มหาผู้ครอบครอง
Heavenly Silkworm Potato
## บทที่ 1 วิทยาลัยเหนือวิญญาณ

แสงแดดแผดเผาราวกับเปลวไฟ หยาดน้ำค้างร้อนระอุโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า ทำให้ทั่วทั้งผืนดินตกอยู่ในสภาพร้อนระอุ ต้นหลิวห้อยกิ่งก้านสาขา ใบไม้หดเข้าหากัน ดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรง
ในลานโล่งที่มีแสงสว่างสาดส่องผ่านกิ่งก้านของต้นหลิว มีร่างกายหลายร้อยนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างเงียบ ๆ พวกเขาเป็นกลุ่มเด็กหนุ่มสาวที่ดูยังไม่เติบโตเต็มที่ ขณะนี้พวกเขาล้วนหลับตาลงด้วยสีหน้าจริงจัง ลมหายใจเข้าออกทางจมูกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ และตามจังหวะการหายใจเข้าออก รอบกายของพวกเขาปรากฏแสงสว่างจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านมาอย่างแผ่วเบา ทำให้เสื้อผ้าปลิวไสว ดูยิ่งใหญ่อลังการ
ด้านหน้าของร่างกายหลายร้อยนี้ มีแท่นหินอยู่หนึ่งแท่น บนแท่นหินก็มีร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างสงบ เขาประสานมือไว้ตรงหน้า นิ้วมือสอดประสานกัน หลับตาสนิท ราวกับเข้าสู่สภาวะการฝึกฝนบางอย่าง
ร่างนี้ก็เป็นเด็กหนุ่มเช่นกัน เขามีผมสีดำนุ่มนิ่มและดูยุ่งเล็กน้อย ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์และค่อนข้างผอม ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายตาเมื่อมอง
ในตอนนี้ รอบกายของเด็กหนุ่มผู้นี้ มีแสงสว่างที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเปล่งประกายออกมา ภายใต้แสงสว่างนั้น ราวกับมีพลังงานลึกลับบางอย่างกำลังไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา
ใต้แท่นหิน เด็กหนุ่มบางคนเปิดตาขึ้นอย่างแอบ ๆ พวกเขามองดูแสงสว่างรอบกายของเด็กหนุ่มบนแท่นหิน ต่างก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก ใบหน้าเผยความอิจฉาและชื่นชม แล้วความเงียบสงบก็ถูกทำลายด้วยเสียงกระซิบกระซาบของพวกเขา
"พี่มู่เก่งจริง ๆ พวกเรายังแค่รับรู้พลังศักดิ์สิทธิ์ของสวรรค์และพิภพ แต่เขาก็เข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวได้แล้ว สมแล้วที่เป็นที่หนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดนในวิทยาลัยตะวันออกของพวกเรา"
"ฮ่า แน่นอนอยู่แล้ว อย่าว่าแต่วิทยาลัยตะวันออกเลย ฉันว่าในหมู่คนวัยเดียวกันทั้งวิทยาลัยเหนือวิญญาณ คงไม่มีกี่คนที่จะเทียบกับพี่มู่ได้หรอก"
เด็กหนุ่มชุดเทาคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหน้าดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเด็กหนุ่มบนแท่นหินเป็นอย่างดี เขาได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของคนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แล้วกล่าวเสียงต่ำว่า "พี่มู่เป็นคนที่ได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วม 'เส้นทางวิญญาณ' นะ ในเขตเหนือวิญญาณทั้งหมดของพวกเรา มีแค่พี่มู่คนเดียวเท่านั้นที่ได้โควตา พวกเธอก็รู้ใช่ไหมว่าคนที่เข้าร่วม 'เส้นทางวิญญาณ' นั้นเป็นพวกอัจฉริยะแบบไหน ตอนนั้นเขตเหนือวิญญาณของพวกเราเดือดเป็นการใหญ่เลยนะ คนที่ออกมาจากที่นั่น ส่วนใหญ่ก็ถูก 'ห้าวิทยาลัยใหญ่' จองตัวไว้แล้วทั้งนั้น"
"ห้าวิทยาลัยใหญ่?" เด็กหนุ่มหลายคนได้ยินชื่อที่สำหรับพวกเขาแล้วเป็นเหมือนดวงดาวที่สว่างไสวยิ่งนัก ต่างก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาและความกระตือรือร้น ที่นั่นถือเป็นความฝันสูงสุดในใจของเด็กหนุ่มทุกคน แต่การคัดเลือกของ 'ห้าวิทยาลัยใหญ่' นั้นเข้มงวดมาก คนที่สามารถเข้าไปได้ล้วนแต่เป็นอัจฉริยะทั้งสิ้น ใครก็ตามที่สามารถเข้าไปได้ ก็ถือว่าได้ก้าวไปสู่อนาคตที่สดใสแล้วจริง ๆ
"พี่มู่เก่งมาก... แต่ แต่พี่มู่เหมือนจะเข้าร่วมแค่ปีเดียว... ฉันได้ยินคนอื่นพูดว่า พี่มู่เป็นคนแรกที่ถูกขับออกจาก 'เส้นทางวิญญาณ' ก่อนที่เวลาจะสิ้นสุดลง..."
มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา ๆ แต่จากนั้นเขาก็รีบเสริมว่า "พวกเราทุกคนรู้ถึงความสามารถของพี่มู่ ถึงแม้ว่าใน 'เส้นทางวิญญาณ' นั้นจะมีแต่อัจฉริยะและคนที่มีพรสวรรค์มาจากทั่วทุกมุมโลก แต่พี่มู่ก็ไม่ได้ด้อยกว่าใครแน่นอน การที่ถูกขับออกมาแบบนี้ จะต้องเป็นเพราะได้รับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมแน่ ๆ!"
เด็กหนุ่มสาวหลายคนมองหน้ากันไปมา เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรในวิทยาลัยเหนือวิญญาณหรือแม้แต่ในเขตเหนือวิญญาณทั้งหมด พวกเขารู้สึกเสียดายในขณะเดียวกันก็อยากรู้อยากเห็นมาก พวกเขาอยากรู้ว่าเพราะเหตุใดกันแน่ ที่ทำให้พี่มู่ผู้โดดเด่นจนแม้แต่พวกเขาที่มีความภาคภูมิใจในตัวเองก็ยังต้องยอมรับ ถึงกับถูก 'เส้นทางวิญญาณ' ขับออกมาด้วยตัวเอง
เด็กหนุ่มชุดเทาคนนั้นแสยะปาก พูดอย่างไม่สนใจว่า "ฮึ แน่นอนว่าต้องมีคนอิจฉาพี่มู่ใน 'เส้นทางวิญญาณ' นั่นแหละ ถึงได้ใช้วิธีการบีบให้เขาออกมา แต่ไม่เป็นไรหรอก ด้วยความสามารถของพี่มู่ สักวันก็ต้องเข้า 'ห้าวิทยาลัยใหญ่' ได้แน่นอน ตอนนั้นก็จะได้ให้คนรู้กันไปเอง"
เด็กหนุ่มหลายคนส่ายหัว แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าพี่มู่ที่พวกเขาพูดถึงนี้มีพรสวรรค์สูงมาก แต่การเข้าห้าวิทยาลัยใหญ่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะ หลังจากทั้งหมด เขาฝึกฝนใน 'เส้นทางวิญญาณ' แค่หนึ่งปีเท่านั้น ยังไม่ถือว่าสำเร็จการฝึกฝนอย่างแท้จริง เมื่อเทียบกับพวกอัจฉริยะที่ออกมาจาก 'เส้นทางวิญญาณ' จริง ๆ แล้ว ก็ยังคงต้องด้อยกว่าอยู่บ้าง
"ปัง!"
ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ชิ้นส่วนไม้ชิ้นหนึ่งก็พลันตกลงมาจากแท่นหิน แล้วปลิวไปกระทบหน้าผากของเด็กหนุ่มชุดเทา ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ พร้อมคำด่า: "ซูหลิง พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นตุ๊กตาประดับหรือไง? อยากให้ข้าบอกมั่วซือให้พวกเจ้าอยู่ซ่อมเสริมที่วิทยาลัยตะวันออกตลอดวันหยุดหรือไม่?"
เหล่าชายหญิงวัยรุ่นรีบเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเด็กหนุ่มที่กำลังฝึกฝนบนแท่นหินลืมตาขึ้นแล้ว ดวงตาสีดำสนิทราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน เต็มไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นสดใสและอ่อนโยน เหมือนจุดเด่นที่ทำให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูหล่อเหลาขึ้นมา
ต้องยอมรับว่านี่เป็นเด็กหนุ่มที่มีเสน่ห์มากคนหนึ่ง
"ฮ่าๆ พี่มู่เจิ้นอย่าเลยครับ ได้หยุดพักนิดหน่อยก็อยากจะกลับไปสนุกสนานบ้าง ถ้าพ่อรู้ว่าผมทำเรื่องน่าอับอายแบบนี้ ต้องตีผมตายแน่ ๆ" เด็กหนุ่มชุดเทาป้องหน้าผากพลางหัวเราะคิกคัก
เหล่าชายหญิงวัยรุ่นรอบข้างก็หัวเราะครืน บรรยากาศคึกคัก
"เจ้าก็รู้ว่าพ่อเจ้าดุ ถ้าภายในสามเดือนเจ้ายังเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวไม่ได้ ก็เตรียมตัวโดนตีได้เลย" เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่ามู่เจิ้นส่ายหน้าพลางพูดอย่างหงุดหงิด
"อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวมันไม่ใช่ง่ายๆ ที่จะเข้าถึงนะ ผมไม่ใช่พวกอัจฉริยะอย่างพี่มู่ที่สามารถเข้าร่วม 'เส้นทางวิญญาณ' ได้ง่ายๆ" ซูหลิงบ่นพึมพำ แล้วรีบหุบปากทันที แม้เรื่องนี้จะไม่ใช่ความลับอะไรในเขตเหนือวิญญาณ และมู่เจิ้นเองก็ไม่ได้ปิดบังอะไร แต่การถูกขับไล่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าภาคภูมิใจอะไร
เด็กหนุ่มชื่อมู่เจิ้นได้ยินแล้วก็ยิ้ม สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก เพียงแค่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปยังกิ่งไม้ที่มีแสงสาดส่องผ่าน ดวงตาเต็มไปด้วยความคิดถึงและความซับซ้อน
เส้นทางวิญญาณ...
ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกนั้นเป็นยังไงบ้าง คงจบการฝึกฝนกันแล้วสินะ? ถ้าเป็นอย่างนั้น อีกไม่นานพวกเขาก็คงจะได้เข้าสู่ "ห้าวิทยาลัยใหญ่" แล้วล่ะมั้ง
และเธอ...
มู่เจิ้นเม้มริมฝีปาก ในสมองผุดภาพเด็กสาวชุดดำที่แบกดาบยาวสีดำไว้ตลอดเวลา มีรูปร่างอ้อนแอ้น ใบหน้าเย็นชาแต่สวยงาม
เงาร่างกระโดดไหว ผมสีเงินเปล่งประกายราวกับทางช้างเผือกก็พลิ้วไหวตามไปด้วย
เด็กสาวที่ลึกลับและเย็นชา ฝึกฝนจนคนรู้สึกบ้าคลั่งคนนี้ ในเส้นทางวิญญาณนั้น ไล่ล่าเขามาตลอดครึ่งปีโดยไม่มีเหตุผล และเหตุผลที่ทำให้มู่เจิ้นต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันก็คือเขาเคยช่วยชีวิตเธอครั้งหนึ่ง
แต่ตอนสุดท้ายที่เขาถูกบังคับให้ออกไป เธอกลับเป็นคนแรกที่ชักดาบออกมาปกป้องเขาโดยไม่ลังเลเลย
นึกถึงใบหน้าเล็ก ๆ ที่ปกติไม่ค่อยแสดงอารมณ์ มีศักยภาพที่จะกลายเป็นหายนะ แต่ในตอนนั้นกลับแสดงความเย็นชาและสังหารออกมาเล็กน้อย มู่เจิ้นก็อดรู้สึกเหม่อลอยไม่ได้
ช่างน่าคิดถึงจริง ๆ
"ฮ่าๆ นี่ไม่ใช่น้องชายมู่คนเดียวของเขตเหนือวิญญาณของเราที่เข้าร่วม 'เส้นทางวิญญาณ' หรอกเหรอ? กำลังนำคนมาฝึกฝนอีกแล้วสินะ? มั่วซือให้ความสำคัญกับเธอจริงๆ นะ"
และในขณะที่มู่เจิ้นกำลังจมอยู่ในความรู้สึกที่ซับซ้อนนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงที่ค่อนข้างแสบหูดังมา เขาเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ เห็นว่าไม่ไกลออกไปมีคนประมาณสิบกว่าคนเดินมาอย่างเชื่องช้า คนที่นำหน้าเป็นวัยรุ่นหน้าตาเย่อหยิ่ง ตอนนี้เขากำลังคาบหญ้าไว้ในปาก ยิ้มมองมาที่มู่เจิ้น
"หลิวเฉอ พวกนายจากวิทยาลัยตะวันตกมาทำอะไรที่วิทยาลัยตะวันออกของพวกเรา? อยากโดนตีหรือไง?!" วัยรุ่นที่มู่เจิ้นเรียกว่าซูหลิงเห็นคนกลุ่มนี้ สีหน้าก็บึ้งตึง ลุกขึ้นยืนพูดอย่างเย็นชา
ฉับพลัน!
นักเรียนวิทยาลัยตะวันออกหลายร้อยคนในลานโล่งก็ลุกขึ้นยืนในตอนนี้ มองไปที่กลุ่มคนที่มาใหม่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เมื่อรวมตัวกันก็มีบรรยากาศที่น่าเกรงขาม
ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณนี้ แบ่งเป็นวิทยาลัยตะวันออกและวิทยาลัยตะวันตก ระหว่างสองวิทยาลัยมักจะเกิดการแข่งขันกันในหลายๆ ด้าน แต่โดยรวมแล้ว แต่ก่อนวิทยาลัยตะวันตกมักจะแข็งแกร่งกว่าวิทยาลัยตะวันออกเสมอ ต่อหน้าวิทยาลัยตะวันตก นักเรียนวิทยาลัยตะวันออกส่วนใหญ่ก็มักจะหลีกเลี่ยง แต่ในช่วงปีที่ผ่านมา สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปพอสมควร และสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงนี้ก็เป็นเพราะการมีอยู่ของมู่เจิ้น
ในการแข่งขันระหว่างสองวิทยาลัยเมื่อสามเดือนก่อน เสวียดงที่อันดับสามของรุ่นนี้จากวิทยาลัยตะวันตกพ่ายแพ้ให้กับมู่เจิ้น ทำให้นักเรียนวิทยาลัยตะวันออกหลายคนได้ระบายความแค้น และทำให้ท่าทีที่โอหังของวิทยาลัยตะวันตกลดลงไปบ้าง
และตอนนี้ พวกวิทยาลัยตะวันตกพวกนี้กล้ามายั่วยุมู่เจิ้นถึงที่นี่ ทำให้ซูหลิงและคนอื่นๆ ทนไม่ไหว
"ฮ่าๆ ตอนนี้วิทยาลัยตะวันออกดูจะเหิมเกริมขึ้นมาจริงๆ นะ คิดว่ามีมู่เจิ้นคนเดียวก็จะมาท้าทายวิทยาลัยตะวันตกของเราได้แล้วหรือไง?"
หลิวเฉอเห็นว่าฝั่งวิทยาลัยตะวันออกมีคนมากกว่า แต่ก็ไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด กลับยิ้มเยาะและชี้นิ้วไปที่แท่นสูงไม่ไกล พูดว่า "พวกนายกล้าลงมือดูสิ?"
ซูหลิงและคนอื่นๆ มองตามไป เห็นว่าบนแท่นสูงนั้นมีคนหลายคนยืนอยู่ พวกเขากำลังยิ้มมองมาทางนี้ เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเหล่านั้น ซูหลิงและคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนสีหน้าไป
"เป็นรุ่นพี่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันตก..."
ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ นอกจากจะแบ่งเป็นวิทยาลัยตะวันออกและตะวันตกแล้ว ยังแบ่งเป็นระหว่างติดต่อกับสวรรค์และระหว่างติดต่อกับดินแดนด้วย โดยมู่เจิ้นและพวกเขาอยู่ในระหว่างติดต่อกับดินแดน ส่วนคนบนแท่นสูงนั้นคือรุ่นพี่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันตก พลังของพวกเขาย่อมเหนือกว่าพวกตนแน่นอน
ขณะที่ซูหลิงและคนอื่นๆ กำลังเปลี่ยนสีหน้า รุ่นพี่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์บนแท่นสูงก็มองลงมายิ้มๆ พูดคุยกัน
"นั่นคือมู่เจิ้นของวิทยาลัยตะวันออกใช่ไหม? ตอนนี้เขาเป็นคนดังของวิทยาลัยเหนือวิญญาณหรือแม้แต่เขตเหนือวิญญาณเลยนะ ไม่คิดว่าในวัยแค่นี้จะเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวได้แล้ว ถึงแม้จะเป็นแค่ขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว แต่ก็มีคุณสมบัติที่จะขึ้นมาอยู่ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์แล้วนะ เก่งจริงๆ"
"ก็ใช่ ไม่เลวเลย วิทยาลัยตะวันออกได้คนมีฝีมือมา ต่อไปถ้าเขาขึ้นมาอยู่ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันออก ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันตกของเราคงจะมีแรงกดดันบ้างแล้วล่ะ"
"ได้ยินว่าเด็กคนนี้ถูกเลือกให้เข้าร่วม 'เส้นทางวิญญาณ' ด้วยนะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงถูกไล่ออกมา ช่างน่าขันจริงๆ เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเรื่องแบบนี้"
"อาจจะเลือกคนผิดไปแล้ว ถึงได้โยนเขาออกมาสินะ?"
"ฮ่าๆ"
ในกลุ่มคนเหล่านี้ มีสาวน้อยชุดแดงคนหนึ่ง รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวดั่งหิมะ ใบหน้างามรูปไข่ดูมีเสน่ห์ยั่วยวน เธอเอนกายพิงราวอย่างเกียจคร้าน ดวงตาเรียวยาวสวยงามมองไปยังการเผชิญหน้าบนลานโล่ง แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่ร่างของชายหนุ่มที่ชื่อมู่เจิ้น ดูเหมือนจะสนใจ
"ฮิๆ ฮงหลิง เธอดูเหมือนจะรู้จักมู่เจิ้นคนนี้นะ?" รุ่นพี่คนหนึ่งจากระหว่างติดต่อกับสวรรค์พูดพลางหัวเราะ จากตำแหน่งที่ทุกคนยืน เห็นได้ชัดว่าเธอคือศูนย์กลางของกลุ่มเล็กๆ นี้
"อืม พ่อของเขาเป็นหนึ่งในผู้ปกครองเขตเหนือวิญญาณ ก็มีความสัมพันธ์กับพ่อของฉันอยู่บ้าง ตอนเด็กๆ เคยเล่นด้วยกัน" สาวน้อยที่ถูกเรียกว่าฮงหลิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"ได้ยินว่าตอนนั้นเขาชอบเธอด้วยนะ?"
ดวงตาเรียวยาวสวยงามของฮงหลิงกะพริบ เธอมองไปยังร่างที่นั่งตัวตรงอยู่ไม่ไกล ตอนนี้มีลำแสงสายหนึ่งทะลุผ่านกิ่งก้านของต้นหลิว พอดีตกลงบนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม ก่อให้เกิดวงแสงจางๆ ดูสบายตาและสวยงาม ทำให้เธอชะงักไปชั่วขณะ ยังคงจำได้ลางๆ ถึงเด็กชายที่เคยวิ่งตามก้นเธอตอนเด็ก แต่ตอนนั้นเขาไม่มีอะไรที่น่าสนใจเป็นพิเศษ เธอก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก แต่ใครจะคิดว่า ชายหนุ่มที่ตอนนี้ความสัมพันธ์ค่อนข้างห่างเหินนี้ จะกลายเป็นคนเดียวในเขตเหนือวิญญาณที่ได้รับสิทธิ์เข้าร่วมเส้นทางวิญญาณ ตอนนั้นมู่เจิ้นโด่งดังมากในเขตเหนือวิญญาณ กระทั่งภายหลังเขาถูกขับออกจากเส้นทางวิญญาณอย่างกะทันหัน ชื่อเสียงจึงเริ่มจางหายไป
"เรื่องตอนเด็กๆ จะนับว่าชอบได้ยังไง" ฮงหลิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ แต่ดวงตาที่สดใสกลับมองมู่เจิ้นอีกครั้ง ตอนนี้เขาเข้าวิทยาลัยเหนือวิญญาณและเริ่มโดดเด่นขึ้นมา แม้จะยังไม่ถึงขั้นเป็นอันดับหนึ่งของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ แต่การที่มีคนเก่งแบบนี้ชอบเธอ ถ้าเล่าออกไปก็น่าภูมิใจอยู่ แม้เธอจะรู้ดีว่าเรื่องนี้ส่วนใหญ่เป็นข่าวลือ แต่เด็กสาววัยนี้ก็ยังมีความรู้สึกอยากอวดอยู่บ้าง
"ฮ่าๆ รสนิยมของฮงหลิงไม่ธรรมดาเลยนะ มู่เจิ้นคนนี้แม้จะยังพอใช้ได้ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะทำให้ฮงหลิงสนใจหรอก เธอไม่เห็นหรือว่าแม้แต่หลินซิ่วยังล้มเหลว? นั่นเป็นคนเก่งอันดับ 7 ของวิทยาลัยเหนือวิญญาณของเรานะ ตอนนี้เขาก้าวเข้าสู่ขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวแล้ว มู่เจิ้นเทียบกับเขายังมีช่องว่างอยู่"
"ดูเหมือนว่าในวิทยาลัยเหนือวิญญาณของเรา คนที่ทำให้ฮงหลิงมองเป็นพิเศษก็มีแต่พี่หลิวมู่ไป๋เท่านั้น"
พอชื่อหลิวมู่ไป๋ถูกเอ่ยออกมา แม้แต่รุ่นพี่จากระหว่างติดต่อกับสวรรค์เหล่านี้ก็ยังชะงักไป เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้สึกกดดันไม่น้อย
อันดับหนึ่งของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ หลิวมู่ไป๋ พ่อของเขายังเป็นจ้าวเขตของเขตใหญ่ที่สุดในเขตเหนือวิญญาณ มีชื่อเสียงโด่งดัง
ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา พลัง หรือภูมิหลัง นี่คือชื่อที่สามารถทำให้สาวๆ ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณหลงใหลได้ทุกเมื่อ
ในสายตาของนักเรียนวิทยาลัยตะวันตก ทุกคนรู้ว่าหลิวมู่ไป๋คนนั้นสนิทสนมกับฮงหลิง แม้ว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่สามารถเด็ดดอกไม้แห่งความภาคภูมิใจของวิทยาลัยตะวันตกนี้ได้ แต่คงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
ถ้ามู่เจิ้นผ่านการฝึกฝนของเส้นทางวิญญาณอย่างราบรื่น ได้รับสิทธิ์เข้าห้าวิทยาลัยใหญ่ ชื่อเสียงก็คงจะข่มหลิวมู่ไป๋ได้ แต่น่าเสียดายที่เขาถูกขับออกมาด้วยเหตุผลที่ไม่รู้
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ใครก็ตามที่นำทั้งสองคนมาเปรียบเทียบกันอีก ก็คงทำให้คนอื่นหัวเราะเท่านั้น
(หนังสือใหม่เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว หกปีแล้ว ไม่รู้ว่าได้อยู่เคียงข้างผู้อ่านกี่คนผ่านช่วงมัธยมปลาย มหาวิทยาลัย หรือแม้แต่ก้าวเข้าสู่สังคม บางทีอาจมีผู้อ่านที่จากไประหว่างทาง แต่ถ้าหลายปีผ่านไปแล้วนึกถึงความสุขที่ได้ติดตามนิยายเล่มหนึ่งในโรงเรียนเมื่อก่อน นั่นคือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผม ดังนั้นผมหวังว่า ผู้ปกครองจะสามารถอยู่เคียงข้างทุกคน เดินผ่านช่วงเวลาสองปีนี้อีกครั้ง หนังสือเล่มใหม่เพิ่งเกิด ต้องการการดูแลจากทุกคน ผมหวังอย่างจริงใจว่า ไม่ว่าจะเป็นผู้อ่านฉบับถูกลิขสิทธิ์หรือละเมิดลิขสิทธิ์ จะสามารถสนับสนุนผู้ปกครองในช่วงเปิดตัว บัตรแนะนำหนังสือหนึ่งใบ การคัดลอกหนึ่งครั้ง ล้วนสำคัญมาก ดังนั้น โปรดลงคะแนนให้ผู้ปกครอง ถ้าวันนี้มีบัตรแนะนำหนังสือเยอะ ก็จะอัพเดตสามตอนนะ~~~~~ มาช่วยกันสู้กันเถอะ!)


## บทที่ 2 เด็กหนุ่มที่ถูกเตะออกจากเส้นทางวิญญาณ

ซูหลิงและพวกเขามองไปที่เวทีสูงที่มีรุ่นพี่จากวิทยาลัยตะวันตกยืนอยู่ ทำให้พวกเขารู้สึกถดถอยลงเล็กน้อย โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาเห็นหญิงสาวที่ชื่อฮงหลิง สายตาของพวกเขาเริ่มลุกเป็นไฟก่อนที่จะหดหัวกลับ เธอเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงจริงๆในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ แม้แต่ในวิทยาลัยตะวันออกของพวกเขาก็มีผู้ติดตามมากมาย
"เฮ้ พี่ชายมู่ นั่นคือพี่สาวฮงหลิงจากวิทยาลัยตะวันตกนะ มีข่าวลือว่าตอนเด็กๆคุณชอบเธอ..." ซูหลิงเข้าไปใกล้มู่เจิ้นและพูดเบาๆพร้อมกับหัวเราะคิกคัก
มู่เจิ้นได้ยินแล้วก็ถลึงตาใส่เขา เมื่อตอนเด็กเขาก็เคยมีความสัมพันธ์กับฮงหลิงจริง แต่ในวัยนั้นใครจะรู้ว่าอะไรคือความชอบ มันเป็นเพียงความต้องการหาเพื่อนเล่นเท่านั้น ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เมื่อพ่อของเขาและพ่อของฮงหลิงไม่ลงรอยกัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายก็ห่างเหินกันมากขึ้น ไม่รู้ว่าข่าวลือแบบนี้เกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่
มู่เจิ้นส่ายหัวอย่างจนปัญญา แล้วมองไปที่หลิวเฉอที่มีสีหน้าท้าทาย ร่างกายของเขามีแสงพลังวิญญาณอ่อนๆแผ่ออกมา เขากำมือทั้งสองข้างช้าๆ
"ถ้ามีอะไรจะพูดก็รีบพูดมาสิ"
มู่เจิ้นมองไปที่คนกลุ่มหนึ่งบนเวทีที่ไม่ไกลนัก สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ร่างบางนั้นเพียงครู่หนึ่งแล้วก็หันกลับมา "แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ แต่ถ้าฉันอยากจะต่อยนาย ถึงแม้พวกเขาจะห้ามฉันไว้ได้ แต่นายก็ต้องเจ็บตัวอยู่ดี"
สำหรับความหยิ่งผยองของพวกวิทยาลัยตะวันตกเหล่านี้ เขาก็ไม่ชอบเช่นกัน
"แก!"
หลิวเฉอได้ยินคำพูดของมู่เจิ้นแล้วก็โกรธทันที แต่เมื่อเขากำลังจะตะโกนด่า เขาก็เห็นมู่เจิ้นขยับริมฝีปากเล็กน้อย ในชั่วพริบตานั้น ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ดูอ่อนโยนและสดใสกลับมีความเย็นชาแผ่ออกมาอย่างฉับพลัน ภายใต้ความเย็นชานั้น มันเหมือนกับความหนาวเย็นและความคมของใบมีด
ความรู้สึกนั้นเหมือนกับสายฟ้าที่แอบซ่อนอยู่ในเมฆที่ดูเกียจคร้าน โดยไม่ทันตั้งตัว มันก็แสดงความคมกริบและน่าเกรงขามออกมา
รสชาตินั้นไม่ใช่สิ่งที่เด็กหนุ่มธรรมดาในวัยนี้จะมีได้อย่างแน่นอน
คำด่าในปากของหลิวเฉอถูกกลืนลงไปทันที เขามองมู่เจิ้นด้วยความสงสัยและตกใจ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่าเขาก็เกรงกลัวพลังของมู่เจิ้นอยู่บ้าง ครั้งที่แล้วที่มู่เจิ้นเอาชนะเสวียดงจากระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันตก เขาก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย
"ฮ่าๆ ดูเหมือนจะเย่อหยิ่งไปหน่อยนะ"
พวกรุ่นพี่จากระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันตกบนแท่นสูงก็ได้ยินคำพูดนี้ จึงขมวดคิ้วทันที รู้สึกว่าหน้าตาไม่ค่อยดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีฮงหลิงอยู่ที่นี่ด้วย
ฮงหลิงก็มองมู่เจิ้นด้วยความประหลาดใจ คงไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มที่ดูอ่อนโยนจะมีด้านที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ ดูเหมือนจะแตกต่างจากเด็กชายคนนั้นเมื่อหลายปีก่อนเล็กน้อย
รุ่นพี่จากระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันตกที่อยู่ข้างๆ ก็ทนไม่ไหว พวกเขากระโดดลงจากแท่นสูงและเดินเข้ามาช้าๆ เมื่อเห็นพวกเขาเดินมา ซูหลิงและคนอื่นๆ ก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
ฮงหลิงเห็นเหตุการณ์นี้แต่ไม่ได้ห้ามปราม เธอเป็นคนของวิทยาลัยตะวันตกหลังจากทั้งหมด และเธอก็อยากจะดูว่าเด็กชายที่เคยดูธรรมดาในสายตาของเธอ หลังจากสลัดความธรรมดาในวัยเด็กออกไปแล้ว จะมีแสงสว่างที่เจิดจ้าจริงๆ หรือไม่
"พี่ชายตง" หลิวเฉอเห็นคนเหล่านั้นเดินมาก็ดีใจ และเมื่อมองไปที่มู่เจิ้นและคนอื่นๆ สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
มู่เจิ้นเห็นสถานการณ์นี้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความกลัวมากนัก แม้ว่าพวกเขาจะเป็นรุ่นพี่จากระหว่างติดต่อกับสวรรค์ แต่พลังของพวกเขาก็อยู่ในขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหวเท่านั้น ถ้าต่อสู้กันจริงๆ ก็ไม่แน่ว่าพวกเขาจะได้เปรียบ
รุ่นพี่คนแรกที่ถูกเรียกว่าพี่ชายตงพยักหน้า มองมู่เจิ้นด้วยสายตาเย้ยหยัน กำลังจะพูด แต่เสียงตะโกนเย็นชาก็ดังมาจากที่ไกลๆ อย่างกะทันหัน
"ตงกวน พวกคุณจากระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันตกมารังแกนักเรียนระหว่างติดต่อกับดินแดนของพวกเรา ดูเหมือนจะไม่เห็นวิทยาลัยตะวันออกอยู่ในสายตาเลยนะ"
เสียงตะโกนที่มาอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนตกใจ หันหน้าไป เห็นร่างสิบกว่าคนเดินเร็วๆ มาจากที่ไกลๆ คนที่อยู่หน้าสุดคือสาวสูงโปร่ง สาวสวมเสื้อผ้าสีดำเข้ม เน้นเส้นสายโค้งเว้าอันงดงาม ใบหน้าสวยงาม ผมดำยาวรวบเป็นหางม้า ขายาวเรียวตรง ความงามของเธอไม่ด้อยไปกว่าฮงหลิงเลย
ในขณะนั้น หญิงสาวผู้นี้จ้องมองตงกวนและคนอื่นๆ ด้วยสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย คนที่อยู่เบื้องหลังเธอก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
"นั่นคือรุ่นพี่สาวเฉียนเอ๋อร์"
เมื่อซูหลิงและคนอื่นๆ เห็นหญิงสาวในชุดสีดำคนนี้ พวกเขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ใบหน้าเยาว์วัยของเหล่าชายหนุ่มบางคนก็แดงระเรื่อขึ้นมา เธอและฮงหลิงได้รับการขนานนามว่าเป็นดอกไม้สองดอกแห่งวิทยาลัยเหนือวิญญาณ มีคนมากมายที่หมายปองพวกเธอ ไม่คิดว่าวันนี้จะได้พบกันที่นี่
"ฮ่าๆ ที่แท้ก็เป็นเฉียนเอ๋อร์นี่เอง"
เมื่อตงกวนเห็นหญิงสาวในชุดสีดำคนนี้ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าก็ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก ถังเฉียนเอ๋อร์ไม่เพียงแต่มีคนมากมายที่หมายปองเธอในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ แต่พลังของเธอเองก็แข็งแกร่งถึงขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ เธอก็ถือว่าโดดเด่นมาก
หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าถังเฉียนเอ๋อร์เดินมาข้างๆ มู่เจิ้น เธอขมวดคิ้วเรียวบางมองสำรวจตงกวน จากนั้นก็มองไปที่ฮงหลิงบนแท่นสูง สองสาวจ้องตากันอย่างไม่ยอมแพ้ ราวกับว่ามีประกายไฟวาบขึ้นในดวงตาของทั้งคู่
"พวกเธอมาที่นี่ทำไม?" ถังเฉียนเอ๋อร์ละสายตาแล้วถามเสียงเย็น
"ฟังดูแปลกๆ นะ ถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นคนของวิทยาลัยตะวันตก แต่วิทยาลัยตะวันตกก็เป็นส่วนหนึ่งของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ดังนั้นการที่พวกเรามาที่นี่ก็ไม่ได้ผิดกฎอะไรนี่นา?" ตงกวนยักไหล่แล้วพูดอย่างยิ้มๆ
ถังเฉียนเอ๋อร์แค่นเสียงฮึ จากนั้นเธอก็ยื่นมือเรียวบางออกมาตบไหล่มู่เจิ้นเบาๆ แล้วเชิดคางขึ้น "มู่เจิ้นเป็นคนของวิทยาลัยตะวันออกของพวกเรา ถ้าพวกเธอกล้ามาหาเรื่องเขาอีก ก็อย่าโทษว่าฉันไม่สุภาพล่ะ"
ขณะที่พูด ผมหางม้าสีดำของเธอก็สะบัดไปมา ดูองอาจและสง่างาม มีลักษณะของหัวหน้าสาวอยู่บ้าง
"ดูเหมือนว่าเธอจะมีเสน่ห์กับผู้หญิงไม่เลวนะ" ตงกวนยิ้มให้มู่เจิ้น รอยยิ้มของเขามีทั้งการเยาะเย้ยและความอิจฉาอยู่บ้าง เขาก็มีความรู้สึกบางอย่างกับถังเฉียนเอ๋อร์เหมือนกัน แต่ไม่เคยได้รับการต้อนรับที่ดีจากเธอเลยสักครั้ง
"ความนิยมกับผู้หญิงก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่งนะ" มู่เจิ้นยิ้มเล็กน้อย ราวกับไม่ได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยในคำพูดของตงกวน เมื่อเทียบกับพวกนั้นในเส้นทางวิญญาณแล้ว ตงกวนคนนี้ดูเหมือนจะอ่อนประสบการณ์ไปสักหน่อย
ฮงหลิงบนแท่นสูงมองมู่เจิ้นแวบหนึ่ง รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในใจ ค่อยๆ เบนสายตากลับ ยังคงขี้ขลาดและเกียจคร้านเหมือนเดิมสินะ
"ช่างเถอะ วันนี้พวกเราไม่ได้มาหาเรื่องเธอหรอก แค่มาบอกเรื่องหนึ่งเท่านั้น"
เมื่อเห็นว่าไม่สามารถยั่วยุความโกรธของมู่เจิ้นได้ ตงกวนก็รู้สึกเบื่อหน่าย จึงโบกมือให้หลิวเฉอ อีกฝ่ายหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า "มู่เจิ้น ฉันมาแทนพี่ชายหลิวหยางเพื่อส่งข้อความมาบอกเธอ อีกสิบวันข้างหน้า จะมีการแข่งขันระหว่างสองวิทยาลัย เขาจะเลือกเธอเป็นคู่ต่อสู้ของเขา"
"หลิวหยาง?"
เมื่อได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของซูหลิงและคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย หลิวหยางคนนี้เป็นอันดับหนึ่งที่แท้จริงของระหว่างติดต่อกับดินแดนในวิทยาลัยตะวันตก มีข่าวลือว่าเขาเพิ่งจะก้าวข้ามไปสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวไม่นานมานี้
"อ้อ ใช่แล้ว บอกเธออีกเรื่องหนึ่ง สามวันก่อน พี่ชายหลิวหยางพบว่าเขามีเส้นปราณวิญญาณในตัว แม้จะเป็นแค่ระดับมนุษย์..." หลิวเฉอมองมู่เจิ้นด้วยความสะใจ พูดยิ้มๆ
"เส้นปราณวิญญาณระดับมนุษย์?!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ไม่เพียงแต่สีหน้าของซูหลิงและคนอื่นๆ จะเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง แม้แต่ถังเฉียนเอ๋อร์ก็ยังรู้สึกตกใจเล็กน้อย ในทั้งวิทยาลัยเหนือวิญญาณ นักเรียนที่มีเส้นปราณวิญญาณคงไม่เกินนิ้วมือเดียว ไม่คิดว่าหลิวหยางคนนั้นก็จะมีด้วย
"เส้นปราณวิญญาณระดับมนุษย์เหรอ..." ตงกวนทำเสียงจิ๊จ๊ะ แล้วมองมู่เจิ้นด้วยความสงสาร หลิวหยางก็มีพลังระดับขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว แต่ถ้าเพิ่มเส้นปราณวิญญาณระดับมนุษย์เข้าไปด้วย คงยากที่แม้แต่คนในระดับขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวจะเอาชนะเขาได้ ดูเหมือนมู่เจิ้นคนนี้จะซวยแล้ว
"พี่ชายหลิวหยางบอกว่า ถ้าเธอไม่กล้ารับก็ไม่เป็นไร แค่วันนั้นไม่ต้องปรากฏตัวก็พอ เขาก็จะไม่รังแกเธอ" หลิวเฉอพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ ถ้าวันนั้นมู่เจิ้นไม่ปรากฏตัวจริงๆ ชื่อเสียงของเขาในวิทยาลัยตะวันออกก็คงจะแตกกระจายในทันที
"พวกเธอรังแกคนเกินไปแล้ว!" ถังเฉียนเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วตะโกนว่า
"รุ่นพี่สาวเฉียนเอ๋อร์ นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกเราหรอกนะ การเป็นคนควรจะถ่อมตัวหน่อย อย่าคิดว่าเพียงเพราะโชคดีได้คุณสมบัติ 'เส้นทางวิญญาณ' แล้วจะหยิ่งจนไม่มีขอบเขตสิ" หลิวเฉอพูดพลางเบ้ปาก
"เธอ!"
ถังเฉียนเอ๋อร์โกรธจัด กำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่ถูกมือข้างหนึ่งจับข้อมือไว้ เธอหันหน้าไป แล้วก็เห็นรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าเยาว์วัยของมู่เจิ้น "อืม กลับไปบอกหลิวหยางสิ ฉันรอเขาอยู่"
"มีความกล้าหาญนี่! งั้นพวกเราก็จะรอดูผลงานอันยอดเยี่ยมของเธอตอนนั้น"
หลิวเฉอชูนิ้วโป้งให้มู่เจิ้น ยิ้มกว้างแล้วก็หัวเราะเสียงดังพลางหมุนตัวจากไป ท่าทางนั้นแสดงให้เห็นชัดว่าเขารอคอยการแข่งขันในอีกสิบวันข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อ
หลิวเฉอ ตงกวน และคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไป ฮงหลิงบนแท่นสูงก็มองพวกเขาอย่างเย็นชาแล้วหันหลังจากไป
"พี่ชายมู่ คุณจะรับคำท้าของหลิวหยางจริงๆ เหรอ? ตอนนี้ถ้าเขามีเส้นปราณวิญญาณแล้วละก็ ไม่ง่ายที่จะรับมือนะ" ซูหลิงมองดูตงกวนและคนอื่นๆ ที่จากไปแล้วพูดด้วยความกังวล
"ทำให้ดีที่สุดแล้วกัน" มู่เจิ้นพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"เฮ้ย เธอโง่หรือไง พวกเขาชัดเจนว่ากำลังยั่วยุเธอ การท้าทายแบบนี้ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องรับก็ได้นะ!" ถังเฉียนเอ๋อร์พูดอย่างโมโห
"พี่สาวเฉียนเอ๋อร์อย่ากังวลไปเลย ผมจะระมัดระวังเอง" มู่เจิ้นพูดพร้อมรอยยิ้ม
ถังเฉียนเอ๋อร์ขมวดคิ้วเรียวงาม ดวงตาสดใสจ้องมองใบหน้าที่ยังดูเยาว์วัยของชายหนุ่ม ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นสดใส แต่ไม่รู้ว่าทำไม เธอรู้สึกว่าในส่วนลึกของดวงตาสีดำสนิทนั้น ราวกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่
"ฮึ ถึงอย่างไรคนที่จะอับอายก็ไม่ใช่ฉันนี่" ถังเฉียนเอ๋อร์แค่นเสียงเบาๆ พูดอย่างไม่พอใจ
"พี่สาวเฉียนเอ๋อร์ดูเป็นห่วงผมมากเลยนะครับ?" มู่เจิ้นมองใบหน้างามที่กำลังไม่พอใจตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะยิ้มพูด
"ฉันไม่สนใจหรอกว่านายจะตายหรือไม่" ใบหน้าของถังเฉียนเอ๋อร์แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย แล้วเธอก็ชายตามองมู่เจิ้น พูดว่า "ฉันแค่กลัวว่านายจะถูกซ้อมจนครึ่งตาย แล้วยังจะทำให้วิทยาลัยตะวันออกของพวกเราเสียหน้าอีก"
มู่เจิ้นยิ้มเล็กน้อย พ่อของถังเฉียนเอ๋อร์ก็เป็นหนึ่งในผู้ปกครองเขตเหนือวิญญาณ และมีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับพ่อของเขา ทั้งสองครอบครัวมีการติดต่อกันมาโดยตลอด ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเขากับถังเฉียนเอ๋อร์จึงค่อนข้างดี
"อ้อใช่ ฉันเพิ่งได้ยินข่าวมา" ถังเฉียนเอ๋อร์โบกมือไล่ซูหลิงและคนอื่นๆ ออกไป แล้วจ้องมองมู่เจิ้น "ฉันได้ยินมาจากอาจารย์ใหญ่ว่า เส้นทางวิญญาณได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้ว"
ร่างกายของมู่เจิ้นชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้น ถอนหายใจเบาๆ ในที่สุดก็จบลงแล้วสินะ...
"ได้ยินว่าในเส้นทางวิญญาณครั้งนี้มีคนที่เก่งกาจผิดปกติออกมาหลายคน ในนั้นมีคนหนึ่งที่น่ากลัวมาก ดูเหมือนว่าเขาจะมีเส้นปราณวิญญาณระดับสวรรค์ที่พบได้ยากในรอบหมื่นปี ห้าวิทยาลัยใหญ่ต่างแย่งชิงเขากันจนหัวร้างข้างแตก"
เส้นปราณวิญญาณแบ่งเป็นสวรรค์ ดิน และมนุษย์ สามระดับ มีประโยชน์ไม่น้อยต่อการฝึกฝน โดยทั่วไปแล้ว คนที่มีเส้นปราณวิญญาณจะมีความเร็วในการฝึกฝนเร็วกว่าคนทั่วไปมาก และวิทยาลัยเหนือวิญญาณก็ไม่เคยมีเส้นปราณวิญญาณระดับดินมาหลายปีแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเส้นปราณวิญญาณระดับสวรรค์ จากนี้จะเห็นได้ว่าเส้นปราณวิญญาณระดับสวรรค์นั้นหายากแค่ไหน
ถังเฉียนเอ๋อร์แลบลิ้นสีแดงอมชมพูออกมา ดูน่ารักและสดใสมาก "เส้นปราณวิญญาณระดับสวรรค์เลยเหรอ ฉันยังไม่เคยเห็นเลย คนที่เข้าร่วมเส้นทางสวรรค์ล้วนแต่เป็นพวกผิดปกติจริงๆ เออใช่ๆ นายก็เคยเข้าร่วมเส้นทางสวรรค์นี่ รู้ไหมว่าคนนั้นชื่ออะไร?"
"น่าจะชื่อว่า...จี้ซวน" มู่เจิ้นพูดเสียงเรียบๆ เป็นชื่อที่จำได้แม่นยำจริงๆ
"เธอรู้จักเขาหรือ?" ถังเฉียนเอ๋อร์ถามอย่างประหลาดใจ
"อืม รู้จัก เขาเป็นคนที่เก่งกาจมากจริงๆ" มู่เจิ้นยิ้มพลางหลุบตาลงเล็กน้อย แล้วพูดว่า "เกือบจะฆ่าเขาได้แล้ว"
ดวงตาสวยงามของถังเฉียนเอ๋อร์เบิกกว้างขึ้นทันที เธอจ้องมองใบหน้าเด็กที่ดูเย็นชาขึ้นมาทันทีด้วยความไม่อยากเชื่อ แล้วพูดอย่างงุนงงว่า "จริงเหรอ?"
"ไม่จริงหรอก เธอเชื่อด้วยเหรอ? ฉันแค่คนที่ถูกเตะออกมากลางทางเท่านั้น จะไปเทียบกับคนเก่งที่ห้าวิทยาลัยใหญ่แย่งตัวกันจนหัวแตกได้ยังไง?" ความเย็นชาบนใบหน้าของมู่เจิ้นหายไปในพริบตา เขามองดูสีหน้าตกตะลึงของถังเฉียนเอ๋อร์แล้วหัวเราะพูด
ถังเฉียนเอ๋อร์โกรธจนกัดฟันกรอด ท่าทางราวกับอยากจะกัดเขาสักสองที แต่สุดท้ายก็อดทนไว้ได้ แล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า "เธอเพิ่งเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว ยังไม่ได้ฝึกฝนสูตรวิญญาณใช่ไหม? ฉันได้ยินมาว่าหลิวหยางเริ่มฝึกฝนแล้วนะ"
"สูตรวิญญาณเหรอ กลับไปคราวนี้ก็จะได้ฝึกฝนแล้ว พอดีเลย พ่อบอกว่าให้ฉันกลับไปพบเมื่อเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวแล้ว" มู่เจิ้นพูดยิ้มๆ
"อืม งั้นฉันไปก่อนนะ" ถังเฉียนเอ๋อร์พยักหน้า บิดาของมู่เจิ้นก็เป็นหนึ่งในผู้ปกครองเขตเหนือวิญญาณ น่าจะเตรียมคำสั่งศักดิ์สิทธิ์ที่ดีไว้ให้มู่เจิ้น จากนั้นเธอก็ไม่พูดอะไรอีก โบกมือหยก สะบัดหางม้าสีดำ แล้วบิดเอวเดินจากไปอย่างเบาสบาย
"เอ่อ"
ถังเฉียนเอ๋อร์หยุดฝีเท้า หันหน้ามามองมู่เจิ้น คิดสักครู่แล้วพูดว่า "ถ้าไม่มั่นใจมากนัก ให้ฉันช่วยไปต่อยหลิวหยางคนนั้นให้สักยกไหม? แม้ว่าพี่ชายของเขาหลิวมู่ไป๋จะเป็นปัญหาอยู่บ้าง..."
"ฉันมั่นใจในตัวเองบ้างนะ" มู่เจิ้นพูดอย่างจนปัญญา คิดแบบนี้ได้ด้วยเหรอ
"ฮึ่ม ไม่รู้จักบุญคุณคน"
ถังเฉียนเอ๋อร์พูดอย่างโมโห ที่วิทยาลัยเหนือวิญญาณนี้คนอื่นอยากให้เธอช่วยเหลือเธอยังไม่ยอมเลย แต่กลับเป็นคนนี้ที่ทำท่าน่ารำคาญแบบนี้ตลอด คิดแล้วเธอก็โกรธจัดเดินจากไปไกล
มู่เจิ้นมองดูเงาร่างงดงามของถังเฉียนเอ๋อร์ที่เดินจากไป ก็ยิ้มเช่นกัน จากนั้นก็พึมพำกับตัวเอง "เมื่อเส้นทางวิญญาณจบลงแล้ว เธอคงเข้าห้าวิทยาลัยใหญ่แล้วสินะ? ไม่รู้ว่าเป็นวิทยาลัยไหน?"
นึกถึงตอนที่จากกันครั้งสุดท้าย ในป่าเขียวชอุ่ม หญิงสาวผมยาวสีเงินนั้น ใช้ดวงตาสีเขียวอมฟ้าลึกล้ำมองเขาอย่างเงียบๆ
"ฉันจะรอเธอที่ห้าวิทยาลัยใหญ่ ถ้าเธอไม่มา..."
หญิงสาวถือดาบยาวสีดำในมือเรียวบาง ค่อยๆ หยุดอยู่ตรงหน้าอกของเขา แทงเบาๆ ที่ตรงหัวใจของเขา "ฉันจะช่วยฆ่าเขาให้เธอ แต่..."
หญิงสาวจ้องมองเขา ดวงตาใสราวกับแก้วคริสตัล
"ฉันไม่ชอบคนที่ยอมรับความพ่ายแพ้ง่ายๆ และครั้งนี้ เธอไม่ได้แพ้หรอก อย่างน้อย ฉันก็ชอบมาก"
สายลมพัดมา ปลิวผมยาวสีเงินที่สวยงามและภาคภูมิใจของหญิงสาว บนใบหน้าขาวที่มักจะเย็นชานั้น ปรากฏรอยแดงระเรื่อ แม้จะบางเบาจางๆ แต่ก็มีความงดงามที่ชวนให้ตื่นตะลึง
ดังนั้น ต้องมานะ!
(ตอนนี้คลิกเป็นอันดับหนึ่ง แต่บัตรแนะนำหนังสืออยู่ที่อันดับ 11 แต่ห่างจากอันดับ 5 แค่ไม่กี่ร้อยเท่านั้น ขอให้ทุกคนอ่านอัปเดตแล้วโหวตบัตรแนะนำหนังสือให้กับหนังสือใหม่ด้วยนะครับ~~~~~~~
นอกจากนี้ยังมีการคัดลอกด้วยนะ~~)


## บทที่ 3 เขตผู้ปกครอง

เขตเหนือวิญญาณแบ่งออกเป็นเก้าอาณาจักร แต่ละอาณาจักรมีผู้ปกครองดูแล และระหว่างเก้าอาณาจักรนี้ก็มีทั้งการร่วมมือและการเป็นปรปักษ์กัน ทำให้เขตเหนือวิญญาณยังคงรักษาสภาพของเก้าอาณาจักรเอาไว้
นอกจากเก้าอาณาจักรแล้ว ในเขตเหนือวิญญาณยังมีอีกหนึ่งกลุ่มอำนาจที่ไม่อาจมองข้าม นั่นคือวิทยาลัยเหนือวิญญาณ แต่เมื่อเทียบกับเก้าอาณาจักรที่ขัดแย้งกันเองแล้ว วิทยาลัยเหนือวิญญาณกลับวางตัวเป็นกลางมาโดยตลอด พวกเขาไม่มีความทะเยอทะยานที่จะแย่งชิงดินแดน เพียงแค่ยึดครองพื้นที่ของตนและรับนักเรียนเข้ามา และด้วยเหตุนี้เอง กลับทำให้ตำแหน่งของวิทยาลัยเหนือวิญญาณในเขตเหนือวิญญาณยิ่งสูงส่งขึ้นไปอีก
ยิ่งไปกว่านั้น วิทยาลัยเหนือวิญญาณยังถือครองโควตาการเข้าสู่ "ห้าวิทยาลัยใหญ่" ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เจ้าผู้ปกครองแต่ละอาณาจักรต้องอิจฉา เพราะพวกเขาต่างเข้าใจดีว่า แม้พวกเขาจะมีตำแหน่งไม่ต่ำในเขตเหนือวิญญาณ แต่เมื่อเทียบกับ "ห้าวิทยาลัยใหญ่" แล้ว ก็ยังไม่อาจเทียบได้จริงๆ ดังนั้น เพื่อให้ได้มาซึ่งโควตาเหล่านี้ เมื่อบุตรหลานในบ้านมีอายุถึงเกณฑ์ ก็จะรีบส่งไปฝึกฝนที่วิทยาลัยเหนือวิญญาณทันที
ด้วยเหตุนี้ ในเขตเหนือวิญญาณ กลุ่มอำนาจที่ไม่อาจล่วงเกินได้มากที่สุด ก็คือวิทยาลัยเหนือวิญญาณนั่นเอง
เขตผู้ปกครอง เมืองหมู่
เมื่อมู่เจิ้นก้าวออกมาจากวงเวทย์โอนย้าย เสียงอึกทึกครึกโครมของความเจริญรุ่งเรืองก็ดังเข้าสู่โสตประสาท เขามองดูภาพอันรุ่งเรืองของเมืองหมู่ ก็อดยิ้มน้อยๆ ไม่ได้
เมืองหมู่แห่งนี้คือเมืองหลวงของเขตผู้ปกครอง และบิดาของเขา หมู่เฟิง ก็คือเจ้าของเขตผู้ปกครองนี้
"เจ้าน้อย?"
"เจ้าน้อย ท่านกลับมาจากวิทยาลัยเหนือวิญญาณแล้วหรือ?"
"รีบไปรายงานจ้าวเขตเร็ว!"
รอบๆ วงเวทย์โอนย้าย มีทหารยามของเขตผู้ปกครองคอยเฝ้าอยู่ และเมื่อพวกเขาเห็นเด็กหนุ่มที่เดินออกมาจากวงเวทย์ ก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะดีใจยิ่งและรีบวิ่งเข้ามาล้อมรอบ
"รบกวนทุกคนแล้ว ผมกลับไปเองก็ได้" มู่เจิ้นยิ้มให้กับเหล่าทหารยามเหล่านั้น เขาเติบโตมาที่นี่ คุ้นเคยกับคนมากมาย แม้เขาจะเป็นบุตรชายของจ้าวเขต แต่นิสัยก็ดีมาก ดังนั้นจึงเป็นที่ชื่นชอบอย่างมากในเมืองหมู่แห่งนี้
เขาบอกลาเหล่าทหารยามที่กระตือรือร้น แล้วก็วิ่งเข้าไปในเมือง ครู่ต่อมา ตำหนักขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ที่หน้าตำหนักมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนว่า "ตำหนักหมู่" สองตัว
หน้าตำหนักหมู่มีทหารคุ้มกันอย่างเข้มงวด แต่มู่เจิ้นไม่ได้สนใจ วิ่งเข้าไปโดยตรง และเมื่อเหล่าทหารยามจำเขาได้ ก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนและค้อมคำนับจากระยะไกล แล้วก็ไม่สนใจอีก
"พ่อ!"
มู่เจิ้นวิ่งเข้าไปในตำหนัก ตรงไปยังห้องรับแขก แล้วเขาก็เห็นร่างสองร่างอยู่ที่นั่น บนที่นั่งหลัก เป็นชายสวมเสื้อคลุมสีดำ ร่างกายของชายผู้นั้นแข็งแรง หลังตรงดั่งหอก ใบหน้าเด็ดเดี่ยว มีเพียงเส้นผมสีขาวบางส่วนที่โผล่ออกมาบนศีรษะ ทำให้เขาดูมีความเก่าแก่มากขึ้น แต่ก็ยังพอมองเห็นได้ว่าตอนเป็นหนุ่มเขาคงเป็นคนหล่อเหลาแน่นอน
และชายผู้นี้ก็คือบิดาของมู่เจิ้น หมู่เฟิง และยังเป็นจ้าวเขตของเขตผู้ปกครองแห่งนี้ด้วย
ใต้มือของหมู่เฟิง เป็นชายวัยกลางคนร่างผอม ดวงตาของชายผู้นั้นลึกโบ๋ ดูมีความลึกลับอยู่บ้าง ริมฝีปากที่เม้มแน่น ดูมีความดุดันและน่าเกรงขามอยู่บ้าง แต่ความดุดันนั้นก็จางหายไปมากเมื่อเห็นมู่เจิ้นวิ่งเข้ามาในห้องรับแขก ระหว่างคิ้ว มีรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้น
"กลับมาก็กลับมา ร้องตะโกนทำไม" หมู่เฟิงวางของในมือลง มองดูเด็กหนุ่มที่เข้ามา อดที่จะหัวเราะด่าไม่ได้ แต่ในส่วนลึกของดวงตา กลับมีความอบอุ่นเอ่อล้นอยู่
"จ้าวเขต น้อยครั้งที่เสี่ยวมู่จะกลับมา ก็ควรจะดีใจหน่อย" ชายวัยกลางคนร่างผอมยิ้มพูด
"โจวอายังเข้าใจผมอยู่" มู่เจิ้นนั่งลงบนเก้าอี้ ยิ้มกว้างให้กับชายร่างผอมนั้น น้ำเสียงก็ค่อนข้างสนิทสนม โจวอามีชื่อว่าโจวเย่ เป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายของพ่อเขา เมื่อก่อนเคยต่อสู้ร่วมกับพ่อในเขตเหนือวิญญาณ สุดท้ายก็ช่วยให้พ่อได้เป็นจ้าวเขตของเขตผู้ปกครองแห่งนี้ และยังเป็นผู้ที่เห็นมู่เจิ้นเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นจึงมองมู่เจิ้นเหมือนเป็นญาติรุ่นหลังของตัวเอง ความรู้สึกจึงดีมาก
"เอ๊ะ? เจ้าเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวแล้วหรือ?" หมู่เฟิงยิ้ม แล้วสายตาก็จ้องมองไปที่มู่เจิ้นอย่างกะทันหัน พูดด้วยความดีใจ
โจวเย่ได้ยินแล้วก็มองมู่เจิ้นด้วยความประหลาดใจ และก็รู้สึกได้ถึงคลื่นพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย
"เข้าสู่ไปเมื่อไม่นานมานี้" มู่เจิ้นพยักหน้า พูดถึงเรื่องนี้อย่างสงบเสงี่ยม ไม่มีท่าทีภูมิใจมากนัก
"ดูเหมือนว่าครั้งนี้เจ้ากลับมาเพื่อคำสั่งศักดิ์สิทธิ์สินะ" หมู่เฟิงยิ้ม มีเพียงหลังจากเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวแล้วเท่านั้น จึงจะสามารถฝึกฝนคำสั่งศักดิ์สิทธิ์ได้ และเมื่อฝึกฝนคำสั่งศักดิ์สิทธิ์แล้ว จึงจะสามารถแสดงพลังของพลังวิญญาณออกมาได้อย่างแท้จริง
"สิบวันหลังจากนี้ต้องต่อสู้กับคนอื่น ถ้าไม่ได้ฝึกฝนคำสั่งศักดิ์สิทธิ์อาจจะมีปัญหาหน่อย" มู่เจิ้นพูดพลางเบ้ปาก เมื่อเห็นสายตาสงสัยของหมู่เฟิงและโจวเย่ จึงเล่าเรื่องการท้าทายของหลิวหยางให้ฟังอย่างคร่าวๆ
"คนตระกูลหลิวนี่ไม่มีใครดีเลยจริงๆ"
โจวเย่ฟังจบ สายตาก็เย็นชาลงเล็กน้อย พูดว่า "หลายปีมานี้ตระกูลหลิวก็ยิ่งหยิ่งผยองขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าเขตหลิวจะถือว่าเป็นอันดับหนึ่งในเขตเหนือวิญญาณ แต่พวกเขาคิดว่าเขตผู้ปกครองของเราเป็นลูกแพร์นิ่มๆ หรืออย่างไร?"
หมู่เฟิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ พูดว่า "ไม่คิดเลยว่าหลิวหยางคนนั้นจะมีเส้นปราณวิญญาณด้วย ตระกูลหลิวนี่ได้รับพรจากสวรรค์จริงๆ"
"แค่เส้นลมปราณระดับมนุษย์เท่านั้นเอง"
โจวเย่พูด แต่พูดแบบนั้นแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่มู่เจิ้น พูดว่า "หลิวหยางคนนั้นก็มีพลังระดับขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว บวกกับความช่วยเหลือจากเส้นปราณวิญญาณ คงจะยากแม้แต่คนในขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวจะรับมือได้ เสี่ยวมู่ เจ้ามั่นใจหรือ?"
มู่เจิ้นยิ้ม เขาเคยต่อสู้กับคนที่มีเส้นเลือดวิญญาณระดับสวรรค์มาแล้ว เส้นลมปราณระดับมนุษย์จะนับเป็นอะไร? เมื่อเทียบกับพวกคนประหลาดในเส้นทางวิญญาณแล้ว หลิวหยางยังดูเด็กอยู่
หมู่เฟิงมองดูใบหน้าที่ยังดูเยาว์วัยของมู่เจิ้น เขารู้สึกได้ว่าลูกชายคนนี้ของเขาดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างหลังจากกลับมาจากเส้นทางวิญญาณ แม้ว่าปกติแล้วเด็กคนนี้จะดูอ่อนโยน แต่หมู่เฟิงก็เป็นคนที่ผ่านการฆ่าฟันมามากมาย ดังนั้นเขาจึงสัมผัสได้ว่าภายใต้ความอ่อนโยนและเยาว์วัยนั้น ดูเหมือนจะซ่อนความคมกริบเย็นชาบางอย่างไว้
ความคมกริบนั้น เหมือนมังกรที่ซุ่มซ่อนอยู่ ถ้าไม่ส่งเสียงก็แล้วไป แต่เมื่อระเบิดออกมา จะต้องรุนแรงดั่งสายฟ้า
การเปลี่ยนแปลงนี้ ทำให้หมู่เฟิงรู้สึกประหลาดใจและยินดีไปพร้อมๆ กัน สำหรับลูกชายคนเดียวคนนี้ เขาให้ความสำคัญอย่างมาก และเรื่องที่ทำไมมู่เจิ้นถึงถูกขับออกจากเส้นทางวิญญาณกลางคัน แม้ว่าเขาจะสงสัยมาก แต่มู่เจิ้นไม่ได้พูด เขาก็ไม่ได้ถามมาก เขาเชื่อว่าลูกชายคนนี้จะไม่ทำอะไรที่ทำให้เขาผิดหวัง
"ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปเลือกคำสั่งศักดิ์สิทธิ์" หมู่เฟิงลุกขึ้นยืน โบกมือใหญ่ให้มู่เจิ้น แล้วก็มุ่งหน้าไปยังด้านหลังลาน มู่เจิ้นทักทายโจวเย่แล้วก็รีบตามไปอย่างรวดเร็ว
ตามหมู่เฟิงเดินผ่านลานหลัง ในที่สุดก็หยุดลงหน้าประตูหินที่มียามคุ้มกันหลายชั้น หมู่เฟิงวางฝ่ามือลง พลังวิญญาณอันทรงพลังแผ่ออกมา เปลี่ยนเป็นเส้นแสงหลายสาย แผ่กระจายไปทั่วประตูหิน
มู่เจิ้นยืนอยู่ด้านหลังหมู่เฟิง รู้สึกถึงคลื่นพลังวิญญาณอันทรงพลังนั้น อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก พ่อไม่ใช่นักรบระดับอาณาเขตวิญญาณทรงพลังเปล่าๆ คลื่นพลังวิญญาณนี้แรงถึงขนาดนี้เชียว
ในการฝึกฝน เริ่มแรกคืออาณาเขตการรับรู้ รับรู้พลังศักดิ์สิทธิ์ของฟ้าดิน ต่อมาก็คืออาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว เมื่อถึงระดับนี้จึงจะสามารถดูดซึมพลังศักดิ์สิทธิ์เข้าสู่ร่างกายได้ และหลังจากอาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว ก็คืออาณาเขตล้อปราณ พลังศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายรวมตัวเป็นวงล้อ ระดับการรวมตัวของพลังศักดิ์สิทธิ์นั้นก็ไม่อาจเทียบกับอาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวได้เลย
หลังจากอาณาเขตล้อปราณ ก็คืออาณาเขตวิญญาณทรงพลัง นี่ถือเป็นจุดแบ่งระดับเหมือนสันปันน้ำ หมู่เฟิงก็อยู่ในระดับนี้ และเมื่อก้าวเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณทรงพลัง แม้แต่ในเขตเหนือวิญญาณนี้ ก็ถือว่าเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง และพลังการต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งในระดับนี้ยังเหนือกว่าอาณาเขตล้อปราณอย่างมาก เพราะเมื่อเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณทรงพลัง ก็จะได้รับความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง นั่นคือการกลั่นแก้ววิญญาณสัตว์
ที่เรียกว่าวิญญาณสัตว์ ก็คือแก่นวิญญาณของสัตว์นานาชนิดในโลก เมื่อกลั่นแก้วมันได้ ก็จะได้รับพลังของสัตว์วิญญาณบางส่วน เมื่อรวมกับพลังวิญญาณของตัวเอง พลังการต่อสู้ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด
ในโลกนี้ มี "บันทึกสิ่งมีชีวิตหมื่นชนิด" บันทึกนี้แบ่งเป็นสองตำนาน คือตำนานสวรรค์และตำนานพื้นดิน บนนั้นบันทึกสัตว์วิญญาณนับไม่ถ้วนในโลก และวิญญาณสัตว์ที่หมู่เฟิงกลั่นแก้วได้ ก็คือสิ่งที่เขาได้มาโดยบังเอิญเมื่อก่อน ชื่อว่ามังกรแกะสลัก ในตำนานอันดับพื้นดินนั้น อยู่ในอันดับที่ 85 หลายปีมานี้ที่หมู่เฟิงท่องไปทั่วเขตเหนือวิญญาณ กลายเป็นจ้าวของมู่อวี้ วิญญาณมังกรแกะสลักนี้ มีส่วนสำคัญอย่างมาก
"เอี๊ยด"
ในขณะที่มู่เจิ้นเหม่อลอยเล็กน้อย ประตูหินหนาทึบนั้นก็ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดหนักๆ ดังกังวานไปทั่ว
ประตูหินเปิดออก กลิ่นอับที่ถูกปิดเก็บไว้ก็โชยมาปะทะใบหน้า หมู่เฟิงโบกมือเบาๆ แล้วก้าวเข้าไป มู่เจิ้นก็รีบตามเข้าไปทันที
หลังประตูหิน เป็นห้องลับ ในห้องมีแสงไฟสลัว ชั้นหินเรียงรายเข้ามาในสายตา บนชั้นหินนั้น วางหยกขัตติยะม้วนแล้วม้วนเล่า มีแสงสว่างจางๆ กะพริบวิบวับ
มู่เจิ้นมองหยกขัตติยะมากมายในห้องลับด้วยตาเป็นประกาย เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดนี้คือคำสั่งศักดิ์สิทธิ์...
หมู่เฟิงตบมือ เขามองไปรอบๆ ห้องลับ สายตาเหลือบมองไปที่ส่วนลึกโดยไม่ตั้งใจ แล้วก็ยิ้มเบาๆ พูดว่า "ของสะสมทั้งหมดของพ่อเจ้าอยู่ที่นี่ เลือกตามใจชอบเลย ข้าอยากดูว่าเจ้าจะเลือกอะไรได้"
(ยังมีคนอ่านหนังสือแต่ไม่โหวตไม่คัดลอก ข้าและเพื่อนๆ ต่างตกตะลึง)


## บทที่ 4 เทคนิคมหาโพธิ

มู่เจิ้นจ้องมองห้องหินตรงหน้าด้วยดวงตาสีดำที่เป็นประกาย หมู่เฟิงในฐานะจ้าวของมู่อวี้ ก็ถือเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่นับได้ในเขตเหนือวิญญาณ สิ่งที่สะสมมาหลายปีย่อมไม่ใช่ของธรรมดา
มู่เจิ้นไม่ได้เกรงใจพ่อของตัวเองแม้แต่น้อย เขาเดินเข้าไปในห้องหินอย่างรวดเร็ว แล้วก็หยิบหยกขัตติยะขึ้นมาอันหนึ่ง เหลือบมองดู ก็เห็นตัวอักษรเรืองแสงปรากฏขึ้นบนหยกขัตติยะ
สูตรวิญญาณระดับธรรมดาชั้นกลาง ฮัวหยุนกง
มู่เจิ้นกะพริบตา โดยทั่วไปแล้ว สูตรวิญญาณจะแบ่งออกเป็นหลายประเภทอย่างละเอียด เช่น ลิงจือวิธีการฝึก ลิงจือแบบโจมตี ลิงจือแบบป้องกัน เป็นต้น และสูตรวิญญาณแต่ละประเภทเหล่านี้ยังแบ่งออกเป็นสามระดับใหญ่ๆ คือ ระดับเทพ ระดับวิญญาณ และระดับธรรมดา แต่ละระดับยังแบ่งย่อยออกเป็นระดับสูง กลาง ต่ำ อีกสามระดับ ฮัวหยุนกงที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือลิงจือวิธีการฝึกระดับธรรมดาชั้นกลางนั่นเอง
มู่เจิ้นเล่นกับหยกขัตติยะนี้สักครู่แล้วก็วางลง เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ จากนั้นก็เดินเข้าไปในส่วนลึก บางครั้งก็หยิบหยกขัตติยะขึ้นมา แต่ก็วางกลับลงไปอย่างรวดเร็ว
หมู่เฟิงเดินตามหลังมู่เจิ้นอย่างช้าๆ ปล่อยให้เขาเลือกสูตรวิญญาณมากมายที่นี่ตามใจชอบ
บายเจี่ยนลิงจือ ระดับธรรมดาชั้นสูง
ปอซานเทียน ระดับธรรมดาชั้นสูง
...
สูตรวิญญาณมากมายเต็มไปหมดจนตาลายไปหมด แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นสูตรวิญญาณระดับธรรมดา แต่มู่เจิ้นก็เข้าใจดีว่าถ้านำสูตรวิญญาณเหล่านี้ออกไป ก็เพียงพอที่จะทำให้คนจำนวนไม่น้อยแย่งชิงกัน สิ่งที่หมู่เฟิงสะสมไว้ในเขตเหนือวิญญาณนี้ไม่ใช่ของธรรมดาเลย
หลังจากเดินวนเวียนอยู่พักใหญ่ ในที่สุดมู่เจิ้นก็มาถึงส่วนลึกของห้องหิน แต่ก็ยังไม่พบสูตรวิญญาณที่ถูกใจ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่ชั้นหินสุดท้าย ที่นั่นมีกล่องหยกเปิดอยู่สามอัน
"ไอ้หนูนี่ก็ทะเยอทะยานไม่เบานะ สูตรวิญญาณสามม้วนนี้เป็นของที่พ่อเจ้าเอาชีวิตแลกมานะ" หมู่เฟิงเห็นมู่เจิ้นมองไปที่กล่องหยกสามอันนั้น ก็พูดขึ้นอย่างขำๆ
มู่เจิ้นได้ยินดังนั้นก็รู้สึกสนใจ จึงเดินเข้าไปหยิบหยกขัตติยะออกมาจากกล่องหยก หยกขัตติยะนี้ใสแวววาวทั้งอัน เมื่อสัมผัสก็ยังรู้สึกถึงความอุ่น เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ของธรรมดา
"หยานหลงฟา..." มู่เจิ้นกวาดตามองหยกขัตติยะ ดวงตาฉายแววประหลาดใจ "นี่เป็นสูตรวิญญาณระดับวิญญาณชั้นต่ำเลยหรือ?"
เขารู้ดีถึงคุณค่าของสูตรวิญญาณระดับวิญญาณ ถ้าเอาไปประมูลขาย คงต้องใช้เหรียญวิญญาณนับล้านถึงจะได้
"อืม สิ่งที่ข้าฝึกฝนก็คือหยานหลงฟานี่แหละ เป็นสิ่งที่ข้าได้มาตอนที่ได้รับเป่าหลิงเป่าเหยาหลงเมื่อก่อน" หมู่เฟิงพยักหน้าแล้วพูด
มู่เจิ้นเล่นกับหยกขัตติยะม้วนนี้สักครู่ แล้วก็หยิบอีกสองม้วนที่เหลือออกมา สูตรวิญญาณสองม้วนนี้ ม้วนหนึ่งชื่อว่า "จิ้นเทียนจือ" อีกม้วนหนึ่งชื่อว่า "จู่หลิงเจียน" ทั้งสองม้วนล้วนอยู่ในระดับวิญญาณชั้นต่ำ
มู่เจิ้นรู้สึกหลงใหลกับหยกขัตติยะทั้งสามม้วนนี้ จนไม่อยากปล่อยมือ ชั่วขณะหนึ่งก็ลังเลว่าจะเลือกอย่างไรดี
"เลือกได้แล้วหรือยัง? สูตรวิญญาณทั้งสามม้วนนี้ล้วนแต่มีความสามารถใกล้เคียงกัน เจ้าสามารถเลือกหนึ่งม้วนไปฝึกฝนได้ วันหน้าถ้ามีสูตรวิญญาณที่เหมาะสมกว่า ก็เปลี่ยนไปฝึกฝนใหม่ได้" หมู่เฟิงยืนอยู่ข้างๆ พูดด้วยรอยยิ้มบางๆ
มู่เจิ้นลังเลอยู่ มือลอยอยู่เหนือหยกขัตติยะทั้งสามม้วน สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ "จู่หลิงเจียน" สูตรวิญญาณม้วนนี้แม้จะไม่เก่งในการโจมตี แต่ก็มีประสิทธิภาพไม่น้อยในการสร้างพื้นฐานที่ดี
มือของมู่เจิ้นลอยอยู่เหนือ "จู่หลิงเจียน" อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขากำลังจะทำการเลือก จู่ๆ ในใจก็รู้สึกสะดุดเล็กน้อยโดยไม่รู้สาเหตุ จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปโดยไม่รู้ตัว แล้วในเงามืดของกล่องหยกทั้งสาม เขาก็เห็นหยกขัตติยะสีดำทึมที่เต็มไปด้วยฝุ่น
"นี่คืออะไร?"
มู่เจิ้นชะงักไป ยื่นมือออกไปคว้าหยกขัตติยะสีดำทึมไว้ในมือ กวาดตามองดู ก็เห็นตัวอักษรเลือนรางปรากฏขึ้นบนพื้นผิวหยกขัตติยะที่หยาบกร้าน
"เทคนิคมหาโพธิ?"
มู่เจิ้นมองตัวอักษรสี่ตัวที่เลือนราง ดวงตาฉายแววสงสัย บนนี้ไม่ได้เขียนระดับของสูตรวิญญาณไว้เลย?
มู่เจิ้นมองหมู่เฟิงด้วยความสงสัย แต่ก็ต้องตกตะลึง ตอนนี้หมู่เฟิงกำลังมองหยกขัตติยะสีดำทึมในมือเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์อันอ่อนโยน
"พ่อ?" มู่เจิ้นเรียกเสียงดัง โบกหยกขัตติยะในมือ "นี่คือสูตรวิญญาณอะไรหรือ? ทำไมไม่ได้เขียนระดับไว้ล่ะ?"
"มันเป็นแค่สูตรวิญญาณธรรมดาเท่านั้น เลือกอันอื่นเถอะ" หมู่เฟิงหันสายตากลับมาพูดช้าๆ
มู่เจิ้นขมวดคิ้ว เขาลูบหยกขัตติยะสีดำในมือ เงียบไปครู่หนึ่งแล้วยิ้มพูดว่า "ผมเลือกอันนี้ละ"
หมู่เฟิงชะงักไปชั่วขณะ เขาจ้องมองมู่เจิ้น และอีกฝ่ายก็จ้องตอบ ใบหน้าเด็กน้อยในตอนนี้กลับมีความดื้อรั้นอยู่บ้าง
"เจ้าจะเลือกมันจริงๆ หรือ?" หมู่เฟิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถาม
มู่เจิ้นพยักหน้า พูดว่า "ไม่รู้ทำไม รู้สึกว่าถ้าไม่เลือกมันแล้วผมจะต้องเสียใจแน่ๆ พ่อ สูตรวิญญาณนี้มีที่มาอย่างไรหรือ?"
หมู่เฟิงมองหยกขัตติยะด้วยสายตาซับซ้อน ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถอนหายใจยาว ยิ้มขื่นพูดเบาๆ จนได้ยินแค่ตัวเอง "จิง สมแล้วที่เป็นลูกของเจ้า"
"หยกขัตติยะม้วนนี้ แม่ของเจ้าทิ้งไว้ให้ พูดให้ถูกคือทิ้งไว้ให้เจ้า แต่นางก็บอกว่า ถ้าเจ้าไม่ได้เลือกมัน ก็ให้มันถูกฝังไว้ตลอดไป" หมู่เฟิงพูดเบาๆ
"แม่?"
ร่างกายของมู่เจิ้นสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว เขาพึมพำคำนี้ซึ่งแปลกหูแต่กลับทำให้หัวใจสั่นไหว ดูเหมือนเขาไม่เคยพบแม่มาก่อน แต่ลึกๆ ในใจกลับมีเงาร่างอันคลุมเครือแต่อบอุ่นอย่างยิ่ง
ตั้งแต่เขารู้ความ ก็ไม่เคยรบเร้าถามหมู่เฟิงเกี่ยวกับข่าวของแม่ และหมู่เฟิงเองก็ไม่เคยพูดถึง พ่อลูกคู่นี้บางครั้งดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงการพูดถึงคนที่สำคัญที่สุดสำหรับทั้งคู่
"แม่ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม? แม่...อยู่ที่ไหน?"
มู่เจิ้นลูบหยกขัตติยะ ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะทนไม่ไหวถามสิ่งที่อยากรู้มากที่สุดในใจมาหลายปี ตอนเด็กๆ เขาเคยแกะสลักไม้มากมาย รูปแกะสลักเหล่านั้นเหมือนกันหมด แต่ไม่มีใบหน้าที่ชัดเจน เพราะต้นแบบของรูปแกะสลักคือเงาร่างอันอบอุ่นที่แว่วๆ อยู่ในใจเขา
รูปแกะสลักแต่ละชิ้น ล้วนเป็นความคิดถึงและความหวัง
"เรื่องของแม่เจ้านั้นซับซ้อนมาก ตอนนี้บอกเจ้าไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร แต่ถ้าเจ้าอยากรู้จริงๆ ก็ฝึกฝนมันเถอะ เมื่อเจ้าฝึกฝนมันถึงระดับหนึ่ง ก็จะรู้เอง" หมู่เฟิงเงียบไปนาน สุดท้ายก็กำมือแน่น เขาจ้องมองมู่เจิ้นด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว
"การจากไปของแม่ เกี่ยวข้องกับผมใช่ไหม?" มู่เจิ้นถามขึ้นทันที
"เจ้าเป็นคนที่นางห่วงใยที่สุดเสมอมา เพื่อเจ้า นางยอมสละทุกสิ่ง"
หมู่เฟิงไม่ได้ตอบตรงๆ เพียงแต่ใช้มือใหญ่ลูบศีรษะมู่เจิ้นเบาๆ พูดอย่างเยาะเย้ยตัวเอง "เป็นความไม่มีความสามารถของพ่อเอง ที่ทำให้แม่ลูกไม่ได้อยู่ด้วยกัน"
"พ่อเคยพยายามแล้ว แต่...ก็ยังล้มเหลว ขอโทษด้วย"
มู่เจิ้นพยักหน้าเงียบๆ ใบหน้าเด็กน้อยยิ้มสดใส "พ่ออยากพบแม่อีกใช่ไหม?"
"อยากมาก อยากมากเลย อยากให้ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันจริงๆ" หมู่เฟิงเงยหน้าขึ้น ในเสียงแผ่วเบามีความคิดถึงอย่างที่สุด
มู่เจิ้นกำมือแน่น หยกขัตติยะสีดำหยาบๆ ในมือแผ่ความอบอุ่น ผ่านไปนาน เขาเงยหน้ายิ้มให้หมู่เฟิง "ผมเลือกมันแล้ว พ่อ วางใจเถอะ สิ่งที่พ่อทำไม่สำเร็จ ผมจะช่วยทำให้สำเร็จ ถ้าพ่อเชื่อใจผม สักวันหนึ่ง ผมจะทำให้ครอบครัวเราได้อยู่พร้อมหน้ากัน ไม่มีใครขัดขวางได้!"
หมู่เฟิงมองดูเด็กน้อยหน้าตาอ่อนเยาว์แต่สายตามุ่งมั่นอย่างงงๆ ความรู้สึกเศร้าสร้อยแล่นผ่านอกของเขา ทำให้ตาแดงขึ้นมา สุดท้ายก็พยักหน้าหนักๆ
จิง ลูกของเรา คงไม่ธรรมดาแน่
(วันใหม่แล้ว ทุกคนมีบัตรแนะนำหนังสือใหม่และคัดลอกไหม?
การโหวตบ่อยๆ เป็นนิสัยที่ดีนะ~~~~~)


## บทที่ 5 ต้าเฉียนซื่อเจี๋ย

แสงแดดส่องผ่านกิ่งก้านที่เขียวชอุ่มเข้ามาในลานบ้าน ก่อให้เกิดลำแสงหลายสาย ภายในลำแสงนั้น อนุภาคเล็กๆ ลอยเต้นระยิบระยับ ทำให้ทั้งลานบ้านดูโปร่งใสอย่างยิ่ง
มู่เจิ้นนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้หิน มือข้างหนึ่งเท้าคาง อีกข้างหนึ่งเล่นกับหยกขัตติยะสีดำสนิทที่ขรุขระ เขาเลือกเทคนิคมหาโพธินี้ในที่สุด เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อของเขา
แต่เกี่ยวกับเทคนิคมหาโพธินี้ แม้แต่หมู่เฟิงก็ไม่รู้ชัดเจนว่ามันอยู่ในระดับไหน เพียงแต่บอกคลุมเครือว่าดูเหมือนจะทรงพลังมาก ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมถึงทรงพลังนัก เขาให้เหตุผลว่า เพราะแม่ของเจ้าเก่งมาก เก่งมากๆ...
แม่เก่งมาก เก่งมากๆ เหรอ?
มู่เจิ้นกะพริบตาปริบๆ หมู่เฟิงสามารถสร้างเขตผู้ปกครองอันกว้างใหญ่ในเขตเหนือวิญญาณนี้จากมือเปล่า กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่มีชื่อเสียงในเขตเหนือวิญญาณ พูดได้ว่าก็ไม่เลวทีเดียว แล้วคนที่แม้แต่เขายังบอกว่าเก่งมาก แม่จะต้องอยู่ในระดับไหนกันนะ?
"ถ้าแม่เก่งขนาดนั้น ทำไมถึงได้มาชอบพ่อล่ะ?" มู่เจิ้นยิ้มกว้าง ดูเหมือนว่าตอนพ่อยังหนุ่ม ก็คงได้พบกับแม่อย่างงดงามสินะ นั่นคงจะเป็นเรื่องราวที่ดีทีเดียว
มู่เจิ้นจัดการความคิดที่สับสนวุ่นวายของตัวเอง แล้วจึงมองไปที่หยกขัตติยะสีดำสนิทในมือ อีกสิบวันเขาจะต้องต่อสู้กับหลิวหยาง ไอ้หมอนั่นก็มีพลังในขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหวเหมือนกัน และยังมีเส้นปราณวิญญาณระดับมนุษย์ด้วย แม้ว่าในเส้นทางวิญญาณเขาจะเคยเจอคนที่มีเส้นปราณวิญญาณแข็งแกร่งกว่าหลิวหยาง แต่เส้นทางวิญญาณก็มีความพิเศษอยู่บ้าง
ที่เรียกว่าเส้นทางวิญญาณ จริงๆ แล้วก็คือสนามทดสอบขนาดมหึมา ผู้สร้างเส้นทางวิญญาณก็คือ "ห้าวิทยาลัยใหญ่" ทุกๆ สามปี เส้นทางวิญญาณจะเปิด ส่วนการคัดเลือกโควตาเส้นทางวิญญาณก็แปลกประหลาดอยู่พอสมควร นี่ไม่ใช่การเลือกโดยมนุษย์ แต่เป็นการตรวจสอบโดยอาวุธเทพที่ชื่อว่า "กระจกพิพากษา" การตรวจสอบนี้มีวิธีการแปลกๆ มากมาย แต่คนที่ถูกอาวุธเทพนี้เลือก ส่วนใหญ่จะเป็นคนที่มีพรสวรรค์โดดเด่น และโดยทั่วไปแล้ว ถ้าสามารถผ่านการฝึกฝนของเส้นทางวิญญาณได้อย่างราบรื่น ก็จะสามารถเข้าศึกษาใน "ห้าวิทยาลัยใหญ่" ได้อย่างราบรื่นเช่นกัน
เส้นทางวิญญาณเกิดจากมิติแห่งหนึ่ง ในมิติที่พิเศษนั้น ไม่มีใครสามารถใช้พลังงานใดๆ ได้ นั่นหมายความว่า ในเส้นทางวิญญาณนั้น ไม่ว่าจะเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์ หรือพลังต่อสู้ พลังเยวี่ยน ฯลฯ ที่มาจากมิติอื่นๆ ก็ไม่สามารถใช้ได้
ผู้ที่ถูกคัดเลือกให้เข้าสู่เส้นทางวิญญาณจะต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิตและการทดสอบที่โหดร้ายหลากหลายรูปแบบ ในสภาวะที่ไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้ พวกเขาจะต้องอาศัยเพียงร่างกายและความเฉียบแหลมรวมถึงปัญญาของตนเองเพื่อเอาชนะอันตรายต่างๆ วิธีการที่บีบบังคับให้คนเข้าสู่สถานการณ์คับขันเช่นนี้ ก็เป็นวิธีที่ดีในการฝึกฝนความมุ่งมั่นของคน
เมื่อเข้าสู่เส้นทางวิญญาณ ผู้ที่ถูกคัดเลือกเหล่านี้ได้รับการบอกกล่าวว่า หากต้องการแสวงหาพลังอันสูงสุด จำเป็นต้องมีความมุ่งมั่นที่ไม่มีสิ่งใดสามารถสั่นคลอนได้ เมื่อควบคุมความมุ่งมั่นเช่นนี้ได้แล้ว จึงจะสามารถเป็นผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงได้
ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา ผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดที่ออกมาจาก "ห้าวิทยาลัยใหญ่" ส่วนใหญ่ประมาณเจ็ดถึงแปดในสิบคน ล้วนเคยเข้าร่วมการทดสอบของเส้นทางวิญญาณมาก่อน จะเห็นได้ว่าการฝึกฝนของเส้นทางวิญญาณนี้มีความสำคัญมากเพียงใด นี่ก็เป็นสาเหตุหลักที่ทำไมอัจฉริยะมากมายจึงแห่แหนกันมาที่นี่
"ห้าวิทยาลัยใหญ่..."
มู่เจิ้นกำมือแน่น สถานที่นั้น เขาจะต้องไปให้ได้อย่างแน่นอน ไม่เพียงแต่เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอเท่านั้น แต่เพียงการออกมาจาก "ห้าวิทยาลัยใหญ่" เท่านั้น เขาจึงจะมีคุณสมบัติที่จะยืนหยัดในโลกภายนอกได้
สำหรับโลกภายนอก มู่เจิ้นรู้ไม่มากนัก แต่บางครั้งก็สามารถรู้บ้างจากหมู่เฟิง ต้าเฉียนซื่อเจี๋ยที่เขาอาศัยอยู่นี้กว้างใหญ่ไพศาลไม่มีที่สิ้นสุด มีหลายพันชาติพันธุ์อาศัยอยู่ เขตเหนือวิญญาณในนั้นก็เปรียบเสมือนเม็ดทรายในมหาสมุทร ไม่มีความสำคัญอะไร และต้าเฉียนซื่อเจี๋ยที่พวกเขาอาศัยอยู่นี้ ยังเชื่อมต่อกับมิติอีกนับไม่ถ้วน แต่มิติเหล่านั้นสามารถเรียกได้เพียงว่าเซียเหว่ยเหมี่ยน เพราะโลกที่นี่ดูเหมือนจะสูงส่งกว่ามิติเหล่านั้น ต้าเฉียนซื่อเจี๋ยนี้คือศูนย์กลางของมิติมากมายเหล่านั้น
อย่างไรก็ตาม แม้จะเรียกว่าเซียเหว่ยเหมี่ยน แต่คนที่สามารถมาถึงต้าเฉียนซื่อเจี๋ยจากเซียเหว่ยเหมี่ยนได้ แทบทุกคนล้วนมีพรสวรรค์ที่น่าตื่นตะลึง พวกเขาจะต้องเป็นผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดในแต่ละมิติอย่างแน่นอน มิฉะนั้นพวกเขาจะไม่สามารถทะลุข้อจำกัดของมิติได้
มู่เจิ้นเคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับคนเก่งที่มาจากเซียเหว่ยเหมี่ยนในการประชุมระดับสูงของวิทยาลัยเหนือวิญญาณครั้งหนึ่ง ดูเหมือนว่าคนที่มีชื่อเสียงที่สุดคือสองคน มู่เจิ้นไม่รู้ชื่อของพวกเขา แต่เคยได้ยินฉายาของพวกเขา
เยินตี้
บรรพบุรุษแห่งวิชาศิลปะการต่อสู้
ฉายาที่ยิ่งใหญ่มาก แม้ว่าพวกเขาจะมาจากเซียเหว่ยเหมี่ยน แต่ตามการคาดเดาของมู่เจิ้น พวกเขาน่าจะเป็นจื่อจู้นที่แท้จริงแม้แต่ในต้าเฉียนซื่อเจี๋ย บรรพบุรุษแห่งวิชาศิลปะการต่อสู้คนนั้นเคยสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ในต้าเฉียนซื่อเจี๋ย มีข่าวลือว่าเขาบุกเข้าไปในชนเผ่าวิญญาณน้ำแข็งซึ่งเป็นยักษ์ใหญ่ในต้าเฉียนซื่อเจี๋ยเพียงลำพัง และชนเผ่าวิญญาณน้ำแข็งทั้งเผ่าก็ไม่สามารถหยุดยั้งชายที่ถือเทียนฉางฟ้าผ่าคนนั้นได้ การต่อสู้ครั้งนั้นสั่นสะเทือนทั้งฟ้าดิน เมื่อเรื่องนี้แพร่ออกไป ต้าเฉียนซื่อเจี๋ยก็สั่นสะเทือน และมีข่าวลือว่าการกระทำอันยิ่งใหญ่ของเขาครั้งนี้เป็นเพียงเพื่อช่วยคนที่เขารัก
เยินตี้ผู้สง่างามนั้นค่อนข้างจะเก็บตัวเมื่อเทียบกัน แต่มีข่าวลือว่าเขาเคยไปชนเผ่าวิญญาณไฟ และชนเผ่าวิญญาณไฟได้เชิญบรรพบุรุษของพวกเขาที่มีอายุหลายหมื่นปีออกมา แต่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะเยินตี้คนนี้ได้ ทำให้เขาจากไปอย่างสบายๆ ซึ่งทำให้ทั้งเผ่าของชนเผ่าวิญญาณไฟตกตะลึงพรึงเพริด
ผู้แข็งแกร่งที่สุดจากเซียเหว่ยเหมี่ยนเหล่านี้ แม้จะมาถึงต้าเฉียนซื่อเจี๋ยแล้ว ก็ยังคงเท่และแสดงความยิ่งใหญ่เหมือนเดิม
โลกภายนอกนั้นเป็นโลกที่น่าตื่นเต้นและหลากหลายอย่างแท้จริง ทำให้หัวใจสั่นไหว
อย่างไรก็ตาม มู่เจิ้นก็เข้าใจว่าตอนนี้เขายังไม่ถึงระดับนั้น แต่เขาเชื่อว่าหากให้เวลาเขาเพียงพอ เขาก็จะทำได้แน่นอน
มู่เจิ้นมองดูหยกขัตติยะสีดำในมือ ใบหน้าเยาว์วัยของเขายิ้มออกมา ดังนั้น ก็เริ่มจากมันกันเถอะ...
มู่เจิ้นประกบมือทั้งสองเข้าหากัน ดวงตาก็ค่อยๆ ปิดลง มีแสงอบอุ่นอ่อนๆ แผ่ออกมาจากหยกขัตติยะสีดำในฝ่ามือ
สายตามืดมิด มู่เจิ้นขยับจิตใจ ขับเคลื่อนพลังศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายผ่านเส้นลมปราณในแขน สุดท้ายก็ไหลเข้าไปในหยกขัตติยะในมือ
อื้ม อื้ม
เมื่อพลังศักดิ์สิทธิ์ไหลเข้าไป หยกขัตติยะก็ส่งเสียงครางเบาๆ ออกมาทันที จากนั้นความมืดก็เริ่มถูกฉีกทำลาย ราวกับว่ามีบางสิ่งไหลผ่านฝ่ามือเข้าไปในร่างกายของมู่เจิ้น
"ใช้ร่างกายเปลี่ยนเป็นฟูตู พิสูจน์หนทางอันยิ่งใหญ่แห่งวิญญาณ..."
จำคำมนต์การฝึกที่ลึกลับและเข้าใจยาก ราวกับเสียงระฆังโบราณ ดังก้องอยู่ในสมองของมู่เจิ้นอย่างเงียบๆ และเขาก็รีบรักษาจิตใจไว้ จดจำจำคำมนต์การฝึกเหล่านี้ไว้ในใจอย่างแน่นหนา
เสียงระฆังค่อยๆ จางหายไป จำคำมนต์การฝึกนั้นบรรจุสิ่งต่างๆ ไว้มากมาย ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่มู่เจิ้นไม่สามารถเข้าถึงได้ในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงฉลาดพอที่จะเลือกรับเฉพาะส่วนที่เขาสามารถรับและเข้าใจได้ชั่วคราว แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ความลึกลับของจำคำมนต์ก็ยังทำให้หัวของเขาปวดเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นจำคำมนต์ที่ลึกลับและซับซ้อนเช่นนี้มาก่อน
แต่มู่เจิ้นก็แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ที่น่าตกใจ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่ได้รับคุณสมบัติของเส้นทางวิญญาณ เขาจมอยู่ในความลึกลับของจำคำมนต์ รู้สึกถึงความมหัศจรรย์ในนั้น หลังจากผ่านไปนาน ในที่สุดเขาก็เริ่มขับเคลื่อนพลังศักดิ์สิทธิ์ ตามเส้นทางเส้นลมปราณในจำคำมนต์การฝึก และเส้นทางเส้นลมปราณเหล่านั้นก็แปลกประหลาดมาก หากสามารถตามรอยได้ ก็จะพบว่าเส้นทางเส้นลมปราณเหล่านั้นดูเหมือนจะก่อตัวเป็นรูปทรงหอแปลกๆ ในร่างกาย
พลังศักดิ์สิทธิ์ไหลไปตามเส้นทางลมปราณแปลกประหลาดอย่างเงียบๆ การหมุนเวียนครั้งแรกนี้ชัดเจนว่าใช้พลังงานอย่างมหาศาล แต่มู่เจิ้นก็อดทนต่อความเหนื่อยล้าเล็กน้อยนั้น พยายามรักษาการหมุนเวียนของพลังศักดิ์สิทธิ์ให้สมบูรณ์
เส้นทางลมปราณแปลกประหลาดนี้หมุนเวียนได้ยากมาก แม้ว่ามู่เจิ้นจะพยายามควบคุมอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ยังคงล้มเหลวอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีความหยิ่งผยองแม้แต่น้อย ยังคงรักษาสภาวะจิตใจที่สงบ หมุนเวียนครั้งแล้วครั้งเล่า
กระบวนการนี้ดำเนินไปตลอดทั้งบ่าย หลังจากผ่านความล้มเหลวนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดพลังศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งก็สำเร็จในการเจาะออกมาจากเส้นทางลมปราณสุดท้ายภายใต้การควบคุมอย่างระมัดระวังของมู่เจิ้น
และเมื่อพลังศักดิ์สิทธิ์เจาะออกมาจากเส้นลมปราณสุดท้าย พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เดิมใสเป็นประกายก็เริ่มเปลี่ยนแปลงทันที สีของมันค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำมืด แผ่กระจายสีลึกลับออกมา
เวลานี้พลังศักดิ์สิทธิ์จึงสามารถเรียกได้ว่าเป็นพลังวิญญาณที่แท้จริง และพลังวิญญาณดำมืดสายนี้ แม้จะดูเงียบสงบและเก็บตัว แต่มู่เจิ้นก็สามารถรู้สึกได้อย่างคลุมเครือว่าภายใต้ความเงียบสงบนั้น ดูเหมือนจะซ่อนความคมกล้าและความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้หัวใจสั่นสะท้านไว้
อย่างเห็นได้ชัดว่าพลังวิญญาณที่ฝึกฝนมาจากเทคนิคมหาโพธินี้มีคุณภาพสูงมาก ไม่สามารถเทียบได้กับพลังวิญญาณที่ฝึกฝนมาจากสูตรวิญญาณธรรมดาอย่างแน่นอน!
สิ่งที่แม่ทิ้งไว้ให้ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ! มู่เจิ้นคิดอย่างตื่นเต้นในใจ แม้จะเหงื่อท่วมตัว
พลังวิญญาณดำมืดสายนี้ถูกมู่เจิ้นเก็บเข้าไปในทะเลพลังปราณ แล้วพักอยู่อย่างสงบ รอให้เขาฝึกฝนอย่างต่อเนื่องในอนาคต พลังวิญญาณชนิดนี้ก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น
อื้ม!
และในขณะที่พลังวิญญาณดำมืดสายนั้นพักอยู่ในทะเลพลังปราณ ร่างกายของมู่เจิ้นก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทันที ในสมองก็มีอาการมึนงงเกิดขึ้น ราง ๆ ดูเหมือนว่าจะมีบางสิ่งสั่นสะเทือนและเกิดการสั่นพ้องกันในส่วนลึกที่สุดของร่างกายเขา ความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่งเกิดขึ้นในใจของมู่เจิ้น แล้วก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
"เกิดอะไรขึ้น?"
มู่เจิ้นได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว ความสงสัยและความไม่แน่ใจเกิดขึ้นในใจ เขารีบตรวจสอบร่างกายภายใน แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ ความรู้สึกก่อนหน้านี้เหมือนเป็นภาพลวงตา
แต่มู่เจิ้นผู้มีจิตใจมั่นคงไม่เชื่อว่านั่นเป็นเพียงภาพลวงตา
"เป็นเพราะเทคนิคมหาโพธิหรือ?"
มู่เจิ้นคิดอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็มองไปที่พลังวิญญาณดำมืดในทะเลพลังปราณ ครุ่นคิดเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่พบเบาะแสใด ๆ ดังนั้นเขาจึงค่อย ๆ ล้มเลิกความคิด เทคนิคมหาโพธินี้เป็นสิ่งที่แม่ของเขาทิ้งไว้ให้ แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นเธอมาก่อน แต่เขาก็เชื่อมั่นในหลักการหนึ่ง: แม่จะไม่ทิ้งสิ่งที่ไม่ดีสำหรับเขาไว้อย่างแน่นอน!
"หรือเป็นเพราะสิ่งนี้?"
จู่ ๆ มู่เจิ้นก็รู้สึกถึงบางสิ่งในใจ เห็นได้ว่าในส่วนลึกของทะเลพลังปราณ มีแสงสีดำสายหนึ่งพุ่งออกมา สุดท้ายก็ลอยอยู่เหนือพลังวิญญาณดำมืดนั้น
แสงดำวาบขึ้น สุดท้ายก็เผยร่างแท้จริง มันกลายเป็นแผ่นกระดาษสีดำบางๆ บนกระดาษไม่มีตัวอักษรใดๆ เพียงแต่มองเห็นลวดลายแปลกประหลาดที่เลือนรางอย่างยิ่งเท่านั้น
กระดาษสีดำลอยนิ่งอยู่ในทะเลพลังปราณ ปล่อยให้พลังวิญญาณดำมืดบ่มเพาะมัน ในความเก่าแก่โบราณนั้น แฝงไว้ด้วยความลึกลับที่ไม่อาจอธิบายได้
มู่เจิ้นมองดูกระดาษลึกลับสีดำแผ่นนี้ ก็เหม่อลอยไปชั่วครู่ สิ่งนี้เป็นของที่เขาได้มาโดยบังเอิญในเส้นทางวิญญาณ แต่ตั้งแต่ได้มาก็ไม่เคยเห็นมันมีประโยชน์อะไรเลย แต่มู่เจิ้นก็รู้สึกลางๆ ว่ากระดาษลึกลับสีดำนี้ต้องไม่ใช่ของธรรมดาแน่ เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่มีพลังมากพอที่จะไขความลับที่มันมีเท่านั้นเอง
การสั่นสะเทือนที่เกิดจากการก้องกังวานอย่างประหลาดก่อนหน้านี้ เป็นเพราะมันหรือ?
มู่เจิ้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ค่อยๆ ส่ายหน้า แม้กระดาษสีดำนี้จะลึกลับ แต่ความเคลื่อนไหวก่อนหน้านี้ ชัดเจนว่าไม่ได้เกิดจากมัน...
คิดไม่ออก มู่เจิ้นจึงต้องล้มเลิกในที่สุด เก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วจ้องมองพลังวิญญาณดำมืดที่ขดตัวอยู่ในทะเลพลังปราณอีกครั้ง ตามที่กล่าวไว้ในจำคำมนต์การฝึก เทคนิคมหาโพธินี้ควรแบ่งเป็นสามระดับ หนึ่งคือระดับชู้จี สองคือระดับหยั่งรูป สามคือระดับเปลี่ยนหอ
แต่ตอนนี้เขาชัดเจนว่ายังไม่ถึงแม้แต่ระดับชู้จี นับว่าเป็นเพียงขั้นเริ่มต้นเท่านั้น หากจะก้าวเข้าสู่ระดับชู้จีนี้ ก็ยังต้องฝึกฝนอย่างหนักอีกไม่น้อยทีเดียว
ในลานบ้าน ดวงตาที่ปิดสนิทของมู่เจิ้นค่อยๆ เปิดขึ้น เขามองดูเหงื่อที่ท่วมตัว ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ เทคนิคมหาโพธินี้ยากจะฝึกฝนจริงๆ เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น ก็ยากลำบากถึงขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าหากฝึกฝนจนถึงระดับที่เรียกว่า "ระดับเปลี่ยนหอ" จะยากลำบากสักแค่ไหน
"ไม่รู้ว่าพลังวิญญาณของเทคนิคมหาโพธินี้ จะสามารถเพิ่มขึ้นได้กี่เท่า?"
มู่เจิ้นรู้สึกสะท้อนใจ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากรู้อยากเห็น สูตรวิญญาณยังมีประโยชน์ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง คือสามารถเพิ่มพลังวิญญาณให้แข็งแกร่งขึ้นได้ โดยทั่วไปแล้ว วิชาฝึกระดับธรรมดาชั้นสูง ควรจะสามารถเพิ่มพลังวิญญาณได้ถึงห้าเท่า สูตรวิญญาณระดับวิญญาณชั้นต่ำ สามารถเพิ่มได้ถึงสิบเท่า ยิ่งระดับการเพิ่มลึกเท่าไหร่ พลังที่ปลดปล่อยออกมาก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น
และโดยทั่วไปก็สามารถใช้วิธีนี้ในการแยกแยะคร่าวๆ ว่าสูตรวิญญาณฉบับหนึ่งๆ มีระดับชั้นอย่างไร
คิดถึงตรงนี้ ความอยากรู้อยากเห็นในดวงตาของมู่เจิ้นก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น เห็นได้ว่าฝ่ามือของเขาหมุนไปมา พลังศักดิ์สิทธิ์สีดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ จากนั้นเขาก็ค่อยๆ กำมือแน่น สายตาค่อยๆ เริ่มลุกโชนขึ้นมา
เขาต้องการจะลองดู ว่าเทคนิคมหาโพธินี้ จะร้ายกาจแค่ไหนกันแน่!
(อัปเดตขยันขันแข็งแล้วนะ~~~
ตอนนี้หนังสือใหม่สัปดาห์นี้มีบัตรแนะนำหนังสือถึงเจ็ดพันห้าร้อยแล้ว รอให้บัตรแนะนำหนังสือถึงหนึ่งหมื่น ก็จะมีอัปเดตที่สามมาแล้ว~~~~
ทุกคนที่มีบัตรแนะนำหนังสือก็โหวตมาเลยนะ)


## บทที่ 6 การเพิ่มพูนพลังวิญญาณ

ในลานเรือน มู่เจิ้นยืนตัวตรง ฝ่ามือของเขาโค้งเล็กน้อย พลังวิญญาณสีดำมืดกำลังรวมตัวอย่างรวดเร็วในฝ่ามือของเขา มีคลื่นพลังที่แหลมคมแผ่ออกมาอย่างเบาๆ
มู่เจิ้นรู้สึกถึงพลังวิญญาณในฝ่ามือของเขา สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ภายใน ในชั่วพริบตาต่อมา สายตาของเขาจับจ้องอย่างเข้มข้น พลังวิญญาณสีดำมืดที่เชื่องในฝ่ามือของเขาพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงในตอนนี้
มันเหมือนกับหยดน้ำที่กระเด็นลงในกระทะน้ำมันที่กำลังเดือด
และในความสั่นสะเทือนนั้น คลื่นของพลังวิญญาณนั้นก็กำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
มือของมู่เจิ้นสั่นเล็กน้อย เขารู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณนี้กำลังสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว...
หนึ่งชั้น...สามชั้น...ห้าชั้น...แปดชั้น...
เมื่อการสั่นสะเทือนของพลังวิญญาณนั้นถึงชั้นที่เก้า การสั่นในฝ่ามือของมู่เจิ้นก็รุนแรงมากขึ้น พลังวิญญาณนั้นมีแนวโน้มที่จะหลุดพ้นจากการควบคุม
"แค่เก้าชั้น นี่ยังไม่พอ"
มู่เจิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ฝ่ามือที่โค้งเล็กน้อยพลันกำแน่น ราวกับมีเสียงทึบดังขึ้น พลังวิญญาณที่เหมือนม้าป่านั้นพุ่งขึ้นอีกครั้ง!
สิบสามชั้น!
พลังวิญญาณสีดำปกคลุมมือของมู่เจิ้น สายตาของเขาก็จริงจังขึ้นในตอนนี้ ในช่วงเวลาต่อมา มือของเขาสั่นอย่างรุนแรง นิ้วทั้งสองงอ และแทงออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าที่เสาหินตรงหน้า
เสียงลมดังขึ้น!
ท่าโจมตีวิญญาณระดับปานกลาง ท่าซัวกู่จื้อ!
บึ้ม!
นิ้วทั้งสองของมู่เจิ้นแทงลึกเข้าไปในเสาหิน รอยแตกกระจายออกจากจุดที่นิ้วแทงเข้าไป
มู่เจิ้นจ้องมองรอยแตกเหล่านั้น ค่อยๆ ดึงนิ้วออกมา พึมพำ: "สิบสามชั้น"
เขาพยักหน้า ตอนนี้เขาเพิ่งจะฝึกฝนเทคนิคมหาโพธิจนถึงระดับเริ่มต้นเท่านั้น แค่นี้ก็สามารถเพิ่มพลังวิญญาณได้ถึงสิบสามชั้น นี่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความร้ายกาจของเทคนิคมหาโพธิ และมู่เจิ้นรู้สึกได้ว่า เมื่อเขาคุ้นเคยกับเทคนิคมหาโพธิมากขึ้น การเพิ่มพลังนี้ก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
"เทคนิคมหาโพธินี้อย่างน้อยก็เป็นสูตรวิญญาณระดับวิญญาณชั้นสูง"
มู่เจิ้นยิ้มกว้าง สิ่งที่แม่ทิ้งไว้ให้ไม่ใช่ของธรรมดาจริงๆ สูตรวิญญาณระดับวิญญาณชั้นสูง บางทีทั้งเขตเหนือวิญญาณอาจจะหาไม่ได้กี่อัน แต่สูตรนี้ ฝึกฝนได้ยากจริงๆ มู่เจิ้นมีความมั่นใจในพรสวรรค์การฝึกฝนของตัวเองมาก แต่ถึงกระนั้น การฝึกฝนเทคนิคมหาโพธิก็ยังคงยากลำบากอยู่ดี
"แต่เวลาน่ะ ฉันไม่ขาดแคลน" มู่เจิ้นพูดกับตัวเอง แล้วตบมือ หมุนตัวกลับห้อง ดูเหมือนว่าในช่วงหลายวันนี้ เขาจะต้องทุ่มเทความคิดทั้งหมดไปที่การฝึกฝนเทคนิคมหาโพธินี้
ไม่ไกลจากลานเรือนนั้น หมู่เฟิงมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นในลานเรือน ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม รอยยิ้มเต็มไปด้วยความพอใจ: "พรสวรรค์การฝึกฝนของเสี่ยวมู่ไม่ธรรมดาจริงๆ ตอนที่ฉันเคยฝึกฝนเทคนิคมหาโพธินี้ การฝึกฝนพลังวิญญาณแรกใช้เวลาถึงห้าวันเต็มๆ และพลังวิญญาณแรกที่ฝึกฝนออกมา ตอนแรกก็เพิ่มได้แค่เจ็ดชั้นเท่านั้น"
"เจ้าหนูนี่ ใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็ฝึกฝนพลังวิญญาณออกมาได้ และยังเพิ่มได้ถึงระดับที่น่าตกใจขนาดนี้ ทำให้ฉันอับอายจริงๆ" แม้จะพูดแบบนี้ แต่ความภาคภูมิใจและความยินดีในดวงตาของหมู่เฟิงก็ปิดบังไม่อยู่
"ฮ่าๆ พรสวรรค์ของเสี่ยวมู่น่าตกใจจริงๆ คิดว่าความสำเร็จในอนาคต ก็ไม่ใช่พวกเราพวกคนเก่าๆ จะเทียบได้" โจวเย่ที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มและพยักหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึก
"ใช่แล้ว เขตเหนือวิญญาณนี้สำหรับพวกเราอาจจะใหญ่ แต่สำหรับเสี่ยวมู่แล้ว มันเล็กเกินไป เล็กเกินไปจริงๆ..."
...
ในช่วงเวลาหลายวันต่อมา มู่เจิ้นทุ่มเทพลังงานทั้งหมดไปที่การฝึกฝน "เทคนิคมหาโพธิ" เด็กหนุ่มคนนี้ภายนอกดูเหมือนจะเกียจคร้านบ้างเป็นครั้งคราว แต่ในกระดูกกลับมีความดื้อรั้นที่น่าประทับใจ ก็เพราะความดื้อรั้นนี้ ทำให้เขามีชื่อเสียงโด่งดังในเส้นทางวิญญาณที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะผิดปกติ และสุดท้ายยังก่อเรื่องใหญ่นั้น ทำให้อัจฉริยะผิดปกติมากมายต้องตะลึง
และภายใต้การฝึกฝนอย่างเต็มที่ของมู่เจิ้น ในเวลาเพียงเจ็ดวัน พลังวิญญาณในทะเลพลังปราณของเขาก็เข้มข้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ความเข้าใจในเทคนิคมหาโพธิก็ลึกซึ้งขึ้นบ้าง แต่ดูเหมือนว่าจะยังห่างไกลจากระดับชู้จีอยู่บ้าง ทำให้มู่เจิ้นอดที่จะทึ่งไม่ได้ เทคนิคมหาโพธินี้ ไม่ใช่ของธรรมดาจริงๆ
หลังจากที่การฝึกฝนเทคนิคมหาโพธิเข้าสู่ร่องรอยแล้ว มู่เจิ้นก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วแบ่งจิตใจบางส่วน หาสูตรโจมตีวิญญาณที่เหมาะกับเขาหลายม้วนจากห้องลับมาฝึกฝน
แม้ว่าเขาจะมีพื้นฐานพลังวิญญาณอยู่บ้าง แต่หากต้องการเพิ่มพลังในการต่อสู้ สูตรวิญญาณที่มีความสามารถในการโจมตีก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้
อีกทั้งหลิวหยางก็ไม่ใช่คนธรรมดา การจัดอันดับที่หนึ่งในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณนั้นเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความร้ายกาจของเขา และพ่อของเขาก็เป็นผู้ปกครองเขตหลิว ซึ่งเขตหลิวนั้นเป็นเขตที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตเหนือวิญญาณ มีพลังเหนือกว่าเขตผู้ปกครองอยู่เล็กน้อย ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็มีความขัดแย้งกับเขตผู้ปกครองอยู่มาก ทั้งสองฝ่ายไม่ลงรอยกัน แม้ว่าเขตหลิวจะไม่สามารถแทรกแซงวิทยาลัยเหนือวิญญาณได้ แต่ก็จะต้องให้การสนับสนุนหลิวหยางอย่างเต็มที่...
แต่อย่างไรก็ตาม เขา มู่เจิ้น จะถูกเหยียบย่ำได้ง่ายๆ อย่างนั้นเชียวหรือ? สิ่งที่อัจฉริยะมากมายในเส้นทางวิญญาณไม่สามารถทำได้ หลิวหยางคนเดียวอาจจะยังห่างไกลอยู่มาก
...
นี่คือลานฝึกซ้อมที่เต็มไปด้วยเสาหิน ในสนามนั้น มีร่างหนึ่งเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วทิ้งเศษฝุ่นไว้เบื้องหลัง ในฝ่ามือทั้งสองของเขา พลังวิญญาณดำมืดพันเกี่ยว มีคลื่นพลังที่รุนแรงแผ่ออกมาอย่างลางๆ
ฉึ่ก!
เขางอนิ้วทั้งสอง ภายใต้การห่อหุ้มของพลังวิญญาณดำมืด ราวกับเป็นหนามดำที่คมกริบ ตกลงบนเสาหินอย่างหนักหน่วง
แกร๊ก!
เศษหินกระเด็น รอยแตกมากมายแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วบนเสาหิน ในดวงตาสีดำสนิทของเด็กหนุ่ม มีประกายเย็นชาวาบผ่าน นิ้วทั้งสองที่จมลงในเสาหินกระตุกอย่างรุนแรง ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้น เสาหินที่หนาประมาณเอวคนถูกเจาะทะลุไปอย่างง่ายดาย
เสาหินหนึ่งต้นแตกกระจาย เด็กหนุ่มก้าวเท้าไม่หยุด เปลี่ยนนิ้วเป็นฝ่ามือ พลังวิญญาณดำมืดพลุ่งพล่าน มีเสียงฟ้าร้องแว่วๆ ตบกลับลงบนเสาหินอีกต้นหนึ่ง
ฉัวะ!
ในขณะที่ฝ่ามือตบลงบนเสาหินหนึ่งต้น เด็กหนุ่มยืนด้วยขาเดียว ส่งเท้าอีกข้างหนึ่งออกไปเตะอย่างทรงพลังใส่เสาหินอีกต้นหนึ่ง
โพละ! โครม!
เสียงทุ้มสองเสียงดังขึ้น เสาหินสองต้นแตกกระจายออกทันที ท่ามกลางเศษหินที่กระเด็น เด็กหนุ่มค่อยๆ หดขากลับ สงบจิตใจ พลังวิญญาณดำมืดบนฝ่ามือทั้งสองก็ค่อยๆ จางหายไป
ปรบมือ ปรบมือ
มีเสียงปรบมือดังมาจากด้านข้าง มู่เจิ้นมองไป เห็นหมู่เฟิงยืนยิ้มอยู่นอกลานฝึกซ้อม เขาพอใจกับการแสดงของมู่เจิ้นเมื่อครู่นี้มาก การโจมตีนั้นราวกับสายฝน รุนแรงแต่แฝงไปด้วยการสังหาร ไม่ด้อยไปกว่าลูกน้องของเขาที่ผ่านการฝึกฝนมาจากความเป็นความตายเลย ดูเหมือนว่าลูกชายของเขาคนนี้ ในหนึ่งปีที่อยู่ในเส้นทางวิญญาณนั้น ก็ไม่ได้ผ่านไปอย่างสูญเปล่าเลย
"พ่อ"
มู่เจิ้นปัดฝุ่นบนแขนเสื้อ เดินเข้าไปหาหมู่เฟิง
"พรุ่งนี้ก็จะกลับวิทยาลัยเหนือวิญญาณแล้วสินะ?" หมู่เฟิงถามยิ้มๆ
มู่เจิ้นพยักหน้า
"ถ้าหากเจ้าผ่านการแข่งขันครั้งนี้ได้ ก็น่าจะได้เลื่อนขึ้นไปสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ถึงตอนนั้นจึงจะมีคุณสมบัติในการแย่งชิงโควตาของ 'ห้าวิทยาลัยใหญ่'" หมู่เฟิงตบบ่าของมู่เจิ้น พูดยิ้มๆ
"โควตาของห้าวิทยาลัยใหญ่เหรอ"
มู่เจิ้นยืดเส้นยืดสาย รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าที่ผอมบาง "พ่อวางใจได้เลย โควตานั้น ผมต้องเอาให้ได้แน่..."
(ตอนนี้คะแนนแนะนำอยู่ที่แปดพันแปดร้อย แม้จะยังไม่ถึงหนึ่งหมื่น แต่ก็ปล่อยอัปเดตออกมาก่อนแล้ว ก็ถือว่าใจดีมากแล้วนะ
ทุกคนอย่าลืมโหวตและคัดลอกหลังจากอ่านจบนะ อย่าทำให้ผมและเพื่อนๆ ต้องตกใจล่ะ...
อ่านหนังสือต้องโหวต อ่า พูดถึงคุณนั่นแหละ โหวตแล้วหรือยัง คัดลอกแล้วหรือยัง~~~~~~~~~~~~
)


## บทที่ 7 มู่หยวน

เมืองเหนือหลิง เป็นเมืองที่เกิดขึ้นเพราะวิทยาลัยเหนือวิญญาณ เมืองนี้ก็เหมือนกับวิทยาลัยเหนือวิญญาณที่รักษาความเป็นกลางอย่างเด็ดขาดในเขตเหนือวิญญาณ และผู้ควบคุมที่นี่ก็คือวิทยาลัยเหนือวิญญาณอย่างชัดเจน
เนื่องจากความขัดแย้งในเขตเหนือวิญญาณจะไม่ลุกลามมาถึงที่นี่ ดังนั้นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองเหนือหลิงนี้ นอกจากเมืองหลวงของเขตใหญ่ไม่กี่แห่งแล้ว ที่นี่ก็นับว่าเป็นยอดของเขตเหนือวิญญาณได้
เมืองเหนือหลิงเกิดขึ้นเพราะวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ดังนั้นที่นี่จึงเป็นอาณาจักรของนักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ในเมืองนี้ แทบไม่มีใครกล้าไปรังแกนักเรียนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ไม่ต้องพูดถึงสถานะของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ เพราะในเขตเหนือวิญญาณนี้ นักเรียนที่สามารถมาฝึกฝนที่วิทยาลัยเหนือวิญญาณได้ ส่วนใหญ่ล้วนมีภูมิหลัง ในนั้นยังมีบุตรหลานของแต่ละเขตด้วย การไปสร้างศัตรูกับเยาวชนที่มีภูมิหลังไม่ธรรมดาเหล่านี้ คงไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนัก
...
เมื่อมู่เจิ้นเดินออกมาจากวงเวทย์โอนย้าย พอดีได้เห็นภาพเมืองที่เจริญรุ่งเรือง เขานวดศีรษะที่มึนงงเล็กน้อยเนื่องจากการโอนย้าย แล้วหันไปมองวงเวทย์โอนย้ายด้านหลัง
วงเวทย์โอนย้ายแบบนี้สร้างขึ้นได้ยากมาก ในเขตเหนือวิญญาณทั้งหมดมีเพียงไม่กี่เมืองใหญ่ที่มีกำลังสร้างได้ และด้วยความสามารถของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ก็เห็นได้ชัดว่าอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
มู่เจิ้นเดินลงจากวงเวทย์โอนย้ายที่มีคนมาคนไป แล้วก็เดินผ่านถนนที่คึกคักอย่างคุ้นเคย มุ่งตรงไปยังวิทยาลัยเหนือวิญญาณที่อยู่ใจกลางเมือง
สองข้างทางมีร้านค้ามากมาย ซึ่งรวมถึงการขายสูตรวิญญาณต่างๆ เสียงเรียกลูกค้าดังขึ้นมาเป็นระลอก แต่มู่เจิ้นกลับไม่ได้หยุดแม้แต่น้อย พ่อของเขาก็เป็นหนึ่งในเก้าจ้าวเขตของเขตเหนือวิญญาณ คอลเลกชันของเขาย่อมไม่อ่อนด้อย ดังนั้นสูตรวิญญาณในสถานที่แบบนี้ย่อมไม่อาจเข้าตามู่เจิ้นได้
เลี้ยวผ่านไปหลายถนน วิทยาลัยเหนือวิญญาณอันยิ่งใหญ่ก็เริ่มมองเห็นได้ลางๆ บนถนนสามารถเห็นนักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณเป็นกลุ่มๆ หนุ่มสาวรวมตัวกัน บางครั้งก็มีเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้น เต็มไปด้วยพลังและความสดใสของวัยรุ่น
รอบๆ มีสายตามองมาที่มู่เจิ้นเป็นระยะ สายตาของสาวน้อยหน้าตาสะสวยที่มองมาก็มีความอยากรู้อยากเห็นและความเขินอาย ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณนี้ มู่เจิ้นก็นับว่าเป็นคนดังคนหนึ่ง
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นใด แค่เขาเคยได้รับคุณสมบัติเส้นทางวิญญาณก็เพียงพอที่จะทำให้คนตื่นตะลึงแล้ว เพราะทั้งเขตเหนือวิญญาณมีโควต้าแค่คนเดียวเท่านั้น
แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าทำไมมู่เจิ้นถึงถูกไล่ออกจากเส้นทางวิญญาณหลังจากเพียงหนึ่งปี แต่ไม่ว่าอย่างไร คนที่สามารถได้รับโควต้าเส้นทางวิญญาณ จะเป็นคนธรรมดาได้หรือ?
สำหรับสายตาที่มองมาเหล่านั้น มู่เจิ้นก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก แม้แต่ยังยิ้มตอบด้วย ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าดูอบอุ่นและสดใส ดวงตาสีดำเหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ลึกล้ำ แม้ว่าอายุของเขาจะใกล้เคียงกับนักเรียนคนอื่นๆ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีรสชาติพิเศษบางอย่างที่เด็กหนุ่มที่ยังไม่เติบโตเหล่านี้ไม่มี
เป็นเพราะรสชาตินี้ รวมกับใบหน้าที่น่ามอง ทำให้สาวน้อยที่แอบมองเขาอยู่แก้มร้อนผ่าว
บนถนนด้านหน้าเกิดความวุ่นวายขึ้นทันที นักเรียนมากมายรีบกระจายตัวออก แล้วก็เห็นร่างหลายร่างวิ่งออกมาด้วยสภาพมอมแมมเล็กน้อย พวกเขามองไปรอบๆ อย่างร้อนรน หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ในดวงตาของพวกเขาก็มีความดีใจปรากฏขึ้นมาอย่างฉับพลัน
"พี่ชายมู่!" เสียงร้องที่ดังขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจหลายเสียงดังออกมาจากปากของพวกเขา
"หลัวตง พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่?" มู่เจิ้นเห็นร่างที่คุ้นเคยหลายร่างก็ตกใจเล็กน้อย พวกเขาอยู่ในชั้นเรียนฝึกฝนเดียวกันกับเขา และมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันในชีวิตประจำวัน
"พี่ชายมู่ รีบไปช่วยซูหลิงหน่อยครับ เขาโดนมู่หยวนต่อย!" เด็กหนุ่มที่ชื่อหลัวตงรีบพูด
"มู่หยวน?"
นักเรียนรอบๆ ที่ได้ยินชื่อนี้ต่างตกใจ มู่หยวนผู้อยู่อันดับสองของระหว่างติดต่อกับดินแดนในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ? เขาเป็นคนที่โหดเหี้ยมและอ่อนกว่าหลิวหยางเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ซูหลิงกล้าไปยั่วโมโหเขาหรือ?
"เกิดอะไรขึ้น?" มู่เจิ้นขมวดคิ้ว ซูหลิงถือเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของเขาในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ
"ก่อนหน้านี้ไอ้มู่หยวนนั่นพูดจาโอหังว่าพรุ่งนี้พี่ชายมู่จะต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ซูหลิงทนฟังไม่ได้ก็เถียงกลับไปสองสามคำ แล้วก็โดนมู่หยวนต่อย วิทยาลัยตะวันตกนี่ช่างเหิมเกริมเสียจริง..." หลัวตงพูดอย่างแค้นเคือง
มู่เจิ้นเม้มริมฝีปากเบาๆ ทำให้หลัวตงที่อยู่ข้างๆ ใจเต้นแรง เขาสนิทกับมู่เจิ้นมาก จึงรู้ดีว่าเมื่อมู่เจิ้นทำท่าแบบนี้ แสดงว่าเขาโกรธแล้ว
"พาฉันไป" มู่เจิ้นพูด
"หา?" หลัวตงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ งงไปชั่วขณะ แล้วจึงพูดว่า "พี่ชายมู่ เราไปหาอาจารย์ก่อนดีกว่านะครับ ฝั่งของมู่หยวนมีคนเยอะ เสวียดงที่เคยแพ้พี่ก็อยู่ที่นั่น แถมยังมีเซียวกุนที่อยู่อันดับหกของระหว่างติดต่อกับดินแดนด้วย..."
"ไม่เป็นไร พาทางไปเถอะ" มู่เจิ้นยิ้มและตบไหล่ของหลัวตงเบาๆ
เมื่อเห็นรอยยิ้มของมู่เจิ้น หลัวตงและคนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา แล้วจึงกัดฟันพยักหน้า อย่างมากก็แค่โดนต่อยสักยก แต่จะยอมให้พวกวิทยาลัยตะวันตกคิดว่าพวกวิทยาลัยตะวันออกอ่อนแอไม่ได้
พวกเขาพากันรุมล้อมมู่เจิ้นแล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้นักเรียนบนถนนงงงวยอยู่ชั่วครู่ แต่ไม่นานพวกเขาก็ได้สติ มองไปทางที่มู่เจิ้นและคนอื่นๆ จากไปด้วยสายตาที่เป็นประกาย แล้วรีบตามไปอย่างรวดเร็ว
ดูจากท่าทางของมู่เจิ้นเมื่อครู่ นี่จะเป็นการไปท้าประลองกับสามคนที่อยู่ในอันดับสิบของระหว่างติดต่อกับดินแดนจากวิทยาลัยตะวันตกแบบคนเดียวหรือ? นี่มันเรื่องร้อนแรงมากเลยนะ
...
ปัง!
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ร่างหนึ่งถูกผลักกระเด็นออกไปอย่างอเนจอนาถ ร่างกายถูลู่ไถลไปบนพื้นทิ้งรอยยาวเหยียดก่อนจะหยุดลง
"ดูเหมือนว่าตอนนี้คนของวิทยาลัยตะวันออกจะมีความมั่นใจมากเกินไปสักหน่อย แม้แต่คนที่ไม่มีชื่อเสียงก็กล้ามาตะโกนโวยวายต่อหน้าข้ามู่หยวน จริงๆแล้วใครกันนะที่ให้ความมั่นใจพวกเจ้า"
ชายหนุ่มชุดดำกอดอกยืนอยู่ มองดูคนกว่าสิบคนที่นอนกองอยู่บนพื้นด้วยสายตาเยาะเย้ย คนที่นำหน้าคือซูหลิง ซึ่งตอนนี้กำลังกัดฟันจ้องมองชายหนุ่มชุดดำอย่างเคียดแค้น
ด้านหลังชายหนุ่มชุดดำยังมีชายหนุ่มอีกสองคนที่มีอายุใกล้เคียงกันยืนอยู่ พวกเขาก็มีรอยยิ้มเยาะเย้นเช่นกัน ในดวงตามีความหยิ่งผยองที่ไม่อาจปิดบังได้
รอบๆ ยังมีนักเรียนมากมายล้อมอยู่ แต่พวกเขาไม่กล้าพูดอะไร ในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ คนที่กล้ามาหาเรื่องกับสามคนตรงหน้านี้ คงมีไม่กี่คน
"ชิ มู่หยวน เจ้าก็อย่าได้ภูมิใจไป วันนี้พี่ชายมู่ไม่อยู่ ไม่งั้นอันดับสองของเจ้าในระหว่างติดต่อกับดินแดนก็คงหลุดไปแล้ว!" ซูหลิงถ่มน้ำลายแล้วตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว
"มู่เจิ้น?" มู่หยวนเลิกคิ้วขึ้น ชายหนุ่มด้านหลังคนหนึ่งส่งเสียงฮึดฮัด เขาก็คือเสวียดงที่เคยพ่ายแพ้ให้กับมู่เจิ้น
"ไอ้หมอนั่นก็มีฝีมือจริงๆ แต่ข้าไม่กลัวมัน ฮึๆ ข้าคิดว่าหลังจากการแข่งขันระหว่างสองวิทยาลัยจบลงพรุ่งนี้ พวกเจ้าวิทยาลัยตะวันออกคงจะสงบเสงี่ยมเรียบร้อยเอง" มู่หยวนยิ้มกว้าง พูดว่า "พี่ชายหลิวจะทำให้เขารู้ว่าต่อไปควรจะเก็บเนื้อเก็บตัวหน่อย วิทยาลัยเหนือวิญญาณนี้ พวกเราวิทยาลัยตะวันตกต่างหากที่แข็งแกร่งที่สุด!"
"ข้าอยากเห็นสีหน้าของไอ้หมอนั่นตอนที่ถูกเอาชนะจริงๆ" เสวียดงพูดด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน
"แต่ก่อนหน้านั้น ข้าคิดว่าควรจะจัดการพวกเจ้าที่เป็นขยะของวิทยาลัยตะวันออกก่อน" มู่หยวนประสานนิ้วมือแล้วบีบเบาๆ เกิดเสียงดังกรอบแกรบ จากนั้นเขาก็เดินไปทางซูหลิงและคนอื่นๆ ด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
ซูหลิงและคนอื่นๆ เห็นว่ามู่หยวนยังไม่ยอมเลิกรา สีหน้าก็ซีดลงเล็กน้อย แล้วก็กัดฟันพูดว่า "สู้กับมันให้ถึงที่สุด!"
"สู้ให้ถึงที่สุด!"
พวกเด็กหนุ่มเหล่านั้นก็มีความกล้าหาญอยู่บ้าง ถูกคนมากมายล้อมดูอยู่แบบนี้ ถ้าไม่ต่อสู้เลยก็จะน่าอับอายเกินไป พวกเขาจึงกัดฟันลุกขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าใส่มู่หยวน
"พวกที่ยังไม่ได้เข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว ก็กล้ามาต่อสู้กับข้าหรือ? ช่างไม่รู้จักประมาณตัวเสียจริง" มู่หยวนเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะเยาะ กำมือทั้งสองข้าง เห็นพลังวิญญาณบางเบาลอยขึ้นมา
"ปั๊ง!"
เท้าของเขากระทืบแรงลงบนพื้น ร่างกายของเขาพุ่งออกไปเหมือนลูกธนู กระโดดข้ามร่างหลายร่างที่พุ่งเข้ามา ปรากฏตัวต่อหน้าซูหลิงที่มีสีหน้าตกใจ เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น กำปั้นของเขาพุ่งเข้าหาใบหน้าของซูหลิงอย่างรวดเร็วและรุนแรง
ซูหลิงมองเห็นหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่ไม่สามารถป้องกันได้ทัน ได้แต่มองดูหมัดนั้นขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในสายตา แล้วหลับตาลงอย่างยอมจำนน คิดในใจว่าคราวนี้คงต้องนอนพักอยู่หลายวัน...
อา...
ในขณะที่เขาหลับตา เขาได้ยินเสียงอุทานตกใจจากรอบข้าง จากนั้นก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นตรงหน้า คลื่นพลังงานทำให้ใบหน้าของเขาสั่นเล็กน้อย แต่ความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ตกตะลึง เห็นมือขาวเรียวยาวมือหนึ่งโผล่ออกมาจากด้านหลังเขาโดยไม่รู้ตัว รับหมัดอันรุนแรงของมู่หยวนไว้ได้อย่างง่ายดาย
ซูหลิงรีบหันไปมอง เห็นใบหน้าของชายหนุ่มร่างผอมบางที่มีรอยยิ้มอบอุ่นน่าไว้ใจ
"พี่ชายมู่!" ซูหลิงดีใจมาก
"ทำได้ดีมาก ไม่ทำให้วิทยาลัยตะวันออกของเราขายหน้า"
มู่เจิ้นยิ้มให้เขาเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปที่มู่หยวนและคนอื่นๆ อีกสองคนที่สีหน้าเปลี่ยนไป แล้วพูดว่า "ความมั่นใจของพวกเขาเป็นสิ่งที่ฉันมอบให้ พวกเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"
(บัตรแนะนำหนังสือและการคัดลอกมีความสำคัญมากสำหรับหนังสือใหม่ บัตรแนะนำหนังสือเป็นจุดอ่อนของผมมาตลอด เป็นแบบนี้ทุกเล่ม แม้ว่าผมจะรู้ว่าผู้อ่านของผมไม่น้อยกว่านักเขียนคนไหนแน่ๆ แต่บัตรแนะนำหนังสือก็ยังตามหลังคนอื่นมากทุกครั้ง ทำให้รู้สึกขำๆ
ผมรู้ว่าผู้อ่านบางคนชอบอ่านฉบับละเมิดลิขสิทธิ์ ผมก็ไม่ได้ต่อต้านเรื่องนี้ ถ้ามีโอกาสก็สนับสนุนหน่อย ถ้าไม่มีผมก็ไม่ว่าอะไร
บัตรแนะนำหนังสือและการคัดลอกเป็นสิ่งที่ฟรี ดังนั้นผมหวังว่าผู้อ่านของผมจะช่วยสนับสนุนหนังสือใหม่ในเรื่องนี้ด้วย ขอบคุณครับ
)


## บทที่ 8 หลิวหยาง

"พวกเขามีความมั่นใจเพราะฉัน พวกเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"
เมื่อมู่หยวนทั้งสามคนมองไปที่เด็กหนุ่มที่ยิ้มอยู่ตรงหน้า สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างห้ามไม่ได้ ดวงตาที่เคยเย้ยหยันก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็รู้สึกหวาดระแวงมู่เจิ้นอยู่บ้าง
"ฮึ่ม พูดจาโอหังจริงๆ"
แต่มู่หยวนกลับเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา เขามองมู่เจิ้นแล้วแค่นเสียงเย็นชา เมื่อเจ็ดวันก่อนเขาก็เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว และเสวียดงกับเซียวกุนที่อยู่ข้างหลังก็กำลังจะก้าวเข้าสู่ขั้นนั้นเช่นกัน ด้วยกำลังแบบนี้ มู่เจิ้นจะกล้าทำอะไรได้?
เสวียดงและเซียวกุนที่อยู่ข้างๆ ก็นึกถึงเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นแววตาของพวกเขาก็ผ่านประกายดุร้าย ความกลัวในใจก็ลดลงไปมาก
"วันนี้แค่สั่งสอนพวกเขาเล็กน้อยเท่านั้น ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณนี้ พวกเราวิทยาลัยตะวันตกพูด ยังไม่ถึงคราวที่พวกเธอวิทยาลัยตะวันออกจะมาแทรกแซง" มู่หยวนตบมือแล้วยิ้มเยาะใส่มู่เจิ้น "ส่วนเธอ ฉันคิดว่าหลังจากพรุ่งนี้คงไม่มีหน้ามาพูดแบบนี้อีกแล้วละ"
นักเรียนรอบๆ ต่างเงียบกริบ มองมู่หยวนที่โอหังอย่างไม่กล้าพูดอะไร นักเรียนวิทยาลัยตะวันออกบางคนรู้สึกโกรธแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร
พูดจบ เขาก็โบกมือจะพาเสวียดงทั้งสองคนจากไป วันนี้ก็ได้แสดงอำนาจออกมาแล้ว คิดว่าคงได้ข่มขวัญพวกวิทยาลัยตะวันออกพวกนี้ไว้บ้างแล้ว
ซูหลิงและคนอื่นๆ ต่างโกรธจัด กำหมัดแน่น แต่ตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามมีท่าทีดุดัน แม้จะมีมู่เจิ้นมาช่วย พวกเขาก็ไม่กล้าต่อกรด้วย
"ฉันบอกว่า..."
มีเสียงดังมาจากด้านหลัง มู่หยวนทั้งสามคนชะงักฝีเท้า หันหน้ามามองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าซูหลิง ตอนนี้บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มสดใส
"พวกเธอไม่คิดจะ...ขอโทษก่อนไปหรือ?"
เสียงรอบข้างเงียบลงเล็กน้อย หนุ่มสาวหลายคนมองเด็กหนุ่มที่ยิ้มอยู่อย่างงงๆ ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงสดใส แต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมเย็นชา
ซูหลิงและคนอื่นๆ ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นใบหน้าก็แดงขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าแม้ในสถานการณ์แบบนี้ มู่เจิ้นก็ยังจะออกหน้าเพื่อพวกเขา
"ขอโทษ?"
ใบหน้าของมู่หยวนหม่นลงเล็กน้อย เขาหัวเราะเยาะ "ทำไมต้องขอโทษด้วย?"
เขาเคยชินกับการวางตัวอวดดีในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ให้เขาขอโทษ ไอ้หมอนี่สมองเสียหรือไง?
"ดูเหมือนจะคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว"
มู่เจิ้นพยักหน้า แล้วไม่พูดอะไรอีก เดินไปทีละก้าวเข้าหามู่หยวนทั้งสามคน
มู่หยวนทั้งสามคนมองมู่เจิ้นที่เดินเข้ามาทีละก้าวอย่างเคร่งเครียด สบตากันแวบหนึ่ง ในดวงตาของทั้งสามมีประกายเย็นชาวาบผ่าน
ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ มู่เจิ้นค่อนข้างเก็บตัวมาตลอด นอกจากครั้งก่อนที่ออกมือเอาชนะเสวียดงแล้ว ก็ไม่มีเรื่องราวอื่นอีก แต่นักเรียนระหว่างติดต่อกับดินแดนทั้งหมดของวิทยาลัยเหนือวิญญาณไม่มีใครกล้าดูถูกเขา แม้แต่คนที่เย่อหยิ่งอย่างมู่หยวนก็ยังรู้สึกหวาดระแวงเขาอย่างมาก คนที่มีคุณสมบัติเข้าร่วมเส้นทางวิญญาณ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?
ดังนั้น...
"ลงมือ!"
เสียงตะโกนดังออกมาจากปากของมู่หยวน เห็นพลังวิญญาณพุ่งขึ้นมาจากแขนทั้งสองข้างของเขาอย่างรุนแรง เขาเหยียบพื้นอย่างแรง แล้วพุ่งเข้าใส่มู่เจิ้นเป็นคนแรก ด้านหลังของเขา เสวียดงและเซียวกุนตามมาอย่างรวดเร็วทั้งซ้ายและขวา การเคลื่อนไหวของพวกเขาประสานกันอย่างลงตัว
รอบๆ ก็มีเสียงอื้ออึงดังขึ้น เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่ามู่หยวนทั้งสามคนจะตัดสินใจง่ายๆ แบบนี้ โจมตีพร้อมกันทั้งสามคนโดยไม่ลังเลเลย พวกนี้ล้วนเป็นคนเก่งกาจอันดับต้นๆ ของวิทยาลัยตะวันตกทั้งนั้น
มู่หยวนมีพลังแข็งแกร่งที่สุดในสามคน เขาก้าวเข้าสู่ขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหวแล้ว ดังนั้นการโจมตีของเขาจึงรุนแรงที่สุด พลังวิญญาณห่อหุ้มฝ่ามือทั้งสอง ลมฝ่ามือคมกริบ ฟาดฟันใส่มู่เจิ้นอย่างดุดัน
แต่ในตอนที่ฝ่ามือคมกริบกำลังจะฟาดถูกมู่เจิ้น ร่างของเขากลับเคลื่อนไหวอย่างเบาหวิว ก้าวข้างไปครึ่งก้าว ร่างของมู่เจิ้นเฉียดผ่านมู่หยวนไป ใบหน้าหล่อเหลาของเขา คิ้วทั้งสองข้างขมวดลงเล็กน้อย เหมือนดาบคมที่ถูกชักออกจากฝัก ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นเย็นชาในชั่วพริบตา มีพลังโจมตีสูงมาก
เขาไม่ได้โจมตีมู่หยวนโดยตรง แต่ในจังหวะที่เฉียดผ่านกัน เขากลับพุ่งเข้าหาเสวียดงและเซียวกุนที่อยู่ข้างหลังมู่หยวนหนึ่งก้าว พลังวิญญาณดำมืดพันอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา ห้านิ้วกางออก ตบตรงไปที่เสวียดงทั้งสองคน พลังวิญญาณเคลื่อนไหว มีเสียงลมแหลมดังขึ้นเบาๆ
เสวียดงทั้งสองคนก็ตกใจกับการเคลื่อนไหวนี้ของมู่เจิ้น แต่ในเวลาเช่นนี้พวกเขาก็ไม่มีเวลาหลบหนี จึงกัดฟันระดมพลังทั้งหมดในร่างกาย ชกออกไปหมัดหนึ่ง
ขอเพียงพวกเขาสามารถกักมู่เจิ้นไว้ได้ชั่วครู่ มู่หยวนก็จะสามารถหันกลับมาช่วยได้ ตอนนั้นก็จะสามารถลากมู่เจิ้นเข้าสู่การล้อมโจมตีได้อย่างสมบูรณ์
เสวียดงทั้งสองคนสามารถมีอันดับแบบนี้ในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันตกได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา แต่ตอนนี้พวกเขากลับประเมินพลังและความชำนาญในการออกมือของเด็กหนุ่มตรงหน้าต่ำเกินไปเล็กน้อย
มือของมู่เจิ้นในขณะที่กำปั้นทั้งสองกำลังจะพุ่งเข้าใส่ กลับแตะผ่านผิวกำปั้นของพวกเขาอย่างฉับพลัน แล้วพุ่งลงด้านล่างอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือของทั้งสองไว้ แล้วปล่อยพลังออกมาดึงอย่างแรง
เสวียดงทั้งสองคนกำลังออกแรงต่อยไปข้างหน้า แต่ถูกดึงอย่างง่ายดายเช่นนี้ ทำให้ร่างกายทั้งหมดโน้มไปข้างหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ ในขณะที่ร่างกายเสียการทรงตัว ลมฝ่ามือของมู่เจิ้นก็พัดผ่านแขนของทั้งสอง ราวกับงูวิเศษออกจากรู แล้วกระแทกเข้าที่หน้าอกของพวกเขาอย่างไม่ปรานี
ตูม!
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ร่างกายของเสวียดงทั้งสองก็ลอยกระเด็นออกไปทันทีท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คน แล้วร่วงลงพื้นอย่างแรง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น เสื้อผ้าที่หน้าอกของพวกเขาถูกทำลายจนขาดวิ่น
เพียงแค่การปะทะกันครั้งเดียว เสวียดงทั้งสองคนก็พ่ายแพ้อย่างไม่มีข้อสงสัย
หลังจากที่เสวียดงทั้งสองส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมา นักเรียนจำนวนมากรอบๆ จึงได้สติกลับมา ทุกคนอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง นี่มันเร็วเกินไปแล้วนะ?
"มู่เจิ้น!"
เสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นดังมาจากด้านหลัง มู่หยวนมองดูภาพนี้ด้วยความโกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาไม่คิดว่ามู่เจิ้นจะหลบหลีกเขาก่อน แล้วจัดการเสวียดงทั้งสองคนให้เสร็จสิ้นก่อน
"ฝ่ามือไฟ!"
บนฝ่ามือทั้งสองของมู่หยวน พลังวิญญาณสีแดงเพลิงพลันระเบิดออกมาอย่างรุนแรง พลังวิญญาณลอยขึ้นมาราวกับเปลวไฟ ทำให้อากาศรอบๆ ร้อนขึ้นเล็กน้อย
นักเรียนรอบๆ เห็นเช่นนั้นก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ นี่คือพลังของอันดับสองในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันตกหรือ?
มู่เจิ้นก็หันหลังกลับมาในตอนนี้ เขามองดูมู่หยวนที่กำลังบุกเข้ามาอย่างดุร้าย นิ้วทั้งห้าของเขาพลันกำแน่นเป็นกำปั้น ดูเหมือนว่าเขาไม่มีความคิดที่จะหลบหลีกคมของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย พลังวิญญาณดำมืดพันรอบขึ้นมา แล้วต่อยออกไปหนึ่งหมัด
ตูม!
หมัดและฝ่ามือปะทะกันอย่างรุนแรง คลื่นพลังแผ่ขยายออกไป สีแดงเพลิงและสีดำมืดเกี่ยวพันกัน ใบหน้าของมู่หยวนในตอนนี้พลันแดงก่ำขึ้นมาในทันที ร่างกายสั่นสะเทือนอย่างแรง ได้ยินเสียงพรวด เลือดสดๆ ก็พุ่งออกมาจากปากของเขา เขาเซถอยหลังไปหลายก้าวอย่างโซเซ ในที่สุดก็ทรุดลงนั่งบนพื้นอย่างอเนจอนาถ
เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียว ก็ตัดสินแพ้ชนะได้แล้ว
แม้ว่าทั้งสองคนจะอยู่ในขั้นต้นของอาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวเหมือนกัน แต่เห็นได้ชัดว่าการกลั่นแกล้งและความคมกล้าของพลังวิญญาณของมู่เจิ้นนั้นเหนือกว่ามู่หยวนอย่างมาก
เสวียดงทั้งสองคนที่ถูกโจมตีจนล้มลงบนพื้นก่อนหน้านี้ก็มองดูด้วยความตกตะลึง มู่หยวนมีพลังอยู่ในขั้นต้นของอาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวนะ เป็นไปได้อย่างไรที่จะรับหมัดของมู่เจิ้นไม่ไหวแม้แต่หมัดเดียว?
"เป็นไปไม่ได้!" มู่หยวนนั่งอยู่บนพื้นอย่างอเนจอนาถ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แม้แต่รอยเลือดที่มุมปากก็ลืมเช็ดออก
"พี่ชายมู่เก่งจังเลย!"
ซูหลิงและคนอื่นๆ ก็มองดูด้วยความตกตะลึง แล้วใบหน้าก็เต็มไปด้วยความยินดีอย่างล้นหลาม พวกเขาไม่คิดว่ามู่เจิ้นในสถานการณ์ที่ต้องต่อสู้กับศัตรูสามคนพร้อมกัน จะยังสามารถได้เปรียบอย่างเด็ดขาดเช่นนี้
มู่เจิ้นกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง เขาจ้องมองมู่หยวนที่อเนจอนาถ ยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดว่า "ขอโทษได้หรือยัง?"
สีหน้าของมู่หยวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย กัดฟันพูดว่า "ฝันไปเถอะ!"
มู่เจิ้นดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาจะพูดแบบนี้ รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยิ่งสดใสขึ้น จากนั้นเขาก็พยักหน้า เดินเข้าไปหามู่หยวนอย่างมั่นใจ บนฝ่ามือทั้งสอง พลังวิญญาณสีดำมืดค่อยๆ ลอยขึ้นมาอีกครั้ง
มู่หยวนมองดูมู่เจิ้นที่กำลังเดินเข้ามาอย่างมั่นใจ ตอนนี้รอยยิ้มของอีกฝ่ายสดใส แต่เมื่อมองดูรอยยิ้มของมู่เจิ้น เขากลับรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่มาจากกระดูกโดยไม่รู้สาเหตุ
มู่เจิ้นเดินเข้าไปใกล้มู่หยวน พลังวิญญาณสีดำมืดบนฝ่ามือยิ่งเข้มข้นขึ้น แต่ในขณะที่เขาหยุดฝีเท้าตรงหน้ามู่หยวน เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังมาจากด้านข้าง
"ฮ่าๆ ไม่เสียแรงที่เคยเข้าร่วมเส้นทางวิญญาณมาก่อน แต่การกระทำของเจ้าเช่นนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้เอาวิทยาลัยตะวันตกของพวกเราไว้ในสายตาเลยนะ?"
มู่เจิ้นหันศีรษะไป เขามองดูฝูงชนที่แยกออกเป็นสองฝั่ง ที่นั่น มีร่างหนึ่งกำลังเดินมาอย่างช้าๆ พร้อมรอยยิ้ม นักเรียนรอบๆ เห็นเช่นนั้นก็ถอยหลังไปเล็กน้อย ในดวงตามีแววหวาดกลัวผ่านไป
ท่ามกลางสายตามากมายที่หวาดกลัวราวกับเสือ ชายหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้ามู่เจิ้น เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาพอสมควร แต่มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยกลับเผยให้เห็นความเจียวอาวและความหยิ่งผยองที่ซ่อนไม่มิด และตอนนี้ เขากอดอกมองดูมู่เจิ้น สายตามีรสชาติคล้ายกับการมองเหยื่อ
อันดับหนึ่งในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันตก หลิวหยาง
(ขอให้ผู้อ่านที่ยังไม่ได้คัดลอกหนังสือใหม่ ช่วยเสียเวลาสักไม่กี่วินาทีคัดลอกหนังสือใหม่ด้วย ตอนนี้มีคัดลอกสองหมื่นสองพัน ถ้าวันนี้คัดลอกถึงสองหมื่นห้าพันก็จะอัพเดตสามตอน ถ้าถึงสามหมื่นก็จะอัพเดตสี่ตอน~~~~
และอย่าลืมบัตรแนะนำหนังสือด้วยนะ อย่าลืมเด็ดขาด~~~ ถ้าไม่โหวตทุกวันก็เสียดายนะ~~~ เสียดายจนปวดใจเลย!)


## บทที่ 9 การเผชิญหน้า

"หลิวหยาง..."
มู่เจิ้นมองไปยังเด็กหนุ่มที่กอดอกอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความประหลาดใจมากนัก เขาเพียงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ดูอยู่ครึ่งวันแล้ว ในที่สุดก็ทนไม่ไหวต้องออกมาใช่ไหม?"
เมื่อมู่หยวน เสวียดง และอีกคนหนึ่งเห็นหลิวหยาง พวกเขาก็ดีใจมาก รีบตะโกนเรียก "พี่ชายหลิว" ทันที เมื่อมองไปที่มู่เจิ้นอีกครั้ง สายตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความดุร้าย
แม้ว่ามู่เจิ้นจะมีชื่อเสียงไม่น้อยในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณในตอนนี้ และเมื่อสักครู่ยังเอาชนะพวกเขาทั้งสามคนได้ แต่หากเทียบกับคนที่เป็นอันดับหนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดนตรงหน้านี้ ก็คงจะยังมีช่องว่างอยู่บ้าง เมื่อมีหลิวหยางเป็นที่พึ่ง พวกเขาก็ไม่กลัวมู่เจิ้นอีกต่อไป
หลิวหยางมองดูมู่หยวนทั้งสามคนที่ดูสภาพย่ำแย่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วจ้องมองมู่เจิ้นด้วยสายตาเย็นชา "มู่เจิ้น เรื่องวันนี้ เจ้าคงต้องให้คำอธิบายกับพวกเราวิทยาลัยตะวันตกสินะ?"
"คำอธิบาย?"
มู่เจิ้นมองดูเด็กหนุ่มที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันตกตรงหน้า แต่กลับยิ้มและพูดว่า "พวกเขาทำร้ายคนของวิทยาลัยตะวันออกของเราโดยไม่มีเหตุผล ข้าว่าคำอธิบายนั้น น่าจะเป็นเจ้าที่ต้องให้มากกว่า"
นักเรียนรอบๆ ที่เห็นทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน ต่างก็อ้าปากค้าง สองคนนี้เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณในตอนนี้ แต่เดิมพวกเขาคิดว่าจะได้เห็นทั้งสองคนตัดสินแพ้ชนะกันในวันพรุ่งนี้ ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นพวกเขาปะทะกันที่นี่เสียแล้ว
หลิวหยางหรี่ตาลง ดวงตามีความหนาวเย็นบางอย่าง ในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณนี้ ยังไม่เคยมีใครกล้าไม่สุภาพกับเขาเช่นนี้ แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะได้ยินเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับมู่เจิ้น แต่อย่างไรเขาก็ยังเป็นอันดับหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ
"ช่างหยิ่งผยองจริงๆ..."
มุมปากของหลิวหยางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน เขาจ้องมองมู่เจิ้น "ข้าสงสัยจริงๆ ว่าเจ้าที่ได้คุณสมบัติเส้นทางวิญญาณมาด้วยโชคดีเท่านั้น แล้วก็ถูกเตะออกมาอย่างรุนแรง เจ้าเอาความหยิ่งผยองแบบนี้มาจากไหนกัน?"
ซูหลิงและคนอื่นๆ ได้ยินคำพูดที่ค่อนข้างเสียดสีของหลิวหยาง ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ แต่พวกเขาก็รู้ว่าหลิวหยางไม่ใช่คนที่พวกเขาจะรับมือได้ จึงได้แต่กัดฟันด้วยความโกรธแค้น
"ว่าได้มาด้วยโชคดีหรือไม่ เจ้าลองมาทดสอบดูก็รู้" อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับความโกรธของพวกเขา มู่เจิ้นกลับเพียงแค่ยิ้มเบาๆ และพูด
รูม่านตาของหลิวหยางหดเล็กลง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่ามู่เจิ้นจะกล้าพูดกับเขาเช่นนี้ ทันใดนั้นเสียงของเขาก็เย็นชาลงเรื่อยๆ "แต่เดิมข้าตั้งใจจะลงมือกับเจ้าในการแข่งขันระหว่างสองวิทยาลัยวันพรุ่งนี้ แต่เจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นก็จัดการเจ้าตอนนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลาในวันพรุ่งนี้"
พอพูดจบ ก็เห็นหลิวหยางก้าวออกไปหนึ่งก้าว พลังวิญญาณพลุ่งขึ้นมาบนแขนทั้งสองข้าง ความเข้มข้นนั้นแรงกว่ามู่หยวนไม่น้อย
ซูหลิงและคนอื่นๆ เห็นท่าทางของหลิวหยางเช่นนี้ ก็ตกใจในใจ หลิวหยางคนนี้จะลงมือตอนนี้เลยหรือ?
พวกเขามองไปที่มู่เจิ้นด้วยความกังวล เห็นเพียงใบหน้าอ่อนเยาว์ที่มีอายุใกล้เคียงกับพวกเขา กลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาสีดำสนิทนั้นสะท้อนแสงสีดำริบหรี่ ทำให้คนมองไม่ทะลุ
เมื่อเห็นท่าทางสงบนิ่งของมู่เจิ้น ความกังวลของซูหลิงและคนอื่นๆ ก็อ่อนลงบ้าง จากนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าหลิวหยางจะเป็นอันดับหนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ แต่มู่เจิ้นก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ เช่นกัน คนคนนี้คิดจะมาเหยียบพี่ชายมู่ อาจจะไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด
"จริงๆ แล้ว... เป็นคนที่ได้คืบจะเอาศอกจริงๆ"
มู่เจิ้นส่ายหัว ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เคยมีรอยยิ้มสดใส ตอนนี้ค่อยๆ มีแสงเย็นชาผุดขึ้นมา ฝ่ามือของเขาหมุนเบาๆ พลังวิญญาณสีดำสนิทไหลเวียนอยู่ที่ปลายนิ้วอย่างเงียบๆ
บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกลายเป็นตึงเครียด นักเรียนรอบๆ หลายคนก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างขึ้น สองคนตรงหน้านี้คือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ พวกเขาก็อยากรู้เช่นกันว่า ระหว่างสองคนนี้ ใครกันแน่ที่จะเหนือกว่า
"หยุด!"
อย่างไรก็ตาม ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเผชิญหน้ากันอยู่นั้น เสียงตวาดก็ดังมาจากที่ไกลๆ ตามมาด้วยเสียงลมพัด ร่างกำยำก็ปรากฏขึ้นระหว่างทั้งสองคน
"มั่วซือ!"
นักเรียนรอบๆ เห็นคนที่มา ก็ตกใจทันที จากนั้นก็รีบทักทายอย่างนอบน้อม
ชายที่ถูกเรียกว่ามั่วซือคนนั้นดูราวๆ วัยกลางคน ใบหน้าเด็ดเดี่ยว ในร่างกายมีคลื่นพลังวิญญาณที่น่าตกใจแผ่ซ่านออกมาเป็นระยะๆ ทำให้นักเรียนรอบๆ รู้สึกถึงแรงกดดันไม่น้อย
เมื่อเห็นเขา แม้แต่หลิวหยางที่หยิ่งผยองก็ยังต้องระงับความดื้อดึงลงบ้าง คนตรงหน้านี้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับวิญญาณสวรรค์ตัวจริง แม้แต่ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณและเขตเหนือวิญญาณ ก็นับว่าเป็นบุคคลชั้นหนึ่ง เขาจึงไม่กล้าที่จะทำให้ขุ่นเคือง
"ในวิทยาลัย ถ้าอยากจะประลองกัน ก็ไปที่ลานประลองได้ มาทำให้เสียหน้าที่นี่ พวกเจ้าอยากโดนลงโทษหรือ?" มั่วซือมองไปรอบๆ แล้วพูดเสียงเข้ม
"เอ่อ มั่วซือพูดอะไรล่ะครับ พวกเราแค่แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันเท่านั้นเอง"
หลิวหยางยิ้ม เขาก็รู้ว่าวันนี้คงไม่มีโอกาสลงมือแล้ว จึงหันไปมองมู่เจิ้น ชี้นิ้วไปที่อากาศ "พรุ่งนี้การแข่งขันระหว่างสองวิทยาลัย ฉันรอเธออยู่"
พูดจบ หลิวหยางก็พาคนของเขาเดินจากไป ยังได้ยินเสียงพึมพำลอยมา "แค่คนที่ถูกไล่ออกจากเส้นทางวิญญาณกลางคันเท่านั้นเอง..."
ซูหลิงและคนอื่นๆ ก็ได้ยินเสียงพึมพำของหลิวหยาง สีหน้าของพวกเขาเขียวคล้ำ กัดฟันพูดว่า "พี่ชายมู่ ไอ้หมอนี่หยิ่งผยองเกินไปแล้ว อย่างน้อยนายก็ได้คุณสมบัติเข้าเส้นทางวิญญาณ มันเป็นอะไรล่ะ?"
มู่เจิ้นเห็นซูหลิงโกรธแค้น แต่กลับอดไม่ได้ที่จะยิ้ม ตบบ่าเขาแล้วพูดว่า "โกรธทำไมล่ะ? หมากัดนายทีนึง นายจะกัดมันกลับเหรอ?"
"ก็ยังรู้สึกไม่สบอารมณ์น่ะสิ"
"ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์นิดหน่อย" มู่เจิ้นยิ้มบาง ใบหน้าอ่อนโยนของเด็กหนุ่มค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา "ถึงจะกัดไม่ได้ แต่ฉันชอบใช้ไม้ตีให้ตายไปเลย ตีให้มันไม่กล้าส่งเสียงดังอีก"
"ไอ้หนูตระกูลหลิวนี่ ช่างเหมือนพ่อของมันไม่มีผิด"
มั่วซือมองไปทางที่หลิวหยางจากไป ขมวดคิ้วเล็กน้อย ชัดเจนว่าไม่พอใจเขาเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันมายิ้มให้มู่เจิ้น พูดว่า:
"พูดดีมาก ถูกใจฉัน"
"แต่ว่าได้ยินมาว่าตอนนี้หลิวหยางมีพลังระดับขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว และยังมีเส้นปราณวิญญาณระดับมนุษย์ด้วย เทียบได้กับพลังระดับขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวเลยนะ นายแน่ใจหรือว่าพรุ่งนี้จะไม่แพ้ในการแข่งขันระหว่างสองวิทยาลัย?"
"มั่วซือวางใจได้ ผมจะไม่ทำให้ท่านขายหน้าหรอกครับ" มู่เจิ้นยิ้มพูด มั่วซือดูแลวิทยาลัยตะวันออกของพวกเขา หากการแข่งขันครั้งนี้วิทยาลัยตะวันออกแพ้ยับเยิน เขาก็คงเสียหน้า
"พวกเรากลับก่อนนะครับ มั่วซือ"
มั่วซือมองมู่เจิ้นที่โบกมือลาแล้วพาซูหลิงและคนอื่นๆ เดินจากไป เขาก็ทำปากจุ๊บๆ เด็กคนนี้อายุไม่มาก แต่มักทำให้คนมองไม่ทะลุ ไม่เห็นความหยิ่งผยองของวัยรุ่นในตัวเขาเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกได้ถึงความคมกล้าที่ซ่อนอยู่ใต้ความอ่อนโยนนั้น ไอ้หนูคนนี้...
"สมแล้วที่เป็นคนที่ทำให้เส้นทางวิญญาณพลิกควํ่า... ถ้าเขาผ่านการทดสอบเส้นทางวิญญาณได้สำเร็จ คงเป็นที่หมายปองของห้าวิทยาลัยใหญ่แน่ๆ แล้วจะมาอยู่ที่นี่ทำไมกัน..."
มั่วซือถอนหายใจ กลับรู้สึกตื่นเต้นกับการแข่งขันระหว่างสองวิทยาลัยพรุ่งนี้ขึ้นมา ได้ยินว่าไอ้หนูตระกูลหลิวนั่นเตรียมตัวมาอย่างดีเชียวนะ ไม่รู้ว่าในการแข่งขันอันดับหนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดนครั้งนี้ ใครกันจะเป็นผู้ชนะ?
...
ค่ำคืนลงลึก ในห้อง มู่เจิ้นนั่งสมาธิเงียบๆ มือทั้งสองประทับตรา เห็นได้ชัดว่าเข้าสู่สภาวะฝึกฝน รอบๆ ตัวเขา พลังศักดิ์สิทธิ์กำลังเคลื่อนไหวเบาๆ แล้วก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาตามลมหายใจ
เมื่อพลังศักดิ์สิทธิ์เข้าสู่ร่างกายของมู่เจิ้นมากขึ้นเรื่อยๆ บนผิวของเขาก็มีแสงสีดำจางๆ วาบขึ้น
ภายในทะเลพลังปราณ พลังวิญญาณสีดำกำลังเคลื่อนไหว ความแข็งแกร่งนั้นเมื่อเทียบกับวันแรกที่ฝึกฝนแล้วชัดเจนว่าแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า เห็นได้ชัดว่าช่วงนี้มู่เจิ้นฝึกฝนอย่างขยันขันแข็ง
พลังศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆ ไหลเวียนตามเส้นทางฝึกฝนของเทคนิคมหาโพธิ สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณสีดำเข้าสู่ทะเลพลังปราณ ทำให้ความรู้สึกแข็งแกร่งนั้นยิ่งเข้มข้นขึ้น
ตอนนี้มู่เจิ้นค่อยๆ คุ้นเคยกับเทคนิคมหาโพธิมากขึ้น แต่ก็ยังไม่สามารถบรรลุถึงระดับชู้จีได้ แต่เขารู้สึกได้ว่าขั้นนั้นคงไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว...
มู่เจิ้นไม่รีบร้อน ค่อยๆ รวบรวมพลังวิญญาณที่ไหลเข้าสู่ทะเลพลังปราณ และเมื่อเขากำลังจะรวบรวมพลังวิญญาณสายสุดท้ายเข้าสู่ทะเลพลังปราณ ก็รู้สึกได้ถึงการสั่นสะเทือนเล็กน้อยในทะเลพลังปราณ พลังวิญญาณสีดำที่เคลื่อนไหวอยู่ภายในทะเลพลังปราณกลับขยายตัวอย่างรวดเร็วในตอนนี้ ความรู้สึกของพลังที่เต็มเปี่ยมแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
มู่เจิ้นรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับการเปลี่ยนแปลงภายในทะเลพลังปราณ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ ไม่คิดว่าจะมีการพัฒนาในเวลาเช่นนี้...
(สองหมื่นห้าพันคัดลอก~~~
มาเรียกร้องบัตรแนะนำหนังสือและคัดลอกกันเถอะ~~~
ตะโกนจนคอแห้งแล้ว－－~~~)


## บทที่ 10 การทดสอบของสถาบัน

วันรุ่งขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์อันร้อนแรงสาดส่องมายังเมืองเหนือหลิง ภายในวิทยาลัยเหนือวิญญาณก็เริ่มมีสัญญาณของความคึกคัก
วิทยาลัยเหนือวิญญาณแบ่งออกเป็นวิทยาลัยตะวันออกและตะวันตก ระหว่างสองวิทยาลัยมีการแข่งขันที่ดุเดือดมาก แต่ต้องยอมรับว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเติบโตได้ก็ต้องมีการแข่งขัน ดังนั้นในช่วงสองปีที่ผ่านมา วิทยาลัยเหนือวิญญาณจึงผลิตนักเรียนที่ยอดเยี่ยมออกมาไม่น้อย
และการแข่งขันระหว่างสองวิทยาลัยที่ดุเดือดที่สุดก็คือการสอบวิทยาลัยที่จัดขึ้นทุกๆ สองสามเดือน อันดับต่างๆ ภายในวิทยาลัยก็ถูกจัดเรียงตามผลการสอบนี้ จิตใจของเด็กหนุ่มย่อมมีความทะเยอทะยานอยู่บ้าง อีกทั้งยังอยากจะแสดงตัวให้โดดเด่นต่อหน้ารุ่นพี่และรุ่นน้องที่สวยงามน่ารักมากมาย ดังนั้นเพื่อที่จะได้ผลการสอบที่ดีในการสอบวิทยาลัย นักเรียนหลายคนจึงทุ่มเทความพยายามอย่างมาก
ในเขตตะวันตกของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ มีลานกว้างขวางแห่งหนึ่ง ลานนี้คล้ายกับสนามประลองยุทธ์ ภายในมีเวทีประลองหลายเวที รอบๆ เวทีเป็นที่นั่งหินเป็นชั้นๆ และตอนนี้ที่นั่งเหล่านี้ก็เต็มไปด้วยผู้คนมากมายแน่นขนัด
เสียงพูดคุย เสียงกระซิบกระซาบต่างๆ รวมกันเป็นหนึ่ง แทรกด้วยเสียงหัวเราะใสๆ ของเหล่าสาวน้อย ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสดใสและมีชีวิตชีวาของวัยรุ่น
ในสนามใหญ่ แม้จะมีคนจำนวนมาก แต่ก็แบ่งแยกกันอย่างชัดเจนเป็นสองฝ่าย นั่นคือนักเรียนจากวิทยาลัยตะวันออกและวิทยาลัยตะวันตก เนื่องจากการแข่งขัน ทั้งสองฝ่ายจึงยั่วยุกันเป็นครั้งคราว บรรยากาศจึงคึกคักเป็นพิเศษ
"อันดับสิบของเราวิทยาลัยตะวันออกมีแค่สี่ที่นั่งเท่านั้น และสามอันดับแรกก็ถูกวิทยาลัยตะวันตกกวาดไปหมด ไม่รู้ว่าการสอบวิทยาลัยครั้งนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงบ้างไหม?"
"วิทยาลัยตะวันออกของเราช่วงนี้ก็มีคนเก่งๆ ออกมาบ้าง ได้ยินว่าหลิวเฟิงและตานชิ่งซานกำลังจะก้าวเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว ถ้าสำเร็จก็น่าจะติดห้าอันดับแรกได้"
ในที่นั่งของวิทยาลัยตะวันออก นักเรียนบางคนพูดคุยกัน ซูหลิงที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วก็แบะปาก พูดว่า "จุดสนใจหลักของการสอบวิทยาลัยครั้งนี้พวกเธอก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ ไม่เป็นไรหรอกที่วิทยาลัยตะวันออกของเราจะมีที่นั่งในสิบอันดับแรกน้อยหน่อย ขอแค่พี่ชายมู่สามารถคว้าตำแหน่งที่หนึ่งมาได้ พวกวิทยาลัยตะวันตกก็ไม่กล้าโอหังแล้ว"
นักเรียนวิทยาลัยตะวันออกหลายคนมองหน้ากันไปมา แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ พูดแบบนั้นก็ถูก แต่การจะคว้าอันดับหนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดนมาได้ ก็ต้องเอาชนะหลิวหยางให้ได้สิ ได้ยินว่าเขามีเส้นปราณวิญญาณระดับมนุษย์นะ...
"พี่ชายมู่ ครั้งนี้วิทยาลัยตะวันออกของเราก็หวังพึ่งคุณคนเดียวแล้วนะ" ซูหลิงยิ้มกว้างมองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้าเขาพูด
มู่เจิ้นเพียงแค่ยิ้ม สายตากลับจับจ้องอยู่ที่กลางสนาม แม้จะยังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการ แต่บนเวทีประลองตรงนั้นก็มีนักเรียนบางคนเริ่มประลองกันแล้ว
ในขณะที่มู่เจิ้นจ้องมองสนามต่อสู้ ด้านหลังของเขาเกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยกลิ่นหอมที่ลอยมา เงาร่างอันบอบบางและงดงามก็ปรากฏขึ้นข้างกายเขา เสียงหวานใสดังขึ้น: "เฮ้!"
มู่เจิ้นหันศีรษะมองถังเฉียนเอ๋อร์ที่ปรากฏตัวข้างๆ เธอสวมชุดสีเขียวมรกต ใบหน้างดงาม หางม้าสีดำสนิทที่กระโดดไปมาดึงดูดสายตาอันร้อนแรงจากคนรอบข้างมากมาย
ถังเฉียนเอ๋อร์เป็นนักเรียนระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันออก อีกทั้งเธอยังสวยและมีนิสัยดี จึงถือว่าเป็นดอกไม้ประจำวิทยาลัยตะวันออกอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มักจะได้รับสายตาอิจฉาริษยาเสมอ
"ทำไมเธอถึงมาที่นี่ล่ะ?" มู่เจิ้นรู้สึกประหลาดใจที่ถังเฉียนเอ๋อร์ปรากฏตัวที่นี่ ตอนนี้ควรจะเป็นเวลาฝึกฝนของนักเรียนระหว่างติดต่อกับสวรรค์ไม่ใช่หรือ?
"ฉันมาเชียร์เธอไง" ถังเฉียนเอ๋อร์ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ พูดล้อเลียนว่า: "แล้วถ้าเกิดเธอโดนซ้อมจนร่วงเหมือนดอกไม้ร่วง ฉันก็จะได้แบกเธอกลับไปไง"
"งั้นก็ขอบคุณนะ" มู่เจิ้นส่ายหัวอย่างหงุดหงิด
"เฮ้ นายทำได้จริงๆ เหรอ? เมื่อวานนายมีปัญหากับหลิวหยาง วันนี้เขาคงตั้งใจจะหาเรื่องนายแน่ๆ" ดวงตาสดใสของถังเฉียนเอ๋อร์ฉายแววกังวล แม้จะล้อเล่นไปอย่างนั้น แต่เธอก็เข้าใจถึงความสำคัญของเรื่องวันนี้ ไม่งั้นเธอคงไม่ทิ้งการฝึกฝนมาที่นี่หรอก
"ก็พยายามเต็มที่แหละ" มู่เจิ้นยิ้ม กำลังจะพูดต่อ แต่สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังฝั่งตรงข้าม เห็นสายตาเย็นชาจ้องมองมาที่เขา นั่นคือหลิวหยาง
รอบๆ หลิวหยางมีมู่หยวน เสวียดง และคนอื่นๆ ห้อมล้อมอยู่ ตอนนี้พวกเขาก็กำลังมองมาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันเช่นกัน
มู่เจิ้นและหลิวหยางสบตากันจากระยะไกล สายตาที่ประสานกันราวกับจะเห็นประกายไฟวาบขึ้น
ทั้งสองคนเป็นคนมีชื่อเสียงของทั้งสองวิทยาลัย และหลายคนก็รู้ว่าจุดสนใจของวันนี้คืออะไร ดังนั้นการจ้องตากันอย่างเผชิญหน้าแบบนี้ ก็ทำให้พวกเขาอมยิ้ม ดูเหมือนว่าการแสดงที่ดีวันนี้คงหนีไม่พ้นแน่
หลิวหยางจ้องมองมู่เจิ้นจากระยะไกล จากนั้นก็หันไปมองถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ เขา เขากัดฟันอย่างอดไม่ได้ เมื่อหันกลับมามองมู่เจิ้นอีกครั้ง สายตาก็ยิ่งเยือกเย็นขึ้น
"ต้นเหตุแห่งหายนะเลยนะ..." มู่เจิ้นสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ทั้งหมด จากนั้นก็หันไปมองถังเฉียนเอ๋อร์ พูดอย่างขบขันว่า ทุกคนในวิทยาลัยเหนือวิญญาณรู้ว่าหลิวหยางชอบถังเฉียนเอ๋อร์ แต่ก็ไม่เคยได้รับการตอบรับที่ดีจากเธอเลย บางครั้งมู่เจิ้นก็คิดว่า ที่หลิวหยางคอยจับผิดเขาแบบนี้ นอกจากความแค้นระหว่างพ่อของเขากับพ่อของตัวเองแล้ว ก็น่าจะมีสาเหตุมาจากความอิจฉาที่ถังเฉียนเอ๋อร์สนิทกับเขาด้วย
"คุณถ้าคิดว่าฉันทำให้คุณลำบาก งั้นฉันไปดีกว่า" ถังเฉียนเอ๋อร์ทำหน้าบึ้งพูด
มู่เจิ้นอดไม่ได้ที่จะยิ้ม ดวงตาสีดำจ้องมองถังเฉียนเอ๋อร์ สายตาอันสดใสของเด็กหนุ่มทำให้ใบหน้าของเด็กสาวแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย แต่เธอยังคงดื้อดึงจ้องตรงไปที่มู่เจิ้น
"คำพูดของเขา...คงยังไม่ถือว่าเป็นปัญหาอะไร" มู่เจิ้นพูดพลางยิ้ม
"ฮึ่ม พูดโม้ไปเรื่อย รอให้คุณชนะเขาก่อนค่อยพูดแบบนี้เถอะ"
ถังเฉียนเอ๋อร์เบ้ปาก ดวงตางามกวาดมองไปรอบๆ สนาม ใบหน้าสวยพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอพูดเสียงเบา "ไอ้หมอนั่นมาด้วยหรอ..."
สายตาของมู่เจิ้นก็มองตามไป จากนั้นสีหน้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เขา แม้แต่ทั้งบริเวณที่นั่งของวิทยาลัยตะวันออกก็เงียบลงในทันที
ในที่นั่งของวิทยาลัยตะวันตกที่สายตามองเห็น มีร่างของคนอายุราว 17-18 ปีอยู่หลายคน พวกเขาดูจะโตกว่านักเรียนระหว่างติดต่อกับดินแดนคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้ คนกลุ่มนี้กำลังพิงราวกั้น มองไปที่เวทีในสนามอย่างเกียจคร้าน บางครั้งก็หัวเราะเยาะ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้สนใจการแข่งขันในสนามเลย
ในบรรดาคนเหล่านี้ มีสองคนที่ดึงดูดสายตามากที่สุด หนึ่งชายหนึ่งหญิง หญิงสาวสวมชุดสีแดงสดใส ดวงตาคล้ายดอกท้อดูยั่วยวนเป็นพิเศษ เธอคือฮงหลิงของวิทยาลัยตะวันตก
ส่วนอีกคนหนึ่งสวมชุดสีขาว เขามีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา ตอนนี้เขากำลังมองผ่านบริเวณวิทยาลัยตะวันออกด้วยสายตาเรียบเฉย และทุกที่ที่สายตาของเขาผ่านไป เสียงอึกทึกของวิทยาลัยตะวันออกก็เงียบลง เห็นได้ชัดว่าถูกกดดันด้วยบรรยากาศของเขา
"กลืนน้ำลาย...เป็นหลิวมู่ไป๋นี่เอง ไม่คิดว่าแม้แต่เขาก็มาด้วย..." ซูหลิงกลืนน้ำลายพูดด้วยเสียงแห้งๆ
ถ้าพูดว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหลิวหยาง พวกเขายังพอมีความกล้าที่จะต่อสู้บ้าง แต่เมื่อเจอกับหลิวมู่ไป๋คนนี้ พวกเขาคงไม่กล้าแม้แต่จะคิดท้าทาย
เพราะหลิวมู่ไป๋คนนี้ถือเป็นอันดับหนึ่งที่แท้จริงของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ตั้งแต่เขาเข้ามาในวิทยาลัยเหนือวิญญาณจนถึงตอนนี้ ตำแหน่งอันดับหนึ่งของเขายังไม่มีใครสามารถสั่นคลอนได้แม้แต่น้อย
มู่เจิ้นจ้องมองไปที่ร่างในชุดขาวสว่างจ้า ดวงตาสีดำของเขาจับจ้องกับคู่ตรงข้าม แม้จะอยู่ห่างไกลกัน แต่ก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านมา
สายตาทั้งสี่จับจ้องกัน แต่ในดวงตาของมู่เจิ้นกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับนักเรียนคนอื่นๆ การจ้องมองอย่างสงบนิ่งนั้น กลับทำให้ร่างในชุดขาวรู้สึกประหลาดใจและขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ฮะ เด็กคนนั้นกล้าหาญดีนะ" รุ่นพี่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันตกที่อยู่ข้างๆ หลิวมู่ไป๋ เห็นมู่เจิ้นไม่กลัวหลิวมู่ไป๋เลย ก็รู้สึกประหลาดใจและพูดด้วยเสียงหัวเราะ
ดวงตาคู่งามของฮงหลิงก็จ้องมองมู่เจิ้นที่กำลังสบตากับหลิวมู่ไป๋ ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูอ่อนเยาว์ แต่กลับมีความสงบนิ่งที่ทำให้คนรู้สึกสบายใจ ความรู้สึกนั้นเหมือนกับว่าแม้แต่คนที่เก่งที่สุดในวิทยาลัยเหนือวิญญาณก็ไม่สามารถทำให้เขาสะเทือนใจได้
เธอรู้สึกหวนคิดถึงอดีตโดยไม่รู้ตัว เด็กชายตัวน้อยที่เคยเดินตามหลังเธออย่างขลาดกลัวเล็กน้อยในอดีต ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมากจริงๆ...
"พี่ชาย!"
เสียงดังมาจากที่ไกลๆ เห็นหลิวหยางกำลังมองมาทางนี้ด้วยสีหน้ายินดีอย่างมาก
หลิวมู่ไป๋พยักหน้าให้หลิวหยาง แล้วเอามือทั้งสองยันราวกั้น เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แต่กลับกดดันบรรยากาศทางฝั่งระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันออกให้หดหู่ลงไปบ้าง ในขณะที่ฝั่งวิทยาลัยตะวันตกกลับได้รับกำลังใจมากขึ้น
เห็นได้ชัดว่า หลิวมู่ไป๋ตั้งใจมาเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับวิทยาลัยตะวันตก และด้วยตำแหน่งของเขาในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ แม้ว่าวิทยาลัยตะวันออกจะมีรุ่นพี่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ แต่ก็ไม่มีใครกล้าต่อกรกับเขา
ตึง!
ในขณะที่หลิวมู่ไป๋กำลังกดดันทั้งสนาม เสียงระฆังใสกังวานก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้นักเรียนมากมายตื่นตัวขึ้น การทดสอบของวิทยาลัยกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
(บัตรแนะนำหนังสือ คัดลอก คุณเห็นแล้วใช่ไหม?)


## บทที่ 11 ตานชิงซาน

เสียงระฆังใสกังวานกระจายไปทั่วท้องฟ้า และบรรยากาศคึกคักเบื้องล่างก็ถึงจุดสูงสุดในเวลานี้
ทางทิศเหนือของสนาม มีร่างสามร่างนั่งอย่างสง่างาม คนทางซ้ายคือมั่วซือที่เราเห็นเมื่อวาน ส่วนคนทางขวาเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาผอมแห้ง ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด ดวงตาลึก ดูเย็นชาเล็กน้อย
"ฮ่าๆ การสอบของวิทยาลัยครั้งนี้คึกคักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมานะ" ชายชราผมขาวที่นั่งตรงกลางมองบรรยากาศคึกคักด้านล่างพลางหัวเราะพูด
"การสอบวิทยาลัยที่ผ่านมาส่วนใหญ่เห็นสถานการณ์ชัดเจน แต่วันนี้กลับคาดเดายากหน่อย" มั่วซือยิ้มพูด
"มีอะไรให้คาดเดายากล่ะ? หลิวหยางตอนนี้ก็อยู่ในขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว อีกทั้งยังมีเส้นลมปราณระดับมนุษย์ ไม่ต้องพูดถึงนักเรียนระหว่างติดต่อกับดินแดน แม้แต่ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ก็น่าจะอยู่ในอันดับต้นๆ ส่วนมู่เจิ้นนั่นถึงแม้จะใช้ได้ แต่เทียบกับหลิวหยางก็ยังมีช่องว่างอยู่" ชายวัยกลางคนที่มีท่าทางเย็นชาทางขวามือพูดอย่างไม่สบอารมณ์ เขาเป็นอาจารย์ระดับสูงสุดของวิทยาลัยตะวันตก จึงหวังว่านักเรียนของวิทยาลัยตะวันตกจะได้ผลการเรียนที่ดีที่สุด
"หมิ่นซือ การดูถูกคนที่มีคุณสมบัติเส้นทางวิญญาณนั้นไม่ค่อยฉลาดนัก" มั่วซือพูดเรียบๆ
"น่าเสียดายที่นั่นหมายถึงคนที่ผ่านการฝึกฝนเส้นทางวิญญาณสำเร็จ" ชายวัยกลางคนที่มีท่าทางเย็นชาส่ายหน้าพูด
ชายชราผมขาวได้ยินการโต้เถียงของทั้งสองคนก็ยิ้ม เห็นได้ชัดว่าคุ้นเคยกับเรื่องนี้มานาน สายตาที่ขุ่นมัวของเขามองไปทางที่นั่งของวิทยาลัยตะวันออก จ้องมองร่างผอมบางของเด็กหนุ่มพลางพูดว่า "น่าเสียดายจริงๆ เขตเหนือวิญญาณของเราไม่มีเด็กที่ได้รับคุณสมบัติเส้นทางวิญญาณมาเป็นเวลากว่าสิบปีแล้ว... มู่เจิ้นได้รับคุณสมบัตินี้ในครั้งนี้ แต่กลับถูกไล่ออกมาระหว่างทาง ไม่ได้ผ่านด่านสุดท้ายของเส้นทางวิญญาณ การฝึกฝนเส้นทางวิญญาณหนึ่งปีของเขาก็สูญเปล่า ซ้ำร้ายยังเสียเวลาฝึกฝนไปหนึ่งปีโดยเปล่าประโยชน์"
มั่วซือก็พยักหน้าอย่างเสียดาย ในเส้นทางวิญญาณนั้นไม่สามารถฝึกฝนพลังวิญญาณได้ แต่ถ้าผ่านการฝึกฝนครั้งสุดท้ายสำเร็จ ก็จะได้รับการเติมเต็มพลังวิญญาณ หากเป็นคนที่มีพรสวรรค์สูง แม้แต่การขึ้นสู่อาณาเขตล้อปราณหรืออาณาเขตวิญญาณทรงพลังในชั่วข้ามคืนก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ดั้งเดิมแล้วหากมู่เจิ้นสามารถผ่านการฝึกฝนได้ ตอนนี้เขาก็คงจะเป็นอันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นใหม่ของเขตเหนือวิญญาณไปแล้ว โควตาของห้าวิทยาลัยใหญ่ก็คงจะต้องมอบให้เขาอย่างแน่นอน คนอื่นไม่มีคุณสมบัติที่จะแย่งชิงกับเขาได้
ในตอนนั้น แม้แต่คนอย่างหลิวมู่ไป๋ก็ต้องอยู่ใต้เขา
แต่ใครจะคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นระหว่างทาง มู่เจิ้นไม่เพียงแต่ไม่ได้รับการเติมเต็มพลังวิญญาณที่มีค่าที่สุดของเส้นทางวิญญาณ แต่ยังถูกขับไล่ออกมาระหว่างทาง เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เท่ากับเสียเวลาฝึกฝนไปหนึ่งปีโดยเปล่าประโยชน์
"ผู้อำนวยการเสี่ยว มู่เจิ้นทำอะไรในเส้นทางวิญญาณกันแน่? ทำไมถึงถูกขับออกมา? ผมรู้จักพรสวรรค์ของเด็กคนนี้ดี อีกทั้งนิสัยก็ดีมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกขับออกเพราะผลการเรียนไม่ดี" มั่วซือขมวดคิ้วถามอย่างอดไม่ได้ เขารู้แค่ว่ามู่เจิ้นดูเหมือนจะก่อเรื่องใหญ่ในเส้นทางวิญญาณ แต่ไม่รู้รายละเอียดที่แน่ชัด
เมื่อได้ยินคำถามนี้ แม้แต่ชายวัยกลางคนที่มีท่าทางเย็นชาก็มองไปที่ผู้อำนวยการของวิทยาลัยเหนือวิญญาณคนนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาก็สงสัยเรื่องนี้เช่นกัน
ผู้อำนวยการเสี่ยวลูบเคราพลางส่ายหน้าอย่างจนใจ พูดว่า "ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเหมือนกัน แต่ได้ยินมาคร่าวๆ ว่าเด็กคนนี้ดูเหมือนจะก่อเรื่องใหญ่ในเส้นทางวิญญาณ... ตอนหลังถึงขั้นทำให้ผู้บริหารระดับสูงของห้าวิทยาลัยใหญ่ต้องออกมาจัดการ"
มั่วซือและชายวัยกลางคนที่มีท่าทางเย็นชาต่างก็ตกตะลึง ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดว่าพวกเขานึกไม่ออกว่ามู่เจิ้นไปทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นในเส้นทางวิญญาณ
"ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ระฆังดังแล้ว ประกาศเริ่มการสอบวิทยาลัยเถอะ" ผู้อำนวยการเสี่ยวเห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดมาก จึงโบกมือพูด
มั่วซือได้ยินก็พยักหน้า ลุกขึ้นยืน สายตากวาดมองทั่วสนาม เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานดังขึ้นข้างหูนักเรียนทุกคน
"ถึงเวลาแล้ว การสอบวิทยาลัยเริ่มขึ้น การแข่งขันระหว่างวิทยาลัยเดียวกัน ห้ามฆ่ากัน จำไว้!"
"กฎเกณฑ์พวกเธอก็รู้กันหมดแล้ว ผู้ที่ขึ้นเวทีมีโอกาสท้าทายคู่ต่อสู้หนึ่งครั้ง แต่มีเพียงครั้งเดียว ดังนั้นต้องรู้จักประเมินกำลังของตัวเอง เลือกคู่ต่อสู้ที่เหมาะสม"
"ครับ/ค่ะ!"
เสียงตอบรับดังกึกก้องจากทะเลมนุษย์ในสนาม
"ถ้าอย่างนั้น..." มั่วซือพยักหน้า แล้วโบกมือ "ก็เริ่มได้"
ตึง!
พร้อมกับการโบกมือของเขา เสียงระฆังใสก็ดังขึ้นอีกครั้ง แทบจะกระจายไปทั่วทั้งวิทยาลัยเหนือวิญญาณ
ฉัวะ ฉัวะ!
ทั้งสนามเริ่มวุ่นวายขึ้นในตอนนี้ เห็นร่างหลายร่างกระโดดขึ้นเวที แล้วเสียงตะโกนก็ดังขึ้นต่อเนื่อง
"หลิวซง แกลงมาซะดีๆ เห็นหน้าแกแล้วหงุดหงิด!"
"เฉินทง แกก็ออกมา คราวนี้ฉันจะเอาคืนแน่!"
"..."
มู่เจิ้นมองภาพวุ่นวายในสนาม อดยิ้มไม่ได้ แต่การแข่งขันเหล่านี้ส่วนใหญ่ค่อนข้างธรรมดา เขาจึงไม่ได้สนใจมากนัก เพียงแต่สายตาเหลือบมองไปทางวิทยาลัยตะวันตกที่หลิวหยางอยู่เป็นครั้งคราว ตอนนี้อีกฝ่ายก็กำลังมองเขาอย่างเย็นชาเช่นกัน
ตอนนี้ทุกคนในวิทยาลัยเหนือวิญญาณรู้ว่าหลิวหยางได้ประกาศออกมาว่าจะเลือกมู่เจิ้นเป็นคู่ต่อสู้ในการสอบของวิทยาลัย ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าที่จะไม่ระวังและท้าทายก่อน แน่นอนว่านักเรียนจากวิทยาลัยตะวันตกก็เข้าใจดีว่าด้วยความสามารถของมู่เจิ้น คนที่มีคุณสมบัติที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาในระหว่างติดต่อกับดินแดนของพวกเขาคงมีแค่หลิวหยางเท่านั้น
และสำหรับการแข่งขันระหว่างสองคนที่เก่งที่สุดในระหว่างติดต่อกับดินแดนของทั้งสองวิทยาลัยตะวันออกและตะวันตก พวกเขาก็รู้สึกตื่นเต้นมาก
มู่เจิ้นไม่ได้สนใจสายตาเย็นชาของหลิวหยาง เขาพูดคุยหัวเราะเบาๆ กับถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ เป็นครั้งคราว แต่การกระทำเช่นนี้ของเขากลับยิ่งทำให้หลิวหยางรู้สึกกัดฟันกรอด
การแข่งขันในสนามค่อนข้างคึกคัก แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือการแข่งขันของนักเรียนที่มีอันดับสูงในระหว่างติดต่อกับดินแดน เพราะโดยทั่วไปแล้ว มีเพียงการแข่งขันในระดับนี้เท่านั้นที่สามารถเปลี่ยนแปลงอันดับได้
"นั่นคือตานชิงซานของวิทยาลัยตะวันออกของเรา เขาออกมาแล้ว..."
ซูหลิงที่อยู่ข้างๆ พูดออกมาด้วยความตื่นเต้น สายตาของมู่เจิ้นก็มองตามไปเช่นกัน เห็นว่าไม่ไกลจากพวกเขา มีชายหนุ่มชุดดำคนหนึ่งลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหันและเดินไปที่เวทีการแข่งขัน
ชายหนุ่มคนนั้นดูผอมแห้งมาก ใบหน้าซีดเล็กน้อย แต่ริมฝีปากที่เม้มแน่นแสดงถึงความแน่วแน่ เขาไม่พูดไม่หัวเราะ ดูเหมือนไม่ได้ยินเสียงมากมายรอบข้าง
"ตานชิงซาน..."
มู่เจิ้นเห็นชายหนุ่มชุดดำคนนี้ก็ตกใจเล็กน้อย เขารู้จักอีกฝ่าย ก่อนที่เขาจะมาถึงวิทยาลัยตะวันออกของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ตานชิงซานก็ถือเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันออก ตอนนี้ในหมู่นักเรียนทั้งหมดในระหว่างติดต่อกับดินแดน เขาก็สามารถติดอันดับห้าอันดับแรกได้
ตานชิงซานก็สังเกตเห็นสายตาของมู่เจิ้น ร่างกายชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ใบหน้าที่ไม่เคยยิ้มนั้นปรากฏรอยยิ้มบางๆ
"สู้ๆ นะ"
มู่เจิ้นยิ้มให้เขา แม้ว่าเขาจะไม่สนิทกับตานชิงซานมากนัก แต่อย่างไรก็เป็นนักเรียนของวิทยาลัยตะวันออกเหมือนกัน และเขาก็ไม่ได้รังเกียจตานชิงซานด้วย
ตานชิงซานพยักหน้า จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนเวที ทันใดนั้นสายตาหลายคู่ก็จ้องมองมาที่เขา ในวิทยาลัยตะวันออก ตานชิงซานก็ถือว่ามีชื่อเสียงไม่น้อย
"ไม่รู้ว่าเขาจะท้าทายใคร..."
บางคนกระซิบกระซาบกัน ในดวงตามีความอยากรู้อยากเห็น คนที่ตานชิงซานมองว่าเป็นคู่ต่อสู้ได้ในวิทยาลัยตะวันตกทั้งหมด คงมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นสินะ?
"หลิวหยาง"
ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน สายตาของตานชิงซานกลับมองตรงไปยังร่างหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าของวิทยาลัยตะวันตก เสียงที่สงบนิ่งนั้นก่อให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมากมาย
"เขากล้าท้าทายหลิวหยางเหรอ?"
นักเรียนมากมายมองหน้ากันไปมา แม้ว่าตานชิงซานจะถือเป็นคนที่อยู่ในอันดับต้นๆ ของระหว่างติดต่อกับดินแดน แต่เมื่อเทียบกับหลิวหยางแล้ว ก็ยังมีช่องว่างที่ไม่น้อยอยู่ ไม่คิดว่าเขาจะกล้าท้าทายด้วยตัวเอง
ที่นั่งของวิทยาลัยตะวันตก หลิวหยางก็ตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นสายตาก็เริ่มมืดลง มู่เจิ้นจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครกล้าท้าทาย แต่เขากลับถูกชี้หน้า นี่มันไม่ใช่การทำให้คนคิดว่าอิทธิพลของเขาหลิวหยางน้อยกว่ามู่เจิ้นหรอกหรือ?
"ไอ้พวกไม่รู้จักประมาณตัว"
หลิวหยางลุกขึ้นยืน บรรยากาศที่มืดมนนั้นทำให้นักเรียนวิทยาลัยตะวันตกที่อยู่รอบข้างต้องเงียบกริบไปด้วยความหวาดกลัว หลิวหยางในตอนนี้ดูน่ากลัวมาก
หลิวหยางกระโดดขึ้นไปบนเวทีโดยตรง เขามองตานชิงซานแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองไปที่มู่เจิ้นที่นั่งอยู่ในที่นั่งของวิทยาลัยตะวันออก พูดอย่างไร้อารมณ์ว่า "นี่เธอคิดจะส่งคนมาลองดูฉันก่อนใช่ไหม?"
พูดจบ เขาก็ไม่รอให้มู่เจิ้นตอบ ก้มหน้าลงมองตานชิงซาน รอยยิ้มที่มุมปากดูเหี้ยมเกรียมเล็กน้อย "ไอ้พวกไม่รู้จักมอง เธอคิดว่าเธอยังเป็นที่หนึ่งในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันออกอยู่หรือไง?"
ตานชิงซานมองหลิวหยาง สายตาก็จริงจังขึ้นมาก เขาเคยเป็นนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันออก แม้ว่าตำแหน่งนี้จะถูกส่งต่อไปให้มู่เจิ้นในภายหลัง แต่ด้วยความภาคภูมิใจของเขา เขาก็ยังคงพยายามฝึกฝนอย่างหนัก เขาและมู่เจิ้นถือเป็นคู่แข่งกัน แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็เป็นนักเรียนของวิทยาลัยตะวันออกเหมือนกัน เขาก็ไม่อยากไปหาเรื่องมู่เจิ้นโดยไม่มีเหตุผล แต่ถ้าเขาสามารถเอาชนะหลิวหยางได้ที่นี่ ก็น่าจะสามารถเอาอันดับหนึ่งกลับมาได้
ตานชิงซานกำมือแน่น พลังวิญญาณสีเหลืองเข้มพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา สุดท้ายก็ห่อหุ้มแขนทั้งสองข้างของเขาไว้ พลังที่แหลมคมค่อยๆ แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา
"พลังวิญญาณนั่น..."
ซูหลิงและคนอื่นๆ มองแขนทั้งสองข้างของตานชิงซานที่มีพลังวิญญาณห่อหุ้มอยู่ด้วยความประหลาดใจ
"เขาก้าวเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวแล้วด้วย!"
(วันนี้ คุณได้คัดลอกแล้วหรือยัง?)


## บทที่ 12 ลงมือ

"อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว?"
รอบๆ อัฒจันทร์ หลายคนต่างส่งเสียงอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจในตอนนี้ จากนั้นก็มองไปที่ตานชิงซานบนเวทีด้วยสายตาประหลาดใจ ไม่แปลกใจเลยที่เขากล้าท้าทายหลิวหยาง เพราะว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวแล้วนั่นเอง
"เก่งจริงๆ..." ซูหลิงก็เต็มไปด้วยความทึ่ง มองเงาด้านหลังของตานชิงซานด้วยความอิจฉา ตอนนี้ในระหว่างติดต่อกับดินแดน มีเพียงมู่เจิ้น หลิวหยาง และมู่หยวนสามคนเท่านั้นที่ก้าวเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว และตอนนี้ ตานชิงซานก็เป็นคนที่สี่แล้ว
มู่เจิ้นก็พยักหน้าเบาๆ ก่อนหน้านี้ตานชิงซานสามารถเป็นอันดับหนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดนในวิทยาลัยตะวันออกได้ ชัดเจนว่าเขาก็มีพรสวรรค์ที่ไม่ต่ำ และที่สำคัญที่สุดคือฐานะครอบครัวของเขาไม่ได้ดีนัก ความสำเร็จทั้งหมดนี้ล้วนได้มาจากการฝึกฝนอย่างหนัก ดังนั้นสำหรับเขา มู่เจิ้นจึงมีความรู้สึกชื่นชมอยู่บ้าง คนที่ใช้ความพยายามของตัวเองเพื่อแลกมาซึ่งความภาคภูมิใจนั้น สมควรได้รับความเคารพ
"ฮึๆ ไม่แปลกใจเลยที่มีความกล้าขนาดนี้ ที่แท้ก็เพราะได้ก้าวข้ามไปสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวแล้วนี่เอง" หลิวหยางก็ตกตะลึงไปชั่วขณะเพราะพลังวิญญาณของตานชิงซาน จากนั้นรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ตานชิงซานยังคงเงียบ เพียงแต่สายตาที่จ้องมองหลิวหยางค่อยๆ คมกริบขึ้น บนแขนทั้งสองข้าง พลังวิญญาณสีเหลืองเข้มพันขดลอยขึ้นมา แผ่คลื่นที่หนักแน่น
หลิวหยางจ้องมองตานชิงซานด้วยสายตาเย็นชาและมืดมน ยื่นมือออกมาแล้วงอนิ้วเบาๆ "ลงมือเถอะ อย่าบอกนะว่าฉันไม่ได้ให้โอกาสเธอ"
"ช่างหยิ่งผยองจริงๆ!"
ซูหลิงและคนอื่นๆ เห็นท่าทางของหลิวหยางแบบนี้ ก็โกรธจนด่าออกมาทันที
ตูม!
ในขณะที่ซูหลิงเปิดปากด่าด้วยความโกรธ ตานชิงซานกลับเหยียบพื้นอย่างแรง ร่างกายพุ่งออกไปเหมือนเสือดาว ฝ่ามือทั้งสองข้างมีพลังวิญญาณสีเหลืองเข้มพุ่งออกมาอย่างรุนแรง ผสมผสานกับพลังที่หนักแน่น ตรงไปที่หน้าอกของหลิวหยางทันที
ฮึ
หลิวหยางจ้องมองตานชิงซานที่พุ่งเข้ามา ส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา พลังวิญญาณสีแดงเพลิงพุ่งออกมาจากแขนทั้งสองข้าง ไม่หลบหลีกเลย กำมือแน่นเป็นกำปั้น แล้วชกเข้าใส่ฝ่ามือทั้งสองของตานชิงซานอย่างแรง
ตู้ม!
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น คลื่นอากาศแผ่ซ่านออกมาจากรอบตัวทั้งสอง ฝุ่นบนพื้นถูกกระตุ้นให้ฟุ้งขึ้นมาทันที ร่างทั้งสองสั่นไหว แต่หลิวหยางกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ส่วนตานชิงซานถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ตานชิงซานหน้าตาเคร่งเครียดขณะที่ยืนมั่นคง บนแขนทั้งสองข้างของเขา พลังวิญญาณสีเหลืองเข้มยิ่งเข้มข้นขึ้น แขนทั้งสองข้างเป็นสีเหลืองเข้ม เหมือนหิน
"กำปั้นภูเขา!"
ตานชิงซานพุ่งออกไปอีกครั้ง แขนทั้งสองข้างของเขาชกออกไปช้าลงเล็กน้อย แต่พลังที่หนักแน่นนั้น เหมือนภูเขาถล่มลงมา ทำให้คนรอบข้างหลายคนสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาบ้าง
บึ้ม บึ้ม บึ้ม!
กำปั้นทั้งสองของตานชิงซานเหมือนหิน ชกออกไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง การโจมตีโถมทับเข้าใส่หลิวหยางเป็นระลอก แต่หลิวหยางกลับมีสีหน้าเย็นชา พลังวิญญาณสีแดงเพลิงพันรอบแขนทั้งสองข้างเหมือนเปลวไฟ รับการโจมตีของตานชิงซานไว้ได้ทั้งหมด
คลื่นพลังวิญญาณที่เกิดจากการปะทะกันของพลังวิญญาณสองสาย กวาดเวทีจนสะอาดเกลี้ยงเกลา แม้แต่คนที่อยู่ใกล้ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่ใบหน้า
"ตานชิงซานยังเก่งจริงๆ นะ ถึงกับสามารถสู้กับหลิวหยางได้อย่างสูสี!" ซูหลิงมองการต่อสู้ที่ดุเดือดในสนาม อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความดีใจ
"ตานชิงซานเพิ่งจะเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว การจะเอาชนะหลิวหยางคงไม่ใช่เรื่องง่าย" ถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้าเบาๆ แม้ว่าเธอจะไม่ชอบหน้าหลิวหยาง แต่ก็ต้องยอมรับว่าไอ้หมอนี่ก็มีฝีมืออยู่บ้าง
"ตานชิงซานน่าจะฝึกฝนสิ่งมุ่งมั่นของภูเขา นี่เป็นสูตรวิญญาณของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ เพียงแค่ระดับธรรมดาชั้นสูง ส่วนหลิวหยางฝึกฝน อาจจะเป็นความสามารถไฟอาทิตย์ของเขตหลิว นี่เป็นสูตรวิญญาณระดับวิญญาณชั้นต่ำ..." มู่เจิ้นจ้องมองไปที่สนาม พูด
"ดังนั้นถ้าจะเปรียบเทียบระดับความแกร่งกล้าของพลังวิญญาณ หลิวหยางยังคงได้เปรียบ สถานการณ์ตอนนี้ คงไม่สามารถยืดเยื้อได้นาน"
ซูหลิงได้ยินแล้วก็ถอนหายใจด้วยความเสียดายทันที เขาหวังว่าตานชิงซานจะสามารถชนะได้อย่างชัดเจน ถ้าเป็นแบบนั้น หลิวหยางคงไม่กล้าหยิ่งผยองแบบนี้อีกใช่ไหม?
และในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน การต่อสู้ในสนามก็ยิ่งดุเดือดขึ้น ใบหน้าของตานชิงซานเริ่มมีสีแดงคล้ำ เห็นได้ชัดว่าเขาได้ใช้พลังถึงขีดสุดแล้ว การโจมตีก็ยิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ
ฉิว!
กำปั้นที่เหมือนหินก้อนหนึ่งพุ่งออกไปอย่างกะทันหัน ชกอย่างแรงไปที่ท้องน้อยของหลิวหยาง แต่ในขณะที่กำปั้นกำลังจะสัมผัสกับร่างกายของหลิวหยาง อีกฝ่ายก็ขยับฝีเท้า ก้าวเฉียงไปอย่างแปลกประหลาดหนึ่งก้าว พอดีหลบการโจมตีอย่างรุนแรงที่ตานชิงซานวางแผนมานานของกำปั้นนี้ไปได้
ในตอนที่กำปั้นนี้ถูกหลบไป ตานชิงซานก็รู้สึกไม่ดีในใจ จากนั้นเขาก็เห็นรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากของหลิวหยาง
"ฝ่ามือไฟอาทิตย์!"
หลิวหยางกางนิ้วทั้งห้าเป็นฝ่ามือ ตวัดฟาดออกไปอย่างกะทันหัน พลังวิญญาณสีแดงเพลิงระเบิดออกมาเหมือนเปลวไฟในตอนนี้ พลังที่ร้อนแรงและรุนแรงระเบิดออกมา ทะลุผ่านการป้องกันของตานชิงซาน ฟาดลงบนหน้าอกของเขาอย่างแรง
บึ้ม!
พลังวิญญาณที่เหมือนเปลวเพลิง ระเบิดออกระหว่างฝ่ามือของหลิวหยางกับหน้าอกของตานชิงซาน พลังอันทรงพลังนั้นทำให้ตานชิงซานกระเด็นออกไป แล้วตกลงบนเวทีอย่างแรงภายใต้สายตาของผู้ชมมากมาย เลือดพุ่งออกมาจากปากทันที
ฮือ
เมื่อเห็นสถานการณ์เปลี่ยนแปลงในพริบตา รอบๆ เวทีก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที
ตานชิงซานเช็ดเลือดที่มุมปาก กัดฟันอย่างไม่ยอมแพ้ พลังวิญญาณของหลิวหยางรุนแรงและร้อนแรง แข็งแกร่งกว่าพลังวิญญาณที่เขาฝึกฝนมามาก
ฉึก
หลิวหยางจ้องมองตานชิงซานที่ดูเซ่อซ่าด้วยสายตาเย็นชา เขาไม่มีความตั้งใจที่จะหยุดการโจมตี ปลายเท้าแตะพื้น ร่างกายพุ่งออกไปเหมือนนกอินทรี เตะไปที่ตานชิงซานอย่างรวดเร็ว
ตานชิงซานกลิ้งไปหนึ่งรอบอย่างเซ่อซ่า หลบการโจมตีของหลิวหยางอย่างหวุดหวิด ใบหน้าเขียวคล้ำ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าหลิวหยางจะได้เปรียบแล้วยังไล่ตามไม่เลิกแบบนี้
แต่เขาก็มีนิสัยดื้อรั้น ยิ่งหลิวหยางรุกไล่มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งไม่ยอมยอมแพ้ เพียงแค่จ้องมองหลิวหยางอย่างดุดัน
"ยังมีความทะนงตัวอยู่อีกหรือ?"
หลิวหยางเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะเย็นชา แววตาโหดเหี้ยมวาบผ่าน ร่างกายเคลื่อนไหวปรากฏข้างขวาของตานชิงซาน เงาขาวาบ ผสานกับพลังวิญญาณที่ร้อนแรง ฟาดลงบนหน้าอกของตานชิงซานอย่างรุนแรง
โครม!
ร่างของตานชิงซานถูกกระแทกไถลไปกับพื้นสิบกว่าเมตร เลือดอีกคำหนึ่งพุ่งขึ้นมาที่ลำคอ แต่เขากลืนกลับลงไปอย่างสุดแรง
"แม่ง แกไม่อายหรือไง? เขาแพ้แล้วแกยังจะตีอีก!"
เหล่านักเรียนจากวิทยาลัยตะวันออกเห็นหลิวหยางรุกไล่อย่างไม่ยั้ง ก็พากันโกรธแค้น ตะโกนด่าออกมา
"ไอ้เวรตะไลนี่!" ซูหลิงก็ด่าอย่างโกรธเกรี้ยว
หลิวหยางได้ยินเสียงด่าจากฝั่งวิทยาลัยตะวันออก สายตาก็ยิ่งมืดมนลง ไม่เพียงแต่ไม่หยุดมือ กลับก้าวเข้าหาตานชิงซาน ยกขาขึ้นเตะใส่ตานชิงซานที่กำลังถอยหลังอย่างเซ่อซ่าอีกครั้ง
ตูม!
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น แต่คราวนี้ตานชิงซานไม่ได้ถอยหลังอีก เพราะมีร่างบางร่างหนึ่งพุ่งออกมาขวางหน้าเขาอย่างกะทันหัน และการเตะอันรุนแรงของหลิวหยางก็ถูกมือข้างหนึ่งของร่างนั้นจับไว้แน่น
"มู่เจิ้น?"
ตานชิงซานมองร่างที่คุ้นเคยนั้น ก็ตกตะลึงไป
"ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
มู่เจิ้นหันมามองเขา ถาม
ตานชิงซานส่ายหน้า มองหลิวหยางด้วยสายตาดุดันเหมือนหมาป่า
"เพิ่งเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวแล้วสามารถสู้กับเขาได้ขนาดนี้ ก็ถือว่าแข็งแกร่งมากแล้ว ฝึกฝนต่อไปอีกสักพัก ก็ไม่ยากที่จะไล่ทันเขา" มู่เจิ้นยิ้มพลางพูด
เขารู้ว่าตานชิงซานภายนอกดูเงียบขรึม แต่นิสัยจริงๆ แล้วดื้อรั้นและทะนงตัว ดังนั้นจึงไม่ได้พูดให้เขายอมแพ้ คำพูดนี้กลับเป็นการยกย่องตานชิงซานไม่น้อย
"ขอบคุณ"
ตานชิงซานรู้สึกสบายใจขึ้นเพราะคำพูดของมู่เจิ้น เขามองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นของอีกฝ่าย พูดเบาๆ อย่างขอบคุณ "ฝากไอ้หมอนี่ไว้กับนายแล้วกัน แต่ต่อไปฉันจะเอาชนะมันด้วยตัวเองให้ได้"
พูดถึงตรงนี้ เขาหยุดชั่วครู่ จ้องมองมู่เจิ้น "นายแข็งแกร่งกว่าฉัน ดังนั้น...ขอร้องล่ะ ช่วยเอาอันดับหนึ่งของวิทยาลัยตะวันออกกลับมาให้พวกเราด้วย!" พูดจบ เขาก็ไม่รออีก หมุนตัวกระโดดลงจากเวทีไป
มู่เจิ้นมองตานชิงซานที่กระโดดลงจากเวที แล้วจึงหันไปมองหลิวหยางที่มีสายตามืดมน พูดว่า "ต่อจากนี้ ให้ฉันเป็นคู่ต่อสู้ของนายแทนแล้วกัน"
หลิวหยางจ้องมองมู่เจิ้น มุมปากยกขึ้น ยิ้มอย่างน่ากลัว ดวงตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
"ฉันจะต้อนรับแกเป็นอย่างดีแน่!"
บนเวที สองคนเผชิญหน้ากัน บรรยากาศกลายเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที นักเรียนจากทั้งสองวิทยาลัยต่างจับจ้องมาที่นี่ นี่แหละคือการปะทะกันของผู้แข็งแกร่งที่สุดในระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณในตอนนี้!
(วันใหม่ที่สดใส การคัดลอกและแนะนำใหม่ๆ ทุกคนมีกันไหม?!)


## บทที่ 13 ต่อสู้กับหลิวหยาง

รอบๆเวทีการแข่งขัน สายตาของผู้คนมากมายจับจ้องไปที่ร่างของชายหนุ่มสองคนที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่บนเวที ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง นี่คือสองคนที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณในตอนนี้
"มู่เจิ้นคนนั้นยอมขึ้นเวทีแล้วสินะ อยากรู้จังว่าเขาจะเป็นคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมกับหลิวหยางหรือเปล่า"
ที่มุมหนึ่งของที่นั่งวิทยาลัยตะวันตก เหล่าชายหนุ่มที่มาจากระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันตกมองดูร่างสองร่างบนเวที อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ความจริงแล้วพวกเขาก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับมู่เจิ้นไม่น้อย ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม นี่คือคนเดียวในเขตเหนือวิญญาณที่สามารถได้รับคุณสมบัติในการเข้าสู่เส้นทางวิญญาณ
ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ถูกไล่ออกจากเส้นทางวิญญาณอย่างไม่มีเหตุผล ตอนนี้มู่เจิ้นอาจจะอยู่ในระดับที่พวกเขาไม่สามารถเอื้อมถึงได้ บางทีอาจจะแม้แต่อัจฉริยะอย่างหลิวมู่ไป๋ก็ยังต้องยอมแพ้
คิดถึงตรงนี้ พวกเขาก็แอบมองไปที่หลิวมู่ไป๋ที่อยู่ตรงหน้า แต่ไม่กล้าพูดออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาก็แค่ยิ้มบางๆ ดวงตาจ้องมองไปที่ร่างผอมบางของชายหนุ่มบนเวที ในส่วนลึกของดวงตามีประกายเย็นชาอยู่จางๆ
"การคัดเลือกเส้นทางวิญญาณมีความบังเอิญอยู่บ้าง บางครั้งก็อาจจะผิดพลาดได้ บางทีโควตาครั้งนี้อาจจะควรเป็นของพี่ชายหลิว แต่กลับผิดพลาดไปอยู่ที่มู่เจิ้นคนนั้น ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงถูกไล่ออกมาล่ะ?" ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะสนิทกับหลิวมู่ไป๋มากเบ้ปาก พูดอย่างเย็นชา
นักเรียนจากระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันตกที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินก็พยักหน้าพร้อมกับยิ้ม แม้ว่าในใจจะไม่เห็นด้วย แต่การที่จะไปขัดใจหลิวมู่ไป๋ที่กำลังรุ่งโรจน์ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณเพื่อมู่เจิ้นที่ถูกไล่ออกจากเส้นทางวิญญาณ ก็เป็นเรื่องที่ไม่ฉลาดเลย
"ฮงหลิงคิดว่าใครมีโอกาสชนะมากกว่ากันระหว่างสองคนนี้?" หลิวมู่ไป๋ยิ้มพลางมองไปที่สาวน้อยในชุดสีแดงที่อยู่ข้างๆ ซึ่งมีดวงตายาวเรียวที่แฝงไปด้วยเสน่ห์ ถาม
หญิงสาวชื่อฮงหลิงจ้องมองไปที่สนาม ดวงตางามของเธอหยุดอยู่ที่มู่เจิ้นนานกว่าปกติ ในขณะนี้ร่างกายของเด็กหนุ่มนั้นสูงโปร่ง ตรงเหมือนหอก ท่าทางเกียจคร้านในอดีตดูเหมือนจะค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความคมกริบที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
เด็กชายคนนั้นในตอนแรกเปลี่ยนไปมากจริงๆ
"พวกเขาทั้งหมดอยู่ในขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว หลิวหยางฝึกฝนความสามารถไฟอาทิตย์ของเขตหลิวของพวกคุณ นั่นเป็นสูตรวิญญาณระดับวิญญาณชั้นต่ำ แต่พ่อของมู่เจิ้นก็เป็นหัวหน้าเขตเช่นกัน สูตรวิญญาณที่ให้เขาคงจะไม่ธรรมดา ทั้งสองคนนี้เสมอกันในด้านนี้..."
ฮงหลิงกวาดตามอง ท่าทางขี้เกียจของเธอกลับยิ่งดูน่าหลงใหล "แต่หลิวหยางมีเส้นลมปราณระดับมนุษย์ ถ้าใช้มันได้ ก็จะมีพลังเทียบเท่ากับขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว ส่วนมู่เจิ้นนั้น จะเสียเปรียบไม่น้อย"
หลิวมู่ไป๋ได้ยินก็ยิ้ม เขาจ้องมองไปที่มู่เจิ้นในสนาม พูดว่า "หลิวหยางมีความสามารถไม่เลว ถ้ามู่เจิ้นแพ้ในมือเขา ก็ไม่ใช่เรื่องน่าเสียดาย จริงๆ แล้วฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้รับสิทธิ์เข้าสู่เส้นทางวิญญาณ"
ฮงหลิงมองเขาแวบหนึ่ง ดูเหมือนหลิวมู่ไป๋จะมีความไม่พอใจเล็กน้อยที่มู่เจิ้นได้รับสิทธิ์เส้นทางวิญญาณ ด้วยความหยิ่งผยองของเขา เขาเชื่อมาตลอดว่าเขาคือคนที่เก่งที่สุดในรุ่นเยาว์ของเขตเหนือวิญญาณ และสิทธิ์เส้นทางวิญญาณของเขตเหนือวิญญาณควรจะตกเป็นของเขา แต่ผลสุดท้ายนั้นกลับทำให้ทุกคนประหลาดใจ
"ถ้าเขาผ่านหลิวหยางไม่ได้ การคัดเลือกเส้นทางวิญญาณก็จะทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ"
หลิวมู่ไป๋พูดเบาๆ มือของเขาค่อยๆ กำแน่น ราวเหล็กที่ทำจากเหล็กกล้าถูกบีบจนเป็นรอยมือลึก ในดวงตาของเขาก็มีความเย็นชาไหลผ่าน
เขาทนไม่ได้ที่คนที่ไม่มีความสามารถจะแย่งชิงโควต้าที่ควรจะเป็นของเขา
"พี่ชายมู่ สู้ๆ!"
"พี่ชายมู่ ช่วยแย่งตำแหน่งที่หนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดนวิทยาลัยตะวันออกกลับมาให้พวกเราด้วย!"
รอบๆ เวที พวกนักเรียนของวิทยาลัยตะวันออกมองดูสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่บนเวที ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ในช่วงหนึ่งสองปีที่ผ่านมา วิทยาลัยตะวันออกถูกวิทยาลัยตะวันตกกดดันในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นระหว่างติดต่อกับสวรรค์หรือระหว่างติดต่อกับดินแดน ต่างก็ถูกวิทยาลัยตะวันตกกดดันจนเงยหน้าไม่ขึ้น แต่ตอนนี้ วิทยาลัยตะวันออกของพวกเขาก็ได้ผลิตคนที่สามารถต่อกรกับวิทยาลัยตะวันตกได้ในที่สุด
"พวกคิดเข้าข้างตัวเองเกินไป"
หลิวหยางได้ยินเสียงเหล่านั้น มุมปากของเขากลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอาฆาต แล้วเขาก็จ้องมองมู่เจิ้น พูดอย่างเยาะเย้ยว่า "อยากรู้จริงๆ ว่าหลังจากที่นายแพ้ สีหน้าของพวกเขาจะน่าดูแค่ไหน"
เมื่อเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยของเขา ใบหน้าของมู่เจิ้นกลับไม่มีความโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ยื่นมือออกมา ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "นายไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก"
"ไม่รู้จักประมาณตัว!"
ดวงตาของหลิวหยางวาบไปด้วยความโกรธ มือทั้งสองข้างกำแน่น พลังวิญญาณสีแดงเพลิงห่อหุ้มแขนทั้งสองข้างของเขาราวกับเปลวไฟ ในชั่วพริบตาต่อมา เขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใต้เท้าของเขา และร่างกายของเขาก็พุ่งออกไปเหมือนเสือดาว
ตูม!
หมัดที่ห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณสีแดงเพลิงบีบอัดอากาศ ทำให้เกิดเสียงแปลกๆ ดังกรอบแกรบ
ร่างกายของมู่เจิ้นเอียงไปด้านข้าง และในขณะที่ลมหมัดของหลิวหยางเฉียดผ่านตัวเขาไป มือขวาของเขาก็ฟันลงมาอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วมีพลังวิญญาณดำมืดพันอยู่ เหมือนมีดมือที่คมกริบ ฟันไปที่ข้อมือของหลิวหยางอย่างไม่ปรานี
มู่เจิ้นลงมือไม่ปรานี แต่หลิวหยางที่สามารถเป็นที่หนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดนวิทยาลัยตะวันตกก็มีฝีมือจริงๆ เห็นเขาเปลี่ยนหมัดเป็นฝ่ามือทันที กลับมือฟันเป็นมีดมือเช่นกัน ปะทะกับมู่เจิ้นอย่างรุนแรง
โครม!
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พลังวิญญาณสองสายปะทะกัน ทั้งสองคนต่างถอยหลังครึ่งก้าว
"นายคิดจะแข่งกับฉันว่าใครมีพลังวิญญาณแกร่งกล้ากว่ากันหรือ?!"
หลิวหยางหัวเราะเยาะ เท้าของเขากระทืบลงบนพื้น เห็นพลังวิญญาณสีแดงเพลิงห่อหุ้มขาทั้งสองข้างของเขาเข้าไปด้วย ความแข็งแกร่งของพลังวิญญาณนั้น เมื่อเทียบกับตานชิงซานคนก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าแข็งแกร่งกว่ามาก
"ฉึก!"
พลังวิญญาณไหลเข้าสู่ขาทั้งสองข้างของหลิวหยาง ความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นในทันที รูปร่างของเขาเคลื่อนไหวจนทำให้คนมองเห็นไม่ชัดเจน และตัวเขาเองก็อาศัยความเร็วแบบนี้ ในชั่วพริบตา ปลดปล่อยการโจมตีที่รุนแรงอย่างยิ่งออกมา
ปัง ปัง ปัง!
ร่างที่พร่าเลือนของหลิวหยางราวกับพายุลมไฟที่ห่อหุ้มมู่เจิ้นอยู่ หมัด เท้า ศอก การโจมตีรุนแรงนับครั้งไม่ถ้วน ผสมผสานกับพลังวิญญาณที่ดุดัน โถมทับลงมาครอบคลุมมู่เจิ้นอย่างท่วมท้น
ฮือ
นอกสนามการแข่งขัน นักเรียนจำนวนมากเห็นการโจมตีอย่างรุนแรงที่หลิวหยางระเบิดออกมาอย่างฉับพลัน ก็เกิดเสียงฮือฮาเป็นระลอก แม้แต่ตานชิงซานที่เคยถูกหลิวหยางเอาชนะมาก่อนก็ยังมีสีหน้าเคร่งเครียด พลังวิญญาณแกร่งกล้าของหลิวหยางคนนี้ ดูเหมือนจะใกล้เคียงกับขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวแล้ว อีกทั้งสูตรวิญญาณที่เขาฝึกฝนมาก็ไม่ใช่ของธรรมดา พลังในการต่อสู้นั้นยิ่งทำให้คนรู้สึกประหลาดใจ
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของซูหลิงและคนอื่นๆ ก็ลดน้อยลงไปมาก ในดวงตาปรากฏแววกังวลขึ้นมา พวกเขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าหลิวหยางเป็นคนที่เก่งกาจมากคนหนึ่ง
"อย่ากังวลไปเลย มู่เจิ้นไม่ได้แพ้ง่ายๆ หรอก"
ถังเฉียนเอ๋อร์จ้องมองไปที่กลางสนาม หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ก็ยิ้มอย่างเยิ่นเหริน เธอมีพลังอยู่ในขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว จึงสามารถมองเห็นความเร็วของหลิวหยางได้อย่างชัดเจน แม้ว่าตอนนี้การโจมตีของเขาจะเหมือนสายฝนที่กระหน่ำลงมา แต่ในท่ามกลางสายฝนนั้น ก็มีหินสีเขียวยืนตระหง่านอยู่ ไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย
สายตาของทุกคนจ้องมองไปที่ร่างในกลางพายุลมไฟนั้นอย่างแน่วแน่ เขาหลบบ้างรับมือบ้าง กลับสามารถรับมือกับการโจมตีอันรุนแรงของหลิวหยางได้ทั้งหมดโดยไม่พลาดแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าเขาจะมองทะลุการโจมตีที่ซ่อนอยู่ทั้งหมดของหลิวหยางได้
"สมกับเป็นเด็กน้อยที่ผ่านการฝึกฝนจากเส้นทางวิญญาณมาจริงๆ" บนที่นั่งประธาน ผู้อำนวยการเสี่ยวจ้องมองภาพนี้ ดวงตาขุ่นมัวปรากฏแววชื่นชม
"มู่เจิ้นมีสายตาที่เฉียบคม เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูก็ยังคงใจเย็น จิตใจแบบนี้ไม่ด้อยไปกว่าคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วเลย" มั่วซือก็พยักหน้า ในคำพูดเต็มไปด้วยความชื่นชม พลังวิญญาณที่อ่อนแอนั้นสุดท้ายแล้วก็สามารถฝึกฝนขึ้นมาได้ แต่จิตใจของผู้แข็งแกร่งแบบนั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะฝึกฝนขึ้นมาได้ง่ายๆ
"สายตาแหลมคมจริงๆ รู้จักเลือกจุดที่การโจมตีของหลิวหยางอ่อนแอที่สุด นับว่าใช้เล่ห์เพทุบายเอาชนะกำลัง แต่ก็มีคำกล่าวว่ากำลังหนึ่งสามารถเอาชนะเทคนิคสิบอย่าง การที่เขาหลบเลี่ยงแบบนี้แสดงให้เห็นว่าพลังวิญญาณของเขาไม่แข็งแกร่งเท่าหลิวหยาง เพียงแค่หลิวหยางรวมพลังโจมตีครั้งเดียว มู่เจิ้นก็คงยากที่จะรับมือได้" ชายวัยกลางคนผอมแห้งที่ถูกเรียกว่าหมิ่นซือกล่าว ในฐานะอาจารย์ พวกเขาไม่เพียงแต่มีพลังที่แข็งแกร่ง แต่สายตาก็คมกริบด้วย
ผู้อำนวยการเสี่ยวและมั่วซือได้ยินแล้วก็พยักหน้า ความจริงก็เป็นเช่นนั้น แต่ว่า...มู่เจิ้นในตอนนี้ กำลังหลบเลี่ยงจุดแข็งของอีกฝ่ายจริงหรือ?
ในลมหมุนเพลิง จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มดังขึ้น เห็นมู่เจิ้นพลันลงมือ นิ้วคู่อันคมกริบราวกับมีดสั้นที่คมกล้า บนนั้นมีพลังวิญญาณดำมืดพันอยู่ กลับแทงทะลุลมหมุนนั้น และจู่โจมเร็วดั่งสายฟ้าไปยังร่างที่เคลื่อนไหวรวดเร็วนั้น
บึ้ม!
เสียงทุ้มดังขึ้น ลมหมุนเพลิงนั้นหยุดนิ่งทันที ร่างหนึ่งเซถอยหลังไปสิบกว่าก้าวอย่างโซเซ เสื้อผ้าบริเวณไหล่ของเขาฉีกขาดแล้ว เห็นได้ชัดว่าถูกการจู่โจมอย่างรวดเร็วของมู่เจิ้นเมื่อครู่ทำลาย
รอบๆ เวที เสียงฮือฮาพลันดังขึ้นอย่างรุนแรง ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนจากวิทยาลัยตะวันออกหรือวิทยาลัยตะวันตกต่างก็มีสีหน้าตกใจ เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าหลิวหยางที่เมื่อครู่ยังโจมตีอย่างดุเดือด จู่ๆ จะถูกมู่เจิ้นผลักออกไป
"เจ้า!"
ใบหน้าของหลิวหยางก็มืดครึ้มราวกับจะหยดน้ำออกมา เขาจ้องมู่เจิ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย จากนั้นก็สูดหายใจลึก พลังวิญญาณสีแดงเพลิงพุ่งออกมาจากฝ่ามือขวาอย่างรวดเร็ว
พลังวิญญาณสีแดงเพลิงลอยสูงขึ้น ราวกับเปลวไฟที่รวมตัวกันในฝ่ามือของหลิวหยาง พลังเหล่านั้นหดตัวอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นดวงอาทิตย์สีแดงเพลิงขนาดเท่าฝ่ามือ
คลื่นพลังอันรุนแรงค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา
เสียงวุ่นวายภายนอกเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว นักเรียนหลายคนมองภาพนี้ด้วยความตกใจ หลิวหยางคนนี้ชัดเจนว่าได้ปลุกพลังวิญญาณภายในร่างกายถึงขีดสุดแล้ว
มู่เจิ้นมองดูหลิวหยางที่กำลังใช้พลังอย่างเต็มที่ ริมฝีปากของเขาขมวดเล็กน้อย สายตาเย็นชาในทันที
เขาหมุนฝ่ามือทั้งสอง ใช้เทคนิคมหาโพธิ ในทะเลพลังปราณภายในร่างกาย พลังวิญญาณดำมืดสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็วในเวลานี้ คลื่นการเพิ่มพูนแผ่ขยายออกไปทีละชั้น
หนึ่งชั้น... ห้าชั้น... สิบชั้น... สิบสามชั้น...
พลังวิญญาณดำมืดพันรอบมือของมู่เจิ้น กลิ่นอายที่รุนแรงก็แผ่ขยายออกไปในเวลานี้ ดูเหมือนจะมีร่องรอยของการเอาชนะคลื่นพลังวิญญาณที่รุนแรงของหลิวหยาง
เมื่อการเพิ่มพูนพลังวิญญาณถึงชั้นที่สิบสาม มู่เจิ้นก็ไม่ได้หยุดมันไว้ ในช่วงเวลานี้เขาคุ้นเคยกับเทคนิคมหาโพธิมากขึ้น ขีดจำกัดของการเพิ่มพูนของเทคนิคมหาโพธิไม่ได้อยู่แค่นี้!
มู่เจิ้นหรี่ตาลง สายตาของเขามีความคมกล้าเหมือนใบมีด
โครม!
ในทะเลพลังปราณ ดูเหมือนจะมีเสียงครางแผ่วเบาดังออกมา ร่างกายของมู่เจิ้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
สิบแปดชั้น!
พลังวิญญาณดำมืดพุ่งออกมาจากร่างกายของมู่เจิ้น แรงกดดันที่เกิดจากพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งนั้นก็กดทับพลังวิญญาณของหลิวหยางอย่างสมบูรณ์ในทันที
"พลังวิญญาณที่แข็งแกร่งมาก!"
สายตาของผู้อำนวยการเสี่ยวทั้งสามคนผ่านความประหลาดใจ พลังวิญญาณระดับนี้ใกล้เคียงกับขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวแล้ว และพวกเขาสามารถรู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณดำมืดที่พุ่งออกมาจากร่างกายของมู่เจิ้นนั้นเต็มไปด้วยความรุนแรง ชัดเจนว่าไม่ใช่สูตรวิญญาณธรรมดาที่จะมีได้
"มู่เจิ้น เจ้ากำลังหาทางตาย!"
พลังวิญญาณถูกกดทับ ใบหน้าของหลิวหยางก็ผ่านความตกตะลึงเล็กน้อย แต่ทันทีหลังจากนั้นเขาก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ ก้าวออกไปหนึ่งก้าว แล้วทุกคนก็เห็นว่าบนร่างกายของเขามีจุดสว่างสีแดงไฟปรากฏขึ้น จุดสว่างเหล่านี้กระจายอยู่ทั่วร่างกายของเขา มองดูคร่าวๆ เหมือนเส้นเลือดพิเศษ เหมือนงูยาวลอยขึ้นในอากาศ
"เส้นปราณวิญญาณ?!"
รอบๆ เวที เสียงร้องตกใจก็ดังขึ้นอีกครั้ง ไม่คิดว่าหลิวหยางคนนี้จะถูกบีบให้ต้องใช้เส้นปราณวิญญาณ คราวนี้ สถานการณ์ก็จะถูกเขาพลิกกลับมาอีกครั้ง!
(วันนี้การคัดลอกช้ามาก...)


## บทที่ 14 ระยะกลางของอาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว

ฟิ้ว!
พร้อมกับการปรากฏตัวของจุดแสงสีแดงเพลิงเหล่านั้น พลังวิญญาณสีแดงในฝ่ามือของหลิวหยางก็พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงอาทิตย์สีแดงเพลิงที่เดิมมีขนาดเท่าฝ่ามือก็ขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า พลังศักดิ์สิทธิ์รอบๆ ท้องฟ้าและแผ่นดินดูเหมือนจะถูกดึงดูดเข้าหาจุดแสงบนร่างกายของหลิวหยาง ทำให้ท่าทางของเขายิ่งน่าตื่นตาตื่นใจมากขึ้น
รอบๆ สนาม นักเรียนมากมายเห็นภาพนี้แล้วสีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้น ตอนนี้หลิวหยางใช้พลังทั้งหมดที่มีอย่างชัดเจน การโจมตีเช่นนี้จะต้องรุนแรงดุจสายฟ้าฟาด
เขากำลังวางแผนที่จะเอาชนะมู่เจิ้นในครั้งเดียว
ซูหลิงและคนอื่นๆ ก็จ้องมองไปที่สนาม ใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด แม้แต่ดวงตางามของถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็จริงจังขึ้นมาก พลังแบบนี้ของหลิวหยาง แม้แต่ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ก็ถือว่าค่อนข้างแข็งแกร่งแล้ว
"ดูซิว่าตอนนี้เจ้าจะรับมือยังไง!"
ใบหน้าของหลิวหยางมืดครึ้ม จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างเย็นชาใส่มู่เจิ้น ร่างกายพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว พลังวิญญาณสีแดงเพลิงในมือเหมือนดวงอาทิตย์ที่รุนแรงจนทำให้คนตาพร่า
ฉับ!
หลิวหยางเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เกือบจะในชั่วพริบตาก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้ามู่เจิ้น เขาตบฝ่ามือออกไป พลังวิญญาณที่เหมือนดวงอาทิตย์ในฝ่ามือก็พุ่งเข้าใส่มู่เจิ้นอย่างไม่ปรานี
"ฝ่ามือไฟอาทิตย์!"
พลังวิญญาณที่รุนแรงทำให้เกิดลมแรง ทำให้เสื้อผ้าของมู่เจิ้นสะบัดไหว ผมสีดำก็ปลิวไสวไปมา แต่ดวงตาสีดำคู่นั้นกลับไม่มีความตื่นตระหนกที่หลิวหยางอยากเห็น
"ถึงตอนนี้แล้ว เจ้ายังจะแสดงต่อหน้าข้าอีกหรือ! ไอ้พวกอยากตาย!"
เมื่อถูกสายตาที่สงบนิ่งของมู่เจิ้นจ้องมอง หัวใจของหลิวหยางก็เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย จากนั้นความโกรธในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ดูสิว่าหลังจากที่ข้าเหยียบเจ้าไว้ใต้เท้าต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ เจ้าจะยังสงบนิ่งได้อยู่หรือไม่?!
"อยากเหยียบข้าหรือ?"
มู่เจิ้นมองดูหลิวหยางที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว ความเย็นชาในดวงตาของอีกฝ่ายมองเห็นได้ชัดเจน จากนั้นมุมปากของเขาก็ค่อยๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
คมเหมือนใบมีด
"แต่ข้ากลัวว่าเจ้าไม่มีคุณสมบัติพอ..."
มู่เจิ้นเงยหน้าขึ้นทันที ฝ่ามือทั้งสองก็กำแน่นในชั่วพริบตา พลังวิญญาณสีดำมืดพุ่งออกมาจากร่างกายของเขาอย่างรุนแรง แสงสีดำที่รุนแรงวิ่งผ่านปลายนิ้วของเขาเหมือนสายฟ้า
คลื่นพลังที่แข็งแกร่งแผ่ออกมา
"คลื่นพลังวิญญาณนี้..." บนที่นั่งประธาน ผู้อำนวยการเสี่ยวและมั่วซือทั้งสามคนก็แสดงสีหน้าประหลาดใจขึ้นมาทันที
"ขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว?!"
รอบๆ สนามก็เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นในตอนนี้ คลื่นพลังวิญญาณแบบนั้นชัดเจนว่าถึงระดับขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวแล้ว พลังของมู่เจิ้นได้ก้าวข้ามไปสู่ขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวแล้ว!
"ไอ้หมอนี่... ก็มีความสามารถอยู่บ้างนี่นา"
ที่นั่งของวิทยาลัยตะวันตก นักเรียนเหล่านั้นที่มาจากตะวันตกเทียนเจี้ยของวิทยาลัยตะวันตกก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา พลังระดับขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว แม้แต่ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยเหนือวิญญาณก็ถือว่าค่อนข้างแข็งแกร่งแล้ว ไม่คิดว่าตอนนี้นักเรียนจากระหว่างติดต่อกับดินแดนคนหนึ่งก็สามารถบรรลุถึงระดับนี้ได้ ทำให้พวกเขาอดที่จะรู้สึกทึ่งไม่ได้ ที่มู่เจิ้นได้รับคุณสมบัติเส้นทางวิญญาณ ก็มีความสามารถจริงๆ
ใบหน้าหล่อเหลาของหลิวมู่ไป๋กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก เพียงแต่มองดูสนามด้วยสายตาเรียบเฉย ทำให้คนมองไม่ออกว่าเขารู้สึกยินดีหรือโกรธ
พลังวิญญาณสีดำมืดไหลออกมาจากร่างของมู่เจิ้นเหมือนลำธาร สุดท้ายก็ห่อหุ้มแขนขวาทั้งท่อนของเขาไว้ แขนของเขายืดออกเหมือนแขนลิง คลื่นพลังที่แข็งแกร่งสุดขีดก่อตัวขึ้นใต้หมัดของเขาอย่างฉับพลัน จากนั้นก็ชกออกไปหนึ่งหมัด!
เปิ่งชวน
แขนของมู่เจิ้นเหมือนหอกยาวที่ถูกขึงจนสุด ปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในระยะทางสั้นๆ อากาศดูเหมือนจะถูกฉีกขาดใต้หมัดของเขา
แม้จะเป็นเพียงลิงจือแบบโจมตีระดับธรรมด๊า ระดับตำ่ แต่ในมือของมู่เจิ้นตอนนี้ กลับเหมือนภูเขาถล่ม พาเอาพลังวิญญาณมหาศาลกวาดออกไป สุดท้ายก็ปะทะกับลมฝ่ามืออันรุนแรงของหลิวหยางอย่างดุเดือดภายใต้สายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของเขา!
บึ้ม!
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในสนามอย่างฉับพลัน แสงสีดำและแดงสองสายปะทะกันอย่างรุนแรง คลื่นอากาศนั้นดูเหมือนจะทำให้อากาศสั่นสะเทือนไปหมด
สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่จุดที่พลังวิญญาณปะทะกันโดยไม่กะพริบตา ที่นั่น แสงสีดำและแดงกะพริบอย่างรวดเร็ว จากนั้นผู้คนก็เห็นว่าร่างสองร่างนั้นแยกจากกันทันทีที่สัมผัสกัน แล้วต่างก็ถูกกระแทกถอยหลังไปหลายก้าว
สองร่างยืนเผชิญหน้ากันบนสนาม คนหนึ่งหน้าตามืดครึ้ม อีกคนสงบนิ่งราวกับน้ำ
นี่คือ ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบหรอกหรือ?
ทุกคนมองหน้ากันไปมา การปะทะที่รุนแรงเมื่อครู่ กลับยังไม่สามารถตัดสินผู้แพ้ผู้ชนะได้?
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง บนเวที ใบหน้าที่มืดหม่นของหลิวหยางก็เริ่มซีดขาวขึ้นมาทันที จากนั้นร่างกายของเขาก็โค้งงอ แล้วพ่นเลือดออกมาคำใหญ่
พร้อมกับการพ่นเลือดออกมา พลังของหลิวหยางก็เสื่อมถอยลงในทันที ใบหน้าที่ซีดขาวของเขาทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นรอบๆ เวทีทันที
หลิวหยางแพ้แล้ว!
เมื่อมองดูใบหน้าที่ซีดขาวของหลิวหยาง แล้วมองดูสายตาที่สงบนิ่งของมู่เจิ้น ทุกคนก็รู้ผลของการแข่งขันครั้งนี้แล้ว!
"พี่ชายมู่ชนะแล้ว!"
"พี่ชายมู่เก่งมาก!"
"ฮ่าๆ ในที่สุดวิทยาลัยตะวันออกของเราก็ได้ตำแหน่งที่หนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดนคืนมาแล้ว!"
ทางฝั่งวิทยาลัยตะวันออก ซูหลิงและคนอื่นๆ มองดูภาพนี้อย่างงงๆ จากนั้นความดีใจและตื่นเต้นก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงเชียร์ดังขึ้นอย่างกึกก้อง เสียงอึกทึกครึกโครมกลบเสียงของฝ่ายวิทยาลัยตะวันตกจนเงียบกริบ
แม้แต่หลิวหยางยังแพ้ วิทยาลัยตะวันตกของพวกเขาครั้งนี้ก็แพ้ให้วิทยาลัยตะวันออกจริงๆ
มู่หยวนและเสวียดงของฝ่ายระหว่างติดต่อกับดินแดนของวิทยาลัยตะวันตกกัดฟันอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามู่เจิ้นเก่งจริงๆ แต่เดิมพวกเขาคิดว่าเขาอยู่แค่ขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว ไม่คิดว่า... ไอ้หมอนี่จะก้าวขึ้นมาถึงขั้นกลางแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงเชียร์ที่ดังสนั่นหวั่นไหวของวิทยาลัยตะวันออก มู่เจิ้นก็ยิ้ม ร่างกายที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง จากนั้นก็มองไปที่หลิวหยางที่มีสีหน้ามืดหม่นอย่างยิ่ง แล้วพูดว่า "ไม่ต้องสู้ต่อแล้วใช่ไหม?"
หลิวหยางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น จ้องมองมู่เจิ้นด้วยสายตาเย็นชา เสียงเชียร์เหล่านั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเขา เหยียบย่ำความภาคภูมิใจในใจของเขา ทำให้มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย ในดวงตามีความดุร้ายที่กำลังก่อตัวขึ้น
มู่เจิ้นมองดูท่าทางของหลิวหยาง ขมวดคิ้วเล็กน้อย การฝึกฝนอันโหดร้ายเป็นเวลาหนึ่งปีบนเส้นทางวิญญาณ ทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายเล็กน้อยในตอนนี้
"ข้าจะฆ่าเจ้า!"
ความดุร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลิวหยางทันที เขากำมือแน่น แล้วแสงสีแดงก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา คลื่นพลังวิญญาณที่น่าตกใจอย่างยิ่งพุ่งออกมาอย่างรุนแรง
บนที่นั่งประธาน สีหน้าของผู้อำนวยการเสี่ยว มั่วซือ และคนอื่นๆ เปลี่ยนไปทันที จากนั้นมั่วซือก็ลุกขึ้นทันที ตะโกนด้วยเสียงดังว่า "หลิวหยาง เจ้าจะทำอะไร?!"
ฉัวะ!
แต่ในขณะที่มั่วซือตะโกนออกมา มู่เจิ้นที่มีสีหน้าเย็นชาก็ก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว พุ่งไปข้างหน้าหลิวหยางทันที นิ้วทั้งสองงอเข้าหากัน พลังวิญญาณดำมืดพันรอบ พาความคมกล้าของลมปะทะ ชี้ตรงไปที่จุดสำคัญที่ลำคอของหลิวหยาง
"เจ้า!"
หลิวหยางไม่คิดว่าปฏิกิริยาของมู่เจิ้นจะเร็วขนาดนี้ และดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีท่าทีที่จะป้องกันตัวเองเลย ในดวงตาที่เย็นชามีแววฆาตกรรมที่ทำให้คนรู้สึกหนาวสั่น
แววฆาตกรรมนั้นทำให้หลิวหยางเข้าใจว่า แม้ว่าเขาจะใช้สิ่งที่อยู่ในมือฆ่ามู่เจิ้น อีกฝ่ายก็จะเอาชีวิตของเขาไปด้วยในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย
เอาชีวิตแลกชีวิต
ในดวงตาของหลิวหยางมีแววตกใจผ่านไป เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีความกล้าที่จะแลกชีวิตกับมู่เจิ้นจริงๆ ดังนั้นเขาจึงต้องกัดฟัน ดึงมือกลับมาป้องกันที่ลำคอ
ฉึก!
นิ้วทั้งสองของมู่เจิ้นเหมือนมีดที่คม แทงเข้าไปที่ฝ่ามือของหลิวหยางโดยตรง เลือดพุ่งกระเซ็นออกมาทันที หลิวหยางร้องด้วยความเจ็บปวด แสงสีแดงที่อยู่ในมือก็หลุดออกไป
ร่างของมู่เจิ้นกระโดดขึ้น คว้าแสงสีแดงนั้นเข้ามือ
"คืนมาให้ข้า!"
เมื่อหลิวหยางเห็นว่าแสงสีแดงถูกมู่เจิ้นแย่งไป สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
มู่เจิ้นไม่สนใจเสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวของเขา กำลังจะถอยออกไป ทันใดนั้นก็มีเสียงลมพัดอย่างรวดเร็วดังมา คลื่นพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งพุ่งเข้าใส่เขาเหมือนลูกธนู
การโจมตีที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้มู่เจิ้นขมวดคิ้ว ปลายเท้าแตะพื้น ร่างกายก็กระโดดถอยหลังอย่างว่องไวสิบกว่าก้าว หลบการโจมตีนั้นไป แล้วมองไปที่ร่างสูงโปร่งที่พุ่งมาจากนอกเวทีด้วยสายตาเย็นชา พูดว่า "เจ้าทำอะไร?"
ร่างสูงโปร่งนั้นลงมาข้างๆ หลิวหยาง ใบหน้าหล่อเหลานั้นคือหลิวมู่ไป๋ ตอนนี้เขามองมู่เจิ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยื่นมือออกมา "เอาของมาคืน"
มู่เจิ้นหัวเราะเยาะเบาๆ ก้มลงมองแสงสีแดงในมือ และเมื่อเขาเห็นสิ่งที่อยู่ในแสงสีแดงนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
"แม้แต่ของแบบนี้ก็เอาออกมาได้ สมแล้วที่เป็นเจ้าน้อยของเขตหลิว..."
(คัดลอกสามหมื่นห้าพันแล้ว วันนี้ความฝันคือถึงสี่หมื่น ทุกคน ช่วยผมด้วย)


## บทที่ 15 ลูกประคำทำลายวิญญาณ

การเปลี่ยนแปลงบนเวทีเกิดขึ้นในชั่วพริบตา เมื่อทุกคนรู้สึกตัว พวกเขาก็เห็นหลิวมู่ไป๋ปรากฏตัวบนเวที ทุกคนต่างตกตะลึงด้วยความประหลาดใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
มู่เจิ้นไม่สนใจหลิวมู่ไป๋ที่ไร้อารมณ์ เขาเพียงแค่ก้มมองมือของตัวเอง แสงสีแดงจางหายไป เผยให้เห็นลูกแก้วสีแดงเพลิงขนาดเท่าลูกตาของมังกร บนพื้นผิวของลูกแก้วเต็มไปด้วยลวดลายที่ซับซ้อน ภายในนั้นมีพลังวิญญาณที่รุนแรงอย่างมากไหลเวียนเหมือนคลื่น
"ลูกประคำทำลายวิญญาณ..."
มู่เจิ้นใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ลูกแก้วสีแดงเพลิงที่เรียบลื่น เขายิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นเย็นชา ลูกประคำทำลายวิญญาณชนิดนี้ไม่ได้ใช้สำหรับการฝึกฝน แต่เป็นอาวุธวิญญาณที่มีพลังทำลายล้างสูงมาก ผู้ที่มีพลังถึงระดับหนึ่งสามารถบีบอัดพลังวิญญาณอันทรงพลังเข้าไปในลูกแก้วเล็กๆ นี้ได้ และผู้ใช้เพียงแค่กระตุ้นมันก็สามารถปลดปล่อยการโจมตีด้วยพลังวิญญาณที่ทรงพลังมากได้
การสร้างลูกประคำทำลายวิญญาณต้องใช้โลหะพิเศษที่เรียกว่าโลหะวิญญาณ โลหะชนิดนี้มีราคาค่อนข้างแพง นอกจากนี้การสร้างลูกประคำทำลายวิญญาณยังต้องใช้การควบคุมพลังวิญญาณที่แม่นยำมาก และมีอัตราความล้มเหลวสูง ดังนั้นจึงทำให้ลูกประคำทำลายวิญญาณหายากมาก ลูกที่อยู่ในมือของมู่เจิ้นตอนนี้ ดูจากระดับการรวมตัวของพลังวิญญาณแล้ว แม้แต่คนที่มีพลังระดับวงล้อมวิญญาณก็อาจได้รับบาดเจ็บสาหัสได้
หลิวหยางต้องการฆ่าเขาจริงๆ
"คืนมันมาให้ฉัน!"
ตอนนี้หลิวหยางก็รู้สึกตัวแล้ว ใบหน้าของเขาซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม เขารู้ดีว่าการกระทำแบบนี้เป็นการละเมิดกฎ หากถูกลงโทษคงไม่ใช่เรื่องง่าย ทันใดนั้นเขาก็จ้องมู่เจิ้นอย่างดุดัน ยื่นมือออกไป
"พี่ชาย แย่งของมาให้ได้ อย่าให้เขามีหลักฐาน!"
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวหยาง ดวงตาของหลิวมู่ไป๋ก็เปล่งประกายวูบหนึ่ง พวกเขามีฐานะที่สูงส่ง ตราบใดที่มู่เจิ้นไม่มีหลักฐานในมือ เรื่องนี้ก็สามารถผ่านไปได้
"ถ้าคุณขยับอีก ลูกประคำทำลายวิญญาณลูกนี้อาจจะระเบิดบนตัวคุณก็ได้นะ" อย่างไรก็ตาม เมื่อเขากำลังจะขยับ มู่เจิ้นก็ยิ้มเล็กน้อย ใช้นิ้วสองนิ้วหนีบลูกประคำทำลายวิญญาณไว้ พูดยิ้มๆ ว่า
"เรื่องนี้หลิวหยางทำไปอย่างรีบร้อนไปหน่อย คุณคืนลูกประคำทำลายวิญญาณให้เขาเถอะ ปล่อยวางบ้างก็ดีสำหรับทุกคน ไม่ใช่หรือ?" หลิวมู่ไป๋จ้องมองมู่เจิ้น พูดอย่างช้าๆ
มู่เจิ้นยิ้มโดยไม่พูดอะไร
"เกิดอะไรขึ้น?" ตอนนี้มั่วซือก็มาถึงบนเวทีแล้ว เขามองทั้งสามคน ตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
เมื่อหลิวหยางเห็นมั่วซือปรากฏตัว ใบหน้าของเขาก็ซีดลงทันที จากนั้นก็จ้องมู่เจิ้นอย่างดุดัน พยายามข่มขู่ให้มู่เจิ้นปิดปาก
อย่างไรก็ตาม มู่เจิ้นไม่สนใจการข่มขู่ของเขา เขายกลูกประคำทำลายวิญญาณในมือขึ้นโบกให้มั่วซือดู
มั่วซือมองดูลูกประคำทำลายวิญญาณในมือของมู่เจิ้น สีหน้าก็มืดลงอย่างรวดเร็ว สายตาหันไปทางหลิวหยาง เสียงมีความโกรธมากขึ้น: "เจ้ากล้าใช้ลูกประคำทำลายวิญญาณในการแข่งขันเชียวรึ?"
"ลูกประคำทำลายวิญญาณ?"
นักเรียนรอบๆ ต่างสังเกตเห็นสิ่งนี้ และตอนนี้เมื่อได้ยินคำว่าลูกประคำทำลายวิญญาณ ก็เกิดเสียงดังขึ้นทันที
"ช่างไร้ยางอายจริงๆ ถึงกับเอาลูกประคำทำลายวิญญาณออกมาด้วย!"
"สมกับเป็นเจ้าน้อยของเขตใหญ่ที่สุดในเขตเหนือวิญญาณจริงๆ ทำอะไรก็ยิ่งใหญ่จริงๆ ฮึๆ"
"..."
เมื่อได้ยินเสียงโกรธและหัวเราะเยาะมากมายรอบๆ หลิวหยางก็มีสีหน้าที่ไม่ดีอย่างมาก ครั้งนี้ทำให้อับอายจริงๆ
ผู้อำนวยการเสี่ยวและหมิ่นซือจากวิทยาลัยตะวันตกก็มาถึงในตอนนี้ มั่วซือก็เดินเข้าไปและอธิบายเรื่องราว จากนั้นทุกคนก็เห็นว่าสีหน้าของผู้อำนวยการเสี่ยวดูไม่ค่อยดี
"ท่านผู้อำนวยการ หลิวหยางเพียงแค่ใจร้อนชั่วขณะ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เกิดความเสียหายอะไร เข้าใจได้" หลิวมู่ไป๋เห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น
"พี่ชายหลิวหมายความว่า ต้องให้ผมถูกลูกประคำทำลายวิญญาณของเขาทำให้บาดเจ็บสาหัสก่อน ถึงจะถือว่าปกติใช่ไหม?" มู่เจิ้นยิ้มเล็กน้อย พูด
หลิวมู่ไป๋มองมู่เจิ้นด้วยสายตาเย็นชา พูดว่า: "เจ้าต้องการอะไร?"
"ไม่ใช่ว่าผมต้องการอะไร วิทยาลัยเหนือวิญญาณมีกฎของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ เรื่องแบบนี้ก็จัดการตามกฎก็พอ" มู่เจิ้นยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ พูด
หลิวมู่ไป๋มีประกายเย็นชาในดวงตา กำลังจะพูด แต่ถูกผู้อำนวยการเสี่ยวโบกมือห้าม เขามองไปที่มั่วซือทั้งสอง พูดว่า: "เรื่องนี้จะจัดการอย่างไร?"
"ตามกฎแล้ว หลิวหยางจะถูกตัดสิทธิ์ในการเลื่อนขึ้นสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ในครั้งนี้" มั่วซือคิดสักครู่ แล้วพูด
สีหน้าของหลิวหยางเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง การไม่ได้เลื่อนขึ้นสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ ก็จะไม่มีสิทธิ์แข่งขันเพื่อตำแหน่งในห้าวิทยาลัยใหญ่ สำหรับเขาแล้ว นี่จะเป็นการโจมตีที่ร้ายแรง
"จะหนักเกินไปหรือไม่? คนที่มีสิทธิ์แข่งขันเพื่อตำแหน่งในห้าวิทยาลัยใหญ่ของวิทยาลัยเหนือวิญญาณของเราก็มีน้อยอยู่แล้ว..." หมิ่นซือครุ่นคิดสักครู่ แล้วลดเสียงลง พูดว่า "และถ้าเป็นเช่นนั้น พ่อของหลิวหยางก็คงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แม้ว่าวิทยาลัยเหนือวิญญาณของเราจะไม่กลัว แต่การขัดแย้งกับเขตใหญ่ที่สุดในเขตเหนือวิญญาณก็จะสร้างปัญหา"
"แต่พ่อของมู่เจิ้นก็เป็นจ้าวของมู่อวี้ ถ้าปล่อยเรื่องนี้ไปแบบนี้ เกรงว่ามู่อวี้ก็จะไม่พอใจ" มั่วซือก็พูด
ผู้อำนวยการเสี่ยวส่ายหัวอย่างหมดหนทาง หากเรื่องนี้เป็นเพียงนักเรียนธรรมดาก็คงไม่ต้องปวดหัวขนาดนี้ แต่ตอนนี้ทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นลูกชายของผู้ปกครองเขตเหนือวิญญาณ เอนเอียงไปทางใครก็ไม่ดีทั้งนั้น
"ฮ่าๆ มู่เจิ้น"
ผู้อำนวยการเสี่ยวจู่ๆ ก็หันไปมองมู่เจิ้นที่อยู่ข้างๆ แล้วยิ้มพูดว่า "เรื่องนี้ตอนนี้ เจ้าว่า..."
มู่เจิ้นเห็นรอยยิ้มของผู้อำนวยการเสี่ยว ในใจก็เข้าใจว่าเขาต้องการจะพูดอะไร จึงยิ้มพูดทันทีว่า "ท่านผู้อำนวยการ เรื่องนี้จริงๆ แล้วก็แค่หลิวหยางหุนหันไปหน่อย ผมก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร อภัยให้ได้ก็..."
เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เจิ้น ไม่เพียงแต่ผู้อำนวยการเสี่ยวและคนอื่นๆ จะงงไป แม้แต่หลิวหยางก็ยังตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่ามู่เจิ้นจะปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนี้ แต่เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของมู่เจิ้น หัวใจก็เย็นวาบลงอีกครั้ง ไอ้หมอนี่ปกติดูอ่อนโยน แต่จริงๆ แล้วโหดเหี้ยมมาก วิธีการเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อแย่งชิงลูกประคำทำลายวิญญาณของเขาเมื่อก่อนหน้านี้ เขายังจำได้แจ่มชัด
"แต่เขาก็ละเมิดกฎอยู่ดี งั้นแบบนี้ดีไหม ลูกประคำทำลายวิญญาณนี้ผมไม่คืนแล้ว ถือว่าเป็นของขอโทษแล้วกัน เรื่องนี้ผมก็ไม่ถือสาแล้ว" มู่เจิ้นพูดยิ้มๆ
เขารู้ว่าผู้อำนวยการเสี่ยวและคนอื่นๆ ลำบากใจ เรื่องนี้ถ้าจะวุ่นวายต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรมาก ถ้าอย่างนั้นก็ไม่สู้ถือโอกาสเอาเปรียบบ้าง และยังได้ขายหน้าให้ผู้อำนวยการเสี่ยวด้วย
"แก!"
หลิวหยางได้ยินว่ามู่เจิ้นจะกลืนลูกประคำทำลายวิญญาณนั้นไป ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความโกรธทันที ลูกประคำทำลายวิญญาณนั้นเป็นสิ่งที่พ่อของเขาทำขึ้นมาเองเพื่อให้เขาใช้ป้องกันตัว มีค่ามหาศาล
"เจ้าไม่เต็มใจหรอ? งั้นก็ลงโทษตามกฎดีกว่า" มู่เจิ้นมองหลิวหยางแวบหนึ่ง พูดอย่างดูเหมือนจนปัญญา
หลิวหยางกระตุกที่หางตา ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ ลูกประคำทำลายวิญญาณแม้จะมีค่า แต่เมื่อเทียบกับโอกาสเข้าห้าวิทยาลัยใหญ่แล้วก็ไม่ถือว่าเป็นอะไร
"ฮ่าๆ ในเมื่อเจ้าสนใจลูกประคำทำลายวิญญาณนี้ ก็ให้เจ้าเป็นของขวัญแล้วกัน" หลิวมู่ไป๋มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งกว่าหลิวหยางอย่างเห็นได้ชัด เขามองมู่เจิ้นอย่างลึกซึ้งแล้วยิ้มจางๆ พูด
มู่เจิ้นยิ้มแล้วชำเลืองมองเขา แม้ว่าหลิวมู่ไป๋คนนี้จะซ่อนได้ดี แต่เขาก็ยังเห็นแววตาอำมหิตในดวงตาของเขา ไอ้หมอนี่เทียบกับหลิวหยางแล้วกลับยุ่งยากกว่าจริงๆ
"ในเมื่อมู่เจิ้นไม่ถือสา เรื่องนี้ก็ยุติแล้วกัน แต่ต่อไปถ้าหลิวหยางกล้าทำแบบนี้อีก ไม่ว่าพ่อเจ้าจะเป็นใคร วิทยาลัยเหนือวิญญาณของเราก็จะจัดการตามกฎระเบียบ!" ผู้อำนวยการเสี่ยวเห็นมู่เจิ้นยอมระงับเรื่อง ทำให้เขาไม่ต้องปวดหัว ในใจก็โล่งขึ้นเล็กน้อย และรู้สึกชอบมู่เจิ้นมากขึ้นอีกนิด จากนั้นเขาก็หันไปมองหลิวหยางด้วยน้ำเสียงเข้มงวด
สีหน้าของหลิวหยางเปลี่ยนไปมาระหว่างแดงกับเขียว ไม่กล้าพูดอะไรอีก วิทยาลัยเหนือวิญญาณแม้จะรักษาความเป็นกลางในเขตเหนือวิญญาณ แต่ก็ไม่กลัวเขตหลิวของพวกเขา
"ขอบคุณท่านผู้อำนวยการครับ"
หลิวมู่ไป๋ยิ้มแล้วยื่นมือไปหามู่เจิ้น พูดว่า "ขอบคุณน้องมู่เจิ้นด้วย อ้อ ต่อไปนี้เธอก็เป็นนักเรียนระหว่างติดต่อกับสวรรค์แล้ว ฉันสนใจเธอมาก หวังว่าจะมีโอกาสได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในอนาคต"
ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีรอยยิ้ม แต่ในดวงตากลับมีความเยือกเย็นและมืดมนที่มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่สังเกตเห็น
"พี่หลิวพูดเล่นแล้ว"
มู่เจิ้นมองหลิวมู่ไป๋ ใบหน้าผอมเรียวและหล่อเหลามีรอยยิ้มสดใสเหมือนแสงอาทิตย์ปรากฏขึ้น ยื่นมือไปจับมือกับหลิวมู่ไป๋แล้วดึงกลับ ในดวงตายังคงสงบนิ่งเหมือนสระน้ำลึก
หลิวมู่ไป๋เก่งมากจริงๆ และรู้จักอดทนด้วย แต่เมื่อเทียบกับพวกคนวิปริตในเส้นทางวิญญาณที่ยิ้มแย้มแจ่มใสแล้วลงมือโหดเหี้ยมโดยไม่ลังเลเลย ก็ยังขาดประสบการณ์อยู่บ้าง
บนเวที ทั้งสองคนจับมือกัน แม้ว่าจะมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่คนที่มีความรู้สึกไวก็สามารถรับรู้ถึงความเผชิญหน้ากันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบนั้นได้
"มู่เจิ้นคนนี้...เก่งจริงๆ แฮะ กล้าเผชิญหน้ากับพี่หลิวโดยไม่ยอมอ่อนข้อเลย"
ไม่ไกลออกไป พวกรุ่นพี่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์จากวิทยาลัยตะวันตกที่เห็นภาพนี้ก็อดไม่ได้ที่จะพูด ไม่ต้องพูดถึงพลังของมู่เจิ้น แค่ความกล้าที่จะยืนอยู่ต่อหน้าหลิวมู่ไป๋ก็ทำให้พวกเขาต้องอ้าปากค้างแล้ว
"ต่อไปวิทยาลัยเหนือวิญญาณของเรามีคนแบบนี้ขึ้นมา คงจะมีเรื่องวุ่นวายแน่ๆ..."
ฮงหลิงใช้นิ้วเรียวงามม้วนเส้นผมสีเขียว ดวงตาเรียวยาวสวยงามมองไปที่เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ต่อหน้าหลิวมู่ไป๋บนเวที ร่างกายของเด็กหนุ่มสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา บุคลิกนั้นแตกต่างจากเด็กชายที่เกียจคร้านเมื่อหลายปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ความแตกต่างนั้นทำให้เธอรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
โดยไม่รู้ตัว คนที่เธอเคยมองข้ามในอดีต ก็ได้กลายเป็นคนที่โดดเด่นถึงขนาดนี้
เมื่อเรื่องของหลิวหยางถูกระงับลง ผู้อำนวยการเสี่ยวก็ประกาศผลการทดสอบของวิทยาลัยทันที แน่นอนว่าวิทยาลัยตะวันออกได้รับชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่ และมู่เจิ้น หลิวหยาง ตานชิงซาน และนักเรียนอื่นๆ ที่เข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวก็ได้เลื่อนขึ้นสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์อย่างราบรื่น
มู่เจิ้นมองการทดสอบของวิทยาลัยที่จบลงแล้วยืดตัว ห้าวิทยาลัยใหญ่ ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ความแค้นที่ยังไม่ได้ชำระในเส้นทางวิญญาณ เราจะมาจัดการกันในห้าวิทยาลัยใหญ่
มู่เจิ้นเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามแล้วยิ้มบางๆ
จี้ซวน...คราวนี้ เรามาประลองกันอย่างจริงจังกันเถอะ
(อีกสองร้อยคัดลอกก็จะถึงสามหมื่นแปดแล้ว..~)


## บทที่ 16 ระหว่างติดต่อกับสวรรค์

การทดสอบของวิทยาลัยค่อยๆ จบลง แต่ความร้อนแรงที่เกิดขึ้นจากการทดสอบยังคงปกคลุมวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ในช่วงเวลาหลายวัน ทั้งวิทยาลัยเหนือวิญญาณต่างพูดคุยถึงการต่อสู้อันดุเดือดในการทดสอบครั้งนี้
ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ มู่เจิ้นไม่ได้โอ้อวด หากไม่ใช่เพราะเรื่องของเส้นทางวิญญาณ อาจจะไม่มีนักเรียนมากมายสนใจเขา แม้ว่าเขาจะมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา แต่เมื่อเทียบกับคนที่โดดเด่นอย่างหลิวหยางแล้ว ชื่อเสียงก็ยังคงมีช่องว่างอยู่บ้าง เมื่อเผชิญหน้ากับการปะทะกันระหว่างมู่เจิ้นและหลิวหยาง ก่อนหน้านี้คงไม่มีใครคาดว่าจะมีคนมากมายมาเชียร์มู่เจิ้น
แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเขา
มู่เจิ้นที่ดูเหมือนจะเก็บตัว ได้เอาชนะหลิวหยางอย่างเด็ดขาด ด้วยอันดับหนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดน เขาประสบความสำเร็จในการเลื่อนขั้นสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ และทุกคนก็รู้ว่าด้วยพลังของเขาในขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว แม้แต่ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ก็ยังสามารถมีอันดับที่ดีได้
สิ่งนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นตะลึง ตอนนี้พวกเขาจึงรู้สึกว่า การที่มู่เจิ้นได้รับตำแหน่งเดียวในเส้นทางวิญญาณของเขตเหนือวิญญาณ ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าประหลาดใจอีกต่อไป
...
ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ถือเป็นที่รวมตัวของนักเรียนที่เก่งที่สุด และเงื่อนไขแรกในการเลื่อนขั้นสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์คือต้องก้าวเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว นั่นหมายความว่าในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ นักเรียนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังมีพลังในขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว
นักเรียนทุกคนมองว่าระหว่างติดต่อกับสวรรค์เป็นเป้าหมายที่ต้องพยายาม เพราะนี่คือสะพานเดียวที่จะก้าวเข้าสู่ "ห้าวิทยาลัยใหญ่" ดังนั้นมีเพียงการเลื่อนขั้นสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์เท่านั้น จึงจะมีคุณสมบัติในการแข่งขันเพื่อชิงโควตาเข้า "ห้าวิทยาลัยใหญ่"
การคัดเลือกของ "ห้าวิทยาลัยใหญ่" นั้นเข้มงวดมาก เงื่อนไขแรกคือนักเรียนจะต้องบรรลุถึงอาณาเขตล้อปราณก่อนอายุ 18 ปี เพียงเงื่อนไขนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เยาวชนนับไม่ถ้วนต้องถอยหลัง
ปัจจุบันในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ นักเรียนที่สามารถบรรลุข้อกำหนดนี้ได้ คงไม่เกิน 5 คน
จากสิ่งนี้ก็สามารถเห็นได้ว่าเงื่อนไขการรับสมัครของ "ห้าวิทยาลัยใหญ่" นั้นน่ากลัวแค่ไหน แม้ว่าเงื่อนไขจะเข้มงวด แต่ก็ยังมีเยาวชนที่มีพรสวรรค์มากมายพุ่งเข้าใส่เหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ เพราะความแข็งแกร่งของ "ห้าวิทยาลัยใหญ่" แม้แต่มู่เจิ้นเองก็เข้าใจดี อย่ามองว่าเขตเหนือวิญญาณนี้กว้างใหญ่ แต่ในสายตาของ "ห้าวิทยาลัยใหญ่" อาจจะไม่ต่างอะไรกับมดปลวก เจ้าปกครองเขตที่นี่อย่างมากก็มีพลังระดับอาณาเขตวิญญาณทรงพลัง แต่พลังระดับนี้ เมื่อไปอยู่ในห้าวิทยาลัยใหญ่ อาจจะสู้อาจารย์ธรรมดาคนหนึ่งก็ไม่ได้
ใน "ห้าวิทยาลัยใหญ่" เหล่านั้น มีผู้แข็งแกร่งระดับจื่อจู้นอยู่จริงๆ นั่นถึงจะเป็นบุคคลระดับสูงที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยการยกมือ
สำหรับเยาวชนที่มีพรสวรรค์อย่างมู่เจิ้นและคนอื่นๆ หากต้องการโดดเด่นในต้าเฉียนซื่อเจี๋ยที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะและผู้มีพรสวรรค์มากมายนี้ การฝึกฝนด้วยตนเองโดยไม่มีการสอนนั้นแทบจะไม่สามารถสร้างความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้ แม้แต่หยกที่ดีที่สุดก็ต้องการการแกะสลักอย่างประณีตจากช่างฝีมือจึงจะเปล่งประกาย และการฝึกฝนระดับสูงเช่นนี้ วิทยาลัยเหนือวิญญาณให้ไม่ได้ แม้แต่พ่อของมู่เจิ้นก็ให้ไม่ได้
หากแม่ของมู่เจิ้นอยู่ข้างกาย ตามคำบรรยายของหมู่เฟิง บางทีเธออาจจะทำได้ แต่น่าเสียดาย...
ดังนั้น ห้าวิทยาลัยใหญ่ จึงเป็นอุปสรรคที่ไม่อาจข้ามพ้นบนเส้นทางสู่ความแข็งแกร่ง
...
"เฮ้ พวกเธอสองคนรีบหน่อยสิ... วันนี้เป็นวันแรกที่จะไปฝึกฝนที่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ แต่ยังมัวชักช้าอยู่อีก" ที่วิทยาลัยเหนือวิญญาณ บนถนนหินกรวดที่เต็มไปด้วยพงไพร ถังเฉียนเอ๋อร์มองไปยังชายหนุ่มสองคนด้านหลังด้วยความไม่พอใจ แล้วตวาดออกมา
มู่เจิ้นมองไปยังร่างบอบบางของถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหน้า แล้วพูดอย่างเกียจคร้านว่า "รีบทำไมกัน... ก็ยังมีเวลาอยู่นี่ไม่ใช่หรือ?"
"เธอนี่โง่จริงๆ ถ้ารอเธอช้าๆ แบบนี้ ที่ดีๆ ในสนามฝึกฝนก็จะถูกจองหมดน่ะสิ" ถังเฉียนเอ๋อร์ถลึงตาใส่มู่เจิ้น แล้วพูด
มู่เจิ้นส่ายหัวอย่างจนใจ ข้างๆ นั้น ตานชิงซานก็เกาหัวแล้วพูดว่า "มู่เจิ้น เราฟังรุ่นพี่สาวเฉียนเอ๋อร์แล้วรีบหน่อยดีกว่า"
เขามองดูร่างอ้อนแอ้นของสาวน้อย ใบหน้าที่ปกติไม่ค่อยยิ้มกลับมีสีแดงระเรื่อขึ้นมา
มู่เจิ้นมองดูใบหน้าที่แดงขึ้นของเขาอย่างประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะแล้วพูดว่า "นายชอบพี่สาวเฉียนเอ๋อร์เหรอ?"
ใบหน้าของตานชิงซานแดงขึ้นทันที แม้แต่บนหน้าผากก็มีเหงื่อผุดออกมา
"ปัง!"
มู่เจิ้นยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็เห็นถังเฉียนเอ๋อร์เดินกลับมาด้วยความโกรธ ขายาวงามยกขึ้น แล้วเตะเข่าของมู่เจิ้นอย่างแรง
"ถ้านายพูดเหลวไหลอีก เชื่อไหมว่าฉันจะต่อยนาย?" ถังเฉียนเอ๋อร์ขมวดคิ้ว พูด
ความเจ็บปวดที่เข่าทำให้มู่เจิ้นต้องยิงฟัน แต่เมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดของถังเฉียนเอ๋อร์ เขาก็รู้สึกว่าสาวน้อยกำลังโกรธ จึงรีบกระแอมแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ รีบไปสนามฝึกฝนกัน"
ถังเฉียนเอ๋อร์แค่นเสียงเบาๆ แล้วเดินนำหน้าต่อไป พลางเดินพลางพูดว่า "พวกนายเพิ่งมาที่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ ถือว่าเป็นคนใหม่ ต่อไปก็ต้องระวังหน่อยนะ ที่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์มันยุ่งยากพอสมควร มีพวกน่ารำคาญที่ชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่เยอะ ถึงแม้ว่าพ่อของนายจะเป็นจ้าวของมู่อวี้ แต่ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณนี้ หลายคนไม่สนใจหรอกนะ"
"พี่สาวเฉียนเอ๋อร์ พี่คิดว่าผมเป็นคนที่ชอบใช้ตำแหน่งของพ่อมากดคนอื่นเหรอ?" มู่เจิ้นยิ้มเบาๆ แล้วพูด
ถังเฉียนเอ๋อร์คิดสักครู่ แล้วจึงพยักหน้า ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ มู่เจิ้นไม่เคยเอาตำแหน่งของพ่อมาอวดอ้างเลย ชื่อเสียงทั้งหมดของเขาล้วนได้มาจากการต่อสู้ด้วยตัวเอง
"เธอก็รู้ดีอยู่แล้ว..." ถังเฉียนเอ๋อร์พูดอย่างน้อยใจ
"นอกจากนี้ พวกคนเก่าคนแก่ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ที่เธอรู้จัก อย่าไปยุ่งกับพวกเขามากนัก พวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะก้าวขึ้นไปแล้ว แต่นั่นแหละที่ทำให้มันยุ่งยาก"
มู่เจิ้นพยักหน้า เขารู้ว่าพวกคนเก่าคนแก่ที่ถังเฉียนเอ๋อร์พูดถึงนั้นหมายถึงอะไร พวกเขาคือนักเรียนรุ่นเก่าที่ไม่มีคุณสมบัติเข้า "ห้าวิทยาลัยใหญ่" แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ออกจากวิทยาลัยเหนือวิญญาณ
นักเรียนเหล่านี้เพราะอายุเกิน 18 ปีแล้วยังไม่สามารถก้าวเข้าสู่อาณาเขตล้อปราณได้ จึงสูญเสียโอกาสในการเข้า "ห้าวิทยาลัยใหญ่" และเมื่อไม่มีเป้าหมายเช่นนี้ พวกเขาก็ดูเหมือนจะมีชีวิตที่ไร้จุดหมาย มีกลิ่นอายของการกินแล้วรอจากไป และก็เป็นคนประเภทนี้เองที่กลับไม่ค่อยเคารพกฎระเบียบของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ดังนั้นโดยทั่วไปแล้ว จะมีคนอื่นน้อยมากที่เต็มใจไปยุ่งกับพวกเขา
"ฉันไม่ชอบไปยุ่งกับคนอื่น" มู่เจิ้นส่ายหัว ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น แต่ถังเฉียนเอ๋อร์ที่คุ้นเคยกับเขาก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา เขาไม่ไปยุ่งกับคนอื่น แต่ถ้าใครมายุ่งกับเขา บางทีชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะมีนิสัยดีคนนี้ อาจจะทำให้คนเข้าใจว่าอะไรเรียกว่าอย่าตัดสินคนจากภายนอก
"ไม่ต้องกังวลไป ฉันจะปกป้องเธอเอง ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันออกนี้ ฉันไม่เคยกลัวใครหรอก" ถังเฉียนเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก รอยยิ้มของหญิงสาวเหมือนดอกไม้ ช่างงดงามน่ามอง
ตานชิงซานที่อยู่ข้างๆ เห็นทั้งสองคนคุยกันอย่างคุ้นเคย ก็พูดแทรกไม่ได้ ได้แต่เดินตามอย่างเรียบร้อย
ทั้งสามเดินไปทางทิศตะวันออกของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที ในที่สุดก็หยุดลง แล้วมองไปข้างหน้า ที่นั่นมีตำหนักใหญ่โตหลังหนึ่ง ด้านนอกตำหนัก มีนักเรียนมากมายกำลังเดินเข้าออกอย่างรีบเร่ง
มู่เจิ้นมองดูตำหนักหลังนี้ ในดวงตามีแววประหลาดใจผ่านไป เขาสามารถรู้สึกได้ว่า พลังศักดิ์สิทธิ์ของฟ้าดินในบริเวณนี้ ราวกับถูกดึงดูด กำลังไหลเข้าสู่ตำหนักอย่างไม่ขาดสาย พลังศักดิ์สิทธิ์ของฟ้าดินภายในนั้น จะต้องเข้มข้นกว่าภายนอกมาก
"นี่คือ...จูหลิงเจินใช่ไหม?" มู่เจิ้นถาม
ถังเฉียนเอ๋อร์พยักหน้า พูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ตำหนักฝึกฝนนี้เป็นสถานที่สำคัญของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ มีเพียงนักเรียนในระหว่างติดต่อกับสวรรค์เท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าไป ภายในตำหนักฝึกฝนนี้ วิทยาลัยเหนือวิญญาณได้ทุ่มเทอย่างมากเพื่อเชิญหลิงเจินสือจากห้าวิทยาลัยใหญ่มาสร้างซานจี้จูหลิงเจิน นี่เป็นซานจี้จูหลิงเจินเพียงแห่งเดียวในเขตเหนือวิญญาณของเรา"
"ซานจี้จูหลิงเจิน"
มู่เจิ้นทำปากจิ้มลิ้ม จูหลิงเจินเป็นแหวนวิญญาณที่มีประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกฝน และในฐานะเจ้าน้อยของเขตผู้ปกครอง เขาย่อมเข้าใจดีถึงคุณค่าของซานจี้จูหลิงเจิน แหวนวิญญาณระดับนี้ แม้แต่เขตผู้ปกครองของพวกเขาก็ไม่สามารถสร้างได้ ไม่ต้องพูดถึงวัสดุหายากจำนวนมหาศาลที่ต้องใช้ แค่หลิงเจินสือ ในหลิงจิ้งนี้ก็คงไม่มีกลุ่มอำนาจใดที่เชิญมาได้ วิทยาลัยเหนือวิญญาณสามารถเชิญมาได้ อาจจะต้องใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวไม่น้อยเลย
"ว่ากันว่าในห้าวิทยาลัยใหญ่ มีหลักจี้จูหลิงเจินหรือแม้แต่แหวนวิญญาณระดับสูงกว่านั้น การฝึกฝนที่นั่น เมื่อเทียบกับภายนอกแล้ว ก็ไม่สามารถเทียบกันได้เลย" ถังเฉียนเอ๋อร์พูดอย่างใฝ่ฝัน แค่ซานจี้จูหลิงเจินก็มีพลังมากขนาดนี้แล้ว หลักจี้จูหลิงเจินในตำนานนั้น ก็เป็นสิ่งที่ไม่สามารถจินตนาการได้จริงๆ
"เมื่อเธอเข้าห้าวิทยาลัยใหญ่ ก็จะได้สัมผัสเอง ไปกันเถอะ เข้าไปกันเลย" มู่เจิ้นยิ้ม แล้วเดินนำหน้า เดินไปยังตำหนักที่มีค่าที่สุดในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ
ผ่านประตูใหญ่หนาซึ่งมียามเฝ้าอยู่ สิ่งแรกที่เห็นคือลานกว้างใหญ่ ในลานนั้นเต็มไปด้วยเสาหินขนาดมหึมา บนเสาหินมีรอยสักลายวิญญาณที่ซับซ้อน แสงวูบวาบรวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์จากภายนอกเข้ามาทั้งหมด
"ฮู้"
มู่เจิ้นสูดลมหายใจเบาๆ รู้สึกถึงพลังศักดิ์สิทธิ์เข้มข้นที่ไหลเข้าสู่ร่างกายผ่านจมูก เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชม สมกับเป็นซานจี้จูหลิงเจินจริงๆ
"เวลาฝึกฝนใกล้จะมาถึงแล้ว เราต้องรีบไป ยิ่งเข้าใกล้ศูนย์กลางของแหวนวิญญาณ พลังศักดิ์สิทธิ์ก็จะยิ่งเข้มข้น เราต้องหาตำแหน่งที่ดี" ถังเฉียนเอ๋อร์ดึงมู่เจิ้นพร้อมกับพาตานชิงซานเดินเร็วๆ เข้าไปในสนามฝึกฝน
ตอนนี้ในสนามฝึกฝนมีนักเรียนระหว่างติดต่อกับสวรรค์อยู่ไม่น้อย และถังเฉียนเอ๋อร์เป็นที่มีชื่อเสียงมากในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันออก เมื่อทุกคนเห็นการกระทำของเธอ สายตามากมายก็จับจ้องมาทันที
"เด็กคนนั้นเป็นใคร? ทำไมถึงสนิทสนมกับถังเฉียนเอ๋อร์ขนาดนั้น"
"ฮ่ะๆ เธอไม่รู้จักเขาเหรอ? เขาก็คือมู่เจิ้นไง เมื่อไม่กี่วันก่อนในการทดสอบของวิทยาลัย เขาเอาชนะหลิวหยางและเลื่อนขึ้นมาระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของเราด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของระหว่างติดต่อกับดินแดน ว่ากันว่ามู่เจิ้นคนนี้ได้บรรลุถึงขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวแล้ว"
"ขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว? เก่งมากเลยนะ พลังแบบนี้ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของเราก็ถือว่าอยู่แถวหน้าแล้ว..."
"ก็ดีมากนะ แต่แค่นี้ยังไม่พอที่จะทำให้เขาอวดดีในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ได้หรอก... เฮ้ คนที่ชอบถังเฉียนเอ๋อร์ที่นี่มีไม่รู้กี่คน เจียงหลี่ เติงหยง พวกเขาใครบ้างที่ไม่มีพลังระดับขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว เด็กคนนี้ทำแบบนี้ไม่กลัวเดือดร้อนหรือไง"
"..."
คนเหล่านี้พูดคุยกัน สายตาก็มองไปยังอีกด้านหนึ่งของสนามฝึกฝน ที่นั่นมีร่างหลายร่างนั่งสงบนิ่ง แต่ตอนนี้สีหน้าของพวกเขาดูมืดมนเล็กน้อย และสายตามืดมนนั้นจ้องไปที่มู่เจิ้นที่ถูกถังเฉียนเอ๋อร์จูงอยู่
มู่เจิ้นถูกถังเฉียนเอ๋อร์จูง สายตากวาดมองรอบๆ และรับรู้สายตาเหล่านั้นทั้งหมด เขายิ้มอย่างจนใจ ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินความนิยมของถังเฉียนเอ๋อร์ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยตะวันออกต่ำเกินไป
(เมื่อวานไม่ได้ถึงสี่หมื่นคัดลอก วันนี้น่าจะได้นะ... น่าจะได้...
และขอบัตรแนะนำหนังสือด้วย รบกวนทุกคนด้วยนะครับ)


## บทที่ 17 จูหลิงเจิน ระดับ 3

"""
"เราจะนั่งตรงนี้"
ถังเฉียนเอ๋อร์ไม่สนใจสายตาของผู้คนในสนามฝึกฝน เธอจูงมือมู่เจิ้นเดินตรงไปยังภายในสนามฝึกฝน แล้วหยุดลงที่บริเวณใกล้กับเสาหินสีทองภายใน ข้างๆ แท่นหินที่ยื่นออกมาจากเสานั้นมีเบาะรองนั่งทำจากหยกอยู่สามอัน
มู่เจิ้นมองสำรวจรอบๆ สักครู่ แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่เสาหินสีทองนั้น จากนั้นก็มีความประหลาดใจผ่านเข้ามาในดวงตา เพราะเขาสามารถรู้สึกได้ว่าภายในเสาหินสีทองนั้นกำลังแผ่พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เข้มข้นออกมา เห็นได้ชัดว่าเสาหินสีทองนี้น่าจะเป็นหนึ่งในเสารวมวิญญาณที่มีไม่กี่ต้นในซานจี้จูหลิงเจิน การฝึกฝนใกล้กับเสารวมวิญญาณย่อมให้ผลดีกว่าที่อื่นๆ อย่างแน่นอน
"เสารวมวิญญาณนี้น่าจะทำมาจากหินรวมวิญญาณใช่ไหม สมกับเป็นซานจี้จูหลิงเจินจริงๆ" มู่เจิ้นชมเบาๆ หินรวมวิญญาณเป็นวัสดุที่มีประโยชน์ต่อการฝึกฝน ราคาไม่ถูกเลย เสารวมวิญญาณต้นนี้ที่ทำจากหินรวมวิญญาณทั้งหมด คงมีราคาแพงมาก ไม่แปลกที่หลายคนใช้จูหลิงเจินเป็นเครื่องวัดความมั่งคั่งและกำลังของกลุ่มอิทธิพล
ถังเฉียนเอ๋อร์พยักหน้า นั่งลงขัดสมาธิ แล้วยืดแขนเรียวบางออก ยกอกขึ้นเล็กน้อย ทำให้เสื้อผ้าวาดเส้นโค้งที่น่าดึงดูดบางส่วน ทำให้สายตาหลายคู่ในสนามฝึกฝนแอบมองมาอย่างลับๆ
"ชิงซาน นายก็ฝึกฝนที่นี่ด้วยนะ"
มู่เจิ้นก็นั่งลงเช่นกัน ยิ้มให้ตานชิงซาน เขารู้ว่าตำแหน่งฝึกฝนนี้ถือว่าค่อนข้างดี ปกติคงมีคนแย่งกันไม่น้อย แต่เขาก็ไม่ได้กลัวอะไร ถึงแม้ว่าเขาจะไม่อยากโอ้อวดมากเกินไป แต่ก็ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำตัวต่ำต้อยเพื่อทำให้ตัวเองลำบาก
ทันทีที่มู่เจิ้นนั่งลงบนเบาะหยก เขาก็รู้สึกได้ถึงเทียนตีหลิงเชอที่หนาแน่นขึ้นรอบๆ ตัว ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเริ่มใช้เทคนิคมหาโพธิทันที ดูดซับเทียนตีหลิงเชอเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง จากนั้นผ่านการกลั่นแก้วของเทคนิคมหาโพธิ เปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณสีดำมืดทีละน้อย ไหลเข้าสู่ทะเลพลังปราณ ทำให้พลังวิญญาณในนั้นค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น
"""
มีความเข้มข้นของพลังศักดิ์สิทธิ์ช่วยเหลือเช่นนี้ มู่เจิ้นรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความเร็วในการเติบโตของพลังวิญญาณภายในร่างกายเร็วกว่าการฝึกฝนในอดีตเกือบเท่าตัว
การเพิ่มขึ้นของพลังวิญญาณอย่างชัดเจนเช่นนี้ แม้แต่มู่เจิ้นที่สงบนิ่งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกยินดีในใจ จากนั้นก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก ทุ่มเทจิตใจทั้งหมดลงไปในการฝึกฝน
ถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ เห็นมู่เจิ้นเข้าสู่สภาวะการฝึกฝนทันที ก็แอบทำปากยื่นเล็กน้อย แล้วก็หลับตาลงเริ่มบทเรียนการฝึกฝนเช่นกัน
แต่สภาวะการฝึกฝนของพวกเขาไม่ได้คงอยู่นานนัก ก็ถูกทำลายด้วยเสียงอึกทึกจากภายนอก มู่เจิ้นลืมตาขึ้นก่อน มองไปทางซ้ายที่ตานชิงซานอยู่ เห็นว่าตอนนี้ใบหน้าของเด็กหนุ่มเขียวคล้ำ กำมือแน่น เห็นได้ชัดว่ากำลังกดข่มความโกรธที่รุนแรงเอาไว้
ด้านหน้าของเด็กหนุ่มมีเด็กหนุ่มสองคนที่อายุมากกว่าเล็กน้อย พวกเขากำลังหัวเราะเยาะ ชี้นิ้วไปที่ตานชิงซานเป็นระยะ
"พวกนายกำลังทำอะไร?!" มู่เจิ้นขมวดคิ้วมองเด็กหนุ่มสองคนนั้น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย
เด็กหนุ่มสองคนนั้นเห็นมู่เจิ้น ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน หนึ่งในนั้นยิ้มบางๆ ยื่นมือไปหามู่เจิ้น: "นายคือมู่เจิ้นใช่ไหม? ได้ยินชื่อของนายมานานแล้ว ฉันคือเจียงหลี่ ส่วนเขาคือเติงหยง"
มู่เจิ้นมองมือที่เจียงหลี่ยื่นมา แต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับ จากสายตาของอีกฝ่าย เขารู้สึกได้ถึงความไม่เป็นมิตรบางอย่าง
"มีธุระอะไรหรือ?"
เมื่อเห็นว่ามู่เจิ้นไม่มีปฏิกิริยา สีหน้าของเจียงหลี่ทั้งสองคนก็ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก จากนั้นพวกเขาก็ชี้ไปที่ตานชิงซานแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจะแลกที่นั่งกับเขาเท่านั้นเอง"
"ไม่แลก คราวหน้าคุณรีบแย่งเองเถอะ" มู่เจิ้นพูดอย่างเรียบเฉย
"เจียงหลี่ พวกคุณทำอะไรน่ะ!" ในตอนนี้ถังเฉียนเอ๋อร์ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว เมื่อเห็นภาพนี้ ดวงตาสวยงามของเธอก็เบิกกว้างด้วยความโกรธ คิ้วเรียวตวัดขึ้นแล้วตวาดออกมา
เจียงหลี่ยักไหล่แล้วพูดว่า "เฉียนเอ๋อร์ เธอก็ควรจะรู้กฎของสนามฝึกฝนนะ ที่นั่งแบบนี้ไม่ใช่ที่ที่คนใหม่ที่เพิ่งมาถึงจะนั่งได้ ฉันก็แค่หวังดีกับเขา เพื่อไม่ให้เขาถูกคนอื่นอิจฉา"
เจียงหลี่พูดพลางชำเลืองมองมู่เจิ้น แม้พวกเขาจะไม่ชอบหน้าเขา แต่ก็รู้ว่ามู่เจิ้นไม่ใช่คนที่จะรังแกง่ายๆ พลังของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขา และฐานะภูมิหลังก็ไม่ได้ด้อยกว่าเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้มาหาเรื่องมู่เจิ้นโดยตรง แต่เลือกที่จะไปหาเรื่องตานชิงซานที่อยู่ข้างๆ แทน เห็นได้ชัดว่าต้องการจะใช้วิธีนี้เพื่อข่มขู่มู่เจิ้นทางอ้อม
"คุณ!"
ถังเฉียนเอ๋อร์มองด้วยความโกรธ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกมู่เจิ้นห้ามเอาไว้ เขาขมวดคิ้วมองไปทางเจียงหลี่ทั้งสองคน ดูเหมือนจะคิดอะไรสักครู่ แล้วจึงพูดว่า "ผมรู้ว่าที่นั่งแบบนี้มีแต่คนที่มีพลังถึงจะมีคุณสมบัติพอที่จะนั่งได้ ผมคิดว่าผมมีคุณสมบัติพอ ตานชิงซานเป็นเพื่อนผม เขาก็จะนั่งที่นี่ด้วย ถ้าคุณมีข้อคัดค้านอะไรหรืออยากจะแสดงพลังต่อหน้าผม ผมก็ยินดีที่จะเป็นคู่ต่อสู้ให้คุณ"
ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงนี้ดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก ดังนั้นคำพูดของมู่เจิ้นจึงถูกพวกเขาได้ยินทุกคำ ทันใดนั้นก็มีเสียงฮือฮาขึ้นมา คนใหม่คนนี้กล้าจริงๆ
สีหน้าของเจียงหลี่ทั้งสองคนค่อยๆ เปลี่ยนไปท่ามกลางเสียงฮือฮานั้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่คาดคิดว่ามู่เจิ้นที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนจะแข็งกร้าวขนาดนี้
พวกเขาจ้องมองใบหน้าจริงจังของมู่เจิ้นด้วยความโกรธแค้น แต่ก็ไม่กล้าด่าทอออกมา พวกเขาเคยได้ยินเรื่องการต่อสู้ระหว่างมู่เจิ้นกับหลิวหยาง แม้แต่หลิวหยางที่มีเส้นปราณวิญญาณ พวกเขาก็ไม่กล้าพูดว่าจะเอาชนะได้ แต่มู่เจิ้นกลับทำได้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะมู่เจิ้นได้
"ฮ่าๆ สมแล้วที่เป็นเจ้าของท้องที่รุ่นน้อยของเขตผู้ปกครอง พูดจาได้อย่างองอาจจริงๆ"
ในขณะที่เจียงหลี่ทั้งสองคนกำลังจนมุม เสียงหัวเราะที่ฟังดูไม่น่าสบายใจก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน เจียงหลี่ทั้งสองคนมองไปแล้วก็มีความยินดีผ่านเข้ามาในดวงตาทันที
"พี่โร่!"
เมื่อได้ยินเสียงตื่นเต้นของเจียงหลี่ทั้งสองคน มู่เจิ้นก็หันหน้าไปมอง เห็นร่างของคนคนหนึ่งเดินมาอย่างช้าๆ เขาอายุประมาณ 18 ปี เบ้าตาลึกเล็กน้อย ริมฝีปากบางๆ ดูเหมือนจะมีรสชาติที่เย็นชา
"โหล่วตง!"
ถังเฉียนเอ๋อร์มองคนคนนี้ ใบหน้าสวยก็หม่นลงเล็กน้อย แล้วพูดว่า
"โหล่วตง?"
มู่เจิ้นขมวดคิ้ว เขาไม่ได้คุ้นเคยกับชื่อนี้ เพราะว่าพ่อของคนคนนี้ก็เป็นจ้าวเขตของเขตเหนือวิญญาณเช่นกัน แต่โหล่วตงอายุ 18 ปีเมื่อปีที่แล้ว แต่ตอนนี้พลังของเขายังคงอยู่ในระดับวิญญาณว่องไวระยะปลาย นั่นหมายความว่าเขาได้สูญเสียโอกาสในการเข้าห้าวิทยาลัยใหญ่ไปแล้ว
และนี่ก็หมายความว่าไอ้หมอนี่คือคนแก่ที่ถังเฉียนเอ๋อร์พูดถึง และเป็นประเภทคนที่ยุ่งยากที่สุด
"มู่เจิ้น ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ"
โหล่วตงเดินมาหยุดตรงหน้ามู่เจิ้น ยิ้มกว้าง แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูเป็นมิตรนัก ทั้งสองรู้จักกันมานานแล้ว แต่ไม่ค่อยถูกชะตากันเท่าไหร่
มู่เจิ้นชายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "แกก็จะมาอวดดีต่อหน้าฉันด้วยเหรอ?"
"ฉันไม่กล้าหรอก นายเป็นอัจฉริยะที่ได้รับสิทธิ์เส้นทางวิญญาณนี่นา" โหล่วตงเบ้ปาก คำพูดที่แสร้งทำเป็นประหลาดใจนั้นแฝงไปด้วยความอิจฉาที่ปิดไม่มิด ตอนที่ได้ยินว่ามู่เจิ้นได้รับสิทธิ์เส้นทางวิญญาณ เขาอิจฉาจนตาแดง และตอนนี้เขาก็อายุเกิน 18 ปีแล้ว แต่ยังไม่ถึงอาณาเขตล้อปราณ ซึ่งก็ตัดความหวังที่จะเข้าห้าวิทยาลัยใหญ่ของเขาไปแล้ว พอคิดถึงพรสวรรค์ของมู่เจิ้น ที่น่าจะเข้าห้าวิทยาลัยใหญ่ได้ไม่ยาก ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกอิจฉาริษยามากขึ้น
มู่เจิ้นละสายตาไป ไม่สนใจไยดีคนน่าสงสารที่เต็มไปด้วยความอิจฉานี้ เมื่อเทียบกับหลิวมู่ไป๋แล้ว โหล่วตงคนนี้ก็ไม่ได้นับว่าเป็นอะไรเลย
"นายหลบไปซะ"
โหล่วตงเห็นมู่เจิ้นไม่สนใจเขา ความโกรธในดวงตาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ท้าทายมู่เจิ้นโดยตรง แต่กลับหันไปมองตานชิงซาน พูดเสียงเย็นว่า
ไม่ว่าจะเป็นพลังหรือฐานหลัง เขาก็ไม่ได้เห็นตานชิงซานอยู่ในสายตาเลย
"โหล่วตง นายอย่าทำเกินไปนัก" น้ำเสียงของมู่เจิ้นเย็นชาขึ้น
"ยังไง? ไม่พอใจเหรอ? อยากต่อสู้กับฉันสักตั้งไหม?" โหล่วตงก็หัวเราะเย็นชาเช่นกัน เขามีพลังระดับวิญญาณว่องไวระยะปลาย ตอนนี้เขาไม่กลัวมู่เจิ้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากำลังอยากยั่วยุให้มู่เจิ้นโกรธ เพื่อที่จะได้ลงมือจัดการไอ้คนที่ทำให้เขาอิจฉานี่ซะเสียที
มู่เจิ้นจ้องโหล่วตงด้วยดวงตาสีดำสนิท และเมื่อเห็นดวงตาสีดำที่ดูลึกล้ำนั้น โหล่วตงก็รู้สึกชะงักไปชั่วขณะ ไม่ว่าเขาจะอิจฉาแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าการที่มู่เจิ้นได้รับสิทธิ์เส้นทางวิญญาณนั้นหมายถึงอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะตอนสุดท้ายมู่เจิ้นถูกขับออกจากเส้นทางวิญญาณอย่างกะทันหัน ตอนนี้เขาคงไม่มีสิทธิ์มายืนตะโกนใส่หน้ามู่เจิ้นแบบนี้
ชะงักไปชั่วครู่ แต่โหล่วตงก็รีบตั้งสติอย่างรวดเร็ว ไม่ว่ามู่เจิ้นจะผ่านอะไรมา แต่ตอนนี้เขาก็แค่คนที่มีพลังขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวเท่านั้น ซึ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่นอน
"นายไม่กล้าเหรอ?" โหล่วตงพูดอย่างโกรธแค้น
"โหล่วตง นายทำอะไรน่ะ?!"
แต่ก่อนที่มู่เจิ้นจะตอบ ก็มีเสียงดังมาแต่ไกล ทุกคนหันไปมอง เห็นชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วมายืนอยู่ตรงหน้าโหล่วตง ตะโกนว่า
"มู่หลิง นายยุ่งมากไปหน่อยแล้วนะ" โหล่วตงมองชายหนุ่มร่างกำยำตรงหน้า ขมวดคิ้วพูดว่า
คนตรงหน้าเป็นคนดังในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ อันดับรวมรองจากหลิวมู่ไป๋ขั้นสวรรค์สถาบันตะวันตก ตอนนี้อยู่ในระดับวิญญาณว่องไวระยะปลาย มีโอกาสสูงที่จะก้าวข้ามไปสู่อาณาเขตล้อปราณภายในครึ่งปี และเมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะได้รับสิทธิ์เข้าสู่ห้าวิทยาลัยใหญ่ นับว่าเป็นเป้าหมายสำคัญในการฝึกฝนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ
"อีกเดี๋ยวก็จะถึงเวลาเรียนฝึกฝนแล้ว เธอมาก่อกวนที่นี่ ถ้ามั่วซือเห็นเข้าจะไม่ยอมปล่อยเธอแน่!" มู่หลิงที่ดูเหมือนจะไม่ชอบโหล่วตงเช่นกัน พูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง
สีหน้าของโหล่วตงไม่สู้ดีนัก แต่เขาก็รู้ดีว่ามู่หลิงไม่กลัวเขาเลย ในตอนนั้นได้แต่กัดฟันอย่างแค้นเคือง และในขณะนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินเข้ามาในสนามฝึกฝน นักเรียนมากมายเมื่อเห็นแล้วก็เงียบกริบทันที เพราะร่างนั้นคือมั่วซือนั่นเอง
โหล่วตงเห็นมั่วซือปรากฏตัว ก็ไม่กล้าขัดแย้งต่อ ชูกำปั้นใส่มู่เจิ้น แล้วก็กลับไปที่ของตนอย่างไม่พอใจ
"พวกเธอยังโอเคมั้ย? ไอ้หมอนั่นน่ารำคาญหน่อย เดี๋ยวก็ชินเอง" มู่หลิงเห็นโหล่วตงจากไป จึงหันมาถามมู่เจิ้นด้วยรอยยิ้ม
"ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก" มู่เจิ้นยิ้มตอบอย่างมีไมตรี
"ไม่เป็นไร ฉันเคยได้ยินเรื่องของเธอ ผู้ได้รับสิทธิ์เส้นทางวิญญาณเพียงคนเดียวในเขตเหนือวิญญาณ ฮ่าๆ ดูเหมือนต่อไปฉันจะต้องมีแรงกดดันแล้วล่ะ" มู่หลิงหัวเราะพลางโบกมือ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก หมุนตัวจากไป
มู่เจิ้นมองแผ่นหลังของมู่หลิงพลางยิ้ม รู้สึกชอบชายหนุ่มร่างกำยำคนนี้อยู่บ้าง
"มู่เจิ้น ขอบคุณนายมาก" ตานชิงซานที่อยู่ข้างๆ พูดอย่างซาบซึ้ง
"พวกเรามาด้วยกัน ก็ต้องดูแลกันหน่อย อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย สักวันเธอจะต้องแข็งแกร่งกว่าพวกเขาแน่" มู่เจิ้นยิ้มพูด
ตานชิงซานพยักหน้าอย่างแรง
ตอนนี้มั่วซือเดินเข้ามาในสนามฝึกฝนอย่างช้าๆ แล้ว เขามองมู่เจิ้นแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โบกมือ แสงหลายสายพุ่งออกมา ยิงเข้าไปในเสาหินเหล่านั้น จากนั้นทุกคนก็รู้สึกได้ว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ในสนามฝึกฝนเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่ามั่วซือเปิดใช้จูหลิงเจินอย่างเต็มที่แล้ว
มู่เจิ้นรู้สึกถึงพลังศักดิ์สิทธิ์ที่เข้มข้นนั้น ก็ยิ้มเช่นกัน ไม่พูดอะไรอีก หลับตาลง กลับเข้าสู่สภาวะฝึกฝนอีกครั้ง กลั่นแก้วพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ดูดซับเข้าสู่ร่างกายทั้งหมด
เวลาฝึกฝนครึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว และในขณะที่มู่เจิ้นกำลังจะรวบรวมพลังวิญญาณสุดท้ายเข้าสู่ทะเลพลังปราณ เตรียมจะจบการฝึกฝนในครั้งนี้ ร่างกายของเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากทะเลพลังปราณ
ความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้มู่เจิ้นตกตะลึงไปชั่วขณะ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกดีใจก็พลันผุดขึ้นในใจ นี่คือ...เทคนิคมหาโพธิบรรลุถึงระดับชู้จีแล้ว?
(ขอคัดลอกและบัตรแนะนำหนังสือด้วยครับ!
แม้จะเรียบง่าย แต่ทุกคนคงไม่มองข้ามนะครับ)


## บทที่ 18 ระดับชู้จี

ความประหลาดใจและความยินดีกำลังท่วมท้นหัวใจของมู่เจิ้น อย่างเห็นได้ชัดว่าการเลื่อนขั้นอย่างกะทันหันนี้เกินความคาดหมายของเขาอย่างมาก แต่เดิมเขาคิดว่าการจะทำให้เทคนิคมหาโพธิก้าวหน้าไปถึงระดับพลังพิเศษนั้น อย่างน้อยต้องใช้เวลาอีกเกือบสิบวัน...
ความยินดีในใจของมู่เจิ้นยังคงอยู่เป็นเวลานาน ในที่สุดก็ค่อยๆ สงบลง หลังจากนั้นเขาก็ไม่กล้าประมาท รีบรวบรวมสมาธิ และรู้สึกถึงความรู้สึกมหัศจรรย์นั้นอย่างละเอียด
ภายในทะเลพลังปราณ พลังวิญญาณดำมืดกำลังเดือดพล่าน ในความเดือดพล่านนั้น มู่เจิ้นก็สามารถรู้สึกได้ว่าความแข็งแกร่งของพลังวิญญาณนั้นกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และมู่เจิ้นยังรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาเหมือนกับกำลังปล่อยแรงดูดที่แข็งแกร่งมากออกมาในตอนนี้ ดึงดูดพลังศักดิ์สิทธิ์จากภายนอกเข้ามาอย่างละโมบ สุดท้ายผ่านการกลั่นแก้วของเทคนิคมหาโพธิ แล้วเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณดำมืดที่ไหลเข้าสู่ทะเลพลังปราณทีละน้อย
รู้สึกถึงพลังวิญญาณที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในทะเลพลังปราณ ความรู้สึกสบายอย่างเข้มข้นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของมู่เจิ้น
และในขณะที่มู่เจิ้นจมอยู่ในความรู้สึกเป็นสุขจากการเลื่อนขั้นของสูตรวิญญาณนั้น สนามฝึกฝนก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมาอย่างรุนแรงในทันที เพราะทุกคนสามารถรู้สึกได้ในตอนนี้ว่า มีแรงดูดที่แข็งแกร่งระเบิดออกมาจากร่างกายของมู่เจิ้น ด้วยท่าทีที่ป่าเถื่อนเกือบจะเป็นการปล้น แย่งชิงพลังศักดิ์สิทธิ์ที่เข้มข้นในสนามฝึกฝนนี้
เหตุการณ์นี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที สายตาที่ประหลาดใจมากมายกวาดมองไปทั่วสนาม แล้วหยุดอยู่ที่ร่างกายของมู่เจิ้น
"เกิดอะไรขึ้น?!"
"เป็นฝีมือของมู่เจิ้นคนนั้น เขากำลังทำอะไรอยู่?"
"การดูดซับที่รุนแรงมาก เขาสามารถดูดซับพลังศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างป่าเถื่อนขนาดนี้ ไม่กลัวว่าจะระเบิดตายหรอ?!"
"..."
เสียงกระซิบกระซาบที่ค่อนข้างตื่นตระหนกมากมายระเบิดขึ้นในสนามฝึกฝน ใบหน้าของทุกคนมีความสงสัยและไม่แน่ใจ เห็นได้ชัดว่าเป็นครั้งแรกที่พบเจอสถานการณ์แบบนี้เช่นกัน
"มู่เจิ้น"
ถังเฉียนเอ๋อร์ก็ลืมตาสวยงามขึ้น มองมู่เจิ้นในตอนนี้ด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ต้องตกใจ"
เสียงที่มั่นคงของมั่วซือดังขึ้นในตอนนี้ กลบเสียงกระซิบกระซาบทั้งหมด และทำให้นักเรียนระหว่างติดต่อกับสวรรค์จำนวนมากสงบลง จากนั้นสายตาของเขาก็มองไปที่มู่เจิ้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดว่า "นี่คือสูตรวิญญาณที่เขาฝึกฝนกำลังเลื่อนขั้น ไม่มีอันตรายใหญ่"
"สูตรวิญญาณที่ฝึกฝน?"
ผู้เรียนหลายคนตกตะลึงอีกครั้ง การเบิกบานของสูตรวิญญาณสามารถมีพลังมากขนาดนี้ได้ มู่เจิ้นฝึกฝนสูตรวิญญาณระดับไหนกันแน่? ดูจากลักษณะนี้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นสูตรวิญญาณระดับวิญญาณขั้นกลางขึ้นไปใช่ไหม?
เจียงหลี่และเติงหยงทั้งสองคนก็มองมู่เจิ้นที่สร้างความวุ่นวายขนาดนี้ด้วยความตกใจ ในดวงตาของพวกเขามีความหวาดกลัวผ่านเข้ามา แม้ว่าจะอยู่ในขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวเหมือนกัน แต่พวกเขากลับรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างมากจากมู่เจิ้นในตอนนี้
"ฮึ ดูเหมือนว่าพ่อของเขาจะเตรียมตำราพลังวิญญาณที่ดีไว้ให้เขา"
โหล่วตงพูดเสียงเย็นชา ในคำพูดเต็มไปด้วยความไม่พอใจและอิจฉา จริงๆแล้วสูตรวิญญาณที่เขาฝึกฝนก็ไม่ได้อ่อนแอ เช่นกันได้ถึงระดับวิญญาณชั้นต่ำ แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่มู่เจิ้นฝึกฝนแล้ว ดูเหมือนว่าจะยังมีช่องว่างอยู่บ้าง
สิ่งนี้ทำให้โหล่วตงรู้สึกโกรธมาก เมื่อเทียบกับมู่เจิ้นแล้ว เขาดูเหมือนจะไม่มีจุดเด่นใดๆเลย ยกเว้น...อายุ
มั่วซือจ้องมองมู่เจิ้นที่กำลังดูดซับพลังศักดิ์สิทธิ์อย่างโลภมาก ในใจก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม เขาสามารถรู้สึกได้ว่าตำราพลังวิญญาณที่มู่เจิ้นฝึกฝนไม่ธรรมดา แต่เขาไม่ใช่คนตื้นเขินอย่างโหล่วตง ยิ่งตำราพลังวิญญาณระดับสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งยากที่จะฝึกฝน การเบิกบานยิ่งเป็นเรื่องยาก มู่เจิ้นฝึกฝนสูตรวิญญาณนี้ไม่น่าจะเกินหนึ่งเดือน แต่กลับสามารถมีความก้าวหน้าในเรื่องนี้ได้ พรสวรรค์แบบนี้...ยอดเยี่ยมมาก
"สมกับเป็นคนที่ได้รับคุณสมบัติของเส้นทางวิญญาณ"
มั่วซือยิ้ม แม้ว่าจะสูญเสียเวลาฝึกฝนไปหนึ่งปีในเส้นทางวิญญาณ แต่ด้วยพรสวรรค์ของมู่เจิ้น การไล่ตามให้ทันก็ไม่ใช่เรื่องยาก ดูเหมือนว่าหลิวมู่ไป๋ของวิทยาลัยตะวันตกนั้น ก็จะต้องเจอคู่ต่อสู้แล้ว
ความวุ่นวายในสนามฝึกฝน มู่เจิ้นย่อมไม่รู้ เขายังคงจมอยู่ในความรู้สึกมหัศจรรย์ของการเบิกบานสูตรวิญญาณ เมื่อพลังศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นไหลเข้าสู่ร่างกายและกลายเป็นพลังวิญญาณดำมืดสายเล็กๆไหลเข้าสู่ทะเลพลังปราณ ความรู้สึกเต็มเปี่ยมนั้น ทำให้มู่เจิ้นรู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง
จิตวิญญาณของมู่เจิ้นจมลงสู่ทะเลพลังปราณ พลังวิญญาณดำมืดที่เคยเป็นเพียงเส้นบางๆนั้น ตอนนี้มีขนาดใหญ่ขึ้นแล้ว พลังวิญญาณพันเกี่ยวกันไปมา เหมือนกลุ่มดาวสีดำ ลึกลับและคาดเดาไม่ได้
เหนือพลังวิญญาณนั้น มีกระดาษสีดำแผ่นหนึ่งลอยอยู่อย่างเงียบๆ ปล่อยให้พลังวิญญาณล้อมรอบ แต่มันกลับเหมือนวัตถุไร้ชีวิต ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
อื้อ
พลังวิญญาณดำมืดหมุนวนอยู่ในทะเลพลังปราณของมู่เจิ้น ทันใดนั้นก็เหมือนมีเสียงครางต่ำๆดังขึ้นในส่วนลึกของจิตใจเขา จากนั้นหัวใจของเขาก็สั่นสะท้าน จิตวิญญาณกวาดมองภายในร่างกาย และพบว่าในร่างกายของเขา จู่ๆก็มีจุดแสงสีดำมืดปรากฏขึ้นมามากมาย...
ซ่า ซ่า
พลังวิญญาณในทะเลพลังปราณ ราวกับถูกดึงดูดในตอนนี้ ก็พุ่งออกจากทะเลพลังปราณโดยอัตโนมัติ แล้วไหลไปตามเส้นลมปราณ เมื่อพลังวิญญาณเหล่านี้ผ่านจุดแสงสีดำเหล่านั้น มู่เจิ้นสามารถรู้สึกได้อย่างคลุมเครือว่า ดูเหมือนจะมีพลังวิญญาณถูกจุดแสงสีดำเหล่านี้ดูดไป
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!"
การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้มู่เจิ้นตกใจมาก จุดแสงสีดำเหล่านี้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน และดูเหมือนจะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเลย แม้แต่การตรวจสอบก็ยังทำไม่ได้
"เป็นเพราะเทคนิคมหาโพธิหรือ?"
มู่เจิ้นคิดอย่างรวดเร็วในใจ แล้วก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที ความเปลี่ยนแปลงนี้ชัดเจนว่าเกี่ยวข้องกับการที่เขาฝึกฝนเทคนิคมหาโพธิจนถึงระดับพลังพิเศษ
"จุดแสงเหล่านี้..."
มู่เจิ้นสำรวจจุดแสงสีดำลึกลับที่กระจายอยู่ทั่วร่างกายด้วยจิตใจ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขาพบว่าถ้าเชื่อมต่อจุดแสงสีดำที่ปรากฏขึ้นและหายไปเหล่านี้เข้าด้วยกัน มันดูเหมือน...เส้นปราณวิญญาณ?!
เส้นปราณวิญญาณ?
คำนี้แวบผ่านสมองของมู่เจิ้น ทำให้ใจของเขาปั่นป่วนขึ้นมาทันที เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีเส้นปราณวิญญาณ แม้แต่เส้นปราณวิญญาณระดับมนุษย์ที่ต่ำที่สุดก็ยังไม่มี เพื่อให้ได้ผลลัพธ์นี้ เขาได้ตรวจสอบหลายครั้งแล้ว แต่จุดแสงสีดำที่เหมือนเส้นปราณวิญญาณที่ปรากฏในร่างกายตอนนี้คืออะไรกันแน่?
ในขณะที่มู่เจิ้นรู้สึกตกตะลึง จุดแสงสีดำเหล่านั้นก็หายไปอย่างเงียบๆ เหมือนดอกไม้ที่บานแค่ชั่วคราว ไม่ว่ามู่เจิ้นจะพยายามรับรู้อย่างไรก็ไม่สามารถสัมผัสได้เลย เหมือนกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้..."
มู่เจิ้นพึมพำในใจ จิตใจเต็มไปด้วยความสับสน หลังจากผ่านไปนาน เขาจึงเริ่มวิเคราะห์อย่างละเอียด สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอน ในส่วนลึกของร่างกายที่เขาไม่สามารถรับรู้ได้ ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างซ่อนอยู่จริงๆ และการซ่อนนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเทคนิคมหาโพธิ
"เทคนิคมหาโพธิ...เป็นแม่หรือ?"
มู่เจิ้นรู้สึกสั่นสะเทือนในใจ เทคนิคมหาโพธิเป็นสิ่งที่แม่ของเขาทิ้งไว้ให้ ถ้าพูดแบบนี้ มันคงจะเกี่ยวข้องกับแม่ของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในร่างกายของเขา อาจจะมีบางอย่างที่แม่ของเขาซ่อนไว้
ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?
มู่เจิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่มีคำตอบ เขามีความทรงจำเกี่ยวกับแม่น้อยมาก มีเพียงเงาที่เลือนรางแต่อ่อนโยนมากในส่วนลึกของจิตใจเท่านั้น แม้ว่าจะเข้าใจน้อย แต่ความรู้สึกลึกๆ ในสายเลือดทำให้มู่เจิ้นเชื่อโดยไม่สงสัยเลยว่า แม่ของเขาจะไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อเขาแม้แต่น้อย
เมื่อคิดถึงจุดนี้ จิตใจของมู่เจิ้นก็ค่อยๆ สงบลง ไม่ว่าการคาดเดาของเขาจะมีเหตุผลหรือไม่ แต่ขอเพียงเชื่อว่าทั้งหมดนี้ไม่เป็นอันตรายต่อเขา ก็พอแล้ว
ส่วนเรื่องอื่นๆ เมื่อมีเวลากลับบ้านแล้ว ค่อยถามพ่อดู เขารู้สึกว่าพ่อของเขาน่าจะรู้เรื่องเหล่านี้บ้าง แต่ไม่เคยพูดถึงกับเขาเลย
ขณะที่คิดแบบนี้ในใจ มู่เจิ้นก็ควบคุมจิตใจ เก็บพลังวิญญาณดำมืดเข้าสู่ทะเลพลังปราณ แล้วออกจากสภาวะฝึกฝน ดวงตาที่ปิดสนิทก็ค่อยๆ เปิดขึ้น
เมื่อลืมตาขึ้น มู่เจิ้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จากนั้นเขาก็เห็นสายตาที่จ้องมองมาที่ร่างกายของเขารอบๆ ทำให้เขาตกใจ
"เกิดอะไรขึ้น?"
มู่เจิ้นกะพริบตาสองสามที มองไปยังสายตาที่จ้องมองเขาอยู่ และถามอย่างสงสัย
เหล่านักเรียนโดยรอบที่ได้ยินคำพูดของเขา ต่างมีสีหน้าประหลาด คุณทำให้เกิดความวุ่นวายขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกหรือ?
"มู่เจิ้น เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" ถังเฉียนเอ๋อร์ถามด้วยความกังวล แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังอีกครั้ง
"ไม่มีอะไร" มู่เจิ้นเพิ่งเข้าใจ เขายิ้มและส่ายหัว การพัฒนาสูตรวิญญาณวันนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับจูหลิงเจินที่นี่ มิฉะนั้นแล้ว หากเขาต้องการบรรลุระดับพลังพิเศษ อาจต้องใช้เวลาอีกสักพัก ซานจี้จูหลิงเจิน ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ
"การฝึกฝนวันนี้จบลงแค่นี้ เวลาที่เหลือให้จัดการตามใจชอบ" มั่วซือเห็นมู่เจิ้นฟื้นขึ้นมา ก็พยักหน้าให้เขา แล้วหันไปมองทุกคนพูด
"ครับ/ค่ะ!"
นักเรียนทั้งหมดต่างตอบรับอย่างเคารพ
มั่วซือโบกมือ แล้วก็ไม่ได้อยู่ต่อ ค่อยๆ เดินออกไป
เมื่อมั่วซือจากไป บรรยากาศในสนามฝึกฝนก็ผ่อนคลายลงทันที เสียงหัวเราะและพูดคุยก็ดังขึ้น แต่แน่นอนว่าสายตาหลายคู่ยังคงจับจ้องอยู่ที่มู่เจิ้น
อาจเป็นเพราะความวุ่นวายที่มู่เจิ้นก่อขึ้นก่อนหน้านี้ค่อนข้างน่าตกใจ แม้ว่าตอนนี้มั่วซือจะจากไปแล้ว แต่โหล่วตง เจียงหลี่ และคนอื่นๆ กลับไม่ได้มาหาเรื่องอีก แต่กลับมองเขาด้วยสายตาที่มืดมนและหวาดระแวงเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น
"พวกเราไปกันเถอะ" มู่เจิ้นลุกขึ้นยืน ปัดมือ พูด
"ไปไหนเหรอ?" ถังเฉียนเอ๋อร์ถาม
"ไปห้องสูตรวิญญาณสักหน่อย"
มู่เจิ้นมองไปยังอีกด้านของสนามฝึกฝน ยิ้มเล็กน้อย "ฉันสนใจลิงจือแบบโจมตีที่นั่นมาก ตอนนี้ในที่สุดก็สามารถฝึกฝนได้แล้ว..."
(สัปดาห์ใหม่ ขอบัตรแนะนำหนังสือด้วยความจริงใจ!!!)


## บทที่ 19 ประทับมรณะสมเนตร

ห้องสูตรวิญญาณ เป็นที่เก็บรวบรวมสูตรวิญญาณของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ห้องสูตรวิญญาณนี้แบ่งออกเป็นชั้นฟ้าแห่งสวรรค์และดินฟ้าเช่นกัน นักเรียนระหว่างติดต่อกับดินแดนสามารถเข้าไปในชั้นดินเพื่อค้นหาสูตรวิญญาณได้เท่านั้น หากต้องการเข้าสู่ชั้นสวรรค์ จำเป็นต้องเลื่อนขึ้นสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ก่อนจึงจะสามารถเข้าไปได้
สูตรวิญญาณที่มู่เจิ้นต้องการนั้นถูกเก็บไว้ในชั้นสวรรค์ เมื่อครึ่งปีก่อนเขาเคยไปที่ชั้นสวรรค์ครั้งหนึ่งภายใต้การนำทางของมั่วซือ และได้พบกับสูตรวิญญาณที่เขาสนใจ แต่สุดท้ายเนื่องจากไม่เข้าเงื่อนไข จึงต้องวางมันไว้ชั่วคราว
และตอนนี้ มู่เจิ้นที่บรรลุเงื่อนไขแล้ว ก็นึกถึงสูตรวิญญาณโจมตีนี้เป็นอันดับแรกอย่างเป็นธรรมชาติ
มู่เจิ้นและถังเฉียนเอ๋อร์ไปที่ห้องสูตรวิญญาณ ส่วนตานชิงซานไม่ได้ตามมาด้วย บอกว่าอยากฝึกฝนต่ออีกสักพัก เด็กหนุ่มคนนี้เงียบขรึมพูดน้อย แต่ก็มีนิสัยดื้อรั้นและชอบแข่งขันอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้เขาถือว่าโดดเด่นพอสมควรในระหว่างติดต่อกับดินแดน แต่ตอนนี้พอเข้าสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ กลับกลายเป็นคนที่อยู่ท้ายสุด ความแตกต่างนี้ก็กลายเป็นแรงกระตุ้นให้เขา
ในห้องสูตรวิญญาณที่กว้างขวาง มีนักเรียนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณมากมายกำลังค้นหาสูตรวิญญาณอยู่ที่นี่ เพราะไม่ใช่ทุกคนที่พ่อเป็นจ้าวเขตของเขตเหนือวิญญาณ ดังนั้นนักเรียนส่วนใหญ่จึงสามารถรับสูตรวิญญาณได้จากห้องสูตรวิญญาณเท่านั้น แต่เมื่อเทียบกับมู่เจิ้นและคนอื่น ๆ ที่สามารถรับสูตรวิญญาณที่ครอบครัวของพวกเขาเตรียมไว้อย่างพิถีพิถันแล้ว ก็แน่นอนว่าต้องด้อยกว่า
แน่นอน นี่ไม่ได้หมายความว่าการรวบรวมของวิทยาลัยเหนือวิญญาณไม่สามารถเทียบกับจ้าวเขตเหล่านี้ของเขตเหนือวิญญาณได้ และความจริงกลับตรงกันข้าม ตามที่มู่เจิ้นรู้ สูตรวิญญาณที่วิทยาลัยเหนือวิญญาณรวบรวมไว้จริง ๆ นั้น อาจจะเหนือกว่าการรวบรวมของพ่อเขาด้วยซ้ำ เพียงแต่สูตรวิญญาณระดับนั้น นักเรียนทั่วไปไม่มีทางได้เห็นเท่านั้นเอง
ชั้นดินของห้องสูตรวิญญาณคึกคักวุ่นวาย ทันทีที่มู่เจิ้นทั้งสองเข้ามาก็ดึงดูดสายตามากมาย ในการทดสอบของวิทยาลัยวันนั้น มู่เจิ้นได้เป็นที่รู้จักของนักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณทุกคนอย่างชัดเจน
"พี่ชายมู่!"
นักเรียนของวิทยาลัยตะวันตกที่เห็นมู่เจิ้นก็ยังดีอยู่ สายตามีความอยากรู้อยากเห็นและหวาดกลัวอยู่บ้าง นักเรียนของวิทยาลัยตะวันออกกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เด็กหนุ่มหลายคนทักทายอย่างกระตือรือร้น สาว ๆ น่ารักบางคนยังแอบมองเด็กหนุ่มผมดำตาดำ ใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มสดใสที่ทำให้หัวใจของผู้คนรู้สึกอบอุ่นขณะที่กำลังค้นหาสูตรวิญญาณ แล้วใบหน้าก็ค่อย ๆ แดงขึ้นอย่างเงียบ ๆ
มู่เจิ้นก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับนักเรียนวิทยาลัยตะวันออกเหล่านั้น แต่ไม่ได้อยู่นาน เขาและถังเฉียนเอ๋อร์เดินผ่านชั้นดินเข้าสู่ชั้นที่สองของห้องสูตรวิญญาณ ชั้นสวรรค์ โดยตรง
และเมื่อทั้งสองจากไป เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นอย่างฉับพลันในชั้นดิน
"พี่ชายมู่เลื่อนขึ้นสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์จริง ๆ ด้วย ถึงกับเข้าชั้นสวรรค์ของห้องสูตรวิญญาณได้แล้ว"
"ฮ่าฮ่า พี่ชายมู่แสดงผลงานได้สมบูรณ์แบบในการทดสอบของวิทยาลัย การเข้าสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกเหรอ"
"ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์มีคนเก่งไม่น้อยนะ ได้ยินว่าวันนี้โหล่วตงของระหว่างติดต่อกับสวรรค์คนนั้นอยากหาเรื่องพี่ชายมู่ด้วย ไอ้หมอนั่นมีพลังระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายนะ"
"โหล่วตง? แค่คนที่อวดอ้างชื่อเสียงของพ่อเขาเท่านั้นแหละ จะมีคุณสมบัติอะไรมาเทียบกับพี่ชายมู่ และตอนนี้ไอ้หมอนั่นยังไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าห้าวิทยาลัยใหญ่ด้วยซ้ำ"
"ใช่แล้ว ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณนี้ คนที่มีคุณสมบัติที่จะต่อกรกับหลิวมู่ไป๋ได้ คงมีแต่พี่ชายมู่เท่านั้นแหละ ฮิฮิ ฉันคิดว่าเมื่อถึงเวลาแย่งชิงโควตาห้าวิทยาลัยใหญ่ในภายหลัง คงจะมีเรื่องสนุกให้ดูแน่"
"..."
...
"ไม่คิดว่าเธอจะได้รับความนิยมในชั้นดินขนาดนี้นะ" ทั้งสองเดินเข้าสู่ชั้นสวรรค์ ถังเฉียนเอ๋อร์มองลงไปด้านล่างแล้วหัวเราะอย่างน่ารัก
มู่เจิ้นก็ยิ้มเช่นกัน แต่ไม่ได้พูดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาเพียงแต่มองไปรอบๆ ชั้นสวรรค์ ที่นี่ไม่กว้างขวางเท่าชั้นดิน และมีคนน้อยกว่ามาก แต่ก็ยังมีคนหยุดยืนอยู่บ้างเป็นระยะ
"เธออยากได้สูตรวิญญาณอะไรล่ะ? ฉันคิดว่าด้วยสายตาของชิงหยางของดินแดนมู่ สูตรวิญญาณระดับธรรมดาคงไม่ถูกใจท่านใช่ไหม?" ถังเฉียนเอ๋อร์กวาดตามองรอบชั้นสวรรค์แล้วถามอย่างซุกซน
"แต่ถ้าเป็นสูตรวิญญาณระดับวิญญาณ ตามที่ฉันรู้มา ที่นี่มีแค่หกเล่มในชั้นสวรรค์ ทั้งหมดเป็นสูตรวิญญาณระดับวิญญาณชั้นต่ำ เธอสนใจเล่มไหนล่ะ? แล้วถ้าจะดูสูตรวิญญาณระดับวิญญาณ เธอต้องได้รับอนุญาตจากมั่วซือก่อนนะ"
"ดูเหมือนเธอจะรู้จักที่นี่ดีมากเลยนะ แต่สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่สูตรวิญญาณที่เธอพูดถึงหรอก" มู่เจิ้นยิ้มอย่างลึกลับแล้วเดินตรงไปที่มุมด้านตะวันตกของห้องสูตรวิญญาณ
ถังเฉียนเอ๋อร์ตามไปอย่างงุนงง ทิศทางนั้นไม่ใช่ที่วางสูตรวิญญาณระดับสูงในห้องสูตรวิญญาณ แต่เป็นที่วางสูตรวิญญาณระดับธรรมดา แม้ว่าจะมีสูตรวิญญาณที่ทรงพลังอยู่บ้าง แต่ด้วยสายตาของมู่เจิ้น ถ้าต้องการสูตรวิญญาณระดับธรรมดา ดินแดนมู่ก็น่าจะมีไม่น้อยใช่ไหม?
มู่เจิ้นเดินผ่านห้องสูตรวิญญาณไปและหยุดที่มุมห่างไกลที่สุดทางตะวันตก ตรงหน้าเขามีตู้หินอันหนึ่ง บนตู้มีหยกขัตติยะวางอยู่กระจัดกระจาย มีแสงสลัวๆ แผ่ออกมาจากมัน
"ทั้งหมดนี้เป็นสูตรวิญญาณระดับธรรมดาที่ค่อนข้างธรรมดา เธอไม่ได้ต้องการสูตรวิญญาณพวกนี้จริงๆ ใช่ไหม?" ถังเฉียนเอ๋อร์หยิบหยกขัตติยะอันหนึ่งขึ้นมา ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูด
มู่เจิ้นยิ้มบนใบหน้า นิ้วมือเรียวยาวของเขาไล้ไปตามผิวหินเย็นๆ แล้วยื่นเข้าไปในเงามืดของตู้หิน เมื่อนิ้วมือของเขาออกมาอีกครั้ง ในมือของเขามีหยกขัตติยะสีแดงเข้มอันหนึ่งคีบอยู่
"นี่คือ?"
ถังเฉียนเอ๋อร์เห็นแล้วตกใจเล็กน้อย จากนั้นเมื่อเธอเห็นสีของหยกขัตติยะ สายตาของเธอก็จริงจังขึ้นมา เพราะในห้องสูตรวิญญาณ สูตรวิญญาณสีนี้มีชื่อเรียกพิเศษว่า สูตรวิญญาณอันตราย
สูตรวิญญาณอันตรายหมายความว่าการฝึกฝนสูตรวิญญาณนี้จะมีอันตรายไม่น้อย บางอันอาจจะทำร้ายผู้ฝึกฝนด้วยซ้ำ
"ขอฉันดูหน่อย"
ถังเฉียนเอ๋อร์ยื่นมือไปแย่งหยกขัตติยะสีแดงเข้มจากมือของมู่เจิ้น ดวงตางามกวาดมอง เห็นว่าบนผิวของหยกขัตติยะมีตัวอักษรที่แผ่รัศมีเย็นยะเยือกออกมา
ระดับธรรมดาชั้นสูง ประทับมรณะสมเนตร
"ประทับมรณะสมเนตร?"
ใบหน้าสวยของถังเฉียนเอ๋อร์เปลี่ยนไปในที่สุด ดวงตาสวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย จ้องมองมู่เจิ้นด้วยความโกรธ พูดว่า: "คุณกำลังทำอะไรอยู่? คุณกล้าฝึกฝนสูตรวิญญาณนี้หรือ?"
ชื่อเสียงของหมัดสยบวิญญาณสำราญ เธอได้ยินมาแล้วแน่นอน แม้ว่ามันจะเป็นเพียงสูตรวิญญาณระดับธรรมดาชั้นสูง แต่ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ สูตรวิญญาณนี้มีชื่อเสียงที่น่ากลัวมาก ไม่ใช่เพราะมันเก่งกาจอะไร แต่เป็นเพราะก่อนหน้านี้เคยมีนักเรียนที่มีพรสวรรค์สองคนฝึกฝนมัน ผลลัพธ์คือพวกเขาฝึกฝนจนเส้นเลือดฉีกขาด เกือบจะกลายเป็นคนพิการ ตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีใครกล้าคิดที่จะฝึกฝนสูตรวิญญาณนี้อีกเลย
"ผมเคยศึกษาสูตรวิญญาณนี้มาก่อน มันจริงๆ แล้วค่อนข้างเก่งกาจ แต่การฝึกฝนสูตรวิญญาณนี้มีข้อกำหนดอย่างหนึ่ง นั่นคือต้องการพลังวิญญาณที่รุนแรง รุ่นพี่สองคนที่เคยฝึกฝนมันก่อนหน้านี้ พลังวิญญาณของพวกเขาเองยังไม่ถึงระดับที่รุนแรงนั้น ดังนั้นจึงล้มเหลว" มู่เจิ้นอธิบาย
ตอนนี้เขาฝึกฝนเทคนิคมหาโพธิ พลังวิญญาณดำมืดนั้นไม่ใช่พลังวิญญาณธรรมดาที่จะเปรียบเทียบได้ ความรุนแรงนั้น น่าจะเพียงพอสำหรับการฝึกฝนประทับมรณะสมเนตร
"ไม่ได้!" ใบหน้าสวยของถังเฉียนเอ๋อร์เคร่งขรึมลง แล้วเธอก็จ้องมองมู่เจิ้น พูดว่า: "และคุณก็ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะดูสูตรวิญญาณนี้ด้วย"
การดูสูตรวิญญาณในห้องสูตรวิญญาณก็มีกฎเกณฑ์ ถ้าเป็นเพียงสูตรวิญญาณธรรมดา นักเรียนทุกคนสามารถดูได้ แต่ถ้าเป็นสูตรวิญญาณของสูตรวิญญาณ ก็จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากอาจารย์
แม้ว่าประทับมรณะสมเนตรนี้จะดูเหมือนเป็นเพียงระดับธรรมดาชั้นสูง แต่มันถูกจัดให้เป็นสูตรวิญญาณอันตราย การที่จะดูสูตรวิญญาณประเภทนี้ จำเป็นต้องเป็นนักเรียนที่อยู่ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์มาแล้วครึ่งปี มู่เจิ้นที่เพิ่งขึ้นมาใหม่ๆ แบบนี้ ชัดเจนว่าไม่เพียงพอ
มู่เจิ้นจ้องมองถังเฉียนเอ๋อร์ด้วยดวงตาสีดำที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม พูดอย่างล้อเล่นว่า: "ดังนั้นผมจึงพาคุณมา คุณช่วยยืมสูตรวิญญาณนี้ออกไปให้ผมหน่อย"
ดวงตาสวยคู่หนึ่งของถังเฉียนเอ๋อร์เบิกกว้างขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมองมู่เจิ้น กัดฟันแล้วหันหน้าไปทางอื่น: "อยากให้ฉันช่วยคุณ ไม่มีทาง!"
"พี่สาวเฉียนเอ๋อร์ ช่วยหน่อยนะครับ"
มู่เจิ้นโน้มตัวเข้าไปเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาก็เข้าใกล้ใบหน้าสวยที่กำลังโกรธของเด็กสาว ลมหายใจร้อนๆ ที่ออกมาจากจมูกพัดกระทบใบหน้าที่บอบบางนั้น
ถังเฉียนเอ๋อร์ตกใจกับการกระทำของเขา รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าสวยแดงเหมือนแสงอาทิตย์ยามเย็น พูดอย่างอายๆ ว่า: "คุณนี่มันไร้ยางอาย!"
มู่เจิ้นยักไหล่ ดวงตาสีดำจ้องมองถังเฉียนเอ๋อร์ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: "ผมอยากฝึกฝนสูตรวิญญาณนี้จริงๆ เชื่อผมสิ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก ได้ไหม?"
ถังเฉียนเอ๋อร์กัดริมฝีปากแดงเบาๆ ดูเหมือนจะลังเลไม่ตัดสินใจ เพราะสูตรวิญญาณนี้มีชื่อเสียงที่น่ากลัวมาก ถ้ามู่เจิ้นเป็นเหมือนรุ่นพี่สองคนนั้นในอดีต เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าผลลัพธ์จะน่ากลัวขนาดไหน...
"เอ๊ะ? มู่เจิ้น คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยหรอ?"
ในขณะที่ถังเฉียนเอ๋อร์กำลังลังเลอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงอ่อนหวานดังขึ้นจากด้านหลัง มู่เจิ้นทั้งสองคนหันไปมอง เห็นฮงหลิงในชุดสีแดงที่ดูโดดเด่นและน่าดึงดูดเป็นพิเศษยืนอยู่ตรงนั้น
มู่เจิ้นเห็นฮงหลิงก็อึ้งไป นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่ฮงหลิงทักทายเขาก่อนหลังจากที่เขาเข้ามาในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ แม้ว่าตอนเด็กๆจะเคยสนิทกัน แต่หลังจากนั้นก็ห่างเหินกันไปมาก ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้า
"สวัสดีครับ พี่สาวฮงหลิง"
มู่เจิ้นยิ้มพลางกล่าว คำว่าพี่สาวฮงหลิงทำให้ใบหน้างามที่บึ้งตึงของถังเฉียนเอ๋อร์ผ่อนคลายลงเล็กน้อย คำเรียกนี้กับคำที่มู่เจิ้นใช้เรียกเธอนั้นชัดเจนว่าไม่สนิทสนมกัน แต่มีความสุภาพเป็นทางการมากกว่า
ดวงตางามของฮงหลิงวาบขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปที่หยกขัตติยะสีแดงที่ถังเฉียนเอ๋อร์กำแน่นในมือขาวหยก ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "ยังไง? คุณต้องการยืมสูตรวิญญาณที่อันตรายหรือ? ต้องการให้ฉันช่วยไหม?"
มู่เจิ้นมองถังเฉียนเอ๋อร์แวบหนึ่ง ผู้หญิงสองคนนี้ไม่ถูกกันมาตลอด และแน่นอนว่าอีกฝ่ายหันหน้าไปทางอื่นด้วยสีหน้าเย็นชา เขาจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ขอบคุณสำหรับความหวังดีของพี่สาวนะครับ พี่สาวเฉียนเอ๋อร์ตกลงช่วยผมแล้วครับ"
ฮงหลิงพยักหน้า เธอมองรอยยิ้มอ่อนโยนของเด็กหนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลา และร่างกายสูงโปร่ง รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เด็กชายธรรมดาๆ ที่เธอไม่ค่อยสนใจในอดีต กลายเป็นคนโดดเด่นเช่นนี้โดยไม่รู้ตัว
"งั้นก็ได้ ฉันจะไม่รบกวนละ"
ฮงหลิงยิ้มให้มู่เจิ้น แล้วก็ไม่อยู่ต่อ หมุนตัวจากไป ร่างอ้อนแอ้นชวนมองทำให้เหล่าหนุ่มๆ ที่กำลังค้นหาสูตรวิญญาณอยู่รอบๆ อดไม่ได้ที่จะมองตาม สุดท้ายก็หันมามองมู่เจิ้นด้วยความอิจฉา หมอนี่ช่างมีโชคกับผู้หญิงจริงๆ ดอกไม้งามที่สุดสองดอกของวิทยาลัยเหนือวิญญาณต่างก็มีความสัมพันธ์กับเขา
"ฉันเมื่อไหร่บอกว่าจะช่วยเธอ?" เมื่อเห็นฮงหลิงจากไป ถังเฉียนเอ๋อร์จึงแค่นเสียงพูด
"งั้นฉันคงต้องไปขอความช่วยเหลือจากพี่สาวฮงหลิงแล้วล่ะ" มู่เจิ้นพูดอย่างจนใจ
"อย่าบังอาจ!" ถังเฉียนเอ๋อร์รีบพูด แต่เมื่อเห็นสีหน้าเย้ยหยันของมู่เจิ้น ใบหน้างามของเธอก็แดงก่ำ กัดฟันขบเขี้ยวพูดว่า "ช่วยก็ได้ แต่เธอต้องสัญญากับฉันว่า ถ้ามีอะไรผิดปกติ ให้หยุดฝึกฝนทันที!"
มู่เจิ้นยิ้มตาหยีพยักหน้า
"ยังมีอีกอย่าง"
ถังเฉียนเอ๋อร์เหลือบมองมู่เจิ้น ใบหน้างามเผยรอยยิ้มหวานๆ
"การฝึกฝนที่ที่ราบเหนือของหลิงอีกครึ่งเดือน เธอต้องจับทีมกับฉัน"
(หลังจากอ่านอัปเดตแล้ว อย่าลืมโหวตด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ)


## บทที่ 20 ตราสำเร็จ

"ฝึกฝนที่ที่ราบเหนือของหลิง?"
มู่เจิ้นได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกตะลึงไปเล็กน้อย ที่ราบเหนือของหลิงเป็นสถานที่อันตรายที่มีชื่อเสียงในอาณาจักรเหนือวิญญาณ พื้นที่ที่นั่นกว้างใหญ่ไพศาล และยังเต็มไปด้วยสัตว์วิญญาณที่ดุร้าย เป็นระยะๆ จะมีทีมสำรวจเข้าไปในนั้น ล่าสัตว์วิญญาณ และในที่ราบเหนือของหลิงยังมีวัสดุหายากและยาสมุนไพรวิญญาณอีกมากมาย พูดได้ว่าเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยสมบัติ แน่นอน ถ้าต้องการเอาสมบัติ เงื่อนไขคือคุณต้องมีพลังที่เพียงพอ ไม่เช่นนั้น อาจจะไม่ได้สมบัติ แต่กลับต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่น
เนื่องจากที่ราบเหนือของหลิงมีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ บางครั้งแม้แต่พ่อของมู่เจิ้นก็ยังต้องนำลูกน้องเข้าไปในที่ราบเหนือของหลิงด้วยตนเอง และทุกครั้งที่เข้าไป ก็จะต้องมีการสู้รบที่ดุเดือดอย่างแน่นอน
"ใช่แล้ว พวกเราระหว่างติดต่อกับสวรรค์ของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ทุกๆ ระยะเวลาหนึ่ง จะจัดให้นักเรียนไปฝึกฝนที่ที่ราบเหนือของหลิง เพราะว่ามีเพียงการต่อสู้จริงเท่านั้นที่จะมีผลในการขัดเกลาคน"
ถังเฉียนเอ๋อร์พยักหน้า ยิ้มเยิ่นเหรินพูดว่า "การฝึกฝนแบบนี้ อนุญาตให้จับคู่กันสองคน และถ้าหากผลงานสุดท้ายติดอันดับสามอันดับแรก ก็จะมีรางวัลพิเศษด้วย"
"รางวัล? คืออะไร?" มู่เจิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ได้ยินว่าครั้งนี้เป็นแดนยุนวิญญาณ" ถังเฉียนเอ๋อร์คิดสักครู่แล้วพูด
"แดนยุนวิญญาณ?" มู่เจิ้นถึงได้ตกใจเล็กน้อย ยาแก้วิญญาณชนิดนี้ว่ากันว่ามีประโยชน์มากสำหรับผู้ฝึกใหม่ที่เพิ่งเริ่มฝึกฝนอย่างพวกเขา ฤทธิ์ยาอ่อนโยน ไม่ทิ้งผลข้างเคียงใดๆ สำหรับคนที่มีพลังเหมือนเขาที่อยู่ในขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว หากกินเข้าไป อาจจะสามารถบุกทะลวงไปถึงระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายได้ในเวลาค่อนข้างรวดเร็ว
"อืม ถ้าฉันสามารถได้แดนยุนวิญญาณสักเม็ด ก็น่าจะสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายได้ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการบุกทะลวงสู่อาณาเขตล้อปราณในอนาคต" ถังเฉียนเอ๋อร์พูด
"นี่เป็นการประเมินผลสัมฤทธิ์กันอย่างไร" มู่เจิ้นถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เห็นได้ชัดว่าแดนยุนวิญญาณได้ดึงดูดความสนใจของเขา
"ง่ายมาก ดูว่าใครฆ่าสัตว์วิญญาณได้มากที่สุดและระดับสูงที่สุด" ถังเฉียนเอ๋อร์กล่าว "เพราะว่านักเรียนทั้งหมดในระหว่างติดต่อกับสวรรค์มีโอกาสเข้าร่วม ดังนั้นการแข่งขันจึงรุนแรงมาก ฉันเลยวางแผนจะชวนเธอมาด้วย"
"ฉันเพิ่งอยู่ในขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวเท่านั้น การเลือกทีมแบบนี้ เธอไม่ควรหาคนที่แข็งแกร่งกว่านี้หรอกหรือ และฉันคิดว่าด้วยเสน่ห์ของพี่สาวเฉียนเอ๋อร์ ไม่ว่าจะเป็นวิทยาลัยตะวันออกหรือวิทยาลัยตะวันตก ก็คงมีคนที่มีความสามารถมากมายอยากจะจับคู่กับเธอใช่ไหมล่ะ" มู่เจิ้นพูดพร้อมรอยยิ้ม
"เธอไม่เต็มใจหรือ" ถังเฉียนเอ๋อร์แค่นเสียงเบาๆ แล้วโบกมือหยกที่ถือหยกขัตติยะสีแดงเข้มในมือ
"อยากได้จะแย่ แต่ถ้าตอนนั้นไม่ได้แดนยุนวิญญาณมา เธอก็อย่าโทษฉันว่าถ่วงเท้าล่ะ" มู่เจิ้นยิ้มพูด สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่แค่คำพูดสุภาพ เพราะตอนนี้เขาดูเหมือนจะมีพลังแค่ขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวเท่านั้น ในวิทยาลัยเหนือวิญญาณมีคนที่เหมาะสมกว่าเขาอีกหลายคน
ถังเฉียนเอ๋อร์คิดครู่หนึ่ง แล้วยิ้มเบาๆ พูดว่า "ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันมั่นใจว่าแม้ไม่พึ่งยาแก้วิญญาณ ฉันก็สามารถบรรลุอาณาเขตล้อปราณได้ภายในหนึ่งปี"
พูดพลางนิ้วหยกเรียวบางของเธอหมุนหยกขัตติยะเบาๆ ดวงตางามช้อนมองมู่เจิ้น พูดว่า "และฉันไม่ชอบจับคู่กับคนอื่น"
"เมื่อพี่สาวเฉียนเอ๋อร์ให้เกียรติฉันขนาดนี้ ฉันก็ต้องยอมสละชีวิตตามเธอไปแล้วล่ะ พี่สาวเฉียนเอ๋อร์วางใจได้ ถึงแม้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก ฉันก็จะช่วยเธอเอาแดนยุนวิญญาณมาให้ได้" มู่เจิ้นทำท่าองอาจกล้าหาญตบอกตัวเอง แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ปากหวานใจเป็นโพรง" ถังเฉียนเอ๋อร์หน้าแดงเล็กน้อยจ้องเขา พูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ
"นี่คือสูตรวิญญาณหรือ?" มู่เจิ้นยิ้มและมองไปที่หยกขัตติยะในมือหยกของถังเฉียนเอ๋อร์
"นี่เป็นครั้งสุดท้ายนะ"
ถังเฉียนเอ๋อร์ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วจับสูตรวิญญาณเดินออกไปนอกห้องสูตรวิญญาณ มู่เจิ้นเห็นดังนั้นก็รีบตามไปทันที
ที่ประตูใหญ่ของห้องสูตรวิญญาณ ถังเฉียนเอ๋อร์ลงทะเบียนสูตรวิญญาณ ชายชราที่ดูแลห้องสูตรวิญญาณเห็นสูตรวิญญาณสีแดงเข้มนั้นก็มองถังเฉียนเอ๋อร์อย่างประหลาดใจ เขาลังเลเล็กน้อย เพราะชื่อเสียงอันน่ากลัวของ "ประทับมรณะสมเนตร" นั้นยิ่งใหญ่เกินไป แม้ว่าถังเฉียนเอ๋อร์จะมีคุณสมบัติครบถ้วน แต่เขาก็ไม่อยากเห็นเด็กสาวที่สดใสเช่นนี้ต้องตกเป็นเหยื่อของสูตรวิญญาณนี้
มู่เจิ้นเห็นชายชราลังเลก็รู้สึกกังวลในใจ เขารู้ดีว่าตาเฉินที่ดูแลห้องสูตรวิญญาณนี้เป็นคนเคร่งครัดและดื้อรั้นมาก หากเขาไม่พอใจก็ไม่มีใครสามารถนำสูตรวิญญาณออกไปจากที่นี่ได้ และแม้ว่าชายชราคนนี้จะดูเหมือนกำลังจะขาดใจ แต่ความสามารถของเขานั้นอยู่ในระดับล้อวิญญาณช่วงปลายอย่างแท้จริง เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวเข้าสู่อาณาเขตวิญญาณทรงพลัง เคยมีนักเรียนหลายคนที่หยิ่งผยองเคยพ่ายแพ้ในมือของเขามาแล้ว
โชคดีที่ถังเฉียนเอ๋อร์ดูเหมือนจะมีวิธีจัดการกับชายชราประเภทนี้เป็นอย่างดี ใบหน้างดงามของเธอปรากฏรอยยิ้มบริสุทธิ์ เสียงหวานๆ เรียก "ย่าเฉิน" ก็ทำให้ชายชราพยักหน้าอย่างมีความสุข หลังจากกำชับอีกครั้งก็มอบสูตรวิญญาณให้กับถังเฉียนเอ๋อร์
มู่เจิ้นรู้สึกอึ้งเล็กน้อยขณะเดินตามถังเฉียนเอ๋อร์ออกจากห้องสูตรวิญญาณ เธอยิ้มอย่างภาคภูมิใจให้กับเขา แล้วโยนหยกขัตติยะให้เขา
"ขอบคุณเธอมากจริงๆ"
มู่เจิ้นรับหยกขัตติยะมาเล่นสักครู่ ในดวงตาสีดำก็มีแววยินดี จากนั้นก็ยิ้มให้ถังเฉียนเอ๋อร์และพูดว่า ดูจากสถานการณ์วันนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะถังเฉียนเอ๋อร์ แม้ว่าเขาจะมีสิทธิ์เพียงพอ ก็คงยากที่จะยืมสูตรวิญญาณนี้จากมือของตาเฉินที่ดื้อรั้นได้
ถังเฉียนเอ๋อร์ยิ้มอย่างสดใส แล้วมองหยกขัตติยะในมือของมู่เจิ้นอย่างกังวลเล็กน้อย "เธอต้องระวังนะ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ให้หยุดฝึกฝนทันที"
"อืม งั้นฉันกลับก่อนนะ" มู่เจิ้นถือหยกขัตติยะไว้ในมือ ในใจรู้สึกใจร้อนรนแล้ว จึงโบกมือลาถังเฉียนเอ๋อร์แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
สาวน้อยมองร่างที่เดินจากไปอย่างรวดเร็วของมู่เจิ้น อดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากแดงเรื่อ ช่างเป็นคนไม่มีหัวใจจริงๆ
...
แสงจันทร์เย็นเยียบสาดลงมาจากท้องฟ้า เปลี่ยนเป็นลำแสงหลายสาย ตกลงในห้องที่เงียบสงบ ในห้องนั้น เด็กหนุ่มนั่งสมาธินิ่ง ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองหยกขัตติยะสีแดงเข้มในมืออย่างแน่วแน่
มู่เจิ้นจ้องมองหยกขัตติยะอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ แนบมันไว้ที่หน้าผาก พลังวิญญาณหมุนเวียน เห็นได้ว่าบนผิวของหยกขัตติยะเริ่มมีแสงสีแดงเข้มกะพริบขึ้นมา
ในขณะที่แสงกะพริบ ข้อมูลจำนวนมากก็ไหลออกมาจากหยกขัตติยะนั้น สุดท้ายก็ถูกเทลงในสมองของมู่เจิ้นทั้งหมด
มู่เจิ้นหลับตาแน่น รับเอาวิธีการฝึกฝน "ประทับมรณะสมเนตร" เข้าไป หลังจากผ่านไปนาน เขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ถอนหายใจเบาๆ ดวงตาสีดำเต็มไปด้วยความครุ่นคิด
เนื่องจาก "ประทับมรณะสมเนตร" มีชื่อเสียงที่น่ากลัวมาก่อน ดังนั้นแม้แต่มู่เจิ้นก็ไม่กล้าประมาท แต่อ่านวิธีการฝึกฝนเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ จึงเริ่มลงมือฝึกฝน
มู่เจิ้นนั่งขัดสมาธิ ประสานมือทั้งสองเข้าหากัน ปลายนิ้วพันกันเป็นรูปแบบประทับตราที่แปลกประหลาด จิตใจสั่นไหว เห็นร่างกายของเขาเปล่งแสงสีดำมืด เส้นพลังวิญญาณสีดำมืดเริ่มวนเวียนออกมาจากฝ่ามือของเขา
พลังวิญญาณสีดำมืดเหมือนงูน้อยสีดำ ตามการเปลี่ยนแปลงของการประทับตราของมู่เจิ้น มันเคลื่อนไหวไปมาในฝ่ามือของเขาอย่างต่อเนื่อง มองดูคล้ายกับว่ากำลังค่อยๆ ก่อตัวเป็นตราแสงสีดำ
แกร๊ก
อย่างไรก็ตาม การรวมตัวของตราแสงนี้ดูเหมือนจะไม่ง่ายนัก ดังนั้นก่อนที่ตราประทับจะแข็งตัว ก็มีเสียงเบาๆ ดังออกมา พลังวิญญาณสีดำมืดที่พันกันอยู่นั้นก็แตกสลายไป
สำหรับความล้มเหลวครั้งแรกนี้ มู่เจิ้นไม่ได้รู้สึกกังวลแต่อย่างใด หากประทับมรณะสมเนตรนี้สามารถฝึกฝนได้ง่ายดายเช่นนี้ เขาก็คงจะไม่สนใจมากขนาดนี้
มู่เจิ้นรวบรวมสมาธิเล็กน้อย แล้วเริ่มต้นอีกครั้ง
แกร๊ก
ล้มเหลว
แกร๊ก
ล้มเหลวอีกครั้ง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่มู่เจิ้นก็ฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย การประทับตราด้วยมือทั้งสองของเขาก็เปลี่ยนจากความไม่คล่องแคล่วในตอนแรกค่อยๆ กลายเป็นความชำนาญ ความเร็วในการรวมตัวของพลังวิญญาณก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ
มือทั้งสองที่ยาวเรียวเหมือนผีเสื้อที่บินผ่านดอกไม้ เปลี่ยนแปลงรูปร่างไปมา ในฝ่ามือนั้น พลังวิญญาณสีดำมืดบิดเบี้ยวไปมา ตราแสงสีดำนั้นได้กลายเป็นชัดเจนขึ้นมาก แม้จะมองเห็นได้ไม่ชัดนัก แต่ดูเหมือนจะมีคลื่นความเย็นยะเยือกแผ่ออกมา
มู่เจิ้นจ้องมองตราแสงสีดำที่กำลังจะก่อตัวสำเร็จอย่างเข้มข้น แต่จิตใจของเขากลับตึงเครียดถึงขีดสุด ก่อนหน้านี้เขาได้ล้มเหลวในขั้นตอนสุดท้ายนี้มาหลายครั้งแล้ว
ปลายนิ้วของมู่เจิ้นเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เส้นพลังวิญญาณสีดำมืดไหลเข้าไปในตราแสงสีดำนั้น
อื้ม!
ตราแสงสีดำกะทันหันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงในตอนนี้ มีเสียงอื้ออึงดังออกมา จากนั้นแสงสีดำก็เริ่มหดตัว สุดท้ายก็กลายเป็นตราแสงสีดำ ค่อยๆ ประทับลงบนฝ่ามือของมู่เจิ้น
และในขณะที่ตราแสงนั้นประทับลงบนฝ่ามือของมู่เจิ้น ร่างกายทั้งหมดของเขาก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที เพราะขั้นตอนต่อไปนี้เป็นขั้นตอนที่อันตรายที่สุด ก่อนหน้านี้รุ่นพี่สองคนที่ฝึกฝน "ประทับมรณะสมเนตร" ก็ถูกสั่นสะเทือนจนเส้นเลือดฝอยแตกในขั้นตอนนี้
ตูม!
รอยประทับสีดำติดอยู่บนฝ่ามือ อย่างรวดเร็ว มู่เจิ้นก็รู้สึกได้ถึงคลื่นพลังอันดุร้ายที่พุ่งออกมาจากรอยประทับนั้น แล้วไหลผ่านเส้นเลือดในฝ่ามือ พุ่งทะยานเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง
ลักษณะนั้นราวกับจะทำลายเส้นเลือดทั้งหมดตลอดเส้นทาง
"อื้อ!"
แต่โชคดีที่มู่เจิ้นเตรียมพร้อมไว้แล้ว พลังวิญญาณดำมืดในทะเลพลังปราณพุ่งออกมาทั้งหมดในตอนนี้ แล้วปะทะกับคลื่นพลังอันดุร้ายนั้นอย่างรุนแรง
เสียงครืนครั่นต่ำๆ ดังขึ้นในร่างของมู่เจิ้น
คลื่นพลังจาก "ประทับมรณะสมเนตร" นั้นดุร้ายผิดปกติ ราวกับสัตว์ป่าที่พุ่งเข้าใส่พลังวิญญาณดำมืดที่ขวางกั้น พยายามจะทำลายมันให้หมดสิ้น
แต่พลังวิญญาณดำมืดที่ได้จากการฝึกฝนเทคนิคมหาโพธิ ก็ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่มันคิด
เมื่อเผชิญกับการโจมตีอันดุร้ายนั้น พลังวิญญาณดำมืดก็แสดงธาตุแท้อันดุดันออกมาอย่างเต็มที่ ด้วยท่าทีกดดันอย่างรุนแรง ต้านทานการโจมตีนั้นไว้ได้ทั้งหมด
โครม โครม
การปะทะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็นระลอก มู่เจิ้นไม่กล้าที่จะผ่อนคลายแม้แต่น้อย บนหน้าผากของเขามีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมา หากตอนนี้ต้านทานไม่ไหว เขาคงจะได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน
พลังวิญญาณในทะเลพลังปราณถูกมู่เจิ้นดึงออกมาใช้ทั้งหมด และขณะที่เขาพยายามต้านทานสุดกำลัง การปะทะนั้นก็ดำเนินต่อไปประมาณสิบนาที ในที่สุดก็เริ่มอ่อนกำลังลงทีละน้อย
และเมื่อมู่เจิ้นรู้สึกว่าการโจมตีนั้นหายไปอย่างสิ้นเชิง ร่างกายที่เกร็งอยู่ก็พลันอ่อนยวบลงทันที เหงื่อทำให้เสื้อผ้าเปียกชุ่ม ปากหอบหายใจอย่างหนัก
แม้ว่าร่างกายจะเหนื่อยล้าอย่างผิดปกติ แต่ดวงตาของมู่เจิ้นกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น เขาค่อยๆ แบมือขวาที่สั่นเล็กน้อย เห็นว่าบนฝ่ามือมีรอยพิมพ์ดำภาพสลักที่ทำให้รู้สึกหนาวสะท้าน
"สำเร็จแล้วสินะ..."
มู่เจิ้นมองดูรอยพิมพ์ดำภาพสลักบนฝ่ามือ รอยยิ้มโล่งอกแผ่ซ่านออกมาจากมุมปากของเขาในที่สุด
(วันใหม่ที่สดใส จ้องมองบัตรแนะนำหนังสือใหม่เอี่ยมในมือของทุกคนอย่างคาดหวัง
อย่าลืมโหวตหลังจากอ่านอัปเดตนะครับ!)


## บทที่ 21 เหตุการณ์ในสนามฝึก

วิทยาลัยเหนือวิญญาณ สนามฝึกซ้อม
นักเรียนมากมายเหงื่อไหลไคลย้อย เสียงตะโกนดังกังวานแจ่มใส ผสมผสานกับพลังอันเต็มเปี่ยม แผ่กระจายออกไปไกลลิบ
มู่เจิ้นนั่งอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ พิงลำต้นอย่างเกียจคร้าน สายตามองไปยังการฝึกซ้อมอันเร่าร้อนในสนามอย่างเฉยเมย การฝึกซ้อมแบบนี้ดูเหมือนจะไม่สามารถปลุกความสนใจของเขาได้มากนัก
"เฮ้ ถึงแม้ว่าตอนนี้ผลการเรียนของนายจะดี แต่ก็ไม่ควรขี้เกียจขนาดนี้นะ" เงาร่างบอบบางและอ่อนนุ่มพลันบดบังสายตาของมู่เจิ้น ตามด้วยเสียงบ่นอย่างน่ารักของถังเฉียนเอ๋อร์
มู่เจิ้นจ้องมองเอวบางตรงหน้า แล้วค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นไป สาวน้อยสวมชุดกระโปรงสีแอปริคอต อกอิ่มเต่งตึง รูปร่างสูงโปร่ง ช่างชวนให้หลงใหลยิ่งนัก
มองดูใบหน้างามที่กำลังบ่นอย่างน่ารัก มู่เจิ้นอดไม่ได้ที่จะยืดเส้นยืดสายอย่างขี้เกียจ แล้วพูดว่า "ไม่ได้ขี้เกียจหรอก แค่การฝึกซ้อมแบบนี้ไม่มีประโยชน์กับฉันน่ะ"
ในเส้นทางวิญญาณนั้น เขาไม่รู้ว่าตัวเองผ่านการต่อสู้เอาชีวิตรอดมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ที่นั่นไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้แม้แต่น้อย แต่กลับต้องใช้สติปัญญาและจิตใจของคนๆ หนึ่งอย่างสุดขีด หากพลาดพลั้งแม้เพียงนิด ก็จะถูกคัดออกอย่างโหดร้าย แล้วก็ได้แต่รออยู่ในพื้นที่ปลอดภัย รอคอยให้การฝึกฝนจบลง
เมื่อเทียบกับที่นั่นแล้ว การฝึกซ้อมอย่างอ่อนโยนระหว่างนักเรียนในวิทยาลัยเหนือวิญญาณนี้ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับมู่เจิ้นจริงๆ
"ฮึ่ม ชอบพูดโม้" ถังเฉียนเอ๋อร์แค่นเสียงเบาๆ แต่ดวงตางามอดไม่ได้ที่จะมองไปยังใบหน้าอันน่าสบายตาของชายหนุ่ม ดวงตาสีดำคู่นั้นที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน มีความสงบนิ่งและลึกซึ้งที่คนในวัยนี้ไม่น่าจะมีได้ ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกจมดิ่งลงไปในนั้น
ถังเฉียนเอ๋อร์นั่งลงข้างๆ มู่เจิ้น จากนั้นก็ยื่นมือเรียวบางออกไปแก้ผมหางม้า ผมสีดำก็ไหลลงมาเหมือนน้ำตก ภาพที่ชวนให้หลงใหลนี้ ทำให้สายตามากมายรอบข้างหันมามอง สุดท้ายก็มองมู่เจิ้นอย่างอิจฉา การได้รับการปฏิบัติของไอ้หมอนี่ ช่างดีจริงๆ
"อ้อใช่ ประทับมรณะสมเนตรของนายฝึกได้ยังไงบ้าง? ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?" ถังเฉียนเอ๋อร์เอียงหน้า ขมวดคิ้วถาม
มู่เจิ้นยิ้ม ยื่นฝ่ามือไปทางถังเฉียนเอ๋อร์ บนฝ่ามือนั้นมีรอยสีดำรางๆ ปรากฏอยู่ กลิ่นอายเย็นเยียบค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา
"นายฝึกสำเร็จแล้วเหรอ?" ริมฝีปากแดงอิ่มของถังเฉียนเอ๋อร์เผยอเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ จากนั้นเธอก็อดไม่ได้ที่จะคว้ามือของมู่เจิ้นมา จ้องมองรอยสีดำบนฝ่ามือ นิ้วเรียวขาวแตะลงบนรอยสีดำนั้น กลิ่นอายอันเย็นเยียบแทรกซึมเข้ามา ทำให้ร่างบอบบางของเธอสั่นเล็กน้อย
"ก็แค่สำเร็จเบื้องต้นเท่านั้นแหละ ยังต้องใช้พลังวิญญาณหล่อเลี้ยงอีกมาก" มู่เจิ้นส่ายหน้า จากนั้นเขาก็เหลือบมองไปรอบๆ ก็เห็นสายตามากมายรอบข้างเริ่มร้อนแรงขึ้นมา จึงกระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "เธอทำแบบนี้จะทำให้ฉันถูกเกลียดนะ"
ถังเฉียนเอ๋อร์ถึงได้รู้สึกตัว ใบหน้างามพลันแดงซ่าน รีบปล่อยมือของมู่เจิ้นทันที
ไม่ไกลจากที่นั่น โหล่วตงมองดูฉากนี้ด้วยสายตาที่ค่อนข้างหม่นหมอง ถังเฉียนเอ๋อร์เป็นดอกไม้แห่งวิทยาลัยตะวันออก เขาย่อมชอบเธอ และพ่อของถังเฉียนเอ๋อร์ก็เป็นหนึ่งในผู้ปกครองเขตเหนือวิญญาณเช่นกัน พ่อของเขาเคยบอกว่า หากเขาสามารถทำให้ถังเฉียนเอ๋อร์พอใจได้ เขตโหล่วและเขตตั๋งจะร่วมมือกัน พลังของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน
แต่ความคิดนั้นช่างงดงาม โหล่วตงไม่ได้ชนะใจสาวน้อยได้ง่ายๆ อย่างที่พ่อของเขาหวังไว้ ตรงกันข้าม เธอกลับค่อนข้างเย็นชาต่อเขา ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างไรได้ ตอนนี้เมื่อเห็นมู่เจิ้นและถังเฉียนเอ๋อร์สนิทสนมกัน เขาก็รู้สึกอิจฉาริษยาอย่างยิ่ง
"พี่โหล่ว ไอ้หมอนั่นช่างโอหังจริงๆ" เจียงหลี่และเติงหยงที่อยู่รอบๆ โหล่วตงมองมู่เจิ้นด้วยความอิจฉาและบ่นพึมพำ
แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็รู้ว่ามู่เจิ้นไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องได้ง่ายๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าไปหาเรื่องอย่างที่เคยทำ
"แค่คนใหม่ที่เพิ่งเข้าสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ ก็กล้ามาทำท่าต่อหน้าฉัน"
โหล่วตงมองด้วยสายตาหม่นหมอง จากนั้นเขาก็หันไปมองตานชิงซานที่กำลังฝึกฝนอย่างเหงื่อโซกไม่ไกลนัก และพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา "เจียงหลี่ ไปลองฝีมือกับตานชิงซานหน่อยสิ จำไว้ ดูแลคนใหม่ให้ดีๆ นะ"
เจียงหลี่ชะงัก แล้วลังเลพูดว่า "ตานชิงซานมีความสัมพันธ์ที่ดีกับมู่เจิ้น ถ้าผมไปหาเรื่องตานชิงซาน มู่เจิ้นอาจจะ..."
"ฉันอยู่นี่ไง กลัวอะไร?" โหล่วตงขมวดคิ้วพูด
เจียงหลี่เห็นโหล่วตงไม่พอใจ ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาลุกขึ้นทันทีและเดินเร็วๆ ไปหาตานชิงซาน
ตานชิงซานที่กำลังฝึกฝนอยู่เห็นเจียงหลี่เดินมาหาเขา ก็ขมวดคิ้ว แต่เนื่องจากไม่เก่งพูด เขาจึงไม่พูดอะไร ยังคงฝึกฝนชุดหมัดต่อไป
"ตานชิงซาน มาลองฝีมือกับฉันหน่อยสิ แบบนี้การฝึกฝนของนายจะก้าวหน้าเร็วขึ้น ฉันเป็นรุ่นพี่ ก็ต้องดูแลพวกนายที่เป็นคนใหม่หน่อย" เจียงหลี่ยิ้มอย่างไม่จริงใจใส่ตานชิงซานและพูด
นักเรียนรอบๆ เห็นสถานการณ์นี้ก็เข้าใจว่าเจียงหลี่ต้องการทำอะไร แต่เนื่องจากสายตาที่หม่นหมองของโหล่วตงไม่ไกลนัก จึงไม่มีใครกล้าพูดอะไร และการลองฝีมือแบบนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
"พวกนี้ช่างรังแกคนเกินไปจริงๆ!" ถังเฉียนเอ๋อร์เห็นฉากนี้แล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะลุกขึ้น แต่ถูกมู่เจิ้นจับข้อมือที่ขาวเนียนไว้
"เป็นอะไรหรือ?" ถังเฉียนเอ๋อร์มองมู่เจิ้นอย่างสงสัย โหล่วตงและคนอื่นๆ หาเรื่องตานชิงซาน ชัดเจนว่าต้องการทำให้มู่เจิ้นดู เป็นการตีงูให้กลัวไม้
"แม้ว่าตานชิงซานจะเงียบขรึม แต่เขาก็มีนิสัยดื้อรั้น บางครั้งเขาไม่ต้องการความช่วยเหลือแบบนี้ อย่าดูถูกความภาคภูมิใจของผู้ชายเลย" มู่เจิ้นพูดเบาๆ
"เรื่องรุ่นพี่รังแกรุ่นน้องแบบนี้มีทุกที่ ถ้าฉันออกหน้าช่วยเขา อาจจะทำให้เขามีปัญหาน้อยลง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ หากเขามีความคิดสุดโต่งหน่อย อาจจะทำให้เขาห่างเหินจากฉันด้วยซ้ำ ดังนั้นถ้าอยากหลีกเลี่ยงปัญหาแบบนี้ เขาต้องใช้ความสามารถของตัวเองบอกคนอื่นว่า เขาไม่ใช่คนที่ใครก็รังแกได้"
"แต่เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจียงหลี่นะ" ถังเฉียนเอ๋อร์พูด
"ไม่จำเป็นต้องเอาชนะฝ่ายตรงข้ามถึงจะเรียกว่าชัยชนะ" มู่เจิ้นยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า "แค่ให้คนรู้ว่าเขาไม่ใช่เหยื่อที่อ่อนแอ ใครจะบีบเขา แม้จะบีบจนแตก แต่ก็ต้องจ่ายราคาบางอย่างก็พอแล้ว"
ถังเฉียนเอ๋อร์คิดสักครู่ รู้สึกว่าสิ่งที่มู่เจิ้นพูดดูมีเหตุผล แต่ก็ยังดื้อดึงพูดว่า "ฮึ อายุน้อยกว่าฉันตั้งปี แต่กลับทำตัวขึงขังเหมือนคนแก่"
มู่เจิ้นยิ้ม เขามองไปที่ตานชิงซานที่สีหน้าเปลี่ยนไปมา ฝ่ามือของเขากำแน่นแล้วคลายออกสลับกันไปมา ดูเหมือนในใจจะกำลังต่อสู้อยู่ จากนั้นเขาก็มองมาที่มู่เจิ้น
มู่เจิ้นยิ้มให้ตานชิงซานและพยักหน้าเบาๆ
เมื่อเห็นรอยยิ้มของมู่เจิ้น ฝ่ามือของตานชิงซานก็กำแน่นขึ้นทันที ในดวงตามีประกายดุร้ายวาบผ่าน เสียงเย็นชาพูดว่า "งั้นขอให้พี่เจียงหลี่ช่วยสั่งสอนด้วยครับ!"
เจียงหลี่เห็นตานชิงซานกล้าตอบรับจริงๆ ก็ตกใจ แล้วหัวเราะเยาะ ช่างเป็นเด็กที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริงๆ
ทั้งสองถอยหลังช้าๆ นักเรียนรอบๆ ก็รุมล้อมเข้ามา แต่ชัดเจนว่าหลายคนคิดว่าครั้งนี้ตานชิงซานจะซวยแน่ๆ
การประลองเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน
และก็เป็นไปตามที่ทุกคนคาดไว้ การประลองที่ความสามารถไม่อยู่ในระดับเดียวกันนี้เป็นการถล่มทลายฝ่ายเดียว แต่ความเห็นอกเห็นใจของผู้ชมที่ดำเนินมาชั่วขณะก็เริ่มเปลี่ยนไป
เพราะพวกเขาเห็นว่าตานชิงซานที่ถูกเจียงหลี่เตะล้มครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่เพียงไม่มีทีท่าจะยอมแพ้ แต่กลับพุ่งเข้าหาเจียงหลี่อย่างบ้าระห่ำ ท่าทางบ้าคลั่งตาแดงนั้น แม้แต่เจียงหลี่ยังตกใจ
ปัง! ปัง! ปัง!
ร่างสองร่างพัวพันกันในสนาม แม้ตานชิงซานจะดูย่ำแย่ แต่กลับยอมโดนเจียงหลี่ต่อยหลายหมัดเพื่อที่จะกัดเจียงหลี่ให้ได้สักที
เมื่อเจียงหลี่ต่อยตานชิงซานจนกระเด็นอีกครั้ง แต่กลับถูกอีกฝ่ายพุ่งเข้ามากัดแขนจนเป็นรอยเลือด ในที่สุดก็ทนท่าทางเหมือนหมาป่าบ้าของเขาไม่ไหว รีบถอยหลังหลายก้าว ตะโกนเสียงแข็งว่า "แกมันบ้า!"
ตานชิงซานไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น ตาแดงก่ำพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
"ไม่ต่อสู้แล้ว!" เจียงหลี่รีบหลบหลีก เขามองดวงตาแดงก่ำของตานชิงซาน รู้สึกขนลุกเล็กน้อย และตะโกนด้วยความโกรธ
นักเรียนรอบๆ ก็รีบวิ่งเข้ามาดึงตัวตานชิงซานออก แต่เขากำลังคลั่งมาก ไม่สามารถดึงตัวออกมาได้ในทันที ภาพนี้ทำให้นักเรียนหลายคนรู้สึกหนาวสั่น ตานชิงซานคนนี้ช่างบ้าคลั่งจริงๆ
ท่ามกลางเสียงตะโกนของนักเรียนรอบข้าง ตานชิงซานค่อยๆ สงบลง จากนั้นเขาก็ยิ้มแยกเขี้ยว ทั้งตัวเจ็บปวดอย่างรุนแรง ใบหน้าก็ช้ำเขียว แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ตรงหน้าเขา เสื้อผ้าของเจียงหลี่ถูกฉีกขาดไปหลายจุด แม้จะไม่มีบาดแผล แต่ก็ดูมอมแมม และสีหน้าหวาดกลัวของเขาก็เห็นได้ชัดเจน
แม้ตานชิงซานจะแพ้ด้านพลัง แต่กลับชนะด้านบารมี ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้นักเรียนระหว่างติดต่อกับสวรรค์คนอื่นๆ มองเขาด้วยสายตาที่แตกต่างไป
ตานชิงซานเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วมองไปทางมู่เจิ้น ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังยิ้มอย่างเต็มที่และชูนิ้วโป้งให้เขา: "เก่งมาก"
ตานชิงซานเกาหัวและยิ้มแหย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณมู่เจิ้นในใจ อีกฝ่ายให้โอกาสเขาได้ใช้ความสามารถของตัวเองเพื่อชนะการเคารพนับถือ คิดว่าต่อไปคงไม่มีรุ่นพี่คนอื่นมารังแกเขาอีก
"ไอ้หมอนี่ก็มีความบ้าคลั่งอยู่บ้างนะ" ถังเฉียนเอ๋อร์พูดพลางหัวเราะ ความคลั่งของตานชิงซานเมื่อครู่ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย
มู่เจิ้นยิ้มและพยักหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน
"เธอจะทำอะไร?" ถังเฉียนเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย
"ตานชิงซานทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว ต่อจากนี้ก็ถึงตาฉัน คนอื่นต้องการกระตุ้นให้เสือตื่น ฉันก็ต้องตอบโต้กลับไป ไม่อย่างนั้นก็จะยุ่งยากไปมา" มู่เจิ้นยิ้มและค่อยๆ กำมือขวา: "และฉันก็อยากหาคนมาลองดูว่า 'ประทับมรณะสมเนตร' นี้มีพลังแค่ไหน"
มู่เจิ้นค่อยๆ เดินไปข้างหน้า แล้วเดินเข้าไปในสนามท่ามกลางสายตาจับจ้องมากมาย มองไปที่โหล่วตงซึ่งอยู่ไม่ไกลด้วยสายตาเย็นชา
"พี่โหล่วตง ผมเพิ่งฝึกฝนสูตรวิญญาณมาหนึ่งอย่าง อยากขอคำแนะนำจากพี่สักหน่อย ขอความกรุณาด้วยครับ"
(อีกแค่หนึ่งพันคัดลอกก็จะถึงห้าหมื่นแล้ว ผู้อ่านที่ยังไม่ได้คัดลอก โปรดช่วยสนับสนุนด้วย ขอบคุณครับ
ขอบัตรแนะนำหนังสือด้วย กำลังจะถูกไล่ทัน น่าสงสารจัง)


## บทที่ 22 อานุภาพแห่งตรารกรรมประหาร

เมื่อเสียงของมู่เจิ้นดังขึ้นในสนามฝึก บรรยากาศที่เคยอึกทึกก็เงียบลงในทันที จากนั้นสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจก็จ้องมองไปที่เขา
ไม่มีใครคิดว่ามู่เจิ้นจะอาสาขอประลองกับโหล่วตงเอง เขาไม่รู้หรือว่าอีกฝ่ายกำลังหาโอกาสจับผิดเขาอยู่? ทำไมตอนนี้เขาถึงได้เอาตัวเองเข้าไปพัวพันด้วย?
"เฉียนเอ๋อร์ มู่เจิ้นเป็นอะไรไป? โหล่วตงนั่นไม่ใช่คนที่จะยุ่งด้วยได้ง่ายๆ นะ" มู่หลิงเดินมาข้างๆ ถังเฉียนเอ๋อร์ เขามองเงาด้านหลังของมู่เจิ้นด้วยสีหน้าจริงจังและถาม
ถังเฉียนเอ๋อร์ส่ายหน้า แม้ในดวงตาของเธอจะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา เธอเพียงแค่ยิ้มบางๆ และพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอก เขารู้ขีดจำกัดของตัวเองดี"
มู่หลิงได้แต่ยิ้มขื่นๆ และพยักหน้า การประลองแบบนี้เป็นไปตามกฎระเบียบ ถึงเขาอยากจะพูดช่วยก็ไม่มีโอกาสได้แทรก ตอนนี้เขาได้แต่หวังว่ามู่เจิ้นจะมีความสามารถจริงๆ ไม่อย่างนั้นโหล่วตงคงไม่ปล่อยโอกาสดีๆ ในการทำให้เขาอับอายแบบนี้ผ่านไปแน่
"ฮ่ะๆ"
ท่ามกลางสายตาจับจ้องของผู้คนมากมาย โหล่วตงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าที่เดิมทีก็มืดครึ้มอยู่แล้วก็ค่อยๆ เย็นชาลง เสียงหัวเราะเย็นชาค่อยๆ ดังออกมาจากปากของเขา
"ดูเหมือนว่าเจ้าอยู่ในระหว่างติดต่อกับสวรรค์มาสองสามวัน ก็คิดว่าคุ้นเคยกับที่นี่แล้ว เลยเริ่มจะหยิ่งผยองขึ้นมาใช่ไหม?" โหล่วตงลุกขึ้นยืน จ้องมองมู่เจิ้นด้วยสายตาเย็นชา
"พี่โหล่วตงพูดอะไรอย่างนั้น ผมแค่อยากขอประลองกับพี่อย่างจริงใจเท่านั้นเอง" มู่เจิ้นยิ้มบางๆ พูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "และการที่รุ่นพี่ประลองกับรุ่นน้องใหม่ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ? เมื่อกี้พี่เจียงหลี่ก็พูดแบบนี้นี่"
เจียงหลี่ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินมู่เจิ้นพาดพิงถึงเขา สีหน้าก็ดูไม่สบายใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังแกล้งทำหน้าดุจ้องมองมู่เจิ้น ในใจคิดว่าทำไมไอ้หมอนี่ถึงกล้าท้าทายโหล่วตงตรงๆ แบบนี้ เขาไม่รู้หรือว่าโหล่วตงมีพลังถึงขั้นระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายแล้ว?
โหล่วตงมองรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหล่อเหลาของมู่เจิ้น แต่ในใจกลับรู้สึกโมโหขึ้นมา รอยยิ้มแบบนั้นดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยเขา ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มเย็นชา พูดว่า "ในเมื่อเจ้าขอร้อง ในฐานะรุ่นพี่ฉันก็ต้องตอบรับสิ ดี ดีมาก..."
ขณะที่พูดสองคำสุดท้าย ประกายเย็นชาในดวงตาของโหล่วตงก็ปรากฏชัดขึ้น บนร่างกายของเขา พลังวิญญาณค่อยๆ พันเกี่ยวออกมา คลื่นพลังอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมา
นักเรียนรอบๆ เห็นดังนั้นก็รีบถอยห่างออกไปเล็กน้อย กลัวว่าจะพลอยโดนลูกหลง
มู่เจิ้นยื่นมือออกไป "เชิญครับ"
ตูม!
แต่โหล่วตงกลับไม่มีมารยาทใดๆ เลย ใบหน้าเย็นชา พลังวิญญาณในร่างกายพุ่งออกมาอย่างไม่ยั้ง ก้าวเท้าออกไป ร่างกายพุ่งออกไปเหมือนลูกธนู หมัดหนึ่งซัดออกไป ราวกับมีเสียงระเบิดทุ้มต่ำ ซัดใส่มู่เจิ้นอย่างรุนแรง
ผู้คนรอบข้างเห็นโหล่วตงดุดันเช่นนั้น ก็รู้สึกใจหายใจคว่ำ นี่มันไม่ใช่การประลองแล้ว โหล่วตงคนนี้ชัดเจนว่าต้องการจะซัดมู่เจิ้นให้จมดิน
มู่เจิ้นมองโหล่วตงที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะหลบหลีกแต่อย่างใด พลังวิญญาณดำมืดพันเกี่ยวรอบหมัด เขาตอบโต้กลับด้วยท่าทีแข็งกร้าวปะทะกับโหล่วตงอย่างรุนแรง
เขาต้องการที่จะมาลองดู ว่าพลังของระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน
ตูม!
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เมื่อหมัดทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง คลื่นพลังวิญญาณที่เกิดจากการปะทะกันของพลังสองสายก่อให้เกิดลมหมุนขึ้นทันที
ตึง
ท่ามกลางคลื่นพลัง ร่างทั้งสองสั่นสะเทือน มู่เจิ้นถูกกระแทกถอยหลังไปหลายก้าว ส่วนโหล่วตงถอยหลังไปเพียงก้าวเดียว เห็นได้ชัดว่าในการปะทะกันโดยตรง โหล่วตงได้เปรียบอยู่บ้าง
โหล่วตงยืนมั่นคง แต่ม่านตาของเขากลับหดเล็กน้อย รู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยที่หมัด แม้ว่าความแข็งแกร่งของพลังวิญญาณของมู่เจิ้นจะยังไม่ถึงขั้นของเขา แต่ในตอนที่พลังวิญญาณสองสายปะทะกัน หากเขาไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมด อาจจะถูกพลังวิญญาณอันรุนแรงของมู่เจิ้นทะลวงไปได้
เห็นได้ชัดว่าคุณภาพของพลังวิญญาณที่มู่เจิ้นฝึกฝนนั้นเหนือกว่าของเขาอยู่บ้าง
"ไม่ว่าพลังวิญญาณของเจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหน ระหว่างเจ้ากับข้าก็ยังมีความแตกต่างทางระดับ ข้าสามารถกดเจ้าให้ตายได้!" สายตาของโหล่วตงเย็นชา เขาอยู่ในระดับวิญญาณว่องไวระยะปลาย ส่วนมู่เจิ้นอยู่แค่ระยะกลาง แม้ดูเหมือนจะห่างกันเพียงเล็กน้อย แต่ความแตกต่างนั้นก็มากพอที่จะบดขยี้อีกฝ่ายได้
"พ่อของเจ้าไม่เคยสอนหรอกหรือว่า ก่อนที่จะมีความสามารถเพียงพอ การอดทนอดกลั้นนั้นดีกว่า? การเข้ามาหาเรื่องเองแบบนี้ มันน่าอายจริงๆ!"
มู่เจิ้นได้ยินคำพูดนั้นแล้วกลับยิ้มเบาๆ กล่าวว่า "ตอนที่ข้ากำลังเรียนรู้การอดทน เจ้ายังคงเป็นนักเรียนที่ว่านอนสอนง่ายในโรงเรียนอยู่เลย และที่ต้องอดทนก็เพราะเจอคู่ต่อสู้ที่ไม่สามารถเอาชนะได้ชั่วคราว แต่น่าเสียดายที่ในสายตาของข้า เจ้ายังไม่ถึงขั้นนั้น"
"งั้นข้าจะบอกให้รู้ว่าวันนี้เจ้าต้องจ่ายราคาอะไร!"
สายตาของโหล่วตงผ่านความดุร้ายวูบหนึ่ง เห็นได้ว่าเขายื่นนิ้วสองนิ้วออกมา ทำท่าเหมือนถือดาบ พลังวิญญาณสีเขียวเข้มพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นปลายดาบที่มองเห็นได้ไม่ชัดเจนที่ปลายนิ้วของเขา คลื่นพลังที่คมกริบแผ่ซ่านออกมา
"ดาลั่วเจียนจื้อ?" นักเรียนรอบๆ เห็นปลายดาบสีเขียวที่ปรากฏที่ปลายนิ้วของโหล่วตง สายตาก็เปลี่ยนไป ร้องอุทานออกมา
"ดาลั่วเจียนจื้อของเขตโหล่วงั้นหรือ?"
สายตาของมู่เจิ้นก็กวาดผ่านปลายดาบสีเขียวนั้น ระดับวิญญาณชั้นต่ำ ดาลั่วเจียนจื้อ นี่เป็นเทคนิคที่ทำให้จ้าวเขตของเขตโหล่วมีชื่อเสียง ไม่คิดว่าโหล่วตงก็ฝึกฝนมันด้วย แต่ดูจากลักษณะนี้ ชัดเจนว่ายังไม่ถึงขั้น แต่ในระดับอาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวนี้ ก็ถือว่าเก่งกาจมากแล้ว
"ฉึบ!"
โหล่วตงไม่ได้ให้เวลามู่เจิ้นคิดมากนัก สายตาของเขาเย็นชา ร่างพุ่งออกไป นิ้วมือราวกับดาบยาว ตัดผ่านอากาศ พุ่งเข้าใส่มู่เจิ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง
ที่ที่คมดาบผ่านไป แม้แต่อากาศก็ดูเหมือนจะถูกฉีกขาดออก
มู่เจิ้นจ้องมองปลายดาบที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ความคมกริบนั้นทำให้ขนทั่วร่างของเขาหดตัวอย่างเงียบๆ มือขวาของเขาก็ค่อยๆ กำแน่นขึ้น
พลังวิญญาณดำมืดหมุนวนอยู่ในร่างกาย สุดท้ายก็ไหลเข้าสู่ฝ่ามือขวาของมู่เจิ้นอย่างต่อเนื่อง รอยประทับสีดำที่ปรากฏขึ้นมาอย่างเลือนรางบนฝ่ามือก็ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในตอนนี้
คลื่นความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมา
แสงสีดำมืดพุ่งออกมาจากฝ่ามือของมู่เจิ้นอย่างรุนแรง ตอนนี้ในมือของมู่เจิ้นราวกับกำลังถือดวงอาทิตย์สีดำไว้ คลื่นความเย็นยะเยือกนั้นทำให้ผู้คนรู้สึกตกใจ
ปัง!
มู่เจิ้นกระทืบเท้าลงพื้น ร่างกายของเขาก็พุ่งออกไปเหมือนเสือดาว เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอันรุนแรงของโหล่วตง เขากลับไม่เลือกที่จะหลบหลีก ภาพนี้ทำให้หลายคนรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
"อยากตายรึไง!"
โหล่วตงตะโกนด้วยเสียงแหลมอย่างโกรธเกรี้ยว ปลายดาบสีเขียวนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดชะงัก พุ่งเข้าหาลำคอของมู่เจิ้นอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า
ตึง!
หมัดที่เปล่งแสงสีดำเข้มก็ถูกซัดออกไปในตอนนี้ แสงสีดำราวกับดวงอาทิตย์สีดำ ปะทะกับปลายดาบสีเขียวนั้นอย่างจังๆ
บึ้ม!
คลื่นพลังวิญญาณอันรุนแรงแผ่ซ่านออกมา ราวกับว่าแม้แต่พื้นดินก็สั่นสะเทือนไปด้วย นักเรียนมากมายต่างจ้องมองไปยังจุดที่ปลายดาบสีเขียวและแสงสีดำปะทะกัน
"ทำลาย!"
แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของมู่เจิ้น ในทะเลพลังปราณ พลังวิญญาณถูกปล่อยออกมาอย่างไม่มีการสำรองในตอนนี้ ในฝ่ามือ รอยประทับสีดำนั้นก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของหมัด กระแทกเข้ากับปลายดาบสีเขียวนั้นอย่างหนัก
แกร๊ก!
รอยประทับสีดำกระแทกออกไป ปลายดาบสีเขียวนั้นชะงักกะทันหัน จากนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงแตกร้าวเบาๆ ตามมาด้วยดวงตาของพวกเขาที่ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น เพราะว่าบนปลายดาบสีเขียวนั้นมีรอยแตกร้าวปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว
บึ้ม!
ปลายดาบสีเขียวแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ในที่สุด ในดวงตาของโหล่วตงก็มีแววตกตะลึงปรากฏขึ้น ร่างกายของเขารีบถอยหลังอย่างกระเจิดกระเจิง
มู่เจิ้นไม่ได้ไล่ตาม เพียงแค่พลิกฝ่ามือ ตราดำนั้นก็หายไป คลื่นในสนามก็ค่อยๆ จางหายไป แต่รอบๆ นั้นกลับเงียบกริบ สายตาตกตะลึงมากมายจ้องมองไปยังร่างสูงโปร่งนั้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่ามู่เจิ้นไม่เพียงแต่รับมือกับการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของโหล่วตงได้ แต่ยังสามารถผลักเขากลับไปได้ด้วย
"เป็นไปได้ยังไง..."
เจียงหลี่ เติงหยง และคนอื่นๆ มองดูภาพนี้ด้วยความตกตะลึง โหล่วตงที่อยู่ในระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายกลับเสียเปรียบในมือของมู่เจิ้นที่อยู่ในขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว?
"นี่..." มู่หลิงก็มีสีหน้าเคร่งเครียด รู้สึกตกใจในใจ
ฮู
ถังเฉียนเอ๋อร์ถอนหายใจเบาๆ ในใจ มือหยกเรียวที่กำแน่นก็คลายออก ไอ้หมอนี่ เก่งจริงๆ นะ
"พี่โหล่วตง ขอบคุณที่เป็นใจ"
มู่เจิ้นโค้งคำนับพร้อมยิ้มให้โหล่วตง แต่สายตากลับมองไปที่ฝ่ามือ ตราดำนั้นตอนนี้จางลงไปมาก ประทับมรณะสมเนตรนี้ถ้าจะพูดถึงพลังทำลายล้างแล้ว แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ระดับธรรมดาชั้นสูง อาจเป็นเพราะต้องการพลังวิญญาณที่รุนแรงมากเกินไป จึงถูกจัดอยู่ในระดับธรรมดา
แต่ประทับมรณะสมเนตรนี้ก็ใช้พลังวิญญาณมหาศาลเช่นกัน การโจมตีเมื่อครู่นี้ใช้พลังวิญญาณในทะเลพลังปราณของเขาไปครึ่งหนึ่ง แม้ว่าจะมีเหตุผลว่าเป็นการใช้ครั้งแรกจึงควบคุมได้ไม่สมบูรณ์ แต่การสิ้นเปลืองแบบนี้ แม้แต่สูตรวิญญาณระดับวิญญาณชั้นต่ำทั่วไปก็ยังสู้ไม่ได้
ใบหน้าของโหล่วตงซีดเขียว เห็นได้ชัดว่าเขาก็ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้ แต่ชั่วขณะนั้นก็พูดอะไรไม่ออก การโจมตีอย่างดุเดือดของมู่เจิ้นเมื่อครู่ทำให้เขาตกใจมาก ในชั่วพริบตานั้น เขารู้สึกถึงกลิ่นอายของอันตรายอย่างยิ่ง
"ไอ้หมอนี่ทำไมถึงมีสูตรวิญญาณที่ทรงพลังขนาดนี้ได้ นี่ก็เป็นสิ่งที่พ่อของเขาเตรียมไว้ให้เหรอ?" โหล่วตงคิดด้วยความแค้นเคือง ดาลั่วเจียนจื้อนี้เขาฝึกฝนมานานกว่าจะมีประสิทธิภาพขนาดนี้ แต่ไม่คิดว่าจะยังสู้มู่เจิ้นไม่ได้ ไอ้หมอนี่มีความสามารถอะไรอีกมากแค่ไหนกัน?
มู่เจิ้นไม่ได้สนใจโหล่วตงที่กำลังคิดวุ่นวาย ผลการข่มขู่ที่เขาต้องการก็บรรลุแล้ว คิดว่าต่อไปคนคนนี้ก็คงจะระวังตัวมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงตบมือ แล้วหมุนตัวจะเดินจากไป
"มู่เจิ้น เธอตามฉันมาหน่อย"
ขณะที่เขากำลังจะหันหลัง เสียงเรียบๆ ก็ดังขึ้นจากที่ไม่ไกล เขาตกใจเล็กน้อย หันศีรษะไปมอง เห็นว่ามั่วซือยืนอยู่ไม่ไกลโดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
มู่เจิ้นงงเล็กน้อย สายตาสบกับถังเฉียนเอ๋อร์ ลังเลเล็กน้อย แล้วก็ตามไปภายใต้สายตาของนักเรียนเหล่านั้น
ฝีเท้าของมั่วซือหยุดลงเมื่อเข้าใกล้ป่าที่เงียบสงบ จากนั้นเขาก็หันหลังกลับมา หรี่ตาลง เสียงค่อยๆ เข้มขึ้น: "เธอฝึกประทับมรณะสมเนตรใช่ไหม?"
(วันใหม่ ตั๋วใหม่ ทุกคนพร้อมกันหรือยัง?
คัดลอกช้ามาก เศร้าจัง)


## บทที่ 23 พลังที่แท้จริงของประทับมรณะสมเนตร

บทที่ยี่สิบสาม
"เจ้าฝึกฝนประทับมรณะสมเนตรเหรอ?"
มู่เจิ้นมองใบหน้าที่ดูเคร่งขรึมของมั่วซือ แล้วหัวเราะแห้งๆ พลางพยักหน้า ด้วยพลังระดับวิญญาณทรงพลังของอีกฝ่าย เขาย่อมไม่สามารถปิดบังได้แน่นอน
"เจ้าน่าจะยังไม่มีสิทธิ์ฝึกฝนมันนะ?" มั่วซือถามเสียงเข้ม
มู่เจิ้นกะพริบตาปริบๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร สิ่งนี้ฝึกฝนไปแล้วก็ฝึกฝนไปแล้ว จะให้เขาคืนกลับไปได้อย่างไร
มั่วซือมองท่าทางของมู่เจิ้น สีหน้าเคร่งเครียดก็ชะงักไป ดูเหมือนเด็กคนนี้จะไม่สนใจอำนาจของเขาเลย จึงส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แล้วพูดว่า "เจ้าเด็กนี่ จะทำอะไรตามใจชอบไม่ได้นะ"
"แค่อยากลองดูเท่านั้นเอง ถ้ามีปัญหาผมจะหยุดฝึกฝนเอง ชีวิตของตัวเอง ผมเห็นค่ามากกว่าใครทั้งนั้น" มู่เจิ้นยิ้มพูด
มั่วซือมองเขาอย่างระอา ลังเลครู่หนึ่งแล้วถามว่า "เจ้าฝึกฝนสำเร็จแล้วเหรอ?"
"สำเร็จในเบื้องต้นครับ" มู่เจิ้นยื่นฝ่ามือออกมา บนฝ่ามือมีตราสีดำปรากฏขึ้นมาเลือนราง
มั่วซือมองตราสีดำบนฝ่ามือของมู่เจิ้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย แม้ว่าก่อนหน้านี้จะรู้สึกได้ แต่เมื่อเห็นว่ามู่เจิ้นสามารถฝึกฝนประทับมรณะสมเนตรได้ในเวลาอันสั้น ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ
พรสวรรค์ระดับนี้ สมกับที่ได้รับคุณสมบัติเส้นทางวิญญาณจริงๆ
"เจ้าสนใจประทับมรณะสมเนตรมากเลยสินะ?" มั่วซือมองมู่เจิ้น นับตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่พาเขาไปห้องสูตรวิญญาณชั้นสวรรค์ เขาก็พบว่ามู่เจิ้นสนใจสูตรวิญญาณนี้
"รู้สึกว่าสูตรวิญญาณนี้ดูเหมือนจะไม่ธรรมดา" มู่เจิ้นคิดสักครู่แล้วพูด แม้ว่าสูตรวิญญาณนี้จะดูเหมือนเป็นแค่ระดับธรรมดาชั้นสูง แต่เขาก็รู้สึกว่ามันมีบางอย่างไม่ถูกต้อง
"อ้อ?" มั่วซือเลิกคิ้วมองมู่เจิ้น
"รู้สึกว่าประทับมรณะสมเนตรนี้น่าจะมีศักยภาพมหาศาล การฝึกฝนที่เห็นภายนอกนี้ดูเหมือนจะเป็นแค่ขั้นแรก...ผมคิดว่า น่าจะมีวิธีบางอย่างที่จะทำให้ประทับมรณะสมเนตรแข็งแกร่งขึ้นได้" มู่เจิ้นครุ่นคิดพูด
มั่วซือหรี่ตาลง ในดวงตามีแววประหลาดใจวูบผ่าน
มู่เจิ้นจ้องมองมั่วซือ แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พูดว่า "มั่วซือน่าจะรู้จักประทับมรณะสมเนตรบ้างใช่ไหมครับ? ผมเห็นท่านดูสนใจมันเหมือนกัน"
มั่วซือมองมู่เจิ้นที่เหมือนลูกจิ้งจอกน้อย แล้วพยักหน้าอย่างจนปัญญา พูดว่า "ข้าก็เคยฝึกฝนประทับมรณะสมเนตรเหมือนกัน"
พูดจบ เขาก็ยื่นฝ่ามือออกมา เห็นบนฝ่ามือมีตราสีดำปรากฏขึ้นเช่นกัน แต่ตราของมั่วซือนี้ เมื่อเทียบกับตราบนมือของมู่เจิ้นแล้ว กลับสมบูรณ์และลึกซึ้งกว่ามาก คลื่นพลังเยือกเย็นนั้นก็แรงกว่าที่มู่เจิ้นฝึกฝนออกมามากนัก
มู่เจิ้นมองตราสีดำบนฝ่ามือของมั่วซืออย่างประหลาดใจ แล้วยิ้มพูดว่า "ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่ผมคาดไว้จริงๆ สูตรวิญญาณนี้ไม่ธรรมดาเลย ไม่งั้นด้วยสายตาของมั่วซือ จะสนใจมันได้อย่างไร?"
มั่วซือเป็นผู้แข็งแกร่งระดับอาณาเขตวิญญาณทรงพลังตัวจริง ในเขตเหนือวิญญาณนี้ก็นับว่ามีชื่อเสียง หากประทับมรณะสมเนตรเป็นเพียงสูตรวิญญาณธรรมดา เขาคงไม่ไปฝึกฝนมันแน่
"เจ้าเด็กนี่..."
มั่วซือยิ้มขื่น เด็กคนนี้ช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ พูดว่า "อยากรู้ไหมว่าประทับมรณะสมเนตรจะแสดงพลังที่แท้จริงได้อย่างไร?"
ตาของมู่เจิ้นเป็นประกาย พยักหน้าหนักๆ
"ง่ายมาก" มั่วซือยิ้มเบาๆ แล้วยื่นมือซ้ายออกมา จากนั้นมู่เจิ้นก็ตกใจที่เห็นว่าบนมือซ้ายของเขา มีตราสีดำที่เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยนปรากฏขึ้น!
ประทับมรณะสมเนตรนี้ ไม่ได้ฝึกฝนได้แค่หนึ่งตราเท่านั้น!
ดวงตาของมู่เจิ้นวาบแสง ความตื่นเต้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที จ้องมองมั่วซืออย่างร้อนรน พึมพำว่า "เหตุผลที่ประทับมรณะสมเนตรไม่มีวิธีฝึกฝนขั้นต่อไป ไม่ใช่เพราะไม่มี แต่เป็นเพราะว่าจุดเด่นของประทับมรณะสมเนตรคือสามารถฝึกฝนตราได้หลายอัน ตราซ้อนทับกัน จึงจะสามารถแสดงพลังที่แท้จริงของมันออกมาได้?"
มั่วซือพยักหน้า พูดว่า "แต่ประทับมรณะสมเนตรนี้มีข้อเรียกร้องเรื่องพลังวิญญาณที่เข้มงวดมาก ข้าทุ่มเทสุดกำลัง จึงฝึกฝนตราได้แค่สองดวงเท่านั้น และตราพวกนี้ ยิ่งเพิ่มมากขึ้น แรงกระแทกสะท้อนก็ยิ่งน่ากลัว ข้าเคยลองฝึกฝนตราดวงที่สาม แต่เกือบจะบาดเจ็บสาหัสจากแรงสะท้อน หลังจากนั้นก็ไม่กล้าลองอีก"
มู่เจิ้นเข้าใจดี ตอนที่เขาฝึกฝนตราดวงแรก ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากถึงจะต้านทานแรงกระแทกตอนที่ตราสำเร็จได้ หากจะฝึกฝนตราดวงที่สอง ก็ไม่รู้ว่าจะรับมือได้หรือไม่
"ตอนนี้เจ้าฝึกฝนตราดวงแรกสำเร็จแล้ว อย่าเพิ่งรีบฝึกฝนตราดวงที่สอง เผื่อจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน" มั่วซือเตือน
มู่เจิ้นพยักหน้า แม้ว่าเขาจะตื่นเต้นกับพลังที่แท้จริงของประทับมรณะสมเนตร แต่ก็เข้าใจว่าการรีบร้อนเกินไปไม่มีประโยชน์อะไร
มั่วซือเห็นดังนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก โบกมือ มู่เจิ้นก็ขอตัวจากไป พอเลี้ยวออกไปก็เห็นถังเฉียนเอ๋อร์ที่ยืนคอยอยู่ตรงนั้น
"เป็นอะไรไหม? มั่วซือไม่ได้ทำอะไรเจ้าใช่ไหม?" ถังเฉียนเอ๋อร์เห็นมู่เจิ้นออกมาก็รีบถามทันที การที่มู่เจิ้นฝึกฝนประทับมรณะสมเนตรถือว่าผิดกฎ เธอจึงกังวลว่าเขาจะถูกลงโทษ
มู่เจิ้นยิ้มส่ายหน้า แล้วก้มลงมองฝ่ามือที่มีตราสีดำ ในใจรู้สึกร้อนวูบ ประทับมรณะสมเนตรนี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ ดูเหมือนต่อไปจะต้องทุ่มเทความพยายามมากขึ้นแล้ว
...
ในความมืดของราตรี มู่เจิ้นนั่งขัดสมาธิอย่างเงียบ ๆ มือทั้งสองของเขากำลังเปลี่ยนแปลงท่ามือ เส้นพลังวิญญาณสีดำมืดกำลังไหลเวียนและรวมตัวกันที่ปลายนิ้วของเขา
แกร๊ก
แต่เมื่อพลังวิญญาณสีดำมืดเหล่านี้พันกันและพยายามรวมตัวเป็นตรา พลังวิญญาณก็เริ่มควบคุมไม่ได้ทันที จากนั้นก็สั่นไหวและสลายไป
มู่เจิ้นมองฝ่ามือที่ว่างเปล่าของเขาและส่ายหัวอย่างจนปัญญา เมื่อครู่นี้เขาเพียงแค่ลองดูว่าจะสามารถรวมตราประหารที่สองได้หรือไม่ แต่ผลลัพธ์ก็ชัดเจนว่าเขาล้มเหลว
ความยากในการรวมตราประหารที่สองนี้ยากกว่าอันแรกมากมายนัก
"ดูเหมือนว่าจะต้องค่อย ๆ ทำไปทีละนิด"
มู่เจิ้นพูดกับตัวเอง จากนั้นก็รวบรวมสมาธิ หลับตาลงเล็กน้อย ใช้เทคนิคมหาโพธิ ดูดซับพลังศักดิ์สิทธิ์จากธรรมชาติรอบตัว สุดท้ายก็เปลี่ยนพลังศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นพลังวิญญาณสีดำมืด ไหลเข้าสู่ทะเลพลังปราณทีละน้อย
ในขณะเดียวกัน มู่เจิ้นยังแยกพลังวิญญาณบางส่วนออกมา ให้ไหลผ่านเส้นลมปราณในแขน บำรุงตราประหารสีดำในฝ่ามือ ทำให้สีของตราดำนั้นยิ่งลึกล้ำขึ้น
...
เนื่องจากการประลองกับโหล่วตงที่สนามฝึกฝนเมื่อวานนี้ ชื่อเสียงของมู่เจิ้นก็แพร่กระจายไปทั่ววิทยาลัยตะวันออกระหว่างติดต่อกับสวรรค์ นักเรียนรุ่นพี่บางคนที่เคยอาศัยประสบการณ์ก็ไม่กล้าดูถูกคนใหม่ที่เพิ่งเลื่อนขึ้นมานี้อีกต่อไป และตานชิงซานก็เช่นกัน เพราะท่าทีที่ดุดันเมื่อวานนี้ ทำให้ผู้คนเข้าใจว่าเด็กหนุ่มที่ดูเงียบขรึมคนนี้ก็ไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องได้ง่าย ๆ ดังนั้นในวันต่อ ๆ มา จึงไม่มีใครมาหาเรื่องอีก ทำให้มู่เจิ้นได้พักผ่อนอย่างแท้จริง
และในความสงบนี้ มู่เจิ้นเริ่มทุ่มเทจิตใจทั้งหมดให้กับการฝึกฝน ในตอนกลางวันที่สนามฝึกฝน อาศัยซานจี้จูหลิงเจิน พลังวิญญาณในทะเลพลังปราณของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นวันแล้ววันเล่า
และในตอนกลางคืน ขณะที่เขาบำรุงตราประหารสมเนตรในฝ่ามือ เขาก็จะค่อย ๆ พยายามกลั่นตราประหารที่สอง แต่ไม่มีข้อยกเว้น ทั้งหมดล้มเหลวไป
แม้จะล้มเหลวหลายครั้ง แต่มู่เจิ้นก็ไม่ได้ยอมแพ้ เขาสามารถรู้สึกได้อย่างคลุมเครือว่า หลังจากความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่านี้ เขาก็คุ้นเคยกับวิธีการทำตราประหารสมเนตรมากขึ้น และควบคุมประทับมรณะสมเนตรได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ความรู้สึกที่ใกล้จะประสบความสำเร็จมากขึ้นเรื่อย ๆ นี้ ก็ทำให้มู่เจิ้นรู้สึกยินดีเล็กน้อยในใจ
เวลาก็ผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เช่นนี้ ในพริบตาเดียวก็ผ่านไปเกือบครึ่งเดือนแล้ว
ในครึ่งเดือนนี้ พลังวิญญาณในทะเลพลังปราณของมู่เจิ้นก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่ายังไม่ได้ก้าวเข้าสู่ระดับวิญญาณว่องไวระยะปลาย แต่เมื่อเทียบกับครึ่งเดือนก่อน ก็เห็นได้ชัดว่าแข็งแกร่งขึ้นมาก
ในขณะที่พลังวิญญาณก้าวหน้าไป การฝึกฝนประทับมรณะสมเนตรของมู่เจิ้นก็ชำนาญมากขึ้นเรื่อย ๆ การควบคุมตราประหารแรกสามารถทำได้อย่างแม่นยำมาก ไม่เหมือนกับตอนที่ต่อสู้กับโหล่วตงก่อนหน้านี้ที่ทำให้เกิดการสิ้นเปลืองที่ไม่จำเป็นมากเกินไป
ส่วนการกลั่นตราประหารที่สองนั้น มู่เจิ้นก็เริ่มรู้สึกได้บ้างแล้ว แต่เพราะพลังวิญญาณไม่เพียงพอ จึงไม่สามารถกลั่นออกมาได้สำเร็จ ซึ่งทำให้เขารู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
...
ในสนามฝึกฝน เมื่อมู่เจิ้นได้ยินเสียงระฆังที่บอกว่าการเรียนสิ้นสุดลง เขาก็ลืมตาขึ้น รู้สึกถึงพลังวิญญาณที่พลุ่งพล่านในทะเลพลังปราณ เขายิ้มเบา ๆ และยืดตัว
"เฮ้"
มีเสียงหวานดังมาจากข้าง ๆ มู่เจิ้นหันไปมอง เห็นถังเฉียนเอ๋อร์กำลังยิ้มมองเขาอยู่ ดวงตาสวยเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"เป็นอะไรหรือ?" มู่เจิ้นถามพร้อมรอยยิ้ม
"พรุ่งนี้เราจะไปฝึกฝนที่ที่ราบเหนือของหลิงแล้วนะ" ถังเฉียนเอ๋อร์พูดพร้อมรอยยิ้ม
"พรุ่งนี้ไปแล้วเหรอ?"
มู่เจิ้นตกใจเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ช่วงนี้เขาจมอยู่กับการฝึกฝน จนเกือบลืมเวลาไปแล้ว แต่ก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้เขากำลังกังวลว่าตราประหารที่สองยังไม่สามารถกลั่นได้เพราะพลังศักดิ์สิทธิ์ไม่เพียงพอ ได้ยินว่าในที่ราบเหนือของหลิงมียาสมุนไพรวิญญาณอยู่ ถ้าหาเจอก็จะแก้ปัญหาเร่งด่วนของเขาได้พอดี
"การฝึกฝนที่ที่ราบเหนือของหลิงครั้งนี้ เธอต้องพยายามนะ ได้ยินว่าหลิวมู่ไป๋จากวิทยาลัยตะวันตกก็จะเข้าร่วมด้วย คนที่จับคู่กับเขาก็คือฮงหลิงจากวิทยาลัยตะวันตก เราไม่สามารถแพ้พวกเขาได้" ถังเฉียนเอ๋อร์พูดอย่างจริงจัง
"หลิวมู่ไป๋เหรอ..."
มู่เจิ้นยิ้มเล็กน้อย นั่นเป็นอันดับหนึ่งที่แท้จริงของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ และการฝึกฝนที่ที่ราบเหนือของหลิงนี้ พวกเขาก็จะเริ่มการปะทะครั้งแรกแล้วหรือ?
ช่างน่าสนใจจริง ๆ
ดวงตาสีดำของมู่เจิ้นมีประกายวาบผ่าน ในเส้นทางวิญญาณนั้นเขายังไม่เคยกลัวใคร ในเขตเหนือวิญญาณนี้ก็เช่นกัน
(บัตรแนะนำหนังสือกำลังจะถูกระเบิดแล้ว ช่างเป็นโศกนาฏกรรมของมนุษย์ ช่างน่าสลดใจยิ่งนัก ช่วงเวลานี้ต้องการการสนับสนุนอย่างแรงกล้าจากทุกคน โปรดโหวตบัตรแนะนำหนังสือวันนี้ให้กับผู้ปกครองด้วย หลังจากวันนี้ก็จะเสียเปล่า ขอบคุณครับ)


## บทที่ 24 คำมั่นสัญญา

ที่ราบเหนือของหลิง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเขตเหนือวิญญาณ ห่างจากวิทยาลัยเหนือวิญญาณประมาณหนึ่งวันเดินทาง พื้นที่กว้างใหญ่แห่งนี้ถือเป็นสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านในเขตเหนือวิญญาณ แม้ว่าภายในที่ราบเหนือของหลิงจะเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย แต่มักจะมีโอกาสแฝงอยู่ในความเสี่ยง หลายคนจึงเข้าไปในที่ราบเหนือของหลิงเพื่อหาโอกาสเหล่านี้ บางคนได้รับโชคลาภ บางคนก็ถูกฝังอยู่ใต้กิ่งไม้เน่าเปื่อย
การไปฝึกฝนที่ที่ราบเหนือของหลิงถือเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับวิทยาลัยเหนือวิญญาณ นักเรียนระหว่างติดต่อกับสวรรค์เกือบครึ่งหนึ่งจะเข้าร่วม เพราะพวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดคือประสบการณ์การต่อสู้จริง ในขณะที่พวกเขาฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ ในวิทยาลัย
การต่อสู้จริงเท่านั้นที่จะฝึกฝนจิตใจของคนให้แข็งแกร่งขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นในการเดินทางสู่การเป็นผู้แข็งแกร่ง
เนื่องจากที่ราบเหนือของหลิงไม่เพียงแต่เต็มไปด้วยสัตว์วิญญาณนานาชนิด แต่ยังมีผู้คนหลากหลายประเภทปะปนอยู่ รวมถึงผู้ที่มีชื่อเสียงในทางที่ไม่ดี
เมื่อเทียบกับพวกโหดเหี้ยมที่มือเปื้อนเลือดเหล่านี้ นักเรียนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณก็เหมือนลูกแกะ แม้ว่าพวกเขาจะมีพลังไม่อ่อนแอ แต่ถ้าต่อสู้กันจริง ๆ พวกเขาอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกโหดเหี้ยมเหล่านั้น
ดังนั้น เพื่อปกป้องนักเรียน วิทยาลัยเหนือวิญญาณจึงส่งกำลังคุ้มครองที่แข็งแกร่งมาก มั่วซือจากวิทยาลัยตะวันออกและหมิ่นซือจากวิทยาลัยตะวันตกจะติดตามมาด้วย นี่คือผู้แข็งแกร่งระดับอาณาเขตวิญญาณทรงพลังสองคนที่แท้จริง คงไม่มีใครบ้าบิ่นพอที่จะคิดไม่ดีต่อหน้าผู้แข็งแกร่งระดับอาณาเขตวิญญาณทรงพลังสองคนนี้
...
ในตอนเช้า ขบวนฝึกฝนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณก็เริ่มออกเดินทาง จนกระทั่งใกล้ค่ำจึงค่อย ๆ มาถึงชายขอบของที่ราบเหนือของหลิง เนื่องจากค่ำแล้วจึงตั้งแคมป์กันที่นั่น
ความมืดปกคลุมมา กองไฟลุกโชนขึ้นในค่าย นักเรียนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณดูเหมือนจะไม่ค่อยได้มาที่แบบนี้ ดังนั้นหลายคนจึงรู้สึกตื่นเต้น ทั้งค่ายถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่คึกคัก ความคึกคักนั้นทำให้มีสายตาจากความมืดมองมา ส่วนใหญ่เป็นนักผจญภัย พวกเขารู้จักพวกหัวแข็งจากวิทยาลัยเหนือวิญญาณเหล่านี้ พวกเขาแสยะยิ้มในความมืดแล้วค่อย ๆ จากไป
ในสายตาของพวกเขา พวกเด็กดีจากวิทยาลัยเหล่านี้ เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์วิญญาณที่ดุร้าย คงจะกลัวจนตัวสั่นไปหมด
มู่เจิ้นนั่งขัดสมาธิข้าง ๆ กองไฟ เขามองไปที่ความมืดนอกค่าย ในที่ไกล ๆ นั้น ราวกับมีเสียงคำรามของสัตว์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดดังก้องอยู่
ภาพนี้ดูคุ้นตาเล็กน้อย
แต่บรรยากาศที่นี่ เมื่อเทียบกับเส้นทางวิญญาณในความทรงจำ กลับมีความโหดร้ายและกลิ่นคาวเลือดน้อยกว่ามาก
ในขณะที่มู่เจิ้นกำลังเหม่อลอยเล็กน้อย มือหยกที่บอบบางและยาวเรียวก็ยื่นมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน ตบลงบนไหล่ของเขา
ขณะที่มือหยกเพิ่งจะแตะลงบนไหล่ของมู่เจิ้น ดวงตาสีดำของเขาก็เย็นชาขึ้นมาทันที ร่างกายทั้งหมดเกร็งตัวราวกับเสือดาวที่กำลังจะกระโจนเข้าโจมตีเหยื่อ มือของเขาพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแล้วคว้าจับมือหยกนั้นไว้แน่น
"โอ๊ย"
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น มู่เจิ้นจึงได้สติกลับมา เขาหันไปมองถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลัง ความเย็นชาในดวงตาจางหายไปอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจึงเกาศีรษะแล้วรีบปล่อยมือออก
"คุณทำอะไรน่ะ? เจ็บมากเลย" ถังเฉียนเอ๋อร์บ่นอย่างโกรธๆ ขณะที่นั่งลงข้างๆ มู่เจิ้นและนวดข้อมือขาวของเธอ
"ขอโทษครับ" มู่เจิ้นยิ้มอย่างขมขื่น การฝึกฝนในเส้นทางวิญญาณเป็นเวลาหนึ่งปีทำให้ร่างกายของเขาเกิดความระแวดระวังที่เกือบจะเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ เดิมทีความระแวดระวังโดยสัญชาตญาณนี้ถูกเขากดเอาไว้หลังจากกลับมาที่เขตเหนือวิญญาณ แต่เมื่อครู่นี้เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยแบบนี้อีกครั้ง มันก็ปลุกความระแวดระวังนั้นขึ้นมาอีก
"คุณเป็นอะไรไป?"
ถังเฉียนเอ๋อร์เบ้ปากเล็กน้อย แต่ดวงตางามของเธอจ้องมองมู่เจิ้น หญิงสาวมีหัวใจที่ละเอียดอ่อน เมื่อครู่ตอนที่มู่เจิ้นจับข้อมือขาวของเธอไว้ เธอรู้สึกหนาวสะท้านในใจ เธอรู้สึกว่าถ้าไม่ใช่เพราะเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดนั้น มู่เจิ้นอาจจะบีบข้อมือของเธอแตกก็ได้
มู่เจิ้นมองกองไฟตรงหน้า เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ในเส้นทางวิญญาณ ถ้ามีคนทำแบบที่คุณเพิ่งทำกับผม บางทีผมอาจจะฆ่าเขา... เพราะถ้าผมไม่ทำแบบนั้น คนที่อาจจะถูกฆ่าก็คือผมเอง"
ถังเฉียนเอ๋อร์ตกตะลึง เธอมองดูชายหนุ่มที่มีสีหน้าสงบนิ่ง เมื่อเขาพูดถึงคำว่า "ฆ่า" สีหน้าของเขากลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงมากนัก ความรู้สึกนั้นเหมือนกับว่าเขาคุ้นเคยกับมันแล้ว
"เส้นทางวิญญาณนั้น... ฟังดูน่ากลัวจังเลยนะ" ถังเฉียนเอ๋อร์พึมพำ เส้นทางวิญญาณในสายตาของพวกเขาดูลึกลับมาก มีข่าวลือว่าคนส่วนใหญ่ที่ออกมาจากเส้นทางวิญญาณมักจะปิดปากเงียบเกี่ยวกับเรื่องที่นั่น แต่เนื่องจากคนที่ออกมาจากเส้นทางวิญญาณส่วนใหญ่มีพลังที่แข็งแกร่งมาก ทำให้เด็กหนุ่มสาวอย่างถังเฉียนเอ๋อร์ต่างก็ใฝ่ฝันอยากไปที่นั่น
แต่พวกเขาที่ไร้เดียงสากลับไม่รู้ว่า การที่จะมีพลังที่ผิดปกติได้นั้น ก็ต้องออกมาจากสถานที่ที่ผิดปกติด้วย
มู่เจิ้นยิ้มเบาๆ แล้วพึมพำว่า "ที่นั่นทุกคนต่างก็เป็นคู่แข่งกัน และเป็นการแข่งขันที่โหดร้ายมากด้วย ที่นั่นมีแต่พวกคนผิดปกติ บางทีเมื่อครู่ยังยิ้มให้คุณอย่างอบอุ่น แต่อีกวินาทีต่อมา มีดก็อาจจะปักเข้าที่อกของคุณแล้ว"
"ดังนั้น ที่นั่นความไว้วางใจเป็นสิ่งที่หายากมาก แต่ถ้าคุณสามารถพบมันได้จริงๆ ล่ะก็ มันจะเป็นสิ่งที่คุณจะทะนุถนอมไปตลอดชีวิต"
มู่เจิ้นถอนหายใจเบาๆ สีหน้าอ่อนโยน เขานึกถึงหญิงสาวผมยาวสีเงินคนนั้น เธอเป็นคนผิดปกติที่แม้แต่เขาเองก็รู้สึกปวดหัว ในช่วงครึ่งปีที่เธอไล่ล่าเขา มู่เจิ้นต่อสู้กับเธอสามครั้ง ชนะสองครั้ง แต่ในครั้งสุดท้าย หญิงสาวกลับพลิกสถานการณ์ได้ ดาบยาวสีดำของเธอเหมือนผีในความมืด หยุดอยู่ที่ลำคอของเขา
ครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าเธอชนะ และชนะอย่างสมบูรณ์ด้วย เพราะตอนนั้นเธอเพียงแค่แทงเบาๆ มู่เจิ้นก็จะอยู่ในเส้นทางวิญญาณนั้นตลอดไป
แต่ในที่สุดเธอก็ไม่ได้แทงลงมา ดวงตาสีคริสตัลในความมืดจ้องเขาเป็นเวลานาน แล้วค่อยๆ เก็บดาบ พูดเบาๆ ว่า: "ฉันไม่ฆ่าเธอหรอก มากับฉันเถอะ"
มู่เจิ้นตอนนั้นก็งงไปครู่หนึ่ง แล้วจึงถามคำถามที่ทำให้เขาอึดอัดใจจนอาเจียนเลือดมาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา: "ทำไมเธอถึงไล่ล่าฉันมานานขนาดนี้? ถ้าไม่ใช่เพราะฉันช่วยเธอไว้ เธอก็ตายไปนานแล้ว"
ตอนที่เขาเห็นเธอครั้งแรก เธอติดอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต พวกคนเลวห้าคนที่เจ้าเล่ห์เหมือนสุนัขจิ้งจอกเกือบจะฆ่าเธอ ตอนแรกมู่เจิ้นไม่ได้ตั้งใจจะช่วย เพราะพวกนั้นก็น่าปวดหัวเหมือนกัน แต่อาจเป็นเพราะความเศร้าที่ฉายออกมาจากดวงตาสีคริสตัลในชั่วขณะนั้น ทำให้เขาใจอ่อน
เขาช่วยเธอไว้ แต่ก็ทำให้มีปัญหากับคนทั้งห้าคนนั้น หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ มู่เจิ้นพาเธอที่บาดเจ็บหนีไป แต่หลังจากสิบวัน เขาก็จัดการกับคนทั้งห้าได้ทีละคน สามคนตาย สองคนสุดท้ายยอมแพ้
แต่หลังจากจัดการกับปัญหาทั้งห้าคนนั้นได้ ยังไม่ทันที่เขาจะได้หายใจหายคอ หญิงสาวที่ไม่เคยพูดอะไรกับเขาสักคำเดียวตั้งแต่ต้น ก็เริ่มชักดาบออกมา และหลังจากนั้น ก็เป็นการไล่ล่าและปะทะกันเป็นเวลาครึ่งปี
หญิงสาวได้ยินคำถามของมู่เจิ้น เหมือนคิดสักครู่ แล้วจึงลังเลให้คำตอบที่ทำให้มู่เจิ้นรู้สึกเหมือนจะอาเจียนเลือด: "ฉันไม่อยากมีความรู้สึกดีๆ กับเธอ ฉันแค่อยากฝึกฝน การมีความรู้สึกดีๆ กับเธอจะทำให้ฉันเสียสมาธิ"
"เธอเป็นบ้าหรือไง"
ตอนนั้น แม้แต่มู่เจิ้นที่มีความสงบนิ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะพูดประโยคนี้ออกมา
"แล้วตอนนี้เธอจะทำอะไร?" มู่เจิ้นถามอย่างอ่อนแรง
"เมื่อกี้ฉันตั้งใจจะฆ่าเธอ แต่ว่า... เหมือนลงมือไม่ลง"
หญิงสาวพิจารณาอย่างจริงจัง แสงจันทร์อ่อนๆ ส่องลงมาบนใบหน้าเล็กๆ ที่ในอนาคตจะทำให้บ้านเมืองล่มจม แล้วเธอก็ขมวดคิ้ว พูดว่า: "ฉันคิดว่าในครึ่งปีที่ผ่านมา ฉันคงมีความรู้สึกดีๆ กับเธอแล้วล่ะ"
มู่เจิ้นมองฟ้าอย่างอึ้งๆ พวกเราไล่ล่ากันมาครึ่งปี เธอยังสามารถฆ่าจนเกิดความรู้สึกดีๆ ได้...
"เมื่อกี้ฉันไม่ได้ฆ่าเธอ เธอติดหนี้ชีวิตฉัน ดังนั้นเธอต้องจับทีมกับฉัน จนกว่าฉันจะไม่มีความรู้สึกดีๆ กับเธอแล้ว ฉันถึงจะฆ่าเธอ"
"เธอกำลังเลี้ยงลูกหมาอยู่หรือไง?"
"นั่น...ถึงเวลานั้นฉันจะไม่ฆ่าเธอ และปล่อยเธอไป"
"..." มู่เจิ้นส่ายหัวอย่างจนใจ หันหลังเดินจากไป "ไม่สนใจ"
"ฉันจะป้องกันลูกธนูเย็นเยียบทั้งหมดที่มาจากด้านหลังให้เธอ ตราบใดที่เธอไม่ทำร้ายฉัน ฉันจะปกป้องเธอ ไม่ว่าจะอยู่บนเส้นทางวิญญาณ หรือในต้าเฉียนซื่อเจี๋ย" หญิงสาวมองมู่เจิ้นที่หันหลังเดินจากไป ลังเลเล็กน้อยก่อนพูดเบาๆ
ฝีเท้าของมู่เจิ้นหยุดลง เสียงเบาๆของหญิงสาวราวกับทะลุผ่านพื้นที่ กระแทกเข้ามาในใจของเขาอย่างแรง ทำให้สายตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างแผ่วเบา
"ปกติไม่พูดอะไรเลย ไม่คิดว่าพอพูดขึ้นมาจะทำให้คนรู้สึกซาบซึ้งขนาดนี้"
มู่เจิ้นหันกลับมา ยิ้มเล็กน้อย แล้วถอนหายใจ เดินกลับมาและยื่นมือไปหาเธอ
"งั้น ก็ขอความร่วมมือด้วยนะ"
ใบหน้าเล็กๆที่มักจะสงบนิ่งและแทบไม่มีอารมณ์ของหญิงสาว ก็มีรอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นในตอนนี้ ความงามในชั่วพริบตานั้น ถึงกับทำให้แสงจันทร์ต้องหม่นลง
จากนั้น เธอยื่นมือเล็กๆที่เย็นเฉียบราวหยกออกมา จับมือกับมู่เจิ้นเบาๆ
นี่คือคำสัญญาของฉันที่มีต่อเธอ
(วันใหม่ที่สดใส ขอร้องทุกคนที่อ่านอัปเดตแล้วช่วยโหวตบัตรแนะนำหนังสือให้กับหนังสือใหม่ด้วยนะครับ!
หนังสือเล่มใหม่ ต้องอาศัยความพยายามร่วมกันของพวกเรา ถึงจะทำให้มันเป็นที่โดดเด่นได้
ผู้ปกครองเขียนด้วยความตั้งใจมาก ผมเชื่อว่านี่จะเป็นหนังสือที่ดีมากเล่มหนึ่ง ดังนั้น โปรดติดตามอ่านต่อไปพร้อมกับผมนะครับ
ขอบคุณครับ)


## บทที่ 25 แก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณ

กองไฟลุกโชน แสงอบอุ่นส่องสว่างบนร่างอันบอบบางของถังเฉียนเอ๋อร์ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็น ความเย็นนี้มาจากโลกของเส้นทางวิญญาณที่มู่เจิ้นบรรยายให้เธอฟัง ซึ่งเป็นโลกที่เธอเคยใฝ่ฝันมาก่อน
"ดูเหมือนว่าเส้นทางวิญญาณจะไม่ได้งดงามอย่างที่ฉันคิดไว้ ดีนะที่ฉันไม่ได้ไป ไม่งั้นคงไม่เหลือแม้แต่กระดูก" ถังเฉียนเอ๋อร์พูดด้วยความรู้สึกใจหาย เธอไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่า ในสถานที่ที่แม้แต่ความไว้วางใจก็ไม่มี จะต้องใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังขนาดไหน
"มันก็ไม่ใช่สถานที่ที่ดีอยู่แล้ว"
มู่เจิ้นยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น เห็นมั่วซือโบกมือเรียกทุกคน แล้วนักเรียนทั้งหมดก็หันไปมองเขา
"การฝึกฝนที่ที่ราบเหนือของหลิงครั้งนี้ ที่นี่จะเป็นค่ายพักของพวกเรา พรุ่งนี้พวกเธอจะออกเดินทางจากที่นี่ไปยังที่ราบเหนือของหลิงเพื่อฝึกฝน และเผชิญหน้ากับสัตว์วิญญาณที่อยู่ในนั้น ก่อนหน้านั้น ฉันต้องเตือนพวกเธอว่า สัตว์วิญญาณแบ่งเป็นสามระดับคือสูง กลาง และต่ำ บริเวณรอบนอกของที่ราบเหนือของหลิงส่วนใหญ่เป็นสัตว์วิญญาณระดับต่ำ แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น พวกเธอก็ต้องร่วมมือกันจึงจะสามารถรับมือได้"
มั่วซือกวาดตามองไปรอบๆ เสียงทุ้มนิ่งของเขาดังก้องอยู่ในค่ายพัก นักเรียนทุกคนต่างตั้งใจฟังอย่างจริงจัง พวกเขาเข้าใจดีว่านี่ไม่ใช่การฝึกซ้อมธรรมดา แต่เป็นการต่อสู้จริงๆ หากพลาดพลั้งอาจกลายเป็นอาหารในปากของสัตว์วิญญาณได้
"สัตว์วิญญาณระดับต่ำมีพลังประมาณระดับอาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหว ระดับกลางก็คือระดับอาณาเขตล้อปราณ ส่วนสัตว์วิญญาณระดับสูงมีพลังเทียบเท่ากับระดับอาณาเขตวิญญาณทรงพลัง ในส่วนลึกของที่ราบเหนือของหลิงมีสัตว์วิญญาณระดับสูงอยู่ ดังนั้น พวกเธอห้ามเข้าไปลึกในที่ราบเหนือของหลิงเด็ดขาด!"
เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็เข้มงวดขึ้น สัตว์วิญญาณระดับสูงในส่วนลึกของที่ราบเหนือของหลิง แม้แต่เขาเองก็ยังรับมือได้ยากลำบาก สำหรับนักเรียนที่เพิ่งออกจากวิทยาลัยมาเหล่านี้ ยิ่งเหมือนลูกแกะที่ไม่มีทางต่อต้านได้เลย
ทุกคนพยักหน้ารัวๆ พวกเขาไม่โง่ถึงขนาดจะเอาชีวิตไปเสี่ยง อย่าว่าแต่สัตว์วิญญาณระดับสูงเลย แม้แต่สัตว์วิญญาณระดับกลาง พวกเขาก็ทำได้แค่วิ่งหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
"การฝึกฝนครั้งนี้ ทีมที่ได้อันดับหนึ่งถึงสามจะได้รับแดนยุนวิญญาณคนละหนึ่งเม็ด"
สีหน้าของมั่วซือผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขามองดูเหล่าหนุ่มสาวที่ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที แล้วก็ยิ้ม พูดว่า "ดังนั้น เพื่อให้ได้ผลงานที่ดี จงร่วมมือกับเพื่อนร่วมทีมของเธอให้ดี ด้วยพลังของพวกเธอในตอนนี้ จำเป็นต้องร่วมมือกันจึงจะสามารถอยู่รอดได้ในบริเวณรอบนอกของที่ราบเหนือของหลิง"
"ครับ/ค่ะ!"
เหล่านักเรียนตอบรับพร้อมเพรียงกัน
"เมื่อล่าสัตว์วิญญาณแล้ว อย่าลืมเก็บแก่นวิญญาณด้วย แม้ว่าแก่นวิญญาณของสัตว์วิญญาณระดับต่ำจะไม่มีผู้แข็งแกร่งระดับวิญญาณสวรรค์สนใจกลั่นแก้ว แต่มันก็เป็นมาตรฐานในการประเมินผลงานของพวกเจ้า"
มู่เจิ้นพยักหน้าเบาๆ ผู้แข็งแกร่งระดับวิญญาณสวรรค์มีความสามารถในการกลั่นแก้วแก่นวิญญาณของสัตว์วิญญาณ ด้วยพลังระดับนั้นของพวกเขา สัตว์วิญญาณธรรมดาย่อมไม่มีทางที่พวกเขาจะสนใจได้
"อาจารย์มั่ว ท่านก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับวิญญาณสวรรค์เหมือนกัน วิญญาณสัตว์ที่ท่านกลั่นแก้วคืออะไรหรือครับ?" มีนักเรียนถามด้วยความสงสัย พวกเขาสนใจความสามารถพิเศษในการกลั่นแก้ววิญญาณสัตว์ของผู้แข็งแกร่งระดับวิญญาณสวรรค์อย่างมาก
อาจารย์มั่วได้ยินคำถามแล้วลังเลเล็กน้อย จากนั้นก็ใช้มือเดียวประทับตรา พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งพลันระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา แสงสีทองรวมตัวกันที่ด้านหลังของเขา กลายเป็นหมาป่าสีทองขนาดใหญ่ที่หันหน้าขึ้นฟ้าคำราม บนร่างของหมาป่าตัวนั้นดูเหมือนจะมีลายฟ้าผ่าอยู่ ดูยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม
"ว้าว"
ในค่าย เสียงอุทานดังขึ้นทันที แม้แต่นักเรียนจากวิทยาลัยตะวันตกอีกด้านหนึ่งของค่ายก็หันมามอง แล้วมองหมาป่าสีทองด้านหลังอาจารย์มั่วด้วยความตกตะลึง
อาจารย์หมิ่นที่กำลังอธิบายกฎระเบียบให้กับนักเรียนระหว่างติดต่อกับสวรรค์จากวิทยาลัยตะวันตกอยู่เห็นเข้าก็แค่นเสียง ร่างกายสั่นเล็กน้อย พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งระเบิดออกมา ที่ด้านหลังของเขาปรากฏเงาของสิงโตยักษ์สีดำ บนหลังของสิงโตนั้นยังมีกระดองสีเทาอยู่ด้วย
นักเรียนทุกคนมองดูนักฝึกระดับวิญญาณสวรรค์ทั้งสองที่เรียกวิญญาณสัตว์วิญญาณที่พวกเขาได้กลั่นแก้วออกมา ต่างก็รู้สึกอิจฉาอย่างมาก พลังแบบนี้ช่างน่าหลงใหลจริงๆ
"สัตว์วิญญาณที่ข้ากลั่นแก้วคือแก่นวิญญาณของหมาป่าเล่าทองคำซึ่งเป็นสัตว์วิญญาณระดับสูง หมาป่าเล่าทองคำนี้ก็มีการจัดอันดับอยู่ในบันทึกสิ่งมีชีวิตหมื่นชนิดด้วย แต่ไม่ได้อยู่ในอันดับต้นๆ เพียงแค่อยู่ในอันดับที่ 382 ของตำนานอันดับพื้นดินเท่านั้น ส่วนสัตว์วิญญาณที่หมิ่นซือกลั่นแก้วคือวิญญาณสัตว์ของซื่อกุ้ยซือซึ่งเป็นสัตว์วิญญาณระดับสูง อยู่ในอันดับที่ 390 ของตำนานอันดับพื้นดินในบันทึกสิ่งมีชีวิตหมื่นชนิด" มั่วซือเห็นท่าทีของหมิ่นซือก็ยิ้มแล้วโบกมือ หมาป่าสีทองขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังก็สลายหายไป
"สัตว์วิญญาณที่เก่งกาจขนาดนี้ กลับอยู่ในอันดับที่ 300 กว่าของตำนานอันดับพื้นดินในบันทึกสิ่งมีชีวิตหมื่นชนิดเท่านั้นเองหรือ? งั้นสัตว์วิญญาณที่อยู่ในร้อยอันดับแรกของตำนานอันดับพื้นดิน จะต้องเก่งกว่านี้มากสินะ? แล้วยังมีแผ่นฟ้าในบันทึกสิ่งมีชีวิตหมื่นชนิดที่เล่าลือกันอีก... พวกนั้นคงจะต้องเก่งกาจเหนือธรรมชาติแน่เลย?" มีนักเรียนอุทานด้วยความประหลาดใจ ตำนานอันดับพื้นดินยังเก่งขนาดนี้ แผ่นฟ้าในบันทึกสิ่งมีชีวิตหมื่นชนิดจะน่ากลัวขนาดไหน?
"สัตว์วิญญาณที่สามารถติดร้อยอันดับแรกของตำนานอันดับพื้นดินในบันทึกสิ่งมีชีวิตหมื่นชนิดได้นั้น ไม่ใช่แค่สัตว์วิญญาณธรรมดาอีกต่อไปแล้ว พลังของพวกมันนั้นเหนือกว่านักฝึกระดับวิญญาณสวรรค์มากนัก เทียบเท่ากับนักฝึกที่เข้าสู่ระดับสามฟ้าเลยทีเดียว ดังนั้นพวกมันจึงถูกเรียกว่าสัตว์วิญญาณระดับฟ้า หรือเรียกสั้นๆ ว่าสัตว์ท้องฟ้า" พูดถึงตรงนี้ มั่วซือก็มองมู่เจิ้นแวบหนึ่ง อีกฝ่ายเข้าใจความหมายของเขา เพราะแก่นวิญญาณมังกรแกะสลักที่พ่อของมู่เจิ้นกลั่นแก้วนั้น ก็ติดอันดับในร้อยอันดับแรกของตำนานอันดับพื้นดิน ดังนั้นมังกรแกะสลักนั้นน่าจะอยู่ในระดับสัตว์ท้องฟ้า โดยทั่วไปแล้ว นักฝึกระดับวิญญาณสวรรค์ที่จะกลั่นแก้วแก่นวิญญาณของสัตว์วิญญาณที่มีพลังเหนือกว่าตนเองนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก และการที่หมู่เฟิงสามารถกลั่นแก้วมันได้ก็ถือว่าเป็นโชคใหญ่จริงๆ และด้วยเหตุนี้เอง พลังของหมู่เฟิงจึงอยู่ในอันดับต้นๆ ของท่านผู้ปกครองเก้าอาณาจักรในเขตเหนือวิญญาณ
เพราะการเข้าสู่ระดับวิญญาณสวรรค์นั้น เทคนิคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือการกลั่นแก้วแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณ ซึ่งเท่ากับเพิ่มพลังต่อสู้ขึ้นมาอีกหนึ่ง ดังนั้นใครที่กลั่นแก้วสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งกว่า พลังของคนผู้นั้นก็จะแข็งแกร่งกว่า
"ส่วนสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในตะกร้าฟ้าสัตว์พันธุ์นั้น..." เสียงของมั่วซือหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "แม้แต่บุคคลระดับสูงสุดในต้าเฉียนซื่อเจี๋ย ก็ยังไม่กล้าลงมือกับพวกมันอย่างง่ายดาย"
"พอแล้ว ถึงเวลาแล้ว วันนี้พวกเจ้าพักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ พรุ่งนี้เช้า ก็จะเข้าสู่ที่ราบเหนือของหลิง เริ่มฝึกฝนอย่างเป็นทางการ!" มั่วซือรู้สึกว่าพูดมาพอสมควรแล้ว จึงโบกมือไล่เหล่าหนุ่มสาวที่กำลังตื่นเต้นเหล่านี้
คนทั้งหลายได้ยินคำพูดนั้น ก็กระจายกันออกไปด้วยความตื่นเต้น ส่วนมู่เจิ้นก็กลับไปที่เต็นท์ หลับตาเพื่อฝึกฝน และพยายามอีกครั้งแล้วครั้งเล่าที่จะสร้างตราประทับมรณะสมเนตรอันที่สอง
คืนหนึ่งผ่านไปอย่างสงบ
วันรุ่งขึ้น เมื่อเช้าตรู่มาถึง ในค่ายพัก นักเรียนจำนวนมากก็เตรียมพร้อมแล้ว มองไปยังป่าอันกว้างใหญ่ด้วยสีหน้าตื่นเต้น
มู่เจิ้นอยู่กับถังเฉียนเอ๋อร์ กวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นตานชิงซานอยู่ไม่ไกล ข้างกายเขามีมู่หลิงอยู่ด้วย ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะจับคู่กัน ซึ่งทำให้มู่เจิ้นรู้สึกแปลกใจ เพราะมู่หลิงมีพลังอยู่ในระดับวิญญาณว่องไวระยะปลาย หากเขาต้องการหาคู่ ก็น่าจะมีคนที่เหมาะสมกว่าตานชิงซานอีกมาก
"มู่เจิ้น เธอกับเฉียนเอ๋อร์เป็นคู่กันใช่ไหม? ฮ่าๆ ฉันจับคู่กับชิงซาน เขาเป็นคนใหม่ มาที่นี่อาจจะอันตราย ดังนั้นฉันจึงอยากจะดูแลเขาหน่อย" มู่หลิงเห็นมู่เจิ้นก็พาตานชิงซานเดินเข้ามาหา พูดด้วยรอยยิ้ม
มู่เจิ้นยิ้มพลางพยักหน้า จากคำพูดของมู่หลิง เขาได้ยินถึงความตั้งใจที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่ดี ดูเหมือนว่าสาเหตุที่เขาดูแลตานชิงซานนั้น ส่วนใหญ่น่าจะเป็นเพราะต้องการผูกมิตรกับเขา
"รุ่นพี่มู่หลิงคิดได้รอบคอบจริงๆ" มู่เจิ้นพูดด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับมู่หลิง ดังนั้นจึงไม่รังเกียจการผูกมิตรแบบนี้
ทั้งสองคนคุยกันด้วยรอยยิ้ม แล้วเสียงก็หยุดลงทันที ทางด้านขวาของพวกเขา กลุ่มคนเริ่มแยกออก มีร่างที่คุ้นเคยหลายร่างปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามู่เจิ้น คนที่นำหน้าคือหลิวหยางที่เคยแพ้ให้มู่เจิ้นในการทดสอบของวิทยาลัย
หลิวหยางจ้องมองมู่เจิ้น สายตาค่อนข้างมืดมน การต่อสู้ในการทดสอบของวิทยาลัยครั้งนั้นส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเขาไม่น้อย แม้ว่าเขาจะเข้าสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ และพี่ชายของเขาคือหลิวมู่ไป๋ แต่เสียงนินทาลับหลังก็ยังคงทำให้เขารู้สึกโกรธแค้นอย่างมาก
มู่เจิ้นเพียงแค่มองหลิวหยางแวบเดียว แล้วก็หันไปมองข้างๆ ตัวเขา ที่นั่นมีเด็กหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้กำลังจ้องมองมู่เจิ้นอย่างสนใจ
"เธอคือมู่เจิ้นใช่ไหม? ช่วงนี้ชื่อเสียงของเธอไม่เบาเลยนะ" เด็กหนุ่มในชุดสีเหลืองจ้องมองมู่เจิ้นด้วยรอยยิ้ม ถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
"เฉินทง พวกนายจะทำอะไร?" มู่หลิงเห็นเด็กหนุ่มสองคนนี้ ก็ขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
มู่เจิ้นยังคงมีสีหน้าสงบ เฉินทง ชื่อนี้มีชื่อเสียงมากในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ แม้จะไม่เทียบเท่าหลิวมู่ไป๋ แต่ก็อยู่ในอันดับที่สามของตารางอันดับรวมของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ มีพลังอยู่ในระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายเช่นเดียวกับมู่หลิง และถือเป็นหนึ่งในบุคคลที่วิทยาลัยเหนือวิญญาณให้ความสำคัญในการฝึกฝน
"แต่ก่อนเจ้าเคยชอบมาอวดเก่งคนเดียว ตอนนี้ทำไมต้องพาคนอื่นมาด้วยถึงกล้าแสดงออกล่ะ?" มู่เจิ้นมองหลิวหยางด้วยสายตาดูแคลน พลางเอ่ยอย่างเย้ยหยัน
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของหลิวหยางก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันที เขากล่าวอย่างเย็นชา "เจ้าก็ภูมิใจไปเถอะ แต่อย่าให้พวกเราเจอเจ้าในที่ราบเหนือของหลิงนะ ไม่งั้นเจ้าจะได้รู้ซึ้งเลยล่ะ!"
มู่เจิ้นยิ้มและส่ายหัว "เทียบกับพี่ชายของเจ้าแล้ว เจ้าสู้เขาไม่ได้จริงๆ"
"ฮ่าๆ ท่าทางจองหองจริงๆ ขอแนะนำตัวหน่อย ข้าคือเฉินทงจากวิทยาลัยตะวันตก นานแล้วที่อยากรู้จักเจ้าผู้ที่เป็นคนเดียวในเขตเหนือวิญญาณที่ได้รับคุณสมบัติเส้นทางวิญญาณ" เฉินทงยื่นมือออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหยียดหยาม
"ออกเดินทางกันเถอะ"
มู่เจิ้นยิ้มบางๆ ไม่สนใจคนทั้งสองอีก เดินผ่านข้างกายเฉินทงไป จากนั้นเขาก็หยุดฝีเท้าลง หันหน้าไปมองที่ไกลออกไป ที่นั่นหลิวมู่ไป๋ในชุดขาวที่ดูสง่างามเป็นพิเศษกำลังมองมาทางนี้อย่างเรียบเฉย
สายตาของทั้งสองประสานกัน ราวกับมีความเย็นชาไหลเวียนอยู่ในอากาศ ทำให้นักเรียนรอบๆ ต่างพากันปิดปากเงียบ
"ถ้าเจ้าไม่พอใจข้า ก็มาเองสิ พวกนี้ข้าไม่สนใจหรอก" มู่เจิ้นยิ้มเบาๆ ไม่หยุดอยู่อีกต่อไป นำถังเฉียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ ออกจากค่าย มุ่งหน้าไปยังที่ราบเหนือของหลิงอย่างรวดเร็ว
หลิวมู่ไป๋มองตามมู่เจิ้นที่จากไปด้วยดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อย แววตาของเขาผ่านประกายเย็นชาวูบหนึ่ง
"ไอ้บ้านี่!" หลิวหยางกัดฟันพูดอย่างเดือดดาล
เฉินทงยิ้มกว้าง แววตาดูมีเลศนัย
"ไม่เป็นไร ปล่อยให้มันหยิ่งไปก่อนเถอะ ในที่ราบเหนือของหลิงต้องได้เจอกันแน่ ตอนนั้นไม่มีใครคอยดู ข้าจะสอนให้มันรู้ว่าอะไรคือมารยาท ช่างเป็นเด็กที่...ไม่รู้จักเคารพรุ่นพี่จริงๆ"
(ต้องการคลิกเร่งด่วน รบกวนทุกคนช่วยคลิกสองครั้งที่บทนี้หน่อย ขอบคุณมากครับ)


## บทที่ 26 นักล่าที่ชำนาญ

"พวกคนจากวิทยาลัยตะวันตกนี่น่ารำคาญจริงๆ"
ในป่าที่เต็มไปด้วยร่มเงาสีเขียว ถังเฉียนเอ๋อร์มีสีหน้าโกรธเล็กน้อยบนใบหน้าอันงดงาม พวกนี้มารบกวนมู่เจิ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่คนที่ใจเย็นที่สุดก็ต้องรู้สึกโมโหบ้าง
"ไม่ถูกอิจฉาก็เป็นคนไร้ความสามารถ" มู่เจิ้นเพียงแค่ยิ้มเบาๆ สายตามองไปยังด้านหลังที่ไกลออกไป พูดว่า "แต่ดูเหมือนว่าหลิวมู่ไป๋คนนั้นจะอิจฉาฉันไม่น้อยเลยนะ ก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่าฉันไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์อะไรกับเขามากนัก"
"หลิวมู่ไป๋เหรอ?" ถังเฉียนเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามว่า "เขาเป็นคนที่ต้องการจัดการกับนายเหรอ?"
"ไม่งั้นเธอคิดว่าหลิวหยางที่เพิ่งเลื่อนขึ้นมาสู่ระหว่างติดต่อกับสวรรค์ใหม่ๆ แบบนี้ จะมีเฉินทงมาช่วยเหลือได้ยังไง? เบื้องหลังนี้คงหนีไม่พ้นการผลักดันของหลิวมู่ไป๋ ไอ้หมอนี่...ก็เหมือนกับพวกวิกลจริตในเส้นทางวิญญาณนั่นแหละ แค่ขาดความเชี่ยวชาญไปหน่อย" มู่เจิ้นพูดอย่างเรียบเฉย
"ไอ้หมอนี่ก็น่ารำคาญเหมือนกัน" ถังเฉียนเอ๋อร์มีสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย แล้วก็แสดงความกังวลออกมา "หลิวมู่ไป๋คนนี้ไม่ใช่คนที่จะรับมือง่ายๆ นะ เมื่อเทียบกับเขาแล้ว หลิวหยางไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย ตั้งแต่เข้ามาในวิทยาลัยเหนือวิญญาณ หลิวมู่ไป๋ก็ครองตำแหน่งที่แข็งแกร่งที่สุดของวิทยาลัยเหนือวิญญาณมาตลอด หลายปีมานี้ เขาดูเหมือนจะไม่เคยแพ้ใครเลย"
"ใช่แล้ว มู่เจิ้น นายต้องระวังหลิวมู่ไป๋คนนั้นให้มากๆ นะ ไอ้หมอนี่ทำให้ฉันรู้สึกมองไม่ทะลุมาตลอด ฉันเคยต่อสู้กับเขามาก่อน แต่ก็พ่ายแพ้อย่างย่อยยับ และถึงแม้ในครั้งนั้น หลิวมู่ไป๋ก็ยังไม่ได้ใช้พลังที่แท้จริงของเขาเลย" มู่หลิงที่อยู่ข้างๆ ก็พูดอย่างจริงจัง
"พี่มู่หลิง พี่ก็มีพลังถึงระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายแล้วนะ ถ้าหลิวมู่ไป๋คนนั้นสามารถเอาชนะพี่ได้อย่างง่ายดาย..." ตานชิงซานตกใจเล็กน้อย พูดอย่างอดไม่ได้
มู่หลิงพยักหน้าช้าๆ พูดว่า "หลิวมู่ไป๋อาจจะก้าวเข้าสู่อาณาเขตล้อปราณแล้วก็ได้ ไอ้หมอนี่...เก่งจริงๆ นะ"
ถังเฉียนเอ๋อร์มีใบหน้าที่ดูเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย หากเป็นเช่นนั้นจริงก็คงจะมีปัญหาอยู่บ้าง ความแตกต่างระหว่างอาณาเขตล้อปราณกับอาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวนั้นมันห่างกันมากเกินไป
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็มองไปทางมู่เจิ้น แต่ใบหน้าของชายหนุ่มยังคงดูสงบนิ่งอยู่เช่นเดิม มุมปากยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยน ความเงียบและความสงบที่ไม่ต้องพูดอะไรนั้นทำให้ความกังวลในใจของถังเฉียนเอ๋อร์ มู่หลิง และตานชิงซานลดน้อยลงไปมาก
ชายหนุ่มตรงหน้าดูเหมือนจะมีพลังวิเศษที่ทำให้ผู้คนเชื่อว่าเขาสามารถทำสิ่งที่คนทั่วไปคิดว่าเป็นไปไม่ได้ให้สำเร็จได้
"แม้ว่าอาณาเขตล้อปราณจะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะแตะต้องไม่ได้ แม้ว่าจะมีปัญหาอยู่บ้าง แต่ถ้าหลิวมู่ไป๋ต้องการจะลงมือจริงๆ เขาก็ต้องจ่ายราคาบางอย่างเหมือนกัน" มู่เจิ้นพูดเบาๆ ในคำพูดของเขาไม่ได้มีการอวดอ้างอะไร แต่ไม่ว่าจะเป็นในเส้นทางวิญญาณหรือในต้าเฉียนซื่อเจี๋ย หากใครคิดจะทำอะไรกับเขาจริงๆ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เขาก็ต้องจ่ายราคาบางอย่างอยู่ดี
"ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว การฝึกฝนที่ราบเหนือของหลิงได้เริ่มขึ้นแล้ว พวกเราก็มาเริ่มกันอย่างจริงจังกันเถอะ พวกเธอสองคนตอนนี้ก็ถือว่าเป็นคู่แข่งของพวกเราด้วยนะ" มู่เจิ้นมองไปทางมู่หลิงทั้งสองคนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
"งั้นพวกเราก็ขอลงมือก่อนล่ะ!"
มู่หลิงและตานชิงซานสบตากันแล้วก็วิ่งพรวดไปข้างหน้าทันที ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ชายขอบนอกสุดของที่ราบเหนือของหลิง ที่นี่สัตว์วิญญาณค่อนข้างหายาก ต้องเข้าไปลึกกว่านี้อีกหน่อยถึงจะได้พบ
มู่เจิ้นมองดูสองคนนั้นวิ่งหายลับไปไกลแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม จากนั้นก็ค่อยๆ ถูมือทั้งสองข้างเบาๆ ในดวงตาสีดำมีความตื่นเต้นค่อยๆ ผุดขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่ได้เป็นนักล่ามานานแล้วนะ ถ้าไม่ลงมือตอนนี้ คงจะเริ่มเสียมือแล้ว
"เราไปกันเถอะ"
มู่เจิ้นโบกมือให้ถังเฉียนเอ๋อร์ และเร่งฝีเท้าขึ้นทันที แต่เขาไม่ได้ตามเส้นทางของมู่หลิงและคนอื่นๆ แต่กลับเบี่ยงเบนไปเล็กน้อย การฝึกฝนบนเส้นทางวิญญาณทำให้เขารู้วิธีติดตามร่องรอยของสัตว์วิญญาณ
ทั้งสองคนเร่งความเร็วขึ้น หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที พวกเขาก็เข้าไปในเขตชายขอบของที่ราบเหนือของหลิง รอบๆ มีเสียงคำรามของสัตว์ต่างๆ ดังมาเป็นระยะๆ จากที่ไกลๆ
ถังเฉียนเอ๋อร์ตามหลังมู่เจิ้นอย่างใกล้ชิด ใบหน้าสวยงามของเธอดูตึงเครียดเล็กน้อย เธอเข้าใจดีว่าในสถานที่อันตรายเช่นนี้ หากถูกสัตว์วิญญาณล้อมไว้ ก็อาจจะเสียชีวิตได้จริงๆ
ในขณะที่เธอกำลังจับตามองรอบๆ อย่างตึงเครียด มู่เจิ้นที่อยู่ข้างหน้าก็หยุดกะทันหัน เธอไม่ทันระวังจึงชนเข้ากับเขา ร่างอ่อนนุ่มและบอบบางของหญิงสาวแนบชิดกับแผ่นหลังของมู่เจิ้น ความรู้สึกนุ่มนวลนั้นทำให้มู่เจิ้นอดกะพริบตาไม่ได้ ส่วนถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังนั้นหน้าแดงก่ำ รีบถอยหลังทันที แต่กลับถูกมู่เจิ้นจับมือหยกไว้
"ชู่"
ก่อนที่ถังเฉียนเอ๋อร์จะทันได้ดิ้นรน มู่เจิ้นก็โบกมือเบาๆ สายตาของเขามองทะลุพุ่มไม้ไปยังด้านหน้า ถังเฉียนเอ๋อร์ก็มองตามไปเช่นกัน เห็นว่าในทุ่งโล่งนั้น มีสิ่งมีชีวิตสองตัวที่มีร่างกายสีแดงเลือด บนหน้าผากมีเขาสีดำหนึ่งอัน คล้ายเสือคล้ายหมู กำลังเดินเล่นอย่างสบายๆ เสียงคำรามแหลมๆ ดังออกมาอย่างต่อเนื่อง
"เป็นสัตว์วิญญาณระดับต่ำ เซี่ยจูหู"
มู่เจิ้นพูดเบาๆ เซี่ยจูหูสองตัวนี้ดูเหมือนจะมีพลังอยู่ในขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว แต่สัตว์วิญญาณชนิดนี้มีหนังหนาเนื้อแน่น สามารถทนต่อการโจมตีเต็มกำลังของคนในระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายได้ และเมื่อคลั่งขึ้นมาก็จะดุร้ายมาก
"คนละตัว มีปัญหาไหม?"
มู่เจิ้นมองไปที่ถังเฉียนเอ๋อร์ ใบหน้าสวยของหญิงสาวซีดเล็กน้อย แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างดื้อรั้น นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่เธอเผชิญหน้ากับสัตว์วิญญาณที่ดูดุร้ายเช่นนี้
"ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ด้วยนะ" มู่เจิ้นยิ้มและปลอบใจ
"อืม" ถังเฉียนเอ๋อร์กัดริมฝีปาก มือหยกของเธอกำแน่น กระบี่สั้นเลื่อนลงมาจากฝ่ามือ เธอไม่อยากเป็นภาระให้กับมู่เจิ้น เพื่อผลงานของทั้งสองคน เธอก็ต้องพยายาม
"ไปเลย"
มู่เจิ้นตะโกนเบาๆ ร่างของเขาพุ่งออกไปก่อน
อ๊าก!
ทันทีที่มู่เจิ้นปรากฏตัว เซี่ยจูหูทั้งสองตัวก็จ้องมองด้วยดวงตาสีแดงก่ำ พวกมันคำรามเสียงดัง เห็นได้ชัดว่ามีแสงสีเลือดแผ่ออกมาจากร่างกายของพวกมัน
ตูม
หนึ่งในนั้นก้าวเท้าอย่างรวดเร็วจนแผ่นดินสั่นสะเทือน ราวกับสายฟ้าแลบสีแดงพุ่งเข้าใส่มู่เจิ้นอย่างบ้าคลั่ง ส่วนอีกตัวหนึ่งที่กำลังจะตามมานั้น กลับถูกเศษหินแหลมที่ห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณพุ่งเข้าใส่จมูกอย่างแรง ทำให้มันหยุดชะงัก แล้วหันไปมองหญิงสาวร่างบางที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยดวงตาสีเลือด ก่อนจะคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่เธอ
มู่เจิ้นจ้องมองเซี่ยจูหูที่กำลังพุ่งเข้าใส่เขา ดวงตาไม่มีแววตื่นตระหนก กลับมีประกายตื่นเต้น เขาเหยียบเท้าลงแล้วพุ่งตัวออกไปอย่างตรงทาง
คนกับสัตว์พุ่งเข้าหากัน ลมพัดใบไม้แห้งปลิวว่อน แต่ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะปะทะกัน ร่างของมู่เจิ้นกลับเบี่ยงไปด้านข้างอย่างฉับพลัน มือขวากำแน่น มีดสั้นคมกริบปรากฏขึ้นในมือ พลังวิญญาณดำมืดพันรอบใบมีดอย่างรวดเร็ว
มู่เจิ้นวาดมือขวาเป็นมุมแปลกตา ในจังหวะที่เซี่ยจูหูพุ่งผ่านร่างของเขา แสงดำวาบขึ้น ประกายเย็นเยียบปาดผ่านดวงตาทั้งสองข้างของเซี่ยจูหู เลือดสดกระเซ็นออกมา
โครม!
เซี่ยจูหูพุ่งชนต้นไม้ใหญ่ด้านหลังอย่างแรง ต้นไม้ทั้งต้นล้มครืนลงมา พื้นดินสั่นสะเทือน เซี่ยจูหูร้องครวญครางอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีเลือดทั้งสองข้างถูกมู่เจิ้นแทงจนบอดสนิท
"คำราม!"
ความเจ็บปวดทำให้เซี่ยจูหูเกือบจะคลุ้มคลั่ง มันอาศัยกลิ่นในอากาศหมุนตัวกลับมาพุ่งเข้าใส่มู่เจิ้นอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง ขนทั่วร่างตั้งชันราวกับหนามเหล็ก ดูเหมือนป้อมปราการเหล็กกล้าทั้งหลัง
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเซี่ยจูหูที่คลุ้มคลั่ง มู่เจิ้นกลับดูสงบนิ่ง เขาก้าวเท้าอย่างมั่นคง ปล่อยให้เซี่ยจูหูพุ่งผ่านข้างกายไปอย่างบ้าคลั่ง และทุกครั้งที่เซี่ยจูหูพุ่งผ่านร่างของเขา ใบมีดคมกริบก็จะทิ้งรอยเลือดสีแดงร้อนระอุไว้เสมอ
ในขณะที่เลือดสาดกระเซ็น การบุกของเซี่ยจูหูก็ช้าลงเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าเริ่มหมดแรง และมู่เจิ้นก็ฉวยโอกาสในจังหวะที่มันเซ เข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แววตาเย็นเยียบ มีดที่ห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณคมกริบจนรู้สึกได้ถึงความเย็นที่ผิวหนัง แล้วแทงเข้าไปที่ลำคอของเซี่ยจูหูอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
เลือดร้อนๆ ไหลทะลักออกมาตามใบมีด เซี่ยจูหูส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยอง ในที่สุดร่างกายก็เริ่มหยุดเคลื่อนไหว
มู่เจิ้นดึงมีดออกอย่างสงบนิ่ง ผลักร่างใหญ่โตของเซี่ยจูหูออกไป ทักษะที่ชำนาญนั้น แม้แต่นักผจญภัยที่มักล่าสัตว์วิญญาณเป็นอาชีพเห็นแล้วก็คงต้องตกตะลึง เทคนิคแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เด็กหนุ่มวัยนี้จะมีได้อย่างแน่นอน
หลังจัดการกับเซี่ยจูหูตัวนี้เสร็จ มู่เจิ้นจึงหันไปมองทางถังเฉียนเอ๋อร์ ตอนนี้หญิงสาวดูเหนื่อยล้า แม้จะทิ้งรอยแผลเลือดไว้บนร่างของเซี่ยจูหูหลายแห่ง แต่สำหรับเซี่ยจูหูที่มีผิวหนังหนาแน่นแล้ว แทบไม่มีผลบาดเจ็บรุนแรงเลย
โฮก!
เซี่ยจูหูที่กำลังต่อสู้กับถังเฉียนเอ๋อร์อยู่นั้น อาจได้ยินเสียงร้องโหยหวนก่อนตายของเพื่อน ดวงตาสีเลือดจึงพลันแดงก่ำขึ้นมา ร่างกายที่ใหญ่โตอยู่แล้วพลันพองขึ้นอีกรอบ
"คลั่งแล้วหรือ?" มู่เจิ้นเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว
"อ๊า!"
ถังเฉียนเอ๋อร์ร้องออกมาด้วยความตกใจ กระบี่สั้นที่ฟันลงบนร่างของเซี่ยจูหูกลับถูกแรงสะท้อนจนหลุดมือ เธอรีบถอยหลังไปหลายก้าวทันที แล้วก็รู้สึกถึงเงาที่ปกคลุมเธอไว้ กลิ่นคาวโชยมา เซี่ยจูหูกระโดดขึ้นสูง ราวกับภูเขาลูกเล็กๆ กดลงมาอย่างรุนแรง
มองดูเงามืดที่กดทับเข้ามา ถังเฉียนเอ๋อร์ใบหน้าซีดขาว รู้สึกว่าร่างกายเหมือนไม่สามารถขยับได้
ฉัวะ
ร่างหนึ่งพุ่งผ่านมาจากด้านข้าง แขนโอบรอบเอวบางบาง มือถือกริชที่มีพลังวิญญาณดำมืดพุ่งทะยาน ราวกับเป็นแสงสว่างสีดำเย็นเยียบ วาบผ่านท้องของเซี่ยจูหูอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า
ฉึก
เลือดสดๆ ก็หลั่งไหลลงมาทันที พร้อมกับลำไส้และอวัยวะภายในที่ส่งกลิ่นคาว
มู่เจิ้นอุ้มถังเฉียนเอ๋อร์กลิ้งไปบนพื้น หลบหลีกแรงกดทับของเซี่ยจูหู มันล้มลงบนพื้นดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ไม่ขยับอีก เห็นได้ชัดว่าสิ้นชีวิตแล้ว
ฮึ่ม
มู่เจิ้นเห็นว่าจัดการเซี่ยจูหูทั้งสองตัวได้แล้ว ก็ถอนหายใจเบาๆ จากนั้นก็รู้สึกว่าหญิงสาวในอ้อมกอดขยับตัวเล็กน้อย เขาจึงยิ้มแล้วปล่อยเธอออก พูดว่า "เป็นอะไรไหม?"
ถังเฉียนเอ๋อร์หน้าแดงส่ายหน้า เธอมองดูเซี่ยจูหูทั้งสองตัวที่ตายไปแล้ว ดวงตางามมีความประหลาดใจปรากฏขึ้นมา เธอเข้าใจดีว่าการที่สามารถจัดการกับเซี่ยจูหูทั้งสองตัวได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ แทบจะเป็นผลงานของมู่เจิ้นทั้งหมด
"ทำไมคุณถึงเก่งขนาดนี้ ฉันต่อสู้กับเซี่ยจูหูมานานขนาดนั้นยังฆ่ามันไม่ได้เลย" ถังเฉียนเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะพูด
"แค่โจมตีจุดอ่อนก็พอแล้ว ล่าสักหลายครั้งก็จะชินเอง" มู่เจิ้นยิ้มแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเซี่ยจูหูทั้งสองตัว ใช้กริชกรีดผ่านหัวของพวกมัน ตรงนั้นมีแสงสีแดงแผ่ออกมา ลูกแก้วแสงสองลูกขนาดประมาณกำปั้นค่อยๆ ลอยขึ้นมา ภายในลูกแก้วแสงนั้น มองเห็นเซี่ยจูหูขนาดจิ๋วอยู่อย่างคลุมเครือ มีคลื่นพลังวิญญาณที่ดุร้ายแผ่ออกมาเป็นระลอก
นี่คือแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณ
มู่เจิ้นเก็บแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณทั้งสองลูกนี้ โยนให้ถังเฉียนเอ๋อร์ เธอก็รับไว้อย่างสนใจ พลิกดูไปมา ดูเหมือนจะพอใจกับของรางวัลชิ้นแรกในชีวิตของพวกเขามาก
มู่เจิ้นเห็นดังนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ เช็ดคราบเลือดบนกริชออก สายตามองไปยังที่ลึกเข้าไปกว่านั้น ลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ กลิ่นคาวเลือดก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะปลุกความต้องการที่เขากดไว้มานานให้ตื่นขึ้นมา
"ไปกันเถอะ นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นนะ..."
มู่เจิ้นหันหน้าไปพูดกับถังเฉียนเอ๋อร์ จากนั้นก็ก้าวเดินต่อไปอีกครั้ง สัตว์วิญญาณที่มีพลังระดับนี้ ยังขาดความท้าทายอยู่บ้างนะ...
(การคัดลอกช้าลงอีกแล้ว...
ถ้าใครยังไม่ได้คัดลอก กรุณาคัดลอกหนังสือใหม่ด้วยนะครับ จะได้สะดวกในการอ่านด้วย)


## บทที่ 27 ปล้น

โป้ง!
ในป่าที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทันใด เสียงคำรามเต็มไปด้วยความดุร้ายดังไกลออกไป มองไปตามทิศทางที่เสียงดังมา เห็นหมีสีน้ำตาลอมเหลืองยักษ์สูงราวหลายเมตร กำลังโบกอุ้งมือหนักราวกับค้อนเหล็กอย่างบ้าคลั่ง ฟาดลงมาที่ร่างเล็กบางตรงหน้ามัน
เมื่อเผชิญหน้ากับการฟาดของหมียักษ์ ร่างเล็กบางนั้นรีบถอยหลัง กระบี่ในมือถูกห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณ ราวกับงูวิเศษออกจากรู พาดผ่านลายขนสีขาวบนอกของหมียักษ์ ทิ้งรอยเลือดสีแดงเข้มไว้
โฮก!
ความเจ็บปวดที่อกทำให้หมียักษ์ตัวนั้นเกิดอาการคลุ้มคลั่ง อุ้งมือใหญ่แผ่พลังวิญญาณสีเหลืองเข้ม ทุกครั้งที่ฟาดลงมาจะทิ้งรอยลึกไว้บนพื้นดิน พลังแบบนี้ถ้าตกลงบนร่างเล็กบางนั้น แน่นอนว่าสามารถฟาดให้บาดเจ็บสาหัสได้ในคราวเดียว
โชคดีที่ร่างเล็กบางนั้นค่อนข้างคล่องแคล่ว หลบหลีกไปมาอย่างต่อเนื่อง และฉวยโอกาสที่หมียักษ์เปิดช่องโหว่ ใช้กระบี่สั้นฟันทิ้งรอยเลือดบนอกของหมียักษ์อีกหลายแผล
ร่างใหญ่และร่างเล็กทั้งสองต่อสู้กันไปมาอย่างต่อเนื่อง ผ่านไปราวสิบนาที หมียักษ์ก็ทนรับการสูญเสียแบบนี้ไม่ไหว ร่างกายมหึมาล้มลงกับพื้นราวกับภูเขาหิน
เมื่อเห็นว่าในที่สุดก็สามารถเอาชนะหมียักษ์ได้ สาวน้อยหน้าตาสวยงามก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก มือหยกเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก หอบหายใจหันหลังกลับไป ไม่ไกลนักใต้ต้นไม้ใหญ่ มีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนยิ้มมองดูเหตุการณ์นี้อยู่
"ก็ไม่เลวทีเดียว"
มู่เจิ้นเดินเข้าไปด้านหน้า มองดูซากศพของหมีภูเขา จากนั้นก็ชี้ไปที่รอยเลือดที่ปกคลุมบริเวณลายสีขาว แล้วพูดว่า "แต่การลงมือของเธอยังไม่ค่อยเด็ดขาดนัก ตรงนี้คือจุดอ่อนของมัน ถ้าหาจังหวะได้สักครั้ง ก็สามารถสังหารมันได้อย่างราบคาบ เมื่อกี้เธอทำอะไรที่ไม่จำเป็นมากเกินไป ถ้าหมีภูเขาตัวนี้แข็งแกร่งกว่านี้อีกนิด บางทีเธออาจจะถูกมันทำให้เหนื่อยล้าไปแล้วก็ได้"
ถังเฉียนเอ๋อร์มองไปยังที่ไม่ไกลนัก ตรงนั้นบนพื้นดินก็มีซากหมีภูเขาที่ถูกสังหารอยู่เช่นกัน แต่ว่าที่หน้าอกของหมีภูเขาตัวนั้นมีเพียงรูเลือดเดียวบนลายสีขาว รูเลือดนั้นอยู่ในตำแหน่งที่แม่นยำมาก ทะลุตรงไปยังหัวใจของหมีภูเขา เห็นได้ชัดว่าหมีภูเขาตัวนี้ถูกสังหารด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
หมีภูเขาตัวนี้คือผลงานของมู่เจิ้น เมื่อครู่ถังเฉียนเอ๋อร์ได้เห็นการโจมตีอันดุดันนั้น ทั้งโหดเหี้ยม แม่นยำ และไม่ลังเล... ความน่าตื่นเต้นและความสงบนิ่งในขณะสังหารนั้น เมื่อเทียบกับความลำบากของเธอแล้ว ไม่รู้ว่าสง่างามกว่ากี่เท่าต่อกี่เท่า
"นายนี่มันพิเรนทร์จริงๆ ฉันจะไปเทียบกับนายได้ยังไง!" ถังเฉียนเอ๋อร์เบ้ปาก แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยได้ล่าสัตว์วิญญาณมาก่อน แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าวิธีการของมู่เจิ้นนั้นไม่ได้อ่อนแอไปกว่าพวกนักผจญภัยที่คลุกคลีอยู่กับความเป็นความตายเป็นประจำเลย เธอจะไปเทียบได้ยังไง?
แม้ว่าจะพูดออกมาแบบนั้น แต่ในใจของถังเฉียนเอ๋อร์ก็รู้สึกชื่นชมอยู่บ้าง ตลอดทางที่ผ่านมา เธอได้รับคำแนะนำจากมู่เจิ้น และเริ่มขจัดความกลัวที่มีแต่แรกออกไปได้แล้ว ตอนนี้เธอถึงขั้นสามารถล่าสัตว์วิญญาณระดับต่ำที่มีพลังอยู่ในระดับกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวได้ด้วยตัวเอง ส่วนมู่เจิ้นนั้น ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงรักษารอยยิ้มที่สงบและอ่อนโยนไว้ตลอดเวลา อันตรายเหล่านี้ที่ทำให้เธอต้องตกใจกลัว ในสายตาของเขากลับดูเหมือนไม่สลักสำคัญอะไรเลย
ถังเฉียนเอ๋อร์กวาดสายตามอง มองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังนั่งยองๆ เก็บจิตวิญญาณของหมีภูเขาอยู่ แสงสว่างที่กระจัดกระจายตกกระทบลงบนร่างของเขา ใบหน้าด้านข้างที่ดูจริงจังนั้น มีบรรยากาศบางอย่างที่หนุ่มสาวธรรมดาไม่มี ทำให้ใบหน้าสวยของเธอเริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
"วันนี้ได้ผลผลิตไม่น้อยเลย จนถึงตอนนี้ พวกเราได้รับจิตวิญญาณของสัตว์วิญญาณระดับต่ำมาแปดดวงแล้ว" มู่เจิ้นเก็บจิตวิญญาณของหมีภูเขาเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นยืน ยิ้มให้กับถังเฉียนเอ๋อร์พลางพูด
เมื่อได้ยินผลลัพธ์ที่ดีเช่นนี้ ถังเฉียนเอ๋อร์ก็ยิ้มอย่างมีความสุข ผลลัพธ์วันนี้ทำให้พอใจมาก
"ไปกันเถอะ ต่อไป ผลลัพธ์เป็นเรื่องเล็กน้อย โอกาสฝึกฝนแบบนี้ต้องใช้ให้คุ้มค่า" มู่เจิ้นยิ้มและกำลังจะเดินต่อไป แต่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปทางขวาไกลๆ
"เกิดอะไรขึ้น?" ถังเฉียนเอ๋อร์เห็นดังนั้นจึงถาม
"ทางนั้นมีเสียงอะไรบางอย่าง ไปดูกันเถอะ" มู่เจิ้นคิดสักครู่ แล้วโบกมือเรียกถังเฉียนเอ๋อร์ เร่งฝีเท้าไปทางนั้น ถังเฉียนเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็รีบตามไป
...
ในป่าที่รกทึบ นักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณหลายสิบคนรวมตัวกัน ตอนนี้พวกเขากำลังมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ที่นั่นมีร่างสิบคนพิงต้นไม้อย่างเกียจคร้าน มองพวกเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน
แม้ท่าทางของทั้งสิบคนจะดูเกียจคร้าน แต่กลับให้ความรู้สึกคล่องแคล่วว่องไว ดวงตาเป็นประกายคมกริบ ร่างกายยังมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ
นี่เป็นกลุ่มนักผจญภัยเล็กๆ
"พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่?!"
ด้านหน้าของนักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณ มีใบหน้าคุ้นเคยหลายคน มู่หลิง ตานชิงซาน แม้แต่เจียงหลี่และเติงหยงก็อยู่ที่นี่ ตอนนี้สีหน้าของพวกเขาก็เหมือนกับนักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณคนอื่นๆ มองนักผจญภัยตรงหน้าด้วยความโกรธและหวาดระแวง
พวกเขาเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นที่อายุไม่มาก แม้แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์วิญญาณที่ดุร้ายก็ยังรู้สึกกลัว ส่วนนักผจญภัยตรงหน้านี้ ล้วนเป็นคนที่เคยผ่านเลือดตกยางออกมาแล้ว ความโหดเหี้ยมที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจ ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาขนลุก
"พวกเจ้าเด็กๆ ที่ขนยังไม่ขึ้นเลย..."
ชายหนุ่มสวมเกราะหนังมองนักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม พูดอย่างเกียจคร้านว่า "ข้าไม่ได้บอกแล้วหรือ ให้เอาแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณในมือพวกเจ้าออกมา"
"เจ้าต้องการปล้นพวกเรา!" เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดอย่างโกรธเคือง
"ถูกต้อง!" ชายหนุ่มหัวเราะดัง เพื่อนร่วมทางของเขาก็หัวเราะตาม พวกเขาชัดเจนว่าคิดว่านี่เป็นเพียงความสนุกเล็กๆ น้อยๆ
"พวกเราเป็นนักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณ อาจารย์สองคนของเราก็อยู่ที่นี่ พวกเขามีพลังระดับวิญญาณสวรรค์!" มีนักเรียนอ้างถึงอาจารย์มั่วสองคน พยายามข่มขู่กลุ่มนักผจญภัยตรงหน้า
"ข้ารู้ว่าพวกเจ้าเป็นนักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณ พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อฝึกฝนใช่ไหม? แล้วอาจารย์ของพวกเจ้าไม่ได้บอกหรือว่า การเจอเหตุการณ์ถูกปล้นแบบนี้ก็เป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่ง?" ชายหนุ่มยิ้มเยาะ พูดว่า "ขอแค่ไม่ฆ่าพวกเจ้า อาจารย์ของพวกเจ้าก็จะไม่สนใจหรอก"
"ดังนั้น...มอบทุกอย่างมาเถอะ อย่าให้ฉันต้องลงมือเอง ฉันค่อนข้างรุนแรงนะ" ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ฟันขาวของเขาทำให้รู้สึกหนาวสะท้านในใจราวกับสัตว์ร้าย
"แก!"
มู่หลิงโกรธจนทนไม่ไหว กำมือแน่น
"แกอยากจะลงมือทดสอบดูหรือ? แกก็มีพลังระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายเหมือนฉัน ลองดูสิว่าใครจะเก่งกว่ากัน?" ชายหนุ่มคนนั้นมองมู่หลิงแวบหนึ่ง แล้วยิ้มอย่างเย็นชา รอยยิ้มดูกระหายเลือด
มู่หลิงเห็นสายตาของชายหนุ่มที่จ้องมองเหมือนกำลังมองเหยื่อ ก็รู้สึกหนาวสะท้านในใจ แม้ว่าทั้งคู่จะอยู่ในระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายเหมือนกัน แต่ท่าทางของอีกฝ่ายนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเทียบได้ และพรรคพวกของคนผู้นี้ก็ไม่มีใครที่อ่อนแอกว่าเขาเลย
มู่หลิงมองด้วยสายตาลังเล หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง มือที่กำแน่นก็ค่อยๆ คลายออก เขายิ้มขมขื่นและส่ายหัวอย่างจนใจให้กับตานชิงซานและเจียงหลี่
ตานชิงซานและคนอื่นๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจ พวกเขาเข้าใจดีว่าพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกลุ่มนักผจญภัยตรงหน้านี้ ตอนนี้ได้แต่ยอมรับชะตากรรม ถือว่าเสียทรัพย์แล้วรอดตัวไปก็แล้วกัน
"นี่แหละเด็กดีที่รู้จักฟังเหตุผล"
ชายหนุ่มเห็นมู่หลิงและคนอื่นๆ ยอมแพ้ ก็ยิ้มอย่างพอใจ แต่มุมปากกลับมีรอยยิ้มเยาะเย้ย นี่คือนักเรียนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณหรือ? ช่างน่าผิดหวังจริงๆ
"พวกแกกำลังทำอะไรกันอยู่?"
ในขณะที่มู่หลิงและคนอื่นๆ กำลังจะหยิบแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณที่พวกเขาได้มาอย่างยากลำบากออกมา เสียงสงสัยก็ดังขึ้นจากด้านหลังทันใดนั้น พวกเขาหันไปมองทันที แล้วก็เห็นมู่เจิ้นและถังเฉียนเอ๋อร์ยืนอยู่ไม่ไกลกำลังมองพวกเขาอยู่
"มู่เจิ้น?"
มู่หลิงและคนอื่นๆ เห็นมู่เจิ้นก็ดีใจขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบส่งสัญญาณทางสายตาให้มู่เจิ้นรีบออกไป
"มีอะไรหรือ?" แต่มู่เจิ้นดูเหมือนจะไม่เห็นสัญญาณของพวกเขา กลับยิ้มแล้วพาถังเฉียนเอ๋อร์เดินเข้ามา
"ชู่ว์ มีแกะอ้วนๆ มาอีกแล้ว"
ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มมองมู่เจิ้น จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่ถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ เขา ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ผิวปากแล้วพูดอย่างกวนประสาท "มีสาวน้อยสวยๆ มาด้วยนี่นา!"
ถังเฉียนเอ๋อร์จ้องชายหนุ่มคนนั้นอย่างโกรธๆ แต่ท่าทางโกรธน้อยๆ นี้กลับทำให้ชายหนุ่มคนนั้นตะลึงไปชั่วขณะ
มู่หลิงเห็นมู่เจิ้นทั้งสองคนเดินมา ก็ได้แต่ยิ้มขมขื่นและส่ายหัว แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
"ปล้น? พวกเธอโชคร้ายจริงๆ" มู่เจิ้นฟังจบแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ พูดว่า
"เธอก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ" เจียงหลี่และคนอื่นๆ กลอกตาใส่ ไอ้หมอนี่ยังหัวเราะออกในเวลาแบบนี้ได้
"เฮ้ ไอ้หนุ่มน้อย ในเมื่อเธอมาแล้วก็เอาแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณออกมาบ้างสิ แล้วให้สาวน้อยคนสวยนั่นเอามาให้ฉัน จะได้ไม่ลำเอียงไง" ชายหนุ่มคนนั้นโบกมือเรียกพลางยิ้มพูด
"ของฉันก็ต้องเอาด้วยเหรอ?" มู่เจิ้นขมวดคิ้วถาม
"ใครใช้ให้เธอโชคร้ายมาที่นี่ล่ะ พวกเด็กน้อยอย่างพวกเธอนี่ โง่จริงๆ ถึงพรสวรรค์จะใช้ได้ แต่ถ้าจะต่อสู้จริงๆ พวกเธอก็ยังไม่พอหรอก" ชายหนุ่มดูเหมือนจะรู้สึกจนปัญญาพูด
"ฉันมีแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณแค่ลูกเดียว งั้นให้เธอก็แล้วกัน"
มู่เจิ้นเกาหัวแล้วล้วงแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณออกมาจากอก แล้วเดินไปหาชายหนุ่มคนนั้น
"เธอหูหนวกหรือไง ฉันบอกให้สาวน้อยคนสวยเอามาให้ไง ไอ้หนุ่มนี่ทำให้คนรำคาญจริงๆ" ชายหนุ่มขมวดคิ้วพูดบ่นไม่หยุด
ในขณะที่เขากำลังพูดบ่นไม่หยุด มู่เจิ้นก็เดินมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว ยื่นแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณให้
ชายหนุ่มยื่นมือข้างหนึ่งคว้าแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณ อีกมือหนึ่งก็ตบไปที่หัวของมู่เจิ้นอย่างไม่พอใจ แต่ในขณะที่มือของเขากำลังจะแตะถูกแก่นวิญญาณสัตว์วิญญาณ ดวงตาสีดำที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มของเด็กหนุ่มก็กลับกลายเป็นเย็นชาในทันที
ฝ่ามือพลิกกลับ แสงสีดำคมกริบวาบออกมา พุ่งไปตามเส้นโค้งที่แยบยลและโหดร้าย ตัดผ่านฝ่ามือของชายหนุ่มคนนั้นโดยตรง เลือดสดๆ พุ่งกระเซ็นออกมาทันที
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา แทบไม่มีใครสามารถตอบสนองได้ทัน แม้แต่พวกเพื่อนที่อยู่ด้านหลังชายหนุ่มคนนั้นก็ยังมองเลือดที่พุ่งกระเซ็นผ่านไปอย่างงงๆ
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงมากมาย เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นยิ้มเล็กน้อย
"ขอโทษนะ อยู่ๆ ก็ไม่อยากให้แล้ว"
(วันนี้หวังว่าจะมียอดคัดลอกถึงหกหมื่น ขอความช่วยเหลือจากทุกคนด้วยนะครับ ขอบคุณครับ)


## บทที่ 28 ความร่วมมือ

ในป่าที่รกทึบ ชายหนุ่มคนนั้นตกตะลึงมองมือของตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือด หลังจากนั้นไม่นาน ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นจากฝ่ามือ ทำให้เขาสะดุ้งตื่น จากนั้นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาก็ค่อยๆ มืดลง
มู่หลิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังก็อ้าปากค้างมองภาพนี้ พวกเขาไม่คิดเลยว่ามู่เจิ้นจะกล้าโจมตีอย่างกะทันหัน และลงมือรุนแรงขนาดนี้
"ไอ้หนู แกอยากตายรึไง?"
ร่างกายของชายหนุ่มสั่นเล็กน้อย ใบหน้าที่มืดมนดูน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ
มู่เจิ้นมองเขาอย่างเย็นชา พูดว่า "ในฐานะนักผจญภัยที่มีประสบการณ์ แกไม่รู้หรอกหรือว่าการออกไปเที่ยวสักวันต้องชดใช้? ไม่เคยเจอเรื่องพลิกล็อกบ้างเลยหรือ?"
"ฮ่าๆ ไอ้หนูเก่งนี่"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ชายหนุ่มก็หัวเราะด้วยความโกรธ เพื่อนๆ ด้านหลังเขาก็จะเข้ามา แต่เขาโบกมือห้ามไว้ เขาฉีกเสื้อผ้าพันมือที่มีเลือดไหล จ้องมู่เจิ้นด้วยสายตาเย็นเยียบ พูดว่า "แกก็รู้ใช่ไหมว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น?"
"ลงมือ?" มู่เจิ้นยิ้มพูด
"พูดกันหน่อย ฉันไม่ได้โกรธมากที่แกกล้าลงมือกะทันหัน แต่กลับชื่นชมความกล้าหาญของแก คนที่ไม่มีความเข้มแข็ง แม้จะมีพรสวรรค์ดีแค่ไหนก็เป็นแค่ขยะ แกไม่เหมือนพวกเด็กๆ นั่น"
ชายหนุ่มจ้องมองมู่เจิ้น พูดว่า "ฉันชื่อหลินจง ชื่นชมก็ชื่นชม แต่เรื่องก็คือเรื่อง ตอนนี้ฉันให้โอกาสแก ถ้าชนะฉัน แกกับเพื่อนๆ ของแกก็ไปได้เลย ฉันจะไม่ถือสาเรื่องที่แกแทงฉันครั้งนี้ แต่ถ้าแพ้ ก็ตัดนิ้วทิ้งไว้หนึ่งนิ้ว เป็นบทเรียน"
"แน่นอน แกอาจจะไม่ยอมรับ แต่แกและเพื่อนๆ ของแกอาจจะต้องทนทุกข์ทรมานวันนี้ แม้ว่าฉันจะฆ่าพวกแกไม่ได้ แต่เชื่อฉันสิ ฉันมีวิธีทำให้พวกแกเจ็บปวดจนอยากตายมากมาย"
"มีทางเลือกอื่นอีกไหม?" มู่เจิ้นยักไหล่ถาม
"แกว่าไง?" หลินจงยิ้มเย็น
"งั้นเหรอ งั้นก็...ลงมือเลย!"
ทันทีที่เสียงของมู่เจิ้นดังขึ้น เขาก็หรี่ตา ก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว นิ้วทั้งสองงอ พลังวิญญาณดำมืดเกาะกุมปลายนิ้ว พร้อมกับลมปราณที่คมกริบ พุ่งเข้าใส่ลำคอของหลินจงอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
"ยังจะมาอีก?!" แต่หลินจงไม่ใช่นักเรียนที่ไม่มีประสบการณ์จริงจากวิทยาลัยเหนือวิญญาณ และเขาก็เคยโดนมาก่อน จึงระวังมู่เจิ้นอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อมู่เจิ้นโจมตีอย่างฉับพลัน เขาก็ตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ตื่นตระหนก ยกแขนขึ้น พลังวิญญาณพุ่งออกมาป้องกันลำคอ
ตึง!
นิ้วของมู่เจิ้นกระแทกเข้ากับแขนของหลินจง แต่เหมือนชนเข้ากับเหล็ก กลับทำให้ปลายนิ้วของเขาชาเล็กน้อย พลังของหลินจงนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ชัดเจนว่าเขาได้ถึงขีดสุดของอาณาเขตวิญญาณเคลื่อนไหวแล้ว อีกก้าวเดียวก็จะก้าวเข้าสู่อาณาเขตล้อปราณ
ความคิดนี้แวบผ่านใจ แต่มู่เจิ้นก็ไม่ช้าลงเลย ปลายนิ้วพับเข้าทันที เปลี่ยนนิ้วเป็นกำปั้น พลังวิญญาณห่อหุ้มกำปั้น ซัดเข้าใส่ขมับของหลินจงอย่างรุนแรง
ปัง ปัง!
หลินจงก็พลันเหยียดฝ่ามือออกอย่างรวดเร็ว ปะทะกับกำปั้นทั้งสองของมู่เจิ้นอย่างแรง กำปั้นปะทะกัน คลื่นพลังวิญญาณแผ่กระจายออกไป ใบไม้แห้งบนพื้นปลิวว่อนไปทั่ว
เมื่อกำปั้นปะทะกัน มู่เจิ้นถูกสั่นสะเทือนถอยหลังไปหลายก้าว ส่วนหลินจงก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดวงตาของเขาปรากฏแววตกใจ ในชั่วขณะที่สัมผัสกัน เขารู้สึกได้ถึงความรุนแรงของพลังวิญญาณดำมืดนั้น ดูเหมือนว่าสูตรวิญญาณที่ชายหนุ่มตรงหน้าฝึกฝนไม่ธรรมดาเลย
"ไอ้หนูเก่งนี่!"
หลินจงตะโกนเสียงเย็น พุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว พลังวิญญาณอันทรงพลังระเบิดออกมา ฝ่ามือทั้งสองของเขาราวกับมีดที่ลากเป็นเส้นโค้งอันคมกริบ โจมตีใส่จุดอ่อนรอบตัวของมู่เจิ้นอย่างไม่ปรานี
ถังเฉียนเอ๋อร์ มู่หลิง และคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังเห็นการโจมตีอย่างดุดันของหลินจง ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว พวกนี้เป็นพวกที่ไม่กลัวตายจริงๆ
แต่เมื่อเผชิญกับการโจมตีอย่างดุดันของหลินจง มู่เจิ้นกลับไม่ตกใจหรือลนลาน เขาก้าวย่างอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาสีดำจ้องมองการโจมตีของหลินจงอย่างเขม็ง บางครั้งก็เปลี่ยนฝ่ามือเป็นกำปั้น ปะทะกับลมฝ่ามือของหลินจง แต่ก็ถอยกลับทันที ดูเหมือนจะถอยไปทีละก้าว แต่หลินจงกลับทำอะไรเขาไม่ได้
ด้านหลังของหลินจง เพื่อนร่วมทีมของเขาแต่เดิมดูการต่อสู้ด้วยท่าทีสนุกสนาน แต่ค่อยๆ สีหน้าของพวกเขาก็เคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ มองตากันแล้วต่างก็รู้สึกประหลาดใจ
"เด็กคนนี้ไม่ธรรมดานะ อาศัยพลังระดับกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว กลับทำให้หลินจงทำอะไรเขาไม่ได้"
ที่ด้านหลังสุดของกลุ่มคน ร่างกำยำก็จ้องมองการปะทะของทั้งสอง สายตาที่ไม่มีจุดโฟกัสมาตลอดกลับจริงจังขึ้นมาก หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงค่อยๆ พูดว่า "ชายหนุ่มที่เก่งกาจมาก เขามองทะลุการโจมตีทั้งหมดของหลินจง ทุกครั้งที่ออกมือ ล้วนเป็นช่วงที่หลินจงหมดแรง ดูเหมือนจะถอยทีละก้าว แต่คนที่อึดอัดที่สุดน่าจะเป็นหลินจง"
"อะไรนะ?"
พวกนักผจญภัยต่างตกใจ เด็กหนุ่มคนนี้สามารถมองทะลุการโจมตีของหลินจงได้? ต้องมีสายตาแบบไหนถึงจะทำได้? หลินจงไม่ใช่เด็กน้อยในสำนักนะ!
"หัวหน้า คุณดูผิดหรือเปล่า?" มีคนถามด้วยความประหลาดใจ
ชายร่างกำยำเหลือบมองพวกเขาแล้วพูดว่า "ถ้าชายหนุ่มคนนี้มีพลังระดับวิญญาณเคลื่อนไหวระยะปลาย พวกเธอทุกคนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา นักเรียนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณ ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงเก่งกาจขนาดนี้?"
"ไม่จริงใช่ไหม?" พวกนักผจญภัยอุทานด้วยความตกใจ
"หลินจงกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว" ชายร่างกำยำยิ้มบางๆ แล้วพูด
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็รีบมองไป เห็นใบหน้าของหลินจงเริ่มแดงขึ้น บนหมัดของเขามีแสงสีเงินวาบ ราวกับมีเสียงฟ้าร้องดังแผ่วเบา
"จะใช้กำปั้นสายฟ้ารุนแรงแล้วเหรอ? นั่นเป็นไม้ตายของหลินจงนะ ดูเหมือนจะถูกบีบคั้นจนหนักเลยนะ"
"ไอ้หนู ลองรับหมัดนี้ของข้าดูสิ!" ใบหน้าของหลินจงแดงก่ำ แสงสีเงินบนหมัดสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ คลื่นพลังอันรุนแรงแผ่กระจายออกมา
มู่เจิ้นมองแสงสีเงินบนหมัดของหลินจง สายตาก็เคร่งเครียดขึ้น ฝ่ามือขวากำแน่นขึ้นทันที
"ฉึบ!"
ร่างของหลินจงพุ่งออกไปราวกับลูกธนู ทันใดนั้นก็พุ่งทะยานออกมา หมัดหนึ่งถูกซัดออกไป คลื่นพลังม้วนตัวกระหน่ำ เสียงคำรามของสายฟ้าดังก้องไปทั่ว
"กำปั้นสายฟ้ารุนแรง!"
หมัดอันดุดันนี้ พกพาพลังอันน่าตกใจ พุ่งตรงไปยังมู่เจิ้น ใบไม้แห้งบนพื้นถูกม้วนขึ้นมา ราวกับพายุสีเหลืองซีด ห่อหุ้มหมัดของหลินจง ซัดใส่มู่เจิ้นอย่างรุนแรง
การโจมตีอันน่าตกใจนี้ ทำให้ถังเฉียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ ต้องตกใจกลัว
ฮื้อ
มู่เจิ้นสูดลมหายใจลึก ฝ่ามือของเขาก็ระเบิดแสงสีดำมืดออกมาในทันใด ในชั่วขณะถัดมา เขาก้าวออกไปก้าวหนึ่ง ร่างกายราวกับธนูที่ถูกยิงออกไป แสงสีดำห่อหุ้มกำปั้น ซัดหมัดออกไป!
ประทับมรณะสมเนตร!
แสงสีดำรวมตัวกันบนผิวหมัดของมู่เจิ้น กลายเป็นตราแสงสีดำ และพกพาพลังวิญญาณอันทรงพลัง ในท่าทีที่ปะทะกันอย่างแข็งกร้าว ภายใต้สายตาตกตะลึงของผู้คนมากมาย ปะทะเข้ากับหมัดของหลินจง
โครม!
เสียงทุ้มต่ำดังก้องขึ้น พื้นที่ที่ทั้งสองยืนอยู่ พื้นดินถูกสั่นสะเทือนจนเกิดรอยแตกมากมาย คลื่นพลังอันรุนแรงนั้น ทำให้ใบไม้แห้งรอบๆ แตกกระจายไปหมด
ใบหน้าของทั้งสองคนซีดขาวลงในตอนนี้ จากนั้นเมื่อคลื่นพลังระเบิดออก ทั้งสองก็ถูกผลักให้ถอยหลังไปอย่างกะทันหัน ก้าวเท้าโซเซ แทบจะล้มลงบนพื้น
การปะทะกันอย่างรุนแรงนี้ กลับไม่สามารถตัดสินผู้แพ้ผู้ชนะได้!
ผู้คนรอบข้างต่างอ้าปากค้าง พวกนักผจญภัยเพราะการโจมตีอันทรงพลังของหลินจงกลับไร้ผล ส่วนถังเฉียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ เพราะมู่เจิ้นสามารถรับมือกับการโจมตีอันรุนแรงนี้ได้
"เจ้า!"
หลินจงทรงตัวได้ เขามองมู่เจิ้นด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปมา ผลลัพธ์นี้ชัดเจนว่าทำให้เขายอมรับได้ยาก และด้านหลังเขา เพื่อนร่วมทีมของเขาก็ก้าวออกมาข้างหน้าทันที จ้องมองมู่เจิ้นด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
มู่เจิ้นเห็นเช่นนั้น กลับหัวเราะเย็นชา นิ้วยาวทั้งสองข้างหนีบเข้าหากัน ลูกแก้วสีแดงเพลิงก็ปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วของเขา คลื่นพลังอันรุนแรงสุดขีดแผ่ออกมา
"ยังไง? อยากจะรุมเราหรือ?"
เพื่อนร่วมทีมของหลินจงก็สังเกตเห็นคลื่นพลังวิญญาณอันรุนแรงระหว่างนิ้วของมู่เจิ้น สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปพร้อมกัน "ลูกประคำทำลายวิญญาณ?"
พวกเขาไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีกแล้ว สายตาจับจ้องมู่เจิ้นด้วยความประหลาดใจ ไม่แปลกที่เจ้าหมอนี่ไม่กลัวพวกเขาเลย ที่แท้ก็เพราะมีของแบบนี้อยู่ในมือ จากคลื่นพลังวิญญาณของลูกประคำทำลายวิญญาณนั้น แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับอาณาเขตล้อปราณก็อาจบาดเจ็บสาหัสได้หากไม่ระวัง
บรรยากาศในที่นั้นตึงเครียดขึ้นทันที ถังเฉียนเอ๋อร์และมู่หลิงก็รีบมายืนอยู่ด้านหลังมู่เจิ้น จับตามองนักผจญภัยพวกนั้นอย่างระแวดระวัง
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลังของหลินจงและคนอื่นๆ ชายร่างสูงใหญ่ก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พลางขมวดคิ้วพูดว่า "พวกแกกำลังทำอะไรกัน? แพ้แล้วก็แพ้ไป พวกแกจะทำให้หน่วยฝ่าฟ้าใสของเราเสียหน้าหรือไง?"
พวกนักผจญภัยยิ้มแหยๆ อย่างเก้อเขิน
ชายร่างสูงใหญ่จึงหันมาทางมู่เจิ้น ยิ้มพลางกล่าวว่า "น้องชายคนนี้ เก่งมากเลย เรื่องวันนี้ก็จบแค่นี้แล้วกัน ถ้าก่อนหน้านี้มีอะไรที่ทำให้เพื่อนของเธอไม่พอใจ ก็หวังว่าจะให้อภัยด้วย"
"ไม่เป็นไรครับ"
มู่เจิ้นยิ้ม นิ้วมือกระดิกเล็กน้อย เก็บลูกประคำทำลายวิญญาณเข้าไป และในขณะที่เขาเก็บลูกประคำทำลายวิญญาณ เขาก็รู้สึกได้ว่าร่างกายที่เกร็งของชายร่างสูงใหญ่ก็ผ่อนคลายลง เห็นได้ชัดว่าเขาก็เกรงกลัวลูกประคำทำลายวิญญาณนี้เช่นกัน
"เจ้าหนูนี่มีฝีมือจริงๆ" สีหน้าของหลินจงที่เปลี่ยนไปก็กลับมาเป็นปกติ เขามองมู่เจิ้นแล้วทำเสียงจุ๊ปาก พูด
มู่เจิ้นยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก เขากล่าวว่า "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราก็ขอตัวก่อนนะครับ"
พูดจบ เขาก็เตรียมพาทุกคนจากไป นักผจญภัยพวกนี้ไม่ใช่พวกเดียวกับพวกเขา ออกไปเร็วๆ จะปลอดภัยกว่า
"เดี๋ยวก่อน!"
ชายร่างสูงใหญ่เห็นท่าไม่ดี จึงรีบก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วร้องเรียก
มู่เจิ้นจ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง มือค่อยๆ สอดเข้าไปในแขนเสื้อ เตรียมที่จะหยิบลูกประคำทำลายวิญญาณออกมาอีกครั้ง "มีอะไรอีกหรือครับ?"
ชายร่างสูงใหญ่เห็นสายตาระแวดระวังของมู่เจิ้น ก็ยิ้มขื่นออกมา ลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า "น้องชายคนนี้ ฉันอยากจะร่วมมือกับเธอสักหน่อย ไม่ทราบว่าเธอสนใจไหม?"
"ร่วมมือ?"
มู่เจิ้นได้ยินดังนั้น ก็เลิกคิ้วขึ้นทันที
(ถ้าไม่มีอะไรก็โหวตสองครั้ง ถ้าไม่มีอะไรก็กดหนึ่งที~~~~
บัตรแนะนำหนังสือถูกไล่ตามจนแทบตาย ทุกคนช่วยกันหน่อยนะ อย่าเก็บไว้เลย)


## บทที่ 29 ต้นไม้วิญญาณหยก

"ร่วมมือกัน?"
มู่เจิ้นมองชายร่างกำยำตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของอีกฝ่ายเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า คิ้วหนา ดูหยาบกร้านเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้มู่เจิ้นประหลาดใจที่สุดคือคลื่นพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย ระดับนั้นแสดงให้เห็นว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่อาณาเขตล้อปราณแล้ว
ทีมนักผจญภัยนี้ก็มีพลังไม่เลวเลยนี่
"ฮ่าๆ น้องชาย ผมชื่อเล่ยเจิ้ง เป็นหัวหน้าทีมโบราณ" ชายร่างกำยำยื่นมือใหญ่ออกมาหามู่เจิ้นพร้อมกับยิ้ม
"มู่เจิ้น นักเรียนวิทยาลัยเหนือวิญญาณครับ"
มู่เจิ้นยิ้มและจับมือทักทายกับอีกฝ่าย จากนั้นก็ดึงมือกลับมาโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ มือของเล่ยเจิ้งหยาบกร้านมาก และมีรอยแผลเป็นจากการใช้ดาบอยู่มากมาย ดูเหมือนว่าเขาจะเชี่ยวชาญการใช้ดาบเป็นอย่างมาก
"ผมเป็นแค่นักเรียนธรรมดาคนหนึ่งของวิทยาลัยเหนือวิญญาณเท่านั้น คงไม่มีอะไรที่จะช่วยได้มากนัก การร่วมมือกันคงไม่เหมาะ" มู่เจิ้นส่ายหน้า แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าการร่วมมือที่เล่ยเจิ้งพูดถึงคืออะไร แต่เขารู้ว่าทีมนักผจญภัยพวกนี้ไม่ค่อยสะอาดนัก มีเรื่องราวมากมาย หากเข้าไปยุ่งเกี่ยวโดยไม่มีเหตุผล ก็จะเพิ่มปัญหาให้ตัวเองโดยใช่เหตุ
เล่ยเจิ้งเห็นมู่เจิ้นปฏิเสธ จึงมองไปรอบๆ แล้วพูดเสียงเบา "น้องมู่เจิ้น ผมจะบอกตามตรง ที่อยากร่วมมือกับคุณกะทันหัน เพราะเห็นลูกประคำทำลายวิญญาณในมือคุณน่ะ"
"เมื่อสองวันก่อน ทีมโบราณของเราได้พบหุบเขาแห่งหนึ่งในที่ราบเหนือของหลิง และเราได้ค้นพบสิ่งดีๆ บางอย่างในนั้น"
มู่เจิ้นไม่แสดงสีหน้าใดๆ เพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
เล่ยเจิ้งเห็นท่าทางแบบนั้น ก็รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา โดยปกติแล้วเด็กวัยรุ่นมักจะมีนิสัยหยิ่งผยองและอยากรู้อยากเห็น แต่มู่เจิ้นกลับไม่แสดงความสนใจแม้แต่น้อยต่อสิ่งที่เขาพูด แสดงว่าเขาควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก
"ในหุบเขานั้น พวกเราพบต้นไม้วิญญาณหยกที่โตเต็มที่แล้วต้นหนึ่ง" เล่ยเจิ้งรู้ว่ามู่เจิ้นไม่ใช่คนที่จะหลงกลง่ายๆ จึงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดเสียงเบา
"ต้นไม้วิญญาณหยก?"
สายตาของมู่เจิ้นเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย เขามองไปที่เล่ยเจิ้ง "โตเต็มที่แล้วหรือ? ออกผลหยูหลิงแล้วหรือ?"
ต้นไม้วิญญาณหยก เป็นวัตถุล้ำค่าท้องฟ้าที่หายาก ตัวต้นไม้เองไม่ได้มีประโยชน์มากนักสำหรับมนุษย์ แต่ผลหยูหลิงที่ออกมาจากต้นไม้วิญญาณหยกนั้นเต็มไปด้วยพลังวิญญาณที่อุดมสมบูรณ์ ซึ่งมีประโยชน์อย่างมากสำหรับผู้ฝึกวิชาที่อยู่ต่ำกว่าอาณาเขตวิญญาณทรงพลัง
ขณะนี้มู่เจิ้นกำลังจะฝึกฝนตรารกรรมประหารสมเนตรดวงที่สอง แต่เนื่องจากเขายังมีพลังไม่มากพอ พลังวิญญาณไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงต้องอาศัยสิ่งภายนอกจึงจะสามารถทำได้ และผลหยูหลิงนี้ก็สามารถช่วยแก้ปัญหาเร่งด่วนของเขาได้จริงๆ
"แม้ว่าเราจะยังไม่ได้เข้าใกล้ แต่เราก็ได้สังเกตดูแล้ว ต้นไม้วิญญาณหยกนั้น ดูเหมือนจะสุกงอมมากทีเดียว" เล่ยเจิ้งพยักหน้าพูด
"มีสัตว์วิญญาณคอยคุ้มครองหรือไม่?" มู่เจิ้นถาม
"ก็เพราะพวกสัตว์พวกนี้นี่แหละ..." เล่ยเจิ้งยิ้มขมขื่นแล้วพูดว่า "ในหุบเขานั้น มีหลิงหยวนอย่างน้อยหนึ่งร้อยตัว และที่ยุ่งยากที่สุดก็คือ ยังมีราชาลิงวิญญาณไฟอีกหนึ่งตัว ซึ่งได้บรรลุถึงระดับสัตว์วิญญาณระดับกลางแล้ว พลังประมาณขั้นกลางจักรวิญญาณ แข็งแกร่งกว่าข้าอีกขั้นหนึ่ง"
"หนึ่งร้อยตัวหลิงหยวน? หนึ่งตัวราชาลิงวิญญาณไฟ?"
มู่เจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง แม้ว่าหลิงหยวนจะเป็นสัตว์วิญญาณระดับต่ำ แต่บางตัวที่โตเต็มที่แล้วก็สามารถมีพลังถึงระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายได้ เมื่อรวมกันเป็นจำนวนมากแบบนี้ก็ยากที่จะรับมือได้ อีกทั้งยังมีราชาลิงวิญญาณไฟอีกหนึ่งตัว...
"พลังของราชาลิงวิญญาณไฟไม่ใช่สิ่งที่ยุ่งยากที่สุด แต่เป็นความสามารถในการสั่งการหลิงหยวนตัวอื่นๆ" มู่เจิ้นพูดเบาๆ แม้ว่าหลิงหยวนจะมีจำนวนมาก แต่ก็เป็นเพียงสัตว์วิญญาณที่ไม่มีสติปัญญามากนัก หากกระจัดกระจายกันก็ง่ายที่จะจัดการ แต่ถ้ามีราชาลิงวิญญาณไฟคอยสั่งการก็จะต่างออกไป ราชาลิงวิญญาณไฟมีสติปัญญาบ้างแล้ว แม้จะไม่เจ้าเล่ห์เท่ามนุษย์ แต่เพียงแค่สั่งการให้หลิงหยวนนับร้อยตัวบุกเข้ามาพร้อมกัน หน่วยฝ่าฟ้าใสที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คงจะแตกกระเจิงไปหมด
เล่ยเจิ้งมองมู่เจิ้นอย่างประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มที่ดูอายุน้อยคนนี้จะมีความรู้เกี่ยวกับสัตว์วิญญาณเหล่านี้ไม่แพ้พวกเขาที่เป็นนักล่ามืออาชีพเลย
"อืม แต่เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล พวกเรามีวิธีที่จะสะกดจิตหลิงหยวนบางตัวได้ ตอนนี้สิ่งที่ต้องจัดการก็คือราชาลิงวิญญาณไฟตัวนั้น ครั้งนี้ที่ขอร่วมมือกับน้องชาย ก็หวังว่าตอนนั้นเราจะสามารถร่วมมือกัน เจ้าหาโอกาส ใช้ลูกประคำทำลายวิญญาณสังหารมัน"
"ลูกประคำทำลายวิญญาณของข้าแม้จะสามารถทำร้ายสัตว์วิญญาณระดับกลางได้อย่างรุนแรง แต่การจะฆ่าให้ตายเลยคงจะยากสักหน่อย" มู่เจิ้นครุ่นคิดพูด
"ไม่เป็นไร แค่สามารถทำให้ราชาลิงวิญญาณไฟบาดเจ็บสาหัส โอกาสชนะของเราก็มากขึ้นแล้ว" เล่ยเจิ้งยิ้มอย่างมั่นใจ เขาก็มีพลังระดับล้อวิญญาณช่วงต้นเช่นกัน แม้จะไม่สามารถเอาชนะราชาลิงวิญญาณไฟที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ได้ แต่ถ้าบาดเจ็บสาหัสแล้วก็น่าจะจัดการได้
"ถ้าอย่างนั้น..."
มู่เจิ้นยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอกตัวน้อย "งั้นเรามาคุยเรื่องค่าตอบแทนกันอีกทีดีกว่า? ท่านก็น่าจะรู้ว่าการทำเรื่องพวกนี้ อย่างน้อยข้าก็ต้องใช้ลูกประคำทำลายวิญญาณไปหนึ่งลูก ราคาของลูกประคำทำลายวิญญาณนี้ไม่ถูกเลย บางครั้งมีเงินก็หาซื้อไม่ได้"
เล่ยเจิ้งยิ้มขมขื่น เขาไม่ได้มองมู่เจิ้นเป็นเด็กหนุ่มอีกต่อไป ดังนั้นจึงไม่มีความคิดที่จะหลอกลวง "น้องชายเจ้าก็บอกราคามาเถอะ ถ้าเหมาะสม ข้าก็จะไม่คัดค้าน"
มู่เจิ้นครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดว่า "ผลหยูหลิงบนต้นไม้วิญญาณหยก ข้าขอสามส่วน ราคานี้ก็ไม่ได้แพงเกินไป ข้าก็รู้ว่ากำลังหลักยังเป็นหน่วยฝ่าฟ้าใสของพวกท่าน ดังนั้นส่วนใหญ่จึงให้พวกท่าน"
"ใจเจ้านี่ดำจริงๆ" เล่ยเจิ้งอ้าปากค้าง แต่หลังจากคิดสักครู่ก็พยักหน้า ราคานี้ก็ยอมรับได้ เพราะส่วนใหญ่ก็อยู่ที่พวกเขาอยู่แล้ว
"ก็ทำแบบนี้แหละ"
"ฉันก็ต้องพาเพื่อนไปด้วยสักคน ไม่มีปัญหาใช่ไหม?" มู่เจิ้นยิ้มพูด แม้ว่าจากการพูดคุยเบื้องต้น เล่ยเจิ้งจะดูเป็นคนดี แต่ก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน ถ้าไปคนเดียวก็ไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่
"ได้ แต่คุณก็รู้ว่าพลังของหลิงหยวนนั้นรุนแรงแค่ไหน ถ้าไม่มีความสามารถในการป้องกันตัวเอง ไปแล้วก็จะเป็นภาระ" เล่ยเจิ้งพูด
มู่เจิ้นพยักหน้า แล้วหันไปทางพวกถังเฉียนเอ๋อร์และมู่หลิง พวกเขาไม่รู้ว่ามู่เจิ้นกับเล่ยเจิ้งคุยอะไรกัน แต่ดูเหมือนบรรยากาศจะเป็นมิตรดี ไม่ได้ทะเลาะกันก็ดีแล้ว
"ต่อไปนี้จะมีภารกิจที่อันตรายแต่ก็มีผลประโยชน์ไม่น้อย ฉันจะร่วมมือกับหน่วยฝ่าฟ้าใสทำภารกิจนี้ ถ้าใครสนใจก็ไปกับฉันได้ ค่าตอบแทนจะทำให้พวกคุณพอใจ แต่มีเงื่อนไขสองข้อ หนึ่งคือต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉัน สองคือต้องมีพลังถึงขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว มีใครจะไปไหม?" มู่เจิ้นมองไปที่มู่หลิงและคนอื่นๆ พูด
มู่หลิงและคนอื่นๆ ตกตะลึง มู่เจิ้นจะร่วมมือกับคนพวกนี้เหรอ?
"ฉันไป" ถังเฉียนเอ๋อร์ยกมือขาวนุ่มเล็กๆ ขึ้นก่อนใคร ยิ้มพูด
"ฉันก็ไป" มู่หลิงคิดสักครู่แล้วก็พยักหน้า เขามีพลังถึงระดับวิญญาณว่องไวระยะปลาย ซึ่งครบเงื่อนไข เขารู้ว่ามู่เจิ้นมีวิจารณญาณดี ถ้าแม้แต่เขายังบอกว่าค่าตอบแทนน่าพอใจ ก็น่าจะดีจริงๆ
ตานชิงซานรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยไม่ได้ พลังของเขาอยู่แค่ขั้นต้นของวิญญาณเคลื่อนไหว ถ้าไปก็จะเป็นภาระ
เจียงหลี่กับเติงหยงมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจ "พวกเราก็ไป"
หลังจากนั้น ก็มีเด็กหนุ่มอีกสามคนที่มีพลังถึงขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวเข้าร่วม แบบนี้ทีมของมู่เจิ้นก็มีแปดคน ซึ่งก็ถือว่าใช้ได้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ก็ยังมีทางออก
"ชิงซาน นายพาคนที่เหลือกลับค่ายก่อน แล้วบอกมั่วซือด้วยว่าพวกเราไปทำภารกิจกับหน่วยฝ่าฟ้าใส ไม่ต้องเป็นห่วง" มู่เจิ้นหันไปมองตานชิงซานอีกครั้ง ยิ้มพูด เสียงของเขาไม่เบา ทำให้เล่ยเจิ้งและคนอื่นๆ ได้ยินชัดเจน
"เด็กหนุ่มคนนี้ ระมัดระวังและเก่งกาจกว่าพวกเราอีก... วิทยาลัยเหนือวิญญาณมีนักเรียนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"
เล่ยเจิ้งส่ายหัวเบาๆ คำพูดของมู่เจิ้นเมื่อกี้ชัดเจนว่าตั้งใจพูดให้พวกเขาได้ยิน ถ้าพวกเขากล้าทำอะไรไม่ดี ผู้แข็งแกร่งระดับอาณาเขตวิญญาณทรงพลังคนนั้น คงไม่ให้พวกเขามีโอกาสหนีออกจากที่ราบเหนือของหลิงแน่
ตานชิงซานก็พยักหน้า เห็นมู่เจิ้นโบกมือ เขาก็ไม่รออีกต่อไป พานักเรียนคนอื่นๆ แยกย้ายกันไป
"พวกเราก็ออกเดินทางกันเถอะ" มู่เจิ้นหันไปทางเล่ยเจิ้ง ยิ้มพูด
"อืม ไปกันเถอะ"
เล่ยเจิ้งพยักหน้า โบกมือให้สมาชิกหน่วยฝ่าฟ้าใส แล้วนำทางไปข้างหน้า กลุ่มคนรีบมุดเข้าไปในป่าทึบอย่างรวดเร็วแล้วหายลับไป
ระหว่างทาง มู่เจิ้นจึงได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับ "ต้นไม้วิญญาณหยก" ให้ถังเฉียนเอ๋อร์ มู่หลิง และคนอื่นๆ ฟัง เมื่อพวกเขาได้ยินคำว่า "ผลหยูหลิง" ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็รู้ดีว่าผลไม้วิญญาณชนิดนี้มีประโยชน์มากแค่ไหนสำหรับพวกเขา
"ฮ่าๆ มู่เจิ้นนี่มีน้ำใจจริงๆ เรื่องดีๆ แบบนี้ก็ไม่ลืมพวกเรา" มู่หลิงพูดอย่างตื่นเต้น
ส่วนเจียงหลี่กับเติงหยงที่อยู่ข้างๆ ใบหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้มีท่าทีดีต่อมู่เจิ้นเท่าไหร่ แต่ตอนนี้กลับได้รับน้ำใจแบบนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดใจ
"คิดว่าจะให้พวกนายมาเอาฟรีๆ งั้นเหรอ? ตอนนั้นต้องทำตามคำสั่ง ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา อาจจะเอาชีวิตไม่รอด" มู่เจิ้นพูดพลางยิ้ม
"วางใจได้ เราจะทำตามคำสั่งของนายแน่นอน!" มู่หลิงตอบพร้อมรอยยิ้ม แม้แต่เจียงหลี่และเติงหยงก็พยักหน้าหงึกๆ
มู่เจิ้นเห็นแบบนั้นก็ยิ้ม แล้วมุ่งสมาธิไปที่การเดินทาง
กลุ่มคนข้ามผ่านป่าทึบหลายชั้น ระหว่างทางก็เจอสัตว์วิญญาณที่ขวางทางบ้าง แต่ยังไม่ทันที่มู่เจิ้นและคนอื่นๆ จะได้ลงมือ สัตว์วิญญาณระดับต่ำพวกนั้นก็ถูกหน่วยฝ่าฟ้าใสกำจัดจนหมดเกลี้ยง วิธีการอันคล่องแคล่วนั้นทำให้มู่หลิงและคนอื่นๆ อ้าปากค้าง พวกเขาจึงรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างทั้งสองฝ่าย
เดินทางอย่างเร่งรีบแบบนี้ ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ร่องรอยของมนุษย์รอบๆ ก็เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ เป็นครั้งคราวจะได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ป่า เมื่อมาถึงจุดนี้ แม้แต่หน่วยฝ่าฟ้าใสก็เริ่มระมัดระวังมากขึ้น
กลุ่มคนสิบกว่าคนเดินผ่านป่าไปอีกครั้ง ทัศนียภาพตรงหน้าก็เปิดกว้างขึ้นทันที ลำธารไหลผ่านพื้นหินกรวด ฝั่งตรงข้ามปรากฏหุบเขาเล็กๆ ในหุบเขามีเสียงร้องแหลมของลิงดังออกมา
มองไปที่หุบเขาเล็กๆ นั้น เล่ยเจิ้งก็หยุดฝีเท้า แล้วหันไปพยักหน้าให้มู่เจิ้น ทำให้คนหลังรู้ว่าพวกเขามาถึงจุดหมายแล้ว
ต้นไม้วิญญาณหยกนั้นอยู่ในหุบเขานี้เอง
(อัปเดตถึงตรงนี้นะครับ
ทุกคน ยังมีบัตรแนะนำหนังสือเหลืออยู่ไหมครับ?)


## บทที่ 30 ล่าลิงในหุบเขา (ขอคัดลอก!)

บทที่ 30
หุบเขาตรงหน้ามีปากทางเข้าแคบ ทั้งสองข้างของปากทางมีกิ่งไม้หนาทึบยื่นออกมา ท่ามกลางกองหินที่กระจัดกระจาย ซ่อนหุบเขานี้ไว้อย่างคลุมเครือ คิดว่าหน่วยฝ่าฟ้าใสคงต้องใช้ความพยายามไม่น้อยในการค้นพบที่นี่
"จำนวนหลิงหยวนในนี้มีไม่น้อยจริงๆ"
มู่เจิ้นยืนอยู่ห่างจากปากทางเข้าออกไปเล็กน้อย สูดดมเบาๆ แล้วก็ได้กลิ่นคาวแรงๆ เห็นได้ชัดว่าหลิงหยวนในหุบเขานี้มีมากกว่าที่เล่ยเจิ้งบอกไว้
"เตรียมตัวกันเถอะ"
เล่ยเจิ้งโบกมือ หลินจงและเพื่อนอีกไม่กี่คนก็รีบไปหาฟืนแห้งจากรอบๆ มากองไว้นอกหุบเขา แล้วจุดไฟ
"ทุกคนปิดปากและจมูก พยายามกลั้นหายใจ"
เล่ยเจิ้งล้วงยาเม็ดสีเทาเข้มออกมาจากอกเสื้อสองสามเม็ด มีกลิ่นหอมฉุนแผ่ออกมา ทำให้คนที่ได้กลิ่นรู้สึกง่วงนอน
หลินจงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ฉีกผ้าออกมาแล้วเอาไปชุบน้ำในลำธารข้างๆ จากนั้นก็แจกจ่ายให้ทุกคน
เล่ยเจิ้งเห็นว่าทุกคนเตรียมพร้อมแล้ว จึงโยนยาเม็ดนั้นลงในกองไฟ แล้วกลิ่นหอมฉุนก็แผ่กระจายออกมาทันที
"ทุกคนใช้พลังวิญญาณช่วยกันเป่าควันเหล่านี้เข้าไปในหุบเขา!"
เล่ยเจิ้งเปล่งเสียงร้องเบาๆ ออกมือเป็นคนแรก เห็นเพียงแขนเสื้อของเขาพองตัว พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งพุ่งออกมาด้วยเสียงคำราม พาลมพายุมาด้วย พร้อมกับควันหนาทึบ พุ่งเข้าสู่หุบเขา
มู่เจิ้นและคนอื่นๆ ก็ทำตาม พลังวิญญาณหลายสายพาลมพายุมา คลื่นควันหลายระลอกก็ปกคลุมหุบเขาอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของลิงที่เดือดดาลในนั้นก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว
เล่ยเจิ้งมองดูหุบเขา รอครู่หนึ่งแล้วเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวในหุบเขา จึงถอนหายใจออกมา โบกมือ: "ลงมือได้ ทุกคนระวังด้วย!"
"ไป!"
ทุกคนที่อดใจรอมานานเมื่อได้ยินคำสั่งก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้น แล้วกระโจนออกไปอย่างคล่องแคล่ว ผ่านปากหุบเขาเข้าไปในหุบเขาโดยตรง
มู่เจิ้นและคนอื่นๆ วิ่งเข้าไปในหุบเขา ตอนนี้ในหุบเขามีหมอกลงจาง มองไปเห็นว่าบนพื้นหุบเขามีหลิงหยวนตัวใหญ่สีแดงนอนอยู่ทั่วไปหมด แต่ตอนนี้หลิงหยวนเหล่านี้เกือบทั้งหมดจมอยู่ในห้วงนิทรา เห็นได้ชัดว่ายาสลบของเล่ยเจิ้งและคนอื่นๆ มีประสิทธิภาพมาก
"ต้นไม้วิญญาณหยกอยู่ในส่วนลึกของหุบเขา พวกเราต้องรีบ ยาสลบนี้ไม่สามารถออกฤทธิ์ได้นานนัก" เล่ยเจิ้งเร่งเร้า ความเร็วก็เพิ่มขึ้นทันที กระโดดข้ามหลิงหยวนที่นอนเกลื่อนพื้น มุ่งตรงไปยังส่วนลึกของหุบเขา
มู่เจิ้นก็นำคนตามไปติดๆ แต่เมื่อพวกเขาเพิ่งเข้าถึงส่วนลึกของหุบเขา จู่ๆก็มีเสียงคำรามต่ำดังขึ้นจากบนโขดหิน แล้วลมคาวก็พัดมา เห็นหลิงหยวนตัวใหญ่ตัวหนึ่งพุ่งเข้าหาถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังมู่เจิ้น
การโจมตีที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ถังเฉียนเอ๋อร์ตกใจ ในความรีบร้อนเธอก็โบกมือหยก กระบี่สั้นห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณพุ่งออกไป แต่ก็เพียงแค่ทิ้งรอยแผลตื้นๆไว้บนร่างของหลิงหยวนเท่านั้น
แม้ว่าจะไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้กับหลิงหยวน แต่กระบี่สั้นก็ยังคงขัดขวางมันได้ชั่วขณะ ตอนนี้มู่เจิ้นเหยียบพื้นเบาๆ ร่างกายพุ่งออกไปเหมือนลิงวิญญาณ มือกำแน่น มีดคมกริบเลื่อนออกมาจากแขนเสื้อ พลังวิญญาณดำมืดพันรอบ นำพาแสงเย็น พุ่งผ่านระหว่างดวงตาของหลิงหยวนอย่างรวดเร็ว
ท่ามกลางเลือดที่กระเซ็น หลิงหยวนก็ระเบิดเสียงคำรามอย่างเจ็บปวด แต่เสียงคำรามเพิ่งดังออกมา มีดนั้นก็พาแสงเย็นแทงทะลุลำคอของมัน หยุดเสียงคำรามลงได้
ตูม
ร่างขนาดใหญ่ของหลิงหยวนตกลงบนพื้นอย่างหนักหน่วง ทำให้หินแตกละเอียด ร่างของมู่เจิ้นก็ตกลงมาข้างๆ เขาเช็ดคราบเลือดออกจากมีดสั้นแล้วถามถังเฉียนเอ๋อร์ที่ยังตกใจไม่หาย "เป็นอะไรไหม?"
"ไม่เป็นไร" ถังเฉียนเอ๋อร์ส่ายหน้าเบาๆ ส่วนมู่หลิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ยังคงมองด้วยความตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังไม่ทันตั้งตัวกับการที่มู่เจิ้นสามารถสังหารหลิงหยวนได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเช่นนั้น
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น แม้แต่สมาชิกของหน่วยฝ่าฟ้าใสก็ยังอึ้งไปชั่วขณะ ปฏิกิริยาของมู่เจิ้นรวดเร็วมาก การลงมือก็เฉียบขาดมาก...
"เก่งมาก หลิงหยวนตัวนี้น่าจะมีพลังถึงระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายแล้ว" เล่ยเจิ้งชูนิ้วโป้งให้มู่เจิ้นพลางยิ้ม
"ความเร็วของมันถูกควันลดทอนลงไป ไม่งั้นผมก็คงไม่ได้มือง่ายๆ แบบนี้" มู่เจิ้นส่ายหน้า ดูเหมือนว่าแม้หลิงหยวนจะต้านทานการสะกดจิตของควันได้ แต่ก็ยังได้รับผลกระทบอยู่ดี
"ยาเมาวิญญาณนั้นมีพลังจำกัด หลิงหยวนที่มีพลังถึงระดับวิญญาณว่องไวระยะปลายก็สามารถต้านทานได้ ตอนนี้ในส่วนลึกของหุบเขานี้ คงมีหลิงหยวนที่มีพลังระดับนี้อีกไม่ต่ำกว่ายี่สิบตัว แต่โชคดีที่แม้พวกมันจะไม่ถูกสะกดจิต แต่พลังก็ลดลงไปบ้าง การจัดการน่าจะไม่ยากนัก"
เล่ยเจิ้งพยักหน้า แล้วจู่ๆ ก็ย่อตัวลงต่ำ มองไปทางไกลด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ "ปัญหาของเราคือตัวใหญ่นั่น"
มู่เจิ้นก็หรี่ตามองไปทางไกลเช่นกัน เห็นที่ปลายสุดของหุบเขา ควันได้จางหายไปมากแล้ว ตรงนั้นมีเงาร่างสีแดงเพลิงขนาดใหญ่กว่าหลิงหยวนตัวอื่นๆ มาก
เงาร่างยักษ์นี้ทั้งตัวเป็นสีแดงดั่งเพลิง ลำตัวเปล่งประกาย ราวกับสวมเกราะสีแดงเพลิงไว้ แม้จะนั่งครึ่งตัวอยู่บนพื้น แต่ก็แผ่กลิ่นอายอำมหิตออกมาแต่ไกล คลื่นพลังวิญญาณอันบ้าคลั่งนั้นก็เหนือกว่าหลิงหยวนธรรมดาอย่างเทียบไม่ติด
เห็นได้ชัดว่าเงาร่างยักษ์นี้คือผู้นำของหุบเขานี้ ราชาลิงวิญญาณไฟ
มู่เจิ้นรู้สึกถึงแรงกดดันของพลังวิญญาณที่แผ่มาแต่ไกล สายตาก็เคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย ส่วนมู่หลิงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ก็มีแววหวาดกลัวผ่านเข้ามาในดวงตา นั่นคือสัตว์วิญญาณระดับกลางนะ
มู่เจิ้นจ้องมองราชาลิงวิญญาณไฟอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็มองไปทางด้านหลังของตัวใหญ่นั้น เห็นว่าบนหน้าผามีรอยแยกกว้างประมาณสองจั้ง และภายในรอยแยกนั้นมีต้นไม้เล็กๆ สูงประมาณหนึ่งจั้งยื่นออกมาจากรอยแยก
ต้นไม้เล็กๆ นี้มีสีขาวใสทั้งต้น เหมือนทำจากหยก บนกิ่งก้านสีเขียวสดใสนั้นมีผลกลมๆ สีเขียวมรกตแทรกอยู่ แม้จะอยู่ห่างออกไปมากก็ยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมา ทำให้รู้สึกสดชื่น
"นั่นคือต้นไม้วิญญาณหยกจริงๆ!"
มู่เจิ้นมองดูต้นไม้เล็กๆ นั้น ดวงตาเป็นประกายด้วยความยินดี ดูเหมือนว่าต้นไม้วิญญาณหยกนี้จะสุกงอมแล้ว มองคร่าวๆ ผลหยูหลิงเหล่านั้นน่าจะมีไม่ต่ำกว่าสามสิบลูก ถ้าความร่วมมือครั้งนี้สำเร็จก็น่าสนใจทีเดียว
"น้องชาย ฉันจะนำสมาชิกห้าคนไปโจมตีราชาลิงวิญญาณไฟ ส่วนอีกห้าคนจะร่วมมือกับเพื่อนของเธอต่อสู้กับพวกหลิงหยวนที่ตื่นขึ้นมารอบๆ ส่วนเธอก็รอโอกาส ใช้ลูกประคำทำลายวิญญาณ ดูว่าจะสามารถสังหารราชาลิงวิญญาณไฟได้ในคราวเดียวหรือไม่!" เล่ยเจิ้งสังเกตอีกครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างหนักแน่น
"ครับ"
มู่เจิ้นพยักหน้า ครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดว่า "ถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ผมขอแนะนำให้ถอยทันที ถ้าพวกคุณยังอยากได้ผลหยูหลิง ผมจะพาคนของผมไปก่อน ส่วนลูกประคำทำลายวิญญาณที่เสียไปก็ถือว่าโยนทิ้งไปเปล่าๆ ถึงแม้ผลหยูหลิงจะมีค่า แต่ชีวิตสำคัญกว่า"
เล่ยเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ยิ้มขื่นๆ แล้วพยักหน้า ถ้าถึงขั้นนั้นจริงๆ ก็คงต้องถือว่าโชคไม่ดี
"เตรียมพร้อมลงมือ"
เล่ยเจิ้งโบกมือ ร่างของหลินจงและอีกสี่คนจากหน่วยฝ่าฟ้าใสก็มีพลังวิญญาณพวยพุ่งขึ้นมา แล้วค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ราชาลิงวิญญาณไฟที่อยู่ลึกเข้าไปอย่างระมัดระวัง
แม้ว่าตอนนี้ในหุบเขาจะมีหมอกบางๆ แต่ราชาลิงวิญญาณไฟนี้ไม่ใช่หลิงหยวนธรรมดาที่จะเปรียบเทียบกันได้ เมื่อเล่ยเจิ้งและคนอื่นๆ เข้าใกล้ในรัศมีสิบจั้ง มันก็รู้สึกตัวทันที ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองมาที่พวกเขา แล้วความดุร้ายก็ปรากฏขึ้นในดวงตานั้น เห็นได้ชัดว่าพวกมนุษย์ที่กล้าบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของมันได้ทำให้มันโกรธแล้ว
โฮก!
เสียงคำรามแห่งความโกรธแค้นดังออกมาจากปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวงาของมัน ราชาลิงวิญญาณไฟยื่นแขนยาวของมันออกไป คว้าก้อนหินขนาดมหึมาขึ้นมาและขว้างใส่เล่ยเจิ้งอย่างรุนแรง เสียงลมที่ถูกแหวกผ่าดังอื้ออึงแสดงให้เห็นถึงพลังอันมหาศาล
"ฆ่า!"
เล่ยเจิ้งตะโกนเสียงดัง ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไป มือหนึ่งคว้าดาบสีเลือดขนาดใหญ่ขึ้นมา พลังวิญญาณพลุ่งพล่านขณะที่เขาฟันดาบออกไป แสงดาบอันคมกริบผ่าหินยักษ์ออกเป็นสองส่วนในชั่วพริบตา แต่ความเร็วของเขาไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย เขานำหน้าพุ่งเข้าหาราชาลิงวิญญาณไฟ สมาชิกคนอื่นๆ ของหน่วยฝ่าฟ้าใสรีบตามมาติดๆ
ปัง! ปัง!
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันในทันที การต่อสู้อย่างดุเดือดก็ปะทุขึ้น พลังวิญญาณพุ่งพล่านออกมาเป็นสาย ตามด้วยแสงดาบอันคมกริบที่พุ่งเข้าใส่ร่างของราชาลิงวิญญาณไฟอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
ในขณะที่เล่ยเจิ้งและคนอื่นๆ กำลังต่อสู้กับราชาลิงวิญญาณไฟ มู่หลิงและคนอื่นๆ ก็ร่วมมือกับสมาชิกหน่วยฝ่าฟ้าใสอีกห้าคนเพื่อสกัดกั้นหลิงหยวน (วานรวิญญาณไฟ) ที่ตื่นขึ้นมา ไม่ให้พวกมันเข้าไปรบกวนวงล้อมการต่อสู้ตรงนั้น
มู่เจิ้นยืนอยู่ไม่ไกล สายตาจับจ้องไปที่วงล้อมการต่อสู้ ในมือของเขา ลูกประคำทำลายวิญญาณสีแดงเพลิงถูกเขาจับไว้อีกครั้ง พลังวิญญาณอันรุนแรงแผ่ซ่านออกมาอย่างต่อเนื่อง
ลูกประคำทำลายวิญญาณนี้มีพลังที่จะทำร้ายผู้ที่อยู่ในอาณาเขตล้อปราณได้อย่างรุนแรง แต่มีเพียงลูกเดียวเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงต้องจับจังหวะให้ดีที่สุด มิฉะนั้นหากสูญเปล่าไป ภารกิจครั้งนี้ก็จะล้มเหลวทั้งหมด
ตึง!
การต่อสู้กับราชาลิงวิญญาณไฟดำเนินไปอย่างดุเดือด หลินจงและสมาชิกหน่วยฝ่าฟ้าใสอีกห้าคนโจมตีสุดกำลัง แม้จะทิ้งรอยแผลไว้บนร่างของราชาลิงวิญญาณไฟได้บ้าง แต่มือที่จับด้ามดาบของพวกเขาก็เต็มไปด้วยเลือด เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บจากแรงสะท้อนกลับ
ดูจากสภาพนี้ หากไม่ใช่เพราะเล่ยเจิ้งคอยต้านทานการโจมตีส่วนใหญ่ของราชาลิงวิญญาณไฟอยู่ด้านหน้า พวกเขาคงไม่มีทางเข้าใกล้ตัวยักษ์ตนนี้ได้เลย
"การสังหารด้วยดาบฟ้าผ่า!"
หลังจากต่อสู้กันอยู่พักหนึ่ง เล่ยเจิ้งก็รู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างชา จึงตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"ตูม!"
เมื่อเสียงตะโกนของเขาดังขึ้น เห็นหลินจงทั้งห้าคนก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวทันที บนดาบยาวมีแสงฟ้าผ่าวาบขึ้น จากนั้นก็ทุ่มเทพลังทั้งหมดฟันออกมาหนึ่งครั้ง เห็นแสงดาบห้าสายที่ดูเหมือนแสงฟ้าผ่าพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ฟันลงบนแผ่นหลังของราชาลิงวิญญาณไฟทั้งหมด
ฉึก!
แผ่นหลังของราชาลิงวิญญาณไฟที่แข็งราวกับโลหะ ภายใต้การโจมตีร่วมกันของทั้งห้าคน กลับถูกฟันจนเกิดรอยแยกขึ้น เลือดสดๆ ไหลออกมาทันที
โฮก!
ความเจ็บปวดรุนแรงที่แผ่นหลังทำให้ราชาลิงวิญญาณไฟคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว แขนของมันพัดออกมาอย่างรุนแรง พลังวิญญาณอันบ้าคลั่งโหมกระหน่ำออกมา หลินจงทั้งห้าคนก็พ่นเลือดและถูกกระเด็นออกไปพร้อมกันทันที
"สัตว์เดรัจฉาน ตายซะ!"
เล่ยเจิ้งกระโดดขึ้นไปก้าวหนึ่ง ตะโกนเสียงดัง ฟันดาบยาวออกไป พลังวิญญาณทั้งหมดในร่างกายพุ่งออกมา บนใบมีดปรากฏแสงดาบพลังวิญญาณยาวหนึ่งจั้ง ฟันลงมาบนศีรษะของราชาลิงวิญญาณไฟอย่างโกรธเกรี้ยว
เพล้ง!
ราชาลิงวิญญาณไฟก็เคลื่อนไหวได้เร็วมาก เมื่อรู้สึกถึงการโจมตีอันรุนแรงของเล่ยเจิ้ง มันก็ไขว้แขนทั้งสองข้างทันที ราวกับโล่ ป้องกันการฟันอันดุเดือดนั้นไว้ได้อย่างยากเย็น แสงดาบทะลุเข้าไปในเนื้อของมัน แต่ก็ไม่ได้ตัดแขนทั้งสองข้างของมันขาด
"มู่เจิ้น!" เล่ยเจิ้งตะโกนเสียงดัง
เมื่อเสียงตะโกนของเขาดังขึ้น มู่เจิ้นที่สะสมพลังอยู่ด้านข้างมานานก็พุ่งออกไปทันที ร่างกายของเขาเคลื่อนที่ราวกับลิงวิญญาณ ปรากฏตัวที่ด้านหลังของราชาลิงวิญญาณไฟ นิ้วทั้งสองของเขามีพลังวิญญาณดำมืดพันอยู่ ราวกับมีดที่คมกริบ แทงเข้าไปในบาดแผลที่หลังของมัน
เลือดพุ่งออกมา มู่เจิ้นถอยกรูดออกมาอย่างรวดเร็ว พลังวิญญาณที่รุนแรงอย่างยิ่งแผ่ออกมาจากบาดแผลของราชาลิงวิญญาณไฟ
บูม!
เมื่อคลื่นพลังนั้นแผ่ออกมา คลื่นกระแทกของพลังวิญญาณขนาดมหึมาก็ระเบิดออกมา หลังของราชาลิงวิญญาณไฟระเบิดราวกับระเบิด เนื้อและเลือดกระเด็นไปทั่ว หินบนพื้นดินถูกคลื่นกระแทกนั้นทำให้แตกละเอียด
โฮก!
ราชาลิงวิญญาณไฟคำรามอย่างบ้าคลั่ง แต่หลังของมันกลับมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ดูเหมือนว่าจะถูกระเบิดเป็นรูใหญ่ จากนั้นมันก็ดิ้นรนอยู่สองสามก้าว ก่อนที่จะล้มลงไปในที่สุด
มู่เจิ้นลงมาบนพื้น เขามองดูราชาลิงวิญญาณไฟที่ล้มลงไป และถอนหายใจอย่างโล่งอก
"สำเร็จแล้ว!"
เมื่อหลินจงและคนอื่นๆ เห็นภาพนี้ ดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความยินดีอย่างล้นหลาม แม้แต่เล่ยเจิ้งก็มีรอยยิ้มโล่งอกปรากฏบนใบหน้า
"ไม่ถูก!"
แต่ในขณะที่พวกเขากำลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก สีหน้าของมู่เจิ้นก็เปลี่ยนไปก่อน เพราะเขาเห็นว่ามีแสงสีแดงอ่อนๆ แผ่ออกมาจากร่างของราชาลิงวิญญาณไฟ
"ระวัง!" เล่ยเจิ้งก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ และรู้สึกตื่นตระหนกทันที
แสงสีแดงแผ่กระจายไปทั่วร่างของราชาลิงวิญญาณไฟ เลือดที่หลังของมันหยุดไหลในตอนนี้ จากนั้นหลินจงและคนอื่นๆ ก็เห็นด้วยความตกใจว่าราชาลิงวิญญาณไฟกำลังลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างโซเซ ขนสีแดงไฟบนร่างของมันเริ่มงอกขึ้นมาทีละน้อยในตอนนี้
โฮก!
ราชาลิงวิญญาณไฟแหงนหน้าคำราม ในแสงสีแดงบนร่างของมัน มีแสงสีหยกวาวแวมอยู่ แสงนั้นมีสีสันเหมือนกับผลหยูหลิงไม่มีผิด
ในเสียงคำรามนั้น พลังของราชาลิงวิญญาณไฟก็เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
"บ้าชิบ มันถึงขั้นต่อไปในตอนนี้เลยหรือ!"
เมื่อเล่ยเจิ้งรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นของราชาลิงวิญญาณไฟ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที
สีหน้าของมู่เจิ้นก็เคร่งเครียดขึ้นอย่างฉับพลัน ดูเหมือนว่าสัตว์ตัวนี้จะกินผลหยูหลิงไปไม่น้อยเลย ตอนนี้เรื่องมันยุ่งยากขึ้นจริงๆ แล้ว...
(เมื่อกี้ Qidian มีปัญหาเรื่องการจัดหน้า...
ขอบัตรแนะนำหนังสือ และคัดลอกด้วยนะครับ รบกวนทุกคนด้วย!!)


## บทที่ 31 ขับเสือให้กินหมาป่า

อื๋อ
หุบเขาดูเหมือนจะสั่นสะเทือนในตอนนี้ ร่างขนาดมหึมาของราชาลิงวิญญาณไฟดูดุร้ายยิ่งขึ้น ใบหน้าอันน่าเกลียดเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง
มู่เจิ้น เล่ยเจิ้ง และคนอื่นๆ มองราชาลิงวิญญาณไฟที่มีพลังน่าตกใจยิ่งขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ใครจะคาดคิดได้ว่าราชาลิงวิญญาณไฟจะเบรกทะลุในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ จากพลังงานที่แผ่ออกมา ดูเหมือนว่าตอนนี้ราชาลิงวิญญาณไฟจะบรรลุถึงขั้นสูงสุดของสัตว์วิญญาณระดับกลาง เทียบเท่ากับนักรบระดับล้อวิญญาณช่วงปลาย!
ระดับล้อวิญญาณช่วงปลาย?
มู่เจิ้นและเล่ยเจิ้งมองตากัน ปากทั้งคู่รู้สึกขมขื่น การเจอเหตุการณ์ที่มีความเป็นไปได้น้อยมากแบบนี้ โชคของพวกเขาช่างแย่จริงๆ
"หัวหน้า จะทำยังไงดีครับ?!" หลินจงและคนอื่นๆ ใบหน้าซีดเผือด รีบถามอย่างร้อนรน
เล่ยเจิ้งคิดสักครู่ แล้วกัดฟันพูดว่า "ราชาลิงวิญญาณไฟกำลังจะเบรกทะลุในตอนนี้ แต่ก็บาดเจ็บสาหัสแล้ว พวกเราลองอีกครั้ง ถ้าจัดการไม่ได้จริงๆ ก็ถอยทัพ!"
หลินจงและคนอื่นๆ พยักหน้าเมื่อได้ยินดังนั้น เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน แม้พวกเขาจะเสียดายผลหยูหลิง แต่เมื่อเทียบกับชีวิต อย่างหลังสำคัญกว่า
มู่เจิ้นก็ทำสัญญาณมือไปยังถังเฉียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ ที่อยู่ห่างออกไป บอกให้พวกเขารีบถอยทันทีหากสถานการณ์ไม่ดี
โฮก!
ขณะที่มู่เจิ้นกำลังเตือนถังเฉียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ ราชาลิงวิญญาณไฟก็ส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น ดวงตาสีแดงฉานเต็มไปด้วยความดุร้ายจ้องมองมู่เจิ้นอย่างแน่วแน่ ดูเหมือนว่ามันจะจำมู่เจิ้นที่ทำให้มันบาดเจ็บสาหัสก่อนหน้านี้ได้อย่างแม่นยำ
ราชาลิงวิญญาณไฟมีนิสัยชอบจดจำความแค้น สติปัญญาที่ไม่ค่อยฉลาดทำให้มันมองมู่เจิ้นเป็นเป้าหมายที่ต้องฉีกเป็นชิ้นๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ดังนั้น ตอนนี้มันจึงออกโจมตีก่อน แขนใหญ่ยักษ์คว้าก้อนหินขนาดสิบกว่าจั้งมาเป็นอาวุธ แล้วฟาดใส่มู่เจิ้นอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเห็นดังนั้น มู่เจิ้นก็ใช้ปลายเท้าแตะพื้น กระโดดถอยหลังอย่างคล่องแคล่ว หลบการโจมตีอย่างบ้าคลั่งของราชาลิงวิญญาณไฟ เขาไม่กล้าให้ยักษ์ตัวนี้แตะต้องแม้เพียงเล็กน้อย ด้วยพลังระดับล้อวิญญาณช่วงปลายของมัน หากถูกแตะต้องอาจจะตายหรือบาดเจ็บสาหัส
เมื่อเห็นราชาลิงวิญญาณไฟพุ่งเข้าหามู่เจิ้น เล่ยเจิ้งและคนอื่นๆ ก็รีบออกโจมตี แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจคือ ไม่ว่าพวกเขาจะโจมตีอย่างไร ราชาลิงวิญญาณไฟก็ไม่สนใจ มันเพียงแต่คอยทุบตีมู่เจิ้นอย่างบ้าคลั่ง ทำให้มู่เจิ้นดูเหมือนจะลำบากขึ้น
โฮก!
เมื่อเห็นมู่เจิ้นหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว ราชาลิงวิญญาณไฟก็โกรธมากขึ้น มันส่งเสียงร้องแหลมสูงอย่างกะทันหัน เสียงร้องก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา จากนั้นเล่ยเจิ้งและคนอื่นๆ ก็พบด้วยความตกใจว่า พวกหลิงหยวนที่ถูกพวกเขาสะกดจิต กำลังมีอาการตื่นขึ้นมา
การค้นพบนี้ทำให้ใบหน้าของพวกเขาซีดลงไปเล็กน้อย หากวานรวิญญาณไฟนับร้อยตัวในหุบเขานี้ตื่นขึ้นมา พวกเขาคงไม่มีโอกาสรอดชีวิตในวันนี้แน่
"หัวหน้า ถ้าราชาลิงวิญญาณไฟยังคงคำรามต่อไป พวกหลิงหยวนทั้งหมดก็จะตื่นขึ้นมา!" หลินจงและคนอื่นๆ ร้องด้วยความตกใจ
มู่เจิ้นก็สังเกตเห็นสถานการณ์นี้เช่นกัน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดมากขึ้น สายตาของเขากะพริบเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปที่ต้นไม้วิญญาณหยกในรอยแยกของหน้าผา แล้วกัดฟันอย่างแรง: "พี่ใหญ่เล่ยเจิ้ง ผมจะล่อราชาลิงวิญญาณไฟไป พวกคุณรีบไปเอาผลหยูหลิงเร็ว!"
"อะไรนะ?"
เล่ยเจิ้งและคนอื่นๆ ได้ยินแล้วก็ตกใจทันที ราชาลิงวิญญาณไฟนี้มีพลังถึงระดับล้อวิญญาณช่วงปลาย ในขณะที่มู่เจิ้นอยู่แค่ขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหว หากเขาล่อมันไปคนเดียว ก็จะต้องเสี่ยงอันตรายอย่างมาก
"ไม่มีเวลาแล้ว ราชาลิงวิญญาณไฟนี้จดจำผมได้แล้ว พวกคุณดึงมันไปไม่ได้หรอก"
เสียงของมู่เจิ้นดังขึ้น พลังวิญญาณดำมืดได้พันรอบขาทั้งสองของเขาแล้ว และความเร็วของเขาก็พุ่งขึ้นอย่างฉับพลัน ร่างกายของเขาพุ่งออกไปนอกหุบเขาเหมือนลูกธนู ด้านหลังของเขา ราชาลิงวิญญาณไฟแทบไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ก็คำรามไล่ตามไป
เล่ยเจิ้งและคนอื่นๆ มองดูมู่เจิ้นที่พาราชาลิงวิญญาณไฟหนีออกไปนอกหุบเขาอย่างงงๆ ในที่สุดเล่ยเจิ้งก็กัดฟัน พูดว่า: "เร็วเข้า รีบทำให้เร็ว หลินจง พวกนายไปสกัดพวกหลิงหยวนที่กำลังจะตื่น ฉันจะไปเอาผลหยูหลิง!"
"ครับ!"
หลินจงและคนอื่นๆ เช็ดเลือดที่มุมปาก รีบพยักหน้า แล้วก็พุ่งเข้าไปหาพวกหลิงหยวนที่กำลังลุกขึ้นยืนโซเซ
เล่ยเจิ้งมองออกไปนอกหุบเขาอีกครั้ง ถอนหายใจอย่างขมขื่น ได้แต่สวดมนต์ในใจหวังว่ามู่เจิ้นจะไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นถ้าคนของวิทยาลัยเหนือวิญญาณมาตามหา พวกเขาก็คงจะซวยแน่
...
ตูม! ตูม!
ในป่า พื้นดินสั่นสะเทือน เงาสีแดงขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยความดุร้ายพุ่งผ่านไปอย่างบ้าคลั่ง ต้นไม้ใหญ่ตามทางถูกมันสั่นจนหักโค่นลงมา แต่ตอนนี้มันไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ดวงตาสีเลือดของมันจ้องมองแต่ร่างเล็กๆ ที่กระโดดหลบหลีกไปมาเหมือนลิงวิญญาณอยู่ข้างหน้า
ความวุ่นวายเช่นนี้ย่อมดึงดูดความสนใจของสัตว์วิญญาณในป่า แต่ตอนนี้ราชาลิงวิญญาณไฟนี้มีพลังถึงจุดสูงสุดของสัตว์วิญญาณระดับกลาง ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในบริเวณรอบนอกของที่ราบเหนือของหลิง ดังนั้นพวกสัตว์วิญญาณจึงถูกอำนาจอันดุร้ายของมันข่มขวัญ ไม่กล้าเข้ามาใกล้ ได้แต่มองดูคนหนึ่งกับสัตว์หนึ่งวิ่งเข้าไปในป่าลึก
"ไอ้สัตว์บ้านี่ ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ จริงๆ!"
วิ่งหนีมาอย่างบ้าคลั่งเกือบสิบนาที มู่เจิ้นก็พบว่าราชาลิงวิญญาณไฟนี้ไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้เลย เขาก็อดไม่ได้ที่จะสบถในใจ
วู้ด!
และในขณะที่เขากำลังสบถในใจ เสียงลมกรรโชกก็ดังมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน เห็นราชาลิงวิญญาณไฟยกต้นไม้ใหญ่ขึ้นและขว้างมาที่เขาอย่างรุนแรง ร่างของเขารีบกระโจนไปข้างหน้า กลิ้งไปบนพื้นหลายรอบ จึงหลบพ้นต้นไม้ยักษ์ที่กลิ้งมาในขณะที่พื้นดินสั่นสะเทือน
ในขณะที่ร่างของมู่เจิ้นกลิ้งผ่านกอหญ้า เขาก็ยื่นมือไปดึงใบหญ้าสีดำออกมาเป็นกำมือ ยัดเข้าไปในอก แล้ววิ่งต่อไปอย่างบ้าคลั่ง
ในขณะที่วิ่งอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีดำของมู่เจิ้นก็กะพริบไม่หยุด การที่เขาอาสาที่จะล่อราชาลิงวิญญาณไฟไม่ใช่เพราะต้องการอวดเบ่ง แต่เป็นเพราะเขามีประสบการณ์กับเรื่องแบบนี้มาก ในเส้นทางวิญญาณ เขาเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาไม่น้อยเลยทีเดียว
"ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงใจกลางของที่ราบเหนือของหลิงแล้ว ที่นี่น่าจะมีสัตว์วิญญาณที่สู้กับราชาลิงวิญญาณไฟได้ สัตว์วิญญาณพวกนี้มีความคิดเรื่องอาณาเขตสูงมาก หากพบว่าราชาลิงวิญญาณไฟบุกรุกเข้ามา พวกมันจะต้องไม่ยอมแน่ และนั่นจะเป็นโอกาสให้เขาหลบหนีจากตัวใหญ่นี่ได้"
ความคิดในใจของมู่เจิ้นวูบไหว พลังวิญญาณในร่างถูกกระตุ้นจนหมด เทคนิคมหาโพธิก็ถูกใช้ในตอนนี้ และอาจเป็นเพราะช่วงเวลาคับขันแห่งความเป็นความตายนี้ มู่เจิ้นรู้สึกว่าความเร็วในการหมุนเวียนของเทคนิคมหาโพธิเร็วขึ้นมาก พลังวิญญาณกระจายไปทั่วร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขาไม่ถึงกับหมดแรง
แต่ไม่ว่าเทคนิคมหาโพธิจะยอดเยี่ยมแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาก็มีพลังแค่ขั้นกลางของวิญญาณเคลื่อนไหวเท่านั้น เมื่อเทียบกับสัตว์วิญญาณระดับกลางที่มีพลังถึงระดับล้อวิญญาณช่วงปลายแล้ว ก็ยังห่างกันลิบลับ ดังนั้นเมื่อเวลาผ่านไป มู่เจิ้นก็เริ่มรู้สึกว่าสภาพร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ
"โฮก!"
และในขณะที่มู่เจิ้นรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มไม่ค่อยดี ก็มีเสียงคำรามต่ำๆ ดังมาจากป่าไกลๆ ในเสียงคำรามนั้นมีกลิ่นอายของการเตือน
"มาซะที!"
มู่เจิ้นได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ แต่ในดวงตากลับมีประกายแห่งความยินดี เขาเร่งความเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วกระโดดเข้าไปในป่าทึบ ในชั่วขณะที่ร่างของเขากระโดดเข้าไปในป่า เขาก็รีบล้วงเอาใบหญ้าสีดำออกมาจากอกอย่างรวดเร็ว บีบฝ่ามือ น้ำสีดำที่มีกลิ่นฉุนก็กระเซ็นออกมา กระจายไปทั่วร่างของเขา
ในขณะที่มู่เจิ้นทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ก็เห็นเงาดำใหญ่ตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านหน้าของเขา ในดวงตาของมันไม่ได้สนใจมนุษย์ตัวเล็กๆ คนนี้เลย แต่จ้องมองไปที่ราชาลิงวิญญาณไฟที่กำลังบุกมาอย่างดุดัน
"เป็นมังกรเสือดาวเขาเดี่ยว"
มู่เจิ้นมองไปที่เงาดำใหญ่นั้น เห็นว่ามันมีรูปร่างคล้ายเสือดำ มีเขาเดี่ยวบนหัว แต่ลำตัวปกคลุมด้วยเกราะแข็งแกร่ง ที่หางของมันยังมีหนามเหล็กคล้ายหางจระเข้ พลังวิญญาณอันดุดันแผ่ออกมาจากร่างของมัน
มู่เจิ้นมองมังกรเสือดาวเขาเดี่ยว ขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่าตัวใหญ่นี่จะเป็นสัตว์วิญญาณระดับกลางเหมือนกัน แต่ดูเหมือนจะมีพลังแค่ระดับล้อวิญญาณช่วงต้นเท่านั้น ห่างชั้นกับราชาลิงวิญญาณไฟเกินไป
โฮก!
มังกรเสือดาวเขาเดี่ยวจ้องมองราชาลิงวิญญาณไฟที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างแน่วแน่ ส่งเสียงคำรามออกมาจากปากใหญ่สีเลือด พยายามข่มขู่ให้อีกฝ่ายถอยไป
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ราชาลิงวิญญาณไฟได้ตาแดงแล้ว ใครที่ขัดขวางไม่ให้มันฉีกร่างมู่เจิ้น มันก็จะฉีกร่างคนนั้นก่อน ดังนั้นเมื่อมันเห็นว่ามังกรเสือดาวเขาเดี่ยวกล้าขวางทาง มันก็ส่งเสียงคำรามอย่างโหดเหี้ยมทันที ร่างกายขนาดใหญ่กระโดดขึ้นทันที พลังวิญญาณสีแดงเพลิงรวมตัวกันใต้อุ้งเท้าใหญ่โต สุดท้ายก็เหมือนดาวตกขนาดเล็ก ตบลงบนเอวของมังกรเสือดาวเขาเดี่ยวอย่างรุนแรง
โครม!
พื้นดินถูกกระแทกเป็นหลุมขนาดใหญ่ ต้นไม้รอบๆ ถูกกวาดล้มลงทันที จากนั้นมู่เจิ้นก็เห็นมังกรเสือดาวเขาเดี่ยวส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างน่าสยดสยอง ร่างกายลอยกระเด็นออกไป เอวทั้งหมดถูกราชาลิงวิญญาณไฟตบแตกด้วยฝ่ามือที่โหดร้ายสุดขีด เกราะเหล็กก็แตกละเอียดหมด
"สัตว์โหดร้ายจริงๆ"
มู่เจิ้นเห็นมังกรเสือดาวเขาเดี่ยวถูกราชาลิงวิญญาณไฟตบตายด้วยมือเดียว ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นๆ หมอนี่ไม่ทนต่อการโจมตีเลย ยังหวังจะให้ช่วยขัดขวางสักหน่อยด้วย
ราชาลิงวิญญาณไฟตบมังกรเสือดาวเขาเดี่ยวตายด้วยมือเดียว ดวงตาสีแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายก็หันมามองมู่เจิ้น เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ มู่เจิ้นก็รู้สึกไม่ดีเอามากๆ กำลังจะหนีอีกครั้ง จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นดังมาจากป่าลึก
โฮก!
เสียงคำรามนั้นมีคลื่นพลังวิญญาณที่น่าตกใจอย่างมาก เสียงคำรามผ่านไปที่ไหน ก็เหมือนกับพายุพัดกระหน่ำ แรงกดดันของพลังวิญญาณนั้น ทำให้มู่เจิ้นเปลี่ยนสีหน้าทันที
สัตว์วิญญาณระดับสูง?! พลังระดับอาณาเขตวิญญาณทรงพลัง!
โครม!
เงาสีเงินพุ่งออกมาจากป่าลึกอย่างบ้าคลั่ง ภายในเวลาไม่กี่ลมหายใจ ก็มาปรากฏตัวในพื้นที่โล่งแห่งนี้ มู่เจิ้นรีบก้มตัวลงต่ำ มองไปเห็นว่าเงาสีเงินนั้นมีรูปร่างเหมือนกับมังกรเสือดาวเขาเดี่ยวที่ตายไปเมื่อครู่ทุกประการ เพียงแต่ร่างกายใหญ่โตกว่า บนหัวของมัน เขาเดี่ยวนั้นก็เป็นสีเงินเปล่งประกาย
นี่คือ...สัตว์วิญญาณระดับสูง มังกรเขาเงิน?
หัวใจของมู่เจิ้นเต้นแรง มองดูมังกรเสือดาวเขาเดี่ยวที่ตายไปอีกครั้ง แล้วมองดูสายตาของมังกรเขาเงินที่จ้องมองราชาลิงวิญญาณไฟด้วยความเกลียดชังและแดงก่ำ จึงเข้าใจทันทีว่า ราชาลิงวิญญาณไฟได้ฆ่าลูกของมังกรเขาเงินไป...
มู่เจิ้นค่อยๆ นอนราบลงกับพื้น ทาน้ำเหลวสีดำที่มีกลิ่นฉุนลงทั่วร่างกาย ปกปิดกลิ่นตัว กลั้นหายใจแน่น แล้วใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและสงสาร มองไปที่ราชาลิงวิญญาณไฟ
"พี่ชาย นายแย่แล้วล่ะ"
(ผู้ปกครองขึ้นสามเจียงแล้ว ถ้าทุกคนไม่รังเกียจที่จะใช้เวลาสักเล็กน้อย ขอร้องให้ทุกคนคลิกที่ช่องสามเจียง แล้วโหวตตั๋วสามเจียงให้ผู้ปกครองด้วย ขอบคุณครับ)


## บทที่ 32 แบ่งของ

ในใจกลางป่า พลังวิญญาณอันบ้าคลั่งกวาดผ่านราวกับพายุ แรงกดดันของพลังวิญญาณอันทรงพลังนั้นทำให้เสียงทั้งหมดในป่าแห่งนี้เงียบสงัดลง สัตว์วิญญาณที่อยู่ห่างออกไปต่างพากันหนีเอาชีวิตรอด พวกมันล้วนรู้สึกถึงความโกรธแค้นของมังกรเขาเงิน
ดวงตาสีแดงฉานของราชาลิงวิญญาณไฟก็จางลงไปบ้างภายใต้แรงกดดันของพลังวิญญาณนี้ ใบหน้าอัปลักษณ์ของมันแสดงความหวาดกลัวออกมาเล็กน้อย แม้ว่าตอนนี้มันเพิ่งจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของสัตว์วิญญาณระดับกลาง แต่มังกรเขาเงินตรงหน้านี้เป็นสัตว์วิญญาณระดับสูงที่แท้จริง!
ร่างกายอันใหญ่โตของราชาลิงวิญญาณไฟหดตัวลงเล็กน้อย จ้องมังกรเขาเงินอย่างระแวดระวังอย่างยิ่ง ร่างกายมีร่องรอยของการถอยหลังเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามีความตั้งใจที่จะหลบหนี
"คำราม!"
อย่างไรก็ตาม มังกรเขาเงินที่เพิ่งสูญเสียลูกไปคงไม่ปล่อยให้ฆาตกรตรงหน้าหลุดรอดไปได้ง่ายๆ ในดวงตาเย็นชาของมันเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความโหดร้าย กรงเล็บอันคมกริบของมันค่อยๆ ขูดพื้น คลื่นพลังวิญญาณที่รุนแรงสุดขีดแผ่ออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง
ตูม
ราชาลิงวิญญาณไฟพลันหันหลังวิ่งหนี ความดุร้ายที่เคยไล่ล่ามู่เจิ้นก่อนหน้านี้หายไปสิ้น ภายใต้การคุกคามของความตาย มันคงลืมมู่เจิ้นไปแล้ว
มังกรเขาเงินจ้องมองราชาลิงวิญญาณไฟที่กำลังหนีอย่างเย็นชา ร่างกายอันใหญ่โตของมันค่อยๆ ย่อตัวลง ในชั่วพริบตาต่อมา พลังวิญญาณก็พุ่งออกมาราวกับน้ำท่วม แสงสีเงินอันเจิดจ้าห่อหุ้มมังกรเขาเงินไว้ทั้งหมด เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เห็นได้ว่ามังกรเขาเงินกลายเป็นลำแสงสีเงิน พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
วู้!
แสงสีเงินฉีกท้องฟ้าด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่เห็น ก่อนที่มู่เจิ้นจะทันได้ตั้งตัว เสียงฉีกขาดอันแหลมคมก็ดังมาจากที่ไกลๆ เขามองไป เห็นว่าราชาลิงวิญญาณไฟหยุดวิ่งแล้ว บนหลังของมันปรากฏรูโหว่ขนาดครึ่งเมตร อวัยวะภายในก็หายไปอย่างสิ้นเชิง
บนพื้นด้านหน้าของราชาลิงวิญญาณไฟ มังกรเขาเงินสะบัดตัวเบาๆ สลัดเลือดที่ติดอยู่บนร่างกายออกไปหมด แล้วจึงค่อยๆ เดินกลับมา
ตูม
ร่างกายอันใหญ่โตของราชาลิงวิญญาณไฟล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง เลือดไหลออกมา เห็นได้ชัดว่าลมหายใจขาดสะบั้นแล้ว
หนึ่งการโจมตี สังหารในทันที!
หัวใจของมู่เจิ้นเต้นเบาๆ นี่คือพลังของสัตว์วิญญาณระดับสูงสินะ ช่างน่ากลัวจริงๆ เขาอุทานในใจ แต่ร่างกายที่นอนราบกับพื้นกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย แม้แต่ลมหายใจก็ลดลงต่ำสุด พลังวิญญาณที่หมุนเวียนในร่างกายก็ถูกเขาเก็บเข้าไปในทะเลพลังปราณทั้งหมด
หากถูกมังกรเขาเงินพบเจอในตอนนี้ ชะตากรรมของเขาคงไม่ดีไปกว่าราชาลิงวิญญาณไฟเท่าไหร่
แต่โชคดีที่ตอนนี้มังกรเขาเงินไม่มีอารมณ์จะมาตรวจจับมนุษย์ตัวเล็กๆ อย่างเขา แต่กลับเดินกลับไปข้างๆ ร่างของมังกรเสือดาวเขาเดี่ยว เขี่ยร่างของมันเบาๆ ส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญ สุดท้ายมันก็อุ้มร่างขึ้นมา แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปในป่าลึก
มู่เจิ้นมองไปยังทิศทางที่มังกรเขาเงินได้หายไป แต่ไม่ได้ลุกขึ้นทันที แต่รออย่างเงียบๆ ประมาณ 10 นาที ก่อนที่จะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง
เขาเฝ้าระวังมองไปรอบๆ จากนั้นรีบเดินไปยังซากศพของราชาลิงวิญญาณไฟ หยิบมีดออกมาผ่าหัวมัน ทันใดนั้นก็มีแสงสีแดงลอยขึ้นมา
นี่คือแก่นวิญญาณของราชาลิงวิญญาณไฟ ในแสงที่เหมือนเปลวไฟนั้น มีลิงเล็กๆ ตัวหนึ่ง คลื่นพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งแผ่ออกมาอย่างเงียบๆ
มู่เจิ้นเก็บแก่นวิญญาณของราชาลิงวิญญาณไฟเข้าไปในอกเสื้อ จากนั้นก็ใช้มีดตัดหัวของราชาลิงวิญญาณไฟออกมา หลังจากทำเสร็จ เขากำลังจะจากไป แต่ก็ชะงักฝีเท้า ครุ่นคิดสักครู่ แล้วเดินไปยังที่ที่มังกรเสือดาวเขาเดี่ยวตายก่อนหน้านี้ บนพื้นยังคงมีคราบเลือดสีแดงเข้มเหนียวๆ หลงเหลืออยู่
มู่เจิ้นหยิบขวดใบหนึ่งออกมา เก็บเลือดเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง จากนั้นเก็บเข้าไปในอกเสื้อ แล้วจึงหันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว
...
ในขณะที่มู่เจิ้นกำลังจัดการกับปัญหาใหญ่ที่เขาเผชิญอยู่นั้น ในหุบเขาก็เกิดปัญหาขึ้นเช่นกัน
โฮก โฮก!
ความเงียบในหุบเขาถูกทำลายลงหมดสิ้นในตอนนี้ ลิงยักษ์สีแดงหลายตัวมองไปยังมนุษย์เหล่านั้นในส่วนลึกของหุบเขาด้วยความโกรธแค้น พวกมันหยิบก้อนหินขนาดใหญ่ขว้างออกไปอย่างรุนแรงไม่หยุด จำนวนมากมายนั้นทำให้ผู้คนในส่วนลึกของหุบเขาต้องหลบหลีกอย่างลำบาก
"บ้าชิบ พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ตื่นขึ้นมาหมดแล้ว"
หลินจงและคนอื่นๆ หลบหลีกก้อนหินอย่างลำบาก พวกเขามองไปยังฝูงหลิงหยวนที่แออัดอยู่ไกลออกไป สีหน้าของพวกเขาล้วนแต่ยากจะบรรยาย หลังจากที่มู่เจิ้นล่อราชาลิงวิญญาณไฟออกไปก่อนหน้านี้ แม้ว่าพวกเขาจะเร่งความเร็วขึ้นแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าพวกหลิงหยวนที่ถูกสะกดจิตจะตื่นขึ้นมาติดๆ กัน ตอนนี้พวกมันถึงกับปิดล้อมพวกเขาไว้ที่นี่
"ตอนนี้จะทำยังไงดี?" ถังเฉียนเอ๋อร์ มู่หลิง และคนอื่นๆ สีหน้าซีดเผือดเล็กน้อย สภาพจิตใจของพวกเขาไม่ดีเท่ากับหลินจงและคนอื่นๆ ภาพตรงหน้านี้ทำให้พวกเขารู้สึกขาอ่อน
"เตรียมตัวบุกออกไป" เล่ยเจิ้งพูดเสียงทุ้ม บนหลังของเขามีห่อผ้าอยู่ ภายในห่อผ้านั้นมีแสงสีเขียวส่องออกมาอย่างต่อเนื่อง กลิ่นหอมก็ลอยออกมาด้วย
"หลินจง นายพาคนดูแลพวกเขาหน่อย อย่าให้เกิดเรื่องขึ้น"
เล่ยเจิ้งพูด พวกเขาล้วนเป็นมือเก่า มีประสบการณ์มาก แต่ถังเฉียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ กลับเป็นมือใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์เลย ถ้าเกิดอุบัติเหตุติดอยู่ในฝูงหลิงหยวน คงถูกฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ในชั่วพริบตา
"อืม"
หลินจงและคนอื่นๆ พยักหน้า ตอนนี้พวกเขาไม่ได้เยาะเย้ยนักเรียนจากวิทยาลัยเหนือวิญญาณเหล่านี้ว่าไม่มีความกล้าหาญอีกต่อไป ความกล้าหาญของมู่เจิ้นที่ล่อราชาลิงวิญญาณไฟออกไปคนเดียวก่อนหน้านี้ ทำให้แม้แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกตกใจ พวกเขาเข้าใจว่าถ้าไม่ใช่เพราะการกระทำของมู่เจิ้น วันนี้พวกเขาคงหนีไม่พ้นความตายจริงๆ
"ไป!"
เล่ยเจิ้งกำดาบยาวในมือแน่น สายตาเฉียบคมขึ้นมา พลังวิญญาณอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมา เขานำหน้าพุ่งเข้าไปในฝูงหลิงหยวนทันที แสงดาบพุ่งออกมา ฉีกทางผ่านออกมาได้
สมาชิกหน่วยฝ่าฟ้าใสติดตามอย่างใกล้ชิด ถังเฉียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ อยู่ตรงกลางภายใต้การปกป้อง ทุกคนใช้พลังวิญญาณอย่างเต็มที่ในตอนนี้ แสงดาบอันเฉียบคมสร้างแนวป้องกัน ผลักไสหลิงหยวนที่โจมตีเข้ามารอบด้านออกไปทั้งหมด
ปัง! ปัง! ปัง!
แม้จะมีเล่ยเจิ้งผู้แข็งแกร่งระดับล้อวิญญาณช่วงต้นนำทาง แต่ก็เพราะหลิงหยวนมีจำนวนมากเกินไป ดังนั้นกลุ่มคนยังไม่ทันผ่านไปได้ไกล สมาชิกหน่วยฝ่าฟ้าใสก็มีคนบาดเจ็บแล้ว แต่พวกเขาก็ยังกัดฟันอดทน มือที่กำดาบยาวมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด
"บ้าชิบ!"
เล่ยเจิ้งฟันหลิงหยวนตัวหนึ่งขาดเป็นสองท่อน แต่ก็มีหลิงหยวนอีกมากมายพุ่งเข้ามา ทำให้เขาด่าออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว ในใจก็เริ่มกังวลมากขึ้น นี่จะต้องตายกันหมดในหุบเขานี้จริงๆ หรือ
ถังเฉียนเอ๋อร์ มู่หลิง และคนอื่นๆ ต่างมองดูหลิงหยวนที่ดุร้ายรอบตัวด้วยสีหน้าซีดเผือด แต่ในขณะที่พวกเขากำลังสิ้นหวัง พวกเขาก็เห็นฝูงหลิงหยวนด้านหน้าเกิดความวุ่นวายขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลิงหยวนพวกนั้นราวกับเห็นอะไรที่น่ากลัวมาก ต่างแยกย้ายหนีกระเจิดกระเจิง ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว
"เกิดอะไรขึ้น?"
เล่ยเจิ้งและคนอื่นๆ มองดูเหตุการณ์นี้อย่างตกตะลึง สายตามองไปยังที่ไม่ไกลนัก เห็นร่างของเด็กหนุ่มผอมบางคนหนึ่งกระโดดออกมา
"มู่เจิ้น!"
เมื่อถังเฉียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ เห็นร่างที่คุ้นเคยนั้น ก็ดีใจขึ้นมาทันที ไม่รู้ทำไม แม้จะรู้ว่าพลังของมู่เจิ้นสู้เล่ยเจิ้งไม่ได้ แต่ความมั่นใจที่เขามอบให้นั้น กลับเหนือกว่าเล่ยเจิ้งมากนัก
"เขาถืออะไรอยู่ในมือ?" หลินจงและคนอื่นๆ มองเห็นชัดเจน มู่เจิ้นถือของใหญ่โตสิ่งหนึ่งในมือ และความหวาดกลัวของหลิงหยวนรอบข้างดูเหมือนจะมาจากสิ่งนั้น
"มันคือหัว..."
เล่ยเจิ้งอึ้งไป แล้วดวงตาก็เต็มไปด้วยความตกใจ: "มันคือหัวของราชาลิงวิญญาณไฟ!"
"อะไรนะ?!" หลินจงและคนอื่นๆ รู้สึกสะท้านในใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ มู่เจิ้นคนนี้ฆ่าราชาลิงวิญญาณไฟได้จริงๆ หรือ?
"รีบมาเร็ว!"
ในขณะที่พวกเขากำลังตกตะลึง มู่เจิ้นก็ตะโกนเสียงดังใส่พวกเขา พร้อมกับชูหัวของราชาลิงวิญญาณไฟที่อยู่ในมือขึ้น หลิงหยวนที่อยู่รอบๆ ก็ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวทันที ในสายตาของพวกมัน ราชาลิงวิญญาณไฟเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวอยู่แล้ว แล้วตอนนี้คนที่สามารถฆ่าราชาลิงวิญญาณไฟได้จะต้องแข็งแกร่งขนาดไหน?
สติปัญญาที่ไม่ค่อยฉลาดทำให้พวกมันไม่สามารถคิดได้ลึกซึ้ง ได้แต่รู้สึกกลัวตามสัญชาตญาณ
"รีบไปเร็ว!"
เล่ยเจิ้งดีใจมาก รีบโบกมือนำทุกคนเร่งฝ่าวงล้อมของกลุ่มหลิงหยวนออกมา สุดท้ายก็มาถึงข้างกายของมู่เจิ้น เมื่อเข้าใกล้ พวกเขาถึงได้เห็นหัวอันน่าเกลียดที่ยังคงหยดเลือดอยู่อย่างชัดเจน นั่นเป็นราชาลิงวิญญาณไฟจริงๆ...
เล่ยเจิ้งกับหลินจงมองตากัน ต่างก็เห็นความตกตะลึงในดวงตาของอีกฝ่าย มู่เจิ้นคนนี้ทำได้ยังไงกันนะ?
มู่เจิ้นไม่สนใจสิ่งที่พวกเขาคิด นำพวกเขาถอยออกจากหุบเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็วางหัวของราชาลิงวิญญาณไฟไว้ที่ปากทางเข้าหุบเขา ทำให้พวกหลิงหยวนตกใจจนไม่กล้าออกมา
ทุกคนหันหลังวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งออกห่างจากหุบเขานั้นไกลแล้ว พวกเขาถึงได้ล้มลงด้วยความเหนื่อยอ่อน แม้แต่เล่ยเจิ้งก็เหงื่อท่วมตัว หอบแฮ่กๆ
มู่เจิ้นก็ทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้เช่นกัน รู้สึกเหมือนกระดูกทั้งตัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ครั้งนี้ช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ เกือบจะพลาดเสียแล้ว
"เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" ถังเฉียนเอ๋อร์เดินมาข้างกายมู่เจิ้น ดวงตางามเปล่งประกายจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าวันนี้เขาทำให้เธอตกตะลึงไม่น้อย
"ไม่เป็นไร"
มู่เจิ้นยิ้ม จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น เห็นว่าเล่ยเจิ้ง หลินจง และมู่หลิง รวมถึงทุกคนต่างก็จ้องมองเขาเหม่อลอย เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้สติจากเหตุการณ์ที่มู่เจิ้นถือหัวของราชาลิงวิญญาณไฟมาช่วยพวกเขา
"อย่ามองอีกเลย ฉันก็แค่โชคดีเท่านั้น ฉันไม่มีพลังที่จะฆ่าราชาลิงวิญญาณไฟได้จริงๆ หรอก"
มู่เจิ้นส่ายหน้าอย่างระอา จากนั้นก็มองไปทางเล่ยเจิ้ง ยิ้มพลางกล่าวว่า "แต่พี่เล่ยเจิ้ง ภารกิจเสร็จสมบูรณ์แล้ว ต่อไปเราควรจะแบ่งของกันได้แล้วใช่ไหมครับ?"
"ฮ่าๆ"
เล่ยเจิ้งได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา เอาห่อของที่แบกอยู่ด้านหลังลงมา แล้วแผ่ออก ทันใดนั้นแสงสีหยกก็แผ่ซ่านออกมา กลิ่นหอมฟุ้ง ทำให้ดวงตาของทุกคนสว่างขึ้นมา
มู่เจิ้นก็มองไปที่ห่อของนั้นเช่นกัน เขามองดูผลหยูหลิงที่กลมและเต็มเปี่ยมเหล่านั้น บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มแห่งความพอใจปรากฏขึ้น ทำงานเหนื่อยแทบตายครั้งนี้ ในที่สุดก็ไม่ขาดทุน
(สัปดาห์ใหม่ ขอบัตรแนะนำหนังสือ คัดลอก และคลิก!!!!!!!!!!!!)


## บทที่ 33 กลับสู่ค่าย 【ขอคัดลอก ขอแนะนำ!】

ห่อถูกวางเปิดบนพื้น แสงสีเขียวมรกตแผ่ออกมา ผลหยูหลิงสีเขียวมรกตกลมเกลี้ยงเป็นประกายวาววับ กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอทำให้ทุกคนกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ ดวงตาเป็นประกายร้อนแรง
"ที่นี่มีผลหยูหลิงทั้งหมด 30 ลูก เดิมทีน่าจะเก็บเกี่ยวได้มากกว่านี้ แต่ว่าผลหยูหลิงหลายลูกถูกราชาลิงวิญญาณไฟทำลายไปแล้ว" เล่ยเจิ้งยิ้มแล้วยื่นมือแยกผลหยูหลิง 15 ลูกออกมา พูดว่า "น้องชายมู่เจิ้น แม้ว่าเจ้าจะบอกว่าขอแค่ 30 เปอร์เซ็นต์ แต่เรื่องวันนี้ก็ต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ ผลหยูหลิง 15 ลูกนี้เป็นสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ พวกเราไม่อาจเอาเปรียบเจ้าได้"
"ให้ตามสัดส่วน 30 เปอร์เซ็นต์ก็พอแล้ว...ก็ได้ ขอบคุณพี่ชายเล่ยมาก"
มู่เจิ้นส่ายหน้า กำลังจะปฏิเสธ แต่เห็นสีหน้าเด็ดเดี่ยวของเล่ยเจิ้ง จึงได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ ไม่เซ้าซี้อีก รับผลหยูหลิง 15 ลูกมา จากนั้นเขามองไปทางมู่หลิงและคนอื่นๆ ที่กำลังจ้องมองเขาตาปริบๆ ยิ้มพูดว่า "ครั้งนี้พวกเจ้าก็ออกแรงไม่น้อย ให้คนละหนึ่งลูกเป็นไง?"
"ฮิฮิ"
มู่หลิงและคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง แม้แต่เจียงหลี่และเติงหยงก็มีสีหน้าตื่นเต้น เมื่อรับผลหยูหลิงจากมือของมู่เจิ้น หน้าแดงก่ำอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็รู้สึกเขินอายไปหมด จึงได้แต่ยิ้มเขินๆ อย่างไม่หยุด
"เอ้า เจ้าก็มีหนึ่งลูกเหมือนกัน" มู่เจิ้นยื่นผลหยูหลิงให้ถังเฉียนเอ๋อร์ด้วย หญิงสาวรับด้วยมือหยกแล้วยิ้มหวานให้
มู่เจิ้นแบ่งผลหยูหลิง 15 ลูกที่ได้มาเสร็จแล้ว ในมือยังเหลืออีก 6 ลูก เขามองดูผลหยูหลิงที่เย็นเฉียบราวกับหยก ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม ด้วยผลหยูหลิงเหล่านี้ เขาน่าจะสามารถสร้างตรารกรรมประหารลำดับที่สองของประทับมรณะสมเนตรได้แล้วสินะ?
กลุ่มคนนั่งพักผ่อนในป่า เนื่องจากเพิ่งล่าสัตว์กันได้อย่างเต็มที่ ทุกคนจึงอารมณ์ดีและสนิทสนมกันมากขึ้น มู่หลิงและคนอื่นๆ ถือโอกาสนี้ขอคำแนะนำเกี่ยวกับวิธีการล่าสัตว์วิญญาณจากหน่วยฝ่าฟ้าใส ส่วนหลินจงและคนอื่นๆ ก็เล่าถึงประสบการณ์อันตรายในการผจญภัยอย่างกระตือรือร้น ทำให้มู่หลิงและคนอื่นๆ ที่ยังมีจิตใจเยาว์วัยตื่นเต้นมาก
มู่เจิ้นมองดูบรรยากาศที่กลมเกลียวของพวกเขาและยิ้ม ในตอนนั้นเล่ยเจิ้งก็เดินเข้ามาและยื่นขวดเหล้าแรงให้มู่เจิ้น แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า "เป็นไง? ดื่มได้ไหม?"
มู่เจิ้นไม่ชอบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ เขารับมาและดื่มอึกหนึ่ง ความรู้สึกแสบร้อนทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มแดงขึ้นเล็กน้อย แล้วเขาก็ไอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"ดื่มน้อยๆ หน่อย" ถังเฉียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็รีบใช้มือหยกตบหลังมู่เจิ้นเบาๆ แล้วต่อว่าอย่างหงุดหงิด
"ฮ่าๆ หลายปีมานี้ผมก็เจอคนหนุ่มมามากมาย แต่ไม่มีใครเก่งเท่าน้องมู่เจิ้นหรอก ถ้ามีเวลาว่างก็มาร่วมหน่วยฝ่าฟ้าใสของเราได้นะ" เล่ยเจิ้งพูดติดตลก
"พ่อเขาเป็นจ้าวเขตผู้ปกครอง ถ้าคุณพาเขาไปเป็นนักผจญภัย ลุงมู่คงไม่ปล่อยคุณไว้หรอก" ถังเฉียนเอ๋อร์มองเล่ยเจิ้งด้วยสายตาไม่พอใจและพูดอย่างหงุดหงิด
"จ้าวเขตผู้ปกครอง?" เล่ยเจิ้งตกใจ แล้วมองมู่เจิ้นอย่างประหลาดใจ "ที่แท้น้องมู่เจิ้นก็เป็นเจ้าน้อยของเขตผู้ปกครองนี่เอง ผมเผลอมองข้ามไปเลย ฮ่าๆ ตอนนั้นผมเคยตามพี่ชายไปพบท่านหมู่เฟิงจ้าวเขตมาก่อน พ่อเสือไม่มีลูกเป็นสุนัขจริงๆ"
มู่เจิ้นจ้องถังเฉียนเอ๋อร์ เด็กสาวก็แลบลิ้นออกมาอย่างขี้เล่น เธอก็พูดออกไปโดยไม่ทันคิดเหมือนกัน
"มู่เจิ้นน้อย ในช่วงเวลาต่อจากนี้ พวกเราจะอยู่ที่ที่ราบเหนือของหลิง ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไร ก็เรียกพวกเราได้เลย ครั้งนี้ถือว่าพวกเราเป็นหนี้บุญคุณคุณ" เล่ยเจิ้งกล่าว
"พี่เล่ยพูดเกินไปแล้ว พวกเราร่วมมือกัน ผมก็ต้องช่วยเหลืออย่างเต็มที่อยู่แล้ว" มู่เจิ้นยิ้มพูด
"การร่วมมือก็คือการร่วมมือ แต่การที่คุณช่วยชีวิตหน่วยฝ่าฟ้าใสของพวกเราก็เป็นความจริง" เล่ยเจิ้นพูดอย่างจริงจัง
มู่เจิ้นได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ แต่ในใจกลับรู้สึกชอบชายร่างกำยำที่มีนิสัยตรงไปตรงมาคนนี้มากขึ้น
พวกเขาคุยกันอย่างสนุกสนานเป็นเวลานาน จนฟ้าเริ่มมืด มู่เจิ้นเห็นดังนั้นจึงพาถังเฉียนเอ๋อร์ มู่หลิง และคนอื่นๆ กล่าวลาหน่วยฝ่าฟ้าใส แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศทางของค่าย
ตลอดทาง มู่หลิงและคนอื่นๆ ยังคงจมอยู่ในความตื่นเต้นนั้น แม้ว่าเหตุการณ์วันนี้จะอันตราย แต่ความตื่นเต้นหลังจากผ่านพ้นอันตรายก็ทำให้พวกเขารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก พวกเขาคุยกันถึงการต่อสู้อย่างดุเดือดในหุบเขาไม่หยุด
มู่เจิ้นรู้สึกจนปัญญากับความตื่นเต้นของพวกเขา เหตุการณ์ที่อันตรายในสายตาของพวกเขาแบบนี้ เขาเคยประสบมามากมายในเส้นทางวิญญาณ ดังนั้นเขาจึงสามารถรับมือได้อย่างใจเย็น
เส้นทางกลับมีอุปสรรคน้อยลงมาก ดังนั้นหลังจากผ่านไปครึ่งเวลา พวกเขาก็เข้าใกล้ตำแหน่งของค่ายแล้ว กลุ่มวัยรุ่นมองไปยังกระโจมที่อยู่ไกลออกไป และถอนหายใจอย่างโล่งอก
มู่เจิ้นมองไปทางค่ายเช่นกัน แต่ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เพราะเขาเห็นว่าที่ปากป่าด้านหน้านั้น มีร่างกายสิบกว่าคนยืนอยู่ คนที่นำหน้านั้นคุ้นตามาก ก็คือหลิวหยางและเฉินทงนั่นเอง ด้านหลังพวกเขามีวัยรุ่นหน้าตายิ้มแย้มตามมา เห็นได้ชัดว่าล้วนเป็นนักเรียนจากวิทยาลัยตะวันตกทั้งสิ้น
"เป็นเฉินทงและพวกเขา" มู่หลิงก็สังเกตเห็นหลิวหยางและคนอื่นๆ ที่นั่น เขาตกใจเล็กน้อย จากนั้นสีหน้าก็ไม่ค่อยดีนัก "มู่เจิ้น ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาหาคุณนะ"
ในขณะที่มู่เจิ้นและคนอื่นๆ เห็นเฉินทงและพวก พวกนั้นก็เห็นกลุ่มคนที่กำลังกลับมาเช่นกัน พวกเขาจึงเดินเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร กลุ่มคนขวางทางมู่เจิ้นและคนอื่นๆ ไว้
"เฉินทง พวกนายจะทำอะไร?" มู่หลิงเห็นดังนั้นจึงขมวดคิ้วถาม
"ฮ่าๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเขาหน่อย มู่หลิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย ฉันว่านายไม่ควรยุ่งด้วยนะ ถ้าไปทำให้พี่ชายหลิวไม่พอใจเข้า นายคงไม่สบายแน่" เฉินทงหัวเราะพูด
พี่ชายหลิวที่เฉินทงพูดถึงก็คือหลิวมู่ไป๋นั่นเอง มู่หลิงได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขากลัวหลิวมู่ไป๋มาก
"เจียงหลี่ เติงหยง พวกนายก็หลีกไปด้วยเถอะ ฉันรู้ว่าพวกนายก็มีปัญหากับมู่เจิ้นเหมือนกัน พอดีให้พวกเราช่วยระบายความแค้นให้พวกนายหน่อย" เฉินทงมองไปทางเจียงหลี่และคนอื่นๆ พูด
เขาคิดได้แม่นยำ พวกเขามีคนมากกว่าและมีกำลังมากกว่า ตอนนี้มู่เจิ้นนอกจากถังเฉียนเอ๋อร์ที่จะช่วยเขาแล้ว คนอื่นๆ ก็ไม่ได้สนิทกับมู่เจิ้น ได้ยินมาว่าเจียงหลี่สองคนยังไม่ถูกกับมู่เจิ้นด้วย แน่นอนว่าพวกเขายิ่งไม่มีทางช่วยมู่เจิ้น
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขาคิดว่าได้คำนวณทุกอย่างอย่างรอบคอบแล้ว เขาก็เห็นว่าเจียงหลี่ เติงหยง และคนอื่นๆ เพียงแค่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา และไม่มีท่าทีจะเดินจากไปเลย แต่กลับหัวเราะเยาะและพูดว่า "ถ้าคิดจะทำอะไรพี่ชายมู่ ก็ต้องถามพวกเราก่อนว่าจะยอมหรือไม่"
แม้ว่าก่อนหน้านี้เจียงหลี่และอีกคนจะไม่ถูกชะตากับมู่เจิ้น แต่เหตุการณ์วันนี้ก็ได้เปลี่ยนทัศนคติที่พวกเขามีต่อมู่เจิ้นไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นการที่มู่เจิ้นช่วยพวกเขาออกจากสถานการณ์คับขัน หรือพฤติกรรมต่างๆ ในหุบเขา ล้วนทำให้วัยรุ่นที่มีความทะนงตัวเหล่านี้เกิดความชื่นชม ความไม่พอใจในอดีตได้หายไปหมดแล้ว การเรียกว่า "พี่ชายมู่" ออกมานั้นจึงไม่มีความรู้สึกผิดแต่อย่างใด
"พวกแก!"
เฉินหยง หลิวหยาง และคนอื่นๆ ตกตะลึงทันที จากนั้นก็มองมู่เจิ้นที่ถูกห้อมล้อมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด และมองมู่หลิง เจียงหลี่ และคนอื่นๆ ที่มองพวกเขาด้วยความเป็นศัตรู พวกเขารู้สึกไม่อยากจะเชื่อในใจว่าทำไมมู่เจิ้นซึ่งเพิ่งเข้ามาในดงหยวนเทียนเจี้ยถึงได้รับการปกป้องจากนักเรียนรุ่นพี่เหล่านี้
มู่เจิ้นมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยมาโดยตลอด และไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ตบไหล่เจียงหลี่และคนอื่นๆ แล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ"
เขาไม่ได้พูดอะไรกับเฉินทงและหลิวหยางเลย ท่าทีที่แทบจะไม่สนใจนี้ ทำให้เฉินทงยิ่งรู้สึกไม่พอใจมากขึ้น เขาตะโกนเสียงต่ำ "คิดจะไปเหรอ? แกมันหยิ่งผยองเกินไปแล้ว!"
เมื่อเสียงตะโกนจบลง เขาก็ยื่นมือออกไปคว้าปกเสื้อของมู่เจิ้นโดยตรง
ฉิว!
แต่ในขณะที่เขากำลังจะจับมู่เจิ้น ดวงตาสีดำของมู่เจิ้นก็ผ่านแววตาเย็นชา มือของเขาพลิกกลับ แสงสีดำปรากฏขึ้น ในขณะที่มือของเฉินทงกำลังจะแตะปกเสื้อของเขา มีดสีดำที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ก็ได้แนบที่ลำคอของเฉินทงแล้ว
ความเย็นที่ลำคอทำให้ม่านตาของเฉินทงหดตัวอย่างรุนแรง เขาสั่นเทาและพูดด้วยความกัดฟัน "แกคิดจะทำอะไร?"
"แกไม่เชื่อจริงๆ หรือว่าฉันจะฆ่าแก?" มู่เจิ้นมองเฉินทงและพูดเบาๆ
แม้ว่าเสียงของมู่เจิ้นจะเบา แต่ไม่รู้ทำไม เฉินทงและหลิวหยางรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แทงทะลุกระดูก นั่นคือจิตสังหารที่แท้จริง...
วัยรุ่นที่อยู่ด้านหลังเฉินทงก็ตกใจกับดวงตาสีดำที่ดูเหมือนไร้ความรู้สึกของมู่เจิ้น พวกเขาไม่กล้าส่งเสียงในขณะนั้น
"พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่?"
จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นทำลายความตึงเครียดที่นี่ วัยรุ่นทั้งหมดรีบมองไป เห็นว่ามั่วซือยืนอยู่ไม่ไกล จ้องมองพวกเขาอย่างเคร่งเครียด
"มั่วซือ!"
มู่หลิงและคนอื่นๆเมื่อเห็นสถานการณ์ก็รีบคำนับทันที
เมื่อมู่เจิ้นเห็นมั่วซือปรากฏตัว เขาก็เก็บมีดกลับ ใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อครู่ยังดูเย็นชาก็กลับมามีรอยยิ้มอ่อนโยนอีกครั้ง ดูไม่มีอันตรายเลย
"มั่วซือ มู่เจิ้นจะฆ่าผม!" เฉินทงจ้องมองมู่เจิ้นด้วยสีหน้าแดงก่ำ
"คิดว่าฉันไม่เห็นอะไรเลยหรือไง?" มั่วซือมองเฉินทงอย่างเย็นชา พูดว่า
เฉินทงชะงัก ลูบจมูกอย่างกระอักกระอ่วน แล้วจ้องมู่เจิ้นอย่างเคียดแค้นก่อนจะนำคนของตนจากไปอย่างหัวเสีย
"พวกเธอก็กลับค่ายกันเถอะ" มั่วซือพูดกับมู่หลิง ถังเฉียนเอ๋อร์และคนอื่นๆ พวกเขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะทยอยกันจากไป
เมื่อเห็นพวกเขาไปแล้ว มั่วซือจึงเดินเข้าหามู่เจิ้น เขามองใบหน้าอ่อนโยนของเด็กหนุ่มแล้วอดส่ายหัวไม่ได้ พูดว่า "เจ้าเด็กนี่ กล้าไปทำเรื่องอันตรายขนาดนั้นกับพวกทีมนักผจญภัยเชียวนะ"
"มั่วซือรู้ว่าพวกเราไปทำอะไรมาหรือครับ?" มู่เจิ้นตกใจเล็กน้อย ถาม
"ตานชิงซานกลับมาบอกฉัน ฉันก็รีบตามไป แต่ไม่ได้ปรากฏตัว แค่คอยดูการกระทำของเจ้าอยู่" มั่วซือจ้องมองมู่เจิ้น ในใจกลับรู้สึกปั่นป่วน เขาเห็นมู่เจิ้นล่อราชาลิงวิญญาณไฟไปคนเดียว ตอนแรกก็คิดจะออกมาช่วย แต่ใครจะคิดว่าเด็กคนนี้จะดึงมังกรเขาเงินออกมาด้วย วิธีนี้ใช้เสือล่าหมาป่า ทำได้จนเขาอดชื่นชมไม่ได้
"ที่แท้มั่วซือก็คอยปกป้องผมอยู่ลับๆนี่เอง ถ้ารู้แต่แรกผมก็คงไม่ต้องวิ่งหนีจนตัวเปียกปอนขนาดนั้นหรอกครับ" มู่เจิ้นพูดอย่างจนปัญญา ถ้ามีผู้แข็งแกร่งระดับอาณาเขตวิญญาณทรงพลังคอยคุ้มครองอยู่ ใครจะอยากวิ่งหนีไปทั่วป่า
"เจ้าเด็กนี่..." มั่วซือยิ้มพลางส่ายหัว เขารู้ว่าถึงมู่เจิ้นจะอายุน้อยแต่ก็ระมัดระวังมาก การที่เขายอมร่วมมือกับหน่วยฝ่าฟ้าใสนั้น ก็คงเพราะคาดการณ์ว่าอีกฝ่ายไม่กล้าคิดร้ายอะไร "ช่างเถอะ กลับมาก็ดีแล้ว ไปที่ค่ายกันเถอะ"
มั่วซือโบกมือแล้วหันหลังเดินไปทางค่าย มู่เจิ้นก็ยิ้มแล้วเดินตามไป
ทั้งสองเดินผ่านป่าเข้าสู่ค่าย มู่เจิ้นกวาดตามองไปรอบๆค่าย แล้วจู่ๆก็มองไปที่ไม่ไกลจากค่าย ที่นั่นมีร่างกำยำสิบกว่าคน พวกเขามีพลังน่าตกใจ รอบตัวมีไอสังหารวนเวียน ชัดเจนว่าไม่ใช่คนธรรมดา
"นี่คือ..."
มั่วซือก็ขมวดคิ้วมองไปที่กองกำลังแปลกหน้านั้น เมื่อเห็นเครื่องหมายบนอกของพวกเขา ก็พึมพำว่า "เป็นคนของหลิวอวิ๋น? พวกเขามาที่นี่ทำไม"
(บัตรแนะนำหนังสือกำลังขาดแคลน ขอให้ทุกคนอ่านจบแล้วช่วยโหวตบัตรแนะนำให้หนังสือใหม่ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ!!)


## บทที่ 34 หลิวมิง (3 บท ขอคัดลอก!)

ในค่าย ผู้มาเยือนกลุ่มแปลกหน้าเหล่านั้นดึงดูดสายตาของนักเรียนหลายคนอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้พวกเขา รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างกายของคนเหล่านี้ทำให้เด็กหนุ่มสาวเหล่านี้รู้สึกกลัว
"คนของเขตหลิว?" มู่เจิ้นขมวดคิ้วมองกลุ่มคนแปลกหน้าเหล่านั้น พวกเขามาทำอะไรที่ที่ราบเหนือของหลิง?
มั่วซือเองก็ดูเหมือนจะสงสัย เดินช้าๆ ไปหากลุ่มคนเหล่านั้น และที่นั่นก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเร็วๆ มา ยิ้มพลางประสานมือคำนับ: "คงเป็นมั่วซือแห่งวิทยาลัยเหนือวิญญาณใช่ไหม? ข้าคือหลิวมิงแห่งเขตหลิว มาโดยไม่ได้รับเชิญ รบกวนมาก หวังว่าท่านจะให้อภัย"
"โอ้ ที่แท้ก็เป็นคุณชายสามหลิวมิงแห่งเขตหลิวนี่เอง" มั่วซือได้ยินดังนั้นก็ยิ้มจางๆ พูด
"ไม่สมควรที่มั่วซือจะเรียกข้าเช่นนั้น ล้วนเป็นคำเล่าลือของคนนอกเท่านั้น" ชายวัยกลางคนรีบส่ายหน้า ท่าทางถ่อมตัวอย่างมาก
"หลิวมิง? คุณชายสามแห่งเขตหลิวหรือ..."
มู่เจิ้นที่ยืนอยู่ด้านหลังมั่วซือมองชายวัยกลางคนนั้นอีกครั้ง เขาดูผอมแห้ง มือทั้งสองข้างเหมือนกรงเล็บนกอินทรี ผอมแห้งแต่แข็งแรง ใบหน้าผอมแห้งนั้นตอนนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
สำหรับชื่อของหลิวมิงนี้ มู่เจิ้นไม่ใช่ว่าไม่คุ้นเคย เขาเคยได้ยินหลายครั้งจากพ่อของเขาและโจวอา คนผู้นี้เป็นน้องชายแท้ๆ ของหลิวชิงเทียน จ้าวเขตแห่งเขตหลิว และยังเป็นมือขวาของเขาด้วย พลังของตัวเองก็ถึงระดับล้อวิญญาณช่วงปลายแล้ว ห่างจากอาณาเขตวิญญาณทรงพลังเพียงก้าวเดียว ในเขตเหนือวิญญาณนี้ก็ถือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงพอสมควร
"พวกท่านนี่..." มั่วซือมองดูกลุ่มคนที่ดูแปลกแยกกับบรรยากาศในค่าย สีหน้าดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ที่นี่เป็นสถานที่ฝึกฝนของนักเรียน คนที่มีรังสีอำมหิตเข้มข้นอยู่ที่นี่ เกรงว่าจะรบกวนการฝึกฝนของนักเรียน
"มั่วซือ ลุงสามของข้ากำลังปฏิบัติภารกิจ เห็นว่าข้าและหลิวหยางก็อยู่ที่นี่ จึงแวะมาดู ไม่มีเจตนารบกวนแต่อย่างใด" หลิวมู่ไป๋ที่อยู่ด้านหลังหลิวมิงยิ้มพูด
"ภารกิจ?"
หลิวมิงถอนหายใจแล้วพูดว่า: "พวกเราเขตหลิวมีของสำคัญจำนวนหนึ่งถูก 'กลุ่มเสวียนตู้' ปล้นระหว่างขนส่ง แม้ว่าภายหลังพวกเราเขตหลิวจะล้อมปราบได้ทันเวลา แต่เสวียนตู้หัวหน้ากลุ่มเสวียนตู้ก็ยังหนีไปได้ จากนั้นในการไล่ล่าของพวกเราก็หนีมาที่ที่ราบเหนือของหลิง พวกเรามาครั้งนี้ก็เพื่อจะจับกุมเขา"
"เสวียนตู้?"
เมื่อได้ยินชื่อนี้ มั่วซือก็ขมวดคิ้ว นี่เป็นโจรโหดเหี้ยมที่มีชื่อเสียงในเขตเหนือวิญญาณนี่นา มือเปื้อนเลือดไม่รู้กี่ชีวิตแล้ว ถ้าโจรโหดเหี้ยมแบบนี้มาที่ที่ราบเหนือของหลิง จะไม่เป็นภัยคุกคามต่อนักเรียนที่กำลังฝึกฝนของพวกเขาหรือ?
กลุ่มนักผจญภัยและนักผจญภัยทั่วไปอื่นๆ จะเกรงกลัววิทยาลัยเหนือวิญญาณและไม่กล้าทำอะไรเกินเลยกับนักเรียน แต่โจรโหดเหี้ยมแบบนี้จะไม่ลังเลแม้แต่น้อย ถ้าทำให้พวกเขาไม่พอใจ ก็จะฆ่าโดยไม่ลังเล
"ฮ่าๆ ใช่แล้ว มาครั้งนี้จริงๆ แล้วก็อยากจะเตือนมั่วซือ ให้นักเรียนระวังตัวหน่อย เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่ดี ความบ้าคลั่งของคนผู้นั้นเป็นที่รู้กันทั่ว" หลิวมิงหัวเราะพูด
มู่เจิ้นที่ยืนอยู่ข้างมั่วซือได้ยินดังนั้น ในใจก็รู้สึกประหลาดใจ สำหรับกลุ่มเสวียนตู้นั้นเขาแน่นอนว่าเคยได้ยินมาก่อน แม้ว่าจะมีชื่อเสียงโหดเหี้ยมจริงๆ แต่คนพวกนี้ก็ไม่ใช่คนโง่ กล้าลงมือกับเขตหลิวง่ายๆ เช่นนี้?
ดูเหมือนว่าของที่พวกนี้ปล้นไปจะไม่ธรรมดาสินะ ไม่เช่นนั้นเขตหลิวจะทำไมถึงได้โกรธถึงขนาดนี้ ไม่เพียงแต่กวาดล้างกลุ่มเสวียนตู้จนหมด ยังไล่ล่าเสวียนตู้จนหนีมาถึงที่นี่
"คุณชายสามหลิว กลุ่มเสวียนตู้ปล้นของอะไรของเขตหลิวพวกท่านกันล่ะ? พวกท่านถึงได้ต้องลงแรงลงคนขนาดนี้" มู่เจิ้นสายตาวาบแวบ จากนั้นก็ถามอย่างดูเหมือนไร้เดียงสาทันที
คำถามแบบไร้เดียงสานี้ทำให้หลิวมิงงงไปชั่วขณะ จากนั้นก็หัวเราะแห้งๆ พูดว่า: "น้องชาย เรื่องแบบนี้พูดไม่ได้หรอก"
มู่เจิ้นยิ้มเล็กน้อย แต่ในใจกลับยิ่งเข้าใจว่าของที่ถูกเสวียนตู้ปล้นไปนั้นสำคัญกับเขตหลิวมากแค่ไหน
"มู่เจิ้น เรื่องแบบนี้ไม่เกี่ยวกับเขตผู้ปกครองของพวกเจ้าหรอก" หลิวมู่ไป๋มองมู่เจิ้นแวบหนึ่งแล้วพูด
"มู่เจิ้น?" หลิวมิงได้ยินชื่อนี้ก็ตกใจ หรี่ตามองมู่เจิ้นแล้วพูด: "เจ้าเป็นลูกชายของหมู่เฟิงสินะ มู่เจิ้นคนเดียวในเขตเหนือวิญญาณที่ได้รับคุณสมบัติเส้นทางวิญญาณน่ะหรือ?"
มู่เจิ้นยิ้มพลางพยักหน้า เขตหลิวกับเขตผู้ปกครองมีความขัดแย้งกันมากมาย พูดได้ว่าเป็นศัตรูกัน ดังนั้นกับปฏิกิริยาของหลิวมิง เขาจึงไม่รู้สึกแปลกใจอะไร
"ฮ่าๆ ข้าเคยได้ยินชื่อเจ้ามานานแล้ว แต่เดิมข้าคิดว่าคุณสมบัตินั้นจะเป็นของมู่ไป๋เสียอีก" หลิวมิงหัวเราะเบาๆ พูด
มู่เจิ้นยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
"เรื่องของเสวียนตู้ ก็ขอบคุณที่เตือนแล้ว พวกเราจะระวังเอง" มั่วซือเห็นคำพูดของหลิวมิงมีเชิงประชด ก็ขมวดคิ้ว หลิวมิงนี่พูดอย่างไรก็เป็นบุคคลมีชื่อเสียงในเขตเหนือวิญญาณ ทำไมพูดกับเด็กหนุ่มถึงได้ไร้มารยาทเช่นนี้
"มั่วซือ วันนี้พวกเราอยากจะพักแรมในค่ายสักคืน หวังว่ามั่วซือจะอนุญาต ฮ่าๆ ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้หมิ่นซือจะอนุญาตแล้ว แต่ผมคิดว่าจะต้องได้รับอนุญาตจากมั่วซือด้วยถึงจะดี แน่นอน คืนนี้การเฝ้าค่ายให้พวกเราจัดการเองก็พอ รับรองว่าจะไม่มีปัญหา" หลิวมิงรีบพูด
มั่วซือได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดสักครู่ ในเมื่อหมิ่นซืออนุญาตแล้ว เขาก็ไม่อยากทำให้เสียหน้า จึงพยักหน้าแล้วพาหลิวมิงและคนอื่นๆ ไปจัดที่พัก
"ได้ยินเฉินทงบอกว่าเมื่อกี้เจ้าอยากจะฆ่าเขา?" มู่เจิ้นเห็นสถานการณ์แล้วก็กำลังจะหันหลังกลับ แต่หลิวมู่ไป๋ที่อยู่ด้านหน้าก็พูดขึ้นมาอย่างเย็นชา
มู่เจิ้นเหลียวมองหลิวมู่ไป๋แวบหนึ่ง ยิ้มพลางพูดว่า "สำหรับคนที่มาหาเรื่อง ฉันไม่รู้จักคำว่าปรานี ต่อไปถ้าเจ้าชอบ ก็มาเองได้เลย อย่าส่งพวกสมุนมาอีก ฉันไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนสักหน่อย"
หลิวมู่ไป๋จ้องมู่เจิ้นด้วยสายตาเย็นชา ส่วนมู่เจิ้นก็ยิ้มสู้สายตา
"ถ้ามีโอกาส ฉันจะมาลองดูด้วยตัวเองว่าเจ้าที่ได้รับคุณสมบัติเส้นทางวิญญาณมีฝีมือแค่ไหน หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง" หลิวมู่ไป๋มองมู่เจิ้นอย่างลึกซึ้งแล้วไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินจากไป
มู่เจิ้นเห็นดังนั้นก็ยิ้ม แล้วหันไปเดินไปยังค่ายฝั่งนักเรียนวิทยาลัยตะวันออก ถังเฉียนเอ๋อร์เห็นเขาเดินมาก็ทำปากเบะ พูดว่า "พวกเขตหลิวนั่น มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา ของถูกคนแย่งไปยังมีหน้าอีก"
เธอจับตามองอยู่ตลอด แน่นอนว่าได้ยินคำพูดเสียดสีของหลิวมิงและหลิวมู่ไป๋ ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที
"คนอารมณ์ไม่ดี ก็ต้องปล่อยให้เขาระบายบ้าง" มู่เจิ้นยิ้มแล้วโบกมือเรียกตานชิงซานให้เดินมาหา จากนั้นก็แอบยื่นผลหยูหลิงให้เขาหนึ่งลูก
"นี่เป็นรางวัลที่เจ้าช่วยส่งข่าว"
มู่เจิ้นตบไหล่ตานชิงซานที่กำลังอึ้งเพราะถือผลหยูหลิงอยู่ แล้วพูดยิ้มๆ
"นี่...จริงๆ หรือที่ให้ผม?" ใบหน้าของตานชิงซานแดงขึ้นเพราะความตื่นเต้น ก่อนหน้านี้มู่หลิงพวกเขาได้เล่าเรื่องในหุบเขาให้เขาฟัง ตานชิงซานเห็นพวกเขามีผลหยูหลิงคนละลูก ก็อิจฉามาก แต่เขาก็เข้าใจว่ามู่หลิงพวกเขาได้ไปช่วยออกแรง จึงได้รับมา เขาจึงได้แต่เสียใจที่ตัวเองมีพลังไม่พอ ไม่สามารถไปด้วยได้
ฐานะทางบ้านของเขาก็ไม่ได้ดีนัก ผลหยูหลิงแบบนี้เขาก็ซื้อไม่ไหว ตอนนี้มู่เจิ้นให้เขาหนึ่งลูก ก็จะช่วยประหยัดเวลาฝึกฝนของเขาได้ไม่น้อย
"ถ้าไม่มีเจ้ากลับมารายงาน พวกเราก็ไม่มีความมั่นใจมากขนาดนี้ที่จะไปทำภารกิจกับคนอื่น" มู่เจิ้นยิ้มพูด
"พี่...พี่ชายมู่ ขอบคุณมากครับ" ตานชิงซานกำผลหยูหลิงไว้ พูดอย่างขอบคุณ
"ฝึกฝนให้ดีล่ะ"
มู่เจิ้นส่ายหัว แล้วเดินไปที่เต็นท์ของตัวเอง ตอนนี้ในอกของเขายังเหลือผลหยูหลิงอีกห้าลูก การเตรียมพร้อมอย่างเพียงพอแบบนี้ คราวนี้ก็น่าจะสามารถกลั่นแกล้งตรารกรรมประหารดวงที่สองออกมาได้แล้วสินะ?
พอคิดถึงตรงนี้ แม้แต่จิตใจที่มั่นคงของมู่เจิ้นก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความตื่นเต้นเล็กๆ ขึ้นมา
ความมืดค่อยๆ ปกคลุมที่ราบเหนือของหลิง ท้องฟ้ามืดลง ในค่ายก็กลับมาสว่างไสวด้วยแสงไฟ คึกคักอีกครั้ง
ส่วนมู่เจิ้นก็ไม่ได้ออกไปอีก แต่นั่งขัดสมาธิอย่างสงบในเต็นท์ หลับตา ใช้เทคนิคมหาโพธิ มีแสงสีดำอ่อนๆ วูบวาบอยู่บนร่างกายของเขา
การฝึกฝนอย่างสงบนี้ดำเนินไปประมาณครึ่งชั่วยาม มู่เจิ้นก็ลืมตาขึ้นทันที มือล้วงเอาผลหยูหลิงกลมๆ ออกมาจากอก ภายใต้แสงไฟสลัว ผิวของผลหยูหลิงสะท้อนแสงสว่าง ดูน่ายั่วยวนอย่างยิ่ง
มู่เจิ้นเลียริมฝีปาก แล้วอ้าปากกว้างยัดผลหยูหลิงเข้าไปในปาก ต่อไป ในที่สุดก็ถึงเวลากลั่นแกล้งตรารกรรมประหารดวงที่สองแล้วสินะ
(วันนี้ตอนที่สาม!
ทุกคน ยังมีคะแนนโหวตอยู่ไหม?!
ปล. ช่วยโฆษณาเกมของกระโหลกซานหน่อย
วันที่ 18 กรกฎาคม เวลา 11:30 น. เกมออนไลน์ที่ดัดแปลงจากนิยายของกระโหลกจิ้งหลิงเรื่อง "ศาลศักดิ์สิทธิ์" จะเปิดทดสอบอย่างเป็นทางการ! ตอนนั้น ผมจะปรากฏตัวในเซิร์ฟเวอร์ "หุบเขาผู้ควบคุมวิญญาณ"! นอกจากจะไปช่วยกระโหลกสร้างบรรยากาศแล้ว ผมยังไปหลักๆ เพื่อใช้บริการ "สาวๆ วิดีโอเล่นเกมด้วย" ว่ากันว่าในเกมจะมีสาวๆ มาเล่นเกม คุย และตีมอนสเตอร์ด้วยแบบวิดีโอเห็นหน้ากันเลย! บริการแบบนี้เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก เพื่อนๆ ของหัวมันทั้งหลาย พวกคุณไม่อยากมาลองดูด้วยกันหรอ? ใครอยากรวมกลุ่มไปดูสาวๆ ให้เข้า Q กลุ่ม: 113546850 ก่อน สาวๆ กำลังแจกบัตรผู้เล่นใหม่ในกลุ่มอยู่ แนบลิงก์ดาวน์โหลดไคลเอนต์ "ศาลศักดิ์สิทธิ์" มาด้วย: http://st./4
)


## บทที่ 35 ประทับมรณะสมเนตรดวงที่ 2

โครม!
เมื่อผลหยูหลิงเข้าปาก มันละลายในทันที กลิ่นหอมหวานเข้มข้นแผ่ซ่านในปากของมู่เจิ้น ตามมาด้วยพลังวิญญาณบริสุทธิ์และเย็นฉ่ำ ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของมู่เจิ้นราวกับสายน้ำ
พลังวิญญาณนั้นแรงกล้าจนทำให้ร่างกายของมู่เจิ้นสั่นสะเทือนเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่น
มู่เจิ้นไม่ลังเลแม้แต่น้อย เห็นได้ว่าเขาประสานนิ้วมือทั้งสิบ เปลี่ยนแปลงท่ามืออย่างรวดเร็วจนตาลาย พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงท่ามือของเขา พลังวิญญาณดำมืดเข้มข้นก็เริ่มรวมตัวกันระหว่างฝ่ามือของเขา
ในช่วงเวลาที่ผ่านมา มู่เจิ้นพยายามกลั่นแกล้งตราประทับมรณะสมเนตรดวงที่สองอย่างต่อเนื่อง แม้จะล้มเหลวมาตลอด แต่ก็ทำให้เขาคุ้นเคยกับกระบวนการกลั่นแกล้งนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
พลังวิญญาณดำมืดเปล่งรัศมีสีดำ เกือบจะห่อหุ้มแขนทั้งสองข้างของมู่เจิ้นไว้ทั้งหมด ความแข็งแกร่งของพลังวิญญาณนั้นเหนือกว่าที่มู่เจิ้นทำได้ในยามปกติอย่างมาก
มู่เจิ้นจ้องมองพลังวิญญาณที่กำลังรวมตัวอย่างรวดเร็วในฝ่ามือ ตรงกลางของแสงสีดำนั้นเหมือนกับมีการก่อตัวเป็นวังวนที่ดูดกลืนพลังวิญญาณที่ไหลมาจากรอบๆ อย่างไม่หยุดยั้ง
จิตใจของเขาก็จดจ่ออยู่กับสิ่งนี้อย่างสมบูรณ์ ไม่กล้าที่จะเสียสมาธิหรือประมาทแม้แต่น้อย ในยามปกติเมื่อเขากลั่นแกล้ง เขาก็ใช้พลังวิญญาณที่เขาควบคุมได้ ดังนั้นแม้จะล้มเหลวก็ไม่ก่อให้เกิดความเสียหายมากนัก แต่ตอนนี้กลับแตกต่างออกไป พลังวิญญาณจากผลหยูหลิงทำให้พลังวิญญาณในร่างของมู่เจิ้นถึงจุดที่แข็งแกร่งมาก หากล้มเหลวและทำให้พลังวิญญาณย้อนกลับ อาจจะทำให้มู่เจิ้นลำบากมาก
อื้ออึง อื้ออึง
ภายใต้สมาธิอย่างเต็มที่ของมู่เจิ้น การรวมตัวของแสงสีดำนั้นยิ่งเร็วขึ้น มองเห็นได้อย่างเลือนราง แสงสีดำเหล่านั้นเริ่มค่อยๆ รวมตัวเป็นรูปร่างของตราแสงสีดำ
"เข้าไปทั้งหมดเลย!"
เสียงตะโกนดังขึ้นในใจของมู่เจิ้น เขาระดมพลังวิญญาณในร่างทั้งหมดอย่างสุดกำลัง ไหลเข้าสู่แสงสีดำนั้น ความเร็วในการขยายตัวของตราแสงสีดำนั้นก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งนาที แสงสีดำก็หดตัวลงอย่างเงียบๆ ตราแสงสีดำดวงหนึ่งลอยอยู่นอกฝ่ามือซ้ายของมู่เจิ้น
ตราประทับมรณะสมเนตรดวงที่สองนี้ ในที่สุดก็ถูกเขากลั่นแกล้งออกมาได้!
มู่เจิ้นจ้องมองตราประทับมรณะสมเนตรที่ลอยอยู่นอกฝ่ามือ แต่กลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย สายตากลับยิ่งเคร่งเครียดขึ้น เพราะเขารู้ว่าการกลั่นแกล้งตราประทับมรณะสมเนตรออกมาได้นั้นเป็นเพียงขั้นตอนแรกของความสำเร็จเท่านั้น...
ต่อจากนี้ เขาต้องนำตราประทับมรณะสมเนตรดวงที่สองนี้เข้าสู่ร่างกาย แต่เมื่อตราประทับมรณะสมเนตรนี้เข้าสู่ร่างกาย มันจะปลดปล่อยพลังสะท้อนกลับที่น่ากลัวอย่างยิ่ง หากไม่ระวัง แม้แต่เส้นลมปราณในร่างกายก็อาจถูกทำลายได้
สำหรับพลังสะท้อนกลับของตราประทับมรณะสมเนตรนี้ มู่เจิ้นได้รับบทเรียนอย่างหนักตอนกลั่นแกล้งตราประทับมรณะสมเนตรดวงแรก และเขาเข้าใจว่า ทุกครั้งที่กลั่นแกล้งตราประทับมรณะสมเนตรเพิ่มขึ้นหนึ่งดวง พลังสะท้อนกลับนั้นก็จะยิ่งน่ากลัวขึ้น แม้แต่มั่วซือผู้มีพลังแห่งวิญญาณสวรรค์อันแข็งแกร่งก็ยังไม่สามารถกลั่นแกล้งตราประทับมรณะสมเนตรดวงที่สามได้ แม้ว่าพลังสะท้อนกลับนี้จะเพิ่มขึ้นตามความแข็งแกร่งของผู้ฝึกวิชาเอง แต่ก็สามารถคาดเดาได้ว่าพลังสะท้อนกลับนั้นจะรุนแรงเพียงใด
ฮึ่ม
มู่เจิ้นสูดลมหายใจลึก ในทะเลพลังปราณ พลังวิญญาณเริ่มไหลเวียน ก่อตัวเป็นการป้องกันรอบๆ เส้นลมปราณ เตรียมพร้อมรับมือการโจมตีอย่างรุนแรงที่กำลังจะมาถึง
เมื่อเตรียมพร้อมภายในร่างกายแล้ว มู่เจิ้นก็ไม่ลังเลอีกต่อไป จิตใจสั่งการ ตราประทับมรณะสมเนตรดวงที่สองนั้นก็ค่อยๆ ประทับลงบนฝ่ามือซ้ายของมู่เจิ้น
ปัง!
ในชั่วขณะที่สัมผัสกัน ร่างกายของมู่เจิ้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน พลังกระแทกที่รุนแรงมากราวกับน้ำท่วมที่บ้าคลั่ง พุ่งเข้ามาจากเส้นลมปราณในฝ่ามือซ้ายของเขา!
พลังกระแทกนั้นเต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง ตลอดเส้นทางที่ผ่าน การสกัดกั้นด้วยพลังวิญญาณที่วางไว้ก็พังทลายลงทันที เส้นลมปราณก็บิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะทนต่อการกระแทกไม่ไหว ความเจ็บปวดรุนแรงตามมา
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของมู่เจิ้นในทันที แต่เขาไม่กล้าเสียสมาธิแม้แต่น้อย รีบระดมพลังวิญญาณเพื่อสกัดกั้นอีกครั้ง
ปัง ปัง ปัง!
ภายในร่างกายของมู่เจิ้นกลายเป็นสนามรบในตอนนี้ พลังสะท้อนกลับจากตราประทับมรณะสมเนตรทำลายการป้องกันทั้งหมด อาละวาดไปทั่ว ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ร่างกายของมู่เจิ้นกระตุกเล็กน้อย
"บ้าชิบ!"
ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของมู่เจิ้นบิดเบี้ยว เขากัดฟันแน่น สบถในใจ พยายามทนอย่างสุดกำลัง หากเขาทนไม่ไหวในตอนนี้ ความพยายามก่อนหน้านี้ไม่เพียงแต่จะสูญเปล่า แต่ยังจะทำให้เกิดบาดแผลรุนแรงภายในร่างกายของเขาด้วย
ความเจ็บปวดรุนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากเส้นลมปราณที่บิดเบี้ยว กระจายออกไปอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของมู่เจิ้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ความเจ็บปวดทำให้สมองของเขาเริ่มมึนงงเล็กน้อย
ในตอนนี้เขาจึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าการหลอมรวมประทับมรณะสมเนตรอันดับที่สองนั้นยากลำบากเพียงใด
พลังสะท้อนกลับนั้นได้ทะลุผ่านเส้นลมปราณภายนอกไปแล้ว และมุ่งตรงไปยังทะเลพลังปราณของมู่เจิ้นโดยไม่หยุดยั้ง ในที่สุดก็ทำให้มู่เจิ้นรู้สึกหนาวสะท้านในใจ การบาดเจ็บของเส้นลมปราณยังสามารถฟื้นฟูได้ แต่ถ้าทะเลพลังปราณถูกทำลาย นั่นจะทำให้คนเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
เมื่อนึกถึงผลลัพธ์เช่นนั้น แม้แต่มู่เจิ้นที่มีความสงบนิ่งก็ยังระเบิดเสียงคำรามด้วยความโกรธในใจอย่างรุนแรง
อื้อ!
และในขณะที่เสียงคำรามของมู่เจิ้นกำลังก้องกังวานอยู่ในร่างกาย เขาก็เห็นว่าในร่างกายของเขาปรากฏจุดแสงสว่างจำนวนมากขึ้นมาอย่างกะทันหัน จุดแสงเหล่านี้กระจายอยู่ทั่วร่างกายของมู่เจิ้น ดูแปลกตามาก
จุดแสงปรากฏขึ้นทีละจุด ต่อมามู่เจิ้นก็รู้สึกราวกับว่ามีพลังบางอย่างพุ่งออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย และปะทะกับพลังสะท้อนกลับที่กำลังอาละวาดอย่างรุนแรง
ตูม!
เสียงระเบิดที่ดังมาจากภายในร่างกายทำให้หูของมู่เจิ้นอื้ออึงไปครู่หนึ่งกว่าจะกลับมาเป็นปกติ และทันทีที่ฟื้นตัว เขาก็รับรู้ถึงสภาพภายในร่างกาย แล้วเขาก็ตกตะลึง
เพราะเขาพบว่าพลังสะท้อนกลับที่กำลังอาละวาดนั้นถูกหยุดยั้งไว้!
"เกิดอะไรขึ้น..." มู่เจิ้นพึมพำอย่างงุนงง เขามองดูจุดแสงเหล่านั้นที่ค่อยๆ หรี่ลงอีกครั้งในร่างกายของเขา และในที่สุดก็หายไปอย่างสิ้นเชิง นี่เป็นเส้นปราณวิญญาณจริงๆ หรือ? ทำไมเขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถควบคุมมันได้ แต่ยังไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้ด้วย?
คิดไม่ออก มู่เจิ้นอดที่จะยิ้มขมขื่นไม่ได้ ดูเหมือนว่าในร่างกายของเขาจะมีความลับบางอย่างที่แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้
กดความคิดเหล่านี้ไว้ในใจ มู่เจิ้นใช้เทคนิคมหาโพธิ รวบรวมพลังวิญญาณที่กระจายอยู่ทั่วร่างกายเข้าสู่ทะเลพลังปราณ แต่เมื่อพลังวิญญาณเหล่านี้ไหลเข้าสู่ทะเลพลังปราณ เขากลับรู้สึกว่าพลังวิญญาณที่เคยสงบนิ้งเหล่านี้กลับเริ่มปั่นป่วน คลื่นพลังแปลกประหลาดแผ่ซ่านในใจของมู่เจิ้น
เมื่อรู้สึกถึงคลื่นพลังนี้ มู่เจิ้นตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นความยินดีที่ไม่อาจปิดบังได้ก็ผุดขึ้นในใจ
นี่คือ... สัญญาณบ่งบอกว่าพลังวิญญาณกำลังจะก้าวกระโดด!
มู่เจิ้นลืมตาขึ้นด้วยความยินดี รีบล้วงผลหยูหลิงอีกลูกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ กลืนลงไปโดยไม่ลังเล จากนั้นก็ใช้เทคนิคมหาโพธิ ค่อยๆ กลั่นพลังวิญญาณที่เย็นสบายนั้น สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณดำมืด ค่อยๆ ไหลเข้าสู่ทะเลพลังปราณ
พลังวิญญาณสองสายรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว เสียงคล้ายกับเสียงร้องด้วยความยินดีดังขึ้นในทะเลพลังปราณของมู่เจิ้น และท่ามกลางเสียงร้องนั้น มู่เจิ้นสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังวิญญาณในร่างกายของเขากำลังแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว!
การเพิ่มขึ้นนี้ดำเนินต่อไปเป็นเวลานาน ก่อนที่จะค่อยๆ ชะลอตัวลง พลังวิญญาณดำมืดที่เหมือนกลุ่มดาวในทะเลพลังปราณของมู่เจิ้นก็ใหญ่โตขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้!
ในกระโจม มู่เจิ้นลืมตาขึ้น ใบหน้าผอมเรียวหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความยินดี เขายื่นมือทั้งสองออกมา เห็นว่าที่ฝ่ามือทั้งสองข้างมีตราดำปรากฏขึ้นมาอย่างเลือนราง
สองดวงประทับมรณะสมเนตร ในที่สุดเขาก็ฝึกฝนสำเร็จแล้ว!
มู่เจิ้นยิ้มกว้าง ค่อยๆ กำมือแน่น และยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้เขาไม่เพียงแต่หลอมรวมประทับมรณะสมเนตรดวงที่สองเท่านั้น แต่เขายังใช้โอกาสนี้ก้าวกระโดดอีกครั้ง เข้าสู่ระดับวิญญาณว่องไวระยะปลาย!
เมื่อรู้สึกถึงพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่าเดิมในร่างกาย มู่เจิ้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างสบายใจ
ผลลัพธ์ของคืนนี้ช่างเกินความคาดหมายของเขาจริงๆ
และในขณะที่มู่เจิ้นกำลังยินดีกับการก้าวกระโดดของตัวเอง ในกระโจมอีกแห่งหนึ่งของค่าย มั่วซือก็ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน มองไปทางกระโจมที่มู่เจิ้นอยู่ด้วยสายตาประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มเบาๆ
เจ้าหนูคนนี้ ช่างน่าทึ่งจริงๆ
(อัปเดตแต่เช้าแบบนี้ มีบัตรแนะนำหนังสือโยนมาให้เร็วๆ ไหม?)
มหาจักรวาลอันยิ่งใหญ่ ที่ซึ่งมิติต่างๆ มาบรรจบกัน เผ่าพันธุ์นับหมื่นตั้งถิ่นฐาน วีรบุรุษมากมายรวมตัวกัน
เหล่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งสวรรค์จากมิติเบื้องล่างมาถึง ในโลกอันไร้ขอบเขตนี้
พวกเขาแสดงตำนานอันน่าหลงใหลและไล่ตามเส้นทางสู่การเป็นผู้ครอบครอง
ดินแดนเพลิงอันไร้ที่สิ้นสุด จักรพรรดิเปลวเพลิงครอบครอง เพลิงนับหมื่นเผาผลาญท้องฟ้า
ภายในอาณาจักรแห่งการต่อสู้ อำนาจของบรรพบุรุษแห่งการต่อสู้ สั่นสะเทือนจักรวาล
พระราชวังแห่งสวรรค์ตะวันตก จักรพรรดิแห่งร้อยศึก อำนาจการต่อสู้ไร้ผู้ใดต้านทาน
เนินเขาแห่งทิศเหนืออันห่างไกล ดินแดนแห่งสุสานนับหมื่น เจ้าแห่งความเป็นอมตะปกป้องสวรรค์และพิภพ
......
เด็กหนุ่มออกเดินทางจากอาณาเขตเหนือ ขี่อีกาเก้าวิญญาณแห่งความมืด มุ่งหน้าสู่โลกอันวุ่นวายและน่าตื่นเต้น
บนเส้นทางสู่การเป็นผู้ครอบครอง ใครจะเป็นผู้ชี้ชะตา?
ในมหาจักรวาลอันยิ่งใหญ่ หนทางนับหมื่นประลองกัน ข้าคือผู้ครอบครองผู้ยิ่งใหญ่