ผันแปรดั่งเมฆ
SuchZ
## คนสวนจำเป็น

สายลมยามเช้าพัดผ่านสวนกว้าง กลิ่นดินชื้นจากฝนเมื่อคืนลอยอวลอยู่ในอากาศ แต่สำหรับเด็กหนุ่มที่นั่งก้มหน้าทำงานในร่องดิน กลิ่นเหล่านั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกสดชื่นนัก ตรงกันข้าม มันกระตุ้นอาการพะอืดพะอมที่กำลังเล่นงานเขาอย่างหนัก
ร่างผอมบางสั่นสะท้านเล็กน้อย ยกมือขึ้นกดหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยความไม่เข้าใจ
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กคนนี้มาอยู่ในร่างกายเขาได้อย่างไร
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของเด็กเป็นใคร ชื่ออะไร หรือหน้าตาเป็นแบบไหน
ทุกอย่างในความทรงจำล้วนพร่าเลือน มีเพียงร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจนที่เป็นเครื่องยืนยันว่ามีชีวิตอีกชีวิตหนึ่งกำลังก่อเกิดอยู่ในตัวเขา
"เฮ้อ..." เสียงถอนหายใจแผ่วเบาหลุดออกมา ขณะที่มือยังคงขยับถอนหญ้าตามคำสั่งของคนสวนที่มอบงานให้
งานในสวนไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับคนที่ไม่เคยทำมาก่อน มือที่ไม่คุ้นชินเต็มไปด้วยรอยแผลถลอกจากการจับจอบอย่างผิดวิธี ร่างกายที่อ่อนเพลียจากอาการแพ้ท้องทำให้ทุกการเคลื่อนไหวเชื่องช้ากว่าปกติ แต่ถึงอย่างนั้น...เขาก็ไม่มีทางเลือก
บ้านหลังใหญ่นั้นไม่เคยมองเขาเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่
พวกเขาเพียงแค่ "เก็บ" เขามาไว้ในที่ที่ไกลที่สุดจากสายตาของใครต่อใคร
กระท่อมท้ายสวน ห้องเล็ก ๆ ที่แทบไม่มีข้าวของเครื่องใช้ใด ๆ นอกจากเสื้อผ้าสองสามชุดที่ได้รับมา และอาหารที่ต้องแลกมาด้วยแรงงานในแต่ละวัน
ไม่มีใครสนใจว่าเขาจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครถามว่าเขารู้สึกแบบไหน
แม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าควรรู้สึกอะไร
"เจ้าเด็กใหม่! ถอนหญ้าก็อย่าเหม่อจนมาถอนที่มีแดดสิ เหนื่อยก็ไปพักก่อน เป็นลมเป็นแล้งเข้าเจ้าตัวเล็กในท้องรับไม่ไหวเอานะ"
เสียงตะโกนจากหัวหน้าคนสวนดังขึ้น เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบเร่งมือทำให้เสร็จแล้วค่อยไปพัก แม้ว่าร่างกายจะอ่อนล้าเพียงใด แต่เขาก็ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ไปก่อน พี่ๆเขาก็มาช่วยในส่วนของเราตั้งหลายครั้ง เพื่อให้งานเสร็จสิ่นตามกำหนด
เพราะนั่นเป็นหนทางเดียวที่ทำให้เขายังอยู่ที่นี่ได้
อย่างน้อย...ก็จนกว่าท้องนี้จะโตมากกว่านี้
จนกว่าจะถึงวันที่เขาจะต้องตัดสินใจ ว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับชีวิตของตัวเองและเด็กที่กำลังจะลืมตาดูโลก...


## ก้อนนุ่น

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านสวนกว้าง ก้อนเมฆลอยล่องบนฟ้าอย่างอิสระ ไม่มีพันธนาการใด ๆ ผูกมัด เป็นภาพที่เด็กหนุ่มมักเงยหน้าขึ้นมองทุกครั้งเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไม่รู้จะคิดอะไร
เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองชื่ออะไรกันแน่
ความทรงจำในหัวว่างเปล่า เมื่อมีคนถาม เขาได้แต่ตอบไปตามสัญชาตญาณ—และวันนี้เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะให้ตัวเองมีชื่อใหม่
"เมฆ"
ชื่อนี้ดูเหมาะสมดีสำหรับใครสักคนที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางความไม่แน่นอน เช่นเดียวกับก้อนเมฆบนท้องฟ้า
—
ในกระท่อมท้ายสวนที่เงียบสงบ เด็กหนุ่มมักจะพูดคุยกับลูกในท้องของตัวเองเวลาตามลำพัง
"ก้อนนุ่น วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ" เมฆพึมพำเสียงเบา ขณะลูบท้องตัวเองเบา ๆ หลังจากกลับมาจากงานในสวน
เขาไม่รู้ว่าควรจะคุยกับเด็กในท้องอย่างไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากให้ก้อนนุ่นได้รับรู้ว่ามีเขาอยู่ตรงนี้
แม้จะไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครแยแส แต่เขากับก้อนนุ่นก็ยังคงมีกันและกัน
—
เมฆค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับงานในสวน แม้จะทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แต่คนงานหลายคนก็พยายามช่วยเหลืออยู่บ้าง อย่างน้อยก็ไม่ใช้งานหนักมากนักเพราะรู้ว่าเขากำลังตั้งท้อง
ชีวิตดำเนินไปเรื่อย ๆ อย่างเรียบง่าย จนกระทั่งวันหนึ่ง...
เมฆเดินหลงเข้าไปในเขตเรือนใหญ่โดยไม่ได้ตั้งใจ ทางเดินซับซ้อนกว่าที่คิด และเขาเองก็ไม่ได้จดจำเส้นทางอะไรได้มากนัก
ท้องฟ้าสีครึ้มคล้ายฝนกำลังจะตกลงมา เมฆขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาต้องรีบกลับก่อนที่ฝนจะเทลงมา
แต่ก่อนจะทันได้เดินออกจากเขตเรือนใหญ่ เขาก็ชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง
"ดูตามทางหน่อยสิ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ
เมฆเงยหน้าขึ้นสบตากับชายตรงหน้า คนผู้นั้นดูสง่างามและน่าเกรงขาม ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความเย็นชา แววตาฉายแววหงุดหงิดชัดเจน
เขามองเมฆอย่างไม่พอใจ ก่อนที่สายตานั้นจะเปลี่ยนไปทันที
ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าคนตรงหน้าคือใคร
"...นาย?"
เมฆกระพริบตา "ขอโทษครับ คุณเป็น...หัวหน้าพ่อบ้านเหรอ หรือว่าเป็น...คุณยาม?"
ประโยคนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักค้างไปครู่หนึ่ง
เมฆก้มหัวเล็กน้อยแล้วพูดต่อ "ผมหลงทางน่ะครับ ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ ผมก็ไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้ผมต้องกลับแล้ว ฝนกำลังจะตก"
ไม่มีแม้แต่แววตาของคนที่จดจำกันได้ ไม่มีความลังเล ไม่มีความหวาดกลัว
มีเพียงความว่างเปล่าที่เหมือนคนแปลกหน้าจริง ๆ
"นายชื่ออะไร" ชายหนุ่มถามเสียงต่ำ
"เมฆครับ"
นั่นคือคำตอบที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันอีกครั้ง
เพราะเขาจำได้ดีว่าเมื่อก่อน คนตรงหน้าของเขาไม่ได้ใช้ชื่อนี้เลย
สายตาที่เคยดุดันเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและความสงสัย
เขาลืมไปแล้วจริง ๆ งั้นหรือ?


## สิ่งที่แน่ชัด

"ก้อนนุ่น"
เสียงลมพัดผ่านช่องว่างของฝาไม้เก่า ๆ ในเรือนเล็กที่เมฆอาศัยอยู่ ลมเย็นแทรกเข้ามาตามรอยรั่วของหน้าต่าง แต่ก็ยังดีกว่าช่วงก่อนที่ฝนรั่วลงมาจนพื้นเปียกไปครึ่งห้อง เมฆใช้เวลาว่างซ่อมแซมเรือนเท่าที่ทำได้ มุงหลังคาเพิ่มอีกชั้นกันฝน ปิดช่องลมบางส่วนด้วยเศษผ้าหรือไม้เก่าที่พอหาได้ ไม่ได้ดีที่สุด แต่ก็ทำให้คืนนี้ไม่หนาวเท่าคืนก่อน
ร่างบางนั่งลงบนฟูกบาง ๆ ที่ปูไว้กับพื้น ห่อร่างกายด้วยผ้านวมคุณภาพดีใหม่เอี่ยม เอามือวางแผ่วเบาที่หน้าท้องของตัวเอง เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ออกมา
"เป็นเด็กดีไหมนะ ก้อนนุ่น"
เขาไม่ได้แน่ใจว่าทำไมต้องเรียกลูกแบบนี้ อาจเป็นเพราะตอนนี้ลูกในท้องตัวเล็กเหมือนก้อนฝ้ายที่เพิ่งก่อตัว หรืออาจเป็นเพราะเขานึกไม่ออกว่าจะเรียกอะไรดี แต่แค่ได้พูดแบบนี้ ความรู้สึกในอกก็อบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
"วันนี้แม่ทำงานไม่หนักเลยนะ มีพี่คนสวนช่วยไว้ พวกเขาก็ดีเหมือนกัน แอบแบ่งของกินให้ด้วย แม่เลยมีข้าวเย็นแบบอิ่มท้องเลยล่ะ"
เมฆพูดไปลูบท้องไปเบา ๆ เหมือนคุยกับลูก ถึงแม้จะรู้ว่าเด็กตัวน้อยยังฟังไม่เข้าใจ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเล่าเรื่องในแต่ละวันให้ฟัง
"แต่ตอนเย็นแม่ไปเดินแถวท้ายสวน เจอมะม่วงเต็มต้นเลย น่ากินมาก ๆ เลยล่ะ ก้อนนุ่นคิดว่าเขาจะให้แม่กินฟรีไหมนะ"
เขาหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนจะส่ายหัวช้า ๆ
"ไม่หรอกเนอะ ของเขาทั้งนั้น แม่ไม่อยากไปเก็บกินเองหรอก...แต่ถ้ามีสักลูกก็คงดี"
ความคิดนั้นล่องลอยไปเพียงครู่เดียว เมฆก็สลัดมันทิ้งไป อย่างน้อยเขาก็ยังมีอาหารกินทุกวัน ไม่ได้ลำบากขนาดไม่มีอะไรตกถึงท้อง ถึงจะอยากกินแค่ไหนก็ต้องอดทน เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเจ้าก้อนนุ่นในท้อง
มือบางลูบท้องช้า ๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
"แม่จะทำให้ดีที่สุดนะ จะหาเงิน ซื้อของใช้ให้ ถึงมันจะไม่เยอะ แต่แม่จะพยายามให้เจ้ามีทุกอย่างที่ต้องมีแน่นอน"
"ผ้านวมนี่ดีที่สุดที่เราเคยมีเลยนะก้อนนุ่น พรุ่งนี้แม่จะตัดแบ่งไว้เป็นของก้อนนุ่นนะ"
เสียงลมพัดมาอีกระลอก แต่ครั้งนี้เมฆไม่ได้รู้สึกหนาวเท่าไหร่ เพราะหัวใจของเขามีความอบอุ่นจากเจ้าก้อนนุ่นที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน
ถึงแม้จะจำอะไรไม่ได้เลยว่าตัวเองเป็นใคร มาจากไหน แต่ตอนนี้เขารู้แน่ชัดอย่างหนึ่ง—เขาเป็นแม่ของเด็กคนนี้ และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากลูกของเขาเด็ดขาด


## ความรับผิดชอบ

ย้อนไปก่อนหน้านั้น
สายฝนโปรยปรายลงมาเบา ๆ เมื่อชายหนุ่มพาเมฆกลับไปที่กระท่อมท้ายสวน เขาไม่ได้พูดอะไรระหว่างทาง เพียงแค่เดินนำหน้า ส่วนเมฆก็ตามหลังไปเงียบ ๆ ราวกับว่าเรื่องที่เจอกันเมื่อครู่ไม่มีผลกระทบอะไรกับเขาเลย
เมื่อมาถึงกระท่อมหลังเล็ก สายตาของเขาก็สังเกตเห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้น
ที่นี่ไม่ใช่แม้แต่ที่อยู่ของคนใช้ แต่มันเป็นแค่กระท่อมโทรม ๆ ที่แทบจะกันลมกันฝนไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่มีเครื่องเรือนดี ๆ ไม่มีเตียงนอนที่เหมาะสมสำหรับคนที่กำลังตั้งท้อง
เขาขมวดคิ้ว มองสภาพความเป็นอยู่ของเมฆแล้วรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ในอก
นี่คือสิ่งที่พ่อแม่เขาหมายถึงตอนที่บอกว่าจะ "จัดการให้ดี" อย่างนั้นเหรอ?
"นี่คือที่ที่เธออยู่?" เสียงของเขาต่ำลงกว่าเดิมเล็กน้อย เมฆเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะพยักหน้า
"ครับ ผมอยู่ที่นี่"
"...เธออยู่ที่นี่คนเดียว?"
"ก้อนนุ่นก็อยู่ด้วยครับ" เมฆลูบท้องตัวเองเบา ๆ สีหน้าดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากกระท่อมไปโดยไม่พูดอะไรอีก
ไม่นานชายหนุ่มก็ผ่าสายฝนกลับมาใหม่พร้อมชุดผ้านวม พร้อมคนงานอีกสองคนที่กางร่มตามชายหนุ่มอย่างเร่งรีบ หวังไม่ให้ชายหนุ่มเปียกปอน
"ไว้ฝนหยุดแล้ว นายค่อยย้ายห้องพัก นี่อุ่นดีเอาไปใช้ก่อนก็แล้วกัน อยากได้อะไรก็บอกฉัน" ชายหนุ่มพูดพลางเปิดกระเป๋าหยิบเอาผ้านวมผืนใหญ่ส่งให้เมฆ สายตาก็เอาแต่จับจ้องห้องพักที่ไม่เห็นเหมาะกับให้ใครพักอยู่สักนิดด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองขัดใจ
"ขอบคุณครับ เอ่อ คือว่าผ้าดีมาก เงินผมคงไม่พอครับ ขอโทษนะทั้งที่คุณอุส่าตากฝนมาขายให้แท้ๆ" แน่นอนทันทีที่มือเมฆแตะโดนเนื้อผ้านวมคุณภาพดีก็รีบชักมือกลับ
แม้ลึกๆในใจจะดีใจที่มีคนนำผ้ามาขายในตอนอากาศหนาวแบบนี้ถึงที่ แต่ว่ามันคงแพงไป เงินเดือนรวมกันทั้งปีไม่รู้จะพอไหมด้วยซ้ำ
ปกติแล้วพี่ๆคนงานขายให้ก็ราคามือสองบ้าง ของใหม่ราคากันเองบ้าง ซื้อมาให้บ้าง จับมัดรวมกันคุณภาพยังดีได้ไม่ถึงครึ่งของระดับคนตรงหน้า สงสัยคนคนๆคงจะมีเงินเดือนที่สูงกว่าเมฆมากถึงได้ซื้อของดีแบบนี้ได้
คำปฏิเสธกับท่าทางของเมฆ ทำเอาคนฟังถึงกับนิ่งไปชั่วครู่
"ใช้ไปเถอะ ฉันให้" ชายหนุ่มคลุมตัวให้เป็นการบ่งบอกว่าให้จริงๆ
"ขอบคุณครับ" เมฆยิ้มดีใจ ผ้าดีแบบนี้ก้อนนุ่นคงอุ่นสบาย เขาจะระวังไม่ให้เปื้อน จะดูแลอย่างดี
'นุ่ม อุ่นมาก สบายผิวมากด้วยเหมาะกับก้อนนุ่นจริงๆ' หากไม่ติดว่าเจ้าของยังยืนมองอยู่เขาคงเอาออกจากตัวไปเก็บรักษา จัดแบ่งเย็บปักให้เหมสะกับก้อนนุ่นไปแล้ว
"หิวหรือเปล่า? อบากกินอะไรไหม?" ชายหนุ่มเจ้าของผ้านวมเอ่ยถาม
"ผมกินอิ่มแล้วครับ ก้อนนุ่นก็อุ่มแล้วครับ" เมฆตอบอย่างสบายใจ คิดว่าคนคนนี้คงเป็นหัวหน้างานที่ใส่ใจลูกน้องจริงๆ
ชายหนุ่มเงียบปากนานนับชั่วโมง รอจนฝนซาก็ค่อยจากไป
—
วันถัดมา คนงานจากเรือนใหญ่ก็มาตามเมฆไปพบหมอ
เขาไม่ได้ปฏิเสธ เพราะคิดว่าอาจเป็นขั้นตอนปกติที่ต้องทำเมื่อคนงานตั้งท้อง แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้มาพบหมอที่ดูแลสุขภาพของคนในตระกูลเจ้าของบ้านโดยเฉพาะ
ในระหว่างที่หมอตรวจร่างกาย เมฆก็ยังคงพูดกับลูกในท้องอย่างอ่อนโยน
"ก้อนนุ่น อยู่นิ่ง ๆ นะครับ หมอจะดูว่าเราแข็งแรงดีไหม"
เขาไม่ได้สนใจสายตาของชายหนุ่มที่นั่งเงียบอยู่ใกล้ ๆ ขณะมองภาพนั้น
มันเป็นภาพที่แปลกตา... และทำให้เขารู้สึกแปลกใจ
เขาไม่ได้คิดจะสานสัมพันธ์อะไรกับคนที่อยู่ตรงหน้า ไม่ได้คิดจะรักใคร่ ไม่ได้คิดจะรับมาเป็นคู่ชีวิต แต่นี่คือลูกของเขา อย่างน้อยที่สุด เขาก็ควรต้องรับผิดชอบ
—
เมื่อหมอตรวจเสร็จ เมฆคิดว่าจะได้กลับกระท่อมตามเดิม แต่คนที่พามากลับบอกให้เขาอยู่ที่เรือนใหญ่
"เดี๋ยว คุณจะให้ผมอยู่ที่นี่เหรอ?" เมฆถามด้วยความสับสน
"ก็ใช่" ชายหนุ่มตอบเรียบ ๆ "ที่นั่นมันไม่เหมาะกับคนท้อง"
"...อ้อ" เมฆไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาไม่เข้าใจเหตุผลของอีกฝ่ายนัก แต่ถ้าให้มีที่พักดี ๆ กว่านั้น ก็คงเป็นเรื่องดี
แต่แทนที่เขาจะสนใจห้องใหม่ที่ถูกเตรียมไว้ เมฆกลับหมุนตัวกลับไปยังมุมหนึ่งของห้องเล็ก ๆ ที่มีเสื้อเก่าของเขาวางอยู่
เขาเอามันขึ้นมากรีดด้วยมีดเล็ก ๆ ที่ขอหยิบยืมจากโรงครัว เพื่อเย็บเสื้อผ้าเล็ก ๆ ให้ก้อนนุ่น
"ทำอะไร?"
"เย็บเสื้อให้ลูกครับ"
"ทำไมต้องทำเอง?"
"เพราะว่าลูกไม่มีเสื้อผ้าเลย ผมไม่มีเงินมากพอจะซื้อให้" เมฆพูดตามตรง
ชายหนุ่มจ้องมองภาพตรงหน้า แล้วความรู้สึกผิดในใจเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
เป็นเพราะอะไรกันนะเมฆถึงเสียความทรงจำแบบนี้
เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
"เธอไม่ต้องทำเอง เดี๋ยวฉันจัดการให้"
แต่เมฆส่ายหน้า "ผมอยากทำเองครับ ก้อนนุ่นจะได้มีเสื้อที่ผมทำให้"
เขาหยุดนิ่งอีกครั้ง มองดูเด็กหนุ่มที่ก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าด้วยความตั้งใจ
นี่มันอะไรกัน... ทำไมเขาถึงรู้สึกผิดมากขนาดนี้?


## คุณหัวหน้าพ่อบ้าน

เมฆนั่งอยู่ริมเตียงในห้องใหม่ที่ได้รับมาเมื่อเช้านี้ มือข้างหนึ่งลูบหน้าท้องเบา ๆ สายตาจับจ้องไปที่แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านพลิ้วไหว ก่อนจะเริ่มพูดกับลูกในท้องเหมือนเช่นทุกวัน
"ก้อนนุ่น วันนี้เราไปทำสวนกันต่อนะ" เสียงของเขาอ่อนโยน "แต่เมื่อเช้าคุณหัวหน้าพ่อบ้านพาผมไปหาหมอ ก็คงต้องให้เขาพาออกไปส่งที่ทางออกอีกที ผมจำทางไม่เก่งเลย..."
เขาหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนจะเหลือบไปมองคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ชายหนุ่มที่เมฆเข้าใจว่าเป็น "หัวหน้าพ่อบ้าน" ยืนกอดอกมองเขานิ่ง ๆ มาสักพักแล้ว
"คุณหัวหน้าพ่อบ้านครับ" เมฆเรียกเสียงเรียบ "พอดีตอนเข้ามาที่นี่ มันใหญ่มาก ผมดูนั่นดูนี่ไปทั่วเลย เลยไม่ได้จำเส้นทางสักเท่าไหร่ คุณไปส่งผมตรงทางออกอีกทีได้ไหมครับ?"
ธีร์มองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด
ไม่แม้แต่จะสงสัย ไม่แม้แต่จะตั้งคำถาม ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากถามเขาว่า "คุณเป็นใคร?"
"แล้วเธอคิดจะกลับไปทำอะไรที่ท้ายสวน?"
"ก็กลับไปทำงานที่สวนสิครับ" เมฆตอบง่าย ๆ "ที่นั่นยังมีของเล่นที่ผมทำไว้เผื่อว่าก้อนนุ่นโตขึ้นมาจะได้เล่นด้วย แต่ก็คงต้องเก็บไว้ก่อนเพราะก้อนนุ่นยังตัวเล็กอยู่..."
ธีร์เม้มปากแน่น คำพูดนั้นทำให้ความรู้สึกผิดในอกเพิ่มขึ้นไปอีก
เมฆไม่ได้ร้องขออะไรจากเขาเลย ไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ ไม่แม้แต่จะรู้ว่าเขาคือพ่อของเด็กในท้องด้วยซ้ำ
"ไม่ต้องกลับไปแล้ว" เสียงของธีร์เย็นชา แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น "เธอต้องอยู่ที่นี่"
"หา?" เมฆกระพริบตาปริบ ๆ
"แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นหัวหน้าพ่อบ้าน" ธีร์เอ่ยเสียงเรียบ "ฉันชื่อธีร์ และฉันเป็นพ่อของลูกในท้องเธอ"
เมฆนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
"อ้อ..."
"...อ้อ? แค่นั้น?" ธีร์ขมวดคิ้ว "ไม่มีอะไรจะถามหน่อยเหรอ?"
"จะถามอะไรล่ะครับ?" เมฆเอียงคอ "คุณก็บอกไปแล้วนี่ว่าคุณเป็นพ่อของก้อนนุ่น"
ธีร์รู้สึกว่าเขาควรจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับเงียบไปในที่สุด
"เอาเป็นว่า...ต่อไปเธออยู่ที่นี่ ไม่ต้องไปทำสวนแล้ว"
เมฆไม่ได้คัดค้านอะไร เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ รับคำสั่ง เหมือนเป็นเรื่องปกติที่เขาไม่ได้มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรอยู่แล้ว
—
หลังจากนั้น ธีร์ก็ออกไปจัดการปัญหาทันที
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเมฆถึงถูกส่งไปอยู่ท้ายสวนในสภาพนั้น
เมื่อสอบถามไปถึงพ่อแม่ของตัวเอง คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เขาโมโหหนักกว่าเดิม
"ลูกสะใภ้? หมายความว่ายังไง?" ธีร์ถามเสียงแข็ง เมื่อได้ยินว่าพ่อแม่เตรียมผู้หญิงอีกคนให้มาแต่งกับเขา
"เมฆเป็นแค่เรื่องผิดพลาด!" มารดาของเขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ "เราต้องมีคนที่เหมาะสมกว่านั้น"
ธีร์กำหมัดแน่น เสียงทะเลาะกันดังลั่นไปทั่วเรือนใหญ่
—
ในขณะเดียวกัน เมฆที่พยายามจะเดินกลับห้องใหม่ กลับหลงทางอีกครั้ง และดันไปได้ยินเสียงทะเลาะนั้นพอดี
เขามองไปยังเรือนใหญ่ที่มีเสียงดังลอดออกมา ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
"สรุปว่า...ผมต้องกลับไปอยู่ท้ายสวนใช่ไหมครับ?"


## มะม่วงที่ท้ายสวน

เมฆกะพริบตาปริบ ๆ มองไปทางเรือนใหญ่ที่เสียงทะเลาะเงียบลงแล้ว ก่อนจะหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย
"ถ้าอย่างนั้น...ให้ใครสักคนนำทางผมไปได้ไหมครับ?"
ธีร์ที่ยังคงหงุดหงิดจากเรื่องเมื่อครู่หันกลับมามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
"อะไรนะ?"
"ผมจำทางไม่ได้จริง ๆ ครับ บ้านหลังนี้มันใหญ่มาก" เมฆพูดตรงไปตรงมา "แล้วก็...ขอบคุณนะครับที่ให้กลับไปอยู่ที่เดิม"
ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย นี่เขาฟังที่ทะเลาะกันมาแล้วยังคิดว่าต้องกลับไปอยู่ที่เรือนเล็กร้างๆนั่นอีกเหรอ?
"แล้วฉันพูดตอนไหนว่าเธอต้องกลับไปที่นั่น?"
"อ้าว? ไม่ใช่เหรอครับ?" เมฆเอียงคอ "ถ้าอย่างนั้นผมต้องทำงานอะไรต่อครับ? ผมยังต้องเป็นคนสวนอยู่ไหม?"
ธีร์ไม่ตอบ เขาเริ่มไม่เข้าใจแล้วว่าในหัวของเมฆมีอะไรอยู่กันแน่
"จริงสิ ผมก็อยากถามเจ้าของที่นี่มานานแล้วครับ" เมฆพูดต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าสถานการณ์ตอนนี้แปลกแค่ไหน "มะม่วงที่ท้ายสวน ผมกินได้ไหมครับ?"
"มะม่วง?" ธีร์ทวนคำอย่างไม่แน่ใจว่านี่ใช่เวลามาถามเรื่องนี้หรือเปล่า
"ครับ" เมฆพยักหน้า "ผมเห็นมันตั้งแต่ทำงานที่สวนแล้ว มันหอมมากเลย ตอนนี้ก้อนนุ่นก็ทำให้ผมหิวอยู่ตลอด อยากกินมากเลยครับ... แต่มันคิดเงินไหมครับ?"
ธีร์ยืนนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะหลุดถอนหายใจยาวออกมา
"ไม่ต้องจ่าย" เขาตอบเสียงเรียบ "และเธอไม่ต้องกลับไปอยู่เรือนท้ายสวนแล้ว"
—
หลังจากส่งเมฆกลับไปที่ห้องที่เตรียมไว้ให้แล้ว ธีร์ก็หายตัวไปสักพัก และกลับมาพร้อมกับมะม่วงสุกลูกโต
เมฆเงยหน้ามองมะม่วงในมือของธีร์ ก่อนจะกะพริบตาอย่างงุนงง
"นี่คือ...?"
"มะม่วงที่ท้ายสวน" ธีร์ตอบสั้น ๆ วางมันลงตรงหน้าเมฆ "ถ้าอยากกินอะไร ก็บอกฉันได้ตลอด"
เมฆยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดกับลูกในท้องเบา ๆ "ก้อนนุ่น วันนี้เราจะได้กินมะม่วงแล้วนะ"
ธีร์มองภาพนั้นเงียบ ๆ แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องมันจะกลายมาเป็นแบบนี้ได้
—
สองวันถัดมา ธีร์เดินผ่านเรือนหลังใหญ่และเห็นเด็กหนุ่มที่เดินออกมาจากเรือนท้ายสวน
เมฆดูเหมือนจะเริ่มจดจำเส้นทางได้แล้ว และเขากำลังถือของบางอย่างติดมือมาด้วย
"เธอไปทำอะไรที่นั่น?"
"ไปเอาของเล่นของก้อนนุ่นครับ" เมฆตอบอย่างไม่ลังเล ยกของเล่นไม้เก่า ๆ ที่ทำจากเศษไม้มาประกอบกันขึ้นมาให้ดู
ธีร์มองใบหน้าที่มีรอยยิ้มจาง ๆ ของเมฆขณะพูดกับลูกในท้อง แล้วก็รู้สึกได้ว่าครั้งนี้มันดูสดใสกว่าครั้งก่อน ๆ
แม้จะไม่ได้จำอะไรเลย แต่ก็ดูเหมือนว่าเมฆยังคงมีสิ่งที่เขารักและหวงแหนอยู่เสมอ
และนั่นทำให้ธีร์รู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก...


## จะต้องไปจากที่นี่เมื่อไหร่?

เมฆมองออกไปนอกหน้าต่าง ยามบ่ายวันนี้อากาศสงบ ลมพัดเบา ๆ จนม่านสีอ่อนขยับไหว เสียงนกร้องแว่วมาเป็นระยะ บรรยากาศดูเงียบสงบดี แต่มันกลับทำให้เมฆคิดอะไรบางอย่าง
"คุณธีร์..."
ธีร์ที่กำลังอ่านเอกสารอยู่ขยับสายตาขึ้นมามองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"มีอะไร?"
"ผมต้องไปจากที่นี่เมื่อไหร่เหรอครับ?"
ธีร์ชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะวางปากกาลงแล้วจ้องเมฆนิ่ง ๆ "ทำไมถึงถามแบบนั้น?"
"พอดีว่าผมได้ยินคนงานคุยกัน..." เมฆพูดเรียบ ๆ "พวกเขาบอกว่าหลังจากที่ผมคลอดลูกแล้ว ก็คงต้องออกไปจากที่นี่"
ธีร์ขมวดคิ้วทันที รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล "แล้วใครบอกเธอแบบนั้น?"
"ก็ไม่มีใครบอกผมตรง ๆ หรอกครับ แค่ได้ยินเขาคุยกันเฉย ๆ" เมฆยิ้มบาง ๆ "แต่ผมก็อยากถามให้แน่ใจว่าจริงไหม?"
ธีร์กำหมัดแน่นขึ้น "แล้วเธอคิดว่ายังไง?"
"ผมก็แค่คิดว่า..." เมฆก้มลงมองหน้าท้องของตัวเอง ลูบมันเบา ๆ "ถ้าผมต้องไปจากที่นี่ ก็คงต้องพาก้อนนุ่นไปด้วย ผมอยากเลี้ยงเขาเอง"
ธีร์รู้สึกเหมือนมีอะไรจุกในอก แต่เขายังไม่ทันพูดอะไร เมฆก็พูดต่อ
"ผมเจอบัตรประชาชนของตัวเองเมื่อไม่กี่วันก่อน" เมฆหยิบกระเป๋าเงินเก่า ๆ ที่เขาเก็บไว้ขึ้นมา "ก็เลยรู้แล้วว่าผมชื่อจริงว่าอะไร แต่ผมก็คงยังเรียกตัวเองว่าเมฆเหมือนเดิม เพราะมันชินแล้ว แล้วก็...ผมไม่รู้จักตัวตนของคนในบัตรเลย"
ธีร์มองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่พูดเรื่องของตัวเองเหมือนเป็นเรื่องปกติ เมฆไม่ได้แสดงความตื่นเต้นหรือตกใจอะไรเลยที่ได้รู้ชื่อเดิมของตัวเอง
"แล้วเธอจะไปไหน?"
"ก็ไปตามหาบ้านในบัตรดูครับ เผื่อว่าผมจะมีครอบครัวรออยู่ที่ไหนสักที่" เมฆตอบตรง ๆ
ธีร์เม้มปากแน่นขึ้นไปอีก เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลยที่ได้ยินแบบนี้
"แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ" เมฆเงยหน้าขึ้นมายิ้มบาง ๆ "ผมคิดว่าผมดูแลก้อนนุ่นได้อยู่แล้วล่ะ"
ธีร์ขมวดคิ้วทันที "แล้วเธอเอาอะไรมามั่นใจ?"
"ก็ผมมีเงินในบัญชีอยู่นี่ครับ" เมฆเปิดสมุดบัญชีให้ดู "คิดว่าน่าจะพออยู่ได้สักครึ่งปี"
ธีร์มองยอดเงินในบัญชีแล้วก็ต้องชะงักไป
เขาไม่เคยรู้เรื่องของเมฆมาก่อนเลยจริง ๆ ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าเด็กคนนี้มีเงินอยู่ขนาดนี้ แล้วที่ผ่านมาทำไมถึงใช้ชีวิตอยู่ในสภาพนั้นกันแน่?
แต่สิ่งที่ทำให้ธีร์รู้สึกหงุดหงิดมากที่สุดคือ...เมฆคิดว่าจะไปจากที่นี่ และจะพาก้อนนุ่นไปด้วย
"เธอคิดว่าครึ่งปีมันพอจริง ๆ เหรอ?"
"ผมก็ไม่แน่ใจครับ" เมฆหัวเราะเบา ๆ "แต่ก็คงพอประทังชีวิตไปได้"
ธีร์กำหมัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
"ไม่ต้องไปไหนทั้งแม่ทั้งลูก"
เมฆชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะเงยหน้ามองธีร์อย่างงุนงง "หา?"
"ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งแม่ทั้งลูก" ธีร์พูดเสียงหนักแน่น ดวงตาคมมองเมฆอย่างจริงจัง
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ แล้วก็พึมพำกับลูกในท้องเบา ๆ
"ก้อนนุ่น...ดูเหมือนว่าเราจะไปไหนไม่ได้แล้วแฮะ"


## ไม่ต้อง

"ก็ต้องทำงานสิครับ"
"ไม่ได้"
เมฆกระพริบตาปริบ ๆ มองธีร์ที่ขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับย้ำคำเดิมอีกครั้ง "นายไม่ต้องไปทำงาน"
เขายืนอยู่หน้าประตูห้อง พยายามจะเดินออกไปทำงานตามตารางเวลาที่มีอยู่ แต่ธีร์กลับมายืนขวางประตูด้วยสีหน้าที่เหมือนคนอยากจะกุมขมับให้รู้แล้วรู้รอด
"ทำไมล่ะครับ"
"นายกำลังท้อง" ธีร์พูดเสียงเครียด "แล้วนายยังคิดจะไปทำงานอีกเหรอ?"
"ก็นี่เป็นงานของผมนี่ครับ" เมฆตอบกลับไปตามความจริง
ธีร์เงียบไปอึดใจ ก่อนจะถอนหายใจยาว "ไม่ต้องทำงานแล้ว ฉันจะดูแลนายเอง"
เมฆมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ "ขอบคุณครับ"
ธีร์เหมือนจะโล่งใจไปนิดหน่อย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เมฆก็เสริมขึ้นมาอีกว่า
"แต่ผมยังต้องทำงานอยู่ดี"
ธีร์เบิกตากว้าง "เมื่อกี้นายเพิ่งบอกขอบคุณไปไม่ใช่เหรอ!?"
"ก็ขอบคุณที่คุณบอกว่าจะดูแลผมไงครับ" เมฆตอบตามตรง "แต่ผมยังมีสัญญาจ้างงานอยู่ ถ้าไม่ทำก็คงโดนหักเงิน"
ธีร์กุมขมับทันที
"สัญญาอะไรกันอีก…" เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วรีบหันไปหาหัวหน้าพ่อบ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกล "ไปเอาสัญญาจ้างงานของเมฆมาเดี๋ยวนี้!"
เมฆมองตามหัวหน้าพ่อบ้านที่รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมาหาธีร์อีกครั้ง "คุณดูจะเชื่อฟังพ่อแม่มากเลยนะครับ"
ธีร์ชะงัก "อะไรนะ?"
"ก็ถ้าคุณไม่เชื่อฟัง พวกเขาคงไม่จัดการเรื่องของผมแบบนั้นได้หรอก" เมฆว่า พลางยิ้มบาง ๆ "แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมอยู่ได้"
ธีร์เม้มปากแน่น สีหน้าเขาดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
เมฆไม่คิดจะถามอะไรมากกว่านี้ เพราะไหน ๆ ก็ใกล้เวลางานแล้ว อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร ถ้าจะต้องทำงานแลกเงินเดือน อย่างน้อยก็ดีกว่าอยู่เฉย ๆ แล้วสุดท้ายต้องถูกไล่ออกไป
"เอาล่ะ ผมไปทำงานก่อนนะครับ"
"ไม่ได้!"
"ทำไมล่ะครับ"
"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำ!"
เมฆเอียงคอนิดหน่อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
"แต่ผมกินข้าวฟรี อยู่นี่ฟรี ถ้าไม่ได้ทำงานเลยมันก็คงแย่เหมือนกันนะครับ"
ธีร์ดูเหมือนจะหมดความอดทนกับตรรกะของเมฆเต็มที "แต่นายกำลังท้อง! นายไม่ต้องทำอะไรก็ได้!"
"คุณคิดงี้เหรอครับ"
"แน่นอน!"
"งั้นถ้าสุดท้ายพ่อแม่คุณอยากให้คุณแต่งงานกับใครสักคน และผมต้องออกไปจากที่นี่จริง ๆ ผมกับก้อนนุ่นจะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะครับ"
ธีร์ถึงกับชะงัก พูดอะไรไม่ออก
"อีกอย่าง ผมไม่ได้ทำงานหนักอะไรเลยนะครับ" เมฆพูดต่อ "เป็นคนสวนแค่ช่วยดูแลต้นไม้ ไปนั่งถอนหญ้าก็แค่นั้นเอง"
ธีร์หลับตาลง ก่อนจะกุมขมับอีกครั้ง
"คุณคิดเยอะจังเลยครับ" เมฆว่า พลางหัวเราะเบา ๆ "ผมไปทำงานก่อนนะ"
แล้วเขาก็เดินออกไป โดยไม่สนใจว่าธีร์กำลังอ้าปากค้างอยู่ที่เดิม
—
เมฆทำงานเสร็จในช่วงเย็น เขายังไม่ได้กลับเรือนใหญ่ แต่เลือกจะเดินไปที่เรือนเล็กเก่าของตัวเองแทน
ของเล่นที่เขาทำไว้ให้ก้อนนุ่นยังอยู่ที่นี่ บางอันทำเสร็จแล้ว บางอันก็ยังไม่เรียบร้อย แต่ถ้าเขายังได้กลับมาทำงานอยู่เรือนเล็ก ก็คงมีเวลาเก็บกวาดและซ่อมแซมให้เรียบร้อย
"อีกไม่นานหรอกก้อนนุ่น" เมฆพูดกับลูกในท้อง "เดี๋ยวจะทำให้เสร็จเอง"
เขานั่งลงเย็บชุดเล็ก ๆ จากผ้าชั้นดีที่พอหาได้ พลางคิดว่า ถ้าเขาเตรียมทุกอย่างไว้ดีแล้ว ไม่ว่าต้องออกไปจากที่นี่เมื่อไหร่ อย่างน้อยก้อนนุ่นก็จะมีเสื้อผ้าดี ๆ ใส่
เขาไม่รู้หรอกว่าธีร์จะยืนยันให้เขาอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน แต่ถ้าสุดท้ายมันไม่ใช่บ้านของเขากับก้อนนุ่นจริง ๆ เมฆก็อยากให้แน่ใจว่า เขาจะสามารถดูแลลูกได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
—
ธีร์กลับมาถึงเรือนใหญ่ในสภาพที่อยากจะโยนเอกสารพวกนั้นทิ้งไปให้หมด
สัญญาจ้างอะไรกัน… แล้วทำไมเมฆถึงคิดอะไรแปลก ๆ แบบนั้นอีก!?
เขาพยายามจะตามเมฆไป แต่ก็ต้องมาทะเลาะกับแม่ตัวเองแทน พอเคลียร์อะไรไม่ได้ เขากลับมาก็พบว่าเมฆหายไปอีกแล้ว
"หัวหน้าพ่อบ้าน! เมฆไปไหน!?"
"คุณเมฆ…กลับไปที่เรือนเล็กครับ"
ธีร์รู้สึกเหมือนเส้นความอดทนของตัวเองขาดผึง
ให้ตายเถอะ—
เมฆคิดถึงแต่ลูก จนเขาปวดหัวไปหมดแล้ว!


## ดื้อดึง

"เรือนเล็กน่าอยู่จะตายครับ"
"นายยังจะกลับไปที่เรือนเล็กทำไม?"
เมฆที่กำลังจัดของเล่นที่ทำไว้ให้ก้อนนุ่นหันมามองต้นเสียง ก่อนจะพบว่าธีร์เดินเข้ามาในเรือนเล็กพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"ทำไมจะกลับไม่ได้ล่ะครับ" เมฆถามกลับด้วยสีหน้าปกติ "ผมเคยอยู่ที่นี่ ของใช้ก็ยังอยู่ที่นี่"
ธีร์กวาดตามองรอบห้อง ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เรือนเล็กที่เมฆพูดถึงมันไม่ได้ดูเหมาะสมกับการอยู่อาศัยเลยสักนิดเดียว ผนังมีรอยแตกร้าว บางมุมยังเห็นร่องรอยของการรั่วซึม เหมือนว่าเมฆคงซ่อมมันเองบางส่วน แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่
ธีร์ถอนหายใจแล้วมองไปที่เมฆ "นายจะอยู่ที่นี่ไม่ได้"
"ทำไมล่ะครับ"
"ที่นี่มันไม่เหมาะกับคนท้อง"
"ก็ดีกว่าต้องไปไหนก็ไม่รู้หลังจากที่ก้อนนุ่นคลอดออกมาไม่ใช่เหรอครับ"
ธีร์เม้มปากแน่น "ใครบอกว่านายต้องออกไปจากที่นี่"
"ก็คนในเรือนเขาพูดกันแบบนั้น" เมฆตอบง่าย ๆ "ว่าถึงยังไง ผมก็ต้องออกไปหลังจากคลอดลูก"
ธีร์นิ่งเงียบไป ก่อนจะกัดฟันแน่น "ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น"
"คุณไม่ได้พูด" เมฆพยักหน้า "แต่คนอื่นเขาพูด"
ธีร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแพ้เมฆทุกครั้งที่อีกฝ่ายพูดอะไรด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แบบนี้ เขาอยากจะบอกให้เมฆหยุดคิดมาก แต่ในขณะเดียวกัน ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเมฆไม่ได้คิดไปเอง
การที่เมฆถูกปล่อยให้อยู่ที่นี่ เป็นหลักฐานชัดเจนว่าพ่อแม่ของเขาไม่ต้องการให้เมฆเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวตั้งแต่แรก
"กลับไปที่เรือนใหญ่เถอะ" ธีร์พยายามเปลี่ยนเรื่อง "ที่นั่นปลอดภัยกว่า"
เมฆเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ "เรือนเล็กก็ดีนะครับ"
"ตรงไหน!?"
"อย่างน้อย ผมก็เคยอยู่ที่นี่มาก่อน"
ธีร์กำหมัดแน่น เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเมฆถึงพูดเรื่องนี้ด้วยท่าทีสบาย ๆ ได้ขนาดนี้
"แล้วถ้าฉันไม่ให้กลับมาที่นี่อีกล่ะ?"
"คุณจะล็อกประตูไว้เหรอครับ"
ธีร์ถึงกับพูดไม่ออก
เมฆหัวเราะเบา ๆ "ถึงคุณล็อก ผมก็คงหาทางออกมาอยู่ดี"
"นายมัน…"
"เป็นคนแปลก ๆ ใช่ไหมครับ" เมฆเสริมให้ "หลายคนก็เคยบอกแบบนั้น"
ธีร์หายใจเข้าแรง ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "เลิกคิดเรื่องอยู่ที่นี่ได้แล้ว เมฆ"
เมฆเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับไปว่า
"คุณต้องการให้ผมไปเพราะเป็นห่วง หรือเพราะรู้สึกผิดครับ?"
ธีร์ชะงักไปทันที
"คุณเพิ่งรู้ว่าผมเคยอยู่ที่นี่ไม่กี่วันก่อนเอง" เมฆพูดต่อ "ถ้าไม่รู้มาก่อน คุณจะมาสนใจเรื่องนี้ไหม"
ธีร์นิ่งเงียบ
"แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ" เมฆยิ้มบาง ๆ แล้วหันไปจัดของเล่นต่อ "อย่างน้อยคุณก็อยากรับผิดชอบก้อนนุ่น"
ธีร์กำมือแน่น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม
"ฉันไม่ได้อยากรับผิดชอบแค่ลูก"
เมฆหยุดมือ แล้วหันมามองอีกฝ่าย "หมายความว่ายังไงครับ"
ธีร์มองสบตาเมฆ ก่อนจะตอบอย่างชัดเจน
"ฉันอยากรับผิดชอบนายด้วย"
เมฆมองหน้าเขานิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ "คุณรู้ตัวไหมว่าคุณเป็นคนใจดีมาก"
"เมฆ…"
"ผมไม่ได้ต้องการให้คุณรับผิดชอบผมหรอกครับ"
ธีร์ขมวดคิ้วแน่น "ทำไมนายถึงคิดแบบนั้น"
"ผมไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการได้อยู่กับลูก" เมฆพูดเสียงเรียบ "แค่คุณยอมรับก้อนนุ่น ผมก็ขอบคุณมากแล้ว"
ธีร์เม้มปากแน่น เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี แต่ในใจกลับรู้สึกหนักอึ้ง
ทำไมเมฆถึงดูไม่คาดหวังอะไรจากเขาเลย—
ไม่สิ…หรือจริง ๆ แล้ว เมฆเคยคาดหวัง แต่ผิดหวังมาโดยตลอด จนสุดท้ายเลิกคาดหวังไปเอง?
ธีร์ไม่ชอบความคิดนั้นเลยสักนิดเดียว
แต่เมฆกลับยังคงจัดของเล่นที่เขาทำไว้ให้ลูกต่อไป โดยไม่สนใจสีหน้าหนักใจของธีร์แม้แต่น้อย


## ปวดหัว

"ไม่ทำงานแล้วจะเอาเงินจากไหน"
"นี่มัน…" เมฆรับกระดาษจากธีร์มาดู ก่อนจะเห็นรอยฉีกขาดที่ถูกต่อกันเอาไว้ลวก ๆ
เขาจำกระดาษแผ่นนี้ได้ดี—มันคือสัญญาจ้างงานของเขา
"ใช่" ธีร์ตอบเสียงเรียบ ก่อนจะดึงสัญญากลับไป แล้วฉีกมันออกเป็นชิ้น ๆ อีกครั้งต่อหน้าต่อตาเมฆ
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ มองเศษกระดาษที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น
"…คุณฉีกสัญญาผมไปแล้ว"
"ใช่"
"แล้วเอามาต่อใหม่"
"ใช่"
"แล้วก็ฉีกซ้ำอีก"
"ใช่"
เมฆเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ "ผมตกงานแล้วสินะครับ"
ธีร์ขมวดคิ้ว "นายไม่จำเป็นต้องทำงานเป็นคนสวนอีกแล้ว"
"แล้วผมจะเอาเงินจากไหน"
ธีร์ถึงกับชะงักไป ก่อนจะตอบกลับไปอย่างอดทน "ฉันจะดูแลนายเอง"
เมฆนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"คุณจ่ายเป็นเงินเดือนหรือให้เป็นรายวันครับ?"
"…เมฆ"
"ถ้าคุณจะดูแลผมจริง ๆ ผมต้องรู้ให้แน่ชัดนะครับ" เมฆว่า "เพราะตอนนี้ผมไม่มีรายได้แล้ว"
ธีร์กุมขมับ "นายไม่ต้องทำงานหาเงินแล้ว"
"แต่ผมต้องซื้อของให้ก้อนนุ่น"
"ฉันซื้อให้เอง"
"แต่นั่นมันเงินของคุณ"
ธีร์สูดหายใจเข้าลึก ๆ "เงินของฉันก็เหมือนเงินของนาย"
"ไม่เหมือนครับ" เมฆส่ายหน้า "ผมไม่ได้เป็นภรรยาคุณนะ"
ธีร์ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
"คุณแค่รับผิดชอบลูก ไม่ได้หมายความว่าต้องรับผิดชอบผมไปด้วย" เมฆพูดเสียงเรียบ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ "แบบนี้ผมต้องไปหางานใหม่แล้วสินะครับ"
ธีร์มองเมฆที่เริ่มคิดเรื่องงานอย่างจริงจังแล้วถึงกับหมดแรง
ทำไมนายถึงไม่เข้าใจว่าฉันไม่ต้องการให้นายทำงานแบบนั้นอีกแล้ว!
"นายไม่ต้องไปหางานที่ไหนทั้งนั้น"
"แต่ผมต้องมีเงิน"
"ฉันให้ได้"
"คุณใจดีจังเลยครับ" เมฆยิ้มบาง ๆ "แต่ผมไม่อยากเป็นภาระใคร"
ธีร์กำหมัดแน่นก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
"แล้วนายคิดว่าการทำงานคนสวน ได้เงินเดือนนิดเดียว ไม่พอใช้ แล้วต้องอดทนอยู่ที่เรือนเล็กเก่า ๆ นั่นไม่เรียกว่าภาระเหรอ?"
เมฆเงียบไป ก่อนจะยักไหล่ "มันก็อยู่ได้ครับ"
ธีร์จ้องเมฆนิ่ง ๆ อย่างหนักใจ
"เมฆ"
"ครับ?"
"ทำไมถึงไม่ยอมให้ฉันดูแลบ้าง?"
เมฆนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปว่า
"เพราะคุณไม่ได้รักผมไงครับ"
ธีร์พูดไม่ออกทันที
เมฆมองธีร์นิ่ง ๆ ก่อนจะพูดต่อ "คุณอยากรับผิดชอบก้อนนุ่น ผมเข้าใจดี แต่คุณไม่ได้รักผม"
ธีร์เม้มปากแน่น
"ถ้าผมยอมให้คุณดูแล ตอนสุดท้ายคุณอาจจะเปลี่ยนใจ" เมฆพูดเสียงเรียบ "แล้วสุดท้ายผมก็ต้องไปอยู่ดี"
ธีร์ส่ายหน้า "ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น"
"ตอนนี้คุณไม่ได้คิด" เมฆยิ้มบาง ๆ "แต่อนาคตใครจะรู้ล่ะครับ"
ธีร์มองเมฆอย่างลำบากใจ
"ผมต้องมีทางรอดของตัวเอง" เมฆสรุป ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ตอนนี้ผมต้องไปหางานใหม่ก่อนแล้วล่ะครับ"
ธีร์กุมขมับอย่างปวดหัวหนักกว่าเดิม
แล้วแบบนี้จะทำยังไงให้นายยอมให้ฉันดูแลดีล่ะ เมฆ—!?


## ให้ตายสิ

"เอาเถอะ... ผมไม่ทำงานก็ได้"
เมฆยังคงครุ่นคิดเรื่องการหางานใหม่อยู่พักใหญ่ แม้ธีร์จะนั่งกุมขมับมองอยู่ตรงหน้า แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
"คุณแน่ใจนะครับว่าผมไม่ต้องไปทำงาน?"
"แน่ใจ" ธีร์ตอบทันที "นายไม่ต้องไปทำงานที่ไหนทั้งนั้น"
"แต่—"
"เมฆ" ธีร์ขัดขึ้นเสียงจริงจัง "นายกำลังท้องอยู่ ถ้ายังดื้อดึงจะไปทำงานหนักแบบนั้น ฉันไม่ยอมแน่"
เมฆพยักหน้าเล็กน้อย "ผมเข้าใจว่าคุณอยากดูแลก้อนนุ่น"
"ไม่ใช่แค่ลูก" ธีร์สวนกลับทันที "ฉันอยากดูแลนายด้วย"
เมฆเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "แปลกจังเลยนะครับ"
"อะไรแปลก?"
"คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้" เมฆพูดพลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ "คุณดูไม่ใช่คนใจดีขนาดนั้น"
ธีร์ชะงักไปกับคำพูดตรง ๆ นั้น
"คุณเป็นคนดี" เมฆเสริม "แต่ไม่น่าจะเป็นคนใจดีขนาดนี้"
ธีร์ถอนหายใจยาว "แล้วนายคิดว่าฉันควรทำยังไง?"
"ถ้าคุณแค่จะรับผิดชอบก้อนนุ่น คุณก็แค่จ่ายเงินเดือนให้ผมก็พอแล้ว"
ธีร์ขมวดคิ้ว "นั่นมันเหมือนซื้อตัวนายเลยนะ"
"แต่ก็ดีกว่าอยู่เฉย ๆ แล้วต้องพึ่งพาคุณทุกอย่าง" เมฆว่า "ผมไม่อยากเป็นคนที่ไม่มีทางเลือก"
ธีร์มองเมฆเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
"ได้"
"ครับ?"
"ฉันจะให้เงินเดือนนาย" ธีร์ว่า "แต่ไม่ใช่ฐานะคนงาน นายไม่ต้องทำงานเป็นคนสวนอีก"
เมฆยกคิ้วขึ้น "แล้วฐานะอะไร?"
ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ
"ฐานะ... แม่ของลูกฉัน"
เมฆกระพริบตาปริบ ๆ มองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา
"ฟังดูเหมือนผมได้เลื่อนตำแหน่ง"
"ถ้านายคิดแบบนั้นก็ตามใจ"
เมฆเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้า "เอาเถอะ... ผมไม่ทำงานก็ได้"
ธีร์พ่นลมหายใจออกอย่างโล่งอก
แต่ยังไม่ทันได้สบายใจดี เมฆก็พูดต่อ
"แต่ผมจะยังอยู่ที่เรือนเล็กเหมือนเดิม"
ธีร์ถึงกับชะงัก "หา?"
"ของของก้อนนุ่นอยู่ที่นั่น" เมฆตอบอย่างจริงจัง "อีกอย่าง ผมก็อยู่ที่นั่นมาตลอด มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น"
"แต่นายไม่ต้องอยู่ที่นั่นแล้ว" ธีร์ขมวดคิ้ว "นายมีห้องที่ดีขึ้นที่เรือนใหญ่"
"ก็จริง" เมฆพยักหน้าเบา ๆ "แต่ผมเคยชินกับเรือนเล็กมากกว่า"
ธีร์กุมขมับอีกครั้ง
ให้ตายสิ... แค่เรื่องให้นายอยู่เรือนใหญ่ยังต้องเถียงกันขนาดนี้เลยเหรอ เมฆ!
"เรือนเล็กของเมฆ"
ธีร์คิดไม่ตก
เมฆยอมไม่ไปทำงานแล้วก็จริง แต่ยังไม่ยอมอยู่เรือนใหญ่อย่างเต็มตัว ยังคงหายไปเรือนเล็กทุกครั้งที่มีโอกาส แถมไม่ใช่แค่ไปแวะเฉย ๆ แต่ไปนั่งเล่น นอนเล่น ทำความสะอาด ดูแลต้นไม้ แถมยังพูดคุยกับก้อนนุ่นในท้องราวกับว่าที่นั่นเป็นบ้านของตัวเอง
ถึงมันจะเป็นบ้านเก่าที่แทบจะกันลมกันฝนไม่ได้ก็เถอะ
ธีร์ถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะเดินไปที่เรือนเล็กอีกครั้ง และแน่นอน เมฆก็อยู่ที่นั่นจริง ๆ
เจ้าของร่างผอมบางกำลังนั่งอยู่ตรงประตูเรือนเล็ก หันหน้าออกไปทางสวน กำลังพูดคุยกับลูกในท้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ก้อนนุ่นครับ อากาศดีจังเลยเนอะ"
ธีร์หยุดฝีเท้า ฟังเงียบ ๆ
"ตรงนี้ลมพัดเย็น ๆ มีต้นไม้เยอะด้วย อีกหน่อยถ้าหนูโตขึ้น จะได้วิ่งเล่นตรงนี้มั้ยนะ" เมฆหัวเราะเบา ๆ ลูบท้องตัวเองอย่างอ่อนโยน "แต่ก็คงไม่ดีเท่าไหร่เนอะ บ้านเราอยู่ตรงไหนก็ได้ ขอแค่มีที่กันฝนก็พอ"
ธีร์ขมวดคิ้ว แน่นอนว่าสำหรับเมฆ ที่นี่คงเป็นบ้านจริง ๆ
แต่เขาไม่อยากให้เมฆอยู่ที่นี่
"ทำไมไม่อยู่เรือนใหญ่"
เมฆสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเขาแล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้ "อ้าว คุณธีร์"
"ฉันถามว่าทำไมนายถึงไม่อยู่เรือนใหญ่"
"ก็…" เมฆเม้มปาก คิดคำตอบอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "ตรงนี้สบายใจกว่าครับ"
ธีร์ขมวดคิ้ว "ยังไง"
เมฆมองไปรอบ ๆ เรือนเล็ก ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "ไม่รู้สิครับ"
"ไม่รู้แต่เลือกที่จะอยู่ที่นี่?"
"ก็คงเพราะผมคุ้นเคยกับที่นี่มากกว่า" เมฆตอบ "มันไม่ใช่เรือนใหญ่ที่สวยหรู แต่ผมรู้สึกว่าเป็นที่ของผม"
ธีร์เงียบไป
เข้าใจแล้ว
สำหรับเมฆ ที่นี่คือ 'บ้าน'
ธีร์พ่นลมหายใจ ย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ เมฆ มองไปทางสวนที่เมฆมองอยู่
"แล้วถ้าฉันอยากให้นายอยู่เรือนใหญ่ล่ะ"
"ก็คงต้องให้ผมคุ้นเคยกับมันก่อนมั้งครับ" เมฆหัวเราะเบา ๆ "ตอนนี้เรือนใหญ่ยังดูเหมือนบ้านคนอื่นมากกว่าบ้านตัวเอง"
ธีร์เงียบไป ก่อนจะพูดเสียงเรียบ
"งั้นก็ทำให้มันเป็นบ้านของนาย"
เมฆหันมามอง "หืม?"
"ถ้านายยังรู้สึกว่าเรือนใหญ่เป็นบ้านคนอื่น งั้นก็เปลี่ยนมันให้เป็นบ้านของนายสิ"
เมฆกระพริบตาปริบ ๆ
"ฉันให้สิทธิ์นายตกแต่งห้องของตัวเอง" ธีร์พูดต่อ "หรือจะให้เปลี่ยนอะไรก็บอก"
เมฆนิ่งคิด ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
"คุณนี่ก็ประหลาดนะครับ"
"ประหลาดตรงไหน"
"ผมไม่ใช่เจ้าของบ้านนะ"
"แต่เป็นแม่ของลูกฉัน"
เมฆสะอึกไปนิดหน่อย ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
"เข้าใจแล้วครับ"
ธีร์ถอนหายใจโล่งอก "ดี"
"แต่ผมจะยังแวะมาที่นี่อยู่นะ"
ธีร์กุมขมับ


## ข่าวลือ

ในเรือนใหญ่ ไม่มีเรื่องไหนหลุดรอดจากสายตาของเหล่าคนงานไปได้
และตอนนี้ เรื่องที่ถูกพูดถึงมากที่สุดคือ—
"คุณชายดูแปลกไปหรือเปล่า?"
"แปลกยังไง?"
"ก็คุณธีร์น่ะสิ ดูสนใจคุณเมฆเกินไปแล้วนะ"
"จริงด้วย เมื่อก่อนขนาดพวกเรามองหน้ายังแทบไม่อยากสบตา แต่ตอนนี้เดินตามคุณเมฆแจเลย!"
คนงานหลายคนรวมกลุ่มกระซิบกระซาบในช่วงเวลาพัก ขณะที่เมฆกำลังเดินเล่นในสวน ส่วนธีร์ก็ตามมาห่าง ๆ อย่างที่ทำมาเป็นอาทิตย์แล้ว
"หรือว่า…"
"หรือว่าอะไร?"
"คุณธีร์จะหลงคุณเมฆเข้าแล้ว?"
เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่คนงาน
"ไม่ได้หรอก! ก็คุณธีร์ต้องแต่งงานกับคุณหนูคนนั้นไม่ใช่เหรอ?"
"ก็ใช่ แต่ดูสิ ถ้าไม่บอกว่าเป็นหัวหน้ากับลูกจ้าง ฉันนึกว่าเป็นสามีภรรยาไปแล้วนะ"
"แค่พ่อของลูกน่ะสิ"
"โธ่ คนมีลูกด้วยกันแล้ว มันก็ไม่แน่หรอก"
ในขณะที่เหล่าคนงานกำลังสนุกสนานกับการจับคู่เจ้านาย เมฆเองก็ยังคงใช้ชีวิตของตัวเองตามปกติ
เขายังชอบเดินเล่น ยังชอบแวะไปเรือนเล็ก และยังคงใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนเดิม
สิ่งที่เปลี่ยนไปมีเพียงอย่างเดียว—
ธีร์
ธีร์ที่เดินตามเขาไปทุกที่
"คุณธีร์ครับ" เมฆหันไปมองคนที่เดินตามหลังมาเป็นรอบที่สามของวัน
"อะไร"
"คุณไม่ต้องตามผมหรอกครับ"
ธีร์เลิกคิ้ว "ทำไม"
"ก็แค่เดินเล่นเอง"
"ฉันมีสิทธิ์จะเดินที่นี่"
"ครับ ผมไม่ได้ว่าอะไร" เมฆหัวเราะเบา ๆ "แต่เดินตามกันแบบนี้ คนอื่นเขาแปลกใจกันนะครับ"
ธีร์ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองไปทางเหล่าคนงานที่แสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาทำงานแต่จริง ๆ แล้วแอบฟังพวกเขาอยู่
"…ช่างพวกเขาสิ"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "แต่ถ้าพวกเขาแซวขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ"
"แซวว่าอะไร"
"ก็คงคิดว่าเราเป็นสามีภรรยากันมั้งครับ"
ธีร์สะอึกไป ก่อนจะหันไปมองเมฆที่พูดไปอย่างไม่คิดอะไร
"ฉันไม่สน" ธีร์พูดเสียงเรียบ "พวกเขาจะพูดยังไงก็เรื่องของพวกเขา"
เมฆยิ้มบาง ๆ "ก็ดีครับ"
ธีร์ขมวดคิ้ว "ดีตรงไหน"
"ถ้าคุณไม่สนใจ คนอื่นก็คงเลิกสนใจเอง" เมฆตอบง่าย ๆ "แต่คุณรู้ไหมครับ ถ้าเดินตามกันแบบนี้บ่อย ๆ เดี๋ยวพวกเขาก็คงคิดว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ นะ"
ธีร์เงียบไป
'เป็นครอบครัวเดียวกัน'
คำนี้ฟังดูไม่เลวเลยแฮะ


## แปดสัปดาห์?

ก้อนนุ่นอายุสองเดือนแล้วนะ
หมอมาตรวจร่างกายของเมฆอีกครั้งในช่วงสายของวัน บรรยากาศเงียบสงบในห้องใหญ่ที่เมฆยังรู้สึกไม่คุ้นเคยดี เขานั่งนิ่งขณะที่หมอใช้เครื่องตรวจครรภ์เช็กดูพัฒนาการของทารกในท้อง
"อายุครรภ์ตอนนี้แปดสัปดาห์แล้วนะ" หมอพูดพลางดูผลตรวจ "หรือก็คือสองเดือน"
เมฆพยักหน้ารับ ฟังอย่างตั้งใจ มือข้างหนึ่งลูบท้องเบา ๆ
"ตัวเด็กตอนนี้ขนาดประมาณเมล็ดถั่วแดง ขาแขนเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว แม้จะยังเล็กมากแต่หัวใจก็เต้นเป็นจังหวะดี"
เมฆเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก้อนนุ่นโตขึ้นมาอีกนิดแล้ว
ธีร์ที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไร เขามองเด็กหนุ่มที่ตั้งใจฟังหมอราวกับว่ากำลังจดจำทุกคำพูดเอาไว้
และก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ หลังจากหมอกลับไป เมฆก็หาสมุดขึ้นมาจดรายละเอียดทั้งหมดที่ได้ยิน
"แปดสัปดาห์...ตัวเท่าเมล็ดถั่วแดง...หัวใจเต้นดี..."
เขาพึมพำไปพลางจดไปด้วย ตั้งใจจะคุยเรื่องนี้กับก้อนนุ่นให้เยอะขึ้น แม้ว่าลูกจะยังฟังไม่รู้เรื่องก็ตาม
—
ช่วงบ่าย เมฆกลับไปนั่งเย็บเสื้อให้ก้อนนุ่นต่อ ผ้าที่ใช้วันนี้นุ่มมือมากจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมองธีร์ที่กำลังจัดเอกสารอยู่
"คุณธีร์เก่งจังเลยนะครับ ที่หาผ้านุ่มแบบนี้มาให้"
ธีร์ชะงักเล็กน้อยกับคำชมที่ไม่คาดคิด แต่ก็เพียงแค่พยักหน้ารับเบา ๆ
เมฆยิ้มบาง ๆ พลางลูบเนื้อผ้าด้วยความพอใจ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"ว่าแต่..." เขาเงยหน้ามองธีร์อีกครั้ง "หลังจากผมคลอดแล้ว ผมต้องทำงานอะไรเพื่อชดใช้เงินที่คุณธีร์จ่ายให้บ้างครับ?"
ธีร์เงียบไปทันที เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ
"หมายความว่าไง?"
"ก็...ค่าหมอ ค่าที่พัก ค่าอาหาร ทุกอย่างล้วนมีต้นทุน" เมฆพูดอย่างเป็นเหตุเป็นผล "ผมไม่อยากเป็นหนี้คุณนาน ๆ ผมจะทำงานอะไรดีครับ?"
ธีร์มองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่พูดเรื่องนี้อย่างจริงจัง แล้วก็ถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ
"เธอไม่ต้องชดใช้หรอก"
"ไม่ได้หรอกครับ" เมฆส่ายหน้า "ผมใช้ชีวิตแบบติดหนี้ไม่ได้"
ธีร์รู้สึกว่าความอดทนของเขากำลังจะหมดลงกับตรรกะแปลก ๆ ของเมฆ เขาถอนหายใจแรงขึ้น แล้วตอบเสียงหนักแน่นกว่าเดิม
"เธอไม่ติดหนี้ฉัน และไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น"
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ "แต่—"
"จบเรื่องนี้ซะ"
เมฆมองธีร์ที่ดูไม่เปิดโอกาสให้เถียง แล้วก็ได้แต่เงียบไป
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังแอบคิดอยู่ดี ว่าหลังจากคลอดแล้ว...เขาควรจะทำอะไรต่อไปดี?


## แล้วใครจะจ่ายให้ผม?

เมฆนั่งอยู่บนเตียง มองสมุดบัญชีของตัวเองที่เปิดค้างไว้ เขาคิดอะไรบางอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองธีร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกล
"คุณธีร์..."
"อะไร?"
"ถ้าผมไม่ทำงาน แล้วเงินที่ผมเก็บไว้หมดจริง ๆ ผมจะเอาอะไรให้ก้อนนุ่นกินล่ะครับ?" เมฆพูดเรียบ ๆ มือยังลูบท้องตัวเองเบา ๆ
ธีร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะตอบเสียงหนักแน่น
"นั่นลูกของฉัน ฉันจ่ายค่าอาหารให้ลูกได้เสมอ ค่าเสื้อผ้า ค่าที่พัก ฉันก็จ่ายให้ลูกได้"
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ ฟังคำพูดนั้นแล้วก็พยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะถามกลับ
"งั้นส่วนของผมล่ะครับ? ใครจะจ่ายให้?"
ธีร์เงียบไปทันที
"คุณธีร์จะจ่ายให้แค่ลูกของคุณก็ไม่แปลกหรอกครับ" เมฆพูดต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "แต่ผมก็อยากอยู่กับก้อนนุ่นเหมือนกัน"
ธีร์จ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าที่พูดเรื่องนี้อย่างจริงจัง เมฆไม่แม้แต่จะต่อรอง ไม่ได้อ้อนวอน มีแค่ความตั้งใจที่ชัดเจนว่าเขาจะต้องอยู่กับลูก
"งั้นก็รับจ้างเลี้ยงลูกก็ได้ครับ" เมฆพูดต่อ "หรือให้เป็นครูก็ได้นะ พี่เลี้ยงก็ได้ คนสวนก็ได้..."
น้ำเสียงของเมฆอ่อนลงเรื่อย ๆ อย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะตอนที่พูดถึงงานท้าย ๆ
"พ่อครัวก็ได้"
ธีร์ขมวดคิ้วทันที "เธอทำอาหารเป็น?"
"ไม่ค่อยครับ" เมฆยิ้มแห้ง ๆ "แต่ถ้าไม่มีทางเลือกอื่น ผมก็ยอมทำ..."
ธีร์ยังคงมองเมฆเงียบ ๆ
"เพราะผมอยากอยู่กับก้อนนุ่นไปตลอดเลย" เมฆพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่กลับชัดเจนในความรู้สึก
"คุณธีร์ไม่ได้รักลูกนี่นา จะปล่อยให้ก้อนนุ่นอยู่กับคุณ ผมรู้ว่าเขาคงอิ่มท้อง..." เมฆเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคถัดมาอย่างแผ่วเบา
"แต่ผมกลัวว่าก้อนนุ่นจะเศร้าที่ไม่มีใครรัก"
ธีร์ชะงักไปทันที
จู่ ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี...


## ใครกันแน่ที่ไม่มีใครรัก?

ธีร์ยืนนิ่ง มองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่พูดทุกอย่างออกมาอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีความตัดพ้อ ไม่มีความอ้อนวอน มีแต่คำประกาศที่ฟังแล้วเจ็บแปลบในอก
"คุณไม่ได้รักลูกนี่นา..."
คำพูดนั้นติดอยู่ในหัวของเขา ไม่ว่าจะพยายามปัดออกไปแค่ไหนก็ยังชัดเจนอยู่ดี
"ถ้าปล่อยให้ก้อนนุ่นอยู่กับคุณ เขาคงอิ่มท้อง... แต่ผมกลัวว่าเขาจะเศร้าที่ไม่มีใครรัก"
ธีร์กำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นี่เขากลายเป็นคนแบบนั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
"เธอคิดว่าฉันไม่รักลูก?" เสียงของเขาต่ำลงอย่างที่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น
เมฆไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยสักนิด ยังคงจดจ่ออยู่กับการลูบท้องตัวเองเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับมาเรียบ ๆ
"คุณไม่เคยพูดว่าคุณรักเขาเลย"
ธีร์นิ่งอึ้ง
"ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นยังไงมาก่อน..." เมฆพูดต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยน้ำเสียงธรรมดา ๆ ราวกับกำลังเล่าเรื่องทั่วไป "แต่ตั้งแต่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมก็ไม่ได้รู้สึกว่าผมสำคัญกับคุณเลย"
ธีร์รู้สึกเหมือนโดนกระแทกเข้าที่อกเต็มแรง
"ถึงคุณจะบอกว่าจะดูแลก้อนนุ่น แต่คุณก็ไม่ได้พูดว่าจะรักเขา"
คำพูดของเมฆทำให้เขาสะอึกไปอีกครั้ง
"ผมไม่รู้หรอกว่าคุณคิดอะไรอยู่" เมฆถอนหายใจเบา ๆ "แต่ผมอยากอยู่กับก้อนนุ่น เพราะถึงเขาจะยังไม่เกิด แต่ผมก็รักเขาแล้ว"
ธีร์มองเมฆที่ยังคงลูบท้องอย่างอ่อนโยน ทั้งที่คนตรงหน้าแทบไม่มีอะไรเลย ไม่มีความทรงจำ ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว
แต่กลับรักลูกมากขนาดนี้ ทั้งที่ตัวเองเป็นแค่เด็กคนหนึ่งแท้ ๆ
แล้วเขาล่ะ?
เขาที่มีทุกอย่างพร้อม...กลับไม่เคยพูดคำว่ารักออกมาเลยสักครั้งเดียว
...ใครกันแน่ที่เป็นคนที่ไม่มีใครรัก?
บทที่ 11: หรือว่านี่เรียกว่ารัก?
ธีร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก มองเด็กหนุ่มที่ยังคงลูบท้องตัวเองด้วยความอ่อนโยน
"ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่หรอก" เขาเอ่ยขึ้นมาช้า ๆ "แต่ทุกครั้งที่เห็นเธอหรือก้อนนุ่นไม่ได้สิ่งที่ดีพอ ฉันก็รู้สึกไม่โอเค รู้สึกกังวล รู้สึก...หงุดหงิด"
เมฆยังคงเงียบ ฟังเขาพูดต่อไปเรื่อย ๆ
"ฉันรู้สึกว่านี่มันไม่ยุติธรรม ฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบาก ไม่อยากให้ก้อนนุ่นต้องขาดอะไรไป" ธีร์เม้มปากแน่น "ฉันอยากปกป้องเธอทั้งสองคน"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมาตรง ๆ
"...แบบนี้เรียกว่ารักก้อนนุ่นหรือเปล่านะ?"
เมฆกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะพึมพำตอบ
"อือ...ก็คงใช่มั้งครับ"
ธีร์หรี่ตามอง "ก็คง?"
"ก็คุณพูดเองนี่ครับ ว่าคุณไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดอะไรอยู่" เมฆตอบเรียบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจ "แต่ผมไม่ไว้ใจคุณอยู่ดี"
ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย
"ผมอยากอยู่กับก้อนนุ่นตลอดไป เพราะผมรักมาก" เมฆพูดเสียงแผ่วเบา แต่มั่นคง "ผมไม่รู้ว่าคุณรักก้อนนุ่นหรือเปล่า แต่ผมไม่อยากให้ลูกต้องรู้สึกเหมือนไม่มีใครรัก"
ธีร์กำมือแน่น รู้สึกเหมือนโดนแทงเข้าที่ใจอีกครั้ง
"คุณธีร์อยากลองคุยกับก้อนนุ่นดูไหม?" เมฆถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"หา?" ธีร์ขมวดคิ้วทันที "คุย?"
"ครับ ถึงแม้ว่าก้อนนุ่นจะยังฟังไม่รู้เรื่องก็เถอะ" เมฆยิ้มบาง ๆ "แต่ผมคุยกับเขาทุกวันเลยนะ"
ธีร์จ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าที่พูดเรื่องนี้อย่างเป็นธรรมชาติ แล้วก็เผลอคิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
...เขาควรลองคุยกับลูกดูจริง ๆ หรือเปล่า?


## ลองคุยดูไหม?

ธีร์มองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่กำลังลูบท้องตัวเองเบา ๆ เมฆพูดเรื่องคุยกับลูกในท้องได้อย่างเป็นธรรมชาติจนเขารู้สึกแปลก ๆ
"เธอคุยกับลูกทุกวันเลยเหรอ?"
"ครับ" เมฆพยักหน้า "ถึงแม้ว่าก้อนนุ่นจะยังฟังไม่รู้เรื่องก็เถอะ แต่ผมก็อยากให้เขารู้ว่ามีผมอยู่ตรงนี้"
ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลงมองหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"...แล้วฉันควรพูดอะไรล่ะ?"
เมฆยิ้มบาง ๆ "ก็พูดอะไรก็ได้ครับ คุณธีร์อยากบอกอะไรลูกล่ะ?"
ธีร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ เขายืนอยู่ตรงหน้าเมฆ ลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นวางเบา ๆ บนหน้าท้องของเด็กหนุ่ม
มันเป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสลูกของตัวเองแบบนี้
หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างแปลกประหลาด
"เอ่อ..." ธีร์ขมวดคิ้ว มองหน้าท้องของเมฆอย่างไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
"..."
"..."
"...สวัสดี?"
เมฆกลั้นหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นธีร์ทำตัวไม่ถูกแบบนั้น
"แบบนี้ก็ใช้ได้นะครับ"
ธีร์ถอนหายใจ ก่อนจะมองหน้าท้องของเมฆอีกครั้ง
"...ฉันเป็นพ่อของเธอ"
เมฆเงียบ ฟังธีร์พูดต่อ
"ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นพ่อที่ดีหรือเปล่า ไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไรถูกไหม แต่..."
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ
"...แต่ฉันจะพยายามดูแลเธอให้ดีที่สุด"
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ มองธีร์ที่พูดออกมาแบบนั้น ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วลูบท้องตัวเองเบา ๆ
"ก้อนนุ่น ฟังแล้วใช่ไหม?"
ธีร์มองภาพนั้น แล้วก็รู้สึกว่า...เขาอาจจะอยากพูดอะไรกับลูกมากกว่านี้ก็ได้


## แล้วคุณจะแต่งงานเมื่อไหร่?

เมฆกับธีร์เดินเล่นอยู่ในสวนกว้าง อากาศยามเย็นเย็นสบาย ลมพัดแผ่วเบา เมฆมองต้นไม้และพุ่มไม้รอบ ๆ ก่อนจะพูดขึ้นลอย ๆ
"ถ้าตรงนี้มีไม้ดอกเพิ่มอีกหน่อย ก็คงจะดูสดใสขึ้นนะครับ"
ธีร์เหลือบมองเมฆที่เริ่มเพ้อเจ้อเรื่องสวนไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ขัดอะไร ปล่อยให้เด็กหนุ่มพูดไปเรื่อย ๆ
"แล้วถ้าแถวนี้มีศาลานั่งเล่นสักที่ คงจะดีเลย..."
"หยุดเลย"
เมฆหันไปมองธีร์ที่ขมวดคิ้วใส่เขา "อย่าไปยุ่งกับสวน"
"แหม ผมก็แค่พูดไปเรื่อยครับ" เมฆหัวเราะเบา ๆ "แต่มันคงสนุกดีนะ ถ้าได้ออกแบบเอง"
ธีร์ส่ายหน้า ก่อนจะเงียบไปเมื่อเห็นเมฆหยุดเดินกะทันหัน
สายตาของเด็กหนุ่มจับจ้องไปที่ใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าเรือนใหญ่
แม่ของธีร์
เธอยืนมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าที่ชัดเจนว่าไม่พอใจเท่าไหร่นัก เมฆพอจะนึกขึ้นได้ว่าเคยได้ยินเธอพูดถึง "ลูกสะใภ้" มาก่อน
เขาหันกลับไปมองธีร์ แล้วถามขึ้นตรง ๆ
"แล้วคุณธีร์จะแต่งงานเมื่อไหร่เหรอครับ?"
ธีร์เลิกคิ้ว "อะไรนะ?"
"ก็...ว่าที่ภรรยาของคุณไงครับ" เมฆพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา "รักกันมานานหรือยังครับ? หรือว่ายังไม่เคยรู้จักกันเลย?"
ธีร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ "ใครบอกเธอว่าฉันจะแต่งงาน?"
"แม่คุณพูดถึงลูกสะใภ้ของเธอเองนี่ครับ" เมฆตอบตรง ๆ แล้วพยักพเยิดไปทางผู้หญิงที่ยืนมองอยู่ "ถ้าเขาไม่ได้หมายถึงผม ก็คงหมายถึงว่าที่ภรรยาคุณนั่นแหละ"
ธีร์กัดฟันแน่นขึ้นอีก
"แล้ว...มีแผนจะมีลูกด้วยกันหรือยังครับ?"
"เมฆ" ธีร์เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงต่ำ "เธอถามอะไรของเธอ?"
"ก็อยากรู้เฉย ๆ ครับ" เมฆพูดเรียบ ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที "หลังจากนั้น ผมก็ต้องไปอยู่ข้างนอกใช่ไหมครับ?"
"...ข้างนอก?"
"ใช่ครับ ออกจากเรือนใหญ่นี่" เมฆก้มลงลูบท้องตัวเอง "กลับไปอยู่เรือนเล็ก หรือกระท่อมท้ายสวน หรือว่า...ให้ผมไปอยู่กับพี่ ๆ คนอื่นแทนดี?"
ธีร์ยังไม่ทันได้ตอบ เมฆก็พูดต่อ
"ถ้าผมต้องไป ผมขอซื้ออะไรสักอย่างไว้กันลมกันฝนได้ไหมครับ?"
ธีร์ขมวดคิ้วแน่นขึ้นทุกที "เธอจะไปอยู่ที่ไหน?"
"ก็ที่ที่คุณให้ผมไปไงครับ" เมฆพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา "แต่ถ้าต้องไปอยู่เรือนเล็กจริง ๆ ผมขอเตียงเด็กให้ก้อนนุ่นได้ไหม?"
ธีร์อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ชะงักไปเมื่อเมฆพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย
"ผมเคยลองทำเองแล้วครับ เอาไม้เหลือ ๆ มาประกอบกัน แต่กลัวสะดุด กลัวมันพังกลางทาง ไม่ค่อยมีวัสดุเท่าไหร่..."
ธีร์กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
ทำไมเด็กคนนี้ถึงพูดถึงอนาคตที่ตัวเองถูกไล่ออกจากเรือนใหญ่ได้หน้าตาเฉยแบบนี้?
ทำไมเมฆถึงไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะได้อยู่ที่นี่ไปตลอด?


## ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอต้องไป?

ธีร์จ้องเมฆอยู่นานหลังจากที่ได้ยินคำพูดพวกนั้น
เด็กคนนี้กำลังพูดถึงการย้ายออกจากเรือนใหญ่ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว ไม่มีการถาม ไม่มีการต่อต้าน ไม่มีแม้แต่ความแปลกใจ
"ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอต้องไป?"
เมฆกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะตอบกลับมาอย่างง่าย ๆ
"ก็เพราะคุณจะแต่งงานไงครับ"
ธีร์ขมวดคิ้วแน่นขึ้น "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?"
"ก็ผมอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกครับ ถ้าคุณมีครอบครัวใหม่" เมฆพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "อีกอย่าง คนงานก็พูดกันแบบนั้น"
ธีร์กำหมัดแน่นขึ้นอีก
"ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าเธอต้องไป"
"แต่ก็ไม่ได้บอกให้ผมอยู่เหมือนกัน" เมฆยิ้มบาง ๆ "ผมแค่เตรียมตัวไว้ล่วงหน้าเท่านั้นเอง"
ธีร์จ้องเด็กหนุ่มที่ยังคงลูบท้องตัวเองอย่างอ่อนโยน เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมเมฆถึงยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ง่ายขนาดนั้น
"ฉันไม่ได้จะให้เธอไปไหน"
เมฆชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองธีร์ตรง ๆ
"หมายความว่ายังไงครับ?"
"หมายความว่าเธอไม่ต้องไปไหนทั้งแม่ทั้งลูก"
เมฆมองธีร์อย่างไม่แน่ใจ ก่อนจะเม้มปากแน่น "แต่ถ้าภรรยาคุณมาอยู่ที่นี่..."
"ฉันไม่ได้จะแต่งงาน"
เมฆเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ "อ้อ...งั้นเหรอครับ"
ธีร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะพูดเสียงหนักแน่นกว่าเดิม
"เธออยู่ที่นี่ต่อไปได้ และฉันจะจัดเตรียมทุกอย่างให้ก้อนนุ่นเอง"
เมฆกะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะเผลอลูบท้องตัวเองเบา ๆ
"งั้น...ขอเตียงเด็กให้ก้อนนุ่นได้ไหมครับ?"
ธีร์มองเมฆที่ยังคงคิดถึงแต่ลูกอยู่ตลอด แล้วก็ถอนหายใจออกมา
"ฉันจะจัดการให้เอง ไม่ต้องห่วง"
และเป็นครั้งแรกที่เมฆดูเหมือนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างจริงใจ


## คุยกับคุณน้า

เมฆเดินเล่นอยู่ในเรือนใหญ่อย่างไม่รีบร้อน หลังจากที่ธีร์บอกว่าเขาสามารถเดินดูที่ไหนก็ได้ถ้าเบื่อ
เขาไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ แค่เดินไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่ห้องหนังสือขนาดใหญ่
ดวงตาของเขากวาดมองรอบ ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปเงียบ ๆ
แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว
หญิงสูงวัยในชุดเรียบหรูยืนอยู่ใกล้ตู้หนังสือ กำลังเปิดดูหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เมฆใช้เวลาไม่กี่วินาทีในการจดจำใบหน้าของเธอ ก่อนจะเข้าใจได้ทันทีว่าเธอคือใคร
แม่ของธีร์
เมฆไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ ก่อนจะเอ่ยทักเสียงเรียบ ๆ
"สวัสดีครับ"
หญิงสูงวัยชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเขา สีหน้าของเธอดูไม่พอใจนัก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
"คุณธีร์พาผมมา บอกว่าเดินดูได้ เผื่อผมเบื่อ" เมฆพูดไปตามตรง ก่อนจะกวาดตามองหนังสือรอบ ๆ "ที่นี่หนังสือเยอะดีนะครับ"
ไม่มีคำตอบจากอีกฝ่าย เมฆก็เลยไม่ถือสาอะไร เขาหันไปมองรูปถ่ายที่ตั้งอยู่บนโต๊ะใกล้ ๆ แล้วก็เผลอยิ้มออกมา
"คุณน้าชื่ออะไรนะครับ?" เมฆถามขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ
หญิงสูงวัยดูเหมือนจะไม่คุ้นชินกับการถูกถามแบบนี้ เธอชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมาสั้น ๆ "ฉันชื่อวิภา"
"อ้อ คุณน้าวิภา..." เมฆพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองรูปถ่ายของธีร์ตอนเด็ก "ดูสิครับ คุณธีร์ตอนเด็กน่ารักมากเลย"
หญิงสูงวัยไม่ตอบอะไร มีเพียงสายตาที่มองเมฆอย่างพินิจพิเคราะห์
"คุณน้าว่าเจ้าก้อนนุ่นจะเหมือนคุณธีร์หรือเหมือนผมมากกว่าครับ?" เมฆถามขึ้นมาอย่างใสซื่อ มือข้างหนึ่งลูบท้องตัวเองเบา ๆ
วิภาไม่ตอบทันที เธอเพียงแค่จ้องเด็กหนุ่มตรงหน้า แล้วก็รู้สึกได้ว่าคนคนนี้ช่างแตกต่างจากที่เธอคิดไว้มาก
เมฆไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัว ไม่ได้แสดงความไม่พอใจ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ยอมรับเขา
เด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้หวังอะไรจากพวกเขาเลยด้วยซ้ำ
"ฉันไม่รู้" วิภาตอบสั้น ๆ
"หวังว่าก้อนนุ่นจะน่ารักเหมือนคุณธีร์นะครับ" เมฆพูดไปตามอารมณ์ ก่อนจะเหลือบไปเห็นรูปถ่ายอีกใบที่มีหญิงสาวในชุดเรียบร้อยยืนเคียงข้างธีร์
เขาหยิบรูปขึ้นมามอง แล้วก็เผลอยิ้มออกมา
"คนนี้สวยมากเลยนะครับ"
วิภาเลิกคิ้วนิดหน่อย "เธอรู้จักเธอเหรอ?"
"เปล่าครับ แต่เห็นรูปก็รู้แล้วว่าสวยมาก" เมฆชมอย่างจริงใจ "เหมาะสมกับคุณธีร์จริง ๆ"
วิภานิ่งไปครู่หนึ่ง
"แล้วถ้าคุณธีร์แต่งงาน..." เมฆพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ "ผมขออยู่กับก้อนนุ่นที่เรือนท้ายสวนได้ไหมครับ?"
วิภาชะงักไปทันที "ว่าไงนะ?"
"ก็คุณธีร์บอกให้ผมอยู่ที่นี่ แต่ถ้าเขามีครอบครัวใหม่แล้ว ผมคงอยู่ต่อไปไม่ได้ใช่ไหมครับ?" เมฆพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย "งั้นผมขอไปอยู่ท้ายสวนก็ได้ ผมชินกับที่นั่นแล้วด้วย"
วิภามองเมฆนิ่ง ๆ ก่อนจะรู้สึกได้ว่าตัวเองไม่รู้จะพูดอะไรดี
เด็กคนนี้...กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?


## ยังไงคุณธีร์ก็คงเชื่อฟังแม่ของเขา

หลังจากที่ได้คุยกับคุณน้าวิภา เมฆเดินออกจากห้องหนังสืออย่างเงียบ ๆ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษเกี่ยวกับท่าทีของเธอ เพราะมันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่เธอจะไม่พอใจ
ยังไงคุณธีร์ก็คงเชื่อฟังแม่ของเขาอยู่ดี
เมฆไม่คิดว่าธีร์จะกล้าขัดคำสั่งคนที่เลี้ยงดูเขามา โดยเฉพาะเรื่องที่สำคัญขนาดนี้ ถ้าแม่ของธีร์ต้องการให้เขาออกไปจริง ๆ มันก็คงเป็นแค่เรื่องของเวลา
เขาไม่ได้รู้สึกผิดหวัง ไม่ได้รู้สึกเจ็บใจ แค่...ทำใจไว้แล้ว
เพราะแบบนั้น เขาถึงต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม เตรียมทางเลือกสำหรับตัวเองและก้อนนุ่นไว้ล่วงหน้า
ถ้าธีร์แต่งงาน—เขาจะต้องออกไปแน่ ๆ
ถ้าเขาออกไป—ก็ต้องมีที่ให้อยู่
ถ้าเขาไม่มีรายได้—ก็ต้องหาทางเลี้ยงลูกให้ได้
ทุกอย่างมันง่าย ๆ แค่นี้เอง เมฆไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองต้องเรียกร้องอะไรจากที่นี่ เพราะสุดท้ายแล้ว...ที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ของเขา
เขาก้มลงมองหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาเรื่อย ๆ ก่อนจะลูบมันเบา ๆ
"ก้อนนุ่น ถ้าถึงวันนั้นจริง ๆ เราจะอยู่ด้วยกันให้ได้ ไม่ต้องห่วงนะ"
แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร แต่เขารู้แน่ ๆ ว่า...ก้อนนุ่นคือลูกของเขา และเขาจะไม่มีวันปล่อยให้ลูกต้องโดดเดี่ยวเด็ดขาด


## คุณลุงคนสวน?

วันนี้เมฆเดินเล่นอยู่แถวสวนตะวันตก เป็นจังหวะที่เขาสังเกตเห็นชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากทางป่าหลังเรือนใหญ่
ชายคนนั้นแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ดูเก่าจากการใช้งาน ผ่านแดดผ่านลมมาไม่น้อย เมฆจึงคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนสวนเหมือนกัน อาจจะเป็นคนดูแลพื้นที่อีกฝั่งของเรือน
เมฆไม่ได้คิดอะไร เดินเข้าไปทักทายตามนิสัย
"สวัสดีครับ คุณลุงเป็นคนสวนแถวนี้เหรอครับ?"
ชายสูงวัยชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะมองเมฆอย่างพินิจพิเคราะห์
"ทำไมถึงคิดแบบนั้น?"
"ก็ลุงแต่งตัวเหมือนพวกคนงานนี่ครับ" เมฆยิ้มบาง ๆ "หรือว่าเป็นคนสวนโซนหน้าบ้าน?"
ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอเบา ๆ "แล้วเธอล่ะ เป็นใคร?"
"ผมชื่อเมฆครับ" เมฆตอบอย่างไม่ปิดบัง "อยู่ที่เรือนใหญ่ช่วงนี้ แต่ก่อนหน้านั้นผมเป็นคนสวนท้ายสวนมาก่อน"
ชายสูงวัยพยักหน้ารับนิด ๆ ก่อนจะบอกชื่อของตัวเอง
"ฉันชื่อเกริก"
เมฆพยักหน้า "อ้อ คุณลุงเกริก..."
ชื่อดูเป็นผู้ใหญ่ดี เหมือนคนที่ผ่านโลกมาเยอะ เมฆไม่ได้รู้สึกว่าเป็นชื่อของนายท่านเจ้าของบ้านแต่อย่างใด
"ลุงเกริก ผมขอปรึกษาอะไรหน่อยได้ไหมครับ?"
"หืม? เรื่องอะไร?"
"คนงานฝั่งตะวันตกเขากำลังปรับแต่งสวนกันอยู่ครับ ผมก็เลยอยากรู้ว่ามันดูสวยดีไหม หรือต้องแก้ตรงไหนเพิ่ม ถ้าลุงเกริกเป็นคนสวนจากอีกฝั่ง คงพอมีประสบการณ์เรื่องนี้อยู่บ้าง"
ชายสูงวัยที่แท้จริงแล้วเป็นเจ้าของบ้านมองเมฆด้วยแววตาแปลก ๆ
"ฉันต้องดูให้เธอด้วยเหรอ?"
"ก็ถ้าลุงพอมีเวลานะครับ" เมฆยิ้มบาง ๆ "ผมจะเอาข้อมูลไปแจ้งกับพี่คนสวน จะได้แก้ให้ถูกใจคุณหัวหน้าพ่อบ้าน"
ชายที่เป็นถึงนายท่านของบ้านยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้"
—
เมฆพาเกริกเดินดูแปลงดอกไม้และแนวต้นไม้ที่คนงานช่วยกันจัดสวนใหม่อย่างตั้งใจ
"ที่นี่เขาปลูกไม้พุ่มแนวนี้ เพื่อให้มันดูนุ่มนวลขึ้นครับ" เมฆอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย "แต่ถ้าลุงเกริกมองแล้วว่ามันแน่นไปหรือโล่งไป ก็บอกได้นะครับ"
"แล้วเธอเกี่ยวอะไรกับพวกนี้?"
"ก็ช่วย ๆ ดูเฉย ๆ ครับ พวกพี่เขาขยันกันมาก ผมเลยอยากช่วยเสนอความคิดเห็น"
ชายสูงวัยมองเมฆอยู่นาน ก่อนจะเหลือบไปเห็นมือข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มที่วางอยู่บนหน้าท้อง
"แล้ว...เด็กในท้องล่ะ?"
"อ้อ ก้อนนุ่นเหรอครับ?" เมฆยิ้มบาง ๆ "เป็นลูกของผมเอง"
เกริกเลิกคิ้วนิด ๆ "ของเธอ?"
"ครับ ก้อนนุ่นเป็นลูกของผม" เมฆพูดเรียบ ๆ ไม่ได้กล่าวถึงธีร์เลยแม้แต่น้อย
เกริกมองเด็กหนุ่มที่ยังคงลูบท้องตัวเองด้วยความอ่อนโยน แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเด็กคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
"ลุงเกริกจะกลับเรือนใหญ่เลยไหมครับ? ผมพากลับได้นะ เผื่อลุงจะหลงทาง" เมฆพูดออกมาตามนิสัย
เกริกหัวเราะเบา ๆ "ฉันต้องกลัวหลงทางด้วยเหรอ?"
"ก็นี่บ้านใหญ่มากเลยนะครับ ผมอยู่มาตั้งนานยังจำทางไม่ได้เลย" เมฆพูดอย่างจริงจัง
"หึ..."
แต่ก่อนที่เกริกจะตอบอะไรไปมากกว่านั้น ธีร์ก็เดินเข้ามาหาพอดี สีหน้าของธีร์ดูเคร่งเครียดทันทีเมื่อเห็นเมฆยืนอยู่กับพ่อของเขา
"...ทำอะไรอยู่?"
"พาลุงเกริกเดินดูสวนครับ" เมฆตอบตามตรง
ธีร์กัดฟันแน่นขึ้น แล้วปรายตามองพ่อของตัวเองที่ดูเหมือนจะยิ้มบาง ๆ อย่างมีเลศนัย
"แล้วเธอรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?"
"ก็ลุงเกริกไงครับ คนสวนฝั่งไหนสักที่"
ธีร์หลับตา สูดหายใจเข้าแรง ๆ อย่างอดกลั้น ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นแล้วพูดชัดถ้อยชัดคำ
"เขาคือพ่อของฉัน"
"...หา?"
เมฆกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหันไปมองชายสูงวัยข้างตัวอย่างตกใจ
"..."
"..."
"อ้าว"


## อ้าว...ลุงเกริกเป็นพ่อนี่เอง

บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ เมฆกะพริบตาปริบ ๆ มองชายสูงวัยข้างตัวสลับกับธีร์อย่างงุนงง
"อ้าว...ลุงเกริกเป็นพ่อคุณธีร์นี่เอง"
ธีร์ถอนหายใจแรง ๆ เหมือนอยากจะจับเมฆมาเขย่าตัวให้รู้จักสังเกตอะไรสักอย่างบ้าง ส่วนเกริกกลับหัวเราะในลำคออย่างพอใจ
"ใช่ ฉันเป็นพ่อของธีร์" เกริกพูดขึ้นเสียงเรียบ
เมฆพยักหน้าเบา ๆ "อ้อ...เข้าใจแล้ว"
ธีร์ยังคงจ้องเมฆอยู่ เขาคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอะไรสักอย่างหลังจากรู้ตัวว่าคุยกับนายท่านของบ้านแบบสบาย ๆ แต่เมฆกลับทำเพียงแค่พยักหน้าแล้วพูดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"แล้วคุณลุงเกริกชอบสวนฝั่งนี้ไหมครับ?"
ธีร์ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ส่วนเกริกกลับหัวเราะออกมาเต็มเสียง
"ก็ถือว่าใช้ได้"
"ดีเลยครับ พี่ ๆ คนสวนต้องดีใจแน่ ผมจะไปบอกเขาว่าคุณลุงโอเคกับการจัดวาง" เมฆยิ้มบาง ๆ ดูไม่มีท่าทีเดือดร้อนอะไรเลยสักนิด
ธีร์เอามือกุมขมับ คิดว่าถ้าเขายังอยู่ตรงนี้ต่อไปอีกสักพัก เขาอาจจะเป็นไมเกรนตายก่อน
"แล้วเธอไม่สงสัยอะไรเลยเหรอ?" ธีร์ถามเสียงต่ำ
"สงสัยอะไรเหรอครับ?" เมฆถามกลับอย่างจริงจัง
"เธอเพิ่งเดินคุยกับพ่อของฉันเหมือนเขาเป็นคนสวนอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง"
"อ้อ ก็คุณลุงแต่งตัวเหมือนคนสวนจริง ๆ นี่ครับ" เมฆพูดไปตามตรง "อีกอย่าง ผมไม่รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นยังไงมาก่อนนี่นา"
ธีร์พ่นลมหายใจแรง ๆ อย่างอ่อนใจ ขณะที่เกริกมองเมฆอย่างพิจารณา
"แล้วเธอจะไปไหนต่อ?" เกริกถามขึ้น
"ก็จะพาก้อนนุ่นไปกินข้าวครับ" เมฆตอบเรียบ ๆ มือยังคงลูบท้องตัวเองเบา ๆ ตามนิสัย
เกริกพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะปรายตามองธีร์ที่ยังคงมีสีหน้าเหมือนปวดหัวอยู่
"ดูแลกันให้ดีล่ะ"
ธีร์ไม่ตอบอะไร ส่วนเมฆก็แค่พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีก
"แล้วลุงเกริกจะกลับเรือนใหญ่เลยไหมครับ?"
"ทำไม?"
"ผมจะพากลับไงครับ เผื่อลุงจะหลงทาง"
ธีร์หมดคำจะพูดแล้วจริง ๆ
เมื่อถึงตอนเย็นที่เมฆมักเข้านอนเร็วกว่าใครๆ คนต่างๆก็มาแสดงความคิดเห็นคุยกันว่ามฆสมควรอยู่ที่นี้ในมื้อเย็นหรือไม่ ธีร์ก็ใจแข็งจะให้เมฆอยู่ที่นี่แม้ว่าแม่จะไม่ค่อยพอใจก็ตาม แต่หลายๆคนได้รู้เจอกับเมฆต่างเห็นชอบ


## อื้อ ผมอยู่ที่นี่กับก้อนนุ่นนะ

หลังจากที่ธีร์ประกาศว่าให้เมฆอยู่ที่นี่ต่อไป บรรยากาศในห้องรับรองก็ตกอยู่ในความเงียบ
แต่ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู
"อื้อ สรุปผมอยู่ที่นี่กับก้อนนุ่นนะ"
ทุกคนหันขวับไปทางต้นเสียงพร้อมกัน
เมฆยืนอยู่ตรงนั้น มองพวกเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พ่อบ้านสำลักน้ำ วิภาหรี่ตามองลูกชาย ส่วนธีร์กุมขมับทันที "เธอมายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ก็ตั้งแต่คุณบอกว่าให้ผมอยู่ที่นี่ต่อไงครับ" เมฆตอบอย่างจริงจัง "คุณพูดเสียงดังขนาดนั้น ผมจะไม่ได้ยินได้ยังไง"
ทุกคนในห้องเงียบไปอีกรอบ
"...แล้วเธอไม่มีคำถามอะไรหน่อยเหรอ?" เกริกถามขึ้น
"คำถามอะไรเหรอครับ?"
"ก็เรื่องที่เราคุยกัน..."
"ไม่ครับ คุณธีร์พูดแล้วนี่ว่าผมอยู่ที่นี่ต่อไป ผมก็แค่อยากรู้ว่าอะไรเป็นมื้อเช้าวันพรุ่งนี้มากกว่า"
ธีร์ถอนหายใจหนัก ๆ "เธอนี่มันจริง ๆ เลย..."
—
วันต่อมา เมฆใช้ชีวิตตามปกติ ไม่ได้แสดงอาการแปลกใจหรือกังวลอะไรเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย
เขายังคงพูดคุยกับก้อนนุ่นเหมือนทุกวัน
"ก้อนนุ่น พ่อของลูกบอกให้เราอยู่ที่นี่ต่อนะ" เมฆพูดขณะลูบท้องเบา ๆ "ก็โอเคแหละ อย่างน้อยมะม่วงที่นี่ก็อร่อย"
ธีร์ที่เดินผ่านมาพอดีได้ยินประโยคนั้นแล้วก็ได้แต่กุมขมับอีกครั้ง


## ไม่ต้องเครียด ผมช่วยเอง

ธีร์นั่งขมวดคิ้วอยู่กับเอกสารกองโตมาหลายชั่วโมงแล้ว สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เมฆที่เดินผ่านห้องทำงานมาหยุดมองอยู่หน้าประตูสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไป
"คุณธีร์ ทำไมทำหน้านิ่วคิ้วขมวดขนาดนั้นครับ?"
ธีร์เงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะถอนหายใจแล้วโบกมือไล่ "เธอไม่ต้องสนใจหรอก เรื่องงานน่ะ"
เมฆเดินเข้ามาใกล้ พลางเหลือบตามองเอกสารที่กองอยู่เต็มโต๊ะ "ติดปัญหาอะไรเหรอครับ?"
"ขาดทุน"
"อ้อ" เมฆพยักหน้า "แล้วจะแก้ยังไงดีล่ะครับ?"
ธีร์หลับตาลง พยายามเรียบเรียงความคิด แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เมฆก็หยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู
"ทำไมต้นทุนมันสูงขนาดนี้ล่ะครับ?" เมฆขมวดคิ้วมองตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนกระดาษ "ถ้าลดต้นทุนบางส่วนลง ใช้แหล่งวัตถุดิบอื่นแทน ก็น่าจะพอแก้ปัญหาได้ไม่ใช่เหรอครับ?"
ธีร์เปิดตาอีกครั้ง จ้องเด็กหนุ่มตรงหน้า "เธอพูดเหมือนมันง่ายมาก"
"มันก็ง่ายจริง ๆ นี่ครับ" เมฆพูดขณะพลิกดูเอกสาร "ลองทำแบบนี้ดูไหมครับ..."
เขาหยิบปากกาขึ้นมา แล้วเริ่มขีดเส้น แก้ไขตัวเลข ปรับเปลี่ยนรายการบางอย่าง
ธีร์มองตามเงียบ ๆ ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไป
"...แบบนี้มัน—"
"น่าจะช่วยให้คุณได้ทุนคืนจากที่ขาดทุน และยังได้กำไรภายในสองวันด้วยนะครับ" เมฆพูดอย่างไม่ใส่ใจมากนัก
ธีร์อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าเอกสารขึ้นมาดูใหม่อีกครั้ง
"...นี่เธอรู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ?"
"ก็ไม่รู้หรอกครับ" เมฆยักไหล่ "แค่เห็นว่ามันปรับเปลี่ยนได้ ก็ลองดูเฉย ๆ"
ธีร์นิ่งงัน มองเด็กหนุ่มที่เพิ่งแก้ปัญหาที่เขาคิดไม่ตกมาทั้งวันได้ภายในไม่กี่นาที
แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องพิเศษอะไรเลย
—
หลังจากช่วยธีร์แก้ปัญหา เมฆก็เดินกลับไปคุยกับก้อนนุ่นต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ก้อนนุ่น วันนี้พ่อของลูกทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทั้งวันเลยนะ" เมฆลูบท้องตัวเองเบา ๆ "แต่ไม่ต้องห่วง ผมช่วยแล้วล่ะ"
ธีร์ที่เดินผ่านมาได้ยินเข้าพอดีแล้วก็ได้แต่พ่นลมหายใจ
"เธอช่วยฉัน แล้วก็พูดเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากเลยนะ"
"ก็เรื่องเล็กน้อยจริง ๆ นี่ครับ"
ธีร์หมดคำจะพูดแล้วจริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เมฆยังคงเรียกพ่อกับแม่ของเขาว่า "คุณลุง" กับ "คุณน้า" ตามเดิม ไม่มีแม้แต่ความลังเล
"ก้อนนุ่น เราคงต้องอยู่กับคุณลุงคุณน้าไปอีกสักพักสินะ"
ธีร์ที่ยืนฟังอยู่ข้างหลังได้แต่กุมขมับ
ทำไมเด็กคนนี้ถึงทำให้เขาปวดหัวได้ตลอดเวลาแบบนี้กันนะ?!


## คุยกับก้อนนุ่น

ธีร์ไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะต้องมานั่งจ้องหน้าท้องของเมฆแบบนี้
แต่ตอนนี้เขากำลังทำมันอยู่
เมฆนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือหนึ่งลูบท้องตัวเองเบา ๆ ตามนิสัย ส่วนธีร์นั่งอยู่ข้าง ๆ มองหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาอย่างชัดเจน
"...ต้องคุยยังไง?"
เมฆเงยหน้ามองธีร์ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "ก็พูดไปเถอะครับ ก้อนนุ่นยังฟังไม่รู้เรื่องหรอก"
ธีร์กลอกตาใส่ ก่อนจะถอนหายใจ แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้
"..."
"..."
"...สวัสดีอีกครั้ง"
เมฆพยายามกลั้นขำเมื่อได้ยินธีร์พูดแบบนั้น
"เมื่อวันก่อนก็พูดแบบนี้"
"แล้วเธอจะให้ฉันพูดยังไง?" ธีร์ขมวดคิ้วใส่
"ก็พูดอะไรก็ได้ที่อยากบอกลูกไงครับ"
ธีร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ วางมือลงบนหน้าท้องของเมฆ
"...ฉันยังไม่รู้ว่าฉันเป็นพ่อที่ดีได้ไหม"
เมฆมองธีร์เงียบ ๆ ฟังเขาพูดต่อ
"แต่ฉันจะพยายามเรียนรู้"
ธีร์ลูบหน้าท้องเบา ๆ อย่างไม่คุ้นชินนัก ก่อนจะถอนหายใจ
"...แล้วก็ดูเหมือนว่าแม่ของเธอจะดื้อเอาเรื่อง"
"เฮ้" เมฆประท้วง "ผมไม่ได้ดื้อสักหน่อย"
"เธอดื้อมาก" ธีร์ยืนยัน
เมฆแกล้งเบ้ปากใส่ ก่อนจะกลับไปลูบท้องตัวเองต่อ
"ก้อนนุ่น พ่อของลูกเริ่มคุยกับลูกแล้วนะ" เมฆพูดกับหน้าท้องตัวเองเสียงนุ่ม "แบบนี้พอไหวไหม?"
ธีร์ถอนหายใจแรง ๆ "นี่เธอจะให้ลูกตอบกลับเลยไหม?"
"ถ้าตอบได้ก็ดีสิครับ" เมฆหัวเราะเบา ๆ
ธีร์มองเมฆที่ยังคงพูดคุยกับลูกในท้องอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองค่อย ๆ ผ่อนคลายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
นี่เขากำลังค่อย ๆ ชินกับสิ่งนี้แล้วใช่ไหม?


## ชินมือ หรือชินใจ?

ธีร์ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะอยู่ท่าไหน มือของเขาก็จะเผลอไปวางบนหน้าท้องของเมฆโดยอัตโนมัติ
ตอนนั่งคุยกัน—เขาวางมือเบา ๆ บนหน้าท้อง
ตอนเดินผ่านกัน—เขาก็แตะตรวจดูว่าเมฆเป็นยังไงบ้าง
แม้กระทั่งตอนที่เมฆนั่งอ่านหนังสือ มือของธีร์ก็มักจะไปวางแปะอยู่ตรงนั้น
ตอนแรกมันก็แค่ความอยากรู้ อยากสัมผัสลูกของตัวเอง แต่นานวันเข้า...มันก็กลายเป็นความเคยชิน
และตอนนี้—
ธีร์นั่งอยู่ด้านหลังของเมฆ บนโซฟาตัวเดียวกัน แขนแกร่งโอบรอบตัวเด็กหนุ่มหลวม ๆ ขณะที่ฝ่ามือยังคงลูบหน้าท้องเบา ๆ
"คุณธีร์?"
"หืม?"
"คุณลูบทั้งวันเลยนะครับ" เมฆหัวเราะเบา ๆ "ติดมือแล้วเหรอ?"
ธีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลงมองมือของตัวเองที่ยังคงลูบหน้าท้องเมฆอยู่
"...อืม"
เมฆหัวเราะอีกครั้ง แต่ไม่ได้ผลักไสอะไร ดูเหมือนเขาจะเริ่มชินกับการที่ธีร์ทำแบบนี้แล้วเช่นกัน
แต่ธีร์กลับรู้สึกแปลก ๆ
มันไม่ใช่แค่ความเคยชิน แต่มันมีบางอย่างมากกว่านั้น
บางอย่างที่เขายังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร
—
บ่ายวันนั้น เมฆตัดสินใจเข้าครัวอีกครั้ง ธีร์ที่เดินผ่านมาพอดีเลยยืนมองอยู่เงียบ ๆ
"คุณธีร์อยากลองชิมไหมครับ?" เมฆหันมาถามขณะปรุงอาหาร
ธีร์เดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือไปรับช้อนที่เมฆส่งให้
รสชาติกลมกล่อมพอดีเป๊ะ
"อืม อร่อย"
เมฆยิ้มบาง ๆ "งั้นช่วยชิมอีกหน่อยนะครับ เผื่อว่าผมจะต้องปรับอะไรเพิ่ม"
ธีร์รับช้อนมาอีกครั้ง และชิมอีกคำ
"อร่อยแล้ว"
เมฆพยักหน้าพอใจ ก่อนจะหยิบช้อนอีกคันขึ้นมาตักอาหาร แล้วส่งให้ธีร์บ้าง
"ทีนี้คุณธีร์ป้อนคืนบ้างสิครับ"
ธีร์เลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนจะรับช้อนมา แล้วจิ้มอาหารส่งไปให้เมฆอย่างไม่คิดมาก
เมฆยิ้มรับคำแรก แล้วก็ส่งคำที่สองกลับมาให้ธีร์อีก
ป้อนกันไปป้อนกันมา จนกระทั่งธีร์เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบตามองเมฆที่ยังคงทำทุกอย่างตามปกติ เหมือนไม่ได้คิดอะไรเลย
ธีร์กลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ
...นี่พวกเขาสนิทกันมากขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?


## ก้อนนุ่นสามเดือนแล้วนะ

วันนี้หมอมาเพื่อตรวจครรภ์ตามกำหนด ธีร์นั่งอยู่ข้าง ๆ มองเมฆที่นั่งบนเตียงอย่างสงบนิ่ง ขณะที่หมอกำลังตรวจเช็กพัฒนาการของเด็กในท้อง
"ตอนนี้อายุครรภ์ประมาณ 12 สัปดาห์ หรือก็คือ 3 เดือนแล้วนะครับ" หมอพูดขณะจดบันทึกลงในแฟ้ม
เมฆพยักหน้าเบา ๆ มือข้างหนึ่งลูบท้องตัวเองอย่างเคย "แล้วก้อนนุ่นเป็นยังไงบ้างครับ?"
"ตอนนี้ตัวเด็กมีขนาดประมาณลูกมะนาวแล้วนะ เริ่มมีแขนขาชัดเจนขึ้น หัวใจเต้นดี อวัยวะภายในกำลังพัฒนา"
ธีร์ที่นั่งฟังเงียบ ๆ เผลอยกมือขึ้นมาวางบนหน้าท้องเมฆตามความเคยชิน เมฆหันมามองเขานิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร
"ช่วงนี้อาจจะเริ่มมีอาการปวดหลัง เพราะมดลูกขยายขึ้นนะครับ" หมอแนะนำ "แล้วก็ระวังเรื่องอาหารการกินด้วย ควรเลี่ยงของมัน ของหวานเยอะ ๆ แล้วก็พวกคาเฟอีน"
"อ้อ..." เมฆพยักหน้ารับ ก่อนจะจดลงสมุดบันทึกของตัวเอง
ธีร์เหลือบมองสมุดที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือเล็ก ๆ ที่เมฆขีดเขียนเอาไว้ แล้วก็อดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้
เด็กคนนี้จดทุกอย่างที่หมอบอกจริง ๆ
"แล้วช่วงนี้ต้องระวังอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?" ธีร์ถามขึ้นมาบ้าง
"ก็แค่ให้พักผ่อนเพียงพอ ออกกำลังกายเบา ๆ ได้ เดินเล่นในสวนก็ช่วยให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น"
"ได้ยินไหม?" ธีร์หันไปพูดกับเมฆ "เดินเล่นในสวนได้ แต่ไม่ต้องไปทำงานหนัก"
"ครับ ๆ" เมฆรับคำอย่างว่าง่าย แต่ในใจแอบคิดว่าก็นั่นแหละ เขาไม่ได้คิดจะไปทำอะไรหนัก ๆ อยู่แล้ว
"ถ้ามีอะไรผิดปกติ หรือรู้สึกไม่สบาย ก็บอกผมได้เลยนะครับ" หมอพูดก่อนจะเก็บอุปกรณ์
"ขอบคุณมากครับ" เมฆยิ้มบาง ๆ พลางลูบท้องตัวเอง "ก้อนนุ่น แข็งแรงดีนะ"
ธีร์มองเด็กหนุ่มที่ยังคงคุยกับลูกเหมือนเดิม แล้วก็เผลอลูบท้องตามไปด้วยอีกครั้ง
...นี่เขาติดนิสัยนี้ไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?


## ลูกมะนาว

ธีร์ไม่คิดเลยว่าการเดินเล่นในสวนกับเมฆจะกลายเป็นกิจวัตรของเขาไปแล้ว
หลังจากที่หมอบอกว่าการเดินเล่นช่วยให้สุขภาพของเมฆดีขึ้น ธีร์ก็หาโอกาสพาเมฆออกมาเดินสูดอากาศข้างนอกบ่อยขึ้น
แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องคอยจับตาดูเด็กหนุ่มคนนี้เสมอคือ เมฆชอบหยุดมองนั่นมองนี่ไปทั่ว บางครั้งก็นั่งลงกลางทางเพื่อดูต้นไม้ บางทีก็แอบเด็ดใบไม้ขึ้นมาดม
"เธออยู่นิ่ง ๆ บ้างได้ไหม?" ธีร์ถามเสียงต่ำ เมื่อเห็นเมฆก้มลงไปจับดินในแปลงต้นไม้
"ก็แค่อยากรู้ว่าดินตรงนี้เป็นยังไงครับ" เมฆตอบกลับหน้าตาเฉย "มันดูนุ่มดี น่าจะเหมาะกับปลูกผักนะ"
ธีร์พ่นลมหายใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร
เขาสังเกตเห็นว่าตั้งแต่ท้องเริ่มโตขึ้น เมฆเดินระมัดระวังขึ้นมาก ค่อย ๆ ก้าว ไม่วิ่งพล่านเหมือนช่วงแรก ๆ
...นั่นก็ดี อย่างน้อยเขาจะได้ไม่ต้องคอยดุ
—
หลังจากเดินเล่นเสร็จ เมฆก็เข้าครัวไปเตรียมอาหาร ธีร์ที่ไม่ได้มีอะไรทำมากนักเลยเดินตามไป
"วันนี้ทำอะไร?"
"น้ำพริกครับ" เมฆตอบเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบลูกมะนาวขึ้นมาหั่น
ธีร์มองลูกมะนาวที่ถูกฝานออกเป็นสองซีก แล้วอยู่ ๆ ก็นึกถึงคำพูดของหมอขึ้นมา
"ตอนนี้ตัวเด็กมีขนาดประมาณลูกมะนาวแล้วนะ"
เขามองสลับระหว่างลูกมะนาวกับท้องของเมฆ แล้วก็รู้สึกแปลก ๆ
"ก้อนนุ่นตัวเท่านี้แล้วเหรอ?"
"คุณธีร์?"
ธีร์สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงเมฆเรียก
"อะไร?"
"ยืนเหม่ออะไรอยู่ครับ มาชิมดูไหม?" เมฆตักน้ำพริกขึ้นมาแล้วยื่นให้
ธีร์รับช้อนมา แล้วลองชิมดู รสชาติพอดีเป๊ะเหมือนทุกครั้ง
"...อืม อร่อย"
"ดีเลยครับ" เมฆยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหั่นมะนาวต่อ
ธีร์มองมือที่หยิบลูกมะนาวขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา
"ก้อนนุ่นตัวเท่านี้แล้วเหรอ?"
เมฆชะงักไปนิด ก่อนจะก้มมองลูกมะนาวในมือ แล้วลูบท้องตัวเองเบา ๆ
"อื้อ หมอบอกว่าเท่านี้แล้ว"
ธีร์ยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ
รู้ตัวอีกที เขาก็เผลอยกมือขึ้นไปลูบท้องเมฆอีกแล้ว
...นี่มันติดเป็นนิสัยไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม?


## ผ้า

เมฆนั่งอยู่บนเตียง กำลังตัดผ้าจากเสื้อของตัวเองอย่างตั้งใจ เนื้อผ้านุ่มมือมากจนเขาคิดว่ามันน่าจะเหมาะกับก้อนนุ่น
"เธอทำอะไร?"
เมฆเงยหน้าขึ้นมองธีร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง "ก็เก็บผ้าไว้ให้ก้อนนุ่นครับ นุ่มดี"
ธีร์ขมวดคิ้วมองเสื้อตัวนั้น "นั่นเสื้อสบาย ๆ ของเธอเองไม่ใช่หรือไง?"
"ใช่ครับ แต่ของลูกสำคัญกว่านี่นา"
ธีร์ถอนหายใจแรง ๆ "ถ้าอยากได้ของลูก เดี๋ยวฉันซื้อให้"
"ไม่ต้องหรอกครับ อันนี้ก็ดีอยู่แล้ว" เมฆพูดพลางลูบเนื้อผ้านุ่ม ๆ "ลูกต้องชอบแน่เลย"
ธีร์มองเด็กหนุ่มตรงหน้า แล้วก็รู้สึกได้ว่าทุกอย่างที่เมฆทำ มักจะนึกถึงลูกเสมอ
—
ธีร์ออกไปทำงานนอกบ้านตามปกติ แต่ครั้งนี้กลับมีเรื่องแปลกไป
ระหว่างที่เดินผ่านร้านค้า เขาเห็นของเด็กเล็กหลายอย่าง ทั้งเสื้อผ้า ผ้าห่ม ตุ๊กตา
เขายืนมองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจหยิบของบางอย่างขึ้นมา พอรู้ตัวอีกที มือของเขาก็เต็มไปด้วยของใช้เด็กเล็กแล้ว
"เอ่อ...คุณจะรับทั้งหมดนี้เลยไหมครับ?" พนักงานถามอย่างงุนงง
ธีร์ชะงักไป ก่อนจะพยายามข่มใจวางของบางชิ้นคืน "ไม่...ยังไม่ต้อง"
ลูกยังไม่ทันเกิดเลย จะซื้ออะไรเยอะแยะ
แต่สุดท้าย...เขาก็ยังถือของบางชิ้นกลับมาด้วยอยู่ดี
เขาเริ่มจะห้ามใจตัวเองไม่ค่อยได้แล้วจริง ๆ ใช่ไหม?


## ของเปรี้ยว

ั
ธีร์ไม่รู้ว่ามันกลายเป็นนิสัยตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน ถ้าเห็นของเปรี้ยว ๆ ก็จะนึกถึงเมฆก่อนเป็นอย่างแรก
"เอามะขามคลุกน้ำตาลไหมคะ?"
ธีร์หันไปมองร้านขนมข้างทาง เห็นมะขามเปียก มะยมดอง และผลไม้แปรรูปหลายอย่างวางเรียงกัน
เขาเผลอคิดถึงใบหน้าของเมฆตอนพูดถึงมะม่วงเปรี้ยว ๆ แล้วก็ถอนหายใจ
"...เอาทุกอย่าง อย่างละชุด"
แม่ค้าตาวาว รีบหยิบของใส่ถุงให้ทันที ธีร์รับมาถือไว้แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า...ตัวเองตามใจเมฆมากไปหรือเปล่า?
—
พอกลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่ธีร์ทำคือเดินไปหาคนท้องที่นั่งอยู่บนโซฟา
"คุณธีร์?" เมฆเงยหน้าขึ้นมอง "ไปไหนมาเหรอครับ?"
ธีร์วางถุงลงตรงหน้า "ของเปรี้ยว"
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเปิดถุงดู แล้วก็เผลอยิ้มออกมา
"มะขามคลุก! มะยมดองด้วย!" เมฆหยิบขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "คุณธีร์รู้ได้ยังไงว่าผมอยากกิน?"
ธีร์หลบตานิดหน่อย "เห็นแล้วก็นึกถึงเธอ"
"โอ้โห" เมฆหัวเราะ "ขอบคุณมากครับ!"
ธีร์มองเด็กหนุ่มที่เคี้ยวมะขามเปียกตุ้ย ๆ อย่างพอใจ แล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าเล็กน้อย
—
ไม่ใช่แค่ของเปรี้ยว ๆ จากข้างนอกเท่านั้น มะม่วงที่ท้ายสวนก็กลายเป็นสิ่งที่ต้องมีติดบ้านเสมอ
ทุกเช้า คนสวนจะได้รับคำสั่งให้สอยมะม่วงสด ๆ มาให้ ธีร์เองก็ลงไปช่วยสอยบางครั้ง ทั้งที่เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน
"ก้อนนุ่น แม่ของลูกติดมะม่วงหนักมากเลยนะ" ธีร์พูดขณะที่หยิบมะม่วงสุกขึ้นมาปอกให้เมฆ
เมฆที่กำลังเคี้ยวมะยมอยู่เงยหน้าขึ้นมา ยิ้มบาง ๆ "ก็ของมันอร่อยนี่ครับ"
ธีร์ส่ายหน้าก่อนจะยื่นจานมะม่วงให้ "เอาไป กินซะ"
เมฆรับไปกินอย่างไม่อิดออด ขณะที่ธีร์นั่งมองเงียบ ๆ
...จะว่าไป ตั้งแต่เมฆมาอยู่ที่นี่ อะไร ๆ ในบ้านก็เริ่มเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน


## บ้านที่เปลี่ยนไป

ช่วงนี้ธีร์เริ่มสังเกตว่าบรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ตั้งแต่เมฆมาอยู่ เสียงหัวเราะและบทสนทนาในบ้านก็ดูจะมีมากขึ้นกว่าแต่ก่อน
เมื่อก่อนเรือนใหญ่มักจะเงียบสนิท ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเป็นระเบียบ พ่อบ้านทำงานของพ่อบ้าน คนสวนดูแลสวน แม่ครัวทำอาหาร ไม่มีใครออกนอกกรอบ แต่ตอนนี้...
"คุณธีร์ครับ ผมว่าวันนี้เราไปกินข้าวในสวนกันไหม?"
ธีร์เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร มองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
"ทำไมต้องไปกินข้างนอก?"
"อากาศดีครับ" เมฆตอบง่าย ๆ "อีกอย่าง ผมอยากนั่งกินมะม่วงใต้ต้นด้วย"
ธีร์ถอนหายใจ แต่สุดท้ายก็ลุกขึ้นเดินตามไปแต่โดยดี
—
บ่ายวันนั้น สองคนมานั่งปอกมะม่วงใต้ต้นไม้ เมฆตัดมะม่วงเป็นชิ้นเล็ก ๆ และส่งให้ธีร์บ้าง
"คุณธีร์ นี่ครับ"
"เธอกินเองเถอะ"
"อ้าว แต่เมื่อกี้คุณธีร์ก็ป้อนผมนี่นา" เมฆพูดหน้าตาเฉย "ต้องป้อนคืนสิครับ"
ธีร์กลอกตาเล็กน้อยแต่ก็ยอมรับมะม่วงมากินโดยดี
เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนที่สนใจอะไรพวกนี้เลย แต่ตั้งแต่มีเมฆเข้ามา ทุกอย่างก็ดูจะวุ่นวายขึ้น และเขาก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี
...แต่ที่แน่ ๆ คือเขาไม่ได้รำคาญมัน
ธีร์มองเมฆที่กำลังพูดกับก้อนนุ่นอย่างอารมณ์ดี แล้วก็ได้แต่พึมพำกับตัวเอง
"บ้านนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว..."
ธีร์เปิดสมุดโน้ตของเมฆด้วยความอยากรู้และสงสัยว่าเจ้าตัวบันทึกอะไรไว้บ้าง พอเปิดออกไป เขาก็ต้องชะงัก
เนื้อหาในนั้นเต็มไปด้วยแผนสำรอง… มากมายจนเขาคาดไม่ถึง
"หากคุณธีร์แต่งงาน"
• ต้องออกจากเรือนใหญ่แน่ ๆ ต้องเตรียมหาที่อยู่ใหม่
• เช่าห้องอยู่ก่อนได้ไหม หรือควรออกไปหางานเพิ่มก่อน
• ก้อนนุ่นต้องมีที่ปลอดภัย จะเอาอะไรรองนอนให้ลูกดี
• ถ้าไม่มีเงิน จะขอทำงานอะไรก็ได้ ขอให้เลี้ยงก้อนนุ่นได้ก่อน
"หากถูกไล่ออกกะทันหัน"
• รีบเก็บของที่จำเป็น เสื้อผ้าของลูกต้องพร้อม
• ควรหาที่อยู่ชั่วคราวที่ใกล้โรงพยาบาล เผื่อฉุกเฉิน
• ถ้ายังไม่มีเงินสำรองพอ ต้องรับจ้างรายวันก่อนไหม
• ข้าวสารหนึ่งถุงจะอยู่ได้กี่วัน
"หากไม่มีเงินพอ"
• ลดค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้มากที่สุด
• คิดดูว่าจะรับจ้างตัดเย็บเสื้อผ้าได้ไหม
• ขายของออนไลน์ได้หรือเปล่า
• ถ้าลำบากจริง ๆ ขอลองไปหาที่อยู่บ้านเดิม
"หากไม่มีอะไรกิน"
• หาสถานที่แจกอาหารฟรีในเมือง
• ปลูกพืชที่โตเร็วที่สุด กินง่ายที่สุด
• ขอรับของบริจาคได้ที่ไหนบ้าง
• ซื้อข้าวสารยังไงให้พออยู่ได้เป็นเดือน
ธีร์พลิกไปเรื่อย ๆ มีแต่แผนสำรองเต็มไปหมด เมฆคิดไว้แล้วทุกทาง
ธีร์มองสมุดโน้ตในมือแล้วถอนหายใจยาว เนื้อหาที่เขาเห็นทำให้รู้สึกอึดอัดแปลก ๆ ไม่ใช่แค่เรื่องแผนสำรองของเมฆ แต่มันคือความจริงที่เมฆไม่เคยเชื่อมั่นในตัวเขาเลย
ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์แบบไหน เมฆก็เตรียมใจไว้แล้วว่า เขาต้องออกไปจากที่นี่แน่ ๆ
ธีร์หลับตาลงก่อนเงยหน้ามองคนที่กำลังนั่งเย็บผ้าให้ลูกอยู่บนโซฟา เมฆดูสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือขาว ๆ ค่อย ๆ ขยับเข็มอย่างระมัดระวัง ริมฝีปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ตอนที่พึมพำกับก้อนนุ่นในท้อง
ธีร์เดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะวางสมุดโน้ตลงข้าง ๆ เมฆ "นายจดเรื่องพวกนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
เมฆชะงักมือก่อนเงยหน้ามองธีร์ "อ้อ... ตั้งแต่รู้ว่าท้องได้ไม่นานครับ"
"แล้วทำไมต้องคิดอะไรไว้เยอะขนาดนี้"
"ผมต้องเตรียมตัวให้พร้อมนี่ครับ" เมฆยิ้มเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ "อยู่ที่นี่นาน ๆ ไม่ได้หรอก สักวันผมก็ต้องออกไปอยู่เอง จะได้ไม่ลำบากทีหลัง"
ธีร์ขมวดคิ้ว "ใครบอกนายว่าจะถูกไล่ออกหลังคลอด?"
"ทุกคนพูดกันหมดเลยนี่ครับ" เมฆหัวเราะเบา ๆ "คุณธีร์จะแต่งงาน มีครอบครัว ผมก็ต้องไปสิครับ"
ธีร์กอดอก มองเมฆด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกยังไง "แล้วทำไมไม่ถามฉันตรง ๆ"
"มันเป็นเรื่องที่คุณธีร์ต้องจัดการนี่ครับ ผมแค่เตรียมตัวของผมไว้เท่านั้นเอง" เมฆพูดเรียบ ๆ "ถ้าเกิดไม่มีเงินพอ ผมก็ต้องหางานเพิ่ม ถ้าไม่มีที่อยู่ ผมก็ต้องหาที่พักให้ก้อนนุ่น ผมคิดว่า... คงไม่เกี่ยวกับคุณธีร์"
ธีร์จ้องหน้าเมฆอยู่นาน "...เพราะนายไม่คิดว่าฉันจะช่วยใช่ไหม"
เมฆไม่ได้ตอบทันที แต่แค่ยิ้มบาง ๆ
ธีร์หลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจ "ให้ตายสิ... นายคิดเผื่อไปทุกทาง ยกเว้นทางที่ฉันจะรับผิดชอบนายกับลูกเหรอ?"
เมฆกระพริบตา "มันเป็นสิทธิ์ของคุณธีร์ที่จะช่วยหรือไม่ช่วยนี่ครับ ผมเลือกไม่ได้"
ธีร์ส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ "แล้วทำไมไม่คิดถึงทางที่ฉันจะดูแลนายกับก้อนนุ่นบ้างล่ะ?"
"เพราะมันเป็นไปไม่ได้ไงครับ" เมฆตอบเรียบ ๆ "คุณธีร์ไม่ได้รักผม เราไม่ได้มีความสัมพันธ์กัน ผมท้องเพราะความผิดพลาด ผมอยู่ที่นี่ได้แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น ผมคิดเผื่อแค่ทางที่เป็นไปได้เท่านั้นเอง"
ธีร์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเบา "แล้วถ้าฉันอยากให้มันเป็นไปได้ล่ะ?"
เมฆมองธีร์ตรง ๆ เป็นครั้งแรก "คุณธีร์อยากให้ผมอยู่ต่อเหรอครับ?"
"...ใช่"
"เพราะอะไรครับ?"
ธีร์สบตาเมฆ "...เพราะฉันเป็นพ่อของก้อนนุ่น"
เมฆหัวเราะเบา ๆ เหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว "นั่นไงครับ เหตุผลของคุณธีร์คือก้อนนุ่น ไม่ใช่ผม"
ธีร์ชะงัก
"ผมจะอยู่เพื่อดูแลลูกของผม และคุณธีร์จะอยู่เพื่อดูแลลูกของคุณธีร์" เมฆพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ถ้าสักวันหนึ่ง คุณธีร์มีครอบครัวของตัวเองแล้ว ผมก็ต้องออกไปอยู่ดีใช่ไหมครับ"
ธีร์เม้มปากแน่น ไม่รู้จะตอบยังไงดี
เมฆยิ้มบาง ๆ "นั่นแหละครับ ที่ผมต้องเตรียมแผนสำรอง"
ธีร์มองสมุดโน้ตในมือแล้วถอนหายใจยาว เนื้อหาที่เขาเห็นทำให้รู้สึกอึดอัดแปลก ๆ ไม่ใช่แค่เรื่องแผนสำรองของเมฆ แต่มันคือความจริงที่เมฆไม่เคยเชื่อมั่นในตัวเขาเลย
ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์แบบไหน เมฆก็เตรียมใจไว้แล้วว่า เขาต้องออกไปจากที่นี่แน่ ๆ
ธีร์หลับตาลงก่อนเงยหน้ามองคนที่กำลังนั่งเย็บผ้าให้ลูกอยู่บนโซฟา เมฆดูสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือขาว ๆ ค่อย ๆ ขยับเข็มอย่างระมัดระวัง ริมฝีปากมีรอยยิ้มบาง ๆ ตอนที่พึมพำกับก้อนนุ่นในท้อง
ธีร์เดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะวางสมุดโน้ตลงข้าง ๆ เมฆ "นายจดเรื่องพวกนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
เมฆชะงักมือก่อนเงยหน้ามองธีร์ "อ้อ... ตั้งแต่รู้ว่าท้องได้ไม่นานครับ"
"แล้วทำไมต้องคิดอะไรไว้เยอะขนาดนี้"
"ผมต้องเตรียมตัวให้พร้อมนี่ครับ" เมฆยิ้มเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ "อยู่ที่นี่นาน ๆ ไม่ได้หรอก สักวันผมก็ต้องออกไปอยู่เอง จะได้ไม่ลำบากทีหลัง"
ธีร์ขมวดคิ้ว "ใครบอกนายว่าจะถูกไล่ออกหลังคลอด?"
"ทุกคนพูดกันหมดเลยนี่ครับ" เมฆหัวเราะเบา ๆ "คุณธีร์จะแต่งงาน มีครอบครัว ผมก็ต้องไปสิครับ"
ธีร์กอดอก มองเมฆด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกยังไง "แล้วทำไมไม่ถามฉันตรง ๆ"
"มันเป็นเรื่องที่คุณธีร์ต้องจัดการนี่ครับ ผมแค่เตรียมตัวของผมไว้เท่านั้นเอง" เมฆพูดเรียบ ๆ "ถ้าเกิดไม่มีเงินพอ ผมก็ต้องหางานเพิ่ม ถ้าไม่มีที่อยู่ ผมก็ต้องหาที่พักให้ก้อนนุ่น ผมคิดว่า... คงไม่เกี่ยวกับคุณธีร์"
ธีร์จ้องหน้าเมฆอยู่นาน "...เพราะนายไม่คิดว่าฉันจะช่วยใช่ไหม"
เมฆไม่ได้ตอบทันที แต่แค่ยิ้มบาง ๆ
ธีร์หลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจ "ให้ตายสิ... นายคิดเผื่อไปทุกทาง ยกเว้นทางที่ฉันจะรับผิดชอบนายกับลูกเหรอ?"
เมฆกระพริบตา "มันเป็นสิทธิ์ของคุณธีร์ที่จะช่วยหรือไม่ช่วยนี่ครับ ผมเลือกไม่ได้"
ธีร์ส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ "แล้วทำไมไม่คิดถึงทางที่ฉันจะดูแลนายกับก้อนนุ่นบ้างล่ะ?"
"เพราะมันเป็นไปไม่ได้ไงครับ" เมฆตอบเรียบ ๆ "คุณธีร์ไม่ได้รักผม เราไม่ได้มีความสัมพันธ์กัน ผมท้องเพราะความผิดพลาด ผมอยู่ที่นี่ได้แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น ผมคิดเผื่อแค่ทางที่เป็นไปได้เท่านั้นเอง"
ธีร์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเบา "แล้วถ้าฉันอยากให้มันเป็นไปได้ล่ะ?"
เมฆมองธีร์ตรง ๆ เป็นครั้งแรก "คุณธีร์อยากให้ผมอยู่ต่อเหรอครับ?"
"...ใช่"
"เพราะอะไรครับ?"
ธีร์สบตาเมฆ "...เพราะฉันเป็นพ่อของก้อนนุ่น"
เมฆหัวเราะเบา ๆ เหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว "นั่นไงครับ เหตุผลของคุณธีร์คือก้อนนุ่น ไม่ใช่ผม"
ธีร์ชะงัก
"ผมจะอยู่เพื่อดูแลลูกของผม และคุณธีร์จะอยู่เพื่อดูแลลูกของคุณธีร์" เมฆพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่ถ้าสักวันหนึ่ง คุณธีร์มีครอบครัวของตัวเองแล้ว ผมก็ต้องออกไปอยู่ดีใช่ไหมครับ"
ธีร์เม้มปากแน่น ไม่รู้จะตอบยังไงดี
เมฆยิ้มบาง ๆ "นั่นแหละครับ ที่ผมต้องเตรียมแผนสำรอง"


## ตามติด

หลังจากคุยกับธีร์เมื่อคืน เมฆก็รู้สึกโล่งใจขึ้นนิดหน่อย อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มั่นใจได้ว่า ตัวเองจะได้อยู่กับก้อนนุ่นต่อไป
ถึงจะไม่ได้อยู่ในฐานะอะไรพิเศษก็ตาม
เมฆไม่ได้คิดว่าตัวเองจะต้องเปลี่ยนไปจากเดิม เขายังคงเป็นคนเดิมที่ชอบนั่งคุยกับพี่ ๆ คนงาน แม้ตอนนี้จะไม่ได้ทำงานเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่เขาก็ยังคุ้นเคยกับพวกพี่ ๆ มากกว่าคนที่เรือนใหญ่
วันนี้อากาศดี เมฆเดินไปหาพวกพี่ ๆ ที่กำลังนั่งพักกันอยู่ใต้ต้นไม้ ก่อนจะทักทายตามปกติ
"พี่ดลครับ วันนี้ทำอะไรเหรอ?"
"อ้าว น้องเมฆ มานั่งก่อน ๆ วันนี้พวกพี่กำลังจะไปแต่งแปลงผักให้นายใหญ่"
เมฆพยักหน้าแล้วยิ้ม ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ "แปลงผักเหรอครับ ผมขอช่วยได้ไหม"
"เฮ้ย ไม่ต้องหรอกเรา ตอนนี้กำลังท้องอยู่ ไปจับจอบจับเสียมเดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก" พี่ดลหัวเราะ
เมฆยิ้มแห้ง ๆ "งั้นผมช่วยถอนหญ้าเฉย ๆ ก็ได้ครับ"
"ไม่ได้ ๆ ๆ นายใหญ่ฆ่าพวกพี่แน่ถ้าให้น้องเมฆทำงาน"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ"
"โธ่ น้องเมฆ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าตั้งแต่ท้อง นายใหญ่แทบไม่ให้ขยับไปไหนเลยนะ" พี่คนหนึ่งแซว "เมื่อก่อนเราอยู่ท้ายสวนยังไงก็ไม่มีใครสนใจ แต่ตอนนี้เดินไปไหนมาไหน นายใหญ่ต้องรู้ตลอด"
เมฆกระพริบตาปริบ ๆ "ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"
"เออ ขนาดนั้นแหละ!"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "แต่ผมก็ยังออกมาได้อยู่นะครับ"
"เพราะนายใหญ่คงยังตามไม่ทัน" พี่ดลขำ "เฮ้ย แล้วนี่กินข้าวเช้ามาหรือยัง"
เมฆพยักหน้า "กินแล้วครับ ผมกินเผื่อก้อนนุ่นด้วย"
"ดี ๆ ต้องกินเยอะ ๆ นะ เราไม่ได้ตัวใหญ่ อดมากไม่ดี"
เมฆยิ้มบาง ๆ "ครับ ผมจะระวัง"
พี่ ๆ คนงานคุยกับเมฆอย่างสนุกสนานเหมือนเดิม เมฆเองก็พูดคุยตอบโต้ไปตามสบาย ถึงบางครั้งจะคิดอะไรแปลก ๆ ไปบ้าง เช่น การเสนอว่าถ้าไม่มีเงินจะลองปลูกพืชผักกินเอง หรือลองรับจ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ ในหมู่บ้าน แต่พี่ ๆ ก็ไม่ได้ถือสาอะไร
เมฆเป็นเด็กดี มีมารยาท และไม่เคยถือตัวแม้แต่น้อย แม้ตอนนี้จะได้รับการดูแลอย่างดีขึ้นจากเรือนใหญ่ก็ตาม
ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ ธีร์ก็เดินมาตามหาเมฆ
"เจอนายจนได้"
พี่ ๆ คนงานรีบลุกขึ้นเมื่อลูกชายคนโตของบ้านมาปรากฏตัวตรงหน้า "นายใหญ่"
เมฆเองก็มองธีร์อย่างไม่คาดคิด "คุณธีร์มาตามผมเหรอครับ?"
ธีร์พยักหน้า ก่อนจะมองเมฆที่กำลังนั่งสบาย ๆ กับพี่ ๆ "ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรหนักไง"
"ผมก็ไม่ได้ทำอะไรหนักนี่ครับ แค่มานั่งคุยกับพี่ ๆ เอง"
ธีร์ถอนหายใจ "กลับไปพักก่อน"
เมฆลังเลนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า "ก็ได้ครับ"
ก่อนจะกลับ เมฆก็ยกมือไหว้พี่ ๆ ตามปกติแล้วบอกลาทุกคน "ไว้ผมมาคุยใหม่นะครับ"
ธีร์มองภาพนั้นแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า… ไม่ว่ายังไง เมฆก็ยังคงเป็นเมฆ ไม่เปลี่ยนไปเลย
เมฆเดินกลับไปพร้อมกับธีร์ แม้จะไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมธีร์ถึงมาตามเขาเอง
"คุณธีร์มีอะไรหรือเปล่าครับ?" เมฆเอียงคอถาม
ธีร์เหลือบมองเมฆแวบหนึ่งก่อนจะตอบ "ไม่มี"
"อ้อ…" เมฆพยักหน้าช้า ๆ "นึกว่ามีเรื่องสำคัญ"
"สำคัญ"
"ครับ?"
ธีร์หันไปมองเมฆเต็มตา "สำคัญที่นายหายไป"
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ "ผมไม่ได้หายไปนะครับ ผมแค่ไปคุยกับพี่ ๆ"
"แล้วทำไมไม่บอกฉันก่อน?"
"…ต้องบอกด้วยเหรอครับ?"
ธีร์ถอนหายใจยาว "เมฆ ตอนนี้นายไม่ได้อยู่ท้ายสวนแล้ว นายอยู่ในความดูแลของฉัน เข้าใจไหม"
เมฆคิดตาม ก่อนจะพยักหน้า "เข้าใจครับ"
"แล้วจะไปไหนต้องบอก"
"…ครับ"
ธีร์พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วดันหลังเมฆเบา ๆ ให้เดินต่อ
เมฆรู้สึกแปลก ๆ กับสัมผัสนั้น แม้ธีร์จะไม่เคยรุนแรงกับเขา แต่วันนี้กลับรู้สึกว่าธีร์ใกล้ชิดขึ้นกว่าเดิม
พอถึงเรือนใหญ่ ธีร์ก็เดินตามเมฆเข้ามาในห้อง
"คุณธีร์เข้ามาทำไมครับ?"
"จะอยู่เป็นเพื่อน"
"อ้อ…" เมฆพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อเด็กที่เย็บค้างไว้มานั่งทำต่อ
ธีร์มองดูอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะพูดขึ้น "นายเย็บเองหมดเลยเหรอ"
"ครับ"
ธีร์หยิบผ้าขึ้นมาดู "ดูดีนะ"
เมฆยิ้มบาง ๆ "ขอบคุณครับ ผมอยากให้ก้อนนุ่นใส่เสื้อที่อบอุ่นที่สุด"
ธีร์มองมือที่กำลังเย็บอย่างประณีตก่อนจะพูดขึ้น "ฉันช่วยไหม?"
เมฆชะงัก แล้วเงยหน้ามองธีร์ "คุณธีร์เย็บผ้าเป็นเหรอครับ?"
"ไม่เป็น"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "งั้นก็ไม่ต้องช่วยหรอกครับ เดี๋ยวเสื้อขาดพอดี"
ธีร์มองเมฆที่กำลังหัวเราะเบา ๆ แล้วรู้สึกว่า… บรรยากาศรอบตัวมันเปลี่ยนไป
จากเดิมที่เคยมีแต่ความไม่แน่ใจ ตอนนี้กลับมีความผ่อนคลายมากขึ้น
ธีร์ไม่ได้รีบลุกไปไหน นั่งดูเมฆเย็บผ้าไปเงียบ ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ
และเมฆเองก็ไม่ได้รู้สึกแปลกที่ธีร์อยู่ด้วย…
แค่ปล่อยให้ความเงียบอันสบายใจนี้ดำเนินต่อไป


## อ้อมกอด

หลังจากธีร์เฝ้ามองเมฆเย็บผ้าไปสักพัก ความง่วงก็เริ่มเข้ามาเล่นงานทั้งสองคน
เมฆหาวเบา ๆ ก่อนจะลูบท้องตัวเอง "ก้อนนุ่น ง่วงหรือยังครับ"
ธีร์ที่นั่งพิงพนักเก้าอี้อยู่ก็เหลือบมองเมฆ "ง่วงแล้วก็ไปนอนสิ"
เมฆพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเก็บของแล้วเดินไปที่เตียง เขาล้มตัวลงนอน พลิกตัวเล็กน้อยให้หาตำแหน่งที่สบายที่สุด
ธีร์มองเมฆแล้วก็รู้สึกแปลก ๆ
ปกติเขาไม่ได้อยู่ในห้องเมฆนานขนาดนี้ และไม่เคยเห็นเมฆกำลังจะหลับต่อหน้าต่อตา
พอเห็นอีกฝ่ายเอนตัวลงไป ธีร์ก็ลังเลอยู่นิดหนึ่งว่าจะกลับห้องตัวเองดีไหม แต่สุดท้ายกลับเดินเข้าไปใกล้เตียงของเมฆ
เมฆที่กำลังจะหลับรู้สึกถึงเงาของธีร์ จึงลืมตาขึ้นมอง "คุณธีร์?"
ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร แค่ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เมฆก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ
เมฆกระพริบตาปริบ ๆ "คุณธีร์จะนอนนี่เหรอครับ?"
"อืม"
"...ทำไมล่ะครับ?"
"อยากอยู่ใกล้ ๆ"
เมฆเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยให้มีที่ว่างมากขึ้น
ธีร์มองท่าทางนั้นแล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ แล้ววาดแขนกอดเมฆไว้หลวม ๆ
เมฆชะงักเล็กน้อย "คุณธีร์?"
"ฉันหนาว" ธีร์พูดเสียงเรียบ แต่ท่าทางไม่ได้ดูหนาวเลยสักนิด
เมฆมองธีร์อย่างงุนงง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ขยับหนี
"คุณธีร์กอดผมแบบนี้..." เมฆพึมพำเบา ๆ
"อืม"
"ทำไมเหรอครับ?"
ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "แค่อยากกอด"
เมฆกระพริบตา ก่อนจะยิ้มบาง ๆ "แปลกจังครับ"
"แปลกตรงไหน?"
"คุณธีร์เคยบอกว่าผมเป็นแม่ของลูก ไม่ใช่เหรอครับ"
ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการกอด"
"ผมก็ไม่รู้ครับ" เมฆหัวเราะเบา ๆ "แค่คิดว่ามันแปลกดี"
ธีร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่ออกแรงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเล็กน้อย
เมฆรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวธีร์ และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่ามัน... สบายดีจัง
"ถ้าอย่างนั้น คืนนี้กอดได้ครับ" เมฆพึมพำเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง
ธีร์มองใบหน้าของเมฆที่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง แล้วก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้
อาจจะไม่ได้พูดอะไรเยอะ แต่การกระทำของเขา… คงบอกอะไรบางอย่างได้บ้าง
เช้าวันต่อมา เมฆตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆ
เขายังอยู่ในอ้อมกอดของธีร์
แขนของธีร์ยังวางพาดอยู่บนตัวเขา แม้จะไม่ได้กอดแน่นเหมือนเมื่อคืน แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงไออุ่น
เมฆกระพริบตาช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัว แต่พอขยับนิดเดียว แขนของธีร์ก็กระชับขึ้นเหมือนไม่อยากให้ลุกไปไหน
"คุณธีร์?" เมฆเรียกเสียงเบา
ธีร์ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้น สายตาที่ยังง่วง ๆ นั้นมองเมฆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสียงทุ้มต่ำ "ตื่นแล้วเหรอ?"
"ครับ"
ธีร์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะปล่อยมือออกช้า ๆ "จะลุกเลยไหม?"
"อืม... คงยังครับ ผมอยากนอนต่ออีกหน่อย" เมฆพูดตามตรง ก่อนจะพลิกตัวไปอีกด้านให้สบายขึ้น
ธีร์มองเมฆที่ยังซุกอยู่กับหมอนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นจัดผ้าห่มให้ เมฆเห็นก็หันมามอง "ขอบคุณครับ"
"อืม"
บรรยากาศในห้องเช้านี้ดูแปลกกว่าทุกวัน
ไม่ใช่แค่เพราะเมื่อคืนพวกเขานอนกอดกัน แต่เป็นเพราะธีร์ดู ใส่ใจ เมฆมากกว่าปกติ
แม้จะไม่ได้พูดอะไรเยอะ แต่ทุกการกระทำล้วนมีความหมาย
หลังจากที่เมฆตื่นจริง ๆ และลุกจากเตียง เขากำลังจะเดินไปล้างหน้า แต่ธีร์กลับพูดขึ้นก่อน
"เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำอุ่นมาให้"
เมฆชะงัก "ไม่เป็นไรครับ ผมไปเองได้"
"นั่งรอเฉย ๆ"
เมฆมองธีร์ที่เดินออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ก่อนจะนั่งลงอย่างงุนงง
…นี่มันไม่เหมือนคุณธีร์ที่เขารู้จักเลยสักนิด
ไม่กี่นาทีต่อมา ธีร์ก็กลับมาพร้อมกับน้ำอุ่นและผ้าสะอาด
"เอ้า ล้างหน้า"
เมฆรับมาด้วยความรู้สึกแปลก ๆ "ขอบคุณครับ"
ธีร์ยืนมองเมฆเช็ดหน้าจนเสร็จก่อนจะพูดขึ้น "อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?"
"เอ๊ะ?"
"อาหารเช้า"
"อ้อ..." เมฆคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อะไรก็ได้ครับ"
"ถ้างั้นกินข้าวต้ม"
"ก็ได้ครับ"
ธีร์พยักหน้า ก่อนจะเดินออกไปจัดการเรื่องอาหารให้ เมฆมองตามแผ่นหลังของธีร์แล้วก็อดยิ้มบาง ๆ กับตัวเองไม่ได้
เขาไม่รู้ว่าทำไมธีร์ถึงดู ใส่ใจ เขามากขึ้น
แต่ที่แน่ ๆ…
มันทำให้หัวใจเขาอบอุ่นอย่างประหลาด


## สักพัก

หลังจากอาหารเช้า เมฆนั่งเย็บเสื้อเด็กต่อที่ริมหน้าต่าง แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านเข้ามา ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น
ธีร์เดินเข้ามาในห้องเงียบ ๆ ก่อนจะนั่งลงข้างหลังเมฆโดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกต
จนกระทั่งมืออุ่น ๆ สองข้างวางลงบนเอวของเขา แล้วค่อย ๆ ดึงตัวเขาเข้าไปใกล้
เมฆสะดุ้งเล็กน้อย "คุณธีร์?"
ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร แค่นั่งซ้อนหลังเมฆแล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น
"อยู่เฉย ๆ" เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนคลายลงและปล่อยให้ธีร์กอด
มือของธีร์เลื่อนมาวางบนหน้าท้องของเมฆ ลูบเบา ๆ อย่างระมัดระวัง
"ก้อนนุ่นกำลังทำอะไรอยู่?" ธีร์พึมพำ
เมฆหัวเราะเบา ๆ "ยังไม่ถึงเวลาจะดิ้นหรอกครับ"
"แต่ก็น่าจะได้ยินเสียงเราแล้วใช่ไหม?"
"อืม… น่าจะครับ"
ธีร์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงจนใบหน้าแนบกับไหล่ของเมฆ
เมฆรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดอยู่ตรงต้นคอ
"คุณธีร์?"
"แค่… อยู่แบบนี้สักพัก"
เมฆชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ขยับหนี
ธีร์ซุกหน้าลงที่ซอกคอของเมฆ สูดลมหายใจลึก ๆ ราวกับต้องการซึมซับความอบอุ่นนี้ไว้
เมฆรู้สึกถึงสัมผัสนั้นแล้วก็อดหน้าแดงไม่ได้
มันใกล้ชิดกว่าทุกครั้ง… และแตกต่างจากทุกคืนที่เคยกอดกัน
เมฆอยากถามว่าทำไมธีร์ถึงทำแบบนี้ แต่สุดท้ายก็เลือกจะเงียบและปล่อยให้ความเงียบสบาย ๆ นี้ดำเนินต่อไป
แม้หัวใจจะเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมก็ตาม…
เมฆรู้สึกถึงลมหายใจของธีร์ที่ซุกอยู่ตรงต้นคอ เขาเม้มปากแน่น พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ตัวสั่น
มันใกล้เกินไป… ใกล้กว่าทุกครั้งที่เคยเป็นมา
เขารู้สึกได้ว่าธีร์ไม่ได้กอดเพราะแค่ต้องการให้ก้อนนุ่นรับรู้ถึงพ่อ แต่เพราะธีร์ต้องการเขาจริง ๆ
ถึงจะเขินจนหน้าแดงไปหมด แต่เมฆก็พยายามทำตัวปกติ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา ๆ
"คุณธีร์… คุณคงชอบกอดคนท้อง กับกลิ่นของคนท้องสินะครับ"
ธีร์ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะขยับตัวให้จมูกแนบชิดต้นคอเมฆมากขึ้น สูดลมหายใจลึก ๆ อีกครั้งราวกับกำลังพิสูจน์บางอย่าง
แล้วเขาก็พูดออกมาช้า ๆ
"เปล่า"
เมฆกะพริบตา "ครับ?"
ธีร์ขยับใบหน้าออกมาเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบข้างหูเมฆเสียงหนักแน่น
"ไม่ได้ชอบกลิ่นคนท้อง"
มือที่กอดรอบตัวเมฆกระชับขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ธีร์จะพูดต่อ
"ฉันชอบเธอ"
เมฆนิ่งไปทันที
หัวใจเต้นแรงจนเขาไม่แน่ใจว่าตัวเองหายใจอยู่หรือเปล่า เขารู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาจนถึงปลายหู
"…คุณธีร์"
ธีร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่แนบหน้ากลับลงไปที่ไหล่ของเมฆเหมือนเดิม
เมฆไม่รู้ว่าต้องตอบยังไงดี… ไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกยังไง
แต่ที่แน่ ๆ เขารู้แล้วว่า…
นี่ไม่ใช่แค่การกอดเพราะก้อนนุ่นอีกต่อไปแล้ว


## ใกล้ขนาดนี้

เมฆนิ่งไปนาน หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก
"ฉันชอบเธอ"
คำพูดของธีร์ยังคงก้องอยู่ในหัว มันชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่า 'ชอบ' ที่ธีร์พูดถึงนั้นหมายถึงอะไร
ธีร์เองก็ยังคงกอดเขาแน่น ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แต่สัมผัสที่ส่งผ่านมากลับหนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เมฆกลืนน้ำลายลงคอ พยายามคิดให้ชัดเจนก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
"...หมายถึงยังไงครับ?"
ธีร์ไม่ได้ขยับออกไป แค่กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นอีก "หมายถึงแบบที่พูด"
เมฆเม้มปากแน่น "ผม…"
เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรตอบยังไง ไม่รู้ว่าควรเชื่อคำพูดนั้นไหม หรือว่ามันเป็นเพียงความรู้สึกชั่ววูบของธีร์กันแน่
"ผมคิดว่าคุณธีร์แค่… ใส่ใจผมเพราะก้อนนุ่น"
"ตอนแรกอาจจะใช่" ธีร์ตอบเสียงทุ้ม "แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว"
เมฆหันไปมองธีร์ช้า ๆ สบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังของอีกฝ่าย
ธีร์มองเขาเหมือนอยากให้เขาเข้าใจจริง ๆ ว่า คำพูดเมื่อครู่ไม่ได้พูดไปลอย ๆ
เมฆกระพริบตาช้า ๆ แล้วหลบตา ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ "...ผมไม่รู้ว่าคุณพูดจริงหรือเปล่า"
ธีร์ถอนหายใจแล้วโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิม "งั้นต้องทำยังไง นายถึงจะเชื่อ"
เมฆกัดริมฝีปาก คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "...เวลา"
ธีร์เลิกคิ้ว "เวลา?"
เมฆพยักหน้า "ผมอยากให้คุณธีร์แน่ใจจริง ๆ ว่าคุณชอบผม ไม่ใช่แค่เพราะผมเป็นแม่ของลูก หรือเพราะตอนนี้ผมอยู่ใกล้คุณ"
ธีร์มองเมฆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "โอเค ถ้านายต้องการเวลา ฉันก็จะให้"
เมฆแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ธีร์ก็พูดต่อ
"แต่ระหว่างนี้ ฉันจะทำให้นายเชื่อให้ได้"
เมฆชะงัก หันไปมองธีร์อย่างงุนงง "หมายความว่าไงครับ?"
ธีร์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเลื่อนมือมาลูบผมเมฆเบา ๆ
"หมายความว่า… ฉันจะไม่ปล่อยให้นายคิดว่าตัวเองต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว"
เมฆยังไม่ทันได้ตั้งตัวกับคำพูดของธีร์ดี รู้ตัวอีกที ลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่ายก็แนบชิดต้นคอเขาอีกครั้ง
"คุณธีร์…?"
ยังไม่ทันจะถามจบ ริมฝีปากอุ่น ๆ ก็ประทับลงที่ต้นคอของเขาเบา ๆ
สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ชัดเจนจนทำให้เมฆสะดุ้งเล็กน้อย
"รู้สึกยังไง?" ธีร์ถามเสียงทุ้ม
เมฆเม้มปากแน่น "ผม…"
ยังไม่ทันจะตอบ ริมฝีปากนั้นก็เลื่อนต่ำลงมาที่ไหล่ของเขาอีกครั้ง
เมฆสะดุ้งอีกครั้ง รีบหลบสายตาไปอีกทาง "คุณธีร์…"
"ไม่ตอบเหรอ" ธีร์พึมพำ ก่อนจะขยับขึ้นไปหอมแก้มเมฆเบา ๆ
เมฆเบิกตากว้าง "คุณธีร์!"
"ตอบก่อน"
"ผม… ผมไม่รู้"
ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาหอมที่ขมับของเมฆ "งั้นลองใหม่"
"คุณธีร์…" เมฆเริ่มรู้สึกว่าตัวเองควบคุมสถานการณ์ไม่ได้แล้ว
ธีร์ขยับลงมาหอมที่แก้มอีกข้างของเมฆช้า ๆ "รู้สึกยังไง?"
เมฆเม้มปากแน่นจนเริ่มหน้าแดง รีบเบือนหน้าหนี "ผม…!"
ธีร์เห็นแบบนั้นก็ยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดจูบลงตรงมุมปากของเมฆเบา ๆ
สัมผัสนั้นทำให้เมฆชะงักไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก
ธีร์มองปฏิกิริยานั้นแล้วกระซิบข้างหูเสียงเบา "ถ้าไม่ตอบ… ฉันจะจูบต่อเรื่อย ๆ"
เมฆตัวแข็งทื่อ หน้าแดงยิ่งกว่าเดิมจนไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี…
ธีร์มองเมฆที่นั่งกอดตุ๊กตาผ้าไว้หลวม ๆ ขณะเอนตัวพิงพนักโซฟา แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าเนียนที่ดูผ่อนคลายกว่าปกติ อาจเพราะช่วงนี้เมฆได้พักผ่อนมากขึ้น หลังจากต้องเหนื่อยมานานเกินไป
วันนี้เขาไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร และไม่อยากปล่อยให้เมฆอยู่คนเดียว จึงเลือกใช้เวลาอยู่ด้วยกันในห้องรับแขกขนาดย่อมที่อยู่ติดกับสวน
"ง่วงเหรอ?" ธีร์ถามเสียงเบาเมื่อเห็นเปลือกตาของเมฆกระพริบช้าลง
"นิดหน่อยครับ" เมฆขยับตัวเล็กน้อย แต่ไม่ลืมเอามือแตะหน้าท้องเบา ๆ เหมือนเคย "ก้อนนุ่นยังไม่นอนเลย"
ธีร์มองมือของเมฆที่ลูบหน้าท้องตัวเองเบา ๆ ด้วยแววตาอ่อนโยนก่อนจะเผลอถามออกไป "ก้อนนุ่นดิ้นหรือยัง?"
เมฆส่ายหน้า "ยังครับ ต้องรออีกหลายเดือนกว่าจะดิ้น"
"อืม" ธีร์พยักหน้า เข้าใจว่าตอนนี้ลูกยังตัวเล็กมาก แต่ก็นึกอยากรู้ขึ้นมาอีกว่าเมฆรู้สึกยังไงบ้างเวลาที่มีชีวิตเล็ก ๆ อยู่ในตัวเอง
"ถ้าลูกดิ้น จะรู้สึกยังไง?"
เมฆยิ้มบาง ๆ "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ยังไม่เคยรู้สึก"
คำตอบนั้นทำให้ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับตัวนั่งใกล้เมฆมากขึ้น แล้วมองหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย "ขอจับดูได้ไหม?"
เมฆเงยหน้ามองธีร์อย่างลังเล ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ "ได้ครับ"
ธีร์วางมือลงบนหน้าท้องของเมฆอย่างระมัดระวัง สัมผัสผ่านเนื้อผ้าทำให้รับรู้ถึงไออุ่นของอีกฝ่ายได้ชัดเจนกว่าที่คิด เขาเผลอไล้นิ้วเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ก่อตัวขึ้นในใจทำให้เขาเผลอปล่อยตัวตามสบายมากกว่าปกติ
เมฆมองธีร์ที่ขยับมือไปมาอย่างเงียบ ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ "ก้อนนุ่นยังไม่ดิ้นหรอกครับ"
"รู้แล้ว" ธีร์ตอบเสียงเรียบ แต่ก็ไม่ได้เอามือออก "แค่อยากลองดู"
เมฆไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้ธีร์สัมผัสหน้าท้องของตัวเองต่อไป ขณะเดียวกันก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นเรื่อย ๆ อากาศอบอุ่นและสัมผัสที่ไม่ได้น่ารำคาญทำให้เปลือกตาหนักขึ้น
ธีร์เห็นเมฆเริ่มจะหลับก็ขยับตัวเข้าใกล้อีกนิด ปรับท่านั่งให้สะดวกขึ้นก่อนจะเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นรองศีรษะของเมฆเอาไว้
เมฆไม่ได้ขัดขืน แค่ซุกตัวเข้าหาโดยไม่รู้ตัว
ธีร์มองคนที่ใช้แขนเขาต่างหมอนแล้วถอนหายใจเบา ๆ
...ใกล้กันขนาดนี้ ทำไมถึงยังคิดว่าจะไปจากที่นี่อีกนะ


## คนนอก

เมฆเคี้ยวมะม่วงช้า ๆ สายตาเหม่อมองไปที่กิ่งไม้ด้านบนที่แกว่งไกวตามสายลม แดดอ่อน ๆ ของช่วงบ่ายทำให้รู้สึกง่วงนิดหน่อย แต่ใจของเขายังไม่สงบดี
เขากำลังคิด
คิดเรื่องอนาคตของตัวเอง คิดเรื่องก้อนนุ่น คิดเรื่องที่ว่าหลังจากนี้เขาจะต้องอยู่ที่ไหน
ถึงแม้ว่าตอนนี้ทุกคนจะยอมให้เขาอยู่ที่นี่ แต่สุดท้ายเขาก็ยังเป็นแค่ 'คนนอก' อยู่ดี
"คุณธีร์...ถ้าอนาคตผมต้องย้ายไป ผมขอเอาของพวกนี้ไปด้วยได้ไหมครับ?" เมฆพูดพลางลูบมือลงบนกองผ้านุ่ม ๆ ที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ให้ลูก
ธีร์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่ติดมือมาด้วย คิ้วขมวดเล็กน้อย "ทำไมต้องพูดเหมือนตัวเองจะไป?"
"ก็..." เมฆเม้มปาก "ก็แค่คิดไว้ก่อน เผื่อไว้ไงครับ"
"เผื่ออะไร?"
"ก็...ผมไม่ได้เป็นคนสำคัญอะไรที่นี่"
ธีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้า สีหน้าเรียบเฉยของเมฆอาจทำให้ใคร ๆ คิดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจ แต่ธีร์รู้ว่าไม่ใช่
"เมฆ เธอกำลังคิดอะไรอยู่?"
"ก็แค่คิดเรื่องอนาคตครับ" เมฆยิ้มบาง ๆ "ถ้าคุณธีร์แต่งงาน มีครอบครัว ผมก็ต้องออกไปอยู่ข้างนอกอยู่ดี...มันก็เป็นเรื่องปกติใช่ไหมครับ?"
ธีร์กำเอกสารในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"เธอคิดเรื่องพวกนี้คนเดียวตลอดเลยเหรอ?"
"อืม..." เมฆพยักหน้า "มันเป็นเรื่องที่ต้องคิดนี่ครับ ผมมีลูกแล้ว ผมต้องคิดเผื่อก้อนนุ่น"
'แต่ไม่เคยคิดเผื่อฉันเลยเหรอ?'
คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจธีร์ แต่เขาไม่พูดออกไป เขาทำเพียงถอนหายใจ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเมฆ
มือของเขาวางลงบนท้องนูนเบา ๆ ลูบวนไปมาอย่างที่เริ่มชินเสียแล้ว
"ฉันจะไม่ให้เธอไปไหน"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "คุณธีร์พูดแบบนี้ตั้งหลายรอบแล้วนะครับ"
"แล้วทำไมยังคิดว่าจะไปอีก?"
เมฆไม่ตอบ เขาแค่ก้มลงมองมือใหญ่ที่ยังลูบท้องของเขาอยู่อย่างแผ่วเบา
'ก็เพราะฉันรู้ว่า สุดท้ายแล้ว ฉันยังเป็นแค่คนนอก'
แต่เขาไม่พูดมันออกไป
เพราะถึงพูดออกไป...มันก็คงไม่เปลี่ยนอะไรอยู่ดี
เมฆเดินออกมานอกเรือนใหญ่ ตั้งใจจะเดินเล่นสักหน่อยเพื่อผ่อนคลายความคิดวุ่นวายในหัว อากาศช่วงบ่ายเย็นสบาย ต้นไม้สูงโปร่งให้ร่มเงาพอดี เขากำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่ใต้ศาลาริมทาง
คน ๆ นั้นเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวขาวซีด ดวงตาหม่นหมองคล้ายคนที่ร้องไห้มาไม่นาน ท้องของอีกฝ่ายก็นูนขึ้นเล็กน้อย คล้ายกับของเขา
เมฆชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหา
"คุณ...เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเขา สีหน้าดูตกใจที่มีคนเข้ามาทัก ก่อนที่ริมฝีปากจะเม้มแน่นแล้วหลุบตาลงต่ำ
"ไม่เป็นไรครับ"
"แต่คุณดูไม่ค่อยโอเคเลย" เมฆนั่งลงบนม้านั่งตัวเดียวกันโดยเว้นระยะห่างพอสมควร "ทะเลาะกับใครมาหรือเปล่า?"
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ "เปล่าหรอกครับ แค่รู้สึก...เหนื่อยนิดหน่อย"
เมฆพยักหน้าช้า ๆ ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขามองใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วนึกถึงตัวเองช่วงแรก ๆ ที่รู้ว่าท้อง แต่ต้องอยู่คนเดียว ไม่มีใครให้พึ่งพา
"เหนื่อยกับการท้อง หรือเหนื่อยกับคนรอบข้างครับ?"
ชายหนุ่มนิ่งไปนาน ก่อนจะยิ้มเศร้า ๆ
"ทั้งสองอย่าง"
เมฆขมวดคิ้ว "คุณมีสามีไหม?"
"...มีครับ"
"แล้วเขาดูแลคุณดีหรือเปล่า?"
"...เขาให้เงิน"
เมฆกระพริบตา มองอีกฝ่ายที่กำมือแน่น "แล้วความใส่ใจล่ะครับ?"
ชายหนุ่มเงียบไป ไม่มีคำตอบกลับมา
เมฆถอนหายใจเบา ๆ "คุณก็เหมือนผมนะ"
"หมายความว่าไงครับ?"
"ก็เหมือนกันตรงที่...กำลังอุ้มท้องเด็กคนหนึ่ง แล้วต้องรับมือกับอะไรหลายอย่างโดยไม่มีใครเข้าใจไงครับ" เมฆยิ้มบาง ๆ "แต่โชคดีหน่อยที่ผมไม่ได้คาดหวังอะไรจากใคร เลยไม่ต้องผิดหวัง"
ชายหนุ่มมองหน้าเมฆด้วยแววตาสั่นไหว ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับช้า ๆ
"คุณ...ไม่กลัวเหรอครับ?"
"กลัวสิครับ" เมฆหัวเราะเบา ๆ "แต่สุดท้ายก็ต้องอยู่ให้ได้ ผมอยากให้ลูกมีความสุข ถึงมันจะเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องทำให้ได้"
"คุณคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?"
"อืม" เมฆพยักหน้า "ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครรักผมเลยก็เถอะ แต่ผมรักก้อนนุ่นของผม และแค่นั้นก็พอแล้ว"
ชายหนุ่มมองเมฆด้วยสายตาอ่านไม่ออก ก่อนจะเม้มปากแน่น แล้วพูดออกมาเบา ๆ
"คุณดูเข้มแข็งจัง"
"ไม่หรอกครับ" เมฆยิ้ม "แค่ชินแล้ว"
พวกเขานั่งเงียบกันไปพักหนึ่ง ก่อนที่จู่ ๆ จะมีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้
"คุณนที! ผมตามหาคุณตั้งนาน!"
ชายหนุ่มสะดุ้ง หันไปมองชายในชุดสูทที่เดินเข้ามาหา ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนทันที
"ขอโทษนะครับ ผมต้องไปแล้ว"
เมฆกระพริบตา มองอีกฝ่ายที่รีบก้าวออกไป ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"นที..."
เมฆมองแผ่นหลังของชายคนนั้นที่เดินจากไปพร้อมกับคนที่มาตาม ก่อนจะหันกลับไปมองท้องของตัวเอง แล้วลูบมันเบา ๆ
"ก้อนนุ่น...ต่อให้โลกนี้ไม่มีใครรักเรา แต่แม่จะรักลูกให้มากที่สุดนะ"
เมฆนั่งอยู่ที่เดิมหลังจากที่คุณนทีถูกพาตัวไปแล้ว ดวงตาหันมองรอบ ๆ อย่างใช้ความคิด แม้จะไม่ได้รู้จักอีกฝ่ายดีนัก แต่แค่เห็นสายตาเศร้า ๆ นั่นก็ทำให้เมฆอดสงสารไม่ได้
ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย เสียงฝีเท้าก็ใกล้เข้ามา ก่อนที่เงาของใครบางคนจะทอดยาวลงมาตรงหน้า
"เมฆ"
เมฆเงยหน้าขึ้น เห็นธีร์ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาดูเรียบเฉยแต่แววตาคล้ายจะมีความไม่พอใจอยู่ลึก ๆ
"คุณธีร์?" เมฆกระพริบตา "มาได้ยังไงครับ?"
"ควรถามว่า เธอ มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงมากกว่า" ธีร์ถอนหายใจ "ฉันกลับมาไม่เห็นอยู่ที่เรือน เดินหาตั้งนาน"
"ผมเดินออกมารับลมเฉย ๆ ครับ" เมฆว่า ก่อนจะลุกขึ้นยืน "แต่กะว่ากำลังจะกลับพอดีเลย คุณธีร์มาตามเองแบบนี้ ผมรู้สึกเป็นคนสำคัญขึ้นมาเลยนะครับ"
ธีร์เลิกคิ้ว "เพิ่งรู้เหรอว่าเป็นคนสำคัญ?"
"หืม?"
"ช่างเถอะ" ธีร์ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วจับแขนเมฆเบา ๆ "กลับได้แล้ว เดินนาน ๆ เดี๋ยวจะปวดขา"
เมฆก้มลงมองมือที่จับแขนเขา ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วเดินตามไปแต่โดยดี
ระหว่างเดินกลับ ธีร์ก็มองเมฆที่ยังคงเงียบ "เมื่อกี้อยู่กับใคร?"
"คนรู้จักใหม่ครับ"
"..."
"คุณนที" เมฆตอบตามตรง "เขาท้องเหมือนกัน ดูเศร้า ๆ เลยคุยด้วยนิดหน่อย"
ธีร์หันมามองทันที "ใครนะ?"
"คุณนที" เมฆย้ำ "ไม่รู้หรอกว่ามาจากไหน แค่บังเอิญเจอกันเฉย ๆ"
ธีร์ขมวดคิ้ว "แล้วพูดอะไรกันบ้าง?"
"เรื่องทั่ว ๆ ไปครับ" เมฆถอนหายใจ "เกี่ยวกับลูก เกี่ยวกับ...การอยู่คนเดียว"
ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย "เขาทิ้งเธอ?"
"เปล่าครับ" เมฆหัวเราะ "ผมต่างหากที่ตั้งใจจะอยู่คนเดียว"
"..."
"คุณธีร์ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้ครับ" เมฆยิ้ม "ผมยังอยู่ที่นี่ ไม่ได้หนีไปไหนหรอก"
ธีร์จ้องมองเมฆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปลูบท้องเบา ๆ "ไม่คิดจะหนีจริง ๆ ใช่ไหม?"
"ถ้าจะไป ผมคงไปนานแล้วล่ะครับ"
ธีร์มองใบหน้าของเมฆที่ยังคงยิ้มบาง ๆ แต่ในดวงตามีบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก
"...รีบกลับกันเถอะ"
"ครับ"
ธีร์ยังคงจับมือเมฆไว้ตลอดทางกลับเรือนโดยไม่ปล่อย เมฆเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ปล่อยให้พ่อของลูกทำตามใจไปเงียบ ๆ โดยที่ยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่บนใบหน้า


## ต้องการให้ช่วยไหม?

เช้าวันถัดมา เมฆตื่นแต่เช้า หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็ถือเสียมเล็ก ๆ และเมล็ดพันธุ์พืชติดมือออกไปที่สวนด้านหลัง
"จะทำอะไร?"
เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง เมฆหันไปมอง เห็นธีร์ยืนกอดอกมองเขาอยู่
"ปลูกผักครับ" เมฆตอบพลางยิ้ม "เมื่อวานเดินผ่านตรงนี้ เห็นว่าดินดี เลยอยากลองปลูกอะไรเล่น ๆ"
ธีร์เดินเข้ามาใกล้ มองพื้นที่ที่เมฆเลือกใช้ปลูก "แถวนี้ปลูกขึ้นเหรอ?"
"ถ้าดูแลดี ๆ ก็น่าจะขึ้นนะครับ" เมฆว่า "อีกอย่างผมไม่ได้จะปลูกเยอะ เอาไว้กินเองกับก้อนนุ่นก็พอ"
ธีร์เลิกคิ้ว "แล้วคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอกับลูกอยู่แบบลำบากเหรอ?"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "ผมไม่ได้คิดว่าลำบากนะครับ แค่รู้สึกว่าได้ทำอะไรให้ตัวเองแล้วก็ลูกมันก็ดี"
ธีร์มองคนตรงหน้าที่กำลังขุดดินไปพลางยิ้มไปพลางอย่างพอใจ
"ต้องการให้ช่วยไหม?"
เมฆเงยหน้าขึ้น "คุณธีร์จะช่วยเหรอครับ?"
"ทำไม? คิดว่าทำไม่เป็น?"
"ก็ไม่นึกว่าคุณธีร์จะทำพวกนี้"
ธีร์ถอนหายใจ "ไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวฉันทำให้"
เมฆขมวดคิ้ว "ผมทำเองได้นะครับ"
"แต่เธอท้อง"
"ก็ท้องไม่ได้แปลว่าทำอะไรไม่ได้สักหน่อย" เมฆหัวเราะ "แค่ขุดดินเอง"
ธีร์มองเมฆอย่างไม่สบอารมณ์ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วทรุดตัวลงข้าง ๆ ช่วยขุดดินด้วยอีกแรง
"โอ๊ะ คุณธีร์" เมฆชี้ไปที่ดินตรงหน้า "ตรงนี้ดินร่วนดี น่าจะปลูกได้ดีเลย"
ธีร์พยักหน้า "งั้นก็ปลูกตรงนี้"
เมฆอมยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ หย่อนเมล็ดลงไปแล้วใช้มือเกลี่ยดินกลบเบา ๆ
"แบบนี้ใช่ไหม?" ธีร์ทำตามที่เมฆทำ
"ครับ แค่รดน้ำแล้วก็รอดูว่ามันจะขึ้นรึเปล่า"
ธีร์พยักหน้าช้า ๆ มองคนข้าง ๆ ที่กำลังตั้งใจดูแปลงผักเล็ก ๆ ของตัวเองด้วยสีหน้าพึงพอใจ
"จะปลูกอะไรอีกไหม?"
"อืม...อาจจะลองมะเขือเทศด้วยครับ"
"งั้นเดี๋ยวให้คนไปหามาให้"
"ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ครับ"
"ไม่ลำบาก"
เมฆเงียบไปนิด ก่อนจะยิ้มบาง ๆ "ขอบคุณนะครับ"
ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร แค่ยื่นมือไปลูบท้องเมฆเบา ๆ แล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ
"หวังว่าก้อนนุ่นจะชอบกินผัก"
เมฆหัวเราะออกมาเบา ๆ "คุณธีร์นี่..."
ธีร์มองเมฆที่ยังคงยิ้ม ก่อนจะหลุบตาลงมองแปลงผักเล็ก ๆ ตรงหน้าโดยไม่พูดอะไรต่อ
"ครับ ถ้าจะเปลี่ยนสเปคของวัสดุ ต้องใช้เวลาเพิ่มอีกประมาณสองสัปดาห์..."
ธีร์ยืนถือโทรศัพท์แนบหู ขณะเดียวกันอีกมือก็ถือสายยางค่อย ๆ รดน้ำต้นอ่อนในแปลงผักเล็ก ๆ อย่างระมัดระวัง
"ใช่ครับ ได้ครับ เดี๋ยวผมให้ฝ่ายประสานงานส่งรายละเอียดให้ภายในวันนี้"
น้ำจากสายยางค่อย ๆ ไหลลงบนผืนดินชุ่มชื้น ต้นอ่อนเริ่มตั้งตัวขึ้นมา แม้ธีร์จะกำลังคุยงาน แต่สายตาก็ยังเหลือบมองต้นกล้าที่เมฆปลูกไว้ทุกครั้งที่ขยับสายยาง เปลี่ยนตำแหน่งรดน้ำให้ทั่ว
"คุณธีร์ ทำอะไรอยู่ครับ?"
เสียงทุ้มของพ่อเกริกดังขึ้น ธีร์ละสายตาจากต้นอ่อน หันไปมองพ่อกับแม่ที่ยืนมองเขาอยู่ไม่ไกล แม่วิภาถึงกับชะงักไปนิด ขณะที่พ่อเกริกเลิกคิ้วมองภาพตรงหน้าอย่างแปลกใจ
ธีร์ยังคุยโทรศัพท์ไม่จบ แต่ก็พยักหน้าให้เป็นเชิงทักทาย ก่อนจะหันไปพูดกับปลายสายต่อ "ครับ เข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมให้ทีมสรุปเอกสารแล้วส่งให้ครับ"
พ่อเกริกกับแม่วิภามองลูกชายตัวเองที่ยืนอยู่กลางแปลงผัก มือข้างหนึ่งถือสายยางรดน้ำต้นอ่อน อีกข้างถือโทรศัพท์คุยงานด้วยท่าทีจริงจัง ภาพนี้ทำให้ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง
"ลูกเรานี่... รักเมียเด็กเข้าแล้วแน่ ๆ" พ่อเกริกพึมพำเบา ๆ แต่ก็ชัดพอให้ภรรยาข้าง ๆ ได้ยิน
แม่วิภาไม่ตอบ แต่สายตาก็มีแววลังเลปนกับความตกใจเล็ก ๆ
หลังจากวางสายโทรศัพท์ ธีร์ก็หันกลับมามองพ่อกับแม่ "มาทำอะไรกันครับ?"
พ่อเกริกยกยิ้มบาง ๆ "แค่เดินมาดูรอบ ๆ บ้าน แล้วก็เห็นนายยืนรดน้ำผักอยู่"
ธีร์มองแปลงผักเล็ก ๆ แล้วตอบเรียบ ๆ "เมฆเป็นคนปลูก ผมแค่ช่วยดูแล"
แม่วิภายังคงมองลูกชายอย่างจับสังเกต "ทำไมต้องช่วยดูแล?"
"ก็ผักของลูกกับเมฆ"
คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงไปครู่หนึ่ง พ่อเกริกกับแม่วิภาหันมามองหน้ากัน ก่อนที่พ่อเกริกจะหัวเราะออกมาเบา ๆ
"ขนาดผักยังเป็นของลูกกับเมฆเลยนะ"
ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร แค่หันกลับไปปิดน้ำแล้วเดินออกจากแปลงผัก "พ่อแม่จะเข้าบ้านเลยไหมครับ?"
แม่วิภามองลูกชายอย่างพินิจ ก่อนจะพยักหน้า "อืม ไปเถอะ"
ขณะที่ธีร์เดินนำเข้าไปในบ้าน พ่อเกริกหันไปกระซิบกับภรรยาเบา ๆ
"ถึงจะไม่พูด แต่ดูจากการกระทำก็รู้แล้วว่าลูกเราคงไปไหนไม่รอดแล้วล่ะ"
แม่วิภาเม้มริมฝีปากแน่น มองแผ่นหลังของลูกชายแล้วถอนหายใจเบา ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก


## ต้นอ่อน

เมฆนั่งยอง ๆ อยู่ข้างแปลงผัก กำลังใช้นิ้วเขี่ยดินเบา ๆ เพื่อให้ต้นอ่อนตั้งตัวดีขึ้น มือข้างหนึ่งลูบท้องตัวเองอย่างเคยชิน
"คุณธีร์ครับ มาช่วยผมหน่อยได้ไหม?"
ธีร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในสวนหลังบ้านชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็เดินเข้ามาใกล้ "ช่วยอะไร?"
"ช่วยจับต้นนี้ให้ตั้งตรงหน่อยครับ ผมจะกลบดิน" เมฆเงยหน้ามองธีร์ ยิ้มบาง ๆ
ธีร์นั่งลงข้าง ๆ เอื้อมมือไปจับต้นอ่อนเบา ๆ "แบบนี้ใช่ไหม?"
"ครับ ค่อย ๆ นะ อย่าแรงมาก เดี๋ยวรากหัก"
ธีร์ขยับมือให้มั่นคงขึ้น จนเมฆค่อย ๆ กลบดินรอบโคนให้แน่น
"เรียบร้อย" เมฆยิ้มกว้าง ก่อนจะมองต้นอ่อนเล็ก ๆ ด้วยแววตาพึงพอใจ "อีกไม่นานก็คงโตแล้ว"
ธีร์มองใบหน้าของเมฆที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนขณะมองต้นอ่อนในแปลงผัก แล้วเผลอมองต่ำลงไปที่หน้าท้องที่เริ่มป่องขึ้นนิดหน่อย
"ลูกของเราก็คงเหมือนกัน" ธีร์พูดออกมาโดยไม่ทันคิด
เมฆชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "ลูกผมครับ คุณธีร์"
ธีร์ปรายตามองคนที่ยังคงพูดเหมือนเดิมทุกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้เถียงกลับ เพียงแค่ยื่นมือไปลูบท้องเบา ๆ
"ก้อนนุ่น ถ้าหนูโตแล้วอย่าซนให้แม่เหนื่อยนะ"
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาอีก "พูดแบบนี้เหมือนคุณธีร์จะช่วยเลี้ยงเลยนะครับ"
"..." ธีร์ไม่ตอบ แต่ยังคงลูบท้องเบา ๆ จนเมฆอดสังเกตไม่ได้
"คุณธีร์... ลูบทั้งวันเลยนะครับ"
"อืม" ธีร์ตอบเรียบ ๆ แต่ก็ไม่ได้เอามือออก
เมฆมองท่าทางของธีร์แล้วแอบหัวเราะกับตัวเอง คนอะไรทำเหมือนไม่สนใจ แต่ก็ลูบท้องลูกตลอดเวลา
"คุณธีร์ติดก้อนนุ่นแล้วหรือเปล่าครับ?"
"หึ" ธีร์หัวเราะในลำคอ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เมฆอมยิ้ม ก่อนจะหันกลับไปสนใจแปลงผัก "ผมจะปลูกอีกแปลงไว้ด้านโน้นดีไหมนะ?"
ธีร์มองตามนิ้วของเมฆที่ชี้ไปอีกฝั่งของสวน แล้วก็พยักหน้า "ถ้าเธออยากปลูก ฉันจะให้คนช่วยเตรียมดินให้"
"ไม่เป็นไรครับ ผมทำเองได้" เมฆพูดด้วยน้ำเสียงสดใส
ธีร์มองเมฆที่กำลังคิดเรื่องปลูกผักด้วยสายตานิ่ง ๆ ก่อนจะลูบท้องอีกรอบ
"ถ้าลูกเกิดมาแล้ว อย่ามัวแต่สนใจแค่แปลงผักล่ะ"
เมฆหัวเราะ "แน่นอนครับ ก้อนนุ่นสำคัญที่สุดอยู่แล้ว"
ธีร์ฟังคำตอบนั้นแล้วก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ใช่… ลูกของพวกเขาสำคัญที่สุด
เสียงแก๊สเปิดดังขึ้นในครัวใหญ่ของเรือนหลัก คนงานและแม่ครัวทั้งหลายมองหน้ากันไปมา เมื่อเห็นว่า "คุณธีร์" เป็นคนยืนหน้าเตาเอง
"เอ่อ... คุณธีร์คะ ให้ดิฉันทำให้ไหมคะ?" แม่ครัวคนหนึ่งถามอย่างลังเล
ธีร์ไม่ตอบ แต่กลับยืนพิจารณาวัตถุดิบตรงหน้าด้วยสายตาครุ่นคิด มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ เปิดสูตรอาหารจากอินเทอร์เน็ต อีกมือก็กำลังพิจารณาว่าควรจะเริ่มจากอะไรดี
"เมฆชอบกินอะไรเปรี้ยว ๆ..."
ธีร์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะคว้ามะนาวมาฝานเป็นซีก ใส่ถ้วยเตรียมไว้ แล้วเริ่มหยิบเนื้อสัตว์มาเตรียมหมัก
"คุณธีร์ครับ! เดี๋ยวผมช่วย—" ลูกมือในครัวพยายามจะเข้ามาช่วย แต่ธีร์ยกมือขึ้นห้าม
"ฉันจะทำเอง"
ทุกคนเงียบกริบ บรรยากาศในครัวเต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นตระหนก—นี่คือท่านธีร์ เจ้าของบ้านจริง ๆ ใช่ไหม!?
—---
ฝั่งเมฆ
เมฆเดินออกจากสวนหลังบ้าน กำลังเช็ดมือที่เปื้อนดิน ก่อนจะได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของคนใช้
"คุณธีร์เข้าครัว!"
"จริงเหรอ?!"
เมฆกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหันไปถามคนสวนใกล้ ๆ "เมื่อกี้ว่าไงนะครับ?"
"คุณธีร์เข้าครัวเองเลยครับคุณเมฆ! ไม่ยอมให้ใครช่วยด้วย!"
"...ครับ?" เมฆชะงัก คิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินตรงไปที่ครัวใหญ่
—---
ในครัว
ธีร์ยืนอยู่หน้าเตา ขณะกำลังคนซอสในกระทะ มือข้างหนึ่งจับกระบวย คนไปมาอย่างตั้งใจ
เมฆที่เดินเข้ามาถึงกับหยุดชะงัก ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
"คุณธีร์..."
ธีร์หันมามองเมฆเล็กน้อย "อืม"
เมฆมองส่วนผสมที่ธีร์กำลังทำอยู่ กลิ่นหอมลอยอ่อน ๆ "นี่คุณธีร์ทำอะไรเหรอครับ?"
"ของกิน"
"..."
เมฆหัวเราะออกมาเบา ๆ "หมายถึงเมนูอะไรครับ?"
"ฉันไม่รู้ว่ามันจะออกมาเป็นอะไรเหมือนกัน"
"...ครับ?"
ธีร์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารต่อไป เมฆจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ "ให้ผมช่วยไหมครับ?"
"ไม่ต้อง ฉันอยากลองทำเอง"
เมฆมองธีร์ที่กำลังใช้ความพยายามอย่างหนักแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นภาพนี้
—---
ผ่านไปอีกไม่นาน ธีร์ก็จัดการทำอาหารเสร็จ และวางจานลงบนโต๊ะ
"ลองกินดู"
เมฆรับช้อนมาตักขึ้นมาชิม แล้วกะพริบตาปริบ ๆ
"เป็นไง?"
"อืม... เปรี้ยวไปหน่อยครับ"
ธีร์ขมวดคิ้ว "ฉันใส่มะนาวเยอะไปเหรอ?"
"นิดนึงครับ แต่ยังอร่อยอยู่นะ" เมฆยิ้มกว้าง
ธีร์พ่นลมหายใจ "คราวหน้าจะปรับใหม่"
เมฆหัวเราะออกมาเบา ๆ "คุณธีร์จะมีคราวหน้าด้วยเหรอครับ?"
"ทำไม? คิดว่าฉันทำไม่ได้หรือไง?"
"เปล่าครับ แค่แปลกใจ"
ธีร์ไม่ตอบ แต่กลับตักอาหารใส่จานเมฆเพิ่ม
"กินเยอะ ๆ"
เมฆมองธีร์แล้วอดยิ้มไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าทำไมคุณธีร์ถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แต่ก็รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
แม้จะยังคิดว่าตัวเองเป็นคนนอก… แต่บางอย่างในใจเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดแล้วจริง ๆ


## ลาพักหนึ่งวันเพื่อนอนกอดแม่กับลูก

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านบางในห้องนอน เมฆขยับตัวเล็กน้อย ซุกตัวเข้ากับหมอนอย่างขี้เกียจ วันนี้รู้สึกอยากนอนต่อ ไม่อยากลุกจากเตียงเลยสักนิด
ปกติเมฆไม่ใช่คนขี้เซา แต่วันนี้รู้สึกอ่อนล้าเป็นพิเศษ
"อืม..."
เสียงครางเบา ๆ ทำให้คนข้าง ๆ ลืมตาขึ้น ธีร์ที่ตั้งใจจะลุกไปทำงานตอนแรกกลับหยุดมองเมฆที่ยังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
"...ง่วงเหรอ?"
"อื้อ..." เมฆตอบเสียงอู้อี้ ไม่ยอมลืมตา
ธีร์มองดูแล้วก็ตัดสินใจได้ทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความลางาน
"วันนี้ไม่เข้าออฟฟิศ มีธุระสำคัญ"
จากนั้นก็ดึงเมฆเข้ามากอดไว้หลวม ๆ มือใหญ่ลูบเบา ๆ บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นอย่างอ่อนโยน
"ถ้าง่วงก็นอนต่อ"
เมฆรู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบล้อมตัวเองอยู่ มันสบายจนทำให้เขาไม่อยากขยับตัวหนี
"คุณธีร์ไม่ไปทำงานเหรอครับ?"
"ไม่ไป"
"...ทำไมล่ะครับ?"
"วันนี้ฉันอยากนอนกอดแม่กับลูก"
เมฆชะงัก ก่อนจะแอบอมยิ้ม
—---
คุณธีร์ทำอาหารอีกครั้ง (และอร่อยเกินคาด)
ช่วงสาย ธีร์ลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกไปทางครัว ทิ้งให้เมฆยังคงนอนเล่นต่อไปได้อีกหน่อย
แม่ครัวมองเห็นธีร์เดินเข้ามาก็ตกใจ "คุณธีร์!? วันนี้ก็จะทำอาหารเองเหรอคะ?"
"อืม"
"เอ่อ...ให้ช่วยไหมคะ?"
"ไม่ต้อง"
แม่ครัวพยักหน้ารัว ๆ แล้วรีบหลบไปอยู่มุมห้อง ดูเหมือนทุกคนในบ้านเริ่มทำใจได้แล้วว่าตอนนี้คุณธีร์กำลัง "เปลี่ยนไป" อย่างเห็นได้ชัด
ไม่นานนัก กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยอบอวลไปทั่วเรือน
"เสร็จแล้ว"
ธีร์ยกถาดอาหารขึ้นไปบนห้องนอน พร้อมกับวางมันลงข้างเตียง
เมฆที่เพิ่งตื่นขึ้นมา ยังคงนั่งกะพริบตาปริบ ๆ มองอาหารตรงหน้าด้วยความงุนงง
"นี่คุณธีร์ทำเองเหรอครับ?"
"อืม ลองกินดู"
เมฆใช้ช้อนตักคำแรกเข้าปาก แล้วต้องเบิกตากว้าง
"อร่อย!"
ธีร์ยิ้มบาง ๆ อย่างพอใจ "ก็ดี"
—---
ออกแบบเรือนใหม่ (ชัดขนาดนี้ไม่ต้องเดาแล้วว่าเพื่อใคร)
หลังจากมื้อเช้า ธีร์เดินออกไปดูพื้นที่บริเวณเรือนเล็กที่เคยถูกเตรียมไว้ให้เมฆอยู่ แต่ตอนนี้มันกำลังถูกปรับปรุงใหม่หมด
"ตรงนี้เพิ่มหน้าต่างบานใหญ่ จะได้มีแสงเข้าเยอะ ๆ"
"ตรงห้องนอนขยายให้กว้างขึ้น วางเตียงเด็กตรงมุมนี้"
"เปลี่ยนพื้นใหม่ ใช้ไม้เนื้อดี ไม่ให้ลื่น"
"ผ้าม่านเอาแบบกันฝุ่น"
ทุกคำสั่งของธีร์นั้นชัดเจนว่าเขากำลังออกแบบที่นี่ให้ "ใครบางคน" โดยเฉพาะ
พ่อเกริกที่ยืนมองอยู่ไกล ๆ หันไปกระซิบกับแม่วิภาเบา ๆ
"ดูจากนอกโลกก็รู้ว่าลูกชายเรากำลังทำอะไร"
แม่วิภายิ้มบาง ๆ "ใช่… เปลี่ยนใหม่หมดขนาดนี้ จะบอกว่าไม่ใช่เพราะเด็กคนนั้นก็ไม่เชื่อแล้วล่ะ"
พ่อเกริกถอนหายใจ "ทีแรกทำเป็นเฉย ๆ ดูตอนนี้สิ เห็นอะไรเป็นต้องซื้อให้เมียกับลูกหมด"
"ก็ไม่เลวนะ" แม่วิภายิ้ม "ขอแค่ลูกฉันมีความสุขก็พอแล้ว"
—---
ธีร์ยังคงเดินดูรายละเอียดของเรือนเล็กต่อไป ทุกอย่างที่เลือก เขาเลือกเองทั้งหมด
เพราะเขาอยากให้ที่นี่ "สมบูรณ์แบบ" สำหรับเมฆและก้อนนุ่นมากที่สุด


## รูปของผู้หญิงคนนั้นล่ะครับ?

ธีร์ยังไม่เคยรู้ว่าเมฆชอบไปห้องหนังสือบ่อย ๆ เพราะเวลานั้นเป็นช่วงที่เขาไม่ค่อยได้อยู่เรือนใหญ่ หรืออาจยุ่งกับงานจนไม่ได้สนใจว่ามีใครเดินเข้าออกที่นั่นบ้าง แต่พอวันหนึ่งเขาบังเอิญเดินผ่านหน้าห้องหนังสือแล้วเห็นเงาของคนคุ้นตาอยู่ตรงชั้นวางรูปภาพ เขาจึงหยุดมอง
เมฆยืนอยู่ตรงนั้น กำลังจ้องมองรูปภาพใบหนึ่งด้วยสายตาอ่อนโยน เป็นภาพธีร์ในวัยเด็ก หน้าตาน่ารัก ยิ้มแย้มอย่างไร้เดียงสา
"หาอะไรเหรอ?" วิภาแม่ของธีร์เดินเข้ามาถาม  ธีร์ก็ได้แต่ยืนฟังทั้งคู่คุยกัน
เมฆสะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะหันมายิ้มบาง ๆ "แค่มาดูรูปคุณธีร์ตอนเด็กครับ"
"ดูบ่อยเลยเหรอ?" วิภาแปลกใจเล็กน้อยที่เด็กตรงหน้าชอบมาดูรูปลูกชายเธอตอนเด็กๆเกมือนกับเธอ
เมฆพยักหน้าช้า ๆ "ครับ ผมชอบมากจริง ๆ นะ"
ธีร์ขมวดคิ้วนิด ๆ คาดไม่ถึงว่าเมฆจะให้ความสนใจเขาขนาดนี้
"คุณธีร์ตอนเด็กน่ารักมากครับ" เมฆเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ "ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองตอนเด็กเป็นยังไง ไม่มีรูป ไม่มีใครให้ถาม เลยได้แต่คิดว่า ถ้าก้อนนุ่นโตขึ้นมาแล้วน่ารักเหมือนคุณธีร์ก็คงดี"
ธีร์ชะงักไปกับคำพูดนั้น อยู่ ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ก่อนที่เขาจะต้องหันไปมองทางอื่นเตรียมจะเดินจากไป ก็ที่เขาทำอยู่คือแอบฟังนี่
แต่เมฆไม่ได้สังเกตเลยส่ามีธีแอบฟังอยู่ตลอด เขายังคงมองรูปเด็กชายในกรอบนั้นอยู่ ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างใช้ความคิด แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้น
"แล้ว...รูปของผู้หญิงคนนั้นล่ะครับ?"
ธีร์หันกลับมามองทันที เมฆยังคงไล่สายตามองหาบางอย่าง
"รูปผู้หญิงคนสวยๆที่ตั้งไว้ตรงโต๊ะใหญ่ ที่คุณป้าบอกว่าอยากให้เธอเป็นลูกสะใภ้ คนที่จะได้แต่งงานกับคุณธีร์คนนั้นไงครับ"
ธีร์เข้าใจทันทีว่าเมฆหมายถึงใคร ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงของแม่ตนเองตอบในทันที
"ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้วล่ะ ฉันมีลูกสะใภ้ที่ดีอยู่แล้ว"
เสียงของวิภาทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลง เมฆถึงกับคิดไปใหญ่ ว่าในความหมายนั้นไม่ใช่ตัวเองที่กำลังอุ้มท้องลูกของธีร์ก็คงเป็นใครคนอื่นที่ดีกว่าผู้หญิงในรูปนั้นอีกแน่
วิภามองเมฆด้วยสายตานิ่ง ๆ แต่ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนทุกครั้งก่อนหน้านี้
"ฉันจะไปอยากได้ลูกสะใภ้อีกทำไม ลูกชายฉันก็มีเมียดีแล้วนี่" เธอกล่าวเสียงเรียบก่อนจะจากไป
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ เหมือนไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปมองตามวิภา
"ลูกชายฉัน..." วิภาเอ่ยช้า ๆ แล้วทอดสายตามองไปยังรูปของธีร์ในวัยเด็ก "นอกจากเธอ เขาคงแต่งงานกับใครไม่ได้อีกแล้วล่ะนะ"
เมฆเม้มริมฝีปากอย่างไม่แน่ใจว่าเข้าใจถูกต้องหรือเปล่า แต่ธีร์กลับชะงักและรีบหลบออกไปก่อน
บรรยากาศในห้องเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เมฆจะหันกลับไปมองรูปเด็กชายอีกครั้ง
...แม้ว่าจะไม่เข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่เมฆรู้สึกได้ว่า คำพูดนั้นของวิภา ทำให้หัวใจของธีร์เต้นแรงไม่แพ้เขาเลย
ธีร์คิดว่าเขาเริ่มคุ้นกับความแปลกของเมฆแล้ว แต่ดูเหมือนจะยังมีเรื่องให้ประหลาดใจได้เสมอ
เช้าวันนี้ เขาเห็นเมฆนั่งพับกระดาษอะไรสักอย่างอยู่ที่ระเบียง พอมองใกล้ ๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นกล่องใบเล็ก ๆ ที่พับจากกระดาษโน้ต "ทำอะไร?" เขาถาม
เมฆเงยหน้าขึ้นมาตอบแบบจริงจัง "ทำกล่องใส่ความฝันครับ"
"…อะไรนะ?"
"พอดีผมคิดอะไรขึ้นมาได้ ว่าอยากเขียนสิ่งที่อยากทำหลังคลอดก้อนนุ่นไว้ จะได้ไม่ลืม" เมฆว่าพลางหยิบกระดาษขึ้นมาแผ่นหนึ่ง "เช่น พาก้อนนุ่นไปดูพระอาทิตย์ขึ้น ไปกินข้าวที่ร้านอร่อย ๆ ซักที่ หรือปลูกต้นไม้ด้วยกัน"
ธีร์มองกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่เขียนว่า 'อยากลองกินขนมที่ทำจากเกาลัด' แล้วรู้สึกว่าเมฆประหลาดกว่าที่คิด ทำไมถึงมีไอเดียแบบนี้กันนะ? แต่ที่ทำให้เขาคุมหัวหนักกว่าเดิมคือ...
"แล้วถ้าทำสำเร็จ ผมจะพับกระดาษเป็นนกกระเรียนแล้วใส่กลับเข้าไปแทนครับ" เมฆพูดหน้าตาเฉย "สุดท้ายพอกล่องเต็ม ผมจะเอานกกระเรียนพวกนี้ไปปล่อยให้บิน—"
"หยุดเลย" ธีร์ยกมือขึ้นมาห้าม "มันบินไม่ได้"
เมฆชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา "อ้อ จริงด้วยครับ ผมลืมไปเลย"
ธีร์หลับตาลง ถอนหายใจอย่างปลงตก…เขาไม่น่าแปลกใจเลยที่เมฆจะคิดอะไรแบบนี้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่จะอยากดูว่ากล่องใส่ความฝันนี้จะเต็มเมื่อไหร่
ธีร์คิดว่าเขาเริ่มเข้าใจเมฆมากขึ้นแล้ว แต่พอได้ฟังเหตุผลของอีกฝ่าย เขาก็ยังอดที่จะคุมขมับไม่ได้อยู่ดี
"ทำไมต้องเขียนใส่กระดาษ?" เขาถาม หลังจากเห็นเมฆพับกระดาษอย่างตั้งใจ
เมฆเงยหน้าขึ้นมามองเขา ก่อนจะตอบอย่างจริงจัง "ก็เพราะกลัวลืมครับ"
"มือถือก็มี ทำไมไม่จดไว้ในนั้น?"
"มือถือมันไม่แน่นอนนี่ครับ" เมฆพูดเสียงเบาแต่หนักแน่น "ถ้าผมจำรหัสปลดล็อกไม่ได้ล่ะ? ถ้าผมเผลอลบแอปจดโน้ตไปเอง? ถ้ามือถือพัง? หรือถ้าผมเปลี่ยนไปจนมันจำหน้าผมไม่ได้ ผมก็เข้าไปดูไม่ได้อีกเลย"
ธีร์ชะงักไปกับตรรกะที่ละเอียดเกินคาดของเมฆ แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร เมฆก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ฟังดู…น่าเอ็นดูอย่างประหลาด
"แล้วถ้านิ้วที่ใช้สแกนนิ้วหายไปล่ะครับ?"
"..."
"ถ้าผมเกิดอุบัติเหตุจนไม่มีลายนิ้วมือพอให้มันจำล่ะ? ถ้าสุดท้ายแล้วผมลืมทุกอย่างไปจริง ๆ มือถือมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรผมเลย"
ธีร์ยกมือขึ้นมากุมขมับ "แล้วกระดาษมันช่วยตรงไหน?"
"อย่างน้อยถ้าผมลืมว่าผมเป็นใคร แต่ยังมาเจอพวกนี้ ผมก็จะรู้ว่าครั้งหนึ่ง ผมเคยอยากพาก้อนนุ่นไปดูพระอาทิตย์ขึ้น" เมฆยิ้มบาง ๆ พลางลูบกระดาษเบา ๆ "มันเหมือนสำรองความทรงจำไงครับ สำรองไว้เยอะ ๆ เผื่อวันไหนผมลืมก้อนนุ่น…เผื่อวันไหนผมลืมคุณ"
ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง
เขาไม่รู้ว่าควรจะสงสารหรือเอ็นดูความคิดของเมฆกันแน่ เพราะในขณะที่มันฟังดูแปลกและเต็มไปด้วยความกลัว แต่มันก็บอกได้ชัดเจนว่าเมฆรักลูกมากแค่ไหน
"ไม่ต้องสำรองหรอก" สุดท้าย ธีร์พูดออกมาเบา ๆ พลางยกมือวางบนศีรษะของเมฆ "ฉันจะทำให้แน่ใจเองว่านายจะไม่มีวันลืม"


## คนหนึ่งที่เขาอยากปกป้อง

"เมฆ อยากให้ฉันช่วยตามหาครอบครัวไหม?"
ธีร์ถามขึ้นมาระหว่างที่ทั้งสองนั่งอยู่ในสวน เมฆกำลังวางกระดาษโน้ตแผ่นใหม่ลงใน "กล่องใส่ความฝัน" ธีร์เห็นแบบนั้นแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า เมฆอาจจะมีความหวังเล็ก ๆ ในใจเกี่ยวกับอดีตของตัวเอง
เมฆนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความคิด "พวกเขาตามหาผมหรือเปล่าครับ?"
ธีร์เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ "หมายความว่าไง?"
"หมายถึง…มีใครแจ้งว่าผมหายตัวไปบ้างไหม" เมฆพูดช้า ๆ ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง "ถ้ามีคนแจ้ง ผมก็คงเป็นคนที่หายไปจากครอบครัวจริง ๆ แต่ถ้าไม่มี…"
ธีร์เงียบไป
เมฆไม่ได้พูดต่อ แต่ธีร์ก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายดี—ถ้าไม่มีใครแจ้งว่าหายไป เมฆก็คงไม่มีค่าพอให้ถูกตามหา
เป็นคำตอบที่ฉลาดกว่าที่เขาคิด ธีร์รู้ว่าเมฆดูเหมือนจะปล่อยผ่านทุกอย่างไปง่าย ๆ แต่ความจริงอีกฝ่ายประเมินสถานการณ์ของตัวเองอยู่ตลอด เมฆรู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน และไม่เคยคาดหวังอะไรเกินไปจากความจริงที่มีอยู่
ธีร์ไม่ชอบเลยที่เมฆต้องคิดแบบนั้น
"ฉันจะลองเช็กให้" เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะยกมือวางบนหัวเมฆ "แต่ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไง นายก็มีที่อยู่ที่นี่"
เมฆกระพริบตา "เพราะผมเป็นแม่ของก้อนนุ่นใช่ไหมครับ?"
"..."
ธีร์ถอนหายใจ ไม่ตอบอะไร เขารู้ดีว่าต่อให้เมฆไม่มีลูก เขาก็ไม่อยากปล่อยให้อีกฝ่ายไปไหนอยู่ดี
---
ธีร์เข้าไปในครัว เขาตั้งใจจะทำอาหารบำรุงให้เมฆกับลูก วันนี้เมฆกินไปน้อยมาก เขาเลยคิดจะทำอะไรที่มีประโยชน์และช่วยให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น
ระหว่างที่หั่นผัก ธีร์ก็คิดอะไรไปเรื่อย ๆ เกี่ยวกับเมฆ—บางครั้งอีกฝ่ายก็ดูเรียบง่ายเหลือเชื่อ พอใจแค่กับมะม่วงหวาน ๆ หรือการได้เดินเล่นในสวน แต่บางครั้งก็ซับซ้อนจนเขาตามไม่ทัน ทั้งความคิดที่รอบคอบเกินคาด หรือวิธีที่เมฆประเมินสถานการณ์ของตัวเองตลอดเวลา
คนแบบนี้…ทำไมถึงไปอยู่ท้ายสวนคนเดียว?
ธีร์ไม่อยากยอมรับ แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้เมฆกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาไปแล้ว ไม่ใช่แค่แม่ของลูก แต่เป็น 'เมฆ' คนหนึ่งที่เขาอยากปกป้อง
พ่อแม่ของเขายอมรับเมฆไปแล้วโดยไม่รู้ตัว ถึงจะยังไม่พูดอะไรมาก แต่เขาก็เห็นว่าพวกเขาไม่ได้มีท่าทีรังเกียจเมฆเหมือนแต่ก่อน แถมเมฆยังมีวิธีชนะใจพวกเขาได้โดยที่ไม่ต้องพยายามเลยด้วยซ้ำ
และที่น่ากลัวที่สุดคือ…ธีร์เองก็เริ่มชอบเมฆเข้าเต็ม ๆ แล้ว
เขาไม่นึกมาก่อนว่าเมฆจะเป็นคนที่น่ารักและน่าทะนุถนอมได้ขนาดนี้
เมฆกำลังอุ้มท้องก้อนนุ่นอยู่ นั่นหมายความว่าเขาเป็น "แม่" ของลูก ส่วนธีร์ก็เป็น "พ่อ" อย่างที่เมฆเรียก—ถึงแม้จะไม่เคยพูดออกมาตรง ๆ ก็ตาม
วันนี้เป็นวันนัดตรวจครรภ์เดือนที่สี่ ธีร์จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยและพาเมฆไปหาหมอด้วยตัวเองเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มีบางอย่างต่างไป
"ช่วงนี้มีอาการอะไรผิดปกติไหมครับ?" หมอถามเมฆตามปกติ
"ไม่มีครับ ผมก็แค่หิวบ่อยขึ้น นอนเยอะขึ้น แล้วก็ขยับตัวช้ากว่าเดิม" เมฆตอบตามจริง
ธีร์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พยักหน้า "เขาชอบเดินออกไปท้ายสวน แล้วก็ขนของกลับมาเยอะ ๆ แบบไม่ยอมให้ใครช่วย แบบนี้มีปัญหาอะไรไหมครับ?"
หมอยิ้มขำ "ถ้าไม่หักโหมเกินไปก็ไม่เป็นไรครับ แต่คุณแม่ควรพักผ่อนให้มากขึ้นด้วยนะ"
เมฆกระพริบตา "คุณแม่?"
"อ่า หมายถึงคุณเมฆครับ" หมอรีบแก้ไข "เป็นคำเรียกทั่วไปสำหรับคนท้อง"
เมฆไม่ได้ว่าอะไร แค่ยิ้มนิด ๆ แล้วลูบท้องตัวเองเบา ๆ ส่วนธีร์ที่ได้ยินคำว่า "คุณแม่" ก็เหลือบตามองเมฆแล้วเผลอคิดไปว่า อีกฝ่ายดูเหมาะกับคำนี้มากกว่าที่เขาคิด
"แล้วอาหารที่เขากินมีอะไรต้องเพิ่มไหมครับ?" ธีร์ยังถามต่อ "เขาชอบมะม่วงมาก กินได้ทุกวันเลยไหม?"
"ถ้าเป็นมะม่วงสุกก็โอเคครับ แต่ถ้ามะม่วงดิบต้องระวัง เพราะอาจทำให้ปวดท้องได้"
"แล้วเขาควรนอนวันละกี่ชั่วโมง?"
"อย่างน้อยวันละ 8 ชั่วโมงครับ"
"ออกกำลังกายแบบไหนได้บ้าง?"
"เดินเล่นเบา ๆ ได้ ว่ายน้ำก็ได้ครับ แต่ต้องไม่ใช้แรงมากเกินไป"
เมฆหันไปมองธีร์ที่ยังถามต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่หยุดแล้วอดขำไม่ได้ ไม่คิดว่าธีร์จะใส่ใจขนาดนี้
หมอตรวจอัลตราซาวนด์และยืนยันว่าก้อนนุ่นแข็งแรงดี เสียงหัวใจของเด็กเต้นเป็นจังหวะมั่นคง ธีร์ฟังเงียบ ๆ แล้วรู้สึกว่ามันเป็นเสียงที่เพราะที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยิน
---
หลังจากออกจากโรงพยาบาล ธีร์ไม่ได้พาเมฆกลับบ้านทันที
"แวะก่อน"
"แวะไหนครับ?" เมฆถาม แต่ธีร์ไม่ตอบ แค่ขับรถไปต่อ
สุดท้ายเมฆก็พบว่าธีร์พาเขามาที่สวนพฤกษศาสตร์ ที่นี่เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้มากมาย ทางเดินทอดยาวให้เดินเล่นได้สบาย ๆ อากาศดีจนรู้สึกผ่อนคลาย
"คุณพามาที่นี่ทำไม?"
"หมอบอกให้ออกกำลังกายแบบเบา ๆ นี่ไง" ธีร์ตอบหน้าตาย "เดินเล่นที่นี่ไปก่อน"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "ก็ได้ครับ"
ธีร์เดินไปข้าง ๆ เมฆ ไม่ได้เร่งให้เดินเร็วหรือก้าวนำไปก่อน เขาแค่เดินเคียงข้างกันไปเรื่อย ๆ บางครั้งก็หยุดให้เมฆดูดอกไม้ บางครั้งก็พาไปนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่
มันเป็นกิจกรรมง่าย ๆ แต่น่าแปลกที่ธีร์รู้สึกดีอย่างประหลาด
"หลังจากนี้มีที่ไหนอยากไปอีกไหม?" เขาถาม
เมฆเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "อยากไปดูทะเลครับ"
ธีร์พยักหน้า "งั้นไว้หาโอกาสไปกัน"
เมฆหันมามองเขา ราวกับไม่คิดว่าธีร์จะตอบรับง่ายขนาดนี้
"ทำไมมองแบบนั้น?"
"ก็แค่…ไม่คิดว่าคุณจะพาไปจริง ๆ"
ธีร์ถอนหายใจ "ฉันเป็นพ่อของก้อนนุ่นนะ เมฆ ถ้านายอยากทำอะไร ฉันก็จะช่วยให้ได้ทำ"
เมฆยิ้มบาง ๆ แล้วลูบท้องตัวเองเบา ๆ ธีร์เห็นแล้วก็ยิ่งรู้สึกชัดเจนขึ้น
ว่าเขาหลงรัก "คุณแม่ของก้อนนุ่น" เข้าเต็มหัวใจแล้วจริง ๆ


## เมื่อยตรงไหน?

หลังจากพาเมฆเดินเล่นที่สวนพฤกษศาสตร์ ธีร์ก็ไม่ได้พาอีกฝ่ายกลับบ้านทันที แต่พาแวะร้านอาหารที่มีเมนูสำหรับคนท้องโดยเฉพาะ
"กินอะไรก่อน"
"ไม่หิวครับ" เมฆตอบตามตรง แม้จะเพิ่งตรวจครรภ์และเดินเล่นมา แต่เขายังรู้สึกอิ่มอยู่
"แต่เมื่อกี้หมอบอกให้กินอาหารให้ครบ"
"ก็แค่ไม่ได้หิวตอนนี้ เดี๋ยวผมกินเอง" เมฆตอบ แต่ธีร์ไม่ยอม เขาหยิบเมนูขึ้นมาเปิดและเลือกอาหารที่หมอแนะนำให้คนท้องกิน
"ปลานึ่งสมุนไพร ไข่ตุ๋น แล้วก็ซุปฟักทอง เอานี่" ธีร์สั่งให้เสร็จสรรพ เมฆกระพริบตา ก่อนจะยิ้มนิด ๆ
"คุณจำที่หมอบอกได้ด้วย?"
"ก็ฟังอยู่"
เมฆไม่ได้พูดอะไรอีก ปล่อยให้ธีร์เป็นคนจัดการไป
อาหารมาเสิร์ฟเร็ว เมฆค่อย ๆ กิน ธีร์ก็คอยมองดูว่าอีกฝ่ายกินได้เยอะไหม ถ้ามีอะไรที่เมฆดูไม่ค่อยอยากกิน เขาก็จะใช้วิธีบอกว่ามันมีประโยชน์กับก้อนนุ่น ทำให้เมฆยอมกินจนหมด
---
ระหว่างทางกลับบ้าน เมฆนั่งเงียบไปพักใหญ่
ธีร์เหลือบมอง "ง่วงเหรอ?"
เมฆส่ายหน้า "เปล่าครับ แค่กำลังคิดอะไรนิดหน่อย"
"คิดอะไร?"
"ก็…ผมว่าคุณเปลี่ยนไปเยอะ"
ธีร์เลิกคิ้ว "ยังไง?"
"เมื่อก่อนคุณดูเหมือนไม่ค่อยสนใจอะไรเลย ผมยังคิดว่าคุณคงไม่ได้อยากมาดูแลผมด้วยซ้ำ"
ธีร์ขับรถต่อ แต่ไม่ได้ตอบกลับไปทันที เมฆพูดถูก—เขาเคยไม่ใส่ใจเมฆจริง ๆ ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาคอยดูแลทุกเรื่องแบบนี้
"แต่ตอนนี้คุณดูใส่ใจทุกอย่าง" เมฆพูดต่อ "จนผมเริ่มคิดว่าคุณ…"
ธีร์เหลือบมองเมฆรอให้พูดต่อ แต่เมฆกลับเงียบไปและหันไปมองนอกรถแทน
"คิดว่าอะไร?"
"ไม่มีอะไรหรอกครับ"
ธีร์รู้ว่าเมฆไม่อยากพูด แต่เขาก็พอเดาได้
เพราะตัวเขาเองก็เริ่มรู้ตัวแล้วเหมือนกันว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปแบบนี้
เช้าวันถัดมา เมฆเดินออกมาที่สวนเล็ก ๆ ข้างเรือนที่เขาเริ่มปลูกผักไว้ หลายต้นกำลังแตกยอดอ่อน แม้ว่าจะไม่ได้ปลูกเยอะมาก แต่ก็เป็นมุมหนึ่งที่เขาตั้งใจดูแลเอง
แต่ก่อนที่เมฆจะได้หยิบบัวรดน้ำ ธีร์ก็เดินเข้ามาเสียก่อน
"ฉันรดน้ำให้"
"หืม?" เมฆเงยหน้ามอง "ไม่เป็นไรครับ ผมทำเองได้นะ"
ธีร์ไม่ตอบ แต่หยิบบัวรดน้ำขึ้นมาแล้วจัดการรดน้ำต้นกล้าอย่างใจเย็น ส่วนอีกมือก็ช่วยถอนหญ้าที่ขึ้นแซมระหว่างแปลง
เมฆมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าคุณธีร์ที่เคยดูเข้มงวดในสายตาคนอื่น ตอนนี้จะยืนรดน้ำต้นไม้จริงจังขนาดนี้
เขาเดินไปนั่งลงใกล้ ๆ หย่อนตัวลงบนขอนไม้ แต่พอขยับตัวเท่านั้นก็รู้สึกปวดหน่วงที่แผ่นหลัง
"อืม..."
ธีร์หันขวับมามองทันที "เป็นอะไร?"
"ไม่มีอะไรครับ แค่เมื่อยนิดหน่อย" เมฆตอบเสียงเบา ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่
ธีร์วางบัวรดน้ำลงทันที ก้าวเข้ามาหาเมฆก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้า
"เมื่อยตรงไหน?"
"ก็...หลังนิดหน่อยครับ ปกติแหละ" เมฆหัวเราะนิด ๆ "ช่วงนี้เริ่มหนักขึ้นด้วยมั้ง"
ธีร์มองเมฆแวบหนึ่งก่อนจะตัดสินใจหันหลังแล้วพูดขึ้น
"ขึ้นมา"
"หืม?"
"ฉันจะพาไปนั่งพักที่ห้อง"
"เอ่อ... ไม่ต้องก็ได้ครับ เดี๋ยวเดินเอง"
ธีร์ไม่รอฟัง คว้าแขนเมฆเบา ๆ ให้ขยับขึ้นมา
"ขึ้นมา"
เมฆรู้ว่าถ้ายังเถียงต่อไปก็ไม่ได้ผล จึงยอมขึ้นไปขี่หลังธีร์อย่างเลี่ยงไม่ได้
—---
พอกลับเข้ามาในเรือน ธีร์ให้เมฆนั่งพักที่โซฟา หายไปแป๊บเดียวก็กลับมาพร้อมผ้าขนหนูอุ่น ๆ
"เดี๋ยวนวดให้"
"เอ๊ะ?"
"บอกว่าเมื่อยไม่ใช่หรือไง"
เมฆอ้าปากจะปฏิเสธ แต่ธีร์ก็ไม่สนใจ กดมือนวดเบา ๆ บนบ่าของเขา
เมฆสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนคลายลง มือของธีร์อุ่นและมีแรงกำลังดี
"คุณธีร์นี่... ทำได้หลายอย่างจังนะครับ"
"หืม?"
"ทำกับข้าวก็อร่อย นวดก็ได้ รดน้ำผัก ถอนหญ้าก็ทำ"
ธีร์หยุดมือไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพูดขึ้นเรียบ ๆ
"เพราะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเธอกับลูก"
เมฆกะพริบตา ก่อนจะก้มหน้าลงนิด ๆ
ธีร์ไม่พูดอะไรต่อ แค่ตั้งใจนวดให้เบา ๆ ไม่เร่งรีบ
มือใหญ่ยังคงเคลื่อนนวดตามแนวไหล่ ก่อนจะไล่ไปตามแผ่นหลังของเมฆ
และเมฆเองก็ปล่อยให้เขาดูแลอย่างไม่ขัดขืนอีกต่อไป
—---
บทที่ 45
คืนนี้ก็เหมือนทุกคืนที่ผ่านมา—ธีร์กับเมฆนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน
เมฆเคยถามว่า "ต้องนอนด้วยกันทุกคืนเลยเหรอครับ?" แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพราะธีร์บอกว่าเขาจะดูแลให้ดี และไม่ทำให้เมฆลำบากใจ
แต่ถ้าถามว่าตอนนี้ลำบากใจไหม… เมฆเริ่มชินแล้ว
ธีร์นอนตะแคงข้าง มองดูเมฆที่นอนลูบหน้าท้องตัวเองเบา ๆ เหมือนกำลังกล่อมก้อนนุ่นให้หลับ ทั้งที่ความจริงลูกยังไม่ได้รับรู้เลยด้วยซ้ำ
"หมอบอกว่ายังอ่านนิทานให้ฟังไม่ได้นี่?" ธีร์พูดขึ้นมา
เมฆพยักหน้า "อืม… หมอบอกว่าเด็กจะเริ่มได้ยินเสียงช่วงห้าเดือนขึ้นไป"
"แล้วทำไมยังอ่านอยู่ทุกคืน?"
"ก็…" เมฆยิ้มบาง ๆ "จะได้เป็นนิสัยไงครับ พอก้อนนุ่นเริ่มได้ยินก็จะได้ฟังต่อเนื่องเลย"
ธีร์หลุดหัวเราะเบา ๆ "ดื้อจริง ๆ"
"ผมไม่ได้ดื้อ ผมแค่เตรียมตัวไว้ล่วงหน้า"
ธีร์มองเมฆแล้วก็คิดว่า…อีกฝ่ายดูเหมือนคนที่ทั้งเรียบง่ายและซับซ้อนในเวลาเดียวกัน
เรียบง่าย—เพราะเมฆใช้ชีวิตแต่ละวันอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนมากมาย
ซับซ้อน—เพราะบางครั้งก็มีความคิดที่เขาไม่คาดถึง เช่น เรื่องสำรองความทรงจำ หรือแม้แต่การอ่านนิทานล่วงหน้าแบบนี้
"แล้วคืนนี้จะอ่านเรื่องอะไร?"
"ผมว่าจะอ่านเรื่องเดิม 'ดวงจันทร์ของกระต่ายน้อย'"
ธีร์พยักหน้า "งั้นอ่านให้ฟังหน่อย"
เมฆมองเขางง ๆ "อ่านให้คุณฟัง?"
"ก็ใช่ กล่อมก้อนนุ่นไม่ได้ก็กล่อมฉันไปก่อนละกัน"
เมฆหัวเราะเบา ๆ แต่ก็เปิดหนังสือนิทานแล้วเริ่มอ่านออกเสียงเบา ๆ
เสียงของเมฆนุ่มนวล สงบ และฟังแล้วอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ธีร์นอนฟังไปเรื่อย ๆ แล้วก็คิดว่ามันไม่ใช่แค่การอ่านนิทาน แต่มันคือเสียงของ "แม่" ที่กำลังดูแลลูกอยู่จริง ๆ
พวกเขานอนด้วยกันทุกคืนจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
ธีร์เริ่มชอบ "หิมะ" ที่เมฆพามาด้วย—ไม่ใช่หิมะจริง ๆ แต่เป็นความเย็นสบาย อบอุ่น และสงบของเมฆ ที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วทำให้เขารู้สึกดีอย่างประหลาด
หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่เขานอนกอดเมฆทุกคืนโดยไม่รู้ตัวกันนะ?


## ข้างกายที่ว่างเปล่า

เช้านี้ ธีร์ตื่นขึ้นมาแล้วข้างกายกลับว่างเปล่า
เขาขมวดคิ้ว ลุกขึ้นมองรอบ ๆ ห้อง แต่ไม่เห็นเมฆอยู่ที่ไหน ตามปกติแล้วเมฆจะไม่ไปไหนไกลโดยไม่บอกเขาก่อน แล้วก็ไม่เคยหายไปแบบนี้
ธีร์เดินออกจากห้อง เริ่มจากมองหาในห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น ครัว และห้องอื่น ๆ แต่ก็ไม่เจอ
หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างกังวล
"เห็นเมฆไหม?" ธีร์ถามพ่อบ้านที่กำลังเตรียมของอยู่
"เอ๊ะ? คุณเมฆไม่ได้อยู่ห้องเหรอครับ?"
"ไม่อยู่"
ธีร์รีบเดินออกมาตามหาจนทั่วเรือนใหญ่ ทั้งห้องรับแขก ห้องพักของพนักงานด้านใน สวนหน้าบ้าน และแม้แต่ที่โรงเก็บรถ
แต่ก็ยังไม่เจอ…
"ให้คนออกไปตามหา!" ธีร์สั่งเสียงเข้ม ตั้งใจจะให้คนกระจายกันไปดูรอบ ๆ บริเวณ ถ้าไม่เจอ เขาจะต้องส่งคนออกไปดูข้างนอกบ้านแล้วด้วยซ้ำ
แต่ทันใดนั้นเอง หนึ่งในพนักงานสวนก็บอกขึ้นมา
"คุณธีร์ครับ ผมเห็นคุณเมฆเดินไปท้ายสวนนะครับ"
ธีร์ไม่รอให้พูดซ้ำ รีบก้าวยาว ๆ ไปทางท้ายสวนทันที
---
พอไปถึง ธีร์ก็เห็นภาพที่ทำให้เขาทั้งหงุดหงิดและโล่งใจในเวลาเดียวกัน
เมฆนั่งอยู่บนโขดหินใกล้น้ำตกขนาดเล็ก หลับตาพริ้มเหมือนกำลังดื่มด่ำกับเสียงน้ำที่ไหลเบา ๆ สองมือวางบนหน้าท้อง ลูบไปมาอย่างอ่อนโยน และ…ยิ้ม
"คุณพ่อของก้อนนุ่นน่ารักมากเลย" เมฆพูดเสียงนุ่ม "ใจดีขึ้นเยอะเลยด้วย"
ธีร์ที่กำลังจะเดินเข้าไปหยุดชะงัก
"...พ่อของก้อนนุ่น?"
เมฆหัวเราะเบา ๆ ยังคงลูบท้อง "อืม พ่อของก้อนนุ่นน่ารักมากจริง ๆ นะ"
ธีร์ไม่รออะไรอีก เขารีบพุ่งเข้าไปกอดเมฆแน่น
"คุณธีร์?!"
"ตกใจหมดเลย" ธีร์กอดอีกฝ่ายแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นคนเดียว "อยู่ดี ๆ ก็หายไปแบบนี้ ทำไมไม่บอกกันก่อน?"
เมฆกระพริบตา "ผมเขียนโน้ตแปะไว้แล้วนะครับ"
"โน้ต?" ธีร์ผละออกนิดหน่อย แล้วจ้องหน้าเมฆ
"ก็แปะไว้ที่หัวเตียงเลย…" เมฆทำหน้ายุ่ง "อย่าบอกนะว่าคุณไม่เห็น?"
ธีร์อ้าปากเหมือนจะเถียง แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า…เขารีบออกจากห้องทันทีที่เห็นว่าเมฆไม่อยู่จริง ๆ ยังไม่ได้ดูอะไรเลย
"…"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "ทีหลังก็ดูให้ดี ๆ ก่อนสิครับ"
ธีร์ถอนหายใจแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความบอกทุกคนว่าเจอเมฆแล้ว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ จับมือเมฆมากุมไว้
ลมพัดเบา ๆ น้ำตกไหลเป็นเสียงกล่อม ธีร์บีบมือเมฆเบา ๆ แล้วจูบลงบนหลังมือ
เมฆมองเขางง ๆ "เป็นอะไรอีกล่ะครับ?"
"ไม่มีอะไร" ธีร์ยังจูบมืออีกครั้ง
แล้วก็อีกครั้ง
และอีกครั้ง
"คุณธีร์…" เมฆเอียงคอมองเขา "จะจับจะจูบมือผมไปถึงไหนครับ?"
ธีร์เงยหน้าขึ้นสบตา แล้วยิ้มมุมปาก "มือของเมฆ… ฉันจูบได้ทั้งชีวิต"
เมฆหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย หัวเราะเบา ๆ แล้วบีบมือธีร์ตอบกลับ
"พูดเองนะครับ"
"อืม พูดเอง"
พวกเขานั่งจับมือกันอีกสักพัก ปล่อยให้สายลมพัดผ่านไป ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านด้วยกัน จับมือกันไปตลอดทางอย่างไม่รีบร้อน
ธีร์ขยันพูดคุยกับลูกทุกวัน
"ก้อนนุ่น วันนี้พ่อซื้อหนังสือนิทานมาเพิ่มนะครับ จะอ่านให้ฟังก่อนนอนดีไหม?"
"อีกไม่นานลูกก็จะดิ้นแล้วใช่ไหม? พ่อรออยู่นะ…"
"เดือนหน้าก้อนนุ่นจะเริ่มได้ยินเสียงชัดขึ้นแล้ว หมอบอกว่าเด็กจะเริ่มตอบสนองด้วย แค่คิดก็อดตื่นเต้นไม่ไหวเลย"
ทุกคืนก่อนนอน ธีร์จะเอามือแตะลงบนหน้าท้องของเมฆ ลูบเบา ๆ พูดคุยกับลูกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บางครั้งก็อ่านนิทาน บางครั้งก็เล่าเรื่องวัน ๆ หนึ่งของเขาให้ฟัง แม้ลูกจะยังไม่เข้าใจ แต่เขาก็อยากให้ลูกชินกับเสียงของเขา
เมฆมองธีร์ที่กำลังตั้งอกตั้งใจคุยกับท้องของตัวเอง ยิ้มบาง ๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
"คุณธีร์ดูตื่นเต้นจังเลยนะครับ"
ธีร์เงยหน้าขึ้นจากหน้าท้องเมฆ ยิ้มให้ "แน่นอนสิ พ่อคนนี้รอให้ก้อนนุ่นโตขึ้นทุกวันเลย"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "ขยันคุยทุกวันแบบนี้ อีกหน่อยลูกคงติดพ่อแย่"
"ก็ดีสิ" ธีร์หัวเราะ "ฉันจะคอยอุ้ม คอยกอด คอยเล่นด้วยทั้งวัน"
เมฆพยักหน้า "อืม…"
"แล้วเมฆล่ะ?"
"ครับ?"
ธีร์สบตาเมฆ ก่อนจะขยับเข้าใกล้ขึ้นเล็กน้อย "เมฆจะอยู่ข้าง ๆ ฉันกับก้อนนุ่นไปตลอดเลยหรือเปล่า?"
เมฆชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
"แน่นอนสิครับ ผมเป็นแม่ของก้อนนุ่นนะ"
ธีร์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเมฆ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทีละนิด
"แล้วฉันล่ะ?" เขาถามเสียงนุ่ม "สำหรับเมฆ… ฉันเป็นอะไร?"
เมฆเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วสบตาธีร์ตรง ๆ
"เป็น…คนสำคัญครับ"
ธีร์ยิ้มบาง ๆ "แล้วรักไหม?"
เมฆกระพริบตา มองธีร์ที่ขยับเข้าใกล้ขึ้นมาอีก เขารู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเริ่มเต้นแรงขึ้นมาเหมือนกัน
"ถ้าไม่ ผมไม่จูบด้วยหรอกนะครับ"
ธีร์ชะงักไปแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา รู้สึกเหมือนหัวใจถูกเติมเต็มจนเต็มเปี่ยม
"งั้น…" ธีร์กระซิบเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้เมฆช้า ๆ
ริมฝีปากแตะกันแผ่วเบา เป็นจูบแรกที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน
อบอุ่น อ่อนหวาน และอ่อนโยนจนเหมือนจะละลายไปในอ้อมแขนของกันและกัน
เมฆไม่ได้ผละหนี เขาแค่หลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกพาไป รู้ตัวอีกทีเขาก็ยกมือขึ้นจับแขนของธีร์เอาไว้เบา ๆ
หลังจากจูบแรกผ่านไป ธีร์ค่อย ๆ ผละออกช้า ๆ สบตากับเมฆที่หน้าแดงระเรื่อ
"อย่าไปไหนนะ" ธีร์กระซิบ แล้วจูบอีกที
เมฆหัวเราะเบา ๆ แล้วพยักหน้า
"ครับ… "


## ความฝัน

ในห้วงฝันอันแสนหวาน ธีร์สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของริมฝีปากที่แนบชิดกันเบา ๆ เสียงกระซิบของเมฆยังคงก้องอยู่ในหัว
"ถ้าไม่รัก ผมไม่จูบด้วยหรอกนะครับ"
ธีร์คว้าเมฆเข้ามาใกล้ โน้มตัวลง จุมพิตซ้ำอีกครั้ง—
แต่แล้ว ทุกอย่างกลับกลายเป็นความว่างเปล่า
เขาลืมตาขึ้น พร้อมกับเสียงลมหายใจของตัวเองที่แรงกว่าปกติ หัวใจเต้นแรงราวกับยังติดอยู่ในฝันเมื่อครู่
และสิ่งแรกที่เห็น…
เมฆยังคงหลับสนิทอยู่ข้างกาย ใบหน้าเรียบนิ่งขณะสูดลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ
ธีร์มองดูใบหน้าของเมฆแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เขาโน้มตัวลง หอมแก้มเมฆเบา ๆ
—จุ๊บ
แล้วเลื่อนลงไปที่ขมับ—
—จุ๊บ
ที่ข้างลำคอ—
—จุ๊บ
ที่ไหล่—
—จุ๊บ
ไล่ลงมาจนถึงมือของเมฆ ที่ธีร์กุมไว้แน่นแล้วกดริมฝีปากลงไปช้า ๆ
—จุ๊บ
กำลังจะโน้มลงไปจูบริมฝีปากอีกครั้ง—
"คุณธีร์…"
เสียงงัวเงียของเมฆดังขึ้นมาก่อน ธีร์ชะงักกึก
เมฆลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ดวงตายังดูง่วงงุนอยู่ แต่คำพูดกลับตรงไปตรงมา
"คุณจะจูบผมไปทั้งตัวเลยใช่ไหมครับเนี่ย"
ธีร์กระพริบตา ก่อนจะยิ้มออกมา
"คนชอบ ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เมฆมองธีร์นิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจ "ถ้าไม่ชอบ ก็คงไม่จบหรอกครับ"
ธีร์สะอึกกับคำพูดนั้น เขามองเมฆที่ยังคงมองเขากลับมา ก่อนจะรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังสั่นไหว
—ทำไมเขาถึงฝันว่าแม่ของก้อนนุ่นพูดประโยคนี้กับเขากันนะ?
—เราไม่รู้สึกยังไงกับเมฆกันแน่?
—ไม่รักเมฆบ้างเหรอ?
—ไม่เต็มใจจะอยู่เคียงข้างเขากับลูกเหรอ?
—หรือว่าเมฆไม่อยากจะอยู่ที่นี่ อยากออกไปข้างนอกกันแน่?
ธีร์รู้ดีว่าเมฆไม่เคยตอบว่าอยากอยู่กับเขา เมฆมักจะตอบเสมอว่า…
"อยากอยู่กับลูก"
…เขาจะดีพอที่จะอยู่เคียงข้างเมฆตลอดไปไหม?
ธีร์ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด จับมือเมฆไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม
"เมฆ"
"ครับ?"
ธีร์สบตาเมฆ ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เอ่ยออกไป
"ฉันอยากอยู่ข้าง ๆ เมฆกับลูกตลอดไป"
เมฆชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากะพริบช้า ๆ เหมือนใช้ความคิด ก่อนที่ริมฝีปากจะยกยิ้มบาง ๆ ขึ้นมา
"งั้นก็อยู่สิครับ"
ธีร์มองเมฆนิ่ง ๆ ก่อนจะกุมมืออีกฝ่ายแน่นกว่าเดิม
"ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็จะอยู่ตรงนี้ อยู่กับลูก อยู่กับเมฆ"


## เมฆเป็นข้อยกเว้น

เรือนใหญ่ของตระกูลธีรภัทรเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยระเบียบและความเข้มงวด ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง ไม่มีใครทำอะไรเกินขอบเขตที่ได้รับมอบหมาย แต่เมฆไม่ใช่ทุกคน—เมฆเป็นข้อยกเว้น
เช้านี้ เมฆออกมาตรวจเสื้อผ้าเด็กที่เย็บไว้ เขายังคิดว่ามันบางไปสำหรับก้อนนุ่น เลยตั้งใจจะหาเศษผ้ามาเสริม บุญมี คนใช้รุ่นพี่เห็นเข้าก็ถามด้วยความแปลกใจ
"คุณเมฆกำลังทำอะไรคะ?"
"อ๋อ ผมคิดว่าผ้ามันบางไป เลยหาวิธีทำให้มันหนาขึ้นอีกหน่อย"
เมฆตอบพลางใช้เข็มเย็บผ้าลงบนเนื้อผ้าอย่างชำนาญ คนรอบข้างที่เห็นต่างชะงัก เพราะฝีมือของเมฆนั้นละเอียด เรียบร้อยราวกับช่างฝีมือมืออาชีพ บุญมีเคยเห็นคนเย็บผ้ามามาก แต่ไม่มีใครเย็บได้รวดเร็วและแม่นยำขนาดนี้
"คุณเมฆ… เคยเรียนเย็บผ้ามาก่อนเหรอคะ?"
"ไม่ครับ ก็แค่เย็บไปเรื่อย ๆ ตามที่คิดว่าเหมาะ"
เมฆตอบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคนที่มองอยู่กลับรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าด้วยฝีมือระดับเทพ คนอื่นเย็บเสื้อเด็กต้องร่างแบบก่อน คำนวณขนาด แต่เมฆหยิบเศษผ้ามา ต่อเป็นเสื้อได้พอดีตัวราวกับกะขนาดไว้ล่วงหน้าแล้ว
เมฆยังคงมองผลงานตัวเองแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "น่าจะใส่สบายขึ้น"
คนใช้มองหน้ากันไปมา ก่อนจะพึมพำเบา ๆ "คุณเมฆนี่… ไม่ธรรมดาเลย…"
แต่เมฆก็แค่เมฆ เมฆที่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำเป็นเรื่องปกติ
---
วันต่อมา มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญหลงเข้าไปในท้ายสวน เป็นชายสูงวัยที่สวมชุดเรียบง่าย แต่กิริยาท่าทางดูทรงอำนาจ คนสวนที่นั่นไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เพราะปกติท้ายสวนแทบไม่มีใครเข้ามา
เมฆเดินออกมาพอดี เห็นชายชราที่ยืนกอดอกอยู่ก็เอียงคอเล็กน้อย
"คุณลุง มาหาใครเหรอครับ?"
ชายแก่หันมามองเมฆอย่างพินิจ ก่อนจะถามกลับ "ที่นี่ไปทางไหนถึงจะออกจากสวนได้?"
"อ้อ ทางนี้เลยครับ ผมจะพาไป"
เมฆเดินนำโดยไม่ลังเล ชายชราเดินตามมาเงียบ ๆ สังเกตเมฆไปด้วย
"เธอชื่ออะไร?"
"เมฆครับ"
"อยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว?"
"อืม… ไม่แน่ใจครับ แต่ก็คงสักพัก"
ชายแก่เลิกคิ้ว เพราะเมฆดูไม่เหมือนคนงานธรรมดา แต่เมฆไม่ได้สนใจ เขาพาชายชราเดินผ่านทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ และระหว่างนั้นเมฆก็เอื้อมมือไปจัดกิ่งไม้ที่ขวางทางโดยอัตโนมัติ มือของเมฆแม่นยำ แข็งแรง แต่ก็อ่อนโยน
"คุณลุงต้องระวังนะครับ ทางนี้มีรากไม้เยอะ"
ชายชราพยักหน้า แม้ปกติเขาจะไม่ยอมให้ใครมาดูแล แต่เด็กคนนี้ไม่ได้มีท่าทีประจบประแจงหรือหวาดกลัวใด ๆ
ในที่สุด ทั้งคู่ก็เดินมาถึงทางออกของสวน คนใช้ของบ้านที่ออกตามหาถึงกับตกใจเมื่อเห็นแขกคนสำคัญอยู่กับเมฆ
"ท่านครับ! พวกเราออกตามหาท่านกันให้ทั่ว—"
"ไม่ต้องโวยวาย ข้าเจอคนพาข้าออกมาแล้ว"
เสียงหนักแน่นของชายชราทำให้ทุกคนเงียบกริบ ก่อนที่เขาจะหันไปมองเมฆอีกครั้ง
"เจ้าเป็นเด็กดี"
เมฆกะพริบตาเล็กน้อย "ครับ?"
ชายแก่หัวเราะเบา ๆ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้คนอื่นมองหน้ากันอย่างงุนงงว่าท่านผู้นั้นไปถูกใจอะไรเมฆเข้า
---
ธีร์รู้เรื่องนี้ในเวลาต่อมา แล้วกุมขมับอย่างปวดหัว
"เมฆ พาเขาเดินออกมาเฉย ๆ เลยเหรอ?"
"ครับ เขาหลงทางนี่นา"
เมฆตอบตามจริง แล้วทำหน้างุนงงเมื่อเห็นธีร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"แล้วเธอรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?"
เมฆส่ายหน้า "คุณลุงที่หลงทางครับ"
ธีร์เงียบไปอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง เขาเดินออกไปพร้อมลูกน้อง ตั้งใจสำรวจพื้นที่ทุกจุดในเขตบ้าน โดยเฉพาะท้ายสวน
จากนั้น เขาสั่งให้จัดคนมาปรับปรุงพื้นที่ทั้งหมด ตั้งแต่เรือนเก่าที่ถูกปล่อยร้าง ไปจนถึงทางเดินที่เต็มไปด้วยรากไม้
"จัดคนดูแลซ่อมแซมส่วนที่เสียหาย อะไรอันตรายสำหรับคนท้อง จัดการหมด"
"ครับนาย"
ธีร์ยังไม่หยุดแค่นั้น เขาเพิ่มจุดพักระหว่างทางอีกสามสี่จุด ตรวจสอบน้ำตกและบ่อน้ำให้แน่ใจว่าปลอดภัย
เมฆที่เห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ถึงกับเอียงคอ "ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ครับ แขกคงไม่หลงเข้าไปปล่อยหรอก"
ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินเข้าไปหาเมฆที่กำลังนั่งพักบนเก้าอี้ไม้ ก่อนจะกอดเมฆจากด้านหลัง
"ไม่ได้ทำเพื่อแขก"
"ครับ?"
"ปรับปรุงเพื่อเธอต่างหาก" ธีร์กระซิบข้างหู "เธอไปที่นั่นบ่อยมาก และเธอมีก้อนนุ่นด้วย"
เมฆนิ่งไปเล็กน้อย
"ต่อไป ก้อนนุ่นโตขึ้น ถ้าเธอไปที่นั่นแล้วเหนื่อย ก็จะได้มีจุดพัก"
เมฆก้มลงมองหน้าท้องของตัวเอง ธีร์แนบหน้าลงกับไหล่เมฆ ขณะที่มือวางเบา ๆ บนหน้าท้อง
เมฆรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากอีกฝ่าย—ไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็นการกระทำที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่า ธีร์ไม่ได้แค่ 'รับผิดชอบ' แต่เริ่ม 'ใส่ใจ' อย่างแท้จริงแล้ว
…และบางที เมฆอาจจะเริ่มรู้สึกเช่นเดียวกันก็ได้


## ฉันเป็นพ่อของลูกนะ

ช่วงเวลาผ่านไปอย่างเรียบง่าย แต่ความสัมพันธ์ระหว่างธีร์กับเมฆกลับแน่นแฟ้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ธีร์ยังคงใช้เวลาอยู่ที่เรือนเล็กบ่อยขึ้น และทุกครั้งที่เขากลับมา เขาจะพบเมฆทำอะไรสักอย่างเสมอ
เช้านี้ก็เช่นกัน เมฆกำลังนั่งปักผ้าเด็กที่เตรียมไว้ให้ก้อนนุ่น ดวงตาเต็มไปด้วยความตั้งใจ ข้างกายมีผลไม้ที่เก็บมาเมื่อวานวางอยู่
"ทำอะไรอยู่?"
"ปักชื่อก้อนนุ่นครับ" เมฆตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากผ้า "แต่ยังไม่รู้เลยว่าจะตั้งชื่อจริง ๆ ว่าอะไร"
ธีร์นั่งลงข้าง ๆ มองเส้นด้ายที่ค่อย ๆ กลายเป็นตัวอักษร "เธออยากให้ฉันช่วยคิดไหม?"
เมฆหยุดมือก่อนจะเงยหน้าขึ้น "คุณอยากตั้งชื่อให้ก้อนนุ่นเหรอครับ?"
ธีร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น แต่พอได้ยินจากปากเมฆแล้วก็รู้สึกแปลก ๆ
"ฉันเป็นพ่อของลูกนะ" ธีร์พูดช้า ๆ แล้วมองเข้าไปในดวงตาของเมฆ "เธออยากให้ฉันตั้งชื่อให้ก้อนนุ่นไหม?"
เมฆกะพริบตาไปสองสามครั้ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ "ก็…ถ้าคุณอยากตั้ง ผมก็ไม่ว่าอะไร"
ธีร์มองเมฆด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม "เดี๋ยวฉันจะคิดชื่อที่เหมาะสมที่สุดให้ลูก"
เมฆยิ้มบาง ๆ ก่อนจะก้มหน้ากลับไปปักผ้าต่อ ธีร์มองภาพนั้นแล้วรู้สึกว่า…ตอนนี้ชีวิตของเขาไม่ได้เกี่ยวกับตัวเองคนเดียวอีกต่อไปแล้ว
วันต่อมา
วันนี้เป็นวันเก็บเกี่ยวผลผลิตของสวน ธีร์ตัดสินใจว่าจะช่วยงานทุกคน ทั้งที่โดยปกติแล้วเจ้าของสวนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องลงแรงเอง
"นายจะลงไปเก็บผลไม้เองจริง ๆ เหรอครับ?" คนงานถามอย่างลังเล
"อืม" ธีร์ตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบตะกร้ามาถือเอง
เมฆที่อยู่ไม่ไกลนักมองธีร์ด้วยสายตาประหลาดใจ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ "คุณจะไหวเหรอครับ?"
ธีร์เหล่มอง "เธอกล้าดูถูกฉันเหรอ?"
เมฆยิ้ม "เปล่าครับ แค่แปลกใจ"
และแล้วทั้งคู่ก็ช่วยกันเก็บผลผลิตจากสวน มีทั้งมะม่วง ฝรั่ง ชมพู่ และผักอื่น ๆ อีกมากมาย บรรยากาศดูสบาย ๆ และเป็นธรรมชาติกว่าที่ธีร์เคยสัมผัสมาก่อน
เมฆเลือกมะม่วงสุกลูกใหญ่ที่สุด แล้วยื่นให้ธีร์ "เอาไปกินไหมครับ?"
ธีร์รับมะม่วงมาแล้วมองเมฆนิ่ง ๆ ก่อนจะหยิบมีดพกเล็ก ๆ มาเฉือนแบ่งให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วยื่นคืนให้
"เธอกินก่อน"
เมฆชะงักเล็กน้อย แต่ก็รับไปโดยไม่คิดอะไร ธีร์มองภาพนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมา
ทำไมเธอกินอะไรก็ดูน่ารักไปหมด
ช่วงบ่าย
หลังจากช่วยกันเก็บเกี่ยวเสร็จ เมฆกลับไปที่เรือนเล็กเพื่อนำของที่ได้ไปเก็บ ส่วนธีร์ที่ตั้งใจจะกลับบ้านก็ตัดสินใจแวะไปที่เรือนเล็กก่อน
พอเข้าไปก็พบเมฆกำลังล้างผักอยู่ในครัว สีหน้าเต็มไปด้วยสมาธิ
ธีร์เดินไปยืนพิงประตู แล้วถามขึ้น "ทำอะไร?"
"เตรียมอาหารเย็นครับ" เมฆตอบโดยไม่หันกลับมา
ธีร์ขมวดคิ้ว "วันนี้คนครัวไม่ทำให้หรือไง?"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "ทำครับ แต่ผมอยากลองใช้ของที่เก็บมาเองทำอาหารดูบ้าง"
ธีร์มองภาพนั้นแล้วรู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูก ตอนแรกเขาคิดว่าที่นี่อาจเล็กเกินไปสำหรับเมฆ แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกว่าที่นี่กำลังกลายเป็น 'บ้าน' ที่แท้จริง
"ฉันช่วยอะไรได้ไหม?"
เมฆเงยหน้าขึ้นมามองธีร์ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ "ช่วยหั่นผักไหมครับ?"
ธีร์รับมีดจากมือเมฆมา แล้วเริ่มช่วยเตรียมอาหารด้วยกัน
ค่ำคืนนั้น
เมฆกับธีร์นั่งกินอาหารที่ช่วยกันทำ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบและอบอุ่น
"อร่อยไหมครับ?" เมฆถามขึ้น
ธีร์เคี้ยวช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้า "อืม อร่อย"
เมฆยิ้มออกมาอย่างพอใจ ส่วนธีร์ก็เผลอมองรอยยิ้มนั้นแล้วคิดในใจว่า…
ถ้าทุกวันเป็นแบบนี้ก็ดีสินะ
หลังจากนั้น เมฆก็มักจะนึกถึงธีร์บ่อยขึ้นโดยไม่รู้ตัว เวลาที่ออกไปเก็บผักคนเดียว บางครั้งเขาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาโดยไม่ทันคิด
"ธีร์ ตอนนี้คุณทำอะไรอยู่ครับ?"
ธีร์ที่กำลังทำงานอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "กำลังทำงาน"
"อืม… แค่โทรมาถามเฉย ๆ"
ธีร์หัวเราะเบา ๆ "อยากให้ฉันไปหาไหม?"
เมฆเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเบา ๆ "ถ้ามีเวลาก็ดีครับ"
ธีร์หลุดหัวเราะออกมา คนที่บริษัทแทบไม่เคยเห็นธีร์ยิ้มมาก่อนถึงกับอึ้ง
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกคนก็เริ่มสังเกตเห็นว่าเจ้านายของพวกเขาดูอารมณ์ดีขึ้นมาก
และต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดก็คือ…
ใครบางคนที่ปลายสาย


## เรือนเล็ก

ตั้งแต่วันนั้น ธีร์ก็มักหาเวลามาที่เรือนเล็กท้ายสวนมากขึ้น เขายังต้องกลับไปทำงานที่บริษัทเหมือนเดิม แต่ทุกครั้งที่มีโอกาส เขาจะกลับมาที่นี่เสมอ บางครั้งเป็นช่วงเย็น บางครั้งก็เป็นกลางวัน แต่แทบทุกครั้งที่กลับมา ก็จะพบเมฆอยู่ที่นี่เสมอ
และทุกครั้งที่เมฆเห็นเขาเดินเข้ามา ใบหน้าของเมฆจะมีรอยยิ้มบาง ๆ แม้จะไม่ได้พูดอะไรพิเศษก็ตาม แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้ธีร์รู้สึกว่าการกลับมาที่นี่มัน 'อบอุ่น'
วันนี้
ธีร์กลับมาเร็วกว่าปกติ เขาเดินเข้ามาในเรือนเล็กก่อนจะมองหาเมฆ แต่ไม่เจอในบ้าน
เขาเลยเดินออกไปข้างนอก ก่อนจะเห็นร่างของเมฆกำลังนั่งเก็บผักอยู่ที่สวนด้านหลัง เสื้อผ้าที่สวมเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงผ้านิ่มแบบที่ใส่สบาย แต่สิ่งที่ทำให้ธีร์ต้องเดินเข้าไปหา ก็คือภาพที่เมฆกำลังจับใบไม้ขึ้นมาส่องกับแสง ก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองเบา ๆ
"เธอกำลังทำอะไร?"
เมฆสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมามอง "อ้อ ดูว่าใบนี้พอเอาไปทำชาได้ไหมครับ"
ธีร์เลิกคิ้ว "เธอรู้ด้วย?"
"ก็แค่ลองดูครับ" เมฆยิ้ม "สมัยก่อนผมเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับสมุนไพรนิดหน่อย"
ธีร์มองใบไม้ในมือของเมฆแล้วคิดว่า…นี่คงเป็นอีกเรื่องที่เมฆทำได้โดยที่ตัวเองไม่รู้ว่ามันพิเศษ
"งั้นเดี๋ยวลองทำชาดู"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "คุณอยากลองชาของผมเหรอครับ?"
"อืม"
เมฆพยักหน้า แล้วลุกขึ้นยืน "งั้นไปกันครับ"
เรือนเล็ก
หลังจากนั้น เมฆก็นำใบไม้ที่เก็บมาไปตากแดดและคั่วเล็กน้อย ก่อนจะชงชาถ้วยแรกให้ธีร์ลองดื่ม
ธีร์รับถ้วยชามา ก่อนจะจิบช้า ๆ รสชาติไม่เข้มข้นมาก แต่หอมอ่อน ๆ และให้ความรู้สึกสบาย
"เป็นไงครับ?"
ธีร์วางถ้วยลงก่อนจะพยักหน้า "ดี"
เมฆยิ้มกว้างขึ้น "ถ้าคุณชอบ ผมจะทำให้ดื่มอีก"
ธีร์มองรอยยิ้มของเมฆก่อนจะตอบเบา ๆ "อืม"
ตกเย็น
วันนี้เป็นวันที่อากาศดีจนเมฆตัดสินใจออกไปเดินเล่นที่สวน แต่จู่ ๆ ฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาเสียก่อน
เมฆกำลังจะรีบเดินกลับเรือนเล็ก แต่ธีร์ที่ออกมาตรวจดูสวนก็ดันติดฝนอยู่ข้างนอกเหมือนกัน
สุดท้ายทั้งสองคนเลยต้องวิ่งกลับมาหาที่หลบฝนที่เรือนเล็ก
"คุณเปียกหมดแล้ว" เมฆพูดพลางมองธีร์ที่เสื้อเปียกไปครึ่งตัว
ธีร์ยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้น "เธอก็เหมือนกัน"
เมฆยิ้มก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมายื่นให้ "เช็ดก่อนครับ เดี๋ยวไม่สบาย"
ธีร์รับผ้ามา ก่อนจะนั่งลงบนเสื่อที่ปูอยู่ในเรือนเล็ก เมฆเองก็หยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมาเช็ดผมตัวเองไปด้วย
เสียงฝนด้านนอกทำให้บรรยากาศเงียบสงบลงอย่างแปลกประหลาด
เมฆเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดขึ้นเบา ๆ "ตอนเด็ก ๆ ผมเคยติดฝนแบบนี้เหมือนกัน"
ธีร์หันไปมอง "แล้วทำไง?"
เมฆหัวเราะเบา ๆ "ก็นั่งรอให้ฝนหยุดเหมือนตอนนี้แหละครับ"
ธีร์มองเมฆเงียบ ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ แล้วเอื้อมมือไปเช็ดผมของเมฆเบา ๆ
เมฆชะงักเล็กน้อย แต่ก็ปล่อยให้ธีร์ทำ
"ขอบคุณครับ" เมฆพูดเบา ๆ
ธีร์ไม่ตอบอะไร แค่เช็ดผมของเมฆช้า ๆ ก่อนจะก้มลงไปกดจูบเบา ๆ ที่ไหล่ของเมฆ
เมฆสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองธีร์ด้วยความตกใจ
ธีร์สบตากับเมฆก่อนจะพูดเสียงเบา "แค่…อยากทำ"
เมฆเม้มปากแน่น ไม่รู้ว่าควรตอบอะไรดี
ฝนด้านนอกยังคงตกลงมาเรื่อย ๆ แต่บรรยากาศในเรือนเล็กกลับอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด
หลังจากนั้น
ธีร์ไม่คิดจะห้ามเมฆเดินไปไหนมาไหนอีกแล้ว เขารู้ว่าเมฆไม่ชอบถูกบังคับ และเขาเองก็ไม่อยากให้เมฆอึดอัด
แต่ทุกครั้งที่เมฆออกไปไหน ธีร์ก็อดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ
แม้จะไม่ได้พูดออกไปตรง ๆ แต่ก็จะแอบตามดู หรือสั่งให้คนงานคอยดูแลอยู่ห่าง ๆ
และเมฆเองก็เริ่มรู้สึกว่า…
ทุกครั้งที่ออกไปเก็บผักคนเดียว เขาจะเผลอนึกถึงธีร์เสมอ
วันหนึ่ง
เมฆกำลังเดินกลับจากสวนโดยถือผักมาเต็มมือ อยู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เขาหยิบขึ้นมาดูก่อนจะเห็นว่ามันเป็นสายจากธีร์
"ครับ?"
"เธออยู่ไหน?"
"กำลังกลับเรือนเล็กครับ"
"อืม…" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา "เดี๋ยวฉันกลับไปหา"
เมฆกะพริบตาไปสองสามครั้งก่อนจะหลุดหัวเราะ "แค่นี้ก็โทรมาถามเหรอครับ?"
ธีร์เองก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับมา "อืม"
เมฆยิ้มกับตัวเองก่อนจะตอบกลับไปเสียงเบา "งั้นผมรออยู่นะครับ"
ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่ธีร์จะพูดขึ้นมาเบา ๆ
"อืม… รอฉันด้วย"


## ยิ้มง่ายขนาดนี้?

เมฆนั่งอยู่บนเตียงตรวจในห้องตรวจครรภ์ ขณะที่ธีร์ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง
วันนี้เป็นวันที่หมอนัดตรวจครรภ์ตามกำหนด ทารกในท้องของเมฆอายุครบ 5 เดือน แล้ว
เมฆก้มลงมองหน้าท้องที่เริ่มป่องชัดขึ้นมากกว่าช่วงก่อนแล้วลูบเบา ๆ
"ก้อนนุ่นโตแล้วนะครับ"
ธีร์มองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะยื่นมือไปลูบตาม "อืม… โตขึ้นเยอะเลย"
ไม่นานนัก หมอก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
"เป็นยังไงบ้างครับช่วงนี้?"
"ดีครับ กินข้าวได้มากขึ้นด้วย ไม่ค่อยคลื่นไส้แล้ว" เมฆตอบ ขณะที่ธีร์พยักหน้ารับคำ
"ดีมากเลยครับ" หมอพูดพลางเปิดแฟ้ม "วันนี้เราจะตรวจพัฒนาการของลูกกันนะครับ มาดูกันว่าเจ้าตัวเล็กแข็งแรงดีไหม"
เมฆพยักหน้าก่อนจะเอนตัวลงนอน หมอเตรียมอุปกรณ์อัลตราซาวด์แล้วเริ่มทำการตรวจ
ไม่นานนัก ภาพของทารกในครรภ์ก็ปรากฏขึ้นบนจอ
หัวใจของธีร์กระตุกวูบเมื่อเห็นภาพนั้น
เจ้าตัวเล็ก… ขยับตัวอยู่ในท้องของเมฆจริง ๆ
"ก้อนนุ่น…" เมฆพึมพำเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
หมอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดขึ้น "ตอนนี้ลูกมีพัฒนาการไปมากเลยนะครับ แขนขาเริ่มแข็งแรงขึ้นแล้ว และที่สำคัญ…"
ปลายนิ้วของหมอชี้ไปที่จอภาพ
"ถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าเขากำลังขยับมือ เหมือนจะจับอะไรบางอย่าง"
ธีร์กับเมฆมองจอไม่วางตา
"จริงด้วย… เขากำมือเล็ก ๆ ของเขา"
หัวใจของธีร์เต้นแรงขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
หมอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะอธิบายต่อ "ช่วงนี้เด็กจะเริ่มตอบสนองต่อเสียงของคุณพ่อคุณแม่แล้วนะครับ"
"จริงเหรอครับ?" เมฆหันมาถาม สีหน้าตื่นเต้น
"ใช่ครับ ถ้าคุณพูดกับลูกบ่อย ๆ เขาจะเริ่มคุ้นกับเสียงของคุณ และเมื่อคลอดออกมา เขาจะจดจำเสียงคุณได้ง่ายขึ้น"
ธีร์มองเมฆ ก่อนจะมองท้องของอีกฝ่าย…
เริ่มตอบสนองต่อเสียงงั้นเหรอ…
หลังจากนั้น หมอก็อธิบายพัฒนาการของเด็กต่อไปเรื่อย ๆ พร้อมให้คำแนะนำต่าง ๆ เกี่ยวกับโภชนาการ และกิจกรรมที่สามารถช่วยกระตุ้นพัฒนาการของลูกในช่วงนี้
เมฆจดจำทุกอย่างไว้ในใจอย่างตั้งใจ ขณะที่ธีร์เองก็ฟังทุกคำพูดไม่ตกหล่น
— คุยกับก้อนนุ่นมากขึ้น —
คืนนั้น เมฆนอนตะแคงลูบหน้าท้องของตัวเองเบา ๆ
"ก้อนนุ่น…" เมฆพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณหมอบอกว่าหนูเริ่มได้ยินเสียงของแม่แล้วนะครับ"
ธีร์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ
"จริงเหรอ?"
เมฆพยักหน้า ก่อนจะมองธีร์ "ลองคุยกับก้อนนุ่นดูไหมครับ?"
ธีร์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองหน้าท้องของเมฆ ก่อนจะค่อย ๆ วางมือลงเบา ๆ
เขานิ่งไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี แต่สุดท้ายก็เอ่ยออกมาเบา ๆ
"…ได้ยินพ่อไหม?"
เมฆหลุดหัวเราะเบา ๆ "คุณต้องพูดชัดกว่านี้สิครับ"
ธีร์กระแอมเบา ๆ ก่อนจะลองใหม่
"ก้อนนุ่น… นี่พ่อนะ"
เงียบ…
เมฆยิ้มขำ "อาจจะยังไม่คุ้นเสียงคุณนะครับ"
ธีร์เลิกคิ้ว ก่อนจะพูดต่อ "จำเสียงพ่อไว้ด้วยนะ… แล้วก็อย่าดื้อนะ เข้าใจไหม?"
เมฆหัวเราะ ก่อนจะถามแหย่ ๆ "คุณคิดว่าลูกจะตอบเหรอครับ?"
ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร แค่ยิ้มบาง ๆ และลูบท้องของเมฆเบา ๆ
— ธีร์แทบไม่ห่าง —
นับจากวันนั้น ธีร์ก็เริ่มติดเมฆกับก้อนนุ่นยิ่งกว่าเดิม
เขาพยายามจัดตารางงานให้มีเวลาว่างมากขึ้นเพื่อกลับมาหาเมฆ และแทบไม่อยากให้เมฆทำอะไรหนัก ๆ เลย
แม้แต่การเดินไปสวน ก็ต้องมีเขาเดินไปด้วย
— วันหนึ่งที่เรือนเล็ก —
"วันนี้ไปเก็บอะไรมาครับ?" ธีร์ถาม ขณะที่เมฆกำลังล้างผักในครัวเล็ก ๆ ของเรือนท้ายสวน
"ถั่วลันเตาครับ" เมฆยิ้ม "เดี๋ยวทำอาหารเย็นให้"
ธีร์ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหน
เมฆหันมามองก่อนจะหัวเราะ "คุณจะมายืนเฝ้าผมทำอาหารเหรอครับ?"
ธีร์ยักไหล่ "เฝ้าเธอและเฝ้าก้อนนุ่น"
เมฆหลุดยิ้มออกมาก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
ไม่นานนัก อาหารก็ถูกจัดใส่จาน เมฆวางลงบนโต๊ะก่อนจะนั่งลง และธีร์ก็นั่งลงข้าง ๆ
"คุณช่วยชิมหน่อยครับ ว่ารสชาติโอเคไหม"
ธีร์พยักหน้าก่อนจะตักเข้าปาก
รสชาติของอาหารที่เมฆทำไม่ใช่แค่อร่อย แต่มันเต็มไปด้วย 'ความรู้สึก'
ความอบอุ่นที่ไม่เคยมีมาก่อน
เขาเงยหน้าขึ้นมามองเมฆที่กำลังรอคำตอบ ก่อนจะยื่นมือไปลูบแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ
"อร่อยมาก"
เมฆกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "ถ้าอร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะครับ"
— รักมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว —
เรือนเล็กที่เคยดูเล็กเกินไปสำหรับธีร์ ตอนนี้กลับรู้สึกว่า 'พอดี'
เพราะที่นี่มีเมฆ… มีลูกของเขา
เขามองเมฆที่กำลังเก็บจานหลังจากมื้ออาหาร และรู้สึกได้ว่า…
หากต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตลอดไป เขาก็ยอม
— เมฆเองก็เปลี่ยนไป —
เมฆเคยคิดว่าชีวิตนี้เขาจะมีก้อนนุ่นเป็นทุกอย่างของเขาเพียงคนเดียว
แต่เมื่อเวลาผ่านไป…
เขากลับเริ่มคิดถึงใครอีกคนโดยไม่รู้ตัว
เวลาที่ออกไปเก็บผลไม้หรือเก็บผักเพียงลำพัง ก็อดไม่ได้ที่จะเผลอคิดว่า "คุณธีร์จะชอบไหมนะ"
และเมื่อรู้สึกว่าอยากเล่าอะไรบางอย่างให้ฟัง…
เขาก็เริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาธีร์เอง
— บริษัทที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม —
พนักงานของธีร์มองเจ้านายของตัวเองที่กำลังยิ้มขณะมองโทรศัพท์ด้วยความอึ้ง
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ธีร์…
กลายเป็นคนที่ยิ้มง่ายขนาดนี้?


## คำตอบของหัวใจ

เสียงลมพัดแผ่วเบา ท้องฟ้าโปร่งโล่งจนสามารถมองเห็นดาวระยิบระยับยามค่ำคืน ธีร์และเมฆนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวในสวนหลังเรือนใหญ่ แสงไฟจากระเบียงทอดลงมาอ่อนโยน ให้บรรยากาศที่เงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก
มือของธีร์ยังคงกุมมือเมฆไว้แน่น
หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นทุกที ยิ่งมองเมฆ ยิ่งรู้สึกว่าคนตรงหน้าเป็นทุกอย่างที่เขาไม่เคยคิดว่าจะรัก…แต่ตอนนี้กลับรักจนถอนตัวไม่ขึ้น
"เมฆ" ธีร์เอ่ยเสียงทุ้ม แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น
เมฆหันมามอง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเหมือนกำลังสงสัย "ครับ?"
ธีร์มองดวงตาคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยออกไปตรง ๆ
"ฉันชอบนาย"
เมฆนิ่งไป ดวงตากะพริบช้า ๆ เหมือนกำลังประมวลผล
"ชอบ...?" เขาทวนคำราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกต้องหรือเปล่า
ธีร์พยักหน้า "ใช่ ฉันชอบนาย"
เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่เมฆจะยกมือขึ้นแตะหน้าผากธีร์เบา ๆ "ตัวร้อนหรือเปล่า?"
ธีร์หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะคว้ามือเมฆลงมาแนบอก
"ฉันพูดจริง" น้ำเสียงของเขาจริงจัง "ฉันชอบนายจริง ๆ"
เมฆมองมือที่ถูกกุมไว้ หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"ตั้งแต่เมื่อไหร่?" เขาถามเสียงแผ่ว
"ฉันไม่รู้" ธีร์ยิ้มบาง "อาจจะตั้งแต่เห็นนายตั้งใจดูแลก้อนนุ่น อาจจะตั้งแต่เห็นนายเย็บเสื้อเด็กตัวเล็ก ๆ หรืออาจจะเป็นตั้งแต่วันที่นายถามฉันว่ารักลูกไหม"
เมฆเงียบฟัง ไม่ได้พูดอะไร
"แต่ฉันรู้ตัวชัดเจนที่สุด ก็ตอนที่ฉันกลัวว่าจะเสียนายไป"
ธีร์กระชับมือแน่นขึ้น ก่อนจะสบตากับเมฆอย่างจริงจัง
"ฉันอยากอยู่ข้าง ๆ นาย อยากดูแลนายกับลูก อยากเป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ"
หัวใจของเมฆสั่นไหว ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากคน ๆ นี้ กำลังโอบล้อมเขาไว้
เขาหลุบตาลง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่นไม่แพ้กัน
"ถ้าไม่ชอบ...ผมไม่จูบด้วยหรอกนะ"
ธีร์ชะงักไป ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า
แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ—
ตุบ…
เมฆสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างก่อนจะก้มลงมองหน้าท้องตัวเอง
"ก้อนนุ่น…"
ธีร์ก็ตกใจไม่ต่างกัน "ลูกดิ้นเหรอ?"
เมฆพยักหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าท้องตัวเองช้า ๆ ดวงตาฉายแววตื่นเต้น "ก้อนนุ่นดิ้นจริง ๆ"
ธีร์รีบวางมือทาบลงไปบ้าง ความรู้สึกอุ่น ๆ และแรงขยับเล็ก ๆ ทำให้หัวใจของเขาเต็มตื้น
"ลูกคงอยากบอกว่าดีใจ" เมฆหัวเราะเบา ๆ "ดีใจที่พ่อเขาพูดออกมาตรง ๆ สักที"
ธีร์ยิ้มตาม ก่อนจะก้มลงจูบหน้าท้องเมฆแผ่วเบา "พ่อรักลูกนะครับ"
เมฆนิ่งไป ก่อนจะกระซิบตอบ "...ก้อนนุ่นคงบอกว่ารักคุณเหมือนกันครับ"
ครอบครัวของพวกเขา…กำลังเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ แล้วในตอนนี้


## ชานม

เมฆเดินถือถาดเครื่องดื่มกลับเข้ามาในห้องรับรองของเรือนใหญ่
ธีร์ที่กำลังนั่งรอลูกค้าอยู่ เหลือบตามองแล้วก็ต้องหยุดชะงักเล็กน้อย
บนถาดที่เมฆถือมา… มีชานมไข่มุกหกแก้ว?
ธีร์กะพริบตา ก่อนจะมองหน้าเมฆที่เดินมาอย่างภาคภูมิใจ
"ทำไมกลายเป็นชานมไข่มุก?" ธีร์เอ่ยถามในที่สุด
เมฆวางถาดลง แล้วยิ้มบาง "ก็ผมไม่แน่ใจว่าคุณอยากให้ชงชาแบบไหน พวกชาเขียวมัทฉะ หรืออู่หลง ผมก็ไม่ถนัดเลย… สุดท้ายก็เลยคิดว่า ชานมไข่มุกก็น่าจะอร่อยดี?"
ธีร์มองถาดชานมที่ถูกจัดมาอย่างสวยงาม ไข่มุกสีดำขลับเด้งดึ๋งอยู่ก้นแก้ว หลอดใหญ่ถูกเสียบมาให้พร้อม
เขาถอนหายใจออกมาช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้า "โอเค"
เมฆยิ้มกว้าง ดูออกว่าพอใจที่ธีร์ไม่ว่าอะไร
"งั้นคุณธีร์ลองดูไหมครับ" เมฆพูดพลางดันแก้วใบหนึ่งมาตรงหน้า
ธีร์มองเมฆที่ตั้งใจมองมา ก่อนจะหยิบหลอดเสียบเข้าไปแล้วดูด
รสชาติหวานมันของชาและนม ผสมกับไข่มุกหนึบหนับ กลิ่นคาราเมลอ่อน ๆ ลอยขึ้นมา
…อืม อร่อยดีเหมือนกัน
ธีร์มองเมฆที่กำลังจิ้มไข่มุกในแก้วตัวเองพลางเคี้ยวตุ้ย ๆ แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจพร้อมรอยยิ้มบาง
"ทีหลังจะทำอะไร บอกฉันก่อนสักหน่อยก็ได้"
เมฆเงยหน้าขึ้นจากแก้วของตัวเอง "อ้าว แล้วไม่ดีเหรอครับ?"
ธีร์ยิ้มขำ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะของเมฆเบา ๆ
"ก็ดี… แค่ไม่ค่อยคาดคิด"
เมฆหัวเราะออกมาเบา ๆ ดวงตากระจ่างใสอย่างมีความสุข "ผมดีใจนะครับที่คุณธีร์ชอบ"
ธีร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแค่นั่งมองใบหน้าของเมฆที่กำลังดื่มชานมอย่างเอร็ดอร่อย
…เขาคงเอ็นดูเมฆมากขึ้นจริง ๆ แล้วล่ะมั้ง
คืนนั้น ขณะกำลังจะเข้านอน เมฆก็ขยับเข้ามากอดแขนธีร์ ซบไหล่ของเขาอย่างเคย
"วันนี้คุณธีร์ดูอารมณ์ดีนะครับ"
ธีร์หันมามองเมฆที่พิงตัวเองอยู่ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังเบา ๆ "เพราะเธอหรือเปล่า?"
เมฆนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "คุณพูดอะไรแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"
ธีร์ไม่ตอบ แต่ก้มลงจูบเบา ๆ ที่ไหล่ของเมฆ
เมฆสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขยับหนี
ธีร์กระซิบข้างหู "อยากให้ฉันอารมณ์ดีแบบนี้ทุกวันไหม?"
เมฆเงียบไปสักพัก ก่อนจะพึมพำเบา ๆ "ถ้าเป็นไปได้ก็ดีครับ"
ธีร์ยิ้มบาง ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเมฆ แล้วกอดร่างที่กำลังตั้งครรภ์ไว้ในอ้อมแขน
…บางทีเขาอาจจะอยากให้เมฆอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ไปตลอดเลยก็ได้
คืนนี้เมฆยังคงตื่นอยู่
แสงไฟสลัวจากโคมไฟข้างเตียงทอดเงาอ่อน ๆ บนผนังห้อง บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมที่พัดเบา ๆ ผ่านหน้าต่าง
เขาไล้มือลูบท้องตัวเองช้า ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
"ก้อนนุ่น… วันนี้แม่อยากคุยกับหนูหน่อย"
ทารกในครรภ์เหมือนจะรับรู้ได้ เมฆสัมผัสถึงแรงดิ้นเบา ๆ ที่ตอบกลับมา
เขาหัวเราะนิด ๆ พลางกระซิบต่อ "ลูกของแม่โตขึ้นทุกวันเลยนะ… ดิ้นเก่งขึ้นด้วย แบบนี้พ่อของลูกคงดีใจมากแน่ ๆ"
มือของเขายังคงลูบเบา ๆ คล้ายจะปลอบโยนลูกที่อยู่ในครรภ์ ดวงตาทอแสงอบอุ่น แต่แฝงไว้ด้วยความลังเลบางอย่าง
"ว่าแต่… ก้อนนุ่นคิดว่าแม่เริ่มชอบพ่อของลูกแล้วหรือเปล่า?"
สิ้นคำถาม เมฆก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงแรงขยับของลูกในท้อง
"หืม? ขนาดนั้นเลยเหรอ" เมฆหัวเราะออกมาเบา ๆ "หรือว่าหนูดีใจที่แม่เริ่มชอบพ่อของลูกเข้าให้แล้ว?"
ทารกในครรภ์ยังคงตอบสนอง เมฆรู้สึกได้ถึงแรงดิ้นที่มากขึ้นเล็กน้อย ราวกับก้อนนุ่นกำลังแสดงความเห็นด้วย
เขาส่ายหน้าน้อย ๆ แต่ก็อดยิ้มตามไม่ได้ "หนูเนี่ยนะ… อยู่ข้างพ่อของลูกแบบนี้ตลอดเลย"
ดวงตาของเมฆอ่อนลง พลางพึมพำเสียงแผ่ว "แต่นะ…วันนี้พ่อของลูกคงไม่กลับมากอดแม่กับลูกหรอก เขาคงยังประชุมไม่เสร็จ… และก็คงต้องพักที่เรือนใหญ่"
น้ำเสียงของเมฆแผ่วเบา แต่ความผิดหวังเจือจางในคำพูดกลับชัดเจน
เขาถอนหายใจแผ่วเบา "แม่คงติดเขามากไปจริง ๆ สินะ… ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่แม่เริ่มชินกับการมีเขาอยู่ข้าง ๆ"
เสียงเงียบลงไปครู่หนึ่ง มีเพียงมือของเมฆที่ยังลูบหน้าท้องตัวเอง
…แต่เมฆไม่รู้เลยว่า ทุกคำพูดของเขาได้ส่งตรงถึงคนที่ยืนอยู่นอกห้อง
ธีร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่เมฆเริ่มคุยกับลูก
ตอนแรกเขาแค่คิดว่าเมฆอาจจะยังไม่นอน เลยตั้งใจจะเปิดประตูเข้าไปเงียบ ๆ แต่พอได้ยินเสียงคุยเบา ๆ ของเมฆ เขาก็หยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
และเมื่อได้ฟังทุกคำพูด ทุกความรู้สึกที่เมฆมี… หัวใจของธีร์ก็สั่นไหว
เมฆคิดถึงเขาขนาดนั้นเลยหรือ
…ดีใจที่เขาอยู่ข้าง ๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ
ธีร์มองผ่านช่องประตูที่แง้มออกเล็กน้อย เห็นร่างของเมฆที่กำลังลูบท้องตัวเองอย่างอ่อนโยน ภาพนั้นทำให้เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
แบบนี้…เขาจะไม่กลับไปกอดได้ยังไงกัน
ธีร์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ
เมฆสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นธีร์เดินมานั่งลงข้างเตียง
"คุณธีร์?"
ธีร์ไม่พูดอะไร เพียงแค่ขยับเข้าใกล้ แล้วยื่นมือมาวางทับลงบนหน้าท้องของเมฆ
"ฉันฟังอยู่ตั้งแต่ต้น" เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาจับจ้องเมฆไม่วาง
เมฆนิ่งงันไปชั่วขณะ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่รู้จะพูดอะไร
ธีร์มองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะโน้มตัวลงมากอดเมฆไว้แนบอก
"ฉันไม่ได้ไปไหนหรอก" ธีร์กระซิบข้างหู "ยังอยู่ตรงนี้… อยู่กับเธอและลูก"
เมฆเผลอซุกหน้าลงกับไหล่ของธีร์โดยไม่รู้ตัว ความอุ่นจากอ้อมแขนของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
ธีร์จูบเบา ๆ ที่เส้นผมของเมฆ ก่อนจะกระซิบต่อ "เธอติดฉันแบบนี้ก็ดีแล้ว"
เมฆเม้มปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นขึ้นมาในอก
ธีร์ยิ้ม ก่อนจะก้มลงมาจูบที่ไหล่ของเมฆแผ่วเบา "ต่อไปนี้… ฉันจะกอดเธอทุกคืน"
"ทั้งเธอ… และก้อนนุ่นของเรา"