
คนไข้ทั้ง 3 อยู่ที่บ้านหมอนิลลี่เพื่อรักษาแผลกันจนหาย นานเป็นเดือน
"แผลทั้ง 3 คนหายดี ไม่มีติดเชื้อเลย ว่าจะให้กลับบ้านพรุ่งนี้แล้ว ส่วนคนสาหัสเดี๋ยวต้องนัดมาทำกราฟและทำผ่าตัดศัลยกรรมใบหน้า มีแผลที่ใบหน้าเยอะมากต้องช่วยคนไข้หน่อย"
หมอนิลลี่พูดกับทีมที่ช่วยกันรักษาทั้ง 3 คน
"คนไข้คะ แผลหายแล้วแต่หมอจะนัดมาทำการรักษาศัลยกรรมที่ใบหน้าเพื่อลดแผลเป็นให้นะคะ จะได้ดูดีขึ้น" หมอนิลลี่หันมาบอกคนไข้สาหัส
หลังจากคนไข้ทั้ง 3 คนกลับไปอย่างเรียบร้อยแล้ว นิลลี่ก็หันมาสอนลูกศิษย์ทั้ง 2 ว่า
"การทำกราฟคือนำเนื้อบริเวณอื่นมาเย็บปิดกับแผลที่ลึกไม่มีเนื้อปิดแผลคะ อย่างคนไข้คนนี้ต้องทำการนำเนื้อผิวหนังมาทำเป็นแก้มให้คนไข้ แล้วตกแต่งลดความผิดรูปของใบหน้า เพื่อให้คนไข้อยู่ในสังคมได้อย่างมั่นใจ"
พอถึงวันนัดทำการผ่าตัดศัลยกรรมใบหน้า เนื่องจากเป็นการทำหัตถการที่ไม่วุ่นวายห้องผ่าตัดเล็กที่มีอยู่ก็ยังสามารถใช้ทำการผ่าตัดได้
"มูมู่สแกนใบหน้าวัดขนาดหน้านะ วัดขนาดผิวหนังใต้ลำคอ แล้วทำการดึงหนังใต้คอมาทำกราฟที่ใบหน้า เข้าใจนะ"
"ส่วนลูกศิษย์ทั้ง 2 นั่งรอข้างนอกนะ"
เวลาผ่านไป 2 ชั่วโมงการผ่าตัดก็ผ่านไปด้วยดี และเสร็จสิ้น คนไข้กลับบ้านได้
"หมอนัดอีกทีสัปดาห์หน้านะคะ มาดูว่าแผลเป็นอย่างไรบ้าง ไม่ต้องห่วงแผลบริเวณใบหน้าหายไวมากคะ ไม่ถึงอาทิตย์ ก็หายแล้ว ถ้าแผลไม่มีอะไรแทรกซ้อนก็ตัดไหมได้คะ"
พอถึงวันนัดคนไข้ก็มาพร้อมกับขนมห่อใหญ่มาให้กับทีมการรักษาและกล่าวขอบคุณเมื่อหมอทำการตัดไหมเสร็จเรียบร้อย พร้อมกลับบ้านไปด้วยรอยยิ้มที่สีหน้า ทำให้ดร.นิลลี่ไม่อาจลืมรอยยิ้มนั้นได้เลย
เป็นการร่วมมือร่วมใจช่วยกันคนละไม้คนละมือของคนในหมู่บ้านมอมแมมที่จะดูแลป่าไม้ที่เขาหวงแหนให้อยู่กับหมู่บ้านไปตลอด และเป็นการร่วมมือของทีมแพทย์ที่ช่วยทำการรักษาคนไข้อุบัติเหตุหมู่อย่างดีทำให้ทุกคนปลอดภัยและมีรอยยิ้มที่น่าจดจำเช่นนี้ตลอดไป


## ตอนที่ 6 ตัวอะไรนะ

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย" เสียงร้องให้ช่วยดังลั่นห้องนอนของหมอนิลลี่ แล้วหมอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งหอบอยู่บนเตียง ทั้งที่ห้องนั้นมืดอยู่ และก็ดร.นิลลี่อยู่เพียงลำพัง
"ฝันร้ายเหมือนเดิมอีกแล้ว เมื่อไหร่นะ จะเลิกคิดถึงมันสักที" ดร.นิลลี่คิดในใจ
แล้วนิลลี่ก็นอนไม่หลับอีกเลย จนกระทั่งตี 4 กว่าๆ เห็นจะได้ เธอก็อาบน้ำแต่งตัว แล้วชวนมูมู่ออกไปเดินเล่น เมื่อวันนี้ฝันร้ายมาก และเคยได้ยินว่าที่ดอยมอมแมมมียอดเขาที่สวยงามเป็นที่สิงสถิตของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของคนในหมู่บ้าน และทางเดินขึ้นยอดดอยที่ว่าก็อยู่หลังบ้านของดร.เอง นิลลี่ เลยคิดว่าจะขึ้นไปชมวิวพระอาทิตย์ขึ้น พร้อมสักการะสิ่งศักดิ์สิทธ์บนยอดดอยเสียหน่อย เพื่อเป็นการสะเดาะเคราะห์ จึงเดินกันไปกับมูมู่ 2 คน ไม่ลืมที่จะหยิบอุปกรณ์สำหรับเดินป่า น้ำดื่มและขนมเพิ่มพลังเตรียมไปด้วย
เนื่องจากฟ้ายังไม่สว่างหมอนิลลี่เลยต้องใช้ไฟฉายนำทาง ดีว่าทางเดินขึ้นไปไม่ชันมากและมีเส้นทางชัดเจน แต่ถึงเส้นทางไม่ชัดเจน ในสมองกลของมูมู่ก็มีจีพีเอสฝังอยู่ด้วย พร้อมระบบที่ใช้ได้ทั้งออนไลน์ออฟไลน์ นิลลี่จึงไม่กลัวที่จะหลงทาง
เดินกันได้ไม่นานพอหอบเล็กๆ ก็ถึงยอดเขา วันนั้นมีหมอกจางๆ แสนสวยงามให้เห็นพร้อมกับแสงพระอาทิตย์ขึ้น วิวที่เห็นเป็นหมู่บ้านดอยมอมแมม กับอีกส่วนเป็นป่ารกทึบ แล้วพลันสายตาของหมอนิลลี่ก็ไปเห็นที่ราบกลางป่าไม้รกทึบ มีดอกไม้สีสวยๆ หลากสีเต็มไปหมด ในใจนิลลี่คิดว่าโชคดีจังสวนดอกไม้ป่าบาน เดินไปดูดีกว่า ก่อนที่จะไปนิลลี่ก็ยกมือไหว้ ศาลสถิตของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้ฝันร้ายกลายเป็นดีด้วยเถอะ
แล้วดร.กับมูมู่ก็เดินไปทางที่มีสวนดอกไม้สีสดใสนั้น เป็นทางเดินไปอีกด้านของหมู่บ้านเข้าป่ารกทึบ ซึ่งไม่มีเส้นทางเดินที่ชัดเจน แต่เนื่องจากเป็นเวลารุ่งสางแล้วก็พอที่จะเดินไปได้ โดยให้มูมู่นำทางไปเพราะตั้งคำสั่งไว้ที่ระบบเอไอของมูมู่เรียบร้อยแล้ว
เมื่อเดินมาใกล้กับสวนดอกไม้ ที่ตอนแรกคิดว่าเป็นดอกไม้ป่านั้นกับเป็นดอกฝิ่นหลากสี มีบางส่วนเป็นผลฝิ่นแล้ว นิลลี่กับมูมู่กำลังจะเดินเข้าไปในแปลงดอกฝิ่น
"เปรี้ยง" เสียงปืนดังมาจากกระท่อมที่ปลูกอยู่ข้างแปลงฝิ่นนั่นเอง น่าจะเป็นคนเฝ้าแปลงฝิ่น ดีที่ลูกกระสุนนั้นเฉียดตัว ดร.นิลลี่ไปนิดเดียว ไม่งั้นมีได้แผลแน่ๆ
"อ้อ ไอ้แม่หมอกับตัวประหลาด ที่อยู่บ้านริมน้ำนั่นเอง แกมาเสือกอะไรแถวนี้" เสียงชายหนุ่มที่ยิงปืนเข้ามาหาหมอนิลลี่ นั่นเอง
"เฮ้ย เด็กๆ มาช่วยกันจับไอ้แม่หมอนี่ แล้วมาร่วมสนุกกันดีกว่า" แล้วก็หันไปสั่งลูกสมุนให้มาช่วยกันจับตัวหมอนิลลี่
"มูมู่แปลงร่างเป็นจรวดเลย พาชั้นหนีเร็ว" แล้วมูมู่ก็รีบแปลงร่างเป็นจรวดรีบพาดร.นิลลี่กลับมาที่บ้านอย่างรวดเร็ว
"ไอ้ตัวประหลาดมันแปลงร่างได้ด้วยหว่ะ น่ากลัว หรือว่ามันจะเป็นพวกหมอผีวะ รีบไปบอกหัวหน้าให้รู้ก่อน"
รอดมาได้อย่างหวุดหวิดเพราะมูมู่แท้ๆ มาถึงบ้านดร.นิลลี่ซึ่งตื่นมาเพราะฝันร้าย แล้วมาเจอเหตุการณ์เฉียดตายขนาดนี้ ก็นั่งหอบแล้วร้องไห้ออกมาเบาๆ อยู่หน้าบ้าน
"พี่หมอ พี่หมอ เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม และเสื้อผ้าทำไมมอมแมมแบบนี้"
"ไม่มีอะไร พี่แค่ลื่นหกล้มคะ"
แล้วดร.นิลลี่ก็ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ระหว่างที่อาบน้ำนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่า นอกจากจะมีแผลโดนกิ่งไม้ขูดขีด แล้วยังมีรอยเหมือนโดนแมลงกัดอยู่ตามขาทั้ง 2 ข้างด้วย แต่ด้วยดร.นิลลี่ยังมีอาการกลัวและเครียดกับสิ่งที่พบเจอวันนี้อยู่ เลยไม่ได้สนใจมากนัก พออาบน้ำเสร็จออกมา ก็พบว่าลูกศิษย์คนเล็กก็มาถึงแล้ว
"วันนี้ทำไมมากันเช้าจังเลยคะ"
"พวกเราว่างก็เลยนัดกันมาหาแต่เช้าเผื่อมีอะไรให้พวกเราช่วยบ้าง"
"วันนี้ยังไม่มีคนไข้เลยจ้า"
"แม่หมอวันนี้ทำไมดูซึมๆ ไม่สบายหรือเปล่า"
"ไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ ปกติดี เอางี้ ไหนๆ ช่วงนี้เด็กๆ ปิดเทอมอยู่บ้านกันหมด แล้ววันนี้เราก็ไม่ยุ่งอะไรกัน เราเอาอุปกรณ์กำจัดเหาไปตรวจเด็กๆ กันไหม"
"ก็ดีเหมือนกันครับ เด็กๆ อยู่พร้อมกันด้วยจะได้กำจัดเหาให้ทีเดียว ไม่งั้นอยู่รวมกันแบบนี้ถ้ามีใครเป็นเดี๋ยวก็กระจายกันทั้งหมู่บ้าน"
"ดีจังที่เป็นผู้ชาย ถูกโกนผมสั้น ไม่ต้องตรวจเหาเหมือนเด็กผู้หญิง" ตุ๊ดตู่บอก
"จริงด้วย เราไม่มีผมเลยนี่ ถูกโกนซะไม่เหลือผมเลย"
"มูมู่เตรียมเพอร์เมทรินเยอะๆ เลยเราจะไปหมักฆ่าเหากัน"
มูมู่เข้าไปในห้องเตรียมยาสักพักก็ออกมาพร้อมยาฆ่าเหาหลายแกลอน เมื่ออุปกรณ์พร้อมทุกคนก็ไปที่ลานกิจกรรมของหมู่บ้าน และให้ณัฐช่วยกระจายเสียงเรียกเด็กๆ และผู้หญิงของหมู่บ้านมาตรวจหาเหาและทำการหมักผมกัน
เด็กๆ ทั้งหมู่บ้านมารวมตัวกันที่ลานกว้าง มูมู่ทำการสแกนผมของผู้หญิงทุกคน ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ส่วนที่เหลือทำหน้าที่ผสมยาและหมักผมให้ทุกคน พอเสร็จก็ให้กลับบ้านได้ โดยจริงๆ มูมู่ได้เตรียมขนมมาแจกด้วย เด็กๆ จึงให้ความร่วมมือในการกำจัดเหาอย่างเป็นอย่างดี
เมื่อเห็นว่าเริ่มว่างแล้ว หมอนิลลิ่คิดว่าเรื่องการลักลอบปลูกฝิ่นในหมู่บ้านนั้นเป็นเรื่องใหญ่และผิดกฎหมายควรที่จะบอกให้ณัฐรับรู้ไว้ และอาจจะต้องแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจมาปราบปรามต่อไปด้วย แม่หมอจึงเดินไปกระซิบกับณัฐว่า
"เดี๋ยวถ้าเจ้าตุ๊ดตู่กลับแล้ว นั่งคุยกันหน่อยได้ไหมคะ เรื่องสำคัญมาก"
ณัฐพยักหน้ารับทราบ แล้วก็ช่วยกันกำจัดเหาต่อไปจนกระทั่งเด็กคนสุดท้ายเดินจากไป
"ตุ๊ดตู่วันนี้เก่งมากเลย ช่วยกันกำจัดเหาให้คนทั้งหมู่บ้าน น่าจะเหนื่อยแล้วให้กลับบ้านไปพักผ่อนก่อนเลย แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาเรียนเรื่องเหากันนะ" พูดเสร็จพร้อมหันมาสบตาณัฐบอกเป็นนัยว่าอยู่คุยกันต่อหน่อย
"ก็ได้ครับพี่หมอ ศิษย์น้องวันนี้ตอนเช้าผมเห็นแม่หมอร้องไห้ด้วย ฝากศิษย์น้องดูแลพี่หมอด้วยนะ"
"ไหนเมื่อเช้าคุณบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไง" ณัฐหันมาต่อว่าดร.นิลลี่ แล้วก็หันไปบอกตุ๊ดตู่ว่า
"ไม่ต้องห่วงศิษย์พี่กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวศิษย์น้องจะพาอาจารย์แม่หมอกลับบ้านเอง"
เมื่อตุ๊ดตู่กลับบ้านไปแล้ว ทั้งสองคนก็เดินกลับไปที่บ้านริมน้ำกัน และแม่หมอก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่พบเห็นให้กับคุณณัฐฟัง
"อะไรนะ มีคนแอบปลูกฝิ่นที่ป่ารกหน้าหมู่บ้านหรือครับ ไม่เคยรู้มาก่อน แม่หมอพอจะจำทางได้ไหมครับพรุ่งนี้พาไปสำรวจหน่อย ไม่ต้องกลัวไปกลับผม ผมจะคอยปกป้องดูแลคุณเอง"
"จำทางได้คะ ถึงจำไม่ได้ก็ให้มูมู่ นำทางไปได้คะ" ในใจรู้สึกพองโตที่ได้ยินคำว่า ผมจะคอยปกป้องดูแลคุณเอง แต่ก็ดึงใจกลับมาได้ก่อนที่จะเพ้อไปมากกว่านั้น
"งั้นเดี๋ยวผมกลับบ้านไปเตรียมตัวและอาวุธไว้ก่อนพรุ่งนี้รุ่งสางพบกันนะครับ จะได้กลับมาก่อนศิษย์พี่มา"
คืนนั้นด้วยความที่ ดร.นิลลี่กังวลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ เพราะไม่ได้ระวังตัว ไม่มีอาวุธติดตัว จึงได้เกือบเอาชีวิตไม่รอด ถึงแม้พรุ่งนี้จะไปดูลาดเลากับคุณณัฐก็ตามแต่ก็ไปกันแค่ 3 คน และก็ไม่รู้ว่าทางฝ่ายคนดูแลไร่ฝิ่นจะมีกี่คน
ดังนั้นด้วยมันสมองอันแสนฉลาดของนิลลี่ แม้เธอจะจบวิศวกรรมทางการแพทย์แต่ก็สามารถออกแบบ อาวุธที่ไม่ได้ซับซ้อนได้
"มูมู่ มาอัพเวลหน่อย จะติดอาวุธบางอย่างเอาไว้นะ พร้อมโปรแกรม เอาไว้ป้องกันชั้นกับคุณณัฐ เข้าใจนะ"
แล้วดร.ก็เริ่มดัดแปลงบางส่วนของมูมู่เป็นหุ่นยนต์นักรบ ติดอาวุธที่พอจะช่วยให้มีเวลาในการหลบหนีจากศัตรูได้ทัน สรุปก็เลยไม่ได้นอนไปอีกหนึ่งคืน
รุ่งสางยังไม่ทันที่คุณณัฐจะมาถึง แม่หมอก็ได้ยินเสียงเรียก
"พี่หมอผมไปด้วย" เมื่อวานเจ้าตุ๊ดตู่แกล้งทำเป็นเดินกลับบ้าน แต่จริงๆ แล้วเดินมาหลบอยู่ในซอกของบ้านริมน้ำ เพื่อแอบฟัง หมอนิลลี่คุยกับคุณณัฐนั่นเอง
"เดี๋ยวเรารู้ได้ไง ว่าพี่มีนัดกับคุณณัฐ จะไปข้างนอกกัน"
"ก็มีญาณทิพย์ไง รับรู้ทุกอย่าง นะไปด้วยนะ มีเรื่องสนุกๆ แบบนี้ต้องขอตามไปดูหน่อย"
"ไม่ได้ ศิษย์พี่ มันอันตรายเกินไป ที่ที่จะไปไม่เหมาะกับเด็ก กลับบ้านไปนะ"
"ไม่มีทาง"
"ไม่ให้ไป" เสียงหมอนิลลี่กับคุณณัฐประสานเสียงกันตอบเจ้าตุ๊ดตู่
ตุ๊ดตู่ทำหน้างอ แล้วก็ทำเป็นเดินกลับบ้านไป เนื่องจากรู้อยู่แล้วว่าทั้ง 2 จะไปไหน ในใจคิดไว้ว่าเดี๋ยวค่อยเดินตามไปห่างๆ เพราะตนเองก็รู้จักทางไปที่บนยอดดอยมอมแมมดี
เมื่อเห็นว่าทั้ง 3 คนเดินห่างไปสักพัก ตุ๊ดตู่ก็แอบเดินตามไปห่างๆ
พอถึงตรงไร่ฝิ่นแล้ว ทุกคนก็ค่อยๆ แอบย่องเข้าไปดู และเดินเข้าไปใกล้กระท่อมข้างไร่ฝิ่น มีแต่เจ้าตุ๊ดตู่ที่เดินเข้าไปในไร่ฝิ่นแล้วก็ไปเหยียบกิ่งไม้เข้า
"เปรี้ยง" เสียงปืนดังมาจากกระท่อมเช่นเดิม แต่ทั้ง 3 คนแอบซ่อนอยู่ชายที่เฝ้าไร่ฝิ่นจึงไม่เห็น
"เฮ้ย ไอ้ตุ๊ดตู่แกมาทำอะไรที่นี่ ซนจริง อยากตายหรือไง เด็กๆ จับไอ้ตุ๊ดตู่ไว้"
"เปรี้ยง" ยังไม่ทันขาดคำก็มีเสียงปืน ดังขึ้นและลูกกระสุนก็เข้าไปที่แขนข้างซ้ายของชายเฝ้าไร่ฝิ่น
เสียงปืนของณัฐนั่นเอง คราวนี้พวกนั้นจึงหันเข้ามาทาง 3 คนเพื่อจะล้อมจับให้ได้ทั้งหมด
"มูมู่ดูแลตุ๊ดตู่นะ ไม่ต้องห่วงชั้น ชั้นมีอาวุธมาด้วย" แล้วหมอนิลลี่ก็โชว์ปืนกระบอกน้อยให้ดู
แม้เมื่อวานจะเครียดจนร้องไห้ไป และก็เพิ่มเลเวลของหุ่นมูมู่ไว้เพื่อป้องกันอันตราย แต่จริงๆ แล้วคุณพ่อของหมอนิลลี่ได้สอนเธอยิงปืนไว้ตั้งแต่เด็กๆ และดร.นิลลี่เองก็ชอบยิงปืนตามงานวัด ไปล่าตุ๊กตาเป็นประจำ จนเพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยเคยเรียกดร.นิลลี่เข้าแข่งขันยิงปืน
เมื่อหัวหน้าของกลุ่มไร่ฝิ่นถูกยิง และลูกน้องก็วิ่งแบ่งเป็น 2 ทาง เพื่อไล่จับทั้ง 4 คน มูมู่ที่ได้รับคำสั่งก็เข้าไปช่วยตุ๊ดตู่ได้สำเร็จ
"มูมู่พาตุ๊ดตู่กลับบ้านก่อน ทางนี้ไม่ต้องห่วงจะรีบตามไป"
แล้วมูมู่ก็รีบแปลงร่างเป็นจรวดพาตุ๊ดตู่กลับบ้านไปก่อน
ส่วนดร.นิลลี่กับณัฐยังคงหลบหลีกการตามล่าของฝ่ายไร่ฝิ่นอยู่ ระหว่างที่กำลังวิ่งหนีอยู่นั้น
"เปรี้ยง" เสียงปืนของทางฝ่ายไร่ฝิ่นยิง เฉียดใบหน้าของนิลลี่ไปเล็กน้อย แต่ยังหลบทัน
แต่ทางลูกสมุนทางฝ่ายนั้นเข้ามาประชิดได้ 2 คนที่ตัวของดร.นิลลี่ ไม่ทันที่จะจับตัวเธอได้ นิลลี่ก็แสดงฝีมือนักแม่นปืน ยิงปืนโดนท้องของคนร้ายคนหนึ่งไปหนึ่งนัด ส่วนอีกคนหนึ่งกำลังจะเข้ามา
"เปรี้ยง" เสียงปืนของณัฐ ยิงโดนแขนขวาของคนร้ายพอดีทำให้ปืนของคนร้ายหล่นลง
ทั้ง 2 ได้จังหวะนี้ที่คนร้ายที่เหลือยังมาไม่ถึงตัว รีบวิ่งหนีออกมาจากไร่ฝิ่นทันที และก็สามารถหลบหนีรอดมาได้อีกครั้งหนึ่ง
เมื่อถึงบ้านริมน้ำ เห็นตุ๊ดตู่กับมูมู่นั่งรออยู่อย่างปลอดภัย
"เห็นไหมบอกว่าไม่ให้ตามไป ทำไมไม่เชื่อฟังกัน เกือบจะโดนยิงแล้วเห็นไหม" นิลลี่รีบดุตุ๊ดตู่
"แต่ช่างมัน เหมือนพวกคนร้ายจะเป็นคนในหมู่บ้านนะ เห็นว่ารู้จักพวกเราทั้งหมด ไหนตุ๊ดตู่กับคุณณํฐ คุณรู้จักและจำหน้าพวกนั้นได้ไหม"
"ไม่ใช่คนในหมู่บ้านทั้งหมดหรอกครับ คนที่เป็นหัวหน้าที่รู้จักชื่อพวกเราทุกคน คนเดียวที่เป็นคนในหมู่บ้านชื่อ ไอ้มั่น บ้านอยู่ใกล้ๆ พ่อหมอหน่ะ ส่วนคนอื่นๆ ไม่คุ้นหน้าเลย ศิษย์พี่ว่าไงบ้าง"
"ผมก็รู้จักแค่พี่มั่นคนเดียวเหมือนกันครับ"
"คุณณัฐคุณคิดยังไงบ้างหลังจากที่เราเข้าไปดูวันนี้แล้ว"
"ไร่เนื้อที่กว้างพอสมควร นอกจากกระท่อมที่พักของคนเฝ้าไร่แล้ว ผมไม่แน่ใจว่ามันมีโกดังเก็บฝิ่นหรืออาวุธอยู่ตรงไหน แต่ที่สำคัญเราต้องสืบให้ได้ว่าใครเป็นนายใหญ่ของไอ้มั่น เพื่อจะได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่บ้านเมืองมาจับ พอดีผมเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับสารวัตรสถานีตำรวจตรงทางขึ้นดอยครับ ไว้เดี๋ยววันหลังเราลงหากันเมื่อได้ข้อมูลมากกว่านี้ก่อน"
"'งั้นวันนี้ทุกคนเนื้อตัวมอมแมมกันหมด แยกย้ายกันไปอาบน้ำอาบท่า เถอะ เดี๋ยวเย็นนี้ค่อยกลับมาเรียนกัน พี่ยังไม่ลืมสัญญาเรื่องเหา"
หลังจากณัฐกับตุ๊ดตู่กลับไปแล้ว นิลลี่ก็เข้าไปอาบน้ำเช่นกัน วันนี้เธอมีอาการคันมากที่ตุ่มที่โดนกัดเมื่อวาน เมื่อเปิดออกดู มีตุ่มเพิ่มขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก ส่วนตุ่มเก่าก็คันมาก ยิ่งเกายิ่งคัน และก็บวมแดงมากขึ้น เมื่ออาการมันมากขึ้น นิลลี่เริ่มนึกในใจ ที่มันในป่าเขาภาคเหนือของไทย ช่วงนี้เริ่มเข้าหน้าแล้ง หรือจะเป็นคุ่นกัดหว่า
ดังนั้นเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จออกมานั่งในห้องนั่งเล่นแล้วก็สั่งมูมู่ว่า
"ใช้เอไอที่ตั้งระบบดูลีชั่นแล้ววินิจฉัยหน่อย ว่าชั้นเป็นอะไร" สักพักหลังจากมูมู่ยิงเลเซอร์ไปที่ตุ่มแล้วก็สแกนตุ่มไป ประมวลด้วยสมองอัจฉริยะแล้วก็ส่งคำตอบไปที่ตา ให้ดร.นิลลี่อ่าน
"อืม คุ่นจริงดัวย ขอบใจมูมู่" ในใจเริ่มเซ็ง เพราะคราวก่อนที่ถูกคุ่นกัดนั้นแพ้หนักมาก คันเป็นตุ่มอยู่กว่าครึ่งปีกว่าจะหาย คราวนี้เป็นครั้งที่ 2 อาการแพ้จะมากขึ้น จะหายช้าไหมนี่
"มูมู่ไปเอาสเตรียรอยด์ ทั้งกินทั้งทามาเลยนะ ชั้นจะได้หายไวหน่อย" คงต้องกินเพรดนิโซโลนช่วย นิลลี่คิดในใจไม่งั้นแย่แน่ๆ
ตกเย็นลูกศิษย์ทั้ง 2 ก็มาอย่างพร้อมเพรียงเช่นเดิม
"สัญญาเรื่องเหาเนอะ เดี๋ยวเพิ่มเรื่องตัวคุ่นอีกเรื่อง พอดีพี่โดนคุ่นกัดเต็มสองขาเลย ฮา ฮา ฮา"
"ผะบอหรือ พี่พี่ไม่ขำนะ ผมเคยโดนกัดนี่คันไปเป็นเดือนเลย"
"อะไรนะ ผะบอ"
"พวกเราเรียก คุ่น ตามภาษาของบ้านเราว่า ผะบอครับ คุณหมอ"
"อ้อ ของพี่ เมื่อก่อนเคยโดนครั้งนึงนี่คันไปครึ่งปี เข็ดมาก นี่กินยาทายาแล้วคิดว่าคงหายไวขึ้น"
"อ้าวไหน ตุ๊ดตู่บอกพี่หมอหน่อยว่า เคยเห็นเหาตัวเป็นๆ ไหม"
"เคยครับ เคยไปแกล้งเพื่อนผู้หญิงที่ผมยาวๆ ไปคุ้ยมาได้หลายตัว เอาไปปล่อยไว้บนหัวของเพื่อนผู้หญิงอีกคน ตอนนั้นสนุกมากเพราะทำเพื่อนที่ถูกเอาเหาไปปล่อยไว้ ร้องไห้ใหญ่เลย สุดท้ายโดนคุณครูทำโทษให้ถูห้องเรียนอาทิตย์นึง จำได้ขึ้นใจเลย"
"แล้วจำได้ไหมคะ คุณณัฐ ว่าหมอให้เจ้ามูมู่เตรียมยาชื่ออะไร"
"เพอร์เมทรินครับ"
"ถูกต้องคะ การรักษาที่ถูกต้องต้องใช้ยาตัวนี้นะ หมักผมไว้ 10-30นาที แล้วสระออกหลังจากนั้นทำซ้ำอีกที เมื่อครบ 1 อาทิตย์ งั้นอย่าลืมเตือนพี่นะว่าอาทิตย์หน้าต้องไปหมักผมฆ่าเหาอีก ที่ย้ำว่าให้ใช้ตัวนี้เพราะในตลาดถ้าไปซื้อยาตามร้านโชห่วยก็จะได้ยาอะไรมาไม่รู้ ใช้ไม่ได้ผลหรอก"
"ครับ" ทั้ง 2 ตอบอย่างพร้อมเพรียง
"ส่วนตัวคุ่น เป็นแมลงท้องถิ่นของที่นี่อยู่แล้วเนอะทุกคนรู้จัก เจอตอนเข้าหน้าแล้ง กัดแล้วเป็นตุ่มแดงคันมาก การหายเร็วช้าขึ้นกับแต่ละคน คนเป็นน้อยแค่ทายาสเตรียรอยด์อย่างเดียวไม่เกิน 1 อาทิตย์หาย แต่ถ้าคนเป็นเยอะก็ต้องให้เสตรียรอยด์แบบกินด้วย"
"เครวันนี้เรียนแค่นี้ กินข้าวเย็นด้วยกันไหม ไหนๆ ก็ผจญภัยด้วยกันมา 2 วัน"
"ได้ครับ" ตอบพร้อมกันอีกแล้ว
"เรียนเข้าใจดีเนาะ แล้วต้องเตือนพี่หมอเรื่องอะไรนะ"
"เตือนเรื่องหมักเหาอาทิตย์หน้าครับ คราวนี้ขอถามพี่หมอกลับได้ไหม ตัวคุ่นพวกเราเรียกว่าอะไรนะ"
"ผะ... อะไรนะ ฮา ฮา ฮา ล้อเล่นหน่ะ ผะบอ ถูกไหม"
"นึกว่าแม่หมอจะจำไม่ได้หรือ ไอ้ศิษย์พี่"
เย็นนั้นก็รับประทานอาหารเย็นกันอย่างเหน็ดเหนื่อยและเครียดกับการไปแปลงฝิ่นผิดกฏหมายเข้า
พอทั้ง 2 แยกย้ายกันกลับบ้าน นิลลี่ก็มานั่งเกาตุ่มที่ขาอย่างเมามัน สุดท้ายก็ต้องเรียกให้มูมู่เอายาต้านฮีสตามีนมาให้กิน แล้วก็ง่วงหลับไป เฮ้อแมลงประจำถิ่นก่อกวนซะแล้ว
พอครบสัปดาห์ก็ไปหมักเหาให้เด็กกับผู้หญิงในหมู่บ้านอีกครั้งหนึ่ง ส่วนตุ่มไม่เหลือบวมลามไปทั้งขา คันและเกาไม่หยุดอยู่ทั้งสัปดาห์เลย


## ตอนที่ 7 คนอะไรขาโตอย่างกับช้าง

เมื่อเห็นว่าชาวบ้านเริ่มจะยอมรับในตัวดร.นิลลี่มากขึ้น รวมทั้งลูกศิษย์ทั้งสองก็เริ่มที่จะคล่องและช่วยเหลืออะไรได้มากขึ้น หมอนิลลี่จึงได้เริ่มโครงการออกเยี่ยมบ้านเดือนละครั้ง ตั้งใจไว้ว่าเป็นวันอาทิตย์ต้นเดือน เพื่อให้ลูกศิษย์ทั้งสองสามารถมาช่วยเหลือได้ อีกทั้งชาวบ้านที่ออกไปทำงานข้างนอกหมู่บ้านก็จะกลับมาพร้อมหน้า โดยไปดูคนไข้โรคเรื้อรังต่างๆ และดูว่ามีบ้านไหนต้องการความช่วยเหลือทางด้านสุขภาพหรือสุขศึกษาอะไรบ้าง
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ออกทำเยี่ยมบ้านกัน
"มูมู่อย่าลืมเตรียม พีโอซีทีกลูโคส ไลปิดนะ" ดร.นิลลี่สั่งมูมู่ พร้อมหันมาบอกว่า
"ลูกศิษย์ทั้ง 2 คนพร้อมนะ วันนี้เราจะออกเยี่ยมบ้านเป็นครั้งแรก หวังว่าจะได้ใช้ความรู้ที่สอนไว้ให้เป็นประโยชน์ได้นะ"
"พร้อมครับ" ตุ๊ดตู่และณัฐประสานเสียงกันตอบ
แล้วทั้ง 4 คนก็เดินทางเข้าไปเยี่ยมบ้านของชาวบ้านไปทีละหลังจากหน้าหมู่บ้านไปจนหลังหมู่บ้าน ซึ่งจะพบว่าบ้านส่วนใหญ่จะมีแต่ผู้สูงวัยกับเด็ก ผู้สูงวัยนั้นเป็นเบาหวานและความดันโลหิตสูงน้อยมากเมื่อเทียบกับคนพื้นราบ อาจจะเป็นเพราะอาหารที่นี่ส่วนใหญ่เป็นผัก ผลไม้ หัวมัน เผือก ไม่ค่อยได้รับประทานของทอดอะไรมากมายนัก และอาชีพก็เป็นเกษตรกรออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ อาจจะเป็นการออกกำลังกายที่หนักกว่าคนพื้นราบด้วย โดยแสดงให้เห็นว่าแทบไม่มีคนอ้วนให้เห็นเลย ซึ่งดีมากๆ
แต่เมื่อมาถึงบ้านเกือบท้ายหมู่บ้านนั้น
"มีใครอยู่ไหม ผมณัฐ ลูกพ่อหลวงครับ" ณัฐส่งเสียงเรียก
รออยู่สัก 10 นาที ก็เงียบ ไม่มีเสียงขานรับจากผู้ใด แต่ตุ๊ดตู่สังเกตเห็นว่ามีควันไฟ ออกมาจากครัว
"พี่หมอ ผมว่ามีคนอยู่บ้านนะ"
"ทำไมถึงคิดอย่างนั้นหละ ตุ๊ดตู่" ดร.นิลลี่ถามกลับไป
"ก็เห็นมีควันออกมาจากห้องครัวอ่ะสิครับ"
"แล้วบ้านนี้เป็นบ้านของใครคะ รู้ไหม"
"ไม่รู้เลยครับ คือบ้านหลังนี้อยู่กันกี่คน มีใครบ้างนี่ผมไม่รู้เลย ต้องคุณพ่อถึงจะพอรู้บ้าง แต่บ้านนี้ปกติไม่ออกมายุ่งกับใคร อยู่กันเงียบๆ แบบนี้มาหลายปีแล้วครับ" ณัฐตอบ
"ผมเองก็ไม่รู้อ่ะ เพราะไม่เคยเจอใครในบ้านหลังนี้ตั้งแต่จำความได้เลย" ตุ๊ดตู่ตอบ
"แต่ศิษย์น้องจำได้ว่า สมัยเด็กๆ ยังเคยเจอคนบ้านนี้อยู่นะ มีกัน 3 คนได้มั้ง พ่อแม่ลูก ซึ่งพ่อแม่นี่ถ้านับก็เป็นปู่ย่าผมได้ ส่วนลูกนี่ก็น่าจะเป็นคุณน้าคุณอาประมาณนั้น เมื่อก่อนก็เห็นแบบบ้านอื่นๆ แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นทุกคนในบ้านเก็บตัวเงียบมาเป็นสิบปีเห็นจะได้"
"อืม งั้นน่าเป็นห่วงยิ่งอยู่กันแบบเงียบๆ ไม่ยุ่งกับใคร ไม่รู้ว่าอยู่กันแบบถูกสุขลักษณะไหม หรือมีใครป่วยอะไรหรือไม่ สงสัยต้องรบกวนคุณณัฐ ถือวิสาสะเดินเข้าไปเปิดประตูบ้านขอเยี่ยมบ้านกันคะ"
"ถ้าบุกรุกแล้วเกิดประโยชน์ต่อชาวบ้าน ก็คงต้องตามนั้นครับ"
แล้วณัฐก็เดินดุ่มๆ เข้าไปในบ้านเอาดื้อๆ ปกติบ้านชาวเขามักไม่ได้ล็อคประตูอยู่แล้ว จึงสามารถเข้าไปได้โดยง่าย แล้วเมื่อทั้ง 4 คนเข้าไปถึง ก็ต้องตกใจเป็นอย่างมาก บ้านนั้นมีกลิ่นเหม็นอับเหมือนไม่ได้ทำความสะอาดมานาน ข้าวของในบ้านก็ดูสกปรกมีหยากไย่เหมือนบ้านร้าง แถมมีขยะส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว ที่ยิ่งไปกว่านั้นมีกลิ่นปัสสาวะอุจจาระด้วย และที่เห็นมีควันไฟนั้นเห็นคุณยายอายุน่าจะเกิน 80 ปีเห็นจะได้นั่งทำอาหารอยู่
คุณยายผอมจนหนังติดกระดูก แก้มตอบมากเหมือนแม่มด หลังโก่งแบบผู้สูงวัยปกติ และน่าจะเดินเหินไม่ค่อยสะดวกแล้ว เมื่อเดินเข้าไปในห้องนอนก็พบสภาพของคุณตายนอนติดเตียงอายุน่าจะพอพอกับคุณยาย ผอมเกร็งเหมือนกระดูกนอนได้ ข้างๆ คุณตานั้นน่าตกใจมากมีผู้ชายวัยกลางคนนอนอยู่เห็นขาข้างซ้ายใหญ่มากๆ ส่วนขาขวาปกติ ตัวผอมไม่ต่างกับคุณตา และเนื่องจากขาซ้ายที่ใหญ่มากๆ นั้นเลยทำให้ไม่สามารถเดินเหินได้ ต้องมานอนติดเตียง
หมอนิลลี่คิดในใจ น่าสงสารจัง มิน่าถึงไม่มีใครพบเห็นคนครอบครัวนี้ เพราะคนทั้ง 3 คนนั้น ไม่สามารถจะเดินเหินแบบปกติออกไปหาใครๆ ได้ แต่ที่ยังคงมีอาหารการกินได้เพราะหาผักได้ในบ้าน ส่วนข้าวและพืชผลการเกษตรก็ได้รับการปันมาจากผลผลิตของหมู่บ้าน ตามกติกาของหมู่บ้านดอยมอมแมมนั่นเอง
เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้ว ดร.นิลลี่จึงเดินคิดว่าจะเข้าไปหาชายขาโตก่อนเพราะดูแล้วน่าจะมีอาการหนักสุดและยังสามารถพูดจาได้เข้าใจกว่าคุณตาและคุณยาย
"คุณณัฐสงสัยต้องให้คุณเข้าไปพูดคุยก่อนแล้วคะ คุณน้าจะได้ให้ความร่วมมือในการให้ประวัติ และตรวจร่างกาย"
"ได้ครับ"
"น้าครับ จำผมได้ไหมครับ ผมณัฐลูกพ่อหลวง เมื่อก่อนยังเคยเห็นคุณน้า บ่อยๆ"
"ไปออกไปจากบ้านกู พวกมึงมาทำอะไร มาสมน้ำหน้ากูหรือที่กูขาพิการไม่เหมือนชาวบ้าน"
"เปล่าครับ พวกเรามาดีจริงๆ พวกเราเป็นห่วงคุณน้านะครับถึงได้มาเยี่ยมที่บ้าน"
"ไปไป อย่ามายุ่งกับกู"
คุณยายได้ยินเสียงเอะอะจากห้องนอน เลยเดินมาจากในครัว เมื่อเห็นณัฐก็จำได้
"พ่อณัฐเองหรือ มาตอนไหนยายไม่เห็นเลย"
พร้อมหันไปคุยกับชายขาโตว่า "ไอ้พูด แกจำไอ้ณัฐลูกพ่อหลวงไม่ได้หรือ เมื่อก่อนแกออกจะเอ็นดูมันเหมือนลูกเหมือนหลาน คุยกับมันดีดีหน่อยสิ"
"เมื่อก่อนกับเดี๋ยวนี้ไม่เหมือนกัน ตอนนี้ผมมันเป็นคนพิการ ไม่มีใครอยากพูดอยากคุยอยากคบหาหรอก" พูดตอบมารดา
"กลับไป บ้านนี้มีแต่คนพิการ ไม่ต้อนรับใครหน้าไหนทั้งนั้น" หันมาขับไล่ทั้ง 4 คนต่อไป
"พ่อณัฐเอ็งกลับไปก่อนดีไหม ไอ้พูดมันอาละวาดใหญ่แล้ว" คุณยายหันมาขอร้องทั้ง 4 คน
"งั้นพวกเราทั้ง 4 ขอลากลับก่อนก็ได้ค่ะ ในเมื่อตอนนี้คุณพูดยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยกับพวกหมอ" ดร.นิลลี่บอกกับคุณยาย แล้วก็ดึงแขนณัฐให้ออกมาจากห้องนอนแล้วชวนกันเดินกลับไปที่บ้านริมน้ำ
พอพ้นตัวบ้าน "อ้าวพี่หมอ หมดความพยายามแล้วหรือครับ" ตุ๊ดตู่หันมาต่อว่าดร.นิลลี่
"ใครบอก ออกมาตั้งหลักตังหากเหล่า วันนี้ขืนฝืนเข้าไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร"
เดี๋ยวเรามาเยี่ยมทุกวัน ค่อยเลียบๆ เคียงๆ ถามกับคุณยายไปก่อนก็ได้แล้วถ้าทั้ง 3 คนพร้อมก็ค่อยขอตรวจร่างกายก็ได้ ที่สำคัญเราต้องทำให้คนทั้งบ้านเขายินยอมให้เราเข้าไปตรวจ
"ผมเห็นด้วยกับแม่หมอนะครับ" ณัฐบอก
หลังจากนั้นทั้ง 4 คนก็ไปที่บ้านหลังนั้นทุกเย็น เอาอาหารขนมของใช้จำเป็นไปให้อยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งครบอาทิตย์ ก็เริ่มขอคุยกับคุณยายเรื่องอาการของน้าพูด โดยนิลลี่ได้ซักซ้อมให้ณัฐเป็นคนไปถามประวัติกับคุณยาย
"สวัสดีครับคุณยาย" ณัฐเริ่มบทสนทนา
"อ้าวว่าไงพ่อณัฐ วันนี้เอาอะไรมาให้อีก พอแล้วยายเกรงใจเหลือเกิน"
"ไม่ต้องเกรงใจครับ รับไว้เถอะ ยายต้องดูแลคุณตาและน้าพูดด้วย"
"ขอบใจเอ็งมากเลย เข้ามากินน้ำกินท่าก่อนไหม"
เข้าล็อคเลย อยากนั่งคุยกับคุณยายอยู่แล้ว "ได้สิครับ ผมขอพาคุณหมอ มูมู่ กับไอ้ตุ๊ดตู่เข้าไปด้วยนะครับ"
"ได้สิเข้ามาทั้งหมดนั่นแหละ"
"ยายครับ เกิดอะไรขึ้นกับน้าพูดทำไมขาถึงโตอย่างนั้น"
"ยายก็ไม่รู้ เมื่อสิบปีก่อนเห็นมันเป็นไข้ แล้วอยู่ขามันก็โตขึ้นเรื่อยๆ จนเดินไม่ได้อ่ะ" เล่าเสร็จคุณยายก็ร้องไห้ออกมา
"พาไปให้พ่อหมอเป่ายา เอายาหม้อมาต้ม พ่อหมอบอกว่าเป็นโรคผีทำ ไปไปมามากับพ่อหมอหลายปี ก็ไม่ดีขึ้น สุดท้ายไอ้พูดมันก็เลยไม่ยอมไปหาพ่อหมอ จนเดินไม่ได้นี่แหละ"
"ตั้งแต่ขามันโต มันก็ไม่ยอมออกไปไหน แค่ออกไปหาพ่อหมอ เวลามันเดินเจอเด็กๆ เด็กๆ มักจะล้อมันว่าไอ้เท้าใหญ่ บางครั้งก็เอากรวดเอาหินปาใส่มัน มันเลยไม่อยากไปไหนกลัวคนรังเกียจ พออยู่กลับบ้านนานๆ เข้ามันเลยเดินไม่ได้นี่แหละ"
"ที่บ้านนี้มีมุ้งไหมยาย" นิลลี่เห็นคุณยายเริ่มเป็นกันเองก็เลยสอบถามเอง
"จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อ บ้านนี้ไม่ค่อยมีอยู่แล้ว แล้วยิ่งไอ้พูดมาป่วยแบบนี้ยิ่งไม่มีกินเข้าไปใหญ่ เมื่อก่อนก็อาศัยไอ้พูดมันออกไปทำไร่รับจ้างบ้างหารายได้ตามประสา"
"ยายจ๋า ช่วยหมอหน่อยได้ไหม ไปกล่อมน้าพูดให้หมอกับมูมู่ตรวจร่างกายกับตรวจเลือดได้ไหม"
"ได้ได้ แต่ไม่รู้มันจะยอมไหมน้า"
แล้วทั้ง 5 คนก็เดินเข้าไปที่ห้องนอนของคุณตาและน้าพูดที่นอนป่วยอยู่
"ไอ้พูด ไอ้ณัฐ มันมาเยี่ยมมันพาหมอมารักษาเอ็งแหนะ ให้มันเข้าไปนะ"
"ไม่กูไม่อยากรักษา รักษาเท่าไหร่ก็ไม่หายหรอก อย่าหลอกกูเลย ไปไป"
"พูดงี้ได้ไง ไอ้พูด พ่อหลวงเองก็ดีกับเรามาตลอดคอยมาหาคอยมาเยี่ยมอยู่นานๆ ที นี่ไอ้ณัฐมันก็เอาของกินของใช้มาให้ทุกวัน เขาหวังดีเลยมาหานะ ให้แม่หมอกับไอ้ตัวประหลาดนี่ดูอาการสักหน่อยเถอะ เผื่อมีปาฏิหาริย์ ให้เอ็งหายนะ"
"เอาอีกแล้วเอาเรื่องบุญคุณ มาอ้างอีกแล้ว อ้าวตรวจก็ตรวจ"
คุณยายรู้ใจลูกชายดี ว่าก่อนจะป่วยจนเป็นคนพิการไอ้พูดมันเป็นคนมีน้ำใจ กตัญญูรู้บุญคุณคน เลยต้องเอาวิธีนี้มาอ้าง
พอเข้ามาได้หมอนิลลี่ก็เอ่ยปากทักทายว่า "ชั้นเป็นหมอนะ ชื่อนิลลี่ เรียกชั้นว่าแม่หมอแบบชาวบ้านคนอื่นก็ได้ ส่วนนี่หุ่นยนต์ของชั้นชื่อ มูมู่"
"แม่หมอก็แม่หมอ จะทำอะไรก็เชิญ"
"มูมู่ตรวจร่างกาย ทำเอ็กซเรย์ ตรวจเลือดหาฟิลาเรียนะ"
มูมู่เข้าไปตรวจร่างกายทั้งหมดแต่เน้นหนักไปที่ขาข้างซ้าย ซึ่งนิลลี่เองก็สังเกตเห็นว่าขาโตมากๆ ผิวหนังขรุขระ พับย่น จึงได้แอบวินิจฉัยไว้เป็นโรคอะไร หลังจากทำเอ็กซเรย์และตรวจเลือดเสร็จก็กลับมารายงานผลให้หมอนิลลี่ดูผ่านทางดวงตา
"เป็นอย่างที่คิด คนไข้เป็นโรคเท้าช้างจริงๆ ด้วย" นิลลี่พูดกับมูมู่
"มูมู่ตรวจเพิ่มนะ ทำสแกนเส้นเลือดดำและท่อน้ำเหลือง เอาเลือดที่เหลือตรวจไต ตับ ซีบีซี ชั้นจะวางแผนผ่าตัด" แล้วมูมู่ก็เข้าไปทำตามที่ดร.นิลลี่สั่ง ระหว่างนั้น ดร.นิลลี่ก็หันมาคุยกับน้าพูดในสิ่งที่ตนวางแผนไว้
"น้าพูดคะ น้าเป็นโรคเท้าช้างคะ โรคนี้เกิดจากเชื้อพยาธิที่อยู่ในตัวยุง แล้วยุงเอามาแพร่ให้น้าเวลามันมากัดคะ จริงๆ โรคนี้รักษาไม่หาย แต่หมอจบวิศวะมาด้วย จะวางแผนการรักษาแบบนี้นะคะ"
"โรคเท้าช้างหรือ ไม่เคยรู้จักเลย โรคผีทำอะไรว่ะ" น้าพูดสะบดออกมา
"ใจเย็นๆ นะคะ แล้วฟังหมอว่าหมอวางแผนทำการรักษาอย่างไรบ้าง"
แล้วคุณยายก็เข้าอยู่ข้างๆ คอยช่วยระงับน้าพูดและปลอบให้ฟังแม่หมอพูด
"คือหมอไม่ได้จะรักษาให้หาย แต่จะช่วยลดการบวมขอขา และทำศัลยกรรมให้ดูดีขึ้นไม่น่าเกลียดแบบนี้ พร้อมจะให้มูมู่ทำกายภาพให้ จนสามารถเดินได้บ้างแม้จะไม่ใช่ปกติเหมือนเดิม"
"ไม่เอาผ่าบ้าผ่าบออะไร ไม่เอากูรักษากับพ่อหมอมาเป็นปียังไม่หายเลย แล้วนี้เด็กอย่างเอ็งจะมารักษากู ทำไม่ได้หรอก อย่ามาหลอกกู"
"ไอ้พูดเอ็งใจเย็น ลองรักษาหน่อยก็ไม่เสียหายนะ ถ้าดีขึ้นเอ็งก็ออกไปงานหาทำช่วยแม่ได้ นี่แม่ต้องมาลำบากคนเดียวต้อง 10 ปีเอ็งไม่เห็นหรือ คิดว่าเห็นแก่แม่นะ ไม่หายอย่างน้อยแกก็ช่วยเหลือตัวเองได้ดีขึ้นนะ"
คุณยายพูดจี้ใจดำน้าพูดเรื่องความกตัญญูอีกแล้ว น้าพูดเลยต้องจำใจตอบ
"อ้าวลองก็ลอง ไม่เสียหายอย่างแม่กูว่า"
"งั้น เมื่อครู่หมอให้มูมู่ทำการตรวจเพื่อวางแผนการผ่าตัดไว้อยู่แล้ว เอาอย่างนี้ให้เวลาน้าพูดเตรียมเนื้อเตรียมตัว เตรียมใจ 3 วัน กินอาหารบำรุงร่างกายดีดี แล้วเดี๋ยวอีก 3 วันหมอกับมูมู่จะมารับไปผ่าตัดที่บ้านริมน้ำคะ"
"งั้นหนูขอลากลับไปเตรียมเครื่องมือวางแผนการรักษาน้าพูดให้คะ รับรองว่าจะทำดีที่สุด แม้ไม่หายแต่อย่างน้อยก็ดีขึ้น"
"งั้นเราทุกคนลากลับนะครับ" ณัฐกล่าวลา
แล้วทั้งหมดก็เดินทางกลับและแยกย้ายกันกลับไปบ้านใครบ้านมัน โดยดร.นิลลี่พูดขึ้นว่า "ไว้ทำการรักษาเสร็จแล้วค่อยสอนเรื่องโรคเท้าช้างนะ ติดไว้ก่อน"
เมื่อถึงวันนัดทั้ง 4 คนก็มาที่บ้านของน้าพูด โดยมูมู่แปลงร่างเป็นเปลคนไข้ ให้น้าพูดขึ้นนอน ณัฐและตุ๊ดตู่ช่วยกันเข็นมาที่บ้านริมน้ำ
"อ้าวมูมู่พาน้าพูดเข้าห้องผ่าตัด วางยาเตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อม คราวนี้ชั้นผ่าตัดเอง มูมู่เป็นผู้ช่วย"
"คุณณัฐกับตุ๊ดตู่อยากเข้าช่วยไหม จะได้สอนการช่วยผ่าตัดทำอย่างไรบ้าง เอาไหม"
"ได้ครับ" ทั้ง 2 ตอบพร้อมกันอีกเช่นเคย
แล้วทั้งหมดก็เข้าไปในห้องผ่าตัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายพร้อมผ่าตัด
"จริงๆ ที่วางแผนไว้คือจะเลาะท่อน้ำเหลืองที่มีปัญหาออก พร้อมเส้นเลือดดำที่มีปัญหาด้วย หลังจากนั้นจะตัดหนังที่ขรุขระออก แล้วทำกราฟจากผิวหนังที่ขาที่ดีมาแทนจะได้ลดความน่าเกลียดลง"
"เอาลงมือกันได้" หมอนิลลี่บอก
"มูมู่วันนี้ขอเปลี่ยนให้ไปเป็นวิสัญญีแทนนะ ช่วยมอนิเตอร์ไวทัลไซน์ด้วย"
"ตื่นเต้นจัง" ตุ๊ดตู่พูด
เมื่อเริ่มผ่าตัด หมอนิลลี่เป็นคนผ่า ณัฐเป็นคนส่งอุปกรณ์ ส่วนตุ๊ดตู่สังเกตการณ์พร้อมช่วยตัดไหมให้นิลลี่ การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี แต่เนื่องจากน้าพูดเป็นมานาน 10 ปี มีความผิดรูปค่อนข้างเยอะจึงใช้เวลานานเกือบ 4 ชั่วโมง พอออกจากห้องผ่าตัดทุกอย่างผ่านไปด้วยดี
นำน้าพูดออกมาไว้ห้องพักฟื้นได้ พอน้าพูดตื่นจากการดมยา หมอนิลลี่ก็บอกว่า
"การผ่าตัดเป็นไปด้วยดีนะคะ แล้วมารอดูกันหลังตัดไหมขาของคุณน้าจะเป็นอย่างไรบ้าง"
"ครับ ผมต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนครับ"
"เนื่องจากบ้านคุณน้านี่อยู่เกือบท้ายหมู่บ้านแถมไม่มีใครสามารถพาคุณน้ามาหาหมอได้ หมอเลยจะให้อยู่จนกระทั่งตัดไหม แล้วจะพากลับไปส่งที่บ้าน แล้วหลังจากนั้นจะส่งมูมู่กับตุ๊ดตู่ไปทำกายภาพให้ที่บ้านจนกระทั่งพอที่จะเดินเองได้คะ"
"คงต้องตามนั้นมั้งครับ กลับบ้านไปก็เป็นภาระแม่ผมเปล่าๆ"
พออยู่จนครบ 14 วันแผลหายดี ก็ทำการตัดไหม เปิดแผลออกมาให้น้าพูดและทุกคนที่ช่วยรักษาเห็น
"โห ขาผมดูดีขึ้นเยอะเลย แม้จะยังมีแผลเป็นอยู่บ้างแต่ก็ดีกว่าไอ้เท้าช้างนั่น" แล้วก็น้ำตาซึม
"เห็นไหมผมบอกแล้วแม่หมอเก่ง น้าพูดเชื่อแล้วใช่ไหม" ณัฐพูด
"ขอบคุณจริงๆครับ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว"
"ยังไม่จบการรักษาคะ เดี๋ยวต้องทำการรักษากันอีกนาน กว่าจะกายภาพจนสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ อีกหลายเดือนคะ ต้องขอความร่วมมือน้าพูดด้วยนะคะ ระหว่างนี้หมอและพรรคพวกจะไปที่บ้านทุกวัน นอกจากนี้จะตรวจและรักษาคุณพ่อคุณแม่ของน้าพูดด้วย"
"มูมู่ ลูกศิษย์ทั้ง 2 เดี๋ยวพาน้าพูดไปส่งที่บ้านนะ แล้วเดี๋ยวกลับมาจะสอนเรื่องโรคฟิลาเรียเอซิส"
"ได้ครับผม โรคพิราบ อะไรนะครับ" เสียงตุ๊ดตู่ถาม
"ฟิลาเรียเอซิสจ้า เดี๋ยวกลับมาก็รู้เอง ไปส่งน้าพูดก่อนไป๊"
"ครับ" ตุ๊ดตู่ตอบ
"งั้นผมขอขอบคุณ แม่หมออีกครั้งนะครับ ไม่ได้แม่หมอนี่ผมคงพิการจนตาย" น้าพูดกล่าวขอบคุณและก็ลากลับไปบ้านก่อน
แล้วมูมู่ก็แปลงร่างเป็นเปลพยาบาล ออกไปส่งน้าพูดพร้อมกับศิษย์ทั้ง 2 ของนิลลี่
เมื่อทั้ง 3 กลับมา "ตามสัญญา เมื่อครู่ยังจำได้ไหมว่าชื่อโรคว่าอะไร ชื่อภาษาอังกฤษนะ และชื่อภาษาชาวบ้านเรียกว่าอะไร ณัฐตอบก่อนคะ"
"ฟิลาเรียเอซิสครับ"
"โรคเท้าช้างครับ" ตุ๊ดตู่รีบส่งเสียงตอบ
"โรคเท้าช้าง เกิดจากพยาธิชื่อ ฟิลาเรีย จึงเรียกชื่อโรคภาษาอังกฤษว่า ฟิลาเรียเอซิส ซึ่งมียุงเป็นพาหะ เกิดจากการที่โดนยุงที่มีพยาธิกัดเป็นเวลาหลายครั้งและนาน"
"เข้าใจแล้วครับ" ตุ๊ดตู่บอก
"โดยคนไข้จะมีอาการแบบน้าพูดเลย ไข้ ขาโต ขรุขระ แต่บางคนก็มีไข้ ต่อมน้ำเหลือง หรืออัณฑะหรืออวัยวะเพศบวมได้ และอาจจะโตถาวรแบบขาได้ ชาวบ้านจึงเรียกคนที่ขาโตว่า โรคเท้าช้าง ซึ่งพอมาถึงแบบนี้แล้วจะรักษาไม่ได้แล้ว มีแต่ปรับเรื่องรูปร่างของขาและทำกายภาพเท่านั้น"
"ไหน ตุ๊ดตู่บอกสิว่าชื่อโรคอะไรนะ"
"ฟิลา..... เรียเอซิสครับ"
"ใช้ได้ เก่งทั้ง 2 คนเลย งั้นพอแค่นี้ เรายังต้องไปทำการรักษาคนในบ้านน้าพูดต่ออีกหลายเดือน กลับไปพักกันเถอะ"
แล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน รอไปทำการรักษาที่บ้านน้าพูดต่อในวันรุ่งขึ้น บ้านที่มีคนประหลาดมีเท้าหรือขาโตข้างเดียวนั่นเอง


## ตอนที่ 8 ผีลงโทษเสกใบไม้ลงตับ

เมื่อผ่าตัดน้าพูดจนสำเร็จแม้ไม่หายแต่ก็ทำให้รูปร่างของขาซ้ายนั้นไม่น่าเกลียดอีกต่อไป วันนี้หมอนิลลี่และมูมู่ กับลูกศิษย์ทั้ง 2 ไปทำกายภาพให้น้าพูดเป็นวันแรก โดยต้องการไปตรวจทั้งคุณตาคุณยายด้วยว่ามีโรคประจำตัวหรือเจ็บป่วยอะไรบ้างจะได้ให้การรักษาที่ถูกต้อง
"มูมู่เดี๋ยวตรวจร่างกายคุณตาด้วยกันนะ ยังไม่รู้ว่าคุณตาจะต้องตรวจอะไรเพิ่มไหม" นิลลี่พูดเมื่อมาถึงที่ห้องนอนของคุณตา
"ส่วนคุณณัฐกับตุ๊ดตู่ไปช่วยขยับขาน้าพูดให้ก่อนนะคะ"
"ได้ครับ"
"อืม วันก่อนเราดูคุณตาไกลๆ และบ้านก็มืดด้วย นึกว่าจะไม่มีอะไรมากอย่างมากก็เป็นโรคชรา" นิลลี่บ่นพึมพำอยู่กับมูมู่ แล้วก็เดินมาหาคุณยายเพื่อต้องการจะถามประวัติคุณตาเพิ่ม
"คุณตาชอบกินปลาดิบๆ ไหมคะ แล้วตาเหลืองตัวเหลืองเป็นมานานเท่าไหร่แล้วคะ"
"แกชอบกินของดิบทุกอย่างแหละ เป็นกับแกล้มเหล้านะ ไม่ได้สังเกตเลยว่าแกตาเหลืองตัวเหลือง"
"คือตอนนี้นอกจากมีโรคสูงวัยที่ทำให้แกเดินเหินไม่ได้แล้ว แกน่าจะมีโรคตับอะไรบางอย่าง ซึ่งตอนนี้ต้องรอผลตรวจหลายอย่างจากมูมู่ก่อนคะ"
"มูมู่อัลตราซาวด์ ซีทีช่องท้องอย่างละเอียด เจาะเลือดตรวจตับ ตรวจอุจจาระด้วย"
มูมู่เดินไปทำการตรวจอย่างละเอียดตามคำสั่งแล้วสักพักก็ส่งรูปผลการตรวจอุจจาระรายงานให้ดร.นิลลี่ดูก่อนที่ผลอย่างอื่นจะมา เนื่องจากระบบเอไอของมูมู่จับภาพอะไรบางอย่างได้
"ขอบใจมาก มูมู่ อืมมีไข่พยาธิหลุดออกมาจริงด้วย ว่าแล้วต้องเป็นโรคพยาธิใบไม้ในตับด้วย"
"คุณยาย ผลมาแล้วในส่วนต้นนั้นมีพยาธิใบไม้ในตับ ซึ่งมีอาการระดับนี้แล้วไม่น่าจะรักษาหายได้แล้วคะ แต่ยังไงต้องกินยาถ่ายพยาธิก่อน ถ้าถ่ายออกมามีตัวอะไรแบนๆ คล้ายใบไม้ไม่ต้องตกใจนะคะ ส่วนตาเหลืองตัวเหลือง ต้องดูตับทั้งหมดก่อนว่าเป็นอย่างไรบ้าง แต่แนวโน้มน่าจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่"
แล้วผลการตรวจจากมูมู่ก็ออกมา พบว่าคุณตาเป็นโรคมะเร็งท่อน้ำดีในตับด้วย
"คุณยาย ตับของคุณตานั้นรักษาไม่ได้แล้วจริงๆ ด้วยคะ แต่อย่างไรหมอก็จะมาทำกายภาพให้สามารถช่วยเหลือตัวเองได้บ้างนะคะ และถ้าคุณตามีอาการเจ็บปวดอะไรก็รักษาตามอาการให้คะ"
"อ้าวตอนนี้ถึงคราวคุณยายแล้ว คงต้องโดนเอ็กซเรย์กับเจาะเลือดนะคะ"
แล้วมูมู่ก็ทำการตรวจคุณยายตามคำสั่งของดร.นิลลี่ ผลออกมาไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง นอกจากกระดูกที่เสื่อมและทำให้หลังผิดรูปเท่านั้น
"คุณยายแค่มีกระดูกเสื่อมและกระดูกหลังคดผิดรูป คงทำแค่กายภาพนะคะ"
โดยรวมของครอบครัวนี้เป็นคุณยายเป็นโรคชรา คุณตาเป็นมะเร็งในท่อน้ำดีของตับและน้าพูดเป็นโรคเท้าช้าง ซึ่งต้องทำกายภาพให้ทั้งหมด ดังนั้นคงต้องมากันครบทีมสัปดาห์ละ 3 ครั้ง
ในช่วงที่ทีมของหมอนิลลี่เข้าๆ ออกๆ บ้านน้าพูดซึ่งบ้านน้าพูดนี่อยู่เกือบท้ายหมู่บ้าน ซึ่งห่างบ้านพ่อหมอมาไม่กี่หลังนั้น ทำให้พ่อหมอนั้นไม่พอใจอย่างมาก และช่วงเวลาเดียวกันนั้นหมูที่เลี้ยงไว้ตามบ้านเริ่มทยอยป่วยและล้มตาย เป็นจำนวนมาก ซึ่งหาสาเหตุของการตายไม่ได้ว่าเป็นจากโรคอะไร
ทำให้พ่อหมอส่งลูกน้องออกมาดักรอที่บ้านของน้าพูด เพื่อรอพบกับทีมของหมอนิลลี่ที่มาเป็นประจำทุกสัปดาห์นั้น
"ออกไปไอ้ตัวซวย พ่อหมอมีญาณทิพย์ เห็นว่าพวกแกไปบุกรุกบนยอดดอย อันเป็นที่หวงห้ามเพราะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์สิงสถิตอยู่ ดูซิหลังจากพวกแกมาไม่นาน ผีจึงได้ลงโทษให้ไฟไหม้ป่า หมูล้มตายนับไม่ถ้วน" เสียงลูกสมุนของพ่อหมอ ตะโกนไล่หมอนิลลี่นั่นเอง
"ผีลงโทษ อะไรงมงาย" ณัฐบอกกับลูกสมุนของพ่อหมอ
เมื่อชาวบ้านละแวกนั้นได้ยินเสียงตะโกนของลูกสมุนของพ่อหมอ ก็ออกมารวมตัวกัน แล้วก็มองมาที่หมอนิลลี่และมูมู่ พร้อมกับโยนก้อนหินใส่ บ้างก็เดินเข้าไปทำร้าย
"เออ จริงอย่างพ่อหมอว่า พวกเราอยู่กันมาตั้งนาน ไฟไหม้ป่าบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยหนักเท่านี้ หมูที่เลี้ยงก็ไม่เคยตายพร้อมกันมากอย่างนี้ มันต้องเป็นผีลงโทษ ที่ให้ไอ้ตัวประหลาดนี่อาศัยอยู่แน่ๆ " ชาวบ้านคนดังกล่าวพูดจบก็เอากิ่งไม้ตีไปที่มูมู่
ณัฐพยายามเอาตัวมากันหมอนิลลี่ไว้ พร้อมกับพูดตอบโต้ไปอีกว่า
"อะไรกัน แม่หมออยู่ที่นี่ก็มีแต่ช่วยดูแลสุขภาพให้กับทุกคน หลายคนรอดตายได้เพราะแม่หมอนะ นี่พอมีหมูล้มตายยังไม่หาสาเหตุก็มาขับไล่กัน"
"ออกไปจากหมู่บ้านข้าซะ ไอ้ตัวพาผีมาทำลายหมู่บ้านของเรา" เสียงพ่อหมอออกมาขับไล่ด้วยตัวเอง ทำให้ชาวบ้านบางส่วนที่ยังคงเคารพพ่อหมอเริ่มเห็นด้วยและช่วยกันตะโกนไล่หมอนิลลี่
ณัฐเองก็จนปัญญาที่หาเหตุผลใดใดมากล่าวอ้างให้ชาวบ้านกลุ่มที่เชื่อพ่อหมอเข้าใจอย่างไร ได้แต่เอาตัวกันหมอนิลลี่แล้วรีบพาหลบออกมาจากหมู่บ้านก่อน แล้วทั้งทีมก็กลับมาตั้งหลักที่บ้านริมน้ำ
"อะไรกัน เราอุตส่าห์ ออกรักษาให้คนทั้งหมู่บ้าน พอพ่อหมอพูดคำเดียว คนที่เคยรักษาก็ดันมาเกลียดซะงั้น" ตุ๊ดตู่บ่น
"แต่พักนี้ก็มีแต่เรื่องแปลกๆ จริงด้วย ไม่แปลกหลอกที่ชาวบ้านจะเชื่อพ่อหมอ" ดร.นิลลี่พูด
"ก็จริงนะ อยู่ๆ ไฟก็ไหม้ป่าเป็นวงกว้าง มีไร่ฝิ่นที่หน้าหมู่บ้าน แล้วหมูก็มาล้มตายเป็นแถว คิดๆ แล้วหรือทั้งสามเหตุการณ์จะเกี่ยวเนื่องกัน ดูมันมีเงื่อนงำยังไงไม่รู้แล้วสิ" ณัฐเริ่มไตร่ตรอง
"เราจะสืบจากอะไรก่อนดี มืดแปดด้านเลย แล้วตอนนี้หมอก็เข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้ด้วย" ณัฐเริ่มหาทางออก
"เดี๋ยวชั้นขอเวลาในการอัพเกรดมูมู่ก่อน เพื่อให้ไปเก็บหลักฐานในที่เกิดเหตุทั้งหมดมาก่อนนะคะ แล้วค่อยมาวิเคราะห์ว่าเกิดอะไรขึ้น มันเป็นความบังเอิญ หรือฝีมือมนุษย์"
"แต่ก่อนที่จะแยกย้ายกัน วันนี้ขอสอนเรื่องพยาธิใบไม้ในตับให้ก่อนนิดนึง เข้าใจว่าคงได้ยินที่หมอได้คุยกับคุณยาย เรื่องคุณตาแล้วนะ"
"ได้ยินครับ แถมยังได้ยินด้วยว่า อึมาจะเจอตัวอะไรไม่รู้เหมือนใบไม้ ผมอยากเห็นตัวเป็นๆ จัง" ตุ๊ดตู่ส่งเสียงตอบ
"ฮา ฮา ฮา อยากเห็นตัวเป็นๆ หรือ ดูจากมูมู่ก็ได้ มูมู่มีวิดีโอ ตัวเป็นและไข่ที่พบในอึด้วย มูมู่เอาวิดีโอฉายโปรเจ็คเตอร์เลยก็ได้นะ จะได้อธิบายได้ง่ายขึ้น" มูมู่ฉายรูปขึ้นให้ลูกศิษย์ทั้งสองของนิลลี่ดู
"ไข่นี่หน้าตาประหลาดดี แต่ตัวมันนี่หน้าตาประหลาดกว่า เป็นใบไม้เลยเนอะ ศิษย์น้อง"
"จริงๆ เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้ไม่คิดว่าจะทำให้เป็นโรคมะเร็งได้ด้วย" ณัฐพูด
"ตามนั้นคะ ไอ้ตัวเป็นนี้มันอยู่ในท่อน้ำดีคะ ไปอุดตันไว้ทำให้ตาเหลืองตัวเหลือง พออยู่นานๆ ไปทำให้ร่างกายเปลี่ยนเป็นมะเร็งได้คะ พวกพยาธิจะออกไข่แล้วหลุดมากับอึ แล้วคนแถวนี้เมื่อก่อนไม่มีส้วมก็ไหลลงน้ำ หอยน้ำจืดไปกินไข่ ปลากินหอย แล้วตัวพยาธิตัวอ่อนออกจากไข่ไปฝังในเนื้อปลา กินปลาดิบๆ เข้าไปก็เอาพยาธิเข้าไป มันก็วนไปแบบนี้เรื่อยๆ งั้นป้องกันทำไงคะ"
"ไม่กินของดิบครับ" ตุ๊ดตู่รีบแย่งตอบ
"การรักษาแค่ถ่ายพยาธิเท่านั้น ถ้ายังไม่มีอาการก็หายเลย แต่ถ้าเป็นหนักถึงขั้นอุดตันท่อน้ำดีแล้วก็รักษาไม่หายแล้วคะ"
"จริงป้องกันง่ายนิดเดียวเอง เราเจอโรคที่เกี่ยวกับการกินอาหารดิบมากี่โรคแล้วน้า"
"2 ครับ" ณัฐแย่งตุ๊ดตู่ตอบบ้าง
"ไข้หูดับกับพยาธิใบไม้ในตับ" ตุ๊ดตู่ส่งเสียงตอบบ้าง
"แล้วเราจะป้องกันได้ยังไงบ้างคะ"
"กินอาหารสุกๆ ครับ ดูแล้วผมอาจจะต้องทำโครงการสอนสุขศึกษาให้ชาวบ้านฟังแล้ว แต่เท่าที่เห็นจะเป็นในคนสูงวัยหน่อย เพราะเด็กๆ ไปโรงเรียนจะได้เรียนมาจากโรงเรียนแล้ว ตอนนี้แม่หมอออกโรงอะไรก็ไม่ได้ คงต้องปล่อยเป็นหน้าที่ของผม"
"คงงั้นคะ วันนี้แยกย้ายกันก่อนนะคะ ขอเวลาสัก 2 วันในการอัพเกรดเจ้ามูมู่ก่อน แล้วค่อยมาวางแผนว่าจะทำอะไรกันต่อไป"
"ได้ครับ ฝันดีนะครับ คงไม่เจอกัน 2 วัน ผมคงคิดถึงคุณหมอแย่" ก่อนกลับณัฐไม่วาย หยอดคำพูดหวานๆ ใส่ หลังจากที่ได้ผจญภัยกันมาหลายครั้ง ณัฐเองก็เริ่มสนิทกับหมอนิลลี่มากขึ้น
"แหมศิษย์น้อง มีหยอด พี่หมอผมด้วย ดูซิ พี่หมอผม แก้มแดง อายม้วนไปถึงไหนแล้วหน่ะนั่น"
เมื่อณัฐหันไปมอง ดร.ก็เขินแก้มแดงก้มหน้าก้มตาส่งเสียงมาว่า "กลับกันได้แล้ว ไป๊"
ลูกศิษย์ทั้งสองก่อนกลับมิวายยังหันหน้ามาส่งยิ้มยียวนกวนประสาทให้ คำพูดณัฐวันนี้ทำเอาหมอนิลลี่แห่งหมู่บ้านดอยมอมแมมไปไม่ถูกเลยทีเดียว
"กลับมาได้แล้ว จะลอยไปไหน" นิลลี่พูดกับตัวเอง แล้วก็เดินนำมูมู่เข้าไปในห้องทดลอง
คืนนั้นสรุปว่าใจลอยไม่เป็นอันทำอะไร เอาแต่คิดถึงคำหยอดของณัฐ จนนอนก็ไม่หลับ ยังดีว่าตื่นมายังสามารถดึงสติกลับมาได้ แล้วดร.นิลลี่ก็มานั่งหาข้อมูลในการปรับดัดแปลงมูมู่ว่าจะทำอะไรบ้าง แล้วก็ค่อยๆ หาอุปกรณ์มาประกอบมาใส่ จนในที่สุดก็อัพเกรดสำเร็จ
ครบ 2 วัน ทุกคนมาตามนัดหมาย เห็นมูมู่ที่มีรูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปบางส่วน
"คิดถึงจังครับ" ไม่วายที่ณัฐจะหยอดคำหวานส่งให้
"อย่าแกล้งกันแบบนี้สิคะ" นิลลี่ตอบแล้วยิ้มอายๆ
"ศิษย์น้องเริ่มบุกอีกแล้ว" ตุ๊ดตู่แซว
"เอิ่ม เรานัดกันมาทำอะไรคะ ไม่ใช่เรื่องนี้สักหน่อย มามาดูกันว่ามูมู่มีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง คือตอนนี้ได้ตัดแปลงให้เป็นหุ่นยนต์สปายนะคะ" นิลลี่บอก
"นอกจากนี้ยังมีหุ่นตัวเล็กๆ นี่เอาไว้ไปเก็บข้อมูลต่างๆ ด้วย"
"ซึ่งต้องบอกตรงๆ ว่าตอนนี้ยังมืดแปดด้านเลย ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน เข้าไปในหมู่บ้านก็ไม่ได้"
"เดี๋ยวผมกับศิษย์เข้าไปสืบเองครับ เรื่องในหมู่บ้าน ส่วนเรื่องไร่ฝิ่นคงต้องไปด้วยกัน มันอันตรายมากถ้าแม่หมอไปคนเดียว เป็นห่วงหน่ะ"
"อื่ม หยอดอีกแล้ว" ตุ๊ดตู่แซว
"งั้นเดี๋ยว ฝากเอาไอ้หุ่นยนต์ตัวเล็กไปเก็บหลักฐานก่อนแล้วกันคะ น่าจะเริ่มจากเรื่องหมูตายก่อนดูแล้วยังมีหลักฐานให้เก็บอยู่ ส่วนไฟไหม้ป่ามันหลายวันแล้ว อาจจะเหลือหลักฐานน้อย"
"ได้ครับ ฝากให้ผมจัดการได้"
"ตุ๊ดตู่เป็นเด็ก อาจจะไม่ใช่จุดน่าสงสัยมาก ลองไปเลียบเคียงคุยกับคนในหมู่บ้านดู เผื่อได้อะไรมาบ้าง ส่วนทางนี้คงทำอะไรไม่ได้เลย แล้วอย่าลืมไปทำกายภาพบ้านน้าพูดด้วยนะคะ แล้วก็ถ้ามีเคสไม่สบายก็ส่งออกมาให้ทางนี้ดูแลด้วยคะ"
"งั้นตามนี้มารายงานผลกันทุกวันตอนมาเรียนนะ อยากรู้จังว่าเป็นคนหรือผีกันที่ลงโทษ"
แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำตามแผน
วันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่ณัฐเข้าไปทำคือ เข้าไปสำรวจบ้านที่มีหมูตาย และให้หุ่นยนต์ตัวเล็กเก็บเลือด เก็บชิ้นเนื้อ บันทึกภาพ บันทึกรอยนิ้วมือต่างๆ ไปตามเก็บทุกบ้านเท่าที่เป็นไปได้
เย็นวันนั้นนำหลักฐานที่เก็บได้ทั้งหมด ส่งให้นิลลี่
"มูมู่นำหลักฐานไปหาเชื้อโรคนะดูว่าเป็นโรคระบาดอะไร หาสารพิษว่าถูกวางยาไหม รวมทั้งภาพถ่าย ลายนิ้วมือ ไปสังเคราะห์หาดีเอ็นเอที่น่าสงสัยไว้ด้วย"
"อืม จัดหนักเลยหรือครับ" ณัฐกล่าว
"ใช่คะ คงต้องให้เวลามูมู่สักวันนึงให้วิเคราะห์ประมวลผล พรุ่งนี้มาดูผลกัน"
และแล้วมูมู่ก็ประเมินผลส่งให้ดร.นิลลี่ในวันที่นัดกันมาฟังการประมวลผล
"เป็นดังคลาดเลยคะ เป็นเรื่องเดียวกันมีคนเข้ามาเกี่ยวข้อง เราพบลายนิ้วมือต้องสงสัยในสิ่งส่งตรวจที่เก็บมาจากบ้านหลายหลัง แต่เป็นลายนิ้วมือคนคนเดียวกัน ซึ่งจะรู้ได้ต้องแอบไปเก็บผม ของชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมาวิเคราะห์ดูคะ คงต้องรบกวนคุณณัฐสำหรับเรื่องนี้"
"สบายมากเดี๋ยวผมกับตุ๊ดตู่จัดการให้"
"ส่วนหมูนั้นเป็นโรคระบาดอหิวาต์แอฟริกาในหมูคะ แต่จากการตรวจพบลายนิ้วมือต้องสงสัยจึงเดาว่าน่าจะเกิดจากคนนำมาให้ มากกว่าจะเกิดจากการระบาดเอง ดูมีเงื่อนงำแปลก ๆ มากขึ้น"
ยังไงต้องคอยดูต่อไปว่าผลการตรวจดีเอ็นเอจากเส้นผมแล้วมาเปรียบเทียบกับที่ได้มาจะเป็นใครกันนะ แล้วก็เริ่มไปตรวจเรื่องของไฟไหม้ป่าได้เลยคะ
"ขอนัดช้านิดนึงให้เวลาไปหาหลักฐานหลายอย่าง อีกสัก 5 วันมาพบกัน"
"ครับตามนั้น งั้นกลับกันก่อนนะครับ หลับฝันถึงกันบ้างนะครับ"
"แหมๆ ศิษย์น้องเปลี่ยนไปนะ มีหยอดมีแซวกันตลอด"
"ไปไปกลับได้แล้ว"
เมื่อทั้งสองกลับไป นิลลี่เองก็มานั่งคิดว่า แอบงงๆ กับท่าทีที่เปลี่ยนไปของณัฐเช่นเดียวกับที่ตุ๊ดตู่สังเกตเห็น


## ตอนที่ 9 โรคเขตร้อนที่ถูกละเลย

เมื่อณัฐกับตุ๊ดตู่ตระเวนเก็บเส้นผมของคนที่น่าสงสัยในหมู่บ้านเพื่อทำการตรวจหาดีเอ็นเอ ว่าตรงกับลายนิ้วมือและดีเอ็นเอของผู้ต้องสงสัยที่เก็บมาจากคอกหมูและบริเวณใกล้เคียงนั้น ซึ่งต้องเข้าบ้านโน้นออกบ้านนี้ จนกระทั่งมาพบเพิงเก่าๆ ซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบหน้าเส้นทางที่ขึ้นไปบนยอดดอย
"วันก่อนที่เราขึ้นไปสำรวจไร่ฝิ่นกัน ทำไมเราไม่พบเพิงนี้นะ ศิษย์พี่ แถมดูน่าสงสัยมากด้วย"
"จริงศิษย์น้อง เอาไงดีจะแอบเข้าไป หรือจะขอเข้าไปพูดคุย"
"เอางี้เข้าไปพูดคุย ดูลาดเลาก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีว่าจะทำอะไรต่อไป" ณัฐให้ความเห็น
เมื่อมาถึงเพิงดังกล่าว ทั้งสองก็เห็นชายวัยกลางคนพิการตาบอด จมูก นิ้วมือ แขนขา ผิดรูป กล้ามเนื้อ อ่อนแรง นอนอยู่ลำพัง ณัฐจึงส่งเสียงทักไปว่า
"สวัสดีครับ พี่ชาย ผมณัฐลูกพ่อหลวง"
"สวัสดีครับ ลูกพ่อหลวงหรือ ขอโทษทีเพิงนี้มันเล็กและสกปรกไม่มีอะไรต้อนรับ อ้าวเข้ามาคุยกัน อย่ารังเกียจคนพิการนะ"
"ไม่รังเกียจครับ" ณัฐกล่าว
"วันนี้ผมขออนุญาตเข้ามาสอบถามสารทุกข์สุขดิบนะครับ ผมมากับตุ๊ดตู่เด็กในหมู่บ้าน ไม่ทราบว่าพี่ชายชื่ออะไรครับ"
"พี่ชื่อก๊อกแก๊กครับ พอดีตามองไม่เห็นแขนขาก็ลีบ ลุกนั่งคุยไม่สะดวกต้องขออภัยด้วย เมียก็ไม่อยู่เลยไม่มีใครหาน้ำหาท่าให้กินกัน"
"ไม่เป็นไรครับ แล้วอยู่กันกี่คนครับนี่"
"อยู่กันแค่ 2 คน แหละ นี่เมียผมมันออกไปเก็บผักปลามาทำกับข้าวหน่ะ"
"เมื่อพี่พิการทำไมไม่ปลูกเพิงในหมู่บ้าน ทำไมมาปลูกเพิงข้างนอกและอยู่ในพงหญ้าแบบนี้ แฟนพี่ก็ออกไปหาอาหารลำบากอยู่นะ"
"ก็อยากกลับไปอยู่ที่บ้านหรอก แต่พอเราเป็นอย่างนี้มีแต่คนรังเกียจ ขับไล่ ป่วยเป็นโรคประหลาดทำให้คนรังเกียจ"
"แล้วทางพี่เคยไปตรวจรักษาหรือทำอะไรบ้างตั้งแต่เจ็บป่วยมาครับ"
"เมียผมเคยพาพ่อหมอในหมู่บ้านมาตรวจครั้งหนึ่งครับ พ่อหมอให้เป่ายาและให้ยาหม้อมาต้มครั้งหนึ่ง แต่ไม่ดีขึ้น ก็เลยไม่คิดว่าจะรักษาต่อครับ"
พอรู้อย่างนี้ทั้งณัฐและตุ๊ดตู่ก็เกิดความสงสารและอยากให้หมอนิลลี่มาตรวจหาสาเหตุและทำการรักษาให้แม้ไม่หายแต่อาจจะแก้ความพิการบางอย่างให้ดีขึ้น ทั้งสองคนเลยกระซิบปรึกษากันว่าจะพาแม่หมอของพวกเขามาที่นี่
"งั้นเอางี้นะครับ พวกเราขอกลับกันก่อนแล้วเดี๋ยวจะพาแม่หมอมาดูอาการให้"
"งั้นสวัสดีครับ คุณณัฐ"
ก่อนกลับออกมาณัฐได้ให้หุ่นยนต์เก็บหลักฐานของนิลลี่ช่วยเก็บรูปและหลักฐานบางอย่างเพื่อไปให้ดร.นิลลี่ดูเผื่อจะพอมีแนวทางอะไรก่อนมาตรวจคนไข้ได้บ้าง
เย็นวันนั้นก็ไปที่บ้านริมน้ำก่อนนัดหมายเพราะร้อนใจอยากจะช่วยพี่ก๊อกแก๊ก พร้อมนำข้อมูลที่สามารถจะเก็บได้ทั้งหมดมาให้นิลลี่ดูด้วย
"พี่แม่หมอครับ วันนี้เราออกไปสืบเรื่องหมูตาย แล้วไปเจอเพิงหลังหนึ่ง มีคนพิการอยากพาแม่หมอของพวกเราไปรักษาจังครับ" ตุ๊ดตู่รีบวิ่งเข้าไปแจ้งข้อมูลให้ดร.นิลลี่ทราบก่อน
"คิดถึงมากเลยครับ" ณัฐไม่วายที่จะหยอดคำหวาน
"เอ่อ เว่อร์ไปไหมคะ ไม่เจอแค่ 2 วัน อ้าวว่าไงพ่อตัวแสบตุ๊ดตู่รายงานมาว่าวันนี้ไปเจอใครอะไรยังไง"
"วันนี้ผมกับศิษย์น้องเดินเก็บเส้นผมกัน ไปเจอเพิงหมาแหงนอยู่ปากเดินขึ้นดอย ซึ่งอยู่ใกล้บ้านริมน้ำนี่เอง เราไปเจอน้าพิการนอนอยู่ในบ้านครับ"
"ใช่ ครับได้ให้หุ่นยนต์เก็บข้อมูล ทำการถ่ายภาพต่างๆ และสแกนเก็บข้อมูลมาให้แล้วครับ"
"ขอบคุณมากค่ะ ที่เก็บข้อมูลมาให้ เอามาทางนี้ ขอป้อนข้อมูลเข้าไปที่มูมู่ก่อนให้ประมวลข้อมูลพื้นฐานก่อนจะได้วางแผนไปซักประวัติตรวจร่างกายถูก"
"เอ๊ะ เพิงอยู่ตรงปากทางเดินขึ้นยอดดอย ก็แค่นี้เอง ทำไมไม่เคยเห็นนะ และถือว่าอยู่นอกหมู่บ้านก็เดินไปตรวจได้"
"นั่นสิพวกเราเองก็แปลกใจเหมือนกัน เพิงแม้จะเล็กอยู่พงหญ้า แต่ถ้าสังเกตดีดีมันก็เห็นไม่ยากอยู่นะ แถมพี่ก๊อกแก๊ก ชื่อเจ้าของเพิง ยังบอกว่าอยู่มาหลายปีแล้วด้วย ยิ่งแปลกใหญ่ว่าทำไมรอดสายตาพวกเราไปได้"
"แปลกมาก แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยมาคิดกันที่หลัง ขอเอาข้อมูลไปประเมินผลก่อนว่าต้องรีบไปเลยหรือว่าจะไปพรุ่งนี้ดี"
พอเอาข้อมูลป้อนให้มูมู่ สักพักก็วิเคราะห์ผลออกมา
"ข้อมูลที่ได้พร้อมรูปนี่เห็นคร่าวๆ พอเดาว่าน่าจะเป็นโรคที่คนทั่วไปรังเกียจอยู่คะ แต่ยังไม่แน่ใจเพราะยังขาดข้อมูลอีกหลายอย่าง ดูแล้วเป็นความพิการจากโรคซึ่งเป็นมานานพอควรแล้ว ไว้ไปพรุ่งนี้ดีกว่า"
"ได้ครับ" ณัฐกล่าว
"งั้นเอาตามนี้ก่อนพรุ่งนี้ช่วงสายเราไปเพิงหลังนี้รักษาพี่ก๊อกแก๊กก่อนเรื่องเก็บข้อมูลหมูตายทั้งหมู่บ้าน พักไว้สักวันสองวัน แยกย้ายกันแล้วเจอกันพรุ่งนี้คะ"
"เจอกันไม่ถึงชั่วโมงให้กลับบ้านแล้ว ยังไม่หายคิดถึงเลยครับ" ณัฐอ้อนอีกแล้ว
"แหมเดี๋ยวนี้ศิษย์น้องเอาใหญ่ ไม่รู้ไปโดนอะไรมาเปลี่ยนไปเยอะเลย ไปกลับบ้านกันเถอะ พรุ่งนี้ก็มาเจอกันแล้ว ไปไป ศิษย์น้อง"
พอสายวันรุ่งขึ้นเมื่อทุกคนพร้อมก็เดินทางไปถึงเพิงของพี่ก๊อกแก๊กกันซึ่งวันนี้ทางภรรยาอยู่ด้วย ณัฐกล่าวทักทาย
"หวัดดีครับพี่ก๊อกแก๊กจำเสียงได้นะครับ ณัฐลูกพ่อหลวง"
"จำได้พ่อหนุ่ม แม่นิ่มนี่ณัฐลูกพ่อหลวง วันก่อนเขาเข้ามาคุยกับพี่ตอนเอ็งออกไปหาผักหาปลาหน่ะ"
"สวัสดีคะ ลูกพ่อหลวง แล้วนี่พาใครมากันหลายคนเลยคะ รวมทั้งตัวประหลาดนั่นอะไรคะ"
"ผมมาตามสัญญาที่บอกกับพี่ก๊อกแก๊กครับ ว่าจะพาแม่หมอมาทำการรักษาโรคพิการที่เป็นอยู่ให้"
"นี่ครับแม่หมอกับหุ่นยนต์ผู้ช่วย ส่วนนี่ตุ๊ดตู่เด็กในหมู่บ้านลูกมือแม่หมอเขาครับ"
"สวัสดีคะ แม่หมอนะคะ ขออนุญาตสอบถามอาการเลยนะคะ จะได้ทำหาสาเหตุและวางแผนการรักษาเลย"
"ได้เลยครับ"
"อาการเริ่มแรกเป็นอย่างไรบ้างคะ"
"มันเป็นผื่นที่ตัวก่อนครับ"
"กี่ปีแล้วคะ แล้วเป็นยังไงต่อมา"
"3 ปีเห็นจะได้นะครับ ผื่นไม่คัน แล้วต่อมาก็เริ่มผมร่วง แขนขาอ่อนแรงแบบนี้ ตาก็บอด จมูกเบี้ยว ผื่นตั้งแต่เป็นนี่ไม่เคยหายเลยครับ"
"เป็นมานานพอควรแล้วนะคะ แล้วทางคุณนิ่มมีอาการผิดปกติไหมคะ"
"ตอนแรกก็ไม่มีอะไรคะ ตอนนี้เริ่มมีผื่นเหมือนของก๊อกแก๊กมาสักครึ่งปีได้คะ"
"อืม พอจะเดาได้แล้วเป็นโรคติดต่อจริงๆ ด้วย งั้นขอดูผื่นทั้ง 2 คนเลย"
พอทั้ง 2 เปิดเสื้อให้ดูผื่นนั้น
"ชัดเลย ผื่นนี่ใช่เลย มูมู่ถ่ายรูป ตรวจระบบประสาทอย่างละเอียด เก็บรอยโรคตรงผิวหนังมาส่องด้วยดูว่าจะเจอเชื้อไหมนะ"
มูมู่เข้าไปทำการตรวจร่างกายอย่างละเอียด กรีดผิวหนังเป็นรอยเล็กๆ มาส่องดู แล้วก็ส่งผลให้ดร.นิลลี่ดู
"ผลออกมายืนยันเลยว่าเป๊ะ คุณทั้งสองเป็นโรคเรื้อน"
"เป็นเรื้อนหรือ" ทั้งสองร้องด้วยความตกใจเนื่องจากโรคเรื้อนนี่เป็นโรคที่คนรังเกียจมาก เพราะสามารถติดต่อได้และทำให้ร่างกายผิดรูปจนมีหน้าตาที่น่าเกียจ จนไม่มีใครอยากเข้าใกล้
"แม่หมอกับพ่อณัฐขอร้องหล่ะอย่าบอกใครได้ไหม"
"ได้ค่ะ เดี๋ยวพอได้รับยาฆ่าเชื้อก็จะหายค่ะ แต่การผิดรูปต้องมาทำศัลยกรรมตกแต่งช่วยแก้ไข การกินยาต้องกินยาอย่างน้อยครึ่งปี ต่อเนื่องห้ามหยุดยา โชคดีที่พี่นิ่มเป็นแค่ผื่นยังไม่ความผิดปกติอื่น รีบรักษาก่อนที่จะสายคะ"
"มูมู่ตรวจเลือดด้วยตามโปรแกรมเช็คอัพนะ แล้วเตรียมยาแดพโซนนะ"
"หู ต้องกินยานานจังเลยครับ" ก๊อกแก๊กอุทาน
"ใช่ค่ะ อย่างน้อยครึ่งปี และหมอจะคอยมาตรวจเลือดให้ด้วย เพื่อระวังผลข้างเคียงของยา ส่วนเรื่องการผ่าตัดช่วยแก้ไขความผิดรูป จะมีแก้ไขรูปหน้าให้ดูดีขึ้น ส่วนขานั้นจะทำขาเทียมให้ใส่จะได้เดินเหินได้บ้างคะ"
"ได้ครับ"
มูมู่เจาะเลือดและจัดยาเสร็จก็เดินมาหาแม่หมอทันที
"ผลเลือดดูแล้วตอนนี้ตับไตยังดีอยู่นะคะ กินยาได้ แต่ถ้ากินยาแล้วมีอาการผิดปกติอะไรรีบมาแจ้งหมอนะคะ บ้านหมอติดริมน้ำด้านหน้านี่เองคะ"
"ได้ครับ" ก๊อกแก๊กตอบ
"งั้น พวกเราขออนุญาตนัดทำศัลยกรรมใบหน้าก่อนนะคะ สัปดาห์หน้าจะมารับที่บ้านค่ะ ถ้าไม่มีอะไรขออนุญาตลากลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"
"ขอบคุณมากค่ะ ครับ" นิ่มและก๊อกแก๊กกล่าวพร้อมกัน
"พวกผมขอลากลับบ้านเหมือนกันครับ" ณัฐกล่าวลาเช่นกัน
แล้วก็กลับมาที่บ้านริมน้ำ นิลลี่ก็เริ่มทำการสอนลูกศิษย์ทั้ง 2 เช่นทุกครั้งที่ออกตรวจคนไข้ด้วยกัน
"อ้าวพร้อมนะ เด็กนักเรียน"
"พร้อมครับ โรคเรื้อนคืออะไรครับ" ณัฐ แกล้งแซว
"แล้วทำไมทุกคนถึงรังเกียจ" ตุ๊ดตู่ถาม
"งั้นเริ่มนะคะ โรคเรื้อนเป็นโรคติดเชื้อจากเชื้อแบคทีเรียชนิดหนึ่ง และสามารถติดต่อไปสู่คนอื่นได้ อาการสำคัญคือผื่นที่มีลักษณะจำเพาะ คนโบราณจึงเรียกว่าออกดอกคะ หลังจากนั้นผมร่วง จมูกแบนผิดรูป ชา กล้ามเนื้อแขนขาอ่อนแรง ส่วนที่ทำให้คนรังเกียจเพราะว่า เนื่องจากผู้ป่วยจะเป็นผู้ชายมากกว่าผู้หญิง คนโบราณจึงเข้าใจว่าเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์เกิดจากการเที่ยวโสเภณี แล้วออกดอกคะ คนเลยรังเกียจคนที่ป่วยเป็นโรคนี้"
"พวกเราเข้าใจแล้ว และการรักษาหล่ะครับ" ณัฐถาม
"ถ้ายังไม่รูปร่างที่ผิดปกติให้ยาฆ่าเชื้อนานหกเดือนก็หายค่ะ แต่ถ้าผิดรูปไปแล้วให้ยาก็แก้ไขความพิการไม่ได้ จึงต้องทำการรักษาอย่างที่บอกเพื่อให้ดูไม่น่าเกียจมาก"
"รักษาง่ายดีจัง แค่กินยา แต่ข้อเสียกินยานานมาก" ตุ๊ดตู่บ่น
"เรื่องโรคเรื้อนก็สอนแค่นี้เนอะ วันนี้เรายังว่างๆ กัน ไหนเล่ามาว่าไปเก็บเส้นผมเป็นอย่างไรบ้าง"
"เราเดินตามบ้านกันเพื่อเก็บตัวอย่างเส้นผมใส่ถุงใส่ชื่อตามที่พี่หมอบอกครับ แล้วศิษย์พี่ก็ให้หุ่นยนต์เก็บข้อมูลอื่นๆ มาไว้ด้วยตามระบบสมองกลของหุ่นยนต์ นี่ครับถุงผมที่เราไปเก็บมา แต่เก็บยังไม่ครบ ไปเจอน้าก๊อกแก๊กก่อนครับ" ตุ๊ดตู่รีบทำหน้าที่รายงาน
"ได้เดี๋ยวคงต้องเอาเข้าห้องแลบตรวจดูดีเอ็นทั้งหมดก่อน ส่วนข้อมูลของหุ่นยนต์เดี๋ยวถ่ายโอนเข้าไปในคอมพิวเตอร์ แล้วใช้โปรแกรมนิติวิทยาศาสตร์คำนวณผลดู ระหว่างที่รอไปรับคุณก๊อกแก๊กมาผ่าตัดก็ไปเก็บข้อมูลมาให้ครบ พอผ่าตัดเสร็จเราจะได้คุยกันต่อเรื่องนี้"
"ตามนั้น หลังผ่าตัดพี่ก๊อกแก๊กเสร็จ ผมว่าเราน่าจะมีข้อมูลอะไรบางอย่างมากพอแล้ว เราลงดอยไปหาสารวัตรที่สถานีตำรวจกันดีไหมครับ"
"ก็ดีเหมือนกันคะ จะได้ปรึกษาหารือว่ากำจัดคนพวกนี้อย่างไรดี แต่วันนี้ก็แค่นี้ก่อนดีไหมคะ แยกย้ายไปพักผ่อน เพราะทางนี้ก็ต้องตรวจดีเอ็นเออีกเยอะเหมือนกัน"
"ก็ได้ครับ อย่าลืมฝันถึงกันครับ"
"กลับๆ ครับศิษย์พี่"
แล้วก็แยกย้ายกันไป ส่วนทางมูมู่กับนิลลี่ก็ทำการตรวจทางห้องปฏิบัติการต่อไปหาดีเอ็นเอของผู้ต้องสงสัย แถมด้วยนิลลี่ยังต้องทำการวิเคราะห์ข้อมูลต่างๆ ที่ได้มาร่วมกันด้วยโปรแกรมที่คิดค้นใหม่
พอถึงวันนัดไปรับพี่ก๊อกแก๊กมาผ่าตัด ทุกคนก็พร้อมหน้ากันที่เพิงหมาแหงน
"ทางเดินไม่ค่อยดี มูมู่แปลงร่างเป็นเปลแบบไม่มีล้อนะ พาพี่ก๊อกแก๊กกลับไป วันนี้เราผ่าแค่เรื่องซ่อมแซมหน้าเท่านั้น เปิดแค่ห้องผ่าตัดเล็กพอ"
การผ่าตัดศัลยกรรมตกแต่งกลายมาเป็นความถนัดอีกอย่างของดร.นิลลี่ไปแล้ว เลยทำให้การผ่าตัดในวันนี้เป็นไปอย่างรวดเร็ว คนไข้ฟื้นตัวเร็ว ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็เสร็จ ให้มูมู่ไปส่งที่บ้าน พร้อมนัดไปตัดไหมที่เพิงพร้อมทำการวัดขนาดและคำนวณการทำขาเทียมต่อไป
"เดี๋ยวอาทิตย์หน้าหมอจะมาตัดไหมและวัดขนาดทำขาเทียมให้นะคะ วันนี้กลับกันก่อน"
"ขอบคุณมากค่ะ" นิ่มกล่าว
พอเว้นไปอีกสัปดาห์ก็ทำการตัดไหม เมื่อตัดไหมเสร็จ นิ่มถึงกับอุทาน
"ดูดีมากเลยคะ ขอบคุณแม่หมอมากเลยคะ ตอนนี้จะได้ออกไปไหนมาไหนได้บ้าง"
"พอได้ขาเทียม ฝึกเดินและใช้ไม้เท้าคนตาบอดช่วยก็สามารถเดินเหินไปมาได้บ้าง จะได้ไม่ติดเตียงคะ"
"ขอบคุณมากเลยครับ แม่หมอเก่งจริงๆ เลย พวกเราไม่รู้จะขอบคุณด้วยอะไรดีครับ"
"ไม่ต้องค่ะ เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วค่ะ"
"เดี๋ยวเย็นนี้เอาขาเทียมมาใส่ให้นะคะ แล้วเดี๋ยวส่งมูมู่มาฝึกการใช้ขาและไม้เท้าให้ วันนี้ขอตัวก่อนนะคะ"
"ขอบคุณอีกครั้งครับแม่หมอ"
"ขอบคุณแม่หมอค่ะ"
แล้วทั้งหมดก็กลับมาที่บ้านริมน้ำ มูมู่กลับมาทำเสร็จภายในครึ่งวันก็นำไปใส่ให้กับก๊อกแก๊ก เหลือทั้งสามคนนั่งคุยกันเรื่องคดีหมูตายทั้งหมู่บ้าน
"หลังจากรวบรวมผลดีเอ็นเอทั้งหมดของหมู่บ้านแล้วมาวิเคราะห์ผล สรุปไม่เจอใครที่มีดีเอ็นเอตรงกับที่เกิดเหตุเลย แสดงต้องเป็นคนนอกลอบเข้ามา แต่การที่เอาโรคระบาดสัตว์มาปล่อยก็ไม่คิดว่าจะเป็นคนในหมู่บ้านทำได้อยู่แล้วคะ"
"งานยากแล้ว กลายเป็นว่ามืดแปดด้าน รู้ว่าฝีมือคนแต่ไม่รู้ว่าจะเป็นใคร แล้วหลักฐานอื่นๆ ที่หุ่นยนต์เก็บหลักฐานเก็บมามีอะไรพอช่วยได้ไหมครับ"
"ไม่มีเลยคะ มืดมนสุดสุด"
"ส่วนผมก็เลียบๆ เคียงๆ คุยกับคนในหมู่บ้านมาก็ไม่ได้อะไรเลยครับ" ตุ๊ดตู่บอกข้อมูล
"งั้นเราคงต้องไปปรึกษากับคนที่ถนัดในการหาหลักฐานดีกว่าครับ ตามที่ได้บอกไว้ว่าจะไปคุยกับสารวัตรที่สถานีตำรวจด้านล่างกัน"
"ได้ค่ะ นัดกับคุณสารวัตรหรือยังนะคะ"
"นัดไว้แล้วครับ พรุ่งนี้เย็นๆ"
"ตามนั้นค่ะ พรุ่งนี้เย็น วันนี้แยกย้ายตามระเบียบ"
"พวกเราไปก่อนพรุ่งนี้เจอกันครับ"
แล้วคืนนั้นดร.นิลลี่ก็นำข้อมูลที่มีทั้งหมดมานั่งวิเคราะห์ใหม่อีกครั้งเพื่อหาคนร้าย พร้อมทำการเก็บเข้าห้องลับ พร้อมกับยังนึกถึงโรคเรื้อนว่า
"โรคเรื้อนเป็นโรคเขตร้อนที่ถูกละเลยต่อไป คนที่เป็นก็ไม่กล้ามาหาหมอเพราะกลัวคนรังเกียจ หมอเองก็ไม่มีนโยบายที่ตรวจเชิงรุก"


## ตอนที่ 10 งมเข็มในมหาสมุทร

เมื่อถึงเวลาที่นัดกันไว้ ณัฐก็มารับดร.นิลลี่ลงจากดอยมอมแมมเพื่อมาที่สถานีตำรวจเชิงดอย ที่นัดกับสารวัตรไว้ โดยวันนี้ปล่อยน้องมูมู่กับตุ๊ดตู่เฝ้าที่บ้านริมน้ำไว้ เผื่อมีเคสมารักษามูมู่จะได้ช่วยดูไปได้ก่อน
"สวัสดีครับ นี่สารวัตรพลกฤต เพื่อนของผมอย่างที่เคยบอกไว้ครับ นี่คุณหมอนิลลี่หมอบนดอยที่เคยบอกไง"
"สวัสดีค่ะ สารวัตรพลกฤต"
"สวัสดีครับ คุณหมอ เรียกผมว่าพล ตามแบบไอ้ณัฐมันเรียกผมตามปกติก็ได้ครับ" สารวัตรรูปร่างสูง กล้ามเป็นมัด หน้าตาดูดีเอาเรื่อง อย่างที่สาวๆ เห็นก็คงกรี๊ดสนั่น พูดทักทาย
"อ้อ ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
"ไหนๆ นานๆ เจอกันที ไอ้ณัฐ เราออกไปหาอะไรกินกันก่อนแล้วค่อยไปนั่งคุยกันที่บ้านข้า ดีไหมว่ะ"
"ก็ดีเหมือนกันหว่ะ ช่วงนี้อยู่แต่ในหมู่บ้านไม่ได้ลงจากดอยมาเลย เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี ดีไหมคุณหมอตั้งแต่คุณหมอมาอยู่ที่ดอย เท่าที่ผมสังเกตเหมือนคุณหมอเองก็ยังไม่ได้ลงดอยมาเลยนี่ครับ"
"ใช่ค่ะ ไม่เคยลงดอยมาเลย ได้ค่ะ ไหนๆ ก็ลงมาทั้งที กินอาหารในเมืองบ้างก็ดี ไม่ได้กินอาหารเมืองมานานแล้วค่ะ"
"งั้นไปกันครับ ไปรถผมคันเดียวพอครับ เดี๋ยววันนี้ขออนุญาตเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ" สารวัตรออกความเห็น
"เห้ย ได้ไง ข้าเลี้ยงเอง"
"เหอะหน่า มาเป็นแขก ก็ต้องให้เจ้าบ้านเลี้ยง ไว้ข้าขึ้นไปบนดอยเอ็งค่อยเลี้ยงข้าวข้า"
"ขัดเอ็งไม่ได้เลย ก็ได้ว่ะ ยังไงเดี๋ยวเองก็ต้องขึ้นไปทำงานบนดอยอยู่แล้ว"
แล้วทั้ง 3 คนก็เดินไปขึ้นรถของสารวัตร เพื่อเข้าไปในตัวเมืองหาร้านอาหารบรรยากาศดีดีนั่งกินข้าวและพูดคุยสารทุกข์สุขดิบกัน
"ถึงแล้ว คุณหมอดื่มเหล้าไหมครับ" สารวัตรถาม
"เห้ย ถามอะไรอย่างนั้นกับหมอ คุณหมอเขาก็ต้องดูแลสุขภาพ ใครเขาจะคอแข็งเหมือนเอ็งกับข้าว่ะ ดื่มยันสว่างยังไม่เมา ฮา ฮา ฮา" ณัฐรีบชิงตอบก่อน
"เป็นคนแพ้แอลกอฮอล์ค่ะ แค่จิบเพื่อลองรสชาติได้แค่นั้น แต่ถ้าดื่มทั้งแก้วเดี๋ยวเป็นเรื่องค่ะ ผื่นเต็มตัวเลย อย่าดื่มดีกว่าค่ะ" ดร.นิลลี่ตอบ
"'งั้น เดี๋ยวผมสองคนขอดื่มกันสักหน่อย คุณหมอคงไม่ว่านะครับ" สารวัตรถาม
"ตามสะดวกค่ะ"
เมื่อเข้ามาในร้านอาหาร สารวัตรพลก็สั่งกับแกล้มอาหารและเหล้าเบียร์มาดื่ม พูดคุยกับณัฐอย่างคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ระหว่างนั้น ดร.นิลลี่กับรู้สึกว่ามีคนแอบมองอยู่ตลอดเวลา แต่มองรอบตัวแล้วก็ไม่เห็นมีใครนั่งมองหรือแอบมองอยู่เลย
"หรือจะระแวงไปเอง" นิลลี่คิดในใจ
ทั้ง 2 หนุ่มดื่มกันหมดไปหลายขวดแล้ว ณัฐก็นึกขึ้นได้ว่ามีธุระที่ต้องคุยกันต่อจึงเอ่ยปากว่า
"กลับกันเหอะ มีธุระที่ต้องคุยกันต่ออีก เดี๋ยวจะดึกเกินแล้วข้าจะขึ้นดอยลำบาก"
"ข้ากับเอ็งไม่ได้ดื่มกันนานแล้ว วันนี้นอนค้างบ้านข้าก็ได้จะได้คุยกันนานๆ ส่วนเสื้อผ้าเดี๋ยวหาซื้อก่อนเข้าบ้านก็ได้ เอาหน่า จะได้คุยกันหลายๆ เรื่อง"
"ข้าไม่ได้มาคนเดียวนะ มีคุณหมอมาด้วย แล้วคุณหมอจะไปนอนตรงไหนวะ"
"กว่าจะคุยเสร็จก็ดึกโขอยู่ นอนบ้านข้านั่นแหละ เอ็งนอนกับข้า คุณหมอนอนห้องนอนแขกก็ได้ ขับรถขึ้นดอยดึกๆ ก็ไม่ปลอดภัยหรอก ทั้งจะหนทางทั้งจะพวกที่เอ็งบอกอีก นอนบ้านข้าแหละดีแล้ว"
ณัฐเหมือนตกกระไดพลอยโจรขัดเพื่อนไม่ได้ เลยต้องหันมาถามทางหมอนิลลี่
"ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับ ต้องนอนค้างบ้านสารวัตร คุณหมอจะว่าอย่างไรบ้าง ถ้าไม่สะดวกผมจะไปหาโรงแรมในเมืองให้พักก็ได้ครับ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็ได้ กลับดึกๆ มันก็อันตรายอย่างที่สารวัตรว่าจริงๆ ค่ะ เราจะได้มีเวลาคุยเรื่องสำคัญกันนานๆ เผื่อต้องวางแผนการอะไรเยอะ"
เมื่อตกลงตามนั้น สารวัตรก็พาทั้ง 2 คนไปหาเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนสำหรับคืนนี้ แล้วก็พากลับไปที่บ้านพักของตำรวจนั่งพูดคุยกันเรื่องไร่ฝิ่นและหมูตายทั้งหมู่บ้าน โดยระหว่างที่เลือกซื้อของในตลาดนั้นนิลลี่เองยังคงรู้สึกว่ามีติดตามอยู่ตลอด แต่เมื่อมองหาก็ยังคงไม่เจอใคร
"ถึงบ้านแล้ว ไปอาบน้ำอาบท่ากันก่อนแล้วเดี๋ยวมานั่งคุยกันต่อครับ" สารวัตรบอก
"นี่ครับ คุณหมอพักที่ห้องนี้นะครับ ส่วนผมกับไอ้ณัฐจะนอนห้องตรงข้าม"
อาบน้ำกันเสร็จเรียบร้อยก็มานั่งคุยกันที่ห้องรับแขก โดยณัฐเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังไม่ว่าการไปสำรวจที่ไร่ฝิ่นในป่าหน้าหมู่บ้าน หมูตายทั้งหมู่บ้านและการรวบรวมดีเอ็นเอแล้วยังไม่พบว่าเกี่ยวข้องกับคนใดในหมู่บ้านเลย
"เล่าจบแล้ว เอ็งว่าไงบ้างว่ะ พวกข้ามืดแปดด้านแล้วหว่ะ"
"เท่าที่ข้าตามคดีค้ายาอยู่ ตอนนี้มีน่าสงสัยอยู่ก็เป็น เสี่ยร้านขายทองกับหัวหน้า อบต. ร่วมมือกับชาวเขาฝั่งพม่าลักลอบขนฝิ่นปลูกฝิ่นอยู่ แต่ข้ายังไม่แน่ใจว่าที่บนดอยเอ็งจะเป็นแก๊งเดียวกันเปล่า แล้วมีใครในหมู่บ้านเอ็งเกี่ยวข้อง นอกจากคนที่เฝ้าไร่ฝิ่นแล้ว เอ็งสงสัยใครเพิ่มไหม"
"ข้าตอบตามตรงนะ ไม่รู้เลยหว่ะ คงต้องพึ่งเอ็งแล้ว"
"ตอนนี้ข้าก็ยังตอบอะไรไม่ได้ คงต้องตามเอ็งขึ้นดอยไปพรุ่งนี้กับลูกน้องที่ไว้ใจได้สักคน เพื่อไปดูลาดเลาก่อนว่าเป็นแก๊งไหนกันแน่"
"ก็ดีเหมือนกัน แล้วเอ็งจะตามไปแบบเต็มยศหรือไปแบบชุดไปรเวทว่ะ"
"คงไปแบบนักท่องเที่ยวหว่ะ ยังไงคนข้างบนก็รู้จักข้าไม่เยอะอยู่แล้ว ไปแบบธรรมดาดีกว่า"
"งั้นตามนี้ ไปพักเดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะตามเอ็งขึ้นไปบนดอยตั้งแต่ช่วงเช้าเลย จะได้มองหาว่าจะทำอะไรกันต่อ"
แล้วณัฐก็เดินพานิลลี่มาส่งที่ห้องนอนพร้อมกล่าวว่า
"ฝันดีนะครับ"
แล้วก็เข้าห้องนอนไปกับสารวัตร เมื่ออยู่กันตามลำพัง สารวัตรก็เอ่ยแซวณัฐว่า
"ข้าแอบสังเกตเอ็งมองคุณหมอ กับคำพูดคำจา แกชอบคุณหมอเปล่าว่ะ"
"เปล่า แค่เพื่อนเองหว่ะ"
"อืม งั้นข้าขอจีบนะ คุณหมอตัวป้อมน่ารัก สเป็คข้าเลย หรือถ้าเอ็งจะจีบก็มาแข่งกันอย่างลูกผู้ชายไหม ใครดีใครได้"
"ตามสบายเลย"
"เอ็งนี้ปากแข็งจริงวุ้ย งั้นข้าจีบนะ อย่ามาขวางแบบหมาหวงก้างหล่ะ ฮา ฮา ฮา"
แล้วก็แยกย้ายกันเข้านอน รุ่งสางทั้งสามก็เดินทางขึ้นไปบนดอยมอมแมม
"จะเริ่มตรงไหนก่อนดีว่ะ ไอ้พล"
"ไปไร่ฝิ่นก่อนดีกว่าแล้วเดี๋ยวค่อยมาเดินสำรวจให้ทั่วหมู่บ้าน ผมว่าคุณหมอไปพักที่บ้านก่อนดีกว่าครับ ทางนี้ปล่อยให้ผู้ชายเขาจัดการกันเอง"
"เห็นด้วยครับ ไปพักเถอะครับ ผมเป็นห่วง" ณัฐหันมาบอกหมอนิลลี่
"ก็ได้ค่ะ แต่คิดว่าเอาหุ่นเก็บตัวหลักฐานไปด้วยจะดีกว่า ยังไงเผื่อมีอะไรน่าสงสัยจะได้เก็บมาแล้วมาวิเคราะห์ร่วมกับหลักฐานที่มีอยู่"
"ก็ดีครับ"
แล้ว 2 หนุ่มกับลูกน้องสารวัตรก็มาส่งหมอนิลลี่ที่บ้านริมน้ำแล้วเอาหุ่นเก็บตัวอย่างไปด้วย
"แล้วจะรีบกลับมานะครับ ไม่ต้องเป็นห่วง" ณัฐยังแอบหยอด
สารวัตรพลรีบดักคอบ้าง
"ไม่ต้องห่วงนะครับเดี๋ยวผมดูแลไอ้ณัฐมันเอง แต่ผมจะห่วงคุณหมอนะสิอยู่บ้านคนเดียว"
"ไม่เป็นไรค่ะ มีมูมู่อยู่เป็นเพื่อน ไม่ต้องห่วงนะคะ ทั้ง 2 คน"
"ตามนั้นครับ"
เมื่อสองหนุ่มกับลูกน้องเดินทางเข้าป่าเพื่อไปยังไร่ฝิ่น สักพักก็มีเสียงเด็กหญิงมาตะโกนหน้าบ้านริมน้ำ
"แม่หมอ แม่หมอ อยู่ไหม"
"อยู่ค่ะ มีอะไรหรือคะ"
"แม่หนูป่วยหนักค่ะ เมื่อวานตอนหัวค่ำมาทีแม่หมอไม่อยู่ เจอแต่ไอ้ตุ๊ดตู่ กลับตัวประหลาด เลยกลับไปก่อน แล้วมาวันนี้จ้า"
"แล้วแม่หนูอยู่ที่ไหน"
"อยู่ที่บ้านจ้า แม่ลุกไม่ไหว แม่หมอไปกลับหนูได้ไหม"
"ได้ได้ เดี๋ยวขอไปตามมูมู่และเตรียมข้าวของแป๊ปแล้วเดี๋ยวไปด้วยกัน"
"มูมู่ เตรียมของไปตรวจคนไข้กัน"
มูมู่เตรียมของเสร็จก็เดินออกมาแล้วก็เดินตามเด็กหญิงไปที่บ้านที่อยู่หน้าหมู่บ้านเอง หมอนิลลี่กับมูมู่เลยสามารถแอบเข้าไปในหมู่บ้านได้ไม่ยากนัก
เมื่อมาถึงก็เห็นหญิงวัยกลางคนนอนซมอยู่กับเตียง หมอนิลลี่เดินเข้าไปหาแล้วกล่าว
"สวัสดีค่ะ คุณน้า เป็นอย่างไรบ้างคะ"
"ใคร ใคร" หญิงวัยกลางคนตอบ
"แม่แกไม่ค่อยรู้ตัวตั้งแต่เมื่อคืนแล้วจ้า พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง"
"อืม งั้นหนูพอจะบอกอาการให้แม่หมอได้ไหม"
"หนูรู้แต่แม่มีไข้หนาวๆ ร้อนๆ เป็นพักๆ จ้า"
"บอกได้ไหมว่าเป็นพักๆ หน่ะห่างกันอย่างไรบ้าง"
"ไม่รู้เลยจ้า"
"แล้วมีอาการอะไรอีกไหม หนูรู้แค่นี้เองว่าแกไข้สูงมากหนูต้องคอยเช็ดตัวให้ แล้วเมื่อคืนจนถึงตอนนี้ก็เพ้อหนักมาก"
"ยากแล้ว" หมอนิลลี่คิดในใจ เนื่องจากว่าคุยกับเด็ก เด็กย่อมไม่รู้อาการ เอาไงดีจะงมยังไงประวัติมีแค่นี้
"แม่มีไข้กี่วันแล้วจ๊ะ"
"หนูก็ไม่รู้จ้า"
"งั้นในบ้านมีใครอยู่อีกไหม"
"มีแค่หนูกับแม่จ้า"
"แย่แล้วประวัติแค่นี้ เอาไงดีหล่ะ" นิลลี่คิดในใจ แล้วก็หันไปสั่งมูมู่
"มูมู่ตรวจไวทัลไซน์นะ ตรวจร่างกายอย่างละเอียดทุกระบบเลย เพื่อหาสาเหตุไข้ก่อน"
มูมู่เข้าไปวัดไข้ ตรวจร่างกายแล้วก็กลับมารายงานกับแม่หมอนิลลี่
"ไข้สูงมากจริงด้วย นอกนั้นไม่มีอะไรผิดปกติเลย งั้น มูมู่ เซพซีสเวิร์คอัพนะ เอาพวกโรคเขตร้อนก่อน แล้วค่อยว่ากันถ้าหาไม่เจอ"
แล้วนิลลี่ก็หันไปบอกกับเด็กน้อยว่า
"เอางี้นะ ตอนนี้แม่หนูอยู่ในมือแม่หมอแล้วไม่ต้องห่วงนะ หมอกำลังหาสาเหตุอยู่ว่าแม่เป็นอะไร เดี๋ยวขอเจาะเลือด เช็ดตัว ให้ยาลดไข้แล้วขอพาแม่ไปรักษาที่บ้านแม่หมอนะคะ หนูไปเยี่ยมได้ตลอดเวลาที่ต้องการเลย"
"ได้คะ แม่หมอ"
เมื่อมูมู่เข้าไปทำการเอ็กซเรย์ เจาะเลือดและวิเคราะห์ผลเลือดได้บางส่วน บางส่วนต้องกลับไปทำการตรวจต่อที่บ้านริมน้ำและบางส่วนต้องรอผลการเพาะเชื้อ จึงรายงานผลบางส่วนให้หมอนิลลี่รู้
"อืม ยังไม่เจออะไรเลย ยังไงเดี๋ยวดู ซีบีซี ไถสเมียร์ไว้เดี๋ยวกลับไปดูที่บ้านริมน้ำกัน ตอนนี้ลดไข้คนไข้ก่อน"
มูมู่หันไปเช็ดตัวให้ยาลดไข้ จนคนไข้ไข้เริ่มลง แล้วเพ้อลดลง
"มูมู่แปลงร่างเป็นเปล นะ พาคนไข้กลับบ้านกัน"
"แม่หมอกลับไปก่อนนะ แล้วหนูค่อยตามไปเยี่ยมคุณแม่"
เมื่อผลเลือดบางอย่างออกพร้อมทั้งสเมียร์เลือดดูแล้วก็ยังไม่เจอสาเหตุของไข้ ต้องรอผลเพาะเชื้อด้วย เลยยังไม่สามารถสั่งการรักษาได้ ได้แต่ยาลดไข้ให้น้ำเกลือเท่านั้น แต่ในใจหมอนิลลี่เองก็คิดถึงโรคบางอย่างอยู่จึงหันไปสั่งมูมู่ว่า
"เจาะเลือดทำสเมียร์ทุกครั้งที่มีไข้นะ ดูว่าจะเจอไหม"
ตอนนี้คือยังมืดมนกับการรักษาคนไข้รายนี้อยู่มาก
พอดีกลับทางทีมของสารวัตรพลก็กลับมาพอดี
"เป็นยังไงบ้างคะ ได้อะไรเพิ่มเติมบ้างไหมคะ สารวัตร"
"ยังเลยครับ ไม่มีอะไรที่จะบอกได้เลยว่าฝีมือใคร เอาอย่างนี้ผมจะส่งลูกน้องผมที่เป็นหน่วยสายสืบ ปลอมตัวมาอยู่ในหมู่บ้านก่อน เผื่อจะได้ข้อมูลมากขึ้น โดยมาเป็นลูกจ้างที่บ้านณัฐมัน"
"โอเครเลยหว่ะ ไอ้พลตามนั้น แล้วเอ็งจะส่งลูกน้องมาเมื่อไหร่"
"พรุ่งนี้เลย แล้ววันนี้ข้าขอตัวไปบรีฟลูกน้องและวางแผนในส่วนของทีมตำรวจก่อนหว่ะ ข้าลากลับก่อน กลับก่อนนะครับคุณหมอคนสวย" สารวัตรเริ่มลูกจีบบ้างแล้ว
"เอ่อ เอ็งนี่ไวจริง"
"สวัสดีค่ะ คุณสารวัตร"
"ไว้พบกันครับ"
แล้วสารวัตรและลูกน้องที่มาด้วยก็เดินทางกลับ
"พี่หมอกลับมาแล้วหรือครับ" เสียงตุ๊ดตู่ที่พึ่งกลับจากโรงเรียนวิ่งเข้ามาหา
"จ้ามาแล้ว"
"เมื่อวานมีเคสด้วยแหละ มีเด็กผู้หญิงมาหา แต่แกไม่ได้พาคนไข้มาผมเลยให้กลับไปก่อนแล้วมาใหม่ แกมายังครับ"
"มาตั้งแต่เช้าแล้วจ้า พี่ไปรับคนไข้มาเรียบร้อยแล้ว"
"อ้อ แล้วเป็นอะไรครับ"
"ยังไม่รู้เลยจ้า" แล้วนิลลี่ก็หันไปทางณัฐ
"วันนี้เป็นวันอะไรนี่ เรื่องไร่ฝิ่นหมูตายก็ยังไม่รู้ ส่วนคนไข้ก็ไม่ได้ประวัติเลยไม่รู้จะงมจากอะไร"
"ใจเย็นๆ ครับ หมอคนเก่งของผม เดี๋ยวก็หาสาเหตุได้เองครับ" มิวายที่จะหยอดมาที่หมอนิลลี่
"ใช่ครับ พี่หมอเก่งจะตายเดี๋ยวก็หาเจอเอง"
"ขอบคุณค่ะ วันนี้เลยยังหาไม่เจอเดี๋ยวคงต้องให้น้ำเกลือกับยาลดไข้ไปก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่ สั่งมูมู่ไว้แล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง แล้วส่วนไร่ฝิ่นจะยังไงต่อค่ะ"
"ก็ตามที่ไอ้พลมันบอก ตอนนี้ต้องงมเข็มในมหาสมุทรไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้มันส่งสายสืบมาอยู่บ้านผม แล้วก็ตามสืบพร้อมกับหุ่นยนต์เก็บหลักฐาน ก็คงเจออะไรบ้างครับ"
"ก็คงต้องตามนั้น เอ่อ เหนื่อยสองวันแล้วยังงมเข็มต่อไป"
"งั้นวันนี้เราต่างคนต่างแยกย้ายไปพักก่อนดีไหม ศิษย์พี่วันนี้อย่าพึ่งกวนแม่หมอเลยนะ"
"กลับก็กลับ หวัดดีครับพี่หมอ เจอกันพรุ่งนี้เดี๋ยวผมมาช่วยดูเคสตั้งแต่เช้าเลย พรุ่งนี้วันเสาร์พอดี"
"จ้าๆ งั้น สวัสดีค่ะ คุณณัฐ"
"อย่าลืมนอนพักเยอะๆ นะครับ ผมเป็นห่วงเห็นช่วงนี้อดหลับอดนอนบ่อยๆ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา ลาก่อนเจอกันพรุ่งนี้เช้าครับ"
แล้วก็ต่างคนต่างแยกย้ายไปพัก วันนี้เป็นวันแห่งความว่างเปล่าหาอะไรไม่เจอสักอย่างเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรเลย หมอนิลลี่คิด


## ตอนที่ 11 แก้ไปทีละเปลาะ

วันรุ่งขึ้นสายสืบของสารวัตรพลก็ขึ้นมาทำงานกับณัฐตามที่ได้นัดหมายกันไว้ ซึ่งณัฐก็พามาที่บ้านริมน้ำของหมอนิลลี่ พอมาถึงก็เจอตุ๊ดตู่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"หวัดดี ศิษย์น้องวันนี้พาใครมาด้วยหน่ะ"
"สวัสดีค่ะ ณัฐ คนงานใหม่มาแล้วหรือค่ะ" นิลลี่กล่าวทักทายเช่นกัน
"สวัสดีครับทุกคน พาคนงานใหม่มาแนะนำให้แม่หมอรู้จักหน่อยครับ ตานี่ชื่อรวยนะครับ มาช่วยงานที่บ้านและช่วยพ่อหลวงด้วย"
"อ้อครับ พี่รวย ผมตุ๊ดตู่ ศิษย์พี่ของพี่ณัฐครับ"
"สวัสดีครับคุณหมอ สวัสดีศิษย์พี่ของคุณณัฐ" รวยกล่าวทักทาย
"พามาทักทายแค่นี้ก่อนนะครับ ตั้งใจจะให้ตารวยนี่คอยช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน เลยเดี๋ยวต้องพาไปแนะนำให้ลูกบ้านรู้จักทุกคน มีอะไรจะได้ช่วยเหลือได้ถูกต้อง" แล้วณัฐก็เดินออกไปพร้อมกับรวย ซึ่งรวยก็หันมายกมือไหว้ ดร.นิลลี่ก่อนไป
"อ้าวงั้นตุ๊ตตู่ เราก็มาลุยเคสคุณน้ากัน"
"มูมู่ขอผลแลบทั้งหมดหน่อยสิ รวมทั้งผลการตรวจร่างกายทั้งหมดด้วย" มูมู่เดินมาแล้วส่งข้อความออกมาทางตาเช่นเดิม
"เอิม คุณน้าเหมือนจะมีไข้วันเว้นวันเลย เมื่อวานมีแต่วันนี้ไม่มี อืม ผลเลือดหล่ะ สเมียร์ช่วงมีไข้เจออะไรบ้างนะ อืมเจอเชื้อมาลาเรีย จริงๆ ด้วย เก่งมากมูมู่ ในที่สุดเราก็หาสาเหตุไข้ของคุณน้าเจอแล้ว"
"คุณน้าเป็นมาลาเรียหรือครับ" ตุ๊ดตู่ถาม
"ใช่จ้า"
"อาการมีเพ้อ ไม่ค่อยรู้ตัว อาจจะขึ้นสมองได้ มูมู่เตรียมเปิดเส้นให้ยาอาร์ทีซูเนตเลย อาการหนักอยู่"
ตุ๊ดตู่ทำหน้างง อยู่ข้างๆ ดร.นิลลี่หันมาเห็น
"ยังไม่ชินอีกหรือ เดี๋ยวสั่งการรักษาเสร็จแล้วมาสอนนะ ไม่ต้องสงสัยมาก"
พอดีเด็กสาวลูกของเคสเข้ามาเยี่ยมแม่พอดี นิลลี่จึงบอกว่า
"แม่หมอรู้แล้วนะว่าคุณแม่เป็นอะไร"
"ดีใจจังเลยค่ะ"
"คุณแม่หนูเป็นมาลาเรียขึ้นสมองนะคะ เดี๋ยวให้ยาอยู่ที่บ้านริมน้ำนี่ก่อนจนกว่าอาการดีขึ้นค่อยกลับบ้านนะ ซึ่งแม่หมอยังบอกไม่ได้ว่ากี่วัน"
"ค่ะ ขอให้แม่หนูหายด้วยเถอะ อยู่กี่วันก็ได้ค่ะ"
"เข้าไปเยี่ยมได้นะ แต่ตอนนี้คุณแม่ยังไม่รู้ตัวต้องรอให้ยารักษาก่อน"
แล้วเด็กน้อยก็ยกมือไหว้ และวิ่งเข้าไปหาคุณแม่อย่างเร็ว
ส่วนณัฐกับรวยที่เดินสำรวจหมู่บ้านอยู่นั้น หลังจากสำรวจเสร็จก็กลับมาที่บ้านริมน้ำ ระหว่างทางที่เดินผ่านเพิงของก๊อกแก๊กนั้น รวยกับรู้สึกแปลกๆ แต่เก็บความสงสัยไว้แล้วพอมาถึงบ้านริมน้ำ จึงได้เอ่ยปากถามว่า
"คุณณัฐเพิงตรงพงหญ้านั่นของใครครับ"
"ของพี่ก๊อกแก๊กหน่ะ เขาเป็นคนพิการเป็นโรคเรื้อน"
"มีอะไรหรือเปล่าค่ะ รวย"
"ผมว่ามันแปลกๆ"
"ตอนแรกพวกเราก็ว่าแปลกเหมือนกัน แต่พอเข้าไปคุยดูแล้ว ก็คนพิการธรรมดาอยู่กับเมียหน่ะ ไม่มีอะไรหรอก" ณัฐตอบ
"ยังไงก็ว่าแปลก แต่ยังบอกอะไรไม่ได้ ขออนุญาตคุณณัฐมาจับตาเพิงหลังนี้เป็นพิเศษจะได้ไหมครับ"
"ได้สิ ไอ้พลมันส่งรวยมาเพื่อช่วยสืบหาคนผิดอยู่แล้ว แม้พวกเราจะไม่รู้สึกแปลก แต่รวยเห็นว่าแปลกก็ตามใจเลย เอางี้ถ้าจะมาจับตามองเพิงหลังนั้น ต้องมาช่วยทำงานที่บ้านริมน้ำนี่จะดีกว่า"
"เอางี้ให้มาทำสวนก็ได้ค่ะ" นิลลี่แนะ
"พี่รวยเห็นว่าเพิงนั้นแปลกหรือครับ หรือจะให้ผมช่วยไหม" ตุ๊ดตู่เริ่มเห็นว่าเป็นเกมนักสืบเลยอาสาจะช่วยจับตามองเพิงหลังนั้นด้วย
"เอ็งเป็นเด็กจะมาเกะกะ เปล่าๆ น่า"
"ดูห่างๆ พอนะ ศิษย์พี่อย่าเข้ามาช่วยเยอะเดี๋ยวเหมือนคราวก่อนจำได้ไหม"
แล้วค้อนวงใหญ่ก็หลุดมาจากตาของตุ๊ดตู่เข้ามาที่ตาของณัฐ
"'งั้นตามนี้นะครับ ผมขออนุญาตมาทำงานที่นี่และขอนอนที่นี่ เดี๋ยวผมทำเพิงนอนเองได้ครับ"
"ตกลงค่ะ"
"ผมขอตัวไปทำเพิงพักที่นี่นะครับ"
"ตามสบายเลยนะคะ"
พอรวยเดินออกไปทำเพิงแล้ว ทางนิลลี่ก็หันมาบอกศิษย์ทั้งสองว่า
"ได้เวลาเรียนแล้ว มามา พักนี้ยุ่งๆ ไม่ค่อยได้เรียนรู้อะไรกัน"
"ครับ เดี๋ยววันนี้พี่หมอจะสอนเรื่องมาลาเรียใช่ไหมครับ" ตุ๊ดตู่พูดดัก
"ใช่จ้า"
"ดีใจด้วย ตกลงรู้แล้วหรือครับว่าเคสเป็นมาลาเรีย"
"ใช่ค่ะ พึ่งได้ผลการตรวจทั้งหมดมาเมื่อเช้าเอง ตอนนี้พึ่งให้ยาทางเส้นเลือดไปเอง กว่าจะเห็นผลต้องใช้เวลาหลายวันอยู่ เพราะเป็นมาลาเรียขึ้นสมองด้วย"
"มาลาเรียคิดว่าน่าจะรู้จักกันดีพอควรนะ ไหนตุ๊ดตู่บอกพี่หมอหน่อยว่า มาลาเรียคืออะไร"
"ไข้ป่าหรือไข้จับสั่นครับ เข้าป่าโดนยุงป่ากัด แล้วเป็นไข้ครับ"
"เก่งนี่ แล้วคุณณัฐตอบได้ไหมว่าเรารักษาอย่างไร"
"ใช้ยาควินินครับ"
"ถูกต้องค่ะ แต่ปัจจุบันควินินเราใช้เฉพาะในมาลาเรียอย่างอ่อนค่ะ"
"เอาแบบง่ายๆ นะ มาลาเรียมี 4 แบบ 2 แบบเป็นแบบรุนแรง อีก 2 เป็นแบบอย่างอ่อน ส่วนใหญ่ที่เจอแถบนี้ดันเป็นอย่างรุนแรง เพราะฉะนั้นจะไม่ใช้ควินินรักษาแล้วค่ะ ไหนตุ๊ดตู่จำที่พี่หมอสั่งมูมู่ได้ไหมว่ายาอะไร"
"อาร์...อะไรก็ไม่รู้ครับ"
"อาร์ทีซูเนตจ้า อ้อเข้าใจแล้วว่าเมื่อกี๊ทำหน้างงอะไร กำลังจำชื่อยานั่นเอง แต่ฟังไม่ทันหล่ะสิ"
"ใช่ครับ มันไม่ชินชื่อก็เลยงง อาร์อะไรอีกทีครับ"
"อาร์ทีซูเนตจ้า ศิษย์พี่ ฮา ฮา ฮา วันนี้ศิษย์พี่จำไม่ได้"
"เอาอีกแล้วน้า ศิษย์น้อง อาร์ทีซูเนต" ค้อนอีกวงก็ถูกส่งมากระแทกที่ใบหน้าของศิษย์น้อง
"อ้าวจบ บทเรียนแล้ว แยกย้ายกันดีกว่า"
"จะว่าอะไรไหมครับแม่หมอ คือถ้าพี่รวยเขาบอกว่าเพิงนั้นมีพิรุธ แล้วเพิงนั่นก็อยู่ใกล้บ้านแม่หมอแค่นี้เอง ผมจะขอมานอนกับพี่รวยด้วย เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกัน อีกอย่างเป็นห่วงหน่ะ" แล้วก็แอบส่งนัยน์ตาหวานซึ้งมาให้
"อืม มาแบบนี้ จะไหวไหมนี่นิลลี่ ใจกลับมาอย่าลอยตามสายตา" นิลลี่คิดในใจเริ่มตั้งสติไม่ให้ลอยไปไหนไกล
"ฮั่นแน่ ศิษย์น้อง เอาใหญ่แล้ว ถึงขั้นมานอนนี่เลยหรือ"
"ถ้าคิดว่ามาช่วยกันหาตัวคนร้าย ก็ยินดีค่ะ ไม่น่ามีปัญหาอะไร"
"งั้น เดี๋ยวผมไปช่วยพี่รวยสร้างเพิงแล้วกลับไปเอาข้าวของมานะครับ ไปแป๊ปเดียวเดี๋ยวมา คิดถึงกันบ้างนะครับ"
"กลับมากลับมา" นิลลี่คิด
แล้วทุกคนก็แยกย้ายกัน ตุ๊ดตู่กลับบ้านตามปกติ ณัฐไปสร้างเพิงและกลับบ้านไปเอาข้าวของ ส่วนนิลลี่กับมูมู่ไปดูคุณน้าที่เป็นมาลาเรีย
แล้วเวลาผ่านไป 3 วัน รวยก็เล่าสิ่งที่สังเกตเห็นให้ณัฐฟัง
"คุณณัฐผมเห็นผู้หญิงที่เพิง ออกไปไหนตลอดทุกวันเลย ไปแต่เช้ากว่าจะกลับก็เย็นๆ"
"อ๋อ เมียของพี่ก๊อกแก๊กหน่ะ แกออกไปหาผักหาปลามาทำกับข้าวกินกันหน่ะ"
"อืม ออกหาผักหาปลา แต่ทำไมเดินเข้าไปทางเดินที่คุณณัฐเคยบอกว่าเป็นทางขึ้นยอดดอยมอมแมมอ่ะครับ ถ้าจะหาปลาก็ต้องเดินมาทางบ้านริมน้ำนี่ แล้วยิ่งกว่านั้นบางทีผมไม่เห็นแกเอาอาหารอะไรกลับมาบ้านเลย แล้วจะกินอะไรกัน"
"แปลกจริงด้วย แล้วรวยเห็นอะไรอีกไหม"
"ผมแค่สังเกตเท่านั้นยังไม่ได้ลองสะกดลอยตามดูครับ ผมว่าวันนี้จะลองตามแกไป แล้วอีกอย่างเหมือนตอนกลางคืนจะมีเสียงมาจากทางเพิงด้วยคล้ายคนคุยกัน ผมว่าจะเข้าไปสำรวจใกล้ขึ้นเผื่อจะมีอะไรมากขึ้น"
"อืม น่าสนใจ เอางี้พี่รวยสะกดรอยเฝ้าเพิงหลังนั้นตามสบายเลยนะ เดี๋ยวเราไปคุยกับแม่หมอดูว่าจะทำอะไรบ้าง"
"ดีเหมือนกันครับ"
แล้วทั้ง 2 ก็เดินมาที่บ้านริมน้ำซึ่งตอนนั้นตุ๊ดตู่ก็มานั่งเล่นอยู่กับมูมู่แล้ว
"แม่หมอพวกเรามีความคืบหน้ามาเล่าให้ฟัง"
"คืองี้นะครับ ผมว่าที่เพิงนั่นมีอะไรผิดสังเกตค่อนข้างเยอะพอสมควร คือผู้หญิงที่ออกไปหาผักปลานั่น แปลกที่เดินเข้าไปทางขึ้นดอย บางครั้งกลับมามือเปล่า และบางครั้งตอนกลางคืนเหมือนมีเสียงคนคุยกัน ผมว่าจะสะกดลอยผู้หญิงและจะแอบไปสำรวจที่นั่นตอนกลางคืนดู" รวยเล่าคร่าวๆ อย่างที่คุยปรึกษากับณัฐให้นิลลี่ฟัง
"ใช่ค่ะ ตอนแรกเห็นเพิงก็รู้สึกเหมือนกันว่าเพิงแปลกๆ เจ้าของเขาบอกว่าอยู่มาหลายปี ตั้งแต่หมอมาอยู่ก็ไม่เคยเห็นพึ่งมาเห็นไม่นานนี้ เอาอย่างงี้ค่ะ เดี๋ยวหมออัพเกรดหุ่นเก็บหลักฐานแล้วให้รวยติดตัวไปใช้เก็บหลักฐานด้วย แล้วค่อยเอามาวิเคราะห์ร่วมกับหลักฐานที่มีก่อนนี้"
"นึกได้แล้ว คราวก่อนที่ให้ไปตามเก็บเส้นผมคนทั้งหมู่บ้าน ได้เก็บพี่ก๊อกแก๊กกับภรรยาเขาไหมค่ะ คุณณัฐ"
"ไม่ได้เก็บเนอะ ศิษย์น้อง" ตุ๊ดตู่ตอบแทน
"เหมือนจะไม่ได้เก็บนะ เพราะเห็นว่าเป็นคนพิการกับผู้หญิงหน่ะ" ณัฐตอบ
"งั้นฝากพี่รวยเก็บเส้นผมทั้ง 2 คนนั้นมาด้วยค่ะ ก็เข้าใจคุณณัฐกับตุ๊ดตู่ เพราะตอนที่หมอไปเจอ 2 คนนั้นก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรเหมือนกัน"
"ตามนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะไปเก็บหลักฐานมาให้เพิ่มดู ขอไปคนเดียวนะครับ จะได้ทำอะไรคล่องตัวกว่า" รวยเอ่ยปากบอก
"วิญญาณสายลับจริงๆ ต้องฉายเดี๋ยวถึงจะทำงานได้" ณัฐแอบแซว
"ผมขอตัวไปสืบต่อก่อนนะครับ" รวยขออนุญาตไปปฏิบัติหน้าที่
"รอฟังข่าวคืนนี้ครับ"
พอรวยออกไปทำหน้าที่ ณัฐก็ขอนั่งเฝ้านิลลี่อยู่ที่บ้านริมน้ำโดยบอกว่าจะช่วยดูแลเคสให้ สักพักเด็กน้อยก็วิ่งเข้ามาเพื่อจะเยี่ยมแม่ พอเด็กเปิดประตูเข้าห้องสังเกตอาการ
"แม่ แม่ หายแล้วหรือ จำหนูได้แล้วหรือค่ะ" เสียงเด็กน้อยตะโกนด้วยความดีใจ พร้อมวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นแม่
"แม่หายแล้ว แต่เอ๊ะแม่จำไม่ได้ว่ามาอยู่นี่ได้ไง แม่เป็นอะไรหรือลูก จำได้แต่ว่าเป็นไข้นอนหนาวอยู่บ้านนี่"
"แม่เป็นไข้อยู่ไม่รู้กี่วัน หนูเห็นแม่เพ้อจำหนูไม่ได้ ก็เลยไปนั่งรอตามแม่หมอมารักษาค่ะ"
แล้วดร.นิลลี่พร้อมกับพักพวกทั้งหมด ได้แก่ มูมู่ ณัฐและตุ๊ดตู่ก็เดินมาที่ห้องพอดี
"นี่ไงแม่หมอที่หนูพูดถึง"
"อ้าวนี่แม่หนูตัวโชคร้ายของหมู่บ้านนี่ หนูเป็นแม่หมอหรือ"
"แม่ แม่ ไปว่าแม่หมอแบบนั้นได้ไง เขาช่วยชีวิตแม่ไว้นะ"
"ขอโทษด้วยค่ะ แม่หมอ คือก็เรียกตามปากชาวบ้านคนอื่นๆ ค่ะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ฟื้นแล้วคุยกับลูกสาวรู้เรื่องแล้ว อยากกลับบ้านไหมค่ะ วันนี้ก็กลับได้นะคะ"
"จริงหรือค่ะ แม่หมอ หนูคิดถึงแม่จะแย่แล้ว"
"จริงจ้า กลับได้เลยถ้าอยากกลับ"
"เออ แล้วแม่หมอ อีชั้นเป็นอะไรค่ะ"
"คุณน้าเป็นมาลาเรียขึ้นสมองค่ะ ดีที่ตอนที่ลูกสาวมาตามหมอ อาการยังไม่หนักมากจึงรักษาได้ทันค่ะ"
"ป่วยขนาดนั้นเลยหรือค่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ คงมารบกวนที่นี่นานเลย"
"ไม่เป็นไรค่ะ หน้าที่ของแม่หมออยู่แล้วค่ะ"
"ดีใจจังแม่ได้กลับบ้านแล้ว กลับบ้านเรานะ"
"จ้าจ้า งั้นเราสองคนลากลับบ้านกันก่อนนะคะ"
"คะ สวัสดีค่ะ แล้วอาทิตย์หน้ากลับมาตรวจดูอาการอีกครั้งนะคะ เพื่อความแน่ใจว่าหายดีแล้ว"
"ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูพาแม่มาเอง กลับก่อนนะคะ"
แล้วไอ้หนูน้อยก็กูลีกูจอเก็บของแล้วพาแม่วิ่งกลับบ้านไป
ทั้ง 3 คนกับหุ่นอีกหนึ่งตัวได้แต่ยืนมองแล้วก็แอบยิ้ม
คืนนั้นรวยแอบเห็นว่ามีคนเดินเข้าไปในเพิงของพี่ก๊อกแก๊ก จึงได้แอบย่องไปที่เพิง ไม่ลืมที่จะนำหุ่นยนต์เก็บหลักฐานไปด้วย แต่พอไปถึงกับไม่พบอะไรพิรุธเจอแต่สองคนสามีภรรยา เลยให้หุ่นยนต์เก็บหลักฐานเข้าไปเก็บเส้นผม บันทึกลายนิ้วมือ เก็บภาพต่างๆ ไว้
"ไวจริง หายไปไหนว่ะ เดินตามมายังเห็นหลังไวไวอยู่เลย" รวยบ่นพึมพำ
พอเก็บหลักฐานจนพอใจแล้วก็จะเดินกลับมาที่เพิงของตน ก็เหลือบไปเห็นหลังของคนไวไว ก็เลยแอบย่องเดินตามมา ไม่ลืมให้หุ่นยนต์ถ่ายภาพไว้ แต่ชายคนนั้นรู้ตัวสะก่อน ก็เลยเดินหายไปในพงหญ้าทึบอีก หุ่นยนต์เลยไม่ทันบันทึกภาพใบหน้าหรือเก็บหลักฐานอื่น ได้แต่รูปถ่ายด้านหลัง ซึ่งเป็นเวลากลางคืน ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นใครอยู่ดี
พอกลับมาถึงเพิงของตน ณัฐก็ลุกขึ้นมาสอบถามทันที
"เป็นไงบ้างพี่รวย เห็นพี่รีบออกไปน่าจะมีอะไร ได้อะไรมาบ้างไหม"
"ผมเก็บหลักฐานบางส่วนมา ไว้ผมบอกคุณณัฐพร้อมกับแม่หมอดีไหม"
"ผมร้อนใจ งั้น เราไปหาแม่หมอพร้อมกันตอนนี้เลย"
ทั้ง 2 คนมาที่บ้านของนิลลี่แล้วรวยก็เล่าให้ฟังว่า
"ผมเห็นคนเดินไหว ไปที่เพิงก็เลยตามไป แต่มันรู้ตัวก่อนเลยหลบหายไป ผมก็เลยเก็บหลักฐานของสองคนผัวเมียเจ้าของเพิงแทน ระหว่างจะกลับก็เห็นมันไหวๆ อีก ให้หุ่นยนต์ตามเก็บหลักฐาน แต่มันก็รู้ตัวอีก เลยได้แต่รูปถ่ายด้านหลัง ผมว่ามันมืดไม่น่าจะแยกออกว่าเป็นใคร"
"อย่าดูถูกโปรแกรมอัจริยะที่ใส่ไว้ในหุ่นทั้ง 2 ตัวนะคะ ไม่ว่าจะเป็นมูมู่หรือหุ่นเก็บหลักฐานมีข้อมูลบุคคลในหมู่บ้านและคนละแวกนี้ทั้งหมด เดี๋ยวขอข้อมูลที่ได้วันนี้ทั้งหมดมานะคะ จะให้หุ่นทั้ง 2 ตัวรวมทั้งตัวหมอจะช่วยกันวิเคราะห์ดู แล้วเดี๋ยวมาคุยกันพรุ่งนี้ ขอเวลาคืนนี้ในการทำงานก่อน"
"ผมขอโทษ ต้องทำให้คุณอดนอนอีกแล้ว" ณัฐกล่าว
"ไม่เป็นไรค่ะ อดนอนจนชิน งั้นตามนี้ค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้สายๆ มาคุยกัน"
แล้วดร.นิลลี่ก็เอาข้อมูลทั้งหมดเข้าระบบเอไอในคอมพิวเตอร์และในตัวมูมู่เพื่อวิเคราะห์ผลทั้งคืน จนรุ่งเช้า


## ตอนที่ 12 ปริศนาซ้อนปริศนา

หมอนิลลี่อดนอนทำการวิเคราะห์ทั้งคืน พอถึงรุ่งเช้าก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า รอให้ทุกคนมาพร้อมหน้าแล้วจะได้แจ้งผลการวิเคราะห์ หลังจากนั่งรออยู่สักพัก ทุกคนก็มาถึง
"กินข้าวเช้าหรือยังครับ ดูสภาพคงไม่ได้นอนทั้งคืน" ณัฐกล่าวทัก
"ยังเลยค่ะ ใจร้อนอยากบอกผลการวิเคราะห์มากกว่า"
"สวัสดีครับ คุณหมอ มีข่าวดี เรารู้ตัวคนร้ายแล้วหรือครับ" รวยกล่าวทักทาย
"ที่ใจร้อนอยากแจ้ง เพราะว่าไม่ได้อะไรเพิ่มเติมเลยค่ะ ภาพที่เก็บได้ไม่พอที่จะวิเคราะห์ว่าเป็นใคร ส่วนดีเอ็นเอ กว่าจะรู้ผลคือช่วงเย็นเลย แต่ตอนนี้อยากรู้ว่าคนที่แอบเข้ามาที่เพิงตอนกลางคืนคือใครมากกว่า ผลดีเอ็นเอ"
"จะเอายังไงต่อดีคะ หรือจะลงไปคุยกับสารวัตรพลอีกสักครั้ง เผื่อทางสารวัตรจะมีข้อมูลอะไรมากกว่า"
"ผมว่าก็ดีเหมือนกัน หลายหัวดีกว่าหัวเดียว แล้วไอ้พลมันก็เป็นตำรวจ ย่อมเก่งเรื่องสืบหาหลักฐานมากกว่าพวกเรา ส่วนพี่รวยก็ถนัดในการรวบรวมหลักฐานมากกว่า"
"งั้นเราไปกันเลยไหมค่ะ"
"ผมว่าเราใจเย็นหน่อยก็ได้ครับ ลงไปใช้เวลาเดินทางนานอยู่ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง กินข้าวเช้ากันก่อนแล้วค่อยลงไปก็ได้ครับ ระหว่างเดินทางแม่หมอก็นอนพักในรถสักงีบก็ดีนะครับ ผมเป็นห่วง"
"ตอนลงนี่ ถนนดีมากเลยนะคะ คงหลับไหว อ้าวยังไงทุกคนก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้า ก็กินกันก่อนค่อยลงก็ได้"
รวยยืนมองณัฐหยอดคำหวาน อดนึกไม่ได้ว่าคู่นี้เขาจีบกันอยู่หรือเปล่านะ
"งั้นเดี๋ยวผมเข้าครัวทำ โจ๊กปกาเกอญอให้ทานแล้วกันครับ" ณัฐเอ่ยปากอาสา
"ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้กินอาหารชาวเขามานานแล้ว ตั้งแต่โดนไล่ออกจากหมู่บ้านมา"
แล้วณัฐก็เข้าไปจัดแจงทำอาหารเช้าให้ทุกคนรับประทาน โดยมีรวยเข้ามาเป็นลูกมือ เมื่ออาหารพร้อม ก็ส่งเสียงเรียกดร.นิลลี่ ซึ่งเผลอหลับไประหว่างที่รออาหารอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก ณัฐเลยต้องเดินเข้าไปใกล้
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย" แล้วอยู่ๆ นิลลี่ก็ตะโกนร้องให้ช่วย แล้วก็ตื่นขึ้น มาโผลกอดณัฐ เหมือนคนกำลังตกใจ
"โอ๋ โอ๋ คนดี ขวัญเอยขวัญมานะครับ ฝันร้ายหรือครับ เห็นเผลอหลับไป" ณัฐปลอบประโลม
หมอนิลลี่เมื่อรู้ตัวก็รีบคลายอ้อมกอดแล้วขยับตัวออกห่างณัฐทันที ทำหน้างงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น พร้อมเขินอายไปพร้อมกัน
"น่าอายจริง เผลอหลับต่อหน้าผู้ชายยังไม่พอ ยังไปกอดเขาอีก" ดร.นิลลี่คิดในใจ แล้วก็รีบตอบณัฐไปสั้นๆ ว่า
"ค่ะ"
"อาหารเช้าพร้อมแล้วครับ เชิญไปกินได้แล้วครับ เด็กน้อยของผม" ณัฐเริ่มหยอกอีกแล้ว
รวยที่เห็นเหตุการณ์อยู่ตลอดก็แอบอมยิ้ม ในความน่ารักของทั้งสองคน
แล้วทั้งสามคนก็มาที่ห้องครัว รับประทานอาหารกันเรียบร้อยก็ออกเดินทางลงดอยไปพบกับสารวัตรพลโดยคราวนี้หมอนิลลี่พามูมู่ลงมาด้วย
"อ้าว ไอ้ณัฐ ไหงลงมาหาเองเลยว่ะ" พลทักเมื่อเห็นเพื่อนเข้ามาที่โรงพัก
"สวัสดีครับสารวัตร" รวยยกมือทำความเคารพนาย
"สวัสดีครับ คุณหมอผู้น่ารัก" สารวัตรหันมาทักทาย ดร.นิลลี่ พร้อมกับหยอดเล่นๆ เพื่อดูปฏิกิริยาของไอ้ณัฐเพื่อนสนิท
"หมอเขาก็น่ารักของเขาทุกวัน" ณัฐดักคอเพื่อน
"สวัสดีค่ะ สารวัตร"
รวยสังเกตเห็นอาการของนายและเพื่อนก็แอบอมยิ้มอีกเช่นเคย หรือจะมีศึกชิงนางกันนะ
"หยอด หยอกกันพอแล้ว ทำงาน ทำงาน" ณัฐเริ่ม ส่งเสียงดุ
"มีอะไรด่วนหรือว่ะ ถึงต้องลงกันมาตั้งแต่ช่วงเช้า ไม่รอให้ข้าขึ้นไปหา"
"ถ้าไม่รีบจะลงมาทำไมว่ะ วันนี้" ณัฐตอบกวนเพื่อน
"เอางี้นะคะ เดี๋ยวให้พี่รวยเล่า เหตุการณ์ดีกว่า"
แล้วหมอนิลลี่ก็หันไปบอกกับพี่รวยว่า "พี่รวยเล่าหน่อยสิว่าไปเจออะไรมาบ้าง"
"คืองี้นะครับนาย ตอนนี้เราเจอเพิงที่น่าสงสัย ตรงทางเข้าไปยอดดอยที่มีการทำไร่ฝิ่น บ้านมีคนอยู่ 2 คน สามีภรรยากัน ผมเห็นภรรยามีท่าทีแปลกๆ ออกไปข้างนอกทุกวันเดินเข้าไปทางขึ้นยอดดอยด้วย ส่วนตกกลางคืนก็มีคนเข้าออกเพิงหลังนั้น"
"เริ่มมีเบาะแส มาบ้างแล้ว" สารวัตรพลบอกทุกคน แล้วก็ถามรวยต่อว่า
"แล้วเอ็งรู้ยังว่ะ ว่าเป็นใคร หรือสงสัยใครบ้าง"
"ยังไม่รู้เลยครับว่าชายต้องสงสัยคือใคร พยายามเก็บหลักฐานมาแล้วครับ ส่งให้คุณหมอไป ส่วนทางด้านคนในเพิงก็ยังไม่ได้ผลการตรวจดีเอ็นเอ ว่าตกลงเกี่ยวข้องกับการตายของหมูทั้งหมู่บ้านไหมครับ"
"แล้วคุณหมอวิเคราะห์ข้อมูลได้ผลอย่างไรบ้างครับ" สารวัตรหันมาถามหมอนิลลี่
"ข้อมูลวิเคราะห์แล้วยังไม่รู้ว่าคนลึกลับคือใครเลยค่ะ เลยพามูมู่ลงมาด้วยเผื่อทางสารวัตรคิดอะไรได้มากกว่าและจำเป็นต้องใช้ข้อมูล ส่วนผลดีเอ็นเอ น่าจะได้เย็นๆ ค่ำวันนี้ค่ะ"
"เอางี้เราเข้าไปคุยกันในห้องประชุมดีกว่า จะได้ออกความเห็นกันได้อย่างเต็มที่ พร้อมฉายข้อมูลจากตัวมูมู่ได้ด้วย"
เมื่อมาถึงห้องประชุม ทุกคนก็บอกข้อมูลในส่วนของตน และมูมู่ก็ฉายข้อมูลที่ได้ให้สารวัตรได้ดู สารวัตรเลยเสนอความเห็นว่า
"เอาอย่างงี้ดีไหมครับ แทนที่จะให้รวยเดินตามหรือสะกดรอยผู้ต้องสงสัย ในเมื่อเรามีหุ่นเก็บหลักฐานซึ่งขนาดเท่าตัวแมลงเอง ทำไมเราไม่ปล่อยเจ้าหุ่นนี่ไปสำรวจแทน แล้วถ้าคุณหมอพอจะทำเพิ่มได้อีกก็ส่งมันไปสำรวจในไร่ฝิ่น และที่เราสงสัยเพิ่ม ว่าไงบ้างครับ"
"อืม เป็นความคิดที่ดีค่ะ หุ่นยนต์เก็บหลักฐานตอนนี้มีแบบพร้อม ใช้เวลาผลิตวันเดียวก็ได้เป็นร้อยตัวแล้วค่ะ สารวัตรต้องการให้ผลิตมากน้อยแค่ไหนค่ะ"
"ไม่ต้องเป็นร้อยหรอกครับ แค่สิบกว่าตัวก็พอแล้วครับ ตามที่เพิง ตามสองสามีภรรยา ตามผู้ต้องสงสัยที่เข้าออกเพิง ส่งไปเฝ้าที่ไร่ฝิ่นสองสามตัว นอกนั้นปล่อยบินเล่นในหมู่บ้าน แล้วเก็บหลักฐานมาดูกันทุกวัน น่าจะพบเบาะแสอะไรเพิ่มขึ้น และก็ให้เก็บดีเอ็นเอมาด้วย ส่วนรวยก็ไปเฝ้าดูว่ามีใครน่าสงสัยมาเพิ่มอีกไหม จะได้ส่งหุ่นยนต์ไปตามเก็บหลักฐาน"
"สมกับเป็นสารวัตรจริงๆ เลยหว่ะ ไอ้พล ความคิดแกนี่เฉียบแหลมมาก"
"ไม่ต้องมายอกันเลยเพื่อน แค่แกเปิดทางให้ข้าตามจีบคุณหมอก็พอ" พลแอบกระซิบไปที่เพื่อนสนิท
"งั้นต้องมาดวนกันซะแล้ว ใครดีใครได้หว่ะ" ณัฐกระซิบตอบกลับไปแบบเริ่มท้าตีท้าต่อย
"ตามนั้นเพื่อน" สารวัตรกระซิบกลับ แล้วหันไปบอกทุกคนว่า
"ไหนๆ ก็ลงมาแล้ว วันนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงมื้อเที่ยงเองนะครับ ห้ามปฏิเสธ เพราะถือว่าทุกคนทำงานเหนื่อยร่วมกัน"
"เอาอีกแล้วนะแก"
"แกติดหนี้ข้าหลายมื้อแล้ว ดีเหมือนกันจะได้หาโอกาสขึ้นไปกินข้าวบนดอยมอมแมม ได้บ่อยๆ"
"จะดีหรือค่ะ คราวก่อนสารวัตรก็เลี้ยงไปทีแล้ว"
"อย่าปฏิเสธน้ำใจผมเลยครับ ผมยินดีเสมอ"
เมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็ต้องเลยตามเลยให้สารวัตรพาไปเลี้ยงอาหารกลางวันอีกมื้อ โดยคราวนี้พาไปนั่งร้านอาหารริมน้ำตก บรรยากาศธรรมชาติสบายๆ
"จะได้ถือโอกาสมาเที่ยวเล่นบ้างครับ จะได้หายเครียด"
"บรรยากาศดีมากเลยค่ะ"
แล้วทุกคนก็นั่งคุยกันสัพเพเหระ รับประทานอาหาร ชมธรรมชาติ แต่อยู่ดร.นิลลี่ก็รู้สึกเหมือนมีคนมองอีกแล้ว แต่พอหันกลับไปก็ไม่เจอใครตามเดิม
"แปลกจริงช่วงนี้ ทำไมเหมือนมีคนตามอยู่เรื่อย แถมฝันร้ายก็ถี่ขึ้น เหมือนมีคนตามไล่ล่าเลย" แม่หมอนั่งคิดในใจ
"คุณหมอ คุณหมอ ใจลอยคิดถึงใครอยู่ครับ" เสียงสารวัตรพลนั่นเอง ทำเอานิลลี่ต้องหันมามอง เพราะไม่ได้ยินเสียงสารวัตรตั้งแต่ต้น จึงตอบว่า
"ว่ายังไงนะคะ"
"คุณหมอใจลอยไปไหนครับ" สารวัตรถามมาอีกครั้ง
"เปล่าค่ะ แค่ชื่นชมกับธรรมชาติเท่านั้นค่ะ"
"วันนี้แม่หมอของผมดูแปลกๆ นะ" ณัฐเริ่มหันมาพูดบ้าง
"ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ"
เมื่อนั่งคุยพักผ่อนและรับประทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว
"งั้น แยกกันตรงนี้ดีไหมว่ะ เอารถกันมาคนละคันอยู่แล้ว พวกข้าจะได้รีบขึ้นดอยไปทำหุ่นยนต์เพิ่ม จะได้เริ่มงานกันเร็วๆ"
"ก็ดีหว่ะ ข้าจะได้ไปทำคดีต่อในเมืองด้วย ไม่ได้กลับเข้าโรงพักอยู่แล้ว เดี๋ยวเดินไปส่งที่รถแล้วค่อยแยกกัน"
ทั้งหมดเดินไปที่ลานจอดรถของร้านอาหารและก็ล่ำลากัน โดยสารวัตรหันมาบอกกับหมอนิลลี่ว่า
"ไว้ผมจะหาโอกาสไปให้คุณหมอเลี้ยงข้าวคืน ที่บนดอยนะครับ ไหนคุณหมอก็ติดผมหลายมื้อแล้ว"
"เห้ย ให้ข้าเลี้ยงก็ได้ไม่ต้องไปทวงกับแม่หมอของข้าก็ได้" ณัฐเริ่มแก้กลับ
"ยินดีเสมอค่ะ สารวัตรขึ้นไปได้ตลอดเลยค่ะ"
"เอาลากันพอแล้ว ข้าจะรีบขึ้นดอย" ณัฐหันมาดุใส่ สารวัตรพล
แล้วต่างคนต่างแยกย้าย สารวัตรก็ไปทำคดีต่อในตัวเมือง ส่วนทีมหมอนิลลี่ก็กลับขึ้นดอย ระหว่างที่เดินไปขึ้นรถนั้นดร.นิลลี่ก็รู้สึกว่ามีคนมองและสะกดรอยตามอีกแล้ว
"คิดไปเองหรือเปล่านะ" นิลลี่คิด
เมื่อเดินทางกลับมาถึงบนดอยมอมแมมก็เป็นช่วงเย็นแล้ว ตุ๊ดตู่มานั่งรออยู่บ้านริมน้ำนานแล้วเลยเอ่ยปากว่า
"หนีไปทำอะไรสนุกๆ กันมาอีกแล้วนะ ศิษย์น้อง ลืมศิษย์พี่กันเลย" แล้วก็ส่งค้อนวงใหญ่ใส่มาที่ณัฐอีกตามเคย
"อย่าโกรธเลยจ้า ตุ๊ดตู่ เราลงไปคุยเรื่องที่ตามสืบกันหน่ะ ไม่ได้ไปเที่ยวไหน"
"แต่ผมอยากช่วยนี่ครับ"
"พี่บอกแล้วไงว่าเรายังเด็กช่วยเรื่องนี้ยากหน่ะ ช่วยพี่ดูบ้านริมน้ำว่ามีเคสหรือเปล่าดีกว่านะ"
"แล้วที่มานั่งนี่ นานหรือยังนะ มีเคสไหม"
"ไม่มีเลยครับ"
"งั้นดีเลย พี่จะได้ไปทำการตรวจดีเอ็นเอให้เสร็จ พร้อมทำหุ่นเก็บตัวอย่างเพิ่มด้วย อย่าโกรธพี่เลยนะที่ให้รอนาน
"ไม่โกรธก็ได้ครับ แต่ขออยู่ช่วยทำหุ่นยนต์แทนแล้วกัน"
"ได้จ้า เดี๋ยวให้เข้าไปดู ให้ช่วยบางอย่างได้"
"งั้นผมกับคุณณัฐขอตัวไปนั่งเฝ้า เพิงต่อนะครับ" รวยขอตัวไปทำหน้าที่สายสืบ
"ก็ดีเหมือนกันค่ะ เผื่อจะได้อะไรเพิ่มเติม ส่วนหมอกับตุ๊ดตู่จะไปทำหุ่นยนต์เพิ่ม"
แล้วรวยกับณัฐก็แยกไปที่เพิงของตนเพื่อนั่งเฝ้าดูเพิงของพี่ก๊อกแก๊กต่อไป ส่วนหมอนิลลี่กับตุ๊ดตู่ก็เข้าไปนั่งทำหุ่นยนต์เก็บหลักฐานกัน ระหว่างที่นั่งทำหุ่นยนต์อยู่นั้น หมอนิลลี่ก็รู้สึกเหมือนมีคนแอบมองอยู่ หันไปก็ไม่เจอใคร
"เอาอีกแล้ว คิดมากไปหรือเปล่านะ" หมอนิลลี่คิดในใจ แต่ก็เริ่มกังวลเหมือนกันเพราะช่วงนี้รู้สึกแบบนี้บ่อยขึ้น
"แม่หมออยู่ไหม แม่หมอ ช่วยลูกชั้นด้วย" มีคนมาร้องเรียกอยู่หน้าห้องบ้าน เหมือนมีเสียงร้องไห้ด้วย
นิลลี่รีบวิ่งออกมาพร้อมทั้งมูมู่และตุ๊ดตู่
"เด็กเป็นอะไรหรือค่ะ" นิลลี่ถามเมื่อเห็นหญิงวัยรุ่นน้ำตานองหน้าอุ้มลูก ที่ดูเหมือนไม่รู้ตัวอยู่ในอ้อมกอด
"คือไอ้หนูมันท้องเสียจ้า ถ่ายทั้งวันเลยตั้งแต่เช้า แล้วอยู่ๆ มันก็เป็นแบบนี้ค่ะ ไม่ร้องไห้ ไม่ขยับเลย แม่หมอ ช่วยลูกหนูด้วย"
ดร.นิลลี่รีบบอกมูมู่ "รีบเอาเด็กไปตรวจด่วน มูมู่ เปิดเส้นให้น้ำเกลือเลย ดูแล้วเด็กน่าจะไฮโปรโวลุมมิคช็อก เจาะเลือดด้วยตรวจอิเล็กโตรไลต์ กลูโคส ตับไต ซีบีซีอย่างด่วน"
"ไม่ต้องห่วงนะคะ แต่หนูน้อยต้องนอนอยู่ที่นี่ แม่เฝ้าได้ค่ะ"
"ค่ะๆ ดีใจจังไม่เสียแรงที่ นั่งเรือข้ามมาจากฝั่งพม่า แล้วเดินขึ้นดอยมาหาแม่หมอ"
"หา มาจากฝั่งพม่าเลยหรือคะ"
"ใช่ค่ะ ฝั่งนู้นไม่มีหมอเข้ามารักษาเลยค่ะ พอดีได้ยินว่าที่นี่มีหมอมาตั้งบ้านอยู่ หนูก็เลยจ้างเรือพาข้ามฟากมาค่ะ"
"งั้น คงต้องอยู่ที่นี่จนกว่าลูกจะดีขึ้น เดี๋ยวหมอจะรีบไปดูเด็กให้นะคะ"
แล้วก็รีบวิ่งตามมูมู่กลับตุ๊ดตู่เข้าไปดูแลเด็กต่อ
"มูมู่ขอดูผลไวทัลไซน์กับการตรวจร่างกายหน่อย"
มูมู่รีบรายงานผลตรวจทางตาให้หมออ่าน
"แย่แล้วเด็กเริ่มฮาร์ดบล็อก เตรียมใส่ทิว ซีพีอาร์ด่วน"
มูมู่กับหมอนิลลี่ช่วยกันทำซีพีอาร์ โชคดีที่เด็กพึ่งมาหัวใจหยุดเต้นที่นี่ และให้น้ำเกลือเร็วจึงสามารถปั๊มหัวใจจนหัวใจกลับมาเต้นได้ แต่เด็กต้องใช้เครื่องช่วยหายใจจนกว่าจะหายดี
ตุ๊ดตู่ยืนงงกลับศัพท์ใหม่ แต่เป็นลูกมือหมอนิลลี่มานานรู้ว่าตอนนี้ แม่หมอกำลังยุ่งอยู่ไม่สามารถสอบถามได้ ได้แต่ยืนงงต่อไป
พอจัดการทำหัตถการให้เด็กเรียบร้อย พร้อมผลแลบออกทั้งหมด หมอนิลลี่ก็มาบอกกับแม่เด็กว่า
"เด็กพึ่งหัวใจหยุดเต้น แต่ไม่ต้องตกใจนะคะ หมอช่วยให้กลับมาแล้วค่ะ แต่ต้องให้น้ำเกลือดูอาการต่ออีกหลายวันเลย แต่ตอนนี้เด็กอยู่ในห้องผู้ป่วยวิกฤต แม่คงต้องนอนอยู่ที่ห้องสังเกตอาการไปก่อนจนกว่าหนูน้อยจะออกมาอยู่กับแม่ได้ค่ะ"
"ฮือ ฮือ ลูกหนูจะตายไหมคะ"
"ตอนนี้ปลอดภัยแล้วค่ะ แต่ยังไงต้องหมอต้องดูอย่างใกล้ชิดต่อ"
"ค่ะๆ งั้นเดี๋ยวหนูนั่งรออยู่ตรงนี้แหละค่ะ ขอบคุณแม่หมอมากค่ะ"
"เดี๋ยวยังไงหมอจะมาบอกอาการเป็นระยะนะคะ ไม่ต้องกังวลนะคะ"
แล้วหมอนิลลี่ก็เข้าไปดูอาการของหนูน้อยต่อ ซึ่งตุ๊ดตู่ก็ตามเข้าไปยืนงง อยู่ข้างๆ
"รู้แล้วๆ รู้ว่างง แต่วันนี้ยุ่งมากๆ เลย ต้องรอไอ้หนูนี่ดีขึ้นก่อนนะ แล้วจะสอน เอางี้วันนี้แก้เบื่อไปช่วยมูมู่ทำหุ่นยนต์เก็บตัวอย่างก็ได้ และจะกลับดึกหน่อยก็ได้ไม่ว่ากัน"
แล้วหมอนิลลี่ก็เดินไปสั่งมูมู่ว่า
"มูมู่วันนี้ ตั้งโปรแกรมทำหุ่นเก็บตัวอย่าง 20 ตัวนะ เดี๋ยวชั้นดูแลเด็กเอง"
"ครับงั้นผม ตามมูมู่ไปนะครับ"
ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน พอรุ่งเช้าเด็กน้อยก็มีอาการดีขึ้น ออกจากห้องผู้ป่วยวิกฤตได้แล้วแต่ยังต้องให้น้ำเกลือและเฝ้าระวังเรื่องท้องเสียและช็อกอยู่
"เด็กปลอดภัยแล้วค่ะ ถ้าหยุดถ่ายและอาการช็อกดีขึ้น วันพรุ่งนี้ก็น่าจะได้กลับบ้านนะคะ"
"ดีใจจังเลยคะ งั้นหนูอยู่กับลูกได้แล้วนะคะ"
"ตามสะดวกเลยคะ หมอขอตัวก่อนนะคะ"
พอดีวันนี้เป็นวันเสาร์เมื่อคืนตุ๊ดตู่เลยอยู่นั่งช่วยทำหุ่นยนต์จนเสร็จ เมื่อหมอนิลลี่เดินเข้ามาก็ถามอย่างตกใจว่า
"เมื่อคืนอยู่นี่ทั้งคืนเลยหรือ"
"ครับ ทำจนเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ หุ่นยนต์ 20 ตัว" พร้อมโชว์ผลงานให้ดู
"โอเคสุดยอดเลย ไปเราไปที่เพิงของคุณณัฐกัน"
เมื่อมาถึง ณัฐเห็นทั้งสองคนก็ทักว่า
"ดูท่าทั้งสองคนจะยังไม่ได้นอน ดูเสื้อผ้ายังเป็นชุดเมื่อวานอยู่เลย"
"ใช่ค่ะ พอดีเมื่อคืนมีเคสฉุกเฉินเป็นเด็กน้อยเลยต้องเฝ้าทั้งคืน ส่วนตุ๊ดตู่ก็อยู่ช่วยมูมู่ทำหุ่นยนต์ทั้งคืนเหมือนกันค่ะ แล้วทางนี้เป็นยังไงบ้างคะ"
"ทางนี้ยังเงียบๆ อยู่ครับ"
"หุ่นยนต์เสร็จหมดทุกตัวแล้วนะคะ เดี๋ยวจะทำการปล่อยออกไปโดยให้สลับกันทำงานจุดละ 2 ตัวเผื่อถูกเห็นหรือเวลาเอาข้อมูลกับมาวิเคราะห์"
"รอบคอบมากเลยครับ คุณหมอ" รวยกล่าวเสริม
"งั้นขอตัวกลับไปอาบน้ำอาบท่าแล้วปล่อยหุ่นยนต์ออกไปทำงานให้นะคะ แล้วก็ต้องไปดูเด็กน้อยต่อด้วย"
ต่างคนต่างแยกย้ายกันตามเคย ตุ๊ดตู่กลับบ้านไปนอน นิลลี่ไปดูเด็กน้อยพร้อมปล่อยหุ่นยนต์ ส่วนณัฐกับรวยก็นั่งสังเกตการณ์เพิงต่อไป
พอตกเย็นนิลลี่เห็นเด็กน้อยหยุดถ่ายแล้ว อาการช็อกดีขึ้น เด็กกลับมาร้องไห้ได้กินได้แล้วเลยบอกกับแม่เด็กว่า
"หมอให้กลับบ้านได้แล้วนะคะ พรุ่งนี้สายๆ ก็ได้คะ"
"ขอบคุณคุณหมอมากเลยคะ ชีวิตนี้จะไม่ลืมพระคุณเลย"
"เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วคะ"
แล้วหมอนิลลี่ก็ขอตัวออกมาจากห้องดูอาการเพื่อมาสอนตุ๊ดตู่เรื่องซีพีอาร์ต่อไป
"วันนี้พี่หมอยังไม่ได้นอนเลย ขอสอนเรื่องสั้นๆ นะ ซีพีอาร์เป็นไง"
"ได้ครับ แล้วศิษย์น้องหล่ะครับ"
"ช่วงนี้คุณณัฐเองคงไม่ค่อยว่างมาเรียนด้วย เราเรียนคนเดียวไปนั่นแหละ อ้าวเริ่ม ซีพีอาร์เคยได้ยินไหม"
"ไม่เคยเลยครับ เมื่อวานผมเลยยืน งงไง"
"ขอสอนง่ายๆ เลยนะ เรายังเด็กเกินที่จะสอนละเอียด พูดง่ายๆ คือ เมื่อคนไข้หมดสติ เราจะทำซีพีอาร์เพื่อช่วยกระตุ้นหัวใจคนไข้ให้กลับมาทำงาน พี่จะสอนแบบไว้เผื่อเจอคนหมดสติจะได้ช่วยเหลือเบื้องต้นได้ เอาไหม"
"ดีครับ"
"วันนี้สอนแค่ทฤษฎีก่อนนะ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้มาเรียนปฏิบัติกัน พี่จะเอาศิษย์น้องเรามาเรียนด้วย"
"ได้เลยครับ"
"เอาตามนี้ เมื่อคนไข้หมดสติ สิ่งแรกที่เราต้องตรวจเลยคือ ดูว่ายังมีลมหายใจอยู่ไหม ต่อมาดูว่ามีชีพจรไหม ส่วนใหญ่เราไม่ค่อยพกเครื่องวัดความดันก็จะไม่สามารถวัดความดันได้ ต่อมาเมื่อพบว่าหยุดหายใจกับหัวใจหยุดเต้น เราก็จะปั๊มหัวใจคนไข้ซึ่งเรียกว่าซีพีอาร์นั่นเอง"
"อ้อ เข้าใจแล้วครับ"
"เอาเท่านี้ก่อนนะ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ช่วงเย็นทวงพี่ด้วย เผื่อลืมว่าให้สอนการทำซีพีอาร์ภาคปฏิบัติ พี่ขอตัวไปพักก่อนนะ"
"ครับผม"
คราวนี้ต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อนบ้าง คืนนี้หมอนิลลี่หลับเป็นตายเลยเนื่องจากอดนอนต่อกันหลายคืน


## ตอนที่ 13 ข่าวดีหรือเปล่านะ

เมื่อนอนเต็มอิ่มแล้ว หลังจากมีเรื่องวุ่นๆ รวมทั้งต้องดูแลคนไข้เด็กเล็กที่มีอาการช็อก หมอนิลลี่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าผลการตรวจดีเอ็นเอของคนในเพิงพี่ก๊อกแก๊กออกแล้ว และมูมู่คงได้ทำการวิเคราะห์ผลแล้วว่าเป็นอย่างไร จึงได้เดินไปหามูมู่
"มูมู่ขอผลการตรวจดีเอ็นเอของพี่ก๊อกแก๊กกับภรรยาหน่อยนะ"
เมื่อได้ยินคำสั่งมูมู่ก็รีบหันไปหาดร.นิลลี่ พร้อมผลที่ได้การวิเคราะห์ไว้แล้ว "ออกแล้วจริงๆ ด้วย" นิลลี่คิดในใจ
พอดีเย็นวันนี้มีนัดสอนการทำซีพีอาร์ให้ลูกศิษย์ ทั้งสองอยู่แล้วและผลก็ไม่ได้ด่วนอะไร งั้นรอประชุมพูดคุยกันคืนนี้ก็ได้
พอตกช่วงบ่ายแก่ๆ ดร.นิลลี่ก็ได้ยินคนเดินเข้ามาในละแวกบ้านและส่งเสียง
"เห้ยเป็นไงบ้างว่ะ ได้อะไรบ้างไหม ไอ้ณัฐกับไอ้รวย"
เมื่อนิลลี่หันไปมอง เสียงสารวัตรพลนั่นเองที่เดินเข้ามาแล้วหยุดที่เพิงของรวย ได้ทักทายและสอบถามกับคนทั้ง 2
"ยังเลยหว่ะเพื่อน เมื่อวานพึ่งปล่อยหุ่นยนต์เก็บหลักฐานออกไปเอง แล้วทำไมวันนี้เอ็งขึ้นมาแล้วหว่ะ"
"ก็ใจร้อนอยากรู้ข่าวคราวว่าได้อะไรไหม รวมทั้งคิดถึงคนในบ้านหลังนี้อ่ะ"
รวยได้ยินแบบนั้น แอบอมยิ้ม ศึกชิงนางเริ่มอีกแล้ว พอดีจังหวะหมอนิลลี่เดินมาถึงที่เพิงพอดี
"สวัสดีค่ะ สารวัตร ขึ้นมาได้จังหวะพอดี วันนี้ผลดีเอ็นเอของเพิงต้องสงสัยออกพอดีเลยค่ะ"
"สวัสดีครับ คุณหมอ คิดถึงจัง"
"ไอ้เว่อร์ เออว่าไงนะ แม่หมอได้ผลการตรวจดีเอ็นเอแล้วหรือ"
"ใช่ค่ะ แต่ขอเก็บผลไว้ก่อน ไหนๆ วันนี้สารวัตรก็ขึ้นมาแล้ว ขอเรียนเชิญมานั่งเรียนการทำซีพีอาร์ด้วยกันเลยค่ะ รวยด้วย แล้ววันนี้ขออนุญาตเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารเย็น แล้วค่อยประชุมกันต่อเรื่องผลดีเอ็นเอ ดีไหมคะ"
"ยินดีอย่างยิ่งเลยครับ ได้เรียนซีพีอาร์กับคุณหมอคนเก่งด้วย ยิ่งยินดีใหญ่" สารวัตรตอบ
"แล้วถ้าวันนี้ประชุมเลิกดึก ก็ขอเชิญพักที่บ้านได้เลยนะคะ หรือจะนั่งสังเกตการณ์ที่เพิงกับคุณณัฐก็ได้ค่ะ"
"ก็ดีเหมือนกันไม่ได้ มานอนเล่นนั่งเล่นบนดอยนี้มานานแล้ว งั้นผมไม่ปฏิเสธคำเชิญครับ"
"ก็ดีเหมือนกัน เอ็งจะได้มานั่งเฝ้าดูเองว่ามีอะไรน่าสนใจน่าติดตามไหม"
แล้วหมอนิลลี่ก็ขอตัวเข้าบ้านไปเตรียมอุปกรณ์สำหรับสอนซีพีอาร์ ปล่อยให้ชายหนุ่มทั้งสามนั่งคุยกันอยู่ที่เพิง นอกจากนั้นแล้วก็ยังไปเตรียมอาหารเย็นไว้ด้วย พอถึงเวลาปั๊ปก็มีเสียงดังขึ้น
"อ้าว สวัสดีครับ สารวัตร" เสียงตุ๊ดตู่ วิ่งเข้ามาในบ้าน
"สวัสดีไอ้ตุ๊ดตู่ วันนี้ขอฝากตัวเป็นศิษย์น้องอีกคนนะ"
"เย้ วันนี้มีศิษย์น้องตั้ง 2 คนแหนะ ดีใจจัง เข้าห้องเรียนกันครับ ผมตื่นเต้นอยากเรียนเร็วๆ ศิษย์น้องณัฐอยู่ไหน รีบเข้าห้องเรียนด่วน"
แล้วตุ๊ดตู่ก็วิ่งหลาเข้าในตัวบ้านมาหาแม่หมอของเขาก่อนใคร ปล่อยให้สามหนุ่มที่เดินกึ่งวิ่งตามมาจากเพิงหน้าบ้าน พอเข้ามาในบ้านทุกคนก็ตกใจว่าอุปกรณ์การสอนซีพีอาร์นั้นพร้อมมาก มีทั้งหุ่นฝึกหัดรุ่นใหม่ มีทั้งเครื่องทำซีพีอาร์อย่างดี
"มาพร้อมกันแล้วนะคะ วันนี้มีนักเรียน 4 คนนะคะ ดังนั้นเลยเตรียมเครื่องมือไว้ให้ 2 ชุด จะได้ซ้อมกันจนคล่อง เพื่อไว้ใช้กับคนเดือดร้อนจริงๆ"
"ตื่นเต้น ตื่นเต้น" เสียงตุ๊ดตู่ยังตื่นเต้นไม่หาย
"เอาเริ่มกันเลยนะคะ ก่อนอื่นเราต้องดูว่าคนไข้หมดสติหรือไม่โดยทำการเขย่าตัวและเรียกคนไข้ แบบนี้นะ"
แล้วดร.นิลลี่ก็เข้าไปที่หุ่นพร้อมทำท่าเขย่าหุ่นพร้อมส่งเสียงเรียก "คุณๆ"
"เมื่อเรียกแล้วไม่ตอบ น่าจะหมดสติ ก็ต้องทำการตรวจว่าคนไข้หายใจหรือไม่และมีอะไรอุดทางเดินหายใจไหม"
พร้อมสาธิตให้ดูด้วยการเอาหน้าหรือมืออังบริเวณจมูกดูว่ามีการหายใจหรือไม่ และสำรวจบริเวณจมูกในลำคอว่ามีอะไรติดค้างอยู่หรือไม่
"ถ้ามีอะไรติดค้างที่คอให้ทำการล้วงออกมา อ้าวเข้าใจไหมคะ ลองทำตามแค่นี้ก่อน"
ทั้งสี่คนทำตามคุณครูโดยมีมูมู่คอยบันทึกข้อมูลการทำของคนทั้งสี่และวิเคราะห์ให้หมอนิลลี่ดู
"โอเค มากเลยทั้งสี่คนทำได้ถูกต้องและคล่องแคล่วแล้ว"
"ต่อไปก็มาตรวจว่ายังมีชีพจรหรือหัวใจยังเต้นอยู่ไหม"
แล้วหมอนิลลี่ก็สาธิตการจับชีพจรตามเส้นเลือดใหญ่ของร่างกาย
"พอตรวจทั้งหมดแล้วแน่ใจว่าคนไข้หมดสติ ไม่หายใจ ไม่มีอะไรติดอยู่ที่ลำคอ หัวใจหยุดเต้น ก็ต้องทำซีพีอาร์ โดยจะสอนการทำซีพีอาร์อย่างง่ายก่อนนะคะ และการใช้เครื่องอย่างง่ายทำอย่างไร"
"ดีใจจังผมจะได้ลองใช้เครื่องปั๊มหัวใจด้วย" ตุ๊ดตู่พูดด้วยความดีใจ
"ตามวิธีใหม่ถ้าเราไม่มีถังออกซิเจนหรือตัวช่วยเรื่องการหายใจ ไม่ต้องทำอะไรให้ไปปั๊มหัวใจอย่างเดียวค่ะ ไม่ต้องเป่าปากเหมือนแบบเก่าแล้วนะคะ"
"สมัยผมเรียนเมื่อหลายปีก่อนยังต้องเป่าปากอยู่เลย แหมเสียดาย ถ้าเจอสาวๆ อดจูบปากเลย" สารวัตรพูดทีเล่นทีจริง
"คุณหมอเขาบอกว่าไม่ต้องเป่าปากแล้วก็ไม่ต้องเป่าไง" คุณณัฐแกล้งยั่วเพื่อน
"อ้าวเดี๋ยวแยกกันเป็น 2 กลุ่มเลยนะคะ กลุ่มนึงหมอจะสาธิตให้ดู อีกกลุ่มมูมู่จะเป็นคนทำให้ดูคะ"
ได้เรื่องแหย่กันอีกตามเคย สารวัตรกับณัฐไม่ยอมกันเลยอยู่ด้วยกันและตามหมอนิลลี่ไป ส่วนตุ๊ดตู่อยู่กับรวยและดูมูมู่สาธิต หลังจากดูการสาธิตการปั๊มหัวใจอย่างถูกต้องแล้วหมอนิลลี่ก็ให้ทุกคนลองปฏิบัติ ซึ่งหุ่นที่เตรียมมาให้สามารถตอบสนองทันทีว่าทำการกดถูกต้องหรือไม่ ทำให้สามารถฝึกปฏิบัติกันได้เองและง่าย จนสามารถทำได้
"ต่อไปจะเป็นการสอนการใช้เครื่องปั๊มหัวใจแบบง่าย แบ่งเป็น 2 กลุ่มเหมือนเดิมนะ"
"ผม 2 คนขอตามแม่หมอเหมือนเดิมนะครับ" เสียงสองหนุ่มแย่งกันพูด
"สลับกันบ้างเถอะค่ะ จะได้เรียนรู้กับอาจารย์ทั้ง 2 คนไง อ้าวตุ๊ดตู่มาหาพี่มา"
"อดอยู่ใกล้ๆ คุณหมอเลย" สารวัตรพึมพำ
แล้วทุกคนได้ดูการสาธิตและการปฏิบัติกันเองจนสามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว
"วันนี้พอแค่นี้นะคะ หุ่นนี่จะวางไว้ที่ห้องนี้ จำนวน 1 ตัว ทุกคนสามารถมาทบทวนวิธีการทำซีพีอาร์ได้ด้วยตนเองนะคะ เพราะหุ่นตั้งโปรแกรมไว้ให้ตอบสนองถูกผิดได้อยู่แล้ว หรือไม่แน่ใจสามารถตามหมอหรือมูมู่ได้ตลอดเลยค่ะ"
"สนุกมากเลย พี่หมอ ไว้ผมมาฝึกอีกนะครับ"
"ได้เลยจ้า แต่วันนี้พอแค่นี้เนอะ เดี๋ยวพักสักแพร๊พแล้วเรารับประทานอาหารเย็นด้วยกัน"
"ดีใจจังวันนี้ได้รับประทานอาหารฝีมือคุณหมอ" สารวัตรกล่าว
"เหมือนกันรู้จักกันตั้งนานยังไม่เคยได้ชิมฝีมือแม่หมอเลย" ณัฐพูด
"หา แกเจอกันทุกวันแต่ยังไม่เคยได้ชิมฝีมือคุณหมอหรือ ฮา ฮา ฮา"
"เออ ทำไมวะ มันแปลกตรงไหน"
"ไม่ค่อยได้ทำอาหารทานหรอกค่ะ ส่วนใหญ่อาศัยคนอื่นทำให้กิน หรือมูมู่เป็นคนทำ นานๆ จะลงมือเอง ฝีมือไม่แน่ใจว่าจะทานกันได้ไหม"
"ให้เวลาพักก่อนสัก 15 นาที แล้วเดี๋ยวมาทานอาหารกันค่ะ"
อาหารเย็นวันนั้นหมอนิลลี่ผู้ซึ่งทำอาหารไม่เป็น กับต้องมาลงมือทำอาหารเองเพราะเกรงใจคนอื่น ก็เลยทำอย่างง่ายๆ คือ ข้าวผัดหมู ไข่ดาว และก็แกงจืดเต้าหู้ โดยเมื่อทุกคนพร้อมกัน และลงมือรับประทานอาหารนั้น
"ฝีมือพี่หมอนี่ แปลกๆ นะ" ตุ๊ดตู่บอก
"แปลกที่ว่านี่กินได้หรือไม่ได้อ่ะ"
"กินได้ครับ แต่รสชาติมันงงๆ ไม่เหมือนข้าวผัดที่เคยกินเท่านั้น" แล้วก็ทำหน้างงๆ ณัฐได้โอกาสพูดเสริมว่า
"กินได้สบายครับ รสชาติคงแบบคนกรุงเทพหน่ะ ศิษย์พี่ ไม่มีอะไรหรอก"
พูดเสร็จณัฐก็รีบหลบหน้า เพราะอาหารมื้อนั้นรสชาติไม่ธรรมดาจริงๆ จะว่าไม่อร่อยก็ไม่ใช่ จะอร่อยก็ไม่เชิง บอกไม่ถูก แต่สุดท้ายก็กินกันจนหมดเกลี้ยงอยู่ดี
หลังอาหารก็ได้เวลาประชุมบอกผลการตรวจดีเอ็นเอและประชุมวางแผนการทำงานกันต่อไป
"อ้าว ลองทายสิว่าผลการตรวจออกมาเป็นอย่างไรบ้าง"
"ดูจากสีหน้าของคุณหมอ ผมว่าได้เบาะแสบางอย่างแล้วแน่เลย" สารวัตรบอก
"ใช่ค่ะ ผลการตรวจดีเอ็นเอ ออกมาพบว่าแม่นิ่มภรรยาของพี่ก๊อกแก๊กเกี่ยวข้องกับคอกหมูที่ตายค่ะ"
"หา เป็นคนที่ผมไม่คิดถึงเลย ดูท่าทางเป็นผู้หญิงอ่อนแอขนาดนั้น" ณัฐพูด
"หมอเองก็แปลกใจและตกใจมากค่ะ ว่าเป็นแม่นิ่มได้อย่างไร มิน่าพวกคุณถึงไม่เก็บตัวอย่างเส้นผมมาให้"
"แต่ผมกลับไม่แปลกใจเลยนะครับ เพราะสภาพของเพิงหลังนั้นมีอะไรแปลกๆ แน่ๆ" รวยเสนอความคิดเห็น
"คนร้ายนี่เก่งนะ ใช้ผู้หญิงที่อยู่กับชายพิการเป็นคนลงมือ ทำให้เบี่ยงเบนความสนใจได้เยอะเลย ทำให้ทุกคนคิดไม่ถึง" สารวัตรออกความเห็นเช่นกัน
"แล้วหุ่นยนต์เก็บหลักฐานวางแผนไว้การเก็บหลักฐานเพิ่มเติมอย่างไรบ้างครับ" สารวัตรพลหันมาถามทางหมอนิลลี่
"พวกเราก็ทำตามที่สารวัตรแนะนำคะ แต่เพิ่มจำนวนของหุ่นยนต์เนื่องจากได้วางแผนไว้ว่าให้กลับมาส่งหลักฐานวันละครั้ง นี่ก็ใกล้จะกลับมาสำหรับหลักฐานรอบแรกแล้วคะ"
"แล้วพอได้หลักฐานมาคุณหมอต้องใช้เวลานานเท่าไหนครับถึงจะพอบอกอะไรได้บ้าง"
"แล้วแต่จำนวนของหลักฐาน ความยากง่ายด้วยคะ บอกไม่ได้ แต่นี่เดี๋ยวกลับมาก็จะทำการวิเคราะห์เลยค่ะ พรุ่งนี้ช่วงสายๆ ก็น่าจะมีผลอะไรบางอย่างบ้างแล้ว"
"งั้นก็คงต้องรอถึงพรุ่งนี้ช่วงสายถึงจะรู้ว่ามีอะไรหรือไม่ ก็คงต้องรบกวนคุณหมอด้วยนะครับ" สารวัตรคำนวณเวลา
"เอาหล่ะ ยังไงเราก็มีข้อมูลได้บุคคลเพิ่มมาบ้างแล้ว ข้าว่าแยกย้ายกันไปพักผ่อนดีไหม" ณัฐเอ่ยบ้าง อยากให้หมอนิลลี่ได้พักสักหน่อย ก่อนที่หลักฐานจะมาแล้วทำให้หมอไม่ได้นอนอีก
"ผมว่าคุณหมอไปนอนสักงีบก่อนหุ่นยนต์เก็บหลักฐานจะกลับมาดีกว่าครับ เพราะผมรู้นิสัยคุณหมอพอได้หลักฐานมาก็จะลุยทำการวิเคราะห์เลย" ณัฐหันมาสั่งดร.นิลลี่
"ก็ดีเหมือนกันค่ะ คืนนี้ดูท่าทางก็คงจะยาวอีกตามเคย"
หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไป โดยตุ๊ดตู่กลับบ้าน สามหนุ่มก็ไปนั่งสังเกตการณ์ที่หน้าบ้านรวมทั้งรอให้หุ่นยนต์เก็บหลักฐานบินกลับมาด้วย
หมอนิลลี่เข้าไปพักผ่อนนอนได้สักงีบ หุ่นยนต์เก็บหลักฐานชุดแรกก็กลับมา พอนำข้อมูลเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์และมูมู่ทั้งหมดแล้วก็ปล่อยให้หุ่นยนต์ได้พักแล้วก็ปล่อยออกไปใหม่ในช่วงเช้าวันรุ่งขึ้น
หมอสาวน้อยก็อดนอน ตามระเบียบ ต้องนั่งรวบรวมหลักฐานที่ได้มาวิเคราะห์ร่วมกับหลักฐานต่างๆ ที่มีแล้วมา สรุปอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งผลการวิเคราะห์เป็นที่น่าสนใจยิ่ง จนเธออดใจรอให้ถึงช่วงสายไม่ไหว เมื่อเธอทำการวิเคราะห์ข้อมูลเสร็จก็รีบไปปลุกชายหนุ่มทั้งสาม ทั้งที่ยังเป็นเวลาตีสามอยู่เลย เพื่อมาวิเคราะห์วางแผนต่อว่าจะทำอะไร
"ตื่นๆ ค่ะ มีผลวิเคราะห์ออกแล้ว" นิลลี่มาเรียกทั้ง 3 คนที่เพิงหน้าบ้าน
"มีอะไรหรือครับ ดูตื่นเต้น รีบร้อนชอบกล แสดงว่าเจออะไรแน่นอน" ณัฐขยับมาตอบแล้วก็รีบลุกขึ้น
"ไปกัน ไอ้พล ไปฟังหมอนิลลี่เขาบอกผลการวิเคราะห์ข้อมูล ไปพี่รวย ตื่นๆ" แล้วณัฐก็หันไปปลุกเพื่อนและรวย
เมื่อทั้ง 4 คนพร้อมกันที่บ้านของนิลลี่แล้ว
"มูมู่ฉายผลทั้งหมดลงโปรเจคเตอร์นะ" หมอนิลลี่หันไปสั่งมูมู่
"อืม" เมื่อสารวัตรเห็นข้อมูลถึงกับอึ้ง หันไปมองรวย ส่วนณัฐยังมองข้อมูลไม่ออกว่ามีอะไรน่าสนใจ
"หุ่นยนต์ของคุณหมอนี่ใช้ได้เลยครับ หาข้อมูลเก่งสุดๆ" พลเอ่ยปากชมหมอนิลลี่
"ข้อมูลมันมีอะไรน่าสนใจว่ะ ไอ้พล"
"แกก็รอคุณหมอเล่าให้ฟังสิว่ะ ใจเย็น"
"แสดงว่าสารวัตรมองเห็นแล้วใช่ไหมค่ะ ว่าข้อมูลเป็นอย่างไร เอางั้นคุณณัฐฟังนะคะ จากหลักฐานตอนนี้เราพบว่า มีคนเข้าออกที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊กจริงและคนดังกล่าวนั้นเกี่ยวข้องกับไร่ฝิ่นด้วย เพราะมีการเดินทางไปมาระหว่างทั้ง 2 ที่นอกจากนั้นยังพบลายนิ้วมือของคนดังกล่าวอยู่ด้วย และหุ่นยนต์ได้เก็บตัวอย่างมาเพื่อรอตรวจดีเอ็นเอด้วย คงต้องรอทำพรุ่งนี้ก่อนถึงจะรู้ว่าเป็นอย่างไร"
"แล้วคนที่เข้าออกที่ว่านี่จากข้อมูลตอนนี้บอกได้ไหมว่าเป็นใคร"
"เดี๋ยวต้องรอผลดีเอ็นเอก่อนค่ะ ถ้าเป็นคนในหมู่บ้านก็คงบอกได้เลย เพราะเรามีข้อมูลครบแล้ว แต่ถ้าเป็นคนนอกหมู่บ้านคงต้องพึ่งสารวัตรค่ะ"
"แต่ผมว่ายังไงรอผลก่อนก็ได้ครับ" สารวัตรว่า
"แต่ข้อมูลที่ได้นั้น มีอะไรมากกว่านั้นค่ะ คือ พอก๊อกแก๊กได้รับการรักษาจนพอที่จะเดินเหินได้ หมอพบว่าก๊อกแก๊กและภรรยาเองก็มีการเดินทางไปที่ไร่ฝิ่นด้วย ซึ่งตรงนี้ก็งงเหมือนกันว่าไปทำอะไรที่นั่น ทั้งที่ก็มีคนลึกลับไปมาตลอด"
"อ่อ หรือจริงๆ เขาไม่ได้พิการ" ณัฐเริ่มสงสัย
"เขาพิการจริงค่ะ ผลการตรวจบอกอย่างนั้น ไม่มีทางปลอมเป็นคนพิการแล้วมูมู่ตรวจไม่พบค่ะ"
"ได้ข้อมูลมาเพิ่มเยอะทีเดียว แค่ปล่อยหุ่นออกไปวันเดียว มัวแต่งมเข็มในมหาสมุทรกันอยู่ตั้งนาน" สารวัตรกล่าวเสริม
"ข้อมูลมีแค่นี้ค่ะ รอผลตรวจดีเอ็นเอก็ต้องรอเวลาสักวันนึง ตอนนี้ก็ต้องรอหุ่นยนต์เอาหลักฐานมาเพิ่ม แต่ก็ไม่น่าจะมีอะไรมากไปกว่านี้ในช่วง 1-2 วันนี้"
"เอางี้แล้วกัน เดี๋ยววันนี้ผมลงไปที่สถานีตำรวจก่อนไปสะสางงาน สั่งงานลูกน้อง แล้วเดี๋ยวช่วงเย็นผมจะขึ้นมาอยู่ที่นี่สักอาทิตย์ จะได้ช่วยเก็บข้อมูลและอาจจะช่วยคุณหมอวิเคราะห์ผลด้วย" สารวัตรเริ่มวางแผนการสืบเสาะต่อ
"มีคนช่วยวิเคราะห์ข้อมูลก็ดีเหมือนกันค่ะ 2 หัวดีกว่าหัวเดียว ดูแล้วสารวัตรเองก็มีความรู้ในการวิเคราะห์ผลด้วยแอพลิเคชั่นไม่น้อย"
"แล้วผมกับพี่รวยจะให้ช่วยทำอะไรได้บ้างครับ"
"ยังไงก็ยังต้องการคนอยู่ดี หุ่นยนต์ก็ทำงานได้บางส่วน คนก็ต้องมาคอยเก็บรายละเอียดเพิ่มเติม เอ็งกับไอ้รวยก็นั่งเก็บข้อมูลของเพิงหลังนั้นต่อไป"
"เกือบลืม ข้ารู้จักกับคนในเพิง ไว้ข้าจะเข้าๆ ออกๆ รวมทั้งคุณหมอก็เข้าๆ ออกๆ เพิงนั้นได้เพราะช่วยรักษาอาการป่วยของคนเพิงนั้นไว้" ณัฐเริ่มช่วยวางแผนการทำงาน
"ดีงั้นทุกคนช่วยกันเก็บข้อมูล จะได้หาตัวคนร้ายได้เร็วขึ้น" สารวัตรว่า
"ส่วนข้อมูลเรื่องคุณนิ่มเป็นคนเอาเชื้อโรคไปปล่อยใส่หมูคงยังเก็บไว้ก่อน จะได้จับคนสั่งการได้ ไม่งั้นบอกตอนนี้ คนร้ายจะไหวตัวทัน" รวยช่วยเสริม
"ตามนี้แล้วกัน แยกย้าย" สารวัตรบอก
เนื่องจากใช้เวลาคุยกันนานพอสมควร ฟ้าสางพอดี ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ส่วนของตน ส่วนสารวัตรก็เดินทางลงไปที่สถานีตำรวจ
หมอนิลลี่เองอดนอน และก็ช่วงนี้คนไข้มาหาที่บ้านน้อยเนื่องจากถูกขับไล่ และชาวบ้านส่วนใหญ่ก็เชื่อพ่อหมอมากกว่าหมอนิลลี่ เลยมีเวลาไปอาบน้ำอาบท่ากินข้าวเช้าและพักผ่อนสักงีบ
อย่างน้อยก็มีข้อมูลอะไรออกมาบ้างที่พอจะบอกว่าเป็นข่าวดีและคลายปมออกมาได้บางส่วนแล้ว รอลุ้นกันต่อไปว่าปมจะถูกคลายออกมาได้หมดหรือไม่


## ตอนที่ 14 คนไข้หรือคนร้าย

์          ต่างคนต่างไปสะสางงานกันมาแล้วส่วนหมอนิลลี่เองก็ได้พักเต็มที่ ช่วงเย็นสารวัตรพลก็ขึ้นมาสมทบด้วย ซึ่งวันนี้ก็ไม่มีคนไข้เลย ส่วนตุ๊ดตู่พอกลับมาจากโรงเรียนก็มานั่งเล่นที่บ้านริมน้ำของนิลลี่เป็นปกติ
พอได้เวลาหุ่นยนต์ต่างๆ ก็เก็บหลักฐานกลับมาส่งให้ หมอนิลลี่รีบนำข้อมูลทั้งหมดใส่เก็บในคอมพิวเตอร์และมูมู่ หลังจากรับประทานอาหารเย็นกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"ตุ๊ดตู่กินข้าวเสร็จแล้วกลับบ้านเลยนะ"
"ไม่ครับ วันนี้อยากอยู่ดูว่าทำอะไรกัน หรือนั่งทำอะไรกัน เดี๋ยวค่อยกลับค่ำๆ ครับ"
"แต่วันนี้ไม่มีอะไรให้ช่วยได้เลยนะ มีแต่งานยากๆ ของผู้ใหญ่และก็พี่ไม่มีเวลามาสอนด้วย เดี๋ยวจะเบื่อเอาได้"
"นะนะ ไม่เบื่อหรอก ถ้าเบื่อก็เดินกลับบ้านได้"
"ก็ได้ ก็ได้ ห้ามกวนนะ นั่งดูได้เล่นกับมูมู่ได้ เบื่อก็หลับหรือกลับบ้าน สัญญานะ"
"ครับ วันนี้อยากนั่งดูพี่หมอกับคุณตำรวจวิเคราะห์ข้อมูล ดูน่าสนใจดีครับ"
พูดจบก็เดินตามหมอนิลลี่กับสารวัตรเข้ามาในห้องทำงานของหมอนิลลี่เพื่อทำการรวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์ นอกจากนี้ยังมีการเก็บตัวอย่างผมมาเพื่อทำการตรวจดีเอ็นเอด้วย
"มูมู่ดีเอ็นเออะนาไลซิสด้วยนะ"
ส่วนทางด้านณัฐกับรวยก็วางแผนจะเข้าไปนั่งคุยที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊กช่วงค่ำๆ เพื่อถ่วงเวลาและจะได้แอบเก็บข้อมูลชายลึกลับเพิ่มเติมด้วย
เมื่อณัฐกับรวยมาถึงเพิงของพี่ก๊อกแก๊ก
"สวัสดีค่ะ คุณณัฐ พี่พี่คุณณัฐลูกพ่อหลวงมาค่ะ" นิ่มส่งเสียงบอกก๊อกแก๊ก
"สวัสดีครับ คุณณัฐ"
"สวัสดีครับ พี่ก๊อกแก๊กกับพี่นิ่ม วันนี้ผมมาเยี่ยมหน่ะ พร้อมกับพารวยมาด้วยคนสวนที่บ้านแม่หมอครับ"
"สวัสดีค่ะ เดินผ่านบ้านแม่หมอก็ว่าเห็นมีเพิงมาสร้างอยู่หน้าบ้าน เห็นมีผู้ชายเดินไปมาอยู่ อ้อ เป็นคุณรวยนั่นเอง ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
"สวัสดีครับ คุณรวย"
"สวัสดีครับ เช่นกันยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมก็มองเห็นเพิงบ้านพี่พี่เหมือนกัน มาใกล้ๆ ก็ดูน่าอยู่ทีเดียว"
"เพิงของคนพิการ จะน่าอยู่อะไรครับ แหมก็พูดเข้า"
"พี่ก๊อกแก๊กกับพี่นิ่มช่วงนี้มีอาการผิดปกติอะไรไหมครับ"
"ผมก็ตามมีตามเกิดครับ ตั้งแต่แม่หมอช่วยรักษาก็พอเดินเหินไปมารอบๆ บ้านได้เท่านั้นครับ"
"ส่วนชั้นก็เหมือนเดิมค่ะ ไม่มีอะไรมาก"
"ดีแล้วที่หลังทำการรักษาแล้วพี่ก๊อกแก๊กมาเดินเหินได้บ้าง ส่วนพี่นิ่มช่วงนี้อาหารการกินหายากไหมครับ ผมเห็นบางทีเหมือนเดินเข้าป่าไป"
"ก็ตามมีตามเกิดค่ะ เข้าป่าไปหาของป่ามากินมาขายหน่ะค่ะ คนไม่มีรายได้อะไรก็ต้องทำอะไรที่ทำได้"
"แล้วพี่ทั้ง 2 มีญาติพี่น้องบ้างไหมครับนี่"
"มีค่ะ แต่อยู่ห่างกันโขอยู่ นานๆ มาที"
"พวกผมมารบกวนแค่นี้หล่ะครับ เห็นว่ากลางคืนแล้ว พวกพี่จะได้พักผ่อนกัน ถ้ามีอะไรขาดเหลือหรือต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกได้นะครับ เราคนบ้านเดียวกัน ผมเองก็มาที่บ้านแม่หมอเขาทุกวัน มีอะไรตะโกนเรียกได้เลย"
"อ้าวพ่อณัฐจะกลับแล้วหรือ นั่งกินน้ำกินท่ากันก่อนสิ"
"อย่าเลยครับ มันมืดแล้วพวกผมเกรงใจหน่ะครับ ลากลับก่อนนะครับ"
"กลับก่อนนะครับ ผมอยู่ตรงนี้มีอะไรก็เรียกได้นะครับ"
"ได้ได้ พ่อ เดินกลับกันดีดีนะ แม่นิ่มออกไปส่งหน้าเพิงหน่อยไป"
"ได้จ้าพี่"
"ขอบคุณพี่นิ่มมากครับ พวกผมกลับหล่ะ"
"สวัสดีค่ะ"
จริงๆ ที่ณัฐกับรวยรีบลากลับทั้งที่ตั้งใจจะนั่งคุยนานกว่านั้น เพราะรวยสังเกตเห็นเงาชายลึกลับป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ เพิงของพี่ก๊อกแก๊กรวมทั้ง พี่นิ่มก็มีอาการลับลมคมนัย มีพิรุธ รวยจึงส่งสัญญาณบอกให้ณัฐกลับมาที่เพิงบ้านริมน้ำเพื่อสังเกตการณ์ดีกว่า แล้วก็ดังคลาด ไม่ทันที่ทั้งสองคนจะเดินออกมาจากเพิง รวยก็สังเกตเห็นเงาแว๊บๆที่ทางเข้าเพิง
รวยจึงกระซิบบอกณัฐว่า
"เป้าหมายมาจริงๆ ด้วยคุณณัฐ เอาอย่างนี้นะครับ คุณณัฐกลับเพิงไปก่อน เดี๋ยวผมจะสะกดรอยตามไปดูว่ามีอะไรไหม"
ณัฐทำตามอย่างว่าง่าย ส่วนรวยก็มองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีใครแล้วก็แอบไปซุ่มที่พงหญ้าแถวๆ เพิง ซึ่งโชคดีวันนี้ชายลึกลับไม่ทันเห็นรวย รวยจึงนั่งสังเกตการณ์ต่อที่พงหญ้า
"เฮ้ยเป็นไงแม่นิ่มกับก๊อกแก๊ก กูมาแล้ว ไอ้พวกลูกพ่อหลวงกลับไปก็ดี" เสียงชายลึกลับเรียกคนในเพิง
"หวัดดีจ้าพี่เอก" พี่นิ่มส่งเสียงทักชายแปลกหน้า
ซึ่งรวยเองก็แอบฟังอยู่ตรงนั้น พอได้ยินเป็นบางประโยค แต่ก็จับใจความว่าชายลึกลับน่าจะชื่อเอก ระหว่างที่สังเกตการณ์อยู่นั้นก็เห็นหุ่นเก็บหลักฐานบินวนไปวนมาอยู่ตรงนั้น ในใจก็สบายใจไปส่วนหนึ่งว่าน่าจะได้ข้อมูลที่ดีกว่า แต่รวยก็ยังต้องการณ์เก็บหลักฐานเพิ่มอยู่ดี อย่างน้อยวันนี้ก็เห็นรูปประพันสัณฐานมากขึ้น
ระหว่างคิดวางแผนอะไรเพลินอยู่นั้น เสียงพ่อเอกก็ดังมาอีกว่า
"พรุ่งนี้อย่าลืมไปหานายที่กระท่อมข้างไร่ฝิ่นนะ"
"ได้จ้าพี่"
"งั้นกูไปก่อนนะ ยิ่งมีพวกสอดรู้สอดเห็นมาป้วนเปี้ยนด้วย เดี๋ยวโดนจับได้"
"จ้าๆ พรุ่งนี้จะเข้าไปช่วงสายๆ เลยจ้า"
แล้วชายลึกลับก็เดินออกมาจากเพิงแล้วเดินขึ้นไปทางยอดดอยมอมแมม รวยเห็นว่าเอกเดินไปไกลพอควรแล้วก็ออกเดินกลับมาที่เพิงหน้าบ้านหมอนิลลี่
ทางด้านหมอนิลลี่ที่กำลังทำการวิเคราะห์ผลอยู่นั้น
"เหมือนว่าเราจะรู้เลาๆ แล้วว่าชายลึกลับนี่รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร จากภาพถ่าย เดี๋ยวผมลองเอาเข้ากับข้อมูลของกรมตำรวจวิเคราะห์ออกมาว่าเป็นใครในข้อมูลทะเบียนบ้านครับ"
"ลองดูค่ะ"
หลังจากที่เข้าระบบของกรมตำรวจแล้วเอารูปถ่ายเข้าโปรแกรมแล้วไม่พบในฐานข้อมูลทะเบียนบ้าน เช่นเดียวกันกับรูปถ่ายของคนที่อยู่ที่ไร่ฝิ่นทั้งหมดก็ไม่มีข้อมูลในระบบ
"งานยากจริง ไม่ใช่คนไทย" สารวัตรบ่น
"ระดับแกทำไม่ได้ แล้วใครจะทำได้หว่ะ ไอ้พล" เสียงณัฐแซวเพราะเข้ามาได้ยินเสียงบ่นพอดี
"พี่รวยได้ข้อมูลมาบางส่วนแหละ" ณัฐบอกข่าว
"ไหนไอ้รวย แกได้อะไรมาบ้างว่ะ ทางนี้ข้อมูลมีเพียบแต่บอกไม่ได้ว่ากลุ่มคนพวกนี้เป็นใคร"
"ผมได้ข้อมูลแค่ว่า ชายที่มาที่เพิงชื่อเอก และพรุ่งนี้แม่นิ่ม คนที่เพิงจะไปพบนายที่ในไร่ฝิ่นครับ แต่หุ่นของคุณหมอน่าจะได้รายละเอียดการสนทนามากกว่าผมนะครับ เพราะผมเห็นมันบินวนๆ อยู่"
"อืม งั้นเดี๋ยวค่อยเอามาประมวลผล เพราะว่าหุ่นนั่นจะกลับมาวันละครั้งค่ะ"
"เอาไงดีว่ะ พรุ่งนี้จะตามแม่นิ่มไปหรือจะรอหุ่นเก็บหลักฐานมา" ณัฐถาม
"ข้าว่าเดี๋ยวข้ากับไอ้รวยตามไปแค่ 2 คนพอ ไหนๆ ก็ยังมีหุ่นยนต์บินวนไปวนมาอยู่คงได้หลักฐานอีกเยอะแหละ"
"ส่วนเอ็งก็นั่งเฝ้าดูที่เพิงนั่นแหละเผื่อมีความเคลื่อนไหวอย่างอื่นเพิ่ม ส่วนคุณหมอพรุ่งนี้รอนำข้อมูลจากหุ่นยนต์มาวิเคราะห์พอครับ ผมเป็นห่วงถ้าตามไปด้วย"
"ได้ค่ะ"
"เอาว่ะ ไหนๆ ก็ยังได้ข้อมูลมาเพิ่มแม้จะไม่สามารถหาประวัติจากทะเบียนราษฎรได้ก็ตาม แต่ก็ยังรู้หน้าตาชื่อเสียงเรียงนาม ดีจังที่วันนี้คุณหมอแสนน่ารักของผมไม่ต้องอดนอน กระจายตัวกันไปพักแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่" สารวัตรบอกทุกคน
"ก็ดีค่ะ"
"ราตรีสวัสดิ์นะครับ ฝันถึงณัฐคนนี้ด้วยนะครับ"
"ฝันถึงผมดีกว่าครับ"
"ฝันถึงผมดีกว่าพี่หมอ" เสียงตุ๊ดตู่นั่นเอง แล้วหมอนิลลี่ก็รีบหันมาทางเสียงนั้นแล้วบอกว่า
"พี่นึกว่าเรากลับไปแล้ว นี่ดึกแล้วนะ ไปกลับได้แล้วไป"
"ผมนั่งอยู่กับมูมู่นั่งฟังอยู่ตั้งนาน ทำไมไม่มีใครเห็นผมหล่ะ ศิษย์น้องทั้งสองก็ไม่เห็น"
"นั่นสินั่งเงียบมากเลย ตำรวจต้องสองคนยังไม่รู้เลย" รวยบอก
"ไปไปกลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนนี่" แม่หมอออกปากไล่ให้ตุ๊ดตู่กลับอีก
"ครับๆ ไปแล้ว บ๊าย บาย" วันนี้มาแปลก
"ราตรีสวัสดิ์อีกครั้งครับ" เสียง 2 หนุ่มแย่งกันพูด
"ผมกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับคุณหมอ" เสียงรวยกล่าวลา
ทุกคนกลับไปพักผ่อนและทำภารกิจของตน ฟ้าสางก็มารวมตัวกันอีกครั้งแล้วก็ย้ำเรื่องแผนการของวันนี้ว่าจะทำอะไรกันบ้าง พอสายๆ สารวัตรกับรวยก็ออกตามแม่นิ่มไป ส่วนพ่อณัฐก็นั่งเฝ้าที่เพิง หมอกับมูมู่ก็นั่งวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้เพิ่มเติมรวมทั้งวิเคราะห์ผลดีเอ็นเอด้วย
ระหว่างที่สารวัตรกับรวยเดินตามแม่นิ่มไปอยู่นั้น ก็มีชายฉกรรจ์ วิ่งสวนลงมาท่าทางรีบร้อน แม่นิ่มเห็นก็สงเสียงทัก
"ชั้นกำลังจะไป พี่เอกรีบร้อนลงมาตามฉันหรือ"
"เปล่าๆ ไอ้มิ่งคนเฝ้าไร่ฝิ่น มันเป็นไข้แล้วเพ้อหนัก ข้าเลยต้องมาตามแม่หมอขึ้นไปดูอาการ ไม่รู้จะพึ่งใครแล้วหว่ะ"
"ตามแม่หมอหรือ ไม่เสี่ยงไปหรือพี่แม่หมอสนิทกับลูกพ่อหลวง"
"ก็จนปัญญาดูมันแล้ว และถ้าไม่ตามไอ้แม่หมอกับตัวประหลาดไปรักษาก็ไม่รู้จะแบกมันไปรักษาที่ไหน ไม่งั้นมันก็ตายแน่"
"งั้นก็ตามใจพี่นะ แล้วแผนวันนี้ที่ชั้นต้องไปหานายว่าไง"
"ไว้ก่อนหว่ะ เอาหมอขึ้นไปรักษาไอ้มิ่งมันก่อน ถ้าแม่หมอขึ้นไปเจอเอ็งเดี๋ยวแผนก็แตกพอดี"
"ชั้นกลับเพิงหล่ะ"
"เอาไงสารวัตร เขาเปลี่ยนแผนแล้ว" รวยถาม
"เราตามไอ้เอกนี่แหละ"
ระหว่างนั้นเอกก็รีบวิ่งอย่างกระหืดกระหอบมาที่บ้านริมน้ำเพื่อมารับแม่หมอไปรักษาไอ้มิ่ง ส่วนรวยกับสารวัตรก็เปลี่ยนเป้าหมายมาตามไอ้เอกแทน
"แม่หมอ แม่หมอ" ไอ้เอกส่งเสียงเรียก
"มีอะไรด่วนหรือคะ เข้ามาก่อน"
"ผมมารับแม่หมอไปดูคนไข้ครับ อาการมันไม่ค่อยดี"
"ได้ได้ค่ะ รอแป๊ปนะคะ เตรียมข้าวของหน่อย"
"อ้าวใครหน่ะ มารับแม่หมอไปดูคนไข้ เดี๋ยวผมขอตามไปด้วย" เสียงณัฐมาตอบเอกอีกคน
"สวัสดีครับ ครับๆ รีบไปเถอะครับ เพื่อนผมอาการหนักมาก"
แล้วนิลลี่ก็ออกมาพร้อมกับมูมู่หุ่นยนต์คู่ใจ เดินทางไปกับเอกโดยมีณัฐตามไปด้วย ขณะเดียวกันสารวัตรพลกับรวยก็สะกดรอยตามมาอีกด้วย เมื่อมาถึงกระท่อมข้างไร่ฝิ่น
"ถึงแล้วครับแม่หมอ ผมขออย่างหนึ่งอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกตำรวจนะครับ ไม่งั้นผมเอาแม่หมอกับลูกพ่อหลวงตายแน่ นี่ถ้าไม่จำเป็นผมไม่ยอมเปิดเผยความลับหรอก"
"ได้ค่ะ ไหนหล่ะคนไข้"
"ทางนี้ครับ มันนอนเพ้ออยู่ข้างใน"
"ไอ้มิ่งข้าพาแม่หมอมาดูอาการเอ็งแล้ว"
"ไปไป" มิ่งเพ้อ
"มูมู่วัดไวทัลไซน์ ตรวจร่างกายอย่างละเอียดด่วนๆ"
"เห็นบอกมีไข้ มีไข้กี่วัน มีอาการอะไรอีก"
"ผมก็ไม่ได้อยู่กับมันทุกวัน แต่เท่าที่มันบอกมันเป็นไข้มาสัก 3-4 วันได้ มันเริ่มเพ้อวันนี้ครับ อาการอื่นไม่มีนะครับ"
"เห้อ มีแค่นี้หรือค่ะ ประวัติ"
"ครับ"
แล้วหมอนิลลี่ก็หันไปจะช่วยมูมู่ตรวจร่างกาย พอดีเหลือบมาเห็นว่ามูมู่กำลังวัดความดันอยู่ ระหว่างที่เอาปลอกแขนออกเห็นแขนของไอ้มิ่งมีจุดแดงๆขึ้น ในใจก็เริ่มวินิจฉัยแยกโรคบางอย่างได้แล้ว
"มูมู่ เจาะเลือดตรวจตามนี้นะ เดงกี่ ซีบีซีดูมาลาเรีย ตรวจแบบแรบพิดเทสต์นะ"
"ให้ผมช่วยอะไรไหม" ณัฐส่งเสียงบอก
"คุณช่วยเช็ดตัวลดไข้ให้คนไข้ด่วนเลย พร้อมป้อนยาลดไข้ด้วยคะ"
ระหว่างที่ต้องรอผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการนั้น ส่วนทางด้านสารวัตรพลและรวยก็แอบเดินสำรวจไร่ฝิ่นพร้อมทางหนีทีไล่ว่ามีทางเดินเข้าออกกี่ทาง จำนวนคน จำนวนเพิงและบ้าน เป็นต้น
"มูมู่ขอผลตรวจด่วนๆ เลย"
แล้วมูมู่ก็เดินมาส่งผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการให้พร้อมข้อมูลทั้งหมด
"คนไข้เป็นไข้เลือดออกนะคะ ทีนี้คนวัยนี้เป็นอาการจะหนักมาก ยังไงคงต้องเอาลงไปรักษาที่บ้านริมน้ำก่อน ไม่งั้นคนไข้มีสิทธิ์เสียชีวิตได้"
"ต้องเอาลงไปหรือครับ"
"ใช่ค่ะ"
"เอาไงก็เอากัน"
"มูมู่แปลงร่างเป็นเครื่องบินนะ เอาคนไข้ลงไปด่วนเลย พอถึงเปิดเส้นให้ไอวีนะ เดี๋ยวชั้นตามไป"
"ส่วนคุณจะตามไปหรือไม่ก็ได้นะคะ ชั้นขออนุญาตรีบลงไปรักษาคนไข้ก่อนนะคะ"
"ผมอยู่บนนี้ดีกว่าครับ"
"งั้นหมอขอตัวค่ะ ไปค่ะคุณณัฐ"
"หมอกับไอ้ณัฐอย่าลืมที่ข้าขอไว้นะ ไม่งั้นเอ็ง 2 คนตายแน่"
"ไม่ลืมหรอก ไปหล่ะ อ้อเกือบลืมคนไข้คงต้องอยู่ข้างล่างสัก 3-4 วันนะ ถ้าจะลงไปรบก็ประมาณนั้น"
"ได้ได้หมอ ขอบคุณมากครับ"
แล้วแม่หมอกับณัฐก็รีบวิ่งลงไปรักษาคนไข้ ส่วนสารวัตรกับรวยยังคงเก็บข้อมูลของไร่ฝิ่นอยู่
เมื่อมาถึงบ้านหมอนิลลี่ก็รีบวิ่งเข้าไปที่ห้องสังเกตอาการก็เห็นคนไข้ได้รับการเปิดเส้นเรียบร้อยแล้ว ยังมีอาการเพ้อหนักมาก เริ่มหอบเหนื่อย
"มูมู่เอาเลือดตรวจเพิ่มเติม ตามเซ็ทคนไข้แอดมิตนะ อืมแต่คนไข้เริ่มมีอาการหนักมากขึ้น"
"คุณณัฐ คงต้องอยู่ใกล้ๆ ก่อนแล้วเผื่อต้องทำซีพีอาร์หรือทำอะไรฉุกเฉินค่ะ"
"ครับๆ"
สักพักคนไข้ก็หอบหนักขึ้นแล้วก็หมดสติไป นิลลี่รีบเข้าไปตรวจสัญญาณชีพพบว่าคนไข้หัวใจหยุดเต้นแล้ว
"มูมู่ซีพีอาร์ คุณณัฐคุณเรียนมาแล้วคงต้องมาช่วยค่ะ"
แล้วทั้งสามคนก็มะรุมมะตุ้มทำซีพีอาร์คนไข้สักพักประมาณ 20 นาทีคนไข้ก็กลับมามีสัญญาณชีพ
"มูมู่เตรียมเครื่องเวนติเลเตอร์ย้ายเข้าไอซียู"
แล้วก็เข้าไปในห้องผู้ป่วยวิกฤตทำการรักษาต่อ จนเริ่มคงที่
"มูมู่ขอผลเลือด"
"คุณณัฐขอบคุณค่ะ เดี๋ยวทางนี้ดูต่อเองค่ะ รอข้างนอกก็ได้แล้วค่ะ"
"ครับ"
"มูมู่เตรียมให้เอฟเอฟพีด่วน และไดอะไลท์ด่วน"
สักพักพอมูมู่ทำหัตถการตามสั่งเสร็จคนไข้เริ่มคงที่มากขึ้น นิลลี่ก็ออกมาคุยกับณัฐ
"อาการหนักเอาเรื่องเลยค่ะ มีไตวายเฉียบพลัน เป็นกรดมากในเลือดด้วย คงต้องดูอาการไปอีกหลายวันทีเดียว แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว"
"อ้าวไอ้พลแกมาพอดีเลย" ณัฐหันไปเห็นสารวัตรพลกับรวยเดินเข้า
"คนไข้เป็นไงบ้าง อาการเอาอยู่ไหมหมอ"
"หนักเอาการค่ะ ให้มูมู่เฝ้าแล้วค่ะ แต่อาการค่อนข้างคงที่มากขึ้นแล้ว"
"หมอพอจะปลีกตัวมาประชุมวางแผนกันสักพักไหมครับ"
"ได้ค่ะ มูมู่เอาอยู่อยู่ค่ะ"
แล้วทั้งหมดก็มานั่งคุยกันที่ห้องประชุมในบ้านริมน้ำที่ได้ทำห้องขึ้นมาใหม่
"วันนี้ทางหมอคงไม่ได้อะไรเพิ่มเติม ต้องดูแลคนไข้ก่อน"
"ส่วนข้าก็ไม่มีเหมือนกันเพราะวันนี้เป็นผู้ติดตามแม่หมอ"
"งั้นก็มีข้อมูลจากฝั่งข้าอย่างเดียว ก็มีเพิ่มเติมพอควร คิดว่าคงต้องเอามารวมกับผลของคุณหมอก่อนถึงจะสรุปอะไรได้มากกว่านี้"
"เอาอย่างนี้นะคะ 3-4 วันหมอคงต้องดูอาการคุณมิ่ง ทางสารวัตรเองใช้โปรแกรมของหมอได้ ขออนุญาตแบบนี้นะคะ สารวัตรนำข้อมูลวิเคราะห์เองได้เลยค่ะ มูมู่เองก็ไม่ว่างคงต้องพึ่งสารวัตรดูเรื่องข้อมูลค่ะ"
"ก็คงตามนั้น ส่วนเอ็งกับไอ้รวยทำหน้าที่เดิมเฝ้าดูเพิง แยกย้ายตามระเบียบ"
"ขอไปดูคนไข้ต่อนะคะ"
แล้วหมอนิลลี่ก็เดินออกไป ชายหนุ่มทั้งสามก็กระจายตัวไปทำงานเช่นกัน
พอคนไข้ได้รับการรักษาคืนนั้นอาการเริ่มดีขึ้นหอบเหนื่อยน้อยลง แต่ยังคงมีการฟอกไตอยู่ จนกระทั่งรุ่งสางของอีกวันอาการคงที่ หายใจเองได้แล้ว ตกเย็นก็สามารถเอาท่อช่วยหายใจออกและนำออกมาพักฟื้นได้ รักษาอาการต่ออีก 3 วันก็หายเป็นปกติ ระหว่างนั้นตุ๊ดตู่ก็มาช่วยมูมู่ทุกเย็นตามปกติ
"อ้าวคุณมารับเพื่อนหรือค่ะ เพื่อนคุณหายแล้วกลับไปที่กระท่อมได้แล้วค่ะ" หมอนิลลี่ทักเอกที่มารับมิ่ง
"ใช่ครับ ไปมิ่งกลับกระท่อมกัน"
"งั้นพวกผมลากลับก่อนนะครับ ขอบคุณแม่หมอมากๆ เลยครับ อย่าลืมที่ผมขอนะครับ"
"ค่ะไม่ลืม"
แล้วทั้งสองก็กลับออกไปเดินทางกลับไปที่ไร่ฝิ่น ขณะเดียวกัน
"พี่หมออย่าลืมสอนนะครับ" เสียงตุ๊ดตู่นั่นเอง
"จ้าแต่ไม่ใช่วันนี้นะ ขอเวลาดูข้อมูลคนร้ายก่อน"
"ได้ได้"
"งั้นพี่ขอพักนะ เหนื่อยกับการดูเคสนี้มาหลายวัน"
"ครับผม"
แล้วตุ๊ดตู่ก็ต้องกลับบ้านไป แต่อยู่ๆ นิลลี่ก็รู้สึกว่ามีคนจ้องมาจากหน้าต่างอีกแล้ว หันไปก็ไม่เจอใคร
"หรือเราจะเหนื่อยไป" พูดกับตัวเองแล้วก็ไปนอนพัก ไม่สนใจข้อมูลที่รอคอยการวิเคราะห์ผลตรงหน้า


## ตอนที่ 15 วนอยู่ในอ่างน้ำ 

เมื่อข้อมูลตอนนี้มากองรวมกันจำนวนมากและการที่ได้ไปรักษาพ่อมิ่งที่ไร่ฝิ่นก็ได้ข้อมูลรูปพรรณสัณฐานของชายลึกลับคนเฝ้าไร่ฝิ่นทั้งหมด รวมทั้งมีข้อมูลภาพถ่าย ผลดีเอ็นเอ แต่เมื่อนำมาวิเคราะห์กับฐานข้อมูลประชากรไทยกับไม่พบข้อมูลอะไรเลย ไม่รู้เลยว่าคนพวกนี้จริงๆ แล้วเป็นใครมาจากไหนกลุ่มไหนแล้วใครที่จะเป็นนายใหญ่ของกลุ่มนี้ได้ มันก็ยังคงวนอยู่ในอ่างน้ำอยู่ดี
วันนี้ทุกคนมารวมกันช่วงเย็นโดยมีตุ๊ดตู่มานั่งร่วมวงด้วย แล้วสารวัตรก็เกริ่นขึ้นว่า
"ข้อมูลของเราตอนนี้ล้นทะลักมาก แต่กลับหาควานหาอะไรไม่เจอ"
"เอาไงดีว่ะ ไอ้พล ฐานข้อมูลของกองตำรวจไทยมันช่วยอะไรไม่ได้เลย"
"ข้าว่าสงสัยต้องคุยกับนายข้าแล้วหว่ะ ดูเป็นขบวนการใหญ่และข้ามชาติซะแล้ว คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เล่นๆ อย่างที่คิดตอนแรกแล้ว ไม่ใช่คนในหมู่บ้านสักเท่าไหร่ที่สำคัญไม่ใช่คนไทย"
"ก็ว่าอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ ข้อมูลตอนนี้แม้มีเยอะแต่มันทำอะไรพวกแก๊งนี้ไม่ได้เลย"
"อุตส่าห์หาข้อมูลมาได้เพียบแต่กับทำอะไรพวกมันไม่ได้" ณัฐบ่นบ้าง
"ไม่แน่ ข้าขอไปปรึกษานายก่อนแล้วอาจจะต้องเข้ากรุงเทพ ระหว่างนี้ก็แค่เก็บข้อมูลไปเรื่อยๆ เผื่อนายใหญ่ของพวกมันเข้ามาจะได้มีข้อมูลไว้"
"ก็ได้แค่ปล่อยหุ่นยนต์เก็บหลักฐานเข้าไปเก็บหลักฐานเหมือนปกติค่ะ คงไม่ต้องใช้คนเข้าออกไปมันเสี่ยงเกินไป แค่เฝ้าดูเพิงพี่ก๊อกแก๊กก็คงพอมั้งคะ"
"ผมก็ว่าน่าจะได้แค่นี้" สารวัตรกล่าว
"ดูเหมือนได้พักร้อนยังไงยังงั้นเลยค่ะ ยังเข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้คนไข้ก็มีให้ดูน้อยลง ส่วนเรื่องไร่ฝิ่นก็วางระบบเรื่องเก็บหลักฐานดัวยหุ่นยนต์แล้วก็แทบไม่ต้องใช้คน ว่าแต่พี่รวยจะเอาไงค่ะ สารวัตร"
"ผมว่าตอนนี้ให้รวยไปตีซี้กับคนในเพิงไว้ก็ไม่เสียหายครับ ส่วนเรื่องคนแก๊งค์คิดว่าตอนนี้ส่วนใหญ่ก็น่าจะเกรงใจคุณหมอ ยังไม่กล้าทำอะไรหรอกเพราะพวกนั้นก็เป็นหนี้ชีวิตคุณหมอ"
"ก็จริงของเอ็ง"
"สรุปก็ตามนี้เลยครับ พี่รวยกับณัฐไปตีซี้กับพี่ก๊อกแก๊กกับพี่นิ่มไว้ ให้เขาคิดว่าเป็นพวกเดียวกันจะได้ไม่ระวังระแวงมาก มีโอกาสนายใหญ่มาจะได้เข้าใกล้ได้ง่ายๆ ส่วนคุณหมอก็คอยดูวิเคราะห์ข้อมูลตามที่หุ่นยนต์เก็บหลักฐานเก็บมาครับ ส่วนผมคงต้องคุยกับนายใหญ่แล้วเดี๋ยวค่อยมาบอกอีกทีครับ"
"อืมได้ครับนาย"
"ได้ค่ะ"
"ได้ รอฟังข่าวจากเพื่อน"
"'งั้นขออนุญาตลงไปในเมืองเลยครับ ไว้ได้ข่าวจะรีบขึ้นมา แล้วคิดถึงกันบ้างนะครับคุณหมอ"
รวยแอบยิ้มหรือสารวัตรจะเอาจริง ไม่เคยสารวัตรกรุ้มกริ่มกับผู้หญิงคนไหนเลยมีแต่คุณหมอนี่แหละ ไม่ทันจะหุบยิ้มก็มีเสียงบอกว่า
"อย่าไปคิดถึงมันเลยครับ คิดถึงผมดีกว่า เราเจอกันทุกวันเนอะ"
รวยก็อมยิ้มอีกทีหรือเพื่อนรักจะต้องมาแย่งจีบผู้หญิงคนเดียวกันจริงๆ นะ แล้วสารวัตรก็ไปที่รถและเดินทางกลับ
"พี่หมอ พี่หมอ ลืมไรเปล่า" เสียงตุ๊ดตู่ ทวงสัญญา เมื่อนั่งฟังและเห็นแล้วว่าคุณครูแม่หมอว่างแล้ว
"รีบทวงเชียวนะ ได้ได้ จะให้สอนเรื่องอะไรหล่ะ"
"ก็เคสที่นอนห้องไอซียูไง ไข้เลือดออกหน่ะ พี่หมอ"
"ก็ดีเหมือนกัน สอนไว้จะได้ใช้ดูแลคนในหมู่บ้าน มาคุณณัฐมาเรียนด้วยกันเลย"
"พี่รวยเรียนด้วยกันไหมคะ" นิลลี่หันไปถามรวย
"ก็ดีครับ"
"เราเริ่มกันเลยแล้วกัน ไข้เลือดออก ชื่อการแพทย์ เรียกกันว่าไข้เด็งกี่นะ ตามนั้นเลยเป็นโรคติดเชื้อไวรัสชื่อเดงกี่นั่นเอง มีใครรู้บ้างมันติดต่ออย่างไร"
"ผมรู้ครับ ติดโดยโดนยุงลายกัดครับ" ตุ๊ดตู่ตอบ
"เก่งมาก ใช่ค่ะติดเพราะโดนยุงลายกัด จะว่าไปช่วงนี้ก็หน้าฝนแล้วเนอะ น้ำขังเยอะแยะ ทำให้ยุงไปไข่ไว้ มีการแพร่พันธุ์สูง ถึงได้มีคนป่วย แล้วอาการเป็นยังไงบ้างค่ะ รวย"
"ไข้สูงลอยหลายวันครับ เอ๊ะแต่ผมเห็นส่วนใหญ่เป็นในเด็กนี่ครับ แทบไม่เคยเห็นเป็นในผู้ใหญ่เลย"
"ใช่ค่ะ มักเป็นในเด็กแต่ผู้ใหญ่ก็เป็นได้ค่ะ คืออาการเด่นคือไข้สูงลอยอยู่ 4-5 วัน พอถึงวันที่ 5 ไข้จะลงถ้าไม่มีภาวะแทรกซ้อนก็ไข้ลงแล้วหาย แต่บางคนพอไข้ลงจะมีอาการช็อกได้ ส่วนถ้าคนที่เคยเป็นแล้วและมาเป็นอีกอาการจะรุนแรงมากขึ้น และถ้ายิ่งเป็นในผู้ใหญ่อาการจะรุนแรงมากกว่าเด็ก ดังนั้นจะเห็นว่าไอ้มิ่งนั้นเป็นแล้วถึงกับต้องอยู่ในห้องไอซียูทีเดียว แล้วการป้องกันทำยังไงค่ะ ลูกพ่อหลวงตอบหน่อยค่ะ"
"เกิดจากยุงก็ต้องกำจัดยุงสิครับ ง่ายจะตาย พูดขึ้นมาเรื่องกำจัดยุงคงต้องทำทั้งหมู่บ้านแล้วมั้ง ว่าไงครับแม่หมอ"
"กำลังจะบอกเลยค่ะ ว่ามีคนเป็นแล้ว หนึ่งคนต้องคอยเฝ้าระวังว่าจะมีใครเป็นอีกหรือไม่ และต้องกำจัดยุงทั้งเรื่องของยุง ลูกน้ำ พรุ่งนี้วันเสาร์เราออกกำจัดยุงกันค่ะ หมอจะดูส่วนรอบนอกหมู่บ้าน คุณกับตุ๊ดตู่ไปรณรงค์ในหมู่บ้านดีไหม"
"ก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นถ้าระบาดแล้วจะยุ่ง เดี๋ยวคุณหมอแสนน่ารักของผมจะผอมจากการอดนอน"
"ตามนี้นะคะ พรุ่งนี้รวมกันที่นี่ช่วงสายแล้วเราออกกำจัดยุงกัน"
"มูมู่เตรียมทรายอะเบท กับคาบารีลให้พร้อม รวมทั้งเตรียมตะไคร้หอมไว้แจกชาวบ้านเอาไว้ทากันยุงกันเองที่บ้าน"
"ไปแยกย้ายศิษย์พี่กลับบ้าน ผมไปที่เพิงนั่งเฝ้าพี่ก๊อกแก๊กเหมือนเดิมแล้วจะหาโอกาสเข้าไปตีซี้กับแก"
"ก็ได้ครับ กลับก็กลับ ราตรีสวัสดิ์ครับคุณครูพี่หมอ"
"ไปก่อนนะครับ ฝันดีคิดถึงกันบ้างนะครับ"
รวยอมยิ้มกับคำหยอดของคุณณัฐ เอาอีกแล้ว "ผมก็ขออนุญาตไปทำหน้าที่เหมือนกันครับ"
เมื่อทุกคนกลับไปหมดแล้ว หมอนิลลี่ก็ไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวจะพักผ่อน พลันก็มีเสียงผู้หญิงมาเรียก
"แม่หมอช่วยลูกชั้นด้วยจ้า"
"มีอะไรหรือค่ะ มาช่วงค่ำเลย"
"มีอะไรให้พวกผมช่วยหรือครับ" เสียงณัฐกล่าว พอได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในบริเวณบ้านริมน้ำ ณัฐก็รีบเดินตามมาทันที ก็มาเจอหญิงสาวที่อุ้มเด็กมากลางดึก
"ลูกชั้นจ้า มันมีไข้สูงมาหลายวัน แล้วอยู่ก็สลบไป เลยวิ่งพามาหาแม่หมอนี่แหละจ้า"
"มูมู่รับเด็กไปตรวจไวทัลไซน์ ตรวจร่างกายอย่างละเอียด ตรวจเลือดดูเดงกี่ด้วย"
ระหว่างที่มูมู่ทำการตรวจร่างกายนั้น นิลลี่ก็สังเกตไปด้วย เอาอีกแล้วมีจุดแดงขึ้นที่แขนหลังปลดปลอกแขนที่วัดความดันอีกแล้ว
"มูมู่ผลการตรวจทูนิเก้โพสิทีพอีกแล้ว ตรวจหาเด็งกี่แอนติเจนด่วน เช็ดตัว ให้พาราทางก้นนะรีบลดไข้ เปิดเส้นให้ไอวี เด็กช็อกแล้ว เข้าไอซียูด่วน"
เมื่อสั่งเสร็จยังไม่ทันรอผลการตรวจอะไรเลย หมอนิลลี่ก็รีบสั่งการรักษาแล้วรีบหันมาบอกกับแม่เด็กว่า
"หมอสงสัยว่าเด็กจะเป็นไข้เลือดออกและมีอาการช็อกต้องอยู่ในห้องผู้ป่วยหนักและอาจจะอยู่นานรวมทั้งอาจจะเป็นหนักขึ้นกว่านี้อีกได้ แม่ยังเข้าเยี่ยมไม่ได้นะคะ กลับบ้านไปก่อนได้ถ้าเด็กดีขึ้นจะให้คุณณัฐไปแจ้ง"
"ชั้นอยากอยู่กับลูกได้ไหมคะ"
"ไม่ได้จริงๆ ค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ คุณณัฐรู้จักคนในหมู่บ้านทุกคนและบ้านทุกหลัง ไม่ต้องกังวลนะคะ พอเด็กออกจากห้องผู้ป่วยหนักจะรีบแจ้งทันทีค่ะ"
แม่เด็กก็ต้องกลับไปบ้านอย่างเสียไม่ได้ แล้วหมอนิลลี่กับณัฐก็รีบเข้าไปที่ห้องไอซียู
"เด็กเล็กช็อก คุณณัฐอาจจะช่วยอะไรไม่ได้ กลับไปที่เพิงดีกว่าค่ะ ไม่ต้องห่วงลูกบ้านนะคะ เดี๋ยวชั้นดูกับมูมู่เองค่ะ"
แล้วณัฐก็เดินกลับเพิงไป นิลลี่กับมูมู่ก็ทำการรักษาเด็กเฝ้าดูอาการต้องอดนอนอีกแล้ว โชคดีที่เด็กตอบสนองต่อการรักษาอาการเริ่มดีขึ้นแต่ยังต้องดูอาการอย่างใกล้ชิด
พอช่วงสายที่มีนัดกันออกกำจัดยุง นิลลี่ก็ให้มูมู่ออกไปกับคุณณัฐ รวย และตุ๊ดตู่ ส่วนตัวดร.นั่งเฝ้าเด็กไว้ ช่วงเย็นทุกคนกลับมาจากการกำจัดยุง เด็กก็ย้ายออกมาอยู่ห้องธรรมดาได้แล้ว
"อุตส่าห์วางแผนกำจัดยุงลายเพื่อไม่ให้เกิดเคสใหม่สุดท้ายก็มีอยู่ดี แสดงว่าเริ่มมีการระบาดแล้ว ต้องเฝ้าระวังเคสต่อไป เป็นไงบ้างค่ะ ออกไปกำจัดยุงกันวันนี้"
"ทุกคนให้ความร่วมมือดีครับ เพราะเหมือนทุกคนจะรู้ข่าวไอ้ตุ๋มมันเป็นไข้เลือดออก เลยไม่อิดออดที่จะให้กำจัดยุง"
"ใครคะ ไอ้ตุ๋ม"
"ก็ไอ้หนูน้อยเมื่อคืนไงครับ แม่มันก็ไอ้ดวงครับ"
"อ่อค่ะ เอ้อเกือบลืมเลยถ้าคุณไม่บอกชื่อมานี่ลืมเลย ต้องรบกวนคุณณัฐไปแจ้งคุณดวงค่ะ ว่าไอ้ตุ๋มมันอาการดีขึ้นแล้วออกมาอยู่ห้องทั่วไปได้แล้ว และคุณดวงมาเฝ้าได้ตลอด 24 ชั่วโมงเลยคะ"
"ครับได้ งั้นเดี๋ยวผมไปบอกให้เลย คุณจะได้ไปพักดูเด็กมาทั้งคืนแล้ว น่าจะเหนื่อยอยู่"
"ขอบคุณมากค่ะ"
แล้วณัฐก็รีบวิ่งหายไป ไม่นานนักแม่ของไอ้ตุ๋มก็วิ่งมาที่บ้านริมน้ำ
"แม่หมอ ไอ้ตุ๋มมันเป็นไงบ้าง เห็นไอ้ณัฐบอกว่าดีขึ้นแล้ว มันอยู่ไหนคะ"
"ตอนนี้ร้องไห้ได้แล้วค่ะ ย้ายออกมาห้องดูอาการธรรมดาแล้ว คุณแม่มาอยู่กับลูกได้ตลอดเวลาจนกว่าจะกลับบ้านได้เลยค่ะ"
แล้วดวงก็เดินเข้าไปหาไอ้ตุ๋ม ซึ่งนอนร้องไห้โดยมีมูมู่นั่งเฝ้าอยู่
"แม่หมอเก่งสุดๆ เลยค่ะ อยู่คืนเดียวไอ้หนูมันก็ดีขึ้นแล้ว ขอบใจแม่หมอมาก"
"เป็นหน้าที่ค่ะ ตามสบายเลยนะคะ ไม่รบกวนแล้ว มูมู่มาให้แม่เขาอยู่กับลูก"
แล้วก็ขอตัวออกมาพักผ่อนเนื่องจากไม่ได้นอนมาทั้งคืนจากการดูเด็กน้อย หลังจากนั้นอีก 3 วัน ไอ้ตุ๋มก็หายเป็นปกติกลับบ้านได้ วันที่ดวงพาลูกกลับบ้านได้หอบเอาขนมทำเองชะลอมใหญ่มาให้ด้วย
"ขนมนี่ทำเองเลยค่ะ เอามาให้แม่หมอ ขอบใจจริงๆ แม่หมอเก่งมาก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนในหมู่บ้านถึงขับไล่ไม่ให้แม่หมอเข้าไปรักษาคนในหมู่บ้าน"
"ขอบคุณสำหรับขนมนะคะ เรื่องนั้นไม่เป็นไรค่ะ ยังไงหมอก็ยังอยู่ตรงนี้ช่วยเหลือคนไข้ได้เหมือนกัน"
"งั้นชั้นกลับก่อนนะคะ"
"ได้เลยค่ะ อาทิตย์หน้าช่วยพาไอ้ตุ๋มมาดูอาการอีกครั้งนะคะ"
"ได้ค่ะ"
แล้วดวงก็เดินกลับบ้านไป ส่วนตุ๊ดตู่ที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ส่งเสียงว่า
"พี่หมอ วันนี้มีอะไรให้ช่วยไหมครับ"
"อืมวันนี้ไม่มีเลยจ้า น้องน้อยก็พึ่งกลับบ้าน"
"แล้วเรื่องหลักฐานต่างๆ มีอะไรต้องทำเพิ่มไหม" ณัฐก็เดินมาอีกคน
"ตอนนี้วางระบบไว้หมดแล้วค่ะ ไม่มีอะไรที่ต้องลงมือไปทำ คอมพิวเตอร์จัดการให้หมดแล้ว เอางี้ไหมค่ะ ตอนนี้มีคนเป็นไข้เลือดออกในหมู่บ้าน 2 คนติดกัน แล้วเราพึ่งกำจัดยุงไปได้สัก 3-4 วัน วัน เสาร์นี้เราไปกำจัดยุงกันอีกดีไหม"
"ก็ดีเหมือนกันครับ อย่างน้อยก็ลดจำนวนเคสลง ถ้าเกิดมันมีการระบาดไปแล้ว"
"งั้นวันนี้ชั้นขออนุญาตไปพักผ่อนก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้แล้วค่อยวางแผนกันเรื่องกำจัดยุง"
"ราตรีสวัสดิ์ครับ"
"กลับก่อนครับ"
เย็นวันรุ่งขึ้น สารวัตรพึ่งกลับมาจากกรุงเทพก็ขึ้นมาด้วยพอดี
"อ้าวว่าไงบ้างวะไอ้พล"
"สุดท้ายนายเข้ากรุงเทพไปคุยกับทางกรุงเทพเลย ต้องระดับตำรวจสากลกันเลย ตอนนี้ก็กลายเป็นคดีใหญ่ต้องทำงานกับตำรวจสากล และทางพม่าจะส่งตำรวจมาช่วยดูเรื่องข้อมูลว่าเป็นคนของเขาหรือไม่ครับ ต่อไปก็คุยกับต่างชาติ"
"แล้วเขาจะส่งคนมาช่วยเมื่อไหร่คะ"
"วันจันทร์หน้าครับ"
"สุดเลยหว่ะเพื่อน กลายเป็นงานระดับชาติเลยทีเดียว ไหนๆ ก็มาแล้วมาช่วยกันทำประโยชน์ดีกว่า มาวางแผนกำจัดยุงลายกัน พวกเราจะออกรณรงค์กันวันเสาร์นี้"
"ได้เดี๋ยววันเสาร์ขึ้นมายังไงต้องมาเตรียมเรื่องที่พักบนนี้ให้ทางตำรวจสากลอยู่แล้ว"
"ไม่ต้องไปลำบากใครที่ไหนพักที่บ้านริมน้ำนี่แหละค่ะ ช่วงนี้ห้องว่างๆ เยอะ ไม่ค่อยมีเคสอยู่แล้ว"
"ก็ดีครับ ชาวบ้านจะได้ไม่เดือดร้อน และทางคนร้ายจะได้ไม่ไหวตัวมาก"
"งั้นมาต่อเรื่องกำจัดยุงลายดีกว่าค่ะ"
"เอางี้นะ คราวนี้หมอนิลลี่อยู่กำจัดยุงที่บ้านตัวเองกับที่เพิงและโดยรอบ ส่วนพวกผมจะเข้าไปในหมู่บ้านเองดีไหม" ณัฐออกความเห็น
"เห็นด้วยค่ะ เพราะตอนนี้ก็ยังเข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้อยู่ดี"
"มูมู่เตรียมของแบบเดิมกับอาทิตย์ที่แล้วนะ แล้วก็ตามกลุ่มคุณณัฐไป ส่วนชั้นอยู่นี่คนเดียวไหว ที่ไม่กว้างมาก"
"งั้นแยกย้ายตามระเบียบเจอกันสายๆ วันเสาร์" ณัฐบอกทุกคน
"ไปก่อนนะครับ เจอกันวันเสาร์ครับ"
เมื่อถึงวันเสาร์ทุกคนออกกำจัดยุงลายกันทั่วหมู่บ้านเหมือนเดิม พร้อมแจกตะไคร้หอมไว้กันยุง แล้วก็วางแผนการเฝ้าระวังเรื่องเคสไข้เลือดออกต่อไปจนกว่าจะหมดหน้าฝน
"พวกเราไปกันทั่วหมู่บ้านแล้วครับ ผมอยากดูห้องพักของตำรวจพม่าหน่อยครับ สรุปเขาจะส่งมา 2 คนนะครับ เป็นสายสืบ" สารวัตรพลบอก
"ตามมาเลยค่ะ เอ๊ะเป็นสายสืบแล้วจะให้ปลอมเป็นอะไรค่ะ คราวนี้"
"เป็นคนป่วยข้ามแดนมาจากพม่าก็ได้ครับ เหมือนคราวก่อนที่มีคนไข้ฝั่งนู้นมารักษากับแม่หมอ" สารวัตรบอก
"ดีเหมือนกันเพราะให้พักในบ้านริมน้ำ เป็นคนไข้ก็สบายหน่อย"
แล้วทุกคนก็เข้าไปดูห้องที่เตรียมไว้ให้ตำรวจ 2 นาย สารวัตรพยักหน้าว่าตามนั้น
"ตามนี้เลยครับ ภารกิจวันนี้เสร็จสิ้นโดยดีแล้ว ไว้เจอกันอีกทีวันจันทร์ผมจะพาตำรวจพม่าขึ้นมา"
"วันนี้เอ็งมาแปลก รีบกลับผิดปกติ ไม่อยู่นั่งคุยนั่งกินอะไรกันก่อนวะ ไอ้พล"
"ไม่อ่ะ ต้องไปเตรียมอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับคดีนี้ มันมีอะไรซับซ้อนมากกว่าที่คิดเยอะ ไว้วันจันทร์เจอกันและข้าจะอยู่บนนี้ คอยอำนวยความสะดวกกับตำรวยพม่า"
"แยกย้ายก็แยกย้าย งั้นต่างคนต่างไปพัก"
แล้วทุกคนก็กระจายกันไปพักและทำหน้าที่ของแต่ละคนต่อไป พออยู่ในห้องนอนนิลลี่รู้สึกว่ามีคนมองจากหน้าต่าง "เอาอีกแล้ว ไม่มีอะไรเครียดไปเอง" นิลลี่คิดในใจแล้วก็บ่นต่อว่า "จากที่คิดว่าน่าจะเป็นคนร้ายในประเทศไหนกลายเป็นคดีระหว่างประเทศไปได้น้า พักดีกว่า"


## ตอนที่ 16 แสงสว่างรำไร

พอถึงวันจันทร์ที่ได้นัดหมายกันไว้กับสารวัตรพล สารวัตรก็พาตำรวจพม่าขึ้นมาบนดอยมอมแมม 2 นาย โดยคนหนึ่งดูแล้วอายุเข้าวัยเกษียณและอีกคนดูยังหนุ่มน้อยเหมือนพึ่งจบจากโรงเรียนนายร้อยใหม่ๆ ซึ่งทั้ง 2 คนพูดภาษาไทย ภาษาพม่าและภาษาปกาเกอญอได้ ทำให้ทำงานได้ง่ายขึ้นในพื้นที่ดอยมอมแมม
"สวัสดีครับ คุณหมอคนสวยของผม" สารวัตรกล่าวทักทายหมอนิลลี่
"สวัสดีค่ะ สารวัตร"
"เห้ยไอ้พล แกมาแล้วหรือ"
"สวัสดีครับนาย" รวยกล่าวทักทายเช่นกัน
"นี่ตำรวจพม่าที่ผมบอกไว้ครับ นี่อาชิน กับ โบ"
"สวัสดีครับ" ทั้ง 2 คนกล่าวพร้อมกัน และพูดเป็นภาษาไทยได้อย่างชัดเจนเลย อาชินคือคนที่มีอายุมากกว่า ส่วนโบนั้นคือหนุ่มน้อย
"ตามที่ได้เคยบอกกับคุณหมอไว้ ว่าคงมาเป็นสายสืบ โดยให้มีอาการป่วยและนอนโรงพยาบาล ส่วนผมก็คงอยู่ที่นี่ประสานงานกันจนกว่าจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ในการทำอะไรได้ต่อไป คุณหมอว่าอย่างไรบ้างครับ" สารวัตรพลเริ่มเกริ่นการทำงาน
"ดีที่ส่งคนมาวัยต่างกัน เอาอย่างงี้นะคะ คุณอาชินเป็นคนป่วย คนป่วยที่ต้องรักษาตัวนานๆ อยู่โรงพยาบาลเอาโรคง่ายๆ เป็นเบาหวานที่มีแผลติดเชื้อที่ขาและแผลกดทับ ต้องรักษาแผลและคุมน้ำตาลดีไหมค่ะ อันนี้ส่วนใหญ่นอนนานเป็นเดือนๆ อยู่แล้ว ส่วนแผลก็ใช้เทคนิคการแต่งแผลแบบการถ่ายหนัง"
"ก็ดีเหมือนกันครับ"
"แล้วโรคเบาหวานมันมีภาวะแทรกซ้อนได้หลายอย่างด้วยสามารถเล่นต่อดึงเวลาให้นอนนานเท่าไหร่ก็ได้ แล้วให้โบเป็นลูกชายไปๆ มาๆ ระหว่างพม่ากับไทย เพราะต้องกลับไปบ้านเป็นพักๆ สารวัตรก็เป็นญาติที่ผลัดกันมาเยี่ยม จะได้ไม่มีใครสงสัย โบกับสารวัตรจะได้เดินเข้าออกได้ ไปสืบดูอะไรได้ด้วย พร้อมอยู่ที่นี่นั่งดูข้อมูลจากระบบคอมพิวเตอร์ และหุ่นยนต์เก็บหลักฐานได้ด้วย"
"โห คุณหมอนี่สุดยอดเลยครับ" สารวัตรกล่าวชม
"จะเริ่มงานกันเลยหรือว่าจะพักกันก่อนดีคะ สารวัตร"
"เริ่มงานกันเลยก็ได้ครับ ผมก็ใจร้อนอยากจับคนร้ายให้ได้เร็วๆ เหมือนกัน"
"งั้น ตามหมอมานะคะ จะพาไปที่ห้องพักที่จะจัดฉากให้เป็นห้องคนไข้ค่ะ"
พูดจบหมอนิลลี่กับมูมู่ก็เดินนำไปที่ห้องสังเกตอาการคนไข้ แล้วชี้ไปที่เตียงที่จะจัดฉากเป็นเตียงคนไข้
"ส่วนสารวัตรจะนอนที่ห้องพักแขกก็ได้นะคะ เวลาอยู่ในนี้ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยมีคนไข้อยู่แล้วตั้งแต่หมอโดนขับออกจากหมู่บ้าน มีชาวบ้านมารักษาเฉพาะคนไข้หนักที่ยังเชื่อมั่นในการรักษาของหมอแผนปัจจุบัน"
"ก็ดีเหมือนกันครับ งั้นเริ่มงานกันเลย อาชินไปเปลี่ยนชุดคนไข้เลยก็ได้ครับ"
"มูมู่ช่วยแต่งแผลที่เท้าซ้ายให้อาชิน กับแผลกดทับที่ก้นแล้วเอาชุดคนไข้มาเปลี่ยนให้ด้วยนะ"
มูมู่ก็เข้าไปเปลี่ยนชุดคนไข้ แต่งแผลตามคำสั่งให้กับอาชิน เมื่อเสร็จแล้วก็ให้ทุกคนได้ดูกัน
"โห เหมือนแผลจริงๆ เลยครับ งั้นตามนี้เลยครับ" สารวัตรพูด
"แล้วทางนี้เป็นอย่างไรบ้างครับมีอะไรคืบหน้าบ้างไหม" หันมาถามทางรวยและณัฐ
"ทางนี้ไม่มีอะไรเพิ่มเติมเลย ข้ากับไอ้รวยก็ยังไม่ค่อยได้ไปที่เพิงเท่าไหร่ เอ็งมาเดี๋ยวก็ช่วยกันทำงานกัน"
"ดีดี จะได้รู้สักทีว่าคนร้ายเป็นกลุ่มไหน เย็นนี้เดี๋ยวหุ่นยนต์เก็บหลักฐานกลับมาเรามานั่งดูข้อมูลร่วมกันกับ อาชินและโบดู"
"ได้ค่ะ"
"งั้น เอางี้ข้ากับไอ้รวยจะเข้าไปที่เพิงพี่ก๊อกแก๊กหาข้อมูลเพิ่ม ส่วนเอ็งก็พักสักหน่อยดูท่าทางเหมือนคนอดหลับอดนอนมา"
"จริงตั้งแต่ลงไปเอาข้อมูลให้นายดู ก็เข้ากรุงเทพต่อแล้วก็ประชุมกับประชุมการทำงาน เพราะเท่าที่คุยมาแนวโน้มว่าจะเป็นแก๊งต่างชาติที่เป็นขบวนการใหญ่ มีอิทธิพลมากด้วย น่าจะคนใหญ่โตของหลายประเทศ งานโหดทีเดียว"
"ไม่คิดว่าจะเป็นงานระดับประเทศไปได้เลย งานนี้โหดน่าดูเลย" ณัฐตอบกลับ
"แล้วพอได้ข้อมูลว่าเป็นใครอย่างไร ต้องกลับไปวางแผนต่อที่กรุงเทพ เพื่อให้รัดกุมพอที่จะรวบได้ถึงหัวหน้าใหญ่เลย" สารวัตรบอกกับทุกคน
"งานนี้งานช้างครับ ผมกับอาชิน ก็ต้องกลับไปรายงานนายที่พม่าด้วย เพื่อร่วมกันวางแผนกันต่อไป" โบบอก
"อ้าว ไปพักกันก่อน ทางนี้เดี๋ยวผมกับรวยจะไปดูเพิ่มเติมให้" ณัฐกล่าว
แล้วทุกคนก็กระจายบ้างไปพักบ้างไปหาข้อมูล ส่วนหมอนิลลี่ก็กับมูมู่ก็ไปนั่งเฝ้าที่เคาน์เตอร์เผื่อมีคนไข้เข้ามารักษา
พอตกเย็น ตุ๊ดตู่กลับมาจากโรงเรียนก็เข้ามาสมทบด้วย เมื่อเข้ามาถึงเห็นอาชินนอนอยู่ที่เตียงคนไข้ ก็เข้าใจว่าเป็นคนไข้จริง ก็เลยถามหมอนิลลี่
"วันนี้มีคนไข้ ขาเป็นแผลเน่ามานอนที่บ้านริมน้ำหรือครับ พี่หมอ มีอะไรให้ผมช่วยไหม แล้วเขาเป็นโรคอะไรครับ"
"นี่ขนาดเราวิ่งเข้าวิ่งออกที่บ้านริมน้ำนี่เป็นประจำเห็นแผลมาก็เยอะ ยังแยกไม่ออกหรือว่าเป็นแผลปลอม มูมู่นี่เก่งจริงๆเลย"
"แผลปลอม" ตุ๊ตตู่ทำหน้างง ว่าเกิดอะไรขึ้น
"ใช่แผลปลอม ตำรวจสายสืบจากพม่าไง เขาปลอมเป็นคนไข้แผลเบาหวานที่ขาและแผลกดทับที่ก้น แผลนี่ฝีมือมูมู่เป็นคนทำให้ สวยไหม"
"โห ฝีมือมูมู่หรือครับ เหมือนมากๆ"
"ใช่จ้า อืมเดี๋ยวแนะนำตัวให้รู้จักกันก่อน นี่อาชิน คนที่นอนบนเตียง และโบคนที่เป็นญาติเฝ้าไข้"
"สวัสดีครับคุณลุงอาชินกับพี่โบ"
"ส่วนนี่ตุ๊ดตู่เป็นเด็กลูกมือของที่นี่ค่ะ แกสอดรู้สอดเห็นทุกเรื่อง"
"หวัดดีไอ้หนูท่าทางใช่ย่อยนะเรา" อาชินพูด
"จริงท่าทางน่าจะซนใช่ย่อย" โบบอกเช่นกัน
"งั้นวันนี้ไม่มีคนไข้ แต่มีประชุมทำอะไรกันสนุกๆ อีกแล้วแน่ๆ เลย ผมอยู่ด้วยนะครับ" ตุ๊ดตู่รีบขอก่อนที่จะโดนไล่กลับบ้าน
"พี่หมอบอกไม่ได้ ต้องไปขอพี่สารวัตรดู ว่าพี่เขายอมไหม เพราะวันนี้เป็นเรื่องซับซ้อนมาก"
แล้วก็วิ่งนำหน้าทุกคนไปที่ห้องประชุม เมื่อมาถึงก็รีบแจ้นเข้าไปพูดว่า
"หวัดดีครับ ศิษย์น้องทั้ง 2 วันนี้ผมขออยู่วางแผนด้วยได้ไหมครับ"
"ศิษย์พี่วันนี้มันเป็นเรื่องสำคัญ แต่ถึงห้ามศิษย์พี่ก็ไม่เคยฟังตามเคย ก็ตามนั้นนั่งเฉยๆ อยู่กับมูมู่แล้วกัน" เสียงสารวัตรอนุญาต
"ครับผม"
แล้วหมอนิลลี่ มูมู่ อาชินกับโบก็เดินมาถึงห้องประชุมพอดี
"พร้อมกันทุกคนแล้วนะครับ งั้นเริ่มกันเลย ว่าแต่หุ่นยนต์เก็บหลักฐานกลับมาหรือยังนะครับ คุณหมอ" สารวัตรถามหมอนิลลี่
"กลับมาแล้วค่ะ เดี๋ยวขออนุญาตเอาข้อมูลเข้าที่คอมพิวเตอร์ก่อน แล้วเดี๋ยวมาดูกันค่ะ"
พูดเสร็จหมอนิลลี่กับมูมู่ก็เข้าไปทำการรวบรวมข้อมูลเข้าคอมพิวเตอร์ แล้วสักพักก็เปิดข้อมูลฉายที่จอโปรเจคเตอร์
"เอาข้อมูลใบหน้าของคนในแก๊ง ให้อาชินกับโบดูก่อนแล้วกัน เผื่อมีใครที่เป็นที่หมายหัวอยู่ก่อนแล้ว"
"เอาคนสำคัญก่อนไหมค่ะ เอกกับมิ่ง ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของคนที่ทำงานในไร่ฝิ่น"
"ว่าไง สองคนนี้พอรู้จักไหม" สารวัตรถามมาที่ตำรวจพม่าทั้งสอง
"คุ้นๆ แค่คนเดียว คือคนที่ใช้ชื่อว่าเอก พวกพม่าเรียกว่า ตีฮะ เหมือนว่าจะเคยโดนจับคดีค้ายาอยู่ก่อนแล้ว" อาชินบอก
"ผมก็คุ้นคนนี้ครับ ขอดูหน้าทั้งแก๊งได้เลยก็ได้ครับ" โบบอก
"คุณหมอช่วยเอาข้อมูลคนทั้งแก๊งที่รวบรวมได้แสดงออกมาหน่อยครับ" พลบอก
เมื่อนั่งดูรูปกันสักพัก
"คุ้นแค่คนเดียวจริงๆ คนอื่นเดี๋ยวคืนนี้พวกผม สองคนของเข้าระบบของทางการพม่า นั่งทำแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้น่าจะได้ข้อมูลมากกว่านี้ครับ หน้าตาไปทางชนกลุ่มน้อยพม่า ซึ่งเราเองก็มีข้อมูลอยู่ไม่น้อย"
"ได้ค่ะ เดี๋ยวคุณทั้งสองใช้เครื่องคอมพิวเตอร์อีกเครื่อง หมอได้เตรียมสำรองไว้ให้แล้วค่ะ เครื่องนี้หมอต้องใช้ในการทำงานหลายอย่าง ต้องขอโทษด้วยนะคะ"
"ได้ครับ ไม่เป็นไรใช้เครื่องไหนก็ได้ครับ แค่ขอรูปของคนร้ายกับเน็ตก็พอแล้ว"
"แล้วทางรวยกับณัฐหล่ะ มีข้อมูลอะไรไหม"
"เหมือนตั้งแต่ไอ้มิ่งไม่สบายแล้วกลับไปที่ไร่ฝิ่น ก็ดูเงียบๆ เหมือนจะระวังตัวมากขึ้นเพราะเรารู้รังของมันมากขึ้น แล้วก็นายที่ว่าก็เหมือนจะกลับไปแล้วยังไม่มาอีกเลย คงต้องสังเกตการณ์กันต่อไป"
"แนวโน้มเหมือนจะระวังตัวกันมากขึ้น เราเองก็จะหาข้อมูลยากขึ้นเกี่ยวกับนายใหญ่ของพวกมัน แต่ไปเป็นไรเผื่อข้อมูลทางนี้ได้อะไรมากขึ้นอาจจะมีเบาะแสว่าเป็นแก๊งไหนของพม่า" สารวัตรกล่าว
"ต้องขอเวลาพวกเราดูข้อมูลคืนนี้ก่อนครับ ถึงจะบอกอะไรได้มากขึ้น"
"เอา พวกเราไม่กวนทั้ง 2 คน ทำงานกันตามสบายนะ แล้วทางพวกเราจะเอาไงต่อแยกย้ายดีไหมจะได้ไปพักกันด้วย ก่อนที่จะมีเรื่องยุ่งๆ"
"ดีเหมือนกันค่ะ"
"อ้าววันนี้แยกย้ายแล้วหรือครับ ยังไม่หัวค่ำเลย" เสียงตุ๊ดตู่ บ่นยังอยากจะเล่นต่อที่บ้านริมน้ำ
"เอางี้ถ้ายังไม่อยากกลับ มาเรียนเรื่องโรคเบาหวานกับภาวะแทรกซ้อนกับพี่ไหม"
"ดีครับ ศิษย์น้องทั้งสองมาเรียนด้วยกันไหม"
"เอาไงดีว่ะ ไอ้พล" สารวัตรหันมาถามเพื่อน
"ข้าเรียนด้วยก็ได้ ยังไงข้าก็ต้องเป็นพ่อหลวงในอนาคต รู้เรื่องพวกนี้ไว้ก็ไม่เสียหาย เอาไว้ดูแลลูกบ้านเบื้องต้นได้"
"อืม งั้นข้าไปเรียนด้วย ไอ้รวยไปเรียนด้วยกัน"
แล้วคุณครูหมอนิลลี่กับลูกศิษย์ทั้งสี่พร้อมมูมู่ก็เดินออกไปที่ห้องทำงานของหมอนิลลี่เพื่อทำการสอนเหล่าลูกศิษย์
"เริ่มหล่ะนะ คิดว่าทุกคนรู้จักโรคเบาหวานกันบ้างแล้ว คำถามแรกโรคเบาหวานคืออะไร ตุ๊ดตู่ตอบได้ไหม"
"เบาหวานหรือครับ คือคนที่มีน้ำตาลในเลือดสูงครับ"
"แล้วเวลารักษาหมอเขาจะตรวจเลือดติดตามยังไงบ้าง คุณณัฐตอบค่ะ"
"ตรวจน้ำตาลครับ"
"ใช่ โรคเบาหวานเป็นโรคที่คนไข้มีภาวะน้ำตาลในเลือดสูงกว่า 126 จำค่านี้ไว้นะ แล้วเวลารักษาก็จะให้ยาไปลดระดับน้ำตาล ส่วนใหญ่ถ้าหมอก็อยากจะให้ต่ำกว่า 100 หรือบางคนอยากให้ต่ำกว่า 126 ค่ะ โดยจะตรวจเลือดดูระดับน้ำตาลในเลือดเป็นระยะ ร่วมกับดูค่าฮีโมโกลบินเอวันซี คือค่าระดับน้ำตาลที่ไปจับกับเม็ดเลือดแดง ซึ่งบอกภาวะระดับน้ำตาลคนไข้สะสมในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา ซึ่งบอกได้ดีกว่าระดับน้ำตาลในเลือดอย่างเดียวค่ะ แล้วภาวะแทรกซ้อนของคนที่เป็นโรคเบาหวานนานๆ มีอะไรบ้างค่ะ สารวัตรกับรวยช่วยกันตอบค่ะ"
"เป็นแผลที่เท้ากับแผลที่ก้นครับ เหมือนที่หมอให้อาชินเป็น" รวยตอบ
"ไตเสื่อมและตาบอดครับ" สารวัตรบอก
"ถูกต้องค่ะ คือถ้าคนไข้ควบคุมน้ำตาลได้ไม่ดีจะทำให้เส้นเลือดในร่างกายแย่ลง ทำให้เกิดผลคือเป็นแผลที่เท้าเกิดจากเส้นเลือดและเส้นประสาทไม่ดี ชาแล้วเป็นแผล นอกจากนั้นเป็นแผลกดทับได้ เส้นเลือดที่ตาและไตไม่ดีก็มีปัญหาโรคตาและไต นอกจากนั้นก็เป็นโรคหัวใจด้วย ดังนั้นการรักษาจึงจำเป็นที่ต้องควบคุมระดับน้ำตาลคนไข้ให้ปกติที่สุดค่ะ เข้าใจกันใช่ไหมคะ"
"เข้าใจครับ พี่หมอ"
"เข้าใจครับแม่หมอ"
"เข้าใจครับคุณหมอคนสวย"
"เข้าใจครับ"
"วันนี้เรียนแค่นี้พอเนอะ พอใจแล้วนะตุ๊ดตู่"
"ครับ"
"งั้นเลิกเรียนแยกย้ายกันพักผ่อนค่ะ พรุ่งนี้เย็นค่อยมาดูผลกันจากตำรวจพม่าทั้งสองว่าจะเป็นอย่างไรดีไหมค่ะ"
"ก็ดีเหมือนกันครับ ไอ้ณัฐแกพาข้าไปทำความรู้จักกับคนที่เพิงสักหน่อยสิ" สารวัตรบอก
"วันนี้เลยหรือ"
"ใช่ ไปกัน"
"ผมไปด้วย ศิษย์น้อง" ตุ๊ดตู่ขอ
"เอ็งนี้นะ ตามทุกเรื่อง ไปก็ไป" สารวัตรบอก
นิลลี่กับมูมู่เดินเข้าไปพัก ส่วนสารวัตร ณัฐ รวยและตุ๊ดตู่ก็เดินทางไปที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊ก พอเดินมาถึงที่เพิง วันนี้แปลกไม่เห็นกองไฟทำอาหารไม่เห็นไฟตะเกียง
"พี่ก๊อกแก๊ก พี่นิ่มอยู่ไหม ผมณัฐเองครับ" ณัฐตะโกนเรียก
เงียบไม่มีเสียงตอบจากในเพิงเลย ทั้งสี่คนเลยเดินเข้าไปดู ไม่มีใครอยู่จริงด้วย
"หรือว่าวันนี้นายใหญ่จะมา ถึงไม่อยู่ทั้งสองคนเลย เอาไงดีว่ะ ไอ้พล" ณัฐหันมาถาม
"เข้าไปดูที่ไร่ฝิ่นกันไหม" สารวัตรบอก
"ดีครับ ศิษย์น้อง" ตุ๊ดตู่รีบตอบ
"เองไปด้วยไม่ได้ คราวนี้ขอสั่งห้ามเด็ดขาด คราวที่แล้วก็ทีแล้ว" ณัฐบอก
"เอางี้ข้าไปกับไอ้รวยพอ เอ็งเอาไอ้ศิษย์พี่ไปส่งแล้วนั่งเฝ้ามันไว้ จะได้ไม่ตามไปกวน" พลหันมาบอกเพื่อนซี้
"ก็ได้ แต่แกแค่ตามไปดูเก็บข้อมูลเฉยๆ พอนะ มีหุ่นยนต์ของแม่หมอเก็บข้อมูลอยู่ด้วย อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่นหล่ะ" ณัฐหันมาสั่งบ้าง
"เออ มีมาสั่งตำรวจด้วยเว้ย"
แล้วทั้งสี่ก็แยกกันสองทาง ณัฐเอาตุ๊ดตู่ไปส่งบ้านและนั่งเฝ้าไว้ สารวัตรพลกับรวยเดินไปทางไร่ฝิ่น
พอเห็นว่าดึกพอแล้วและตุ๊ดตู่ก็เข้าไปนอนแล้วณัฐก็เดินกลับมาที่เพิงหน้าบ้านริมน้ำ ซึ่งประจวบกับทางสารวัตรกับรวยเดินกลับมาพอดี
"อ้าวไอ้สารวัตร ได้อะไรไหม"
"โชคดีจริงๆ หว่ะ ได้สิวะ นายใหญ่มันมาจริงๆ แต่แค่ไปดูลาดเลาเฉยๆ แล้วก็รีบกลับมา ข้อมูลต้องรอหุ่นยนต์เก็บข้อมูลของคุณหมอพรุ่งนี้กลับมาก่อน"
"ก็คงต้องรอข้อมูลพรุ่งนี้ ร่วมกับข้อมูลของทางตำรวจพม่าที่วิเคราะห์คืนนี้ด้วย"
"ดูกันว่าจะหมู่หรือจ่า วันนี้นอนหลับพักผ่อนกันได้"
แล้วก็เข้าเพิงไปพักผ่อนกันเพื่อนำข้อมูลทั้งหมดมาดูพรุ่งนี้เย็น ส่วนหมอนิลลี่กับมูมู่ก็พักผ่อนอยู่ในบ้านริมน้ำเรียบร้อยเช่นกัน


## ตอนที่ 17 แสงสว่างกลับมาอีกครั้ง

พอเช้าวันรุ่งขึ้น ตำรวจพม่าทั้ง 2 ก็วิเคราะห์ข้อมูลใบหน้าทั้งแก๊งได้สำเร็จ แต่ด้วยว่ายังไม่ได้พักและต้องรอข้อมูลนายใหญ่จากหุ่นยนต์เก็บหลักฐานซึ่งจะกลับมาช่วงเย็นๆ สารวัตรพลเลยยังไม่เรียกประชุม ให้ทั้ง 2 คนไปพักในห้องพักคนไข้ก่อน
ได้เวลาช่วงเย็นที่หุ่นยนต์ทั้งหมดกลับมา ตุ๊ดตู่ก็เลิกเรียนวิ่งมาร่วมขบวนด้วย
"วันนี้แล้วสินะ จะได้รู้เรื่องราวทั้งหมด ดีใจจัง" ตุ๊ดตู่วิ่งพูดขณะเข้ามาในห้องประชุมและเห็นหุ่นยนต์เต็มไปหมด
"ใจเย็นตุ๊ดตู่ ต้องขอเวลาพี่หมอวิเคราะห์ข้อมูลก่อนอยู่ดีจ้า สารวัตรค่ะ ขอเวลาสักชั่วโมงนำข้อมูลมาวิเคราะห์ร่วมกับตำรวจพม่าไปทีเดียวเลย"
"ได้สิครับ คุณหมอของผม งั้นเดี๋ยวผมกับไอ้รวย ไอ้ณัฐ รวมกับตุ๊ดตู่ไปนั่งเล่นกันที่เพิง เพื่อคอยดูเพิงพี่ก๊อกแก๊กรอแล้วกันนะครับ"
"ก็ดีเหมือนกันค่ะ ขอเวลานิดจะได้ข้อสรุปกันสักทีว่าเป็นแก๊งไหน"
พอหมอนิลลี่พูดจบพวกสารวัตร ณัฐ รวย และตุ๊ดตู่ก็ออกไปที่เพิง ปล่อยให้ดร.นิลลี่ มูมู่และตำรวจทั้ง 2 ทำงานกันตามลำพัง
"เป็นยังไงบ้างคะ เมื่อวานน่าจะได้อะไรบ้าง"
"เรารู้ตัวคนร้ายทั้งแก๊งเรียบร้อยแล้วครับ เหลือแต่ส่วนของหัวหน้าใหญ่ที่คาดการณ์ว่าน่าจะได้จากข้อมูลของวันนี้" โบ บอก
"มูมู่ เอาข้อมูลที่ได้ทั้งหมดของเมื่อวานมารวมกัน อะนาไลซ์รูปร่างหน้าตาก่อนซิว่าเป็นอย่างไร"
มูมู่นำข้อมูลทั้งหมดรวบรวมประมวลอยู่สัก 20 นาทีก็ได้ผลฉายออกมาให้ตำรวจทั้ง 2 คนดู
"เข้าข่ายหัวหน้าแก๊งไหนในระบบที่มีไหมว่ะ ไอ้โบ" อาชินถาม
"ใช่เลยหว่ะ เป็นอย่างที่พวกเราเดาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าน่าจะเป็นแก๊งไหน"
"ชัดแจ๋วขนาดนั้นเลยหรือคะ"
"ใช่ ครับ เป็นแก๊งใหญ่และจับกุมยากที่สุดของพม่าตอนนี้ครับ พวกเราหมายหัวหัวหน้ามันไว้ แต่ไม่เคยจับได้สักที คราวนี้ต้องลุ้นดูครับ" โบตอบ
"แสดงว่าตอนนี้ข้อมูลทั้งหมดพร้อมแล้วนะคะ จะได้ไปตามสารวัตรพลและพรรคพวกเข้ามาร่วมกันวางแผนต่อ"
"เดี๋ยวผมออกไปตามให้เองครับ" โบ บอก แล้วก็เดินออกไปตามทั้ง 4 คนให้เข้ามาพร้อมประชุม
"ข้อมูลพร้อมแล้วหรือครับ" เมื่อสารวัตรพลมาถึงก็เอ๋ยถามทางดร.นิลลี่กับตำรวจทั้ง 2 ทันที
"ใช่ค่ะ เดี่ยวให้โบ ผู้รวบรวมข้อมูล นำเสนอแล้วกันนะคะ เพราะเหมือนโบเขาจะรู้ข้อมูลทั้งหมดแล้ว"
"ว่าไงบ้าง โบ ตื่นเต้นอยากรู้แล้วว่าแก๊งไหน" สารวัตรอดใจไม่ไหว
"ใจเย็นไอ้พล รอโบเขาบอก"
"ตามข้อมูลที่ได้เมื่อคืนจริงๆ พอเดาออกอยู่แล้วว่าน่าจะเป็นใคร พอได้ข้อมูลเมื่อเย็นฟันธงเลยครับว่าเป็นแก๊งไหน จริงๆ จะถือว่าโชคดีก็ได้ครับ ดันเป็นแก๊งที่ทางการพม่าหมายหัวเป็นอันดับต้นๆ เลย แก๊งใหญ่ 1 ใน 3 ของพม่า ครับ เป็นพวก ของชาวชนกลุ่มน้อยหมู่บ้านตรงข้ามแม่น้ำนี่เอง ชื่อหัวหน้าแก๊งคือ ทีฮะ เป็นหัวหน้ากองกำลังของชนเผ่านี้ ซึ่งต้องการแยกออกเป็นรัฐอิสระ เราสู้รบกันมายาวนาน แม้จะรู้ว่ากองกำลังอยู่ที่ไหน แต่เราเองไม่เคยพบหัวหน้ากองกำลังเลย ไม่คิดว่าจะมาโผล่ที่ดอยมอมแมม"
"เห้ย งานเข้าแล้ว งานใหญ่เกินที่สถานีตำรวจเล็กๆ จะทำการจับกุมได้แล้ว แม้ขนาดตำรวจพม่ายังบอกว่าไม่เคยเจอตัว ดูแล้วคงต้องมีทหารมาร่วมด้วย" สารวัตรพลอุทานเสียงดังไม่น้อย
"ทางพม่าว่าไง" แล้วก็หันไปถามทางฝั่งตำรวจพม่าด้วย
"งานใหญ่จริงครับ ผมต้องกลับไปรายงานนายที่พม่าเช่นกันครับ"
"ทางนี้ก็เช่นกัน คงต้องเป็นนายใหญ่ของทั้ง 2 ฝั่งคุยกัน เกินความสามารถของพวกเราแล้ว"
"ขนาดนั้นเลยหรือว่ะ แล้วข้ากับไอ้รวยหล่ะ ต้องทำอะไรต่อไหมดูเหมือนพวกแกจะต้องไปรายงานนาย"
"รวยน่าจะกลับไปกลับข้าได้แล้ว เพราะข้อมูลการเข้าออกของนายใหญ่ให้ หุ่นยนต์เก็บก็น่าจะดีและปลอดภัยกว่า ส่วนเอ็งก็คอยไปตีซี้ไว้กับทางพี่ก๊อกแก๊กดูลาดเลาว่านายใหญ่ของแก๊งมาอีกเมื่อไหร่ ประมาณนั้น"
"ได้ครับนาย ผมกลับไปที่โรงพักกับนาย"
"ได้ได้ เดี๋ยวข้ากับแม่หมอจะทำเป็นไปเยี่ยมเยียนอาการเจ็บป่วยกับเพิงกับที่ไร่ฝิ่นบ่อยๆ เพื่อดูว่านายใหญ่มันเข้าออกทางไหน และบ่อยแค่ไหน ดูท่าทางแกลงไปคราวนี้คงหลายวันพอดูเพราะต้องคุยหลายต่อทั้งนายใหญ่ฝั่งนี้ ทั้งต้องรอประสานงานกับทางพม่าติดต่อนายใหญ่ แล้วอาจจะต้องคุยกับทหารทั้ง 2 ฝ่ายด้วย งานช้างเลย"
"ใช่ หว่ะ คงต้องลงไปเตรียมความพร้อมอย่างน้อยก็ 2 อาทิตย์ได้ แต่ไม่แน่เดี๋ยวนี้เทคโนโลยีมันดีอาจจะคุยผ่านทางเทเลคอนเฟอเรนท์ ก็อาจจะไม่ต้องรอเดินทางไปมา"
"ส่วนพวกผม 2 คนพอลงจากดอย เข้ากรุงเทพแล้วก็จะใช้การติดต่อทางเทเลคอนเฟอเรนท์ เหมือนกันจะได้รีบวางแผนให้เสร็จ แก๊งนี้ทางพม่าหมายตาจะจับมานานแล้ว ถ้าจับได้คราวนี้ก็จะปิดคดีหลายๆ คดีได้ทีเดียวครับ"
"ตามนี้ ไปรวยรีบกลับลงไปข้างล่างกัน"
"ครับ"
"เนื่องจากสัญญาณโทรศัพท์บนนี้ไม่ดี แต่ทางบ้านริมน้ำของคุณหมอมีสัญญาณเน็ตเพราะมีอุปกรณ์พิเศษเอาอย่างนี้มีอะไรข้าจะติดต่อมาทางคุณหมอก่อนดีกว่า โดยใช้ทางเน็ตติดต่อกัน แล้วข้าจะรีบวางแผนแล้วติดต่อมา งานนี้ต้องอาศัยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของแม่หมอแล้วครับ"
"ยินดีมากเลยค่ะ อยู่ๆ ก็ได้ร่วมการทำงานโพรเจกต์จับคนร้ายข้ามชาติแถมเป็นหัวหน้าแก๊งดังและใหญ่ด้วย ดูน่าสนุกอยู่ค่ะ"
"ตามนี้เลยครับ เดี๋ยวผมลงไปคืนนี้เลยแล้วจะรีบติดต่อกลับมา ลาตรงนี้นะครับ คิดถึงกันบ้างครับ" สารวัตรแอบหยอดอีกตามเคย
"ข้าว่าวันนี้มันมืดแล้ว พักสักคืนแล้วกลับเช้าพรุ่งนี้ไม่ดีกว่าหรือ" ณัฐบอก
"ก็จริงของคุณณัฐนะครับ" รวยเสริม
"พวกผมยังไงก็ได้ครับ แล้วแต่ทางสารวัตรเลย" อาชินบอก
"ข้าก็ใจร้อนเกิน งั้นนอนก่อนแล้วพรุ่งนี้รุ่งสางข้าจะลงไปเลย"
แล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปพัก มีแต่ตุ๊ดตู่ที่ถามกลับมาหลังจากนั่งฟังอยู่นานแล้ว
"แล้วผมช่วยอะไรได้บ้าง"
"ช่วยอยู่เฉยๆ และเงียบๆ พอ" สารวัตรบอก
"แล้ววันนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว" เสียงหมอนิลลี่บอกอีกคน
"ก็ได้กลับก็ได้"
สุดท้ายตุ๊ดตู่ก็ต้องจำใจกลับไปทั้งที่อยากจะร่วมขบวนในการจับคนร้ายในครั้งนี้
พอรุ่งสาง หมอนิลลี่กับมูมู่ก็เดินมาส่งสารวัตร รวยและคุณตำรวจพม่าทั้ง 2 กลับลงไปที่โรงพัก
"ยังไงผมจะรีบประสานงานมาทางคุณหมอนะครับ" สารวัตรบอก
"ยินดีค่ะ"
"ข้าไปก่อนนะ แล้วจะรีบแจ้งมาว่าต้องการความช่วยเหลืออะไรบ้าง"
"ได้เลย ตามนั้น"
แล้วตำรวจทั้ง 4 นายก็เดินทางลงไปด้านล่างดอยมอมแมมและก็เข้ากรุงเทพทันทีในวันนั้น เมื่อถึงกรุงเทพ
"พวกผมกลับที่พักก่อน แล้วจะรีบรายงานไปทางพม่า แล้วเดี๋ยวเราประสานงานกันต่อครับ" อาชินกล่าวก่อนที่จะแยกจากไป
"ได้ครับ ยังไงทางนี้ก็ต้องคุยกับผู้ใหญ่เช่นกัน แล้วพบกัน"
สารวัตรกับรวยก็เข้าไปคุยกับนายเช่นกัน
ทางด้านหมอนิลลี่ที่ยังเข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้ ก็ยังไม่ค่อยมีคนไข้ตามเคย ได้โอกาสชวนณัฐและตุ๊ดตู่เข้าไปที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊ก เพื่อสอบถามอาการป่วยและแอบสังเกตการณ์ไปในตัวด้วย
"สวัสดีค่ะ พี่ก๊อกแก๊ก"
"สวัสดีครับ พี่ก๊อกแก๊ก"
"สวัสดีครับ น้าก๊อกแก๊ก"
เสียงทั้งสามกล่าวสวัสดีก๊อกแก๊กเมื่อมาถึงเพิง
"อ้าวแม่หมอกับลูกพ่อหลวงมาหรือครับ แม่นิ่มมารับแขกหน่อยสิ" พี่ก๊อกแก๊กก็กล่าวทักทายเช่นกัน แล้วหันไปเรียกแม่นิ่มที่กำลังทำอะไรอยู่ด้านหลังเพิงให้มาต้อนรับแขก
"สวัสดีค่ะ แม่หมอ คุณณัฐ อ้าวไอ้ตุ๊ดตู่มาด้วยหรือ"
"สวัสดีค่ะ เป็นยังไงกันบ้างค่ะ ทั้งพี่ก๊อกแก๊กและพี่นิ่ม"
"ชั้นหรือตั้งแต่ได้แม่หมอช่วยก็เดินเหินได้สะดวกช่วยตัวเองได้มากขึ้น" ก๊อกแก๊กบอก
"ชั้นผื่นก็หายหมดแล้วจ้า" แม่นิ่มตอบ
"งั้นขออนุญาตให้มูมู่ตรวจร่างกายและเจาะเลือดนะคะ เพื่อจะดูว่าหายขาดจากโรคเรื้อนหรือยัง และเพื่อจะวางแผนแก้ไขความพิการอะไรเพิ่มเติมให้พี่ก๊อกแก๊กได้อีก" หมอนิลลี่ขออนุญาต
"มูมู่ ตรวจร่างกายทั้ง 2 คน บลัดเทสต์สำหรับเรื้อน เช็คอัพเทสต์นะ เอ๊กซเรย์พี่ก๊อกแก๊กด้วย"
มูมู่เข้าไปทำการตรวจร่างกายเจาะเลือดตรวจหาเชื้อโรคเรื้อน ตรวจเลือดระบบต่างๆ ของร่างกายพร้อมเอ๊กซเรย์ให้กับก๊อกแก๊กแล้วก็มารายงานผลให้กับนิลลี่
"อืม สำหรับพี่นิ่มนี่ปกติทุกอย่างแล้วค่ะ เรื้อนก็หายดี ค่าเลือดอย่างอื่นก็ดีมากไม่ต้องทำอะไร"
"ขอบคุณแม่หมอมากค่ะ"
"สำหรับพี่ก๊อกแก๊กนั้น เชื้อโรคหายหมดเช่นกันค่ะ ค่าเลือดดูแล้วเริ่มมีโรคไตวายถามหา แต่ยังไม่ต้องทำอะไรค่ะ ติดตามดูอาการไปก่อนได้ ส่วนเรื่องตาหมอว่าจะทำการผ่าตัดทำให้มองเห็นได้ดีขึ้นเอาไหมคะ พอดีตอนนี้มีวิธีการผ่าตัดตามาใหม่ สำหรับการรักษาโรคเรื้อนได้ แต่ไม่ได้ทำให้มองเห็นแบบปกติ แต่มองเห็นได้ดีขึ้น ดีไหมค่ะ"
"ก็ดีนะครับ ผมจะได้เดินเหินได้ดีไม่ต้องใช้ไม้เท้าคนตาบอด จะได้ไม่ต้องรบกวนแม่นิ่มเวลาเดินทางออกนอกบ้าน"
"ถ้าเอาตามนี้ วันนี้พี่ก๊อกแก๊กตามหมอกลับไปที่บ้านริมน้ำ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้จะทำการผ่าตัดให้ค่ะ"
"ได้เลยครับ ขอบคุณแม่หมอมากเลยครับ"
"งั้นขออนุญาตพาพี่ก๊อกแก๊กกลับไปบ้านพร้อมกันเพื่อผ่าตัดกระจกตาให้นะคะ พี่นิ่ม"
"ขอบคุณแม่หมอมากค่ะ"
"มูมู่พาพี่ก๊อกแก๊กกลับบ้านนะ"
"งั้นพวกผมขอลากลับกันก่อนนะครับ พี่นิ่ม" เสียงณัฐกล่าว
"ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ"
"กลับก่อนนะครับ น้านิ่ม" ตุ๊ดตู่บอกบ้าง
"พรุ่งนี้จะผ่าให้ตั้งแต่เช้า ช่วงเที่ยงๆ พี่นิ่มก็ไปเยี่ยมได้แล้วนะคะ ไปก่อนนะคะ"
แล้วทุกคนก็พาพี่ก๊อกแก๊กกลับมาที่บ้านริมน้ำ
"พี่หมอ ทำไมโรคเรื้อนถึงทำให้ตาบอด" ตุ๊ดตู่เก็บความสงสัยไว้ไม่ได้เลยสอบถาม
"คราวก่อนพี่ไม่ได้อธิบายให้ฟังเนอะ คืออย่างนี้โรคเรื้อนจะทำลายเส้นประสาท โดยเฉพาะเส้นประสาทที่ดวงตา พอมีอะไรโดนที่ตาแล้วทำให้คนไข้ไม่รู้ปล่อยทิ้งไว้ทำให้กระจกตาเป็นแผลติดเชื้อแทรกซ้อน ปล่อยไว้นานๆ ก็ตาบอดได้จ้า พี่ก๊อกแก๊กก็เกิดจากสาเหตุนี้ ทางแก้ก็คือใช้การเปลี่ยนกระจกตาจะทำให้มองเห็นได้ดีขึ้น"
"อ้อ เข้าใจแล้วครับ แล้วพรุ่งนี้พี่หมอก็จะเปลี่ยนกระจกตาให้คุณน้าใช่ไหมครับ"
"ใช่จ้า"
"พรุ่งนี้วันหยุดพอดี ผมขอเข้าไปดูการผ่าตัดได้ไหมอ่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เรียนวิชาอะไรกับพี่หมอเลย คนไข้น้อย นะนะ"
"จ้า ได้ แต่ห้ามยุ่งมากนะ เพราะถ้ามีการติดเชื้อที่ตาอีกทีพี่ก๊อกแก๊กก็จะตาบอดถาวรทำอะไรไม่ได้อีกเลยเข้าใจไหม วันนี้กลับบ้านไปก่อนเนอะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน"
"ครับ" แล้วตุ๊ดตู่ก็วิ่งกลับบ้านไป
"แล้วผมหล่ะ คุณหมอหวานใจของผม จะให้ผมช่วยอะไรไหม ช่วงนี้มัวแต่ยุ่งเรื่องคนร้ายเลยไม่ค่อยได้มาช่วยงาน หมอคนสวยของผมเลย"
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อยู่กันสองต่อสอง ตอนนี้ได้โอกาสอยู่กันสองคน ณัฐก็หยอดคำหวานใส่เต็มที่ พร้อมส่งสายตาอันแสนหวานมาให้อีก ยิ่งผ่านเรื่องต่างๆ มาด้วยกันมากเข้าเท่าไหร่ ณัฐเองก็ยิ่งมีความรู้สึกดีดีต่อดร.นิลลี่มากขึ้นเท่านั้น
เมื่อเห็นสายตาหวานขนาดนั้น หมอนิลลี่เองก็เขินเช่นกัน แอบหลบสายตา ไม่กล้าสบตาตรงๆ พร้อมเตือนสติในใจว่า "อย่าใจลอยนะ ใจกลับมา" แล้วก็ดึงสติกลับมาตอบณัฐไปว่า
"จริงๆ พรุ่งนี้เป็นการผ่าตัดไม่ใหญ่มาก และต้องการความสะอาดมาก ไม่งั้นจะติดเชื้อได้ แต่ถ้าคุณณัฐต้องการมาก็มาสังเกตการณ์ก็พอค่ะ"
"ได้ครับ พบกันพรุ่งนี้นะครับ ผมฝันถึงคุณหมอทุกคืน แล้วแม่หมออย่าลืมฝันถึงผมบ้างนะครับ"
แล้วก็ไม่วายส่งสายตาน้ำเชื่อมมาให้อีก นิลลี่ก็ต้องดึงสติแล้วตอบกลับไปว่า
"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ แล้วพบกันพรุ่งนี้"
แล้วก็กลับมาที่ห้องนอนนั่งฝันหวานตามอารมณ์ของผู้หญิงที่เจอหนุ่มหล่อรูปงามตรงสเป็คทุกวัน แถมนิสัยก็แสนจะดี มีใจให้ขนาดนี้มีหรือที่ใจของดร.นิลลี่จะไม่เผลอไผลหลุดลอยไปตามกระแสบ้าง ระหว่างที่กำลังเคลิ้มหวานอยู่นั้น พลันสายตาก็ไปเห็นเงาคนที่ริมหน้าต่างเหมือนมีคนกำลังจ้องมองมาอีกแล้ว พอหันไปมองตรงๆ เงานั้นก็หายไป
"เห็นอีกแล้ว ช่วงนี้เห็นแทบทุกคืนเลย" ดร.นิลลี่คิดในใจ ช่วงนี้แม้จะยุ่งอดหลับอดนอนกับเรื่องแก๊งค้ายาข้ามชาติ แต่ทุกคืนหมอนิลลี่กับรู้สึกว่ามีคนจ้องมองอยู่ รวมทั้งฝันร้ายก็ถี่ขึ้นกว่าเดิม
"ไปอาบน้ำนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องผ่าตัดตาแต่เช้า" พูดกับตัวเองเสร็จก็ไปอาบน้ำนอน ด้วยความที่ยังมีเรื่องในใจอยู่สองเรื่องทำให้หลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน
รุ่งเช้าก็มาผ่าตัดตามปกติ การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ช่วงเที่ยงพี่นิ่มก็มาเยี่ยมพี่ก๊อกแก๊ก
"วันนี้ผ่าตัดไม่มีปัญหาอะไรค่ะ เดี๋ยวช่วงเย็นพี่นิ่ม ให้มูมู่กับตุ๊ดตู่พาไปส่งนะคะ"
"ได้ค่ะ"
"มูมู่กับตุ๊ดตู่ เดี๋ยวช่วงเย็นพาพี่ก๊อกแก๊กกลับบ้านนะ" หันมาบอกมูมู่กับตุ๊ดตู่
"แล้วหมอจะไปดูแผลให้วันเว้นวัน ถ้าไม่มีอะไรอาทิตย์หน้าก็ตัดไหมเปิดตาได้ค่ะ"
"ขอบคุณแม่หมอมากเลยค่ะ" แล้วนิ่มก็เข้าไปเยี่ยมพี่ก๊อกแก๊ก
พอตกเย็นมูมู่กับตุ๊ดตู่ก็พาพี่ก๊อกแก๊กไปส่ง ทางหมอนิลลี่ไปทำแผลให้จนครบอาทิตย์ก็ตัดไหมเปิดตาพี่ก๊อกแก๊กออก
"ลองลืมตาดูค่ะ ว่าเป็นอย่างไรมองเห็นดีขึ้นไหม" ดร.นิลลี่บอกพี่ก๊อกแก๊ก
"ผมมองเห็นแล้ว แม้จะไม่ชัดแจ๋วแต่ก็มองเห็นครับ" พี่ก๊อกแก๊กดีใจมาก
"มูมู่ตรวจตาอย่างละเอียดให้หน่อยซิ"
มูมู่ตรวจตาเสร็จก็มารายงาน
"สมบูรณ์แบบ ไม่มีปัญหาอะไรแล้วค่ะ ช่วงนี้ระวังเรื่องแสงแค่นั้นค่ะ นอกนั้นก็สบายมองตามปกติได้"
"ขอบคุณแม่หมอมากเลยครับ"
"พวกเราไม่รู้จะตอบแทนพระคุณแม่หมออย่างไรดีเลยค่ะ" แม่นิ่มบอก
"ไม่เป็นไรเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว ดูไม่มีอะไรแล้ว หมอขอตัวกลับก่อนนะคะ มีอะไรไปหาที่บ้านได้ อยู่แค่นี้เอง"
"ขอบคุณมากค่ะ"
"ขอบคุณมากครับ"
ทุกครั้งที่มาที่เพิงของพี่ก๊อกแก๊กนั้น ตุ๊ดตู่กับณัฐก็จะตามมาคอยหาข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับแก๊งค้ายาด้วยเสมอ เพื่อรอให้ทางสารวัตรติดต่อมาว่าจะทำอะไรต่อไป แต่นี่สารวัตรหายไปอาทิตย์แล้วก็ยังเงียบๆ อยู่ คงต้องรอต่อไป


## ตอนที่ 18 พร้อมลุย

หลังจากสารวัตรพลกลับลงไปและไปประชุมที่กรุงเทพฯ ได้อาทิตย์กว่าๆ ในคืนวันหนึ่งก็ติดต่อกลับมาผ่านทางเทเลคอนเฟอร์เรนท์กับคุณหมอนิลลี่ โดยให้ไปตามณัฐมาร่วมฟังแผนการปฏิบัติงานที่ได้คุยกับทางเจ้านายและทางพม่าเรียบร้อยแล้ว
"สวัสดีครับ คุณหมอ ช่วยไปตามณัฐมาฟังแผนการด้วยนะครับ"
"ได้ค่ะ รอสักครู่คุณณัฐอยู่เพิงหน้าบ้านพอดีค่ะ"
สักพักหมอนิลลี่ก็ไปตามณัฐเข้ามาฟังแผนการทำงาน
"เป็นไงหายไปตั้งอาทิตย์ ได้อะไรมาบ้างวะ ไอ้พล" ณัฐกล่าวทักทายเพื่อน
"ก็ต้องได้สิวะ ไม่งั้นจะติดต่อมาทำไม"
"ตามนี้นะ เราจะเริ่มขึ้นไปปฏิบัติการเมื่อรู้ว่าหัวหน้าใหญ่มันจะมาที่ไร่ฝิ่นเมื่อไหร่ เพื่อจะได้จับตัวทีเดียวครบทั้งแก๊ง"
"เข้าใจ" ณัฐบอก
"ช่วงนี้ได้ข่าวอะไรเพิ่มเติมบ้างไหมเรื่องหัวหน้าใหญ่มันว่าจะมาที่บนดอยเมื่อไหร่"
"ตั้งแต่สารวัตรลงไป หมอก็หาเรื่องไปเยี่ยมที่เพิงเกือบทุกวัน โดยคุณณัฐก็ไปด้วยทุกครั้ง"
"แล้วได้ข่าวอะไรบ้างไหมวะ ไอ้ณัฐ"
"โชคดีหว่ะ ได้สิ แหมมีทั้งคนทั้งหุ่นยนต์ตามเก็บข้อมูลขนาดนี้ ข้าได้ข่าวว่านายใหญ่ของพวกมันจะขึ้นมาบนดอย วันพฤหัสที่จะถึงนี้ก็อีก 3 วันได้ สถานที่ก็คงรังของมัน แต่ติดตรงที่ไม่รู้เวลาที่แน่นอน"
"แค่นี้ก็ได้ประโยชน์มากแล้ว แต่ทำยังไงเหลือเวลาอีก 3 วันจะหาข้อมูลเพิ่มได้ว่านายใหญ่มันจะมากี่โมง"
"อืม เดี๋ยวปล่อยหุ่นยนต์ตามเฉพาะ เจ้าเอก เจ้ามิ่งและพี่นิ่มดูค่ะ เผื่อจะได้ข้อมูลเพิ่มขึ้นเรื่องเวลามากกว่านี้"
"ก็ดีเหมือนกันครับ ทางนี้เตรียมกำลังไว้พร้อมแล้วอยู่ที่กรุงเทพส่วนหนึ่งอีกส่วนหนึ่งอยู่ที่เชิงดอยมอมแมมแล้ว ตอนนี้ตัวข้าอยู่ที่เชิงดอยแล้ว โดยจะขึ้นไปวันพุธค่ำๆ เพื่อไปวางกำลังและวางแผนหน้างานเพิ่มอีกทีหนึ่ง โดยจะมีตำรวจสายสืบของทั้งพม่าและไทยจะแอบขึ้นไปลักษณะของชาวบ้านเดินเก็บของป่า และอาชินกับโบจะส่งไปนอนป่วยอยู่ที่บ้านริมน้ำเพื่อไม่เป็นที่สังเกต"
"เข้าใจแล้ว แล้วเอ็งหล่ะจะทำอะไรตรงไหน แล้วมีนายเอ็งมาด้วยไหม หรือมอบหมายให้เอ็งเป็นหัวหน้าทีม"
"นายที่เป็นเจ้านายของเขตภาคเหนือเป็นหัวหน้าทีม ส่วนข้าเป็นแค่คนประสานงานต่างๆ โดยนอกจากทีมที่ข้าบอกไปเมื่อกี๊ จะมีตำรวจตระเวนชายแดน ตรงที่เลยจากดอยมอมแมมไปหน่อยจะช่วยในการจับกุมด้วย เผื่อทางคนร้ายหนีไปด้านนั้น"
"รอบคอบดีค่ะ"
"และก็มีทหารที่ดูแลในเขตขอบตะเข็บของทั้งฝั่งนี้และพม่าช่วยดูแลอีกที งานนี้งานช้างเลยใช้ทั้งตำรวจ ทหารและตำรวจตระเวนชายแดน ของทั้ง 2 ฝั่งเลยทีเดียว ถ้าเป็นแค่คนไม่ใช่นกก็น่าจะจับกุมตัวได้"
"พูดถึงนก แล้วได้มีการวางแผนการจับกุมเผื่อคนร้ายมีเครื่องบินหรือเฮลิคอปเตอร์ ในการหลบหนีบ้างไหมคะ"
"โห คุณหมอนี่รอบคอบว่าทางตำรวจอีกครับ เหมือนจะไม่มีครับ"
"เอางี้นะคะ ฝากคุณพลไปแจ้งกับทางทีมงานด้วย ว่าเดี๋ยวจะสร้างหุ่นยนต์ต่อสู้ที่บินได้เพิ่มให้ 1 ตัว ให้ไปทำงานร่วมกับมูมู่ในการไล่ต้อนเผื่อคนร้ายหนีทางอากาศค่ะ โดยหุ่นยนต์จะมีอาวุธครบแบบทหารเลย"
"เวลาเหลือแค่ 2 คืน คุณหมอทำทันนะครับ"
"คืนเดียวก็เสร็จแล้วค่ะ มีแพลนการสร้างของมูมู่อยู่ แค่ลงโปรแกรมสร้างคืนเดียวก็เสร็จแล้ว ไม่ยากอะไรค่ะ"
"สุดยอดเลยครับ เดี๋ยวผมแจ้งทางเจ้านายเพิ่มให้ ก็ดีเหมือนกันใช้หุ่นยนต์ของคุณหมอก็ไม่ต้องประสานงานกับทางทหารเพิ่ม"
"หุ่นยนต์ของหมอไม่ต้องใช้พื้นที่เวลาขึ้นบินลงจอดด้วย ขนาดเท่าคนมีความไวพอเทียบกับจรวดทีเดียวค่ะ"
"จริง แม่หมอพูดจริง ข้าเคยเห็นมูมู่ตอนพาตุ๊ดตู่หนีคราวก่อนแล้ว แปลงร่างไว บินไวอย่างกับจรวดเลย ไว้ใจแม่หมอของข้าได้"
"แม่หมอของใคร ไอ้ณัฐ แม่หมอของข้าตังหาก เอาเป็นว่าข้าเชื่อมือคุณหมอ แล้วเรื่องที่ฝากหาข้อมูลอย่าลืมหล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะติดต่อมาอีกครั้ง"
แล้วสัญญาณก็ถูกตัดหายไป  วันรุ่งขึ้นหมอนิลลี่ก็เลยหาโอกาสไปที่เพิงเยี่ยมพี่ก๊อกแก๊กในช่วงสายและจะได้แวะไปเยี่ยมพี่มิ่งที่ไร่ฝิ่นด้วย พร้อมหาโอกาสแอบใส่หุ่นตัวเล็กติดตามตัวไว้ที่ตัวพี่นิ่ม พี่มิ่งและเอกด้วย เพื่อหาข้อมูลว่านายใหญ่จะมาถึงที่ไร่เวลากี่โมง
"สวัสดีค่ะ เป็นยังไงกันบ้างพี่นิ่ม พี่ก๊อกแก๊ก" หมอนิลลี่ทักทาย
"สวัสดีครับ สบายดีกันไหมครับ" ณัฐทักทายด้วยอีกคน
"อ้าวคุณหมอมาหรือค่ะ"
"สวัสดีครับคุณหมอ คุณณัฐ วันนี้ลมอะไรหอบมาครับนี่ เชิญนั่ง กินน้ำกินท่ากันก่อน แม่นิ่มเตรียมของว่างน้ำท่ามารับแขกหน่อย"
"สวัสดีค่ะ คุณหมอรอแป๊ปนะคะ"
แล้วแม่นิ่มก็หายไปสักพักแล้วกลับมาพร้อมกับน้ำและขนม
"วันนี้ว่างเลยแวะมาดูแผลที่ตาให้ค่ะ และมาตรวจร่างกายทั้ง 2 คนให้อีกครั้งด้วยค่ะ"
"ได้ครับ" ก๊อกแก๊กตอบ
"ได้ค่ะ" พี่นิ่มตอบเช่นกัน
"มูมู่ตรวจร่างกาย เช็คอัพให้หน่อยจ้า"
มูมู่ก็เข้าไปตรวจร่างกายพร้อมติดตั้งหุ่นยนต์ชนิดที่สามารถติดไว้กับผิวหนังคนได้ ติดไว้ที่ทั้งพี่ก๊อกแก๊กและพี่นิ่ม พอตรวจเสร็จก็กลับมารายงานผลให้หมอนิลลี่ดู
"พี่นิ่มก็ไม่มีอะไรน่าห่วงปกติดี ส่วนแผลที่ตาของพี่ก๊อกแก๊กเป็นปกติแล้วนะคะ ตอนนี้การมองเห็นเป็นอย่างไรบ้างคะ"
"ยังมีเคืองตาเวลาโดนแสงบ้างครับ โดยรวมมองเห็นได้ดีมากเลย ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณหมอมากเลยครับ"
"อย่างที่บอกค่ะ หลังผ่าตัดห้ามโดนแสงอยู่อีกหลายอาทิตย์เหมือนกัน ยังไงก็ต้องระวังเรื่องแสงต่อนะคะ"
"ได้ครับ"
"ถ้าอย่างงั้น พวกเราขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วจะมาดูตาให้เรื่อยๆ ค่ะ" ดร.นิลลี่บอก
"ผมขอตัวกลับเช่นกันครับ" ณัฐกล่าวเช่นกัน
"ลาก่อนครับ คุณหมอ"
"ขอบคุณคุณหมอมากๆ เลยค่ะ ที่ไม่เคยทิ้งกัน"
"ยินดีค่ะ มีอะไรเดินไปหาที่บ้านได้นะคะ"
แล้วทั้งหมดก็เดินทางต่อไปที่ไร่ฝิ่น เมื่อมาถึงที่กระท่อม
"พวกคุณหมอมาที่นี่ทำไม อย่านึกว่ารักษาผมหายแล้วจะเข้านอกออกในที่นี่ได้ตามอำเภอใจ" เสียงมิ่งตะโกนถาม
"ใจเย็นพ่อมิ่ง หมอมาเยี่ยมเยียนตรวจร่างกาย คราวก่อนพ่อมิ่งป่วยเป็นไข้เลือดออกเกือบตาย ตั้งแต่หายก็ยังไม่เคยไปให้หมอตรวจร่างกายเจาะเลือดเพิ่มอีกเลย" ดร.นิลลี่ตอบ
"หายแล้วก็สบายดี ทำไมต้องไปหาหมออีก" ไอ้มิ่งตอบกลับมา
"คราวก่อนไตทำงานผิดปกติ ถึงหายแล้วไตก็อาจจะยังหายไม่สนิทหมอเลยมาตรวจเรื่องไตให้"
"ก็ได้ก็ได้ รีบตรวจรีบไปนะ"
"แล้วพ่อเอกกับลูกน้องคนอื่นอยู่ไหม พามาตรวจร่างกายให้หมดเลย เป็นโรคติดต่อมีคนหนึ่งเป็นคนอื่นก็อาจจะติดได้ อยู่กลางป่าแบบนี้ยุงก็เยอะ"
"เรื่องมากจริงแม่หมอ เดี๋ยวไปตามให้ นี่เห็นว่าคราวก่อนช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าถึงยอมนะ ไม่งั้นมีเป่าดับตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว รีบตรวจรีบไปหล่ะ"
"มีใครอยู่แถวนี้บ้างวะ ไปตามไอ้เอกกับคนอื่นๆ มาตรวจร่างกายกับไอ้แม่หมอมันหน่อย จะได้รีบๆ กลับ รำคาญ"
"ครับๆ" เสียงลูกน้องคนหนึ่งรับปาก
สักพักก็มีเอก ลูกน้องอื่นๆ อีกสัก 5 คนมาให้หมอนิลลี่ตรวจร่างกาย
"มูมู่ตรวจเช็คอัพ กับตรวจเลือดเช็คอัพนะ ทุกคนเลย"
สักพักมูมู่ก็ตรวจร่างกายเจาะเลือดทุกคนพร้อมฝังหุ่นยนต์ไว้กับผิวหนังของเอกกับมิ่งเรียบร้อย ก็กลับมารายงานผลให้นิลลี่รู้
"เรียบร้อย พ่อมิ่งหายดีแล้วจริงๆ ด้วย ส่วนคนอื่นๆ ก็ปกติดีค่ะ"
"งั้นก็กลับไปได้แล้ว จำไว้นะห้ามบอกใคร รวมทั้งแกด้วยไอ้ลูกพ่อหลวงอย่าไปบอกตำรวจหล่ะ" เสียงพ่อเอกบอก
"ไปได้แล้วเดี๋ยวข้าเป่าดับตรงนี้หรอก" เสียงมิ่งออกปากไล่อีกคน
"ไม่ต้องห่วงพวกข้าไม่บอกใครแน่นอน ไปแล้ว" เสียงณัฐบอก
"ไปแล้วเช่นกันค่ะ"
แล้วทั้ง 3 คนก็ออกเดินทางกลับมาที่บ้านริมน้ำ สารวัตรติดต่อมาช่วงหัวค่ำ ทั้งหมอนิลลี่กับณัฐก็บอกว่า
"เรียบร้อยตามที่วางแผนไว้ ไปติดหุ่นยนต์ติดตามตัวไว้เรียบร้อย"
"เก่งมากเลยหว่ะ งั้นข้อมูลคงต้องรอ เจอกันวันพุธเลย แล้วหุ่นยนต์เครื่องบินของคุณหมอทางเจ้านายอนุญาตแล้ว ก็รบกวนคุณหมอประดิษฐ์ไว้รอได้เลยครับ"
"ได้เลยค่ะ"
"ลาหล่ะครับ ลาไอ้ณัฐเจอกันวันพุธค่ำครับ หวังว่าจะรู้เวลาที่นายใหญ่ของมันมา"
"ยังไงคืนวันอังคารหรือวันพุธก็น่าจะรู้ค่ะ ถ้านายใหญ่มันมาวันพฤหัสแน่ๆ พวกมันต้องเตรียมตัวต้อนรับ ต้องมีคุยอะไรกันบ้าง"
"ตามนั้นครับ เจอกัน"
"สวัสดีค่ะ เจอกันวันพุธ"
"เจอกันวันพุธ ไอ้พล"
แล้วคืนนั้นหมอนิลลี่ก็ง่วนกับการสร้างหุ่นยนต์ต่อสู้ที่สามารถบินได้จนดึก ระหว่างที่ทำการสร้างหุ่นยนต์นั้น ก็รู้สึกว่ามีคนแอบมองจากทางหน้าต่างอีกแล้ว ก็เหมือนทุกครั้งหันไปก็ไม่เจอใครอีกตามเคย ส่วนณัฐเองก็อยู่ที่เพิง เก็บข้อมูลของคนในเพิงตามเคย และพอเข้านอนนิลลี่ก็ฝันร้ายอีก
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย" เสียงตะโกนร้องของหมอนิลลี่
ครั้งนี้ดังกว่าทุกครั้ง จนทำให้ณัฐที่อยู่ที่เพิงได้ยิน ต้องวิ่งเข้ามาเพื่อจะช่วยเหลือ แต่พอมาถึงกลับเห็นว่าหมอนิลลี่ละเมอแล้วโผลมากอด เหมือนคราวที่แล้ว แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าจะร้องไห้กอดแน่นกว่าคราวก่อนและยังไม่ตื่น จนต้องปลุกให้ตื่น
"แม่หมอ แม่หมอ"
หมอนิลลี่ลืมตาตื่นขึ้น แต่ยังไม่ทันรู้ตัวดีก็ทำสีหน้าตกใจกลัวอีก จนณัฐต้องดึงตัวไปกอดลูบหลังและปลอบว่า
"ผมเองณัฐครับ ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัว"
แล้วอาการหวาดกลัวก็หายลง แต่ยังมีร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่อกของณัฐ คราวนี้ดูเหมือนจะฝันร้ายหนักกว่าคราวไหนๆ ถึงขั้นกอดณัฐสะอึกสะอื้นไม่ยอมปล่อย ณัฐเองก็งงและประหลาดใจไม่น้อย ว่าหมอนิลลี่ฝันอะไรถึงได้เป็นได้ขนาดนี้ ปกติเป็นคนเก่งไม่กลัวอะไร แต่ทำไมกลัวอะไรในฝัน หรือมีอะไรมาทำให้หมอกลัวได้ขนาดนี้
"แม่หมอ ฝันอะไร ทำไมกลัวแบบนี้ พอจะเล่าให้ฟังได้ไหม"
ณัฐอดถามไม่ได้หลังจากปลอบจนอาการกลัวลดลง
"ไม่เป็นไรค่ะ แค่ฝันเอง จำไม่ได้ด้วย" หมอนิลลี่โกหกไป เพราะไม่อยากให้รู้เบื้องหลังว่าเกิดอะไรขึ้นเธอถึงมาโผล่ที่หมู่บ้านดอยมอมแมมนี้
"จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร คนดีของผม ขวัญเอย ขวัญมา" แล้วก็ส่งสายตาอบอุ่นอ่อนโยนมาปลอบประโลม
"ขวัญมาแล้วค่ะ" แต่คราวนี้หมอนิลลี่เองก็เปลี่ยนไป ยังคงนิ่งสงบอยู่ที่อ้อมกอดของณัฐ ซบอกที่อบอุ่นนั้นต่อไป ประหนึ่งเด็กน้อยขาดความอบอุ่น และก็ปล่อยอารมณ์ไปตามสายตาหวานซึ้งคู่นั้น หมอนิลลี่เองคราวนี้เหนื่อยที่จะฝืนใจตัวเอง เลยปล่อยสายตาที่เคยแอบซ่อนไว้ออกไปเช่นกัน สายตาหวานสองคู่มาประสานกัน บ่งบอกความในใจของคนทั้งสองเป็นอย่างดี
ณัฐรับรู้ถึงความรู้สึกจากสายตาคู่นั้นของหมอนิลลี่ได้เช่นกัน และเห็นว่ายังดึกอยู่ จึงได้บอกว่า
"ยังดึกอยู่เลย นอนต่อดีกว่านะ คนดีของผม เดี๋ยวคืนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนจนเช้าเลย"
แล้วก็ก้มลงมาจุมพิตที่เปลือกตาที่ยังมีคราบน้ำตาทั้งคู่ของหมอนิลลี่อย่างอ่อนโยนนุ่มนวล แปลกที่วันนี้หมอนิลลี่เองก็ไม่หลบหนี ไปฝืน ปล่อยไปตามอารมณ์เช่นกัน เมื่อเห็นว่าหมอนิลลี่ไม่ขัดขืน ณัฐเองก็ปลดปล่อยอารมณ์ความรักออกมาอย่างเต็มที่เช่นกัน โดยไล่จุมพิตตามส่วนต่างๆ ของใบหน้า จนมาถึงริมฝีปากบอบบางคู่งามนั้น และก็โลมเลียจุมพิตอย่างนุ่มนวลกันอย่างเนิ่นนาน จนหมอนิลลี่เองก็จูบตอบสนองอย่างนุ่มนวลเช่นกัน
ความรักที่เก็บซ่อนไว้ของทั้งสองเหมือนกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาอย่างสิ้นเชิง โดยณัฐเองก็เริ่มที่จะโลมเลียไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกายหมอนิลลี่ กำลังก้มหน้ามาจูบและอ้อยอิ่งที่เนินอกอวบอิ่มของหมอนิลลี่ พร้อมมือทั้งสองข้างที่เริ่มจะซุกซนอยู่ที่บริเวณเดียวกัน
"พอค่ะ พอค่ะ" พลันหมอนิลลี่ก็ทำณัฐหลุดออกจากภวังค์ เพราะหมอนิลลี่เริ่มรู้ตัวและระงับอารมณ์ความรักความปรารถนาลงได้ ทำเอาไฟในตัวณัฐเองก็มอดดับลง เพราะไม่อยากจะใช้กำลังฝืนใจคนที่ตนรักนั่นเอง
"ผมขอโทษครับ ที่ทำอะไรเกินเลยกับแม่หมอไป" พร้อมส่งสายตาหวานละมุมให้ต่อราวกับอ้อนวอนให้หมอนิลลี่ยินยอมกับฉากรักหวานซึ้งนั้นดำเนินต่อไป
แต่ความฝันก็ต้องดับวูบลง เพราะว่าหมอนิลลี่ไม่ยินยอมกับฉากรักนั้นต่อ
"ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าคุณจะอยู่เป็นเพื่อน ชั้นก็ยินดีนะคะ แต่ไม่มีอะไรเกินเลยกว่านี้ค่ะ"
หมอนิลลี่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองและยังยินยอมให้ณัฐอยู่เป็นเพื่อนต่อ ซึ่งณัฐเองก็รับรู้ถึงสิ่งที่เปลี่ยนแปลงนั้น ในใจแอบรู้สึกดีใจไม่น้อย อย่างน้อยเธอก็ตอบสนองเขา ไม่ขัดขืนเหมือนทุกครั้ง แล้วหมอนิลลี่ก็หลับต่อโดยมีณัฐนอนกุมมืออยู่ข้างๆ จนสว่าง
ทั้งสองเองตอนนี้ก็ไม่ปกปิดสายตาความรู้สึกที่มีต่อกัน แสดงความหวานละมุมต่อกันตลอดเวลาที่อยู่กันสองคน จนกระทั่งเช้าวันพุธ ข้อมูลที่ทุกคนต้องการก็ถูกส่งมาจากหุ่นยนต์ที่ติดไว้กับกลุ่มคนร้ายนั่นเอง พอสารวัตรขึ้นมาตอนหัวค่ำ ทุกอย่างก็พร้อมจะดำเนินการตามแผนที่วางไว้ โดยสารวัตรกับรวยเองก็แอบสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของในสายตาของทั้งสองคนที่มองซึ่งกันและกันเช่นกัน


## ตอนที่ 19 ปฏิบัติการ

เมื่อรวบรวมข้อมูลจากหุ่นยนต์ที่ติดอยู่บนตัวของนิ่ม ก๊อกแก๊ก มิ่งและเอกแล้ว ก็สรุปเวลาของนายใหญ่ได้ว่าจะมาเมื่อไหร่ ไปที่ไหนบ้าง แม้กระทั่งจำนวนคนที่ออกดูแลแต่ละจุดที่ไปนั้นมีแค่ไหน ทำให้ง่ายต่อการวางแผนจับกุม รวมไปถึงการวางแผนสำรองหากคนร้ายหลบหนีเปลี่ยนเส้นทางต่างๆ นอกจากนั้นหุ่นยนต์เก็บหลักฐานยังสามารถสำรวจเส้นทางหลบหนีที่เป็นไปได้ทั้งหมด ไว้ให้ด้วยซึ่งข้อมูลเหล่านี้เองก็ได้ฝังไว้กับมูมู่และหุ่นยนต์นักรบที่สร้างเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัว
ค่ำวันพุธหมอนิลลี่ช่วยนำเสนอข้อมูลเหล่านี้ให้กับทีมตำรวจและทหารทั้งไทยและพม่าฟังผ่านทางเทเลคอนเฟอเรนท์ พร้อมกับวางแผนรายละเอียดของการจับกุมแก๊งค้ายาข้ามชาติไม่อยากให้มีความผิดพลาดเกิดขึ้น โดยมีณัฐนั่งส่งสายตาหวานละมุนให้ตลอดเวลา
เนื่องจากแต่ละทีมได้กระจายกำลังกันอยู่ในบริเวณของตนเองเรียบร้อยแล้ว เพื่อไม่ให้มีการรวมกลุ่มให้เห็นเป็นจุดเด่นนั่นเอง
เช้าวันรุ่งขึ้นทุกคนออกทำงานตามแผนการต่างๆ โดยข้อมูลที่ได้คือนายใหญ่จะมาถึงที่หมู่บ้านฝั่งพม่าช่วงสายๆ และจะข้ามเรือมากับชาวบ้านที่เดินทางไปมาเป็นประจำอยู่แล้ว เพื่อเดินทางเข้าไปในป่า ดูไร่ฝิ่น โดยใช้เส้นทางป่ารกทึบด้านหน้าหมู่บ้าน ไม่ให้ชาวบ้านในหมู่บ้านเห็น
ทีมสารวัตรรวมทั้งหุ่นยนต์นักรบของหมอนิลลี่จะรอดักสกัดจับอยู่ที่ไร่ฝิ่น หมอนิลลี่กับณัฐเองให้รอสังเกตการณ์อยู่ที่บ้านริมน้ำ
เมื่อถึงเวลาที่นายใหญ่มาถึงที่ฝั่งพม่า ทหารพม่าและทหารไทยตรงตำแหน่งนั้นได้ส่งสัญญาณมาให้ทางทีมสารวัตรรับทราบ แล้วนายใหญ่ก็เดินทางตามเส้นทางที่กำหนดไว้เข้ามาในไร่ฝิ่น ตามกำหนดการจริงๆ ทางทีมตำรวจได้ดักรอไว้อยู่แล้ว เมื่อนายใหญ่มาถึงไร่ฝิ่น ได้ไม่นานก็กระจายกำลังเพื่อเข้าจับกุม
เกิดการต่อสู้กันเกิดขึ้น มีการเผชิญหน้าของทางการตำรวจพม่ากับนายใหญ่
"มอบตัวซะดีดี ไอ้ทีฮะ รอคอยที่จะรวบตัวเอ็งมานานแล้ว วันนี้ต่อให้ติดปีกบินก็หนีไม่พ้นพวกเราหรอก" เสียงตำรวจพม่า พูดกับหัวหน้าใหญ่
"พวกเอ็งดูถูกพวกข้าเกินไปแล้ว อย่าลืมนะว่าแกพวกแกไล่ล่าข้ามากี่ปีแล้ว และทุกครั้งแม้เงาข้าแกยังไม่เห็นเลย คราวนี้ถือว่าแน่มากที่เข้าใกล้ตัวข้าได้โดยที่ข้าไม่รู้"
แล้วกองกำลังพม่าก็ต่อสู้กับกองกำลังของตำรวจไทยและพม่าที่รุมล้อม ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บล้มตาย จนกระทั่งทางหัวหน้าแก๊งเห็นช่องทางหลบหนี ซึ่งเป็นเส้นทางเหนือความคาดเดาของทีมผู้จับกุม ทำให้ทีฮะกับมิ่งและเอก ซึ่งเป็นมือขวาและซ้ายหลุดรอดมาถึงเพิงของก๊อกแก๊ก ซึ่งทางนี้มีรวย ณัฐและหมอนิลลี่เฝ้าอยู่เท่านั้น เพราะเป็นเส้นทางนอกเหนือกับที่วางแผนดักจับไว้
ทางนี้มีสามคน ทางแก็งค้ายามีสามคนเช่นกันเกิดการต่อสู้กันตัวต่อตัว แม้จะอยู่นอกแผนการจับกุม แต่บ้านริมน้ำเองก็มีอาวุธสงครามอยู่จำนวนหนึ่ง ที่มีไว้เพื่อป้องกันตัว ก็ถูกนำออกมาต่อสู้กับทางฝ่ายค้ายา
"พวกแกยังไงก็จับข้าไม่ได้หรอก" เสียงทีฮะ ขู่คำรามออกมา
"พวกเราไม่มีทางปล่อยแกไปแน่ๆ" ณัฐเองก็ขู่กลับ
แล้วก็มะรุมมะตุ้มสู้รบกันด้วยอาวุธและมือและเท้าบ้าง
"เปรี้ยง" เสียงปืนดังขึ้น ระหว่างคู่ต่อสู้ของณัฐกับทีฮะ แล้วเลือดก็ไหลนองออกมาจากท้องของณัฐ ด้วยความที่ณัฐเองนั้น ไม่ชำนาญกับอาวุธสงครามทำให้เสียเปรียบคู่ต่อสู้ แล้วก็ล้มตัวลงกับพื้น
"เปรี้ยง" เสียงปืนอีกนัดจากกระบอกปืนของดร.นิลลี่นั่นเอง แล้วเลือดก็ไหลออกจากขาของทีฮะ รวยรีบเข้าไปจะยิงซ้ำแต่ มิ่งกับเอกก็ยิงสวนกลับมา โชคดีที่ไม่โดนรวย ทำให้ทั้งสองคนพาทีฮะ วิ่งออกไปทางแม่น้ำเพื่อจะข้ามไปทางฝั่งแม่น้ำ
ส่วนทางดร.นิลลี่รีบวิ่งไปดูอาการของณัฐ เห็นว่ายังไม่โดนจุดสำคัญ จึงได้พาเข้าไปในบ้านริมน้ำเพื่อรอผ่าตัด
แต่ด้วยการวางกำลังจับกุมในเส้นทางน้ำระหว่างไทยและพม่านั้นอยู่ในแผนด้วย จึงมีเจ้าหน้าที่ทหารไล่ตามกลุ่มคนร้ายไป ประกอบกับทางสารวัตรพลได้สั่งให้มูมู่กับหุ่นยนต์นักรบติดตามมาด้วย ทำให้ไล่ทัน
แล้วสิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ทางหัวหน้าแก๊งเมื่อมาถึงหมู่บ้านฝั่งพม่า ที่มีแฮลิคอปเตอร์รออยู่แล้ว รีบขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อจะหลบหนี แต่หุ่นยนต์ของหมอนิลลี่ทั้งสองตามมาทัน จึงได้บินติดตามไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าจึงมาล้อมหน้าและหลังของเฮลิคอปเตอร์ แล้วก็สาดอาวุธใส่กัน จนกระทั่งยิงเฮลิคอปเตอร์ตกลงกลางป่าได้สำเร็จ แล้วหุ่นยนต์ทั้งสองก็บินเพื่อดูว่าสภาพของเฮลิคอปเตอร์เป็นอย่างไร
สุดท้ายคือทีฮะกับนักบินเสียชีวิตในซากเฮลิคอปเตอร์ที่ลุกไหม้นั่นเอง ส่วนลูกน้องที่เหลือก็ถูกต้อนจับจนหมดสิ้นด้วยฝีมือการนำทีมของสารวัตรพล ปิดฉากแก๊งค้ายาข้ามชาติรายใหญ่ได้สำเร็จ
ส่วนทางณัฐที่ได้รับบาดเจ็บที่ช่องท้องนั้น หมอนิลลี่ก็ได้เข้าช่วยเหลือได้ทันเวลานำเข้าไปในบ้านริมน้ำ ตรวจร่างกายตรวจแลบเอ๊กซเรย์รอให้มูมู่กลับมาจะได้วางแผนผ่าตัด แต่พอดีณัฐนั้นเสียเลือดมากต้องการเลือดจำนวนมากและมูมู่เองก็ยังไม่กลับมา หลังจากทำการตรวจเลือดแล้วเป็นเลือดหมู่เดียวกันกับหมอนิลลี่และรวย หมอนิลลี่กับรวยจึงได้บริจาคเลือดให้ณัฐเพื่อลดภาวะช็อกไปก่อน
ระหว่างกำลังเจาะเลือดเพื่อนำมาให้ณัฐนั้น มูมู่กับหุ่นยนต์นักรบก็กลับมาพอดีตามคำสั่งที่นิลลี่สั่งไปจากคอมพิวเตอร์บัญชาการในห้องของเธอ เมื่อให้เลือดเสร็จหมอนิลลี่ก็สั่งมูมู่ว่า
"มูมู่ เซ็ทโออาร์ แอบโดมินอลเอ็กพลอเรชั่น"
แล้วมูมู่ก็เข้าไปเตรียมการผ่าตัดเปิดหน้าท้องเพื่อดูเอากระสุนปืนออกและแก้ไขภาวะเลือดไหลในทางเดินอาหารนั่นเอง
หลังจากผ่าตัดอยู่ในห้องผ่าตัดนาน 4 ชั่วโมง
"มูมู่ช่วยเย็บปิดด้วย"
การผ่าตัดเป็นไปด้วยดี หากระสุนเจอและเจอแผลที่สามารถเย็บปิดซ่อมได้ ไม่มีการเสียเลือดมากขึ้น พอเสร็จจากการผ่าตัดเป็นช่วงเย็นพอดี เดินออกมาจากห้องผ่าตัดก็พบกับตุ๊ดตู่
"พี่หมอ ศิษย์น้องเป็นอะไร"
"โดนกระสุนปืนเข้าที่ช่องท้องหน่ะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้วพึ่งผ่าตัดเสร็จต้องรอฟื้นก่อน"
เมื่อเดินออกมาหน้าบ้านริมน้ำก็พบกับสารวัตรพล รวย ตำรวจพม่าและตำรวจไทย พร้อมคนร้ายที่จับกุมได้กำลังจะนำกลับไปที่โรงพัก
"พวกเอ็งเอาไอ้พวกเดนนรกนี่ไปขังไว้ก่อนนะ เดี๋ยวข้าตามไปขอดูอาการเพื่อนรักที่บาดเจ็บก่อน" เสียงสารวัตรสั่งลูกน้อง
"เป็นอย่างไรบ้างคะ เรียบร้อยดีไหม"
"ครับ จับได้หมดทุกคนที่ได้ข้อมูลมา ต้องขอบคุณคุณหมอด้วยที่ช่วยวางแผนทางหนีทีไล่ไว้ แล้วไอ้ณัฐมันเป็นยังไงบ้างครับ"
"ปลอดภัยดีค่ะ พึ่งผ่าตัดเสร็จเลย แต่ต้องรออีกสักพักกว่าจะฟื้น"
"โหดูสภาพวันนี้แล้ว น่าจะมีเรื่องสนุกๆ แน่ๆ เลยเสียดายไปโรงเรียนเลยอดร่วมวงด้วยเลยครับ" ตุ๊ดตู่พูด
"ไม่สนุกหรอกเกือบตายกันต้องหลายคน เป็นเด็กเป็นเล็กไปเรียนหนังสือแหละดีแล้ว" เสียงรวยบอก
"แล้วนี่อีกนานไหมกว่าผมจะเข้าไปเยี่ยมเพื่อนได้"
"สารวัตรมาพรุ่งนี้เช้าดีกว่าไหม คะ ถึงวันนี้คุณณัฐฟื้นก็ยังคุยไม่ได้มาก"
"ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้เข้าไปเคลียร์เรื่องผู้ต้องหารายงานเจ้านายและสั่งงานลูกน้อง แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมไอ้ณัฐมัน"
"แบบนั้นดีกว่าค่ะ"
"งั้นผมลากลับก่อนครับ ไปพวกเอ็งกลับ"
"ไปก่อนนะครับคุณหมอ" เสียงรวยกล่าว
"ลาก่อนนะครับ ไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมสองคนจะขอสารวัตรขึ้นมาเยี่ยมคุณณัฐด้วย" เสียงอาชินบอก
"กลับก่อนนะครับ" โบบอก
"หวัดดีครับศิษย์น้อง และพี่พี่ทุกคนพรุ่งนี้เจอกันแล้วเล่าเหตุการณ์วันนี้ให้ฟังด้วยนะครับ"
"นี่กะจะให้อยู่ถึงเย็นเลยหรือ เอาตามนั้นก็ได้"
แล้วทางสารวัตรก็เดินทางกลับไป
"วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว ตุ๊ดตู่เองก็กลับบ้านเถอะ อยากรู้อะไรค่อยมาคุยกันพรุ่งนี้"
เมื่อทุกคนกลับไปกันหมดแล้ว ดร.นิลลี่ก็ไปอาบน้ำอาบท่า แล้วก็มานั่งเฝ้ารอให้ณัฐฟื้น โดยการนั่งกุมมือณัฐไว้ เพื่อต้องการให้พอณัฐลืมตาตื่นมาแล้วจะได้เห็นตนเองเป็นคนแรกนั่นเอง หลังผ่าตัดไปได้ชั่วโมงกว่าๆ พอหมดฤทธิ์ยาสลบณัฐก็ลืมตาขึ้นมา
"ที่รักของผม เป็นอะไรไหม" ณัฐพูดด้วยเสียงที่ยังสะลึมสะลือจากยาสลบนั่งเอง เมื่อลืมตามาเห็นนิลลี่นั่งกุมมืออยู่ก็รีบกุมมือตอบสนองและรีบส่งสายตาหยาดเยิ้มดุจน้ำผึ้งมาให้
"ปลอดภัยดีค่ะ ยังเป็นคนผ่าตัดให้คุณด้วย" พูดเสร็จก็กุมมือกันแน่นขึ้น ส่งสายตาหวานซึ้งกลับไปเช่นกัน แล้วทั้งสองก็นั่งกุมมือกันส่งสายตาหวานเชื่อมใส่กัน ราวกับว่าไม่ได้เจอกันมานาน
พอเห็นว่าณัฐตื่นดีแล้วก็ย้ายออกมาอยู่ที่ห้องพักฟื้นโดยหมอนิลลี่นั่งกุมมือเฝ้าอยู่อย่างนั้นทั้งคืน พอยาแก้ปวดหมดฤทธิ์ณัฐได้ทีก็เลยส่งเสียง
"โอ๊ยๆ ผมปวดท้องมากๆ เลยแม่หมอช่วยมาตรวจให้หน่อยได้ไหมครับ พร้อมทำตัวขดไปขดมา"
หมอนิลลี่ตกใจนึกว่ามีอาการข้างเคียงอะไรก็เข้าไปรีบตรวจร่างกายให้ แต่กลับถูกณัฐดึงเข้าไปกอดพร้อมจุมพิตที่ปาก แล้วส่งสายตาแห่งความรักให้ นิลลี่เห็นสายตาแล้วก็ใจอ่อนส่งสายตาแห่งความรักกลับเช่นกัน เมื่อณัฐรับรู้ก็ยิ่งแสดงความรักตอบกลับไปอย่างละมุมละไม โดยการจูบปากกันอย่างเนิ่นนานอ้อยอิ่งเชื่องช้าราวกับโลกจะหยุดอยู่แค่นั้น แล้วก็เริ่มเล้าโลมไล่ลงมาตามซอกคอ แล้วตัวหมอนิลลี่เองเริ่มขยับ
"โอย" เสียงร้องของณัฐ
ศอกของหมอนิลลี่ไปโดนที่แผลนั่นเอง แล้วหมอนิลลี่ก็ดึงสติกลับมาได้พอดีก่อนที่จะเผลอไผลไปตามอารมณ์แล้วก็หัวเราะเสียงดังพร้อมบอกว่า
"คราวนี้คงเจ็บจริง สมน้ำหน้าอยากแกล้งชั้นดีนัก"
"โอยเจ็บจริงไม่แกล้งแล้ว ขอยาแก้ปวดหน่อยนะที่รัก" มิวายยังหยอกกันพร้อมสายตาหวานละมุมอีก
"รอแป๊ปนะ เดี๋ยวไปเอายามาฉีดให้ ฉีดที่ก้นดีไหมอยากแกล้งกันดีนัก"
"อย่าเลยนะที่รัก สงสารผมเถอะ" อ้อนกันจริงจัง ด้วยว่าอยู่กันตามลำพัง
เมื่อฉีดยาเสร็จ ณัฐเองก็เริ่มง่วงหมอนิลลี่ก็นอนเฝ้าจับมือกันอยู่ข้างเตียงนั่นเอง พอรุ่งเช้า
"ผมหิว" ณัฐส่งเสียงปลุกหมอนิลลี่
"ยังกินไม่ได้ค่ะ ได้แค่จิบน้ำ เดี๋ยวไปเอามาให้รอแป๊ปนะคะ"
แล้วก็เดินไปหยิบน้ำมาให้ณัฐจิบ ณัฐถือโอกาสเลยให้ป้อน พอป้อนเสร็จได้จังหวะก็ดึงตัวหมอนิลลี่มากอดและหอมแก้มฟอดใหญ่อีกตามเคย กำลังจะเอาริมฝีปากประกบไปที่ริมฝีปากของหมอนิลลี่
"อ้าวไอ้ณัฐหายดีแล้วหรือวะ" เสียงสารวัตรพลนั่นเอง ที่เดินเข้ามาเห็นจังหวะที่กำลังหยอกล้อกันของคู่รักทั้งสอง แกล้งทักขึ้น หมอนิลลี่ได้ยินเสียงก็รีบขยับตัวหลบออกจากร่างของณัฐ ด้วยสีหน้าแดงเขินเมื่อสังเกตเห็นว่าสารวัตรกับรวยเห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่อย่างแน่นอน
"แกนี่มาขัดจังหวะพอดีเลย" ณัฐตอบแบบกวนๆ เพราะรู้ว่าเพื่อนรู้ทัน
"สวัสดีค่ะ สารวัตรรีบมาแต่เช้าเลยนะคะ"
"สวัสดีครับ คุณหมอสุดน่ารักของผม" สารวัตรตอบแบบหยอกๆ
"อย่ามาหวานใส่ที่รักของข้านะ" ณัฐดุกลับ
"แหมๆ ที่รักเลยหรือ"
"เอ็งเข้ามาเห็นพอดีนี่ แบบนี้ไม่เรียกที่รักเขาเรียกว่าอะไรว่ะ"
"เอ็งถามเจ้าตัวเขายังว่าเขาเป็นที่รักของเอ็งหรือเปล่าวะ"
แล้วณัฐก็หันมาส่งสายตาหวานเชื่อมใส่หมอนิลลี่ พร้อมถามว่า "ว่าไงคุณยอมเป็นที่รักของผมหรือเปล่าครับ ที่รัก"
"เอ่อ ขอตัวไปเตรียมอุปกรณ์ทำแผลกับยามาให้นะคะ"
นิลลี่ตอบแบบเขินๆ พร้อมหลบสายตาหวานเชื่อมคู่นั้นแล้วก็ขอตัวหลบออกมา พอนิลลี่เดินออกมาจากห้อง
"รวยเอ็งออกไปรอข้างนอกสักแป๊ปข้ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับเพื่อนข้า"
"ครับ" แล้วรวยก็เดินออกไป
"ไหนเอ็งเคยบอกข้าว่าไม่ได้จีบคุณหมอ แล้วที่ข้าเห็นมาสักพักนี่คืออะไร ไหนบอกมาซิ" สารวัตรถาม
"ข้าว่าเอ็งรู้ตั้งแต่วันที่ถามข้าแล้วหล่ะ ว่าข้าคิดอะไรกับหมอ ใช่ไหม"
"ใช่ ข้ารู้มานานแล้วว่าเอ็งแอบชอบหมอข้าถึงได้แกล้งตามจีบหมอ เพื่อให้เอ็งแสดงท่าทีกับหมอเขาไง ส่วนไอ้รวยระหว่างที่อยู่ที่นี่ มันเองก็รู้ว่าแกสองคนรักกัน แต่หมอเขาซ่อนความรู้สึกไว้ ไม่คิดว่าเหตุการณ์ไร่ฝิ่นจะทำให้ความรู้สึกที่แกทั้งสองมีต่อกันมันจะออกมาเร่าร้อนได้ขนาดนี้" สารวัตรมิวายหยอกเพื่อน
"นี่แสดงว่าเอ็งเข้ามาเห็นจังหวะที่ข้ากำลังจะปล้ำหมอพอดีเลยสิ" ณัฐพูดแบบคนรู้ทัน
"ก็ใช่อ่ะสิ หมอเองเขาก็รักเองไม่น้อย ข้าขอหลีกทางให้ด้วยความจริงใจ แม้จะแอบรู้สึกเสียใจเล็กๆ เพราะหมอนี่น่ารักสเป็คข้าเลย"
"ขอบใจเอ็งหว่ะ อีกไม่นานแกก็คงพบกับคนที่เป็นเนื้อคู่ของเอ็ง"
แล้วทั้งสองคนก็กอดกันแบบเพื่อนที่รู้ใจกัน สารวัตรเองก็เสียใจไม่น้อยเพราะก็แอบรักหมอนิลลี่เช่นกัน แต่เมื่อรู้ว่าหัวใจของหมออยู่ที่ณัฐก็ไม่อยากจะเข้าไปเป็นมือที่สาม
หมอนิลลี่เดินเข้ามาพอดี
"คุณสองคนที่เป็นเพื่อนรักกันมานานเท่าไหร่แล้วค่ะ"
"ตั้งแต่เรียนประถมมาด้วยกันแหละครับ" สารวัตรตอบ
"เป็นมิตรภาพที่ยั่งยืนดีมากเลยค่ะ"
"ใช่ครับ ผมเลยขอหลีกทางให้ณัฐ ขอให้คุณหมอกับไอ้ณัฐรักกันนานๆ นะครับ"
"รักกันอะไรค่ะ" หมอนิลลี่เขินหน้าแดง
"เอาเป็นว่าผมรู้ความรู้สึกของคุณทั้งสองที่แสดงออกมาในระยะหลังแล้วกันครับ"
"'งั้นผมไม่กวนเวลาจู๋จี๋ ของคุณทั้งสองแล้วดีกว่า ผมขอไปดูความเรียบร้อยพื้นที่ทั้งหมดก่อน วันนี้ผมอยู่ที่นี่ทั้งวัน ขออนุญาตทานข้าวเย็นด้วยนะครับ"
พูดจบประโยคสารวัตรก็เดินออกจากห้องไป ที่แอบเก็บสายตาแห่งความเสียใจเอาไว้แล้วไปบอกรวยออกไปเก็บความเรียบร้อยของพื้นที่ที่ปฏิบัติการจับกุมผู้ร้ายเมื่อวาน
เมื่อเห็นสารวัตรคล้อยหลังไป หมอนิลลี่ก็เข้าไปทำแผลและป้อนยาให้ณัฐ มิวายถูกณัฐดึงตัวเข้าไปกอดอีกแล้วคราวนี้ทั้งหอมทั้งจูบปากอย่างเร่าร้อน โลมเลียทั้งมือทั้งปากปั่นป่วนไปทั้งตัวของหมอนิลลี่ แต่พอหมอนิลลี่ขยับตัวศอกก็ไปโดนแผลอีกเช่นเคย
"โอย" แล้วก็หยุดปฏิบัติการป้อนความรัก แล้วหันมาบอกว่า
"ไม่ต้องแปลกใจหรอกครับ สารวัตรเขารู้มานานแล้วว่าผมชอบคุณและคุณก็ชอบผม จริงไหมที่รัก" แล้วก็ส่งสายตาน้ำผึ้งมาอีกแล้ว ทำเอาใจหมอนิลลี่สั่นสะท้านอ่อนระโหยโรยแรงทีเดียว พร้อมตอบกลับด้วยสายตาเดียวกัน แต่ปากกลับบอกว่า
"ไม่จริงสักหน่อย" แล้วก็ทำท่าเขินอาย แต่สายตายังมิวายตอบสนองความรักที่มีให้กัน ด้วยการจ้องตากันเนิ่นนาน
"ปากว่าตาขยิบจริงๆ แฟนผม"
"ใครตกลงเป็นแฟนคุณ ตกลงเมื่อไหร่คะ"
"แหมๆ ก็นะ"
แล้วก็ส่งสายตาตอบสนองกันเนิ่นนาน จนปากต่อปากมาประกบกันอีกอย่างอ่อนโยน ด้วยที่ยังมีแผลอยู่ คราวนี้ณัฐเลยต้องหยุดปฏิบัติการไว้ที่การเล้าโลมซอกซอนอยู่แค่ที่ซอกคอเท่านั้น แล้วคิดในใจ "ไม่น่ามีแผลเลยวุ้ย ไม่งั้นนะ ได้มีของฝากให้เพียบเลย น่ารักซะขนาดนี้ จะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว"
ในใจหมอนิลลี่เองตอนนี้เองก็อ่อนระทวยพร้อมที่จะตอบสนองความรักของณัฐเช่นกัน โดยวันนี้ความรักของคนทั้งสองก็เปล่งบานเต็มที่ มีการหยอกล้อส่งความรักกันตลอดเวลา ทำเอาใจของหมอนิลลี่เองผ่อนคลายและลืมเรื่องร้ายไปได้


## ตอนที่ 20 เมื่อความจริงเปิดเผย

วันนั้นทั้งวันหมอนิลลี่ง่วนอยู่กับการดูแลณัฐ ซึ่งณัฐเองก็ป้อนความรักให้ด้วยการดึงไปหอมไปจูบบ้างตามประสาคนกำลังอินเลิฟตลอดทั้งวันเช่นกัน โดยหมอนิลลี่ก็มิได้หลบเลี่ยงแต่ประการใดมีแต่การตอบสนองกลับด้วยการจูบตอบกลับบ้าง ส่งสายตาแห่งความรักความห่วงใยให้ตลอดเวลาเช่นกัน เหมือนโลกทั้งโลกจะหยุดเวลาอยู่แค่นั้น จนลืมเวลาเลยทีเดียว
ในช่วงเย็นขณะที่หมอนิลลี่กำลังป้อนน้ำให้ณัฐจิบอยู่นั้น ณัฐก็ดึงไปจูบปากอีกเช่นเคยแต่คราวนี้รุนแรงเร่าร้อนกว่าที่เป็นมาทำเอาคนถูกจูบปากแทบจะละลายอยู่ตรงนั้น พร้อมอ้อมกอดอันอบอุ่นดุจไมโครเวฟจนร่างจะละลายในอ้อมกอดทีเดียว แถมด้วยมือไม้ของณัฐก็ซอกซอนไปทั่วร่างกำลังไล่เลียงสำรวจอยู่ที่เนินอกอวบอิ่ม พร้อมกับปากที่เริ่มโลมเลียลงมาเช่นกัน ระหว่างที่กำลังดำเนินบทรักอันเร่าร้อนอยู่นั้น
"พี่หมอ พี่หมอ อยู่ในนี้ไหม" เสียงตุ๊ดตู่เรียกและกำลังเปิดประตูกำลังจะเดินเข้ามาที่เตียง
ทั้งณัฐรีบคลายอ้อมกอดและหมอนิลลี่รีบขยับตัวหนี ในใจณัฐบ่นว่า "กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย ไอ้ตุ๊ดตู่ดันเข้ามาซะได้ ไม่งั้นนะ จะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว"
"อยู่จ้า มีอะไรจะมาเยี่ยมศิษย์น้องหรือ เข้ามาสิ"
"ครับ" แล้วก็เดินมาที่เตียง แล้วก็ถามณัฐว่า
"ศิษย์น้องเป็นไงเจ็บแผลไหม"
"ไม่เจ็บแล้วหล่ะ มีหมอคนเก่งเป็นคนผ่าตัดเองและดูแลอย่างดีทั้งวัน จะเจ็บได้ไง เสียชื่อแม่หมอหมด" ระหว่างตอบตุ๊ดตู่ มิวายส่งสายตามีความในมาให้หมอนิลลี่ หมอนิลลี่ก็ส่งสายตาค้อนกลับมา
"ใช่ แม่หมอของพวกเราเก่งที่สุดเลย"
"ไอ้ณัฐ ข้ากลับมาแล้ว เอาตำรวจพม่ามาเยี่ยมแกด้วย" เสียงสารวัตรพลนั่นเอง
"สวัสดีครับ คุณณัฐ เป็นไงบ้างครับ" เสียงอาชิน
"สวัสดีครับ ดูแล้วกำลังใจดีอย่างนี้น่าจะหายดีไวไวนะครับ" เสียงโบทักทาย
เหมือนทุกคนจะรับรู้แล้วว่าสถานะของหมอนิลลี่กับณัฐจะเปลี่ยนแปลงไป เลยมีการทักทายแบบกึ่งหยอกล้อแบบนี้
"เจ็บแผลนิดหน่อย แต่มีคนดูแลดีก็แบบนี้แหละครับ" ณัฐตอบ
"สวัสดีครับ ศิษย์น้องสารวัตร และพี่ๆ ตำรวจ ไหนๆ ก็อยู่พร้อมหน้ากันแล้ว ช่วยเล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้ผมฟังหน่อย อยากรู้จะแย่อยู่แล้ว"
"เอ็งนี่ใจร้อนจริง ศิษย์พี่ เล่าก็เล่า" สารวัตรตอบแบบกึ่งรำคาญ
แต่ก็ยินยอมเล่าเรื่องต่างๆ ให้ตุ๊ดตู่ฟังอย่างละเอียดยิบ ว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นมาบ้าง เล่าจบ
"โห เมื่อวานนี้สุดๆ เลย แม่หมอช่วยศิษย์น้องณัฐไว้ สุดยอดเลย แล้วไหนจะมูมู่ที่ยิงเฮลิคอปเตอร์หัวหน้าแก๊งตกอีก จนศิษย์น้องสารวัตรจับคนร้ายทั้งแก๊งได้ นี่ถ้าเมื่อวานอยู่ด้วยนี่คงมันมาก"
"เอ็งไม่อยู่แหละดีแล้ว งานมันเลยจบง่าย ถ้าเอ็งอยู่สิงานจะจบยากกว่านี้ ฮา ฮา ฮา" เสียงรวยพูดขึ้น
"อย่ามาดูถูกผมนะ ผมก็ช่วยเหลืออะไรได้บ้างแหละ"
"เอา พวกเรามากวนคนไข้นานแล้ว กลับกันเถอะปล่อยให้หมอเขาดูแลคนไข้ คนพิเศษของเขาเถอะ อย่าอยู่เป็น ก.ข.ค. เลยเดี๋ยวไอ้ณัฐมันจะหายช้าเอา" สารวัตรเห็นว่านั่งคุยกันนานแล้ว และเริ่มเห็นสีหน้าของณัฐที่ส่งมาว่าอยากจะพักแล้ว แต่สารวัตรรู้ทันเลยแกล้งหยอกไป
"งั้นผมกลับก่อนนะครับ ศิษย์น้อง เดี๋ยวมาหาใหม่" ตุ๊ดตู่บอก
"ข้ากลับก่อนหล่ะ ช่วงนี้งานเยอะต้องเก็บกวาดคดีนี้กับนายก่อน"
"ผมก็ลากลับก่อนนะครับ ไว้จะมาหาใหม่" เสียงรวยตอบมา
"ส่วนพวกเราคงจะกลับพม่าเลย อีกนานกว่าจะพบกันอีก ลากลับก่อนนะครับ" อาชินบอกพร้อมกับโบที่ยกมือไหว้อำลา
"แล้วพบกันใหม่ครับ เสียดายไม่ได้ไปส่งอาชินกับโบ อีกนานเลยกว่าจะได้เจอกัน ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งครับ"
"สวัสดีค่ะ แล้วไว้เจอกันอีกนะคะ"  หมอนิลลี่กล่าวอำลาทุกคนเช่นกัน
แล้วทุกคนก็กลับออกไป เมื่อทุกคนออกไปแล้ว แม้ณัฐจะยังเจ็บแผลมากอยู่ ก็มิวายยังคงพลอดรักกับหมออย่างคนที่อดใจไม่ได้แล้ว แม้จะได้แค่จูบหอมโลมเลียก็ตาม ทั้งสองคนเมื่ออยู่กันตามลำพัง ก็แสดงออกต่อกันอย่างกับว่าโลกนี้มีเพียงเราสองคน และหยุดเวลาไว้แค่นั้น ต่างคนต่างพลอดรักกันดูดดื่มเร่าร้อนตลอดเวลา แต่ก็ยังไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่าการเล้าโลมเท่านั้น
หมอนิลลี่ดูแลณัฐเป็นอย่างดีจนกระทั่งแผลผ่าตัดหายดี อาการต่างๆ ดีจนณัฐสามารถออกจากบ้านริมน้ำได้แล้ว หมอก็บอกกับณัฐในเย็นวันหนึ่งว่า
"อาการคุณหายแล้ว ได้เวลากลับบ้านแล้วค่ะ"
"ทำไมต้องกลับบ้าน อยากอยู่ที่นี่ตลอดไปได้ไม่ได้หรือ"
พร้อมส่งสายตาอ้อมวอนมาให้ว่าจะขออยู่ต่อ
"อยากนอนอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตเลย จะได้ไหม"
สายตาเร่าร้อนอ้อนวอนพร้อมมือไม้ที่เริ่มไม่อยู่สุข คว้าตัวหมอนิลลี่เข้าสู้อ้อมอกที่ร้อนดังไฟที่พร้อมจะเผาผลาญร่างกายหมอนิลลี่ให้แหลกเป็นจุล ปากประกบปากเร่งร้อนรุนแรงแต่อบอุ่นไม่แข็งกระด้าง มือไม้ที่ว่องไวไต่ไปมาพร้อมซอกซอนทุกส่วนของร่างกาย ริมฝีปากไร่เรี่ยจากปากมาที่หลังหูซอกคอ ลงมาตามส่วนต่างๆ หมอนิลลี่เองอ่อนระโหยรวยรินอยู่ท่ามกลางร่างของณัฐ ไม่ขัดขืน แต่สนองอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน ประดุจไฟที่กำลังจะเผาผลาญซึ่งกันและกัน ณัฐรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นได้อย่างเต็มที่ และกำลังจะเริ่มให้ความรักที่ดูดดื่มซาบซึ้งมากขึ้น โดยเริ่มถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น เหลือแต่ชุดชั้นใน ในขณะที่กำลังโลมเลีย มือเองก็กำลังปลดเสื้อชั้นในอยู่นั้น
"ก๊อกๆ ศิษย์น้อง"
ตุ๊ดตู่มาขัดจังหวะอีกเช่นเคย จริงๆ  ทั้งสองรู้แล้วว่าอาจจะถูกขัดจังหวะเมื่อไหร่ก็ได้ หมอนิลลี่เองก็ล็อคกลอนทุกครั้ง ที่คิดจะอยู่กันตามลำพังนานๆ แต่ก็ถูกรบกวนอีกจนได้ ทั้งสองรีบแยกตัวออกจากกันแล้วใส่เสื้อผ้า หมอนิลลี่เดินไปเปิดประตูให้ตุ๊ดตู่เข้ามา
"มาแล้วหรือตุ๊ดตู่" เสียงหมอนิลลี่พูด
"ครับ"
"ดีเลย วันนี้ช่วยพอคุณณัฐไปส่งที่บ้านด้วยนะ เขากลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวให้มูมู่ไปเป็นเพื่อน"
"ได้เลยครับ"
"ไล่กลับบ้านอีกแล้ว อยากอยู่ที่นี่ตลอดไป ได้ไหม" ส่งสายตาเล้าโลมอ้อนวอนมาให้
"กลับบ้านเถอะ ตั้งแต่มีเรื่องไร่ฝิ่นคุณแทบไม่ได้นอนบ้านเลย มาอยู่ที่เพิงตลอด กลับไปบ้างก็ดีค่ะ คุณจะมาที่นี่เมื่อไหร่ อยู่นานแค่ไหนก็ได้ ไม่มีใครห้ามนิคะ" หมอนิลลี่ตอบ พร้อมส่งสายตาลับลมคมใน ในเชิงเชิญชวนว่ามาเมื่อไหร่ก็ได้ พร้อมเสมอ
เมื่อณัฐรับรู้ถึงสายตาที่มีนัยนั้นก็บอกว่า
"ก็ได้ ไว้ผมจะมาทุกวันทุกคืนเลยครับ"
"ครับเดี๋ยวผมพาศิษย์พี่กลับบ้านเองครับ"
"เออเกือบลืม ผมว่าจะจัดงานแถลงเรื่องไร่ฝิ่นกับหมูตาย คุณจะได้เข้าออกหมู่บ้านได้ตามปกติ เอาเป็นวันมะรืนดีไหม" พร้อมในใจก็จะมีเรื่องเซอร์ไพร้ส์หมอนิลลี่ด้วย
"ก็ดีค่ะ"
"งั้นตามนั้นนะครับ วันมะรืนตอนสัก 5 โมงเย็นเราจัดงานแถลงข่าวกันผมจะตามไอ้สารวัตรมันขึ้นมาด้วย กลับก่อนนะครับ แล้วฝันถึงผมทุกวันนะครับ" ส่งสายตาหวานซึ้งตรึงใจมาให้อีก
หมอนิลลี่ส่งสายตาหวานละมุมไปให้เช่นกันเหมือนยังอยากจะให้ณัฐอยู่ต่อก็มิปราณ
เมื่อถึงกำหนดการณ์วันแถลงการณ์นั้น หมอนิลลี่มาถึงที่ลานประชุมของหมู่บ้าน มาพร้อมมูมู่ก็แอบสงสัยว่าแค่งานแถลงการณ์เรื่องคนร้ายทำไม ลานถึงถูกตกแต่งอย่างงดงามคล้ายจะมีงานรื่นเริงมากกว่า และทุกคนในหมู่บ้านก็มาพร้อมกันด้วยชุดประจำเผ่าปกาเกอญอ ส่วนณัฐก็ปรากฎตัวออกมาด้วยชุดประจำเผ่าเช่นกัน
"สวัสดีครับ ทุกคนวันนี้ผมมีเรื่องจะแถลง เมื่อสัปดาห์ก่อนทุกคนน่าจะรับรู้ว่าทางตำรวจได้มีการจับตัวพวกแก๊งค้าฝิ่นข้ามชาติได้ในหมู่บ้านเรา โดยมีพี่ก๊อกแก๊กและแม่นิ่มร่วมขบวนการดังกล่าวอยู่ด้วย และตัวแม่นิ่มเป็นคนวางยาทำให้หมูในหมู่บ้านเราเป็นโรคระบาดตายไปหลายตัวนั้น ดังนั้นผมขอประกาศว่าเรื่องดังกล่าวมิได้เกี่ยวข้องกับแม่หมอเลย ขอให้ทุกคนยอมรับแม่หมอเหมือนเดิม โดยวันนี้สารวัตรพลก็ได้พาพี่นิ่มขึ้นมาด้วย จะให้พี่นิ่มสารภาพทุกอย่างให้ทุกคนฟัง"
"สวัสดีครับ ผมสารวัตรพลนะครับ แล้วนี่แม่นิ่ม อ้าวแม่นิ่มเล่าให้ทุกคนฟังซิว่าทำอะไรกับหมูของหมู่บ้านและร่วมมือกับใครบ้าง"
"เอ่อ ชั้นยอมรับผิดทั้งหมด ว่าร่วมกับแก๊งค้ายาพม่าต้องการเงิน เพราะพี่ก๊อกแก๊กพิการ เรารับเงินมาแล้วเอาเชื้อโรคให้ทำหมูเป็นโรคระบาดตาย นอกจากนี้แล้วยังมีพ่อหมอก็ร่วมมือกับแก๊งค้ายาพม่าด้วยคะ พอพ่อหมอรู้เรื่องว่าแม่หมอเข้าไปที่ไร่ฝิ่น จึงร่วมมือกันเพื่อไล่แม่หมอออกจากหมู่บ้าน พ่อหมอเองก็จะได้มีคนนับถือเหมือนเดิมจ้า"
"อ้าวพ่อหมอมาเกี่ยวด้วยหรือ" ณัฐถาม
"ใช่ ข้าก็พึ่งรู้ตอนที่สอบสวน ตอนนี้ข้าเลยให้คนไปจับพ่อหมอมาแล้ว รวยเอาพ่อหมอออกมาทีซิ"
รวยพาพ่อหมออกมาแล้วก็บอกว่า
"นี่ครับพ่อหมอ"
"อ้าวพ่อหมอเล่าหน่อยว่าไปเกี่ยวข้องอะไรกับแก๊งนั้น" สารวัตรบอก
"ข้าก็ช่วยพวกนั้นทำไร่ฝิ่นไง ส่วนหนึ่งก็ได้เงิน อีกส่วนก็เอามาทำยาเพื่อให้ชาวบ้านติด จะได้มารักษากับข้าตลอดไง ไอ้โง่"
"พ่อหมอนี่เลวมากเลยเสียใจที่พวกเราเคารพ" เสียงพ่อหลวงต่อว่า
"ออกไป หมออะไรเอายาเสพติดให้คนไข้กิน สู้แม่หมอก็ไม่ได้" เสียงชาวบ้านออกปากขับไล่
แล้วชาวบ้านทั้งหลายก็เอาไม้เอาหินขว้างปาพ่อหมอและแม่นิ่ม เหมือนที่เคยทำกับหมอนิลลี่ เมื่อสารวัตรเห็นเหตุการณ์ทำท่าจะบานปลายเลยบอกรวยว่า
"เอาคนร้ายทั้งสองไปไว้ที่รถผู้ต้องหานะ"
"ครับผม" รวยตอบ
"อ้าวหล่ะเรื่องร้ายก็ผ่านไปแล้ว ต่อมามีอีกเรื่องที่ข้าขอประกาศ" เสียงพ่อหลวงประกาศ
"ข้าขอประกาศข่าวว่าวันนี้ข้าจะรับแม่หมอกับเข้ามาหมู่บ้านในฐานะลูกสะใภ้ของข้า แม่หมอจะว่ายังไง ข้าขอสู่ขอเจ้าเป็นเมียไอ้ณัฐ" เสียงพ่อหลวงสอบถาม
พร้อมกันนั้นณัฐก็เดินไปคุกเข่า พร้อมยื่นช่อดอกไม้ให้แม่หมอพร้อมบอกว่า
"เข้าพิธีแต่งงานกับผมนะครับ"
หมอนิลลี่กำลังงง ตกใจ ยินดี เขินอาย หลายอารมณ์มาก กายและใจไม่ปฏิเสธอยู่แล้วแต่ไม่มีเสียงที่จะเปล่งวาจาว่าได้ค่ะ ได้แต่พยักหน้าตอบรับณัฐไป ณัฐเห็นท่าทีนั้นแล้วว่าไม่ปฏิเสธ จึงได้มอบแหวนวงน้อยใส่นิ้วนางซ้าย ทำตามแบบประเพณีนิยมทั่วไป แล้วก็ดึงตัวหมอนิลลี่มากอดและจุมพิตอย่างละมุน แล้วบอกกับสาวๆ ชาวบ้านว่า
"พวกสาวๆ ช่วยจับแม่หมอแต่งตัวแบบชุดแต่งงานของพวกเราแล้ว พามาทำพิธีแบบปกาเกอญอนะ"
เมื่อไม่มีอาการขัดขืนใดใด หมอนิลลี่ก็ถูกจับไปแต่งตัวออกมาสวยงามในแบบฉบับของชาวปกาเกอญอ พิธีแต่งงานดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น เมื่อถึงเวลาเข้าหอสารวัตรก็เดินมาบอกว่า
"ผมยินดีกับทั้งสองคนด้วยใจจริง ข้ายอมแพ้เอ็งหว่ะ ไอ้ณัฐ หมอเขารักแกมาก แกดูแลเขาให้ดีนะ ไม่งั้นข้าจะมาขอทวงคืน"
"ขอบคุณสารวัตร"
"ขอบใจเอ็งมากได้เพื่อนยาก"
แล้วสารวัตรก็เดินจากมา ปล่อยให้ทั้งสองคนเข้าหอไป
ถึงเวลาเข้าหอแล้ว เมื่ออยู่กันตามลำพัง
"รอวันนี้มานาน ผมรักคุณมากๆ ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักแล้ว นับวันก็ยิ่งรักยิ่งปรารถนามากขึ้น ไหนคุณบอกผมสักหน่อยว่าคุณก็รักผมเช่นกัน"
นิลลี่อยู่ในอาการกำลังเขิน หน้าแดงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่พยักหน้าแล้วส่งสายตาตอบสนองเท่านั้น เมื่อสายตาหวานเชื่อมของทั้งสองประสานกันอย่างเนิ่นนาน ณัฐได้คำตอบที่ต้องการจากสายตาคู่นั้นแล้ว ก็จุมพิตลงที่หน้าผากอย่างทะนุทนอมเบาบาง ประดุจจุมพิตกระดาษ แล้วก็เริ่มไล่ลงมาที่ริมฝีปาก เมื่อหมอนิลลี่ตอบสนองจูบตอบอย่างอ่อนหวานเช่นกัน
ณัฐเองก็เริ่มแสดงปฏิกิริยาเร่าร้อนโรมรันมากขึ้น ไล่จูบซุกไซ้ไปที่หลังหูต้นคอ มือไม้ล้วงไปตามจุดสงวนต่างๆ เพื่อปลุกเล้าอารมณ์ของหมอนิลลี่ จนหมอเคลิบเคลิ้มเตรียมพร้อมที่จะรับความรักของณัฐแล้ว มือไม้กับริมฝีปากก็มาซุกซนอยู่ที่หน้าอก เปลื้องผ้าของทั้งสองออก และกำลังเริ่มต้นกระบวนการฝากรัก อย่างเร่าร้อนต่อไป
ทันใดนั้นหมอนิลลี่พลันเห็นเงาที่หน้าต่างๆ เมื่อจ้องมองไปอีกครั้ง เงาคนก็ยังอยู่อย่างนั้น จึงได้ร้องออกไปว่า
"ณัฐหยุดก่อนค่ะ มีคนแอบมองอยู่ที่หน้าต่าง"
ณัฐที่กำลังจะเริ่มให้ความรัก ไม่เชื่อนึกว่าหมอนิลลี่พูดเล่นก็เอาริมฝีปากมาประกบปากของหมอนิลลี่พร้อมบรรเลงเพลงรักต่อไปอย่างเร่าร้อน แต่หมอนิลลี่ขัดขืนแล้วบอกว่า
"มีคนอยู่ตรงหน้าต่าง จริงๆ ค่ะ"
เมื่อหมอพูดอย่างนี้ถึงสองครั้ง ทำให้ณัฐเองที่อารมณ์กำลังเร่าร้อนอยู่นั้นต้องหยุดและหันไปที่หน้าต่างเช่นกัน ก็เห็นเหมือนมีเงาอยู่ตรงหน้าต่างจริงๆ จึงจำเป็นต้องหยุดปฏิบัติการแห่งความรักลง เปิดไฟ แล้วทั้งคู่ก็เดินไปที่หน้าต่าง คนที่หน้าต่างก็หายไป เมื่อมองลงไปในความมืดก็ไม่เห็นใครแล้ว เห็นแต่กระดาษที่วางไว้ที่หน้าต่าง หมอนิลลี่ก็หยิบขึ้นมาแล้วอ่านโดยที่ณัฐเองก็อ่านอยู่ด้วย ข้อความในกระดาษเขียนไว้ว่า
"ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ข้าหาตัวเจ้าเจอแล้ว นิลลี่ คนชอบโกหกคนบาป เมื่อไหร่จะยอมสารภาพบาปที่ทำแล้วพระเจ้าก็จะให้อภัย รักนะ ถึงได้เตือน ยอมรับผิดซะ เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก"
เมื่ออ่านข้อความในกระดาษนั้น หมอนิลลี่ก็แสดงอาการหวาดกลัวตัวสั่นไปหมด ทำกระดาษหล่นจากมือ ส่วนณัฐที่อ่านด้วยไม่เข้าใจว่าคืออะไร ก็เอ่ยปากถามว่า
"จดหมายนี่อะไรใครบาป ใครต้องสารภาพบาป"
"ไม่มีอะไรค่ะ คนบ้าเขียนส่งมาให้เท่านั้น" แต่ท่าทางของหมอนิลลี่กับแสดงออกถึงความกลัวตัวสั่นไปหมด เหมือนจะร้องไห้ ณัฐเองเห็นอาการเช่นนั้นก็ดึงมากอด ลูบหลังเพื่อปลอบประโลมให้นิลลี่หายกลัว ดูเหตุการณ์ต้องมีอะไรมากกว่านั้นแต่ หมอยังไม่ยอมเล่า สุดท้ายก็ได้แค่ปลอบแล้วดึงกลับมาที่เตียง ใจนั้นต้องการจะทำภารกิจฉันสามีภรรยาต่อ แต่ทางหมอนิลลี่มีท่าทีกังวลไม่พร้อมเสียแล้ว จึงได้แต่จุมพิตที่เปลือกตาแล้วบอกว่า
"คนดีไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่เป็นเพื่อนแล้ว นอนในอ้อมอกผมรับรองว่าไม่มีใครมาทำอะไรคุณได้แน่นอน ขวัญเอยขวัญมานะ ยอดรัก" แล้วก็ดึงเข้ามากอดเพื่อปลอบให้นอน
หมอนิลลี่ยอมทำตามโดยดี แล้วก็ล้มตัวลงนอน ณัฐดึงตัวไปกอดไว้ สุดท้ายณัฐก็หลับไป ตื่นมาในช่วงเช้าก็พบว่าหมอนิลลี่หายไปแล้วทิ้งไว้แต่กระดาษเขียนไว้ว่า
"แม้ชั้นจะรักคุณมากแค่ไหน แต่เราคงอยู่ด้วยกันไม่ได้ ถึงเวลาที่ชั้นต้องไปแล้วค่ะ เขาหาตัวชั้นพบแล้ว ไม่อยากให้คนในหมู่บ้านเป็นอันตราย ต้องขอลาตรงนี้ค่ะ ยอดรักของชั้น บ้านริมน้ำนั้นชั้นได้ดัดแปลงเป็นโรงพยาบาลขนาดย่อมมานานแล้ว ได้ถ่ายทอดความรู้การดูแลคนไข้เบื้องต้นให้คุณกับตุ๊ดตู่ไว้พอสมควร และได้สร้างหุ่นยนต์หมอตัวใหม่เก็บซ่อนไว้นานแล้ว เผื่อวันใดที่ชั้นต้องจากไปหุ่นตัวนี้จะเป็นตัวแทนของชั้นในการดูแลคนไข้ต่อไป ให้ชื่อเดียวกับชั้นหมอนิลลี่ค่ะ ลาก่อนสุดที่รัก หมอนิลลี่"
เมื่ออ่านจดหมายจบ หัวใจณัฐแทบจะแหลกสลาย ออกเดินหาหมอนิลลี่อย่างบ้าคลั่งแต่ก็ไม่พบ ที่บ้านริมน้ำนั้นพบแต่หุ่นยนต์หมอนิลลี่เท่านั้น ไม่พบร่องรอยใดใดของเธอเลย ได้แต่ยืนร้องไห้เสียใจอยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้วก็พูดว่า
"อย่าทิ้งผมไป"
หมอนิลลี่ที่ยังอยู่ภายในบริเวณบ้านได้ยินดังนั้นแม้จะเสียใจอย่างมาก แต่ก็อยู่ต่อไม่ได้จริงๆ จึงตัดใจเดินทางจากไปพร้อมให้มูมู่แปลงร่างเป็นจรวดแล้วเดินทางจากไป
จบบริบูรณ์
เกิดอะไรขึ้นกับหมอสาวน้อยผู้เก่งกาจมีปริญญาเอกวิศวกรรมศาสตร์ด้านการแพทย์แถมด้วยผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ฉุกเฉิน ทำไมเธอถึงมาเป็นหมอบนดอยและคู่หูของเธอคือใคร มาจากไหนและทั้งคู่จะเก่งฉกาจขนาดไหนมาคอยติดตามกันกับภารกิจในแต่ละตอนของคู่หูหมอบนดอย