#พี่รักหนูนะ
dao_25
## #พี่รักหนูนะ 1

#พี่รักหนูนะ
•-^-•
"สวัสดีครับ"
"อ๊ะ! ครับ สวัสดีครับ"
ผมรีบเอ่ยปากทักทายกลับทันทีด้วยรอยยิ้มแห้งๆ หลังจากที่ยืนอยู่ริมกระจกใสของห้องจัดงานมองหาคนที่นัดเอาไว้มานาน สีหน้าคงจะแปลกน่าดูในยามนี้เพราะเกิดอาการทำตัวไม่ค่อยถูก ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำตัวแบบไหนกับการมารวมงานหาคู่เป็นครั้งแรกในชีวิต แถมคนตรงหน้าที่เดินเข้ามาทักทายยังเป็นคนที่นัดเอาไว้ และเป็นชายแท้ที่โคตรจะดูดีอีกด้วย
"ซอโซ่หรือเปล่าครับ?"
"ครับ คุณโฬมใช่มั้ยครับ"
"ใช่ครับ ยินดีที่ได้เจอนะครับ"
"ครับ เช่นกัน"
ผมอยู่ในชุดสูทสีชมพูอ่อน ทรงผมทูบล็อคพยักหน้ารับแล้วยิ้มตอบ แต่เพราะไม่กล้าที่จะสบตากับคนตรงหน้าตรงๆ เลยกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อสำรวจงานแทน ซึ่งทั่วทั้งงานก็มีแต่ผู้ชายทั้งหมด
ก็แหงล่ะ มันงานหาคู่สำหรับชาวเกย์ หรือกลุ่ม Gay pride ที่มีความหมายว่า การสนับสนุนและยอมรับตัวเอง ซึ่งผมเองก็เป็นหนึ่งในบุคคลที่ยอมรับตนอย่างเปิดเผยว่าตนนั้นเป็นเกย์ เป็นเพศที่ชอบเพศเดียวกัน
"จริงๆ ผมว่าเรานัดเจอกันข้างนอกก็ได้นะครับ...ไม่เห็นต้องมาในที่ๆ มีแต่เพศสภาพเหมือนผมเยอะแบบเลย"
ผมหันมามองหน้าคนตัวโตที่ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้าตรงหน้าหลังจากแอบลอบมองดูอยู่สักพัก แล้วพูดบอกด้วยสีหน้าเป็นกังวล เพราะตอนนี้ไม่ว่าจะหันไปทางไหนผมก็เห็นแต่สายตาโลมเลีย จ้องจะงาบเขามาจากทุกทิศทุกทางเลย
หล่อขนาดนี้ก็ไม่แปลกหรอกที่จะถูกจับตามอง และจ้องจะเขมือบ ผมเองยังแปลกใจไม่หายเลยที่อยู่ๆ ผู้ชายแท้ที่ไม่เคยคบเพศที่สามมาก่อนคนนี้ ทักแชทมาหากันหลังจากที่ผมโพสต์สเตตัสหาคู่เดทลงในเพจหาคู่เกย์เมื่อเดือนก่อน
"ผมไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นครับ...อีกอย่างผมแค่อยากจะลองเปลี่ยนแนวดู"
"หืม...งั้นผมคงเป็นตัวทดลองแรกสินะครับ"
ผมครางงึมงำในลำคอพึมพำกับตัวเองเสียงหงอย รู้สึกผิดหวังขึ้นมาดื้อๆ เพราะตัวเองนั้นตั้งใจจะมาหาคนรักแบบจริงจัง แล้วก็คาดหวังกับการมาเจอกันในครั้งนี้มาก ที่ผ่านๆ มาก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยคบหรือคุยกับใคร แต่สุดท้ายคนที่เคยคุยเคยคบมันก็ไปกันไม่รอด บ้างก็บอกว่าเราอยู่ไกลกัน บ้างก็ไม่กล้าที่จะเปิดเผย บ้างก็บอกว่าผมไม่ใส่ใจสนใจแต่งานทั้งๆ ที่ผมก็พยายามที่จะปรับตัวเข้าหาสุดความสามารถ ท้ายที่สุดก็กลายเป็นผมที่พยายามปรับตัวเข้าหาคนเหล่านั้นอยู่ฝ่ายเดียว
"แต่จากที่เราได้คุยกันทางแชทมาเป็นเดือนแล้วผมว่า...คุณก็โอเคนะ"
คนตัวสูงพูดขึ้นเสียงทุ้มนุ่มบนใบหน้ามีรอยยิ้มบางอย่างคนเอ็นดูประดับอยู่ แต่ทว่ามันไม่ได้ช่วยทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด คงเป็นเพราะผมคาดหวังมากเกินไปพอได้ยินอะไรที่มันไม่ตรงใจไม่เป็นดั่งที่หวังก็เลยใจเสียไปทันทีแบบกู้คืนไม่ได้
"ไม่ต้องปลอบกันหรอกครับ ผมรับได้แค่รู้สึกผิดหวังนิดหน่อยแค่นั้นเอง"
"ยังพูดจาเถตรงเหมือนเดิมเลยนะครับ"
"หืม? อ่อ...ขอโทษครับผมมันปากพล่อยเอง"
ผมรีบเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนตัวสูงที่อยู่ในชุดสูทสีฟ้าอ่อน เสื้อเชิ้ตด้านในเป็นสีฟ้าแต่อ่อนกว่าเสื้อสูท ผูกเนกไทสีขาวสะอาดกางเกงเข้ากับชุด และรองเท้าขัดมันสีขาวเงาวับ ทรงผมปอมปาดัวร์ที่เซ็ตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นโครงหน้าสุดเพอร์เฟ็ค คิ้วดกดำ ตาเฉี่ยวคมเข้ม จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักหนา แล้วเอ่ยปากขอโทษทันที เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น
มันคงจะเป็นคำพูดที่ไม่รักษาน้ำใจเขาสินะ
"ไม่ใช่แบบนั้นครับ ผมแค่จะหมายถึงผมชอบที่ซอโซ่เป็นคนพูดตรงแบบนี้น่ะ"
"///"
ผมถึงกับชะงักมองหน้าคนตัวสูงนิ่ง ก่อนที่แก้มทั้งสองข้างจะร้อนผ่าวขึ้นมาจนต้องหันหน้าหนีสายตาคมเข้ม แต่อ่อนโยนของเขาไปมองทางอื่น
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? ทำไมหน้าแดง?"
"ผม...แค่เขินน่ะ คุณไม่ต้องสนใจก็ได้ครับ"
ผมพูดตอบปัดพลางจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาเห็น ทว่ากลับโดนมือใหญ่ของคนตรงหน้ามาจับตรึงเอาไว้เสียก่อน
"ไม่สนใจไม่ได้หรอกครับ...น่ารักขนาดนี้"
ไอ้บ้าเอ๊ย!
ตอนคุยแชทก็คุยกันธรรมดาแท้ๆ ทำไมต่อหน้าเขารุกเก่งจังอ่ะ ไหนบอกว่าไม่เคยคบผู้ชายไงทำไมทำให้หวั่นไหวเก่งจริง หรือเป็นเพราะผมมันใจง่ายเกินไปกันเนี่ย
"ทำหน้าแบบนี้แสดงว่าแอบบ่นผมในใจแน่ๆ...ใช่มั้ยครับซอโซ่"
ตายยยยย~~
ผมหลับตาแน่นแล้วสบถในใจคนเดียวรอบสอง เมื่อคนตัวสูงตรงหน้าขยับตัวแล้วก้มหน้าเข้ามาใกล้กัน รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวอย่างบอกไม่ถูกเพราะไม่บ่อยนักที่จะรู้สึกเขินจนตัวแทบแตกขนาดนี้ ไม่ก็คงเป็นเพราะไม่มีใครเคยทำให้ผมรู้สึกแบบนี้ได้มากกว่า
"ครับ...ผมแอบบ่นพี่อยู่— อื้อ~"
ผมถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นใบหน้าหล่ออยู่ห่างแค่ปลายจมูกชนกัน ทำให้ผมต้องหลับตาลงอีกครั้งแล้วค่อยๆ เปิดเปลือกตาทีละนิดมามองหน้าเขา
คนอายุเยอะกว่ามองตาผมนิ่งก่อนจะแนบปากมาแตะปากของผมเบาๆ แล้วถอนหน้ากลับไปพูดพึมพำคนเดียว
"น่ารักชะมัด..."
"คุณว่าอะไรนะ?"
"ไม่เรียกว่าพี่แล้วหรอคะ...น้องซอ"
ได้ยินคำถามนั้นก็ทำให้ผมต้องเม้มปากตัวเองแน่นอีกหน หน้าร้อนแล้วร้อนอีกกับสิ่งที่เขาทำแม้จะตกใจที่เขาแตะปากจูบกันแบบไม่ทันให้ตั้งตัว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีที่เขากล้าแสดงออกต่อหน้าคนเยอะๆ โดยที่ผมไม่ต้องเรียกร้อง
"แล้ว...อยากให้น้องเรียกแบบไหนกันเล่า"
ผมถามเสียงเบาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก แอบเขินเอามากๆ ที่ใช้สรรพนามแทนตัวเองตามที่เคยใช้พูดคุยกันในแชท ตอนคุยกันแรกๆ ก็คุณกับผม พอวันต่อไปก็เป็นชื่อตัวเอง แต่หลังจากที่เราเริ่มคุยกันมาได้อาทิตย์นึงเขาดันพูดแทนตัวเองว่าพี่ ผมเลยตอบกับไปเป็นคำว่าน้องตั้งแต่นั้นมา เช่น
'วันนี้ตอนเที่ยงน้องมีประชุมด่วนนะครับ ไม่ได้อยู่คุยด้วย'
เขาก็จะตอบกลับมาประมาณว่า
'ครับ สู้ๆ นะคะคนเก่ง เดี๋ยวเย็นๆ พี่จะโทรไปหา'
อะไรประมาณนี้ ซึ่งบอกตามตรงว่าไม่เคยคุยกับใครแล้วยิ้มได้แบบนี้มาก่อนเลย ต้องยอมรับตามความรู้สึกจริงๆ ว่าผมชอบเขามากๆ มันก็เลยทำให้ผมคาดหวังเอาไว้เยอะอย่างที่บอก
"ก็เรียก...แบบที่เราเคยใช้เรียกกันไงคะ"
"พอเถอะครับ อย่าทำให้ผมคาดหวังนักเลยตกมาจากที่สูงๆ มันเจ็บเจียนตายเลยนะ"
ผมหันหน้าหนีแล้วบอกเสียงหงอยปนเศร้าสร้อย ไม่อยากจะรู้สึกเสียใจจากการคาดหวังอีกแล้ว ถ้าเขาแค่อยากจะลองเปลี่ยนแนวตัวเองเฉยๆ ผมก็จะช่วยเป็นตัวทดลองให้ แต่ได้โปรดอย่าให้ความหวังผมเลย เพราะผมคิดเล่นๆ กับใครไม่เป็นหรอก รักทุกครั้งผมก็ทุ่มสุดตัวมาตลอดแต่สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับมารักษาแผลให้ตัวเองอยู่คนเดียว
"อ๊ะ! พี่โฬมปล่อยน้องลงนะ จะพาน้องไปไหน?"
ผมที่กำลังเพ้อพกรำพึงกับตัวเองร้องเสียงหลง เมื่ออยู่ๆ ก็ถูกคนตัวสูงอุ้มขึ้นมาพาดบ่า ทำราวกับว่าผมตัวเบานักหนาพาเดินตรงไปยังประตูทางออกของห้องจัดงาน ท่ามกลางสายตาของเหล่าชาวคณะมากมายที่หันมามองอย่างสนใจ
"พาเด็กขี้ใจน้อยไปลงโทษไงคะ"
"ห๊า? น้องเปล่าใจน้อยนะปล่อยน้องลงเลย"
"ไม่ปล่อยค่ะ"
"ไอ้พี่โฬม!"
"แปะ!"
"โอ๊ย! น้องเจ็บนะ ตีก้นน้องทำไมเนี่ย"
ผมร้องครวญที่โดนคนพี่เอามือฟาดก้นกันดังแปะจนรู้สึกแสบๆ คันๆ ก่อนจะเอี่ยวตัวไปมองด้วยใบหน้ายุ่งติดจะไม่พอใจ แต่ก็เห็นแค่ด้านหลังของเขาเท่านั้น
"ก็หนูพูดไม่เพราะไง"
"ก็น้องบอกให้ปล่อยแล้วพี่ไม่ยอมปล่อยนิ"
"แปะ!"
"อื้อ~ มันเจ็บนะ"
"เถียงเก่งจริงๆ"
"ฮึ่ย!"
ผมขมวดคิ้วทำหน้าบึ้งทันที ยอมหยุดโวยวายแล้วอยู่นิ่งๆ ไม่เอ่ยปากเถียงใดๆ ปล่อยให้เขาได้แบกผมเดินต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่คิดจะถามเซ้าซี้อีก แต่คาดไม่ถึงว่าที่ๆ เขาพามามันจะเป็นชั้นบนสุดของโรงแรมที่จัดงานแบบนี้
#พี่รักหนูนะ
TW : https://twitter.com/dao_25?s=09


## #พี่รักหนูนะ 2

คนที่แบกผมมาตลอดทางแตะคีย์การ์ดเปิดเข้ามาในห้องเรือนกระจกที่มองเห็นรอบทิศทางทั้งร้อยแปดสิบองศา ด้านข้างมองเห็นเป็นสระน้ำที่ทำยื่นออกไปจากตัวตึกที่สูงเสียดฟ้า แต่ก็ทำเป็นระเบียงกันให้ดูปลอดภัย ห้องทั้งห้องตกแต่งสไตล์โมเดิร์นแบบที่เครื่องใช้ต่างๆ สามารถนำไปแปลงใช้งานเป็นอย่างอื่นได้ อย่างเช่นโซฟาตัวใหญ่สีขาวที่คนพี่กำลังวางผมลงนี่ก็ดูเหมือนจะปรับให้กลายเป็นเตียงขนาดยักได้
"ฮึก อื้อ!"
ผมถึงกับตาเบิกกว้างเพราะความตกใจเมื่อถูกคนตัวสูงดันให้ล้มตัวลงนอนราบไปกับโซฟา ไม่ทันให้ผมได้ตั้งตัวก็ทาบทับริมฝีปากลงมาประกบกันทันที ผมจึงรีบยกมือขึ้นมายันอกเขาไว้แล้วออกแรงดันเต็มที่ เพื่อหวังจะให้เขาหยุดแล้วมาพูดคุยกันก่อน
แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเมื่อคนพี่ก็ยังเอาแต่ไล่ลิ้นร้อนที่มีกลิ่นไวน์จางๆ เกี่ยวกับลิ้นของผมไม่เลิก ดูดดึงลิ้นผมเข้าไปในปากร้อนของตัวเองพลางหยอกเย้ากันจนแรงที่ผมเคยมีนั้นเริ่มหดหายไป สองแขนที่เคยยันอกเขาเอาไว้เริ่มอ่อนหยวบราวกับขนนกที่ทำได้แค่วางทาบอกเขาเอาไว้เท่านั้น
"อึก อืม พี่ครับ...อ๊ะ"
ผมร้องอื้ออึงในลำคอ พร่ำเรียกคนพี่เสียงเบาหลังจากที่เขาปล่อยลิ้นของผมให้เป็นอิสระ แล้วเปลี่ยนมาขบเม้มปากล่างของผมแทน
"ว่าไงคะ?"
เสียงแหบพร่าขานรับชิดริมฝีปากของผม แล้วกลับมาดูดเม้มมันใหม่ทำเอาร่างกายผมร้อนผ่าวแทบละลายไปรวมกับโซฟา มือใหญ่ที่เคยใช้ตีก้นกันเริ่มขยับมาถอดเสื้อสูทของผมออก ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในที่ผมสวมอยู่ทีละเม็ด ไล่ตั้งแต่เม็ดบนลงมาจนถึงหน้าอกแล้วแหวกเสื้อของผมออก
"จะล้ออื้อ...น้องแรงเกินไปอึก...แล้วนะครับ"
"พี่เคยพูดหรอคะว่าพี่ล้อหนูเล่นน่ะ ฮืม?"
เขาผละจูบออกปล่อยให้ปากของผมเป็นอิสระ แล้วพร่ำถามผมด้วยใบหน้าซื่อๆ ที่ดูยังไงก็เจ้าเล่ห์เจ้ากลเป็นร้อยเท่าพันเท่าในยามนี้ ผมหอบหายใจแรงมองสบตากับคมเขานิ่งก่อนจะส่ายหน้าส่งให้แทนคำตอบ เพราะเขาไม่เคยพูดคำว่าล้อเล่นกับผมเลยสักครั้งตั้งแต่เราคุยกันมา
"แล้วมีประโยคไหนบ้างที่พี่ไม่จริงใจกับหนู"
เขาเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม สายตาอ่อนโยนแต่ก็แฝงแรงปรารถนาส่งมาให้กัน และเป็นอีกครั้งที่ผมต้องส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะมันไม่มีประโยคคำพูดไหนเลยที่เขาไม่ใส่ใจผม คำพูดของเขาทุกคำที่ได้ยินและรับรู้มันอบอวลไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงหากันเสมอ
"แล้วทำไมน้องซอถึงทำหน้าผิดหวังขนาดนั้นล่ะคะ หื้ม?"
คนอายุเยอะกว่าทำหน้าเป็นห่วงระคนไม่สบายใจถามผมต่อเสียงอ่อน พลางใช้มือลูบแก้มของผมเบาๆ อย่างปลอบประโลม ผมกัดริมฝีปากของตัวเองที่เริ่มบวมเจ่อจากการถูกคนพี่ดูดเม้มแน่น ก่อนจะคลายมันออกมาแล้วพูดตอบ
"น้องแค่ไม่อยากเสียใจเพราะความคาดหวังอีกแล้วครับ...ไม่อยาก...เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทุ่มเททำมาตลอดอีกแล้ว แค่นี้มันก็ช้ำมามากพอ...จนน้องแทบจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เพราะงั้น..."
ผมหยุดพูดไปแล้วไล่สายตามองคนตรงหน้านิ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาทั้งที่ในใจรู้สึกปวดหนึบไปหมด ถึงมันจะเป็นแค่เวลาเดือนครึ่งที่เราได้ทำความรู้จักกัน แต่ช่วงเวลาเหล่านั้นมันทำให้ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว และผมจะขอเก็บมันเอาไว้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตของผม
"เลิกให้ความหวังน้องนะ...ฮึกได้โปรด"
พูดยังไม่ทันจบประโยคดีเสียงก็สั่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้าจนผมต้องกัดปากตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อข่มความรู้สึกเสียใจของตัวเอง อยากจะเบือนหน้าหนีก็กลัวว่าน้ำตาตัวเองจะไหลออกมาให้เขาเห็นแล้วเกอดความสงสาร แต่เพราะทนไม่ไหวเลยหันหน้าไปด้านข้างแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดช่วงตาของตัวเองเอาไว้ ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาแล้วกัดปากตัวเองไว้แน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
"เด็กโง่..."
"อึก"
"พี่ไม่เคยพูดสักคำเลยนะว่าพี่ไม่ชอบหนู"
"พอฮึก...แล้ว"
ผมบอกเสียงสั่นปนสะอื้น เพราะตอนนี้ตัวเองใจเสียไปหมดแล้ว ใจเสียแบบที่ว่ามันกู้กลับคืนมาไม่ได้เลย มันเจ็บมันจุกไปหมดทั้งอกจนหายใจแทบไม่ออก แค่ได้รู้ว่าจะเป็นตัวทดลองผมก็รู้สึกแย่ไปหมดแล้ว
คนตัวโตที่ยังคร่อมทับตัวผมอยู่เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา
"...พูดแบบนี้คือจะทิ้งพี่หรอคะ?"
น้ำเสียงของเขาฟังดูสั่นเทาไร้เรี่ยวแรงจนน่าตกใจ และสิ่งที่มันทำให้ผมตกใจยิ่งกว่าคือน้ำที่หยุดแหมะลงมาโดนมือของผมที่ยกขึ้นมาปิดตาตัวเองเอาไว้เมื่อก่อนหน้า ด้วยความตกใจผมจึงยกมือออกทันที แล้วกลับกลายเป็นว่าหยดน้ำเหล่านั้นตกกระทบลงมาบนใบหน้าเต็มไปหมด
และสิ่งที่ทำให้เกิดหยดน้ำพวกนี้ก็คือคนที่คร่อมทับตัวของผมเอาไว้ น้ำสีใสไหลออกมาจากตาคมที่ยังจ้องมองผมอยู่หยดกระทบหน้าถี่รัวราวกับฝนตก แต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นมีเพียงใบหน้าที่โศกเศร้าเสียใจ และแววตาที่ฉายความเจ็บปวดออกมาเท่านั้น
"หนู...จะทิ้งพี่ไปใช่มั้ยคะ?"
เขาถามทวนคำเดิมซ้ำอีกครั้งน้ำตายังหยดใส่หน้าผมไม่ยอมหยุด ในวินาทีนีผมได้แต่นอนนิ่งชะงัดไม่ขยับตัวไปเป็นนาทีเพราะตกตลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าจนสติหลุด แต่ได้หยาดน้ำตาที่ไหลลงจนเปียกชื้นต้นคอเป็นทางช่วยเรียกสติเอาไว้ ผมถึงได้ยกแขนขึ้นไปคล้องคอหนาแล้วโอบกอดร่างกายกำยำเอาไว้แน่น
"ไม่ครับ น้องไม่ได้จะทิ้งพี่ไปไหน...ขอโทษครับ อึก...ขอโทษนะ น้องมันขี้กลัวคิดมากเกินไปเอง ฮึก"
"พี่รักหนูนะคะ...พี่รักหนูจริงๆ นะ...พี่ไม่ได้โกหก"
คนตัวโตกอดตอบผมกลับแน่นซุกหน้าลงกับคอของผม พูดบอกเสียงอู้อี้ขึ้นจมูกผมเลยกดปากจูบที่หัวเขาเบาๆ พลางยกมือมาลูบแก้มขาวของคนอายุเยอะกว่า
"รู้แล้วครับ น้องรู้แล้ว"
"รู้แล้วยัง...จะทิ้งกันไปอีกมั้ยคะ? รู้ว่าพี่รักแล้ว...หนูยังอยาก...จะไปจากพี่หรือเปล่า?"
"น้องไม่ไปไหนแล้วครับ จะอยู่ตรงนี้กับพี่ตลอดไป...ต่อให้พี่จะไม่ต้องการแล้วก็ตาม"
ผมละมือออกจากแก้มขาวมาเช็ดหยาดน้ำบนใบหน้าของตัวเองออก พลางสูดน้ำมูกเบาๆ แล้วกลับไปโอบกอดคนตัวใหญ่ที่นอนทับตัวผมเอาไว้แน่น เพื่อยืนยันให้เขารู้ว่าผมจะไม่ไปไหนจริงๆ
"พี่ต้องการหนู...ไม่ว่าจะตอนนี้หรือหลังจากนี้...พี่ก็ต้องการหนูแค่คนเดียว"
เขาผงกหัวเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา สีหน้ายังคงเจ็บปวดเสียใจไม่คลาย ผมยิ้มบางใช้มือของตัวเองช่วยเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าหล่อ ก่อนจะดันหลังคอคนพี่เข้ามาหาตัวเองแล้วเป็นฝ่ายป้อนจูบให้
"ฮึก อืม"
"จุ๊บ แฮก"
เสียงอื้ออึงปะปนกับเสียงจูบและหอบหายใจดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้โพลงจมูกจะยังไม่สามารถหายใจได้เป็นปกติ แต่คนตัวโตก็ไม่ด้อยไปกว่าเดิมเลยเขายังจูบเก่งไร้ที่ติ ปลุกเร้าอารมณ์ของผมให้ลุกโชนจนแทบไหม้ ละริมฝีปากหนาออกจากปากของผมลากชิ้นเลียพร้อมกับกดปากจูบขบเม้มตามลำคอ ขบกัดหยอกล้อที่ติ่งหูจนได้ยินเสียงลมหายดังสนั่น ลมร้อนจากปากปะทะกับใบหูชวนให้รู้สึกวูบวาบในช่องท้อง
มือใหญ่ทั้งสองข้างถูกเจ้าของร่างกำยำสั่งการให้มาบดขยี้ยอดอกของผมจนมันแข็งชูชัน ซุกไซร้ไล่ดอมดมที่คอผมสักพักก็กดจูบไล่ต่ำลงไปยังหน้าอก ก่อนที่เขาจะแหวกเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมออกแล้วแตะลิ้นลงบนยอดอกผะแผ่ว แต่ทำตัวผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"อ๊ะ พี่ครับ...อื้ม~"
ผมร้องเรียกคนบนตัวที่เริ่มจะทำรุนแรงอย่างการขบกัดตุ่มไตของผมเสียงพร่า แอ่นอกเข้าหาสัมผัสหวาบวามนั้นอย่างลืมตัว สองมือยกขึ้นมาวางไว้เหนือหัวตัวเองเพราะไม่รู้ว่าควรจะวางไว้ตรงไหนดี มันดูเกะกะเป็นส่วนเกินไปหมดในยามนี้
"อื้อ ฮึก อ่าส์"
"หนูคะ..."
"คะ อื้อ ครับ"
ผมขานรับเสียงกระเส่า ผงกหัวขึ้นมาสบตากับคนเรียกที่แววตาฉายแต่ความปรารถนา แรงอารมณ์อันร้อนแรงออกมาอย่างชัดเจนจนตัวผมแทบมอดไหม้ แต่เขาก็ยังคงมองผมด้วยสายตาอ่อนโยนไม่ต่างจากเดิมเลย แม้ว่าตัวเองจะอยากทำมากแค่ไหนก็ตาม
"ออรัลเซ็กซ์ให้พี่หน่อยได้มั้ยคะ"
ผมชะงักนิ่งไม่ได้พูดตอบอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะดันตัวเขาออก ซึ่งเขาก็ยอมขยับตัวลุกอย่างง่ายดายไม่มีต่อต้านแล้วลุกขึ้นนั่ง ผมหันไปมองเขานิ่งก่อนจะถามขึ้นเสียงเรียบ
"หิวน้ำมั๊ยครับ?"
"ไม่ค่ะ"
เขาตอบพร้อมกับส่ายหน้ามองหน้าผมด้วยท่าทีฉงน ผมเลยยิ้มบางแล้วพูดบอก
"แต่น้องหิว...ไปเอาน้ำให้น้องดื่มหน่อยได้มั้ยครับ?"
"ได้ค่ะ งั้นหนูรอพี่แป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้"
เขาพูดบอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนเดิม แม้ว่าตาจะแดงก่ำจากการร้องไห้มาแต่การแสดงออกก็ยังใส่ใจและเอาใจผมอย่างเดิม ผมมองตามแผนหลังหนาที่เดินเข้าไปยืนหน้าตู้เย็นที่อยู่ไม่ไกลนิ่ง รอยยิ้มที่เคยมีประดับบนใบหน้าหายไป พลั้นในหัวก็เริ่มขบคิดตีกันวุ่นวายเพราะความสับสนและไม่เข้าใจของตัวเอง
"เขาชัดเจนขนาดนี้แล้วมึงยังกลัวอะไรอีกวะซอ..."
ผมพึมพำกับตัวเองเสียงเบาพลางยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง และเป็นเวลาเดียวกันกับที่คนพี่เดินกลับมาพอดี
"น้ำค่ะ...หนูอยากได้อะไรเพิ่มอีกมั้ยคะ?"
เขายื่นแก้วน้ำเย็นมาให้ผม จัดการถอดสูทตัวนอกของตัวเองออกไปพาดไว้กับโซฟา แล้วพับแขนเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่สวมขึ้นทิ้งตัวพิงไปกับพนักพิงของโซฟา ผมมองตามท้วงท่าของเขาเงียบๆ ยกน้ำในแก้วขึ้นมาดื่มไปหลายอึก ก่อนจะอมน้ำอีกคำเอาไว้ในปากว่างแก้วน้ำลงบนโต๊ะหน้าโซฟา หันกลับมาหาคนอายุเยอะกว่าอีกครั้งส่งมือไปจับบังคับหน้าของคนตัวโตให้หันมามองกัน แล้วประกบปากจูบทันที
ผมยืดตัวขึ้นนั่งชันเข่าคร่อมตักเขาให้ตัวเองอยู่สูงกว่าแล้วค่อยๆ ปล่อยน้ำที่อมไว้เข้าไปในปากคนพี่ เขาก็ยอมรับแล้วกลืนมันลงคอทันทีอย่างไม่นึกรังเกียจ ผมผละหน้าออกเพียงนิดมามองใบหน้าหล่อ สายตาคมเข้มที่มีความออดอ้อนกันเพียงเสี้ยววินาที ก็กดปากจูบปากหยักแล้วบดขยี้แรงๆ อย่างมันเขี้ยวจนคนถูกกระทำหัวเราะขำในลำคอ
เอาวะ! ลองดูสักตั้งมันจะเป็นอะไร
#พี่รักหนูนะ
TW : https://twitter.com/dao_25?s=09


## #พี่รักหนูนะ 3

"อะไรทำให้หนูมันเขี้ยวพี่ขนาดนั้นคะ หื้ม?"
"พี่โฬมรักน้องจริงๆ หรอ?"
ผมไม่ตอบแต่ถามกลับแทนพลางทิ้งตัวนั่งทับตัก แล้วจ้องตารอเอาคำตอบจากเขานิ่ง ผมเคยบอกหรือยังว่านี้เป็นการเจอกันครั้งแรกของเราสองคนตั้งแต่ที่เริ่มคุยกันมา ซึ่งสำหรับผมมันไม่แปลกหรอกที่การเจอกันครั้งแรกก็จะมีซัมติงกันแล้ว คนเรามันมีหลายประเภทหลายมุมมองก็ไม่แปลกที่แต่ละคนจะทำตัวไม่เหมือนกัน
"รักจริงๆ ค่ะ ที่พี่แสดงออกมันไม่ชัดเจนพออีกหรอคะ?"
"ไม่รู้สิครับ"
ผมส่ายหน้าตอบเพราะผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ จะบอกว่าขี้ขลาดตาขาวก็ได้ที่ไม่กล้าพอที่จะเชื่อใจเขา
"จุ๊บ พี่รักหนูค่ะ ต่อให้ต้องพูดย้ำอีกสักกี่พันครั้งพี่ก็จะพูด...แล้วพี่ก็จะไม่เกรงใจแล้วนะคะ พรึ่บ!"
"ฮึก! อื้อ~"
ผมร้องประท้วงในลำคอเมื่อคนพี่จับผมกดลงกับโซฟาแล้วจูบปิดปากกันอีกแล้ว โดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัวเลยเพราะมัวแต่ใจเต้นกับคำพูดของเขา
"อืม...พี่รักหนูนะคะน้องซอ"
"อ่ะ อืม~"
ฮื่อ~ จูบเก่งเกินไปแล้ววว
"อึก...ไหน ไหนบอกอืม ให้น้องออรัลให้ไงครับ"
ผมอ้าปากถามเสียงติดขัด เมื่อเขาผละริมฝีปากออกไปไล่จูบใบหน้าก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปที่คอ ลงไปยังหน้าอกครอบครองตุ่มไตของผมด้วยปากพลางตวัดลิ้นละเลงใส่ สองมือก็ปลดกระดุมเสื้อที่เหลือแล้วยกตัวผมขึ้นเพื่อถอดเสื้อออกให้ ก่อนที่จะปลดตะขอแล้วรูดซิปกางเกงของผมลงในเวลาต่อมา
"พี่เปลี่ยนใจแล้วค่ะ...พี่จะทำให้หนูเอง"
"อื้อ! ฮะอ๊า~"
ผมครางเสียงลั่นเมื่อความเสียวซานเกิดจากลิ้นร้อนที่แตะลงบนส่วนหัวของแกนกายแข็งขืน ที่เดี๋ยวนี้ผมแทบจะไม่ได้ให้ใครแตะต้องมันเลยนอกจากตัวเอง
"พี่รักน้องซอนะคะ"
เสียงพร่าพร่ำบอกกระเส่าราวกับต้องการให้ผมจดจำมันจนขึ้นใจ แต่ในเวลาเดียวกันคำพูดนั้นก็ปลุกปั่นเลือดในกายของผมให้มันร้อนระอุกว่าเดิม ก่อนที่เขาจะกดปากลงกลืนเอาแกนกายของผมเข้าปากจนมิด ห่อปากแน่นแล้วเริ่มรูดรั้งเนิบนาบแต่หนักหน่วง พร้อมกับใช้ลิ้นโลมเลียแกนกายภายในปากไปด้วย มือข้างหนึ่งถูกเจ้าของร่างหนาส่งมันกดวนอยู่รอบช่องทางด้านหลังของผมซ้ำๆ พร้อมกับเริ่มสอดนิ้วเข้ามาทีละนิด ทำผมปั่นป่วนท้องไปหมด
"อืม...ไปเรียน อ่ะ มาจากไหนกันเนี่ย...อึกอืม ทั้งๆ ที่บอกน้อง หงึกว่าไม่เคยคบผู้ชายแท้ๆ อ๊า~"
"อุกอืม...ดูคลิปสิคะ คลิปออกจะเยอะแยะ นี่พี่ลงทุนสั่งให้เพื่อนมันไปโหลดมาให้เลยนะ"
คนที่ใช้ปากปรนเปรอให้ผมอยู่ถอนปากออก มายกยิ้มกรุ่มกริ่มให้แล้วกดนิ้วสอดใส่ช่องทางด้านหลังเข้ามาเรื่อยๆ จนสุดความยาวของนิ้ว ทำเอาเสียวแทบขาดใจ
"อื้ม~ พี่โฬมฮะ อึก"
"หนูโอเคหรือเปล่าคะ...อืม"
ได้ยินคำถามตามด้วยเสียงคำรามเบาๆผมก็พยักหน้ารับแทนคำตอบ เพราะไม่อาจสั่งกายให้ปากมันพูดบอกได้อีกแล้วหลังจากที่คนพี่เริ่มขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ แต่กลับโดนจุดกระสันซ่านเข้าอย่างจังราวกับคนชำนาญ
"ฮึกตะ...ตรงนั้น"
"ตรงนี้นะคะ"
"ฮ่ะอ่าส์ พี่โฬมอึก ลึกอะ...ลึกเกินไปแล้วครับ"
ผมร้องครางพร่ำเรียกชื่อคนพี่เสียงกระท่อนกระแท่นไม่ได้ศัพท์ ขอให้เขาปราณีกันบ้างแต่กลับกลายเป็นว่าโดนเพิ่มจำนวนนิ้วที่สอดใส่เสียอย่างนั้น จากเดิมที่แค่รู้สึกเจ็บแสบเพราะไม่ได้ทำมานานนิดหน่อย ตอนนี้กลับต้องซูดปากหลับตาแน่นเพราะความเจ็บจี๊ด
"พี่ครับอึก...น้องเจ็บ มันเจ็บครับ"
"ผ่อนคลายนะคะน้องซอ...อุก"
เขาพูดบอกเสียงแผ่วพลางก้มหน้ากลืนแกนกายของผมเข้าปากอีกครั้ง รูดรั้งปลุกเร้าอารมณ์จนผมเคลิ้มตามจากความเจ็บเลยแปลเปลี่ยนเป็นเสียวซ่านแทบขาดใจ นิ้วเรียวยาวของเขาดันเข้ามาลึกจนเจ็บจุกไปหมด
"อื้ม อื้อ พี่ครับ อึกน้อง...น้องไม่ไหวจะเสร็จ อ่ะอ่าส์ จะเสร็จแล้วครับ"
จบคำผมคนพี่ก็ส่วนนิ้วกระแทกใส่เน้นๆ ถี่ระรัวจนตัวผมสั่นคลอนไปตามแรง ปากก็รูดรั้งกระชั้นชิดติดกันไม่นานผมก็หวีดร้องสุดเสียงแล้วปล่อยสิ่งกำหนัดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"ฮะอ๊า~~ อึกอืม"
"อึก อึก...อืม ก็ไม่ได้แย่นะ รู้สึกว่าจะติดหวานหน่อยๆ ด้วยซ้ำแหะ"
คนพี่พูดพึมพำกับตัวเองในขณะที่ผมได้แต่หายใจหอบจนอกกระเพื่อม กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอก่อนจะเอ่ยปากถามคนตัวโตที่ขยับตัวลงไปนั่งชันเข่ากับพื้นพรมเสียงแหบแห้ง
"อึก...กลืนมันหรอครับ?"
"ค่ะ พี่อยากรู้ว่ารสชาติมันเป็นยังไงน่ะ"
"แล้ว...มันเป็นยังไงครับ?"
ผมถามต่อเมื่อคนพี่หันมามองหน้ากันพูดตอบด้วยสีหน้าตื่นเต้นชอบใจ หากแต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย
จะได้นอนมั้ยนะคืนนี้น่ะ
"อืม พี่ว่ามัน...หวานๆด้วยนะ"
เขาทำหน้าครุ่นคิดพลางแลบลิ้นไล่เลียปากของตัวเองราวกับกำลังรับรสชาติซ้ำ ก่อนจะพูดตอบผมด้วยท่าทีพึงพอใจ ผมที่ได้รับคำตอบแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองบ้าง พยักหน้ารับรู้แล้วลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาตบพื้นที่ข้างๆ เป็นการเรียกคนพี่ให้มานั่ง
คนตัวโตเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมลุกขึ้นมานั่งตามคำเชิญของผม เมื่อเห็นว่าเขานั่งลงบนโซฟาแล้วผมก็ไถลตัวลงไปกับพื้นพรม แล้วใช้สองแขนจับแยกขาแกร่งออกห่างจากกัน ขยับกายพาตัวเองไปนั่งแปะอยู่ระหว่างของเขาแล้วเริ่มจัดการกับกางเกงของคนพี่
"หนูจะทำหรอคะ?"
"แลกกันครับ"
ผมพูดตอบไปแบบนั้นคนตัวโตเลยยิ้มพอใจส่งให้ แล้วเขยื้อนตัวเข้ามาหาผมเพื่อให้ผมทำมันได้ถนัดมากขึ้น ผมปลดตะขอกางเกงออกก้มหน้าลงไปกับกลางกายของเขา งับเอาซิปกางเกงสีเงินก่อนจะรูดมันลงจนสุดทางเผยให้เห็นความเป็นชายที่พองใหญ่จนนูนเด่นออกมา
ผมไล่เลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองอย่างคนประหม่า หัวใจพลันเต้นกระหน่ำกับสิ่งที่ได้เห็นช้อนสายตาขึ้นไปมองหน้าคนอายุเยอะกว่า ก็เห็นเขากัดปากของตัวเองไปทีราวกับคนอดกลั้นก่อนจะก้มลงมาจูบกับผมอย่างเร่าร้อนแต่ไม่ได้รุนแรงสักนิด ผมเลยจูบตอบดูดดึงลิ้นของเขากลับบ้างก่อนจะผละออกมามองตากัน
"หนูไหวมั้ยคะ?"
"น้องไหวครับ"
ผมพูดตอบเสียงแหบพร่าไม่ต่างจากคนถาม ส่งลิ้นไปเลียริมฝีปากหนักหนาที่ยกยิ้มให้ก่อนจะผละหน้าออกจากเขามามองแกนกายขนาดใหญ่ ที่ผมเองก็เพิ่งจะเคยพบพานเป็นครั้งแรกในช่วงอายุยี่สิบเจ็ดปี ใช้มือเล็กบางของตัวเองไปรูดรั้งชันในสีขาวลงช้าๆ ก่อนจะใช้มืออีกข้างไปสัมผัสกับความแข็งขืนอลังการจนดูน่ากลัว
"อา...มือนุ่มจังเลยค่ะ อืม"
กลางกายของเขากระตุกอย่างแรงเพียงแค่ถูกผมสัมผัสเบาๆ จนผมตกใจได้ยินเสียงคำรามในลำของของคนตัวโตที่กัดฟันแน่นจนกรามนูนจ้องมองผมด้วยสายตาหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ เห็นท่าทีทรมานนั่นผมก็ตัดสินใจใช้มือทั้งสองข้างช่วยชักรูดมันให้สองสามที ก่อนจะก้มหน้าอ้าปากครอบครองส่วนแข็งขืนอันใหญ่โตของเขา และผมแทบจะไม่ต้องห่อปากเลยเพราะแค่อ้าปากรับส่วนนั้นเข้ามามันก็แน่นคับในปากไปหมดแล้ว ที่ทำได้ตอนนี้แค่พยายามไม่ทำให้แกนกายของเขามันโดนฟันของผมแค่นั้นเอง
ผมค่อยๆ ขยับปากช้าๆ พลางใช้มือช่วยปรนเปรอในส่วนที่เหลือให้เขาไปด้วย เพราะไม่สามารถที่จะใช้ปากปรนเปรอจนสุดความยาวได้ เลยได้ยินเสียงคำรามงึมงำในลำคอดังมาเป็นระยะๆ พร้อมกับมือใหญ่ของเขาที่วางแนบลงมาบนหัวของผมข้างหนึ่ง แล้วจับขยับบังคับหัวผมให้ปรนเปรอแกนกายของเขาเร็วขึ้น แต่ก็ไม่ได้รุนแรง ส่วนอีกข้างก็ใช้มันบีบคลึงก้นผมไปด้วยจนผมต้องร้องอื้ออึงออกมา
"อุกอื้ม ฮัก"
"อืม...เสียวเป็นบ้าเลยค่ะ"
"ฮ๊ะอ๊า!"
ผมสะดุ้งตัวโหย่งคลายท่อนเอ็นร้อนออกจากปากร้องครางออกมาเสียงลั่น เมื่อนิ้วเรียวยาวของคนพี่สอดใส่เข้ามาอย่างกะทันหันไม่บอกกล่าว ทั้งเจ็บและจุกท้องไปหมดเพราะจำนวนนิ้วที่สอดเข้ามามันมากกว่าครั้งแรก
"อืม ทำต่อสิคะ"
"อ่ะ อืม อย่ารังแกน้องฮึก"
ผมพูดบอกเสียงกระสั่นเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าอ้อนวอน เลียริมฝีปากของตัวเองเบาๆ อย่างซาบซ่านปนความเจ็บแปลบบางจังหวะที่สอดกระแทกเข้าใส่
"อ่าส์...หนูอย่ามองหน้าพี่แบบนั้นสิคะ อึก พี่จะอดใจไม่ไหวเอานะ"
"ฮึก...อืม พี่ขี้โกง อ๊ะ"
ผมบ่นเขาเสียงติดขัดหันหน้าหลบสายตาร้อนแรงมาจดจ้องท่อนเอ็นตรงหน้า แล้วอ้าปากกลืนกินมันอีกครั้ง แต่ก็ต้องร้องอื้ออึงครวญครางในลำคอไปด้วย เพราะคนพี่ส่งนิ้วเข้าออกในช่องทางของผมเร็วขึ้น แม้จะรู้สึกเจ็บแสบแต่ก็กระสันเสียวเมื่อนิ้วเรียวกระแทกโดนจุดอ่อนไหวในรูสวาท
"ฮึก หนู...ซนจริงๆ"
#พี่รักหนูนะ
TW : https://twitter.com/dao_25?s=09


## #พี่รักหนูนะ 4 The end

"อุก อื้ม"
ผมทำเพียงแค่ครางรับในลำคอช้อนตามองเจ้าของร่างสูงด้วยสายตายั่วยวน ดูดส่วนหัวแกนกายใหญ่แรงๆ จนคนพี่ต้องสูดปากร้องคำรามออกมา
"อื้ม...เสียวมากเลยค่ะ"
ได้ยินดังนั้นผมก็ขยับปากให้เร็วมากขึ้น พลางส่งมือขึ้นไปลูบไล้ที่หน้าอกผ่านเสื้อเชิ้ตของคนพี่เบาๆ เป็นการเร่งเร้ารีดสิ่งกำหนัดให้พ้นออกมาจากแกนกาย และดูเหมือนว่าจะได้ผลเมื่อยิ่งกดปากรูดรั้งเร่งเร้าลูบอกแกร่ง กลางกายก็เกิดอาการกระตุกเกร็งพองตัวใหญ่จนคับปากหนักกว่าเก่า
"อืม...หนูคะ พี่จะเสร็จแล้วค่ะ ฮ่า เร็วอีกหน่อยนะ"
เสียงครางต่ำพลางเอ่ยปากร้องขอเสียงกระเส่า ผมจึงละมือออกจากกล้ามเนื้อแน่นของเขา มาวางทาบทับมือหนาที่วางอยู่บนหัวแล้วออกแรงกดมันเป็นการบอกนัยๆ ว่าอยากได้เร็วแค่ไหนให้เขาคุมเอง ซึ่งคนพี่ก็ดูเหมือนจะเข้าใจได้ในทันทีหลังจากก้มลงมาสบตากับผม
"อืม...พี่ขอโทษนะคะ พี่ขอ...อ่าส์"
พูดยังไม่ทันจบประโยคมือใหญ่ก็กดหัวผมอย่างแรง จนเอ็นแข็งขืนมันลึกเข้าไปในคอทำผมแทบหายใจไม่ออก หลับตาแน่นน้ำตาไหลรินออกที่หางตาแต่ก็ยังยอมขยับปากตามแรงของเขาที่ชักนำ คนตัวโตกดหัวผมเข้าออกอยู่สามสี่ครั้งก่อนจะแช่ค้างเอาไว้แล้วคำรามออกมา
"อื้ม..."
"อุก ฮึก อื้ม~ ฮึก"
ผมสำลักน้ำกามทีพุ่งกระฉูดเข้าคอแบบที่ไม่จำเป็นต้องกลืน ก่อนจะใช้มือยันที่หน้าขาแกร่งเพื่อดันตัวเองออกจากแกนกายแข็งขืน มานั่งไอโคลกจนหน้าแดงน้ำตาไหลไปหมดพร้อมกับกอบโกยอากาสเข้าปอดไปด้วย เนื่องจากช่วงที่ท่อนเอ็นร้อนทะลวงเข้าไปในลำคอมันแทบจะปิดทางเดินหายใจของผมไว้หมดเลย
"อา...พี่ขอโทษนะคะ หนูเป็นอะไรมั้ย"
"แค่กๆ อึก อื้ม"
ได้ยินคำถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยระคนเป็นห่วงผมก็ส่ายหน้าส่งให้แทนคำตอบ แล้วไอออกมาไม่หยุดก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอแต่กลับรู้สึกแสบจนต้องปล่อยให้น้ำลายไหลออกมาจากปากแทนการกลืน
"ฮืม ทำหนูน้ำตาไหลซะแล้ว...มาคะพี่ช่วย"
เขาถอดเสื้อเชิ้ตออกจากตัว เผยให้เห็นหุ่นล่ำสมสวนกล้ามเนื้อเป็นล่อนสวย หันมามองผมแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนพลางยื่นสองแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อมายกตัวผมขึ้นจากพื้นพรม แต่แทนที่จะให้ผมได้นั่งลงบนตักแล้วพักสักนิด กลับกลายเป็นว่าเขาจับแกนกายอันใหญ่ขึ้นมาจอที่ก้นผมเสียอย่างนั้น
"อ๊ะ อื้อ~ อย่ารังแก...กึดน้อง~"
ผมร้องครวญพูดบอกเสียงแหบแห้งกัดฟันแน่นเมื่อมือหนาจับสะโพกผมเอาไว้แล้วค่อยๆ กดลงไปบนท่อนเอ็นที่จับจ่ออยู่ที่ทางเข้า ทว่ายังไม่ทันที่ส่วนหัวจะเข้าไปความเจ็บก็แล่นฉิวเข้ามาในความรู้สึกแล้ว
"หนูอย่าเกร็งสิคะ กึด"
"น้องไม่ อื้อ ไม่ได้เกร็งแต่...อึกอืม มันใหญ่เกินไปต่างหากเล่า อ๊า~"
ผมตอบเสียงติดขัดวางมือจิกบ่าคนตัวใหญ่เอาไว้แน่นเพื่อระบายความเจ็บที่คืบคลานเข้ามา เชิดหน้าขึ้นแล้วหลับตาปี๋ร้องครวญครางอย่างคนเจ็บปวด
"กึด...พี่จะทำเบาๆ อย่าเกร็งนะคะเด็กดี"
พูดบอกเสียงแหบพร่าสอดไรฟันแล้วโน้มหน้ามากดปากจูบที่บ่าผมแรงๆ จนผมต้องนิ่วหน้าก่อนจะเงยขึ้นมาขบที่ติ่งหูผมเบาๆ แลบลิ้นเลียใบหูก่อนจะตวัดลิ้นเลียหลังหู ทำขนอ่อนผมลุกไปทั่วทั้งตัวลืมเลือนความเจ็บไปชั่วขณะ ร้องครางเสียงกระเส่ายกแขนกอดรอบลำคอหนาเอาไว้ พลางลูบไล้หลังคอคนพี่ไปด้วย
เล้าโลมเก่งสมกับอายุสามสิบที่ผ่านผู้หญิงมาเยอะจริงๆ
"อ่าส์~ อะ"
"กึดอืม แน่นชะมัด"
เสียงกัดฟันกรอดกับเสียงพึมพำดังที่ข้างหู สองมือหนาก็บีบคลึงทั้งก้นและสะโพกของผมเต็มแรง พร้อมกับกดเอวของผมลงไปด้วยทำให้ความเจ็บเกิดขึ้นเป็นระยะ แต่แกนกายแข็งขืนก็ยังเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งได้ยินเสียงคนอายุเยอะกว่ากัดฟันกรอดจนกรามนูนอยู่หลายครั้ง สีหน้าตอนนี้ดูทรมานไม่ต่างจากผมเลยเพียงแต่มันเป็นความทรมานคนละแบบ
ผมที่ทรมานเพราะความเจ็บ กับเขาที่ทรมานเพราะความคับแน่น
"หนูขา...อืม พี่จะไม่ไหวแล้วนะคะ"
"ฮะอืม แต่น้อง...อึก เจ็บครับ"
ผมพูดบอกก่อนจะกัดปากตัวเองแน่นเพื่อข่มความเจ็บเสียดที่ช่องทางด้านหลัง ก้มลงมองหน้าหล่อที่เหงื่อผุดโทรมกายทั้งๆ ที่ห้องก็เปิดแอร์จนเย็นฉ่ำ คนพี่ช้อนตาขึ้นมามองผมอย่างออดอ้อนราวกับจะอ้อนวอนขอให้ผมทำอะไรสักอย่าง เพื่อทำให้ท่อนเอ็นที่เหลือเกินกว่าครึ่งของเขามันได้เข้ามาสำรวจภายในกายของผม
เห็นท่าทีเหมือนน้องหมากำลงอ้อนเจ้าของผมก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ ไอ้ผมมันคนชอบหมาซะด้วยสิ
"จูบน้องหน่อยครับ..."
ผมพูดบอกเสียงแหบยังแสบคอไม่หายจากการออรัลเซ็กซ์ให้เขา คนตัวโตเลยยืดตัวขึ้นมาแล้วป้อนจูบให้ผมตามคำขอเราจึงจูบแลกลิ้นกันอีกครั้ง และเป็นผมที่ค่อยๆ บดสะโพกกลืนกินแกนกายของเขาเพื่อให้มันง่ายต่อการสอดใส่ เพราะต่อให้ศึกษามาดีแค่ไหนคนที่ไม่มีประสบการณ์ก็ไม่สามารถทำมันได้ดีเท่าคนมีประสบการณ์อยู่แล้ว มาถึงตรงนี้ผมถึงได้เชื่อว่าเขาไม่เคยคบกับเพศเดียวกันมาก่อนจริงๆ
"ฮึก หนูอืม...แน่นเกินไปแล้วค่ะ"
"อ๊ะอื้อ พี่ช่วย...สัมผัสน้องให้มากว่านี้ได้มั้ยครับ...มันจะได้หายเกร็ง"
ผมพูดบอกเมื่อคนพี่ผละปากออกมาคำรามในลำคอเสียงสั่นพร่า พอได้รับคำแนะนำจากผมไปเขาก็เริ่มไล่มือลูบไล้ร่างกายของผม ก่อนที่จะส่งมือหนาข้างหนึ่งมากอบกุมแกนกายของผมเอาไว้ แล้วเริ่มออกแรงชักรูดให้มืออีกข้างลูบไล้แผ่นหลังจนผมต้องแอ่นอกเพราะความสยิว เผลอตัวกดสะโพกลงไปอย่างแรงจนคนพี่หลุดเสียงครางออกมา
"อ่าส์..."
"แบบนั้นแหละครับอื้ม~"
ผมร้องครางเมื่อโดนลูบไล้แผ่นหลังไปมาจนต้องแอ่นอกเข้าหาเขา เลยโดนเจ้าของสัมผัสงับยอดอกเข้าให้พลางใช้ลิ้นโลมเลียทำผมเสียวจนลืมความเจ็บ กดสะโพกวนไปกับเอ็นร้อนที่กระตุกเบาๆ ก่อนจะโดนมือที่ชักรูดแกนกายกดสะโพกผมลงอย่างรวดเร็ว จนส่วนแข็งขืนสอดใส่เข้ามาสุดความยาว เล่นเอาผมน้ำตาคลอเบ้าเพราะความเจ็บแปลบแสบไปหมด
"ฮึกฮื่อ...น้องเจ็บ หงึกเจ็บครับเจ็บ..."
"หนู...กึดรัดพี่แน่นเกินไปแล้วค่ะ"
"ฮื่อ อึก"
"จุ๊บ อย่าร้องไห้สิคะ...ยิ่งหนูร้องไห้พี่ยิ่งอยากรังแกนะ"
งื้อ~ โดนเขาทำดาเมจใส่เต็มๆ เลยอ่ะไม่ไหวๆ ใจผมไม่ไหวแล้ว
"อ่ะ ฮา...ช้า ช้าๆ ครับ"
ผมเอ่ยปากบอกเสียงสั่นเมื่อเขาใช้สองมือประคองสะโพกของผมให้ขยับ หยาดน้ำตายังคงไหลรินเพราะความเจ็บแสบที่ได้รับปะปนมากับความเสียวที่เริ่มจะมาแทนที แต่ก็ยังเจ็บมากอยู่ดี จังหวะเข้าออกเนิบนาบตามคำขอพร้อมกับการบดจูบดูดเม้มปากของกันและกัน จนตอนนี้ผมรู้ชาไปทั้งปากแม้ว่าเขาจะเปลี่ยนไปดูดดึงที่ตุ่มไตผมแทนแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนปากยังโดนเข้าขบเม้มอยู่เลย
เมื่อความเจ็บในคราแรกบรรเทาลงแทนที่ด้วยความกระสันเสียว ผมก็ร้องครางออกมาอย่างไม่คิดจะกักเก็บเสียงพร้อมกับร้องขอให้คนพี่ทำรุนแรงมากกว่าเก่า
"อึกอื้ม พี่ครับเร็วหน่อย...อื้อ"
"อืม...โอเคแล้วใช่มั้ยคะ อ่าส์ หนูไม่เจ็บแล้วนะ"
คำถามอย่างห่วงใยและอ่อนโยน ทำให้ผมพยักหน้ารับจิกมือลงกับบ่าหนาเมื่อเขาเริ่มเด้งสวนสะโพกขึ้นมาพร้อมกับใช้มือกดสะโพกผมลงไป ทำให้ผมรู้สึกจุกจนน้ำตาไหลแต่ก็เสียวแทบขาดใจในเวลาเดียวกัน
"อะอืม หนูรัดพี่แน่นอีกแล้ว"
"อื้อ~ น้อง น้องจะไม่ไหวแล้วครับ อ๊า"
"เหมือนกันคะ...กึดพี่ก็แทบจะแตกอยู่แล้ว"
เขาพูดตอบใช้สองมือหนาจับขย่มสะโพกผมกับแกนกายตัวเองเร็วระรัว จนตัวผมเอนไหวไปตามแรงยิ่งเร่งความเร็วเท่าไหร่ผมก็ยิ่งร้องครางสุดเสียง เพราะแต่ละครั้งที่สะโพกผมกลืนกินความเป็นชายของเขาเข้าไป เขาก็จะสวนสะโพกใส่เต็มแรงเข้าที่จุดอ่อนไหวไวต่อความรู้สึกด้านในของผม
"ฮะอื้อ น้องเสียว...จะฮ๊า จะเสร็จแล้วครับ จะอื้ม~"
ผมพูดบอกพลางเม้มปากตัวเองแน่นเพราะความเสียว เสียวจนขาสั่นตัวสั่นไปหมด ยิ่งเอ็นอุ่นร้อนกระตุกอยู่ภายในก็ยิ่งอยากจะปลดปล่อยออกมา
"อืม น้องซอกึด น้องซอคะ...อ่าส์"
"อ๊ะอา พี่ครับ น้องไม่อื้อไม่ไหวแล้วครับ จะเสร็จ...เสร็จฮ๊ะ เสร็จแล้วครับอ๊า~~"
ผมหวีดร้องสุดเสียงอีกครั้งหลังจากพูดจบประโยคที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ปลดปล่อยน้ำรักออกมาเป็นรอบที่สองจนเลอะเปรอะเปื้อนหน้าท้องกำยำ ทว่าคนพี่ยังไม่ยอมหยุด โถมกายใส่ผมถี่ๆ อีกสามสี่ครั้งถึงคำรามในลำคอ เกร็งกระตุกแกนกายร้อนระอุภายในตัวผมระรัวจนสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ไหลทะลักอยู่ภายในช่องทาง
"อื้ม...รู้สึกดีสุดๆ เลยค่ะ จุ๊บ"
พูดจบก็กดปากจูบแก้มผมจนเกิดเสียง และเพราะรู้สึกอ่อนแรงราวกับโดนสูบพลังชีวิตไปผมจึงได้ทิ้งหัวซบลงบนบ่าหนา หอบหายใจแรงๆ จนอกกระเพื่อมจากความเหนื่อย
"ไปอาบน้ำกันค่ะ"
"มันจะไม่ใช่...แฮก แค่อาบน้ำแน่ๆ"
ผมว่าปนเสียงหอบอย่างรู้ทัน คนพี่เลยหัวเราะขำในลำคอแล้วกดปากจูบหน้าผากผมหนักๆ อย่างคนมันเขี้ยว
"จุ๊บ รู้ทันเก่ง แต่ว่า...พรุ่งนี้หนูไม่ได้ไปทำงานเพราะงั้น...ถึงเช้าคงไม่ว่ากันนะคะ"
"ปึก มันใช่ประโยคคำถามที่ไหนล่ะครับนั่นน่ะ"
ผมใช้มือทุบลงบนอกของเขาเบาๆ ตอบกลับเสียงเกรี้ยว
ประโยคบอกเล่าชัดๆ
"หึๆ พี่รักหนูนะคะน้องซอ พี่รักหนูสุดใจเลย"
"...น้องก็รักพี่โฬมครับ รักมากๆเลยด้วย"
"พี่รู้ค่ะ เพราะถ้าไม่รักมากหนูคงไม่ทำหน้าผิดหวังเสียใจขนาดนั้นตอนที่พี่พูดว่าแค่อยากลองเปลี่ยนแนวดู...แล้วหนูก็คงไม่มาร้องไห้เสียใจตอนที่ขอให้พี่หยุดให้ความหวังด้วย"
เขาหันมามองผมด้วยสีหน้าอ่อนโยนแววตาที่ใช้มองผมเต็มไปด้วยความรักใคร่ และห่วงหาจริงจังเสียจนผมเกิดอาการใจสั่นขึ้นมาฉับพลัน
ตึกตักๆๆๆ
"ใจเต้นแรงจังเลย"
"เพราะพี่นั้นแหละ...ขยันทำให้หวั่นไหวจริงๆ"
"ฟอด~ พี่พูดความจริงนิคะ"
"รู้แล้วครับน้องรู้แล้ว อ๊ะฮื่อ~"
ผมที่กำลังตอบรับอย่างคนหมั่นไส้ร้องงึมงำเมื่อคนพี่ขยับตัว ทำให้แกนกายที่ยังฝังอยู่ในกายผมเสียดสีกับจุดกระสั่น
"มีอารมณ์ขึ้นมาอีกแล้วสิ...ไม่ได้นอนแน่ๆล่ะคืนนี้"
"อ่ะ ฮ่า ไหนบอกจะอาบอ๊า...น้ำไง"
"จุ๊บ เปลี่ยนใจแล้วค่ะ เข้าห้องนอนกันดีกว่า"
จบประโยคก็สอดแขนเข้าใต้ข้อพับขาแล้วยกตัวผมขึ้นทั้งอย่างนั้น ยิ่งทำให้ท่อนเอ็นขนาดใหญ่กระทุ้งเข้าลึกจนรู้สึกจุกท้องไปหมด พอคนพี่เริ่มก้าวเดินก็เกิดเป็นจังหวะให้แกนกายแข็งขืนกระแทกเข้าออกภายในช่องทาง กระสันซ่านเสียจนต้องร้องครางเสียงหลง
"ฮึกอื้ม อ๊ะ อื้อ"
"พี่จะทำให้หนูรู้เองว่า...พี่รักหนูมากแค่ไหน"
"ฮึกอื้อ อะอ๊า"
"พี่รักหนูนะ อืม...พี่รักหนูนะคะน้องซอ"
จะเปลี่ยนใจเก่งเกินไปแล้ว เฮ้ย!
The end
#พี่รักหนูนะ
TW : https://twitter.com/dao_25?s=09
"จะล้ออื้อ...น้องแรงเกินไปอึก...แล้วนะครับ" "พี่เคยพูดหรอคะว่าพี่ล้อหนูเล่นน่ะ ฮืม?" "..." "แล้วมีประโยคไหนบ้างที่พี่ไม่จริงใจกับหนู" "..." "แล้วทำไมน้องซอถึงทำหน้าผิดหวังขนาดนั้นล่ะคะ หื้ม?"