ขอกลับมาอีกครั้ง
DaoistZRNcAA
##                        คำนำ

ทุกๆคนย่อมมีอดีต ไม่ว่าจะดีหรือเลว เคยเป็นเด็กและเติบโตเป็นผู้ใหญ่ มีปัญหา แก้ปัญหา มีปัญญา ก็มีสติ
อยากทราบรึไม่ว่า โอกาสของเรานั้น จะมาเมื่อไหร่
คงไม่มีใครได้รู้หรอก...
แต่ที่แน่ๆ ถ้าโอกาสได้มาเยี่ยมเยียนเราถึงหน้าประตูบ้านแล้วเมื่อไร
" ฉันคนนี้..จะเปิดประตูต้อนรับเอง "
เค้า..คงจะเป็น คนให้โอกาส และฉัน..จะเป็นผู้รับโอกาส แค่คิดก็ตื่นเต้นเสียแล้วสิ
ขอขอบคุณผู้ที่เข้ามาอ่านทุกท่าน
ได้โปรดเมตตา นักเขียนฝึกหัดคนนี้ เพราะว่าใหม่จริงๆ และขอน้อมรับทุกคำติชม เพื่อนำไปพัฒนาตนเองต่อไปค่ะ


##                          เริ่มต้นใหม่

นี่มันอะไรกัน ...
ความรู้สึกนี้ ทุกอย่างดูขาวโพลนไปหมด เศษกระจก เศษแก้วลอยฟุ้งเต็มไปหมด ตัวของเค้าเบาเหมือนกับว่าจะลอยได้ หรือว่าเค้าจะลอยได้จริงๆ
" ฉันยังมีสิ่งที่อยากจะทำอยู่อีกไม่ใช่หรือ? "
" ขอโอกาสอีกครั้ง แค่ครั้งเดียวเท่านั้น...!! "
ความรู้สึกลึกๆข้างใน ยังคงก้องกังวาลอยู่ในหัวของเค้า เหมือนภาพสโลว์โมชั่น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเค้าลอยละลิ่ว ปลิวกระเด็นกระดอนไปตามแรงกระแทกอย่างรุนแรง...
.....
" หลานนัทโช....อาโช...เอ้ยยยย " เสียงอาม่าที่ตอนนั้น..เค้าจำได้ ดูอบอุ่นและห่วงใยกำลังเรียกหลานชายของเค้าอยู่
" คร้าบ.....!! " เด็กน้อยวัย 5 ขวบ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู โยนลูกบอลลูนทิ้งลงพื้น จนลูกบอลกระเด็นกลิ้งไปกลิ้งมา หนูน้อยวิ่งกางแขนชูมือไปหาอาม่าอย่างตื่นเต้นและดีใจ อาม่านั่งยองๆรอสวมกอด
" อาม่า !! โชหิวขนมแล้ว " หนูน้อยพูดด้วยรอยยิ้มที่ระบายอยู่เต็มใบหน้า
" อืม..ได้สิ " อาม่ายิ้มให้หนูน้อยพร้อมกับจูงมือ " กลับไปกินที่บ้านนะหลาน "
ความทรงจำในเยาว์วัย ผุดขึ้นมาอีกครั้งนึง " คิดถึงอาม่าจัง " ภาพหญิงชราผมสีดอกเลาว์ ตัวเล็กผอม เวลายิ้มจะมีริ้วรอยแห่งกาลเวลาตอบสนอง ...…
.....
" พี่..วันนี้ได้เงินมารึยัง เจ้เล็กเค้าโทรมาทวงค่าเช่าแล้วนะ แล้วก็..ข้าวสาร หมดแล้วด้วย ฉันยังไม่ได้หุงข้าวเลย " ทับทิม ภรรยาสาวซึ่งเคยสวยของโช กำลังอุ้มลูกสาวคนเล็กของเค้าอยูุ่ ที่ประตูหน้าบ้านเช่าของเค้า
" อืม..ได้มาแล้วล่ะ เดี๋ยวพี่เอาไปจ่ายเอง ส่วนนี่เอาไปซื้อข้าวสาร " โชพูดพลางส่งเงินให้ทับทิมไป ห้าร้อยบาท
" แล้วจะให้ใช้กี่วันกัน!! ห้าร้อยอ่ะ " ทับทิมหน้างอ " ต้องกินต้องใช้นะ ลูกๆก็กินเก่ง ของก็แพง ขึ้นราคาทุกอย่างเลย ข้าวของอะไรๆก็หมดพร้อมๆกัน .. " ทับทิมบ่นอุบอิบ
" พูดมาก.!! น่ารำคาญ ลองไปหาเงินเองบ้างนะ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ยังมาเซ้าซี้อีก เดี๋ยวจะออกไปข้างนอกนะ วันนี้วันเกิดไอ้ดำมัน ไม่ต้องรอ..กินข้าวเลย " โชพูดกับทับทิม พร้อมมองลูกชายคนโตของเค้าซึ่งกำลังเล่นของเล่นอยู่ในบ้าน  แล้วเค้าก็เดินเข้าไปหาลูกชายของเค้า พร้อมทั้งนั่งลงข้างๆ
" นัท อยากกินอะไรไหมลูก เดี๋ยวขากลับ พ่อจะซื้อมาฝาก " เค้าพูดกับลูกชายด้วยสายตาที่อ่อนโยน
" พิชซ่าครับ " น้องนัทตอบเสียงดังฟังชัดให้กับพ่อของเค้า
" พิชซง พิชซ่าอะไร ข้าวน่ะ!! ยังไม่มีเลย กินมาม่าไปก่อนไหม " ทับทิมบ่นลูกชาย ว่าแล้วก็วางลูกสาวคนเล็กให้นั่งข้างๆพี่ชายของเค้า…..
น้องนัทลูกชายของเค้าอายุ 5 ปี กับน้องแนนลูกสาวคนเล็กอายุ เพียงขวบกว่าๆ ทั้งคู่น่ารักน่าเอ็นดู อยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอน โชต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัว เพียงลำพัง ส่วนทับทิมนั้นต้องเป็นแม่บ้านคอยดูแลลูกๆ ฐานะความเป็นอยู่ของครอบครัวของเค้าค่อนข้างลำบากกระท่อนกระแท่น เพราะการที่แม่บ้านซึ่งดูแลโดยทับทิมนั้นไร้ความรอบคอบ แถมโชยังเป็นคนชอบสังสรรกับเพื่อนของเค้าอย่างมาก เค้าใช้ชีวิตแบบประมาท คือหามาได้เท่าไหร่ก็ใช้จนหมดเท่านั้น ไม่มีเงินเก็บ ชีวิตที่ผ่านๆมาแค่กิน นอน ตื่นมาทำงานแล้วก็เที่ยวไปวันๆ แต่เค้าก็ยังคงรักลูกๆของเค้าในแบบที่เค้าเป็น ชีวิตรักของเค้าก็ไม่ได้หวือหวาอะไร มันน่าเบื่อและจำเจ และตัวเค้าเองก็ทำทุกๆอย่างเหมือนเดิมอยู่ทุกๆวัน  และในวันนี้ก็เช่นกัน โชเดินไปคว้ากุญแจรถจักรยานยนต์เพื่อจะไปธุระข้างนอก
" จะกลับกี่โมงล่ะพี่ " ทับทิมถามด้วยความกังวล และหวังว่าโชจะเปลี่ยนใจเพราะเธอไม่อยากให้เค้าไปดื่มเหล้ากับเพื่อนของเค้าเลย
" ไม่รู้สิ เดี๋ยวกลับมาก็เห็นเองแหละ ถามจัง " โชตอบกลับด้วยน้ำเสียงปนรำคาญ พร้อมเดินออกไปยังรถจักรยานยนต์ของเค้า สตาร์ทเครื่องและขับออกไป
...แรงประทะจากลมแรงเกือบทำให้เค้ารู้สึกชาที่ใบหน้า เสียงลมผ่านใบหูดังอื้ออึง ทำให้ไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงลม มันทำให้เค้านึกถึงวันที่ทำให้ชีวิตของเค้าต้องเปลี่ยนแปรไป เค้ายังคงแค้นเคืองฝังใจกับเรื่องราวในวันเก่าๆ
" ถ้าฉันไม่ทำอย่างนั้น ชีวิตจะมีอะไรเปลี่ยนไหม " เค้ายังคงเฝ้าถามตัวเองอยู่
" ถ้าฉันไม่ละทิ้งความฝัน ชีวิตจะมีความสุขไหม " เค้ายังคงคิดทบทวน วกไปวนมาจนมาถึงบ้านของดำ เพื่อนสนิทคนแรกที่คบกันมายาวนานถึง 20 ปี ( ตั้งแต่วันที่เค้าตัดสินใจหนีพ่อเลี้ยงของเขากับแม่ เพื่อมาอยู่ที่กรุงเทพกับยาย ) ดำเป็นพ่อค้าขายน้ำและอาหาร เค้าจึงมีเครื่องดื่มและกับแกล้มอย่างมากมาย วางเรียงบนโต๊ะหินอ่อนนั้น
" เฮ้ย! ทำไมเพิ่งมา คนอื่นๆเค้าแดกกันจนอ้วกแล้ว " เสียงดำดังมาถึงโช
" เออ มึงไม่ต้องกลัว เดี๋ยวกูตามมึงทันแน่ " โชพูดพร้อมหัวเราะโชว์ฟันขาว
" ไม่ต้องเลย กูขี้เกียจไปส่งมึงที่บ้านอีก " ดำโบกมือไปมา พร้อมกับส่ายหัวเล็กน้อย โชจอดรถแล้วเดินเข้าไปหาเพื่อนๆที่นั่งดื่มกันที่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านของดำ ในวงมีดำ และเพื่อนของดำอีกสองคน หนึ่งในนั้นคือ " หนูนา "
" นา มาด้วยหรอ ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย สบายดีไหม " โชนั่งลงที่ม้านั่งข้างๆหนูนา ดำส่งแก้วเหล้าให้เพื่อน เค้ารับมาดื่มอย่างชิวๆ
หนูนา คือคนที่โชเคยแอบชอบ เธอหน้าตาสวยสะดุดตา ผิวขาวตัวเล็กๆ เป็นสเปกที่ผู้ชายโดยทั่วไปหมายปอง หนูนาทำงานธนาคารจึงอยู่ในห้องแอร์และสบาย ผิวพรรณของเธอจึงดูขาวสะอาดแตกต่างจากทับทิม เป็นเพราะต้องเลี้ยงลูกทำงานบ้าน แถมรายได้น้อยทำให้ไม่มีเวลาดูแลตัวเอง จึงทำให้ทับทิมที่เคยสวยกลับดูโทรมไปโดยปริยาย โชคิดไปดื่มเหล้าไป ภายนอกเค้าจะดูเหมือนสนุกมีความสุข แต่ภายในจิตใจกลับคิดน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ตลอดเวลา ว่าทำไม ๆๆๆ อะไร ๆๆๆ เค้าเฝ้าแต่โทษชะตากรรม ทำให้เค้าต้องลำบากและเหนื่อย และไม่สบายเหมือนผู้อื่น โดยลืมนึกไปว่า ตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนเลือก
" อืม..ต้องมาสิ วันเกิดเฮียนี่นา พอดีเจอกันที่แบงค์น่ะ เฮียเค้ามาฝากเงินบ่อยๆเป็นลูกค้าดีเด่นจะตายไปเนอะเฮียเนอะ "
" จริง ..ฮ่าๆๆๆ " ดำหัวเราะเสียงดัง
การสนทนาดำเนินไปเรื่อย ๆ อย่างสนุกสนาน หนูนาขอตัวกลับก่อนเพราะพรุ่งนี้มีธุระตอนเช้า ส่วนโชดื่มไปเรื่อยโดยไม่แตะกับแกล้ม เค้าดื่มไปเยอะมากจนลืมว่ารับปากกับลูกชายว่าอะไร จนเที่ยงคืนเค้าจึงจะกลับบ้าน แต่ดำรั้งไว้ให้นอนนี่ โชไม่สนใจ บอกว่ากลับไหว ๆ และเค้าก็สตาร์ทรถออกไป...
.....
เสียงลมแรงกระพืออยู่ข้างหู ตอนนี้เค้าไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงลม ความเย็นของลมทำให้รู้สึกสบายอย่างไม่น่าเชื่อ ( หลังจากที่ทำงานเร่งให้ลูกค้าดูเหมือนว่าเค้าจะเหนื่อยจริงๆ ) ใจของเค้าดูสงบเพราะอากาศ หรือเพราะว่าเค้าเคลิ้มหลับกันนะ ไม่สิ !!! โชหลับจริงๆด้วย !!!
...
" โครม !!! "
เสียงรถจักยานยนต์ของเค้าพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง รถและคนกระเด็นลอยไปคนละทิศคนละทาง ตัวของเค้าพุ่งลอยไปข้างหน้า ส่วนรถคู่ใจไถลไปกับพื้นอย่างกับในหนัง และแล้วทุกสิ่งก็ดับวูบ...


##                                  อีกแล้วเหรอ

...
" ..... "
โชค่อย ๆ ลืมตา เค้ายังคงมีอาการ ง่วง ๆ และสลึมสลืออยู่ เอ๊ะ ! นี่เค้านอนหลับมานานแค่ไหนกันแล้วเนี้ย… เค้าเริ่มขยับตัวจึงทำให้ความรู้สึกของเค้าเริ่มทำงาน
" โอ๊ย !! .... ท่ะ .. ทำไมเจ็บหัว ? " เขาเริ่มทบทวนความทรงจำ…
" อ่อ..เมื่อคืนเราเมา.. และรถล้มไง.. แต่ เอ๊ะ !!… " เขาเริ่มมองมาที่มือของเขา และร่างกาย ไปจนถึงรอบๆตัว เห็นสภาพบ้านที่อยู่เปลี่ยนไป แต่ก็คุ้นตาเป็นอย่างมาก
" นี่มัน… บ้านแม่..งั๊นหรอ!!!!! "
" ตื่นแล้วหรอลูก "
โชหันไปตามเสียงเรียก [ ใช่!!.. แม่จริงๆด้วย อะไรกันเนี่ย นี่มันเรื่องอะไร ]
" ไปล้างหน้าแปรงฟันสิ แล้วจะได้มากินข้าว " แม่พูดพร้อมกับเดินเข้าครัวไป…
[ นี่มันอะไรกัน ๆๆๆ เมื่อวานฉันยังไปกินเหล้าบ้านไอ้ดำอยู่เลย แล้วมาถึงบ้านแม่ได้ยังไง แถมแม่ยังดูไม่แก่อีกด้วย อย่างงง!! อย่างงง อะไรวะเนี่ย แถมร่างกายของเราทำไม….? ]
โชเริ่มเดินไปที่ห้องน้ำ รู้สึกเจ็บที่หัวแปล๊บๆ แต่ก็ยังพอเดินไหวอยู่ เค้าส่องกระจกจึงพบว่า เป็นเค้าจริงๆนั่นแหละ แต่เป็นเค้าที่ตอนอายุ 12 ปี แถมเค้ายังมีแผลหัวแตก ที่หน้าผากตรงไรผมข้างขวา รู้สึกว่าแผลจะใหม่อยู่นะ มันทำให้เค้ารู้ได้ในทันทีเลยว่า เค้านั้นย้อนอดีตกลับมาในวัยเด็กนั้นอย่างแน่นอน
" มาตอนไหนไม่มา.. เฮอะ!… มาตอนหัวแตก แม่ง!!! เจ็บเป็นบ้า.. "
เค้าเริ่มล้างหน้า แล้วก็แปรงฟันตามที่แม่บอกไว้ก่อนหน้านี้ เสร็จแล้วก็ออกมา เค้าเดินไปหาแม่ของเค้าที่ครัวหลังบ้าน เห็นแม่กำลังป้อนข้าวน้องคนเล็กอยู่ พร้อมทั้งสำรับกับข้าวที่วางอยู่ที่พื้นห้อง โดยที่กอล์ฟ ( น้องชายคนที่สองลูกของแม่กับพ่อเลี้ยง ) กำลังนั่งกินข้าวอยู่ โชนั่งลงคดข้าวใส่จานและร่วมรับประทานอาหารพร้อมกับน้องและแม่
" พ่ออำไปไหนหรือครับแม่ " โชถามแม่เพราะต้องการอยากจะรู้ว่าพ่อเลี้ยงไปไหน หรือทำอะไรอยู่ แต่แม่กลับมองหน้าเค้านิ่งๆ ก่อนจะตอบ
" ไปขับรถมั้ง แม่ก็ไม่รู้ แต่ว่าเราน่ะจะถามทำไม ?  มันไม่อยู่ก็ดีแล้ว เดี๋ยวพ่อมันกลับมา ก็มาหาเรื่องตีอีกหรอก "
[ ใช่..! สินะ เราจำได้ ไอ้พ่อเลี้ยงมันเป็นคนตีเราจนหัวแตกนี่หว่า..!! ]
พ่อเลี้ยงของโชชื่อนาย ชะอำ แต่น่าจะเรียก นาย " ระยำ " เสียมากกว่า เค้าเป็นคนมีนิสัยขี้หงุดหงิด และโมโหร้ายไม่ค่อยมีเหตุผลสักเท่าไหร่นัก มักจะทุบตีข้าวของและลามไปถึงแม่กับโชอยู่เสมอ แต่พอมีน้องอีกสองคน โชก็รู้สึกว่าพ่อเลี้ยงจะเกลียดแต่เค้าคนเดียว และชอบหาเรื่องดุว่าตนอยู่เสมอ เมื่อครั้งที่อดีต 20 ปีมาแล้ว เขาถูกพ่อเลี้ยงตีจนหัวแตกก็มีสาเหตุมาจากนกเพียงตัวเดียว เพราะเค้าลืมเก็บกรงที่ใส่นกเข้ามาในบ้าน ( ซึ่งนกก็อยู่ในกรงที่ถูกแขวนไว้ตรงหน้าบ้าน ไม่ได้เกิดอันตรายใดๆเลย.. แค่เนี้ย!! ) โดยปรกติแล้วจะเป็นหน้าที่ของแม่ ทุกเช้าแม่จะเอากรงนกออกไปแขวนหน้าประตูบ้าน พอตกเย็นแม่ก็จะเอากรงนกเข้ามาแขวนในบ้าน และก็คอยดูเรื่องอาหารกับน้ำ ซึ่งไอ้นกเขาตัวนั้นเจ้าของของมันก็คือพ่อเลี้ยงนั่นเอง พ่อเลี้ยงไม่เคยเอาน้ำให้ได้แต่ถาม
' เติมน้ำรึยัง เติมข้าวนกรึยัง ' อยู่นั้นแหละ ถ้าแม่ยังไม่ได้เติมก็จะบอกให้ไปเติมเดี๋ยวนั้น
' ไปเอามาเติมสิ เดี๋ยวพ่อนกของฉันจะหิว ' นั่นแหละคือการกระทำของพ่อเลี้ยงเค้าล่ะ
แต่มาครั้งนี้ วันที่ก่อนจะหัวแตก ( เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) แม่จะต้องออกไปธุระที่ตลาดเพื่อเอาผักบุ้งไปส่งให้กับแม่ค้าที่รับซื้อไว้ อาจจะกลับค่ำหน่อยก็เลยฝากฝังให้โชดูน้องๆและ พ่อนกเขา ด้วย เพราะแม่ต้องไปกับพ่อเลี้ยงโดย พ่อเลี้ยงขับรถและแม่ขนผักบุ้งที่มัดไว้ขึ้นรถ โชซึ่งในตอนนั้น เค้าเป็นพี่คนโตต้องรับผิดชอบน้องๆที่ยังเป็นเด็กนั้นก็สำคัญพอดู แต่ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร เพราะเขาและน้องของเขาก็เล่นกันอยู่แต่ในบริเวนบ้าน และพอเย็นก็หาข้าวให้น้องกับตัวเองกินเพราะแม่ได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว เสร็จแล้วก็เอาน้องอาบน้ำนอนดูทีวีตามประสาเด็ก รอแม่กลับบ้านโดยเค้าลืม พ่อนกเขา ไปเสียสนิทเลย…..
" นกของกูยังมีค่ามากกว่ามึงเสียอีก เมื่อไหร่จะไปๆให้พ้นๆ กูเสียที ไอ้เด็กเวน!!.. " คำพูดที่พ่อเลี้ยงพ่นใส่หน้าเด็กชายที่อยู่ในอาการตื่นกลัว เขากำลังเอามือกุมหัวที่เลือดชุ่มโชก ในมือของพ่อเลี้ยงถือไม้ขัดหม้อที่เกือบจะหักอยู่ในมือ และเสียงของแม่ที่ตกใจ ร้องให้กอดลูกชาย และบอกพ่อเลี้ยงให้ พอแล้วๆ น้องๆของเขาร้องให้กันยกใหญ่ เลยทำให้พ่อเลี้ยงเดินหนีไปและทิ้งไม้ขัดหม้อที่เกือบจะหักลงพื้น นี่เค้าคงคิดว่าน้องๆช่วยไว้สินะ…
โช ( ในตอนนี้ ) อายุ 32 ปี แต่ย้อนอดีตมาอยู่ในวัย 12 ปี ซึ่งเค้าเรียนจบป. 6 พอดีกำลังนึกย้อนไปว่าเมื่อครั้งนั้นเป็นอย่างไร และเค้าจะต้องทำเช่นไร เพื่อตัวของเขาเอง เขาลุกขึ้นไปค้นกระเป๋านักเรียนของเขา และหยิบหนังสือวิชาคณิตศาสตร์ขึ้นมาเปิดจนพบกับสิ่งๆหนึ่ง
มันคือสมุดบัญชีธนาคารออมสินของเขานั่นเอง ในนั้นมีเงินฝากของเค้าอยู่เพียงแค่ 1,200 บาท ที่ตอนนั้น..ในวัยเด็กของเขาคงจะดูเยอะมากๆ ซึ่งโชในตอนเด็กค่อยๆเก็บสะสมมา จากการหารายได้พิเศษทั่วๆไป เพื่อนจ้างเค้าทำการบ้านมั่งทำรายงานมั่ง 5 บาท 10 บาท เขาก็เอาเพราะโชเป็นคนหัวดีฉลาดแต่เด็ก
" มีเท่านี้เองหรอ…ตอนนั้นเราคิดว่ามันเยอะมากเลยนี่นา ฮ่าๆๆ " เขาเก็บสมุดบัญชีไว้ที่เดิมและเอากระเป๋าซุกไว้ พร้อมกับนำสมุดและปากกามาจดบันทึก รีทรายการว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป
1. ครอบครัวยากจนเพราะลูกเยอะ
2. พ่อเลี้ยงเกลียดเราคนเดียว
3. พ่อเลี้ยงรักแม่ของเรากับน้องๆลูกของเขา
4. พ่อเลี้ยงรักนกเขาด้วย
" ก็คงอยากจะให้เราไปให้พ้นๆนั่นแหละ!! ไม่อยากเลี้ยงให้เปลือง… "
ครั้งนั้น ( เมื่อ 20 ปีก่อน ) เขาได้หนีออกจากบ้านเพราะทนพ่อเลี้ยงที่ใจร้ายกับเขาต่อไปไม่ไหว ไปหายายที่กรุงเทพ แต่ครั้งนี้เขาควรจะทำยังไงกับตัวเองดี เขาก็จดข้อมูลลงสมุดอีกครั้งนึง
1. ครอบครัวควรอยู่แค่ครอบครัว ( พ่อ แม่ ลูก )
2. ไม่ควรอยู่ให้เห็นหน้าจะได้ไม่เกลียด
3. แม่และน้องจะได้มีความสุข
4. นกเขา…ก็…เป็นนกเขาต่อไป
" งั้นเราต้องแยกย้าย.. ใช่!!! ต้องย้ายออก ไม่ใช่หนีไป "
โชตัดสินใจย้ายออก แต่แม่ของเขาคงไม่ยอมให้เขาอยู่คนเดียวแน่ ด้วยอายุของเขาตอนนี้ที่ใครๆก็ต้องเห็นว่าเป็นเด็ก เค้าจึงคิดเรื่องเรียนต่อเอาไปอ้างกับแม่
" แม่ครับ ผมอยากเรียนต่อ "
" อ่าว… ลูกเปลี่ยนใจแล้วหรอ "
" ครับ ผมว่าจะไปอยู่กับยาย ที่กรุงเทพและเรียนต่อที่นั่นน่ะครับแม่ แม่จะอนุญาติไหมครับ "
" แม่ยังไม่เคยถามยายเลย เค้าจะว่าอะไรบ้างก็ไม่รู้ "
" แม่ก็ลองโทรไปถามยายก่อนสิครับ บอกว่าอยากให้ผมไปอยู่ด้วย เพราะผมโดนพ่อเลี้ยงทำร้าย ยายต้องให้ผมไปอยู่ด้วยแน่ๆ และอีกอย่างผมจะได้เรียนต่อ และบอกยายด้วยครับว่า ผมจะช่วยงานลุงทุกอย่างเลย… "
' ครั้งนี้มันจะไม่เหมือนเดิม ฉันเก่งและทำได้ และที่แน่ๆฉันรู้อนาคตของตัวเอง ฉันจะไม่ยอมเป็นไอ้ขี้แพ้อีกอย่างเด็ดขาด '
แม่โทรไปปรึกษากับยาย ยายสงสารบอกให้แม่ส่งตัวโชมาอยู่ด้วย.. ที่บ้านยายอยู่ใกล้กับโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งจึงไม่น่ามีปัญหาเรื่องหาที่เรียน โชรู้เรื่องนี้อยู่แล้วเพราะเขาเคยหนีไปหายายอย่างยากลำบากในวัยเด็ก เค้าหนีไปด้วยเงินเพียง 1,200 บาทที่มีพร้อมกับแผลหัวแตกและเสื้อผ้าที่ใส่เพียงชุดเดียว ในตอนนั้นทำให้ยายกับลุงต้องวุ่นวายเหลือเกิน แม่จึงจัดเตรียมข้าวของและเสื้อผ้าสำหรับโชจะได้ไปอยู่กับยายอย่างสบายใจ โชเห็นสีหน้าของแม่ก็รู้ว่าแม่กังวล
" แม่ไม่ต้องเป็นห่วงโชหลอกนะ ผมสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีตั้งใจเรียน และจะขยันทำงานหาเงินมาช่วยแม่ แม่มีน้องๆที่ต้องดูแล และพ่อเลี้ยงไม่ค่อยชอบผม แม่ก็รู้นี่นา " แม่ตะลึงในคำพูดของโช
" จ่ะ แม่รู้ แต่แม่ก็ยังห่วงลูกอยู่ดี "
" ผมไปเรียนหนังสือนะแม่ ไม่ได้ไปรบ "
" เดี๋ยวเถอะ..และอย่าทำให้ยายกับลุงทุกข์ใจนะ "
" คร้าบบบบ " โชยิ้มให้กับแม่ของเขา
ตกเย็นวันนั้นแม่คุยกับพ่อเลี้ยงเรื่องของโช พ่อเลี้ยงไม่ค่อยสนใจฟังเท่าไหร่นักแต่ก็ถามว่ายายให้ไปอยู่ด้วยจริงรึเปล่า ไม่ใช่ไปแล้วก็ให้กลับมาเหมือนเดิม พอรู้ว่าเป็นความจริง เรื่องไปอยู่เรียนที่บ้านยายก็ดูหน้าตาดีอกดีใจจนออกนอกหน้า ถามด้วยว่าค่ารถพอไหม แหม..ดูตื่นเต้นเลยสินะ คงคิดล่ะสิว่าฝันเป็นจริงแล้ว กูไล่ลูกเลี้ยงไปได้สำเร็จแล้ว
" แล้วจะไปเมื่อไหร่ล่ะ "
" พรุ่งนี้ดีไหม เราตัดผักบุ้งส่งลูกค้าเสร็จไปหมดแล้วนี่ พี่ก็จะได้มีเวลานอนอยู่กับกอล์ฟและไกท์ ส่วนฉันไปส่งลูกเช้า แล้วเย็นก็กลับ "
โชรู้คำตอบของพ่อเลี้ยง และรู้สึกสบายใจที่เค้าสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของเค้าให้ดูเข้าที่เข้าทางขึ้น และจากไปจากที่บ้านแม่อย่างสบายใจ และถ้าเค้าคิดถึงแม่เมื่อไหร่เค้าก็สามารถกลับมาหาแม่ได้เมื่อนั้น ไม่เหมือนกับครั้งก่อนที่เขาสิ้นคิดหนีแม่ไป หนีออกจากบ้านที่ทุกข์ระทมทำให้แม่ทุกข์ใจ และไม่กล้ากลับมากลายเป็นลูกอักตัญญู แถมยังทำตัวไร้ค่าไม่ยอมเรียนหนังสือ อวดดีเกินไป
' มันจะไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว '
…..


##                           ออกเดินทาง 

แม่ตื่นเช้ามากเพราะต้องเตรียมอาหารเอาไว้ให้น้องและพ่อเลี้ยง โชก็ได้ช่วยแม่ของเขาทำให้งานเสร็จไปอย่างรวดเร็วเธอรู้สึกภูมิใจในตัวของลูกชายคนนี้เป็นครั้งแรก
' รู้สึกเหมือนเค้าจะโตขึ้นแล้วนะ รู้จักช่วยแม่ทำกับข้าวด้วย ไม่ได้เอาแต่กินเหมือนแต่ก่อน หรือเราจะคิดไปเอง ' แม่อมยิ้มไปและมองลูกชายคนโตไป เหมือนว่าโชจะดูออกว่าแม่มีความสุข ก็ทำหน้ายิ้มแป้นไป ทั้งสองแม่ลูกจัดแจงแต่งตัวเตรียมออกเดินทางเสร็จก่อนจะหกโมงเช้า และโชก็ไม่ลืมที่จะเอากระเป๋านักเรียนของเขาไปด้วย มันเป็นเป้สีดำใบเก่าๆซึ่งมีรอยเย็บปะไปบางส่วนและมีของสำคัญที่เขาเก็บซ่อนเอาไว้ เค้าสะพายเป้ด้วยความมั่นใจ
" เราคงไปทันรถเที่ยวแรกนะ " แม่หมายถึงรถสองแถวที่วิ่งรับคนในหมู่บ้านเพื่อไปยังจุดหมายเดียวคือตลาดในตัวอำเภอ เพื่อที่แม่ลูกทั้งสองต้องไปต่อรถที่ บขส. ซึ่งสถานีรถขนส่งนั้นอยู่ใกล้ๆกับตลาดในตัวอำเภอ
" ครับแม่ "
" กระเป๋านักเรียนใบเก่านั่นน่ะ จะเอาไปด้วยจริงหรอ ? ไม่อายคนเค้าหรือยังไง " แม่จับเป้ที่โชสะพายอยู่อย่างสงสัย
" อายอะไรกันแม่ ของๆผมยังใช้งานได้ น่าเสียดายออก เห็นไหมยังใส่ของได้อยู่ "
" อืม… ไว้ไปซื้อตอนโรงเรียนใหม่ใกล้จะเปิดเทอมก็ได้เนอะ " แม่ยิ้มให้ลูกชายแบบเอ็นดูที่เค้ารู้จักประหยัด
ทั้งสองคนยืนรอรถสองแถวที่ปากทางตรงหน้าบ้าน ในสมัยนั้นมีแต่ต้นไม้กับพงไม้ขึ้นรกอยู่เต็มไปหมด มีเพียงแค่ถนนลาดยางอยู่เพียงเส้นเดียว สองข้างทางจะเป็นทุ่งนาและบ่อบัว บ้านเรือนของผู้คนในหมู่บ้านนั้นจะอยู่ห่างกันมากๆบางทีไม่มีบ้านคนเลยด้วยซ้ำเป็นเพียงแค่โรงนาเก่าๆที่เอาไว้นอนพักแค่นั้น ถนนเข้าหมู่บ้านยังเป็นทางลูกรังผสมกับดินเลนอยู่เลย บางทีก็เป็นดินโคลน ถ้าวันไหนฝนตกพื้นจะแฉะรถจะวิ่งผ่านไม่ได้ต้องเดินสถานเดียว ขนาดเดินยังต้องถอดรองเท้าเลย เพราะดินจะติดที่รองเท้าเละเทะทำให้ล้างออกยาก
' โชคยังดีที่วันนี้ฝนไม่ตก '
รถสองแถวมาแล้ว สองแม่ลูกช่วยกันหิ้วกระเป๋าคนละใบ ขึ้นไปนั่งบนรถ คนขับเคลื่อนรถไปในความเร็วปานกลางเสมือนว่ารถคันนั้นกินน้ำมันเต่ามา
' ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง ไม่ใช่รถจ้าง รถเมล์ รถไฟ ' โชนึกถึงทำนองเพลง เพลงนึงของคาราบาว ใช่เลย!! เอามาใช้ได้เลยแฮะ เขามองสองข้างทางแล้วนึกถึงความเปลี่ยนแปลงต่อไปในอนาคต
' อีกหน่อย ความเจริญจะเข้ามา ถนนที่นี่จะดีขึ้น ตรงนั้นจะมีโรงพยาบาลแทนสาธารณสุขในตอนนี้ และรถตู้เข้ากทม. จะผ่านหมู่บ้านนี้ ผู้คนไม่จำเป็นต้องไปต่อรถหลายๆทอด น้ำในแม่น้ำลำคลองก็แห้งหายไป และทางการก็จะขนดินขนหินมาถมที่ เพื่อทำคลองให้เป็นถนนต่อไป '
รถจอดรับผู้โดยสารกลางทางอยู่ประปราย แต่คนไม่ได้เยอะอย่างที่คิด ทั้งรถมีผู้โดยสารอยู่ไม่ถึง 10 คน มีพวกป้าๆที่รู้จักกับแม่ ถามด้วยความอยากรู้ว่าทั้งสองแม่ลูกกำลังเดินทางไปไหนกัน แม่ก็ได้คุยโต้ตอบไปบ้างตามมารยาท รถมาถึงจุดหมายปลายทางก็จอดแบบสนิท คนขับรถลงมาบอกนัดเวลาขับกลับเข้าหมู่บ้านประมาณ 11.00 น. ( คือรถจะวิ่งไปและกลับแค่เที่ยวเดียวเท่านั้น สงสัยจะกลัวรวย ) ส่วนแม่ของโชตอนขากลับคงต้องเหมารถรับจ้างเข้าหมู่บ้าน
" แม่… ตอนขากลับ แม่กลับเข้าบ้านยังไง ให้พ่ออำมารับหรอ.. "
" โอ้ย!! ขานั้นเขาไม่มารับหลอก อ้างนู้นอ้างนี่ แม่จ้างมอร์ไซค์วินแถวนี้ให้เขาไปส่งน่ะ.. ไม่ต้องห่วงหลอกแม่มีขาประจำอยู่ "
' นั่นสินะ คนอย่างพ่อเลี้ยงถ้าไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะก็จะไม่ทำให้ตัวเองลำบากหลอก '
รถตู้จอดเข้าเทียบท่าพอดี แม่และโชลุกขึ้นเดินเข้าไปขึ้นรถ
" ไปกรุงเทพค่ะ 2 คน " ทั้งสองคนเลือกที่นั่งตรงกลางรถและรอผู้โดยสารคนอื่นๆ ดีที่ว่าตอนนี้เริ่มมีรถตู้วิ่งแล้วถ้าไปรถทัวร์จะช้ามาก เพราะรถทัวร์จะวิ่งไปอย่างช้าๆและจอดรับคนตลอดทาง ส่วนรถตู้ในตอนนี้รอคนจนเต็มหรือถ้าผู้โดยสารไม่เต็มก็จะออกวิ่งตามเวลาที่กำหนด อย่างช้าก็ 2 ชั่วโมงถึงแต่ถ้าอย่างไวก็ 1 ชั่วโมงครึ่งก็ถึงกรุงเทพแล้ว
" เราคงไปถึงกรุงเทพไม่เกิน 10 โมงเช้าหรอกลูก คงได้กินข้าวเที่ยงที่บ้านยาย แต่แม่อยู่นานไม่ได้นะ ต้องรีบกลับเดี๋ยวไม่มีรถเข้าบ้าน "
" ครับแม่ "
แม่ยังคงมองมาที่โช และยังคงสงสัยในตัวลูกชายอยู่ว่าทำไมเขาถึงได้นิ่งเงียบ และตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยหน้าตาของเด็กน้อยในสายตาของผู้เป็นแม่ดูไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เค้าไม่ตื่นเต้นดีใจอะไรเลยด้วยซ้ำ ตามปกติของเด็กทั่วไปถ้าได้ออกไปเที่ยวหรือเดินทางจะต้องตื่นเต้นสิ!! แต่โชกลับทำท่าทางเฉยเมยไม่รู้ทุกข์รู้ร้อน
โชเหลือบไปมองเห็นแม่ทำหน้าตาสงสัย เลยแกล้งหลับตาเพื่อที่เค้าจะได้ไม่ต้องตอบคำถามของผู้เป็นมารดา แต่ในห้วงของความคิดของเขานั้นกำลังเดินทางอยู่….
...
มาถึงกทม. แล้ว แม่บอกคนขับรถให้จอดตรงสนามหลวงเพื่อที่จะได้หารถต่อไปบ้านยายได้โดยง่าย มันทำให้โชนึกถึง ' ดำ ' ใช่แล้วเค้าเคยเจอดำที่นี่เป็นครั้งแรกเมื่อตอนครั้งนั้น ดำมาช่วยแม่ของเขาขายน้ำตอนโรงเรียนปิดเทอม เค้าเลยได้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ครั้งนั้น
โชพยายามกวาดสายตาหาเพื่อนรักในวัยเด็กว่าอยู่ตรงไหน พลันเค้าก็เจอเด็กชายตัวเล็กๆผอมๆผิวคล้ำเพราะแดดใส่เสื้อยืดลายๆกับกางเกงขาสั้นกำลังหิ้วถุงใส่น้ำเป็นพวงๆเดินไกล้เข้ามา
" แม่ครับซื้อน้ำหน่อยครับ ผมอยากจะกินน้ำอร่อยๆ "
" มันเป็นยังไงลูก ไอ้น้ำอร่อยๆน่ะ " แม่นึกขำกับคำพูดของลูกชาย
" ก็.. นู้นไงแม่ ที่คนนั้นขายน่ะ " โชชี้ไปที่เพื่อนดำในวัยเด็ก เด็กชายดำได้ยินรีบเดินมาหาลูกค้าในทันที
" น้ำแดง น้ำเขียว โค้ก สไปร์ท ก็มีนะครับ สั่งได้เลย เดี๋ยวผมไปเอามาให้ แม่ผมจอดรถเข็นอยู่ตรงนู้น.. ใกล้ๆเอง "
" ถุงละกี่บาท "
" สิบบาทครับ "
" งั้นเอาน้ำแดงถุงนึงจ่ะ เป็นเด็กดีนะช่วยแม่ขายของด้วย "
เด็กชายผิวคล้ำยิ้มแก้มปริ เขาส่งถุงน้ำให้พร้อมกับรับเงิน โชกลัวไม่ได้รู้จักกับเพื่อนจึงแกล้งถามออกไป
" ชื่ออะไรหรอ เราชื่อโชนะ " เขาพูดพร้อมยื่นมือออกไปให้ดำจับ ดำดูงงๆ มีอาการเคอะเขิน ไม่ค่อยกล้าจับมือแต่โชก็พยักหน้าและยื่นมือไปอีก จนดำจับมือกับเค้าอย่าเสียไม่ได้
" เราชื่อดำ.. เอ่อ… เราต้องไปขายของให้แม่แล้วนะ ไปล่ะ ขอบคุณมากครับ " เด็กชายดำหันไปกล่าวขอบคุณแม่ของโช และออกเดินขายน้ำต่อไป โชคิดว่าไว้วันหน้าค่อยมาหาใหม่เพราะอีกหน่อยก็ต้องได้เจอกัน เพราะเค้าทั้งสองต้องเรียนที่โรงเรียนเดียวกัน แม่พาโชขึ้นรถเมล์เพื่อเดินทางต่อไปที่บ้านของยาย
จากสนามหลวงไม่ไกลกันเท่าไหร่ก็ถึงบ้านของยาย บ้านของยายเป็นบ้านไม้สองชั้น ไม่มีรั้วกั้นแต่อย่างใดอยู่ในชุมชนเพราะอยู่ติดกับวัด และใกล้กับโรงเรียน บ้านก็อยู่ติดๆกันทำให้ดูเหมือนอยู่ในชุมชนแออัด แต่คนในชุมชนนี้เป็นคนดีนะเพราะเค้าเคยอยู่มาก่อนเมื่อครั้งกระนู้น.. ถึงจะมีพวกติดยาบ้าง ขี้เมาบ้าง ก็ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติของคนที่นี่ ไม่ได้มีใครดูแตกต่างจากกันเลย...
.....
ซึ่งในตอนวัยเด็กของโช ( เมื่อ 20 ปีก่อน ) เค้ายังดูหวาดกลัวและไม่คุ้นกับสถานที่เลย เค้าได้หนีออกจากที่บ้านแม่โดยอาศัยรถขนถ่านมาลงที่ตลาดและก็นั่งรอจนธนาคารเปิดจึงขอเข้าไปถอนเงิน เสื้อผ้าที่ใส่อยู่นั้นก็เลยดูมอมแมมและดำดูสกปรก เพราะเขานั่งมาบนรถขนถ่านในตอนนั้น แต่พนักงานก็ไม่ได้ว่าอะไรอาจเป็นเพราะว่าคุ้นชินกับผู้คนที่อยู่ในชนบทที่นี่ พวกเขามักจะไม่ค่อยแต่งตัวกันสักเท่าไหร่นัก โชในตอนนั้นเค้าถอนเงินออกมาจนหมดหรือว่าปิดบัญชีนั่นเองพนักงานมองหน้าหนูน้อยนิดนึง แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรทำธุระเรื่องเงินเสร็จ เด็กน้อยกำเงิน 1,200 บาทออกจากธนาคารไปหาข้าวกินที่ตลาด และนั่งรถไปกรุงเทพอย่างหวั่นใจ….
.....
ที่บ้านไม้สองชั้น.. แม่พาโชเข้าไปสวัสดียาย เค้ากราบยายและเข้าไปกอด ยายเอามือลูบหัวหลานชาย
" เอ็งนอนข้างล่างกับยายเนี้ยแหละ ข้างบนมีสองห้องแต่เต็มแล้ว ลุงเค้าอยู่กับป้าสะไภ้ห้องนึง ส่วนอีกห้องนึงน้าเอ็งเค้าอยู่ "
" ครับยาย.. ผมชอบนอนกับยายอยู่แล้ว " โชยิ้มหน้าทะเล้นให้กับยายของเขา
" เอ้า.. ไอ้นี่พูดเหมือนเคยมานอนกับยายยังงั้นแหละ " ยายหัวเราะร่าเริง ดูเหมือนยายจะมีความสุขนะ ก็คงจะใช่นั่นแหละ เพราะที่นี่ ที่บ้านหลังนี้ไม่มีเด็กๆ.. ใช่ในตอนนี้..ยัง ยายของโชเกษียณแล้ว ยายเคยเป็นครูจากโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง จึงทำให้ยายที่เกษียณแล้วนั้นไม่ได้มีเงินบำเหน็จ บำนานอะไร แต่ยายยังโชคดีที่ตอนสมัยสาวๆทำงานและเก็บเงินจนพอมีเงินซื้อบ้านอยู่ในกรุงเทพ ( ซึ่งในสมัยนั้นราคาไม่แพงเลย ) และอยู่กับลูกๆ หลังจากที่ตาเสียไปแล้วนานนับสิบปี ยายเป็นคนสมถะ เจ้าระเบียบพอสมควรด้วยความที่แกเคยเป็นครูมาก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของยาย ยายจะจัดเก็บไว้ให้อยู่เป็นที่เป็นทาง โดยที่ถ้าใครหยิบของๆแกย้ายที่หรือเอาไปใช้แล้วไม่ได้เก็บวางที่เดิมล่ะก็.. เป็นเรื่องเลย…
...
แม่อยู่ร่วมคุยกับยายจนถึงเวลาบ่ายสองโมง จึงขอตัวกลับ โดยบอกกับยายว่ามาได้ไม่นานไม่มีคนดูลูกๆ และพ่อเลี้ยงหยุดขับรถได้แค่วันเดียว ไว้โอกาศหน้าวันหยุดยาวจะมาเยี่ยมใหม่ และกลัวว่าจะไม่มีรถกลับด้วย
" อยู่กับยาย อย่าดื้อนะ แล้วแม่จะมาใหม่ "
" ครับ "
" เออ… รีบไปเถอะเดี๋ยวรถหมด มันอยู่กับแม่ไม่ต้องห่วงนะ ไปเถอะ "
โชโบกมือบ๊าย บาย ส่งแม่ของเค้าพร้อมกับรอยยิ้ม ก็ในตัวตนของเขาเป็นผู้ใหญ่นี่นา.. อาการหวั่นเกรงจึงไม่มีปรากฏ
มีแต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และฮึกเหิม..
...


##                             อยู่กับยาย

หลังจากที่แม่กลับไปแล้ว โชก็กลับเข้าบ้านมาหายาย ด้วยความคิดที่โตกว่าอายุจริงของเขา เขาก็ทำทีแกล้งถามยายเพื่อให้ดูสมจริง ว่าตัวของเขานั้นยังเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย..
" ยายครับ.. ผมควรต้องเอาของในกระเป๋าไปเก็บที่ไหนหรือครับ ? " โชแกล้งทำท่าทางลุกลี้ลุกลนหันซ้ายหันขวา แต่จริงๆแล้วเขารู้ว่ายายจะตอบว่าอะไร และของๆเขาต้องเอาไปไว้ที่ไหน
" ถ้าเป็นเสื้อผ้า ก็พับเอามาวางไว้ที่ชั้นอันนี้ก็ได้ลูก " ยายหยิบของใช้กระจุกกระจิกที่วางไว้ที่ชั้นเหล็กในตอนแรกออกจนหมด แล้วเอาไปเก็บไว้ที่ตู้เสื้อผ้าไม้สักที่อยู่ข้างๆกัน โชรีบลุกขึ้นไปช่วยยายถือของและจัดเรียง
" ไปเก็บของๆเอ็งเถอะ ของยาย ยายจะเก็บเอง " โชยิ้มให้ยาย เขารู้จักยายดีว่ายายของเขาเป็นคนเช่นไร เขาเก็บของใช้และเสื้อผ้าของเขาอย่างดี พับแบบเรียบร้อยจนไม่น่าเชื่อว่า เด็กผู้ชายจะทำอะไรแบบนี้ได้ ของๆโชมีไม่มากนักมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดกับของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นเท่านั้น ยายมองและนึกชมหลานชายอยู่ในใจ
' ดูท่าจะเป็นเด็กที่มีระเบียบวินัยในตนเองนะ เข้าท่าๆ '
ภายในบ้านของยาย ณ ชั้นที่ 1 พอเข้าประตูหน้าบ้านเข้ามาจะเจอห้องกว้างว่างๆ ไม่มีโต๊ะหรือเก้าอี้ใดๆ มีแต่ชั้นหนังสือวางเรียงรายอยู่ ทางด้านขวามือจะมีห้องแบบมีประตูปิดเพราะห้องนั้นจะเป็นห้องนอนของยาย ถ้าเดินถัดไปข้างหลังอีกนิดหน่อย จะเป็นห้องครัว และมีห้องน้ำ 2 ห้องเล็กๆ ห้องครัวมีประตูสามารถเปิดออกไปข้างหลังบ้านได้มีพื้นที่หลังบ้านนิดหน่อยพอที่จะตากเสื้อผ้าได้อย่างเดียว คนภายนอกไม่สามารถเดินเข้ามาทางหลังบ้านได้เลย..นอกจากแมวเท่านั้น!! เพราะข้างๆบ้าน ซ้าย ขวา และหลังบ้านจะติดกับกำแพงบ้านอื่นทั้งหมด ทางด้านซ้ายมือก่อนถึงห้องครัวจะมีบันไดเพื่อใช้ขึ้นไปบนชั้นสอง ซึ่งในตอนนี้ยายสั่งห้ามขึ้นไปวุ่นวาย แต่โชเค้าก็รู้อยู่แล้วว่าข้างบนเป็นอย่างไร
ที่นี่ในตอนเย็น ๆ จะมีเด็ก ๆ ข้างบ้านไปรวมตัวเล่นกันที่ลานกว้างในวัด บ้างก็ไปถีบจักรยาน บ้างก็ไปวิ่งไล่จับกัน แต่โชในตอนนี้ไม่ได้คิดจะวิ่งเล่นไล่จับกับใครทั้งนั้น ( เพราะจริงๆแล้วเขาเป็นผู้ใหญ่ในร่างเด็ก )  เขายังคงนั่งอยู่ในบ้านพร้อมด้วยสมุดกับปากกาและความคิดที่ว่าจะเริ่มต้นทำอะไรต่อไป
' อีกเพียงไม่ถึงเดือน โรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้ว เดี๋ยวยายก็คงพาเราไปฝากเรียนแน่ ๆ ' เขานั่งทบทวนลำดับก่อนหลังนับจากนี้
' อย่างน้อย ๆ เราก็ยังพอมีเวลาเหลือเฟือ จะเริ่มจากอะไรก่อนดีนะ ' เขาคิดไปด้วยมือก็จับปากกาขีดเขียนบนสมุดไปด้วย
1. เราไม่สามารถรู้ได้ว่าจะอยู่ในอดีตของเราไปนานได้แค่ไหน ?
2. แต่เรารู้ว่าอนาคตต่อไปจะเป็นเช่นไร
3. เรายังสามารถเปลี่ยนอนาคตได้จริงๆหรือเปล่า ?
4. ถ้าเปลี่ยนอนาคตแล้วจะมีผลลัพต่อเรายังไง ?
' นั่นสิ แบบนี้จะทำยังไงต่อไปล่ะ ? มันคงไม่ง่ายสำหรับเราแฮะ!! ไม่มีในตำราเรียนซะด้วยสิ ต้องเดาซะล่ะมั้ง ? '
' คิดถึงความน่าจะเป็นสิโช!! '
1. ในเมื่อไม่รู้ระยะเวลาเราต้องรีบ และร่นเวลาให้ไวที่สุด
2. เหตุที่จะเกิดขึ้นในอนาคตถ้าไม่ดีเราต้องตัดไฟแต่ต้นลม
3. ลองกับเหตุการณ์ที่ง่ายๆและไกล้จะเกิดขึ้นก่อน
4. อยากรู้ต้องลองเลย
'  ใช่!! ถ้าเผื่ออยู่ดีๆแล้วหายกลับไปตอนปัจจุบันอีกล่ะ.. หรือถ้ากลับไปไม่ได้อีก.. เราจะเอายังไงดี.. มันจะเหมือนกับในหนังไหม ?  หรือจะเป็นแบบในการ์ตูนกันล่ะเนี่ย.. ไม่เคยมีประสพการณ์ซะด้วยสิ ทำไมมันยากจัง.. '
...
" นั่งทำอะไรอยู่.. ไม่หิวหรอ มากินข้าวได้แล้ว ยายหิวข้าวแล้ว ไปดูในครัวซิป้าสะใภ้เอ็งเค้าทำอะไรเสร็จรึยัง ถ้าเสร็จแล้วก็ตั้งสำรับเลย ยายต้องกินข้าวให้ตรงเวลาเพราะต้องกินยา "
" ครับยาย "
โชลุกขึ้นเดินไปที่ครัว เขาเห็นป้าสะใภ้กำลังตักกับข้าวที่อยู่ในกะทะใส่จานพอดี ป้าสะใภ้เหลือบมองมาเห็นหน้าโชพอดี
" เสร็จแล้วล่ะ เปิดตู้กับข้าวแล้วยกไปวางที่ห้องรับแขกเลย " ป้าสะใภ้ของเขาคงหมายถึงพื้นที่กลางบ้านที่กว้างๆไร้โต๊ะและเก้าอี้ ซึ่งเขาในเมื่ออดีตไม่รู้จักจริงๆว่าห้องรับแขกคืออะไร ? ' ห้องรับแขกอยู่ที่ไหนหรือครับ ? ' เค้ายังคงนึกขำขันในคำพูดและความคิดเด๋อๆด๋าๆของเขาในวัยเด็ก โชยกสำรับกับข้าวมาวางเรียงรายและถ้วยชามช้อนพร้อมกับยกหม้อข้าวมาวางจัดไว้อย่างเรียบร้อย ป้าสะใภ้ถือจานที่ใส่ผัดพริกแกงหน่อไม้เดินตามมา มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความประทับใจ
" โอ้โฮ.. เก่งนี่.. อย่างนี้ช่วยผ่อนแรงป้าได้เยอะเลยนะจ๊ะ "
ป้าเพ็ญคือชื่อของป้าสะใภ้คนดีของโช ทำไม ? ทำไมถึงเรียกว่าป้าสะใภ้คนดี.. เพราะอีกหน่อยเขาจะมีป้าสะใภ้ที่ไม่ใช่คนดีเท่าที่ควร แค่คิดโชก็อดสงสารป้าเพ็ญเสียมิได้
" ใช่ครับป้า..ผมเก่งมากเลย ป้าเรียกใช้ผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ " โชยิ้มกว้างทำให้ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ด้วยเพราะเค้ายังเป็นเด็กจึงทำให้เค้าดูน่ารักน่าเอ็นดูไปโดยปริยาย โชมัดใจป้าสะใภ้คนดีได้เสียแล้ว
' ดูเป็นเด็กดี และสุภาพเสียด้วยนะ '
ทุกๆคนในบ้านนั่งล้อมกันเป็นวงเพื่อรับประทานอาหาร ในทุกๆวันตอนเย็นเป็นเวลา 06.30 น. ไม่เกินหนึ่งทุ่มที่บ้านของยายจะรับประทานอาหารเย็นเป็นเวลาประมาณนี้ ไม่เคยเกินเวลาเลย เพราะยายเป็นคนตรงต่อเวลามากๆ และป้าเพ็ญก็รู้หน้าที่ดีมากๆคนนึง ส่วนลุงของเค้าในตอนนี้ยังคงไม่เอาอ่าวสักเท่าไหร่นัก.. คือทำงานมั่งเมื่อมีงาน และบางทีก็ขี้เกียจเอาซะดื้อๆ เลยไม่ทำ งานของลุงคืองานก่อสร้างทั่วๆไปที่ลุงชอบไปตกลงกับเจ้าของบ้านต่างๆ และรับเหมาในราคาถูกๆแถวๆบ้าน ทำไปเรื่อยๆ เพราะคนในชุมชนแถวนั้นเป็นบ้านไม้เก่าๆเกือบจะทั้งหมด เดี๋ยวไอ้นั่นผุ.. เดี๋ยวไอ้นี่พัง.. มันง่ายต่อการต่อรองราคา ถึงลุงของเขาจะเป็นคนไม่ได้เรื่องในตอนนี้แต่ลุงของเขาก็ทำงานออกมาดีพอควร จนทำให้คนในชุมชนมักจะเรียกใช้และจ้างลุงของเขาบ่อยๆ
ส่วนน้าสาวของโชในตอนนี้ ยังคงเรียนอยู่มหาลัยปีสุดท้าย น้าของโชเรียนไปทำงานรับจ้างสอนพิเศษตามบ้านไปด้วย แม้รายได้จะไม่มากเท่าไรนัก แต่ก็สามารถส่งตัวเองเรียนจนจบได้ เธอจึงไม่ค่อยมีเวลาในตอนนี้เท่าไหร่นัก และมักจะยุ่งอยู่เสมอๆ
หลังมื้ออาหารเย็น น้าของเขาขอตัวไปทำงานที่ค้างไว้และขึ้นห้องไป โชช่วยป้าเพ็ญเก็บถ้วยและล้างจาน
" ไม่เป็นไร ป้าล้างอยู่ทุกวันอยู่แล้ว "
" ครับ แต่ต่อไปนี้ป้าไม่ต้องล้างแล้วครับ แค่ทำกับข้าวอร่อยๆก็พอ ผมจะล้างจานเอง ผมล้างจานสะอาดมากเลยนะครับ ไม่เชื่อป้าลองจับดู "
" จ้า.. จ้า.. ป้าเชื่อแล้ว " เป็นครั้งแรกของวันที่ป้าเพ็ญหัวเราะคิกคักออกมา ป้าเพ็ญมักจะทำงานทุกๆอย่างภายในบ้าน ตลอดจนดูแลคนในครอบครัวนี้ดีทุกอย่าง ทั้งยังเปิดร้านขายของชำเล็กๆอยู่ใกล้ๆบ้าน ถ้าเวลาทำกับข้าวเธอจะปิดประตูร้านค้า และแขวนป้ายกระดาษไว้ ' จะซื้อของเรียกได้..บ้านลุงพุธ ' คนแถวๆนี้เค้ารู้จักกันทั้งนั้น แต่โดยมากลูกค้าจะรู้เวลาตอนทานข้าวเย็น พวกเขาก็จะไม่มารบกวนซื้อของเวลานี้เท่าไหร่นัก ป้าเพ็ญปิดร้านสามทุ่มตรงของทุกวัน โชรู้ดีว่าป้าเพ็ญเหนื่อยแค่ไหน แถมยังต้องมาคอยเอาอกเอาใจลุงพุธของเขาอีก ป้าเพ็ญอายุเยอะกว่าลุงถึง 10 ปี ( อายุลุงในตอนนี้ 35 ปี ป้าเพ็ญ 45 ปี ) และลุงยังงี่เง่าในบางเรื่องอีกด้วย ชอบทำตัวเป็นเด็กเรื่องมากกับป้าเพ็ญอยู่เสมอ ( ซึ่งโชในตอนนี้มองว่าน่ารำคาญมากกว่า ) แต่ป้าเพ็ญกลับยินดีทำทุกอย่างให้แก่ลุงของเขา
' ป้าแกคงรักลุงนั่นแหละ เฮ้อ… ' โชแอบถอนหายใจเล็กน้อย พร้อมกับนำถ้วยชามที่ล้างเรียบร้อยแล้วไปคว่ำไว้ที่ชั้น ในตอนนี้ป้าเพ็ญไปเฝ้าร้านขายของของแกเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่ยายกับลุงนั่งคุยกัน
" แม่จะให้มันเรียนที่ไหนล่ะ "
" ก็ใกล้ๆบ้านเรานี่ไง "
" แล้วจันทร์มันฝากเงินไว้ให้ลูกของมันไหมแม่ "
" สองร้อย.. มันก็ไม่ค่อยมี แต่.. อีกหน่อยมันก็ส่งมาเองแหละ "
" สองร้อย!! มันจะเอาไปทำอะไรได้ แค่กินวันเดียวก็หมดแล้ว เอาขี้มาทิ้งไว้ให้แท้ๆเลย "
ถ้าเป็นโชเมื่อ 20 ปีก่อนคงนั่งน้อยเนื้อต่ำใจ แอบร้องให้กระซิกๆแน่เลย แต่เป็นเขาในตอนนี้เลยทำให้เข้าใจลุงของเขามากขึ้น ในเมื่อเพิ่มจำนวนคนเข้ามาจะต้องมีภาระและค่าใช้จ่ายเพิ่มตามมาด้วย และอีกอย่างในตอนนี้ลุงยังไม่เคยมีบุตรเลยยังบกพร่องในเรื่องความรับผิดชอบต่อครอบครัว แถมทั้งป้าและยายดูจะตามใจลุงมากๆ แบบว่าลุงเป็นลูกชายคนโตเพียงคนเดียว จึงเป็นพี่ใหญ่ประจำบ้าน
" ลุงครับ ถ้ามีงานอะไรเอาผมไปช่วยได้นะครับ ผมจะช่วยลุงทำงานเอง "
" อย่างเอ็ง.. จะทำอะไรได้ ยกของไหวรึเปล่ายังไม่รู้เลย ผอมยังกับไม้เสียบผี "
" ดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆนะครับ ตอนนี้ผมยังว่าง.. กว่าโรงเรียนจะเปิดเทอม "
" พ่อพุธก็เอาหลานมันไปช่วยเถอะ ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย "
" โธ่..! แม่.. เกะกะเปล่าๆ ให้มันอยู่เป็นเพื่อนคุยกับแม่เถอะ "
" งั้นก็ตามใจพ่อพุธเถอะ "
ลุงพูดจบ ก็ขอตัวขึ้นข้างบนไปเลย โชในตอนนี้เข้าใจลุงพุธของเขามาก ลุงคงเห็นตัวของเขาเป็นเด็กทำงานยังไม่เป็นและคงยังไม่อยากรับผิดชอบเด็กๆล่ะมั้ง..
" อืม.. งั้นเอ็งก็อยู่กับยายไปก่อนนะหลานเอ้ย.. "
...


##                              พบเจอเพื่อนรัก

...
" …. "
ยายมองหน้าหลานชายด้วยความพินิจพิจารณา เริ่มเห็นร่องรอยแผลเป็นสะเก็ตเลือดบนหน้าผากใหญ่พอสมควร แผลนั้นไม่ได้ถูกเย็บ และมีรอยเขียวช้ำตามแขนและขาเป็นจุดๆ รูปร่างผอมแห้งดูตัวเล็กไร้เรี่ยวแรง แต่ดวงตานั้นดูสดใสผิดแผกจากร่างกาย
" แผลที่หัวนั่น... เจ็บมากไหมลูก ไปทำอะไรมาเขาถึงตีหลานแบบนี้ " น้ำเสียงของยายดูสั่นเครือ จนโชสังเกตได้ ยายของเขาในตอนนี้คงจะสงสารหลานชายอยู่จับใจ โชกระเถิบมาใกล้ๆยายอีกนิด เค้าในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกเจ็บแค้นเหมือนตัวของเขาเมื่อ 20 ปีก่อนแต่อย่างใด โชในคราบของเด็กชายส่งยิ้มหวานปลอบใจผู้เป็นยายของเขา
" เจ็บเหมือนโดนมดกัดเลยครับยาย "
" มดคงตัวใหญ่มากเลยนะนั่น "
" คร้าบบบบ.. แต่ตอนนี้หายเจ็บไปแล้วครับยาย เพราะยายเลยครับผมถึงหายเจ็บ "
" พูดเก่งนะเราเนี่ย ไม่เห็นเหมือนที่แม่จันทร์เค้าบอกเลย ดูท่าจะกะล่อนล่ะสิเลยโดนพ่อเลี้ยงมันตีหัวเอา "
" ไม่ใช่ครับยาย ผมแค่ไม่อยากให้ยายเสียใจกับโชคชะตาของผม และผมอยากให้ยายเห็นแต่ใบหน้าของผมที่เป็นหลาน มีความสุขเพราะยายจริงๆครับ "
ยายอึ้งในคำตอบของหลานชาย คำพูดคำจาของเขาดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัวเสียจริง สายตาที่แน่วแน่ไม่ได้กลัวเกรงใครและดูจริงใจที่สุดนั้น ทำให้ยายยิ้มออกมาอย่างพอใจ
" อย่างนั้นหรือ "
" ครับ "
" ถ้าอย่างนั้น.. ยายว่าอีกสองวันยายจะพาไปสมัครเรียนนะ เรียนที่โรงเรียนใกล้ๆบ้านเรานี่แหละ พอดีว่ายายรู้จักกับอาจารย์ฝ่ายปกครองที่โรงเรียนนี้อยู่คนนึง คงจะฝากฝังกับเค้าได้ "
" ครับยาย "
" อย่าทำให้ยายผิดหวังนะ "
โชลุกขึ้นไปค้นกระเป๋าเป้ของเขา และหยิบหนังสือคณิตศาสตร์ของเขามาเปิดหาสมุดบัญชีธนาคารออมสินที่เขาเก็บซ่อนไว้ เขานำมันมายื่นให้กับยายของเขา
" นี่อะไร ? " ยายรับมาเปิดดู
" เป็นเงินที่ผมทำงานและเก็บเอาไว้ครับ มันไม่ได้มากมายอะไรนัก ผมให้ยายครับ "
" โอ้… หลานเก็บเงินเก่งจัง น่าประทับใจมาก ดีเลย จะได้ไปซื้อชุดนักเรียนใหม่กัน แม่จันทร์เค้ารู้เรื่องเงินที่หลานเก็บไว้ไหมเนี่ย "
" แม่ไม่รู้เลยครับ ผมเก็บทีละ 5 บาท 10 บาททำงานรับจ้างแถวๆบ้านพอได้เงินก็ทยอยฝากครับ "
" เก่งจังเลย ไม่เคยพบเจอเด็กที่ขยันเก็บออมเงินแบบนี้เลย ยายนี่โชคดีจริงๆที่มีหลานอย่างโชเนี่ย!!.. " ยายหัวเราะเสียงดังมาก สงสัยแกจะถูกใจมากๆเลยนะนั่น โชยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ได้ทีคุยโม้อวดยายของเค้าต่อ
" ใช่ครับ!! ผมเก่งจริงๆนะครับยาย รับรองยายไม่ผิดหวังแน่ๆครับ "
" ขี้โม้ได้โล่เลยนะ พอเถอะไปเตรียมตัวนอนได้แล้ว เป็นเด็กเป็นเล็กอย่านอนดึกเดี๋ยวจะตื่นสาย "
" ครับ "
โชลุกไปจัดเตรียมที่นอนของตัวเองและปัดที่นอนให้ยายด้วย ยายมองดูหลานชายด้วยความเอ็นดู โชทำหน้าที่ได้ดีเค้าดูสุภาพและเรียบร้อยในสายตาของยาย โชล้มตัวนอน…. ตอนนี้มันเพิ่งจะสามทุ่มเอง เค้าจะหลับตาลงได้ยังไงกัน
' นอนไม่หลับเลยแฮะ !!.. ปกตินอนดึกอยู่แล้ว ยุคนี้ยังไม่มีโทรศัพท์แบบใช้อินเตอร์เน็ตได้เลยนี่นา แถมยายก็ไม่ติดละครทีวีอีก สงสัยต้องไปหาหนังสือมาอ่านแก้เซ็งซะหน่อย ' โชลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นหนังสือเพื่อที่จะหาหนังสือมาอ่าน
" ทำอะไร ? ทำไมไม่นอนล่ะ ? "
" ผมนอนไม่หลับครับ กะว่าจะมาหาหนังสือเพื่อเอาไปอ่าน จะได้ง่วงไวๆ "
" ถ้างั้นก็เปิดโคมไฟดวงเล็กนะ ยายจะปิดไฟนอน แสงไฟมันแยงตาทำให้ยายนอนไม่หลับ "
" ครับยาย "
" และอย่าให้มันดึกมากนะลูก เดี๋ยวมันจะเคยตัว เสร็จแล้วอย่าลืมปิดไฟให้เรียบร้อย "
" ครับ " โชอมยิ้มแกมหัวเราะเบาๆ ใช่เลย ' โรคอาการคุณยายอาจารย์กำเริบ ' อีกหน่อยคงต้องหัดหลับตา แล้วหลับไปเลยให้จงได้!!! โชอ่านหนังสือได้สักพักเลยเริ่มรู้สึกว่าง่วง สงสัยเป็นเพราะว่าร่างกายของเขายังคงเป็นเด็ก แถมคงจะอ่อนเพลียจากการเดินทาง เขาเลยเก็บหนังสือเข้าที่และที่ลืมไม่ได้เลยคือปิดไฟให้เรียบร้อยก่อนเข้านอน…..
เช้าวันใหม่.. ยายตื่นเช้ามาเตรียมตัวใส่บาตร โชก็ตื่นพร้อมๆกันกับยายและออกไปใส่บาตรด้วย โชรู้ว่ายายของเขาชอบทำบุญมาก ยายจะเตรียมใส่บาตรพระในทุกๆวันดังเช่นวันนี้ หลังจากทำบุญใส่บาตรเสร็จแล้วยายพาโชเดินดูรอบๆแถววัดเพราะใจจริงของยายอยากจะแนะนำทางเดินในชุมชนกลัวว่าหลานจะหลงทาง แต่ทว่าโชเค้ารู้จักทุกซอกซอยอยู่แล้วด้วยความเคยชินจากที่อดีตเคยอยู่มา และเขากลัวว่ายายจะเหนื่อยด้วยจึงบอกให้ยายกลับบ้านกันดีกว่า
" กลับบ้านดีกว่าครับยาย ผมกลัวยายจะเหนื่อย "
" ไม่เป็นไรหรอก.. เดินออกกำลังไปเรื่อยๆและอีกอย่าง โชก็จะได้รู้จักที่นี่เพิ่มขึ้นไงลูก จะได้ไม่งงและหลงทาง "
" แต่ว่า… " โชขัดยายไม่ได้เหตุเพราะจะอ้างว่าตัวเค้ารู้ทางอยู่แล้วก็ไม่ได้ จะบอกว่าเคยมาแล้วก็ไม่ได้อีก เลยต้องจำยอมเดินตามยายของเขาไป แต่เอ๊ะ!!! เค้านึกอะไรได้อย่างนึง
" ยายครับ ผมว่าเรารีบกลับบ้านกันดีกว่านะครับ ยายจะได้พาผมไปถอนตัง เพื่อซื้อเสื้อผ้าอีก และอีกอย่างก่อนไปกินข้าวก่อนด้วยครับผมเริ่มหิวแล้ว แหะๆ " เขาแกล้งหัวเราะ
" อืม... จริงด้วย ยายลืมซะสนิทเลย ไปกัน ไปกินข้าวกันดีกว่า ยายจะได้กินยา "
" ครับ " โชถอนหายใจและเริ่มคิดว่าใช้ได้ผลนะข้ออ้างข้อนี้ เพราะเขารู้ดีว่ายายจะแวะ ที่บ้านนั้นบ้านนี้ตลอดทางแน่ๆ และกว่าจะคุยเสร็จมันกินเวลาพอสมควร.. ยายพาโชเดินกลับบ้าน ก่อนเข้าบ้านยายแวะซื้อโจ๊กที่ขายอยู่ข้างๆวัด
" กินโจ๊กนะเช้านี้ "
" ได้ครับ "
โชรู้อยู่แล้วว่าในตอนเช้าที่บ้านยาย ทุกคนที่บ้านจะกินข้าวเช้าไม่ตรงกันเสมอ ยายจึงมักออกมาหาซื้ออาหารเช้าให้กับตัวเองหลังจากที่ใส่บาตรเสร็จแล้วในทุกๆครั้ง  ที่ชุมชนแห่งนี้ในตอนเช้า จะมีแม่ค้าออกมาขายของมากมาย มีอาหารหลากหลายทั้งข้าวราดแกงที่คนในระแวกนี้ต่างก็มาอุดหนุนกันอยู่เป็นปกติ ข้าวเหนียวหมูปิ้ง โจ๊ก น้ำเต้าหู้ และรถขายผลไม้ ในวันนี้ยายเลือกเมนูโจ๊กเป็นมื้อเช้านั่นเอง ยายสั่งโจ๊กสองถุงและนั่งที่เก้าอี้ รอแม่ค้าทำโจ๊กอยู่
" เราออกกันสายๆหน่อยก็ได้นะ ไม่ต้องรีบนักหรอก กินข้าวกินปลาเสร็จ อาบน้ำอาบท่าแล้วค่อยไป ธนาคารเค้าเปิดสายอยู่ สิบโมงนั่นแหละ "
' อ่านั่นสิ เราลืมไปเลย.. เมื่อก่อนธนาคารเค้าเปิดกันสายๆนี่!! ก็นะ.. ยังไงๆธนาคารมันก็ไม่ได้วิ่งหนีหายไปไหนหรอก และการถอนเงินบัญชีต่างสาขาเนี่ยเรื่องมากจะตาย ก็.. ในตอนนี้ออมสินก็ยังไม่มีเอทีเอ็มซะด้วย ก็ต้องทำตามระเบียบตามเสต็บของธนาคารไปนั่นแหละ เฮ้อ.. '
" ได้ครับยาย "
...
ทั้งสองยายหลานออกไปทำธุระที่ธนาคารกว่าจะเสร็จก็ราวๆ 11 โมงกว่าๆ ยายพาโชไปเลือกซื้อเสื้อผ้านักเรียนมาสองชุดกับรองเท้านักเรียนมาหนึ่งคู่ ด้วยรูปร่างที่ผอมตัวเล็กของเขาจึงทำให้หาไซส์ได้ไม่ยากจึงทำให้เสร็จธุระเร็ว ยายจึงพาโชไปกินก๋วยเตี๋ยวก่อนกลับบ้าน
" กินกันซะให้เรียบร้อย กลับเข้าบ้านจะได้ไม่หิวกัน นะหลานนะ " โชพยักหน้ารับคำ
" ครับ "
...
พอกลับถึงบ้านยายก็นอนพักเลย แกคงจะเหนื่อยและเมื่อยล้าโชเห็นยายนอนพัก ก็เลยออกไปช่วยป้าเพ็ญขายของที่ร้านค้า แต่ช่วงบ่ายๆไม่ค่อยมีคนเท่าไรนัก ป้าเพ็ญก็เลยฝากให้โชเฝ้าร้านสักแปบนึงเพื่อที่ป้าเพ็ญจะไปตลาดซื้อกับข้าวไว้ทำตอนเย็นของวันนี้
" โช.. ป้าฝากดูร้านแปบนึงนะ ป้าจะไปจ่ายตลาดสักหน่อยตอนกลางวันไม่ค่อยมีลูกค้าหรอก ที่ตลาดก็ด้วย ป้าจะได้รีบซื้อรีบกลับมานะ "
" ได้เลยครับป้าเพ็ญ " เค้าตอบกลับป้าสะใภ้อย่างเสียงใสแจ๋ว…
...
ค่ำวันนี้ หลังอาหารเย็น ลุงอยู่คุยกับยายเพียงเล็กน้อย ยายคุยอวดหลานชายกับลุงเรื่องวันนี้ ยายบอกว่าโชเก่งเก็บออมเงินมาซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้านักเรียนของเค้าเอง ลุงหันมาดูหน้าโชนิดนึงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร สักพักก็ขึ้นข้างบนไป วันนี้โชไม่ได้อ่านหนังสือ แต่กลับใช้ความคิดต่อ..
' เวลาผ่านไปในแต่ละวัน.. เราจะทำอะไรต่อไปดีเนี่ย ? อยากทำนั่น.. ทำนี่.. อะไรตั้งเยอะแยะ แต่เราจะหุนหันพลันแล่นไม่ได้แล้ว เพราะเราเคยพลาดมาแล้ว อุตส่าห์ได้โอกาสมาทั้งที เราต้องเริ่มใหม่ให้ดีกว่าเก่าสิ!!  อาจจะช้าหน่อยเราจะต้องใจเย็นๆ ใช่แล้ว!! เราต้องใจเย็น เราต้องใจเย็น เราต้องใจเย็น เราต้องใจเ… '
เค้าเริ่มสะกดจิตตัวเองอยู่รึเปล่านะ ?
คงจะใช่มั้งเพราะว่าเค้าหลับไปแล้วนี่นา..
...
ครบสองวันตามที่ยายบอก ในวันนี้ยายจะพาโชไปสมัครเรียน เค้าและยายทำภาระกิจเสร็จในตอนเช้า ก็เตรียมตัวโดยเขาใส่ชุดนักเรียนใหม่ที่ไปซื้อมากับยาย ยายของเขาก็แต่งตัวดีดูภูมิฐานเป็นพิเศษเพราะว่าแกเคยเป็นอาจารย์คงไม่อยากให้ใครๆมาดูถูกได้
" เอาล่ะ.. เสร็จเรียบร้อย!! หลานแต่งตัวเสร็จรึยัง เราจะไปกันแล้วนะ "
" เสร็จแล้วครับยาย " โชออกมาใส่รองเท้าที่หน้าบ้าน และยืนรอยายที่หน้าประตู อันที่จริงโรงเรียนนี้มันใกล้บ้านยายมากๆเลยนะ แค่เขาเดินไปคนเดียวก็ได้แล้ว แถมสมัครเรียนเองก็คงได้ แต่คุณยายอาจารย์ของเขาคงจะไม่ยอมแน่ๆ
' เอาน่า.. ทนยอมเป็นเด็กสักหน่อยเถอะ เพราะตอนนี้เราเป็นเด็กจริงๆนี่นา เดี๋ยวอีกหน่อยเราก็ได้ไปโรงเรียนเองแล้ว ยายแค่มาทำหน้าที่ผู้ปกครองอย่างถูกต้อง ' เค้าเตือนสติตัวเอง
ยายและโชเดินไปที่โรงเรียน ความรู้สึกของโชในตอนนี้เขามองเห็นโรงเรียนของเขาดูร่มรื่น และก็ไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่เมื่อ 20 ปีก่อนเค้าคิด
' ใช่.. โรงเรียนของเราก็เท่าเดิมแถมต้นไม้เยอะดูร่มรื่นจะตายไป คิดถึงจัง '
ในวันนี้มีผู้ปกครองพาบุตรหลานมาสมัครเรียนอยู่ประปราย โดยมากจะเป็นคนในชุมชนซะมากกว่า แต่นั่น!! โชเห็นดำเพื่อนรักเก่าแก่ในวัยเด็กของเขากำลังเดินมากับแม่ของเค้าอยู่ ใจนึงก็อยากจะวิ่งไปหาเพื่อทักทายแต่จะดูแปลกเกินไปไหม ? เพราะในตอนนี้พวกเขายังไม่ได้สนิทกัน โชจึงต้องแกล้งทำเป็นตกใจเล็กน้อย
" อ่าว.. นั่นดำใช่ไหม เราเอง โชไง!! ที่เจอกันเมื่อสองวันก่อน "
ดำมองหน้าโชอยูพักนึง ก็ทำทีเพิ่งจะนึกออก
" อ่อ.. นายก็มาเรียนที่นี่หรอ ? "
" ใช่ ยายของฉันพามาน่ะ "
" แล้วแม่ของนายไปทำงานหรอ ? "
" อืม.. เหมือนจะใช่ แต่แม่ของเรากลับบ้านนอกไปแล้วน่ะสิ ตอนนี้เรามาอยู่กับยาย ยายก็เลยพามาน่ะ "
" ดีเลย ตอนแรกฉันนึกว่าจะไม่เจอใครที่รู้จักซะแล้ว พวกเพื่อนๆที่โรงเรียนเก่าก็ไม่มีใครมาเรียนที่นี่เลย พวกนั้นไปเรียนอีกฝั่งที่โรงเรียนเอกชน แต่แม่ของฉันให้มาเรียนที่นี่บอกว่าค่าเทอมถูกกว่า โชคดีที่ได้เจอนายนะโช "
" ใช่!! โชคดีที่ได้เจอกัน "
โชยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกกันไปหาผู้ปกครองของตัวเอง…


##                              เริ่มเปลี่ยน

หลังจากที่สมัครเรียนไปเรียบร้อยแล้ว ทางโรงเรียนได้นัดวันสอบคัดเลือกห้องเรียน และจะประกาศผลในวันปฐมนิเทศ ซึ่งวันปฐมนิเทศที่ทางโรงเรียนนัดคือวันก่อนจะเปิดภาคเรียนเพียงหนึ่งสัปดาห์ คือวันที่ 10 เดือนพฤษภาคมและปฐมนิเทศกัน 5 วัน ( อะไรจะขนาดนั้น ) โชยังคิดว่าไม่เข้าใจอาจารย์เล้ยยยย!!
จริงๆ ว่าทำม๊ายยย.. ทำไมต้องปฐมนิเทศกันขนาดนั้น
' 5 วันเนี้ยนะ!! วันเดียวก็พอมั้ง จะอะไรกันนักกันหนา ' เขาคิดในแบบผู้ใหญ่ที่ลืมตัวตนไปชั่วขณะ ว่าในตอนนั้น.. เมื่อครั้งนั้น ( 20 ปีที่แล้ว ) เขาได้ตื่นเต้นขนาดไหน ถึงขั้นกับนอนไม่หลับกลัวตื่นสายกันเลยทีเดียว ( ก็ตอนนั้นฉันเป็นเด็กอยู่นี่ ) โชแอบเถียงกับตัวเองในใจ แต่อย่างไรก็ตามเถอะเขาจะต้องไปปฐมนิเทศในครั้งนี้อย่างแน่นอน
...
พอเสร็จธุระจากที่โรงเรียนยายกับโชก็ตรงเข้าบ้านเลย โชเปลี่ยนเสื้อผ้านักเรียนเป็นชุดที่สวมใส่สบายๆแทน เขามองดูเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นของเขา
" ยายครับ.. ผงซักฟอกของยายเก็บไว้ตรงไหนครับ ผมจะซักผ้าหน่อยครับ "
" อยู่ในกระปุกพลาสติกสีขาวที่ฝามันสีน้ำเงินน่ะนะ วางไว้ข้างๆขวดน้ำยาล้างจานตรงชั้นที่คว่ำจานชามน่ะลูก "
" ครับ.. ผมเห็นแล้วครับยาย "
โชเดินมาหยิบเสื้อผ้าที่กองไว้ที่พื้นของเขาไปพร้อมทั้งยกตะกร้าผ้าของยายติดมือมาด้วย ยายเห็นดังนั้นก็ร้องถามออกไป
" จะเอาตะกร้าผ้าของยายไปไหน ? "
" ผมจะเอาไปซักให้ครับ ไหนๆก็ต้องซักผ้าของผมอยู่แล้ว.. "
" ไม่ต้องหรอกโช ซักของหลานไปเถอะลูก ของยายเดี๋ยวยายจะซักเอง ขอบใจหลานมากนะ "
" ไม่เป็นไรครับยาย เดี๋ยวผมจะแยกซักให้ครับ รับรองเสื้อผ้าสะอาดเอี่ยมจนยายตะลึงเลยคร้าบบ.. "
" ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจหลานเถอะนะ ดีเหมือนกัน.. ยายจะได้นอนพักเสียหน่อย "
เสร็จจากงานซักผ้าเล็กๆน้อยๆ โชก็ยังรู้สึกอยากจะทำอะไรต่อ
' ทำไม๊.. ทำไม.. ตัวเราถึงได้ว่างงานขนาดนี้นะเนี่ย!!  ขนาดต้องทำงานบ้านโง่ๆก็แล้ว แต่ก็ยังเสือกเสร็จเร็วเข้าไปอีก ไม่มีอะไรให้ทำเพิ่มอีกเลยรึยังไงกันนะ คงต้องหางานเพิ่ม หางานเพิ่มก่อนที่ตัวฉ๊าน!! จะสติแตก!! " โชเริ่มหงุดหงิดในตัวของเขาเอง แต่นั่นก็เพียงเล็กน้อย.. ใช่สิ!! เพราะตัวของเขาเองนั้นคือคนที่ไม่ชอบอยู่เฉย ๆ และเคยทำงานทุกวันเพื่อหาเลี้ยงครอบครัวแบบไม่ได้หยุดได้หย่อน แต่พอมาอาศัยอยู่ในร่างเด็กที่ยังไม่ทันจะโตเท่าไรนัก แถมยังต้องมาคอยการตัดสินใจของผู้ปกครองของตนนั้น ในบางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะต้องรู้สึกหงุดหงิด อึดอัด และรำคาญ ( ไอ้ตรงที่ไม่ได้ดั่งใจนั่นแหละ ) เขาจะทำอย่างไรต่อไปนะ ?   ก่อนที่โชจะนึกออก เขาก็ได้ออกเดินไปที่ร้านขายของชำของป้าเพ็ญ ที่หน้าประตูร้านค้า เขาเห็นลุงพุธกำลังตอกตะปูเพื่อทำอะไรสักอย่างที่หน้าร้านขายของ
" ทำอะไรอยู่หรือครับลุง ? ให้ผมช่วยไหมครับ "
ลุงพุธเงยหน้าขึ้นมามองโชนิดนึงแล้วก็ก้มหน้าทำงานต่อ
" งั้น มาช่วยจับนี่หน่อย "
โชรีบเข้าไปช่วยลุงจับไม้ และหยิบของส่งของที่ลุงสั่งอย่างคล่องแคล่ว งานที่ลุงพุธทำมันคือโต๊ะไม้แบบง่ายๆลุงพุธทำให้ป้าเพ็ญเอาไว้ใช้ เพื่อที่จะเอาไว้วางของ และสินค้าต่าง ๆ ภายในร้าน  โชช่วยลุงของเขา ทำให้งานเสร็จเร็วและเบาแรง ลุงพุธมองหน้าโชก่อนจะถามอะไร
" ไปสมัครเรียนมาแล้วใช่ไหม ? "
" ครับ ยายพาไปสมัครมาเมื่อเช้าครับ "
" ดีแล้ว.. แล้วเปิดเทอมเมื่อไหร่ล่ะ ? "
" วันที่ 16 พฤษภาคมครับ แต่มีปฐมนิเทศในวันที่ 10 - 14 นี้ครับ "
" อืม.. วันนี้วันที่ 20 …. เอ็งก็มีเวลาว่างตั้ง 20 กว่าวัน กว่าจะถึงวันเปิดเทอม อ่อ.. ต้องนับวันไปปฐมอะไรนะ "
" ปฐมนิเทศครับ "
" เออ.. นั่นล่ะ เอ็งยังอยากจะไปช่วยงานลุงอยู่อีกไหม ? แน่นอนลุงจะให้ค่าขนมแก่เอ็งบ้าง แต่คงไม่เยอะหรอกนะ ว่าไงสนใจรึเปล่าล่ะ "
" ครับ ผมสนใจครับลุง "
...
ช่วงเวลา 20 วัน โชจึงไปช่วยลุงทำงาน ถึงร่างกายของเขาจะยังเป็นเด็ก แต่สมองของเขานั้นคือผู้ใหญ่เต็มตัว เขาทำงานคล่องแคล่วว่องไวเกินเด็ก ไม่เคยบ่นให้ได้ยิน จนบางครั้งลุงของเขาเอง ก็ยังทึ่งในความสามารถของเค้า ว่าทำไมเด็กตัวแค่เนี้ยถึงทำงานของผู้ใหญ่ออกมาได้ดีเกินคาด โดยที่ลุงของเขาไม่ได้สอนไม่ได้บอกแต่อย่างใด บางครั้งแค่ยกมือขึ้นกะจะชี้ไปที่สิ่งของที่เค้าต้องการจะใช้ แต่โชก็ลุกขึ้นไปหยิบฉวยเครื่องมือมาได้อย่างถูกต้อง และปฎิบัติงานได้อย่างเรียบร้อย จนลุงอ้าปากค้าง ทำตาปริบๆไปเลยก็มี
" โช.. ตอนอยู่ที่บ้านนอกเอ็งเคยทำงานไม้ด้วยหรอ "
" ไม่เคยครับ "
โชไม่ได้โกหกนะ เพราะว่าตอนที่อยู่บ้านนอกนั้นเค้าไม่เคยได้ทำงานไม้จริงๆนั่นแหละ แต่ที่เค้าทำงานไม้ได้ และทำงานไม้เป็นก็เพราะลุงพุธของเขานั่นแหละที่เป็นคนสอนเขามากับมือ เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ซึ่งในตอนนั้นเค้าเกลียดมาก!! ลุงชอบใช้งานเขาบ่อยๆ บางทีก็ให้หยุดเรียนไปทำงานแทน เพราะลุงหาคนงานราคาถูกๆไม่เจอ จนในที่สุดลุงก็ได้บอกให้เค้าเลิกเรียนหนังสือ  โชในตอนนั้น ( เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) ซึ่งยังเป็นเด็กพอได้ยินคำว่าให้หยุดเรียนก็ดีใจ ด้วยความขี้เกียจเรียนของเด็กชายในวันนั้น ก็เลยไม่ได้เรียนหนังสือ และมีผลพวงมาถึงอนาคตของเขาในปัจจุบัน…
' เพราะฉนั้น ฉันจะไม่ยอมให้ลุงทำกับฉันแบบนั้นอีกเด็ดขาด '
...
...และแล้วเวลาก็ผ่านไป... โชได้ไปช่วยลุงของเขาทำงานจนครบ 20 วันตามที่ได้ตกลงกับลุงของเขาไว้  ลุงได้ให้เงิน ( ที่ลุงบอกว่าเป็นค่าขนม ) กับโช 1,000 บาท ถ้าคิดเป็นค่าแรงก็ตกวันละ 50 บาทพอดิบพอดี โชมองดูเงินที่อยู่ในมือของเขามันมีธนบัตรฉบับละ 500 บาทอยู่สองใบ เขากำเงินค่าแรง ( ที่ลุงบอกว่าเป็นค่าขนม ) แน่น…
' พันนึง!!.. ลุงเรานี่เอาเปรียบแรงงานเด็กจังเลยนะ.. เราทำงานตั้ง 20 วันเลยนะนี่!!.. แต่ก็เอาเถอะ ตามความเป็นจริง เรา ( ซึ่งเป็นเด็กในปกครอง ) อาศัยอยู่กับเค้า กินอยู่ที่บ้านของเค้าอีก และอีกหน่อยก็ยังต้องพึ่งพาลุงเค้าอีก ก็จะยอมหยวนๆให้กับคุณลุงผู้เมตตา.. ก็แล้วกัน '
" ขอบคุณครับลุง " โชยกมือไหว้ลุงพุธ
" เออๆ  เงินของเอ็ง ใช้ดีๆล่ะ "
โชเดินเข้าห้องมาหายาย เขายื่นเงินให้ยาย
" ยายครับ นี่เงินที่ผมไปช่วยลุงทำงานครับ ผมให้ยายเอาไว้ใช้จ่าย 500 บาทนะครับ ส่วนอีก 500 นั้นผมฝากให้ยายช่วยเก็บให้ผมด้วยครับ "
" เอ่อ.. ขอบใจนะจ๊ะ หลานเป็นเด็กดีจริงๆเลย ยายจะเก็บเงินที่หลานฝากไว้อย่างดีเลยนะ ส่วนที่ให้ยาย.. ยายจะใช้อย่างดีเลยจ่ะ "
โชรู้ว่ายายของเขาจะใช้เงินอย่างดีแน่นอน เขาจึงฝากเงินของเขาไว้กับยาย ยายของโชไม่เล่นการพนันใดๆเลย หวย หุ้น หรือสิ่งผิดกฎหมายใดใด ยายรักสันโดษ สมถะ แกเลี้ยงลูกของแกมาสามคนได้อย่างดี ตามที่กำลังของแกจะมีเพราะตาของโชนั้น ตายไปเป็นสิบๆปีแล้ว อันที่จริงแล้วยายรักลุงซึ่งเป็นลูกชายคนโตเพียงคนเดียวของแกมาก ยายตามใจลุงมาตั้งแต่เด็กๆล่ะมั้ง ?  ลุงก็เลยเป็นคนค่อนข้างเอาแต่ใจ และก็ขี้งอล ช่างประชดประชันบ่อยๆ เมื่อตอนสมัย 20 ปีที่แล้วโชเค้าไม่รู้จักนิสัยของลุงพุธเท่าไหร่ เขาจะรู้สึกน้อยใจในคำพูดของลุงอยู่เสมอ ลุงจะชอบว่าแดกดันและยายจะเข้าข้างลุง จนทำให้โช ( เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) ต้องแอบไปร้องให้ต่อโชคชะตาของตนเสมอ ว่า… แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่รักไม่สนใจ แต่ในตอนนั้นก็ยังดี ที่มีน้าศุกร์คอยปลอบบ้าง ให้กำลังใจให้เขาได้ฮึดสู้ต่อไป
" อย่าให้ใครต่อใครเขามาดูถูกเราสิ เราต้องทำให้คำดูถูกพวกนั้นเป็น ' การดูผิด ' ของพวกเขา "
คำพูดของน้าศุกร์ช่วยทำให้เขาในตอนนั้น มีกำลังใจสู้ต่อไป เขาในตอนนั้นก็แค่ต้องการความรักและความอบอุ่นจากคนในครอบครัวเท่านั้นเอง ซึ่งความคิดของโชในวัยเด็ก เขาจะมองเห็นแต่เพียงด้านเดียวเท่านั้นคือเขาไม่ได้รับความรักและความอบอุ่นใดใด  แต่โชในตอนนี้ซึ่งเคยเติบโตมาอย่างความคิดในแบบนั้น ในเวลานี้กลับคิดกันไปในอีกทาง คงจะเป็นเพราะว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและพอที่จะมองคนออก จึงมองเห็นอีกด้านที่แตกต่างไป
' เราไม่ได้ขาดความรักความอบอุ่นหรอก.. ดูสิ!!  ในตอนนี้ยายรักเรามากจะตายไป!!  และอีกหน่อยทุกๆคนก็จะรักเรามากขึ้น.. มากขึ้น  และในตอนนั้น เราเองต่างหากที่ไม่ดี ไม่รักตัวเอง ดื้อไม่ยอมเรียนหนังสือ หนีแม่มา ทำให้แม่เสียใจทำให้ยายเดือดร้อน ทำให้ทุกๆคนลำบาก ทุกๆคนเขาก็มีภาระต้องรับผิดชอบกันทั้งนั้น.. จะให้ใครต่อใครเค้ามาดูแลและสนใจเด็กไม่เอาดี!! ได้ยังไงกัน ? แต่ต่อไปนี้เราจะเอาดีให้จงได้เลย!!  คอยดู!! ' โชปฎิญาณตนในใจ สายตาที่มุ่งมั่นและพร้อมต่อสู้กับปัญหาที่กำลังจะตามมา เขาเข้มแข็งขึ้น เขาแกร่งขึ้น..
...
" ตื่นเร็วลูก วันนี้ต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรอ "
" ครับ.. "
โชสลึมสลือตอบยายไป แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัวไปโรงเรียน
" วันนี้ไปปฐมนิเทศที่โรงเรียนครับ " พูดเสร็จเขาก็ยกกับข้าวที่ยายจะไปใส่บาตรพระออกมารอยายที่หน้าบ้าน
" นั่นแหละ ยังไงๆเราก็ควรไปให้ตรงเวลา "
" ครับยาย "
โชไปใส่บาตรกับยายเสร็จแล้ว ยายก็แวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งให้กับหลาน และให้เงินไปโรงเรียนอีก 20 บาท บอกให้โชเอาไปนั่งกินที่โรงเรียนจะได้ไม่หิว โชขอตัวไปโรงเรียน เขายกมือไหว้สวัสดียายก่อนที่ยายจะกลับเข้าบ้าน ยายโบกไม้โบกมือให้หลานชาย เขาดูยายของเขาแล้วยิ้มให้….
...
' ดูสิ.. ยายของฉันรักและดูแลฉันดีจะตายไป กลัวหลานจะหิว กลัวหลานจะอด ไอ้บ้าโชในตอนเด็กเอ้ยยย.. แกมันโง่สมควรแล้วที่เป็นอย่างนั้น แต่ฉันไม่มีทางเป็นเหมือนแกหรอก ฮ่าๆๆๆ ' โชลืมตัวหัวเราะออกมาเสียงดัง โดยไม่ได้มองรอบตัวเลยสักนิด
" เฮ้ย!!.. บ้ารึเปล่าวะ!!  "
" อยู่ดีดี ก็หัวเราะคนเดียว "
โชหันไปตามเสียงนั่น เห็นเด็กนักเรียนชายกับเด็กนักเรียนหญิง 2 คนเดินมาด้วยกัน
' นั่นมัน!!.. แฝดนรกนี่นา.. ทำไมมาเจอพวกนี้ก่อนล่ะ ที่จริงฉันต้องเจออาจารย์ฝ่ายปกครองที่ยายฝากฝังไว้ก่อนนี่ หรือว่าฉันจำอดีตผิดไป '
" ฉันไม่ได้บ้าสักหน่อยแค่หัวเราะเฉยๆ แต่พวกนายมาเห็นเข้าพอดี ก็แค่นั้นเอง "
" เออนั่นแหละ!!  หัวเราะคนเดียวเขาก็เรียกว่าบ้าแล้ว ใช่ใหมน้องกุ้ง "
" จริงจ่ะพี่ไก่ เราไปกันเถอะ แม่ยิ่งบอกไม่ให้คบกับคนแปลกๆอยู่ด้วย "
" ฮึ ฮึ " โชหัวเราะในลำคอ และเดินจากไปก่อนที่พวกแฝดนรกจะพูดต่อ สองพี่น้องหันมองหน้ากัน ก่อนจะสะบัดก้นไป
โชหาเก้าอี้ม้านั่งว่างๆเพื่อจะนั่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้ง เขากำลังคิด
' ใช่สิตอนนั้น.. เราตื่นเต้นมากนี่นา คิดว่าโรงเรียนใหญ่โตมากเลยเดินรอบๆจนไปพบอาจารย์ ( หมายถึงอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ยายรู้จัก ) และอาจารย์ก็พาไปเข้าแถว แต่ตอนนี้เหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยแฮะ!! หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเราเปลี่ยนอดีตของเราไปบางอย่าง ผลเลยตามมาทำให้อนาคตเปลี่ยนไปด้วย และดูเร็วกว่าเดิม อันที่จริงไอ้พวกแฝดนรกกว่าเราจะได้เจอและพูดคุย ก็ต้องเป็นวันเปิดเทอมวันแรกสิและต้องเป็นตอนพักเที่ยงด้วยสินะถ้าจำไม่ผิด อย่างนี้เราก็มีโอกาสทำเรื่องดีๆให้กับชีวิตของเราแล้วสิ '
โชนั่งรับประทานอาหารจนเสร็จ ได้ยินเสียงประกาศให้ไปเข้าแถวที่หน้าเสาธง นักเรียนชั้น ม. 1 ทุกคนเริ่มทยอยเดินมาเข้าแถวโดยที่ยังไม่มีใครรู้ว่าอยู่ห้องไหน เสร็จจากเคารพธงชาติแล้ว คุณครูก็ให้นักเรียนทุกคนเดินเข้าห้องประชุมและนั่งเป็นแถวตอนหน้ากระดาน และอาจารย์ก็เริ่มประกาศรายชื่อ ว่าใครอยู่ห้องอะไร โช ดำ และแฝดนรกอยู่ห้องหนึ่งห้องเดียวกัน ซึ่งตัวเขาเองรู้อยู่แล้ว แต่ในตอนนั้น ( 20 ปีที่แล้ว ) พวกเด็กแฝดแทบจะไม่มองหน้าใครๆในห้องเลย พวกเขาสองคนจะคุยกันเองแค่สองคน ( ประมาณว่าหยิ่งไม่สนใครน่ะ ) และโชกับดำนั้นสนิทกันมาก และดีใจมากที่ได้อยู่ห้องเดียวกัน สาเหตุที่โชในตอนนั้นสนิทกับดำมาก ก็เพราะตอนที่โชได้หนีจากบ้านมาหายายในอดีตนั้น เขาได้เจอกับดำก่อนในสภาพเสื้อผ้าชุดเดียวที่เปื้อนๆดำมอซอ และได้พูดคุยแถมในตอนนั้นเขายังช่วยดำขายน้ำไปด้วย จนแม่ของดำสงสัยว่าเด็กโชเป็นใคร ?  ก็เลยถามไถ่จนรู้ความ แม่ของดำบอกจะพาโชไปหายายให้ด้วยความสงสารเด็ก โชจึงเอาซองจดหมายที่แม่และยายเคยเขียนตอบกัน มันมีบ้านเลขที่และที่อยู่ของยาย เอาไปให้แม่ของดำดู และเธอก็อาสาจะพาโชไปพบยายที่บ้าน ด้วยว่าบ้านของยายไม่ไกลจากสนามหลวงมากนัก แม่ของดำเป็นคนใจดีจึงถือได้ว่าเป็นโชคดีของโชด้วย เลยทำให้เด็กสองคนนี้สนิทกันมากขึ้น  แต่ตอนนี้.. ความสนิทนั้นยังไม่ได้เกิดขึ้น แต่เขาก็ได้ทำความรู้จักกับดำแล้ว และเขาจะทำให้เกิดความสนิทต่อไปกับเพื่อนของเขาอย่างแน่นอน..


##                                 ปฐมนิเทศ

...
เมื่อดำรู้ว่าได้อยู่ห้องเดียวกับโช ก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยตัวเขาจะได้มีเพื่อนพอที่จะคุยและทำความรู้จักให้คุ้นเคยกับโรงเรียนใหม่มากขึ้น   แน่นอน.. โชนั้นยินดีเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว ( แต่ดำเขาคงไม่รู้หรอกนะ ) ….
คราวนี้.. พออาจารย์ประกาศรายชื่อของนักเรียนประจำห้องต่างๆจบ ก็ให้นักเรียนเรียงแถวกันใหม่อีกครั้งนึง โดยให้เรียงตามห้องไป..  อย่างห้องที่หนึ่งมี 30 คน มีใครบ้างก็ให้ยืนเป็นแถวหน้ากระดานจนครบถึงนั่งลงได้ ทำแบบนี้จนครบทุกห้อง ชั้นม.1 ที่โรงเรียนนี้มีทั้งหมด 5 ห้องด้วยกัน จึงทำให้มีแถวของนักเรียน ห้าแถว แต่ละแถวจะแยกนักเรียนชายและนักเรียนหญิงอย่างละฝั่ง ฝ่ายนักเรียนชายจะอยู่ฝั่งข้างซ้าย ส่วนฝ่ายนักเรียนหญิงจะอยู่ทางฝั่งขวา และให้เว้นตรงกลางระหว่างแถว หนึ่งช่วงแขน เพื่อที่จะได้แยกชายและหญิงออกจากกัน หลังจากจัดแถวแยกห้องชั้นเรียนเสร็จแล้ว อาจารย์ก็ให้นักเรียนทุกคนนั่งที่พื้นฟังอาจารย์พูดเพื่อเปิดพิธี
" เอาล่ะ.. นักเรียนคราวนี้ครูจะขอประกาศรายชื่อ ของผู้ที่ทำข้อสอบได้คะแนนสูงที่สุด จากนักเรียนในที่นี้ 10 คน "
โชในตอนนี้รู้อยู่แล้วว่า ท๊อปเท็นมีใครบ้าง แต่เขาไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะมันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวของเขาเลย แต่เขาก็ยังนั่งหลังตรง ( ท่าทางดูเหมือนตั้งใจมาก ) รอฟังอาจารย์พูดต่อไป ซึ่งในครั้งนั้น ( หมายถึงเมื่อ 20 ปีที่ผ่านมา )โชเขาจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า.. น่าจะมีสองพี่น้องแฝดนรกรวมอยู่ด้วย แต่เขาไม่แน่ใจว่าคนพี่หรือคนน้องเป็นคนที่ได้ที่หนึ่ง เพราะในอดีตที่ผ่านมาของโชนั้น พี่น้องฝาแฝดนี้เขาเรียนค่อนข้างเก่งมาก และโชในตอนนั้นก็เรียนเก่งนะแต่เขาเก่งมาจากบ้านนอกที่ในสมัยนั้นไม่มีการเรียนอะไรพิเศษเลย  อาจารย์ขานรายชื่อตั้งแต่อันดับที่สิบ ไป.. เก้า.. แปด.. เจ็ด.. หก.. ห้า.. สี่.. และให้นักเรียนทั้ง 6 คนที่ถูกประกาศรายชื่อยืนขึ้นในแถว เพื่อจะให้เพื่อนๆดูหน้าตาและปรบมือให้ คราวนี้เหลือสามอันดับสุดท้ายอาจารย์ประกาศด้วยน้ำเสียงแบบภาคภูมิใจเสียเหลือเกิน
" ในตอนนี้  ทางโรงเรียนของเรามีเด็กนักเรียนที่สามารถทำคะแนนข้อสอบวัดผลนักเรียน มีความสามารถทำคะแนนได้เต็มถึง 100 คะแแนนเต็ม และอีกสองคนที่เหลือก็เก่งมากได้ 95 คะแนนกับ 92 คะแนน ตามลำดับ นักเรียนอยากรู้ไหมว่าเป็นใคร ? "
" อยากรู้ครับ/ค่ะ " เสียงนักเรียนตะโกนขึ้นพร้อมกัน
" ครูจะประกาศชื่อนักเรียนคนที่ได้ 100 เต็มก่อนนะ ด.ช. โชรพีณ์   อัสมานนท์   ปรบมือให้เพื่อนหน่อยทุกคน "
โชตกใจสุดขีด สะดุ้งโหยง มองหน้าคุณครูที่ประกาศรายชื่อของเขาอยู่บนเวที เขาแทบไม่เชื่อหูของตัวเองว่าตัวเขาฟังผิดไปรึเปล่า เสียงเพื่อนๆปรบมือดังสนั่นก้องห้องประชุมไปเลย
" อ่าว.. ครูประกาศเรียกชื่อแล้ว เป็นใครครับนักเรียน?!  ลุกขึ้นมาเลยครับ ไม่ต้องเขิน มา มา "
โชลุกขึ้นยืน และเดินขึ้นเวทีไปหาอาจารย์คนที่ประกาศรายชื่อของเขา จากนั้นอาจารย์ก็ประกาศรายชื่อของผู้ที่ได้ที่สองและที่สามตามลำดับ ซึ่งนั่นก็คือเด็กแฝดสองพี่น้องนั่นเอง ทั้งสามคนยืนเรียงอยู่หน้าเวที
" เอ่อ.. คนที่ได้ที่ 1 ครูอยากรู้ว่าเธอทำข้อสอบอย่างไร ? ถึงได้คะแนนเต็ม เพื่อนๆนักเรียนชั้นม. 1 ในที่นี้มีใครอยากรู้บ้าง "
" มีครับ " " อยากรู้ค่ะ " พวกเด็กๆนักเรียนตะโกนตอบกันอื้ออึง
อาจารย์ส่งไมค์ให้โชพูด เด็กแฝดชำเลืองมองมาที่โช และกรอกสายตากลับ
" ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับอาจารย์ " เสียงโห่ร้องปนเสียงหัวเราะของเพื่อนๆนักเรียนดังกึกก้องห้องประชุม แม้แต่อาจารย์ที่สัมภาษณ์ยังอดขำเสียไม่ได้ โชเรียกเสียงหัวเราะปนรอยยิ้มให้กับเพื่อนๆทั้งหอประชุม เขากลายเป็นคนดังไปซะแล้ว อาจารย์สัมภาษณ์นักเรียนที่ได้ที่สองกับที่สาม
" สองคนนี้เป็นพี่น้องฝาแฝดกันหรอ ใครพี่ใครน้องกัน ? "
" ผมเป็นพี่ครับ "
" ส่วนหนูเป็นน้องค่ะ "
" เอาล่ะ.. ทั้งสามคนไปนั่งที่ได้  ที่ครูประกาศรายชื่อทั้งสิบคนไปเมื่อกี๊เดี๋ยวตอนพักเที่ยงมาพบครูที่หอประชุมก่อนไปทานข้าวนะ ครูมีของรางวัลให้ทั้งสิบคนเลย "
นักเรียนปรบมือให้กับเพื่อนที่ทำคะแนนสอบคัดเลือกทั้งสิบคนอย่างเสียงดัง และแล้วอาจารย์ก็เริ่มดำเนินรายการต่อไป เด็กนักเรียนทุกคนได้ร่วมกิจกรรมงานปฐมนิเทศที่คณะครูอาจารย์ได้จัดขึ้นไว้ มีทั้งการฟังบรรยายธรรม ร้องเพลง เต้นรำ และเล่นเกมส์เป็นหมู่คณะ โดยที่โชในวันนี้รู้สึกสนุกมากๆ เขาดูมีความสุขจริงๆ
' ไม่คิดเลยว่า การกลับมาเป็นเด็กมันจะดีแบบนี้ สนุกจริงๆ สนุกมากๆ  เราไม่ต้องรับผิดชอบอะไร แค่ได้เล่นสนุกไปแบบเด็กๆก็ดีไปอีกแบบนะ '
โชรู้สึกโชคดีที่เขาได้ย้อนอดีตกลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง แถมยังมีเรื่องที่ทำให้น่าภูมิใจเพิ่มขึ้นอีกด้วย อย่างน้อยก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับตัวเขา ซึ่งในครั้งอดีตเขาไม่เคยได้รับ และเขายังแปลกใจว่าทำไมตัวเขาถึงได้สอบคัดเลือกได้คะแนนเต็ม
' แต่มันก็ไม่ได้ยากนะ แค่คำถามทั่วๆไปเอง ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสูตรหรือการเรียนสักเท่าไหร่ เอ่อ… สงสัยเราโตไปเลยมีประสพการณ์มากซะล่ะมั้ง!? หรืออาจารย์จะตรวจผิด แต่ก็ช่างมันเถอะ ไม่รู้แล้ว ไม่ต้องไปสนใจ แค่ทำตัวของเราให้อยู่กับร่องกับรอยก็เพียงพอแล้ว ต้องตัดสินใจเพื่ออนาคตของเรา เย้!! '
เด็กนักเรียนทุกคน ร่วมกิจกรรมงานปฐมนิเทศที่ทางโรงเรียนได้จัดกันอย่างสนุกสนาน มีอาหารและขนมเลี้ยง จึงทำให้พวกเด็กๆรู้สึกสนิทสนมกับคุณครู และเพื่อนๆในชั้นเรียนได้ง่าย ซึ่งนั่นคือจุดประสงค์ของทางโรงเรียนอย่างแท้จริงจึงทำให้งานปฐมนิเทศถึงจำเป็นต้องมีถึง 5 วันไง พวกเด็กๆจะได้คุ้นเคยกัน เพราะบางคนมาจากต่างจังหวัดก็มี แบบโชเพิ่งจะย้ายมากรุงเทพ และต่างก็เรียนจบประถมจากที่โรงเรียนแตกต่างกัน..
...
ครบ 5 วันของการปฐมนิเทศแล้ว วันนี้คือวันสุดท้าย และอีกสองวันโรงเรียนก็จะเปิดเทอมแล้ว มันทำให้เด็กๆอยากจะเจอเพื่อนอีก นี่คือ ' ทริค ' ที่ทางโรงเรียนวางกับดักไว้ เพื่อล่อเด็กๆเหล่านักเรียนทั้งหลายให้ขยันมาโรงเรียนกัน แล้วค่อยๆต้อนพวกเด็กๆให้ตั้งใจเรียนและทำตามกฎของโรงเรียนอย่างเคร่งครัด โดยที่เด็กๆไม่ทันรู้ตัว มันคือนโยบายของทางโรงเรียนนั่นเอง ( ตามที่ ผอ. ต้องการ )
ในวันนี้จึงมีกิจกรรมแบบ ร้อง รำ ฮัมเพลง อย่างสนุกสนาน…
โชเริ่มมองดูรอบๆตัว ในตอนนี้เขาเหมือนกำลังชมภาพยนต์อยู่ โดยมีนักแสดงเป็นสามมิติ คือคุณครู อาจารย์ และเพื่อนๆเด็กนักเรียนทุกคนในห้องประชุม ณ ที่แห่งนั้น  ภาพยนต์เรื่องนี้สนุกมาก และสมจริง ( เพราะเป็นสามมิติหรือสี่มิติเลยก็ว่าได้ ) เขาอารมณ์ดีไม่เครียด ไม่กังวล ช่วงเวลานี้เขาได้พูดคุยและทำความสนิทสนมกับดำได้มากขึ้น  อย่างน้อยในอนาคตข้างหน้า โชเขาคงสามารถพูดคุย หรือจะโอ้อวดเรื่องราวที่เกิดขึ้นในขณะตอนนี้ให้แก่ลูกหลานไว้ฟังได้ โดยไม่ต้องรู้สึกอายใคร นี่คือสิ่งดีดีอีกหนึ่งอย่างที่ตัวของเขาทำให้กับตัวของเขาเอง….
......
ณ ที่บ้านหลังหนึ่งแถวเกตร
" แม่จ๋า แม่ทำอะไรอยู่ "
เสียงเด็กน้อยน่ารัก กำลังถามแม่ของเธออยู่
" แม่ก็กำลังรีดเสื้อผ้าชุดนักเรียนให้หนูอยู่น่ะซี.. "
" ชุดนักเรียนของหนูหรือคะ แม่.. " เด็กหญิงเอียงคอถามแม่ของเธอ
" ใช่แล้วจ้า.. อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้นะ!! เดี๋ยวจะโดนเตารีด เพราะมันร้อนมากเลย "
หนูน้อยทับทิมเขยิบถอยห่างจากแม่ของเธอเพียงเล็กน้อย เพราะเธอรู้สึกกลัวความร้อนจากเตารีดตามที่แม่ของเธอบอก แม่ของเธอยิ้มให้ลูกสาวตัวน้อยของหล่อน
" อีกเดี๋ยว ก็เสร็จแล้วล่ะ หนูจะเอาอะไรหรอลูกทับทิม ? "
" เปล่าจ่ะแม่ หนูแค่มาดูแม่เฉยๆ "
" ออกไปเล่นข้างนอกก่อนก็ได้นะ "
" จ่ะแม่ "
หนูน้อยทับทิม.. ใช่แล้ว!!.. เธอคือทับทิมในวัยเด็กนั่นเอง ตอนนี้เธอยังเป็นเด็กอายุเพียงแค่ 6 ปีเท่านั้น กำลังจะได้เข้าเรียนในชั้นป.1 ของโรงเรียนประถมศึกษาที่หนึ่งแถวๆเกษตร เวลานี้เธออยู่กับแม่ 2 คนที่ห้อง ส่วนพ่อของเธอนั้นไม่ได้กลับบ้านมาเป็นสัปดาห์แล้ว เพราะต้องไปทำงาน พ่อของเธอทำงานเป็นยามและเฝ้าสวนของเจ้านายไปด้วยในตัว เจ้านายของพ่อเธอนั้นรวยมากมีบ้านอยู่หลายที่แต่ไม่มีคนอยู่ เลยต้องจ้างคนไปเฝ้าและดูแล พ่อของเธอเป็นคนที่เจ้านายไว้ใจมาก เพราะทำงานมาหลายปีแล้ว ส่วนแม่ของทับทิมเป็นสาวโรงงาน แม่ของเธอขยันมากทำงานทุกวันไม่ยอมหยุดทั้งทำโอที และไปทำงานแทนเพื่อนถ้าเพื่อนคนนั้นหยุดแต่ไม่อยากเสียงาน เพื่อนที่ทำงานเลยต้องจ้างแม่ของทับทิมไปทำงานแทน เลยทำให้ทับทิมต้องอยู่คนเดียวที่ห้องบ่อยๆ
แต่ก็ไม่ได้เหงาหรือลำบากอะไรมากนัก  เพราะที่บ้านหลังนี้เค้าอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ แต่จะมีหลายห้อง โดยจะแบ่งซอยเป็นห้องเล็กๆแค่พอนอนภายในครอบครัวแต่ละครอบครัวเท่านั้น ( ความกว้าง เล็กหรือใหญ่ ใช้จำนวนคนกะเกณฑ์เอา แบบว่าถ้าครอบครัวนั้นมี 3 คนก็กว้างหน่อย แต่ถ้าอยู่คนเดียวก็จะแคบหน่อยแค่พอวางเตียงหรือที่นอนได้เท่านั้น ) ประมาณ 5 ห้องนอน บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้สองชั้น มีห้องครัว 1 ห้องเล็กๆแค่พอวางเตากับถังแก๊สได้ แต่มีตู้กับข้าวหลังใหญ่ถึง 3 ตู้กันเลยทีเดียว ส่วนสำคัญที่สุดก็คือห้องน้ำนั้นมีแค่ห้องเดียว แต่มันคงเป็นโชคดีที่ครอบครัวของทับทิมนั้น พ่อกับแม่ของเธอได้ต่อเติมห้องแยกออกมาเป็นสัดส่วน และทำประตูห้องให้เป็นประตูหน้าบ้านของตัวเองจะได้เข้าออกโดยอิสระและปิดตายจากบ้านหลังใหญ่ แถมยังต่อเติมทำห้องน้ำในตัวห้องอีกด้วย จึงทำให้ครอบครัวของทับทิมไม่เดือดร้อนเรื่องห้องน้ำ ส่วนครอบครัวใหญ่ของทางฝ่ายพ่อของเธอมี ปู่กับย่า และบรรดาอาๆทั้ง 5 คนของเธอ ( โดยมีอาคนเล็กที่มีอายุแก่กว่าทับทิมแค่ปีเดียว นั้นเป็นอาบุญธรรม ) และเธอยังมีลูกพี่ลูกน้องอีก 3 คน ที่จริงเธอยังมีป้าอีกคนนะแต่เผอิญว่าป้าของเธอนั้น แต่งงานและแยกครอบครัวไปอยู่ที่บ้านของสามีที่ต่างจังหวัดแล้วไม่งั้นที่นี่คงบันเทิงกว่านี้แน่ๆ ครอบครัวนี้ ฐานะปานกลาง แต่ผู้ใหญ่ทุกคนต่างก็มีงานทำ จะมีย่าเพียงคนเดียวที่ทำงานอยู่ที่บ้าน และคอยเลี้ยงดูหลานๆ 4 คนกับบุตร ( บุญธรรม ) อีก 1 คนรวมทั้งหมดเป็นเด็ก 5 คนโดยอายุนั้นไล่เลี่ยกัน
ย่าของทับทิมขยันมากแกเป็นลูกเสี้ยวคนจีน ทำให้แกอยู่เฉยๆไม่ค่อยได้ ชอบหยิบจับนั่นนี่หาอะไรมาทำให้ได้เป็นเงินตลอดเวลา ถึงแกจะเลี้ยงหลานอยู่ที่บ้านแกก็ยังรับเด็กมาเลี้ยงเพื่อหวังจะมีรายได้เสริม ( ซึ่งในตอนนั้น หลานทับทิมยังแบเบาะ ) แม่ของเด็กคนนั้นนำลูกสาวที่อายุขวบเศษๆมาฝากเลี้ยงโดยบอกว่าจ้างย่าของเธอ ในตอนแรกหล่อนก็จ่ายค่าจ้างเลี้ยงอยู่หรอกนะ แต่พอพักหลังก็ไม่จ่ายเงินค่าจ้าง แถมทิ้งลูกสาวของตนแล้วหนีหายไปเลย ทำให้ย่าของทับทิมรู้สึกสงสารและเวทนาเด็กหญิงคนนี้มาก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ก็ได้ปรึกษาสามี ( ปู่ของทับทิม ) และบรรดาลูกๆของแก
" ทำยังไงดีพ่อ.. แม่เด็กมันเอามาให้เลี้ยง และก็ทิ้งไป สงสารเด็กมัน "
" อืม.. เราจะรับเอาเด็กมาเป็นลูกบุญธรรมและเลี้ยงดีไหม หรือว่าจะเอาไปส่งที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า "
" โอ้ย!! จะเอามาเลี้ยงทำไม ? ขนาดแม่ของมันยังเอามาทิ้ง " เสียงอาพัชรีลูกสาวคนที่ 4 ของย่าแว้ดใส่
" จริงด้วยแม่… แม่จะเลี้ยงทำไมให้เหนื่อยกัน!! แค่เลี้ยงลูกพี่นนท์คนเดียวก็เหนื่อยพอแล้ว.. " อาพัชราลูกสาวคนที่ 5 ของย่าออกความเห็น
" เหนื่อยอะไร ? พี่ให้เงินแม่ ค่าจ้างเลี้ยงทับทิมนะ " พ่อของทับทิมพูดด้วยท่าทางขึงขัง
" จ่ะๆ แม่รู้แล้ว แต่จะให้แม่เอาเด็กคนนี้ไปส่งที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าจะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอ "
" แม่มึง.. เราก็เลี้ยงเป็นลูกของเราจริงๆไปเลยสิ เด็กมันยังเล็กจำความอะไรไม่ได้หรอก ลูกๆของพวกเรามันก็โตกันหมดแล้ว มีงานมีการกันทุกคน เลี้ยงเด็กเพิ่มอีกสักคนจะเป็นไรไป เอาไว้ให้เป็นเพื่อนกับหลานทับทิมก็ได้ "
" อะไรของพ่อ!? พวกหนูไม่ช่วยเลี้ยงหรอกนะ ค่านมก็ไม่จ่ายให้หรอก จะเอาลูกใครก็ไม่รู้มาเลี้ยง " อาพัชรีโวยวาย
" เห็นไหม ? หนูบอกแม่แล้ว.. ว่าอย่ารับเลี้ยงเด็กก็ไม่ยอมเชื่อ  ทีงี๊.. เป็นไงล่ะ " อาพัชรัตย์ลูกสาวคนเล็กของย่า ( เป็นลูกสาวคนที่ 6 ) ทำเสียงกระเง้ากระงอด ลอยหน้าลอยตาพูด
" ตกลงแม่จะเลี้ยงเด็กคนนี้และรับเป็นลูกจริงๆใช่ใหม ? " พ่อของทับทิมซึ่งในตอนนี้คงจะเป็นพี่ใหญ่ที่สุด เพราะป้าไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว กำลังถามแม่ของเขา
" ยังไม่รู้เลย..   ว่าไงพ่อ ? หรือพวกเราจะไปบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้ากัน "
" พวกลูกๆของเรามันเสียงเยอะกว่านี่ งั้นพรุ่งนี้เราไปบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้ากัน นะแม่มึง "
อาผู้หญิงทั้งสามคนของทับทิมทำหน้าพอใจในคำพูดของผู้เป็นพ่อ ( ปู่ของทับทิม ) ของตนมาก...


##                                ครอบครัวอลเวง

...
หลังจากที่ได้ตกลงกันไปเรียบร้อยแล้ว เช้าวันถัดมา ปู่กับย่าของทับทิมในตอนนั้นก็ได้พาเด็กหญิงตัวน้อย ที่น่ารักจ้ำม่ำไปสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง พอไปถึงที่นั่นเป็นเวลาสายๆพอดี สถานที่แห่งนี้เป็นแค่ตึกแถวเก่าๆของข้างในซอยแต่ไม่ได้ลึกลับอะไร มีทางเข้าแคบๆ ประตูเหล็กดัดพอมองเห็นเด็กและเตียงเปล มีเด็กนอนเรียงรายอยู่เต็มพื้น บนพื้นจะมีที่นอนและฟูกวางเรียงกันเป็นแถว ที่นั่นมีทั้งเด็กทารกแรกเกิดและเด็กกำลังหัดเดิน และมีพี่เลี้ยงที่เห็นในตอนนั้นแค่สองคน ส่วนด้านในไม่สามารถมองเห็นได้เพราะมีประตูเลื่อนแบบกระจกที่ปิดทึบ เสียงเด็กที่บางคนร้อง บางคนก็คลานไปรอบๆ มองดูแล้วรู้สึกรันทด หดหู่ใจ..
ย่าของทับทิมมองเข้ามาจากด้านนอก เห็นพี่เลี้ยงคนนึงกำลังอุ้มเด็กคนหนึ่งอยู่ ส่วนอีกคนกำลังป้อนข้าวเด็กๆที่นั่งได้แล้วโดยถือชามข้าวเพียงใบเดียว แต่ป้อนข้าวเด็กถึง 4 คน
" มีธุระ อะไรหรือเปล่าคะ " พี่เลี้ยงคนนึงถามย่า
ย่ามองหน้าปู่ก่อนนิดนึง ก่อนจะถามพี่เลี้ยงไปว่า
" เอ่อ..   ไม่ทราบว่าที่นี่รับเลี้ยงเด็กหรือเปล่าคะ "
" อ๋อ.. ปรกติก็รับเลี้ยงบ้างนะคะ บางทีก็มีผู้ปกครองเด็กมาฝากไว้ แบบว่าไม่ว่างเลี้ยงลูกต้องทำงานน่ะค่ะ "
" แล้วถ้า..  แบบว่า.. เป็นเด็กกำพร้าล่ะคะ มีเยอะไหมคะ "
" เอ่อ มีค่ะ  ทางเราก็รับอยู่นะคะ แต่โดยมากจะถูกส่งมาจากทางโรงพยาบาลอีกทีค่ะ ที่นี่ผู้บริจาคยังมีอยู่น้อยค่ะ แต่ถ้ามีเด็กฝากเลี้ยงทางเราก็สอนหนังสือให้ด้วยนะคะ "
" ค่ะ พอดี เดินดูหลายๆที่น่ะค่ะ ยังไม่แน่ใจสักเท่าไหร่นัก ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ " ย่ามองหน้าปู่แล้วพยักหน้าให้ปู่เดินตามออกมา ทั้งคู่เดินไปอย่างเงียบๆ
" พ่อมึง เราไปอำเภอกันเถอะ "
" ไปทำอะไรที่นั่นกัน ? "
" ไปแจ้งเกิด!! … ให้เด็กคนนี้กัน "
" ห๊าาา..!! ทำไมต้องแจ้งเกิด ? "
" ก็.. พ่อบอกว่าเด็กนี่ยังจำความไม่ได้นี่นา  เราก็แค่ใส่ความจำให้เด็กไปไง "
" ใส่ความจำ ? ยังไง ? แม่มึงพูดอะไร ? พ่องงไปหมดแล้ว!! "
" ก็ที่ไปมาเมื่อกี๊ พ่อไม่เห็นหรอ ว่าที่นั่นเป็นยังไง มันน่าสงสารเด็กๆจะตายไป ว่ามั้ย ? นอนกันอย่างแออัด บางคนโตกว่าเดินล้มทับน้องที่ตัวเล็ก ร้องให้กระจองอแง คนเลี้ยงคนดูแลก็น้อยเกินไป เด็กๆบางคนทั้งน้ำลายทั้งน้ำมูกไม่มีคนเช็ดให้ฉันรับไม่ได้หรอกนะ ถึงยังไงฉันก็ว่าฉันเลี้ยงเองได้ดีกว่าที่นี่แน่ๆ " ย่าบ่นกะปอดกะแปด ปู่เข้าใจย่าในทันที
" ถ้าอย่างนั้น.. ทำไมเราต้องไปแจ้งเกิดด้วยล่ะ "
" ก็.. แจ้งมันว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเราไง แจ้งช้าหน่อยก็ได้ เอาเกิดวันใกล้เคียงกับทับทิมก็ได้ ใครจะไปรู้.. ไม่มีคนรู้หรอก!?  บอกว่าเป็นลูกหลงก็ได้ ถ้าเราทำเรื่องขอรับเป็นบุตรบุญธรรมเรื่องก็จะเยอะ ทางเจ้าหน้าที่ต้องถามอีกแน่ๆว่าเด็กกำพร้าจากที่ไหน ?  แถมต้องมาสำรวจเราว่ามีรายได้พอเลี้ยงเด็กไหม ? ยุ่งยากวุ่นวายไปเปล่าๆ เอาแบบที่ฉันว่านี่แหละ เดี๋ยวพ่ออุ้มเด็กรออยู่ข้างนอกนะ เดี๋ยวแม่เข้าไปแจ้งเกิดเอง "
ปู่ทำตามที่ย่าบอก ย่าจึงจัดการทุกอย่างตามที่ได้พูดคุยกับปู่ไป พอเสร็จเรื่องทั่งคู่ก็เดินทางกลับบ้าน..
ตกเย็นวันนั้น หลังจากที่ทุกคนในบ้านรู้เรื่อง
" อะไรของแม่เนี่ย!? หนูไม่เข้าใจจริงๆ " พัชรีบ่น
" เอาเถอะน่า.. แกจะให้แม่ทำอย่างไร ในเมื่อที่นั่นมันไม่ได้ดีไปกว่าที่บ้านของเราเลย " ย่าพยายามบอกเหตุผล
" ลูกก็ไม่ใช่!!.. หลานก็ไม่ใช่!!  ลูกใครก็ไม่รู้ !? " อนันต์ลูกชายคนที่ 3 เอ่ย
" แม่เลี้ยงของแม่เอง..  พวกแกไม่ได้มาเลี้ยงด้วยนี่!! แล้วอีกอย่างนะ!? เด็กคนนี้.. ในตอนนี้ก็เป็นน้องของพวกแกแล้ว ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง เป็นลูกของฉันกับพ่อของพวกแกไปเรียบร้อยแล้ว " ย่ายื่นคำขาด
" เอาเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว พ่อกับแม่ตัดสินใจแล้ว พวกแกอย่าใจร้ายใจดำนักเลย อีกเดี๋ยวมันก็โต เด็กน่ะโตเร็วจะตายไปดูอย่างพวกแกสิ!! โตจนมาเถียงพ่อแม่อยู่นี่ไง " ปู่พูดแบบหน้านิ่วคิ้วขมวด
" เอาเป็นว่า พ่อกับแม่ตกลงรับเด็กคนนี้เป็นลูกไปแล้วใช่ไหม ? " อานนท์พ่อของทับทิมพูดขึ้นบ้าง
" ใช่แล้ว นี่ไงใบเกิด " ย่าบอกพร้อมทั้งยื่นกระดาษใบเกิดให้ลูกชายดู
" เข้าใจแล้ว.. งั้นตอนนี้พวกเราก็มีน้องเพิ่มมาอีก 1 คน " อานนท์หันหน้าไปบอกพวกน้องๆของเขา โดยที่อนันต์ พัชรี พัชรา และพัชรัตย์ ทำหน้าแบบไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก แต่น้องๆของอานนท์ไม่มีใครกล้าโต้เถียงพี่ชายของพวกเค้าเลยสักคน
" ถือว่าเลี้ยงไว้ให้เป็นเพื่อนกับหลานทับทิมเถอะ " ปู่ช่วยพูดให้ทุกคนผ่อนคลายความอึดอัดนี้
" ในเมื่อกะจะเลี้ยงให้เป็นเพื่อนกับทับทิมล่ะก็.. ฉันจะช่วยค่านมให้แม่เองนะ เพราะยังไงๆ ฉันก็ต้องซื้อนมให้ลูกของฉันอยู่แล้ว แถมต้องให้แม่เป็นคนดูแลตอนฉันไปทำงานอีก " แม่ของทับทิมบอกกับแม่สามี ( ย่าของทับทิม ) เพื่อให้ทุกคนคลายความเป็นกังวล เนื่องด้วยแม่ของทับทิมอายุมากกว่าอานนท์ผู้เป็นสามีอยู่ 6 ปี และยังเป็นคนขยันทำงานมีเงินเก็บจนปล่อยให้พวกสาวๆที่โรงงานกู้ แล้วยังเอาของใช้ของกินไปขายบ้างตามหอของโรงงานอีก แถมยังแอบขายหวยใต้ดินอีกด้วย เรียกได้ว่าหาเงินได้เก่งมาก ทำให้ทุกๆคนที่บ้านนี้เกรงใจและให้เกียรติ และเมื่อสมัยที่แม่ของทับทิมมาอยู่ที่กรุงเทพใหม่ๆก็สนิทกับสร้อย ( ย่าของทับทิม ) ซึ่งอายุของพวกเธอห่างกันแค่สิบกว่าปี ในตอนนั้นจึงนับถือกันแบบพี่น้อง แต่พออานนท์ ( พ่อของทับทิม ) กลับมาจากไปเกณฑ์ทหาร ก็ได้หลงรักสุพัทรา ( แม่ของทับทิม ) และแต่งงานอยู่ด้วยกัน ด้วยความที่สุพัทราพอมีเงินเก็บอยู่พอสมควร ก็เลยต่อห้องแยกจากตัวบ้านของสามีเพื่อความเป็นส่วนตัว..
....
ในทุกเช้า ที่บ้านของย่าทับทิมจะวุ่นวายกันมาก เพราะว่ามีสมาชิกภายในบ้านหลายคนแต่มีห้องน้ำอยู่เพียงห้องเดียว ถ้าใครปวดท้องหนักจะเดือดร้อนที่สุด บางทีอาจมีเสียงโวยวายเคาะประตูให้รีบออกมา เพราะทุกคนที่อยู่บ้านนี้เป็นพี่น้องที่โตมาด้วยกัน และเล่นกันมาโดยตลอดตั้งแต่เด็ก จึงสนิทกันมากจนเกือบเหมือนเพื่อน แต่ก็ชอบเถียงและทะเลาะกันไปมาเสมอ ถึงจะมีการกระแนะกระแหนกันขึ้นมาบ้าง แต่ถ้ามีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นพวกเขาเหล่าพี่น้องก็จะช่วยเหลือกันเสมอมา และพวกน้องๆทุกคนจะเชื่อฟังพี่อานนท์ ( พ่อของทับทิม ) เสมอ
ย่าของทับทิม ชื่อ สร้อย อายุ 45 ปี อาชีพ เป็นคุณแม่อยู่บ้าน และมีสามีคือ
ปู่ของทับทิม ชื่อ วัลลพ อายุ 47 ปีอาชีพ เป็นยามเฝ้าประตูหน้าโรงงานที่แม่ของทับทิมทำอยู่ มีบุตรด้วยกันทั้งหมด 6 คน ( ไม่รวมบุตรบุญธรรม แต่ถ้าให้นับรวมเข้าไปด้วยจะเป็น 7 คน )
บุตรคนแรกเป็นผู้หญิง ชื่อ พัชราวัลย์ ( ป้าวัลย์ ) อายุ 28 ปี แต่งงานแล้วไปอยู่บ้านสามีที่ต่างจังหวัดนานๆจะกลับมาเยี่ยม
บุตรคนที่สองเป็นชาย ชื่อ อานนท์ ( พ่อของทับทิม ) อายุ 26 ปี อาชีพ เป็นยามเฝ้าบ้านและดูแลสวนให้เจ้านาย ( ซึ่งเจ้านายคนนี้ก็คือเจ้าของโรงงานที่แม่ของทับทิมทำอยู่นั่นเอง ) แต่งงานแล้วมีบุตรด้วยกัน 1 คน ( ในตอนนี้ )
บุตรคนที่สามเป็นชาย ชื่อ อนันต์ ( อานันต์ ) อายุ 24 ปี อาชีพขับรถตุ๊กตุ๊ก ตอนนี้ยังโสด
บุตรคนที่สี่เป็นผู้หญิง ชื่อ พัชรี ( อารี ) อายุ 23 ปี อาชีพ ทำงานที่โรงงานเดียวกันกับแม่ของทับทิมโดยแม่ของทับทิมเป็นคนฝากให้ ( เพราะในตอนแรก ย่าสนิทและนับถือแม่ของทับทิมเหมือนพี่น้อง ) มีแฟนแล้วและอยู่ด้วยกันแบบไม่ได้แต่งแต่ผูกข้อมือเฉยๆ ตอนนี้ยังไม่มีบุตร
บุตรคนที่ห้าเป็นผู้หญิง ชื่อ พัชรา ( อารา ) อายุ 21 ปี อาชีพ ทำงานโรงงานที่เดียวกันโดยแม่ของทับทิมฝากงานให้เหมือนกัน เพิ่งเริ่มจะมีแฟนแต่ยังไม่ได้บอกทางบ้าน
บุตรคนที่หกเป็นผู้หญิง ชื่อ พัชรัตย์ ( อารัตย์ )อายุ 19 ปี อาชีพ เป็นพนักงานขายของที่ห้างแห่งหนึ่ง ตอนนี้ยังโสด
บุตร ( บุญธรรม ) คนที่เจ็ดเป็นผู้หญิง ชื่อ สุคนทรา ( อาเล็ก ) อายุ 1 เดือน ( อายุจริง 1 ปี ) อาชีพ ยังไม่มีเพราะเป็นเด็ก
เห็นไหม ? ว่าสมาชิกภายในครอบครัวนี้เยอะขนาดไหน!? ในแต่ละวันจะต้องแก่งแย่งชิงดีกัน ในเรื่องของการแย่งเข้าห้องน้ำนั้นมันสาหัสและสากัลมากกกกก….. และพอต่างคนต่างมีงานทำและต้องรีบไป ธุระของแต่ละคนจึงสำคัญกันเป็นพิเศษ ต่างคนก็ต่างว่าสิ่งที่ตนทำนั้นมันพิเศษ และสำคัญยังไง ตัวของพวกเขานั้นต้องได้ก่อน ต้องทำก่อน แย่งกันพูด แย่งกันทำ จนมาถึงจุดที่ทนกันไม่ไหว และระเบิดกันออกมา
" โอ้ยยยยย!!! ฉันอยากจะบ้าตาย พี่รีรรร… แกรีบออกมาซะที!? ถ้าจะอาบน้ำไปอาบข้างนอกนั่นไป!! ฉันปวดท้องขี้!! ขี้จะแตกอยู่แล้ว อีพี่รี.. โว้ยยยยยย " เสียงพัชราตะโกนแหกปากดังลั่น
" กำลังสระผม.. แปบนะ.. ฟองเข้าตา!! " เสียงพัชรีกำลังเอาน้ำราดล้างฟองที่เธอบอกว่าเข้าตาของเธออยู่
" มาล้างข้างนอกได้ไหม ? เร็วๆเข้าจะอั้นไม่ไหวแล้ว " พัชราพูดพร้อมทุบประตูห้องน้ำ
" เออๆ  ออกแล้วเนี่ย " พัชรีเปิดประตูห้องน้ำพร้อมผมที่ยังล้างฟองจากแชมพูสระผมยังไม่หมด
" แม่น่าจะทำห้องน้ำเพิ่มนะแม่ "พัชรีบ่น
" ไปทำเพิ่มตรงไหนล่ะ ?.. เอาหน้าบ้านไหม ? มีส้วมมันตรงหน้าบ้านซะเลย จะได้สบายใจ "
" โถ่!!.. แม่.. " พัชรีนั่งลงตรงข้างโอ่งน้ำที่อยู่หน้าบ้านแต่มีสังกะสีล้อมไว้และล้างผมของเธอ ที่ตรงนั้นเป็นที่ไว้สำหรับล้างจานและซักผ้า ( แบบซักมือ ) และมีราวสำหรับให้ตากผ้าแบบทำกันเองง่ายๆ
" ทีหลังถ้าจะอาบน้ำหรือสระผมก็มาสระข้างนอกนี่สิ จะได้ไม่ต้องแย่งห้องน้ำกัน "
" โถ่.. หนูก็รีบเหมือนกันนะแม่ ต้องไปเข้างานกะเช้าด้วย ยังไม่ได้กินข้าวเลย "
" เอาโอวัลติน กับปาท่องโก๋ไหมล่ะ " แม่สร้อย ( ย่าของทับทิม ) บอกพร้อมทั้งหยิบจานใส่ปาท่องโก๋กับแก้วที่ชงโอวัลตินมาวางไว้บนโต๊ะพับแบบญี่ปุ่น
" กินก็ได้ ดีกว่าไม่ได้กินอะไรเลย " พัชรีว่าแล้วก็หยิบปาท่องโก๋ใส่ปากของเธอและเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
...
" แม่.. หนูว่าจะย้ายไปอยู่หอพักที่ทำงานนะ หนูจะกลับมาอยู่บ้านแค่วันหยุดของหนู สัปดาห์ละ 1 วันนะแม่ " พัชรา ( บุตรลำดับที่ห้า ) กำลังขออนุญาตผู้เป็นมารดาอยู่
" ทำไมล่ะ อยู่บ้านเรามันไม่สะดวกกว่าเหรอ ? ที่หอพักคนงานนั่น เขาเข้มงวดนะ และห้ามคนนอกเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกด้วย.. แถมอยู่กันห้องนึงหลายๆคนไม่ใช่หรอ ? "
" แต่หนูว่าสะดวกนะ เพราะใกล้ที่ทำงานมาก ถ้าทำโอทีเลิกงานดึก แม่จะได้ไม่ต้องกังวล แถมห้องน้ำเยอะมากสามารถเลือกได้เลยว่าจะเข้าห้องไหน และหอที่ทำงานเขาก็แยกชายหญิงคนละฝั่งมีรั้วรอบขอบชิดปลอดภัย พ่อก็รู้นี่นาไม่เชื่อแม่ก็ไปถามพ่อดูสิ ไม่ต้องห่วงหนูหรอก หนูเหนื่อยถ้าต้องทำโอที ขี้เกียจเดินกลับบ้านตอนดึกๆ "
" เออ.. ตามใจแกก็แล้วกัน แต่อย่าเก็บเงินไว้กับตัวเองเยอะๆนะ เดี๋ยวพวก.. ขโมยเอา เงินออกเมื่อไรก็เอามาเก็บที่บ้าน "
" จ้า.. จ้า.. หนูจะจำไว้ "
วันนั้นพัชราจึงเตรียมตัวย้ายไปอยู่ที่หอพักคนงานหญิง ที่โรงงานนี้มีสวัสดิการดีมาก มีหอพักหญิงล้วนให้คนงานหญิงได้พักอาศัย แต่ทุกคนที่อยู่ที่หอพักจะต้องทำตามกฎของที่นี่ และยังมีหอพักชายล้วนด้วย ซึ่งอยู่กันคนละฟากฝั่งของโรงงาน ตลอดพื้นที่ของโรงงานนี้มีรั้วล้อมรอบ และมียามรักษาความปลอดภัยอยู่ทุกจุดประตู พื้นที่ของโรงงานใหญ่โตมาก น่าจะประมาณ 100 กว่าไร่ ( เจ้าของแบบ.. รวยมาก ) ทั้งยังมีโรงอาหารแบบขายในราคาถูกให้แก่พนักงานอีกด้วยซึ่งในบางร้านยังสามารถขายแบบเชื่อได้ คือให้ติดค่าอาหารได้แล้วมาจ่ายอีกทีตอนเงินออกก็มี พัชราอยากมีอิสระในการทำงานและเดินทาง อีกอย่างเธอเบื่อความแออัดของสมาชิกในบ้าน ทำให้ไม่มีความเป็นส่วนตัวในความรู้สึกของเธอ เธอจึงคิดที่จะมาพักที่หอพักหญิงเพื่อทำงานเก็บเงิน เธออยากทำโอทีและจะได้เงินมากขึ้น..
นึกว่าจะลดจำนวนสมาชิกไปได้สักหน่อย ไม่นานนักหลังจากพัชราย้ายไปพักอยู่ที่หอพักหญิง อนันต์ลูกชายลำดับที่สามก็พาคนมาอาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังนี้อีกหนึ่งคน นั่นคือแฟนของเขานั่นเอง ไม่รู้ไปรู้จักกันตั้งแต่ตอนไหน แต่เอาเป็นว่าหล่อนเป็นคนแถวๆที่ทำงาน ( โรงงาน ) ของน้องเขานั่นแหละ แฟนของอนันต์ ชื่อ ก้อย  และคนที่โรงงานนั้นรู้จักก้อยกันดีทุกคน ว่าก้อยนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แบบชอบเปลี่ยนแฟนบ่อยๆ และชอบเอาเปรียบเพื่อนๆที่ทำงาน ทำงานแบบขอไปที ต่อหน้าผู้ชายจะระริกระรี้ ต่อหน้างานจะเหมือนคนซังกะตาย หล่อนจะโกหกได้เก่งมาก เพราะฉนั้นอนันต์ซึ่งยังไม่เคยมีแฟนมาก่อนจะตาม ก้อย ไม่ทันอย่างแน่นอน แต่ก้อยเธอไม่ได้โง่ขนาดนั้น เธอในตอนนี้ยังลำบากไร้ที่อยู่เพราะถ้าเธอออกไปเช่าบ้านอยู่คนเดียวจะไม่มีเงินพอใช้อย่างแน่นอน และถ้าไปอยู่ที่หอ ( ซึ่งเธอเคยไปอยู่ ) ก็ไม่สะดวกต่อการไปเที่ยว แถมเพื่อนๆร่วมห้องไม่ค่อยชอบนิสัยของเธอสักเท่าไหร่นัก เธอจึงต้องหาที่เกาะเอาไว้ก่อน อย่างน้อยเอาไว้กันความลำบาก ซึ่งอนันต์ก็เข้าข่ายมาให้เธอเกาะได้พอดี และในตอนนี้ยังเป็นข้าวใหม่ปลามันอยู่ เธอก็ยังไม่ออกลาย
' อย่างน้อยก็ไม่ต้องเช่าบ้านล่ะนะ '
ก้อยยิ้มหวาน และฝันหวานถึงวันข้างหน้าของหล่อน.. สงสัยบ้านหลังนี้คงจะสงบสุขต่อไปไม่ได้อีกกระมัง...
....


##                                 เด็กหญิงสามคน

...
หลังจากที่ก้อย ( สะใภ้คนใหม่ ) ได้เข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เธอก็พยายามทำตัวเป็นคนดีทั้งต่อหน้าสามี และคนในครอบครัว โดยเฉพาะกับสุพัทรา ( แม่ของทับทิม ) เธอจะพยายามเข้าหาและชวนพูดคุยอยู่เสมอ แต่ด้วยสุพัทราเป็นคนที่มองคนออก เธอจึงไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษนัก และเธอคงยังทำตัวเหมือนปรกติแต่ก็ไม่ยอมสนิทสนมด้วย
เวลาผ่านไปประมาณ 2 เดือน พัชรีก็เริ่มตั้งท้อง แต่เธอก็ยังคงทำงานที่โรงงานไปจนกระทั่งถึงวันคลอด พัชรีได้คลอดลูกสาวตัวน้อยของเธอ ตอนนั้น อาเล็ก ( ลูกสาวบุญธรรมของสร้อย ) อายุจริง 2 ขวบ ส่วนทับทิมก็จะ 1 ขวบและ ตอนนี้ที่บ้านมีเด็กหญิงถึง 3 คน สร้อย ( ย่าของทับทิม ) ในตอนนี้เธอต้องดูแลเด็กๆถึง 3 คนกันเลยทีเดียว แต่ด้วยเธอมีประสบการณ์ในการเลี้ยงดูลูกของเธอมา จึงทำให้ไม่ครณากับเด็กหญิงทั้งสามคนเลย  มันง่ายมากสำหรับเธอ คนเล็กสุดเอาใส่เปล เกว่งๆไปให้หลับส่วนคนที่โตหน่อยหัดเดินก็ปล่อยให้เดินและเล่นกันไป ส่วนเรื่องนมและอาหารเสริมของพวกเด็กๆ เธอก็ไม่ละเลย และให้กินเป็นเวลาโดยที่เด็กๆนั้นก็ให้ความร่วมมือ เหมือนจะรู้ตัวดีว่าไม่ควรอ้อนแม่และยายของพวกเธอโดยเด็ดขาด!! ว่านอนสอนง่าย กินแล้วก็นอนเลี้ยงง่ายเลี้ยงดายเป็นที่สุด.. และสร้อยเองก็ไม่ลืมที่จะเสริมสร้างความปลอดภัยให้แก่ลูกและหลานอีกด้วย เพราะเธอจะมีคอกกั้นประตูขวางทางออกไว้และกั้นตรงบันไดกันเด็กๆปีนป่าย ส่วนตัวของสร้อยนั้นยังคงรับงานมาทำที่บ้านอีก ในตอนนั้นคืองานทำพรมเช็ดเท้า เพราะเธอจะสามารถเลี้ยงดูเด็กๆไปด้วยได้ และก็ยังมีรายได้เพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยในยามที่เด็กๆหลับไป..
พัชราหลังจากแยกตัวไปอยู่หอก็เริ่มทำงานและเก็บเงิน พักหลังเธอมีแฟนหนุ่มที่รักกันมาก แฟนของเธอยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย อายุเลยใกล้เคียงกัน ตัวเขานั้นฐานะก็ปานกลางแต่ที่บ้านอยู่ต่างจังหวัด จึงทำให้ไม่สามารถดูแลพัชราได้เต็มที่ พวกเขามีเวลาให้กันแค่สัปดาห์ละครั้งในตอนวันหยุด เธอจึงพาไปพบครอบครัวเพื่อที่จะแนะนำให้ทางครอบครัวของเธอรู้จัก และมาพักที่บ้านบ้างเป็นครั้งคราว  สร้อยและวัลลพทั้งสองคนเข้าใจในตัวลูกๆของพวกเขา และปล่อยให้ทั้งคู่คบกันแต่ต้องอยู่ภายในสายตา ทั้งสองคนคบกันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ลูกสาวตัวน้อยของพัชรี ชื่อ น้องมิ้ว  เป็นเด็กเลี้ยงง่ายกินอิ่มแล้วก็นอนหลับปุ๋ยไปเลย ส่วนทับทิมซนมากชอบเล่นไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนแต่ก็ไม่ได้อ้อนอะไร ส่วนอาเล็กนั้นกินเก่งมากไป อ้วนตุ้ยนุ้ยแก้มยุ้ยน่าหยิกเป็นที่สุด  เด็กหญิงทั้ง 3 คนโตวันโตคืน ในตอนนี้ อาเล็ก 3 ขวบ ( อายุจริง ) และ ทับทิม 2 ขวบ ส่วนน้องมิ้ว 1 ขวบ
...
พ่อของน้องมิ้ว เขาเป็นคนต่างจังหวัดที่เข้ามาทำงานที่กรุงเทพนานแล้ว เขาเป็นคนจิตใจดีไม่เจ้าชู้ และยังเป็นคนใจบุญชอบทำการกุศลช่วยเหลือในยามที่ตนเองนั้นว่าง  บริจาคเลือดจนได้เหรียญ และต่อมาก็ได้โล่ วางอยู่เต็มห้องไปหมด ส่วนตัวเขายังคงแข็งแรงดีมากอยู่.. เขาทำงานเป็นช่างไฟฟ้า ( ในสมัยนั้น ) แบบรับเหมาเป็นทีมงาน ทำอยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่ง ต่อมาเขาต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ  เขาคิดถึงลูกและพัชรีภรรยาของเขามาก เขาต้องเดินทางไปทำงานนานถึง 1 ปี เขายังต้องส่งเงินมาให้พัชรีใช้จ่ายอยู่ตลอดในทุกๆเดือน การต้องไปทำงานต่างถิ่นมันทรมารต่อความคิดถึงมากที่สุด แต่เขาจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขาอยากมีเงินทอง และอยากสร้างความมั่นคงให้แก่ครอบครัว จึงจำเป็นต้องอดทนทำงานนี้ให้สำเร็จต่อไป...
" กริ๊งงงงง...!! กริ๊งงงงง...!! " เสียงโทรศัพท์ ( โทรศัพท์บ้านในสมัยนั้น ) ดังขึ้นในค่ำวันเสาร์
พัชรารับโทรศัพท์ และพูดคุย สักพักเธอมีอาการตกใจ และเสียงสั่น ก่อนจะถามปลายสายว่า
" โรงพยาบาลอะไรนะคะ ? "
" ใคร ? เป็นอะไรหรอพี่รา "
" ฮือ ๆ แฟนพี่...ฮือ...เค้าประสบอุบัติเหตุรถชน.. เสียชีวิตแล้ว  ฮืออออ.. " เธอระร่ำระรัก สะอึกสะอื้นร่ำให้ ปานประหนึ่งจะขาดใจตาย
" จริงหรอพี่!?.. " พัชรัตน์สงสารพี่สาวของเธออย่างเหลือเกิน ทั้งสองพี่น้องกอดกัน เธอไม่รู้จะปลอบพี่สาวเธออย่างไรดี ได้แต่กอดคอกันร้องให้…
...….
หลังจากเสร็จสิ้นงานฌาปนกิจ พัชราก็เปลี่ยนไปเป็นคนเงียบขรึมขึ้น พูดน้อยกว่าเดิมมาก ไปทำงานปรกติแต่ไม่รับทำโอทีเหมือนดั่งแต่ก่อน วันหยุดเธอก็ไม่ยอมอยู่ที่บ้าน ออกไปเที่ยวเสมอๆ อาจเป็นเพราะเธอเสียใจที่คนรักของเธอได้จากไปแบบไม่ทันตั้งตัว เธอต้องการลืมเลยต้องหาอะไรใหม่ๆทำกระมัง ?!
" เลิกเที่ยว!!  เลิกตะลอนได้แล้ว  เป็นลูกผู้หญิงอย่าทำตัวแบบนี้ คิดหรือว่าคนที่ตายไปแล้วน่ะ!! จะฟื้นขึ้นมาดีใจ ที่แกทำตัวแบบนี้ ห๊า!! "
" หนูรู้แล้วน่ะแม่..  ขอแค่หนูลืมเขาได้ก็พอ "
" แล้วเมื่อไหร่ล่ะ!? แกไม่ได้เสียใจคนเดียวนะ.. แกทำตัวแบบนี้.. แม่ก็เสียใจด้วยนะ  ในเมื่อเขาบุญน้อย จากแกไปเสียก่อน แกก็คิดเสียว่าพวกแกทำบุญด้วยกันมาแค่นี้ อีกหน่อยแกก็จะเจอคนที่ดีกว่า.. แล้วเวลา..จะช่วยเยียวยาตัวของแกเอง   เสียใจได้ลูก.. แต่อย่าทำตัวไม่ดีเสียคนไปเลยนะลูกนะ แล้วอีกหน่อยมันจะค่อยๆดีขึ้นเอง เชื่อแม่เถอะ "
พัชรากอดแม่ของเธอ ตอนนี้เธอรู้และเข้าใจแล้ว ว่าแม่รักเธอแค่ไหน และทำไมเธอต้องทำให้แม่ของเธอต้องทุกข์ใจเพราะเรื่องของเธอด้วยเล่า เธอจะเข้มแข็งขึ้นและจะทำตัวใหม่ให้แม่ของเธอคลายความกังวล….
....
หลังจากนั้น 1 ปี พ่อของมิ้วกลับมาจากทำงานที่ต่างประเทศ เขามีรายได้จากการทำงานมากโขอยู่ จึงทำให้พัชรีดูล่ำซำมากขึ้น เธอซื้อข้าวของเครื่องใช้ไฟฟ้าเข้าห้องของเธอใหม่หมด แถมยังซื้อเตียงนอนพร้อมที่นอนอันใหญ่ด้วยจากที่ในตอนแรกนอนแบบปูที่นอนบนพื้น เธอดูมีความสุขมาก ในตอนนี้น้องมิ้ว อายุ 2 ปีแล้ว ทับทิม 3 ปี อาเล็ก 4 ปี ( อายุจริง ) วันเวลาผ่านไปเร็วมากเลย พวกเด็กๆยังคงน่ารักและเติบโต คราวนี้ถึงคราว..
ก้อยตั้งท้องขึ้นมาอีกแล้ว.. อันที่จริงเธอก็ไม่ได้อยากท้องสักเท่าไรนัก แต่ด้วยความเผลอเรอของตัวเธอเอง  จึงทำให้เธอลืมกินยาคุมกำเนิด อีกเพราะเธอไม่ค่อยชอบยาคุมด้วยล่ะมั้ง เพราะในการกินยาคุมกำเนิดของเธอในแต่ละครั้งเธอจะมีอาการเวียนหัว และเหม็นยามากๆ บางครั้งอาเจียนเลยก็มี คงเป็นเพราะเธอแพ้ยาคุมกำเนิดนั่นเอง แต่ในทางตรงข้ามกัน อนันต์กลับดีใจมาก และตื่นเต้นที่เขาจะได้มีลูกคนแรกของเขาเสียที หลังจากที่รักและเอ็นดูพวกหลานๆ ( ยกเว้นอาเล็ก ) มาเนิ่นนาน
ในช่วงเวลานี้ พัชรัตน์ก็ได้เริ่มมีแฟนอยู่ที่ทำงานเดียวกันกับเธอ หน้าตาหล่อเหลาเอาการ ฐานะทางบ้านก็ดีพอควร เธอจึงได้พาแฟนของเธอมาแนะนำที่บ้าน เพื่อทำความรู้จักกับครอบครัว และอีกนัยนึงเพื่อที่จะมาให้แม่กับพ่อของเธอดูตัวว่าผ่านหรือไม่ พัชรัตน์เธอจะเป็นคนติดแม่ของเธอมาก เพราะเธอเป็นลูกคนเล็กของครอบครัว ( ในเมื่อก่อน ) เธอจึงต้องการความคิดเห็นของมารดาว่า คนๆนี้เป็นว่าที่ลูกเขยได้หรือไม่ เพราะถ้าไม่ได้หรือแม่ไม่ชอบ เธอจะสลัดตัดทิ้งไปเสีย ( ถ้าทำได้นะ ) แต่นั่นก็เป็นสิ่งดีที่แม่กับพ่อของเธอเห็นชอบด้วย เธอจึงโล่งอกไป
" หน้าตาก็หล่อดีนี่.. "
" ไม่ได้มีดีแค่หน้าตาหรอกนะ มีตังด้วย.. ฮ่าๆ "
" เออ.. ก็ดีไป แต่ไม่รู้จะนิสัยดีรึเปล่าเนี้ยสิ "
" ดีสิ  ถ้าไม่งั้นฉันไม่ยอมคุยด้วยหรอก คนที่ทำงานของฉันมีคนหล่อๆ เยอะจะตายไป ที่จริงแล้วน่ะฉันเนื้อหอมนะพี่  หนุ่มๆรุมจีบอ่า.. ไม่อยากจะคุย ฮิ ฮิ " พัชรัตน์หัวเราะคิกคักด้วยความพอใจ
" โอ้ย..!! เบื่อพวกขี้โม้จริงๆ หึ หึ " พัชรีแกล้งแซวน้องสาวคนเล็กของเธอ
เย็นวันนั้นจึงเป็นเย็นวันบันเทิงของคนในครอบครัว ทุกคนร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน ดูมีความสุขซะจริงๆเลย พ่อของน้องมิ้วชักชวนพ่อของทับทิมดื่มเบียร์เพื่อสังสรรค์ พวกผู้ชายเลยตั้งวงดื่มเบียร์กันพร้อมเปิดเพลงเพื่อความสนุกและเพลิดเพลิน เป็นครั้งแรกเลยที่ครอบครัวนี้ดื่มน้ำเมากัน และอีกต่อไปคงหาเรื่องดื่มกันอีกเป็นแน่ เพราะต้องฉลองนั่น ฉลองนี่ งานวันเกิด งานแต่ง และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย เฮ้อ...
....
ก้อยคลอดลูกออกมาเป็นเด็กผู้ชาย อนันต์ตั้งชื่อให้ลูกชายของเขาคือ น้องโอม ในตอนนี้มีเด็กเล็กๆที่บ้านหลังนี้ถึง 4 คนแล้ว บ้านหลังนี้เนี้ยไม่เคยเงียบซะเลยจริงๆ  น้องมิ้ว 3 ขวบแล้วพูดเก่งมาก ส่วนทับทิมก็ 4 ขวบไปและ อาเล็กด้วย ( 5 ขวบอายุจริง ) ต้อง 4 ขวบเท่ากับทับทิมเลย แหะ แหะ  คราวนี้แหละ!! ที่เด็กหญิงทับทิมกับอาเล็กต้องเข้าโรงเรียน เพราะว่าเด็กหญิงทั้งสองคนนั้นอายุเท่ากัน ( ซะเมื่อไหร่ล่ะ ) สุพัทรา ( แม่ของทับทิม ) จึงพาลูกสาวของเธอไปสมัครเรียนที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีรถรับส่งนักเรียนถึงหน้าบ้านและมีชุดนักเรียนน่ารักซึ่งเหมาะกับลูกสาวของเธอนัก..
ส่วนสร้อยกับวัลลพก็อยากจะพา อาเล็กไปเรียนที่เดียวกับทับทิมด้วยล่ะนะ แต่ติดที่ว่า ค่าเทอมที่นั่นมันแพงไปสำหรับพวกเขา สร้อย ( ย่าของทับทิม ) จึงพาอาเล็กไปสมัครเรียนที่โรงเรียนรัฐบาลใกล้ๆบ้าน ซึ่งชุดนักเรียนก็เหมือนๆชุดนักเรียนโดยทั่วไป แต่เด็กๆทั้งสองคนนั้นยังคงตื่นเต้นที่จะได้ไปโรงเรียน เธอทั้งสองคนใส่ชุดนักเรียนทั้งวันตั้งแต่ซื้อมา พอกลับถึงบ้านก็ใส่เลยด้วยความตื่นเต้นของเด็ก พวกเธอเห่อชุดใหม่กันมากใส่นอนหลับกันไปเลยยันเช้า จนพวกแม่ๆของเธอบ่นกัน
" ถอดออกเถอะลูก แม่จะเอาไปซัก เดี๋ยวชุดนักเรียนจะเก่าก่อนได้ไปโรงเรียนจริงๆนะ "
" จริงหรือจ๊ะแม่ ? งั้นหนูถอดก็ได้ " หนูน้อยทับทิมยอมเชื่อฟังแม่ของเธอ
" จริงสิจ๊ะ ลูกสาวของแม่ เพราะชุดนักเรียนเค้าเอาไว้ใส่ไปโรงเรียนเท่านั้นนะลูก "
" จ่ะแม่ " เด็กน้อยยิ้มหวานกับแม่ของเธอ
" แม่จ๋า ทำไม ? อาเล็กถึงมีชุดไม่เหมือนของหนูล่ะ "
" อาเล็กเค้าเรียนโรงเรียนคนละที่กับลูกจ่ะ ชุดเลยไม่เหมือนกันน้า.. "
" แล้วทำไมอาเล็กไม่เรียนที่โรงเรียนเดียวกับหนูล่ะคะแม่ จะได้ใส่ชุดเหมือนกัน "
" เอ่อ…. ย่าเค้าพาไปสมัครแล้วนี่จ๊ะ ไม่เป็นไรนะลูก  ตอนเย็นเลิกเรียนกลับมาก็มาเล่นกันที่บ้านได้นี่จ๊ะ "
" แต่หนูอยากไปเรียนที่เดียวกับอาเล็กนี่นา "
" ทับทิมจ๊ะ  เดี๋ยวพอลูกได้ไปเรียนที่โรงเรียนนะ ลูกจะมีเพื่อนๆเยอะแยะเลย เป็นเพื่อนใหม่ๆ ทั้งนั้น หนูไม่อยากมีเพื่อนใหม่หรือจ๊ะ ?  "
" เพื่อนใหม่ ? " เด็กน้อยทำหน้าคิดนิดนึง " อยากมีค่ะแม่ หนูอยากมีเพื่อนใหม่ เอาเยอะๆเลยนะ "
" จ้า.. " สุพัทราหอมแก้มลูกสาวตัวน้อยของเธอ
....
ก้อยเลี้ยงลูกไม่ค่อยเป็นและเธออยากโยนภาระการเลี้ยงเด็กไปให้แม่สามีของเธอ แต่อนันต์ไม่อยากให้แม่ของเขาเหนื่อยจนเกินไป เพราะจากการที่เขาเห็นว่าแม่ต้องเลี้ยงหลานมาหลายคน และอีกอย่างทับทิมกับอาเล็กโตพอที่จะไปโรงเรียนแล้ว ส่วนมิ้วก็ 3 ขวบแล้วด้วย เขาเลยอยากให้แม่ของเขาได้พักบ้าง
" ฉันลาคลอดได้แค่ 3 เดือนนะ ต้องไปทำงานที่โรงงานต่ออีก "
" รู้แล้วล่ะน่า.. ทำไมเธอไม่ลาออกจากงานมาเลี้ยงลูกเลยล่ะ ?  จะได้ไม่เปลืองเงินค่านม ให้ลูกของเรากินนมแม่ไปเถอะนะ "
" นี่!! กะจะให้อดตายกันรึไง "
" จะไปอดตายได้ยังไง ฉันเลี้ยงเธอกับลูกไหวน่า "
" ไม่เอาหรอก แบบนั้น!?  ทีหลานๆคนอื่นแม่เธอยังเลี้ยงให้ได้เลย เราต้องช่วยกันทำงานสิ  นะพี่นะ... ฉันไม่อยากอยู่บ้านและเลี้ยงลูกเฉยๆน่ะ "
" จะเอาแบบนั้นหรอ ก็ได้ ฉันตามใจเธอแล้วนะก้อย "
ก้อยยิ้มอย่างพอใจ
' เรื่องอะไรจะให้ฉันมาอยู่บ้านเลี้ยงลูกเฉยๆนะ ฉันอุตส่าห์อดทน อยู่อย่างสงบเสงี่ยมมานานแล้ว จะให้มานั่งเลี้ยงเด็กอยู่บ้านเฉยๆไม่มีทางซะล่ะ '
ก้อยอยากออกไปข้างนอกเพื่อระบายความเครียด ไปพบเจอเพื่อนๆหรือไปชอปปิ้งบ้าง
' นี่อะไร!? ที่บ้านนี้มันจะประหยัดอะไรกันนักกันหนา นึกว่าจะได้มาอยู่ฟรีๆมีผัวเลี้ยง แหม.. แม่ผัวกับบรรดาน้องๆของผัวเรามันยังเขี้ยว!!  แผนสูง..บอกให้เราช่วยจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่ากับข้าว จุกจิกแม้กระทั่งเรื่องห้องน้ำ แถมเรายังต้องทำงานต่อ แถมตอนนี้ยังมีลูกเพิ่มขึ้นมาอีก ชักจะทนไม่ไหวล่ะนะ '
ก้อยเริ่มเบื่อความเป็นอยู่ที่บ้านเอาซะดื้อๆ อันที่จริง แม่สร้อยก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ก้อยคิดหรอกนะ เธอแค่ขอความร่วมมือเพราะอยู่กันเป็นส่วนรวม ไม่รู้ว่าก้อยไปเอาความคิดเลวร้ายนั้นมาจากไหน ส่วนเรื่องค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากับข้าวนั้น มันเป็นเรื่องที่ต้องสมควรจะจ่ายไม่ใช่หรือ ? แม่สร้อยนั้นเธอยุติธรรมมาก เธอให้ลูกๆทุกคนติดมาตรไฟฟ้าหน้าห้องของแต่ละคน โดยช่างไฟในบ้านเป็นคนดำเนินการเองนั่นคือพ่อของน้องมิ้วนั่นเองแหละ เพราะฉนั้น บ้านใครใช้ไฟฟ้ามากก็ต้องจ่ายมากเป็นธรรมดาไม่แปลกเลยสักนิด ส่วนค่าน้ำแม่สร้อยก็ให้หารตามจำนวนคน ( เฉพาะผู้ใหญ่เท่านั้น ) จากราคาบิล และค่ากับข้าว ถ้าไม่กินข้าวก็ไม่ต้องจ่าย ง่ายจะตายไป...
เฮ้อ..  หรือนี่คือจุดเริ่มของรอยดำกันนะ...


##                                   ไปโรงเรียน

...
โรงเรียนเปิดเทอมแล้ว.. วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดเรียนของโรงเรียนชั้นอนุบาลในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งสุพัทรา ( แม่ของทับทิม ) เธอได้ไปส่งลูกสาวของเธอเป็นครั้งแรก..
..ที่ห้องเรียน.. คุณครูได้บอกให้ผู้ปกครองที่มาส่งบุตรหลานแต่ละท่านกลับบ้านไปได้เลย แต่คงยังมีผู้ปกครองของเด็กนักเรียนในชั้นอนุบาลบางคนนั้น กำลังแอบดูลูกๆของตนเองอยู่  บางคนก็แอบไม่พ้น.. ทำให้บรรดาลูกๆของพวกเขาเหล่านั้นเห็นเข้า จึงทำให้เกิดเหตุการณ์ร้องให้หมู่กันในห้องเรียน.. ซึ่งในตอนแรกที่เด็กๆเข้ามาในชั้นเรียนของพวกเขาและเธอทั้งหลายนั้น ยังไม่ทราบสาเหตุอะไรนัก ก็ยังคงดูตื่นเต้นกันอยู่ เพราะในห้องเรียนของเด็กอนุบาลนั้นมีของเล่นมากมายกับเด็กๆแปลกหน้าที่อายุไล่เรี่ยกัน จึงทำให้พวกเด็กๆงุนงงและสงสัย  แต่อาการเหล่านั้นก็เป็นแค่เพียงแป๊บเดียวเท่านั้นเอง พอเด็กๆหันกลับมาไม่เจอพ่อแม่ของตนก็เริ่มกระวนกระวายใจ หันรีหันขวางบางคนก็ร้องให้เสียงดังลั่นห้องกันไปหมด และพอคนนึงร้องให้ คนต่อไปก็ร้องตาม หนึ่งคน สองคน สามคน.. จนเกิดการร้องให้หมู่เกิดขึ้น คราวนี้ก็ต้องเดือดร้อนคุณครู ที่ต้องมาคอยปลอบกัน
ก่อนจะกลับบ้านไปสุภัทราได้บอกกับลูกสาวของเธอว่า
" แม่กลับบ้านก่อนนะ.. เดี๋ยวพอเลิกเรียนวันนี้แม่จะมารับนะลูก "
" วันนี้แม่ไม่ได้ทำงานหรอจ๊ะ ? "
" แม่ลางานมาครึ่งวันจ่ะ เห็นคุณครูเขาบอกให้พวกเด็กๆเรียนวันนี้วันแรกแค่ครึ่งวันนะ "
" ค่ะแม่ "
" และวันอื่นๆ หนูต้องขึ้นรถของทางโรงเรียนนะลูก คุณครูเขาจะมาส่งลูกถึงที่บ้าน แล้วย่าจะคอยรับอยู่ที่หน้าบ้านนะจ๊ะ "
" ค่ะ "
ไม่ใช่ว่าสุภัทราจะไม่ห่วงลูกสาวของตน.. เธอเองก็เหมือนกัน ยังคงแอบมองตามช่องน้อยข้างประตูเพื่อจะดูว่า ทับทิมได้ร้องให้รึเปล่า แต่ภาพที่เธอเห็นนั้นมันก็คือ ลูกสาวของเธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้นักเรียน และกำลังมองดูเพื่อนทางข้างซ้าย และหันไปทางข้างขวา เด็กหญิงทับทิมก็ได้พูดอะไรบางอย่างกับเพื่อนนักเรียนของเธอ
" เธอ.. เธอร้องให้ทำไมหรอ ? " ทับทิมถามเด็กผู้ชายที่กำลังส่งเสียงร้องให้จ้าอยู่
" ก็.. ฮึ.. ฮือ.. ร้องให้.. หาแม่.. อยู่.. "
" อ๋ออออ.. ไม่ต้องร้องหรอกนะ.. เดี๋ยวพอเรียนเสร็จแม่ก็มารับเองแหละ "
" เธอรู้ได้ยังไง ฮึ..ฮือ... " เด็กชายยังคงสะอึกสะอื้นอยู่
" ก็แม่ของทับทิมบอกแบบนั้นนี่!! "
" แม่..? ของทับทิมคือ.. ใครอ่ะ ? " เด็กชายกลั้นน้ำตาคุยกับเด็กหญิง
" ก็.. คือแม่ของฉันไง ! "
" แม่ของเธออย่างงั้นเหรอ!!.. ทำไมแม่ของฉันไม่เห็นบอกอะไรเลย " เด็กชายเริ่มสูดน้ำมูกของตัวเอง
" หยุดร้องให้แล้วนี่!! " ทับทิมพูดกับเพื่อนแล้วยิ้มให้
...
เที่ยงวันนั้น สุพัทราก็มารับหนูน้อยทับทิมตามที่เธอได้บอกกับลูกสาวของเธอไป
" เห็นใหม ? แม่มารับตามที่บอกกับลูกแล้วนะ "
หนูน้อยทับทิมพยักหน้าตอบรับคุณแม่ของเธอ
" แต่ว่าพรุ่งนี้แม่คงมารับไม่ได้นะจ๊ะ ลูกรู้ใช่ไหม ? "
" ค่ะ.. หนูรู้ว่าแม่ไปทำงานค่ะ "
" ใช่แล้วน้า.. แม่ไปทำงานหาเงิน จะได้มีตังซื้อขนมอร่อยๆให้หนูกินยังไงล่ะ " สุพัทรายิ้มอย่างใจดีให้กับลูกสาวของเธอ
" เอ้อ.. จริงสิ!? วันนี้แม่เห็นเพื่อนๆของลูกร้องให้กันเต็มเลย แล้วทับทิมของแม่ได้ร้องให้รึเปล่าจ๊ะ "
" หนูไม่ได้ร้องเลยค่ะ และหนูก็ยังสงสัยเลย.. ว่าพวกเขาร้องให้กันทำไม "
" เก่งมากลูกแม่  ใช่แล้วจ่ะ ร้องกันทำไมก็ไม่รู้เนอะ.. " สุพัทราหัวเราะคิกคักกับลูกสาวของเธอ
" ค่ะ  หนูก็ยังบอกเพื่อนเลย ว่าไม่ต้องร้องเดี๋ยวแม่ทับทิมก็มารับ  เห็นไหม ? นี่ไงแม่!! ก็มารับแล้ว "
ทั้งสองแม่ลูกต่างก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน และพากันกลับมาที่บ้าน ทับทิมเห็นอาเล็กอยู่ที่บ้านก่อนแล้วก็ถามไถ่คุยกันเรื่องที่โรงเรียน
" อาเล็กได้ไปโรงเรียนรึเปล่า "
" ไป "
" ทับทิมก็ไป "
" ทำไม ? ไม่เห็นเลย อา…  ไม่เห็นทับทิมเลย หาไม่เจอ!? อาเลยร้องให้ "
" อาเล็กร้องให้ด้วยหรอ ? โอ๋ๆ ทีหลังไม่ต้องร้องให้นะ "
" ใช่!! ไม่ต้องร้อง  แม่ก็บอกไปแล้วว่าเดี๋ยวมารับ เดี๋ยวมารับ ดูสิ!! ทับทิมยังบอกเลย แล้วทับทิมล่ะวันนี้ได้ร้องให้ที่โรงเรียนรึเปล่าลูก ? "
" หนูไม่ได้ร้องเลยค่า.. แต่เพื่อนๆที่ห้องร้องให้กันทุกคนเลย " หนูน้อยพยายามอวดคุณย่าของเธอ
" เก่งจังเลย "
...
เย็นวันนั้น พัชราได้พาแฟน ( คนใหม่ ) มาทำความรู้จักกับที่บ้าน แฟนใหม่คนนี้เขามีอายุมากกว่าเธอเป็นสิบปีและเขาทำงานราชการ และสร้อยแม่ของเธอนั้นมองแฟนใหม่ของเธออย่างสงสัย พวกเขาได้รับประทานอาหารเย็นร่วมกันก่อนที่เขาจะขอตัวกลับบ้าน หลังจากแฟนคนใหม่ของพัชรากลับไปแล้ว..
" แฟนของลูกชื่อว่าอะไรนะ ? "
" ชาติชาย.. เค้าชื่อชาติชายจ่ะแม่ "
" เค้าดูแก่กว่าลูกเยอะเลย จะไม่เป็นไรหรอ ? "
" พี่ชาติน่ะหรอ ? แต่หนูว่าก็ดีนะแม่ เขาจะได้ดูแลหนูได้ไง "
" แต่แม่ว่ามันแก่ไปไหม ? อายุขนาดนี้แม่ว่า… เค้าน่าจะมีลูกมีเมียแล้วแน่ๆ "
" จ่ะ.. เขามีลูกแล้ว แต่เขาเลิกกับเมียของเขาไปตั้งนานแล้ว "
" ห๊า!! งั้นก็เป็นพ่อม่ายลูกติดสิ "
" เขาเป็นคนดีนะแม่ ส่วนลูกของเขาก็ไม่ได้อยู่กับเขา แต่อยู่กับแม่ของเขาที่ต่างจังหวัดนู้น "
" เวรกรรม!!  ลูกชั้น คนหนุ่มๆมีไม่ชอบ ดันมาเอาคนแก่แถมเป็นพ่อม้ายลูกติดอีก " สร้อยบ่นเพราะรู้สึกเสียดายลูกสาว ที่ลูกสาวของตนอายุยังน้อยและสามารถหาแฟนได้ดีกว่านี้ได้อีกเป็นแน่แท้
" แม่.. เขาอายุมากกว่าหนูแค่สิบปีเอง ยังไม่แก่สักหน่อย "
" แกเพิ่งจะ 25 ยังสาวอยู่นะ!! แม่เสียดาย.. ทำไม ? ไม่หาแฟนอายุไล่ๆกันหน่อยล่ะ "
" ก็หนูชอบของหนูแบบนี้อ่ะ และอีกอย่างเขาทำงานราชการ มั่นคงจะตายไป ไม่ดีหรอแม่ ? "
" เออ!!  ดีก็ดี!! ตามใจแกเลย "
...
หลังจากที่ก้อยได้กลับไปทำงานที่โรงงานอีกครั้ง จึงทำให้สร้อยต้องมีหน้าที่เลี้ยงหลานชายโอมของเธอ อนันต์รักและเห่อลูกชายของเขามาก พอเลิกขับรถแล้วเขาจะมาช่วยเลี้ยงลูกชายของเขาอยู่เสมอ เขาทั้งชงนม ซักผ้าอ้อม และอุ้มลูกน้อยมาคุยเล่นอย่างมีความสุข แต่สำหรับก้อยแล้วเธอไม่ค่อยได้สนใจเท่าไหร่นัก เธอยังคงไปทำงานและกลับมานอนที่บ้านแบบเดิม นอนในที่นี้คือหลับโดยไม่สนใจว่าลูกจะร้องหิวนมในตอนกลางคืนหรือไม่ ผลสุดท้ายอนันต์ต้องตื่นมาชงนมให้ลูกกินด้วยตัวเอง และก้อยก็ยังคงกินยาคุมมั่งไม่กินมั่งเหมือนเดิม..
ในที่สุด  ยังไม่ทันข้ามปีก้อยท้องอีกครั้งจนได้ อะไรกันนี่!! ( เลี้ยงก็ไม่ค่อยเลี้ยงยังท้องใหม่อีกหรอ ? ) พักหลังๆมานี้ ก้อยกับอนันต์เริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น บรรยากาศภายในห้องของเขาและเธอมันร้อนเหมือนกับไฟกำลังแผดเผา เสียงโหวกเหวกโวยวายกับเสียงเด็กที่ร้องลั่นบ้าน จึงได้ยินอยู่เป็นประจำ ทำให้ผู้ที่อยู่ในบ้านทุกคนต่างก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
จนกระทั่งถึงวันที่ก้อยเธอคลอดลูก..
น้องของโอมชื่อ ออย เธอเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ร้องเก่งมาก อาจจะเป็นเพราะตอนที่แม่ของเธอ ( ก้อย ) ท้องอยู่นั้นเครียดและอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่เสมอ จึงทำให้มีผลต่อลูกน้อย
ตกเย็นของทุกวัน น้องออยจะร้องโคลิคยาวนานเป็นชั่วโมงๆ ยิ่งทำให้ผู้ที่ต้องดูแลเกิดอาการเครียด ซึ่งในตอนนั้นก็คือก้อย ( เพราะเธอเพิ่งคลอดมา ยังไม่ครบ 3 เดือน ) ก้อยหงุดหงิดและรำคาญลูกของเธอเองมาก เธอไม่ยอมอุ้ม หรือโอ๋ลูกของเธอเลย จนทำให้เด็กร้องจนหน้าดำหน้าแดงไป สร้อยได้ยินเสียงหลานของตัวเองร้องแบบนั้นก็รู้สึกทนไม่ได้ จึงเข้ามาดู
" ออยมันปวดท้องรึเปล่า ? เอามหาหิงค์ไปทาให้ลูกสิ "
" ไม่รู้สิ!! หนูเห็นมันร้องทุกวันนะแม่ มหาหิงค์ก็ทาไปและ " ก้อยลุกขึ้นเดินหนีทำทีไปเข้าห้องน้ำ สร้อยสงสารหลานเอามหาหิงค์ทา เสร็จแล้วเธอก็อุ้มหลานของเธอเดินออกมาข้างนอก
" อยู่ในห้องมันร้อนหรือลูก.. ไปเดินเล่นกับย่านะคนดี โอ๋ๆ ไม่ร้องน้า.. " สร้อยพยายามอุ้มหลานและปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น จึงทำให้เด็กน้อยค่อยๆเบาเสียงลง เหลือเพียงแค่สะอึกสะอื้น
" โถ.. โถ.. ร้องให้แบบมีน้ำตาเลยนะ ใครจะไปรู้.. เสียใจเรื่องอะไรกันลูก ? หรือปวดท้องกันจ๊ะ อยู่กับย่าน้า.. คนเก่ง "
อนันต์กลับมาพอดี เห็นแม่ของเขาอุ้มลูกสาวของเขาเดินอยู่หน้าบ้าน
" อ่าว.. แม่  น้องออยเป็นอะไร ? ทำไมแม่ถึงอุ้มลูกผมออกมายืนอยู่นี่ แล้วก้อยไปไหนล่ะ ทำไมไม่ดูลูก "
" อ๋อ..  น้องออยมันปวดท้องล่ะมั้ง ? แม่เห็นร้อง.. ไม่ยอมหยุด แม่สงสารหลานก็เลยอุ้มพาเดินเผื่อจะได้อารมณ์ดี ส่วนก้อย มันเพิ่งเข้าห้องน้ำแหนะ "
อนันต์เดินเข้าบ้าน เขาเห็นก้อยนอนดูทีวี อยู่ข้างๆน้องโอม เธอเหลือบตามองดูอนันต์นิดนึงและก็กรอกสายตากลับมาที่ทีวีอีกครั้ง
" พี่ซื้อกับข้าวมาหลายอย่างเลย หิวรึยัง ? มากินข้าวกันสิ " เขาพูดพลางลุกขึ้นเดินไปที่หม้อข้าว แต่พอเปิดฝาหม้อดูเท่านั้น
" อ่าว.. นี่ก้อยยังไม่ได้หุงข้าวอีกหรอ ? "
" พี่ก็ไปดูที่ในครัวสิ เผื่อแม่จะหุงไว้ "
" อะไร!?  ทำไมไม่รู้จักหุงข้าวกินเอง ถึงจะอยู่บ้านเดียวกัน!! แต่เราแยกครอบครัวมาแล้วนะ ที่บ้านนี้ถ้าใครมีครอบครัว.. เขาจะหุงหาทำกับข้าวกันเอง!! ไม่งั้นจะมีตู้กับข้าวไว้ทำไมตั้งสามตู้!! "
" พี่ก็จ่ายค่าข้าวให้แม่ไปสิ ฉันจะได้ไม่ต้องหุงข้าว " ก้อยพูดแบบไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง ทำให้อนันต์รู้สึกผิดหวังในตัวของหล่อนมาก เขาผู้เป็นสามีซึ่งออกไปทำงานหาเงินมาอย่างเหน็ดเหนื่อยและยังไม่วายเป็นห่วงกลัวลูกเมียจะหิวก็เลยซื้อกับข้าวของกินและขนมมากมายมาให้หล่อน และดูคำพูดที่หล่อนผู้ซึ่งเป็นภรรยาของเขาดูเพิกเฉยและไม่สนใจใยดีอะไรเขาเลย จึงทำให้เขาโกรธมากและทำให้ทั้งคู่เกิดการทะเลาะวิวาทกันเสียงดัง ทำให้น้องโอมตกใจร้องให้อีกคน อาเล็กสงสารน้องโอมจึงเข้าไปอุ้มออกมา ด้วยความที่อาเล็กเธอยังเป็นเด็กก็เลยทุลักทุเลกว่าจะอุ้มน้องออกมาได้
เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยขึ้นๆ จนถึง 3 เดือนที่ก้อยลาคลอด เธอบอกว่าต้องไปทำงานเพราะครบวันลาคลอดแล้ว แต่อันที่จริงแล้วเธอไม่ได้ลาคลอด เธอลาออกมาแล้วต่างหาก!! แต่ยังไม่มีใครในครอบครัวรู้เพราะเธอปิดปากเงียบ เธอแต่งตัวในชุดไปทำงานทุกวันและถือถุงกระดาษใส่อะไรข้างในไปก็ไม่รู้ แต่เธอไม่เคยนำถุงนั้นกลับมาที่บ้านอีกเลย เธอทำแบบนั้นมาได้ 5 วันแล้ว และพอวันนี้ เธอก็ทำเหมือนเดิมอีก คือแต่งตัวไปทำงานปรกติและถือถุงใส่ของที่ข้างในเป็นอะไรไม่รู้และเดินออกไปทำทีว่าเหมือนกับไปทำงาน แต่มันไม่เหมือนเดิมตรงที่เธอไม่ได้กลับบ้านตามเดิม ใช่!! เธอหายไปแล้ว!!
ก้อยหนีไปโดยทิ้งลูกๆทั้งสองคนของเธอไว้ อนันต์ได้ตามหาภรรยาของตนแต่ก็ไม่พบ และไม่รู้เลยว่าเธอหายไปไหน สงสารก็แต่เด็กน้อยสองคนที่ถูกทิ้งไว้ อนันต์โกรธและโมโหก้อยมากแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรได้ เขาได้ตามหาภรรยาของเขาในทุกๆวันจนตัวเขาเริ่มท้อ จากความโกรธกลายเป็นความเกลียด ตอนนี้เขาเกลียดก้อยไปเสียแล้ว..
...
พัชราคบกับชาติชายแบบไปๆมาๆ บางทีเธอก็ไปหาเขาที่บ้านพักของข้าราชการ และบางทีเขาก็มาพักที่ห้องของเธอ นานวันเข้าเธอก็ได้ตั้งท้องขึ้น เธอเลยชวนชาติชายมาอยู่ด้วยกันที่บ้าน เพราะที่บ้านพักของข้าราชการที่ชาติชายพักอยู่ในตอนนี้ไม่สามารถให้คนนอกอยู่ได้ และอีกอย่างชาติชายอยากคอยดูแลพัชราใกล้ๆด้วยจึงทำให้เขามาพักอยู่ด้วยที่บ้านหลังนี้ ชาติชายเขาบอกกับแม่ยายของเขา ( สร้อย ) ว่ามาพักแค่ชั่วคราวเท่านั้น เพราะเขากำลังทำเรื่องขอบ้านพักพนักงานของข้าราชการแบบให้ครอบครัว ( หมายถึงลูกกับเมีย ) สามารถอยู่ด้วยได้ อีกอย่างเขากำลังจะได้เลื่อนยศอยู่ สร้อยเข้าใจและอยากให้ลูกสาวมาอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ก็เลยอนุญาต และเธอจะได้คอยดูแลหลานอีกด้วยถ้าพัชราคลอดลูกออกมา ตอนนี้ทับทิมอายุ 5 ขวบและน้องมิ้วก็ได้เข้าโรงเรียนอนุบาลที่เดียวกับทับทิมเพราะพัชรีแม่ของน้องมิ้วพอมีเงินจ่ายค่าเทอมอยู่ จึงทำให้น้องมิ้วกับทับทิมเดินทางไปโรงเรียนพร้อมกันด้วยรถที่ทางโรงเรียนจัดให้มารับส่งนักเรียน และอาเล็กต้องเดินไปโรงเรียนโดยที่วัลลพ ( ปู่ของทับทิม ) ไปส่งในตอนเช้าแทนสร้อยเพราะต้องดูแลหลาน 2 คนที่ถูกแม่ทิ้ง
เวลาผ่านไป… จนในที่สุด พัชราคลอดลูกออกมาเป็นลูกสาว ลูกสาวของเธอชื่อ น้องแคท ชาติชายไม่ได้ให้แม่ยายเลี้ยงลูกของเขา เพราะเห็นว่าสร้อยต้องเลี้ยงเด็กถึงสองคนแล้ว เขาและเธอตัดสินใจจ้างพี่เลี้ยงเด็ก ซึ่งในตอนเช้าจะเอาน้องแคทไปฝากพี่เลี้ยงเด็กก่อนที่พวกเขาจะไปทำงาน แล้วพอตอนเย็นก็รับน้องแคทกลับมาที่ห้อง บ้านของพี่เลี้ยงเด็กก็ไม่ได้อยู่ไกลเท่าไรนัก เดินผ่านบ้านคนไปสี่ถึงห้าหลังก็เจอกัน บางทีทับทิมกับอาเล็กก็เคยเดินไปหา เพราะทั้งคู่อยากจะไปดูน้องตัวเล็กของพวกเธอ
" อาเล็ก วันนี้เราเดินไปดูน้องแคทกันไหม "
" เอาสิ ไปหาน้องกัน "
ทับทิมกับอาเล็กพากันเดินไปบ้านพี่เลี้ยงเด็ก ก่อนจะถึงหน้าบ้านพี่เลี้ยง ทับทิมกับอาเล็กได้ยินเสียงเด็กร้องให้จ้า.. เสียงดังลอดออกมา ทับทิมกับอาเล็กยืนอยู่ตรงประตูหน้าบ้านของพี่เลี้ยง เธอค่อยๆแง้มประตูออกดู
" เพี๊ยะ!! " เสียงเหมือนมือกระทบเนื้อ
ทับทิมกับอาเล็กเห็นพี่เลี้ยงเด็กตีน้องแคทอย่างแรง และเสียงน้องแคทก็แผดร้องขึ้น….


##                                   พี่เลี้ยงเด็ก

...
ภาพที่เด็กทั้งสองคนเห็นผ่านช่องประตูที่แง้มออกไปเพียงเล็กน้อยนั้น เป็นช่องแคบแค่เพียงสายตาลอดผ่าน มันทำให้เด็กหญิงทั้งสองคนรู้สึกตกใจกลัวจนเนื้อตัวสั่น และไม่กล้าย่างเท้าก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้น หนูน้อยทับทิมและอาเล็กของเธอค่อยๆถอยหลัง และย่องออกมา ทับทิมจับมือกับอาเล็กได้แล้ว ก็ออกวิ่งหนีกลับบ้านอย่างไม่คิดชีวิต
" อาเล็ก เห็นไหม ? "
" เห็น!! "
ทับทิมวิ่งจูงมืออาเล็กกลับมาถึงบ้าน ด้วยอาการกระหืดกระหอบ ทั้งคู่ดูเหนื่อยมากแต่ไม่วายที่พวกเธอก็ยังคงวิ่งไปหาสร้อย ที่ตอนนี้เธอกำลังถักพรมเช็ดเท้าอยู่
" ย่า!! ย่า!! " หน้าตาของทับทิมดูตื่นตระหนก จนสร้อยอดสงสัยในตัวของหลานไม่ได้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
" เป็นอะไรกันลูก!?  มีเรื่องอะไรกัน ? " สร้อยถามทับทิมกับอาเล็กด้วยความสงสัยในท่าทางของเด็กหญิงทั้งสองคน
" น้องแคทโดนตี!!.. ตอนนี้ร้องให้อยู่.. " อาเล็กรีบบอกแม่สร้อยของเธอไป
" ห๊า!! อะไรนะ!? ใครโดนตีนะ.. พูดอีกทีสิ " สร้อยแทบไม่เชื่อหูของตน คิดว่าอาเล็กพูดผิดไป
" น้องแคทค่ะ.. พี่เลี้ยงตีน้องค่ะย่า เมื่อกี๊นี้เอง หนูไปหาน้องกับอาเล็ก ไม่เชื่อ!! ย่าไปดูเลย "
" จริงๆเหรอ.. เดี๋ยวย่าไปดูเอง ทั้งสองคนอยู่นี่นะ ดูน้องโอมกับน้องออยให้ย่าด้วย "
สร้อยเชื่อที่เด็กหญิงทั้งสองคนพูดครึ่งนึง แต่อีกครึ่งนึงยังคงชั่งใจอยู่ เพราะว่ายังไงๆ เด็กหญิงทั้งสองคนนั้นยังไม่เคยโกหกเลยสักครั้ง เธอรีบรุดตรงไปที่บ้านของพี่เลี้ยงเด็ก
เสียงเด็กน้อยที่ร้องอย่างอ่อนแรงเหมือนเสียงของแมวร้อง ค่อยๆเบาลงอย่างเห็นได้ชัด สร้อยเปิดประตูเข้าไปอย่างไม่เกรงใจ เธอเห็นแต่หลานแคทนอนคว่ำหน้าอยู่บนที่นอนของเด็กทารก หลานสาวตัวน้อยของเธอร้องให้แบบอ่อนแรงเหมือนเด็กกำลังใกล้หลับ หน้าของหนูน้อยฟุบลงที่บนที่นอน เธอมองหาพี่เลี้ยงเด็ก..
พี่เลี้ยงเด็กกำลังชงนม และหันมาเห็นสร้อยพอดี หน้าของพี่เลี้ยงดูตกใจเล็กน้อย
" อ่าว.. มีอะไรรึคะ ? หนูกำลังชงนมให้น้องอยู่เลย สงสัยจะหลับแล้วมั้ง ? เป็นเด็กน่ารักจริงๆเลยค่ะ เลี้ยงง้ายง่าย "
สร้อยมองดูอากัปกริยาของพี่เลี้ยงเด็ก เธอจึงตอบกลับไปว่า
" อ่อ  วันนี้ฉันมารับเด็กแทนพ่อแม่น่ะ "
" ไม่เห็นมีใครบอกหนูเลยนะคะคุณพี่.. " พี่เลี้ยงเด็กที่อยู่ในวัยสามสิบกว่าๆ พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเกินอายุจริงของเธอ
" และอีกอย่าง.. น้องเค้าใกล้จะหลับแล้วด้วย เดี๋ยวจะโยเยเอานะคะ หนูว่าคุณพี่กลับไปก่อนน้าาาา.. รอให้แม่เด็กเค้ามารับเองจะดีกว่า เพราะคุณพ่อของน้องเขาบอก.. ให้หนูดูแลน้องอย่างดี..  เลยค่า.. นะคะคุณพี่ "
สร้อยรู้สึกไม่ชอบพี่เลี้ยงคนนี้อย่างแรง!! หล่อนดูเป็นคนไม่จริงใจเลยสักนิด ทั้งคำพูด ท่าทาง และน้ำเสียง ดูขัดหูขัดตายังไงก็ไม่รู้ แต่เธอไม่มีหลักฐานว่าเรื่องที่หลานทับทิมกับอาเล็กบอกนั้น.. เป็นเรื่องจริง !  สร้อยมองดูหลานสาวของเธอและเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่ยังไม่ทันเข้าถึงตัวของหลานสาวตัวน้อย  พี่เลี้ยงก็ได้เอามุ้งครอบเด็กกันยุงมาครอบตัวน้องแคทไว้ในทันที
" พี่กลับไปก่อนนะคะ น้องเค้าหลับแล้ว "
สร้อยไม่พูดอะไร เธอเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ด้วยความสงสัยเธอจึงมองไปรอบๆ  ที่บ้านหลังนั้นมีบ้านที่อยู่ติดกันเป็นห้องเช่าอยู่ทางด้านขวาที่นั่นห้ามคนนอกเข้าออก ส่วนด้านซ้ายเป็นบ้านคน มีรั้วล้อมรอบ ส่วนทางฝั่งตรงกันข้ามเยื้องๆกับบ้านของพี่เลี้ยงเด็กนั้น จะมีร้านขายของชำเล็กๆอยู่ร้านนึง สร้อยเดินตรงไปที่ร้านค้าเพื่อขอซื้อน้ำ
" ขอถามอะไรหน่อยสิคะ รู้จักคนบ้านนี้ไหมคะ ที่เลี้ยงเด็กน่ะ ? "
แม่ค้าหยิบน้ำให้กับสร้อย สร้อยรับขวดน้ำมาพร้อมยื่นเงินให้กับแม่ค้า  แม่ค้ารับเงินแล้วพูดกับเธอพร้อมกับทำปากเบะ
" รู้จักสิ!! อีนังคนนี้ มันสติไม่ค่อยดี ป้ำๆเป๋อๆ ไม่รู้ใครที่ไหน ? เอาเด็กมาให้มันเลี้ยงอีก!! "
" เค้าเป็นอะไรหรอ ? "
" มันชอบเล่นกับเด็กแรงๆ และชอบแกล้งทำเป็นรักเด็ก บางทีนะ ฉันได้ยินบ่อยๆเลย เสียงเด็กร้องน่าสงสาร บางทีก็เงียบผิดปรกติ บางทีก็มีเสียงด่าไม่รู้ว่ามันด่าใคร ? เพราะบ้านนั้นมีแค่มันอยู่บ้านคนเดียว ญาติพี่น้องก็ทิ้งกันไปหมดแล้วไม่รู้มันเอายาอะไรให้เด็กกินรึเปล่า ? ไอ้เราก็ไม่เห็นซะด้วยสิ!! ได้ยินแต่เสียง "
....
ค่ำวันนั้น สร้อยได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พัชราและชาติชายฟัง ตั้งแต่ที่ทับทิมกับอาเล็กไปเห็นเหตุการณ์จนกระทั่งเธอไปที่บ้านหลังนั้นและได้ถามคนที่อยู่แถวๆนั้นว่า พี่เลี้ยงเด็กคนนั้นเป็นคนเช่นไร ? พัชราไม่สบายใจ รีบไปดูลูกสาวของเธอ น้องแคทยังคงนอนหลับสนิทอยู่
" แล้วจะไปหาพี่เลี้ยงที่ไหนได้ล่ะ ? "
" แม่ก็บอกว่าแม่เลี้ยงให้ได้ แค่เพิ่มหลานมาอีกแค่คนเดียวเอง "
ชาติชายคงจะไม่เชื่อว่าแม่ยายของเขามีความสามารถในการเลี้ยงดูเด็ก ซึ่งเธอเคยบอกไปหลายต่อหลายครั้งแล้ว เขาคงกลัวว่าแม่ยายจะดูแลลูกสาวของเขาได้ไม่ดีเท่าที่ควร ทั้งที่พัชราก็บอกว่าแม่ของเธอนั้นเก่งจริงๆ เลี้ยงลูกหลายๆคนโตมาได้อย่างดี และหลานๆ ที่เติบโตมาแล้วในตอนนี้ก็ด้วย  ส่วนตัวเขาคงจะเห็นว่าสร้อย ( แม่ยายของเขา ) งก!! และเห็นแก่เงินเพราะขนาดที่ตอนนี้.. สร้อยก็เลี้ยงหลานอยู่สองคน ( โอมกับออย ) อยู่แล้วเธอก็ยังทำพรมเช็ดเท้าอยู่อีก เพราะโดยส่วนตัวของชาติชายแล้ว เขาคิดว่าตัวของเขานั้นเป็นผู้ใหญ่ที่ทำงานราชการ ( ก็คือทำงานดีนั่นแหละ ) และมีความคิดเป็นใหญ่ ( คือไม่ฟังผู้อื่น.. เชื่อแต่ตัวเอง ) พัชรา ( และทุกคน ) ต้องเชื่อเขา!! ( เชื่อในความคิดของเขาเท่านั้น!! )
" เดี๋ยวพี่ก็ได้บ้านพักแล้ว และราเองก็จะทำงานอีกแค่เดือนเดียวไม่ใช่หรอ ? ตอนนี้ก็อดทนไปก่อนก็แล้วกัน "
ชาติชายตัดบท พัชรารู้สึกไม่สบายใจในเรื่องนี้เลย
" พี่..  ฉันไม่ค่อยสบายใจเลย ถ้าเกิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงล่ะ ? "
" เราไม่มีหลักฐานอะไรไปกล่าวหาเค้านะ "
" แม่ว่านะ ถ้าอยากได้หลักฐานกันนัก!!  พวกแกก็ลองแอบไปดูในตอนกลางวันสิ ไปแบบที่ไม่ต้องบอกกันล่วงหน้าไม่ต้องให้มันรู้ ( พี่เลี้ยง ) ไปที่บ้านหลังนั้น!! เพราะว่าร้านค้าที่แม่ไปถามเขาบอกว่าได้ยินเสียงร้องของเด็กทุกวัน ว่าประเดี๋ยวร้อง ประเดี๋ยวเสียงเงียบไปเลย มันก็น่าสงสัยอยู่เหมือนกันนะ ดูสิ!! เวลาน้องแคทอยู่บ้าน แม่ไม่เห็นน้องแคทจะร้องอะไรเลย ไม่ใช่เด็กขี้ร้องอย่างน้องออยสักหน่อย และเนี่ย!! ตั้งแต่กลับมา.. นอนอะไรกันนานขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเอายานอนหลับให้กินไปนะ!! " สร้อยพูดด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว และไม่พอใจในตัวของลูกเขยของเธอเลย
รุ่งขึ้นวันใหม่ พัชราก็ยังคงเอาน้องแคทไปฝากเลี้ยงกับพี่เลี้ยงคนเดิม
" เอ่อ.. วันนี้ฉันจะมารับเด็กค่ำๆหน่อยนะ และนี่เงินค่าเลี้ยงเด็กค่ะ ฉันให้พิเศษเพิ่มสำหรับวันนี้ด้วยค่ะ "
" อุ้ย!! แหม.. พิซง.. พิเศษอะไรกันค้า ไม่ต้องก็ได้ค่ะ คนกันเองทั้งนั้น และอีกอย่างน้องเค้าเลี้ยงง้ายง่ายค่ะ น่ารักมากเลย ต่อให้เอามาฝากทั้งวันทั้งคืนก็ได้จ้า พี่ว่างตลอด 24 ชั่วโมงค่ะคุณน้อง "
หน้าของพัชราดูเจื่อนไป แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรพร้อมกับส่งลูกน้อยของเธอให้กับพี่เลี้ยง
....
บ่ายของวันนั้น อากาศค่อนข้างร้อนและอบอ้าว ไม่มีลมพัดให้ชื่นใจเลยสักนิด ไอแดดยังคงร้อนแรงระอุดั่งจะแผดเผาให้สิ่งใดใดก็ตามที่อยู่ในรัศมีให้มอดไหม้วอดวายกลายเป็นจุล
" โอ้ยยยย… ทำไมมันร้อนอย่างนี้เนี่ย.. " พี่เลี้ยงบ่นพลางเดินงุ่นง่านไปหาพัดลม ด้วยความที่อากาศร้อนเด็กน้อยเลยรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว อีกทั้งพี่เลี้ยงก็ไม่ค่อยได้สนใจในตัวหนูน้อยสักเท่าไหร่ ถ้าพี่เลี้ยงพาเด็กน้อยไปอาบน้ำอาจจะทำให้เด็กสบายตัวขึ้นก็ได้ ก็เลยทำให้น้องแคทเริ่มส่งเสียง
" อิ๊.. แอ๊.. อุ.. แว๊.. อุแว๊.. " เด็กน้อยร้องด้วยอารมณ์หงุดหงิดและเหนียวตัว สองมือและสองขาดิ้นไขว่ไปมา
" จะเอาอะไรอีก ห๊า!! ประเดี๋ยวแม่หักคอทิ้งซะเลย  คนยิ่งร้อนๆอยู่ " พี่เลี้ยงลุกขึ้นไปชงนมให้น้องแคทด้วยความรำคาญ
" เอ้า!! กินไปซะ!! จะได้หลับๆไป "
พี่เลี้ยงเด็กเอานมยัดใส่ปากของหนูน้อย ด้วยความที่นมนั้นยังร้อนอยู่แทนที่หนูน้อยจะดูดนมและนิ่งเงียบไป กลับสะดุ้งและสำลักนมอย่างน่าสงสาร พร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องลั่นบ้าน พี่เลี้ยงเด็กจึงเกิดอาการหงุดหงิดและรำคาญหนูน้อยในทันที
" จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย !? "
เธอพูดพร้อมกับโยนน้องแคทลงบนที่นอนของเด็กอย่างไม่ปราณี นางพี่เลี้ยงใจร้ายไม่รู้มีปิศาจสิงสู่อยู่ในร่างรึเปล่่า กำลังเงื้อมือขึ้น และฟาดลงมาที่หนูน้อยในทันที
" เพี๊ยะ!! " " โครม "
เสียงมือกระทบเนื้อดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงประตูบ้านกระแทกเข้าที่ข้างฝา พี่เลี้ยงเด็กหันหน้าไปที่ประตูหน้าบ้านพอดี ภาพที่เธอเห็นทำให้ดวงตาของเธอเบิกโพลง และอ้าปากค้างโดยที่ตัวของเธอไม่ทันรู้ตัว และในเสี้ยววินาทีนั้นนั่นเองอาการมือไม้สั่นด้วยความกลัวจึงเกิดขึ้น
" แก.. แกทำกับลูกของฉันได้ยังไง ? อีคนชั่ว!! สารเลว!! "
ชาติชายทิ้งสิ่งของที่ถืออยู่ในมือทิ้งลงทันที ด้วยความโกรธจนลืมตัว เขาปรี่เข้าไปหาพี่เลี้ยงใจร้ายที่ยังคงนั่งตะลึงงันอยู่ ร่างของชาติชายกระโดดตัวลอย และถีบเข้าไปอย่างจังที่ยอดอกของพี่เลี้ยงใจร้าย   ( นาง ) พี่เลี้ยงกระเด็นตามแรงกระแทกของฝ่าเท้า เธอร้องขอชีวิตด้วยเสียงระล่ำระลัก ชาติชายยังคงไม่พอใจ ปรี่เข้าไปหมายจะชกเธออีก
" พอแล้ว!!.. พี่ชาติ!! จับมันเข้าคุกดีกว่าพี่ " เสียงพัชราร้องเตือนผู้เป็นสามี เธอวิ่งเข้าไปอุ้มลูกสาวของเธอออกมาด้วยอาการตื่นตระหนก
ชาติชายพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง เขากำหมัดของเขาแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่แขนปูด และหันไปสาปแช่งนังปิศาจใจร้ายพร้อมกับชี้หน้าด่าทอ พี่เลี้ยงคนนั้นยกมือขึ้นไหว้และขอร้องพวกเขาว่าอย่าเอาผิดตน แต่มันคงจะไม่ได้นะ..
...
…และแล้วคนไม่ดีก็ต้องถูกตำรวจจับไป ในความรู้สึก.. มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ไม่อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับใครๆเลย สงสารก็แต่หนูน้อยที่ต้องมารับกรรมจากคนใจร้าย และนี่คงเป็นอุทาหรณ์เตือนใจให้กับพ่อแม่ของหนูน้อยไปแล้วนะ
" ขวัญเอ๋ย.. ขวัญมา.. นะลูกนะ โถ.. แม่คุณ น่าสงสารเหลือเกิน " สร้อยอุ้มหลานสาวคนเล็กเข้ามากอดแนบอก
" แม่ขอโทษนะจ๊ะ.. ฮือๆ แม่ไม่ดีเอง.. ฮือๆ " พัชราร้องให้ด้วยความเสียใจ
" พ่อก็ขอโทษหนูด้วยนะ ต่อไปนี้จะไม่มีใครมาทำอะไรลูกของพ่อได้อีกแล้ว " ชาติชายยืนนิ่งก้มหน้าด้วยความคับแค้นใจปนสำนึกผิด
" แล้วต่อไปจะเอายังไง ? จะให้ใครมาเลี้ยงน้องแคท ? "
" หนูจะออกจากงานแล้วแม่ ไม่รง.. ไม่รอมันแล้วสิ้นเดือน ไหนๆก็ต้องออก "
" ให้แม่เลี้ยงก่อนก็ได้นี่ลูก แค่สิ้นเดือนนี้เอง แกจะได้มีเงิน ยังไงๆน้องแคทมันก็เป็นหลานของแม่เหมือนกัน แกคงไม่คิดว่าแม่จะใจร้ายกับหลานหรอกนะ "
" หนูไม่เคยคิดเลยจ่ะแม่ ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้เพราะหนูไม่เชื่อแม่ตั้งแต่แรก หนูเสียใจค่ะและสงสารลูกแคทด้วย "
" พอดีว่าสิ้นเดือนนี้ ผมคงได้ย้ายออกนะครับ ได้บ้านพักแล้ว คงจะให้พัชราเลี้ยงลูกอยู่กับบ้านน่ะครับ อาจจะให้ขายของชำเล็กๆน้อยๆ ถ้าลูกแคทโตอีกหน่อย "
" ตามใจพวกเธอก็แล้วกัน สำหรับแม่น่ะ ยังไงก็ได้ "
พัชราตัดสินใจลาออกจากงานที่ทำ และเลี้ยงลูกอยู่ที่บ้านรอสิ้นเดือนเพื่อย้ายไปที่บ้านพักข้าราชการ
...
ใกล้วันเปิดเทอมของเด็กๆแล้ว ตอนนี้ทับทิมอายุ 6 ขวบแล้วเตรียมขึ้นชั้นป. 1 ทับทิมบ่นอยากไปโรงเรียนเต็มแก่แล้ว เพราะเธอคิดถึงเพื่อนๆของเธอที่โรงเรียน อาเล็กกับน้องมิ้วก็เช่นกัน พวกเด็กๆชวนกันเล่นขายของที่หน้าบ้าน
" นังหนู.. แหม!! ทำไมถึงน่ารักอะไรกันอย่างนี้เนี้ย.. อยู่กันเป็นแก๊งเลยนะ เล่นอะไรกันอยู่ล่ะ ? แม่อยู่บ้านไหม ? " ป้าข้างบ้านถามพวกเด็กๆ
" อยู่จ่ะ " ทับทิมตอบ เธอรู้ว่าป้าคนนี้มาหาแม่ของเธอแน่ๆ เพราะทับทิมเห็นป้าคนนี้เคยมาบ่อยๆ
" อ๋อ ดีเลย งั้นป้าเข้าไปหาแม่ของหนูก่อนนะจ๊ะ ดูต้นทางให้ด้วยล่ะ "
พวกเด็กๆไม่รู้จักหรอกว่าป้าคนนี้หมายถึงอะไร แต่ที่แน่ๆสุพัทราแม่ของทับทิมนั้นเธอขายหวยใต้ดินนั่นเองและวันนี้คือวันที่ 1 ซึ่งจะมีคนมาหาแม่ของเธออยู่เยอะแยะ เป็นวันที่ทับทิมเบื่อมากๆ เพราะวันนั้นเธอจะอดดูการ์ตูนและคนจะเยอะจนเต็มห้องเลยก็มี แถมเธอมักจะโดนไล่ออกมาข้างนอกเสมอ ทำให้ต้องออกมานั่งเล่นกันที่หน้าบ้านนั่นเอง…
บางครั้งพวกเธอจะไปช่วยสร้อยทำพรมเช็ดเท้ากัน แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มากนัก รังแต่จะเป็นภาระให้สร้อยเสียมากกว่า
" พอแล้วล่ะลูก เดี๋ยวย่าทำเองดีกว่านะ ไปเล่นกันเถอะไป "
" หนูทำสวยไหมคะย่า "
" สวยจ้า.. สวย!! แต่ย่าว่าย่าทำเองดีกว่านะ "
ในแต่ละวันของเด็กๆมันช่างมีความสุข ความสบายเสียเหลือเกิน ไม่ต้องคิด ไม่ต้องเครียด เล่นกันไปวันๆ จนทำให้ผู้ใหญ่บางคนมีความคิดที่อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง…
...….
เปิดเทอมวันแรก ของโรงเรียนมัธยม โชตื่นแต่เช้าเหมือนทุกๆวัน เขายังคงไปใส่บาตรในตอนเช้าพร้อมกับยายอยู่เสมอ และไปโรงเรียนตามที่เด็กนักเรียนพึงกระทำ หลังจากเข้าแถวเคารพธงชาติแล้ว อาจารย์และผอ. ก็ขึ้นปรารภก่อนเข้าชั้นเรียน มันเป็นอะไรที่เด็กนักเรียนต้องยืนทนฟังอย่างยาวนานมากเหมือนกับว่า อาจารย์และผอ. รู้สึกเก็บกด!! และอยากที่จะระบายให้เด็กๆฟัง ซึ่งเด็กบางคนก็ฟังแบบเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา และบางคนก็เข้าหูซ้ายนั่นแหละ.. แต่หูดันตัน!? เลยไหลออกมามันทางหูซ้ายอย่างเดิมอีกที ( คือไม่เข้าหูเลยไงล่ะ )
" หวังว่า.. วันนี้ จะเป็นวันที่ดีของเรานะ "
โชบอกกับตัวของเขาเองด้วยความคิดหวังถึงอนาคตของวัน.. ในต่อไป…..


##                                 หลักฐาน

หลังจากที่โชได้ย้อนอดีตกลับมาในวัยเด็กอีกครั้ง ( จากเดิมที่เขาอายุ 32 ปี ) เขายังต้องมาเรียนหนังสือที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งใกล้ๆกับบ้านของยายที่เขามาอาศัยอยู่ด้วยในขณะนี้ ด้วยความที่ตัวของเขาเองนั้นเป็นผู้ใหญ่ ( หมายถึงจิตใจและสมอง ) จึงทำให้การเรียนหนังสือเป็นเรื่องที่ไม่น่าตื่นเต้นของเขาไปเสียแล้ว แต่ด้วยว่าความจำของโชนั้นดีเลิศ จึงทำให้เขาเรียนรู้และจดจำอะไรได้โดยง่าย และเมื่อตอนวันปฐมนิเทศเพื่อนๆในชั้นเรียนทุกคนจดจำตัวตนของโชได้อย่างแม่นยำ ว่าเขาเป็นคนที่สอบคัดเลือกได้ที่หนึ่ง แถมเป็นคนติดตลก จึงทำให้โชป๊อบปูล่าในหมู่เพื่อนไปโดยปริยาย จนทำให้ใครบางคนอิจฉาในความฮอตของเขาในตอนนี้
เพื่อนในชั้นเรียนต่างก็เลือกให้โชเป็นหัวหน้าห้อง จึงทำให้งานจิปาถะต่างๆที่หัวหน้าห้องต้องรับผิดชอบนั้นเป็นหน้าที่ของโช เขาในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกแปลก.. หรือตื่นเต้นอะไร ( ก็แค่เป็นหัวหน้าห้องของเด็กๆ ) แต่ยังไงก็คงต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่กันต่อไป จึงทำให้อาจารย์ไว้วางใจในตัวของเขาและเรียกใช้โชให้ทำหน้าที่อยู่เสมอ อย่างเช่นวันนี้ อาจารย์ประจำชั้นให้เขาไปห้องนันทนาการเพื่อที่จะขอยืมกล้องถ่ายรูปแบบโพลารอยด์ มาให้อาจารย์ได้ถ่ายรูปเก็บไว้เพื่อใช้งาน ช่วงนั้นเป็นช่วงก่อนพักเที่ยงแต่เป็นชั่วโมงที่อาจารย์ไม่ได้เข้าสอนคงปล่อยให้นักเรียนอ่านหนังสือกันเองไปก่อน
โชซึ่งตอนนี้กำลังนั่งค้นลิ้นชักและตู้ ( ซึ่งอาจารย์เป็นคนบอกว่ากล้องถ่ายรูปโพลารอยด์อยู่ในนั้น ) ก็ได้บังเอิญได้ยินเสียงใครบางคนกำลังคุยกันอย่างเบาๆอยู่ ( ไม่ได้จะตั้งใจแอบฟังนะ )
" พี่ไม่ค่อยชอบหน้าไอ้หมอนั่นสักเท่าไหร่เลย "
" ใคร ? "
" ก็.. ไอ้หัวหน้าห้องตัวดีไง "
" อ๋อ.. ทำไมหรอ ? ฉันก็ว่ามันเป็นคนแปลกๆนะ "
" มีอย่างที่ไหน ? ได้ข่าวว่ามาจากบ้านนอก พ่อแม่กระจอก มาอาศัยญาติๆอยู่แล้วมาทำเหลิงเป็นหัวหน้า และอาจารย์ก็ยังเข้าข้างมันอีก "
" แหม!! พี่ก็.. เราก็ทำให้ไม่มีใครเข้าข้างมันสิ "
" ทำยังไง ? "
" ง่ายจะตายไป เถิบมาใกล้ๆหน่อย เราก็แค่....   " เสียงกระซิบกระซาบปรึกษาแผนการของคนสองคนนั้น โชได้ยินหมดทุกอย่าง เขานั่งคิดอะไรบางอย่างก่อนจะเริ่มขยับตัวไปที่ห้องเรียนของเขา
เสียงออดดังแล้ว.. ได้เวลาพักกลางวันกินข้าว นักเรียนทุกคนต่างก็ออกจากห้องไปที่โรงอาหารเพื่อไปรับประทานอาหารกันที่นั่น โชเดินไปหาดำ
" ดำ.. วันนี้เราจะกินอะไรกันดี "
" ไม่รู้สิ ? คงจะเป็นข้าวราดแกงมั้ง แต่ตอนนี้คนเยอะแน่ๆเลย ต้องรีบไปกันแล้ว เดี๋ยวไม่ทันเค้า "
" อืม.. นายไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวเราเอาของไปให้อาจารย์ก่อน แล้วจะตามไป "
" โอเค!! รีบมานะ เดี๋ยวจองที่ให้ "
โชเดินไปที่ห้องของอาจารย์ แต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าห้องดี เขาก็วกกลับเดินมาที่ห้องเรียนใหม่อีกครั้ง เขาแอบดูอยู่ที่ข้างประตูหน้าห้องเห็นคนสองคนกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ โชแอบใช้กล้องโพลารอยด์ ( ที่อาจารย์ใช้ให้เขาเอาไปให้อาจารย์ ) ถ่ายรูปมาสองใบ เสร็จแล้วเขาเก็บรูปถ่ายเอาไว้กับตัวของเขาเอง ก่อนจะนำกล้องโพลารอยด์ไปส่งคืนอาจารย์
และรีบวิ่งไปโรงอาหารเพื่อไปกินข้าวกับดำ
" เฮ้ย!! ทำไมนานจัง คนหมดแล้วเนี่ย "
" ก็ไม่ดีหรอไง ? จะได้ไม่ต้องเบียดคนไปแย่งซื้อข้าวกินน่ะ "
" เออ.. จริง   แต่ว่าของที่ฉันชอบมันหมดไปแล้วน่ะสิ ดีนะที่ฉันมาซื้อก่อน แล้วนายจะกินอะไรล่ะ เลือกไม่ได้แล้วนะ "
" ฉันไม่เลือกหรอก.. กินอะไรก็ได้ เหมือนๆกันนั่นแหละ.. ฮ่าๆ " โชขำตัวของเขาเอง เพราะถ้าเป็นเขาเมื่อในสมัยก่อนคงโวยวายไม่ยอมเป็นแน่ เขาต้องกินผัดกระเพรากับไก่ทอดให้ได้ในทุกมื้อ แต่ตอนนี้อะไรก็ได้เอามาเถอะเขากินได้หมดแหละ ( เลิกเลือกนานและ )
ขณะนั่งรับประทานอาหารอยู่ โชได้หยิบสิ่งหนึ่งขึ้นมาถือและส่งให้ดำดูด้วย
" นายไม่ต้องพูดอะไรนะ แค่ดูเฉยๆ "
" มันคืออะไร ? เอามาให้ฉันดูทำไม ? "
" นายสังเกตุดูดีดีสิ "
" อ๊ะ!! นี่มัน...."
....
หมดเวลาพักเที่ยงแล้ว นักเรียนต่างก็ขึ้นห้องเรียนของตน อาจารย์ยังคงไม่ได้เข้าห้องสอนเพราะว่ามีประชุมด่วนแต่ด้วยว่าอาจารย์ฝากหัวหน้าห้องไว้ก่อนแล้วว่าให้นักเรียนในห้องเรียนทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จและอยู่กันแบบเงียบๆ แต่รู้สึกว่าครั้งนี้คงจะเงียบไปไม่ได้…
" พี่ๆ กล่องดินสอสีรุ่นใหม่ของหนูหายไปน่ะ ที่คุณแม่ซื้อให้ตอนไปเที่ยวห้างกันน่ะ พี่จำได้ไหม ? " กุ้ง ( ฝาแฝดคนน้อง ) บอกกับพี่ชายฝาแฝดของเธอ
" จำได้สิ!! มันมีอยู่แค่อันเดียวในร้านเลยนี่นา แถมแพงมากด้วย "
" นั่นแหละ.. ของหนูมันหายไป ตอนก่อนไปกินข้าวมันยังอยู่นี่นา หนูเป็นคนเก็บเองกับมือ "
" หาดีแล้วใช่ไหม ? ถ้าหาย.. งั้นในห้องเราต้องมีขโมย!! "
" ทำยังไงดีล่ะ คุณครูก็ไม่อยู่ซะด้วยไปประชุมกันหมด " กุ้งหันมายิ้มให้กับพี่ชายฝาแฝดของเธอ พร้อมกับทำท่าท่างดูเป็นกังวล
" ไม่ต้องห่วงไปหรอกน้องกุ้ง เรามีหัวหน้าห้องอยู่ด้วยทั้งคน  ใช่มั้ย!! หัวหน้าห้อง " ไก่ ( ฝาแฝดคนพี่ ) หันไปหาโช
โชมองไปที่ฝาแฝดทั้งสอง และหันมาสบตากับดำก่อนที่เขาจะพูดว่าอะไร
" ใช่!! ฉันเป็นหัวหน้าห้อง  มีเรื่องอะไรกัน "
" กล่องดินสอสีของน้องฉันหาย ไม่รู้ใครเป็นคนขโมยไป ? "
" แน่ใจนะ!! ว่าหายจริง ไม่ใช่ว่าลืมเอาไว้ที่อื่น.. "
" แน่ใจสิ!! ก็ฉันเป็นคนเก็บกับมือเองนี่นา "
" ถ้างั้น.. มีใครเห็นกล่องดินสอสีของกุ้งบ้าง ? " โชแกล้งตะโกนถามเพื่อนๆในห้องเรียน และทุกคนต่างก็ตอบว่าไม่รู้ ไม่เคยเห็นกันทั้งนั้น
" ลักษณเป็นแบบไหน ? สีอะไร ? " ดำถามขึ้นมาบ้าง
" ก็เป็นกล่องเหล็กสีชมพู ใส่สีไว้ 24 แท่ง " กุ้งตอบอย่างฉะฉานเพราะเธอจำของๆเธอได้อย่างดี
" โอ้ย!! จะมาเรื่องมากถามทำไมกัน ? ก็ให้หัวหน้าห้องค้นกระเป๋านักเรียนของทุกคนดูสิ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครเป็นคนเอาไป " ไก่พูดอย่างมั่นใจเหมือนเขารู้ตัวคนร้าย
" จะให้ทำแบบนั้นก็ได้ แต่เธอแน่ใจแล้วนะว่าไม่ได้ลืมเอาไว้ที่ไหน ? " โชถามกุ้งเจ้าของกล่องดินสอสีที่หายไป
" ใช่!! ฉันไม่มีทางลืมเรื่องแค่นั้นหรอก "
แล้วโชก็ได้ให้เพื่อนทุกคนในห้องเรียนเปิดกระเป๋านักเรียนของแต่ละคน โดยโชและกุ้งกับไก่เดินตามดูสิ่งของที่อยู่ในกระเป๋านักเรียนของเพื่อนๆ ทีละคนจนครบทุกคนทั้งห้อง แต่ว่าก็ไม่เจอ
" ไม่เห็นมีเลย เธอลืมเอามาจากที่บ้านรึเปล่า " ดำช่วยออกความคิดเห็น
" ยังมีอีกคนที่ยังไม่ได้ค้นกระเป๋านี่.. หัวหน้าห้องไง!! โชนายเปิดกระเป๋าของนายด้วยสิ "
โชเดินไปที่กระเป๋านักเรียนของเขา เขาเปิดกระเป๋าและเทข้าวของลงมา มีสิ่งที่ไม่น่าจะมีอยู่ในกองหนังสือของเขา
" นั่นไง!! กล่องดินสอสีของฉัน หัวหน้าห้องเป็นคนขโมยไป!!.. " กุ้งตะโกนบอกเพื่อนๆในชั้นเรียน ทุกคนต่างก็ฮือฮา ดูไม่น่าเชื่อว่าหัวหน้าห้องอย่างโชจะเป็นคนทำอย่างนี้
โชหันไปยิ้มกับดำ พร้อมกับเดินไปหาเด็กแฝดด้วยความมั่นใจ โดยไม่มีอาการหว่ดกลัวหรือสำนึกผิดแต่อย่างใด
" เธอคิดว่าฉันเป็นคนขโมยของของเธองั้นรึ ? มีหลักฐานรึเปล่า ? "
ทุกคนในห้องต่างก็ตกใจในคำพูดของโชที่ตอนนี้เขากล้าและหน้าด้านเป็นที่สุด
" แก.. ไอ้หน้าด้าน  หลักฐานก็เห็นอยู่ทนโท่ มันอยู่ในกระเป๋าของแกไง "
โชถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหยิบสิ่งๆหนึ่งให้เพื่อนๆดู พร้อมกับบอกอีกต่อไปว่า
" แล้วนี่อะไร ? ไหน ? ทุกคนช่วยดูหน่อยสิว่ามันคืออะไร ? "
สิ่งที่โชเอาให้เพื่อนๆดู มันคือรูปถ่ายโพลารอยด์ 2 รูป ซึ่งในรูปนั้นมีคนอยู่สองคนกำลังหยิบจับอะไรสักอย่าง
" แกจะให้พวกฉันดูรูปบ้าอะไรของแกกัน " กุ้งแย่งรูปถ่ายที่อยู่ในมือของโชมา 1 ใบ
เธอมองรูปถ่ายใบนั้นแล้ว ก็ต้องตกตะลึง อึ้งจนพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ โชมองหน้ากุ้งแล้วยักคิ้วพร้อมกับพยักหน้าท้าทายให้กับเธอ ประหนึ่งว่าเขาคือผู้ชนะในครั้งนี้
" นาย.. ทำได้.. ยังไงกัน.. " กุ้งรู้สึกสับสนจนพูดติดขัด
ในรูปนั้นคือ รูปของฝาแฝดสองพี่น้องนั่นเอง ( กุ้งกับไก่ ) ซึ่งกุ้งที่อยู่ในรูปกำลังหยิบกล่องดินสอสีของเธอใส่ลงไปในกระเป๋านักเรียนของโช ส่วนไก่กำลังถือกระเป๋าของโชอยู่  เหตุที่รู้ว่าเป็นกระเป๋าของโชนั้นก็คือ มันเป็นกระเป๋าเป้ใบเก่าของเขาที่นำมาจากบ้านนอกและยังมีรอยปะ จึงทำให้บอกได้ชัดเจนว่ามันคือกระเป๋าของใคร ? และโชยังกลัวพลาดเขาถ่ายรูปโพราลอยด์ถึงสองครั้ง จึงได้รูปที่ตรงกับคำถามในตอนนี้เลย.. ว่าใครเป็นคนร้ายที่แท้จริง ?
" ทีนี้.. เธอรู้รึยัง ? ว่าใครเป็นคนเอากล่องดินสอสีของเธอไป ?  หรือว่าต้องให้ฉันเอารูปพวกนี้ไปส่งให้อาจารย์ ? ฮึ!! "
เพื่อนนักเรียนในห้อง ต่างก็มองหน้าสองพี่น้องฝาแฝดด้วยความตำหนิ และแสดงอาการรังเกียจทั้งสองคน ที่พวกเขาทั้งสองมาโกหกและโยนความผิดให้โช โดยที่โชไม่ได้เป็นฝ่ายกระทำผิด
" อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกอาจารย์เลยนะ ฉันขอโทษ.. " กุ้งก้มหน้าพูด เธอไม่กล้าที่จะสบตากับโชและเพื่อนๆในห้อง
" พวกเราผิดไปแล้ว โชยกโทษให้เราสองคนพี่น้องจะได้ไหม ต่อไปพวกเราจะไม่ทำแบบนี้อีก "
" ได้.. ฉันจะไม่เอาเรื่องพวกนายทั้งสองคนไปบอกอาจารย์ แต่พวกนายต้องสัญญากับฉันก่อน "
" ได้สิ  สัญญาว่าอะไร "
โชยิ้มอย่างภูมิใจก่อนจะตอบออกไปว่า
" พวกนายต้องสัญญาว่า จะเป็นเพื่อนที่ดีและไม่โกหกพวกเราอีกต่อไป "
กุ้งและไก่มองหน้ากัน และพวกเค้าก็หันกลับมาพร้อมกัน ด้วยรอยยิ้มอย่างมิตรไมตรีให้แก่โชและเพื่อนๆของพวกเขา เด็กๆในชั้นเรียนต่างโห่ร้องกันเกรียวกราว ทุกคนอภัยให้กับเขาสองคนนั้นแล้ว โชฉีกรูปถ่ายโพลารอยด์ที่เป็นหลักฐานนั้นทิ้งลงถังขยะไป และพวกเขาเหล่านักเรียนทั้งหลายต่างก็นั่งเรียนหนังสือกันต่อไปเป็นปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..
..ที่จริงเรื่องที่เด็กแฝดจะมากลั่นแกล้งโชนั้น เขารู้มาก่อนตั้งแต่นานมาแล้ว ( ในอดีต ) แต่เรื่องมันไม่ได้เกิดขึ้นมาไวขนาดนี้ ในตอนนั้น โชสนิทกับดำมาก แต่โชไม่ค่อยมีเงิน เขาในตอนนั้นไม่ได้เป็นหัวหน้าห้องอย่างในตอนนี้หรอกนะ เขาเป็นเพียงนักเรียนธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่เพื่อนๆทั่วไปชื่นชอบโดยเฉพาะดำ จึงทำให้โชในตอนนั้นมีเพื่อนๆชวนเล่นและชวนเข้ากลุ่มได้โดยง่ายอยู่เสมอ
เลยทำให้เด็กแฝดสองพี่น้องที่หยิ่ง ไม่ค่อยชอบคุยกับเพื่อนในห้องรู้สึกอิจฉาโช ทั้งที่ตัวของพวกเค้าเองนั้นมีข้าวของใหม่ๆมาอวดเพื่อนๆอยู่เสมอ แต่เพื่อนไม่ยอมชักชวนพวกเขาสองพี่น้องเข้ากลุ่มเลยสักคน จึงทำให้ฝาแฝดสองคนคิดแผนการณ์กลั่นแกล้งโช โดยจะทำให้โชโดนเพื่อนๆพวกนั้นเท และโชจะได้ไม่มีเพื่อนเล่นด้วยอีกต่อไป
ในตอนนั้นเด็กแฝดได้เอาหนังสือการ์ตูนของดำไปซ่อนในกระเป๋าของโช ( ซึ่งในตอนนั้นดำพกหนังสือการ์ตูนมาเอาไว้อ่านในเวลาพัก และตั้งใจจะเอามาให้โชดูอีกด้วย ) สองพี่น้องจอมโกหกก็เที่ยวป่าวประกาศว่า เห็นโชมาค้นกระเป๋าของดำและหยิบอะไรไปไม่รู้ เอาไปใส่ในกระเป๋าของตน ( ซึ่งโชไม่ได้เป็นคนทำ ) ทำให้ทุกคนในห้องต่างก็รังเกียจโชและกล่าวหาว่าโชเป็นขโมย ทำให้โชเสียใจในตอนนั้น
โชบอกกับเพื่อนๆไปว่าเขาไม่ได้เป็นคนทำ แต่ไม่มีใครเชื่อเขาเลยสักคน ยกเว้นดำ ( เพราะดำรู้ว่าโชไม่ได้ทำจริงๆ และโชเล่นอยู่กับดำตลอดเวลาแม้ตอนไปห้องน้ำ ) ขนาดดำช่วยแก้ต่างให้เพื่อนโช ก็ยังไม่มีใครยอมเชื่อโชเลยสักคน จนสุดท้ายโชก็เหลือเพื่อนแค่ดำเพียงคนเดียวในห้อง นั่นจึงเป็นสาเหตุและที่มาที่โชจะตั้งฉายาให้กับเด็กฝาแฝดสองพี่น้องว่า..        " แฝดนรก " นั่นเอง
' คงเพราะเราเริ่มเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ในอดีตของเราสินะ อนาคตเลยเปลี่ยนไปด้วย อย่างเช่นตอนนี้เป็น เหตุการณ์คล้ายๆกับในครั้งอดีต แต่เปลี่ยนไปเล็กน้อย และเกิดเหตุขึ้นได้ไวกว่าครั้งก่อน แต่คนที่กระทำยังคงเป็นคนเดิมอยู่ แค่เปลี่ยนปัจจัยจากหนังสือการ์ตูนของดำเป็นกล่องใส่ดินสอสีของกุ้ง และความโชคดีของเรา ที่บังเอิญอาจารย์ใช้ให้ไปเอากล้องโพราลอยด์ที่ห้องนันทนาการ จนได้ยินแผนการณ์ของสองฝาแฝดและทำให้เราแก้ไขความเข้าใจผิดของเพื่อนๆได้ และยังทำให้เด็กแฝดสองคนนั่นยอมมาเป็นเพื่อนของเราแต่โดยดี '
โชนั่งทบทวนต่อไปถึงเหตุการณ์ที่ใกล้จะเกิด
' ถ้าอย่างนั้น.. มันต้องเกิดเหตุการณ์คล้ายกับครั้งนั้นด้วยแน่ๆ เพราะบุคคลยังคงเดิม เหตุแต่ว่าปัจจัยจะเปลี่ยนไปแค่ไหนกันนะ ? แล้วจะเกิดขึ้นไวกว่าเดิมอีกเมื่อไหร่ และเราจะโชคดีเหมือนอย่างในวันนี้หรือไม่ '
นั่นสิ..! โชเค้าจะมีเหตุการณ์อะไรต่อไปนะ!! แล้วครั้งนี้เขาจะโชคดีหรือเปล่า ?


##                             เข้าค่ายตอนที่หนึ่ง

...
หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น สองพี่น้องฝาแฝดก็เปลี่ยนแปลงกลายเป็นคนใหม่ พวกเขาทั้งสองคนสนิทกับโชมากขึ้นเป็นพิเศษ ( พิเศษในที่นี้คือพิเศษจริงๆแบบใส่ใข่เลยนะ ) เขาใกล้ชิด พูดคุยและยกย่องโชจนออกนอกหน้า จนแทบไม่น่าเชื่อเลย ขนาดโชที่เคยรู้จักตัวตนของสองพี่น้องนี้มาก่อน ( ถึงขนาดตั้งฉายาให้ ) ยังแทบไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด แต่ก็เอาเถอะ!! ในเมื่อทั้งสองคนนั้นเขาอยากจะปรับปรุงตัวเอง เราก็ควรจะให้อภัยพวกเขาได้ ( ใช่ไหม ? )
โชยังคงไปโรงเรียนและเรียนหนังสือตามปรกติ เขาเริ่มคิดว่าชีวิตในวัยเรียนมันน่าเบื่อ ไม่เห็นน่าสนุกและน่าตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อน ครั้งที่เขายังเป็นเด็ก หรือว่ามันนานมาแล้ว.. นานจนแม้กระทั่งตัวของเขาเองยังลืมความสนุกในตอนนั้น..
' ที่จริงเราควรทำตัวเหมือนเด็กอายุ 13 ไหม ? ในวัยนี้ก็ย่างเข้าสู่วัยรุ่นแล้วนี่เนอะ แต่… ให้ทำตัวเหมือนเด็ก เราคงจะไม่ไหวจริงๆ ขอเถอะนะแค่นี้ก็เกินต้านไปแล้ว '
โชกำลังล้างสมองของเขาอยู่ เพื่อเคลียร์ความวุ่นวายที่ตัวของเขาเองกำลังโต้แย้งกับตัวเองอยู่ พลันเขาต้องหยุดความคิดต่างๆของเขาลง
" มาอยู่ที่นี่เอง..  ทำอะไรอยู่ ?  ไปเล่นเตะบอลกัน " ดำชวนโชไปเล่นฟุตบอล ถ้าเป็นเมื่อ 20 ปีที่แล้วนะ โชเค้าคงกระโดดตอบรับเลย แต่เป็นตอนนี้ เขานั่งนึกเหมือนคิดอะไรสักอย่าง กว่าจะกลั่นคำพูดออกมาได้แต่ละคำ
" อ่ะ.. ไปก็ได้ ก็ดีเหมือนกัน แก้เซ็ง..  ไปเพื่อน!! "
มีใครเค้าเตะฟุตบอลแก้เซ็งกันบ้าง ? เค้ามีแต่เล่นเพื่อกระชับมิตรไม่ใช่เหรอ เล่นเป็นกีฬา เล่นเพื่อความสนุก และเล่นเพื่อเป็นการออกกำลังกายชนิดหนึ่งนะ..
แต่ถึงยังไง โชก็มีเพื่อนเพิ่มมากขึ้นนะ มีกิจกรรมให้ทำมากมายจนทำให้โชหายเซ็งได้แน่ๆ  อีกทั้งวันหยุดเสาร์และอาทิตย์ในบางครั้ง ตัวเขายังคงต้องไปช่วยงานของลุงพุธ ถ้าลุงพุธมีงานเร่งด่วน ( แบบเจ้าของงานเร่งจะให้เสร็จไวไว )  และเรื่องของการเรียน  อันนี้นะ!! เค้าไม่เกี่ยงเลยด้วย ไม่รู้ทำไม ? ตั้งแต่เขาย้อนอดีตกลับมา ถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาเก่งเอ้า.. เก่งเอา.. จนตัวของโชเองยังคงแปลกใจ หนังสือหนังหาก็อ่านได้แบบไม่รู้สึกเบื่อ และจะชอบนั่งเงียบๆ  และในบางครั้งก็หาที่นอนแบบเงียบๆ เพื่อใช้ความคิด..
...
ชั่วโมงเรียนสุดท้ายของวันนี้คือ วิชาลูกเสือ เนตรนารี และยุวกาชาด นักเรียนในชั้นต่างก็รอชั่วโมงนี้กันอยู่แทบจะทุกคน ยกเว้นโช ( ซึ่งเขาก็เรียนไปตามหน้าที่เท่านั้น ) ต่างก็ได้ตรงไปที่สนามฟุตบอลหน้าเสาธง อาจารย์เรียกให้นักเรียน ม. ต้นทุกคนมาเข้าแถวรวมกัน เพื่อที่จะประกาศข่าวสำคัญให้แก่นักเรียนให้ทราบโดยทั่วกัน
" สวัสดีนักเรียนชั้นมัธยมต้นทุกคน วันนี้ครูจะมาบอกกับนักเรียนทุกคนว่า สัปดาห์หน้าทางโรงเรียนได้จัดให้มีการเข้าค่ายของลูกเสือ เนตรนารี และยุวกาชาด โดยจะจัดถึง 3 วัน 2 คืน จะมีกิจกรรมเล่นรอบกองไฟกันในคืนสุดท้าย ทางโรงเรียนได้มีเอกสารให้ผู้ปกครองของนักเรียนเซ็นอนุญาติ หรือไม่อนุญาติ!!  แจกให้กับนักเรียนในวันนี้ ขอให้นักเรียนทุกคน นำใบขออนุญาตินี้ไปให้ผู้ปกครองของนักเรียนเซ็นรับรู้ด้วยนะ อย่าลืม!! ให้นำมาให้แก่ครูภายในวันศุกร์นี้.. "
...
" โช.. นายยื่นใบขออนุญาติให้อาจารย์ไปรึยัง ? "
" ยื่นไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว.. และนายล่ะ ? "
" ยังน่ะสิ  แต่กำลังจะไปยื่นส่งอาจารย์แล้วล่ะ ของนาย.. ยายของนายอนุญาติไหม ? "
" อนุญาติสิ.. ยายของฉันเค้าเป็นอาจารย์เก่านะจะบอกให้ ทำไมจะไม่อนุญาติในเรื่องเกี่ยวกับการเรียนล่ะ "
" ดีเลย.. ของฉันก็เหมือนกัน.. แม่อนุญาติให้มาเข้าค่ายลูกเสือ ฉันอยากให้ถึงสัปดาห์หน้าไวไวจัง!! "
โชมองหน้าเพื่อนรักของเขา แววตาของดำเปล่งประกายเหมือนคนที่กำลังตื่นเต้นและมีความสุข เหมือนเด็กน้อยๆที่กำลังได้ของเล่นที่อยากได้มานานแล้วเป็นของขวัญ
' อะไรจะตื่นเต้นขนาดนั้นเนี่ย.. หรือว่าเราควรจะตื่นเต้นไปกับเค้าด้วยนะ '
โชส่งยิ้มให้กับเพื่อนของเขาแทนการเสเสร้งแกล้งทำเป็นตื่นเต้น ( เพราะว่าตัวของเขาไม่ได้ตื่นเต้นเลยแม้สักนิด ) จึงทำให้ไก่และกุ้ง ( ซึ่งตอนนี้เป็นแฟนพันธ์ุแท้ของโชไปเรียบร้อยแล้ว ) หูผึ่ง!! ตาโต และอยากจะแสดงความคิดเห็นและมีส่วนร่วมด้วยกันกับโช ( แต่สองพี่น้องไม่ได้สนใจดำสักเท่าไหร่ ) พวกเขาทั้งสองคนจึงแกล้งเบียดดำ ให้ดำกระเด็นออกไปทางด้านข้าง และทั้งคู่ก็เข้ามารุมล้อมโช ด้วยท่าทางตื่นเต้นและดีใจ
" โช.. นายก็เข้าร่วมใช่ไหม ? แหม!! ดีจัง!! เราจะได้เล่นรอบกองไฟด้วยกัน " เสียงไก่ทำเป็นเนียนตีซี้
" แหม!! หนูอดเสียดายไม่ได้เลยพี่ พวกยุวกาชาดต้องไปเข้าค่ายอีกที่นึงน่ะสิไม่ได้เข้าค่ายอยู่ที่ทางโรงเรียน หรือหนูย้ายมาอยู่เนตรนารีวันนี้ดีคะพี่ไก่ "
" ใคร ? เขาย้ายกันได้ล่ะ คุณครูเขาคงไม่อนุญาติหรอก น้องกุ้งก็ไปเข้าค่ายยุวกาชาดของน้องกุ้งไปเถอะ เดี๋ยวพี่เข้าค่ายลูกเสือเผื่อน้องกุ้งเอง ดีใช่ไหมล่ะ ? "
ดำและโชมองหน้ากัน และพวกเขาทั้งคู่อดที่จะหัวเราะอย่างเสียไม่ได้ จึงทำให้ไก่และกุ้งทำหน้าเหรอหรากับอาการขำและหัวเราะของโชกับดำ แต่ฝาแฝดทั้งสองคนก็หัวเราะไปกับโชและดำด้วย ( ถึงแม้ทั้งคู่จะไม่รู้สาเหตุก็ตามว่าโชกับดำขำเรื่องอะไร )
' อะไรกันนี่ พวกเด็กแฝดก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือก็ได้ด้วยหรือนี่!! ไม่น่าเชื่อ!? แต่ก็ต้องเชื่อสินะ โอเค!! โอเค!!.. แบบนี้ก็ได้ ฉันจะยอมให้หรอกนะ เพราะเห็นแก่ว่าพวกนายยังเป็นเด็กด้วยกันทั้งคู่  ดู๊.. ดูสิ หน้าตาบ้องแบ๊วแบบนี้ ดูยังไงก็น่ารักดีนี่นา แล้วฉันจะเปลี่ยนฉายาให้พวกนายก็แล้วกัน เอาเป็น แฝดเสนอ ( เสนอหน้า ) ก็แล้วกัน '
พอโชนึกได้ก็หัวเราะต่อกัน ไปอีกยาว….. เป็นการขำที่มารธอนไปโดยปริยาย มันจะสนุกอะไรเบอร์นี้
...
มาถึงแล้ววันที่เด็กๆทั้งหลายต่างก็รอคอย ( ยกเว้นนิดนึง.. พระเอกของเรา ) วันนี้คือวันศุกร์ของสัปดาห์ถัดมา โดยทางโรงเรียนได้หยุดทำการเรียนและการสอน 1 วัน เพราะจะมีการเข้าค่ายที่โรงเรียน 3 วัน 2 คืน ( วันศุกร์จนถึงวันอาทิตย์ ) จึงให้พี่ๆ ม. ปลายหยุด 1 วัน ( หยุดวันศุกร์ ) และชั้น ม. ต้น ( ม. 1 - ม. 3 ) เข้าร่วมกิจกรรมเข้าค่ายลูกเสือและเนตรนารี  ส่วนยุวกาชาดให้ไปเข้าค่ายอีกที่หนึ่ง จึงทำให้อาจารย์ต้องแบ่งตึกอาคารเรียน ไว้ให้เป็นที่พักของนักเรียนดังนี้
1 . อาคารหนึ่งให้เป็นที่พักของเหล่าเนตรนารีสามัญรุ่นใหญ่ทั้งหมด โดยอาจารย์ผู้ดูแลจะพักกับพวกเด็กๆด้วย พวกอาจารย์จะพักอยู่ที่ชั้นล่างของอาคาร ส่วนพวกเนตรนารีจะอยู่ชั้น 2 - 4 ตามลำดับชั้น ( ม. 1 อยู่ที่ชั้น 2 , ม. 2 อยู่ที่ชั้น 3 , ม. 3 อยู่ที่ชั้น 4 ) โดยจะอยู่รวมกันเป็นหมู่ๆไป ( เหมือนการแบ่งทีม ) โดยแต่ละหมู่จะมีชื่อเรียก เป็นชื่อของนกต่างๆ เช่น หมู่นกเอี้ยง หมู่นกนางนวล เป็นต้น
2 . อาคารสองเป็นที่พักของลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่ทั้งหมด และอาจารย์ผู้ดูแลยังคงต้องพักที่ชั้นล่างเหมือนอย่างเช่นกับของทางเนตรนารี และให้เหล่าลูกเสือทั้งหลายพักที่ชั้น 2 - 4 ตามลำดับชั้นด้วยเหมือนกันกับของเหล่าเนตรนารี และของลูกเสือก็จะมีหมู่คล้ายๆกันกับของเนตรนารี แต่หมู่ของลูกเสือจะใช้ชื่อเรียก เป็นชื่อของบุคคลสำคัญของชาติ เป็นวีรชน และใช้แถบสีประจำหมู่ เช่น หมู่นเรศวร น้ำตาล - เหลือง  หมู่พระเจ้าตาก แดง - น้ำเงิน เป็นต้น
ในช่วงตอนเช้าได้มีการทำพิธีเปิดกิจกรรมการเข้าค่าย เสร็จแล้วก็ได้แยกกันไปตามหมู่ แล้วอาจารย์ก็ได้ให้นักเรียนนำสัมภาระไปเก็บที่ห้องตามที่ได้จัดไว้ โชได้อยู่หมู่เดียวกันกับ ดำและไก่ ( ซึ่งทั้งสองคนดีใจที่ได้อยู่ร่วมหมู่กันกับโช ) หมู่ของโชชื่อหมู่อู่ทอง และมีโชเป็นนายหมู่ และไก่เป็นรองนายหมู่ ส่วนดำเป็นคนหาน้ำ และยังมีเพื่อนๆชั้น ม . 1
ที่อยู่ในหมู่อู่ทองอีก 11 คน ต่างคนต่างก็มีหน้าที่ ที่ต้องจัดการ อย่างคนทำอาหารก็มีถึง 3 คน ส่วนที่เหลือต่างก็ต้องเตรียมอุปกรณ์ทำอาหารต่างๆ เช่น กะทะ หม้อ มาจากบ้าน ส่วนโชได้แบ่งภาระหน้าที่ให้เพื่อนๆในหมู่ไปเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวานก่อนจะมาเข้าค่ายแล้ว ซึ่งทุกคนก็ได้เตรียมข้าวของมาพร้อมตามที่โชได้จัดแจงแบ่งหน้าที่ไป พวกเขาเก็บเสบียงอาหารของพวกเขาไว้ในห้องที่อาจารย์เตรียมไว้ให้ พวกเด็กๆตื่นเต้นกับการเข้าค่ายในครั้งนี้มาก เพราะมันเป็นการเข้าค่ายแบบลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่ ซึ่งในตอนเรียนประถมจะไม่เหมือนกัน อย่างเรื่องอาหาร อาจารย์ก็ให้นักเรียนทำกันเองแค่เฉพาะมื้อเย็น ส่วนมื้อเช้ากับกลางวัน อาจารย์ได้ให้แม่ครัวเตรียมไว้ให้และรับประทานกันที่โรงอาหาร ซึ่งเด็กๆตอนมื้อเย็นบางหมู่อาจจะไม่ได้กินข้าวดีๆเลยก็เป็นได้ เพราะอาจจะมีข้าวดิบ หรือข้าวแฉะ และบางทีเจอข้าวสามกษัตฺริย์เลยก็เป็นได้ ( ดิบ แฉะ ไหม้ )
หมู่ของโชกำลังเก็บของกันอยู่ อยู่ดีๆก็มีเสียงคนแปลกหน้าดังลอดเข้ามา
" เฮ้ย… พวกแก.. มีข้าวเยอะไหม ? ของหมู่พวกฉัน ลืมเอามา!! ขอแบ่งหน่อยสิ "
โชมองมาตามเสียงที่พูดอยู่ ก็รู้โดยทันทีว่าใคร ? เขา.. เป็นรุ่นพี่ ม. 3 ที่นิสัยโคตรจะเกรียนเลย ชื่ออะไรน้า… โชพยายามนึกอยู่
" เฮ้ย.. กูถาม ? ทำไมไม่มีไครตอบเลยวะ ? "
พวกหมู่อู่ทองของโช อยู่แค่ชั้น ม. 1 ก็คงจะกลัวพวกรุ่นพี่สุดเกรียนคนนี้กันล่ะนะ แต่สำหรับโชในตอนนี้ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เขายังคงมองมาที่รุ่นพี่คนนั้นอยู่ ( ไอ้ที่มองคือกำลังนึกชื่ออยู่ต่างหากล่ะ )
" แล้วคนที่ถามน่ะ เป็นใคร ? " เขาถามด้วยความที่เขานึกชื่อเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักที
" พูดจาแบบนี้.. มึงไม่เคารพรุ่นพี่รึไงวะ " รุ่นพี่จอมเกรียนโวยวาย
" รุ่นพี่ ? อ่อ.. ครับ!! แล้วรุ่นพี่ชื่ออะไรกันครับ " โชลอยหน้าลอยตาถามรุ่นพี่จอมเกรียน
" ผมจะได้จดและลงบัญชีไว้น่ะครับ คือ เสบียงของพวกผมที่เอามามันมีค่าใช้จ่ายนะครับ ถ้ารุ่นพี่ไม่ว่าอะไร ผมจะได้นำข้าวสาร หรือสิ่งของต่างๆที่รุ่นพี่ต้องการมาให้อย่างสบายใจโดยไม่ถึงหูอาจารย์ ดีไหมล่ะครับ ? รุ่นพี่!!.. " โชพูดพร้อมถือปากกาและสมุดเตรียมจด
" อะไรกัน!! ขอแบ่งนิดๆหน่อยๆไม่ได้เหรอ… เอ่อ.. ข้าขอแค่ถ้วยเดียวก็ได้ " เสียงรุ่นพี่จอมเกรียนเริ่มเบาลง
" แล้วจะพอกันกินทั้งหมู่หรือครับรุ่นพี่ "
" พอสิ!! เพราะว่าข้าจะไปขอทุกๆหมู่เลย หมู่ละถ้วย สิบหมู่ก็สิบถ้วย เหลือเฟือ!! "
' โอ้โฮ..  ไอ้รุ่นพี่จอมเกรียนคนนี้มันช่างหน้าหนาเสียเหลือเกิน มันยังมีหน้ามาบอกจะขอทุกหมู่.. นี่ความคิดของมันไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรเลยรึเนี่ย ? '
" งั้นทางหมู่ของผม คงจะให้ข้าวสารแก่รุ่นพี่ไม่ได้หรอกครับ แต่ถ้าทางรุ่นพี่เปลี่ยนใจ จากขอเฉยๆเปลี่ยนมาเป็นซื้อ ผมจะถือว่านี่คือการทำธุระกิจนะครับ ทางผมจะส่งสินค้าให้รุ่นพี่ตามที่รุ่นพี่ต้องการ " โชโต้ตอบด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท โดยที่เขารู้สึกสนุกกับการที่ได้แหย่รุ่นพี่จอมเกรียนผู้นี้
" ไอ้ขี้งก!!  ไม่เอาก็ได้วะ.. ไปขอหมู่อื่นก็ได้ จะจำไว้ไอ้พวกหมู่อู่ทองมันขี้งก!! "
สิ้นเสียงรุ่นพี่จอมเกรียน ก็กระแทกประตูห้องอย่างแรงใส่ พวกเด็กๆเพื่อนๆของโชดูท่าทางตกอกตกใจ    เลิ่กลั่กกันเป็นแถว ส่วนตัวของโชนั้นไม่ได้มีท่าทีอะไรเลย และยังคงเก็บข้าวของเข้าที่เหมือนเดิม
" โช.. นายไม่กลัวรุ่นพี่คนนั้นเลยเหรอ ? " ดำทำหน้าตาวิตกเป็นกังวล โชหันหน้ามามองดูเพื่อนรักของเขา
" กลัว!?.. มีอะไรให้ต้องกลัว ไอ้รุ่นพี่จอมเกรียนคนนั้น "
" ชู่ว!!.. นายอย่าพูดเสียงดังสิ เดี๋ยวมีคนได้ยิน แล้วเอาไปบอกรุ่นพี่ " ดำรีบยกมือขึ้นมาปิดปากโช
" บอกก็ดีสิ ไม่จำเป็นที่พวกเราจะต้องไปกลัวไอ้รุ่นพี่จอมเกรียนคนนั้น กลับกันต่างหาก ที่พวกมันจะต้องกลัวพวกเรา ฮ่าๆๆ " โชหัวเราะอย่างเสียงดัง จนดำหน้าเหรอหรา..
อาจารย์ให้พวกลูกเสือจัดเตรียมข้าวของ คือ ให้เป็นชั่วโมงว่างนานถึงหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะประกาศเรียกรวมตัวโดยการเรียกรวมตัวแต่ล่ะครั้งบรรดาเด็กๆลูกเสือทั้งหลายจะต้องมีผ้าพันคอติดอยู่กับตัวเสมอ เพราะอาจารย์ให้เหล่าลูกเสือเปลี่ยนชุดลูกเสือเป็นชุดลำลองทั่วไปหรือชุดไปรเวท แต่จะให้ใส่ชุดลูกเสือก็ต่อเมื่อ คราวที่ต้องทำพิธีหรือกิจกรรมสำคัญๆ เพราะถ้าใส่แต่ชุดลูกเสือตลอดเวลา 3 วัน 2 คืน คงจะมีกลิ่นตุๆเหมือนเสื้อผ้าเน่าและเหม็นเสียมากกว่า พอครบชั่วโมงว่างพวกอาจารย์ก็ประกาศรวมตัวเหล่าลูกเสือทุกหมู่ และให้เหล่าลูกเสือทั้งหลายเตรียมตัวเดินทางไกล โดยจะออกเดินทางเป็นหมู่โดยให้ผู้เป็นหัวหน้าถือธงของหมู่ของตนและเริ่มออกเดินทาง เส้นทางที่จะต้องไปจะมีจุดมาร์คต่างๆที่อยู่ในแผนที่ที่อาจารย์แจกให้แก่หัวหน้าหมู่ไปแต่ละหมู่ และอาจารย์จะคอยอยู่ที่ตามจุดต่างๆ ถ้าลูกเสือหมู่ไหนไปถึงจุดหมายที่มาร์คไว้ในแผนที่แล้วล่ะก็ จะต้องให้อาจารย์หรือคนตรวจจุดหมายเซ็นชื่อหรือปั๊มตราเพื่อเอาไว้เป็นหลักฐานตามจุดที่มาร์ค
เส้นทางที่เดินทางไกล  ในสมัยนั้นจะผ่านบ้านคน วัด ตลาด แม้กระทั่งบ้านไหนที่มีหมาดุ หรือป้ายแปลกๆ และสถานที่ต่างๆตามแผนที่เหล่านั้นจะเป็นจุดมาร์คพิเศษที่อาจารย์ทำเอาไว้ ระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตรได้ กว่าจะครบทุกๆด่าน ก็ล่วงเวลาไปหลายชั่วโมง และไปรวมตัวกันที่สนามหลวง ดีนะที่ขากลับอาจารย์ให้นั่งรถกลับกัน เป็นรถบัสคันใหญ่เชียว  แล้วอาจารย์ก็แจกข้าวกล่องกับน้ำดื่มให้กับเด็กๆลูกเสือทุกคนไว้รับประทานกันบนรถ เดินกันแค่นี้ก็เหนื่อยกันหน้าดำหน้าแดงแล้ว พอเด็กๆได้นั่งรถลมเย็นๆบางคนก็เลยผลอยหลับไป…


##                              เข้าค่ายตอนที่สอง

....
รถบัสมาส่งพวกลูกเสือถึงที่หมายแล้ว….
อาจารย์ได้ให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่หอประชุม และรออาจารย์เรียกทีละหมู่ให้ไปผจญภัยในด่านง่ายๆ เพื่อเรียกน้ำย่อยการผจญภัยของจริงในวันพรุ่งนี้ พอถึงบ่ายสามโมงครึ่งก็ได้ให้ลูกเสือทุกคนไปพักเพื่อเตรียมตัวทำอาหารเย็นกินกันในตอนเย็นของวันนั้น
ถึงเวลาทำอาหารมื้อเย็นของเหล่าลูกเสือทั้งหลาย ก็ดูออกจะวุ่นวายและโกลาหลชอบกล เพราะเด็กๆจะกุลีกุจอกันจุดไฟจุดเตา ซึ่งอาจารย์จะอนุโลมให้สำหรับผู้ที่เตรียมเตาถ่านมา หรือจะใช้แบบเอาหินมาสามก้อนวางเรียงให้เป็นรูปสามเหลี่ยมที่เรียกว่าหินสามเส้า แล้วจุดไฟใส่ฟืนลงไปควันขโมงโฉงเฉง จนเด็กๆต้องวิ่งไปเตรียมหาน้ำมาเตรียมเอาให้พร้อมเผื่อเหตุฉุกเฉิน อาจารย์ปล่อยให้ทำอาหารเป็นเวลา 1 ชั่วโมงครึ่ง และแต่ละหมู่จะต้องส่งอาหารของหมู่ของตนไปให้อาจารย์ดู และชิมให้ทันภายในเวลาที่กำหนด ( หรืออาจารย์อาจจะไม่ชิมก็ได้ ซึ่งเป็นสิทธิของอาจารย์หากอาหารนั้นดูเสี่ยงตายเกินไปที่จะชิม!! ) เพื่อทำการให้คะแนนว่าผ่านหรือไม่ แล้วจึงรับประทานอาหารของที่หมู่ของตนเองนั้นทำได้
หมู่ของโชได้มีการแบ่งหน้าที่กันทำ บรรดาพวกเด็กๆต่างก็ทำงานตามที่หัวหน้าหมู่โชได้มอบหมายให้ไว้กันอย่างทุลักทุเล แต่สำหรับตัวโชนั้น เขาคล่องแคล่วทำอาหารอย่างกับพ่อครัวหัวป่าก์มาเองเลย เพื่อนๆในหมู่อู่ทองต่างก็ประทับใจในตัวของหัวหน้าหมู่โชเป็นอันมาก ในตอนแรกโชปล่อยให้ผู้ที่ได้รับมอบหมายเป็นคนทำกับข้าว 3 คนนั้นหุงข้าวก่อน แต่ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะหุงข้าวแบบเช็ดน้ำไม่เป็น โชกลัวว่าข้าวที่ได้จะเป็นข้าวต้ม หรือไม่ก็ข้าวดิบ และกินกันไม่ได้ เขาจึงได้อาสาหุงข้าวเองจนข้าวสุก ข้าวที่สุกของโชนั้นสวยและหอมกรุ่น.. ดูน่ารับประทานยิ่งนัก เพื่อนๆต่างก็ชื่นชมในตัวของเขา โชเลยบอกว่างั้นเขาจะทำกับข้าวให้ด้วยแต่เพื่อนๆในหมู่จะต้องช่วยเป็นลูกมือเขา ทุกคนต่างก็ยินดีทำทุกอย่างตามที่โชบอก ทั้งหั่นผัก ตอกไข่ และใส่ฟืน โชมีหน้าที่ปรุงอาหารจนสำเร็จ กับข้าวของหมู่อู่ทองนั้น เป็นกับข้าวง่ายๆแต่ถูกใจเด็กๆทั้งหมดในหมู่อู่ทองมาก แค่มีใข่เจียว ผัดผักบุ้งไฟแรง และข้าวสวยร้อนๆแค่นั้น มันไม่ได้ยากเกินความสามารถของโช
กับข้าวและข้าวสวยของหมู่อู่ทองเสร็จแล้ว โชทำเสร็จไวมาก ไวกว่าหมู่ลูกเสืออื่นๆ เขาทำเสร็จเรียบร้อยก่อน พวกเพื่อนๆในกลุ่มต่างก็มองอาหารของเขาด้วยอาการน้ำลายสอ
" เอ้า!!.. ฉันทำเสร็จแล้ว ไหน ? ใครมีหน้าที่ยกไปส่งอาจารย์ ? "
" โอ้โฮ.. โช.. นายคือผู้ประทานความอิ่มให้แก่หมู่อู่ทองของเรา.. ท่านหัวหน้า.. ข้าน้อยขอคารวะ.. " ไก่ ( นายแฝดเสนอผู้เป็นแฟนคลับของโชในตอนนี้ ) ยกมือขึ้นชูและก้มหัวลงมาพร้อมมือทั้งสองข้างของเขา ทำท่างเหมือนกำลัง      ซูฮกอาจารย์แบบในหนังจีนกำลังภายใน เรียกความฮาให้กับหมู่อู่ทองไปได้อีก
" เออๆ.. พอเถอะ ฉันเริ่มจะหิวแล้ว รีบเอาอาหารไปส่งอาจารย์เร็วเข้าเถอะ จะได้มากินข้าวกันซะที " โชรีบตัดบท
เพื่อนๆลูกเสือในหมู่อู่ทองต่างก็ช่วยยกสำรับกับข้าวไปยื่นส่งกับอาจารย์ พวกอาจารย์มองดูกับข้าวที่หมู่อู่ทองทำมาส่งก็ยิ้มให้กับลูกเสือแล้วถามไถ่
" โอ้โฮ!!  เสร็จก่อนเพื่อนเลยนี่!! แต่กินได้รึเปล่าก็ไม่รู้ ? " อาจารย์ตักข้าวมาแค่หนึ่งช้อนกับใข่นิดนึงและผัดผักบุ้งแค่พอในหนึ่งคำ
" ครูจะลองเสี่ยงตายดูก่อนนะ " อาจารย์แกล้งแซวเด็กๆ และชิมอาหาร อาจารย์เลิกคิ้วขึ้นเพียงเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าอยู่ไปมา และอาจารย์ก็ก้มลงจดลงสมุดบันทึก
" ชื่อหมู่อะไรครับ ชั้น ม. ไหน ? "
" หมู่อู่ทองครับ ม. 1 ครับอาจารย์ "
อาจารย์ยิ้มให้ลูกเสือที่ไปส่งอาหาร และให้พวกเขานำอาหารมานั่งกินกันได้เลย พวกเด็กๆในหมู่อู่ทองดีใจกันมาก พวกเขานั่งล้อมวงกินอาหารอยู่ที่สนามหญ้าหน้าตึกอาคารสองใกล้ๆกับสถานที่ที่พวกเขาทำกับข้าวกันไปเมื่อสักครู่ เพื่อนๆลูกเสือในหมู่อื่นๆ ต่างก็มองมาด้วยความอยากจะกินด้วยคงเพราะหิวแล้วนั่นเอง.. แต่พวกของตนยังคงทำกับข้าวยังไม่เสร็จ ก็ได้แต่โวยวายกันไป เสียงเหล่าลูกเสือเจี้ยวจ้าวกันไม่แพ้เสียงที่ดังมาจากที่ตึกอาคารหนึ่งเลยสักนิด ( ตึกที่พวกเนตรนารีอยู่ )
" เฮ้ย!! เร่งหน่อย!! ดูสิหมู่อู่ทองเสร็จแล้ว  ได้กินข้าวกันแล้วด้วย " เสียงรุ่นพี่ม. 3 คนหนึ่ง
" ไหน ? เฮ้ย…! ทำไมต้องเป็นไอ้หมู่อู่ทองขี้งกนั่นด้วยว้าาาา.. " เสียงรุ่นพี่จอมเกรียนของเรานั่นเอง
" งก ? อะไรของแกกัน!? "
" ก็.. ฉันลืมเอาข้าวสารมาไง ก็เลยไปขอข้าวสารที่หมู่อู่ทอง แต่พวกมันไม่ให้!! แถมยังบอกขายอีกด้วย กวน… ชิปเป๋ง.. "
" ก็แกลืมเอาข้าวสารมาเองนี่!!  แถมยังไปขอรุ่นน้อง ม. 1 อีกด้วย ไม่อายน้องๆมั่งเลยเหรอ.. ไอ้บ้า!! "
" อายทำไม..!? อายก็อดสิ!!  แต่ฉันขอพวกมันแค่ถ้วยเดียวเองนะ ขี้ตืดขี้งก "
" อ่าว… ก็เขาบอกขายนายนี่ แล้วทำไมนายถึงไม่ยอมซื้อล่ะ ? "
" ก็….. ฉัน….. "
" ฉันว่านะ ไอ้คนที่มันขี้งกน่ะ มันคือนายเสียมากกว่า เขายอมขายข้าวสารของพวกเขาให้กับนาย แต่ว่านายไม่ยอมซื้อข้าวสารของพวกเขา แถมจะเอาข้าวสารของพวกเค้าไปฟรีๆอีก…  อย่างนี้ให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ " รุ่นพี่ ม. 3 คนนี้ยังเป็นคนมีความคิดดีกว่ารุ่นพี่จอมเกรียนเสียอีก
รุ่นพี่จอมเกรียนกัดปากกัดฟันเพราะเถียงอะไรเพื่อนของตนเองไม่ได้ รู้สึกเสียหน้าจนลืมดูใข่ของตนที่กำลังทอดอยู่ จึงทำให้เพื่อนๆในกลุ่มตะโกนบอกเตือน
" เฮ้ยๆๆ…!? ควันขโมงเลย!!  ใข่ๆๆ!!  ไหม้แล้ว!! "
อารามตกใจ รุ่นพี่จอมเกรียนรีบกลับใข่ เจออีกด้านของใข่ที่ดำปิ๋ดปี๋ ดูน่าเกลียดน่ากลัวมากกว่าน่ากิน ด้วยความที่เขาเห็นใข่ของเขาเป็นแบบนั้น จึงทำให้หน้าตาของรุ่นพี่จอมเกรียนขมวดคิ้วนิ่วหน้าทำปากจู๋ แล้วอุทานออกมาว่า
" เฮ้ย.. ใข่กูดำหมด.. โธ่เว้ย..! "
เพื่อนๆต่างหัวเราะออกมาด้วยอารมณ์ที่ขบขันกันเสียเหลือเกิน
" เห็นไหม ? เพราะพวกแกเอาแต่พูดกันอยู่นั่นแหละ พวกเราเลยต้องกินใข่ไหม้กันเลยวันนี้ ฮ่าๆๆๆ ไอ้ใข่ไหม้ เอ้ย…  ไอ้ใข่ดำ ฮ่าๆๆๆ " เพื่อนๆของรุ่นพี่จอมเกรียนโห่ และล้อเลียนเขาอย่างสนุกสนานจนอาจารย์เดินเข้ามาดู
" โอ้โฮ… นี่พวกเธอ ครูไม่ชิมใข่ของพวกเธอหรอกนะ ดูสิน่ากลัวมาก…  ดำขนาดนี้..  ครูยังไม่อยากเป็นมะเร็งตายหรอกนะ  อยู่ ม. 3 แล้วยังทอดใข่ไหม้อีก ไม่อายน้องๆ ม. 1 มั่งหรือ ? " อาจารย์พูดไปก็ขำไป
กว่าจะเสร็จเรียบร้อยกันทุกๆหมู่ เล่นเอาวุ่นวายกันไปหมด อาจารย์บอกเด็กๆลูกเสือทั้งหลายว่าถ้าใครกินไม่อิ่มทางโรงเรียนจะเลี้ยงขนมกับนมรอบดึกอีก จึงทำให้บรรดาลูกเสือทุกคนต่างก็เฮกันลั่น เพราะบางหมู่น่าสงสารมากหุงข้าวดิบกินกันไม่ได้ก็มี อาจารย์รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ( เพราะเป็นแบบนี้อยู่ทุกๆปี ) พวกอาจารย์เลยจัดเตรียมขนมปังกับนมไว้ให้เด็กๆได้รับประทานกันก่อนที่จะเข้านอน
และหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ อาจารย์ก็ให้เก็บล้างและทำความสะอาดพื้นที่ที่เหล่าลูกเสือทั้งหลายต่างทำอาหารกันไป อาจารย์ก็เรียกรวมตัวมาประชุมบอกเรื่องการอาบน้ำ ซึ่งนับจากนี้ต่อไปจะอลม่านมากและวุ่นวายขึ้นกว่าเดิม เพราะอาจารย์มีเวลาให้ถึง 2 ชั่วโมงเลย ด้วยว่าจำนวนของลูกเสือมากกว่าจำนวนของห้องน้ำ แต่ก็ยังดีที่พวกลูกเสือทั้งหลายเป็นเด็กผู้ชาย จึงทำให้อาบน้ำที่ทางด้านนอกได้ ห้องน้ำของนักเรียนชายจะอยู่แยกคนละฝั่งกับห้องน้ำของนักเรียนหญิง และมีอ่างที่ก่อเป็นแท้งค์สี่เหลื่ยมไว้สำหรับใส่น้ำเอาไว้ใช้ สามารถนำมาอาบได้ อาจารย์จึงให้ภารโรงเอาผ้าใบแบบพลาสติกมากั้นเป็นฉากเพื่อกันมิให้ผู้ที่อยู่ทางอื่นเห็น และให้เด็กๆเอาไว้อาบน้ำ ซึ่งเด็กๆทุกคนก็จะชอบเล่นน้ำกันมากจึงทำให้เวลาอาบน้ำนั้นคือเวลาเล่นสนุกของเหล่าลูกเสือจอมซนทั้งหลาย
อาจารย์ได้ให้ลูกเสือไปอาบทีละกลุ่มทีละหมู่ จนกว่าจะครบทุกหมู่กลุ่มเล่นเอาวุ่นวายจนพวกอาจารย์ต้องกุมหัวปวดขมับกันไปเลย จากหกโมงเย็นถึงสองทุ่ม อาจารย์ถึงได้เรียกรวมตัวที่หอประชุม อาจารย์มีภาระกิจให้ลูกเสือชั้น ม. 1 ทุกคนไปทำมันคือภาระกิจคนกล้า ลูกเสือชั้น ม. 1 จะต้องไปเอาหนังสือที่อาจารย์กำหนดในห้องสมุดที่มืดมิด คือจะปิดไฟในห้องสมุดไว้ เพราะฉนั้นห้องสมุดของทางโรงเรียนจะมืดสนิดและเงียบมากดูวังเวงและน่ากลัว และทั้งกลุ่มหมู่จะได้ไฟฉายไปเพียง 1 กระบอกเท่านั้น เพื่อเอาไว้ส่องดูและหาหนังสือตามที่ได้รับมอบหมายของภาระกิจนั้นๆ โดยอาจารย์จะให้รุ่นพี่ชั้น ม. 3 มาช่วยกิจกรรมในครั้งนี้ ให้แต่งตัวเป็นผีหลอกรุ่นน้องชั้น ม. 1 เพื่อความสนุกกัน โดยที่ลูกเสือชั้น ม. 1 ทุกคนจะไม่รู้ ( แต่ว่าโชรู้ และเขาก็ไม่ได้กลัวหรือตกใจอะไรเลย )  เพราะเวลาที่เดินไปจะไปแค่ทีละหมู่เท่านั้น พอทำภาระกิจเสร็จแล้วอาจารย์จะแจกขนมกับนมให้ และให้ขึ้นห้องไปเตรียมตัวเข้านอนได้เลย
ส่วนลูกเสือชั้น ม. 2 ต้องทำภาระกิจคนกล้าที่วัด โดยอาจารย์จะไปปักหลักที่จุดๆหนึ่งในวัดที่นั่น ( โรงเรียนกับวัดจะอยู่ใกล้กัน ) ก็จะใกล้ๆกับเมรุและศาลาแต่ในตอนกลางคืนถ้าไม่มีงานศพที่วัด เขาจะปิดไฟทำให้บริเวณนั้นมืดและวังเวง ถึงจะเป็นวัดใกล้ๆในชุมชนแต่เวลาในขณะนั้นมันก็จะดูมืดๆน่ากลัวๆ ซักหน่อยสำหรับคนขวัญอ่อน แต่อาจารย์ก็ไม่ได้อยู่คนเดียวคงเอาลูกเสือชั้น ม. 3 มาช่วยอยู่เป็นเพื่อนด้วย 3 คน ถ้าลูกเสือชั้น ม. 2 หมู่ไหนมาถึงก่อนก็จะได้ปั๊มตรงแขนเพื่อเป็นหลักฐานว่ามาถึงแล้วก็จะสามารถกลับไปที่ฐานและรับขนมกับนมได้เลย  กว่าจะเสร็จภาระกิจก็สามทุ่มครึ่งไปแล้ว
ขณะนี้ทุกคนอยู่ในห้องพักเตรียมตัวนอนพักผ่อน เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ามากๆ แต่ด้วยความที่เป็นเด็กทุกๆคนยังคงนอนไม่หลับ อาจจะเป็นเพราะว่าแปลกที่ หรือเพราะว่าตื่นเต้นกับการนอนเข้าค่ายในครั้งนี้ก็ไม่รู้ จึงทำให้พวกเขานอนคุยกัน.. เล่นกัน.. ไม่ยอมหลับยอมนอน จนกระทั่งอาจารย์จะต้องเดินมาตรวจทุกๆห้องไป แถมขู่พวกเด็กๆด้วยว่าถ้าใครไม่ยอมนอน จะถูกหักคะแนน แต่ถ้าพวกเด็กๆคนไหนยังดื้อดึงไม่ยอมเชื่อฟังจริงๆก็จะโดนทำโทษ โดยโทษที่ทุกคนต่างก็ไม่อยากจะโดน นั่นคือโทษการให้อมมะขาม มะขามในที่นี้คือมะขามอ่อน มะขามจริงๆที่กินได้ แต่อาจารย์ไม่ได้ให้พวกลูกเสือที่กระทำผิดกินนะ อาจารย์จะให้คนที่ดื้อทำผิดกฎอม!! ใช่!! พวกเราได้ยินได้ฟังกันไม่ผิดหรอก อาจารย์จะให้พวกที่ผิดกฎนั้นอมมะขามทีละคน.. ทีละคน.. จนครบกันทั้งหมู่ โดยที่มะขามคือ อั้นนั้นอันเดียวกัน ( อาจารย์พูดขู่เด็กๆ พร้อมกับโชว์ถุงใส่มะขามให้พวกเด็กๆดู ) พวกเด็กๆถึงได้ยอมเชื่อฟัง แต่ก็คงยังมีเด็กบางคนแอบคุยกันเสียงเบาๆ ในขณะที่อาจารย์ปิดไฟไปแล้วก็มี แต่นั่นมันก็แค่ไม่นานนัก และแล้วทุกๆคนก็ผลอยหลับไป….
...
ด้วยบรรยากาศที่เงียบสงัดในยามเช้า..  จู่ๆเสียงนกหวีดก็ดังขึ้นก้องสนั่นไปทั่วทั้งอาคารเรียน จึงทำให้เหล่าลูกเสือน้อยใหญ่ต่างก็ตื่นขึ้น ภาระกิจส่วนตัวในตอนเช้า ( ล้างหน้าแปรงฟัน ) อาจารย์จึงย้ำให้บรรดาลูกเสือเร่งไปเตรียมตัวให้เสร็จภายใน 1 ชั่วโมง ก่อนจะรับประทานอาหารเช้า โดยกำชับด้วยว่า ถ้าใครช้า.. หมู่ไหนช้าที่สุดจะมีบทลงโทษด้วยเช่นกัน จึงทำให้เด็กๆทุกต่างเร่งรีบให้เสร็จทันเวลาที่อาจารย์กำหนด เพราะพวกเขารู้ว่าวันนี้จะมีอะไรที่สนุกๆตื่นเต้นรอพวกเขาอยู่
หลังจากรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ก็ให้ลูกเสือทุกคนไปรวมตัวกันที่หอประชุม โดยให้เด็กๆนั่งรออยู่กันเป็นแถวๆ และมีอาจารย์มาพูดคุยระหว่างรอทางอาจารย์และทีมงานจัดเตรียมด่านผจญภัยต่างๆ ( ซึ่งที่จริงทางอาจารย์ได้จัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ที่ทางอาคารเรียนที่ 4 ) และตรวจสอบเช็คดูความเรียบร้อยให้แน่ใจก่อน
ได้เวลาปล่อยลูกเสือไปทีละหมู่ อาจารย์จะนำไปทีละกลุ่มโดยหัวหน้าหมู่จะต้องถือไม้ที่ติดธงสีของหมู่นั้นๆไปด้วยทุกครั้ง ห้ามทิ้งหรือทำหาย ทางที่เดินผ่านอาจารย์จะทำป้ายลูกศรชี้บอกทางไปโดยตลอด ด้วยอาคารเรียนของโรงเรียนมัธยมแห่งนี้ มีถึงสี่อาคารเรียนด้วยกัน จึงทำให้อาคารที่สามก็จะเป็นด่านผจญภัยของเหล่าเนตรนารี ส่วนด้านหลังอาคารสี่ ยังคงเป็นพื้นที่ว่างๆ และกองดิน มีบ่อน้ำตื้นๆที่ไม่ใหญ่มากเท่าไหร่ ที่ทางโรงเรียนขุดเอาไว้สำหรับให้นักเรียนที่เรียนเกี่ยวกับการเกษตรสามารถเลี้ยงปลาหรือเอาไว้รถน้ำผักในแปลงผักได้ ซึ่งโดยปรกติแล้วผอ. จะให้เจ้าหน้าที่ภารโรงทำอาณาเขตโดยเอาตาข่ายพลาสติกมากั้นขึงไว้ เพื่อปิดกั้นกันเด็กนักเรียนเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาติ
ลูกศรที่ชี้บอกทาง ได้นำทางให้ลูกเสือทุกคนเดินกันไปที่อาคารสี่ โดยก่อนจะถึงหน้าอาคารก็จะมีอุโมงค์หรืออาจารย์จะติ๊ดต่างให้เป็นถ้ำ ที่ทำด้วยทางมะพร้าวใบไม้และกิ่งไม้ มีลักษณะต่ำเตี้ยและคับแคบ มีความกว้างแค่พอคนแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถมุดผ่านเข้าไปได้ นั่นคือด่านผจญภัยในด่านแรก อาจารย์จะคอยพูดขู่เด็กๆว่ามีมดแดงกำลังตามล่าให้รีบหนีโดยการคลานมุดเข้าไปในถ้ำ ( ที่อาจารย์ติ๊ดต่างเอาไว้นั่นเอง ) และพอโผล่ออกมาหน้าถ้ำ จะเจอแป้งและสีทาที่ใบหน้า เพื่อไปผจญภัยในด่านต่อไป..


##                                 เข้าค่ายตอนจบ

...
เมื่อลอดอุโมงค์หนีมดที่กำลังตามล่า ตามที่อาจารย์บอก  ออกมาพ้นจากถ้ำ ( สมมุติ )  นายหมู่ก็ได้นำพากำลังพลที่มีอยู่อันน้อยนิดเดินตามป้ายลูกศรต่อไป...
ตอนนี้ถึงตาหมู่อู่ทอง นายหมู่โชเดินนำ พาเหล่าเพื่อนๆลูกเสือของเขาผ่านด่านไปและเดินตามลูกศรที่มีอยู่เป็นระยะๆ จึงได้พบเจอกับด่านแรกที่เป็นด่านลอดอุโมงค์ พอพ้นปากอุโมงค์ก็ได้ประทับตราด้วยแป้งและสีตามระเบียบ คราวนี้พวกเขาจึงได้ขึ้นไปบนอาคารสี่ตามที่ลูกศรชี้นำทาง ทางอาจารย์ได้นำผ้ามากั้นขึงเป็นลักษณะของทางเดินทำให้เหมือนกับกำลังเดินอยู่ในตรอกซอกซอยแคบๆ พวกลูกเสือจะมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ทางด้านหลังของผ้าที่ถูกขึงไว้ ทำให้ดูลึกลับไม่เหลือเค้าเดิมของอาคารเรียนเลยสักนิด พวกเขาเดินตรงไปที่บันไดและก้าวเท้าย่างขึ้นไปทีละขั้น.. ทีละขั้น.. จนสุดทางนั่นก็ถึงที่ชั้นสี่ของอาคารสี่พอดี พอถึงชั้นบนทางด้านขวามือถูกปิดกั้นโดยผ้าผืนใหญ่ที่ถูกขึงไว้เพื่อปิดกั้นเหล่าลูกเสือมิให้เดินไปตรงที่ตรงนั้น เหมือนเป็นการบังคับกรายๆ ว่าจะต้องเดินไปตามทาง ทางด้านซ้ายมือเท่านั้น!!
พวกเขาเดินไปตามลูกศรที่ชี้บอกให้เลี้ยวเข้าห้องๆหนึ่ง พอเข้าไปถึงภายในห้องมีอาจารย์และรุ่นพี่ ม. 3 รออยู่ในห้อง 3 คน ( อาจารย์ 1 คน รุ่นพี่ ม. 3 อีก 2 คน ) ภายในห้องเรียนนั้นดูโล่งมากมีแค่โต๊ะของอาจารย์ 1 ตัวกับเก้าอี้ให้นั่งแค่ 3 ตัว ( เฉพาะรุ่นพี่ ม. 3 นั่งเท่านั้น ) เพราะฉนั้นเหล่าลูกเสือทั้ง 14 คนจึงต้องยืนทั้งหมด บนกระดานดำมีตัวหนังสือเขียนบอกไว้ว่า ' ด่านที่ 1 ตอบคำถาม '
" เอาล่ะ ทีนี้.. ด่านนี้คือด่านที่ 1 นะ เพราะฉนั้นตรงตามที่เขียนไว้บนกระดานดำ ( ในสมัยนั้นเป็นกระดานไม้สีเขียวเข้มใช้ชอลค์เขียน ) ครูจะมีคำถามให้พวกเธอตอบโดยพวกเธอจะต้องจับฉลากของคำถามมา 1 ข้อ และต้องตอบให้ถูกต้องเท่านั้นถึงจะผ่านไปด่านต่อไปได้ และครูมีเวลาให้พวกเธอคิด 15 นาที เท่านั้น!! ถ้าพวกเธอตอบไม่ได้หรือตอบผิดจะต้องโดนเขียนกากบาทด้วยสีแดงบนป้ายที่ครูจะให้พวกเธอไป และต้องตอบคำถามใหม่ในทันทีคือจับฉลากคำถามและตอบภายใน 15 นาทีแต่ถ้าตอบถูกในข้อเดียวจะได้ปั๊มตราดาวนี้ไปครองและผ่านไปด่านต่อไปได้เลย เข้าใจไหม ? มีใครไม่เข้าใจบ้าง "
" เข้าใจครับ " ลูกเสือทั้งหมดตอบรับอาจารย์พร้อมเพรียงกัน
" ดีมาก!! ทีนี้.. ป้ายใบนี้ครูจะให้หัวหน้าหมู่ของพวกเธอเก็บรักษาไว้นะ ครูทำเชือกไว้ให้คล้องคอได้ เพราะพวกเธอยังต้องใช้ป้ายใบนี้ในทุกๆด่าน และการรับคะแนนก็มีผลต่อการเก็บรักษาป้ายของพวกเธอด้วย  เอาล่ะ.. ส่งตัวแทนมาจับฉลากได้ "
โชมองหน้าเพื่อนๆ ทุกคนให้หัวหน้าจับฉลากก่อนคนแรก โชได้คำถามจากอาจารย์
" โอ้.. คำถามนี้ง่ายมาก.. พวกเธอจะต้องตอบได้แน่ๆ คำถามมีอยู่ว่า โลกของเราเป็นดาวเคราะลำดับที่เท่าไหร่ของระบบสุริยะ ?  นี่ถ้าพวกเธอตอบกันไม่ได้นะ ครูจะจูนสมองให้พวกเธอกันใหม่ เข้าใจไหม ? " อาจารย์แกล้งทำเสียงเข้ม
" โลกเป็นดาวเคราะอันดับที่สามจากดวงอาทิตย์ครับอาจารย์ " โชและไก่ช่วยกันตอบแทนเพื่อนๆ
" โชคดีของพวกเธอจริงๆนะที่ได้คำถามง่ายๆไป ยังไม่ถึง 5 นาทีเลยตอบคำถามเสร็จและ  เอ้า.. เอาตราปั๊มรูปดาวไป ผ่านด่านไปได้เลยครับ " อาจารย์ปั๊มตราลงบนป้ายกระดาษแล้วเอามาคล้องคอให้กับหัวหน้าหมู่อู่ทอง
พวกเขาออกจากด่านแรกและเดินไปตามทางของลูกศรที่ชี้บอก ลูกศรชี้ให้พวกเขาเดินลงบันไดไปที่ชั้นสามของอาคารที่สี่ พอมาถึงจะเจอป้ายบอกให้เลี้ยวขวา พวกเขาก็เดินตามป้ายไปจนไปถึงห้องๆหนึ่งที่ประตูเปิดเอาไว้ให้เข้าไปได้ ที่ห้องนี้มีกล่อง ปี๊บ และไหวางอยู่บนโต๊ะ อาจารย์ที่อยู่ในห้องกับรุ่นพี่ ม.3 อีก 3 คน ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
" เข้าแถวๆ รายงานตัวด้วย " อาจารย์บอกให้ลูกเสือทั้งหมดเข้าแถว
" หมู่อู่ทอง แดงเหลือง ชั้น ม. 1 ครับ " พวกเขาตอบรับเสียงดังพร้อมกัน
" ดีมาก!! ที่นี่คือด่านที่ 2 ด่านปิดตา ครูจะให้พวกเธอปิดตาทุกคนโดยจะให้รุ่นพี่ ม. 3 ของพวกเธอเป็นคนปิดตาให้ จะไม่มีใครเห็นอะไรกันนะ แล้วครูจะให้พวกเธอเอามือล้วงเข้าไปจับหรือสัมผัสสิ่งของที่อยู่ในกล่องหรือไหพวกนี้ทีละคน เสร็จแล้วให้ตอบว่ามันคืออะไร และยังห้ามเปิดตาอยู่นะ เพราะจะต้องจับอีก 2 อย่างแล้วค่อยเฉลยตอนท้าย เข้าใจใช่ไหม ? ใครไม่เข้าใจให้ยกมือ "
" เข้าใจครับ " ทุกคนตอบพร้อมกัน
แล้วพวกลูกเสือก็ถูกปิดตาด้วยผ้าพันคอของพวกเค้าเองโดยรุ่นพี่ ม. 3 ที่มาเป็นผู้ช่วยอาจารย์เป็นคนจัดแจงและจัดการให้ ทุกคนมองไม่เห็นแต่ด้วยความพยายามของเด็กในวัยนี้จึงพยายามขยับบ้าง เงยหน้าบ้าง เพื่อที่จะแอบมองแอบดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นให้ได้ แต่มันก็ไม่มีผล เพราะสิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นถูกปิดมิดชิด และมีเพียงแค่รูเล็กๆที่สามารถเอามือสอดเข้าไปได้แค่มือข้างเดียว โชล้วงเข้าไปก่อนเป็นคนแรก เขารู้อยู่แล้วว่าอาจารย์ใส่อะไรลงไปข้างในนั้น อาจารย์ให้รุ่นพี่ ม. 3 นำกล่องไปให้ลูกเสือทุกคนเอามือล้วงลงไป เสร็จแล้วอาจารย์ก็ถามคำถาม
" มันคืออะไรนักเรียน ? "
" กล้วยครับ " ทุกคนตอบเกือบจะพร้อมกัน
" อย่าเพิ่งแกะผ้าปิดตานะ เอาล่ะอันดับต่อไปของที่อยู่ในปี๊บ!! มา!! ลองมาจับกัน "
รุ่นพี่ ม. 3 นำพวกลูกเสือให้เดินมาทีละคนแล้วให้พวกเขาเอามือล้วงใส่ในปิ๊บ ในตอนแรก โชก็สะดุ้งเล็กน้อยถึงจะรู้ว่าของที่อาจารย์นำมาให้จับนั้นไม่ได้เป็นของอันตรายแต่อย่างใด แต่มันมีน้ำเย็นๆอยู่ในนั้นและของข้างในก็มีลักษณะนิ่มๆ ลื่นๆสั้นบ้างยาวบ้าง จนไก่ร้องแบบตกใจคิดว่ามันคือตัวอะไรแปลกๆ ทุกคนต่างสะดุ้งและรู้สึกขยะแขยง และคิดไปต่างๆนานาแตกต่างกัน
" เอาล่ะ.. พวกเธอคิดว่าสิ่งนี้คืออะไร ? "
" ลอดช่อง " โชตอบ
" ใส้เดือน " " หนอน " พวกเด็กๆเริ่มตอบไม่เหมือนกัน อาจารย์และรุ่นพี่ ม. 3 เริ่มหัวเราะคิกคัก
" เอ้าๆ จะเอายังไง จะตอบอะไรกันแน่ " อาจารย์ถามพวกเค้าซ้ำอีกครั้ง
โชปรึกษากับเพื่อนๆในกลุ่มหมู่อู่ทองของเขาว่า
" สิ่งนี้คือลอดช่องอย่างแน่นอน "
" ทำไมคิดว่าเป็นลอดช่องล่ะ เราว่ามันคือใส้เดือนนะ " ดำโต้แย้ง
" ฉันว่ามันเป็นหนอนชัดๆ หนอนตัวใหญ่ๆด้วย อี๋.. " ไก่ดูท่าทางจะวิตกจริตไปมากๆ
" มันไม่ใช่ทั้งหนอน และใส้เดือนหรอกนะเพื่อน เพราะถ้าเป็นใส้เดือนหรือหนอนมันจะต้องขยับเองได้ แต่ฉันลองจับดูแล้วมันไม่ได้ขยับเองแต่พวกรุ่นพี่ ม. 3 แกล้งขยับปี๊บ อีกอย่างมันอยู่ในน้ำมันเลยมีลักษณะลื่นๆ พวกนายโดนอาจารย์หลอกแล้วล่ะ "
และแล้วพวกเค้าก็เชื่อสิ่งที่หัวหน้าหมู่ของพวกเขาพูด
" ลอดช่องแน่นอนครับอาจารย์ " เสียงโชพูดดังๆอีกครั้ง
อาจารย์ได้ให้พวกเขาเดินมาจับสิ่งของที่อยู่ในไหต่อไป โดยให้รุ่นพี่ ม. 3 เป็นคนพามาล้วงไหทีละคน โชล้วงเข้าไปก่อนเป็นคนแรก ความรู้สึกแรก เขารู้สึกถึงความเปียกแบบเละๆและแฉะๆ ข้นๆ เหมือนของเละๆติดมือน่าขยะแขยง แต่อันสุดท้ายนี้มีความพิเศษตรงที่อาจารย์ให้พวกเขาทุกคนดมกลิ่นด้วย ซึ่งกลิ่นที่ได้มันมีกลิ่นเหม็นเหมือนกันจึงทำให้เด็กๆเริ่มโวยวาย
" เฮ้ย!! ขี้!! ขี้เหรออาจารย์ ? "
" ไม่ใช่!? มันคือกะปิที่ใส่น้ำปลาร้าผสมลงไปต่างหาก "
อาจารย์ทนไม่ไหว หัวเราะออกมาเสียงดังจนพวกรุ่นพี่ ม. 3 ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
" เอาล่ะ เอาล่ะ เอาผ้าปิดตาออกได้ แล้วมาดูกัน.. ว่า!! ของที่อยู่ในภาชนะทั้งสามอย่างนี้คืออะไรกัน "
ทุกคนเปิดผ้าปิดตาออก ต่างก็อยากรู้ว่าของที่อยู่ในกล่องคืออะไร ของที่อยู่ในกล่องนั้นพวกเขาตอบถูกทุกคนมันคือกล้วยหอมนั่นเอง ส่วนของที่อยู่ในปี๊บคือลอดช่องสิงคโปร์ที่โชบอกได้ถูกต้อง ส่วนอันที่อยู่ในไหนั้นคือ กะปิที่ใส่น้ำปลาร้าจริงๆด้วย มันจึงเหม็นติดนิ้วติดมือของทุกคน อาจารย์ให้เด็กๆทุกคนเอามือไปล้างน้ำที่อยู่ในถังที่เตรียมเอาไว้หลังห้อง แล้วอาจารย์ก็ปั๊มดาวลงไปในแผ่นป้ายที่หัวหน้าหมู่โชห้อยคออยู่
" เอาล่ะ ทีนี้เชิญพวกเธอออกจากด่านในห้องนี้ได้เลยครับ พวกเธอผ่านด่านแล้วไปด่านต่อไปได้เลย "
และแล้วพวกเด็กๆเหล่าลูกเสือก็เดินทางตามลูกศรอีกต่อไป..
พวกเขาเล่นด่านผจญภัยไปจนครบ 5 ด่านแล้วในภาคเช้า อาจารย์ก็ได้ประกาศให้ลูกเสือทุกคนไปรวมตัวกันที่โรงอาหาร และร่วมรับประทานอาหารกันได้เลย มีเวลาพักแค่ 1 ชั่วโมง พอพักเที่ยงเสร็จแล้วให้ไปรวมตัวกันที่หอประชุมอีกครั้ง พวกเด็กๆหน้าตายังขมุกขมอมกันอยู่ จึงทำให้พวกเขาไปล้างหน้าล้างตากัน
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย พวกลูกเสือทั้งหลายก็ไปนั่งรอที่หอประชุม อาจารย์บอกกับลูกเสือทุกคนว่าคืนนี้จะมีการเล่นรอบกองไฟขอให้แต่ละหมู่เตรียมการแสดงมาเล่นโชว์เพื่อนๆลูกเสือทุกคนด้วย และในวันนี้เนื่องด้วยจะมีการละเล่นกองไฟในตอนเย็นของวันนี้จึงงดทำอาหารกินเองแต่ทางโรงเรียนจะจัดอาหารให้ลูกเสือทุกคนโดยไม่ต้องทำกันเองอีก และต่อจากนี้จะต้องไปผจญภัยด่านบังคับคือ ด่านปีนป่าย ด่านคลานมุด และด่านข้ามเชือก ที่ทาง ผอ. ได้ให้ภารโรงและอาจารย์ช่วยกันจัด ด่านบังคับนี้ลูกเสือทุกคนรวมถึงชั้น ม. 3 ด้วยจะต้องทำภารกิจนี้กันด้วยทุกคน ซึ่งมันจะเละเทะและเปรอะเปื้อนแต่พวกเด็กๆจะสนุกกันมาก
ด่านบังคับด่านแรกคือ ด่านปีนป่าย อาจารย์จะให้เด็กๆปีนขึ้นต้นไม้ที่ไม่ได้สูงมากจนเกินไปและลงมาโดยบันไดเชือก ซึ่งด่านนี้สนุกและง่ายมากๆสำหรับพวกเค้า เสร็จแล้วก็ต้องพากันเดินไปที่ด้านหลังอาคารสี่ที่เป็นกองเนินดินซึ่งตรงนั้นมีคูที่ขุดเอาไว้เป็นทางเดินของน้ำ แต่ตอนนี้ปิดทางน้ำเอาไว้ให้น้ำขังอยู่ในบ่อแต่เพียงอย่างเดียว ก็จะเจอ
ด่านบังคับที่สองคือ ด่านคลานมุด ลูกเสือทุกคนจะต้องคลานและมุดลงไปในคูที่ถูกใบไม้และกิ่งไม้ปิดกั้นด้านบนอยู่ และข้างในของคูดินนั้นบางพื้นที่จะแห้งแต่บางพื้นที่จะยังคงแฉะอยู่นิดหน่อย จึงทำให้เวลาที่มุดลงไปจะเปื้อนดินได้โดยง่าย เด็กๆก็จะทุลักทุเลกันบ้างเล็กน้อยแต่ก็ยังสนุกกันอยู่ เสร็จจากด่านนี้ก็ต้องเดินต่อไปที่ต้นไม้ข้างบ่อน้ำ จะ
พบกับอาจารย์และเชือกที่ขึงกับต้นไม้สองฟากฝั่งของบ่อน้ำ นั่นคือ
ด่านบังคับด่านสุดท้ายคือ ด่านข้ามเชือก อาจารย์จะให้ลูกเสือทุกคนขึ้นไปยืนบนเชือกที่ขึงพาดไว้สองเส้น จากต้นไม้ฝั่งหนึ่งของบ่อน้ำตื้นไปยังต้นไม้อีกฝั่งหนึ่งที่อยู่ตรงกันข้ามของบ่อน้ำ โดยลูกเสือจะต้องเหยียบเชือกเส้นที่อยู่ด้านล่าง และใช้มือจับเชือกเส้นที่อยู่ด้านบน พยายามประคองตัวเองให้รอดและเดินจับเชือกไปแบบนี้จนถึงฝั่งตรงกันข้ามให้ได้โดยไม่ตกลงน้ำในบ่อเสียก่อน ซึ่งจะเป็นไปได้ยากเหลือเกิน เพราะอาจารย์ที่อยู่กำกับที่เชือกทั้งสองฝากฝั่งเพื่อความปลอดภัยนั้น จะคอยช่วยแกล้งเขย่าและแกว่งเชือกให้เชือกที่ขึงไว้อยู่นั้นแกว่งไปแกว่งมา ทำให้บรรดาลูกเสือทั้งหลายเสียศูนย์ และตกลงในบ่อน้ำจนในที่สุด ( แต่ก็เพื่อความสนุกเท่านั้น ไม่ได้มีอันตรายใดใด ) ด่านปีนเชือกนี้จึงทำให้ทุกคนได้เปียกปอนกันไป เละเทะไปหมด แต่มันก็.. สนุกมาก
พอเละเทะกันได้เต็มที่แล้ว อาจารย์ก็ให้เด็กๆทุกคนไปเตรียมตัวอาบน้ำ และก็ให้เวลาแค่ 1 ชั่วโมงครึ่งเมื่อครบเวลาตามกำหนดให้มารวมตัวกันที่โรงอาหารเพื่อรับประทานอาหารในตอนเย็น
อาจารย์ให้ทุกคนรับประทานอาหารเสร็จแล้วให้ลูกเสือทุกคนไปพักที่ห้องพักเพื่อเตรียมตัวคิดเรื่องโชว์การแสดงของแต่ล่ะหมู่เพื่อเล่นรอบกองไฟ และให้ทุกคนมาพร้อมกันในเวลา สองทุ่ม
ถึงเวลาสองทุ่มแล้ว ลูกเสือทั้งน้อยและใหญ่ต่างก็เดินทางมาพร้อมเพรียงกัน โดยอาจารย์ให้พวกเค้านั่งล้อมเป็นวงกลม ล้อมรอบกองไฟ ที่ตรงกลางของวงนั้นจะมีกองฟืนวางไว้อยู่ และอาจารย์ก็ให้ลูกเสือยืนตรงและทำพิธีอันเชิญไฟศักดิ์สิทธิ์มาที่กองฟืนที่อยู่ตรงกลาง โดยอาจารย์จะเทน้ำมันสำหรับให้จุดไฟได้ง่ายที่กองฟืนกองนั้น และนำคบไฟศักดิ์สิทธิ์มาใส่ในกองฟืนจนไฟนั้นลุกโชติช่วงชัชวาล และอาจารย์ก็ได้ให้ลูกเสือรุ่นพี่ชั้น ม. 3 ทำการตีกลองทอมที่คณะครูอาจารย์ได้นำมาให้เด็กๆได้ใช้ในการเล่นกิจกรรมรอบกองไฟนี้
ส่วนทางด้านเนตรนารีก็ได้มีกิจกรรมเล่นรอบกองไฟเหมือนกันกับของลูกเสือ แต่ทางคณะครูอาจารย์ที่ดูแลกลุ่มของเนตรนารีนั้น ให้พวกเนตรนารีจัดกิจกรรมเล่นรอบกองไฟกันที่หอประชุมของทางโรงเรียน เพราะจำนวนของเนตรนารีมีจำนวนน้อยกว่าลูกเสือถึง หนึ่งในสาม เลยให้เนตรนารีจัดกิจกรรมกันในหอประชุมไป โดยกองไฟของเนตรนารีนั้นจะเป็นกองไฟสมมุติ ( คือเอากองฟืนมาวางเฉยๆและนำเชือกฟางสีแดงทำการคลี่ออกมามัดที่ตรงกองฟืนในหลายๆจุดและฉีกเชือกฟางที่มัดกับฟืนเรียบร้อยแล้วให้ฉีกออกเป็นเส้นฝอยๆ แล้วจึงนำพัดลมมาวางไว้ข้างใต้กองฟืนโดยวางหงายหน้าพัดลมขึ้นแล้วเปิดสวิทให้พัดลมเป่าเส้นเชือกฟาง เชือกฟางที่ถูกลมพัดจะลอยตัวและขยับปลิวไปมาคล้ายกับเปลวไฟและอาจารย์ก็ใช้สปอร์ตไลท์ส่องไปที่กองฟืนนั้นด้วยเพื่อให้ดูสว่างขึ้น
พวกเด็กๆทุกคนรวมถึงคณะครูอาจารย์ได้มีส่วนร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ ทั้งเหนื่อยและสนุกปะปนกันไป เด็กๆได้ทำการร้องเพลงบ้าง แสดงละครบ้าง เต้นโชว์ก็มี หรือแม้กระทั่งเล่นตลก มุขอาจจะกร่อยๆ แต่ก็เรียกความสุขได้ คืนนั้นกว่าจะจบงานก็ห้าทุ่มกว่าๆ ดึกมากแล้ว.. อาจารย์ให้ทุกคนแยกย้ายกันเข้านอน วันนี้ไม่มีใครเล่นกันในตอนกลางคืนอีกเลยเพราะเด็กๆทุกคนต่างก็หลับผลอยกันไปอย่างง่ายดาย….


##                                        ...

...
เช้าวันใหม่ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเข้าค่าย ลูกเสือทุกคนในวันนี้จะต้องเตรียมตัวใส่ชุดลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่กันเต็มยศห้ามลืมอะไรโดยเด็ดขาด เพราะจะต้องมีการเดินสวนสนามกันทุกคนทั้งลูกเสือ เนตรนารี และยุวกาชาด
ส่วนทางยุวกาชาดก็ได้นั่งรถมาจากสถานที่ ที่พวกยุวกาชาดไปเข้าค่ายมาซึ่งอยู่ไม่ห่างไกลจากที่โรงเรียนมากนัก มาถึงที่โรงเรียนในเวลา 07.00 น. อาจารย์ประกาศให้นักเรียนทุกคนไปรับประทานอาหารกันที่โรงอาหาร และมารวมตัวกันในเวลา 08.00 น. เพื่อเข้าแถวเคารพธงชาติและปฎิบัติภาระกิจกันในตอนเช้าให้เสร็จ แล้วจะได้มีการเดินสวนสนามกันเป็นขบวนตามที่ได้เคยฝึกไว้ โดยจะมีวงดุริยางค์เดินนำขบวนไป และจะเดินออกไปด้านนอกของโรงเรียนผ่านคนในชุมชนและตลาดและเดินผ่านทะลุซอยเพื่อจะวนและกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้ง กว่าจะเสร็จเรื่องก็เกือบๆจะสิบโมงครึ่ง ทั้งหมดเข้าพิธีปฎิญาณตน เป็นอันเสร็จพิธี อาจารย์จึงให้ทุกคนเดินทางกลับบ้านได้
พวกเด็กๆร่ำลากัน ต่างคนก็ต่างแบกกระเป๋าและสำภาระอันหนักอึ้ง ซึ่งในตอนเดินทางมาในวันแรกยังจะดูไม่เยอะอย่างเช่นตอนขากลับเลย พวกเขาทุกคนดูพะรุงพะรังและมอมแมม แต่รอยยิ้มของทุกคนนั้นดูเบิกบานและแจ่มใส…
...….
ณ ที่บ้านของทับทิม
ทับทิมไปโรงเรียนทุกวันตอนนี้เธออยู่ชั้น ป. 1 แล้วนะ และเธอก็มีเพื่อนที่สนิทที่โรงเรียนแล้วด้วย เพื่อนของทับทิมเป็นเด็กผู้หญิง ชื่อ ด. ญ. สายชล อัศมานนท์ ( ชล ) ทับทิมกับชลสนิทกันมากเพราะเธอเรียนด้วยกันตั้งแต่อนุบาล 1 เรื่อยมาเลยจนถึงตอนนี้ เวลากลับบ้านก็จะขึ้นรถของทางโรงเรียนพร้อมกัน และชล ( เพื่อนหญิงของทับทิม ) เธอยังมีพี่ชายอีก 1 คนด้วย พี่ชายของชลชื่อ ชัช ( ชัชวาล อัศมานนท์ ) เขาอยู่ชั้น ป. 5  แล้ว  ชัชเป็นพี่ที่ดีกับน้องและเพื่อนของน้องด้วย เขาคอยดูแลน้องของเขาและเผื่อแผ่ไปถึงทับทิมด้วย บ้านของทับทิมอยู่ใกล้กว่าเธอจึงลงรถก่อนชลและชัชเสมอ
วันนี้เป็นวันเสาร์ พ่อของทับทิมไม่กลับบ้านนานเท่าไหร่แล้วเนี้ย.. มันนานมาก นานจนสุพัทราเริ่มผิดสังเกตุ พักหลังๆมาเธอไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่นัก เพราะมัวแต่ทำงานงกๆอยู่ทุกวัน ด้วยความที่เธอเป็นคนเก่ง และขยันหาเงิน อีกทั้งยังส่งเงินกลับไปบ้านนอกส่งให้ครอบครัว ( พ่อ - แม่ ) ของเธออีกด้วย
" ทับทิมเอ้ย…. อยู่ไหนลูก ? มาหาแม่หน่อยเร็ว " สุพัทราส่งเสียงเรียกลูกสาวของเธอ
" จ๋าาา.. แม่.. หนูอยู่นี่จ่ะ " เด็กหญิงขานตอบรับแม่ของเธอ
" วันนี้เราไปหาพ่อกันไหมลูก ? "
" ดีค่ะ!!  ไปค่ะแม่..  หนูคิดถึงพ่อมากเลยค่ะแม่ "
" งั้น!! เราไปแต่งตัวกันลูก "
" หนูจะใส่ชุดสวยไปนะคะ  จะได้สวยๆ "
" จ้า.. แต่งชุดสวยๆน้า " สุพัทรายิ้มให้กับลูกสาวตัวน้อยของเธอ และทั้งคู่ก็ไปเตรียมแต่งตัวสวยๆกัน
...
สองแม่ลูกไปถึงหน้าปากซอยที่อานนท์ ( พ่อของทับทิม ) ทำงานอยู่  สุพัทราแวะซื้อข้าวผัดที่ร้านอาหารตามสั่งก่อน 2 กล่อง เธอคงจะซื้อข้าวผัดไปเผื่ออานนท์ด้วย ส่วนกล่องของเธอค่อยแบ่งกันกินกับทับทิมลูกสาวของเธอ เพราะทับทิมกินน้อยส่วนตัวของเธอเองนั้นก็ยังไม่ค่อยจะหิวสักเท่าไหร่นัก
สุพัทราจูงมือลูกสาวของเธอเดินไปที่บ้านหลังใหญ่ที่มีประตูเหล็กบานใหญ่ปิดกั้นอยู่ หน้าประตูไม่มีคนเลย เธอจึงพาลูกสาวตัวน้อยของเธอเดินอ้อมไปทางประตูด้านหลัง และเธอก็หยิบกุญแจที่อานนท์เคยให้ไว้มาไขประตูบานเล็กที่สำหรับคนงานเข้าออกได้ สองแม่ลูกพากันเดินเข้ามาในบริเวณบ้าน  สวนหลังบ้านดูรื่นรมณ์ มีทั้งดอกไม้และไม้ประดับราคาแพงๆ ทั้งยังมีชิงช้าที่น่านั่งเล่นอยู่ภายในสวนแห่งนั้น สนามหญ้าที่เขียวขจีกับต้นไม้ใหญ่น้อย ที่มีทั้งไม้ดัด และไม้พุ่ม ดูจัดวางไว้เป็นระเบียบและสวยงาม แต่ก็ยังไร้ซึ่งวี่แววของอานนท์อยู่ดี
" เอ… ไม่ได้อยู่ในสวนนี่.. สงสัยจะไปเข้าห้องน้ำ "
สุพัทราพาทับทิมเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงเรือนคนใช้ ( ที่นั่นเป็นที่พักของอานนท์นั่นเอง ) เธอเห็นประตูปิดเงียบจึงใช้โทรศัพท์ที่อยู่ด้านหน้าประตู มันมีลักษณะเหมือนออดกดกริ่งเสียมากกว่าแต่ก็มีหูฟังเหมือนโทรศัพท์โบราณ เธอยกหูกดออดอยู่สักพัก กว่าอานนท์จะออกมาเปิดประตูให้
" ทำอะไรอยู่ ? นอนหลับเหรอ ? " สุพัทราทำหน้านิ่ว
แต่พออานนท์เปิดประตูออกมา ภาพที่สุพัทราเห็น อานนท์นุ่งผ้าขาวม้าไม่ได้ใส่เสื้อ และมีผู้หญิงนั่งก้มหน้าอยู่ในห้องที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูแค่ผืนเดียว
สุพัทราอึ้งกับภาพที่เธอเห็นไปชั่วครู่..  มือของเธอมันหมดซึ่งเรี่ยวแรงและกำลัง..  พลันอารมณ์โกรธก็พุ่งโพล่งพวยพุ่งขึ้นมาในทันใด สุดที่เธอจะทานทนไหว เธอเหวี่ยงถุงที่ใส่กล่องข้าวผัดที่ซื้อมาหน้าปากซอยเมื่อกี๊.. ใส่อานนท์และผู้หญิงคนนั้นไปอย่างแรง กล่องข้าวผัดที่ยังคงร้อนอยู่กระแทกไปที่หน้าของอานนท์ แรงเหวี่ยงกระแทกทำให้ข้าวในกล่องเปิดอ้าและกระจัดกระจายเกลื่อนไปบนพื้น อานนท์รีบวิ่งออกมาและคว้ามือของสุพัทราพาเธอออกมาจากห้องนั้น เขาปิดประตูล็อคเอาไว้เพื่อกันสุพัทราเข้าไปทำร้ายคนที่อยู่ในห้อง..
เหตุการณ์นี้.. ทับทิมเห็นโดยตลอด หนูน้อยเธอไม่เข้าใจว่าทำไม ? แม่ถึงโยนข้าวผัดทิ้งทำให้เธออดกินข้าวผัด และแม่ของเธอก็โวยวายใส่พ่อของเธอ เด็กหญิงตัวน้อยยืนด้วยความงุงงงและสงสัย ก่อนจะเดินถอยหลังมาที่เก้าอี้ม้านั่งหินอ่อน และปล่อยให้แม่คุยกับพ่อไป..  น้ำเสียงของแม่ดูฉุนเฉียว แต่พักเดียวเท่านั้น.. แม่ของเธอก็ไม่ยอมพูดอะไรอีกเลย.. และเธอคงเดินมาหาทับทิมและพาหนูน้อยกลับบ้านไป..
...
ทั้งสองแม่ลูกกลับกันมาถึงที่บ้าน สุพัทราแม่ของเธอล้มตัวลงนอนบนที่นอนในห้อง หล่อนไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ ทับทิมไม่เคยเห็นแม่ของเธอเป็นแบบนั้นมาก่อนเลย หนูน้อยสงสัยแต่ไม่กล้าที่จะถามหรือแม้กระทั่งจะเอ่ยคำพูดใดใดออกไป เธอยังคงเห็นแม่ของเธอนอนนิ่งเงียบแบบไม่ไหวติงอยู่บนที่นอนนั้นอยู่
ด้วยความที่หนูน้อยทับทิมยังไม่ได้กินข้าวเธอจึงรู้สึกหิวข้าวขึ้นมา เธอคิดว่าแม่คงจะง่วงนอนและนอนหลับไปแล้วทับทิมเลยเดินออกมาเพื่อไปหาสร้อยผู้เป็นย่าของเธอ  สร้อยกำลังทำพรมเช็ดเท้าอยู่ และมีน้องโอมกำลังคลานเล่นกับอาเล็กอยู่ใกล้ๆกับสร้อยย่าของเธอ ส่วนน้องออยนั้นหลับปุ๋ยอยู่ในเปล สร้อยเห็นหลานสาวเดินเข้ามา เด็กน้อยทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง เธอเลยถามหลานสาวของเธอไป
" อ้าว… ทับทิม ไม่ได้ไปหาพ่อมาหรอลูก ? "
ทับทิมพยักหน้าตอบรับย่าของเธอ ก่อนจะตอบออกไปว่า
" ไปมาแล้วค่ะ แต่….  ย่าจ๋า… หนูหิวข้าว… "
สร้อยงุนงง กับคำพูดของหลานสาว
" อ่าว.. นี่มันบ่ายสองโมงแล้วนี่!!  อะไรกัน!! ทำไมยังไม่ได้กินข้าวล่ะลูก ? แล้วแม่ของหนูไปไหนกันจ๊ะ ? "
สร้อยรีบไปหาข้าวให้หลานสาวของตน เธอเปิดตู้กับข้าวดู ภายในตู้กับข้าวนั้นมีแกงส้ม กากหมูที่เธอเจียวเอาไว้เอง และน้ำปลาที่อยู่ในถ้วย
" มีแต่กากหมูที่หนูพอจะกินได้ แกงส้มมันเผ็ดกินได้ไหม ? เอ่อ.. เคยกินกากหมูรึเปล่าลูก ? " สร้อยถามทับทิม
" หนูไม่เคยกินทั้งแกงส้มและกากหมูเลยค่ะย่า " หนูน้อยตอบด้วยความสัตย์จริง
" อืม… กับข้าวที่บ้านย่าก็เป็นแบบนี้แหละลูก  มา!!  งั้นลองมากินดูก่อนนะ "
ทับทิมนั่งลงกินข้าวที่ย่าตักให้เธออย่างว่าง่าย เธอเอากากหมูลองจิ้มกับน้ำปลาในถ้วยแล้วเอาใส่ปากลองชิมดู หนูน้อยเคี้ยวอาหารที่แปลกใหม่สำหรับเธอ เมื่อรู้รสหนูน้อยก็ส่งยิ้มหวานให้กับสร้อยผู้เป็นย่าของเธอ
" มันอร่อยมากเลยค่ะย่า "
" จริงเหรอ ? งั้นกินข้าวไปเยอะๆเลยนะ ลองกินแกงส้มด้วยไหม ? แต่มันเผ็ดนิดหน่อยนะ "
หนูน้อยลองตักแกงส้มมะละกอที่ย่าบอกมาใส่ปาก พอเธอรู้รสชาติก็ร้องหาน้ำในทันที
" ย่าขา.. หนูขอน้ำหน่อยค่ะ มันเผ็ดจัง "
สร้อยรีบกุลีกุจอนำน้ำมาให้หลานสาวของเธอดื่ม พร้อมกับหัวเราะขบขันในตัวของเด็กหญิง
" อะไรกัน ? ย่าก็บอกว่ามันเผ็ดนะ หนูคงยังจะกินไม่ได้ แต่อาเล็กกินแกงส้มได้แล้วนะ " สร้อยหันไปชมอาเล็ก
" ใช่!! อาเล็กกินแกงส้มเป็นแล้ว.. อาเล็กเก่งกว่าทับทิม ใช่ไหมแม่ ? " อาเล็กคุยอวดและหันมาถามสร้อย
" ใช่แล้วจ้า.. ก็อาเล็กเป็นอาของทับทิมนี่ อาเล็กก็เลยเก่งกว่าน้อง แต่ว่าอีกหน่อย เดี๋ยวทับทิมก็กินเผ็ดได้แล้วล่ะนะ "
" ค่ะ.. แต่หนูว่ากากหมูอร่อยกว่าแกงส้มนะคะย่า หนูชอบกิน " ทับทิมตั้งหน้าตั้งตากินข้าวจนหมดจานแล้วเธอก็ขอข้าวกับสร้อยเพิ่มอีก
" เอาข้าวอีกค่ะย่า "
" โอโฮ.. จะกินหมดเหรอลูก  งั้นเอาน้อยๆนะชามนี้ เดี๋ยวจะกินไม่หมดเอา แต่ถ้าไม่พอค่อยเติมข้าวใหม่นะลูก "
ทับทิมก้มหน้าก้มตากินจนข้าวหมดชาม  สร้อยเก็บกับข้าวเข้าที่และนำชามไปล้างคว่ำไว้ ก่อนจะถามหลานสาวให้คลายความสงสัย
" แล้วไปหาพ่อกันยังไงถึงได้หิวซกมาแบบนี้ล่ะลูก ? "
" ก็.. ตอนแรกนะคะ แม่ก็ซื้อข้าวผัดไป บอกกับหนูว่าไปกินกับพ่อที่ทำงานของพ่อกัน แล้วพอไปถึง แม่ก็โยนข้าวทิ้งเลยค่ะย่า "
" ห๊า!!… โยนข้าวทิ้งเนี้ยนะ!!  ทำไมแม่ของหนูถึงทำแบบนั้นล่ะ "
" หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะย่า  แต่แม่เสียงดังดุพ่อใหญ่เลย หนูกลัว.. เลยไม่กล้าถามแม่.. "
" อืมๆ.. ไม่เป็นไรนะ ดีแล้วล่ะลูก ทีหลังถ้าหิวข้าวนะ ก็มากินที่บ้านย่านี่แหละ " สร้อยปลอบหลานสาวของเธอทางอ้อม เธอไม่ถามอะไรเพิ่มเติมอีกเพราะรู้ว่าพ่อแม่ของหนูน้อยคงจะทะเลาะกัน แต่ด้วยความผิดแปลกจึงทำให้สร้อยอยากรู้ความเป็นจริง จึงเอ่ยถามหลานสาวไปว่า
" แม่ของหนูอยู่บ้านไหมจ๊ะ "
" อยู่ค่ะ หนูเห็นแม่นอนอยู่ "
" เอ๋อ.. จ้า  งั้นอยู่เล่นกับอาเล็กไปก่อนนะ อย่าเสียงดังไปล่ะ เดี๋ยวน้องออยจะตื่น เดี๋ยวย่ามา " สร้อยอุ้มโอมไปด้วย และให้ทับทิมเล่นกับอาเล็กไป แบบเงียบๆ เธอเดินมาที่ห้องของสุพัทรา ประตูห้องยังคงไม่ได้ล็อค สร้อยเปิดเข้ามา เธอเห็นลูกสะใภ้นอนคดตัวงอเหมือนกุ้ง
" หลับรึเปล่าแม่ทับทิม ? " สร้อยเรียกสุพัทราผู้เป็นลูกสะใภ้
สุพัทราหันมามอง และลุกขึ้นนั่ง ท่าทางของเธอเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่
" ยังจ่ะแม่ " เธอเอามือเสยผมจัดให้เข้าทรง เพราะเธอคิดว่าผมของเธอคงกำลังยุ่งเหยิง
" เรื่องมันเป็นยังไงเหรอ ? ทำไมทับทิมถึงไม่ได้กินข้าวจนต้องมาขอข้าวที่บ้านแม่กินด้วยล่ะลูก ? ทะเลาะอะไรกันบอกแม่ได้ไหม ? "
เมื่อสุพัทราได้ยินแบบนั้น.. สมองของเธอก็ตื้อ.. หูก็อื้อขึ้นมาในบัดดล.. เธอรู้สึกเจ็บที่หัวใจจนจุกแน่นข้างในอกไปหมด เธอคงยังพูดไม่ออกและความรู้สึกของเธอก็หมดความอดทน เธอก้มหน้าพลันน้ำในตาของเธอก็เอ่อล้นจนบังคับแทบไม่ได้ มันไหลออกมาโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ สร้อยรู้สึกตกใจเมื่อเห็นลูกสะใภ้ของเธอที่เคยเป็นคนเก่งกล้าไม่เคยยอมใคร ต้องมาทำหน้าตาและร้องให้แบบนี้ สุพัทราไม่ได้สะอึกสะอื้นแต่อย่างใด เธอเพียงกลั้นน้ำตาที่เธออดทนอดกลั้นไว้อยู่ไม่ได้ น้ำตาของเธอคงไหลอยู่แต่หน้าตาของเธอนั้นเหมือนคนที่กำลังโกรธแต่ระบายออกมาไม่ได้ เธอเช็ดน้ำตาของตัวเอง และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนปรกติไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นให้แต่อย่างใด
" ขอบคุณแม่ด้วยนะที่ดูแลทับทิมให้กับหนู หนูฝากทับทิมกับแม่ไปก่อนนะ เพราะตอนนี้หนูยังคงคิดอะไรไม่ออกเลย "
" มีเรื่องอะไรกัน ? ทำไมแม่ทับทิมถึงเป็นแบบนี้ ? "
" อานนท์มีผู้หญิงอื่นค่ะ.. หนูไปเจอพวกเค้าสองคนอยู่ด้วยกันที่บ้านพักคนงานที่เขาทำงานอยู่.. พวกเค้า… " เธอหยุดพูดแล้วทำหน้าแบบฝืนใจจนพูดไม่ได้
" อะไรนะ!? อานนท์น่ะหรือ ? ทำไม.. ? " เสียงของสร้อยดูตกใจและผิดหวังในตัวลูกชายของเธอเป็นอย่างมาก และฉับพลันสร้อย เธอก็โมโหและถามสุพัทราว่า
" พวกมันอยู่กันที่ไหน ? เดี๋ยวฉันจะไปเอาเลือดหัวของพวกมันเอง " สร้อยโกรธจนลืมไปว่าตอนนี้น้องโอมยังคงนั่งอยู่ข้างๆ
" ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ เดี๋ยวอีกหน่อยพวกเขาก็มากันเองแหละ เราไม่ต้องไปตามหาเขาหรอก เพราะฉันจะไปแจ้งเจ้านายของเขาเองว่าขอเงินเดือนของสามีของฉันทั้งหมดมาให้แก่ฉัน โดยฉันจะเป็นคนรับเงินเดือนของอานนท์ทั้งหมดเอง เพราะอยู่ที่นั่นเขาคงมีกินไม่ได้อดอยากอะไร แต่เขาจะได้ไม่มีเงินพอเลี้ยงผู้หญิง ถ้าผู้หญิงมันอยากได้ผัวของฉันจริงๆก็เอาไปแต่ตัวนั่นล่ะ!!.. อย่าคิดว่าจะมีเงินไปปรนเปรอกันหรอก!?.. อย่างน้อยก็ให้อานนท์ได้รับรู้ว่าใครกันแน่ที่สมควรต้องเจ็บปวด และฉันต้องได้รับทุกอย่างตามสิทธิของฉัน ดูซิ.. ว่าเงินหมดแล้วจะอยู่กันต่อได้ไหม ? " สุพัทราพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาของเธอดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก
" มันจะใจดีกับพวกมันเกินไปน่ะสิ!! ยังไงแม่ก็ไม่ยอมรับ!! ไอ้คนเห็นแก่ตัวแบบนี้อย่างเด็ดขาด.. " สร้อยยังคงโมโหโกรธลูกชายของเธออย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง
" แม่คะ.. ถ้าแม่ออกไปเอาเลือดหัวเขาในตอนนี้.. หนูว่าพวกเขาคงหนีแม่กันไปหมดแล้วค่ะ ไม่ทันแน่ๆเพราะพวกเขารู้ตัวกันแล้วไงคะ แต่ถ้า.. พวกเขาไม่มีเงินหรือเงินหมดเมื่อไร ? พวกเขาจะกลับมาให้แม่ตีหัวเองค่ะ แม่จะเอากี่แผลก็ได้หนูไม่ห้ามหรอก!! ยังไง.. ยังไง.. หนูก็จะไม่ยอมเสียเปรียบแต่เพียงผ่ายเดียวหรอก " ดวงตาของสุพัทราเป็นประกายไม่ได้หม่นหมองเหมือนอย่างเช่นในตอนแรกที่สร้อยเห็น สร้อยจ้องมองลูกสะใภ้ของเธอด้วยความกังวล
" ก็ดีเหมือนกัน.. สมน้ำหน้าพวกมัน!! อย่าได้มีเงินกินมีเงินใช้กันเลย.. เลวจริงๆ.. ทำไมลูกฉันถึงเป็นคนแบบนี้ มีลูกมีเมียอยู่แล้วยังไม่พอใจ ยังมักมากมักง่ายหาเศษหาเลยอะไรแบบนี้อีก ฉันผิดหวังและเสียใจจริงๆเลยแม่ทับทิม ฉันต้องขอโทษแทนลูกชายของฉันด้วยนะ แต่ฉันไม่มีทางให้อภัยพวกมันได้หรอก " สร้อยยังคงเคียดแค้นในตัวของลูกชายของเธอ หัวใจเต้นแรงจนอกแทบจะระเบิดออกมา ใจของสร้อยเต้นเร็ว.. แรง.. และคงไว้ซึ่งความถี่
' ในช่วงเวลานี้.. ใครกันนะ ?.. ที่จะสามารถทำให้ใจของสร้อยหายโกรธและคลายกังวล '


##                            ผลจากวันนั้น

...
ทับทิมเดินมาตามย่าสร้อยของเธอ
" ย่าจ๋า.. น้องออยตื่นแล้วจ่ะ "
สร้อยลุกขึ้นพร้อมอุ้มน้องโอมเพื่อที่จะกลับไปยังบ้านของหล่อน แต่ยังคงไม่วายครุ่นคิดถึงเรื่องที่ได้คุยกับสุพัทราไปในวันนี้
สร้อยมองหน้าหลานสาวตัวน้อยของเธอด้วยความรักและเอ็นดู พลางเอามือลูบหัวหนูน้อย
" อย่าลืมนะทับทิม ต่อไปนี้.. ถ้าหลานหิว.. มาหาย่านะ มากินข้าวกับย่านะเด็กดี "
" ค่ะย่า หนูจะไปกินกากหมูของย่านะคะ " หนูน้อยยิ้มละมุนนัยน์ตาหยีจนแทบจะปิดบังดวงตาน้อยๆของเธอ
สร้อยเดินเข้าบ้านไปด้วยใจที่เป็นกังวล..
...
ที่โรงเรียนชั้นประถมเอกชนแห่งหนึ่ง
ทับทิมเรียนหนังสือเป็นปรกติวิชาที่เธอชอบเป็นพิเศษคือ วิชาคณิตศาสตร์กับศิลปะ เธอมักจะชอบวาดรูปและระบายสีด้วยกันกับสายชลเพื่อนของเธอบ่อยๆมาก ในตอนพักกลางวันหลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ทั้งสองคนจะชักชวนกันมาเล่นวาดรูประบายสีกันที่ใต้ต้นไม้ของโรงเรียนกันเป็นประจำ บางครั้งจะไปซื้อขนมมาแบ่งกันกินด้วยกันอยู่เสมอๆ  ส่วนชัชพี่ชายของสายชลนั้นเป็นพี่ชายใจดี เขามักจะแวะมา และเอาน้ำหวานหรือชอคโกแลตมาฝากน้องๆของเขาด้วยอยู่เสมอ แต่เขาก็ยังคงไปเล่นกับเพื่อนๆของเขาตามปรกติ แค่แวะมาดูน้องของเขาเพราะว่าพ่อฝากฝังให้คอยดูแลน้องด้วย ถึงแม้ว่าน้องสายชลจะเป็นน้องคนละแม่กับเขาก็ตาม
ชัช ( ชัชวาล ) อายุ 11 ปี ตอนนี้เขาเรียนอยู่ชั้น ป. 5 แล้ว เขาพยายามอย่างหนักที่จะทำตัวเป็นลูกที่ดีของพ่อ และเพื่อให้พ่อรักและเชื่อใจในตัวของเขาอย่างมากที่สุด เนื่องจากครอบครัวของเขาในตอนนี้มีเพียงพ่อคนเดียวเท่านั้นที่เขาคิดว่าเป็นที่พึ่งของเขา ส่วนน้องสาว ( สายชล ) กับแม่ของเธอนั้น ยังคงเป็นแค่เปลือก.. เปลือกที่ห่อหุ้มตัวพ่อของเขาเอาไว้ มันทั้งเกะกะและรกหูรกตา แต่ตัวของชัชก็ไม่ได้เกลียดน้องสาวหรือแม่เลี้ยงของเขาแต่อย่างใด แต่ภายในใจส่วนลึกของเขานั้นยังคงคิดถึงวัยเด็กที่แทบจะจำไม่ได้ กับแม่ของเขาที่หน้าตาเลือนลางจางลงไปในทุกที..
ส่วนแม่ของสายชล เธอเป็นคนดีมาก ( จนทำให้ไม่กล้าเรียกว่าแม่เลี้ยงเลย ) หล่อนรู้ตัวว่าตนเองนั้นมาทีหลัง  หล่อนรักชัช เสมือนชัชเป็นลูกแท้ๆของหล่อนไปเลยจริงๆ
พ่อของชัชเลิกกับแม่ของชัชตอนที่ชัชอายุได้เพียง 3 ขวบ และพ่อของชัชนั้นรักชัชมากจริงๆ พ่อของเขาอยู่เป็นโสดนานได้ถึง 1 ปีเศษๆ แม่ของเขา ( ย่าของชัช ) ก็ได้เสียไป จึงทำให้เขาต้องทำงานและเลี้ยงดูชัชไปด้วย ซึ่งมันก็ทำให้เขาลำบากมากแต่ก็พอดีได้แม่ของสายชลมาช่วยดูแลชัชในตอนนั้น
แม่ของสายชลรู้จักกับพ่อของชัชมานานแล้ว เธอแอบชื่นชมและแอบรักเขามาข้างเดียวนานแล้วตั้งแต่สมัยเรียนหนังสือที่มหาลัย แต่พ่อของชัชในตอนนั้นกลับไปชอบแม่ของชัชที่สวยกว่าดูพราวเสน่ห์ และเธอยังเป็นนักร้องที่เสียงไพเราะจนทำให้เขารู้สึกหลงใหล จนเกิดพลาดพลั้งไปด้วยในวัยที่ยังไร้เดียงสา พวกเขาทั้งสองคนยังไม่รู้จักกันดีพอ แต่กลับมาใช้ชีวิตคู่จึงทำให้เกิดความเหลื่อมล้ำและผิดพลาด ต่างคนต่างเอาแต่ใจอยากเอาชนะอีกฝ่าย และไม่มีใครยอมใครจนกระทั่งถึงคราวแตกหัก ทั้งสองก็ได้แยกทางกัน
ที่จริงแล้ว ชัช นั้นมีพี่ชายแท้ๆอยู่หนึ่งคน แต่ด้วยความที่เขาในตอนนั้นยังเป็นเด็กเล็กมากเลยจำความไม่ค่อยได้จำได้แต่ไม่ปะติดปะต่อ และคงเป็นเพียงความทรงจำในจิตใต้สำนึกแต่เพียงแค่นั้น กับรูปภาพเก่าๆที่สีมันซีดและดูจืดจางที่ตัวของเขานั้นคงเก็บรักษาเอาไว้ดูต่างหน้า ทั้งที่ในใจคงคิดไปเสมอๆว่า
' แม่ทำไมไม่มาหาเราบ้างเลย.. หรือแม่จะลืมเราไปแล้ว '
และในบางครั้งก็จะโกรธแค้นคิดว่าเป็นเพราะพี่ชายของเขาที่แม่เอาไปเลี้ยงคนเดียวด้วย เขาคิดว่าแม่ไม่ได้รักเขาแต่รักพี่ชายของตนเองมากกว่า และแม่ทิ้งเขาเอาไว้ไม่เคยกลับมาหาเขาอีกเลย…
เมื่อพ่อของชัชเจอกับแม่ของสายชลบ่อยขึ้น.. บ่อยขึ้น.. และเธอก็อาสามาช่วยเลี้ยงลูกชายให้กับเขาด้วย ในตอนเด็กๆชัชจะติดเธอมาก เพราะเธอเป็นคนเดียวที่เลี้ยงชัชมาตั้งแต่แม่ของชัชเลิกกับพ่อของชัชไป พ่อของชัชจ้างให้เธอช่วยเลี้ยงชัชในตอนแรกๆ เพราะแม่ของเขา ( ย่าของชัช ) เลี้ยงแต่พี่ชายของชัชแต่เพียงอย่างเดียว ซึ่งมันก็น่าแปลกว่าทำไมคนบ้านนี้ ? จึงเลือกที่จะรักแค่.. ลูกชายหรือหลานชายเพียงคนใดคนหนึ่งเท่านั้น!! ( ย่ารักแค่หลานคนโตเท่านั้นส่วนพ่อรักแค่ลูกคนเล็กเท่านั้น!! )
พ่อของชัชชื่อ โชคชัย หรือ ตี๋ ส่วนแม่ของสายชลชื่อ ล้อมเดือน หรือ เดือน
ตี๋ เป็นลูกคนเดียวของแม่ของเขา ฐานะทางบ้านก็ดูดีพอสมควร เขามีกิจการและทำธุระกิจส่วนตัว แถมมีตึกและอาคารพาณิชย์ให้เช่า และพอแม่ของตี๋ได้จากไป ทรัพย์สินทั้งหมดก็ตกเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งในตอนนี้กิจการของเขาได้เติบโตไปไกลและตัวของเขาต้องดูแลอย่างแทบจะไม่มีเวลาให้กับที่บ้าน แต่เขายังโชคดีที่ได้แต่งงานกับเดือน
เดือนช่วยดูแลชัช และทำหน้าที่แม่เลี้ยงได้อย่างเหมาะสม เธอไม่เคยบังคับชัชให้เรียกเธอว่าแม่เลยสักครั้ง แถมยังแอบเอารูปภาพของแม่แท้ๆของชัชที่ถ่ายไว้ตั้งแต่นานแล้ว เอามาให้ชัชเก็บไว้ดูต่างหน้าแม่ของเขา ในรูปใบนั้นเก่าและซีดจางลงไปเยอะแล้ว มันคือรูปถ่ายที่มีแม่ของชัชกำลังอุ้มชัชและจูงมือพี่ชายของชัชอยู่ด้วย โดยพ่อของชัช ( ตี๋ ) เป็นคนถ่ายไว้
ชัชจึงเข้าใจมาโดยตลอดว่าแม่ของเขาทิ้งเขาไปแต่เพียงคนเดียว และแม่ไม่ได้รักเขามากเหมือนอย่างกับที่แม่รักพี่ชายของเขา เขาไม่เคยได้เห็นหน้าแม่ของเขาเลย จากความคิดของเขาแต่เพียงผู้เดียว โดยที่เขานั้นไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมแม่ของเขาถึงทิ้งเขาไป เพราะพ่อไม่เคยได้บอกอะไรกับเขาเลยสักครั้ง...
...
หลังจากที่สุพัทราได้ไปแจ้งแก่เจ้านายของอานนท์ ( เจ้าของโรงงานนั่นแหละ.. ) ว่าขอให้จ่ายเงินเดือนทั้งหมดของอานนท์ที่มีนั้นให้แก่เธอผู้เป็นภรรยาของอานนท์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย โดยเธอให้เหตุผลกับทางเจ้านายไปว่า
' เนื่องด้วยอานนท์ไม่ยอมกลับมาบ้านเพื่อดูแลครอบครัว และเพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกของตัวเธอเพราะเธอนั้นจำเป็นต้องใช้เงินในการดูแลลูกสาวและใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน จึงขอรับเงินเดือนทั้งหมดของสามีมาด้วยการนี้ ขอความเมตตาจากท่านเจ้าของโรงงานด้วยค่ะ '
เจ้าของโรงงานจึงอนุญาติอย่างไม่มีข้อสงสัยใดใด อีกทั้งเธอทำงานดีและยังเคยได้ตำแหน่งพนักงานดีเด่นประจำโรงงานของเขาด้วย และประวัติของเธอดีมากไม่เคยหยุดงานเลย ขยัน และทำงานดีมาตั้งแต่สมัยตั้งโรงงานใหม่ๆ แถมพนักงานหลายๆคนเธอก็เป็นคนฝากฝังให้ทำงานด้วย ( รวมถึงอานนท์สามีของเธอด้วย ) เจ้าของโรงงานจึงอนุญาติให้เป็นไปตามที่เธอต้องการอย่างง่ายดาย
เธอรับเงินเดือนของสามีของเธอมาแล้วถึง 3 เดือน
ในวันนี้เป็นวันอังคารซึ่งเป็นวันธรรมดาเด็กๆจึงไปโรงเรียนกันหมด แต่วันนี้สุพัทราทำงานเข้ากะในตอนบ่ายและจะเลิกงานตอนสี่ทุ่ม และตอนนี้ก็เพิ่งจะ 9 โมงเช้าเอง เธอก็เลยทำงานบ้านซักผ้าอะไรของเธอไป
" ยังไม่ได้ไปทำงานเหรอ ดีเลย.. "
สุพัทราหันไปตามเสียงที่พูดอยู่ เขา..  อานนท์นั่นเอง
" พัท.. นนท์มีเรื่องจะคุยกับพัทหน่อย.. ได้โปรดคุยกับนนท์ก่อนนะ "
สุพัทราเดินเข้าบ้านอย่างเงียบๆ ส่วนในใจของเธอนั้นเต้นเสียงดังโครมครามจนอกแทบจะระเบิด  อานนท์ก็เดินตามเธอเข้ามาในบ้าน
" มีอะไรจะพูด ก็พูดมา " เธอลดตัวลงนั่งที่โซฟาตัวน้อย ด้วยอาการสงบนิ่งแต่สายตายังคงเคลือบแคลงและสงสัย
" นนท์รู้.. ว่าพัทโกธรเกลียดนนท์ในตอนนี้.. นนท์ไม่ได้ตั้งใจ ให้เกิดเรื่องในวันนั้นเลยนะ "
" ไม่ได้ตั้งใจ ? แต่.. ตั้งใจงั้นรึ!? " เธอถลึงตาใส่อานนท์ด้วยความโกธร
" ไม่ใช่แบบนั้น.. นนท์ขอโทษ.. นนท์สำนึกผิดแล้ว ยกโทษให้นนท์เถอะนะพัท " อานนท์ใช้สองมือของเขาประคองมือของสุพัทราไว้ เขากุมมือของเธอเพื่อหวังความเห็นใจและเพื่อให้สุพัทราใจอ่อน
" แล้วนนท์จะเอายังต่อไปเรื่องผู้หญิงคนนั้น " สุพัทราเริ่มจะใจอ่อนตามคำพูดของอานนท์
" เอ่อ.. ก็เรื่องนี้นี่แหละ.. ที่นนท์อยากจะบอก  คือว่า.. " อานนท์เริ่มพูดติดๆขัดๆ
" ในตอนแรก นนท์แค่ลองเล่นๆ ไม่ได้คิดจริงจังอะไรเลยนะพัท  เพราะนนท์เหงาน่ะ.. แต่.. ตอนนี้.. "
" แต่อะไรกัน ? " สุพัทราเริ่มมีอารมณ์ขุ่นมัวเพิ่มมากขึ้น
" เอ่อ.. พัท.. นนท์ขอเงินติดตัวบ้างได้ไหม ? นนท์ไม่มีเงินเลย เพราะพัทเบิกเงินเดือนของนนท์ไปหมดเลย "
" อ๋อ.. ต้องการเงินเลยกลับมาบ้านถูก อย่างงั้นสิ!! " สุพัทราเริ่มเสียงดังขึ้น
" ไม่ใช่แบบนั้นจ่ะพัท  พัทฟังนนท์ก่อนนะ "
" ก็นนท์อยากได้เงินไง ! ถึงกลับบ้านมาหาพัทได้ แต่พัทไม่ให้หรอกนะ เงินน่ะ!! เพราะนนท์จะเอาเงินที่พัทสมควรจะได้ไปให้คนอื่น พัทไม่ยอม!! "
" แต่นนท์จำเป็นต้องใช้จริงๆนะ อยากให้พัทเข้าใจ "
" เข้าใจ ? ให้เข้าใจว่าอะไร ? ในเมื่อนนท์อยู่ที่นั่นข้าวก็ไม่ต้องซื้อกินเอง มีที่พักฟรี น้ำไฟก็ฟรี แถมยังเอาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มานอนด้วยอีก ลืมลูกกับเมียที่บ้านไปแล้วหรือ ? "
" นนท์เห็นแก่พัทและทับทิมไง ถึงได้เลิกกับเธอคนนั้นไปแล้ว และปล่อยให้พัทรับเงินเดือนไปทั้งหมดโดยไม่มีข้อโต้แย้ง แต่นนท์ยังคงคิดว่าพัทอาจจะโกธรและเกลียดนนท์อยู่ นนท์ยังเลยไม่กล้ากลับมาที่บ้านเพราะกลัวว่าพัทจะยังทำใจไม่ได้ แต่.. มันมีเหตุผลน่ะ พัทช่วยฟังเหตุผลของนนท์หน่อยนะ "
" เหตุผลอะไรกัน ? "
" เธอคนนั้น ท้อง "
" ห๊า!! อะไรนะ ? ท้อง!? "
" ใช่.. เธอ.. ท้องกับนนท์ "
" ไหนบอกว่าเลิกกันไปแล้วไง ? "
" ใช่!! นนท์เลิกกับเธอคนนั้นจริงๆตั้งแต่วันที่พัทมากับลูกทับทิมวันนั้น.. แต่นนท์ไม่กล้ากลับมาที่บ้าน "
" มันใช่เรื่องมั้ย.. แล้วนนท์ก็เชื่อเหรอ.. ว่าเธอคนนั้นท้องกับนนท์ ? "
" แต่.. เธอคนนั้นคงไม่ได้โกหกนนท์หรอก  พัทก็รู้.. นนท์ไม่ได้เป็นคนมั่งมีเสียหน่อย เป็นแค่ยามเฝ้าบ้านให้เจ้านาย และกินเงินเดือน "
" จะให้เชื่อได้ยังไง แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนที่นนท์จะมาขอเงินกับพัท ? "
" ก็.. เรื่องนี้ไง.. ที่เธอคนนั้นมาบอกกับนนท์ว่าท้อง… "
" อะไรนะ!! นี่นนท์.. แค่นี้ยังเลวไม่พออีกเหรอ ? ถึงจะโกธรจะเกลียดแค่ไหน.. พัทก็ไม่ใช่คนใจไม้ใส้ระกำ พัทคงให้เงินแก่นนท์เพื่อเอาไปให้ผู้หญิงคนนั้นทำแท้งไม่ได้หรอก  นนท์ทำไมถึงได้เป็นคนเลวร้ายแบบนี้ "
" ไม่ใช่นะพัท.. โอ้ยย.. เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว ไม่ใช่แบบนั้น "
" ไม่ใช่แบบนั้นน่ะ มันแบบไหนกัน นนท์พูดอะไรให้พัทเข้าใจหน่อยสิ "
" ที่นนท์ขอเงินน่ะ จะขอแค่เงินที่นนท์ทำงานไม่ใช่เงินของพัท นนท์อยากจะรับผิดชอบช่วยเธอคนนั้นเรื่องเด็กในท้อง เพราะถึงยังไง นนท์ก็เป็นพ่อของเด็กในท้องอย่างน้อยก็ต้องมีค่าทำคลอดที่โรงพยาบาลมั่งแหละ.. นะพัท "
สุพัทราเงียบไปชั่วขณะ แล้วนี่เธอจะทำยังไงกันดีนะ ?
' ผู้หญิงคนนั้นมาหลอกอานนท์หรือเปล่า ? แต่อานนท์ก็ไม่ได้มีเงินมีทองหรือร่ำรวยมาจากไหนเลยจริงๆนี่นา หน้าตาก็ธรรมดามากๆไม่ได้หล่อขั้นเทพกับเค้าเสียหน่อย  หรือหล่อนจะท้องกับอานนท์ของเธอจริงๆ และถ้าเป็นเรื่องจริง เด็กที่อยู่ในท้องนั่นก็ไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย และเธอคนนั้นก็ต้องท้องไม่มีพ่อ แล้วฉันจะเอายังไงกับพวกเขากันดีเนี่ย ? '
" นนท์พาผู้หญิงคนนั้นมาหาพัทหน่อยสิ "
" ให้พามาทำไมกันล่ะพัท ? "
" พัทอยากคุยอะไรกับเธอคนนั้นหน่อยน่ะ " สุพัทราพูดพร้อมกับคิดคำนึงถึงสิ่งที่เธอกำลังจะค้นหาความจริง
" เอ่อ .. ไว้นนท์จะนัดเจอให้นะ เอาวันที่พัทว่างๆดีไหม ? "
" วันพรุ่งนี้ได้ไหม ? พัทไม่อยากให้ทับทิมเห็น นนท์พามาเวลานี้ล่ะนะ " สุพัทราบอกกับนนท์ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
" ได้สิ!! นนท์จะไปบอกเธอคนนั้นตามที่พัทบอกเลยนะ " อานนท์ดูหน้าตาสดชื่นขึ้นอาจเป็นเพราะว่าสิ่งที่เขากังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้คลี่คลายลงแล้ว และสุพัทราไม่ได้ทำหน้าตาบึ้งตึงใส่เขาแล้วนั่นเอง
อะไรกันสุพัทราหายโกธรอานนท์ไปแล้วยังงั้นหรือ ?  หรือว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ ? แล้วนายอานนท์ทำไมถึงต้องทำตัวเป็นสุภาพบุรุษรับด้วยว่าเด็กในท้องนั้นคือลูกของเขากันด้วย ?
...
วันต่อมา เวลา 9 โมงเช้าตามที่สุพัทราได้นัดกับอานนท์ไว้เมื่อวานนี้ เขาได้มาพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น
สุพัทรามองผู้หญิงคนนั้นชัดๆ ก็คงเห็นว่าเธอ หน้าตาก็พอประมาณไม่ได้สวยมากแต่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหล่อะไร แต่ทำไมถึงได้ทำตัวแบบนี้ อายุอานามก็น่าจะ 20 กว่าๆเห็นจะได้ เธอมีรูปร่างค่อนข้างจะตัวเล็กไม่ค่อยสูงแต่แต่งหน้าแบบจัดเต็ม แต่สุพัทราก็ไม่ได้สนใจในเรื่องนั้นเลยสักนิด
ผู้หญิงคนนั้นยกมือไหว้สุพัทรา และแนะนำตัวเองว่า หล่อนชื่อ เรไร อายุ 25 ปี เธอทำงานเป็นแดนซ์เซอร์ที่วงดนตรี และตอนนี้กำลังลำบากเพราะว่าท้องเลยทำงานไม่ได้ เธอแพ้ท้องหนักมาก และท้องโตขึ้นจนทำให้เธอดูเหมือนคนอ้วนและใส่ชุดแดนซ์เซอร์ลำบากขึ้น เธอขอโทษสุพัทราและเรียกสุพัทราว่าพี่ๆโดยตลอด สุพัทราพยายามมองและถามคำถามที่เธออยากจะรู้จากปากของผู้หญิงคนนั้น
" พวกเธอจะเอายังไงกับลูกของเธอกันแน่ "
เรไรอึกอักที่จะตอบคำถามของสุพัทรา แต่ด้วยที่หน้าของสุพัทรานั้น นิ่งและไม่ยิ้มเลยสักนิดจึงทำให้เรไรจึงจำเป็นต้องตอบคำถามนั้น
" พี่คะ..  หนูไม่อยากฆ่าลูกของหนูค่ะพี่.. หนูจะยอมทำตามที่พี่บอกทุกอย่างค่ะ ตอนนี้แม่ของหนูก็รู้แล้วด้วย "
" แล้วยังไง..? แม่ของเธอรู้ว่าอะไรกันแน่.. รู้แค่ว่าเธอท้อง!!  หรือรู้ว่าเธอเป็นชู้กับผัวชาวบ้าน.. "
เรไรยังไม่ทันจะได้ตอบคำถามอะไร เสียงประตูก็ได้เปิดออกมา….


##                                       แม่พระ

...
ยังไม่ทันที่เรไรจะตอบคำถามของสุพัทรา พลันก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา ทั้งสามคนหันหน้าไปมองพร้อมกัน คนที่เปิดประตูเข้ามานั้นคือ สร้อย นั่นเอง
สร้อยทำหน้าบึ้งตึงและดูขึงขัง ดวงตาของหล่อนเบิกโตและพร้อมจะบวกกับคู่ต่อสู้อยู่ตลอดเวลา เธอเดินกำหมัดตรงเข้ามาที่ข้างในห้อง สุพัทราและอานนท์ตกตะลึงไม่คาดคิดว่าแม่สร้อยจะเข้ามามีส่วนร่วมอยู่ในเรื่องครั้งนี้ด้วย ส่วนเรไรนั้นคงยังไม่รู้จักสร้อยดีสักเท่าไหร่..
" มาแล้วเรอะ.. ไอ้ตัวดี!! " สร้อยพูดพลางกำหมัดแล้วทุบไปอย่างแรงที่หลังของอานนท์ แรงของสร้อยถึงมันจะเป็นแรงของผู้หญิงแต่มันก็หนักหน่วงและรุนแรงพอให้อานนท์มีความรู้สึกเจ็บได้
" โอ้ย..!!  แม่!! ผมเจ็บ!! " อานนท์ร้องอุทานออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ และไม่คาดคิดว่าแม่สร้อยของเขาจะตรงเข้ามาทำร้ายตัวเขาได้
" ไอ้ลูกเลว ฉันเคยสอนให้แกเป็นคนแบบนี้เหรอ ? " เธอยังคงตวาด และทุบตีลงไปที่อานนท์อย่างไม่ได้นับและไม่ยอมเลือกที่ อานนท์ก้มหัวและยกแขนขึ้นมากันกำปั้นของผู้เป็นมารดาของเขา
สุพัทราไม่ห้ามแม่สามีของนางแต่อย่างใด เธอได้แต่นั่งมองเหตุการณ์อย่างนิ่งเฉย เสียงด่าทอของสร้อยดังไปทั่วบริเวณบ้าน จนทำให้ พัชรัตน์ ที่ยังไม่ได้ไปเข้างานแต่เธอกำลังแต่งตัวอยู่ ( พัชรัตน์ทำงานขายของที่ห้าง ) กับพัชรีที่กำลังเก็บกวาดห้องของเธออยู่ ( พัชรีก็ทำงานที่โรงงานและเข้ากะในตอนบ่ายเช่นเดียวกันกับสุพัทรา ) ลูกสาวของสร้อยตกใจในน้ำเสียงของแม่ของพวกเธอ และไม่รู้ว่าแม่ของตนกำลังทะเลาะกับใครอยู่ จึงคิดจะมาช่วยแม่สร้อยของพวกเธอกัน
ทั้งสองพี่น้องวิ่งตรงมาที่ต้นเสียง นั่นก็คือห้องของสุพัทรานั่นเอง..
ทั้งสองคนยังไม่รู้เรื่องต้นสายปลายเหตุ แต่พวกเธอเห็นแม่ของเธอนั้นกำลังทุบและตีพี่ชายของพวกเธออยู่
" แม่!!.. แม่!!.. แม่ตีพี่อานนท์ทำไม ? " พัชรีจับแขนของสร้อยและช่วยดึงไม่ให้สร้อยตีพี่ชายของเธอ
" อย่ามายุ่ง!! ฉันจะตีมันให้สำนึก.. ไอ้ลูกเลว.. " สร้อยสะบัดข้อมืออย่างแรง แรงของเธอในตอนนี้มันเยอะมาก
พัชรัตน์เข้ามาช่วยพี่สาวของเธอห้ามแม่ และหล่อนยังคงมองแรงไปที่พี่สะใภ้ที่นั่งเฉยทำเป็นทองไม่รู้ร้อน
" พี่สุ..? ทำไมไม่มาช่วยห้ามแม่หน่อยล่ะ ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย.. "
สุพัทราปรายตามองน้องสาวของสามีที่ไม่ได้รู้ต้นสายปลายเหตุ ก็ได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
" แม่คะ.. ใจเย็นก่อนนะคะ "
สร้อยกำหมัดแน่น และหยุดทุบตีอานนท์พร้อมกับมีอาการเหนื่อยหอบ แต่ใบหน้าและดวงตาของหล่อนคงยังไม่คลายความโกธร ยังคงมองอานนท์ด้วยดวงตาที่ลุกวาว
ส่วนเรไรที่นั่งอยู่ในเหตุการณ์นั้น เธอมีอาการตื่นตกใจและตัวสั่นด้วยความกลัวในเวลานั้น
" จะให้แม่เย็นได้ยังไงไหว ? " สร้อยพูดพร้อมกับหายใจเหนื่อยหอบจากการที่เธอกระหน่ำทุบตีลูกชายของเธอ
" ค่ะ.. หนูรู้.. แต่ตอนนี้หนูกับนนท์กำลังปรึกษากันเรื่องของผู้หญิงคนนี้อยู่ค่ะ  ว่าจะทำอย่างไรกันดี ? "
พอสิ้นเสียงประโยคสุดท้ายของสุพัทรา ร่างของสร้อยก็ปรี่ตรงรี่ไปที่เรไรในทันที เธอขยุ้มผมบนหัวของหล่อน
แล้วกระชากดึงมาอย่างแรง คราวนี้จึงเกิดความโกลาหลชุลมุนวุ่นวายกันไปหมด กว่าจะดึงแม่สร้อยออกกันมาได้และสุพัทราเห็นท่าจะไม่ได้คุยกันต่อไปอีกแน่ๆ เพราะแม่สร้อยไม่ได้มีอาการยอมแพ้แม้แต่นิดเดียว เธอยังคงตะโกนด่ากราดอย่างเสียงดังด้วยท่าทีที่ขึงขังและรุนแรง
สุพัทราจึงบอกให้อานนท์พาเรไรหนีออกไปก่อน แล้วเธอจะติดต่อไปใหม่อีกที อานนท์จึงพาเรไรวิ่งหนีไป..
...
พอตัวการทั้งสองคนไม่อยู่แล้ว สร้อยก็สงบขึ้น ลูกสาวทั้งสองคนของเธอตื่นตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะไม่คิดว่าแม่ของเธอจะทำอะไรแบบนี้ได้ และพี่น้องทั้งสองคนก็พอจะเดาเรื่องและเหตุการณ์ในครั้งนี้ออก
พัชรัตย์เธอเลยรู้สึกผิดที่ในตอนแรกเธอมองพี่สะใภ้คนดีของเธอผิดไป
" พี่สุคะ.. หนูขอโทษนะพี่.. หนูไม่รู้เรื่องจริงๆ ว่าพี่ต้องโดนอะไรแบบนี้ " พัชรัตย์บอกด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ
" ไม่เป็นไรหรอกนะ.. ถ้าเป็นพี่..  เข้ามาเห็นเหตุการณ์แบบนี้ก็ต้องรู้สึกเหมือนเธอด้วยเหมือนกัน "
" ทำไมพี่อานนท์ถึงทำแบบนั้นนะ " พัชรีทำหน้าหงุดหงิด
" ไม่มีอะไรแล้ว พวกเธอก็ออกไปเถอะนะ พี่ว่าจะนอนพักสักหน่อย " สุพัทราดูเหนื่อยๆทั้งที่ไม่ได้ทำอะไร
สร้อยมองดูและรู้สึกผิดสังเกตุในตัวของลูกสะใภ้
" ไม่สบายอะไรหรือเปล่า ไปหาหมอไหม ? หยุดงานสักวันก็ได้นี่ลูก "
" เอ่อ.. ไม่เป็นไรค่ะ หนูว่านอนพักสักครู่น่าจะดีขึ้น ขอบคุณแม่ด้วยนะคะที่เป็นห่วง "
" อืม.. ต้องห่วงสิ ยังไงๆแม่ของทับทิมก็เป็นคนในครอบครัวของเรานี่นา  อ้อ.. และไม่ต้องคิดมากนะ เรื่องของพวกมัน!! ยังไงๆแม่ก็ไม่ยอมรับหรอก  แม่รับแค่ลูกสะใภ้คนเดียวคือแม่ทับทิมเท่านั้น… คนอื่นอย่าหวัง!! "
สร้อยพูดจบก็เดินออกไป.. พี่น้องสองคนมองหน้ากันและบอกให้พี่สะใภ้ของพวกเธอนอนพัก และพวกเธอก็กลับไปทำงานที่ค้างไว้ของตนต่อให้เสร็จ…
...
สุพัทรานอนครุ่นคิดไปด้วยอาการของคนเหม่อลอย ในตอนนี้เธอไม่เหลือเค้าของคนที่เคยเข้มแข็ง ความเด็ดเดี่ยวของเธอได้อันตรธานหายไป คงเหลือไว้แต่เธอผู้ดูเงียบงัน
' นี่มันคงเป็นเวรกรรมของฉันแต่ชาติปางก่อนล่ะมั้ง.. ฉันอาจจะเคยไปแย่งของของผู้อื่นเขามา ตอนนี้เขาเลยตามมารังควานและทวงคืนและแถมฉันในตอนนี้ยังมี… ' เธอยังคิดนึกไม่ทันไร จู่ๆก็มี..
" ก๊อกๆ " เสียงเคาะประตูหน้าห้องของเธอ
สุพัทราตื่นจากภวัง เธอต้องตั้งสติแล้ว
" ใครคะ ? "
" ฉันเองจ่ะพี่ นิษาเองจ่ะ "
สุพัทราลุกขึ้นเดินมาเปิดประตูให้น้องสาวของเธอ นิษา ( สุนิษา ) คือน้องสาวแท้ๆของสุพัทรา นานๆทีเธอจะมาเยี่ยมหา
" อ่าว.. มายังไงนิษา "
" พอดีว่าหนูคิดถึงพี่น่ะ เลยแวะมาหา "
" ไม่ใช่ว่าเงินหมดหรอกรึ ? " สุพัทราแกล้งแหย่น้องของเธอเองเล่น
" เปล่าน่า.. แต่ถ้าพี่เมตตาให้.. ฉันก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ " นิษาทำตาเล็กตาน้อยใส่พี่สาวของเธอ
" ไม่ต้องเลย.. อยู่นานไหม ? อีกเดี๋ยวพี่ต้องไปทำงานแล้วน่ะสิ "
" ฉันนอนที่นี่ได้ไหมพี่ ? "
" ได้สิ..  ดีเหมือนกัน จะได้อยู่เป็นเพื่อนกับทับทิมตอนที่พี่ไปทำงานเพราะกว่าพี่จะกลับ ก็สี่ทุ่มไปแล้ว "
" มีอะไรให้กินไหมพี่ "
" มีของในตู้เย็นน่ะ ลองหาดูเอา ไม่งั้นก็ไปซื้อที่ร้านค้าหน้าปากซอยนะ " พูดเสร็จสุพัทราก็วางเงินไว้ที่หลังตู้เย็น 200 บาท
" ตังอยู่นี่นะ พี่ไม่มีเวลาแล้ว อย่าลืมซื้อขนมมาฝากหลานด้วยล่ะ "
....
ทับทิมเลิกเรียนกลับมาถึงที่บ้านเห็นน้าสุนิษานั่งอยู่ในห้อง หนูน้อยก็ดีใจ เธอยกมือไหว้สวัสดีน้าสาวของเธอ
" สวัสดีค่ะน้านิษา หนูดีใจจังเลยที่น้ามาเนี้ย.. "
" แหม..! หลานสาวของน้าเนี้ย.. น่ารักจริงๆเลยนะ เข้าใจพูดซะด้วย "
" ก็.. หนูจะได้มีน้านิษาอยู่เป็นเพื่อนที่บ้านไงคะ ไม่งั้นหนูก็ต้องอยู่คนเดียว "
" อ่าว.. แล้วทุกๆครั้ง หนูไม่ได้ไปที่บ้านย่าเหรอทับทิม น้านึกว่าหนูไปอยู่ที่บ้านย่าของหนูเสียอีก "
" ไปค่ะ แต่หนูแค่ไปเล่นกับอาเล็ก แล้วพอมืดๆหนูก็มานอนรอแม่ที่ห้อง แต่ย่าชอบบอกว่าให้อยู่กับย่าค่ะ "
" ดีแล้วล่ะ.. อยู่กับย่าไม่ดีรึไง ? "
" ดีค่ะ.. แต่บางทีหนูก็อยากอยู่ที่ห้องรอแม่มาค่ะ "
" อยู่คนเดียวมันจะเหงานะ อยู่กับพี่ๆน้องๆจะได้มีเพื่อนเล่น "
" แต่หนูอยากดูการ์ตูนค่ะน้า ที่ห้องมีการ์ตูนเยอะแยะเลย แต่ย่าไม่มีค่ะ "
" อ๋อ.. อย่างนี้นี่เอง.. ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไป แล้วมากินขนมกับน้ากัน "
ทับทิมทำตามที่น้าสาวของเธอบอกอย่างว่าง่าย…
...
สุพัทราได้ตกลงนัดให้อานนท์กับเรไรไปพบกันที่ข้างนอก โดยนัดเจอกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอย หลังจากที่สั่งก๋วยเตี๋ยวมากิน
" เธอบอกว่าแม่ของเธอรู้เรื่องแล้ว แสดงว่าตอนนี้เธอพักอยู่กับแม่ของเธอหรือ " สุพัทราเริ่มเรื่อง
" อ๋อ.. ไม่ใช่ค่ะ หนูพักอยู่กับเพื่อนๆที่ทำแดนส์เซอร์ด้วยกัน "
" เธอยังคงทำงานได้อยู่เหรอ ? เห็นบอกว่าแพ้มาก "
" ไม่ได้ค่ะ.. ตอนนี้.. เพื่อนๆก็เริ่มบ่นว่าหนูทำไมไม่คิดหาวิธีสักที " เรไรเริ่มพูดเสียงเบาลง
" แล้วแม่ของเธออยู่ที่ไหน ? "
" แม่ของหนูอยู่กับแฟนใหม่ของเค้าแต่หนูคงไปอยู่ด้วยไม่ได้ เพราะหนูเกลียดแฟนใหม่ของแม่ และแม่ของหนูเค้าเป็นหมอนวดแผนโบราณแบบไปนวดตามบ้าน เงินก็เลยไม่ค่อยมากมายอะไรลำพังตัวแม่เองก็ลำบากแล้วค่ะ "
สุพัทรามองหน้าเรไรแบบรับรู้เรื่องราวของหล่อน
" เอาแบบนี้ก็แล้วกัน.. เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปหาห้องเช่า แล้วให้เธออยู่ไปก่อนจนกว่าจะคลอดลูก เธอจะพาแม่ของเธอมาอยู่ด้วยก็ได้ หรือ… " สุพัทรามองหน้าอานนท์ ก่อนจะพูดอะไรต่อ..
" หรือจะให้อานนท์อยู่เป็นเพื่อนดีล่ะ "
ทั้งสองคนดูตกใจ และหันหน้ามองกัน ก่อนจะรีบตอบแบบคิดไม่ถึง
" พัทคิดอะไรถึงพูดแบบนั้น.. นนท์ก็บอกแล้วว่านนท์เลิกกับเรไรไปแล้วตั้งแต่วันนั้น "
" เอ่อ.. จริงค่ะพี่  พี่นนท์เค้าบอกเลิกกับหนูไปแล้วจริงๆค่ะ แต่พอหนูรู้ตัวว่าท้องหนูเลยมาบอกกับพี่เค้าจริงๆนะคะ " เรไรพูดกับสุพัทราด้วยหน้าตาที่น่าสงสาร หล่อนคงไม่มีที่พึ่งแล้วจริงๆ
" ฉันรู้แล้ว.. แต่เธอจะให้ลูกของเธอเกิดขึ้นมาได้ยังไง ? เคยคิดถึงอนาคตของเด็กที่จะเกิดมาไหม ? "
เรไรก้มหน้าไม่มีคำพูด
" แต่เธอต้องยอมรับความจริงให้ได้อยู่อย่างนึงนะ.. ว่าเธอในตอนนี้เป็นเมียน้อย!! ของสามีของฉัน ฉันจะยอมรับว่าเธอนั้นเป็นเมียของอานนท์อีกคนก็แล้วกัน และเธอคงไปทำงานที่เดิมของเธอนั้นไม่ได้หรอกใช่ไหม ? "
เรไรพยักหน้ายอมรับและเข้าใจ
" เพราะฉนั้น เธอก็ควรลาออกจากงานเก่าของเธอได้แล้ว และจะอยู่เฉยๆหรือหางานที่สามารถทำได้จนกว่าจะคลอดก็แล้วแต่เธอ.. แต่เรื่องบ้านเช่าฉันจะเป็นคนออกให้เอง "
" พัท.. นี่เธอ.. " อานนท์อึ้งในคำพูดของสุพัทราในขณะนี้มากๆ เพราะเขาไม่เคยคิดว่าภรรยาของเขาจะเอ่ยคำพูดแบบนี้มาช่วยแก้ปัญหาให้พวกเขาอย่างนี้
" แล้ว.. อานนท์ก็ด้วย เรื่องเงินเดือนของอานนท์ ฉันจะคืนให้อานนท์ครึ่งนึงนะในทุกๆเดือน อานนท์จะได้มีเงินติดตัวบ้าง แล้วจะเอาไปให้ใคร ? ฉันจะไม่พูดหรือว่าอะไรนนท์อีก เพราะมันเป็นสิทธิของนนท์และที่ฉันต้องเอามาครึ่งนึงนั้น.. มันก็คือสิทธิของฉันด้วยเพราะฉันก็เป็นเมียของเธอด้วยเหมือนกัน " สุพัทราพูดเป็นฉากๆกับอานนท์
นี่มันอะไรกันนี่ ? ใครไปทำอะไรกับเธอ..? สุพัทราเธอทำไมถึงเปลี่ยนไป ? นี่คือสิ่งที่อานนท์ครุ่นคิด แล้วทำไมถึงยอมรับเรไร ผู้หญิงคนนี้ให้เป็นเมียน้อยของเขา และยังให้ตัวเขาสามารถไปอยู่เป็นเพื่อนและยอมคืนเงินเดือนให้แก่เขาโดยแบ่งเงินของเขาไปเพียงครึ่ง หรือว่าเธอจะ…
" พัท.. อย่าบอกนะว่าพัทอยากจะเลิกกับนนท์ ไม่นะ.. นนท์ไม่ยอมเลิกกับพัทหรอกนะ "
" ใครพูดแบบนั้นกัน.. ฉันยังเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของนนท์อยู่นะ แต่ฉันยอมให้เพราะเห็นแก่เด็กที่อยู่ในท้องของเรไรจะได้มีพ่อ และอีกอย่างในตอนนี้เรไรก็ไม่มีที่พึ่ง แถมงานก็ไม่สามารถทำได้ " สุพัทรามองหน้าทั้งสองคน
" อันที่จริงแล้วมันเป็นความผิดของพวกเธอทั้งสองคน แต่ฉันจะละโทษเอาไว้ก่อน และถ้าเธอ.. เรไร  ยอมเป็นเมียน้อยและอยู่ในความดูแลของฉันแล้ว ต่อไปเธอต้องเคารพและเชื่อฟังฉันด้วย เราจะต่างคนต่างอยู่ไม่ไปทำร้ายใจกัน เธอจะทำได้ไหมเรไร ? "
" ค่ะ.. พี่พัท หนูทำได้ค่ะ และหนูก็ขอขอบคุณพี่มากๆด้วยนะคะ พี่ใจดีจริงๆ " เรไรเธอยิ้มออกมาได้แล้ว สิ่งที่เธอไม่คาดคิด มันเป็นจริงได้ยังไง แต่สิ่งที่สุพัทราเสนอให้เธอมานั้น เธอไม่ได้เสียเปรียบเลยในตอนนี้ และอีกอย่างในใจลึกๆของเรไรยังคงอยากที่จะอยู่ใกล้ชิดกับอานนท์อีกครั้ง
" งั้นดีเลย เรามาทำข้อตกลงและเซ็นสัญญาเอาไว้ให้เป็นหลักฐานกันดีกว่า ฉันอยากมั่นใจว่าเธอจะไม่ผิดสัญญา "
การสนทนาในครั้งนี้จบลงด้วยดี ทั้งสามคนจึงออกเดินทางไปหาบ้านเช่า สุพัทรารู้จักคนเยอะอยู่ เธอเลยมีบ้านเช่าในดวงใจมาให้เลือกถึงสามที่ ซึ่งราคาก็ไม่ได้แพงจนเกินไปในสมัยนั้น เดือนละ 600 บาท จนถึง 1000 บาท แต่สุพัทราเลือกบ้านไม้เพราะราคาถูกกว่ามาก เรไรก็ดูพอใจในบ้านเช่าที่หล่อนไปดูมาพร้อมกับเธอ สุพัทราจ่ายเงินค่ามัดจำและค่าเช่าให้เรไรอยู่
" ทีนี้เธอก็ย้ายเข้ามาอยู่ได้เลยนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องบ้านพักแล้ว ส่วนเรื่องอื่นๆเธอคงต้องช่วยตัวเองนะ และไม่ต้องห่วงเรื่องค่าทำคลอดนะ ฉันจะช่วย.. " สุพัทราพูดกับเรไรด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
" ขอบคุณค่ะพี่ " เรไรยกมือไหว้ขอบคุณสุพัทรา
แล้วทั้งสามคนต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน…
....
เรไรได้ขนข้าวของและเสื้อผ้าของเธอมาที่บ้านเช่าหลังใหม่ที่สุพัทราเป็นคนเช่าเอาไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว ดีว่าที่ข้าวของและเสื้อผ้าของเธอนั้นมันไม่ได้มากมายอะไร และตอนนี้เธออยู่กับแม่ของเธอ
" นี่.. บ้านนี้มันก็ดูกว้างดีนะ.. "
" ใช่!! แม่.. หนูว่ามันกว้างดี แต่มันอยู่ติดคลองไปหน่อย หนูว่ายุงคงจะเยอะแน่ๆ "
" แล้วแกมีมุ้งไหมล่ะ ? "
" ไม่มีน่ะสิ.. หนูไม่เคยนอนกางมุ้งเลยแม่ ตอนอยู่ที่ห้องเพื่อนมันติดมุ้งลวดน่ะ "
" แกก็ให้ผัวแกซื้อให้สิ บอกมันซื้อพัดลมมาด้วยนะ จะได้ไม่ร้อน "
" แต่หนูไม่รู้ว่าพี่นนท์จะซื้อให้รึเปล่าน่ะสิ กลัวเขาไม่มีเงิน "
" อะไร ? ของแค่เนี้ย.. ทำไมจะซื้อให้ไม่ได้ แหม.. ฉันไม่ได้ไปเรียกค่าตัวแกสักหน่อย ที่จริงฉันควรจะไปสิ!! ไหน? บ้านแม่ผัวของแกมันอยู่ที่ไหน ? ฉันจะไปเรียกค่าทำขวัญซะหน่อย หนอย… มาเต๊าะลูกสาวฉันฟรีๆได้ยังไง แกน่ะมันโง่!! จริงจริงเล้ยยย.. "
" แม่อย่าไปเลย.. ฉันตกลงกับพี่พัทแล้วว่า.. พวกเราจะต่างคนต่างอยู่ อย่าไปยุ่งกับเขาเลยนะแม่นะ "
" นั่นแหละ..!! งั้นแกก็ไปขอเงินอีนังเมียหลวงสิ!!.. มันมีตังไม่ใช่เหรอ ? "
" แม่!! พอได้แล้ว หนูอยากอยู่แบบนี้!! เดี๋ยวหนูไปขอพี่นนท์เอง แม่ไม่ต้องไปยุ่งกับพวกเขาเลยนะ "
สองแม่ลูกต่างคนก็ต่างความคิด แม่ของเรไรคงอยากที่จะได้เงินค่าทำขวัญของลูกสาว.. แต่นั่นเป็นความคิดที่ดีหรือเปล่า ? เพราะว่าแม่สร้อยของเราคงจะไม่ยอมเป็นแน่.. หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ…


##                              มันไม่เหมือนอย่างที่คิด

...
แม่ของเรไรไม่ยอมเชื่อลูกสาวของเธอ และเธอคงคิดว่าลูกของเธอกำลังเสียเปรียบพวกของทางฝั่งเมียหลวงอยู่ เธอถือว่าลูกสาวของเธอนั้นยังสาวยังสวยอยู่และน่าจะเรียกร้องอะไรได้บ้าง..
เรไรตัดสินใจไปหาอานนท์ เธอบอกความต้องการของเธอให้กับอานนท์ฟัง ในตอนนั้นแม่ของเธอก็ไปเป็นเพื่อนกับเธอด้วย อานนท์ได้รับเงินคืนจากสุพัทรามาแล้ว เขาจึงได้ยื่นเงินบางจำนวนแบ่งให้กับเรไร
" เอาไปแค่นี้ก่อนนะ ไปซื้อมุ้งกับพัดลมมาก่อน แล้วพรุ่งนี้พี่จะพาไปซื้อของใช้จำเป็นเพิ่มเติม " เขายื่นธนบัตรใบละห้าร้อยมาให้เรไรสองฉบับ
สำอางค์ ( แม่ของเรไร ) คว้าเงินที่อยู่ในมือของเรไรไปอย่างรวดเร็ว เธอนับจำนวนเงินแล้วบ่นใส่อานนท์
" อะไร ? ให้มาได้แค่เนี้ย!! แล้วไม่เผื่อให้ซื้อข้าวกินเลยรึไง เห็นลูกสาวฉันเป็นอะไร ? "
อานนท์ทำหน้างงๆ แต่พอเรไรบอกว่า คนนี้คือแม่ของหล่อน อานนท์ก็ยกมือขึ้นไหว้ในทันที
" เอ่อ.. สวัสดีครับ "
" เออ.. " สำอางค์พูดโดยไม่มองหน้าอานนท์เลยด้วยซ้ำ
" พอดีว่าพรุ่งนี้ผมหยุดน่ะครับ ผมตั้งใจจะไปหาเรไรอยู่แล้ว จะได้ไปดูว่าเธอขาดเหลืออะไรด้วย จะได้ไปซื้อของกันน่ะครับ แต่เห็นว่าตอนนี้เธอไม่มีมุ้งกับพัดลม ก็เลยกลัวว่าจะร้อนกันและเวลานอนยุงอาจจะกัด ก็เลยให้ไปซื้อเอามาไว้ใช้กันก่อน แค่มุ้งกับพัดลมเท่านี้ก็น่าจะพอนะครับ ใช้ของที่มันพอใช้ได้ไปก่อนก็ได้นี่ครับ จะได้ประหยัดเงินไปด้วย ผมไม่ค่อยมีเงินเท่าไหร่ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ให้กินอะไรแบบนั้นนะครับ "
" ก็.. แหม.. ฉันก็กลัวว่าเธอจะทิ้งๆขว้างๆลูกของฉันน่ะสิ แล้วนี่เธออยู่บ้านใหญ่โตขนาดนี้ไม่มีเงินได้ยังไงกัน "
" นี่ไม่ใช่บ้านของผมหรอกครับ เป็นบ้านของเจ้านายของผม และผมทำงานเฝ้าบ้านให้เค้าน่ะครับ "
" แหม.. ที่จริง!! ทำไมไม่เอาเรไรมาอยู่ที่นี่เลยล่ะ ลูกของฉันจะได้สบายหน่อย "
" แม่!!.. พี่นนท์เขาก็บอกว่าเป็นบ้านเจ้านายเอาคนอื่นมาอยู่ด้วยได้ที่ไหนกันล่ะ เดี๋ยวพี่เขาก็โดนไล่ออกกันพอดี แม่นี่.. พูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย.. "
" เอ้า.. ก็เห็นแกเคยบอกว่าเคยมานอนที่บ้านหลังนี้ไง "
" นั่นมัน.. แม่พอเถอะ "
" เอ่อ.. ขอโทษครับ พอดีว่าสุพัทราภรรยาผมได้ตกลงกับพวกเราเรียบร้อยแล้วครับ เพื่อแก้ปัญหาเรื่องที่พักให้กับเรไร และจะเป็นการยุติธรรมให้กับทั้งสองฝ่าย เพราะอันที่จริงผมก็ไม่ได้ติดต่อกับเรไรอีกเลยมา 3 เดือนแล้วจนกระทั่งเธอมาบอกว่าเธอท้องกับผม ซึ่งผมก็พร้อมยอมรับผิดชอบตามกำลังที่ผมมี "
" โธ่เอ้ย.. แล้วบ้านของเธอล่ะอยู่ที่ไหน ? เรื่องนี้ครอบครัว!? พ่อแม่ของเธอรู้เรื่องรึเปล่า ? "
" เอ่อ.. แม่ของผมรู้เรื่องแล้วครับ แต่คงยังไม่พร้อมในตอนนี้สักเท่าไหร่ "
" ไม่พร้อมอะไร.. ต้องรอถึงเมื่อไหร่กัน ? ท้องของเรไรมันโตขึ้นทุกวันๆนะจะไม่คิดทำอะไรเลยงั้นรึ "
" แม่.. พี่เขาก็บอกไปแล้วไงว่า เขาจะดูแล แม่พอทีเถอะ "
" ไม่ได้สิ.. ว่าไง บ้านพ่อแม่ของเธออยู่ที่ไหนล่ะ ถ้าไม่กล้าไปฉันจะไปเอง.. หนอย!! ให้มาอยู่บ้านเช่า ทีตัวเองอยู่บ้านใหญ่โต และบ้านพ่อแม่ตัวเองก็มี ทำไมไม่ให้ลูกชั้นไปอยู่ที่บ้านของเธอล่ะ "
" แม่.. ฉันไม่ได้ขอให้แม่มาทำแบบนี้นะ ถ้าแม่ไม่พอใจ แม่กลับบ้านไปเลย ฉันอยู่ของฉันเองได้ "
" เอ้า.. อีนี่.. นึกว่าฉันอยากมาอยู่กับแกเรอะ ! ฉันเป็นห่วงแกหรอกนะเดี๋ยวจะโดนพวกคนเห็นแก่ตัวเอาเปรียบแกเอา "
" ไม่มีใครเอาเปรียบเรไรหรอกครับ แล้วที่บ้านหลังนั้นมันคือบ้านแม่ของผมเอง ผมไม่ได้เป็นเจ้าของอีกอย่างภรรยากับลูกของผมก็อยู่ที่นั่น และไม่ได้ใหญ่โตอะไรแบบที่คุณป้าคิดด้วยครับ "
" นี่.. เธอ..  ฉันเป็นแม่ยายของเธอนะ เรียกคุณแม่ยายสิ ไม่ใช่คุณป้า "
" เอ่อ.. ครับ.. คุณ.. แม่ยาย.. " อานนท์มองหน้าเรไรแบบไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก เรไรทำหน้าเสียอาการไปได้อย่างชัดเจน ว่าทำไมแม่ของหล่อนถึงได้วุ่นวายอะไรกันขนาดนี้ แล้วนี่เธอจะได้อยู่อย่างสงบสุขกันไหมล่ะนั่น..
" หรือว่าเธอจะให้ฉันไปหาเมียหลวงของเธอดีล่ะ.. ฉันรู้จักนะ หล่อนเป็นเจ้ามือหวยนี่ ฉันถามคนแถวๆบ้านของฉันเองก็ได้ " สำอางค์ยังไม่ลดละเธอยังจะถามเพื่อเอาคำตอบให้ได้
" เรไรพี่ว่าเธอพาแม่ของเธอกลับบ้านไปเถอะ พี่จะไปทำงานแล้ว และพรุ่งนี้พี่ค่อยแวะไปหาตอนเที่ยงๆก็แล้วกันนะ " อานนท์พูดตัดบทและเดินหนีเข้าประตูบ้านไป
" โห!! ไอ้เจ้านี่.. มันจองหองนัก ผู้ใหญ่พูดด้วยก็ไม่ยอมตอบ ทำเป็นทนฟังไม่ได้ "
" แม่.. หนูว่าแม่กลับบ้านไปเถอะ เดี๋ยวหนูจัดการเรื่องของหนูเอง แม่ไม่ต้องยุ่งกับหนูหรอก ไปอยู่ดูเฝ้าแฟนของแม่ให้ดีเถอะ "
" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแฟนของชั้น เค้านิสัยดีจะตายไปไม่อวดดีอย่างผัวของแกหรอกนังลูกโง่ "
" ก็นั่นแหละ.. มันดีมากจนหนูไม่อยากอยู่กับแม่เลยไง เมื่อไหร่แม่จะเลิกทำตัวแบบนี้ หนูเบื่อ.. "
" เออ.. ชั้นไปก็ได้  เชิญแกอยู่ให้สบายใจไปเลยนะ " สำอางค์เดินหนีลูกสาวของเธอ
" เดี๋ยวก่อนแม่.. "
" อะไรอีกล่ะ "
" เอาเงินของหนูคืนมาด้วย หนูจะไปซื้อของ "
" โอ้ยย.. อะไรกันอีก ไอ้เงินแค่เนี้ย.. เอาคืนไปเลยไป " สำอางค์หงุดหงิดที่ลูกสาวของเธอไม่ได้ดั่งใจอะไรสักอย่าง
....
รุ่งขึ้นอีกวัน สำอางค์เธอรู้ว่าอานนท์คงไม่ได้อยู่ที่บ้านเพราะว่าหล่อนได้ยินที่อานนท์นัดกับเรไรว่าจะไปซื้อของด้วยกัน เธอเที่ยวถามคนแถวๆบ้านของเธอถึงบ้านของคนขายหวยใต้ดินที่ทำงานโรงงานไปด้วยจนได้ที่อยู่มา เธอจึงคิดแผนการณ์ขึ้น.. จะไปหาเพื่อขอเงินค่าทำขวัญให้แก่ลูกสาวของตัวเอง แต่ดูท่าทางแล้วคงจะไม่ได้คิดให้เงินกับลูกสาวของเธอหรอกนะ ยัยป้ามหาภัยคนนี้..
...
พัชรากับชาติชายได้ชักชวนกันมาเยี่ยมพ่อกับแม่ของเธอในวันหยุดโดยไม่ลืมพาน้องแคทลูกสาวตัวน้อยมาด้วย สร้อยดีใจมากที่ลูกสาวพาหลานมาเยี่ยมเธอ วันนี้จึงคึกคักกันเป็นพิเศษ วัลลพจึงขออาสาทำอาหารเลี้ยงลูกๆหลานๆของเขาแทนสร้อย วัลลพเป็นคนที่ทำกับข้าวได้อร่อยมาก แต่เขาไม่ค่อยได้ทำสักเท่าไหร่นัก เพราะด้วยหน้าที่และการงานของเขาจึงทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลาทำอาหารเสียมากกว่าเขาจึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาของเขาไป ( สร้อย ) เมนูที่วัลลพเลือกทำในวันนี้ได้แก่ ต้มยำไก่ ไข่เจียวหมูสับ และผัดพริกแกงใส่หน่อไม้  เขาดูมีความสุขมากในวันนี้ที่ได้แสดงฝีมือของตนเองในการทำอาหารในวันนี้
ช่วงเวลาแห่งความสุขของคนในครอบครัว.. ในขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารกันอยู่นั้น
" เอ่อ.. นี้ใช่บ้านของอานนท์หรือเปล่าค๊ะ ? " เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งวัยกลางคนกำลังยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าประตูบ้าน
สร้อยมองออกมาด้วยความสงสัย เธอก็เลยลุกจากวงอาหารที่กำลังนั่งรับประทานกันอยู่
" อานนท์.. ทำไมหรือคะ ? "
" ใช่บ้านของอานนท์หรือเปล่าจ๊ะ ? "
" ใช่ค่ะ.. อานนท์เป็นลูกของฉันเอง มีอะไรรึเปล่าคะ ? " สร้อยงุนงงกับผู้หญิงคนนี้ซึ่งเธอไม่เคยรู้จัก
" เอ๋อ.. เป็นแม่สินะ ดีเลย.. ฉันมีธุระเรื่องของอานนท์น่ะ อยากขอคุยด้วยหน่อยน่ะค่ะ "
" เอ่อ.. งั้นเชิญเข้ามานั่งในบ้านก่อนค่ะ " สร้อยต้อนรับแขกที่ไม่รู้จักแต่คิดว่าเขามาธุระจำเป็นอาจเป็นคนรู้จักของอานนท์
" เอ่อ.. ฉันไม่อยากอ้อมค้อมนะคะ พอดีฉันรู้จากอานนท์แล้วว่าคุณแม่.. เอ่อ  คุณรู้เรื่องของอานนท์กับลูกสาวของฉันแล้วใช่ไหมล่ะคะ ? "
" ลูกสาว ? " สร้อยทวนคำ
" ใช่ค่ะ.. ลูกสาวของฉันที่ชื่อเรไรไงล่ะคะ "
" อ๋อออ…. แล้วยังไงกันคะ " สร้อยรู้ในทันทีว่าเธอกำลังพูดอยู่กับใคร ?
" ค่ะ ก็ตอนนี้เรไรของฉันกำลังลำบากมากเลยค่ะ งานก็ทำไม่ได้ แถมแม่.. พัท ? ใช่ไหมนะ เมียหลวงของอานนท์น่ะ เขาก็บังคับให้เรไรลูกของฉันเนี้ยต้องอยู่คนเดียว  ไอ้ฉันก็ลำบากหาเช้ากินค่ำ บ้านยังต้องไปอาศัยคนอื่นเค้าอยู่เลยค่ะ ( คงหมายถึงแฟนใหม่ของตัวเอง ) ฉันก็เลยอยากให้ลูกของฉันมาอยู่ที่นี่เสียด้วยกันกับคุณแม่ของอานนท์น่ะค่ะ "
สร้อยนั่งฟังอย่างเดียว แต่ตอนนี้เธอกำลังกำมืออย่างแน่น และพยายามอดทนอดกลั้นอย่างสูง
" และอีกอย่างนะคะ เรไรของฉันน่ะ อายุก็ยังน้อยอยู่ยังสาวยังสวยเลยแท้ๆ แต่ต้องมาหมดอนาคต งานการก็ไม่สามารถทำได้เพราะอานนท์เลยนะคะ คุณแม่ของอานนท์ควรจะต้องรับผิดชอบลูกสาวของฉันนะคะ อย่างน้อยก็ควรมีค่าเลี้ยงดูให้กับฉันบ้างสิ.. จริงไหมค่ะคุณแม่..? " สำอางค์พูดลอยหน้าลอยตาอย่างไม่มีความเกรงใจ
เส้นความอดทนอดกลั้นของสร้อยขาดผึง.. เธอพูดแบบไม่เกรงใจกับผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้
" อ๋อ.. รู้เลยว่าลูกมัน… ได้เหมือนใคร จะให้ฉันไปรับผิดชอบเรื่องอะไรของลูกแก ในเมื่อมันแอบไปเอากันเองโดยที่ฉันก็ไม่รู้ แถมอานนท์มันก็มีลูกมีเมียอยู่แล้วเป็นตัวเป็นตน… สะใภ้ของฉันน่ะ ตบแต่งอย่างถูกต้องและถูกกฎหมายส่วนพวกแกเป็นใคร ? ลูกแกก็แค่เมียน้อยยังหน้าด้านมาถึงที่นี่ ฉันไม่มีทางให้อะไรกับพวกแกอย่างแน่นอน ไปเลย!! รีบออกจากบ้านฉันไปเดี๋ยวนี้!! " สร้อยไล่ตะเพิดอย่างไม่แยแส
ทุกคนในบ้านต่างตกตะลึงพรึงเพริด กับอากับกิริยาของสร้อย
" อ่าวๆๆ.. อย่างนี้ก็สวยเซ่… ฉันจะแจ้งความ มาจับพวกแกเอาเข้าคุกให้หมดทุกคนเลย ฉันจะบอกทุกคนเลยว่าลูกของแก.. ทำลูกสาวของฉันท้องแล้วไม่รับผิดชอบ ไม่ยอมจ่ายค่าทำขวัญทั้งๆที่ลูกสาวของฉันยังเป็นเด็กอยู่เลยแท้ๆ  ฮือๆๆ แล้วนังเมียหลวงนั้นยังมากดขี่ข่มเหงลูกสาวของช้านด้วย ฮือๆๆ แง๊… "
สำอางค์แกล้งร้องให้ส่งเสียงดัง จนทำให้สุพัทราที่อยู่ใกล้ๆกันนั้นได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงออกมาดู ก็เลยทราบสาเหตุของเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้
" คุณ.. คนนี้คือ..? คุณแม่ของเรไรหรือเปล่าคะ ? " สุพัทราแกล้งหยั่งเชิง
สำอางค์เงยหน้าขึ้นจากการแกล้งร้องให้ของหล่อน เพื่อมองดูว่าผู้ที่กำลังพูดอยู่นั้นเป็นใคร
" ใช่สิ.. ฉันเองแหละค่ะ ที่เป็นแม่ของเรไรผู้น่าสงสารของแม่.. ฮือๆๆ " ว่าเสร็จหล่อนก็ลงมือแหกปากร้องให้อีกครา
" ไม่ต้องแกล้งร้องให้หรอกค่ะ เพราะมันหนวกหูมากเลย " สุพัทราพูดพลางถอนหายใจแบบรู้สึกว่าน่ารำคาญ
" แกล้งอะไรกัน..! เธอเป็นพวกเดียวกันกับคนพวกนั้นใช่ใหม ? "
" ฉันคือเมียหลวงของอานนท์ที่คุณตะโกนปาวๆอยู่เมื่อครู่ยังไงล่ะคะ " สุพัทราบอกเหตุผลให้สำอางค์ได้รับรู้
" และอีกอย่างนะคะ ที่คุณจะไปแจ้งความน่ะระวังโดนจับข้อหาแจ้งความเท็จนะคะ เพราะว่าอานนท์ไม่ได้ไม่รับผิดชอบ และฉันก็ไม่เคยข่มเหงและกดขี่อะไรลูกสาวคุณ แถมยังพาไปหาบ้านเช่าให้อีกด้วย และพวกเราทั้งสามคนก็ได้ตกลงทำสัญญากันมีลายลักษณ์และอักษรด้วยนะคะ จะลองดูไหม ? " สุพัทราว่าพลางแล้วเธอก็ยื่นกระดาษที่ถูกถ่ายสำเนาโดยมีชื่อทั้งสามคน ( สุพัทรา , อานนท์ , และเรไร ) เซ็นอยู่ในนั้นและชื่อของคนขายก๋วยเตี๋ยวกับลูกจ้างเป็นพยานอีกด้วย
หน้าของสำอางค์ดูเปลี่ยนไปหลังจากที่ดูกระดาษใบนั้น
" และก็นะคะ คุณเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่าคะ ? กฏหมายของประเทศไทยเรานั้นไม่เคยได้คุ้มครองเมียน้อยเลยนะคะ เพราะถ้ากลับกันฉันไปแจ้งความเอาผิดลูกคุณ พวกคุณจะต้องเสียเงินนะคะ คุณอยากจะจ่ายคืนให้ดิฉันสักเท่าไหร่ดีล่ะคะ.. ฉันให้โอกาสคุณไปฟ้องร้องได้เต็มที่เลยค่ะ พอดีว่า.. ฉันก็อยากจะรู้ว่าคุณหรือฉันใครกันแน่ที่ต้องอับอายกันมากที่สุด จะเอายังไงดีคะ ? " สุพัทราเดินเข้าไปใกล้สำอางค์อย่างไม่หวั่นเกรง ดวงตาของเธอแน่วแน่อย่างคนเข้มแข็ง หรือว่า.. สุพัทราคนเดิมจะกลับมาแล้ว..
" อะ.. ไรกัน.. ไม่เห็นใครบอกฉันเรื่องนี้เลย " สำอางค์รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงรั้นแบบโง่ๆต่ออีก
" ฉันไม่เชื่อที่แกพูดหรอก.. เพราะแกจะมาหลอกชั้น คิดว่าฉันโง่แล้วจะเชื่อในสิ่งที่แกพูดอย่างงั้นเหรอ ไม่มีทาง.. อย่างน้อยฉันต้องได้ค่าสินสอดสินไหม ค่าน้ำนมอะไรบ้างสิ!! กว่าฉันจะเลี้ยงลูกมาจนโตหมดไปตั้งเท่าไหร่ "
ชาติชายทนไม่ไหวเพราะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดื้อแพ่งจนเกินไป
" คุณน้า.. ผมไม่รู้ว่าคุณน้าไปเอาความคิดแบบนั้นมาจากที่ไหนนะครับ แต่มันคือความจริงครับ เกี่ยวกับกฎหมายในเรื่องของเมียหลวงและเมียน้อย อันที่จริงตัวผมเองก็ไม่อยากไปยุ่งเรื่องของคุณน้าหรอกครับ แต่ผมอยากจะแจ้งเรื่องความเข้าใจผิดของคุณน้าว่า.. ภรรยาที่แต่งงานและจดทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฏหมายมีสิทธิเรียกร้องและฟ้องร้องเอาผิดสามีของตนที่ประพฤติผิดมีภรรยาน้อยได้ และทั้งยังเอาผิดและเรียกร้องค่าเสียหายได้ทั้งตัวสามีและภรรยาน้อยอีกด้วย " ชาติชายถอนหายใจหนึ่งครั้งทั้งยังคงมองมาที่สำอางค์ด้วยความสมเพช
" คุณน้าจะเสี่ยงลองไปแจ้งความกันดีไหมครับ ผมจะได้เป็นธุระให้ เพราะที่จริงผมหยุดนะวันนี้ ผมทำงานราชการเป็นพัสดีอยู่ในเรือนจำและมีคนรู้จักมีเพื่อนที่เป็นตำรวจ กับทนายอยู่สองสามคน ผมจะได้พาคุณน้าไปภายในวันนี้เลย ดีไหมครับ ? "
สำอางค์รู้สึกหวั่นเกรงและประหม่าในคำพูด หล่อนไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรต่อไปอีก และคงมองมาที่สุพัทราประหนึ่งว่าจะขอความเห็นใจ
" เอ่อ.. แม่หนู.. เอ่อ.. คุณเมียหลวงคะ คือที่จริงแล้ว ฉันก็ไม่ได้รู้เรื่องทางกฏหมายอะไรนั่นหรอก แต่.. อย่าเอาผิดตัวฉันเลยนะ ช่วยนึกสงสารเรไรมันด้วย ตอนนี้มันท้องอยู่ ฉันก็แค่อยากจะช่วยมันหาเงินค่าคลอดลูกน่ะค่ะ แหะ.. แหะ.. " สำอางค์แค่นหัวเราะ
" อะไรกันคะ ? นี่คุณเป็นแม่ของเรไรจริงรึเปล่าคะนี่.. หรือว่าเรไรยังไม่ได้บอกอะไรแก่คุณ.. กันแน่ !! " สุพัทราเริ่มทำเสียงแข็งขึ้น
" ว่าฉันจะจ่ายเงินค่าทำคลอดให้แก่เรไรยังไงคะ..? รวมถึงค่าเช่าบ้านด้วย.. จนกว่าเรไรจะคลอดลูกออกมา ฉันถึงได้ทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรแบบนี้ไง ลูกของคุณไม่ได้เสียเปรียบอะไรเลยนะ!! จนฉันเริ่มคิดแล้วเนี่ย.. ว่าควรจะฟ้องเรียกเงินคืนจากคุณดีไหม ? "
" โอ๊ะ.. อย่าทำแบบนั้นเลยนะ ฉันขอร้อง.. ฉันขอโทษ  ฉันไม่เอาอะไรแล้ว ฉันกลับก่อนนะ " สำอางค์เลิ่กลักตอบและรีบผลุนผลันลุกเดินหนีออกจากบ้านไป…


##                                    สุพัทรา

...
หลังจากที่ต้นเหตุแห่งความวุ่นวายได้หนีออกไปแล้ว..
สร้อยก็ได้ถามสุพัทราในทันทีว่า
" แม่ทับทิม เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นบอกเป็นเรื่องจริงอย่างงั้นหรือ ? ที่บอกว่าแม่คนนั้นท้องน่ะ.. "
" จริงทุกประการค่ะแม่ " เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
พัชราที่เพิ่งรู้ต้นสายปลายเหตุกับเหตุการณ์ในวันนี้ เธอยังคงไม่อยากเชื่อว่าพี่ชายของเธอจะกลายเป็นคนเลวที่ทำร้ายจิตใจพี่สะใภ้กับแม่ของเธอได้ ส่วนวัลลพก็เพิ่งจะรู้ในตอนนี้เหมือนกัน เพราะสร้อยยังไม่ได้บอกแก่เขา
วัลลพโกธรอานนท์มาก และรู้สึกสงสารสะใภ้และหลานสาวของเขามาก
" เรื่องนี้.. นี่มันยังไงกันแน่.. ทำไมไม่มีใครบอกฉันกันมั่งเลย  แม่มึง.. ทำไมไม่บอกพ่อล่ะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้!! แล้วไอ้อานนท์มันหายหัวไปไหนกัน วันหยุดแท้ๆทำไมไม่อยู่บ้าน ไอ้ลูกเลว.. มันยังเป็นคนอยู่ไหม ? " เขาพูดด้วยอารมณ์โกธรที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
" ฉันว่าจะบอกพ่ออยู่.. แต่ยังหาโอกาสพูดออกมาไม่ได้น่ะ และอีกอย่างฉันก็เพิ่งจะรู้เมื่อไม่กี่วันมานี่เอง " สร้อยสำนึกผิดพยายามอธิบายให้วัลลพฟังอยู่
" แต่.. จริงเหรอพี่พัท ? ที่พี่หาบ้านเช่าและจ่ายเงินค่าเช่าให้และจะดูแลจ่ายค่าทำคลอดให้กับ อีนังเมียน้อยของพี่อานนท์น่ะ " พัชราเอ่ยถามพี่สะใภ้ของหล่อนด้วยความสงสัย
" จริงด้วย..! แม่ไม่เข้าใจเลยลูก จะไปสนใจอะไรกับคนเลวๆอย่างพวกมัน!! "
" จ่ะ.. ตอนแรกหนูก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ แต่.. พอคิดว่าเด็กที่เกิดมาจะเป็นยังไงถ้าไม่มีพ่อ หรือถ้าเรไรตัดสินใจต้องไปทำแท้งเพราะตัวหนูมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วย มันจะต้องเป็นเวรเป็นกรรมผูกกันติดต่อกันไป วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำอีก หนูไม่อยากให้เป็นเวรเป็นกรรมต่อกันอีกค่ะ " สุพัทราพูดแบบจริงจังเลย
" เวรกรรมอะไรกัน ? พวกมันก่อกันขึ้นมาเองก็ให้พวกมันรับกันไปเองเลยสิ.. นรกน่ะ!!.. " สร้อยพูดแบบประชดประชัน
" แต่นรกมันจะตามหลอกหลอนมาถึงตัวและจิตใจของหนูค่ะแม่.. " สุพัทราให้เหตุผล เธอกำลังต้องการอะไรกันแน่
" แต่.. แม่ทับทิมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่!! ทำไมต้องไปรับผิดชอบด้วยล่ะ ทำไมไม่ปล่อยวางปัญหาของผู้อื่นล่ะลูก "
" แต่ผู้อื่นที่แม่บอก เขาเป็นสามีของหนูเป็นลูกชายของแม่ และยังเป็นพ่อของทับทิมด้วยนะคะ "
สร้อยยังทำใจไม่ได้กับเรื่องความผิดของลูกชายของเธอ แต่สุพัทราลูกสะใภ้ของหล่อนกลับยอมรับและพร้อมที่จะยื่นมือลงไปช่วยเหลือผู้ที่กระทำผิดต่อเธออย่างไม่ลังเล นี่มัน.. ทำไม ? ทำไมลูกสะใภ้ของหล่อนถึงได้ยอมรับและยอมช่วยเหลือผู้หญิงจากที่ไหนก็ไม่รู้ ที่ทำตัวเป็นแมวขโมย มาขโมยของรักของหวงของเธอกันด้วย
สุพัทราเธอ.. ไม่ได้ใจดีมาตั้งแต่ต้นหรอก.. ตัวของเธอนั้นปรกติจะเป็นคนที่มุ่งมั่นมาตั้งแต่ตอนที่เธอยังเด็กแล้ว เธอเติบโตมาจากชนบทที่ยังไม่ค่อยเจริญสักเท่าไหร่นัก ( ในยุคสมัยนั้น ) พ่อแม่และพี่น้องนั้นมีที่ดินไว้ทำนาแต่ไม่มีใครทำนากันแล้ว ตั้งแต่ปู่ย่า ตายายได้จากกันไปแล้ว ก็ไม่ได้มีผู้สืบทอดทำนาเป็นเรื่องเป็นราวเลยสักคน
บิดาของเธอ ( ตาของทับทิม ) เป็นนางเอกลิเก..  ใช่แล้วค่ะ..!! ทุกคนฟังไม่ผิด ( ในสมัยนั้น พระเอกและนางเอกลิเกจะใช้ผู้ชายเป็นคนแสดง ) ส่วนมารดาของเธอนั้น ( ยายของทับทิม ) ก็จะได้บทแสดงเป็นนางยักษ์มาโดยตลอด ที่บ้านของสุพัทราจึงมีแต่ศิลปินไปด้วยกันทั้งนั้น และในภายหลังก็ได้หัดเล่นดนตรีไทยกันจนสุพัทราก็ได้ร่ำเรียนมาด้วย เธอเรียนมาตั้งแต่เป็นเด็กๆ แต่ในสมัยนั้นอาชีพนี้ยังคงไม่สามารถนำรายได้มาเลี้ยงครอบครัวได้สักเท่าไหร่ เธอจึงต้องการหาเงินและถีบตัวเองให้หลุดพ้นจากความจน
พอเธอเข้าสู่วัยสาว ก็ได้มีผู้ชายมาชอบพอกับเธอมากมายเนื่องด้วยที่เธอต้องออกไปช่วยพ่อเล่นดนตรีไทยตามงานและสถานที่ต่างๆที่มีคนจ้าง แต่เธอไม่เคยสนใจในตัวของคนที่เข้ามาวุ่นวายกับเธอเลย เพราะเธอเป็นคนเลือก..
ในตอนนั้นเธอมีความคิดอยู่ตลอดเวลาว่าอยากจะรวยอยากจะสบาย เพราะแบบนั้นคนที่เข้ามาต้องรวยเท่านั้น เธอถึงจะยอมตกลงคุยด้วย  และแล้วคนแบบที่เธอคิดไว้จึงได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอ
เขาคนนั้นเป็นลูกชายของคนมีเงินในหมู่บ้านใกล้ๆเคียงกัน พอเธอรู้จึงยอมคบหาและแต่งงานด้วย เมื่อแต่งงานแล้วเธอจึงได้ไปอยู่ที่บ้านของแม่สามี และเธอก็ต้องหยุดและเลิกทำงานเล่นดนตรีไทยที่ต้องไปกับพ่อของเธอไปโดยปริยาย
ซึ่งมันเป็นอะไรที่ตัวเธอปราถนามาตั้งแต่นานแล้ว และในตอนนี้เธอก็มีความสุขอยู่ดีมีสุข และได้มีลูกชายกับเค้าด้วยหนึ่งคน และแม่สามีรักในตัวหลานชายของเธอมาก เธอยังคงเลี้ยงลูกยังไม่เป็นแต่แม่สามีของเธอเป็นคนเลี้ยงดูลูกของเธอให้ จนลูกของเธอนั้นติดย่าของเขามาก และไม่ค่อยติดเธอซึ่งเป็นมารดาของเขาเลย
จนกระทั่ง วันหนึ่ง สามีของเธอได้ตัดสินใจไปทำงานที่กรุงเทพ เพราะเขาถูกเพื่อนๆชักชวนไปลงทุนทำอะไรสักอย่าง โดยที่สามีเก่าของเธอได้เดินทางไปทำงานที่นั่นก่อน และคอยส่งเงินมาให้เธอกับลูกที่อยู่ที่บ้าน ด้วยความที่ว่าบ้านแม่ของสามีมีฐานะทางบ้านดีเธอเลยไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินทองอะไร
แต่พอนานเข้า สามีของเธอเริ่มไม่กลับมาบ้านนานเข้า บางทีก็ไม่ส่งเงินมาให้กับเธอและลูก หลายครั้งมากขึ้น แต่ที่จริงเธอไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินหรือความเป็นอยู่หรอกนะ แต่ด้วยความเป็นผู้หญิง เค้าจะเรียกว่าอะไรดีล่ะ คงจะเรียกได้ว่ามันคือสัญชาตญาณของความเป็นเมียล่ะมั้ง เธอจึงได้เดินทางมาหาสามีที่กรุงเทพ โดยที่ไม่ได้เอาลูกชายมาด้วย ถึงอยากเอามาด้วย แต่แม่สามีและตัวลูกชายของเธอต่างก็ไม่ยอมมา ( แม่สามีไม่ให้เอาหลานชายมากับลูกชายไม่ยอมมากับเธอ )
เพื่อมาหาสามีที่อยู่ที่กรุงเทพ ในตอนแรกไม่พบตัวสามีของเธอเลย เจอแต่เพื่อนของสามี คนที่ชวนกันมาทำงานที่นั่น เธอเลยต้องพักที่ห้องพักของสามีอยู่ถึงสองวัน ระหว่างอยู่ที่นั่นเธอพบปืนหนึ่งกระบอกในลิ้นชักตู้ในห้องของสามีของเธอ ส่วนเพื่อนของสามีของเธอรู้อยู่แล้วว่าสามีของเธอนั้นมีผู้หญิงใหม่ แต่ไม่ยอมบอกกับเธอเพื่อช่วยเพื่อนของตนเองปกปิด และแอบไปตามเพื่อนของตัวเอง เพื่อที่จะคาบข่าวไปบอกกับเพื่อนว่า ' เมียนายมาตามแล้วตอนนี้อยู่ที่ห้องพักของนาย ' แต่เพื่อนของสามีก็สวนทางกับสามีของเธอพอดี
พอสามีของเธอมาถึง เธอก็เลยได้รู้ว่าสามีของเธอนั้นมีผู้หญิงใหม่อยู่ด้วยกันที่กรุงเทพ ในตอนนั้นเธอโกธรแค้นมาก ความที่ด้วยยังเด็กและอายุน้อยอยู่ เธอจึงไม่ยอมและทะเลาะกับสามีจนกระทั่งเกือบหวิดฆ่าคนตาย เพราะในตอนนั้นเธอวิ่งไปเอาปืนมา หมายจะยิงสามีของเธอให้ตายด้วยความโมโห แต่คงจะเป็นโชคดีของผู้ชาย เพราะปืนที่ยิงนั้นมันล๊อคอยู่และเธอปลดล๊อคไม่เป็น จึงทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้อีกต่อไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจหย่าขาดจากสามีคนนี้
ในตอนแรกสามีก็ไม่ยอมหย่าให้กับเธอเสียด้วยซ้ำ แต่พอเธอบอกจะฟ้องหย่าและตัวของเธอไม่อายใคร จึงทำให้สามีเก่าของเธอยอมหย่า เพราะว่าทางผู้ชายกลับหน้าบางและอายในความจริงของตนเอง เขาบอกจะให้สินสมรสกับเธอ แต่ด้วยความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเอง เธอจึงไม่เอาเงินจากสามีคนเก่านั้น และอีกอย่างเธอเก็บเงินได้มากมานานแล้วตั้งแต่ตอนแต่งงานใหม่ๆ เพราะเธอไม่เคยนำเงินมาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแต่อย่างใด
เมื่อตัดขาดจากความสัมพันธ์ที่มี และแม่สามีเก่าก็ไม่ยอมยกลูกชายคืนให้กับเธอ และเธอก็ไม่อยากกลับบ้านไปทำอาชีพเดิมๆกับพ่อที่บ้านอีก เธอจึงตัดสินใจอยู่ต่อที่กรุงเทพเช่าบ้านเล็กๆอยู่และหางานทำ พอดีในตอนนั้นที่โรงงานที่เธอทำในปัจจุบันเพิ่งจะเปิดโรงงานใหม่ๆจึงต้องการคนงานจำนวนมาก เธอได้โอกาสจึงได้ไปสมัครงานและได้งานทำในทันที
และบ้านที่เธอเช่าอยู่นั้นอยู่ใกล้กันกับบ้านของสร้อยพอดี สุพัทราเป็นคนเงียบๆและเรียบร้อย แถมยังเป็นคนขยันและในตอนนั้นเธอก็ยังโสด และสร้อยก็รู้สึกชอบในนิสัยใจคอของเธอจึงสนิทและนับถือกันเป็นพี่น้อง
สุพัทราเธอทำงานด้วยความขยันแบบเอาเป็นเอาตาย และทำทุกอย่างที่ได้เงิน ทั้งขายของตามหอพัก ปล่อยเงินกู้ให้พนักงานในโรงงานที่ไว้ใจได้ทำงานมานานแต่เดือดร้อนเรื่องเงิน และยังแอบขายหวยใต้ดินอีก จึงทำให้ตัวของเธอนั้นมีเงินเก็บค่อนข้างมาก
ต่อมา.. ได้มาเจอกับอานนท์ที่เป็นลูกชายของสร้อย ที่อานนท์เพิ่งมาเจอกับเธอก็เพราะเขาติดทหารอยู่ 2 ปี และพอเขาปลดประจำการมาแล้วก็มาอยู่ที่บ้านของพ่อแม่ของเขา และด้วยความที่สุพัทรากับสร้อยสนิทกันอยู่แล้ว เธอจึงได้ไปมาหาสู่ที่บ้านของสร้อย และทำให้เธอกับเขาพบเจอกันบ่อยๆ จนเกิดเป็นความชอบ และรักกันในที่สุด อานนท์จึงขอสุพัทราแต่งงานและอยู่กินกันที่บ้านหลังนั้น โดยที่สุพัทราอายุมากกว่าอานนท์ถึง 6 ปี  และเธอยังอยากมีความเป็นส่วนตัวของชีวิตคู่ของเธอ เธอจึงได้ขอต่อเติมแยกห้องออกมาเป็นสัดส่วน และตัวเธอยังคงฝากงานให้สามีของเธอทำด้วย จนกระทั่งมีทับทิมลูกสาวที่น่ารักของเธอ
แต่.. ครั้งนี้เธอก็ได้มีเหตุการณ์ที่ซ้ำรอยกันกับในรักครั้งแรก ทำไมชีวิตของเธอถึงต้องโดนแย่งคนรักมาโดยตลอด คราวนี้เธอจะไม่หย่าเพราะเธอรักลูกสาวคนนี้ของเธอมาก และถ้าเธอหย่าไปแล้วคนที่ทำร้ายเธอคงจะมีความสุข แต่ความทุกข์ระทมจะตามหลอกหลอนเธอไปโดยตลอด ความคิดแย่ๆในช่วงนี้ทำให้ตัวของเธอไม่สบายบ่อยๆ
ช่วง 3 เดือนที่เธอรับเงินเดือนของอานนท์มานั้น เธอได้ไปหาหมอและได้ตรวจเช็คอาการของเธอจนรู้สาเหตุว่าเธอนั้นได้เป็นโรคอะไร ในตอนนั้นเธอแทบไม่อยากเชื่อหูของตัวเอง ว่าทำไมตัวของเธอนั้นถึงต้องมีชีวิตแบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเวรหรือกรรมอะไรกันนักหนา แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปดี
" อะไรนะคะ.. เมื่อกี๊หมอพูดว่าอะไรนะคะ " สุพัทราเอ่ยน้ำเสียงของเธอเบาบางและค่อยจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง
" หมอบอกว่าคุณเป็นมะเร็งปากมดลูกครับ " คุณหมอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ
" แล้วดิฉันต้องรักษายังไงคะ  ผ่าตัดได้ไหมคะ " ความกังวลยังคงแสดงอยู่บนใบหน้าของเธอ
" ในตอนนี้.. เราผ่าตัดให้กับคุณไม่ได้แล้วล่ะครับ เพราะคุณเป็นมะเร็งระยะที่ 3 แล้วครับ มันลามไปทั้งมดลูกแล้ว คงทำได้เพียงรักษาด้วยการฉายแสงและฝังแร่ครับ และควรจะได้รับการรักษาอย่างเร็วที่สุดนะครับ "
" หมายถึง..? เร็วนี่.. ภายในระยะเวลาเท่าไหร่กันคะ ? "
" คุณควรตัดสินใจรักษาก่อนภายใน 3 เดือนนี้นะครับ..  และอีกอย่างในตอนนี้ ทางโรงพยาบาลของเรายังไม่มีคุณหมอที่เชี่ยวชาญทางด้านนี้อย่างเพียงพอ แต่จะติดต่อทางคุณหมอที่มีความสามารถทางด้านนี้โดยตรง ซึ่งเค้าจะมาเป็นอาจารย์แพทย์ให้กับทางโรงพยาบาลของเรา แต่คงจะมาในอีก 3 เดือนข้างหน้านี้ " คุณหมอพยายามอธิบายให้เธอฟัง
" แล้วฉันจะสามารถทำงานได้ไหมคะ " เธอยังคงห่วงงานของเธออยู่
" ถ้าได้รับการฝังแร่แล้วจะไม่สามารถทำอะไรได้ครับ เพราะต้องมานอนที่โรงพยาบาล เป็นระยะเวลาไม่เกิน 1 เดือนครับ และช่วงนี้เป็นต้นไปนะครับงดมีเพศสัมพันธ์กับสามีเลยนะครับ เพื่อป้องกันการติดเชื้อต่างๆ และเพื่อป้องกันไม่ให้เป็นการทำให้มดลูกเกิดการอักเสบและติดเชื้ออย่างรุนแรงด้วยครับ "
" แสดงว่าฉันอาจอยู่ได้ไม่ถึง 3 เดือนยังงั้นรึคะ " สุพัทราดูจิตตกและไขว้เขว
" เอ่อ.. อันนี้หมอยังบอกไม่ได้นะครับ เราต้องรักษาคุณก่อน แต่คุณควรตัดสินใจก่อน ภายในระยะ 3 เดือนนี้ เพื่อตัวของคุณเองครับ "
" และถ้าดิฉันตัดสินใจรักษาในวันนี้ล่ะคะ "
" ในตอนนี้ เราคงต้องนัดวันตรวจ และรักษาตามอาการไปก่อนนะครับ เพราะทางอาจารย์แพทย์ที่เชี่ยวชาญทางการรักษาในโรคชนิดนี้ ยังคงมาในอีก 3 เดือนข้างหน้าที่จะถึงนี้ และทางโรงพยาบาลจะติดต่อไปอีกทีนะครับ "
ในตอนนี้.. สุพัทราเธอจะทำอะไรได้อีก.. ขนาดชีวิตของเธอ ตัวของเธอยังกำหนดเองไม่ได้ ตัวเธอเองยังต้องรอ.. และตัวเธอเริ่มคิดว่า.. เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อ.. อีกให้ได้!! เพื่อลูกของเธอ..
ตั้งแต่วันนั้น.. อะไรที่ใครต่อใครว่าดี ยาแบบไหนที่เขาว่าดีเยี่ยม เธอก็ได้สรรหามากิน แม้กระทั่งหมอเทวดาที่คนเค้าลือกันว่ารักษาคนนั้นหายคนนี้ก็หาย เธอก็ยังดั้นด้นไป ( แม้มันจะไม่ได้ช่วยทำให้เธอหายได้จริงๆ ) ยาสมุนไพร ยาหม้อ ยาต้มสารพัดอย่างเธอก็หาเอามากินเพื่อรักษาตัวของเธอเอง  และตัวของสุพัทราเองก็เริ่มปลง.. และเริ่มคิดเรื่องเวรและเรื่องกรรมมากขึ้น
จึงทำให้เธออภัยให้กับอานนท์ และมองเรไรแบบนึกเปรียบเทียบว่า ถ้าตัวของเธอเป็นเรไรล่ะ ?  จึงทำให้เธออยากช่วยเรไรขึ้นมา เผื่อเวรกรรมที่เธออาจจะเคยทำมาในชาติก่อนๆนั้นอาจจะหายและหมดไปได้ หรือถ้าไม่หมดแต่กรรมดีอาจจะช่วยเธอให้ไม่ต้องตาย และสามารถมีชีวิตอยู่ต่อ เพื่อดูแลลูกสาวของเธอต่อไปได้ เธอเฝ้าอธิษฐานความปราถนาของเธอในทุกๆวัน ทั้งสวดมนต์และทำบุญกุศลเพื่อสร้างความดีให้อยู่กับตน อย่างนี้มาโดยตลอด ตั้งแต่ที่เธอนั้นรับรู้เรื่องของโรคภัยที่คุกคามเธอมา..
..ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ท่านได้โปรดรับความปราถนาของเธอด้วยเถิด..


##                                       สอบเสร็จแล้ว

...….
หลังจากที่โชและเพื่อนๆได้กลับมาจากการเข้าค่าย โชยังคงทำตัวเป็นปรกติเช่นเดิม เขาไปโรงเรียนทุกวัน และพยายามช่วยงานลุงพุธในวันหยุดเสาร์และอาทิตย์มาโดยตลอด จึงทำให้ในเวลานี้ลุงพุธได้มีความรู้สึกรักและเอ็นดูหลานชายของเขา เพราะโชทำหน้าที่เกินที่เด็กทั่วๆไปจะทำได้ เขาไม่เกเร เขาทำงานเก่งโดยไม่บ่น และเขายัง ( คง ? ) ขยันเรียน ( ในที่นี้คือตามสายตาของลุงพุธ )
และโชยังคงแวะเวียนไปช่วยป้าเพ็ญขายของและเฝ้าร้านให้ เพราะโชไม่เล่นซนเหมือนเด็กในวัยเดียวกัน ( ก็เพราะเขาไม่อยากเล่นแล้วนี่.. ) จึงทำให้ตอนนี้โชคือขวัญใจ ของพวกลุงๆป้าๆ ของเขาอย่างแท้จริง
อย่าว่าแต่บรรดาผู้ใหญ่เลย โชของเราก็ยังเป็นขวัญใจมหาชนของพวกเด็กๆในชั้นเรียนของเขาอีกด้วย เขามักจะเนื้อหอมในบรรดาหมู่เพื่อนๆของเขา และยังเป็นจุดสนใจของสาวๆในวัยเดียวกัน ( หมายถึงเวลา ณ ตอนนี้ ) อย่างเลี่ยงไม่ได้
มีผู้หญิงส่งจดหมายรักให้แก่เขาด้วย ( ในสมัยนั้นยังคงนิยมอยู่ ) บางทีก็ให้ของขวัญหรือขนมแก่โช โดยที่เขาก็รับไว้อย่างไม่ให้เสียน้ำใจ แต่ความคิดของโชนั้น เขามองเด็กผู้หญิงที่เข้ามาชอบตัวของเขานั้น ว่า
' ดูสิเด็กพวกนี้ยังดูเป็นเด็กอยู่เลย.. มองยังไงก็ไม่รู้สึกถึงความสวยและน่าพิศวาสอะไรสักอย่าง  แต่ก็ดูน่ารักดีนะ อย่างว่าสิ.. ทุกคนตอนนี้ยังอยู่ในวัยสดใสและร่าเริง เราคงมองดูพวกเธอเป็นแค่เด็ก ไม่ใช่ผู้หญิงสาว จะให้รู้สึกรักชอบอะไรคงจะไม่ได้.. '
' ตัวเราในตอนนี้ เริ่มเปลี่ยนอดีตของเราเองไปได้บางส่วนและ..  ตอนนี้ทับทิมจะเป็นยังไงบ้างนะ… '
โชเริ่มนึกถึงทับทิม ซึ่งในตอนนี้เขาและเธอยังไม่ได้พบกัน จึงทำให้โชนึกอะไรต่ออะไรเรื่อยเปื่อยของเขาไป
' ตอนนี้ทับทิมจะอายุเท่าไหร่กันน้า…. คงจะดูเด็กและคงจะน่ารักมากๆ '
โชแอบยิ้มกับตัวเอง ตอนนี้เขาคงว่างงานเกินไปแล้ว.. ถึงได้มานั่งคิดถึงทับทิมไปได้
" เฮ้ย.. โช  นายเป็นอะไรนั่งยิ้มอยู่ได้คนเดียว " เสียงของดำทำให้เรียกสติของโชกลับมา
" อ๋อ.. เปล่า.. พอดีฉันได้ขนมมาเยอะเลย มากินด้วยกันสิเพื่อน " โชหยิบขนมมากมายในถุง ยกขึ้นมาโชว์ให้ดำดู
พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เพื่อนรักของเขา
" อ๋ออออ… ที่นายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นี่ก็คงเพราะ มีสาวๆเอาขนมมาให้เยอะแยะใช่มั้ย ? ฮ่าๆๆๆๆ… ร้ายจังนะเพื่อนเรา " ดำหัวเราะขำถูกใจที่เพื่อนของเขามีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม จนทำให้เขามีผลพลอยได้ไปด้วย
" อืม.. นายจะคิดแบบนั้นก็ได้นะ ตามใจของนายเลย แต่ช่วยฉันกินขนมนี่ก่อนเถอะ มันเยอะไม่ไหวแล้ว "
" ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันช่วยนายเอง ถ้ายังไงเอาไปเผื่อสองแฝดไหม ? "
" แล้วแต่นายเลย ฉันยกให้ เพราะว่าฉันกินมาพอแล้ว เดี๋ยวท้องแตกตายพอดี ฮ่าๆๆ "
โชยังคงล้อเล่นกับเพื่อนตามเดิม ชีวิตของเขาไม่ต้องเครียดแล้ว และดูมีความสุข โดยที่เขาไม่ต้องดิ้นรนเหมือนอย่างแต่ก่อน แต่ในทางกลับกัน ชีวิตของทุกคนยังคงดำเนิน.. ไปเช่นเดิม ตามเส้นชีวิตที่คงเดิมอย่างเช่น ' ทับทิม '
...
ใกล้ถึงวันสอบปลายภาคเข้าไปแล้ว ทั้งคุณครูและอาจารย์ต่างก็เร่งการเรียนและการสอน รวมถึงการสอบเก็บคะแนนย่อยๆด้วย โดยจะสอบแบบวัดผลทางภาคปฎิบัติให้แก่นักเรียนทุกคน จึงทำให้เด็กๆในช่วงนี้ต่างก็ต้องรีบทำงานที่ค้างส่งอาจารย์ไว้กันแทบทั้งนั้น
" โช นายมีงานค้างส่งอาจารย์มั่งรึเปล่า ? " ดำถามโชเพื่อหาเพื่อนทำงานร่วมด้วยกันกับเขา
" ของเราน่ะเหรอ..  ไม่มีหรอก.. เราส่งอาจารย์ไปหมดแล้วขี้เกียจดองเอาไว้น่ะ " โชพูดแบบสบายๆแต่มันทำให้ดำรู้สึกผิดหวังอย่างแรง
" อ่าว.. เหรอ.. ว้า….!! นายนี่ดีจัง ทำเสร็จส่งอาจารย์ไปหมดแล้ว ส่วนของฉันยังไม่ได้ส่งอาจารย์ตั้งสองวิชาเลยเนี้ย.. โอ้ยๆๆๆๆจะปั่นงานส่งเสร็จทันรึเปล่าก็ไม่รู้ "
" ช่วยไม่ได้นี่  นายอยากดองงานส่งอาจารย์เอง ฮ่าๆๆๆ " โชขำเพื่อนรักของเขา และอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนสมัยอดีตของเขานั้น เขาก็ไม่ได้แตกต่างอะไรจากเพื่อนของเขาสักเท่าไหร่นัก ซ้ำยังขี้เกียจทำงานส่งอาจารย์อีกด้วย และพอลุงมาบอกให้เลิกเรียนหนังสือ เขาก็ยังดีใจและเชื่อลุงอย่างโดยดี และตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนโดยไม่ได้อะไรขึ้นมาเลย ตัวของเขานั้นโง่.. ยิ่งกว่าใครๆทั้งหมด และพอโตขึ้นมาถึงได้รู้สึกเสียดายและเสียใจมาโดยตลอดกับการตัดสินใจแบบผิดๆของเขาในครั้งนั้น..
พอเก็บคะแนนสอบภาคปฎิบัติเสร็จเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ก็ได้กำหนดวันสอบปลายภาคเรียนมาให้ดังนี้
ให้นักเรียน ม. ต้นทุกชั้นเรียนมาสอบเพียง 3 วันติดกัน คือวันจันทร์ , วันอังคาร , วันพุธ แต่ทั้ง 3 วันนี้เลิกเวลา บ่ายสองโมง ส่วนนักเรียนชั้น ม. ปลาย ให้มาสอบ 2 วันติดกัน คือวันพฤหัสบดี , วันศุกร์ แต่ของ ม. ปลายจะเลิกช้ากว่าเล็กน้อยคือ บ่ายสามโมงครึ่ง เพราะฉนั้นเวลา ม. ต้นสอบนักเรียน ม. ปลายจะหยุดมาโรงเรียน และพอ ม. ต้นสอบเสร็จก็จะให้หยุดมาโรงเรียนได้เลยคือ ให้ปิดเทอมเลยแต่นักเรียนต้องมาฟังผลสอบกันในวันที่อาจารย์ได้นัดไว้
...
หลังสอบเสร็จในวันสุดท้าย ดำได้ชวนโชไปเล่นเกมส์ที่บ้านของดำและแฝดผู้พี่ก็ได้ขอไปด้วย  ทั้งสองคนเลยแวะไปที่บ้านของดำ
ส่วนตัวของโชนั้นไม่ได้อยากเล่นเกมส์เหมือนอย่างที่ดำกับไก่ต้องการ แต่ตัวเขานั้นอยากจะเพิ่มความสนิทสนมกลมเกลียวในหมู่เพื่อนฝูงเสียมากกว่า เพราะใจที่นิ่งของโชนั้นยังคงเป็นวัยผู้ใหญ่ที่คิดลึกซึ้งไปแล้ว..
ที่บ้านของดำ เมื่อโชไปถึงที่นั่น เขามองไปรอบๆ บรรยากาศของบ้านดูเหมือนเดิมแต่สภาพของบ้านยังดูดีไม่ดูโทรมหรือเก่ามาก อาการของโชในตอนนี้เหมือนเดจาวู เพราะเขาเคยมาที่บ้านหลังนี้ บ่อยๆและหลายครั้งแล้ว
บ้านของดำเป็นบ้านไม้สองชั้นยกพื้นเตี้ยๆ หน้าบ้านมีพื้นที่เล็กน้อยให้วางกระถางต้นไม้และโอ่งน้ำ มีบันไดสองขั้นเตี้ยๆเพื่อสำหรับใช้เดินขึ้นไปเปิดประตูเล็กๆที่อยู่ตรงระเบียงหน้าบ้าน มีรั้วเตี้ยๆล้อมโดยรอบตรงระเบียง พอเข้าไปในระเบียงแล้วเดินไปสักเล็กน้อยก็จะเจอประตูหน้าบ้าน พื้นที่ตรงระเบียงนั้นสามารถนั่งหรือนอนเล่นได้อย่างสบายใจเลยล่ะ เพราะมีลมพัดผ่านอย่างเย็นสบาย ข้างในตัวบ้านนั้นดูโล่งแปลกตาสำหรับโชในตอนนี้ เพราะเขาคุ้นเคยกับความรกและข้าวของที่อัดจนเต็มบ้านเพราะดำ ( หมายถึงดำในตอนโตที่ไม่ค่อยดูแลบ้าน )
โชและไก่นั่งลงที่พื้นกลางบ้าน ดำบอกให้นั่งรอไปก่อน เดี๋ยวเขาเอากระเป๋านักเรียนไปเก็บก่อนที่ข้างบนบ้าน โชกับไก่นั่งรอดำและมองหน้ากันไปมา สักพักดำก็ลงมาพร้อมกับที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดลำลองลงมาด้วย
" ดำมีอะไรกินบ้าง ฉันเริ่มหิวแล้ว " ไก่ถามดำอย่างอยากรู้
" มีนะ ในตู้กับข้าวมีใข่เจียวที่ฉันกินก่อนไปโรงเรียนน่ะเอาไหม ? " ดำพูดพร้อมเดินไปเปิดตู้กับข้าวให้เพื่อนดู
" เออ.. ก็ยังดี  กินทั้งนั้นแหละตอนนี้ " ไก่พูดพลางลุกขึ้นเดินไปหยิบจานข้าวและหาหม้อข้าวเพื่อที่จะคดข้าวใส่จาน
" ไหน ? ข้าวอยู่ตรงไหนล่ะดำ "
ดำเดินไปดูตรงโต๊ะที่วางหม้อหุงข้าวเอาไว้ ที่นั่นมีผ้าคลุมหม้อหุงข้าวเอาไว้จึงทำให้ดำมองไม่เห็นหม้อหุงข้าว แต่พอดำเปิดผ้าคลุมออกดู ก็รู้ว่าแม่เอาหม้อข้าวชั้นในออกไปแล้ว คงเพราะจะกินข้าวหมดแล้วแน่ๆ แม่ของดำก็เลยนำหม้อไปล้างคว่ำไว้
" ทำไงดีล่ะ ? ข้าวหมด.. " ดำพูดกับไก่อย่างสิ้นหวัง
" มีมาม่าไหมล่ะดำ ? เดี๋ยวเราต้มให้ " โชบอกกับเพื่อนทั้งสองคน
" เออ!! จริงด้วย ฉันก็อยากกิน เอาๆๆๆ  โชต้มเผื่อฉันด้วยนะ " ดำรีบกุลีกุจอหยิบซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปส่งไปให้โช
โชเดินเข้าครัวไป เขาหยิบหม้อตั้งเตาเติมน้ำ จุดแก๊สอย่างคล่องแคล่ว เหมือนประหนึ่งว่าที่บ้านหลังนี้ก็คือบ้านของเขาเอง ดำและไก่ดูทึ่งในความสามารถของโช ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่แปลกใหม่เลย
" โช นายนี่เก่งเนอะ นายทำเหมือนว่านายเคยมาที่บ้านของดำเลยแฮะ " ไก่พูดด้วยความทึ่งในความสามารถของเขา
" เอ่อ.. เราก็มาพร้อมกับนายนี่ไง ( ใครบอกล่ะ ก็ฉันเคยมาแล้วจริงๆ และก็เคยมาบ่อยด้วย!! ) " โชแกล้งพูด
" จริง!! พวกนายทั้งสองคนเพิ่งจะเคยมาบ้านฉันไงล่ะ ฉันยังไม่เคยชวนใครมาเลยนะ " ดำรีบบอก
โชต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็เลยนั่งกินด้วยกันก่อนด้วยความหิว ดำยกน้ำอัดลมแบบขวดลิตรลงมาตั้งให้เพื่อนของเขาดื่ม ไก่ดูชอบอกชอบใจใหญ่เลย
" แหม!! พอดีเลย ฉันกำลังหิวน้ำอยู่พอดี " ไก่คงจะชื่นชอบในตัวน้ำอัดลมมาก " มีน้ำแข็งไหมดำ "
" มีสิ ในถังน่ะ " ดำเดินไปหลังบ้าน เขามีถังใบใหญ่ไว้ใสน้ำแข็ง ทั้งแบบก้อนและแบบป่น ดำตักน้ำแข็งใส่กระติกมาเพียงเล็กน้อย
" ขอบใจนะเพื่อนดำ " ไก่พูดกับดำดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
หลังจากร่วมรับประทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่โชต้มให้กินกันเสร็จแล้วนั้น พวกเขาทั้งสามคนก็ได้นั่งเล่นเกมส์กันอย่างสนุกสนาน ในสมัยนั้นดำมีเครื่องเกมส์เพลย์วัน ( PlayStation ) เครื่องรุ่นแรก ( เครื่องใหญ่ ) อยู่ 1 เครื่อง พ่อของเขาเป็นคนซื้อให้เขาเล่นกับพ่อของเขา ตั้งแต่นานแล้วก่อนที่พ่อของดำจะเสียไป..
จึงทำให้ดำไม่ค่อยได้เล่นเกมส์อีกสักเท่าไหร่ และแม่ของเขาต้องขายของและหาเงินแค่คนเดียว ดำจึงต้องช่วยแม่ของเขาขายของบ้างในวันหยุด แต่ยังดีที่บ้านของดำเป็นบ้านเก่าของพ่อ ดำกับแม่จึงไม่ต้องเสียค่าเช่า แต่ดำก็ช่วยแม่ของเขาประหยัดโดยการเรียนที่โรงเรียนรัฐบาลเพราะค่าเทอมมันน้อยและแม่ของเขาจะได้จ่ายค่าเทอมไม่แพงจนเกินไป จากในตอนแรกดำก็กังวลว่า ตัวของเขาเองนั้นจะมีเพื่อนที่โรงเรียนรึเปล่า แต่ดำก็โชคดีที่มีเพื่อนอย่างโชกับไก่
ทั้งสามเล่นเกมส์กันที่บ้านของดำจนเย็นเลย โชกับไก่ก็เลยขอตัวกลับบ้าน กลัวที่บ้านจะเป็นห่วง โชมาถึงบ้าน 6 โมงเย็นเลย เขามาถึงก็เห็นยายของเขานั่งรออยู่ที่หน้าบ้านด้วยความเป็นห่วง
" ไปไหนมาล่ะ สอบเสร็จตั้งแต่บ่ายสองโมงไม่ใช่เหรอ ? " ยายถามเขาด้วยความเป็นห่วง
" ผมขอโทษครับยาย พอดีเพื่อนมันชวนผมไปเล่นเกมส์ที่บ้านของมันน่ะครับ " โชรู้ว่ายายเป็นห่วงและเขาในตอนนี้เป็นเด็กที่อยู่ในความปกครองของยาย
" ทำไมไม่มาบอกยายก่อนล่ะ ? รู้ไหมยายเป็นห่วง " ยายบ่นหลานชายของเธอ
" ครับยาย ต่อไป.. ถ้าผมจะไปไหนอีก ผมจะขออนุญาติกับยายก่อนนะครับ " โชรับปากผู้เป็นยายของเขาอย่างมั่นเหมาะ
โชเลือกที่จะบอกกับยายของเขาไปอย่างตรงๆและไม่คิดที่จะโกหก เพราะเขารู้ดีว่าการโกหกนั้นจะจะส่งผลต่อการกระทำของเขาอย่างไร อย่างเช่นตอนนั้นสมัยก่อน ตอนอดีต ( เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) เขาก็ได้แอบไปเล่นที่บ้านของดำตอนหลังสอบเสร็จแบบในครั้งนี้ แต่ตอนนั้นไปกันแค่สองคนกับดำ พอกลับมาถึงบ้าน ยายก็ถามว่าไปไหน ? ทำไมกลับเย็น ? ในครั้งนั้นยายไม่ได้มานั่งรอที่ตรงหน้าบ้านหลอกนะ ยายอยู่ในบ้านนั่นแหละ พอเห็นโชก็เลยถาม ซึ่งโชในตอนนั้นไม่อยากให้ยายรู้ว่าตัวเองหนีไปเที่ยวเล่นก็เลยโกหกกับยายไปว่าอาจารย์ให้เขาไปช่วยงานที่โรงเรียนกับเพื่อนกว่าจะเสร็จเลยต้องกลับมาบ้านเย็น ด้วยความที่เขายังเป็นเด็กคำโกหกต่างๆจึงดูมีพิรุธและน่าสงสัย ยายของเขาจึงได้ไปถามอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ยายสนิทด้วย จึงทำให้ยายของเขารู้ว่าหลานชายได้โกหกเพื่อให้ตัวเองนั้นพ้นจากความผิด ทำให้ยายของเขารู้สึกโกรธและโมโหที่หลานชายของเธอเป็นเด็กที่ขี้โกหกไป
โชยังจำคำพูดของยายในครั้งนั้นได้
" ทำไมไม่บอกว่าไปเที่ยวเล่นที่บ้านเพื่อนมา ทำไม่ไม่บอกกับยายตรงๆ แล้วมาโกหกยายว่าช่วยงานอาจารย์ที่โรงเรียน ทำแบบนี้.. มันทำให้ยายโกรธมากรู้ไหม ? ถ้าบอกเรื่องจริงตั้งแต่ทีแรก ยายจะไม่โกรธเลยอาจจะบ่นว่าเล็กน้อยเท่านั้น!! แต่นี่มาโกหกกัน ถึงยังไงยายต้องทำโทษแก.. " ยายพูดจบก็ไปหยิบไม้เรียวมาฟาดโชไปสองที ในครั้งนั้นโชยังตราตรึงกับรสชาติของไม้เรียวของยายไม่หาย.. จึงมีผลต่อการพูดความจริงไปในครั้งนี้
' ยายของฉันนี่เป็นคนที่ซื่อตรงกับตัวเองจริงๆ ถ้าฉันยังคงโกหกอีกที ก็คงจะโดนไม้เรียวของยายอีกเป็นแน่ ไม่ยังงั้นก็ต้องใช้วิธีการโกหกเอาแบบที่เนียนที่สุด แต่เอาจริงๆนะ ฉันก็แค่ไปเที่ยวเล่นแค่ครั้งเดียวครั้งแรก ( เฉพาะตอนนี้ ) เพราะฉนั้นยายของฉันจึงไม่โกรธแต่เป็นห่วงต่างหาก เราจึงควรบอกแกไปตรงๆถึงจะถูก แค่เนี้ยยายก็ไม่โกรธแล้ว '
โชเดินยิ้มกรุ้มกริ่มไปอาบน้ำอย่างสบายใจ…
...
โรงเรียนปิดเทอมแล้ว โชรู้สึกว่าตัวเองว่างงานเสียเหลือเกิน แถมลุงพุธของเขาก็ว่างงานไปอีกคนในช่วงนี้ คราวนี้ก็ต้องตกหนักที่ป้าเพ็ญของเราอีกแล้ว ซึ่งการเฝ้าร้านค้าขายของชำที่ป้าเพ็ญทำอยู่นั้น มันก็ไม่ได้ขายดิบขายดีแบบที่ว่าคนจะมาแย่งกันซื้อและรุมกันซื้อของที่ร้านป้าเพ็ญซะเมื่อไหร่  แต่จะต้องนั่งเฝ้า ยืนเฝ้า และนอนเฝ้า!? กันก่อนล่ะนะ กว่าที่ลูกค้าในแต่ละท่าน จะมีความจำเป็นและคิดอยากจะมาซื้อสินค้าอุปโภค บริโภคของทางที่ร้านของป้าเพ็ญ ก็ต้องใช้ความอดทนแบบเบื่อๆ นั่งโง่ๆ ไปจนกว่าจะฉลาดนั่นแหละ!!
ในระหว่างที่รอลูกค้าไป โชก็ได้หาหนังสือดีดีที่ยายเก็บเอาไว้มาอ่าน ในร้านของป้าเพ็ญวันนี้ดูเงียบเหงากว่าเดิมเพราะหลังจากที่โรงเรียนปิดเทอมไป ลูกค้าเด็กๆก็หายไปด้วย ป้าเพ็ญจึงได้ขายของไปอย่างเงียบๆแบบนี้
วันนี้ลุงพุธก็ไม่มีงาน.. คงจะเบื่อแย่ ถึงได้เดินมาหาป้าเพ็ญ เพื่อจะอ้อนอะไรป้าเพ็ญอีกล่ะสิ ? โชเห็นลุงพุธเดินมา เขาเลยขอตัวกลับบ้านเพื่อมาหายาย และเขายังคงไม่ลืมที่จะถือหนังสือที่อ่านอยู่กลับมาด้วย
โชเดินมาได้แค่.. พ้นร้านมานิดหน่อยเขาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินมาทำท่าเหมือนกำลังหาอะไรหรือหาใครสักคน แต่พอเห็นใบหน้าของชายคนนั้น โชก็ตกใจและวิ่งกลับไปที่ร้านของป้าเพ็ญทันที..!?


##                                  เหตุระทึกขวัญ

...
โชวิ่งไปหาป้าเพ็ญอย่างไม่คิดชีวิต เขามาถึงหน้าร้านขายของชำของป้าเพ็ญ ก่อนที่ชายแปลกหน้าคนนั้นจะมาถึงก่อน โชวิ่งไปแอบตรงที่ข้างๆหน้าร้านเพื่อดูสถานการณ์ ชายแปลกหน้าคนนั้นเดินหันซ้ายและขวามาโดยตลอด เหมือนกับว่าเขากำลังหาใครสักคน หรือหาบ้านคนที่กำลังตามหาอยู่ และพลันสายตาของเค้าก็เหลือบไปเห็นลุงพุธ ที่กำลังนั่งคุยอยู่กับป้าเพ็ญอยู่ที่ในร้าน ชายคนนั้นตะโกนเรียงลุงพุธของเขาอย่างเสียงดัง
" อ้อ.. อยู่นี่เอง ว่ายังไง แกจะเอายังไงกับน้องสาวของฉัน " ชายแปลกหน้าไม่สนใจใคร เขาตะโกนอย่างเสียงดังต่อเนื่อง
" แกจะรัับผิดชอบเรื่องที่แกทำกับน้องของฉันไหม ? " เขายังคงโวยวายไม่ยอมหยุด
" เรื่องอะไรของแก แล้วน้องของแกมันเป็นใคร ? " ลุงพุธไม่รู้จักกับชายคนนั้นอย่างแน่นอน
" ก็.. อ้อยไง!? อ้อยเป็นน้องสาวของฉัน นี่แกลืมอ้อยไปยังงั้นรึ.. " ชายคนนั้นดูโมโหเพิ่มขึ้นไปอีก
" อ๋อ.. อ้อย นี่เอง แล้วอ้อยเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นเหรอ " ลุงพุธเพิ่งจะรู้ว่าที่แท้ชายแปลกหน้าคนนี้คือพี่ชายของคนรู้จักของลุงนั่นเอง
" เป็นอะไรน่ะเหรอ ? อ้อยมันก็ท้องกับแกไง ไอ้เวร!! " ชายคนนั้นบอกกับลุงด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความโมโหอยู่
" ท้อง!!.. ท้องได้ยังไง!? เอาอะไรมาพูด บ้าบอคอแตกสิ้นดี " ลุงพุธทำท่าไม่สนใจชายผู้นั้น
มันยิ่งทำให้ชายผู้นั้นเกิดความโกรธและโมโหยิ่งขึ้น
" แกจะไม่รับผิดชอบหรือ ไอ้ชั่ว!! " ชายคนนั้นตะคอกอย่างรุนแรงพร้อมกับถลึงตาใส่ลุงพุธอย่างแทบจะกินเลือดกินเนื้อของลุงพุธกันเลยทีเดียว
" โอ้ย.. จะให้ฉันไปรับผิดชอบกันได้ยังไง ใครๆเขาก็รู้ว่าอ้อย น้องสาวของเอ็งน่ะ มันเที่ยวไปเอากับใครต่อใครมานักต่อนักแล้ว และฉันก็ไม่คิดหรอกนะว่าลูกในท้องของหล่อนน่ะมันจะเป็นลูกของฉัน เพราะขนาดเมียที่บ้านของฉันน่ะอยู่กันมาตั้งนานแล้วยังไม่เห็นว่าจะท้องเลย ไปๆ!! รีบไปเสียเถอะ เดี๋ยวแกจะอายคนไปเปล่าๆ " ลุงพุธโบกไม้โบกมือไล่ชายผู้นั้นอย่างไม่แยแส
คนแปลกหน้าที่อ้างตัวว่าเป็นพี่ชายของคนที่ชื่อว่า อ้อย นั้นโมโหอย่างที่สุด เขาเอื้อมมือหยิบสิ่งของบางอย่างจากข้างในกระเป๋าสะพายข้างของเขา สิ่งนั้นที่โชสงสัยและคิดมาโดยตลอด.. มันคือปืนพกนั่นเอง!!..
ชายแปลกหน้าหยิบเอาปืนขึ้นมาขู่ลุงพุธของเขา
" แก.. มันสมควรตาย แกมาทำให้น้องของฉันท้องแล้วยังไม่รับผิดชอบ แถมมาต่อว่าน้องของฉันให้ต้องอับอาย แกมันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก.. " ชายคนนั้นเขาเล็งปืนไปที่ลุงพุธอย่างน่ากลัว
" อย่าอยู่เลยแก.. ตายไปซะ!! " ชายคนนั้นเหนี่ยวไกปืนหมายจะยิงลุงพุธอย่างแน่นอน
ด้วยความตกใจที่ชายผู้นั้นมีปืน ลุงพุธจึงหลบหนีโดยแอบมุดและหลบปืนที่ชายผู้นั้นเล็งมาทางลุงพุธ และลุงพุธก็ได้คว้ามือของป้าเพ็ญที่ตอนนั้นป้าเพ็ญได้อยู่ใกล้ๆตัวของลุงพุธ และดึงมือของป้าเพ็ญเข้าหาตัวของลุงพุธ เพื่อให้ตัวป้าเพ็ญมากันตัวของตัวเองเพราะความกลัวตายของลุง ( พูดง่ายๆคือเอาป้าเพ็ญเป็นเกราะกำบังกันกระสุนนั่นเอง )
โชเห็นท่าไม่ดี เขากระโดดออกจากที่ที่เขาซ่อนแอบอยู่ และกระโจนใส่ชายคนนั้นอย่างแรงเพื่อผลักเขาให้กระเด็นล้มลงพื้นไป
" เปรี้ยง!! " เสียงปืนดังลั่นขึ้น
โชตกตะลึงกับภาพที่อยู่ตรงหน้า ป้าเพ็ญของเขาล้มลงมีเลือดไหลเป็นทางนอนร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น กับลุงพุธที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ไกล้ๆ ชายคนนั้นยังคงล้มอยู่ใกล้ๆกันกับโช
เขาเห็นปืนที่กระเด็นตกลงสู่พื้น โชจึงรีบลุกขึ้นวิ่งไปที่ปืนกระบอกนั้น ด้วยความที่เขายังเป็นเด็กความไวจึงเป็นเลิศ โชถึงปืนกระบอกนั้นก่อนและเขาจึงหยิบปืนนั้นมาถือเอาไว้ ก่อนจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ
ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น พวกชาวบ้านในชุมชนต่างก็กรูกันออกมาดูเหตุการณ์ว่าเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น ด้วยความอยากรู้เรื่อง อันที่จริงพวกเขาทั้งหลายก็ได้ยินเสียงของลุงพุธกับชายผู้นั้นทะเลาะกันอยู่แล้ว แต่พวกเขาคิดว่าแค่คนทะเลาะกันเฉยๆ เลยไม่ได้เอะใจ จนกระทั่งมีเสียงปืนดังขึ้น ทุกคนในชุมชนออกมาช่วยกันจับชายผู้นั้นส่งตำรวจ
ป้าเพ็ญได้รับบาดเจ็บโดนยิงแทนลุงพุธของเขา แต่โชคยังดีที่โชช่วยผลักชายผู้นั้นที่ถือปืนจึงทำให้วิถีของลูกกระสุนหักเหไป ไม่โดนจุดสำคัญแค่ถากๆเฉียดแขนของป้าเพ็ญไปแค่นั้น แต่ยังไงๆป้าเพ็ญก็ได้รับบาดเจ็บจึงต้องพาไปโรงพยาบาล
เหตุการณ์ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นโชยังตื่นเต้นไม่หาย แต่เขาก็ดีใจด้วยเช่นกัน ที่ตัวของเขาในครั้งนี้มีประโยชน์สามารถช่วยแก้ไขสถานการณ์จากเหตุร้ายแรงให้คลี่คลายและเบาบางลงได้ อย่างเช่นในครั้งนี้
' ฉันขอบใจในตัวของฉันเองจริงๆด้วย นายโช!!.. นายเก่งมากที่ทำให้ป้าเพ็ญของนายปลอดภัยและไม่ต้องกลายเป็นคนพิการอย่างทารุณ ฉันภูมิใจในตัวของฉันเองจริงๆนะเนี่ย ถึงจะไม่มีใครรู้ แต่นายรู้.. ใช่ไหม..? โช '
โชยิ้มกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ เขารู้สึกว่าตัวตนของเขาในตอนนี้เป็นคนที่มีคุณค่ามากมายมหาศาล เพราะว่าเขาสามารถช่วยคลี่คลายและแก้ปัญหาให้กับป้าเพ็ญของเขาได้ โดยที่ในตอนนี้ทุกๆคนจะไม่มีใครรู้เลยก็ตาม จะรู้เพียงแค่ว่าโชเก่งเป็นเด็กที่กล้าหาญ และเป็นฮีโร่มาช่วยป้ากับลุงของเขาแต่เพียงเท่านั้น!! แต่ในความเป็นจริงแล้ว เรื่องเดิมของเหตุการณ์ในครั้งนี้คือ ( เหตุการณ์จริงของโชที่ประสพมาเมื่อสมัย 20 ปีที่แล้ว ) ป้าเพ็ญจะโดนยิงแบบลูกหลงเพราะลุงพุธดึงเอาตัวป้าเพ็ญมาบังตัวของลุงพุธเอง และกระสุนจะถูกยิงเข้าที่ลูกตาข้างขวาของป้าเพ็ญ จึงทำให้ป้าเพ็ญต้องเป็นคนพิการตาบอดไปข้างหนึ่งเลย และหลังจากนั้นลุงพุธก็จะทิ้งป้าเพ็ญโดยที่ป้าเพ็ญไม่ได้ทำผิดอะไร เพียงแค่ป้าเพ็ญพิการเสียตาไปข้างหนึ่งก็เพราะลุงพุธเองนั่นแหละที่เป็นตัวต้นเหตุ แถมพอลุงพุธเลิกกับป้าเพ็ญไปแล้วก็ไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้นเลยทันที!! ( ด้วยความกลัวว่าพี่ชายของคนชื่ออ้อยจะตามมาฆ่าตนเอง )
ที่จริงลุงพุธของโชต่างหากล่ะที่ไม่ดีแอบไปเที่ยวซุกซนจนได้เรื่องได้ราวมา และผลกรรมกลับมาตอบแทนป้าเพ็ญเสียได้ ช่างไม่ยุติธรรมกับป้าเพ็ญเลย ถึงในตอนนี้บาดแผลของป้าเพ็ญจะยังไม่เป็นอะไรมากก็ตามที แต่คิดว่าบาดแผลที่จิตใจของป้าเพ็ญนั้นอาจจะรักษาได้ยากยิ่งนัก แถมทางฝ่ายผู้หญิงคนนั้นก็อายุน้อยกว่าป้าเพ็ญมากเธอยังสาวกว่า แล้วเธอคนนั้นยังท้องลูกของลุงพุธอยู่อีกด้วย
ซึ่งในตอนนี้โชก็ยังไม่รู้ว่าป้าเพ็ญจะมีความรู้สึกเป็นเช่นไร…
...
ค่ำวันนั้นหลังจากที่เกิดเรื่อง ณ ที่บ้านของยาย
ยายได้รับรู้เรื่องราวของลุงพุธลูกชายของเธอแล้ว และตอนนี้ที่บ้านก็มีทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา โดยที่ป้าเพ็ญจะคงยังมีผ้าพันแผลพันโดยรอบบาดแผลที่ต้นแขนข้างขวา ในตอนนี้ที่บ้านยายบรรยากาศมาคุมาก.. จนโชรู้สึกได้ถึงความน่าอึดอัดในครานี้
ยายนั่งจ้องหน้าลุงปานประหนึ่งว่า กำลังเล่นเกมส์จ้องตากันอยู่ และป้าเพ็ญที่นั่งนิ่งเงียบเหมือนกับคนเป็นใบ้ ส่วนโชกับน้าศุกร์ทนเห็นความน่าอึดอัดต่อไปไม่ไหวแล้วจึงขอตัวหลบกันขึ้นไปอยู่ข้างบนในห้องของน้าศุกร์
...
" ทำไมพ่อพุธถึงมักง่ายนักล่ะ แม่เพ็ญก็อยู่ทั้งคน.. เมียก็ดีแสนดีแบบนี้ยังไปทำตัวมักง่ายอย่างกับหมาข้างถนนไม่มีผิดเพี้ยน แล้วนี่อะไรกัน.. ความเป็นลูกผู้ชายของพ่อพุธนั้นหายไปไหนหมด ถึงได้เอาเมียมาเป็นโล่กำบังตัวของตน อายเด็กมันบ้างหรือไม่ ดูสิ.. ถ้าไม่ได้โชมันช่วยผลักคนร้ายนะ แม่เพ็ญคงได้ตายไปแล้วแน่ๆ ฉันล่ะขายขี้หน้าจริงๆที่มีลูกชายแบบนี้ "
ลุงพุธไม่ตอบโต้อะไรเลย และป้าเพ็ญก็นั่งน้ำตาหยดอยู่ข้างๆกัน ยายของโชรู้สึกสงสารป้าเพ็ญนัก แต่แกก็ไม่รู้จะช่วยปลอบป้าเพ็ญให้คลายความเศร้าได้อย่างไร เพราะอีกใจของยายก็ยังเป็นห่วงลุงพุธทั้งที่ลุงพุธนั้นเป็นคนผิดอยู่เต็มๆ
" แล้วทีนี้จะทำอย่างไร ? เห็นเค้าว่าฝ่ายนู้นมันท้องลูกของพ่อพุธงั้นเหรอ ? " ยายถามลุงพุธ
" ท้องจริงรึเปล่าก็ไม่รู้ ? " ลุงพุธตอบแบบไม่แน่ใจ
" อ่าว.. แล้วถ้ามันไม่จริง พี่ชายเค้าจะตามมายิงแกถึงที่เหรอ ? " ยายตวาดแหว
" โธ่.. แม่ ผมก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้หรอก และอีกอย่างผู้หญิงคนนั้นมันก็ง่ายๆกับทุกคน ผมก็แค่ไปเที่ยวมันก็แค่นักร้องคาเฟ่ ไม่ได้ชงไม่ได้ชอบอะไรนักแค่ผมผิดพลาดไปแค่ครั้งเดียวเอง แม่ก็ให้อภัยผมเถอะ " ลุงพุธยังคงอ้างและแก้ตัวไปอย่างน้ำขุ่นๆ
" ฉันล่ะอับอายขายขี้หน้าจริงๆ ลูกๆแต่ละคนของฉัน จะมีดีก็คงแม่ศุกร์คนเดียวเสียกระมัง " ยายเอามือบีบขมับและนวดไปมาเพื่อคลายความเครียด
" แม่อย่าพูดแบบนี้สิ ยังไงๆ ฉันก็เป็นคนหาเงินมาดูแลครอบครัวนะ ถึงจะว่างงานในช่วงนี้ก็เหอะ " ลุงยังคงดื้อแพ่งเถียงยายอีก
" โอ้ย..!! นี่!! ยังจะเถียงข้างๆคูๆอยู่อีกเหรอ แล้วทุกวันนี้แม่เพ็ญไม่ได้ทำอะไรเลยรึยังไง ? "
ยายเหนื่อยใจกับลุงพุธมาก แต่ลุงพุธกลับโทษแต่ผู้อื่นไม่ยอมสำนึกผิดส่วนป้าเพ็ญก็เอาแต่นั่งร้องให้แต่เพียงอย่างเดียว ทำไมป้าเพ็ญถึงต้องยอมลุงพุธด้วยนะ นี่ลุงเค้าเห็นแก่ตัวมากไปจริงๆ ขนาดมีเรื่องมีปัญหาแทนที่จะยอมรับผิดกลับไม่ยอมรับความผิด และพอคนร้ายชักปืนมาขู่ แทนที่จะแอบหรือหลบไปเองกลับดึงเอาผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรมาเป็นตัวกันกระสุนให้ตนเองแบบนี้..
นี่หรือที่เขาเรียกว่าคนรักกัน จริงอยู่ที่ว่าสามีและภรรยาต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน แต่มันไม่ใช่ในเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือ ? ลุงพุธไม่มีแม้การเสียสละ และความรับผิดชอบชั่วดีอะไรเลย ซ้ำยังกระทำการอันไร้หัวใจ เพื่อทำร้ายจิตใจของป้าเพ็ญอีกด้วย..
...
รุ่งเช้าอีกวัน หลังจากเกิดเหตุการณ์..
โชตื่นเช้าและไปช่วยยายใส่บาตรเหมือนเช่นเคย เช้านี้ในชุมชนผู้คนดูคับคั่งกันเป็นพิเศษ ยายทำธุระใส่บาตรเสร็จแล้วก็รีบตรงกลับเข้าบ้านทันที เพื่อหลีกหนีผู้คนที่กำลังรอถามเรื่องราวต่างๆกับยายอยู่ แต่ยายก็หนีไม่พ้นจนได้
" เรื่องราวมันเป็นยังไงเหรอพี่ เค้าว่ากันว่ามีคนมายิงลูกชายพี่ไม่ใช่เหรอ เมื่อวานนี้น่ะ " ผู้อยากรู้เรื่องของชาวบ้านคนที่ 1
" อ๋อเหรอ.. ลูกพี่คนนี้เองหรอกเหรอ เห็นเขาว่าไปทำใครท้องนะคะ " ผู้ที่คอยเสี้ยมให้คนเขาทะเลาะกันคนที่ 2
" แล้วพี่เพ็ญจะเปิดร้านอีกเมื่อไหร่คะ ป้า ? " ผู้ที่อยากรู้ไปซะทุกเรื่องคนที่ 3
ยายไม่ได้ตอบว่าอะไร แค่พยักหน้าหงึกๆแล้วเดินจากมา ปล่อยให้ผู้ที่สงสัยทั้งหลายยืนเดาเรื่องราวกันต่อไป โชเห็นยายแล้วก็ให้มีความรู้สึกสงสารยาย จากที่ยายเคยมีความสุขในตอนเช้าของทุกวัน เพียงเพราะเหตุการณ์เรื่องของลุงพุธเพียงคนเดียวเท่านั้นก็ได้ทำลายความสงบสุขของยายไปโดยทันที
ลุงพุธจะรู้ไหมว่ายายต้องเจอกับอะไรบ้าง และต้องเครียดกับคำถามที่ไม่ยอมจบไม่ยอมสิ้นอย่างนี้ไปอีกกี่วันกัน..
ป้าเพ็ญปิดร้านค้าไปเพียงแค่สองวัน แค่พอเธอขยับแขนได้ไม่เจ็บปวด เธอก็ตัดสินใจเปิดร้านขายของชำของเธอต่อ เธอทำตัวเป็นปรกติของเธอ แต่ข้างในใจของป้าเพ็ญนั้นจะเป็นเช่นไรคงไม่มีใครรู้ได้  ผู้คนในชุมชนที่อยากรู้เรื่องของวันนั้น ต่างก็ทำทีเป็นมาเยี่ยมเยียนเธอที่ร้านค้าขายของชำของเธอกัน
" เปิดร้านแล้ว.. หายดีแล้วเหรอจ๊ะเพ็ญ " ลูกค้ารุ่นๆป้าเพ็ญเอ่ยถาม
" เปิดแล้วจ้า.. แผลก็ไม่มีอะไรแล้วจ่ะ แค่ล้างแผลและกินยาตามที่หมอสั่งก็พอจ่ะ " ป้าเพ็ญตอบพร้อมกับยิ้มเพื่อเรียกลูกค้าให้เข้าร้าน
" แล้ว.. หลานชายไม่มาช่วยเหรอ คนที่เก่งๆที่ช่วยกันจับคนร้ายที่ทำร้ายแม่เพ็ญวันนั้นน่ะ " มนุษย์ป้าอีกคนถามพร้อมทั้งหันมองซ้ายขวาเพื่อสำรวจข้างในร้าน
" อ๋อ.. โชน่ะหรอ.. เดี๋ยวเขาก็คงมา คงกำลังทำงานบ้านช่วยยายอยู่ล่ะมั้ง " ป้าเพ็ญพูดไปพยายามฝืนยิ้มไป
" แล้วสามีเธอล่ะ.. เขาว่าไงบ้าง เรื่องที่ตาคนนั้นมาเอาเรื่องน่ะ สรุปว่าเรื่องจริงรึเปล่า ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่าตาพุธจะไปทำเรื่องอะไรแบบนั้นได้ แม่เพ็ญออกจะแสนดีขนาดนี้ ไอ้คนนั้นมันมาหลอกเอาตังใช่ใหมล่ะ ? ฉันว่าและ ไอ้คนพวกนี้น่ะ มันพวก 18มงกุฎ จริงๆใช่ใหมแม่เพ็ญ " มนุษย์ป้าพูดเองเออเองโดยไม่ได้รับฟังคำตอบจากป้าเพ็ญเลย
" ฉันเองก็ยังไม่รู้อะไรเลยจ่ะ เอาไว้ให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเค้าไปเถอะนะพี่ " เธอถอดใจพูดด้วยใบหน้าที่หลบเลี่ยงสายตาที่กำลังสอดส่องอยากรู้เรื่องราวของเธอ
" อุ้ย.. แหม.. อะไรกัน สามีไปทำอะไรก็ไม่รู้เรื่องกับเขาไปด้วยยังงั้นรึ น่าสงสารแม่เพ็ญจริงๆเลย งั้นตาพุธเนี้ยก็ร้ายลึกจริงๆน่ะสิ เห็นเมียโง่แบบนี้ยิ่งเอาใหญ่ " พวกมนุษย์ป้าที่ตามมาอยากสอดเรื่องของชาวบ้าน ตอนนี้ยืนรุมล้อมกันอยู่ที่หน้าร้านของป้าเพ็ญกันเต็มไปหมด
" โอ้โห!! ป้าเพ็ญ.. ลูกค้าเยอะจังครับ พวกคุณป้าคุณยายทั้งหลายต้องการอะไรบอกผมได้นะครับ พอดีว่าป้าเพ็ญของผมเนี้ยแขนยังเจ็บอยู่ และยังไม่ค่อยจะหายดีเท่าไหร่นักนะครับ อย่าเพิ่งไปรบกวนให้เธอหยิบจับอะไรเลยครับ มาๆ ผมหยิบของให้เอง ใครจะเอาอะไรบอกมาได้เลยครับ " โชเดินมาพอดีเขาช่วยป้าเพ็ญของเขาในทางอ้อมเพราะเขารู้ว่าคนพวกนี้ไม่ได้อยากมาซื้อของอะไรนั่นหรอก แต่แค่อยากจะมาสอดแนมเรื่องของวันนั้นเสียมากกว่า
" โอ้ย.. ยังไม่เอาอะไรหรอกจ่ะพ่อหลานชาย พอดีเป็นห่วงแม่เพ็ญเขาน่ะ ก็เลยแวะมาหา "
" อ๋อ.. ถ้าอย่างนั้นพวกป้าๆช่วยเขยิบไปทางนั้นหน่อยนะครับ ผมจะเก็บกวาดตรงหน้าร้านนี้ซะหน่อย ฝุ่นผงมันเยอะมากครับช่วยหลีกทางด้วยครับ " โชทำทีไปหยิบไม้กวาดกับถังโกยผงและแกล้งกวาดไม่เป็น เขากวาดสะบัดไปมาทำให้มีฝุ่นคลุ้งเต็มหน้าร้านไปหมด ก็เพื่อที่จะไล่คนที่ไม่คิดจะซื้อของตั้งแต่แรกให้ออกไป
" อ๋อ.. จ่ะๆ งั้นพวกฉันไปก่อนก็แล้วกันนะแม่เพ็ญ "
พวกมนุษย์ป้าทั้งหลายต่างทยอยเดินหนีและหลบโชที่กำลังกวัดแกว่งไม้กวาด และแกล้งกวาดพื้นอย่างตั้งใจโดยไม่สนใจพวกยัยป้าๆมหาภัยทั้งหลายเลย…


##                                 เข้าทางผู้ใหญ่

...
หลังจากที่บรรดามนุษย์ป้าทั้งหลายได้กลับกันไปแล้ว โชจึงได้หยุดแกล้งกวาดหน้าร้านขายของชำของป้าเพ็ญ และเดินเข้ามาหาป้าเพ็ญของเขา ป้าเพ็ญคนดีของเขาในตอนนี้นั่งถอดถอนหายใจ อย่างคนไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ป้าเพ็ญบอกขอบใจโช เพราะเธอรู้ว่าโชได้ช่วยไล่คนพวกนั้นออกไปอย่างเนียนๆ และอีกอย่างป้าเพ็ญยังไม่พร้อมที่จะคุยเรื่องของลุงพุธ
" ผมว่าป้าเพ็ญไม่น่ารีบเปิดร้านขายของเลยครับ " โชพยายามบอกกับป้าเพ็ญ
" แล้วจะให้ป้านอนอยู่ที่บ้านเฉยๆยังงั้นรึโช ? ป้าคงทำไม่ได้หรอก อีกอย่างแผลนี้มันไม่มีอะไรแล้วแค่ล้างแผลใส่ยากินยาตามหมอสั่งก็พอแล้วล่ะ " ป้าเพ็ญพยายามบอกเหตุผลกับโช
แต่ด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น มันเป็นเหตุการณ์ที่ใหญ่โตพอสมควรสำหรับคนในชุมชนแห่งนี้ เพราะว่าผู้คนที่นี่เขาอยู่กันอย่างสงบสุขไม่เคยมีใครที่มาทะเลาะเบาะแว้งและมีการขู่ที่จะฆ่ากันให้ตายแบบเรื่องของลุงพุธในครั้งนี้ จึงทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ชาวชุมชนที่อยากยุ่งเรื่องของชาวบ้านเอาไปคุยเล่นกันอย่างสนุกปาก ทำให้ป้าเพ็ญและยายของโชต้องรู้สึกอับอายและมีอาการเครียดกันไป ส่วนตัวของลุงพุธผู้เป็นต้นเรื่องกลับไม่ใส่ใจและคงยังใช้ชีวิตไปตามปรกติอย่างคนไม่รู้ทุกข์รู้ร้อน ช่างเป็นอะไรที่ไม่ค่อยจะยุติธรรมกับผู้ที่โดนผลกระทบอย่างป้าเพ็ญและยายของโชเลย
ป้าเพ็ญนอกจากจะเครียดกับเรื่องที่ชาวบ้านคอยตั้งคำถามยิงตรงมาในทุกๆครั้งที่มาเข้าร้านค้าของเธอแล้ว ป้าเพ็ญยังคงเครียดและรู้สึกผิดหวังในตัวของลุงพุธอีกด้วย แน่นอนว่าป้าเพ็ญนั้นรักลุงพุธผู้เป็นสามีของเธอมาก เธอยอมทำทุกอย่างให้ลุงพุธมีแต่ความสุขและความสบายใจเมื่อยามที่อยู่กับเธอ ทั้งยังช่วยดูแลแม่สามีอย่างดีและทุกๆคนในครอบครัวเธอยอมเหน็ดและยอมเหนื่อย ทั้งงานในบ้านและนอกบ้าน แต่พอเธอได้รู้ว่าสามีที่เธอรักมากๆมาทำร้ายจิตใจของเธอด้วยการไปมีผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ ตัวเธอนั้นซึ่งไม่เคยได้คาดคิดมาก่อนพอได้เจอกับเหตุการณ์และปัญหาแบบนี้จริงๆเข้าก็ไม่รู้จะตั้งรับกับเรื่องที่เกิดในครั้งนี้ได้อย่างไร..
...
บ่ายของวันนั้น..
ผู้หญิงคนนั้นมาหาลุงพุธถึงที่บ้าน หล่อนคนนี้หน้าตาดูจัดจ้านและแต่งตัวเก่ง เธอเป็นผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าลุงพุธอยู่หลายปี ดูจากลักษณะท่าทางเธอดูเป็นที่น่าจะฉลาดพอตัวเลยทีเดียว เนื่องจากพี่ชายของเธอมาก่อเรื่องและโดนจับเข้าคุกไปแล้วนั้น เธอเลยมาหาลุงพุธเพื่อที่จะมาตกลงและปรับความเข้าใจกับลุงพุธใหม่อีกครั้งนึง..
หล่อนเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวต่อคนในบ้านเลยสักนิด แต่ด้วยความฉลาดของเธอ เธอจึงทำทีเป็นอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่ ซึ่งนั่นก็คือยายของโชซึ่งเป็นแม่ของลุงนั่นเอง เธอบอกกับยายว่าเธอนั้นไม่มีที่พึ่งแล้ว พ่อและแม่ของเธอตายไปหมดแล้วและเหลือเพียงพี่ชายอยู่เพียงคนเดียว ญาติพี่น้องก็ไม่มีใครเลย เธอเป็นเด็กที่มาจากชนบทและมาทำงานที่กรุงเทพ ด้วยความรู้ที่ต่ำต้อยเรียนมาก็น้อย เลยหางานทำที่กรุงเทพได้อย่างลำบาก แต่ด้วยความที่เสียงของเธอพอใช้ได้เธอจึงได้ไปเป็นนักร้องตามคาเฟ่เพื่อประทังชีวิต แต่ก็เป็นได้ไม่นานจนมาเจอกันกับลุงพุธ และลุงพุธเป็นคนใจดีมาทำดีกับเธอ เธอเลยรู้สึกดีเหมือนกับลุงพุธเป็นพี่ชายของเธออีกคน เธอก็เลยรักชอบกับลุงพุธโดยไม่รู้มาก่อนว่าเขามีเมียอยู่แล้ว จนกระทั่งตัวของเธอท้องขึ้นมา และลุงพุธก็หายเงียบไป ( ที่หายเงียบไปเพราะลุงพุธไม่มีงานทำอยู่ช่วงหนึ่งเลยไม่มีข้ออ้างเพื่อที่จะออกไปข้างนอก )
เมื่อยายได้ฟังก็พินิจพิจารณาลำดับของเหตุการณ์ ก็เลยได้รับรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ผิดซะคนเดียว ด้วยเพราะเธอไม่รู้ว่าลุงพุธลูกชายของยายนั้นมีภรรยาอยู่แล้วเป็นตัวเป็นตน ลุงพุธไปหลอกเธออีกทีว่าเป็นโสด จึงทำให้ลุงพุธเป็นคนที่ผิดอยู่เต็มๆ และอีกทั้งตัวของหล่อนในตอนนี้ยังท้องกับลูกชายของยายอีกด้วย ซึ่งยายก็ให้รู้สึกสงสารเด็กที่อยู่ในท้องขึ้นมา และอีกอย่างป้าเพ็ญที่แต่งงานอยู่กินกันมากับลุงพุธลูกชายของยายนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะท้องหรือมีบุตรกันเลย ลุงพุธอายุน้อยกว่าป้าเพ็ญถึง 10 ปี ( ในตอนนี้ลุงพุธอายุ 36 ปีแล้วและป้าเพ็ญอายุ 46 ปี ) และอยู่กันมานานกว่า 10 ปีแล้วซึ่งในตอนนี้อายุของป้าเพ็ญก็คงยากที่จะมีบุตร และในตอนนี้อ้อย ( ผู้หญิงคนนั้น ) ที่อยู่ตรงหน้าของยาย เธอก็มีเด็กที่อยู่ในท้องซึ่งเป็นลูกของลุงพุธ และจะเป็นหลานของยายในอนาคตอีกด้วย ยายจึงคิดทบทวนสิ่งต่างๆนานา ก่อนที่จะพูดอะไรออกไป
" เธอ.. ในวันนี้ช่วยกลับไปก่อนจะได้ไหม.. ขอฉันปรึกษาเรื่องนี้กับลูกๆของฉันก่อน แล้วอีกสองวันเธอค่อยมาฟังคำตอบนะ แต่ยังไงๆฉันก็จะรับผิดชอบเรื่องที่ลูกชายของฉันเป็นคนทำ ขอให้เธอสบายใจได้ "
" ค่ะ.. คุณแม่ แล้วหนูจะรอคำตอบนะคะ สวัสดีค่ะ " อ้อยยกมือไหว้สวัสดีกับยายของโช และลากลับบ้านไป
...
อ้อย เธอเป็นคนฉลาดเธอเข้าทางผู้ใหญ่เพื่อขอความเห็นใจ ด้วยอาการที่นอบน้อม และเรียกคะแนนความน่าสงสารเพราะเธอขาดที่พึ่ง ( ไม่มีพ่อแม่ และพี่ชายโดนจับ ) และโดนหลอก ( ลุงพุธหลอกเธอว่าไม่มีเมีย ) เธอจึงไม่ได้ตั้งใจทำเรื่องแบบนี้เพียงคนเดียว และยายที่เข้าใจเรื่องราวก็ได้เกิดความสงสารเธอและเด็กที่อยู่ในท้อง ( เพราะเป็นหลานของยาย ) ยายของโชจึงได้ไปปรึกษาหารือเรื่องปัญหาในครั้งนี้กับลุงพุธและป้าเพ็ญ
" เพ็ญ.. แม่ก็ไม่ได้อยากให้เรื่องเกิดขึ้นแบบนี้หรอกนะ แต่พ่อพุธของเราน่ะ ไปก่อเรื่องให้มันเกิดขึ้นมาแล้ว และทางฝ่ายนั้นเขาก็ไม่รู้เรื่องตั้งแต่ตอนแรกว่าพ่อพุธมีเมียอยู่แล้ว และหล่อนในตอนนี้ก็ยังท้องลูกของพ่อพุธอยู่อีก แม่เพ็ญจะว่ายังไงกันดี.. "
" หนู.. หนู.. " ป้าเพ็ญคงคิดว่าจะพูดอะไรแต่คงพูดไม่ออก
" ฉันไม่ได้เร่งรัดอะไรแม่เพ็ญหรอกนะ แต่ฉันสงสารเด็กที่มันอยู่ในท้องเท่านั้นแหละ ส่วนแม่เพ็ญจะว่าอย่างไรฉันก็จะรับฟังทุกอย่าง เพราะลูกชายฉันมันเป็นคนผิดจริงๆ " ยายรีบบอกกับป้าเพ็ญเพื่อไม่ให้ป้าเพ็ญรู้สึกประหม่าเพราะยายก็ยังรักและเอ็นดูในตัวของป้าเพ็ญอยู่เหมือนเดิม
" ถ้าอย่างนั้น.. หนูก็จะรับเด็กคนนั้นมาเลี้ยงเป็นลูกได้ไหมคะแม่.. เพราะถึงยังไงเด็กก็เป็นลูกของพุธ " ป้าเพ็ญพยายามอย่างมากในการตอบออกมา
" ฉันก็ไม่รู้ว่าแม่เด็กเขาจะยอมยกให้แม่เพ็ญรึเปล่านะ แต่ถ้าเป็นแม่ก็คงทำใจลำบาก ใครๆก็รักลูกของตัวเองกันทั้งนั้น " ยายยังคงคิดมากและลำบากใจกับเรื่องแบบนี้
" เพ็ญก็ให้แม่อ้อยมาอยู่ช่วยงานเพ็ญที่บ้านดีไหม ? เพ็ญจะได้ไม่เหนื่อย " ลุงพุธออกความคิดเห็น
" แบบนั้นจะไม่ดีมั้งพ่อพุธ บ้านเราก็.. " ยายรีบท้วง
" ก็ไหนๆจะเอาลูกของเขามาเลี้ยง แล้วจู่ๆใครเขาจะให้ล่ะแม่ ก็ให้มาอยู่ด้วยกันไปเลย มาช่วยกันทำมาหากินด้วยไง และอีกอย่างตอนนี้อ้อยก็ตัวคนเดียว แถมท้องลูกของผมอยู่อีก แม่จะได้มีหลานเพิ่มมาอีกคนไงดีไหมล่ะแม่ " ลุงพุธพูดโดยไม่ถามความคิดเห็นของป้าเพ็ญเลย ในตอนนี้ป้าเพ็ญนั่งหน้าชาและคาดไม่ถึงว่าลุงพุธจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา
" พ่อพุธจะไม่ถามความคิดเห็นของแม่เพ็ญหน่อยหรือ ? แม่ว่านะ เรายังไม่รู้จักนิสัยใจคอของคนที่ชื่ออ้อยดีเลย.. อยู่ๆจะให้มาอยู่ด้วย.. แม่ว่ามันไม่น่าเหมาะ และแม่เพ็ญจะคิดยังไงกัน ? " ยายกำลังเตือนสติลุงพุธ
" ถ้าแบบนั้น.. เอาอย่างที่พุธว่าก็ได้ค่ะแม่.. ส่วนตัวของหนู.. ไม่เป็นไร.. ให้เธอมาอยู่ที่บ้านก่อนก็ได้ เพราะว่าเธอท้องด้วย และตอนนี้ก็อยู่ตัวคนเดียวทำให้น่าเป็นห่วง ไว้ให้เธอคลอดลูกเสร็จเราค่อยตกลงว่าจะเอายังไงกันต่อไปดี " ป้าเพ็ญพูดด้วยใจที่คิดถึงว่าเธอนั้นพ่ายแพ้เพราะเธอไม่มีลูกกับลุงพุธ
ยายมองดูป้าเพ็ญก็ให้นึกสงสารและเวทนาในตัวของลูกสะใภ้คนนี้นัก ยายคิดว่าทำไมป้าเพ็ญเธอถึงไม่มีลูกกับลุงพุธกันนะหรือว่าเธอจะเป็นหมัน ? แต่ยายก็ไม่ได้อยากได้.. หลานอะไรนั่นหรอก!! แต่ในความเป็นจริงแล้วเด็กที่อยู่ในท้องของอ้อยก็เป็นลูกของลุงพุธลูกชายของยายจริงๆเสียด้วย จึงทำให้ยายตัดสินใจลำบากว่าแต่ยังไงมันก็คือความจริงที่หนีไม่พ้น และเรื่องนี้ตัวต้นตอสาเหตุนั่นก็คือลูกชายของยายนั่นแหละ!! ก็คือลุงพุธนั้นกลับทำท่าทีมีความสุขและสบายอกสบายใจ ทั้งที่เขาทำความลำบากใจให้ทั้งเมียและแม่ของเขาก็ตาม
ที่จริงแล้วลุงพุธนั้นเป็นคนเจ้าชู้มาโดยตลอด แต่เขาไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ต่างหาก ทั้งป้าเพ็ญและยายของโชต่างก็ไม่รู้ความจริงในเรื่องนี้ เวลาที่ลุงออกไปทำงานเขาก็แวะเที่ยวที่นู้นที่นี่ออกบ่อยๆ เพราะเขาทำงานรับเหมาก่อสร้างซ่อมแซมโดยทั่วไป การได้รับเงินมาแต่ละครั้งจึงได้เงินเป็นก้อนเป็นกอบเป็นกำแต่เขาเสร้งว่าได้เงินน้อยมั่ง เจ้าของบ้านกดราคามั่ง ลุงพุธเป็นคนกะล่อนที่ยายของโชกับป้าเพ็ญจับกันไม่ได้ต่างหาก แถมเวลาที่ไปซื้อของที่ร้านค้าขายอุปกรณ์ก่อสร้าง ลุงเขาจะฮั้วกับเจ้าของร้าน โดยให้เขียนในบิลให้เกินราคาจริง บางทีของราคาแค่หลักสิบลุงพุธก็ให้ใส่ราคาหลักร้อยหลักพัน เพราะบางทีเจ้าของบ้านที่จ้างลุงเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรแบบนี้หรอก คือพูดง่ายๆ ลุงก็โกงเขานั่นล่ะ แล้วแบบเนี้ยจะเอาอะไรมาดีได้คนอย่างลุงพุธ.. แต่อย่างน้อยก็ยังให้เงินยายใช้บ้างล่ะนะ ก็ยังมีความเป็นคนกับเค้าอยู่บ้าง
ถึงยังไงลุงพุธก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของยาย ซึ่งยายก็รักลุงพุธมากอยู่ดีและยังคงตามใจลุงพุธมาตั้งแต่เด็กๆแถมลุงพุธเป็นลูกคนโตจึงเป็นพี่ใหญ่ประจำบ้าน น้องๆเลยต้องเชื่อฟัง เขาเลยมีนิสัยที่เอาความคิดของตนเองเป็นใหญ่ และค่อนข้างเอาแต่ใจ และคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายถูกเสมอ ประมาณมนุษย์ลุงในยุคนี้กระมัง
อย่างเหตุการณ์ในครั้งนี้ก็เหมือนกัน ลุงก็คิดว่าตัวเองคือฝ่ายที่ถูกต้อง เขาเป็นผู้ชายจะมีเมียกี่คนก็ได้ไม่เห็นจะแปลก!! และเขาสามารถทำงานเลี้ยงครอบครัวได้ เงินที่หามาได้จากน้ำพักน้ำแรงของเขา ( โดยการโกงเค้ามาบ้างอ่ะนะ.. ) ก็ต้องเชื่อฟังในตัวของเขาเท่านั้นสิ!! และอีกอย่าง.. ความคิดของลุงในตอนนี้ คงอยากจะมีเมียเด็กเอาไว้ประดับบารมี อยู่ที่บ้านกับเขามั่ง ลุงพุธในตอนนี้อาจจะเบื่อป้าเพ็ญไปแล้วก็ได้.. ไม่มีใครรู้ ถึงป้าเพ็ญจะแสนดีแค่ไหนก็ตาม
ขนาดเมื่อก่อนในครั้งอดีต..  ( อดีตที่โชเคยผ่านมาจริงๆในตอนแรกเมื่อ 20 ปีที่แล้ว ) ป้าเพ็ญบาดเจ็บเพราะถูกยิงเข้าที่เบ้าตาจนทำให้ป้าเพ็ญต้องกลายเป็นคนพิการตาบอดไปหนึ่งข้าง แถมลุงยังไม่ไปดูแลและใส่ใจคงทิ้งป้าเพ็ญให้ต้องชอกช้ำทั้งใจและกาย และปล่อยปละละเลยจนในที่สุดก็เลิกกับป้าเพ็ญไป ในตอนนั้นโชยังอดสงสารป้าเพ็ญเสียไม่ได้ แต่เรื่องของชีวิตคู่นั้น.. มันเป็นเรื่องของคนเพียงแค่สองคนจริงๆ ทำยังได้ในเมื่อลุงพุธหมดรักในตัวของป้าเพ็ญไปแล้ว.. แล้วป้าเพ็ญก็เป็นคนที่อ่อนไหว และยอมแพ้ลุงพุธมาตั้งแต่แรกเริ่มเดิมที..
ในตอนนั้นป้าเพ็ญคิดว่าตัวเองหมดค่า แก่เกินไปมีลูกให้ลุงพุธไม่ได้ แถมยังต้องมาตาบอด และหน้าตาเป็นแผลเป็น ทำให้หมดความมั่นใจในตนเองไป จนยอมแพ้ให้กับเรื่องราวในครั้งนั้น..  แต่ตัวของป้าเพ็ญไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองเท่าไหร่นัก ป้าเพ็ญมาจากครอบครัวที่มีฐานะปานกลางแต่ขยันทำมาหากิน จึงเก็บเงินต่อเนื่องมาจากที่ตัวเองนั้นหาเอาไว้ หลังที่จากเลิกกับลุงพุธไป ป้าเพ็ญก็ย้ายไปเปิดร้านขายของแถวๆที่บ้านเก่าของเธอ โชยังเคยแวะเวียนไปหาบ้างนานๆที ป้าเพ็ญยังคงเป็นป้าที่แสนจะใจดีเหมือนเดิมทั้งๆที่ป้าเพ็ญในตอนนั้นเลิกกับลุงพุธไปนานโขแล้ว ในแต่ละครั้งที่โชแวะไปหาป้าเพ็ญ ( ในตอนนั้น ) ป้าเพ็ญจะให้เงินมากับโชทีละ 100 - 200 บาทแทบจะทุกครั้ง ทั้งๆที่โชไม่เคยได้ขอเงินกับป้าเพ็ญเลย เธอจะพยายามยัดใส่มือหรือแอบใส่ในกระเป๋าให้โชด้วยความเต็มใจของหล่อน
และมาถึงตอนนี้ ในเหตุการณ์ปัจจุบันนี้ ( เพราะโชช่วยเปลี่ยนให้ไปกับป้าเพ็ญแล้ว ) ถึงป้าเพ็ญจะคงบาดเจ็บแต่เพียงเล็กน้อยที่ร่างกาย แต่ใครจะรู้บ้างว่า ลุงพุธได้ทำร้ายจิตใจของป้าเพ็ญให้เจ็บและช้ำไปขนาดไหน ? คิดดูเถิดใคร ?! ใครที่มันเอาร่างกายของเธอมากำบังกายและกันกระสุนเพื่อกันตัวเองจากอันตราย ป้าเพ็ญไม่ได้กระโดดเข้าใส่หรือเอาตัวเองไปบังนะ แต่ลุงพุธดึงเธอมาบัง ( ถึงเธอจะรักลุงพุธมากก็ตามที ) นอกจากลุงพุธจะกระทำการอันน่ารังเกียจและน่าอับอายนี้ยังเห็นแก่ตัวเป็นที่สุด ป้าเพ็ญจะอดทนลุงได้นานแค่ไหนกัน ? โชก็คงคิดว่า
' โชคยังดี ที่ฉันสามารถช่วยป้าเพ็ญได้ อย่างน้อยป้าเพ็ญก็ยังเป็นเหมือนเดิมคือไม่พิการตาบอด ถ้าเลิกกับลุงไปเธอก็ยังมีร่างกายที่ปรกติและอาจจะมีความสุขมากกว่าอดีตที่เคยเป็น แต่เรื่องของจิตใจฉันคงช่วยป้าเพ็ญนั้นไม่ได้เท่าไรนัก เวลาเท่านั้นที่จะเยียวยาจิตใจให้กับป้าเพ็ญได้ และฉันก็ยังอยากให้ป้าเพ็ญมีความสุขมากๆต่อไปอยู่ดี '
โชได้แต่คิดและตั้งความหวังเอาไว้ว่าสักวันทุกอย่างจะค่อยๆดีขึ้น..


##                                   ทนต่อไปไม่ได้

...
ครบกำหนดสองวันตามที่ยายได้ตกลงไว้กับอ้อย อ้อยก็ได้มาฟังคำตอบจากยายตามที่ได้สัญญาเอาไว้ ยายก็ได้บอกว่าให้อ้อยมาอยู่ด้วยกันไปก่อนก่อนที่อ้อยจะคลอดลูก จะได้มีคนคอยดูแลและช่วยกัน ยายให้อ้อยทำงานบ้านง่ายๆและให้นอนข้างล่างตรงกลางบ้าน
ส่วนอ้อยในตอนนี้ไม่พูดว่าอะไรแต่หล่อนยอมตกลงที่จะมาอยู่ด้วย หล่อนก็มีเหตุผลของหล่อน
" ดีเหมือนกันค่ะ.. พอดีหนูจะได้ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าห้องของเดือนนี้แล้วหนูจะย้ายมาเลยนะคะ เพราะงานร้องเพลงของหนู หนูคงทำไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ หนูใส่ชุดอะไรไม่ได้เลยตอนนี้ มันติดท้องติดพุงไปหมดแล้วค่ะ "
" ก็แล้วแต่เธอเลยแล้วกัน แต่ที่บ้านนี้เขาอยู่ด้วยกันอย่างพี่น้องนะ มีอะไรก็ค่อยๆพูดจากันนะอย่าหาเรื่องมาทะเลาะกันล่ะ " ยายพยายามบอกอ้อยเพราะกลัวเธอจะสร้างปัญหาให้ที่บ้าน
" ค่ะแม่ หนูก็ไม่ชอบหาเรื่องกับใครหรอกค่ะ " เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย
...
ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมหน้าร้อน โชจึงต้องอยู่บ้านเพราะโรงเรียนยังไม่ได้เปิด และช่วงนี้ลุงพุธก็ยังว่างงานจึงทำให้ลุงพุธก็ต้องอยู่บ้านด้วยเหมือนกัน พออ้อยมาอยู่ที่บ้านของยายได้ไม่กี่วัน ลุงก็ดูมีความสุขจนออกนอกหน้า จากที่เคยไปช่วยเฝ้าร้านค้าขายของชำของป้าเพ็ญ ลุงก็ไม่ยอมออกไปแต่นอนเฝ้าบ้านแทนเสียเฉยเลย และอีกอย่างอ้อยเธอเป็นคนช่างพูดช่างคุยฉอเลาะปากหวานและพูดเป็น ซ้ำยังเอาอกเอาใจลุงพุธได้เก่งมาก จึงทำให้ถูกใจลุงพุธเสียเหลือเกิน
ส่วนป้าเพ็ญนั้นเธอก็ทนเห็นภาพบาดตาแทบจะไม่ไหว เธอก็ได้แต่หนีไปที่ร้านขายของแบบคนไร้ทางสู้ อีกทั้งลุงพุธก็ยังไม่มาสนใจป้าเพ็ญอีกเลยด้วยซ้ำ และยายก็รู้สึกสงสารป้าเพ็ญด้วยเหมือนกัน แต่ทางอ้อยเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดแค่เธอทำตัวดีเกินไปกับลุงพุธแค่นั้นเอง หรือจะมองว่าเค้ารักกันดีก็ได้ แต่เค้าในที่นี้มีแค่อ้อยกับลุงพุธเท่านั้น
ผ่านไปได้แค่สองสามวัน ป้าเพ็ญก็เลยขอตัวไปนอนที่ร้านค้ามันเสียเลย ไม่ใช่ว่าป้าเพ็ญจะประชดประชันหรอกนะ แต่เธอทนเห็นและทนฟังเสียงที่เขาพูดคุยกันไม่ไหวนั่นเอง และยายก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับป้าเพ็ญ ว่าลุงพุธนั้นลำเอียงรักอ้อยมากกว่าป้าเพ็ญ
ด้วยที่ว่าอ้อยนั้นยังสาวกว่าและดูสวยกว่า ถึงเธอจะท้องเธอก็ยังแต่งตัวไม่ได้ดูโทรมเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันป้าเพ็ญทำแต่งานไม่ได้แต่งองค์ทรงเครื่องอะไร อายุอานามก็ 46 ปีไปแล้ว แถมคำพูดของเธอก็คุยไม่ค่อยเก่งเท่ากับอ้อย ลุงพุธในตอนนี้ก็เลยดูมีความสุขเสียเหลือเกิน ยายมองดูยังรู้สึกว่าน่ารังเกียจในตัวของลูกชายของนางเลย
ยายคิดว่าลุงพุธนี้ทำตัวเหมือนวัวแก่กินหญ้าอ่อน เหมือนพวกเฒ่าหัวงูทั้งหลายทั้งที่ลุงพุธอายุ 36 ปี และอ้อยก็อายุ 28 ปี
และอ้อยก็ยังพยายามทำตัวดีกับยายและทุกคนภายในบ้านนี้ด้วย จึงไม่มีข้อหาไหนไปกล่าวหาและว่าอ้อยได้
จะมีก็แต่เรื่องที่มันบาดตาบาดใจป้าเพ็ญนี้แหละ และลุงพุธก็ไม่สนใจอะไรเลย ป้าเพ็ญคงนึกน้อยใจเลยขอตัวไปนอนเฝ้าที่ร้านค้าไม่ยอมกลับมานอนที่บ้าน และโชก็ไปช่วยป้าเพ็ญขายของที่ร้านแทนลุงพุธที่ไม่ยอมไป
แต่.. แทนที่ลุงพุธจะรู้สึกและสำนึกเสียบ้างว่าตัวเองทำอะไรลงไปนั้น ก็เปล่าเลย.. ลุงพุธยังคงทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนและยังชักชวนอ้อยให้ขึ้นไปอยู่ในห้องข้างบนแทนป้าเพ็ญเสียอีก!?
แถมพวกบรรดาชาวบ้านทั้งหลายทั้งที่เป็นลูกค้าและไม่ใช่ลูกค้า เห็นครอบครัวของลุงพุธอยู่กันอย่างมีเมียน้อยและมีเมียหลวงที่อยู่ร่วมกันในแบบนี้ ก็ยิ่งอยากรู้อยากเผือก เรื่องของเขาด้วยกันทั้งนั้น
พวกป้าๆมหาภัยทั้งหลายก็เลยเข้าๆออกๆร้านค้าของป้าเพ็ญกันเป็นว่าเล่น จนในที่สุด.. ความอดทนของป้าเพ็ญก็มาถึงจุดสิ้นสุด..
ผ่านมาได้แค่เดือนเศษๆ ป้าเพ็ญก็ขอแยกทางกับลุงพุธไปเองโดยที่เธอเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมด ( ดีแล้วที่ตัดสินใจแบบนี้ ) เพราะว่าอันที่จริงแล้ว ป้าเพ็ญอยู่กับลุงพุธด้วยความรักที่มี แต่ป้าเพ็ญกลายเป็นรักแต่ลุงพุธฝ่ายเดียวเท่านั้น ในตอนนี้ลุงพุธไม่เห็นค่าของป้าเพ็ญแม้แต่นิดเดียว.. ลุงพุธสิ้นเยื่อขาดใยในตัวของป้าเพ็ญ จนทำให้ป้าเพ็ญรู้ซึ้งและเข้าใจว่า  อยู่ด้วยกันต่อไปมีแต่ตัวของป้าเพ็ญคนเดียวเท่านั้นที่จะต้องเสียใจและเศร้าอยู่คนเดียว อีกอย่างป้าเพ็ญแกไม่มีลูกกับลุงพุธจึงไม่มีห่วงอะไรแบบนั้น และแกก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกด้วย ป้าเพ็ญแกคิดได้ดั่งนั้นเป็นการดีเสียอีก เพราะถ้าขืนอยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไปก็ยิ่งแย่ เพราะป้าเพ็ญจะกลายเป็นหมาหัวเน่าในทันทีที่อ้อยคลอดลูกออกมา..
ป้าเพ็ญแกคิดไว้อย่างนั้น แกก็เลยขอแยกทางกับลุงพุธอย่างดีดี.. และหย่ากันแบบเงียบๆ โดยที่ยายก็รับรู้และเข้าใจในตัวของป้าเพ็ญ ป้าเพ็ญคงอยากจะพ้นจากห่วงและวงจรอุบาทว์นี้ ในที่สุด.. ป้าเพ็ญก็ได้เลิกลากับลุงพุธไปตามอดีตที่โชเคยผ่านมา แต่ผิดตรงที่ ป้าเพ็ญในครั้งนี้เป็นฝ่ายบอกเลิกกับลุงพุธเองและตัวของป้าเพ็ญไม่ได้พิการตาบอดแต่อย่างใด
มันจึงทำให้โชได้รู้ว่า ถึงจะเปลี่ยนอดีตไปบ้างแต่บุคคลยังคงเดิม และเหตุการณ์ก็คล้ายเดิมอาจจะแปรผันเล็กน้อยแต่ก็เป็นไปในทางที่ดีจากเดิมขึ้น.. ที่จริงโชเขาก็อยากให้ป้าเพ็ญเลิกกับลุงพุธของเขานะ เพราะว่าโชเขารู้ว่าลุงพุธของเขาเป็นคนไม่ดี เพราะฉนั้นคนไม่ดีก็ต้องเจอกับคนไม่ดีเหมือนๆกันถึงจะสาสม..
ป้าเพ็ญออกจากบ้านไปและยกร้านค้าให้กับลุงพุธไว้ขายของ ซึ่งป้าเพ็ญก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไรเลยด้วยซ้ำ เธอกลับไปรักษาแผลใจของเธอที่บ้านเก่าของเธอด้วยรูปร่างและหน้าตาที่ยังอยู่ครบองค์ประกอบแต่ขาดแค่พลังใจในตอนนี้
เวลาเท่านั้นที่จะช่วยพยุงและรักษาจิตใจของเธอไว้ให้หายดี อีกเพียงไม่นาน..
....
ณ ที่บ้านเช่าของเรไร
หลังจากที่อานนท์ได้พาเรไรไปซื้อของใช้จำเป็นเพื่อนำมาเข้าที่บ้านเช่าของเรไร อานนท์ช่วยเรไรถือของเพราะกลัวว่าเธอจะหนัก เขายังคงทำตัวน่ารักในสายตาของเรไร เมื่อถึงที่บ้านเรไรชวนให้อานนท์เข้ามานั่งพักก่อน
" พี่นนท์คะ มานั่งพักก่อนค่ะพี่ "
" อืม.. หิวอะไรไหม ? " อานนท์วางถุงของและสัมภาระที่พื้นกลางห้อง
" เมื่อกี๊กินข้าวกับพี่นนท์ไปแล้วนี่ หนูยังไม่หิวอะไรหรอก "
" เหรอ.. นึกว่าจะหิวบ่อย พี่เห็นว่าท้องอยู่ งั้นก็ดีแล้ว.. แต่อย่าอดอาหารนะ "
" ค่ะพี่นนท์ เอ่อ.. แล้วพี่นนท์จะมาอยู่เป็นเพื่อนหนูรึเปล่าคะพี่ ? "
" อ่าว.. ทำไมล่ะ ? แล้วแม่ของเรไรล่ะ "
" แม่ของหนูเขาไม่มาอยู่กับหนูหรอกค่ะ ถ้าหนูไม่มีเงินจ้างเขา แม่เขาก็ไม่มา "
อานนท์จ้องและมองเรไร เขาพยายามนึกว่าเหตุใด ? ทำไมเรไรถึงพูดแบบนั้น และเขาก็ค่อยๆเข้าใจในตัวของเรไรมากขึ้น
" เอาอย่างนี้นะ เดี๋ยววันนี้พี่จะอยู่เป็นเพื่อนกับเธอไปก่อน แล้วพรุ่งนี้พี่จะไปทำงานอาจจะไม่ได้เข้ามานะ พี่อาจจะเข้ามาแค่อาทิตย์ละสองวัน เธอจะอยู่ได้ไหม ? "
" ได้ค่ะพี่.. หนูดีใจจังเลยที่วันนี้พี่อยู่เป็นเพื่อนหนู " เรไรหน้าชื่นตาบานยิ้มกว้างอย่างเปิดเผย และคิดว่าวันนี้คงจะมีอะไรดีๆอีกอย่างแน่นอน
' ดีจริงๆ อย่างน้อยเขาก็ยังดีกับเรานะ วันนี้เราจะทำให้พี่อานนท์ ยอมนอนกับเราให้ได้เลย คอยดูสิ อิ.. อิ.. '
เรไรและอานนท์ช่วยกันจัดเรียงข้าวของที่ทั้งคู่ซื้อมาเก็บเข้าที่ ซึ่งมันก็ไม่ได้มากมายอะไร เพราะห้องของเรไรไม่ได้มีชั้นวางของหรือโต๊ะและตู้อะไรสักอย่าง ในตอนนี้มีแค่ที่นอนและมุ้งกับพัดลมตัวเล็กๆ ( ที่อานนท์ให้เงินไปซื้อมา ) และของใช้เล็กๆน้อยๆที่จำเป็นในชีวิตประจำวันเพียงเท่านั้น
" พี่ซื้อหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะกับมหาสนุกมาให้เธอเอาไว้อ่านด้วยนะ เผื่อจะเบื่อเวลาที่อยู่คนเดียว "
" ขอบคุณค่ะพี่ ดีเลยหนูชอบอ่านอยู่พอดี "
ทั้งคู่อยู่คุยกันไป.. เป็นเพื่อนกัน.. จนเวลาผ่านไป.. ความใกล้ชิดและความเคยมีอะไรคุ้นเคยกันจึงทำให้อานนท์ได้ตกลงปลงใจและได้ร่วมหลับนอนกับเรไรไปอีกครา.. ทั้งคู่จึงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
เช้าวันใหม่.. อานนท์ตื่นขึ้นเพื่อเตรียมตัวจะไปเข้างาน เรไรเดินไปซื้อโอวัลติลกับปาท่องโก๋และกาแฟมาเผื่ออานนท์ด้วย เขาทั้งคู่ดูเหมือนคู่แต่งงานใหม่ มีความสุขกันมากเหลือเกิน
" พี่นนท์คะ กินกาแฟกับปาท่องโก๋ก่อนไปทำงานสิพี่ "
" อืม.. ก็ดีเหมือนกันนะ ขอบใจมากเรไร "
ทั้งคู่นั่งกินอาหารเช้ากันแบบง่ายๆ และมีความสุขโดยที่ไม่รู้เลยว่า.. ที่บ้านของแม่สร้อยเมื่อวานนี้เกิดเรื่องอะไรกันขึ้น แม่ของเรไรไปทำเรื่องทำราวให้แม่สร้อยและพ่อวัลลพต้องปวดหัวกันขนาดไหน ส่วนสุพัทราเธอก็ยังไม่รู้ว่าสามีของเธอกลับมาคืนดีกับเรไรไปเสียแล้ว..
...
สุพัทราในวันนี้เธอยังคงเตรียมตัวเพื่อไปทำงานที่โรงงานเหมือนเดิมเป็นปรกติ เรื่องอาการป่วยของเธอนั้นยังไม่มีใครรู้เลยสักคน แม้กระทั่งแม่สร้อยหรือสุนิษาน้องสาวของเธอ เธอปิดบังอาการป่วยของเธอไว้และยังคงฝืนทำงานของเธอต่อเรื่อยๆไป เพื่อรอวันที่ทางโรงพยาบาลจะติดต่อกับเธอมา เธอเป็นคนใจเด็ดและสู้ไม่ถอยเลยทีเดียว
พอรู้ว่าตัวเองป่วย เธอก็พยายามหาของที่มาบำรุงร่างกายของตัวเอง ช่วงนี้สุพัทราเลยเป็นคนเลือกกินและเลือกอาหารเธอพยายามดูแลตนเองอย่างดีเพื่อให้เธอมีสุขภาพที่ดีและพร้อมที่จะต่อสู้ต่อไป
อานนท์แวะมาหาเธอบ้างในบางครั้ง สุพัทราเธอก็ไม่ยอมมีอะไรกับอานนท์เลยสักครั้ง จนอานนท์คิดว่าเธอยังโกธรในตัวของเขาอยู่อานนท์ก็เลยพยายามออดอ้อนขอคืนดีกับเธอ แต่สุพัทราโกหกบอกกับอานนท์ว่าช่วงนี้เธอไม่ค่อยสบายไปหาหมอมา หมอเขาตรวจภายในแล้วบอกว่าเธอเป็นตกขาวให้ยามาสอดและห้ามนอนกับแฟนจนกว่าจะหาย สุพัทรายังบอกกับอานนท์อีกว่า
" ทำไมไม่ไปนอนกับเรไรไปก่อนล่ะ ? พัทไม่สบายจริงๆ อีกอย่างเรไรก็อยู่คนเดียว ทีหลังไม่ต้องมาหาพัทก็ได้ไปนอนที่ห้องของเรไรเถอะ เผื่อเรไรปวดท้องจะคลอดขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง ? "
" พัทโกธรนนท์อยู่ล่ะสิ ไม่ต้องมาประชดกันเลยนะ "
" พัทพูดจริงๆไม่ได้ประชดหรอกนะ พัทอยู่กับลูกทับทิมได้ และที่นี่มีแม่สร้อยกับน้องๆของพี่และพ่อวัลลพ พัทไม่รู้สึกเหงาหรอก "
" แต่เรไรก็เพิ่งจะท้องแค่ 5 - 6 เดือนล่ะมั้ง ? ยังอีกนานกว่าจะคลอด "
" นั่นแหละ ช่วงนี้ปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ อันตรายเผื่อเรไรลื่นหกล้มไปจะว่ายังไง "
" ก็ได้.. เอาแบบนั้นก็ได้ ตามใจพัทแล้วนะ แต่นนท์ก็ยังรักพัทอยู่ดีนะ " อานนท์หอมแก้มสุพัทราเพื่อให้เธอรู้ว่าเขายังรักเธออยู่จริงๆ
....
ทางโรงพยาบาลได้ส่งจดหมายแบบโทรเลขมาถึงเธอ ในใจความจดหมายบอกให้เธอไปตามวันที่นัดหมายไว้ คือเป็นวันจันทร์ของสัปดาห์หน้า ( อีก 7 วัน ) เธอจึงต้องเตรียมตัวหลายๆอย่าง เพราะเธอยังไม่ได้บอกกับใครเลย วันนี้สุพัทราเข้างานตอนกะบ่าย และในตอนนี้เป็นเวลา 11.00 น. สุนิษาน้องสาวของเธอแวะมาหาเธอที่ห้องพอดี สุนิษามาหาเธอพร้อมด้วยน้ำตา หล่อนร้องห่มร้องให้อย่างน่าสงสาร สุพัทราจึงปลอบน้องสาวของเธอ
" เป็นอะไรไป ? ทำไมถึงร้องให้แบบนี้ "
" ฮือๆ พี่.. ฮือๆ เค้าทิ้งหนูไปแล้ว ฮือ.. "
" ใคร ? ใครทิ้งอะไร ? "
" แฟนของหนูไงพี่ มันทิ้งหนูไปมีคนใหม่แล้ว ฮือๆ "
สุพัทราสวมกอดน้องสาวของเธอ แล้วปลอบ
" ดีแล้วล่ะนิษา ให้มันทิ้งแกไปเถอะ ผู้ชายโง่ๆ อย่าไปเสียใจเลย นิษาของพี่แสนดีจะตายไป สวยแบบนี้หาผู้ชายดีๆที่ไหนก็ได้ "
" พี่.. ฉันขออยู่กับพี่ไปก่อนจะได้ไหม ? ฉันไม่อยากกลับไปอยู่ที่ห้องอย่างเดิม "
" ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ดีเสียอีก " เธอยิ้มให้กับน้องสาวของเธอ
" วันนี้พี่ไปทำงานกี่โมงเหรอ ? แล้วพี่เขยจะกลับมากี่โมงเหรอพี่ ? "
" วันนี้พี่ไปเข้ากะตอนบ่ายโมง ส่วนนนท์เขาไม่กลับมานอนที่บ้านหรอก สบายใจได้ "
" อ้าว แล้วพี่เขยไปนอนที่ไหนหรอ ? "
" เอ่อ.. เขาไปนอนที่ทำงานน่ะ "
" อ๋อ.. จ่ะพี่ "
สุพัทราลุกขึ้นเพื่อที่จะเตรียมตัวไปอาบน้ำ เธอเปลี่ยนเป็นผ้าถุงเพื่อจะได้เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ เธอเดินไปได้สองสามก้าว ก็มีอะไรบางอย่างหล่นลงพื้น
" แผละ!!! " " แผละ!!! " " !!!!???? "
สุนิษาหันไปเห็นกองเลือดที่หล่นลงมาเป็นลิ่มๆ ก้อนโตๆ สองก้อน มันไม่เหมือนกับเลือดของประจำเดือนเพราะก้อนเลือดที่สุนิษาเห็นนั้น มันเป็นก้อนกองใหญ่เกือบเท่ากำปั้น
" กรี๊ด!!.. อะไรนั่น!!.. พี่!!  เลือด!! " สุนิษากรีดร้องลั่น เธอตกใจกับกองเลือดที่อยู่ที่พื้น ณ ตอนนี้
สุพัทราก้มมองดูที่พื้นและขาของเธอ เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บหรือปวดตรงไหนเลย แต่ทำไมเลือดของเธอถึงได้ไหลออกมาเยอะเป็นกองๆแบบนี้
" พี่!! พี่แท้งลูกเหรอ!? พี่!! ไม่ต้องไปทำงานแล้วไปโรงพยาบาลกัน.. เร็วเปลี่ยนใส่เสื้อได้ไหม ? นั่งก่อนนะพี่ "
สุพัทรานั่งลงที่เตียงนอนของหล่อนด้วยอาการตกตะลึง
" พี่รอแปบนะ เดี๋ยวฉันไปเรียกคนบ้านนั้นก่อน พี่รอฉันแปบนึง " สุนิษาวิ่งออกไปหน้าห้องพร้อมตะโกนเรียกแม่สร้อยอย่างเสียงดัง
" แม่สร้อย แม่สร้อย พี่พัทแท้งลูก ช่วยด้วยค่ะ!! "
เสียงของสุนิษาดังมาก จึงทำให้ทุกคนที่อยู่ในบ้านต่างก็ได้ยินกันหมด สร้อย พัชรี พัชรัตน์และอนันต์ ( อนันต์ยังไม่ได้ออกไปวิ่งรถ ) ต่างก็วิ่งกรูกันออกมา แม่สร้อยดูจะหน้าแตกตื่นกว่าเพื่อน
ชีวิตของเด็กหนุ่ม ผู้เที่ยงธรรมและช่างฝัน ถูกเหยียบย่ำไม่มีชิ้นดี และเขาต้องอยู่กับความเจ็บปวดไปชั่วชีวิต หากกาลเวลายังคงพลิกผัน เค้าได้รับโอกาสเพื่อแก้ตัวใหม่อีกครั้ง