ลิขิตรักข้ามภพ
เซียวเซียงตงเอ๋อร์
## บทที่ 001 เริ่มต้นปฏิบัติการ

บทที่ 1  เริ่มต้นปฏิบัติการ
เสียงลมหายใจที่เร่าร้อนเย้ายวน และเสียงครางอย่างสบายอารมณ์ของชายหนุ่มดังออกมาจากห้องนอนอย่างไม่หยุดยั้ง ด้านนอกของห้องสวีทสุดหรู หญิงสาวรูปร่างเย้ายวนคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ เธอสวมชุดเครื่องแบบทหารแขนสั้นสีดำ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างชัดเจน ต้นคอขาวราวหิมะอิงไปกับโซฟาอย่างเกียจคร้าน คางแหลมงดงามราวประติมากรรมแสดงให้เห็นถึงบุคลิกดื้อรั้นของเธอ ท่อนล่างสวมกางเกงลายพรางแบบใหม่ที่ห่อหุ้มขาคู่งามเอาไว้อย่างดี สวมรองเท้าบูทสำหรับทหาร ในรองเท้ามีมีดสั้นที่ผลิตโดยกองทัพอเมริกาซ่อนอยู่ คมมีดที่อยู่ใกล้ผิวขาวๆ นั้นเผยให้เห็นความเย็นเยียบสายหนึ่ง
ทันใดนั้นก็มีเสียงสองเสียงดังออกมากจากห้องนอนหลัก มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นให้เห็น ดีล่ะ ควรเริ่มงานได้แล้วสินะ
เธอหยิบปืนพกรุ่น โคลท์ 2000 ออกมาจากด้านหลังเอวและติดอุปกรณ์เก็บเสียงอย่างรวดเร็ว สะบัดผมดำยาวดัดลอนสีดำ ลุกขึ้นและเดินตรงไปที่ห้องนอนหลักอย่างสบายๆ
ประตูห้องปิดอยู่และถูกล็อคจากด้านใน หญิงสาวยิ้มออกมา เธอหยิบลวดสีเงินเส้นหนึ่งออกมาแล้วใส่ไปในรูกุญแจ การจัดการกับกลอนประตูง่ายๆ นี้ใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที แค่ออกแรงบิดเส้นลวดเบาๆ ประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย
บรรยากาศเร่าร้อนแผ่ออกมาทันที กลิ่นของฮอร์โมนชายหญิงฟุ้งกระจายไปในอากาศ หญิงสาวเอนกายพิงขอบประตู ยกอาวุธในมือขึ้นมาไว้ใกล้ปาก พร้อมกับเป่าเบาๆ ที่ปากกระบอก สายตากวาดมองไปยังเตียงที่เพิ่งผ่านศึกอันเร่าร้อนและคู่ชายหญิงที่นอนกอดกันอยู่ ก่อนที่จะหัวเราะและเอ่ยออกมาเบาๆ ว่า “ไง! มีความสุขมากไหม?”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้น ราวกับห้องนอนนี้จะระเบิด!
เจสันที่เดิมทีนอนทับอยู่บนร่างของอาเคมิ อยู่ๆ ก็ลุกพรวดพลิกตัวขึ้นมา ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วคล่องแคล่วประหนึ่งเสือดาว เมื่อกระบอกปืนถูกยกขึ้นมา เขาก็รีบยื่นมือไปจับหัวเตียงอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
‘ปัง!’ สิ้นเสียง เลือดมากมายก็สาดกระจายไปทั่ว!
หญิงสาวใช้มือขาวนุ่มหยิบมีดเล็กออกมา พร้อมกับปักลงไปยังกลางฝ่ามือของเจสัน และตรึงมันไว้ที่หัวเตียงไม้อย่างโหดเหี้ยม
ดวงตาของอาเคมิเบิกกว้างขึ้นทันที เมื่อริมฝีปากที่ถูกเจสันจูบจนบวมแดงกำลังจะตะโกนออกมา แสงเยียบเย็นจากดวงตาของหญิงสาวก็กวาดมองมา ผละมือขวาออก ทันใดนั้นก็มีเสียงดังเบาๆ ผ่านท่อเก็บเสียงของปืน โคลท์รุ่น 2000 ออกมา รูม่านตาของอาเคมิขยายกว้าง บนคอขาวของเธอปรากฏรูสีดำและมีเลือดไหลออกมา ร่างอวบอิ่มกระตุกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะล้มไปบนเตียงใหญ่
สีหน้าของหญิงสาวเรียบเฉย เธอหันไปทางเจสันที่มีสีหน้าหวาดกลัว มุมปากยกยิ้มขึ้นพร้อมกับเอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า “เจสัน เร้าใจดีไหม?”
เลือดที่ไหลออกมาจากมือของเจสันค่อยๆ ไหลลงมาตามแขน เขาจ้องไปที่เตียงซึ่งมีศพของยามากุจิ อาเคมินอนอยู่ด้วยใบหน้าซีดขาว ก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า “จี้เอ๋อร์ ใจเย็นก่อนนะ เชื่อผมสิ ผมกับเขาแค่เล่นๆ กัน คนที่ผมรักจริงๆ มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้นนะ”
“ฉันไม่ใช่หลี่จี้เอ๋อร์” หญิงสาวยิ้มออกมาน้อยๆ พร้อมกับส่ายศีรษะเบาๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มงดงามราวกับดอกไม้ แต่ในสายตาของเจสันนั้นมันไม่ต่างกับรอยยิ้มของวิญญาณร้ายที่คอยพรากชีวิตผู้คน และนั่นทำให้ร่างกายของเขาสั่นเทา
เขารีบพูดขึ้นทันที “ได้ๆ คุณหลี่ ฟังผมอธิบาย...”
เจสันยังไม่ทันพูดจบก็ถูกหญิงสาวตัดบท เธอเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะยกปืนขึ้นจ่อที่หน้าผากของเจสัน หญิงสาวค่อยๆ หรี่ตาลง ก้มตัวและยกเท้าขึ้นเหยียบที่หน้าอกของเขา เธอขยับปากกระบอกปืนไปทั่วใบหน้าของเจสัน แล้วก็ยัดมันเข้าไปในปากของเจสันที่กำลังตื่นตระหนกทันที
“ก็บอกแล้วว่า ฉันไม่ใช่หลี่จี้เอ๋อร์”
หญิงสาวยิ้มอย่างเย็นชา เธอยกมือซ้ายขึ้นไปดึงมีดออกจากฝ่ามือของเจสัน เลือดสดๆ พุ่งออกมาทันที เจสันเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดรุนแรงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ปากกระบอกปืน โคลท์รุ่น 2000 ยังคงอยู่ในปาก เขาได้แต่ร้องเสียงอู้อี้ ไม่อาจที่จะขอความช่วยเหลือได้
เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เจสัน ก้มลงใกล้ๆ หูของเขา แล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “ฉันคือสายลับ 003 จากกองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งชาติที่9 ประเทศ Z ตอนนี้ฉันจะมาพิพากษาคุณแทนคนที่เคยถูกคุณฆ่า โดยตัดสินให้ประหารชีวิต...ทันที!”
อยู่ๆ ดวงตาของเจสันก็ฉายแววแห่งความสิ้นหวังและหวาดกลัวออกมา เวลานี้มีดเย็นๆ ได้สะท้อนแสงเย็บเยียบ มีดนั้นค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ทีละนิด เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่สัมผัสบนลำคอเท่านั้น
ดวงตาของหญิงสาวฉายแววเกลียดชังและโหดเหี้ยม มือที่ถือมีดสะบัดอย่างงดงามครั้งหนึ่ง จากนั้นเลือดสายหนึ่งก็พุ่งออกมาทันที แล้วมีดเย็นเยียบก็ชะงักค้างกลางอากาศ
ร่างกายของเจสันสั่นกระตุกอย่างรุนแรง คอที่ถูกกรีดมีเลือดไหลออกมาช้าๆ กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายไปทั่ว ผ้าห่มที่ถูกเขาดึงลงมาที่พื้นนั้นชุ่มไปด้วยเลือด แล้วในอากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยดี หญิงสาวก็มองไปรอบๆ ที่เกิดเหตุอย่างรอบคอบ เมื่อไม่พบข้อบกพร่องใดๆ เธอจึงเดินไปที่ระเบียงอย่างสบายใจ เมื่อหันกลับมาเห็นร่างที่น่ารังเกียจของเจสัน มุมปากก็ยิ้มอย่างเย็นชาขึ้นมาทันที แล้วนิ้วมือของเธอก็ค่อยๆ กดปุ่มที่อยู่บนเข็มขัด ทันใดนั้นก็มีตะขอพุ่งออกมาปักที่ผนังใกล้ๆ ระเบียงอย่างรวดเร็ว จากนั้นหญิงสาวก็หมุนตัวกระโดดลงระเบียงอย่างไม่ลังเล
ในขณะเดียวกันก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวที่ตกลงมาจากชั้นสามสิบเจ็ดเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า “ตำรวจของประเทศ R นี่มีประสิทธิภาพเหมือนกันนะ”
ไม่ถึงยี่สิบวินาที หญิงสาวก็หย่อนตัวลงมาบนพื้นหญ้าอย่างมั่นคง เธอหยิบเสื้อโค้ทสีกากีออกมาจากกระเป๋าผู้หญิงสีเงินที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ เธอสวมมันและเปลี่ยนเป็นรองเท้าหนังสีเดียวกัน ก่อนที่จะเอารองเท้าบูทยัดเข้าไปในกระเป๋า แล้วลุกยืนขึ้น
เธอสะบัดผมยาวนั่นช้าๆ แล้วเดินไปทางโรงแรมอย่างสง่างาม
“คุณผู้หญิง กรุณาหยุดก่อนครับ!”
ตำรวจนายหนึ่งก้าวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็วและขวางเธอเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงต่ำว่า “ในโรงแรมเกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น ตอนนี้ได้ถูกเจ้าหน้าที่ปิดล้อมไว้แล้ว คุณผู้หญิงอย่าเข้าไปในนั้นจะดีกว่านะครับ”
“อะไรนะ? เหตุฆาตกรรมเหรอ!” หญิงสาวปิดปากตัวเองไว้ ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างขึ้น แสดงอาการตื่นกลัวได้อย่างแนบเนียน ปากก็พูดเป็นภาษาของประเทศ R อีกทั้งยังเสริมสำเนียงโตเกียวเข้าไปด้วย
“ใช่ครับ” เมื่อตำรวจหนุ่มเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยขนาดนี้ก็รู้สึกตะลึงงันอย่างช่วยไม่ได้ แล้วรีบพูดขึ้นว่า “คุณผู้หญิงไม่ต้องกลัวนะครับ ทางตำรวจได้ล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว ต่อให้ฆาตกรมีปีกบินก็หนีไม่พ้น พวกเราจะต้องจับคนชั่วบ้าเลือดคนนี้ได้อย่างแน่นอนครับ!”
“อ้อ ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ” หญิงสาวตบหน้าอกด้วยความกลัว แล้วก็ตอบออกไปด้วยเสียงหวานว่า “คงต้องพึ่งพวกคุณแล้ว ชีวิตของประชาชนอย่างพวกเราถึงจะได้ปลอดภัย ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่เข้าไปเพิ่มภาระให้พวกคุณ ฉันไปก่อนนะคะ”
ตำรวจหนุ่มที่ยังอึ้งอยู่รีบรับคำอย่างรวดเร็ว ทำเหมือนว่าทั้งโตเกียวจะต้องอาศัยการดูแลจากเขาถึงจะเป็นเมืองที่มั่งคงและสงบสุขอย่างไรอย่างนั้น
“จริงสิ” อยู่ๆ หญิงสาวก็หันกลับมา แล้วมองไปที่ตำรวจหนุ่มอย่างเขินอาย ก่อนจะพูดว่า “ ฉันชื่อ ยามาดะ มิซูโกะ อยู่ตรงเลขที่ 47 ถนนเคโดะ ถ้ามีเรื่องอะไร คุณมาหาฉันได้นะคะ”
ตำรวจหนุ่มประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพยักหน้ารัวๆ หากไม่คว้าโชคดีขนาดนี้เอาไว้ เขาคงไม่ใช่ผู้ชายแล้ว
หญิงสาวหันมายิ้มอีกครั้ง พร้อมกับเดินไปขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยู 760 ที่จอดอยู่ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น ก่อนที่ตัวรถจะเคลื่อนออกจากลานจอดอย่างรวดเร็ว
“เฮ้! ใครน่ะ หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ!” ตำรวจกลุ่มหนึ่งที่ล้อมอยู่ด้านนอกรีบตะโกนออกมา หญิงสาวยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ตำรวจคนนั้นก็วิ่งไปและตะโกนตอบเสียงดังว่า “ให้คุณผู้หญิงคนนั้นออกไป เธอไม่มีปัญหา”
เมื่อมองไปยังกลุ่มคนที่ค่อยๆ กระจายตัวออกไปนั้น หญิงสาวก็ยื่นศีรษะออกไปทางหน้าต่างแล้วยิ้มให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ จากนั้นก็เหยียบคันเร่ง แล้วรถก็ทะยานออกจากโรงแรมนั้นอย่างรวดเร็ว


## บทที่ 002 รหัสแมวภูเขา

บทที่ 2 รหัสแมวภูเขา
รถบีเอ็มดับเบิลยู 760 สีขาวที่เคยส่งเสียงกระหึ่มก่อนหน้านี้ ค่อยๆ จอดลงที่หน้าบาร์ที่มีแสงสลัวแห่งหนึ่ง  แม้จะห่างออกมาไกล แต่ก็ยังสามารถได้ยินเสียงเพลงและเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งของดีเจดังลอดออกมา หญิงสาวที่สวมใส่โค้ทสีกากีเปิดประตูรถ พร้อมกับขยิบให้เด็กรับรถด้านข้าง แล้วเดินเข้าไปที่ประตูหน้าของบาร์
เมื่อเข้าไปยังไนต์คลับ เดินผ่านทางเดินที่ตกแต่งด้วยโลหะ ทันทีที่เปิดประตูห้องโถงตรงหน้าออก ในห้องโถงนั้นก็ได้เต็มไปด้วยผู้คน เสียงดนตรีข้างหูดังจนแทบบ้า เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นแสงเลเซอร์กระพริบไปมาและบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลุ่มควันขมุกขมัว ด้านข้างห้องโถงนั้นมีเคาน์เตอร์บาร์ทรงกลมตั้งอยู่ รอบๆ มีชายหญิงจำนวนไม่น้อยที่นั่งห้อมล้อมอยู่ ด้านในบาร์มีสาวเพื่อนดื่มสุดเซ็กซี่นั่งเป็นเพื่อนแขกที่มาดื่ม
บนโต๊ะที่อยู่กลางบาร์นั้นมีเสาแท่งหนึ่งตั้งอยู่ด้านบน สาวสวยเซ็กซี่คนหนึ่งกำลังเต้นอยู่ตรงเสานั้น เธอโยกย้ายส่ายสะโพกด้วยท่าทางที่เร่าร้อน ชายกลุ่มหนึ่งซึ่งอยู่รอบๆ หญิงคนนั้นต่างส่งเสียงตะโกนร้องอย่างบ้าคลั่ง บางครั้งก็ยื่นมือออกไปสัมผัสกับร่างกายของหญิงสาวที่กำลังเต้นอยู่ด้านบน
หญิงสาวในเสื้อโค้ทนั้นดูจะไม่มีอะไรที่เข้ากับที่นี่อย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็ยังคงยิ้มและเดินเข้าไป ส่งยิ้มให้กับบาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อและสั่งเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว “ฉันขอสาเกครึ่งโหลค่ะ”
ในไนต์คลับของประเทศ R นอกจากจะให้บริการไวน์แดงของต่างประเทศ วิสกี้และเบียร์ชนิดต่างๆ มากมายแล้ว ยังมีเหล้าท้องถิ่นที่มีความโดดเด่นอย่างสาเกด้วย แน่นอนว่าสาเกระดับสูงของที่นี่นั้นราคาก็ไม่ถูกเลย
หญิงสาวอายุน้อยตัวคนเดียวที่สั่งสาเกมาครึ่งโหล ได้รับความสนใจจากชายหนุ่มรอบข้างในทันที รอยยิ้มเฝื่อนถูกส่งไปให้เหล่าบรรดาชายหนุ่มทั้งหลาย เธอยกข้อมือขึ้นมา ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งยี่สิบห้า เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว หลังจากลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เธอก็กวาดสายตาไปรอบๆ แล้วก็สามารถล็อกเป้าหมายได้ในทันที แล้วเดินผ่านกลุ่มผู้ชายที่ให้ความสนใจเธอออกไป
“คุณคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอ่อนหวาน พร้อมกับส่งสายตาเจ้าชู้ไป ราวกับคนที่ดื่มมากจนเมามาย เธอเอื้อมมือออกไปจับที่ไหล่ของหนุ่มหล่อคนนั้น ก่อนที่กระซิบเสียงเบาว่า “ฉันดื่มเข้าไปเยอะมากเลย ยืนไม่ไหว คุณช่วยไปส่งฉันที่ห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ?”
สายตาของชายหนุ่มคนนั้นมีประกายขึ้นมาในทันที ท่ามกลางสายตาอิจฉาจากเพื่อนๆ ที่ล้อมอยู่ เขาลุกขึ้นและโอบไปที่เอวของหญิงสาว
ในห้องน้ำที่เงียบเชียบไม่มีคนนั้น หญิงสาวมองไปรอบๆ เธอเปิดประตู แล้วดึงเนคไทของชายหนุ่มเบาๆ พลางส่งสายตาให้แล้วดึงเขาเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มเองก็รู้แล้วว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ระหว่างทางก็เลยหยิบเอาป้ายสีเหลืองขึ้นมาแขวนไว้ที่หน้าประตู เป็นเครื่องหมายเตือนกับคนอื่นๆ ว่า ที่นี่ไม่ควรเข้ามา
ประตูเพิ่งปิดลง ชายหนุ่มก็ไม่เหลือคราบของสุภาพบุรุษเมื่อครู่ไว้เลย เขากอดหญิงสาว แล้วดันเธอเข้าไปติดกับกำแพง ฝ่ามือลูบไล้ไปมาบนร่างของเธออย่างคล่องแคล่ว ส่วนล่างเองก็เริ่มขึงขังขึ้นมาแล้ว
กลับกันใบหน้าของหญิงสาวไม่ได้ดูมึนเมาเหมือนเมื่อครู่นี้อีกต่อไป ดวงตาทั้งสองข้างสดใส จับจ้องไปยังชายที่กำลังปีนป่ายอยู่บนร่างของตน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น แล้วจู่ๆ ก็ใช้สันมือทุบเข้าไปที่ลำคอของชายหนุ่มทันที
ร่างที่หมดเรี่ยวแรงของเขา ค่อยๆ ล้มกองลงไปที่พื้น
หญิงสาวยื่นมือไปเลิกเปลือกตาของชายหนุ่มขึ้น ดีมาก อาการไม่หนัก ภายในครึ่งชั่วโมงนี้เขาน่าจะยังไม่ตื่น เธอมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งครึ่งแล้ว เวลากำลังดี
เธอถอดเสื้อโค้ทและรองเท้าออก จากนั้นจึงสวมรองเท้าบูท หันหน้าไปรับลมที่พัดเข้ามาในห้องน้ำ แล้วมุมปากยกยิ้มขึ้น พลันมีความคิดขึ้นมาอย่างหนึ่ง
ไม่ถึงหนึ่งนาที หญิงสาวก็ออกมาจากช่องพัดลม เสียงร้องอย่างสนุกสุดเหวี่ยงดังออกมาจากในบาร์ เธอรู้ดีว่าตอนนี้มีวงดนตรีที่มีชื่อเสียงวงหนึ่งมาแสดงที่บาร์แห่งนี้ เวลาปฏิบัติการณ์กำลังดี เธอรีบวิ่งไปที่ลานจอดรถ แล้วเปิดท้ายรถบีเอ็มดับเบิลยู 760 ของตัวเองอย่างระมัดระวัง แล้วดึงกระเป๋าเป้ใบใหญ่ออกมา จากนั้นก็เดินไปที่รถแฮมเมอร์สีดำที่จอดอยู่ด้านข้าง
สำหรับสายลับแล้ว การขโมยรถหนึ่งคันต้องใช้เวลาไม่เกินห้าวินาที เป็นความเร็วที่เร็วมากๆ จากนั้นแฮมเมอร์สีดำก็ส่งเสียงคำรามและแล่นออกไป มุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ด้วยความเร็วสูง
ตอนที่เธอออกจากคฤหาสน์ตรงไปยังบาร์ใช้เวลาทั้งสิ้นสี่สิบนาที ในช่วงเวลานั้นการทำงานที่รวดเร็วของตำรวจญี่ปุ่นเองก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว หญิงสาวที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ ดวงตาทั้งสองจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวในคฤหาสน์
ในเวลานั้น โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าก็สั่น เธอขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับสาย
“003 จองตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้แปดโมงเช้า จัดการให้เรียบร้อย น่าจะยังทันไปดินเนอร์ด้วยกัน”
อยู่ๆ เสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา สีหน้าของสายลับหญิง 003 จึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเบาเสียงลงแล้วตอบว่า “ถ้านายต้องการจะพูดแค่เรื่องนี้ ตอนนี้ก็เตรียมหาคนมาเก็บศพนายได้เลย”
“ไม่เอาสิ ไม่ได้เจอกันเดือนหนึ่งแล้ว เธอยังมีท่าทีแบบนี้กับฉันอีกเหรอ?”
ชายหนุ่มยังคงหัวเราะล้อเล่นไม่สนใจ
สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปเป็นเย็นชา แล้วตอบด้วยเสียงต่ำว่า “ถ้านายไม่เชื่อ ก็ลองดูสิ!”
“เอาล่ะๆ...” เมื่อรู้ว่าเธอไม่เหมือนคนที่จะเล่นด้วย ชายหนุ่มก็รีบร้อนตอบมา “เปลี่ยนแผน เธอมีเวลาหนึ่งชั่วโมงสี่สิบห้านาทีในการปฏิบัติการ  หน่วยข่าวกรองที่เชื่อถือได้บอกว่า ตีสาม FBI ของประเทศ M จะมีปฏิบัติการ ดังนั้นเธอต้องหนีออกมาก่อนตีสามครึ่ง”
“เข้าใจแล้ว”
“แล้วก็หลังจากได้ของมาแล้วเธอรู้นะว่าต้องทำอย่างไร เอามันกลับมาที่สำนักงานอย่างปลอดภัย แล้วฉันจะให้วันหยุดเธอ ฮาวายคงเป็นที่ที่ดีที่เธอจะได้พักผ่อนสักหน่อย”
“ขอบคุณในความหวังดี”
“โชคดีนะ!”
“You too!” หญิงสาวตอบกลับอย่างดุดัน ก่อนที่จะปิดโทรศัพท์ เมื่อมองไปที่ด้านหน้าของคฤหาสน์ที่ดูเหมือนจะไม่จบง่ายๆ เธอก็ลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนที่จะกดหมายเลขโทรศัพท์ที่คุ้นเคย
“ฮัลโหล?” เสียงของชายคนนั้นแหบเล็กน้อย ราวกับเพิ่งตื่นนอนอย่างไรอย่างนั้น
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว เธอพูดเสียงเบากลับไปว่า “ขอโทษที่รบกวน คุณนอนแล้วเหรอ?”
“เสี่ยวซือ?” ชายหนุ่มเหมือนจะตื่นขึ้นมาเต็มตา ถามกลับด้วยเสียงดังว่า “เสี่ยวซือ ผมตามหาคุณทุกที่จนเกือบจะเป็นบ้าแล้ว! คุณอยู่ที่ไหน? ทำไมเพิ่งโทรมาหาผมตอนนี้ล่ะ? คุณรู้ไหมว่าผมกังวลแค่ไหน?”
หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวซือรีบยื่นมือขึ้นมาประคองโทรศัพท์ มองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนก็กระซิบตอบกลับไปว่า “ถังอวี่ ตอนนี้ฉันอยู่ที่บอร์กโดซ์ประเทศฝรั่งเศส ก่อนหน้านี้ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าบริษัทต้องการติดต่อกับทางนี้เรื่องไวน์ชนิดใหม่ ก็เลยให้ฉันมาตรวจสอบดู งานฉันยุ่งมากจนลืมติดต่อคุณไปน่ะ”
ชายหนุ่มที่ยังคงข้องใจบ่นพึมพำว่า “ผมตามหาคุณทุกที่ บริษัทของคุณก็ลึกลับซับซ้อน ผมไปกี่ทีก็ไม่มีคนอยู่ เจ้านายของพวกคุณ ผมก็โทรหาจนสายแทบระเบิดแต่เขาก็ไม่รับ เสี่ยวซือ ผมคิดว่าคุณจะไม่ยอมบอกลาผมแล้วเสียอีก เหมือนกับคราวที่แล้ว ปีครึ่งไม่แม้แต่จะมีข้อความส่งมา”
นี่เขารับสายเธอเพื่อตำหนิสินะ เสี่ยวซือบ่นในใจ แต่ปากกลับตอบเขาไปว่า “เป็นไปได้อย่างไร ครั้งที่แล้วฉันไปต่างประเทศก็เพื่อเรียนไม่ใช่เหรอ? มันตรงกับช่วงที่คุณสอบเข้าปริญญาเอกพอดี ฉันเลยไม่อยากรบกวนคุณ คราวหลังจะไม่มีอีกแล้ว”
“เสี่ยวซือ” ดูเหมือนว่าเวลานี้เขาจะตื่นเต็มตา ไม่ง่วงอีกต่อไปแล้ว เขาตอบกลับมาอย่างจริงจังว่า “พอจบเทอมนี้ ผมก็เรียนจบปริญญาเอกแล้ว บริษัทหนึ่งในเซี่ยงไฮ้จองตัวผมไว้แล้ว ตอนที่สัมภาษณ์ก็ไม่เลวเลย ตอนนี้ผมได้เรียนรู้ทุกอย่าง สามารถทำให้คุณมีชีวิตที่สะดวกสบายได้ คุณดูสิทีนี้คุณก็จะออกจากงานได้แล้ว หลายปีมานี้เพื่อให้ผมได้เรียน คุณต้องวิ่งไปนู่นมานี่ คุณเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ต้องออกไปหัวหกก้นขวิดข้างนอก ผมรู้สึกผิดกับคุณจริงๆ นะ ตอนนี้ให้ผมได้ทำอะไรเพื่อคุณบ้างได้ไหม ให้ผมได้สบายใจบ้าง”
เสียงของชายหนุ่มฟังดูจริงใจมาก จากนั้นดวงตาของหญิงสาวที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ก็แดงเรื่อๆ ขึ้นอย่างอดไม่ได้ แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น แต่เธอก็ยังพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยตอบไปเบาๆ ว่า “ถังอวี่ ฉันเชื่อคุณนะ ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว จากนี้ไปฉันจะอยู่ข้างๆ คุณ ไม่ไปไหนทั้งนั้น”
“จริงนะ?” ถังอวี่ร้องออกมาด้วยความดีใจ “เสี่ยวซือ คุณวางใจได้เลย ผมจะต้องทำให้คุณมีชีวิตที่ดีที่สุด ผมจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่นให้คุณ”
“เอาล่ะ! ไปกัน!” อยู่ๆ เสียงของตำรวจนายหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ ทำให้หญิงสาวต้องออกมาจากบรรยากาศที่อบอุ่นหวานหอมนั้นทันที สายตาที่อ่อนโยนของเธอเปลี่ยนไปเป็นสายตาที่มองออกไปยังที่ห่างไกลราวกับดวงตาของเสือดาว เธอตอบปลายสายด้วยเสียงหวานว่า “ถังอวี่ ตอนนี้ฉันต้องไปทำงานแล้ว กลับไปค่อยคุยกันนะ บาย” พูดจบไม่รอให้ถังอวี่ตอบ เธอก็วางสายเสียแล้ว
รถตำรวจส่งเสียงผ่านไป แต่เสี่ยวซือกลับไม่ได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ถ้าเดาไม่ผิด การตายของเจสันจะต้องทำให้กลุ่ม X เกิดความระแวดระวังมากขึ้นอย่างแน่นอน เจ้าหน้าที่ประสานงานเอเชีย ไม่ควรตายอย่างไม่มีที่มาที่ไปในโรงแรมแบบนี้ กลุ่ม X จะต้องไม่ปล่อยไว้แน่
เป็นไปดังคาด หลังจากรถตำรวจออกไปได้สามนาที รถยนต์โตโยต้าสภาพดีสองคันก็แล่นออกมาจากที่จอดรถใต้ดินของโรงแรม เนื่องจากเสี่ยวซือสวมแว่นตาอินฟาเรดจึงทำให้เธอสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ในความมืด


## บทที่ 003 ยุทธวิธีสายฟ้าแลบ

บทที่ 3 ยุทธวิธีสายฟ้าแลบ
รถโตโยต้าเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ เมื่อพ้นจากช่วงสายตาไปแล้ว เสี่ยวซือก็สวมถุงมือสีดำอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบเส้นลวดออกมาจากหัวเข็มขัด แล้วกระโดดขึ้นไปบนรถแฮมเมอร์ที่ตนเพิ่งขโมยมาอย่างชำนาญก่อนหน้านี้
ยังดีที่เสี่ยวซือลงมือได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเธอออกมาจากปากทางก็เห็นรถโตโยต้า เพิ่งจะเลี้ยวขวาไปพอดี
เส้นทางมุ่งลงใต้ เสี่ยวซือห่างจากรถโตโยต้า ประมาณห้าคันรถ จากนั้นยี่สิบนาทีต่อมา รถโตโยต้าก็ขับเข้าสู่ทางหลวง ตอนนี้เป็นเวลากลางดึก รถบนถนนก็น้อย ด้วยความที่รถของเสี่ยวซือค่อนข้างจะเป็นที่สะดุดตาของเป้าหมาย เธอจึงต้องขับให้ห่างจากพวกเขาประมาณ 500 เมตร
ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที รถโตโยต้าทั้งสองคันก็จอดลงที่หน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เสี่ยวซือมองดูแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะโชคคดีขนาดนี้ เพราะถ้าเป้าหมายพักอยู่ที่โรงแรมนี้จริงๆ ก็คงจะจัดการเรื่องได้ง่ายขึ้นมาก
หลังจากนั้นสองนาที ลิฟต์ด้านนอกก็หยุดลงที่ชั้นสี่สิบ
ถ้าแหล่งข่าวไม่ผิด โรงแรมแห่งนี้น่าจะเป็นกลุ่มธุรกิจของตระกูลไดโดจิ ในชั้นที่สี่สิบมีห้องเพรสซิเด้นท์สูทอยู่สองห้อง ดูจากสถานะและตำแหน่งของเป้าหมายแล้ว ที่อยู่ในขณะนี้ค่อนข้างจะชัดเจน สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ก็คือคิดหาทางเข้าไปในโรงแรมและกำจัดเป้าหมายทิ้ง
สายตาของเสี่ยวซือคมกริบขึ้นมาในทันที ปัจจุบันประเทศ R เป็นประเทศเดียวที่ยอมรับให้สังคมใต้ดินถูกกฎหมาย และตระกูลไดโดจิเป็นตระกูลที่มีประวัติในวงการใต้ดินมามากกว่าร้อยปี และมีตำแหน่งทางการเมืองที่สำคัญในประเทศ R  หลายวันมานี้หน่วยข่าวกรองที่สามที่เชื่อถือได้บอกว่าตระกูลไดโดจิกับองค์กรลับของกลุ่ม X ที่ค้าอวัยวะระหว่างประเทศมีความเกี่ยวข้องกันอย่างแนบแน่น และช่วงก่อนหน้านี้ ความจริงเรื่องตัวประกันของประเทศ Z ที่กองกำลังประเทศ M จับตัวไว้ทรมานที่อัฟกานิสถาน ก็ได้ทำให้ความโกรธเคืองนั้นส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์อันดีกับประเทศ Z ดังนั้นกระทรวงกลาโหมและหน่วยข่าวกรองที่สามจึงร่วมมือกันปฏิบัติการสายฟ้าแลบต่อกรกับผู้ก่อการร้าย พร้อมกับประเทศที่ไม่เป็นมิตรต่อสงครามอัฟกานิสถานล้วนมีทัศนคติที่แข็งกร้าวพอสมควร
ดังนั้น หน่วยข่าวกรองที่สามและหน่วยปฏิบัติการณ์ที่เก้า ต้องร่วมมือกันในรหัสแมวภูเขาในภารกิจปฏิบัติการลอบสังหารครั้งนี้ และสายลับ 003 เป็นตัวแทนของเจ้าหน้าที่พิเศษของประเทศ แทรกซึมเข้าไปในประเทศ R อัฟกานิสถาน ประเทศ M และประเทศ F เพื่อปฏิบัติภารกิจสายฟ้าแลบ แก้แค้นให้กลุ่มผู้สนับสนุนที่ตายในอัฟกานิสถาน
ความมืดเข้าปกคลุมในเวลากลางคืน สายตาของเสี่ยวซือเย็นเยียบ ภายในเวลาสองนาที เธอสามารถคิดแผนเข้าไปในโรงแรมอย่างไร้สุ้มเสียงและลอบสังหารได้กว่าสิบแบบ อย่างไรก็ตามเพื่อที่จะสามารถปฏิบัติภารกิจได้อย่างต่อเนื่อง จะต้องไม่ใช้วิธีที่เปลืองแรงมากเกินไป เอาล่ะ เสี่ยวซือพ่นหายใจออกมายาวๆ ครั้งหนึ่ง แล้วย้อนกลับไปที่บาร์ก่อนหน้านี้ ให้ชายคนนั้นได้มีชีวิตต่ออีกสักหน่อยเถอะ
เธอกลับมาที่บาร์อย่างรวดเร็ว แล้วพาตัวเองเข้าไปใกล้ด้านในห้องน้ำ เสียงเพลงที่ดังอึกทึกยังคงดังขึ้นที่ข้างหูไม่หยุด และชายคนนั้นก็ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้น มุมปากของเสี่ยวซือยกยิ้มขึ้น แล้วเดินไปลากเขาขึ้นมาอย่างสบายๆ จากนั้นก็ใช้มือกดเข้าไปที่คอเขา
“อืม...”
ชายคนนั้นส่งเสียงฮึมฮัมขึ้นในลำคอ แล้วก็ค่อยๆ ได้สติกลับมา เสี่ยวซือกระพริบตา เขย่งขาขึ้น ก่อนที่จะประทับริมฝีปากเป็นการทักทาย
ชายคนนั้นค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาอย่างมึนงง ในขณะที่ยังสับสนอยู่นั้นก็รู้สึกได้ถึงความนุ่มนวลของริมฝีปาก จึงตื่นขึ้นมาเต็มตา
“ไฮ! ฉันชื่อ ยามาดะ มิซูโกะ คุณชื่ออะไรเหรอคะ?”
“ยามากุจิ...ยามากุจิ โคอิจิ...”
ชายหนุ่มกำลังดื่มด่ำกับต้นคอของเสี่ยวซือ กล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว
“คุณ พาฉันกลับโรงแรมได้มั้ยคะ?”
นี่เป็นทั้งประโยคขอร้องและประโยคคำสั่ง คนที่มาไนต์คลับก็เพื่อตามหาความตื่นเต้น และการที่ได้พบสาวงามเช่นนี้เชื่อเลยว่าไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าปฏิเสธความสุขเช่นนี้หรอก
ยามากุจิลืมเรื่องราวที่รู้สึกสับสนอยู่เมื่อครู่ไป มือของเขาหยุดลงที่เอวของเสี่ยวซือ แล้วสุภาพบุรุษก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ด้วยความยินดีครับ”
เขาทักทายเพื่อนที่มาด้วยกันนิดหน่อย แล้วยามากุจิก็เดินออกจากประตูหน้าร้านไปพร้อมกับเสี่ยวซือ ท่ามกลางสายตาอิจฉาของชายหนุ่มกลุ่มใหญ่
ขับรถไปตามถนน แล้วชายหนุ่มกับเสี่ยวซือก็มาถึงโรงแรมอย่างรวดเร็ว เขาขับไปจนถึงหน้าประตูโรงแรม เมื่อรถจอดลงแล้ว เจ้าหน้าที่ก็มาเปิดประตูให้อย่างใส่ใจ เสี่ยวซือคล้องแขนชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติและเดินเข้าไปที่โถงด้านในอย่างสนิทสนม
ห้องโถงสว่างไสว แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาดึกแล้วแต่ก็ยังมีผู้คนเดินเข้าออกมากมาย เสี่ยวซือหันไปยิ้มให้ยามากุจิก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คุณโคอิจิคะ รบกวนคุณเช็คอินก่อนนะคะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” เมื่อพูดจบก็หยิบเงินออกมาจากกระเป๋า ก่อนที่จะยัดใส่มือของยามากุจิโดยไม่มีการนับใดๆ
แม้ผู้ชายหลายคนในประเทศ R จะถูกวิพากษ์วิจารณ์มากมาย แต่ถ้าจะพูดจริงๆ แล้วผู้ชายในประเทศ R ก็นับว่าเป็นสุภาพบุรุษไม่น้อย เมื่อเห็นเสี่ยวซือควักเงินออกมา สีหน้าของยามากุจิก็เปลี่ยนไป เขาไม่แม้แต่จะรับมัน ก่อนที่จะเดินไปที่แผนกต้อนรับ แต่มีหรือที่เสี่ยวซือจะทำให้เขาสมปรารถนา ถ้าหากให้เขาเปิดห้องเองตามใจชอบ แล้วมันจะไปสนุกได้อย่างไรกัน เมื่อเห็นยามากุจิส่งบัตรประจำตัวให้พนักงาน เธอจึงรีบเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์ ยื่นเงินให้กับพนักงานแล้วพูดว่า “ห้องเพรสซิเด้นท์สูท” จากนั้นก็ส่งสายตาให้ยามากุจิ พร้อมทั้งจับแขนข้างหนึ่งของเขาไว้
ดูเหมือนว่าตัวเองจะไม่ใช่แค่เจอหญิงสาวหายาก แต่คุณผู้หญิงคนนี้ยังร่ำรวยใช้เงินมือเติบอีกด้วย ยามากุจิตื่นเต้นมาก แล้วก็เดินโอบเอวเสี่ยวซือไปที่ลิฟต์
ห้องนอนที่ใหญ่โตกว้างขวาง รวมทั้งการตกแต่งที่สวยงามหรูหราของห้องนี้ กองทัพออกเงินเพื่อให้ได้รับมาซึ่งผลประโยชน์ เสี่ยวซือจึงไม่ต้องรู้สึกผิดต่อประเทศ เธอหยิบธนบัตรออกมาจากกระเป๋าสองใบ พลางยิ้มแล้วส่งให้พนักงานที่อยู่นอกประตู แต่ประตูยังไม่ทันปิดดี เธอก็ถูกยามากุจิกอดจากด้านหลังเสียแล้ว
ในตาของเสี่ยวซือปรากฏแววความขุ่นเคืองขึ้นแวบหนึ่ง แล้วครู่ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นพูดจาเอาอกเอาใจ มือที่ลูบไล้แผ่วเบาก่อให้เกิดอารมณ์เร่าร้อน เสี่ยวซือที่นุ่มนวลและเร่าร้อนทำให้ยามากุจิเองก็หอบหายใจอย่างร้อนรุ่มเช่นเดียวกัน เสื้อโค้ทสีกากีถูกถอดออก เผยให้เห็นชุดปฏิบัติการสีดำที่หน่วย CIA มักสวมใส่กัน ยามากุจิชะงักอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงไม่นานเขาก็ลุ่มหลงอยู่กับริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มของเสี่ยวซือเสียแล้ว
เสื้อแขนสั้นสีดำถูกฉีกออก เผยให้เห็นเสื้อชั้นในสีดำบางเบา ปักลายดอกไม้สวยงามประณีต หน้าอกอวบอิ่มขาวผ่อง เอวบอบบางและชุดที่สวมใส่นั้นทำให้เลือดกำเดาของยามากุจิแทบจะพุ่งออกมา เขาร้องคำรามออกมารอบหนึ่ง ก่อนจะฝังใบหน้าลงไปพร้อมกับขบเม้มบนเนินอกของเธอ
“เฮ้!” เสี่ยวซือพลิกตัวไปด้านหลังอย่างชาญฉลาด เธอยิ้มแล้วนอนลงบนเตียง ไม่สนใจสายตาที่เร่าร้อนของยามากุจิเลยแม้แต่น้อย เธอชี้นิ้วไปทางห้องน้ำ แล้วเอ่ยด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “ยังไม่รีบไปอีกเหรอคะ?”
เมื่อเห็นเสี่ยวซือเย้ายวนขนาดนี้แล้ว ยามากุจิก็ได้แต่บังคับจิตใจของตัวเองให้รีบเข้าไปในห้องน้ำ  ผ่านไปครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงของน้ำดังออกมา เสี่ยวซือลุกขึ้นนั่งในทันที เธอกวาดสายตาไปรอบๆ และลุกขึ้นจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็หยิบอาวุธออกมาจากด้านในรองเท้า คาบมีดเอาไว้ในปาก สองเท้าเปลือยเปล่าก้าวขึ้นไปที่ระเบียง ชำเลืองดูขอบระเบียงแวบหนึ่ง ระเบียงเปิดโล่งที่ห่างออกไปยี่สิบเมตรนั้น ที่ระเบียงมีหน้าต่างบานหนึ่ง ที่ราวระเบียงนั้นแคบมากและไม่ง่ายเลยที่จะยืนด้วยขาเดียว
แค่พยายามก็พอแล้ว ความยากระดับนี้ถือว่าไม่มากเท่าไร เสี่ยวซือปีนขึ้นไปบนราวอย่างรวดเร็ว ส่วนเท้าอีกข้างก็ออกแรงกระโดดอีกครั้ง ในไม่ช้าร่างของเสี่ยวซือก็กระโดดมาถึงระเบียงของอีกห้องแล้ว
เธอกระโดดข้ามระเบียงมาอย่างเงียบเชียบ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงงึมงำดังแผ่วออกมาจากห้องนั่งเล่น เนื่องจากเป็นโรงแรมระดับสูงจึงป้องกันไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา หากไม่เปิดประตูก็ฟังไม่ออกเลยว่าข้างในมีคนอยู่กี่คน
ที่ระเบียงไม่มีอุปกรณ์ตรวจสอบอะไร เสี่ยวซือจึงสามารถแอบอยู่ที่ระเบียงได้อย่างง่ายดาย เธอยื่นศีรษะออกไปก็มองเห็นชายสวมสูทสีขาวนั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟา ด้านหลังของเขายังมีคนสวมสูทยืนเหงื่อตกอยู่ เสี่ยวซือขมวดคิ้ว หากแหล่งข่าวไม่ผิดพลาด ยังต้องมีคนคุ้มกันอีกคนหนึ่ง เมื่อทัศนวิสัยถูกบดบังทำให้มองไม่เห็นผู้คุ้มกันอีกคน ก็ไม่ควรลงมือโดยพลการ
เสี่ยวซือหมอบลงกับพื้นอย่างเงียบเชียบ ในมือถือมีดเอาไว้ แล้วขยับเข้าไปใกล้ประตูห้องนอนอย่างเงียบๆ จากนั้นก็แนบมีดไว้กับพื้น เชื่อว่าคนที่นี่ไม่มีทางหาของเล็กๆ นี้พบอย่างแน่นอน
เธอเอียงมีดเล็กน้อย จากนั้นเงาร่างของคนก็ปรากฏขึ้นบนคมมีด ผู้คุ้มกันคนหนึ่งยืนอยู่ด้านขวาของห้อง ห่างจากเสี่ยวซือเพียงกำแพงกั้นเท่านั้น เมื่อใช้มีดส่องสำรวจแล้วไม่พบร่องรอยใดๆ เธอจึงทำเช่นนั้นซ้ำอีกครั้ง ทุกอย่างดูเป็นปกติ มีเจ้านายและผู้คุ้มกันอยู่สองคน ไม่มีคนอื่นๆ อีก ดูเหมือนว่าคนที่มาส่งข่าวจากคฤหาสน์ได้ออกไปแล้ว
เสี่ยวซือหยิบถุงครอบรองเท้าออกมาจากกระเป๋า หลังจากสวมเสร็จแล้วก็ยืดตัวขึ้นพิงผนัง สูดลมหายใจช้าๆ เมื่ออัตราการเต้นของหัวใจคงที่ และร่างกายอยู่ในสภาวะผ่อนคลาย เธอก็เตรียมตัวจะสังหารเป้าหมายที่กำลังคุยโทรศัพท์มือถืออยู่ตรงนั้น
ขณะนั้นเสียงคุยโทรศัพท์ที่ดังมาจากข้างในก็เงียบลง เสี่ยวซือมองสำรวจอีกครั้ง เป้าหมายขว้างโทรศัพท์ทิ้งไปบนโซฟาข้างกาย
ในจังหวะที่โทรศัพท์ตกลงไปบนโซฟานั้น เสี่ยวซือก็พุ่งตัวเข้าไปด้านใน เธอตวัดแขนไปทางขวา แสงเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งออกไปทางผู้คุ้มกันที่อยู่ด้านข้าง มีดปาดเข้าไปที่คอของเขาอย่างรวดเร็ว และแม่นยำ จนเลือดสาดกระจาย
ในขณะเดียวกันนั้นก็มีเสียง ‘ปัง’ ดังเบาๆ ขึ้นครั้งหนึ่ง ศีรษะของผู้คุ้มกันอีกรายที่อยู่ด้านหลังโซฟาระเบิดออก มือของเขายังคงกอดอกอยู่ เขาเคลื่อนไหวค่อนข้างเร็ว แต่ก็ยังไม่เท่ากับเสี่ยวซือที่ยิงเฮดช็อตได้ในนัดเดียว
ชายหัวโล้นตกใจมาก ดวงตาฉายแววหวาดกลัว อ้าปากค้าง จนลืมที่จะร้องออกมา แต่ยังไม่ทันได้ร้องศีรษะล้านของเขาก็สะท้อนกับประกายไปวูบหนึ่ง
“อ้า!” ชายหัวล้านส่งเสียงอยู่ในลำคอ อ้าปากกว้างขึ้นในทันที จากนั้นฟันและเศษเนื้อก็กระจายเต็มไปหมด ร่างของเขาแข็งทื่อก่อนที่จะล้มลงบนโซฟา โดยที่เลือดไหลออกมาตามจมูกและปากเต็มไปหมด
เสี่ยวซื่อเดินเข้าไปใกล้กับโซฟาที่ชายหัวล้านนอนอยู่ เธอหันปากกระบอกปืนจ่อไปที่เขา ประกายไฟเกิดขึ้นอีกครั้ง ศีรษะล้านนั้นเต็มไปด้วยเลือด สภาพเหมือนกับแตงโมที่ถูกระเบิด
เล็งเป้าหมาย บุกโจมตี ปาดคอผู้คุ้มกันคนที่หนึ่ง ชักปืน ยิงผู้คุ้มกันคนที่สองและปิดปากของเป้าหมายได้ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในสองวินาที คนภายในเท่านั้นที่สามารถทำได้ นี่เป็นการผสานระหว่างความเร็วและเทคนิคการต่อสู้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ภารกิจที่ง่ายขนาดนี้ เสี่ยวซือเดินวนในห้องรอบหนึ่งเพื่อซึมซับกับบรรยากาศความสำเร็จของงาน สุดท้ายเธอก็หยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมา ต่อสายไปที่เบอร์ของตำรวจ คืนนี้ตำรวจโตเกียวคงต้องวุ่นวายทั้งคืนเพราะการแทรกซึมเข้ามาของสายลับ 003 แห่งหน่วย 9
เสี่ยวซือกลับมาที่ระเบียงอย่างรวดเร็ว เธอทำเหมือนเดิมอีกครั้ง เพียงกระโดดไม่กี่ครั้งเธอก็สามารถกลับมายืนที่ระเบียงห้องตัวเองได้ เธอหอบหายใจเล็กน้อย นับเวลาดูแล้วไม่เกินห้านาที เสี่ยวซือยืนอยู่ที่ประตูระเบียง เธอมองไปในห้องเห็นว่ามายากุจิยังไม่ออกมาจากห้องน้ำ เช่นนั้นก็ถอนใจออกมาอย่างอดไม่ได้ เธอกลับเข้าไปในห้อง ขณะนั้นเองก็มีการเคลื่อนไหวที่ประตูห้องน้ำ เสี่ยวซือพลิกตัวกลับไปนอนบนเตียงอย่างรวดเร็ว เพิ่งขึ้นเตียงได้ไม่นานยามากุจิก็เดินออกมาจากห้องอาบน้ำพอดี เขายิ้มพลางเอ่ยว่า “เสร็จแล้ว ตาคุณแล้วนะ”
เสี่ยวซื่อผ่อนลมหายใจออกมาตามปกติ เธอยิ้ม ขยิบตาให้เขาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าที่มีไม่กี่ชิ้นออก นอนแช่น้ำอย่างสบายตัว ทุกเรื่องเตรียมพร้อมแล้ว
ขาดแค่ลมตะวันออก
* เสี่ยวซือยื่นข้อมือออกมา พึมพำว่าเวลาสิบนาทีก็คงอีกไม่เท่าไร
เวลาสิบนาทีผ่านไป เสี่ยวซือออกมาจากห้องน้ำ บนร่างคลุมด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ ผมเปียกลู่ลงมาอย่างเซ็กซี่ อีกทั้งเรียวขาคู่งามที่ไร้สิ่งปกปิด ทำให้ยามากุจิจ้องมองอย่างไม่ลดละสายตา เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป...แล้วจึงลุกขึ้นมาทันที
พอเดินไปถึงที่เตียง ยังไม่ทันได้ปลดผ้าขนหนูของเสี่ยวซือออก อยู่ๆ ก็มีเสียงเคาะดังมาจากนอกประตู ยามากุจิขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามด้วยความหงุดหงิดว่า “ใคร?”
“ขอโทษครับ นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ กรุณาเปิดประตูด้วยครับ” น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเข้มแข็งเต็มกำลัง
“รอสักครู่ครับ” ยามากุจิเดินลงจากเตียงไปเปิดประตูห้องอย่างไม่มีทางเลือก เห็นเพียงพนักงานและเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายยืนอยู่ที่หน้าประตู เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพว่า “ขอโทษครับ ที่ชั้นนี้เพิ่งเกิดคดีฆาตกรรม เราอยากจะขอสอบปากคำคุณผู้ชายสักหน่อยครับ”
“นี่มันอะไรกัน!” ยามากุจิร้องออกมา “เกิดคดีฆาตกรรมแล้วเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ เจ้านายของพวกคุณเป็นใคร ผมจะฟ้อง!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่ยืนอยู่อย่างนั้น เมื่อมองเห็นใบหน้าหวานหยดย้อยของเสี่ยวซือที่ห่อตัวด้วยผ้าห่มบนเตียงก็ยิ่งเก้อเขิน
การตรวจสอบของตำรวจนั้นง่ายมาก พวกเขาแค่ถามว่าเปิดห้องกี่โมง ได้ออกจากห้องบ้างหรือเปล่า ยามากุจิจึงตอบด้วยความหงุดหงิดเพียงไม่กี่คำ พอเห็นทั้งสองคนไม่มีพิรุธอะไร เจ้าหน้าที่ทั้งหมดก็จากไป
ยามากุจิยืนมองส่งพวกเขาที่หน้าประตู แล้วเดินกลับเข้ามาในห้องอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็เห็นเสี่ยวซือที่สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย เตรียมตัวจะออกไปแล้ว
“คุณ...คุณจะไปแล้วเหรอ?”
“ไม่ไปแล้วจะให้ทำอะไรล่ะ คุณยังมีอารมณ์อยู่อีกเหรอ?” เสี่ยวซือมองเขาอย่างหมดความอดทน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป
ยามากุจิได้แต่ยืนนิ่ง มอง**เป็ดที่สุกแล้วบินหนีไป**** ในใจก็ก่นด่าสาปแช่งบรรพบุรุษของบรรดาตำรวจโตเกียวทั้งหลายนั่น
เสี่ยวซือเดินอาดๆ ออกมาจากโถงของโรงแรม ก็เห็นตำรวจที่เพิ่งขึ้นไปสอบสวนเมื่อครู่ เจ้าหน้าที่ตำรวจเองก็ให้ความสนใจกับเสี่ยวซือเช่นกัน เธอมองจ้องกลับไปที่เขาอย่างตรงๆ เปิดประตูรถที่เพิ่งขโมยมาอย่างโจ่งแจ้ง ก่อนที่จะเร่งเครื่องขับออกไป
ความลับได้แพร่กระจายข้ามมหาสมุทรไปจนถึงองค์กรลับใต้ดินในปักกิ่งแล้ว ผู้เชี่ยวชาญในการถอดรหัสใช้เวลาสามนาทีในการถอดรหัสต่อสายไปยังหน่วยราชการลับ “สายลับ 003 จัดการเป้าหมายหมายเลข 2 เรียบร้อย ตอนนี้กำลังม่งหน้าไปทางถนนริมหาด อีกหนึ่งชั่วโมง เสร็จสิ้นภารกิจ!”
*
ขาดแค่ลมตะวันออก
ทุกเรื่องเตรียมพร้อมแล้ว ขาดแค่ลมตะวันออก หมายถึง เตรียมทุกเรื่องไว้พร้อมแล้ว แต่ขาดเรื่องสำคัญไปหนึ่งเรื่อง
** เป็ดที่สุกบินหนีไป
คือเรื่องที่คิดว่าจะสำเร็จแล้ว แต่ผลสุดท้ายกลับล้มเหลว


## บทที่ 004 องค์กรเลือดเย็น

บทที่ 4 องค์กรเลือดเย็น
วันที่ 4 เดือนสิงหาคม ปี 2008 เวลาตีสองสิบนาที เวลาที่คนทั้งหลายกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราอันเงียบสงบ เวลานั้นห้องประชุมฝั่งตะวันตกของจงหนานไห่ยังคงมีแสงสว่างอยู่ นายทหารในเครื่องแบบระดับสูงนั่งประจำตำแหน่งอย่างจริงจัง ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ทั้งสิ้น ดูเหมือนว่าในวันธรรมดาเช่นนี้จะยิ่งเพิ่มบรรยากาศอึมครึมให้กับห้องประชุมนี้
พันตรีหลี่หยางแห่งกองปฏิบัติการฝ่ายขวาที่ 9 สวมชุดสูทสีเทา ทำท่าคิ้วขมวดแน่น ดูไม่เข้ากับความสงบทั้งหลายในห้องประชุม บางครั้งเขาก็ลุกขึ้นมองไปด้านนอกประตูราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่
หลังจากนั้นห้านาที โถงที่ด้านนอกห้องประชุมก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา แล้วคนทั้งหมดที่นั่งอยู่ก็ลุกขึ้นทำความเคารพ ตอนนี้สีหน้าของหลี่หยางเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนตาม จากนั้นประตูก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างช้าๆ  ตามมาด้วยชายชราที่มีจอนผมขาวเดินเข้ามา พลางหัวเราะและโค้งศีรษะไปพลาง จากนั้นก็พูดกับทุกคนว่า “ต้องขออภัยจริงๆ ที่เรียกทุกคนมาดึกดื่นแบบนี้ นายทหารทุกท่านเชิญนั่ง ไม่ต้องเกรงใจ”
ทุกคนรับคำด้วยความเคารพก่อน จากนั้นจึงนั่งลงประจำที่ สีหน้าของหลี่หยางดูวิตกกังวล พลางรีบร้อนเอ่ยว่า “ท่านผู้นำ ทำไมถึงเปลี่ยนแผนล่ะครับ? ปฏิบัติการแมวภูเขาเป็นไปด้วยความเรียบร้อย สายลับของเราทำงานได้ไร้ที่ติ ทหารไม่ควรแทรกแซงงานของกองปฏิบัติการ นั่นเป็นกฎ”
“เสียวหลี่ ไม่ต้องกังวลไป” ชายชรายิ้มบางๆ ครั้งหนึ่ง เป็นเพียงการกระทำง่ายๆ แต่กลับทำให้หลี่หยางก้มหน้าเงียบไป เขาหันหน้าไปที่ข้างกายแล้วเอ่ยกับนายทหารหลายนายว่า “ปฏิบัติการเป็นอย่างไรบ้าง? ทุกคนเข้าประจำตำแหน่งแล้วใช่ไหม?”
นายทหารระดับสูงอายุสี่สิบปลายๆ คนหนึ่งตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ครับ ทุกคนเตรียมพร้อมหมดแล้ว เหลือเพียงแค่คำสั่งออกไปก็จะสามารถเริ่มปฏิบัติการได้ทันที หลิวซั่งเซี่ยวจากกองทัพเรือลงมือสั่งการเอง รับรองว่าปฏิบัติการจะต้องสำเร็จอย่างราบรื่นแน่นอนครับ ขอท่านผู้นำโปรดวางใจ”
“อืม” ชายชราพยักหน้า พลางตอบช้าๆ ว่า “ทุกท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับปฏิบัติการนี้?”
ธรรมชาติของทหารก็คือการเชื่อฟังคำสั่ง ดังนั้นนายทหารทั้งหลายจึงไม่มีใครปริปาก และไม่ตอบคำถาม จากนั้นหน้าผากของหลี่หยางก็มีเหงื่อผุดออกมาเล็กน้อย เขายกข้อมือขึ้นมาดูเวลาก็พบว่าเวลาได้ผ่านไปห้านาทีแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตึงเครียดขึ้น คิดแล้วคิดอีก จากนั้นก็รีบตอบกลับไปว่า “ท่านผู้นำ พวกเราทราบถึงผลกระทบของเรื่องนี้ แต่ว่า...ผมไม่คิดว่าปฏิบัติการครั้งนี้จะมีความผิดพลาดอะไรครับ พวกเรากองกำลังที่ 3 และหน่วยปฏิบัติที่ 9 ได้ร่วมมือกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องข่าวสารหรือการลงมือก็ทำได้ตามแผน ไม่พบพิรุธแน่นอนครับ พวกเราทราบดีว่าปฏิบัติการครั้งนี้มีความสำคัญมาก ยิ่งไปกว่านั้นสายลับที่เราใช้งานในครั้งนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือของประเทศ ทุกคนต่างเคยอุทิศตนเพื่อประเทศมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ผมหวังว่า...”
“เอาล่ะ หลี่หยาง ที่คุณพูดมาทั้งหมดผมเข้าใจแล้ว” สีหน้าของชายชราไม่เปลี่ยน ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน จากนั้นเขาก็เอ่ยเสียงต่ำว่า “ปฏิบัติการแมวภูเขาครั้งนี้ทำได้ดีมาก ผมทราบดีว่าทุกคนทุ่มเทกายใจกับงานนี้มาก แต่ในเมื่อพวกเขาต่างก็เป็นยอดฝีมือของประเทศ ก็ควรทุ่มเทชีวิตเพื่อชาติไม่ว่าเวลาใด ระเบียบข้อแรกของสายลับ ผมคิดว่าพวกเขาคงเข้าใจมากกว่าพวกคุณ”
หลี่หยางใจสั่นสะท้าน พลางคิ้วขมวด ทำไมเขาจะไม่รู้ระเบียบข้อแรกของสายลับกัน ‘ทั้งหมดเพื่อประโยชน์ของประเทศ’ และทั้งหมดนั้นมีความหมายแฝงอยู่มากมาย หลี่หยางสูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเอ่ยปากออกมาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นเดิม “ท่านครับ ผมทราบจุดประสงค์ของปฏิบัติการครั้งนี้ดี แต่สายลับของเราต่างแทรกซึมเข้ามาอย่างลับๆ จึงไม่มีบันทึกการเข้าออกประเทศ โดยเฉพาะ 003 เธอแทรกซึมเข้ามากับเรือดำน้ำของฝั่งอเมริกา...”
“หลี่หยาง!” หัวคิ้วของผู้นำเริ่มมีรอยย่น พลางเอ่ยเสียงต่ำว่า “คุณเป็นทหารของประเทศ ย่อมต้องรู้หน้าที่ของทหาร ใช่ว่าทุกเรื่องจะทำตามความรู้สึกได้ เรื่องวันนี้จบลงเพียงแค่นี้ ปิดประชุม”
บรรดาทหารต่างพากันลุกขึ้น หยิบเอาเอกสารบนโต๊ะ เตรียมตามหลังผู้นำออกไป
“ท่านครับ!” อยู่ๆ หลี่หยางก็ตะโกนขึ้นมา น้ำเสียงของเขาก้องกังวานสะท้อนอยู่ในห้องประชุม ทำให้ทุกคนชะงักงันไป ไม่คิดว่าพันตรีเล็กๆ คนหนึ่งอย่างหลี่หยางจะใจกล้าขนาดนี้ พวกเขาทยอยกันหันกลับมาอย่างประหลาดใจ แล้วสายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่เขา
“ท่านครับ” หลี่หยางหยิบเอกสารขึ้นมาจากโต๊ะ ก้าวเข้าไปด้านหน้าของท่านผู้นำด้วยสีหน้าวิตกกังวล ทันใดนั้นไฟของนักพนันก็ปรากฏขึ้นในดวงตา พลันเอ่ยออกมาว่า “ปี 2002 สายลับ 003 ลงสนามรบที่อิรักเพื่อจับนายทหารระดับสูงที่ทรยศประเทศ โดยใช้เวลาทั้งสิ้นสามเดือน ได้สังหารผู้ก่อการร้ายไปยี่สิบแปดคน ในที่สุดก็สามารถนำตัวคนทรยศกลับมาลงโทษที่ประเทศได้ ทั้งยังปกป้องความลับของชาติกับผลประโยชน์ที่ไม่อาจประเมินค่าได้ ในปี 2003 สายลับ 003 มีส่วนร่วมในการวางแผนจัดการองค์กรที่ไม่เป็นมิตรและต่อต้านรัฐ ในที่สุดก็สามารทำลายหน่วยงานที่ไม่เป็นมิตรกับประเทศได้สามแห่ง เข้ายึดความลับอันมหาศาลของตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้เอาไว้ได้ ทำให้หลีกหนีระเบิดทางเศรษฐกิจจากโลกตะวันตกได้สำเร็จ และได้รับรางวัลจากทางรัฐบาล ในเดือนกันยายนปี 2003 สายลับ 003 ได้รับมอบหมายให้ใช้แผนหญิงงามจนสามารถตอบโต้นักบินชาวอิหร่านได้สำเร็จ และกุมความลับสุดยอดของ HK47 เอาไว้ได้ ส่วนในปี 2004 ได้ลักลอบเข้าไปในสถานทูตซีเรียเพื่อช่วยเหลือตัวประกันสามสิบเจ็ดคนจากผู้ก่อการร้าย และสังหารผู้ก่อการร้ายไปกว่าสี่สิบคน สองเดือนต่อมาก็ลักลอบเข้าไปในรังของผู้ก่อการร้ายในแถบเทือกเขาซีเรีย แล้วระเบิดตึกไปยี่สิบเอ็ดแห่งและทำลายคลังแสงใต้ดิน ส่วนปี 2005...”
“พอแล้ว พันตรีหลี่!”
“ท่านผู้นำ!” หลี่หยางตะโกนขึ้นเสียงเข้ม พลางเอ่ยต่อด้วยเสียงดังว่า “ปี 2006 เธอขโมยแผนลับสุดยอดของอัฟกานิสถาน แต่กลับถูกศัตรูล้อมไว้ ตอนนั้นกองทหารสับสนกันมาก จึงส่งสายลับกว่ายี่สิบคนไปจับเธอกลับมา สายลับ 003 หนีออกจากคุกของรัฐ หนีตายอย่างหวุดหวิดไปจนถึงชิคาโก ขัดขวางการทำงานของศัตรูด้วยการระเบิดเครื่องบินทิ้งระเบิด ซึ่งตอนนั้นท่านกำลังนั่งเครื่องบินไปชิคาโก!”
ท่านผู้นำหน้านิ่ง ใบหน้าที่เคร่งขรึมค่อยๆ ผ่อนคลายลง ในที่สุดมือของเขาเอื้อมไปจับไหล่ของหลี่หยางแรงๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “พันตรีหลี่ ผมเข้าใจว่าสายลับ 003 อุทิศตัวให้ประเทศ และผมก็รู้ว่าเธอเป็นเจ้าหน้าที่ที่ดีที่สุดของประเทศเรา แต่ว่าสิ่งเหล่านี้มันไม่คุ้มค่าเท่าผลประโยชน์ของประเทศ ปฏิบัติการแมวภูเขาได้มอบความเจ็บปวดแสนสาหัสให้กับประเทศ ต่อให้สายลับของเราไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ แต่เราก็ไม่สามารถเอาประเทศไปเสี่ยงแบบนั้นได้ เราต้องทิ้งผู้ปฏิบัติภารกิจแมวภูเขาแล้ว โดยเรื่องนี้ผมเองก็เสียใจมากเช่นกัน แต่ว่าเพื่อทำให้ประชากรสิบสามล้านคนในประเทศอยู่อย่างเรียบร้อยและสงบสุข ไม่ว่าต้องทำอย่างไร พวกเราในฐานะผู้ปกครองของประเทศ มีหลายครั้งที่เราไม่สามารใช้อารมณ์ความรู้สึกเหมือนคนธรรมดาได้!”
เมื่อพูดจบ ท่านผู้นำก็หมุนตัวเดินออกไป พลางเอ่ยกับบอดี้การ์ดข้างกายว่า “จากนี้เป็นต้นไป ห้ามให้พันตรีหลี่เข้ามาในห้องประชุม แม้แต่ก้าวเดียว!”
ประตูห้องประชุมปิดสนิท ใบหน้าของหลี่หยางซึมลง
“พันตรี คุณรอดพ้นจากความทุกข์ทั้งหลายมาได้ ครั้งนี้คุณไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าประเทศที่คุณทุ่มเทแรงไปทั้งหมด จะลงมือฆ่าคุณหรือเปล่า?”
เวลาผ่านไปช้าๆ ในค่ำคืนนี้ความมืดมิดยิ่งกลืนกินมากขึ้นเรื่อยๆ


## บทที่ 005 เกียรติยศของประเทศชาติ 

บทที่ 5 เกียรติยศของประเทศชาติ
เวลาตีสองสี่สิบนาที เสี่ยวซือประสบความสำเร็จโดยที่ไม่ถูกสงสัยหรือถูกไล่ตาม ตั้งแต่หนีออกจากไนต์คลับมาจนถึงสถานที่สุดท้ายที่เป้าหมายอยู่คือถนนริมหาด แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่รู้ว่าหายนะที่จะพรากชีวิตเธอนั้นได้ใกล้เข้ามาแล้ว
ในค่ำคืนที่ดึกดื่นเงียบสงัด ห่าออกไปสามร้อยเมตร เสี่ยวซือได้ทิ้งรถไว้แล้วเดินเท้าต่อ เธอเดินย่องอย่างระมัดระวังตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงสถานที่ลอบยิงที่กำหนดไว้
เธอเปิดประเป๋าทรงยาว หยิบปืนไรเฟิล M21 อาวุธที่ใช้ลอบสังหารในวันนี้ออกมา พร้อมกับติดอุปกรณ์เก็บเสียง Sionics และสวมแว่นตาไนต์วิชั่น ส่วนมือของเสี่ยวซือก็กำลังถอดประกอบชิ้นส่วนต่างๆ อย่างคล่องแคล่ว ไม่ถึงสิบวินาที ทั้งหมดก็เรียบร้อย
พอปรับจุดโฟกัสของปืนเรียบร้อย เสี่ยวซือก็เล็งไปที่เป้าหมายซึ่งอยู่ห่างไปสี่สิบเมตร กลุ่ม X ที่เข้าพวกกับฝั่งญี่ปุ่นยืนอยู่หน้าวิลล่าสุดหรูของคาเมดะ อิจิโร่ ดูเหมือนคนชั่วที่มือทั้งสองข้างเปื้อนเลือดคนนั้นจะเข้านอนแล้ว ภายในวิลล่านอกจากไฟที่ห้องนั่งเล่นแล้ว หน้าต่างห้องนอนก็ไม่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมา ดูเหมือนว่านอกจากบอดี้การ์ดที่คุ้มกันแล้ว คนในวิลล่าส่วนใหญ่คงพักผ่อนกันหมด
พอมองลอดผ่านแว่นไนต์วิชั่น จุดสีแดงก็ชี้ตรงไปที่หมายเลขบ้านอย่างถูกต้อง การปรับไนต์วิชั่นเป็นไปอย่างสมบูรณ์แบบ
เสี่ยวซือใส่ซองกระสุน และทุกอย่างก็เรียบร้อย เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วกดหมายเลขลงไปอย่างรวดเร็ว
เสียงต่อสายดังขึ้นไม่กี่ครั้ง เป็นอันว่าโทรติดเรียบร้อยแล้ว แล้วหน้าต่างที่ชั้นสองก็มีแสงบางๆ ลอดออกมา ประจวบกับเสียงแหบแห้งที่ดังออกมาจากในโทรศัพท์ “โมชิโมชิ...”
“คุณคาเมดะ?” สำเนียงโตเกียวของเสี่ยวซือชัดเจนมาก สำหรับสายลับแล้ว การที่สามารถใช้ได้มากกว่าเจ็ดภาษานั้นถือเป็นสิ่งสำคัญ
“ใช่...แล้วคุณคือ?” เสียงแหบของ คาเมดะ อิจิโร่ ตอบกลับมา
“ฉันเจ้าหน้าที่โยโกะ จากสำนักงานตำรวจโตเกียวค่ะ เราพบหมายเลขโทรศัพท์ของคุณจากศพของคุณวาตานะเบะ มาซาโยชิ...”
“อะไรนะ?” คาเมดะร้องเสียงดังออกมา “คุณพูดอะไร? ศพ? เกิดอะไรกับวาตานะเบะ?”
“คืออย่างนี้ค่ะ...เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนคุณวาตานาเบะ มาซาโยชิ ถูกฆาตกรรมที่โรงแรม ตอนนี้ทางตำรวจกำลังทำการตรวจสอบ พวกเราโทรหาคุณเพราะต้องการทราบ...โมชิโมชิ...ทำไมเสียงหายไปล่ะ?” เสี่ยวซือพูด ‘โมชิ’ ไปสองครั้งก็วางสาย จากนั้นเธอก็ถอดแบตโทรศัพท์ออกอย่างคล่องแคล่ว มือก็หยิบเอาบัตรโทรศัพท์แบบเติมเงินที่ซื้อจากร้านค้าข้างทางในโตเกียวออกมาทำลาย แล้วเก็บลงกระเป๋าไป
ลมยามค่ำคืนพัดมาเบาๆ เวลาก็ผ่านไปอย่างช้าๆ ตอนนี้ทำได้แค่รอเท่านั้น หากภายในสิบนาทีไม่มีใครมา คงต้องใช้วิธีบุกเข้าไปในวิลล่าเพื่อลอบสังหารแล้ว คาเมดะ อิจิโร่ มีบอดี้การ์ดดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ชายที่น่ากลัวคนนี้หวงชีวิตของตัวเองเหลือเกิน จากข่าวที่แหล่งข่าวแจ้งบอกว่า วิลล่าแห่งนี้มีการคุ้มกันที่แน่นหนามาก หากจะเข้าไปสังหารเขาคงเป็นเรื่องที่ตึงมืออยู่ไม่น้อย ดังนั้นแผนล่องูออกจากถ้ำจึงเป็นแผนที่ดีที่สุด เสี่ยวซือทราบดีว่าไม่ว่าโทรศัพท์สายนั้นจะจริงหรือปลอม คนระดับสูงในกลุ่ม X ก็จะต้องลงมืออย่างแน่นอน จิ้งจอกเฒ่าอย่างคาเมดะ อิจิโร่ ถ้าไม่ไปตรวจสอบที่สถานีตำรวจก็ต้องออกมาหาสมาชิกคนอื่นๆ แน่นอน  และก่อนหน้านี้ เธอได้ขโมยเครือข่ายการสื่อสารของโตเกียวเอาไว้แล้ว ซึ่งภายในหนึ่งชั่วโมงนี้จะไม่มีใครสามารถโทรออกได้
แน่นอนว่าไม่ถึงสามนาทีจากนั้น ก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นในวิลล่า ไฟห้องนอนและห้องนั่งเล่นสว่างขึ้นอย่างชัดเจน ทำให้หัวใจของเสี่ยวซือนั้นรู้สึกมีความสุข เพราะเป้าหมายจะออกมาเร็วขึ้น เธอจึงผ่อนลมหายใจให้สงบลง แล้วเสี่ยวซือที่หมอบซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ก็กระชับปืนแน่น ปืนไรเฟิล M21 ล็อกเป้าไว้เหนือประตู เพื่อรอเป้าหมายออกมาอย่างใจจดใจจ่อ
เธอล็อกเป้านั้นไว้ประมาณสิบนาที ประตูของวิลล่าก็เปิดออก ชายสวมชุดสูทคนหนึ่งเดินออกมาก่อน แล้วมองไปรอบๆ
การซ่อนตัวถือเป็นจุดแข็งของเสี่ยวซือ ในขณะนั้นร่างการของเธอได้ผสานเข้ากับเงาของพุ่มไม้ ไร้ซึ่งการขยับเขยื้อน ทำให้คนที่เดินผ่านไปมาหากไม่เข้ามาใกล้เกินกว่าห้าเมตร ก็ไม่มีทางพบเธอแน่นอน
เมื่อชายที่เดินออกจากประตูวิลล่าคนแรกไม่พบความผิดปกติใดๆ เขาก็กลับเข้าไปด้านในแล้วส่งสัญญาณ จากนั้นที่ประตูก็ปรากฏชายสวมชุดสูทซึ่งล้วงมือไปในกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง และในขณะเดียวกันไฟในห้องนั่งเล่นของวิลล่าก็ดับลง
ริมฝีปากของเสี่ยวซือยกยิ้มขึ้น ดูเหมือนว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้จะเป็นมืออาชีพ พวกเขารู้ว่าแสงสว่างมีผลต่อการมองเห็น แต่ในมือของเสี่ยวซือคือปืนไรเฟิลที่เป็นอาวุธสังหารซึ่งใช้งานได้ยี่สิบสี่ชั่วโมง มันมีแสงอินฟาเรดที่ใช้ในความมืด เธอเล็งข้ามจุดสีแดงที่เป็นชายสวมชุดสูทสองคนไปที่ประตูทางด้านหลัง
ช่วงกลางคืนที่เงียบสงัด เวลานี้ยังมีเงาร่างของคนเคลื่อนไหวอยู่ แล้วที่ปากประตูก็ปรากฏร่างของชายสวมหมวก เขาเป็นผู้ชายรูปร่างผอม ในมือถือเสื้อโค้ทตัวใหญ่เอาไว้ ในชั่วพริบตาเสี่ยวซือก็มองออกทันทีว่านั่นคือ คาเมดะ อิจิโร่ เป้าหมายปรากฏตัวแล้ว นิ้วชี้ของเสี่ยวซือกระตุกเบาๆ อยู่ที่ไกปืน
เสี่ยวซือหายใจเข้าลึกๆ รอคอยจังหวะที่จะลงมือสังหาร
รถที่อยู่ด้านล่างของวิลล่าส่งเสียงคำรามออกมา รวมทั้งนกฮูกที่กำลังร้องไปมาอยู่ตัวหนึ่ง ทำให้ฟ้าที่ดูมืดสลัวในค่ำคืนนี้ทวีคูณความน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
รถบ้านอาร์วีสีดำคันหนึ่งค่อยๆ ขับออกมา แล้วเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่ตรงบันไดก็เดินเข้ามาที่รถ จากนั้นก็เอาหลังแนบไปกับรถ แล้วเดินไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง
ในขณะที่ผู้คุ้มกันของคนขับลงมาจากรถ ก็เปิดประตูด้านที่ติดกับบันไดเอาไว้ แล้วบอดี้การ์ดสองคนก็ทำสัญญาณมือ เมื่อเสี่ยวซือมองผ่านแว่นไนต์วิชั่น ก็รู้ทันทีว่านั่นเป็นสัญญาณบอกว่า ปลอดภัย!
ในนาทีนั้นเอง คาเมดะ อิจิโร่ ก็เดินออกมาจากด้านหลังของบอดี้การ์ด แล้วจุดสีแดงก็ล็อกเป้าไว้กลางหว่างคิ้วของเขาอย่างแม่นยำ
เธอจะเสียเวลาไม่ได้อีก หลังจากที่ยืนยันแล้วว่าถูกตัว ก็ไม่ได้ลังเลอีกต่อไป นิ้วชี้ของเสี่ยวซือกดลงไปเบาๆ
เสียง ‘ฟู่ว!’ ดังขึ้นปลุกคืนที่เงียบสงบของโตเกียวขึ้นมา แล้วตรงกลางหว่างคิ้วของ คาเมดะ อิจิโร่ ก็ปรากฏหลุมดำขึ้น!
‘ปังๆ!’ เสียงปืนดังขึ้นชัดเจนสองนัด ความเร็วของเสี่ยวซือนั้นไวมาก แต่บอดี้การ์ดและผู้คุ้มกันของคนขับเองก็รวดเร็วมากเช่นกัน พวกเขาชักปืนและยิงออกมาแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน ทำให้เสี่ยวซือต้องเปลี่ยนที่ซ่อน เพราะวิถีของกระสุนสองนัดนั้นพุ่งเข้ามาในพุ่มไม้ที่เธอซ่อนอยู่
003 สมควรได้เป็นสายลับคนแรกของหน่วย ด้วยความเร็วที่น่าตื่นตาตื่นใจและประสบการณ์การลอบสังหารที่โชกโชนประกอบกับปืนไรเฟิลที่ใช้ซุ่มยิงในตอนกลางคืน การเคลื่อนไหวที่ไหลลื่นของเสี่ยวซือ ทำให้เธอสามารถหลบกระสุนสองนัดนั้นได้ เสี่ยวซือย่อตัวหลบไปที่สนามหญ้าด้านข้างด้วยขาข้างเดียว จากนั้นมือข้างหนึ่งก็เหนี่ยวไกยิงปืนออกไปสองนัด แล้วกระสุนก็เจาะไปที่ศีรษะของบอดี้การ์ดทั้งสองคน
ด้วยเทคนิคในการยิงที่แม่นยำ ทำให้บอดี้การ์ดที่เหลือตกใจเป็นอย่างมาก จนมือหยุดชะงักไป ท่ามกลางความมืดมิดในเวลากลางคืน จิตใจของพวกเขาเริ่มหวาดวิตก และสับสนวุ่นวายขึ้น
เสี่ยวซือยกยิ้มขึ้นมา มือข้างหนึ่งดึงเอาปืน Colt 2000 ที่ติดไว้ที่ขาออกมา แล้วใช้มือทั้งสองข้างยิงปืน จากนั้นเสียงปืนก็ดังออกมาจากปืนทั้งสองกระบอก ทันใดนั้นทั้งถนนก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด
การลอบสังหารและการซ่อนตัวที่สมบูรณ์แบบ บอดี้การ์ดทั้งสี่และเป้าหมายถูกจัดการเรียบร้อย ภารกิจเสร็จสิ้น!
เสี่ยวซือหนีออกไปจากถนนนั้นอย่างรวดเร็ว สองนาทีจากนั้นรถแฮมเมอร์ ก็ออกตัวไปพร้อมกับกลุ่มควัน มุ่งสู่ถนนเลียบชายหาด
หลังจากขับรถมาได้ยี่สิบนาที เสี่ยวซือก็เหยียบเบรกทันที แล้วรถยนต์ก็จอดอยู่ห่างจากซอยเล็กๆ ซอยหนึ่ง เมื่อเธอเปิดประตูรถลงไป ก็มีรถเบนซ์เอส500 สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าซอย เสี่ยวซือเดินลงไปเพื่อไปสตาร์ทรถคันใหม่ หลังจากออกห่างมาได้สองช่วงถนน เธอก็หยิบรีโมทคอนโทรลสีดำขึ้นมา และกดมันลงไปอย่างไม่ลังเล
‘ตู้ม!’ เสียงระเบิดดังขึ้น รถแฮมเมอร์ที่โชคร้ายได้ถูกระเบิดเป็นผงไปเสียแล้ว
เสี่ยวซือขับรถออกไปบนถนนหลวง พลางมองนาฬิกา ขณะนี้เป็นเวลาตีสามสิบนาที ปฏิบัติการทั้งหมดจบลงกำลังดี
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เปลี่ยนการ์ดใบใหม่แล้วต่อสายไปถึงหลี่หยาง แต่สายกลับไม่ว่าง ทำให้เสี่ยวซือขมวดคิ้วขึ้นมา ท้ายที่สุดก็เลือกที่จะส่งข้อความไปแจ้งข่าวกับหน่วยปฏิบัติการว่า “เป้าหมายถูกกำจัดแล้ว อพยพทันที โปรดชี้แนะด่วน”
พันเอกหลิวกั๋วหมิงแห่งนาวิกโยธินมองรายงานที่ถูกส่งมาในมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ปฏิบัติการณ์แมวภูเขาเสร็จสิ้นแล้ว เจ้าหน้าที่กลุ่มที่สองเข้าประจำที่ ปฏิบัติการณ์ฆ่าปิดปาก เริ่มขึ้นได้”
บทนำ ก่อนหนานฉู่
ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงประหลาดนับไม่ถ้วนยังคงดังก้องอยู่ในหูของสายลับ003 ภาพสถานที่เกิดเหตุย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ราวกับฉายภาพยนตร์ ถังเสี่ยวซือกำหมัดแน่น พลางใช้นิ้วมืออีกข้างคลำหาปืน Colt 2000  ที่อยู่กับตัวมาหลายปีอย่างยากลำบาก เธอทำอะไรไม่ถูกราวกับร่างกายเต็มไปด้วยสารปรอท ทำให้ไม่มีเรี่ยวแรงใดๆ ความรู้สึกกดดันอย่างหนักทำให้สมองเธอมึนงง เธอกัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนกลิ่นเลือดจางๆ ลอยคลุ้งออกมา เป็นการเตือนตัวเองให้มีสติลืมตาขึ้น เพราะชีวิตนี้จะไม่มีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาอีก
“รายงาน รายงาน ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว” มีคนก้าวขึ้นหน้ามาเปิดเปลือกตาของเธอขึ้น นอกจากนี้ยังทดสอบการเต้นของหัวใจและตรวจชีพจรของเธอ ก่อนจะตอบไปยังปลายสายอย่างใจเย็นว่า “เป้าหมายตายแล้ว ขอถอนกำลัง”
“ตายเหรอ?” ทันใดนั้นเสี่ยวซือก็รู้สึกว่ามีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นในร่าง ตายเหรอ ตัวเองเข้าใจชัดเจนว่ายังมีชีวิตอยู่ ยังได้ยินเสียงพวกเขาพูดกัน ทำไมคนคนนี้ถึงบอกว่าเธอตายแล้วล่ะ? หรือว่าทหารนาวิกโยธินจะประสิทธิภาพต่ำมากจริงๆ ถึงได้ไม่รู้ว่า เธอตายหรือยังไม่ตาย
ไม่ได้! จะตายแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้ที่นี่ไม่ได้ ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอย่างแรงกล้าของเธอถูกทำลายลงด้วยแรงระเบิดซี4 เธอใช้แรงทั้งหมดสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ดวงตาเริ่มมืดมัว ในปากก็เต็มไปด้วยเลือดสดๆ ทำให้เสียงของเธอ ฟังดูเหมือนอ่อนแรง “ฉัน...มีพิมพ์เขียว HK48...ของอิหร่าน...ฉัน...มี...”
‘ตู้ม!’ ความมืดที่ไม่มีสิ้นสุดแผ่ขยายออกไปทันที คอของเสี่ยวซือมีอาการเจ็บอยู่ครู่หนึ่ง ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เธอมองเห็นเพียงว่าตนเองถูกดึงขึ้นมาจากกายหยาบ นาวิกโยธินที่สวมยูนิฟอร์มกำลังเตะร่างเธออย่างรุนแรง
“ถอย!”
เสียงสั้นๆ ครั้งหนึ่งดังขึ้น ก็มีดวงวิญญาณคนตายดวงหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศของเมืองโตเกียว
ท่ามกลางความมืดมิดมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา แล้วนกอินทรีตัวสีดำก็พุ่งตัวลงบนกิ่งก้านของต้นไม้ ร้องออกมาด้วยเสียโหยหวน เข้ากันพอดีกับความรู้สึกเกลียดชังที่ลอยอยู่ในอากาศ ราวบทเพลงแห่งความสิ้นหวัง
ด้านบนมีฟ้า ด้านล่างมีดิน ชีวิตของฉันเพื่อประเทศชาติ แต่สุดท้ายฉันกลับตายอย่างอนาถ!
ฉันตายอย่างอนาถ!
ฉันตายอย่างอนาถ!


## บทที่ 006 วังหลังแคว้นหนานฉู่

บทที่ 6 วังหลังแคว้นหนานฉู่
"นายหญิง ดูเหมือนนางมีคำพูดอยากจะกล่าว" บุรุษหน้าขาวนายหนึ่งในชุดสีฟ้าของข้ารับใช้ค่อยๆขยับเข้าใกล้หญิงสาวชุดแดงที่แสนทรงเสน่ห์ กล่าวอย่างประจบสอพลอ เสียงแหลมเล็กของเขาที่ดังแทรกขึ้นฉับพลัน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและบรรยากาศที่หมดหวังช่างทำให้รู้สึกแปลกประหลาดและไม่เข้ากันยิ่งนัก
"หืม? ยังมีอะไรให้ต้องพูดกันรึ?" หญิงสาวนั่งเหยียดกายเอนหลังลงบนเก้าอี้ยาวที่ทำมาจากไม้หนานมู่ ร่างกายนางสวมใส่ชุดคลุมสีแดงหงส์ตัวใหญ่ บนศีรษะประดับด้วยมงกุฎหงส์คู่สีม่วงทอง ตรงหว่างคิ้วแต่งแต้มด้วยจี้สีม่วงเข้ม ริมฝีปากของนางแดงสดราวสีเลือด คิ้วและดวงตาประหนึ่งภาพวาดที่ถูกรังสรรค์ ดวงตาทั่งคู่นั้นเหลือบมองไปยังหญิงสาวชุดน้ำเงินที่ใบหน้าซีดเผือดและยังมึนงงด้านข้างเล็กน้อย ก่อนส่งเสียงฮึออกมาอย่างเย็นชา กล่าวอย่างดูหมิ่น "เจ้าคนไร้ประโยชน์ ยังมีอะไรต้องให้พูดอีก?"
"อืม..." ข้ารับใช้ในชุดเขียวเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวชุดฟ้า ก่อนที่จะขยับหูเข้าไปใกล้ริมฝีปากราวกลีบดอกไม้ซีดไร้สีของนาง ผ่านไปสักพัก จึงรายงานกลับอย่างโง่งมและสับสน "นายหญิง บ่าวเองก็ไม่ทราบว่าหลัน
เฟย* เหนียงเหนียง**
พูดถึงอะไร แต่ดูเหมือนว่า จะพูดว่ามีพิมพ์เขียวหรืออะไรนี่แหละพ่ะย่ะค่ะ?"
"พิมพ์เขียว?" หญิงสาวชุดแดงเลิกคิ้ว ก่อนเอ่ยต่อว่า "แปดส่วนคงตกใจกลัวเสียจนโง่เง่าไปแล้วกระมัง คิดไม่ถึง ว่าเจ้าตัวขี้ขลาดอย่างนี้ กลับกล้าทรยศหักหลังรัชทายาทไปแอบมีสัมพันธ์ลับกับชายอื่น นี่มิใช่รนหาที่ตายหรืออย่างไร?"
"พ่ะย่ะค่ะๆ" ข้ารับใช้ตอบรับอย่างเห็นด้วยหลายครั้ง บนใบหน้ายังประดับไปด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบก็ดังเข้ามา คิ้วของหญิงสาวชุดแดงขมวดย่นก่อนที่จะหันหน้ามองออกไป ตรงสุดทางของพระตำหนักที่หรูหรา หญิงสาวในชุดเสื้อแพรสามนางรีบเร่งเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นที่ก้าวอยู่ด้านหน้าสวมใส่ชุดสีแดงเข้มเช่นเดียวกัน หางตาของนางนั้นชี้ขึ้นเล็กน้อย นางไว้ผมทรงสูง ลำคอเรียวยาวขาวผ่องที่เชิดขึ้นอย่างถือดีมองมาทางหญิงสาวชุดแดงจากไกลๆพลางกล่าวเสียงดัง "
ไท่จื่อเฟย
***ประชวรหนัก วังบูรพาทั้งห้าต่างก็ถือครองตราประทับหงส์ร่วมกัน เวลานี้เกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ กลับมีเพียงพี่หญิงตันเฟยคนเดียวที่ลงมือจัดการ ตั้งใจจะยึดอำนาจหรืออย่างไรเจ้าคะ?"
ตันเฟยยกยิ้มเย็นครั้งหนึ่ง ดวงตาเรียวหงส์คู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย มองไปยังหญิงสาวที่รีบร้อนก้าวเข้ามาพลางกล่าวเสียงต่ำ "มิกล้า เพียงแต่ได้ยินมาว่าสามวันก่อนน้องหญิงโหรวเฟยเพิ่งแท้งลูก จึงไม่อยากรบกวนให้น้องหญิงตกใจก็เท่านั้น"
"ฮึ!" แม้โหรวเฟยจะได้รับพระราชทานนามว่า ‘
โหรว****
’ แต่ตัวคนกลับหาได้อ่อนโยนสมชื่อไม่ นางมองไปยังขบวนขนาดใหญ่ด้านหลังตันเฟย ก่อนกล่าวเสียงเย็น "ข้าแค่แท้งลูก มิได้ตาย ต่อให้ข้าพิการนอนอยู่บนเตียง ข้าก็ไม่อาจให้เจ้าทำสิ่งใดตามอำเภอใจได้ ใครก็ได้ รีบพยุงหลันเฟยขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ใต้หล้านี้ และในวังบูรพาแห่งนี้ล้วนมีกฎมีระเบียบ มิอาจให้คนต่ำต้อยไร้ยางอายมาตัดสินชีวิตผู้อื่นอย่างลวกๆ ได้!"
"หยุดเดี๋ยวนี้!" ตันเฟยรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ดวงตาหงส์ประกายความเยือกเย็น แผดเสียงออกมา "มีข้าอยู่ตรงนี้ อยากรู้นักผู้ใดจะกล้าลงมือ!"
"ข้ากล้า!" โหรวเฟยลุกขึ้น ขยับก้าวขึ้นมาด้านหน้าอย่างดุดัน "จูตันเฉิน ถึงแม้ไท่จื่อเฟยจะยังประชวรหนักอยู่บนเตียง แต่ยังมีข้าซั่งงกวนโหรวหลันอยู่ ทั่ววังบูรพาตลอดทั้งเจ็ดวังสิบสามตำหนัก หาใช่ตำหนักอวิ๋นเสียงของเจ้าใหญ่สุดไม่ เจ้าคิด**ยืมดาบสังหารคน******* ก็ลองถามข้าก่อนว่าข้ายินดีหรือไม่!"
"ข้าลืมไปว่า ตระกูลซั่งกวนนั้น**ไม้ล้มลิงกระเจิง******** ทว่ากลับมีเจ้าที่ไม่รักตัวกลัวตายอยู่อีก! ก็เอาสิ วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้สมปรารถนา ให้เจ้าได้เห็นชัดๆ ว่าวังบูรพานี้ ใครกันแน่ที่เป็นผู้มีอำนาจ!" ตันเฟยยกมือขึ้นตบสองครั้ง ข้ารับใช้ในชุดสีเขียวนับสิบก็รีบร้อนล้อมกรูเข้ามา ตันเฟยยกยิ้มเย็นครั้งหนึ่ง ก่อนจะมองไปที่พระสนมอีกสองนางที่เหลือพลางกล่าว "เฉินเฟย เต๋อเฟย ทางที่ดีพวกเจ้าหลบไปอีกทาง ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ไร้เมตตา!"
"จูตันเฉิน เจ้าอย่าข่มเหงผู้อื่นมากเกินไปนัก!" โหรวเฟยมองดูหญิงสาวใบหน้าซีดขาวในอาภรณ์สีฟ้าที่ยังสลบอยู่บนพื้น ทั้งยังคงถูกคนหลายคนจับเอาไว้ ในใจก็ให้รู้สึกโมโหยิ่งนัก จึงตะโกนเสียงดัง "หลันเฟยไม่เคยแก่งแย่งชิงดีกับผู้ใด หากเจ้าจะลงมือ ก็ให้มาทำกับข้า อย่าได้ลากผู้บริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย"
"น้องหญิงโหรวเฟยกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?" ตันเฟยเลิกคิ้วขึ้น มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย "ในห้องนอนของหลันเฟยแอบซ่อนสิ่งของของบุรุษเอาไว้ ตามกฎหมายของหนานฉู่ กล่าวได้ว่านี่เป็นการคบชู้ องค์รัชทายาทมีรับสั่งให้ข้ามีอำนาจเต็มที่ในการจัดการกับเรื่องนี้ จะกล่าวว่าข้าแอบวางแผนการได้อย่างไรกัน กลับเป็นเจ้า มาร้องเอะอะโวยวายอยู่ที่นี่ ผู้คนไม่ทราบเรื่องจะหาว่าข้าใช้อำนาจในทางมิชอบ ลอบทำร้ายหลันเฟย คำกล่าวที่ราวใส่ร้ายข้าเช่นนี้ของเจ้า ตั้งใจอะไรไว้กันแน่?"
กล่าวจบ ก็มองไปที่ข้ารับใช้ที่ยืนด้านข้างหลายคนก่อนกล่าว "พวกเจ้าทั้งหลาย พยุงโหรวเฟยเหนียงเหนียงให้ดี นางเพิ่งเสียครรภ์มังกร ร่างกายยังไม่หายดี หากว่าเกิดอะไรขึ้น ต่อให้ใช้หัวของพวกเจ้ารวมกันก็ชดใช้ไม่พอ!"
"พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ!" เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง กลบเสียงร้องไม่พอใจของโหรวเฟยจนหมดสิ้น ตันเฟยหาได้สนใจความโกรธเคืองของโหรวเฟยไม่ นางค่อยๆ ก้าวไปยังหลันเฟยที่ถูกข้ารับใช้จับไว้ถึงแม้จะหมดสติอยู่ก็ตาม พลางกล่าวเสียงเย็น "งดงามจับใจผู้คน น่าทะนุถนอม น่าสงสารเช่นนี้ กลับทำเรื่องต่ำช้าไร้ยางอาย น้องหญิงทำไปเพื่ออะไรกัน?" สิ้นเสียง ดวงตาทั้งคู่จึงหันกลับไปมองโหรวเฟยที่ถูกข้ารับใช้จับไว้แน่นด้วยสายตาเย็นเยียบ มุมปากโค้งขึ้นยกยิ้มเย็น "หากจะโทษก็ต้องโทษที่นางสนิทสนมกับเจ้ามากจนเกินไป ยิ่งนางงดงามเช่นนี้ด้วยแล้ว จะไม่ให้ข้าเป็นกังวลได้อย่างไร?"
ดวงตาของโหรวเฟยขยายกว้างขึ้นทันใด เห็นตันเฟยค่อยๆ ยกมือขึ้น ระหว่างนิ้วมือของฝ่ามือขาวผ่อง ปรากฏแสงสีเงินของคมมีดสะท้อนเข้าดวงตา เสียงของลมที่ลัดเลาะผ่านทางเดินของพระตำหนักทั้งสองด้าน ปลายผมของตันเฟยขยับพลิ้วไหว ก่อนจะค่อยๆ วาดผ่านริมฝีปากแดงของนาง เผยให้เห็นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจดุจปีศาจ ประกายแสงอันตรายวาดผ่านดวงตาของตันเฟยอย่างรวดเร็ว ตันเฟยส่งเสียงร้องฮึอย่างเยียบเย็นออกมาทีหนึ่ง ก่อนที่จะฟาดฝ่ามือที่คีบใบมีดอยู่ไปที่ใบหน้างดงามประณีตของหลันเฟยอย่างโหดเหี้ยม!
"กรี๊ด!" ทันใดนั้น ทั่วทั้งตำหนักหลันถิง ก็ก้องไปด้วยเสียงกรีดร้องหวาดกลัวของโหรวเฟย
ตันเฟยสะบัดมือครั้งหนึ่ง ดวงหน้าก้าวร้าว มุมปากยิ้มเย็น ราวกับปีศาจร้ายก็มิปาน
ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างขึ้นทันใด เฉินเฟยอดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนี ส่วนเต๋อเฟยที่แม้ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่มือที่อยู่ข้างลำตัวกลับสั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
ในช่วงชุลมุนนั้นเอง ขนตาของหลันเฟยก็ขยับเล็กน้อย สะบัดขึ้นลงหลายครั้ง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ย้อนกลับไปในช่วงแห่งความเป็นและความตาย รอบด้านล้วนเงียบสงบราวกับความตาย ประหนึ่งผืนดินรกร้างที่โดดเดี่ยวว่างเปล่า และเต็มไปด้วยบรรยากาศที่เงียบงัน ดวงวิญญาณค่อยๆ ล่องลอยไปยังเส้นขอบฟ้าที่โศกเศร้า มองไปทางใดก็เห็นแต่ดวงวิญญาณที่สิ้นหวัง เรี่ยวแรงบนร่างกายทั้งหมดถูกสูบออกไปในพริบตา เป็นหรือตาย? หญิงสาวที่ใบหน้าซีดเผือดค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ทันใดนั้นแรงที่ฝ่ามือก็พลันกลับมา ดวงตาทั้งคู่ที่เพิ่งหลุดพ้นจากความมืดมิดยังไม่อาจปรับให้เข้ากับแสงแดดที่แสนสะท้อนดวงตานี้ได้ หญิงสาวในอาภรณ์สีฟ้าที่ดวงหน้าซีดขาวย่นคิ้ว แต่ก่อนที่จะได้สติกลับมาทั้งหมด ร่างกายนางกลับตอบสนองออกไปก่อนอย่างรวดเร็ว นางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างดุดัน พลางยกฝ่ามือขวาขึ้นโจมตีกลับ ก่อนที่จะจับไปที่ข้อมือของฝ่ายตรงข้ามอย่างออกแรงเล็กน้อย พอได้ยินเสียงแตกร้าวของกระดูกที่ดังขึ้น มือเล็กอีกข้างก็ขยับตามอย่างรวดเร็ว หญิงสาวบิดข้อเท้าเล็กน้อย ร่างของตันเฟยที่สวมใส่ชุดสีแดงก็ล้มคะมำคว่ำลงไปนอนกับพื้นทันที
"กรี๊ด!" เสียงหวีดร้องที่ดังเสียดแก้วหูดังก้องไปทั่วทั้งตำหนักฉับพลันทันที ทุกคนต่างมองดูสถานการณ์ระทึกขวัญที่พลิกผันเปลี่ยนไปอย่างตกตะลึง ดวงตางามของโหรวเฟยเบิกกว้าง ไม่อาจกล่าวสิ่งใดออกมาได้ชั่วขณะ
"เหนียงเหนียง! เหนียงเหนียง!" ไม่กี่อึดใจเหล่าข้ารับใช้ก็รีบพุ่งเข้ามา พยุงตันเฟยที่โอดร้องคร่ำครวญอยู่บนพื้นอย่างเตลิดวุ่นวาย สถานการณ์ในตอนนี้ช่างชุลมุนยิ่งนัก
โหรวเฟยสบโอกาสนี้สะบัดตัวหลุดอกจากข้ารับใช้ทั้งสองที่จับตนไว้ ก่อนจะวิ่งไปข้างหน้าเพื่อดึงมือของหลันเฟย "น้องหญิง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
"แกเป็นใคร?" หลังจากมึนงงได้สักพัก สายตาของหลันเฟยก็เปลี่ยนเป็นคมเฉียบก้าวร้าวขึ้นทันที นางก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวังหนึ่งก้าว ก่อนมองไปยังโหรวเฟยที่อยู่ด้านหน้าอย่างเย็นชา พลางกล่าวเสียงต่ำว่า "ที่นี่คือที่ไหน?"
เวลานี้ ไม่เพียงแต่โหรวเฟยเท่านั้น แม้แต่ตันเฟยที่ยังคงล้มคะมำอยู่บนพื้นก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ โหรวเฟยที่เผชิญเข้ากับดวงตาคมดุจหิมะของหลันเฟย ก็ให้รู้สึกราวถูกมีดทิ่มแทงเข้าไปยังกระดูกยิ่งนัก กล่าวอย่างตะกุกตะกักว่า "ชิง... ชิงเซี่ย ข้าก็คือโหรวเฟยอย่างไรเล่า เจ้า... นี่เจ้าเป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือ?"
"ชิงเซี่ย?" หลันเฟยขมวดคิ้วเป็นปม นางค่อยๆ กวาดสายตามองไปยังผู้คนที่อยู่รอบๆ อย่างครุ่นคิดและระมัดระวัง ก่อนที่จะหันกลับมาจ้องตันเฟยที่ถูกนางกำนัลพยุงอยู่ในที่สุด กล่าวด้วยเสียงหนัก "เลิกเล่นตลกสักที ไปเรียกลูกพี่พวกแกมา ฉันมีเรื่องจะพูดด้วย!"
"ลูกพี่?" ดวงตางามของตันเฟยขยายกว้าง ก่อนจะชะงักราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ พลางกล่าวเสียงลึก "เจ้าหมายถึง ฝ่าบาทหรือ?"
"ระบบราชาธิปไตย?" หลันเฟยส่งเสียงพึมพำ ลุกขึ้นยืดตัวตรงอย่างรวดเร็ว นางกวาดหางตาไปมองรอบๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะไปสะดุดกับกริชที่เหน็บอยู่ตรงบริเวณเอวของข้ารับใช้คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้าง นางจึงขยับตัวไปข้างหน้าอย่างคล่องแคล่ว ใช้มือไวราวกับสายลม คว้าเอากริชข้างกายขันทีออกมาได้ คมแสงราวหิมะของคมดาบที่แต่งเติมไปบนใบหน้าที่ขาวซีดของหลันเฟย ทำเอาผู้คนรอบข้างต้องสูดลมเย็นเข้าอย่างพร้อมเพรียงกัน
ดวงตาทั้งคู่ของโหรวเฟยเบิกกว้าง มองดูหลันเฟยจ่อกริชไปที่ลำคอของตันเฟยอย่างตกตะลึง แล้วอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"ฉันไม่สนว่าพวกแกจะเป็นใคร พวกเรามาตกลงกัน บนตัวของฉันมีสิ่งที่พวกแกสนใจอยู่ ไปเรียกใครก็ตามที่สามารถตัดสินใจได้ออกมา ถ้าไม่อย่างนั้น ทุกๆ สามนาทีฉันจะเชือดพวกแกที่อยู่ที่นี่ทีละคน เริ่มจากแกเป็นคนแรก!"
*
เฟย
เป็นคำเรียกชายา
**
เหนียงเหนี่ยง
ใช้เรียกพระสนมหรือฮองเฮา
***ไท่จื่อเฟย
คือชายาเอกขององค์รัชทายาท
****โหรว
คำว่าอ่อนโยนในภาษาจีนคือ 温柔 (เวิน โหรว) ซึ่งเป็นตัวเดียวกับคำว่าโหรว ในชื่อของโหรวเฟย
*****
ยืมดาบสังหารคน
คือไม่จำเป็นที่จะต้องลงมือเอง พึ่งยืมกำลังและไพร่พลทหารของผู้อื่นเป็นฝ่ายกำจัดศัตรู
******
ไม้ล้มลิงกระเจิง
เป็นสำนวนอุปมาถึงผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่ เมื่อหมดอำนาจลง คนที่ติดตามก็แตกกระเจิงกันไป


## บทที่ 007 แรกพบ

บทที่ 7 แรกพบ
ในตำหนักใหญ่เงียบสนิท ทุกคนต่างควบคุมลมหายใจของตนอย่างระมัดระวัง ด้วยเกรงว่าจะเป็นการยั่วยุหญิงสาวผู้น่าสงสารซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นคนบ้าในสายตาพวกนางไปแล้ว
ตันเฟยทรุดลงกับพื้น
ชุดเซินอี* ลายพญาหงส์สีแดงตัดกับพื้นสีทองหรูหรา แสงเทียนที่จุดอยู่ยิ่งขับให้สีชุดนั้นโดดเด่นยิ่งขึ้น แม้จะอับอายแต่หญิงไร้ปราณีผู้นี้ก็ยังคงยโสและปากแข็ง ตันเฟยยืดตัวขึ้น นอกจากใบมีดเย็นเยียบที่ทาบอยู่ตรงลำคอขาวจนทำให้รู้สึกใจหายใจคว่ำแล้ว ข้อมือที่หักนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดเป็นระยะ ทำให้เหงื่อกาฬผุดขึ้นมาเต็มหน้าผาก ทว่านอกจากช่วงแรกแล้ว ก็ไม่ได้ยินเสียงร้องจากหญิงสาวอีกแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นตันเฟยอดทนต่อความเจ็บปวดเช่นนี้ ดวงตาของโหรวเฟยก็แสดงความสับสน ทว่าในใจก็ยังรู้สึกชื่นชมนาง เพียงแต่ตอนนี้ ทุกอย่างไม่ได้สำคัญอีกต่อไป บางครั้งโหรวเฟยก็เดินไปดูด้านนอกทางเดิน บางครั้งก็เดินไปรอบๆ นางมองหาเงาร่างบอบบางในตำหนักใหญ่อย่างกังวล ความรู้สึกเป็นห่วงตีตื้นเข้ามาในหัวใจ
“รัชทายาทเสด็จ!”
เสียงของขันทีดังเข้ามาแต่ไกล จากนั้นผู้คนก็รีบหมอบลงกับพื้นเพื่อทำความเคารพ ตลอดทางเดินสีแดงมีกลิ่นหอมลอยออกมาจากสองฝากฝั่ง ห้องโถงที่เคยเงียบสงบของตำหนักหลันถิงก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้กลับมายุ่งเหยิงวุ่นวายอีกครั้ง แล้วเสียงฝีเท้ามากมายก็ดังมาจากนอกประตู ทำให้เฉินเฟยกับเต๋อเฟยเร่งปัดร่องรอยความซึมเซาออกก่อนจะคุกเข่าลงบนพื้นด้วยน้ำตาคลอเบ้า และหอบหายใจน้อยๆ พลางเอ่ยโดยพร้อมเพรียงว่า “ขอต้อนรับองค์รัชทายาท!”
เมื่อถูกเรียกว่าชิงเซี่ยหลันเฟย รอยยิ้มเย้ยหยันก็เล็ดลอดออกมา นางต้องยอมรับเลยว่า แสดงออกมาได้เนียนจริงๆ ไม่ว่าที่แห่งนี้จะศักดิ์สิทธิ์อะไร แต่สถานการณ์ก็ยังต้องดำเนินต่อไป หากนี่ไม่ใช่เพราะพวกเขาคิดเรื่องอะไรไร้สาระพวกนี้ขึ้นมา เธอเองก็อาจจะถูกพวกเขาหลอกจริงๆ ก็ได้
ใช่แล้ว หลันเฟยในตอนนี้ ก็คือสายลับที่ถูกทหารระดับสูงสั่งให้เหล่านาวิกโยธินตามฆ่าบนถนนในโตเกียว สายลับ 003 หน่วย 9...ถังเสี่ยวซือ
คิดไม่ถึงว่า รัฐจะลงมือกันเธอเช่นนี้ แต่พอได้เห็นใต้ท้องรถติดตั้งระเบิดอานุภาพสูง C4 ในใจก็เข้าใจทั้งหมดแล้ว คนที่สามารถรู้เส้นทางหลบหนีของเธอ และเตรียมระเบิดที่รถเธอได้ก็มีแต่หน่วยปฏิบัติการและหน่วยข่าวกรองเท่านั้น
ไม่น่าใช่หลี่หยาง แม้เขาจะเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของหน่วย 9 แต่อายุราชการของเขายังน้อย ไม่น่าใจดำอำมหิตได้ขนาดนี้ ดังนั้นจึงเหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือการออกตัวของทหารระดับสูง ที่เข้าแทรกแซงในหน่วย 9
คิดถึงตรงนี้ มุมปากของถังเสี่ยวซือก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มออกมา เธอทุ่มเทชีวิตเพื่อประเทศชาติมาหลายปี แต่กลับถูกรัฐบาลทอดทิ้งเช่นนี้
ยังจำได้ครั้งหนึ่งที่เธอออกไปปฏิบัติการ หน้าที่คือฆ่าเจ้าหน้าพิเศษของหน่วย 6 ที่อยู่ในกรุงเทพ เมื่อสายลับคนนั้นเห็นเสี่ยวซือก็ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา เขารู้สถานการณ์ของตัวเองชัดยิ่งกว่าตัวของเสี่ยวซือเสียอีก เขาจึงชิงลงมือฆ่าตัวตาย ไม่เหมือนกับเธอที่ถูกกลุ่มนาวิกโยธินฆ่าตาย
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอนั้น เป็นฉากที่แตกต่างออกไป
ระเบียบข้อที่หนึ่งของสายลับคือ ทุกอย่างเป็นไปเพื่อผลประโยชน์ของประเทศชาติ จุดนี้มีความหมายจริงๆ ก็คือ ไม่ว่าประเทศจะทำอะไร ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ถูกต้อง ต่อให้ต้องแลกมาด้วยชีวิตของคุณ ก็ต้องไม่ลังเลที่จะสละชีวิตตัวเอง วีรบุรุษจะต้องไม่มีข้อเรียกร้องกังขาใดๆ
แต่น่าเสียดายที่ชีวิตเรามีแค่ครั้งเดียว ทุกคนย่อมเห็นคุณค่าของชีวิตตัวเอง ทหารที่พร้อมจะถวายชีวิตเพื่อประเทศชาติแบบนั้น จึงมีให้เห็นในละครและภาพยนตร์เท่านั้น ในสังคมปัจจุบันไม่มีใครไม่กลัวตายหรอก
หากมองจากจุดนี้ เสี่ยวซือก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมนัก แต่ก็เป็นเพราะจุดนี้ที่ทำให้เธอมีความกล้าที่จะยืนอยู่ที่นี่ และกล้าเผชิญหน้ากับคนที่อยู่เบื้องหลัง เธอเชื่อมั่นว่าเพียงแค่เธอได้พบกับตัวการของเรื่อง เธอก็จะสามารถต่อรองกับอีกฝ่ายได้ และออกไปจากที่แห่งนี้ได้ ที่จริงแล้วหากปฏิบัติการที่โตเกียวไม่ใช้เครื่องจักรฆ่ามนุษย์ของกลุ่มทหารเลือดเย็น แต่เปลี่ยนเป็นของหน่วยปฏิบัติการหรือคนของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ เธอจะต้องมีโอกาสหลบหนีได้แน่นอน เพราะมีเพียงแค่พวกเขาที่เข้าใจสิ่งที่อยู่ในกำมือของเธอ ซึ่งมันมีความสำคัญกับประเทศชาติเป็นอย่างมาก
กลิ่นหอมฟุ้งตลบไปทั่วทั้งตำหนัก ทันใดนั้นสีเหลืองสดก็แทงเข้ามาในตาของเสี่ยวซือ เธอชำเลืองตาดู รู้สึกได้แต่เพียงสายตาที่เฉียบคมพุ่งตรงเข้ามา มันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทั้งยังเต็มไปด้วยความมืดมน ส่งผลให้บรรยากาศในห้องนี้ตึงเครียดราวกับถูกแช่แข็ง และเต็มไปด้วยบรรยากาศของการข่มเหง
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังแสงที่ลอดเข้ามาทางฝั่งตะวันออกของตำหนัก ก็เห็นคนที่มีสีทองสว่าง บนตัวสวมใส่เสื้อคลุมลายมังกรสีม่วงทอง ใส่กำไลหยกไว้ที่ข้อมือ ผมดำขลับราวไหมแพร คิ้วเรียวงาม ดวงตาคมกริบ ใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากบางๆ ดูงดงามราวกับรูปแกะสลัก
คิ้วของเสี่ยวซือค่อยๆ คลายออก ดีมาก...สิ่งที่เธอกลัวมากคือคนที่มานี้จะไร้ประโยชน์ทำอะไรไม่เป็น แต่เพียงได้เห็นรังสีที่แผ่ออกมาจากคนผู้นี้ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน สำหรับความตึงเครียดที่อธิบายไม่ได้และแรงกดดันอย่างรุนแรงที่แผ่ออกมานั้น เสี่ยวซือเองก็พลอยโดยกดดันไปด้วย แปดปีในการทำหน้าที่เป็นสายลับ หลายครั้งที่ต้องปกป้องประเทศ ลอบสังหารผู้นำ ทำให้ในใจต้องรับแรงกดดันครั้งแล้วครั้งเล่า หากสายตาของชายเพียงแค่คนเดียวสามารถทำให้หัวใจเธอตกไปอยู่ที่ตาตุ่มได้แบบนี้ ยังจะเรียกตัวเองว่าสายลับอันดับหนึ่งได้อีกเหรอ?
คิ้วของฉู่หลีค่อยๆ คลายออกจากกันเล็กน้อย แต่กลับไม่มีคำพูดใด เขากวาดสายตาไปรอบๆ มองผ่านไปยังใบหน้าของโหรวเฟยและเฉินเฟยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ข้อมือที่บาดเจ็บของตันเฟย แล้วคิ้วก็ยกขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆ สำรวจไปโดยไม่ได้แสดงอาการใดๆ ออกมา
ตันเฟยไม่ได้ร้องไห้กระซิกๆ เช่นเฉินเฟย แต่กลับแสดงความดื้อรั้นออกมา นางหันศีรษะไปฝืนยิ้มก่อนจะเอ่ยว่า “หม่อมฉันไร้สามารถ รบกวนขบวนเสด็จขององค์รัชทายาท ขอองค์รัชทายาทโปรดลงโทษด้วยเพคะ”
ใบหน้าของฉู่หลีไม่เปลี่ยนสี สายตาเองก็ยังคงจดจ้องอยู่ จากนั้นเขาค่อยๆ หันไปทางเสี่ยวซือ สายตาค่อยๆ มองพิจารณาอย่างช้าๆ อย่างกับจะมองทะลุเข้าไปในตัวนาง เสี่ยวซือเองก็ไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อย จ้องมองกลับไปอย่างเปิดเผย เมื่อกวาดตามองไปยังคนพร้อมดาบกว่าร้อยเล่ม ก็ยิ้มเย็นครั้งหนึ่งก่อนจะโยนกริชในมือทิ้งไป
เสียงของกริชที่กระทบพื้นดังขึ้น ทำให้ตันเฟยสูญเสียการควบคุม ร่างกายพลันอ่อนระทวยลงไปกับพื้น ขันทีหลายคนต่างพากันเข้าไปประคองให้ตันเฟยลุกขึ้นมา ทางด้านโหรวเฟยเองก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจออกมา แล้วยกมือขึ้นตบที่หน้าอกของตน
“มีเงื่อนไขอะไร? ต้องการอะไร? คนที่อยู่เบื้องหลังมีอำนาจอะไร? รีบพูดออกมาสิ ฉันจะได้คิดว่าเราควรจะคุยกันต่อดีไหม?” เสี่ยวซือจ้องไปที่ชายสวมเสื้อแพร แล้วเอ่ยออกมา สายตายังคงระแวดระวังผู้คนที่ยืนล้อมอยู่ ทั้งยังจับจ้องไปที่อาวุธตรงเอวของพวกเขาอย่างระวัง ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะมีแค่ดาบโบราณ แต่ก็ต้องเตรียมพร้อมเผื่อว่าพวกเขาจะมีปืน ด้วยยังไม่ได้เจรจา กระสุนจริงจึงยังไม่จำเป็น แต่หากใช้กระสุนยาสลบ เสี่ยวซือก็จะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ในฐานะที่เธอเป็นสายลับ เธอรู้ดีว่าการที่จะเปิดปากผู้หญิงคนหนึ่ง มันง่ายยิ่งกว่าฆ่าให้ตายเสียอีก
สายตาของฉู่หลีพลันเย็นชา มองสำรวจหญิงสาวในอาภรณ์สีฟ้าที่ท่าทางราวกับเสือดาวคนนี้ คิดย้อนกลับไปในวันแต่งงาน หญิงสาวชุดแดงที่อ่อนโยนถ่อมตน แม้กระทั่งยิ้มก็ยังระวังตัวคนนั้น ไม่ได้เจอกันเพียงแค่ปีเดียวกลับเปลี่ยนจากแกะเป็นสิงโตไปเสียแล้ว วังหลังเป็นสถานที่ฆ่าคนหรืออย่างไร? จึงทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนไปได้เพียงนี้
“เจ้าต้องการใครสักคนมาพูดคุย ข้าก็มีสิ่งที่ข้าสนใจ เช่นนั้นเจรจากับข้าได้หรือไม่?” เสียงของฉู่หลีแหบเล็กน้อย เขายักคิ้วเบาๆ ด้วยท่าทางสนอกสนใจในสายตาเย็นชาของหญิงสาว
“ไม่เลว” เสี่ยวซือยิ้มอย่างเฉยชา สถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เจอ
เธอยังจำภารกิจลอบสังหารครั้งแรกได้ หลังจากได้รับบาดเจ็บหนักจากการปฏิบัติภารกิจ ก็ได้คนจากประเทศ M ช่วยเอาไว้ แต่เพื่อรีดเอาสถานะและหลักฐานที่ประเทศเราลอบสังหารผู้นำของประเทศเขาจากปากเสี่ยวซือ ก็ได้ก่อให้เกิดข้อพิพาทระหว่างสองประเทศขึ้น แผนของคนจากประเทศ M นั้นแยบยลมาก จนทำให้เสี่ยวซือเกือบจะเข้าใจผิดว่าได้รับการช่วยเหลือจากแพทย์สนาม แต่น่าเสียดายที่เพียงเริ่มต้นเสี่ยวซือก็รู้แล้วว่าทั้งหมดนี้มันเป็นหลุมพราง เธอวางแผนทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บและเข้าไปขโมยความลับทางการทหารของศัตรู และวางแผนโยนความผิดเรื่องการลอบสังหารไปที่ประเทศ M จากนั้นก็หายตัวไป ทำให้หน่วยข่าวกรองของประเทศ M ปั่นป่วนไปหมด ภายในเวลาห้าปี เสี่ยวซือและผู้ก่อการร้ายหลายรายก็ถูกจัดอยู่ในกลุ่มบุคคลอันตราย
แม้ว่าวันนี้ทุกอย่างจะดูแปลกประหลาด แต่เสี่ยวซือกลับมองไม่เห็นช่องโหว่เลยแม้แต่น้อย ทว่าการจัดการที่สมบูรณ์แบบเกินไปของตัวเองก็นับเป็นข้อบกพร่องอย่างหนึ่ง เสี่ยวซือจดจ้องการกระทำของฝ่ายตรงข้าม แล้วในใจก็คิดคำนวณอย่างจริงจัง หากเจรจาไม่สำเร็จ ตนจะมีโอกาสต่อกรกับชายสวมชุดแพรคนนี้มากน้อยแค่ไหน เธอมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง พอมั่นใจแล้วว่ามุมที่ยืนอยู่นี้จะไม่ถูกสไนเปอร์ลอบยิงด้านหลังได้ เธอก็พูดออกมาอย่างช้าๆ ว่า “คุณไม่ต้องเปิดเผยเป้าหมายของคุณก็ได้ แต่ฉันมีข้อเรียกร้อง หลังจบเรื่องนี้ให้พาฉันออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย และส่งฉันกลับประเทศ”
ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ นั้นก็มีเพียงเสียงลมหายใจดังขึ้นมา ผู้คนในตำหนักใหญ่มองเธอราวกับเห็นสัตว์ประหลาด พวกเขาจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของเสี่ยวซือ ราวกับนางเป็นผีดิบที่กระโดดออกมาจากสุสานก็ไม่ปาน สีหน้าของโหรวเฟยแฝงไว้ด้วยความกังวล อยากจะพูดแต่ก็หวาดกลัว จึงได้แต่มองไปที่นางอย่างเป็นกังวล
ฉู่หลี่นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงมองไปที่หญิงสาวที่ในหัวเหมือนมีอะไรอยู่เต็มไปหมดอย่างใคร่ครวญ จากนั้นมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยว่า “เจ้าพูดข้อต่อรองของเจ้าออกมาเสีย ข้าเองก็จะคิดดูว่ามันคุ้มค่าที่จะตกลงกับเจ้าหรือไม่”
“ได้!” เสี่ยวซือแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา คิดอยู่นานก็พ่นลมหายใจออกมา เธอรู้ดีว่านี่เป็นแต้มต่อสุดท้ายของตน ทั้งยังเป็นทางหลบหนีทางสุดท้ายที่เธอเตรียมไว้หลายปีแล้ว จะสำเร็จหรือล้มเหลว จะมีชีวิตกลับไปเจอถังอวี่ที่เซี่ยงไฮ้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับจังหวะนี้แหละ
“ในมือฉันมีพิมพ์เขียว HK48 ของอิหร่านอยู่ ถ้าคุณฉลาดมากพอก็คงรู้ว่ามันหมายความว่ายังไง”
ตอนนี้เครื่องบินรบที่ทันสมัยที่สุดของนานาประเทศคือ HK47 ซึ่งอยู่ในมือหัวหน้าของฉัน แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าก่อนที่ด็อกเตอร์ X51 จะตายเขาได้สร้าง HK48 เอาไว้ มันสามารถใช้งานในระดับสูงที่ซับซ้อนได้ดีกว่า มีตำแหน่งเติมน้ำมันสี่จุด แต่ละจุดสามารถใช้งานได้พร้อมกัน นอกจากนี้มันยังมีระบบนำทางที่ทันสมัยกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ มันมีระบบระบุตำแหน่งขีปนาวุธ เรียกได้ว่าเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินกลางอากาศเลยก็ว่าได้...”
ยิ่งพูดเสียงของเสี่ยวซือก็ยิ่งเบา ทุกคนจ้องมองมาที่เธอราวกับหลุดออกมาจากหนังสืออย่างไรอย่างนั้น แม้แต่ชายสวมเสื้อแพรที่คาดเดาไม่ได้คนนั้นก็ยังขมวดคิ้ว ดวงตาทั้งสองข้างไม่ได้มีแววของความโลภปรากฏให้เห็นเหมือนที่เสี่ยวซือคาดไว้แม้แต่น้อย เรื่องแบบนี้อธิบายได้อย่างเดียวว่า คนพวกนี้ไม่รู้เลยว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่!
ไม่รู้จัก HK48 ก็พอเข้าใจ แต่ในสังคมปัจจุบัน คนที่ไม่รู้จักเรือบรรทุกเครื่องบินมันเป็นคนอย่างไรกันแน่?
ทันใดนั้นเสี่ยวซือก็ตระหนักได้ถึงเรื่องสำคัญ เธอก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว แล้วสองตาก็จับจ้องไปที่ฉู่หลี ก่อนเอ่ยถามว่า “ที่นี่คือที่ไหน?”
“บังอาจ!” องรักษ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างชักดาบออกมา พร้อมกับตะโกนเสียงดัง “บังอาจทำตัวไร้มารยาทต่อองค์รัชทายาท!”
“ช้าก่อน” ฉู่หลีหยุดการกระทำขององครักษ์เอาไว้ แล้วทั้งสองตาก็จ้องไปที่เสี่ยวซือ พลางตอบกลับไปว่า “ที่นี่คือหนานฉู่ ทางตะวันออกติดกับแคว้นฉี ทางเหนือติดกับต้าฉิน และห่างไกลจากซีโจวนัก เหตุใดจึงถามเช่นนี้?”
“หนานฉู่? ต้าฉิน?” เสี่ยวซือเอ่ยทวนเสียงเบา ค่อยๆ หวนนึกถึงความรู้เรื่องภูมิศาสตร์ของตน แต่แทบไม่มีร่องรอยอะไรในหัวเลย หนานฉู่ ต้าฉิน แคว้นฉี ซีโจว ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดยังมีสถานที่ที่ไม่อาจระบุได้ในทวีปต่างๆ อีกหรือ? นี่มันอะไรกัน? กำลังถ่ายเรื่องเจาะเวลาหาจิ๋นซีกันหรือยังไง?
หรือพวกเขากำลังหลอกตัวเองอยู่ แต่ก็ดูไม่เหมือน หรือว่าระหว่างทางหลบหนีเธอเกิดสับสน จนเข้ามาอยู่ในดินแดนลึกลับ?
ไม่จริง! จู่ๆ ก็มีแสงสว่างเกิดขึ้นในใจของเสี่ยวซือ เธอพลันนึกถึงช่วงสุดท้ายของชีวิตได้ เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าเธอเห็นเจ้าหน้าที่นาวิกโยธินนายหนึ่งเข้ามาตัดศีรษะของเธอไป แต่ทำไมเธอไม่รู้สึกอะไรเลย แล้วการแพทย์ประเทศไหนที่ก้าวหน้าจนถึงขั้นต่อศีรษะที่ขาดไปแล้วได้?
เสี่ยวซือเงยหน้าขึ้นมา สองตาจับจ้องไปที่ดวงตาของฉู่หลี ฉู่หลีเห็นนางมองมา คิ้วที่เคยขมวดมุ่นก็คลายลง ในดวงตาสับสนจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
เสี่ยวซือหันมองรอบตัว พลันเห็นกริชที่ตนเพิ่งทิ้งไป นางก้มลงไปหยิบใบมีดเย็นเยียบที่ส่องประกายขึ้นมา  แล้วจ่อไปหน้าของตัวเอง
“บังอาจ! มีมือสังหาร! ปกป้องรัชทายาท!” แสงของอาวุธสะท้อนเต็มโถงของตำหนักใหญ่ ทหารสวมชุดเกราะหลายนายทยอยเข้ามาด้านใน พร้อมกับชักดาบยาวออกจากฝัก แต่กลับไม่มีปืนอย่างที่เสี่ยวซือคิดเอาไว้ ทั้งยังมีธนูสีเงินนับไม่ถ้วนจ่อมาที่ศีรษะของเสี่ยวซือ แต่ชั่วขณะนั้นเธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะเกิดวิกฤตอะไรขึ้นบ้าง
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกหวาดกลัวเช่นนี้ สองมือของเธอสั่นเทา ค่อยๆ ยกกริชในมือขึ้นมาทาบไว้ที่ใบหน้าของตน
เส้นผมดำขลับ คิ้วงาม ดวงตาสุกใส ริมฝีปากบาง อีกทั้งใบหน้าที่ขาวซีด คนในเงาสะท้อนนี้ช่างงดงามหมดจด ดูเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยน และงดงาม!
ทันใดนั้น เสี่ยวซือพลันรู้สึกว่าโลกของเธอกำลังพังทลายลง เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะ ภาพเบื้องหน้าพลันดำมืด แล้วร่างกายก็อ่อนแรงลง
“อ้าก!” เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากปากของเสี่ยวซือ ภาพเบื้องหน้าดำมืด กริชที่เคยถืออยู่ตกลงพื้น ตามด้วยร่างกายของเธอที่ค่อยๆ ทรุดลงไป
มือของฉู่หลีเคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว เขาเดินขึ้นหน้าก้าวหนึ่งก็สามารถโอบนางเข้ามาในอ้อมแขนได้ พลันตะโกนไปที่บรรดาองครักษ์ที่ยืนอยู่โดยไม่สนใจสายตาของผู้คนที่อยู่รอบข้าง “ยังไม่รีบไปตามหมอหลวงมาอีก!”
องครักษ์ตอบรับคำเสียงดัง แล้วส่งสัญญาณกันวุ่นวาย จากนั้นเสียงเรียกหมอหลวงดังก้องไปทั่ววังหนานฉู่!
*
ชุดเซินอี
คือเสื้อชุดยาวบนและล่างติดกัน ซึ่งสามารถปกคลุมรูปร่างได้มิดชิด


## บทที่ 008 ราชวังอันแปลกประหลาด

บทที่ 8 ราชวังอันแปลกประหลาด
นอกหน้าต่างยังคงมีลมหนาว มันพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างและทิ้งความหนาวเย็นเอาไว้ นี่เป็นอากาศในเดือนสิบเอ็ด แม้แต่หนานฉู่ที่อยู่ทางใต้ยังเริ่มหนาว ได้ยินว่าชาวซงหนูทางเหนือต้องแช่แข็งสัตว์ที่ตายไว้จำนวนมาก จึงจะสามารถข้ามผ่านฤดูหนาวที่ยากลำบากนี้ไปได้
ชิงเซี่ยในอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ภายนอกสวมใส่เสื้อคลุมสีขาวดูงดงาม นางยืนอยู่ใต้โคมราชวังข้างชั้นหนังสือราวกับวิญญาณก็ไม่ปาน นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังเทียนไขสีแดงด้านบนที่ละลายอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ แข็งตัว สีหน้านั้นราวกับน้ำแข็งหมื่นปี ไม่มีความเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย บ่าวรับใช้ชุดสีม่วงที่อยู่ด้านนอกคนหนึ่งจึงเดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ราวกับกังวลว่านางจะฆ่าตัวตายอย่างนั้น
สามวันแล้ว สามวันมานี้อาจพูดได้ว่าเป็นสามวันที่ทรมานที่สุดในยี่สิบหกปีที่ผ่านมาของถังเสี่ยวซือ
วันที่ตื่นเองตามธรรมชาติมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่ทำงานเป็นสายลับน้อยครั้งที่เธอจะละเลยนาฬิกาชีวิตของตัวเอง แล้วปล่อยให้ตัวเองได้นอนหลับเต็มอิ่ม หรือบางทีจิตใจสำนึกของเธออาจไม่ต้องการตื่นมาเพื่อเผชิญหน้ากับความจริง ในขณะที่เธอลืมตาขึ้นมาก็พบกับฉากของความฝันอันยิ่งใหญ่ เธอหวังจริงๆ ว่าจะลืมตามาแล้วพบกับหอพักที่อบอุ่นปลอดภัยของหน่วยเก้า หรือห้องพักหรูของโรงแรม แม้จะเป็นในเรือดำน้ำของนาวิกโยธิน เธอก็ยังไม่รู้สึกหมดหวังเท่าตอนนี้เลย
เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่เธอรู้สึกสงสัยในตัวเอง
เมื่อก่อน ตอนที่ถูกทิ้งให้ผู้ก่อการร้ายไล่ล่าในป่าที่แอฟริกา เธอยังไม่เคยหมดหวังเท่านี้มาก่อน แต่ตอนนี้ ลึกๆ ในหัวใจของเธอกลับห่อเหี่ยว
แต่อย่างไรก็ตาม อุปสรรคที่อยู่เบื้องหน้าของเธอครั้งก่อนมีเพียงทะเลสาบเย็นเยียบหรือทะเลทรายแห้งแล้งเท่านั้น ไม่เหมือนตอนนี้ สิ่งที่ทำให้เธอเดินต่อไปไม่ได้ก็คือช่องว่างแห่งกาลเวลา
แม้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะดูน่าสงสัยและเหลือเชื่อ แต่เธอก็หาหลักฐานมาโต้แย้งไม่ได้ ไม่กี่วันมานี้เธอได้สัมผัสกับสิ่งรอบๆ ตัว มองดูระเบียงพระราชวัง สะพานเล็ก ลำธาร ไม้ค้ำชายคา และเครื่องใช้ต่างๆ โดยละเอียดแล้ว จากประสบการณ์มากมายทำให้เธอเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งว่า หากจะสร้างเลียนแบบพระราชวังเก่าแก่ขึ้นมาใหม่ทั้งหมด จะต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าสามร้อยห้าสิบเจ็ดวัน และจากประสบการณ์ของเธอ แม้จะมีช่องโหว่เพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจหลุดรอดสายตาของเธอไปได้ แต่รายละเอียดทั้งหมดรวมถึงต้นไม้ใบหญ้าทุกอย่างล้วนสมบูรณ์แบบ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเธอหยิบกระจกทองเหลืองขึ้นมาส่องใบหน้าของตน ถังเสี่ยวซือก็ยิ่งหมดหวัง
ทั้งหมดนี้ แสดงให้เห็นแล้วว่า ไม่ว่าจะเป็นทฤษฎีสัมพันธภาพของไอน์สไตน์ ความลึกลับของสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า หรือความสัมพันธ์ระหว่างวัตถุและสสารอะไรนั่น เธอ ถังเสี่ยวซือ สายลับ 003 จากหน่วยรักษาความมั่นคงชาติที่เก้า ซึ่งถูกวางระเบิดฆ่าโดยเหล่านาวิกโยธินได้ข้ามเวลามาเกิดใหม่ในสถานที่ที่ไม่รู้ว่าห่างไปกี่พันปี วิญญาณของเธอลอยเข้ามาเกิดใหม่เป็นชายาขององค์รัชทายาทหนานฉู่!
ต้องมาเผชิญกับเรื่องไร้สาระทั้งหมดนี้ ถังเสี่ยวซือไม่รู้จริงๆ ว่าแท้จริงแล้วตัวเองควรจะฉลองที่ตนยังไม่ตายดีหรือไม่
เหมือนกับคนไม่เคยเจอสงครามก็จะไม่เข้าใจความลำบาก คนที่ไม่เคยประสบเหตุเช่นนี้ ก็จะไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของเสี่ยวซืออย่างแน่นอน โดดเดี่ยวเดียวดายไร้ที่พึ่ง อยู่คนเดียวท่ามกลางความต่างของเวลา เธออยู่ห่างไกลจากความแปลกใหม่ จากความตื่นเต้นที่ไม่อาจจินตนาการได้ และไม่มีความยินดีเลยแม้แต่น้อย
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอไม่อาจกลั้นน้ำตาที่ไหลออกมากลางดึกได้ เหมือนกับตอนที่เธอถูกคนรักทิ้งไปเมื่อหลายปีก่อน เหมือนตอนที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวบนถนนที่มีผู้คนจอแจ เธอซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม กัดริมฝีปากแน่น บนแก้มเต็มไปด้วยน้ำตา ราวกับในคืนนั้น เธอได้บอกลาชีวิตและประเทศที่คุ้นเคย พร้อมยอมรับความจริงอันแสนโหดร้าย
วันที่สอง ตำหนักหลันถิงไม่ได้คึกคักอย่างที่เสี่ยวซือจินตนาการไว้ ในโถงใหญ่ทุกคนต่างรอคอยเจ้านายผู้ซึ่งก่อเรื่องวุ่นวายดั่งพายุฝนพัดผ่านออกมาจากห้อง แต่น่าเสียดายที่นางกลับเงียบผิดปกติ คนทั้งหลายจึงไม่เข้าใจว่าความสงบที่แสดงออกมานี้หมายความว่าอะไรกันแน่? แต่เสี่ยวซือที่ซังกะตายกลับไม่ได้สนใจ เธอใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ เป็นดั่งหุ่นเชิดที่อยู่ในการดูแลของคนอื่น ทั้งยังสูญเสียความโกรธไปโดยสิ้นเชิง
โลกของเธอกลับตาลปัตร เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปก็ไม่ใช่แผ่นฟ้าผืนเดิมอีกแล้ว
จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามา ความสามารถในการฟังของเสี่ยวซือยังคงใช้การได้ดี ม่านมุกขยับเล็กน้อย แล้วกลิ่นหอมจางๆ ก็พัดเข้ามา
“นายหญิง โหรวเฟยมาเพคะ” สาวใช้รีบวิ่งเข้ามารับเสื้อกันฝนของโหรวเฟยไป แล้วจัดการเทชาให้โหรวเฟย ราวกับเป็นเรื่องคุ้นเคย เห็นได้ชัดว่าโหรวเฟยเป็นแขกประจำของตำหนักหลันถิง
โหรวเฟยยืนอยู่บนพรมในห้อง รองเท้ายังคงชื้นเล็กน้อย ฝนด้านนอกตกอยู่อย่างนี้มาครึ่งวันแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หลังห่าฝนฤดูใบไม้ร่วงอันหนาวเย็นผ่านพ้นไป ฤดูหนาวก็คงมาถึงจริงๆ เสียที
“ชิงเซี่ย” โหรวเฟยเอ่ยปาก แต่ก็พูดออกมาเพียงสองคำเท่านั้น ราวกับไม่อยากจะพูดต่อ
ท่ามกลางบรรยากาศน่าเบื่อ เสี่ยวซือที่ยืนอยู่ใต้โคมราชวังเงยหน้าขึ้น ใบหน้าขาวต้องแสงไฟดูแล้วงดงามยิ่ง นางในตอนนี้ก็เหมือนกับนกที่ถูกขัง เป็นความฝันที่น่าใจหาย แต่กลับหดหู่ราวสายน้ำที่ไหลเอื่อย
“อาการป่วยของไท่จื่อเฟยก็ผ่านมาวันสองวันแล้ว” โหรวเฟยถอนใจครั้งหนึ่ง พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเนิบๆ นางค่อยๆ เดินมาด้านหน้าของเสี่ยวซือ แล้วคว้าข้อมือของเสี่ยวซือขึ้นมา จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไรอีก ผ่านไปครู่ใหญ่ก็มีน้ำตาหยดหนึ่งหยดลงมาที่ข้อมือของเสี่ยวซือ
โหรวเฟยเงยหน้าขึ้นมา แล้วเบิกตากว้างมองมาที่เสี่ยวซือ ในดวงตาแฝงไว้ด้วยประกายของความเด็ดเดี่ยวและเจ็บปวด เสี่ยวซือได้แต่ฟังคำที่นางพูดออกมา “ชิงเซี่ย วันนี้พวกเรายังต้องคุกเข่าอยู่ แต่เชื่อข้าเถอะว่า ต้องมีสักวันที่พวกเราจะได้ยืนตระหง่าน!”
นอกหน้าต่างอันมืดมิดไร้แสงเดือนแสงดาว เงาร่างบอบบางของโหรวเฟยค่อยๆ หายเข้าไปในความมืด เสี่ยวซือรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่โหรวเฟยส่งผ่านข้อมือมาเมื่อครู่ เธอจึงกัดริมฝีปากแน่นแล้วหลับตาลง
ทางของพวกคุณอยู่ที่นี่ พวกคุณก็ลุกขึ้นได้น่ะซี แต่เส้นทางของฉันอยู่ที่ไหนกัน?
บันทึกหนานฉู่ คืนวันที่ 17 เดือน 11 ปี 298 ซั่งกวนโหรวเซวี่ยไท่จื่อเฟยแห่งหนานฉู่ล้มป่วย แต่หลังไท่จื่อเฟยสิ้นพระชนม์ได้สองวัน สกุลซั่งกวนก็ส่งหนังสือแจ้งไปที่ชนเผ่าหมานในหลิงหนาน : มหาบัณฑิตซั่งกวนจิ้ง สิ้นชีวิตระหว่างทางเนื่องจากทำงานหนัก
ในขณะเดียวกัน งานศพก็ถูกจัดขึ้นทั่วแคว้น ทางการลงแรงช่วยจัดงานของไท่จื่อเฟยสุดกำลัง แต่ชาวบ้านกลับจัดงานให้ซั่งกวนจิ้งเงียบๆ สกุลซั่งกวนที่จงรักภักดีกลับถูกฆ่าอันเนื่องมาจากความขัดแย้ง จนถึงบัดนี้ก็เป็นสกุลแรกที่ถูกถีบหัวส่งออกจากเส้นทางเสริมสร้างอำนาจกษัตริย์​อย่างชัดเจน
แม้สกุลซั่งกวนจะถูกกำจัด แต่กลุ่มอำนาจก็เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่และมีการแบ่งฝ่ายกันอีกครั้ง และเนื่องจากซั่งกวนโหรวเซวี่ยสิ้นพระชนม์แล้ว ตำแหน่งไท่จื่อเฟยก็ว่างในทันที วังหลังของหนานฉู่จึงเกิดการแข่งขันที่รุนแรงขึ้น และสถานการณ์เริ่มพลุ่งพล่านมากยิ่งขึ้น


## บทที่ 009 สามี

บทที่ 9 สามี
“นายหญิง น้ำเย็นมาแล้วเจ้าค่ะ” เซียงจวี๋ที่สวมชุดแขนสั้นสีม่วง ก้าวเท้าเข้าไปในห้องอาบน้ำที่เต็มไปด้วยไอร้อน ใบหน้าพลันแดงระเรื่อ ยิ่งขับให้ดูน่ารักยิ่งขึ้น นางค่อยๆ เข้ามาอย่างเบามือเบาเท้า พลันวางชุดนอนผ้าไหมลงบนหินด้านข้าง
“บ่าวให้คนเติมน้ำร้อนเข้าไปอีก หากนายหญิงรู้สึกร้อนก็เรียกบ่าวนะเจ้าคะ”
ชิงเซี่ยพิงอยู่ที่ขอบอ่าง นางปิดตาลง ดวงหน้าขาวมีสีแดงระเรื่อ เช่นเดียวกับสีแดงบนผิวขาวราวหิมะที่ค่อยๆ ชัดขึ้น ใต้แสงนวลของโคมยิ่งขับให้ดูงดงามราวกระเบื้องเคลือบ ผมสีดำขลับลอยอยู่บนผิวน้ำ บ้างก็ระไปกับแผ่นหลังขาวเนียนของนาง คดเคี้ยวราวกับงูตัวน้อยๆ น่าดึงดูดใจ
แล้วเสียงฝีเท้าของเซียงจวี๋ก็ค่อยๆ ห่างออกไป ในห้องอาบน้ำมีการจุดธูปหอมเอาไว้ กลิ่นหอมนั้นชวนให้คนรู้สึกเคลิ้ม ชิงเซี่ยนอนหลับตานิ่งไม่ขยับราวกับนอนหลับก็ไม่ปาน มีเพียงขนตาแพน้อยที่ขยับไปมาบางครั้งเท่านั้นที่ทำให้รู้ว่านางยังตื่นอยู่
นางซึมเซามาจะครึ่งเดือนแล้ว ชิงเซี่ยมึนตึงอยู่ทุกวี่วัน ไม่รับรู้เรื่องภายนอก ทว่าโชคดีที่ในวังมีคนคอยดูแลไม่ให้อดตาย หากพูดถึงช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา คงต้องพูดถึงร่างกายที่เดิมทีอ่อนแอของนางนั้นดูสมบูรณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว
หากบอกว่าเวลาเป็นยา หลังได้รับการดูแลอย่างดี จิตใจของชิงเซี่ยก็ค่อยๆ สงบขึ้น ในขณะที่นางกำลังพิงอยู่กับขอบสระหยกขาว นางก็รู้สึกเพียงแค่ว่าเหตุการณ์ในอดีตปรากฏอยู่ตรงหน้า ใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยผ่านเข้ามาในสมอง นางรู้ดีว่าตอนนี้นางไม่ใช่สายลับ 003 จากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอีกแล้ว และนางก็ไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆ ในบ้านเด็กกำพร้า นางในตอนนี้มีทั้งฐานะ ชื่อเสียง หรือแม้กระทั่งสามี
ชีวิตช่างเต็มไปด้วยเรื่องมหัศจรรย์จริงๆ
‘ตึก’ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน เสียงนั้นเบามาก ราวกับไม่ต้องการให้ใครได้ยิน แต่หูของชิงเซี่ยนั้นดีมาก ในตอนที่หนีเอาชีวิตรอดในป่าที่แอฟริกา ขนาดหนูที่วิ่งอยู่ในระยะร้อยเมตรก็หนีไม่พ้นหูของนาง ตอนนี้อยู่ในสระน้ำที่เงียบสงบจึงเป็นธรรมดาที่ไม่อาจหนีพ้น คนที่เข้ามานี้ไม่เพียงแต่ไม่ส่งเสียงใด ทหารยามที่อยู่นอกประตูเองนางก็ไม่ได้ยินเสียง เช่นนั้นก็อธิบายได้สองประการคือ หนึ่งคนที่มานั้นเป็นยอดฝีมือ จนทหารยามด้านนอกแจ้งเตือนไม่ทัน สองคือคนที่มานั้นมีตำแหน่งสูง ทหารยามจำเป็นต้องเชื่อฟัง ไม่อาจหยุดยั้งคนผู้นั้นได้
และคำอธิบายทั้งสองได้ให้คำตอบออกมาอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าของผู้ที่เข้ามานั้นหนักแน่น ต้องเป็นบุรุษเป็นแน่ ลมหายใจยาวเพราะเคยผ่านการฝึกต่อสู้ป้องกันตัว ขณะที่เดินมีเสียงของแขนเสื้อเสียดสีอยู่ข้างเดียว เป็นไปได้ว่ามืออีกข้างอาจจะจับอยู่ที่ฝักดาบ เสียงเสียดสีของแขนเสื้อค่อนข้างลื่น ดังนั้นเนื้อผ้าจะต้องมีราคา และคุณภาพดี ฐานะของคนที่มานี้จึงไม่ธรรมดาแน่ ชิงเซี่ยย่นจมูกเล็กน้อย กลิ่นหอมที่ลอยมานั้นไม่ใช่กลิ่นของธูปหอมในห้องอาบน้ำ กลิ่นหอมนั้นเข้มและดูโบราณ น่าจะเป็นส่วนผสมของอำพันทะเลและไม้กฤษณา ทั้งยังมีกลิ่นของน้ำหมึก คนที่มานี้ต้องอ่านหรือเขียนหนังสือมาก่อน ส่วนพื้นรองเท้านุ่มที่กดลงบนพื้นอย่างไร้สุ้มเสียงนั้นจะต้องเป็นรองเท้าหนังนิ่ม
ชิงเซี่ยคิดคำนวณในใจครู่หนึ่ง จนเกือบจะได้คำตอบ ใครมิตรใครศัตรูนั้นยากจะแยกแยะ แต่ตรงหน้านี้ก็ยังไม่เกิดอะไรขึ้น ชิงเซี่ยจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วริมฝีกปากก็ยกยิ้มบางๆ ก่อนจะพิงไปที่ขอบสระแล้วหลับตาลงเช่นเดิม
ความรู้สึกที่ถูกคนจ้องมองผุดขึ้นมาในใจ ชิงเซี่ยรู้ดีว่าชายคนนั้นกำลังยืนมองนางจากด้านบน แต่นางกลับพยายามขยับตัวให้น้อยที่สุด ทำราวกับไม่รู้ ใบหน้าของนางผ่อนคลาย ริมฝีปากยกยิ้ม ร่างกายเองก็ผ่อนคลายคล้ายกำลังเพลิดเพลิน
เวลาค่อยๆ ผ่านไป บรรยากาศยังคงเงียบสงบ มีเพียงการกระเพื่อมของน้ำเท่านั้นที่ยังดังไม่หยุด ทันใดนั้นเสียงน้ำก็หยุดลง ชิงเซี่ยรู้ว่าเซียงจวี๋เติมน้ำร้อนให้ น้ำนั้นร้อนแต่อยู่ในขั้นที่ร่างกายของคนรับได้ ชิงเซี่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็อ้าปากพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ หน้าอกที่อยู่ใต้กลีบดอกไม้ซึ่งลอยอยู่เต็มผืนน้ำนั้น ดูแล้วยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้เรือนร่างยิ่งขึ้น
ช่วงต้นของลมหายใจปรากฏร่องรอยไม่ชัดเจนบางอย่าง ทว่าชิงเซี่ยกลับค่อยๆ ก้มหน้าลงไป มุมปากยังคงยกยิ้ม ลำคอขาวราวหิมะดูงดงามยิ่ง ภายใต้แสงสลัวยังคงมีแสงสุกใส กระดูกช่วงไหล่ที่ขาวสะอาดขยับช้าๆ ราวกับผีเสื้อบิน หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามลำคอ ค่อยๆ กลิ้งลงไปจนถึงหน้าอกคู่งาม
“เจ้าดูเพลิดเพลินดีนี่!” จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มดังมาจากเหนือศีรษะ ราวกับหินที่ถูกโยนลงบ่อน้ำ มีเสียงดังมาครั้งหนึ่งก็ทำให้เกิดระรอกคลื่นตามมา
เพียงแต่เสียงที่ดังขึ้นเมื่อครู่นี้ไม่ได้ทำให้หญิงสาวตกใจเลยแม้แต่น้อย ฉู่หลีค่อนข้างแปลกใจที่ได้เห็นชิงเซี่ยหันมาพร้อมกับรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยจดจ้องมาที่เขา พร้อมเอ่ยว่า “เพคะ เพลิดเพลินมาก เป็นพระมหากรุณาธิคุณ!”
ฉู่หลีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับหญิงสาวที่ยังคงนิ่งสงบอยู่ตรงหน้า จนชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบหรี่มองไปยังร่างของชิงเซี่ยที่อยู่ในน้ำ พลางเอ่ยอย่างเนิบๆ ว่า “เจ้ารู้แต่แรกแล้วว่าข้าเข้ามา”
ชิงเซี่ยไม่ตอบคำ ได้เพียงแต่ส่งยิ้มให้ จากนั้นนางก็หันหลังกลับไป ก่อนจะพิงมาที่ขอบสระ เส้นผมดำที่กระจายอยู่บนแผ่นหลังขาว ดูแล้วน่าหลงใหลอยู่ไม่น้อย
น้ำกระเซ็นออกมาเบาๆ แล้วกระเด็นไปโดนรองเท้าสีขาวของฉู่หลี เขายืนอยู่ด้านข้างสระน้ำ หัวคิ้วเริ่มปรากฏร่องรอยความไม่พอใจ เสียงของเขานิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา เขาเอ่ยออกมาเพียงว่า “เจ้าอาจรู้ว่า การหันหลังให้ผู้ครองแคว้นเช่นนี้ นับว่าเป็นโทษ”
“ดังเช่นที่ท่านทราบ” ชิงเซี่ยเอ่ยเบาๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มราวผ้าฝ้ายที่ห่อหุ้มกาย “ช่วงไม่กี่วันมานี้ ข้าทำความผิดเอาไว้ไม่น้อยเลย จะทำความผิดเพิ่มอีกสักหน่อย ก็คงไม่เป็นอะไร”
เสียงของน้ำดังขึ้น แล้วกลีบดอกไม้ที่อยู่รอบๆ ก็กระจายออก ผมหนาของชิงเซี่ยถูกดึงขึ้นมาจากน้ำอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างกายส่วนบนที่ปะทะเข้ากับอากาศหนาวเย็น
ชิงเซี่ยแค่นเสียงออกมา นางเห็นเพียงร่างกายท่อนบนของชายหนุ่มที่อยู่ริมสระน้ำ ส่วนปลายเสื้อจมอยู่ในสระน้ำ มังกรที่อยู่ภายใต้อาภรณ์นั้นก็ดูราวกับสัตว์ร้าย แสดงออกถึงอารมณ์ขุ่นเคืองเช่นเดียวกับเจ้าของมัน ใบหน้าเย็นชาของฉู่หลี ปรากฏรอยยิ้มร้ายขึ้นที่มุมปาก เขาปล่อยมือออกจากผมของชิงเซี่ย แล้วค่อยๆ ไล้ลงมาตามคอขาวอันงดงาม จากนั้นคำพูดเย็นชาก็หลุดออกมาจากปาก “ข้าไม่ได้ไปที่ตำหนักหลันถิงนานเกินไปใช่หรือไม่ จนทำให้เจ้าลืมกฎในการปรนนิบัติไปเสียสิ้น หรือเจ้าคิดว่าชนเผ่าหมานป่าเถื่อนพวกนั้นจะทำลายกำแพงเข้ามาได้อย่างนั้นรึ เจ้าถึงคิดว่าจะได้กลับไปเป็นชายารัชทายาทของมันอย่างนั้น”
ชิงเซี่ยขมวดคิ้วมุ่น แล้วขยับคออย่างเจ็บปวด ในใจอดโกรธเคืองไม่ได้
“สตรีปากแข็งเช่นนี้ เหตุใดครั้งแรกข้างจึงไม่รู้มาก่อน? ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดชนเผ่าหมานจึงไม่อาจลืมได้ลง” ดวงตาของฉู่หลียิ่งดำขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีพายุฝนอยู่ในดวงตาเขา จากนั้นมือก็ค่อยๆ เพิ่มแรงขึ้น คว้าเข้าที่คอของชิงเซี่ยอย่างรุนแรง แล้วริมฝีปากก็ยกยิ้มอย่างร้ายกาจ จ้องมองไปที่ชิงเซี่ยอย่างเย็นชา “จวงชิงเซี่ย นับตั้งแต่เจ้ามาอยู่ที่หนานฉู่ เจ้าก็เป็นมดในมือของข้า ข้าให้อยู่ก็ต้องอยู่ ข้าให้ตายก็ต้องตาย หากคิดที่จะหนี ข้าก็ต้องบอกเจ้าว่าอย่าคิดทำให้เสียแรงเปล่าเลย!”
ชิงเซี่ยขมวดคิ้ว ใบหน้าแดงก่ำ แม้แต่หายใจก็เริ่มลำบาก ดวงตาเป็นประกายจ้องมองไปยังชายชั่วร้ายตรงหน้า ในใจเกิดความโกรธแค้นขึ้น ทันใดนั้นชิงเซี่ยก็คว้าขาทั้งสองข้างของฉู่หลีเอาไว้ บนพื้นห้องอาบน้ำที่ลื่นๆ นางออกแรงดึงอย่างแรง
เสียงตูมดังขึ้นและเกิดคลื่นระลอกใหญ่ ฉู่หลีตะลึงงัน เขาคิดไม่ถึงว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาจะทำให้หญิงสาวที่นั่งร้องไห้อยู่ในวังหลวง เปลี่ยนเป็นกล้าหาญเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ต่อต้านทั้งยังสู้กลับอีกด้วย เขายังไม่ทันได้เตรียมตัว รู้ตัวอีกทีก็หล่นลงไปในสระน้ำ พร้อมกับน้ำร้อนที่ทะลักทะลวงเข้ามาในชุดขอเขา ขณะเดียวกันก็ไหลเข้าไปทางจมูก ตา หู และปาก มือเท้าของเขากระวีกระวาดไปจับขอบสระ ในที่สุดก็ลุกขึ้นมาได้ เขาเช็ดน้ำที่อยู่บนใบหน้า แล้วก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ในขณะที่คิดจะโกรธก็มองไปเห็นบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาพอดี เขาหลบไม่ทัน ได้แต่ร้องออกมา ก่อนจะจะตกลงไปในสระน้ำอีกครั้ง
ในขณะที่ฉู่หลีค่อยๆ ยืนขึ้นมาจากในสระน้ำ และกำลังสำลักน้ำอยู่นั้น ชิงเซี่ยก็สวมชุดนอนผ้าไหมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นางมองไปยังองค์รัชทายาทผู้มีอำนาจของหนานฉู่ พลางหัวเราะและเอ่ยขึ้นว่า “ข้าขอเตือนท่าน คราวหลังสุภาพกับข้าสักนิด มิเช่นนั้นท่านก็จะได้เจอดี ข้าเป็นคนพูดจริงทำจริง ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด หากไม่เชื่อ ก็ลองดู!”
พูดจบ ชิงเซี่ยที่สวมชุดคลุมผ้าไหม ก็เดินออกไปจากห้องอาบน้ำอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยไอร้อนอย่างสง่างาม
ฉู่หลีค่อยๆ ปีนขึ้นมาจากสระน้ำ บัดนี้ไร้ซึ่งความสง่างามและความสงบนิ่งก่อนหน้าไปจนสิ้น เขาคำรามออกมาด้วยความโกรธ ทหารยามที่อยู่นอกประตูเห็นชิงเซี่ยเดินออกมาคนเดียวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทันใดนั้นเสียงแผดร้องอย่างโกรธเคืองของฉู่หลีก็ดังขึ้น พวกเขารีบเข้าไปข้างในทันที เมื่อเห็นฉู่หลีก็ต้องชะงักไป
“ไป ข้าต้องการข้อมูลของหลันเฟยในหนึ่งปีมานี้ ทั้งตอนที่อยู่แคว้นฉีและหลังจากเข้าวังมาทั้งหมด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ ข้าให้เวลาถึงพรุ่งนี้เช้า ต้องส่งรายงานให้ข้าโดยละเอียด!” เมื่อกล่าวออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวเสร็จ ฉู่หลีรัชทายาทแห่งหนานฉู่ก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับน้ำร้อนที่เต็มแขนเสื้อ
“องค์รัชทายาท! องค์รัชทายาท! กลางคืนลมเย็น เปลี่ยนชุดก่อนแล้วค่อยกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
ท่ามกลางการร้องเรียกของขันทีที่ดังก้องทั้งตำหนักใหญ่ ใบหน้าของฉู่หลีก็เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม เขาก้าวยาวๆ ไปยังห้องนอนของตำหนักหลันถิง
เสี่ยวซือ สายลับมือหนึ่งจากหน่วยรักษาความมั่นคงแห่งชาติที่เก้า ไม่ว่าจะเป็นสืบราชการลับ ลอบสังหาร หรือทำภารกิจเสี่ยงอันตรายต่างๆ เธอทำได้อย่างไร้ที่ติ
เธอทำงานรับใช้ประเทศด้วยความภักดี กลับถูกหักหลัง ต้องตายอย่างอนาถ แต่แล้วดวงวิญญาณของเธอกลับย้อนเวลามาเข้าร่างของจวงชิงเซี่ยชายาผู้ถูกทอดทิ้ง ทำให้เธอได้พบกับฉู่หลีองค์รัชทายาทผู้โหดร้าย เลือดเย็น และไร้หัวใจ
และเพราะความลับบางประการของเจ้าของร่างคนก่อน ทำให้เธอต้องการหลีกหนีจากเขา แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาจะไม่ยอมให้นางหนีไปได้ ต่อให้ต้องกักขังนางไว้ เขาก็จะทำ!