ผู้จืดการฝึกงานกับจอมมารซุปตาร์
Just_Milk_Tea
## ซีนที่ 1

เสียงนาฬิกาดังบอกเวลา 6 โมงเช้า ได้เพียงเสี้ยววิ เสียงนั้นก็ลาลับไป
เด็กหนุ่มตาเบิกโพลง จ้องมองโทรศัพท์ในมือขวา อย่างเต็มตา หาใช่ความงัวเงียประสาคนพึ่งตื่น เพราะเขาตื่นมาสักพักแล้ว
ความจริงคือ เมื่อคืนนี้เขานอนหลับไม่สนิทเท่าใดนัก เหตุเพราะว่า เขาตื่นเต้นกับวันนี้มาก
วันที่ 1 เมษา
ในขณะที่ทุกคนตั้งตารอเล่นมุกโกหก วันเมษาหน้าโง่ ตัวเขาตั้งตารอที่จะได้ทำงานใหญ่ในวันนี้ แม้จะเป็นเพียงแค่การฝึกงาน แต่มันก็เป็นงานจากบริษัทใหญ่ ที่ทุกคนใฝ่ฝัน
Fate Entertainment Kingdom Agency หรือ เฟทเอเจนซี่ บริษัทดูแลศิลปินดารา ที่ใหญ่ที่สุดในสยาม มีนักร้อง นักแสดง และคนในวงการบันเทิงอีกมากมายหลายแขนงอยู่ในสังกัด
ซึ่งยังไม่รวมบริษัทที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจบันเทิงอื่น ๆ ในสังกัดอีกมากมาย เรียกได้ว่า ถ้าใครได้ทำงานที่นี่สบายไปทั้งชาติ และสำหรับเด็กฝึกงานเช่นเขา ถ้าผ่านการฝึกงานที่นี่ได้ หลังจากนี้จะไปสมัครงานที่ไหนก็คงผ่านฉลุยเป็นแน่แท้
เด็กหนุ่มคิดเรื่องนี้ตลอดทั้งคืน ทำให้ตื่นเต้นและนอนไม่ค่อยจะหลับ แม้สุดท้ายจะข่มตาหลับได้ก็ตามที แต่ความตื่นตัว ทำให้เขาตื่นเช้ากว่าที่คาด แต่เขาก็ยังนอนลืมตาฝันหวานไปเรื่อย จนเสียงนาฬิกาปลุก
หมดเวลาฝัน เช้าแรกของการทำงานวันแรก ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว
เด็กหนุ่มลุกจากที่นอนด้วยความทะมัดทะแมง อาบน้ำแปรงฟันอย่างอารมณ์ดี มีสะดุดนิดหน่อยตอนแต่งตัว ไม่รู้ว่าจะใส่ชุดแบบไหนดี แต่ก็จบลงตรงชุดที่สุภาพ และสมฐานะเด็กฝึกงาน ชุดนักศึกษา
เด็กหนุ่มเดินลงมาจากชั้นสองด้วยความสบายใจ และตรงไปยังโต๊ะกับข้าว ที่มีอาหารเช้าแบบฝาหรั่ง ไข่ดาว เบคอน ขนมปังปิ้ง 2 แผ่น และกาแฟอีกแก้ว นอนรอเขาอยู่บนจานอย่างสวยงาม
เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ นั่งพิจารณาว่า อาหารผู้โชคดีชิ้นไหนกันนะ ที่จะได้เข้าปากเขาก่อน เขานั่งคิดอย่างใจเย็น และในที่สุดเขาก็หยิบขนมปังเข้าปาก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ มีเสียงหนึ่งเอ่ยทัก
"ลงมาช้านะวันนี้ ไหนบอกว่าต้องไปทำงานวันแรกไง"
เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไรตอบผู้เป็นพ่อ เพราะขนมปังยังคาปากอยู่ เขายกมือซ้ายขึ้นมาดูนาฬิกาบนข้อมือ ที่เข็มยาวชี้ไปตรงเลข 3 ส่วนเข็มสั้นอยู่เลยเลข 7 มาหน่อย
เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็เด้งพรวด คว้าข้าวของ แล้ววิ่งหน้าตั้งออกจากบ้านทันที
"ไอ้ลูกคนนี้นี่นะ"
ผู้เป็นพ่อบ่นพึมพำ ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนก้มลงไปพิจารณาว่า อาหารผู้โชคดีที่อยู่เบื้องหน้าของเขาตอนนี้ ชิ้นไหนกันนะ ที่จะได้เข้าปากเขาก่อน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เด็กหนุ่มคาบขนมปังพุ่งพรวดออกมาจากบ้าน แล้วก็ค่อย ๆ วิ่งออกไป ไกลจากตัวบ้าน เรื่อย ๆ เรื่อย ๆ เผยให้เห็นว่า บ้านที่เข้าพึ่งวิ่งออกมานั้น เป็นตึกแถว 3 ชั้น 3 คูหา มีป้ายใหญ่ตรงชั้นสอง เขียนว่า ช่างยลช่างยนตร์
เด็กหนุ่มยังคาบขนมปังแล้ววิ่งต่อไป ด้วยความรวดเร็ว และถึงแม้ว่าเขาจะวิ่งได้คล่องแคล่วว่องไวขนาดไหน ท้ายที่สุดเขาก็ต้องหยุดลง แล้วใช้ชีวิตอย่างเชื่องช้า ณ ป้ายรถเมล์ เฉกเช่นเราทุกคน
15 นาที คือเวลาที่เขาต้องรอรถเมล์คันที่ต้องการ เขาใช้เวลารอ ค่อย ๆ แทะเล็มขนมปังที่คาบมาด้วยอย่างอร่อยเอร็ดจนหมด ก่อนจะมานึกเสียใจในตอนนั้น ที่เขาดันคาบขนมปังมาแค่แผ่นเดียว
ความผิดพลาดนี้ ทำให้เขาต้องนั่งรอรถเมล์ อย่างลุกลี้ลุกลนสิบกว่านาที ครั้นจะไปซื้ออะไรมานั่งกินรออีกสักหน่อยก็เกรงว่า จังหวะนั้นรถเมล์เป้าหมายจะผ่านมาพอดี
เขาจึงอดทนหิว นั่งมองรถเมล์คันแล้วคันเล่าแล่นผ่านไป พลางนั่งนึกในใจว่า ทำไมนะ คันที่ปรกติจะมาช้า ถึงมาไวในวันที่ไม่ต้องการ ส่วนคันที่ต้องการ ไม่ว่าก่อนหน้านี้ จะเคยมาบ่อย มาถี่ขนาดไหน แต่เมื่อเราต้องการจะขึ้น มันช่างมาช้าเสียนี่กระไร
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สถานที่ทำงานของเด็กหนุ่มนั้น อยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง ซึ่งต้องนั่งรถเมล์ 7 ป้าย แล้วต้องต่อรถไฟฟ้าไปอีก 11 สถานี ลงเดินอีกนิดหน่อยกว่าจะถึงที่หมาย
ในระหว่างนั้นเอง ด้วยความที่เขานอนมาไม่พอนัก จึงค่อย ๆ ผล็อยหลับไป ซึ่งนั่น เป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการมากที่สุด ในระหว่างการเดินทางด้วยรถโดยสารสาธารณะ
เพราะเขากลัวจะลงเลยป้าย ลงผิดสถานี จากการหลับเพลินงั้นหรือ...เปล่าเลย
ทุกครั้งเวลาเขานั่งหลับบนรถเมล์ เขาจะถูกนั่งทับ ใช่แล้วอ่านไม่ผิดหรอก เขาถูกนั่งทับ
หลังจากนั้นคนที่มานั่งทับเขาก็จะตกใจ แล้วรีบลุกขึ้นมาขอโทษ พร้อมกับประโยคคลาสสิค
"ขอโทษด้วยครับ/ค่ะ ไม่เห็นว่ามีคนนั่ง"
อย่างวันนี้ บนรถเมล์ เขาโดนนั่งทับไป 3 ครั้ง บนรถไฟฟ้าอีก 2 ครั้ง
มันเป็นเหตุการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้เหมือนกัน ในความไร้ตัวตน หรือถูกมองเป็นอากาศธาตุของเขา แต่เขาก็อยู่กับมันมาได้นานแล้ว นานจนเป็นเรื่องปรกติในชีวิตประจำวันของเขาไปแล้ว ตัวอย่างเช่น
ยืนรอต่อแถวตอนซื้อของ หรือจ่ายเงิน เขาก็จะถูกปาดหน้าแซงคิว
ตอนเดินเข้าไปคิดเงิน แล้วยืนอยู่เงียบ ๆ พนักงานก็พูดว่า
"ลูกค้าด้านหลัง เชิญค่า"
ทั้ง ๆ ที่เขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ นะ แต่เรียกลูกค้าด้านหลังเฉย
สุดท้ายเขาก็แก้ปัญหาด้วยการส่งเสียงก่อน เช่น
ตอนเดินไปคิดเงินก็จะบอกพนักงานว่า
"คิดเงินให้ด้วยครับ"
พอพนักงานได้ยินก็จะสะดุ้งหนึ่งครั้ง ก่อนจะมาคิดเงินให้ตามปรกติ
อย่างตอนนั่งบนรถเมล์ เขาก็จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งเล่น หรือนั่งดูอะไรไปเรื่อย แล้วเปิดเสียงให้มีเสียงเล็ดลอดออกมานิดหน่อย แม้จะดูไม่มีมารยาทไปบ้าง แต่พอทำแบบนี้แล้ว ได้ผลดีนักแล แต่ถ้าเขาเผลอหลับ อย่างเช่นวันนี้ รับรองได้เลยว่าโดนนั่งทับเต็ม ๆ แน่
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ดวงตาของเด็กหนุ่ม มีเงาของตึกสูง 50 ชั้น สะท้อนอยู่ แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความหวัง และความฝัน ใบหน้าของเขาก็ไม่ต่างกัน อาการลิงโลดภายในจิตใจของเขา แสดงออกมาบนสีหน้าของเขาหมดแล้วในเวลานี้ เขามาไกลเหลือเกิน ในที่สุดเขาก็มาถึง นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของเขา ในการทำงานที่บริษัทนี้ และอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของ บุคคลคนหนึ่ง ที่ประสบความสำเร็จที่สุดในอนาคตก็ได้
ย้อนกลับไปราว ๆ 2 อาทิตย์ก่อนหน้านี้ เฟทเอเจนซี่ ได้เรียกเขาไปสัมภาษณ์งาน หลังจากเขายื่นเรื่องขอฝึกงานที่นี่ แค่ถูกบริษัทยักษ์ใหญ่เรียกไปสัมภาษณ์ก็เกินฝันแล้ว แต่ระหว่างสัมภาษณ์ และหลังสัมภาษณ์มันเกินฝันเสียอีก เมื่อเขาได้รับข้อเสนอที่ไม่มีทางปฏิเสธได้
"ขอแค่ 3 เดือน ถ้าเธอทนทำงานนี้ได้ เราจะรับเธอเข้าทำงานที่นี่ทันที ไม่ว่าเธอจะเรียนจบหรือไม่ก็ตาม"
เสียงของประธานบริษัทยังดังก้องในหูของเด็กหนุ่มอยู่เลยแม้กระทั่งตอนนี้
ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังยืนฝันหวานอยู่หน้าตึก ก็มีรถลีมูซีนสีดำมาจอดด้านหลังของเขา และมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ ปล่อยให้รถเคลื่อนผ่านไป แล้วตัวผู้หญิงคนนั้นก็เดินผ่านเด็กหนุ่มไป
แม้จะเห็นแค่ด้านข้าง และด้านหลังของผู้หญิงคนนั้น แต่เด็กหนุ่มกลับจำเธอได้ทันที
"ประธานของเฟท เธอมาทำอะไรที่นี่"
เด็กหนุ่มคิด พร้อมกับเดินตรงดิ่งเข้าไปหาประธานทันที
"สวัสดีครับท่านประธาน"
เด็กหนุ่มเอ่ยทัก
ประธานได้ยินจึงหันหลังกลับมา
"เธอมาช้านะ ฉันรอตั้งนานแล้วเนี่ย"
ประธานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เจ๊พึ่งมาถึงไม่ใช่รึไง! เด็กหนุ่มคิด
ดูเหมือนว่าความไร้ตัวตนของเขาจะทำงานอีกแล้ว
"ขอโทษด้วยครับ"
เด็กหนุ่มกล่าวตามปรกติ ของคนเป็นผู้น้อย แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม
ประธานเพ่งมองหน้าเขา แล้วขยับแว่นเล็กน้อย
"เธอเนี่ย อ่านง่ายจริง ๆ เลยนะ"
เด็กหนุ่มหน้าซีดลงเล็กน้อย มองได้ขาดมาก สมกับเป็นประธานบริษัท
"เอาเถอะ เพราะแบบนี้นั่นแหละนะ ถึงได้รับเธอเข้ามา เด็กแบบเธอไอ้เจ้านั่น มันยังไม่เคยเจอ"
เสียงของประธานมีน้ำโหเล็กน้อย
ว่าแต่ไอ้เจ้านั่นงั้นเหรอ เด็กหนุ่มคิดวนไปวนมาในหัว ไอ้เจ้านั่น...ใครวะ
ประธานยืนมองดูเด็กหนุ่มใช้ความคิดด้วยท่าทีหน่ายใจ
"เด็กหนอเด็ก นี่เธอคิดจริง ๆ เหรอว่า บริษัทจะยื่นข้อเสนอง่าย ๆ ให้น่ะ ถ้าเธอลองคิดย้อนไปอีกสักนิด ก่อนรับข้อเสนอ เธอก็คงไหวตัวทันตั้งแต่วันสัมภาษณ์แล้ว ทำไมประธานบริษัท ถึงต้องมาสัมภาษณ์งาน เด็กฝึกงานด้วยตัวเองแบบนั้นล่ะ"
เด็กหนุ่มที่กำลังใช้ความคิด ได้ยินแบบนั้นก็ดูเหมือนจะคิดอะไรออก ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือด ราวกับเห็นผี
"ฉิบแล้ว!"
เด็กหนุ่มหลุดคำสบถออกมาเบา ๆ
"ใช่แล้ว ไอ้เจ้านั่นน่ะ น้องชายฉันเอง"
เสียงของประธานที่เขาได้ยินจังหวะนั้น ดังก้องอยู่ในหูราวกับเสียงฟ้าผ่า เขาเงยหน้าขึ้นมองตึกสูง 50 ชั้น ที่เขามองเห็นก่อนหน้านี้ แววตาของเขาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความหวัง กลับสะท้อนความสิ้นหวังออกมาแทน
ฝันหวานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นฝันร้าย จุดเริ่มต้นของเขากำลังจะกลายเป็นจุดจบ เมื่อตึกหรู 50 ชั้นที่เขาเคยเห็นว่าสวยงาม ในสายตาของเขา บัดนี้กลับมีความมืดเข้ามาปกคลุม
สิ่งที่เขาเห็นอยู่เบื้องหน้าตอนนี้ คือปราสาทของจอมมาร เพราะน้องชายของประธานเป็นนักแสดงชื่อดัง ที่มีฉายาว่า จอมมารแห่งวงการบันเทิง
เด็กหนุ่มเข้าใจทุกอย่างได้ในตอนนั้นนั่นเอง ว่าทำไม ประธานถึงต้องลงทุนสัมภาษณ์งานเขาด้วยตัวเอง
"ขอแค่ 3 เดือน ถ้าเธอทนทำงานนี้ได้ เราจะรับเธอเข้าทำงานที่นี่ทันที ไม่ว่าเธอจะเรียนจบหรือไม่ก็ตาม"
เสียงของประธาน ยังคงดังก้องในหู ไม่สิต้องบอกว่า เสียงของประธาน ยังคงดังหลอกหลอนอยู่ในหูของเด็กหนุ่ม จนน้ำตาของเขาเริ่มซึมออกมา
แต่เขาก็นึกบางอย่างออก ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันเมษาหน้าโง่ ประธานรับน้องโหดจริง ๆ หลอกเขาเสียอยู่เลย
เมื่อคิดได้แบบนั้น สีหน้าแววตาของเด็กหนุ่มก็เริ่มดูดีขึ้นมาเล็กน้อย เขาหันกลับมามองประธาน และกำลังจะอ้าปากพูดบางอย่างกับเธอ
"ไม่ได้โกหกนะ เอารับนี่ไป"
ประธานชิงพูดขึ้นมาก่อน แล้วยื่นกระเป๋าเป้สะพายข้างมาให้เขา ซึ่งเขาก็รับมันไว้โดยอัตโนมัติ แม้ว่าตอนนี้เขากำลังยืนอ้าปากค้าง จากคำพูดของประธานอยู่ก็ตาม
สมกับเป็นประธานบริษัท เธออ่านขาดอีกแล้ว ตอบคำถามของเขา ก่อนที่เขาจะถามเสียอีก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัท ไอศูรย์ นภสินธุ์ ฉายาจอมมารแห่งวงการบันเทิง นักแสดงเบอร์หนึ่งของเฟท และเป็นน้องชายของประธานบริษัทด้วย
ประธานเคยเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับเขามาก่อน จนกระทั่งประธานแต่งงาน แล้วก่อตั้งบริษัทขึ้นมา โดยมีน้องชายของตัวเอง เป็นนักแสดงในสังกัดคนแรก
ซัทเป็นนักแสดงเด็ก เข้าวงการมาตั้งแต่ 7 ขวบ แล้วฉายแววเด่นมานับตั้งแต่ตอนนั้น ชื่อเสียงของเขาโด่งดังมากขึ้นตามกาลเวลา เคยผ่านงานระดับฮอลลีวูดมาแล้ว แม้จะเป็นเพียงแค่บทสมทบก็ตาม
เขามีฉายามากมายที่สื่อตั้งให้ ไม่ว่าจะเป็น องค์ชายแห่งวงการบันเทิง รักแรกแห่งวงการบันเทิง ฯลฯ แต่ที่คุ้นหูที่สุดตอนนี้คือ จอมมารแห่งวงการบันเทิง ที่เขาได้รับเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านนี่เอง
เรื่องมันเริ่มขึ้น เมื่อตอนที่เขาแต่งงานสายฟ้าแลบกับดาราสาวรุ่นน้องที่ชื่อ วี นัสญภา ในตอนที่เขาอายุ 26 ซึ่งดาราสาวตอนนั้นอายุ 23 จนเริ่มมีข่าวลือว่าเธอ ท้องก่อนแต่ง
นักแสดงสาววี มีภาพลักษณ์เป็นสตรีในอุดมคติ บริสุทธิ์ผุดผ่อง เรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้ จนได้รับฉายาว่า เจ้าหญิงแห่งวงการบันเทิง
อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ สื่อจึงเริ่มโจมตีซัทที่เป็นผู้ชาย ผู้ทำการ เจาะไข่แดง ผู้หญิงที่เป็นดั่งเจ้าหญิง ทำให้เธอต้องมลทิน แม้ว่าในท้ายที่สุด หลังจากแต่งงานกันไปได้ 1 ปีแล้วเธอจะไม่ได้ป่องก็ตาม แต่สื่อก็ยังไม่หยุดโจมตี
หลังจากแต่งงานฟ้าแลบกันมาได้เกือบ ๆ จะ 2 ปี ก็มีการ หย่าฟ้าแลบตามมา สื่อจึงเริ่มหนักข้อขึ้น ว่าเขาเป็นพวก ซ้อมเมีย จนเธอทนไม่ไหวจึงขอหย่าขาด
หลังจากนั้นก็มีข่าวฉาวของซัทโผล่ออกมาตามหน้าสื่อแทบทุกวัน ทั้งเรื่องมาก ขาดลามาสาย ฯลฯ แต่ยิ่งฉาวมากเท่าไหร่ ก็ส่งผลให้เขาดังขึ้นมากเท่านั้น และในที่สุดผู้คนก็เริ่มกล่าวขานกันว่าเขาคือ จอมมารแห่งวงการบันเทิง มาจนถึงทุกวันนี้
แม้ว่าทั้งหมดทั้งมวลจะเป็นเพียงแค่ข่าวลือก็ตาม การด่วนสรุปว่าเขาเป็นคนไม่ดี โดยยังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเลยสักนิด ก็ดูจะเป็นการใจร้ายเกินไป แต่ถ้าข่าวลือไม่จริง แล้วเหตุใดบริษัทนี้ จึงอับจนหนทาง แล้วจ้าง เด็กฝึกงานอย่างเขา ให้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัวด้วยล่ะ
เด็กหนุ่มคิดระหว่างที่ลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปด้านบน จากชั้น 1 เป็น 2 เป็น 3 บรรยากาศข้างในลิฟต์ ตอนที่เขากับประธานยืนอยู่ด้วยกันสองคนนั้น มันช่างอึดอัดเหลือเกิน เวลาก็ช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า กว่าลิฟต์จะมาหยุดลงตรงชั้น 50 เหมือนผ่านไปเป็นชั่วโมงเลย
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ พร้อมกับหัวใจของเด็กหนุ่มที่กำลังเต้นรัว 3 เดือน แค่ 3 เดือนเท่านั้น ฉันจะต้องผ่านมันไปให้ได้ เขาพยายามปลุกใจตัวเอง แล้วในที่สุดประตูลิฟต์ก็เปิดออกจนสุด
"ไม่เอา!"
มีเสียงหนึ่งดังขึ้นหน้าลิฟต์
ตามที่ประธานบอกไว้ น้องชายของเธอ อาศัยอยู่ในเพนต์เฮาส์ชั้นที่ 50 ของตึกนี้ ซึ่งชั้นที่ 50 เป็นของน้องชายเธอทั้งหมด นั่นหมายความว่า เจ้าของเสียง จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเสียงของจอมมาร
อนาคตของเขาจบสิ้นแล้ว เขาถูกไล่ออกตั้งวันแรกของการฝึกงาน
เมื่อคิดได้ดังนั้น น้ำตาของเด็กหนุ่มก็ค่อย ๆ ซึมออกมา
"พี่สาวมาหาทั้งที นี่คือคำแรกที่ควรพูดงั้นเหรอ"
"ก็ใช่น่ะสิ ผมบอกพี่ตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่เอา ช่วงใกล้จะถ่ายเรื่องใหม่ จะรับงานมาทำไมเยอะแยะ แล้วนี่อะไร งานเดือนนี้เต็มเกือบทั้งเดือนเลย เดือนหน้าจะเปิดกล้องอยู่แล้ว ยกเลิกไปให้หมดเลย ไม่เอา ไม่ทำ"
"ก็ได้ พี่จะยกเลิกให้หมดเลย ถึงจะน่าสงสารพวกคนทำงานหาเช้ากินค่ำ ที่จะไม่ได้ค่าจ้างเลยสักแดง ทั้ง ๆ ที่งานบางส่วนก็ทำไปแล้ว เพราะถูกยกเลิกงาน"
"พี่ไม่ต้องมาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเลยนะ พี่แสดงได้โคตรห่วยเลย ตั้งแต่เด็กแล้ว"
"เออ ก็ฉันไม่ใช่ดาราเบอร์ใหญ่แบบแกนี่ แล้วก็นะ ฉันตีหน้าเศร้าก็จริง แต่ฉันไม่ได้เล่าความเท็จสักหน่อย บริษัทเราขนหน้าแข็งไม่ร่วงหรอก เสียค่าปรับแค่นั้น แต่พวกฟรีแลนซ์ที่ลูกค้าจ้างมานั่นแหละที่จะซวย เพราะแกเรื่องมาก อยากจะแคนงานจนหมด"
เมื่อได้ยินพี่สาวพูดแบบนั้น ตัวน้องก็ทำได้แค่กัดฟันกรอดแล้วกำหมัด เพราะที่พี่สาวพูดมานั้น มันถูกต้องทุกประการ
"ว่าแต่พี่พาใครมาด้วยน่ะ"
"อย่ามาทำเปลี่ยนเรื่องหน่อยเลยซัท นี่พี่คุยเรื่องจริงจังอยู่นะ"
"ไม่พี่ผมพูดจริง มีคนอยู่ข้างหลังพี่ ผมเห็นเขายืนเงียบมาตั้งนานแล้ว สรุปไม่ได้มาด้วยกันรึไง"
"ไอ้ซัทนะ ไอ้ชัทปลิ้นปล้อนได้โล่จริง ๆ"
ประธานพูดอย่างหน่ายใจ แล้วหันหลังกลับไปมองด้านหลังตัวเอง ซึ่งสิ่งที่เห็นทำเอาเธอสะดุ้งโหยง จนตัวโยกกันเลยทีเดียว
"โทษที ลืมไปเลยว่าเธอมาด้วย ทำไมไม่ให้สุ้มให้เสียงกันบ้าง"
เด็กหนุ่มได้ยินประธานดุแบบนั้นก็ได้แต่ทำหน้าเจื่อน
พี่น้องเล่นทะเลาะกันอย่างออกรสขนาดนั้น ใครจะไปกล้าขัดจังหวะ แต่จะไปโทษประธานฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ต้องโทษความสามารถในการไร้ตัวตนของเขาด้วยเช่นกัน...เอ๊ะ!
สีหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไป เมื่อตระหนักได้ถึงเรื่องบางอย่าง เขาจึงมองตรงไปยังจอมมาร ผู้ชายคนนี้มองเห็นเขาได้ด้วยเหรอ
เด็กหนุ่มสับสน และประหลาดใจ เพราะบนโลกนี้ มีแค่ 2 คนเท่านั้น ที่สังเกตเห็นเขา เวลาเขาเงียบ นั่นก็คือพ่อกับแม่ของเขา ผู้ชายคนนี้ จอมมารแห่งวงการบันเทิง คือคนที่ 3 บางทีเขาคนนี้ อาจจะเป็นคนดีกว่าที่คิดก็ได้นะ
"ซัท นี่คือ...เอ่อ...บังโต ผู้จัดการคนใหม่ของนาย"
"สวัสดีครับ ผมชื่อพลูโตครับ"
เด็กหนุ่มกล่าวคำแนะนำตัว
"ยังเด็กอยู่เลยนี่ อายุเท่าไหร่น่ะ 20 ได้มั้ง ไม่เอาอะ เอากลับไปเถอะ"
ราวกับฟ้าผ่าลงตรงกลางกระบาล คำว่าไม่เอา มันดังสะท้อนอยู่ในหูว่า ตกงาน ตกงาน ตาลุงนี่ดูท่าว่าน่าจะไม่ใช่คนดีแน่นอน พลูโตคิดพลางเอามือเช็ดน้ำตาที่ซึมออกมา
"ก็ได้ ไม่เอาก็ไม่เอา"
ประธานพูด แล้วหันกลับมาหาพลูโต
"พี่ขอโทษด้วยนะ น้องจะต้องไปหาที่ฝึกงานใหม่แล้วล่ะ ไม่น่าเลยอนาคตของชาติต้องมาพังลงเพราะดาราเรื่องมากบางคน ไม่น่าเลยจริง ๆ ฮือ"
"เอ่อ เจ๊ครับ ปลอมมากเลยครับ"
นั่นคือสิ่งที่พลูโตอยากจะพูด แต่ไม่พูดดีกว่า
"ก็ได้ ๆ แต่พี่ต้องให้เงินเดือนน้องมันด้วยนะ อย่าทำตัวเป็นบริษัทมักง่าย จ่ายค่าแรงเป็นประสบการณ์แทนเงิน"
"บริษัทฉันยิ่งใหญ่ขนาดไหนแกก็รู้ ไม่ทำมักง่ายแบบนั้นหรอก ถึงแกไม่บอกก็จะจ่ายเงินให้น้องมันอยู่แล้ว"
"จ่ายเงินเดือนให้น้องมันเยอะ ๆ ด้วยล่ะ เพราะพี่โยนงานมาให้ผมทำเยอะอยู่เหมือนกัน"
"เออ เยอะอยู่แล้ว เยอะกว่าพนักงานปรกติด้วย เพราะทำงานกับดาราเรื่องมากที่สุดในประเทศแบบแก มันโคตรยากลำบากสุด ๆ ไปเลยไง มีสวัสดิการค่าปรึกษาจิตแพทย์ชั้นนำดี ๆ ให้ด้วยนะ เพราะทำงานกับแกมันโคตรจะเสียสุขภาพจิตเลย แล้วก็ถ้าน้องมันทำงานไม่ไม่ครบเดือน ก็จะจ่ายให้เป็นรายวัน จ่ายหนักเหมือนเดิมเช่นกัน เพราะผู้จัดการแกเคยมีหลายคนเลย ที่ทำงานไม่ครบเดือนน่ะ แค่นี้พอใจรึยังคะ ไอ้คุณจอมมาร!"
"โอเค ถ้างั้นวันนี้ให้น้องมัน...อ่าวเฮ้ย! พี่จะไปไหนน่ะ กลับมาคุยกันก่อน ยังคุย..."
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยค ประตูลิฟต์ก็ปิดลง ภาพสุดท้ายที่เขาเห็น คือพี่สาว ยืนโบกมือให้ แล้วยิ้มเยาะอย่างมีความสุข ก่อนประตูลิฟต์จะปิดลงอย่างสมบูรณ์
ชายทั้งสองยืนอยู่หน้าลิฟต์ของเพนต์เฮาส์สุดหรู แล้วได้แต่นิ่งเงียบ เพราะต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรยังไงดี บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด จนกระทั่งมีเสียงหนึ่ง ทำลายมันลงไป
จ๊อก ๆ!
เสียงท้องร้องของพลูโตลากยาวเป็นกิโล แถมยังดังสนั่นเพนต์เฮาส์ ราวกับแผ่นดินไหว
"จะกินอะไรสักหน่อยไหม"
"ไม่ดีกว่าครับ"
พลูโตก้มหน้าตอบด้วยท่าทีเขินอาย โดยไม่รู้เลยว่าซัทกำลังเดินเข้ามาใกล้
ระยะห่างของทั้งสองคนตอนนี้ ไกลกันแค่เพียงหนึ่งช่วงตัวเท่านั้น
ซัทเอื้อมมือไปดันคางของพลูโตให้เชิดขึ้นมาสบตากับเขา จนพลูโตหน้าแหงนขึ้นไปประมาณหนึ่ง เพราะพลูโตเตี้ยกว่าเขาราว ๆ 10 เซนเห็นจะได้
"ฟังนะ ถ้าอยากผ่านฝึกงาน มี 2 ข้อเท่านั้น ที่นายต้องทำตาม ข้อแรกจงทำตามที่ฉันสั่ง และข้อสอง อย่าขัดใจฉัน ทำได้ไหม ถ้าทำไม่ได้ ก็ไปลาออกซะ"
"ทะ ทำได้ครับ"
"ดี"
พูดจบซัทก็กลับหลังหัน แล้วเดินห่างออกมาจากพลูโต
"แล้วจะกินอะไรล่ะ เดี๋ยวฉันทำให้"
"เอ่อ อะไรก็ได้ครับ"
"พูดเองนะ แล้วก็ระหว่างที่รอ เดินชมบ้านได้ตามสบาย"
พูดจบซัทก็เดินหายวับไป แล้วก็หายกลับมา
"ไม่แพ้อาหารอะไรใช่ไหม"
"ไม่ครับ"
พลูโตตอบ แล้วซัทก็หายวับไปอีกรอบ
....โปรดติดตามซีนต่อไป....


## ซีนที่ 2

พลูโตตัดสินใจที่จะสำรวจบ้านอย่างระมัดระวัง ไม่จับ ไม่แตะอะไรทั้งนั้น เพราะถ้ามีอะไรแตกหักเสียหายขึ้นมา ทำงานจนแก่ตายเขาก็ไม่มีปัญญาใช้คืนได้แน่นอน
"นี่ขนาดแค่หน้าลิฟต์นะเนี่ย ถ้าเข้าไปข้างในลึกกว่านี้ อันตรายคงเพิ่มขึ้นทวีคูณ"
เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง
พลูโตยืนรออย่างใจเย็น ราวกับรูปปั้น เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แต่เขาจะไม่ขยับไปไหน จนกว่าเจ้าของบ้านจะโผล่มา และในที่สุด เจ้าของบ้านก็มาเสียที
"ยังอยู่ตรงนี้อีกเหรอ ตามมาสิ"
พลูโต สูดหายใจเข้าลึก ๆ กลืนน้ำลายลงคอไปอีกหนึ่งอึก แล้วตัดสินใจเดินตามเจ้าของบ้านไป โดยพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด ตามองตรงไปยังแผ่นหลังของเจ้าของบ้าน เขาจะไม่ว่อกแว่กหันไปมองสิ่งเร้าอื่น ๆ เป็นอันขาด
"นั่งก่อนสิ"
หลังเดินตามหลังมาได้สักพัก เจ้าของบ้านก็หยุด แล้วก็พูด ก่อนจะหลบทางให้เขา
เบื้องหน้าของพลูโตตอนนี้จึงเป็นเคาน์เตอร์บาร์ ไม่ใช่แผ่นหลังของซัท เพราะเจ้าของบ้านตอนนี้ ได้เดินไปอยู่ข้างหลังของเคาน์เตอร์บาร์ และกำลังรอคอยให้เขานั่งลงเสียที
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ๆ เคาน์เตอร์ เขาจึงค้นพบว่า มันเป็นเคาน์เตอร์บาร์ที่ใหญ่ยาวมาก มีที่นั่งได้เกิน 10 คนแน่นอน จากการกวาดตามอง ครัวที่อยู่ด้านหลังของซัทก็ใหญ่ และดูหรูหราไม่แพ้กัน แต่ที่สำคัญและทำให้เขากังวลอย่างมากก็คือ สิ่งที่อยู่ภายใต้ฝาครอบจานสเตนเลสที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ด้านหน้าของซัทต่างหาก
พลูโตกลืนน้ำลายลงคอไปอีกหนึ่งอึก แต่ไม่ใช่เพราะความหิว มันเพราะความกังวลต่างหาก ก่อนจะเดินไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริง และนั่งลงจ้องมองไปยังฝาครอบเบื้องหน้า โดยที่มีคำพูดที่จอมมารกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ดังซ้ำไป ซ้ำมาอยู่ภายในหัว
"ฟังนะ ถ้าอยากผ่านฝึกงาน มี 2 ข้อเท่านั้น ที่นายต้องทำตาม ข้อแรกจงทำตามที่ฉันสั่ง และข้อสอง อย่าขัดใจฉัน ทำได้ไหม ถ้าทำไม่ได้ ก็ไปลาออกซะ"
คำพูดที่จอมมารเคยกล่าว ยังดังก้องอยู่ในหู ทำให้เหงื่อของเด็กหนุ่ม ค่อย ๆ ไหลลงจากหน้าผาก อาบแก้ม และไหลลงไปยังคอต่อไป
เด็กหนุ่มคิดในใจว่ามันคงเป็นอะไรที่พอจะกินได้ แต่ฝาสเตนเลสแบบนี้ มีไว้ครอบเพื่อรักษาอุณหภูมิ หรือรมควันนี่นะ ถ้าเป็นไปตามที่เขาเข้าใจ บางทีสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น อาจจะเป็นสเต๊กก็ได้ เด็กหนุ่มพยายามมองโลกในแง่ดี
"พร้อมนะ"
พูดจบซัทก็เปิดฝาครอบออก
ทันใดนั้นเอง กลุ่มควันก็พวยพุ่งออกมา ปะทะใบหน้าของพลูโตเข้าอย่างจัง จนแทบจะหงายหลัง เขาพยายามต้านแรงปะทะนั้นไว้ จนในที่สุดกลุ่มควันก็บางลง เผยเห็นหน้าตาของอาหารภายใต้ฝาครอบนั้น
สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของพูลโตตอนนี้ ทำเอาเด็กหนุ่มตะลึงงัน ดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจของเขาก็แรงขึ้น แรงขึ้น มือทั้งสองข้างก็กำหมัดแน่น
"ตาลุงนี่กวนประสาทนัก"
เด็กหนุ่มคิดในใจ และพยายามข่มอารมณ์ไว้ อย่างไรก็ดี ความโกรธของเขา ไม่รอดพ้นสายตาของจอมมารไปได้อย่างแน่นอน
"โกรธเหรอ"
"เปล่าครับ"
"นี่ ต่อให้ฉันหลับตาฟัง ยังรู้เลยว่านายไม่พอใจ นับประสาอะไรกับตอนลืมตาอยู่ แล้วเห็นหน้านาย"
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น มองจอมมารตาขวาง แล้วพูดว่า
"เปล่าครับ ผมไม่ได้ไม่พอใจอะไรสักหน่อย"
ก่อนจะก้มลงไปมองอาหารที่อยู่ตรงหน้าตามเดิม
"เออ ๆ ไม่ก็ไม่ ทั้ง ๆ ที่หน้านายมันบอกยี่ห้ออยู่แท้ ๆ"
ซัทพูดด้วยสีหน้า และน้ำเสียงสุดเอือมระอา ก่อนจะพูดต่อไปว่า
"ว่าแต่ทำไมเขาถึงรับคนหน้าซื่อตาใส แบบนายเข้ามาทำงานนะ หน้าตาอ่านง่ายขนาดนี้ ไม่เหมาะเลยกับวงการบันเทิง ที่ทุกคนล้วนตอแหล"
ราวกับถ่มน้ำลายใส่กำแพง คำพูดของซัทส่งไปไม่ถึงพลูโตเลยแม้แต่น้อย เพราะเขากำลังพิจารณาอาหารบนจานอยู่
ส่วนซ้ายของจานมีเบคอนนอนเรียงรายกันอยู่ 3 แผ่น ในขณะที่ฝั่งขวา มีไส้กรอกชิ้นเท่านิ้วโป้งมือ เรียงรายกันอยู่ 3 ชิ้น ตรงกลางจาน เป็นข้าวผัดในรูปทรงกลม พร้อมธงโจรสลัดติดไม้จิ้มฟันปักอยู่ด้านบน
"น่ากินจนละสายตาไปไม่ได้เลยใช่ไหม ข้าวผัดอเมริกัน สูตรเด็ดเซตพิเศษสำหรับคุณหนู จานนี้น่ะ"
น้ำเสียงที่ดูภูมิใจของซัท ทำพลูโตกำหมัดแน่นกว่าเดิม
แต่ถึงแม้จะน่าหงุดหงิดขนาดไหน อย่างหนึ่งที่พลูโตไม่สามารถปฏิเสธได้ก็คือ ซัทพูดถูก ข้าวผัดอเมริกันจานนี้ มันดูน่ากินจริง ๆ
"อย่ามัวแต่จ้อง ลองเลยแล้วจะติดใจ"
ซัทใช้น้ำเสียงเซ็กซี่เชื้อเชิญ
แต่ต่อให้ซัทไม่ใช้เสียงโทนนั้นยั่วยวน พลูโตก็ตั้งใจจะลิ้มลองมันอยู่แล้ว เขาแค่ต้องใช้เวลาพิจารณาก่อนสักเล็กน้อย ว่าจะอาหารชิ้นไหน จะเป็นเหยื่อรายแรกของเขา
หลังจากนั้นทุกอย่างก็เงียบสงัดลงไป ราวกับเวลาไม่เคลื่อนไหว ซัทจ้องมองพลูโตอย่างไม่ละสายตา ในขณะที่พลูโต จ้องมองข้าวผัดคุณหนูอย่างไม่ละสายตาเช่นกัน
แล้วในที่สุด พลูโตก็ใช้มือขวาหยิบซ้อมขึ้นมา จากนั้นก็ใช้มันทิ่มแทงเหยื่อรายแรกของเขา เจ้าเบคอน
ซัทที่เห็นการกระทำนั้นของพลูโต ก็ยิ้มเยาะอย่างพอใจ ราวกับเขากำลังจะสื่อว่า ฉันชนะ
ถึงตาลุงนี่จะกวนประสาทไปเสียหน่อย แต่รสมือนั้นไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ เขาทำได้ยังไงกันนะ เด็กหนุ่มคิด ในขณะที่กำลังฟินกับอาหารชุดคุณหนู ที่คุณลุงเป็นคนทำให้
"เสร็จสักที เอาล่ะไปกันเถอะ ขับรถเป็นไหม"
ประโยคนี้ของซัททำพลูโตหมดอร่อยเลย
"คนกำลังกินอยู่แท้ ๆ จะรีบเร่งไปไหนอีก ขัดจังหวะคนกินข้าวมันบาปนะลุง"
พลูโตคิด ในขณะที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก แต่สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ทำเอาเขาถึงกับผงะจนเกือบจะหงายหลัง
"จานเปล่า!"
พลูโตอุทานออกมาเบา ๆ
"ฮัลโหล ได้ยินไหมเนี่ย ถามว่าขับรถเป็นไหม"
"ปะ เป็นครับ"
"ใบขับขี่ล่ะ"
"มะ มีครับ"
"โอเคงั้นไปกันเถอะ"
"คะ ครับ"
พลูโตพูดอึกอัก ราวกับถูกมนตร์สะกด แล้วก็เดินตามซัทต้อย ๆ ไปขึ้นลิฟต์ สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้ คือจิ้มเบคอนเข้าปาก และตอนนี้ประตูลิฟต์ก็ค่อย ๆ ปิดลง ไปพร้อมกับความมึนงงของพลูโต
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ประตูลิฟต์เปิดออก ณ ลานจอดรถชั้น 2 พลูโตเดินตามซัทไป แล้วก็มาหยุดอยู่ตรงหน้ารถสปอร์ตคันงามคันหนึ่ง ซึ่งเขายืนจ้องมองมันด้วยความหลงใหล มีช่วงหนึ่งในชีวิตเหมือนกัน ที่เขาฝันอยากขับรถแบบนี้ เป็นนักแข่งอะไรก็ว่าไป เพราะเขาได้รับอิทธิพลมาจากพ่อ ที่เป็นช่างซ่อมรถ นักแต่งรถ และพวกบ้ารถนั่นเอง
แน่นอนว่าความฝันนั้นถูกดับลงไป โดยแม่ของเขา ที่เป็นคุณครู แล้วเขาก็ได้รู้ว่านั่น เป็นเพียงความฝันเพียงชั่วคราวของเด็ก ๆ เท่านั้น โชคดีจริง ๆ ที่แม่ห้ามไว้ พลูโตนึกถึงวันวานอันหอมหวาน
"เลิกฝันเลยจืด ฉันไม่ให้นายขับคันนั้นหรอก"
คำพูดของซัท ทำพลูโตผิดหวังเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหันกลับไป ตั้งใจมองซัทให้ดี ๆ ก็จะเห็นว่า ซัทยืนอยู่ข้าง ๆ รถเก๋งญี่ปุ่นสีเทา ที่พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องถนนอยู่คันหนึ่ง เขาจึงเข้าใจได้ทันที ว่าคันที่เขาจะได้ขับ คือคันนี้นี่แหละ
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตคนขับนั่งหลังพวงมาลัยขวา ส่วนซัทนั่งเบาะหลัง ตามประสาคนเป็นนาย
ตอนอยู่บนทางด่วน พลูโตรู้สึกอึดอัดมากขึ้น มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไรดี เขาจึงต้องแยกการทำงานของสมองออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกเพื่อให้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับการขับรถ และอีกส่วนเพื่อหาเรื่องคุยให้ได้ แล้วในที่สุด...
"เมื่อกี้ขอบคุณสำหรับข้าวผัดนะครับ มันอร่อยมากจริง ๆ"
พลูโตเริ่มชวนคุย ซึ่งในความจริงแล้ว เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากินข้าวผัดหมดจานได้ยังไง แต่เขาคิดว่ามันน่าจะอร่อยจริง ๆ นั่นแหละ เพราะเขาจำรสชาติของเบคอนชิ้นนั้นได้เป็นอย่างดี
"ขอบคุณ แต่ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ว่ามันอร่อยมาก ไม่งั้นนายคงกินไม่หมดหรอก"
ซัทกล่าวด้วยน้ำเสียง และสีหน้าอันสุดแสนจะไม่สนโลก แต่ความจริงแล้ว เขาดีใจมาก ๆ เลยนะ เพราะในบรรดาคนที่เขาทำอาหารให้กิน ไม่มีใครกินได้มูมมาม กินได้น่าอร่อยเท่ากับพลูโตอีกแล้ว
"มื้อสุดท้ายก่อนบายเธอ เรื่องนั้นคุณรับบทเป็นเชฟใช่ไหมครับ"
"ใช่ ทำการบ้านมาดีนี่"
"เปล่าครับ ผมพึ่งรู้ว่าจะต้องมาเป็นผู้จัดการของคุณ ก่อนจะมาเจอคุณไม่นานนี่เอง"
"ว่าแล้วเชียว โดนหลอกมาทำงานจริง ๆ ด้วยสินะ"
"ก็ไม่เชิงหรอกครับ ต้องบอกว่าผมรนหาที่เองมากกว่า"
"รนหาที่เองงั้นเหรอ ไหนลองอธิบายให้ฟังหน่อยสิ ว่ารนหาที่ยังไง"
"ก็ผมยื่นขอฝึกงานกับเฟท ในตำแหน่งผู้จัดการศิลปินดาราไว้น่ะครับ ก่อนเขาจะเรียกมาสัมภาษณ์"
"น่าสนใจนี่ ปรกติไม่ค่อยมีคนสนใจเป็นผู้จัดการดารากันหรอกนะ เขามองว่าเป็นงานขี้ข้าดารากันน่ะ แล้วไงทำไมถึงอยากทำงานนี้ล่ะ เรียนอะไรมา บริหาร ทรัพยากรบุคคล อะไรทำนองนั้นรึเปล่า"
"เปล่าครับผมเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ สาขาสื่อสารการแสดง จบปี 3 กำลังจะขึ้นปี 4"
"แปลกนะ เรียนการแสดง แต่ดันไม่อยากเป็นนักแสดง อยากเป็นผู้จัดการดาราเฉย"
"จริง ๆ ผมก็เคยอยากเป็นนักแสดงนั่นแหละครับ ถึงได้เลือกเรียนทางนี้ แต่ผมก็ได้มาพบความจริงว่า คนที่มาเรียนสายนี้ ทุกคนล้วนมีสิ่งที่ผมไม่มี สิ่งที่เรียกว่า ออร่าซุปตาร์"
"อืม"
ซัทโน้มตัวผ่านช่องตรงกลางมายังเบาะด้านหน้า เพื่อจ้องหน้าของพลูโต ก่อนที่จะกลับไปนั่งตามเดิม
"จริงด้วย ออร่ารอบ ๆ ตัวนายมัน หม่น ๆ หมอง ๆ ดูจืดจางยังไงชอบกล พูดตามตรงฉันรู้สึกตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นนายแล้วล่ะ ฉันนึกว่านายเป็นผีด้วยซ้ำ แต่นายดู...โคตรจะไม่น่ากลัวเลยสักนิด ฉันก็เลยลองทักทายนายดู"
เยี่ยมไปเลย มนุษย์คนที่ 3 ที่มองเห็นฉันตอนที่ยืนอยู่เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จาอะไร กลับเห็นฉันเป็นผีซะงั้น แต่ก็นะ ดีกว่าถูกมองข้ามตามปรกติเป็นไหน ๆ นี่คือคำพูดที่อยู่ในหัวของพลูโต
"แล้วไง เมื่อรู้แบบนั้นแล้ว ทำไมถึงยังเรียนต่อ ไม่ย้ายคณะไปล่ะ"
"นั่นสินะครับ ผมคงรู้สึกไม่อยากยอมแพ้ต่อสิ่งที่ผมรักล่ะมั้ง คือแบบ ต่อให้ผมรู้ตัวว่าไม่มีพรสวรรค์ก็ตาม แต่มันก็คงมีสักอย่างแหละที่ผมทำได้ ถ้าผมยอมแพ้ไปก่อน ผมก็คงหาจุดยืนของตัวเองไม่เจอ"
"แล้วจุดยืนนั้นที่หาเจอ คือการเป็นผู้จัดการดารา?"
"ก็ไม่เชิงครับ เพียงแต่เมื่อราว ๆ ครึ่งปีก่อน มีงานแสดงละครเวทีในมหาลัย ผมไปแคสบทที่เหมาะสมกับตัวเอง พวกต้นไม้ ใบหญ้า ก้อนหิน อะไรก็ว่าไป แล้วผมก็ได้บทก้อนหินมา แต่ในระหว่างซ้อม มีคนเตะก้อนหิน ซึ่งก็คือผมอยู่ตลอดเวลา จนแสดงกันไม่ได้ ทำให้ผมก็ถูกถอดออกจากบท แล้วก็ไปทำงานหลังเวทีแทน"
"แสดงยังไงให้โดนเตะจนถูกปลดวะน่ะ!"
"นั่นแหละครับปัญหา ผมเป็นแค่ก้อนหิน ที่อยู่ท่ามกลางใบหญ้าที่พลิ้วไหวไปตามลม แน่นอนว่าต่อให้ลมจะแรงแค่ไหน ก้อนหินก็ไม่ขยับ ซึ่งพอผมไม่ขยับ ก็เท่ากับกลายเป็นคนไร้ตัวตน ทุกคนก็เลยมาเดินชน เดินเตะ เดินสะดุด สุดท้ายเพื่อความปลอดภัยของนักแสดงคนอื่น ๆ ผมจึงโดนปลดออกจากบทก้อนหิน"
ได้ฟังแบบนั้น ซัทก็หัวเราะลั่นออกมา
"ตลกว่ะ ฉันเป็นนักแสดงมาตั้งแต่ 7-8 ขวบ ก็พึ่งเคยได้ยินอะไรแบบนี้นี่แหละ"
พูดจบซัทก็หัวเราะขึ้นมาอีกรอบ ทำให้ใบหน้าของพลูโตกระตุกเล็กน้อย จนเห็นได้ชัด
"โอเค โอเค ฉันจะไม่ขำแล้ว เล่าต่อเลยจืด"
พลูโตถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หนึ่งครั้ง แล้วจึงเริ่มเล่าต่อ
พอมาอยู่หลังเวที อันแสนวุ่นวาย สิ่งที่ผมได้ทำก็คือการอยู่เฉย ๆ เพราะไม่มีใครสังเกตเห็นผมนั่นแหละ ผมก็เลยเดินไปเรื่อย เพื่อหามุมนั่งอู้ คือยังไงก็ไม่มีใครจิกหัวใช้งานอะไรผมอยู่แล้ว
หลังจากนั่งไปได้สักพัก ก็มีน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาแถวนั้น ในมือถือแผ่นกระดาษมาด้วยปึกหนึ่ง แล้วน้องเขาก็เริ่มซ้อมบทอยู่คนเดียว
จากการนั่งดูน้องคนนั้นซ้อมอยู่เงียบ ๆ ผมจึงได้รู้ว่า น้องคนนั้นได้รับบทนำของเรื่องเป็นอัศวิน แต่น้องเขาเป็นตัวสำรองหมายเลข 2
กล่าวคือ ถ้าไอ้คนแรกที่ได้บทไป กับไอ้ตัวสำรองหมายเลข 1 ไม่เจ็บไข้ได้ป่วย พร้อมกันจนแสดงไม่ได้ น้องเขาก็ไม่ได้แสดงแน่นอน ซึ่งนั่นทำให้ผมประทับใจมาก เพราะระหว่างที่เดินร่อนเร่ไปทั่ว ผมสังเกตเห็นว่าไอ้คนที่ได้บทไป ผู้ที่กำลังซ้อมอยู่บนเวที มันผิดคิวบ่อยมาก ๆ โดยเฉพาะฉากที่ต้องเล่นแนบชิดกับนักแสดงผู้หญิง ใช่แล้ว ไอ้หมอนี่มันตั้งใจนอกบท เพื่อที่จะได้ลวนลามสาว ๆ
ในขณะที่ด้านหลังเวที ไอ้ตัวสำรองหมายเลข 1 มันไม่ซ้อม ไม่ทำอะไรทั้งนั้น เหมือนกันกับผมนั่นแหละ มันคงคิดว่า ยังไงเสีย มันที่เป็นตัวสำรอง ก็คงไม่มีวันได้ขึ้นไปแสดงหรอก
ด้วยเหตุนี้ผมจึงประทับใจน้องตัวสำรองหมายเลข 2 เอามาก ๆ ความรู้สึกของผมในตอนนั้นก็คือ อยากให้น้องคนนี้ ได้ขึ้นไปแสดงแทนไอ้สองตัวนั้น ว่าแล้วผมจึงแสดงตัวออกไป โดยพูดว่า
"มีอะไรให้ช่วยไหม"
น้องเขาตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงผม ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่ปรกติมาก เพราะผมไม่เคยอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งผมพูด น้องจะตกใจก็ไม่แปลก
น้องตอบรับการช่วยเหลือของผมแต่โดยดี หน้าที่ของผมก็คือช่วยน้องต่อบท เพราะว่าไม่มีใครว่างมาต่อบทกับน้องมัน หรือคนที่ว่างก็เป็นพวกตัวสำรอง ของบทนำอื่น ๆ ที่ยอมแพ้ไปแล้ว จึงไม่ซ้อมไม่ทำอะไรกันทั้งนั้น น้องจึงหลบมาซ้อมอยู่คนเดียว
หลังจากนั้น ทุก ๆ วันผมกับน้องก็จะมาซ้อม มาต่อบทกัน ในมุมเดิม มุมที่ผมตั้งใจจะทำเป็นมุมอู้ส่วนตัวนั่นแหละ จนเวลาผ่านไป หนึ่งเดือน อีกหนึ่งอาทิตย์เท่านั้น วันแสดงจริงก็จะมาถึง
อาจารย์ที่เป็นคนดูแลการแสดง ขอให้พวกเราทำการแสดงจริงแบบปิด โดยมีอาจารย์คนอื่น ๆ ในคณะมาร่วมชมด้วย ผลคือการแสดงของไอ้คนแรกล่มไม่เป็นท่า อาจารย์จึงให้ไอ้ตัวสำรองหมายเลข 1 มาแสดงแทน แล้วก็เป็นไปตามคาด ไอ้ตัวสำรองหมายเลข 1 ก็แสดงไม่ได้เช่นกัน โอกาสจึงตกมาถึงน้องตัวสำรองหมายเลข 2 ซึ่งน้องทำได้ การแสดงเริ่ม แล้วปิดม่านลงอย่างสวยงาม
อาจารย์ที่เข้ามาชมในวันนั้น ได้พูดคุยปรึกษากัน แล้วมีคำสั่งเด็ดให้น้องตัวสำรองหมายเลข 2 ขึ้นมาแสดงนำแทน แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าแย้ง หรือคัดค้านเลยสักคน นั่นทำน้องดีใจเป็นอย่างมาก แต่ผมนี่แหละที่ดีใจกว่าน้องเสียอีก
"และนั่นคือจังหวะที่ผมค้นพบจุดยืนของตัวเอง ผมอาจจะเป็นนักแสดงไม่ได้ แต่ผมสามารถช่วยผลักดันคนอื่น ๆ คนที่มีความสามารถ และคนที่มีความตั้งใจ ให้ขึ้นไปสู่จุดสูงสุด แทนตัวผมได้ ผมจึงเริ่มสนใจอาชีพ ผู้จัดการศิลปินดาราขึ้นมา แล้วยื่นเรื่องขอมาฝึกงานที่เฟท แต่ผมก็ไม่ได้คาดคิดหรอกนะ ว่าจะได้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้กับดาราเบอร์ใหญ่แบบคุณ ผมนึกว่าบริษัทจะส่งผมไปเป็นผู้ช่วยผู้จัดการดารา หรือไม่ก็ไปดูแลเด็กฝึกหัดเสียอีก"
พูดจบพลูโตก็เหลือบไปมองกระจกหลัง แล้วพบว่า ซัทหลับไปแล้ว
"เรื่องของเรามันน่าเบื่อขนาดนั้นเลยเหรอ"
พลูโตบ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วก็ขับรถต่อไปอย่างเงียบ ๆ
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ถึงแล้วครับคุณซัท คุณซัทครับ"
พลูโตพยายามปลุกซัท โดยใช้เสียงอย่างเดียว ไม่ถึงเนื้อถึงตัว แต่ก็ไม่มีการตอบรับจากเลขหมายที่เขาเรียกเขาจึงต้องขึ้นเสียงเล็กน้อย
"ลุง!"
เพียงคำเดียวเท่านั้น ทำเอาซัทสะดุ้งโหยง
"หะ ถึงแล้วเหรอ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงหย่อนยาน ทำตาปรือลุกขึ้นมานั่งหลังตรง แล้วหาวไปอีกหนึ่งฟอด
ซัทนั่งหลับตา พยายามกำหนดลมหายใจเข้าออกให้เป็นจังหวะ ไม่ช้าไม่เร็ว และมั่นคง จากนั้นก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาตบแก้มตัวเองเบา ๆ 3 ครั้ง แล้วก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"โอเคไปกันได้แล้ว"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงปรกติ ก่อนจะลงจากรถ แล้วเดินนำหน้าพลูโตเข้าไปยังสนามยิงปืน
เมื่อมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ ซัทยื่นบัตรสมาชิกให้พนักงานสาว
"แล้วก็สมัครสมาชิกใหม่ ให้นายจืดด้านหลังผมด้วยครับ 1 ปี 1 พันใช่ไหมครับ"
พูดจบซัทก็หยิบเงินมาวางไว้บนเคาน์เตอร์
พนักงานสาวยังไม่ได้รับเงินมาแต่อย่างใด เธอกลับมองไปยังด้านหลังของซัทด้วยความสงสัย
"สวัสดีครับ"
พนักงานสาวสะดุ้งจนตัวโยกทันที หลังจากได้ยินคำทักทายของพลูโต ก่อนจะหันกลับไปพูดกับซัท
"ใช่ค่ะ ค่าสมาชิกตอนนี้ 1 ปี 1 พัน รอสักครู่นะคะ"
พูดจบพนักงานก็หันหลังไป ทำอะไรบางอย่าง
"ไม่ต้องสมัครให้ผมก็ได้นะครับคุณซัท คือผมไม่ยิงปืนอยู่แล้ว"
"แต่ถ้าไม่สมัคร ก็เสียค่าเข้าไปข้างในอยู่ดี"
"งั้นไม่เป็นไรครับ ผมรอในรถก็ได้"
"กฎ 2 ข้อ"
ซัทยืนกรานเสียงแข็ง พูดช้า ๆ ชัด ๆ น้ำเสียงฟังดูน่ากลัวมาก
"ครับเข้าใจแล้วครับ"
จากนั้นพนักงานสาวก็หันหลังกลับมาหาพวกเขาทั้งสอง
"นี่ค่ะรบกวนกรอกข้อมูลในนี้นะคะ กฎการใช้บริการ และสิทธิพิเศษสำหรับสมาชิกอยู่ด้านหลังค่ะ เมื่อหรอกข้อมูลเสร็จแล้ว ให้มายื่นตรงนี้นะคะ แล้วเดี๋ยวจะพาไปถ่ายรูปทำบัตรให้ค่ะ"
พลูโตรับเอกสาร กับปากกา ที่พนักงานสาวยื่นมาให้ แล้วค่อย ๆ อ่านมันอย่างตั้งใจ
"เสร็จแล้วก็ขับรถกลับบ้านของตัวเอง ไปขนเสื้อผ้ามานะ แล้วสัก 3 4 โมง ค่อยขับรถกลับมารับฉันแล้วกัน"
เมื่อได้ยินคำสังของซัท พลูโตก็พูดครับ ตอบรับอย่างไว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองนาฬิกา ที่แขวนอยู่บนผนังด้านหลังเคาน์เตอร์ ตอนนี้เกือบจะเที่ยงแล้ว ทันใดนั้นเอง พลูโตก็เหมือนจะฉุกคิดบางอย่างได้
"เดี๋ยวก่อนครับคุณซัท"
พลูโตเอ่ยห้ามซัท ที่กำลังจะเดินหายวับไป ซัทจึงหันหลังกลับมาคุยกับเขา
"คือ ทำไมผมต้องกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาด้วยล่ะครับ"
"นี่นายยังไม่ได้อ่านมันใช่ไหมเนี่ย"
ซัทพูดด้วยท่าทางหงุดหงิด
"อ่าน..."
พลูโตเหลือบไปมองเอกสารในมือ
"อ๋อ กำลังอ่านอยู่ครับ"
"ไม่ใช่อันนั้น"
พูดจบซัทก็ถอนหายใจออกมา
"คือพี่สาวฉัน ไม่ได้ทิ้ง ไม่ได้ฝากอะไรไว้ให้นายเลยรึไง"
คำพูดของซัท ทำพลูโตคิดหนัก เขาพยายามทบทวนความจำ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า
"มีครับ กระเป๋าเป้"
"นั่นแหละ ไปเปิดดูซะ แล้วจะเข้าใจเอง"
พูดจบซัทก็เดินหายวับไป แล้วทิ้งความสงสัยไว้ให้อยู่กับพลูโต
หลังจากนั้นพลูโตก็จัดการกรอกเอกสาร ถ่ายรูปทำบัตรสมาชิกจนเสร็จเรียบร้อย ทันทีที่เขาได้บัตรสมาชิกมาไว้ในครอบครอง เขาก็รีบตรงดิ่งกลับไปที่รถทันที
พลูโตนั่งอยู่หลังพวงมาลัย แล้วหยิบกระเป๋าเป้ที่อยู่บนเบาะข้างคนขับขึ้นมาเปิดดู แล้วก็พบว่าข้างในมีทั้งโทรศัพท์ ทั้งแท็บเล็ต รวมถึงกองเอกสารอีกปึกหนึ่ง เขาจึงหยิบเอกสารขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าใบแรก เป็นตารางงานเดือนนี้ของซัท เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงรีบติดเครื่อง แล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็วทันที
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 3

หลังจากแยกกันกับพลูโต ซัทก็เดินเข้ามาในห้องอาหารของสนามยิงปืน ที่โต๊ะตัวหนึ่ง มีผู้ชายรายหนึ่งกำลังนั่งจ้องมองมายังเขา ชายคนนั้นมีรูปร่างหน้าตาใกล้เคียงกับซัทมาก เมื่อซัทหันไปสบตากับเขา ซัทจึงเดินตรงเข้าไปทางนั้นทันที
"ไงนึกว่าจะไม่มาแล้ว"
ชายคนนั้นเอ่ยทักซัทที่เดินมาจนถึงโต๊ะ
"ทีแรกก็คิดไว้แบบนั้นแหละ"
ซัทพูดพร้อมกับดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลง
"พูดแบบนี้แสดงว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปสินะ"
"ก็ใช่อยู่หรอก แต่แค่เปลี่ยนผู้จัดการเฉย ๆ น่ะ"
"เปลี่ยนอีกแล้วเหรอ คนที่เท่าไหร่แล้วล่ะ"
"ใครจะไปนั่งนับพวกนั้น"
"แสดงว่าผู้จัดการคนใหม่ไม่ใช่พวกนั้นงั้นสิ"
"ไม่รู้หรอก แต่ไล่กลับไปแล้ว คงถ่วงเวลาได้สักพัก"
"แล้วนอกจากผู้จัดการ มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือคืบหน้าบ้างไหม"
คำตอบที่คู่สนทนาของซัทได้รับคือความเงียบ
"เวลาจะหมดแล้วนะเพื่อน สิ้นปีนี้พ่อฉันก็จะเกษียณแล้ว ซึ่งไอ้คนที่ขึ้นมาแทนอาจจะเป็นพวกมันก็ได้"
ชายคนนั้นพูดด้วยความหงุดหงิด ใส่อารมณ์มาเต็มที่
"ฉันรู้เว้ย ฉันรู้ แต่ถ้ามันง่ายขนาดนั้น พวกมันคงโดนขุดรากถอนโคนไปนานแล้ว"
ซัทเองก็พูดแบบใส่อารมณ์ไม่แพ้กัน
"ฉันว่านายควรบอกเรื่องนี้ให้พี่สาวนาย..."
"ฉันบอกไปกี่ครั้งแล้วว่าไม่ได้ จะให้ฉันบอกยังไงในเมื่อไม่มีหลักฐาน"
ซัทพูดแทรกขึ้นมา ก่อนจะนิ่งเงียบไปเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง ก่อนจะพูดต่อ
"ฟังนะตาณ ถ้าไม่มีหลักฐาน ต่อให้คนทั้งโลกมาบอกว่าเขาชั่วขนาดไหน ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก เราต้องการหลักฐานเข้าใจไหม"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
"ฉันรู้ว่าเราต้องการ แต่นายเป็นคนบอกเองไม่ใช่รึไง ว่าจะหามาให้ฉัน แต่นายก็ยังหาไม่ได้สักที มันกี่ปีมาแล้วเพื่อน เวลามันไม่หยุดรอนายหรอกนะ"
ตาณพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกันกับซัทในช่วงแรก ก่อนที่จะเริ่มใส่อารมณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ ไปจนจบประโยค
หลังจากนั้นบรรยากาศก็เงียบงันและตึงเครียด ทั้งสองไม่ได้โต้เถียงอะไรกันอีกพักใหญ่ จนกระทั่ง ซัทลุกขึ้นยืน แล้วพูดขึ้นว่า
"ดวลปืนกันไหม"
"ก็เอาสิ"
หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากห้องอาหาร ไปยังสนามยิงปืน
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย 3 โมงกว่า ๆ เกือบ ๆ จะ 4 โมง พลูโตก็ขับรถกลับมาถึงสนามยิงปืนอีกครั้ง เขารีบลงจากรถ แล้วเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ ก่อนจะยื่นบัตรสมาชิกให้พนักงานดู ก่อนจะถามว่า
"ไม่ทราบว่า พอจะรู้ไหมครับว่าคุณซัทอยู่ไหน"
"ไม่แน่ใจเหมือนกันนะคะ แต่ถ้าเป็นโซนประจำของคุณซัท ก็คงเป็นโซนระยะ 25 เมตร ไม่ก็ 50 เมตรนั่นแหละค่ะ"
"ขอบคุณครับ แล้วสองโซนนั้นอยู่ตรงไหนเหรอครับ"
"เข้าประตูทางด้านหลังนี้ไป แล้วเดินตรงไปเรื่อย ๆ เลยค่ะ โซนแรก โซน 10 เมตร จะมีห้องอาหารด้วย โซนถัดไปคือ 25 เมตร และ 50 ตามลำดับค่ะ"
"ขอบคุณมาก ๆ ครับ"
พูดจบพลูโตก็เดินเข้าประตูทางด้านหลังไป เขาหันมองซ้ายทีขวาที คนที่กำลังยิงปืนอยู่ไม่มี แต่พอมองเข้าไปในห้องอาหารก็เห็นว่า ซัทกำลังนั่งคุยกับใครสักคนหนึ่งอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปในห้องอาหาร แล้วไปหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะ ซึ่งในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาเข้าหูด้านขวาของเขา
"ทำเวลาได้ดีเลยนี่ นึกว่าจะมาช้ากว่านี้เสียอีก"
มันเป็นเสียงของซัท พลูโตจำได้แม่น แต่คนที่อยู่ข้างหน้าเขาไม่ได้ขยับปากเลยสักนิด เขาจึงหันตามเสียงไป ก่อนจะพบว่า ที่ตรงนั้นมีซัทอยู่อีกคน
พลูโตจึงหันไปหันมาหันมาหันไป ด้วยความตกใจและสงสัย จนแน่ใจว่า คนที่เขาเห็นในทีแรก ไม่ใช่ซัท ถึงจะคล้ายกันมาก แต่เมื่อสังเกตดูดี ๆ ก็มีความต่างกันอยู่บ้างทางหน้าตา แน่นอนว่า ถ้าเขาสังเกตเสื้อผ้าก่อน เขาคงจำคนไม่ผิดหรอก แต่ที่สำคัญคือทำไมคนคนนี้ ถึงได้เหมือนซัทขนาดนั้นนะ หรือว่าจะเป็นฝาแฝดกัน
"คุยกับใครอยู่วะซัท"
ตาณถามซัทด้วยความสงสัย
"ก็นี่ไง ผู้จัดการคนใหม่ของฉัน ชื่อนายจืด"
ซัทพูด พร้อมกับผายมือซ้ายไปทางพลูโตที่ยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะ
"สวัสดีครับ ชื่อพลูโตครับ"
ชายคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามซัทดูตกใจเล็กน้อย ที่จู่ ๆ ก็มีคนโผล่มาทางขวามือของตัวเอง
"นายจืด ทำความรู้จักไว้ นี่เพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนของฉันเอง แถมยังเป็น สตันท์ดับเบิล ของฉันด้วย"
"อ๋อ มิน่าล่ะ ผมก็ว่าอยู่ ทำไมดูคล้ายกันแปลก ๆ นึกว่าเป็นฝาแฝดกันซะอีก"
"มีคนเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นไอ้ซัทอยู่บ่อย ๆ เหมือนกันครับ แล้วก็ผมชื่อตาณนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับผู้จัดการ"
"เอาล่ะเลิกพิธีรีตองกันได้แล้ว ว่าไงไอ้ตาณดวลกันอีกสักรอบไหมก่อนกลับ"
"ก็เอาสิ เท่าไหร่ดีล่ะ"
"7 ลูกก็พอ 50 เมตร"
"ตกลง"
ปัง ๆ ๆ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว นั่นคือสิ่งที่พลูโตคิด แต่ความจริงแล้ว เสียงมันเบากว่านั้นเยอะ เพราะเขาใส่ที่ครอบหูไว้นั่นเอง
จากนั้นตาณกับซัท ก็กดรอกให้เป้ายิงเลื่อนมาหาพวกเขา ซึ่งพลูโตมองแค่ผ่าน ๆ ก็รู้ได้ในทันทีเลยว่า ซัทแพ้ยับ
เป้าของตาณ กระจุกกันอยู่ตรงกลางเสียเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่ของซัทนั้นมีบางลูก ตกขอบเป้าไปด้วยซ้ำ
นึกว่าจะแน่ เห็นใจกล้าไปท้าเขาตาลุงเอ๊ย พลูโตเย้ยหยันซัทอยู่ในใจ
"เฮ้ย ๆ ไอ้จืด เก็บอาการหน่อย ตาวิเศษเห็นนะ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ในขณะที่ตาณอมยิ้ม
"ไม่น่าเชื่อนะว่าผู้จัดการก็เป็นคนในวงการบันเทิง"
"เออ ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แต่ที่ไม่น่าเชื่อกว่าคืออะไรรู้ไหมจืด คือไอ้หมอนี่ มันเป็นตำรวจไง ยศใหญ่ซะด้วยนะ แต่ดันหาแอบไปเล่นเป็นตัวประกอบเฉย แล้วเล่นเป็นตำรวจด้วยนะ"
"จริงเหรอครับ คุณตาณเป็นตำรวจหรือครับ"
"ครับเป็นตำรวจจริง ๆ แต่ก็เป็นตำรวจธรรมดา ๆ ที่ต้องการหารายได้พิเศษ เลยแอบไปรับงานเป็นตัวประกอบ ก็แค่นั้นเอง อย่าไปเชื่อไอ้ซัทมันมาก มันพยายามจะเบี่ยงเบนประเด็นที่ว่า มันยิงปืนแพ้ผมราบคาบต่างหากล่ะ"
พลูโตพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของตาณ
"เออ ๆ คนชนะจะพูดไงก็ได้แหละ ไปกันเหอะจืด กลับบ้านดีกว่า"
พูดจบซัทก็เดินหนีห่างออกจากตาณไปก่อน
"ไว้เจอกันใหม่นะครับ คุณ...ตำรวจ"
พลูโตพูดติดตลก ก่อนจะรีบเดินตามซัทไป
"ไอ้ซัทอย่าลืมที่คุยกันไว้ล่ะ ทำเวลาด้วย"
ตำรวจตาณตะโกนไล่หลังซัทไป ในขณะที่ซัทไม่ได้หยุด หรือหันมาตอบอะไร ทำแค่ยกมือขวาขึ้นมา แล้วก้าวเดินต่อไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ระหว่างทางขับกลับบ้าน เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์อันน่าอึดอัดเหมือนตอนขามา พลูโตจึงเริ่มบทสนทนา
"เอ่อ คุณซัทครับ คืนนี้ผมขออนุญาตนอนบ้านคุณซัทได้ใช่ไหมครับ"
"เออได้ ตามสบายเลย จริง ๆ ฉันก็อยากให้นายทำแบบนั้นอยู่แล้ว พรุ่งนี้เราต้องไปกันแต่เช้างั้นใช่ไหม"
"ครับผมเช็กตั๋วเครื่องบินแล้ว ทางทีมงานฝั่งโน้นเขาจะมารอรับเราที่สนามบินราว ๆ 6 โมงเช้า พอเราไปถึงเขาก็จะพาเราเข้าห้างเลย เพื่อไปนัดแนะ และเตรียมตัว เพราะงานจะเริ่ม ตั้งแต่ตอนห้างเปิดเลย"
"ทำงานไวดีนี่คุณผู้จัดการ ใช้ได้ ๆ"
"เอ่อ เปล่าครับ ประธานเตรียมทุกอย่างไว้ให้ในกระเป๋าแล้ว"
"ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ สุดท้ายพวกที่มาเป็นผู้จัดการให้ฉัน ก็มีคนอื่นคอยจัดการทุกอย่างให้อีกที เป็นแบบนี้ตลอดนั่นแหละ แถมยังชอบวิ่งแจ้นไปฟ้องพี่ฉันด้วย ว่าวัน ๆ ฉันไปทำอะไรที่ไหนอย่างไรบ้าง นั่นแหละหน้าที่ของผู้จัดการของฉันอย่างนาย เป็นดั่งกล้องวงจรปิดตามติดชีวิตฉัน นายเองก็เป็นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ"
"เปล่านะครับ ผมยังไม่ได้รายงานอะไรใครเลย"
"เหรอ"
ซัททำเสียงยียวน
"ผมพูดจริง ๆ นะครับ ไม่เชื่อก็ลองจ้องหน้าผมดูสิ แล้วบอกทีว่าผมพูดความจริงอยู่ หรือว่าผมโกหก คุณบอกเองนี่ว่าผมอ่านง่ายมากเลย ไม่ใช่เหรอ"
ได้ยินแบบนั้นซัทนั่งก็หลังตรงหรี่ตาลง แล้วจ้องหน้าจ้องตาของพลูโต ผ่านกระจกมองหลังอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนที่เขาจะเอนหลังกลับไปพิงเบาะตามเดิม
"นายไม่ได้โกหก"
"ผมบอก..."
"หรือไม่ก็โกหกเก่งขึ้นแล้ว"
ซัทรีบพูดแทรกขึ้นมาอย่างจงใจ
หลังจากนั้นบรรยากาศก็กลับมาอึดอัดอีกครั้ง ดูเหมือนว่าการชวนคุยของพลูโต เพื่อทำลายความอึดอัดลง จะส่งผลตรงกันข้ามไปเสียแล้ว ท่าทางซัทจะหงุดหงิดมากกว่าที่เขาคิด มันเป็นเพราะแพ้ในการแข่งยิงปืนนั่นรึเปล่า?
พลูโตพยายามคิดหาวิธีทำลายความเงียบนี้ลงไปให้ได้ อยู่ภายในหัว แล้วเขาก็คิดบางอย่างออก
"แค่แพ้การดวลปืนกับคนที่เก่งกว่า ทำคุณอารมณ์บูดได้ขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
"ว่าไงนะไอ้จืด!"
จากน้ำเสียงตอนนี้ ดูเหมือนว่าซัทจะโกรธเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวหนึ่งแล้ว
"ไม่เอาน่า ผมรู้นะว่าคุณได้ยินเต็มสองหู"
พลูโตพยายามยั่วยุต่อไป
"เออ ได้ยิน แต่ไม่คิดว่าแกจะกล้า เลยจะขอฟังอีกรอบ แบบช้า ๆ ชัด ๆ ไง"
"งั้นจัดไปครับ คืองี้ คุณเป็นถึงจอมมารแห่งวงการบันเทิง คุณก็รู้ใช่ไหมครับว่าตัวเองมีฉายานี้"
พลูโตหยุดพูดเพื่อสังเกตท่าทีของซัท ซึ่งเขาโกรธอยู่ แต่ยังทำเป็นเข้ม พลูโตจึงยั่วต่อ
"ผมก็เลยอดคิดไม่ได้ว่า คุณเป็นจอมมารจริงเหรอ คือแบบจอมมารจะมาหัวเสียกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้เนี่ยนะ ถ้าเป็นงั้นก็คงไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง จอมมารแห่งวงการบันเทิงเนี่ย ผมคิดแบบนี้นะ"
"อย่างแกจะไปรู้อะไรวะจืด"
"รู้สิครับ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ขอพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน คุณเนี่ยทั้งกวนประสาท ทั้งงี่เง่า เอาแต่ใจ แลดูสมกับเป็นจอมมารอยู่หรอก แต่ผมก็รู้เหมือนกันว่าจอมมารนั้น เป็นคนที่จริงจัง และตั้งใจมากกว่าที่ใคร ๆ คิด"
พลูโตหยุดพูดอีกรอบเพื่อสังเกตอาการ ซึ่งแม้โดยรวมซัทจะยังดูโกรธอยู่ แต่เมื่อดูที่แววตาแล้ว เขามีท่าทีที่ผ่อนคลายลง เมื่อเห็นแบบนั้นพลูโตจึงเริ่มพูดต่อ
"อย่างวันนี้ พอได้กินอาหารที่คุณทำ แม้จะเป็นแค่ข้าวผัดอเมริกันธรรมดา ๆ ก็ตาม แต่คุณก็ทำมันออกมาได้ดีมาก ๆ ซึ่งพอมาบวกกับเรื่องที่คุณเคยรับบทเป็นเชฟแล้ว ทุกอย่างมันก็ชัดเจน ว่าคุณลงทุนไปเรียนทำอาหาร และไม่ใช่การเรียนเพื่อให้รู้เฉย ๆ คุณถลำลึกไปมากกว่านั้น บางทีคุณอาจจะฝึกทำอาหารทุกวัน ทุกวันเลยก็ได้ ผมได้ยินนะ ตอนที่คุณเถียงกับประธาน ว่าคุณไม่อยากรับงานตอนใกล้ ๆ เปิดกล้อง ไหนจะการที่คุณมาฝึกยิงปืนในวันนี้อีก ทั้งหมดก็เพื่อการแสดง เพราะงั้นผมจึงคิดว่าตอนนี้คุณกำลังแสดงอยู่"
"นายคิดงั้นเหรอจืด นายไม่คิดว่านี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของฉันก็ได้นะ"
"ก็มีบ้างครับ เรื่องที่ผมมั่นใจว่า ออกมาจากใจของคุณจริง ๆ ไม่ใช่การแสดง ก็คือเรื่องที่ ผู้จัดการคนก่อน ๆ เป็นพวกขี้ฟ้อง เพราะงั้นผมสัญญากับคุณตอนนี้เลย ถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรเสี่ยง ๆ ไม่เป็นอันตรายต่อตัวเอง หรือคนอื่น ๆ ผมไม่ฟ้องหรอกครับ อย่างการไปยิงปืนกันวันนี้ก็ด้วย คือแบบ ในตารางงานวันนี้ใส่มาว่าเป็นวันหยุดด้วย วันหยุดของคุณก็คือวันหยุดของผม ผมไม่โทรไปหาหัวหน้า เพื่อของานมาทำเพิ่มในวันหยุดหรอกครับ เอาเวลาไปทำอะไรตามใจดีกว่า คุณไม่คิดงั้นเหรอครับ"
"ก็คิดอยู่นะ...คิดว่านายจะพูดจริงรึเปล่า"
"ถ้าอยากรู้ก็ต้องลองพิสูจน์ดูแล้วล่ะครับ"
"ย่อมได้จืด ย่อมได้ วันหยุดต้องทำอะไรตามใจงั้นใช่ไหม งั้นมีที่หนึ่งที่ฉันอยากจะไป พาฉันไปที"
พูดจบซัทก็แทรกตัวมาด้านหน้า แล้วกดกำหนดปลายทางใน GPS ใหม่
"ก็ค่อนข้างไกลอยู่นะผมว่า"
"แล้วไงล่ะ จะไม่ไปเหรอ ถ้าไม่ไปฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก แค่ฉันจะมองว่านายเป็นคนกลับกลอกก็แค่นั้น"
"ผมพาไปได้อยู่แล้ว แต่เพราะมันไกล เลยจะต้องไปให้ไวกว่าเดิมนิดหน่อย"
"ก็จัดไปสิ ฉันขาดเข็มขัดแน่นหนาปลอดภัยสบายใจได้"
"งั้นก็เป็นอันตกลง"
พูดจบพลูโตก็เหยียบคันเร่งจนสุดแรง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 2 เมษาเวลา 6 โมงเช้านิด ๆ ณ ช่องทางออกจุดหนึ่ง ของสนามบินทุ่งศรีภูมิ มีกลุ่มคนที่เรียกว่า วงแหวนดาวเสาร์ มารวมตัวกันรอใครบางคนอยู่ และใครคนนั้นก็คือจอมมารแห่งวงการบันเทิงนั่นเอง
ซัทเดินออกมาตัวเปล่า พร้อมกับโบกมือทักทายแฟน ๆ ตามปรกติ โดยมีบอดี้การ์ดล้อมรอบตัวเขา และมีพลูโตเดินตามมาติด ๆ
เจ้าหน้าที่พาทั้งคู่ไปขึ้นรถที่เตรียมไว้ โดยพลูโตนั่งข้างคนขับ และซัทนั่งอยู่เบาะหลัง
"ไว้เจอกันนะ"
ซัทลดกระจกลงมาเล็กน้อยแล้วตะโกนพูดคุยกับแฟน ๆ ก่อนที่รถจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปข้างหน้า
"ขอโทษด้วยนะครับคุณซัท เราไม่คิดว่าเช้าขนาดนี้ ยังมีแฟนคลับของคุณมารอกันขนาดนั้น"
คนขับรถพูดขึ้นมา
"ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ คิดถูกแล้วล่ะที่ให้มาแต่เช้า เพราะถ้าเป็นเวลาอื่น มนุษย์แฟนคลับจะมากันเยอะกว่านี้อีก"
"ว่าแต่..."
ทันทีที่พลูโตพูดขึ้นมา คนขับรถก็สะดุ้งโหยงขึ้นมาทันที ทำเอาพลูโตเสียสมาธิไปด้วยเลย
"ว่าแต่ทำไมกลุ่มแฟนคลับ ถึงมีชื่อว่า วงแหวนดาวเสาร์ ล่ะพี่ซัท ใครเป็นคนตั้งพี่เหรอ"
พลูโตพูดต่อ
"เปล่าเขาตั้งกันของเขาเอง มันมาจากชื่อเล่นนั่นแหละ ชื่อ ซัท มาจาก Saturn ดาวเสาร์ เขาก็เลยตั้งชื่อกลุ่มแฟนคลับว่า วงแหวนดาวเสาร์ อย่างที่เห็นนั่นแหละ"
"โอ้ บังเอิญจังเลยนะครับ ที่ชื่อพวกเรามาจากชื่อดวงดาวเหมือนกัน"
"ไม่ เราไม่เหมือนกัน ฉันยังอยู่ในระบบสุริยะ ส่วนนายน่ะ โดนขับออกไปแล้ว เสียใจด้วยนะ"
ตาลุงนี่ กลับเข้าสู่โหมดกวนประสาทอีกแล้วสินะ พลูโตคิด
หลังจากนั้นไม่นานนักคนขับก็พาทั้งคู่มาส่งประตูด้านหลังของห้าง แน่นอนว่ามีมนุษย์แฟนคลับมาดักรออยู่บ้าง แต่เจ้าหน้าที่ก็คอยช่วยกันยันไว้ได้
ทันทีที่รถจอด ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาเปิดประตูเบาะหลังทางฝั่งขวา เพื่อให้บุคคลสำคัญอย่างซัทได้ลงมาอย่างสะดวกที่สุด
"สวัสดีค่ะคุณซัท ฉันชื่อเมย์นะคะ เป็นผู้ดูแลงานในวันนี้ ถ้าขาดเหลืออะไร เรียกใช้ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ"
ซัทพยักหน้ารับคำ แล้วเดินลงมาจากรถ
ทันทีที่ซัทเดินลงมาจากรถเรียบร้อย เมย์ก็ปิดประตูรถให้ ก่อนที่รถจะค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
"ว่าแต่คุณซัทคะ คุณผู้จัดการไม่ได้มาด้วยเหรอคะ"
"ก็นั่งรถมาด้วยกันนี่แหละครับ นั่นไง"
ซัทพูดพร้อมหันหลังกลับมามองก็ไม่เห็นใคร ทั้งรถทั้งพลูโต เขาจึงหันมองซ้ายมองขวา ก่อนจะพบว่า รถที่ขับออกไปเมื่อครู่ จอดอยู่ไม่ไกล เดินไปสิบก้าวก็ถึง แล้วเขาก็เห็นพลูโตลงมาจากรถ ก่อนที่รถจะขับออกไป
"นั่นไงครับ"
ซัทชี้ไปทางพลูโตที่กำลังซอยเท้าเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว
"สวัสดีครับ พลูโตครับ"
เมื่อเดินมาถึงตัวซัท พลูโตก็กล่าวทักทายเมย์ เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพูดจาทักทายกลับ
พวกเขายืนคุยกันอยู่ตรงนั้นสักพัก ก่อนที่จะมีทีมงานมาพาตัวซัทไป ส่วนพลูโตก็ต้องตามเมย์ไป
เมย์พาพลูโตขึ้นไปยังออฟฟิศชั้นบน ๆ ของห้าง แล้วจัดแจงกำหนดการใช้เขาฟัง
"10 โมงห้างเปิด ให้เหล่าแฟนคลับเข้ามา 11 โมงจะมีการฉายโฆษณา เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ ที่คุณซัทเป็นพรีเซนเตอร์ และเปิดตัวโฆษณาอีกตัวของคุณชีค เมื่อฉายจบก็จะให้ทั้งคู่ขึ้นเวทีพร้อมกัน"
"มีคุณชีคด้วยเหรอครับผมนึกว่ามีพี่ซัทคนเดียว"
"ค่ะใช่ค่ะ งานนี้นอกจากจะเป็นการ เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่แล้ว ยังเป็นการเปิดตัวคุณชีคในฐานะพรีเซนเตอร์คนใหม่อีกด้วย แต่ทั้งสองคนก็มีต้นสังกัดเดียวกันนี่คะ ทางบริษัทไม่ได้แจ้งเหรอ"
"ไม่...แน่ใจเหมือนกันครับ พอดีผมพึ่งมาเป็นผู้จัดการได้วันเดียวเอง"
หลังจากนั้นเมย์ก็แจงแจกกำหนดงานให้พลูโตฟัง อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสร็จสิ้น แล้วเธอก็เดินพาพลูโตไปยังห้องเตรียมตัวของซัท ก่อนจะทิ้งเขาไว้หน้าห้อง
พลูโตกำลังจะเคาะประตูห้องพักของซัท แต่ประตูดันเปิดออกก่อนที่เขาจะเคาะอย่างรวดเร็ว
"งั้นผมไปก่อนนะพี่"
พูดจบชายหันหน้าไปทางด้านหลังแล้วพูด ในขณะที่เท้าก้าวเดินออกมาจากห้อง ทำให้เขาชนเข้ากับพลูโตที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี ทำให้พลูโตร่วงลงไปกองกับพื้น พร้อมมีเสียงเบา ๆ เหมือนอะไรสักอย่างตก
"ขอโทษครับ ผมไม่ทันมองจริง ๆ ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"
ชายคนนั้นพูด ในขณะที่พลูโต กำลังใช้แขนดันตัวเองลุกขึ้นยืน
"โอ๊ย!"
พลูโตอุทานออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บและตกใจ เพราะมือของเขาดันไปทับบางอย่างแข็ง ๆ เข้า เขาจึงดึงมือขึ้น แล้วหันไปมอง ก็เห็นเป็นเข็มกลัดอันเล็ก ๆ รูปปลาดาว
"นั่นมันของผมเองครับ สงสัยจะหลุดไปเมื่อกี้"
ได้ยินแบบนั้น พลูโตจึงหยิบเข็มกลัดอันนั้นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะส่งมันคืนให้เจ้าของ
"ขอบคุณครับ ขอโทษเรื่องเมื่อกี้ด้วยนะครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"
ชายคนนั้นกล่าว ก่อนจะรับของไว้ ก่อนจะเดินจากไป
หลังชายคนนั้นเดินผ่านไปสักพัก พลูโตก็เดินเข้าไปในห้อง ล็อกประตูให้เรียบร้อย แล้วเดินตรงไปหาซัท ที่นั่งอยู่หน้ากระจก จากนั้นก็อ่านกำหนดการทั้งหมดให้ซัทฟัง แล้วยื่นบทสัมภาษณ์ให้เขาเช็กอีกรอบ
"ไม่มีปัญหาอะไร ฝากนายไปบอกคุณเมย์ด้วย"
หลังอ่านบทสัมภาษณ์เสร็จ ซัทก็ส่งมันกลับไปให้พลูโต
"หลังจากนั้นนายอยากจะไปไหนก็ไป"
พลูโตไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน เลยถามกลับไปว่า
"เมื่อกี้ว่าไงนะครับพี่ซัท"
"คุณ!"
ซัทมีการขึ้นเสียงเล็กน้อย ก่อนจะกดเสียงลงมา
"คุณซัท ไม่ใช่พี่ซัท"
เป็นอะไรของเขาอีกวะเนี่ยตาลุงนี่พลูโตคิด แต่พูดว่า
"งั้นถ้าผมไม่อยากจะไปไหน ผมก็อยู่นี่ได้ใช่ไหมครับ"
พลูโตพูดยียวน
"ไม่ได้ เพราะฉันไล่นายออก"
ได้ยินแบบนั้นพลูโตก็เดือดปุด ๆ ขึ้นมาเลย เขากำลังจะพูดบางอย่างออกไป แต่ว่าไม่ทัน
"หยุดเลย ถ้านายอยากจะช่วยฉันก็ออกไปซะ มีบัตรเครดิตของบริษัทอยู่แล้วนี่ ซื้อตั๋วเครื่องบินแล้วกลับบ้านไป นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่นายจะพอทำให้ฉันได้ ออกไปฉันต้องทำสมาธิ"
ได้ยินแบบนั้นพลูโตกำหมัดทั้งสองข้างเอาไว้อย่างแน่นหนา แต่ว่าเขาไม่ได้ทำอะไร หรือพูดอะไรต่อ เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องนั้นมา แล้วปิดประตูดังปัง
"เป็นอะไรของเขาวะ เมื่อคืนนี้ยังดี ๆ อยู่เลย"
พลูโตคิดทบทวนวกไปวนมาในหัว เพื่อหาคำตอบของเหตุการณ์นี้ แต่ก็ไม่เจอ อย่างเดียวที่เขาคิดได้ตอนนี้ก็คือ ผู้ชายคนที่ออกจากห้องไปเมื่อกี้นี้หน้าตาคุ้น ๆ จัง
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 4

หลังจากนั้น 2-3 ชั่วโมงต่อมา พลูโตก็กลับมาถึงบ้านของเขา
"อ่าวพลูไหนบอกจะไม่อยู่ ไม่กลับอีก 2-3 วันไง"
ผู้เป็นพ่อเอ่ยทัก แต่ไม่มีการตอบรับจากผู้เป็นลูกเลยสักคำ ว่าแล้วพลูโตก็ค่อย ๆ เดินเหม่อผ่านพ่อของเขาเข้าไปในบ้าน
"อะไรของมันวะไอ้ลูกคนนั้น"
ช่างยลบ่นพึมพำ
"เฮีย เฮียคุยกับใครอะ"
เจ๊ท็อฟฟี่เดินมาทักช่างยล
"ก็ไอ้พลูโตไง ไม่รู้เป็นอะไรของมัน"
"เด็กสมัยนี้มาไวไปไวกันจริง"
"ไวที่ไหนนังท็อฟ มันเดินเหม่อ อย่างกับเต่าหงอยเข้าไปในบ้าน"
"เหรอเฮีย หนูไม่เห็นอะ ก็เลยนึกว่าน้องมันแว้นเข้าไปในบ้าน"
ช่างยลส่ายหัวไม่เห็นด้วย
"อย่าพึ่งไปสนใจมันเลย มันคงคิดอะไรไปเรื่อย ตามประสามันนั่นแหละ ไป ๆ ทำงานต่อได้แล้ว"
"ค่าเฮีย"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตพยายามคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด แล้วผล็อยหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็บ่ายโมงกว่า ๆ แล้ว เขารู้สึกหิวจึงออกจากห้องลงมาหาอะไรกินข้างล่าง แล้วก็เห็นแม่ของตัวเองนั่งกินข้าวดูทีวีอยู่
"อ่าวแม่ วันนี้ไม่ไปโรงเรียนเหรอ"
พลูโตเอ่ยทัก แม่ตกใจหันขวับกลับมาพูดด้วย
"ทำงานหนักไปรึไงนายพลู วันนี้วันเสาร์"
คุณครูสุทำเสียงดุใส่ลูกชายของตน
"เสาร์เหรอ..."
สิ่งที่แม่พูด ทำพลูโตนึกถึงตอนที่คุยกับซัทเมื่อเช้า
"ไม่ เราไม่เหมือนกัน ฉันยังอยู่ในระบบสุริยะ ส่วนนายน่ะ โดนขับออกไปแล้ว เสียใจด้วยนะ"
"เอ๊ะ! รึว่าโดนไล่ออกเพราะเรื่องนี้วะ!"
พลูโตอุทานออกมาเสียงดัง
"ว่าไงนะโดนไล่ออก!"
ครูสุอุทานออกมาเสียงดัง พร้อมกันกับช่างยล ที่เปิดประตูเข้ามาได้ยินพลูโตพูดพอดี
บนโต๊ะกินข้าว พ่อแม่ลูก ทั้ง 3 คนนั่งเผชิญหน้ากัน บรรยากาศมาคุ ระเบิดพร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ
"ไหนบอกแม่มาสิ ไปทำอีท่าไหน ถึงได้โดนไล่ออกภายในหนึ่งวัน"
"ผมก็อยากบอกแม่อยู่หรอกนะ แต่ผมบอกไม่ได้ เพราะผมไม่รู้"
"ถ้าลูกไม่รู้ งั้นเล่าให้พ่อฟังหน่อยว่า เมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง หลังลูกกลับมา ขนเสื้อผ้าออกไป"
"บอกไม่ได้หรอก ผมรับปากไว้แล้ว มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างส่วนตัว และควรเก็บเป็นความลับด้วย"
"เฮ้อ!"
พ่อกับแม่ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน โดยมีเสียงทีวี กับเสียงคนเคี้ยวขนมสอดแทรกมาเป็นระยะ
"ดราม่านี้ไม่มันเลย"
เจ๊ท็อฟฟี่บ่นพึมพำ ก่อนจะเลิกสนใจเรื่องดราม่าสด ๆ ของคนในครอบครัว แล้วหันกลับไปดูทีวีแทน
"ดาราที่ถูกกล่าวถึงในเพจคุณชายสายเผือก ใช่คุณรึเปล่าคะ"
เสียงนักข่าวในทีวีพูด
"เรื่องนั้น..."
ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น พลูโตก็เด้งพรวดมาดูทีวีด้วยอีกคน แถมยังเพิ่มเสียงทีวีให้ดังขึ้นอีกด้วย เพราะคนที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้ คือซัทนั่นเอง
พลูโตนั่งฟังการให้สัมภาษณ์สื่อของซัทอยู่ครู่หนึ่ง ซึ่งหลังจากซัทให้สัมภาษณ์เสร็จพลูโตก็เผ่นออกจากบ้านทันที
"จะไปไหนน่ะพลู ยังคุยกันไม่เสร็จเลยนะ"
ครูสุตะโกนตามหลังลูกชายออกไป
"เลือดร้อนจริง ๆ เลยไอ้ลูกคนนี้ ไม่รู้ได้ใครมา"
ช่างยลบ่นพึมพำแล้วก็ส่ายหัวไปมา
"หนูพูดได้ไหมเฮีย"
เจ๊ท็อฟฟี่ปิดทีวีแล้วหันมาพูดกับช่างยล
"ไม่ต้อง! ไปทำงานได้แล้วไปนังท็อฟฟี่ นั่งเผือกอยู่ได้"
ช่างยลตะคอกใส่เจ๊ท็อฟฟี่
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ราว ๆ หนึ่งชั่วโมงถัดมา พลูโตก็เดินทางมาอยู่หน้าปราสาทของจอมมาร เขาถามพี่ยามว่า เห็นรถของซัทขับเข้ามารึยัง คำตอบที่ได้คือยัง เขาจึงตัดสินใจดักรอซัทอยู่แถวนั้น
ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า ที่พลูโตเฝ้ารอ ตั้งแต่ตอนมีแสงตะวันยามบ่าย จนตะวันลาลับ ฟ้าก็มืดดับลง ราว ๆ 1 ทุ่ม ในที่สุดซัทก็โผล่มา เขาจำรถของซัทได้ ก็เมื่อเช้าเขาเป็นคนขับมันไปทิ้งไว้ที่สนามบินเองกับมือ
จังหวะที่ซัทเลี้ยวรถเข้ามาหน้าตึก ก่อนถึงป้อมยาม พลูโตก็ตัดสินใจกระโดดออกไปขวางรถ ซัทจึงต้องเหยียบเบรกอย่างกะทันหัน โชคดีมากที่เขาไม่ได้ขับมาเร็ว
ในทีแรกเขานึกว่าเป็นพวกซาแซงแฟน แต่เมื่อลองจ้องมองดูดี ๆ กลับเห็นเป็นพลูโตเสียนี่ ให้เจอซาแซงยังสบายใจกว่าอีก ซัทคิดพร้อมกับบีบแตรเสียงดัง แต่พลูโตก็ยังไม่หลบ แถมยังไม่พูดอะไรอีก
เมื่อได้ยินเสียงแตรถี่ ๆ เข้า พี่ยามจึงต้องออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"มีอะไรหรือเปล่าครับคุณซัท"
เมื่อเห็นพี่ยามเดินออกมา ก็ได้ซัทจึงสบโอกาส ลดกระจกลงมาพูดกับพี่ยาม
"พี่ยาม...พี่ยามดอนใช่ไหมครับ"
"ใช่ครับคุณซัท ดีใจจังที่คุณจำชื่อผมได้ มีอะไรรึเปล่าครับ บีบแตรเสียงดังเชียว"
"พี่ดอนครับ พี่ช่วยลากตัวไอ้จืดนี่ไปให้พ้นทางหน่อยได้ไหมครับ ผมขับรถเข้าไปไม่ได้"
เมื่อพี่ยามได้ยินดังนั้นจึงมองไปทางหน้ารถ มองซ้าย มองขวา แล้วใบหน้าของพี่ยามก็ค่อย ๆ ซีดลง
"เอ่อ คุณซัทครับ คุณซัทหมายถึงใครเหรอครับ"
พี่ยามพูดไป หันมองซ้ายทีมองขวาทีอย่างเลิ่กลั่ก
เมื่อได้ยินพี่ยามพูดแบบนั้น ซัทจึงหันไปมองพลูโต ที่ก็ยังยืนขวางทางรถอยู่เงียบ ๆ เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ พลูโตกำลังยิ้มอย่างพอใจอยู่
"ให้มันได้อย่างงี้สิวะ"
ซัทพูดด้วยความโมโห เขาจึงเอามือทุบแตรรถไปอย่างแรงหนึ่งที
เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของซัท สีหน้าของพี่ยามก็ซีดลงไปมากกว่าเดิมอีก ไม่รู้จะกลัวอะไรก่อนดี กลัวผีหรือกลัวซัท นั่นคือสิ่งที่พี่ยามคิด
"ก็ได้ ๆ ขึ้นรถมา"
ซัทตะโกนเสียงดังด้วยความหงุดหงิด
"เอ่อ คุณซัทจะให้ผมขึ้นรถเหรอครับ?"
พี่ยามถามด้วยความสงสัย
ว่าแล้วประตูรถอีกฝั่งข้างคนขับก็ถูกเปิดออก พี่ยามเห็นคนขึ้นรถมา หน้าพี่ยามตอนนี้ซีดจนไม่รู้จนซีดยังไงแล้ว ขาก็สั่นพึ่บพั่บ ไม่รู้เลยว่า ที่ขึ้นรถไปนั่นคนหรือผี
"สวัสดีครับพี่ยาม พี่ยามชื่อดอนใช่ไหมครับ ผมชื่อพลูโตครับ เป็นผู้จัดการ..."
"อดีต"
ซัทพูดแทรกพลูโตที่กำลังแนะนำตัว
"จากนี้ไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"
พลูโตพูดต่อจนจบ แล้วซัทก็ขับรถเข้าไปในตึก
ทันทีที่รถขับไปจนลับตา พี่ยามก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก สีหน้าสีตาก็ดีขึ้น
"แล้วไปไม่ใช่ผี"
พี่ยามบ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วก็เดินกลับเข้าไปในป้อมยาม ก่อนจะกดโทรศัพท์ โทรหาใครบางคน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัทขับรถมาจอดในลานจอดรถส่วนตัวที่ชั้นสอง แล้วก็เริ่มการสนทนากับพลูโตภายในรถ
"ฉันไล่นายออกไปแล้วนี่ ต้องการอะไรอีก เงินเหรอ"
"ผมแค่อยากจะมาคุยกับคุณให้รู้เรื่อง เพราะผมรู้แล้วว่า คุณไม่พอใจผมเรื่องอะไร"
"ก็แหงล่ะ คนเราทำอะไรไว้ย่อมรู้อยู่แก่ใจ"
"นั่นแหละปัญหา ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ผมไม่ได้บอกใครเลยเรื่องเมื่อวานนี้"
"อย่างนี้นี่เอง ถ้านายไม่ได้บอกใคร งั้นความเป็นไปได้ก็เหลืออยู่ประการเดียว นายนั่นแหละคือ คุณชายสายเผือก ใช่ไหมนายจืด"
ซัทพูดพร้อมกับหันมาจ้องหน้า จ้องตาของพลูโตราวกับจะกลืนกิน เพื่อมองหาพิรุธ
"ไม่ใช่"
พลูโตเองก็ตอบอย่างมั่นใจไม่กลัวเกรงเช่นกัน
บรรยากาศในลานจอดรถส่วนตัว ในช่วงหัวค่ำช่างเงียบสงบ ทั้งคู่กำลังเล่นเกมจ้องตาจับพิรุธกันอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่หลายนาที จนในที่สุด ผลการแข่งในครั้งนี้ก็ออกมา และซัทเป็นฝ่ายแพ้
"มีความเป็นไปได้ 2 อย่าง อย่างแรกคือนายไม่ได้โกหก อีกอย่างคือนายโกหกเก่งขึ้นแล้ว"
ซัทพูดพร้อมกับหันหน้าไปทางหน้ารถ
"แล้วไงครับ เราจะสงบศึกกันได้รึยัง"
"ก็ได้ อย่างที่โบราณว่าไว้ ควรเก็บเพื่อนไว้ใกล้ตัว แล้วเก็บศัตรูไว้ให้ใกล้กว่า ฉันจะยังไม่ปักใจเชื่อนายหรอก แต่ฉันจะจับตาดูนายไว้ ไม่ให้คลาดสายตาเลย"
ซัทพูดพร้อมกับกางนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว เป็นนิ้วชี้กับนิ้วกลาง จ่อมาที่ตาของตัวเอง แล้วหันมันไปทางพลูโต
"ตามสบายถ้างั้น ผมกลับเข้ามาทำงานได้เลยใช่ไหมครับ"
"ก็คงงั้น นายยังไม่ได้ถูกไล่ออกสักหน่อย"
"อ่าว! ก็เมื่อเช้าคุณไล่ผมออกเองไม่ใช่เหรอ"
"ก็ใช่ แต่ฉันยังไม่ได้โทรไปบอกพี่เลย"
"แล้วไปผมนึกว่า คุณจะไล่ผมออกจริง ๆ แล้วเสียอีก"
"ไม่ ฉันตั้งใจจะไล่นายออกจริง ๆ ฉันแค่ยังไม่มีเวลาโทรไปบอกพี่เฉย ๆ"
"นี่พี่ตั้งใจจะไล่ผมออกจริง ๆ เหรอหลังจากเรื่องเมื่อวาน กับเรื่องเมื่อคืน"
น้ำเสียงของพลูโตดูโมโห แต่ก็ไม่มากนัก โมโหพอเป็นพิธีเฉย ๆ
"นายจะมาโมโหอะไรฉัน ฉันต่างหากที่ต้องโมโห ฉันพึ่งถูกใครก็ไม่รู้แฉ ซึ่งใครคนนั้นมันอาจจะเป็นนายเองก็ได้"
ซัทขึ้นเสียงเล็กน้อย
"ไม่ใช่ผมแน่ ๆ เพราะคนที่พี่เป็นข่าวด้วย ก็คือผมนะอย่าลืม"
"นายอาจจะเอาตัวเข้าแลกก็ได้นี่ใครจะไปรู้"
"ถามจริง"
"ตอบจริง ก็ไอ้คุณชายสายเผือกนั่นน่ะ บางครั้งมันได้ข่าวที่น้อยคนนักจะรู้มาเปิดเผย แค่นั้นยังไม่พอนะ บางครั้งมันยังมีรูปถ่าย หรือหลักฐานอื่น ๆ มาประกอบด้วย คนแบบนั้นคงทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ"
"งั้นเหรอ แต่ผมว่าเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกมั้ง เขาเคยบอกไม่ใช่เหรอว่า จะทำเพื่อประชาชน เพื่อพัฒนาวงการให้เป็นแบบอย่างที่ดี อะไรทำนองนั้นน่ะ"
"เด็กหนอเด็ก คิดจริง ๆ เหรอว่า ไอ้คนที่พร่ำบอกคนอื่นว่า ฉันเป็นคนดีนะ จะเป็นคนดีไปได้ ดูนักการเมืองสิ ก็บอกกันทุกคนนั่นแหละ เลือกผมเถอะ ผมเป็นคนดี มีคนดีจริง ๆ สักคนไหมถามหน่อย"
คำพูดของซัททำเอาพลูโตนิ่งไปเลย เพราะเถียงไม่ออก เขาหยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ
"ถ้างั้นพี่คิดว่าใครคือคุณชายสายเผือก"
"นายไง"
ซัทตอบยียวน กวนเบื้องล่าง จนพลูโตต้องแอบกำหมัด
"เอางี้ ถามใหม่ นอกจากผมแล้ว พี่คิดว่าใครคือคุณชายสายเผือก"
"ไม่รู้สิ แต่คงเป็นคนในวงการสักคนนั่นแหละ ไม่ก็..."
ซัทหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก
"ไม่ก็..."
พลูโตพูดซ้ำ แล้วรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ
"พี่ยามดอน!"
คำตอบของซัททำเอาพลูโตแทบจะหงายท้องตึง แล้วลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้น
"พี่ยามคนเมื่อกี้นี่นะถามจริง"
"ตอบจริง ไม่แน่ว่า...เขาอาจจะแอบฟังเราอยู่แถว ๆ นี้ก็ได้"
พูดจบซัทก็หันมองไปข้างรถ หน้ารถ หลังรถ มองไปทั่ว ซึ่งพลูโตก็หันมองไปตามเขาเช่นกัน
"ไม่เห็นจะมีใครเลย"
"ก็ใช่ เพราะพี่ยามไม่ใช่คุณชายสายเผือกไง นายต่างหาก"
"ตามสบาย อยากจะคอยจ้อง คอยจับตาดูผมขนาดไหนก็เชิญ แต่ตอนนี้พวกเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้า ผมโคตรจะเหนื่อยเลยวันนี้"
"เห็นด้วย"
พูดจบทั้งสองก็เดินลงมาจากรถ แล้วเดินตรงขึ้นลิฟต์ไปทันที
ในมุมมืดมุมหนึ่ง ไม่ใกล้ ไม่ไกลจากรถที่ทั้งสองคนเดินลงมา ในมุมที่เห็นทุกอย่างบนรถ และเห็นทั้งสองคนเดินขึ้นลิฟต์ไป จนประตูลิฟต์ปิดลงจนสนิท เขาจึงค่อย ๆ ย่องออกมาจากมุมนั้น
"ขอโทษครับท่าน พอดีเมื่อกี้ คุณซัทมองมาทางผมพอดี"
พี่ยามดอนกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน
"น่าจะไม่เห็นนะครับท่าน"
"ครับท่าน อย่างที่ผมบอกไปว่าทั้งสองคนไม่ได้มาพร้อมกัน ดูเหมือนพวกเขาจะทะเลาะกันมาก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้พวกเขาน่าจะคืนดีกันแล้วครับ"
"ครับท่าน พวกเขาขึ้นข้างบนแล้วครับ"
"ครับท่านถ้ามีอะไรอีก เดี๋ยวผมจะแจ้งครับ"
"ครับท่าน ขอบคุณมากครับ"
ไม่รู้ว่าพี่ยามคุยกับใครอยู่ แต่ดูเหมือนว่าหัวข้อของการพูดคุยนั้น จะเป็นซัทกับพลูโต
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เมื่อลิฟต์จอดลงตรงชั้นที่ 50 ประตูลิฟต์ก็ค่อย ๆ เปิดออก แล้วทั้งสองคนก็เดินออกมา จากนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างรุนแรงราวกับฟ้าผ่า ดังจนกลบเสียงประตูลิฟต์ปิดไปจนหมดสิ้น
"กินอะไรสักหน่อยไหม เดี๋ยวทำให้"
ซัทหันมาพูดกับพลูโต พร้อมอมยิ้มกลั้นขำ
"อะไรก็ได้ครับ"
พลูโตพูดเสียงแผ่วด้วยความอับอายขายขี้หน้า เพราะเสียงท้องของเขาร้องดังสนั่นเช่นเดียวกันกับเมื่อวานนี้ ตอนมาที่นี่ครั้งแรก
พลูโตเดินไปนั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์ที่เคยนั่งมาก่อน แล้วคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ถึงจะผ่านมาได้แค่วันเดียว แต่ดูมันช่างยาวนานเหลือเกิน มีเรื่องราวหลายหลาก ทั้งดีทั้งลำบากเกิดขึ้น ซึ่งมันทำให้เขาหวนนึกถึงบางอย่าง เขาจึงหยิบมันออกมาจากกระเป๋า และสิ่งนั้นก็คือ ตุ๊กตาวูดู
มันเป็นพวงกุญแจตุ๊กตาวูดู อันเล็ก ๆ สีเทา ตาของมันเป็นรอยเย็บรูปกากบาทสีดำ ปากของมันเป็นรอยเย็บเหมือนตะขาบสีดำ ที่มอง ๆ ดูแล้วก็น่ารัก แบบแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน เขานั่งมองแล้วกลั่นแกล้งเจ้าตุ๊กตาอยู่คนเดียว อย่างมีความสุข จนไม่รู้เลยว่า เวลามันผ่านไปรวดเร็วขนาดไหน
"เสร็จแล้ว"
ซัทพูดพร้อมกับวางจานอาหารลงบนเคาน์เตอร์
"ทำอะไรอยู่น่ะ ยังเก็บมันไว้อีกเหรอ"
ซัทกล่าวพร้อมมองไปยังตุ๊กตาวูดูบนมือของพลูโต
"แน่นอนอยู่แล้ว คุณซัทอุตส่าห์ แสดงฝีมือยิงปืน แล้วคว้ารางวัลนี้ให้ผมมาเชียวนะ"
"นี่ตั้งใจกวนฉันรึไง แล้วก็นะฉันอนุญาตให้นายเรียกฉันเหมือนเดิมก็ได้ แต่มีเงื่อนไขนิดหน่อย เพราะฉันยังไม่ไว้ใจนายขนาดนั้น ต้องเป็นตอนอยู่กันสองคนแบบตอนนี้เท่านั้น นอกเวลางาน ที่สาธารณะห้าม เข้าใจไหม"
"รับทราบครับท่าน!"
พลูโตพูดพร้อมกับยกมือขวาขึ้นมาทำท่าตะเบ๊ะ
"อันนี้กวนแล้ว"
"มิกล้าครับท่านพลแม่นปืนประจำงานวัด"
พลูโตพูด โดยมือยังอยู่ในท่าเดิม
"หยุดล้อฉันเลย ไอ้ร้านนั้นมันโกงกันชัด ๆ ยิงโดนเต็ม ๆ แต่ตุ๊กตาดันไม่ล้มเฉย"
"ของมันก็แน่อยู่แล้ว ถ้าให้คนเล่นเอาของรางวัลไปได้ง่าย ๆ ก็ขาดทุนยับกันพอดี"
"ก็ถูกของนาย เอามือลง แล้วกินข้าวซะ ฉันจะไปอาบน้ำนอนละ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า"
ซัทพูดพร้อมกับเดินออกมาจากเคาน์เตอร์บาร์ที่พลูโตนั่งอยู่
"รับทราบครับท่าน"
พลูโตยียวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะลดมือลง แล้วมองไปยังจานอาหารที่ซัททำให้
"ชุดคุณหนูอีกแล้ว ทำเป็นอย่างเดียวรึไงลุง"
พลูโตพึมพำออกมา เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
"อ่อ แล้วก็..."
เสียงของซัทที่ลอยมา ทำเอาพลูโตสะดุ้งโหยง เพราะนึกว่าเขาได้ยินที่ตนพึ่งบ่นไป
พลูโตเงยหน้า หันไปหาซัท ทำให้ทั้งสองกำลังคนสบตากันอยู่ ในระยะไกล ๆ
"แล้วก็ต่อให้นายเป็นคุณชายสายเผือกจริง ๆ ฉันจะบอกให้นายรู้ไว้ นายจะเอาไปแฉก็ตามใจ เรื่องเมื่อวานนี้ ที่ไชน่าทาวน์ เป็นวันหยุดที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลย ฝันดีจืด"
พูดจบซัทก็หันหลังแล้วเดินจากไป
"ราตรีสวัสดิ์ครับพี่ซัท"
พลูโตพูดไล่หลังตามซัทไป แต่ซัทก็มิได้ตอบสนองใด ๆ กลับมา
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เช้าวันที่ 3 เมษา พอเครื่องบินลงจอด ซัทกับพลูโต เดินฝ่าวงล้อมของแฟนคลับ ไปขึ้นรถ ที่พาไปยังห้าง
เมื่อถึงห้างทั้งคู่ก็แยกกันไป ซัทไปเตรียมตัว พลูโตไปรับกำหนดการของงานในวันนี้มา จากนั้นก็ไปรายงานให้ซัทฟังในห้องส่วนตัว
หลังจากรายงานเสร็จสิ้นลง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทั้งคู่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เพราะมันยังไม่ถึงเวลางานเริ่ม ยังไม่ถึงเวลาห้างเปิดเลยด้วยซ้ำ
"นี่ฉันเอง"
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ที่อีกฟากของประตู ทำให้ท่าทีของซัทเปลี่ยนไป
"นายจืด ไปเปิดประตูให้เขาเข้ามานะ แล้วนายก็ไปรอข้างนอก"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
พลูโตได้ยินดังนั้นก็เดินตรงไปยังประตู ก่อนที่จะค่อย ๆ ดึงมันเข้าหาตัว
ทันทีที่ประตูเปิดออก ภาพที่เห็นตรงหน้าก็คือ ผู้หญิงที่สวยมาก ๆ คนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
เธอเป็นผู้หญิงที่คนรู้จักทั้งประเทศ แน่นอนว่าพลูโตก็รู้จัก และซัทเองก็รู้จักเธอ อันที่จริงเขาอาจจะรู้จักเธอมากกว่าใครเสียด้วยซ้ำ เพราะเธอคือ อดีตภรรยาของเขานั่นเอง
....โปรดติดตามซีนต่อไป....


## ซีนที่ 5

เมื่อราว ๆ 3 ปีก่อน มีเพจเฟซบุ๊ก ที่ชื่อว่า คุณชายสายเผือก ได้ทำนายการเลิกราของดาราหนุ่มสาวคู่ดังคู่หนึ่ง ซึ่งแต่งงานกันแบบฟ้าแลบไปก่อนหน้านั้นไม่กี่ปี เพจคุณชายสายเผือกได้ทำนายไว้ว่า ดาราตัวท็อปคู่นั้น กำลังจะเตียงหัก แน่นอนว่า ณ เวลานั้นไม่มีใครเชื่อ
หลังจากคุณชายสายเผือกโพสต์ข้อความนั้นได้ไม่กี่อาทิตย์ถัดมา ดาราคู่นั้นซึ่งก็คือ ซัท ไอศูรย์ ในวัย 28 ปี ได้ออกมาประกาศว่าเขาได้หย่ากับนักแสดงสาว วี นัสญภา เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำเอาช็อกกันทั้งสยาม ซึ่งเพจคุณชายสายเผือกได้รับเครดิตไปเต็ม ๆ ในฐานะผู้มาก่อนกาล ทำให้เพจคุณชายสายเผือกมีผู้ติดตามมากขึ้น มานับตั้งแต่วันนั้น
จากเพจที่คนมองว่าโพสต์ข่าวลือไร้สาระ กลายเป็นเพจที่น่าเชื่อถือขึ้นมาในทันตา ซึ่งหลังจากโด่งดังแล้ว คุณชายสายเผือกก็ยังท็อปฟอร์มไม่หยุด ดาราคนไหนเลิกกันกับใคร รักกันกับใคร ใครทำตัวฉาว ทุกเรื่องราวเหล่านั้น ได้ถูกบอกเล่าผ่านเพจคุณชายสายเผือก ซึ่งในบางครั้ง เพจนี้มีหลักฐานมาให้ด้วย
เคยมีข่าวว่าดาราบางคนยัดเงินให้ แลกกับการลบข่าวฉาวออกไปจากหน้าเพจ แต่เขาไม่รับ และแถลงจุดยืนของตนว่า เขาเป็นคนของประชาชน แถมยังเป็นสื่อ ซึ่งเขาอยากให้วงการบันเทิงเป็นเขตปลอดคนชั่วคนฉาว เพราะทุกการกระทำของคนในวงการบันเทิง ล้วนสามารถเป็นแรงบันดาลใจให้กับใครหลายต่อหลายคนได้ ทั้งในเรื่องที่ดี และไม่ดี ซึ่งเขาอยากให้มันมีแต่สิ่งดี ๆ เท่านั้น ที่กลับคืนไปสู่สังคม
แน่นอนว่าคำพูดเหล่านั้นของเขา ถูกพิสูจน์ได้แล้วในทุกวันนี้ เพราะว่าเพจคุณฉายสายเผือก ไม่เคยรับโฆษณามาลงเพจเลยสักครั้ง ต่างจากเพจอื่น ๆ ที่รับโฆษณาบ้างเป็นครั้งคราว
จากการที่คุณชายสายเผือกนั้น ป่วนวงการบันเทิง ทำดาราหลายคนหมดอนาคตไปก็เยอะ ทำให้เขาถูกล่ามาโดยตลอด มีคนมากมายพยายามขุด พยายามตามหาว่า คุณชายสายเผือกเป็นใครกันแน่ แต่ก็ไม่มีใครเคยสาวถึงตัวเขาได้เลยสักคน จนมาถึงปัจจุบัน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พอเสร็จงานอิเวนต์ ช่วงบ่าย ๆ แล้วพลูโตกับซัทก็บินกลับมายังเมืองหลวงทันที พวกเขาเอารถที่จอดไว้ในสนามบินขับกลับเพนต์เฮาส์ตามปรกติ
แต่ที่ไม่ปรกติคือท่าทางของซัทต่างหาก หลังเสร็จงานแล้ว เขาแทบไม่พูดอะไรเลย ถามคำตอบคำ ไม่ว่าจะบนเครื่องบิน หรือแม้กระทั่งตอนนี้ก็ตาม
ระหว่างอยู่บนรถพลูโตเคยคิดว่าจะชวนเขาคุยอยู่เหมือนกัน แต่ซัทดันหยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมาอ่านบนรถ พลูโตเดาว่าคงจะเป็นบทนั่นแหละ ด้วยเหตุนี้พลูโตจึงไม่กล้าชวนคุย และปล่อยให้ทุกอย่างอยู่ในความเงียบงัน
ช่วงเย็น ๆ พวกเขาก็มาถึงเพนต์เฮาส์ พลูโตกำลังจะดับเครื่องรถ แต่ถูกขัดเสียก่อน
"ไม่ต้องดับหรอก"
ยังไม่ทันที่พลูโตจะหันกลับไปถามว่าทำไม ซัทก็ชิงพูดขึ้นก่อน
"วันนี้นายกลับบ้านได้นะ พรุ่งนี้นายก็หยุดไปแล้วกัน รถนี่ก็ขับกลับไปได้ คิดเสียว่าเป็นรถประจำตำแหน่ง ฉันต้องการอยู่คนเดียวเพื่อทำสมาธิก่อนถ่าย เข้าใจนะ"
พลูโตพยักหน้ารับคำ ก่อนที่ซัทจะเดินจากไป
เมื่อเห็นซัทขึ้นลิฟต์ไปแล้ว พลูโตจึงค่อย ๆ ขับรถออกมาจากตึกนั้น
แน่นอนว่ารถต้องขับผ่านป้อมยาม และพี่ยามดอนเองก็อยู่ในป้อมนั้นนั่นเอง
เมื่อเห็นรถขับผ่านไปจนไกลลับตา พี่ยามดอนจึงกดเบอร์โทรหาใครบางคน
"ท่านครับ ดูเหมือนว่า ผู้จัดการกับคุณซัทจะแยกกันอยู่ครับคืนนี้"
"เปล่าครับเห็นแค่รถคันที่พวกเขาใช้ประจำขับออกไป แต่ไม่เห็นคุณซัทอยู่บนรถครับ"
"ครับท่านรับทราบครับ"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
กว่าพลูโตจะขับรถมาถึงบ้านก็ช่วง 2 ทุ่มกว่า ๆ เกือบจะ 3 ทุ่มแล้ว เขาเห็นประตูอู่ปิดอยู่ จึงจอดรถหน้าประตู ก่อนจะเดินลงจากรถแล้วเข้าไปในบ้าน
"กลับมาแล้ว"
พลูโตเปิดประตูแล้วพูด จากนั้นก็กดปุ่มบางอย่างแถว ๆ ประตูบ้านด้านใน แล้วเดินออกมาขึ้นรถอีกรอบ
พ่อกับแม่ของพลูโตได้แต่มองกันด้วยความงุนงง ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรเขาก็เดินออกไปเสียแล้ว
เมื่อพลูโตกลับมาขึ้นรถ ประตูโรงรถก็เปิดพร้อมรอต้อนรับแล้ว เขาจึงขับเข้าไปข้างใน จากนั้นก็ดับเครื่อง ลงจากรถกดปุ่มปิดประตู แล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านอีกรอบ
"กลับมาแล้ว"
พลูโตเปิดประตูแล้วพูดอีกรอบ ก่อนจะเดินตรงขึ้นบ้านไปทันที โดยที่พ่อกับแม่ได้แต่มองตาปริบ ๆ
"นั่นลูกเราจริง ๆ รึเปล่าคุณ"
ช่างยลเอ่ยถามภรรยา
"ก็ใช่แหละคุณ แต่เหมือนจะไม่ได้เอาวิญญาณมาด้วยนะ"
ครูสุตอบ
"หรือไม่ก็เอามาแค่วิญญาณ"
"นั่นปากเหรอน่ะ!"
เพราะช่างยลพูดแบบติดตลกมากไปหน่อย จึงโดนภรรยาดุ
ช่างยลจึงตัดสินใจทำสิ่งที่สามีผู้กล้าหาญทุกคนควรจะทำ
"ขอโทษครับ"
ช่างยลพูด พร้อมกับยกมือขึ้นมาตบปากตัวเอง 2-3 ครั้ง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เมื่อมาถึงห้องของตัวเอง พลูโตก็ทิ้งตัวนอนคว่ำลงบนเตียงทันที
ช่างเป็นการทำงานสองสามวันที่ยาวนานเหลือเกิน เขาก็ขับรถวกไปวนมา ขึ้นเครื่องบินไปเหนือ ล่องอีสาน แล้วกลับมาเมืองหลวงรวม ๆ กันได้ตั้ง 3-4 รอบ ตอนขับรถกลับบ้าน รถก็ติดยาวกันเป็นหางว่าว กว่าจะถึงก็ทำเอาล้าไปทั้งตัว พลูโตนอนคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนจะคิดถึงท่าทีแปลก ๆ ของซัท
จากนั้นเขาก็พลิกตัวมานอนหงาย เขาหยิบบางอย่างที่อยู่บนมือขวาขึ้นมาดู มันคือกุญแจรถที่เขาขับมา พร้อมกับสายห้อย เป็นตุ๊กตาวูดูตัวนั้นนั่นเอง
พลูโตจ้องหน้าตุ๊กตาอยู่สักพัก ก่อนจะพลิกตัวไปทางซ้าย เอื้อมมือเอากุญแจรถไปวางไว้ตรงหัวเตียง แล้วนอนคว่ำหน้าอยู่แบบนั้น ในหัวก็คิดไปว่า
"แม้แต่จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ก็ยังไปไม่เป็นสินะ เมื่อบังเอิญเจอแฟนเก่า"
จากนั้นเขาก็ผล็อยหลับไป โดยที่ไฟในห้องยังไม่ได้ปิดด้วยซ้ำ
พลูโตรู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่ทุกอย่างมืดสนิท เข้าคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นเวลาตีสาม จากนั้นก็ลุกขึ้นไปเปิดไฟในห้อง ที่เขาจำได้ว่า ตอนเขาหลับ เขาไม่ได้ปิดมัน
"สงสัยพ่อกับแม่คงมาแอบดูแล้วปิดให้แน่ ๆ"
พลูโตบ่นพึมพำ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อล้างหน้าล้างตา
จากนั้นเขาก็เดินลงมาชั้นล่าง เปิดตู้เย็นหาอะไรกิน ซึ่งของที่กินได้ในตู้เย็นมีเพียบ แต่ต้องลงมือทำมันเอง ซึ่งเขาทำกับข้าวไม่เป็น จึงควานหาอะไรก็ได้ที่มัน สำเร็จรูป แล้วมือเขาก็ไปสัมผัสเข้ากับกล่องเหลี่ยม ๆ เขาจึงหยิบมันออกมาดู เห็นเป็นกล่องข้าวผัดแช่แข็งสำเร็จรูป
"ไม่เอา!"
พลูโตอุทานออกมาเบา ๆ
เพราะข้าวผัดกล่องนั้น ทำให้เขานึกถึงข้าวผัดชุดคุณหนู ที่ซัทเคยทำให้เขากินมาแล้วถึงสองรอบ เขาจึงโยนข้าวผัดกล่องนั้นกลับเข้าไปที่เดิม ที่ที่มันเคยอยู่ อย่างหงุดหงิด
จากนั้นเขาก็ควานหาสิ่งอื่นที่พอจะกินได้ต่อไป ก่อนเขาจะพบว่าไม่มี
เมื่อเขาไม่สามารถทำกับข้าวกินเองได้ และไร้ซึ่งอย่างอื่นให้กิน นอกจากข้าวผัดกล่องนั้น เขาจึงไม่มีทางเลือกมากนัก ในเวลาตีสามเช่นนี้
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หนุ่มน้อยยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้า ด้วยความโกรธ และความหิว เพราะที่ป้ายแบนเนอร์หน้าร้านสะดวกซื้อนั้น มีรูปของซัทพร้อมข้าวผัดในมืดติดอยู่
"จะตามหลอกหลอนกันไปถึงไหนวะ"
พลูโตบ่นพึมพำก่อนจะกลั้นใจเดินเข้าไปในร้าน อย่างไม่มีทางเลือก แต่ทว่าการเดินทางของเขาก็เป็นอันต้องติดขัดอีกครั้ง เมื่อประตูเลื่อนอัตโนมัติของร้าน ไม่ทำงาน
"ว่าแล้วเชียว ก็เพราะงี้แหละ ถึงไม่อยากมา"
พลูโตบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิดอีกครั้ง เพราะเขารู้ตัวดีว่า ประตูไม่ทำงานเพราะอะไร
ใช่แล้ว นี่ก็เป็นเหตุการณ์ปรกติ ที่เกิดขึ้นเป็นประจำกับตัวเขา นอกจากคนส่วนใหญ่มักจะไม่สังเกตเห็นเขา เวลาอยู่เงียบ ๆ แล้ว ประตูอัตโนมัติเองก็เช่นกัน แต่ที่แย่กว่าคือ ถ้าเป็นคนยังส่งเสียงให้เขาเหล่านั้นรับรู้ได้ แต่กับประตูเลื่อนนั้น มันไม่ได้ทำงานด้วยเสียง พลูโตจึงไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากทุบมัน เพราะการโบกมือไปมาใส่เครื่องตรวจจับตรงประตูไม่เป็นผล มีแต่ทุบประตูนี่แหละที่เขายังไม่เคยลอง
พลูโตกำหมัดทั้งสองข้างไว้อย่างแนบแน่นด้วยความโมโห และหิว ภาพในจินตนาการของเขานั้น ประตูร้านได้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ด้วยกำปั้นของเขาไปแล้ว และในตอนนี้ เขาก็กำลังยกมือขึ้นมา เพื่อจะเคาะเรียกพนักงานเฉย ๆ ไม่ได้ทุบแต่อย่างใด แม้ในใจจะอยากทุบมันมากแค่ไหนก็ตาม
ทันใดนั้นเองประตูร้านก็ได้เลื่อนเปิดให้เขาโดยไม่ทราบสาเหตุ เสียงแจ้งเตือนของร้านก็ดังขึ้น พนักงานที่ยืนหันหลังให้เครื่องคิดเงินก็กลับหลังหันมาทางประตูอย่างว่องไว พร้อมกับกล่าวต้อนรับ
"สวัสดีครับเชิญครับ"
พลูโตดีใจมาก ที่พนักงาน และประตูมองเห็นเขาแล้ว เขาดีใจจนน้ำตาเริ่มคลอ จนกระทั่งเขาเห็นบางอย่าง ค่อย ๆ ย่างกรายผ่านตัวเขาไปอย่างเชื่องช้า
ทันทีที่ประตูร้านค่อย ๆ เปิดออก มีหมาสีน้ำตาลตัวหนึ่ง ค่อย ๆ เดินผ่านพลูโตเข้าไปในร้าน ก่อนที่มันจะหันหน้ามามอง และจ้องหน้าเขาแบบเหยียด ๆ ถ้ามันพูดภาษาคนได้ก็คงจะหันมาพูดประมาณว่า
"กะอีแค่เปิดประตูง่าย ๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้อีก แล้วก็รีบ ๆ เข้ามาสักทีสิ เดี๋ยวประตูก็ปิดหรอก"
ราวกับทั้งสองสื่อสารกันผ่านสายตาหรือกระแสจิต พลูโตจึงก้าวเข้ามาในร้าน ตามคำแนะนำของหมา ก่อนที่ประตูร้าน จะค่อย ๆ เลื่อนและปิดลงดังเดิม
"พี่น้ำตาล ถ้าเห็นลูกค้าเดินเข้ามาต้องออกไปนะ ลูกค้าบางคนเขากลัว บางคนก็ไม่ชอบโอเคนะ"
พนักงานพูดกับหมา ก่อนจะหันหลังกลับไป ทำอะไรบางอย่างตามเดิม
พี่น้ำตาลเองก็ดูเหมือนจะรู้กันกับพนักงาน พอได้ยินที่พนักงานบอกปุ๊บ หล่อนก็ทิ้งตัวลงไปนอนกองกับพื้นทันที พร้อมกับเบือนหน้าหนีพลูโต
"หน็อยแน่แค่หมาหน้าร้านทำเป็น!"
พลูโตบ่นพึมพำเมื่อเห็นท่าทางอันสูงส่งและเย่อหยิ่งของพี่น้ำตาล พลูโตโมโหจนกำหมัดแน่นกว่าเดิม แต่เขาจะข่มใจไว้ เพราะปากท้องต้องมาก่อน เขาจึงตัดสินใจเดินหน้าต่อไป ไม่สนใจหรอกหมา
แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวไปข้างหน้า ความร้อนบนหัวก็ลุกโชนขึ้นหนักกว่าเดิม เมื่อเขามองไปเห็นโปสเตอร์ ที่มีรูปของซัทอยู่ไกล ๆ กำลังส่งยิ้ม ที่เหมือนจะหัวเราะเยาะใส่เขาอยู่เบื้องหน้าตนเอง
"อดทนไว้พลูโต อดทนไว้แกแค่หิวเท่านั้น เลยดูเหมือนโมโห"
พลูโตคิดในใจ ก่อนจะค่อย ๆ เดินสมาธิไปเลือกของภายในร้าน
ในระหว่างที่พนักงานร้าน กำลังจัดการงานเอกสารบางอย่าง ด้านหลังเคาน์เตอร์ เขาก็ได้ยินเสียงก๊อก ๆ แก๊ก ๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เขาจึงกลับหลังหันมา แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ ร้าน แต่ก็ไม่เห็นใคร นอกจากพี่น้ำตาล ที่นอนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เขาจึงหันกลับไปทำงานต่อ
หลังจากหันกลับไปได้สักพัก เสียง ก๊อก ๆ แก๊ก ๆ ก็ดังขึ้นอีก เขาทำแบบเดิม หันกลับมา กวาดตามอง ไม่เจอใครนอกจากหมา เท่านั้นแหละ ความกลัวก็แทรกซึมเข้ามาภายในจิตใจของเขา เขาจึงเงยหน้าขึ้นไปมองภาพจากกล้องวงจรปิด ก็ไม่พบใคร นอกจากประตูตู้เย็น ที่กำลังค่อย ๆ ปิดลงอย่างแผ่วเบา
เมื่อเห็นแบบนั้น พนักงานหนุ่มจึงรีบกดกริ่งเพื่อเรียกเพื่อนออกมาทันที แต่ทว่ากว่าเพื่อนของเขา ที่อยู่ด้านหลังร้านจะโผล่มาก็ใช้เวลาเกือบนาทีอยู่เหมือนกัน
พนักงานที่อยู่หลังร้าน แง้มประตูออกมาพร้อมตะโกนถามว่า
"ลูกค้าเยอะเหรอพี่"
พนักงานคนนั้น ค่อย ๆ กวาดตามองไปรอบ ๆ ร้าน ก็เห็นว่าไม่มีใคร จึงรู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน
"เปล่าหรอก เอ็งทำอะไรอยู่เหรอทิว"
พนักงานตรงเคาน์เตอร์เอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ผมอยู่ข้างบน กำลังหาของเอามาเติม"
"มิน่าล่ะช้าเชียว"
อากาศในร้านสะดวกซื้อ ตอนตีสามกว่า ๆ มันต้องเย็นมาก ๆ อยู่แล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไร พนักงานที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ถึงพูดไป ปาดเหงื่อไป
"แล้วพี่พรล่ะทิว อยู่ไหน"
เขาเอ่ยถาม พร้อมกับเอาหลังพิงเคาน์เตอร์ไว้ เพื่อความมั่นคง เพราะเขากลัวว่า คำตอบที่จะได้รับ อาจทำให้เขาทรุดลงไปกองกับพื้น ต่อหน้าพนักงานรุ่นน้อง ถ้าเป็นแบบนั้นคงจะเสียชื่อผู้ช่วยผู้จัดการร้านกันพอดี
"พี่พรอยู่ในห้องน้ำครับพี่"
คำตอบของรุ่นน้องทำเอาเขาเข่าอ่อน โชคดีที่เขาคิดไว้แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ เขาจึงยังประคองตัวให้ยืนอยู่ได้อย่างมั่นคง ประมาณหนึ่ง
"อะ...โอเค กะ...กลับไป...ทำงานเถอะ"
น้ำเสียง คำพูดคำจา ของพนักงานรุ่นพี่ดูแปลก ๆ จนเขารู้สึกได้ แต่เขาก็ไม่อยากจะเสียเวลาถาม เพราะงานเยอะ จึงปิดประตูแล้วหายวับเข้าไปหลังร้านตามเดิม
เมื่อเห็นพนักงานรุ่นน้อง กลับเข้าไปทำงานต่อแล้ว เขาจึงค่อย ๆ หันกลับไปทำงานของตัวเองเช่นกัน แม้ตัวของเขาจะสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่ก็ตาม แต่เขาจะพยายามไม่กลัว เพราะมือซ้ายของเขาตอนนี้ กำลังจับสร้อยพระที่ห้อยอยู่กลางอก ซึ่งเป็นพระวัดดังด้วย ไม่เห็นต้องกลัวเลยกับอีแค่ผีตัวเดียว เขาพยายามข่มใจตัวเอง
"คิดเงินให้ด้วยครับ"
มีเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของเขา ทำเอาตัวเขาสะดุ้งโหยง
พนักงานหนุ่มจึงเอามือทั้งสองข้าง มาพนมไว้กลางอก โดยประกบพระเอาไว้ พร้อมกับท่องบทสวดไป นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วไปในหัว แล้วค่อย ๆ หันกลับไปทางหน้าเคาน์เตอร์ แล้วเขาก็เห็น...
"คิดเงินให้ด้วยครับพี่"
พลูโตกล่าวด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ เข้าร้านสะดวกซื้อกลางดึกตอนไม่มีคนทีไร เป็นแบบนี้ทุกที
หลังจากนั้นพนักงานก็คิดงั้นให้เขาตามปรกติ แม้ในใจจะยังกล้า ๆ กลัว ๆ ในหัวจะยังสงสัยว่า ที่อยู่ข้างหน้าเขานี่คนหรือผี แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี จนกระทั่ง
หนุ่มน้อยยืนอยู่ภายในร้านสะดวกซื้อ ในมือทั้งสองมีถุงใบใหญ่พร้อมกับของยัดอยู่ภายในจนเต็มถุง สายตาของเขาจับจ้องไปเบื้องหน้า ด้วยความโกรธ และความหิว เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถนำของที่ซื้อมา กลับไปกินได้
เขาเงยหน้ามองไปยังที่ตรวจจับบนประตูอย่างหาเรื่อง เพราะมันไม่ยอมเปิดให้เขาผ่านไป เขาจึงหันไปหาพนักงาน แต่เมื่อเห็นพนักงานที่ยังตัวสั่นอยู่ ก็ทำเอาเขาเหนื่อยใจ แต่แล้วก็มีความคิดหนึ่งผุดเข้ามาในหัว
พลูโตหันกลับไป แล้วก้มลงมองพี่น้ำตาล ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่พี่น้ำตาลจะเบือนหน้าหนีไปแบบไม่ไยดี
ความโกรธของพลูโตขึ้นไปถึงจุดเดือด หิวก็หิว ยังต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก เขาจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เขา ไม่อยากจะทำ แต่เขาไม่มีทางเลือกแล้ว พลูโตจึงหยิบบางอย่างออกมาจากในถุง ทำเอาพี่น้ำตาลหันขวับ แล้วลุกขึ้นมาหาเขาอย่างรวดเร็ว พี่น้ำตาลเดินไปหน้าประตูอย่างรู้งาน พอประตูเปิด หล่อนก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากร้าน โดยมีพลูโตเดินตามหลังมาติด ๆ
เมื่อมาอยู่หน้าร้านได้สำเร็จ พี่น้ำตาลก็นั่งลง แล้วจ้องมองไปยังพลูโต ด้วยสายตาจิกกัด
"อย่าลืมที่สัญญากันไว้ล่ะ"
เหมือนสายตาของพี่น้ำตาลจะบอกกับเขาแบบนั้น
พลูโตเองในฐานะมนุษย์จะให้ผิดสัญญากับหมา ก็เกรงว่าจะเสียศักดิ์ศรี เขาจึงหยิบไส้กรอกออกจากห่อ ให้พี่น้ำตาลไปหนึ่งชิ้น พี่น้ำตาลเองก็คาบมันไว้อย่างใจเย็น แต่ทว่าพี่น้ำตาลยังไม่หยุดจ้องหน้าเขา
"ยังไม่พออีกเหรอ"
พลูโตเอ่ยถาม แน่นอนว่าคำตอบของพี่น้ำตาลนั้น ส่งผ่านมาทางสายตาเรียบร้อยแล้ว
พลูโตจึงหยิบไส้กรอกส่งไปให้ พี่น้ำตาลอีกชิ้น พี่น้ำตาลรับมาคาบไว้แต่ก็ยังนิ่ง พลูโตจึงหยิบชิ้นที่สามส่งไปให้ พี่น้ำตาลคาบไว้แต่ก็ยังนิ่งอยู่
"ไอ้หมาโลภเอ๊ย"
พลูโตบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะส่งไส้กรอกชิ้นที่สี่ส่งให้พี่น้ำตาล ซึ่งหล่อนก็รับมันไว้ ก่อนจะสะบัดตูดใส่พลูโต แล้วกินไส้กรอกอย่างมีความสุข สรุปแล้วพลูโตเสียไส้กรอกไปทั้งหมด 4 ชิ้นหรือ 1 ห่อ เป็นค่าเปิดประตูในการมาร้านสะดวกซื้อครั้งนี้
"ฉันล่ะเกลียดหมาหน้าร้านฉลาด ๆ แบบนี้จริง ๆ"
พลูโตบ่นพึมพำก่อนจะเดินกลับบ้าน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตนั่งอยู่หน้าคอม พร้อมกับหาอะไรดูไปด้วย ระหว่างกิน โดยมีของกิน กับขนมเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ พลูโตดูไปกินไป อย่างมีความสุข จนกระทั่งมีโฆษณาตัวหนึ่ง ซึ่งแทรกอยู่ในวิดิโอที่เขากำลังดูเด้งขึ้นมา มันเป็นโฆษณาที่ซัทเล่น เมื่อเห็นดังนั้น พลูโตจึงรีบปิดเว็บนั้นทันที พร้อมกับวางทุกอย่างในมือแบบหมดอารมณ์
ในขณะที่พลูโตกำลังนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่หน้าคอมนั้นเอง ดูเหมือนว่าเขาจะคิดบางอย่างได้ จึงเปิดเว็บขึ้นมา แล้วพิมพ์คำว่า ซัท ไอศูรย์ นภสินธุ์ จากนั้นก็กดค้นหา
พลูโตอ่านข้อมูลต่าง ๆ ของซัทไปพลาง หยิบขนมเข้าปากไปพลาง จากนั้นก็กดเข้าไปสำรวจบัญชีโซเชียลมีเดียต่าง ๆ ของซัท ก่อนจะพบว่า ซัทก็โพสต์สิ่งต่าง ๆ เป็นปรกติเหมือนดาราคนดังทั่วไปนะ แต่จากการทำงานร่วมกันมา อยู่ด้วยกันมา 2-3 วัน เขาอยู่กับซัทแทบจะตลอด แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นซัทหยิบโทรศัพท์มาเล่นสักเท่าไหร่ พลูโตเริ่มคิดทบทวนในหัว
บางทีบริษัทอาจจะเป็นคนดูแลบัญชีโซเชียลมีเดียของซัททั้งหมดเลยก็ได้ ถ้างั้นซัทไปรู้เรื่องคุณชายสายเผือกจากไหน?
โอเค อาจจะเป็นนักข่าวหรือใครก็ได้ จริง ๆ ซัทเองก็เป็นคนทันเทคโนโลยี เพราะงั้นแค่ค้นหาด้วยตัวเองคงไม่ใช่เรื่องยาก แต่ว่า...ด้วยความคาใจพลูโตจึงกดเข้าไปในเพจคุณชายสายเผือก แล้วเลื่อนหาโพสต์ที่เพจนั้นกล่าวพาดพิงซัท
5 ทุ่ม 23 นาที วันที่ 1 เมษา 2022 คือเวลาที่เพจนั้นโพสต์ ซึ่งตอนนั้นพวกเขาพึ่งกลับมาจากไชน่าทาวน์ได้ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ในตอนที่โพสต์ พวกเขาก็คงหลับกันไปหมดแล้ว ตอนตื่นมาทุกอย่างก็ยังดูปรกติ ตอนอยู่บนรถ ตอนขึ้นเครื่อง ถ้าซัทไม่อ่านหนังสือ อ่านบท ก็หลับ ไม่ได้จับโทรศัพท์เลย...พลูโตหยุดคิดไปครู่หนึ่ง
จากนั้นพูลโตก็หยิบกระดาษหยิบปากกาใกล้ ๆ มือมา แล้วก็เริ่มขีดเขียนบางอย่าง
'เมย์คนดูแลงานที่ทุ่งศรีภูมิ คือคุณชายสายเผือก?'
หลังจากเขียนข้อความด้านบนเสร็จ พลูโตก็หยุดและคิดทบทวนต่อ
จากท่าทีตอนได้เจอกันในเช้าวันนี้ เมย์มีท่าทางแปลก ๆ ก็จริง เธอดูยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนมีอะไร ว่าแล้วพลูโตก็ขีดฆ่าข้อความนั้น
ไม่ใช่ ข้อความในเพจไม่ได้ระบุว่า คนที่ซัทจูงมือเดินด้วยเป็นใคร ไม่ได้ระบุไว้ว่าเป็นผู้จัดการ หรืออื่น ๆ แต่เธอคงเห็นข้อความในเพจจริง ๆ แล้วก็คงจะจิ้นเรากับซัท ตามประสาสาววายแน่ ๆ ไม่ก็คงเป็นแฟนคลับซัทนั่นแหละนะ
พลูโตยังคงคิดทบทวนต่อไป เขาใช้มือขวากำปากกาแล้วนั่งเท้าคางอยู่ ในขณะที่มือซ้ายค่อย ๆ หยิบขนมเข้าปาก
ท่าทางของซัทเปลี่ยนไปหลังจากนั้นต่างหาก ตอนที่พวกเราแยกกัน งั้นเมย์ยิ่งไม่น่าใช่ใหญ่ เพราะมีความเป็นไปได้ว่า คนที่เป็นคุณชายสายเผือก จะเป็นคนเอาโพสต์นี้ไปให้ซัทดู ซึ่งตอนนั้นเมย์อยู่กับเราตลอด...
"จริงสิคนคนนั้น!"
จู่ ๆ พลูโตก็อุทานออกมา
พลูโตพึ่งนึกขึ้นได้ว่า หลังจากไปพูดคุยกับเมย์แล้ว ตอนไปกลับไปหาซัท มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องของซัท แถมยังเรียกซัทว่าพี่ด้วย แสดงว่าต้องสนิทกันมากแน่ ๆ แล้วก็เป็นหลังจากนั้นนั่นแหละ ที่เขาถูกซัทไล่ออก เขาเป็นใครกันนะ
พลูโตพยายามนึก แต่ก็นึกไม่ออก ผู้ชายคนนั้น หน้าตาก็คุ้น ๆ อยู่หรอก เหมือนเคยเห็นกันก่อนหน้านั้น แต่ชื่อมันติดอยู่ที่ปาก ว่าแล้วพลูโตก็ใช้มือซ้ายเอื้อมไปหยิบขนม แต่เขากลับพบเจอแค่ความว่างเปล่า
"หมดซะแล้ว"
พลูโตบ่นพึมพำ ก่อนจะมอง เพื่อเลือกว่า ขนมห่อไหนจะเป็นเหยื่อรายต่อไปของเขา
เขาหยิบขนมขึ้นมาดูทีละห่อสองห่อสามห่อดูไปเรื่อย ๆ แต่แล้วก็มีขนมห่อหนึ่งไปสะดุดใจเขา
"ขนมข้าวโพดอบกรอบโตชีส"
พลูโตอ่านหน้าซองขนม
"โตชีสเหรอ ชีส อืม ชีสเหรอ"
พลูโตบ่นพึมพำงึมงำ อยู่พักหนึ่ง แล้วเขาก็อุทานออกมา
"ใช่แล้วชีคไง!"
ว่าแล้วพลูโตก็พิมพ์คำว่า ชีคดารา แล้วกดค้นหา ทันทีที่รูปเขาโผล่ขึ้นมา พลูโตก็อุทานอีกรอบ
"ว่าแล้วเชียว!"
จากนั้นพลูโตก็แกะซองขนม หยิบขนมเข้าปาก ก่อนจะวางมันไว้ทางฝั่งซ้าย
แล้วเขาก็ใช้มือขวาหยิบปากกาขึ้นมาขีดเขียนต่อ
'ชีคบอกข่าวซัทเหรอ เขาเป็นคุณชายสายเผือกรึเปล่า?'
พลูโตหยุดเขียน แล้วคิดทบทวนต่อ
ที่ซัทสงสัยเขา เพราะเขานับว่าเป็นคนใกล้ตัวซัทเช่นกัน แต่เราสองคนพึ่งรู้จักกันไม่ใช่เหรอ เพจคุณชายสายเผือก เริ่มดังตอนลงข่าวหย่าของซัท เมื่อ 3 ปีก่อน ก่อนที่ซัทจะหย่าจริง ๆ ถ้างั้น คนที่สามารถรู้เรื่องนี้ก่อนใครได้ ก็ต้องรู้จักกันมา 3 ปีเป็นอย่างน้อย
ว่าแล้วพลูโตก็เริ่มลงมือขีดเขียนอีกรอบ เขาหยิบกระดาษมาวางไว้ข้างหน้าหลายต่อหลายแผ่น แล้วเริ่มขีดเขียนบางอย่างลงไปทีละแผ่นสองแผ่น พร้อมกับพิมพ์หาข้อมูลในเน็ตไปด้วย หยิบขนมเข้าปากไปด้วย
เมื่อเขียนเสร็จ เขาก็ปีนขึ้นไปยืนบนเตียงนอน แล้วนำกระดาษเหล่านั้นไปแปะผนังตรงนั้น ทีละแผ่นสองแผ่น จนเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง แล้วก็ลงจากเตียงมายืนมองผลงานของตัวเอง แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"คุณชายสายเผือก แกเกือบทำฉันถูกไล่ออก คราวนี้แหละ ฉันจะเล่นแกบ้าง"
พลูโตบ่นพึมพำแล้วยิ้มออกมาด้วยสีหน้าและแววตาอันแสนชั่วร้าย
....โปรดติดตามซีนต่อไป....


## ซีนที่ 6

ในช่วงเวลาปรกติของซัท ตอนอยู่ในเพนต์เฮาส์ หรือบ้านของเขานั่นแหละ ซัทจะตื่นมา 6 โมงกสังเกต ล้างหน้าล้างตาจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย แล้วนั่งกินกาแฟริมระเบียงอย่างสงบ ๆ พลางมองไปยังโลกเบื้องล่าง ที่อยู่ต่ำลงไป 50 ชั้น
หลังจากนั้นเขาก็ไปออกกำลังกาย ในห้องฟิตเนสส่วนตัวอีกราว ๆ 1 ชั่วโมง ก่อนจะไปอาบน้ำ แล้วกินมื้อเช้าเบา ๆ ไม่เอาถึงกับอิ่มมาก แล้วค่อยนั่งทบทวนบทเงียบ ๆ คนเดียว
นั่นคือเช้าปรกติ ในทุก ๆ วันของซัท แต่เช้าวันนี้มันไม่ปรกติไง เมื่ออาหารที่เขาทำมากินเองนั้น ดันเป็นข้าวผัดอเมริกันชุดคุณหนูไปเสียได้ ซึ่งมันมากเกินไปสำหรับเขา
"ให้ตายสิ เผลอทำอะไรมาเนี่ย นายจืดก็ไม่อยู่ แล้วใครจะกินล่ะทีนี้"
ซัทบ่นพึมพำ ก่อนจะหยิบอาหารไปเททิ้ง แล้ววางจานอาหารเปล่า ๆ ลงไปในอ่างล้างจาน
จากนั้นซัทก็เดินไปหยิบบท แล้วตรงเข้าไปในห้องซ้อมเต้น
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัทยืนนิ่งอยู่ตรงหน้ากระจก ด้วยสีหน้าและแววตาเกรี้ยวกราด อกผายไหล่ผึ่ง ตาจ้องมองต่ำแบบเหยียดหยัน มือทั้งสองกางกระดาษออก ทำท่าเหมือนถือถาดอะไรสักอย่าง ก่อนเขาจะยกมันขึ้น แล้วทำท่ากระแทกมันลงไปแบบสุดแรง
"ข้าวผัดไก่ทอดสูตรปีศาจเชิญรับประทานได้!"
ซัทตะโกนใส่กระจกเสียงดังฟังชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะทำหน้าเซ็งแล้วส่ายหัวไปมา อย่างไม่พอใจ
"ไม่ได้ ๆ ดุไป ใครเขาจะมาซื้อกิน"
ซัทบ่นพึมพำ ขณะที่กำลังเดินไปเดินมา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วไปยืนตรงหน้ากระจกอีกรอบ
ซัทมีแววตาที่ดูเป็นมิตรมากขึ้น ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม มือทั้งสองกางกระดาษออก ทำท่าเหมือนถือถาดอะไรสักอย่าง เขาเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทำท่าเหมือนวางมันลงอย่างแผ่วเบา แล้วปล่อยมือจากกระดาษจนมันร่วงลงสู่พื้น เขาเอียงคอไปทางขวาเล็กน้อย แล้วพูดว่า
"ข้าวผัดไก่ทอดสูตรปีศาจเชิญรับประทานได้เลยนะ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและนุ่มนวล ชวนฝัน มือทั้งสองข้างของเขาประกบกันเป็นรูปหัวใจตรงอกข้างซ้าย ใบหน้ายังเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เขามองตรงไปยังเงาของตัวเอง แล้วขยิบตาซ้ายหนึ่งครั้ง ก่อนจะหลุดขำออกมา
"ไม่ไหว ๆ จอมมารอะไร ท่าทางน่ารักเกิน"
เขาบ่นไปขำไป ก่อนจะก้มลงไปหยิบกระดาษบนพื้น
"พี่ว่าเมื่อกี้โอเคเลยนะ แต่เหมาะไปอยู่ในเมดคาเฟ่มากกว่า"
เสียงของประธานดังขึ้นจากทางด้านหลังของซัท
ซัทหยิบกระดาษขึ้นมาไว้ในมือ ก่อนจะมองหน้าพี่สาวของตัวเองผ่านกระจก
"ลมอะไรหอบพี่มาที่นี่แต่เช้า"
"พี่ก็จะมาเช็กน้องชายสุดที่รักด้วยความเป็นห่วงบ้างไม่ได้รึไง"
"แทนที่จะมาเช็กผม พี่ไปเช็กข่าวไม่ดีกว่าเหรอ เล่นจงใจส่งผมไปร่วมงานกันกับไอ้ชีค กับวีแบบนั้น"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเช็กก็รู้ว่าได้ผลดีขนาดไหน แฮชแท็กจอมมารแห่งวงการบันเทิง ขึ้นเทรนในทวิตอีกแล้ว"
ได้ยินแบบนั้นซัทก็ส่ายหัวไปมาอย่างหน่ายใจ ก่อนจะหันหลังกลับไปพูดกับพี่สาวแบบตรงไปตรงมา
"ผมบอกพี่กี่ครั้งแล้วว่า ผมโอเคถ้าพี่จะปั่นข่าว จะสร้างกระแสอะไรผมโอเค เอาเลย แต่อย่างน้อย ๆ ก็ช่วยบอกผมก่อนเถอะ ว่าผมจะต้องไปเจอกับอะไร ผมจะได้เตรียมตัวทัน ผมคือยอดนักแสดงเบอร์หนึ่งของค่าย อาจจะของประเทศนี้ด้วยซ้ำ แค่ปั้นหน้าให้สัมภาษณ์พร้อมกับเมียเก่า ทำไมผมจะทำไม่ได้วะ"
ช่วงต้นประโยค น้ำเสียงของซัทยังดูปรกติดีอยู่ แต่ยิ่งพูด ความเดือดดาลก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
"พี่รู้ พี่รู้ว่าเราทำได้ แต่ความรู้สึกจริง ๆ กับการแสดงมันต่างกันนะ"
ได้ยินพี่สาวพูดแบบนั้น ซัทแทบอยากจะเอามือทุบกระจกให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่เขาก็ไม่ทำ
"ว่าแต่พูดถึงเรื่องบอกก่อนบอกทีหลัง"
น้ำเสียงของประธานเริ่มเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างฟังได้ชัด
"ถ้าแกอยากไปเดินเล่นแถวไชน่าทาวน์ ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ พี่จะได้เอาทีมงานไปด้วย ไม่เห็นต้องแอบไปเลย"
ซัทฟังประธานพูดจนจบ ก่อนจะค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ ท่าทางของเขาดูสงบลง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
"พี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่า ความรู้สึกจริง ๆ กับการแสดงน่ะมันต่างกัน เพราะงั้นแหละ ผมถึงไม่บอกพี่ ขืนบอกไปมันก็จะเป็นการไปทำงานสิไม่ใช่ไปเที่ยว"
พอพูดจบซัทก็แสยะยิ้มออกมา ประธานจึงแสยะยิ้ม และตอบกลับไปว่า
"เข้าใจยอกย้อนดีนี่ ก็ได้คราวนี้พี่แพ้พอใจยัง"
พูดจบประธานก็หุบยิ้มลง ในขณะที่ซัทได้แต่ส่ายหัวไปมา
"งั้นพี่จะบอกได้รึไงยังว่านี้พี่มาทำไม"
น้ำเสียงของซัทฟังดูอ่อนลง จะเกือบจะปรกติ
"ก็มาเพราะเรื่องไชน่าทาวน์นั่นแหละ เด็กคนนั้น เอ่อ ผู้จัดการที่ชื่อบังโตอยู่ไหม"
"เขาชื่อพลูโต ไม่ใช่บังโต แล้วเขาก็ไม่อยู่ วันนี้ผมให้เขาหยุด"
"งั้นก็ดี พี่จะมาบอกว่า ให้ระวังเขาไว้นะ"
"เรื่องคุณชายสายเผือกงั้นสินะ"
"ใช่ นายก็รู้ตัวแล้วนี่ ถึงว่าไม่ไล่ออก กะจะคอยสอดแนมเขาอยู่ล่ะสิ"
"เปล่าเลยผมไล่เขาออกไปแล้ว แต่เขาก็ขอกลับมาจนได้ ขอชมเลยว่าไอ้เด็กนั่นมันป่วนผมสุด ๆ เลยล่ะ"
"งั้นยิ่งน่าสงสัยใหญ่"
"ตอนแรกผมก็สงสัยแบบพี่นั่นแหละ แต่ตอนนี้ ผมว่าเขาคงไม่ใช่หรอก มั้งนะ"
"ทำไมล่ะ นอกจากเขาแล้วจะมีใครน่าสงสัยอีก คนที่รู้เรื่องไชน่าทาวน์ก่อนใคร ๆ ก็เห็นจะมีแต่เขานะ"
"ก็จริง แต่พอพี่พูดมาแบบนั้น ผมยิ่งมั่นใจว่าพลูโตไม่ใช่คุณชายสายเผือกแน่ ๆ เขาต่างจากคนอื่น ๆ ที่พี่เคยส่งมา เขาไม่ใช่พวกขี้ฟ้อง"
"แบบนี้นี่เอง เพราะเขาไม่ค่อยรายงานพี่ เราเลยเชื่อใจเขางั้นสิ"
ซัทไม่ได้พูดอะไรตอบ ทำแค่แบะปากกับยักไหล่เป็นการตอบพี่สาว
"ฟังนะซัท"
น้ำเสียงของประธานดูจริงจัง เธอพูดพร้อมเดินเข้ามาใกล้ ๆ ซัท
"เราเหลือกันแค่สองพี่น้อง เราเชื่อใจพี่ได้นะ"
"ผมเชื่อใจพี่ แต่ผมไม่เชื่อใจคนรอบ ๆ ตัวพี่"
น้ำเสียงของซัทดูจริงจัง แต่ประธานกลับเบือนหน้า พร้อมกับผละตัวออกมาให้ห่างซัท
"อย่าดึงคุณรุจเขาเข้ามาเกี่ยวด้วยเลย"
ประธานพูดพร้อมกับหันหลังเดินจากซัทไป
"ก็ได้ แต่ผมจะบอกแบบเดียวกันกับพี่นั่นแหละ พี่เชื่อใจผมได้นะ"
ซัทตะโกนบอกพี่สาว ที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ โดยทิ้งเขาไว้ข้างหลัง
"พี่รู้"
ประธานตะโกนตอบกลับน้องชาย ก่อนที่เธอจะเดินหายวับ ออกจากห้องไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ที่ป้อมยาม หน้าตึกที่ซัทพักอยู่ มีพี่ยามคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่พี่ยามดอน กำลังคุยโทรศัพท์อยู่
"ครับท่าน วันนี้ยังไม่เห็นผู้จัดการเลยครับ"
"ครับเขากลับไปเมื่อคืนครับ"
"ที่มาวันนี้ก็มีแต่ภรรยาของท่านคนเดียวครับ"
ที่ปลายสาย อีกฟากฝั่งของโทรศัพท์ที่พี่ยามกำลังคุยอยู่นั้น มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งถือสาย และกำลังคุยตอบโต้กับพี่ยามอยู่
"งั้นเหรอ ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงอย่าลืมรีบแจ้งมาล่ะ"
ทันทีที่พูดจบเขาก็วางหูโทรศัพท์ลง แล้วมองตรงไปข้างหน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง
"เอาล่ะ โทษทีนะชีคเมื่อกี้เราคุยกันถึงไหนแล้วนะ"
"เมื่อกี้ผมถามท่านรองว่า ท่านมีแผนอะไรอยู่เหรอ ถึงให้ผมคาบข่าวจากเพจคุณชายสายเผือกไปส่งซัท"
"เอาจริง ๆ ฉันไม่มีแผนอะไรหรอก ฉันแค่ส่งเด็กฝึกงานไปเป็นผู้จัดการเฉย ๆ เพราะทุกคนในบริษัทนี้ไม่มีใครอยากทำงานกับจอมมารอีกแล้ว ว่ากันตามตรงนะ ฉันนึกว่าไอ้เด็กนั่นจะโดนไล่ออกตั้งแต่วันแรกด้วยซ้ำ ใครจะไปคิดว่าเด็กฝึกงาน จะพาจอมมารไปเดินไชน่าทาวน์ เรื่องราวมันน่าสนใจกว่าเดิมอีกไม่คิดงั้นเหรอ"
"ที่ผมคิดอยู่ในหัวมีเพียงแค่อย่างเดียว คือเรื่องที่เราเคยตกลงกันไว้เมื่อสิบปีก่อน"
น้ำเสียงของชีคดูไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่
"อย่าใจร้อนไปเลยชีค การจะล้มอันดับหนึ่งมันไม่ง่ายนักหรอก เพราะงั้นเกาะที่สองไว้ให้แน่น ๆ อันดับหนึ่งล้มลงเมื่อไหร่ ยังไงแกก็ได้เข้าไปแทนที่มันอยู่แล้ว"
"สองสามปีก่อนคุณก็พูดแบบนี้"
ชีคพูดด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ
"นั่นมันผิดแผนนิดหน่อย ก็ใครจะไปคิดว่าไอ้คุณชาย...สายเผือกอะไรนั่น จะลงข่าวนั้นก่อนฉัน"
"ผมคิดว่าเพจนั้น เป็นคนของคุณเสียอีก"
"ไม่ใช่ จริงอยู่ว่าเพจซุบซิบดาราทั้งหลาย ส่วนใหญ่เป็นคนของฉัน แต่ไอ้คุณชายสายเผือกไม่ใช่ ว่ากันตามตรงฉันตามล่ามันมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เจอเลย"
"ไม่น่าเชื่อนะครับว่าคนอย่างท่านรอง จะมีสิ่งที่ทำไม่ได้"
"ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อ....."
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแทรกการพูดของท่านรอง ท่านรองจึงรีบยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา
"ว่าไง"
"ใกล้จะถึงเวลานัดแล้วค่ะท่านรอง"
เสียงผู้หญิงที่อยู่ปลายสายพูด
"ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย โอเคเดี๋ยวออกไป"
พูดจบท่านรองก็วางหูโทรศัพท์ลง แล้วลุกขึ้นยืน
"หมดเวลาแล้ว ขอตัวก่อนล่ะชีค"
"ผมอยากรู้เหลือเกินว่า ใครกันนะที่ทำให้ท่านรองต้องรีบออกไปเจอ ปรกติคนแบบท่านเนี่ย มีแต่ต้องให้คนอื่นรอไม่ใช่เหรอ"
"คนที่อาจจะได้กลายเป็นผู้นำประเทศนี้ไงชีค"
ท่านรองเดินมาพูดใกล้ ๆ ก่อนจะตบบ่าชีคเบา ๆ แล้วเดินจากไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ช่วงเที่ยง ๆ เกือบ ๆ จะบ่าย ของวันที่ 5 เมษา พลูโตก็ขับรถพาซัทมาถึงสตูดิโอถ่ายรูปแห่งหนึ่ง
จากนั้นพวกเขาเดินเข้าไปในสตู ซึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งรอต้อนรับพวกเขาอยู่
"สวัสดีค่ะคุณซัท ฉันชื่อหวานนะคะ เดี๋ยวฉันขออนุญาตพาคุณซัทไปห้องแต่งตัวเลยนะคะ"
"โอเคครับ"
ซัทพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหันหลังกลับไปพูดคุยกับพลูโต
"นายเดินเล่นอยู่แถวนี้ไปก่อนแล้วกัน หรือจะไปหาอะไรกินก็ได้ คงอีกสักพักนั่นแหละ"
หวานมองซัทพูดคนเดียวด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่กล้าทัก ไม่กล้าถามว่าเขาพูดอยู่กับใคร จนกระทั่งพลูโตเริ่มพูดนั่นแหละ เธอถึงรับรู้ได้ในการมีตัวตนของเขาทันที โดยการสะดุ้งจนตัวโยก
หลังจากนั้นซัทก็เดินแยกออกไปกับหวาน ส่วนพลูโตนั่นก็เดินเล่น หาอะไรทำเหมือนทุกที เอาจริง ๆ หลังจากทำงานมาสักพัก เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนขับรถ มากกว่าผู้จัดการเสียอีก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตค่อย ๆ เดินอย่างเชื่องช้า คอยสำรวจนั่น สำรวจนี่ไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางไปห้องถ่าย จนกระทั่งเขาเดินไปชนเข้ากับใครบางคน
"ขอโทษครับ"
พลูโตรีบพูด พร้อมกับก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความรู้สึก
"อ้าวมีคนอยู่ด้วยเหรอเนี่ย!"
เสียงของผู้ชายคนนั้นบ่นพึมพำ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับพี่พลูโตเงยหน้าขึ้นมาพอดี
"คุณชีค!"
เมื่อเห็นว่าเขาเป็นใครพลูโตก็อุทานออกมาเสียงดัง
"ครับใช่ครับผมเอง เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่าครับ คุณเป็นทีมงาน หรือว่าคุณเป็นซาแซง"
ชีคเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ก่อนที่น้ำเสียงจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป
"ไม่ใช่ครับ"
พลูโตรีบแย้งด้วยท่าทางตกใจ จนชีคหลุดขำออกมา
"ผมล้อเล่นครับ แล้วก็ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ชนคุณเมื่อกี้ ผมไม่ทันมองจริง ๆ งั้นขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมกำลังรีบ ไว้เจอกันนะครับ"
ชีคกล่าวอย่างสุภาพ ก่อนจะรีบซอยเท้าจากไปทันที
พลูโตจึงมองไปรอบ ๆ ตัวเองด้วยความสงสัยว่าชีคโผล่มาจากไหน ก่อนจะพบว่าซ้ายมือของเขาเป็นห้องน้ำชาย ซ้ายมือเป็นห้องน้ำหญิง ก่อนที่จะคลายสงสัย แล้วเดินไปข้างหน้าต่อไป
แต่หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว พลูโตก็หยุดเท้าลง เขามีความคิดว่า จะลองตามชีคไปดูดีไหม อาจจะรู้อะไรเพิ่มเติมบ้างก็ได้ เขาจึงเหลียวหลังไปมองก็จะพบว่า ชีคได้หายวับไปเสียแล้ว ทำเขารู้สึกเสียดายอยู่หน่อย ๆ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง มีผู้หญิงคนหนึ่ง ชะโงกหัวออกมาจากห้องน้ำชาย แล้วมองซ้ายมองขวา ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำหญิงไปอย่างรวดเร็ว ด้วยท่าทางที่ดูมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด
ดูเหมือนพ่อเบอร์สองของเรา ไม่ได้จะรีบไปทำธุระหรอก แต่เขาพึ่งจะทำธุระเสร็จต่างหาก พลูโตคิดในใจ ก่อนจะเดินตรงไปทางเดิม เขาล้มเลิกแผนที่จะแอบตามชีคลงไปแล้ว แล้วเขาก็ไม่อยากตามผู้หญิงคนนั้น เข้าไปในห้องน้ำหญิงด้วย
หลังจากนั้นไม่นานนัก พลูโตก็เดินมาถึงสตูที่ซัทจะต้องเข้ามาถ่ายทำในวันนี้ ทันทีที่พลูโตเปิดประตูเข้าไปข้างใน เขาก็ได้พบเข้ากับความวุ่นวายของงานเบื้องหลังที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี แล้วเขาก็มองไปรอบ ๆ ตัวเพื่อหามุมสงบ ๆ เพื่อนั่งรอ
ในระหว่างที่นั่งมองคนอื่นทำงานด้วยความวุ่นวายอยู่นั้น ก็มีความคิดหนึ่งโผล่เข้ามาในหัวของเขา
"ไอ้คนพวกนี้นี่นะ จะเป็นคุณชายสายเผือก!"
งานวุ่นวาย แข่งกับเวลา ราคาก็โดนกด เวลาพักเหนื่อย พักหายใจยังไม่ค่อยจะมีกันเลย เงินค่าจ้างที่ได้มาก็ต้องเอาไปหาหมอ เพื่อดูแลทั้งสุขภาพกาย และสุขภาพจิต เบื้องหน้าสวยหรูเบื้องหลังหดหู่ นี่แหละหนาวงการมายา พลูโตคิดแล้วก็หน่ายใจ
หลังจากนั้นสักพัก ซัทก็เดินเข้ามาในสตู พร้อมกับปีกค้างคาวสีดำ ชุดหนังสีดำทั้งหมด ตัวกางเกงขายาว ส่วนตัวเสื้อนั้นแหวกอกมาจนถึงสะดือ ดูเซ็กซี่อยู่ไม่น้อย บนหัวมีเขาโค้งยาวสีดำ ใบหน้าก็ถูกแต่งเติมไปในโทนนั้นเช่นกัน โดยเฉพาะตาที่กรีดมาเป็นสีดำชัดเจน ยังดีที่ไม่ทาปากดำมาด้วย มันคงดูน่ากลัวสมเป็นจอมมากกว่านี้อีก พลูโตคิดก่อนจะนึกอะไรออก เลยหยิบเอกสารขึ้นมาดู
"โฆษณาตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องข้าวผัดด้วยวะ"
พลูโตบ่นพึมพำ เมื่อเห็นคำว่าข้าวผัด ที่ทำให้เขานึกถึงข้าวผัดคุณหนูของซัท บางทีตอนนี้ถ้ามีใครถามว่า อาหารอะไรที่เขาเกลียดที่สุด เขาคงตอบไปว่าข้าวผัดอย่างไม่ลังเล
หลังจากซัทเดินเข้าไปในฉากแล้ว พลูโตก็ค่อย ๆ เดินตามไปใกล้ ๆ แต่ไม่ให้ใกล้เกินไป จนขวางการทำงานของทีมงานคนอื่น ๆ ซึ่งมีจังหวะหนึ่ง ซัทหันมาสบตากับเขาพอดี ก็เป็นอันว่า ซัทรู้แล้วว่าเขาอยู่ตรงไหน เพราะงั้นเขาจะย้ายที่ไม่ได้แล้ว ต้องยืนรออย่างสงบ เผื่อซัทเรียกใช้อะไร
หลังจากนั้นการถ่ายทำก็เริ่มขึ้น และจบลงอย่างสวยงามภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง จริง ๆ ตามกำหนดการคือ 5 โมงเย็น แต่นี่ 4 โมงกว่า ๆ ก็เสร็จแล้ว เบื้องหลังอาจจะมีเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวเป็นบางช่วงบ้าง แต่ก็เข้าใจได้ เพราะมันเป็นการถ่ายภาพนิ่ง ไม่ใช่ภาพเคลื่อนไหว ซึ่งส่วนใหญ่เสียงซุบซิบจะเกิดขึ้น ตอนที่ซัทไปเปลี่ยนชุดอื่น ๆ ที่แทบไม่ต่างจากเดิมเลยแม้แต่น้อย ต้องคงแครักเตอร์ของจอมมารไว้นั่นแหละนะ
แน่นอนว่าเสียงซุบซิบเหล่านั้น ส่วนใหญ่ก็จะพูดถึงซัทนั่นแหละ แต่เป็นในแง่ดีนะ
ดูเหมือนว่าพวกเขาคิดว่าวันนี้จะได้เจอกับจอมมารเรื่องมาก ไร้ความเป็นมืออาชีพเหมือนที่เห็นในข่าว แต่ที่พวกเขาเจอในวันนี้มันเหมือนเป็นคนละคนกับในข่าวอย่างสิ้นเชิงเลย
"ไงซัทเสร็จแล้วไปดื่มกันหน่อยไหมเล่า"
ตากล้องหนุ่มใหญ่ วัยน่าจะ 50 ขึ้น เพราะทั้งผมทั้งหนวดเริ่มงอกแล้วเอ่ยทักซัท แล้วเดินเข้าไปหา
"เอาตั้งแต่ตะวันยังไม่ลับเลยเหรอพี่ไม่ดีมั้ง"
ซัทตอบกลับอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะเหลือบไปมองพลูโต
"นายจืดมานี่หน่อยสิ"
ซัทเรียกพลูโต แล้วในจังหวะที่พลูโตขานรับว่าครับ ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็สะดุ้ง แล้วหันมองมาทางพลูโตกันเป็นตาเดียว
"มีอะไรเหรอครับ พี่...เอ่อ คุณซัท"
"มาทำความรู้จักไว้ก็ดี พี่คนนี้คือพี่กบ ตากล้องที่เก่งที่สุดในสยาม"
"อย่าอวยเยอะมันดูไม่น่าเชื่อถือไงก็ไม่รู้"
พี่กบพูดแล้วก็ขำออกมา
"สวัสดีครับ ผมชื่อพลูโต เป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณซัทครับ"
ทันทีที่พลูโตเอ่ยคำแนะนำตัว ทุกคนก็หูผึ่ง แล้วเริ่มซุบซิบกันทันที
"คนนี้เหรอที่เป็นข่าว"
แน่นอนว่าการนินทาระยะเผาขนขนาดนี้ ทั้งพี่กบ ซัท และพลูโตต่างก็ได้ยินกันชัดแจ๋วประมาณหนึ่ง จนพี่กบต้องกลับหลังหันไปดุเสียหน่อย
"อ้าว ๆ ๆ รีบ ๆ เก็บข้าวเก็บของกันได้แล้ว อุตส่าห์เสร็จงานเร็วทั้งที บอกไว้ก่อนนะว่า เก็บของช้า เลยเวลา ไม่จ่ายค่าโอทีนะโว้ย"
เมื่อทุกคนได้ยินแบบนั้นก็วงแตกกันทันที จะมีก็แค่ซัทพลูโต และพี่กบเท่านั้นที่ยังยืนนิ่งกันอยู่ที่เดิม
"เอาล่ะ ถ้างั้นก็ขอตัวก่อนดีกว่า แล้วเจอกันอีกวัน...ไหนนะ"
"วันมะรืนนี้...มั้งครับ"
พูดจบซัทก็เอียงคอมองไปทางพลูโต ก่อนที่พลูโตจะหยิบเอกสารออกมาดู
"ครับใช่ครับ วันที่ 7 มีถ่ายโฆษณา ที่นี่เหมือนเดิม"
"งั้นก็ไว้เจอกันวันมะรืนนี้นะซัท แล้วก็น้องผู้จัดการด้วย"
พี่กบหันไปพูดกับทั้งสองคน ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ระหว่างขับรถกลับบ้านในช่วง ๆ เย็น ๆ ของวันนั้น พลูโตกับซัทก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยบนถนนที่ทอดยาวไปอย่างไม่รู้จบ เช่นเดียวกันกับความยาวของรถที่ต่อท้ายกันเป็นขบวนอย่างไม่รู้จบ ตามปรกติของเมืองนี้
"พี่ซัทรู้จักกับพี่กบมานานแล้วเหรอครับ ทั้งสองคนดูสนิทกันดีจัง"
"ก็ใช่แหละ ตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็กเลยมั้ง เขาเคยเป็นลูกทีมของพ่อฉันน่ะ"
ซัทตอบคำถามของพลูโตในขณะที่สายตายังจับจ้องไปที่เอกสารในมือ
"งั้นเหรอครับ"
พลูโตขานรับอย่างเรียบเฉย ก่อนจะเงียบไปราวกับถูกดับเครื่อง
"คิดอะไรอยู่ นายดูแปลกไป ไม่ช่างจ้อเหมือนทุกทีนะ"
ซัทพูดพร้อมกับวางเอกสารไว้ข้างตัว แล้วจ้องหน้าพลูโตผ่านกระจกมองหลังของรถ
"ขอสารภาพตามตรงเลยแล้วกันนะครับ ผมกำลังสืบสวนเรื่องคุณชายสายเผือกอยู่ ซึ่งผมสงสัยว่าเขาน่าจะเป็นคนใกล้ตัวพี่ซัทนั่นแหละครับ"
"ก็จริง เพราะนายนั่นแหละคือคุณชายสายเผือก"
"งั้นผมขอสารภาพอีกเรื่องเลยแล้วกันนะครับ ว่าพี่ซัทเองก็เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยของผมเช่นกัน"
พลูโตพูดด้วยสีหน้าท่าทางไม่พอใจเท่าใดนัก
"เหรอน่าสนใจดีนี่"
ถึงปากจะบอกว่าน่าสนใจ แต่ท่าทางของซัทดูไม่สนใจมันสักเท่าไหร่นัก
"ไหนว่ามา ทำไมถึงสงสัยพี่กบ"
"ไม่ใช่แค่พี่กบหรอกครับ อย่างที่บอก พี่ซัท หรือประธานเองก็น่าสงสัย ผมสงสัยคนที่อยู่รอบตัวพี่ เพราะว่ามันมีผลประโยชน์มันทับซ้อนกันอยู่"
"ถ้าเป็นพี่สาวฉันก็คงใช่ ถ้าเป็นพี่กบคงไม่หรอก อย่างที่บอกพี่กบเป็นตากล้องที่เก่งที่สุดในสยาม เขาแทบไม่ได้อะไรจากเรื่องนี้เลย ไม่ว่าฉันจะดังหรือดับ จะฉาวจะคาวขนาดไหน งานเขาก็ล้นมืออยู่ดี พูดตามตรง ถ้าไม่ได้พี่กบคอยช่วย ฉันคงมาได้ไม่ไกลขนาดนี้หรอก ฉันได้จากเขา มากกว่าที่เขาได้จากฉันเยอะ"
"ก็จริงครับ แต่พอตีวงให้แคบลงแล้ว ก็จะเหลือแค่ข้อมูลที่ว่า คุณชายสายเผือกเป็นคนในวงการแน่นอน แล้วผมคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนใน หรือไม่ก็คนที่เกี่ยวข้องกับเฟทมากกว่า เพราะว่าข่าวของเขาจะแม่น และมาก่อนกาลกว่าใครเสมอ เมื่อข่าวนั้นเกี่ยวข้องกับศิลปินของเฟท"
"เหรอแล้วไงต่อ สงสัยใครอีกบ้างล่ะ"
"ก็มีพี่ยาม แต่ดูเหมือนว่า พวกนั้นจะเป็นแค่สายข่าวเฉย ๆ ไม่ใช่ตัวใหญ่ ส่วนคนที่น่าสงสัยที่สุดก็มี ชีคผู้เป็นหมายเลขสอง กับรองประธานที่เต็มไปด้วยปริศนา"
สิ่งที่ได้ยิน ทำซัทมีสีหน้าแววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะรีบกลับมาทำหน้าตาปรกติ ในเวลาเสี้ยววิจนแทบจะไม่มีใครสังเกตเห็น
"ปริศนาอะไร ลองมองมาทางซ้ายมือสิ"
พลูโตหันไปมองตามคำเชื้อเชิญของซัท ซึ่งเขาเห็นรถกระบะมุงหลังคาปิดมิดชิดอย่างดี พร้อมโลโก้รูปผึ้งหิ้วกล่องพัสดุอันเป็นเอกลักษณ์
"บริษัทขนส่ง B-Leave มีอะไรเหรอครับ"
พลูโตเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"พี่เขยฉันมาจากตระกูลคนรวย ซึ่งหนึ่งในธุรกิจที่ทำให้ครอบครัวของเขาประสบความสำเร็จก็คือไอ้เจ้านี่นั่นแหละ"
พลูโตฟังซัทพูดแล้วขบคิด เขาจ้องมองไปยังโลโก้รูปผึ้งหิ้วกล่องพัสดุ แล้วก็พลางคิดไปว่า ในกล่องนั้นที่ผึ้งหิ้วอยู่ มันมีอะไรอยู่ข้างในกล่อง
"มองไปข้างหน้าได้แล้ว ถนนโล่งแล้วนั่น"
ซัทดุพลูโตเบา ๆ ก่อนที่พลูโตจะหันกลับมามองตรงไปข้างหน้า แล้วเหยียบคันเร่งออกไป
....โปรดติดตามซีนต่อไป....


## ซีนที่ 7

ณ บาร์หรู สงบ ๆ แห่งหนึ่ง พี่กบกำลังอยู่คนเดียวตรงบาร์ ในมือมีแก้วที่มีเครื่องดื่มอยู่ภายในนิดหน่อย ก่อนที่จะมีชายคนหนึ่งเข้ามานั่งข้าง ๆ เขาโบกไม้โบกมือ เป็นสัญญาณให้บาร์เทนเดอร์หลบไปจากตรงนั้น
"วันนี้ถ่ายแบบเป็นไงบ้าง"
"ก็เหมือนอย่างเคย ทุกอย่างไหลลื่นตามปรกติ"
"เหรอ แล้วผู้จัดการคนใหม่ล่ะเป็นไงบ้าง"
"วันนี้มาแปลกนะท่านรอง"
พี่กบพูดพร้อมกับวางแก้วลงไปข้างหน้า แล้วหันไปพูดกับรองประธานต่อ
"ปรกติผมเห็นคุณสนใจแต่เจ้าซัท ทำไมคราวนี้ถึงสนใจผู้จัดการไปเสียล่ะ"
"ก็เพราะข่าวนั้นนั่นแหละ ได้ยินแล้วใช่ไหม ไชน่าทาวน์"
"ก็แค่เด็ก ๆ ไปเดินเที่ยวเล่นกัน ไม่เห็นมันจะน่าสนใจตรงไหน"
"ก็จริงอยู่ ว่าเป็นอะไรปรกติ แต่กับคนระดับจอมมาร ลงไปเดินเล่นบนถนน นั่นแหละที่ไม่ปรกติ"
"งั้นบอกหน่อยสิท่านรอง มันไม่ปรกติตรงไหน"
"นั่นสินะ ถ้าจะให้พูดล่ะก็ พักหลังเขาเป็นจอมมารรักสันโดษ ตีตัวออกหากจากทุกคน แม้กระทั่งพี่สาว แล้วทำไม ถึงออกไปเดินเล่นกับคนที่พึ่งรู้จักกันวันเดียวได้ล่ะ"
"ก็คงเพราะเขาไว้ใจล่ะมั้ง"
"นั่นแหละ ผมถึงได้สนใจผู้จัดการคนนั้นไง ทีแรกผมก็นึกว่าเขาเป็นชาวบ้านธรรมดา ใครจะไปรู้ ในอนาคตเขาอาจจะกลายเป็นผู้กล้าก็ได้"
พี่กบได้ฟังแล้วก็หัวเราะร่าออกมา
"ไอ้เด็กนั่นน่ะเหรอ ชาวบ้านแน่นอน ไร้ความโดดเด่นขนาดนั้น คงเป็นชาวบ้านที่ออกมาวิเดียวแบบไม่เห็นหน้า แล้วตายทันทีชัวร์ เชื่อผมเถอะ สายตาผมไม่เคยพลาดหรอก"
"ผมรู้ ผมรู้ดีกว่าใครเลย ว่าพี่กบมีสายตาเฉียบแหลมขนาดไหน ถ้าไม่ได้พี่ อาณาจักรนี้ของผมก็คงไม่ได้ยิ่งใหญ่ถึงขนาดนี้หรอก"
"แล้วพระราชาแห่งอาณาจักรสุดยิ่งใหญ่ ทำไมถึงต้องสนใจจอมมารกับผู้จัดการจืด ๆ ด้วยล่ะ"
"ก็ผมไม่ชอบอะไรที่ควบคุม หรือคาดเดาไม่ได้น่ะ ตอนแรกก็จอมมาร ตอนนี้มีผู้จัดการเพิ่มมาอีก ทีแรกผมนึกว่าเขาจะโดนเขี่ยทิ้งอย่างรวดเร็วแล้ว หลังจากนั้นเขาก็จะเอาเรื่องนั้นไปบ่นลงอินเทอร์เน็ต ทำให้กระแสของจอมมารแห่งวงการบันเทิงเลวร้ายลงไปอีก แต่มันผิดแผนไปเสียนี่ ทั้งสองคนดูจะเข้ากันได้ดี ถึงขนาดไปเดินเล่นด้วยกันทั่วไชน่าทาวน์เลย"
"และนั่นทำให้คุณหงุดหงิด"
"ใช่ มากด้วย ผมถึงอยากจะขอให้พี่กับช่วยเป็นหูเป็นตาให้หน่อย เดี๋ยวอีกไม่กี่วันจะมีถ่ายงานด้วยกันอีกไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ แต่ผมคงไม่มีอะไรมารายงานคุณหรอกนะ งานคงผ่านไปได้อย่างราบรื่นเหมือนวันนี้นั่นแหละ"
"ผมรู้ ว่ากันตามตรงผมคาดหวังข้อมูลอะไรจากพี่กบไม่ค่อยได้เลย ช่วงหลัง ๆ มานี้ โดยเฉพาะเรื่องของจอมมาร"
"ทำไงได้ล่ะ นายเองก็คงเป็นเหมือนกันนั่นแหละ เมื่อรู้ว่ามีคนจับจ้อง รอจะโจมตีอยู่ เราทุกคนก็ต้องระวังตัวกันมากขึ้น เป็นธรรมดาของมนุษย์ทุกคนนั่นแหละนะ"
"ก็จริง แต่คนเราน่ะ ไม่ค่อยระวังคนใกล้ตัวหรอกนะ"
รองประธานพูดแล้วก็ลุกขึ้นยืน เดินตรงมากระซิบกับพี่กบว่า
"สถานะสมาชิก มันถูกยกเลิกได้นะ ถ้ามันทำประโยชน์ให้ผมไม่ได้"
พูดจบรองประธานก็เดินจากไป ทิ้งพี่กบให้ยกซดจนหมดแก้วเพียงลำพัง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตกับซัทกำลังเดินกุมมือกันเดินเล่นอยู่ริมหาดด้วยความหวานชื่น มีการหยอกล้อเตะน้ำทะเลให้กระเด็นใส่กันไปมาอย่างสนุกสนาน ก่อนจะลงไปนอนบนหาดทรายด้วยเนื้อตัวอันเปียกปอน ทั้งสองหันหน้ามาสบตากัน ก่อนที่จะค่อย ๆ ขยับหน้าเข้ามากันใกล้เรื่อย ๆ เรื่อย ๆ เพื่อที่จะ...
"คัท!"
พลูโตพูดขึ้นด้วยเสียงดังฟังชัด ก่อนที่ภาพในจินตนาการริมทะเลของพวกเขาจะหายไปจนหมดสิ้น พลูโตผลักซัทให้ถอยหลังห่างออกไปจากตัวเอง ที่แผ่นหลังกำลังพิงกระจกห้องซ้อมอยู่
"ใช้ได้นี่หว่านายจืด"
ซัทพูดพร้อมกับหยิบบทขึ้นมาขีดเขียนบางอย่างลงไป
"ของมันแน่อยู่แล้ว ผมเรียนเอกการแสดงนะ"
พลูโตพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมยักไหล่
"เหรอ ถ้าไม่สั่งคัทเมื่อกี้ ฉันก็คงเห็นด้วยอยู่หรอก"
"ถ้าผมไม่สั่งคัทเมื่อกี้มันคงเลยเถิดไปแล้ว"
"แต่การแสดงมันต้องดำเนินต่อไปสิ The show must go on you know!"
"แต่เมื่อกี้มันก็แค่ซ้อม ไม่ใช่โชว์!"
ซัทกับพลูโตเริ่มเถียงกันดังขึ้น ดังขึ้นเรื่อย ๆ
"ฉันไม่อยากจะเถียงกับนายแล้วนายจืด ทำเสียอารมณ์หมด ในบทก็ไม่มีฉากที่คู่รักมันเถียงกันด้วย ไม่งั้นฉันไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะ"
ได้ยินซัทพูดแบบนั้น พลูโตก็ได้แต่แบะปากมองบน
"แต่ก็ดีนะที่มีนายอยู่ด้วย"
น้ำเสียงกับท่าทางของซัทเปลี่ยนไป ดูอ่อนลง เข้าพูดพร้อมทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้น
"ถ้าไม่มีนาย ฉันคงคิดไม่ออกว่าจะต้องแสดงแบบไหน ต้องยอมรับตามตรงนั่นแหละนะ ว่านายพอจะมีความสามารถในการรับส่งอารมณ์อยู่บ้าง แม้จะไม่มีออร่าซุปตาร์ก็ตาม"
พลูโตฟังซัทพูดจนจบ ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนั่งบ้าง
"ไม่ต้องมากวนประสาทกลบเกลื่อนเลย พี่เป็นนักแสดงมา 20 กว่าปี มีหรือจะไม่รู้ว่า บทคู่รักมันแสดงยังไง เพราะนางเอกเอ็มวีใช่ไหมล่ะ"
"ใช่ถูกต้องแล้ว พี่สาวฉันวางแผนไว้หมดเลย ตั้งแต่บังเอิญออกงานด้วยกัน ถ่ายเอ็มวีด้วยกัน แล้วอีกไม่นานเดี๋ยวก็จะต้องไปเล่นซีรีส์ด้วยกันอีก เรียกแขกกันตั้งแต่ยังไม่ทันถ่ายตอนแรกด้วยซ้ำ"
พูดจบซัทก็ถอนหายใจออกมา
"เอาน่า The show must go on พี่ว่าเองนี่"
"ก็ใช่อยู่หรอก แต่จืดเอ๊ย งานนี้ต้องเดินจูงมือพลอดรักกับเมียเก่าเชียวนะ เมียเก่าที่มีผัวใหม่ไปแล้วด้วย ไอ้ตอนที่สบตากัน ถ้าไม่ซ้อมให้ดี ไม่มีทางหรอกที่ความรักมันจะแสดงออกมา"
"ไม่เอาน่าถ้าจบกันดี ก็น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ไม่ใช่เหรอ"
"พูดน่ะมันง่ายนะจืด ถ้านายบังเอิญเจอแฟนเก่าแบบไม่ทันได้ตั้งตัว แน่ใจเหรอว่า บรรยากาศอึดอัดมันจะไม่หลุดออกมาน่ะ"
"ก็ค่อนข้างแน่ใจนะ"
พลูโตพูดพลางยักไหล่
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"อ้าวพลูโตเหรอนั่นน่ะ!"
เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยทัก ในขณะที่พลูโตกำลังคุยกับคนอื่น ๆ อยู่กับซัท
เมื่อพลูโตหันไปหาเจ้าของเสียง ทันใดนั้นเอง บรรยากาศก็ดูอึดอัดขึ้นมาทันตา
"ผู้จัดการรู้จักผู้กำกับของเราด้วยเหรอครับ วงการนี้มันแคบจริง ๆ ด้วย"
ผู้ชายคนที่ซัทพึ่งแนะนำให้พลูโตรู้จักว่าเป็นนักร้องนำของวง 4 Conner ที่มีกันอยู่ 3 คน เอ่ยทัก
"เอ่อ...ครับ...เธอเป็นรุ่นพี่..."
"เป็นแฟนเก่าน่ะค่ะ"
แฟนเก่าสาวรุ่นพี่ของพลูโตพูดแทรกเขาที่กำลังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ ก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับซัท
"ขอรบกวนเวลาคุณซัทไปบล็อกกิ้งสักหน่อยได้ไหมคะ"
"ยินดีเลยครับ ว่าแต่เราพึ่งเคยร่วมงานกันใช่ไหมครับผู้กำกับ"
"อ๋อใช่ค่ะ ฉันชื่อบุ๊ก ยินดีที่ได้ทำงานร่วมกันกับคุณซัทนะคะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ มาค่ะรีบข้ามพิธีรีตองกันก่อนดีกว่า แสงกำลังดีเลยตอนนี้"
ผู้กำกับบุ๊กพูด ก่อนจะหันหลังเดินนำออกไป
"ก็ค่อนข้างแน่ใจนะ ค่อนข้างอึดอัดล่ะสิไม่ว่า จืดหนอจืด"
ซัทแวะมากระซิบกระซาบกับพลูโต ก่อนจะเดินตามบุ๊กไปติด ๆ อย่างอารมณ์ดี
วันที่ 8 เมษา การถ่ายทำเอ็มวีเพลง กลับมาลืม ของวง 4 Conner ที่มีกันอยู่ 3 คน ได้เริ่มต้นขึ้นช่วงเย็น ๆ เวลาที่ตะวันยังไม่ลับขอบฟ้าดี ณ ริมชายหาด
การถ่ายทำวันแรกเต็มไปด้วยซีนอารมณ์ ฉากเศร้า ๆ เหงา ๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง ที่กลับมายังสถานที่ ที่เขาเคยมา และมีความสุขมาก ๆ ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ในวันที่ความรักยังสุกงอม
ซัทแสดงได้อย่างไร้ที่ติ สมฐานะดาราเบอร์หนึ่งของสยาม ผู้กำกับสั่งมาแบบไหน ทำได้ตามนั้น บอกให้ร้องก็ร้องทันที น้ำตาไหลมาเป็นสาย พอสั่งคัทปุ๊บน้ำตาก็เหือดแห้งไปแทบจะในทันทีเช่นกัน
เท่าที่สังเกตดู กองถ่ายกองนี้ เป็นกองเล็กมาก มีทีมงานแค่ราว ๆ 10 กว่าคนเท่านั้น ทีมงานหลายคนก็ดูตื่นสนามพอสมควร เดินขวักไขว่กันไปมา วุ่นวายกันสุด ๆ แต่ซัทก็ยังทำสมาธิบีบน้ำตาออกมาได้ จนการถ่ายทำจบลงอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น แค่ 2-3 ชั่วโมงเท่านั้น ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับที่พัก แล้วหลับใหลกันตั้งแต่หัวค่ำ
ผิดกับการถ่ายทำวันแรก การถ่ายทำวันที่สองเริ่มต้นตอนตะวันกำลังจะขึ้นลับขอบฟ้า ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตั้งใจสื่อความหมายว่า ช่วงแรกรักเปรียบดั่งตะวันขึ้น ช่วงเลิกรักเปรียบดั่งตะวันลับ
การถ่ายทำเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิด แม้ซัทจะเคยบ่นว่าไม่ง่ายก็ตาม แต่เขาก็แสดงมันออกมาได้ดี สมกับเป็นมืออาชีพมาก ๆ นางเอกเอ็มวีอย่างวี ที่เป็นภรรยาเก่าของเขาเองก็ด้วย และด้วยเหตุนี้เอง ทำให้การถ่ายทำที่เริ่มตั้งแต่เช้า ก็จบลงโดยเกือบจะสมบูรณ์ก่อนเที่ยง
วีขอตัวกลับทันทีที่ผู้กำกับอนุญาต ดูเหมือนว่าเธอจะมีงานต่อ ส่วนซัทจะกลับเลยก็ได้ เพราะการถ่ายทำที่เหลืออยู่ เป็นส่วนของเหล่าเจ้าของเพลงอย่าง วง 4 Conner ที่มีกันอยู่ 3 คน ซึ่งซัทก็ยินดีที่จะรอ เพื่อร่วมงานเลี้ยงปิดกล้องเล็ก ๆ ของกองถ่ายนี้ ในช่วงเย็น ๆ
บรรยากาศริมหาดยามเย็น พร้อมกับอาหารทะเลปิ้งย่าง มีนักดนตรีมืออาชีพดีดเพลงคลอ แล้วทุกคนต่างก็ร้อง ก็เล่น ก็ดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน แน่นอนว่าในงานรื่นเริง เต็มไปด้วยผู้คนแบบนี้ มันจะมีอยู่คนหนึ่ง ที่แอบเดินออกมาจากงานเงียบ ๆ ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ใครอื่น พลูโตนั่นเอง
ซัทอยู่ร่วมวงสังสรรค์พอเป็นพิธี ก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวา แล้วพบว่าพลูโตหายไป จึงออกตามหา เขาเดินเลาะชายหาดมาเรื่อย ๆ ก่อนจะเห็นพลูโตนั่งอยู่บนหาดทรายเหงา ๆ มีคลื่นซัดขึ้นมาถึงเท้าของเขาเป็นระลอก พลูโตนั่งอยู่เพียงคนเดียว ในระยะไม่ใกล้ ไม่ไกลจากงานเลี้ยงมากนัก ซัทจึงเดินเข้าไปหา แล้วทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ทางฝั่งขวามือของพลูโต
"ไม่ชอบงานเลี้ยงรึไงนายจืด"
ซัทเอ่ยทัก
"ก็ไม่เชิงหรอกครับ แต่ในงานคนเยอะแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วผมจะถูกกลืนหายไปอยู่ดี เพราะงั้นเวลาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ผมก็เลยชอบแอบย่องมาจากงาน ยังไงก็ไม่มีใครสังเกตเห็นผมอยู่แล้ว"
"มีฉันนี่ไง"
ซัทยืนกรานเสียงแข็ง
"เออ จริงด้วย คุณคือคนที่ 3 นี่นา ผมเกือบลืมไปเลย"
พลูโตบ่นพึมพำ
"คนที่ 3 หมายถึง?"
"คนที่สังเกตเห็นผมไง นอกจากพ่อกับแม่แล้ว ก็มีพี่ซัทนี่แหละ"
"เหรอแล้วผู้กำกับแฟนเก่านายล่ะ"
"พี่บุ๊กน่ะเหรอ ก็เหมือนทุกคนนั่นแหละ ต่างกันแค่ผมจีบเขาก่อน"
"ร้ายเหมือนกันนี่หว่าจืด แล้วไง ทำอีท่าไหนถึงถูกเขาทิ้งล่ะ"
"นั่นสิ ผมก็ยังสงสัยอยู่ คือเราไม่ได้บอกเลิกกันอย่างเป็นทางการหรอก เราแค่ขาดการติดต่อกันไปเฉย ๆ ส่วนหนึ่งก็เพราะตอนนั้นผมอยู่ปี 1 พี่บุ๊กเขากำลังขึ้นปี 4 พอผมขึ้นปี 2 เขาก็เรียนจบแล้ว ในขณะที่เขายุ่งอยู่กับการทำงาน ผมยุ่งอยู่กับชีวิตมหาลัย เราก็ค่อย ๆ ห่างกันไป รู้สึกตัวอีกทีเราก็ไม่ได้คุยกันแล้ว บางทีอาจจะเป็นเพราะผมก็ได้ ในฐานะคนที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น และเป็นฝ่ายจีบเขาก่อน ผมอาจจะแค่เหนื่อยกับการพยายามมีตัวตนในสายตาคนอื่นก็ได้ พอผมเลิกพยายามทุกอย่างก็เลยจบลงเงียบ ๆ ไปแบบนั้น"
ได้ยินพลูโตพูดแบบนั้น ซัทก็ตบไหล่ขวาของพลูโตเบา ๆ อย่างเข้าใจ
"พูดในฐานะคนที่แต่งงานมาแล้วหนึ่งครั้ง ผ่านการหย่ามาอีกครั้งหนึ่งนะ แบบนี้แหละดีแล้ว ความสัมพันธ์ที่ดี ต้องพยายามกันทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่แค่ฝ่ายเดียว แต่ก็นะ ถ้าให้พูดในฐานะคนนอก ฉันฟังความข้างเดียวไม่ได้หรอก"
ได้ยินแบบนั้นพลูโตก็หันมามองค้อนใส่ซัทอย่างไม่สบอารมณ์นัก
"แล้วพี่ล่ะ หย่ากันเพราะอะไร ถูกทิ้งเพราะอีกฝ่ายต้องพยายามอยู่ฝั่งเดียวมากเกินไปรึเปล่า"
"อยากรู้เหรอ ฉันจะบอกให้ก็ได้ ข้อมูลนี้แม้แต่คุณชายสายเผือกยังไม่รู้เลย เพราะงั้นถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูคุณชายสายเผือก ฉันก็จะมีหลักฐานที่ชัดเจน ว่านายคือคุณชายสายเผือก"
"ว่ามาเลย เพราะนั่นไม่ใช่ผมอยู่แล้ว"
พลูโตพูดพลางยักไหล่
"จริง ๆ แล้ววีไม่ได้ชอบพออะไรฉันมากมายนักหรอก ตอนแรกฉันคิดว่าใช่ แต่ที่ไหนได้มันเป็นเพราะกระแสคู่จิ้นน่ะ วีตอนนั้นที่ยังไม่ดังเท่าไหร่ พอได้กระแสนั้นช่วยก็ดังเป็นพลุแตก แต่พอคู่จิ้นกลายเป็นคู่จริง กระแสเลยบางลงไป ตอนเธอพยายามเร่งรัดให้ฉันแต่ง ฉันก็เผลอคิดไปเหมือนกันว่าเราเป็นคู่จริง พอแต่งแล้วกระแสตก วีก็เริ่มตีตัวออกหาก ฉันว่าเธอคงไปเจอใครใหม่ล่ะมั้ง ต้องรอจนถึงตอนนั้นนั่นแหละ ฉันถึงได้รู้ว่าพวกเราไม่ใช่คู่จริง"
พลูโตตั้งใจฟังเป็นอย่างมาก เขาพยายามจับน้ำเสียง สังเกตสีหน้าสีตาของซัท แต่ก็ไม่พบความผิดปรกติเลยแม้แต่น้อย เขาเก็บอารมณ์ความรู้สึกได้ดีมาก พลูโตคิด ก่อนจะเริ่มพูด
"ก็นะ ถ้าให้พูดในฐานะคนนอก ผมฟังความข้างเดียวไม่ได้หรอก"
พลูโตพูด แล้วยักไหล่มองบน
"ยอกย้อนเหรอจืด จะเอาใช่ไหม"
ทันทีที่ซัทพูดจบ เขาก็เอามือควักน้ำทะเลจากคลื่นที่ซัดมา สาดใส่พลูโต ก่อนจะลุกขึ้นยืนไปตั้งหลัก
เมื่อถูกจู่โจมก่อน พลูโตก็ไม่รอช้า เขารีบลุกขึ้นยืน แล้วเริ่มการโต้กลับด้วยการสาดน้ำใส่ซัททันที
สงครามสาดน้ำทะเลเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ สังเกตได้จากเสื้อผ้าของทั้งคู่ ที่ค่อย ๆ เปียกขึ้นทีละนิด ละหน่อย จนเริ่มเปียกในระดับปานกลางแล้ว แต่ว่าสงครามก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจบลง จนกระทั่ง
มีจังหวะหนึ่งที่พลูโตกำลังหลบซ้ายหลีกขวา เขาไปสะดุดเข้ากับอะไรสักอย่าง จนล้มก้นจ้ำเบ้า คราวนี้เขาจึงเปียกไปทั้งตัวเป็นที่เรียบร้อย
ภาพของพลูโตที่เขาเห็นอยู่เบื้องหน้า ทำเอาซัทขำไม่หยุด ฉุดไม่อยู่ ราวกับคนบ้า ก่อนที่เขาจะเริ่มสังเกตเห็นว่า สีหน้าแววตาของพลูโตไม่ค่อยดี จึงเดินเข้าไปหา
"เป็นอะไรมากรึเปล่าลุกไหวไหม"
ซัทกล่าวด้วยความเป็นห่วง พร้อมยื่นมือขวาไปเพื่อทำการช่วยเหลือ
พลูโตคว้ามือของซัทไว้แต่โดยดี ทว่าว่ามันเป็นกับดัก ว่าแล้วพลูโตก็กระชากมือซัท จนเขาล้มลงมากองข้าง ๆ ตัวเอง แน่นอนว่าซัทเปียกทั้งตัวตามพลูโตไปติด ๆ ว่าแล้วพลูโตก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
"ไหนใครบอกว่าผมอ่านง่าย แล้วทำไมถึงโดนหลอกได้นะ"
พลูโตพูดไปพลางหัวเราะไปพลาง
"เออ หัวเราะไปเถอะ ถ้าฉันเจ็บหนักขึ้นมา นายซวยแน่"
ซัทพูดอย่างไม่สบอารมณ์
พลูโตได้ยินแบบนั้นก็รู้ตัวทันที ว่าตนเองทำเกินไป จึงรีบเอ่ยทำขอโทษ ซึ่งซัทรับไว้รึเปล่าไม่รู้ เพราะหน้าเขาบูดจนมองไม่ออก
"ทั้งสองคนทะเลาะกันอยู่เหรอ"
ผู้กำกับบุ๊กเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ๆ สองหนุ่ม ที่นั่งแช่กันอยู่ในทะเล
"เปล่าหรอกครับพี่ ว่าแต่พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ"
"พึ่งมาน่ะ ได้ยินเราขอโทษคุณซัท ก็เลยนึกว่าทะเลาะกันอยู่"
"เปล่าหรอกครับผู้กำกับ พอดีผู้จัดการผมมันเล่นไม่เข้าเรื่องนิดหน่อย ว่าแต่ผู้กำกับมีอะไรเหรอครับ"
น้ำเสียงของซัทบ่งบอกได้เลยว่า ความโกรธอยู่ในระดับสิบ ตอนพูดคำว่า ผู้จัดการ แล้วหันมามองพลูโต ก่อนความโกรธจะหายไปทันที ที่เขาหันกลับไปพูดกับผู้กำกับ
"อ๋อ แค่จะมาตามให้รีบไปกิน ก่อนที่เสือโหยพวกนั้นจะกินจนหมดเสียก่อนน่ะ"
"ขอบคุณที่อุตส่าห์มาชวนครับ แต่พวกเราเปียกกันหมดแล้ว คงตรงกลับไปที่พักเลย"
"งั้นเหรอ งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก ถึงจะเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้ทำความคุ้นเคยกันก่อนวันอ่านบท แต่ยังไงก็คงได้เจอกันอยู่ดีนั่นแหละ งั้นขอตัวนะ"
"เดี๋ยวก่อนครับผู้กำกับ เมื่อกี้หมายความว่ายังไง อ่านบทอะไรอีก ผมว่าผมถ่ายเสร็จไปแล้วนะ"
สีหน้า และน้ำเสียงของซัทดูดุดันจริงจังขึ้นกว่าเดิม
"อ้าว พี่กบยังไม่ได้บอกเหรอ เห็นวันก่อนพึ่งไปถ่ายโฆษณากับแกมานี่"
ซัทฟังแล้วก็ได้แต่ทำหน้างง
"งั้นเหรอ พี่แกคงลืมจริง ๆ ด้วย งั้นขออุบไว้ก่อนแล้วกัน ไว้เจอกันใหม่เร็ว ๆ นี้นะ"
พูดจบผู้กำกับบุ๊กก็โบกมือลา กลับหลังหัน แล้วรีบเดินจากไปทันที
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 10 เมษา พลูโตกับซัท ยังไม่ได้กลับเข้าเมืองหลวง แม้การถ่ายเอ็มวีจะจบลงไปด้วยดีแล้วก็ตาม เหตุก็เพราะว่า ซัทมีงานอิเวนต์ต่อ ที่ห้างใหญ่แถวนั้นอยู่อีกงานหนึ่ง ซึ่งการทำงานของซัทก็ผ่านไปได้ด้วยดีตามเคย ก่อนที่พวกเขาจะได้เดินทางกลับบ้านกันเสียที
บทสนทนาระหว่างขับรถกลับบ้านรอบนี้ของพวกเขา เป็นเรื่องเดิม ๆ อย่าง คุณชายสายเผือก โดยพลูโตเป็นคนเปิดประเด็น โดยการถามว่า
"มีใครที่พี่ซัทเคยร่วมงานกันมาก่อน มากกว่า 3-4 อยู่บ้างไหม"
คำตอบที่พลูโตได้คือไม่ ก่อนที่ซัทจะจุดประเด็นว่า
"ไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญที่พลูโตได้เจอกับแฟนเก่า ทั้งคู่อาจเป็นคุณชายสายเผือกด้วยกันก็ได้"
ซัทตั้งข้อสงสัย ก่อนจะถูกพลูโตแย้งว่า
"ถ้าพี่บุ๊ก ที่พึ่งร่วมงานกันครั้งแรกน่าสงสัย งั้นคนที่น่าสงสัยกว่าคือ พี่กบ ที่ทั้งพี่บุ๊กกับพี่ซัทรู้จัก เรื่องนี้เองก็ไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญเหมือนกัน"
แน่นอนว่าข้อโต้แย้งของพลูโต นั้นซัทไม่เห็นด้วย ดูเหมือนซัทจะเชื่อใจพี่กบมากพอตัว
หลังจากนั้นทั้งคู่ต่างก็เถียงกันไปมาตลอดทางเรื่องคุณชายสายเผือกจนถึงบางกอก ซึ่งหากถามว่า พวกเขาได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมไหม จากการโต้เถียงกันในครั้งนี้? คำตอบนั้นก็คือ ไม่ ไม่ได้อะไรเลยสักนิด
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 8

ในดวงตาของเด็กหนุ่ม มีเงาของตึกสูง สะท้อนอยู่ แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความอิดโรย และเหนื่อยล้า ใบหน้าของเขาก็ไม่ต่างกัน อาการที่คนเบื้องหลังวงการบันเทิงทุกคนล้วนเป็นกัน แสดงออกมาบนสีหน้าแววตาของเขาหมดแล้วในเวลานี้ เขาเหนื่อยล้าราวกับทำงานมาทั้งปี ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วเขาพึ่งทำงานได้สิบวัน เท่านั้นเอง
แต่ในตอนนี้ ในเวลานี้ เขาได้กลับมายังที่แห่งนี้อีกครั้ง เขารู้สึกราวกับว่า ไม่ได้มาเหยียบที่นี่นานนับปี แต่ความจริงแล้ว เขาไม่ได้มาที่นี่ราว ๆ เกือบ ๆ เดือนเท่านั้น ณ ตึกบริษัท Fate Entertainment Kingdom Agency หรือ เฟทเอเจนซี่ บริษัทดูแลศิลปินดารา ที่ใหญ่ที่สุดในสยาม มีนักร้อง นักแสดง และคนในวงการบันเทิงอีกมากมายหลายแขนงอยู่ในสังกัด ซึ่งก็เป็นต้นสังกัดของเขาเช่นกันในตอนนี้ ส่วนเหตุผลที่ทำให้เขาต้องกลับมาที่นี่ มีเพียงอย่างเดียวคือ มาประชุม
Fate Festival คือหัวข้อของการประชุมในวันนี้ มันเป็นงานใหญ่ที่จัดขึ้นปีละครั้งช่วงสงกรานต์ ที่จัดมาหลายปีติดแล้ว และก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ระยะเวลาการจัดงาน ก็แล้วแต่ว่า วันหยุดสงกรานต์ในปีนั้น ๆ จะมีมากน้อยขนาดไหน อย่างในปีนี้ มี 5 วันด้วยกัน เริ่มในวันพุธที่ 13 และไปจบในวันอาทิตย์ที่ 17 เดือนเมษานี่แหละ
สถานที่จัดงานก็คือสนามกีฬาแห่งชาติ และบริเวณรอบ ๆ ที่บริษัทจ่ายเงินเช่าไปในราคามหาศาลไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนรูปแบบงานนั้นมันก็เหมือนเป็นงานพบปะแฟนคลับนั่นแหละ แต่มาในรูปแบบงานวัด ของที่ขายในงานก็จะเป็นของที่เกี่ยวกับศิลปินดาราในบริษัทนั่นเช่นกัน
เมื่อมาในตีมงานวันสงกรานต์แบบนี้ มีหรือจะไม่มีการสาดน้ำประแป้ง แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว แต่ถ้าคุณอยากสาดน้ำ ประแป้งดาราล่ะก็ คุณต้องจ่ายแพงน่าดูเลยล่ะ การละเล่นอื่น ๆ ก็เช่นกัน อย่างสาวน้อยตกน้ำ ที่ศิลปินดารา จะมารับบทสาวน้อย ส่วนแฟนคลับที่รัก รวมถึงคนอื่น ๆ ที่ไม่รัก ก็สามารถ จ่ายเงินรับลูกบอลไปปาเพื่อให้ศิลปินที่ท่านชื่นชอบ หรือเกลียด ตกลงไปในน้ำเย็นภายในถังได้ นี่แหละโลกของทุนนิยม
เฟทเฟสฯ ทำกำไรให้บริษัทได้หลายร้อยล้านแทบทุกปี เพราะจัดในช่วงวันหยุดยาว ที่คนในเมืองจะกลับต่างจังหวัด หรือไปเที่ยวต่างจังหวัดกันหมด แน่นอนว่ามันเป็นช่วงที่แทบทุกคนมีเงินเก็บไว้ใช้ เพื่อเอาไปเที่ยวกันช่วงนี้นั่นแหละ แต่แทนที่จะเอาเงินไปใช้ที่อื่น สู้เอาเงินมาเที่ยวงานเฟทเฟสฯ และได้พบกับดาราที่คุณชอบ หรือเกลียดกันจะไม่ดีกว่าเหรอ นั่นคือแนวคิดตั้งต้นของงาน ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเวลานี้
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"งานของพี่ซัทจะมีสองวันครับ วันที่ 15 จะเริ่มตั้งแต่เช้าเลย เพราะมีการตักบาตรร่วมกันกับแฟนคลับ"
"งานบุญที่ขายชุดตักบาตรให้คนที่มาร่วมงานในราคาที่ถ้าเตรียมเองคงถูกกว่านี้"
"ส่วนวันที่ 16 ก็..."
"ก็จะเน้นไปที่การละเล่นต่าง ๆ กับแฟนคลับ ก็เหมือนทุกปีนั่นแหละ"
"ครับก็คงงั้น ผมไม่น่าเสียเวลามาบอกพี่เลย"
พลูโตพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด หลังจากถูกซัทพูดแทรก พูดขัดมาตลอด
"เฮ้ย อย่าพึ่งงอนสิ นายทำถูกแล้วที่มาบอกกัน เพราะนั่นหน้าที่นาย ส่วนหน้าที่ฉันคือการไปทำงานนั่น ต่อให้ฉันไม่อยากไปแค่ไหนก็ต้องไป เพราะค่ายบังคับ"
"ผมนึกว่าพี่จะชอบเสียอีกงานวัดแบบที่เราเคยไปกันแบบนี้"
"ไม่นายจืดไม่ มันไม่เหมือนกันเลยสักนิด ไปเที่ยวกับไปทำงาน แค่นั้นก็ต่างแล้ว"
ความหงุดหงิดของซัทกำลังเพิ่มขึ้น เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปเดินมา ท่าทางหัวเสียสุด ๆ
"ฉันจะบอกให้อะไรนายให้นะจืด เรื่องนี้ไม่มีใครรู้หรอก วงในสุด ๆ เลย จะเอาไปลงเพจไหนก็ได้นะ ฉันไม่ว่า เผื่อจะโดนแหกแล้วเลิกจัดงานบ้า ๆ นี่สักที"
ซัทกำลังเดินวนไปวนมาอย่างเคย ก่อนที่จะค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง ด้วยการกำหนดลมหายใจเข้าออก เป็นจังหวะช้า ๆ และมั่นคง ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงไปนั่งตรงโซฟาตามเดิม แล้วเริ่มพูดต่ออย่างใจเย็น
"เมื่อหลายปีก่อน ฉันขอวันหยุดกับพี่ไป ฉันอยากพักผ่อน อยากไปเที่ยว อยากอยู่นอกแสงของวงการมายา พี่เลยถามว่า ฉันอยากไปไหน อยากทำอะไรเหรอ ฉันหยุดคิดไปครู่หนึ่ง แล้วฉันก็นึกถึงตอนเป็นเด็ก ตอนที่พ่อกับแม่ยังอยู่กันครบ แม่ฉันเป็นนักแสดงตัวประกอบ พ่อฉันเป็นตากล้อง ก็อย่างที่นายรู้ ปีหนึ่งนับครั้งได้เลยที่พวกเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้า แล้วฉันก็จำได้ว่าครั้งหนึ่งพวกเราสี่คนได้ไปเดินเที่ยวเล่นงานวัดด้วยกัน มันดูเป็นอะไรที่เรียบง่ายและธรรมดามากเลยนะ แต่ฉันจำความสุขนั้นได้ เลยตอบพี่ไปว่างานวัดไงเหมือนตอนเด็ก ๆ ซึ่งพี่ก็รับฟัง รับเรื่องไว้ แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้วันหยุดที่ร้องขอไปหรอก แล้วราว ๆ ปีหนึ่งต่อมาล่ะมั้ง บริษัทก็เปิดตัวงานใหญ่ นั่นก็คือเฟทเฟสฯ แล้วมันก็ทำเงินได้มากมาย ท้ายที่สุดก็กลายเป็นธรรมเนียมที่ต้องจัดมันทุกปี"
เป็นอีกครั้งที่ซัทเก็บความรู้สึกเอาไว้ได้ดี ไม่มีอาการหลุดใด ๆ ออกมาเลยสักนิด
"นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้พี่หงุดหงิด และไม่ชอบงานนี้"
ซัทพยักหน้าเป็นการตอบคำถามของพลูโต ก่อนที่เขาจะพูดต่อ
"เพราะงั้นแหละนายจืด กลับบ้านไปใช้เวลากับครอบครัวเถอะ แล้ววันที่ 14 ค่อยมาที่นี่ ตอนค่ำ ๆ ดึก ๆ ก็ได้ฉันไม่ว่าหรอก ไปพักผ่อนเอาแรงเสีย วันที่ 15-16 งานมันหนักเอาเรื่องอยู่นะ"
พลูโตได้ยินแบบนั้นก็หยุดคิดไปครู่หนึ่ง
"รู้อะไรไหมผมก็ไม่ชอบไอ้งานนั่นเหมือนกัน จริง ๆ แค่ไปประชุมวันนี้ยังไม่ชอบเลย ผมโดนคนเดินชนตั้งหลายรอบ พวกจืดจางอย่างผมเนี่ย อยู่ในที่คนเยอะแบบนั้น แล้วไม่มีใครเห็นเลยเนี่ย อยู่ยากจัด"
"นายยังมีฉันไง ฉันเห็นนายนะ แล้วก็วันงานนายต้องตัวติดฉันไว้ด้วยล่ะ ตลอดเวลาเลยยิ่งดี ถ้านายหายไปคงหากันลำบากน่าดูแน่"
"พี่ก็มีผมเหมือนกัน เอางี้ไหม กว่าจะได้ทำงานกันอีกทีก็วันที่ 15 ได้วันหยุดมาตั้ง 2-3 วัน เราควรใช้มันให้คุ้มนะ พี่ว่ามาเลย จะไชน่าทาวน์ หรือที่ไหนผมพร้อมซิ่ง"
"ฉันไม่อยากไปไหนน่ะสิ เวลามีงานใหญ่ ฉันอยากออมแรงไว้มากกว่า"
"อืม.....งั้นเล่นเกมกันไหม ไม่สิพี่เล่นเกมเป็นไหม คือ ผมไม่ค่อยเห็นพี่เล่นเน็ตหรือโทรศัพท์เท่าไหร่ก็เลย...."
"เออเล่นเป็นสิ ฉันแค่ไม่ค่อยชอบเล่นเกมออนไลน์ หรืออินเทอร์เน็ตเท่าไหร่ สังคมออนไลน์มันค่อนข้างเป็นพิษสำหรับฉันนั่นแหละนะ"
"ไม่เป็นไร ผมมีเกมน่าสนใจอยู่ 2-3 เกมมันต้องเล่นกัน 2 คนด้วยถึงจะสนุก แต่พี่ต้องจ่ายเงินซื้อนะ"
"โอเคครับบอส มีอะไรอีกไหมครับ"
"อืม.....เวลาเรามีเหลือเฟือ ก็สลับ ๆ กันไปแล้วกันนะ เล่นเกมบ้าง ดูหนัง ดูซีรีส์บ้าง พี่คิดว่าไงล่ะ"
"ได้ครับพี่ ดีครับผม เหมาะสมครับท่าน"
"ดีงั้นลุยกันเลย!"
พลูโตพูดด้วยน้ำเสียงฮึกเหิมเต็มที่ ในขณะที่ซัทนั้นก็มีแอบยิ้มที่มุมปากนิดหน่อย
กิจกรรมเล็ก ๆ อันแสนเรียบง่ายเหล่านี้มันทำให้ซัทมีความสุขอย่างมาก แต่เวลาแห่งความสุขมันผ่านไปเร็วเสมอ พริบตาเดียวเท่านั้น วันทำงานก็ได้เวียนมาถึง
วันที่ 15 เมษาตอนเช้ามืด ซัทกับพลูโตต้องออกจากที่พักตอนตี 3 ไปยังสนามกีฬาแห่งชาติ เพื่อไปเตรียมตัวรอใส่บาตรเวลา 6 โมงเช้า หลังใส่บาตรเสร็จก็จะมีการสรุปยอดว่า ใครทำบุญซื้อชุดใส่บาตรมากที่สุด 100 อันดับแรก จะได้กินมื้อเช้ากับเหล่าศิลปินดาราที่มาร่วมใส่บาตรกันในวันนี้ กับเหล่านักแสดงชายร่วมร้อยชีวิต แน่นอนว่าจำกัดเวลาไม่เกิน 9 โมงเช้า
บรรยากาศในการรับประทานอาหารเช้าร่วมกันศิลปินดารานั้น แปลกประหลาดอย่างถึงที่สุด คือมันเป็นบุฟเฟต์ ที่ทุกคนต่างต้องเดินวน เดินหยิบ เดินตักกันมั่วไปหมด ไม่ว่าจะคนทั่วไปหรือดาราชายทั้งหลาย ซึ่งไม่มีมุมไหนของห้องเลยที่ ไม่มีบอดี้การ์ดยืนคุม หรือคอยสอดส่อง ราวกับอยู่ในโรงอาหารของนักโทษก็มิปาน
แน่นอนว่าเหล่าแฟน ๆ ที่จ่ายเงินไปเขาไม่แคร์หรอก เหล่านักแสดงเองก็เช่นกัน พวกเขาชินกับการถูกจับจ้องกันอยู่แล้ว แค่ปั้นหน้าอยู่กินข้าวพอเป็นพิธีก็สักครู่เดียว เดี๋ยวก็เสร็จ
9 โมงถึง 10 ก็เป็นเวลาพัก จากนั้นเหล่านักแสดงชายทั้งหลายก็ออกไปทำกิจกรรมอื่น ๆ กันตามตารางงานที่กำหนดไว้ เช่น ไปเป็นหนุ่มน้อยตกน้ำบ้าง ไปถูกประแป้งบ้าง ถูกสาดน้ำบ้าง แน่นอนว่าทุกขั้นตอนต้องใช้เงินทั้งนั้น
หลังจากครบชั่วโมงแล้วก็ให้นักแสดงชุดแรกไปพัก แล้วเปลี่ยนเอานักแสดงอีกชุด ที่เรียกว่าเป็นชุดใหญ่แล้วกัน อย่างซัท หรือชีค ที่จะได้พัก 9 โมงถึง 11 โมง มาสลับกับชุดเล็ก ที่เป็นนักแสดงยังไม่ดังมาก แต่ก็ไม่ใช่นักแสดงหน้าใหม่แต่อย่างใด
ซึ่งกิจกรรมทั้งหลายมีแค่นี้เลย แค่วนไปวนมา พยายามให้แฟนคลับได้มาเสียเงินกันให้ครบทุกคน และเพิ่มโอกาสสูบเงินจากแฟนคลับกระเป๋าหนักให้มากที่สุด
แน่นอนว่ากิจกรรมช่วงนี้ เหล่าแฟนคลับเลือกได้ว่า จะเสียเงินให้กับใคร จากบรรดานักแสดงหนุ่ม 100 คน และแน่นอนว่า มีการจัดอันดับ แฟนคลับที่จ่ายหนักสุดให้กับศิลปินดาราคนนั้น ๆ ด้วย ซึ่งใครเสียเงินไปกับเพื่อร่วมกิจกรรมของดาราคนนั้น ๆ มากที่สุดเป็นอันดับ 1 ก็จะได้ร่วมกันก่อเจดีย์ทราย กับศิลปินคนนั้น ๆ ที่ท่านหมดเงินไปกับเขามากมายกันสองคน รวมถึงได้ถ่ายรูปคู่ร่วมกันอีกด้วย
หลังสิ้นสุดการก่อเจดีย์ทรายกันแล้ว เหล่าศิลปินก็แยกย้ายกันกลับ แต่ว่างานยังดำเนินต่อไป แน่นอนว่าเหล่าแฟนคลับบางส่วนก็กลับบ้านไปบ้างเช่นกัน แต่บางส่วนก็อยู่ต่อ แถมยังมีบางส่วนที่พึ่งมาถึงงานด้วย เพราะว่างานช่วงค่ำคนจะน้อยลง เนื่องจากศิลปินดารากลับบ้านกันหมดแล้ว
จึงเป็นโอกาสอันดีที่พวกเขาจะได้มาเดินเที่ยว เล่นกิจกรรมอื่น ๆ อย่างพวก ปาลูกดอก ยิงปืนจุกน้ำปลา บิงโก และอื่น ๆ อีกมากมาย เพื่อแลกของรางวัลเกี่ยวกับศิลปินดารานั่นแหละ ใครที่ไม่ชอบลุ้น จะซื้อเลยก็มีขายเช่นกัน ส่วนสายกิน ก็มีอาหารดี ๆ ขายในงานเพียบ ลูกค้าช่วงนี้จึงเป็นคนทำงานที่ไม่ได้หยุดสงกรานต์ หรือกลุ่มที่มากันเป็นครอบครัว มากกว่าเหล่าแฟนคลับ
"ทุนนิยมเนี่ยยุติธรรมดีจริง ๆ ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ยังไงก็ต้องมาเสียเงินกันที่นี่"
พลูโตบ่นพึมพำระหว่างเดินเที่ยวในงานช่วง ๆ ดึก ๆ หลังจากไปส่งซัทเสร็จ เขาก็ขับรถกลับมาที่นี่ สาเหตุที่เขากลับมาที่นี่ แม้ว่าจะแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่ตีสองตีสามก็เพราะว่า เขาเป็นสายกินยังไงล่ะ
พลูโตตระเวนเดินหาของกินไปทั่วงาน ไม่มีร้านไหมที่เขาไม่แวะไป เพราะมีสิทธิพิเศษในฐานะพนักงานของเฟท กิน ดื่ม ฟรี นั่นคือสาเหตุที่แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด เขาก็ยังอุตส่าห์ขับรถกลับมาเที่ยวงาน
นอกจากนี้ ยังมีสิทธิพิเศษอีกอย่างหนึ่งด้วยสำหรับพนักงาน นั่นคือการได้เข้าไปยังพื้นที่ ที่คนทั่วไปเข้าไม่ได้ นั่นก็คือโซนที่พักชั่วคราว หรือก็คือรถบ้านที่จอดเรียงรายกันอยู่เป็นร้อยคัน พวกมันมีอยู่เพื่อเป็นที่พักของเหล่าศิลปินดาราทั้งหลาย ที่มาทำงานกันในวันนี้นั่นเอง
พลูโตนั่งอยู่ตรงหน้ารถบ้านหมายเลข 1 ซึ่งอยู่ใกล้ตัวงานมากที่สุด แล้วคันนี้ก็เป็นรถที่ซัทใช้ เท่ากับว่ามันเป็นรถของเขา ที่เป็นผู้จัดการของซัทเช่นกัน พลูโตจึงเอาอาหารที่ขนมา กอง ๆ ไว้ด้านหน้าของตัวเอง แล้วก้มลงไปจ้องมองพวกมันทีละอย่าง สองอย่าง เพื่อพิจารณาว่า ใครจะเป็นผู้ถูกเลือก ซึ่งเขาหมดเวลาไป 5 นาที เพราะตัวเลือกมันเยอะมาก ก่อนเขาจะตัดสินใจได้ แล้วหยิบมันขึ้นมา
ในจังหวะที่พลูโตหยิบสิ่งนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมา เขาก็เห็นคนหน้าคุ้น ค่อย ๆ เดินผ่านเขาไป สองคนนั้นคนแรกเขารู้จักเป็นอย่างดี เพราะคือเบอร์สองของค่ายอย่างชีค ส่วนอีกคนเขาไม่รู้จักหรอก แต่เขาเคยเห็นหน้าเธอมาก่อน ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ก่อเจดีย์ทรายร่วมกันกับชีคเมื่อเย็นนั่นเอง
พลูโตมองตามทั้งสองคนนั้นไป แล้วก็เห็นเต็มสองตาว่า ทั้งคู่เดินเข้าไปในรถบ้านหมายเลข 2 ที่อยู่ห่างไปไม่ใกล้ไม่ไกลจากรถบ้านของเขา ซึ่งแน่นอนว่า รถบ้านหมายเลข 2 เป็นของนักแสดงเบอร์ 2 ของค่ายอย่างชีคนั่นแหละ
"ทำตัวแบบนี้ไง ถึงเป็นได้แค่เบอร์สอง"
พลูโตบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยัดโตเกียวไส้ทะลักชิ้นใหญ่ ๆ เข้าปากตัวเองหมดในคราวเดียวอย่างง่ายดาย แล้วเขาก็เลิกสนใจรถบ้านของชีคที่มีการสั่นเบา ๆ เกิดขึ้น แล้วหันมาสนใจของกินตรงหน้าแทน
คืนนั้นพลูโตตระเวนกินฟรีจนงานเลิกตอนเที่ยงคืน เขาไม่สามารถแบกร่างอ้วน ๆ ขับรถกลับบ้าน หรือไปหาซัทได้ เขาจึงพยายามเกลือกกลิ้ง เขาไปนอนข้างในรถบ้านหมายเลข 1 ที่เขามีกุญแจอยู่แล้ว ซึ่งไม่ได้ผิดแต่อย่างใด เพราะทีมงานหลายคน ผู้จัดการบางคนก็ทำแบบเขานี่แหละ คนวงการนี้ นอนในที่ทำงานกันเป็นเรื่องปรกติ ซึ่งระหว่างที่พลูโตกำลังเคลิ้ม ๆ จะหลับ เขาได้ยินเสียงคนคุยกันประมาณว่า
"ขอมัจฉะ"
"ขอตรวจสอบ"
พลูโตก็คิดไปว่า เขาเองก็อยากกินเหมือนกันนะ มัจฉะชาเขียวน่ะ แต่เขาลุกไม่ไหว เขากินไม่ไหวแล้ว จากนั้นเขาก็ผล็อยหลับไป
พลูโตสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีกลางดึก เพราะเขาได้ยินเสียงก๊อกแก๊ก จึงลืมตาตื่นขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่า มีใครบางคนแอบขึ้นมาในรถบ้านคันนี้ด้วย
เมื่อเห็นแบบนั้นพลูโตจึงพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุด หายใจให้เบาที่สุด พยายามทำให้เกิดเสียงน้อยที่สุด เพื่อที่คนคนนั้น จะได้ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา
ภายในความมืดพลูโตเห็นคนคนนั้น พยายามรื้อ พยายามหาอะไรบางอย่าง แบบเงียบเชียบและแผ่วเบา พลูโตไม่เห็นหรอก ว่าเขาเป็นใคร ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเป็นเขา หรือเธอ แต่ที่แน่ ๆ คนคนนี้ ไม่มาดีแน่นอน
ผู้ไม่หวังดีคนนั้น พยายามรื้อทุกหนทุกแห่งแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่พบสิ่งที่ตามหา ท่าทางของเขาดูหัวเสียมาก แล้วจู่ ๆ คนคนนั้นก็กลับหลังหันมองมาทางเขาอย่างรวดเร็วจนพลูโตไม่ทันตั้งตัว
พลูโตพยายามนิ่งสงบ สยบทุกการเคลื่อนไหวให้มากที่สุด เขามั่นใจว่าผู้ไม่หวังดีรายนี้ มองไม่เห็นเขาหรอก แต่กระนั้นผู้ไม่หวังดีกลับค่อย ๆ เดินตรงเข้ามาหาเขาเบา ๆ ทีละก้าว สองก้าว ทุก ๆ ย่างก้าวของคนคนนั้น ที่ขยับเข้ามาใกล้เขาเรื่อย ๆ ทำหัวใจเขาเต้นรัวจนจะทะลุออกมา พลูโตค่อย ๆ หายใจเบาลง เบาลงเรื่อย ๆ จนแทบจะกลั้นหายใจเอาไว้ เพียงเพราะกลัวว่าเสียงหายใจจะเล็ดลอดออกไป
แล้วจู่ ก็มีเสียงดัง เพล้ง! เกิดขึ้น ที่ข้างนอกตัวรถ ผู้ไม่หวังดีคนนั้น จึงถอยกลับไปตรงประตู แอบมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ยืนรออยู่สักพัก ก่อนจะค่อย ๆ แง้มประตูแล้วเดินออกไป
หลังจากประตูปิดลง พลูโตก็หายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ย่องไปตรงประตู แอบมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็พบว่ามีทีมงานเดินอยู่เต็มไปหมด จึงไม่สามารถรู้ได้เลยว่า คนที่แอบเข้ามาในรถบ้านของเขาเมื่อครู่นี้เป็นใครกัน
พลูโตหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนพบว่ามันแค่ตี 4 เท่านั้น แต่เขาไม่อยากจะนอนต่อแล้ว จริง ๆ เขาไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้วด้วย ว่าแล้วพลูโตก็แอบมองไปนอกหน้าต่างอีกรอบ เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร เขาจึงค่อย ๆ แอบย่องออกไป
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
งานในวันที่ 16 โดยรวมก็เหมือน ๆ เดิม ที่ต่างออกไปคือไม่มีการตักบาตร
อย่างที่กล่าวไปว่า งานโดยรวมยังเหมือนเดิม เพราะงั้นมันจึงเริ่มและจบลงเหมือนเดิมเช่นกัน ที่ต่างออกไปคือวันนี้คือหลังจากพลูโตไปส่งซัทแล้ว เขาก็ขอตัวกลับบ้าน หมายถึงกลับบ้านจริง ๆ ไม่ได้แวะเที่ยวแวะกินอะไรที่ไหน เพราะพรุ่งนี้ งานวันสุดท้าย เป็นคอนเสิร์ตของพวกนักร้องนักดนตรีในค่าย ซัทที่เป็นนักแสดงจึงไม่ต้องไปร่วมงาน เลยทำให้ผู้จัดการอย่างเขามีวันหยุด
ระหว่างที่พลูโตกำลังขับรถกลับบ้านอยู่นั่นเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาจึงกดรับมันเสีย แน่นอนว่าเขาใส่หูฟังอยู่ ไม่ได้ปล่อยมือจากพวงมาลัยมาถือโทรศัพท์แต่อย่างใด
"สวัสดีครับ"
"นี่ฉันเองนะ นายอยู่ไหน นาย...บังโต"
เสียงปลายสายไม่ใช่ใครอื่น เป็นเจ้านายของพลูโต ประธานนั่นเอง
"ผมพึ่งส่งคุณซัทเสร็จครับ กำลังขับรถกลับบ้าน"
"ฟังนะนายรีบกลับไปอยู่กับเขาเดี๋ยวนี้ แล้วอย่าให้เขาคลาดสายตาเป็นอันขาด"
น้ำเสียงของประธานดูจริงจัง แต่ก็รู้สึกเศร้ามากไปในเวลาเดียวกัน
"เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าครับท่านประธาน"
"ฉันจะบอกนายให้รู้ไว้ก่อน แต่นายอย่าพึ่งบอกเขานะแล้วฉันจะรีบไป ตั้งใจฟังนะ คือพี่กบตายแล้ว"
สิ้นเสียงของประธาน พลูโตก็เหลือบไปเห็นป้ายบอกทางกลับรถพอดี เขาจึงหักพวงมาลัยเปลี่ยนเลนกะทันหันอย่างรวดเร็ว เขาต้องรีบกลับไปหาซัท ก่อนที่ซัทจะรู้เรื่องนี้ตอนอยู่คนเดียว
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกพลูโตก็เห็นซัทยืนรออยู่ตรงหน้าแล้ว
"ไงเห็นว่าลืมของ ลืมอะไรเหรอ"
ซัทเอ่ยทักพลูโตที่กำลังเดินออกมาจากลิฟต์
"อ๋อ เรื่องนั้น เอ่อ..."
พลูโตอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไปพลางระหว่างใช้ความคิด เขาอาจจะผ่านด่านแรก ให้ซัทเปิดลิฟต์รับเขาขึ้นมาได้แล้ว แต่ด่านนี้มัน...
"ผมลืมไปว่า มีแค้นที่ยังไม่ได้ชำระ"
พลูโตพูดแถไปเรื่อย ในขณะที่ผู้ฟังอย่างซัทแน่นิ่งด้วยความงงงวยไปแล้ว
"มันคาใจผมมาตลอดเลย ก่อนเฟทเฟสฯ จะเริ่ม ผมแพ้ให้คนที่ไม่ค่อยเล่นเกมออนไลน์ไปขนาดนั้นได้ยังไง ผมรับไม่ได้ วันนี้แหละ ผมจะมาสะสางเรื่องนั้น"
พลูโตแถด้วยน้ำเสียงดุดันเกรี้ยวกราด ด้วยสีหน้าแววตาจริงจัง เขาตีบทแตกกระจุย
เมื่อเห็นท่าทางของพลูโตแบบนั้นแล้ว สิ่งที่ซัททำได้คือ ถอนหายใจออกมา
"เฮ้อ...จืดหนอจืด"
ซัทพูดพร้อมกับเดินเข้าไปประชิดพลูโต
เขาใช้มือซ้ายดันอกพลูโตเบา ๆ แล้วเดินไปข้างหน้า ในขณะที่พลูโตก็ค่อย ๆ เดินถอยหลังไปตามวิถีทาง จนหลังของเขาไปพิงเข้ากับประตูลิฟต์
ซัทกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ แล้วประตูลิฟต์ก็ค่อย ๆ เปิดออก ก่อนที่เขาจะพลักอกพลูโตเบา ๆ ให้พลูโตถอยหลังเข้าไปในลิฟต์ อย่างไม่เต็มใจ
ซัทมองตรงไปยังพลูโตพร้อมส่ายหัวไปมาอย่างหน่ายใจ แล้วในจังหวะที่ซัทกำลังจะกดปิดลิฟต์นั่นเอง พลูโตก็พูดขึ้นมาว่า
"ทำไมกลัวแพ้เหรอ"
คำพูดยียวนของพลูโตเปลี่ยนใจซัทได้ เขากดเปิดประตูลิฟต์ทันที ด้วยความเกรี้ยวกราด
"ก็ได้ เบื่อพวกไก่ที่ทำเก่งว่ะ"
หลังจากนั้นการสงครามของทั้งคู่ก็ได้เริ่มขึ้น มันกินเวลาไปราว ๆ ครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ แล้วผลที่ออกคือ จอมมารชนะทุกเกม
"ผมแค่ไม่ถนัดเกมฟุตบอลเฉย ๆ หรอก"
"แพ้แล้วก็อ้างไปเรื่อย"
ซัทได้ทีก็ไม่ปล่อยให้โอกาสในการกวนประสาทพลูโตหลุดลอยไป
"เล่นเกมยิงกัน"
"ไม่เอาอะ ฉันไม่ถนัดใช้จอยยิง"
ซัทพูดและกำลังจะวางจอย
"ไก่แล้วก็อ้างไปเรื่อย"
พลูโตกวนกลับ ทำซัทเปลี่ยนใจไม่วางจอย
น่าเสียดายที่ การดวลปืนกันของทั้งสอง ต้องหยุดลงทันทีที่ประธานโผล่มา
"ท่าทางสนุกกันใหญ่เลยนี่"
เสียงของประธานดังขึ้นจากทางด้านหลังของทั้งสองคน
พลูโตได้ยินดังนั้นก็หันไปพูดกับซัท
"ถ้างั้นผมว่า ผมกลับก่อนดีกว่า"
พูดจบพลูโตก็ลุกขึ้นยืน
"นายจืดอยู่แถวนี้ไปก่อนยังไม่ต้องกลับหรอก"
ซัทพูดกับพลูโตก่อนจะหันไปพูดกับพี่สาวของตัวเอง
"พี่ว่ามาเลย อะไรที่ผมควรรู้ ผู้จัดการของผมก็ควรจะรู้เหมือนกัน"
บรรยากาศภายในห้องเริ่มอึดอัด และตึงเครียดมากขึ้นทุกวินาที ที่เข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้า
ประธานเข้าไปนั่งข้าง ๆ น้องชายของตน ส่วนพลูโตก็ยืนอยู่แถว ๆ นั้นนั่นแหละ
ในขณะที่ความเงียบแผ่กระจายไปทั่ว โดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ซัทเองก็เริ่มจะรู้สึกตัวแล้วว่า บางอย่างมันผิดปรกติ เขามองหน้าพี่สาวของตัวเอง สลับกับหน้าของพลูโต และสิ่งที่แสดงอยู่บนใบหน้าของทั้งสองนั้นคือสิ่งที่เรียกว่าความเศร้า
"เกิดอะไรขึ้น"
คำถามของซัทดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ แต่ยังไม่มีใครพูดอะไร
"ผมถามว่าเกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นนายจืด"
ซัทตวาดใส่พี่สาวของตัวเอง สลับกับพลูโต แต่ความเงียบก็ยังดำเนินต่อไป
ประธานหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เปิดหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะส่งมันให้ซัท
ซัทรับมันมาดู ก่อนจะแน่นิ่งไปในทันที
"ไม่จริงใช่ไหม"
ซัทพูดด้วยเสียงสั่น
"จริง พิสูจน์ตัวตนได้แล้ว ก่อนจะออกข่าว"
"นายก็รู้ใช่ไหมนายจืด เพราะงี้นายถึงได้กลับมา"
ซัทหันไปตะคอกใส่พลูโต ในขณะที่พลูโตไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
ทันใดนั้นเองซัทก็ลุกขึ้น แล้วโยนแท็บเล็ตใส่ทีวีเต็มแรง จนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
"ออกไปจากบ้านกูให้หมด!"
ซัทตะโกนจนสุดเสียง ก่อนจะเดินหายวับไปจากตรงนั้น โดยมีพี่สาวค่อย ๆ เดินตามไปติด ๆ
พลูโตผู้ซึ่งถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว จึงไม่มีทางเลือกมานัก นอกจากกลับบ้านตามที่ถูกตะเพิด
พลูโตขับรถกลับบ้านด้วยความเชื่องช้า แม้ว่าถนนในเมืองหลวงจะโล่งกว่าปรกติเพราะยังอยู่ในช่วงเทศกาล
พลูโตขับรถไปถึงบ้านอย่างปลอดภัย แล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่สน ไม่ทักทาย ไม่ฟัง ไม่ได้ยิน ไม่เห็นอะไรใครทั้งนั้น ทำเอาพ่อกับแม่ที่เห็นท่าทางของเขาอดเป็นห่วงไม่ได้
พลูโตเดินเข้าไปในห้องของตน ปิดประตูลงกลอนล็อกอย่างดี แล้วเดินตรงไปยังเตียงของตัวเอง ซึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงไปนั้น เขาเห็นผังสืบสวนของตนอยู่เบื้องหน้า ซึ่งในผังนั้นมีรูปกับชื่อ และข้อมูลต่าง ๆ ของพี่กบอยู่
"ไร้สาระฉิบ"
พลูโตอุทานออกมาเบา ๆ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนเตียง แล้วรื้อผังทั้งหมดมาทำลายทิ้ง ฉีกทิ้ง แล้วยัดมันลงถุงขยะ ก่อนที่จะเอามันไปทิ้ง ในทั้งขยะนอกบ้าน เพื่อรอวันรถขยะมาเก็บไป
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 9

งานเฟทเฟสฯ วันที่ 17 วันสุดท้าย คอนเสิร์ตเริ่มต้นและปิดฉากลงอย่างสนุกสนาน ไม่มีใครสนใจ หรืออาจจะไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่า วงการบันเทิงได้เสียบุคลากรคุณภาพไปหนึ่งราย ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะถึงพี่กบจะได้รับการยกย่อง จากคนในวงการขนาดไหน แต่เขาก็เป็นคนเบื้องหลังคนหนึ่ง ซึ่งไม่ได้โด่งดัง จนคนนอกทุกคนรู้จักเหมือนกับคนเบื้องหน้าอย่างพวกศิลปินดารา
วันที่ 18 เมษา เป็นธรรมเนียมประจำหลังงานเฟทเฟสฯ ที่บริษัทจะจัดงานการกุศลขึ้นมา เพื่อแบ่งรายได้ส่วนหนึ่งจากงานเฟทเฟสฯไปทำบุญ โดยมีดารานักแสดงบางส่วนไปร่วมงานด้วย ซึ่งในตารางงานของซัท เขาเองก็ต้องมางานนี้เช่นกัน แต่เขายกเลิกมันไปแล้ว เพื่อไปรับศพ เพื่อไปงานศพของพี่กบ ผู้เป็นเสมือนพ่อของเขานั่นเอง
ในห้องแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ภายในมูลนิธิเฟท มีชายสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ลำพัง และหนึ่งในนั้นก็คือรองประธาน ทั้งสองมองต่ำออกไปทางนอกหน้าต่าง ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดคุยกันโดยไม่สบตา
"ฝีมือคุณเหรอ"
ชายอีกคนหนึ่งเอ่ยถาม
"เปล่าหรอก ผมจะทำแบบนั้นไปทำไม"
รองประธานตอบ
"แต่ท่านเองก็คงไม่ได้สนหรอก ว่าผมทำหรือไม่ทำ ที่ท่านกังวลคือเรื่องอื่น ซึ่งผมรับประกันได้เลยว่าไม่มีปัญหาแน่นอน ผมไม่เอาพวกเราไปเสี่ยงหรอก"
"ได้ยินแบบนั้นก็ดี การเลือกตั้งใกล้เข้ามาแล้ว"
"ผมรู้ ท่านไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนั้นหรอก ท่านแค่ทำตามบทบาทของท่านไป ผมเองก็จะทำตามบทของผม แม้ว่าการเสียสมาชิกรุ่นก่อตั้งอย่างพี่กบไป จะไม่อยู่ในแผนก็ตาม แต่การแสดงยังต้องดำเนินต่อไป"
สิ้นเสียงของประธาน บรรยากาศก็ดูนิ่งเงียบลง ราวกับเวลาถูกหยุดเอาไว้ จนกระทั่งมีเสียเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า
"ได้เวลาแล้วค่ะคุณ"
"เข้ามาได้"
ท่านผู้นั้นตะโกนตอบ
รองประธานกลับหลังหัน ก่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้ว่า
"เอาล่ะหมดเวลาของผมแล้ว เจอกันคราวหน้า หวังว่าจะเป็นตอนที่ท่านถูกเลือกแล้วนะ"
พูดจบรองประธานก็เดินออกไป
"ฉันก็หวังไว้เช่นนั้น"
ท่านผู้นั้นบ่นพึมพำกับตัวเอง
ในจังหวะที่รองประธานเดินไปใกล้จะถึงทางออก ประตูห้องก็ค่อย ๆ เปิดออก แล้วเผยให้เห็นใบหน้าของหญิงเจ้าของเสียงนางนั้น
"ไงวี นักข่าวถามเรื่องพี่กบแน่เตรียมคำตอบให้ดี ๆ ล่ะ"
นักแสดงสาวพยักหน้าตอบคำถามของรองประธาน
"งั้นฉันให้เวลาเธอกับสามีเตรียมตัวอีกห้านาทีนะ"
"ค่ะท่านรอง"
หลังสิ้นสุดการสนทนา รองประธานกับนักแสดงสาว ก็เดินสวนทางกัน คนหนึ่งเข้า คนหนึ่งออก ก่อนที่ประตูบานนั้นจะค่อย ๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ข่าวบอกว่าพี่กบเสียชีวิตในขากลับลงมาจากทางตอนเหนือของประเทศ เพื่อกลับเข้ามายังเมืองหลวง ทว่าเขามาไม่ถึง เนื่องจากรถที่พี่กบขับมานั้น ถูกรถโดยสารที่คาดว่าคนขับหลับใน ชนท้ายทำให้รถของพี่กบเสียหลักตกเขา จึงต้องใช้เวลาในการกู้ซากรถ รวมถึงยืนยันตัวตนกันประมาณหนึ่ง การสอบสวนจากผู้โดยสารบนรถ และผู้เห็นเหตุการณ์ รวมถึงพยานหลักฐานต่าง ๆ ก็ชี้ได้ชัดว่าเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ ทางตำรวจจึงอนุญาตให้นำศพมาประกอบพิธีทางศาสนาต่อไปได้
งานศพของพี่กบ กินระยะเวลาถึง 5 วัน ตั้งแต่วันที่ 17 เมษา ไปจนถึงวันที่ 21 เมษา โดยมีซัทกับพี่สาวและบริษัทเฟท เป็นเจ้าภาพ เนื่องจากพี่กบไม่มีครอบครัว และไม่มีญาติคนอื่น ๆ จะมีก็แค่สองพี่น้องนี่เท่านั้น ที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวที่เหลืออยู่ของพี่กบ
บรรยากาศภายในงานจะว่าเศร้าก็ไม่เชิง เพราะคนที่เศร้าจริง ๆ นั้นมีน้อยเหลือเกิน อย่างซัทกับพี่สาว ส่วนคนอื่น ๆ นั้นก็เศร้า เฉพาะตอนที่กล้องบันทึกภาพอยู่ ก็อย่างที่รู้กันว่า พี่กบเป็นคนเบื้องหลังที่มีชื่อเสียงประมาณหนึ่ง ก็จะมีคนในวงการมากมายแวะเวียนมา นักข่าวก็เช่นกัน
แล้วก็เพราะเป็นการเสียชีวิตของคนในวงการบันเทิง ที่มีนักข่าวหลายสำนักมาทำข่าวนี่แหละ มันเป็นจึงโอกาสอันดีที่หลาย ๆ คนต้องการใช้มันให้เป็นประโยชน์มากที่สุด เช่น
ดาราบางคนที่หายหน้าหายตาจากวงการไปแล้ว ก็ฉวยโอกาสนี้ ไปพูดคุยกับสื่อ ตีหน้าเศร้าเล่าความจริงว่า พี่กบเป็นงั้น เป็นงี้ เคยทำงานกันตอนนั้น บลา ๆ ๆ แล้วก็ร้องไห้
บางคนมาไม่ได้ หรืออาจจะไม่ใช่คนเด่นดังอะไร ก็ใช้โอกาสนี้โปรโมทตัวเอง หรือสินค้า ด้วยพวงหรีดติดยี่ห้อของสินค้าหรือบริษัทของตัวเองไปสิ อาจจะไม่ได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อ แต่ยังไงตากล้องก็คงถ่ายรูปติดไปบ้างนั่นแหละนะ
ไม่มีงานไหนที่จะดูปลอมเปลือกไปกว่างานนี้อีกแล้ว ก็นะ นี่มันวงการมายา
อย่างไรก็ดี คนที่ไม่หิวแสง ไม่ให้สัมภาษณ์สื่อใด ๆ ตั้งใจมาร่วมงานเพื่อทำความเคารพศพ นอกจากซัทกับประธานที่เป็นเจ้าภาพแล้ว ก็ยังมีอยู่บ้าง อย่างพลูโต ที่ก็ไม่ใช่คนดังอะไรอยู่แล้ว วีกับสามี บุ๊ก คุณตำรวจตาณ เบอร์สองอย่างชีค รองประธาน พวกเขาเหล่านี้ ต่างก็แวะเวียนกันมา ไม่ได้มาพร้อมหน้ากันหรอก
หลังงานศพผ่านพ้นไป ทนายความของพี่กบ ก็ได้มาแจ้งให้ซัทได้รับรู้ว่า มรดกส่วนใหญ่ พี่กบมอบมันให้กับเขา และอีกส่วนหนึ่งก็นำไปบริจาค ในพินัยกรรมของพี่กบ ไม่ได้มีถ้อยแถลงอะไรแต่อย่างใด เพราะเขาจากไปอย่างกะทันหันมาก
วันที่ 22 หนึ่งวันหลังจากเสร็จสิ้นงานศพ และทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับพี่กบ ช่วงสาย ๆ ของวันนี้ ซัท ประธาน และพลูโต ต่างก็ขับรถกันไปคนละคัน เพื่อไปยังบ้านของพี่กบ
บ้านของพี่กบเป็นบ้านเดี่ยว ตั้งอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เป็นบ้านสองชั้นไม่เล็ก ไม่ใหญ่ เท่าไหร่ แต่หากนึกได้ว่า พี่กบอยู่บ้านหลังนี้เพียงคนเดียว มันก็ดูใหญ่อยู่ไม่น้อย
ภายในบ้านของพี่กบ ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แม้พี่กบจะเป็นตากล้องมานาน แต่กลับไม่มีรูปผลงานของตัวเอง หรืองานศิลปะใด ๆ ภายในบ้านเลย แต่มีรูปของพี่กบ กับครอบครัวของซัทอยู่เต็มไปหมดแทน
ซัทกับพี่สาว ต่างค่อย ๆ เดินสำรวจบ้าน เดินมองดูรูปภาพต่าง ๆ เพื่อรำลึกถึงความหลัง และพี่กบไปเรื่อย ๆ แล้วทั้งคู่ ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้ารูปภาพใหญ่รูปหนึ่ง ซึ่งสองพี่น้องต่างมองมันด้วยความเศร้า
"ตอนนั้นไม่มีใครคิดเลยว่าพวกเราจะได้อยู่พร้อมหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย"
ประธานเริ่มการสนทนา
"ใช่ พี่กบได้เป็นผู้กำกับภาพครั้งแรก ผมก็ได้รับบทเด่น ๆ เป็นครั้งแรก พ่อเลยพาพวกเราไปฉลอง..."
"แล้วหลังจากนั้นไม่ถึงปีพ่อก็ตาย"
ประธานพูดแทรกน้องชายตัวเอง สองพี่น้องยืนมองรูปอย่างเงียบสงบอยู่สักพัก แล้วหลังจากนั้นทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันเดินสำรวจบ้านต่อไป โดยที่ซัทขึ้นไปยังชั้นสอง ส่วนพลูโตก็เดินมาที่รูปนั้น
มันเป็นภาพครอบครัว 4 คน ที่กำลังยิ้มแย้มอยู่ริมทะเล ในภาพมีซัทน่าจะอายุราว ๆ 10 ขวบ กับประธานในวัยมัธยม ผู้หญิงสวย ๆ กับผู้ชายในรูปก็น่าจะเป็นพ่อกับแม่ของทั้งคู่
"งั้นคนถ่ายรูปคงเป็นพี่กบสินะ"
พลูโตบ่นพึมพำก่อนจะตามซัทขึ้นไปยังชั้นสอง
ซัทกำลังรื้อเสื้อผ้าในตู้ของพี่กบออกมา โดยมีพลูโตยืนมองอยู่ตรงประตูห้องอย่างตั้งใจ
"จะเงียบแบบนี้ทั้งวันเลยรึไง กินอะไรผิดสำแดงมาเหรอ"
ซัทพูดยียวน ในขณะที่กำลังไล่รื้อเสื้อผ้าในตู้ออกมาทีละชิ้น สองชิ้น
"ก็ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี เอาเป็นว่าผมขอโทษเรื่อง..."
"ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ"
ซัทรีบพูดแทรกพลูโต ก่อนที่จะวางมือจากสิ่งที่ทำ แล้วหันหน้าเดินตรงมาหาพลูโต
"ฉันขอโทษ ฉันมันงี่เง่าเองแหละ ฉันรู้ว่านายมีเจตนาที่ดี ฉันไม่โกรธนายหรอก...หมายถึงตอนนี้นะ"
"ผมเข้าใจครับ ถ้าตอนนั้นเป็นผม ผมก็คงหัวร้อนเหมือนกัน"
สิ้นเสียงของพลูโต บรรยากาศก็เข้าสู้โหมดเงียบ ทั้งสองยืนจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง
"เอ่อ...มาช่วยขนเสื้อผ้าพวกนี้หน่อยสิ"
ซัทพูดอย่างอึกอัก ก่อนจะกลับหลังหัน แล้วเดินตรงกลับมาที่ตู้เสื้อผ้า
"เอ่อ...คะ...ครับ"
พลูโตเองก็กระอักกระอ่วน ไม่แพ้ซัท แล้วเขาก็เดินแบบเก้ ๆ กัง ๆ ตามซัทเข้าไปในห้อง
"โอ๊ย!"
พลูโตอุทานออกมาเสียงดัง ด้วยความเจ็บ และตกใจ
"เป็นอะไรรึเปล่า"
ซัทพูดแล้วรีบวิ่งมาดู
"ไม่เป็นไรครับ ผมเหยียบอะไรก็ไม่รู้น่ะ"
พลูโตพูดแล้วยกเท้าขึ้นมาดู ในขณะที่ซัทก้มลงไปหยิบบางอย่างบนพื้น
"นี่มัน..."
ซัทบ่นพึมพำในขณะที่จ้องมองไปยังวัตถุชิ้นเล็ก ๆ ที่อยู่บนมือของเขา
"เข็มกลัด กระดุม หัวแหวน อะไรหว่า"
พลูโตบ่นพึมพำ ในขณะที่จ้องมองมันเช่นกัน
"ก็อาจจะนะ แต่ไม่ยักรู้มาก่อนว่าพี่กบชอบอะไรแบบนี้"
"รูปร่างหน้าตามันดูคุ้น ๆ นะ แต่ผมนึกไม่ออก"
พลูโตทำท่าทางคิดหนัก
"มันคือปลาดาวไง"
ซัทคลายข้อสงสัยของพลูโตให้
"อ๋อ ผมรู้แล้ว ผมเคย..."
เพล้ง! มีเสียงแก้วดังขึ้นที่ชั้นล่าง ทำให้สองหนุ่มต้องทิ้งความสงสัยเอาไว้ก่อน
พลูโตเดินนำหน้าไป ในขณะที่ซัทเก็บมันใส่กระเป๋า แล้วรีบเดินตามไปทันที
เมื่อมาถึงชั้นล่าง พลูโตก็เห็นประธานนั่งหน้าซีดอยู่ตรงเก้าอี้ในครัว ที่พื้นใกล้ ๆ กันนั้นมีเศษแก้วแตก และน้ำเจิ่งนองอยู่บนพื้น เขาจึงก้มลงไปเก็บ แล้วซัทก็โผล่มาพอดี จึงรีบเดินเข้าไปหาพี่สาวของตน
"พี่เป็นอะไรรึเปล่า"
"หน้ามืดนิดหน่อยน่ะ ช่วงนี้คงโหมงานหนักไปหน่อย"
"ไปหาหมอไหม เดี๋ยวผมพาไป"
"ไม่เป็นไร นั่งพักสักเดี๋ยวก็หายแล้ว ช่วงนี้พี่เป็นแบบนี้บ่อย ไม่ต้อง..."
ประธานหยุดพูดไปกลางคันพร้อมกับทำหน้าตาพะอืดพะอม แล้วยกมือขึ้นมาปิดปาก ซัทเห็นท่าไม่ดี จึงรีบหยิบหม้อแถว ๆ นั้นมาให้ แล้วประธานก็สำรอกออกมายกใหญ่
ในขณะที่ซัทกำลังช่วยลูบหลังพี่สาว เขาก็หันไปสบตากันกับพลูโต เหมือนจะถามว่า
คิดเหมือนกันใช่ไหม แล้วพลูโตก็ตอบกลับมา ผ่านสายตาว่าใช่
หลังจากที่ประธานอ้วกออกมา แล้วนั่งพักดื่มน้ำดื่มท่า พักหายใจจนมีสีหน้าที่ดีขึ้น ซัทก็เริ่มทันที
"พี่ไปหาหมอเถอะ"
"ไม่ต้องหรอกเสียเวลา"
"ไปเถอะครับประธาน ประธานเคยเป็นมาก่อนแล้วใช่ไหม ผมว่าควรตรวจให้รู้เรื่องนะ"
หลังจากซัทกับพลูโตช่วยกันกล่อมอยู่ครึ่งชั่วโมงในที่สุด ประธานก็ยอมแพ้
ทั้งสามคนนั่งรถประจำตำแหน่งของพลูโต ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด โดยที่พลูโตเป็นคนขับ ส่วนซัทนั่งข้าง ๆ พี่สาว แล้วโทรบอกพี่เขยของตน
หลังจากไปถึงโรงพยาบาลแล้ว ระหว่างที่รอหมอตรวจ สักพักรองประธานก็มาถึงพอดี พร้อมกันกับที่การตรวจร่างกายเสร็จสิ้น หมอจึงออกมาบอกข่าวดีว่า ประธานกำลังท้อง
ด้วยวัยเกือบ ๆ จะ 40 ของประธาน ที่พยายามจะมีลูกมาตลอด 10 ปี ของชีวิตคู่แต่ไม่เคยเป็นผล ในเวลานี้ตอนนี้ ผลแห่งปาฏิหาริย์มันได้ผลิดอกแล้ว ว่าที่คุณพ่อ กับคุณแม่มือใหม่ ต่างก็น้ำตาไหลด้วยความยินดีแต่ไม่ใช่กับว่าที่คุณน้าอย่างซัท
เป็นอีกครั้งที่พลูโตเห็นความผิดปรกติของซัท ผู้ซึ่งปรกติแล้วจะจัดการอารมณ์ เก็บอารมณ์ได้ดีมาก ๆ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ แววตาของซัทดูสับสนแปลก ๆ เหมือนความโกรธ กังวล และยินดี มันตีกันอยู่ในหัว
หลังจากสิ้นเรื่องสิ้นราวที่โรงพยาบาลแล้ว ทุกคนต่างก็แยกย้าย ประธานก็กลับบ้านพร้อมสามี ซัทก็กลับไปพร้อมพลูโต โดยที่ระหว่างทางพลูโตพยายามจะชวนเขาคุยเหมือนทุกครั้ง แต่ซัทกลับไม่ตอบสนองใด ๆ กลับมา ราวกับถูกชักปลั๊กออกไปแล้ว
ปัง!
เสียงพลุดังขึ้น พร้อมกับเสียงดนตรี และเสียงใครสักคนป่าวประกาศผ่านไมค์
"คุณซัท คุณซัท คุณซัทครับ!"
ทีมงานหลังเวทีตะโกนเรียกเขาอยู่หลายรอบกว่าเขาจะได้สติ
ซัทหันไปมองทีมงานด้วยความมึนงง แล้วพูดว่า
"มีอะไรเหรอ"
"จะอะไรอีกล่ะครับ รีบออกไปได้แล้ว"
ทีมงานหนุ่มตะคอกใส่ซัท ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ควร เลยจะเอ่ยขอโทษ แต่ซัทก็เดินหายไปจากตรงนั้น ออกไปยังหน้าเวทีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"เฮ้ย ใช้ได้นี่หว่ากล้าดุจอมมารด้วย"
"เออ นึกว่าจะซวยแล้วแปลกมาก"
"นั่นสิ ปรกติเขาเรื่องมาก ชอบเหวี่ยง ชอบวีนก็จริง แต่ไม่ค่อยทำงานพลาดแบบนี้เลยนะ"
"คงเพราะพี่กบแหละมั้ง พวกเขาสนิทกับเหมือนพ่อลูกเลย"
"ก็คงงั้นแหละ"
พนักงานหนุ่มทั้งสองแอบซุบซิบกัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่า พลูโตที่ยืนอยู่แถวนั้น ได้ยินทุกคำพูดของพวกเขา ซึ่งพลูโตก็เห็นด้วยนะ ซัทดูแปลก ๆ ไปเหมือนคนไร้วิญญาณ ตั้งแต่เมื่อวานนี้ หลังกลับมาจากโรงพยาบาล
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในงานเปิดตัว ซีรีส์เรื่องใหม่ นักฆ่าใจกล้า โปรเจกต์ใหญ่ ที่ได้ ซัท วี และ ชีค มารับบทนำร่วมกัน ซึ่งนี่เป็นครั้งที่สองเท่านั้น ที่ทั้งสามได้กลับมาร่วมงานกันพร้อมหน้าอีกครั้ง แถมครั้งนี้ ซัทจะพลิกบทบาทมารับบทร้ายอีกด้วย
อย่างไรก็ดีถึงแม้ว่าเหล่านักแสดงนำจะเป็นตัวท็อปของวงการก็ตาม แต่ผู้กำกับพอส นักเขียนฝน ผู้กำกับภาพหรือตากล้องบุ๊ก ล้วนแล้วแต่เป็นคนรุ่นใหม่ไฟแรงด้วยกันทั้งสิ้น ถึงแม้ว่าคนนอกอาจจะไม่รู้จักพวกเขาก็ตาม แต่คนในนั้นรู้จักพวกเขากันพอสมควร และที่สำคัญคือ ไม่ว่าจะเป็นนักแสดง หรือคนเบื้องหลัง ต่างถูกทาบทามมาโดยพี่กบ ผู้ที่เป็นโปรดิวเซอร์
นอกจากนักแสดงนำทั้งสาม หัวเรือใหญ่ของทีมเบื้องหลังทั้งสาม ที่มาปรากฏตัวในงานแล้ว อีกคนที่ขาดไม่ได้ก็คือโปรดิวเซอร์คนใหม่ ที่ต้องมาทำหน้าที่แทนพี่กบ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น รองประธานของเฟทนั่นเอง
ก่อนจะเริ่มช่วงถามตอบ รองประธานรุจ ได้มีการกล่าวสุนทรพจน์ถึงพี่กบเล็กน้อย ว่าเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน รวมถึงตอบคำถามก่อนจะถูกถามว่าทำไมถึงโปรเจกต์นี้ถึงยังได้ไปต่อ ทั้งหมดก็เพื่อเป็นเกียรติให้กับพี่กบ ผู้ซึ่งเป็นคนริเริ่มโปรเจกต์นี้ และมันเป็นงานสุดท้ายของพี่กบอีกด้วย
พอมาถึงช่วงตอบคำถาม แน่นอนว่าคำถามส่วนใหญ่ก็พุ่งไปที่นักแสดงนำทั้งสาม ซึ่งวี กับชีค ตอบคำถามได้เป็นอย่างดี ผิดกับซัทที่วันนี้ดูเหม่อ ๆ สติไม่อยู่กับร่องกับรอย ตอบคำถามไม่ฉะฉานเหมือนเคย ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ทำให้พลูโตที่มองมาจากหลังเวที ยิ่งมั่นใจว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับซัท
หลังเสร็จสิ้นงานในวันนี้ ในห้องพักหลังเวที เมื่อมีโอกาสอยู่ด้วยกันสองต่อสอง พลูโตจึงไม่รอช้า รีบถามซัทอย่างตรงไปตรงมาทันทีว่า
"พี่เป็นอะไร"
แต่คำตอบที่เขาได้คือความเงียบ เขาจึงเดินไปใกล้ ๆ แล้วตะโกนถามว่า
"พี่ซัทพี่เป็นอะไร"
แน่นอนว่าตะโกนดังขนาดนี้ มีหรือที่ซัทจะไม่ได้ยิน ซัทจึงหันมาถามว่า
"ไงนายจืด เมื่อกี้นายว่าไงนะ"
ได้ยินซัทพูดแบบนั้น พลูโตก็ได้แต่ทำหน้าหน่ายใจ
"พี่ซัทวันนี้พี่เป็นอะไรทั้งวันเลย ไม่สิตั้งแต่เมื่อวานแล้ว หลังกลับจากโรงพยาบาล เรื่องพี่กบเหรอ ผมนึกว่าพี่จะโอเคขึ้นแล้วเสียอีก"
"โอเคจืด ฉันโอเค ฉันแค่คิดเรื่อง...บทน่ะ บางอย่างมันติดอยู่ในหัว เวลาฉันสวมบทจะเป็นแบบนี้แหละ ปรกติไม่ต้องกังวลไปหรอก"
"เหรอ งั้นผมช่วยอะไรได้บ้าง"
"เอ่อ...คือ..."
ซัทอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไปครู่หนึ่ง เพื่อเรียบเรียงความคิดในหัว
"คือ ตัวละครนี้มันคุ้มดีคุ้มร้ายน่ะ ฉันเลยข้องใจนิดหน่อยว่า มันควรจะไปต่อดีรึเปล่า แล้วเดี๋ยวค่อยไปคุยกับคุณฝนให้ปรับบทอีกที"
"แล้วเรื่องอะไรที่ตัวละครนี้มันลังเลอยู่ล่ะ"
"ก็มันจะมีอยู่ฉากหนึ่ง ที่ต้องจับตัวนางเอกไป เพื่อล่อพระเอกออกมา โดยที่รู้ว่านางเอกท้องอยู่ ในบทไม่ได้อธิบายไว้ว่าตัวละครนี้รู้สึกยังไงน่ะ อย่างที่บอกตัวละครนี้มันเทา ๆ บางครั้งมันก็ทำดี บางครั้งก็ไม่ เลยสงสัยว่ามันจะจับคนท้องไปเป็นตัวประกันจริง ๆ เหรอ"
"ผมเข้าใจแล้ว ถ้างั้นก็คงต้องกลับไปทบทวนแหละว่า ทำไปเพื่ออะไร เป้าหมายคืออะไร จริง ๆ ผมชอบนะตัวละครเทา ๆ แบบนี้ ก็แบบพวกคนดีน่ะโลกสวย เลือกใช้แต่วิธีที่ถูก ไม่ยอมเสียสละ จะเอาแต่ได้ลูกเดียว เพราะแบบนี้แหละมั้ง ในชีวิตจริงคนดีถึงตายก่อน คนชั่วเลยลอยนวล เพราะพวกมันไม่เลือกวิธีการ"
"นายจะบอกว่า ถ้าเพื่อสิ่งที่ถูกแล้ว ก็ต้องยอมให้ตัวเองมือเปื้อนเลือดบ้าง อย่างงั้นสินะ"
"ใช่ แต่เราพูดถึงตัวร้ายกันอยู่ไม่ใช่เหรอ"
"อ๋อ เออ นั่นแหละ หมายถึงเพื่อเป้าหมาย บางครั้งก็ต้องทิ้ง เอ่อ ต้องแหกกรอบ แหกกฎของตั้วเองบ้าง แบบนั้นใช่ไหมล่ะ"
ซัทพูดแบบอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ จนสังเกตได้ แต่พลูโตไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าการเข้าถึงบทบาทของซัท
"ก็ประมาณนั้น"
พลูโตพูดพร้อมยักไหล่
"โอเค ขอบใจมากนายจืด เรากลับกันเถอะ"
ซัทกล่าวแล้วเดินผ่านพลูโตตรงไปยังประตูทันที
ในจังหวะที่ซัทเปิดประตูเดินออกไปนั้น เขาก็ดันไปชนเข้ากับคนคนหนึ่งพอดี พร้อมกับมีเสียงเหมือนของชิ้นเล็ก ๆ ตกลงสู่พื้น ซัทกล่าวขอโทษ ก่อนจะก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา พอเห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร ทำให้ซัทตาเบิกโพลง แล้วรีบเงยหน้าขึ้นมาดูเจ้าของมันทันที
"อ่าวไงนายเองเหรอ โทษทีนะพอดีฉันไม่ทันมอง"
ชายคนนั้นเอ่ยทักทันทีที่เห็นหน้าซัท
"ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ นี่ครับ"
ซัทพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนยื่นของที่หยิบมาส่งคืนเจ้าของ
"นี่คือปลาดาวใช่ไหมครับ ไม่ยักรู้ว่าพี่ชอบอะไรแปลก ๆ แบบนี้ด้วย มันมีความหมายอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ"
"ไม่มีอะไรหรอก"
รองประธานพูด พร้อมกับยื่นมือมาคว้าสิ่งนั้นคืนไป
"ก็มันแปลก ๆ อย่างที่นายว่านั่นแหละ แล้วมันก็สวยดีด้วย งั้นฉันไปก่อนนะ"
"ครับฝากดูแลพี่สาวผมด้วย"
หลังจากยืนฟังซัทพูดจนจบ รองประธานก็ค่อย ๆ เดินผ่านไป และในจังหวะที่รองประธานเดินหันหลังให้กับตัวเขาแล้ว ใบหน้าของซัท จากยิ้มแย้มก็ค่อย ๆ แปลเปลี่ยนไปเป็นความไม่พอใจ
"นายจืด รีบกลับกันเถอะ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น โดยไม่หันกลับไปมองพลูโต ก่อนที่เขาจะเดินไปในทางทิศตรงข้ามกันกับรองประธาน
ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองรึเปล่า แต่พลูโตรู้สึกว่า บรรยากาศตอนซัทคุยกับรองประธานมันตึงเครียดแปลก ๆ แม้ใบหน้าของทั้งคู่จะดูปรกติดีก็ตาม
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 10

เมื่อกลับไปถึงเพนต์เฮาส์ ซัทก็พุ่งตรงไปยังห้องอาบน้ำด้วยความร้อนรนทันที เขามองไปยังกองเสื้อผ้าใช้แล้ว ก่อนจะพบว่ามันว่างเปล่า จึงรีบหันไปคุยกับพลูโต
"นายจืดเสื้อผ้าฉันหายไปไหนหมด"
"ส่งซักไปหมดแล้วครับ"
"ที่ไหน นายส่งไปที่ไหน"
ซัทขึ้นเสียงใส่พลูโต
"อะไรกันครับพี่ซัท ใจเย็น ๆ ก่อน พี่ต้องการอะไร"
ได้ยินแบบนั้นซัทก็รู้ตัวว่าตนทำไม่ถูก จึงพยายามกำหนดลมหายใจเข้าออก เพื่อรวบรวมสติ
"เสื้อตัวที่ฉันใส่เมื่อวานน่ะ มันมี..."
"อ๋อ นี่ครับ"
จู่ ๆ พลูโตก็อุทานแทรกขึ้นมาเสียงดัง
"นี่ครับ ผมก็ลืมไปเลย"
พลูโตพูด แล้วเดินเข้าไปใกล้ ๆ ซัท ก่อนจะยื่นบางอย่างให้
เมื่อซัทเห็นว่ามันเป็นอะไรจึงรีบคว้ามันไว้ทันที
"นี่แหละฉันก็หาอยู่ ขอบใจมากนะนายจืด นายกลับไปได้แล้วไป"
ได้ยินซัทขอบคุณพลูโตก็ดีใจอยู่หรอก แต่พอโดนไล่กลับมันก็หงุดหงิดอยู่นะ
"แต่พรุ่งนี้มี..."
"ฉันรู้"
คราวนี้เป็นพลูโตที่ถูกพูดแทรกบ้าง
"พรุ่งนี้มีงานในเมือง นายก็ไปพักเถอะ ค่อยมาอีกทีก่อนวันบวงสรวงแล้วกัน"
"แต่..."
"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ฉันอยากอยู่คนเดียว เพื่อทบทวนบทสักหน่อย นายคงเข้าใจใช่ไหม"
เมื่อซัทยืนกรานแบบนั้น พลูโตก็เถียงอะไรไม่ได้ จึงยอมกลับบ้านไปแต่โดยดี
ทันทีที่ซัทส่งพลูโตลงลิฟต์สำเร็จ เมื่อประตูลิฟต์ปิดสนิทลงไป ซัทยืนรออยู่ครู่หนึ่ง จึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก แล้วแนบมันวันกับหู ก่อนยืนรอสายอยู่ครู่หนึ่ง จนปลายสายกดรับ
"ไอ้ตาณ เจอกันได้เร็วสุดเมื่อไหร่...โอเค มะรืนนี้ ได้ แล้วก็ขอถามให้ชัวร์อีกครั้ง การตายของพี่กบไม่มีอะไรผิดปรกติใช่ไหม...งั้นก็ดีแล้ว แต่ช่วยอะไรอย่างสิ.....ตรวจสอบทุกอย่างเกี่ยวกับพี่กบ แบบละเอียดให้ที...โอเค ขอบคุณมาก"
พูดจบซัทก็กดวางสายลง แล้วจ้องมองไปยังสิ่งของชิ้นเล็ก ๆ ที่อยู่บนมือของเขา มันคือ กระดุมรูปปลาดาว ที่ได้มาจากการไปบ้านพี่กบมาเมื่อวานนี้
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 25 เมษา ณ ห้องอาหารในสนามยิงปืน ซัทเดินตรงเข้ามาหาตาณที่นั่งรออยู่ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว โดยที่ตาณกำลังจะกล่าวทักทาย แต่ซัทรีบตัดเข้าประเด็นทันที
"เรื่องพี่กบได้ความว่าไงบ้าง"
"ใจร้อนจังนะวันนี้"
"ใช่ ฉันอยากจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่หลานฉันจะออกมาลืมตาดูโลก"
ได้ยินซัทพูดแบบนั้น ตาณก็ตกใจหน้าตาตื่นเลย เขาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็เหมือนเมื่อกี้ ซัทรีบพูดตัดบทเขาทันที
"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ขอเรื่องพี่กบก่อน"
"โอเค โอเค ใจเย็นก่อนเพื่อน"
ตาณรีบปรามซัท ก่อนที่คุณตำรวจตาณจะเริ่มเล่า
อย่างแรกที่ตาณบอกซัทก็คือ การตายของพี่กบ ไม่มีปริศนาอะไรเลย มันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ แต่เมื่อขุดลงไปลึก ๆ แล้ว เขากลับพบว่า ตัวพี่กบนั่นแหละที่เป็นปริศนา
ตัวพี่กบไม่ได้อยู่ในสังกัดเฟท เขามีบริษัทของตัวเอง มีสตูเป็นของตัวเอง แต่เฟทกลับป้อนงานให้พี่กบเยอะมาก ทั้ง ๆ ที่ช่างภาพเก่ง ๆ ในสังกัดของเฟทก็มีถมไป ซึ่งมันก็ไม่น่าแปลกใจอะไรหรอก ก็อย่างที่ทุกคนรู้ ครอบครัวของนาย กับพี่กบนั้นสนิทกันมาก
แต่ช่วงหลัง ๆ มานี้ พี่กบไปเจอรองประธาน บ่อยกว่านายกับพี่สาวอีก ทว่ามันก็แค่นั้นแหละ ไม่แปลกหรอกที่คนใหญ่คนโตในวงการจะแอบคุยกันลับ ๆ ยิ่งเมื่อวันก่อนพึ่งประกาศซีรีส์เรื่องใหม่ ที่จริง ๆ แล้วพี่กบควรจะมาเป็นโปรดิวเซอร์อีก มันก็ดูเหมือนไม่มีอะไรจริง ๆ นั่นแหละ
อย่างไรก็ดี เมื่อมาประกอบกับข้อมูลหนึ่ง ที่ฉันรู้มาจากนาย ว่าพี่กบเป็นคนแนะนำให้พี่สาวของนายรู้จักกับรองประธานรุจ ที่ก่อนหน้านี้ ไม่ได้มีชื่อเสียง หรือมีหน้ามีตาในวงการบันเทิงเลยแม้แต่น้อย เพราะครอบครัวเขาทำธุรกิจขนส่ง มันก็ยิ่งน่าสงสัยอีกว่าพี่กบ ไปรู้จักกับรองประธานได้ยังไง
เมื่อเราหมุนจิ๊กซอว์ชิ้นเดิม ๆ วนไป วนมา อีกรอบ ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างมันจะลงล็อกพอดี ซึ่งพอฉันทำแบบนั้น ฉันก็ไปเจอคดีหนึ่งเข้า มันเป็นคดีเก่าเก็บ และสิ้นสุดไปแล้ว มันเป็นคดีอุบัติเหตุ รถขนส่งเจ้าหนึ่ง พุ่งเข้าชนชายคนหนึ่งเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ทางบริษัทต้นสังกัดยอมรับผิด และชดใช้ค่าเสียหายให้กับครอบครัวผู้เสียชีวิตไปจำนวนมหาศาลเลยทีเดียว ภรรยาของผู้เสียชีวิตเองก็ไม่ติดใจเอาความอะไร แล้วคดีนั้นมัน...
"เป็นคดีของพ่อฉัน"
ซัทพูดแทรก
"ใช่แล้วเพื่อน แล้วรถขนส่งคันนั้นก็เป็นของบริษัท B-Leave อย่างที่บอก จิ๊กซอว์ชิ้นเดิม ๆ พอหมุนไปหมุนมามันก็ลงล็อกเองอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะไม่กี่เดือนก่อนพ่อนายเสีย พี่กบพึ่งได้รับงานเป็นผู้กำกับภาพ ในหนังโฆษณาเรื่องหนึ่ง ของบริษัท B-Leave นั่นแหละ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ๆ"
คุณตำรวจตาณหยุดพูด พร้อมกับจ้องหน้าของซัท ซึ่งเขาผิดคาด เพราะซัทมีสีหน้าที่เรียบเฉยมาก
"แล้วทำไมนายถึงพึ่งรู้เรื่องนี้"
ซัทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเช่นกัน
"มันเป็นคดีเก่าเพื่อน คดีมันไม่ได้ยืดเยื้อ พูดตรง ๆ นะเพื่อน อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นทุกวัน ยิ่งถ้าผู้ก่อเหตุเป็นคนของบริษัทยักษ์ใหญ่แบบนั้น แค่จ่ายหนักก็จบได้แล้ว ยิ่งยุคนั้นไม่มีอินเทอร์เน็ตด้วย เรื่องมันจึงจบลงง่าย ๆ อย่างรวดเร็ว แล้วก็ถูกหลงลืมไปตามกาลเวลา"
สีหน้าของซัท แม้จะได้ฟังตาณพูดจนจบประโยคแล้ว มันยังคงเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้านเหมือนเดิม
ซัทสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ก่อนถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก เขาเอามือขวาล้วงกระเป๋า หยิบบางอย่างมาไว้ในกำมือ เข้ายื่นมือไปข้างหน้าตาณ แบมือออกก่อนจะชักมือกลับ ตาณก้มลงมองไปยังสิ่งของที่ซัทนำมาวางไว้ข้างหน้าตน แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดกับซัทว่า
"นี่มันอะไรกันเพื่อน กระดุมรูปปลาดาวใช่ไหม หรือมันเป็นเข็มกลัด ดูไม่ออกเลยจริง ๆ"
"ฉันไปเจอมันในบ้านพี่กบ นี่แหละเบาะแสที่นายต้องการ"
"เบาะแส?"
ตำรวจตาณพูดย้ำด้วยความไม่มั่นใจ
"จำได้ไหมวันที่ฉันโทรนัดนายน่ะ วันนั้นฉันเจอบางอย่างที่คล้าย ๆ กันนี้ แต่มันเป็นของพี่เขยฉัน"
เมื่อฟังซัทพูดจนจบ ตำรวจตาณก็มองเจ้าปลาดาวตาลุกวาวเลยทีเดียว
"ในที่สุด"
ตำรวจตาณยิ้มเยาะ
"งั้นฉันจะรีบตรวจสอบมันให้อย่างเร็วที่สุดเลย"
"ใช่นายควรจะรีบ เพราะฉันต้องการมันคืนพรุ่งนี้"
"พรุ่งนี้เลยเหรอ เร็วเกินไปไหมเพื่อน"
"ฉันรู้ว่ามันเร็ว แต่ฉันอยากจะพกมันไว้ เผื่อฉันเจอคนที่พกมันเหมือนกัน ฉันจะได้แสดงสิ่งนี้ให้เขาดู"
"อย่างนี้นี่เอง ถ้ามันเป็นสัญลักษณ์เฉพาะกลุ่มอย่างที่เราคิดจริง ๆ สิ่งนี้ก็สามารถพานายไปยังพื้นที่ลับหลังม่านของวงการบันเทิงได้งั้นสินะ"
พูดจบคุณตำรวจตาณก็รีบลุกขึ้นยื่น
"งั้นฉันกลับก่อนล่ะ จะรีบไปตรวจสอบมาให้ เจอกันพรุ่งนี้เพื่อน เราเข้าใกล้ความจริงไปอีกก้าวแล้ว"
ตำรวจตาณเดินมาตบบ่าของซัทเบา ๆ ก่อนจะเดินผ่านไป ทิ้งซัทให้นั่งรออยู่ตรงนั้น
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัทนั่งรออยู่ที่โต๊ะตัวเดิม ในสนามยิงปืนแห่งนั้น พร้อมกับเสื้อผ้าที่เปลี่ยนไป เพราะนี่มันคนละวันกันกับเมื่อวานแล้ว
ตำรวจตาณเดินผ่านตัวซัท แล้วไปนั่งลงตรงฝั่งตรงข้าม พร้อมกับสีหน้าแววตาที่ไม่สู้ดีนัก
"ทำหน้าแบบนั้น แสดงว่าไม่ได้อะไรมาสินะ"
ซัทเอ่ยทัก
"ก็ไม่เชิงหรอกเพื่อน อย่างแรกเลยคือ ไอ้เจ้าเครื่องประดับปลาดาวอันนี้..."
ว่าแล้วตำรวจตาณก็หยิบมันออกมาวางบนโต๊ะข้างหน้าของซัท ก่อนจะพูดต่อ
"ไอ้ตัวอัญมณีที่ประดับประดาอยู่น่ะ เป็นของจริง เพราะงั้นนี่ไม่ใช่ของที่หาได้ตามท้องตลาดทั่วไปแน่นอน อย่างที่สอง แกลองมองเข้าไปตรงใจกลางของไอ้ปลาดาวนั่นดูสิ"
ซัทฟังแล้วก้มลงไปมองตามที่ตาณบอก ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา แล้วพูดว่า
"มองไม่เห็นอะไรเลยเพื่อน"
"ใช่ไหมล่ะ มองด้วยตาเปล่าไม่เห็นแน่ ๆ งานนี้มันประณีตสุด ๆ"
"โอเค แล้วไง จะให้ฉันดูอะไร ถ้าใช้ตาเปล่าแล้วมองไม่เห็น"
"ที่อยู่ตรงกลางของไอ้เจ้าปลาดาวนั่นคือ QR Code"
"QR Code ถามจริง"
"ตอบจริง ฉันถึงได้บอกไงว่ามันประณีตมาก"
พูดจบตำรวจก็ตาณก็ยื่นโทรศัพท์ ที่มีรูป QR Code ที่อยู่ตรงกลางของปลาดาวให้ซัทดู
"มีจริง ๆ ด้วยวุ้ย แล้วไง QR Code นี่มันพาเราไปที่ไหน"
ซัทพูดแล้วคืนโทรศัพท์ให้ตาณ
"นั่นแหละเพื่อนไม่มี"
"ไม่มีเหรอ นายใช้ไม่เป็นรึไงวะ"
"ใช้เป็นสิวะของแค่นี้ แล้วเอาไปให้ทีมไซเบอร์ตรวจสอบแล้วด้วย ผลเหมือนเดิม แล้วเขาบอกว่า มันอาจจะต้องใช้กับเครื่องมือเฉพาะน่ะ ไอ้โทรศัพท์ที่เรา ๆ มีใช้ไม่ได้หรอก"
"นั่นสินะ ของที่สร้างมาโดยเฉพาะ ก็ต้องใช้กับเครื่องมือเฉพาะ"
พูดจบซัทก็ถอนหายใจออกมาเสียงดัง
"อย่าพึ่งเซ็งสิเพื่อน พวกฉันมาถึงทางตันแล้วก็จริง แต่นายยังไปต่อได้นะ"
"ตำรวจอย่างนายยังตัน แล้วฉันจะไปต่อได้ยังไงกันวะ"
"ได้สิวะเพื่อน นายเป็นโคตรซุปตาร์เลยนะ"
"แล้วไงวะ"
"แล้วนายก็มีเส้นสาย ในสังคมชั้นสูง..."
ตำรวจตาณพูดจบประโยคไว้แค่นั้นอย่างมีนัยแอบแฝง แล้วเงียบไป ทำให้ผู้ฟังอย่างซัทต้องค่อย ๆ คิดตามไป ทบทวนไปเรื่อย ๆ แล้วจู่ ๆ ดวงตาของซัทก็เบิกโพลงออกมา
"ใช่แล้วเพื่อน อย่างที่ฉันบอก งานมันประณีตมาก มีแต่ต้องสั่งทำเท่านั้น"
"ฉันเข้าใจที่นายจะสื่อแล้ว"
ซัทพูดแล้วคว้าปลาดาวใส่กระเป๋าเสื้อ ก่อนจะลุกขึ้นยืน
"ถ้ายังไงจะคอยแจ้งข่าวนะ"
พูดจบซัทก็กลับหลังหันแล้วเดินจากไป ระหว่างนั้นก็เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ในคืนนั้น ซัทนั่งอยู่ในร้านอาหารหรูบนดาดฟ้า แล้วจ้องมองไปยังเก้าอี้ที่อยู่เบื้องหน้า ใช่แล้วเขากำลังรอใครบางคนอยู่ และบนนิ้วกลางข้างขวา เขาใส่แหวนที่มีหัวเป็นรูปปลาดาวด้วย แล้วสักพัก คนที่ซัทกำลังรอก็มาถึง เขาค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับซัทนั่นแหละ
"ต้องขอโทษคุณพีทด้วยนะครับ ที่นัดมากะทันหัน"
ซัทเอ่ยทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ไม่เป็นไรหรอกครับผมเข้าใจ"
พีทตอบรับอย่างเป็นมิตร
"คือผม..."
ซัทพูดด้วยท่าทางประหม่า พร้อมกับยกมือขวาขึ้นมาลูบหน้ารูปตา ในขณะที่สายตาของซัทก็สังเกตท่าทีของพีทไปด้วย ซึ่งน่าเสียดายที่พีท ไม่ตอบสนองอะไรเลยแม้แต่น้อย เมื่อได้เห็นหัวแหวนปลาดาว
"คือผมอยากได้เครื่องประดับน่ะครับ มันเป็นอะไรที่พิเศษหน่อย เลยต้องรบกวนคุณพีทในวันนี้"
"เรื่องแค่นั้นเอง จริง ๆ คุณซัทไปที่ร้านผม หรือแค่โทรบอกก็ได้ครับ ไม่เห็นต้องนัดมาที่นี่เลย"
"ก็จริงครับแต่..."
ซัทหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วทำท่าทางเขินอาย
"ผมไม่อยากเป็นข่าวน่ะครับ อย่างเพจคุณชายสายเผือกนี่ หูตาไวมากเลยนะครับ"
"อ๋อ พอจะเข้าใจแล้วครับ แล้วคุณซัทอยากได้อะไรแบบไหนเหรอครับ"
"อยากได้อะไรที่มันพิเศษหน่อยนะครับ สั่งทำ แบบที่มีชิ้นเดียวในโลก อะไรทำนองนั้น แน่นอนว่าตัวอัญมณีทั้งหลาย ผมต้องอุดหนุนคุณพีทอยู่แล้ว"
"ถ้างั้นผมพอจะแนะนำให้คุณซัทได้อยู่นะครับ ว่าแต่คุณซัทต้องการประมาณไหนเหรอครับ"
คำพูดนั้นเข้าทางซัทเลย ว่าแล้วเขาก็ถอดแหวนออกแล้วส่งมันให้พีท
"ประมาณนี้ครับ"
ซัทพูด ในขณะที่พีทก็รับแหวนไว้ แล้วพิจารณามันด้วยตาเปล่า อย่างถี่ถ้วนอยู่พักหนึ่ง ก่อนส่งมันคืนให้ซัท แล้วพูดว่า
"งานละเอียดมากเลยนะครับ ว่าแต่คุณซัทไปได้มาจากไหนเหรอครับ ทำไมไม่ติดต่อเขาโดยตรงเลยล่ะ"
"เอ่อ...จริง ๆ แล้วมัน...เป็นของพี่กบน่ะครับ"
ซัทพูดด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน
"ขอโทษด้วยครับ ที่ผมพูดอะไรเสียมารยาทออกไป"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ว่าแต่คุณพีท พอจะรู้อะไรบ้างไหมครับ"
"ก็พอจะรู้อยู่นะครับ ช่างฝีมือดีขนาดนี้ ในประเทศเรา มีอยู่ไม่กี่คนหรอกครับ"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สิ่งแรกที่บุ๊กทำตอนตื่นนอน ไม่ใช่การเข้าไปในห้องเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน เพราะเธอมีภาระหน้าที่ ในฐานะแอดมินเพจคุณชายสายเผือกค้ำคอเธออยู่ แล้วเช้าวันนี้ มีข้อความหนึ่งจากลูกเพจ ที่ทักมาหลังไมค์ ทำให้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ
"พ่อจอมมาร พักหลังนี่มีแต่ข่าวกับหนุ่ม ๆ นะ วันนี้มีบวงสรวงด้วยสิ เรียกนักข่าวไปช่วยโปรโมทให้สักหน่อยดีกว่า"
บุ๊กบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะนั่งพิมพ์อะไรบางอย่างไปด้วย
หลังเสร็จการบวงสรวง ก็มาถึงช่วงสัมภาษณ์ และเหล่านักข่าวก็มารุมทึ้งซัทกันทันที
"คุณซัทคะ พอจะบอกเรื่องความสัมพันธ์ของคุณซัทกับไฮโซพีทได้ไหมคะ"
"ก็แค่เพื่อนไปนั่งกินข้าวกัน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นครับ"
ซัทตอบด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบเฉย
"แล้วเรื่องไชน่าทาวน์ล่ะครับ ใช่คุณพีทรึเปล่า"
"ผมว่าผมเคยตอบไปแล้วนะครับว่านั่นเป็นผู้จัดการของผม"
นักข่าวยังคงถามจี้จุดซัทต่อไปอย่างไม่ลดละ ในขณะที่ซัทปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา และในมุมหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากวงสัมภาษณ์ ชีคกับรองประธานยืนกระซิบกระซาบกันอยู่
"ไอ้หมอนั่น มันไปนัดเจอคุณพีททำไม"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันชีค ฉันไม่รู้ ซึ่งฉันไม่ชอบแบบนี้เลย"
บทสนทนาของทั้งคู่มีแค่สั้น ๆ มันฟังดูเรียบง่ายแล้วก็อึดอัดไปในเวลาเดียวกัน ทั้งสองจ้องมองไปยังซัทที่กำลังให้สัมภาษณ์อยู่ด้วยความแคลงใจ
"นายลองไปตีสนิทคุณพีทหน่อยสิ เผื่อเราจะรู้อะไร"
"ยาก ผมเคยแล้ว ประวัติเขาใสสะอาด และรักมั่นคงมาก"
"ไม่ชีค นายเข้าใจผิดแล้ว นี่ไม่ใช่การร้องขอหรือแนะนำ นี่เป็นคำสั่ง"
"ครับท่านรอง"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ไม่ได้อะไรเลยเหรอวะ"
ซัทพูดพร้อมกับลุกขึ้นเอามือทุบโต๊ะ ด้วยความหัวร้อน
"ใจเย็นก่อนเพื่อน ฉันเข้าใจนายนะที่หัวเสีย แต่หัวร้อนไปก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเติมหรอก"
"เออรู้ว่ามันไม่ได้อะไรเพิ่มเติมหรอก"
ซัทพูดพร้อมกับกำหนดลมหายใจให้เป็นจังหวะ เพื่อทำให้หัวเย็นลง ตาณเองก็ยินดีที่จะรอให้ซัทมีสติมากกว่านี้ จนเวลาผ่านไม่สักพัก ซัทที่ใจเย็นลงแล้ว ก็กลับมานั่ง เพื่อเริ่มการสนทนาต่อ
"ถ้างั้นเราจะทำไงกันดี ฉันนึกว่าเรามีโอกาสจะเข้าใกล้มันแล้วแท้ ๆ เชียว"
"ไม่หรอก โอกาสยังพอมี แต่มันยากมาก นายกับฉันทำไม่ได้หรอก"
ได้ยินตาณพูดแบบนั้น แววตาแห่งความสงสัยของซัทก็แสดงออกมาทันที
"คืองี้ซัท ข้อมูลที่นายให้มาน่ะ มันทำให้ฉันพอจะตีกรอบได้ว่า บางทีช่างที่ทำปลาดาวนี่ขึ้นมา อาจจะไม่ใช่ช่างที่อยู่ในโลกสว่าง มันอาจจะเป็นโลกมืด"
"เข้าใจแล้ว เพราะนายเป็นตำรวจ แล้วพวกมันก็สงสัยฉัน พวกเราเลยไม่สามารถเข้าไปในโลกฝั่งนั้นได้อย่างนั้นสินะ"
"ถูกต้องแล้ว แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ฉันว่าเหมาะสมกับงานนี้ ฉันตรวจสอบมาแล้ว ใสสะอาดมาก"
ตาณหยุดพูดลง แล้วจ้องมองมายังซัทแบบมีเลศนัย ซึ่งซัทก็รู้ได้ในทันทีว่าตาณหมายถึงใคร
"ไม่เขายังเด็กเกินไป เราจะเอาชีวิตเขามาเสี่ยงไม่ได้"
"ฟังนะเพื่อน"
ตาณพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ถ้าไม่ลองเสี่ยงดูบ้าง เราไม่มีวันชนะหรอก เพราะพวกนั้นมันไม่เลือกวิธีการ"
ได้ยินตาณพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบนั้น ซัทก็หัวเราะลั่นออกมา
"หัวเราะอะไรวะ"
ตาณพูดด้วยความหงุดหงิดและสงสัย
"เปล่าหรอก โทษที"
ซัทพูดในขณะที่พยายามกลั้นขำ ส่วนตาณก็มองค้อนอย่างไม่สบอารมณ์ รอซัทหัวเราะให้เสร็จก่อน
"คืองี้นะ คำพูดของนายเมื่อกี้ มันเหมือนที่นายจืดเคยพูดกับฉันเลย"
ซัทหยุดพูดแล้วทำสีหน้าแววตาจริงจัง
"คนชั่วไม่เลือกวิธีการ"
ซัททำท่าทางล้อเลียนก่อนจะหลุดขำอีกรอบ ตาณเห็นแบบนั้นก็กัดฟันกรอด กำหมัดแน่น แล้วก็พยายามกำหนดลมหายใจ เพื่อสงบสติอารมณ์แบบที่ซัทชอบทำ
"หยุดหัวเราะแล้วเข้าเรื่องก่อน สรุปนายจะว่ายังไง"
ได้ยินตาณพูดแบบนั้น ซัทก็พยายามค่อย ๆ กลั้นขำ แล้วก็ทำสมาธิอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปว่า
"มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉันหรอก ต้องถามเจ้าตัวเขาโน่น เอาเป็นว่าถ้าสมมุตินะ สมมุติว่านายจืดเอาด้วย ฉันขอให้นายรับประกันความปลอดภัยให้กับตัวเขาแล้วก็ครอบครัวด้วย นายทำได้ใช่ไหมล่ะ"
"ได้อยู่แล้ว สำหรับพลเมืองดีที่ให้การช่วยเหลือตำรวจ ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้พวกเขาปลอดภัย"
ตาณกล่าวด้วยความจริงจัง
"ฉันเชื่อใจนายนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ คุณตำรวจ"
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 11

วีนั่งอยู่หน้ากระจก และกำลังแต่งหน้าแต่งตาอยู่ เธอเหน็บผมข้างซ้ายไว้หลังใบหู แล้วหยิบเครื่องประดับขึ้นมาหนึ่งชิ้น นั่นก็คือตุ้มหูอันเล็ก ๆ รูปปลาดาว
"ตุ้มหูนั่นดูแปลกจัง พึ่งเคยเห็น ไปได้มาจากไหนเหรอ"
เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของวี ก่อนที่เจ้าของเสียงจะโน้มตัวลง เอาหน้ามาแนบกับหน้าของวีทางด้านขวา เผยให้เห็นใบหน้าเจ้าของเสียงนั้นสะท้อนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของวีในกระจก ซึ่งเจ้าของเสียงนั้นก็คือบุ๊ก
"ไม่ใช่เรื่องของเธอ"
วีพูดแล้วลุกขึ้นยืน
"โอเค เข้าใจได้ ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว งั้นมาเข้าเรื่องของเราดีกว่า"
บุ๊กพูดพร้อมโอบกอดวีจากทางด้านหลัง แล้วพูดอ้อน
"อยู่นานกว่านี้ไม่ได้เหรอ"
"เธอก็รู้ว่าฉันงานยุ่งขนาดไหน ไม่มีเวลาว่างไปทำเพจแบบเธอหรอก"
"พูดงั้นก็ไม่ถูกนะ เพจคุณชายสายเผือก ฉันทำก่อนเข้าวงการอีก เรื่องนั้นก็ต้องขอบคุณเธอนั่นแหละ"
พูดจบบุ๊กก็หอมแก้มวีไปหนึ่งฟอด
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
มือของผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งใส่แหวนที่นิ้วกลางข้างขวา โดยมีหัวแหวนเป็นอัญมณีหรูหราประดับประดาเป็นรูปปลาดาว กำลังหยิบยื่นกล่องบางอย่างให้กับชีค
ชีคเปิดกล่องของขวัญกล่องเล็ก ๆ ออกดู แล้วทำหน้าตางงงวย ก่อนหันไปพูดกับชายคนนั้นว่า
"ผมมีแล้วนี่ ท่านรองให้ผมอีกทำไม"
"มันเหมือนเดิมก็จริง แต่มันไม่เหมือนเดิม พี่กบไม่อยู่แล้ว ตำแหน่งมันก็เลยว่างลง นี่เป็นของขวัญสำหรับความภักดีไง"
รองประธานพูดแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ
"อย่าบอกนะว่าเรื่องพี่กบเป็น..."
"ไม่ใช่หรอก ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไม เอาเป็นว่ารับไปเถอะ งานกำลังจะเริ่มแล้ว"
รองประธานรีบพูดตัดบท แล้วหยิบหน้ากากขึ้นมาใส่ ก่อนจะลุกออกไปจากตรงนั้น ในขณะที่ชีคก็รีบใส่หน้ากาก แล้วหยิบของออกมาจากกล่อง ซึ่งมันคือเข็มกลัดรูปปลาดาว
รองประธานเดินขึ้นไปยังเวทีที่เตรียมไว้ แล้วจ้องมองไปยังผู้คนจำนวนหนึ่ง ซึ่งนั่งมองอยู่ข้างล่างเวที ผู้คนเหล่านั้น แม้จะอยู่รวมกันมากหน้าหลายตา แต่ว่ามีสองสิ่ง ที่พวกเขามีเหมือนกัน นั่นก็คือหน้ากากที่พวกเขาสวมใส่ กับเครื่องประดับต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น หัวแหวน ต่างหู เข็มกลัด กระดุม และอื่น ๆ มากมาย แต่ทุกสิ่งนั้นเป็นเครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ รูปปลาดาวเหมือนกันหมด
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 29 เมษา ซัทนั่งอยู่บนรถคันเดิม โดยมีพลูโตเป็นคนขับเช่นเคย พวกเขากำลังเดินทางไปสนามยิงปืนที่พวกเขาคุ้นเคย ระหว่างอยู่บนรถ พลูโตเงียบผิดปรกติ ไม่ช่างจ้อเหมือนอย่างเคย
"รู้ไหมว่าหน้านายมันบอกยี่ห้อออกมาหมดแล้วนะ นายเป็นอะไรไหนลองว่ามา"
"พี่นั่นแหละเป็นอะไร"
พลูโตพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"วันบวงสรวง เสร็จงานแล้วพี่ก็ไล่ผมกลับ บอกว่าอีกสองวันให้หยุดไปเลย อยากซ้อมบทอยู่คนเดียว แล้วเมื่อวานพี่ก็โทรมา บอกว่าวันนี้สาย ๆ ให้มาทำงาน พี่จะเอาไงกันแน่ อินกับบทเกินไปรึไง"
เมื่อได้โอกาสพูดพลูโตก็ใส่ยับเลยทีเดียว
"ก็คงงั้น พอไปถึงเดี๋ยวนายก็รู้เองนั่นแหละ"
ซัทพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ปล่อยให้บรรยากาศในรถตึงเครียดไปตลอดทางจนถึงที่หมาย
พวกเขาทั้งสองเดินเข้าไปยังห้องอาหารในสนามยิงปืน วันนี้สนามยิงปืนดูเงียบเป็นพิเศษ ซัทหันไปมองหาว่าตาณยังอยู่ตรงไหน เมื่อเห็นแล้วเขาก็เลยเดินนำเข้าไป
หลังจากกล่าวทักทายกันพอเป็นพิธีเสร็จแล้ว ซัทก็ไปนั่งข้าง ๆ ตาณ เพื่อเป็นการบังคับให้พลูโตต้องไปนั่งฝั่งตรงข้ามกันกับพวกเขา หลังจากนั้นทั้งคู่ ก็ได้เล่าทุกอย่างให้พลูโตฟังจนหมด
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เสียงประตูห้องถูกเปิดออกดังปัง ทำรองประธานถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ
"คุณคิมทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้ามา"
รองประธานดุใส่เลขาสาว
"ขอโทษค่ะท่านรองเกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ"
เลขาสาวกล่าว ในขณะที่รีบซอยเท้าเดินเข้าไปที่โต๊ะของรองประธาน ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตให้
รองประธานมองค้อนเธอเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ยังทำใจเย็นแล้วรับแท็บเล็ตมา กะว่าถ้าเรื่องไม่ใหญ่อย่างที่เธอบอก เขาคงจะต้องทำโทษเธอเสียหน่อย
ทว่าสิ่งที่รองประธานเห็นนั้น ก็ทำให้เขาเข้าใจในทันที ว่าทำไมเลขาของเขาถึงได้ดูร้อนใจขนาดนั้น
"ประธานรู้แล้วใช่ไหม"
"ใช่ค่ะ ประธานฝากให้ท่านรองจัดการเรื่องนี้ ส่วนเธอจะไปพูดคุยกับคุณซัทค่ะ"
"ให้ทีมโซเชียลปล่อยแถลงการณ์เลย ภาพชัดขนาดนี้ ต้องยอมรับผิดเท่านั้นนะย้ำไปด้วย ให้ทีมทนายเตรียมตัวด้วย เผื่อเราจะโดนฟ้อง แล้วเด็กคนนั้นล่ะ ติดต่อได้ไหม"
"ยังไม่ได้เลยค่ะ"
"งั้นเอาประวัติมา เดี๋ยวฉันจัดการเอง"
พูดจบรองประธานก็เด้งพรวดออกจากเก้าอี้ แล้วเดินออกมาจากตรงนั้น โดยมีเลขาสาวเดินตามมาติด ๆ ใบหน้าของรองประธานเปื้อนยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปาก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
บุ๊กนั่งดูบางอย่างในคอมอยู่บนเตียง จนเธอเห็นวีนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำจึงเอ่ยทัก
"ดูเหมือนอดีตสามีของเธอจะก่อเรื่องใหญ่เลยนะคราวนี้"
"มีอะไรเหรอ คุณชายสายเผือกได้ข่าวอะไรมาอีกล่ะ"
วีพูดก่อนจะเดินตรงมาที่เตียง แล้วทิ้งตัวลงข้าง ๆ บุ๊ก
"เปล่าเลย งานนี้คุณชายสายเผือก ไม่ได้ออกโรง"
บุ๊กพูดก่อนจะหันคอมไปให้วีดู มันมีคลิปหลายคลิปด้วยกัน อยู่ใน #จอมมารแห่งวงการบันเทิง
ซึ่งทุกคลิปมาจากเหตุการณ์เดียวกัน มันเป็นจังหวะที่ซัทกำลังโต้เถียงอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง ก่อนที่เขาจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ แล้วตบหน้าของชายคนนั้น ที่คาดว่าน่าจะเป็นทีมงานเข้าอย่างจัง เหตุเกิดกลางเวทีงานพบปะแฟนคลับ และงานวันเกิดของตัวเอง ส่วนคลิปที่หลุดออกมา ก็เป็นของแฟนคลับในงานนั่นแหละ
"แปลกนะ"
วีเอ่ยขึ้นหลังจากดูคลิปจนจบ
"แปลกยังไง เพราะเขาตบหน้าผู้จัดการของตัวเองเหรอ"
"อ่าว คนที่โดนตบเป็นผู้จัดการของเขาเหรอ"
"ใช่ นี่เธอไม่รู้ ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยเหรอ"
"ไม่เลย แล้วเธอล่ะ"
"ก็...เคยร่วมงานกัน...แล้วเขาก็...เคย...เป็นแฟนเก่าเราด้วย"
บุ๊กพูดอึกอักจนสังเกตเห็นได้
"หืม เป็นแฟนเก่าเหรอ"
น้ำเสียงของวีดูเย็นชาและน่ากลัวเป็นอย่างมาก
"แล้วเมื่อกี้อะไรที่เธอว่าแปลกเหรอ"
บุ๊กพยายามเปลี่ยนเรื่อง
"ก็ทุกอย่างนั่นแหละ ฉันเป็นอดีตเมียของจอมมารนะ ฉันรู้ว่าเขาแคร์แฟนคลับขนาดไหน แล้วเขาก็แคร์ทีมงานทุกคนมากด้วย มันเลยแปลกที่เขาตบหน้าผู้จัดการของตัวเอง ต่อหน้าแฟนคลับ ในงานวันเกิดตัวเอง"
"แต่มีข่าวลือว่าเขาเคยซ้อมเธอด้วยนี่"
"เรื่องนั้นเธอก็รู้ดีกว่าใครไม่ใช่รึไง ที่เขาจับได้ว่าฉันมีกิ๊ก เขาแค่ไม่รู้เฉย ๆ ว่านั่นคือเธอ"
"ก็นะ ใครจะไปลืมจุดเริ่มต้นของคุณชายสายเผือกได้ล่ะ"
"ใช่เป็นวิธีที่ทำกันบ่อยไปในวงการบันเทิง ปล่อยข่าวฉาวคนอื่น เพื่อกลบข่าวฉาวตัวเอง แล้วเรื่องหย่าเรื่องเลิกเนี่ย ผู้ชายเป็นฝ่ายดูแย่กว่าเสมอนั่นแหละนะ"
"งั้นบางที เขาอาจจะจงใจให้เกิดเรื่องฉาว เพื่อหวังผลบางอย่างก็ได้งั้นใช่ไหม"
"ก็นะวงการบันเทิงมันมีเบื้องหน้าเบื้องหลังเสมอนั่นแหละ แต่ตอนนี้เลิกสนใจพวกนั้นดีกว่า"
พูดจบวีก็พับจอปิดคอมลง ก่อนจะถอดผ้าเช็ดตัวออก แล้วค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปจุมพิตบุ๊ก อย่างเร่าร้อน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"มันต้องมีการเข้าใจอะไรกันผิดแน่ ๆ"
"เบา ๆ หน่อยสิครับคุณพีท"
ชีคพูดเสียงแผ่วเพื่อปรามพีท ให้เขาไม่ลืมว่าทั้งคู่อยู่ในร้านอาหาร ที่มีคนเยอะประมาณหนึ่ง
"คุณพีทอาจจะไม่เชื่อ แต่คลิปมันก็เห็นเต็มตาขนาดนั้น ยังมีความเป็นไปได้อย่างอื่นอีกเหรอครับ"
พีทที่ใจเย็นลงนั่งฟังชีคพูดจนจบเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีอะไรไปโต้แย้ง
"คุณพีทครับ"
ชีคพูดพร้อมกับเอื้อมมือทั้งสองของตนไปกุมมือพีท จ้องตาเขาแล้วทำหน้าจริงจัง ก่อนจะพูดต่อ
"ที่ผ่านมาผมไม่เคยว่าร้ายเขาเลย เพราะผมรู้ว่าเขาเป็นคนในใจของคุณพีท แม้ว่าเขาจะไม่เคยชายตามองคุณเลยก็ตาม แต่วันนี้ผมอยากให้คุณรู้ ว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นยังไง..."
ชีคหยุดพูด เพื่อสังเกตสีหน้าแววตาของพีทว่าเป็นยังไง ก่อนที่ตัวเขาจะทำท่าทางลำบากใจมากกว่าเดิม แล้วพูดต่อ
"จำเรื่องไชน่าทาวน์ได้ไหมครับ พี่ซัทกับน้องผู้จัดการคนนั้นแอบคบกันอยู่..."
พีทที่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าแววตาก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย เขาพยายามข่มอารมณ์เอาไว้ให้ได้มากที่สุด แต่กระนั้นชีคก็สังเกตเห็นมันอยู่ดี
"ที่เขาเปลี่ยนผู้จัดการบ่อย ๆ เพราะเขาเบื่อครับ ผู้ชายคนนั้น...ชอบ...แอบกินผู้จัดการครับ บางทีเขาคงหว่านล้อมเหล่าผู้จัดการด้วย ชื่อเสียง เงินทอง ไม่ก็ให้ความหวัง หรือของแทนใจ..."
ชีคสังเกตเห็นว่าสีหน้าของพีทเปลี่ยนนิดหน่อยอีกครั้ง ตอนได้ยินคำว่าของแทนใจ
"อาจจะเป็นอัญมณี เครื่องประดับ..."
ได้ยินมาจนถึงตอนนี้พีทเริ่มเก็บอาการไม่อยู่แล้ว ซึ่งจากอาการของพีท ทำให้เขาคิดบางอย่างได้
"อาจจะเป็นของที่พิเศษ..."
ชีคพูดพร้อมกับค่อย ๆ ปล่อยมือของตัวเองออกจากมือของพีท แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋า กำบางอย่างไว้ในมือก่อนยื่นไปข้างหน้าของตนเพื่อให้พีทสังเกตเห็นได้โดยง่าย
"เป็นของที่ควรจะมีชิ้นเดียวในโลกแบบนี้"
พูดจบชีคก็แบมือออก และสิ่งที่อยู่บนมือของเขา เป็นเข็มกลัดอันเล็ก ๆ รูปปลาดาว พีทที่เห็นสิ่งนั้น คราวนี้อาการเขาออกชัดเจน จนเริ่มมีน้ำตาคลอ
"ขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมมีธุระด่วน"
พูดจบพีทก็รีบลุกออกไปทันที
ชีคนั่งมองเข็มกลัดรูปปลาดาวบนมือ พลางคิดไปในหัวว่า
"แบบนี้ไม่ดีแน่ไอ้จอมมารมันรู้เรื่องนี้มากน้อยแค่ไหนกันนะ"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ณ มุมไกล ๆ ที่เห็นป้ายร้าน ช่างยลช่างยนตร์ หรือบ้านของพลูโตนั่นแหละ บุ๊กกำลังเฝ้ามองบ้านอยู่ตรงมุมไกล ๆ มุมนั้น เธอเห็นรถหรูคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าอู่ ส่วนคนที่ลงมาจากรถก็มิใช่ใครอื่น รองประธานของเฟทนั่นเอง
"โทษทีนะพลูโต แต่วงการบันเทิงมันก็แบบนี้แหละ"
บุ๊กบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดโทรหาใครบางคน
ภายในบ้านของพลูโตหลังจากรองประธานแวะมานั้น บนโต๊ะกินข้าวของบ้าน ช่างยล ครูสุ และเจ๊ท็อฟ กำลังนั่งฟังคำแก้ตัวของรองประธานอยู่ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ครอบครัวของพลูโตไม่พอใจ และไม่ยอมให้พลูโตลงมาพบเขาแน่ ๆ รองประธานจึงทำได้แค่ทิ้งนามบัตรไว้ ซึ่งมันเป็นเบอร์โทรส่วนตัวของเขาเองด้วย
เจ๊ท็อฟฟี่ที่เดินไปส่งแขกนั้น ทันทีที่เขาเปิดประตูบ้านออกมา ก็พบเข้ากับกองทัพนักข่าวเป็นจำนวนมากมารออยู่ที่หน้าบ้าน หน้าอู่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"คุณเป็นอะไรกับน้องคนที่เป็นข่าวคะ"
"จากนี้ไปจะทำยังไงต่อครับ จะฟ้องร้องเลยไหม"
นักข่าวตะโกนแล้วยิงคำถามใส่เจ๊ท็อฟฟี่ทันทีที่เห็นหน้าเขา รองประธานเองก็เช่นกัน ความชุลมุนวุ่นวายเกิดขึ้นอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ รองประธานจะแหวกไปก็ลำบาก เลยต้องถอยกลับตั้งหลักในบ้าน แต่ไม่นานนักความวุ่นวายทั้งหลายก็ยุติลง เมื่อตำรวจเข้ามาระงับเหตุ รองประธานจึงสามารถออกไปจากตรงนี้ได้สักที
พลูโตที่อยู่บนชั้นสอง เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาจ้องมองนามบัตรของรองประธานที่แม่เอามาให้ ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 1 พฤษภาคม 1 วันหลังจากซัทตบหน้าพลูโตกลางงานวันเกิด ก็มีข่าวใหญ่ตามมาติด ๆ เมื่อพลูโต เป็นหนึ่งในแกนนำในการไปประท้วงหน้ากรมแรงงาน เพื่อเรียกร้องสิทธิให้กับคนเบื้องหลัง เนื่องในวันแรงงานแห่งชาติ ภายใต้กลุ่มที่ชื่อว่า สมาคมคนแรงงานบันเทิง
พลูโตมาพร้อมทนาย และได้ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับประเด็นต่าง ๆ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการเรียกร้องสิทธิให้กับคนเบื้องหลังตัวเล็ก ๆ ทั้งการที่ไม่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแรงงานกับกรมแรงงาน ทำให้เสียสิทธิ์ต่าง ๆ ที่ควรพึงได้ การลดชั่วโมงในการทำงานลง การล่วงละเมิดทางเพศ รวมถึงการทำร้ายร่างกาย และจิตใจที่คนเบื้องหลัง มักจะเป็นฝ่ายถูกกระทำ ส่วนเหตุการณ์ที่ซัทตบเขานั้น เขาพูดถึงมันน้อยมาก เพราะกลัวว่าจะส่งผลต่อรูปคดี
รองประธานอ่านข่าวด้วยความหงุดหงิด พลางคิดในใจว่าไอ้เด็กนี่มันร้ายกว่าที่เห็น
"ออกไปได้แล้วคุณคิม"
รองประธานพูดด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่จะเลื่อนเก้าอี้ไปข้างหลังเล็กน้อย ก่อนที่เลขาคิมจะมุดออกมาจากใต้โต๊ะ แล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องไป โดยมีชีคเดินสวนทางเข้ามาพอดี
"ขอโทษที่ไม่ได้เคาะเรียกนะครับ พอดีผมไม่เห็นใครหน้าห้อง"
"ไม่เป็นไรหรอก มานั่งก่อน"
รองประธานพูดในขณะที่กำลังจัดระเบียบกางเกงให้เรียบร้อย แล้วพูดต่อไป
"เรื่องคุณพูดได้ความว่าไงบ้าง"
"ไม่ได้อะไรเลยครับ"
ชีคพูดแล้วนั่งลง
"นี่แก..."
"ใจเย็นก่อนครับท่านรอง"
ชีครีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนเพราะกลัวจะโดนด่า
"คือการพบกันของซัทกับคุณพีท ไม่มีอะไรเป็นพิเศษครับ เขาแค่อยากได้ของขวัญพิเศษ เพื่อเอามารับขวัญหลานเฉย ๆ"
ชีคพูดโกหกด้วยท่าทางเรียบง่ายสบาย ๆ ไม่มีพิรุธใด ๆ
"ได้งั้นก็ดี"
รองประธานพูดห้วน ๆ อย่างไม่สบอารมณ์
"ท่านรองดูหงุดหงิดนะครับวันนี้"
"เออก็ใช่แหละ จริง ๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"
"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ผมนึกว่าการที่จอมมารกำลังแย่แบบนี้ จะทำให้ท่านมีความสุขเสียอีก"
"เรื่องนั้นมันก็ใช่ แต่มีบางอย่างไม่เป็นไปตามแผน เมื่อวานฉันไปบ้านไอ้ผู้จัดการเด็กฝึกงานนั่นมา ขาไปก็ยังปรกติดี แต่ขากลับเนี่ยสิกองทัพนักข่าวมารอกันเต็มเลย ไอ้เด็กนั่นมันเป็นชาวบ้านธรรมดาแท้ ๆ งั้นนักข่าวรู้ได้ยังไงว่าบ้านมันอยู่ที่ไหน แล้วก็มีพวกตำรวจที่มาได้ถูกเวลาอีก"
"บางทีอาจจะมีหนอนบ่อนไส้ในบริษัทรึเปล่าครับ"
"ฉันก็คิดว่างั้นนะ แต่ว่าในบริษัทนี้ นอกจากเมีย กับน้องเมียฉันแล้ว คนที่เข้าถึงประวัติของพนักงานได้ ทุกคนเป็นคนของฉันทั้งนั้น"
"ถ้างั้นความเป็นไปได้ก็มีอย่างเดียว ไอ้เด็กนั่นแหละ มันเรียกนักข่าวกับตำรวจมาบ้านตัวเอง"
"ฉันก็คิดแบบนั้นแหละ แต่ถ้าไอ้เด็กนั่นมันหิวแสง งั้นทำไมไม่พูดกับนักข่าวที่มันเรียกมาล่ะ แล้วจะเรียกตำรวจมาทำไม ที่สำคัญคือวันนี้มันไปอยู่ฝั่งไอ้สมาคมนั่นอีก มีแต่เรื่องชวนหงุดหงิดทั้งนั้น"
"ให้ผมไปตีสนิทมันดูดีไหมครับ"
"ไม่ล่ะ การถ่ายทำใกล้เข้ามาแล้ว นายเตรียมตัวทำงานเบื้องหน้าเถอะ"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ในบาร์สงบ ๆ แห่งหนึ่ง ที่ดูไม่หรูหรามาก ในเวลากลางคืน บุ๊กกำลังนั่งดื่มอย่างมีความสุขอยู่คนเดียว จนกระทั่งมีผู้ชายคนหนึ่งมานั่งข้าง ๆ ทางฝั่งขวาของตัวเอง
"ถ้าคุณคิดจะมาจีบกันล่ะก็เสียใจด้วยนะ"
บุ๊กพูด พร้อมกับยกมือซ้ายขึ้น เพื่อโชว์ให้เขาเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ
"น่าเสียดายจริง ๆ เลยนะครับ ผมตั้งใจมาจีบคุณจริง ๆ นั่นแหละ แต่ด้วยเหตุผลอื่น"
"มีเหตุผลอื่นด้วยเหรอ ที่ผู้ชายมาจีบผู้หญิงน่ะ"
บุ๊กพูดพร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่ม
"มีสิครับ เช่นผมอยากร่วมงานกับคุณไง"
บุ๊กฟังเขา แล้วดื่มจนหมดแก้ว ก่อนวางมันลงอย่างแรง เธอควักเงินออกมา วางไว้ใต้แก้ว แล้วลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินออกไปให้พ้นจากผู้ชายขี้หลีคนนี้ โดยไม่หันไปมองเขาด้วยซ้ำ
"ถ้าคุณอยากให้วงการบันเทิงเป็นพื้นที่ดี ๆ จริง ๆ ล่ะก็ ผมแนะนำให้คุณกลับมาคุยกับผมก่อนจะดีกว่านะครับ คุณชายสายเผือก"
บุ๊กยังคงเดินต่อไปโดยไม่สนใจ ไม่หวั่นไหวไปกับสิ่งที่ชายคนนั้นพูด
"ถ้าคุณเปลี่ยนใจ ก็ลองไปคุยกับแฟนเก่าคุณดูนะครับ"
นั่นคือสิ่งที่บุ๊กได้ยินก่อนที่เธอจะเดินออกมาจากร้านนั้น
ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน คำพูดของชายคนนั้นที่เธอติดใจมากที่สุด คือคำพูดสุดท้าย
เมื่อบุ๊กมาถึงบ้านก็พบว่าวีมารอเธออยู่ในบ้านแล้ว พร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา
"มันทำเธออีกแล้วใช่ไหม"
สิ้นเสียงพูดของบุ๊ก วีก็ร้องไห้โฮออกมาอีกรอบ ซึ่งสิ่งที่บุ๊กทำได้ก็แค่โผเข้าไปกอดเธอ เหมือนที่เคยทำมาตลอด นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ทั้งคู่เคยคุยเรื่องนี้กันหลายครั้งแล้ว และมันจบไม่สวยทุกครั้ง
ท่ามกลางเสียงร้องไห้ระงมของวี ความรู้สึกของบุ๊กกลับช่างสับสน เธอทั้งโกรธ ทั้งเศร้า และสิ้นหวังในคราวเดียว ในฐานะคนที่เป็นน้อย ไม่มีอะไรที่เธอพอจะทำให้วีได้เลย นอกจากการปลอบใจ
วีร้องไห้จนหมดแรงหลับไป บุ๊กแอบถกเสื้อของวีขึ้นมาดู แล้วก็พบว่า ช่วงเหนือสะดือขึ้นไปมีรอยช้ำ ที่เมื่อวานนี้ยังไม่มีปรากฏอยู่
"เพื่อเงิน ชื่อเสียง และอำนาจ ทำให้เธอต้องยอมทนขนาดนี้ ว่าที่ผู้นำประเทศบ้าอะไร แค่เมียคนเดียวยังดูแลให้ดีไม่ได้เลย"
บุ๊กบ่นพึมพำ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้น คว้าโทรศัพท์ แล้วเดินไปอีกห้อง ก่อนจะกดพิมพ์บางอย่างลงไป แล้วหลังจากนั้นสักพักก็มีเสียงข้อความดังขึ้น บุ๊กจึงรีบเปิดดู
ข้อความที่ส่งมานั้นเป็นของพลูโต เขาส่งโลเคชั่นของสถานที่หนึ่งมา พร้อมข้อความเป็นตัวหนังสือว่า
"เจอกันที่นี่ สาย ๆ พรุ่งนี้ มาคนเดียวนะ ระวังตัวด้วย"
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 12

วันที่ 2 พฤษภาคม บุ๊กขับรถมาตามโลเคชั่นที่พลูโตส่งมาให้ แล้วมันก็พาเธอออกนอกเมืองหลวง มายังสนามยิงปืนแห่งหนึ่ง
บุ๊กเดินเข้าไปด้านใน ก็พบกับพนักงานต้อนรับสาว ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์
"เชิญเข้าไปด้านในเลยค่ะ"
พนักงานสาวกล่าว โดยที่บุ๊กยังไม่ทันได้พูดอะไรด้วยซ้ำ แต่เธอก็เดินงง ๆ เปิดประตูเข้าไปทางด้านหลัง ตามคำแนะนำของพนักงาน แล้วสิ่งแรกที่เธอเห็นหลังเปิดประตูเข้าไปก็คือพลูโตที่ยืนรออยู่ พร้อมกับชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งรูปร่างหน้าตาค่อนข้างคล้ายซัท
"ผมดีใจที่คุณเปลี่ยนใจนะ"
ตาณเอ่ยทัก ซึ่งบุ๊กจำเสียงนี้ได้ มันเป็นเสียงของผู้ชายที่พูดกับเธอในบาร์เมื่อวานนั่นเอง
"ผมดีใจที่พี่ยอมมานะ"
พลูโตกล่าวด้วยความจริงใจ
"ไม่คิดเลยว่า คุณชายสายเผือก แท้จริงแล้วจะเป็นคุณนายสายเผือก"
เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นทางด้านหลังของบุ๊ก เธอจึงหันกลับไปมอง แล้วก็พบเข้ากับซัท
บุ๊กหันไปมองหน้าพลูโตกับซัทสลับไปสลับมาด้วยความมึนงงและสงสัย
"ดูเหมือนเรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลยนะ คุณนายสายเผือก"
ซัทกล่าวด้วยสีหน้าแววตาอันสุดแสนจะเจ้าเล่ห์
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 29 เมษา หลังจากพลูโตได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากซัทกับตาณแล้ว เขาก็รู้สึกว่า...
"ผมเชื่อ ผมเอาด้วย"
"ง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอจืด มันอันตรายนะ"
ซัทขึ้นเสียงใส่พลูโตเล็กน้อย ด้วยความไม่เห็นด้วย
"ไม่อยากจะพูดแบบนี้เลย แต่ผมก็เห็นด้วยกับซัทนะ แล้วก็ทำไมคุณถึงเชื่อง่ายจัง เรื่องที่พวกเราเล่ามันเป็นทฤษฎีสมคบคิดแบบในหนังเลยนะ คนปรกติไม่น่าจะเชื่อกันง่าย ๆ หรอก หลักฐานก็ไม่มี"
"มันก็ดูเกินจริงอยู่นั่นแหละ แต่มันอธิบายได้หลายอย่างเลยว่า ทำไมพี่ซัทถึงดูล่องลอยเหลือเกิน ตอนที่รู้ว่าประธานท้อง แล้วมันก็สมเหตุสมผลดีด้วย ที่พี่ซัทจะไม่ชอบพี่เขยตัวเอง เพราะเขาเป็นคนไม่ดี ที่สำคัญที่สุดก็คือ ไอ้ของที่อยู่บนมือผมนี่แหละ..."
พลูโตหยุดพูด แล้วก้มลงไปมองเข็มกลัดรูปปลาดาว ก่อนจะพูดต่อ
"ผมยังไม่มีโอกาสบอกเลย เพราะหลังจากนั้นมีแต่เรื่องวุ่น ๆ ผมเคยเห็นมันมาก่อน และไม่ใช่ตอนที่ไปบ้านพี่กบด้วย"
"จริงเหรอ!"
ซัทกับตาณอุทานประสานเสียงกันออกมา
"ครับ พี่ซัทจำวันที่พี่ไล่ผมออกได้ไหม ก่อนที่ผมจะเข้าห้องไปโดนพี่ไล่ออกน่ะ คุณชีคเขาเปิดประตูออกมา แล้วเดินชนผม ตอนนั้นก็มีของคล้าย ๆ กันแบบนี้นี่แหละ ร่วงลงมา แล้วผมก็ส่งมันคืนให้เขา"
พลูโตพูดความจริง แบบแอบเหน็บแนมซัทด้วยนิดหน่อย
"ชีคเหรอก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่"
ซัทพูดโดยมีตาณพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้าง ๆ
"แล้วทั้งสองคนมีแผนจะให้ผมทำอะไรเหรอครับ"
"ฉันอยากให้นายทะเลาะกับฉัน"
ซัทตอบคำถามของพลูโต ในขณะที่พลูโตยังงงกับคำตอบนั้นอยู่ ตาณจึงอาสาอธิบายให้เขาฟัง
"ตอนนี้เรารู้แล้วว่าพวกนั้น เป็นองค์กร เป็นสมาคมอะไรสักอย่าง ที่มีจุดสังเกตเป็นเครื่องประดับรูปปลาดาวอันนี้ เราจึงอยากได้สายลับสองหน้าแฝงตัวเข้าไป ซึ่งคนที่เหมาะสมที่สุดก็คงมีแต่ผู้จัดการเท่านั้น"
"ใช่อย่างที่ตาณบอกไปนั่นแหละ ฉันทำไม่ได้ ให้พวกตำรวจที่เป็นคนนอกทำก็ไม่ได้ ต้องเป็นคนในวงการบันเทิง และเป็นคนที่พวกนั้นจะใช้งานได้ง่ายที่สุด ซึ่งก็ต้องเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับฉัน นั่นก็คือนาย"
"ผมเข้าใจแล้ว ถ้าพวกนั้นต้องการกำจัดพี่ซัทไปให้พ้นทาง ก็จะเข้ามาหาผมที่เป็นคนใกล้ตัวที่สุด"
"ใช่ ซึ่งนายกับฉันดันสนิทกันเกินไป พวกนั้นคงไม่เชื่อง่าย ๆ แน่เพราะงั้นเราต้องทะเลาะกัน เอาให้หนักมากด้วย"
"แต่แค่นั้นเขาจะเชื่อง่าย ๆ เหรอครับ คือแบบก็แค่เด็ก ๆ ทะเลาะกัน มันดูจงใจแปลก ๆ"
"เรื่องนี้ผมกับซัทคุยกันไปบ้างแล้ว และนั่นเป็นเหตุผลที่ผมให้เขารีบพาผู้จัดการมา"
"เวทีมีพร้อมแล้วนายจืด คนดูก็พร้อมแล้ว เหลือแค่นักแสดง ว่าไงนายพร้อมจะรับบทรึยัง"
สิ้นเสียงของซัทบรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ตาณไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้น ส่วนพลูโตเองก็ทำท่าคิดหนักอยู่เหมือนกัน แล้วสักพักพลูโตก็ทำตาโตออกมา ดูเหมือนว่าเขาจะคิดบางอย่างออก
"พรุ่งนี้ 30 เมษา วันเกิดพี่ซัท มีงานแฟนมีท นั่นคือเวทีกับคนดูงั้นใช่ไหมครับ"
คำตอบที่พลูโตได้จากซัทกับตาณคือการพยักหน้า
"อืม...ผมว่ามันยังมีช่องโหว่อยู่นะ เรื่องบทน่ะ เราจะทะเลาะกันเรื่องอะไรล่ะ"
"ฉันเตรียมไว้แล้ว ให้นายกับฉันแอบกิ๊กกันไงล่ะ"
"เรื่องรัก ๆ งั้นเหรอ ใช้ได้เลยนะ เหตุผลเพียงพอที่จะให้คนเราหักหลังกันได้เลย งี้เราก็โยงเรื่องคุณพีทมาด้วยเลยดีไหม เรื่องรักสามเส้าแบบนี้ขายได้"
"หัวไวดีนี่นายจืด เราคบกันช่วงไชน่าทาวน์ที่เคยเป็นข่าวก่อนหน้านี้ ให้มันเป็นช่วงรักยังหวาน ซึ่งฉันจอมมารแห่งวงการบันเทิง แค่หลอกนายกะคบเล่น ๆ แล้วเขี่ยทิ้ง"
"จากนั้นพี่ซัทก็กลับไปหาคุณพีท ไฮโซบ้านรวย พอมีภาพหลุด ผมก็เลยไม่พอใจ จะไปเอาเรื่องจึงสร้างความรำคาญให้คุณ แล้วก็ตู้ม"
"เราทะเลาะกันใหญ่โต นายจืดที่หวังจะสุขสบายเพราะได้คบกับดาราดัง ดันถูกหักหลัง ภายในใจจึงเต็มไปด้วยความแค้น รอวันที่จะเล่นงานคนที่ทำร้ายเขาให้สาสม"
ตาณได้แต่ยืนมองพลูโตกับซัท พูดคุยต่อบทกันเป็นตุเป็นตะ เป็นเรื่องเป็นราว ซึ่งเขาก็ต้องยอมรับว่า ความคิดของทั้งคู่มันน่าจะออกมาดีแน่ ๆ
"แต่ว่านะครับ"
"ใช่ฉันก็คิดแบบนายนั่นแหละนายจืด"
พลูโตกับซัทพึมพำออกมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ตาณเองก็เริ่มเครียดแล้ว จึงพูดออกไป
"จากโลก ถ้าได้ยินแล้วตอบด้วย ช่วยบอกทีว่ามันติดขัดตรงไหน แผนก็ออกมาดูดีแล้วนี่"
"จริงอยู่ว่ามันออกมาดูดีแล้ว แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญหา เพราะก่อนหน้านี้ฉันปฏิเสธไปแล้วว่าไม่มีอะไรในกอไผ่ ถ้าฉันกลับคำให้การว่า ฉันควบสองทั้งผู้จัดการ กับคุณพีท มันก็จะดูน่าสงสัยนะ เรื่องแบบนี้ ถ้าออกจากปากเจ้าตัวไม่มีใครเชื่อหรอกต่อให้เป็นเรื่องจริงก็ตาม มันต้องออกจากปากของคนอื่น คนที่ดูน่าเชื่อถือ พอเป็นแบบนั้นแล้ว ต่อให้มันจะเป็นเรื่องโกหกไม่น่าเชื่อขนาดไหน คนก็พร้อมเชื่อ"
"ต้องทำกันถึงขนาดนั้นเลยเหรอวะเพื่อน"
"ขอต้อนรับเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเป็นทางการนะเพื่อน"
ซัทพูดพร้อมกับตบบ่าของตาณเบา ๆ
"คิดออกแล้ว!"
ตาณกับซัท หันไปมองพลูโตที่อุทานออกมาเสียงดัง
"คุณชายสายเผือก"
"ก็ใช้ได้อยู่หรอกนายจืดแต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาคือใคร"
"ใช่แล้วครับผู้จัดการ ขนาดตำรวจอย่างผมยังไม่รู้เลย"
ได้ยินทั้งสองคนพูดแบบนั้น พลูโตก็อดจะยิ้มออกมาไม่ได้ เพราะเขารู้สึกภูมิใจในตัวเองจริง ๆ
"จริง ๆ แล้วผมทำการสืบสวนเรื่องนี้แบบลับ ๆ อยู่ แม้จะโยนทิ้งถังขยะไปแล้วก็เถอะ"
ได้ยินพลูโตพูดแบบนั้น ซัทที่รู้เรื่องนี้ก็ส่ายหัวไปมาอย่างหน่ายใจ
"แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็มีคนในใจอยู่แล้ว เราแค่ต้องล่อเขาออกมา"
พูดจบพลูโตก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
"แต่แผน...เอ่อ...รักสามเส้า มันใช้ได้แค่ครั้งเดียวนะจืด พอเริ่มไปแล้ว ถ้าคนที่นายคิดไม่ใช่คุณชายสายเผือกขึ้นมา พวกเราจะเสี่ยงกันหมด"
ซัทกล่าวด้วยสีหน้าท่าทางกังวลมาก ตาณเองก็ใช่กัน
"ถ้าไม่เสี่ยงรุกดูบ้าง โอกาสชนะ โอกาสได้แต้มมันก็ไม่มี"
พลูโตกล่าวและยิ้มอย่างมีเลศนัยออกมาเช่นเคย
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"เรื่องทั้งหมดมันก็ประมาณนี้แหละครับคุณบุ๊ก ที่เหลือผมก็แค่รอดูว่าคุณจะโผล่ไปแถวบ้านเขาไหม จากนั้นผมก็แค่แอบตามคุณไป เพื่อหาจังหวะเกลี้ยกล่อมคุณ แม้สุดท้ายแล้วตอนนั้นคุณจะหนีไปก็ตาม แต่ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว ต้องขอบคุณที่ให้ความร่วมมือจริง ๆ ครับ"
ตาณกล่าว
"เข้าใจแล้ว ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวเลยสินะ พวกนายคาดไว้แล้วว่า ถ้าฉันเป็นคุณชายสายเผือกจริง ๆ ยังไงก็ต้องตามไปดูที่บ้านของพลูโตอยู่แล้ว เช่นเดียวกันกับรองประธานที่ต้องไปทำหน้าที่ของตัวเอง พอฉันเห็นว่า รองประธานแอบไปคุยกันลับ ๆ กับพลูโตที่บ้าน ทางเดียวที่ฉันจะทำเพื่อให้ปล่อยข่าวเรื่องนี้ลงเพจได้ โดยที่ไม่ทิ้งร่องรอยของตัวเองไว้ ยังไงฉันก็ต้องเรียกนักข่าวมาก่อน พอนักข่าวมาสร้างความวุ่นวาย ก็ได้เวลาของตำรวจ พอเป็นแบบนั้นก็ทำให้ครอบครัวของพลูโตปลอดภัยได้ แล้วก็ได้ตัวฉัน ที่ประมาทไป ไม่คิดว่าจะมีคนรู้เรื่องของตัวฉันเองอยู่แล้ว ทุกการกระทำมันก็เลยมัดตัวฉันจนดิ้นไม่หลุด"
บุ๊กร่ายยาวพร้อมกับส่ายหัวไปมา และถอนหายใจตลอดเวลาจนกระทั่งพูดจบ
"ฉันถามหน่อยสิ ถ้าฉันไม่เปลี่ยนใจ พวกนายจะชักจูงฉันยังไง"
"แบล็กเมล์"
ซัทตอบคำถามของบุ๊กด้วยท่าทางเรียบเฉย
"ก็...อาจจะต้องให้ฝ่ายไอทีช่วยแฮ็กแหละครับ"
ตาณตอบด้วยท่าทีเขินอายนิดหน่อย
"ถามจริง นี่เหรอวิธีของตำรวจ"
บุ๊กตะโกนเสียงดังแล้วเกาหัวแกรก ๆ อย่างไม่เชื่อหู
"ครับ บางครั้งก็ต้องยอมให้มือเปื้อนเลือดบ้าง ต้องยอมทำสิ่งที่ผิด ด้วยเหตุผลที่ดี"
คราวนี้คุณตำรวจตาณกล่าวอย่างมั่นใจ
"แล้วอะไรทำให้คุณชายสายเผือกผู้ลึกลับเปลี่ยนใจล่ะ"
ซัทถามจี้จุดทันทีที่มีโอกาส
"เอ่อ...ก็..."
บุ๊กมีท่าทางลำบากใจกับคำถามของซัทอย่างเห็นได้ชัด
"ถ้าเราจะทำงานด้วยกันเราต้องเชื่อใจกันได้ บอกมาสิความลับของเธอคืออะไร"
ซัทกล่าวแล้วจ้องไปที่บุ๊กราวกับจะสูบเลือดสูบเนื้อ
"ก็...จุดเริ่มต้นของคุณชายสายเผือก พวกคุณก็คงรู้กันแล้วว่าเป็นยังไง โดยเฉพาะคุณ คุณซัท คุณไม่เคยพูดความจริงเบื้องหลังการหย่า ว่าภรรยาของคุณมีกิ๊ก ก็...ฉันนี่แหละเมียเก็บของวี"
"เธอเองเหรอ ฉันก็นึกว่าเป็นไอ้ว่าที่ผู้นำประเทศคนนั้นมาตลอด"
ซัทพูดออกมาเสียงดัง
"อย่างนี้นี่เอง ไม่ใช่พี่กบที่คอยบอกข้อมูล แต่เป็นเจ้าตัวเองที่ปล่อยข่าว"
พลูโตกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนประหลาดใจ
"แล้วยังไงต่อครับคุณบุ๊ก อะไรทำให้คุณเปลี่ยนใจ"
ตาณพูดกลับเข้าเรื่อง
"ก็นะ ถึงฉันจะเป็นเมียเก็บของวีถึงสองครั้ง แต่ฉันก็รักเธอจริง ๆ น่าเสียดายที่เธอดันหลงใหลไปกับชื่อเสียงและเงินทอง จนยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งเป็นกระสอบทรายให้ผัวตัวเอง"
บุ๊กกล่าวด้วยน้ำเสียงและแววตาอันเศร้าสร้อย
"ไอ้ว่าที่ผู้นำประเทศนั่นน่ะนะ!"
"ใช่ มันเป็นพวกหัวรุนแรงเจ้าอารมณ์น่ะ มันไม่ลงมือกับเธอมาเป็นปี แต่เมื่อคืนนี้เธอร้องไห้มาหาฉัน และใช่มันลงมือกับเธออีกแล้ว ดูเหมือนว่าคนเรามันไม่ได้เปลี่ยนกันง่าย ๆ ขนาดนั้นนะ"
พูดมาจนถึงตอนนี้ น้ำตาของบุ๊กก็เริ่มซึมออกมาแล้ว เธอจึงยกมือขึ้นมาปัด ก่อนที่จะเปลี่ยนอารมณ์ มาเป็นสดใสตามเดิม
"นั่นแหละ ฉันก็เลยลองเสี่ยงดู ว่าพวกนายมีอะไรในมือบ้าง ซึ่งก็ต้องบอกเลยว่าน่าประทับใจ และฉันตั้งใจจะทำให้วงการบันเทิงเป็นแบบอย่างที่ดีต่อสังคมจริง ๆ นะ"
บุ๊กหันไปพูดกับตาณแล้วกล่าวด้วยความจริงใจ
"แต่ฉันมีข้อแม้นะ ซึ่งมีแต่คุณตำรวจเท่านั้นที่ทำได้"
"ว่ามาเลยครับคุณบุ๊ก"
"ฉันอยากให้วีเข้าโปรแกรมพิทักษ์พยาน"
"เดี๋ยวนะ ทำไมวีต้องเข้าด้วย หรือเธอจะมีส่วนร่วม"
ซัทถามแทรกขึ้นมาด้วยความสงสัย
"ฉันก็ไม่รู้หรอก ว่าเธอมีส่วนร่วมมากน้อยแค่ไหน แต่ไอ้เข็มกลัดรูปปลาดาวนั่นน่ะ ฉันเคยเห็นมันเหมือนกัน แต่มันเป็นต่างหูของวีนะ ไม่ใช่เข็มกลัด"
สิ้นเสียงของบุ๊กบรรยากาศก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง
"ว่าไงคะคุณตำรวจ พอจะทำได้ไหม ฉันพูดมาถึงตรงนี้แล้ว คุณคงเข้าใจสินะคะ ว่าเรื่องนี้มันใหญ่กว่าวงการบันเทิงไปมากเลยทีเดียว"
"ได้อยู่แล้ว..."
ซัทพูดแทรกขึ้นมาอย่างไม่ลังเล
"เห็นแบบนี้ ไอ้ตาณมันเป็นตำรวจใหญ่เลยนะบอกไว้ก่อน พ่อมันเป็นถึง..."
"เงียบเลยไอ้ซัทพูดมากไปแล้ว"
ตาณพูดแทรกเพื่อดุซัท
"แต่ก็อย่างที่มันบอกนั่นแหละครับว่าได้ ถึงอย่างนั้นคุณก็ต้องช่วยกล่อมให้เธอร่วมมือด้วย ถ้าทำได้ ผมสัญญาว่าจะทำทุกทางให้เธอปลอดภัย"
ตาณกล่าวอย่างมั่นใจ
"งั้นก็เป็นอันตกลง"
บุ๊กก็กล่าวด้วยความมั่นใจไม่แพ้กัน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
บุ๊กนั่งอยู่ในบ้านพักของตัวเอง โดยคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอคือวี บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด และตึงเครียด
"ฉันไม่เอาด้วยหรอก พวกเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร"
"แต่วีเธอจะทนต่อไปเพื่ออะไรกัน"
"เพื่ออะไรน่ะเหรอ ก็ทุกอย่างนี่ไง จะให้ฉันทิ้งทุกอย่างที่ฉันสร้างมาไปอย่างนั้นเหรอ ไม่ ฉันไม่เอาด้วยหรอก"
"แต่เราไปเริ่มต้นใหม่ได้นะวี"
"ก็ฉันไม่อยากเริ่มใหม่นี่ กว่าฉันจะมาถึงจุดนี้ได้มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะ แล้วจะให้ฉันทิ้งมันไปง่าย ๆ ได้ยังไงกัน"
"ฉันรู้ว่ามันไม่ง่าย ฉันจะไม่บอกว่าฉันเข้าใจเธอหรอก แต่ฉันน่ะ ยอมทิ้งทุกอย่างได้หมดเพื่อเธอนะ"
"ก็แหงล่ะ เธอไม่มีอะไรให้เสียอยู่แล้ว ถ้าไม่มีฉันเธอก็ไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ"
วีพลั้งปากไปตามอารมณ์โดยไม่ทันได้ยั้งคิด กว่าเธอจะรู้ตัวว่าพูดอะไรที่มันหวนกลับคืนมาไม่ได้ บุ๊กก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูแล้ว
"เธอคิดดูให้ดีอีกทีแล้วกัน คืนนี้เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว"
พูดจบบุ๊กก็เปิดประตูแล้วเดินจากไปด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย
หลังจากนั้นสักพักบุ๊กก็มาโผล่อยู่ในร้านอินเทอร์เน็ต แบบที่เธอทำมาตลอด
ทุกครั้งที่เธอจะปล่อยข่าวในนามคุณชายสายเผือก เธอมักจะทำแบบนี้ เพื่อให้ไม่มีใครตามรอยเธอได้ง่าย ๆ แถมยังเปลี่ยนร้านไปเรื่อย ๆ ไม่ค่อยใช้ร้านเดิม เผื่อไว้อีกด้วย
เธอใช้เวลาเรียงร้อยถ้อยคำต่าง ๆ อยู่เป็นชั่วโมง ก่อนที่จะปล่อยข่าวใหญ่ที่ทำให้สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวงการในคลิกเดียว
กลางดึกของวันที่ 2 พฤษภาคม #จอมมารแห่งวงการบันเทิง ก็เดือดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเพจคุณชายสายเผือก ได้บอกเล่าเรื่องราวความรักสามเส้าระหว่างสามหนุ่ม ซุปตาร์ ผู้จัดการ และไฮโซ จนทำให้ไม่มีสื่อใดไม่เล่นข่าวนี้ แน่นอนว่า หน้าบ้านของพลูโตก็เต็มไปด้วยนักข่าวเช่นเคย อันที่จริงมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ทำให้ในช่วงเช้ามืดของวันที่ 3 พฤษภาคม พลูโตจำต้องให้พ่อกับแม่หยุดงานไปพักอยู่ต่างจังหวัดกันเป็นการชั่วคราวก่อน แน่นอนว่าทั้งหมดก็เป็นแค่ข้ออ้าง เพื่อให้พ่อกับแม่ได้ไปอยู่ในที่ปลอดภัยต่างหาก ส่วนตัวเขาจะปักหลักอยู่ที่นี่
พลูโตไม่ได้ให้สัมภาษณ์ด้วยตัวเอง แต่ให้ทนายจากสมาคมคนแรงงานบันเทิงแถลงการณ์แทน โดยที่เขาปฏิเสธข่าวลือต่าง ๆ จากเพจคุณชายสายเผือกทั้งหมด ทั้งยังโต้กลับว่าเป็นการปล่อยข่าวจากผู้ไม่หวังดี เพื่อลดความน่าเชื่อถือของพลูโตกับสมาคมฯ อีกด้วย
ฝั่งเฟทและซัทเองก็ออกมาปฏิเสธข่าวลือเช่นกัน โดยแถลงเพิ่มเติมว่า ซัทยอมรับผิดทุกอย่าง ทั้งหมดเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ และผลจากการรับบทตัวร้าย ทำให้การยับยั้งช่างใจของเขามีปัญหา ทางบริษัทยินดีที่จะให้พลูโตกลับมาทำงานเหมือนเดิม และพร้อมชดใช้ค่าเสียหายทุกอย่าง
ฝั่งรองประธานรุจเองก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน เขาติดต่อผ่านทนายของพลูโต เพื่อขอพบ และพูดคุยกับพลูโตเป็นการส่วนตัว ซึ่งพลูโตได้ปฏิเสธไปตามแผนการที่วางไว้ ว่าเขาจะต้องเล่นตัว
ท่ามกลางข่าวของดารานักแสดงชื่อดังที่เต็มไปทั่วทุกสื่อตั้งแต่เมื่อคืนนี้ แทบไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ในมุมเล็ก ๆ ของข่าวสารมากมาย มีคนเบื้องหลังคนหนึ่ง พึ่งจากไปเมื่อคืนนี้เช่นกัน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากบุ๊กออกจากบ้านไป ทิ้งวีให้อยู่ในบ้าน นั่งคิดทบทวนทุกอย่างเพียงลำพังได้ไม่นาน ก็มีคนบุกเข้ามาในบ้าน หลายต่อหลายคน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือสามีของตัววีเองนั่นแหละ
ในขณะที่วีหน้าถอดสีด้วยความมึนงงและตกใจอยู่นั้น คุณทีปสามีของเธอ ก็ส่งสัญญาณบอกให้ลูกน้องออกไปรอข้างนอก ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ปลดเข็มขัดกางเกงของตัวเองออกอย่างใจเย็น
เมื่อเห็นเช่นนั้นภาษากายของวีก็ตอบสนองโดยอัตโนมัติอย่างคุ้นเคย เธอไปหลบอยู่ตรงมุมห้อง พลางยกมือไหว้ร้องไห้วิงวอนขอโทษ สามีของตัวเอง ตัวของเธอสั่นไปด้วยความกลัว และสั่นแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่สามีของเธอ ค่อย ๆ ม้วนสายเข็มขัดไปบนฝ่ามือสองสามรอบ แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธออย่างใจเย็น และในจังหวะที่เธอไม่มีทางหนีเขาพ้นได้อีก ในจังหวะที่เขาเข้ามาประชิดตัวเธอ เธอก็ก้มลงไปกราบเท้าเขา ขอให้เขาให้อภัย ซึ่งช่างโชคร้าย ที่มันไม่เป็นผล
วีถูกสามีของเธอใช้เข็มขัดฟาดอย่างเต็มแรง พลางก่นด่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เธอทรยศบ้างล่ะ เลี้ยงไม่เชื่องบ้างล่ะ ในขณะที่ทุกครั้งที่ถูกด่าและถูกฟาด วีทำได้แค่ร้องด้วยความเจ็บปวด และกล่าวขอโทษ บอกว่าตนผิดไปแล้ว แต่สามีของเธอก็ยังไม่หยุดมือแต่อย่างใด เขาฟาดและด่าเธอต่อไปเรื่อย ๆ โดยที่เธอไม่ได้ตอบโต้อะไรเลยสักครั้ง จนกระทั่งเขาหลุดพูดออกมาว่า
"พอจัดการเธอเสร็จ ฉันจะไปจัดการคู่ขาของเธอด้วย"
ได้ยินแบบนั้น วีก็ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน กระโจนเข้าใส่สามีของตัวเอง โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว จึงหงายหลังล้มลงไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอฮึดสู้ ทว่าช่างเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย ที่แรงผู้หญิงมิสามารถสู้แรงของผู้ชายได้ เมื่อเขาชกเธอเข้าไปเต็มแรงที่ใบหน้า ภาพของเธอก็ดับลง
วีตื่นมาอีกทีในบ้านของตัวเอง เธอถูกขังอยู่ในห้องนอนของตน โดยมีทางเดียวที่เธอสามารถรับรู้เรื่องโลกภายนอกได้ ก็คือทีวี ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ให้เธอโดยเฉพาะ เธอจึงเห็นมันโดยง่าย และนั่นทำให้เธอปล่อยโฮออกมา เพราะสิ่งที่กำลังฉายในทีวี คือข่าวอุบัติเหตุรถชน หน้าร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ โดยที่คนขับรถยอมมอบตัวแต่โดยดี และคนที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุก็คือบุ๊กนั่นเอง
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 13

งานศพของบุ๊กถูกจัดขึ้นแบบเงียบ ๆ แต่มันก็เงียบได้แค่วันแรก ๆ เท่านั้น พอซัทมางาน ทุกอย่างก็ดูครึกครื้นขึ้นทันตา เพราะเรื่องราวดราม่าที่พึ่งเกิดขึ้นนั่นแหละ วันที่พลูโตมางานก็มีนักข่าวมารอเช่นกัน โดยที่พลูโตกับซัทหลีกเลี่ยงที่จะมาวันเดียวกัน ส่วนหนึ่งก็เป็นการทำตามแผน อีกส่วนก็อยากจะให้เกียรติบุ๊กกับครอบครัวของเธอด้วย
อีกคนหนึ่งที่ถูกรุมทึ้งด้วยฝูงนักข่าวก็คือรองประธานรุจ เพราะนี่เป็นศพที่สองแล้ว ที่ผู้ตายเกี่ยวข้องกับซีรีส์เรื่องนักฆ่าใจกล้า โดยที่รองประธานปฏิเสธเรื่องราวอาถรรพ์ต่าง ๆ ในกองถ่าย พร้อมทั้งจะเดินหน้าถ่ายทำต่อไปหลังเสร็จพิธีศพ โดยได้มีการหาคนมาทำหน้าที่แทนบุ๊กไว้แล้ว และทางบริษัท ยินดีจ่ายเงินค่าตัวเต็มจำนวนของบุ๊กให้กับทางครอบครัวของเธอด้วย
งานศพของบุ๊กเสร็จสิ้นในวันที่ 7 พฤษภาคม โดยมีคนบันเทิงแวะเวียนกันมามากมาย โดยเฉพาะคนที่เกี่ยวข้องกับซีรีส์นักฆ่าใจกล้าที่กำลังจะเปิดกล้องในเร็ววันนี้ ทว่าสื่อสังเกตเห็นว่ามีคนหนึ่งไม่ได้มาร่วมงานเลยสักวันนั่นก็คือวี ที่ส่งสามีของเธอมาแทน โดยคุณทีปได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อว่า ภรรยาของเขาป่วยหนักมาไม่ได้
แต่ความจริงก็อย่างที่เขารู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าวีถูกขังอยู่ในบ้าน โดยที่เกือบจะถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกแล้ว ถ้าไม่มีทีวีให้เธอดูข่าว ซึ่งอาการของเธอก็ไม่สู้ดีนัก เมื่อต้องเสียบุ๊กไป แต่ต่อให้เธอจะไม่ถูกขัง เธอก็คงอยู่ร่วมงานศพนานไม่ได้ เพราะเท่าที่ทุกคนรู้ เธอกับบุ๊กรู้จักกันแค่ผ่าน ๆ และที่สำคัญคือ ร่องรอยการถูกทุบตีของเธอมันยังไม่จางลงไป ยังไงเธอก็ไปพบสื่อไม่ได้หรอก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนที่พวกเขาวางไว้แล้ว แต่การสูญเสียบุ๊กไปนั้นไม่ได้อยู่ในแผน ครั้นจะนัดเจอกันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อมีสายตามากมายจับจ้องไปที่ซัทกับพลูโต พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกมากนัก ต้องปล่อยให้การแสดงดำเนินต่อไป
ในช่วงงานศพของบุ๊ก รองประธานมีโอกาสได้เจอกับพลูโตตัวเป็น ๆ โดยไม่ผ่านทนาย เขาจึงใช้โอกาสนี้บอกกล่าวกับพลูโตว่า
"ไม่ว่านายจะต้องการอะไร ฉันให้นายได้มากกว่าไอ้สมาคมนั่นอีก"
นั่นคือคำพูดของรองประธานที่แอบกระซิบใส่พลูโต ตอนที่นั่งฟังพระสวดศพ
นั่นเป็นตอนที่พลูโตรู้ได้ทันทีว่า หมดเวลาเล่นตัวแล้ว เย็นวันนั้นเขาจึงหยิบนามบัตรที่รองประธานฝากไว้ออกมา แล้วกดโทรหาเขาทันที
รองประธานบอกกับพลูโตว่าวันที่ 8 พฤษภา ตอนสาย ๆ จะส่งคนไปรับ ในทีแรกพลูโตก็แปลกใจว่า จะส่งคนมารับได้ยังไง ในเมื่อนักข่าวปักหลักอยู่หน้าบ้านของเขา ไม่ยอมไปไหนมาหลายวันแล้ว แต่เมื่อถึงวันและเวลานัด พลูโตจึงเข้าใจว่ารองประธานทำได้อย่างที่พูดจริง ๆ เพราะตอนนี้ไม่มีนักข่าวอยู่ที่หน้าบ้านเขาเลยสักคน มีก็แค่รถหรูคันหนึ่งมาจอดรอ พลูโตเดาว่าน่าจะเป็นคนของรองประธาน เขาจึงขึ้นรถคันนั้นไป ซึ่งระหว่างทาง รถคันนั้นก็ขับวนไปวนมารอบเมืองอยู่เป็นชั่วโมง ก่อนที่จะพาเขามาส่งยังบริษัทเฟทที่เขาคุ้นเคย
พลูโตนั่งเผชิญหน้ากับรองประธานอยู่ในห้องทำงานของท่านรอง ในระยะห่างกันแค่โต๊ะทำงานที่คั่นกลางอยู่เท่านั้น บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดเป็นอย่างมาก เพราะรองประธานเอาแต่นิ่งเงียบและจ้องหน้าเขาเพียงอย่างเดียว จนพลูโตเริ่มอดรนทนไม่ไหว
"ถ้าคุณไม่มีอะไร งั้นผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า"
พลูโตพูดแล้วทำท่าจะลุกขึ้นยืน แต่รองประธานห้ามเอาไว้
"ใจเย็นก่อน ผมแค่อยากจะรู้เฉย ๆ ว่า เด็กหนุ่มที่ดูธรรมดาอย่างคุณเนี่ย ทำอีท่าไหนถึงได้ไปลึกซึ้งกับจอมมารได้"
ได้ยินดังนั้นพลูโตก็เอาแต่นิ่งเงียบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่าท่านรองพูดเรื่องอะไร
"ไม่เอาน่า ผมรู้ความจริงหมดแล้ว เรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับเขาน่ะ เพราะข้อมูลที่ผมพึ่งได้รับมา กับข้อมูลที่คุณชายสายเผือกพึ่งปล่อยเมื่อกี้มันตรงกัน คุณปิดบังผมไม่ได้หรอกยอมรับความจริงมาเถอะ"
สีหน้าของพลูโตแสดงอาการตกใจออกมาอย่างชัดเจน แต่น่าจะเป็นคนละเรื่องกับที่รองประธานเข้าใจ พลูโตจึงพยายามกลบเกลื่อนมันต่อไป
"ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณพูด"
"ยังจะดึงเชิงอยู่อีกเหรอ ผมรู้หมดแล้ว ว่าคุณสองคนแอบกิ๊กกันจริง ตอนไปทะเลก็มีตาวิเศษเห็นว่า พวกคุณเล่นน้ำกันกะหนุงกะหนิง ที่ไชน่าทาวน์ก็เช่นกัน เห็นว่าจูงมือกันไปเดินกิน เดินเล่นกันทั่วทั้งถนน แถมไปต่อกันในงานวัดอีก วิธีที่คุณเรียกเขาก็เหมือนกัน คุณเคยหลุดเรียกเขาว่าพี่ ต่อหน้าคนอื่นด้วย"
พอฟังรองประธานพูดจนจบ สิ่งที่พลูโตรู้สึกก็มีแต่ความอึ้ง ดูเหมือนว่า คนของรองประธานจะมีมากมายเสียเหลือเกิน แต่แม้ข้อมูลจะถูกต้องเพียงใด พลูก็ยังทำเงียบ ไม่ยอมรับหรือปฏิเสธอะไรใด ๆ จนรองประธานเริ่มมีน้ำโหนิดหน่อย
"เลิกทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้สักทีเถอะ บอกมาว่าคุณต้องการอะไร จะได้จบ ๆ ไปสักที"
"ผมต้องการ...ทำให้วงการ..."
"หยุดเลย ไม่เอาคำตอบที่สร้างภาพ ตอนนี้ทั้งห้องนี้ มีแค่คุณกับผม ผมจะถามคุณอีกครั้งว่าคุณต้องการอะไร ถ้าคำตอบของคุณมันยังปลอมอยู่อีก ก็เป็นอันพอกันแค่นี้"
หลังจากพูดจบรองประธานก็นิ่งเงียบไป ทำให้บรรยากาศอึดอัดมากขึ้นกว่าเดิม พลูโตเองก็เงียบไม่พูดอะไรกลับไปเช่นกัน จนเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง พลูโตก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สีหน้าแววตาของเขาก็เปลี่ยนไป มันดูดุดันเคร่งขรึมขึ้น เช่นเดียวกับน้ำเสียงของเขา
"ก็เหมือนทุกคน เงินทอง ชื่อเสียง อำนาจ"
"แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย"
"แล้วคุณล่ะ ต้องการอะไรรองประธาน"
"ผมอยากปราบจอมมาร"
"คุณเลยต้องการให้ผมมาเป็นผู้กล้า"
"ก็คงงั้น เรามาตกลงกันดีกว่า คุณเสนอมาเลยผมพร้อมสนอง"
"ผมอยากให้คุณทำตามคำเรียกร้องของสมาคม..."
"ไม่มีทาง ต่อให้บริษัทเราทำ บริษัทอื่น ๆ ก็คงไม่ยอมหรอก"
"ผิดแล้วถ้าบริษัทใหญ่อย่างเฟททำ บริษัทอื่นคงทำตามแน่ คุณก็แค่ให้ทีมงานนักแสดงในสังกัด รับแต่งานที่ชั่วโมงทำงานเหมาะสมเท่านั้นก็พอแล้ว มันดีต่อภาพลักษณ์ ของบริษัทและต่อผมด้วย"
"อย่างนี้นี่เอง คุณจะรับบทฮีโร่ผู้เปลี่ยนแปลงวงการบันเทิงงั้นสินะ แล้วจากนั้นจะเอาไงต่อ จะมารับตำแหน่งผู้บริหารของเฟทเลยไหมล่ะ"
"ไม่ล่ะขอบคุณ ทำแบบนั้นมันน่าสงสัยนะ ขอกลับไปทำตำแหน่งเดิมดีกว่า แน่นอนว่าขอขึ้นเงินเดือนด้วยนะ"
"ดูเหมือนคุณจะคิดมาเป็นอย่างดีเลยนะ ทั้งหมดนี่คิดเองรึเปล่า"
"แน่นอนผมวางแผนเองทั้งหมด ตั้งแต่ผมถูกจอมมารหักหลังนั่นแหละ"
"ดูเหมือนว่า ทำงานด้วยใจรัก มันจะส่งผลดีไม่เท่าทำด้วยแรงแค้นงั้นสินะ ก็เอาสิ แต่ผมไม่คิดว่าพ่อจอมมารของเราจะอยากทำงานกับคุณอีกครั้งหรอกนะ เพราะเขาเขี่ยคุณทิ้งแล้ว"
"เรื่องนั้นไม่ต้องย้ำก็ได้ครับ ส่วนจะให้ผมทำงานกับใครนั้น..."
ก๊อก ๆ ๆ มีเสียงเคาะประตูแทรกขึ้นมาระหว่างที่พลูโตกำลังพูด
"บอกแล้วไม่ใช่เหรอคุณคิมว่าห้ามกวนน่ะ"
รองประธานตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความไม่พอใจ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล เพราะสิ้นเสียงของเขาประตูก็ได้ถูกเปิดออก เผยให้เห็นวีกับสามีเดินเข้ามาในห้อง
"ท่านนั่นเอง ทำไมมาไม่บอกไม่กล่าวกันสักหน่อยล่ะครับ"
เมื่อเห็นว่าใครมารบกวน ท่าทีของรองประธานก็เปลี่ยนไปทันที
"มีเรื่องด่วนนิดหน่อยน่ะ แล้วนั่นใครหน้าตาคุ้น ๆ"
คุณทีปพูดแล้วเหลือบไปมองพลูโต
"ผู้จัดการดาราที่ดังที่สุดในสยามเวลานี้ไงล่ะครับ"
"งั้นเหรอแล้วคุยอะไรกันอยู่"
"เรากำลังทำข้อตกลง  'ลับ'  กันอยู่"
รองประธานพูดเน้นคำว่าลับ
"แล้วเขาไว้ใจได้ขนาดไหน"
"เรื่องนั้นผมก็ยังไม่รู้เลยครับ"
"งั้นเหรอดูเหมือนทุกอย่างจะลงตัวพอดีเลยนะ ที่ฉันมาก็เรื่องนี้แหละ"
คุณทีปพูดกับรองประธานก่อนจะหันหน้าไปหาพลูโต
"ไอ้หนุ่มโอกาสพิสูจน์ตัวเองมาถึงแล้ว นายต้องมาเป็นผู้จัดการให้เมียฉัน แล้วต้องรายงานทุกฝีก้าวว่าเมียฉัน วัน ๆ หนึ่งทำอะไร ที่ไหน อย่างไร ย้ำว่าต้องรายงานทุกอย่าง ถ้านายทำได้นายจะสบายไปทั้งชาติ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมท่านรอง ถ้าให้เขามาขึ้นตรงกับผม"
"ถ้าท่านต้องการแบบนั้นผมก็ไม่มีปัญหา ดีเสียอีกที่ได้เขาไปทำงานใกล้ชิดท่าน เพราะเขากำลังจะเป็นฮีโร่ของคนทั้งวงการแล้ว งั้นก็ตกลงตามนี้นะ ทั้งคู่ออกไปได้แล้ว ฉันอยากคุยกับคุณทีปเสียหน่อย"
สิ้นเสียงของรองประธาน พลูโตกับวีก็เดินออกมาจากห้องนั้น
"คุณวี..."
"ทำงานกับฉัน ถ้าฉันยังไม่สั่งให้พูดก็ไม่ต้องพูด"
พลูโตพยายามจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ แต่ก็ถูกเธอดุเอาเสียก่อน
พลูโตกำลังจะอ้าปากพูดคำว่า ครับ แต่พอเห็นเธอทำตาดุใส่ เขาจึงหยุด แล้วพยักหน้าเป็นการตอบรับแทน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันที่ 9 พฤษภา ช่วงบ่ายมีงานแถลงข่าวใหญ่ของเฟท ว่าพวกเขาจะเข้าร่วม และให้การสนับสนุนสมาคมคนแรงงานบันเทิง เพื่อเปลี่ยนแปลงชั่วโมงทำงาน เพิ่มค่าแรงให้เหมาะสม เพิ่มสวัสดิการต่าง ๆ ให้กับคนเบื้องหลัง และสัญญาว่าจะคอยดูแล ทั้งคนเบื้องหน้า เบื้องหลังอย่างเท่าเทียม ไม่ให้มีเหตุการณ์แบบที่ซัททำเกิดขึ้นอีก
ซึ่งทนายจากสมาคม ที่เป็นตัวแทนให้กับพลูโตก็ยืนยันว่า พลูโตตัดสินใจไม่ฟ้องซัทแน่นอน แล้วทุกอย่างก็ดูเหมือนจะจบลงด้วยดี นักข่าวไปที่บ้านพลูโตน้อยลงไปทุกวัน ทุกวัน แล้วทุกคนกลับมาใช้ชีวิตตามปรกติได้ดังเดิม ท่ามกลางข่าวลือที่ยังแพร่สะพัดต่อไป โดยไม่มีใครมายืนยันความจริง
ในวันเดียวกันนี้ ในช่วงเวลาใกล้ ๆ กันนั้นเอง คุณทีปก็มีการแถลงข่าวเช่นกัน เขาประกาศว่าจะลงเลือกตั้งสมัยหน้า ในฐานะหัวหน้าพรรค พร้อมชูนโยบายปฏิรูปวงการบันเทิง เป็นนโยบายหลักของพรรค แน่นอนว่าในงานนี้ ภรรยาของเขาอย่างวีก็ไปให้กำลังใจด้วย โดยมีพลูโตยืนอยู่หลังเวที
หลังจากนั้นทุกอย่างก็ดูเหมือนจะกลับเข้าสู่สภาวะปรกติของการทำงานช่วงใกล้จะถ่ายทำ และเนื่องจากปัญหามากมาย คนตายไปสองศพ ก็ทำให้กำหนดการคลาดเคลื่อนไปประมาณหนึ่ง ซึ่งมันจึงไปลดเวลาประชุมลง เหลือเพียงวันเดียว ประชุมเสร็จแล้วก็ถ่ายทำกันเลย
การประชุมการอ่านบทเริ่มขึ้นในวันพุธที่ 11 พฤษภาคม 2022 เหล่าหัวเรือใหญ่อย่างพวก ผู้กำกับ นักแสดงนำ นักเขียน ต่างก็เข้ามารวมกันอยู่ในห้องเดียวกันนับสิบคน และนั่นเป็นครั้งแรกที่ซัทกับพลูโตได้เจอกัน นับตั้งแต่มีดราม่าเกิดขึ้น ซึ่งทั้งสองไม่สบตาหรือพูดจากันเลยสักคำ ส่วนการประชุมอ่านบทนั้นเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิด
ส่วนเรื่องการทำงานในฐานะผู้จัดการของพลูโตนั้น ก็ดูจะราบรื่นเช่นกัน เขารายงานทุกอย่างให้คุณทีปฟังทั้งหมด โดยที่วีก็ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร แต่มันมีสิ่งหนึ่งที่คาใจพลูโตมาตลอด ก็คือแม้ว่าบุ๊ก คุณชายสายเผือกตัวจริงจะตายไปแล้ว แต่เพจยังอัปเดตตามปรกติ เขาคิดว่าคงเป็นวีที่มาสานงานต่อ แต่เขาไม่แน่ใจว่าวี ลงเรือลำเดียวกันกับเขารึเปล่า ครั้นจะถามจะคุยอะไรสักอย่าง แค่อ้าปากก็ถูกดุแล้ว เขากับวีเลยทำงานด้วยกันเงียบ ๆ แบบถ้าวีต้องการอะไร เขาก็แค่ทำให้ งานของเขาทั้งหมดมีแค่นั้นจริง ๆ
การถ่ายทำวันแรกเริ่มในวันศุกร์ที่ 13 พฤษภาคม 2022 พลูโตต้องขับรถไปสตูดิโอของเฟทตั้งแต่ตีห้ากว่า ๆ เพื่อพาวีไปส่งและเตรียมตัว เมื่อไปถึงเขาก็พบกับความวุ่นวายตามประสามนุษย์กองถ่าย ที่กำลังเตรียมงานกันอยู่ ทีมนั้นวิ่งไปทีมโน้นวิ่งมากันมั่วไปหมด เหล่าทีมงานต้องเตรียมการให้เสร็จ ก่อนที่การถ่ายทำจะเริ่มต้นในเวลา 6 โมงเช้าตามกำหนดการ
การถ่ายในวันนี้จะเป็นการถ่ายตัวอย่างเฉย ๆ เพราะจนถึงตอนนี้มีการโปรโมท มีการแถลงข่าวไปบ้างแล้ว แต่คนดูกลับยังไม่เห็นอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยแม้แต่น้อย จะมีก็แค่ฉากที่ทำเสร็จมาเป็นเดือน ๆ แล้วก็เท่านั้น
การถ่ายทำเริ่มขึ้นช่วงหกโมงกว่า ๆ ที่วีไม่มีบทจึงมาช้าได้กว่าคนอื่นนั่นแหละนะ มันเป็นการถ่ายฉากแอคชั่นต่าง ๆ ทั้งดวลปืน สู้มือเปล่า ระเบิดภูเขาเผากระท่อม ใช้นักแสดงตัวประกอบ กับเอฟเฟคไปมากมาย มีการต่อสู้ตัวต่อตัวของซัทกับชีคด้วย มีการออกแบบคิวบู๊ ไหนจะต้องซ่อมฉากเซตฉากกันอีก แค่การถ่ายในส่วนนี้เสร็จก็หมดเวลาไปหลายชั่วโมงแล้ว และถึงแม้ในช่วงเวลานั้นวีจะไม่มีบทก็ตาม แต่เธอก็รอ นั่งท่องนั่งซ้อมบททำสมาธิอย่างใจเย็น แม้ว่าจะมีเสียงระเบิดดังตูมตามดังแทรกขึ้นมาบ้างก็ตาม
หลังจากพักเบรกในช่วงเกือบ ๆ เที่ยงการถ่ายทำก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ตัวละครหลักทั้งสามก็มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที
มันเป็นฉากที่ตัวร้ายอย่างซัทจับนางเอกมาเป็นตัวประกัน สถานที่เกิดเหตุคือบริเวณริมแม่น้ำ แน่นอนว่ามันเป็นฉากที่เตรียมไว้นั่นแหละ จริง ๆ ก็แค่อยู่ในสระที่สร้างขึ้นมา แล้วดูเหมือนว่าฉากนี้ซัทจะต้องถูกยิงแล้วตกลงไปในแม่น้ำด้วย เพราะก่อนการถ่ายจะเริ่ม พลูโตเห็นซัทใส่อุปกรณ์อะไรบางอย่างไว้ รวมถึงในสระก็มีเจ้าหน้าที่รออยู่เต็มไปหมด
เมื่อพูดคุยจนแน่ใจว่าทีมงานทุกฝ่ายพร้อมแล้ว ผู้กำกับก็ให้สัญญาณ หลังจากนั้นทุกคนก็เงียบ ตากล้องกดบันทึกภาพ มือสเลตยกมันเข้ามาบังกล้อง เมื่อผู้กำกับสั่งแอคชั่น มือสเลตก็ตีมันดังปัก หลังจากนั้นทุกอย่างก็นิ่งเงียบ ไร้การเคลื่อนไหว อยู่ราว ๆ 5 วิ ก่อนที่การแสดงจะเริ่มต้นขึ้น
มันก็เหมือนกับฉากใกล้ ๆ จะจบเรื่องของหนังแอคชั่นทั่วไป ที่ตัวร้ายจับนางเอกเพื่อล่อพระเอกออกมา พอพระเอกยอมออกมาตามคำขู่ ตัวร้ายก็เอาแต่พูดมาก ไม่ลั่นไกฆ่าพระเอกเสียที จนสุดท้ายเสียท่า ถูกพระเอกยิงก่อน แล้วตายลงอย่างอนาถ
แต่ทว่านี่เป็นการถ่ายตัวอย่างเฉย ๆ เขาคงไม่เอาฉากจบมาใส่หรอก เพราะตัวร้ายอย่างซัทก็แค่ถูกยิงตกน้ำไป ในเรื่องเต็มดูทรงแล้วเขาคงไม่ตายหรอก เขาคงกลับมาวุ่นวายในชีวิตพระเอกต่อไปตามบทบาทของตัวร้าย แต่นั่นก็เป็นแค่เรื่องราวที่ถูกปรุงแต่งขึ้นเท่านั้น ในความเป็นจริงไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ในช่วงเวลานั้น จะมีการสูญเสียครั้งที่สามเกิดขึ้น
ในช่วงบ่ายกว่า ๆ ของวันเดียวกันนี้ มีข่าวใหญ่ข่าวด่วนเกิดขึ้น เมื่อมีอุบัติเหตุปืนลั่นคากองถ่ายแห่งหนึ่ง ก่อนจะมีการเฉลยว่า เป็นกองถ่ายซีรีส์เรื่องนักฆ่าใจกล้า และคนที่ลั่นไกคือชีคที่เป็นพระเอก ส่วนคนที่ถูกยิงคือซัทที่เป็นตัวร้าย เขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที การผ่าตัดกินเวลาไปหลายชั่วโมง และในช่วงเย็นของวันนั้น ก็มีการยืนยันว่า ซัทได้เสียชีวิตลงแล้ว ซึ่งข่าวนี้สร้างความตกใจให้กับคนทั่วทั้งโลกเป็นอย่างมาก เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในกองถ่ายในลักษณะนี้พบได้น้อยมาก
ข่าวการจากไปของซัทสร้างความเสียใจให้กับคนเป็นจำนวนมาก ผู้คนต่างก็ไปรวมตัวกันที่หน้าบริษัทเฟท รวมถึงสตู และบริษัทอื่น ๆ ในเครือ เพื่อไปวางรูป กับดอกไม้เพื่อไว้อาลัยให้กับซัท พร้อมทั้งยังตั้งคำถามถึงมาตรการการรักษาความปลอดภัยในกองถ่ายด้วย ซึ่งสื่อเองก็เล่นประเด็นนี้เช่นกัน โดยที่ทางเฟทไม่ได้แถลงข่าวใด ๆ ตอบแค่เพียงว่า ทุกอย่างยังอยู่ในขั้นตอนการสืบสวนของตำรวจ
หลังจากนั้น 7 วัน ทางตำรวจก็อนุญาตให้ครอบครัวนำศพของซัทไปประกอบพิธีทางศาสนาได้ เพราะหลังจากการชันสูตรพลิกศพแล้ว ทางตำรวจไม่ติดใจสาเหตุการตาย รวมถึงครอบครัวของซัทก็ไม่ติดใจเช่นกัน งานศพของซัทยิ่งใหญ่กว่างานศพของสองคนก่อนหน้านี้
แน่นอนว่าพวกคนหิวแสง หิวเรตติ้งก็มากันเพียบ แฟนคลับของซัทเองก็มาร่วมงานมากมายเช่นกัน ข่าวทุกช่องมีการรวบรวมประวัติในแง่ดีต่าง ๆ มากมายของซัทออกมาเผยแพร่ แม้ว่าช่องนั้นจะเคยโจมตีเขาว่าแย่ ว่าชั่วขนาดไหนก็ตาม ดั่งคำกล่าวที่ว่า
"เมื่อคุณตายผู้คนจะรักคุณมากขึ้น"
คำกล่าวนี้ได้รับการพิสูจน์มาหลายครั้งแล้ว ว่าเป็นจริง ตามนั้น...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
การสืบสวนคดีนี้อาจจะใช้เวลานานหลายวัน แต่ก็ไม่นานจนทำให้ประชาชนพอใจ เพราะผลสรุปของคดีนี้ออกมาเรียบง่ายกว่าที่เขาคิด ประชาชนคิดว่ามันมีเบื้องหน้าเบื้องหลังมากกว่านั้น ในขณะที่ตำรวจแถลงข่าวสรุปคดีในวันที่ 1 มิถุนา ว่ามันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ
อย่างไรก็ดี แม้ผลสรุปจะเป็นเช่นนั้น แต่ก็มีผู้ทำผิดในข้อหา ทำการประมาทจนเป็นเหตุทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย อยู่ 3 ฝ่ายด้วยกัน ฝ่ายแรก หรือคนแรกก็คือชีคผู้เป็นคนลั่นกัน ฝ่ายที่สองคือทีมงานที่คอยดูแลอาวุธปืน ซึ่งจากการสอบสวนตำรวจพบข้อมูลเพิ่มว่า ทีมงานที่ดูแลนั้น ไม่มีความเชี่ยวชาญมากพอ ทำให้ผู้กระทำความผิดฝ่ายที่สามก็คือบริษัทที่จ้างทีมงานชุดนี้มานั่นก็คือเฟทนั่นเอง
ด้วยเหตุนี้ประธานของเฟท ที่เป็นครอบครัวของผู้ตายจึงประกาศลาออกจากตำแหน่งโดยมีผลทันที รองประธานรุจจึงขึ้นมารับตำแหน่งประธานแทน ซึ่งเขามีแผนที่จะสู้คดีจนถึงที่สุด
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ภายในห้องเยี่ยมนักโทษ นอกจากชีคกับประธานรุจ ที่นั่งอยู่คนละฝั่งอยู่กันสองคนแล้ว ภายในห้องนั้นไม่มีใครอื่นเลย ผู้คุมเองก็ยืนอยู่ไกล ๆ ไม่มีญาติไม่มีนักโทษคนอื่น ๆ เลยสักคน มันดูเป็นห้องเยี่ยมส่วนตัวมากกว่าปรกติ จะมีก็แค่กล้องวงจอดปิดที่คอยสังเกตการณ์ทั้งคู่อยู่เท่านั้น ซึ่งต้องบอกตามตรงว่า มันไม่ได้กำลังบันทึกภาพอยู่แต่อย่างใด
"ทำไมคุณถึงทำกับผมแบบนี้"
ชีคกล่าวด้วยความโมโหสุดขีด
"ไม่เอาน่า แกทำอะไรไป แกรู้ดีอยู่แก่ใจ"
"ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น"
ชีคตอบกลับอย่างมั่นใจ จนประธานรุจหลุดขำออกมา
"จำรางวัลแห่งความภักดีได้ไหมล่ะ ฉันแอบใส่เครื่องดังฟังลงไปไง"
ได้ยินแบบนั้น ความมั่นหน้าของชีคก็หายไปจนหมดทันที
"แกคิดว่าฉันจะไว้ใจแกเหรอชีค ไม่สิไอ้โชค เมื่อก่อนแกก็แค่แมงดา นักต้มตุ๋น หลอกชาวบ้าน ฉันไม่มีทางไว้ใจคนอย่างแกหรอก แล้วก็ไม่ต้องเรียกหาฉันอีกนะ แกควรเอาเวลาโทรหาฉันไปโทรหาทนายดีกว่า"
พูดจบรองประธานรุจก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องนั้นไป ทิ้งให้ชีคนั่งหน้าถอดสีอยู่ตรงนั้น จนผู้คุมเข้ามาลากตัวเขาไป
"อย่าลืมข้อตกลงของเราล่ะคุณตำรวจ"
"เออ ฉันไม่ลืมหรอกน่า"
ชีคกระซิบกระซาบกับผู้คุม ที่ใบหน้าคล้ายคลึงกับซัท เพราะแท้จริงแล้วผู้คุมคนนี้คือตาณนั่นเอง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ในคืนเดียวกันนั้น ณ บาร์หรูหราแห่งหนึ่ง พลูโตนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ข้าง ๆ ประธานรุจ ทั้งสองกำลังนั่งจ้องหน้า จ้องตากันอยู่
"นายดูโทรม ๆ นะ ตานายเองก็ดูแดง ๆ ฉันเห็นมาสักพักแล้ว"
ประธานรุจเอ่ยถาม
"ผมป่วยนิดหน่อยน่ะครับ"
พลูโตตอบเสียงแข็ง
ว่าแล้วประธานก็ยื่นบางอย่างให้กับพลูโต มันเป็นกล่องใบเล็ก ๆ
"นี่เป็นรางวัลให้กับการทำงานหนัก เปิดดูสิ"
พลูโตทำตามที่ประธานรุจบอก เขาจึงเปิดกล่องนั้นออกดู แล้วก็พบเข้ากับ เครื่องประดับชิ้นเล็ก ๆ รูปปลาดาว
"นับตั้งแต่วันนี้นายเป็นส่วนหนึ่งของมัจฉาดาราแล้ว"
"ขอบคุณครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ อย่างที่บอกผมป่วยอยู่นิดหน่อย"
ประธานรุจรับฟังอย่างเข้าใจ ก่อนจะยักไหล่ และผายมือเป็นการบอกว่าพลูโตออกไปได้
หลังจากพลูโตเดินหายลับออกไป บาร์เทนเดอร์ก็วางเครื่องดื่มให้รองประธาน แล้วพูดว่า
"เด็กนั่นไม่เนียนเลยนะครับ"
ประธานฟังแล้วหยิบเครื่องดื่มมาไว้บนมือ
"ก็นะ ถ้าเป็นคนทั่วไปก็คงถามแล้วว่ามันคืออะไร เอาไปทำอะไรได้ การที่เห็นมันแล้วรับไว้โดยไม่ถามเนี่ย แสดงว่ารู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไร และเอาไว้ใช้ทำอะไร"
ประธานรุจพูดจบก็กระดกแก้วขึ้นจิบนิดหน่อย
"แล้วมันจะไม่เสี่ยงไปเหรอครับ ที่ให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา"
"ไม่เลย เขามีประโยชน์อยู่นะ เห็นสภาพเขาไหมล่ะ ดูเหมือนจะเสียใจร้องไห้หนักอยู่ทีเดียว แค่นั้นก็ยืนยันได้แล้วว่า จอมมารของเราได้จากไปแล้วจริง ๆ แล้วก็นะ ต่อให้เขาจะหักหลังเรา ก็ไม่ใช่ปัญหา ยังไงเสียคนที่ส่งของก็คือเขา หลังจากนั้นก็มีคนแอบเอาไปสลับกับของประกอบฉาก จากนั้นชีคก็ปัง..."
พูดจบประธานก็กระดกจนหมดแก้วอย่างสบายใจ
"แบบนี้นี่เอง ถ้าเขากล้าหักหลังพวกเรา เขาก็จะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการพิชิตจอมมารงั้นสินะครับ"
"ก็คงงั้น"
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 14

หลังเรื่องราวการตายของซัทผ่านพ้นไป ไหนจะชีคที่ต้องนอนคุกอีก มันก็แน่นอนว่า ซีรีส์นักฆ่าใจกล้าพังไม่เป็นท่าแน่นอน มันถูกประกาศยกเลิกอย่างเป็นทางการไปเรียบร้อยเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เอง ซึ่งก็ไม่ได้น่าแปลกใจอะไร เกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนั้น
เข้าสู่เดือนมิถุนายน วันที่ 1 วันแรกของเดือนสุดท้ายในการฝึกงานของพลูโต และวันแรกในฐานะสมาชิกของกลุ่มมัจฉาดารา ประธานรุจบอกว่า เขาจะได้เข้าทำงานที่นี่แน่นอน ก็เป็นอันว่าความมั่นคงทางอนาคตของพลูโตนั้นสดใสเป็นอย่างมากในเวลานี้
นอกจากความก้าวหน้าในอาชีพแล้ว สิทธิพิเศษในฐานะสมาชิกของกลุ่มก็มีอีกมากมายหลายหลากด้วยกัน ซึ่งในเดือนสุดท้ายของการฝึกงานนี้ พลูโตกำลังจะได้ก้าวเข้าสู่พื้นที่ ที่คนทั่วไปไม่มีวันได้เข้าถึง มันอยู่หลังม่านของวงการบันเทิง เป็นมุมมืดสนิท ที่ถ้าเลือกได้ เขาขอไม่รับรู้มันดีกว่า
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เรื่องราวมันเริ่มต้นขึ้น ในตอนที่พลูโตได้กลับมาพบเจอกับรุ่นน้องคนหนึ่ง ซึ่งเคยเป็นตัวสำรองหมายเลข 2 ของบทอัศวินในงานละครเวทีของมหาลัย ชื่อน้องอิฐ
น้องอิฐพึ่งจะเซ็นสัญญาเข้าสังกัดของเฟท และถูกหมายมั่นปั้นมือว่าจะให้เขาเข้ามาแทนที่ของซัท โดยจับให้เขาไปประกบคู่กับวี ในงานภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาถูกจับตามองเป็นอย่างมาก
ทว่าแท้จริงแล้วน้องอิฐไม่ได้เป็นนักแสดงใหม่ของเฟทแต่อย่างใด เขาอยู่กับเฟทมานานแล้ว แต่ก็ได้รับแค่บทเล็ก ๆ บทตัวประกอบ เป็นดาราที่ขายไม่ออกก็แค่นั้น
ส่วนสาเหตุที่ขายไม่ออก ไม่ใช่ว่าน้องไม่เก่ง หรือไร้ความสามารถหรอก แต่น้องแข็งข้อมากไป คิดว่าการจะอยู่รอดในวงการนี้นั้น ต้องพึ่งความสามารถอย่างเดียว ซึ่งน้องคิดผิดถนัด เพราะวงการบันเทิง เส้นสายมาก่อนความสามารถเสมอ
อย่างไรก็ดี หลังจากน้องอยู่มาสักพัก และได้ตระหนักถึงความจริงข้อนี้ น้องก็เริ่มปลง หลังการจากไปของซัท มีดารามามากต้องการเข้ามาแทนที่ น้องอิฐเองก็เป็นหนึ่งในนั้น น้องคุยกับประธานรุจ ขอให้เขาสนับสนุนตนเอง โดยที่น้องอิฐพร้อมทำทุกอย่างเพื่อขึ้นไปเป็นดาราหมายเลข 1 ของเฟท
แล้วไอ้น้ำหนักของคำว่า พร้อมทำทุกอย่างนั้น ก็ได้รับการพิสูจน์อย่างรวดเร็ว เรื่องราวการพบเจอกันของน้องอิฐ กับพลูโตจึงได้เริ่มต้นขึ้น ในงานลับของมัจฉาดารา ที่เขาไปเดินเคียงข้างกับวี ภายใต้หน้ากากที่ถ้าเป็นคนรู้จักกันยังไงก็จำกันได้อยู่แล้ว
ณ ที่แห่งนั้น พลูโตได้พบเข้ากับน้องอิฐ ในร่างกายเปลือยเปล่า ไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ ยืนอยู่กลางห้องประชุม โดยมีผู้คนมากมายต่างก็แวะเวียนกันมาเชยชมเรือนร่าง และไม่ใช่แค่น้องอิฐเท่านั้น ยังมีผู้คนมากมาย ทั้งชายหญิง ที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับน้องอิฐ มันเป็นดั่งงานแสดงศิลปะ เพียงแต่สิ่งที่จัดแสดงในงานนี้คือมนุษย์ มิใช่งานศิลปะแต่อย่างใด
ซึ่งในงานนี้เอง น้องอิฐถูกประมูลไปด้วยราคาสูงที่สุดในงาน เขาจึงต้องไปบริการ รับใช้ผู้สนับสนุนของเขารายนี้ แลกกับความกาวหน้าในอาชีพการงาน และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม น้องอิฐดาราขายไม่ออก ถึงได้รับการคาดหวังจากทางค่าย ให้ขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งแทนซัท และไม่ใช่แค่การค้ามนุษย์แบบในกรณีนี้เพียงอย่างเดียว แต่อีกโลกที่พลูโตได้ก้าวเข้าไปคือโลกของยาเสพติด
มีครั้งหนึ่งที่พลูโตได้รับมอบหมายงานจากวี ให้ไปรับของที่ศูนย์กระจายสินค้าของบริษัท B-Leave ซึ่งวีเน้นย้ำให้บอกพนักงานว่า
"มารับมัจฉะดารา"
แล้วให้แสดงสัญลักษณ์รูปปลาดาวที่ได้รับมาด้วย
ซึ่งพลูโตก็ทำตามนั้น พอแสดงตัวตนในฐานะสมาชิกเสร็จ พนักงานก็รับเข็มกลัดปลาดาวตัวนั้นไปสแกน ก่อนจะยืนยันว่าพลูโตเป็นสมาชิกจริง ๆ แล้วก็ส่งกล่องพัสดุมาให้พลูโต และเมื่อกลับไปถึงบ้าน พลูโตก็เห็นวีแกะกล่องนั้นออก และสิ่งที่อยู่ภายในกล่องก็คือยาเสพติดนั่นเอง
เท่าที่พลูโตพอจะคิดได้ดูเหมือนว่า QR Code ที่อยู่ใจกลางเครื่องประดับรูปปลาดาวนั้น จะบันทึกข้อมูลตัวตนของผู้ถือครองไว้ทั้งหมดแล้ว ถ้างั้นเครื่องประดับของพี่กบก็ไร้ประโยชน์ เพราะคนอื่นไม่สามารถเอาไปทำอะไรได้ ต้องเป็นเจ้าของเท่านั้นจึงจะสามารถใช้ได้ ก็นับว่าเป็นเรื่องที่พวกเขาตัดสินใจถูกแล้ว ที่ไม่ได้เผยแพร่เรื่องของชิ้นนั้นไป และส่งพลูโตแฝงตัวเข้ามาแทน
พลูโตได้รับรู้ ได้เห็น ได้สัมผัสเรื่องราวความลับดำมืดของเฟทมาทั้งหมดแล้ว แต่ทว่าเขาไม่สามารถส่งข้อมูลเหล่านั้นไปให้ตาณได้เลย อันที่จริงเขาไม่รู้ว่ามีใครที่เขาไว้ใจได้ด้วยซ้ำในตอนนี้ เพราะกลุ่มมัจฉาดารานั้น มีตั้งแต่ชนชั้นล่างอย่างพนักงานในบริษัทขนส่ง ไปยันชนชั้นสูงของประเทศ
ตามแผนเดิมที่วางไว้ คนที่จะส่งข้อมูลหลักฐานต่าง ๆ จากพลูโตไปให้ตาณคือบุ๊ก แต่ตอนนี้บุ๊กไม่อยู่แล้ว ทว่าคุณชายสายเผือกนั้นยังอยู่ คาดว่าคงเป็นวีที่มาสานงานนี้ต่อ ถึงกระนั้นพลูโตก็ไม่สามารถมั่นใจได้เลยว่า วีเป็นมิตรหรือศัตรู แม้ทั้งสองจะทำงานด้วยกันมาเกือบเดือน แต่แทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย นอกจากตอนที่วีจะเรียกใช้ให้เขาไปทำอะไรบางอย่างให้เท่านั้น
สถานการณ์มันบังคับให้พลูโตต้องทำอะไรบางอย่าง เขาอดทนรออย่างใจเย็น และในที่สุดช่วงเวลาแห่งการฝึกงานก็ผ่านพ้นไป แน่นอนว่าเขาผ่านการฝึกงานไปได้ด้วยดี ตอนนี้เขาไม่ต้องไปทำงาน วัน ๆ อยู่แต่ในบ้าน เวลาว่างก็มีมากมาย เขาจึงตัดสินใจต่อสายไปหาตาณโดยตรง
"สวัสดีครับคุณตาณสะดวกคุยไหมครับ"
พลูโตพูดอย่างแผ่วเบา แม้จะอยู่คนเดียวในห้องของตัวเองก็ตาม
"กำลังรออยู่เลย"
ตาณพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"ผมได้ทุกอย่างมาแล้วครับ เราไปเจอกันที่ไหนดี"
พลูโตพูดแล้วจ้องมองไปยังตุ๊กตาวูดูที่ซัทเคยให้เขาที่งานวัดในไชน่าทาวน์
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ย้อนกลับไปวันที่ 2 พฤษภาคม ตอนที่บุ๊กกับตาณกำลังคุยเรื่องแผนการต่อจากนี้กันอยู่ พวกเขาตกลงกันว่า บุ๊กจะเป็นคนส่งมอบหลักฐาน จึงกันพลูโตกับซัทออกมา พวกเขาคาดการว่า ทั้งคู่จะเป็นจุดสนใจจากหลาย ๆ ฝ่าย ควรรู้เกี่ยวกับแผนการทั้งหมดให้น้อยที่สุด เผื่อไว้ในสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ถ้าความแตกแล้วพวกเขาถูกจับตัวไปเค้นข้อมูล บุ๊กที่เป็นคนส่งมอบหลักฐานจะได้ปลอดภัย
"เอาคืนไปนายจืด"
ซัทพูดพร้อมกับยื่นตุ๊กตาวูดูให้พลูโต
"ที่พี่เอาไปคราวก่อนนี่ ก่อนที่เราจะทะเลาะกัน พี่เอาไปทำไมเหรอ"
พลูโตพูดก่อนจะรับของไว้ แล้วพลิกไปพลิกมา เพื่อหาว่ามีอะไรเปลี่ยนไปรึเปล่า
"ดูเหมือนมันจะหนักขึ้นนะครับ"
พลูโตพึมพำออกมา ทำเอาซัทประหลาดใจ
"เก่งดีนี่นายจืด แต่โดยรวมมันก็ดูเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ ส่วนสาเหตุที่มันหนักขึ้นก็เพราะข้างในมีกล้อง แล้วก็พวกแผงวงจรต่าง ๆ ไหนจะแบตเตอรี่อีก"
คำพูดของซัททำเอาพลูโตตาลุกวาวขึ้นมาเลยทีเดียว
"อย่างกับในหนังสายลับ"
พลูโตบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะหยิบมันมาไว้ข้างหู แล้วเขย่าเบา ๆ
"อย่าเล่นสินายจืด เดี๋ยวก็พังหรอก รักษาเท่าชีวิตเลยนะ ไม่มีอันสำรองแล้ว ถึงมี แต่พอนายเข้าไปอยู่กับพวกนั้นแล้ว การที่จะมาหาพวกเราก็ลำบาก นายยังถอนตัวทันนะนายจืด"
"มาถึงขั้นนี้แล้ว ถอยไม่ได้หรอกครับ เล่นใหญ่กันไปตั้งขนาดนั้นด้วย"
"ก็จริงนะ"
ว่าแล้วทั้งสองคนก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ใครจะไปคิดว่าหลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็จะไม่มีโอกาสได้พูดคุยและหัวเราะร่วมกันอีก
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
กลางดึกของคืนวันที่ 7 กรกฎาคม พลูโตแอบย่องออกจากบ้านตอนกลางดึก ขึ้นแท็กซี่ไปไชน่าทาวน์ ไปอาคารจอดแล้วจรชั้นบนสุดของสถานีรถไฟฟ้า แล้วมองหารถตามลักษณะ และเลขทะเบียนรถที่ตาณให้มา อยู่พักหนึ่งจนเจอ กับรถที่ตรงตามที่ตาณบอก จึงเดินไปเคาะกระจกด้านคนขับ แล้วกระจกก็เลื่อนลงมาไม่กี่เซน
"มาส่งของให้คุณตาณครับ"
พลูโตพูด หลังจากนั้นกระจกก็ปิดลงดังเดิม เพิ่มเติมคือเสียงปลดล็อกประตูรถทางเบาะด้านหลังคนขับ พลูโตจึงเดินไปเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งในรถอย่างรู้งาน หลังจากนั้นรถก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป
พลูโตแอบออกจากบ้านมาตอน 4 ทุ่มกว่า ๆ มาถึงไชน่าทาวน์ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว หลังจากขึ้นรถ คนขับรถก็ขับวกไปวนมาอยู่แถวนั้นอีกเป็นชั่วโมง กว่าจะพาเขาไปถึงที่หมาย ก็ตี 3 กว่า ๆ แล้ว ซึ่งสถานที่นัดพบทำให้พลูโตประหลาดใจมาก มันคือสนามยิงปืนที่เขาคุ้นเคยนั่นเอง ซึ่งหลังจากพลูโตลงมาจากรถ รถก็ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านเขา แล้วหายวับไป
"ถ้าจะมาที่นี่ตั้งแต่แรก ก็ไม่เห็นจะต้องทำอะไรให้มันซับซ้อนเลย คนขับก็ใส่หมวกใส่หน้ากากปิดหูปิดตาไม่พูดไม่จาน่ากลัวจะตาย"
พลูโตบ่นพึมพำ ในขณะที่ก้าวเข้าไปข้างในสนามยิงปืนอันมืดมิด พร้อมกับไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของตน บรรยากาศอันมืดมิดและไร้ผู้คนของสนามยิงปืนเวลานี้ มันดูวังเวงและน่ากลัวพิกล
เมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านใน สถานที่แรกที่พลูโตส่องไฟและมองไปก็คือห้องอาหาร อันเป็นสถานที่ประจำที่พวกเขามักจะนั่งคุยและนัดแนะกัน
ณ ที่แห่งนั้น พลูโตเห็นเงาคนลาง ๆ ยืนอยู่ไกล ๆ เขาจึงเดินเข้าไป จนอยู่ในระยะห่างกันไม่ถึงสิบก้าว พลูโตจึงเห็นแผ่นหลังของคนคนนั้น และเขารู้ได้ทันทีว่า มันไม่ใช่แผ่นหลังของตาณ เขาจำแผ่นหลังของตาณได้ เพราะมันคล้ายกันกับแผ่นหลังของซัท แต่คนที่อยู่เบื้องหน้าเขาตอนนี้ไม่ใช่ทั้งคู่แน่นอน
ว่าแล้วพลูโตจึงตัดสินใจค่อย ๆ เดินถอยหลัง ทว่าถอยมาได้เพียงก้าวเดียวเท่านั้น พลูโตก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเขารู้สึกได้ว่า มีแท่งแข็ง ๆ บางอย่างกำลังจี้หลังเขาอยู่ เขารู้ได้ในทันทีว่ามันเป็นปืนแน่นอน พลูโตจึงค่อย ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปเหนือหัวอย่างรู้งาน
แสงไฟจากมือถือของพลูโต ยังคงสาดส่องไปทางด้านหน้า ไปยังแผ่นหลังของชายปริศนารายนั้น ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ หันหลังกลับมาหาพลูโตอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นใบหน้าที่พลูโตคุ้นเคยเป็นอย่างดี ใบหน้าของประธานรุจนั่นเอง
"มีอีกสิ่งหนึ่งที่ฉันไม่ค่อยชอบ นอกจากการอะไรที่ควบคุมไม่ได้แล้ว สิ่งนั้นคืออะไรรู้ไหม อะไรที่มันง่ายเกินไปจนหมดความท้าทาย แบบนายนั่นแหละ"
พูดจบประธานรุจก็ดึงเก้าอี้ออกมา แล้วนั่งลงตรงหน้าพลูโต
"ตั้งแต่วินาทีแรก ที่คลิปตอนนายถูกซัทตบ หลุดไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ต มันมีสิ่งหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของฉัน คือจอมมารของเรามือความเป็นมืออาชีพมาก ๆ ไม่ว่าจะปล่อยข่าวฉาวไปขนาดไหน เขาก็ยังทำงานอย่างตั้งใจต่อไป ที่สำคัญคือ เขารักและแคร์ความรู้สึกของแฟนคลับเอาเสียมาก ๆ แต่แล้วเขากลับแสดงความไม่เป็นมืออาชีพต่อหน้าแฟนคลับ สองสิ่งนั้นที่เขายึดเหนี่ยวไว้ เขากลับทิ้งมันไปในวันเดียวกัน จะว่ามันบังเอิญ...ก็ได้อยู่หรอก ซึ่งเผอิญว่าฉันไม่เชื่อเรื่องนั้น แต่ก็มีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นอีกจนได้ เมื่อคุณชายสายเผือกปล่อยข่าวรักสามเส้าเรื่องนั้นอย่างถูกจังหวะราวกับนัดกันมา แล้วนายก็หันหน้าเข้าหาสมาคมอะไรนั่น ทำเหมือนจะแก้แค้น ซึ่งฉันเกือบจะหลงกลสิ่งที่คุณชายสายเผือกบอกแล้ว ว่าพวกนายแอบกิ๊กกันจริง ๆ แต่ แต่ แต่ ถ้าคุณชายสายเผือกกับพวกนายรวมหัวกันล่ะ ถ้าคิดได้แบบนั้นอะไรที่ดูเป็นไปไม่ได้ มันก็ดูจะลงตัวพอดี แล้วพวกนายติดต่อคุณชายสายเผือกผู้ลึกลับได้ยังไงกันล่ะ นั่นเป็นเรื่องที่ฉันคิดอยู่นานเลยกว่าจะได้คำตอบที่มีน้ำหนักมากพอ"
ประธานรุจหยุดบ่น แล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินมาใกล้ ๆ พลูโต แล้วจ้องหน้าเขาอย่างจริงจัง
"นายนั่นแหละ คือคุณชายสายเผือก"
ทันทีที่ประธานรุจพูดจบ เขาก็สังเกตเห็นว่า สีหน้าแววตาของพลูโตมีการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
"ใช่จริง ๆ ด้วยงั้นสินะ"
ประธานรุจบ่นพึมพำ แล้วละสายตาไปจากพลูโต ก่อนจะกลับหลังหัน แล้วลงไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม
"ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ใช่คุณชายสายเผือก"
พลูโตรีบตอบตะโกนตอบทันที แต่ไม่รู้ว่าทำไมความจริงที่ออกมาจากปากเขาในตอนนี้ มันถึงดูเหมือนคำโกหกก็ไม่รู้ อาจจะเป็นเพราะสีหน้าแววตาที่เขาเผลอแสดงออกมาเมื่อกี้หรือเปล่า แต่ว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้ตกใจที่ความลับแตกนะ แต่ตกใจที่มีคนหาว่าเขาเป็นคุณชายสายเผือกอีกแล้วต่างหาก
"มาแก้ตัวตอนนี้ ก็ไม่ทันแล้ว เฮ้ยนายน่ะ ค้นตัวมันสิ แล้วก็สั่งให้เปิดไฟได้แล้ว"
ลูกน้องของประธานรุจที่จี้ปืนใส่หลังพลูโตอยู่ ได้ยินคำสั่งของเจ้านายแล้วจึงเริ่มค้นตัวพลูโต โดยใช้มือซ้ายข้างเดียว ลูบคลำไปเรื่อย ๆ ส่วนมือขวาก็ถือปืนจี้ต่อไป แล้วในที่สุดเขาก็ค้นพบบางอย่าง เขาจึงพยายามหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงของพลูโต มันคือตุ๊กตาวูดูตัวนั้นนั่นเอง
"รักษาเท่าชีวิต"
เสียงของซัทยังดังก้องอยู่ในหัวของพลูโต เขาจึงตัดสินใจสะบัดตัวหนี ก่อนที่นายคนนี้จะหยิบมันออกมาได้สำเร็จ ซึ่งน่าเสียนายที่ไม่เป็นผล เพราะนายคนนี้ตัวสูงและแข็งแรงกว่าเขาประมาณหนึ่ง มันเป็นช่วงเวลาเดียวกับตอนที่ไฟติดพอดี ก่อนที่พลูโตจะถูกจบกดลงไปบนพื้น พลูโตจึงได้เห็นว่าชายคนนี้ที่กำลังกดตัวเขาไว้ เป็นคนขับรถที่พาเขามาส่งที่นี่
"หรือว่าเขาจะติดกับ สถานที่นัดพบของจริงไม่ใช่ที่นี่"
นั่นคือสิ่งที่พลูโตคิดได้ตอนนี้ ในขณะที่ชายคนนั้น หยิบตุ๊กตาวูดูออกมาจากกระเป๋ากางเกงของพลูโต และประธานรุจที่เดินเข้ามาใกล้ ๆ ชายคนที่เป็นลูกน้องทำท่าเหมือนจะยื่นตุ๊กตาวูดูให้กับประธานรุจ แต่ว่าเมื่อประธานรุจเดินมาใกล้ในระยะสามก้าว ชายคนนั้นกลับชักมือที่ยื่นตุ๊กตากลับ แล้วหันกระบอกปืนไปทางประธานรุจแทน ประธานรุจเห็นแบบนั้นจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว
"เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่ชอบอะไรที่มันง่ายเกินไป"
ประธานรุจบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด
ชายคนนั้นเลิกกดตัวพลูโต แล้วใส่ตุ๊กตาวูดูกลับเข้าไปที่เดิม ในกระเป๋ากางเกงของพลูโต จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนโดยที่สายตาและกระบอกปืนยังจับจ้องไปที่ประธานรุจ
"อย่าพึ่งลุกนะนายจืด"
เสียงและวิธีการพูดของเขา มันช่างดูคุ้นหู จนพลูโตอดที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเขาไม่ได้ พลูโตมีความคิดบางอย่างอยู่ในหัว แล้วน้ำตาก็เริ่มซึมออกมา
ชายคนนั้นยืนตัวตรง ในมือขวาถือปืนและหันปากกระบอกไปยังประธานรุจ นิ้วชี้อยู่ในไกปืน พร้อมลั่นมันออกไปถ้าประธานรุจทำอะไรตุกติก จากนั้นเขาจึงใช้มือซ้ายถอดหมวก ถอดหน้ากากออกไปจนหมดสิ้น เผยให้เห็นใบหน้าของเขาแบบเต็ม ๆ ตา
"นี่แกยังไม่ตายเหรอ หรือว่าไอ้เด็กนี่"
ประธานรุจอุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะหันไปเหลือบมองพลูโตที่นอนร้องไห้อยู่กับพื้น
"ไม่ใช่สิ นี่แกหลอกพวกเดียวกันด้วยเหรอไอ้ซัท"
ประธานรุจตะโกนเสียงดังด้วยความโมโห
"ผมยังตายไม่ได้หรอก ก็ผมเป็นพระเอก แล้วก็ไม่เคยได้ยินสำนวนนี้เหรอพี่เขย การจะหลอกศัตรูให้สำเร็จ ต้องหลอกพวกเดียวกันให้ได้ก่อน"
"งั้นเหรอ ฉันโดนซ้อนแผนสินะ ส่งสายลับที่เก็บความรู้สึกไม่เป็นมาเพราะแบบนี้นี่เอง"
พูดจบประธานรุจก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก
"แต่ว่านะซัท ทำแบบนี้ไม่ห่วงพี่สาวเหรอ"
ประธานรุจพูดแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
"นายทำให้ฉันไขว้เขวไม่ได้หรอก"
"ก็ไม่แน่หรอก เราต่างก็รู้ดีว่าอะไรบ้างที่สำคัญสำหรับนาย ลองโทรไปหาพี่สาวหน่อยไหมล่ะ น้องชายฟื้นมาทั้งคน เธอน่าจะดีใจอยู่นะ"
ประธานรุจพูดยั่วยุ แล้วก็หยุดนิ่งเงียบไป ไม่ได้พูดอะไรต่อ ไม่มีใครพูดอะไรต่อ บรรยากาศดูเงียบสงบและน่าอึดอัด ราวกับว่าใครเอ่ยปากพูดคำต่อไปจะเป็นฝ่ายแพ้ยังไงยังงั้น ซึ่งไม่ใช่แค่เพียงคำพูดเท่านั้น ที่ทำให้แพ้ แค่ซัทเหลือบตาลงมองต่ำไปดูพลูโตที่กำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ แค่นั้นเขาก็แพ้แล้ว
เพียงกลอกตามองครู่เดียว ซัทก็เห็นว่าพลูโตหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ซึ่งในจังหวะนั้นเอง ไฟก็มืดดับลงไปทุกที่ ยกเว้นที่เดียว ก็คือแสงจากจอโทรศัพท์ของพลูโตนั่นแหละ
ซัทเห็นท่าไม่มีรีบกระโดดคว้าตัวพลูโตไว้ โทรศัพท์จึงหลุดออกจากมือของพลูโต แล้วทั้งคู่ก็กลิ้งไปรอบ ๆ ในจังหวะที่มีเสียงปืนดังขึ้นพอดี ตามมาด้วยเสียงอะไรบางอย่างแตก แล้วแสงจอโทรศัพท์ของพลูโตหายไป
"ไม่เป็นไรใช่ไหมนายจืด"
ซัทกระซิบอย่างแผ่วเบา ในความมืด
"มะ ไม่เป็นไรครับ"
พลูโตตอบอย่างกระอักกระอ่วน ไม่ก็ขวยเขิน เพราะเขารู้สึกได้จากน้ำหนัก สัมผัสกาย และทิศทางของเสียง ได้ว่าตอนนี้ซัทกำลังนอนคร่อมอยู่บนตัวเขา
แต่ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในสถานการณ์แห่งความเป็นความตาย ไม่ใช่ในฉากเลิฟซีน พวกเขานิ่งเงียบกันอยู่ในท่านั้นครู่หนึ่งเพื่อฟังเสียง และเพื่อซ่อนตัว แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ตามมาด้วยเสียงเปิดประตู จากทิศทางออกของสนามยิงปืน ทั้งคู่จึงรีบผละตัวออกจากกัน แล้วลุกขึ้นวิ่งตามไปด้วยความรวดเร็ว
ทว่าเมื่อออกมาจากสนามยิงปืน สิ่งที่พวกเขาเห็นก็เป็นเพียงฝุ่นตลบ กับเสียงรถที่แล่นออกไปด้วยความรวดเร็ว ไม่นานนักก็มีรถอีกคันแล่นเข้ามาจอดอยู่เบื้องหน้าไม่ใกล้ไม่ไกลกันกับทั้งคู่ แล้วคนขับรถคันนั้นก็ลดกระจกลงมา เผยให้เห็นว่าตาณเป็นคนขับ
"เร็ว ๆ ขึ้นมา"
ตาณตะโกนเรียกซัทกับพลูโต โดยที่ทั้งสองคนก็รีบวิ่งขึ้นรถไปในทันที โดยที่ซัทนั่งข้างคนขับ ส่วนพลูโตนั่งเบาะหลัง ก่อนที่ตาณจะรีบขับรถตามไปอย่างรวดเร็ว
"สรุปเรื่องมันเป็นมายังไงทำไมพี่ยังไม่ตาย"
"เรื่องมันยาวนายจืดเอาไว้ก่อนเถอะ"
"ทั้งสองคนมองไปข้างหน้า พวกเราตามมาทันแล้ว"
สิ้นเสียงของตาณทุกคนก็หันไปมองหน้ารถ แล้วพบว่าข้างหน้ามีรถกระบะคันหนึ่งแล่นอยู่ และท้ายกระบะมีคนอยู่ 3-4 คน พร้อมอาวุธครบมือที่กำลังจ่อมายังเขา
"มีอาวุธสงครามด้วย ได้เพิ่มอีกข้อหาแล้ว"
"ใจเย็นก่อนเพื่อน เรากำลังเสียเปรียบนะ"
"ไม่ต้องห่วงเพื่อน นี่รถตำรวจอย่างดี กันกระสุน"
"เอ่อ พี่ ๆ ครับดูนั่น"
พลูโตพูดพร้อมชี้ไปข้างหน้า ซัทที่กำลังคุยกับตาณอยู่จึงหันไปมองตามที่พลูโตชี้ แล้วเห็นสิ่งที่พวกนั้นพึ่งควักออกมา ทำให้สีหน้าของเขาซีดลงทันที
"แล้วรถคันนี้กันระเบิดไหมเพื่อน"
"ไม่ว่ะเพื่อน"
"ฉิบหายแล้ว"
สิ้นเสียงอุทานของซัท รถคันข้างหน้า ก็โยนระเบิดมาทางเขา เป็นเหตุให้ตาณต้องตัดสินใจหักรถไปทางซ้ายเข้าป่าข้างทางหลบระเบิด แล้วก็ตู้ม พวกเขารอดจากระเบิดมาได้หวุดหวิด แต่โชคร้ายยังไม่จบ เพราะตอนที่เขาหักรถเข้าไปในป่าข้างทางนั้นยางรถก็ดันมาแตกเอาเสียนี่
"รถโคตรกากเลยเพื่อน นอกจากกันกระสุนแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรเลย"
"ก็ใครจะไปรู้วะไอ้ซัท ว่าพวกนั้นมันจะมีอาวุธสงครามครบครันกันขนาดนั้น"
ในระหว่างที่พลูโตยืนมองสองหนุ่มสาดน้ำลายใส่กัน ก็มีรถกระบะของตำรวจอีกคันมาจอดรออยู่ใกล้ ๆ ทั้งสามหนุ่มจึงรีบวิ่งตรงไปที่รถ กระโดดขึ้นกระบะ แล้วเคาะส่งสัญญาณให้คนขับรีบขับไปทันที
"พวกพี่จะบอกผมได้รึยังว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไง"
พลูโตพูดอย่างสุดเสียง แต่ทว่าแรงลมที่พัดไปตามความเร็วของรถทำให้ไม่มีใครได้ยินเลย
"พวกพี่ พวกพี่ พวกพี่"
พลูโตยังไม่ยอมแพ้เขาพยายามตะโกนอีกรอบซึ่งเป็นผล เพราะซัทได้ยินจึงหันมาคุยกับเขา
"มีอะไรเอาไว้ก่อนคุยทีหลังนะนายจืด ไม่ค่อยได้ยินเลย แต่อีกเดี๋ยวก็จบแล้วล่ะ"
ซัทตะโกนพูดกับพลูโต
.......โปรดติดตามซีนต่อไป.......


## ซีนที่ 15 จบ

หลังจากนั้นไม่นานนัก รถของพวกเขาก็มาจอดหลบในมุมลับตามุมหนึ่ง ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล จากบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งที่ติดอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา
"เป็นอย่างที่ชีคบอกไว้จริง ๆ ด้วย"
ตาณบ่นพึมพำก่อนจะรีบกระโดดลงจากรถไป
"นายจืด ฟังนะนายมาได้แค่นี้แหละ"
"แต่..."
"ไม่มีแต่ มันอันตรายเกินไป ฉันสัญญาว่าฉันจะกลับมาตอบคำถามของนายทุกคำถามเลย ไม่ต้องห่วง นายทำสัญญากับซาตานเลยนะ ฉันรักษาสัญญาแน่นอน"
พูดจบซัทก็กระโดดลงจากรถไปอีกคน เขาเดินไปทางฝั่งคนขับแล้วพูดว่า
"ฝากดูแลเขาด้วยนะครับคุณตำรวจ"
คนขับก็ตอบมาว่า ค่ะ ก่อนจะลงมาจากรถ พร้อมเสื้อกันกระสุน เพื่อนำมาให้พลูโตใส่ พลูโตจึงได้เห็นหน้าของเธอเต็ม ๆ และเขาจำได้ว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นพนักงานต้อนรับในสนามยิงปืน เธอส่งเสื้อกันกระสุนมาให้พลูโต ในขณะที่เสียงปืนเริ่มดังขึ้น พลูโตมองตามเสียงนั้น แล้วพบว่ามันดังขึ้นในทิศทางที่ซัทมุ่งไป
ณ บริเวณรอบบ้านที่เป็นแหล่งกบดานของประธานรุจ มีกำลังตำรวจนับสิบพร้อมอาวุธครบมือปิดล้อมอยู่ โดยมีตาณเป็นผู้บังคับบัญชา ในทีแรกเขาตั้งใจจะเจรจาให้มอบตัว แต่เมื่อฝั่งนั้นเปิดฉากยิงก่อน ทางเลือกนั้นจึงถูกตัดทิ้งไป
หลังจากนั้นทั้งสองฝั่งก็ยิงโต้ตอบกันไปมา ทั้งตำรวจทั้งผู้ร้าย รายแล้วรายเล่า ต่างก็ล้มระเนระนาดไปตลอดทาง จนในที่สุดซัทกับตาณก็บุกเข้าไปจนถึงฝั่งแม่น้ำ ตรงท่าเรือประธานรุจกับลูกสมุนอีก 2-3 คนอยู่ห่างจากเรือไปไม่กี่ก้าวเท่านั้น แต่พวกเขาก็ก้าวไปไม่ถึง เมื่อซัทยิงปืนลงพื้นดักหน้าเขาเอาไว้
"หยุดได้แล้วคุณรุจ อย่าคิดหนี นัดหน้าผมไม่ยิงลงพื้นแน่ ๆ"
ทันทีที่ซัทพูดจบ ประธานรุจก็ยกมือและอาวุธขึ้นไปเหนือหัว แล้วค่อย ๆ หันหลังกลับมา พวกลูกน้องของเขาก็เช่นกัน
"มอบตัวเถอะประธานรุจ ถ้าให้การเป็นประโยชน์ มีทนายเก่ง ๆ คนบ้านรวยแบบคุณไม่นานก็ได้ออกมาแล้ว ส่วนคนอื่น ๆ คิดดูแล้วกันว่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่มันคุ้มไหม"
ตำรวจตาณพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เขากับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกหลายคน ที่จำนวนมากกว่าฝั่งประธานรุจ ต่างก็หันปากกระบอกปืนไปทางท่านประธาน แล้วบรรยากาศก็เงียบสงบลง จนกระทั่ง
"ขอโทษครับนาย"
ลูกน้องคนหนึ่งพูดกับประธานรุจ ก่อนที่จะโยนอาวุธลงน้ำไป ลูกน้องคนอื่น ๆ ก็ทำแบบเดียวกัน แล้วค่อย ๆ เดินอย่างช้า ๆ ไปหาตำรวจ
"สัจจะไม่มีในหมู่โจรงั้นสินะ"
"คุณยังกล้าพูดอีกเหรอคุณรุจ ในเมื่อคุณหักหลังไอ้ชีคมันก่อน มันถึงคายทุกอย่างออกมาไง"
"ฉันเนี่ยนะหักหลังมันก่อน ดูเหมือนมันจะใส่ความฉันเสียเละเลยนะ ทั้ง ๆ ที่มันแอบทำอะไรลับหลังฉันเองแท้ ๆ แต่ช่างเถอะพูดไปก็เท่านั้น เอางี้นะซัท ฝากดูแลลูกเมียฉันด้วย"
พูดจบประธานรุจก็รีบลดมือลง แล้วลั่นไกออกไปข้างหน้าหนึ่งนัด แล้วทางฝั่งตำรวจก็ยิงสวนใส่ตัวเขาไปอีกหลายต่อหลายนัด จนร่างของเขาค่อย ๆ เซไปเซมาจนร่วงหล่นลงไปในแม่น้ำ ในตอนที่ฟ้าเริ่มจะสว่างแล้ว
ช่วงเวลาหลังจากนั้นก็เป็นการเคลียร์พื้นที่ รักษาคนเจ็บ แล้วก็กั้นพื้นที่ เพราะอีกเดี๋ยวเหล่านักข่าวก็จะแห่กันมาแล้ว ไหนจะไทยมุงอีก เกิดเหตุยิงกันสนั่นเมืองขนาดนี้ ไม่มีผู้คนเหล่านี้ตามมาถือว่าแปลก
ในระหว่างที่ปล่อยให้เจ้าหน้าที่ทำงานของตัวเองกันไป พลูโตก็ออกเดินตามหาซัท แล้วเห็นเขายืนอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา จึงเดินเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ
"มันจบแล้วจืด มันจบแล้ว"
"ใช่ครับจบแล้วจริง ๆ ความฝันในการเข้าไปทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ของผม"
ได้ยินพลูโตพูดแบบนั้นซัทก็หลุดหัวเราะออกมา
"แล้วจากนี้ไปนายจะทำยังไงต่อล่ะจืด"
"ก็คงต้องกลับไปตั้งใจเรียนให้จบ แผนเดิมคือไม่ตั้งใจ เพราะยังไงก็มีงานทำ แต่ตอนนี้ทำงั้นไม่ได้ละ แล้วพี่ล่ะจะทำอะไรต่อ กลับเข้าวงการไหม"
"อืม.....ไม่ล่ะ ยังก่อน ฉันคือจอมมารแห่งวงการบันเทิงนะ คงกลับไปทำงานลำบากถ้าขาดผู้จัดการข้างกาย"
สองหนุ่มยืนคุยกันอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์กำลังโผล่ขึ้นมาที่เส้นขอบฟ้า
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ซัทเล่าให้พลูโตฟังที่หลังว่า เขาคงตายจริง ๆ ไปแล้ว ถ้าไม่ได้คุณชายสายเผือกคนปัจจุบัน อย่างวีมาช่วยเอาไว้
การจากไปอย่างกะทันหันของบุ๊กไม่ได้อยู่ในแผน และไม่มีใครคาดคิด แต่ที่เหนือความคาดหมายมากที่สุดคือการที่วีใช้เพจคุณชายสายเผือกในการติดต่อกับตำรวจ ในทีแรกพวกเขาก็คิดว่ามันเป็นกับดัก และนั่นก็เป็นตอนที่พลูโตเข้ามาเป็นผู้จัดการให้กับวี แล้วก็พบว่า มีคนคอยจับตาดูทั้งคู่อยู่ นั่นเท่ากับว่า พวกนั้นไม่ได้เชื่อใจพลูโต ทางตำรวจเลยจับตาดูวีกับพลูโต พร้อม ๆ กับจับตาดูคนที่มาจับตาดูวีกับพลูโตอีกทีหนึ่ง
พวกเขาก็ไม่รู้หรอก ว่าวีมีสัมผัสพิเศษหรืออะไร แต่เธออัปรูปในไอจีพร้อมแคปชั่นว่า
"ขอบคุณทุกคนที่จับตาดูและเป็นกำลังใจให้หนูมาตลอด พรุ่งนี้มาเจอกันนะ"
เธอโพสต์แบบนั้น พร้อมรูปหันข้างที่โชว์ให้เห็นว่าเธอใส่ตุ้มหูรูปปลาดาว พวกเขาจึงตีความไปว่า เธออยากจะเจอกับหนึ่งในพวกเขา วันพรุ่งนี้ พวกเขาจึงแฝงตัวไปในหมู่แฟนคลับ ซึ่งโชคดีมากที่พวกเขาคิดถูก คนของทำตำรวจจึงได้มีโอกาสพูดคุยกับวีสั้น ๆ และบอกกับเธอว่า
"พวกเราคอยจับตาดูเธอมาตลอด ถ้ามีโอกาสก็อยากเจอกับเธออีกสักครั้ง"
และวีตอบกลับมาว่า
"ช่วงนี้เธอไม่ค่อยไปไหนหรอก ถ้าหายไปก็คงอยู่แต่ในบ้าน ถ้ามีข่าวอะไรไม่ดีกับเธอ ก็อย่าไปเชื่อนะ"
คำพูดของวีเป็นการบอกใบ้ เพราะในช่วงค่ำวันนั้น วีก็หายตัวไป พร้อม ๆ กันกับที่เพจคุณชายสายเผือกลงข่าวว่า พบเห็นวีแอบเดินจูงมืออยู่กับหนุ่มปริศนาแถวไชน่าทาวน์ ทำให้คนที่คอยจับตาดูเธออยู่ในบ้าน ต้องถอนกำลังและตามไปไชน่าทาวน์ ซึ่งคนของตำรวจไม่ได้ตามไปอย่างที่เธอบอกใบ้ไว้ ก่อนจะเห็นวี ค่อย ๆ เดินออกมาจากบ้านของตัวเองจึงส่งรถไปรับ
วี ซัท และตาณ ทั้งสามคนนั่งอยู่บนรถคันเดียวกัน วีได้เปิดเผยว่า แผนของพวกเขารองประธานรุจมองออกเกือบหมดแล้ว และพวกนั้นกำลังวางแผนซ้อนแผนพวกเขา เพื่อนำมากำจัดซัท โดยยืมมือชีค กับพลูโต ซึ่งพวกเขามีแต่ต้องตามน้ำไปเท่านั้น โดยวีเสนอแผนซ้อนแผน เพื่อมาซ้อนแผนของรองประธานรุจอีกทีหนึ่งให้พวกเขาฟัง ซึ่งทางตำรวจก็ยอมเล่นด้วย
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แผนของรองประธานรุจคือ การสลับเอาปืนจริงไปแทนที่ปืนปลอม แล้วให้ชีคยิงใส่ซัท เรื่องทั้งหมดก็จะดูเหมือนว่าเป็นเพียงแค่ อุบัติเหตุในการถ่ายทำ เขาจะให้พลูโตพิสูจน์ตัวเอง โดยการให้พลูโตเอาของบางอย่างไปวางไว้ในสถานที่และเวลาที่กำหนด โดยที่พลูจะไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นคืออะไร และห้ามเปิดดูในกล่องเป็นอันขาด แล้วหลังจากนั้นก็จะมีคนมาเอาของไปวางไว้ในห้องเก็บอุปกรณ์ แล้วก็จะมีคนอีกคนหนึ่งมาหยิบปืนปลอมออกไป ทีนี้พอทีมงานมาหาก็จะเจอปืนจริงอยู่เพียงแค่กระบอกเดียว
ซึ่งทีมงานในกองถ่ายเรื่องนักฆ่าใจกล้านั้น ส่วนใหญ่เป็นทีมงานหน้าใหม่ ไร้ความรู้ด้วยกันทั้งนั้น ไม่มีทางแยกของจริงกับของปลอมออกอยู่แล้ว และเพราะเต็มไปด้วยทีมงานหน้าใหม่นั่นแหละ รองประธานจึงสามารถส่งคนของตัวเองแฝงตัวเข้าไปได้ ซึ่งนั่นเป็นจุดบอดของแผนการนี้ ที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้เลยว่าใครเป็นใคร ใครเป็นมิตร เป็นศัตรู ใครเป็นคนธรรมดา
ในการถ่ายทำวันนั้น หลังจากพลูโตส่งของเสร็จ คนของทางตำรวจที่แฝงตัวเข้าไป ก็เอากล่องใส่ปืนจริงออกไป แล้ววางกล่องใส่ปืนปลอมเอาไว้ ทีนี้ไม่ว่าจะสลับปืนปลอมกับปืนปลอมกี่รอบ ผลก็ออกมาเหมือนเดิม ซึ่งในตอนถ่ายทำ ยังไงซัทก็ต้องใส่เลือดปลอมไว้อยู่แล้ว พอเขาถูกยิงตกน้ำตามบทของซีรีส์ ตามมาตรการการรักษาความปลอดภัยในกองถ่าย จะมีเจ้าหน้าที่รออยู่ในน้ำอยู่แล้ว ก็ให้เจ้าหน้าที่ ตำรวจแฝงตัวไปเสียก็สิ้นเรื่อง
พอซัทถูกยิงตกน้ำแผนที่วางไว้ เจ้าหน้าที่ที่เข้ามารวบตัวซัทก็เริ่มโวยวายว่า ถูกยิง มันปืนจริงอะไรก็ว่าไป แล้วก็รีบนำตัวซัทส่งโรงพยาบาล แน่นอนว่าให้เตรียมรถและเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลไว้ก่อน แล้วก็แน่นอนว่าของปลอมทั้งนั้น พวกเขาและเธอเป็นตำรวจ จากนั้นก็พาซัทไปโรงพยาบาล พาเข้าห้องผ่าตัด โดยไม่ได้ทำการผ่าตัดอะไรหรอก เพราะหมอรู้เห็นเป็นใจด้วย
จากนั้นก็เอาศพใครก็ไม่รู้ ที่หน้าตาคล้ายซัทมาแต่งองค์ทรงเครื่องใหม่ให้ดูคล้ายเขายิ่งกว่าเดิมเตรียมไว้ ก่อนให้หมอไปแจ้งข่าวร้ายกับครอบครัวของซัท จากนั้นก็เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันอยู่แล้ว ซึ่งรองประธานรุจได้คอยสังเกตอากัปกิริยาของพลูโตว่าเป็นยังไง ซึ่งพลูโตเสียใจมาก ก็เป็นอันว่าแผนของวีสำเร็จ ที่เหลือก็แค่รอให้พลูโตเก็บหลักฐานไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะทนไม่ไหว แล้วเริ่มเคลื่อนไวด้วยตัวเองก็เป็นอันปิดฉากการแสดงชุดใหญ่อันนี้ได้
นั่นคือความจริงที่คนไม่กี่คนรับรู้ เพราะทางตำรวจแถลงข่าวว่าซัทเป็นสายของตำรวจ ซึ่งเขาถูกยิงจริง แต่ทางตำรวจยื้อชีวิตเขาไว้ได้ และพาไปซ่อนตัวไว้เพื่อความปลอดภัย จากนั้นปล่อยข่าวลวงให้อีกฝั่งตายใจ ซึ่งทางตำรวจกับซัทเองก็ได้กล่าวขอโทษต่อทุกคนในการกระทำครั้งนี้ของพวกเขาด้วย
เมื่อซัทไม่ได้ตายลงไปจริง ๆ คนที่ทำความผิดในคดีนี้จึงรอดพ้นจากทุกข้อกล่าวหา และถูกปล่อยจากการคุมขัง ซึ่งหนึ่งในคนเหล่านั้นก็คือ ชีค ผู้ที่ทำข้อตกลงลับ ๆ กับตำรวจว่า ถ้าปล่อยเขาให้พ้นผิด จะยอมช่วยเหลือทางตำรวจ แน่นอนว่าตาณตกลง และในที่สุดชีคก็ถูกปล่อยตัวออกมา
อย่างไรก็ดี ทางตำรวจแค่ปล่อยให้เขาพ้นผิดในคดีของซัทเฉย ๆ เพราะเขาไม่ได้ผิดอะไรอยู่แล้ว แต่คดีที่เขาทำร่วมกันกับประธานรุจ และก่อนหน้าที่ประธานรุจจะมาเจอตัวเขานั้น ทางตำรวจไม่ได้ปล่อยผ่านไปแต่อย่างใด เป็นการปิดฉากชีค หรือชื่อเดิมก่อนจะสร้างประวัติใหม่ กับทำหน้าใหม่ ก็คือไอ้โชค นักต้มตุ๋น และแมงดาชื่อฉาวโฉ่ ผู้ก่อคดีมาตั้งแต่สมัยยังไม่บรรลุนิติภาวะ ก่อนประธานรุจนำมาชุบตัว
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
การล่มสลายของเฟท ส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง มีผู้คนอีกหลายคนเสี่ยงที่จะตกงาน พวกเขาจึงหันไปพึ่งสมาคมคนแรงงานบันเทิง เพื่อฟ้องร้องเรียกค่าชดเชยต่าง ๆ หากบริษัทปิดตัวลงไปในอนาคต ซึ่งตอนนี้เฟทเข้าใกล้การล้มละลายมาก ๆ แล้ว มูลนิธิของเฟทเองก็มีการสอบสวนเช่นกัน แน่นอนว่าพบหลักฐานการฟอกเงินมากมายปีละเป็นพันล้านเห็นจะได้
ส.ส.ทีป ธิปติพัศ ณิชกุล หนึ่งในผู้ท้าชิงเก้าอี้นายกรัฐมนตรีของประเทศ ที่มักจะไปร่วมงานการกุศลของมูลนิธิเฟท ปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่องการฟอกเงิน หรือเรื่องของมัจฉาดาราแต่อย่างใด ซึ่งน่าเสียดายที่ทางตำรวจก็ไม่มีอะไรที่จะสาวไปจนถึงตัวเขาได้เช่นกัน
แต่ก็ใช่ว่าเขาจะได้อยู่รอดปลอดภัยนะ เพราะเพจคุณชายสายเผือกได้ทำการแฉว่า ภรรยาของเขาอย่างวี ที่เป็นนางเอกอันดับ 1 ของประเทศคบชู้ ส่วนทางฝั่งสามีเองก็ชอบทุบตีภรรยาเช่นกัน เป็นคู่ผีเน่ากับโลงผุ ซึ่งพอเรื่องนี้ถูกปล่อยออกไป การฟ้องหย่าก็ได้เริ่มต้นขึ้น ข่าวฉาวและการขึ้นโรงขึ้นศาลต่าง ๆ ของเขานั้น มีมากพอที่จะทำให้เขาไม่มีเวลาลงมาหาเสียงเลือกตั้ง ดีไม่ดีอาจจะหมดอนาคตทางการเมืองไปเลยก็ได้
กลุ่มมัจฉาดารานั้น ไม่ได้หยั่งรากลึกลงไปแค่ในวงการบันเทิงเท่านั้น เพราะมันยังเชื่อมโยงไปถึงกลุ่มชนชั้นสูง และเหล่าผู้มีอำนาจอีกมากมายภายในประเทศ ทำให้เรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่ไปทั่วโลก หลังความจริงอันเน่าเฟะของบริษัทได้ถูกเปิดเผยออกมา ไม่ว่าจะค้ายา ค้ามนุษย์ ฟอกเงิน การกดขี่ข่มเหงกันภายใน ใช้อำนาจในทางไม่ชอบ การคุกคามทางเพศ การกลั่นแกล้ง และอื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน
ทว่าก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดาย ที่หลายคนเลือกที่จะปิดหูปิดตา ทำเหมือนว่ามันมีอะไรเกิดขึ้น ตัวอย่างเช่นน้องอิฐ รุ่นน้องในมหาลัยเดียวกันกับพลูโต ผู้ถูกนำไปเสนอให้กับชนชั้นสูง เพื่อแลกกับความก้าวหน้าในอาชีพ
น้องให้การว่า ไม่ได้มีการค้ามนุษย์อะไรทั้งนั้น การที่คนเรามีความลึกซึ้งต่อกัน จะให้บางอย่างเป็นการตอบแทนนั้นไม่ใช่เรื่องผิด ซึ่งก็มีหลายคนเช่นกันที่ให้การไปในแนวทางนี้ ก็อย่างว่าใครจะไปอยากทิ้งฐานที่มั่นของตัวเองล่ะ ซึ่งนั่นทำให้การสาวไปถึงตัวเหล่าสมาชิกระดับสูงขององค์กรมัจฉาดาราเป็นเรื่องยากขึ้นไปอีก
ประธานของบริษัท B-Leave ผู้ที่เป็นพ่อของ ประธานรุจ ก็ออกมาปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับการกระทำของลูกชาย แม้ทางตำรวจจะแย้งว่า มีหลักฐานที่บ่งชี้ว่าบริษัทขนส่ง B-Leave เกี่ยวข้องกับการค้ายาเสพติด แต่ทางบริษัทก็ยังปฏิเสธโดยอ้างว่า มันอาจจะเป็นการกระทำโดยพลการของพนักงานบางคนก็ได้ ซึ่งบริษัทไม่มีทางรับรู้ แต่รับปากว่าจะทำการตรวจสอบ และยินดีให้ความร่วมมือกับทางตำรวจทุกอย่าง
อดีตประธานของเฟท และภรรยาของประธานรุจอย่าง คุณจันทร์ ปุณณมา ทรัพยสิทธิกุล เองก็ให้การว่า ไม่มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับการกระทำใด ๆ ของสามีเลย คือรู้ว่าสามีของตนมีบางอย่างซ่อนเอาไว้ แต่ตนไม่ได้อยากรู้ และไม่อยากไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของสามีมากนัก เพราะไม่ว่าใครต่างก็มีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ด้วยกันทั้งนั้น
ผู้รับผิดชอบในคดีนี้อย่าง พลตำรวจตรี ตาณ ตุลยากร ถิระคุณ ได้จัดการแถลงข่าวว่า คดีนี้มีความเชื่อมโยงไปในทุกภาคส่วนของประเทศ ตั้งแต่บุคคลระดับรากหญ้า ไปจนถึงระดับผู้นำประเทศ ซึ่งโชคร้ายที่ คนเดียวที่จะสาวไปถึงบุคคลที่ว่ามานั้นได้ อย่างประธานรุจได้ตายลงไปแล้ว แต่กระนั้น คุณตำรวจตาณก็ยังยืนยันว่า คดียังไม่สิ้นสุด และทางตำรวจจะมุ่งมั่นทำหน้าที่ต่อไปอย่างเต็มที่ จนกว่าจะทำการขุดรากถอนโคน องค์กรชั่วร้ายที่หยั่งลึกลงไป และแตกแขนงออกไปมากมายในประเทศ ให้หมดไปให้ได้.....ในสักวันหนึ่ง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เสียงนาฬิกาดังบอกเวลา 6 โมงเช้า ได้เพียงเสี้ยววิ เสียงนั้นก็ลาลับไป
เด็กหนุ่มตาเบิกโพลง จ้องมองโทรศัพท์ในมือขวา อย่างเต็มตา หาใช่ความงัวเงียประสาคนพึ่งตื่น เพราะเขาตื่นมาสักพักแล้ว
ความจริงคือ เมื่อคืนนี้เขานอนหลับไม่สนิทเท่าใดนัก เหตุเพราะว่า เขาตื่นเต้นกับวันนี้มาก
เด็กหนุ่มลุกจากที่นอนด้วยความทะมัดทะแมง อาบน้ำแปรงฟันอย่างอารมณ์ดี ไม่มีสะดุดเลยแม้แต่น้อย เขาใส่สูทผูกเนกไทอย่างทะมัดทะแมงและมั่นใจ
เด็กหนุ่มเดินลงมาจากชั้นสองด้วยความสบายใจ และตรงไปยังโต๊ะกับข้าว ที่มีอาหารเช้าแบบฝาหรั่ง ไข่ดาว เบคอน ขนมปังปิ้ง 2 แผ่น และกาแฟอีกแก้ว นอนรอเขาอยู่บนจานอย่างสวยงาม
เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นั่งพิจารณาว่า อาหารผู้โชคดีชิ้นไหนกันนะ ที่จะได้เข้าปากเขาก่อน เขานั่งคิดอย่างใจเย็น และในที่สุดเขาก็หยิบขนมปังเข้าปาก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ มีเสียงหนึ่งเอ่ยทัก
"ลงมาช้านะวันนี้ ไหนบอกว่าต้องไปทำงานวันแรกไง"
เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไรตอบผู้เป็นพ่อ เพราะขนมปังยังคาปากอยู่ เขายกมือซ้ายขึ้นมาดูนาฬิกาบนข้อมือ ที่เข็มยาวขี้ไปตรงเลข 3 ส่วนเข็มสั้นอยู่เลยเลข 7 มาหน่อย
เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็เด้งพรวด คว้าข้าวของ แล้ววิ่งหน้าตั้งออกจากบ้านทันที
"อุตส่าห์แต่งตัวอย่างดี หัดวางตัวให้ดีด้วยสิ ไอ้ลูกคนนี้นี่นะ"
ผู้เป็นพ่อบ่นพึมพำ ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนก้มลงไปพิจารณาว่า อาหารผู้โชคดีที่อยู่เบื้องหน้าของเขาตอนนี้ ชิ้นไหนกันนะ ที่จะได้เข้าปากเขาก่อน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ดวงตาของเด็กหนุ่มเปี่ยมไปด้วยความโมโหและโกรธเกรี้ยว กับภาพที่อยู่ตรงหน้า ตรงทางด้านซ้ายของจานมีเบคอนนอนเรียงรายกันอยู่ 3 แผ่น ในขณะที่ฝั่งขวา มีไส้กรอกชิ้นเท่านิ้วโป้งมือ เรียงรายกันอยู่ 3 ชิ้น ส่วนตรงกลางจาน เป็นข้าวผัดในรูปทรงกลม พร้อมธงโจรสลัดติดไม้จิ้มฟันปักอยู่ด้านบน
"ชุดคุณหนูอีกแล้ว"
พลูโตบ่นพึมพำ
"ทำไมอะไม่ชอบเหรอนายจืด หลานฉันชอบมากเลยนะ ใช่ไหมกล้า"
ซัทหันไปพูดกับเด็กน้อยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งน้องกล้าก็ส่งเสียงตอบกลับมา แน่นอนว่าไม่เป็นภาษาคน
"เห็นไหม หลานบอกว่า น่าอร่อยจะตายมาไม่พอใจอะไรก่อน"
"น้องยังพูดภาษาคนไม่รู้เรื่องสักหน่อย อย่าอ้างเด็กหน่อยเลย"
"นายนั่นแหละนายจืด ฟังภาษาเด็กไม่ออกเองแล้วก็ไปโทษเขา แย่จังเลยคนคนนี้ ใช่ไหมกล้า"
พูดกับพลูโตเสร็จ ซัทก็หันไปพูดกับน้องกล้าต่อ
"เอาล่ะเลิกทะเลาะกันได้แล้วนะทั้งสองคน ไปเตรียมตัวได้แล้วซัท เดี๋ยวก็สายหรอก"
หลังจากโดนพี่จันทร์ดุ ซัทก็พูดว่าครับ แบบลากเสียงยาว ๆ ก่อนจะลุกจากโต๊ะ แล้วเดินขึ้นบ้านไป
"ประธาน เอ๊ย! พี่จันทร์สบายดีนะครับ ต้องรับมือกับเด็กสองคนแบบนี้ น่าจะเหนื่อยแย่"
"ก็นิดหน่อยนะ อ่อ แล้วก็ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ไปงานรับปริญญาน่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวนี่ไม่ง่ายเลย ว่าแต่ช่วงสองปีมานี้ คนอื่น ๆ เป็นไงกันบ้างครับ"
"ก็นานทีปีหนตาณจะแวะมาสักที ตอนนี้เขาเป็นตำรวจยศใหญ่แล้ว แค่หาเวลามาเจอได้ พวกเราซาบซึ้งจนน้ำตาแทบจะไหลเป็นสายอยู่แล้ว ส่วนวีเจอครั้งล่าสุดก็ปีที่แล้ว หลังเธอเคลียร์งาน เคลียร์เรื่องหย่าเสร็จ ก็มาลาน่ะ เห็นว่าไปอยู่เมืองนอกถาวร"
"อย่างนี้นี่เอง เพจคุณชายสายเผือก หยุดอัปเดตไปก็ในวันที่แฉเรื่องของวีกับสามีนั่นแหละ เดาว่าเธอคงไม่อยากลบเพจที่บุ๊กตั้งใจทำขึ้นมา"
"นั่นสินะ ในตอนนั้นทุกคนต่างก็สูญเสียไปแทบจะทุกอย่าง พวกเราเองถ้าไม่ได้บ้านหลังนี้ที่พี่กบให้ซัทไว้ ก็คงไม่มีที่ซุกหัวนอนกันไปแล้ว"
"จะว่าไป เป็นเพราะพี่กบเลยนะครับ ทุกอย่างมันถึงจบได้ด้วยดีแบบนี้ หรือเขาจะวางแผนไว้แบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว"
"เรื่องนั้นเราไม่มีทางรู้หรอก ยังไงพี่กบก็ตายไปแล้ว ส่วนคนเป็นก็ต้องใช้ชีวิตกันต่อไป"
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็หยุดพูดคุยกัน แล้วก้มลงกินข้าวผัดชุดคุณหนู ที่ซัททำไว้ให้ และราว ๆ หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซัทก็เดินลงมาข้างล่าง
"ไปกันได้รึยังนายจืด"
ซัทตะโกนเรียกพลูโต แล้วยืนรออยู่ตรงประตูหน้าบ้าน
"งั้นพวกเราไปก่อนนะครับ ประ...เอ๊ย! พี่จันทร์ ไปก่อนนะน้องกล้า"
พลูโตหันไปพูดแล้วโบกมือให้น้องกล้า โดยที่น้องก็พูดอ้อแอ้แล้วโบกมือกลับมาให้เขาเช่นกัน
"ไปดีมาดีนะทั้งสองคน"
พี่จันทร์พูดอวยพรให้ทั้งคู่ ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกจากบ้านไป แล้วประตูก็ปิดลง
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
พลูโตยืนอยู่ตรงหน้ารถญี่ปุ่นธรรมดาธรรมดาทั่วไป คันเดิมที่เขาเคยขับ มันทำให้เขาหวนไปนึกถึงความหลัง สมัยยังเป็นเด็กฝึกงาน เมื่อราว ๆ 2 ปีก่อน
"นายจืดไปทำอะไรตรงนั้น"
เสียงของซัทไม่ได้ดังมาจากข้าง ๆ ตัวเขา พลูโตจึงหันซ้ายทีขวาทีเพื่อมองหา ก่อนจะพบว่า ซัทยืนอยู่หน้ารถสปอร์ตสีแดงเปิดหลังคาคันงามคันหนึ่ง
"ปรกติต้องคันนี้ไม่ใช่เหรอครับ"
พลูโตพูดแล้วชี้ไปที่รถญี่ปุ่น
"ฉันเข้าใจนะ ว่านายเป็นผู้จืดการ เลยต้องการขับรถคันจืด ๆ เหมือนนาย แต่วันนี้ไม่ได้หรอก วันนี้ต้องคันนี้ เพื่อประกาศให้ทุกคนได้รู้ว่า จอมมารแห่งวงการบันเทิง กลับมาแล้ว"
.......อวสาน.......
ขอแค่ทนได้ 3 เดือนในการฝึกงาน แล้วจะการันตีรับเข้าทำงาน ที่เอเจนซี่ยักษ์ใหญ่แห่งนี้แน่นอน ฟังดูเป็นข้อเสนอที่หอมหวานมาก เด็กหนุ่มจึงตอบตกลง โดยที่ไม่รู้เลยว่า เขาจะต้องมาเป็นผู้จัดการของดาราชายหมายเลขหนึ่ง (ในแง่ดีและไม่ดี) ที่ได้รับฉายาว่า จอมมารแห่งวงการบันเทิง แล้วในท้ายที่สุด ผู้จัดการเด็กฝึกงานอย่างเขา จะเอาชนะจอมมารแล้วกลายเป็นผู้กล้า หรือว่าจะเป็นแค่ตัวประกอบที่ตายคามือของจอมมารกันแน่นะ