ตราบรักเคียงใจ
สือซื่อหลาง (十四郎)
## บทที่ 0 บทนำ

ภาค 1 ผจญภัยในต้าฮวง
บทนำ
หลิงหูเจินเจินลืมตาแล้วกวาดสายตาสำรวจรอบด้านอย่างฉงนสนเท่ห์
ผืนป่าบนภูเขาแห่งนี้เต็มไปด้วยต้นสาลี่ คงเป็นต้นฤดูวสันต์หลังค่ำคืนพิรุณโปรยปราย ดอกสาลี่จึงแย้มกลีบบานคล้ายเกล็ดหิมะประดับอยู่ตามกิ่ง สีขาวซีดท่ามกลางรัตติกาลดูงดงามทว่าลึกลับ น้ำฝนหยดลงบนกลีบบุปผาดังเปาะแปะ
นางไม่รู้จักที่นี่ นางหลงทางหรือ
น้ำฝนเย็นเฉียบไหลตามผิวลงมายังหน้าผาก หยดน้ำเย็นเยือกชวนให้รู้สึกคันยุบยิบ คล้ายกับความรู้สึกยามสัมผัสไอหนาวอย่างกะทันหัน นางหนาวจนร่างกายเริ่มสั่นระริก สองขาจึงก้าวเดินอย่างไม่รู้ตัว ลัดเลาะป่าต้นสาลี่ที่ออกดอกบานสะพรั่งขึ้นไปบนเนินเขา
ฝนตกหนัก ค่ำคืนมืดสนิท บนเนินเขามีแสงโคมกะพริบวูบวาบ น่าจะมีบ้านคนอยู่
เมื่อเท้าเหยียบขึ้นมาถึงด้านบนสุดของเนินเขาก็พบจวนขนาดใหญ่อยู่หลังหนึ่งจริงๆ กำแพงจวนสูงมาก แต่ประตูจวนกลับแคบอย่างยิ่ง แสงไฟดวงน้อยสองดวงกระพริบวูบวาบอยู่ในโคมเหล็กสีดำที่บิดเบี้ยวจนไม่เป็นทรง
ประตูจวนเปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง ด้านในมีสตรีนางหนึ่งกำลังตะโกนโวยวายอะไรสักอย่างท่าทางดุร้าย หลิงหูเจินเจินโผล่ศีรษะออกไปครึ่งหนึ่งอย่างสงสัยใคร่รู้ แล้วนางก็เห็นเรือนทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่หลังหนึ่ง บานประตูและบานหน้าต่างเป็นกรอบเหล็กสีดำแบบเดียวกัน หน้าเรือนมีหญิงสาวร่างสูงโปร่งสวมอาภรณ์สีเขียวต้นไผ่ทั้งเสื้อและกระโปรงกำลังถือไม้คานหาบวิ่งไล่ปีศาจพงไพรร่างเตี้ยเล็กสามสี่ตัวพลางตวาดด่าเสียงดังขรม นางวิ่งไล่จากสุดปลายด้านนี้ไปจรดสุดปลายด้านนั้น แต่กลับตีปีศาจพงไพรไม่ถูกสักตัว มีแต่ตัวนางเองที่เหนื่อยจนหอบแฮ่ก
คนผู้นี้ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย นั่นแหน่ะจะถูกพวกปีศาจตะกุยหน้าเละแล้ว
หลิงหูเจินเจินรู้สึกอยากจะทำอะไรสักอย่าง นางผลักประตูจวนเบาๆ ปีศาจพงไพรทั้งหลายปฏิกิริยาว่องไวนัก พวกมันกรีดร้องเสียงแหลมแสบแก้วหูแล้วกระโจนเข้ามาทันที ตั้งใจว่าจะตะปบเจ้าคนยุ่งไม่เข้าเรื่องคนนี้ให้เผ่นแน่บ
หญิงสาวร่างสูงโปร่งตะโกนบอกอย่างตกใจ “รีบหลบเร็ว!”
แต่หลิงหูเจินเจินเบี่ยงตัวหลบเล็บคมกริบของพวกมันพ้นตั้งนานแล้ว นางยื่นมือออกมา “ไม้”
หญิงสาวนางนั้นลังเลเพียงพริบตาเดียวก็โยนไม้คานหาบให้ สตรีแปลกหน้าหวดไม้คานหาบเพียงไม่กี่หนก็ทุบตีปีศาจพงไพรทั้งหลายจนร้องโอดโอยเสียงดังลั่น ก่อนจะหิ้วพวกมันข้างละตัวโยนออกไปนอกกำแพงจวน
สายฝนตกหนักมากขึ้นทุกที หลิงหูเจินเจินเขี่ยเส้นผมเปียกโชกให้พ้นใบหน้าแล้วยื่นไม้คานหาบกลับมาให้อย่างนิ่มนวล
แสงโคมวูบไหวตรงหน้าเรือนตกกระทบดวงหน้า นัยน์ตาของนางกระจ่างใสคล้ายดวงแก้ว สีเดียวกับน้ำชา เส้นผมหลายช่อแนบติดพวงแก้มขาวผ่อง หยดน้ำไหลรินลงมาจรดริมฝีปากสีแดงสด ไม่ว่ามองอย่างไร นางก็ดูไม่เหมือนคนที่จะฟาดพวกปีศาจพงไพรจนร้องโอดโอยได้สักนิด
หญิงสาวร่างสูงโปร่งผู้นั้นอัศจรรย์ใจกับฝีมืออันว่องไวเฉียบขาดของนางได้ครู่หนึ่ง ก็ตกตะลึงกับรูปโฉมงามวิลาสของนางต่อ จากนั้นนางจึงเพิ่งระลึกได้ว่าบนดินแดนต้าฮวงเต็มไปด้วยปีศาจพงไพร หญิงสาวอย่างอีกฝ่ายโผล่มากลางป่ายามดึกดื่นคนเดียวช่างประหลาดนัก นางจึงอดไม่ได้พึมพำออกมาว่า “ขอบคุณที่ช่วยเหลือ...เจ้า เจ้าคือ...”
“ข้าเหมือนจะหลงทางมา” หลิงหูเจินเจินโคลงศีรษะนิดๆ น้ำเสียงนุ่มนวลฟังดูนิ่งสงบอย่างบอกไม่ถูก “ให้ข้าค้างแรมสักคืนได้หรือไม่ แล้วที่ไล่ปีศาจให้เมื่อครู่ข้าจะไม่คิดเงิน”
เงินอะไร นางไม่ได้เข้ามาช่วยเพราะต้องการช่วยเหลือคนผดุงความยุติธรรมหรือ จะเก็บเงินด้วย?
ตอนนั้นเองเสียงของอาจารย์ก็ดังมาจากประตูเรือนด้านหลัง “เยี่ยนจวิน ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องไปสนใจปีศาจพงไพรพวกนั้น! กลับมาเร็ว! ยังปักคาถาไม่เสร็จ เดี๋ยวถูกตะปบจนบาดเจ็บจะปักต่ออย่างไร!”
อูเยี่ยนจวินตะโกนตอบ “อาจารย์ พวกปีศาจถูกแม่นางคนหนึ่งไล่ตะเพิดไปแล้ว นางบอกว่าอยากขอค้างแรมสักคืน”
นางใจเต้นตึกตักลุ้นอยู่หน่อยๆ แต่ไหนแต่ไรอาจารย์ก็ไม่ใช่แม่เฒ่าผู้เมตตาอารี ออกจะเย็นชาปากร้ายเป็นส่วนมาก หลายวันนี้ยิ่งอารมณ์ไม่ดีเพราะศิษย์พี่ใหญ่ทะเลาะกับนางอย่างหนักจนศิษย์พี่ใหญ่เดินทางออกไปจากสำนัก เรื่องอนุญาตให้คนนอกมาพักค้างแรมสักคืนอะไรนี่ ดูท่าจะยาก
ประตูเรือนเปิดออก อาจารย์เห็นหญิงสาวผู้มีน้ำหยดติ๋งๆ ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าก็ตกใจไปวูบหนึ่ง จากนั้นก็เผยสีหน้าไม่สบอารมณ์ อูเยี่ยนจวินคิดทันทีว่าเรื่องค้างแรมนี่คงไม่สำเร็จแน่แล้ว
ผู้ใดจะคิดว่าจู่ๆ อาจารย์ก็พูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมีมารยาทนักว่า “เจ้าเข้ามานี่หน่อย เอามือมาให้ข้าดูซิ”
หลิงหูเจินเจินไม่ขวยเขินและไม่ลังเล นางส่งมือให้อย่างฉับไว
มือของนางเรียวสวยและขาวผ่อง นิ้วมือเรียวยาวทั้งยังตรงแน่ว ไม่มีผิวหยาบตุ่มตาปลาแม้แต่นิดเดียว ดูไม่เหมือนมือของคนที่จะทำงานทำการได้ แต่อาจารย์กลับเห็นแล้วตาเป็นประกาย สีหน้านั่นทำให้อูเยี่ยนจวินหวนนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่นางรับตนเองเป็นศิษย์ ยามนั้นนางก็จับมือของตนไปเพ่งมองอยู่นานเช่นนี้
“เจ้านามว่าอะไร” อาจารย์จ้องอยู่นานโขกว่าจะตัดใจปล่อยมือจากมืองามคู่นั้น น้ำเสียงของนางอ่อนโยนอย่างหาได้ยากยิ่ง
“หลิงหูเจินเจิน”
“หลิงหูเป็นแซ่ที่หายาก เจ้ามาเตร็ดเตร่ตามลำพังกลางป่าดงพงไพรตอนค่ำมืดแบบนี้ ต้องการไปที่ใดเล่า”
หลิงหูเจินเจินถูกคำถามของนางทำให้นิ่งงัน จะไปที่ใดหรือ นางก็ไม่รู้เหมือนกัน ท่านลุงจากไปแล้ว นางจึงลงจากภูเขามาดูโลกภายนอก ไปที่ใดหาสำคัญไม่
อาจารย์เห็นนางนิ่งไปจึงเปิดประตูเรือน “เข้ามาสิ ในเมื่อไม่มีที่ไป จะพักอยู่สักสองสามวันก็ได้”
หลิงหูเจินเจินไม่เกรงใจ นางก้าวเข้ามาในเรือนพร้อมกับน้ำที่หยดเป็นทาง นางเหยียบแผ่นหินที่สะอาดเงาวับด้านในจนเต็มไปด้วยรอยน้ำ
อูเยี่ยนจวินถามว่า “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจะไม่คิดเงิน หมายความว่าอะไร”
นางตอบอย่างฉับไว “ข้าช่วยขับไล่ปีศาจพงไพรให้พวกเจ้า แลกกับค้างแรมหนึ่งคืน”
ก็สมเหตุสมผลดี แต่จากการทำความดีช่วยเหลือคน พอเอาเงินมายุ่งแล้วความรู้สึกกลายเป็นคนละเรื่อง แล้วนางยังพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาอีก รู้สึกแปลกพิกล
อาจารย์เห็นสภาพเหมือนกับไก่ตกน้ำของนางก็สั่งว่า “เยี่ยนจวิน เจ้าพาหลิงหูไปอาบน้ำอาบท่า แล้วหาเสื้อผ้าหนาๆ สักตัวให้นางเปลี่ยน”
อูเยี่ยนจวินฉากหน้าตอบรับ แต่ในใจกลับบ่นกระปอดกระแปด นางกราบเป็นศิษย์อาจารย์มาสิบกว่าปี ไม่เคยเห็นอาจารย์เมตตาคนแปลกหน้าเช่นนี้ หรือว่าหลิงหูเจินเจินผู้นี้จะมีพรสวรรค์ในการเป็นช่างฝีมือเวทซ่อนอยู่
แต่กระทั่งประวัติความเป็นมาของนางก็ลึกลับ บอกว่าอาศัยอยู่บนภูเขามาตลอด แต่ไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าภูเขาลูกนั้นชื่อว่าอะไรและมันตั้งอยู่ที่ใด ช่างน่าสงสัยจริงๆ
ทว่าอาจารย์กลับไม่จู้จี้ ปล่อยให้นางมาพักอยู่ในสำนัก มาพักหนนี้กลับพักอยู่นานถึงครึ่งเดือน
ช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาอูเยี่ยนจวินดื่มด่ำกับความสงบสุขอันหาได้ยาก นั่นเพราะว่าพวกปีศาจพงไพรบนภูเขาด้านหลังที่มักมาก่อกวนบ่อยๆ ถูกหลิงหูทุบตีเรียงตัวจนขี้หดตดหายกันถ้วนหน้า อูเยี่ยนจวินถึงขั้นออกไปเดินเตร่บนภูเขาด้านหลังได้ตามใจโดยที่พวกปีศาจพงไพรทั้งหลายหลบลี้หนีหายกันไปหมด
นางเริ่มคุ้นชินกับการมีหลิงหูเจินเจินอยู่ข้างๆ แผ่นดินต้าฮวงมีเรื่องประหลาดมากมายให้เห็นทุกวันอยู่แล้ว มีเรื่องของนางเพิ่มมาอีกเรื่องก็ไม่ได้มากขึ้นหรือน้อยลง
วันนี้สายฝนวสันต์ที่ตกติดกันมาระยะหนึ่งหยุดตกแล้ว คล้อยบ่ายหมู่เมฆเปิดให้เห็นท้องฟ้า ดวงตะวันแย้มหน้าเยี่ยมเยือน อูเยี่ยนจวินเด็ดดอกสาลี่มาตากในกระจาด นางตั้งใจว่าจะทำเครื่องหอมกลิ่นแรงๆ สักจำนวนหนึ่งเอาไว้กลบกลิ่นเหม็นที่ลอยอวลอยู่ในจวน พวกปีศาจหวาดกลัวหลิงหูเจินเจินจนไม่กล้าบุกมาที่จวนอีกก็จริง แต่นั่นไม่ทำให้พวกมันหยุดหาเรื่องก่อกวน ระยะนี้พวกมันเปลี่ยนมาใช้ใบไม้เน่าห่อสิ่งสกปรกสารพัดขว้างมาจากไกลๆ แทน ทำเอากลิ่นเหม็นฟุ้งตลบอบอวล น่าสะอิดสะเอียนเป็นที่สุด
หลังจากพลิกดอกสาลี่ดอกสุดท้ายเสร็จแล้ว สายตาของอูเยี่ยนจวินก็หันไปมองร่างที่สวมอาภรณ์สีเหลืองนวลยืนอยู่หน้าห้องเก็บฟืน
อาจารย์ทนเห็นแม่นางน้อยแต่งตัวมอซอไม่ได้ นางรู้สึกว่าภาพเช่นนั้นขัดหูขัดตานัก ไม่กี่วันก่อนนางจึงตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้หลิงหูหลายชุด ด้วยความที่นางอายุมากแล้วจึงชอบให้แม่นางอายุน้อยทั้งหลายสวมเสื้อผ้าสีอ่อนดูสดใส แต่อูเยี่ยนจวินกลับรู้สึกว่าหลิงหูเจินเจินเหมาะกับสีเข้มสดมากกว่า
ตั้งแต่เส้นผม นัยน์ตาไปจรดสีผิวของนางดูเหมือนจะสีอ่อนกว่าคนปกติอยู่เล็กน้อย แต่ริมฝีปากกลับแดงจัด คิ้วก็หนาเข้ม ยิ่งประกอบกับเรือนร่างสูงระหง เอวอ้อนแอ้นและท่อนขาเรียวยาว หากตั้งใจแต่งเนื้อแต่งตัวให้นาง ดีไม่ดีอาจกลายเป็นนางมารเจ้าเสน่ห์
แต่ตอนนี้สิ่งที่นางทำอยู่ไม่เหมือนนางมารเจ้าเสน่ห์แม้แต่นิดเดียว เพราะนางกำลังลับขวานผ่าฟืน คมขวานถูกลับจนวาววับ
อูเยี่ยนจวินหัวเราะ “เจ้ามาอยู่กับพวกเราไม่กี่วันก็เหมางานที่พวกเราต้องจ่ายเงินจ้างคนไปทำเองเสียหมดแล้ว”
ช่างฝีมือเวทไม่เคยแตะงานจิปาถะประจำวัน ปกติพวกนางจะจ้างคนขึ้นภูเขามาทำความสะอาดจวน รวมไปถึงจัดการเก็บฟืน หาบน้ำ และตระเตรียมข้าวของต่างๆ ทว่านับตั้งแต่หลิงหูเจินเจินมาอาศัยอยู่ด้วย เรื่องเหล่านี้นางก็เหมาไปทำเองทั้งหมด ถามก่อนก็ไม่ถาม
“เจ้าทำงานพวกนี้ให้มันน้อยลงหน่อยเถอะ ช่างฝีมือเวทต้องทะนุถนอมมือของตัวเองให้ดีสิ อย่าให้งานหนักๆ อย่างผ่าฟืนหาบน้ำมาทำลายมือของเจ้า”
อูเยี่ยนจวินเพิ่งเอ่ยจบก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ดังมาจากนอกกำแพงจวน ไม่ทันไรใบไม้เน่าห่อหนึ่งก็ลอยตามเข้ามาติดๆ สิ่งสกปรกด้านในกลิ้งออกมากระจายเต็มพื้น นางตอบสนองเร็วอย่างยิ่ง คว้าไม้คานหาบได้ก็วิ่งตามไปทันที แต่จะตามทันได้อย่างไรเล่า นางมองเงาของพวกปีศาจพงไพรเผ่นแน่บไปไกล ส่วนตัวเองทำได้เพียงผรุสวาทดังลั่นด้วยความโมโห
หลิงหูเจินเจินหยิบกระบุงมาเก็บสิ่งสกปรกเหล่านั้นแล้วสาดน้ำล้าง ขณะเดียวกันก็ถามว่า “เหตุใดพวกมันมาก่อกวนบ่อยเช่นนี้เล่า”
แม้พวกปีศาจจะมาก่อกวนผู้คนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่การมาหาเรื่องพวกนางทั้งวันราวกับไม่มีสิ่งอื่นให้ทำเช่นนี้ดูผิดปกติอยู่มาก
อูเยี่ยนจวินบอกด้วยความโมโห “เจ้าคงรู้ว่าภูเขาด้านหลังมีต้นซังขนาดใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง สองปีก่อนตอนพวกเราเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ ศิษย์พี่ใหญ่เผลอเด็ดผลต้นซังมาสองสามผล ล่วงเกินปีศาจต้นซังอย่างไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นลูกพี่ใหญ่ของพวกปีศาจพงไพรบนภูเขาด้านหลัง ดังนั้นปีศาจพงไพรทั้งหลายจึงถูกมันบงการให้มาก่อกวน”
อ๋อ ที่แท้ก็มีลูกพี่ใหญ่ด้วย
หลิงหูเจินเจินราดน้ำในถังลงบนพื้น แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า “ข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่ครึ่งเดือนแล้ว อาหารที่กินเสื้อผ้าที่สวมอยู่ทุกวันล้วนเป็นของพวกเจ้า วางใจเถิด ข้าจะต้องตอบแทนอย่างแน่นอน”
...มีการตอบแทนด้วย นี่นางยึดถือวิถีวิญญูชนแบบแปลกๆ อะไรอยู่หรือเปล่า
อูเยี่ยนจวินจ้องนางเขม็ง “เจ้าอย่าเสียสติไปหาเรื่องปีศาจต้นซังตนนั้นเชียว มันไม่ใช่ปีศาจพงไพรตัวเล็กตัวน้อยทั่วไป หมัดเดียวของมันก็ต่อยศีรษะเจ้ากระจุยได้! หากทนไม่ไหวจริงๆ ค่อยย้ายสำนักก็ได้ ข้าดูแล้วอาจารย์ต้องอยากรับเจ้าเป็นลูกศิษย์อยู่แน่ ถ้าเช่นนั้นก็พอดี พวกเราค่อยย้ายไปที่ใหม่แล้วเลือกจวนหลังที่กว้างกว่านี้อีกสักหน่อย”
ไม่รู้ว่าหลิงหูเจินเจินฟังเข้าหูหรือไม่ นางลับขวานเสร็จก็หยิบเส้นด้ายมาฟั่นเป็นเชือก นางฟั่นเชือกอย่างรวดเร็วและสม่ำเสมอ
มือของนางนิ่งอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่ว่าทำสิ่งใดก็มั่นคงไปเสียหมด นางไม่ลนลานไม่ร้อนรน ทั้งยังคล่องแคล่วฉับไว คนเป็นช่างฝีมือเวท สิ่งสำคัญที่สุดก็คือมือต้องนิ่ง สายตาของอาจารย์ช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก หากให้เวลาอีกสักหน่อย นางจะต้องเป็นผู้สืบทอดที่โดดเด่นที่สุดในสำนักอย่างแน่นอน
อูเยี่ยนจวินคิดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิงว่าวันถัดมา ‘ผู้สืบทอดที่โดดเด่นที่สุด’ คนนี้จะจัดการตอบแทนบุญคุณพวกนางจริงๆ
เช้าตรู่วันถัดมานางเพิ่งเปิดประตูห้องออกมาก็เห็นอาจารย์ยืนอยู่นอกประตูเรือน ไม่รู้ว่านางกำลังมองสิ่งใดอยู่จึงนิ่งอึ้งเช่นนั้น ดูเหมือนอาจารย์จะได้ยินเสียงนางเดินมาหาจึงชี้ลานเรือนแล้วบอกว่า “นี่ฝีมือหลิงหูสินะ แล้วตัวนางไปที่ใดแล้วเล่า”
อูเยี่ยนจวินเพิ่งสังเกตว่าลานเรือนถูกปัดกวาดจนสะอาดเอี่ยมอ่อง กำแพงจวนที่เคยมีเถาต้นปี้ลี่เลื้อยอยู่เต็มไปหมดถูกทำความสะอาดเสียเกลี้ยงเกลา ภายในลานมีกระต่ายป่าสี่ตัว ไก่ป่าแปดตัวกับปลาอ้วนพีอีกกองหนึ่งวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ
นางอึ้งงัน “นี่คือ...”
กล่าวยังไม่ทันจบ ประตูจวนก็ถูกใครบางคนเปิดออก หลิงหูเจินเจินแบกปีศาจพงไพรรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาคุ้นๆ ตนหนึ่งเดินเข้ามา
เสื้อกับกระโปรงสีเหลืองอ่อนบนร่างนางถูกโลหิตปีศาจสีดำย้อมไปครึ่งหนึ่ง พวงแก้มก็เปื้อนโลหิตสีดำหลายจุด ในมือของนางยังกำขวานวาบวับเล่มนั้น แวบแรกที่เห็นดูน่ากลัวมากทีเดียว แต่เสียงของนางกลับเบิกบานเริงร่า “พวกเจ้าบอกว่าสังหารปีศาจตามใจไม่ได้ ข้าจึงตัดกิ่งของมันไปเพียงไม่กี่กิ่ง ข้าคุยกับลูกพี่ต้นซังตนนี้เรียบร้อยแล้ว อีกเดี๋ยวเขาจะโขกศีรษะขอขมาพวกเจ้า แล้วหลังจากนี้ก็จะไม่มาก่อความวุ่นวายอีก”
กล่าวจบนางก็โยนปีศาจพงไพรที่แบกติดมือมาตนนั้นลงบนพื้น วางเรียงแถวต่อจากระต่ายป่ากับปลาอ้วนพี
“ที่มารบกวนครึ่งเดือน นับว่าชดใช้หมดแล้ว” นางทำหน้าเหมือนโล่งอกที่ชดใช้หนี้คืนได้หมด “ยามนี้สองฝ่ายไม่ติดค้างกันแล้ว ข้าขอตัวลา”


## บทที่ 1 ใบไม้เขียวชอุ่ม

ตอนที่ 1 ใบไม้เขียวชอุ่ม
วันที่ยี่สิบเอ็ดเดือนสิบ ท้องนภาหมื่นลี้ไร้เมฆ
สายฝนตกต่อเนื่องมาครึ่งเดือน ในที่สุดวันนี้ท้องฟ้าเหนือภูเขาอวิ๋นอวี่ก็แจ่มใสอย่างน่าอัศจรรย์ แสงตะวันสีทองเรืองรองของฤดูใบไม้ร่วงเจิดจ้าระยิบระยับ ยามตกต้องใบไม้สีเขียวสีเหลืองในพงไพรแลดูงดงามสะกดตา
หลิงหูเจินเจินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโขดหินริมหน้าผา มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาปิดจมูก
ภูเขาบัดซบที่ฝนตกทุกวันแห่งนี้มีวันฟ้าใสย่อมเป็นเรื่องดี แต่กลิ่นช่างเหม็นเกินไปแล้ว ความชื้นที่สะสมอยู่ทั่วภูเขาถูกแสงตะวันส่องจนระเหย พากลิ่นเน่าของไม้ผุกับใบไม้เน่าออกมาตลบอบอวลไปหมด
สายลมบนภูเขาพัดแผ่วเบา ใบสีเขียวอ่อนของต้นหลวนมู่ที่อยู่ไม่ไกลส่ายไหวเกิดเป็นเสียงซู่ๆ ฟังดูสดชื่น บางครั้งใบไม้ก็พลิกเผยให้เห็นผลไม้หน้าตาคล้ายดอกตูมน้อยสีขาวพวงแล้วพวงเล่าที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ ฐานของดอกตูมคลี่ออกเล็กน้อยแล้ว ดูจากสภาพผ่านไปอีกสักวันสองวัน ผลไม้ก็คงสุกเต็มที่ ถึงเวลาสมควรเก็บเกี่ยว
เพียงแต่ว่าการเก็บพวกมันไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
สายตาของนางเลื่อนไปจับบนร่างปีศาจเถาวัลย์ตาตี่คิ้วเล็กใต้ต้นไม้ ในมือของเขากำก้อนหินอยู่ก้อนหนึ่ง ตั้งท่าจะขว้างก้อนหินออกมา
“เจ้าเข้ามานี่นะ!” เสียงของเขาเล็กแหลมแต่โหดเหี้ยม เสียดแทงแก้วหูอย่างยิ่ง “ไม่เช่นนั้นข้าจะขว้างก้อนหินใส่เจ้าให้ตาย!”
หลิงหูเจินเจินพลิกตัวหลบก้อนหินที่ลอยมาหาตัวเอง นางลงจากก้อนหินสีขาวอย่างนุ่มนวล กระโปรงบางพลิ้วสีเขียวครามสยายคล้ายกลีบบุปผาอยู่พริบตาหนึ่งก่อนจะลู่ลงมาตามเดิม เส้นผมของนางสีอ่อนกว่าคนปกติอยู่เล็กน้อย นางเพียงเกล้ามันเป็นมวยผมหนึ่งลูก เส้นผมนุ่มสลวยหลุดลุ่ยเล็กน้อย ใต้แสงตะวันนัยน์ตาของนางปรากฏเป็นสีอำพันใสกระจ่าง รูปโฉมของนางกล่าวได้ว่างามวิลาส
ทว่าปีศาจเถาวัลย์ผู้เกรี้ยวกราดไม่รู้จักว่าสิ่งใดคือรักหยกถนอมบุปผา มันเอาแต่คำรามอย่างดุร้าย “เจ้ามานี่เร็วเข้าสิ!”
หลิงหูเจินเจินก้าวไปหาต้นหลวนมู่อย่างอ้อยอิ่ง นางเดินตรงดิ่งไปหามันแต่แล้วก็หยุดเท้าเมื่ออยู่ห่างจากมันราวสองจั้ง[footnoteRef:1] [1: จั้ง หน่วยวัดความยาวของจีนโบราณ 1 จั้ง เท่ากับราว 3.3 เมตร]
“เข้ามาใกล้อีกหน่อย!” ปีศาจเถาวัลย์เร่ง
นางส่ายหน้าบอกว่า “เข้าไปอีกไม่ได้แล้ว”
ปีศาจเถาวัลย์โกรธจนควันลอยออกจากเจ็ดทวาร
ช่วงนี้ผลหลวนมู่ใกล้สุกแล้วจึงมีคนเดินทางมาภูเขาอวิ๋นอวี่เพราะหมายตาผลไม้อยู่ไม่น้อย แต่ส่วนมากถูกเขาทุบตีจนหนีกระเจิงไปหมด มีเพียงสาวน้อยผู้นี้ที่ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว เขาก็ยังแตะนางไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ นางเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก พอค้นพบว่าตนออกห่างจากต้นหลวนมู่มากไปไม่ได้ ก็เอาแต่ปักหลักอยู่ไกลๆ ตรงนั้นทุกวัน สำหรับปีศาจเถาวัลย์ผู้ขี้โมโห เงาร่างสีเขียวครามของนางก็เหมือนเม็ดทรายที่หลุดเข้าตา มันทิ่มแทงดวงตาจนยากจะทน แต่ขยี้เท่าไรก็ไม่ยอมหลุด ช่างน่าโมโหอย่างแท้จริง
“ก่อนหน้านี้ก็แค่หยอกเจ้าเล่นเท่านั้น” จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนสีหน้า พยายามเค้นรอยยิ้มออกมาอย่างฝืนใจ “ข้าเรียกให้เจ้าเข้ามาใกล้ๆ พวกเราจะได้สนทนากันเหมือนเมื่อครั้งก่อน เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ผู้ฝึกตนของจงถู่สักหน่อย หากต้องการผลไม้จริงๆ ข้าจะเด็ดให้เจ้าสักสองสามผลก็ได้”
หลิงหูเจินเจินยังส่ายหน้าเช่นเดิม “ข้าไม่เข้าไปหรอก เจ้าจะตีข้า”
“ใช่ที่ไหน ข้าไม่ตีผู้หญิงหรอกน่า”
“ก่อนหน้านี้ตอนเจ้าทุบตีผู้หญิงที่สวมกระโปรงสีเหลืองพวกนั้น ไม่เห็นพูดอย่างนี้นี่”
โว้ย! จัดการยากจริงนะ! ปีศาจเถาวัลย์ไม่เคยมีความอดทนมากมายอะไรอยู่แล้ว เขาก้มลงไปวุ่นวายบนพื้น ตั้งใจจะหาหินก้อนใหญ่ที่สุดขว้างใส่ใบหน้าน่าชังของนางให้เละ!
คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อแล้วหยิบขวานที่ค่อนข้างยาวเล่มหนึ่งออกมา นางยัดของชิ้นใหญ่ขนาดนั้นไว้ในแขนเสื้อได้อย่างไรกัน เขาตาโตพูดไม่ออกได้แต่เบิกตามองแขนเสื้อที่ไม่เห็นจะกว้างสักเท่าไรของนางแล้วรู้สึกฉงนอย่างยิ่ง
อึดใจต่อมานางก็หยิบเชือกเรียวเล็กเส้นหนึ่งออกมาต่อ นางม้วนเชือกไว้บนด้ามขวานรอบแล้วรอบเล่า การเคลื่อนไหวแช่มช้าแต่ประณีต แสงตะวันตกกระทบคมขวานเป็นประกายวาบวับข่มขวัญ มองปราดเดียวก็ทราบว่าเพิ่งถูกลับมาและคมกริบอย่างยิ่ง
ตอนนั้นเองปีศาจเถาวัลย์ก็ฉุกคิดอะไรได้ “เจ้า เจ้าจะทำอะไร จะเอาขวานออกมาฟันข้าหรือ!”
ก็ไม่ผิด หลิงหูเจินเจินพยักหน้า นางกระตุกปมเชือกเส้นเรียวเล็กเป็นเงื่อนตาย จากนั้นก็ยกขวานในมือขึ้นเหวี่ยง ฟึบ! ฟึบ! ขวานเหวี่ยงเป็นวงสองรอบ หลิงหูเจินเจินทำหน้าพึงพอใจ
ไม่เคยมีผู้ใดกล้าหยิบอาวุธมีคมออกมาหน้าต้นหลวนมู่ เขาเพิ่งเคยพบคนขวัญกล้าเทียมฟ้าไม่กลัวตายเช่นนี้เป็นหนแรกจึงเริ่มลนลาน “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากทำร้ายร่างเถาวัลย์ของข้าก็เท่ากับทำร้ายต้นหลวนมู่ด้วย! ถึงเวลานั้นเจ้าตายแน่! หุ่นยันต์ของราชันปีศาจจะไล่ล่าเจ้าไปสุดหล้าฟ้าเขียว!”
นางย่อมรู้อยู่แล้ว จะให้สรุปก็คือหากต้องการเก็บผลหลวนมู่แห่งเขาอวิ๋นอวี่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหายุ่งยากมากอยู่สองประการอันได้แก่ ปีศาจเถาวัลย์เกรี้ยวกราดจอมหาเรื่องกับหุ่นยันต์ของราชันปีศาจ
ปีศาจพวกนี้ ช่างสรรหาเรื่องยุ่งยากมาให้นางจริงๆ
นางกำด้ามขวานตั้งท่าเตรียมขว้าง ปีศาจเถาวัย์เผ่นแผล็วมุดกลับไปอยู่ในเส้นเถาวัลย์ เถาวัลย์สีดำสนิทเลื้อยรัดบนลำต้นสีน้ำตาลอมเหลืองของต้นหลวนมู่ หลังจากหดเถาวัลย์เส้นหลักอันอวบอ้วนไปหลบอยู่หลังใบไม้ก็เหลือแต่เถาวัลย์เส้นเรียวเล็กแผ่อยู่เต็มลำต้น
รออยู่นานก็ไม่เห็นขวานจะขว้างมาสักที ปีศาจเถาวัลย์ที่หลบอยู่หลังกิ่งไม้เหลือบมองนางอย่างระแวดระวัง แต่แล้วเขาก็เห็นนางล้วงขนมชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วนั่งลงแทะทีละคำเล็กๆ ระหว่างนั้นนางก็ใช้นิ้วมือสองนิ้วแกว่งด้ามขวานไปมา ดวงตาสีอำพันเหล่มองมาด้านนี้เป็นระยะ
ปีศาจเถาวัลย์ผู้ขี้ระแวงคิดว่านางต้องมีเล่ห์กลใดซ่อนอยู่แน่ เขาจึงหลบเข้าไปอยู่หลังกิ่งไม้ ไม่ยอมกระดุกกระดิกและไม่ส่งเสียงสักแอะ
ความจริงเขาพูดถูกแล้ว นางไม่มั่นใจสักนิดว่าจะทำร้ายเถาวัลย์ได้โดยไม่ทำอันตรายต้นหลวนมู่ ดังนั้นเจ้าเถาวัลย์เฒ่าเส้นนี้จึงหาเรื่องผู้อื่นได้อย่างไม่กลัวตาย มันจัดการยากกว่าหุ่นยันต์มาก
หลิงหูเจินเจินกัดขนมเข้าปากหมดชิ้นก็ถูเศษขนมออกจากปลายนิ้ว จังหวะนั้นเองปลายหางตาก็เหลือบเห็นว่าบนก้อนหินสีขาวริมขอบผามีเงาคนเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ นานเท่าใดแล้วมิอาจทราบ
นางเกลียดการมีคนมายืนด้านหลังตนเองเงียบๆ ที่สุด นางเบี่ยงกายหันกลับไปทันที แล้วนางก็ประจันหน้ากับดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่ง
เขาเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง...จะว่าอย่างนั้นก็ไม่เชิง น่าจะบอกว่าเขาอยู่ระหว่างวัยเด็กหนุ่มกับชายหนุ่มมากกว่า สายลมตรงขอบผาพัดแรงนัก เรือนผมหนาสีขนกาของเขาพลิ้วไหวไปมา ห่วงหยกสีขาวพิสุทธิ์ที่เรียวเล็กและใสแวววาววงหนึ่งคล้องอยู่บนผมเปีย มันถูกสายลมพัดแกว่งไกวอยู่ข้างแก้ม ขับเน้นคิ้วกับดวงตาของเขาให้ดำเข้ม รูปงามยิ่งนัก ไม่รู้ว่าอาภรณ์สีครามเข้มบนร่างเขาทำมาจากวัสดุใด แต่ดูแล้วน่าจะแพงอักโข มันถึงนุ่มนิ่มอย่างยิ่ง ยามแขนเสื้อสะบัดพลิ้วให้กลิ่นอายสง่างามคล้ายเทพเซียนอยู่หน่อยๆ
แต่สีหน้าของเขากลับไม่เหมือนเซียนสักเท่าใด เขาเลิกคิ้วนิดๆ จ้องขวานวาววับในมือนาง ในท่าทีระมัดระวังแฝงความฉงนสงสัยเล็กน้อย
เมื่อเห็นหญิงสาวหันมามองตน เขาก็ลังเลครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปากแช่มช้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แม่นาง ขวานเล่มนั้น...”
เห็นก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่หรือ หลิงหูเจินเจินเอ่ยตอบ “อาวุธไว้ฟันเจ้าเถาวัลย์เฒ่านั่นอย่างไรเล่า”
เขาหันไปมองเถาวัลย์สีดำสนิทที่พันอยู่บนต้นหลวนมู่แล้วถามอย่างถ่อมตัว “ขอเรียนถามเหตุใดต้องฟันเถาวัลย์เฒ่านั่นด้วยเล่า”
เอาล่ะ นางรู้แล้ว คนผู้นี้ต้องมาจากจงถู่แน่ เขาถึงไม่รู้ว่าปีศาจบนดินแดนต้าฮวงอันป่าเถื่อนแห่งนี้ชอบหาเรื่องผู้อื่นมากที่สุด
“เจ้าก็มาเก็บผลหลวนมู่เหมือนกันหรือ” นางถาม
เขาโคลงศีรษะขบคิด ห่วงหยกเรียวเล็กแกว่งอ้อยอิ่งอยู่ข้างหู “ก็นับว่าเป็นเช่นนั้นได้กระมัง”
หลิงหูเจินเจินอธิบายให้ฟังอย่างสั้นกระชับ “นั่นคือปีศาจเถาวัลย์ มันคอยทุบตีผู้คน”
...ดังนั้นนางจึงจะใช้ขวานฟันร่างปีศาจเถาวัลย์เช่นนั้นหรือ ไม่เสียทีเป็นแผ่นดินต้าฮวง วิธีจัดการพวกปีศาจของมนุษย์ที่นี่ช่างเรียบง่ายและป่าเถื่อน ฉินซีไม่เคยพบเห็นเรื่องประหลาดเช่นนี้ เขาจึงคิดว่าต้องขอชมดูให้ดีๆ สักหน คิดได้ดังนี้เขาจึงผงกศีรษะ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงให้กำลังใจ “แม่นาง เชิญเจ้าลงมือต่อ”
นางไม่มีอะไรให้ลงมือต่อสักหน่อย แต่เดิมสถานการณ์ก็หยุดนิ่งอยู่ตรงนี้
“หรือไม่ข้ายกให้เจ้าก็แล้วกัน” หลิงหูเจินเจินถอยออกไปสองก้าว
เอ๋ ไม่ฟันแล้วหรือ
ฉินซีเหินลงมาจากก้อนหินสีขาวอย่างนุ่มนวล ห่วงหยกวงเล็กบนผมเปียทิ้งตัวลงมาข้างหูแล้วแกว่งไกวไปตามจังหวะที่เขาก้าวเดิน ฝีเท้าของเขามั่นคงมาก ไม่เร็วและไม่ช้า การเคลื่อนไหวดูแผ่วเบาอย่างน่าประหลาด คล้ายกับว่าทั้งร่างของเขาไร้น้ำหนัก
รู้สึกว่าเจ้าหมอนี่ดูอ่อนแออยู่นะ
นางปัดปอยผมที่ตกมาระใบหู แล้วก็ได้ยินเขาถามว่า “แม่นาง กระดาษยันต์แผ่นนั้นคือสิ่งใด”
บนต้นหลวนมู่มีกระดาษยันต์สีโลหิตแผ่นหนึ่งแปะอยู่ มันแผ่นใหญ่เห็นชัดสะดุดตา หลายวันนี้มีคนเดินทางมาเยือนจำนวนไม่น้อย แต่ทันทีที่คนมากมายเห็นกระดาษยันต์แผ่นนั้น พวกเขาก็ไม่กล้าหมายตาผลไม้อีก
แม้แต่สิ่งนี้ก็ยังไม่รู้จัก ดูท่าผู้ฝึกตนจากจงถู่พวกนี้ไม่คิดจะเตรียมตัวก่อนเดินทางมาต้าฮวงกันเลยสินะ
หลิงหูเจินเจินนึกถึงความรู้ทั่วไปที่ตนเองถูกจับกรอกหูมาก่อนหน้านี้ “นั่นคือกระดาษยันต์ของราชันปีศาจทังหยวน ผู้ใดเข้าใกล้ต้นหลวนมู่ในรัศมีหนึ่งจั้งล้วนจะถูกหุ่นยันต์โจมตี หากทำให้ต้นหลวนมู่เสียหายแม้แต่น้อยนิด หุ่นยันต์ก็จะไล่ล่าเขาคนนั้นไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว”
เขาชะงักไปวูบหนึ่ง “...ข้าช่างรู้น้อยนัก เคยได้ยินแต่ชื่อราชันปีศาจชังหยวน”
นางตีหน้านิ่ง “นั่นแหละ กระดาษยันต์ของราชันปีศาจชังหยวน...”
“ข้าเข้าใจแล้ว” ฉินซีเอ่ยขัดนางอย่างไม่ถือสา เขาหรี่ตาเพ่งพิจกระดาษยันต์แผ่นนั้นสักพักก็บอกอีกว่า “วิชาภาพวาดหุ่นสินะ แม่นางทราบหรือไม่ว่าจะมีหุ่นยันต์โผล่มากี่ตัว”
“หกตัว” นางจดจำเรื่องนี้ได้ดีอย่างยิ่ง
ฉินซีอายุยังน้อยแต่บุคลิกกลับสุขุมเยือกเย็น เส้นทางริมขอบผาหาได้ราบเรียบ บนพื้นเต็มไปด้วยเศษหินและดินโคลน แต่เขากลับเหยียบย่างบนนั้นประหนึ่งกำลังเดินชมสวน เขาเดินตรงไปใต้ต้นไม้ แล้วเงยหน้ามองเถาวัลย์เรียวเล็กที่แผ่เป็นแพอยู่บนลำต้นสีน้ำตาลอมเหลือง
เขายกมือลูบบนเถาวัลย์ แต่ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังไม่เห็นมีปฏิกิริยาอะไร เขาจึงถามอย่างประหลาดใจ “แม่นาง มันไม่ขยับนะ”
เดี๋ยวมันก็ขยับแล้ว
ทันใดนั้นเถาวัลย์เรียวยาวสีดำสนิทก็ตวัดรัดข้อมือของชายหนุ่ม แต่เขากลับไม่ดิ้นรน เขาปล่อยฝ่ามือไหลไปตามแรงกระชากนั้น ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนลำต้นที่หนาและเย็นเฉียบ
สายลมกรีดเสียงแหลมดังหวีดหวิว ไอน้ำรอบด้านราวกับถูกมือล่องหนขยำรวมเป็นก้อน ก่อนจะแยกตัวออกจากกัน เพียงชั่วพริบตาพวกมันก็กลายเป็นหุ่นยันต์รูปร่างเหมือนมนุษย์ร่างกำยำแต่ลำตัวโปร่งใสจำนวนหกตัว แล้วกระโจนเข้าใส่เขาอย่างดุร้าย
นี่หรือหุ่นยันต์ของราชันปีศาจ
ฉินซีไม่ขยับตัว แต่ห่วงหยกวงเล็กที่ห้อยอยู่บนผมเปียวงนั้นกลับขยับไหว มันแกว่งเบาๆ วูบหนึ่ง แสงสว่างไสวแลดูอ่อนโยนแผ่ออกมาคล้ายคลื่นน้ำ ผลักหุ่นยันต์ทั้งหลายออกห่างในพริบตา
เสียงสายลมหวีดแหลมดังมาจากด้านหลัง ฉินซีคิดว่าปีศาจเถาวัลย์จอมหาเรื่องตัวนั้นคงคิดจะลอบจู่โจม เขาเตรียมตัวจะเบี่ยงศีรษะหลบ ทว่าทันใดนั้นเองลมเย็นยะเยือกอีกสายหนึ่งกลับเคลื่อนเข้ามาจากเหนือกระหม่อมจนเกือบสัมผัสถูกเส้นผมของเขา ยังมีหุ่นยันต์อีกตัวคอยลอบจู่โจมหรือ
ชั่วอึดใจที่เขาทำท่าจะหลบไม่พ้น จู่ๆ การเคลื่อนไหวของเขาก็เร็วขึ้นปานสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาเดียวเขาก็ถอยห่างออกมาหลายฉื่อ หลบพ้นการโจมตีทั้งสองอย่างหวุดหวิด จากนั้นเขาจึงสะกิดปลายเท้ากับพื้น ร่างกายทะยานสูงเสมือนหนึ่งมีปีก เหยียบบนง่ามกิ่งของต้นหลวนมู่อย่างนุ่มนวล
ฝ่ามือของหุ่นยันต์ที่ลอบจู่โจมตัวนั้นโจมตีพลาดเป้า มันฟาดลงมาจนพื้นสั่นสะเทือน โครม! เสียงดังสนั่น เศษหินกระเด็นกระดอนนับไม่ถ้วน
ปีศาจเถาวัลย์ที่ตอนแรกตั้งใจจะฉวยจังหวะสับสนทุบตีผู้อื่นสบถด่า “โจรน้อยจากที่ไหน! หลบเร็วอย่างกับหนู!”
ฉินซีไม่สนใจปีศาจเถาวัลย์ เขาหันไปมองหลิงหูเจินเจิน น้ำเสียงเย็นเยียบลงหลายส่วน “เจ้าบอกว่ามีหุ่นยันต์หกตัวไม่ใช่หรือ ตรงนี้มีเจ็ดตัวนะ”
หุ่นยันต์หกตัวที่โผล่มาตอนแรกจู่โจมจากคนละทิศทาง ส่วนตัวสุดท้ายหลบอยู่ในเงามืดคอยลอบจู่โจมจากมุมอับสายตา โชคดีที่เขาปฏิกิริยาว่องไว ไม่เช่นนั้นยามนี้คงเสียท่าแล้ว ดูจากฝ่ามือที่หุ่นยันต์นั่นฟาดลงมา กระดูกหักยังนับว่าเบาเสียด้วยซ้ำ
หลิงหูเจินเจินส่ายหน้า นางก็ไม่รู้สาเหตุเช่นกัน
สามวันก่อนนางก็พบคนผู้หนึ่งที่ถามนางว่ามีหุ่นยันต์กี่ตัว เพราะจำได้ว่าหนก่อนมีหุ่นยันต์โผล่มาห้าตัว นางจึงบอกไปตามความจริง ผู้ใดจะรู้ว่ากลับมีตัวที่หกกระโดดออกมา คนผู้นั้นจึงเสียท่าเพราะเหตุนี้ นางคิดว่าตนเองตาลายนับขาดไปหนึ่งตัว ไม่คิดเลยว่าวันนี้ก็กลายเป็นเช่นนี้อีก เกรงว่าปัญหาคงมาจากกระดาษยันต์ของราชันปีศาจแผ่นนั้นแล้ว นางไม่ตาลายถึงขั้นนั้นหรอก
ปีศาจเถาวัลย์หัวเราะลั่น มันเผ่นแน่บมุดกลับเข้าไปในร่างเถาวัลย์ จากนั้นโผล่ลำตัวอกมาจากหลังกิ่งไม้แล้วกระซิบเสียงเบา “นางหลอกเจ้าแล้ว นางใช้วิธีนี้หลอกลวงพวกโง่เง่าเต่าตุ่นมานักต่อนัก! แม่สาวน้อยคนนี้ช่างจิตใจโหดเหี้ยมจริงๆ!”


## บทที่ 2 บรรพตที่หนึ่งแห่งบรรพตราชัน

ตอนที่ 2 บรรพตที่หนึ่งแห่งบรรพตราชัน
เมื่อเห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองสักนิด ปีศาจเถาวัลย์ก็เริ่มใส่สีตีไข่ “หนก่อนนางหลบๆ ซ่อนๆ มาบอกข้าว่า นางหลอกมนุษย์มาให้ข้าทุบตีเล่นได้ ขอเพียงผลไม้สุกแล้วมอบให้นางสักสองสามลูกก็พอ นางรู้อยู่ก่อนแล้วว่าแต่ละหนที่กระดาษยันต์ของราชันปีศาจถูกแตะจะมีหุ่นยันต์เพิ่มมากขึ้นหนึ่งตัว แต่นางจงใจวางกับดักเจ้า!”
เขาพูดไปๆ ก็เริ่มคึก ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองฉลาดเหนือใดเปรียบ
หากทำให้พวกเขาสู้กันเองได้ไยมิใช่เรื่องดีงาม รอพวกเขาเริ่มสู้กันเอง ข้าก็จะทำตัวเป็นชาวประมงคอยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ คิดดูแล้วช่างน่าสำราญใจนัก
ปีศาจเถาวัลย์กำลังคิดจะแต่งเรื่องที่อภัยให้ไม่ได้ยิ่งกว่านี้ แต่แล้วมันกลับเห็นผู้ฝึกตนคนนั้นพุ่งทะลุผ่านพุ่มใบไม้สีเขียวอ่อนเข้ามา เขาแหงนหน้ามองผลหลวนมู่ที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง ส่วนฝ่าเท้ากำลังจะเหยียบลงบนร่างเถาวัลย์ของตน
ปีศาจที่ถือกำเนิดจากหมู่มวลพฤกษามีหรือจะยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ร่างจริงของตนเอง เถาวัลย์เส้นหลักอันอวบอ้วนดีดผึงออกไปในพริบตา มันฟาดใส่เงาร่างสีครามเข้มร่างนั้นไวปานสายฟ้าแลบ
แต่เขาก็ยังหลบพ้นอย่างง่ายดาย จังหวะที่พลิกกายหลบ อาภรณ์ที่ทั้งเบาและนุ่มสะบัดพลิ้วงดงามยิ่งนัก เพียงพริบตาเขาก็เหินลงมาที่พื้น
ฉินซีเห็นแล้วว่าหุ่นยันต์เจ็ดตัวกำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอีกหน ห่วงหยกวงน้อยบนเรือนผมหนาของเขาเปล่งแสงสว่างไสวออกมาอีกครั้ง หนนี้มันก่อตัวเป็นมีดเล่มเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วน เพียงเขาดีดด้านหลังมีดแผ่วเบา หุ่นยันต์ทั้งเจ็ดตัวก็ถูกโจมตีจนสลายกลายเป็นสิ่งที่คล้ายไอหมอกในชั่วอึดใจ ผ่านไปเนิ่นนานแล้วพวกมันก็ยังกลับมารวมตัวสร้างร่างใหม่ไม่ได้
ปีศาจเถาวัลย์สีหน้าเริ่มไม่น่าดู แต่แล้วจู่ๆ มันก็หัวเราะหยันอีกหน “โอ๊ะโอ๋ เจ้ามากับเจ้าโง่ขี้โมโหเมื่อสามวันก่อนสินะ แต่เจ้าว่องไวกว่าเขาอยู่บ้าง”
ในที่สุดเงาร่างสีครามเข้มที่ทำตัวสบายใจเฉิบมาตลอดก็ชะงัก “เจ้าเคยพบศิษย์พี่ของข้าหรือ เขาอยู่ที่ใด”
พวกปีศาจพงไพรชอบหาเรื่องเป็นนิสัยอยู่แล้ว ปีศาจเถาวัลย์หัวเราะอย่างยียวนกวนบาทา “ข้าซ้อมเจ้าโจรน้อยคนนั้นจนร่อแร่แล้วจับโยนลงภูเขาไปแล้ว! เจ้าค่อยๆ ไปหาเอาเองก็แล้วกัน!”
ฉินซีกดเสียงเบา “อย่างเจ้าน่ะหรือ”
“ใช่แล้ว”
ปีศาจเถาวัลย์มุดกลับไปในเส้นเถาวัลย์อีกหน ผู้ฝึกตนล้วนใช้วิชาอาคมได้ แม้เขาจะชอบก่อกวนหาเรื่องผู้คนแต่ก็รักชีวิตของตัวเอง แม้แต่เถาวัลย์เส้นเล็กจิ๋วที่สุดเขาก็หดไปซ่อนหลังกิ่งต้นหลวนมู่ เขาไม่เชื่อหรอกว่าโจรน้อยคนนี้จะกล้าทำลายต้นหลวนมู่ ยามอยู่ในต้าฮวงผู้ฝึกตนจงถู่ล้วนทำตัวสงบเสงี่ยมเสียยิ่งกว่าอะไร ด้วยเหตุนี้พวกปีศาจในป่าแต่ละตัวๆ จึงชอบก่อความวุ่นวาย โอหังเหิมเกริมเป็นที่สุด
เสียงเหี้ยมเกรียมดังมาจากยอดไม้ “ข้ากระทืบใบหน้าสวยๆ ของเขาไปตั้งหลายหน ยามเลือดหลั่งรินจนชุ่มโชกช่างน่าสนใจยิ่ง!”
ฉินซีสูดลมหายใจเข้า จู่ๆ เขาก็หันกลับมาบอกเสียงราบเรียบ “แม่นาง รบกวนเจ้าหลบออกไปไกลสักหน่อย”
เขาจะทำอันใด หลิงหูเจินเจินมองเขาสะบัดแขนเสื้อยาวอย่างหวาดระแวง ประกายแสงสีเขียวหยกจากอาคมเปล่งประกายระยิบระยับอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นเสียงกัมปนาทน่าหวาดกลัวดุจเสียงอสนีบาตฟาดพลันดังกึกก้อง มุ่งตรงไปทางต้นหลวนมู่...นี่เขาจะระเบิดต้นหลวนมู่ทิ้งหรืออย่างไร นางยังไม่ทันได้เก็บผลไม้เลยนะ!
“เจ้าคนชอบสบถที่สวมชุดขาว ห้อยหยกสีแดงตรงเอวคนนั้นคือศิษย์พี่ของเจ้าใช่หรือไม่” ท่ามกลางคลื่นพลังอาคมที่ส่งเสียงดังกึกก้องประหนึ่งอสนีบาต เสียงของหลิงหูเจินเจินกลับชัดเจนอย่างน่าประหลาด
ประกายแสงสีเขียวหยกของอาคมสลายไปในพริบตา เขาก้มลงมองนาง
“ข้าช่วยเขาไว้เอง” นางชะงักไปวูบหนึ่ง แล้วเสริมต่อว่า “เขากระดูกซี่โครงหักไปสองสามท่อน แต่เจ็บไม่ถึงตาย”
...
แสงตะวันเจิดจ้ายามบ่ายคล้อยลอดผ่านช่องว่างของใบไม้กลายเป็นริ้วแสงประดับทั่วผืนป่า เหนือศีรษะมีใบไม้เปลี่ยนสียามฤดูใบไม้ร่วงงดงามจับตา ใต้ฝ่าเท้ามีใบไม้สีแดงสีเหลืองหล่นร่วงทับถมเป็นกองหนา มองแล้วงดงามนัก แต่เมื่อต้องมาย่ำเหยียบบนพวกมันกลับไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไร
หลิงหูเจินเจินหลบเลี่ยงแอ่งน้ำแอ่งโคลนแต่ละแห่งที่ถูกใบไม้บดบังไว้อย่างชำนิชำนาญ นางก้าวเท้าอย่างระมัดระวังยิ่งนัก บางครั้งก็หันกลับไปมองฉินซีที่ตามมาอย่างเงียบกริบด้านหลัง
นางเกลียดการมีคนอยู่ด้านหลังตัวเองจริงๆ นางจึงต้องเบี่ยงตัวเดินหันข้างมาตลอดทาง ตอนนั้นเองนางก็ได้ยินเขาถามขึ้นมาว่า “แม่นางเป็นคนที่อาศัยอยู่บนเขาอวิ๋นอวี่หรือ เจ้าอาศัยอยู่ใกล้ๆ นี้หรือไร”
นางส่ายหน้า “ไม่ใช่”
“ต้าฮวงมีปีศาจมากมาย แม่นางอยู่ในป่าเขาเพียงคนเดียวคงมีพลังสูงส่งเป็นแน่”
นางส่ายหน้าต่อ “ข้าไม่ใช่ผู้ฝึกตน”
อืม เขาเองก็มองออกเหมือนกันว่านางเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง อย่างมากที่สุดก็แค่คล่องแคล่วกว่าคนธรรมดาเล็กน้อยเท่านั้น แต่นั่นไม่มากพอให้นางเดินท่องอยู่กลางป่าเขาลำเนาไพรอย่างไร้กังวลเช่นนี้ แล้วนางยังมักจะเดินตะแคงข้างอีก เห็นชัดว่านางตั้งป้อมระวังตัวอยู่ ดูไม่ธรรมดาเอาเสียเลย
ฉินซีนึกถึงคำพูดของปีศาจเถาวัลย์ เขาเริ่มจะเชื่อคำพูดของมันขึ้นมาเลาๆ ตัวนางคนเดียวไม่มีทางเอาผลไม้มาได้แน่ ดังนั้นนางย่อมทำได้เพียงจับมือกับผู้อื่นร่วมกันใช้แผนการโหดเหี้ยม ทำมาเป็นพูดจาเหลวไหลว่าจะใช้ขวานฟันปีศาจเถาวัลย์อะไรนั่น ช่างฝึกแสร้งตีหน้านิ่งมาได้ชำนาญยิ่งนัก เขาเกือบจะหลงกลนางเสียแล้วสิ
ดินแดนต้าฮวงช่างเลวร้ายสมคำร่ำลือจริงๆ
“เจ้าเป็นผู้ฝึกตนจากบะหมี่ราชันสินะ” จู่ๆ นางก็ถามขึ้นมา
...บะหมี่ราชันคือสิ่งใด
“ข้าน้อยฉินซี นามรองหยวนซี ผู้ฝึกตนจากบรรพตราชันแห่งจงถู่”
เป็นศิษย์สำนักเดียวกับบุรุษขี้โมโหคนนั้นจริงเสียด้วย ดียิ่ง ในที่สุดเขาก็มาเสียที
“ฉิน...” นางชะงัก ประเดี๋ยวก่อน ฉินอะไรนะ เมื่อครู่เขาเหมือนจะบอกชื่อมายาวเฟื้อยเลยใช่หรือไม่
“ฉินซี นามรองหยวนซี แม่นางเรียกนามรองของข้าก็ได้”
“อ้อได้ นามรองหยวนซี” นางก้าวข้ามใบไม้เน่ากองหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว น้ำเสียงแฝงแววคาดหวังแปลกๆ “ข้านามว่าหลิงหูเจินเจิน เจ้าพกเงินมาหรือไม่”
ฉินซีกะพริบตา “แค่หยวนซี” แล้วพกเงินมาหรือไม่หมายความว่าอย่างไร
นางขมวดคิ้ว “สรุปว่าเจ้าแซ่ฉินหรือว่าแซ่หยวน”
เขาคิดไม่ถึงว่าจะพานพบคำถามเช่นนี้จึงนิ่งอึ้งไปอย่างหาได้ยาก เขามองนางอย่างอึ้งงันอยู่พักใหญ่ “แม่นางหลิงหูเรียกข้าว่าฉินหยวนซีก็แล้วกัน”
ก็บอกเช่นนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้วไม่ใช่หรือ คนจงถู่ช่างยุ่งยากเสียจริง แม้แต่นามยังยาวเป็นพรวน
หลิงหูเจินเจินกำลังจะเอ่ยอะไรต่อ แต่ใกล้ๆ มีเสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นมาเสียก่อน “บิดาบาดเจ็บที่ซี่โครง! ไม่ใช่ตูด! พวกเจ้าจะห้ามนู่นห้ามนี่อะไรนัก! บุรุษอย่างนั้นสตรีอย่างนี้อะไรนักหนาหา!”
ฉินซีเลิกคิ้วนิดๆ นี่เป็นเสียงของศิษย์พี่เจ็ดโจวจิ่งไม่ผิดแน่ ตะโกนโหวกเหวกได้ดุดันเช่นนี้ ดูท่าคงจะไม่บาดเจ็บถึงชีวิตจริงๆ
เดินตามต้นเสียงไปก็พบผืนดินที่ไหม้เกรียมดำสนิท ต้นไม้โดยรอบถูกเผาจนเหลือแต่ตอตะโก ดูเหมือนที่แห่งนี้จะถูกอสนีบาตผ่าลงมาจนเกิดไฟป่า สิ่งที่ประหลาดก็คือบนผืนดินไหม้เกรียมแห่งนี้กลับมีบ้านศิลาหลังน้อยเก่าคร่ำคร่าตั้งอยู่หลังหนึ่ง ด้านนอกของบ้านศิลามีเถาวัลย์กับตะไคร่น้ำเกาะอยู่เต็มไปหมดจนกลายเป็นสีเขียวหยก สีสดเข้มจนแทบจะคั้นออกมาเป็นหยดได้
เสียงใสกังวานของหญิงสาวอีกคนดังออกมาจากในบ้านศิลา “ศิษย์พี่โจว เจ้าสวมเสื้อให้มันเรียบร้อยได้หรือไม่”
“เจ้ามีปัญหาอะไร บิดาไม่ได้ถอดกางเกงเสียหน่อย! เจ้าลองซี่โครงหักแล้วยกแขนขึ้นมาสวมเสื้อให้ข้าดูก่อนสิ!”
เสียงของหญิงสาวนางนั้นหงอลง “แต่เจ้าสวมเสื้อแล้วรูปงามกว่านี่”
“เจ้าฟังตัวเองสิว่ากำลังพูดอะไร! คำพูดนี้เข้าท่าหรือ! ข้าขอบอกเจ้า ข้าคือผู้ฝึกตนจากบรรพตราชันผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหล!” เสียงเกรี้ยวกราดจากความอับอายของเขาแทบจะระเบิดบ้านศิลาทั้งหลัง
ฉินซีโผล่หน้าเข้าไปด้านใน ภายในบ้านว่างโล่ง มันไม่มีทั้งห้องแยกและเครื่องเรือนแต่บนพื้นปูใบไม้สะอาดหลายชั้น จัดไว้ค่อนข้างสะอาดสะอ้าน ตรงกำแพงฝั่งซ้ายมีผู้ฝึกตนหญิงสวมกระโปรงสีเหลืองผลซิ่งนั่งจับกลุ่มกันอยู่สามคน พวกนางยังอายุไม่มาก ส่วนโจวจิ่งนั่งพิงผนังอยู่ทางฝั่งขวา เขาเปลือยร่างท่อนบนกำลังตีหน้ายักษ์ จะนั่งก็ไม่นั่ง จะนอนก็ไม่นอน ร่างกายดูขยับติดขัดและเจ็บปวดไม่น้อย
พอเห็นเขา โจวจิ่งก็อุทานเฮ้ยออกมาด้วยอารามดีใจ เขาเผลอขยับตัวอย่างไม่ทันคิด ความเจ็บปวดแล่นปราดจนเหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มศีรษะทันใด เสียงของเขาเกรี้ยวกราดไม่ขึ้นแล้ว มันกลายเป็นเสียงสั่นเทาเบาหวิว “...มารดามันเถอะ ในที่สุดเจ้าก็มาสักที! ตามหาที่นี่พบได้อย่างไรกัน”
ศิษย์น้องเก้าคนนี้หากไม่มีใครนำทาง เขาก็พาตัวเองหลงทางไปถึงเกาะเผิงไหลได้ เขากังวลอยู่ตลอดว่าอีกฝ่ายจะเดินทางอ้อมสักกี่เดือนกว่าจะอ้อมมาถึงเขาอวิ๋นอวี่ แต่หนนี้อีกฝ่ายใช้เวลาเพียงสามวันก็มาถึงที่นี่แล้ว เรื่องนี้เรียกได้ว่าปาฏิหาริย์จริงๆ
ฉินซีสืบเท้าเข้าไปใกล้ รองเท้าหุ้มข้อนิ่มเหยียบใบไม้เกิดเสียงแสกสากเบาๆ “ก็ถามทางมาตลอดทางสิ”
ถามทางหรือ ที่นี่มีแต่ปีศาจตลบตะแลงชอบปั้นเรื่องกลั่นแกล้งผู้คนเต็มไปหมด เขาคงทุบตีปีศาจจนน่วมมาตลอดทางเสียมากกว่ากระมัง โจวจิ่วเหลือบมองรองเท้าหุ้มข้อนิ่มบนเท้าของอีกฝ่าย แม้จะถูกเช็ดไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังมองเห็นคราบเลือดของปีศาจได้อยู่ดี
ฉินซีหมุนตัวไปคำนับผู้ฝึกตนหญิงกระโปรงสีเหลืองผลซิ่งทั้งสามคนฝั่งตรงข้ามอย่างมีมารยาท “ศิษย์พี่จากทะเลสาบลมวสันต์ทุกท่าน เป็นเกียรติที่ได้พบ ขอบคุณศิษย์พี่ทั้งหลายอย่างยิ่งที่ช่วยส่งข่าว ฉินหยวนซีซาบซึ้งยิ่งนัก ศิษย์พี่ของข้าอารมณ์ร้อนเอ่ยวาจามิเหมาะควรอยู่บ้าง หวังว่าทุกท่านจะไม่ถือสาหาความกับเขา”
พวกนางพากันโบกมือ แล้วถามไถ่ตามมารยาทอยู่หลายคำ
ได้ยินคนเล่ากันมานานแล้วว่าผู้ฝึกตนจากบรรพตราชัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ฝึกตนของบรรพตที่หนึ่ง แต่ละคนล้วนเป็นหงส์มังกรท่ามกลางมนุษย์ พลังลึกล้ำหรือไม่ พวกนางมองมิออก แต่อย่างน้อยสองคนตรงหน้านี้ก็นับว่ามีรูปลักษณ์เหมือนหงส์มังกรท่ามกลางหมู่มนุษย์จริงๆ ศิษย์พี่โจวฉงหวาที่ได้พบคนแรกนั่นรูปโฉมดุจยอดหญิงงาม ยิ่งเขาสวมอาภรณ์สีขาว มองผ่านๆ ยิ่งเหมือนสตรีชาติตระกูลดีสักคน แต่น่าเสียดายที่ต่อมาเขารังเกียจว่าเสื้อสกปรกแล้วจึงถอดออก เรือนร่างของเขาไม่เพรียวบางอ้อนแอ้นสักนิด คะแนนความรูปงามจึงถูกหัก ยามนี้มีฉินหยวนซีเพิ่มมาอีกหนึ่งคน คนเหมือนหยกแกะสลัก นี่บรรพตราชันของพวกเขาเฟ้นหาแต่คนรูปงามมาเป็นผู้ฝึกตนหรือไรกัน
เห็นชัดว่าโจวจิ่งที่อยู่ด้านข้างไม่คุ้นชินกับการฝืนทนความเจ็บปวด เขาเหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าตะโกนโวยวาย “หยวนซีเลิกพูดไร้สาระได้แล้ว! รีบมารักษาข้าเร็ว! มารดามันเถอะ บิดาเจ็บจะตายอยู่แล้ว!”
อาการบาดเจ็บของเขามองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ฝีมือของปีศาจเถาวัลย์ นอกจากซี่โครงหัก ยังบาดเจ็บภายในหนักไม่เบา เขาต้องเสียท่าการลอบโจมตีของหุ่นยันต์มาแน่ มิน่าเล่าจึงใช้อาคมส่งสารไม่ได้ ตอนได้รับสารจากคนของทะเลสาบลมวสันต์ เขาคิดว่าเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรกับโจวจิ่งแล้วเสียอีก
กลางฝ่ามือของฉินซีเปล่งแสงสีขาวออกมา เขานาบฝ่ามือลงบนจุดที่บาดเจ็บนิ่งๆ พลางถามว่า “หุ่นยันต์พวกนั้นเล่นงานเจ้าจนมีสภาพเป็นเช่นนี้เชียวหรือ”
แต่ไหนแต่ไรในหมู่ลูกศิษย์ทั้งเก้าคนของเจ้าบรรพต โจวจิ่งอาจไม่โดดเด่นด้านวิชาอาคม แต่หากกล่าวถึงวิชากระบี่และวิชายุทธ์ เขายึดครองอันดับหนึ่งอย่างไม่ยอมให้ผู้ใดทั้งสิ้น ทว่าวันนี้เดินทางมาถึงต้าฮวงกลับถูกหุ่นยันต์ไม่กี่ตัวเล่นงานจนสภาพเหมือนผ้าขี้ริ้ว นี่น่าเหลือเชื่อจริงๆ
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้โจวจิ่งก็โทสะพลุ่งพล่านอีกหน “แม่สาวกระโปรงเขียวคนนั้นเป็นคนพาเจ้ามาหรือ”
“ใช่” ฉินซีเหลือบมองนาง “เจ้าไม่แม้แต่จะถามนามของนางเลยหรือ”
มิน่าเล่าหลิงหูเจินเจินจึงใช้ถ้อยคำยาวเป็นพรวนบรรยายโจวจิ่ง เกรงว่านางคงไม่รู้เช่นกันว่าเขานามว่าอันใด
“มารดามันเถอะ นางบอกข้าว่ามีหุ่นยันต์ห้าตัว แต่สุดท้ายกลับมีตัวหนึ่งซุ่มอยู่ในเงามืดคอยลอบโจมตี ปีศาจเถาวัลย์บัดซบนั่นก็เอาแต่คุยเล่นหัวเราะคิกคักกับนาง! พวกเขาสองคนต้องเป็นพวกเดียวกันแน่!”
นางอายุน้อย รูปโฉมงดงาม ยามพูดจาก็ดูนิ่งมาก เขาจึงไม่ทันระวังจนตกหลุมพราง เมื่อรวมกับการกระทำหลังจากนั้นของนาง เขาก็ยิ่งเชื่อว่าตนเองถูกผู้อื่นตั้งใจวางกับดัก
เป็นเช่นนั้นจริงๆ สินะ ปีศาจเถาวัลย์นั่นไม่ได้พูดจาเหลวไหล
ฉินซีกำลังจะเอ่ยบางอย่างก็เห็นหลิงหูเจินเจินเดินเข้ามา นางวางไหที่ใส่น้ำจนเต็มปริ่มสองใบไว้ข้างพวกเขา
ไหใบไม่เล็กเลย แม่นางคนนี้รูปร่างเหมือนไม่มีเรี่ยวแรงแท้ๆ แต่กลับยกมาได้โดยที่น้ำไม่กระฉอกสักหยด
ไม่ทันรอให้พวกเขาเอ่ยอันใด นางก็เปิดปากถามว่า "ในเมื่อคนมาถึงแล้ว ถ้าเช่นนั้นก็จ่ายเงินได้แล้วใช่หรือไม่"


## บทที่ 3 ดูท่าจะถูกรีดไถเสียแล้ว

ตอนที่ 3 ดูท่าจะถูกรีดไถเสียแล้ว
โจวจิ่งหน้าเหม็นบูดอย่างยิ่ง เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน “เอาเงินมาซิ!”
ฟังเท่านี้ฉินซีก็เข้าใจทันที เขาหยิบถุงเงินออกมาแต่แล้วก็ชะงัก...ดูจากน้ำหนักกับสัมผัสบนมือ ด้านในน่าจะมีทองอยู่เพียงสองแท่ง ทองสองแท่งนี้เขาคว้ามาส่งๆ ก่อนเดินทางมาต้าฮวง ยังไม่ทันได้แลกเป็นเงิน
เห็นนางจ้องถุงเงินตาไม่กะพริบ เขาก็คลี่ยิ้มบางๆ ถามว่า “ขอถามแม่นาง เงินค่าสิ่งใดแล้วเป็นเงินเท่าใด”
“เงินค่าช่วยศิษย์พี่ของเจ้า สิบอีแปะ ค่านำทางให้เจ้า ห้าอีแปะ ค่าตอบคำถามของพวกเจ้าสองคนคนละห้าอีแปะ ส่วนศิษย์พี่ของเจ้าพักรักษาตัวอยู่ที่นี่มาสามวัน ทุกวันข้าเป็นคนขนน้ำมาให้วันละสองรอบ รอบละห้าอีแปะ ทั้งหมดเท่ากับห้าสิบห้าอีแปะ”
นี่นางคิดค่าหมูหมากาไก่อะไรกัน
ฉินซีกวาดสายตามองรอบหนึ่ง ในบ้านนอกจากโจวจิ่ง ผู้ฝึกตนหญิงสามคนฝั่งตรงข้ามก็บาดเจ็บไม่เบา เขาเหมือนจะเข้าใจบางอย่างแล้ว จึงถามพวกนางว่า “ศิษย์พี่ทั้งหลายบาดเจ็บได้อย่างไร”
ผู้ฝึกตนหญิงเหล่านั้นอับอายพอสมควร “พวกข้า...ฝึกตนมาไม่มากพอจึงหลงกลปีศาจเถาวัลย์ ถูกเขาลอบโจมตี...”
ฉินซีหันกลับไปมองหลิงหูเจินเจิน นางมีสีหน้าเบิกบานใจอย่างไม่ถูกกาลเทศะเท่าใดนัก “พวกนางก็เหมือนพวกเจ้า เป็นผู้ฝึกตนที่เดินทางมาจากจงถู่ พอบาดเจ็บไม่มีที่ไป ข้าจึงช่วยพวกนางเอาไว้”
ก่อนหน้านี้ตอนนางเรียกเก็บเงินจากโจวจิ่ง อยู่ดีๆ เขาก็โมโห ถามไปถามมาเขาก็บอกว่าเดี๋ยวจะมีคนมาสมทบ ถึงเวลานั้นค่อยจ่ายเงินให้ ไม่ชักดาบเด็ดขาด นางรอจนมาถึงวันนี้ ในที่สุดก็รอจนคนมาเสียที
หลิงหูเจินเจินดวงตาเป็นประกายวาววับ “เหลือแต่พวกเจ้าที่ยังไม่จ่ายเงิน”
นี่สินะที่คนเขากล่าวกันว่าโลกกว้างใหญ่เรื่องประหลาดเช่นไรก็มี นางยังจะมีหน้ามาเรียกร้องเอาเงินอีก แถมยังหน้าหนาพูดออกมาได้ว่าช่วยคนไว้ คนต้าฮวงผู้นี้อายุยังน้อยแท้ๆ แต่ช่างไร้มโนธรรม
ฉินซีเปิดถุงเงินให้ดูอย่างตรงไปตรงมา “ขออภัยด้วย ข้าไม่ได้พกเงินอีแปะติดตัวมา”
ไม่มีเงินอีกแล้วหรือ หลิงหูเจินเจินผิดหวังมาก “ถ้าเช่นนั้นสำนักบะหมี่ราชันของพวกเจ้ายังจะมีคนมาอีกหรือไม่ เขาจะพกเงินมาหรือไม่”
“บรรพตราชัน!” โจวจิ่งเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแก้คำเรียกที่เรียกผิดอย่างไร้เหตุผลของนาง ผู้หญิงคนนี้น่ารำคาญเป็นบ้า ไม่รู้ว่านางจงใจหรือเพราะเหตุใดกันแน่ แต่เขาอกจะแตกตายเพราะนางอยู่แล้ว
ฉินซีเห็นท่าทางนางจะเอาเงินให้ได้ จึงคิดว่าสมควรแสดงความใจกว้างของบรรพตราชันให้เห็น “รอเก็บผลไม้เรียบร้อยแล้ว ข้าจะไปแลกเงินที่เมืองใกล้ๆ แล้วค่อยนำมาให้แม่นางหลิงหู เป็นเช่นไร”
เช่นนั้นต้องเสียเวลาอีกกี่วัน นางรอได้ แต่ผลหลวนมู่ที่เน่าง่ายรอไม่ได้หรอกนะ
นางขบคิดอย่างตั้งใจ แล้วเอ่ยว่า “เมืองที่มีร้านแลกเงินต้องเดินทางไปทางตะวันออกสามวัน เสียเวลาเดินทางของข้าหลายวันนัก ถ้าเช่นนั้นหนึ่งวันหนึ่งร้อยตำลึงเงิน”
...ช่วยคนสิบอีแปะ นำทาง ถามคำถามคิดห้าอีแปะ แต่พอเห็นทองแท่ง ราคากลับพุ่งกระฉูดไปหนึ่งวันหนึ่งร้อยตำลึง นี่มันแม่ค้าหน้าเลือดขึ้นราคาส่งเดชตามใจชัดๆ
ฉินซีจ้องนาง “หากข้าบอกว่าจะไม่จ่ายเล่า”
หลิงหูเจินเจินตอบอย่างไม่หยุดคิด “พวกเจ้าถามทางแล้ว ถามเรื่องต้นหลวนมู่กับหุ่นยันต์แล้ว ดื่มน้ำที่ข้าขนมาแล้ว ก่อนหน้านี้ข้ายังแบกเขามาถึงที่นี่ ไม่จ่ายเงินไม่ได้ ไม่เช่นนั้นทุกสิ่งนี้ก็ต้องคืนข้ามา”
พูดจาเหลวไหล ของพวกนั้นจะคืนได้อย่างไร
เขาเข้าใจแล้ว นางกับปีศาจเถาวัลย์เป็นพวกเดียวกันจริงๆ นางจงใจทำท่าทีไร้พิษภัยหลอกลวงผู้ฝึกตนที่ไม่รู้ รอหุ่นยันต์ทำร้ายคนจนเจ็บหนัก นางก็แสร้งเป็นคนดีเข้ามาช่วยเหลือ ตอนแรกดูเหมือนจะเรียกเงินค่าตอบแทนเพียงไม่กี่อีแปะ แต่ความจริงในใจซ่อนแผนการร้าย รอจนถึงวันที่ผลไม้สุกนางคงโก่งราคาเรียกร้องค่าตอบแทนมหาศาล ไม่ว่าอย่างไรผู้ฝึกตนทั้งหลายก็บาดเจ็บไปแล้วย่อมไม่มีหนทางทำอันใดกับนางได้
คนต้าฮวงช่างไร้ยางอาย มารีดไถเงินกันซึ่งๆ หน้า ทั้งเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงก็ย่ำแย่นัก ก่อนนี้เห็นนางเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งจึงไม่อยากถือสาหาความกับนาง แต่นางกลับจะขึ้นมาเหยียบหน้าของพวกเขา
ฉินซีเอ่ยเสียงราบเรียบ “แม่นางหลิงหูเดินทางมาเขาอวิ๋นอวี่เพื่อเก็บผลหลวนมู่ใช่หรือไม่”
“ใช่แล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นก็บังเอิญนัก หนนี้พวกข้าเดินทางมาที่นี่เพื่อผลไม้เช่นกัน แล้วพวกข้าก็ต้องการทั้งหมด”
ทั้งหมดเลยหรือ หลิงหูเจินเจินคิดว่านั่นประหลาดมาก “แต่ผลไม้เน่าเร็วมากเลยนะ”
อาจารย์เคยบอกว่าหลังจากผลหลวนมู่สุก มันจะมีผลหลายร้อยลูก ห้อยโตงเตงอยู่เป็นพวงใหญ่ หลังจากเด็ดลงมาเก็บได้อย่างมากที่สุดห้าหกวันก็เน่า เพื่อไม่ให้เสียของ คนที่มาเก็บผลไม้ปกติแล้วจะเก็บไปเพียงไม่กี่ผล ไม่เคยมีผู้ใดฮุบไปผู้เดียวมาก่อน
ฉินซีก้มลงมารักษาอาการบาดเจ็บให้โจวจิ่งต่อ จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็กระแทกแดกดัน “เจ้าพูดถูกแล้ว ข้าจะทุบพวกมันให้เละบี้พวกมันให้แหลก แต่จะไม่ยอมเหลือให้เจ้าแม้แต่ครึ่งลูก แม่นางเจ้ารีบไปเสียเถิด อยู่ต่อก็เสียเวลาเปล่า”
หลิงหูเจินเจินรู้สึกราวกับอสนีบาตห้าสายฟาดเปรี้ยงลงกลางกระหม่อม นี่มันคนสารเลวไร้มโนธรรมขาดจิตสำนึกพรรค์ไหนกัน! คำที่เขาพูดยังเป็นคำพูดคนอยู่หรือ เขาจงใจเช่นนั้นหรือ เขาจงใจกลั่นแกล้งนางใช่หรือไม่! แต่เหตุใดเล่า!
“เจ้าจะบอกว่า เจ้าไม่เพียงคิดจะเบี้ยวหนี้อย่างไร้ยางอาย แต่ยังคิดจะยึดผลหลวนมู่เอาไว้คนเดียวอย่างไร้ยางอายด้วยหรือ” นางแทบจะแปะคำว่า ‘ไร้ยางอาย’ สองคำนี้ใส่หน้าผากเขาอยู่แล้ว
แต่เขากลับหัวเราะ “คำว่าไร้ยางอายคำนี้ข้ามิกล้ารับ ขอคืนให้แม่นางก็แล้วกัน”
สะใจยิ่ง!
โจวจิ่งร้องชมในใจ เรื่องพ่นวาจาร้ายกาจตอกหน้าคนนี่ต้องยกให้หยวนซีจริงๆ ศิษย์น้องเก้าคนนี้ดูเหมือนเป็นคนโอนอ่อนผ่อนปรน แต่ความจริงทะนงตัวเป็นที่สุด ใครก็อย่าคิดจะมาเอาเปรียบเขา
โทสะที่อัดแน่นในอกมาสามวันเต็มในที่สุดก็ได้ระบายออกไปเสียที เขาเริ่มสาดน้ำมันใส่กองไฟอย่างเบิกบานใจ “อะไรกัน ยังไม่ไปอีก ยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไร”
มี นางอยากทุบพวกเขาสักป้าบ
แต่อาจารย์กำชับไว้ว่านอกสำนักมีมนุษย์กับปีศาจที่ฝีมือเก่งกาจมากมายดุจขนวัว ในหมู่คนเหล่านั้นมีพวกสารเลวไร้ยางอายที่ไม่มีเหตุผลอยู่มากมายนัก อย่างเช่นจอมขี้โกงสองคนนี้เป็นถึงผู้ฝึกตน แล้วเจ้าคนแซ่ฉินคนนั้นก็ฝีมือร้ายกาจเอาการ ดีไม่ดีลงมือไปนางกลับจะเป็นฝ่ายถูกเขาระเบิดกระจุยเป็นชิ้นๆ
นางจะลงไม้ลงมือตามใจเหมือนยามอยู่ในสำนักไม่ได้ มิเช่นนั้นคนที่เสียท่าจะเป็นตัวนางเอง
หลิงหูเจินเจินสูดหายใจเข้าลึกยาว สะกดกลั้นโทสะเอาไว้อย่างสุดความสามารถ นางชี้หน้าฉินซี แล้วหมุนตัวเดินจากไป
โจวจิ่งเห็นนางวิ่งไปไกลแล้วก็ถามว่า “เจ้าจะเอาผลหลวนมู่ทั้งหมดไปจริงหรือ”
เจ้าสิ่งนั้นทั้งหนักทั้งเน่าง่าย นอกจากเกะกะแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีก
ฉินซีตอบเสียงราบเรียบ “เรื่องนั้นก็ต้องดูว่านางไปหรือไม่”
“ข้าล่ะแปลกใจนัก นางหน้าตาเหมือนคุณหนูตระกูลร่ำรวยสักตระกูล ผิวบางเนื้อตัวนุ่มนิ่ม แต่กลับวิ่งมาที่เขาอวิ๋นอวี่เพียงลำพัง ประหลาดยิ่ง”
จะเป็นคุณหนูชนชั้นสูงได้เช่นไร แม้แต่นามแรกกับนามรองนางยังแยกไม่ออก แต่เขาสังเกตมือของนางแล้ว บนนั้นไม่มีรอยหนังด้านแม้แต่น้อย ไม่ใช่มือของผู้ฝึกตนอย่างแน่นอน โจวจิ่งจะคิดว่านางเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยก็ไม่แปลก
ประหลาดแท้ เดาตัวตนของนางไม่ออกจริงๆ แต่ในเมื่อคนไปแล้ว เขาก็คร้านจะขบคิดเรื่องนี้ต่อจึงพูดเพียงว่า “เจ้ากับข้าต่างไม่คุ้นเคยกับผู้คนและขนบธรรมเนียมในต้าฮวง แม้แต่ต้นหลวนมู่ต้นหนึ่งยังมีราชันปีศาจมาแปะยันต์ไว้ จะมีแม่นางประหลาดๆ สักคนก็คงไม่นับว่าแปลกสักเท่าใดหรอก”
“ราชันปีศาจชังหยวนตนนั้นน่ะหรือ” โจวจิ่งหัวเราะหยัน “สองสามปีที่ผ่านมาเขาดูเหมือนจะจงเกลียดจงชังผู้ฝึกตนจากจงถู่มากขึ้นทุกที ดีไม่ดีเขาอาจตั้งใจสร้างความขัดแย้งอะไรกับจงถู่อยู่ก็เป็นได้”
“แค่ราชันปีศาจตนเดียว ไม่ใช่สี่จักรพรรดิแห่งต้าฮวงสักหน่อย เอาล่ะใช้ได้แล้ว เจ้าต้องนอนพักอีกสองสามชั่วยามจึงจะหายสนิทดี”
รักษาอาการบาดเจ็บเสร็จ ฉินซีก็หยิบอาภรณ์สีขาวที่สกปรกจนดูไม่ได้ด้านข้างไปวางไว้บนตัวโจวจิ่ง “เหตุใดจู่ๆ ก็แวะมาเขาอวิ๋นอวี่เล่า”
เพิ่งเดินทางมาถึงต้าฮวงจู่ๆ โจวจิ่งก็วิ่งหายไปโดยไม่บอกอะไรทั้งสิ้น หากไม่ใช่ว่าได้รับสารจากคนสำนักทะเลสาบลมวสันต์ เขาก็เกือบจะกลับไปตามหาคนที่จงถู่แล้ว
พูดถึงเรื่องนี้ โจวจิ่งก็กระตือรือร้นขึ้นมาเล็กน้อย สีหน้าของเขาเหมือนแปะป้ายบอกว่า ‘ข้ามีเรื่องจะนินทา’ เขาเล่าเสียงเบา “ข้าสงสัยว่าศิษย์พี่สามมีคนในใจแล้ว พอนางได้ยินว่าพวกเราจะเดินทางมาต้าฮวงก็เรียกข้าไปไหว้วาน ขอให้ข้าเก็บผลหลวนมู่ตากแห้งสองผลไปให้นาง แล้วกำชับข้าว่าอย่าบอกผู้อื่น”
ผลหลวนมู่ที่ตากแห้งแล้วจะกลายเป็นสีขาวมันวาวทั้งผลคล้ายทำจากหยก แต่กลับมีกลิ่นหอมรวยริน นำมาทำเครื่องประดับได้ ศิษย์พี่สามต้องการสองผลในคราเดียวแล้วยังทำตัวลับๆ ล่อๆ ถึงเพียงนี้ อีกผลหนึ่งต้องตั้งใจมอบให้ผู้อื่นแน่
“เจ้าเดาออกหรือไม่ว่าเป็นผู้ใด” โจวจิ่งปล่อยจินตนาการของตนเองให้โลดแล่น ศิษย์พี่สามเป็นคนแข็งกร้าวดุดัน บุรุษที่ทำให้หัวใจนางหวั่นไหวได้จะต้องเป็นยอดวีรบุรุษในหมู่วีรบุรุษอย่างแน่นอน “ข้าดูแล้วในบรรพตที่หนึ่งของพวกเราไม่มีใครที่นางน่าจะต้องใจนะ สงสัยนางคงไปชอบศิษย์พี่สักคนของบรรพตที่สองแน่”
“นางอาจมอบให้ศิษย์พี่ใหญ่กระมัง” ฉินซีไร้สัญชาตญาณในด้านนี้อย่างสิ้นเชิง
โจวจิ่งเหล่ตามองอีกฝ่ายอย่างดูแคลน เขาโง่แล้วที่ดันมาคุยเรื่องนี้กับศิษย์น้องเล็กคนนี้ พอเป็นเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ทีไร เจ้าหมอนี่มันคนซื่อบื้อชัดๆ
เขากระชากเสื้อสีขาวตัวนั้นมาห่มคลุมไหล่แล้วหลับตา “ข้าจะนอนแล้ว เจ้าจะไปเที่ยวเล่นที่ไหนก็ไป”
...
พลบค่ำแสงอัสดงยังไม่ทันได้สาดแสงสักเศษเสี้ยว เมฆสีดำทะมึนก็เริ่มรวมตัวกันเหนือยอดเขา ดูท่าฝนคงใกล้ตกแล้ว ท้องฟ้าแจ่มใสยามกลางวันประหนึ่งภาพลวงตาสั้นๆ
โจวจิ่งยังหลับอยู่ ผู้ฝึกตนหญิงทั้งสามนางในบ้านก็ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงนักเช่นกัน ฉินซีจึงตัดสินใจเดินออกไปสูดอากาศด้านนอก
ต้นไม้แห้งกรอบที่ถูกเผาดำเป็นตอตะโกบนพื้นดินไหม้เกรียมดูเหมือนไม้หลักสีดำขนาดมหึมาต้นแล้วต้นเล่า ผืนป่าที่ทอดตัวกว้างใหญ่ไพศาลอยู่ไกลๆ ดูราวกับสัตว์ปีศาจที่หมอบซุ่มอยู่ ในหุบเขามีก้อนหินยักษ์กับต้นไม้สลับปะปนกันอย่างไร้ระเบียบ ทุกสิ่งแลดูยุ่งเหยิงและหาความประณีตไม่พบ
แม้จะเพิ่งมาเยือนหนแรก แต่ต้าฮวงช่างเป็นสถานที่ซึ่งชวนให้คนเกลียดชังเสียจริง ไม่ว่าจะผืนฟ้าหรือผืนดิน ภูเขาหรือสายน้ำ คนหรือปีศาจ ไม่มีสิ่งใดน่ารักแม้แต่อย่างเดียว
ทว่าเพื่อตามหาคนที่สำคัญยิ่งคนหนึ่งและเพื่อทวงคืนสิ่งที่สำคัญยิ่งสิ่งหนึ่ง เขาจึงจำเป็นต้องมา
ฉินซีล้วงแท่งไม้ฝังทองแผ่นบางออกมา บนนั้นมีอักษรสลักอยู่หนึ่งแถว เขียนเอาไว้ว่า ‘สองแดนรกร้างทักษิณประจิม สุสานหุบผา จรดเมฆาสงบ จิตตธิดาไร้ทายาท’
คำพยากรณ์ที่ได้รับมาจากชั้นบนสุดของตำหนักเชียนฉงมีเพียงถ้อยคำสั้นๆ หนึ่งบรรทัด แต่ครอบคลุมทุกสิ่งที่เขาต้องการตามหา
ทว่าถ้อยคำที่ดูคล้ายคำทำนายแต่ก็ไม่เหมือนคำทำนาย ดูคล้ายบทกวีแต่ก็ไม่เหมือนบทกวีนี่ทำให้เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก ท่อนแรกไม่กี่คำนั่นเขาพอเข้าใจ ดังนั้นเขาจึงเดินทางมาถึงต้าฮวง แต่สุสานหุบผานั่นหมายถึงสิ่งใด แล้วจิตตธิดาไร้ทายาทคืออะไรกัน
น่ารำคาญนัก คำพยากรณ์มักจะชวนสับสนอยู่เสมอ เหมือนจะเป็นสิ่งนั้นแต่ก็ไม่ใช่ ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่เขาถามสักนิด
สายลมส่งเสียงดังขึ้น วาโยพัดพาไอน้ำพร่ามัวในป่าจากไป อาจเพราะฝนใกล้ตกแล้ว ผืนดินไหม้เกรียมจึงส่งกลิ่นไม่น่าดมโชยออกมา ฉินซีถูกกลิ่นนั่นรมจนแสบตา เขาจึงตัดสินใจเดินอ้อมบ้านศิลาออกไปไกลสักหน่อย ทันใดนั้นเขาก็เห็นผ้าผืนหนาผืนหนึ่งแขวนอยู่ระหว่างต้นไม้ที่แห้งตายสองต้น สภาพคล้ายกับเปลญวน
แขวนเปลญวนในสถานที่พรรค์นี้น่ะนะ
เขาเปิดขอบผ้าผืนหนาที่ยืดหยุ่นผืนนั้นอย่างแผ่วเบา ด้านในมีเสื้อตัวเก่าที่ถูกขยุมเป็นก้อนกลมๆ หนึ่งตัว บนนั้นมีเส้นผมยาวสลวยพันอยู่หลายเส้น แล้วก็มีผ้าคาดผมผ้าไหมสีเขียวโยนอยู่ด้านข้างอีกเส้นหนึ่ง
เขารู้แล้ว นี่จะต้องเป็นเปลญวนของหลิงหูเจินเจินแน่ มีบ้านศิลาไม่นอนดันมานอนด้านนอก กลิ่นดินไหม้เกรียมนี่ คนปกติที่ไหนเขาทนไหวกันบ้าง
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นใกล้ๆ เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย...นางยังไม่ไปอีกหรือ จะกลับมาวิงวอนขออภัยหรือไร
“นั่นเตียงของข้า” เสียงนุ่มละมุนแฝงโทสะดังขึ้นด้านหลัง
ฉินซีหันกายกลับไปอย่างเชื่องช้า แล้วจึงเห็นหลิงหูเจินเจินหิ้วไหน้ำกระเบื้องสองใบอยู่ในมือ สีหน้านางไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง ดูไม่เหมือนมาวิงวอนขออภัยสักนิด แววตานี้ของนางหมายความว่าอย่างไรกัน
“ปล่อยมือจากเตียงข้าซะ” นางข่มความโกรธอย่างสุดความสามารถ
ปล่อยก็ปล่อยสิ ฉินซีคลายปลายนิ้วแล้วหมุนตัวตั้งใจจะเดินจากไป คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะกระโดดผลุงเร็วดุจกระต่าย เพียงพริบตาเดียวถอยออกไปห่างหนึ่งจั้งกว่า
“เจ้าจะทำอันใด”
หลิงหูเจินเจินยืนอยู่ไกลๆ ท่าทางระวังระไว แต่แววตากลับเหมือนอยากสับร่างเขาเป็นแปดส่วน
นางดูเหมือนจะกลัวเขา เฉกช่นคนที่มีชนักติดหลังมักเป็นกัน แต่นางก็ยังรนหาที่ตายไม่เลิกรา หลอกต้มตุ๋นรีดไถผู้คนแล้วกลับยังทำหน้าเหมือนตนไม่ผิด ทำราวกับว่าผู้อื่นผิดต่อนางเสียอย่างนั้น
แผ่นดินต้าฮวงแห่งนี้ ไม่ได้มีแต่ปีศาจที่ชอบหาเรื่องตาย มนุษย์ก็ดูจะชอบเหมือนกัน
ฉินซีเอาความชิงชังที่มีต่อต้าฮวงทั้งหมดมาสุมไว้บนตัวนาง “เจ้ายังอยู่ที่นี่อีก อยากเห็นผลหลวนมู่ถูกบีบเละจนหมดนักใช่หรือไม่”
โทสะที่หลิงหูเจินเจินกดลงไปอย่างยากลำบากปะทุพรวดขึ้นมาที่ศีรษะอีกหน “สำนักบะหมี่ราชันของพวกเจ้าทำผู้ฝึกตนจงถู่ขายหน้าหมดสิ้นแล้ว!”
บะหมี่ราชันขายหน้าแล้วเกี่ยวอันใดกับบรรพตราชันเล่า
ฉินซีโต้เสียงเรียบเฉย “คนต้าฮวงก็ถูกเจ้าทำขายหน้าหมดสิ้นแล้วเช่นกัน”
หลิงหูเจินเจินลองสืบเท้าไปข้างหน้าสองก้าว แต่พอเห็นปลายเท้าของเขาขยับ จะลงมือแล้วหรือ! นางก็ถอยหลังกลับไปทันที
คนขี้โกงคนนี้ดันเป็นผู้ฝึกตน นางสู้เขาได้เสียที่ไหนเล่า


## บทที่ 4 ขิงก็ราข่าก็แรง

ตอนที่ 4 ขิงก็ราข่าก็แรง
เสียงพูดดังออกมาจากบ้านศิลา ผู้เอ่ยปากคือหญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดในหมู่ผู้ฝึกตนหญิงสามนางนั้น เสียงของนางใสกังวาน “ข้าหิวแล้ว ศิษย์พี่หลัว ยังมีอาหารอยู่หรือไม่”
ผู้ฝึกตนหญิงนามว่าหลัวจืออวิ๋นผู้นั้นเหมือนฉุนเฉียวอยู่หน่อยๆ “เยี่ยเสี่ยวหว่าน อาหารที่พกมาก็ถูกเจ้ากินไปหมดแล้วอย่างไรเล่า! ปกติข้าเรียกให้เจ้าฝึกวิชาดีๆ เจ้าก็ไม่ฟัง พอออกมาข้างนอกถึงประเดี๋ยวก็หิวๆ ถ่วงแข้งถ่วงขาที่สุด!”
เยี่ยเสี่ยวหว่านไม่สลดสักนิด นางวิ่งไปเกาะศิษย์พี่อีกคนหนึ่งแล้วออดอ้อน “ศิษย์พี่เจิง เจ้ายังมีขนมอะไรเหลืออยู่บ้างหรือไม่”
เจิงจิ้งผู้อาวุโสมากที่สุดถอนหายใจ “เมื่อวานเจ้ากินขนมชิ้นสุดท้ายไปแล้ว ตอนนี้มาถามหาจากข้า ข้าก็เสกออกมาให้เจ้าไม่ได้หรอกนะ”
หลิงหูเจินเจินที่จ้องคนขี้โกงเขม็งด้วยแววตาดุร้ายอยู่หยุดลั่นกลองศึกทันควัน นางหันหลังกลับแล้วสาวเท้าเร็วไวเข้าไปในบ้าน ไม่คิดว่าโจวจิ่งจะตื่นแล้ว เขากำลังเอนหลังพิงผนังขยี้ตาอยู่ พอเห็นนางเดินเข้ามา เขาก็ทำหน้าประหลาดใจ “เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ”
พวกเขาคิดว่านางจะยอมจากไปหรือ นางมาเฝ้าสถานที่บัดซบที่ฝนตกทั้งวันนี่อยู่ครึ่งเดือนแล้ว คิดจะให้นางกลับไปมือเปล่า ไม่มีทาง
แต่ยามนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญ
หลิงหูเจินเจินวางน้ำลงข้างตัวผู้ฝึกตนหญิงสามนางนั้นแล้วล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ แป้งทอดที่ห่อด้วยกระดาษขาวอย่างดีตั้งหนึ่งโผล่อออกมาจากด้านในราวกับเล่นกล นางยื่นให้อย่างไม่ลังเลสักนิด
“แป้งทอดหนึ่งชิ้น หนึ่งอีแปะ” น้ำเสียงของนางคล้ายจะขายขนมแป้งทอด “บวกค่าน้ำใจอีกหนึ่งอีแปะ รวมทั้งหมดสองอีแปะต่อหนึ่งแผ่น เอาหรือไม่”
ฉินซีก้าวตามเข้ามา เขาทวนเน้นทีละคำ “ค่า น้ำ ใจ คือสิ่งใดมิทราบ”
หลิงหูเจินเจินก็ไม่เก็บสีหน้าบูดบึ้งของตัวเองยามคุยกับเขาเช่นกัน “แป้งทอดของข้า ข้าจะให้หรือไม่ให้ก็ได้ ในเมื่อยอมยกให้ก็เท่ากับเป็นน้ำใจของข้า”
...นี่มันเหตุผลบ้าบออะไรกัน
โจวจิ่งเหล่ตามองนางอย่างดูแคลน “ก็แค่จะเอาเงินอย่างหน้าไม่อายเท่านั้น น้ำใจบ้าบออะไรเล่า!”
เอาเงินแล้วไม่ถูกต้องตรงไหนกัน หลิงหูเจินเจินโกรธเจ้าขี้โกงสองคนนี้จนคับอกคับใจไปหมดแล้ว ขณะที่กำลังเค้นสมองหาถ้อยคำบาดหูมาด่าพวกเขา เยี่ยเสี่ยวหว่านก็ยัดเงินกำหนึ่งมาให้แล้วยิ้มให้นาง ดวงตาสองข้างเป็นประกายวิบวับ “เอามาหกชิ้น แม่นางหลิงหู โชคดีเหลือเกินที่มีเจ้าอยู่ ขอบคุณมากนะ”
เช่นนี้สิจึงจะถูก ดูผู้ฝึกตนหญิงพวกนี้สิ พูดจามีเหตุผลกว่ากันตั้งเยอะ
เมฆดำทะมึนสลายไปจากใบหน้าของหลิงหูเจินเจิน นางตวัดมือเก็บเหรียญอีแปะเข้ากระเป๋าเสื้อ พอเห็นว่าคนขี้โกงจากสำนักบะหมี่ราชันสองคนนั้นยังมองตนเองอยู่ นางจึงประณามอย่างดุร้าย “เบี้ยวเงินข้าหกสิบอีแปะ พวกขี้โกง!”
พูดจบนางก็วิ่งออกไปอย่างว่องไว เผ่นแน่บราวกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด เพียงพริบตาเดียวก็ผลุบออกไปจากบ้านศิลา
เมื่อบ่ายยังห้าสิบห้าอีแปะอยู่เลย ตกกลางคืนกลับกลายเป็นหกสิบอีแปะแล้ว นี่มันพวกรีดไถที่อยู่ดีๆ ก็ขึ้นราคาชัดๆ! โจวจิ่งโทสะพลุ่งพล่าน “นางยังคึกอยู่อีกนะ! คอยดูเถิดพอเก็บผลไม้ได้แล้ว บิดาจะบี้ให้แหลกทีละผลๆ ต่อหน้าต่อตานางเลย!”
แม้จะวิ่งเร็ว แต่หลิงหูเจินเจินก็ยังได้ยินคำพูดประโยคนั้นชัดเจน ดังนั้นค่ำคืนนี้นางจึงกระสับกระส่ายนอนหลับไม่สนิทตลอดทั้งคืน นางฝันเห็นผลหลวนมู่ถูกทำลายด้วยสารพัดวิธีต่อหน้าต่อตาตนเอง หลังจากสะดุ้งตื่นครั้งสุดท้าย นางก็นอนต่อไม่ลงอีก นางจึงพลิกตัวกระโดดลงมาจากเปลญวน
ท้องฟ้ายังมืดสลัว น่าจะยังไม่ถึงยามเหม่า[footnoteRef:1] แต่ก็ดี เจ้าคนขี้โกงสองคนนั้นคิดจะทำลายผลไม้ทุกผล ถ้าเช่นนั้นวันนี้ก็ไปให้เช้าหน่อย หากผลไม้สุกแล้ว นางจะได้เก็บไปเลย รอคอยมาครึ่งเดือนจะให้พวกคุณชายสารเลวจอมขี้โกงพวกนั้นฮุบผลไม้ไปคนเดียวไม่ได้สิ [1: ยามเหม่า การบอกเวลาสมัยจีนโบราณ หมายถึงช่วงเวลา 05.00-07.00 น.]
หลิงหูเจินเจินเก็บเปลญวนใส่ในแขนเสื้อแล้วก้าวขาออกเดิน ทันใดนั้นางก็ได้ยินเสียงถอนหายใจดังออกมาจากในบ้านศิลา นั่นเป็นเสียงของหลิวจืออวิ๋น “ศิษย์พี่โจว ก่อนนี้เจ้ายังบอกอยู่ว่าอย่าจู้จี้แบ่งแยกชายหญิงไม่ใช่หรือไร เหตุไฉนยามนี้จึงถือสาเรื่องนี้ขึ้นมาแล้วเล่า”
โจวจิ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ผ่านไปเพียงข้ามคืนอาภรณ์สีขาวบนร่างเขากลับสะอาดหมดจดไม่มีฝุ่นเปื้อนสักเม็ด มันยิ่งเสริมส่งดวงหน้าดุจยอดหญิงงามนั่นมากขึ้นอีก มองผ่านๆ ดูเหมือนหญิงสาวร่างสูงระหงที่ร่างกายมีกล้ามเนื้อเล็กน้อยนางหนึ่งเท่านั้น
เขาราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน บอกอย่างรอบคอบยิ่งนัก “ทุกท่านบาดเจ็บคงลำบากไม่น้อย ขออภัยด้วย ข้าจะลงเขาไปเชิญหมอมาให้ทุกท่านเอง”
หลิวจืออวิ๋นอ้อนวอน “ถือว่าพวกข้าขอร้องเจ้าล่ะ ศิษย์พี่โจว พวกข้าต้องเก็บผลหลวนมู่มาให้ได้ แต่พวกข้าใช้อาคมรักษาไม่เป็น ศิษย์พี่โจวทนเห็นพวกข้าเดินทางมาเสียเที่ยวได้จริงหรือ แล้วอีกอย่างที่นี่ก็ฝนตกทุกวัน จะอยู่พักรักษาอาการบาดเจ็บนานๆ ได้อย่างไรกัน แม้แต่อาหารพวกข้าก็กินไปหมดแล้ว”
เสียงนี้เพิ่งเอ่ยจบ ก็ได้ยินเสียงนุ่มละมุนของหลิงหูเจินเจินดังขึ้น “ผลหลวนมู่กินสดๆ ก็มีฤทธิ์ยาเหมือนกัน”
พูดพลาง เงาร่างสีเขียวครามของนางก็ก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ สายตากวาดมองบนร่างผู้ฝึกตนหญิงทั้งหลาย ทั้งสามคนล้วนต้นขาหักจึงได้แต่นั่งอยู่เฉยๆ ขยับไม่ได้
“ขอเพียงไม่บาดเจ็บสาหัสถึงชีวิต กินผลหลวนมู่ผลเดียวก็จะหายดีในสามชั่วยาม”
นางพูดทวนคำของอาจารย์ราวกับท่องตำรา แล้วเอ่ยต่อว่า “บางทีวันนี้ผลหลวนมู่อาจจะสุกแล้ว ข้าจะเก็บมาเผื่อพวกเจ้าสักสามผล พวกเจ้าให้เงินข้าคนละสิบอีแปะก็พอ”
สตรีนางนี้เป็นอะไรมากหรือไม่ โจวจิ่งมองนางอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ อ้าปากแต่ละทีมีแต่เรียกร้องจะเอาเงิน แล้วยังเรียกทีละกระจิดกระจ้อย เท่านี้ๆ อีแปะ ส่อเจตนาจะหลอกลวงรีดไถชัดๆ รอเก็บผลไม้กลับมาได้จริงๆ เขากล้ารับประกันเลยว่านางนักต้มตุ๋นคนนี้จะต้องอยู่ดีๆ ขึ้นราคาแน่ ดีไม่ดีอาจเปิดปากเรียกราคาผลละหนึ่งร้อยตำลึงก็ได้
“เรื่องนี้ยกให้บรรพตราชันจัดการเถิด”
เสียงของฉินซีดังขึ้นด้านหลังไม่ไกลนัก หลิงหูเจินเจินกระโดดผลุงหนีห่างไปสามจั้งทันที คนผู้นี้ชอบโผล่มาด้านหลังไม่ให้สุ้มให้เสียง น่ารำคาญนักเชียว
เขาดูเหมือนตื่นนานแล้ว แม้แต่เสื้อผ้าก็ผลัดเปลี่ยนเรียบร้อย อาภรณ์สีฟ้าอ่อนท่ามกลางละอองฝนที่ลอยล่องทั่วภูเขาทำให้เส้นผมยาวของเขาดูราวกับม่านน้ำหมึก เรียวคิ้วและดวงตาดูราวกับแต้มสีดำ ผู้ฝึกตนเป็นผู้ชำนาญคาถาอาคม ด้วยเหตุนี้น้ำฝนมหาศาลที่สาดกระหน่ำมาจากทุกทิศทางจึงทำให้เส้นผมของเขาเปียกไม่ได้แม้แต่เส้นเดียว ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าของเขาสะอาดเรียบกริบ
“ทุกคนล้วนเป็นผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนจงถู่ อยู่ข้างนอกย่อมสมควรช่วยเหลือกัน ข้ากับศิษย์พี่เจ็ดจะเก็บผลไม้มาให้ศิษย์พี่ทั้งหลายเอง ไม่คิดเงิน”
คำว่า ‘ไม่คิดเงิน’ สามคำนี้เขาเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ
โจวจิ่งส่งสายตาให้เขา ศิษย์น้องทำตัวโง่ๆ อีกแล้ว ไม่เคยได้ยินประโยคที่ว่า ‘ตัดทางทำมาหากินผู้อื่นเสมือนหนึ่งฆ่าบุพการี’ หรือ เมื่อวานสตรีนางนี้ไม่สาดโทสะออกมา ไม่ได้หมายความว่าวันนี้นางจะไม่สาดโทสะ ดีไม่ดีนางอาจเปิดปากตวาดด่าเปิงตอนนี้เลยก็ได้
หลิงหูเจินเจินแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวออกมาจริงๆ แต่ปากกลับเอ่ยว่า “ถ้าเช่นนั้นผลไม้ที่เหลือเล่า ยังจะทำให้เละอีกหรือไม่”
ฉินซีลูบปอยผมอย่างเอื่อยเฉื่อยแล้วไพล่ไปตอบอีกเรื่องหนึ่ง “ในเมื่อเจ้ายังไม่ไป ถ้าเช่นนั้นรออีกสักประเดี๋ยว พวกเราเก็บผลไม้เสร็จแล้วไปส่งเจ้าลงเขาดีหรือไม่”
เขาคิดจะให้นางมองดูพวกเขาทำลายผลไม้เพื่อให้นางตัดใจจากไปเช่นนั้นสินะ
หลิงหูเจินเจินโกรธจนเจ็บหน้าอก นางหมุนตัวจะเดินจากไปแล้วก็ได้ยินเขาพูดว่า “ข้าจะไปตักน้ำสักหน่อย”
หลิงหูเจินเจินหันขวับกลับมาเห็นเขากำลังจะหยิบไหกระเบื้องในบ้าน นางกระโดดฟิ้วโฉบเข้าไปทันควัน การเคลื่อนไหวของนางว่องไวดุจกระต่าย กระโจนแผล็วเดียวก็เข้าไปแย่งไหกระเบื้องทั้งหมดมาได้ จากนั้นนางก็จับพวกมันยัดเข้าไปในแขนเสื้อ ไม่น่าเชื่อว่าพวกมันจะถูกนางเก็บเข้าไปได้หมด ก็ไม่รู้ว่าไปเก็บไว้ที่ใด
แย่งของเสร็จแล้วนางก็ชักเท้าวิ่งหนี หนีเร็วเสียยิ่งกว่าเมื่อวาน นางว่าอย่างเกรี้ยวกราด “ไหนี่ของข้า พวกเจ้าห้ามใช้!”
เสียงยังไม่ทันเลือนหาย นางก็รู้สึกว่าฉินซีไล่ตามมาด้านหลัง หลิงหูเจินเจินคิดว่าเขาจะลงมือกับตนเอง ขนอ่อนทั่วร่างจึงลุกซู่ นิ้วมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าแขนเสื้อทันที แต่คิดไม่ถึงว่าเขาเพียงตามอยู่ด้านหลังห่างๆ เท่านั้น ไม่เหมือนว่าจะมาชวนวิวาท
ไม่วิวาทย่อมดีที่สุด ทว่านางเกลียดนักเวลามีคนอยู่ด้านหลัง แล้วคนคนนั้นยังเป็นเจ้าคนขี้โกงคนนี้อีก แววตาที่นางตวัดมองเขาราวกับอยากฆ่าเขาให้ตาย
ฉินซีกลับจับจ้องกำไลไม้แกะสลักสีเข้มบนข้อมือขวาของนาง บนนั้นมีลวดลายละเอียดยิบที่วาดด้วยหมึกสีเงิน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของวิเศษสำหรับใช้วิชาจักรวาลในแขนเสื้อ มิน่านางสองแขนว่างเปล่าแต่กลับไม่ขาดเหลือสิ่งใด ไหกระเบื้องใบไม่เล็กก็ยังยัดใส่ในอกเสื้อได้
ของสิ่งนี้มีเพียงช่างฝีมือเวทที่สร้างได้ มันหายากอย่างยิ่ง แม้แต่ตระกูลเศรษฐีก็ไม่แน่ว่าจะหามาใช้ไหว
เขากวาดสายตามองใบหน้าและอาภรณ์ที่สะอาดเอี่ยมของนางต่อ อยู่ในสถานที่เลวร้ายเช่นเขาอวิ๋นอวี่มานานหลายวันแต่กลับสะอาดได้เช่นนี้ทั้งที่นางไม่ใช่ผู้ฝึกตน บนตัวนางจะต้องมีของจำพวกยันต์หลบพิรุณอยู่แน่
นี่สรุปได้ว่าอย่างไร สรุปว่าที่ตัวมียันต์กับของวิเศษค่าครองเมืองอยู่เป็นกองพะเนิน แต่ดันทำตัวเป็น...นางโจรรีดทรัพย์หรือ
ต้าฮวงช่างมีคนแปลกๆ เรื่องแปลกๆ มากมายนักเชียว
ดวงตาของหลิงหูเจินเจินแทบจะพ่นไฟออกมาแล้ว แต่เขากลับหัวเราะ ถามอย่างไม่รู้สึกผิด “มีอันใดหรือ”
เสียงของนางเย็นชาขึ้นอย่างฉับพลัน “เลิกตามข้าสักที”
เขาก็ไม่อยากตามหรอกนะ แต่บังเอิญว่าไม่ค่อยรู้ทางเท่าไร
ฉินซีกวาดสายตามองรอบด้าน โชคดีที่ต้นหลวนมู่บนเขาอวิ๋นอวี่งอกอยู่บนจุดสูงสุดของภูเขา อีกทั้งสีใบยังแตกต่างจากต้นไม้อื่นจึงสะดุดตาอย่างยิ่ง เขาทะยานร่างเหินขึ้นไปเหยียบต้นไม้อย่างนุ่มนวลแล้วกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าล่วงหน้าไปก่อน”
กล่าวจบเขาก็เหินร่างลอยละล่องออกไปอีกครั้ง ไม่รู้ว่าสายลมโอบอุ้มร่างของเขาหรือเขามีปีกล่องหนอยู่จริงๆ เพียงพริบตาเดียวเขาก็พุ่งออกไปหลายจั้ง
โจวจิ่งเห็นพวกเขาสองคนวิ่งตามกันออกไปไกลกลับไม่ไล่ตามไปด้วย
เจ้าหยวนซีคนนี้ ส่วนมากเขาก็ทำตัวสมกับเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยนอยู่หรอก แต่เขาจะมีเส้นแบ่งในใจอยู่เส้นหนึ่ง มันถูกกำกับด้วยกฎเกณฑ์ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ หากผู้ใดแตะถูกเส้นนั่นจากคนอ่อนโยนก็จะกลายเป็นคนร้ายกาจอย่างฉับพลัน ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องใดบ้างที่จะไปแตะเส้นแบ่งนั่นของเขา คนอย่างโจวจิ่งขอแค่ด่าสตรีนางนั้นให้สาแก่ใจเป็นการระบายโทสะก็พอใจแล้ว สุดท้ายย่อมมอบผลไม้ให้นาง แต่ศิษย์น้องเก้าคนนี้ โจวจิ่งบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเขาจะทำอย่างไร
ช่างเถิด ปล่อยให้แม่โจรสาวจอมรีดไถคนนั้นโมโหเสียบ้างก็ดี อีกเดี๋ยวเขาค่อยตามไปที่โน่นก็แล้วกัน
โจวจิ่งหยิบไหน้ำทองแดงของพวกผู้ฝึกตนหญิงออกไปตักน้ำข้างนอก พอกลับมาก็เห็นเยี่ยเสี่ยวหว่านหรี่ตามองตนเองอยู่ นางมีใบหน้าอ่อนหวาน ดวงตาทั้งสองราวกับสื่อสารเป็นถ้อยคำได้ เขาถูกมองจนไม่สบายตัวจึงขมวดคิ้วถามว่า “มีอันใด”
เยี่ยเสี่ยวหว่านจึงตอบว่า “ศิษย์พี่โจวสวมเสื้อแล้วรูปงามกว่ามากจริงๆ ด้วย”
จริงดังว่าโลกตกต่ำ ใจก็คนต่ำลง สาวน้อยสมัยนี้แต่ละคนๆ ช่างเหลือเกิน ไม่รีดไถเงินผู้อื่นก็พูดจาเลอะเทอะ ยามนี้เขาไม่ทรมานเพราะอาการบาดเจ็บแล้วคร้านจะเถียงกับนาง จึงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะล้วงเหรียญอีแปะสองพวงออกมายื่นให้
“ศิษย์พี่โจว ไม่ว่าอย่างไรแม่นางหลิงหูก็นับว่าช่วยพวกเราไว้ แต่ละวันต้องขอบคุณนางที่แบกน้ำมาให้ เจ้ารับเงินนี่ไปเถิด ทางหนึ่งถือเสียว่าตอบแทนน้ำใจของนาง อีกทางหนึ่งถือว่าขอบคุณศิษย์พี่ทั้งสองที่ช่วยเก็บผลไม้ให้”
โจวจิ่งเพิ่งเคยได้ยินนางพูดจามีเหตุผลฟังดูเหมาะควรเช่นนี้เป็นหนแรกจึงอึ้งไปครู่หนึ่ง เขารับเหรียญทองแดงมาชั่งน้ำหนักในมือ น้ำหนักน่าจะประมาณหกสิบอีแปะ
เขาเงียบงันชั่วครู่ ดวงหน้างามเยี่ยงอิสตรีก็เผยยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณยิ่ง”
...
วันนี้ปีศาจเถาวัลย์ยังนั่งอยู่ที่เก่า เมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาคือฉินซี สีหน้าของเขาก็ไม่น่าดูนัก ดวงตาของเขากลอกกลิ้งไปมาครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็ยกมือชี้กิ่งไม้เหนือศีรษะ ดอกไม้น้อยสีขาวโพลนเมื่อวานแต่ละดอกแย้มกลีบบานแล้ว เผยให้เห็นผลไม้สุกปลั่งขนาดเท่าผลอิงเถาด้านใน สีของมันคล้ายเกล็ดหิมะ ผลอวบอิ่มน่ารัก
เขาหัวเราะ “วันนี้ผลไม้สุกแล้ว สาวน้อยคนนั้นเล่า หลายวันที่ผ่านมานางหลอกคนมาให้ข้าทุบตีไม่น้อย ข้าเคยรับปากว่าจะเก็บผลไม้ให้นางสักสองสามผล”
ฉินซีทำเสมือนหนึ่งไม่ได้ยิน ห่วงหยกเรียวเล็กบนเรือนผมแกว่งเบาๆ หนึ่งหน เพียงชั่วพริบตาผลหลวนมู่พวงใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังกิ่งใบเขียวชอุ่มก็ถูกประกายแสงเฉือนขาด ร่วงลงมาบนฝ่ามือของเขาอย่างแม่นยำ
เขาตัดผลไม้ทั้งหมดอย่างประณีตเงียบเชียบและสบายๆ เช่นนั้น
จู่ๆ ปีศาจเถาวัลย์ก็รู้สึกหวาดกลัว เขาตั้งใจจะมุดกลับไปในเส้นเถาวัลย์ แต่แล้วเขาก็มองเห็นหลิงหูเจินเจินวิ่งเร็วจี๋ฝ่าม่านฝนมาด้านนี้พอดี เขาจึงเกิดความคิด ตะโกนเสียงดังว่า “เจ้ามาแล้ว! หากเจ้าทุบตีผู้ฝึกตนคนนี้ให้ข้าสักยก ข้าจะช่วยเจ้าแย่ง...”
พูดยังไม่ทันจบนางก็เคลื่อนไหวด้วยความเร็วอันน่าตกตะลึง แสงวาววับฉายวาบเดียว ขวานคมพลันหลุดจากมือ ฟันเถาวัลย์เส้นหนาเตอะเส้นหนึ่งขาดสะบั้นในพริบตา


## บทที่ 5 ต่อสู้ช่วงชิง

ตอนที่ 5 ต่อสู้ช่วงชิง
ปีศาจเถาวัลย์คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะลงมือก็ลงมือ ไม่มีพูดพร่ำสักคำเดียว เขาซ่อนตัวกลับไปในเถาวัลย์ไม่ทันอย่างสิ้นเชิง เถาวัลย์ถูกฟันขาดหนนี้ก็เสมือนขาซ้ายข้างหนึ่งถูกตัดออกไปสดๆ ความเจ็บปวดเล่นงานเขาจนล้มลงไปกรีดร้องกลิ้งตัวอยู่กลางแอ่งโคลน
...ใช้ขวานฟันปีศาจเถาวัลย์ได้จริงๆ เสียด้วย เปิดหูเปิดตาแล้ว
ฉินซีเอี้ยวศีรษะกลับไปมองหลิงหูเจินเจิน นางไม่ได้พูดโกหกสินะ คนต้าฮวงจัดการพวกปีศาจด้วยวิธีการอันเรียบง่ายป่าเถื่อนเช่นนี้จริงๆ ทว่ายามนี้ดูท่าการโจมตีอันเรียบง่ายป่าเถื่อนนั่นของนางจะยังไม่จบ หลังจัดการปีศาจเถาวัลย์เสร็จแล้ว รายต่อไปก็คือเขา
นางวิ่งทะยานเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโดดลอยจากพื้นอย่างกะทันหัน การเคลื่อนไหวนั่นหากพรรณนาให้งดงามสักหน่อยคงบอกว่าดั่งลูกนกนางแอ่นโผผินจากกิ่งไม้ แต่หากพูดให้ไม่น่าฟังสักหน่อยก็คงต้องบอกว่าคล้ายเสือหิวกระโจนเข้าหาเหยื่อ ตอนนี้นางใกล้จะกระโจนมาถึงตัวเขาแล้ว
เฮ้อ ทำเช่นนี้ก็แย่สิ มีอย่างที่ไหนกัน คนต้าฮวงไม่รู้จักมารยาทเสียบ้าง เขาคงต้องสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว
ฉินซีเบี่ยงตัวหลบ เขาโยนผลไม้หนักอึ้งที่มือขวาไปไว้ในมือซ้าย เขาใช้เวลาขบคิดเพียงพริบตาเดียวก็ตระหนักว่าทุกสิ่งน่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด พวกเขาน่าจะคุยกันให้รู้เรื่องดีกว่า แต่เขาคาดไม่ถึงว่าการเคลื่อนไหวของนางจะรวดเร็วประหนึ่งสายฟ้าแลบ เพียงชั่วอึดใจที่เขาลงมาเหยียบพื้น ประกายวาบวับก็แทงพรวดมาตรงหน้าพร้อมกับเสียงลมแหวกอากาศ
เขาเปลี่ยนท่าหลบไม่ทันแล้ว แต่เขาก็ไม่ต้องการจะเปลืองแรงมากมายกับเรื่องนี้ เขาจึงตัดสินใจไม่หลบ...มนุษย์ธรรมดากับเหล็กธรรมดาทำอันตรายเขาไม่ได้อยู่แล้ว
แต่แล้วในมือนางกลับมีมีดเล่มน้อยโผล่มาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว หน้าอกเขาเย็นวาบ คมมีดแหลมกรีดเสื้อของเขาขาดเป็นรอยเส้นแคบยาวเส้นหนึ่ง
“เฮ้ย...” ฉินซีตกตะลึงกับการกระทำอันป่าเถื่อนของหลิงหูเจินเจิน คนอะไรมาทำลายเสื้อผ้าของผู้อื่น เสื้อตัวนี้เขาชอบมากนะ
ทว่าการกระทำที่ป่าเถื่อนยิ่งกว่าตามมาทีหลัง
มือของนางคว้าหมับบนตัวเสื้อแล้วตั้งท่าจะฉีกเสื้อออก...นี่จะทำบัดสีบัดเถลิงอะไรไม่ทราบ!
เขายกมือขึ้นมาคว้าเสื้ออย่างไม่ทันคิด ตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกว่าร่างของนางปราดเข้ามาประชิด แวบหนึ่งนางเหมือนจะห้อยตัวอยู่กับแผ่นหลังของเขา ทว่าเพียงวูบเดียวนางก็มุดลอดจากด้านหลังมาด้านหน้า เขาไม่เคยพบมนุษย์ธรรมดาที่ว่องไวเช่นนี้มาก่อน การเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจเดียว อยู่ๆ ร่างกายด้านหน้าของเขาก็สัมผัสบางสิ่งที่นุ่มนิ่ม ในอกเสื้อมีตัวอะไรบางอย่างถูกใส่เข้ามา
ฉินซีรับรู้เพียงว่านางยัดอะไรบางอย่างที่นุ่มนิ่มและเย็นเข้ามาในรอยขาดบนเสื้อ เขารีบล้วงมือหยิบออกมา แล้วก็พบว่ามันคือไส้เดือนตัวอวบอ้วนหลายตัวกำลังดิ้นยุกยิก
เขาตัวแข็งทื่อในบัดดล เพราะคิดว่านางพยายามจะขว้างไส้เดือนใส่หน้าของตนเองซ้ำ เขาจึงถอยพรวดออกห่างไปหลายจั้งอย่างว่องไวปานสายฟ้าแลบ แม้แต่ตอนรับมือกับหุ่นยันต์เขาก็ไม่เคยเคลื่อนไหวว่องไวเท่านี้มาก่อน แต่แล้วเขากลับเห็นว่าบนฝ่ามือของนางมีผลหลวนมู่พวงน้อยพวงหนึ่งอยู่บนนั้น
นางรอจังหวะโจมตีให้แผนการสำเร็จในครั้งเดียวมาตลอด ในที่สุดก็ได้ของมาไว้ในมือเสียที! หลิงหูเจินเจินรีบเก็บผลไม้เข้าไปในแขนเสื้อแล้วหมุนตัววิ่งไปทางหน้าผา แต่แล้วนางก็ต้องชะงักกึก...เพราะเขาดักอยู่ด้านหน้าแล้ว
ฉินซีก้มมองรอยขาดบนเสื้อ ยังมีไส้เดือนตัวหนึ่งห้อยต่องแต่งดิ้นดุกดิกสุดแรงเกิดอยู่บนนั้น เขาหน้าเขียว พยายามเป่ามันอยู่หลายทีกว่ามันจะหลุด จากนั้นเขาจึงถอยหลังสองก้าวแล้วเงยหน้ามองนาง สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์รับไม่ได้ “...กรีดเสื้อผ้า ยัดไส้เดือนใส่ นี่คือวิธีการต่ำช้าของคนต้าฮวงหรือไร”
ไม่เช่นนั้นจะให้ทำอย่างไร นางใช้วิชาอาคมไม่เป็นเสียหน่อย แต่เดิมคิดจะใช้ไส้เดือนทำให้เขาขยะแขยง แล้วฉวยโอกาสแย่งผลไม้เท่านั้น คิดไม่ถึงว่าเขาจะปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรงมาก หากรู้ก่อนล่ะก็นางน่าจะจับมาเพิ่มอีกสักหลายๆ ตัว เอาให้เขาขยะแขยงตายไปเลย
ได้ผลไม้มาอยู่ในมือแล้ว หลิงหูเจินเจินก็โล่งใจขึ้นไม่น้อย ตั้งแต่สีหน้าไปจรดน้ำเสียงนิ่งสงบอย่างประหลาด “ก็เจ้าอยากฮุบผลไม้ทั้งหมดไว้คนเดียวก่อนเอง”
นางดูนิ่งสงบยิ่งนัก ทำราวกับว่าเขาไม่มีหนทางทำอะไรนางได้ เขาไม่เคยพบคนที่ยียวนชวนหาเรื่องเช่นนี้มาก่อนจริงๆ
“เสื้อตัวนี้ราคาห้าสิบตำลึง” ฉินซีชี้รอยขาดบนเสื้อ “ชดใช้ค่าเสื้อข้ามาซะ”
ยังจะมีหน้ามาเรียกเงินจากนางอีก แล้วเสื้อนั่นทำจากทองหรือไรถึงราคาแพงตั้งห้าสิบตำลึง นี่มันจะรีดไถเงินกันชัดๆ
หลิงหูเจินเจินโต้กลับ “เจ้าก็จ่ายค่าช่วยคน ค่าตอบคำถาม ค่านำทาง ค่าขนน้ำ...”
ฉินซีไม่รอให้นางร่ายคำพูดทวงเงินยาวเป็นพรวนนี่จบ เขาฉกมือไปทางกำไลไม้แกะสลักบนข้อมือขวาของนาง มารยาทของชาวจงถู่อะไรทั้งหลายไม่มีเหลืออยู่ต่อไป
แต่เขายังประเมินยันต์ประหลาดที่นางพกติดตัวต่ำเกินไป ระหว่างชั่วเวลาที่เหมือนยาวนานแต่สั้นเพียงชั่วพริบตานั่นจู่ๆ ยันต์แผ่นหนึ่งก็ดีดออกมา กระแสลมบ้าคลั่งลูกหนึ่งซัดเข้ามาตรงหน้าจนเขาชะงักไปวูบหนึ่งอย่างช่วยไม่ได้
โชคดีที่ก่อนออกเดินทางนางวาดยันต์วาโยเทพเตรียมไว้หลายใบ เดิมทีตั้งใจเอามาใช้รับมือกับหุ่นยันต์ แต่สุดท้ายไม่ต้องประมือกับหุ่นยันต์ กลับต้องมาใช้กับเจ้าสุดยอดสารเลวคนนี้แทน
หลิงหูเจินเจินขว้างยันต์วาโยเทพออกมาอีกสองใบ ชั่วอึดใจนั้นสายลมโหมกระหน่ำบนยอดผา ฝุ่นทรายปลิวว่อน หินดีดกระเด็นกระดอน ไม่รอให้เขาตั้งตัวได้ นางก็สับเท้าสองสามก้าวไปถึงขอบผาก่อนจะกระโดดลงไปอย่างไม่ลังเล ปีกที่ทำจากผ้าน้ำมันโผล่มาอยู่ในมือแล้วอาศัยสายลมโหมแรงของพายุฝน ลอยละลิ่วออกไปไกลลิบในชั่วพริบตา
หากไม่นับแผ่นยันต์ ปีกผ้าน้ำมันเป็นสิ่งแรกที่นางประดิษฐ์หลังจากกราบเป็นศิษย์ของอาจารย์ แต่เดิมโครงสร้างของมันบอบบางมาก ทว่าเพราะแปะยันต์วิหคเหินสองแผ่นไว้ด้านบน มันจึงใช้บินได้ระยะทางหนึ่ง หากกระโดดลงมาจากที่สูง มันก็นับเป็นเครื่องมือชั้นเลิศในการหนีเอาชีวิตรอดอย่างแท้จริง
หลิงหูเจินเจินเป่าปากอย่างโล่งอก แต่ไม่นานนางก็ตระหนักว่าตอนนี้ยังเร็วเกินกว่าที่นางจะโล่งใจ
เสียงอสนีบาตกัมปนาทอันน่าหวาดหวั่นดังไล่มาด้านหลัง เสียงสะเทือนเลือนลั่นท้องนภา แสงสว่างจ้าสีเขียวหยกของอาคมโถมออกมาเสมือนหนึ่งคลื่นสมุทร เพียงชั่วพริบตารอบบริเวณก็ราวกับถูกหยกสีเขียวใสห้อมล้อม มองไปทางใดก็มีแต่สีเขียว
ไกลขนาดนี้ อาคมยังจู่โจมมาถึงอีกหรือ!
หลิงหูเจินเจินรีบหันกลับไป นางเห็นฉินซียืนไพล่มือไปด้านหลังอยู่ตรงริมหน้าผา ยันต์วาโยเทพยังไม่หมดฤทธิ์ เส้นผมกับอาภรณ์ของเขาถูกลมพัดสะบัดพลิ้วไม่หยุด ประกายแสงสีเขียวหยกสว่างไสวตรึงหุ่นยันต์แปดตัวที่ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่เมื่อใดเอาไว้แน่น พวกมันยื้อยุดกับพลังนั่นจนตัวสั่นระริก
ดูเหมือนว่าอาคมนี้จะไม่ได้มุ่งเป้ามาที่นาง แต่พลังน่าหวาดกลัวนั่นก็ยังกระแทกนางจนนางอยากอาเจียน หากมันซัดใส่ตัวนางตรงๆ เกรงว่าอวัยวะภายในคงพุ่งออกมาจากปาก
มิเสียทีเป็นผู้ฝึกตนจากจงถู่ คิดดูแล้วก็น่ากลัวอยู่นิดๆ นางอาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันตั้งตัวชิงผลไม้มาได้แล้วก็จริง แต่ดูจากพฤติกรรมที่ผ่านมาของเขา ดีไม่ดีเขาอาจไล่ตามมาอย่างไม่ยอมเลิกราก็ได้ นางต้องรีบหนีจึงจะถูก
นางเก็บปีกผ้าน้ำมัน เงาร่างสีเขียวครามร่วงต๋อมลงไปท่ามกลางผืนพนาอันกว้างใหญ่ แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย
...
ตอนที่โจวจิ่งมาถึงขอบผา ทุกสิ่งก็สงบลงแล้ว เหลือแต่สถานที่เกิดเหตุที่ระเนระนาดไปหมด
เศษหินดินโคลนเกลื่อนกลาดทั่วพื้นราวกับถูกจับปั่นมาหลายรอบนับไม่ถ้วน ใบสีเขียวอ่อนของต้นหลวนมู่ร่วงพรมอยู่ทุกหนทุกแห่ง ยันต์ของราชันปีศาจที่เคยแปะอยู่บนต้นหลวนมู่ฉีกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
แม้แต่ศิษย์น้องเก้าผู้สุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอก็ยังดูแปลกจากเดิมเล็กน้อย เสื้อของเขาถูกของมีคมกรีดจนขาดเป็นแนวยาว เขากำลังจับรอยขาดบนเสื้อพลางก้มหน้าขมวดคิ้วสำรวจมันอยู่
“แม่สาวน้อยคนนั้นเล่า” โจวจิ่งถาม
ฉินซีตอบเสียงราบเรียบ “แย่งผลไม้สองสามลูกได้ก็หนีไปแล้ว”
โจวจิ่งขยับเข้ามาสำรวจเสื้อของเขาแล้วก็เห็นว่านอกจากรอยกรีดจากของมีคมแล้ว มันยังมีรอยถูกฉีกกระชากตามหลังด้วย เขาแค่นหัวเราะหยันออกมาอย่างอดไม่ได้ “นางทำหรือ ดูท่าหญิงสาวของต้าฮวงจะมือไวนัก! ผู้อื่นไม่เล่นงานกางเกงของเจ้าก็นับว่าผู้อื่นยั้งมือไว้ไมตรีแล้ว”
หยวนซีอุตส่าห์ตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาทั้งที ไม่หัวเราะเยาะสักหน่อย เขาย่อมไม่ใช่โจวฉงหวา
ตอนนั้นเองปีศาจเถาวัลย์ที่อาการร่อแร่อยู่ใต้ต้นไม้ก็ได้สติ ความเจ็บปวดแสนสาหัสทรมานเขาจนเริ่มกรีดร้องอีกหน เมื่อพบว่าผู้ฝึกตนจงถู่สองคนนั้นยังอยู่ ปากของเขาก็ยังไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ เขากรีดเสียงคำราม “พวกเจ้าทำลายยันต์ ชิงผลไม้ไป ราชันปีศาจจะทำให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสการอยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้!”
ฉินซีตอบเนิบช้า “ต้นหลวนมู่เป็นสิ่งวิเศษที่ถือกำเนิดจากฟ้าดิน เป็นสมบัติส่วนตัวของราชันปีศาจชังหยวนตั้งแต่เมื่อใด”
ต้าฮวงแห่งนี้ช่างเต็มไปด้วยเหตุผลอันบิดเบี้ยว เพียงแปะกระดาษยันต์แผ่นหนึ่งไว้ ของก็กลายเป็นของเขาแล้วหรือ ใต้หล้ามีเรื่องเช่นนี้ที่ไหนกัน
“ดูท่าพวกเจ้าคงไม่เข้าใจกฎของที่นี่” ปีศาจเถาวัลย์หัวเราะสีหน้าบิดเบี้ยว “หลังจากนี้ทุกเวลาทุกชั่วอึดใจพวกเจ้าก็จงระวังตัวไว้เถิด ราชันปีศาจจะไม่ละเว้นพวกเจ้าแน่...”
ฉินซีไม่รอให้เขาพูดจบ ประกายแสงสีเขียวก็สว่างวาบออกมาจากในแขนเสื้อ เสียงอสนีบาตกัมปนาทเริ่มดังครืนครางอีกหน เห็นชัดว่าเขาตั้งใจจะลงมือสังหาร
โจวจิ่งดึงเขาไว้ “ไม่ได้นะ!”
เขารู้ว่าศิษย์น้องคิดจะฆ่าคนปิดปากเพื่อไม่ให้ราชันปีศาจชังหยวนตามมาสร้างความลำบากให้ภายหลังเข้าจริงๆ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างต้าฮวงกับจงถู่ซับซ้อนอย่างยิ่ง ในอดีตสี่จักรพรรดิแห่งต้าฮวงอนุญาตให้ผู้ฝึกตนจากจงถู่เดินทางเข้ามาในต้าฮวงได้ โดยมีเงื่อนไขว่าห้ามสังหารปีศาจตนใดเด็ดขาด นี่คือกฎเหล็ก
เขาลากฉินซีจากไป ปล่อยถ้อยคำผรุสวาทอันร้ายกาจของปีศาจเถาวัลย์ไว้เบื้องหลัง


## บทที่ 6 ตอบแทนด้วยของวิเศษ

ตอนที่ 6 ตอบแทนด้วยของวิเศษ
ยามเฉิน[footnoteRef:1]ล่วงเลยไปสองเค่อ[footnoteRef:2] เมืองสุ่ยชิงที่ฟ้าใสมาหลายวันจู่ๆ ก็มีสายฝนเทกระหน่ำ หลิงหูเจินเจินเร่งเดินทางอย่างไม่หยุดพักมาสองวันเต็มๆ เมื่อมาถึงเมืองยังไม่ทันได้พักหายใจก็ถูกสายฝนรินรดจนเปียกชุ่มทั้งตัว [1: ยามเฉิน การบอกเวลาแบบจีนโบราณ หมายถึงช่วงเวลา 07.00-09.00 น.]  [2:  เค่อ การบอกเวลาแบบจีนโบราณ หมายถึงเวลา 15 นาที]
ยันต์หลบพิรุณดันมาหมดพลังเอาเวลานี้ สิ่งที่โชคร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือยันต์ใบอื่นที่นางพกติดตัวมาก็ถูกสายฝนอาบจนเปียกเละไปด้วย พวกมันใช้การไม่ได้แล้ว สภาพอากาศเช่นนี้ไม่มีทั้งยันต์หลบพิรุณและยันต์หลบเหมันต์ นางรู้สึกว่าตนเองบอบบางราวกับไข่ไก่ สายลมหนาวเสียดแทงถึงในกระดูก หนาวจนเดินแต่ละก้าวตัวสั่นระริก
ต้องรีบซื้อกระดาษเยื่อเปลือกไม้มาวาดยันต์ให้เรียบร้อย นางชะเง้อมองรอบด้านเพื่อหาร้านขายของ
ศิษย์พี่รองเคยบอกว่าร้านของพวกปีศาจผูกขาดสินค้าส่วนมากในต้าฮวงเอาไว้ หนึ่งในนั้นก็คือกระดาษเยื่อเปลือกไม้ หากอยากซื้อก็ต้องหาร้านที่มีปีศาจเป็นเถ้าแก่เท่านั้น เพราะเหตุนี้ภายในต้าฮวงจึงเกิดวัฒนธรรมประหลาดอย่างหนึ่ง นั่นก็คือพวกพ่อค้าแม่ค้าปีศาจภายในตัวเมืองแต่ละตนๆ ต่างแย่งกันแสดงรูปลักษณ์ปีศาจของตนเองออกมา เพราะกลัวว่าคนที่สัญจรไปมาจะมองไม่ออกว่าตนเองเป็นปีศาจ
แต่ครานี้นางกลับตามหาท่ามกลางสายฝนอยู่เนิ่นนานนัก ร้านรวงบนถนนแทบทุกร้านต่างไม่เปิดประตู ถนนวังเวงเงียบเชียบ นานครั้งจะมีร้านเปิดอยู่สักร้าน แต่เถ้าแก่ของร้านเหล่านั้นแต่ละคนสีหน้าเศร้าซึมหม่นหมอง ไม่ใช่ร้านของพวกปีศาจสักร้าน แม้แต่ร้านเช่าพาหนะก็ยังไม่มีแม้แต่ร้านเดียว
นี่มันเรื่องอะไรกัน หลิงหูเจินเจินเพิ่งเคยมาเยือนต้าฮวงฝั่งใต้หนแรก ชั่วขณะนี้นางจึงมึนงงสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก
อาจารย์บอกว่าเมืองสุ่ยชิงเป็นเมืองที่เจริญที่สุดทางตะวันตกของต้าฮวงฝั่งใต้แล้วไม่ใช่หรือ เพราะมันอยู่ใกล้กับเขาอวิ๋นอวี่ที่ฝนตกตลอดทั้งวันจึงมีทะเลสาบและแม่น้ำไหลผ่านเมือง รวมไปถึงบ่อน้ำร้อนอันโด่งดัง มีนักเดินทางยาวเป็นสายตลอดทั้งปี
แต่นางกลับไม่เห็นเลยว่า ‘นักเดินทางยาวเป็นสาย’ นั่นอยู่ตรงไหน
หลิงหูเจินเจินเลี้ยวอ้อมต้นฉางชิงริมทาง ทันใดนั้นนางก็ได้กลิ่นน้ำแกงหอมอบอวล นางเอาแต่นั่งแทะแผ่นแป้งแห้งๆ มาครึ่งเดือนแล้ว กลิ่นนี่ช่างเย้ายวนอย่างร้ายกาจ สองเท้าของหลิงหูเจินเจินก้าวตามกลิ่นไปอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่นานนางก็เห็นร้านแห่งหนึ่งตรงมุมถนน ลูกค้าในร้านมากมายกว่าที่คิด สองสามีภรรยาเจ้าของร้านวิ่งวุ่นอุตลุด แต่เมื่อเห็นนาง พวกเขาก็ยังต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “วันฝนตกอากาศหนาวเช่นนี้ เหตุไฉนแม่นางจึงไม่พกร่มกันเล่า! รีบเข้ามากินบะหมี่น้ำร้อนๆ สักชามอบอุ่นร่างกายเร็วเข้า!”
ถ้าอย่างนั้นสักชามก็แล้วกัน ดวงตาคู่นั้นของนางเป็นประกายระยับพลางก้าวเข้าไปในร้าน แล้วถามว่า “เหตุไฉนในเมืองไม่มีร้านค้าของพวกปีศาจเปิดอยู่เลยเล่า”
สองสามีภรรยาเจ้าของร้านยุ่งจนไม่ทันตอบ มีลูกค้าด้านข้างหัวเราะแล้วตอบคำถามแทน “ไม่มีตั้งนานแล้ว แม่นางคงไม่ได้มาเยือนต้าฮวงฝั่งใต้นานแล้วสินะ พวกพ่อค้าแม่ค้าปีศาจไม่มีสำนึกรักบ้านเกิดอยู่ในสมองหรอก พอทำการค้าที่นี่ไม่ได้ ผู้อื่นก็ย้ายไปทำการค้าที่อื่น”
ทำการค้าไม่ได้หรือ หลิงหูเจินเจินไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่บะหมี่น้ำทำเสร็จพอดี ตัวบะหมี่แช่อยู่ในน้ำแกงซีอิ๋ว ด้านบนมีต้นหอมสีเขียวสดโรยหน้า กลิ่นหอมตลบอบอวล ลองชิมไปคำเล็กๆ หนึ่งคำก็สัมผัสกับรสชาติหอมอร่อย นางโยนคำถามทั้งหลายทิ้งออกไปจากสมองทันควัน
ลูกค้าภายในร้านมีจำนวนมากเกินไปจนไม่มีที่นั่ง นางจึงยกชามมายืนอยู่ใต้ชายหลังคา แล้วค่อยๆ เป่าควันร้อนที่ลอยฉุยทีละนิด เพิ่งจะคีบบะหมี่ขึ้นมาได้เพียงคำเดียว นางก็ได้ยินเสียงสัตว์ปีศาจแผดเสียงคำรามดังเหนือศีรษะ ต่อมาเสียงของศิษย์พี่รองอูเยี่ยนจวินก็ดังขึ้นอย่างร้อนรน “ฟ้าเมตตาแล้ว! เจินเจิน! ในที่สุดข้าก็ตามหาเจ้าพบเสียที!”
วันนี้พบเรื่องไม่คาดคิดไม่น้อยเลยจริงๆ เหตุไฉนจู่ๆ ศิษย์พี่รองจึงเดินทางมาได้เล่า
หลิงหูเจินเจินโผล่ศีรษะออกไปดูก็เห็นอูเยี่ยนจวินขี่พยัคฆ์สีดำตัวหนึ่งกระโจนลงมาหน้าร้าน ไม่รู้ว่านางมีเรื่องเร่งด่วนฉุกเฉินอันใด ตอนลงมาที่พื้นนางจึงรีบร้อนจนเกือบจะหน้าทิ่มโคลน แต่สุดท้ายก็เดินตุปัดตุเป๋มาคว้าแขนนางดังหมับจนได้
“ข้านับวันดูคิดว่าเจ้าน่าจะลงมาจากเขาอวิ๋นอวี่แล้ว! วันสองวันนี้จึงเอาแต่ตามหาเจ้ารอบๆ มาตลอด!” อูเยี่ยนจวินพูดรัวเร็ว พลางลากนางออกไปยังมุมที่ไม่มีคนอย่างว่องไวราวกับลมหอบหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยอย่างร้อนใจว่า “เป็นเช่นไรบ้าง บาดเจ็บตรงที่ใดหรือไม่”
บาดเจ็บน่ะไม่มีหรอก แต่โทสะน่ะมีไม่น้อย
อูเยี่ยนจวินยามรีบร้อนมักจะพูดจาน้ำไหลไฟดับ ไม่ปล่อยให้ผู้อื่นเอ่ยแทรกแม้แต่น้อย ไม่ทันที่หลิงหูเจินเจินจะเอ่ยปาก นางก็พูดต่อยาวเฟื้อย “เจ้าบอกจะไปก็ไป! หลังจากออกเดินทางอาจารย์เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้าฮวงฝั่งใต้น่าจะไม่มีพาหนะให้เช่า พอคิดจะตามหาเจ้าก็หาคนไม่พบแล้ว! ผลไม้นั่นเก็บไว้ไม่กี่วันก็เน่าหมด เจ้าจะเบิ่งตามองดูพวกมันเน่าอย่างนั้นหรือ เจ้าไม่ปวดใจ แต่ข้าปวดใจแทนเจ้า! แต่ข้าดูท่าทางของเจ้าแล้ว น่าจะเก็บมาไม่ได้สินะ ไม่เป็นไร คนปลอดภัยก็ดีแล้ว ไปกันเถิด พวกเรารีบกลับ ที่บ้านเกิดเรื่อง...”
หลิงหูเจินเจินฉวยจังหวะที่นางพูดติดกันโดยไม่หายใจสักเฮือก ควานหาในแขนเสื้อที่เปียกโชก สุดท้ายก็หยิบห่อกระดาษสีขาวห่อหนึ่งออกมาได้สำเร็จ ด้านในคือผลหลวนมู่ที่ยังอวบอิ่มขาวสะอาดแต่เปียกน้ำฝนนิดๆ หกผล
คำพูดที่ไหลออกมาราวกับไม่มีวันจบสิ้นของอูเยี่ยนจวินเงียบหายไปทันที
นางเบิ่งตามองผลหลวนมู่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสับสน “นั่น นั่นผลไม้ของจริงหรือ”
ยังจะมีของปลอมได้หรือไร หลิงหูเจินเจินคีบบะหมี่กินหนึ่งคำ “ท่านลองจับดูสิ”
อูเยี่ยนจวินเอื้อมมือออกมาใช้ปลายนิ้วแตะมันอย่างแผ่วเบาและระมัดระวัง เป็นของจริงจริงๆ ด้วย! ความยินดีแล่นปราดขึ้นมาทันใด นางรู้สึกราวกับตกลงไปในห้วงฝัน พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
แม้จะรู้ว่าศิษย์น้องเล็กคนนี้ว่องไวนัก นางกำราบพวกปีศาจพงไพรจนสงบเสงี่ยม แต่หุ่นยันต์ของราชันปีศาจเป็นคนละเรื่อง แม้แต่ผู้ฝึกตนก็ไม่แน่ว่าจะรับมือพวกมันได้ หลังจากนางออกเดินทางมาตามอำเภอใจ ตนเองกับอาจารย์ก็เป็นห่วงทั้งวันทั้งคืน กลัวว่านางจะเป็นอันใดไป คิดไม่ถึงสักนิดว่านางจะเก็บผลไม้มาได้สำเร็จจริงๆ
ฉับพลันดวงตาของอูเยี่ยนจวินก็น้ำตาคลอ “...ครานี้ก็มีหนทางช่วยศิษย์พี่ใหญ่แล้ว”
“ศิษย์พี่ใหญ่หรือ” ครั้งนี้ผลัดถึงตาหลิงหูเจินเจินสับสนบ้างแล้ว
อาจารย์ต่างหากที่ต้องการผลหลวนมู่มาเป็นวัตถุดิบในการวาดยันต์ปราณเทพ ช่างฝีมือเวทมักจะออกตามหาวัตถุดิบไปทั่วดินแดนต้าฮวง ยันต์ปราณเทพเป็นหนทางปกป้องตนเองที่ดีที่สุด แต่จนปัญญาที่ราชันปีศาจทังหยวนของต้าฮวงฝั่งใต้ไม่รู้เป็นบ้าอะไร เมื่อไม่กี่ปีก่อนจึงเที่ยวแปะยันต์ลงบนสิ่งของดีๆ ในอาณาเขตแล้วยึดเป็นของตนเองไปเสียหมด หนึ่งในนั้นก็มีต้นหลวนมู่ที่เขาอวิ๋นอวี่ด้วย ในสำนักมีแต่คนธรรมดา ไหนเลยจะมีวิธีการมาเก็บมัน ส่วนอาจารย์ก็ชิงชังผู้ฝึกตนมาตลอด ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่นั่งเสียดายเพียงอย่างเดียว
ด้วยเหตุนี้นางจึงออกเดินทางมายังเขาอวิ๋นอวี่เพื่อเก็บผลหลวนมู่แทนอาจารย์ สาเหตุอันเรียบง่ายนี้โยงไปถึงศิษย์พี่ใหญ่ได้อย่างไรกัน
อูเยี่ยนจวินปาดน้ำตาตรงหางตาทิ้ง แล้วเก็บผลไม้ไปอย่างระมัดระวัง นางถอนหายใจแล้วเล่าว่า “เจ้ายังไม่เคยพบศิษย์พี่ใหญ่สินะ นางเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของอาจารย์ ก่อนหน้านี้เดินทางออกไปจากสำนัก หลายวันก่อนเพิ่งถูกคนพากลับมาส่ง บอกว่าระหว่างเก็บเปลือกไม้ที่ต้าฮวงฝั่งเหนือนางถูกพ่อค้าปีศาจทำร้ายจนบาดเจ็บหนัก! เฮ้อ! น่าชังจริงๆ! ข้าคิดว่าจะมีเพียงต้าฮวงฝั่งใต้ที่โหดร้ายเสียอีก คิดไม่ถึงว่าพ่อค้าปีศาจพวกนั้นในต้าฮวงฝั่งเหนือจะเหิมเกริมเช่นนนี้!”
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ก็ปีศาจนี่นะ หาตนที่อยู่ในต้าฮวงแล้วไม่เหิมเกริมได้น้อยนัก
หลิงหูเจินเจินก้มหน้าคีบบะหมี่กินต่อ อูเยี่ยนจวินเป็นคนใจร้อน เอาแต่จะลากนางไปท่าเดียว “ดูสภาพน่าเวทนาของเจ้าสิ! ข้าก็บอกเจ้าแล้วว่าอย่าใช้ยันต์ที่วาดบนกระดาษเยื่อเปลือกไม้ธรรมดา ยันต์พวกนั้นจะทนได้นานสักเท่าใดกันเชียว เร็ว! หาโรงเตี๊ยมสักแห่งอาบน้ำร้อนสักหนก่อน พอจัดการตัวเองสะอาดแล้วก็รีบกลับบ้าน!”
หลิงหูเจินเจินสูดบะหมี่คำโตติดๆ กันหลายคำ พลางพูดตอบเสียงอู้อี้ “บะหมี่นี่ตั้งสองอีแปะ ให้ข้ากินหมดก่อน”
ดีเลวก็เป็นคนที่กำลังเตรียมตัวเป็นช่างฝีมือเวท แต่ดันมาขี้เหนียวกับเงินเพียงสองอีแปะ อูเยี่ยนจวินทั้งโมโหทั้งขบขัน “เจ้าเก็บผลหลวนมู่มาได้ ยังจะกลัวอาจารย์ไม่มอบเงินให้อีกหรือ”
หลิงหูเจินเจินส่ายหน้า พลางชี้ไปที่กำไลไม้แกะสลักบนข้อมือ นั่นคือของวิเศษแกะสลักจากไม้สำหรับใช้วิชาจักรวาลในแขนเสื้อที่อาจารย์ทำให้ด้วยมือตนเอง ศิษย์ทั้งสามคนต่างมีกันคนละวง
“ไม่คิดเงิน ผลไม้เป็นของตอบแทนกำไลวงนี้” นางกลืนบะหมี่ สีหน้าโล่งใจที่ชดใช้หนี้สำเร็จแล้ว
ตอบแทนอีกแล้ว
รู้จักกันมาครึ่งปี อูเยี่ยนจวินเริ่มคุ้นชินกับกฎประหลาดของนางแล้ว
ผลหลวนมู่ใช้ช่วยชีวิตศิษย์พี่ใหญ่ได้ ของวิเศษชิ้นหนึ่งต่อให้ล้ำค่าอีกเท่าใดจะเทียบกับชีวิตของศิษย์พี่ใหญ่ได้หรือ แต่ศิษย์น้องเล็กไม่สนใจเรื่องนี้อย่างสิ้นเชิง หากนางรู้สึกว่าเท่ากัน ผู้ใดพูดอันใดก็ไร้ประโยชน์
ช่างเถิด ตอบแทนก็ตอบแทนสิ นางตอบแทนแล้วจะให้ตีนางหรืออย่างไร
อูเยี่ยนจวินพิจดูหลิงหูเจินเจิน นางเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อและกระโปรงเนื้อนุ่มแนบติดกาย เผยทรวดทรงอรชรเย้ายวนใจดูไม่เหมือนมีพละกำลังแม้แต่น้อย ไม่เข้าใจจริงๆ ว่านางเอาพละกำลังที่ใดมาใช้ทุบตีพวกปีศาจพงไพรพวกนั้นจนร้องโหยหวน
นางอดไม่ไหวถามขึ้นมาว่า “เจ้าเอาผลไม้มาได้อย่างไรกัน หุ่นยันต์ของราชันปีศาจไม่เล่นงานเจ้าหรือ”
เรื่องนี้หากจะให้เล่าก็คงยาวมาก แล้วก็น่าโมโหมาก นางไม่อยากพูดถึงมัน
หลิงหูเจินเจินเป่าไอร้อนของน้ำแกงอย่างฉุนเฉียว อูเยี่ยนจวินเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ทราบแล้วว่าต้องประสบเรื่องขัดใจมาแน่ นางจึงตัดสินใจเปลี่ยนหัวข้อสนทนาปล่อยให้นางเลี่ยงเรื่องนั้นไป “เดินทางกลับไปหนนี้พวกเราจะรักษาศิษย์พี่ใหญ่ให้หายดีก่อน ข้ารู้ว่าเจ้าอยากออกไปท่องโลกภายนอก รอศิษย์พี่ใหญ่หายดีแล้ว ข้าจะพาเจ้าเดินทางท่องเที่ยว เที่ยวเล่นสักปีก็ไม่เป็นปัญหา”
แต่เดิมคิดว่าศิษย์น้องเล็กจะต้องตกลงอย่างชอบอกชอบใจแน่นอน ใครจะไปคิดว่านางกลับนิ่ง “แต่ข้าต้องเป็นศิษย์ปิดสำนักสิบปีให้เสร็จก่อน”
นี่นางถือว่าเรื่องลูกศิษย์ปิดสำนักสิบปีนั่นเป็นข้อตกลงจริงๆ จังๆ สินะ...
อูเยี่ยนจวินเกาศีรษะแล้วนึกถึงเมื่อครึ่งปีก่อน ยามนั้นศิษย์น้องเล็กจัดการปีศาจต้นซังเสร็จก็ตั้งใจจะเดินทางจากไป ปรากฏว่าอาจารย์ร้องไห้ตะโกนโวยวายจะให้นางกราบเป็นศิษย์ให้ได้ สุดท้ายถึงขนาดยอมลงทุนเอาเงินเข้าล่ออย่างไม่เสียดาย ทุ่มเงินห้ารอยตำลึงซื้อตัวนางให้มาเป็นศิษย์ปิดสำนักเป็นเวลาสิบปี ศิษย์น้องเล็กไม่รู้จักโลกสักเท่าใดจึงถูกเงินเพียงเงินห้าร้อยตำลึงทุบหัวจนตาลายเปลี่ยนความตั้งใจ กราบเข้าเป็นศิษย์ในสำนักอย่างไม่ลังเล
คนหนึ่งก็กล้าซื้อ คนหนึ่งก็กล้าขาย ใช้เงินซื้อตัวลูกศิษย์ปิดสำนัก นี่คงนับว่าเป็นตำนานเรื่องแปลกเรื่องหนึ่งได้เลยทีเดียว
จากนั้นก็ได้ยินนางพูดต่อว่า “แล้วอาจารย์ก็บอกว่ากลับจากเขาอวิ๋นอวี่หนนี้ นางจะสอนข้าทำงานแกะสลักไม้”
อูเยี่ยนจวินดีใจแต่ก็แปลกใจอยู่นิดๆ “ข้าคิดว่าเจ้าไม่ชอบเป็นช่างฝีมือเวทเสียอีก ไหนว่ามันฟุ่มเฟือยไร้ประโยชน์อย่างไรเล่า”
หลังกราบเข้าเป็นศิษย์ในสำนัก ศิษย์น้องเล็กก็ตั้งใจทำหน้าที่เป็นอย่างดี วันนั้นนางเฝ้าดูอาจารย์ปักคาถาลงบนอาภรณ์ตลอดทั้งคืน อาภรณ์ชุดนั้นเป็นของตระกูลหนึ่งในต้าฮวงฝั่งตะวันออก พวกเขาต้องการให้มันเปลี่ยนกลิ่นหอมทุกหนึ่งชั่วยาม พอถึงตอนเช้าคาถาเรียกสุคนธ์ก็ปักเสร็จเรียบร้อย เมื่อสะบัดอาภรณ์ กลิ่นหอมมอมเมาผู้คนก็ฟุ้งปะทะใบหน้า อาจารย์ถามนางว่าน่าสนใจใช่หรือไม่ แต่นางกลับตอบมาเพียงประโยคเดียว ‘ฟุ่มเฟือยไร้ประโยชน์’ อาจารย์โมโหจนเอาแต่กลอกตาใส่นางไปหนึ่งวันเต็มๆ
ทว่านางมีพรสวรรค์ที่หาได้ยากจริงๆ ให้วาดยันต์ก็วาดได้ตั้งแต่เส้นแรกยันเส้นสุดท้าย ไม่เคยต้องหยุดชะงักกลางคันสักหน สุดท้ายอาจารย์กลับเป็นฝ่ายต้องยอมแก้นิสัยหน้าบูดปากร้ายของตนเอง กลายเป็นคนยิ้มแย้มอ่อนโยนตลอดวัน
หลิงหูเจินเจินตอบอย่างจริงจังอย่างยิ่ง “ยันต์กับของวิเศษมีประโยชน์”
โดยเฉพาะที่เขาอวิ๋นอวี่หนนี้ ยันต์วาโยเทพกับปีกผ้าน้ำมันเป็นเครื่องมือชั้นยอดที่ช่วยนางออกจากวิกฤติ ไม่เช่นนั้นนางคงถูกผู้ฝึกตนขี้โกงนั่นเล่นงานจนไม่รอดกลับมาแล้ว
อูเยี่ยนจวินคลี่ยิ้ม “ของที่เกี่ยวข้องกับวิชาอาคมของสำนักเซียนย่อมมีประโยชน์แน่นอนอยู่แล้ว แต่มีประโยชน์อีกเท่าใดก็สู้ผู้ฝึกตนที่แท้จริงไม่ได้ รอเจ้าเรียนจบจากสำนักกลายเป็นช่างฝีมือเวทแล้ว สิ่งที่ได้ทำมากที่สุดก็คือของเล่นฟุ่มเฟือยที่ไร้ประโยชน์พวกนั้นนั่นแหละ”
หลิงหูเจินเจินกำลังจะพูดบางอย่าง ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงดังโหวกเหวกมาจากทางถนน เปรี้ยง! เสียงดังสนั่นดังเลือนลั่นมาจากท้องนภา แผ่นดินสั่นสะเทือนจนผู้คนตกใจกันหมด
เสียงดังสนั่นประหนึ่งอสนีบาตฟาดเปรี้ยงดังติดกันอยู่สามหน จากนั้นบนท้องฟ้าก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นต่อ เสียงนั้นวิ่งตรงดิ่งเข้ามาในหู มันคืออาคมประกาศคำสั่งของราชันปีศาจ “เมื่อไม่กี่วันก่อนมีผู้ฝึกตนก่อเรื่องภายในอาณาเขต เขาเจตนาเลวทราม เข่นฆ่าปีศาจบริสุทธิ์! นับจากวันนี้เป็นต้นไป ทุกโรงเตี๊ยมและร้านอาหาร รวมไปถึงบ้านของประชาชนทุกคนไม่อนุญาตให้ต้อนรับผู้ฝึกตนทุกกรณี! หากมีผู้ฝ่าฝืนคำสั่ง โทษคือประหารเผาทั้งเป็น!”
เสียงนั่นป่าวประกาศเช่นนี้ซ้ำหลายหน ก่อนที่ผู้คนในเมืองจะรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันอย่างกะทันหัน เสียงถกเถียงอื้ออึงดังไปทั่วภายในพริบตา


## บทที่ 7 บุตรคนที่สามของราชันปีศาจ

ตอนที่ 7 บุตรคนที่สามของราชันปีศาจ
ราชันปีศาจชังหยวนเกลียดชังผู้ฝึกตนอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ไม่ใช่แค่วันสองวัน
ทุกครั้งที่เขาจะเล่นงานผู้ฝึกตนเป็นต้องลากคนธรรมดาเข้ามาเกี่ยวด้วยเสมอ เขามักจะสั่งให้ไม่ต้อนรับผู้ฝึกตนจงถู่อยู่บ่อยๆ แต่ผู้ใดจะสลักฐานะของตัวเองไว้บนใบหน้าบ้างเล่า ยิ่งไปกว่านั้นเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ราชันปีศาจชังหยวนมาสร้างความลำบากให้ ยามอยู่ที่นี่ผู้ฝึกตนส่วนมากล้วนซ่อนของวิเศษกับอาภรณ์ผู้ฝึกตนของสำนักเซียนเอาไว้เสมอ ภายนอกพวกเขาจึงดูไม่แตกต่างกับมนุษย์ธรรมดาแต่อย่างใด จะไปแยกแยะอย่างไรให้ชัดเจนเล่า
การชี้นิ้วบอกว่ามนุษย์ธรรมดาสักคนเป็นผู้ฝึกตนก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขาตั้งใจจะบีบคั้นมนุษย์ธรรมดาที่ใช้ชีวิตอยู่ในต้าฮวงฝั่งใต้ให้อับหนหนทาง
ช่างน่าเสียดายที่ต้าฮวงฝั่งใต้ซึ่งเคยรุ่งเรืองที่สุดกลับตกอยู่ในสภาพน่าอดสูเช่นนี้ แม้แต่พ่อค้าชาวปีศาจทั้งหลายก็ไม่ยอมเดินทางมาเยือนอีกต่อไป
อูเยี่ยนจวินดึงแขนเสื้อหลิงหูเจินเจินอย่างเงียบๆ แล้วบอกเสียงเบาว่า “ที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่นาน พวกเรารีบกลับกันเถิด”
จักรพรรดิของต้าฮวงฝั่งใต้ไม่รู้เป็นบ้าอันใดจึงปล่อยให้ราชันปีศาจชังหยวนทำตามอำเภอใจเช่นนี้ หากเป็นต้าฮวงฝั่งตะวันตก มีราชันปีศาจเช่นนี้โผล่มา เขาคงถูกซีฮวงตี้ยึดบรรดาศักดิ์ขับไล่ออกจากดินแดนไปนานแล้ว
หลิงหูเจินเจินไม่มีอารมณ์จะสนใจความร้อนอีกต่อไป นางรีบสูดบะหมี่เข้าปากอย่างตะกรุมตะกราม บะหมี่ชามนี้จ่ายเงินไปตั้งสองอีแปะ ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะกินให้ได้มากที่สุด กินได้เพิ่มอีกสักสองสามคำก็ยังดี
ทั้งสองไม่คิดเลยว่าจู่ๆ สายลมก็โหมพัดรอบด้าน โคมไฟที่เรียงรายอยู่บนถนนถูกสายลมกระชากจนแกว่งไกวแทบเอนนอน แม้แต่กระเบื้องบนหลังคาก็ถูกกระชากหลุดร่วงออกมาด้วย เสียงดังโครมคราม คนเดินถนนทั้งหลายหลบไม่ทัน เสียงร้องตกใจดังระงม
เมื่อเห็นกระเบื้องแผ่นหนึ่งร่วงลงมาทางศีรษะ นางจึงรีบขยับหลบ ไม่ทันระวังเพียงชั่วอึดใจ บะหมี่ที่เหลืออยู่ในชามก็หกรดลงบนแขนเสื้อ
โธ่ เงินสองอีแปะของนาง!
รอบด้านมีคนนับไม่ถ้วนตะโกนอย่างลนลาน “ดูนั่นเร็ว!”
อะไรหรือ
หลิงหูเจินเจินหันไปมองบนท้องฟ้าก็เห็นรถม้ามหึมาคันหนึ่งแล่นมากลางอากาศ สิ่งที่ลากรถอยู่คืออาชาปีศาจที่มีดวงตาแนวตั้งสองตัว สายลมแรงพัดออกมาจากบนร่างของพวกมัน แผ่นกระเบื้องบนหลังคาบ้านจำนวนครึ่งหนึ่งในเมืองถูกกระชากจนหลุดล่อน แต่หนนี้กลับไม่มีผู้ใดกล้ากรีดร้องอีกแล้ว
รถม้าคันมหึมาร่อนลงบนถนนอย่างนุ่มนวลดุจหยดน้ำ เสียงสายลมกรีดแหลมหยุดลงในพริบตา คนเดินถนนที่สภาพน่าอเนจอนาถทั้งหลายต่างถอยหลบอย่างหวาดหวั่น แต่ละคนก้มศีรษะคำนับไม่กล้าเงยหน้า
นั่นคือรถม้าของบุตรชายคนที่สามของราชันปีศาจ
ดูท่าคำสั่งของราชันปีศาจหนนี้ คุณชายสามจะเป็นผู้มาประกาศแทน คำสั่งเพิ่งประกาศจบ เจ้าตัวก็นั่งรถม้าปรากฏตัวตามหลัง นี่ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน
เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับบุตรชายของราชันปีศาจตนนี้มีแต่วงศ์ตระกูลจะซวยไปแปดรุ่น แล้วนี่ยังเป็นคุณชายสามอีก
คุณชายสามคนนี้ชื่อเสียงเลวร้ายยิ่งนัก แน่นอนว่าไม่ใช่เลวร้ายในทางเดียวกับบิดา เขาปฏิบัติกับมนุษย์และปีศาจอย่างเท่าเทียมกัน เท่าเทียมในแง่ที่ว่า...ไม่ว่าจะมนุษย์หรือปีศาจก็สมสู่ได้หมด เรียกว่าบ้าตัณหาเป็นชีวิตจิตใจ ปกติเขาไม่ออกมาข้างนอกเท่าใดนัก แต่ทุกครั้งที่ออกมาจะต้องมีหญิงสาวเคราะห์ร้าย
เมื่อเห็นอาชาปีศาจที่มีดวงตาแนวตั้งสองตัวนั้นวิ่งเข้ามาใกล้ หญิงสาวอายุน้อยทั้งหลายในกลุ่มคนก็แทบอยากจะซุกศีรษะหลบเข้าไปในท้อง
อูเยี่ยนจวินพยายามกดศีรษะของหลิงหูเจินเจินให้ก้มลง แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาที่สุด “รีบซ่อนใบหน้าไว้เร็วเข้า! อย่าเงยหน้าขึ้นมาเด็ดขาด!”
กีบเท้าอาชาเหยียบย่างบนแผ่นหินปูถนนจนเกิดเสียงทุ้มต่ำประหลาด หลิงหูเจินเจินก้มหน้า ทว่าเพิ่งจะทำความสะอาดเส้นบะหมี่ที่หกรดแขนเสื้อเมื่อครู่เสร็จ นางก็เห็นรถม้าหยุดลงเบื้องหน้าตนเอง
ม่านรถม้าสีแดงแก่เลิกเปิด เผยให้เห็นใบหน้าซูบผอม ใบหน้านั้นดูค่อนข้างเป็นมิตรแต่ดวงตากลับราวกับอสรพิษจับจ้องเหยื่อ เขาจับจ้องนางนิ่ง ผ่านไปครู่หนึ่งก็แค่นเสียงทางจมูกอย่างพึงพอใจก่อนจะปิดม่านรถลงอย่างเชื่องช้า
ประตูรถม้าเปิดออก ปีศาจร่างสูงใหญ่ประหนึ่งหอเหล็กสองตนก้าวออกมาจากด้านใน พวกเขาพุ่งปราดเข้ามากระหนาบซ้ายขวาของนางฝั่งละตน
หลิงหูเจินเจินผงะถอยไปสองก้าวอย่างตกตะลึง นี่จะวิวาทกับนางหรือ! นางคิดในใจว่าปีศาจสัตว์รูปร่างเช่นนี้ หากสู้กันขึ้นมาเกรงว่าคงรับมือไม่ง่าย ระหว่างพวกเขากับปีศาจพงไพรฝีมือห่างชั้นกันแสนแปดพันลี้
“เจินเจิน...”
อูเยี่ยนจวินตกใจจนตัวแข็งทื่อ นางกลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น ในต้าฮวงฝั่งใต้บุตรชายของราชันปีศาจชังหยวนไม่ต่างจากทรราช ผู้ใดกล้าหาเรื่องเขาบ้างเล่า นางได้แต่เบิ่งตามองปีศาจร่างยักษ์สองตนนั้นหิ้วศิษย์น้องเล็กขึ้นรถไปเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ ไม่มีหนทางทำอันใดแม้แต่น้อย
หลังจากขึ้นไปบนรถม้า หลิงหูเจินเจินกลับสงบนิ่ง...ปีศาจสัตว์สองตนนั้นไม่ได้มาหาเรื่องวิวาทกับนางสินะ
นางมองสำรวจรอบด้าน ภายในตัวรถม้ากว้างขวางอย่างประหลาด คุณชายสามของราชันปีศาจผู้มีเรือนกายซูบผอมกำลังเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มตัวหนึ่ง ด้านล่างของตั่งนุ่มนับไล่ไปตามผนังรถม้ามีหญิงสาวเยาว์วัยมากถึงห้าคน แต่ละคนปิดหน้าขดตัวเป็นก้อนกลม น้ำตาไหลนองหน้า
...นางเข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เป็นโจรฉุดคร่าผู้หญิงกลางถนนนี่เอง
ตรงนี้คงจะเป็นผู้หญิงที่เขาฉุดคร่ามาสินะ ผู้หญิงคนหนึ่งในนั้นหน้าตาคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด กระโปรงยาวสีเหลืองผลซิ่งเนื้อผ้านุ่มนิ่มพลิ้วไหวกับปิ่นปักผมที่เกล้าผมอย่างประณีตเป็นพิเศษนั่น...นี่มันหนึ่งในผู้ฝึกตนหญิงสามของสำนักทะเลสาบลมวสันต์ เยี่ยเสี่ยวหว่าน
ไม่จริงน่า นางก็ถูกฉุดคร่ามาด้วยหรือ นางเป็นผู้ฝึกตนไม่ใช่หรือไร
เยี่ยเสี่ยวหว่านคล้ายจะสัมผัสสายตาที่มองจ้องมาได้ นางจึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ นางไม่ได้ร้องไห้ แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลใจ เมื่อเห็นหลิงหูเจินเจิน นางก็หลุดร้อง ‘เอ๊ะ’ ออกมาอย่างห้ามตนเองไม่ทัน “แม่นางหลิงหู! เจ้าก็...”
คุณชายสามยิ้มตายิบหยีเอ่ยว่า “พวกเจ้ารู้จักกันหรือ แซ่หลิงหูนี่น่าสนใจทีเดียว มันค่อนข้างหายาก เจ้านามว่าอันใด”
หลิงหูเจินเจินขบคิดแล้วตอบว่า “ข้าแซ่หลิง นามว่าหู”
คุณชายสามไม่ถือสาอันใด เขาหัวเราะแล้วกวักมือเรียกนาง “เจ้ามานี่”
นางประเมินความห่างชั้นของพลังอย่างถี่ถ้วนแล้วจึงตัดสินใจทำตามคำสั่งทันที เขาหรี่ตาพิจดูนางอยู่ครู่หนึ่ง ก็ติด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “สภาพเหมือนไก่ตกน้ำ สกปรกเสียจริง” กล่าวจบก็ยกมือปิดจมูก แล้วทอดมองด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ “บนอาภรณ์มีแต่กลิ่นซีอิ๋ว”
สภาพเหมือนไก่ตกน้ำแถมยังมีแต่กลิ่นซีอิ๋ว แล้วฉุดนางมาทำไมกันเล่า
คุณชายสามมีใบหน้าที่ดูอ่อนโยน แต่คำพูดคำจากลับทำให้คนขนลุกชัน เขามองเยี่ยเสี่ยวหว่านแล้วผงกศีรษะหงึกหงัก “เจ้าเป็นผู้ฝึกตนจากจงถู่ ซ้ำร้ายยังลักลอบเก็บผลหลวนมู่ในอาณาเขตของพ่อข้า”
กล่าวจบก็หันหน้ากลับมามองหลิงหูเจินเจินอีกหน “ข้าได้ยินปีศาจเถาวัลย์บนต้นหลวนมู่บอกว่ามีสาวน้อยกระโปรงเขียว ริมฝีปากสีแดงสดนางหนึ่งฟันเขาจนบาดเจ็บ เจ้าสินะ มิน่าเล่าเจ้ากับนางจึงรู้จักกัน พวกเจ้าแต่ละคนๆ ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าจริงๆ”
เพราะเรื่องผลหลวนมู่หรอกหรือ! ที่แท้คำสั่งของราชันปีศาจก็มีเป้าหมายเพื่อจับตัวนางหรือนี่!
หลิงหูเจินเจินแอบสูดลมหายใจเข้า ราชันปีศาจทังหยวนช่างใจแคบขี้เหนียวนัก!
คุณชายสามกล่าวเนิบช้า “บังเอิญยิ่ง แม้ข้าจะจับตัวหัวขโมยที่ลักลอบเก็บผลไม้ได้ แต่ข้ารู้ว่าคนที่ทำร้ายต้นหลวนมู่และทำลายหุ่นยันต์ไม่ใช่พวกเจ้า ดังนั้นโทษของพวกเจ้าจึงไม่ถึงตาย ในเมื่อหลังจากนี้พวกเจ้าจะกลายเป็นผู้หญิงของข้า ความผิดโทษฐานขโมยผลไม้เล็กน้อยเท่านี้ ข้าจะจัดการให้พวกเจ้าเอง”
เมื่อเห็นเยี่ยเสี่ยวหว่านหน้าซีดเผือด เขาก็หัวเราะอีกหน “พวกเจ้าน่าจะดีใจจึงจะถูก ในเมื่อบิดาของข้าหมายจะจัดการผู้ฝึกตนจงถู่ที่ก่อความวุ่นวายในอาณาเขต เขาย่อมใช้มาตรการโหดเหี้ยม เหตุการณ์พลาดไปทำร้ายมนุษย์ธรรมดาเป็นเรื่องปกติ แต่พวกเจ้าถูกข้าพากลับไปวังจวิ้นถาน ได้กินอยู่สุขสบาย เพียงแต่กลับไปถึงแล้วต้องเรียนรู้กฎเกณฑ์จำนวนหนึ่งก็เท่านั้น เอาแต่ร้องไห้ ขดตัวหันหลัง ท่าทางหยาบกระด้างตลอดเวลาเช่นพวกเจ้าตอนนี้ย่อมใช้ไม่ได้”
ภายในรถม้าเงียบกริบ หญิงสาวทั้งหลายแม้แต่ร้องไห้ก็ไม่กล้าร้องแล้ว
หลิงหูเจินเจินแอบดมกลิ่นซีอิ๋วบนแขนเสื้อ เฮ้อ บะหมี่ราคาสองอีแปะ ยังไม่ทันกินได้สักกี่คำก็เสียของเช่นนี้ นางเร่งรีบเดินทางไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสองวันสองคืนจนเหนื่อยแทบตายแล้ว แม้แต่งีบนางก็ไม่ได้หลับสักงีบ แล้วยังโชคร้ายมาพบกับคุณชายสามตนนี้อีก
เรื่องราวบนโลกใบนี้ช่างไร้เหตุผลจริงๆ
...
ต้าฮวงแบ่งออกเป็นสี่อาณาเขตเหนือใต้ออกตก สี่อาณาเขตต่างมีจักรพรรดิตนหนึ่งปกครอง ดูเหมือนว่าจักรพรรดิของต้าฮวงฝั่งใต้จะไม่สนใจดูแลดินแดนสักเท่าใดนักจึงทำให้หลายปีนี้ราชันปีศาจชังหยวนเข้ามาดูแลมากขึ้นทุกที กฎเกณฑ์ไร้เหตุผลของเขาแผ่ขยายขอบเขตกว้างขวางมากขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากถูกร้านอาหารปฏิเสธไม่ต้อนรับเป็นร้านที่แปด ในที่สุดโจวจิ่งก็ข่มความโกรธไม่ไหว “ราชันปีศาจบัดซบตนนั้นจะทำสิ่งใดกันแน่! จักรพรรดิแห่งต้าฮวงยังอนุญาต แล้วเขานับเป็นตัวอันใดถึงไม่ยอมให้ผู้ฝึกตนจงถู่เดินทางมาต้าฮวงฝั่งใต้!”
ฉินซีมองท้องถนนที่ว่างเปล่าอย่างเงียบๆ ไม่ต้อนรับเพียงผู้ฝึกตนจงถู่เสียที่ไหน เห็นชัดๆ ว่าแม้แต่มนุษย์ธรรมดาก็ยังถูกรังเกียจ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ช้าก็เร็วต้าฮวงฝั่งใต้คงไม่เหลือมนุษย์สักคน
ราชันปีศาจตนนี้สมองพังไปแล้วใช่หรือไม่
ยามนี้แม้แต่ร้านริมทางขนาดเล็กที่สุดก็ไม่ต้อนรับผู้ฝึกตนจงถู่ ในที่สุดเขาก็เริ่มหงุดหงิดแล้วเหมือนกัน
ลำบากนักกว่าจะหาร้านแลกเงิน แลกทองแท่งเป็นเงินได้ แต่ราชันปีศาจชังหยวนนั่นกลับออกคำสั่งสร้างความลำบากให้ผู้ฝึกตนจงถู่ แม้แต่ข้าวก็ไม่มีที่ให้กิน ถึงจะบอกว่าด้วยพลังที่ฝึกบำเพ็ญมาย่อมทนเรื่องเท่านี้ได้ ไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดาที่ต้องทานอาหารทุกวัน แต่พวกเขาก็ยังไม่บรรลุถึงขอบขั้นที่ไม่ต้องกินเสียหน่อย ยามที่ควรหิวก็ยังหิวอยู่เช่นเดิม
ริมถนนมีร้านหนึ่งอบอวลด้วยกลิ่นควันไฟและไอน้ำ หากอยู่ที่จงถู่พวกเขาคงไม่คิดจะเดินเข้าร้านเช่นนี้ ทว่ายามนี้เปลวเพลิงแห่งความหิวโหยกำลังแผดเผาจิตใจ ไอน้ำจากบะหมี่ช่างยั่วยวนใจยิ่งนัก ฉินซีจับจ้องบะหมี่ในหม้อ ดวงตาทอประกายวาววับ โจวจิ่งเห็นดังนั้นจึงรีบลากเขาเดินจากไป เขารู้ว่าศิษย์น้องผู้นี้ทำเรื่องเลวร้ายอย่างใช้กำลังบังคับแย่งชิงของได้อย่างแน่นอน
หนนี้พวกเขาเดินทางมาต้าฮวงเพื่อตามหาคนสำคัญยิ่งผู้หนึ่งและตามหาของสำคัญยิ่งอีกชิ้นหนึ่ง ยังไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าใด ด้วยเหตุนี้หากทำตัวสงบเสงี่ยมได้ก็ควรทำตัวสงบเสงี่ยมไว้ หากทนทำตัวสงบเสงี่ยมไม่ไหวก็ต้องกัดฟันทำตัวสงบเสงี่ยมไว้อยู่ดี
เขาตัดสินใจขุดงานสำคัญออกมาข่มเปลวเพลิงของความหิวโหย แล้วกระซิบเสียงเบาว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ท่อนที่ว่าสุสานหุบผากับจิตตธิดาไร้ทายาทในคำพยากรณ์ เจ้าคิดออกหรือยังว่าหมายถึงสิ่งใด”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ หัวก็เหมือนจะปวดขึ้นมาทันควัน ฉินซีลูบห่วงหยกเรียวเล็กตรงข้างหู “คิดไม่ออก สรุปก็คงจะต้องค่อยๆ ตามหาไปล่ะนะ”
กล่าวจบเขาก็ส่งหมั่นโถวร้อนควันฉุยลูกหนึ่งให้
โจวจิ่งตาค้าง “เจ้าขะ ขโมย...”
ฉินซีกัดหมั่นโถวลูกหนึ่งหมดภายในสองสามคำ จากนั้นจึงล้วงลูกที่สองออกมาจากแขนเสื้อ “ข้าวางเงินไว้แล้ว ไม่นับว่าขโมย”
อ้อ ถ้าเช่นนั้นก็ดี
โจวจิ่งแย่งหมั่นโถวมากัดคำเดียวกินไปเกินครึ่งลูก แล้วพูดเสียงอู้อี้ “เจ้าราชันปีศาจบัดซบตนนี้น่าหงุดหงิดนัก เลิกอยู่ที่ต้าฮวงฝั่งใต้แล้วไปต้าฮวงฝั่งตะวันตกกันเถิด ข้าว่าคำพยากรณ์มักจะชอบเสริมแต่งคำที่ไม่ใช่ใจความสำคัญ ด้านหน้าคงจะเป็นเพียงคำเกริ่น พวกเราตรงไปที่เมืองติ้งอวิ๋น[footnoteRef:1]ในต้าฮวงฝั่งตะวันตกเลยดีกว่า ไม่แน่อาจตามหาพบทันทีก็เป็นได้ ” [1: ติ้งอวิ๋น ชื่อเมืองติ้งอวิ๋นแห่งนี้เป็นคำเดียวกันและมีความหมายเดียวกับคำว่าเมฆาสงบในคำพยากรณ์]
เขาก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน ชีวิตที่ทุกวันได้แต่กินหมั่นโถวและนอนพักบนยอดไม้ช่างไม่เหมาะกับเขาจริงๆ
ฉินซีถูเศษหมั่นโถวที่ติดบนปลายนิ้วออก ทันใดนั้นเขาก็เห็นผู้ฝึกตนหญิงสวมกระโปรงสีเหลืองผลซิ่งหน้าตาคุ้นตาสองนางกำลังยืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมเยื้องไปฝั่งตรงข้าม พวกนางดูท่าทางไม่ค่อยดีนัก แม้แต่ยืนก็ยังยืนไม่ค่อยมั่นคง พวกนางดูเหมือนกำลังยื้ดยุดผู้ดูแลโรงเตี๊ยมเพื่อวิงวอนขอบางสิ่ง ผู้ดูแลคนนั้นสีหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ ทว่าก็เอาแต่โบกมือ
“ศิษย์น้องหลัว เกิดเรื่องใดกับพวกเจ้าหรือ”
เสียงของโจวจิ่งดังขึ้นเบื้องหลัง หลิวจืออวิ๋นหมุนตัวกลับมาแล้วทำหน้าราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต “ศิษย์พี่โจว! ศิษย์น้องฉิน! ช่วยศิษย์พี่ของข้าด้วย!”
หนนี้นางขยับตัวกะทันหันเกินไป เจิงจิ้งที่ก่อนหน้านี้ถูกประคองอยู่ในอ้อมแขนจึงทรุดยวบลงไปที่พื้น โจวจิ่งรีบคว้าตัวนางไว้ แล้วเขาก็เห็นทันทีว่านางมีโลหิตอาบหน้า โลหิตเส้นน้อยไหลซึมออกมาจากห้าทวาร
บาดเจ็บภายในหนักหนาเพียงนี้เชียว!
จังหวะที่เขาคิดจะสอบถามเรื่องราว คิดไม่ถึงว่าหลิวจืออวิ๋นก็มาหัวทิ่มพื้นไปอีกคน โลหิตเส้นน้อยทะลักออกมาจากจมูกกับปากของนางเช่นกัน เพียงชั่วอึดใจก็ย้อมใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางจนแดงฉาน


## บทที่ 8 ลงมือสองทาง

ตอนที่ 8 ลงมือสองทาง
เที่ยงคืน หลังจากรักษาเสร็จสิ้น ฉินซีก็วางเจิงจิ้งลงบนพื้นแล้วผ่อนลมหายใจออกมา
หลัวจืออวิ๋นที่อยู่ด้านข้างบาดเจ็บไม่หนักมาก นางตื่นขึ้นมาหลายชั่วยามแล้วและกำลังเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้โจวจิ่งฟังพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “วันนั้นหลังจากบอกลากับทั้งสองคนที่เขาอวิ๋นอวี่ ศิษย์พี่ศิษย์น้องกับข้า พวกเราสามคนรีบเดินทางไปที่ท่าเรือของต้าฮวงฝั่งตะวันตก ระหว่างทางก็ได้ยินคำสั่งที่ราชันปีศาจชังหยวนประกาศ พวกข้าสามคนเกรงว่าจะเกิดเรื่องร้ายจึงตั้งใจจะรีบเดินทางตลอดคืน แต่กลับพบคุณชายสามของราชันปีศาจไล่ตามหลังมาติดๆ คุณชายสามสั่งให้ปีศาจสัตว์ลูกน้องของเขาไล่ตามจับศิษย์น้องเยี่ยไม่ยอมเลิกรา ระหว่างที่ฉุดกระชากกันอยู่ผลหลวนมู่ในแขนเสื้อของศิษย์น้องเยี่ยก็ถูกเขาพบเข้า เขาจึงลงมือแย่งชิงคนทันที ศิษย์พี่เจิงพยายามจะปกป้องพวกเราจนโดนอาคมเสียงค้างคาวไปถึงสองครั้ง...”
เล่ามาถึงตรงนี้ นางก็สะอื้นขึ้นมาอีกหน “คุณชายสามบอกว่า ราชันปีศาจชังหยวนออกคำสั่งเพราะเหตุการณ์ลักลอบเก็บผลหลวนมู่ แล้วยังบอกว่าเพราะพวกเราทำลายหุ่นยันต์ เขาจะเอาชีวิตของพวกเราไปชดใช้ ศิษย์น้องเยี่ยจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวรับความผิดแทน นางจึง จึงถูกคุณชายสามคนนั้นลากขึ้นรถม้าไป! เขาบอกว่าจะพานางไปที่วังจวิ้นถานอะไรสักอย่าง เอานางไปเป็น...เป็น... ข้ากลัวว่าศิษย์น้องเยี่ยจะ...”
หลิวจืออวิ๋นพูดต่อไม่ออก หยดน้ำตาพรั่งพรูดุจตาน้ำพุ
โจวจิ่งฟังจบก็ขมวดคิ้วเป็นปม “ราชันปีศาจบัดซบตนนั้นช่างก่อเรื่องเก่งจริงๆ จักรพรรดิหนานฮวงตี้จะปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจเช่นนี้หรือ”
แม้จะบอกว่ากฎเหล็กของต้าฮวงห้ามไม่ให้สังหารปีศาจ แต่ไม่ใช่ว่าผู้ฝึกตนจงถู่จะถูกทำร้ายได้ง่ายๆ เช่นกัน ส่วนใหญ่ต่างฝ่ายต่างรักษาความกลมเกลียวอันเปราะบางนี้ไว้และไม่ยุ่งเกี่ยวกัน ทว่าราชันปีศาจชังหยวนดูเหมือนจะเป็นบ้าไปแล้ว เขาตั้งกฎใหม่ในอาณาเขตของตนเองให้ ‘ปีศาจสังหารมนุษย์ได้ แต่มนุษย์ห้ามสังหารปีศาจ’
แม้ในต้าฮวงจะมีปีศาจอยู่มาก แต่มนุษย์มีมากยิ่งกว่า เขาแสดงออกชัดเจนว่าจะไม่ปล่อยให้มนุษย์มีชีวิตที่ดี
หลัวจืออวิ๋นปาดน้ำตา “ได้ยินว่าหนานฮวงตี้ไม่ดูแลบ้านเมืองมาหลายปีแล้ว มีข่าวลือว่าเขาชิงชังผู้ฝึกตนอย่างที่สุด ดังนั้นจึงปล่อยให้ราชันปีศาจชังหยวนทำตามอำเภอใจเช่นนี้”
จักรพรรดิที่ไม่สนใจบ้านเมืองแล้วยังเกลียดชังผู้ฝึกตนกับราชันปีศาจบ้าตนหนึ่ง...ต้าฮวงฝั่งใต้เละเทะไปหมดแล้วจริงๆ
ฉินซีทรุดนั่งอย่างเหนื่อยล้า มือข้างหนึ่งปัดห่วงหยกวิสุทธิ์ตรงข้างหูไปด้านหลัง
หากไม่ใช่เพราะราชันปีศาจชังหยวนสร้างเรื่อง ตอนนี้เขาคงกำลังนอนอยู่ในห้องพักหรูหรา ดื่มสุราเลิศรสของต้าฮวง ไม่ใช่นอนอยู่ในกระท่อมร้างกลางป่าบนพื้นดินที่ทั้งเย็นทั้งแข็ง
คิดขึ้นมาแล้วเพลิงโทสะก็ลุกโชน
“วังจวิ้นถาน” น้ำเสียงของเขาแฝงไอสังหารน่าขนลุกอยู่เลือนราง “น่าสนุกนี่ เพื่อยันต์ภาพวาดหุ่นแผ่นเดียวกลับลงมือใหญ่โตเช่นนี้ ไม่รู้ว่าหากคุณชายสามถูกฉีกกระจุยเหมือนยันต์แผ่นนั้น ราชันปีศาจชังหยวนจะมีปฏิกิริยาเช่นไร”
...ก็บอกแล้วว่าอยู่ในต้าฮวงไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำตัวเงียบๆ ไว้ สังหารคุณชายสามไป ยังจะอยู่ในต้าฮวงแห่งนี้ต่อได้อีกหรือ
โจวจิ่งไม่สนใจศิษย์น้องของตน เขาเอ่ยปลอบหลัวจืออวิ๋น “ศิษย์น้องหลัวอย่าเพิ่งร้อนใจ วันพรุ่งนี้เมื่อศิษย์พี่เจิงตื่นแล้ว เจ้ากับนางก็ไปรอที่ท่าเรือของต้าฮวงฝั่งตะวันตกสักสองสามวัน ข้ากับศิษย์น้องจะพาศิษย์น้องเยี่ยไปที่นั่น”
หลิวจืออวิ๋นซาบซึ้งอย่างยิ่ง นางร้องไห้หนักกว่าเดิม
เห็นชัดว่าผู้ฝึกตนทั้งสองคนจากบรรพตราชันไม่ถนัดจะรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ คนหนึ่งถูกร้องไห้ใส่จนนอนไม่หลับ ส่วนอีกคนก็ทำหน้ากระอักกระอ่วน แต่นางเพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บภายใน เรี่ยวแรงยังฟื้นกลับมาไม่สมบูรณ์ดี ร้องไห้ไปร้องไห้มาก็หลับไปอย่างไม่รู้ตัว
โจวจิ่งพรูลมหายใจ แล้วถามขึ้นมาว่า “เจ้าใช้อาคมนิทราหรือ”
“ใช่แล้ว” ฉินซีง่วงงุน “เจ้าจะแก้อาคมให้นางหรือไม่”
หากพูดเช่นนี้ก็เท่ากับไม่ได้ใช้สินะ โจวจิ่งค่อนข้างรู้จักนิสัยของเขาดี ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า “วังจวิ้นถานอยู่ห่างจากที่นี่ไกลมาก ได้ยินว่าการคุ้มกันแน่นหนายิ่งนัก คงต้องคิดหาวิธีแอบลอบเข้าไปอย่างเงียบเชียบและเหมาะสมสักวิธี”
จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้คือการทำลายยันต์ เรื่องนี้พวกเขามีส่วนรับผิดชอบไม่มากก็น้อย ดังนั้นต้องช่วยคนออกมาให้ได้
ฉินซีพลิกตัว “ข้าจะคิดหาหนทางเอง ศิษย์พี่เจ็ดเงียบสักพักได้หรือไม่ ศิษย์น้องง่วงมาก”
โจวจิ่งไหนเลยจะสนใจเขา “ใช้อาคมกำบังตาเข้าไปได้ แต่จะถูกจับได้ง่ายเกินไป หากไม่ไหวจริงๆ ก็อาจจะ...”
ฉินซีลืมตาขึ้นมามองเขา “แล้วจะสังหารคุณชายสามจริงๆ หรือเปล่า”
“สังหารบ้าบออันใดเล่า!” โจวจิ่งเหนื่อยหน่ายกับเขายิ่งนัก
ถ้าเช่นนั้นเขาก็วางใจแล้ว เมื่อครู่เขาก็พูดเล่นไปอย่างนั้น ขืนทำจริงขึ้นมาก็แย่สิ
...
สายลมเอื่อยพัดเข้ามาจากประตูตำหนักที่เปิดอ้า ไอหนาวเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก เยี่ยเสี่ยวหว่านหนาวจนตัวสั่นเทา นางกอดแขนตัวเองแน่นพลางลอบมองสำรวจรอบด้าน
ภายในตำหนักมีหญิงสาวสวมกระโปรงไหมตัวบางแบบเดียวกับนางรวมทั้งสิ้นสิบกว่าคน บางคนหน้าตาคุ้นตา แต่บางคนก็ไม่คุ้น บางทีคุณชายสามอาจฉุดคร่าคนมาใหม่เมื่อวันสองวันนี้ แต่นางหาหลิงหูเจินเจินไม่พบเลย
แย่แล้ว คุณชายสามคงรอไม่ไหวยื่นอุ้งมือมารมาตะครุบนางไปแล้วแน่
เยี่ยเสี่ยวหว่านรู้สึกโกรธแค้นโศกเศร้ากับสิ่งที่สหายร่วมชะตากรรมประสบ
การเดินทางมาต้าฮวงหนนี้พวกนางถูกราชันปีศาจชังหยวนเล่นงานจนตกอยู่ในสภาพน่าอนาถเสียจริง ต้องโทษที่นางระวังตัวไม่มากพอ แต่เดิมคุณชายสามยังมีความหวั่นเกรงอยู่บ้างจึงไม่กล้าฉุดคร่าผู้ฝึกตนจากจงถู่ แต่เขาดันมาเห็นผลหลวนมู่ในอกเสื้อของนาง คราวนี้จึงถูกจับได้อย่างจัง ไม่เพียงแต่ตนเองที่โชคร้าย ยังลากศิษย์พี่ทั้งสองคนให้มาบาดเจ็บหนักไปด้วย ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกนางยังรอดอยู่หรือตายไปแล้ว
นางพยายามสะกดกลั้นอารมณ์สุดกำลัง แล้วโผล่ศีรษะออกไปแอบมองนอกหน้าต่าง
ที่แห่งนี้อยู่บนยอดเขาเดียวดายที่สูงจรดเหนือชั้นเมฆ ไม่มีต้นหญ้าพืชพรรณงอกแม้แต่ต้นเดียว วังจวิ้นถานสร้างขึ้นบนยอดเขาที่ถูกฝังอยู่ใต้หิมะและน้ำแข็ง อาคารและห้องหับทั้งหมดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบกระจายไปตามหน้าผาชัน ไม่ได้เชื่อมเป็นอาคารหลังเดียวกัน นอกหน้าต่างคือหน้าผา เบื้องล่างมีเมฆาลอยละล่องเป็นทะเลเมฆ ไม่รู้ว่ามันหนาสักเท่าใด เพียงปรายตามองแวบเดียวก็ทำให้ใจเต้นด้วยความหวาดเสียว
พวกนางอยู่ในสถานที่ซึ่งเรียกว่าตำหนักหลีหวง หญิงสาวที่คุณชายสามฉุดคร่ามาล้วนถูกพามาไว้ที่นี่ ตำหนักหลีหวงเป็นเพียงส่วนประกอบเล็กๆ ในวังจวิ้นถานอันซับซ้อน มันถูกสร้างอยู่บนจุดสูงชันที่สุด หากไม่มีปีกบิน ไม่ว่าอย่างไรก็ไร้หนทางหลบหนี
เสียงฝีเท้าดังมาจากระเบียงทางเดินไม้นอกตำหนัก เป็นไปได้มากกว่าครึ่งว่าจะเป็นผู้ดูแลตำหนักหลีหวง เยี่ยเสี่ยวหว่านรีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ปลายหางตาให้แห้ง ผู้ดูแลบัดซบของสถานที่บัดซบแห่งนี้แม้แต่ร้องไห้ก็ไม่ยอมให้พวกนางร้อง เดี๋ยวๆ ก็ใช้ไม้บรรทัดเหล็กดำตีฝ่าเท้า เจ็บเข้าไปถึงกระดูก นางไม่อยากถูกตีอีกแล้ว
อึดใจต่อมาเรือนร่างสูงระหงสะโอดสะองก็เดินเข้ามาจากประตูตำหนัก กลับกลายเป็นหลิงหูเจินเจิน
นางสวมกระโปรงผ้าไหมเบาบางเกือบโปร่งใสเช่นเดียวกับทุกคน แม้ว่านางจะหนาวจนใบหน้าเริ่มเป็นสีเขียวคล้ำ แต่นางก็ยังนิ่ง หลังจากเดินเข้ามานางก็กวาดสายตาสำรวจรอบหนึ่งแล้วเดินมาหาเยี่ยเสี่ยวหว่าน
“แม่นางหลิงหู!” เยี่ยเสี่ยวหว่านกดเสียงเบา “เจ้า เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
นางก็เป็นอยู่นะ
หลังจากเข้ามาในตำหนักหลีหวง อาภรณ์และข้าวของทั้งหมดบนตัวนางก็ถูกนางปีศาจกลุ่มหนึ่งริบเอาไปหมด แม้แต่กำไลไม้แกะสลักก็ไม่เว้น ช่างโหดร้ายจริงๆ สมบัติทั้งหมดของนางอยู่ในกำไลวงนั้น ไม่มีกำไล ต่อให้หนีออกไปสำเร็จก็คงไม่รอด เพราะไม่มีเงินกินข้าวแล้ว
โชคดีหนึ่งเดียวที่ควรค่าแก่การดีใจก็คือนางมอบผลหลวนมู่ให้ศิษย์พี่รองไปก่อนแล้ว ไม่เช่นนั้นคงจะเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแน่
หลิงหูเจินเจินพ่นลมหายใจสีขาวออกมา ในที่สุดนางก็ห้ามร่างกายไม่ให้สั่นระริกไม่ไหว นางซุกมือเข้าไปในแขนเสื้อแล้วใช้เสียงแผ่วเบาที่สุดถามว่า “ผู้ฝึกตนใช้อาคมส่งสารเป็นไม่ใช่หรือ เรียกพวกศิษย์พี่ของเจ้ามาช่วยสิ”
เยี่ยเสี่ยวหว่านก้มหน้าอย่างละอายใจ “ข้า...เพิ่งฝึกวิชามาได้ไม่เท่าไร ยังไม่ทันได้เรียนอาคมส่งสาร อีกอย่างพวกศิษย์พี่ก็ถูกคุณชายสามเล่นงานจนบาดเจ็บ ยังน่าเป็นห่วงอยู่ว่าจะรอดหรือไม่”
ดูท่าผู้ฝึกตนจากจงถู่จะไม่ได้แข็งแกร่งอย่างพวกคนจากสำนักบะหมี่ราชันกันทุกคนสินะ
เยี่ยเสี่ยวหวานกระตุกชายเสื้อนางเบาๆ “แม่นางหลิงหู เจ้าไม่กลัวหรือ”
หลิงหูเจินเจินส่ายหน้า “ข้ากลัวมาก”
เยี่ยเสียวหว่านเสียงสั่นเทา “เจ้าสังเกตหรือไม่ ตำหนักหลีหวงมีแต่พวกเราที่ถูกจับมาใหม่ พวกที่ถูกจับมาก่อนหน้าพวกเราไปที่ใดกันหมดแล้วเล่า”
หลิงหูเจินเจินมองนอกหน้าต่าง “คงจะโยนลงไปหมดแล้วกระมัง” ไม่ว่าอย่างไรก็คงจะไม่ได้ส่งกลับไปดีๆ อย่างแน่นอน
เยี่ยเสี่ยวหว่านหน้าซีดเผือด “เมื่อวานข้าแอบฟังพวกนางปีศาจคุยกันจึงได้รู้! พวกหญิงสาวที่ถูกลักพาตัวมา พอคุณชายสามเล่นจนเบื่อแล้วก็จะโยนลงไปจากยอดเขา! แม่นางหลิงหู! พวกเราต้องหนีไปให้ได้!”
หลิงหูเจินเจินกระซิบเสียงเบาลงอีก “เจ้ามีวิธีหรือ”
เยี่ยเสี่ยวหว่านก้มหน้าอย่างละอายใจอีกหน “ข้า...ยังคิดไม่ออก ขอเวลาข้าคิดอีกหน่อย”
หลิงหูเจินเจินหันไปมองด้านนอก ยอดเขาเดียวดายลูกนี้สูงมากนัก ต่อให้มีปีกผ้าน้ำมันก็ไม่มีทางร่อนลงบนพื้นอย่างปลอดภัยได้ หากจะปีนป่ายก็คงไม่ไหวเช่นกัน ยอดเขาทั้งลูกถูกหิมะกับน้ำแข็งหนาเตอะปกคลุม หากปีนลงไป ถึงครึ่งทางก็คงเหนื่อยตายหรือไม่ก็หนาวตายแล้ว
ตอนนี้นางเองก็คิดวิธีไม่ออก ขณะที่กำลังจนหนทาง จู่ ๆก็ได้ยินเสียงคำรามทุ้มต่ำของสัตว์ปีศาจดังมาจากด้านนอก นั่นมันเสียงคำรามของสัตว์ปีศาจพาหนะ ผู้ใดขี่สัตว์พาหนะมา นางชะเง้อคอมองออกไปนอกตำหนักก็เห็นผู้ดูแลหญิงของตำหนักหลีหวงกำลังขี่พยัคฆ์ปีศาจสีขาวโพลนตัวหนึ่งร่อนลงมาบนพื้น ด้านหลังมีนางปีศาจร่างกำยำคอยตามมาเป็นทหารคุ้มกันอีกสี่นาง
ผู้ดูแลหญิงนางนี้ นางเคยเห็นมาแล้วไม่ต่ำกว่าสามหน แต่ละหนด้านหลังนางจะต้องมีนางปีศาจติดตามอยู่สี่ตน นางปีศาจเหล่านั้นล้วนพกมีดสั้นไว้ข้างเอวกันทุกตน ดูจากขนาดร่างกายเป็นไปได้มากกว่าครึ่งว่าพวกนางจะเป็นปีศาจสัตว์ หากอยากล้มพวกนางอย่างเงียบเชียบ เกรงว่าคงไม่ง่าย
ผู้ดูแลหญิงเข้ามาในตำหนักก็วางท่าหยิ่งยโสกวาดสายตามองรอบด้าน พอเห็นหญิงสาวทั้งหลายหนาวจนใบหน้าไร้สีเลือด ก้มหน้างุดยืนเงียบกริบ นางก็เผยรอยยิ้มจางๆ เมื่อเชลยเชื่อฟัง น้ำเสียงของนางก็อ่อนโยนลงมาก
“พวกเจ้าทำตัวว่าง่าย คุณชายสามก็ชอบใจ ข้าก็ประหยัดแรง คุณชายสามเป็นบุตรชายของราชันปีศาจผู้สง่างาม พวกเจ้าได้มาเยือนตำหนักหลีหวงแห่งนี้ นับจากนี้ย่อมไม่ต้องห่วงเรื่องกินอยู่ ทั้งยังได้รับความรักใคร่ ความจริงแล้วนับว่ามีบุญไม่น้อย หญิงสาวมากมายเท่าใดอยากมาก็มาไม่ได้ ขอเพียงทำตัวดีว่าง่าย ไม่ขัดใจคุณชายสามย่อมไม่มีผู้ใดสร้างความลำบากให้พวกเจ้า หากเรียนรู้การวางตัว รู้จักปรนนิบัติคุณชายสามอย่างอ่อนหวาน นั่นยิ่งดีที่สุด”
หลิงหูเจินเจินมองสำรวจนางอย่างเงียบๆ
ระหว่างครึ่งปีที่อยู่ในสำนัก นางเคยเห็นปีศาจพงไพรมาไม่น้อย นางจึงค้นพบกฎข้อหนึ่ง นั่นก็คือปีศาจจำพวกพืชอยู่ห่างจากร่างต้นไกลมากเกินไปไม่ได้ เหมือนกับปีศาจเถาวัลย์กับปีศาจต้นซัง พวกมันเคลื่อนไหวได้ในบริเวณจำกัดเท่านั้น ส่วนปีศาจบุปผามักจะพาร่างปีศาจของตนเองพกติดตัวไปไหนมาไหนด้วย แม้จะคล่องแคล่วกว่าอยู่บ้าง แต่ส่วนมากก็ไม่แข็งแกร่งมากนัก
นางสงสัยว่าผู้ดูแลตนนี้จะเป็นปีศาจดอกฉาฮวา[footnoteRef:1] ยามนางขยับ ท่วงท่าเล็กๆ น้อยๆ ของนางมักจะระวังดอกไม้สีแดงบนปิ่นปักผมดอกนั้นอยู่เสมอ แม้จะว่ากล่าวสั่งสอนอยู่ห่างถึงเพียงนั้น แต่นางก็มักจะยกมือขึ้นมาเหมือนจะปกป้องอะไรสักอย่างไม่รู้ตัวอยู่ตลอด [1: ดอกฉาฮวา คือดอกคามิเลีย]
เยี่ยมมาก มีอาวุธแล้ว มีพาหนะแล้ว อีกเดี๋ยวนางจะบีบคอปีศาจบุปผาตัวนี้แล้วบังคับให้นางคืนกำไลมาซะ
หลิงหูเจินเจินกระตุกแขนเสื้อของเยี่ยเสี่ยวหว่านที่อยู่ด้านข้างเบาๆ เสียงนุ่มนวลเอ่ยราวกับเสียงกระซิบ “ข้ามีวิธี แต่ต้องการความช่วยเหลือของเจ้า”


## บทที่ 9 พลิกผันสามตลบ

ตอนที่ 9 พลิกผันสามตลบ
วันที่หนึ่งเดือนสิบเอ็ด แสงอัสดงฉายฉานทั่วนภาหมื่นลี้
เพราะมีหิมะตกติดต่อกันมาสองวัน บนยอดเขาจึงเป็นสีขาวโพลนไปหมด แสงอัสดงอันงดงามฉาบย้อมหิมะกับน้ำแข็ง ทำให้ตำหนักหลีหวงถูกห้อมล้อมอยู่ท่ามกลางสีส้มแดงจางๆ
แสงอัสดงอันอบอุ่นอ่อนโยนสายนี้ทอดผ่านหน้าต่างไม้บานมหึมาที่ตำหนักข้างเข้ามาแต้มบนพวงแก้มของเหล่าหญิงงามในตำหนัก
ผู้ดูแลหญิงนั่งเหยียดหลังตรงอย่างสง่างามอยู่บนตั่งนุ่ม นางกวาดสายตามองหญิงสาวที่ถูกแต่งเนื้อแต่งตัวอย่างประณีตเหล่านั้น จากนั้นจึงผงกศีรษะอย่างพึงพอใจมาก
หนนี้เพราะราชันปีศาจชังหยวนออกคำสั่ง คุณชายสามจึงออกไปตรวจตราทั่วดินแดน ได้หญิงงามชุดใหม่กลับมาสิบห้านาง หลังจากสั่งสอนอย่างถี่ถ้วนในตำหนักหลีหวงแห่งนี้มาสามสี่วัน แต่ละคนก็ดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มากแล้ว ก้าวเดินก็งดงาม ยืนนิ่งก็งดงาม ท่วงท่าเย้ายวนอยู่นิดๆ เฉกเช่นที่คุณชายสามชื่นชอบ
เหลือแต่รอให้คุณชายสามมาเลือกคนด้วยตนเองในค่ำคืนนี้เท่านั้น
สายตาของนางเลื่อนไปจับบนร่างระหงงามวิลาสที่สวมอาภรณ์สีแดงเพียงหนึ่งเดียวในตำหนักหลังนี้
หญิงงามชุดแดงนางนี้เลอโฉมอย่างหาได้ยาก ครั้งแรกที่เห็น นางก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเหมาะกับสีสดจัดจ้าน อาภรณ์ชุดนี้นางเป็นคนเลือกด้วยมือตนเอง แม้ปกติคุณชายสามจะชอบหญิงอ่อนหวานสง่างามมากกว่า แต่สตรีที่งามเฉิดฉายถึงเพียงนี้ย่อมเป็นคนละเรื่อง นางจะต้องได้รับความโปรดปรานอย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดได้รับมาก่อนอย่างแน่นอน
หญิงงามที่คุณชายสามเคยโปรดปรานมากที่สุดมีชีวิตอยู่ในตำหนักหลีหวงได้นานสองปี ผู้ดูแลหญิงคิดว่าหญิงงามอาภรณ์แดงผู้นี้จะต้องอยู่ได้นานกว่าคนก่อนหน้านี้แน่
“หลิงหู เจ้ามานี่” นางเอ่ยปากเรียกหญิงสาว หญิงงามที่อาจจะได้รับความโปรดปรานอย่างท่วมท้นคนนี้ นางจดจำชื่อเอาไว้จะดีกว่า
นางมารเจ้าเสน่ห์ผู้สวมอาภรณ์แดงย่างเท้าอย่างเนิบช้าและระมัดระวัง เฮ้อ ท่าเดินนี้มันผิดปกติชัดๆ ก้าวเท้าดอกบัวอะไรกัน จะเดินเหมือนบนพื้นมีปลายดาบซ่อนอยู่ไปเพื่ออะไร หลายวันนี้นางกำลังฝึกฝนอะไรกันเนี่ย
แสงอัสดงสว่างไสวทอดผ่านหน้าต่างลงมากระทบร่างนาง เครื่องประดับศีรษะอันหรูหรางดงามที่ทำจากทองคำทอประกายระยิบระยับอยู่บนศีรษะจนคนแทบจะลืมตามองมันไม่ได้ ใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางถูกแสงสีส้มแดงอบอุ่นอาบย้อม แพขนตาหนาถูกแสงกลืนหายไปครึ่งหนึ่ง ทั้งร่างงามเย้ายวนเหมือนไม่อาจจับต้องได้ งามจนคนมิอาจพรรณนาอย่างแท้จริง
ผู้ดูแลหญิงกลืนคำตำหนิกลับลงไปในพริบตาแล้วเอ่ยปากด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า “ก่อนนี้เจ้าบอกว่าอยากจะบรรเลงดนตรีให้คุณชายสามฟังสักเพลง เตรียมตัวเป็นเช่นไรแล้ว”
หลิงหูเจินเจินตอบว่า “เตรียมตัวพร้อมแล้วเจ้าค่ะ แต่ข้าตั้งใจจะเป่าขลุ่ยจึงต้องการคนมาร่ายรำคู่กันอีกหนึ่งคน”
กล่าวจบนางก็ชี้เยี่ยเสี่ยวหว่านที่อยู่ตรงมุมห้อง
อ้อ หญิงสาวที่สวมอาภรณ์ผ้าโปร่งสีขาวนางนั้นก็งดงามอย่างยิ่งเหมือนกัน ดวงตาคู่นั้นคล้ายสายน้ำ ในความอ่อนหวานแฝงความแข็งแกร่งอย่างที่อธิบายไม่ถูก
“ดีมาก ให้นางออกมา พวกเจ้าแสดงให้ข้าดูหนหนึ่งซิ” ผู้ดูแลหญิงอมยิ้มพยักหน้า
เสียงกระดิ่งเงินดังกังวาน เยี่ยเสี่ยวหว่านกระโดดอย่างนุ่มนวลไปด้านหน้า เท้าเปลือยเปล่าขยับไปพร้อมกับเสียงใสของกระดิ่งเงิน อาภรณ์สีขาวที่โปร่งบางจนเกือบจะเห็นทะลุถึงด้านในช่วยขับเน้นท่วงท่าอันอ้อนช้อยของนาง จนดูเหมือนนางกำลังจะล่องลอยขึ้นไปบนอากาศ นางเคลื่อนกายมาข้างหลิงหูเจินเจิน ปลายนิ้ววาดเป็นรูปบุปผา งดงามยิ่งนัก
หลิงหูเจินเจินยกขลุ่ยหยกสีขาวแวววาวจรดริมฝีปาก ริมฝีปากนางแดงสด เมื่อแต้มชาดยิ่งดูยั่วยวน ปลายนิ้วเรียวกดลงบนขลุ่ยหยก ไม่รู้ว่าหยกหรือมือของนางที่ขาวกว่ากัน
ฉับพลันที่เสียงขลุ่ยหวีดแหลมดังออกมาเป็นจังหวะสั้นๆ ผู้ดูแลหญิงก็กำหมัดทันใด
เสียงขลุ่ยนี่...ช่างไปคนละทางกับรูปโฉมอันงดงามของนางเสียจริง...
ผู้ดูแลหญิงขมวดคิ้วกุมหน้าผาก ทุกคนที่อยู่ในตำหนักต่างมีสีหน้ากล้ำกลืนฝืนทน มีเพียงเยี่ยเสี่ยวหว่านที่ยังคงระบำอย่างพลิ้วไหว ร่ายรำได้อย่างน่ามองยิ่งนัก ไม่รู้จริงๆ ว่านางจับจังหวะจากเสียงหวีดแหลมหนวกหูนี่ได้อย่างไรกัน
ไม่ไหวแล้ว ปวดกะโหลกจนดวงตาไม่อาจดื่มด่ำกับสิ่งสวยงามได้เลย ผู้ดูแลหญิงโบกมือ “เลิกเป่าได้แล้ว!”
เสียงแสบแก้วหูนั่นหยุดลงในที่สุด คนงามในอาภรณ์สีเพลิงหันมามองอย่างไม่รู้สักนิดว่าตนเองทำสิ่งใดผิด
“เจ้าจะเอาสิ่งนั้นไปแสดงให้คุณชายสามชมเช่นนั้นหรือ” ผู้ดูแลหญิงถามเสียงสั่น
หลิงหูเจินเจินถามอย่างแปลกใจ “ข้าเป่าไพเราะพอตัวไม่ใช่หรือไร”
ผู้ดูแลหญิงรู้สึกว่าโทสะแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ แต่นางปีศาจด้านข้างกลับหลุดหัวเราะดังพรืด นางเอี้ยวหน้าหันกลับไปถลึงตาใส่นางปีศาจขวัญกล้าตนนั้น เจ้าเด็กใหม่พวกนี้ไม่รู้จักกฎระเบียบถึงเพียงนี้เชียว!
นางพยายามสงบใจแล้วหันกลับมาจ้องหลิงหูเจินเจินเขม็ง นางมารเจ้าเสน่ห์ในอาภรณ์สีแดงกำลังทำหน้าไร้เดียงสา ไร้เดียงสาและนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด
ไม่ต้องคุยอะไรกันแล้ว นางน่าจะจงใจทำแน่นอน หญิงสาวที่มาเยือนตำหนักหลีหวง หากเป็นพวกที่ร้องไห้โวยวาย อ้อนวอนหรือไปจนถึงพยายามหาทางตาย พวกนั้นกลับรับมือง่ายกว่า พวกที่น่าปวดหัวที่สุดก็คือคนเช่นนาง คนที่ท้าทายหาเรื่องตายเก่งนัก หากนางบังอาจไปทำเช่นนี้ต่อหน้าคุณชายสามจริงๆ นั่นก็คงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับตนเช่นกัน
คงต้องให้บทเรียนเล็กๆ กับนางเพื่อกำจัดความใจกล้าบ้าบิ่นนั่นสักหน่อยแล้ว
นางชี้หลิงหูเจินเจินแล้วสั่งนางปีศาจสี่ตนที่อยู่ด้านข้าง “จับนางไว้ ตีฝ่าเท้าสิบหน”
ตีฝ่าเท้าหรือ สายตาของหลิงหูเจินเจินเลื่อนไปมองนางปีศาจร่างสูงใหญ่สี่ตนที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาหาตน นางปีศาจตนหนึ่งในนั้นหยิบไม้บรรทัดเหล็กดำยาวสองฉื่อออกมาจากแขนเสื้อ...จะใช้เจ้านั่นตีฝ่าเท้าเช่นนั้นหรือ! ผู้ใดคิดการลงทัณฑ์ที่เลวร้ายเกินมนุษย์เช่นนี้ออกมากัน!
นางถอยหลังอย่างเชื่องช้าสองก้าว ในตอนนี้เองจู่ๆ เยี่ยเสี่ยวหว่านที่ก้มตัวค้างอยู่ด้านข้างก็เคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน ควันสีเขียวทะลักออกมาจากแขนเสื้อโปร่งยาว ก่อนจะกลายเป็นเถาวัลย์หลายเส้นมัดนางปีศาจสี่ตนนั้นไว้ในพริบตา
เถาวัลย์เส้นนั้นไม่หนา อีกทั้งแรงรัดของมันก็อ่อนแออย่างยิ่ง แต่เพราะว่าไม่ทันตั้งตัว นางปีศาจทั้งหลายจึงถูกมัดเอาไว้ ดิ้นไม่หลุดอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
หลิงหูเจินเจินก็ลงมือแล้วเช่นกัน ร่างสีแดงเพลิงพลิ้วกายเป็นเส้นโค้งอย่างว่องไว ไม่ทันไรไม้บรรทัดเหล็กดำก็ถูกนางแย่งมาไว้ในมือ
“ยัยชาม ยึดมีดปิดประตู” นางสั่งสั้นกระชับอย่างยิ่ง
ยัยชามหมายถึงนางหรือ
เยี่ยเสี่ยวหว่านไม่เห็นว่า ‘ยัยชาม’ ที่นางเรียกจะฟังคล้าย ‘เยี่ยเสี่ยวหว่าน’ ที่ตรงไหน แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลามาจู้จี้เรื่องพวกนี้ นางกระทืบฝ่าเท้าลงบนพื้น ประตูหน้าต่างของตำหนักข้างทั้งหมดปิดผนึกสนิทแน่นในพริบตา รอบด้านมืดสลัวลงทันใด
นางยกฝ่ามืออีกหน มีดสั้นที่ห้อยอยู่ข้างเอวของนางปีศาจทั้งหลายตกอยู่ในมือของนาง แต่กลับพบว่าพวกมันมีเพียงสองเล่ม นางงงงันไปวูบหนึ่ง
เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองของผู้ดูแลหญิงว่องไวกว่าที่พวกนางคาดมากเหลือเกิน นางชะงักไปเพียงพริบตาก็ล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ ดูเหมือนนางคิดจะดึงยันต์ส่งสัญญาณเตือนออกมา หลิงหูเจินเจินลงมือไวดุจสายฟ้า ไม้บรรทัดเหล็กดำในมือขว้างออกไปอย่างไม่ลังเล ปั้ก! เสียงดังก้อง ไม้บรรทัดโจมตีถูกข้อศอกของนางอย่างจัง ไม่รอให้ผู้ดูแลหญิงเคลื่อนไหวอะไรอีก นางก็คว้ามีดสั้นจากมือเยี่ยเสี่ยวหวาน ประกายคมปลาบฉายวาบอย่างรวดเร็ว คมดาบเฉือนใบหูของผู้ดูแลหญิงแล้วเสียบทะลุดอกฉาฮวาภูเขาดอกยักษ์บนปิ่นของนาง ก่อนจะพุ่งไปปักตรึงบนกำแพง
การเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้รวดเร็วฉับไวดุจสายน้ำไหล แขนเสื้อสีแดงสดของนางดูคล้ายเส้นสีแดงเส้นหนึ่งขยับเคลื่อนอย่างไม่มีหยุดชะงักสักนิด เพียงชั่วอึดใจนับตั้งแต่ทะยานร่างจากพื้นจนกระทั่งกลับลงมาเหยียบพื้นอย่างนุ่มนวล ผู้ดูแลหญิงก็ล้มคว่ำอยู่บนพื้นแล้ว โลหิตปีศาจสีคล้ายน้ำหมึกทะลักออกมาใต้ร่างอย่างเชื่องช้า เห็นแล้วน่าทึ่งอย่างยิ่ง
เยี่ยม เยี่ยมมาก! เยี่ยเสี่ยวหว่านพลันรู้สึกว่าผู้ฝึกตนเช่นตนเองช่างอ่อนแอเสียนี่กระไร นางคุ้นชินแต่กับการใช้วิชาอาคมจัดการเรื่องต่างๆ ดูผู้อื่นสิฝีมือเฉียบขาดถึงเพียงไหน ไม้บรรทัดหนึ่งอันกับมีดสั้นหนึ่งเล่มก็เล่นงานปีศาจจนบาดเจ็บสาหัสได้
เวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ลมหายใจ สถานการณ์ก็พลิกกลับตาลปัตร นางปีศาจสี่ตนนั้นยังดิ้นไม่หลุดจากอาคมเถาวัลย์เลย
เยี่ยเสี่ยวหว่านชักมีดแทงทันที ใครจะไปคิดว่านางปีศาจตนหนึ่งกลับมีแสงสีทองแผ่ออกมาจากร่าง นางรู้สึกว่าข้อมือของตนถูกใครบางคนยึดจับเอาไว้ อึดใจต่อมาเสียงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ “มารดามันเถอะ! พวกเจ้ามันบ้าระห่ำจริงๆ!”
นางร้องอย่างตกใจ
อีกฝั่งหนึ่งหลิงหูเจินเจินกำลังพลิกร่างผู้ดูแลหญิงหงายขึ้นมา นางยังไม่ได้กำไลคืน ดังนั้นจะปล่อยให้นางตายไม่ได้
แผนการหลบหนีจะบอกว่ายากก็ไม่ยาก แต่จะบอกว่าง่ายก็ไม่ง่าย ขอเพียงกำราบผู้ดูแลหญิงได้ก็สำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว หลังจากลอกคราบเสื้อผ้านางออกจนหมดให้นางใช้เล่ห์กลอันใดอีกไม่ได้ หลิงหูเจินเจินก็จะบังคับนางจนได้กำไลคืน จากนั้นก็ชิงพาหนะของนาง เท่านี้พวกนางก็หนีไปจากยอดเขาเดียวดายลูกนี้ได้แล้ว
หลิงหูเจินเจินลงมือว่องไวยิ่ง แต่แล้วขณะที่นางกำลังกระชากสายคาดเอวของผู้ดูแลหญิง เสียงร้องตกใจของเยี่ยเสี่ยวหว่านด้านหลังก็ทำให้นางตกใจสะดุ้งโหยง
นางหันกลับไปเห็นเยี่ยเสี่ยวหว่านถูกบุรุษอาภรณ์สีม่วงเข้มคนหนึ่งจับข้อมืออยู่ เขาก็คือโจวจิ่งนั่นเอง
ส่วนมุมตำหนักฝั่งที่ใกล้กับตนเอง ฉินซีผู้สวมอาภรณ์สีขาวก็เพิ่งรั้งมือกลับจากลำคอของนางปีศาจผู้คุ้มกันตนสุดท้าย
ผู้ฝึกตนของสำนักบะหมี่ราชันหรือ นางนิ่งอึ้งด้วยความคิดไม่ถึง
ตอนนี้เองในที่สุดหญิงสาวมากมายในตำหนักข้างที่เดิมทีตกใจจนแน่นิ่งก็เริ่มตอบสนอง พวกนางพากันกรีดร้องร่ำไห้วิ่งเตลิดไปทางประตูตำหนักที่ปิดสนิท รีบร้อนอยากหนีไปจากสถานที่คลุ้งคาวเลือดแห่งนี้
เมื่อเห็นพวกนางกำลังจะเริ่มทุบประตู หลิงหูเจินเจินก็ไม่มีเวลามาสนใจผู้ฝึกตนทั้งสองคนอีก นางตวัดมือจะคว้าจับผู้ดูแลหญิง แต่คิดไม่ถึงว่ากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ผู้ดูแลหญิงร่างโชกเลือดตนนั้นหลบออกไปไกลตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ มือของนางกำลูกแก้วน้อยที่เรืองแสงสีเขียวลูกหนึ่ง
แย่แล้ว! ไม้บรรทัดพุ่งหลุดจากมือของนาง แต่มันสายไปก้าวหนึ่ง ลูกแก้วน้อยถูกผู้ดูแลหญิงบีบจนแหลกละเอียด วิ๊ง! เสียงหวีดแหลมดังก้องในตำหนัก แสงสีเขียวแผ่ขยายอย่างรวดเร็วบังเกิดเป็นข่ายอาคมมนตร์ปีศาจ
ข่ายอาคมที่ลอยอยู่กลางอากาศดูคล้ายตาข่ายเหล็ก มันแผ่ซ้อนเป็นชั้นๆ อยู่ในห้องโถง หญิงสาวนางหนึ่งไม่ทันระวังไปสัมผัสถูกแสงสีเขียวนั่นเข้า ไม่ทันไรนางก็ถูกข่ายอาคมพันธนาการจนกลายเป็นรังไหมทันที หลิงหูเจินเจินสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างหวาดหวั่น
จบสิ้นแล้ว ดันมาล้มเหลวก้าวสุดท้ายเสียได้
เสียงระฆังดังสนั่นแสบแก้วหูก้องกังวานมาจากบนสุดของยอดเขา นั่นคือเสียงของยันต์สัญญาณเตือน อยู่ๆ หญิงสาวสองนางก็สร้างความยุ่งยากให้แผนการช่วยเหลืออย่างเงียบๆ ของพวกเขา ครานี้คุณชายสามต้องรู้ตัวแล้วแน่ ไม่มีหนทางช่วยคนที่เหลือแล้ว
ฉินซีขมวดคิ้วแล้วใช้วิชาวายุอสนีบาต ฝั่งโจวจิ่งอึกทึกครึกโครมยิ่งกว่า ฟังดูเหมือนได้ยินเสียงกำแพงตำหนักข้างพังครืน
“หยวนซี! ไปเจอกันตรงที่นัดกันไว้!” จู่ๆ เสียงของเขาก็ทะลวงผ่านอากาศมาจากที่ไกลๆ
ไปเจอกันตรงที่นัดกันไว้ย่อมไม่มีปัญญา ขอเพียงเขาเจอคนที่บอกทางได้น่ะนะ
ฉินซีกระแทกข่ายอาคมมนตร์ปีศาจตรงหน้าแหลกกระจุย ในที่สุดเขาก็หาหลิงหูเจินเจินผู้สวมอาภรณ์สีแดงพบ นางกำลังวิ่งหลบหลีกหนีแสงสีเขียวมากมายในข่ายอาคม ดูคล่องแคล่วว่องไวราวกับกระต่าย
นางทำให้เขาเปิดหูเปิดตาอีกหนหนึ่งแล้ว
วิชาวายุอสนีบาตกระชากข่ายอาคมรอบด้านแตกกระจายในพริบตา ฉินซีก้าวเข้าไปคว้าแขนของนางแล้วว่า “เสียมารยาทแล้ว”
แสงสว่างสีเขียวหยกของอาคมพุ่งออกไป มันซัดสาดเบื้องหน้าราวกับน้ำหลาก หลิงหูเจินเจินรู้สึกเหมือนหูของตนถูกเสียงระเบิดดังกึกก้องทำให้หูดับไปแล้ว เบื้องหน้าฝุ่นควันฟุ้งตลบ มองสิ่งใดไม่ชัดทั้งสิ้น ร่างของนางถูกเขาลากออกไปจากตำหนักข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงไปเหยียบลานกว้างด้านนอก
นางกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะลากนางตรงไปยังขอบลานกว้างแล้วทะยานร่างพ้นขอบผาดิ่งลงในทะเลเมฆ สายลมที่ปะทะร่างให้ความรู้สึกคล้ายมีดคมกริบที่กรีดลึกไปถึงกระดูก มันเป่าคำพูดในปากของนางปลิวหายไปหมดเกลี้ยง
นี่เป็นวิธีหนีเอาชีวิตรอดด้วยการฆ่าตัวตายหรืออย่างไรกัน!
การ่วงดิ่งจากที่สูงด้วยความเร็วให้ความรู้สึกเหมือนสายลมโหมคลั่งนับไม่ถ้วนกำลังฉุดกระชากร่างของนางอยู่ ร่างของนางพลิกหงายพลิกคว่ำสลับไปมาราวกับใบไม้ ในตอนที่สติสัมปชัญญะเริ่มลางเลือน นางรู้สึกเหมือนนางคว้าจับบางสิ่งเอาไว้ได้ นางจึงกอดมันแน่นหนึบทันที
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เสียงลมหวีดหวิวโหยหวนเริ่มนุ่มนวล สุดท้ายก็มลายหายสิ้น ไม่นานเสียงอ่อนโยนก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ จุดที่พวงแก้มของนางแนบชิดอยู่สั่นไหวเบาๆ “แม่นางหลิงหู ถึงพื้นแล้ว”
ถึงพื้นแล้วหรือ นางร่วงลงมากระแทกร่างแยกเป็นกี่ชิ้น เหตุไฉนนางจึงยังได้ยินเสียงอยู่
หลิงหูเจินเจินเผยอเปลือกตาขึ้นช้าๆ จากนั้นลองขยับร่างกายดู นางพบว่าดูเหมือนแขนขาจะยังอยู่
นางชะเง้อมองรอบด้านอย่างมึนงง ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ใด บนพื้นเต็มไปด้วยเศษหินเกลื่อนกลาด ไม่ไกลมีแม่น้ำกว้างสายหนึ่ง กระแสน้ำรุนแรงจนเกิดเสียงดังซู่ซ่า ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำคือผืนป่าสีดำทะมึนกับยอดเขาสูงๆ ต่ำทอดยาวเป็นแนว
...ยังไม่ตายหรือ
นางเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของฉินซีอยู่ใกล้กว่าที่นางคิด เขากำลังก้มมองนางอยู่ มือข้างหนึ่งกุมสันจมูกโด่งไว้ เขาถามเสียงงึมงำ “ปล่อยข้าได้หรือยัง”
เครื่องประดับศีรษะทองคำสูงปรี๊ดชิ้นนั้นของนาง ชิ้นหนึ่งทิ่มดั้งจมูกของเขา ส่วนอีกชิ้นหนึ่งทิ่มถูกหูของเขา เจ็บเป็นบ้า แต่เขาต้องทนมาจนถึงตอนนี้


## บทที่ 10 หนี้ค่าช่วยชีวิต

ตอนที่ 10 หนี้ค่าช่วยชีวิต
หลิงหูเจินเจินดึงแขนของตนเองที่คล้องอยู่รอบคอเขากลับมาแล้วถอยออกมาสองสามก้าว นางรู้สึกเชื่องช้าราวกับว่าตนเองอยู่ในความฝัน “พวกเจ้า...สำนักบะหมี่ราชัน...เหตุใด เหตุใดจึง...”
ยังจะสำนักบะหมี่ราชันอีก นางต้องจงใจแน่
“พวกข้ามาช่วยศิษย์พี่จากทะเลสาบลมวสันต์”
พวกเขาใช้อาคมกำบังตาปลอมตัวเป็นนางปีศาจ แต่เดิมมันควรเป็นแผนการที่ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ แต่คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแผนกลับพังเละไม่เป็นท่า เกรงว่าหลังจากนี้คงจะอยู่ที่ต้าฮวงฝั่งใต้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
ฉินซีหันหลังกลับแล้วสาวเท้าเร็วไวไปตามริมฝั่ง พอเห็นนางไม่ขยับจึงบอกว่า “ตามมาเร็ว เดี๋ยวคงมีทหารไล่ตามมา”
หลิงหูเจินเจินมองทิศทางที่เขาเดินไป แล้วถามอย่างประหลาดใจว่า “นั่นเจ้าจะไปที่ใด”
“ต้าฮวงฝั่งตะวันตก”
...ฝั่งนั้นมันไปทางทิศใต้ต่างหาก เจ้าหมอนี่แยกแยะทิศไม่ได้หรือว่าตั้งใจเดินกลับไปทางเดิม
หลิงหูเจินเจินหันไปอีกทางแล้วออกวิ่ง “ฝั่งนี้ต่างหากทิศตะวันตก”
เขาบอกว่ามีทหารไล่ตามมา ถ้าเช่นนั้นก็ต้องเร็วหน่อย นางยกชายกระโปรงยาวเฟื้อยขึ้นแล้วออกตัววิ่งอย่างรวดเร็ว ฉินซีเหินมาด้านหลังอย่างรวดเร็วแล้วคอยตามอยู่ไม่ชิดไม่ห่าง
ในเมื่อกำลังหนีเอาชีวิตรอด นางย่อมไม่มีเวลามานั่งรังเกียจยามมีคนตามอยู่ด้านหลังแล้ว นางวิ่งเต็มฝีเท้าตลอดทาง การวิ่งกลางป่าบนภูเขาครึ่งค่อนคืนผลาญเรี่ยวแรงจนพละกำลังเริ่มไม่พอใช้ อาภรณ์บนร่างก็รุ่มร่ามเหลือเกิน ขวางมือขวางเท้ายิ่งนัก เครื่องประดับทองคำชิ้นนั้นบนศีรษะก็หนักอึ้งมากขึ้นทุกที นางเจ็บหนังศีรษะไปหมดแล้ว ส่วนลำคอยิ่งเจ็บมากกว่า ต่างหูทองคำหนักอึ้งนั่นเหมือนจะลากติ่งหูนางยานไปถึงหัวไหล่
ทรมานนัก นางหอบแฮ่กยกมือขึ้นมาหมายจะกระชากของเกะกะพวกนั้นทิ้งไป ตอนนั้นเองฉินซีก็หยุดฝีเท้า
“พักสักครู่เถิด” เขาหาพื้นราบแห่งหนึ่ง แสงสว่างแลดูอ่อนโยนผุดขึ้นมาบนพื้นลากล้อมเป็นเส้นวงกลมขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กวงหนึ่ง เสร็จแล้วตัวเขาก็ลงไปนั่งขัดสมาธิใต้ต้นไม้
หลิงหูเจินเจินหอบอย่างหนัก “ไม่ใช่ว่ามีทหารไล่ตามมาหรือ” นางรู้สึกว่าตนเองยังวิ่งได้อีกระยะหนึ่ง อย่างน้อยก็คงทนได้จนฟ้าสว่าง
“ข้าวาดค่ายกลแสงวิสุทธิ์แล้ว”
ฉินซีคร้านจะอธิบายว่าสิ่งใดคือค่ายกลแสงวิสุทธิ์ เขาดึงชายเสื้อของตน ตอนนั้นเองเขาก็พบว่าบนคอเสื้อของตนมีชาดเปื้อนอยู่หลายจุด ชวนให้คลางแคลงว่าไปทำสิ่งใดมา
เขาจดจ้องมันอยู่นานแล้วเงยหน้ามองหลิงหูเจินเจิน ริมฝีปากของนางสีเข้มสดยิ่งนัก เจ้าสิ่งนี้คงติดมาตอนนางกอดเขาระหว่างที่กระโดดลงมาจากหน้าผา เขาขมวดคิ้วอยู่พริบตาหนึ่งก็ยกมือขึ้นปัด ใครจะไปคิดว่ารอยชาดกลับไม่เหมือนฝุ่น มันยิ่งเปื้อนเป็นวงกว้างยิ่งกว่าเดิม สุดท้ายเขาก็จนปัญญาจะจัดการมัน
ผู้ฝึกตนหลบธุลี หลบพิรุณ หลบเหมันต์ หลบคิมหันต์ได้ แต่กลับหลบรอยชาดเปื้อนไม่พ้น แล้วดันมาติดบนอาภรณ์สีขาวอีก
เงาร่างสีแดงฉูดฉาดขยับเข้ามานั่งยองๆ ตรงหน้าเขา นางยังหอบอยู่ เส้นทองบนเครื่องประดับศีรษะทองคำแกว่งไกว นางจ้องรอยชาดเปื้อนหลายรอยนั้น จากนั้นก็มีสีหน้าอารมณ์ดีอย่างไม่ถูกกาลเทศะ
ทันทีที่เห็นเครื่องประดับศีรษะทองคำชิ้นนั้นทำท่าเหมือนจะจิ้มใบหน้าของตนอีกรอบ เขาก็ผงะถอยหลัง แล้วก็ได้ยินนางพูดว่า “พวกเรามาไล่เรียงหนี้กันให้ชัดดีกว่า พวกเจ้าติดค้างค่าช่วยชีวิต ค่านำทาง ค่าตอบคำถามกับค่าขนน้ำของข้า แล้วยังมาทำลายแผนการหลบหนีของข้าทำให้ข้าเอากำไลกลับคืนมาไม่ได้ แต่ก็ต้องขอบคุณที่เจ้ามาช่วยเหลือ ฉะนั้นหนี้ที่ติดค้างอยู่พวกนั้นถือว่าหายกันแล้ว”
...คนต้าฮวงนี่พูดจาภาษาคนไม่เป็นใช่หรือไม่ ข้าช่วยนางแท้ๆ แต่นางกลับมาตีสีหน้า ‘ข้าไม่ถือสาเจ้าแล้วก็ได้’ ใส่ข้า ใบหน้าของนางช่างหนาจนน่าเหลือเชื่อจริงๆ
ก็ได้ ในเมื่อจะไล่เรียงหนี้ที่ติดค้างกันให้ชัด ถ้าเช่นนั้นก็ต้องนับให้ถี่ถ้วนสักหน่อย
ฉินซีตอบเสียงเย็นชา “เจ้ากรีดเสื้อข้าขาด ห้าสิบตำลึง หุ่นยันต์แปดตัวนั่นถูกสายลมคลั่งของเจ้าเรียกออกมา หากข้าไม่ทำลายยันต์แผ่นนั้น เจ้าก็คงถูกหุ่นยันต์สังหารไปแล้ว เงินค่าช่วยชีวิตหนนั้นจะว่าอย่างไร”
หลิงหูเจินเจินโบกมือแล้วพูดอย่างใจกว้างยิ่ง “เรื่องพวกนั้นจะรวบยอดชดใช้ให้เดี๋ยวนี้ล่ะ อ้อ เจ้าพกกระดาษเยื่อเปลือกไม้มาบ้างหรือไม่”
เขาล้วงหาในแขนเสื้ออยู่นานก็ล้วงกระดาษสีขาวสองสามแผ่นออกมา “มีแต่กระดาษใยป่านสีขาว”
หลิงหูเจินเจินกำลังจะยื่นมือมารับ แต่เขากลับหดมือกลับ “จะเอาไปใช้ทำสิ่งใด”
ตัวนางเต็มไปด้วยความแปลกประหลาด ไม่ว่าการเคลื่อนไหวที่ว่องไวจนใช้มีดสั้นทำร้ายปีศาจบาดเจ็บหนักได้ หรือความเยือกเย็นที่ทำให้ออกวิ่งเต็มฝีเท้าได้ทันทีหลังร่วงมาจากหน้าผา แล้วก็ของประหลาดหายากมากมายก่ายกองที่นางพกไว้กับตัว สรุปก็คือในสายตาเขา นางไม่นับเป็นคนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว
ใบหน้าของนางอารมณ์ดีจนราวกับจะเปล่งแสงออกมา แม้แต่น้ำเสียงก็ร่าเริงขึ้นหลายส่วน “ข้าจะช่วยเจ้ากำจัดรอยพวกนั้นอย่างไรเล่า แล้วก็รับประกันด้วยว่าต่อให้จะบุกป่าฝ่าดงอีกมากเท่าใด ตัวเจ้ากับเสื้อผ้าจะสะอาดหมดจดจนกว่าจะถึงต้าฮวงฝั่งตะวันตก พวกเราสองคนจะเดินทางไปต้าฮวงฝั่งตะวันตกเหมือนกัน ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ฝึกตน เรื่องวิวาทก็ยกให้เจ้า ส่วนเรื่องเสื้อเอยเรื่องหุ่นยันต์เอยที่เจ้าพูดถึงเมื่อครู่ หนี้ก้อนนั้นคงสักห้าร้อยตำลึง ข้าช่วยวาดยันต์หลบธุลีให้เจ้าใบหนึ่งก็เท่ากันแล้ว”
“ยันต์-หลบ-ธุลี” ฉินซีเอ่ยทวนทีละคำพลางจ้องนางเขม็ง “เจ้าวาดยันต์เป็นด้วยหรือ”
เขารู้ว่าที่ต้าฮวงมีช่างฝีมือเวทอยู่มากมาย แต่ได้ยินมาว่าพวกเขามักจะเก็บตัวเงียบเชียบอย่างยิ่ง น้อยครั้งนักที่จะเผยตัวตน นี่เขาบังเอิญมาเจอเข้าคนหนึ่งจริงๆ หรือ
เขาส่งกระดาษไปให้ “เจ้าวาดให้ข้าดูหน่อย”
หลิงหูเจินเจินหยิบกระดาษใยป่านสีขาวมาถูระหว่างนิ้วมืออย่างพิถีพิถัน พลังวิญญาณของกระดาษใยป่านสีขาวสู้กระดาษเยื่อเปลือกไม้ไม่ได้ เกรงว่าใช้น้ำหมึกธรรมดาอาจจะไม่ได้ผล
นางปลดต่างหูทองคำที่หูซ้ายออกมาแล้วใช้ปลายแหลมแทงเข้าที่นิ้วชี้อย่างแรง นางใช้เลือดวาดลายเส้นอย่างมั่นคงตั้งแต่เส้นแรกจรดเส้นสุดท้าย วาดยันต์หลบธุลีสำเร็จออกมาหนึ่งใบ โลหิตปลุกปฏิกิริยาของยันต์บนกระดาษใยป่านสีขาว ผิวกระดาษฉับพลันเปล่งแสงวูบหนึ่ง อักขระยันต์สีโลหิตเส้นนั้นจู่ๆ ก็คล้ายมีชีวิต มันทอแสงสีแดงออกมาเรืองๆ
“ให้เจ้า” นางส่งยันต์ไปให้อย่างใจกว้าง
ฉินซีใช้ปลายนิ้วจับขอบกระดาษยันต์ทีละนิด เขาสำรวจหน้าหลังซ้ายขวาอยู่นาน แล้วหันไปมองนางอีกหลายครั้ง นัยน์ตาสีอำพันของนางสะท้อนแสงจันทร์กลายเป็นสีเขียวหม่น ในนั้นเต็มไปด้วยแววตาคาดหวัง
เขาวางยันต์ลงบนเสื้อเบาๆ ทันใดนั้นเขาก็เห็นรอยชาดที่ถูเท่าไรก็ไม่ออก กระจายหลุดไปจากเนื้อผ้าราวกับเม็ดฝุ่น เพียงดีดทีเดียวก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
จริงเสียด้วย
ฉินซีกางกระดาษยันต์ออกอย่างอดใจไม่ไหว เขาตั้งสมาธิพิจดูยันต์ที่ทอแสงสีแดงเรืองๆ แผ่นนั้น มองปราดเดียวก็มองออกว่าฝีมือการวาดยันต์ของนางชำนาญมาก ทั้งยังมือนิ่งมาก นางเป็นช่างฝีมือเวทจริงหรือ
สายตาเขาจับจ้องมือของนาง ฝ่ามือของนางเรียวเล็กและขาวผ่อง ไม่มีหนังด้านสักนิด
ช่างฝีมือเวทจะไม่มีรอยหนังด้านได้อย่างไรกัน
หลิงหูเจินเจินรู้สึกโล่งไปทั้งตัว นางพรูลมหายใจเฮือกใหญ่ “ครานี้สองฝ่ายไม่ติดค้างกันแล้ว”
ฉินซีพับยันต์หลบธุลีซุกเข้าไปในแขนเสื้ออย่างเงียบๆ จากนั้นจู่ๆ แสงสีขาวก็ลอยจากฝ่ามือของเขามาโอบล้อมปลายนิ้วชี้ของนางอย่างนุ่มนวล เขาบอกอย่างเนิบช้า “อาคมรักษาของข้ามีค่าห้าร้อยหนึ่งตำลึง เจ้าคงต้องจ่ายเงินคืนข้าแล้ว”
หลิงหูเจินเจินตกตะลึง “แพงปานนั้นเชียว!”
แล้วอีกอย่างห้าร้อยก็ห้าร้อย หกร้อยก็หกร้อยสิ ห้าร้อยหนึ่งตำลึงนี่มันอะไรกัน!
“ข้า...ไม่ได้ขอให้เจ้ารักษาเสียหน่อย” นางพยายามหาช่องโหว่ของหนี้ก้อนนี้
“เจ้าก็ไม่ได้ขอให้ข้าช่วยเจ้า แต่ความจริงก็คือข้าช่วยเจ้ามาแล้วแล้วก็รักษาเจ้าแล้วด้วย” เขาลูบปอยผม ห่วงหยกเรียวเล็กแกว่งไกวเบาๆ อยู่ริมใบหู ดวงตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย “แล้วอีกอย่างนี่ก็เป็นรอยที่เจ้าทำเปื้อนตั้งแต่แรก เจ้าทำความสะอาดมันย่อมเป็นเรื่องถูกต้องสมควรอยู่แล้ว”
เขาไม่พูดเรื่องนี้ก็แล้วไปเถิด พอพูดถึงเรื่องนี้หลิงหูเจินเจินก็ไม่สบอารมณ์ทันที “เจ้าต่างหากที่ลากข้ากระโดดหน้าผาลงมาก่อน”
ฉินซีตอบเสียงเฉยเมย “ก็เจ้าไม่บอกข้านี่ว่าอย่ากระโดด”
หลิงหูเจินเจินรู้สึกว่าตนเองเริ่มถูกเขาชักจูงจนสับสน ทั้งที่ในความคิดของนางพวกเขาสองคนชดใช้หนี้จบสิ้นไม่ติดค้างกันแล้ว แต่ฝั่งเขากลับมีหนี้เหลวไหลไร้สาระงอกขึ้นมาจนหนี้ไม่จบ ยามนี้กลายเป็นว่าตนเองมอบยันต์ให้เขาแล้วแต่ดูเหมือนจะต้องแถมเงินเพิ่มให้อีก นี่มันท่าไม่ดีแล้วจริงๆ
นางหันหลังทำท่าจะเดินหนีไป แต่แล้วก็ได้ยินเขาบอกว่า “ทางที่ดีเจ้าอย่าออกจากค่ายกลแสงวิสุทธิ์จะดีกว่า ศัตรูที่ไล่ตามมาคงใกล้มาถึงแล้ว”
นางชะงักกึกอยู่กับที่ เขาจึงเอ่ยต่อ “นี่ก็ช่วยเจ้าอีกหนึ่งหน ระหว่างเดินทางไปต้าฮวงฝั่งตะวันตกหนนี้ เกรงว่าเจ้าคงจะต้องติดค้างเงินข้าไม่น้อย”
หลิงหูเจินเจินโพล่งอย่างตกตะลึง “ข้าให้ยันต์หลบธุลีเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ”
ฉินซีทำหน้าเหมือนตกตะลึงยิ่งกว่านางอีก “แม่นางหลิงหูไม่เคยทำการค้าหรือไร การค้าเป็นเรื่องของทั้งสองฝ่าย เจ้าจะตัดสินใจเองคนเดียวได้อย่างไรกัน”
...แย่แล้ว นางรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมีเหตุผลอย่างยิ่ง
“เจ้า แล้วเจ้าจะคิดเงินเท่าไร” น้ำเสียงของนางเริ่มเบาหวิว
เขาโคลงศีรษะเล็กน้อย “ข้าคงต้องคิดสักหน่อย รอคิดออกแล้วค่อยบอกเจ้า”
“ข้าเอากำไลกลับมาไม่ได้ ตอนนี้ที่ตัวข้าไม่มีเงิน”
ทว่าฉินซีกลับทำมือบอกให้นางเงียบเสียง อึดใจต่อมาในป่าพลันมีสายลมโหมกระหน่ำ เมฆปีศาจก่อตัวรวมกันเป็นกลุ่มก้อนใหญ่โตบดบังแสงจันทร์จนมิด ไม่รู้ว่าในนั้นมีสัตว์ปีศาจซ่อนอยู่กี่ตัว แต่บนร่างสัตว์ปีศาจแต่ละตัวมีปีศาจร่างยักษ์รูปร่างสูงใหญ่หน้าตาโหดเหี้ยมขี่อยู่บนหลัง ดาบยาวในมือพวกเขาทอประกายวาววับเย็นยะเยือก
ไม่ทันไรเสียงตีฆ้องก๊องๆ ก็ดังลั่นท้องนภา มันกังวานก้องไปจรดพื้นที่อันไกลลิบ ดูท่าทางราชันปีศาจทังหยวนจะตัดสินใจประกาศคำสั่งของตนเองไปทั่วทั้งอาณาเขต
“ราชันปีศาจชังหยวนมีคำสั่ง! นับจากวันนี้จงกำจัดผู้ฝึกตนทุกคนภายในอาณาเขต! ด่านสำคัญของต้าฮวงฝั่งใต้ที่เชื่อมไปยังต้าฮวงฝั่งตะวันออก ฝั่งตะวันตกและฝั่งเหนือต้องถูกควบคุมการเข้าออกอย่างเข้มงวด! หากมีผู้ใดในอาณาเขตกล้าซ่อนตัวผู้ฝึกตน ประหารไม่มีละเว้น!”
หลิงหูเจินเจินกุมใบหน้าอย่างกลัดกลุ้ม ครานี้จบสิ้นกันแล้ว แม้แต่เสื้อผ้านางก็ไม่มีเปลี่ยน สวมชุดนี้เดินทางก็เหมือนเป้าที่มีชีวิต ไม่มีวันเดินทางไปถึงต้าฮวงฝั่งตะวันตกคนเดียวได้แน่
นางจัดการปีศาจพงไพรสองสามตัวได้ กัดฟันรับมือกับทหารปีศาจที่หลงอยู่ตนเดียวสักสองสามตนก็น่าจะยังไม่เป็นปัญหา แต่หากต้องเผชิญหน้ากับทหารปีศาจนับพันหมื่นที่แห่แหนมาดุจน้ำหลาก คงมีแต่ผู้ฝึกตนเท่านั้นที่รับมือได้
หากเป็นเช่นนั้นนางรู้สึกว่านางคงจะต้องติดเงินคนแซ่ฉินมหาศาล
ทหารปีศาจที่ดูคล้ายเมฆดำทะมึนขบวนนั้นลับหายไปจากท้องฟ้า ฉินซีเอ่ยขึ้นมาว่า “ข้าไม่รีบเดินทาง ไม่คิด ‘หนึ่งวันหนึ่งร้อยตำลึงเงิน’ แน่ รอเจ้ามีเงินเมื่อใดค่อยสะสางหนี้กัน ไม่รีบร้อน”
...เขายังจะพูดเรื่องที่คุยกันเมื่อครู่ต่ออีก ว่าแต่ไฉนคำพูดนี้มันฟังดูคุ้นหูชอบกลนะ
หลิงหูเจินเจินเค้นสมองครุ่นคิด แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าเพราะเหตุใด นางตัดสินใจดึงเครื่องประดับทองคำหนักอึ้งบนศีรษะลงมา “ไม่เช่นนั้นเจ้าเห็นว่าเครื่องประดับศีรษะชิ้นนี้เป็นอย่างไร น่าจะขายได้ราคาไม่น้อย”
ฉินซีพินิจเครื่องประดับศีรษะทองคำอย่างตั้งใจแล้วตอบว่า “ก็ได้”
หลิงหูเจินเจินรีบดึงต่างหูทองที่ถ่วงติ่งหูจนเจ็บลงมาด้วยอย่างคล่องแคล่ว “เจ้านี่ก็เอาไปด้วยเถอะ”
เขาสะบัดแขนเสื้อยาวหนึ่งหน เครื่องประดับสีทองอร่ามพลันถูกเก็บเข้าจักรวาลในแขนเสื้อ จากนั้นก็บอกว่า “เช่นนั้นเงินค่าช่วยชีวิตครั้งเมื่อครู่นับว่าชดใช้กันหมดแล้ว”
นางเกือบจะเต้นผาง “เจ้าคิดเงินเป็นครั้งหรือ ทองคำมากมายถึงเพียงนั้น มีค่าเท่ากับครั้งเดียวเท่านั้นหรือ”
ฉินซีแสร้งตีสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจราการค้ากับนาง “แม่นางหลิงหูบอกเองไม่ใช่หรือว่ายันต์หลบธุลีหนึ่งแผ่นมีค่าเท่ากับห้าร้อยตำลึง ข้าคิดว่าชีวิตของแม่นางคงจะล้ำค่ากว่ายันต์แผ่นนั้นมากกระมัง เจ้าไม่ชอบคิดเงินตามจำนวนครั้ง ถ้าเช่นนั้นหรือว่าจะคิดตามจำนวนวัน การค้าขายแลกเปลี่ยนย่อมเป็นเรื่องของทั้งสองฝ่าย เจ้าเสนอความเห็นมาได้ พวกเราค่อยๆ หารือกัน”
หารือกับเจ้ามีประโยชน์ด้วยหรือ ในที่สุดหลิงหูเจินเจินก็มองออกแล้ว เขาฉวยโอกาสที่ราชันปีศาจทังหยวนเป็นบ้า อาศัยว่าตนเองเป็นผู้ฝึกตนต่อสู้เก่งมาโก่งราคารีดเงินจากนาง หากคิดเงินตามวันอย่างที่เขาว่า หนี้ที่นางติดค้างคงมากมายจนกองสูงเท่าภูเขา ถมลึกได้ถึงก้นสมุทร
น่ารำคาญนัก เหตุไฉนนางจึงต่อสู้กับทหารปีศาจไม่ได้บ้างนะ หากนางสู้ได้ นางคงจะเดินทางไปคนเดียวแล้ว ไม่มีเหตุผลให้ต้องมาอยู่กับผู้ฝึกตนเฮงซวยผู้นี้หรอก
“ข้าได้ยินว่าช่างฝีมือเวทส่วนมากต่างเป็นมหาเศรษฐี” ฉินซีถึงขั้นยอมเริ่มเป็นฝ่ายหาทางไกล่เกลี่ยกับนาง “ยันต์หนึ่งแผ่นขายได้หลายร้อยตำลึง เจ้าก็ขายเพิ่มสักสองสามแผ่นก็ใช้ได้แล้วไม่ใช่หรือ ไยต้องมากลัดกลุ้มกับเงินเล็กน้อยเท่านี้”
คนผู้นี้ต้องสายตาเพี้ยนไปแล้วแน่ ถึงเห็นว่านางเป็นมหาเศรษฐี
หลิงหูเจินเจินตัดสินใจบอกอย่างตรงไปตรงมา “ข้ายังไม่นับว่าเป็นช่างฝีมือเวท ข้าวาดได้แต่ยันต์เท่านั้น ต้องเป็นช่างฝีมือเวทที่แท้จริงจึงจะมีช่องทางขายของ”
เป็นเช่นนี้เองสินะ มิน่าบนมือจึงไม่มีรอยหนังด้าน นางก็ตรงไปตรงมามากอยู่เหมือนกัน
ฉินซีเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็ถามว่า “เจ้ารู้จักเมืองติ้งอวิ๋นที่ดินแดนต้าฮวงฝั่งตะวันตกหรือไม่”
แน่นอนต้องรู้สิ รู้ดีจนไม่รู้จะรู้ดีอย่างไรแล้ว ก็สำนักของอาจารย์ตั้งอยู่บนเขาร้างนอกเมืองติ้งอวิ๋นนี่นา นางมองเขาอย่างคลางแคลง คงไม่บังเอิญเช่นนั้นกระมัง
“หากเจ้าพาข้าไปเมืองติ้งอวิ๋นได้ ค่าอาหารกับค่าที่พักตลอดทางนี่ข้าจะออกให้เอง”
เรื่องนี้ก็ได้อยู่หรอก แต่เงินค่าช่วยชีวิตนั่น...
“แน่นอนว่าหากพบทหารปีศาจหนึ่งหนก็เท่ากับช่วยเจ้าหนึ่งครั้ง เงินนี่เจ้าต้องจ่าย รอไปถึงเมืองติ้งอวิ๋นแล้ว ข้าจะสะสางหนี้ให้เรียบร้อย”
รู้อยู่แล้วเชียวว่าต้องเป็นเช่นนี้
หลิงหูเจินเจินพรูลมหายใจเฮือกใหญ่ ดีล่ะ พอไปถึงต้าฮวงฝั่งตะวันตกนางจะหนี เจ้าคนสำนักบะหมี่ราชันคนนี้คิดเงินแพงบรรลัย นางไม่หลงกลเขาหรอก พบพานคนชั่วเช่นนี้ย่อมไม่จำเป็นต้องชดใช้หนี้ให้หมด
ฉินซีมองนาง “ตอนนี้เจ้าคงไม่ได้กำลังคิดว่า พอไปถึงต้าฮวงฝั่งตะวันตกแล้วเจ้าจะหนี เป็นตายไม่ยอมจ่ายเงิน ข้าจะไปมีปัญญาทำอะไรเจ้าได้กระมัง”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า” นางแสร้งทำเป็นชมจันทร์อย่างใจเย็น
ฉินซีชี้ค่ายกลแสงวิสุทธิ์ที่ใช้หลบปีศาจแล้วบอกว่า “ข้าจะทิ้งค่ายกลแสงวิสุทธิ์ไว้ที่นี่ ขอเพียงมันยังอยู่ ข้าก็ย้อนกลับมาได้ตลอดเวลา หากเจ้ากล้าหนีหนี้ ข้าคงได้แต่ส่งเจ้ากลับมา”
จริงหรือหลอก! นางหันขวับกลับไปมองเขา
“เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า” น้ำเสียงของเขานิ่งสงบอย่างยิ่ง ไม่มีสุ้มเสียงสั่นไหวตรงไหนให้ฟังออกเลยว่าจริงหรือลวง “สรุปก็คือ ข้าไม่จำเป็นต้องมีเจ้านำทางก็ได้ แต่เจ้าจำเป็นต้องมีข้าคอยช่วยชีวิตเจ้า”
คำพูดนี้เตะตรงจุดสำคัญอย่างตรงเผง หลิงหูเจินเจินทรุดยวบไปเกาะต้นไม้ ร่างกายรูดลงไปชนกิ่งไม้จนใบไม้ร่วงลงมาเกลื่อนกลาด
ในที่สุดฉินซีก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว เขาหัวเราะออกมาดังพรืด “ข้าจะคิดราคาถูกหน่อย เจ้าจ่ายไหวแน่นอน”
หลิงหูเจินเจิน ผู้เติบโตมาบนภูเขาเดินทางออกมาท่องโลกกว้าง นางถือคติ “สองฝ่ายไม่ติดค้าง” ไม่ว่าผู้ใดมอบสิ่งใดให้นาง นางต้องชดใช้หนี้คืน ไม่ว่านางทำสิ่งใดให้ผู้อื่น พวกเขาก็ต้องชดใช้หนี้คืน แล้วบนโลกนี้จะมีสิ่งใดชดใช้หนี้ได้ชัดเจนเท่าเงินอีกเล่า ดังนั้นที่นางคิดค่าหนี้น้ำใจเป็นจำนวนเงินมีเหตุผลออกจะตายไป แต่วันหนึ่งผู้ฝึกตนไร้ยางอายคนหนึ่งกลับไม่ยอมจ่ายหนี้ที่ติดค้างนางไว้ แล้วยังหาเหตุผลไร้สาระมาบอกว่านางติดค้างหนี้เขาอีก
ฉินหยวนซี ลูกศิษย์ของบรรพตที่หนึ่งแห่งบรรพตราชันไม่คาดคิดว่าเขาจะพานพบหญิงสาวประหลาดคนหนึ่งระหว่างออกตามหาวัตถุเทพที่หายไป คนอะไร คิดเงินไปเสียหมดทุกอย่าง เอาแต่คอยทวงหนี้สารพัดเต็มไปหมด ค่าน้ำใจคือสิ่งใดไม่ทราบ นักต้มตุ๋นจอมรีดไถอย่างนางต้องโดนเขาแก้เผ็ด ลองให้นางลิ้มรสการมีหนี้ไร้สาระงอกออกมาไม่จบไม่สิ้นบ้างแล้วกัน 
จากความเป็นอริสู่ความรัก จากหนี้ชีวิตสู่หนี้หัวใจ เจ้าติดค้างข้า ข้าติดค้างเจ้า อยากจบหนี้ระหว่างกันหรือ ฝันไปเถิด หนี้หัวใจหนนี้พวกเราต้องชดใช้ให้กันไปชั่วชีวิต 

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : ตราบรักเคียงใจ
ผู้เขียน : สือซื่อหลาง (十四郎)

---

[蓁蓁美人心] / [十四郎]
© 2021 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.