Nick & Nite
miknight_moon
## บทนำ

ในจักรวาลนี้กล่าวว่า พระเจ้าคือนักปั่นด้าย มอบเส้นด้ายให้กับสาวกลงมาถักทอดวงดาว แผ่นดิน ท้องฟ้าและผืนน้ำ ทุกอย่างเกิดขึ้นจากการสะบัดเส้นด้ายจากพระองค์
S T R I N G
คือคำเรียกพลังของพระเจ้า พลังในการรังสรรค์สรรพสิ่ง
เหล่าสาวกเมื่อทำภารกิจสำเร็จ พวกเขาจะเป็นหนึ่งเดียวกับดวงดาวที่พวกเขาสร้าง ถูกเรียกขานว่า 'อัลฟ่า' และให้กำเนิดสิ่งต่างๆสืบต่อเนื่องมา พวกเขาสร้างสิ่งมีชีวิตที่พวกเขารักมากที่สุด ให้มีรูปร่างเหมือนที่พระเจ้าสร้างพวกเขา ให้เป็นประชากรที่สำคัญที่สุดของดวงดาว เรียกว่า 'เบต้า'
วันหนึ่งพระเจ้าเห็นว่าประชากรเหล่านั้นพบความทุกข์ยากลำบากหลายประการจากความปรารถนา ความนึกคิดที่ซับซ้อน และความรู้สึกที่ยากจะควบคุม พระองค์จึงดำริให้สาวกสร้างสิ่งมีชีวิตอีกชนิดหนึ่งขึ้นมา เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความคิดเรียบง่าย มีความสุขตามสัญชาตญาณ และมีรูปร่างภายนอกเป็นกึ่งสัตว์เดรัจฉานให้เป็นข้ารับใช้เพื่อความสุขของเหล่าประชา
พระองค์นิยามสิ่งนั้นว่า 'โอเมก้า'
การปกครองตามลำดับขั้นทำให้จักรวาลมีสันติภาพยาวนานนับหมื่นๆปี จนเรื่องราวของพระเจ้าหลงเหลือเพียงในบทบันทึก และคำเล่าขานที่ส่งต่อกันมาในหมู่สาวก
หลังจากการกำเนิดของจักรวาลเป็นเวลาสามร้อยล้านปี สาวกเริ่มรวมตัวกันก่อตั้งเป็นภาคี เพื่อคงไว้ซึ่งความสงบสุข
และในปีที่สี่ร้อยล้านก็เกิดเหตุการณ์เหนือความคาดหมายของทุกคน เมื่อดวงดาวหายนะปรากฎขึ้นตามคำทำนาย...ก็กำเนิด 'อัลฟ่า ผู้​กบฎต่อพระผู้เป็นเจ้า'
'แม็กซิมัส เดเซลราสต์' อัลฟ่าแห่งหมู่ดาว MILLE  เขากล่าวหาบทบัญญัติของพระเจ้าว่าผิดพลาด และต้องการปลดปล่อยโอเมก้าและเบต้าให้เป็นอิสระจากการควบคุม
ในคืนวันนั้น ทุกสายตามองเห็นกระจุกแสงสว่างกำลังเคลื่อนตัวไปในซุปเปอร์คัลเตอร์* นั่นคือกลุ่มของเหล่าดาราจักรนับล้านๆดาราจักรที่มาเรียงตัวกันทอดออกไปไกลโพ้นไม่มีที่สิ้นสุด ดาราจักรเหล่านี้ถูกดึงดูดจากแรงโน้มถ่วงอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจจินตนาการได้ มองไปทางใดก็มีแต่แสงสว่างพร่างพรายจนดวงตาพร่ามัว
อวกาศกว้างใหญ่เพียงใดใครบ้างไม่ประจักษ์ แต่สำหรับ 'สงคราม' ขนาดของสนามรบไม่ได้ทำให้ผลลัพธ์นั้นแตกต่างกัน
[ ตรวจพบการโจมตีระยะไกลจากสหพันธ์ดาว* ABELL พิกัดเป้าหมายคือแกนดาวเคราะห์ออลเรีย แห่งสหพันธ์ดาว MILLE การโจมตีมีความรุนแรงเป็น 950% ของบาเรียป้องกัน ]
[ มีโอกาสหลบหลีกจากการโจมตีนี้สำเร็จ 0.00000000000001 % ]
สิ้นคำเตือน ทุกคนอยู่ในความโกลาหลอย่างที่สุด เพราะความตายกำลังจะมาเยือนทุกชีวิตในหมู่ดาว MILLE แต่บุรุษผู้มีอำนาจสูงสุดของดวงดาวแห่งนี้ หาได้หวาดกลัวไม่
แม็กซิมัส  อัลฟ่าผู้ต่อต้านบัญญัติของพระเจ้ายังคงยืนนิ่งท้าทายความล่มสลายที่กำลังมาถึง
"ท่านแม็กซ์โปรดหนีไปเถอะขอรับ" เบต้าอันดับหนึ่งแห่งดาวออลเรียคุกเข่าลงหน้าราชาของตนเพื่อขอร้อง แต่ก็ถูกปฏิเสธ
"ไม่มีประโยชน์หรอก เอเต้ ยังไงมันก็ไม่ต่างกันแล้วล่ะ"
ชายหนุ่มก้มมองมือตัวเอง ออร่าสีทองที่เคยแผ่ออกมาจากเส้นผมและร่างกายของเขากำลังแตกสลายไป พลังที่เคยต่อต้านอัลฟ่านับร้อย และยืนหยัดปะทะกองทัพของดวงดาวภาคีได้อย่างสูสี บัดนี้กำลังสูญสลายไปหมดแล้ว
"ผมไม่เหลือพลังอะไรแล้ว ดวงดาวแห่งนี้กำลังจะตาย"
อัลฟ่าคือเจ้าของดวงดาว คือผู้ควบคุมพลังของดวงดาว พลังจะดำรงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อมีการเชื่อมโยงกับโอเมก้าและเบต้าที่อาศัยอยู่บนดวงดาว ยิ่งพวกเขาถูกตีตราสายสัมพันธ์ก็ยิ่งแข็งแกร่ง และยิ่งมีปริมาณมากเท่าไร พลังของอัลฟ่าก็ยิ่งไร้เทียมทานเท่านั้น
แม็กซิมัสเชื่อมาเสมอว่าอิสระคือสุดยอดปรารถนาของทุกคน คือรางวัลของชีวิตที่เหล่าโอเมก้าและเบต้าผู้รับใช้บรรพบุรุษของอัลฟ่าแห่งเดเซลราสต์มายาวนานสมควรได้รับมัน
แต่ในวันนี้เมื่อเขาปลดโซ่ตรวนให้ทุกคน ยอมขัดบทบัญญัติของพระเจ้า ต่อต้านเหล่าพันธมิตรในภาคี และหันหลังให้กับคำสัญญา เพื่อมอบรางวัลที่ยิ่งใหญ่นี้ให้กับเหล่าข้ารับใช้
ทว่า...
"จำนวนเบต้าที่ยอมจำนน 3312 ล้าน, 3340 ล้านคน..."
"4639 ล้าน, 4640 ล้าน, 4659 ล้านคน จำนวนโอเมก้าที่ละทิ้งดวงดาวกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆค่ะ"
"ท่านแม็กซิมัส..."  เอเต้ผู้เป็นเบต้าที่สนิทกับเขาที่สุด ถลาเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาของเธอนองใบหน้าอันงดงาม
"ได้โปรดตีตรวนพวกเราอีกครั้งเถิด ท่านแม็กซิมัส พวกเราไม่อาจอยู่ได้ถ้าไม่มีท่าน  พวกเราทั้งหมด ทั้งเบต้าและโอเมก้าแห่งสหพันธ์ดวงดาว MILLE ทุกคนถือกำเนิดมาเพื่อเป็นข้ารับใช้ของท่าน"
"…"
แม็กซ์ส่ายหน้าช้าๆ
"ไม่ใช่เลย เอเต้ นั่นเป็นความเข้าใจที่ผิด"
แต่ไม่ว่าจะอธิบายเท่าไร ก็ไม่มีใครเข้าใจ ทั้งที่ตัวเขาตั้งใจจะปลดปล่อยประชาชนให้เป็นอิสระดั่งเช่นที่ตัวเขามี แต่พวกเขากลับไม่อาจรับรู้ได้...ไม่อาจเข้าใจกันและกันได้
หรือนี่ก็คือกฎของสวรรค์ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอย่างนั้นหรือ?
เกราะป้องกันทั้งหมดพังทลายลง  ไอสีทองค่อยๆระเหยออกจากตัวเขา แม็กซิมัสมองมือของตัวเองอย่างเจ็บปวด ไม่มีสิ่งใดที่เขาทำได้อีกแล้ว...
"มีการติดต่อมาจากดาว Abell 343! ของสหพันธ์ดาวABELL และจากภาคีขอรับ"
สิ้นคำกล่าวภาพโฮโลแกรมปรากฎขึ้นเป็นใบหน้าของอัลฟ่าระดับผู้นำจากกลุ่มภาคี
ในกรอบภาพการติดต่อสื่อสารเป็นใบหน้าที่พร่ามัวจนไม่อาจบอกได้ว่าผู้ติดต่อมามีหน้าตาเป็นอย่างไร เห็นแต่เพียงร่างเงาที่พอบอกได้ว่าเป็นศีรษะและลำคอไล่ไปจนถึงลำตัวครึ่งบน แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าคนคนนี้คือ
จักรพรรดิเอเบล ผู้นำของภาคี และสหพันธ์หมู่ดาวที่ใหญ่ที่สุดในเวลานี้
"แม็กซิมัสที่โง่งมเอ๋ย เจ้าเชื่อจริงๆหรือว่าการปลดปล่อยเบต้าและโอเมก้า คือสิ่งที่ถูกต้อง?" เสียงไพเราะเอื้อนเอ่ย
เจ้าไม่เห็นหรือว่า ทั้งสติปัญญาของพวกมัน ทั้งสัญชาตญาณที่บกพร่อง ทั้งขีดจำกัดที่อยู่ใต้กฎเกณฑ์ของจักรวาล พวกมันไม่สามารถดำรงอยู่เพียงลำพังโดยไม่มีพวกเราได้ เพราะพวกมันไม่ได้ถูกพระเจ้าสร้างมาให้มีอิสระ การรับใช้พวกเราคือที่สุดของวัตถุประสงค์ที่พวกมันกำเนิดมา เหตุใดเจ้าจึงต้องขัดเจตจำนงของพระผู้สร้างจักรวาลนี้ด้วย แม็กซิมัส"
"…"
แม็กซิมัสฟังจนจบก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ทำให้ตัวแทนคนอื่นๆคิดว่าเขาเป็นกบฎที่ไร้สำนึก ไม่ก็เสียสติไปแล้ว แต่แท้จริงเป็นเพราะเสียงที่คุ้นเคยนี้ต่างหากที่ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้
แม้กำลังเผชิญหน้ากับความตาย แค่ได้ยินเสียงนี้เอ่ยชื่อเขา แม็กซ์ก็ไม่เหลือสิ่งใดค้างคาใจแล้ว
"บทพูดที่เหมือนท่องออกมาจากคัมภีร์นั่นไม่สมกับเป็นท่านเลยนะ ท่านอาเบล"
"…"
ระยะห่างของสหพันธ์ดาวทั้งสองไกลมากกว่าล้านล้านปีแสง แต่กรอบภาพโฮโลแกรมนี้ก็ยังสามารถส่งคลื่นแรงกดดันที่หนักหน่วงจากดาว Abell 343 มาถึงที่นี่ได้ ผู้ที่อยู่อีกด้านของการสื่อสารคงกำลังแผ่รังสีอำมหิตขั้นสุดท้ายมาให้
"จงเอ่ยออกมาว่าเจ้ายอมจำนนต่อพระองค์อีกครั้ง หากเจ้าทำเช่นนั้น พระองค์และพวกเราพร้อมจะยกโทษให้ผู้ที่หลงผิดเสมอ จงก้าวกลับมาสู่เส้นทางที่ถูกต้อง แม็กซิมัส!"
สัญญาณเสียงเดินทางมาพร้อมกับความพิโรธที่ถูกสะกัดกลั้นไว้จนแทบจะระเบิดออกมา
แต่แม็กซ์ก็ทำเพียงยืนรับฟังเงียบๆและซึมซับความรู้สึกของคนคนนั้นเข้าไปให้มากที่สุด มันคือการร้องขอครั้งสุดท้าย ด้วยเส้นป่านที่อีกฝ่ายพยายามยื่นมา
แต่เขาไม่อาจทำตามได้...
เพราะการก้าวกลับไปหมายความว่าเขาจะต้องตีตราเหล่าเบต้าและโอเมก้าของเขาอีกครั้งหนึ่ง เท่ากับว่าเป็นการยอมรับว่าเส้นทางที่เขาเดินมาตลอดนั้นเป็นความผิดพลาด เป็นการชี้นำของปีศาจร้าย
"พระเจ้าที่จองจำเพื่อนๆของผม ไม่ใช่พระเจ้าและเส้นทางที่ผมจะกลับไป แม็กซิมัส เดเซลราสต์ ยินดีรับโทษตาย ไม่ขอ กลับไปสู่ภาคีเพื่อสามัคคีกับปีศาจเช่นพวกนายอีกต่อไป..."
"สามหาวนัก บังอาจลบหลู่พระองค์ผู้สร้างพวกเราหรือ!"
"อย่างแกมันสมควรตาย แม็กซิมัส!"
"ท่านผู้นำอย่าได้ให้กบฎเช่นนี้ประพฤติตนเป็นเยี่ยงอย่างของผู้อื่นได้..."
เสียงก่นด่าที่แทรกเข้ามาจากตัวแทนอัลฟ่าคนอื่นๆ ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มของแม็กซ์หายไป ตรงกันข้ามมันกลับเป็นการตัดบทสนทนากับผู้นำภาคีไปอย่างสิ้นเชิง
แต่เขาก็ไม่เสียดาย...เพราะระหว่างเราไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้ว
แม็กซ์ขยับปากเป็นภาษาเก่าแก่ที่มีเพียงพวกเขาสองคนที่เข้าใจ
ลาก่อน อาเบล
อัลฟ่าของผม...
สัญญาณทั้งหมดถูกตัดขาดฉับพลัน แม็กซ์เงยหน้าขึ้นจ้องมองตัวเลขนับถอยหลังสีแดงที่ปรากฎขึ้นกลางอากาศ
[ 'เอซิสอาย' จากพิกัด​สหพันธ์ดาว ABELL จะถึงเป้าหมายดาวเคราะห์ 'ออลเรีย' ในอีก 30 วินาที โอกาสหลบหลีก 0.0000000% ]
'เอซิส อาย' อาวุธทำลายล้างขับเคลื่อนด้วยพลังงานศูนย์กลางดาราจักร การโจมตีสามารถเดินทางข้ามจักรวาลระยะทางกว่าล้านล้านปีแสงได้ โดยที่พลังงานไม่สูญหายไปแม้แต่น้อยเพื่อมอบจุดจบให้กับผู้ที่ต่อต้าน
แม็กซ์หลับตาลงปล่อยให้แสงสว่างจากดาวฤกษ์สามพันล้านล้านดวงกลืนกินร่างของเขาไป กวาดเอาความทรงจำทั้งหมดลงสู่หลุมมืด ทำลายตัวตนของเขาทั้งในอดีต ปัจจุบันและอนาคต เสมือนตัวเขาไม่เคยมีอยู่
แต่ก่อนที่อนุภาคในร่างสามมิตินี้จะสลายเป็นแค่พลังงานในจักรวาลที่ไร้รูปลักษณ์
เส้นด้ายในมือถักทอเป็นบางสิ่งในวินาทีสุดท้าย
แม็กซิมัสปามันออกไปสุดจักรวาล เผื่อว่าวันหนึ่ง...ใครก็ตามที่ออกค้นหาจะได้พบมัน
'กุญแจแห่งพระเจ้า'
รหัสของอิสรภาพที่จะปลดล็อคทุกโซ่ตรวน...
-----------------------------------
*ซุปเปอร์คลัสเตอร์ : หรือกลุ่มกระจุกดาราจักร คือ โครงสร้างขนาดใหญ่ของกระจุกดาราจักรจำนวนมาก
*สหพันธ์ดวงดาว : กลุ่มของดาวเคราะห์ ที่ปกครองโดยอัลฟ่าเพียงหนึ่งเดียว มักก่อตั้งขึ้นจากการเข้ายึดครองดวงดาวที่ด้อยอารยธรรมกว่า


## ตอนที่ 1  อิกไนท์ คลอร์ว

ตอนที่ 1  อิกไนท์ คลอร์ว
"ปีพรีโมเดียลที่ 414 หรือ สี่ร้อยสิบสี่ล้านปีที่จักรวาลกำเนิด ​จักรพรรดิแม็กซิมัสที่เจ็ด อัลฟ่าหนึ่งเดียวที่ต่อต้านระบบของภาคี ผู้กบฎต่อบทบัญญัติของพระเจ้า ทอดทิ้งเบต้าและโอเมก้าในอาณาเขตปกครองของตัวเองเป็นจำนวนกว่าหนึ่งหมื่นล้านคนด้วยการครอบงำของปีศาจ แม็กซิมัสได้ถูกพิพากษาลงโทษใต้บัญชาการของจักรพรรดิอาเบล ผู้นำภาคีลำดับที่หนึ่ง
สหพันธ์ดาว MILLE ​แห่งดาราจักร IC1011 ได้ล่มสลายไปพร้อมกับประชากรที่ปฏิเสธการอพยพกว่าสองพันล้านคน ในจำนานนั้นมีประชากรที่หันกลับมาสวามิภักดิต่อบทบัญญัติของพระเจ้าอีกครั้ง เป็นจำนวนแปดพันล้านคน สหพันธ์ดาว FALCONIA และสหพันธ์ดาว ABELL รับเป็นประชากร
จบมหาสงครามแม็กซิมัส สิ้นสุดยุคแรกเริ่ม เข้าสู่ยุคสเตลลิเฟอรัสที่หนึ่งเป็นต้นไป"
พรั่บ
เสียงหน้าหนังสือปิดลงตามด้วยเสียงถอนหายใจดังขึ้นใต้ท้องฟ้ารัตติกาลที่คลี่ตัวลงปกคลุม
"ถ้าหากเรามองขึ้นไปจากดาวของเราตอนนี้ ก็เหมือนเหตุการณ์นั้นเพิ่งจะเกิดขึ้นเลยเนอะ"
ชายหนุ่มร่างสูงยืนเงยหน้ามองดวงดาวจากดาดฟ้าของพระราชวังที่เงียบสงบ
'นิทธารา' คือชื่อของวังหลวงแห่งนี้ มันตั้งอยู่บนเกาะขนาดใหญ่ กลางทะเลสาบสีมรกตที่สะท้อนภาพระยิบระยับของหมู่ดาวเบื้องบน
เส้นผมสีดำยาวถูกลมพัดเรี่ยปลายคาง ดวงตาสีเดียวกับก้อนเมฆจ้องไปที่จุดเดิมโดยไม่กะพริบ  จุดแสงที่โดดเด่นอยู่กลางท้องฟ้าทางทิศเหนือ​เป็นแสงสว่างที่ยิ่งกว่าควอซาร์*ใดในจักรวาล
"ตอนนี้เรายังเห็นเหตุการณ์การระเบิดของดวงดาวออลเรียในปกครองของแม็กซิมัสได้เลยนะ แม้ว่าจริงๆเวลาจะผ่านไปกว่าหมื่นห้าพันล้านปีแล้วก็ตาม เพราะแสงใช้เวลาเดินทางกว่าหมื่นล้านปีกว่าจะมาถึงดาวของเราไง นิก"
ชายหนุ่มผู้เป็นอัลฟ่าแห่ง 'ดาวเฟลม่า' วางหนังสือ 'แม็กซิมัส กบฎผู้ก่อสงครามกับพระเจ้า' ลงข้างตัว นี่เป็นหนังสือที่เขายืมมาจากห้องสมุดของภาคี เนื้อหาทั้งหมดล้วนถูกผ่านการพิจารณาและทำให้เหมาะสมกับการเผยแพร่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้หวังว่าจะเจอข้อเท็จจริงอะไรมากไปกว่าการฟังความข้างเดียว
"นิก นายคิดว่าแม็กซิมัสกบฎต่อพระเจ้าเพราะอะไร?" เขาเอ่ยถามแล้วหันมามองคู่สนทนาที่นั่งพิงหมอนใบเดียวกับเขาอยู่ และพบว่า...
'นิก' หลับไปแล้ว
"…"
นิ้วเรียวเอื้อมมือมาเขี่ยๆ จิ้มๆ แก้มนุ่มนิ่มของอีกฝ่าย แต่ก็ดูท่าจะไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆ
ผู้เป็นอัลฟ่ากรอกตา แต่เขาก็ไม่อยากปลุกอีกฝ่ายด้วยวิธีรุนแรง จึงยอมเอ่ยปากออกคำสั่งที่น้อยครั้งนักจะได้ทำ
"นิก...ตื่น"
เพียงจบประโยค คนที่ไม่มีทีท่าจะตื่นขึ้นมาง่ายๆกลับเด้งตัวลุกขึ้นมาอย่างฉับพลันทันใด แม้จะยังทำหน้าสะลืมสะลืออยู่บ้างก็ตาม
"เรื่องราวห่างไกลอีกฟากหนึ่งของจักรวาลคงเป็นนิทานก่อนนอนที่ดีสินะ นิก"
ตาใสๆ กรอกกลิ้งมาจับจ้องใบหน้าของเขา ดวงตาสีเทาราวหิมะในคืนฟ้าหม่นสะท้อนภาพอัลฟ่าหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวของดาว 'เฟลม่า' และกำลังตั้งตารอคำสั่ง...ถัดไป
แต่นี่คงเป็นโชคร้ายของนิก โอเมก้าที่ใกล้ชิดกับเขาที่สุด เพราะ 'ไนท์' คืออัลฟ่าที่ไม่ชอบออกคำสั่ง และไม่ชอบที่จะให้ใครทำตามคำสั่ง
"หลับไปตอนไหนน่ะ"
โอเมก้าน้อยเค้นสมองสุดตัว จนได้ตัวเลขชุดหนึ่งออกมาตอบคำถามของอัลฟ่า
"…ปีพรีโมที่..."
นั่นมันตั้งแต่บรรทัดแรกที่เขาอ่านเลยไม่ใช่เรอะ?
"แล้วเจ้าคิดยังไงกับเรื่องนี้เรอะ นิก"
ไนท์ลองถามนำพร้อมกับเอานิ้วชี้จิ้มหน้าผากของคู่สนทนาที่นั่งหน้าซื่อทำกระดิกหูตาแป๋วเหมือนไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนว่า
อัลฟ่าถือว่าเป็นระดับที่สูงสุด เขาสามารถทำลายหรือสร้างสิ่งใดก็ได้ตามต้องการ ดังนั้นกับสิ่งมีชีวิตที่เขาสร้างแค่มองก็รู้แล้วว่าแต่ละคนคิดอะไร อยากทำอะไร แต่ถ้าอยากมองลึกลงไปกว่านั้นเพื่อที่จะแก้ไขหรือแทรกแซงสภาพจิตใจ และพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต ก็ต้องอาศัยการสัมผัสโดยตรงด้วย
'ง่วง แต่ไนท์กำลังพูดอะไรบางอย่าง...ต้องฟัง ต้องตอบ'
ความคิดอันไร้เดียงสา และตรงไปตรงมาของโอเมก้าส่งต่อมาที่ไนท์ แต่ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ นิกก็ยังไม่มีคำตอบให้
'???' ในใจนิกตอนนี้มีแต่คำถาม เขาคิดสงสัย และพยายามหาคำตอบมาให้ หน้าน่ารักงุนงงเปลี่ยนเป็นอึดอัด วุ่นวาย เป็นกังวลอย่างมากว่าไม่สามารถทำตามความต้องการของอัลฟ่าได้
"นายนี่มันน่ารักจริงๆ"
ไนท์ยอมแพ้ ยกมือดึงแก้มขาวๆเล่นแทน
ไนท์ชินกับการพูดคนเดียวแล้ว เพราะโลกนี้เขาคืออัลฟ่า ต่อให้มีเบต้าที่ชาญฉลาดแค่ไหน แต่ในท้ายที่สุดด้วยข้อจำกัดที่สร้างไว้ เบต้าเหล่านั้นก็ไม่อาจเข้าใจเรื่องของมิติและดวงดาวมากไปกว่าอัลฟ่าได้ และบางครั้งก็อาจไม่มีทางเข้าใจตัวตนที่เรียกว่าอัลฟ่าได้เลยด้วยซ้ำ แน่นอนว่าไม่ต้องพูดถึงโอเมก้าที่ถูกสร้างมาในระดับชั้นที่ต่ำกว่าเลย
พวกโอเมก้าแทบจะแสดงความคิดเห็นอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย นอกจากการทำตามคำสั่ง ไม่ว่าคำสั่งนั่นจะเป็นคำสั่งแบบไหน โหดร้ายหรือเลวทรามแค่ไหนก็ตาม อันที่จริงในนิยามของราชาเพียงหนึ่งเดียวของดวงดาว ไม่มีใครเคยบัญญัติสิ่งที่เรียกว่าโหดร้ายหรือเลวทรามหรอก ทุกสิ่งเป็นเพียงแค่สิ่งที่อัลฟ่าประสงค์ และสรรพสิ่งต้องดำเนินตามเท่านั้นเอง
ไนท์จ้องมองใบหน้าเล็กๆได้รูป ตากลมโตวาววับ ทั้งคิ้ว แพขนตา และผมล้วนเป็นสีขาวสะอาดพองม้วนไปถึงปลายเท้าเหมือนหางกระรอก  ขนาดลำตัวก็แสนจะพอดีกับการโอบกอด ขนปุยขาวหิมะตามผิวด้านนอกที่ต้องสัมผัสลมหนาว เห็นแล้วน่าเข้าไปกอด นอนทับก็คงจะนุ่มนิ่ม
มองมุมไหนก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นโอเมก้าที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อวัตถุประสงค์ที่น่าสงสาร ใครก็ตามที่ขาดการควบคุมตัวเองไปเสี้ยววินาทีที่คงไม่อาจอดใจไม่ให้กระโจนเข้าใส่ได้
ไม่มีทางเลือก และไม่มีโอกาสได้เลือก โอเมก้าและเบต้ากำเนิดมาแบบนั้น พวกเขาไม่มีอยากหรือไม่อยาก ไม่มีตกลงหรือปฏิเสธ ไม่มีดีงามหรือเลวร้าย มีแต่ต้องทำตามอำนาจที่เหนือกว่าเท่านั้น
"เอาเถอะ ถือว่าผมพูดกล่อมให้นายหลับแล้วกัน นายแค่ฟังไปเรื่อยๆก็พอนะ"
นิกพยักหน้ามุดตัวเข้าไปให้ใกล้ชิดที่สุดเพื่อที่จะรับฟังได้สะดวก และก็สบายที่สุดเพื่อที่จะได้นอนหลับอย่างที่ไนท์สั่ง ดวงตาสีหิมะหม่นจ้องใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่มที่มีเสน่ห์น่าดึงดูดพอๆกับประโยคคำสั่งของเขา
"สำหรับเรื่องของแม็กซิมัส ผมน่ะได้ข้อคิดว่า การทำการใหญ่ไม่ควรรีบร้อน แต่องค์จักรพรรดิก็ทำเพื่อประชาชนของเขาจริงๆ แต่สิ่งที่ผมติดใจสงสัยก็คือ การปลดปล่อยโอเมก้าและเบต้าให้มีความคิดเป็นของตัวเองมันเป็นความผิดร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ? มันจะเลวร้ายได้อย่างไรกัน ในเมื่อต่อให้พวกเขาเป็นอิสระ ก็ไม่มีทางมีพลังทัดเทียมกับอัลฟ่าที่เป็นเจ้าของดวงดาวมิใช่หรือ?
และอีกอย่าง หมู่ดาวก็ของแม็กซิมัส ประชาชนหรือทาสก็ของเขาไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมภาคีอัลฟ่าคนอื่นๆต้องเดือดร้อนด้วยล่ะ? นั่นแสดงว่าภาคีไม่ได้กลัวเบต้ากับโอเมก้าที่เป็นอิสระหรอก แต่พวกนั่นน่ะกลัว 'การคงอยู่และความสำเร็จ' ของแม็กซิมัสจะเป็นตัวอย่างให้อัลฟ่าคนอื่นทำตามต่างหาก
แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนั้นหรือ? ภาคีจะต้องแบ่งเป็นสองฝ่ายหรือเปล่า ฝ่ายของดาวที่ปลดปล่อยกับดาวที่ตีตราประชาชน แม้จะไม่รู้ว่าผลสุดท้ายจะเป็นยังไง แต่ไม่มีใครชอบการเปลี่ยนแปลงที่คาดเดาไม่ได้ ความแตกต่างและความเสี่ยงที่จะต้องเป็นเสียงส่วนน้อยแน่นอน
คำถามคือ แม็กซิมัสมีความสัมพันธ์กับใครกัน อัลฟ่าคนไหนที่เป็นพันธมิตรที่น่ากลัวของแม็กซิมัส ที่ทำให้ภาคีไม่อาจปล่อยให้แม็กซ์อยู่ต่อไปได้"
ไนท์แสยะยิ้ม เคาะนิ้วลงบนหนังสือที่วางอยู่ข้างตัว
"ซึ่งแน่นอนว่าตำราห่วยแตกเล่มนี้ย่อมไม่ได้เขียนไว้  แต่ให้เดาก็คงติดหนึ่งในสิบอับดับสหพันธ์ดวงดาวที่ใหญ่ที่สุดน่ะแหละ ก็ใครมันจะสนล่ะ ถ้าแม็กซิมัสมีเพื่อนเป็นอัลฟ่าของดาวขี้ประติ้วสักอัน อย่างเช่นดาวของเราเป็นต้น"
ไนท์ว่าจบก็หัวเราะแผ่วๆให้ตัวเอง แล้วหันมามองก้อนขาวๆที่ตั้งหน้าตั้งตาฟัง
"เข้าใจที่ผมพูดบ้างมั้ย  นิก"
'ไนท์ถาม ต้องตอบ'
"…"  นิกทำหน้าอึดอัด มีแต่คำว่าไม่ลอยไปมาในหัว แทนคำว่า ไม่เข้าใจ ไม่ทราบ และไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี
ไนท์หัวเราะขบขันกับท่าทางเงอะงะของโอเมก้าตัวน้อย
"สำหรับนายคงยากเกินไป งั้นก็ช่างมันไปเถอะ ตอนนี้หิวหรือยังน่ะ"
นิกพยักอย่างกระตือรือร้น
"แล้วกินอะไรดีล่ะ"
'กินไนท์'
"หืม?"  อัลฟ่าเลิกคิ้ว ประหลาดใจที่นานๆจะมีคำตอบแบบคาดไม่ถึงออกมาเช่นนี้
"แล้วจะกินยังไงล่ะ"  คนเป็นอัลฟ่าอยากเล่นต่อ ไนท์อยากรู้ว่าในความคิดเรียบๆนี้จะตอบอะไรกลับมา
"…"
ไม่มีสัญญาณตอบรับ โอเมก้าน้อยกำลังงงอีกครั้ง หัวสมองเขาว่างเปล่า ได้ทำตาใสๆมองเขาอย่างน่าสงสาร
"งั้นเปลี่ยนใหม่ ไม่ต้องตอบก็ได้ ผมให้นายเลือกได้ อยากกินตรงไหนของผม ก็เข้ามากินเลยสิ"
นิ้วเล็กๆยื่นมาจิ้มแก้มอัลฟ่าหนุ่มอย่างอาจหาญ ไม่เคยมีใครคิดจู่โจมอัลฟ่าของดวงดาวด้วยนิ้วๆเดียวมาก่อน
"กินข้าว...กับ...ไนท์"
น่ารักจนแกล้งไม่ลง โอเมก้าตรงหน้าทำให้เขาหยุดอมยิ้มไม่ได้ แต่ก็ทำให้กังวลจนนอนไม่หลับเช่นกัน
"อีกหน่อยผมไม่อยู่ ผมคงทนไม่ได้ถ้านายจะถูกใครรังแกแล้วไม่รู้ตัวแบบนี้..."
ไนท์ลูบหัวร่างในอ้อมกอดอย่างถนุถนอมและอาลัย
"นิก  ผมน่ะจะทำในสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน อาจไม่ยิ่งใหญ่และเป็นประวัติศาสตร์แบบแม็กซิมัส แต่สิ่งที่ผมจะทำให้นายนั้นเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ถึงจะรู้แบบนี้แล้ว นายจะยังมากับผมมั้ย นิก"
ดวงตากลมๆสีฟ้าหม่นไม่ได้แวววับด้วยความเข้าใจใดๆเลย หากแต่เต็มเปี่ยมด้วยคุณสมบัติเพียงอย่างเดียวที่มันมีอยู่
ความจงรักภักดี...
"ไนท์ไปไหน ผมไปด้วย"
คำตอบสั้นๆที่มอบทั้งความอิ่มเอมใจ และปวดร้าวให้กับผู้ฟังพร้อมๆกัน
ไนท์ยิ้มเศร้า กอดร่างเล็กๆในอ้อมอกไว้แน่น หลับตาลงจดจำคืนวันที่เขาได้ท่องไปกับเหล่าเบต้าและโอเมก้าที่สำคัญที่สุด จดจำทุกสิ่งล้ำค่าเอาไว้
เพราะเขารู้ว่าเมื่อรัตติกาลนี้ผ่านไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ควอซาร์* :   ความสว่างที่ปรากฏจากการแผ่พลังงานคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่แผ่ออกมาจากหลุมดำยักษ์ (Supermassive Black Holes) ซึ่งมีมวลมหาศาลอยู่ในบริเวณใจกลางกาแล็กซีขนาดใหญ่


## ตอนที่ 2  นิก นิโคลัส

ตอนที่ 2  นิก นิโคลัส
"ไนท์ไปไหน ผมไปด้วย..."
ผมเอ่ยถ้อยคำนี้กับชายหนุ่มเส้นผมสีดำผู้มีรอยยิ้มอบอุ่น ผมยังจำได้ว่าแววตาสีดำอมเขียวมรกตของเขากระจ่างใสยิ่งกว่าแก้วคริสตัลใดที่ผมเคยเห็น
รอยยิ้มของท่านไนท์จะมีใครบ้างไม่หลงใหล ดวงตาของเขามีใครบ้างไม่เหม่อมอง เขาคืออัลฟ่าแห่งดวงดาวเฟลม่า อัลฟ่าที่ดีที่สุดในนิยามของผม และคงจะดีที่สุดในจักรวาลด้วย
ผมอยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ตลอดไป
ทว่า...
ผมลืมตามองขึ้นไปบนฟ้า ยังคงเห็นกลุ่มเมฆอันเป็นเศษซากการระเบิดในอดีตของดาวออลเรีย ในหมู่ดาว MILLE อยู่เช่นเดิม
ไม่น่าเชื่อเลยว่า กลุ่มเมฆนี้คือฝุ่นผงในอวกาศที่ห่างไกลไปกว่าหมื่นล้านปีแสง มันงดงามจริงๆ อย่างที่ท่านไนท์เคยบอกไว้
เป็นความงดงามที่ผมไม่เคยเข้าใจ จนกระทั่งวันนี้
วันที่มีแค่ตัวผมแหงนมองท้องฟ้าเพียงลำพัง...
ผมหลับตาพริ้มลง ปล่อยให้สายลมกระทบใบหน้าและพัดพาความนึกคิดผมไปไกลแสนไกล เส้นผมสีขาวนุ่มพองฟู ม้วนเป็นเกลียวคลื่นล้อเล่นกับเพื่อนวายุ ร่างเล็กๆของโอเมก้าพันธ์ุพิเศษยืนต้านทานลมหนาวอย่างไม่สะทกสะท้านและไม่หวั่นเกรงต่อสิ่งใด
พลันความรู้สึกที่เป็นสัญญาณเตือนอันตรายก็ร้องขึ้นข้างใน เป็นคลื่นสั่นสะเทือนชนิดหนึ่งที่มีแต่ผมที่สัมผัสได้
สัญญาณของสิ่งมีชีวิต...เป็นเบต้าระดับ 'รุค' ขั้น BB จำนวนสามคนกำลังเข้ามาใกล้ ทั้งหมดเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบ แต่ผมก็ได้ยินเสียงในหัวของพวกมันที่คิดถึงสิ่งเดียวกันอย่างชัดเจน
'ตายซะ เจ้าขยะโอเมก้า'
ร่างสามร่างปรากฎกลางอากาศด้วยอาวุธระยะประชิด มาเพื่อมอบความตายให้กับผม
น่าชื่นชม น่ายกย่อง เป็นทั้งความบ้าบิ่น และกล้าหาญ...
แต่ร่างที่กำลังลอยอยู่เหนือศีรษะผมด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะก็พลันมีสีหน้าบิดเบี้ยว เมื่อร่างกายถูกสอยจนพรุนเป็นรังผึ้งด้วยพลังที่คาดไม่ถึง พวกเขาทั้งสามตกลงมาเหมือนใบไม้ที่ปลิดปลิวจากต้นอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ
ธนู? ปืน? อาวุธบินชนิดใดผู้เคราะห์ร้ายก็คงไม่มีสิทธิได้รับรู้
แต่มันเดินทางมาจากอีกหนึ่งสัญญาณเตือนที่อยู่ไกลออกไป เป็นสัญญาณของเบต้าระดับ 'บิชอป' ระยะห่างคือสามกิโมเมตรและกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้
ความปลอดภัยของผมเป็นหนึ่งในหน้าที่ของเบต้าคนนั้น และดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะขวัญกล้าไม่น้อยที่จงใจเปิดโอกาสให้ศัตรูเข้าถึงตัวผมเพื่อวางกับดักกำจัดในทีเดียว เขาเลือกทำสิ่งที่มีประโยชน์สูงสุด โดยไม่เกรงกลัวว่าจะถูกลงโทษที่บังอาจเอาผมเป็นเหยื่อล่อ
คงเพราะแน่ใจว่าตัวเองจะไม่มีวันโดนลงโทษถึงตายกระมั้ง...
นอร์ทเวสต์ : เบต้าระดับบิชอป ขั้น AAA+
ตำแหน่งทางการ : มหาดเล็กประจำวังหลวง
ตำแหน่งรอง : ผู้สำเร็จราชการแทน(ชั่วคราว - ไม่ระบุระยะเวลา)
ความสามารถในการต่อสู้ : ศาสตร์การใช้อาวุธระยะใกล้และไกล
พลังจิตที่ถนัด : ไซโคไคเนซิส(ควบคุมและเคลื่อนย้ายวัตถุ)
ข้อความข้างต้นปรากฎในหัวของผมทันทีที่ผมอยากรู้ว่าทำไมผมถึงลงโทษเจ้าเบต้าที่อาจหาญนี้ด้วยความตายไม่ได้ คงเพราะหมายเหตุในเรื่องคุณสมบัติที่หาได้ยาก และผลงานผ่านๆมาที่มากมายมหาศาล
ผมสะบัดหัวไล่ข้อมูลที่พรั่งพูนในความคิดออกไป แค่มองประวัติผ่านๆก็รู้แล้วว่าเขาคือคนที่ดวงดาวนี้ขาดไม่ได้ ทั้งเรื่องความรู้ ทั้งความสามารถในการใช้พลังจิต คือเบต้าหนึ่งเดียวที่แข็งแกร่งที่สุดของดาว น่าเสียดายที่ระดับเกรดเบต้าไม่สามารถเพิ่มไปได้มากกว่าระดับ AAA+ แล้ว เพราะถ้ามันทำได้เขาคนนี้คงได้ตัว 'A' เรียงกันจนทะลุออกไปนอกอวกาศ
สรรพคุณอันยอดเยี่ยมของนอร์ทเวสต์ลอยผ่านตาผมไปโดยไม่ได้รับความสนใจใดๆจากผม เพราะคุณสมบัติของเวสต์น่ะ ท่านไนท์เคยพรรณนาให้ผมฟังมาหมดแล้ว รวมทั้งพึมพำอย่างหัวเสียว่าท่านรุ่นก่อนสร้างบรรพบุรุษของเวสต์มาให้สมบูรณ์แบบเกินไป จนกลบรัศมีของเขาที่เป็นอัลฟ่าไปหมด ถ้าไม่ติดว่าเวสต์มีประโยชน์มหาศาลต่อดาว เขาคงดัดแปลงพันธุกรรมเวสต์ให้โดดเด่นน้อยลงกว่านี้แล้ว
ดังนั้นผมจึงรู้จักเขาดีแม้ว่าจะไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนก็ตาม เพราะเวสต์คือเบต้าที่ใกล้ชิดไนท์มากที่สุด คอยวิ่งวุ่นให้ไนท์ที่เอาแต่นอนดูดาวและพาผมไปเที่ยวนั่นเอง
"เวสต์ชอบทำงาน ส่วนผมชอบไปเที่ยว แบบนี้เราน่าจะแบ่งกันทำสิ่งที่แต่ละคนถนัดนะ จริงมั้ย นิก แล้วนายชอบไปเที่ยวกับผมหรือเปล่า"
"ชอบ!"
ผมต้องเห็นด้วยกับไนท์อย่างแน่นอน และตอนนี้มันก็เป็นข้ออ้างที่ผมชอบใช้มากที่สุดไปแล้วด้วย
"ท่านนิก" เหยื่อคำนินทาเดินเข้ามาถึงแล้วเอ่ยเรียกด้วยเสียงทุ้มต่ำ
เขาก้มใบหน้าดูดีที่ท่านไนท์ค่อนแคะลงอย่างสุภาพเพื่อทำความเคารพจากระยะไกล  ทำให้มองเห็นใบหน้าเรียวยาวที่คมเข้มได้ไม่ชัด แต่ผมจำได้ดีว่าความหล่อเหลาของเขาถูกบดบังด้วยรอยแผลเป็นขนาดใหญ่สองแผลบนใบหน้าซีกขวา
รอยแผลแรกพาดผ่านสันจมูกโด่งไปจนถึงแก้มและคาง ส่วนอีกแผลอยู่ตรงคิ้วด้านขวาพาดข้ามดวงตาสีฟ้าข้างเดียวกันลงไปถึงโหนกแก้ม แผลดูเก่าแล้ว และเวสต์ก็ดูไม่ได้เจ็บปวดหรือสนใจอะไรกับมันเลย แต่การที่มันยังประดับอยู่บนหน้าเวสต์โดยที่อัลฟ่ารุ่นก่อนไม่ได้รักษาให้ ก็ชวนให้หลายๆคนเข้าใจว่ารุ่นก่อนคงจงใจทิ้งแผลนี้เอาไว้ คงไม่ใช่ว่าเขาหล่อเหลาเกินหน้าเกินตาจนท่านไนท์หมั่นไส้หรอกนะ
"นายทำหน้าที่ได้ดีนะ เวสต์ แต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่เอาผมเป็นตัวล่อ" ผมเลือกประโยคตำหนิเป็นคำกล่าวทักทาย แต่ใบหน้าที่เรียบเฉยกลับไม่แสดงอาการใดๆออกสักนิด เขาเพียงแต่เอ่ยต่อไปอย่างนอบน้อม
"ข้าน้อยยินดีรับโทษทัณฑ์หากท่านนิกเห็นว่าสิ่งที่ทำไม่เหมาะสมด้วยประการใดๆก็ตามภายหลังจากนี้ แต่ตอนนี้ข้าน้อยมีเรื่องจำเป็นต้องเรียนให้ท่านทราบขอรับ"
ชายหนุ่มเอ่ยแล้วทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าผมทันที
ให้ตายเถอะ...ผมขยาดเวลาที่เวสต์ทำแบบนี้ที่สุดเลย น่ากลัวยิ่งกว่าตอนใช้ความสูงเหลือเฟือนั่นมายืนค้ำหัวผมแล้วทอดเงาดำทะมึนใส่อีกนะ  เพราะเวลาที่เวสต์ทำแบบนี้มีสาเหตุแค่สองอย่าง
หนึ่งคือ เพื่อขอรับโทษอะไรสักอย่างจากผม หรือไม่ก็ขออนุญาตแสดงความคิดเห็นในสิ่งที่ผม 'อัลฟ่าหน้าใหม่' ควรทำ ด้วยภาษีของมหาดเล็กเก่าแก่และหมายเหตุพ่วงท้ายมากมาย ทำให้ผมเองก็ไม่มีอะไรจะไปงัดข้อด้วยเลย ได้แต่พยักพเยิดเออออ ปล่อยให้เวสต์ทำและพูดไปตามใจชอบ
"ท่านนิก ท่านยังไม่ได้ประทับตราพวกเราเลยนับตั้งแต่ที่ท่านไนท์ลาจากไป ตราของท่านไนท์นับวันจะยิ่งอ่อนพลังลงเรื่อยๆ ทำให้ประชาชนบางกลุ่มมีการแสดงออกที่ผิดปกติ ดังนั้น ขอท่านโปรดอย่าช้าอีกเลย  รีบจัดการก่อนที่พวกมันจะกำเริบเสิบสานไปมากกว่านี้เถอะขอรับ"
ผมได้ยินแล้ว...ได้ยินมาประมาณร้อยรอบแล้ว
"เวสต์ เมฆบนฟ้าสวยมากเลย นายว่ามั้ย?"
"…"
เวสต์มองตามขึ้นไปด้วยใบหน้าราบเรียบเพียงเสี้ยววินาทีก็กรอกตากลับมาจ้องที่ใบหน้าของผม รอคอยคำตอบด้วยแรงกดดันมหาศาล จนผมรู้สึกเหมือนถูกกดทับจากทุกทิศทาง
แต่บรรยากาศอึมครึมที่สร้างน่ะ ทำอะไรผมไม่ได้หรอก เพราะตัวผมไม่กลวงโบ๋และว่างเปล่าอีกแล้ว ไม่ใช่โอเมก้าตัวน้อยที่เลื่อนลอย คอยพึ่งพิงแต่คนรอบข้าง
ผมจะไม่กลัวอีกแล้ว
แม้ว่าท่านไนท์จะไม่อยู่แล้ว
แม้ว่าจะไม่มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของท่านไนท์
แม้ว่ารอบตัวผมตอนนี้จะเหลือเพียงคนสนิทหน้าตายคนนี้ และคำพูดส่งท้ายของท่านไนท์ที่ผมจำได้ขึ้นใจ...
"นิก จากนี้นายคืออัลฟ่านะ คิดว่าทำได้มั้ย?"
ตอนนั้นผมพยักหน้าทันที แม้จะไม่รู้ว่าท่านไนท์หมายความว่าอะไร จากนั้นก็เอียงหัวอย่างงุนงง แต่ท่านไนท์ก็ไม่ได้อธิบายอะไรอื่นนอกจากหัวเราะตัวผมที่ทำหน้าเหรอหราขณะที่พยายามรับปากว่าจะทำสิ่งที่เขาฝากฝังไว้ให้สำเร็จ ทั้งๆที่ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าภาระของมันหนักหนาแค่ไหน
ในอดีตผมไม่เคยรู้หรอกว่าอัลฟ่าหรือโอเมก้าคืออะไร ผมรู้แต่ว่าผมต้องเชื่อฟังใคร และภักดีต่อใครมากที่สุด
แต่ในเวลานี้ผมเข้าใจแล้ว...เพราะผมคืออัลฟ่าหนึ่งเดียวของดวงดาว สืบทอดพลังมาจากอัลฟ่าทุกรุ่น ถือสิทธิอำนาจสูงสุดของดวงดาวนี้
"ท่านนิก" เบต้าคนสนิทเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ โดยเลือกที่จะเรียกชื่อเดิมของผม ชื่อที่ท่านไนท์เป็นคนตั้งให้ มหาดเล็กผู้ใกล้ชิดคนนี้เป็นคนเดียวที่รู้สิ่งผิดปกติที่ท่านไนท์ทำทั้งหมดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
"ตอนนี้มีหลายฝ่ายต่อต้านท่าน เพราะที่มาดั้งเดิมของท่าน แต่การต่อต้านนี้จะจบลงทันทีที่ท่านประทับตราอำนาจแก่พวกเขา  เพราะอัลฟ่าคืออำนาจสูงสุด มันจะไม่สำคัญอีกต่อไปว่าท่านเคยเป็นอะไรมา"
น้ำเสียงของเวสต์มั่นคงเด็ดเดี่ยว แววตาไม่สั่นไหว เขาหมายความตามที่พูดจริงๆ และผมก็ดีใจที่มีคนพูดแบบนี้กับผม
แต่...
"มันสำคัญสำหรับผม"
เพราะผมรู้ดีว่าผมเคยเป็นอะไรมาก่อน และชีวิตที่กำเนิดมาเช่นนั้นเป็นอย่างไร
ผมปิดดวงตาสีหมอกลง สดับฟังการตั้งคำถามจากผู้คนทั่วทั้งดวงดาว
'เหตุใดถึงท่านอัลฟ่าถึงมอบพลังให้กับโอเมก้าได้?'
'เรื่องเช่นนี้ไม่สมควรเกิดขึ้น!'
'การกระทำเยี่ยงกบฎต่อพระเจ้าเช่นนี้! ภาคีจะต้องลงโทษดาวของเราแน่!!'
'ท่านไนท์บ้าไปแล้วหรือไร?'
สายธารคลื่นความคิดของประชาชนในดวงดาวหลั่งไหลเข้ามา ผมมองเห็นและรู้สึกได้  เหล่าโอเมก้ายังคงทำงานตามหน้าที่ตัวเองอย่างไม่บิดพลิ้ว แต่เหล่าเบต้าต่างหากที่เริ่มมีปัญหา ด้วยความคิดที่ซับซ้อนกว่า ยึดมั่นกว่า และมีความปรารถนามากกว่า ทำให้พวกเขาสงสัยไปต่างๆนานาต่อการกระทำของอัลฟ่ารุ่นก่อน
ปกติความคิดเช่นนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้ภายใต้การตีตราที่ถูกต้อง แสดงว่าพลังของตราอ่อนลงอย่างที่เวสต์บอกจริงๆ
แต่ว่า
"ผมจะไม่ตีตราพวกเขา..."
ผมหันไปพบสีหน้าตกใจที่หาดูได้ยากของเวสต์
"และจะไม่ตีตรานายด้วย"
"ท่านนิก!" สายตาเบต้าหนุ่มชัดเจนว่าไม่เห็นด้วย  แม้แต่เวสต์ก็สามารถมีความคิดต่อต้านผมได้ ซ้ำยังด่าผมในใจว่า 'บ้าไปแล้วหรือ' ได้อีกต่างหาก อืม พลังของตราคงใกล้สลายไปแล้วล่ะ เชื่อเลยว่าอีกไม่นาน เวสต์คงสามารถจับผมมัดแล้วเฆี่ยนตีให้ทำงานที่โยนไปให้เขาทำได้เลยด้วยซ้ำ
"ท่านนิก กระทำการต่อต้านพระเจ้าเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงปฏิกิริยาของภาคี แม้กระทั่งประชาชนของท่าน พวกเขาจะ..."
"พวกเขาจะตั้งคำถาม พวกเขาจะต่อต้าน เหมือนที่นายกำลังทำอยู่ใช่มั้ย?"
เวสต์ชะงัก สีหน้าเขาเคร่งเครียดจนคิ้วแทบผูกกันเป็นปม ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา เพราะเขากำลังพยายามไตร่ตรองการกระทำของตัวเองอยู่
"นายยังอยู่ฝ่ายเดียวกับผมหรือเปล่า? ​เวสต์"
เบต้าอันดับหนึ่งเม้มปากแน่น เขาใช้เวลาครู่สั้นๆทบทวนตัวเองแล้วแล้วเอ่ยยืนยันด้วยดวงตาที่แน่วแน่
"บนดาวดวงนี้ ทุกคนล้วนอยู่ฝ่ายเดียวกับท่าน!"
"งั้นไม่ว่าผมจะตีตราหรือไม่ก็ตาม ผลลัพธ์ย่อมไม่แตกต่างใช่หรือไม่ ดังนั้นการตีตราย่อมไม่จำเป็น"
"ท่านนิก..." เวสต์เอ่ยเสียงอ่อนลง คล้ายคนหนักใจแสนสาหัส
"หรือนายชื่นชอบให้ผมตีตรานายกันล่ะ นายจะเอาความชอบส่วนตัวมาบังคับคนอื่นๆบนดาวไม่ได้หรอกนะ"
ผมเอ่ยทีเล่นทีจริง จนเวสต์ไม่อาจหาถ้อยคำมาโต้เถียงได้
"แต่ไม่ว่านายจะชอบหรือไม่ชอบ แต่ผมไม่ชอบตีตราผู้ใด เพราะผมสนุกที่ได้เถียงกับนาย ได้เห็นนายปั้นหน้าไปต่างๆนานา" ผมตอบพลางฉีกยิ้มกว้าง
"…"
สีหน้าเวสต์เข้าสู่ความปลงเรียบร้อยแล้ว เขาคุกเข่าลงและก้มหน้าทำความเคารพ
"ทั้งหมดล้วนแล้วแต่ประสงค์ของท่าน"
ดวงตาสีหิมะสะท้อนเงาของดวงดาวเป็นประกายดังเนบิวล่าของดาวออลเรียที่ดับสูญ ผมหลุบตาลงค้อมศีรษะทำความเคารพวิญญาณของราชาผู้วายชนม์เพื่อประชาชนของตัวเองในเส้นทางที่แตกต่าง
"ผม นิก นิโคลัส  อัลฟ่าอันดับที่ 47​!"
เสียงของผมก้องกังวานไปทั้งดวงดาว บังคับให้ประชาชนทุกคนได้ยิน
"ต่อจากนี้ผมคือผู้นำ พวกเจ้าทั้งหลายผู้อาศัยบนดวงดาวแห่งนี้จงตามผมมาสู่อนาคตใหม่ของดาวเฟลม่า"
ผม...จะพิสูจน์ให้เห็นว่าไนท์ไม่ได้บ้าอย่างที่ใครบังอาจคิด ท่านเพียงแค่อ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้เท่านั้นเอง
'จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง นิก'
ผมจะพยายาม..


## ตอนที่ 3  นอร์ทเวสต์

ผมลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจบนเตียงนอนใหม่ที่ไม่คุ้นเคย มันเป็นเตียงหรูหราพร้อมด้วยเสาสี่ด้านและม่านพรางตา ตรงกลางเป็นฟูกนุ่มจนแทบจม และผ้าห่มพองๆที่ดูน่าจะอุ่น แต่เมื่อล้มตัวลงนอน มันกลับไม่ได้อบอุ่นเท่ากองฟางเล็กๆที่ผมนอนดูดาวกับท่านไนท์ ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านถึงไม่ค่อยชอบนอนในห้อง
ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง เหล่าโอเมก้าแรงงานที่ลานปราสาทกำลังแบกหามหินกันแต่เช้าตรู่ เบต้าหัวหน้าคนงานให้พวกมันแบ่งกะกันทำงานอย่างขยันขันแข็ง
'แบกหิน วางหิน ย้ายหิน เดินกลับไปเอาหิน'
ในสมองอันซื่อตรงของมันคิดไล่เรียงสิ่งที่มันต้องทำไปเรื่อยๆ โดยไม่มีแรงต่อต้านและไม่มีความคิดอื่นใดแทรกแซงแม้แต่น้อย  พวกมันมีความสุขเมื่อได้พัก สนุกกับการได้กินอิ่มนอนหลับ แล้วก็ตื่นมาทำงานอย่างเต็มที่ เป็นชีวิตที่มีความสุขอย่างเรียบง่ายจนน่าอิจฉา
สักพักก็มีกลุ่มของโอเมก้าทหารลาดตระเวนผ่านมา  พวกมันมีร่างกายสูงใหญ่ สวมชุดเกราะและมีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังกว่าโอเมก้าแรงงานหลายเท่า  พวกมันรวมกันเป็นกองทัพเล็กๆเพื่อควบคุมความปลอดภัยและความเป็นระเบียบเรียบร้อยในพื้นที่ต่างๆ
ประเภทของโอเมก้าจะแบ่งตามวัตถุประสงค์การใช้งาน พวกประเภทแรงงานกับทหารมักจะถูกอัลฟ่าสร้างสรีระภายนอกให้เป็นเพศชายเพื่อประโยชน์ของการทำงาน และมักจะมีเบต้าเป็นหัวหน้างานในฝ่ายต่างๆ เพื่อตัดสินใจปัญหาเล็กๆน้อยๆที่โอเมก้าไม่สามารถทำได้
สำหรับร่างโอเมก้าที่ผมใช้อยู่นี้ ก็เป็นอีกประเภทหนึ่งที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง มันเป็นโอเมก้าพันธ์ุพิเศษที่เรียกว่าพันธุ์เร็บ-พริก้า
มีลักษณะเด่นที่มีรูปร่างเล็กจ้อย สูงเพียงครึ่งหนึ่งของโอเมก้าชนิดอื่นๆ พลังกล้ามเนื้อเป็นศูนย์ ผิวหนังเนียนนุ่ม แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆที่แฝงฟีโรโมนเป็นเอกลักษณ์ดึงดูดใจแผ่ออกมาเป็นระยะๆ เพื่อกระตุ้นการความอยากขยายพันธ์ุของอัลฟ่าบางคนที่อาจจะตายด้านไปแล้ว
โอเมก้าแบบนี้ต้องส่งเข้าวังอย่างเดียวเท่านั้น ไม่มีใครในดวงดาวมีสิทธิครอบครองมันนอกจากอัลฟ่า ใครแตะต้องมีโทษตาย ถ้ามีกำเนิดขึ้นมาก็มักจะต้องถูกเอามาอยู่เคียงข้างอัลฟ่าในรุ่นนั้นๆ เพื่อปกป้องกันการแย่งชิงจนเกิดจลาจล
และตามปกติมักพบโอเมก้าขนิดนี้เป็นเพศหญิงซะเป็นส่วนมาก เพศชายของโอเมก้าเร็บพริก้านั้นหายาก เชื่อกันว่าจะกำเนิดมาในช่วงที่เผ่าพันธ์อยู่ในช่วงอันตรายต่อการสูญพันธ์ุ เพราะด้วยสรีระที่แข็งแกร่งและความทนทานที่มากกว่า ทำให้โอเม-ก้าเร็บพริก้าเพศชายมีศักยภาพในการผลิตทายาทได้มากกว่า เร็วกว่า แต่อาจไม่เหมาะกับรสนิยมของอัลฟ่าบางคน
ในยุคของอัลฟ่ารุ่นก่อนก็มีโอเมก้าพันธ์ุนี้อยู่คนหนึ่ง ซึ่งก็คือ ผมนั่นเอง
"พวกแกยืนโง่ทำอะไรกัน" เสียงของหัวหน้าฝ่ายกองก่อสร้างดังขึ้น พร้อมเสียงหวดแส้ในมือใส่โอเมก้าแรงงานที่สังเกตเห็นผมและกำลังเหม่อลอย
"ทำงานต่อได้แล้ว นั่นแกมองหาอะไร" เบต้าระดับรุคคนนั้นว่าพลางลงแส้อีกหนเมื่อพวกโอเมก้าขยับกันเชื่องช้าเกินไป แล้วก็สังเกตเห็นผมเช่นกัน
"โอ้"
แววตาที่เหี้ยมเกรียมแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลง มันกำแส้แน่นขึ้น เผลอเลียริมฝีปากอย่างไม่ตั้งใจ แล้วย่างสามขุมเข้ามาหาเป้าหมาย
"เจ้าเป็นโอเมก้าที่ยอดเยี่ยม เอาล่ะ เชื่อฟังข้าแล้วจะไม่ต้องเจ็บตัวนะ"
ผมยกมือเกาหัว ไม่แน่ใจว่าใครสมควรเชื่อฟังใคร แต่ในสายตาของคนอื่น พวกเขามองเห็นผมเป็นเพียงโอเมก้าพันธุ์พิเศษที่หาได้ยาก
"ว่าง่ายๆนั่นแหละดีมาก"
มันเอามือจับศีรษะของผมไว้ สีหน้ามันบอกความต้องการชัดเจน แต่แล้วก็ชะงักงัน ความตื่นตระหนกเริ่มแทรกซึมจนขยายกว้างเป็นความหวาดกลัว
มันจ้องตาผม ผมก็จ้องตอบ แล้วก็เห็นสิ่งที่มันเห็นในดวงตาของผม ดวงตาสีหมอกที่สะท้อนเงาของดวงดาว เหมือนจักรวาลทั้งมวลประทับอยู่ข้างใน งดงามดั่งคำเล่าลือของดาราจักรที่มันย่อมไม่เคยเห็น
"จะเจ้าเป็นตัวอะไรกัน?" ความคิดของมันสับสน เบต้าระดับรุคกำลังหวาดวิตก มันกำลังคิดจะไปรายงานเรื่องนี้กับคนอื่น ไม่ก็รีบทิ้งผมแล้ววิ่งหนีไปโดยเร็วที่สุด ซึ่งนั่นเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง
"ท่านนิก"
เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกนามของผม พร้อมกับการปรากฎตัวของเบต้าติดตามนับร้อย และโอเมก้าทหารอีกนับไม่ถ้วน ทั้งหมดเข้าล้อมพื้นที่อย่างรวดเร็ว จนเบต้าระดับรุคหน้าซีดเผือด
'ท่านเวสต์'
ความคิดของกลุ่มคนดังออกมาเป็นคำเดียวจนผมอยากปิดหู แต่ก็ไม่ช่วยอะไร เพราะมันดังอยู่ในความคิด โอเมก้าและเบต้าในบริเวณนั้นคุกเข่าทำความเคารพลงแทบเท้า ตาเหลือกลาน เนื้อตัวสั่นเทา
นอร์ทเวสต์ เบต้าระดับท็อปหนึ่งเดียวของดวงดาว แค่พวกมันเห็นหน้าและรอยแผลเป็นของเขา ทุกคนก็กลัวจนตัวสั่น แล้วทีผมล่ะ? ไม่มีใครเห็นหัวผมสักคน หรือผมควรจะสักรอยแผลเป็นบนหน้าเพื่อเพิ่มความน่าเกรงขามบ้าง
เวสต์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาคุกเข่าลงตรงหน้าผมอีกแล้ว
"ท่านนิก ท่านมาทำอะไรที่นี่ ทุกคนรอท่านอยู่ในพระราชวังนิทธารา"
"นี่ผมนัดใครไว้ด้วยหรือ?" ผมจำได้ว่าผมไม่ได้นัดใครไว้นะ ทำไมต้องมารอผมด้วยล่ะ
เวสต์ทำหน้าอ่อนล้า แต่ทำไมพอเห็นสีหน้าแบบนั้นของเวสต์แล้วผมกลับรู้สึกกระตือรือร้นยิ่งขึ้นนะ
เบต้าหนุ่มมองไปรอบๆแล้วกวักมือเป็นสัญญาณ โอเมก้าทหารรุ่นใหญ่ตัวสูงเท่าหลังคาบ้านก็ก้าวออกมาจากแนวหลัง และเข้าประคองกองฟางที่ผมนั่งอยู่ขึ้น
"ข้าน้อยขออนุญาตเคลื่อนย้ายสถานที่พักผ่อนของท่านชั่วคราว" เวสต์เอ่ยเนิ่บๆ
โอเมก้ายักษ์กระโดดวูบเดียวก็ข้ามชาวมุงทั้งหลายออกจากเขตก่อสร้างไปในก้าวเดียว เป็นพลังกล้ามเนื้อที่เหนือชั้นและ...ลมเย็นดีจริงๆ
"ท่านนิก ข้าน้อยขอบังอาจกล่าวเตือนท่าน โปรดอย่าปลอมตัวเป็นโอเมก้าออกมาเที่ยวเล่นเช่นนี้ ถ้าจะพักผ่อนโปรดพักที่สวนภายในพระราชวังนิทธาราของท่านเถอะ"
"ผมไม่ได้ปลอมตัว" ผมหันไปยืนยันกับเวสต์
"แต่นี่เป็นร่างของผมอยู่แล้ว"
เวสต์เงียบไปครู่หนึ่ง สายตาเขาพิจารณาโอเมก้าพันธุ์พิเศษตรงหน้า จากนั้นก็เอ่ยอย่างสงบว่า
"นั่นเป็นร่างในอดีตของท่าน ไม่ใช่ปัจจุบัน"
"…"
ผมไม่ตอบอะไร แต่ยกมือขวาขึ้นช้าๆ เส้นด้ายที่ไม่มีใครมองเห็นหนึ่งเส้นโยงลงมาจากท้องฟ้า จากนั้นก็แยกออกเป็นสิบเส้น ด้ายสีแดงเลือดนกแตกแขนงออกไปเป็นพันๆหมื่นๆสาย จำนวนที่แท้จริงอาจจะมากกว่าจำนวนประชากรบนดวงดาว หรือมากเท่าอนันต์
มันคือ
S R T I N G
เส้นด้ายที่พระเจ้ามอบให้กับสาวกที่พระองค์รัก พลังของผู้สร้างที่เอาไว้รังสรรค์สรรพสิ่งในดวงดาว ห่อหุ้มทุกชีวิตเอาไว้  ด้ายที่ไม่มีใครมองเห็นนอกจากอัลฟ่าในยุคนั้น การสั่นพ้องของมันกำเนิดเสียงเหมือนโน้ตดนตรี อนุญาตให้อนุภาคตั้งต้นที่เล็กที่สุดของสรรพสิ่งกำเนิดขึ้น และหลอมรวมเป็นสิ่งที่อัลฟ่าต้องการ
ผมมองเส้นด้ายล่องหนที่กระจายหายไปในท้องฟ้า ไม่มีใครเข้าใจที่มาหรือขีดจำกัดของมันได้ชัดเจนแม้แต่กับอัลฟ่าที่เป็นผู้ครอบครอง แต่ทุกคนรู้ดีว่ามันคือสิ่งที่เชื่อมโยงประชาชนทุกคนเอาไว้กับประกาศิตของอัลฟ่า ให้พวกเขาทำตามหน้าที่โดยไม่อาจบิดพลิ้ว และควบคุมสังคมในอุดมคตินี้เอาไว้เพื่อความสงบสุขของจักรวาล...ตามที่ภาคีได้กล่าวไว้
ในอาณาเขตของดวงดาวที่อัลฟ่าทำสัญญาก็เหมือนสนามเด็ก อัลฟ่าจะทำสิ่งใดก็ได้ ถ้าไม่ไปยุ่งกับดาวดวงอื่น หรือทำผิดกฎของพระเจ้า
ชีวิตการเป็นอัลฟ่าก็แสนสบาย มีระยะเวลาเป็นอนันต์ตั้งแต่ดวงดาวนี้กำเนิดจนสิ้นสุดถ้าไม่ได้ส่งต่อพลังให้คนอื่น  หรือเข้าเงื่อนไขกำเนิดอัลฟ่าคนใหม่
พลังสตริง และเส้นด้ายล่องหนเหล่านี้จึงนับเป็นสัญลักษณ์ของอัลฟ่า คือสิ่งที่อัลฟ่าใช้ควบคุมพลังในสถานการณ์ต่างๆ ดังเช่นที่ผมกำลังทำต่อจากนี้
"งั้นผมจะไปรอที่สวนนะเวสต์ ถ้าไม่เจอนายในเวลาห้านาที ผมจะออกไปเดินเล่นนอกสวนต่อนะ"
ผมเอ่ยจบก็ออกเดินทางด้วยพลังของอัลฟ่าโดยไม่ได้สนใจสีหน้าคนที่เดินทางไกลกว่าร้อยกิโลเพื่อมาตามผมกลับไป
เพราะถ้าเวสต์มีวิธีตามมารับผมได้ ก็คงมีวิธีกลับน่ะแหละ ผมคิดว่างั้นนะ ส่วนจะกลับไปทันเวลาที่ผมกำหนดหรือเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง
ผมเพ่งสมาธิในที่ที่ผมจะไป แล้วดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ร่างเปลือกโอเมก้าก็สลายเป็นอนุภาค หายไปจากสายตาและการรับรู้ของประชาชนที่รายล้อม รวมทั้งเวสต์ด้วย ไม่มีใครสัมผัสถึงผมได้อีก
โลกของโอเมก้านั้นเหมือนมิติที่สองที่แบนราบ มันมองเห็นแค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าและเชื่อฟังโดยไม่ตั้งคำถาม โลกของเบต้าคือมิติที่สาม การรับรู้ของเบต้ากว้างขึ้น แต่ก็ยังไม่เทียบเท่ากับผม เพราะอัลฟ่าคือผู้ที่ก้าวเข้าไปในมิติที่สี่ของเวลาและอวกาศ
[ S T R I N G : CODE : R E F O R M ]
ผมสลายเปลือกร่างภายนอกแล้วไปหลอมรวมใหม่ในสถานที่ที่ผมต้องการจะไป  โดยขึ้นรูปร่างในมิติที่สามใหม่เป็น      โอเมก้าตัวจ้อยตัวเดิม ซึ่งจริงๆแล้วผมสามารถแปลงเป็นอย่างอื่นก็ได้ ไปที่ไหนก็ได้ในดวงดาว แค่ผมชินกับร่างนี้มากที่สุดเท่านั้นเอง
จะเห็นได้ว่าระดับความแข็งแกร่งของอัลฟ่ากับเบต้า ไม่ใช่การแบ่งกั้นด้วยระดับกล้ามเนื้อหรือความรู้ แต่เป็นคนละมิติเลย อัลฟ่าจึงเหนือกว่าทุกสิ่งมีชีวิตบนดวงดาวด้วยเหตุนี้เอง
….
ผมมาถึงวังประจำตัวแล้ว และกำลังยืนอยู่บนระเบียงยาวที่ล้อมสวนสีเขียวเอาไว้  ดอกไม้ในสวนกำลังบานสะพรั่ง ทุกกลีบเป็นสีขาวสะอาดตามความชอบของท่านไนท์ที่ชอบสีขาวบริสุทธิ์ ตัวผมในร่างโอเมก้าเองก็เป็นสีขาว แต่ทำไมร่างของท่านไนท์จึงเป็นสีดำสนิทผมก็บอกไม่ได้เหมือนกัน
ผมมองพวกมันเพลินๆแล้วทอดสายตาลอดซุ่มโค้งของกำแพงออกไปรอบปราสาท  ข้ามขอบทะเลสาบติดกับทุ่งหญ้าเกษตรที่กว้างสุดลูกหูลูกตา มีจุดดำๆขาวๆเป็นฝูงแพะแกะเดินกันเปะปะ โดยมีโอเมก้าและเบต้าที่ควบคุมงานด้านนั้นทำหน้าที่ของตัวเองไปอย่างเรียบง่ายด้วยอุปกรณ์ที่ทำจากไม้และหิน ไม่มีการต่อสู้แย่งชิง ไม่มีการตั้งคำถามใดๆทั้งสิ้น
ผมกระโดดข้ามขอบระเบียงออกไปในสวน เงยหน้าเห็นยอดแหลมของหอคอยที่ยื่นล้ำขึ้นไปประดับท้องฟ้า บนนั้นมีกระจกสีประดับอยู่ ตรงกลางของกระจกเป็นตัวเลขที่จะแปรเปลี่ยนไปเพียงหนึ่งครั้งในแต่ละรุ่นของอัลฟ่า
ตอนนี้มันอยู่ที่เลข 47 รุ่นของผมเอง และที่ดาวอื่น มันก็จะเป็นตัวเลขอื่น เพราะเงื่อนไขการส่งต่อพลังอัลฟ่าของแต่ละดาวไม่เหมือนกัน บางดาวร่วมล้านปียังมีอัลฟ่าเพียงคนเดียว ขณะที่บางดาวเปลี่ยนไปหลายสิบครั้งแล้ว เช่นที่ดาวเฟลม่าแห่งนี้...
อัลฟ่ารุ่นก่อนๆจะส่งต่อพลังให้กับเบต้าที่แข็งแกร่งที่สุด ให้พลังเขากึ่งหนึ่งเพื่อให้เริ่มรับรู้มิติที่สี่ได้ และแต่งตั้งให้เขาเป็นอัลฟ่าฝึกหัดเพื่อรอรับสืบทอดพลังหลังปรับตัวเข้ากับพลังได้ดีแล้ว
แต่ท่านไนท์ปฏิเสธจะทำตามธรรมเนียมนี้ และยกพลังอัลฟ่าหนึ่งเดียวให้กับโอเมก้าคนหนึ่ง
นั่นก็คือผมอีกน่ะแหละ
ตัวเลข 47 นี้พาลให้ผมนึกไปถึงตำนานการกำเนิดอัลฟ่าของดาวเฟลม่าที่ท่านไนท์เคยเล่าให้ฟัง เขาว่ากันว่า อัลฟ่าได้กำเนิดขึ้น ในดาวที่วิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตและเทคโนโลยีมาถึงขีดสุด พระเจ้าได้ปรากฎขึ้น ประทานพรหนึ่งข้อลงมาให้กับราชาของดวงดาว และกลายเป็นอัลฟ่าคนแรก สืบทอดส่งต่อกันมาจนกระทั่งถึง อิกไนท์ อัลฟ่ารุ่นที่ 46 ของดาวเฟลม่า
แต่ทำไมเทคโนโลยีของดวงดาวถึงกลับมาประมาณยุคกลางได้ ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน น่าจะเป็นความชอบส่วนตัวของ อัลฟ่าแต่ละรุ่นที่เลือกจะสร้างยุคสมัยของตัวเองเป็นแบบใด จึงสรุปได้ว่านี่คงเป็นความชอบของท่านไนท์นั่นเอง
แต่ที่แน่ๆคือดาวเฟลม่าของเราก็เป็นแค่ส่วนเล็กๆของระบบดาราจักร เข้าร่วมภาคีเป็นสมาชิกลำดับที่หมื่นกว่าๆ จากทั้งหมดร่วมแสนดวงดาว ถ้าเทียบกับจักรวาลหรือในภาคีแล้ว อารยธรรมของพวกผมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง ข้างนอกออกไปนั้นเต็มไปด้วยเสือสิงกระทิงแรดที่น่ากลัว
ถ้าคิดตั้งตัวต่อต้านภาคีแบบแม็กซิมัสที่เป็นอันดับต้นๆในตอนนั้น ก็คงหายสาบสูญไปทั้งดาราจักรในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีของความเร็วแสง
เพราะการจะฆ่าอัลฟ่าต้องทำลายทั้งดวงดาว  ถ้าดวงดาวดับสลายอัลฟ่าก็ไม่อาจอยู่ได้ นี่เป็นสิ่งที่รู้กัน
การกระทำของท่านไนท์จึงนับว่าสุ่มเสี่ยงที่จะเกิดปัญหาตามมาได้ ถ้ามีคนอื่นนอกดวงดาวรู้เข้า
…
ผมกวาดตามองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้ร่วมงาน ผมคิดว่าผมรอมานานพอแล้ว ในเมื่อเวสต์ยังไม่กลับมา ผมก็จะออกไปเดินสำรวจดาวต่อล่ะนะ
ทันทีที่คิดจะไป ประตูทางเข้าสวนก็ผลักออกปรากฎใบหน้าของเบตัาอันดับหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตที่เลอะเทอะเล็กน้อย ดูเหมือนเสื้อนอกของเขาจะหล่นหายไประหว่างทางกลับมาแล้วล่ะมั้ง  สภาพของเขาดูโทรมลงไปบ้าง แต่โดยรวมก็ยังมีสง่าราศีอยู่ ทำเอาผมประหลาดใจที่เขาตามมาได้เร็วขนาดนี้ ฉายาเบต้าอันดับหนึ่งคงไม่ได้มาง่ายๆถ้าไม่สามารถติดตามอัลฟ่าที่เดินทางข้ามสถานที่และเวลาได้สินะ
พอเห็นผมชัดๆ เวสต์ก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกครั้งแล้วเดินมาคุกเข่าแบบที่ผมไม่เคยชอบ
"ท่านนิก รบกวนเลิกใช้ร่างของโอเมก้าที่นี่เถอะขอรับ"
หา? พอมาถึงก็ขออะไรแปลกๆอีกแล้ว
"ทำไมล่ะ รังเกียจที่จะเห็นโอเมก้าเดินไปมาในวังหรือไร"
เวสต์ส่ายหน้า
"ที่นี่มีแต่เบต้าระดับสูงก็จริง แต่ข้าน้อยเกรงว่า..."
"นายคงไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของผมหรอกกระมั้ง ถ้าอย่างนั้นนายคงกังวลว่าลักษณะจำเพาะของโอเมก้าชนิดนี้จะไปรบกวนการทำงานของเบต้าคนอื่นๆมากกว่า"
"เป็นตามที่ท่านเอ่ย ท่านนิก" เวสต์รับคำตรงๆ
อืม ผมก็รู้คุณสมบัติของโอเมก้าชนิดนี้นะ แต่ว่าผมชินกับร่างนี้มากกว่า ความเคยชินที่อยู่กับมันมาเนิ่นนาน ทำให้ผมไม่อยากจากลามันเลย แม้มันจะสร้างปัญหาก็เถอะ
"แล้วมันรบกวนนายด้วยหรือเปล่าล่ะ"
"…" ความคิดของเวสต์เป็นเพียงเส้นตรงมาตั้งแต่เดินเข้ามาในห้อง ผมคิดว่าเขาคงสามารถควบคุมความคิดตัวเองได้ดีในระดับที่การอ่านผ่านสายตาตรงๆคงไม่สามารถตีความไอ้ขีดความคิดที่ราบเรียบนี้ได้
ผมมีสองทางเลือกคือรอให้เขาเปิดปากเอง หรือไม่ก็บุกไปงัดมันออกมาจากซอกหลืบในสมองอันซับซ้อนของเบต้าอันดับหนึ่งของดาว ซึ่งนั่นไม่ใช่งานถนัดของผมที่ไม่เคยมีความนึกคิดมากกว่าหนึ่งบรรทัดมาก่อนแน่นอน
แต่การที่เจ้านี่มีสิทธิมายืนค้ำหัวผม เอ่ยปากพูดโดยไม่ต้องขออนุญาตได้ รวมทั้งไม่เอ่ยปากพูดเวลาผมอยากให้พูดก็ได้ด้วย นี้มันจะมีอำนาจมากเกินไปแล้วนะ
ผมจับใบหูสองข้างของเขาแล้วดึงหน้าผากสัมผัสกันเพื่อให้ผมอ่านความคิดเขาได้ชัดเจนขึ้น แล้วผมก็ได้คำตอบ
'รบกวนเพียงเล็กน้อย เมื่อเทียบกับงานสำคัญที่ท่านทิ้งค้างไว้'
และเป็นคำตอบที่...ไม่น่าฟังเสียเลย
เนื่องจากเวสต์เป็นเบต้าเพียงคนเดียวที่ได้รับการยกเว้นให้เอ่ยทักท้วง เขาจึงมีอิสระในการพูด แต่หลังจากพูดจบหรือคิดจบเขาจะอยู่หรือไป อันนี้แล้วแต่อารมณ์ของอัลฟ่าอยู่ดี ซึ่งผมก็ยังไม่มีอารมณ์ไปทำลายผู้ช่วยชั้นเลิศแบบนี้ทิ้งหรอก แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะตามใจแน่นอน
"งั้นในเมื่อมันไม่รบกวนนายมากนัก ผมจะใช้ร่างนี้เวลาอยู่คนเดียวกับเวลาอยู่กับนายแล้วกัน ดีมั้ย"
เวสต์ชะงักเหมือนอยากจะโต้แย้ง แต่ผมก็ชิงตัดบทไม่ยอมให้เขาเรื่องมากไปกว่านี้
"แล้ววันนี้ผมต้องทำงานอะไรบ้างล่ะ?"
แค่ได้ยินว่าผมจะทำงาน เบต้าอันดับหนึ่งผู้ควบงานหลายๆอย่างของอัลฟ่าไปด้วย ก็ลืมเรื่องที่จะท้วงติงเมื่อกี้ไปทันทีแล้วกระตือรือร้นอย่างหาดูได้ยาก เขาไม่จำเป็นต้องหยิบเอกสารอะไรขึ้นมาอ่านเพื่อทบทวนงานให้ผมฟัง แต่เวสต์ท่องมันออกมาได้ทันที เหมือนเขารอให้ผมถามคำถามนี้มานานแล้ว
"อ้างอิงจากสิ่งที่ท่านไนท์และอัลฟ่ารุ่นก่อนทำมา วันจันทร์ - ตรวจสอบแก้ไขภูมิประเทศและเปลี่ยนแปลงฤดูกาล วันอังคาร - พัฒนาคุณภาพชีวิตของประชากร และปรับปรุงพันธุกรรม วันพุธ - สานสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างดาวพันธมิตร และสรุปมติประชุมของภาคี วันพฤหัส - ศึกษาการใช้พลังอัลฟ่าในการปกป้องดวงดาวจากอันตรายในจักรวาล และค้นคว้าวิจัยพลังสตริงเพิ่มเติม วันศุกร์..."
เวสต์นี่ก็สมกับที่รับตำแหน่งมากว่าสิบๆปี รายละเอียดอะไรไม่มีตกหล่น ส่วนหน้าตาก็ยังดูเหมือนคนอายุยี่สิบกว่าทั้งที่ต้องทำงานตลอดเวลา ไม่มีวันหยุดพักผ่อนเลย เรียกได้ว่าหน้าที่ของมหาดเล็กนั้นคือ ห้ามแก่ ห้ามป่วย ห้ามตาย ห้ามลา ห้ามขาด เมื่อก้าวเข้าสายงานนี้ครั้งหนึ่งแล้วก็คือการทำหน้าที่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
ส่วนผมแค่เริ่มฟังก็กำลังเคลิ้มละ ตาปรือลง ปกติผมก็ชอบหลับไปเวลาท่านไนท์พูดอะไรยากๆ  แต่เท่าที่ฟังผ่านๆงานมันก็ดูไม่ได้น้อยๆนะ ทำไมผมถึงเห็นท่านไนท์ว่างนั่งเล่นกับผมทุกวันเลยล่ะ
"ท่านนิก ท่านฟังอยู่หรือเปล่า"
ผมได้สติรีบโคลงศีรษะขึ้นมา เพ่งสมาธิพยายามควบคุมมันให้ตั้งตรง เวสต์นี่ก็มีมารยาทเหลือเกินนะ เมื่อกี้ผมเอนหัวพิงเก้าอี้ไปแล้ว คำถามของเขาควรจะเป็น 'เมื่อกี้ท่านหลับไปแล้วใช่มั้ย' มากกว่าถามว่า 'ท่านยังฟังอยู่รึเปล่า' ด้วยซ้ำ
"สรุปย่อๆอีกทีได้มั้ย"
เบต้าอันดับหนึ่งมองมานิ่งๆ เหมือนไร้ความรู้สึก
"ท่านนิก เอาเป็นว่าวันนี้ข้าน้อยเคลียร์งานให้ท่านหมดแล้ว ที่เหลือท่านค่อยๆเรียนรู้ไปแล้วกัน เริ่มจากวันนี้เป็นวันพุธ เพื่อนอัลฟ่าพันธมิตรของท่านไนท์จะมาเยี่ยมเยียน ท่านควรเตรียมตัวพบ..."
คำพูดของเวสต์ชะงักไป  ผมเลยเผยอเปลือกตาขึ้นเหลือบมองว่าเกิดอะไรขึ้น เขาแบกความเครียดมากเกินไปจนจุกอกกระทันหันหรือไร แต่ผมกลับพบว่าสายตาของเขากำลังจ้องหนังสือที่ผมถือติดมือมาตลอดอย่างพิศวง
หนังสือที่ผมนอนอ่านบนกองฟาง เหมือนเขาจะเพิ่งสังเกตเห็น
"ท่านนิกสนใจเรื่องของแม็กซิมัสด้วยหรือขอรับ?"
"อ้อ ก็นิดหน่อย นี่เป็นของท่านไนท์น่ะ"
"…"
เวสต์ปิดปากเงียบ แต่ความคิดของเขากลับไม่ได้เงียบไปด้วย
'เรื่องของแม็กซิมัสมีสิ่งใดที่ท่านสนใจ?'
ผมเหลือบมองคนตั้งคำถามที่ทำเป็นยืนนิ่ง
พอรู้ว่าอัลฟ่าอ่านใจได้ ก็ถือโอกาสประหยัดถ้อยคำขึ้นมาเลยนะ
อะไรที่ไม่ควรพูด เช่นการตั้งคำถามเกี่ยวกับความเป็นเหตุเป็นผลในการกระทำของอัลฟ่า  หรือเรื่องต้องห้ามของภาคีที่เบต้าหรือโอเมก้าไม่ควรสงสัย เจ้านี้ก็จะใช้ช่องว่างของกฎ ตั้งสิ่งที่สงสัยไว้ในใจและให้ผมเลือกเองว่าจะตอบหรือไม่ หรือจะลงโทษอย่างไรก็ตามแต่สมควร
เรื่องของแม็กซิมัสไม่ใช่เรื่องที่น่ากล่าวถึงหรือแม้แต่จะศึกษา การเอ่ยถึงแม็กซิมัสต่อหน้าผู้นำภาคีคือการรนหาที่ตาย
ในประกาศของภาคีระบุว่าแม็กซิมัสทำลายตัวเอง ด้วยการทรยศต่อพระผู้สร้าง เขาทำลายกฎของลำดับชั้นที่ค้ำจุนจักรวาลมาช้านานลง ทำให้อนาคตที่สงบสุขถูกคุกคาม ภาคีจงใจตัดสินโทษตายให้แม็กซิมัส เพื่อสอนอัลฟ่ารุ่นหลังไม่ให้เอาเยี่ยงอย่าง  แน่นอนมันต้องมีคำโกหกอยู่ในนั้นบ้าง แต่ข้อเท็จจริงที่ว่าแม็กซิมัสแพ้อย่างไรก็ชัดเจนจนไม่อาจโต้เถียงได้
สำหรับอัลฟ่า เบต้ากับโอเมก้าก็เหมือนของเล่นในสนามเด็กเล่น จะเล่นจะพังไปกี่ชิ้นหาใหม่ได้ไม่ยากเย็น ไม่มีความจำเป็นที่อัลฟ่าจะต้องเห็นใจพวกมัน นี่คือสิ่งที่ภาคีต้องการสื่อ และใครคิดจะทำเช่นแม็กซิมัสอีก ก็เตรียมพบจุดจบแบบเดียวกันได้เลย
แต่ถึงอย่างนั้นท่านไนท์ก็ยังเลือกที่จะทำในสิ่งนี้ และผมก็มีสิ่งที่ผมจำเป็นต้องทำเช่นกัน
"มันไม่มีอะไรหรอก  ผมแค่นึกครึ้มๆเลยหยิบมาอ่าน  ท่านไนท์เคยอ่านให้ผมฟังครั้งหนึ่งตอนนั้นผมไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ตอนนี้เข้าใจขึ้นเยอะเลยล่ะ"
"…"
ความคิดเวสต์ราบเรียบจนผมไม่รู้ว่าเขารู้สึกอะไรกับเรื่องของแม็กซิมัส เขาเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกันนะ?
ผมเข้าใจหลายเรื่องมากขึ้นก็จริงเมื่อมีพลังอัลฟ่า แต่ก็มีอีกหลายเรื่องที่ผมไม่เข้าใจ
ทำไม ท่านถึง...ให้พลังกับผม ทั้งที่ท่านมีเบต้าที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้อยู่เคียงข้าง แล้วทำไม ท่านถึง...ไม่เลือกเขา
"เวสต์"
"ขอรับ?"
"นายคือเบต้าที่ยอดเยี่ยมที่สุด..."
ผมเว้นวรรค จ้องใบหน้าที่นิ่งงันรอรับฟังของเวสต์อย่างคาดคั้น
"นายเคยอยากเป็นอัลฟ่ามั้ย?"
คำถามที่ตอบผิดคือตาย ตอบถูกก็อาจไม่อยู่ครบสามสิบสอง แม้แต่ผมที่เป็นคนถามก็ยังแอบใจสั่น ผมไม่รู้ว่าทำไมต้องถาม แต่ผมก็อยากรู้
อย่างที่ผมบอกแต่ละดาวมีวิธีสืบทอดอำนาจอัลฟ่าแตกต่างกัน บางดาวใช้สายเลือดนำพา บางดาวให้ต่อสู้คัดเลือกผู้ที่มีคุณสมบัติ บางดาวเลือกตามคำทำนายทายทัก ที่ดาวเฟลม่าเราเลือกตามลำดับขั้น อัลฟ่าส่วนมากมาจากเบต้าคนสนิทของอัลฟ่ารุ่นก่อน
เวสต์รับใช้ไนท์มานานเท่าไร ผมไม่รู้แน่ชัด ตอนที่ผมมาที่นี่ผมก็เห็นเขาแล้ว แต่ท่านไนท์กลับก้าวข้ามทั้งหมดไปดื้อๆ แล้วมาเลือกผมที่เป็นโอเมก้า ไม่มีใครรู้เหตุผล ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม
ผมอยากรู้ว่าทำไม และผมก็อยากรู้เช่นกันว่าคนสนิทของท่านไนท์คิดยังไงกับเรื่องนี้
เขาเกลียดผมหรือเปล่า?
เวสต์นิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เงยหน้าขึ้นตอบอย่างฉะฉานชัดเจน
"ข้าน้อยเคยตอบคำถามนี้กับท่านไนท์ไปแล้ว"
เอ๊ะ?
เขาตอบด้วยความสงบนิ่งที่สุด เหมือนคำถามนี้เป็นแค่สายลมที่พัดปอยผมเขาให้เป็นธรรมชาติยิ่งขึ้นเท่านั้น
นั่นแปลว่า?
"...ข้าน้อยยินดีติดตามรับใช้ท่านสุดความสามารถ เพราะท่านคือคนที่ท่านไนท์เลือก และท่านคืออัลฟ่าของพวกเรา จุดจบหรือจุดเริ่มต้นของตัวข้าก็ขอให้ท่านเป็นผู้กำหนด และท่านไม่จำเป็นต้องถามคำถามเช่นนี้อีก ท่านนิก เพราะคำตอบของข้าน้อยจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"
เวสต์ไม่ได้โกหก เขาสามารถตอบออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ มั่นคงและไม่มีสั่นคลอน ผมพยายามมองเข้าไปในความคิดของคนตรงหน้า ก้มเอาหน้าผากแตะก็แล้ว แต่ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดเจือปนนอกจากความจริงใจที่แสดงออกมาเลย
ผมนิ่งอึ้ง ในใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ผมควรจะดีใจสิ แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น ผมอดสงสัยไม่ได้ว่านี่คือพลังของตราประทับที่ยังหลงเหลือ หรือว่าคือความรู้สึกที่แท้จริงของเวสต์?
ผมก็ไม่รู้เลย และบางที...ท่านไนท์เองก็คงไม่รู้เช่นกัน


## ตอนที่ 4  ชาร์เลส ชาร์ล

หลังส่งงานจิปาถะอื่นๆที่ผมยังทำไม่เป็นไปให้เวสต์ ผมก็ย้ายตัวเองมานั่งอยู่ที่ประจำของไนท์ บนเก้าอี้บุนวมหุ้มกำมะหยี่ของเรือนรับรองขนาดเล็กที่สุดของราชวังตามทิศทางที่เวสต์บอกมา
ตัวเรือนเป็นไม้สีชาดูอบอุ่นและหรูหราอย่างเรียบง่าย  เรียกได้ว่าแม้ไม่โอ่อ่ากว้างขวาง แต่ก็มีความงดงามและสงบเงียบเหมาะแก่การสนทนาในเรื่องส่วนตัว รวมทั้งมีระดับเพียงพอจะรองรับแขกคนสำคัญของราชาได้
ผมกำลังรอแขกคนหนึ่งด้วยใจลุ้นระทึก จ้องมองอย่างรอคอยไปที่บริเวณใต้ชายคาที่เดิม ในมือถือข้อความที่เดินทางข้ามดาราจักรมาถึงเมื่อเย็นวาน
มันเป็นจดหมายนัดแนะ และรายการอาหารที่ต้องจัดเตรียมเป็นมื้อกลางวัน และของฝากกลับบ้าน ซึ่งเป็นเมนูของขึ้นชื่อของดาวเฟลม่า
"ชาร์เลส ชาร์ล?" ผมเงยหน้ามองเวสต์หลังอ่านชื่อลงท้ายจดหมายที่เขานำมาให้ในสวน
"ท่านชาร์ลคืออัลฟ่าของดาวโฌฌอน​เป็นเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของท่านไนท์ขอรับ"
ผมไม่คุ้นชื่อนี้นัก ความสามารถในการจำชื่อของผมน่ะห่วยแตกสิ้นดี แต่พอก้มหน้าขยับจมูกฟุดฟิดใกล้ๆ ผมก็จำกลิ่นนี้ได้ กลิ่นหอมอ่อนๆจากกระดาษที่อ่อนนุ่ม
"ทำไมเขาถึงส่งจดหมายแบบนี้มาน่ะ"
ตอนแรกเวสต์ขมวดคิ้วกับคำถามของผม แต่เมื่อเห็นผมเอากระดาษมาดมเขาก็เข้าใจ
"กระดาษเยื่อไผ่ษาระ เป็นของขึ้นชื่อของดาวโฌฌอน จุดเด่นคือมันบอบบางมาก เขียนตัวอักษรอะไรลงไปก็ยากลำบาก แม้หายใจแรงๆก็ทำให้กระดาษขาดได้ การกะแรงผิดไปเพียงเล็กน้อยก็เท่ากับต้องไปเริ่มเขียนใหม่ทั้งหมด คนที่สามารถใช้กระดาษชนิดนี้เขียนจดหมายได้สักประโยคหนึ่งจึงต้องใช้ความอดทนอดกลั้นอย่างยิ่ง การส่งข้อความให้คนสำคัญด้วยกระดาษชนิดนี้จึงสื่อถึงความถนุถนอม ชายหญิงของดาวโฌฌอนจึงนิยมใช้มันในวาระสำคัญๆเพื่อสื่อถึงความจริงใจ"
ผมว่ามันเอาไว้ทดสอบความอดทนมากกว่านะ กระดาษบ้านี่
"แต่สำหรับดาวอื่นที่ไม่ได้มีประเพณีนี้ กลับมองว่าชาร์เลส ชาร์ลเป็นพวกอนุรักษ์นิยมและล้าสมัย ไม่ใช้เทคโนโลยีให้เกิดประโยชน์"
ก็ถูกเพราะดาวสมาชิกแทบทุกดวงเขาสื่อสารกันด้วยหอสื่อสารส่งข้อความข้ามอวกาศโดยไม่ต้องใช้กระดาษมานานแล้วนะ
แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง เขาคือเพื่อนของท่านไนท์ และให้ความสำคัญกับท่านไนท์มาก...?
"ชาร์ลเป็นคนแบบไหนน่ะเรอะ อืม...ตอบยากจังนะ"
อ๊ะ?
ผมจำได้แล้ว ผมเคยได้ยินท่านไนท์พูดถึงเพื่อนคนนี้อยู่เหมือนกัน และผมก็เคยถามเขาไปว่าชาร์ลเป็นคนแบบไหน
"เขาเป็นคนหยาบๆที่ละเอียดอ่อน เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม...เป็นคนที่ผมให้ได้ทุกอย่าง พูดแบบนี้นิกเข้าใจมั้ย?"
ผมกะพริบตาปริบๆกับประโยคในความทรงจำ ช่างเป็นคำตอบที่ชวนให้ติดใจสงสัย
ผมรู้แค่ว่าชาร์ลคือเพื่อนที่ดีที่สุดของท่านไนท์ แต่นอกจากนั้นผมไม่รู้เลย  หน้าตาเขาเป็นยังไง พวกเขามารู้จักกันได้ยังไง สนิทกันเพราะอะไร?
ผมอยากรู้
และเมื่ออัลฟ่าต้องการรู้ ดวงดาวก็ตอบสนองให้
แสงเรืองรองปรากฎขึ้นในมือผม เส้นด้ายโปร่งแสงเส้นหนึ่งทอประกายสีฟ้าอ่อนออกมา มันสั่นไหวเบาๆแล้วพุ่งตัวขึ้นไปบนท้องฟ้า คลี่ตัวแยกออกเป็นเส้นด้ายนับพันนับหมื่นล้อมผมไว้เป็นโดมแก้ว
[ S T R I N G : CODE : C H A L E S ]
และผมก็เห็นภาพในอดีตของท่านไนท์กับเพื่อนคนนั้น
ชายใส่เสื้อโค้ตหนาสีแดงปักดิ้นเงินดิ้นทองผุดขึ้นมาจากการเดินทางข้ามอวกาศเป็นระยะทางหลายล้านกิโลเมตรด้วยเส้นทางวาล์ปส่วนตัวแบบระบุปลายทาง อัลฟ่าจะเรียกมันว่า 'สะพานข้ามดารา' ซึ่งเป็นหนึ่งในแขนงพลังของมิติที่สี่ที่ใช้สตริงสร้างขึ้น
ผมสีน้ำตาลส้มโดดเด่นของเขาหยิกฟูทั่วทั้งหัวและลำตัวจนเหมือนแผงคอของสัตว์ป่า เมื่อรวมเข้ากับใบหน้าดุดันและผิวคล้ำเข้ม เขาก็เหมือนจ้าวป่าที่น่าเกรงขามจนแค่ภาพในอดีตของเขายังทำให้ผมเผลอตัวสั่นได้
ท่านไนท์ที่นั่งไขว้ห้างกอดอกหลับอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกับผมก็เหมือนจะถูกสัญญาณบางอย่างปลุกให้ผุดลุกขึ้นทันทีที่ชาร์ลก้าวออกมาจากสะพานเต็มตัว เขามีสีหน้ายินดียิ่งแล้วกระโจนเข้าต้อนรับร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวฉับๆตรงมา
"ชาร์ลเพื่อนรัก"
ร่างสูงของชาร์ลเบี่ยงตัวหลบ พร้อมตบหัวคนตะโกนเสียงใสใส่พื้นดินอย่างไม่เกรงใจ
"ท่าจะยังบ้าเหมือนเดิมนะเอ็งน่ะ"
ราชาดาวเฟลม่ายันตัวลุกขึ้น ปัดเนื้อตัวที่เปื้อนฝุ่นอย่างเป็นพิธีแล้วยังคงรอยยิ้มดังเดิมเอาไว้อย่างไม่มีจางหาย
"ได้ข่าวว่าเอ็งไปยุ่มย่ามอะไรกับอีกฝั่งของจักรวาล ฮึ ไอ้เสือเอ้ย จะหาเรื่องตายก็อย่าลากข้าไปมีเอี่ยวด้วยนะเว้ย ไม่รู้หรือว่าสหพันธ์ดาว ABELLน่ะ  ขึ้นชื่อเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุเลยนะ ไอ้ปืนเฮงซวยที่บรรพบุรุษของมันสร้างขึ้น ถึงกับยิงข้ามจักรวาลได้แบบนั้น ขี้โกงชัดๆ มันอยากจะยิงเล่นไปที่ไหนก็คงไม่มีใครขวาง ภาคีหัวหอกก็พวกมันทั้งนั้น"
"อย่าไปว่าร้ายเขาแบบนั้นสิ นั่นแฟนผมนะ"
ชาร์ลถึงกับพ่นน้ำจากปาก เช่นเดียวกับผมที่สำลักอากาศ
อะไรนะ!! ท่านไนท์ไปเรียกใครว่าแฟนนะ ผมฟังไม่ถนัด!
"เหอะ อะไรนะ?? แฟนของเอ็งเนี่ยนะ??"
"เรื่องที่ผมคบหากับใคร คงบอกตรงๆไม่ได้หรอก"
"เออ ข้าก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องลับๆของเอ็งหรอก" ชาร์ลว่า
"อาเบล เขาชื่ออาเบลน่ะ"
"แล้วเอ็งจะบอกทำไมฟะ"
"ก็เผื่อนายอยากรู้จนทนไม่ไหว" ไนท์ขยิบตาให้
ชาร์ลส่ายหน้ากับความกวนตีนของเพื่อน เขาดูอยากประเคนส้นใส่ท่านไนท์เต็มที่ ส่วนผมนี่สมองกำลังแล่นเร็วจี๋ อาเบลไหนกัน?
"เหอะๆ แล้วมันเป็นใครกันล่ะ อาเบลที่ตาถั่วคนนี้"
ท่าทางชาร์ลจะไม่ได้อยากรู้เท่าไร เขาแค่ยอมถามตามน้ำเพราะเห็นเพื่อนอยากจะโม้เท่านั้นเอง และท่านไนท์ก็ดูจะยอมมองผ่านข้อเท็จจริงเหล่านั้นไป พร้อมกับยินดีอย่างยิ่งที่จะตอบ
"ไม่คุ้นเลยเรอะ? นายก็เคยเห็นแล้วนะ จากที่ไกลๆ"
"ก็ตอนนี้มีอาเบลเดียวที่ข้ารู้จัก แต่นายบอกว่าเป็นแฟนนายเลยคิดว่าไม่น่าจะใช่"
มุมปากไนท์โค้งอย่างมีเลศนัยจนคนที่เห็นต้องขนลุก
"งั้นก็คนเดียวกันแล้วล่ะ เพราะผมก็รู้จักอาเบลเดียวเหมือนกัน"
"ถุย อย่า 'มโน' ไนท์ นั่นไม่ใช่คนที่เอ็งจะไปล้อเล่นด้วยนะ"
"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ ผมจริงจังไม่นิสัยเสียเหมือนชาร์ลหรอกนะครับ"
ตอบได้หมั่นไส้สมกับเป็นคนหลงตัวเองอันดับหนึ่งจริงๆ ชาร์ลที่กรอกตามองบนครู่ใหญ่คงกำลังคิดแบบนั้นอยู่
"จริงจังมันก็ดี แต่แน่ใจนะว่าไม่ได้คิดไปเอง?"
"ผมอาจจะคิดไปเอง" ท่านไนท์พยักหน้ายอมรับด้วยดวงตาเป็นประกาย "แต่ถึงยังไง ถ้าคิดว่าใช่ มันก็คุ้มพอที่จะเสี่ยงไม่ใช่เรอะครับ ชาร์ล?"
นานๆผมจะได้ยินไนท์พูดอะไรที่ดูเข้าท่าบ้างนะ และชาร์ลก็ดูจะคิดแบบผมเหมือนกัน เขาจึงไม่ได้เอ่ยปากขัดอะไรมากไปกว่านี้
พวกเขายกแก้วชาขึ้นแตะริมฝีปาก แต่ยังไม่มีใครได้จิบสักอึก การติดต่อฉุกเฉินจากศูนย์บัญชาการก็แทรกการบทสนทนาของทั้งสอง
"มีการส่งสัญญาณโจมตีเข้ามาครับท่านไนท์"
ภาพใบหน้าเบต้าผู้ดูแลการรับส่งและแปลสัญญาณจากอวกาศ ปรากฎขึ้นตรงหน้าท่านไนท์พร้อมรายงานสถานการณ์เร่งด่วนอย่างเคร่งเครียด
"จากไหน?" ท่านไนท์วางแก้วชากับขนมปังกรอบลงทันควัน
"มาจากสหพันธ์ดาว 'ABELL' ครับ"
จบประโยครายงานแต่แทนที่จะเครียดอย่างที่ควรเป็น ราชาดาวเฟลม่าผู้กำลังถูกรุกรานกลับมีสีหน้าสดใสขึ้นมาทันที
เพราะว่าสหพันธ์ดาว 'ABELL' ​ก็คือหมู่ดาวที่มีดาว Abell343 ​เป็นศูนย์กลาง และอัลฟ่าเจ้าของหมู่ดาวก็คือคนเดียวกับผู้นำภาคี...อาเบล เฮนริแอตท์ เฮลล์ นั่นเอง คนที่ท่านไนท์แอบอ้างว่าเป็นแฟนตัวเองยังไงล่ะ!
"เห็นมั้ยแค่พูดถึงก็ติดต่อมาแล้ว สงสัยจะคิดถึงผมมาก"
"คิดถึงด้วยสัญญาณโจมตีน่ะนะ" ชาร์ลเหลือบมองด้วยหางตา แต่ท่านไนท์ก็ยังฉีกยิ้มกว้าง
"สมัยที่พวกเรายังวัยรุ่นก็ร้อนแรงแบบนี้ไม่ใช่เรอะครับ ชาร์ล? ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็โจมตีกันก่อนแล้ว"
ถุย!
ชาร์ลทำหน้าอยากขากโครตเสลดจากลึกสุดของลำคอออกมาใส่หน้าราชาที่เล่นมุกไม่ดูเวล่ำเวลา
"เออๆ เอ็งจะทำอะไรก็ทำ แต่ถ้าจักรพรรดินั่นเล่นกับเอ็งด้วยก็ขออย่าให้มันรู้เรื่องของข้าล่ะกัน ข้ายังไม่อยากให้ดาวของข้าปลิวไปด้วยเรื่องหึงหวงงี่เง่าพรรค์นี้"
ชาร์ลคงรู้สึกสงสารบรรพบุรุษของดวงดาวตัวเองอยู่บ้าง ถ้าต้องดับสูญด้วยเรื่องนี้
"เรื่องของเราก็คือเรื่องของเรา เรื่องของผมกับอาเบลก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ไม่ต้องห่วงว่าผมจะแยกแยะไม่ได้หรอกครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ให้ดาวของนายมีอันตรายแน่นอน เพราะถึงยังไงเราก็อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน" ท่านไนท์ให้คำสัญญาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ที่ไม่ได้ช่วยให้คนฟังรู้สึกดีขึ้นเท่าไร ผมก็คิดว่ามันไม่น่ารู้สึกดีเหมือนกันนะ
"แปลว่าอะไรฟะ ไอ้ประโยคนี้" ชาร์ลขมวดคิ้วแน่นทำหน้าสยอง
"มันก็แปลตรงตัวไม่ใช่เรอะครับ?"
"ถ้าแปลอ้อมๆน่ะยังพอแปลว่าลงเรือลำเดียวกันได้ แต่ไอ้การแปลตรงตัวของเอ็งน่ะแหละที่ข้าสงสัยว่ามันแปลว่าอะไร!" ชาร์ลทำตาเป็นขีดใส่ เขาดูเพลียเต็มที่แล้วกับการต้องคอยตบมุกให้ทุกประโยค ถ้าผมอ่านใจเขาได้เขาคงกำลังคิดว่า 'ไม่พูดสองง่ามสามแง่สักวันจะได้มั้ยฟะ'
"หืมม...นั่นสินะ ถ้าแปลว่าคนสองคนมานั่งใต้ชายคาสนทนากันพอจะได้มั้ย? หรือควรแปลว่าคนสองคนที่อยู่ในความสัมพันธ์บางอย่างใต้ชายคาเดียวกัน?"
ถุย!!! ชาร์ลทำหน้าเหยเกขากถุยเป็นรอบที่สามของวัน ท่าทางเมื่อไรที่มาเจอท่านไนท์ ชาร์ลคงต้องเจ็บคอกลับไปทุกทีเพราะต้องคอยถุยใส่ท่านไนท์แทบจะทุกประโยคที่พูดกันเลย ราชาดาวโฌฌอนสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาคงพยายามทำใจให้บริสุทธิ์จากความรู้สึกอยากทำร้ายร่างกายผู้อื่น แล้วค่อยเอ่ยถามท่านไนท์อย่างจริงจัง
"ช่วยตอบข้ามาตามตรงข้อเดียวไอ้เสือ เอ็งน่ะคิดจะทำอะไรกันแน่"
"…"
ชาร์ลหมายถึงอะไรเรอะ? ผมงงงันแล้วหันไปมองท่านไนท์ที่ไม่ตอบคำ เขาเอาแต่หลับตา เอนตัวพิงพนักเก้าอี้และเงยหน้าขึ้นราวจะเอ่ยบางสิ่งกับท้องฟ้า หากแต่ไร้เสียง
เหมือนมีความทรงจำสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ใต้เปลือกตาที่ไม่มีใครล่วงรู้ แต่มันคงทั้งเจ็บปวดและงดงามเสียจนท่านไนท์ยอมจะจมอยู่กับมัน สายลมพัดเส้นผมสีทองอย่างนุ่มนวลคล้ายกำลังปลอบโยนเขา
และเมื่อท่านไนท์ลืมตาขึ้น ก็เหมือนดวงดารานับร้อยนับพันแย่งกันส่องแสง
ดวงตาดับขลับมีประกายสีเขียวอ่อนเจิดจ้า ไร้ซึ่งทั้งความกลัวและความลังเล
ที่ตรงนี้ มีแต่ความมุ่งมั่นที่จะไปให้ถึง
"ผมน่ะ แค่อยากเห็นบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไป ชาร์ล"
?
ทั้งผมและชาร์ลทำหน้าแบบเดียวกัน
"และผมก็อยากพิสูจน์ว่าคนทุกคนสามารถเปลี่ยนได้ ถ้าเขารักบางสิ่งมากพอ หรือรักคนบางคนมากพอ..."
ว่าจบเขาก็ยักยิ้มเลิกคิ้วให้ชาร์ลอีกครั้ง
"แล้วนายว่าผมเปลี่ยนไปมั้ยล่ะ เพื่อนรัก?"
กล้ามเนื้อใบหน้าและส้นเท้าของชาร์ลเริ่มกระตุกอย่างรุนแรง
"เปลี่ยนได้น่าเตะขึ้นน่ะสิเอ็งน่ะ!"
…
ซ่า ซ่า
โดมเส้นด้ายสลายไป แสงสีฟ้าเรืองรองจางหาย ผมมองภาพตรงหน้า แล้วพลันรู้สึกทั้งอบอุ่นทั้งอ้างว้างในเวลาเดียวกันผมพอจะคาดเดาได้แล้วว่าชาร์ลเป็นคนแบบไหน และเกี่ยวข้องกับท่านไนท์อย่างไร แต่ที่ทำให้ผมตกใจไม่น้อยก็คงเป็น 'แฟน' ที่ท่านไนท์พูดถึง แต่ก็แค่ตกใจเท่านั้น ไม่ได้แปลกใจเลย
เพราะท่านไนท์น่ะเป็นคนที่สุดยอดที่สุด และเป็นธรรมชาติกับทุกๆคนไม่แปลกที่จะมีคนรักได้ ส่วนผมน่ะคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก...
"เวสต์"
ผมเอ่ยเรียก แล้วภาพของเวสต์ก็ปรากฎขึ้นในกรอบสีเหลี่ยมกลางอากาศ เป็นการสื่อสารทางไกลเหมือนที่หอบัญชาการติดต่อมาหาท่านไนท์ ผมเองก็สามารถติดต่อทุกคนในทุกที่บนดวงดาวได้เช่นกัน
"ผมจะทำให้เพื่อนของท่านไนท์ยอมรับได้จริงๆเรอะ?"
เวสต์ไม่หลบสายตา เขาจ้องผมอย่างครุ่นคิด แล้วพยักหน้า
"ท่านไม่จำเป็นต้องกังวล ทุกคนเดินทางมาเพราะรู้ข่าวการกำเนิดใหม่ของอัลฟ่าดาวเฟลม่า พวกเขารู้อยู่แล้วว่าท่านจะไม่ได้มีลักษณะของคนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ ท่านไม่จำเป็นต้องเลียนแบบท่านไนท์เพื่อให้พวกเขายอมรับหรอกครับ ท่านแค่เป็นตัวของท่านก็พอแล้ว เพราะท่านคือคนที่ท่านไนท์เลือก พวกเขาเหล่านั้นต้องยอมรับการตัดสินใจของราชาอิกไนท์ อัลฟ่ารุ่นก่อน และยอมรับว่าท่านคืออัลฟ่าของดาวเฟลม่าคนปัจจุบัน ไม่ว่าพวกเขาจะพอใจหรือไม่ก็ตาม"
เวสต์เอ่ยขึ้นมาราวกับอ่านความกังวลในใจผมได้เลย ส่วนทุกครั้งที่ผมมองตาเขา ผมก็ยังอ่านได้เพียงความคิดที่ปนกันยุ่งเหยิงจนน่าปวดหัว แต่แค่นี้ก็พอแล้วที่จะทำให้ผมเข้มแข็งขึ้น
"และยิ่งท่านชาร์ลเป็นเพื่อนของท่านไนท์ เขาต้องช่วยเหลือท่านได้แน่นอน เพราะเขาคือพันธมิตรคนสำคัญ และเป็นคนสุดท้ายที่ท่านไนท์ไปเจอ..."
ประโยคสุดท้ายนี้กลับทำให้ผมเบิกตากว้าง
ชาร์ลคนนี้ก็คือคนที่ท่านไนท์ไปเจอก่อนที่จะมอบพลังให้ผม งั้นเขาย่อมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านไนท์ในระหว่างนั้นใช่มั้ย?
"ท่านชาร์ลมาถึงแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อน" เวสต์ทำความเคารพแล้วรีบตัดการติดต่อไป
เปรี้ยะ  เปรี้ยะ  เปรี้ยะ
สะพานข้ามดาราปรากฎขึ้นหน้าเรือนรับรอง ผมเริ่มร้อนๆหนาวๆ แม้จะได้รับการวอร์มอัพมาเรียบร้อยแล้วก็ตาม แต่ภาพที่เห็นกับการเผชิญกับความจริงมันก็แตกต่างกันเหลือเกิน
ความทรงจำสุดท้ายแล่นเข้ามาอีกครั้ง เสี้ยววินาทีก่อนที่สะพานข้ามดาราจะสำเร็จ
เป็นภาพหลังจากที่ชาร์ลประเคนลูกเตะใส่ไนท์ที่ปัดป้องอย่างไม่หวาดกลัวและหัวเราะร่วนไปด้วย
"อย่าเหงานะครับชาร์ล ถ้าผมไม่อยู่แล้ว"
ชาร์ลถุยเสียงดัง
"เอ็งไม่ต้องห่วง ถ้าข้าเหงา ข้าจะไปจิบชาแล้วกระทืบเอ็งแก้เซ็ง!"
"…"
เอ่อ เดี๋ยวนะ เขาคงไม่ได้จะมากระทืบผมจริงๆใช่มั้ย


## ตอนที่ 5  พี่ใหญ่ชาร์ล

ผมกุมขมับ พยายามไล่ภาพในอดีตของอัลฟ่าที่ผมนับถือออกไป ท่านไนท์ที่ดูเจ้าสำราญคนนั้นเป็นคนที่ผมไม่ชินเอาซะเลย ไหนจะเพื่อนสนิท ไหนจะคนที่แอบอ้างว่าเป็นแฟน ดูเหมือนว่าการเป็นท่านไนท์คนใหม่คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ผมอดกลืนน้ำลายและลอบใจเต้นตึกตักตลอดเวลาที่รอคอยไม่ได้ เพราะไม่รู้เลยว่าชาร์ลคนนั้นจะรู้สึกอย่างไรกับผม
เหงื่อแตกท่วมหลัง ใจสั่นพลิ้วอย่างหนักจนเหมือนจะเป็นโรคหัวใจ
ผมมองเข้าไปในกระจกที่แขวนตกแต่งริมผนัง สบกับดวงตาสีดำขลับที่คุ้นเคยก็พอจะช่วยให้สงบใจลงได้บ้าง
ก่อนมารอที่เรือนรับรองเวสต์แนะนำให้ผมออกแบบรูปร่างอัลฟ่าของผมเอง และใช้มันในการทำงานด้านการทูต รูปร่าง อัลฟ่าของผมควรจะเป็นแบบไหนผมก็นึกไม่ออกหรอก แต่ลอกแบบจากท่านไนท์มาครึ่งๆ แล้วผสมกับตัวผมเองเหมือนเลือกสูตรทำอาหาร
ผมยืนหมุนไปหมุนมาหน้ากระจกอย่างร้อนรนแล้วสุดท้ายก็ได้ออกมาเป็น ร่างอัลฟ่าแบบสำเร็จรูปในสิบห้านาทีร่างนี้
สีผมจากขาวกลายเป็นสีดำดั่งรัตติกาลเช่นเดียวกับดวงตาที่ซ่อนประกายของท่านไนท์ ส่วนใบหน้าก็ก้ำกึ่ง มีความคล้ายท่านไนท์สามในสี่ แต่ก็นับว่าดูดีได้อยู่บ้าง ส่วนที่ต่างอย่างชัดเจนคือ ความสูงที่ผมลดเหลือแค่สามในสี่ส่วนเช่นกัน เพราะผมไม่ชอบร่างสูงๆมันทำให้ผมมองพื้นแล้วตกใจ
ผมมองตาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มอ่อน รอยยิ้มที่คล้ายท่านไนท์อยู่สามในสี่กำลังให้กำลังใจผมล่ะ
ผมพร้อมแล้ว
ตุบ
ไม่ขาดคำ เสียงรองเท้าบูท และปลายเสื้อโค้ตหนาหนักสีแดงเลือดนกก็ถูกทิ้งลงมากระทบพื้นพร้อมร่างของบุรุษสูงใหญ่ที่เหยียบยืนอย่างมั่นคง เกิดแรงสะเทือนเบาๆเป็นระลอกจนฝุ่นรอบๆตลบฟุ้ง
ผมตกใจ แต่ก็รีบตั้งสติหรี่ตาเพ่งมองเข้าไปในภาพมัวๆตรงลานหินหน้าเรือนรับรอง แล้วภาวนาอย่าให้แขกผู้นี้อารมณ์เสียจากสภาพอากาศแห้งที่ผมยังควบคุมไม่ได้เลย แต่เคราะห์ดีที่ฝุ่นไร้มารยาทกระจายตัวอยู่ไม่นานก็สลายตัวไป
ตัวเขาใหญ่มากทั้งที่ในความทรงจำตัวเขาไม่ได้ต่างจากไนท์เท่าไรเลยด้วยซ้ำ แต่ตรงหน้าผมตอนนี้ กลับเป็นชายร่างยักษ์ ที่สูงจนผมเกรงว่าเขาจะผ่านประตูหน้าเข้าไปในเรือนรับรองไม่ได้ ซ้ำยังล่ำบึกไปทุกส่วนดั่งนักรบกล้า กล้ามแขนที่เห็นเป็นลำๆชัดเจนมีเส้นเลือดปูดโปนจนน่าเชื่อว่าสามารถฉีกผนังเรือนรับรองได้เหมือนฉีกกระดาษเยื่อไผ่ษาระ ช่างไม่น่าเชื่อเลยว่าปลายนิ้วแบบนี้จะสามารถจับปากกาแท่งน้อยและเขียนอย่างวิจิตรงดงามบนกระดาษที่บอบบางแบบนั้นได้
ชุดของอัลฟ่าดาวโฌฌอน​ยังเป็นผืนผ้าหนาหนักแบบเดิม เสียงลากชายเสื้อโค้ตดังครืดคราดจนเหมือนเขาแบกหินไว้บนบ่าเพื่อฝึกวิชา ส่วนสีผมสีส้มก็ยังสดใสไม่ต่างจากในอดีตเท่าไร แต่ที่ต่างคือหัวตัวอะไรไม่รู้ที่ประดับบนบ่าของเขา เป็นศีรษะของสัตว์ประเภทหนึ่งที่ทำสีหน้าเหมือนกำลังกรีดร้องขอชีวิตในวาระสุดท้าย เอ่อ หรือนี่จะเป็นวิธีการขู่ขวัญแบบหนึ่ง?
ผมขอตัวช่วยด้วยการกดเรียกเวสต์กลับมาก่อนได้มั้ย ไม่ได้สินะ งั้นช่างมัน ตายเป็นตาย ผมต้องเอ่ยปากแล้ว
"สะสวัสดีครับชาร์ล...ยินดีที่ได้พบ เหวอ"
อัลฟ่าดาวโฌฌอนยกผมเหมือนหยิบชิ้นขนมปังขึ้นจากตะกร้า อันที่จริงผมว่า เขาเอานิ้วก้อยนิ้วเดียวเกี่ยวคอเสื้อผมก็คงยกขึ้นได้เหมือนกัน
"จำได้ใช่มั้ยไนท์ว่าครั้งก่อนเอ็งรับปากอะไรข้าไว้"
ชาร์ลสะบัดผมหยิกฟูให้พ้นจากใบหน้า แล้วหรี่ตามองรอคำตอบ ผมได้แต่เหงื่อตกรีบส่ายหน้าเป็นพัลวล
เขาเลิกคิ้ว ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองมา เช่นเดียวกับดวงตาสีเหลืองของหัวสัตว์มีขนบนบ่าของเขา  แล้วชาร์ลก็ทำหน้าประหลาดใจ พลางเกาหัว
"ทำไมวันนี้รู้สึกว่าเอ็งไม่ค่อย 'แอ๊บ' เลยนะ"
แอ๊บ? ผมกะพริบตาปริบๆ คำนี้แปลว่าอะไร แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ ขาร์ลก็ยกฝ่ามือหนาใหญ่ขึ้นเหมือนสัตว์ร้ายจะตะปบเหยื่อ
และ...ลูบหัวผม?
"เป็นไนท์คนใหม่สินะ"
เขาเอ่ยด้วยความอ่อนโยน น้ำเสียงช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ดั่งฟ้ากับเหว
"ดีแล้วล่ะที่เอ็งไม่เอาข้อเสียของไนท์คนเดิมติดมาด้วย" ชาร์ลพ่นลมหายใจยาวเหยียด เคาะหัวผมเป็นทีสุดท้ายก่อนจะก้าวเข้าไปในเรือนรับรอง เลือกที่จะทิ้งตัวลงบนโซฟากำมะหยี่ที่ให้สามคนนั่ง แต่กลับรองรับเขาได้อย่างพอดิบพอดีราวนัดแนะกันมา
"นั่งสิ มากินด้วยกัน"
อัลฟ่าดาวโฌฌอนเกี่ยวหูถ้วยชาถ้วยน้อยขึ้นมาจิบอย่างเบามือและเริ่มต้นลิ้มรสเมนูอาหารว่างที่เขาเขียนสั่งมาอย่างครบถ้วน เขาดูอารมณ์ดีขึ้นหลายส่วน
ผมเดินตามไปนั่งฝั่งตรงข้ามแบบกล้าๆกลัวๆ ลูบปอยลมหลายปอยที่ใกล้ไปกำเนิดใหม่ แล้วกลั้นใจถามออกไป
"คุณไม่รังเกียจที่ผมไม่ใช่ไนท์คนเดิมเรอะครับ"
"หืม?" ชาร์ลเลิกคิ้ว "ถามข้าก่อนดีกว่ามั้ยว่าไนท์คนก่อนมีตรงไหนไม่น่ารังเกียจบ้าง"
อ้าว
"แต่ถ้าถามว่าตอนนี้เอ็งน่ารังเกียจมั้ย" ชาร์ลเอื้อมมือมาจับหน้าผมหันไปมา หมุนคอจนครบทุกมุม เหมือนพิจารณาสินค้า
"ก็ไม่เท่าไรว่ะ"
อุ๊ก ผมน่ารังเกียจน้อยกว่าท่านไนท์เรอะ ผมควรดีใจมั้ยนี่
ชาร์ลหัวเราะเฮอะๆ แล้วขยี้รากผมบนหัวผมอีกรอบ
"มันเป็นธรรมดาอยู่แล้วที่อัลฟ่าเกิดใหม่มักจะชำระล้างตัวเองให้เกิดในร่างใหม่ไปด้วย ล้างความทรงจำออกจากร่าง แล้วเริ่มต้นใหม่ เพราะงั้นถ้านี่คือสิ่งที่เจ้าบ้านั่นเลือก ข้าก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก อย่างไรเอ็งก็เป็นทายาทของไนท์อย่างแน่นอน แค่มองตานี้ข้าก็รู้แล้ว"
เขาชี้ที่ดวงตาของผม ดวงตาที่เป็นสีดำแทรกด้วยประกายมรกตระยิบระยับเหมือนดวงดาวแบบที่ผมเห็นในแววตาของท่านไนท์ทุกค่ำคืน คำตอบนี้ทำให้ความหวั่นเกรงในช่วงแรกของผมถูกปัดเป่าออกไปสิ้น
พี่ใหญ่! ผมขอเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ได้มั้ย ผมกู่ร้องในใจอย่างลิงโลด
"ส่วนตัวข้าก็แค่ประหลาดใจเท่านั้นเอง"
"ประหลาดใจเรอะครับ?"
ชาร์ลกระดกชาจนหมดถ้วย แล้วยกทั้งกาขึ้นกระดกเหมือนการเทใส่ถ้วยไม่ทันใจ เขาดื่มชาจนเมามายได้อย่างอัศจรรย์แล้วพึมพำกับตัวเอง
"ข้าประหลาดใจที่มันตัดใจได้แล้ว หรือไม่มันก็คงทนไม่ได้ ต้องตรอมใจจากไปแบบนั้นล่ะมั้ง?"
เขาจมอยู่ในความคิดตัวเองครู่ใหญ่ จนผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี
ชาร์ลดูจะเป็นห่วงท่านไนท์นะ แต่แน่นอนว่าการยกพลังให้กับโอเมก้าก็เป็นอีกเรื่องร้ายแรงหนึ่งที่ห้ามให้คนนอกหรือคนของภาคีรู้เด็ดขาด ดังนั้นผมจึงไม่อาจบอกชาร์ลได้ว่า ผมไม่ใช่ท่านไนท์ที่ชำระล้างตัวเองมากำเนิดใหม่ แต่เป็นอดีตโอเมก้าที่แหกคอก
ผมน่ะ...กำลังหลอกเพื่อนสนิทของท่านไนท์อยู่หรือเปล่า?
กรี้งง
ผมสะดุ้งเฮือก มอกไปรอบๆตัวก็เห็นสัญญาณเตือนภัยเปล่งแสงเป็นสีชมพูเจิดจ้ารอบทิศ ผมคิดว่ามันเป็นสัญญาณเตือนฉุกเฉินจากศูนย์บัญชาการนะ แต่ไอ้สีชมพูแบบนี้มันคือเตือนภัยอะไรกันแน่ หรือแค่ซ้อมหนีไฟอะไรแบบนั้น?
ผมตกใจไม่รู้ว่าต้องทำอะไร แต่ชาร์ลกลับยังใจเย็น สงบนิ่ง แล้วถอนใจส่งท้ายอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หนักหน่วงกว่าเดิมมาก ดูเหมือนชาร์ลจะเปลี่ยนจากการขากถุยน้ำลายเป็นการถอนหายใจเวลาสนทนากันเสียแล้ว
"พูดถึงก็มาเลยนะ ข่าวนี้ติดจรวดข้ามจักรวาลไปได้ไวจริงๆ"
"ชาร์ลหมายถึงอะไรเรอะครับ"
ผมแอบถามเลียบๆเคียงๆ หวังว่าจะได้คำอธิบาย เพราะตอนนี้อัลฟ่าคนใหม่อย่างผมเจอสัญญาณสีชมพูจนแสบตานี้เข้าไป ก็งุนงงจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว
แต่ชาร์ลกลับกรอกตามองบนเหมือนผมถามอะไรที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง
"นี่ก็โจทก์เก่าเอ็งไง ไม่สิโจทก์เก่าของไนท์คนก่อน"
นี่ท่านไนท์ไปมีโจทก์อะไรที่ไหนด้วยเรอะ ไม่ใช่ว่าท่านไนท์ออกจะ...เบต้าเขาชอบใช้คำว่าอะไรนะ 'ป๊อบปูล่า'? ในหมู่ดาวต่างๆไม่ใช่เรอะ ท่านเคยบอกว่าท่านเป็นอัลฟ่าที่โดดเด่นและเป็นที่อิจฉาของราชาหลายๆคนเลยนะ
สงสัยคงต้องหมายเหตุไว้สักหน่อยว่านี่เป็นข้อมูลที่ท่านไนท์เล่าให้ผมฟังเอง ไม่ใช่ว่าผมคิดว่าท่านโม้นะ แต่ท่านอาจจะแค่ยังเล่าไม่ถึงโจทก์เก่าที่ว่าก็ได้
ผมพยักหน้ารับรู้ ทั้งๆที่ไม่ได้เข้าใจอะไรมากขึ้น ชาร์ลเองก็อ่านสีหน้าผมออก เขาถอนหายใจเป็นครั้งที่สาม
"เอ็งคนก่อนทำข้าต้องขากเสล็ดทั้งวัน ส่วนเอ็งคนนี้ก็ทำข้าถอนหายใจทั้งวัน เฮ่อ ข้าควรทำยังไงกับเอ็งดีนะ"
ผมหัวเราะแห้งๆ
"เออ เอาเถอะ ข้าจะช่วยด้วยก็ได้ ส่วนเอ็งก็ทำตัวเป็นไนท์ให้เนียนๆล่ะ เพราะโจทก์เก่าของเอ็งอาจจะไม่ได้ยอมรับเอ็งที่กำเนิดใหม่ได้ง่ายๆ"
ในวินาทีนั่นผมดีใจจนบรรยายไม่ถูกเลย แค่พี่ใหญ่บอกว่าจะช่วยผมก็เหมือนเจอทางรอดออกจากหลุมดำแล้ว ผมโผเข้ากอดร่างสูงใหญ่ เป็นการตอบแทน
"ขอบคุณครับ พี่ใหญ่ "
"พี่ใหญ่?"  อัลฟ่าดาวโฌฌอนเลิกคิ้ว
"เอ่อ ผมขอเรียกชาร์ลแบบนั้นได้มั้ยครับ"
"ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกนะ แต่ว่า..."
ชาร์ลเกาหัว รอยย่นบนหน้าผากทบกันหนาขึ้นเหมือนกำลังหนักใจ
"อัลฟ่าดาวเฟลม่ารุ่นที่ 47..."
"ครับ" ผมขานรับอย่างว่าง่าย
"เอ็งน่ะ จำไว้อย่างหนึ่ง..." เสียงของชาร์ลล้ำลึก ดวงตาลุกวาวเหมือนกำลังพูดเรื่องที่สำคัญมาก
"ไนท์น่ะเป็นสายผู้ล่า เขาไม่ทำตัวเป็นเหยื่อแบบนี้ เข้าใจไว้ซะ ถ้าเอ็งอยากเอาตัวรอดได้"
อ่า ผมโดนพี่ชายคนใหม่ดุซะแล้ว


## ตอนที่ 6 อาเบล

ผมไปเยือนศูนย์บัญชาการทันทีที่พี่ใหญ่กลับดาวไป ตอนแรกผมพยายามขอคำแนะนำว่าควรจะทำยังไงดี แต่ชาร์ลก็ปฏิเสธการให้คำแนะนำทุกสิ่งอย่างโดยให้เหตุผลว่าเขาไม่อยากยุ่งกับเรื่องผัวๆ เมียๆ ของคนอื่นมันเป็นลางร้าย
ตอบแบบนี้มันหมายความว่ายังไง? ท่านไนท์แอบไปแต่งงานมีผัวมีเมียอะไรตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมเขาไม่เห็นบอกอะไรผมเลย
ผมจำได้ว่าท่านไนท์ไม่เคยไปไหนไกลจากผมนะ หรือว่าจะเป็นคนเก่าคนก่อนอะไรแบบนั้น อย่างเช่น คนที่ชื่ออาเบล...
มีความขุ่นมัวที่ไม่เคยมีมาก่อนปกคลุมอยู่รอบศีรษะอันหนักอึ้ง คิ้วผมขมวดแน่น รู้สึกไม่ชอบใจข่าวที่เสียหายต่อชื่อเสียงท่านไนท์เลย ท่านไนท์สำหรับผมคือแบบอย่างอันดีงาม คือบุรุษที่สมบูรณ์พร้อมด้วยทุกเงื่อนไขที่เทพเจ้ามอบให้ มีเมตตาและอ่อนโยน มีอารมณ์ขันและรักประชาชนของท่านยิ่งกว่าสิ่งใด
นั่นต่างหากคือท่านไนท์ อัลฟ่าของพวกเรา ดาวเฟลม่า
…
"ท่านนิก"
ร่างของเวสต์ปรากฎตัวทันทีที่ผมเลี้ยวผิดทางเป็นรอบที่สาม
"รีบไปที่ศูนย์บัญชาการเถอะครับ ทุกคนรอท่านอยู่"
ทำไมน้ำเสียงราบเรียบนั่นกลับเหมือนกำลังตำหนิว่าผมออกมาเดินเล่นไม่รู้เวล่ำเวลาเลยล่ะ ผมเปล่านะ ผมแค่หลงทางในวังตัวเอง เข้าใจกันหน่อยสิ
เวสต์นำทางไปศูนย์บัญชาการที่ว่าทันที โดยพาผมเดินเข้าไปในศาลาเล็กๆ กลางสวน ตอนแรกผมคิดว่ามันเป็นที่พักของเจ้าหน้าที่ แต่ไม่ใช่...ก็ใครจะเชื่อล่ะว่าในกระต๊อบที่ตกแต่งเหมือนศาลาหลังบ้าน จะซุกซ่อนอุปกรณ์ล้ำสมัยเอาไว้เต็มที่แบบนี้
ในศาลาขนาดแปดคูณแปดเมตรเต็มไปด้วยผู้คนขวักไขว่จนดูเบียดเสียด มีภาพโฮโลแกรมและหน้าจอสื่อสารหลายสิบภาพลอยอยู่เหนือความวุ่นวาย แต่ละภาพดูกำลังทำงานที่สำคัญยิ่งยวด
นี่คงเป็นเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยที่สุดในดวงดาวแล้วล่ะ เพราะท่านไนท์ไม่นิยมของทันสมัยมากนัก ท่านชอบมีชีวิตเรียบง่ายติดดินจนดูไม่ออกเลยว่าเป็นราชาของดวงดาว เขาเข้านอนสามทุ่ม ตื่นตีสี่ ชื่นชอบแสงธรรมชาติและนิยมงานอดิเรกดูดาวในคืนเดือนมืด  ดังนั้นข้าราชบริพารจึงแน่ใจได้เลยว่าดาวเฟลม่าย่อมไม่ติดสิบอันดับด้านความเจริญของดาราจักรแน่นอน
ผมมัวแต่ชมดูทุกคนทำงานจนเพลิน ครู่ใหญ่ถึงนึกวัตถุประสงค์ของการมาเยือนครั้งนี้ได้ ผมรีบหันไปถามคนข้างตัว
"เวสต์ สัญญาณเมื่อกี้คืออะไรเรอะ?"
ผมถามไม่ทันขาดคำ สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง แสงสีชมพูวูบวาบสาดไปทั่วทั้งห้องโถง ฉุดขีดความตึงเครียดของทุกคนในห้องให้พุ่งปรี๊ด เจ้าหน้าที่ระดับเบต้าทั้งหมดมีสีหน้าซีดเซียวทันตาเห็น กระทั่งเวสต์ก็ยังมีรอยย่นระหว่างคิ้วมากขึ้นหลายขีด
ด้วยสมองล้ำเลิศของอัลฟ่าที่ผมได้รับมา ผมรู้ได้ทันทีว่ามันคือสัญญาณเตือนอันตรายร้ายแรงขั้นสูงสุด ร้ายแรงชนิดที่ว่าสามารถทำให้ดวงดาวหายวับไปในเวลาอันสั้น แล้วภัยพิบัติอะไรที่กำลังจะเข้ามาเรอะ อุกกาบาตลูกยักษ์จะชนดาว?​ พระอาทิตย์กำลังดับถอยหลังสู่การระเบิดตัวเอง? หลุมดำแรงดึงดูดมหาศาลได้เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ระบบสุริยะของเรา? เฮ้ๆ พวกนายไม่ได้เข้าอบรมการปฏิบัติงานในเวลาฉุกเฉินกันเลยเรอะ ทำไมถึงไม่มีใครคิดทำอะไรเลยล่ะ ไม่จัดตั้งกองทัพวางแผนรักษาดาวเรอะ แล้วการอพยพประชาชนเร่งด่วนล่ะ? หายไปไหนหมด
ทุกคนมีสีหน้าหวาดกลัวก็จริง ทว่ายังคงยืนรากงอกอยู่กับที่ จนผมไม่เข้าใจว่านี่ตัวผมเข้าใจผิด หรือว่าเบต้าเหล่านี้มีระบบประมวลผลในสมองช้าเกินไปกันนะ
"เวสต์?"
มหาดเล็กผู้มากความสามารถเองก็ยืนนิ่งอย่างหาได้ยากเช่นกัน แต่แตกต่างจากคนอื่นตรงที่เขายังมีสีหน้าที่สงบราบเรียบเหมือนกำลังมองดูพระอาทิตย์อัสดงยามสนทยา รอยย่นบนหน้าผากหายไปแล้วด้วย เอ่อ นี่ทำเอาผมที่เผลอตื่นเต้นไปเมื่อกี้หน้าเสียไปเลยนะ
"ท่านนิก นี่เป็นสัญญาณเตือนภาวะสงคราม" เวสต์เอ่ยขึ้นชัดถ้อยชัดคำ
ผมเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน เผลออ้าปากเหวอ นี่มันเรื่องใหญ่กว่าที่ผมคิดตอนแรกอีกนะ ไม่ใช่แค่ภัยธรรมชาติธรรมดาทั่วไปที่เจอในจักรวาล แต่เป็นถึงภาวะสงคราม! แย่หน่อยก็คือสงครามระหว่างดวงดาว แย่มากอีกหน่อยก็คือสงครามจักรวาล แย่ที่สุดก็คือสงครามมหาจักรวาลแล้ว ตกลงมันคืออันไหนล่ะ
ไม่รู้ว่าผมเปิดศักราชของผมได้ยิ่งใหญ่อลังการจนมีอัลฟ่าดาวอื่นเหม็นขี้หน้าแล้วเรอะเนี่ย มันจะไวไปมั้ย!  ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนอกจากเดินหลงทางในบ้านตัวเองและต้อนรับเพื่อนเก่าเลยนะ ต้องมีความเข้าใจผิดแน่ๆ
"จากไหนน่ะ?"
ทันทีที่ผมถามจบ เสียงสูดหายใจของเหล่าเบต้าก็ดังไปทั่วห้อง เดี๋ยวๆ คำถามนี้เป็นคำถามต้องห้ามเรอะ?
"จากสหพันธ์ดาว ABELL ครับ" มีแต่เวสต์คนเดียวที่ตอบเต็มเสียงโดยไม่ได้ส่งเสียงซี้ดซ้าดหวาดกลัวแบบคนอื่น ดูท่าเบต้าอันดับหนึ่งมักเป็นคนเดียวที่ไม่ตามเทรนด์ชาวบ้านเขา
แต่อธิบายมาแค่นี้ผมจะรู้จักมั้ย? ผมหรี่ตาพยายามเพ่งหาชื่อดาวที่ว่าในหัวเขาอย่างไม่สบอารมณ์
เวสต์เหมือนรู้ตัวว่าผมกำลังทำอะไร และก็ไม่ได้ต่อต้านเลย ความคิดที่วุ่นวายของเขาเปลี่ยนกลับเป็นเส้นตรงในทันทีและเป็นเรื่องราวของหมู่ดาว ABELL ล้วนๆ ด้วยเพื่อให้ผมอ่านได้ง่ายดาย  โฮ่ รู้จักหัดทำตัวเป็นสารานุกรมเคลื่อนที่แล้วสินะ แทนที่จะอ้าปากพูดยาวกว่านี้หน่อย กลับเลือกให้ผมเข้าไปอ่านเอง จะเรียกว่าอำนวยความสะดวก หรือว่าขี้เกียจดีล่ะเนี่ย
เมื่อรายละเอียดของหมู่ดาว ABELL ตีแผ่ออกมาต่อหน้าผม ผมก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเหล่าเบต้าถึงกังวลจนปวดท้องถ่าย  เมื่อเห็นสัญญาณโจมตีถูกส่งข้ามจักรวาลมา
เพราะใครๆ ก็รู้ว่าหมู่ดาวแห่งนั้น​ขึ้นชื่อเรื่องแสนยานุภาพทางการทหารอย่างยิ่ง ทั้งกองทัพขนาดใหญ่ที่ทั้งดาราจักรของเรารวมกันก็ยังไม่อาจเทียบเท่า ทั้งเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยกว่าเป็นพันปีแสงที่ดาวเฟลม่าซึ่งยังใช้เกวียนเดินทางย่อมไม่อาจจินตนาการถึงได้ โดยเฉพาะอาวุธลับที่เล่าลือกันว่าสามารถโจมตีข้ามดาราจักรด้วยความรุนแรงเทียบเท่าแรงระเบิดของซุปเปอร์โนวา
อาวุธเช่นนี้ยังไม่มีดวงดาวไหนทำสำเร็จมาก่อน แต่ชาวดาว ABELL ได้​อ้างว่าทำสำเร็จแล้ว พยานเมื่อหลายร้อยปีก่อนเองก็เคยยันยืนว่า ดาว ABELLได้ทดลองยิงทำลายดาวแห่งหนึ่งไปแล้ว และครั้งนี้ก็ดูเหมือนจะต้องการทดสอบมันกับดาวของผม
แล้วแบบนี้ผมจะทำยังไงดีล่ะ?
ท่านไนท์...
ภาพในอดีตปรากฎในหัวผมเมื่อผมต้องการคำตอบ สถานที่เดิม คนรอบตัวคนเดิม แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนี้กลับไม่ใช่ผม แต่เป็นท่านไนท์!
ในอดีตที่ผมบอกวันเวลาไม่ได้ ราชาอิกไนท์กำลังยืนอยู่ตรงนี้และเงยหน้ามองสัญญาณโจมตีที่กะพริบไฟสีแดงไปทั้งห้องบัญชาการ
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นท่านไนท์ขมวดคิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่มีความเคร่งเครียดประดับอยู่บางเบาทำให้เขาดูเปลี่ยนจากราชาเสเพล เป็นราชาผู้เอาจริงเอาจังขึ้นมาในบันดล
"ถ้าคิดจะยิงมาจริงๆก็ไม่จำเป็นต้องเตือนสิ ทำแบบนี้ก็แปลว่าถ้าไม่ได้ต้องการเจรจา ก็คง..."
แต่เมื่อเขาสะกิดยิ้มที่มุมปาก ราชาผู้จริงจังก็กลายร่างเป็นราชาเจ้าเล่ห์ในทันที
"คงอยากพบผมล่ะมั้ง?"
"…"
ทั้งห้องบัญชาการเงียบกริบ แม้แต่เวสต์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังดูเยือกเย็นจนน่ากลัว และยิ่งเหมือนศพเข้าไปอีกเมื่อนายเหนือหัวของเขาออกคำสั่งว่า
"ไม่ต้องกางบาเรียอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องแจ้งเตือนอะไรออกไป เดี๋ยวผมไปจัดการเอง"
จัดการเอง??
ท่านไนท์ยืนอย่างองอาจกลางศูนย์บัญชาการและเอ่ยประโยคหล่อๆประมาณนี้ออกมา ท่ามกลางสีหน้างงงวยของทุกคน และของผมด้วยเช่นกัน
"จัดการเองหรอคะ? นายท่านหมายถึง?" เหล่าเบต้าทั้งชายหญิงคงรู้สึกเหลือเชื่อ เพราะไม่เคยมีใครกล้าใช้คำนี้กับหมู่ดาว ABELL มาก่อน จัดการยังไง? ท่านไนท์จะไปตบปืนใหญ่ของจักรพรรดิอาเบลด้วยกำปั้นเรอะ?
มีแค่เบต้าอันดับหนึ่งเท่านั้นที่เหมือนจะเข้าใจและโค้งเก้าสิบองศาส่ง
"ขอให้ท่านกลับมาโดยสวัสดิภาพ"
ท่านไนท์หัวเราะร่วน
"พูดอะไรเป็นลางร้ายแบบนั้นน่ะ เวสต์ ผมก็แค่แวะไปหาอัลฟ่าคนหนึ่งเองนะ"
ถ้าไม่ติดที่ว่าคนนั้นเป็นอัลฟ่าที่น่ากลัวที่สุดของจักรวาล ทุกคนคงไม่กังวลจนตัวสั่นแบบนี้หรอกมั้งท่านไนท์
"น่ากลัวยังไง นั่นน่ะอาเบลที่น่ารักของผมนะ"
ไนท์ตอบอย่างหวงแหนเมื่ออ่านกระแสความคิดของทุกคนในห้องได้ว่ากำลังคิดแง่ลบกับอาเบล
แต่มันก็ช่วยไม่ได้ในเมื่ออัลฟ่าคนนั้นคืออัลฟ่าระดับแนวหน้า ครองฐานะผู้นำภาคีมาหลายยุคสมัย เหล่าเบต้าจึงไม่อาจคลายความมกังวลได้โดยง่าย  กลัวกันอย่างหนักว่าดาวเฟลม่าของพวกเขาจะมีจุดจบเหมือนดวงดาวออลเรียในตำนาน
ไนท์ส่ายหน้ากับกระแสความคิดที่เข้าสู่ยุคมืดมนปนหวาดผวาของเหล่าบริวารจึงปลอบใจทุกคนอีกครั้ง
"อาเบลน่ะใจดีจะตาย เขาไม่ใช่พวกนิยมความรุนแรงหรอก"
ใจดี? น่ารัก? เบต้าทั้งหมดทำหน้าอยากจะร้องไห้ ในจักรวาลนี้มีแต่อัลฟ่าของพวกเขาเท่านั้นแหละที่พูดแบบนี้
"ไม่ใช่ว่าท่านคิดไปเองหรือ ท่านไนท์?"
เวสต์มหาดเล็กผู้จริงจังก็อดทำหน้าที่ไม่ได้ แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าอัลฟ่าทั้งสองไปรู้จักมักจี่กัน หรือไปผูกสัมพันธ์อะไรกันตอนไหน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เคยแม้แต่จะมาเยี่ยมเยียนหรือ แสดงมิตรภาพในแง่บวกกลับมาให้พวกเขาประจักษ์แก่สายตาเลยสักครั้ง ก็ไม่มีใครกล้าที่จะเชื่อคำพูดฝ่ายเดียวของราชาตัวเองแน่นอน
โดยเฉพาะราชาที่หลงตัวเองหน่อยๆของพวกเขา
ตามปกติ หากท่านไนท์ประทับตราประจำให้พวกเขาใหม่ พวกเขาก็จะไม่มีความรู้สึกเช่นนี้ แต่ในเมื่อราชายกเลิกการประทับตราไป ทำให้ความคิดและความรู้สึกใหม่ๆที่เกิดขึ้นในตัวพวกเขาก่อเกิดเป็นความกังวลอย่างช่วยไม่ได้
"ทำไมทุกคนถึงชอบขัดคอผมจังนะ" ไนท์บ่นแล้วถอนใจ  "เอาเถอะ พวกนายรอดูผลลัพธ์เอาเองแล้วกัน งั้นผมไปก่อนนะ"
"ไปด้วยสภาพนี้หรือขอรับ?"
เวสต์กะพริบตาปริบๆมองไนท์ที่หอบข้าวหอบของไปเต็มไม้เต็มมือจนแทบจะปิดบังการมองเห็นไปทั้งหมด
อัลฟ่าหนุ่มเกาหน้าอย่างเขินๆ ก่อนจะยืดอกวางมาดราชาเจ้าชีวิตของทุกคน
"ผมจะไปเป็นอาคันตุกะของหมู่ดาวที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นทั้งที จะให้ไปมือเปล่าได้ยังไงเวสต์ เจ้าบ้านจะหาว่าชาวดาวเฟลม่าของเราขี้เหนียว ไม่รู้จักมารยาทเอาได้นะ"
แต่แค่พูดว่าจะไปเยี่ยมอัลฟ่าคนหนึ่ง ถึงกับเปิดคลังสมบัติโกยของล้ำค่าออกมาขนาดนี้ ใครได้พบเห็นก็คงตระหนักว่าราชาของพวกเขาเป็น 'สายเปย์ขั้นหนัก' ตามนิยามในพจนานุกรมของวัยรุ่นชาวเบต้าแน่นอน
"…"
มหาดเล็กโค้งตัวทำความเคารพส่งอีกรอบ ในใจตอนนี้เวสต์คงไม่ได้สนใจแล้วว่าราชาจะทำอะไร ขอเพียงแค่พระองค์ทำสิ่งที่หวังสำเร็จ และดาวของเราปลอดภัยก็พอแล้ว
ขณะที่ท่านไนท์กำลังจะก้าวเข้าสะพานข้ามดารา ก็พลันหยุดชะงักเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้
"ท่านลืมอะไรหรือขอรับ?"
เขาคลี่ยิ้มกว้างตอบ "ผมลืมบอกไปว่า แสงสัญญาณสีแดงมันแยงตาไป จากนี้ถ้าดาว ABELL ส่งสัญญาณมา ให้เปลี่ยนเป็นสีชมพูนะ แบบนั้นจะดีกว่าสุขภาพจิตของทุกคนมากกว่า ว่ามั้ย?"
"…"
ตอนนั้นเวสต์ถึงกับบื้อใบ้ไปพักใหญ่เลย ไม่สามารถหาคำพูดใดมาตอบได้ทัน
"แล้วก็ฝากดูแลนิกด้วยนะ"
ตัวผมตอนนั้นก็อยู่ในห้องบัญชาการด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงแค่กระดิกหูตื่นตัวเมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง แล้วหันไปสบตาท่านไนท์พอดีกับที่เขายิ้มอย่างอ่อนโยนมาให้
"รอผมก่อนนะ นิก เดี๋ยวผมกลับมาดูดาวด้วยกัน"
แล้วราชาก็ออกเดินทางไป ส่วนผมก็ได้แต่นั่งแก่วรอคอยไนท์ที่หายหน้าไปนานเกือบสัปดาห์ ก่อนจะกลับมาในสภาพโทรมสุดๆ เหมือนไปบุกตะลุยกับสัตว์ประหลาดต่างดาวมา
…
แล้วครั้งนี้ล่ะ ผมควรจะทำอย่างไร?
จะให้ผมไปลุยกับสัตว์ประหลาดตอนนี้คงไม่เข้าท่าเท่าไรนะ อย่างท่านไนท์ยังโทรมกลับมาเลย แล้วผมจะเหลือเรอะ?
ผมหันไปหาเวสต์ผู้ร่วมอุดมการณ์ ผู้เคยผ่านเหตุการณ์เดียวกันมา
"ผมควรทำอย่างไรกับอาเบลผู้นี้ดีเรอะ เวสต์"
ผมไม่เคยเจออาเบลมาก่อน ไนท์เองก็ไม่เคยเล่าให้ฟัง พวกเขามีความสัมพันธ์กันยังไงผมก็คาดเดาไม่ออก แล้วผมในฐานะไนท์กำเนิดใหม่จะวางตัวอย่างไรดีในความสัมพันธ์อันคลุมเครือของพวกเขา ในหมายเหตุที่ว่า ผมควรจะปลอดภัยครบสามสิบสองด้วยน่ะนะ
"บอกไปว่าท่านป่วย"
นายเป็นมหาดเล็กแท้ๆมาเสี้ยมสอนให้เจ้านายโกหกได้ด้วยเรอะ
"ตอนนี้ท่านยังไม่ควรพบกับอาเบลเร็วนัก" เวสต์ขยายความ "เขารู้ข่าวที่ท่านไนท์ดับสังขาร เพื่อกำเนิดใหม่แล้ว คงแค่อยากจะทดสอบปฏิกิริยาของท่าน ดังนั้นท่านไม่จำเป็นต้องไปปรากฎตัวในครั้งนี้หรอกครับ"
สิ้นคำกล่าวของเวสต์ แสงสัญญาณเตือนภัยก็ดับลง
อาเบลแค่ทดสอบมาเหมือนกับที่เวสต์บอกจริงๆ
"มีข้อความมาจากหมู่ดาว ABELL ค่ะ นายท่าน"
คราวนี้มาแนวสันติภาพ แบบนี้ค่อยน่าเจรจากันขึ้นมาหน่อย แต่พอผมและเวสต์ได้อ่านข้อความข้างใน  ผมก็หันไปมองหน้าเวสต์ที่เหมือนมีเมฆดำปกคลุม แต่มองอีกทีอาจจะคล้ายว่าเขากำลังจะเป็นลมก็เป็นได้
เพราะในข้อความนั้นแปลอย่างได้ใจความว่า
"จักรพรรดิอาเบลจะเสด็จเยือนดาวเฟลม่า ในวันที่ 21 เดือน 11 ยามพระอาทิตย์อัสดง"
วันนี้วันที่ 19 เดือน 11
ก็แปลว่า...
อีกสามวัน? จักรพรรดิอาเบล โจทก์เก่าของท่านไนท์ผู้น่ากลัวคนนั้นจะมาเยือนเรอะ?
ผมลาออกจากตำแหน่งอัลฟ่าตอนนี้เลยได้หรือเปล่านะ?


## ตอนที่ 7 เซาท์อีสต์

เขาคือเบต้าอันดับสองของดาวเฟลม่า
นามนั้นคือเซาส์อีส ชื่อมาจากทิศ เหมือนชื่อเต็มของเจ้าอันดับหนึ่งว่า นอร์ทเวสต์
แม้ว่าจะเป็นเบต้าเหมือนกัน ระดับต่างกันแค่เลขหน่วยตัวเดียว แต่หน้าที่ของพวกเขากลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ปัญหาความสัมพันธ์ต่างดาวและความสงบสุขของประชาชน คือหน้าที่ของเวสต์​เบต้าอันดับหนึ่งที่ครบสมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง เป็นผู้ดูแลมานมนาน ส่งต่อภารกิจนี้จากรุ่นสู่รุ่น
ส่วนตัวเขาเบต้าอันดับสอง กลับมีหน้าที่อันกระจิดริดคือดูแลทุกข์สุข ความสะดวกสบาย สุขภาพจิตและสวัสดิการของเจ้าหน้าที่ทั้งในนอกศูนย์บัญชาการ
พูดง่ายๆก็คือนอร์ทเวสต์คือคนปกครองฝ่ายทหารและพลเรือน ส่วนเซาท์อีสคือตำแหน่งของผู้ดูแลฝ่ายในก็ว่าได้
เป็นอำนาจที่แตกต่างอย่างชัดเจน คนหนึ่งดูแลทั้งการทหารประชาชน และใกล้ชิดองค์ราชาอยู่เสมอ ส่วนอีกคนมีหน้าที่ดูแลลงโทษข้าราชการให้อยู่ในกฎระเบียบเท่านั้น ไม่ได้มีอำนาจอะไรอยู่ในมือเลย องค์ราชาก็แทบไม่เคยสนใจเขา
ที่เบต้าทั้งสองสายไม่เคยมีปัญหากันมาก่อนก็เพราะว่า พลังของตราประทับที่สะกดให้พวกเขาปราศจากความริษยา ให้ทำงานตามหน้าที่อย่างเต็มความสามารถเพื่อดาวเฟลม่าเพียงอย่างเดียว
บรรพบุรุษถูกฝังความคิดมาเช่นนั้น และจะดำรงอยู่แบบนี้เรื่อยไป อันดับสอง ไม่เคยต้องอิจฉาอันดับหนึ่ง เพราะในสมองของพวกเราไม่มีคำคำนี้
จนกระทั่งเมื่อตราประทับอ่อนแอลง ความคิดใหม่ที่พวกเขาไม่เคยมีมาก่อนก็ย่างกรายเข้ามาสู่จิตใจของเบต้าอันดับสอง และประชาชนดาวเฟลม่าทุกๆคน
…
'สาวงาม สาวงาม เหล้าดีแท้  แค่นี้ก็สบายเหลือเกินแล้ว เย้ยย ท่านนิก'
"หืม?"
เสียงความคิดที่ตกใจพาให้ผมที่กำลังเดินดุ่มๆในทางมืดๆตกใจไปด้วย
"นั่นใครน่ะ?" ผมเอ่ยถามขณะตั้งใจสัมผัสดูว่าใกล้ๆนี้มีใครอยู่บ้าง และผมก็พบว่ามีคนอยู่สี่คนใกล้ๆ เป็นระดับเบต้าธรรมดาทั่วไป กับอีกคนที่ออร่าดูมีความพิเศษกว่าหน่อย แต่ไม่เท่ากับเวสต์
'ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่อีสต์ ว้าก ทำไงดี'
"สวัสดีอีสต์" เจ้าตัวตอบมาให้เองแบบนี้ ผมก็เลยทักกลับไปอย่างงงๆ ส่วนหนึ่งเพราะแปลกใจที่ไม่เคยรู้จักเบต้าชื่อนี้มาก่อน
'ละเละเทะขนาดนี้ พวกเจ้ารีบออกไปเร็วท่านนิกมาตรวจงาน'
เปล่า ผมไม่ได้มาตรวจงาน ผมตอบในใจด้วยความเคยชินเวลาอยู่กับไนท์ แต่แล้วก็นึกได้ว่าอีสต์ที่เป็นเบต้าคงไม่ได้ยิน
เบต้าสองสามคน รีบถอยไปตามคำสั่ง เหลือแค่คนชื่ออีสต์ที่ยังยืนอยู่ที่เดิม ผมเดินเลี้ยวหัวมุมมืดเข้าไปแล้วก็พบกับเขา
เซาท์อีสต์ เบต้าอันดับสองที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน
"ข้าน้อยขอทำความเคารพท่านนิก อัลฟ่ารุ่นที่47 แห่งดาวเฟลม่า ขอจงทรงพระเจริญหมื่นๆปี"
ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มหัวติดพื้น เอ่ยถ้อยคำด้วยเสียงฉะฉานอย่างไม่น่าเชื่อว่าเสียงความคิดที่ดูบ้าๆบอๆเมื่อกี้จะเป็นของเขา แต่แถวนี้ก็ไม่มีใครแล้ว เพราะงั้นมันก็เป็นของเขาน่ะแหละ
"ขอบคุณ ลุกขึ้นได้แล้ว ตามสบายเถอะ" ผมรีบบอก เนื่องจากไม่ชินกับการที่มีคนทำความเคารพแบบนี้เท่าไร เวสต์คุกเข่าว่าหนักแล้ว หมอบกราบก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ท่านไนท์ยังไม่เคยให้ผมทำอะไรแบบนั้นเลย
เบต้าอันดับสองดูลังเลเล็กน้อยที่จะทำตาม แต่สุดท้ายเขาก็ยอมลุกเงยหน้าขึ้น
ผมและตาสีม่วงเปล่งปลั่ง เครื่องแบบผ้าเนื้อดียับยู่ยี่บางจุด กระดุมคอบนหลุดลุ่ยออกเผยลำคอยาวไปถึงแผ่นอก เหมือนเมื่อครู่เขาอยู่ระหว่างการทำสิ่งไม่เหมาะสมในเวลาราชการ แต่ทรงผมกลับเซตเป็นทรงตั้งตรงเป๊ะไม่กระทบกระเทือนเลยแม้แต่น้อย และจากสีหน้าก็ดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกผิดอะไรด้วย
ถ้าเทียบกับเวสต์ที่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าแต่มีแผลเป็นบนหน้า กับชายหนุ่มหน้าสำอางที่ดูผิดระเบียบไปทั้งตัวแบบนี้ทำให้พวกเขาดูเป็นความตรงกันข้ามกันสุดขั้วเลยจริงๆ
'น่ารักจัง'
หา? ผมชะงักความคิดที่จะหักเงินเดือนเขาไว้ชั่วคราว แล้วเงี่ยหูฟังดีๆ
'น่ารักอะไรแบบนี้'
อีสต์เงยหน้ามองผมด้วยสีหน้าเคลิ้บเคลิ้ม ดูเหมือนว่าเขากำลังชื่นชมร่างอัลฟ่าใหม่ของผมอยู่ ความคิดของเขาล่องลอยออกไปอย่างกู่ไม่กลับแล้ว
'กอดไว้ก็น่าจะอุ่น ถ้าเข้าไปซบก็น่าจะนุ่ม ขอยืมมานอนหนุนซักคืนได้รึเปล่านะ'
"…"
บางทีผมอาจจะไม่ใช่แค่หักเงินเดือนเขานะ ผมไล่เขาออกข้อหาลวนลามอัลฟ่าทางความคิดได้มั้ย
อีสต์ฟุ้งซ่านอยู่หลายวินาทีถึงค่อยสะดุ้งรู้สึกตัวว่าไม่ได้ทำการต้อนรับอย่างสมควร
"ท่านนิก มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ขอรับ"
"แล้วนั่นนายทำอะไรอยู่น่ะ"
"ก็...พักผ่อนน่ะขอรับ" อีสต์ตอบพลางหัวเราะแห้งๆ เหงื่อแตกเต็มหลัง
'ข้ามาพักผ่อนจริงๆ ไม่ได้โกหก พักกับสาวๆสวยๆ ในมุมมืด อุ๊บ'
ผมหรี่ตาอ่านเข้าไปในใจ แล้วเห็นรอยแยกข้างใน ตราประทับของอีสต์เองก็อ่อนลงแล้ว เช่นเดียวกับคนอื่น และด้วยตำแหน่งเกี่ยวข้องกับฝ่ายในของอีสต์จึงเป็นตำแหน่งที่มีคนมาติดสินบนมากที่สุดในทุกๆเรื่อง
แสดงว่าที่เวสต์หัวเสียอาจเป็นเพราะแบบนี้ก็ได้ ผู้คนที่ตราประทับอ่อนลงเริ่มติดสินบนเพื่อประโยชน์ของตัวเอง อีสต์เองก็รับสินบนอย่างสบายใจ เพราะเขาคือคนกำหนดกฏเกณฑ์ของฝ่ายในโดยที่เวสต์ไม่อาจยุ่งเกี่ยว ทั้งการติดสินบนก็ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนด้วย การจะไม่มีบทลงโทษก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
อีสต์คงรู้สึกถึงอำนาจที่ตัวเองไม่เคยมีมาก่อน ผมเข้าใจที่มาที่ไปได้อย่างรวดเร็ว แต่ในเมื่อนี่คือทางที่ผมเลือก ผมก็ยังไม่อยากไปควบคุมบังคับอะไรตอนนี้ ผมยังอยากรอดูว่าวิถีชีวิตของพวกเขาจะเปลี่ยนไปเช่นไร อาจเลวร้ายอย่างที่เวสต์บอก หรืออาจจะไม่ใช่
'ทะท่านนิกจ้องข้าขนาดนี้ หรือว่าท่านนิกจะชอบข้าเข้าซะแล้ว?'
อีสต์ยืนบิดตัวไปมา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับตัวเอง ทำเอาผมเริ่มเพลียกับการอ่านใจเขาละ
"แล้วไม่ทราบว่าท่านนิกมาที่นี่ทำไมหรือขอรับ? มีอะไรให้ข้าน้อยช่วยขอรับ"
"ไม่มีอะไร ผมแค่มาดู"
"ดูคุก? ท่านนิกหานักโทษคนไหนอยู่หรือขอรับ"
"...ก็เปล่าหรอก แค่ผ่านมา"
เหอ? อีสต์ทำหน้างง แต่เขาก็รู้กาลเทศะโดยไม่ถามอะไรยุ่มย่าม และเลือกที่จะทำหน้าที่ไกด์นำทางให้ผมด้วยใจพร้อมบริการสุดๆ ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องดี เพราะผมเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากมาที่นี่ในวันนี้
อาจเพราะอีกไม่นานจะเป็นวันรับศึกสำคัญแล้ว ผมจึงอยากมาเห็นที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย
ห้องพักแห่งแรกของผม
ในวันเริ่มต้นศักราชของอัลฟ่ารุ่นที่ 46 ราชาอิกไนท์ขึ้นเถลิงบัลลังค์อำนาจ ตัวแทนจากดาวต่างๆทั่วดาราจักรต่างมาพร้อมกับของขวัญล้ำค่าที่มอบแด่อัลฟ่าคนใหม่ อันประกอบด้วยแร่ล้ำค่า อาวุธพิศดาร ตำราเก่าแก่ และบางครั้งก็คือเหล่าทาสหายาก
ทาสโอเมก้าร่างเล็กๆนั่งอยู่บนพื้น มันไม่จำเป็นต้องถูกล่ามโซ่ ไม่จำเป็นต้องเฆี่ยนตี แววตาของมันเลื่อนลอย ความคิดกระจัดกระจายเหมือนหมอกเมฆ
โอเมก้าพันธ์ุพิเศษที่สร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์อันแสนธรรมดา บทบาทของธรรมชาติที่พวกมันต้องแบกรับ
วันหนึ่ง ดาวดวง ณ ขอบดาราจักรได้ค้นพบว่าตัวเองไม่มีทรัพยากรใดๆที่ล้ำค่าพอจะไปทำการค้ากับดาวดวงอื่นได้เลย นอกจากขายประชากรของตัวเองแลกกับกำไรมหาศาล
พวกเขาทำการเพาะพันธ์ุโอเมก้าพันธ์ุพิเศษขึ้นมา ตัดต่อพันธุกรรมให้โดดเด่น สร้างคุณสมบัติให้ทนทาน พร้อมด้วยคุณสมบัติอื่นๆที่ส่งเสริมหน้าที่ของมัน เพื่อส่งทั้งเป็นของขวัญที่อัลฟ่าดาวอื่นๆชอบใจ และส่งขายเป็นสินค้า เพราะลูกที่ออกมาจากโอเมก้าพันธ์ุนี้ จะไม่ใช่เผ่าพันธ์ุของมัน แต่ขึ้นกับเผ่าของอีกฝ่ายทำให้เหมาะจะนำมาดำรงเผ่าพันธ์ุ และสามารถส่งเป็นของขวัญให้ใครก็ได้ ส่วนภายนอกจะดัดแปลงให้มีลักษณะแบบใดก็แล้วแต่ความชอบ
"น่ารักจนรังแกไม่ลงเลยนะ นิก"
ผมไม่เคยเข้าใจว่าทำไมท่านไนท์ถึงพูดแบบนี้ แต่พอคิดดูอีกทีมันก็ชัดเจนมากทีเดียว
เพราะผมคือโอเมก้าพันธ์ุพิเศษ เป็นของขวัญเพื่อช่วงเวลาพิเศษของอัลฟ่า
…
"อันนี้เป็นคุกด้านในสุดแล้วนะครับ ท่านนิก"
ผมมองพิจารณาคุกตรงหน้าอยู่นาน จนอีสต์เริ่มเหงื่อตก เขาเริ่มคิดหวาดระแวงว่า 'ท่านนิกมาดูคุกเพื่ออะไรกันนะ และหวังว่าคุกนี้จะไม่ใช่สำหรับเบต้าที่ทำผิด อู้งาน โดดเวรใช่มั้ยนะ?'
"หรือรับสินบน?" ผมเอ่ยต่อ ทำเอาอีสต์หน้าซีด อ้าปากพะงาบๆแต่ไม่มีเสียงลอดออกมา
เวสต์เริ่มเปลี่ยนไป...
อีสต์ก็เริ่มเปลี่ยนไป...
เบต้าทุกคนกำลังเริ่มเปลี่ยนไป ในท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาจะเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น หรือจะกลายเป็นสิ่งอื่นใด ก็ไม่ใช่สิ่งที่อัลฟ่าจะคาดเดาได้อีกแล้ว
เหมือนตัวผมเอง ท่านไนท์ก็คงไม่รู้เช่นกันว่าผมจะกำเนิดขึ้นมาใหม่ในรูปแบบไหน จะยังเชื่อฟังคำของท่านอยู่อีกมั้ย
"จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง นิก ทำได้ใช่มั้ย"
ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นอะไร รู้เพียงแต่ว่า...
ผมแปลงเป็นร่างโอเมก้าและก้าวเข้าไปในที่อยู่เดิม  คุกที่ท่านสร้างให้ผม...เพื่อปกป้องผมที่ไม่มีความคิดจะปกป้องตัวเอง
พวกเราไม่ได้ไร้ความรู้สึก
เราเจ็บปวดเป็น ตลอดมาเราแค่ทนกับความเจ็บปวดโดยไม่อาจต่อต้านเท่านั้นเอง
ในเวลานี้ ผมคิดถึงชีวิตเดิมๆที่มีท่านไนท์อยู่ข้างๆเหลือเกิน
…
"ทะท่านนิก ทำอะไรน่ะขอรับบบ" อีสต์กระโดดเหยงถอยไปเกือบสิบเมตรทันที
เมื่อร่างเล็กๆ ที่สูงเพียงห้าฟุตได้ปรากฎขึ้นในซี่กรง โอเมก้าราคาแพงลิบที่ใครๆก็อยากได้ไว้ครอบครอง การคงอยู่ของมันเหมือนมีอำนาจทำลายล้างสติสัมปัชญญะของเบต้าทุกคน
'ใจเย็นไว้' ผมได้ยินเสียงอีสต์ปลอบตัวเอง 'ถ้าข้าพุ่งเข้าใส่ท่านนิกตอนนี้ นอกจากจะไม่ได้ผุดได้เกิดใต้ดวงดาวแล้ว เวสต์จะตามไปซ้ำไม่ให้แม้แต่อนุภาคหลงเหลือแน่นอน'
อีสต์กำลังนึกดีใจที่ระหว่างเขากับตัวผมมีลูกกรงกั้นอยู่
'ตะแต่ว่าแววตาเศร้าสร้อย  เชิญชวนให้อยากกระโดดเข้าไปปลอบโยน แล้วกดท่านนิกไว้กับพื้น... เอ้ย ไม่ใช่แล้ว โธ่ ท่านนิกจะเล่นแผลงๆอะไรก็ไม่ควรแกล้งกันแบบนี้นะ เดี๋ยว อัลฟ่าอ่านความคิดเบต้าได้นี่หน้า อ้ากก ข้าตายแน่'
แรกๆผมก็ไม่ค่อยชินกับการกระทำฉับพลัน และความคิดที่จู่ๆก็โพล่งออกมาของอีสต์เท่าไร แต่หลังๆก็เริ่มรู้สึกว่าสนุกมากทีเดียว อีสต์เหมือนเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่งที่ขาวสะอาด นี่ผมคิดแบบนี้กับอีสต์จะผิดมั้ย
ผมถอนหายใจแล้วเหลือบมองอีสต์ที่เกาะกำแพงไว้ราวกับคนกำลังจมน้ำ  ผมเคยอยู่ในร่างนี้ตอนสั่งการกับเวสต์ เวสต์ก็ยังพูดคุยกับผมได้ค่อนข้างปกติ แต่อีสต์ดูไม่เป็นผู้เป็นคนเท่าไร แปลว่าการตอบสนองต่อฟีโรโมนของโอเมก้าพันธ์ุนี้ขึ้นกับเบต้าแต่ละคน แต่ละระดับล่ะมั้ง
หรือเป็นเพราะว่าเวสต์ถือเป็นระดับท็อป ไอคิวสูงปี้ด ความสามารถในการควบคุมและสั่งการคนอื่นก็ดีเยี่ยม เป็นสายบัญชาการของแท้ การควบคุมตัวเองเลยสูงกว่าอีสต์ และคงจะรวมผลของตราประทับที่อ่อนพลังลงด้วย อีสต์ตอนนี้จึงดูย่ำแย่มาก
แต่อย่างไรผมก็ไม่ค่อยหวั่นอยู่แล้ว เพราะผมคืออัลฟ่าแล้วนะ ใครเข้ามายุ่มย่ามสุ่มสี่สุ่มห้า ได้ถูกฝังใต้ดวงดาวแน่นอน
"%^&0W$-# ? "
ผมได้ยินเสียงที่แตกต่างออกไป เป็นภาษาที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ผมเข้าใจได้ว่ามันเป็นความเจ็บปวด...นักโทษหรือ? คุกนี้ร้างไปสักพักแล้วไม่ใช่เรอะ? ตั้งแต่ที่ท่านไนท์พาผมออกไป แล้วนั่นคือเสียงของใคร
"นั่นใครในกรงแยกเรอะ อีสต์"
ผมสัมผัสได้ว่ามีสิ่งชีวิตหนึ่งอยู่ในกรงที่ลึกเข้าไป  เมื่อเดินตามเข้าไปก็เห็นรูปลักษณ์ของมันชัดเจนขึ้น มันดูมีเอกลักษณ์โดดเด่นเตะตายิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตไหนที่ผมเคยเห็นมาก่อน
สิ่งที่ถูกล่ามและกำลังถูกเฆี่ยนตีนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ เส้นผมสีทองหมองๆกระจัดกระจายไร้ระเบียบปิดบังผิวสีกาแฟและดวงตาสีเปลือกไม้ของมันไว้บางส่วน มันไม่ได้ใส่เสื้อผ้า และยืนหลังโก่งๆอยู่ในกรง มีเพียงเสียงคำรามลอดไรฟันออกมาเป็นบางครั้ง ทั้งหมดส่งเสริมให้มันดูเป็นพวกไร้อารยธรรมจากดาวล้าหลังชัดเจนขึ้น
มันเป็นโอเมก้า ผมบอกได้ทันทีเพราะมันกำลังยืนโง่ๆให้ถูกทำร้าย ผมสัมผัสพลังชีวิตที่อ่อนแรงได้ รวมทั้งกระแสความคิดของมันที่เป็นเส้นตรงเด๊ะ ตอนนี้มันคิดเพียงแต่เจ็บปวด หิว อยากนอนเท่านั้น แต่กลับไม่มีความคิดจะสู้เอาตัวรอดเลย แม้แต่สัญชาตญาณอันเป็นอาวุธที่สำคัญที่สุดของโอเมก้า ก็ยังมีข้อบกพร่องอีกหรือ
ไม่ใช่สิ ไม่ได้บกพร่องหรอก โอเมก้าไม่ได้รับอนุญาตแม้แต่จะทำการบกพร่องด้วยตนเอง แต่มันถูกสร้างมาเป็นแบบนี้ต่างหาก ถูกสร้างมาให้บกพร่อง
"นายกำลังทำอะไรกับมัน?"
อีสต์หน้าซีด ในใจเขานึกถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ที่เวสต์ เบต้าที่เขาเหม็นขี้หน้าย้ำหนักหนาแล้วว่านักโทษห้ามเอาไว้ที่นี่ให้ย้ายไปนอกเมืองทั้งหมด  เขาไม่เข้าใจว่าทำไม และเห็นว่ามันลำบากลำบนที่จะขนนักโทษไปทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงยังเก็บบางส่วนไว้ ค่อยๆย้ายไปแบบไม่รีบร้อน และใช้เวลาในราชการเสพสุขบ้าง
แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไม
อีสต์ด่าทอเวสต์ในใจ ที่ไม่ยอมบอกมาตรงๆว่าวันดีคืนดี ท่านนิกจะแว่บมาเดินเล่นแถวนี้ และดูเหมือนว่าจะไม่พอใจ...มากๆด้วย
'อ่า เดี๋ยวนะ ท่านนิกรู้ความคิดทุกคนนี่หน่า อ่า ชีวิตข้าคงไม่เหลือแล้ว ตำแหน่งก็คงรักษาไว้ไม่ได้ ลาก่อนพ่อแม่พี่น้อง'
อีสต์เริ่มคร่ำครวญ พยายามคิดอย่างหนักว่าจะเอาตัวรอดจากวันนี้ไปได้ยังไง
'แถมเวสต์ก็จะบึมข้าอีกที่ทำงานผิดพลาด แต่ช้าก่อนถ้าเวสต์จะบึมข้า ก็มีแต่ท่านนิกที่ช่วยได้ไม่ใช่เรอะ อือ ท่านนิกยกโทษให้ด้วย'
อืมๆ จริงๆผมออกจะชอบอีสต์นะ ความคิดความอ่านชัดเจนดี ไม่ซับซ้อนจนอ่านยากแบบเวสต์
"ผมยกโทษให้ แต่บอกมาให้ชัดๆซิว่านี่ทำอะไรกันอยู่"
อีสต์กลืนน้ำลายแล้วรีบตอบทันที
"มันเป็นนักโทษต่างดาวขอรับ ถูกขายทอดตลาดมา เราเชื่อกันว่ามันเป็นทหารเลวของดาวไร้อารยธรรมที่สูญสิ้นไปแล้ว มีไม่มากที่เหลือรอด แต่เวสต์และท่านรุ่นก่อนบอกให้เราจับมันมาวิเคราะห์เพราะมันมีบางสิ่งที่แตกต่าง ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ต่อเราได้  โดยเฉพาะพละกำลังของมัน ที่แตกต่างจากโอเมก้าของดาวเราอย่างเห็นได้ชัด ท่านรุ่นก่อนเองก็ต้องการรู้ว่า จะต้องใช้รหัสพันธุกรรมอย่างไรจึงจะสามารถสร้างโอเมก้าที่ทรงพลังเช่นมันออกมาได้ขอรับ"
แปลว่ามันถูกเอามาเพื่อทดลอง? เพื่อเลียนแบบพันธุกรรมเลยต้องมาขังมันไว้ในนี้หรือ
ท่านไนท์...
"แล้วดาวไร้อารยธรรมที่สูญสิ้นนี่หมายถึงอะไร"
"เอ่อ จากแหล่งซื้อขาย พ่อค้าที่นั่นอ้างว่ามันเป็นประชากรของระบบดาวที่ล่มไปแล้ว..."
"ซึ่งพวกเขาคาดว่าเป็นดาว?"
ผมคาดคั้นต่อ ส่วนอีสต์ก็ทำหน้าเหวอ เขาไม่ได้จะโกหกผม อีสต์แค่ไม่ได้สนใจแต่แรกเขาเลยลืมไปแล้ว พอถูกผมกดดันหนักๆ เขาก็พยายามนึกสุดชีวิต และนึกออกในที่สุด
"เป็นดาวออลเรียขอรับ"
ดาวออลเรีย...
ผมเดาไม่ผิดจริงๆ ท่านไนท์สนใจดาวดวงนั้น และประวัติศาสตร์ช่วงนั้นมานานแล้ว ระบบดวงดาวที่พังทลาย ประชาชนบางส่วนที่ทรยศราชาแล้วรอดชีวิต พวกเขาถูกรับตัวไปเป็นประชากรขั้นสองของดาวดวงอื่น ไปออกลูกออกหลานที่นั่น ทว่าก็ไร้ค่ายิ่งกว่าโอเมก้าของดาวนั้นๆ บางส่วนคงออกเร่ร่อนอย่างไร้ที่ให้กลับ ไร้ดาวบ้านเกิด และมาจบด้วยการเป็นทาสเช่นเดิม
เพราะอย่างนี้เวสต์ถึงสนใจหนังสือเรื่องแม็กซิมัสที่ผมถือมาสินะ แต่กลับไม่บอกว่ามีนักโทษคนนี้อยู่ แปลว่าตั้งใจจะตรวจสอบเองก่อน หรือไม่ก็ไม่อยากให้ผมรู้ เวสต์สามารถเก็บความลับจากผมได้ แปลว่าตอนอยู่ต่อหน้าผม เจ้านั่นต้องไม่คิดถึงเรื่องนี้เลยสินะ ใช้ช่องโหว่ว่าผมไม่ถามก็ไม่บอกสินะ ลูกเล่นเยอะจริงๆ
ผมคาดโทษเวสต์ไว้ก่อน แล้วก้าวเข้าไปในกรง พิจารณาดูมันใกล้ๆ
คำบรรยายจากหนังสือที่ว่าแม็กซิมัสมีผิวสีทอง คงจะหมายถึงเฉพาะอัลฟ่ากับเบต้าที่ใกล้ชิดล่ะมั้ง เพราะโอเมก้าตัวนี้มีผิวสีเข้มเหมือนกาแฟกำลังไหม้ มีสิ่งที่คล้ายในตำราแค่เส้นผมและดวงตาสีทองที่หม่นหมองเท่านั้นเอง
แต่พอเห็นแววตาเหม่อลอยเช่นนี้ ผมก็เจ็บแปล๊บในใจโดยไม่มีสาเหตุ
"ปลดโซ่ออก..."
"ทะท่านนิกจะทำอะไรขอรับ"
"ปลดโซ่ออก!"
"ท่านนิก มันเป็นโอเมก้าทหาร และยังไม่มีตราประทับควบคุมด้วยนะขอรับ"
ผมไม่รอให้อีสต์ทำแต่พุ่งเข้าไปในกรงแล้วสั่งให้โซ่ทั้งหมดสลายไป ร่างสูงใหญ่ที่เป็นอิสระจึงกระโจนเข้าใส่เป้าหมายที่เข้ามายืนในกรงเดียวกับมัน
อีสต์อยู่ห่างเกินไปจะเข้ามาได้ทัน ในใจเขาคิดแต่ว่าเวสต์จะต้องฆ่าเขาแน่ ถ้าผมมีแผลแม้เท่าขี้ผง
"ท่านนิก!"
เบต้าอันดับหนึ่งโผล่มาจากที่ไหนไม่รู้ เขาซัดพลังจิตกระแทกร่างยักษ์ออกไปจากผม มันกระเด็นไปกระแทกผนังด้านหลังดังผลั่ก แล้วครูดลงไปกองกับพื้นทิ้งรอยเลือดไว้บนผนังเป็นทางยาว
ไซโคไคเนซิส นี่มันสะดวกสบายขนาดนี้เลยเรอะ นี่คือเหตุผลที่เขาตามจับท่านไนท์ที่หนีไปไหนมาไหนได้ทันสินะ
"ท่านนิกโปรดถอยไปก่อน มันอันตราย"
เขายืนตระหง่านระหว่างผมและโอเมก้าตัวเขื่อง สีหน้าเคร่งเครียดเหมือนเพ่งสมาธิเพื่อบังคับพลังจิตอยู่ เขาสูดลมหายใจเข้าอีกครั้งตั้งท่าเหมือนจะลงมือซ้ำให้มันดับดิ้น
"เดี๋ยว เวสต์ มันไม่ได้จะทำอะไรผม" ผมร้อนใจรีบห้ามทัพ เพราะเมื่อกี้เข้าใจสิ่งที่มันต้องการจะสื่อแล้ว ถึงมันจะพูดคนละภาษากับผมแต่สายตาเช่นนี้ ผมเองก็เคยทำให้ท่านไนท์เห็นบ่อยๆ
"มันก็แค่...หิวข้าว"
โครก
แล้วดูเหมือนผมก็หิวด้วยเหมือนกัน


## ตอนที่ 8 มู

"ต่อจากนี้เขาชื่อมู"
อีสต์กับเวสต์มองหน้ากันแว่บหนึ่ง แต่ก็ไม่มีใครปริปากพูดอะไร พวกเขารู้ดีว่าโอเมก้าปกติไม่มีชื่อ แต่ผมก็ไม่ใช่คนแรกที่ตั้งชื่อให้โอเมก้า ดังนั้นทั้งสองจึงยังนิ่งเฉย
ระบบการจัดการโอเมก้าแต่ละดาวแตกต่างกันก็จริง แต่พื้นฐานส่วนใหญ่มักไม่แตกต่าง โอเมก้าเป็นระบบขั้นต่ำสุด เป็นทาสรับใช้ ทำงานได้ทุกอย่างตามที่เจ้านายสั่ง โดยมีประกาศิตสูงสุดคืออัลฟ่า และเบต้าลดหลั่นตามลำดับชั้นลงมา  ยกเว้นแต่สัญชาตญาตตามธรรมชาติได้แก่การดื่มกิน ขับถ่าย นอนหลับ ที่มันสามารถทำได้เมื่อจำเป็นถ้าไม่มีคำสั่งห้าม
การระบุตัวตนของโอเมก้าให้แตกต่างจะใช้เลขรหัสประชาชน ตัวอักษร หรืออักษรภาพ เพื่อสะดวกในการเรียกใช้หรือแจกจ่ายออกไป ไม่เคยมีใครมีชื่อที่ชัดเจน
ดังนั้นแม้ 'มู' จะไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษ เพราะความรู้ด้านภาษาของผมมันต่ำต้อย แต่ผมก็อยากจะตั้งชื่อให้เขา เหมือนที่ท่านไนท์ตั้งให้ผม
ผมนั่งเท้าคางมองมูที่นั่งมองจานข้าวอย่างอดทน มูน่าจะเป็นโอเมก้าทหารล่ะมั้ง ดูจากพละกำลังและโครงสร้างภายนอก แต่ตอนนี้เมื่อไม่ถูกคุกคาม มูก็ลดขนาดลงมาเหลือตัวสูงกว่าผมนิดเดียว การเป็นโอเมก้าทหารทำให้เสียพลังงานเยอะ มันจึงต้องเก็บออมพลังงานอย่างง่ายๆด้วยการลดการเผาผลาญพลังงานจากเซลล์จำนวนมากของร่างกาย ด้วยการลดจำนวนและขนาดของเซลล์ลงให้เล็กที่สุดที่มันจะปลอดภัย สีหน้าเองก็เฉื่อยชาลง ตาปรือพร้อมจะสัปหงกได้ตลอดเวลา
แม้ในใจมันจะหิวและง่วงนอนขนาดไหน แต่ต่อหน้าผู้มีอำนาจสั่งการ ถ้ายังไม่มีคำสั่ง  มันจะไม่ยอมแม้แต่จะขยับ เพราะนี่คือวินัยและความอดทนอดกลั้นที่เป็นคุณสมบัติอันโดดเด่นของโอเมก้าทหาร
"กินสิ"
พอผมบอก มูจึงเริ่มขยับเข้ามาหาจานข้าวช้าๆ ท่าทางเงอะงะเป็นที่สุด
"ท่านนิก..."
เวสต์กับอีสต์ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารด้วยความคิดแตกต่างกัน อีสต์กระสับกระส่ายว่าจะโดนลงโทษหรือไม่ ส่วนเวสต์กำลังตึงเครียดที่ผมพามูออกมาและไม่ยอมลงตราประทับ
ผมปฏิเสธที่จะตีตรามู...ด้วยเหตุผลเดียวกับที่บอกไปตอนแรก
เวสต์ดูไม่พอใจ  อันที่จริงเขาดูไม่พอใจที่ผมไม่ตีตราใครทั้งนั้น รวมทั้งตัวเขาด้วย เพราะงั้นนี่อาจจะเป็นรสนิยมของเวสต์คนเดียว ผมจะทำเป็นไม่สนใจแล้วกัน
"อร่อยมั้ย?" ผมถามมูที่ฟาดอาหารหมดไปครึ่งจานแล้ว ทั้งที่ตอนแรกยังดูชักช้าอยู่เลย
"???"
มูกำลังงุนงง สีหน้าและความคิดของมันไปด้วยกันเสมอ โอเมก้าไม่อาจโกหกได้
ถ้าบอกให้กินโอเมก้าจะกิน ถ้าบอกให้เดินโอเมก้าจะเดิน แต่ถ้าถามว่าอร่อยมั้ย หรือรู้สึกอย่างไร โอเมก้าจะตอบว่า
"ไม่ทราบขอรับ"
รสชาติความอร่อยนั้นเป็นอย่างไร ผมเองก็เพิ่งมาทราบภายหลัง เพราะโอเมก้าไม่มีความจำเป็นต้องรู้รสชาติ รู้แค่ว่าสิ่งใดอันตรายกินไม่ได้ หรือกินประทังชีวิตได้ก็พอแล้ว
คุณสมบัติพื้นฐานของโอเมก้าคือพวกมันต้องเลี้ยงง่าย โตได้เร็ว ทนต่อการใช้งาน สิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกจึงไม่ใช่สิ่งจำเป็น
"กินต่อเถอะ"
ผมรับสั่งเสร็จ มูก็กินจนเกลี้ยงชาม แล้วหันมาจ้องผมตาแป๋ว ใบหน้าเลอะเทอะ ชวนให้เอ็นดูจนผมต้องเช็ดปากให้
"มองผมทำไมมู"
มันคิดอยู่นานทีเดียว จะบอกว่าคิดคงไม่ถูก เซลล์สมองของมันประมวลผลช้ามาก ความคิดมันว่างเปล่า จนกระทั่งกลุ่มก้อนที่ไม่ปะติดปะต่อค่อยๆก่อรูปร่างขึ้นเป็นภาพ และแปลเป็นประโยคคำพูด สมองจึงค่อยสั่งการให้ขากรรไกรและลิ้นมันขยับตาม ทั้งหมดนั่นใช้เวลากว่า ห้านาที จึงสำเร็จ
"ท่าน น่า กิน"
เวสต์แทบจะปรี่เข้าไปซัดมูให้กระเด็น เมื่อเขาพูดประโยคนี้แล้วจ้องผมตาเป็นประกาย
แต่คำตอบนี้ทำให้ผมนึกถึงคำตอบของผมเองในตอนนั้น แล้วแอบขำ ที่ท่านไนท์อมยิ้มก็เพราะมันน่าเอ็นดูแบบนี้หรือเปล่า แล้วผมพูดแบบนั้นออกไป เพราะอะไรนะ?
"ผมน่ากินยังไงเรอะ? หือ"
มูนิ่งไป พยายามค้นหาคำตอบ กรอกตาไปรอบๆ ขมวดคิ้วเข้าออกหลายสิบครั้ง นานจนรากจะงอกแล้ว
"เพราะท่านน่าจะอร่อย"
ความคิดก็เรียบง่ายเป็นเส้นตรงเสียจนน่ารัก แถมยังรู้จักเอาคำศัพท์ที่เพิ่งได้ยินมาใช้ แม้มันจะโง่และเชื่องช้าแต่ไหวพริบมันไม่ได้แย่
ผมหยุดหัวเราะไม่ได้เลย
เทียบกับความคิดยุ่งเหยิงของเบต้าแล้ว ผมชอบแบบนี้มากกว่า อาจเพราะมันทำให้ผมนึกถึงตัวเองในอดีต
"ท่านนิก"  เวสต์ที่ยืนดูมานานด้วยความอดทน ในที่สุดก็หาจังหวะแทรกประเด็นเข้ามาได้
"ให้ประชากรของดาวอื่น มีจำนวนเพิ่มขึ้นบนดาวของเราไม่ใช่สิ่งที่ดี และอีกอย่าง ประชากรของดาวออลเรียยิ่งไม่ใช่ตัวเลือกที่สมควร ท่านนิก โปรดทบทวนอีกครั้งหนึ่ง"
อะไรนะ??
"นายหมายถึงอะไร?"
"ข้าน้อยย่อมพูดถึงการดำรงเผ่าพันธ์ุ"
หืม? เห็นหน้างงๆของผม เวสต์ก็ถอนใจ
"ท่านนิก ท่านรู้หรือไม่ว่าการเพิ่มจำนวนประชากรทำได้อย่างไรบ้าง"
"ไม่ใช่สร้างขึ้นมาเลยเรอะ?" ก็ในเมื่ออัลฟ่าสามารถเสกทุกอย่างในดาวได้ดังใจนึกขนาดนี้
เวสต์ส่ายหน้า
"การดำรงเผ่าพันธ์มีอยู่สองวิธีขอรับ หนึ่งคือการเพิ่มจำนวนประชากร วิธีนี้จะได้ประชากรที่เหมือนเดิมออกมา ทั้งโอเมก้าและเบต้าจะสามารถช่วยท่านดำรงเผ่าพันธ์ุด้วยวิธีนี้ แต่วิธีที่สอง ซึ่งมีแค่อัลฟ่าของดวงดาวเท่านั้นที่ทำได้ คือการดัดแปลง
รหัสพันธุกรรม เพื่อให้เกิดวิวัฒนาการ การทำเช่นนั้นจะสามารถบอกได้ว่าหน้าตาหรือคุณสมบัติของชีวิตนั่นเมื่อเกิดมาเป็นอย่างไร แต่จะกำเนิดออกมาได้หรือไม่ กลับขึ้นอยู่กับองค์พระผู้เป็นเจ้าขอรับ"
ทั้งที่สามารถสร้างดินฟ้าอากาศได้ตามใจอยาก แต่อัลฟ่ากลับไม่อาจทำให้การมีชีวิตเกิดขึ้นได้เอง ทุกอย่างต้องดำเนินผ่านกระบวนการที่กำหนด และแม้ผ่านกระบวนการแล้ว การสร้างบางครั้งก็ไม่สำเร็จอย่างนั้นเรอะ?
"ส่วนคู่หรือผู้ร่วมกระบวนการที่ว่านั้น อัลฟ่าจะเลือกใครก็ได้ สำหรับประชากรในดวงดาวแล้วถือเป็นเกียรติสูงสุดของคนคนนั้นและตระกูล อัลฟ่าจะประทานชื่อให้คนคนนั้นขอรับ"
ผมเบิกตากว้าง เริ่มเข้าใจอะไรๆมากขึ้น มีบางสิ่งที่เส้นด้ายของพระเจ้าไม่อนุญาตให้อัลฟ่าทำได้สินะ  มิน่าพวกเขาถึงตกใจกันที่ผมตั้งชื่อให้กับมู เหมือนที่ท่านไนท์ตั้งชื่อให้ผม
การสร้างประชากรหน้าใหม่ที่มีพันธุกรรมพัฒนาจากเดิม มีโอกาสได้ประชากรที่มีคุณภาพมากกว่าการให้เบต้าหรือโอเมก้าดำรงเผ่าพันธ์ุกันเองและออกลูกหลานที่หน้าตาพันธุกรรมเหมือนๆเดิมสินะ
ผมพอจะเข้าใจล่ะ แต่ปัญหาน่ะมีอยู่ว่า...
มันต้องทำยังไงเรอะ? ผมทำไม่เป็นหรอกนะ ไอ้กระบวนการที่ว่าเนี่ย  ไหนใครบอกว่าอัลฟ่าจะมีสัญชาตญาณไง สร้างลูกหลานยังไง ดำรงเผ่าพันธ์ยังไง ท่านไนท์ไม่เห็นเคยบอกผมเลย
แล้วถ้าผมไม่ลงมือ ก็จะไม่มีลูกหลานกันใช่หรือเปล่า  ไม่สิมีได้ ปล่อยให้เบต้าโอเมก้าขยายพันธุ์กันเองก็จบ แค่ไม่ต้องมีพันธ์ุใหม่ออกมาเท่านั้นเอง
"การดำรงเผ่าพันธ์ุของอัลฟ่ามีความสำคัญมาก เพราะเป็นการแก้ไข ระดับเซลล์ ระดับดีเอนเอ เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เผ่าพันธุ์มีการพัฒนาขึ้นไล่ทันดวงดาวอื่นๆ"
เหมือนเวสต์จะรู้ว่าผมคิดอะไรนะ ถึงได้ดักคอแบบนี้ แต่ก็ไอ้ขั้นตอนนี้แหละที่ผมไม่รู้ว่าทำอย่างไร
"แต่ว่าท่านไนท์ก็ไม่ได้บอกผมว่าไอ้ขั้นตอนนี้มันทำยังไงนะ แล้วผมจะไปขยายเผ่าพันธ์ุให้ใครได้ล่ะ"
ผมตอบตรงๆ คราวนี้เป็นสองเบต้าที่ทำหน้าตกตะลึง
"เอ่อ ไม่ได้บอก หรือ ทำอะไรให้ดูเลยเรอะ?" อีสต์ถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ
"อืม" ผมส่ายหน้า "ถ้าท่านไนท์ทำผมจะไม่ท้องไปแล้วเรอะ ด้วยกระบวนการดำรงเผ่าพันธ์ุอะไรนั่น"
"…"
อันนี้ทั้งสองคนคงลืมนึกไปจริงๆ หรือพวกเขาแค่นึกว่าท่านไนท์ทำแล้ว แต่ไม่ประสบความสำเร็จล่ะ
แล้วแบบนี้ผมควรทำยังไงต่อไป ในห้องสมุดจะมีข้อมูลพวกนี้บ้างมั้ย? พวกกระทู้ถามตอบแบบ จะเป็นอัลฟ่าต้องดำรงเผ่าพันธ์ยังไงเรอะครับ ไม่มีบ้างเรอะ ทำไมไม่มีใครคิดเขียนไว้ให้อัลฟ่ารุ่นหลังบ้างเลยล่ะ ไม่กลัวสูญพันธ์ุในยุคที่อัลฟ่าไม่เป็นงานอย่างผมบ้างหรือไง
เห็นผมทำหน้ายุ่งกลุ้มใจ อีสต์ก็เอ่ยปลอบโยน
"เอาหน่าท่านนิก บางทีสัญชาตญาณอาจจะพาไปก็ได้ ถ้าท่านเป็นอัลฟ่ายังไงก็ทำได้แหละ เพียงแค่ต้องเลือกคืนแรกให้ถูกคนเท่านั้น อะแฮ่ม โดยเฉพาะถ้าเป็นระดับเบต้าขึ้นไปก็จะดีที่สุด เพราะในหลักสูตรพวกเราน่ะ ได้เรียนรู้กระบวนการขั้นพื้นฐานมาแล้ว ส่วนที่ท่านนิกทำก็คือการต่อยอด...ตรงจุดนั้น"
พูดอะไรเยิ่นยาวน่ะ สรุปก็คือให้ผมหาใครสักคนมาลองหาขั้นตอนที่ว่าก็พอแล้วใช่มั้ย?
ผมหันไปทางโอเมก้าที่นั่งกินข้าวตาแป๋ว
"งั้นมูก็ได้นะ"
"ไม่ได้!!"
เป็นครั้งแรกที่เวสต์กับอีสต์มีความเห็นเหมือนกันและแสดงความเห็นพร้อมกันจนน่าตกใจ
"ทำไมไม่ได้ล่ะ?"
มูออกจะน่ารักไม่เป็นพิษเป็นภัยขนาดนี้ คงช่วยให้ผมรู้สึกปลอดภัยในคืนแรกสุดๆ ไม่ต้องกลัวทำผิดท่าแล้วจะหน้าแตกอะไรแบบนั้น
"ท่านนิก อย่างน้อยก็ควรเป็นประชากรของดาวเรา หรือถ้าดีที่สุดควรเป็นระดับเบต้าขึ้นไป...โปรดพิจารณาใหม่เถิดท่านนิก เอาแบบใกล้ๆตัวแถวนี้ก็ได้นะขอรับบบ"
อีสต์กล่าวอย่างนุ่มนวล ฉีกยิ้มแบบเต็มใจบริการ แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงห้ามคนต่างด้าวล่ะ ในเมื่อถ้าเทียบกันดีๆ ผมเองก็เป็นคนต่างด้าวด้วยเหมือนกันนะ
"ชาวดาวออลเรียที่ล่มสลาย อาจจะมีพลังของแม็กซิมัสเหลืออยู่ก็ได้นะ ที่ท่านไนท์พามูมาก็เพราะว่าต้องการจะสร้างเผ่าพันธ์ุที่แข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่เรอะ"
ผมควรจะสืบทอดเจตนารมณ์ของท่านไนท์ เพราะงั้นพวกนายเลิกขัดคอผมได้แล้ว
อีสต์เลิกโต้เถียง ส่วนเวสต์ที่เอ่ยเรียบๆด้วยวาจาคมกริบ
"ท่านยังไม่จำเป็นต้องคิดไปถึงขั้นนั้นหรอกท่านนิก..."
"หมายความว่าไง"
"อย่างท่านน่ะขอแค่ให้ผ่านคืนแรกไปได้ก็นับว่าช่วยเหลือดาวของเรามากพอแล้ว"
คำพูดนี้เหมือนหมัดตรงสวนเข้าหน้าผมจังๆเลย ดูแคลนกันสุดๆจนผมนี่รู้สึกว่าถูกท้าทาย
"นายคิดว่าผมจะทำเรื่องง่ายๆแบบนี้ไม่ได้เรอะ"
"แล้วท่านทำได้?"
"ผมจะทำให้ดู"
ผมเอ่ยจบก็ยืนจ้องตอบด้วยแววตามุ่งมั่นยืนต้านทานคลื่นลมกรรโชกที่พัดออกมาจากด้านหลังเวสต์อย่างไม่หวั่นเกรง
"นั่นสิๆ ข้าน้อยว่าก็ไม่ได้เสียหายอะไรนะ ถ้าท่านนิกอยากจะลอง" อีสต์ที่หันหางเสือเร็วรีบเสริมอย่างเอาใจเต็มที่ ยิ้มกว้าง แต่เมื่อโดนสายตาเฉือดเฉือนของเบต้าอันดับหนึ่งเข้าไป เขาก็รีบหุบยิ้มทันที แล้วรีบไปหลบอยู่หลังผม
ฮึ่ม ผมยังไม่ยอมแพ้หรอก ผมจะเลือกมู ผมคืออัลฟ่า ใครจะทำไมผมได้? ผมก็อยากเห็นมหาดเล็กอันดับหนึ่งนี่ลองดีเหมือนกันนะ
แต่เวสต์ทอดถอนใจออกมาในที่สุด ใบหน้าหล่อเหลาดังรูปสลักของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย
"ท่านจะทำอะไรก็ตามประสงค์ของท่านเถิด ท่านนิก แต่โปรดอย่าลืมว่า จักรพรรดิอาเบลจะเสด็จมาในอีกสองวันแล้ว"
เมื่อเห็นว่าขัดผมไม่ได้ ก็ชิงเปลี่ยนเป็นเรื่องอันตรายเพื่อมาขู่ขวัญผมแทนงั้นเรอะ จะบอกว่านี่ไม่ใช่เวลามาสนใจนักโทษสินะ
"ผมรู้แล้ว งั้นนายก็เป็นคนรับผิดชอบเตรียมการต้อนรับให้ดีล่ะ ผมจะไปฝึกบทเรียนอัลฟ่าอื่นๆในวันพรุ่งนี้"
อุ เวสต์โดนไล่ซะด้วย อีสต์เกือบหลุดยิ้มออกมา แต่พอโดนคลื่นอำมหิตที่แผ่ออกมา เขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่างจนยิ้มเย้ยไม่ออก ได้แต่หลบอยู่ด้านหลังผมจนเวสต์ขอตัวลาออกไป
"อ่า ถ้าหมดเรื่องหมดราวแล้ว งั้นข้าน้อยก็ขอตัวก่อนด้วยคนนะขอรับบ ท่านนิก"
อีสต์รีบเอ่ย แล้วรีบร่อนหนีไปในทางตรงกันข้ามกับเวสต์ แต่พอนึกได้ว่าตัวเองมีหน้าที่จัดการเก็บกวาดคุก ก็ทำหน้าเหมือนกลืนของขม สะอื้นไห้ก่อนจะเลี้ยวไปทางเดียวกับเวสต์อยู่ดี
ผมส่ายหน้า มองเบต้าแต่ละคนที่เริ่มเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วเหนื่อยใจ นี่ผมคิดถูกหรือเปล่านะที่ไม่ประทับตราพวกเขา
สักวันหนึ่งอาจจะมีปัญหาอย่างที่เวสต์เตือน อาจจะกลายเป็นแบบแม็กซิมัสในบทเรียน
แต่ผมน่ะ...
"มู ไปนอนกันเถอะ"
โอเมก้าตัวน้อยทำสีหน้าเบิกบาน แล้วก็ม้วนตัวกลม ทำท่าจะนอนตรงพื้นทันที
"ไปนอนบนเตียงนั่นสิ" ผมต้องชี้นิ้วสั่ง มันจึงจะปีนขึ้นไปบนเตียง แล้วซุกร่างเข้าไปในผ้าห่ม
นิ่ม สบาย นอน..
ความคิดทั้งหมดของมูหยุดไปเมื่อมันเข้านิทรา  โอเมก้าชั้นต่ำสุดก็เป็นเช่นนี้ มันไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่เติมแต่งสิ่งใด
ไม่มีความหวาดกลัว ไม่กังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ถ้าผมเป็นคนเถื่อน มันคง...
ถ้าท่านไนท์เป็นคนเถื่อน  ผมเองก็คง...
ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงวันนั้นที่ไม่สามารถรู้สึกได้ว่า เนบิวล่าบนท้องฟ้าที่ถูกชี้ให้ดูนั้น 'สวยงาม' แค่ไหน ผมทำได้เพียงแค่พยายามจ้องแสงตรงนั่นและจดจำไว้เท่านั้นเอง
"สักวันหนึ่งผมอยากให้นายได้เห็น ท้องฟ้าอย่างที่ผมได้เห็นในวันนี้จริงๆ มู" ผมเอ่ยพลางยกสองมือขึ้นเหมือนจะโอบท้องฟ้าเอาไว้
"...ว่ามันงดงามแค่ไหน"
มูผงกหัวปรือตาขึ้นมองตามผมไป และมันก็ทำเหมือนที่ตอนนั้นผมทำ
คือพยายามจดจำจุดแสงบนผ้าสีดำเอาไว้เท่านั้นเอง


## ตอนที่ 9 อัลฟ่าฝึกหัด

ผมตื่นเช้ามาอย่างสดใส แต่การตื่นมาเจอใครบางคนข้างๆเป็นเรื่องที่ไม่ชินเอาเสียเลย
ผมไม่มีเพื่อนร่วมห้องมานานแล้ว ปกติเวลาอยู่กับท่านไนท์ เขาก็จะเฝ้าผมจนผมคล้อยหลับไป และตอนที่ตื่นมา เขาก็จะหายไปไหนไม่รู้ ผมจึงไม่เคยตื่นมาเจอใครข้างๆมาก่อน
มูนอนอย่างเรียบร้อย มันยังคงหลับปุ๋ย จริงๆโอเมก้าไม่จำเป็นต้องนอนเยอะ แต่เราแค่ไม่มีสัญชาตญาณในการทำอะไรอย่างอื่น นอกจากทำงาน กินและนอน ทำให้กิจกรรมมันค่อนข้างมีให้เลือกจำกัด ถ้าไม่ถูกเรียกไปใช้งาน ก็จะนอนนานๆ หรือกินไปเรื่อยๆ
ผมคิดจะปลุกมู แต่คิดอีกที ผมชอบที่จะตื่นขึ้นมาเองมากกว่าถูกเรียกเหมือนกัน ผมเลยปล่อยให้มูนอนต่อไป แล้วก็ลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปทำงาน
งานที่ผมค้างเอาไว้...
ทางเดินทอดยาวออกไปสู่ห้องโถงเดิม ผมสัมผัสก้อนความคิดที่ซับซ้อนได้ในนั้น
อ่า เป็นเวสต์สินะ ยังคงตื่นเช้ากว่าผมตลอด เขามาเพื่อช่วยเตรียมความพร้อมผมก่อนไปพบจักรพรรดิอาเบล
"อรุณสวัสดิ์ เวสต์"
"…"
อุ๊ก ผมอุตสาห์คิดตั้งนานว่าจะทักทายนายว่าอะไรดีหลังจากเรื่องเมื่อวาน นายกลับเมินเฉยทำเป็นไม่ได้ยินซะงั้นเรอะ
"ข้าน้อยเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว เชิญท่านที่โต๊ะเสวย"
เขาพูดจบก็เดินนำไปทันที ให้ผมยืนเกาหัวอย่างงุนงง มายังไงวันนี้ถึงได้พูดคำราชาศัพท์กับผมล่ะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตามไปต้อยๆ ไม่งั้นผมจะหลงทาง
"เมนูเช้านี่เป็นอะไรน่ะ เวสต์"
"…"
นี่เป็นเพราะผมให้อิสระมากเกินไปจนนายคิดจะไม่ตอบก็ทำเฉยใส่ผมได้แล้วเรอะ หือ? เริ่มจะกำแหงท้าทายอำนาจของอัลฟ่าแล้วใช่มั้ย
ขณะผมกำลังคิดว่าจะพูดกับเขาเรื่องอะไรดี หรือว่าจะทดลองออกคำสั่งเพี้ยนๆให้เขาทำตามดี เสียงสดใสก็แทรกเข้ามา
"ท่านนิกก"
เป็นอีสต์นั่นเอง ผมรู้โดยที่ไม่ต้องหันไปเลย
"เป็นยังไงบ้างขอรับบ ท่านนิก สำเร็จด้วยดีหรือไม่?"​ ท่าทางเขากระตือรือร้นมากจนแทบกระโดดโลดเต้น
นี่นายวิ่งมาเพื่อถามเรื่องนี้เรอะ  ว่างมากเลยสินะ ผมเหล่มองอีสต์ที่กำลังยืนหอบฮั่ก แล้วยักไหล่
"ก็ดีนะ"
"ก็ดี?" อีสต์ขมวดคิ้วกับคำตอบของผม วินาทีต่อมาก็เผยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ
"แสดงว่ามันคงแย่มากสินะ ท่านนิก ไม่เป็นไร ครั้งหน้าท่านก็เลือกใหม่ก็ได้ เจ้าโอเมก้ามันไม่ค่อยรู้งานหรอก อย่างน้อยๆเรื่องสำคัญแบบนี้ ท่านน่าจะเลือกแบบ...ระดับเบต้าอะไรแบบนี้ อะแฮ่มๆ"
อะไรแย่มาก? ผมก็บอกว่าดีอยู่นี่ไง มันจะแย่ได้ยังไง อยู่กับมูแสนจะสบาย ไม่ได้นอนเต็มอิ่มกับใครมานานแล้ว
เมื่อผมชักสีหน้าไม่เห็นด้วย อีสต์ก็เหมือนจะเดาได้ว่าผมไม่พอใจ จึงรีบแก้ตัวทันที
"อ่า ก็เรื่องแบบนี้ ถ้าพูดแค่ว่าก็ดี  มันมักจะแปลว่าเข้ากันไม่ค่อยได้น่ะ ท่านนิก แล้วเมื่อคืนมันมีอะไรเกิดขึ้นบ้างล่ะขอรับ"
"มันจะต้องเกิดอะไรขึ้นงั้นเรอะ?"  จะต้องมีแสงวิ้งวับ คลื่นลมมรสุมอะไรเกิดขึ้นในกระบวนการนั้นหรือไร
อีสต์ยิ้มเหมือนรู้ทันว่าผมแค่นอนหลับไปเฉยๆ ยังไม่ได้ทดลองเริ่มกระบวนการที่ว่าเลยซักนิด
"อะแฮ่ม ท่านนิก เรื่องนี้สำคัญมาก เป็นสิ่งที่ชี้เป็นชี้ตายอนาคตของดวงดาวเลยนะครับ เพราะงั้น ถ้าท่านยังไม่มั่นใจ ท่านสนใจข้าน้อยแทนมั้ยล่ะขอรับบ"
ถึงกับเสนอตัวมาตรงๆ ทำเอาผมกะพริบตาปริบๆ กับความใจกล้าของอีสต์
"ข้าน้อยน่ะ นอกจากจะหน้าตาดี ว่าง่าย เรี่ยวแรงกำลังพอดี กล้ามเนื้อฟิตเปรี้ยะ ผิวสัมผัสก็นุ่มลื่นดูแลด้วยโลชั่นอย่างดี อาบน้ำอบสมุนไพรวันละสามครั้ง เพื่องานสำคัญเช่นนี้ข้าน้อยยินดีเสียสละเพื่อบ้านเมืองอย่างเต็มที่นะขอรับท่านนิก" อีสต์ว่าพลางโฆษณาตัวเองเสร็จสรรพ พร้อมยิ้มประจบอย่างนอบน้อมมาให้
แล้วไอ้ความคิดที่ว่า 'จะได้กอดท่านนิกทั้งคืนแล้ว อิจฉาไปซะเจ้าคนปากหนัก' คืออะไร หือ? ไม่เห็นมีเรื่องบ้านเมืองในหัวนายเลยสักนิด
"เท่าที่ฟังๆดู...คุณสมบัติของนายก็ดูไม่ได้ต่างจากเวสต์หรือเบต้าทั่วๆไปนะ เพราะฉะนั้น..." ผมพยายามปฏิเสธอย่างละมุนละม่อม ประโยคนี้แปลว่าจะเบต้าคนไหนก็เหมือนๆกัน ผมจะเลือกมูที่แตกต่างก็ไม่ผิดนี่หน่า แต่ทันทีที่ผมพูดจบ อีสต์ก็อ้าปากพะงาบมือไม้สั่น สีหน้าเหมือนคนใจสลาย
"ทะท่านนิก ท่านจะเลือกเวสต์งั้นเรอะ?"
หา?
"ถะถึงคุณสมบัติข้าน้อยจะสู้ไม่ได้ แต่ข้าน้อยมีความจริงใจนะขอรับ" อีสต์เริ่มน้ำตาปริ่ม สองตาแดงก่ำ ขณะที่ในใจเหมือนคนแบกความแค้นไว้พันปีกำลังกัดผ้าเช็ดหน้าอย่างรุนแรง
"พูดเรื่องอะไรของนายน่ะ? เมื่อกี้ผมแค่เปรียบเทียบนะ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"
"ข้าน้อยจะไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก" ยังไม่ทันที่ผมจะได้อธิบายจบ อีสต์ก็ตะเบ่งเสียงก้องแล้วหันหลังวิ่งหนีไปในทางเก่า ในหัวมีแต่เสียงคำสาปแช่งใครคนหนึ่งดังก้องไปหมด
เอ่อ...แต่ละคนพอตราประทับเริ่มหมดฤทธิ์ก็เริ่ม...ศัพท์วัยรุ่นเขาใช้คำว่าอะไรนะ อีโมแตก? อืมนั่นแหละ เริ่มอีโมแตกกันทีละนิดทีละหน่อย จนผมเริ่มปวดหัวแล้ว
ผมหันกลับมาก็เจอเวสต์ที่ยังคงยืนนิ่งรออย่างมีมารยาท ไม่แม้แต่จะแทรกบทสนทนาไร้สาระของผมกับอีสต์
เลย อ่า แต่เวสต์ก็เป็นคนที่ถูกพาดพิงนี่หน่า แปลว่าเขาก็ได้ยินทั้งหมดที่อีสต์เพ้อเจ้อไปเอง
"เมื่อกี้ผมแค่เปรียบเทียบให้อีสต์เข้าใจน่ะ นายก็อย่าคิดมากเลยนะ" ผมเลือกบอกตรงๆเพื่อที่จะได้ไม่เกิดความเข้าใจผิดไปอีกคนหนึ่ง
"…"
เอ่อ ทำไมวันนี้เวสต์ถึงดูเย็นชากว่าทุกวันนะ หรือผมคิดไปเอง
"เชิญทางนี้ขอรับ"
เวสต์เปิดเข้าประตูที่สุดปลายระเบียง ห้องที่เต็มไปด้วยเอกสาร ภายในเรียบง่ายเพียงแค่หนึ่งโต๊ะเก้าอี้และโซฟายาว
"เชิญนั่งขอรับ" เบต้าอันดับหนึ่งผายมือไปที่โซฟานุ่มที่มีโต๊ะรับแขกเล็กๆวางไว้ด้วยสำรับอาหารหอมกรุ่น เป็นขนมปังกับสตูเนื้อ ทานคู่กับซุปเห็ดควันลอยฉุย
"ข้าน้อยต้องขออภัยที่ต้องให้ท่านมารับประทานอาหารในห้องคับแคบอันนี้ แต่ข้าน้อยเกรงว่าเราจะไม่มีเวลามากพอ..."
"นี่คือห้องทำงานของนายเรอะ?"
"ขอรับ"
เวสต์รับคำแล้วเลื่อนเอกสารกองโตมาให้
"รายละเอียดพื้นฐานของจักรพรรดิอาเบลและสหพันธ์ดาว ABELLทั้งหมดอยู่ในนี้..."
ผมเงยหน้ามองกองกระดาษบันทึกทั้งเก่าและใหม่ แล้วคิดว่าไม่มีวิธีย่อยเอกสารพวกนี้แล้วยิงเข้ามาในเซลล์สมองผมเลยเรอะ
"มีขอรับ" เวสต์ตอบประหนึ่งอ่านใจผมได้อีกแล้ว "แต่นี่เป็นรูปแบบการบันทึกข้อความแบบเก่า เพื่อป้องกันการถูกจารกรรมข้อมูล ท่านไนท์เลือกใช้วิธีนี้เพราะข้อมูลในตำราไม่สามารถจารกรรมได้โดยง่ายเหมือนข้อมูลในระบบ"
กลัวมีใครมารู้ข้อมูลของจักรพรรดิอาเบลสินะถึงได้พยายามปกป้องเอาไว้
"ไม่ใช่กลัวคนอื่นจะมารู้ข้อมูลนี้หรอกขอรับ แต่เป็นจักรพรรดิอาเบลเองจะสืบมาเจอข้อมูลของตัวเองในระบบแล้วทำลายทิ้งต่างหากขอรับ"
ผมพยักหน้า..ท่านไนท์รอบคอบขนาดนี้ จักรพรรดิอาเบลคงไม่ใช่ทำลายแค่เอกสารใช่มั้ย แต่เป็นทำลายทิ้งทั้งดาวอะไรแบบนั้นหรือเปล่า?
ผมเอื้อมไปคว้าเอกสารมาชุดหนึ่ง ลองเปิดดูคร่าวๆเพื่อสำรวจแขกผู้มีเกียรติคนนี้  ก็พบว่าเพียงแค่หน้าแรกที่เป็นสารบัญก็ทำให้ผมสั่นพั่บๆได้แล้ว
บทที่หนึ่งว่าด้วยการกำเนิดของดวงดาว Abell001 และดาวบริวาร 342 ดวง
ดาวเหมืองแร่ Abell290 แหล่งแร่กัมมันตรังสี และโลหะที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล
ดาวหลัก Abell343
การสร้างฐานทัพแห่งแรก และฐานบัญชาการบนดาวบริวาร 210 ดวง
เครือข่ายพันธมิตร และความสัมพันธ์ทางการทูตในภาคี
ความสามารถและพลังสตริงของจักรพรรดิอาเบลแต่ละรุ่น
เทคโนโลยี และอาวุธในคลังของจักรพรรดิ
…
และอีกเยิ่นยาว ผมรีบเปิดผ่านหน้าสารบัญแล้วยิ้มปลอบใจตัวเองหนึ่งยก
นี่สินะคุณสมบัติของประธานภาคี เขาเป็นสัตว์ประหลาดชัดๆเลยจักรพรรดิอาเบลคนนี้
ยิ่งพลิกไปดูรายละเอียดในหน้าถัดๆไปผมก็ยิ่งเครียดจนปวดกระเพาะจี้ดๆ ไม่แปลกใจเลยถ้าจักรพรรดิอาเบลจะอยากทำลายคนที่ครอบครองข้อมูลพวกนี้เอาไว้ แต่มันยิ่งทำให้สงสัยว่าคนแบบเขาจะมาทำอะไรกับดาวเล็กๆสุดขอบจักรวาลของผมกัน และท่านไนท์ไปรู้จักคนคนนี้ได้ยังไง แถมยังเที่ยวไปโมเมเอาเองว่าเป็นแฟนอีก!! ท่านไม่กลัวพวกเราจะกลายเป็นเศษธุลีในอวกาศเรอะ?
ผมส่งคำถามนี้ให้มหาดเล็กผู้รอบรู้ เวสต์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็กรองสมมุติฐานที่ดีที่สุดออกมาให้ผมจากสมมุติฐานนับร้อยพันในหัวเขา
"นานมาแล้วขอรับ พวกเขาเคยร่วมมือกันจัดการกับ 'สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม' ที่เร่ร่อนในอวกาศ คอยบุกทำลายดวงดาวที่ไม่มีอัลฟ่าปกป้อง หลังจากนั้นท่านไนท์ก็เข้าร่วมเป็นหนึ่งในสมาชิกชั้นสูงของภาคี พวกเขาถึงเริ่มสนิทกัน ทั้งหมดนี้คือตามที่ข้าน้อยได้ยินมา"
"สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม?" ทำไมถึงมีแต่เรื่องที่ผมไม่รู้เรื่องโผล่ออกมาเรื่อยๆเลยล่ะ ทำเอาผมรู้สึกโง่ขึ้นทุกวินาทีที่คุยกับสารานุกรมเคลื่อนที่ตรงหน้า
"ตรงตามคำเรียกเลยขอรับ ท่านนิก มันเป็นตัวประหลาดที่ปรากฎขึ้นโดยไม่มีใครรู้ที่มาที่ไป จู่ๆก็เข้ากลืนกินดาวและโจมตีอัลฟ่าที่เข้าใกล้ มันทำร้ายอัลฟ่าไปหลายคน จนภาคีต้องรวมกำลังไปปราบเพื่อยุติภัยคุกคาม"
"แล้วท่านไนท์เป็นฮีโร่ในการปราบมันงั้นเรอะ" ผมเริ่มตื่นเต้น ท่านไนท์นี่สุดยอดอย่างที่ผมคิดไว้เลย เขาไม่ใช่แค่อัลฟ่าที่เก่งกาจของผม แต่เป็นฮีโร่ของจักรวาลด้วยงั้นเรอะ
แต่เวสต์กลับส่ายหน้า "ท่านไนท์แพ้มันกลับมานอนซมที่ดาวเฟลม่าตั้งแต่ช่วงแรกๆเลย ท่านนิก"
อ้าว ทำเอาผมแทบทรุด
"แต่เพราะท่านแพ้ครั้งนั้น ท่านไนท์เลยรู้จุดอ่อนของมัน ทำให้พอภาคีออกล่ามันครั้งถัดไปก็สามารถทำลายมันได้สำเร็จ จักรพรรดิอาเบลเป็นคนลงดาบประหารมันในครั้งนั้น ช่วยจักรวาลไว้ได้ จากนั้นเขาจึงได้รับโหวตเป็นผู้นำภาคีคนปัจจุบันต่อไป"
อุ๊ก แบบนี้เรียกว่าท่านไนท์โดนแย่งบทบาทไปเต็มๆเลยสิ
"ท่านไนท์ไม่เจ็บใจแย่เรอะ"
"เรื่องนั้นข้าน้อยก็ไม่แน่ใจเท่าไร  แต่ข้าน้อยก็ไม่เห็นท่านไนท์จะสนใจอะไรในตอนนั้นเลย เหมือนท่านตั้งใจให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว"  เวสต์เอ่ยด้วยสีหน้าไตร่ตรอง
หรือว่าท่านไนท์ตั้งใจยกความดีความชอบทั้งหมดให้กับจักรพรรดิคนนั้นแทน? อืม ทำไมผมเริ่มรู้สึกว่าโลกเป็นชมพูจางๆล่ะ หรือความสัมพันธ์ของคนนั้นเริ่มต้นขึ้นช่วงนี้กันนะ
"เวสต์ แล้วท่านไนท์เคยต่อสู้กับอัลฟ่าคนอื่นหรือเปล่า"
เวสต์ประมวลข้อมูลในหัว คลื่นความคิดอันซับซ้อนของเขาเหมือนเส้นไหมนับร้อยพันถักทอเป็นใยแมงมุม ส่งเสียงซ่าๆตลอดเวลา ทำให้ผมเดาได้ว่าเขากำลังเรียบเรียงข้อมูลที่จะบอกผมอยู่ อาจจะกำลังหาคำอธิบายง่ายๆมาอธิบายอัลฟ่าโง่ๆอย่างผมอยู่ล่ะมั้ง
"ท่านไนท์เคยปะทะกับอัลฟ่าดาวอื่นมาก่อนขอรับ ในอดีตมีอัลฟ่ากำเนิดขึ้นในดาราจักรเดียวกับเรา ในระยะทางที่ไม่ไกลเกินไป ทำให้เกิดความขัดแย้งกัน พวกเขาสู้กันในอวกาศที่พวกเราประชาชนไม่อาจเข้าถึง เรารู้แค่ข่าวชัยชนะของท่านไนท์ หลังจากนั้นท่านเองก็ไม่ได้ไปปกครองดาวดวงนั้น แต่ปล่อยให้ดวงดาวเลือกอัลฟ่าคนใหม่เอง"
"ดวงดาวเป็นผู้เลือกอัลฟ่า?"
"ขอรับ ถ้าพูดให้ถูกต้องตามตำนานคือองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้เลือก ท่านมอบเส้นด้ายแห่งโชคชะตาให้คนคนหนึ่งบนดาวที่มีความเหมาะสมจะเป็นอัลฟ่า ส่วนคุณสมบัติใดนั้น ข้าน้อยเองก็คงตอบไม่ได้"
พระเจ้า...ตัวตนที่ลึกลับและสูงส่ง กับสัตว์ประหลาดที่ไร้คำนิยาม...
ผมเหม่อลอย ไม่ทันรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมอง จนเสียงของเวสต์ดังขึ้นข้างๆ
"ท่านนิก ไม่ใช่ว่าท่านควรจะละทิ้งรูปลักษณ์นี้ไปได้แล้วหรือขอรับ?"
เวสต์เอ่ยถามเรียบๆ แต่แววตาเขาเหมือนกำลังตำหนิผมอยู่ ผมจึงเพิ่งนึกได้ว่าตั้งแต่ตื่นนอนมาผมก็อยู่ในร่างโอเมก้ามาตลอดเลย เพราะมันไม่มีผมกระทบอะไรกับมูที่เป็นโอเมก้าเหมือนผม มิน่าอีสต์ถึงได้ดูมือไม้สั่นตอนพูดกับผมเมื่อครู่
ผมเข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อแล้ว แต่ผมก็ส่ายหน้า
ร่างโอเมก้าทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยและสงบในภาวะที่ตึงเครียด แม้ตอนนี้ผมจะเป็นอัลฟ่าแล้ว สามารถปั้นตัวเองให้เป็นอย่างไรก็ได้ จะเสกร่างกายที่สมส่วนสูงใหญ่ หรือมีคุณสมบัติพิเศษมากมายก็ได้ แต่ร่างเล็กๆนี้ มีความหมายมากกว่านั้น
'นิกเป็นแบบนี้ดีที่สุดแล้ว'
เสียงอ่อนโยนนี้คอยปลอบโยนเสมอเวลาที่ผมคิดว่าตัวผมนั้นไม่ดีพอ ผมจึงเป็นโอเมก้าที่ไม่ได้ถูกดัดแปรงอะไรเลย เพราะท่านไนท์พอใจที่ผมเป็นอย่างที่ผมกำเนิดมา
"ผมอยู่ในร่างนี้ สบายดี แต่นายไม่ชอบงั้นเรอะ?"
ผมเอ่ยถามเวสต์ตรงๆ
"…"
ความคิดเวสต์เป็นคลื่นขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะราบเรียบเป็นหน้าขนมปังทาเนยเหมือนเดิม ทำไมคำถามง่ายๆของผม นายต้องทำเป็นเมินด้วยล่ะ? ผมหรี่ตาไม่พอใจ กำลังคิดจะบุกเข้าไปจับหัวเวสต์มาเขย่า เบต้าปากหนักก็เอ่ยออกมาในที่สุด
"ร่างของท่านไม่เกี่ยวว่าข้าน้อยชอบหรือไม่ ร่างของท่านคือสิ่งที่ท่านเองเป็นผู้เลือกและสถานการณ์ที่เหมาะสม แต่ไม่ว่าท่านจะเป็นแบบใด ท่านก็คืออัลฟ่าของพวกเรา คืออัลฟ่าของดาวเฟลม่าไม่เปลี่ยนแปลง"
ตอบได้ทั้งชัดเจนและคลุมเครือในเวลาเดียวกัน นี่ถ้าผมเป็นโอเมก้าอยู่คงงงงวยไปแล้ว แต่ตอนนี้ผมเดาได้ว่าเบต้าอันดับหนึ่งจงใจพูดให้คลุมเครือด้วยเจตนาอื่นมากกว่า
"ทำไมนายต้องตอบอะไรให้ซับซ้อนด้วย ตอนที่ผมถามอีสต์ เขายังตอบง่ายๆเลยว่าชอบ..."
อันที่จริงก็ไม่เชิงถามตรงๆหรอก แต่แค่แปลจากความคิดของอีสต์เมื่อวาน ผมว่าอีสต์น่ะไม่ได้รังเกียจอะไรร่างโอเมก้าของผมเลย เห็นมั้ยมีแต่นายนั่นแหละที่มีปัญหา
"อีสต์ตอบว่าอย่างนั้นหรือ..." นัยตาสีฟ้าเรียวคมยิ่งหรี่เล็กลง ทำให้แผลเป็นโก่งโค้งขึ้นตามรูปมนของคิ้ว เหมือนเขากำลังคาดโทษอีสต์ไว้ในใจ ผมจึงรีบเอ่ยเสริม
"อีสต์ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก เขาแค่บอกว่าชอบผมเท่านั้นเอง ผมดีใจนะ" ดีใจที่เขาไม่รังเกียจร่างโอเมก้าของผม ซึ่งผมก็แปลเข้าข้างตัวเองว่า เขาไม่รังเกียจที่ผมเคยเป็นโอเมก้ามาก่อน เหมือนเบต้าบางกลุ่มที่ต่อต้าน
"…"
เวสต์ไม่ออกความเห็นอะไรอีก เขาถอนหายใจ
"ท่านนิก แล้วเมื่อคืนนี้เป็นอย่างไรบ้างขอรับ..."
ผมแทบสำลัก เพราะไม่คิดว่าเขาจะย้อนถามเรื่องนั้นด้วยเลยไม่ทันตั้งตัว ได้แต่อ้อมแอ้มตอบเบาๆ
"ก็ไม่คืบหน้าเท่าไร แต่เดี๋ยวผมก็หาทางได้เองน่ะแหละ"
ผมตอบด้วยเหงื่อเย็นๆไหลเต็มหลัง จะไปหาทางอะไรกันล่ะ ผมไม่รู้หรอกว่ามันต้องทำอะไรยังไงบ้าง ผมต้องรอนานแค่ไหนสัญชาตญาณอัลฟ่าของผมมันถึงจะตื่นขึ้นมาล่ะ
"ถ้าหากว่า..." เวสต์เอ่ยช้าๆ เหมือนกำลังย้ำให้ผมเข้าใจ "ท่านคิดว่าโอเมก้าตนนั้นไม่เหมาะสมที่จะดำรงเผ่าพันธ์ุเมื่อไร ก็ขอให้ท่านบอกลักษณะที่ต้องการมา เป็นคำจำกัดความสั้นๆสักสองสามข้อก็ได้ขอรับ เช่นรูปร่าง สีผิว ตา ความสูง แล้วในฐานะของมหาดเล็ก ข้าน้อยจะจัดหาลักษณะที่ท่านต้องการมาให้ขอรับ หรือถ้าท่านต้องการเลือกเองก็ขอให้รับสั่งมา ข้าน้อยจะให้ทุกคนออกมาเตรียมต้อนรับท่านที่ห้องโถงกลางพระราชวัง"
ผมตาเบิกกว้าง ถึงกับจัดหาให้ได้เลย หรือเรียกมาให้เลือกก็ได้ ท่าทางเขาคงอยากให้ผมเลือกตัวเลือกที่ดีกว่าทาสแรงงานต่างด้าวที่ใสซื่อมากเลยสินะ แต่ผมไม่มีสเป็กหรอก ผมแค่ชอบที่มูมีความคิดเรียบง่าย อยู่ด้วยแล้วสบายใจเท่านั้นเอง
ผมเหล่มองมหาดเล็กที่พยายามจะรีดคำตอบจากผม แล้วคิดอะไรดีๆได้
"งั้นถ้าผมเลือกนายล่ะ?"
"…"
ความคิดของเวสต์ถึงกับขาวโพลนไปชั่วขณะหนึ่งเลย สีหน้าดูอึ้งทึ่งไปอย่างน่าดูชมจริงๆ ผมหัวเราะในใจ แต่พลันสีหน้าเขากลับกลายเป็นจริงจัง จ้องผมเขม็ง จนผมหายใจสะดุด
"ถ้าท่านพูดเช่นนี้ ข้าน้อยก็ยินดีรับบัญชา"
พอถูกตอบตกลงกลับมาแบบนี้ ผมกลับไปไม่เป็นเลย จะให้บอกว่าไม่ใช่ ผมแค่แหย่นายเล่นกับคนที่ทำหน้าจริงจังขนาดนี้ ผมก็พูดไม่ออก
แต่เวสต์ก็เหมือนจะรู้ทัน เขาหลุบตาลง แล้วเอ่ยอย่างเสียงกดต่ำ
"ท่านนิก ท่านไม่ควรจะล้อเล่น การเลือกคืนแรกของอัลฟ่าถือเป็นเรื่องสำคัญ หากท่านต้องการเพียงเล่นๆ ก็ให้ไปบอกอีสต์เถอะขอรับ"
สายตาที่จ้องมามีแววตำหนิรุนแรง จนผมกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ทั้งรู้สึกผิด แต่ก็ทั้งมีความผิดหวังบางอย่างเล็กๆ
ผมตระหนักได้ว่า 'สิ่งนั้น' ไม่มีอยู่ในเวลาที่เวสต์พูดถึงการดำรงเผ่าพันธ์ุ บางสิ่งขาดหายไปในกระบวนการที่ว่า สิ่งนั่นที่ผมเองก็ไม่รู้ว่ากำลังมองหาอะไร เพียงแต่ตอนนี้มันไม่มีอยู่ และการได้รู้ว่ามันไม่มีอยู่ ก็ทำให้จิตใจของผมหดหู่ลงหลายส่วนอย่างไม่มีสาเหตุ
ยิ่งพอผมมองอีกที ที่ตรงนี้ก็มีเพียงความสงบนิ่งของเบต้าผู้ยอดเยี่ยม  ก็ยิ่งเหมือนมีน้ำเย็นสายหนึ่งสาดเข้าใส่หน้า
"หากท่านไม่มีข้อสงสัยอะไรในวันนี้ เรื่องการต้อนรับจักรพรรดิอาเบลไว้ข้าน้อยจะลงรายละเอียดในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกันขอรับ ข้าน้อยไม่รบกวนท่านแล้ว เชิญท่านพักผ่อนตามอัธยาศัย"
เวสต์ก้าวออกจากห้องไปทิ้งให้ผมอยู่กับความสงสัยเหมือนเป็นเฟอร์นิเจอร์ตัวหนึ่ง
มันคือความโกรธเรอะ?  หรือคือความหงุดหงิด ไม่สบอารมณ์? มันคล้ายจะมีบางอย่างแตกต่างออกไป บางอย่างที่ผมบอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันคืออะไร
ความรู้สึกเป็นเรื่องที่แปลกใหม่สำหรับผม ยิ่งความรู้สึกของคนอื่น ผมก็ยิ่งไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
เดิมทีด้วยพลังของการตีตรา เบต้าไม่เคยโกรธอัลฟ่าได้ โอเมก้าเองก็ไม่เคยโกรธเบต้าและอัลฟ่าเช่นกัน พวกเราหรือพวกเขาไม่สามารถโกรธ หรือไม่พอใจผู้ที่มีระดับสูงกว่าได้ นั่นคือกฎที่ไม่อาจละเมิด
แต่ตอนนี้เมื่อตราประทับอ่อนลง ผมจึงไม่อาจรู้ได้เลยว่าจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง  ตอนนี้เวสต์โกรธอยู่หรือเปล่า แท้จริงแล้วเวสต์รู้สึกอย่างไร ผมก็ไม่รู้เลย หรือนี่คือเหตุผลที่ผมรู้สึกว่าบางสิ่งหายไป
ผมถึงบอกว่าการอ่านความคิดมูน่ะสบายใจและทำให้ผมนอนหลับฝันดีกว่าเยอะเลย เพราะมูบอกความต้องการของตัวเองออกมาตรงๆ ไม่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนชวนให้งุนงงแบบเบต้าบางคนที่ทำให้ผมหนักใจทุกครั้งที่เผชิญหน้า


## ตอนที่ 10 จักรพรรดิอาเบล

วันรุ่งขึ้นมาถึงแล้ว และมันก็ทำให้ผมได้ตระหนักว่าจักรพรรดิอาเบลมีคุณสมบัติหนึ่งที่ไม่ได้ระบุให้ไว้ฐานข้อมูล นั่นคือเขาเป็นคนที่แปรปรวนอย่างมาก
เพราะแทนที่เขาจะมาในอีกสองวันข้างหน้าอย่างที่แจ้งไว้ในข้อความ...
เขากลับเลือกมา...วันนี้
"ดาว Abell นี่เวลาเดินเร็วกว่าเราสองวันหรือเปล่า?" ผมหันไปถามเวสต์ด้วยสีหน้าสดชื่นที่สุดเท่าที่ทำได้
แต่เวสต์กำลังทำสีหน้าเยือกเย็นที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นเขาทำตอบกลับมา
"ไม่ขอรับ ในข้อความนั้นแจ้งเวลากลางของภาคีที่วัดด้วยนาฬิกาอะตอม* ไม่เกี่ยวกับว่าดาวใครเวลาเดินเร็วเท่าไรหรอกขอรับ"
"งั้นก็แปลว่า..."
"องค์จักรพรรดิคงจะเปลี่ยนใจกะทันหัน"  เวสต์ตอบผมด้วยเสียงเหมือนหมดแรง และผมก็อยากจะหมดแรงตามไปด้วย
"แล้วแบบนี้จะให้ผมทำยังไง" ที่นัดกันว่าจะค่อยๆเตรียมให้ผมรับมือกับการมาเยือนของจักรพรรดิในวันนี้ จากภาคปฏิบัติได้เปลี่ยนเป็นสนามจริงแล้ว
ผมค้นพบว่าหน้าที่อย่างหนึ่งของอัลฟ่าที่สำคัญไม่แพ้การสร้างดวงดาวก็คือการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองด้วยความอดทน เพราะถ้าเกิดไปกระตุ้นต่อมอารมณ์ใครเข้า ดาวที่สร้างมาด้วยความยากลำบากก็อาจจะกลายเป็นเศษฝุ่นได้ในพริบตา
ยิ่งดาวเฟลม่ามีความลับสามเรื่องที่ผมต้องปิดบังจักรพรรดิอาเบลผู้เป็นประธานภาคีเอาไว้ ผมก็ยิ่งเสียวสันหลังว่าบตลอดเวลา
หนึ่งคือเรื่องที่ผมไม่ใช่ท่านไนท์ที่กำเนิดใหม่
สองคือเรื่องที่ผมเป็นโอเมก้ามาก่อน และท่านไนท์ฝ่าฝืนข้อห้ามยกพลังให้ผม
และสามคือเรื่องการปล่อยให้ตราประทับอ่อนพลังลงโดยไม่ประทับตราใหม่
สามเรื่องนี้ถ้าถามว่าเป็นความผิดร้ายแรงมั้ย? เวสต์บอกว่าไม่มีใครบอกได้ เพราะไม่เคยมีใครทำมาก่อน บทลงโทษควรเป็นอะไรคือสิ่งที่ผู้มีอำนาจในแต่ละยุคสมัยเป็นคนตัดสิน
แต่ลักษณะที่คล้ายคลึงกับการยกเลิกตราประทับนั้นเคยเกิดขึ้นมาแล้ว และบทโทษในยุคนั้นก็รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา เช่นในตำนานอิงประวัติศาสตร์ แม็กซิมัสกับดวงดาวที่หายไปนั่นเอง
ด้วยเหตุนี้ผมจึงไม่อาจคาดเดาได้เลยภาคีและอัลฟ่าคนอื่นๆจะมีปฏิกิริยายังไงกับความลับทั้งสามเรื่อง  แต่ที่แน่ๆไม่น่าจะเป็นการสรรเสริญหรอก เพราะงั้นผมว่าผมเก็บมันไว้เงียบๆแค่ในดาวของเราคงจะดีกว่าร้อยล้านเปอร์เซนต์
เวลานับถอยหลังการเปิดสะพานข้ามดาราจากดาว Abell343 กำลังจะเข้าใกล้เลขศูนย์ไปทุกที ผมเริ่มวิตกจริตหนักขึ้น หันไปมองที่พึ่งเดียวที่ยืนเป็นเสาอยู่ข้างๆด้วยความหวัง
"นายพอจะมีคำแนะนำแบบสั้นๆมั้ย"
"…" เวสต์ใช้สามวินาทีที่มีค่าไตร่ตรองสิ่งที่เขาจำเป็นต้องบอกผมที่สุดออกมา
"ท่านนิก ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นท่านไนท์ เพราะทุกคนรู้ว่าท่านกำเนิดใหม่ ไม่จำเป็นต้องเหมือนเดิม แต่ขอให้ระลึกไว้ว่าท่านคืออัลฟ่า แค่นี้ก็พอแล้ว"
ผมรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แม้บรรยากาศรอบตัวจะไม่ค่อยเอื้อเท่าไร สัญญาณเตือนการมาเยือนของจักรพรรดิอาเบลก็ยังสาดแสงสีแดงจ้าไปทั่วอย่างน่ากลัว
"ว่าแต่เวสต์...นายไม่ได้เปลี่ยนสีไฟสัญญาณเตือนภัยเป็นสีชมพูตามคำสั่งท่านไนท์เรอะ?"
"…"
เวสต์ทำหน้าเป็นขีดเหมือนกำลังระลึกกลับไปในวันนั้นที่ได้รับคำสั่งนี้
"หากจักรพรรดิอาเบลมาเห็นข้าน้อยเกรงว่าอาจไม่ใช่เรื่องดี...จึงไม่ได้ทำตามคำสั่งของท่านไนท์ขอรับ ข้าน้อยยินดีน้อมรับโทษทัณฑ์"
ไม่เป็นไร ผมยกโทษให้ เพราะผมก็ไม่อยากเห็นแสงสีชมพูเป็นแสงสุดท้ายของชีวิตเหมือนกัน
ครืน
สะพานข้ามดาราขนาดใหญ่เชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์แล้ว ไม่มีเสียงประกาศแนะนำ แต่ออร่าเข้มข้นที่แผ่ออกมารอบๆก็ทำให้ผมแน่ใจว่าเป็นเขา...จักรพรรดิอาเบลคนนั้นมาถึงแล้ว
ผมลุ้นด้วยใจระทึก กระเพาะเต้นตุ๊บๆ ส่วนหัวใจเหมือนถูกแช่แข็งไปแล้ว ข่าวลือของอัลฟ่าคนนี้ทำเอาผมรู้สึกร้อนๆหนาวๆตลอดเวลาที่รอคอย
ขบวนเสด็จนำหน้ายาวเหยียด มีทั้งหน่วยองครักษ์ติดอาวุธ ทั้งข้ารับใช้ทั้งเบต้าโอเมก้า ทั้งผู้ติดตามที่แบกของขวัญมาเป็นคันรถ หลากหลายมากมายจนผมตาลาย แต่ก็ยังไม่พบเจ้าของออร่าน่าสะพรึงกลัวสักที
ผมพยายามมองเข้าไปในนั้น หาคนที่ดูน่าเกรงขามพอจะเป็นมหาจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่คนนั้นได้...แต่ก็ยังไม่พบ
จนกระทั่งฝนตกลงมา...
ฝน? ผมแปลกใจ ก็ตั้งแต่ที่ผมเป็นอัลฟ่ามา ผมยังไม่เคยเห็นสายฝนเลย แล้ววันนี้โดยที่ผมไม่ได้สั่ง น้ำเย็นฉ่ำจากฟากฟ้ากลับตกลงมาโดยไม่มีแม้แต่เมฆ
น้ำฝนเข้าตา และเพียงแค่ผมกะพริบตาถี่ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนไป ขบวนต้อนรับ เสียงเพลงประจำดวงดาว แสงสีทั้งหมดดับสูญไปสิ้น ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ ณ สถานที่ใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็คล้ายกับเคยรู้จักผ่านความทรงจำของท่านไนท์
"หวา" ปลายเท้าผมยืนอยู่บนวงน้ำที่แผ่ออกไปเป็นระลอก ไกลออกไปไม่มีที่สิ้นสุด
ทำไมผมไม่จมลงไปนะ ทั้งๆที่นิ้วเท้ารู้สึกได้ว่ากำลังเหยียบอยู่บนผิวน้ำจริงๆ เหมือนกับผมกำลังเดินบนพื้นที่มีน้ำขังอยู่ เพียงแค่สัมผัสของพื้นแข็งๆข้างล่างนั้นไม่มีอยู่เท่านั้นเอง
เมื่อเงยหน้าขึ้นไป เพดานคือท้องฟ้าที่มองทะลุถึงดวงดาวมากมาย ไม่มีเมฆมาบดบังทัศนียภาพแม้แต่น้อย และรู้สึกเหมือนใกล้แค่เอื้อมมือถึง
สัญชาตญาณบอกผมทันทีว่าที่นี่คือ สิ่งที่เรียกว่า 'มิติเอกเทศ'  ช่องว่างของมิติในกาล-อวกาศที่มีแต่อัลฟ่าเท่านั้นที่เข้ามาได้ และผมก็ขอเดาเลยว่านี่คือมิติเอกเทศของ...จักรพรรดิอาเบล
"ไนท์"
เสียงก้องกังวานไพเราะเรียกขานนามหนึ่ง
ผมหันกลับไปข้างหลัง เห็นคนคนหนึ่งกำลังเยื้องย่างเข้ามาอย่างช้าๆ ข้อเท้าขาวยกขึ้นแตะวงน้ำสร้างคลื่นเล็กๆออกไปเป็นระลอกตามจังหวะก้าวเดินของเขา
แสงเรืองรองของหมู่ดาวตกกระทบผิวเนียนที่ยื่นพ้นออกมาจากชุดเกราะสานสีเงินหรูหรา ผ้าคลุมสีขาวทับอยู่บนไหล่บาง แม้จะมองไกลๆก็รู้ได้ว่าวัสดุที่ทอเป็นผ้าผืนนั้นเล่อค่าแค่ไหน มันดูนุ่มนวลเหมือนรังไหมที่ห่อหุ้มทุกสิ่งอย่างอ่อนโยน
สายโซ่ตามข้อพับลั่นกริ๊งๆตามการเคลื่อนไหวของเขา ชายผ้าแพรด้านในถักด้วยเส้นด้ายที่สานลวดลายเป็นใยแมงมุมอันซับซ้อน ห้อยไว้ด้วยคริสตัลหยดน้ำที่แวบวับด้วยประกายสีแดงราวหลอมจากหยดเลือด
ดวงตาสว่างใสสีแดงสดดั่งทับทิมงามพิลาศจ้องตรงมาทำให้ผมแทบลืมหายใจ
อ่า ผมบรรลุ 'สเป็ก' ของท่านไนท์ในวินาทีนั้นเลย  ถ้าเป็นคนคนนี้คงไม่แปลกที่จะทำให้ท่านไนท์หลงใหลถึงกับต้องตามไปจีบทุกเช้าค่ำ และมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าข่าวลือต่างๆคงเป็นเรื่องที่เกินความเป็นจริงไปมาก  เพราะเขาคนนี้ไม่มีทางเกลือกกลั้วกับสิ่งเลวร้ายใดๆได้ เป็นผืนน้ำที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง กระจ่างเหมือนกระจกและโปร่งใสดั่งผิวน้ำที่มองเห็นถึงก้นบึง
เขาจับชายผ้าที่ละกับผิวน้ำขึ้น เขย่งปลายเท้ากระโดดข้ามเหมือนผีเสื้อร่ายรำกลางทุ่งผกาสร ท่วงท่าสง่างามและเป็นธรรมชาติ เขาหยุดตรงหน้าผมที่อ้าปากค้าง สองมือของเขากางออก และเข้ามาสวมกอดผมไว้อย่างแนบแน่น
เหวอ!!
ผมตกใจจนหน้าซีด จะถอยหนีก็ไม่ทัน จะผลักออกก็ไม่กล้า ผมควรทำยังไงดี ทะทำไมจักรพรรดิอาเบลถึงได้...ผมงงไปหมดแล้ว
ก็ไหนชาร์ลบอกว่า ท่านไนท์เป็นคนเริ่มจีบตบมือข้างเดียวไม่ใช่เรอะ แล้วนี่คืออะไร ตกลงใครจีบใครนะ หรือนี่คืออาเบลที่กำเนิดใหม่เหมือนกันก็เลยยังเมาๆกระแสจักรวาลอยู่
พอเห็นผมยืนบื้อใบ้อยู่นานสองนาน อาเบลก็ถอยออกไป เขายืนนิ่งพิจารณาผมอยู่ครู่หนึ่งด้วยดวงตาสีแดงสด แล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก ทำให้ใบหน้าดั่งรูปสลักของเขายิ่งโดดเด่นขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกนี้สวยงามอย่างหาอื่นใดเปรียบไม่ได้
"ดูท่าเรื่องที่เจ้ากำเนิดใหม่จะเป็นจริงสินะ ไนท์?"
อาเบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไพเราะ แล้วฉับพลันบรรยากาศก็เปลี่ยนไป จากรอยยิ้มที่ทำให้โลกอิ่มเอมด้วยความรัก กลายเป็นยิ้มที่ดูแคลนสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ใต้ฝ่าเท้า เขาใช้สายตาคมกริบนั่นมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของผมอย่างพินิจพิเคราะห์จนผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้าที่กำลังถูกเลือกซื้อ
สายตานี้มันอะไร เมื่อถูกมองแบบนี้แล้วผมอยากจะกลับไปมุดในกรงเหลือเกิน ผมถอยทัพตอนนี้เลยได้มั้ยนะ
อาเบลหยุดสายตาไว้ที่ใบหน้าของผม แล้วแสยะยิ้มบางๆเย้ยหยัน
"ทำไมถึงสร้างกายหยาบที่อ่อนแอแบบนี้ล่ะไนท์ แค่เราแตะ...ร่างนี้ก็คงสลายเป็นเศษฝุ่นแล้วล่ะมั้ง"
อุ๊ก งั้นเมื่อกี้นี้คือผมเพิ่งไปเยือนปากนรกมางั้นเรอะ ผมไม่รู้ตัวเลยสักนิด นี่เป็นพลังทำลายล้างจากต่างมิติที่เวสต์เคยเกริ่นไว้หรือเปล่า ผมชักผวาอยากวิ่งไปหลบหลังป้อมปราการนอร์ทเวสต์เสียแล้ว
แต่ไม่ได้นะ นิก! ตอนนี้นายคือท่านไนท์นะ ถ้าหนีไปตอนนี้อาเบลจะต้องสงสัยความลับของท่านไนท์แน่ๆ เพราะงั้นผมจะหนีไม่ได้ ต้องมั่นใจเข้าไว้ อย่างที่ชาร์ลว่า ยืดอกพกความมั่นหน้าไว้ นายต้องเป็นอัลฟ่าให้สมกับที่ไนท์วางใจ...ผมปลุกใจตัวเองสุดชีวิต
"เฮอะ ปั้นหน้าตาออกมาก็ไม่ได้เรื่อง แกน่ะมีรสนิยมดีกว่านี้ไม่ใช่หรือ ทำไมทำหน้าตาโหลๆที่ไม่ได้ความแบบนี้ออกมาล่ะ ธาตุไฟเข้าแทรกหรือไง?"
แต่ละคำยิ่งเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ จากสรรพนาม 'เจ้า' ลดขั้นลงเป็น 'แก' ไม่มีความไพเราะเหลือในน้ำเสียงแล้ว
ยืดอกเข้าไว้นิก ใจเย็นๆ นายทำได้...ผมปลอบใจตัวเองที่ฝ่อแฝบลงเรื่อยๆ พยายามทำใจให้บริสุทธิ์ดุจผิวน้ำที่ผมยืนอยู่
แต่แค่กะพริบตา ตัวผมก็ลอยคว้างอยู่กลางอากาศทันที! และทั้งตัวผมก็หมุนๆๆตีลังกาหลายตลบจนนับไม่ถ้วน รู้สึกมือเท้าลำตัวเหมือนจะแยกออกจากกันให้ได้ แต่แล้วตัวผมก็ตกลงมาหน้าคว่ำกับพื้นดังพลั่ก หยดน้ำใต้ร่างกระเซ็นไปรอบทิศ
ผมอ้าปากนอนพะงาบๆ มองท้องฟ้าที่ยังไม่หยุดหมุนติ้วๆตรงหน้า แล้วรู้สึกคลื่นเหียนปวดมวนท้องจนแทบอ้วกออกมา
"เฮอะ"
หนุ่มหน้าสวยชะโงกหน้าเข้ามาในลานสายตา แล้วเบ้ปากอย่างหงุดหงิด
"แค่การใช้พลังประคองตัวเองในอวกาศแกก็ยังทำไม่ได้เลยงั้นเรอะ พลังพื้นฐานของอัลฟ่าน่ะนะ นี่แกมีอดีตเป็นเจ้าบ้านั่นได้ยังไงกัน" จักรพรรดิอาเบลวิจารณ์ต่ออย่างเผ็ดร้อน สีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน
ที่แท้อาเบลก็แค่อยากจะทดสอบพลังของผมนี่เอง เคราะห์ดีเหลือเกินที่เขาเลือกทดสอบอะไรที่มันพื้นๆ ไม่อย่างนั้นถ้าเขาจับผมไปโยนลงหลุมดำ หรือใช้ผมเป็นเป้ายิงปืนข้ามจักรวาล ผมว่าก่อนที่เขาจะรู้ว่าผมไม่ผ่านการทดสอบ อิกไนท์คนใหม่คงได้ไปกำเนิดใหม่ที่จักรวาลอื่นแล้วล่ะ
ผมจำได้ว่าท่านไนท์เคยสอนให้แบ่งอัลฟ่าออกเป็นสองประเภท พวก 'ซาดิสถ์' กับ พวก 'นุ่มนิ่ม' จะได้เข้าหาถูกวิธี และสร้างเพื่อนให้ถูกกลุ่ม มิฉะนั้นอาจมีจุดจบที่แตกต่างกันไปได้ งั้นนี่แปลว่าท่านเลือกจักรพรรดิโรคจิตคนนี้เรอะ ท่านไนท์ ถ้าท่านไม่ได้นิยมความซาดิสถ์ ท่านก็คงชื่นชอบหน้าตาของเขาสินะ ท่านพกความกล้าไปเบอร์ไหนถึงคิดจะจีบคนพรรค์นี้ได้กัน
"เฮอะ นอกจากหน้าตาจะใช้ไม่ได้แล้ว ร่างกายก็อ่อนแอ แถมยังใช้พลังไม่ได้อีก นี่แกยังกล้านับตัวเองเป็นอัลฟ่าในวงแหวนแรกของภาคีได้อีกหรือ?"
อาเบลถอนหายใจเสียงดัง
"ข้อดีอย่างเดียวของแกคือ แกมันไม่น่ารำคาญแบบไนท์คนก่อน"
ว่าจบผนังและเพดานดวงดาวก็ฉีกขาดออก มิติเอกเทศปิดตัวลงแล้ว ผมกลับมายืนที่เดิม เบื้องหน้าขบวนต้อนรับที่เพิ่งมาถึงครบ ผมมองนาฬิกาที่นับถอยหลังก็พบว่ามันเพิ่งนับถึงศูนย์ เวลาเพิ่งผ่านไปแค่วินาทีเดียวเท่านั้นเอง แต่การสนทนาของผมและจักรพรรดิอาเบลก็จบลงแล้ว
"การประชุมครั้งหน้า แกไม่จำเป็นต้องมาแล้วล่ะ"
สายตาเย็นชากลายเป็นความเบื่อหน่าย  คำพูดดูแคลนกลายเป็นความไม่แยแส
ผมยืนอึ้ง มองดูจักรพรรดิอาเบลหันหลังกลับเหมือนหมดธุระของเขาแล้ว เขาวางมือบนอากาศแล้วสะพานข้ามดาราก็ปรากฎขึ้นอีกครั้ง  เขาหมดความสนใจอย่างรวดเร็ว เหมือนผมเป็นแค่ดาวเคราะห์น้อยที่เสร้จสิ้นกระบวนการวิเคราะห์แล้วก็ไร้ประโยชน์
เบต้าผู้ติดตามดูไม่ประหลาดใจอะไร แต่เหล่าโอเมก้าที่ขนของบรรณาการมาเต็มคันรถกลับทำหน้าเลิ่กลั่กงุนงงว่าควรทำอะไรต่อไปดี
"ชักช้า..."
พลันร่างของโอเมก้าพวกนั้นก็สลายไป มันถูกทำลายจากคำบัญชาของผู้ที่ปั้นพวกมันขึ้นมา เหลือเพียงของบรรณาการเต็มคันรถวางเรียงรายในลานกว้าง
"ของพวกนั้นเรายกให้ ถือเสียว่าหมดหนี้ค้างกันในอดีตแล้วกัน อิกไนท์"
แต่คำพูดพวกนี้ไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทของผมเลย ผมมองพื้นที่ว่างเปล่าที่เคยมีคนยืนอยู่ตรงนั้น คนที่มีความคิดเรียบง่ายไร้พิษสง คนเหล่านั้น โอเมก้าเหล่านั้น...
จงกล้าหาญ นิก...
จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง...
ดวงตาของผมลุกวาว คำพูดของท่านไนท์ ผมไม่เคยลืม ผมกัดฟัน กำมือแน่น เป็นครั้งแรกที่ผมสัมผัสได้ นี่คือความโกรธ นี่คือความรู้สึกโกรธเกรี้ยว! ที่ช่วยให้ผมกลั้นน้ำตาไว้ข้างในได้
ผมสูดลมหายใจเตรียมพร้อมกับแรงปะทะที่สามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ แล้วเอื้อมมือคว้าไหล่อีกฝ่ายไว้
หมับ
จักรพรรดิอาเบลชะงัก เขาหันขวับมาด้วยดวงตาอำมหิต บรรยากาศรอบตัวลั่นเสียงเปรี้ยะๆติดๆกัน ราวกับคลื่นบางอย่างกำลังเดินทางข้ามอากาศที่เป็นตัวกลางไปทำลายล้างเป้าหมายข้างหน้าให้เป็นผุยผง
ผมกลืนน้ำลาย รู้สึกอยากจะเปลี่ยนใจร้องว่า มือมันขยับไปเองเหลือเกิน แต่ไม่ได้!!  นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ! เพื่อดาวของผม เพื่อท่านไนท์ และเพื่อระบายความรู้สึกโกรธเกรี้ยวข้างในนี้ออกมา!! เพื่อคนพวกนั้นที่ไม่อาจส่งเสียงของตัวเองออกมาได้ ตอนนี้มีแต่ผมคนเดียวที่ทำได้ ผมต้องประกาศศักดาของดาวเฟลม่า ไม่ให้ใครบังอาจมาดูถูกดูแคลนน้ำพักน้ำแรงของท่านไนท์ และไม่ยกโทษให้ใครก็ตามที่ทำร้ายพวกเขา ทำร้ายตัวตนดั้งเดิมของผม!
ผมกัดริมฝีปากตัวเองแล้วเอ่ยออกไปอย่างดุดันที่สุด
"อาเบล นายมาเหยียบดาวของผม คิดว่าจะกลับไปโดยที่ผมไม่อนุญาตได้เรอะครับ"
เจ้าของชื่อหรี่ตาและเลิกคิ้วในจังหวะเดียวกัน คล้ายทั้งประหลาดใจและอยากลองเชิงเช่นกัน อาเบลเชิดหน้าขึ้น ขยับมุมปากเพียงเล็กน้อย
"แล้วแกมีปัญหา?"
โห้ โดนสวนกลับแบบนี้ แล้วผมจะตอบว่าอะไรได้ ใจผมนี่แทบวิ่งหนีไปสุดขอบดาราจักรแล้ว แต่กลับต้องกลั้นใจบังคับมุมปากตัวเองให้เหยียดยิ้มบ้าง
"อาเบลต่างหากที่ดูมีปัญหากับผม...หรือว่ากำลังเสียใจเรอะครับที่ผมไม่เหมือนไนท์คนก่อน?"
ทับทิมในดวงตาเหมือนจะจ้องผมให้มอดไหม้ดั่งยืนอยู่บนผิวดวงอาทิตย์ ผมคลายมือที่บังอาจจับบ่าเบื้องสูงไว้ออกช้าๆ แต่ยังคงพยายามวางท่วงท่าทรงอำนาจไว้ กดเสียงต่ำและเอ่ยอย่างปากกล้าต่อ
"ส่วนเรื่องการประชุม ถ้าผมพอใจจะไปผมก็จะไป ถ้าไม่...ต่อให้เป็นเทียบเชิญจากนาย ผมก็ไม่คิดจะทำตาม เข้าใจตรงกันนะครับ ท่านจักรพรรดิอาเบล"
"…"
ผมกำลังเหยียบเข้าไปในเขตแดนของคนตายมากขึ้นเรื่อยๆ ผมเดาอนาคตตัวเองไม่ออกแล้ว ภายหลังวันนี้ผมคงจะได้ฉายาว่า ราชาดาวเฟลม่ารุ่นที่อายุสั้นที่สุดก็ได้ แต่คิดในแง่ดีอย่างน้อยผมก็ยังมีฉายาล่ะหน่า
"หึ"
!!
ผมหัวใจแทบหยุดเต้น ไม่ใช่เพราะอาเบลออกคำสั่งยิงถล่มดาวเฟลม่า แต่เป็นเพราะว่าจักรพรรดิอาเบลคนนั้นกำลังหัวเราะ แถมหัวเราะหึหึเสียงดังจนชวนให้ขนลุก ผมหวังว่าประธานภาคีคนนี้จะไม่ได้มีฉายาว่า หัวเราะเสร็จสังหารสิ้นดาราจักรหรอกใช่มั้ย!?
"นี่แกโกรธด้วยเรอะ? เห็นใจพวกทาสเหมือนเดิมเลยนะ ไนท์" เขาว่าแล้วแสยะยิ้มมุมปาก
หมับ
ก่อนจะยื่นมือมือเรียวมาบีบคางผม จับให้เชิดขึ้นจนผมรู้สึกว่าหัวถุยๆใกล้จะหลุดจากบ่าแล้ว
"ถ้าแกอวดดีนักก็มาให้ได้ล่ะ การประชุมจัดขึ้นที่เดิม แกได้รับคำเชิญจากเราแล้ว ถ้าแกทำพูดดีแล้วคิดว่าจะปฏิเสธไม่มาได้ล่ะก็..."
พูดจบเขาก็ขว้างผมทิ้ง ขอย้ำคำว่าขว้าง เพราะกริยามันตรงตัวมากจริงๆ แล้วผมก็ลอยละล่อง หรือควรใช้คำว่า 'ปลิว' ไปกระทบ ไม่สิ 'กระแทก' กับผนังดังอั่ก แล้วร่วงแหมะลงไปกองกับพื้นเหมือนซากแมลงวัน
"อย่าให้เราบอกเลยว่าแกจะเจอกับอะไร...แกกับดาวของแก..."
อาเบลมองเหยียดๆเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเรียกสะพานข้ามดาราขึ้นมาใหม่ก่อนจะหันมามองผมที่ยังลุกไม่ขึ้น
"เราหวังว่าแกจะมานะอิกไนท์"
แล้วอาเบลก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำแผ่วเบา
"และก็ช่วยสงบปากสงบคำในโต๊ะประชุมให้ดีด้วยล่ะ ถ้าแกกล้าพูดอะไรงี่เง่าออกไป เราจะไม่ให้แม้แต่ธุลีของดาวเฟลม่ามีที่ฝังในอวกาศ จำไว้ซะ"
พูดจบก็เชิดคางสะบัดชายผ้าคลุมขึ้นสะพานข้ามดาราไปพร้อมเสียงกริ๊งๆของสายโซ่บนเกราะเงิน ทิ้งผมให้มองตามด้วยปากอ้าค้าง
ฟะ 'แฟนเก่า' ท่านมาขู่จะบึมบ้านท่านเอาซึ่งๆหน้าเลยล่ะท่านไนท์
หวังว่าท่านคงไม่ได้มีประวัติแอบหลายใจหรอกนะ ไม่งั้นผมว่าดาวเราคงไม่รอดไปง่ายๆแน่นอน
นาฬิกาอะตอม* : คือเครื่องมือวัดเวลาที่มีความเที่ยงตรงมากที่สุด โดย 1 วินาที จะมีค่าเท่ากับช่วงเวลาที่ธาตุ Cesium-133 รับ และปลดปล่อยพลังงานในการเปลี่ยนระดับสถานะครบ 9,192,631,770 รอบ" และในหนึ่งล้านปี เวลาของนาฬิกาอะตอมจะมีความคลาดเคลื่อนเพียง 1 วินาที


## ตอนที่  11 อัลฟ่า เบต้า โอเมก้า

ผมทั้งเจ็บก้น เจ็บกระดองใจ ทั้งมีข้อสงสัยที่ไม่ได้รับคำตอบ แต่ด้วยความไม่อยากถูกปรามาศโดยคนหน้าสวย ผมตัดสินใจเรียกเวสต์มาปรึกษาเรื่องการเข้าร่วมประชุมที่ว่าอย่างรวดเร็ว
"มันคือการประชุมของภาคีดวงดาวนับแสนจาก​ดาราจักรนับหมื่นทั่วจักรวาลที่มีวิวัฒนาการในระดับที่มีอัลฟ่าและเทคโนโลยีข้ามจักรวาลขอรับ ด้วยผลงานที่ผ่านๆมาของท่านไนท์ทำให้ดาวเฟลม่าของเราได้รับยอมรับเป็นหนึ่งในสมาชิกชั้นสูงของวงแหวนแรก มีสิทธิเสนอมติ ออกความเห็น คัดค้านและโหวตเลือกในทุกเรื่อง"
ให้ฟังอีกกี่ครั้งก็ไม่น่าเชื่อว่าท่านไนท์ที่นั่งดูดาว นอนเล่นกับผมมาตลอดจะมีผลงานระดับจักรวาลกับเขาด้วย  ถึงกับได้อยู่วงแหวนเดียวกับอาเบลคนนั้น ต้องนับว่าท่านไนท์ไม่ธรรมดาเลยสินะ
แต่ครั้งนี้ประธานถึงกับออกปากให้ผมไปนั่งเงียบๆเลยทีเดียว ท่าจะไม่ชอบหน้าผมจริงๆ
"ไปงานประชุมผมควรจะทำอะไรบ้างน่ะ เวสต์"
"จุดประสงค์ของงานพบปะส่วนใหญ่คือการหาพันธมิตรจากดาราจักรอื่นๆ เจรจาตกลงการค้า ขอความร่วมมือในด้านใดด้านหนึ่ง หรือสอดส่องดูความเคลื่อนไหวของศัตรู ท่านนิกอยากไปด้วยเป้าหมายใดเป็นหลักล่ะขอรับ"
ผมเอียงคอคิดหนัก อย่างผมจะให้ไปเจรจา หรือสอดส่องศัตรูก็คงไม่ไหวล่ะมั้ง
"งั้นเราเป็นพันธมิตรกับใครบ้างเรอะตอนนี้"
"ถ้าต่างดาราจักรก็มีอยู่แค่หนึ่งเดียวคือ สหพันธ์ดวงดาว ABELL ขอรับ"
แหงงั้นล่ะ ผมแอบตกใจกับพันธมิตรอันน้อยนิดของท่านไนท์ ไหนท่านว่าท่านเป็นที่นิยมไม่ใช่เรอะ?
"แล้วดาวโฌฌอนล่ะ?"
"ท่านไนท์รู้จักชาร์เลส ชาร์ลเป็นการส่วนตัว ไม่ได้ทำผ่านการเจรจาทางการทูต จึงไม่มีการทำสัญญาพันธมิตรอย่างเป็นลายลักษณ์ขอรับ"​
ทำไมล่ะ? ท่านไนท์ก็สนิทกับพี่ใหญ่มากไม่ใช่เรอะ หรือว่าพี่ใหญ่ไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าพวกเขาสนิทกัน?
"ถ้าท่านนิกต้องการหาพันธมิตรเพิ่ม การประชุมนี้ก็ถือเป็นโอกาสที่ดี ข้าน้อยจะจดรายชื่ออัลฟ่าและดวงดาวที่น่าสนใจไว้ให้ท่านพิจารณาเลือกอีกทีหนึ่ง..."
เวสต์ยังพูดไม่ทันจบ...
ตูม!!
ประตูห้องก็ถูกทลายเข้ามาโดยผู้บุกรุกที่มีหน้าตามอมแมม ตากระจ่างใส เขากวาดตาเข้ามาในห้องและหยุดที่ผม ก่อนจะถลาเข้ามากอดเอวผมไว้แน่น
"มู? เป็นอะไรมา"
ตัวสั่นงกๆ ท่าทางดูน่าสงสารมาก จนผมต้องตบหลังปลอบประโลมคนที่ตัวใหญ่กว่า
"ไปไหนแล้ว เจ้าโอเมก้านี่" เสียงอีสต์นั่นเอง เขาถลาตามเข้ามาในห้องแล้วหยุดพักหอบพลางปาดเหงื่อที่ชุ่มโชก "หนีมานี่เอง อ๊ะ ท่านนิก"
'โอ้ว เช้านี้ก็ยังน่ารักเหมือนเเดิมเลย'
เสียงในหัวเขาดูเริงร่าขึ้นมาทันที ผมกรอกตาแล้วเอ่ยถาม
"นายทำอะไร วิ่งตามจับมูทำไม" ผมเห็นท่าทางหวาดกลัวของมูและคิดว่าเขากำลังถูกรังแก สัญชาตญาณการปกป้องก็ทำงานทันที โอเมก้าจะถูกรังแกในสายตาผมไม่ได้เด็ดขาด
"เอ่อ" อีสต์อ้ำอึ้งเกาหัวพลางเหลือบมองไปที่เวสต์  เบต้าอันดับหนึ่งจึงยืนขึ้นก้าวออกมา
"ข้าน้อยฝากให้อีสต์ช่วยอบรมโอเมก้าจากดาวออลเรียให้เหมาะสมกับท่านเอง ท่านนิก"
"อบรมอะไร"
"ก็เรื่องทั่วๆไปขอรับ ท่านนิก มารยาทบนโต๊ะอาหาร การแต่งตัว การทำความเคารพ แต่พอข้าน้อยจะให้อาบน้ำ มันก็วิ่งหนีออกมาเลย"
พออีสต์อธิบายจบ ผมก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า มูถูกจับแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเนื้อดี ทำให้เขาดูไม่เหมือนทาสอีกแล้ว ท่าทางเหมือนสุภาพบุรุษขี้อาย ดูเงอะงะอย่างน่าเอ็นดู แต่เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยตอนนี้ทำให้เขาเหมือนสุภาพบุรุษที่กำลังโดนปล้นทรัพย์มากกว่า
ขณะกำลังพิเคราะห์ผลความพยายามของอีสต์ สายตาผมก็ไปสะดุดเข้ากับรอยจางๆที่โผล่พ้นออกมาจากแขนเสื้อ เมื่อจับแขนมูขึ้นมาพลิกดูก็พบว่ามันเป็นรอยแผลเป็นที่บาดลึก เป็นเส้นๆตามแนวหลังลำตัวและแขนขา
"รอยแผลนี่คืออะไร"
อีสต์หน้าซีดเผือด กลืนน้ำลายแล้วรีบตอบ "นี่รอยเดิมขอรับ...ท่านนิก"
"รอยเดิม? ผมหรี่ตา ดูยังไงก็รอยเฆี่ยนตีแน่นอน แถมจำนวนก็ไม่ใช่น้อยๆ มีทั้งเก่าและใหม่ คนละช่วงเวลา ไม่ใช่แผลที่เกิดในวันสองวันแน่
"ตั้งแต่เมื่อไร"
อีสต์รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากเวสต์อีกครั้ง
ผมหันไปสบตาเวสต์ที่สงบนิ่ง
"รอยพวกนี้มีก่อนที่เราจะซื้อมันมา และเกิดช่วงที่อยู่ในคุกขอรับ"
เวสต์ตอบตรงๆด้วยความสงบ ไม่ปัดความรับผิดชอบ ทั้งยืนรอรับผิดถ้าผมคิดจะลงโทษ แต่ในเมื่อมันเป็นกฎมาก่อนหน้านี้จะให้ผมลงโทษพวกเขาที่ทำตามกฎก็ไม่ถูกเสียทีเดียว
"งั้นต่อจากนี้ไปผมขอสั่งยกเลิกกฎเฆี่ยนตีโอเมก้า"
อีสต์เผยสีหน้าตกใจเมื่อผมพูดจบ ส่วนเวสต์ยังคงนิ่ง ผมไม่ชอบสีหน้าที่เหมือนเดาได้ล่วงหน้าเลยว่าผมจะทำอะไร
"ทำไม? หรือว่าผมไม่สามารถทำได้เรอะ?"
"ท่านสามารถทำได้ เพียงแต่..."
ผมจ้องหน้าเวสต์ เตรียมรับฟังข้ออ้างใดๆก็แล้วแต่ที่เขาอยากจะยกมาอ้าง
"มันจะมีประโยชน์อะไรในการทำแบบนั้นหรือท่านนิก?"
ผมหูฝาดไปหรือเปล่านะ...เวสต์หมายความว่า การเฆี่ยนตีมีประโยชน์กว่าอย่างนั้นเรอะ?
"ถ้าหากท่านไม่พอใจรอยแผลของเขา ท่านในฐานะอัลฟ่าก็สามารถลบมันออกได้ทันที ทำให้เสมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นเลยก็ได้ ท่านจะแก้ความทรงจำที่ไม่ดีออกไป ให้เขาลืมความเจ็บปวดที่ผ่านมาก็ทำได้"
ผมอึ้งกับคำตอบของเวสต์ และก็ตกตะลึง นี่คือพลังของอัลฟ่า พลังที่เปลี่ยนได้ทุกอย่างบนดวงดาว  แต่พลังนั้นกลับไม่ได้มีไว้เพื่อช่วย หรือแก้ไข กลับมีไว้เพื่อกลบเกลื่อนปิดบังสิ่งที่เคยเกิดขึ้นอย่างนั้นเรอะ!
"เหมือนกับว่าถ้าผมตัดแขนตัดขาพวกนายไป ผมพอใจจะต่อเข้าไปเมื่อไรก็ได้สินะ"
ผมถามด้วยเสียงเย็นชาเป็นครั้งแรก  แต่เวสต์ก็ไม่สะทกสะท้าน เขาอธิบายอย่างราบเรียบต่อไปเหมือนอ่านหนังสือให้ผมฟัง
"นั่นก็ขึ้นอยู่กับความพอใจของท่านอย่างแท้จริง ท่านนิก ส่วนเรื่องการเฆี่ยนตี ที่ข้าน้อยบอกว่าไม่มีความจำเป็นก็เพราะว่า โอเมก้าไม่อาจขัดคำสั่งเบต้าได้อยู่แล้ว และในการตั้งโปรแกรมของเบต้าก็ไม่มีการตั้งกฎให้เฆี่ยนตีโอเมก้าได้ เบต้าไม่อาจทำร้ายคนอื่นได้ด้วยอารมณ์ ตราบเท่าที่พลังของตราประทับไม่ได้อ่อนลง จะไม่มีใครสามารถทำตามใจชอบได้ และตอนนี้พลังของตราประทับก็ไม่ได้อ่อนลงถึงขั้นนั้น..."
คำตอบนี้ยิ่งทำให้ผมตกตะลึง เพราะมันแปลว่าคนคนเดียวบนดาวที่ทำร้ายคนอื่นตามใจชอบได้ เฆี่ยนตีผู้อื่นตามอารมณ์ได้...
"อัลฟ่างั้นเรอะ?"
เวสต์มองนิ่งๆไม่พูดอะไรอีก คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว เวสต์ถึงบอกว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะยกเลิกการเฆี่ยนตี เพราะอย่างไรคนที่จะลงมือได้ก็มีแค่คนเดียว
งั้นแสดงว่า รอยแผลพวกนี้คงเกิดก่อนที่มูจะมาที่ดาวนี้ เป็นอัลฟ่าของดาวดวงอื่นเป็นคนทำ...เพราะท่านไนท์ไม่มีวันทำแบบนี้หรอก ขณะอยู่กับผม ท่านยังไม่เคยแม้แต่จะตบยุงสักตัว
ผมได้ข้อสรุปแล้วว่ามันต้องเป็นอัลฟ่าของดาวอื่นแน่นอนที่อยากทำร้ายมูอย่างไม่มีเหตุผล เพียงเพื่อสนองความสนุกสนานของตัวเอง
เวสต์ไม่ตอบอะไรเพิ่มเติม เขานิ่งเงียบ จนผมเอะใจบางอย่าง ดูเหมือนว่าการเป็นอัลฟ่าจะช่วยให้ผมพอจะฉลาดขึ้นมาบ้าง
"นายหาตัวโอเมก้าที่หายากแบบนี้มาเพื่ออะไรเรอะ เวสต์?"
สีหน้าของเวสต์ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย "นี่เป็นคำสั่งของท่านไนท์  ท่านได้ยินเรื่องของโอเมก้า ขณะที่เดินทางไปเยือนดาวเพื่อนบ้าน"
"และท่านไนท์พามูกลับมาเพราะอะไร? ในเมื่อนายบอกเองว่าท่านไนท์ก็ไม่เคยคิดจะเอามูมาใช้ดำรงเผ่าพันธ์ุ"
"จริงๆแล้วการศึกษาคุณสมบัติ และการสร้างรหัสพันธุกรรมของเผ่าพันธ์ุโบราณ ไม่ใช่เหตุผลของท่านไนท์​ แต่เป็นเหตุผลของคนอื่นขอรับ ท่านไนท์จึงเก็บโอเมก้าตัวนี้ไว้เพื่อเป็นของบรรณาการ สำหรับคนคนนั้น"
"ใครกั..."
ผมยังถามไม่ทันจบคำ ก็บรรลุได้ด้วยตัวเอง
คนที่เพิ่งจะสะบัดเส้นผมสีเงินกลับดาวไป....
เวสต์พยักหน้า
"จักรพรรดิอาเบลรุ่นแรกได้ทำลายดาวออลเรียไป เรื่องต่างๆในอดีตก็น่าจะจบไปแล้ว แต่ใครๆก็รู้ว่าอาเบลแทบทุกรุ่น มีความแค้นฝังลึกต่อเรื่องราวของแม็กซิมัสมาก  ตอนนี้ก็ยังออกตามล่าตั้งค่าหัวประชากรดาวออลเรียที่เหลือรอด หรือทรยศดาวแม่ของตัวเองอพยพไปมีชีวิตใหม่...ข้าน้อยคิดว่าท่านไนท์ก็แค่เผื่อเอาไว้กรณีที่ไม่อาจร่วมมือกับจักรพรรดิอาเบลได้"
"ร่วมมืออะไร?" ​ไม่ใช่ว่าเพื่อจีบคนหน้าสวยนั่นหรอกเรอะ?
"เรื่องนี้ท่านไนท์ไม่ได้บอกข้าน้อยไว้"
ผมถอนใจ ผมอยู่กับท่านไนท์มาตลอด แต่กลับยังมีหลายเรื่องของท่านที่ผมไม่รู้เลย ขอบเขตการรับรู้และสติปัญญาที่จำกัดของโอเมก้าทำให้ผมไม่อาจเข้าใจความคิดอ่านของท่านไนท์ในตอนนั้นได้
ท่านไนท์กำลังทำบางอย่างที่ผมยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร เขาไม่ได้บอกผมเพราะผมโง่เกินกว่าจะเข้าใจได้ แต่ตอนนี้ผมสามารถเข้าใจได้แล้ว และสิ่งที่ผมไม่ชอบมากที่สุดก็คือ การที่มีคนมาทำอะไรลับหลังผม โดยไม่คิดจะบอกอะไรผม
"เวสต์"
"ขอรับ"
"ต่อจากนี้ห้ามนายทำอะไรโดยพลการโดยไม่บอกผมก่อนเด็ดขาด นายต้องแจ้งแก่ผมทุกเรื่อ ทั้งเรื่องที่ไนท์สั่งนายไว้ก่อนหน้านี้ ทั้งเรื่องที่นายจะตัดสินใจทำ ขอให้บอกผมเสมอ เข้าใจมั้ย"
เวสต์มีสีหน้าเรียบเฉย เขาหลุบตาลงแล้วเอ่ยอย่างชัดเจน
"ข้าน้อยต้องขอปฏิเสธความหวังดีของท่านขอรับ"
"อะไรนะ?"  ผมตะลึงงันหันกลับมามองเวสต์อย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะปฏิเสธตรงๆแบบนี้
มหาดเล็กผู้ใกล้ชิดกับอัลฟ่าที่สุดโค้งศีรษะลงต่ำคล้ายจะรับโทษ แล้วกล่าวอย่างนุ่มนวล
"ข้าน้อยจะทำเพื่อสิ่งที่ดีที่สุดต่อดาวเฟลม่า นี่คือคำปฏิญาณที่นอร์ทเวสต์ให้ไว้กับองค์ราชาทุกๆรุ่น เมื่อครั้งเข้ารับตำแหน่งนี้ และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป"
เวสต์จ้องมา เมื่อผมมองเข้าไปในดวงตาเขา ผมก็เห็นภาพในอดีตของผู้ที่ยืนอยู่บนบัลลังก์กับข้ารับใช้ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า
ท่านไนท์...
"นายได้รับสิทธินั้น นอร์ทเวสต์"  เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดที่ผมเคยได้ยิน
"จากนี้ไปจงเป็นคนที่เจ้าอยากเป็น และจงทำในสิ่งที่เจ้าเห็นว่าดีที่สุด เจ้าจะห้ามข้าก็ได้ จะขวางข้าก็ได้ แต่เพียงแค่จุดมุ่งหมายของเราคือสิ่งเดียวกัน เพื่อดาวเฟลม่า และเจ้าจะเป็นคนของข้าเสมอ"
"รับบัญชา"
ท่านไนท์แตะด้ามคถาประจำตำแหน่งลงบนบ่าของชายหนุ่มที่คุกเข่าให้เขาและแต่งตั้งเวสต์ให้รับตำแหน่งต่อจากรุ่นก่อนที่ชราภาพ ด้วยคำสั่งนี้ นี่คือสิ่งที่เวสต์ยึดถือมาตลอด
ผมกะพริบตาถี่ๆกลับมาสู่ช่วงเวลาปัจจุบัน คนที่คุกเข่าอยู่ยังไม่ยอมไปไหน แต่ก็ไม่ยอมตกลงด้วยเช่นกัน
"งั้นถ้านายเห็นว่าการบอกผมไม่เป็นผลดี...นายก็จะไม่บอกผมงั้นสินะ"
เวสต์ประสานมือไว้ข้างหน้าและก้มศีรษะต่ำ
"ขออภัยท่านเป็นอย่างสูง แต่นี่คือหน้าที่ของมหาดเล็ก หากท่านไม่พอใจก็ขอให้โปรดลงโทษข้าน้อยอย่างที่ท่านเห็นสมควรเถิดขอรับ"
ผมรู้สึกเหมือนใบหน้าด้านชา ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใด รู้เพียงแต่ว่ามีความรู้สึกบางอย่าง มันคือความโกรธงั้นเรอะ เหมือนครั้งที่อาเบลทำลายโอเมก้าต่อหน้าผม ความรู้สึกที่ผมไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนค่อยๆปะทุในหัวผม โอเมก้าไม่เคยมีสิทธิที่จะโกรธไม่ว่าจะถูกกระทำแค่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้ผมกำลังโกรธอย่างไม่มีสาเหตุอะไรเลย
ผมอยากจะกระชากคอเสื้อคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าขึ้นมาบอกให้หยุดการเอ่ยคำพูดไร้สาระพวกนี้เสียที แล้วรับฟังผมบ้าง
"งั้นนายบอกผมมา สิ่งที่ดีที่สุดตอนนี้คืออะไร ของบรรณาการงั้นเรอะ"
เวสต์ส่ายหน้า
"เรื่องของบรรณาการไม่จำเป็นแล้วในตอนนี้ ข้าน้อยจึงฝากไว้ให้อีสต์อบรมไปก่อน"
ว่าจบเวสต์ก็ยิงสัญญาณทางสายตาให้อีสต์พามูออกไป
สีหน้าอีสต์ไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้เป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่อาจต่อต้านเวสต์ที่มีตำแหน่งสูงกว่าตนได้ เขาแอบประท้วงในใจ คร่ำครวญถึงชะตาเลวร้ายของตัวเองที่ต้องมาดูแลโอเมก้าที่มีปัญหาตัวนี้ เพราะถ้าทำรุนแรงก็โดนท่านนิกหมายหัว จะถนุถนอมเจ้านี่มันก็ไม่เชื่อง ยิ่งถ้าหนีไปได้ เวสต์ก็จะมาเอาเรื่องเขาอีก  แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ลากมูจากไปทั้งน้ำตา ขณะที่มูทำตาละห้อยมองกลับมาหาผม
"ท่านนิก..." เวสต์เอ่ยเรียกสติผมให้กลับมาที่เขา
"สิ่งที่สำคัญและจำเป็นที่สุดตอนนี้คือ ท่านต้องใช้พลังของอัลฟ่าให้ได้เร็วที่สุด เพราะฉะนั้นต่อให้ท่านไม่อยากเรียน ข้าน้อยก็จะบังคับให้ท่านเรียน ต่อให้ท่านหมดแรงล้มลง ข้าน้อยก็จะปลุกท่านขึ้นมาเรียน และถ้าท่านไม่พอใจกับวิธีการของข้าน้อย ท่านก็สามารถลงโทษข้าน้อยได้ หลังจากที่ท่านใช้พลังได้แล้ว ท่านนิก ท่านเข้าใจหรือไม่?"
ผมไม่เคยชอบถ้อยคำของเวสต์ ทุกคำพูดของเขามันแสลงหูผม ผมโกรธ ผมนึกรังเกียจวิธีการพูดเช่นนี้  แต่ว่าสติปัญญาระดับอัลฟ่ากลับอนุญาตให้ผมสามารถเข้าใจได้ว่า เหตุใดเวสต์จึงเอ่ยแบบนี้
มันคือการเตรียมใจของผู้ติดตามที่ภักดีอย่างที่สุด...
ผมอยากจะโกรธเขาแต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมอยากจะไล่เขาออกจากตำแหน่ง แต่ถ้าทำแบบนั้น รอบตัวผมจะเหลือใครให้ใช้สอยกันล่ะ
ผมถอนหายใจยาวอย่างยอมรับในโชคชะตา แบบนี้ผมคงต้องอดทนไปก่อนจนกว่าผมจะเป็นอัลฟ่าที่แข็งแกร่ง
เพราะตอนนี้ผมขาดเบต้าเจ้ากี้เจ้าการคนนี้ไม่ได้เลยจริงๆ


##    ตอนที่  12  เรื่องที่อยากสอน

ต่อจากนี้คือการติวเข้ม​เรื่องการใช้พลังอัลฟ่าพื้นฐาน และพลังแนวไนท์ๆที่ใครๆก็รู้จัก เพื่อเตรียมพร้อมไม่ให้ผมไปยืนง่อยให้ถูกหัวเราะเยาะที่งานประชุม
ผมยืนเผชิญหน้าคุณครูจำเป็นผู้ตีหน้าเข้มประหนึ่งตนเองเป็นผู้ที่กำลังถูกฝึกหัด ส่วนผมที่ควรเคร่งเครียดยิ่งกว่ากลับกำลังเอ๋อกับทุกๆคำที่คุณครูเพียรอธิบาย
"ท่านนิก พลังสตริงของอัลฟ่าประกอบด้วยสองแบบ  หนึ่งคือพื้นฐาน จะเป็นเรื่องของการควบคุมความเป็นไปในดวงดาว เปลี่ยนภูมิประเทศ ปรับสภาพอากาศ สร้างสิ่งมีชีวิต ดำรงเผ่าพันธ์ุ ปรับปรุงพันธุกรรม พัฒนาอารยธรรมของดวงดาว เป็นต้น
ส่วนที่สองคือพลังขั้นสูง เป็นการหยิบยืมพลังของดวงดาวไปใช้ทั้งในและนอกดวงดาวทั้งเพื่อป้องกันดาวจากภัยคุกคามภายนอก หรือการปะทะระหว่างอัลฟ่า เช่น การแก้ไขวงโคจร การเปิดสะพานข้ามดารา บิดเบือนสนามแม่เหล็กของดวงดาว  เข้าถึงมิติที่สี่ห้าหก หรือสูงไปกว่านั้น ซึ่งเป็นความลับของจักรวาลที่อัลฟ่ามีหน้าที่ต้องศึกษาและค้นหาต่อไป นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมอัลฟ่าแต่ละดาวถึงมีความสามารถแตกต่างกัน เพราะองค์ความรู้ของจักรวาลแต่ละคนไม่เท่ากัน บางคนใช้ได้ถึงแค่มิติที่สี่ บางคนที่ไปไกลกว่านั้นก็จะมีขอบเขตการใช้พลังสตริงได้กว้างและลึกล้ำยิ่งขึ้น" คุณครูพูดรัวเป็นจรวดจนผมเริ่มอยากจะนับดาวบนฟ้าและเข้าสู่นิทราแล้ว
"ล้ำลึกที่ว่านี่ไปถึงไหนเรอะ?" ผมถามอย่างงงๆแก้ง่วง ส่วนเวสต์ที่ไม่ใช่อัลฟ่าก็ตอบอย่างทรงภูมิต่อไป
"ว่ากันว่า ที่สุดของพลังสตริง ก็คือการกลับสู่ต้นกำเนิด...การกลับสู่พระเจ้า ผู้สร้างจักรวาลนี้"
ไอ้เส้นด้ายที่ปลายนิ้วผมมันทำได้ขนาดนี้เลยเรอะ ผมมองมันอย่างเหลือเชื่อ
"แล้วท่านไนท์ไปถึงขั้นไหนเรอะ?"
"เรื่องนี้ข้าน้อยไม่อาจคาดเดาได้เลยขอรับ" เวสต์ส่ายหน้า "แต่การที่ท่านสามารถทำให้คนอย่างจักรพรรดิอาเบลยอมรับได้ ข้าน้อยคิดว่าอย่างน้อยๆ ท่านคงเข้าได้ถึงมิติที่ห้าขอรับ"
"แล้วทำไมต้องห้าด้วยล่ะ?" มันไล่เรียงกันยังไงหรือต่างกันยังไง ผมก็ยังไม่รู้เลย
"เพราะอัลฟ่าในวงแหวนแรกเข้าถึงมิติที่ห้าได้เป็นเกณฑ์ขั้นต่ำขอรับ ส่วนใครอยู่มิติสูงที่สุดตอนนี้ แต่ละคนก็ระวังท่าทีของตัวเองที่จะไม่ล้ำเส้นเกินไป เพราะจะกลายเป็นปัญหา เป็นภัยคุกคามที่ดาวอื่นๆหวาดระแวง เพราะฉะนั้นต่อให้ใครไปได้ไกลกว่านั้น ส่วนใหญ่ก็จะเก็บเป็นความลับ ไม่เอามาเผยแพร่ในที่สาธารณะแน่นอน"
แต่จะเก็บไว้เป็นท่าไม้ตายเอาไว้ตลบหลังอัลฟ่าคนอื่นๆยามเปิดสงครามอะไรแบบนั้นสินะ อืม ผมเห็นด้วยว่าผมต้องตั้งใจเรียนแล้วล่ะ
พลังพื้นฐานของอัลฟ่าเริ่มจากการสร้างภูมิประเทศและปรับภูมิอากาศ ซึ่งทำได้ง่ายกว่าการสร้างสิ่งมีชีวิต เวสต์จึงพาผมไปในที่รกร้างบนเกาะกลางมหาสมุทรและให้ผมลองแก้ไขภูมิประเทศและสภาพอากาศแถวๆนั้นดู
"ไม่ใช่แบบนั้น ท่านนิก ท่านต้องทำแบบนี้"
หลังลองเป็นครั้งที่ร้อยกว่าเสียงอบรมของเวสต์ก็ยังดังอยู่เนืองๆ นี่ผมทำได้ดีขึ้นบ้างมั้ย?
"อัลฟ่าคือดวงดาว เหมือนเวลาที่ท่านข้องใจสิ่งใด ดวงดาวก็จะให้คำตอบแก่ท่าน เวลาที่ท่านต้องการสิ่งใด ดวงดาวก็จะหยิบยื่นให้แก่ท่าน ร่างของท่านไม่มีอยู่ เพราะดวงดาวคือร่างกายของท่าน คือภาชนะที่บรรจุผู้ถูกเลือกที่เรียกว่าอัลฟ่า อัลฟ่าเปรียบได้กับหัวใจของดวงดาว ท่านต้องระลึกไว้เช่นนี้เสมอ"
เวสต์ย้ำเป็นรอบที่ร้อยกว่า ผมก็เพ่งสมาธิจนเหงื่อแตกพลั่ก เวสต์บอกให้ผมสร้างลมขึ้นมาเป็นบทเรียนแรก แต่จนตะวันสูงโด่เหนือหัว ผมก็เพิ่งจะทำได้แค่ลมอ่อนๆที่ดูพิกลพิการ
"ทำใจให้สงบ พลังของดวงดาวอยู่กับท่าน นึกถึงสภาพที่ท่านต้องการ นึกถึงกระบวนการที่มันเกิดขึ้น"
เอ่อ แล้วกระบวนที่ว่ามันคือยังไงนะ เวสต์พูดแล้วพูดอีกมันก็ยังไม่เข้าหัวผมสักที  แค่สร้างลมผมยังลำบากขนาดนี้ แล้วจะไปสร้างกองทัพตะลุยอวกาศได้เมื่อไรเรอะ? อีกสักพันล้านปีหรือเปล่า
"การเรียกลมไม่ใช่แค่คิดว่าอยากจะได้ลมเย็นสักวูบหนึ่งก็ได้มา ท่านนิก อย่างที่ข้าน้อยบอกไปว่า ท่านต้องเริ่มจากเข้าใจก่อนว่าลมเกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วทำไปทีละขั้น เริ่มตั้งแต่เร่งอนุภาคของอากาศตรงบริเวณหนึ่งให้ร้อนจัด ลอยตัวขึ้น แล้วลดอุณหภูมิบริเวณนั้นทันที เพื่อให้ลมที่พัดเข้ามากลายเป็นลมเย็นที่รุนแรง"
มหาดเล็กผู้อดทนยังคงอธิบายเรื่องเดิมซ้ำๆ อย่างตั้งใจ แต่ผมก็ยังทำไม่ได้สักที การเร่งอุณหภูมิให้ร้อนต้องทำยังไง ผมที่ไม่เคยแม้แต่จะต้มน้ำเองจะเข้าใจได้ยังไง?
แล้วจู่ๆเวสต์ที่ยืนดูผมนิ่งๆมาสักพักก็ก้าวเข้ามาประชิด ยกมือสองข้างขึ้นแตะใบหน้าผม ผมสะดุ้งโหยงเมื่อสองตาถูกบังคับให้สบกับดวงตาสีฟ้าที่มองตรงมา
"ตอนนี้ท่านรู้สึกยังไงท่านนิก?" เขาถามด้วยสีหน้าจริงจังมาก รอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาไม่ได้ทำให้สีฟ้ากระจ่างนั้นหมองลงแม้แต่น้อย
เอ่อ... โดนเอามือสองมือประคองหน้าไว้แบบนี้ ผมควรจะรู้สึกยังไงล่ะ?
"ร้อนหรือไม่ ท่านนิก นี่คือตัวอย่างของการเพิ่มอุณหภูมิของสสาร ตอนนี้ท่านเข้าใจแล้ว ท่านลองจินตนาการว่าท่านเป็นส่วนหนึ่งของอนุภาคอากาศและความร้อนเช่นนี้กำลังเกิดขึ้น..."
ฝ่ามือของเวสต์ไม่ได้ทำให้แค่แก้มสองข้างของผมอุณหภูมิสูงขึ้น แต่ความร้อนนี้กลับกระจายไปทั้งตัวผมอย่างควบคุมไม่ได้แล้ว ผมรู้สึกได้เลยว่ารูขุมขนทั่วร่างกำลังเปิดอ้าเพื่อระบายความร้อนเกินขีดจำกัดนี้ออกไป นี่คือความร้อน ผมคืออนุภาคอากาศ ผมกำลังถูกเร่งอุณหภูมิให้ใกล้เคียงกับการลุกไหม้ กำลังดิ้นขลุกขลักกระสับกระส่ายไปมาจากความร้อนที่ลุกลามไปทุกส่วน
ร้อน...มือของเวสต์ทำให้ผมร้อน ทำให้อากาศรอบตัวลุกเป็นไฟ...และ...ลอยสูงขึ้น พร้อมลมเย็นกว่าที่พัดเข้ามาแทนที่
ลมมาแล้ว! ผมสร้างลมได้สำเร็จแล้ว!
กว่าจะได้ลมมาพัดเหงื่อให้แห้งสักทีนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ
เวสต์ปล่อยมือออกไป ยืนดูห่างๆ สีหน้าเขาดูดีขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าหลับตารับลมเย็นอยู่ครู่หนึ่ง ก็จ้องเขม่นตรงมาเหมือนเดิม เขาบอกให้ผมทำซ้ำไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะคล่องขึ้น เพราะอัลฟ่าส่วนใหญ่แค่วินาทีเดียวก็เรียกลมพายุระดับโซนร้อนมาหมุนเล่นได้แล้ว   แต่พอผมเข้าใจสิ่งที่เรียกว่าความร้อน ผมก็สามารถสร้างลมได้เร็วขึ้นบ้าง ส่วนขั้นระดับพายุลูกโตๆคงต้องรอไปก่อน เพราะแค่ลมพัดพอผ้าแห้ง ผมก็แทบลมจับแล้ว
"ต่อไปเป็นฝน เพื่อความอุดมสมบูรณ์ของดวงดาว ท่านต้องสร้างวัฎจักรของน้ำได้"
มหาดเล็กผู้ไม่มีความเห็นใจเลื่อนบทเรียนถัดไปมาให้ทันที ผมรู้ว่านายรีบด้วยเวลาไม่คอยท่า แต่อย่างน้อยๆก็ช่วยพูดภาษาที่ผมเข้าใจหน่อยสิ
"น้ำระเหยด้วยความร้อนแบบเดียวกับที่ท่านทำให้อนุภาคของอากาศลอยตัวขึ้น แต่คราวนี้ท่านต้องทำให้อนุภาคเย็นตัวลงด้วย เพื่อให้อนุภาคของไอน้ำเกิดการควบแน่นแล้วรวมตัวกันลงมาเป็นน้ำฝน กลับสู่ท้องทะเลนี่จึงเรียกว่าวัฎจักรของน้ำอย่างสมบูรณ์"
ผมไม่มีปัญหากับการเร่งอุณหภูมิของหยดน้ำให้แตกเป็นไอน้ำและลอยขึ้นไป แต่จะทำให้เย็นลงคือยังไงล่ะ
"เย็นคือต้องสงบนิ่ง ลดการการสั่นไหวของอนุภาค ปล่อยพลังงานความร้อนออกไป"
ผมทำตามแต่ก็ยังนึกไม่ออก เมฆและน้ำฝนคืออย่างไรนะ..
ถ้าผมจำไม่ผิด ครั้งแรกที่ผมเห็นฝนและหยดน้ำก็คือ วันนั้น...
วันที่จักรพรรดิอาเบลมาเยือน
เปาะ แปะ
พอผมนึกถึงดวงตาสีทับทิมนั้น ผมก็เย็นเยือกไปถึงกระดูก ตัวผมที่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้เมื่อมองดูโอเมก้าเหล่านั้นสลายไปด้วยหัวใจที่ด้านชาของอัลฟ่า
อากาศเย็นลงฉับพลัน เมฆสีดำควบตัวขึ้นเหนือศีรษะผม แล้วฝน...ก็ตกลงมา
ซ่า
หนักขึ้นหนักขึ้น จนเหมือนฟ้าจะถล่มถลาย
"พอแล้ว ท่านนิก" ฝ่ามือสัมผัสแก้มสองข้างของผมอีกครั้ง  เรียกสติผมกลับมาจากก้นบึงของความหนาวเหน็บสู่อากาศที่อบอุ่น
ความเย็นถูกปัดเป่าไปด้วยไอร้อนจากมือคู่นั้น แล้วฝนก็หยุดตก แต่ก็ทำให้ทั้งผมและเวสต์เปียกปอนไปหมดทั้งตัวแล้ว
ผมกะพริบตาปริบๆ ลืมอารมณ์เมื่อครู่ไปหมดสิ้น แล้วก้มมองตัวเองที่เฉอะแฉะไปทั้งตัว ก่อนจะเงยหน้าเผยรอยยิ้มยินดีให้มหาดเล็ก ผมเรียกฝนได้แล้ว! เนื้อตัวที่เปียกคือหลักฐาน เวสต์ควรจะชื่นชมผมที่มีพัฒนาการรวดเร็วกว่าตอนแรก
แต่ดวงตาสีฟ้ากลับกำลังลุกวาวราวกับกำลังโกรธเกรี้ยว
"เวสต์?" เจ้าของนามไม่ตอบอะไร เขาผละมือออกไปแล้วเอ่ยเรียบๆ
"เรื่องพื้นฐานของการปรับสภาพอากาศท่านทำได้แล้ว ต่อไปเป็นบทเรียนพื้นฐานของการปรับภูมิประเทศ"
เบต้าอันดับหนึ่งชี้นิ้วออกไปในท้องทะเล
"ท่านต้องเลียนแบบตอนที่อัลฟ่าสร้างดาวขึ้นมาครั้งแรก เมื่ออากาศเหมาะแก่การดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิต มีน้ำ มีความร้อน ต่อไปคือแผ่นดินให้สิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ เราจะเริ่มจากพื้นฐานคือ การสร้างเกาะขึ้นกลางทะเล"
ผมมองไปในมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ตรงหน้า แล้วกลืนน้ำลาย นี่อัลฟ่ารุ่นแรกสร้างแผ่นดินใหญ่ขนาดนี้จากผืนน้ำที่ว่างเปล่าอย่างนั้นเรอะ?
"ท่านต้องนึกก่อนว่าภูเขาและเกาะกำเนิดขึ้นได้อย่างไร ท่านนิก" เวสต์ค่อยๆอธิบายเมื่อเห็นสีหน้างงๆของผม
"กองดินทับถมกัน?"
เขาส่ายหน้า
"ภูเขาและเกาะถูกยกสูงขึ้นจากแรงปะทะของแผ่นดินสองอันที่มาชนกัน หรือเคลื่อนที่เสียดสีกัน"
ผมขมวดคิ้วเป็นปม "แผ่นดินชนกัน?"
"ท่านคือดวงดาว ผิวเปลือกดวงดาวขับเคลื่อนด้วยหินหนืดร้อนข้างใต้ หรือที่เรียกว่าลาวา ทำให้แผ่นเปลือกโลกเกิดการรวมกัน ชนกัน หรือทับซ้อนกัน บ้างก็ถูกแรงบีบอัดทำให้โก่งโค้งงอขึ้น และบ้างที่ถูกลาวาดันให้เคลื่อนขึ้นสูงและปะทุออกมาที่ทางออก เกิดเป็นภัยธรรมชาติ เช่นแผ่นดินไหว และภูเขาไฟระเบิด ท่านต้องระวังอย่าให้เกิดสิ่งเหล่านั้น"
ผมเข้าใจแล้ว คำยากๆของเวสต์แปลง่ายๆว่า ตัวผมคือดวงดาว มีหินหนืดมหาศาลอยู่ในตัวผม ผมต้องเคลื่อนมันให้น้อยที่สุด และระมัดระวังอย่างที่สุด อย่าให้มันสั่นไหวรุนแรงเกินไปจนเกิดเป็นอันตรายต่อประชาชน หรือหลุดการควบคุมจนปะทุออกที่ผิวโลก
[ S T R I N G : CODE : C O N T I N E N T A L  D R I F T ]
ผมลองตั้งสมาธิลองทำดู แต่มันกลับหนักมาก ผิวโลกเคลื่อนช้าถึงช้าที่สุด ทีละมิลลิเมตรของมันดูดเรี่ยวแรงของผมไปมหาศาล ผมต้องเพ่งสมาธิจนเหงื่อท่วมเพื่อให้มันกระทบกันเบาที่สุด เพียงแค่สร้างเกาะขึ้นสักแห่ง ผมกัดฟันอยู่นานมากจนเริ่มหน้ามืด แล้วมันก็เข้าปะทะกันเบาๆ ที่ขนาดว่าเบาแล้ว ยังทำให้แผ่นดินสะเทือนจนผมเซถลาไปข้างหน้า
"ท่านนิก!"
เวสต์มาประคองผมไว้ แต่เพียงแค่ฝ่ามือเขาสัมผัสโดนตัวผม หินหนืดที่ว่าเชื่องช้าจนน่าปวดหัวมาตลอดกลับไหลลื่น ความร้อนทะลักออกมาจากใจกลางดวงดาวขับเคลื่อนหินหนืดอย่างรุนแรงจนผมหยุดมันไว้ไม่ได้
แย่แล้ว ผมเสียสมาธิหลุดการควบคุม มันกำลังจะปะทุออกไปแล้ว หินหนืดแทรกตัวออกมาตามรอยแยกของเปลือกโลกขึ้นมาอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง มวลความร้อนฉีกผิวดวงดาวออกมาโดยไม่ฟังคำสั่งใดๆ ผมพยายามฝืนต้านมันไว้สุดกำลัง แต่...ก็ไม่สามารถขวางกั้นมันได้
มันระเบิดออกมาแล้ว!
ครืนน
ผมตาโต รีบมองไปรอบๆอย่างตกใจ ผมทำให้เกิดภัยพิบัติทำลายดวงดาวไปแล้วรึเปล่า
"ไม่เป็นไร ท่านนิก ภูเขาไฟระเบิดขึ้นใต้น้ำ ไม่เป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตเท่าไรขอรับ" เวสต์เอ่ยเบาๆ แล้วชี้ไปที่ ผิวน้ำที่มีฟองเดือดปุดๆขึ้นจำนวนมาก ลาวาร้อนไหลออกมาแล้วเย็นตัวใต้ผิวน้ำ
ผมโล่งอก ถอนหายใจแรงๆ ยันตัวเองขึ้นมายืนอย่างมั่นคงแล้วพิจารณาดูพื้นที่ที่ผมสร้าง หน้าตามันไม่น่าดูเอาซะเลย แนวของเกาะเล็กๆผุดขึ้นจากผิวน้ำเป็นตะปุ่มตะป่ำต่ำๆสูงๆ ไม่มีความงามเลยซักนิด ผมหันไปขอความเห็นจากเวสต์
เขาก็มองนิ่งๆกลับมา "เราจะทำไปจนกว่าท่านจะทำได้ดีก็แล้วกันขอรับ"
ดูเหมือนเขาก็ไม่พอใจผลงานของผมเหมือนกัน
เวสต์จึงให้ผมฝึกเคลื่อนหินหนืด สร้างเกาะ เรียกลมเรียกฝน ทำซ้ำๆอย่างนั้นไปเรื่อยๆ ผมไล่นิ้วไปตามแผนที่และสัญลักษณ์ เพื่อไล่สร้างภูมิประเทศต่างๆเลียนแบบแผนที่ของเกาะอันอื่น ผมสร้างถ้ำ หน้าผา หาดทราย น้ำตก สร้างก้อนหินหน้าตาประหลาดให้เป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติ ดีที่เวสต์บอกว่าพื้นที่ป่า กับสิ่งมีชีวิตจะฝึกกันวันหลังไม่งั้นผมคงแย่แล้ว
โดยสรุปแล้วบอกได้คำเดียวว่า การฝึกของเวสต์นั้นหนักหน่วงมาก  เวสต์ต้องสาธิตเปรียบเทียบให้ผมดูตั้งหลายครั้ง และ ต้องใช้เวลากว่าสามวันสามคืน โดยไม่ได้หยุดพักกว่าผมจะชำนาญและทำเองได้  ผมรู้สึกขายหน้าคนเป็นเบต้าจริงๆ
"แล้วทำไมเบต้าอย่างนายถึงรู้การใช้พลังของอัลฟ่าล่ะ" ผมอดสงสัยไม่ได้
"ท่านไนท์เคยสอนข้าน้อยไว้ ข้าน้อยก็จำทฤษฎีได้" เวสต์ตอบเรียบๆ
เพื่อให้อนาคตเวสต์มาสอนอัลฟ่าฝึกหัดอีกทีงั้นเรอะ เพราะท่านขี้เกียจสอนเองรึเปล่าท่านไนท์
"สำหรับท่านนิก คงต้องใช้เวลาสักหน่อย เมื่อความทรงจำของท่านไนท์จะค่อยๆปรากฎออกมาตามเงื่อนไขของมัน ท่านจึงจะใช้พลังได้คล่องมากขึ้นขอรับ ท่านไนท์เคยบอกข้าน้อยไว้ว่านี่คือสิ่งที่ทำให้อัลฟ่าแต่ละรุ่นพัฒนาได้แตกต่างกัน เพราะถ้ามีแต่ความรู้เดิม ประสบการณ์เดิม ก็จะติดอยู่ในกรอบเดิมๆ ท่านว่าตัวท่านเองก็ไม่ได้ความทรงจำของรุ่นก่อนมาทั้งหมดเหมือนกัน"
ได้ยินแบบนี้แล้วผมก็ใจชื้นขึ้นเล็กน้อย
ส่วนพลังอัลฟ่าขั้นสูงนั่นเหนือเกินกว่าที่เวสต์จะสอนผมได้ เพราะส่วนใหญ่เป็นการใช้พลังนอกอวกาศ ผมคงต้องหวังพึ่งดวงไปก่อน ทั้งที่จริงๆแล้วมันเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้ถ้าผมคิดจะไปประชุม เพราะการออกห่างจากดวงดาวต้นกำเนิดไปจะทำให้พลังสร้างสรรค์ของอัลฟ่าใช้การได้ลำบากขึ้น ยิ่งระยะทางไกลเป็นล้านปีแสงยิ่งยากสุดๆ ดังนั้นถ้าจะเอาอะไรไป ท่านไนท์ก็ต้องสร้างมันขึ้นที่นี่แล้วหิ้วไปเอง
อันที่จริงแล้ว สิ่งที่คนเราควรเตรียมไปในการไปเยือนดาวคนอื่นคือ อาวุธสำรองหรือทางหนีทีไล่เผื่อว่าเจ้าบ้านอยากจะเชือดแขกน่ารำคาญทิ้ง หาใช่ของฝากเต็มไม้เต็มมือเหมือนที่ท่านไนท์ทำไม่
เวสต์ให้ผมไปพักเมื่อเขาพอใจการฝึกของผม โดยกำชับให้ผมพักผ่อนคืนนี้ให้พอ เก็บแรงไว้ใช้ในงานประชุม
ผมเหนื่อยล้าจนสายตัวแถมขาด แต่เวสต์ยังทำหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม เหงื่อสักหยดก็ไม่มีให้เห็น ซ้ำยังต้องคอยมาดูแล เรื่องอาหารการกิน อาบน้ำอาบท่า ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดเตรียมห้องนอนให้ผมอีก
"นายไม่เหนื่อยบ้างเลยเรอะ"
"ข้าน้อยและเบต้าทุกคนมีคุณสมบัติความทนทานไม่เหนื่อยง่ายขอรับ ท่านนิก"
ข้ารับใช้ที่ไม่มีวันเหนื่อย คุณสมบัติในฝันของเจ้านายเลยนะ แต่คิดแล้วผมอยากร้องไห้แทนเหลือเกิน
"บทเรียนที่เหลือข้าน้อยจะสอนท่านหลังจากกลับจากการประชุมนะขอรับ"
อ่า นึกว่าจะได้สบายแล้วเชียว เหมือนการประชุมเป็นการไปเที่ยวแล้วกลับมาเจอการติวเข้มต่อโดยไม่ได้หยุดพักเลย
"นี่ผมยังเหลือบทเรียนอะไรอีกบ้างนะ" ผมถามเสียงอ่อย
"เรื่องพลังพื้นฐานทั้งหมดขอรับ..."
ถ้าจำไม่ผิดเหมือนตอนแรกเวสต์บอกไว้ว่ามีเรื่อง การสร้างสิ่งมีชีวิตในดวงดาว และอื่นๆ อีกสองสามอย่างใช่มั้ย เขาวางแผนจะยัดเยียดให้ผมเรียนทั้งหมดด้วยหลักสูตรเร่งรัดเลยสินะ
"จริงๆแล้ว..." เวสต์เกริ่นขึ้นมาเบาๆ ด้วยใบหน้าสงบนิ่ง
"ข้าน้อยสามารถสอนให้ท่านได้ทุกเรื่อง ถ้าท่านต้องการ"
"ทุกเรื่อง?"
"ใช่ ทุกเรื่องขอรับ"
"เช่นอะไรบ้างเรอะ?"
"คุณสมบัติทุกอย่างที่อัลฟ่าจำเป็นต้องมี และทำได้ ข้าน้อยแม้จะทำไม่ได้ แต่ก็รู้ภาคทฤษฎีทั้งหมดขอรับ ข้าน้อยสามารถสอนท่านได้"
อืม ผมครุ่นคิดถึงประโยชน์มหาศาลของเวสต์ แล้วเข้าใจเลยว่าเขาเป็นคนที่อัลฟ่ารุ่นไหนก็คงขาดไม่ได้ ผมจะต้องเพิ่มเงินเดือนหรือว่าตบโบนัสให้เขางามๆดีมั้ย  ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าเวสต์จะลาออกวันไหน เมื่อต้องเผชิญกับภาระงานและผมที่เป็นตัวถ่วง
ผมปาดเหงื่อแล้วยิ้มแห้งๆให้เวสต์
"วันนี้เอาเท่านี้เถอะ ตอนนี้ผมอยากพักแล้ว"
"…"
เวสต์นิ่งงันไปไม่ตอบคำ จนผมอดกังวลไม่ได้ว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเขาจะไม่พอใจกับรางวัล นายอยากไปพักร้อนที่ไหน หรืออยากได้เงินเพิ่มพิเศษอะไรก็บอกผมมาตรงๆเถอะ อย่าจู่ๆงอนแล้วลาออกจากหน้าที่ไปนะ อย่าทิ้งให้ผมเผชิญหน้ากับอัลฟ่าอารมณ์แปรปรวนคนนั้นคนเดียว
แต่เวสต์ก็ไม่ได้มีทีท่าจะโกรธหรือน้อยเนื้อต่ำใจกับค่าแรงอย่างที่ผมคิด เขาถอนหายใจ และก้มศีรษะเป็นเชิงขอตัวลาตามปกติ
"ไว้ถ้าท่านต้องการให้ข้าน้อยสอนเมื่อไรก็บอกได้ทุกเมื่อนะขอรับ"
ว่าจบเจ้าตัวก็หมุนตัวจากไป
ผมอดไม่ได้ที่จะลอบอ่านความคิดของเขาช่วงขณะที่เขาเดินออกจากห้องผม และพบว่ามันซับซ้อนกว่าอีสต์มาก เขาคิดหลายเรื่องในวินาทีเดียว ทำให้ความคิดดูปนเปไปหมด อ่านได้แค่ภาพเลือนลางที่เต็มไปด้วยตัวอักษรและถ้อยคำประหลาดตีกันไปมา
พอคิดว่ามันเป็นเนื้อหาของบทเรียนที่เวสต์สามารถสอนให้ผมได้ ผมก็กลืนน้ำลาย
นี่เขามีบทเรียนเยอะขนาดไหนที่คิดจะสอนผมกันเนี่ย


## ตอนที่ 13 การประชุมภาคี

ท่านไนท์เคยบอกผมว่า...ในการประชุมมีขาประจำหลากหลายแบบ ซึ่งเราในฐานะหนึ่งในอัลฟ่าแนวหน้าต้องทำความรู้จักและรับมือให้ถูกต้องไม่งั้นเราอาจถูกแทงข้างหลังจนสิ้นชีพไม่รู้ตัวได้
ขาประจำกลุ่มใหญ่มีดังนี้
สายละครชีวิต : หัวหลักในการเรียกร้องขอความร่วมมือ ตั้งหัวข้ออภิปรายฟุ่มเฟือย สายนี้จะไม่พางานไปไหนถ้าขาดอีกสายหนึ่งสนับสนุน
สายทำงานเป็น : เป็นกลุ่มที่ถ้ามีน้อยกว่า 20% เมื่อไรการประชุมจะล่มไม่เป็นท่า
สายคัดค้าน : ใครมีความคิดสร้างสรรค์อะไรนอกลู่นอกทางขึ้นมา จักต้องเจอมารคอหอยจำพวกนี้เสมอ
สายอนุรักษ์นิยม : ผู้ยืนกรานในการอยู่กับที่ ไม่ต้องพัฒนาไปไหน บางเวลาจะกลายเป็นพวกสายคัดค้าน ผู้ที่คิดทำอะไรผิดธรรมเนียมประเพณีเข็ดขยาด
สายบริจาคจิตอาสา หรือชื่อเพราะๆว่าสายสันติภาพ : งานหลักของพวกเขาคือการเสียสละเพื่อส่วนรวม ขออาสาสมัครออกไปช่วยเหลือดาวที่อยู่ในโซนสงคราม และตั้งกองอาสาต้านแนวอุกกาบาต เป็นต้น
และสายที่ท่านไนท์ยกให้เป็นสายที่น่ารังเกียจที่สุด และมีเยอะที่สุดในจำนวนที่ไม่ทราบแน่นอน ก็คือ สายแอ๊บ...
ท่านไนท์นิยามง่ายๆว่าเป็นกลุ่มแสวงหาผลประโยชน์ที่แอบสวมหน้ากากเกาะไปกับกลุ่มต่างๆ ตามแต่ละช่วงเวลา วันไหนสายใดให้ผลประโยชน์ได้มากก็เกาะโหวตไปกับเขา บางเวลาถ้าเสียผลประโยชน์ก็จะกลายร่างเป็นสายคัดค้านหรืออนุรักษ์นิยมขึ้นมาทันทีด้วยใบหน้าที่แข็งแกร่งกว่าแกนดาว
ที่เจอได้บ่อยคือ สายแอ๊บสันติภาพ และสายแอ๊บละครชีวิต เพราะเป็นสองสายที่อ้างคุณความดีและความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นมาเรียกร้องเอาประโยชน์ได้ง่ายๆ
ส่วนพวกสายเล็กสายน้อยอื่นๆที่เป็นไม้ประดับก็เช่น
สายวิจัย สายขุดแร่ สายนักสะสมของหายาก : พวกนี้อยู่เครือๆเดียวกัน เน้นวิชาการเป็นหลัก ใครจะตีกันไม่ใช่เรื่องของพวกเขา เจรจาตกลงอะไรด้วยไม่ยาก เพราะมีสิ่งที่ต้องการชัดเจน
สายประจำ ในที่นี้มีความหมายตรงตัวว่า สาย เป็นประจำ และมักเป็นพวกเดียวกับสายหลับใน สายมาเพื่อกินฟรี สายขาดเสมอ หรือสายอินดี้ ซึ่งแปลว่าข้าจะทำอะไรก็เรื่องของข้าอย่ายุ่ง เป็นต้น
"แล้วไนท์ล่ะ เป็นสายไหน"
เมื่อผมถามกลับไปแบบนั้น ผมจำได้ว่ารอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าท่านไนท์กลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่หาดูได้ยาก เรียกให้เส้นผมของผมลุกชัน เขาลูบคางตัวเองเหมือนระลึกความหลัง
"อืม ผมน่ะเรอะ คงเป็น...สายเอาแต่ใจ หรือเปล่านะ?"
วันนั้นผมไม่เข้าใจว่าท่านไนท์หมายถึงอะไร แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว...เมื่อย่างก้าวแรกเข้ามาสู่งานประชุมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวาล
การประชุมภาคี​จัดขึ้นที่สถานีอวกาศเซทราเรียส  ที่ลอยอยู่อยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าระหว่างซุปเปอร์คลัสเตอร์*สองแห่ง หากมองออกไปนอกหน้าต่างจะพบว่ารอบตัวในรัศมีกว่าร้อยล้านปีแสง ไม่มีเทหวัตถุใดๆ ลอยอยู่เลย เพราะถูกแรงดึงดูดของสองซุปเปอร์คลัสเตอร์ดึงไปหมด เหลือแค่สถานีอวกาศนี้ที่มีระบบต้านแรงดึงดูดลอยเคว้งคว้างอยู่ตามลำพัง
พวกเราเดินทางไปด้วยสะพานข้ามดาราตามพิกัดที่ระบุในเทียบเชิญ เพราะสถานีจะเคลื่อนไปรอบๆพื้นที่ว่างตรงบริเวณใดก็ได้ในรัศมีร้อยล้านปีแสงที่ว่า
เมื่อเข้าไปถึงโซนรับรองสมาชิก กลางโถงห้องมีแผนผังสามมิติของสถานีอวกาศพร้อมคำอธิบายพื้นที่ใช้สอยต่างๆให้ผู้มาใหม่อย่างผมฟัง ผมสำรวจแผนผังอย่างสนใจ และเพียงแค่เห็นจุดเล็กๆแทนสิ่งมีชีวิต ผมก็ตะลึงงันกับขนาดใหญ่โตของมัน ทั้งยังเพียบพร้อม ด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกเท่าที่จะนึกออก และอาวุธป้องกันตัวครบครันดั่งยานรบ
สถานีเป็นของส่วนกลางสำหรับสมาชิกทุกคนก็จริง แต่พวกที่ไม่ได้ออกทุน ลงแรงสร้างหรือ ไม่เก๋าจริงก็อย่าไปทำกร่างมากจะปลอดภัยกว่า เพราะถ้าไปสะดุดเท้าของเหล่าคนใหญ่คนโตบนนั้นเข้า จะลำบากมิใช่น้อย
เมื่อถึงเวลาตามกำหนดในบัตรเชิญ ทุกคนก็ตรงเข้าห้องจัดประชุม
ผมเงยหน้ามองโต๊ะประชุมที่กึ่งกลางโถง โต๊ะไม่ได้วางอยู่บนพื้นเหมือนแถวดาวเฟลม่า แต่ทุกคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตามแนววงแหวนสามอันที่พาดซ้อนกัน ทแยงซ้ายอัน ทแยงขวาอัน ส่วนที่เหลือไกลออกไปจะเป็นที่นั่งตามวงแหวนขนาดใหญ่รอบนอก วงแหวนทั้งหมดวนรอบใจกลางทรงกระบอกโปร่งแสงที่ทำหน้าที่เป็นตัวฉายข้อมูล
ผมคลำทางหาชื่อ อิกไนท์บนโต๊ะแล้วรู้สึกโชคดีที่อยู่ในวงแหวนแนวราบ ไม่งั้นถ้าต้องนั่งกลับหัวกลับหางร่วมประชุมผมคงเวียนหัวแย่ ผมไม่รู้ว่าคนที่อยู่บนวงแหวนแนวทแยงมองภาพตรงกลางเป็นยังไง ขอแค่ไม่อ้วกลงมาเป็นใช้ได้
มองดูเผินๆแล้วทุกสิ่งในการประชุมดูลงตัว ที่นั่งก็นุ่มสบายไม่เวียนหัว อาหารก็มีบริการให้พร้อม แต่กลับมีเรื่องที่น่ากลัวอย่างหนึ่งที่ผมเพิ่งรู้สึกตัว ก็คือ คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของวงแหวนเดียวกับผม
จักรพรรดิอาเบล...
ผมกลืนน้ำลายเอื๊อก ประธานโต๊ะประชุมกำลังใช้ดวงตางามๆสีทับทิมมองข้ามมาอย่างไม่สบอารมณ์ อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ จนผมต้องรีบนั่งยืดหลังตรง สงบจิตสงบใจ และเริ่มภาวนาด้วยคาถาคุ้มครองแปดทิศที่อีสต์แอบส่งให้ผมก่อนออกมา แม้มันจะดูงมงายแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวจิตใจเลยล่ะนะ
ม่านสีออโรร่าโรยตัวลงมา อย่างน้อยทรงกระบอกโปร่งใสนี่ก็พอจะทำหน้าที่เป็นม่านบังตาให้ผมได้  ผมไม่เห็นอาเบล ขอแค่ไม่เห็นก็สบายใจไปกว่าครึ่ง อาเบลเองก็เลิกจ้องผมแล้วหันไปสนใจรายงานตรงหน้าเช่นกัน
นาฬิกาอะตอมที่บอกเวลาอย่างเที่ยงตรง บอกว่าการประชุมเริ่มแล้ว...
เลขาประจำการประชุมยืนขึ้นรายงานหัวข้อทั้งหมดที่จะอภิปราย และสมาชิกในวงแหวนวงในก็เริ่มแสดงความคิดเห็นต่อหัวข้อนั้นๆ แต่ส่วนใหญ่เป็นหัวข้อเรื่องที่ผมฟังไม่รู้เรื่องเลย จำนวนประชากรที่เหมาะสม กฎเกณฑ์ที่จะขอความร่วมมือจากสมาชิก ขอบเขตความช่วยเหลือ จำนวนกองทัพในครอบครอง อาณาเขตของอัลฟ่าแต่ละดาวที่ห้ามบุกรุกกัน ข้อตกลงการแบ่งปันดาวทรัพยากร  และอีกหลายๆเรื่อง...
พอฟังไปได้สักพัก ผมก็เริ่มเข้าใจท่านไนท์มากขึ้น...ว่าสายเอาแต่ใจที่ท่านพูดถึงนี่แปลว่าเป็นสายอินดี้ที่มาสายประจำ กินฟรี และหลับในสินะครับ หลายคนเริ่มย้ายไปสายเดียวกับท่านแล้วล่ะ ผมรู้สึกว่าความรู้สึกนับถือท่านไนท์ของผมแอบสั่นคลอนไปเล็กน้อย
เล็กน้อยจริงๆนะ
"เอาล่ะ ข้าว่าเราคุยไร้สาระมาพักหนึ่งแล้วนะ ทำไมถึงไม่เข้าเรื่องที่สำคัญที่สุดก่อนล่ะ?"
อัลฟ่าต่างดาวหน้าตาเหมือนหมาป่าเอ่ยขึ้นเนิ่บๆ เห็นได้ชัดว่าความอดทนของเขาที่น่าจะมีน้อยนิดอยู่เดิมได้หมดลงแล้ว
"ข่าวที่ว่าท่านรวบรวมกองทัพคุกคามดาวทรัพยากรของดาราจักรข้างเคียงอย่างนั้นเรอะ?" อัลฟ่าหน้าตาเหมือนกล่องประดับด้วยหนวดและเคราดกครึ้มถามกลับ
"เหลวไหล ใครๆก็รู้ว่าข่าวนี้ไม่เป็นความจริง ข้าเตรียมกองทัพไว้ด้วยเหตุผลเดียว ที่พวกท่านทั้งหลายก็รู้ดีอยู่แล้ว..." ชาวหมาป่าโต้กลับอย่างขุ่นเคือง
อะไรอ่ะ ผมไม่เห็นรู้เลย แต่เพราะทุกคนทำหน้าเคร่งเครียด ผมจึงรู้ได้ทันทีเลยว่ามีแต่ผมที่ตกข่าว ทั่วทั้งห้องประชุมเงียบกริบราวกับถ้อยคำนี้เป็นคำต้องห้ามเหมือนชื่อจักรพรรดิอาเบลบนดาวเฟลม่า
"ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขออนุญาตรายงานข่าวล่าสุดของเรื่องนี้ให้ท่านทั้งหลายฟัง ข่าวของสิ่งมีชีวิตไร้นิยาม หรือที่หลายๆท่านเรียกว่า 'เทเนบริส แคนนิส' สัตว์ประหลาดที่ล่าดวงดาวเมื่อหลายเดือนก่อน และความเสียหายที่พวกมันก่อขึ้น..."
เลขาประจำการประชุมเอ่ยขึ้นเมื่อความสนใจของสมาชิกมุ่งไปที่เรื่องนี้ ผมรีบเงี่ยหูตั้งใจฟังเป็นครั้งแรก ดีใจที่มีคนคิดจะอธิบายให้เป็นเรื่องเป็นราวสักที
ชื่อและภาพสามมิติของดวงดาวสี่ดวงฉายขึ้นบนหน้าจอ พร้อมพิกัดยาวเหยียด
"นี่คือรายชื่อดวงดาวที่ถูกบุกรุก และได้รับความเสียหาย..."
[ดาวออร์ค, ดาวฟอร์นาส ; ดาราจักรโคมา]
[ดาวเวลเว็ท, ดาวยูเนส ; ดาราจักรซอมบรีโร]
นี่มันหมายความว่า ตอนนี้มีตัวประหลาดอะไรไม่รู้ออกเดินทางไล่กินดาว และฆ่าอัลฟ่าประจำดาวอยู่งั้นเรอะ?
เพราะอัลฟ่าก็คือหัวใจของดวงดาว
"รวมทั้งหมด มีอัลฟ่าและดาวสี่ดวงตกเป็นเหยื่อ ทั้งหมดยังไม่ได้เป็นสมาชิกของภาคี และอยู่ไกลออกไปในดาราจักรล้าหลังขอรับ" เลขาสรุป
"งั้นก็ไม่แปลกที่พวกมันจะโดนเล่นงาน และไม่สามารถขอความช่วยเหลือได้ แล้วสัตว์ประหลาดนั่นไปไหนแล้วล่ะ" อัลฟ่าหน้ากล่องประดับหนวดถามต่อ
ภาพดาวทั้งสี่เคลื่อนออก ปรากฎเส้นเชื่อมต่อแสดงทิศทางการเคลื่อนที่ของมัน แต่ปลายทั้งสองด้านกลับหายไป ราวกับว่าจู่ๆมันก็ปรากฎขึ้นกลางจักรวาลโดยไม่มีที่มา และตอนนี้ก็ไม่มีใครรู้ที่ไปในอวกาศของมันแล้ว
"เส้นทางเดินทางของมันสะเปะสะปะ เราแกะรอยมาได้เท่านี้ ก่อนที่มันจะหายเข้ากลีบเมฆไปอีกครั้งขอรับ"
ที่ประชุมเริ่มมีเสียงพูดคุยดังขึ้น หลายฝ่ายต่างแสดงมุมมองของตัวเองต่อเรื่องนี้ ภาพรวมคือการถกเถียงกันว่า สิ่งประหลาดนั่นจะเป็นภัยคุกคามต่อสมาชิกมากแค่ไหน และภาคีควรจะจัดการกับมันอย่างไร ต้องจัดทัพไปตามล่า ต้องวางกำลังช่วยเหลือสมาชิกที่อ่อนแอ หรือว่า ยังไม่จำเป็นต้องทำอะไร...แค่รอดูท่าทีของสิ่งประหลาดนั้นไปก่อน
เกินครึ่งเห็นด้วยกับข้อหลัง เพราะตอนนี้ยังไม่มีใครให้คำตอบได้ว่า มันคืออะไร มีจุดประสงค์อะไร การลงทุนลงแรงไปก่อนอาจได้ผลที่ไม่คุ้ม หลายดาวจึงเลือกเตรียมกองทัพป้องกันตัวเองไว้ยามฉุกเฉินแทน
เริ่มไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นแล้ว หนังตาผมเริ่มคล้อยต่ำ แต่แล้วเมื่อหัวข้อนี้ใกล้ผ่านไป ก็มีเสียงเกริ่นดังขึ้นอีกหัวโต๊ะ
"พูดถึงการล่าอัลฟ่า...คงมีแค่คนเดียวกระมั้งที่บอกพวกเราได้ว่าเหตุผลและวิธีการนั้นคืออะไร?"
เป็นอัลฟ่าหน้าตาเหมือนขนมพุดดิ้งเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่น้ำเสียงกลับดึงความสนใจของทุกคนได้ รวมทั้งผมที่กำลังหลับในด้วยเช่นกัน ผมหันไปพินิจพิจารณาความน่ากินของเขาได้ครู่เดียว แต่แล้วพอเขาพูดจบ ทุกสายตากลับหันมามอง...
เอ๋ มองผมงั้นเรอะ?
ผมตื่นตกใจ ทั้งๆที่ตั้งใจจะทำตัวเป็นสายหลับในเนียนๆแบบท่านไนท์ แต่กลับตกเป็นจุดสนใจแบบนี้ ใครมันจะไปกล้าหลับได้
แล้วทำไมพวกเขาต้องสนใจผมด้วยล่ะ เกิดอะไรขึ้น ผมทันฟังแค่ประโยคเดียวเท่านั้นเอง
ล่าอัลฟ่า??
"ได้ยินมาว่าอิกไนท์เพิ่งชำระชีวิตใหม่ใช่มั้ยนะ" เสียงชาร์ลเอ่ยขึ้น ทำให้ผมสังเกตเห็นเขาเป็นครั้งแรก เขานั่งอยู่ในวงแหวนแนวราบเช่นกัน กำลังทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนไม่รู้จักผม ไม่มีการทักทายอะไรทั้งนั้น นี่เป็นเพราะว่าเราไม่ได้เป็นพันธมิตรกันด้วยลายลักษณ์อักษรหรือเปล่า
เสียงซุบซิบดังระงม ใครบางคนเปรยขึ้นมาอีก
"ในเวลาแบบนี้ อิกไนท์คิดยังไงถึงได้ละทิ้งตัวตนของตัวเองไปกัน"
ทุกสายตาหันมามองผมอีกครั้ง กดดันให้ผมตอบ แต่เล่นถามแบบนี้จะให้ผมไปตามท่านไนท์มาตอบยังไงล่ะ ถามเองก็ตอบเองไปสิจะมองผมทำไม
"พวกท่านไม่รู้หรือว่ามันเป็นวิธีหลบหนีข้อกล่าวหาที่แยบยลแค่ไหน" ชายหน้าตาเหมือนปลาหมึกบนดาวเฟลม่าพูดจีบปากจีบคอขึ้นมา พลางชี้ปลายหนวดข้างหนึ่งมาที่ผม
"หรือไม่ก็เป็นการตัดความเกี่ยวข้องกับกลุ่มสัตว์ประหลาดที่กำลังอาระวาดอยู่?"
"หรือว่าเป็นข้อต่อรองของใครบางคน?"
หลายคนเหลือบมองไปที่หัวโต๊ะ ที่นั่งของจักรพรรดิรูปงามผู้เป็นประธาน
หืม? ยังไงนะ เรื่องนี่เกี่ยวอะไรกับอัลฟ่าแปรปรวนคนนั้นด้วยเรอะ?
"อิกไนท์ไม่มีข้อกล่าวหาอะไรทั้งนั้น กฎหมายตราขึ้นหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ส่วนเหตุผลคงต้องไปงัดจากหัวกลวงๆของมันเอง ป่วยการจะมาคาดเดา..."
อาเบลเอ่ยเรียบๆอย่างชัดเจนและไร้ความรู้สึก
"นั่นสินะ เขาคงนับว่ามีคุณประโยชน์ต่อจักรวาลของเรามากในฐานะอัลฟ่าที่ทำให้ทั้งจักรวาลรู้ว่าอัลฟ่าก็สามารถอยู่เหนืออัลฟ่าได้" เจ้าปลาหมึกยังคงทับถมเรื่องที่ผมไม่รู้เรื่องต่อไป
บรรยากาศกดดันขึ้นจนผมจุกในลำคอ คนพวกนี้พูดเรื่องอะไรกันน่ะ?
"แต่ว่านะท่านอาเบล ไม่ใช่ว่าท่านยืนยันแล้วหรือว่าสามารถกำจัดสิ่งมีชีวิตไร้นิยามไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว เหตุใดมันจึงยังโผล่มาอาระวาดได้อีกครั้งล่ะ"
ทั้งวาจาและสายตาที่เจ้าปลาหมึกนั่นใช้มองอาเบลดูยังไงก็ไม่บริสุทธิ์เลย ผมขอเตือนไว้นะว่านายอย่ามองแต่รูปลักษณ์ภายนอกแล้วเผลอหลงใหลเชียว เพราะนายกำลังหาเรื่องทำตัวเองตาบอด
แต่อาเบลไม่ไยดี เขาตอบอย่างเยือกเย็นเช่นเดิม
"เรากำจัดมันได้ แต่เรายังไขปริศนาที่มาของมันไม่ได้ การที่เราพบมันเพียงตัวเดียวเมื่อตอนนั้น ไม่ได้แปลว่ามันมีแค่ตัวเดียว"
"และการที่เราได้ยินว่ามันถูกกำจัด ก็อาจจะไม่ได้แปลว่ามันสาบสูญไป มันอาจแค่ถูกจองจำไว้ที่ไหนสักแห่ง? หรือจริงๆแล้วมันเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นด้วยการทดลองนอกรีตบางอย่าง ?" เจ้าปลาหมึกตั้งคำถามที่ชวนให้ทั้งโต๊ะประชุมเริ่มซุบซิบความเห็นของตัวเองกันดังๆ
"ท่านประธาน ข้าตัวแทนดาราจักรทั้งปวงขอบังอาจกล่าวด้วยความหวังดีว่า ท่านกับเพื่อนๆของท่านคงไม่ได้กำลังทดลองวิจัยอะไรไร้ความรับผิดชอบแล้วปล่อยให้สมาชิกคนอื่นๆตกเป็นผู้รับเคราะห์อยู่กระมัง?"
"…"
แม้ผมจะไม่ใช่พวกเดียวกับอาเบล ยังอดรู้สึกเหม็นหน้าเจ้าปลาหมึกปากบอนนี่ไม่ได้เลย เห็นชัดเลยว่ามันตั้งใจตั้งคำถามกับอำนาจของอาเบล แถมพูดไปยิ้มเยาะไปแบบนี้มันน่าเอารองเท้าฟาดปากนัก แต่เดี๋ยวนี้ผมกลายเป็นคนนิยมความรุนแรงไปตั้งแต่เมื่อไร หรือว่าสาเหตุที่จักรพรรดิอาเบลซาดิสถ์ก็เพราะว่าต้องคอยฟาดฟันกับพวกปากเหม็นนี้ทุกวันนะ
อืม ตรงจุดนี้ ผมเริ่มเห็นใจอาเบลขึ้นมาบ้างแล้ว
พอหลายฝ่ายเริ่มถามเรื่องที่ไม่มีข้อเท็จจริงกันมากๆเข้า ผมก็นึกว่าจักรพรรดิอารมณ์แปรปรวนคนนี้จะโกรธจนกระทืบเท้า แต่อาเบลกลับเพียงกระตุกยิ้มมุมปาก
"มีความจำเป็นอะไรที่เราต้องเสียเวลาทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นล่ะ? ในเมื่อตอนนี้แค่สิ่งที่เรามีในกำมือก็เป่าดาราจักรท่านให้สาบสูญไปได้อยู่แล้ว"
อูว ผมร้องได้คำเดียวว่า แร๊ง ทำเอาชายหน้าเหี่ยวคนนั้นซีดไปเลย แต่ผมนี่อยากจะปรบมือให้ดังๆ พวกนายควรจะหัดสงบปากสงบคำแบบผมบ้าง ดาวของพวกนายจะได้อยู่ร่วมกับพวกเราไปนานๆ
"แล้วเรื่องของอิกไนท์ที่กำเนิดใหม่...กับตำแหน่งที่เหมาะสม"
อาเบลแค่นเสียงเฮอะอย่างรำคาญ เหลือบมองมาที่ผมด้วยหางตา
"นี่เป็นหัวข้อที่ไร้สาระ จะให้มันไปนั่งตรงไหนก็ตามสะดวก ยังไงมันก็ไร้ประโยชน์เหมือนเดิมน่ะแหละ"
คราวนี้แรงแบบจุกไปเลย นายชังน้ำหน้าท่านไนท์ขนาดนั้นเลยหรอ
ส่วนคนที่รอคำอนุมัติจากประธานหัวโต๊ะมานาน เมื่อสบโอกาสก็เริ่มลงมีดสับผมทันที
"งั้นการประชุมครั้งนี้ เราจะเริ่มจากการพิจารณาความเหมาะสมของตัวแทนที่มีสิทธินั่งในวงแหวนอัลลัส ขอให้แต่ละดาราจักร เสนอชื่อตัวแทนที่เหมาะสมของตนด้วย"
ผมเพิ่งเข้าใจว่าวงแหวนแต่ละอันมีชื่อเรียกเฉพาะ และถือเป็นการแบ่งเกรดของอัลฟ่าแต่ละคนไปในตัวด้วย
แน่นอนว่าที่นั่งในวงแหวนแนวราบคือที่นั่งระดับวีไอพี เป็นอัลฟ่าระดับบิ๊กบอสของแต่ละดาราจักร คนที่นั่งวงนี้นอกจากจะได้ยลความงามของประธานภาคีในระดับสายตาแล้ว จะมีสิทธิพิเศษในการออกเสียงก่อน และเสนอหัวข้ออภิปรายได้ ส่วนวงแหวนรอบนอก และวงแหวนแนวทแยงคือที่นั่งของอัลฟ่าไม้ประดับ เป็นดาวเล็กดาวน้อยที่กำลังพัฒนา เหล่าอัลฟ่าหน้าใหม่ที่เพิ่งได้รับสิทธิให้มาร่วมฟังการประชุม เป็นต้น พวกเขาจะมีสิทธิโหวตแค่บางหัวข้อเท่านั้น
ผมก็เพิ่งรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องแย่งชิงกันขนาดนี้  เดิมทีผมคิดว่าพวกเขาแค่อยากได้ที่นั่งแนวราบกัน จะได้ไม่ต้องเวียนหัวเวลามองท่านประธานพูด
หลังจากทำการโหวตเพียงรอบสั้นๆ ดาราจักรอื่นล้วนเลือกคนเดิม เพราะในช่วงนี้มีแต่ดาวอิกไนท์นี่แหละที่มีการเปลี่ยนถ่ายอำนาจ ทำให้แรงสนับสนุนเดิมหายเกลี้ยง เห็นชัดเลยว่าหัวข้อนี้จงใจเลือกขึ้นมาเพื่อเขี่ยผมออกจากวงโคจร!
ขอโทษด้วยท่านไนท์ ผมไม่น่าบากหน้ามาให้ตำแหน่งท่านหลุดไปเลย แต่ผมไม่ได้เสียดายเท่าไร ออกจะดีใจด้วยซ้ำที่ไม่ต้องทนนั่งจ้องหน้าท่านประธานใกล้ๆ ผมไปนั่งนอกวงดูอุกกาบาตชนกันในการประชุม ย่อมบันเทิงกว่าไหนๆ
พอจบการละเล่นย้ายเก้าอี้ดนตรี ทุกคนก็เริ่มกลับมาถกปัญหาเดิม ถึงวิธีที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดในการกำจัดสัตว์ประหลาดที่กำลังอาระวาดอยู่
"ทำไมถึงไม่ยิง 'เอซิสอาย' ใส่ที่ที่มันกบดานอยู่เลยล่ะ"
"โฮ่ นี่ถ้ามันแวะผ่านไปแถวดาวเจ้า ก็ให้เรายิงได้เลยใช่มั้ย"
ประธานเอ่ยเป็นคำขู่กลายๆ จนคนที่คิดเสนอความคิดยิงกราดแมลงสาบอวกาศเงียบกริบไปในบันดล
"ตั้งกองทัพของพวกเรา ไปบดขยี้มัน"
"น่าสนใจไม่เลว ว่าแต่ท่านคิดจะส่งทหารของท่านเข้าร่วมในกองทัพเท่าไรหรือ?"
ชาร์ลลูบผมสีส้มของตัวเองพลางถามลองเชิง แต่ก็ไม่มีใครตอบ
พวกเขารู้ดีอยู่แล้วว่าการตั้งกองทัพเป็นเรื่องยุ่งยาก และมีปัญหาไม่สิ้นสุด แต่ละดาวควรส่งมาเท่าไร ใครจะเป็นคนนำทัพหลัก ใครสนับสนุน รายละเอียดปลีกย่อยเหล่านั้นล้วนยากจะแบ่งกันลงตัว ไม่มีใครอยากลดทอนพลังอำนาจของตัวเองด้วยการส่งกองทัพมาเป็นของส่วนกลางหรอก
หลังทุ่มเถียงกันนาน ก็ยังไม่มีคำตอบเป็นเอกฉันท์  และดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับผมหรือท่านไนท์แล้วล่ะ
งั้นผมขอย้ายสายละกันนะ...ยังไงก็อยู่นอกวงและไม่เป็นที่สนใจอยู่แล้ว  ย้ายไปสายไหนดี ขอลองสมัครเข้าสายหลับเสมอก่อนแล้วกัน
ราตรีสวัสดิ์ครับ


##  ตอนที่ 14 สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม

หลังจากผมลองทำตัวเป็นสายหลับเสมออยู่สองชั่วโมง ก็มีสายสันติภาพคนหนึ่งสะกิดปลุกผม พร้อมส่งกล่องรับบริจาคที่เวียนไปในวงแหวนรอบนอกมาให้
หน้ากล่องเขียนไว้ว่า ร่วมต้านแนวดาวเคราะห์น้อยที่ดาราจักรเอ็นเน็ต
มันคืออะไรที่ไหนหว่า? แต่เวสต์ไม่เห็นให้เงินผมมาเลยสักเหรียญ ผมจึงไม่รู้จะเอาอะไรบริจาคเหมือนกัน
"ท่านเพิ่งกำเนิดใหม่สินะ งั้นไม่เป็นไรท่านอาจจะยังไม่สะดวก ไว้คราวหน้าก็ได้ แต่ท่าน...น้ำลายเปื้อนหมดแล้วนะ"
ชายสายสันติภาพในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยผ้าพันคอสีดำเอ่ยขึ้น ผมสั้นแสกข้างเรียบร้อยดูเป็นผู้เป็นคนแตกต่างจากผู้ร่วมประชุมคนอื่นๆ
แถมนอกจากจะพูดอย่างไพเราะแล้วยังกล่าวเตือนด้วยความหวังดีสมกับเป็นสายสันติภาพจริงๆ ผมเหลือบมองป้ายชื่อที่สลักบนแผ่นโลหะสีเงินตรงหน้าอกเขาระหว่างทำความสะอาดตัวเอง
'เวอร์ชูว แนวร่วมปีกสันติภาพไรโซเรีย'
เขายื่นก้อนบางอย่างให้ ผมรับมาคลี่ออกก็เห็นว่ามันเป็นผ้าพันคอ...อีกผืนหนึ่ง
"อากาศหนาวนะครับ จะนอนต้องระวัง"
เขาให้ผ้าพันคอผมงั้นเรอะ? ทั้งๆที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน?
"เหนื่อยหน่อยนะครับที่ต้องถูกโหวตออกตั้งแต่ครั้งแรกเช่นนี้ ยังไงครั้งหน้าก็ขอให้โชคดีกว่านี้นะครับ"
เห็นอกเห็นใจผมด้วย ช่างเป็นคนดีเหลือเกิน แต่ผมไม่ทันกล่าวขอบคุณ เขาก็เดินวนไปทางอื่นเสียก่อนแล้ว ทำให้ผมต้องสัญญากับตัวเองว่าครั้งหน้าผมจะเตรียมเงินมาบริจาคบ้าง ไม่ว่าดาราจักรเอ็นเน็ตมันจะอยู่ขอบไหนของจักรวาลก็ตาม
หลังจัดการตัวเองเสร็จก็ว่าจะนอนต่ออีกสักยกเพราะวงแหวนด้านในยังหาข้อตกลงกันไม่ได้เลย แต่ถ้านอนแล้วน้ำลายหยดใส่ผ้าพันคอผืนนี้ผมคงรู้สึกผิดแย่ ดังนั้นผมจึงตกลงใจเปลี่ยนสายอีกครั้ง จากสายหลับเสมอ เป็นสายโดดเสมอ...
การประชุมดูท่าจะไม่เลิกง่ายๆ เพราะคนด้านในยังตีกันไม่เลิก คนด้านนอกถ้าไม่กิน ไม่หาว ก็เดินรับบริจาค งั้นผมก็ขอแว่บสักพักแล้วกันนะ
ผมเดินออกมาเลี้ยวเข้าห้องน้ำตามธรรมเนียมก่อนจะชิ่งไปเดินสำรวจรอบๆบริเวณอันกว้างใหญ่ของสถานีอวกาศเซทราเรียส
ทางเดินกว้างขวางและตีโค้งเป็นวงกลมตามรูปทรงของสถานีอวกาศ ก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่ไม่คุ้นตา เสารูปหยดน้ำ และลวดลายริ้วคลื่นของมหาสมุทร น่าจะเป็นที่นิยมของดวงดาวสักดวงหนึ่งที่ออกงบประมาณการสร้างมากที่สุดล่ะมั้ง ผมเดินไปวิเคราะห์ไปเล่นๆ จนไปสุดที่ระเบียงด้านนอก ซึ่งเป็นพื้นหินใสสะท้อนภาพเนบิวล่าที่อยู่ห่างออกไปไกลกว่าร้อยยี่สิบล้านปีแสง แม้ใครจะว่างามไม่เท่าชมดูท่านประธาน แต่ว่าบรรยากาศน่ะชวนให้สงบใจกว่ากันอย่างเทียบไม่ได้เลยล่ะ
แล้วฝีเท้าผมก็หยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีคนอื่นอยู่...หรือว่านั่นก็สายโดดเสมอเหมือนกันเรอะ? ​ยินดีเหลือเกินได้เจอเพื่อนร่วมสายด้วย
แต่คนที่ยืนรอผมอยู่  ไม่ใช่แค่คนเดียว เป็นกลุ่มคนที่รูปร่างเล็กๆราวกับเด็กๆ ผิวขาวราวหิมะ ดวงตากลมโตสุกใสเหมือนทารก ผมรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลจากคนตรงหน้า ได้กลิ่นหอมชวนลุ่มหลง เป็นกลิ่นที่อัลฟ่าทุกคนอยากกระโจนเข้าใส่  รู้ทั้งรู้ว่าเป็นดอกไม้ที่มีพิษร้ายก็ห้ามตัวเองไม่ได้ มือไม้ผมสั่นอย่างควบคุมไม่ได้  ความรู้สึกของอีสต์ตอนที่เจอผมใช้ร่างโอเมก้าชนิดพิเศษตอนนั้นผมเข้าใจแล้ว
ข้างหลังนั่นมีคนนอนหลับอยู่ด้วย ไม่ใช่แค่นอนธรรมดา แต่กำลังโอบกอดกันอยู่...
ผมตกใจจนขวัญกระเจิง ระลึกได้ว่าตรงนี้มันกลางแจ้งขนาดนี้ยังลงมือกันได้ แสดงว่านอกจากสายโดดเสมอ ก็มีสายทำเรื่องบัดสีระหว่างประชุมด้วยเรอะเนี่ย ผมเหลือเชื่อจริงๆ
แต่ที่ผมแน่ใจคือพวกนี้คือโอเมก้าชนิดพิเศษ ที่สร้างขึ้นมาเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของสิ่งมีชีวิตที่ระดับสูงกว่า แต่ทำไมถึงมีโอเมก้ามาอยู่ที่นี่ล่ะ? ที่ที่ควรมีแต่อัลฟ่า และคนติดตามเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา โอเมก้าพวกนี้คืออะไรกัน อัลฟ่าดาวไหนแอบพกมาเพื่อหาความเริงรมย์หรือไร
แถมโอเมก้าบางคนก็นอนนิ่งสนิท ใบหน้าเล็กๆพวกนั้นไม่มีสีเลือดแล้ว พวกมันตายแล้ว...ถูกทรมานจนตาย? หรือขาดอาหาร? ขาดอาการหายใจ? ถูกใช้งานเกินกว่าที่จะรับไหว? ผมไม่รู้ แต่ผมพูดอะไรไม่ออกแล้ว รู้สึกแต่ปลายมือปลายเท้านั้นเย็นเฉียบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลัง ผมหันไปก็พบว่าตัวเองถูกล้อมด้วยโอเมก้าตัวเล็กๆ ที่ดูนุ่มนิ่ม ดวงตาสว่างสีเดียวกันหมดราวกับถูกผลิตขึ้นมาจากพิมพ์เดียวกัน พวกมันกำลังจ้องมาที่ผมอย่างคาดหวังว่าจะได้ทำหน้าที่
ผมสูดหายใจลึกๆ พยายามสู้กับตัวเองเต็มความสามารถแล้วกัดฟันผลักพวกมันออกไป ก่อนจะออกวิ่งไปให้ไกลที่สุด...  ผมไม่รู้หรอกว่ามันจะทำอะไรผมได้บ้าง เหมือนกับที่ไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรร่างเล็กๆของพวกมันได้บ้าง แต่ที่แน่ๆผมไม่รู้สึกอยากไปเข้าร่วมสายทำเรื่องบัดสีระหว่างงานประชุมแน่นอน
เคราะห์ดีที่พวกมันไม่ได้ตามมาเหมือนหมาล่าเนื้อ  ผมจึงหยุดพัก พิงศีรษะที่เสากลมข้างทางพักหายใจ รู้สึกขอบคุณที่สัญชาตญาณอัลฟ่าของผมมันห่วยแตกทำให้ผมฝืนที่จะไม่กระโดดเข้าไปหาพวกมันได้
โอเมก้าพวกนั้น...ผมอ่านสีหน้าพวกมันไม่ออกเลย มันกำลังคิดอะไรอยู่? เจ็บปวดหรือไม่? ผมไม่รู้เลย...ตัวพวกมันเองก็คงไม่มีโอกาสรับรู้ได้เช่นกัน
ความรู้สึกเสียดแทงที่กลางอกพอจะทุเลาลงไปบ้างเมื่อผมถอนหายใจแรงๆ และสะบัดศีรษะไล่ภาพเมื่อครู่ออกไป ผมต้องระลึกไว้ว่าผมสามารถช่วยเหลือได้เพียงประชากรของดาวเฟลม่า การแทรกแซงการแบ่งลำดับของดาวดวงอื่นเป็นเรื่องผิดกฎมหันต์
ผมทำได้ดีที่สุดแค่เพียง...ไม่ทำร้ายพวกมัน
ตุบ
เสียงฝีเท้าดังที่ปลายระเบียงด้านหลังผม ร่างหนึ่งยืนอยู่บนราวระเบียง ร่างกายสมส่วนดูเบาไร้น้ำหนักพร้อมจะหลุดลอยออกไปนอกอวกาศทุกเมื่อ แถมไม่มีอุปกรณ์ความปลอดภัยยึดเหนี่ยวไว้เลยด้วย ถ้าลมสุริยะพัดมากะทันหัน เขาคงลอยละลิ่วหายไปในอวกาศ
ผมไม่แน่ใจว่าควรจะร้องเตือนหรือเปล่า เพราะนี่อาจจะเป็นสายนิยมกีฬาอันตรายระหว่างการประชุมก็ได้ แต่ละคนช่างมีความสร้างสรรค์หาอะไรมาฆ่าเวลาระหว่างการประชุมได้เก่งจริงๆ แต่เล่นกีฬาอันนี้ก็เข้าท่ากว่ากิจกรรมบัดสีเมื่อครู่ละกัน ผมขอโหวตให้กีฬาผาดโผดชนะเลิศ
ผมไม่รู้ว่าคนประหลาดคนนี้กำลังมองไปที่ไหน เพราะเขาใส่หน้ากากสีดำที่ไม่มีเครื่องหน้าใดๆเลย หรือจริงๆแล้วนั่นคือใบหน้าของเขากันแน่ ผมก็สุดจะรู้ได้ แต่มันทั้งดึงดูดและน่ากลัว ไม่รู้ว่าคือเผ่าพันธ์ุไหนในจักรวาล หรืออาจเป็นแฟชั่นของดาวสักดวงก็ได้
ตุบ เปรี้ยะ
ทันทีที่คนคนนั้นก้าวลงมาจากขอบระเบียง เพียงแค่เหยียบลงมาที่พื้น รอยร้าวก็ปริแตกจากปลายเท้าดั่งแขนงรากไม้เจาะทะลุผิวดิน และแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว
ผมเริ่มสงสัยว่าร่างสมส่วนของชายคนนี้ซ่อนรูปได้เก่งกาจแค่ไหน น้ำหนักจริงๆของเขาคือเท่าไร ถึงขนาดทำให้พื้นราคาแพงของภาคีเกิดรอยร้าวได้ในพริบตาแบบนี้...
พื้นใสสีส้มอ่อนค่อยๆผุกร่อน จากที่สะท้อนภาพเนบิวล่าที่สวยงาม กลับกลายเป็นสีดำอันมืดมิด
"เอ่อ..."
ผมว่ามันแปลกๆแล้วนะ และในเมื่อท่าทางเป้าหมายของคนคนนั้นคือการเดินมาทางผม ผมก็ไม่คิดว่าควรจะอยู่รอ ถ้าเกิดภาคีมาคิดค่าเสียหายของสถานีอวกาศกับผมในฐานะผู้รู้เห็นคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไร
อ่า แค่ออกมาเดินเล่นผมก็เจอแต่เรื่องแปลกๆหลายเรื่องแล้ว ผมว่าผมกลับไปอยู่สายหลับในท่าจะดีกว่านะ
ขณะที่ผมเตรียมชิ่งกลับห้องประชุม เสียงเรียกจากด้านหลังก็กระซิบแผ่วเบาราวภูตพรายเรียกหา
"ไนท์.."
และก็ทำให้ผมขาแข็งก้าวไม่ออกในฉับพลัน
เขาเรียกชื่อท่านไนท์? เขาเรียกผมเป็นท่านไนท์อยู่งั้นเรอะ?
ผมหันกลับไปข้าๆ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าแอบกินขนม
"นายรู้จักไนท์...ไม่ๆ ผมหมายถึงเรารู้จักกันงั้นเรอะ?"
"…"
มันเงียบงันและเดินเข้ามาทีละก้าวๆ โดยที่ผมไม่อาจถอยหนีเพราะความสงสัยฉุดรั้งเอาไว้ แม้ว่าจะรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
ทำไมกัน...เพียงแค่เสียงเรียกนี้กลับทำให้ผมตัวสั่นได้...ทั้งๆที่อาเบลทั้งชาร์ลเองก็รู้จักท่านไนท์ แต่ทั้งหมดที่ผมรู้สึกก็เพียงแค่กลัวความแตกเท่านั้นบวกกับหวั่นเกรงบ้างนิดหน่อย ไม่เหมือนในตอนนี้
คนคนนี้...ใครกัน อัลฟ่าของดาวไหน คนรู้จักของท่านไนท์? เขาเกี่ยวข้องกับท่านไนท์ยังไง
"นายเป็นใครน่ะ ขอโทษด้วยแต่ผมจำนายไม่ได้"
ผมพยายามเริ่มบทสนทนาที่เข้าท่า แต่มันกลับไม่ตอบสนองสักคำหนึ่ง เพียงแค่มายืนอยู่ตรงหน้าผมแล้วยื่นมือออกมาช้าๆ ปลายนิ้วเรียวที่ซีดเซียวกำลังจะแตะใบหน้าของผม
นี่ผมควรจะทำยังไง? มันอาจเป็นการทักทายประจำดาวสักดวงหรือเปล่า ผมอยากถอยหนี ปัดมือนั่นออกแม้มันจะเป็นการเสียมารยาท สัญชาตญาณร้องบอกตลอดเวลาว่าสิ่งนี้...อันตราย มันกรีดร้องให้ผมหนี แต่ผมก็ไม่สามารถทำได้ เพราะมันก็เหมือนเวลาเจอกับจักรพรรดิอาเบล หรือความไม่แน่นอนอะไรสักอย่าง ที่ต่อให้ลึกๆในใจผมอยากหนีมากขนาดไหน ผมก็ต้องยืนหยัดอยู่ตรงนั้นในฐานะท่านไนท์ ต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างในฐานะอัลฟ่า
ห้ามหนีแม้จะหวาดกลัวเพียงใดก็ตาม นี่คือสิ่งที่ผมบอกกับตัวเองเสมอ ยามเมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ฉับ
ผมสะดุ้งโหยงเมื่อมือข้างนั้นกระเด็นตกลงบนพื้น สลายเป็นเศษฝุ่น มนุษย์หน้ากากถอยไปเล็กน้อย มันก้มมองมือที่หายไปด้วยความเฉยเมย
"อย่าปล่อยตัวเองให้ตกเป็นเหยื่อ ไม่ใช่คำคมของนายหรอกเรอะอิกไนท์"
ผมผละจากความงุนงงแล้วเงยหน้ามองคนที่มาขวาง
เขาคือสายสันติภาพคนนั้น เวอร์ชูว ปีกอะไรสักอย่าง บุรุษที่เดินรับบริจาคด้วยรอยยิ้มเทพบุตร และแม้แต่ตอนที่ตัดมือคนอื่นกระเด็นไป เขาก็ยังยิ้มด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา พร้อมกับโยนกล่องบริจาคใส่มนุษย์หน้าดำคนนั้น
กล่องที่มีเศษเงินอยู่ สั่นกรุ๊งกริ๊งคลี่ตัวออกกลายเป็นเส้นไหมโลหะที่แข็งแกร่งเข้าล็อคตัวมันไว้แน่นหนา
"ที่นี่มีอัลฟ่ามารวมกันหนาแน่น คงจะดึงดูดความสนใจของมันไม่น้อย"
เขาเอ่ยพลางหันมายิ้มให้ผมอย่างอบอุ่น
"มันถึงได้ออกล่า..."
ล่า..?
"นายหมายถึง?"
ล่าอัลฟ่า? หรือว่ามันคือ...
"เจ้านี่คือสัตว์ประหลาดที่คนอื่นๆพูดถึงงั้นเรอะ!"
"ยังมีตัวอะไรในจักรวาลนี้ที่ล่าอัลฟ่าได้อีกล่ะ แถมกล้ามาโผล่ในที่ที่จำนวนอัลฟ่าต่อตารางนิ้วหนาแน่นที่สุดด้วย"
บุรุษสันติภาพตอบให้คำตอบผมด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี แต่ผมกำลังตกตะลึง! ภาคีปล่อยให้ตัวอันตรายพรรค์นี้มาเดินเล่นอยู่ในสถานที่ประชุมง่ายๆได้ยังไงกัน
แล้วถ้าเมื่อกี้ผมปล่อยให้มันแตะใบหน้าผม ผมคงจะแหลกสลายไปเลยสินะ พลังที่กลืนกินอัลฟ่า และกลืนกินดวงดาว น่ากลัวขนาดไหนผมไม่กล้าคาดเดาเองเลย
ครืนนน
แล้วร่างมันก็เปลี่ยนแปลงไป จากร่างสูงสีดำทั้งตัวย่อหดลงมาเหลือแค่สี่ฟุต ผิวสีขาวกระจ่าง ดวงตากลมโตที่ใสสว่าง ใบหูยาวและเส้นผมสีขาวยาวละพื้น รวมทั้งขนบางๆตามตัวที่เป็นสีขาวบริสุทธิ์
ผมอ้าปากค้างไปอีกครั้งเมื่อมันเลียนแบบร่างโอเมก้าของผม แทบจะเหมือนทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งตำหนิของสีผิว ร่องรอยที่ควรมีแต่ผมและไม่กี่คนที่รู้
เป็นไปได้ยังไงกัน?
"มีคุณสมบัติในการเปลี่ยนรูปร่างตัวเองได้เหมือนอัลฟ่าเลย มันกินอัลฟ่าไปกี่คนแล้วนะ"
เวอร์ชูวเอ่ยเหมือนชมดูละคร แล้วหัวเราะ
"เมื่อกี้ที่ผมผ่านมา เห็นอัลฟ่าเป็นซากอยู่สองสามคนนะ มันคงแปลงเป็นโอเมก้าพันธุ์พิเศษเพื่อหลอกล่ออัลฟ่าที่ขาดการควบคุมตัวเอง มิน่าถึงได้มีหลายคนพลาดท่าเสียทีให้กับมัน แต่มุขนี้ใช้ไม่ได้ผลกับผมหรอก"
สายโซ่รัดแน่นขึ้น แต่มันยังยืนนิ่งอยู่ ดวงตากรอกกลิ้งไปมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน โซ่ที่ล็อครอบตัวมันไว้เริ่มผุกร่อนสลายไปในอากาศช้าๆ เหมือนถูกน้ำกรดรุนแรงราดใส่
มันจะหลุดออกมาแล้ว!!
ผมว่าเราควรจะหนีได้แล้วนะ ล่อมันเข้าไปในห้องประชุมให้เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ตัวปัญหาที่พวกนายถกเถียงกันอยู่น่ะ มาเดินเล่นอยู่ตรงนี้แล้วนะ พวก!!
"ไนท์..."
ผมสะท้านอีกครั้ง ผมไม่ได้หูฝาด มันเอ่ยชื่อท่านไนท์จริงๆ
"นายรู้จักมันงั้นเรอะ?"  เวอร์ชูวเองก็ไม่ได้หูฝาด
"ไม่ ผมไม่รู้จัก" ผมรีบปฏิเสธความเกี่ยวข้องอย่างไม่ต้องคิด แต่นายสันติภาพก็แค่ยิ้มบางให้
"แต่ดูมันรู้จักนายนะ ไนท์"
ผมส่ายหน้าเอาเป็นเอาตาย ใครจะไปรู้จักมักจี่กับสัตว์ประหลาดที่กินดาวทั้งดวง การมีความเกี่ยวข้องกับมันคงไม่ใช่เรื่องดี ต่อให้ผมไม่ค่อยฉลาดแต่เรื่องแค่นี้ผมก็คิดได้หน่า
"อืม ถ้างั้นนี่งั้นก็แปลได้อย่างเดียวว่า..." เวอร์ชูวจิ้มหน้าผากผมเบาๆ
"นายไม่ใช่ไนท์สินะ"
ผมสะดุ้งเฮือก  รีบปัดข้อกล่าวหานี้ทันที
"พูดอะไรของนายน่ะ ผมคืออิกไนท์ที่กำเนิดใหม่นะ"
"ผมเชื่อว่าต่อให้ไนท์กำเนิดใหม่ก็คงไม่มีวันลืมผมหรอก แต่นายน่ะไม่มีแม้แต่ความคุ้นเคยกับผมเลย แสดงว่านายคงไม่รู้จักผมสินะ แต่กลับกันกับผมที่รู้จักอิกไนท์ดี"
ทะท่านไนท์ ไหนท่านบอกว่าท่านเป็นคนไม่ป๊อบปูล่าไม่ใช่หรอ นี่ผมเดินไปสามก้าวก็เจอคนรู้จักท่านมาเรียงๆกันเลยนะ ท่านไปสร้างบัญชีแค้นกับใครไว้ก็ช่วยเตือนผมก่อนบ้างนะ ผมจะได้หาวิธีเอาตัวรอดไว้เผื่อ
ผมพยายามหาข้อแก้ตัวกับเวอร์ชูว แต่ดูจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย เขาดูมั่นใจกับข้อสันนิษฐานของตัวเองมาก มากจนคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆของผมนั้นไร้ประโยชน์
"เจ้านั่นทำเรื่องเพี้ยนๆอีกแล้วสินะ แต่ยังไงสำหรับผมมันก็ไม่เปลี่ยนอะไรหรอก"
เปรี้ยะ เปรี้ยง
สายโซ่แหลกสลายไปหมดแล้ว
ผมก็สงสัยและอยากฟังนายพูดต่อนะ แต่ตอนนี้ผมต้องเผ่นแล้วล่ะ...
เวอร์ชูวเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เขาแหงนหน้ามองหมู่ดาวข้างบนอย่างใจเย็น
"มาแล้วล่ะ"
แสงระยิบระยับวูบวาบเพียงพริบตาเดียว อาเบล ชาร์ล และอัลฟ่าคนอื่นๆ ก็ปรากฎตัวขึ้นเหนือระเบียงกว้าง เข้าล้อมสัตว์ประหลาดตัวน้อยไว้ ดูเหมือนการประชุมจะจบแล้ว ไม่รู้ว่าเวอร์ชูวเป็นคนเรียกมา หรือมีสัญญาณเตือนภัยบางอย่างที่ร้องเตือนพวกเขาให้ออกมาจัดการกับผู้บุกรุก
สายตาอาเบลมองมาที่ผมอย่างไม่พอใจชัดเจน ส่วนชาร์ลดูประหลาดใจ
นักล่าอัลฟ่าในร่างโอเมก้าตัวจ้อยยังคงสงบนิ่ง มันไม่สนใจคนมากมายที่ล้อมมันไว้ แต่มองตรงมาหาผม
เป็นสายตาที่คล้ายกับเวอร์ชูว
ดวงตาสีดำใต้หน้ากากคู่นั้นจ้องตรงมาเพื่อมองหาบางสิ่ง...แต่ก็ไม่พบ
"ไนท์...อยู่ที่ไหน...?"


##     ตอนที่  15 ผู้ชมที่ดี

การโจมตีเปิดฉากขึ้นรอบทิศ ผมเหมือนชมดูดอกไม้ในงานเทศกาลประจำปีที่ท่านไนท์แอบพาไปเที่ยวเล่น
ร่างเล็กจ้อยของโอเมก้าสีขาวสะอาดยืนอยู่กลางวงล้อม มันไม่มีทางให้หนี แต่ใบหน้าของมันก็ไร้ซึ่งความกลัว
อันที่จริงมันดูปราศจากอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น
พลังงานแสงสีเหลืองส้มที่เห็นจากปลายนิ้วอัลฟ่า ร้อนเท่าแก่นดาวเคราะห์ของพวกเขา อัลฟ่าคนอื่นๆโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ละคนมีพลังจำกัดเพราะมาจากดาวที่ห่างไกล  แต่ผมกลับเห็นจักรพรรดิอาเบลลอยอยู่เหนือสุด กอดอกจับตามองเป้าหมายอย่างกินแรง เอ้ย ผมหมายถึงอย่างใจเย็น และคิดวางแผนต่างหาก
นัยตาสีทับทิมเม็ดงามเหลือบมาทางผม จนผมต้องรีบมุดหลบหลังเสา แค่กๆคือผมไม่ได้กำลังแอบส่องใต้ผ้าคลุมของท่านนะ และไม่ได้บ่นท่านในใจด้วย อย่าเขม่นผมแบบนั้นเลย
ผมชะโงกแค่ดวงตาออกไปดูลาดเลา และเพิ่งสังเกตเห็นว่าบริเวณรอบๆสิ่งก่อสร้างทั้งหมดปรากฎบาเรียนับสิบชั้นเคลือบไว้ ดีเหลือเกิน ผมรู้สึกว่าชีวิตปลอดภัยมากขึ้นเป็นกอง
แต่ไม่ว่าการโจมตีจะซัดกระหน่ำเข้าไปเท่าใด เจ้าสัตว์ประหลาดยังคงยืนนิ่ง เพราะเส้นแสงความร้อนสูงเหล่านั้นเข้าไม่ถึงตัวมันเลย มันสะกัดพลังก่อนจะถึงตัวมันด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น
"สนามแม่เหล็ก" อัลฟ่าสักคนตะโกน แล้วอีกหลายๆเสียงก็ร้องฮือฮา
ดูเหมือนว่าจะเป็นพลังขั้นสูงของระดับอัลฟ่าสินะ แต่สำหรับผมที่แค่สร้างลมยังเหงื่อตกคงไม่ต้องหวังว่าจะทำตามได้
"หลีกไป"
จักรพรรดิอาเบลเอ่ยอย่างเยือกเย็น อัลฟ่าที่บังอาจยืนบังรัศมีความงามของเขารีบหลบฉาก แล้วองค์จักรพรรดิก็ยื่นมือออกไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า เหมือนกำลังคว้าบางสิ่งในอากาศ ทำไมแค่การกรีดข้อมือไปข้างหน้าถึงยังดูสง่างามเหมือนภาพวาดขนาดนี้นะ แถมมีฉากหลังเป็นเนบิวล่าที่ห่างออกไปร้อยยี่สิบล้านปีแสงก็​ยิ่งขับเน้นให้ไม่อาจละสายตาไปได้
แล้วเขาก็กำมือฉับพลัน!
[ S T R I N G : CODE : S I N G U L A R I T Y ]
เกิดแรงบีบอัดบดขยี้จากรอบทิศ เป็นสนามแม่เหล็กที่รุนแรงยิ่งกว่ากำแพงที่สัตว์ประหลาดสร้าง คลื่นพลังทำให้ผมทุกเส้นตั้งชันแม้จะอยู่ในบาเรียที่ปลอดภัย
สนามแม่เหล็กจากแรงดึงดูดของใจกลางดาราจักร หลุมดำที่มีมวลมหาศาลเป็นอันดับสามของจักรวาล
ยังจะมีใครอยากเข้าไปยืนตรงนั้นอีกมั้ย...
นี่คือนิยามของบอสใหญ่ชัดๆ ยืนเฉยๆ ขยับตัวน้อยที่สุด แต่กลับได้ผลลัพธ์มากที่สุด ไม่แปลกถ้าจะถูกจารึกในหน้าประวัติศาสตร์ในฐานะตัวเอกอย่างสง่างาม
ร่างเล็กๆของมันเมื่อถูกบีบอัด ก็เริ่มบิดเบี้ยว เห็นได้ชัดว่ามันพยายามใช้สนามแม่เหล็กต้านเช่นเดียวกัน
ปลายเท้ามันเรืองแสงสีฟ้าอ่อน ทำให้ทุกสายตาเบิกกว้าง
สะพานข้ามดารา?
อาเบลสบถเมื่อพบว่าเศษเสี้ยวเล็กๆของมันหนีรอดไปจากสนามพลังของเขาได้ แม้เหลือแค่อนุภาคเล็กๆก็คงจะสามารถไปเติบโตขยายร่างใหม่จนเท่าเดิมได้ หากไม่ถูกกำจัดให้สิ้นซากไปทั้งหมดจริงๆ
"มันหนีไปแล้ว!"
"เรายังตามมันไปได้ทันนะ การเดินทางด้วยสะพานข้ามดารามีระยะที่จำกัดมันต้องเปิดเส้นทางซ้ำๆถึงจะหนีไปได้ไกลพอ จำนวนเรามากกว่า อย่างไรก็ต้องตามทัน!!" อัลฟ่าหัวร้อนคนหนึ่งเสนอ มองหาแนวร่วม ทว่าเขากลับสะอึกเมื่อพบแต่ความนิ่งเฉยของคนอื่นๆ
"แล้วใครจะตามมันไปล่ะ?" เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ถ้าใครคนหนึ่งปะทะกับมันคนเดียวจะมั่นใจได้ยังไงว่าจะไม่ถูกมันแย่งชิงพลังไป"
"มันมีพลังในการแปลงร่างเลียนแบบไม่ใช่เรอะ ถ้ามันเลียนแบบพวกเราคนใดคนหนึ่งแล้วเข้ามาใกล้ล่ะ จะให้ข้านับทุกคนเป็นศัตรูแล้วโจมตีไว้ก่อนหรือเปล่า?"
ประโยคจากฝ่ายค้านทำให้ไม่มีใครขยับตัวอีกเลย เพราะตอนนี้ทุกคนล้วนคิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง คุ้มหรือเปล่าที่จะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง ขณะที่อัลฟ่าคนอื่นกำลังรอรับประโยชน์โดยไม่ต้องทำอะไร? บ้างก็สงสัยว่านี่เป็นแผนการของใครหรือเปล่าที่กำลังรอโจมตีจากด้านหลัง?
แม้ในจักรวาลที่กว้างใหญ่ไร้จุดสิ้นสุด ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเรื่องของผลประโยชน์ ถ้าไม่เห็นประโยชน์ที่ตัวเองจะได้รับ ก็ไม่มีใครคิดจัดการกับปัญหาที่ไม่แน่ว่าจะส่งผลกระทบต่อดาวของตัวเอง เพราะจักรวาลก็แสนจะไพศาล นักล่าอัลฟ่าตัวเดียวจะคุกคามมาถึงดาวของตนได้จริงๆหรือ? พวกเขาก็ยังไม่แน่ใจ
นี่คือเหตุผลที่ไม่มีใครคิดจะลงมือทำอะไร แม้จะประชุมอีกกี่ครั้ง ฝ่ายคัดค้านที่ไม่อยากลงแรงแต่ร่วมรับผลประโยชน์ก็คอยแต่เสนอวิธีให้คนอื่นไปตาย แต่ค้านการจัดตั้งกองกำลังใหญ่ที่ตัวเองต้องลงแรงเพื่อปราบปรามอย่างจริงจัง
และแม้ศัตรูจะอยู่ตรงหน้า ก็ไม่มีใครคิดจะเอาชีวิตตัวเองที่เป็นอัลฟ่าเข้าแลก พวกเขาล้วนมีดาวของตัวเองต้องกลับไปดูแล ทั้งยังมีชีวิตที่แทบนิรันดร์ให้เสพสุขรออยู่
อาเบลย่นจมูก พ่นเสียงฮึ
"มันคงไปไกลแล้วล่ะตอนนี้ เสียเวลาเปล่าๆ  นับจำนวนคนเจ็บ ระบุความเสียหาย แล้วจัดทีมตามตามล่าในวันหลัง แยกย้ายได้"
ด้วยคำสั่งอันเด็ดขาดจึงไม่มีใครค้าน ทุกคนต่างต้องการถอนตัวกลับไปยังดวงดาวของตัวเองที่มีพลังเกื้อหนุนเพียงพอ
ทิ้งคำถามว่า สัตว์ประหลาดนั่นคือสิ่งใดไว้ อย่างไม่คิดหาคำตอบในเวลานี้
ผมถอนใจโล่งอกที่เรื่องตื่นเต้นจบลงด้วยดีโดยที่ผมไม่ต้องออกโรง ส่วนชายหนุ่มที่ยืนข้างๆผมก็คงจะคิดเหมือนกัน
"เรื่องตรงนี้วุ่นวายปล่อยเป็นหน้าที่ของคนอื่นดีกว่า ผมมันคนรักสันติภาพ แล้วเจอกันใหม่นะ ไนท์คนใหม่"
เวอร์ชูวโบกมือลา แล้วยิ้มดั่งเทพบุตรส่งท้าย
"ไม่ต้องคิดถึงผมนะไนท์คนใหม่ แต่ถ้าคิดถึง..." เขาเปิดสะพานข้ามดาราขึ้นมาแล้วหยักยิ้มให้
"ก็ไปเจอกันในห้องแห่งความลับแล้วกันนะครับ"
ผมเผลออ้าปากเหวอกับมุขเสี่ยวๆ ถ้าไม่ได้มีใบหน้าแบบเทพบุตรเล่นไม่ได้นะเนี่ย  เวอร์ชูวหัวเราะทิ้งท้ายแล้วขอตัวจากไปอย่างรวดเร็วก่อนที่อาเบลจะทิ้งตัวลงมายืนข้างหลังผม
ผมตกใจแทบกระโดดเกาะเสา แต่จักรพรรดิคนงามไม่สนใจ เขามองตามหลังเวอรชูวที่หายวับไปไวๆด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะตวัดดวงตาที่เฉียบคมนั่นมาออกคำสั่งผม
"อย่าไปยุ่งกับเจ้านั่น อิกไนท์ เราขอเตือนแกด้วยความหวังดี"
ดวงตาของเขาแฝงความอำมหิตเอาไว้จนเหมือนกำลังข่มขู่เอาชีวิตแทนความหวังดี  ทำเอาผมต้องเหลือบมองหาความช่วยเหลือจากชาร์ลที่ยืนอยู่ห่างๆ ทำเป็นไม่รู้จัก
พี่ใหญ่ยักไหล่ทำท่านิ้วปาดคอ อ่า แปลว่าให้ทำตามไปก่อนสินะ ไม่งั้นสงสัยจะไม่มีชีวิตกลับบ้าน
ผมรีบพยักหน้าให้องค์จักรพรรดิ แต่สายตาอาเบลไม่มีทีท่าจะอ่อนลงเลย
"ตัวไร้ประโยชน์อย่างแกรีบๆกลับไปซุกหัวที่บ้านได้แล้ว อย่ามาเกะกะแถวนี้"
ได้ยินแล้วเผลอคิดถึงคำปลอบใจของเทพบุตรสันติภาพนี่จะผิดมั้ย  อุ๊ก สายตาทิ่มแทงที่เหมือนมองวัชพืช ขอโทษครับ แค่คิดก็ไม่กล้าแล้วครับ กระผมจะกลับบ้านไปพับผ้าถูบ้านเดี๋ยวนี้แหละครับ
ผมลนลานรีบหาทางกลับบ้าน แต่อาเบลคงทนความชักช้าของผมไม่ไหวจึงเรียกสะพานข้ามดาราของตัวเองขึ้นมาแล้วสะบัดมือเหมือนปัดแมลงวัน ส่งผมกลับดาวเฟลม่าไปทันที


## ตอนที่ 16 เหนือบัลลังค์ [เวสต์] 

ก่อนที่องค์ราชาจะมีโอเมก้าคู่ใจมาดูแลอยู่ใกล้ๆ คนที่คอยอยู่ข้างๆพระองค์ในทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องออกไปเที่ยวเล่นก็คือมหาดเล็กประจำวัง ที่หน้าที่ไม่ได้เล็กอย่างชื่อ
นอร์ทเวสต์ไม่ได้มีความยินดียินร้ายใดๆกับช่วงเวลานั้นเลยหลังจากรับสืบทอดตำแหน่ง เขาเพียงทำมันตามหน้าที่ และทำอย่างดีที่สุด
"ทั่วดาราจักรกล่าวขานถึงจักรพรรดิที่แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ที่สุด ผู้ปกครองอย่างยุติธรรม จิตใจกว้างขวาง ความเมตตาล้นเหลือ สยบสงครามทั้งน้อยใหญ่ มีพันธมิตรอยู่สามย่านสมุทรสี่ทิศดารา จักรวาลนี้ไม่มีใครไม่รู้จักเขา นามนั้นคือราชาอิกไนท์ รุ่นที่46 ผู้ถูกสรรเสริญว่าเป็นมหาราชาที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่เคยมีมา โดยเฉพาะความหล่อเหลาของเขาที่ตราตรึงอยู่ในหัวใจของชาวเฟลม่าทุกๆคน...นายก็คิดอย่างนั้นใช่มั้ย เวสต์?"
"มีแค่ท่านเท่านั้นแหละครับที่คิดเช่นนั้น"
มหาดเล็กผู้รับฟังอยู่นานตอบอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่หวาดกลัวว่าศีรษะจะหลุดจากหัว เพราะนี่คือหน้าที่ของมหาดเล็กที่จะต้องบอกความจริงแก่ราชาของตน โดยเฉพาะราชาที่ออกไปเที่ยวเล่นและกลั่นแกล้งประชาชน ซ้ำยังใช้เวลาราชการในการเขียนบทกลอนสรรเสริญตัวเอง ยิ่งสมควรรู้ความจริงอย่างยิ่ง
เวสต์ถอนหายใจเพลียๆและเริ่มเหนื่อยใจกับการทำงานเป็นครั้งแรก โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองเริ่มรู้สึกถึงความ 'เหนื่อยใจ' ต่ออัลฟ่าขึ้นมาได้เมื่อไร น่าจะเป็นหลังจากที่ราชาทำอะไรบางอย่างกับตราประทับของเบต้าทุกคน
"เวสต์" ราชาเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไร  "ผมยอมรับไม่ได้จริงๆนะ..."
เวสต์ไม่สะทกสะท้านเพราะเขารู้ว่าราชาไม่ได้ด่าเขา แต่กำลังพูดถึงเรื่องเมื่อวานก่อน ที่ราชาได้ปลอมตัวออกไปเยี่ยมราษฎร์ และได้พบกับเบต้าที่กำแหงใช้อำนาจบาตรใหญ่ เป็นประชาชนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคิดว่าท่านเป็นโอเมก้าจึงเข้ามาใช้งานตามใจชอบ
แต่พอท่านเอ่ยประโยคทักทายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ เบต้าผู้โชคดีคนนั้นแทนที่จะปลาบปลื้มกลับใช้ไม้ตายหมดสติหนีความผิดไป จนตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น คาดว่าจิตใจของเขาคงยังรับความกระทบกระเทือนครั้งนี้ไม่ได้
"นั่นเป็นเรื่องที่สมควรแล้วขอรับ" เบต้าที่โง่เขลาพอจะชี้นิ้วสั่งราชาของตัวเองสมควรดับสูญไปเลยด้วยซ้ำ ถ้าท่านไนท์ไม่ละเว้นโทษให้ ข้าราชบริพารทั้งหลายคงรุมพิพากษาเบต้าคนนั้นไปแล้ว
"นั่นน่ะเป็นเพราะนายต่างหากเวสต์ เพราะนายมาขัดขวางการทำสารานุกรมเรื่องชีวิตประจำวันและผลงานของของราชาอิกไนท์รุ่นที่ 46 แจกให้พลเมืองทุกคน ประชาชนถึงได้ไม่รู้จักผม เลยไม่มีใครสรรเสริญผมเหมือนแม็กซิมัส"
อิกไนท์ ราชาของเขากำลังบ่นกระปอดกระแปดอยู่บนบัลลังค์สีทองอย่างเป็นกิจวัตรประจำวัน
"น่าสงสารเหลือเกิน ทั้งที่มีโอกาสได้มองหน้าราชาคนใหม่ชัดๆ แต่กลับหมดสติไปเสียได้ หน้าตาหล่อๆของผมไม่ได้ออกไปให้ชมบ่อยๆหรอกนะ"
เวสต์พยายามไม่ปล่อยให้เกิดความคิดแง่ลบต่อองค์ราชาของตัวเองในระยะประชิด แล้วตัดสินใจถามสิ่งที่เขาสงสัย
"ข้าน้อยขออนุญาตออกความเห็นสักเรื่องหนึ่งได้หรือไม่ขอรับ"
เวสต์เอ่ยอย่างนอบน้อมที่สุด เพราะมหาดเล็กอย่างเขาเป็นตำแหน่งเดียวที่ได้รับการยกเว้นให้สามารถเอ่ยทักท้วง หรือแสดงความคิดเห็นตรงๆต่อจักรพรรดิได้ อันเป็นสาเหตุให้ตำแหน่งนี้มีความสำคัญมาก และผู้ที่ยืนในตำแหน่งนี้ได้จะต้องมีคุณสมบัติครบถ้วน ทั้งความรู้ และไหวพริบการเอาตัวรอด เพราะแม้ว่าการคอยเตือนจะทำได้โดยไม่ผิดกฎ แต่กฎก็ไม่ได้ปกป้องเขาจากการโดนทำลายล้างถ้าไปขัดใจจักรพรรดิผู้มีอารมณ์ไม่แน่นอน มากๆเข้า
เพราะกฎที่แท้จริงบนดวงดาวก็คือ อัลฟ่า
"ว่าไปสิ" ไนท์เอ่ยพลางเริ่มต้นสั่งอาหารมารับประทานทั้งที่จริงแล้ว อัลฟ่าไม่จำเป็นต้องกินก็ได้
เวสต์ก้มหน้าขอบคุณแล้วแสดงมุมมองของเขาออกมาอย่างไม่รอช้า
"เรื่องของการผ่อนผันการตีตราประทับขอรับ ข้าน้อยไม่เห็นว่าการทำเช่นนี้จะเป็นผลดีต่อการปกครองประชาชนและอนาคตของดาวเฟลม่านะขอรับ"
เวสต์กลั้นใจถามออกไป ยอมเปิดประเด็นที่เสี่ยงต่อการโดนตัดหัวมากที่สุด เพราะเรื่องนี้คือสิ่งที่ส่งผลกระทบมากที่สุด และเป็นหน้าที่ที่เขายอมตายเพื่อมันได้
หน้าที่ในการเตือนอัลฟ่าว่ากำลังไปผิดทาง...
แต่อัลฟ่าที่ว่าก็เพียงแค่พยักหน้าแล้วก้มหน้าก้มตาตักซุปกินต่อด้วยท่าพาดเท้าไว้บนโต๊ะและยกจานซุปขึ้นซด ราชาเลิกคิ้วอย่างฉงนเมื่อเห็นว่ามหาดเล็กกำลังจ้องเขาด้วยดวงตาโหลลึกจนน่ากลัว
"นายอยากกินซุปนี่เรอะ เอามั้ยล่ะผมแบ่งให้"
ราชาเอ่ยอย่างโอบอ้อมอารี ราวกับไม่รู้เลยว่าสิ่งที่มหาดเล็กอยากได้จริงๆคืออะไร
เวสต์หลับตาลง ทำใจให้สงบ เขารู้ดีว่าจักรพรรดินิสัยเสียคนนี้ชอบกลั่นแกล้งคนอื่นมากแค่ไหน เขาต้องทำเป็นไม่เห็นมารยาทบนโต๊ะอาหารที่บกพร่อง แล้วรีบเข้าเรื่องสำคัญ
"จากผลสำรวจ ตรวจพบการกระทำผิดของเบต้าในช่วงเดือนนี้มากถึงสองร้อยสี่สิบหกครั้ง พวกเขาตามอำเภอใจมากขึ้นเรื่อยๆ เบต้าหลายระดับเริ่มวางแผนการและทำตัวนอกกฎระเบียบ ท่านไนท์ ข้าน้อยคิดว่าการที่ท่านละเลยการประทับตราในช่วงเวลาที่สมควร จะทำให้อำนาจของการจัดระเบียบ และวินัยของข้าราชบริพารอ่อนแอลง ส่งผลต่องานราชการในภาพรวมและปัญหาอาชญากรที่มากขึ้น ปัญหาหลายอย่างเราก็ยังไม่มีข้อกฎหมายที่จะใช้ลงโทษเลยด้วยซ้ำ"
มหาดเล็กกล้ำกลืนคำตักเตือนในเรื่องมารยาทเล็กๆน้อยๆ เพื่อที่จะเอ่ยเรื่องที่สำคัญกว่าออกมาอย่างใจเย็นที่สุด ด้วยหวังลึกๆว่าจักรพรรดิจะไม่บอกปัดเรื่องอันตรายเช่นนี้เหมือนครั้งก่อนๆ
"อืม.." มีแค่เสียงครางในลำคอ ผ่านริมฝีปากที่บรรจงละเลียดกินขนมปังด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
"ขนมปังจากไร่ทางเหนือรสชาติดีเยี่ยมจริงๆ นายจงไปบอกห้องเสวยให้เอาเข้ามาอีกเยอะๆ แล้วให้มีขนมปังอยู่ในอาหารเช้าของผมทุกเช้านะ"
มหาดเล็กคนสนิทค้อมศีรษะการรับคำสั่ง และรอคอยด้วยความอดทนให้อีกฝ่ายรับสั่งสิ่งที่สมควรกระทำต่อ แต่จนขนมปังหมดไปหลายแถวผู้เป็นราชายังไม่มีท่าทีจะเปลี่ยนอารมณ์สุนทรีจากการกินมาสนใจเลยแม้แต่น้อย เอาแต่เชยชมความละเอียดอ่อนของแป้งขนมปังชิ้นแล้วชิ้นเล่าเผาผลาญความอดทนของมหาดเล็กให้เหลือเพียงเถ้าถ่าน
เวสต์จึงทรุดตัวลงคุกเข่า สองมือประสานกันข้างหน้าด้วยความมั่นคง
"ท่านไนท์ โปรดเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญด้วยเถอะขอรับ โปรดประทับตราพวกเราด้วย ประชาชนของดวงดาวนี้สมควรจะรับใช้ท่านอย่างไม่บิดพลิ้ว มิใช่รับใช้ความต้องการของตัวเอง"
เวสต์สบตากับอัลฟ่าผู้เป็นนายชีวิตอย่างไม่หวาดกลัว และเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ
ไนท์หรี่ตามองอย่างรู้ทันแล้วถอนใจ
"นายนี่นะ พอเห็นว่าผมไม่สนใจ ก็ชอบใช้วิธีคุกเข่าเรียกร้องความสนใจตลอดเลยนะ อยากให้ผมลงไม้ลงมือถึงจะพอใจงั้นเรอะ?"
ราชายังพูดทีเล่นทีจริง แต่มหาดเล็กก็ไม่ย่อท้อ
"หากท่านไม่ประทับตรา ประชาชนจะทำตามอำเภอใจ ส่งผลต่อระบบการปกครอง และอำนาจอันเด็ดขาดในภายภาคหน้าขอรับ"
เวสต์ไม่ยอมถอย เขากำลังทำหน้าที่มหาดเล็กอย่างเต็มความสามารถ เขาอาจจะตายในวันนี้ก็ได้ แต่ทั้งหมดก็เพื่อดาวเฟลม่าและองค์ราชา
แต่ทำไมท่านไนท์จึงทำเช่นนั้น? เวสต์เองก็ไม่เข้าใจ และไม่รู้เช่นกันว่าทำไมแววตาของราชาที่มองมาถึงเศร้าสร้อยลง ทั้งที่เขาหวังสิ่งที่ดีที่สุดให้กับราชาของเขาแท้ๆ
"ผมเองก็ทำตามอำเภอใจอยู่นะ แปลว่ามันไม่ดีหรอกเรอะ?​"
"เพราะท่านคืออัลฟ่าของพวกเรา แต่พวกเขาไม่ใช่!"
"อัลฟ่าแล้วอย่างไร เบต้าแล้วอย่างไร ถ้าพวกเราเป็นสีเดียวกัน ทุกสิ่งก็คงจะจืดชืด วันนี้ดวงดาวนี่มีสีสันมากขึ้น นายไม่คิดว่ามันสนุกขึ้นเรอะ?"
"...ไม่...ขอรับ"
"แต่ผมกำลังสนุกนะ เพราะงั้นก็ตามใจอัลฟ่าอย่างผมหน่อยสิ เวสต์"
ไนท์ว่าพรางยื่นขนมปังชิ้นสุดท้ายให้เขาด้วยรอยยิ้มกดลึก
"ไม่อย่างนั้น...ก็แปลว่าตราประทับของนายก็ชักจะอ่อนลงแล้วด้วยล่ะมั้ง ให้ผมเริ่มจากประทับตรานายก่อนดีมั้ย?"
"…"
เวสต์หมดถ้อยคำจะทัดทาน ได้แต่รับคำยื่นมือไปรับของขวัญอย่างเลี่ยงไม่ได้แล้วถอนหายใจ เขาหมดโอกาสจะท้วงติงในเรื่องนี้แล้ว
หน้าที่มหาดเล็กของเขาช่างลำบากจริงๆ พอตามน้ำก็คือไม่ทำหน้าที่มหาดเล็กอย่างเหมาะสม ปล่อยองค์จักรพรรดิทำตามพระทัย จนผลสุดท้ายย่อมเป็นภัยกับพระองค์เอง แต่พอท้วงติงก็กลายเป็นว่าเขาล้ำเส้นเกินไป มหาดเล็กอย่างเขาจะทำยังไงได้!
จักรพรรดิขี้เล่นคนนี้มีหลายบุคลิกจนใครต่อใครก็รับมือไม่ไหว  ภายนอกพระองค์อาจดูเหมือนไม่ใคร่ใส่ใจในเรื่องใด ไม่คิดแย่งชิงอำนาจในจักรวาล มีความเป็นอยู่เรียบง่าย ชอบออกไปสอดส่องความเป็นอยู่ของประชากร และปล่อยปะละเลยกฎเกณฑ์ด้วยอ้างว่ากำลังแก้ไขกฎหมายอยู่ แต่น่าประหลาดที่ความเป็นอยู่ของพวกเขาไม่เคยต้องขัดสน ไม่มีมรสุมหรือภัยสงคราม ทั้งเบต้าและโอเมก้าที่นี่มีความสุขสมฐานะของตัวเองทุกคน
แต่ก็เพราะท่านอิกไนท์ไม่ได้กระตือรือร้นใช้แรงงานเพื่อพัฒนาดาว ทำให้เทคโนโลยีของดาวเฟลม่าออกจะล้าหลังดาว อื่นๆไปหลายหมื่นปี ล่าสุดจึงถูกจัดเป็นดาวที่ด้อยพัฒนาเสียแล้ว เวสต์เองก็ได้พยายามท้วงติงเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว ก็ได้แต่คำตอบกลับมาว่า
"ผมชอบนั่งเกวียนนะ นายไม่ชอบหรอ?"
หรือไม่ก็
"ผมไม่ชอบแสงสีน่ะ เห็นท้องฟ้าครามปุยเมฆขาวชัดๆแบบนี้ก็ดีแล้ว จะสร้างสิ่งก่อสร้างไปบดบังทำไม"
เขาค้นพบแล้วว่าเรื่องใดที่พระองค์ตัดสินใจไปแล้ว ไม่ว่าจะหลุมดำหรืออุกกาบาตพุ่งใส่ ก็ไม่อาจเปลี่ยนใจองค์ราชาองค์นี้ได้เลย เช่นเดียวกับเรื่องการประทับตราที่เขาพยายามท้วงติงอยู่หลายครั้งแล้ว
"นายนินทาอะไรผมใจในน่ะ เวสต์"
ในฐานะอัลฟ่า ท่านไนท์สามารถอ่านความคิดของผู้ใต้บัญชาทั้งหมดได้ หรือก็คือประชากรทั้งหมดของดวงดาวถ้าเขาคิดจะทำ แต่เนื่องจากมันวุ่นวายและชวนปวดหัวมาก เวสต์ก็เข้าใจดีว่าราชามักเลือกทำเป็นครั้งๆไป
"ข้าน้อยแค่อยากให้ท่านรู้ว่าเหล่าข้าราชบริพารทั้งหมดกำลังเป็นห่วงสถานการณ์ล่อแหลมในตอนนี้กันอย่างมาก และหวังว่าเราจะสามารถขอให้ท่านเปลี่ยนใจได้สักเรื่องหนึ่ง"
ไม่มีคำตอบรับจากองค์ราชา ท่านไนท์เพียงแค่ยิ้ม...รอยยิ้มอ่อนโยนที่ย้อมโลกและจักรวาลทั้งผืนให้กลายเป็นสถานที่ที่แตกต่างอย่างที่ไม่เคยมีอัลฟ่าคนใดทำได้มาก่อน
"แล้วถ้าผมไม่เปลี่ยนใจล่ะ เวสต์ ยังจะมีใครร่วมทางไปกับผมมั้ย?"
ประโยคคำถามที่แฝงความหมายลึกซึ้งจนเวสต์สั่นสะท้าน ทั้งยำเกรง ทั้งหวาดหวั่น ทั้งยังมองไม่เห็นปลายทาง แต่กลับไม่อาจคลายความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยมนี้ลงได้
เชื่อมั่นแม้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปสิ้นสุดที่ใด แต่อย่างไรนี่ก็คือหน้าที่ของมหาดเล็กอย่างเขาอยู่แล้วที่จะเชื่อในราชาของตนเอง
เขาทรุดเข่าลงด้วยความภักดีอย่างที่สุด
"ข้าน้อยจะติดตามท่านไปจนสุดขอบเอกภพ ชั่วสิ้นจักรวาลขอรับ"
เขาไม่อาจปฏิเสธมันได้ อย่างไรพวกเขาทั้งหมดก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับใช้คนคนนี้ แต่มันมีอยู่จริงๆหรือ อัลฟ่าที่ยินดียืนในระดับเดียวกับพวกเขา อัลฟ่าที่เห็นใจและเห็นพวกเขาอยู่ในสายตาอย่างแท้จริง
ถ้าหากมีอยู่ คนคนนั้นจะเป็นแบบไหน? ใช่คนตรงหน้าเขาหรือเปล่า
และชวนให้สงสัยว่าพระเจ้าสร้างคนผู้นั้นขึ้นมาเพื่ออะไร? เพื่อต่อต้านตัวเองอย่างนั้นหรือ?
ท่านไนท์ยิ้มกว้าง วางมือบนบ่าของบริวารผู้ภักดี
"นั่นไม่จำเป็นหรอก เพราะนายก็ต้องมีชีวิตของนายเอง ใช่มั้ยเวสต์" เขายื่นมือมาข้างหน้า แล้วเอ่ยอย่างแน่วแน่
"จับมือผม แล้วจงเป็นอิสระตั้งแต่วินาทีนี้"
ในวินาทีแรก เวสต์ไม่เข้าใจว่าองค์ราชาต้องการจะสื่ออะไร แต่พอสบสายตาที่มั่นคง และรอยยิ้มเด็ดขาดบนใบหน้า เวสต์ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าอัลฟ่าของตนหมายถึงอะไร
อิสระ? ท่านไนท์กำลังจะมอบอิสระให้กับเขา!?
แต่แทนที่จะดีใจ เวสต์กลับรู้สึกตกใจและยิ่งไปกว่านั้นคือ เขาไม่อาจหยุดร่างกายที่สั่นเทาได้เลย
"ข้าน้อยขอปฏิเสธ..." เวสต์ก้มหน้าคุกเข่า เอ่ยตอบอย่างยากลำบาก
"นายปฏิเสธอัลฟ่าไม่ได้ ไม่ใช่เรอะ?"
ท่านไนท์เอ่ย แล้วยื่นมือเข้ามา เหมือนจะเอาบางสิ่งบางอย่างไปจากเขา บางสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้
"เรียนองค์ราชา มีแค่เรื่องนี้เท่านั้นที่ข้าน้อยยอมรับไม่ได้..."
"ทำไม?" อัลฟ่าเลิกคิ้วฉงน
"เพราะถ้าข้าน้อยไม่ใช่เบต้า ข้าน้อยก็ต้องไปจากที่นี่"
"นายสามารถอยู่ที่นี่ต่อไป จะอยู่ที่ไหน และนานเท่าใดก็ได้ตามแต่นายต้องการ"
"ถ้าข้าน้อยไม่ใช่มหาดเล็ก ข้าน้อยก็จะไม่ได้รับใช้ท่าน"
"ถ้านายยังสมัครใจจะรับใช้ผม ผมก็จะให้นายเป็นมหาดเล็กต่อไปได้"
ทุกสิ่งเป็นแค่ข้ออ้าง เวสต์รู้ดี ยิ่งพออัลฟ่าอนุญาต เขาก็ได้แต่เงียบ ไม่อาจตกลงรับปาก...
"นาย...กำลังกลัวงั้นเรอะ?"
เวสต์เบิกตากว้าง เขาเพิ่งเข้าใจว่านี่คือความกลัว เขาเบต้าอันดับหนึ่งที่ถูกสร้างมาอย่างสมบูรณ์กำลังหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ได้ ราวกับกำลังถูกโยนลงไปในใจกลางหลุมดำอันมืดมิด
เวสต์พยักหน้ายอมรับในที่สุด
เขากำลังกลัว กลัวที่จะเป็นอิสระ...
จากความรู้ที่เขามี เขานึกภาพไม่ออกเลยว่า หากไม่ได้เป็นเบต้าของดาวเฟลม่าแล้ว เขาจะกลายเป็นอะไร?​ ในบันทึกทั้งหมดไม่มีการกล่าวถึง เบต้าและโอเมก้าคนสุดท้ายที่เป็นอิสระได้สูญสิ้นไปหมดแล้ว ตั้งแต่สมัยจักรพรรดิแม็กซิมัส
"นายกำลังกลัวที่จะเป็นอิสระ เพราะไม่รู้โชคชะตาของตัวเองต่อจากนั้น"
องค์ราชาวางมือบนบ่าเขาอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นแทรกผ่านฝ่ามือ
"ไม่ต้องกังวลหรอก ผมจะไม่ปล่อยให้นายเป็นอะไร จนกว่าจะแน่ใจว่านายสามารถเดินไปบนเส้นทางของตัวเองได้  ผมจะดูแลนายอย่างดีที่สุด แม้ว่านายจะไม่ใช่เบต้าของผมแล้วก็ตาม เวสต์"
เวสต์คุกเข่าก้มหน้าลงแทบเท้า
"ข้าน้อยรับความหวังดีนี้ไว้ไม่ได้ อย่างไรข้าน้อยก็ต้องขออนุญาตปฏิเสธ"
ท่านไนท์ขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร เวสต์ก็เอ่ยขอร้องต่อ
"ได้โปรดอย่าฝืนใจข้าน้อยเลย องค์ราชา"
"…"
อัลฟ่าถอนใจยาวออกมาในที่สุด แววตาเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"เอาเถอะ ถ้านายว่างั้นนะ" น้ำเสียงอัลฟ่าเหมือนคนน้อยใจ ทำเอาคนฟังใจฝ่อด้วยความรู้สึกผิดที่ทิ่มแทง
"ท่านไนท์ ถ้าเป็นเรื่องอื่น ข้าน้อยยินดีทำตามรับสั่ง...ทุกเรื่อง"
อัลฟ่ายังคงมีสีหน้าสะเทือนใจ พลางต่อว่า
"งั้นเรอะ? เรื่องอะไรนายก็ยอมทำให้หมด ยกเว้นแต่เรื่องที่ผมอยากให้นายทำไม่ใช่เรอะ"
"องค์ราชา..."
เวสต์รู้สึกลำคอตีบตัน เขาทำได้ทุกสิ่งเพื่ออัลฟ่า แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่อัลฟ่าต้องการ ท่านไนท์ต้องการสิ่งที่เบต้าไม่อาจทำให้ได้ และไม่ต้องการให้เขาเชื่อฟังอัลฟ่า
ทำไม? แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก
"ช่วยไม่ได้ งั้นเอานี่ไป"
"ขอรับ?"
อัลฟ่าแตะที่ข้อมือของเขา แล้วกำไลงาช้างสีขาวมุกเรียบๆไร้ลวดลายก็ปรากฎรอบข้อมือขวาของเขา มันดูเปราะบางและพร้อมแตกหักได้ทุกเมื่อ
"เมื่อไรที่นายอยากเป็นอิสระ ก็ถอนกำไลนี้ออก ผมย่อสัญญาและอำนาจตราประทับทั้งหมดมาใส่ไว้ในนี้แล้ว"
เวสต์อ้าปากเหวอเป็นครั้งแรก นั่นเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมและเสียมารยาทต่อหน้าอัลฟ่ามาก แต่เขาก็ไม่อาจทำสิ่งอื่นใดได้นอกจากเบิกตาโตจ้องกำไลสุดอันตรายที่เขาไม่สมควรได้รับ แล้วมองอัลฟ่าที่ยิ้มแฉ่งมาให้
"ไม่ต้องห่วง มันไม่ระเบิดหรอก นายไม่ใช่หนูทดลอง วางใจได้"
ถ้อยคำนี้ไม่ทำให้เวสต์คลายความกังวลเลย ตรงกันข้ามกลับทำให้สงสัยบางอย่างมากยิ่งขึ้นไปอีก
"ท่านไนท์...ท่านเคยทำแบบนี้มาก่อนหรือเปล่าขอรับ"
เวสต์เอ่ยถามด้วยเหงื่อแตกพลั่ก  จ้องหน้าราชาของตนที่พยักหน้าช้าๆ อย่างไม่อยากเชื่อ
"ท่านเคยปลดปล่อยประชาชนของท่านเช่นนี้?" ราชาพยักหน้าซ้ำ
"นานแล้วล่ะ เป็นโอเมก้าคนหนึ่ง"
สีหน้าเวสต์ซีดลงทันที
การทำเช่นนี้นับว่าหักหลังพระผู้เป็นเจ้าและภาคีหรือไม่ เขารู้ว่าอัลฟ่าของตนรู้ดีที่สุด และเลือกที่จะไม่สนใจ เขาปล่อยโอเมก้าคนหนึ่งไป ปล่อยเป็นอิสระ??
"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับโอเมก้าตนนั้นขอรับ..." เวสต์หยุดถามไม่ได้
ท่านไนท์เหมือนไม่สนใจว่ามันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาแค่ไหน เขาเท้าคางทำสีหน้าเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง สู่พื้นที่ว่างในจักรวาล
"ไปแล้วล่ะ ไปจากผมแล้ว ผมไม่รู้ว่าตนเองทำถูกหรือไม่ แต่สุดท้ายวันหนึ่งพวกเราก็คงได้เจอกันอีกครั้งในจักรวาลที่กว้างใหญ่ ผมเชื่ออย่างนั้นนะ"
สีหน้าเบต้ายิ่งแย่ลงไปอีก เขาหวังว่าจะไม่มีใครรู้ และหวังว่าสิ่งมีชีวิตนั่น ถ้าได้เจอกันอีกครั้งก็ไม่รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะโอเมก้าคนนั้นจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่หลุดจากนิยามของพระผู้เป็นเจ้าไป กลายเป็นสิ่งที่ไร้นิยามในจักรวาลนี้  ท้ายที่สุดจะกลายเป็นสิ่งใดก็สุดจะรู้ได้
ท่านไนท์ยันตัวลุกขึ้นแล้วบอกราตรีสวัสดิ์
"ตอนนี้นายยังไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรนะ เวสต์ เพราะถ้าลองจินตนาการถึงวันเวลาที่ไม่มีนายคอยเตือนนู่นนี่ข้างๆ
ผม มันคงจะเหงาน่าดู..."
"…"
เวสต์รู้สึกจุกจนพูดไม่ออก เขาไม่ทันได้ตอบอะไร ราชาของเขาก็กลับไปแล้ว ทิ้งเขาไว้กับกำไลสีขาวนวล และความกลัดกลุ้ม
มือหนาลูบกำไลที่สร้างจากแร่ธาตุใต้เปลือกโลก โลหะชั้นเลิศที่มีแต่อัลฟ่าเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้ เนื้อโลหะแวววับแต่กลับไม่เย็นเยือกจนแสบผิว ตรงกันข้ามกลับรู้สึกอุ่นวาบทุกครั้งที่สัมผัส ปัดเป่าทุกความหวาดกลัวและกังวลให้สลายไป
ต่อให้วันไหนเขาปรารถนาจะเป็นอิสระ เวสต์ก็สงสัยว่าเขาจะกล้าพอที่จะถอดกำไลอันนี้ออกหรือ
ใครกันจะกล้าละทิ้งบ้านอันแสนอบอุ่น ออกไปเผชิญจักรวาลอันไพศาลที่ไม่เคยรู้จัก ทั้งไม่รู้ด้วยว่าเมื่อไร้หน้าที่ที่ถูกมอบให้ เราจะกลายเป็นอะไร จะดำรงอยู่เพื่อสิ่งใด และที่สำคัญจะมีโอกาสได้รับความอบอุ่นเช่นนี้อีกหรือเปล่า?
…
"ท่านนิกกลับมาแล้ว"
เสียงตะโกนภายในพระราชวังทำให้เวสต์ได้สติกลับมาสู่ปัจจุบัน เขาคลายมือที่กุมกำไลสีขาวออก และออกวิ่งไปตามทิศทางของเสียงร้องทันที
"ตามหน่วยรักษามาเร็วเข้า ท่านนิกบาดเจ็บ!"
เป็นอีกครั้งที่เวสต์ตื่นตระหนกอย่างที่สุด มีความคิดมากมายจุกอยู่ในอก และความรู้สึกที่ชัดเจนยิ่งว่าเขา...ไม่อยากสูญเสียคนคนนั้นไปอีกแล้ว


##  ตอนที่  17  พักหายใจ

ไนท์...
อยู่ที่ไหน...
อ่า ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน
คนรู้จักของท่านทุกคนก็คิดถึงท่านอยู่นะ แม้แต่ตัวประหลาดที่ออกล่าอัลฟ่า ยังเรียกหาแต่ท่านเลย...
มันมีทุกพลังของอัลฟ่า จริงๆคือมันใช้พลังอัลฟ่าเก่งกว่าผมอีก นั่นยิ่งทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้ว่านี่ผมควรจะเป็นอัลฟ่าจริงๆหรือ?
ทำไมท่านถึงอยากให้ผมเป็นอัลฟ่า?  ทำไมท่านต้องจากไปด้วย?
กลับมาตอบผมก่อนได้มั้ย ท่านไนท์...
…
ผมลืมตาขึ้น
รอบตัวมืดเหลือเกิน มืดจนไม่รู้แล้วว่าตัวเองลืมตาขึ้นมาแล้วหรือยัง
"สว่าง"
ผมเอ่ยแค่นี้ ทั้งห้องก็สว่างดังกลางวัน ที่นี่เป็นห้องนอนประจำของผมเอง ผมจำมันได้ดี แต่ที่ผมจำไม่ได้ก็คือตัวเองกลับมาเหยียบที่ห้องนี้ตอนไหน คุ้นๆแค่ว่ามีคนเหวี่ยงผมผ่านสะพานข้ามดารามาเท่านั้นเอง หรือจักรพรรดิอาเบลใจดีขนาดส่งผมตรงถึงเตียงนอนเลยเรอะ ไม่หรอก ผมไม่เชื่อ ถ้าผมตื่นมากลางดงหนาม หรือปากปล่องภูเขาไฟนั่นค่อยน่าเชื่อหน่อย
หืม?
มีลมหายใจร้อนรดอยู่ข้างๆ ผมตกใจรีบหันไปดูก็พบคนตัวใหญ่นอนซุกอยู่ข้างๆด้วยใบหน้าเคลิ้มฝัน หลับตาพริ้มสนิท ผิวสีเข้มเหมือนช็อกโกแลตอันโดดเด่นของเขาทำให้ผมไม่มีทางลืมได้
"อ้าว มู มายังไงน่ะ?"
เจ้าของชื่อผงกหัวขึ้นมาทันที ดวงตาใสกระจ่างเบิกกว้างมีเงาสะท้อนของผมในนั้นเพียงอย่างเดียว
"เช้าแล้วล่ะ ลุกได้แล้ว" ผมบอก พลางชี้ไปที่ประตูห้อง สีหน้ามูเศร้าหมองลงเหมือนประหนึ่งดวงดาวของมันได้ดับสลายไปอีกครั้ง อ่า พอเห็นแบบนี้แล้วผมจะใจสลายไปด้วย
โอ๋นะโอ๋ แต่ตัวใหญ่ๆแบบนี้มาอ้อนมันไม่น่ารักเลยนะ มู
ผมลูบหัวถุยๆของมู เส้นผมสีทองอ่อนนุ่มของเขา​ลู่ไปตามฝ่ามือของผม
นิ่มชะมัด เข้าใจแล้วว่าทำไมท่านไนท์ถึงชอบกอดผม แค่กอดอะไรนิ่มๆก็หลับสบายได้อีกตื่นแล้วล่ะ
เห็นแก่ที่ทำตัวดี และขนนิ่มดี ให้นอนต่ออีกสักพักก็ได้...
ขณะผมกำลังเคลิ้มๆ ก็มีความคิดเส้นตรงหนึ่งทิ่มเข้ามาในหัว
'อือ ทำยังไงดีๆ เจ้าบ้าเวสต์ฆ่าข้าแน่ อ่า จริงด้วย ท่านนิกกลับมาแล้วนี่หน่า ให้ท่านนิกเป็นโล่ดีกว่า'
หืม? เสียงนี้มัน...ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูโครมครามเข้ามา
"ท่านนิกขอรับบ"
อีสต์วิ่งไปสะอื้นไป เข้ามาเกาะขาผมแล้วเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ
"ข้าน้อยทำมูหายไปแล้ว แต่มันไม่ใช่ความผิดข้าน้อยนะ เจ้านั่นมันไม่เชื่องกับข้าน้อยเลย ข้าน้อยพยายามจะไม่ใช้กำลังกับมันเลยนะท่านนิก ท่านต้องช่วยตามหามันนะ ไม่อย่างนั้นมันต้องอดอยากหิวโหยแน่เลยท่านนิก"
"…"
ผมชี้ไปที่ก้อนข้างๆตัวผม สีหน้าอีสต์พลันว่างเปล่า และอีกอึดใจถัดมา เขาก็โพล่งออกมาเสียงดังลั่นอย่างไม่พอใจ
"ท่านนิก!! ถ้าแอบเอามากกก็บอกข้าน้อยก่อนสิขอรับ ให้ข้าน้อยวิ่งหาตั้งนานสองนาน"
อะไรนะ ใครเอาอะไรมากก? ผมไม่ใช่แม่ไก่นะ
'ข้าเองก็อยากจะกกท่านนิก ไม่สิ ไม่ใช่ ข้าหมายถึงให้ท่านนิกกกก็ได้ เจ้ามูถอยออกไปซะ!'
เอิ่ม ผมทำหน้าเพลียใส่อีสต์ มากงมากกอะไรของนาย ถามผมซักคำหรือยังก่อนคิดอะไรแบบนี้น่ะ
พอเห็นสีหน้าเย็นชาของผม อีสต์ก็สะดุดโหยง เหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าตัวเองถูกอ่านใจ
"ขอโทษด้วยขอรับ ท่านนิก ขะข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ"
อีสต์ลนลานจนสะดุดอากาศขมำเข้าทับผมและมู
ถัดจากการรับสินบน และคิดลวนลามอัลฟ่า นายเลื่อนขั้นไปเป็นการเล่นปาหี่แล้วเรอะ แต่ความสามารถในการเล่นละครของนายมันห่วยมาก อีสต์ ท่าล้มอย่างเชื่องช้าของนายมันห่วยจนทนดูไม่ได้เลย
ผมเขยิบตัวออกแล้วผลักมูไปรองอีสต์แทน ทำให้อีสต์ล้มกระแทกแผ่นอกมูเข้าจังๆ
"มู" ผมเรียก โอเมก้าตัวยักษ์ก็กระดิกหูรอรับคำสั่ง
"กกคนคนนั้นไว้"
มูเอียงคอทำสีหน้าเหมือนไม่อยาก แต่เมื่อขัดคำสั่งผมไม่ได้ มูก็ตรงเข้าล็อคคอ และล้มทับอีสต์เอาไว้ ดูเหมือนมูจะเข้าใจอย่างตรงไปตรงมาว่ากกหมายถึงให้นอนทับ...
"อ้ากก ยกโทษให้ข้าน้อยด้วยท่านนิก"
อีสต์วิงวอนร้องขอชีวิต พยายามดิ้นหนีแต่มูที่ตัวใหญ่ย่อมมีกว่าเรี่ยวแรงเยอะกว่า การกระทำของเขาจึงไร้ประโยชน์
ไม่ใช่ว่านายอยากโดนกกหรอกเรอะ งั้นก็อยู่ตรงนั้นไปน่ะแหละ คิดแต่ละอย่างทำเอาผมปวดหัวมากพอแล้ว
ผมเริ่มรู้สึกว่ามูเป็นท่าไม้ตายที่ไม่เลวเลย เหมาะจะเป็นบอดี้การ์ดข้างกายผมมาก มีพละกำลังเหลือเชื่อ ซ้ำยังเชื่องไม่รู้เรื่องรู้ราว  แต่มันก็ทำให้ผมตระหนักได้ว่าความแข็งแกร่งของประชาชนดาวออลเรียไม่ธรรมดาจริงๆ นี่แค่ระดับโอเมก้า ผมไม่อยากนึกถึงราชาแม็กซิมัสเลยว่าจะเป็นอย่างไร
"ข้าน้อยยอมแล้วท่านนิก ข้าน้อยยอมให้ท่านกกกี่ครั้งก็ได้ แต่บอกให้เจ้านี่ปล่อยข้าน้อยไปเถอะขอรับบ"
ผมกรอกตา...อีสต์ นายจะกกจะอะไรกับใครก็อย่าเอาผมไปเกี่ยวด้วย ไม่งั้นนายก็โดนกกไปซะ!
ขณะที่ผมกำลังคิดจะสั่งให้มูลงโทษคนคิดผล่อยๆ ประตูห้องก็เปิดผ่างออก
เป็นเวสต์ มหาดเล็กหน้าตึงผู้มาพร้อมความเยือกเย็น ที่กำลังจะถูกทดสอบจากฉากเหตุการณ์ตรงหน้า
อ่า ช่างเป็นจังหวะที่ไม่ดีสุดๆเลย
"…"
"…"
บรรยากาศความเงียบวังเวงจึงถูกทิ้งไว้ระหว่างกลาง มูที่ไม่เข้าใจบรรยากาศก็หันศีรษะมองซ้ายขวาอย่างงุนงง ว่าทำไมทุกคนจึงเล่นจ้องหน้ากัน
เป็นครั้งแรกที่ทั้งผมและอีสต์คิดสิ่งเดียวกัน
ว่าฉิบหายแล้ว
แต่ต่างกันที่ผมเลอะเลือนหาคำแก้ตัวไม่ได้ ส่วนอีสต์ที่มีลิ้นเป็นงูก็ชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน
"ท่านนิกแค่นึกคึกอยากกกข้าหลังจากหายป่วยน่ะ จ้าก ข้าน้อยขอโทษท่านนิก ข้าน้อยหมายถึงมูมันอยากกอดข้า ว้าก"
มูที่อยากกอดอีสต์ได้ลงมือล็อคคอเล็กๆของเบต้าปากผล่อยด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่ง อีสต์ดิ้นพะงาบๆ ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่เพื่อนร่วมงานทันที
น่าเสียดายที่เวสต์ทำเป็นมองไม่เห็น หรือตั้งใจจะเมินตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ไม่ทราบได้ ดวงตาสีน้ำเงินฟ้าจ้องมาที่ผมอย่างไม่สนใจสิ่งอื่น
"ท่านนิก ข้าน้อยมีเรื่องจะเรียนให้ท่านทราบ"
สีหน้าเวสต์ดูจริงจังจนทุกคนในห้องรู้สึกยำเกรงไม่กล้าเล่นมุขสุ่มสี่สุ่มห้าออกไปอีก กระทั่งมูที่ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวกับบรรยากาศรอบตัวยังต้องวางตัวสงบเสงี่ยมทันที
"ด่วน...ขนาดนั้นเลยเรอะ?" ผมถามเมื่อหาเสียงตัวเองเจอ
"ท่านได้รู้เร็วที่สุดย่อมมีประโยชน์ที่สุด" เวสต์ย้ำ
ผมจึงหันไปทางอีสต์
"งั้นรบกวนนายพามูไปพักหน่อยสิ อีสต์"
สีหน้าอีสต์สยองขวัญมาก ส่วนมูทำหน้าเศร้าอีกครั้ง ผมตีไหล่มันพลางว่า
"กอดอีสต์แก้เหงาไปก่อนนะ แล้วเสร็จธุระแล้วผมจะไปเล่นด้วย"
มูพยักหน้าอย่างจำใจ ส่วนอีสต์ก็วิ่งหนีไปซะแล้ว


## ตอนที่ 18 ความลับของไนท์

ไม่ว่าเมื่อไรการคุยกับเวสต์ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผม โดยเฉพาะเวลาที่ยืนเผชิญหน้ากันสองต่อสองแบบนี้ยิ่งต้องเรียกว่างานช้าง แตกต่างจากเวลาเล่นหัวตบมุขกับอีสต์เป็นระยะทางหลายล้านปีแสงเลย
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่พวกเขาก็เป็นเบต้าที่หัวดื้อเหมือนๆกัน หรืออาจเป็นเพราะว่าเวสต์ดูมีความรู้ ท่าทางภูมิฐานกว่า หรือเป็นจากบรรยากาศกดดันที่เขาแผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง
ไม่สิ มันมีอะไรมากกว่านั้น สิ่งที่ผมอธิบายไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่ถูกเวสต์จ้องมอง ผมเหมือนมีความกลัวบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน...ลึกๆ
ยิ่งเป็นอัลฟ่านานเท่าไรและยิ่งระลึกถึงช่วงเวลาที่ผมเป็นโอเมก้าที่อยู่ข้างๆท่านไนท์ได้มากขึ้น ความรู้สึกนี้ก็เหมือนยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ
ในตอนนั้นเวสต์จะแวะเข้ามาบ่อยครั้ง เพื่อพูดคุยเรื่องงานปกครองต่างๆกับราชา และหลายครั้งที่ผมต้องถูกสายตาเย็นชาคู่นี้เหลือบมอง ผมไม่ได้ถือสา ผมเข้าใจถึงระเบียบธรรมเนียมการปฏิบัติต่อชนชั้นต่างๆดี  แต่ผมก็ไม่ได้ลืม ร่างกายนี้ก็ไม่ได้ลืมเช่นกัน นี่อาจเป็นเหตุผลที่ผมไม่ได้รู้สึกสบายใจนักที่ต้องอยู่กับเวสต์
"ตกลงว่านายมีอะไรจะบอกผมงั้นเรอะ" ผมเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อนด้วยการเอ่ยถาม เพราะเจ้าคนท่ามากที่บอกว่ามีเรื่องด่วนจะบอก พออีสต์กับมูออกไปแล้วกลับเงียบงันเป็นคนใบ้ไปเสียอย่างนั้น
นายต้องการอะไรกันแน่ ฮึ?
"ท่านนิก" ในที่สุดมหาดเล็กผู้เคร่งขรึมก็ยอมเปิดปากแล้ว ผมดีใจจนอยากโห่ร้อง
ผมถามไปเป็นนาทีแล้ว นี่นายเพิ่งจะเรียบเรียงคำพูดจบเรอะ?
"ท่านนิก ภาคี สั่งกักบริเวณท่านภายในเขตดวงดาว ห้ามท่านเดินทาง หรือใช้สะพานข้ามดาราออกไปไกลกว่าเขตนี้เป็นอันขาด"
กักบริเวณ? ผมตะลึง นี่มันทำได้ด้วยหรือ? ผมก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งนะ ทำไมพวกเขาทำกับผมแบบนี้
"พวกเขาชี้แจงเหตุผลมาว่าท่านอยู่กับผู้บุกรุกในตอนนั้นด้วย เป็นผู้ต้องสงสัยที่อาจร่วมมือกับมัน"
อะไรนะ?
"สั่งกักบริเวณเป็นโทษขั้นต่ำ จนกว่าจะมีการสอบสวนที่ชัดเจน ข้าน้อยขอให้ท่านใจเย็นๆ นิ่งเฉยรอดูท่าทีของภาคีไปก่อน"
"ทำไมพวกเขาต้องทำขนาดนี้ด้วย" ไม่สิ ต้องถามว่าจักรพรรดิแปรปรวนคนนั้นคิดอะไรอยู่ต่างหาก เพราะนี่ต้องเป็นความคิดของเขาแน่นอน
"ข้าน้อยคิดว่ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงในอดีตของท่านไนท์ ทำให้หลายฝ่ายคิดว่าเขาอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับผู้บุกรุกที่ไล่ล่าอัลฟ่าในครั้งนี้..."
ล่าอัลฟ่า?  คำคำนี้อีกแล้ว
"นายรู้มั้ยว่าอัลฟ่าล่าอัลฟ่าหมายถึงอะไร"
ชาร์ลและอาเบลไม่อธิบาย ผมไม่กล้าถามอาเบลอยู่แล้ว ส่วนชาร์ลก็ยังไม่มีโอกาสได้คุย จึงหวังมาถามเอาจากสุดยอดเบต้าของดาวเฟลม่า
"เรื่องนี้ข้าน้อยคงทำให้ท่านผิดหวัง เพราะข้าน้อยเข้ามารับตำแหน่งต่อจากนอร์ทเวสต์รุ่นก่อนในช่วงที่เรื่องทั้งหมดจบไปแล้ว และท่านไนท์ก็ไม่เคยพูดถึงมันอีกเลย"
เวสต์รับใช้ท่านไนท์มาร่วมหลายสิบปี ในขณะที่อัลฟ่ามีอายุขัยได้ไม่จำกัด จึงไม่แปลกที่เวสต์จะไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด
"เท่าที่ข้าน้อยได้ยินมาจากรายงานของดาวอื่นๆที่มีการบันทึกไว้ พวกเขาบอกว่า ตอนนั้นภาคียังมีขนาดเล็กๆ และมีอำนาจไม่ถึงครึ่งของตอนนี้ หลายๆดาราจักรยังไม่สงบ มีสงครามภายในปะทุบ่อยครั้ง โดยเฉพาะสหพันธ์ดาว ABELL ที่ตอนนั้นกำลังสู้กันเพื่อเลือกตำแหน่งจักรพรรดิสูงสุด
ในตอนนั้นอิกไนท์ คลอร์ว ฉายานักล่าดวงดาว  เป็นอัลฟ่าตัวปัญหาที่ทำภาคีปวดหัว  รุ่นก่อนเล่าให้ข้าน้อยฟังว่า ดาวเฟลม่าไม่มีกองทัพส่วนตัว หรือเทคโนโลยีล้ำสมัย แต่พวกภาคีกลับไม่สามารถทำอะไรพวกเราได้ เพราะดาวของเราไม่ปรากฎในแผนที่จักรวาล ท่านไนท์สามารถเปิดสะพานข้ามดาราที่ใหญ่พอที่จะเดินทางไปทั้งดวงดาว"
โอ้ นั่นอลังการมาก ท่านไนท์
"แล้วมันเกิดอะไรขึ้นทำไมมันถึงเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ล่ะ"
"ท่านไนท์สยบอัลฟ่าไปมากกว่าสิบดวงดาว และชาเลส ชาร์ล แห่งดาวโฌฌอน คืออัลฟ่าคนสุดท้ายที่อิกไนท์ คลอร์วไปเยือน"
ผมกลืนน้ำลาย พี่ใหญ่เองก็เคยสู้กับท่านไนท์มาก่อน เขาเคยถูกล่าด้วยหรือเปล่านะ
"ไม่มีใครรู้ว่าวันนั้นคือการต่อสู้ที่ดุเดือด หรือการเจรจาที่ได้ผล  เพราะหลังจากวันนั้น อิกไนท์ คลอร์วก็ยอมมอบตัว และเข้าพบผู้นำภาคีพร้อมกับชาร์ล"
นี่ยิ่งน่าตกใจ พี่ใหญ่ใช้อะไรล่อเรอะ? หนังสือตำนานแม็กซิมัส?
"ภาคีตกลงเจรจาสงบศึก ท่านไนท์เปิดเผยความลับบางอย่างให้กลุ่มวงแหวนอัลลัสรู้  จากนั้นท่านก็ได้รับการอภัยโทษ ออกประกาศอย่างเป็นทางการว่าอัลฟ่าที่หลงผิดคนนี้ได้กลับตัวกลับใจแล้ว หันมาทำคุณประโยชน์ให้ภาคี และเข้าเป็นส่วนหนึ่งของวงแหวนแรกอัลลัส
ท่านไนท์เป็นสมาชิกด้วยกรณีพิเศษ สัญญาจะเปิดเผยตำแหน่งดาวเฟลม่า และปฏิบัติตามกฎของภาคี  ดาวของพวกเราจึงเป็นที่รู้จักตั้งแต่นั้นมา แม้ว่าจะมีสมาชิกอีกหลายคนไม่เห็นด้วยก็ตามที่ท่านไนท์ได้รับอภัยโทษง่ายเกินไปก็ตาม"
"ท่านไนท์คงแลกเปลี่ยนความลับอะไรบางอย่างไป"  เหตุผลที่อัลฟ่าคนอื่นๆยอมเจรจาด้วย ส่วนคนที่ไม่เห็นด้วยก็คือคนที่ไม่ได้รับโอกาสให้เข้าถึงความลับนั้น
"ข้าน้อยเองก็เชื่อว่ามันเป็นความลับการใช้พลังของอัลฟ่าที่เหนือการเข้าใจของระดับอื่น ข้าน้อยเดาว่า มันคือเงื่อนไขของ 'มิติเอกเทศ' ที่อัลฟ่าทุกคนต้องการรู้"
'มิติเอกเทศ' เป็นพลังแขนงหนึ่งในการใช้ขั้นสูง เหมือนกับการสร้างดวงดาว แต่เป็นการสร้างมิติขึ้นซ้อนมิติอีกทีหนึ่ง ในพื้นที่ของจักรวาล มันเป็นเรื่องยากเพราะจักรวาลแม้ดูว่างเปล่า แต่จริงๆแล้วที่พื้นที่เหล่านั้น มีสสารมืดจับจองอยู่ ผู้ที่จะแทรกมิติของตัวเองเข้าไปได้ก็คือคนที่ควบคุมสสารมืดในพื้นที่นั้นๆให้กลายเป็นพลังในมิติเอกเทศของตัวเองได้นั่นเอง
พลังที่ทำให้ท่านไนท์เหนือกว่าอัลฟ่าคนอื่นๆ ทำให้เขาสามารถล่าอัลฟ่าคนอื่นได้อย่างไร้ผู้ต้านทาน และถูกคนอื่นๆเหม็นหน้าไปทั่วจักรวาล พอสบโอกาสก็ไม่ลังเลเลยที่จะโหวตผมออกจากวงแหวนทันทีที่หมดประโยชน์
"ภายหลังท่านไนท์เข้าไปเกี่ยวข้องกับสงครามแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิอาเบลด้วย และหลายคนเชื่อว่าที่ท่านไนท์นั่งอยู่ในวงแหวนวงในได้ทั้งที่ไม่ได้มีกองกำลังอะไร ก็เพราะว่าเป็นคนช่วยหนุนหลังจักรพรรดิอาเบลคนปัจจุบันที่ตอนนั้นเป็นอัลฟ่าอันดับสี่ที่กำลังจะแพ้ ให้กลับมาชนะศึกคัดเลือกจักรพรรดิด้วย"
ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมจักรพรรดิอาเบลจึงต้องเดินทางมาทักทายถึงดาวเฟลม่าขนาดนี้ แต่หลังๆเขาเริ่มไม่เห็นหัวท่านแล้วนะ เหยียดมองแต่ละทีเหมือนผมเป็นวัชพืชเลย
"รวมทั้งในสงครามกำจัดสัตว์ประหลาดที่ออกมาล่าอัลฟ่าเป็นครั้งแรก หรือ 'เทเนบริส แคนนิส' (หมาล่าเนื้อจากความมืด) ตามคำเรียกขานของภาคี จักรพรรดิอาเบลก็ปราบมันได้จากความช่วยเหลือของท่านไนท์"
โอ้ว อันนี้เหมือนเคยได้ยินมาแล้วสรุปว่า สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม ตัวกินอัลฟ่า เทเนบริส แคนนิส และเจ้าหน้าดำนั่นคือสิ่งเดียวกันสินะ
"ส่วนในครั้งนี้พอมีสัตว์ประหลาดแบบเดิมกลับมาอาระวาดอีก หลายฝ่ายจึงสงสัยท่านไนท์ว่าเกี่ยวข้อง จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าบริสุทธิ์"
พอจักรพรรดิแปรปรวนคนนั้นเลิกถือหางผม ทุกคนก็พร้อมจะโหวต หรือใส่ความกันทันทีเลยสินะ...ภาคีนี่น่ากลัวกันจริงๆ ผมว่าผมลาออกไปดีกว่า ก่อนจะถูกแทงข้างหลัง
"แล้วท่านไนท์ล่าอัลฟ่าเพราะอะไรเรอะ?"
เวสต์ส่ายหน้าอีกครั้ง
"ข้าน้อยไม่ทราบ ไม่มีเบต้าคนใดรู้ หรือเข้าใจในเรื่องนี้"
คำตอบนี้ทำให้ผมนิ่งงัน ความคิดของอัลฟ่า...เบต้าย่อมไม่อาจเข้าใจได้  งั้นคนเดียวที่ตอบได้ก็คือ...
ชาร์เลส ชาร์ล
ผมรู้สึกเหลือเชื่อมากๆที่พี่ใหญ่ คือคนหยุดท่านไนท์ ทั้งๆที่ดูเป็นคนที่ถูกท่านไนท์ทำให้หัวหมุนอยู่ตลอดเวลา พี่ใหญ่ทำได้ยังไงนะ? ผมเก็บความสงสัยไว้ ครั้งหน้าคงต้องลองตะล่อมถามจากพี่ใหญ่ว่าเขาใช้ท่าไม้ตายอะไรในศึกครั้งนั้น
พอพูดถึงคนรู้จักของท่านไนท์แล้ว ผมก็นึกถึงอีกคนหนึ่ง
"แล้วเวสต์ นายรู้จักเวอร์ชูวหรือเปล่า?"
"กลุ่มสันติภาพ? ท่านนิกสนใจจะเป็นพันธมิตรกับพวกเขาเรอะขอรับ?" มหาดเล็กฉายสีหน้ากังวลอย่างชัดเจนเมื่อผมเอ่ยถึงชื่อนี้
ผมรีบโบกมือปฏิเสธ แล้วให้เหตุผลว่า เวอร์ชูวคนนั้นมาทักทายผม ดูคล้ายคนสนิทสนมของท่านไนท์อีกคนหนึ่ง แต่เวสต์กลับส่ายหน้า
"เท่าที่ข้าน้อยทราบมา ท่านไนท์เกลียดกลุ่มสันติภาพมากนะครับ"
"หา จริงเรอะ? ทำไมล่ะ" เขาดูเป็นคนดีอยู่นะ...หรือมีผมที่คิดไปเองคนเดียว
"ท่านไนท์ไม่ได้อธิบายไว้ครับว่าทำไม แต่คนคนนั้นเคยมาที่นี่ ชื่อเขามีอยู่ในรายชื่อแขกกิติมาศักดิ์ของงานหลวงเมื่อหกสิบกว่าปีก่อน"
"เขามาทำไมเรอะ?"
เวสต์เงียบไป ความคิดเขาวุ่นวายจนผมปวดหัวแทน แต่ในที่สุดเขาก็ตอบออกมาสั้นๆ
"มาร่วมแสดงความยินดีกับการขึ้นเป็นอัลฟ่าฝึกหัดของท่านไนท์ เวอร์ชูวนำของขวัญมามอบให้ ข้าน้อยเห็นเขาแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว หลังจากนั้นก็ไม่ได้พบเห็นอีกเลย จึงไม่คิดว่ามีการติดต่อกับท่านไนท์ขอรับ"
แต่ท่าทางเวอร์ชูวเหมือนรู้จักท่านไนท์ดีกว่าชาร์ลหรืออาเบลอีกนะ เขากล้าเข้ามาทดสอบผมโดยทำเป็นไม่รู้จักท่านไนท์เพื่อดูปฏิกิริยาของผม แตกต่างจากพี่ใหญ่หรือจักรพรรดิแปรปรวนที่แน่ใจว่าผมคือไนท์กำเนิดใหม่ในทันที
เอาเถอะ...ผมปลงตกละ ไม่ว่าเวอร์ชูวจะเป็นใครก็ช่าง ตอนนี้ผมหวังแค่ว่าไม่ใช่ศัตรูก็พอ เพราะแค่เจอกับตัวประหลาดนั่นผมก็เต็มกลืนแล้ว
มันคืออะไรกันแน่?  คำถามที่แม้แต่ภาคียังตอบไม่ได้ แล้วทำไม เทเนบริส แคนนิส ถึงได้เรียกหา...คนที่ผมรู้จัก?
"เวสต์ นายคิดว่าเป็นไปได้มั้ยที่...สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม...จะรู้จักท่านไนท์"
มหาดเล็กชะงัก
"ทำไมท่านถึงกล่าวเช่นนั้นขอรับ"
"ก็…" บอกดีมั้ยนะ ผมลังเลชั่วครู่ แต่ผมก็ไม่ได้หูฝาดไปคนเดียว เวอร์ชูวเองก็ได้ยินเหมือนผมนะ เพราะงั้นถามเวสต์ที่ใกล้ชิดท่านไนท์ที่สุดอาจจะได้คำตอบก็ได้
"ผมได้ยินตัวประหลาดนั่นเรียกผมว่าไนท์ หลายครั้งเลยด้วย มันถามผมด้วยว่าไนท์อยู่ไหน..."
"นั่นเป็นไปไม่ได้หรอกขอรับ!!" เวสต์ตอบเสียงดังอย่างผิดปกติ เขาเอ่ยปฏิเสธ แต่ใบหน้าเขาซีดเผือดไปแล้ว
"มีอะไรหรือเปล่าเวสต์ ทำไมต้องทำหน้าน่ากลัวแบบนั้นด้วยล่ะ"
"ไม่ขอรับ ข้าน้อยสบายดี"  เวสต์ตอบพลางหลุบตาลงยืนสงบนิ่ง
ฉับพลันในวินาทีนั้นผมกลับรู้ถึงบางอย่างได้ทันที แม้จะอ่านได้เพียงความยุ่งเหยิงในหัวของมหาดเล็กมากความสามารถ แต่ผมกลับแน่ใจว่า
"เวสต์ นาย…โกหกผมอยู่ใช่มั้ย"
เวสต์กลายเป็นฝ่ายตะลึง ไม่ใช่แค่ตกใจที่ถูกจับได้ แต่ตัวเขากำลังต่างหากที่ตกใจกับตัวเองยิ่งกว่า
ตราประทับอ่อนลงเรื่อยๆแล้ว แม้แต่เขา เบต้าที่คิดว่าตัวเองภักดีที่สุดยังสามารถโกหกอัลฟ่าต่อหน้าต่อตาได้ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ขอประทานอภัยท่านนิก ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ แต่ข้าน้อยไม่อาจบอกท่านถึงเรื่องที่ไม่มีหลักฐานยืนยันได้ ขอเวลาให้ข้าน้อยไปหาข้อพิสูจน์ก่อนเถอะขอรับ"
เวสต์เข้าใจผมผิด และนั่นก็ทำให้ผมเริ่มโกรธแล้ว
"เมื่อกี้ผมน่ะไม่ได้สนใจเรื่องที่นายจะไม่บอก แต่ผมแค่ถามนายว่าเป็นอะไร ถ้านายไม่สบาย ก็บอกว่าไม่สบายสิ ทำไมต้องโกหกว่าสบายดีด้วยล่ะ?"
"…"
มหาดเล็กเหมือนลืมมารยาทหน้าที่ไปแล้ว เพราะเขากำลังอ้าปากหุบปากเหมือนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ดวงตาสีฟ้าก็เบิกกว้างราวกับไม่คาดคิดว่าผมจะพูดแบบนี้ออกไป
ผมลุกขึ้นยืนไม่อยากสนทนากับคนตรงหน้าแล้ว ในเมื่อเขาไม่อยากพูดกับผม ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเขาแล้วเหมือนกัน  ผมตั้งใจจะเปิดสะพานข้ามดาราแวะไปหาชาร์ล แต่เวสต์ดูเหมือนจะรู้ทัน เขารีบก้าวมายืนขวางไว้
"ท่านนิก ท่านออกไปไหนไม่ได้"
"ภาคีจะขวางผมได้ก็ลองดู แต่นายเองก็จะขวางผมด้วยงั้นเรอะ?" ผมจ้องตอบ กดดันให้เวสต์ล่าถอย แต่เขากลับไม่ยอม
"ยังไงข้าน้อยก็ให้ท่านไปไม่ได้"
"แล้วนายจะทำยังไงล่ะ?"
ผมท้าทายกลับ อยากรู้นักว่าหลังจากโกหกผมแล้วเขายังจะทำอะไรได้อีก
"วันนั้น..." เวสต์เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าผม ดวงตาสีฟ้าแข็งกร้าวกำลังยืนยันว่าทุกคำพูดของเขาต่อจากนี้คือความจริง
"วันก่อนหน้าที่ท่านไนท์จะยกพลังให้กับอัลฟ่าคนถัดไป วันนั้นท่านก็เดินทางไปพบชาร์เลส ชาร์ล ..."
สีหน้าเขาแสดงความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ระบายออกไปที่ไหนไม่ได้ จึงเริ่มทำให้ผมหวั่นเกรง
"นายคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกัน?"
เวสต์ส่ายหน้า "ข้าน้อยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นในวันนั้น ถ้าข้าน้อยรู้...ข้าน้อยจะไม่ให้ท่านไนท์ไป และวันนี้ข้าน้อยก็จะไม่ปล่อยให้ท่านไป..."
แล้วเวสต์คุกเข่าลงฉับพลัน
"ไม่ว่าจะต้องวิงวอนขอร้อง หรือว่า...จะต้องทำวิธีใดก็ตาม..."
พอสบตาสีฟ้านั้นเข้า ผมก็สั่นสะท้าน เหมือนกับว่าเวสต์...เบต้าที่ไม่เคยออกคำสั่งกับผม กำลังอ้อนวอนและข่มขู่ในเวลาเดียวกัน ผมไม่อาจเดาได้ว่า วิธีอื่นที่เขาหมายถึงคืออะไร ถ้ามันเป็นการลาออกจากหน้าที่ ผมคงลำบากมิใช่น้อย
ผมจึงทิ้งตัวนั่งลงในที่สุด
"ก็ได้ เวสต์ งั้นวันนี้ผมจะพักก่อน"
ชายหนุ่มยันตัวขึ้นอย่างสงบ แล้วโค้งตัวขอลา
"ข้าน้อยจะเชิญท่านชาร์เลสมาให้ท่านพรุ่งนี้ ขอให้วันนี้ท่านพักผ่อนตามอัธยาศัยขอรับ ท่านนิก"
ขณะที่เขากำลังเดินออกไป ผมแอบเห็นว่าเขากุมกำไลข้อมือของตัวเองแน่น กำไลเรียบๆสีขาวมุกวงนั้น ทำไมถึงได้สะกิดใจผมนักนะก็ไม่รู้เหมือนกัน
แต่เพียงพริบตาที่เห็นมันผมก็บอกได้เลยว่า มันต้องเป็นของสำคัญของเวสต์แน่นอน


## ตอนที่  19  เพื่อน [ชาร์ล]

ใครๆก็คิดว่าเขาคือคนที่สยบนักล่าอัลฟ่าในตำนานได้ ทำให้ระดับดาวของเขาจากวงแหวนอันดับสามพุ่งขึ้นมาไกลถึงวงแหวนแนวหน้า ทั้งๆที่ชาร์ลไม่คิดว่าตัวเองมีฝีมือหรือความสามารถอะไรเป็นพิเศษเลย
มันเป็นแค่โชคดีในวันนั้นเท่านั้นเอง...
"เฮ้ย แกน่ะ"
มีแขกมาเยือนที่ดาวโดยไม่คาดคิด เป็นคนที่เขาไม่ได้อยากเจอ ไม่ได้รู้จักเป็นพิเศษ ไม่แม้แต่จะเคยแนะนำตัวด้วย
เรียกว่าเป็นแค่เพื่อนของเพื่อนอีกทีเท่านั้น แต่ก็ต้องรับหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะหากปฏิเสธการมาเยือนครั้งนี้ ดาวของเขาอาจจะไม่เหลือแม้แต่ซาก
"ข่าวที่ว่าอิกไนท์กำเนิดใหม่เป็นความจริงเรอะ"
คนแรกและเป็นคนเดียวที่มาถามเขาคือ จักรพรรดิอาเบลผู้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เจ้าตัวเปิดสะพานข้ามดารามาด้วยตัวเองทันทีที่ทราบข่าวเพื่อมายืนยันกับเขา  ดูเหมือนข่าวนี้จะทำให้จักรพรรดิอาเบลเดือดร้อนไม่ใช่น้อยเลย  เพื่อนเขามันสำคัญขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไรกันนะ?
"อืม" ชาร์ลจะตอบอะไรได้นอกจากพยักหน้า
"แกรู้เมื่อไร..."
"เมื่อกี้ ตอนประกาศทางการของดาวออกมา"
คนฟังเหมือนไม่เชื่อเท่าไร จักรพรรดิอาเบลยังคงจี้ถามต่อไป
"มันไม่ได้ไปหาแกเมื่อวานก่อนเรอะ?"
ชาร์ลเลิกคิ้วประหลาดใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเพื่อนเขาทำอะไร ไปที่ไหน จะไม่รอดหูรอดตาขององค์จักรพรรดิที่อยู่ไกลออกไปเป็นล้านปีแสงเลยนะ
"มา แต่ก็นั่งกินขนมไปเรื่อยเปื่อยไม่เห็นบอกอะไรเลย" ชาร์ลบอกตรงๆ ยอมรับว่าเขาเองก็ตกใจกับข่าวกะทันหันเช่นนี้ด้วยเหมือนกัน
"แกรู้มั้ยว่าทำไมมันถึง..."
ผู้มาเยือนถามออกมาได้ครึ่งประโยคก็เปลี่ยนใจ องค์จักรพรรดิสะบัดมือเปิดสะพานข้ามดาราด้วยสีหน้าพร้อมจะกลับไปฆ่าคน
"ฮึ ช่างหัวมัน" อัลฟ่าที่น่ากลัวที่สุดในจักรวาลทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะกลับไป
ชาร์ลกะพริบตาปริบๆ คล้อยหลังไปสักพัก เขาก็ค่อยๆนึกย้อนไปถึงการมาเยือนเมื่อวานก่อน หรือว่าไนท์มาเพื่อบอกลากันนะ? แต่ตัวเขาก็ไม่ใช่คนหัวไวนัก ทำไมไม่บอกมาตรงๆเลย แต่ด้วยนิสัยของเจ้านั่น คงคิดจะแกล้งให้คนอื่นตกใจเล่นล่ะมั้ง
ชาร์ลคิดขำๆ ไม่วิตกกังวลอะไรเลยสักนิด เพราะสำหรับเขา การกำเนิดใหม่ของเพื่อนไม่ใช่เรื่องต้องร้อนใจอะไรเลย ยังไงไนท์ก็คือไนท์ แต่มันจะเดือดร้อนถ้าเพื่อนของเพื่อนเกิดอยากระบายอารมณ์ใส่ดาวของเขาน่ะสิ
เพราะงั้นอิกไนท์ เอ็งไปทำอะไรจักรพรรดิอาเบลไว้ก็กลับมารับผิดชอบด้วย อย่าให้เดือดร้อนคนอื่น เข้าใจนะ เขาอยากขอไว้แค่นี้แหละ
หลังวันนั้นสองสามวัน  ชาร์ลรอจนอะไรๆเข้าที่เข้าทางแล้ว ตัวเขาจึงค่อยติดต่อขอไปพบบ้างเพื่อไม่ให้สะดุดตาคนอื่นมากเกินไป
และเพียงแค่ก้าวออกจากสะพานข้ามดาราในก้าวแรก
"สะสวัสดีครับชาร์ล...ยินดีที่ได้พบ"
เด็กหนุ่มผมดำคนหนึ่งกำลังคอยต้อนรับเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ สีหน้าไม่มั่นใจแบบนั้น เขาไม่เคยเห็นจากไนท์เลยสักครั้ง
แต่น่าประหลาดที่เขากลับไม่คิดว่ามันเลวร้ายสำหรับการเป็นอัลฟ่า ที่จริงแล้วชาร์ลรู้สึกถูกชะตาไม่น้อย เขาคิดว่าไนท์คนใหม่น่ารักดี เป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ไม่เลวสำหรับเพื่อนที่ทำตัวน่าปวดหัวมาตลอด เขาตั้งใจว่าจะคอยสั่งสอนให้ไนท์คนใหม่ไม่ออกนอกลู่นอกทางแบบเดิมเด็ดขาด นี่น่าจะเป็นการช่วยจักรวาลให้สงบสุขทางอ้อม
ไนท์เรียกเขาว่าพี่ใหญ่ เขาชอบคำเรียกนี้ เขาอยากจะปกป้องไนท์บ้าง และนี่เป็นโอกาสที่ดี แต่เขากลับทำพลาดอย่างร้ายแรงในงานประชุมภาคีครั้งล่าสุด
พลาด...ที่ปล่อยให้ไนท์มาเข้าร่วมประชุม
"ไม่ใช่ว่าเอ็งตั้งใจจะไม่ให้ไนท์เข้าร่วมงานประชุมหรอกเรอะ?" เขาเอ่ยถามประธานที่ประชุมเมื่อเห็นว่าไนท์เองก็ได้รับเชิญด้วยเช่นกัน
จักรพรรดิแค่นเสียงเฮอะ "มันดื้อด้านอยากมาให้ได้ เดี๋ยวได้เจอดีก็รู้เอง"
ชาร์ลถอนใจอย่างไม่มีทางเลือก เขาไม่อยากให้เพื่อนมาเจอกับสนามการเมืองที่หนักหน่วงกดดันเลย ไนท์คงไม่พร้อมสำหรับเวทีเช่นนี้ และก็เป็นดังคาด หลายฝ่ายรอเวลาเล่นงานไนท์อยู่แล้วจากความแค้นในอดีต และผลประโยชน์ในอนาคต อาเบลไม่อาจออกหน้าให้ไนท์ได้ รวมทั้งเขาเองก็เช่นกัน
ไนท์ถูกโยนออกไปอยู่วงแหวนระดับสามทันที และตอนนั้นเองคนที่ไม่ควรพูดคุยด้วยมากที่สุดก็เดินเข้าไปหาไนท์ที่กำลังนอนน้ำลายยืดอยู่บนโต๊ะ
เวอร์ชูว...
ชาร์ลรู้สึกมือตัวเองเย็นเฉียบ อยากเข้าไปลากไนท์ออกมาจากคนพรรค์นั้น ชื่อเสียงของเวอร์ชูว ไม่ค่อยเป็นที่รู้โดยทั่วไปเท่าไร แต่สำหรับคนวงในแล้ว พวกเขารู้ดีว่าดาวบริวารของมันกำลังทำอะไร
เวอร์ชูว  และกลุ่มปีกสันติภาพไรโซเรีย
บุรุษผู้นี้ไม่ใช่อัลฟ่าที่ถูกเสนอชื่อให้เข้ามานั่งร่วมในวงแหวนวงแรกก็จริง แต่ใครๆก็รู้ว่าคนที่เป็นหัวหน้าจริงๆของกลุ่มปีกสันติภาพคือใคร
สายสันติภาพตัวจริงไม่ได้ไม่น่าคบหรอก แต่สายแอ๊บสันติภาพต่างหากที่น่ารังเกียจ
เขาจำได้ว่าไนท์คนก่อนก็พูดไว้แบบนั้น แต่ดูเหมือนว่าไนท์คนใหม่จะจำเรื่องเหล่านั้นไม่ได้ และเขาผิดเองที่ไม่ได้เตือนไนท์ก่อนมาที่นี่
อาเบลเองก็เห็นแล้วว่าใครเข้าไปคุยกับไนท์ สีหน้าประธานเย็นชามากขึ้นทันที คนที่กำลังเสนอความเห็นอยู่ถึงกับพูดติดอ่างเพราะคิดว่ารังสีสังหารนี้ส่งมาให้ตัวเอง
แต่เคราะห์ดีที่เวอร์ชูวมาคุยไม่นานแล้วก็จากไป ชาร์ลถึงพอจะโล่งอกและหันกลับมาสนใจการประชุมได้ แต่พอหันไปอีกที ไนท์ก็หายไปเสียแล้ว...
ภาพของปีศาจที่ยิ้มเหมือนเทพบุตรแว่บเข้ามาในหัว ชาร์ลมองหาเวอร์ชูวไปรอบๆแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาเช่นกัน
ชาร์ลเริ่มร้อนรน เขาไม่สามารถจะปลีกตัวไปได้ เข็มเวลาที่ผ่านไปทุกวินาทีทำให้ใจเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆด้วยความกังวล ไนท์คนใหม่ใช้พลังอัลฟ่าไม่ได้ดีนัก จักรพรรดิอาเบลบอกเขาแล้ว และดูท่าทางจะไม่ทันคน ไม่น่าจะเอาตัวรอดในสถานการณ์ยากลำบากได้
สีหน้าประธานเองก็ดูมืดครึ้มขึ้นด้วย ไม่รู้ว่าใช่เหตุผลเดียวกับเขารึเปล่า แต่กระนั้นการประชุมก็ยังไม่จบเสียที
จนกระทั่งมีสัญญาณอันตรายเข้ามา รหัส 03​ จากภายในพื้นที่สถานีอวกาศเซทราเรียส ประธานที่พร้อมยิงลำแสงจากดวงตาได้โอกาสเลิกประชุมทันที และบอกให้ทุกคนตามไปยังเป้าหมาย
พวกเขาไปถึง อัลฟ่าคนอื่นๆตกใจกับสัตว์ประหลาดที่มาปรากฎตัวในเขตสถานีอวกาศ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นตระหนกกลับเป็นเวอร์ชูวที่ยืนอยู่ข้างๆไนท์
"เจ้าสายสันติภาพลวงโลกนั่น เกะกะสายตาจริงๆ"
อาเบลสบถด่าอย่างไม่ไว้หน้า หลังบังคับส่งไนท์กลับไปที่ดาวแล้วเริ่มเก็บกวาดปัญหา อัลฟ่าส่วนใหญ่ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว เวอร์ชูวและดาวบริวารของเขาก็หายไปกันหมด
อาเบลสั่งการให้มีการซ่อมแซมส่วนที่เสียหายและจัดตั้งหน่วยเฉพาะกิจเพื่อตามหาร่องรอยของสัตว์ประหลาดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตลอดเวลา
"ไนท์รู้จักกับมันตั้งแต่เมื่อไรกัน?" ท่านประธานคำรามถามในลำคอ ความไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้า
"นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นไนท์คุยกับมัน" ชาร์ลพูดจบก็เพิ่งรู้ตัวว่าตอบผิดไป เขาน่าจะผลักระเบิดที่อยู่บนหัวตัวเองไปให้เวอร์ชูวตรงๆด้วยการตอบว่าข้ามักเห็นมันไปเยี่ยมไนท์บ่อยๆในห้องส่วนตัว น่าเศร้าที่เขาไม่ใช่คนโกหกที่ดีเท่าไร โอกาสโยนระเบิดให้คนอื่นจึงหลุดลอยไปอย่างน่าเสียดาย
อาเบลแค่นเสียงเฮอะ เหมือนไม่เชื่ออยู่แล้วว่าสองคนนั้นเพิ่งเคยรู้จักกัน
"เจ้านั่นรู้จักคนไปทั่ว โดยเฉพาะพวกน่ารังเกียจ"
"บางทีนั่นอาจเป็นเรื่องของมุมมอง...หรือบางทีไนท์อาจไม่ได้ถือสาเรื่องนั้น"
โอ๊ะ เขาตอบผิดอีกแล้ว เพราะทันทีที่พูดจบจักรพรรดิก็หันขวับมาจ้องเขาด้วยดวงตาที่แทบจะเปล่งรังสีทำลายล้างออกมา แต่คนอย่างชาร์ลก็ประจบใครไม่เป็นอยู่ดี เขาตอบตรงๆตามความเห็นของตัวเองเท่านั้นเอง
"งั้นเราขอถามอะไรแกหน่อย"
"?" ชาร์ลพยักหน้า
"แกน่ะเคย..." อาเบลพูดเสียงเบาลง จนชาร์ลต้องเอียงหัวเข้ามาใกล้ขึ้น
"…กับไนท์...รึเปล่า?"
คำถามมันฟังได้แค่กระท่อนกระแท่น เลยไม่แน่ใจว่าคนระดับจักรพรรดิต้องการจะสื่ออะไร ทำให้เขาต้องถามซ้ำ เพราะไม่อยากตอบผิด
"ท่านหมายถึงอะไรนะ?"
"สำหรับแก ไนท์คืออะไร? เกี่ยวข้องกับแกยังไง?"
ชาร์ลเลิกคิ้ว เมื่อประโยคคำถามถูกเปลี่ยนกะทันหัน แต่ในเมื่อคำถามแรกเขาฟังไม่ได้ศัพท์ งั้นก็ตอบเฉพาะคำถามที่สองก็พอสินะ
ไนท์คืออะไร? สำหรับเขานี่เป็นคำถามที่ตอบไม่ยาก
ตั้งแต่แรกที่ได้ยินเรื่องราวของอิกไนท์ คลอร์วจากประกาศเตือนภัยพิบัติ จนแรกพบ เขาก็คิดมาตลอดว่าเจ้านี่มันบ้าสิ้นดี ไม่เต็มบาทสุดๆ ทำเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ พูดเรื่องอะไรที่คนอื่นไม่เข้าใจและก็เต็มไปด้วยความพิศวง แต่ทั้งๆอย่างนั้นทั้งอาเบล ทั้งเวอร์ชูวกลับถูกดึงดูดด้วยคนคนนั้นอย่างประหลาด
แม้แต่เขาเองก็เช่นกัน เพราะวันที่เขาได้เจอไนท์ คือวันที่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในตัวเขา
เขาเคยคิดว่าเขาคืออัลฟ่าที่แข็งแกร่งที่สุด เขาเทิดทูนความแข็งแกร่งนั้น เขามีชีวิตอมตะเท่าดวงดาว เป็นเขาที่ชี้นำทุกอย่าง
แต่เมื่อได้พบกับไนท์มันก็ทำให้เขารู้ว่าเขาคิดผิดอย่างมหันต์
มันมากับความมืด ความบ้าคลั่ง และพลังที่เหนือกว่า เหยียบย่างลงมาแล้วสยบทุกสิ่งไว้แทบเท้า
มันน่าเจ็บใจที่เขาแพ้ แต่มันกลับเปิดโลกของเขาอย่างที่สุด
เขาได้เห็นเส้นทางของอัลฟ่าที่ไปได้ไกลกว่านั้น ไม่ใช่แค่ดวงดาวของตัวเองอีกต่อไป เส้นทางนี้ยังไม่สิ้นสุด มันไปได้ไกลกว่าขอบเขตของดาราจักร ไกลกว่าซุปเปอร์คลัสเตอร์ที่มหาศาลที่สุด อาจจะไกลไปถึงขอบเขตของพระเจ้าตามตำนานก็เป็นได้
มันทำให้เขามีเป้าหมาย มีคู่ต่อสู้ที่คู่ควร ความแข็งแกร่งที่เขาแสวงหายังคงสามารถก้าวผ่านไปได้อีกขั้น เรื่องราวจากนี้จะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป ชาร์ลได้ตระหนักในเรื่องนี้อย่างที่สุดแล้ว
อัลฟ่าแห่งดาวโฌฌอนยิ้มบางๆ กลั่นกรองทุกอย่างออกมาด้วยความหนักแน่นชัดเจน
"ไนท์เป็นเพื่อนอัลฟ่าคนแรกของข้า และเป็นคู่แข่งที่ข้าตั้งใจจะเอาชนะให้ได้ในวันหนึ่ง"
การพบไนท์ทำให้เขาได้พบโลกใบใหม่ พบเส้นทางให้ก้าวเดินต่อ และจนตอนนี้เขาก็ยังประหลาดใจไม่หาย ที่มันทำให้เขาได้เพื่อนอัลฟ่าคนแรกด้วยเช่นกัน
"แต่ดูเหมือนว่าข้าจะไม่ใช่เพื่อนอัลฟ่าคนแรกของเขา" ชาร์ลเอ่ยต่อ และจ้องใบหน้างดงามของจักรพรรดิด้วยคำถาม
"และถ้าข้าเข้าใจไม่ผิด คนคนนั้นคือท่านใช่หรือเปล่า? เพื่อนอัลฟ่าคนแรกของไนท์?"
อาเบลกระแทกเสียงเฮอะ ไม่ตอบคำ แล้วเปิดสะพานข้ามดาราจากไปดื้อๆ  ทิ้งให้ชาร์ลเกาศีรษะตัวเองอย่างงุนงน
ความสัมพันธ์ของไนท์กับคนอื่นๆรอบตัวดูจะคลุมเครือไปหมด ชาร์ลไม่เคยถาม ทำให้สำหรับคนบางคนเขาก็ไม่รู้ว่าไนท์เกี่ยวข้องกับคนเหล่านั้นยังไง อย่างเวอร์ชูว เป็นต้น เขารู้แค่ว่าคนที่ไนท์เอ่ยถึงบ่อยๆก็คืออาเบล...
ไนท์ชอบจักรพรรดิคนนั้นได้อย่างไร นี่เป็นปริศนาที่ชาร์ลไม่เข้าใจว่าเพื่อนใช้อะไรคิดแทนสมอง และเป็นอีกเหตุผลที่ชาร์ลเชื่อว่าเพื่อนของเขามันบ้าสิ้นดี บ้าตั้งแต่งานประชุมครั้งก่อนที่มันเริ่มพร่ำเพ้อถึงบุคคลอันตรายระดับสิบดาวด้วยแววตาเลื่อนลอย
"ชาร์ล ผมยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักสินะ"
"อะไร"
"นั่นแฟนผม"
"หา??เอ็งว่าไงนะ แฟน?" หน้าชาร์ลเป็นเครื่องหมายคำถามเรียงติดๆกัน
"แฟนผม" เพื่อนตัวดีเอ่ยย้ำและชี้ไปทางหน้าเวที
ชาร์ลกรอกตา มองชายหนุ่มรูปงามที่กำลังกล่าวสุนทรพจน์หาเสียงในการเลือกตั้งผู้นำภาคีอย่างดุดัน  ท่วงท่าและน้ำเสียงของเขาโดดเด่น จนสะกดใจผู้ฟังได้ทั้งห้องโถงรวมทั้งเพื่อนที่นั่งเคลิ้บเคลิ้มอยู่ข้างๆ เหมือนกำลังฟังถ้อยคำรัก
ชาร์ลมองสภาพของเพื่อนที่เหม่อลอยดังคนโง่งมไร้สติ แล้วอดสงสัยไม่ได้
"อย่าเพ้อฝันไนท์ อย่างเอ็งมีดีตรงไหน จักรพรรดิอาเบลถึงจะยอมลงมาเล่นกับเอ็งได้ล่ะ"
อีกฝ่ายเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า กุมอำนาจใหญ่โต ส่วนเพื่อนตัวดีน่ะเรอะ ขนาดคิดแบบเข้าข้างสุดๆแล้ว สารรูปดูยังไงก็ไม่เข้ากันเลยสักนิด
ไนท์หันมายิ้มหวาน
"ของดีผมอยู่ในที่ลับที่มีแต่อาเบลเท่านั้นที่รู้"
ถุย! เอาไปเลยดอกแรก ชาร์ลประเคนให้
"แล้วชาร์ลก็ไม่ควรใช้ตำแหน่งเพื่อนสนิทมาถามย้ำผมบ่อยๆนะครับ เดี๋ยวผมเผลอนอกใจเผยของลับให้นายรู้ไปจะทำยังไง?"
ถุย เอ้าดอกสอง
ชาร์ลส่ายหน้าไม่อยากสนทนาด้วยแล้ว จึงตบหัวเรียกสติเพื่อนก่อนจะผละกลับดาวของตัวเองไปเมื่อการประชุมใกล้จบ เขามาเพื่อรับรู้ข้อตกลงการค้าหรือการแบ่งปันทรัพยากรที่เปลี่ยนแปลงเท่านั้น ไม่ได้สนใจจะมานั่งส่องหน้าใครเหมือนคนบางคน
จากวันนั้นชาร์ลจึงพอรู้คร่าวๆว่าไนท์กับอาเบลน่าจะมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาต่อกัน แต่ดูแนวโน้มยังไงเพื่อนของเขาก็น่าจะตบมือข้างเดียวแน่ๆ
ชาร์ลก็ไม่เคยรู้ข้อเท็จจริงตรงนั้น จนกระทั่ง ไนท์คนก่อนมาเยือนดาวของเขาในวันสุดท้าย
มันไม่เริงร่าบ้าบอเหมือนวันอื่นๆ นั่นทำให้ชาร์ลรู้สึกว่าเพื่อนคนนี้แปลกไป มันเดินโซเซเข้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็กอดเขา แล้วเอาคางเกยบ่าเขาไว้ซะงั้น
"เอ็งอกหักมาเรอะ?" สมมุติฐานเดียวที่เขานึกออกในตอนนี้ได้ คงไม่พ้นเรื่องความรักเรือล่มของเพื่อนยาก
"เปล่าครับ แค่เศร้าๆ"
"อย่างเอ็งเศร้าเป็นด้วยหรือไง" ร้อยวันพันปีจะเห็นทำสีหน้าแบบนี้
"ชาร์ลไม่โกรธหรือเกลียดผมเลยเรอะครับ"
"โกรธเกลียดอะไร? ทำไมต้องถามอะไรมึนๆวะ"
"ก็ผมน่ะ...ชนะชาร์ลนะ แล้วก็ทำร้ายชาร์ล..."
ออ นี่มันยังคิดเรื่องเก่าๆอยู่อีกเรอะ? ชาร์ลกรอกตาอย่างเบื่อหน่าย
"แพ้ก็แพ้ ชนะก็ชนะ ข้าไม่ใช่ขี้แพ้ชวนตี วันไหนข้าชนะเอ็งได้เมื่อไร ข้าก็จะทำอย่างที่เอ็งทำกับข้าเหมือนกัน ถึงตอนนั้นเอ็งก็ไม่มีสิทธิบ่นว่าด่าทออะไรทั้งนั้น แล้วเอ็งไม่ต้องมาอาสาออมมือ ถ้าข้าต้องการชัยชนะข้าจะคว้ามาเอง ถ้าไม่ได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง สิ่งเหล่านั้นก็ไร้ค่า"
ไนท์ยิ้มอย่างอ่อนใจ แล้วกระชักวงแขนแน่นขึ้น
"ผมน่ะยอมพลีกายให้ชาร์ลวันนี้เลยก็ได้นะครับ"
ถุย ชาร์ลอยากจะสำลึกอากาศ เพื่อนเขาไปเอาความคิดนี้มาจากไหน ทำไมถึงคิดว่าเขาอยากได้เพื่อนมาดำรงเผ่าพันธ์ุ
"ชาร์ลไม่ต้องเป็นห่วง ผมยินดี ไม่ฝืนใจเลยสักนิดนะครับ"
ไม่ได้ห่วงเว้ย รังเกียจ! ทำไมเข้าใจอะไรยากนัก วันนี้มันไปเมาเห็ดพิษมาจากไหน ถึงละเมอได้ขนาดนี้
"อย่างเอ็งน่ะ ไปเกิดใหม่ทำตัวให้น่ารักกว่านี้แล้วข้าจะเอ็นดูให้ก็ได้"
ตอนนั้นเขาแค่พูดเล่นออกไป ไม่ได้ตั้งใจหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ แต่เหมือนไนท์รอคำนี้อยู่แล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลายิ่งกว้างขึ้น และเจ้าตัวก็พยักหน้าอย่างเชื่องช้า
"ตกลงครับ"
"ตกลงอะไรของเอ็ง?"
ไนท์ไม่ตอบแต่หลุบตาลงต่ำ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ชิดจนแทบจะหายใจรดใบหน้า
"แล้วพบกันใหม่นะครับชาร์ล"
ไนท์กลับไปแล้ว ส่วนชาร์ลยังงวงงงไม่หาย ไม่รู้เลยว่านั่นจะเป็นวันสุดท้ายที่เขาได้เจอไนท์คนก่อน
เขาได้แต่สงสัย เหมือนอย่างที่ไนท์สงสัย ในวันที่เขาพ่ายแพ้เขาควรจะโกรธ เขาควรจะเคียดแค้นไนท์หรือเปล่า แต่เขากลับหาความรู้สึกอย่างนั้นไม่เจอเลย
แต่ที่น่าสงสัยยิ่งกว่ากลับเป็นตัวอิกไนท์เอง...
จากศัตรูคู่แค้นของอัลฟ่าทั้งจักรวาล เจ้าของฉายาราชาอำมหิตที่เปิดศึกล่าอัลฟ่าในวันนั้น มาเป็นเพื่อนยากเจ้าของฉายาราชารักสงบจอมอู้ในวันนี้ได้ อะไรเปลี่ยนเขากัน?
ความรักงั้นเรอะ?
คำตอบที่ชาร์ลอยากจะถุยใส่ แต่มันก็เป็นคำตอบเดียวที่เขาคิดออกตอนนี้แล้ว เพราะคนที่จะตอบคำถามเขาได้ก็ไม่อยู่เสียแล้ว เหลือเพียงแค่ไนท์คนใหม่ที่น่าเอ็นดู อย่างที่เขาเคยขอไว้...


##  ตอนที่  20 ห้องลับ

จดหมายถึงชาร์ลไม่มีคนรับ เบต้าอันดับหนึ่งแจ้งมาว่าชาร์ลไม่ได้อยู่ในดาว เขาไปประจำกองหน้าในเขตภาคีซึ่งเป็นความลับ เหมือนพวกเขาจะมีเบาะแสบางอย่างของสัตว์ประหลาดนั่นแล้ว
ส่วนผมก็ยังออกไปไหนไม่ได้ เพราะถูกกักบริเวณในฐานะผู้ต้องสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับการล่าอัลฟ่า
ล่าอัลฟ่า...จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม ท่านไนท์ต้องทำแบบนั้น
ดวงดาวรู้หรือเปล่า? ทำไมแม้ผมจะหลับตาและพยายามดึงความทรงจำส่วนนี้ของท่านไนท์ออกมาเท่าไร กลับพบแต่ความว่างเปล่า
ท่านไม่ต้องการให้ผมรู้งั้นเรอะ?​ หรือแม้แต่ดวงดาวก็ไม่อยากบอกผม
ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวและไม่มีประโยชน์ ผมล้มตัวลงนอน หลับตาไล่ความคิดที่ยุ่งเหยิง ผมไม่เคยต้องคิดอะไรมากมายแบบนี้มาก่อนเลย ไม่ชินเลยจริงๆ
คนตัวโตกว่าที่ม้วนตัวอยู่ในฟูกนอนรีบเข้ามาตะครุบพื้นที่ว่างข้างๆผม แล้วหลับตาพริ้มเลียนแบบจนทำให้ผมอดหัวเราะไม่ได้
"มู ทำอะไรของนายน่ะ"
เวสต์ยุ่งมากในการคุมความสงบของประชากรที่ตราประทับอ่อนลง จึงลากอีสต์ไปช่วยงานด้วย ทุกคนไปทำงานจริงจังเลยทิ้งมูไว้กับผมที่ไม่มีอะไรทำจริงจัง
เมื่อหนึ่งโอเมก้าและหนึ่งอัลฟ่าอยู่ด้วยกันตามลำพังจะมีอะไรให้ทำนอกจาก...
นอน
หรือใช้คำสวยๆว่าสามัคคีกันกลิ้งเกลือก และล้างผลาญเสบียงกลังในวังหลวงเท่านั้นเอง ก็จะให้อัลฟ่าและโอเมก้าที่ไร้สัญชาตญาณและประสบการณ์ทำอะไรได้มากกว่านั้นล่ะ
มูกินจุมากทีเดียว ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันเอาปริมาณอาหารมากมายขนาดนั้นไปเก็บไว้ที่ไหน พอกินเสร็จก็ทำตาปรือมองผมสักพักราวกับจะขออนุญาตพักผ่อน และพอผมพยักหน้าเท่านั้นแหละ มันก็ฟุบตัวลงฟูกที่ใกล้ที่สุดทันที
มู...
ผมมองเด็กหนุ่มมอมแมมที่หลับอย่างเป็นสุขตามคำสั่งด้วยความรู้สึกหลากหลาย
เมื่อไม่มีดาวให้กลับไป เขาคิดหรือรู้สึกอะไรบ้างมั้ย หรือการคิดถึงบ้านเกิดเองก็ไม่ใช่คุณสมบัติที่โอเมก้าอนุญาตให้มีได้?
ผมถูกไนท์สร้างขึ้นที่นี่ คงไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นได้ และไม่รู้เหมือนกันว่ามูควรจะรู้สึกอย่างไร
อ่า ผมว่างเหลือเกิน เพราะไม่อาจไปร่วมรบอะไรกับเขาได้ ถึงไปก็อาจเป็นตัวถ่วงให้จักรพรรดิแปรปรวนเตะส่งกลับมาอีก จึงได้แต่บอกให้ศูนย์บัญชาการรายงานสถานการณ์ของกองหน้ามาเป็นระยะ แต่ทั้งตัวประหลาดและข่าวของชัยชนะล้วนยังอยู่ในเงามืด
อาเบลไม่ว่าง ชาร์ลก็ยุ่ง เวสต์กับอีสต์ก็ทำงาน มูก็...อืม ให้เขานอนไปเถอะ
นอนเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ภาพของห้องแห่งหนึ่งก็ว่าบเข้ามาในหัวผมอย่างไม่มีที่มาที่ไป...
มันเป็นภาพของประตูผนังหินสลัก มีลวดลายอ่อนช้อยฝังลึกลงไป ในร่องเหล่านั้นมีของเหลวไหลเวียนอยู่เหมือนลาวาร้อนในแก่นโลก ราวกับหัวใจที่หล่อเลี้ยงด้วยเส้นเลือดคดเคี้ยวจำนวนมหาศาล
ห้องนี้คืออะไร?
ผมไม่เคยเห็นสถานที่แห่งนั้นมาก่อน แต่เพราะอะไรไม่รู้ ผมกลับรู้ว่ามันอยู่ในดาวดวงนี้
แปลว่านี่คือความทรงจำของอัลฟ่ารุ่นก่อน? ท่านไนท์มาชี้ทางให้ผมแล้ว!
ผมดีดตัวลุกขึ้น แล้วผมก็เห็นท่านไนท์ ภาพของเขาสะท้อนตามกระจกริมทางเดิน ท่านไนท์ในอดีตกำลังเดินไปช้าๆตามระเบียงของพระราชวัง ผ่านหน้าสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้ขาวแล้วหายเข้าไปในมุมมืด
'ท่านไนท์'
ผมวิ่งตามไปอย่างไม่ต้องคิด แต่ยิ่งผมวิ่ง เงาสะท้อนของท่านไนท์ก็ยิ่งเคลื่อนที่ไปเร็วขึ้น
ตุบ ตุบ ตุบ
ตอนนี้ผมไม่ได้กลัวว่าจะไปไม่ถึงเป้าหมาย แต่กำลังกลัวว่าคนในความทรงจำจะหายไปโดยที่ยังสัมผัสไม่ได้ ไม่ทันได้มีโอกาสพูดคุยหรือเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคา
แต่วิ่งเท่าไรก็ไม่ทัน ไขว่คว้าอย่างไรก็จับเอาไว้ไม่ได้ เพราะเงาของท่านไนท์ที่ผมเห็นก็คือเงาของผมเองที่สะท้อนในกระจก
อัลฟ่าที่เหลือเพียงหนึ่งเดียว
เส้นทางกระจกสิ้นสุดแล้ว ผมยืนหอบตัวโยนจนต้องย่อตัวลงกุมเข่าไว้พักหายใจ  เมื่อมองไปรอบๆก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่เคยใกล้ชิด
"…"
มีแต่เงาของผมที่ทาบทับลงไปยังประตูผนังหินสลักอันเดียวกับในภาพฝัน แต่มันทั้งสูงและใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก ผมแหงนหน้าเกือบเก้าสิบองศาเพื่อมองไปจนสุดขอบบนของประตูหิน
ห้องนี่คืออะไรกัน? มันซ่อนอยู่ในพระราชวังโดยที่เบต้าระดับสูงสุดอย่างเวสต์ก็ยังไม่เคยเอ่ยถึง ผมที่อยู่ใกล้ชิดท่านไนท์มาตลอดก็ไม่เคยเห็น ดังนั้นผมจึงรู้ได้ทันทีว่ามันคือสถานที่เฉพาะของอัลฟ่า ผู้เป็นหนึ่งเดียวกับดวงดาวเท่านั้นที่มีสิทธิมาเยือน
ผมทาบฝ่ามือลงไปพยายามจะผลักมันให้เปิดออกตามวิธีที่สมควรทางขนบธรรมเนียม แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าคุณสมบัติเดียวที่ห้องนี้ต้องการคือการเป็นอัลฟ่า งั้นถ้าผมยกเท้าเตะก็น่าจะเปิดประตูบานนี้ได้เหมือนกันรึเปล่า
วูบ
เคราะห์ดีที่ผมไม่ได้ทดลองทำอย่างนั้น  เพราะฝ่ามือผมทะลุผ่านไปทันที ผมเสียการทรงตัว แล้วล้มพลั่กเข้ามาด้านหลังประตูที่ไม่ได้มีไว้ให้ผลัก...แต่มีไว้ให้ผ่าน
ซ่า
เสียงน้ำไหล อากาศเย็นๆโชยมา พร้อมกลิ่นหอมเหมือนขนมปังอบใหม่
พื้นแฉะไปด้วยน้ำใสที่เย็นฉ่ำ รอบๆเป็นชั้นหนังสือที่มีน้ำตกเล็กๆไหลผ่านลงมา กองหนังสือวางจมน้ำอยู่หลายตั้ง แต่มันกลับไม่เปียก ผมหยิบขึ้นมาและพบว่ามันคือเรื่องราวของแม็กซิมัสตำนานที่ท่านไนท์หลงใหล มีหลายเล่มเป็นเล่มที่ผมเคยเห็นท่านไนท์พกออกไปอ่าน และอีกหลายเล่มที่ผมอ่านไม่ออกเพราะไม่ใช่ภาษากลางของภาคี
เหนือขึ้นไปในห้องแทนที่จะเป็นเพดานเหมือนปกติ แต่กลับเป็นท้องฟ้าที่มองเห็นเนบิวล่าฝุ่นแก๊สที่หลงเหลืออยู่ของหมู่ดาวออลเรีย ผมไม่เคยลืม นี่เป็นท้องฟ้าแบบเดียวกับที่ท่านไนท์ชี้ให้ผมดูทุกๆคืน
ตรงกลางชั้นหนังสือนับสิบ คือทรงกลมที่เลียนแบบดาวเฟลม่าทุกอย่าง ผมก้มมองก็เห็นสภาพของพื้นผิวดาวทั้งหมด เนินสูงต่ำ ภูเขา ทุ่งหญ้า บ้านเมือง และดวงจันทร์ที่โคจรไปรอบๆดาวเฟลม่า ผมสามารถขยายหรือหดภาพ เพื่อดูภาพรวมหรือสัมผัสบรรยากาศในแต่ละสถานที่ได้เพียงแค่แตะนิ้วลงไป
ที่นี่คือ...สถานที่ที่เป็นของอัลฟ่า  แก่นกลางของดวงดาว ห้องแห่งความลับของราชา
อัลฟ่าทุกรุ่นคงใช้เวลาส่วนตัวที่นี่ สำรวจดวงดาวและความเป็นไปของราษฎร ผมนึกภาพท่านไนท์ยืนอยู่ตรงนี้ แล้วมองดูประชากรของตัวเองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ผมก็อดยิ้มตามไม่ได้
ผมสำรวจไปรอบๆอย่างตื่นเต้น วิ่งไปทางนู้นทีทางนี้ที ย่ำลงในน้ำใสๆ แล้วปีนขึ้นไปดูบนหลังชั้นหนังสือเผื่อว่าจะเจอความลับอะไรซ่อนอยู่
แล้วสักพักหนึ่งผมก็สะดุดตากับชุดน้ำชาชุดหนึ่งที่ส่งควันลอยฉุยออกมาอย่างประหลาด ผมเอื้อมไปแตะแล้วสะดุ้งโหยงกับเสียงของชาร์ลที่โพล่งออกมา
"เอ็งชอบกินชาเรอะ เห็นกินแต่ชาจืดๆนี่ตลอด"
"ผมไม่ได้ชอบกินชาหรอกครับชาร์ล" เสียงท่านไนท์ว่า
"อ้าว ก็เห็นเอ็งกินอยู่ตลอด"
"ผมชอบกินน้ำชาเฉพาะตอนอยู่กับชาร์ลเท่านั้นแหละครับ"
"ถุย!"
ผมปล่อยมือแล้วเสียงก็หายไป ชาร้อนยังคงตั้งอยู่ที่เดิมบนโต๊ะคละด้วยของแปลกประหลาดสามสี่ชิ้นเรียงอย่างเป็นระเบียบ ให้ความรู้สึกว่าเป็นของที่เจ้าของห้องให้ความสำคัญ และดูแลไม่ให้มีหยดน้ำหรือคราบสกปรกอะไรมาเปรอะเปื้อน
ผมรู้ได้ทันทีว่านี่คือของขวัญที่เวสต์เคยบอกไว้ ของขวัญเมื่อตอนที่ท่านไนท์ขึ้นเป็นราชา ของแสดงความยินดีจากดาว อื่นๆ  จำนวนที่ได้มาคงมหาศาลแต่บางชิ้นท่านไนท์คงขายไป บ้างคงมอบให้คนอื่น  มีแค่ของคนสำคัญที่ถูกเก็บเอาไว้ที่นี่
ด้วยความสงสัย ผมลองยื่นมือไปแตะของชิ้นอื่น แล้วก็ต้องขวัญผวาขึ้นมาทันที เมื่อจักรพรรดิอารมณ์แปรปรวนมายืนอยู่ข้างๆผม ทำให้ผมรู้ว่าเจ้าของสร้อยเส้นงามที่ประดับทับทิมเม็ดโตนี้คือใคร
"ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ" ท่านไนท์เอ่ย
"เฮอะ แค่ให้ตามมารยาทเท่านั้นแหละ" เจ้าตัวตอบพลางเชิดหน้าเหมือนไม่แยแส
ท่านไนท์ยกอัญมณีขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ
"ผมจะคิดเสียว่าของชิ้นนี้คืออาเบลนะ"
อุ๊ก แม้แต่ผมยังเผลอปิดหน้าเขินแทน ท่านไนท์ ท่านมัน...น่ากลัวจริงๆ ละแล้วคนในสถานการณ์เล่าจะเป็นยังไง
จักรพรรดิอาเบลแสดงสีหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเพียงครู่เดียว แล้วใบหน้างามก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
"อย่า...ให้...มัน...มาก...นัก" เขาคำรามอย่างเหลืออด
"ผมไม่ขออะไรมากไปกว่านี้หรอกครับ" ท่านไนท์ว่าแล้วโน้มเข้ามากระซิบเบาๆ
"ขอแค่อาเบลจะยอมผมสักครั้ง..."
'ตายซะ' สายตาอาเบลว่าอย่างนั้น ผมรีบปล่อยมือจากจี้เส้นนั้นทันที ไม่อยากเห็นฉากสยองต่อจากนั้น
อ่า ท่านไนท์ยอดชายผู้หาญกล้าจีบมหาจักรพรรดิที่น่ากลัวได้ แต่ผมว่าผมกระเถิบไปห่างๆจากของขวัญต้องห้ามดีกว่าก่อนที่ผมจะขนหัวลุกและหวาดกลัวจนนอนไม่หลับ
แกร๊ง
ผมถอยหลังไปเหยียบบางอย่างบนพื้น โลหะสองชิ้นที่จมอยู่ในน้ำใต้โต๊ะของขวัญ มันคือนาฬิกาทรายที่แตกหัก เม็ดทรายข้างในหล่นหายไปหมดแล้ว ดูเหมือนมันจะเป็นของขวัญที่ตกจากโต๊ะลงไป แต่มีคนให้อะไรแบบนี้เป็นของขวัญด้วยเรอะ?
โลหะที่หลอมมันขึ้นมาเป็นโลหะชั้นเลิศ กรอบกระจกก็เป็นคริสตัลที่ทนทาน ผมไม่คิดว่าแค่การตกจากโต๊ะเตี้ยๆจะทำให้สิ่งนี้แตกหักได้ แสดงว่ามันหักครึ่งด้วยสาเหตุอื่น
ผมเลิกคิ้วด้วยความฉงนก้มลงหยิบมันขึ้นมา...
แล้วผมก็ได้ยินเสียงของท่านไนท์  เสียงที่ไม่เหมือนปกติ
"เวอร์นายเอาอะไรมาให้ผมน่ะ?"
ท่านไนท์?
ผมสะดุ้งแล้วอ้าปากค้าง เมื่อข้างๆผมเป็นคนที่ผมไม่รู้จัก แต่เขาคือท่านไนท์แน่นอน เป็นท่านไนท์ในรูปลักษณ์ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เขาดูเด็กกว่าตอนที่เจอชาร์ลหรืออาเบล ผมของเขาก็ไม่ใช่สีดำ แต่กลับเป็นสีเงินสว่างสดใส และดวงตาก็ยังเป็นสีเขียวมรกตอย่างชัดเจนไม่ใช่สีดำประกายเขียวอย่างที่ผมเคยเห็น
จริงอยู่ว่าใบหน้าอ่อนเยาว์ของอัลฟ่าอาจจะไม่บอกอายุที่แท้จริง แต่แววตาของเด็กหนุ่มเลือดร้อนที่เพิ่งได้จับดาบออกศึกแรกต่างหากที่ทำให้ผมแน่ใจว่า ท่านไนท์ตรงหน้าผมคนนี้คือ ท่านไนท์ที่อายุน้อยที่สุดที่ผมได้พบเจอ
"ยินดีด้วยกับตำแหน่งอัลฟ่าฝึกหัดนะ ไนท์"
ผู้ที่สนทนากับเขาอยู่ก็คือเวอร์ชูวที่มีรอยยิ้มบางๆ  รอยยิ้มธรรมชาติที่ดูอบอุ่นโล่งสบายไม่ใช่งามแบบเทพบุตรแต่เฉยชา เป็นรอยยิ้มของเด็กหนุ่มที่มั่นใจในเป้าหมายของตัวเอง น่าประหลาดที่ในปัจจุบันรอยยิ้มนี้ได้หายไปแล้ว เช่นเดียวกับรูปลักษณ์ของท่านไนท์ที่เปลี่ยนไป
"นาฬิกานี้จะเริ่มเดินในวันที่นายขึ้นเป็นราชาที่ยิ่งใหญ่แห่งดาวเฟลม่า" ชายหนุ่มว่ากลับนาฬิกาทรายคริสตัลขึ้น แต่ทรายสีขาวก็ยังไม่โปรยปรายลงมาราวกับว่ามันกำลังรอเวลาของเหตุการณ์นั้นให้เกิดขึ้น
ท่านไนท์ดูตื่นตาตื่นใจกับของเล่นชิ้นนี้มาก เขาจับมาเขย่าอย่างไร เม็ดทรายก็ไม่ร่วงลงมา
"นายตรึงมันไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงสินะ จนกว่าผมจะเป็นอัลฟ่าเต็มตัว มีพลังของดวงดาวมาหักล้าง เม็ดทรายพวกนี้จึงจะร่วงหล่นลงมา นาฬิกาทรายเรือนนี้ถึงจะเริ่มเดิน" เวอร์หัวเราะเมื่อเพื่อนอ่านทริกง่ายๆของเขาออก แล้วก็ยักไหล่
"ก็ประมาณนั้น" เขาว่าจบก็ถอยฉากไปให้คู่สนทนาเห็นสิ่งที่เขาแอบซ่อนไว้ด้านหลัง ดวงตาสีมรกตสุกใสเปิดกว้างทันที สีหน้าท่านไนท์แสดงความอัศจรรย์ใจเป็นอย่างมาก
"ส่วนนี่เป็นของแถม เผื่อนายสนใจ ผมเพิ่งลองสร้างขึ้นมาเอง นายคิดว่าไง ไนท์?"
"เวอร์ นายสร้างโอเมก้านี้ได้อย่างไม่มีที่ติเลย!"
เมื่อท่านไนท์พูดจบ ผมก็สะท้านไปทั้งร่าง หันไปมองสิ่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองช้าๆ
ผมบอกได้ทันทีว่ามันเป็นโอเมก้า เพราะดวงตาของมันเลื่อนลอย ผิวสีหิมะ เส้นผมสีทองดวงตาสุกสว่าง ร่างเล็กๆย่อตัวอยู่บนเก้าอี้นอบน้อมและเชื่อฟังทุกสิ่ง ร่างกายมันตลอดจนคุณสมบัติคงจะไร้ตำหนิในทุกส่วน และราคาคงสูงลิบในตลาด
"แน่นอน อันนี้เป็นชิ้นโบแดงเลยนะ ให้นายคนแรก" เทพบุตรเอ่ย สีหน้าเขาภาคภูมิใจและพอใจมากที่เพื่อนชอบของขวัญชิ้นนี้
"ผมได้โอเมก้าพันธ์ุพิเศษตัวแรกจากเพื่อนอัลฟ่าคนแรกของผม คงไม่มีอะไรพิเศษไปมากกว่านี้แล้วล่ะ ขอบใจเวอร์"
ท่านไนท์เข้าไปพิจารณามันใกล้ๆ แล้วยิ้มกว้าง
"ผมตั้งชื่อให้มันได้มั้ย?"
"มันเป็นของนายแล้วนายจะทำอะไรก็ทำสิ"
"งั้นก็..." ท่านไนท์ในวัยเยาว์เท้าคาง ทำหน้ามุ่ยแบบที่ผมเหลือเชื่อว่าเขาเคยทำได้
"เมเรส...เอาชื่อเมเรสแล้วกัน ต่อจากนี้เจ้าคือโอเมก้าของผม จากนี้และตลอดไป!"


##  ตอนที่  21 เศษเสี้ยวของสันติภาพ

เวอร์ชูวคือใคร
เมเรสคือใคร
บัดนี้ผมรู้แล้ว แต่กลับยิ่งเต็มไปด้วยความสงสัย
จริงอยู่ว่ามันไม่น่าแปลกที่ท่านไนท์จะเคยมีโอเมก้ามาก่อนหน้านี้  แต่เมเรสไปไหนแล้วล่ะ? ทำไมตอนที่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย เวสต์เองก็ไม่เคยเอ่ยถึง
เมเรสที่ถูกพาไปเก็บไว้ในกรงเหมือนหายไปในช่องว่างช่วงหนึ่ง...และไม่มีใครพูดถึงมันอีกเลย
"ไนท์ ได้ยินเรื่องภาคีแล้วใช่มั้ย อัลฟ่าทั้งหลายกำลังรวมตัวกันเป็นภาคีที่ยิ่งใหญ่"
"ได้ยินแล้ว แต่ดาวเล็กๆอย่างพวกเราจะมีวันที่ได้รับการยอมรับด้วยเรอะ?"  ท่านไนท์ทอดถอนใจเบาๆ
"ยังไม่ทันเริ่มก็ท้อซะแล้วเรอะอิกไนท์ ไม่ไหวเลยนะ" เวอร์กระทุ้งสีข้าง ท่านไนท์ร้องอั่กแล้วหรี่ตาจ้องเพื่อนอย่างดุดัน
"งั้นก็อย่าให้เห็นว่านายยอมแพ้ก่อนแล้วกัน เวอร์"  เด็กหนุ่มทั้งสองเอากำปั้นชนกัน ด้วยแววตามุ่งมั่นจะไปให้ถึงเป้าหมาย...
นี่คือท่านไนท์ก่อนจะที่จะได้เจอกับชาร์ลและอาเบล เป็นอัลฟ่าคนหนึ่งที่กำลังฝึกหัดตัวเองเพื่อเป็นราชาแห่งดาวเฟลม่า และข้างๆเขาก็มีอัลฟ่าจากดาวข้างเคียงเป็นเพื่อนร่วมฝันคนหนึ่ง ผู้เป็นเพื่อนอัลฟ่าคนแรกของท่านไนท์
พวกเขาเป็นแค่อัลฟ่าประจำดวงดาวเล็กๆสองดวงที่อยากจะท้าทายอัลฟ่ามหาอำนาจ อยากได้รับการยอมรับ อยากมีตัวตนในจักรวาล พวกเขาทั้งสองคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มของเด็กหนุ่มที่กำลังออกล่าความฝันตามความปรารถนาของตนเอง
บางทีผมก็ลืมไปว่าท่านไนท์เองก็เคยมีช่วงเวลาที่เป็นเด็กด้วย มีวัยเยาว์ที่สดใสและเต็มไปด้วยความเพ้อฝัน
เปรี้ยะ แล้วภาพก็เปลี่ยนไป...นาฬิกาทรายกำลังแตกร้าว
รอยยิ้มของเทพบุตรสลายไปเหลือแต่เพียงความโกรธเกรี้ยว
ผมตัวแข็งทื่อกับภาพที่เห็น
"ไม่ยกโทษให้..."
เสียงเวอร์ชูวกดต่ำและเย็นชาจนผมขนลุก ดวงตาแดงก่ำพร้อมจะระเบิดความคลุ้มคลั่งที่อัดแน่นอยู่ข้างในออกมา
"เราจะล่ามัน อัลฟ่าสวะนั่นจะต้องชดใช้"
เทพบุตรคำรามก้องดั่งสัตว์ที่เจ็บปวด แล้วกระซิบกับตัวเองแผ่วเบา
"ที่ทำร้ายนาย..."
เปรี้ยะ
นาฬิกาทรายแตกออก รอยบิ่นของมันร้าวจนบิดเบี้ยวทำให้เม็ดทรายกระจายหายไปจนหมดสิ้น
เกิดอะไรขึ้น?
เปรี้ยะ
เศษซากที่เหลืออีกครึ่งในมือผมก็พลันแตกสลายเป็นเถ้าธุลี นำพาภาพอดีตทั้งหมดให้หายไปด้วย
ผมกลับมายืนใต้ท้องฟ้าอันเดิมเหมือนเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน ในมือมีแค่เศษฝุ่นที่ปลิวละลายไปในสายน้ำ ผมยืนเหวอ เมื่อรู้ตัวว่าทำของสำคัญของท่านไนท์แตกไปแล้ว
เมื่อครู่มันคืออะไรกันแน่
ผมไม่รู้...แต่ที่แน่ๆคือการล่าอัลฟ่าเริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น ฉายา อิกไนท์ คลอร์วนักล่าอัลฟ่าเกิดขึ้นหลังจากนาฬิกาแก้วคริสตัลแตกออก งั้นก็แปลว่าคนที่มีส่วนร่วมในการล่าอัลฟ่าของท่านไนท์ ก็คือเวอร์ชูวเรอะ?
แต่ชื่อของเวอร์ชูวกลับไม่ปรากฎในประวัติศาสตร์ เห็นได้ชัดว่าทั้งจักรวาลไม่ได้เกลียดเขา เพราะเขายังเข้าร่วมกับสายสันติภาพได้สบายๆ
กลับมีแค่ท่านไนท์ที่มอบตัว และมีชื่อเสียงเลวร้าย จนคนอื่นๆพากันเหม็นขี้หน้า
พวกเขาคือเพื่อนกัน คือศัตรูกันหรือเป็นอะไรที่มากกว่านั้น?
ผม...งงไปหมดแล้ว ยิ่งคิดพยายามเชื่อมโยงก็รู้สึกปวดหัว ผมเดินหาเบาะแสอื่นๆในห้องลับนี้ แต่ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ไม่มีสิ่งของชิ้นใดที่มีความทรงจำตกค้างอยู่อีกแล้ว และดวงดาวก็ไม่ตอบคำถามอะไรผมอีกเลย
ผมกลับมาสำรวจทรงกลมกลางห้อง พิจารณาดวงดาวเฟลม่าที่หมุนรอบตัวเองอย่างช้าๆ สิ่งมีชีวิตอื่นๆอยู่อย่างสงบ ไม่มีภัยธรรมชาติรุนแรง หรือภัยสงครามอะไร มีพายุฝนฟ้าคะนองบางพื้นที่ และลมสุริยะพัดมานานๆครั้ง
ผมเอานิ้วจิ้มๆลงไปมั่วๆ  ทรงกลมกลายเป็นแผนผังทรงกระบอกของจักรวาลแบบที่ผมเห็นที่กลางโต๊ะประชุม...นี่เป็นการหดแผนที่ลงสินะ ให้มองเห็นทั้งดาราจักร ดาวเฟลม่ากลายเป็นจุดเล็กๆกลางหมู่เทหวัตถุมากมาย  พอจิ้มไปอีกครั้ง ดาวทั้งหมดก็หดเล็กลงจนมองไม่เห็น กลายเป็นดาราจักรก้นหอย กังหัน ก้อนกลม กระจัดกระจายปะปนกันไป
ผมกวาดตามองไปทั่วแผนที่จักรวาลอย่างอยากรู้อยากเห็น แล้วสะดุดตากับเส้นประคดเคี้ยวประหลาดที่กะพริบช้าๆ มันเป็นเหมือนการติดตามเส้นทางเดินของอะไรบางอย่าง
ยานอวกาศ ดวงหาง ดาวฤกษ์ ดาวเคราะห์น้อย? แต่เมื่อสังเกตดูดีๆก็พบว่าไม่ใช่...มันเดินทางอย่างสะเปะสะปะไปทั่ว ไม่มีความแน่นอน ไม่ใช่วงโคจร เมื่อมองย้อนกลับไปตามทิศทางที่ผ่านมาของมัน ก็พบว่ามันเคยแวะเวียนไปหลายๆดาราจักรมาแล้ว
และล่าสุดคือ...พิกัดของ
ภาคี?
มันไปภาคีมาด้วย? วันนั้นสิ่งที่ไปเยือนภาคีก็มีแค่สมาชิกอัลฟ่า เบต้าผู้ติดตาม โอเมก้าที่ถูกเอาไปฆ่าเวลา และ...
ผมเบิกตากว้าง  และรีบหันกลับไปอ่านรายชื่อดวงดาวก่อนหน้านี้ สี่ชื่อสุดท้าย
ดาวออร์ค ดาวฟอร์นาส ดาวเวลเว็ท และดาวยูเนส
ชื่อเหล่านี้คุ้นหูเป็นอย่างมาก...เพราะในงานประชุม พวกเขาก็ประกาศชื่อเหล่านี้ไม่ใช่เรอะ ชื่อของดวงดาวที่ล่มสลายไปเพราะสัตว์ประหลาด!!
ภาคีคือที่สุดท้ายที่มันปรากฎ จากนั้นเส้นทางก็ฉีกออกไปไกลมาก ไปถึงอีกดาราจักรหนึ่ง คือตอนที่มันหนีไป?
นี่คือเส้นทางของสัตว์ประหลาดนั่น เทเนบริส แคนนิส สิ่งมีชีวิตไร้นิยาม!! ทำไมเส้นทางของมันถึงมาปรากฎที่นี่ล่ะ!?
วินาทีนี้ผมสรุปได้เพียงอย่างเดียวว่า ท่านไนท์กำลังติดตามเส้นทางของมันอยู่!
มันรู้จักท่าน แปลว่าท่านเองก็คงรู้จักมันเช่นกัน!
ศัตรูที่ทั้งจักรวาลกำลังตามหา ถ้าผมนำเรื่องนี้ไปบอกแก่ชาร์ลหรืออาเบล พวกเขาจะต้องจัดการมันได้แน่ๆ เพียงแต่พวกเขาคงสงสัยอย่างแน่นอนว่าผมรู้ได้ยังไง
แล้วแบบนี้ผมควรทำยังไงดี? แอบบอกพี่ใหญ่อ้อมๆดีมั้ยว่ามันกำลังจะไปที่ไหน
ผมอ่านพิกัดที่ปลายเส้นตรงลากเข้าไปใกล้ที่สุด ปลายทางแสดงรหัสแปลกๆที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน จนผมต้องเลื่อนออกมาเรื่อยๆเพื่อหาชื่อของกลุ่มดาวตรงนั้น แล้วชื่อตัวใหญ่ๆก็ทิ่มเต็มสองลูกตาของผม
'สหพันธ์ดาว ABELL'
หัวใจผมสั่นสะท้าน ควบคุมความรู้สึกเย็นเยือกนี้ไม่ได้อีกแล้ว...มันกำลังเดินทางไปที่ดาวของอาเบล จักรพรรดิน่ากลัวที่มันควรจะอยู่ห่างๆ มันพกความกล้ามาขนาดไหนกันนี่
ไม่สิ ถ้าคิดอีกที ความน่ากลัวของอาเบลที่เลื่องลือกันก็คือ 'เอซิสอาย' ถ้าหากเป็นฝ่ายตั้งรับ อาเบลผู้นั้นก็ยากจะใช้พลังนั้นออกไปได้
ผมกลืนน้ำลายเอื๊อก แม้รู้ว่าคือที่ไหน แต่ผมก็ไม่อยากไปเยือนเลย ใจหนึ่งผมก็คิดว่าระดับอาเบลคงไม่เป็นอะไรหรอก แต่อีกใจก็กลับรู้สึกกังวล มีสัญญาณเตือนร้องบอกว่าบางสิ่งที่เลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น
แต่กับอาเบลคนนั้นน่ะนะ ผมว่าสิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้นกับคนไม่รักชีวิตที่ไปยุ่งกับเขามากกว่ามั้ง
อ่า แต่ยังไงในเมื่อผมเปิดสะพานข้ามดาราเองไม่ได้ ผมก็ไปเยี่ยมอาเบลไม่ได้หรอก เห็นมั้ยว่าผมทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว
ครืน
ผมกำลังโล่งใจ แต่ดวงดาวกลับช่วยตอบรับคำขอที่ไม่ได้ตั้งใจของผม ทางลับหลังตู้หนังสือเปิดออกเผยตัวอักษรประดับสลักลึกด้วยลายมือเขี่ยๆของท่านไนท์ว่า
'ห้องนอนอาเบล'
"…"
ท่านไนท์...
ท่านจะชัดเจนให้น้อยกว่านี้หน่อยได้มั้ย? ผมขอร้องล่ะ หัวใจผมจะวายแต่ละทีที่ท่านทำอะไรแพลงๆแบบนี้
แต่ให้ตายเถอะ ผมขอสบถดังๆสักครั้ง
นี่ท่านจีบไปถึงขั้นไหนแล้วครับเนี่ย


## ตอนที่  22  ทางที่ไม่ใช่ทางลับ

ผมออกมาโดยไม่ได้บอกเวสต์  อันที่จริงผมไม่ได้บอกใครเลย เพราะมันไม่ควรมีใครรู้ว่าในห้องความลับของอัลฟ่าประจำดาวจะมีเส้นทางลับไปหลังบ้านคนอื่นแบบนี้
ท่านไนท์ ท่านแอบไปสร้างไว้ได้ยังไง และปลายทางของมันเป็นดังที่เขียนไว้จริงหรือเปล่า ผมไม่รู้ว่าควรภาวนาให้ผิดหวังดีหรือไม่
ผมก้าวผ่านอุโมงค์น่ากลัวเข้าไปช้าๆ ทางเดินไม่ได้ลำบากอะไร เข้าไปไม่กี่ก้าวก็เจอสระน้ำขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ผิวน้ำเหมือนฉาบด้วยปรอท ผมก้มมองก็เห็นเพียงใบหน้าของตัวเอง
บางสิ่งซ่อนอยู่ข้างใต้ และผมก็รู้ด้วยสัญชาตญาณว่าผมต้องผ่านผิวน้ำนี้ลงไปเพื่อมุ่งสู่เป้าหมาย
ท่านไนท์คุ้มครองผมด้วย
ผมกลั้นใจกระโดดลงไปทั้งตัว ถ้ามัวแต่ลังเลค่อยๆลงทีละก้าวผมอาจจะถอดใจกลับไปก่อนได้ เมื่อผ่านเข้าไปความรู้สึกเหมือนไหลผ่านน้ำตกเชี่ยวกราด แรงเหวี่ยงรุนแรงทำให้ตัวผมหมุนคว้างจนหาทิศทางไม่เจอ แถมสายน้ำเย็นเฉียบก็แทรกเข้าไปในเนื้อผ้าจนสะท้านไปถึงกระดูก
ขณะที่ผมกำลังสงสัยว่าการตายระหว่างการเดินทางในช่องว่างแบบนี้จะเหลือซากศพให้เวสต์มากู้หรือไม่ ผมก็ไปถึงปลายทางโดยไม่คาดคิด
เบื้องหน้าผมคือหมู่เมฆสีขาว การเคลื่อนผ่านพวกมันไปทำให้ทุกรูขุมขนของผมชุ่มฉ่ำสดชื่น  และใต้ทัพเมฆคือผิวดาวเคราะห์ ประกอบด้วยแผ่นดินที่เป็นเกาะเล็กเกาะน้อยกระจัดกระจายดูไม่สำคัญ เพราะสิ่งปลูกสร้างเกือบทั้งหมดผุดขึ้นมาจากน้ำ ไม่ก็ลอยอยู่บนอากาศ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ผืนน้ำสีเขียวมรกตที่ระยิบระยับ และเมืองที่เป็นส่องประกายดั่งคริสตัล
ที่นี่คือดาวบริวารแห่งสายน้ำ ดาวของอาเบลสักดวงสินะ
เมื่อเข้าใกล้เบื้องล่าง ผมตั้งใจจะใช้พลังลอยตัวแบบพื้นฐานของอัลฟ่าตามที่เวสต์สอนมาในหลักสูตรเอาตัวรอด แต่พลังนั้นกลับไม่ทำงาน ไม่ว่าผมจะพยายามอีกกี่ครั้งก็ไม่เกิดผลเช่นกัน พลังรอบตัวต่างก็ต่อต้านผม ไม่มีพลังของดวงดาวส่งมาให้ผมเลย
ทำไมกัน? แล้วผมก็เพิ่งรู้ตัวจากคำเตือนของเวสต์ในบทส่งท้ายการเรียนเอาตัวรอด ว่าอัลฟ่าที่เดินทางไปต่างดวงดาวจะต้องสะสมพลังจากดาวตัวเองไว้ก่อนออกมา เพราะที่ต่างดาวพลังจากดวงดาวของตนจะส่งมาไม่ถึง ยิ่งระยะทางไกลมากๆ อัลฟ่าคนหนึ่งก็เปรียบเสมือนโอเมก้าตัวน้อยๆเท่านั้นเอง
แล้วโอเมก้าที่ร่อนลงมาจากความสูงขนาดนี้จะเหลืออะไรให้เก็บกู้เรอะ?
แย่แล้ว...ผมหลับตาปี๋รอรับแรงกระแทกที่ผิวดาว แต่วันนั้นก็ไม่มีวันมาถึง เพราะจักรพรรดิอาเบลดูเหมือนจะรู้ว่ามีแขกมาเยือนได้รวดเร็วมาก แถมมีมารยาทออกมารับแขกด้วยตัวเองเลยทีเดียว
แต่แบบนี้มัน...แย่ยิ่งกว่ารึเปล่านะ แอ้ก!
มือเรียวงามยื่นมาบีบคอผมตรงๆ หิ้วหัวผมไว้กลางอากาศ เรี่ยวแรงของมือเล็กๆน่าถนุถนอมนี้กลับมหาศาลจนผมหน้าเริ่มขึ้นอืด
"แก"
ท่านสอบตกเรื่องการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองนะท่านอาเบล ต้อนรับแบบนี้จะมีแขกที่ไหนกล้ามาเยี่ยมบ้านท่านกัน
"เราบอกให้แกอยู่เงียบๆที่ดาวไม่ใช่เรอะ!!"
ใบหน้างดงามตวาดก้อง ทำเอาหูผมแทบดับ
ใจเย็นก่อนท่านจักรพรรดิ  ผมก็ไม่ได้อยากมาหรอกนะ ถ้ามันไม่จำเป็นน่ะ
"อ้าว ไนท์ เอ็งมาทำอะไร?"
เสียงนี้คุ้นๆ
ชาร์ล?
ผมกรอกตาที่ใกล้ถลนไปทางขวา เป็นชาร์ลจริงๆด้วย ไม่ใช่ว่านายไปอยู่ทัพหน้าตามที่ข่าวรายงานมาเรอะ แล้วตกลงนายมาทำอะไรกันที่นี่ เดี๋ยวๆอย่าบอกนะว่านายเป็นพวกตีท้ายครัวเพื่อนน่ะ? ผมเริ่มผูกโยงเรื่องไปไกล
"ไนท์มาทำอะไรที่นี่น่ะ?" คราวนี้ชาร์ลหันไปถามอาเบลแทน หลังพิจารณาแล้วว่าปล่อยให้พยายามหายใจก่อนน่าจะดีกว่า
"ไม่รู้" อาเบลยักไหล่ แล้วค่อยคลายมือออกเล็กน้อยก่อนที่ผมจะขาดอากาศ
"แต่เป้าหมายใกล้เข้ามาแล้ว ข้าว่าเอ็งควรไปอยู่ตามที่ตกลงกันไว้"
ชาร์ลเอ่ยต่อ อาเบลจึงส่งเสียงฮึทีหนึ่งแล้วก็โยนผมให้เบต้าที่มารอรับอย่างรู้ใจ
"เอาไปขังไว้ อย่าให้ออกมาเพ่นพ่านอีก ไม่งั้นหัวแกจะไม่ได้ตั้งอยู่บนบ่า"
นี่หมายถึงหัวเบต้าคนนั้นหรือหัวผมด้วยล่ะ แต่ไม่ว่าจะหมายถึงใคร ทั้งผมและเบต้าก็พร้อมใจกันผงกศีรษะ โค้งคำนับให้ประหนึ่งขอชีวิตไว้ล่วงหน้า
อาเบลดีดนิ้ว พริบตาก็หายไปพร้อมกับชาร์ล
อัลฟ่าสามารถเคลื่อนย้ายในดาวตัวเองได้อย่างรวดเร็วดังใจนึกอันนี้ผมมีประสบการณ์มาด้วยตัวเองแล้ว  แต่เดี๋ยวก่อนสิ ผมยังไม่ได้บอกเรื่องที่ตั้งใจจะบอกเลยนะ แล้วผมจะถ่อมาให้โดนบีบคอฟรีๆทำไมกัน
ผมพยายามจะบอกเบต้าหน้าบึ้งตึงที่เป็นคนพาผมไปที่ห้องคุมขัง แต่เจ้าตัวก็ส่ายหน้าปฏิเสธการรับรู้ทุกอย่าง พร้อมกับยืนกรานจะลากผมไปขังให้ได้ พอผมขืนแรงสู้ เจ้านั่นก็เรียกโอเมก้าทหารที่แข็งแกร่งเข้ามา เมื่อเห็นพละกำลังและกล้ามเนื้อขนาดเท่าเสาในโถงราชวัง ผมก็ตัดสินใจยอมให้พวกเขาพาผมไปยังห้องขังโดยดี
ผมตั้งใจไว้ว่าเมื่อไรที่อาเบลโผล่หน้างามๆของเขามา ผมจะตะโกนใส่หน้าเขาก่อนที่เขาจะบีบคอ หรือตัดหัวผม
ทางเดินสู่ที่คุมขังมืดสลัว ผมหรี่ตามองสำรวจ พยายามจดจำทางเผื่อทางหนีทีไล่ แต่แล้วสายตาผมก็ไปปะทะเข้ากับสิ่งมีชีวิตหน้าตาหลากหลายถูกยึดติดผนังไว้ ทั่วร่างห่อหุ้มด้วยรากแข็งสีดำดั่งโลหะ บ้างถูกเสียบทะลุ บ้างถูกโอบรัด
"นั่นอะไรน่ะ" ผมถามอย่างกล้าๆกลัวๆ จากที่เดินอยู่ห่างๆพวกทหาร ตอนนี้ผมแทบจะเข้าไปกอดแขนอันแข็งแรงของโอเมก้าทหารที่ทำหน้าขึงขังตลอดเวลาเอาไว้แน่น
เบต้าผู้เรียบร้อยเหลือบมองแล้วเอ่ยอย่างไม่รู้สึกอะไร "นั่นคือเหล่าคนที่ไม่สามารถทำหน้าที่ได้ตามพระประสงค์ ต้องลงมาทำหน้าที่สุดท้าย ณ ที่แห่งนี้ นำชีวิตที่องค์จักรพรรดิมอบให้คืนให้กับดวงดาว"
ผมเคยได้ยินท่านไนท์เล่าให้ฟังว่า ร่างเดิมของเผ่าพันธ์ุดาว ABELL คือพืช โดยมีจักรพรรดิเป็นต้นหลักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพียงหนึ่งเดียว ทั้งกลืนกินและสรรค์สร้างสิ่งมีชีวิตอื่น หากมีสิ่งใดบนดาวที่ไร้ประโยชน์แล้ว จะถูกเอามาฝังให้รากดูดกลืนแร่ธาตุไปเป็นน้ำเลี้ยงที่หล่อเลี้ยงดวงดาวต่อไป...
อ่า ผมเปลี่ยนใจละ ผมว่าผมทำตัวสุภาพ ค่อยๆพูดจาอย่างนอบน้อมดีกว่านะ ถ้าผมไม่อยากเป็นปุ๋ยเหมือนอัลฟ่าฝึกหัดสามคนก่อน และเบต้าอีกนับไม่ถ้วน
"โปรดพักอยู่ที่นี่อย่างสงบ อัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่า" เบต้าผู้เรียบร้อยพาผมมายังที่หมาย โค้งส่งท้ายก่อนจะปิดประตูขังผมไว้ในคุก
เอ่อ คุกในแบบที่ดาวผมเรียกว่าห้องพักหรูระดับสี่ดาวน่ะนะ
ผมกะพริบตาปริบๆกวาดตาไปทั่ว เครื่องเรือนดูใหม่เอี่ยม ทุกอย่างถูกเก็บอย่างเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้านเหมือนมีคนมาดูแลทุกวัน แสงแดดส่องผ่านเข้ามาในห้องอย่างพอดี มองเห็นวิวของทะเลที่กว้างใหญ่และเกาะแก่งไกลสุดลูกหูลูกตา
เจ้าเบต้านั่นพาผมมาผิดที่หรือเปล่า คุกที่จักรพรรดิอาเบลคนนั้นพูดถึง มันไม่น่าจะเป็นที่นี่นะ
แล้วที่ผมจินตนาการถึงห้องมืดทืบชื้นแฉะ มีกองเศษเนื้อและเลือดกระจายไปทั่วพร้อมกับอุปกรณ์หน้าตาสยดสยองเต็มฝาผนังคือผมมองโลกในแง่ร้ายมากไปงั้นเรอะ
ผมเปิดลิ้นชักทุกอัน ส่องใต้ตู้เตียงทุกที่เพื่อหาร่องรอยการปรับปรุงครั้งใหญ่ หรืออุปกรณ์น่ากลัวที่อาจจะมีซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งแต่ก็ไม่พบ ที่นี่เหมือนเป็นห้องรับรองอาคันตุกะทั่วๆไป
หรือไม่ก็เป็นที่ทำให้เหยื่อตายใจ?
ผมกลืนน้ำลายอีกที สะบัดหน้าไล่ความผวา
ทำไมผมต้องคิดถึงเรื่องน่ากลัวตลอดเวลาด้วยนะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ ถ้าลองได้ถูกทักทายด้วยการบีบคอจนหน้าเขียวแล้วล่ะก็ คนสติดีที่ไหนจะเชื่อว่าตัวเองจะได้รับการรับรองแบบปกติได้ล่ะ
"อาหารเย็นครับ" เบต้าคนเดิมนำถาดสีเงินเข้ามาเสิร์ฟอาหาร ทุกอย่างหน้าตาน่ากินมาก กลิ่นหอมอ่อนๆ แถมร้อนกำลังดีอีก ทำเอาผมน้ำลายสอจนแทบลืมวัตถุประสงค์การมาเยือนไปแล้วถ้าไม่รีบเรียกสติกลับมาก่อน
"อะแฮ่ม เอ่อ ตอนนี้จักรพรรดิอาเบลอยู่ที่ไหนเรอะ คือว่าผมมีเรื่องสำคัญจะบอกท่านน่ะ"
เจ้าเบต้าผู้เรียบร้อยไม่สบตาผม แต่ตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"ท่านเสร็จธุระแล้ว อีกไม่นานจะมาพบปะกับท่าน ขอให้ท่านรับประทานอาหารให้อิ่มท้องก่อน แล้วนี่เป็นชุดสำหรับผัดเปลี่ยน โปรดชำระร่างกายให้สะอาดด้วยครับ"
อืม ดูแลดีสุดๆ ผมกำลังชื่นชมกับมารยาทของเบต้าที่ขอตัวออกจากห้องไปอย่างสงบเสงี่ยม แล้วจึงค่อยเอะใจกับประโยคสุดท้าย
ทำไมต้องชำระร่างกายก่อนเจอด้วยล่ะ? นี่ผมดูสกปรกโสโครกขนาดนั้นเลยเรอะ? หรือเป็นธรรมเนียมของที่นี่ ต้องสะอาดจนผิวสะท้อนแสงได้จึงจะเข้าพบองค์จักรพรรดิได้งั้นเรอะ
ผมหยิบชุดมาสำรวจ เป็นผ้าไหมที่เรียบลื่น ใส่สบาย  ผมรีบกินอาหารจนเกลี้ยงแล้วเตรียมถอดเสื้อผ้าไปชำระร่างกายอย่างว่าง่าย ประตูก็ถูกกระแทกเปิดออก
"ทำไมแกมาอยู่ที่นี่!!"
คนมาถึงตวาดเสียงดัง ผมตกใจจนหัวใจไปอยู่ตาตุ่ม...อะอาเบลกลับมาแล้ว ผมลุกลี้ลุกลนใส่เสื้อผ้ากลับแล้วรีบทูลบอกความจริง
"บะเบต้าของท่านเป็นคนพาผมมาที่นี่เองนะ"
ขอโทษนะเบต้าผู้แสนดีคนนั้น แต่ทุกคนต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน ยังไงก็ขอให้เจ้าปลอดภัยนะ ถ้าโดนเนรเทศก็มาอยู่ที่ดาวผมได้ ผมจะยกตำแหน่งเบต้าอันดับหนึ่งให้เลย
"งั้นเรอะ" สีหน้าอาเบลเหมือนจะคาดโทษเอาไว้
"แล้วแกมาที่นี่ทำไม"
อ่า ในที่สุดก็ได้เข้าประเด็นที่พาผมมาเสี่ยงอันตรายซะที ผมรีบลุกขึ้นคว้าโอกาสที่เข้ามาทันที
"เจ้าตัวประหลาดนั่นกำลังมาที่นี่อาเบล เจ้าหน้ากากที่ล่าอัลฟ่า!"
"แกรู้ได้ยังไง?"
คำถามที่ผมไม่รู้จะบอกยังไงดี  ผมไม่รู้ว่าไอ้แผนที่นั่นมันทำงานยังไง ไม่รู้ว่าท่านไนท์ทำได้ยังไง และก็ไม่รู้ด้วยว่าการพาอาเบลไปที่แก่นดาวเพื่อดูด้วยตาตัวเองจะสามารถทำได้หรือเปล่า
"ผมรู้เพราะว่าที่แก่นดาว มันมีแผนที่แปลกๆ ที่ระบุเส้นทางของมัน อาเบล ผมคิดว่าเป็นฝีมือของรุ่นก่อนที่พยายามจะแกะรอยมันไว้ แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาทำได้ยังไง"
จักรพรรดิทำสีหน้าครุ่นคิด คิ้วเรียวของเขาขมวดมุ่นเหมือนกำลังคำนวนถึงความเป็นไปได้ในสิ่งที่ผมพูด แล้วเขาก็พยักหน้าเบาๆ
"เรื่องของแผนที่นั้นน่าสนใจ เพราะมันกำลังมาที่นี่จริงๆ เรากำลังวางแผนล่อมันมา" อาเบลเอ่ยเรียบๆ
ห๊ะ
ผมคิดว่าตัวเองหูฝาดไป แต่ไม่...อาเบลไม่ใช่คนพูดพล่อยๆ
"นายล่อมันมา? เพื่ออะไรกัน?"
อาเบลเหลือบมองผมด้วยหางตาประหนึ่งผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่โง่งมที่สุดในจักรวาล
"มันจะได้จบไง จะได้ไม่ต้องเสียเวลา เสียทรัพยากรกองทัพไปคุ้มกันสมาชิกโง่ๆ ที่ยืนเซ่อให้โดนล่า"
อันนี้ด่าผมจริงๆ เจ็บแปล๊บไปถึงทรวงในเลย
"จริงๆแล้วตามแผนแรกเราตั้งใจจะใช้ดาวของใครสักคนล่อมันไปตรงนั้น แล้วยิงทิ้งทั้งดาวไปเลย แบบนั้นจะแน่นอนกว่า"
ข้อเสนอนี้เหมือนมีคนเอ่ยถึงในที่ประชุม แต่โดนท่านประธานปัดตกไปนี่หน่า
"ตอนนั้นมันมีปัญหาว่าจะใช้ดาวไหนเป็นเป้าล่อมันล่ะ? เชื่อเลยว่าไอ้คนเสนอมันก็ไม่คิดจะเสนอดาวตัวเองหรอก"
อ่า แล้วท่านมองผมทำไม อย่าทำร้ายดาวที่น่ารักของผมเลยนะ แต่เมื่อกี้อาเบลบอกว่าเขากำลังล่อมันมาที่นี่ นี่แปลว่าเขายอมใช้ดาวของตัวเองเป็นสนามรบงั้นเรอะ เขาเป็นคนดีขนาดนี้เลยเรอะเนี่ย
"นี่ไม่ใช่ดาวหลักหรอก" อาเบลเอ่ยเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ "ดาวดวงนี้เป็นหนึ่งในดาวบริวารที่รกร้างที่สุด จริงๆก็เหมือนดวงจันทร์ที่โคจรรอบดาวแม่อีกทีน่ะแหละ พังไปสักดวงก็ช่างมัน ขี้เกียจตั้งชื่อให้อยู่แล้ว"
"…"
ผมได้ฟังแล้วสมองว่างเปล่าไปเลยครับ สมกับเป็นคำพูดของหมู่ดาวที่มีดาวบริวารมากที่สุดจริงๆ นี่คือเหตุผลที่ท่านชอบเล็งปืนน่ากลัวนั่นใส่ดาวชาวบ้านใช่มั้ย ท่านรู้หรือเปล่าว่าคนอื่นเขาไม่ได้มีดาวหลายดวงแบบท่านนะ
"แล้วเมื่อกี้ที่ว่ามันเข้ามาใกล้แล้ว?"
"อืม มันมาแล้ว แต่จู่ๆก็หายไป จับสัญญาณไม่ได้เฉยๆ มันคงรู้ตัวแล้วถอยไปแล้ว เฮอะ มันก็ดีแต่เล่นงานพวกกระจอกที่ไม่ได้เตรียมตัวเท่านั้นแหละ"
อาเบลสบถอย่างหัวเสีย ส่วนผมนี่โล่งอกที่ไม่เกิดการต่อสู้ขึ้นอีก เจ้าตัวประหลาดนั่นนับว่ามีสัญชาตญาณดีเหมือนกันนะ
"ส่วนแกในเมื่ออยากลนหาที่นัก ชีวิตตัวเองก็ดูแลเองล่ะ แกไม่นับเป็นอาคันตุกะของดาว เป็นแค่ผู้ลักลอบเข้าดาวผิดกฎหมาย ตามปกติแล้ว ต่อให้เอาแกไปโยนทิ้งในโซนขยะอวกาศก็ไม่ผิดกฎภาคีหรอกนะ"
อุ๊ก แล้วท่านจะเอาผมไปโยนตรงนั้นทำไมล่ะ แต่แบบนี้แปลว่าการมาเยือนของผมมันไร้ประโยชน์ตั้งแต่ต้นจนจบเลยนี่หน่า ผมอนาถตัวเองจริงๆ
"แกมาที่นี่ผ่านเส้นทางนั้นสินะ" อาเบลเอ่ยทำลายความเงียบ
หมายถึงไอ้ทางลับที่เขียนว่าห้องนอนอะไรนั่นใช่มั้ย  แสดงว่าทางลับนี้เป็นสิ่งที่ได้รับอนุญาตจากองค์จักรพรรดิน่ะสิ แต่ชื่อทางลับน่าจะเป็นความคิดของท่านไนท์เองมากกว่าผมกล้าพนันหมดหน้าตักเลย
เมื่อเห็นผมพยักหน้า อาเบลหลุบตาลงแล้วสักพักก็ลืมตากว้าง ทับทิมสีแดงก่ำคู่นั้นอ่านลึกเข้าไปในดวงตาของผมอย่างค้นหา แล้วเอ่ยถามเพียงแผ่วเบา
"แกน่ะ...ใช่ไนท์จริงๆหรือเปล่า?"


## ตอนที่  23  คำถามที่ไร้คำตอบ

"แกน่ะ...ใช่ไนท์จริงๆหรือเปล่า?"
ผมรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว เหมือนในวินาทีใดวินาทีหนึ่งข้างหน้าความตายจะมาเยือนได้ทุกเมื่อ ตาเริ่มเห็นแสงสีชมพูจากสัญญาณเตือนภัย เมื่อ 'เอซิสอาย' เล็งไปที่ดาวเฟลม่า อัลฟ่าอ่านใจอัลฟ่าไม่ได้ก็จริง แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ
"ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ อาเบล"
อาเบลคว้าไหล่ผมไว้ บีบแน่นจนผมรู้สึกว่ากระดูกร้าว
"แล้วทำไมแกถึงต้องกำเนิดใหม่"
เรื่องนี้ ทั้งเวสต์ ทั้งชาร์ลเองก็สงสัยเหมือนกัน ว่ากันว่าในประวัติศาสตร์​มีอัลฟ่าแค่ไม่กี่คนที่เลือกกำเนิดใหม่แทนการส่งมอบพลังให้ผู้สืบทอดตามเงื่อนไข
"อาเบล ผมบอกแล้วว่าผมจำไม่ได้ ตอนนี้ผมยังตอบไม่ได้..."
"ถ้าแกเป็นไนท์ งั้นแกก็ควรจะตอบได้"
อาเบลยืนจ้องไม่วางตา คล้ายจะบอกว่าถ้าวันนี้ไม่มีคำตอบดีๆออกจากปากผม เขาก็จะไม่ปล่อยให้ผมไปไหนแน่ๆ
พอโดนกดดันหนักๆเข้าผมก็สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำความสงบ เวสต์คาดเดาไว้แล้วว่าใครต่อใครจะต้องสงสัยเรื่องนี้แน่ๆ จึงสอนวิธีรับมือให้ผมสามวิธี วิธีแรกคือเลี่ยงที่จะตอบ เช่นการเปลี่ยนหัวข้อ หรือการขอตัวไปทำธุระให้ห้องน้ำ ซึ่งคงล้มเหลวถ้าเอาออกมาใช้ตอนนี้
ดังนั้นก็ต้องเป็นวิธีที่สองแล้ว แผนสองทำเป็นโมโห ให้ผู้คนคิดว่าเป็นปัญหาภายในของการปกครอง ที่คนนอกไม่จำเป็นต้องมายุ่งเกี่ยว!
"อาเบล ผมเกรงว่านี่เป็นเรื่องภายในของดาวเฟลม่านะครับ ผมว่าอาเบลไม่ควร..."
"เรื่องภายในบ้าบออะไร ตอนแกเป็นอัลฟ่าล่าอัลฟ่า ไม่เห็นดาวแกจะมีกฎระเบียบอะไรควบคุมการกระทำของอัลฟ่าเลยสักนิด"
อุก เจ็บ
ในหมายเหตุของเวสต์ เขาดอกจันตัวใหญ่ๆว่าสองวิธีแรกมักจะใช้ไม่ได้ผลกับคนที่รู้จักไนท์มาก่อน เช่น ชาร์ลหรืออาเบลแล้วทำไมคนที่ผมเผชิญหน้าบ่อยๆต้องเป็นสองคนนี้ด้วยล่ะ
"แกคิดหนีคำตอบของเรางั้นเรอะ ไนท์"
อาเบลฟาดเล็บของเขาเข้าไปที่ผนัง ผนังที่ว่ากันว่าทำจากแร่ที่แข็งที่สุดในจักรวาลยังเป็นรูเบ้อเริ่ม แล้วถ้านั่นเป็นหัวผมล่ะ...
"เลิกทำเป็นโง่เง่าสักที ไนท์"
อาเบลเอามือบีบหัวผม
"รหัสคืออะไร บอกมา"
หา?
ยิ่งเห็นหน้างงๆของผม อาเบลก็ยิ่งเลือดขึ้นหน้า แรงบีบที่หัวแรงขึ้น เสี้ยววินาทีต่อมาหัวผมอาจจะแตกโพล่งเป็นฟองน้ำแล้วก็ได้
"รหัสอะไร?" ผมจับต้นชนปลายไม่ถูก
"รหัส ที่ แก เอา ไป จาก เรา"
ผมไม่รู้ว่าเขาพูดถึงอะไร แต่ที่แน่ใจได้ก็คืออาเบลเดือด...แล้ว
ตูม
อุ๊ก กำแพงข้างหัวผมอีกด้านสลายเป็นผงไปแล้ว ใจเย็นไว้ก่อนนะคนดี ถ้าหัวผมหายไปแล้วท่านจะเอาคำตอบจากใครแทนล่ะ
ขณะที่ผมกำลังใช้ความคิดครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะไม่ได้ใช้อีกต่อไป ก็มีคนหาญกล้าเข้ามาห้ามปราม
"องค์จักรพรรดิขอรับ"
อาเบลเหลือบมองอย่างไม่สบอารมณ์แว่บหนึ่ง ยกมือซ้ายขึ้นทำท่าจะใช้พลังผลักเบต้าไม่ดูตาม้าตาเรือนี่ออกไปจากดาว ให้มันไปลอยเคว้งคว้างอยู่ในอวกาศ โทษฐานที่มาขัดจังหวะ แต่แล้วเขาก็ชะงัก
เปลี่ยนจากตั้งใจผลัก เป็น ฆ่า...
เขาสะบัดมือปล่อยพลังทำลายพื้นที่ตรงนั้นให้เหลือเพียงที่ว่างที่ไม่มีสักอะตอมดำรงอยู่
[ S T R I N G : CODE : E M P T Y ]
ผมถึงกับอ้าปากค้าง...นี่นายต้องลงมือกับลูกน้องนายรุนแรงขนาดนี้เลยเรอะ เพียงแค่มาเป็นกอขอคอเนี่ยนะ
"มันไม่ใช่เบต้าของเรา!" อาเบลตวาดลั่น สีหน้าเขาน่ากลัวกว่าตอนข่มขู่ผมมากโข นี่ทำให้ผมรู้ว่าเวลาเขาเอาจริงเป็นอย่างไร
ก้อนสีดำปรากฎขึ้น มันเคลื่อนผ่านและกลืนแม้แต่ 'พื้นที่ว่าง' ตรงนั้นเข้าไป กลายเป็นรูปร่างของสิ่งมีชีวิตที่ 'คล้ายคลึง' กับสิ่งมีชีวิต แต่ไม่ใช่...มันไม่ใช่ประชากรของดาวดวงใดทั้งนั้น
"ไนท์..."
สสารสีดำมือกำลังหลอมรวมเป็นบางสิ่งบางอย่าง หรือไม่ก็ทุกอย่าง มันแปลงเป็นอะไรก็ได้ ทั้งเบต้า โอเมก้า หรือกระทั่ง...อัลฟ่า
มันคือตัวตนที่หลุดพ้นนิยามในจักรวาลนี้
อาเบลดูไม่ตกใจเท่าไร สีหน้าเขากึ่งจะยินดีด้วยซ้ำ
"นึกว่าหายไปไหนที่แท้ก็มุดหัวอยู่นี่เอง"
ที่นี่คือดาวของอาเบล พลังจากดวงดาวของเขามีล้นเหลือ เจ้าตัวประหลาดพลาดแล้วที่คิดมาหาเรื่องที่นี่
"ไนท์อยู่ที่ไหน..." ผมสะดุ้งโหยงเมื่อมันเอ่ยแบบเดิม แต่คราวนี้อาเบลได้ยินอย่างชัดเจนเลย เขาหันมามองผม
ผมรีบส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนที่ผมจะได้ตายไปจริงๆ
อาเบลแค่นเสียงเฮอะ
"แกมันสร้างปัญหาจริงๆ หัดอยู่เฉยๆซะบ้าง"
อาเบลเอ่ยจบมันก็บุกเข้ามาอย่างไม่รอช้า มือสีดำของมันยืดยาวออก พุ่งเข้ามาเกือบจะคว้าโดนใบหน้าของผมแล้ว พอดีกับที่อาเบลเปิดสะพานข้ามดาราขึ้นมาขวางกั้น
จากมือสีดำที่บดบังทุกอย่างในลานสายตา ตอนนี้ผมกลับเห็นอวกาศ และหมู่ดาวมากมายล้อมรอบ
อาเบลพาผมวาล์ปออกมาจากดาวบริวารดวงนั้นในเสี้ยววินาทีก่อนที่การจู่โจมของมันจะทำหน้าผมเป็นรูโหว่ ตอนนี้ผมกำลังเหม่อลอยอยู่บนสถานีอวกาศอีกแห่งที่ลอยอยู่นอกชั้นบรรยากาศ มองไปทางด้านล่างก็ยังเห็นผิวดาวสีฟ้าของดาวบริวารนั้นอย่างชัดเจน
ผมหนีน่ะไม่แปลก แต่ท่านจักรพรรดิหนีมาด้วยน่ะสิแปลก ไม่ใช่ว่าจะท่านจะล่อมันหรอกหรือ?  ผมหันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังติดต่อใครไม่รู้ผ่านทางภาพโฮโลแกรม
อาเบลเหลือบมองผมที่เต็มไปด้วยคำถาม แล้วแสยะยิ้มสยอง
ตัวอักษรปรากฎขึ้นเบื้องหน้าเขา
['เอซิสอาย' : ทำงาน]​
[เป้าหมายการโจมตี ดาว Abell209]
[การโจมตีจะมาถึงใน 30 วินาที]
[โอกาสทำลายสำเร็จ 99.99 เปอร์เซ็นต์]
ผมอ้าปากค้าง ถึงผมจะไม่ใช่เจ้าของ ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน แต่พอมาเห็นข้อความแบบนี้ก็เข้าใจได้ไม่ยาก
อาเบลเลียริมฝีปากแล้วแสยะยิ้มกว้างขึ้นอีก
"ถึงเวลากลับสู่จุดกำเนิดของมันแล้ว"
นะนี่นายท่านกะจะยิงทิ้งทั้งดาวเลยจริงๆเรอะ?


##  ตอนที่ 24 'เอซิสอาย'

อาวุธหายนะกำลังเตรียมพร้อม จักรพรรดิอาเบลเดินขึ้นไปบนแท่นที่ยกสูงเป็นพิเศษ เพื่อล็อคเป้าหมาย ส่วนผมก็ถูกทิ้งไว้ด้านล่างเหมือนเป็นส่วนเกิน
แต่ถ้าคิดจะให้ผมร่วมเป็นพยานในการระเบิดครั้งใหญ่ของดวงดาว ก็ควรจะมีแว่นป้องกันแสงซุปเปอร์โนวาหรือที่ปิดหูให้ผมหรือเปล่า บางทีอาจควรมีชุดป้องกันคลื่นระเบิดหรือป้องกันการสูดละอองเนบิวล่าด้วยมั้ย? มายืนหัวโด่กลางแจ้งแบบนี้ผมรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย
ผมมองไปรอบๆหาที่กำบัง แล้วเริ่มสังเกตเห็นว่าบนแท่นชมดาวไม่ได้มีผมคนเดียว ไกลออกไปมีอัลฟ่าหลายคนพร้อมเบต้าคนสนิทยืนดูอยู่เช่นกัน
พวกเขามาทำอะไรกัน? ชมปืนใหญ่หายากหรือว่ามาเพื่อดูจุดจบของศัตรูที่ทำให้ทั้งจักรวาลหวาดกลัว
"ไงไนท์คนใหม่"
ผมคุ้นเคยกับเสียงเรียกอย่างสุภาพแบบนี้ และพอหันไปก็เห็นชายหนุ่มที่มาพร้อมรอยยิ้มเทพบุตร เวอร์ชูว แห่งปีกสันติภาพ 'ไร' อะไรสักอย่าง ผมเรียกชื่อพ่วงท้ายของเขาไม่ถูกสักที
"มาดูการแสดงโชว์ของหายากด้วยเรอะไนท์"
เปล่า ผมโดนลากมา และผมก็ไม่ได้อยากดูชิดจอขนาดนี้ด้วย ในใจผมอยากตอบแบบนี้จริงๆ แต่ก็กลัวมีคนมาได้ยิน
"นายก็มาดูเหมือนกันเรอะ เวอร์ชูว"
เขารับคำแล้วพยักเพยิดไปทางด้านหลัง
"ทุกคนต่างบอกว่ามามองวินาทีสุดท้ายของศัตรูที่โง่เขลากันทั้งนั้นแหละ แต่จริงๆ แล้วหลายคนคงมาเพื่อสอดส่องพลังทำลายล้างของอาวุธที่โด่งดังว่าจะสมคำเล่าลือหรือไม่"
อยากรู้กันขนาดนั้นเลย?
" 'เอซิสอาย' ไม่ได้ยิงมาตั้งเกือบหมื่นปีแล้ว  อาเบลแต่ละรุ่นมีอาวุธพลังทำลายล้างสูงขนาดนี้ในมือ แต่กลับไม่คิดยึดจักรวาล มันชวนให้ข้องใจนะว่ามันเป็นเรื่องจริง หรือแค่ข่าวลือ"
"ก็ไม่ใช่ทุกคนจะต้องบ้าอำนาจมั้ยนะ?" มีของแต่โชว์บ่อยๆมันก็โหลพอดีสิ เก็บเป็นไพ่ตายสิดีกว่า
"เรอะ?" เวอร์ชูวยิ้มบางๆ "ใครที่ไม่โง่ ก็คงคิดได้ว่ามันอาจมีเหตุผลบางอย่างที่จำกัดการใช้ของจักรพรรดิมากกว่า เพียงแค่ยังไม่มีใครรู้เงื่อนไขนั่น และวันนี้เราจะได้เห็นแล้วไงล่ะ ทุกคนเลยอยากมาพิสูจน์ด้วยตาของตัวเองถึงอานุภาพของอาวุธในตำนาน"
นายแอบด่าผมอ้อมๆว่าโง่หรือเปล่า ผมหรี่ตาอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนเวอร์ชูวก็คว้ากล้องทางไกลรุ่นโบราณออกมา มีอารมณ์สุนทรีขั้นไหนถึงได้พกกล้องมาส่องการระเบิดดาวได้
แต่พอมองไปรอบๆ อัลฟ่าหลายๆคนก็มีอุปกรณ์เดียวกับเวอร์ชูวเช่นกัน โอ้ว นี่ผมตกเทรนอยู่คนเดียวสินะ เดี๋ยวนี้เขานิยมส่องการระเบิดดาวมากกว่าดาวตกเชยๆกันแล้ว
"คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจะบิดเบี้ยวจากการล็อคเป้า จึงใช้ระบบสืบค้นตรวจสอบบริเวณผิวดาวไม่ได้ กล้องรุ่นโบราณพวกนี้จึงเป็นสิ่งเดียวที่มองเข้าไปถึงผิวดาวได้ในเวลานี้" เวอร์ชูวอธิบายแล้วผิวปาก เมื่อกล้องของเขามองเห็นอะไรบางอย่างที่ผิวดาว
"เป็นชาร์เลสนี่เอง กำลังลุยแนวหน้าล่อมันไว้อยู่ คงจะถอยออกมาในวินาทีสุดท้ายล่ะมั้ง กล้าหาญจริงๆ เพื่อนรักของนายคนนี้"
หา ชาร์ลน่ะเรอะ?
"ดูมั้ย?" เวอร์ชูวยื่นกล้องในมือให้ ผมก็คว้ามาโดยไม่รอช้า
เป็นชาร์ลจริงๆด้วย ผมสีส้มเพลิง เขากำลังรับมือกับสัตว์ประหลาดเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้มันหนีออกไปนอกอวกาศ โดยระวังไม่ให้ตัวเองเพลี่ยงพล้ำ
ในระยะประชิด พี่ใหญ่กับอาวุธแสงคู่ใจกำลังได้เปรียบสัตว์ประหลาดที่ไม่มีอาวุธอยู่หลายขั้นเลยทีเดียว ผมค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย เพราะดูเขาจะไม่เสียทีเอาง่ายๆ
แต่ที่ทำให้ผมตกใจจนหน้าซีดกลับเป็นสิ่งอื่น
ดาวเคราะห์ที่อาเบลบอกว่าเป็นดาวร้าง ตอนนี้รอบๆพื้นที่การต่อสู้ของชาร์ลกลับมีคนอีกตั้งมากมาย คนพวกนั้นมีสีหน้าอิดโรย ล้อมดูอยู่ไกลๆจากการต่อสู้โดยไม่เข้ามายุ่ง ดูจากการแต่งกายก็ไม่ใช่ทหารเสียด้วย ประชาชนงั้นเรอะ?
"ทำไมพวกเขาไม่อพยพประชาชนออกไปก่อนล่ะ?" ผมร้องถามอย่างตื่นตระหนก  เพ่งมองจนแน่ใจว่าไม่ใช่ภาพหลอน ใจผมก็สั่นรัว ตัวเลขนับถอยหลังกำลังจะสิ้นสุดแล้ว จะทันการได้อย่างไรกัน จากการกะประมาณผมนับได้ตั้งหลายพันคน
เวอร์ชูวผิวปาก เอามือรองท้ายทอย สีหน้าไม่ได้ทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย
"คงจะเป็นโอเมก้าล่ะมั้ง"
โอเมก้า...
ผมชะงัก รู้สึกว่าประโยคนี้เสียดแทงเข้าไปกลางใจ
เขาจะยิงดาวดวงนี้ทิ้งไปพร้อมกับโอเมก้าบนนั้นเรอะ
[นับถอยหลัง 10 วินาที ก่อน 'เอซิสอาย' จะถึงเป้าหมาย]
กว่าจะรู้ตัวผมก็ออกวิ่งไปแล้ว วิ่งไปหาอาเบลด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ผมนี่มันช่างอ่อนแอจริงๆ ระยะทางแค่นี้กลับชักช้าจนแทบทนไม่ได้
7 วินาที
"อาเบล บนนั้นยังมีประชาชนเหลืออยู่นะ!!"
ผมวิ่งขึ้นไปบนแท่นไม่ทัน จึงใช้การตะโกนแทน อาเบลหันมามองอย่างหงุดหงิด เพราะอัลฟ่าแทบทุกคนหันมาจ้องพวกเราเป็นตาเดียว
ผมรู้ว่าอาเบลไม่ชอบให้ทำตัวสนิทสนมกลางที่สาธารณะ แต่นี่มันชีวิตคนนะ จะให้ผมชักช้าอะไรอีกล่ะ
"พวกนั้นเป็นโอเมก้า" อาเบลตอบห้วนๆ เขาตวัดมือสร้างทางผ่านพิเศษขึ้น ดึงชาร์ลกลับมาในวินาทีที่ 5
[สนามพลังต้านการวาล์ป : ทำงาน]
การเคลื่อนย้ายใดๆหลังจากนี้จะไม่สามารถกระทำได้เป็นเวลา 45 วินาที]
ชาร์ลมายืนเซๆ ในสภาพสะบัดสะบอมเล็กน้อย แต่เขาก็ปลอดภัยดี ผมก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง แต่คนที่เหลือล่ะ?
"อาเบลแล้วนายจะไม่พา..."
อาเบลกรอกตา พ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย
"แกมันใจอ่อนไม่เปลี่ยน ไนท์"
หา?
"เจ้าพวกนั้นจำเป็นต้องอยู่ตรงนั้น พวกมันเป็นตัวล่อ"
ตัวล่อ?
3
"หมายความว่าไง อาเบลหยุดก่อน!"
2
"แล้วแกคิดว่าพวกเราล่อมันมาได้ยังไงล่ะ"
1
ตาผมเบิกโพลง ร่างกายเย็นเฉียบไปทุกส่วน
โอเมก้า
มันมาเพราะโอเมก้า...
ลำแสงเส้นตรงพาดผ่านดวงดาว ข้ามดาราจักร ทะลุผ่านทุกสิ่งในจักรวาล เดินทางเป็นระยะทางนับแสนปีแสง เข้าอาบไล้ทั้งดวงดาวสีฟ้า และปีศาจข้างในนั้น หวังให้ทุกสิ่งในเส้นทางดับสูญอย่างไม่อาจเรียกคืนกลับมาได้ ไม่ว่าจะเป็นชีวิตที่มีนิยาม หรือไม่มีก็ล้วนถึงจุดสิ้นสุดเดียวกัน


## ตอนที่  25 ความลับของจักรพรรดิ [อาเบล]    

อาเบลไม่ได้งี่เง่า หรือความรู้สึกช้า เขารู้สึกได้ว่าไนท์โกรธ
ไนท์ที่อ่อนหัดโกรธเรื่องที่เขาใช้โอเมก้าล่อสัตว์ประหลาดแล้วยิงทิ้ง
ไนท์ใจอ่อนอีกแล้ว ใจอ่อนกับเรื่องไม่เข้าเรื่อง...
โอเมก้าคือสิ่งที่สร้างใหม่ได้ จะร้องโวยวายทำไมกัน  นี่เป็นเหตุผลที่เขาไม่อนุญาตให้ใครหลุดปากบอกเรื่องนี้กับไนท์ เพราะเขารู้ว่าไนท์จะต้องไม่พอใจมากแน่ๆ
แต่เป็นเพราะมัน!
เจ้าคนเสแสร้งน่ารังเกียจนั่น
เวอร์ชูว...
ชื่อนี้พูดถึงทีไร พาลจะทำให้คิ้วองค์จักรพรรดิกระตุกถี่ยิบๆ
มันชอบปรากฎเวลาที่เขาไม่สามารถเอื้อมมือไปจัดการกับมันได้ เหมือนมันเองก็รู้ว่าเขาไม่เคยชอบหน้ามัน ทั้งยังรู้อีกว่าเขาพยายามปิดบังไนท์เรื่องอะไร และหาวิธีบอกอย่างแนบเนียน จนตัวเองเหมือนผู้ผดุงคุณธรรมที่แสนดี ขณะที่เขากลายเป็นผู้ร้ายในสายตาไนท์
[ยืนยันเป้าหมายถูกทำลาย]
[รวมระยะเวลาทั้งสิ้น 35 วินาที]
วันนั้นไนท์ช็อก และไม่เอ่ยอะไรอีกเลย
"เดี๋ยว ผมขอพาไนท์ไปส่งบ้านเอง ลำบากท่านจัดการสัตว์ประหลาดนั่นให้ทุกคนแล้ว"
มันเอ่ยแล้วก็พาไนท์ที่ไม่ขยับเขยื้อนจากไป โดยที่เขาตามไปไม่ได้ เพราะมีภารกิจติดพันอยู่
มันน่าฆ่าทิ้งนัก!
อาเบลเกลียดมันจนอยากยิงลำแสงใส่ดาวมันสักที ถ้าไม่ติดที่ว่ามันกับคณะหมู่ดาว ได้รวมตัวกันเป็นปีกแห่งสันติภาพ ประกาศตัวทำเรื่องเสียสละไปทั่วจักรวาล จนมีหลายฝ่ายเข้าสนับสนุนมันอย่างเหนี่ยวแน่น
เขาไม่ชอบขี้หน้ามันตั้งแต่แรกเห็นแล้ว ตั้งแต่ที่มันแสดงความสนิทสนมกับไนท์ ในวันครบรอบการครองราชย์ของไนท์ในปีที่สามสิบ
อาเบลคิดว่ามันเป็นเพื่อนเก่าแก่ของไนท์ แต่เขาก็ได้แต่คาดเดาไปต่างๆนานา เพราะไนท์ก็ไม่เคยเล่าว่ารู้จักมันได้ยังไง หรือตั้งแต่เมื่อไร
มันรู้เกี่ยวกับไนท์มากกว่าเขา นี่คือสิ่งที่ทำให้อาเบลหงุดหงิด
แต่ลึกๆแล้วเขารู้สึกได้ว่าไนท์ไม่อยากเอ่ยถึงและไม่อยากข้องเกี่ยวกับเวอร์ชูวมากนัก นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้อาเบลยอมปล่อยผ่านเรื่องคนน่าโมโหนี้ไป โดยไม่ทำอะไร
ในเมื่อไนท์ไม่สนใจ ก็ไม่มีอะไรให้เขาใส่ใจเช่นกัน
เวอร์ชูวเองก็เหมือนจะรู้ตัว แล้วถอยไปเอง คนผู้นั้นจึงไม่ได้เข้ามาในสายตาของเขาอีก จนกระทั่งวันประชุมที่ผ่านมา
อาเบลคิดผิดที่ยอมให้ไนท์มาที่ประชุมด้วย ประกอบกับความไม่เหมาะสมที่จะพูดคุยกับสมาชิกทั่วๆไปต่อหน้าคนอื่น เขาจึงต้องเว้นระยะห่างจากไนท์  ทำให้ตั้งแต่เปิดฉากการประชุมไนท์ก็ถูกโหวตออกจากวงแหวนแรกทันที แต่นั่นไม่ได้เหนือความคาดหมายเท่าไร
ไนท์อาจจะตกใจอยู่บ้าง แต่ก็ดูสบายใจกับที่นั่งใหม่ อาเบลเองคิดว่านั่นเป็นสิ่งดีแล้ว ไนท์ที่อ่อนหัดจะได้ไม่ต้องมารับมือกับพวกปีศาจในวงแหวนแนวราบที่พร้อมจะสูบเลือดสูบเนื้อกันไม่ต่างจากสัตว์ประหลาด
ไนท์นั่งๆนอนๆตลอดการประชุม ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างดูราบลื่นจนกระทั่งมันเดินเข้ามา
มันทักไนท์ด้วยรอยยิ้มสุภาพ ปราศรัยอย่างเป็นมิตรสไตล์ปีกสันติภาพ ไนท์คนใหม่ที่ไม่ทันเล่ห์เพทุบายก็เออออไปหมดทุกอย่าง อาเบลรู้ว่ามันแค่มาทดสอบดูว่าไนท์จำเรื่องในอดีตได้หรือเปล่าเหมือนที่ทั้งเขาและชาร์ลอยากจะรู้
แต่แค่บทสนทนาสั้นๆก็เห็นได้ชัดว่าไนท์คนนี้ไม่ได้ต่อต้านขัดขืนมันเลย ออกจะชอบอยู่ใกล้มันมากกว่าเขาเสียอีก
ซึ่งนี่ยิ่งทำให้อาเบลหงุดหงิด แม้เขาจะรู้สึกได้แต่แรกแล้วว่าไนท์เกิดใหม่ไม่ค่อยอยากเข้าใกล้เขามากนัก ออกจะหวาดกลัวอย่างผิดปกติตลอดเวลา อาเบลยกเหตุผลว่าไนท์คงยังไม่ชินกับโลกรอบๆตัวถึงตื่นตกใจง่าย แต่ไนท์ก็ไม่ควรจะรู้สึกดีกับเจ้านั่นนะ
ไม่ควรเลย
แต่อาเบลก็ยั้งมือไว้ เพราะคำขอร้องของไนท์
"แกรู้จักเวอร์ชูว แห่งปีกสันติภาพไรโซเรียรึเปล่า" เขาเคยเอ่ยถามเช่นนี้ในอดีต
"อืม รู้จัก"
"ดาวของมันผลิตโอเมก้าส่งออก...ขายเป็นสินค้าในตลาดมืดให้กับดาราจักรต่างๆ" อาเบลเอ่ย เขารู้ข่าววงในของดาวแทบทุกดวง โดยเฉพาะพวกอิทธพลใหม่ที่กำลังขยายอำนาจอย่างปีกสันติภาพ ไนท์ควรรู้ว่าพวกมันก็ทำเรื่องที่ไนท์คงไม่เห็นด้วยแน่ๆ และอาเบลก็ไม่ลังเลที่จะยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูดทันทีที่เขาสืบข่าวมาได้ แม้จริงๆแล้วมันควรจะเป็นความลับก็ตาม
ไนท์หันมาสบตาเขาแล้วยิ้มบางๆ เหมือนอิกไนท์จะดูออกถึงเจตนาที่อาเบลพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
"เวอร์ชูวเคยยกโอเมก้าให้ผมด้วยล่ะ อาเบล ผมค่อนข้างชอบนะ"
แววตาจักรพรรดิเย็นชาขึ้น ความไม่พอใจฉายชัดจนไนท์หัวเราะออกมา
"หึงเรอะครับ?"
อาเบลแค้นเสียงเฮอะ "เราไม่ชอบหน้ามัน อย่าให้เราเห็นว่าแกไปสนิทกับมันอีกนะ ไม่งั้น..."
"หึงแรงเสียด้วย น่ารักจังนะครับ"
อาเบลกดเสียงต่ำข่มขู่ แต่มันก็หาได้มีความกลัวสักนิดไม่
"เรา...เตือน...แล้วนะ"
"ผมจะไม่ยุ่งกับเวอร์ชูว และปีกสันติภาพแน่นอน อาเบล แต่ผมขออย่างเดียวได้มั้ย?"
แววตาที่ร้องขอทำเอาอาเบลปฏิเสธไม่ได้
"อย่าทำร้ายเวอร์ชูว เขาเป็นเพื่อนของผม"
"เพื่อน?"
ไนท์พยักหน้า "นานมาแล้ว ก่อนที่เราจะทะเลาะกันเพราะความเห็นไม่ตรงกันบางเรื่อง"
….
เขาทำตามที่สัญญาไว้แล้ว แต่ไนท์กลับเป็นคนที่ผิดคำพูด
ทำไมถึงละทิ้งตัวตนไป ทำไมถึงไปโดยไม่บอกสักคำ
ก็ในเมื่ออิกไนท์ เป็นคนที่เริ่มทุกอย่าง...
ดาวแต่ละดวงมีวิธีเลือกอัลฟ่าแตกต่างกัน สำหรับดาวอาเบล ตำแหน่งอาเบลหรือจักรพรรดิ คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด อัลฟ่าที่กำเนิดใหม่ทั้งสี่จะมาแข่งขันกัน หรือใช้คำให้ชัดเจนกว่านั้นคือ ฆ่ากัน เพื่อหาผู้ที่เชี่ยวชาญในการใช้มิติที่สุดขึ้นมาเป็นผู้นำ
ดาวอื่นๆ สามารถเลือกเป็นพันธมิตรกับฝ่ายใดก็ได้ แต่ส่วนมากมักไม่อยากยุ่งเกี่ยวเพราะไม่มีอะไรการันตีว่าอัลฟ่าที่ตัวเองสนับสนุนจะชนะ ทำให้อนาคตมีความเสี่ยงมากเกินไป
อาเบลใช้มิติได้ถึงมิติที่สี่อันเป็นพื้นฐานของอัลฟ่า ขณะที่อัลฟ่าฝึกหัดคนอื่นใช้ได้ถึงมิติที่ห้าแล้ว เขากำลังจะแพ้ ไม่มีใครคิดจะสนับสนุนเขา แต่ทั้งๆที่เขาไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด ในวินาทีสุดท้ายกลับมีคนคนหนึ่งเลือกเขา...
"ผม อิกไนท์ คลอร์ว อัลฟ่าของดาวเล็กๆ ถ้านายไม่รังเกียจพันธมิตรอย่างผม ก็ให้ผมช่วยนะ" มันปรากฎตัว เรื่องราวของอิกไนท์ คลอร์ว เขาเคยได้ยินผ่านๆมาบ้าง แต่ไม่คิดสนใจ มาวันนี้ได้เจอตัวจริง ถึงได้รู้เลยว่าทำไมมันถึงไม่มีคนคบ เพราะมันเป็นคนบ้าดีๆนี่เอง
"ตอนนี้เราเสียเปรียบทุกด้าน เราจะไม่รับผิดชอบชีวิตของแกหรือประชากรของแกให้หรอกนะ" อาเบลหรืออัลฟ่าอันดับสี่ในตอนนั้นตอบเสียงเย็นชา เพราะเขาไม่คิดว่าพันธมิตรเพียงคนเดียวจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมใดๆได้
"อืม ผมรู้แล้ว" แต่คนบ้ากลับตอบมาแค่นี้ แล้วจากนั้นมาอิกไนท์คนนี้ก็คือพันธมิตรหนึ่งเดียวที่ช่วยเขาสู้กับอัลฟ่าอีกสามคน
ต่อหน้ากองกำลังของศัตรู ไนท์เปิดมิติโจมตีสายฟ้าแล่บด้วยการลากอัลฟ่าฝึกหัดทั้งสามเข้าไปสู้ในมิติเอกเทศแล้วฆ่าอัลฟ่าหัวหน้ากองทัพไปทีละคน กองทัพที่ไร้ผู้นำของพวกมันถูกเขาทำลายได้อย่างง่ายดาย ก่อนที่กำลังสนับสนุนของดาวอื่นจะได้ย่างกรายมาร่วมสงคราม
เมื่อตำแหน่งจักรพรรดิเป็นของเขา ดาวอื่นๆจึงไม่มีทางเลือกนอกจากส่งข้อความขอโทษหรือแสดงความยินดีมาให้พร้อมของขวัญชดเชยมูลค่ามหาศาลแด่จักรพรรดิคนใหม่
อาเบลถึงได้เข้าใจในวันนั้นถึงความน่ากลัวของอัลฟ่าที่ล่าอัลฟ่า...
เขาแน่ใจเลยว่าไนท์จะต้องเปิดมิติได้สูงกว่าเขา รวมทั้งพี่ๆของเขาด้วยเช่นกัน ถ้าอย่างนั้นมันอยู่ในระดับไหนแล้ว?​ ในเมื่อพี่ๆของเขาเปิดได้ถึงมิติที่ห้า แปลว่ามันต้องเหนือไปกว่านั้น หกงั้นเรอะ หรือเจ็ด ถ้าอย่างนั้นมันย่อมเป็นตัวตนที่ใกล้เคียงกับพระเจ้ามากที่สุดแล้วในจักรวาลตอนนี้...
แค่คิดถึงตรงนี้อาเบลก็รู้สึกหวาดระแวง อำนาจที่เหนือกว่าทำให้เขาไม่อาจไว้ใจคนคนนี้ได้ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไร มันจะเป็นภัยคุกคาม ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เมื่อเกิดปัญหาอัลฟ่าถูกล่า ทั้งภาคีจะสงสัยว่าสัตว์ประหลาดนั่นเป็นฝีมือของไนท์  เพราะหลายๆฝ่ายที่เคยเป็นพันธมิตรเก่าของอัลฟ่าทั้งสามก็ระแคะระคายเรื่องนี้อยู่ ทุกฝ่ายรู้ว่าไม่ใช่ฝีมือเขาที่ชนะพี่น้องทั้งสามได้ แต่เป็นคนอื่น...
"ทำไมแกถึงเลือกช่วยเรา?" อาเบลทนไม่ไหวจนต้องถามออกไปในที่สุด ตอนแรกเขาคิดว่ามันบ้า แต่ถ้ามันแข็งแกร่งขนาดนี้ มันก็ไม่จำเป็นต้องช่วยเขา ฆ่าทุกคนแล้วชิงพลังของจักรพรรดิหมู่ดาวABELLไปเลยไม่ดีกว่าเรอะ?
"ผมต้องการคนที่เห็นคุณค่าของผมมากที่สุด และผมต้องการพันธมิตรที่แข็งแกร่งเพื่อแผนการในภายภาคหน้า นายจะช่วยผมได้มั้ยล่ะ?"
"แกคิดจะทำอะไร?"
"ไว้ผมจะบอกวันหลังนะ แต่ตอนนี้..." อิกไนท์ฉีกยิ้มที่เขาลงความเห็นในใจว่าน่าโมโหมาให้ และเมื่อมันพูดประโยคถัดไปอาเบลก็แน่ใจเลยว่าไม่ใช่แค่น่าโมโห แต่เป็นน่าให้ไปเกิดใหม่ซะ
"ผม...ขอจีบอาเบลได้มั้ย?"
เจ้าของชื่อใช้เวลาประมวลผลร่วมนาที แล้วเบิกตากว้าง
"แก...ว่า...อะไรนะ" เขาคิดว่าเขาหูฝาด
"ผมขอจีบอาเบลได้มั้ย?" มันยังยืนยันคำเดิม อย่างไม่เกรงกลัวสักนิด!
"พูดบ้าอะไรของแก! นี่มันเรื่องไร้สาระอะไร" เขากำลังพูดคุยความลับทางการทหารอย่างจริงจัง ทำไมถึงได้กลายเป็นเรื่องแบบนี้ เห็นชัดๆว่ามันจงใจกวนประสาทเขา
"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ อาเบล ผมจริงจัง ผมขอจีบอาเบล เพราะผมอยากจีบอาเบล"
จักรพรรดิที่ถูกจีบเป็นครั้งแรกในชีวิตเมื่อหายตกใจก็หรี่ตาพิจารณา ไม่ว่ามันจะล้อเล่นหรือพูดความจริง เขาก็ไม่ยินดีทั้งนั้น  คำตอบของเขามันแน่นอนอยู่แล้ว
"ไม่!" อาเบลเน้นคำเสียงดังจนแทบตะคอก เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องให้ความหวังหรอก! แต่อิกไนท์ก็ยังยิ้มแบบน่าไปเกิดใหม่เหมือนเดิม
"งั้นผมจะขอไปเรื่อยๆจนกว่าอาเบลจะอนุญาตนะครับ อย่าถือสาแล้วกัน"
ถือสิ ถือมากด้วย ถือจนอยากระเบิดดาวมันทิ้ง!
อย่าบอกนะว่ามันช่วยเขาด้วยเหตุผลนี้?​ ถึงอาเบลจะมั่นใจว่าตัวเขามีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดี มีอัลฟ่าหลายคนชอบติดต่อมาเยินยอบ่อยครั้ง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะสามารถหาพันธมิตรได้ด้วยสิ่งภายนอกเช่นนี้ และเขาก็ไม่เชื่อเช่นกันว่าอิกไนท์จะแค่หลงใหลภายนอกของเขา
มันมีเหตุผลอื่นที่ไม่ยอมบอกเขา เหตุผลที่อาเบลเลือกจะระวัง และคิดให้รอบคอบก่อนจะมีปฏิสัมพันธ์ใดๆกับคนคนนี้
แต่มันก็ไม่ย่อท้อแม้ว่าเขาจะเย็นชาแค่ไหนก็ตาม คอยแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนโดยมิได้นัดหมาย พร้อมความใจกล้าที่ทำให้อาเบลปวดหัวตุบๆ
"ผมอุตสาห์มาหา อาเบลไม่คิดถึงผมบ้างเลยเรอะ"
ไสหัวไปซะ!
"ผมคิดว่าอาเบลจะใจอ่อนยอมลงให้ผมซะทีนะครับ"
ลงอะไรไม่มีวัน!
มันทานทนคำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยของเขาได้ เหมือนที่อาเบลต้องทานทนความหน้าด้านครั้งแล้วครั้งเล่าของมัน  จนวันไหนไม่รู้ที่เขาเผลอ เขาแค่เผลอ ขอยืนยันว่าแค่เผลอเท่านั้น! เขาเผลอไปเพราะต้องการอยากรู้ว่าไนท์คนนั้นผ่านมิติได้ถึงขั้นไหนแล้ว
วันนั้นเขาเอ่ยปากถามตรงๆ เพราะจากที่พยายามสังเกตและสืบอยู่หลายครั้งไม่เป็นผล อิกไนท์แย้มยิ้มเหมือนรู้ว่าเขาข้องใจมานานแล้ว
"ให้ผมเปิดให้ดูมั้ย?"
"แกจะทำให้ดู?" อาเบลถามอย่างประหลาดใจ ความลับขนาดนี้มันยังกล้าบอกอัลฟ่าคนอื่นด้วยเรอะ
"อ่า แลกเปลี่ยนกับที่อาเบลต้องเปิดของอาเบลให้ดู" เจ้าตัวเอ่ยแล้วมองเขาด้วยสายตาที่ทำให้อาเบลขนลุก
เปิดบ้าอะไร!
"แก...อยากตายเรอะ?" อาเบลถามเสียงเหี้ยม เขาจริงจังมันยังกล้าล้อเล่นอีก ไนท์หัวเราะ ใบหน้าของเขาเริงร่าเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
"ผมก็แค่หมายถึงอาเบลต้องเปิดเผยความลับอย่างหนึ่งให้ผมรู้ด้วยไงครับ ตกลงมั้ย?"
รอยยิ้มยียวนทำให้อาเบลกรอกตาคิดหนัก ดาวเขามีความลับเป็นร้อยเรื่อง แค่เรื่องเดียวแลกกับเรื่องที่เขาอยากรู้เจียนคลั่ง อาเบลคำนวนตัวเลขในหัว แล้วสุดท้ายเขาก็เผลอตกลง แค่เผลอไปเท่านั้นเอง!
แล้วอิกไนท์ก็ฉวยโอกาสนั้น มันเปิดเส้นทางมิติของมันให้เขาดู
ในความเข้าใจของเขา มิติที่สี่ คือพื้นฐานของอัลฟ่าทุกคน ทำให้อัลฟ่าคนนั้นสามารถเดินทางอย่างอิสระไปในช่วงเวลาใดๆในมิติที่สามของดวงดาวตนเองได้ ตั้งแต่ต้นกำเนิดจนดับสูญ ส่วนมิติที่ห้าที่เขาอยู่ในตอนนี้ จะทำให้สามารถล่วงรู้ความเป็นไปได้ทั้งหมดหรืออนาคตที่จะเกิดขึ้น เรียกง่ายๆว่ามันทำให้เขาเห็นผลลัพธ์ของการตัดสินใจเลือกทั้งหมดจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง
มิติที่หกเป็นเพียงคำเล่าลือ ว่าด้วยการที่เขาสามารถพบมิติคู่ขนานของตนเองที่เกิดจากเส้นทางที่แตกต่างในอดีต และทำให้มิติคู่ขนานนั้นคือปัจจุบันที่เขายืนอยู่ อาเบลพอจะจินตนาการออก
แต่ที่น่างงงวยคือสิ่งที่มันกำลังทำอยู่ นี่แปลว่ามันก้าวไปยังมิติที่เจ็ดแล้วงั้นหรือ มิติที่เจ็ดที่ว่าด้วยจักรวาลอันเป็นอนันต์มิได้มีแค่จักรวาลเดียว แต่มันคือความเป็นไปได้ที่จะค้นพบจักรวาลใหม่ที่มีกฎเกณฑ์ของพระเจ้าที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง
สถานที่ที่สุดจะจินตนาการได้
วันนั้นเขาได้เห็นมิติที่ตัวเองยังเข้าไม่ถึง แต่ก็แลกกับสิ่งที่สูงค่าไม่แพ้กัน เพราะขณะที่เขาได้เห็นความลับในมิติของไนท์ ไนท์เองก็ได้เห็น...ความลับของเขาเช่นกัน
ต้นกำเนิดของเขา


## ตอนที่ 25.2 ความลับของจักรพรรดิ

ดวงดาวสายน้ำ พวกเขาคือพืชที่มีสติปัญญา ตำนานของพวกเขาเล่าว่าพืชนั้นทำคุณแก่ดวงดาวมากมาย แต่สิ่งมีชีวิตอื่นทำร้ายพวกเราแสนสาหัส พระเจ้าจึงประทานพลังลงมาให้ เปลี่ยนให้พวกเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงคุณค่าและก้าวขึ้นมาปกครองดวงดาวแทนเหล่าสัตว์ร้ายที่ทำร้ายดวงดาวของตนเอง นับแต่นั้นมาจักรพรรดิของดวงดาวทุกคนก็ถือนามอาเบล นามที่พระเจ้าประทานให้ และขึ้นเป็นอัลฟ่า เพื่อกำจัดพวกศัตรูพืชให้พ้นทาง ปกคลุมดาวด้วยแสงแดดและสายน้ำให้อุดมสมบูรณ์มาตลอดหลายล้านปี
อาเบลได้สติลืมตาตื่นขึ้นมาจากมิติที่เหนือล้ำ แล้วพบเรื่องน่าตกใจยิ่งกว่า เพราะไม่ใช่แค่ต้นกำเนิดของเขาถูกล่วงรู้โดยคนนอก แต่ร่างกายเขาก็กำลังถูกล่วงรู้ด้วยเช่นกัน
เจ้าศัตรูพืชได้รุกล้ำมาโอบกอดเขาไว้ แทรกฝ่ามือเข้ามาสำรวจไปทั่วอย่างไม่เกรงกลัว
"แก!"
อาเบลคำรามได้แค่นี้ริมฝีปากก็ถูกยึดครอง ราวกับมันกำลังรอให้เขาตื่นเพื่อมารับรู้รสสัมผัสอันนี้ด้วยกัน อาเบลเบิกตา กว้างตื่นตระหนกอย่างที่สุดเพราะไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าทำกับเขาแบบนี้มาก่อน ทั้งยังบดเบียดเข้าไปลึกถึงข้างในดูดดื่มจนเขาแทบคิดว่าตัวเองยังหลงอยู่ในอีกมิติหนึ่ง
เคลิ้มเรอะ? ไม่ใช่! เขาแค่กำลังตกใจสุดขีดจนลืมฆ่ามันทิ้งด้วยพลังอัลฟ่าต่างหาก มันที่เป็นแค่ลูกหลานของวัชพืชชั้นต่ำ พวกแมลงโสโครก สัตว์ร้ายที่กัดกินทำร้ายดวงดาวของเรา มันบังอาจเกินไปแล้ว!
"ก็ตกลงกันแล้วนิครับ ว่าอาเบลจะเปิดให้ผมดูความลับของอาเบล" เสียงกระซิบยั่วเย้าบอก จักรพรรดิไม่คิดรับฟัง ดวงตาทับทิมแดงก่ำ ระเบิดสนามพลังแม่เหล็กออกป้องกันตัว และหมายทำลายล้างวัชพืชให้สูญพันธ์ุ
ตอนนั้นเขาแค่เผลอไป ต่อจากนี้มันจะไม่มีโอกาสนี้อีก ไม่มี!
แต่มันที่รอดตายจากครั้งนั้นมาได้ก็ยังเข้ามาพัวพันไม่ห่าง คอยลวนลามเขาด้วยสายตาและคำพูด จนอาเบลต้องบันทึกพิกัดของดวงดาวมันไว้จากพันธมิตรอันดับหนึ่งเป็นศัตรูอันดับหนึ่ง เพื่อสั่งยิงทิ้งได้ทุกเมื่อถ้ามันคิดจะล่วงเกินเขาอีก
แต่ก็เป็นโชคดีของดาวเฟลม่าที่ไม่ได้รับโอกาสนั้น เพราะอิกไนท์พ่ายแพ้การต่อสู้ในศึกสัตว์ประหลาดเทเนบริส แคนนิส และได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องมุดหัวไปพักรักษาตัวในดวงดาวของตัวเอง
ท้ายสุดหลังกองกำลังภาคีสามารถทำลายมันได้ อาเบลก็ถือโอกาสอันดีไปหัวเราะเยาะมันที่ดาวเฟลม่า แต่เมื่อพบหน้ามันเขากลับหัวเราะไม่ออก
อิกไนท์กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนกองฟาง ดูเขาไม่ได้บาดเจ็บข้างนอก แต่เป็นข้างในต่างหากที่บอบช้ำ ดวงตาสีดำประกายเขียวบอกเขาแบบนั้น เป็นความเจ็บปวดลึกล้ำที่ไม่มีใครเอื้อมเข้าไปถึง
"สัตว์ประหลาดนั่นมันอะไร แกรู้จักมันหรือ?" อาเบลเริ่มคำถามแรกอย่างกดดันและตรงจุด ทำเอาอิกไนท์ยิ้มแห้งๆ ใบหน้าที่เหมือนแค่พยายามยิ้มให้เหมือนปกติทำให้อาเบลยิ่งรู้สึกไม่พอใจ
"ผมก็ไม่แน่ใจ"
"แต่แกกำลังเสียใจที่มันตาย?" เขาเค้นถามต่อ
"เปล่า อาเบล ผมแค่..." อิกไนท์ที่ร่าเริงกวนประสาทจนน่าฆ่าทิ้งกลายเป็นอะไรไปแล้ว?​ อาเบลเดือดขึ้นเรื่อยๆโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม เขาคว้าหมับที่ไหล่สองข้างของไนท์
"ตอบมาไนท์ มันคืออะไร..."
ไนท์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "ผมไม่รู้เหมือนกันอาเบล"
ไม่รู้ในความหมายที่ว่า ไม่รู้จะอธิบายต่อเขาอย่างไร? อาเบลหรี่ตามองขวาง รู้สึกได้ชัดเจนว่าสิ่งนั้นสำคัญกับไนท์ในแง่ใดแง่หนึ่ง
"มันสำคัญกับไนท์ยังไง"
"…" อิกไนท์ไม่มีคำตอบให้ มันถอนหายใจแล้วเอนศีรษะมาพิงไหล่เขา
"ผมขอพักสักครู่นะ" เป็นการบอกกลายๆให้เขาเลิกพยายามถามคำถามที่ไม่มีคำตอบเหล่านั้นสักที สีหน้ามันซีดเซียวเหมือนคนตายไปแล้ว และที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นแค่เปลือกนอกที่ไร้วิญญาณ
อาเบลรู้ว่ามันต้องการคนปลอบ แต่จักรพรรดิคนนี้ก็ปลอบใครไม่เป็นทั้งนั้น และก็ไม่ชินกับการเป็นหมอนหนุนให้ใครด้วย
อิกไนท์หลับตานิ่งเหมือนว่าหลับไป แต่คิ้วสองข้างกลับยังขมวดแน่น คิ้วน่ารำคาญที่เคยแต่หยักขึ้นลงอย่างกวนประสาท คนอย่างมันกังวลและคิดมากกับเรื่องอะไรเป็นด้วยหรือ?
อาเบลลังเลกระวนกระวายอย่างประหลาดครู่ใหญ่ เพราะเขาปลอบใครไม่เป็น เขาจำได้ว่าตั้งแต่กำเนิดขึ้นมาเป็นอัลฟ่าฝึกหัด เขาไม่เคยเจ็บป่วย แต่ครั้งแรกที่แข่งแพ้พวกพี่ๆ เขาเคยร้องไห้อยู่ครั้งหนึ่ง  และเบต้าหญิงชราคนหนึ่งที่คอยดูแลใกล้ชิด ก็จุมพิตเบาๆที่หน้าผาก การกระทำที่ไร้ประโยชน์เช่นนั้น น่าแปลกที่สามารถทำให้เขาหยุดร้องไห้ได้ เขารู้สึกกระตือรือร้นและความเจ็บปวดก็หายไปอย่างอัศจรรย์
แต่เมื่อจักรพรรดิรู้เข้าก็ไม่พอใจอย่างยิ่งจึงลบ เบต้าคนนั้นไปตลอดกาล คนที่ทำให้เขาอ่อนแอล้วนถูกกำจัดไปหมดสิ้น นับจากนั้นมา การสลายหายไปก็กลายเป็นเรื่องปกติที่อาเบลชาชิน
และวันนี้เขาก็ลบสัตว์ประหลาดนั่นไปแล้ว แต่ไนท์ก็ยังไม่ดีขึ้น แปลว่าต้องเป็นวิธีอื่นงั้นเรอะ? อาเบลลังเลเล็กน้อยก็ตัดสินใจลองทำอย่างที่เบต้าคนนั้นเคยทำกับเขา
และมันก็ได้ผล...
ไนท์กระเด้งลุกขึ้นนั่งทันที สีหน้าเขาดูตื่นตะลึงลูบหน้าผากตัวเอง ดวงตาสีดำประกายมรกตกรอกกลิ้งมองมาแทบถลนเหมือนจะถามว่าเขาทำอะไรลงไป
"บนดาวของเรานี่ถือว่าเป็นการอวยพรให้คนป่วยหายจากโรคร้าย"
อาเบลรีบตอบเร็วรัวจนลิ้นเกือบจะพันกัน นี่เขาร้อนรนแก้ตัวเพื่อ?
ไนท์กะพริบตาปริบๆ เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างฉงน แล้วมุมปากก็โค้งขึ้นน้อยๆ
"เป็นการอวยพรเรอะครับ ถ้างั้น..."
แล้วมันก็พุ่งเข้ามาถือวิสาสะประทับริมฝีปากที่ลำคอเขา อาเบลสะดุ้งสุดตัว ฝ่ามือกระตุกขึ้นฟาดใบหน้าที่ล่วงเกินเขาให้กระเด็นติดผนัง
"อาเบลใจเย็นๆสิ อันนี้บนดาวเฟลม่าก็ถือเป็นการแสดงความขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ"
ขอบคุณบ้านแกเรอะ...ใบหน้าเขาแดงก่ำ สองมือกุมลำคอด้านนั้นไว้ อาเบลพยายามจะลบรอยเขี้ยวคมๆจางๆของสัตว์ร้ายออกไปให้หมดทันที ถ้ามีใครมาเห็นเข้าล่ะก็...ประธานภาคีคนนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน
ไนท์ลูบแก้มแดงๆของตัวเอง แล้วหัวเราะไม่หยุดกับความพยายามจะกลบเกลื่อนร่องรอยของเขา จนอาเบลต้องด่าให้หุบปากหลายครั้ง มันถึงจะเงียบลงแล้วแย้มยิ้มที่เป็นธรรมชาติเหมือนเดิมมาให้
"ตอนนี้อาเบลสำคัญสำหรับผมที่สุดแล้ว ผมดีใจนะที่อาเบลเป็นห่วงผมขนาดนี้"
เฮอะ อาเบลแค่นเสียง ดวงตาทับทิมจ้องอย่างทิ่มแทงคนไร้มารยาทหวังให้มันตายคาที่
"แล้วอาเบลอยากรู้มั้ยว่าเราแสดงความจริงใจยังไง" อาเบลหรี่ตามองอย่างระแวง แต่มันก็ยังส่งยิ้มที่เหมือนไร้พิษภัยมาให้
"แตะหน้าผากกับผมสิ แล้วอาเบลจะรู้ทุกเรื่องที่อาเบลอยากรู้เกี่ยวกับผม"
คำพูดนี้เชิญชวนมาก เพราะเขามีเรื่องที่อยากได้คำตอบอยู่มากมายจากไนท์ ทั้งเรื่องเทเนบริส แคนนิส และตั้งแต่แรกที่มันมาเลือกเขา อาเบลรู้ว่ามันไม่เคยบอกเหตุผลที่แท้จริง
จักรพรรดิครุ่นคิดครู่นึง ก็ตัดสินใจโน้มหน้าผากลงมาแตะเบาๆ แค่หน้าผากเท่านั้น
สายธารความคิดหนึ่งก็ไหลเข้ามา...
มันก็เหมือนการอ่านความคิดเหล่าผู้ใต้บัญชาผ่านทางสายตา ตอนนี้ความรู้สึกนึกคิดของอิกไนท์ได้ตีแผ่ออกมา ค่อยๆร่างที่แท้จริงให้เขารับรู้ทั้งหมด แต่มันกลับไม่มีสิ่งที่เขาถาม มีแต่สิ่งที่เขาไม่อยากรู้ทะลักทลายเข้ามา...
คือความรู้สึกของอิกไนท์ที่มีต่อเขา
อาเบลสีหน้าแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ ไม่เคยมีใครแสดงความคิดอ่านเช่นนี้ให้เขามาก่อน อัลฟ่าอันดับสี่เคยแต่ต้องดิ้นรนทำลายล้าง ไม่เคยได้รู้จักความรู้สึกอื่น เขาไม่มีพ่อแม่ ถูกสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบโดยองค์จักรพรรดิพร้อมกับพี่น้องอีกสี่คนที่มีรหัสพันธุกรรมแตกต่างกัน เพื่อแข่งขันกันเป็นใหญ่ นอกเหนือจากนั้น...ล้วนว่างเปล่า
ยามที่เขานั่งบนบัลลังก์ทุกสิ่งล้วนเยือกเย็น แต่ตอนนี้แค่กองฟางสกปรกก็ยังอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ความคิดที่เชื่อมโยงถึงกันให้ความนุ่มนวลและอ่อนหวาน
ดั่งถูกบอกรักโดยไร้คำพูด
วินาทีนั้นจากแค่หน้าผากที่แตะกัน กลายเป็นริมฝีปากที่เริ่มสัมผัสรับรู้กันและกัน อย่างแผ่วเบาและค่อยๆหนักหน่วงขึ้น
จากนั้นรสสัมผัสก็เริ่มมากขึ้นเรื่อยๆไล่ลงไปเป็นลำดับ อาเบลคิดว่าตัวเขาอาจจะเลอะเลือนไปแล้วที่ปล่อยให้เจ้าศัตรูพืชบุกรุกเข้ามา วัชพืชร้ายกาจชอนไชไปตามเนื้อไม้อ่อนนิ่มข้างในจนถึงเกือบถึงท่อน้ำเลี้ยงในปมราก
แต่ก็แค่เกือบเท่านั้น! เพราะจริงๆแล้วเขาไม่ได้เลอะเลือน เขาทำไปด้วยเหตุผล!
[ D E S C A R M E N  : ทำงาน ] passcode unlock #######
ความลับสำคัญอันหนึ่งของสหพันธ์ดาว ABELL ที่จักรพรรดิทุกรุ่นต้องปวดหัวมาตลอด ก็คือ หลังศึกของแม็กซิมัสจบลง องค์จักรพรรดิอาเบลรุ่นแรกได้ลงสลักที่ 'เอซิสอาย' และแยกเตาพลังงาน 'เดสคาร์เมน' ที่เชื่อมต่อพลังงานจากศูนย์กลางของดาราจักรออกไป ซึ่งถ้ามีมันจะช่วยเพิ่มระยะยิง และคงพลังงานให้เท่าเดิมตลอดการเดินทางข้ามจักรวาลของลำแสง 'เอซิสอาย' ได้
ซึ่ง 'เดสคาร์เมน' จะทำงานเมื่อมีรหัสอีกชุดหนึ่ง รหัสที่รุ่นแรกระบุไว้ว่าจะปรากฎขึ้นเมื่อจักรพรรดิมีควีนของตัวเอง ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนก็ได้ แต่ต้องเป็นคนที่อัลฟ่าเลือกด้วยความรู้สึกที่แท้จริง
อาเบลคิดว่าจักรพรรดิองค์แรกก็แค่โง่เง่า และรู้สึกผิดเท่านั้น จึงไม่อยากให้คนอื่นทำผิดซ้ำกับตัวเองเหมือนตอนที่มันยิงดาวออลเรีย สรุปแล้วมันก็เป็นแค่ไอ้โง่ที่สั่งอาวุธด้วยอารมณ์ แล้วยังมีหน้ามาอบรมคนอื่นอีก ตอนนี้เขามีเหตุผล ไม่ได้สั่งการอาวุธอันตรายด้วยอารมณ์อย่างมัน
อาเบลและรุ่นต่อๆมาล้วนคิดหาวิธีเลี่ยงเงื่อนไขนี้ พวกเขาทดลองเลือกควีนจากเบต้าหรือโอเมก้า ลองทำข้อตกลงกับอัลฟ่าพันธมิตร แต่ก็ไม่มีวิธีไหนสำเร็จ รหัสไม่ปรากฎออกมา...เหมือนกับตอนนี้
'เดสคาร์เมน' พร้อมทำงานแล้ว
ดูเหมือนว่าวิธีเดียวที่จะได้รหัสมา คือความจริงใจจากทั้งสองฝ่าย ลึกๆแล้วอาเบลกลับมีความโล่งใจผุดขึ้นกลางใจ เพราะนี่มันแปลว่าอิกไนท์จริงใจกับเขาสินะ และบางส่วนของเขาก็คงยอมรับมันด้วยเหมือนกัน สัญญาณของเดสคาร์เมนที่ปรากฎขึ้นคือเครื่องยืนยัน
แต่ปัญหาสุดท้ายที่อาเบลต้องผ่านไปให้ได้ก็คือ  รุ่นแรกได้ระบุว่ารหัสจะปรากฎในหัวของคู่ครองเท่านั้น ซึ่งก็คือไอ้บ้านี่ สรุปคือเขาต้องบีบคอเอารหัสมาจากมันเดี๋ยวนี้
เพราะถ้าเขาใช้ได้ทั้ง 'เอซิสอาย' และ 'เดสคาร์เมน' จะอีกกี่ปีกสันติภาพก็ไม่คณนามือแน่นอน วันนี้จึงเป็นแค่การเสียเบี้ยเพื่อคว้าขุน แด่ชัยชนะในวันข้างหน้า
อาเบลถอยไปตั้งหลัก แล้วกลับมาเลียบๆเคียงๆถาม
"ไนท์ ตอนนั้นมีข้อความแปลกๆดังขึ้นมาในหัวมั้ย"
"ไม่แน่ใจหรอกนะ เสียงอาเบลมันดังกลบไปหมดเลย รื่นหูสุดๆเลยล่ะ"
ไม่อยากมีชีวิตแล้วใช่มั้ย ไอ้วัชพืชนี่
อาเบลคำรามข่มขู่ ตัดสินใจเลิกถามดีๆ แล้วจับหน้าผากมันมาชนกับเขา เพื่อดึงเอาความทรงจำในช่วงนั้นของมันออกมา เพราะรหัสแสนสำคัญคงปรากฎขึ้นในคืนนั้น แม้ว่าการดูมันอีกครั้งจะทำให้เขาเหมือนกำลังเสียเบี้ยอีกครั้งก็ตาม
"นี่มันเพิ่งเช้านะอาเบล รอคืนนี้ก่อนมั้ย" มันเข้าใจไปนู่น สีหน้ายิ้มระรื่นของมันทำอาเบลหงุดหงิดจนอยากบีบคอแรงๆ
"อยู่เฉยๆสักพักได้มั้ย"
ไนท์ยิ้มเหมือนรู้ทัน "เหมือนอาเบลอยากจะได้บางอย่างจากผมนะ งั้นแลกเปลี่ยนกันมั้ย"
แลกเปลี่ยนอะไรอีก? คิดว่าเมื่อคืนเขายอมลงให้เพราะอะไรล่ะ!
"ได้ยินมาว่าดาวของอาเบลอุดมสมบูรณ์ด้วยสายน้ำ ผมขอสักคำได้มั้ย?"
ตายซะ
อาเบลพยายามรั้งตัวเองไว้อย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้เผลอไปทำลายรหัสในหัวมัน แต่ก็จำต้องถอนตัวเพราะทนถูกล่วงเกินไปมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะแม้เพียงแค่ความคิด มันก็ยังคิดได้ต่ำทรามเสียจนเขารับไม่ได้
เขาจะปล่อยรหัสนั่นไว้ก่อนก็ได้ แต่เมื่อไรที่มันเผลอ เขาจะกระชากมันออกมาจากหัวกลวงๆของมันแน่นอน
ตอนนั้นอาเบลปล่อยรหัสแสนสำคัญให้หลุดมือไป ส่วนหนึ่งเพราะเขายังไม่มีความจำเป็นต้องใช้ 'เอซิสอาย' ในเวลานั้น และอิกไนท์ก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่ปัญหาก็เกิดขึ้นเมื่อมันชิงกำเนิดใหม่ และความทรงจำเดิมยังไม่กลับมา ทำให้อาเบลต้องทำเป็นเสียสละโดยใช้ดาวบริวารของตัวเองเป็นเป้า เพราะระยะการยิงของ 'เอซิสอาย'จำกัด  และเพื่อกลบเสียงครหาว่า 'เอซิสอาย' ของจักรพรรดิอาเบลเป็นแค่ตำนาน
แต่วันนี้จะมาบอกว่าจำไม่ได้ คิดว่าเขาจะยอมฟังข้ออ้างแบบนี้เรอะ?
"แกไม่ใช่ไนท์" แค่เขาเอ่ยประโยคนี้ออกไป มันก็ตกใจจนหน้าซีดแล้ว
เพราะถ้าแกเป็นไนท์ แกต้องจำได้สิ แกสัญญาไว้แล้ว ใครสำคัญที่สุด ตอบมา!
"อาเบลหยุดก่อน!"
ลำแสงยิงออกไปแล้ว 'เอซิสอาย'คำรามเพียงหนึ่งครั้ง ดวงดาวก็แตกเป็นฝุ่นเนบิวล่า
แต่แววตาที่ไนท์มองมาทำให้เขาผู้ไม่เคยหวาดกลัว...สั่นไหวเป็นครั้งแรก
ความรู้สึกของรุ่นแรกที่เขาไม่คิดว่าจะเข้าใจ  ก็เพิ่งเริ่มจะเข้าใจในวันนี้
กลัวที่จะสูญเสียไป  ทั้งอย่างนั้นกลับคว้าเอาไว้ข้างกายไม่ได้
ไนท์ ทำไมล่ะ?
"อาเบล มันยังไม่ตาย!" ชาร์ลร้องบอก
หากเพ่งสายตามองเข้าไปในฝุ่นผงเศษซากดาวเคราะห์ดีๆ จะเห็นว่ามีบางสิ่งยังขยับเขยื้อนดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่ สัตว์ประหลาดนั่นเสียเปลือกนอกของตัวมันไปแล้วกลายเป็นก้อนสีดำที่กำลังพยายามหนี เทเนบริส แคนนิสมีความอึดอย่างเหลือเชื่อ
"ล้อมไว้ด้วยสนามพลัง อย่าให้มันหนีไปได้"
ชาร์ลและอัลฟ่าคนอื่นเข้าไปล้อมจับไว้ ตอนนี้มันสิ้นฤทธิ์แล้ว กรงขังสนามแม่เหล็กน่าจะเพียงพอกักมันไว้ได้
อาเบลมองด้วยความพอใจกับผลงาน แต่เมื่อเขาหันกลับมาแล้วไม่เห็นเงาของเจ้าคนอ่อนหัดและเวอร์ชูว ความพอใจก็เปลี่ยนเป็นความพิโรธ
อาเบลกำมือแน่น เขาปลีกตัวไปตอนนี้ไม่ได้ แต่เมื่อไรที่เขาจัดการภารกิจตรงนี้เสร็จ เขาจะตามไปจัดการมันแน่ ให้มันรู้ว่า...อิกไนท์คือของของเขา
ผู้ใด...ไม่ว่าจะเคยสำคัญกับไนท์แค่ไหน ก็แตะต้องไม่ได้!


## ตอนที่ 26 รหัส

มันมาเพราะโอเมก้า...
[เราค้นพบว่าเลือดของโอเมก้าที่ระเหยไปในอากาศ ถ้ามีปริมาณมากพอจะล่อมันมาได้]
ข้อความในคำประกาศของภาคีกล่าวไว้คร่าวๆเหมือนแจ้งข่าวที่ไม่ได้สำคัญ ผมอ่านแล้วนึกไปถึงในงานประชุม มีใครบางคนทดลองและหาวิธีที่จะดึงดูดมันมาด้วยเลือดของโอเมก้าที่ไร้เดียงสา ผมนึกถึงใบหน้าที่ซีดเซียวของพวกมันทั้งหลายที่ยืนรอความตายตามคำสั่ง ก็เข้าใจแล้วว่านี่คงเป็นสาเหตุ
เพื่อการใหญ่แล้ว เสียสละส่วนเล็กๆไปจะเป็นไร โดยเฉพาะเมื่อส่วนเล็กๆนั้นสามารถสร้างขึ้นมาทดแทนได้ พวกเราคืออัลฟ่าผู้กำลังเล่นบทบาทของพระเจ้ากับการทดลองด้วยสิ่งมีชีวิต
อะไรบางอย่างบิดม้วนอยู่ในท้องของผม ความรู้สึกเหมือนถูกแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในแผลเดิมที่ผมไม่อาจเยียวยาอะไรได้  ผมโกรธ แต่จะไปต่อว่าใครได้ เพราะอย่างไรพวกเขาก็ไม่สามารถเข้าใจ และผมก็ไม่อาจทำให้พวกเขาเข้าใจ พวกเราแตกต่างกันมากเกินไป ช่องว่างระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้าเป็นสิ่งที่กว้างยิ่งกว่าจักรวาล
ผมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ แล้วเดินโงนเงนเข้าไปในแก่นกลางของดาว สถานที่ที่ผมสามารถทำจิตใจของผมให้สงบได้
ที่กลางห้อง แผนที่ทรงกระบอกของเอกภพยังคงจับตามองสิ่งเดิม ผมก้มลงดูเส้นทางยาวไกลของมัน และปลายทางของจุดกะพริบที่อยู่นิ่งกับที่ สัตว์ประหลาดสิ้นฤทธิ์แล้วกำลังถูกตรึงไว้หน้าดวงดาว Abell 209 ที่สลายไปแล้ว
"…"
มันมาเพื่อล่าอัลฟ่า?
แต่กลับถูกล่อให้ออกมาได้ด้วยเลือดของโอเมก้า...?
ทำไมผมถึงคิดว่ามันมาเพื่อช่วยพวกเรานะ มาช่วยเหล่าโอเมก้า?
ผมส่ายหน้า ผมคิดมากไปเอง อาจจะพยายามปลอบใจตัวเองก็เป็นได้
"ไนท์ ผมขอเข้าไปนะ"
เวอร์ชูว เขาเปิดสะพานข้ามดารามาส่งผมและรออยู่ในห้องรับรอง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้เส้นทางจึงตามมาได้ ในความทรงจำของไนท์ ผมก็เคยเห็นเวอร์ชูวที่นี่ แปลว่าไนท์เคยพาเขาเข้ามา
ผมปิดแผนที่อวกาศไปก่อน ตอนนี้มันจบแล้ว ไม่มีใครต้องรู้ว่าท่านไนท์แกะรอยมันไว้
"ถึงจะเป็นไนท์คนใหม่ นายก็ยังเหมือนเดิมเลยนะ เก็บของแปลกๆไว้ในห้อง" ชายหนุ่มแห่งปีกสันติภาพก้าวเข้ามาในท่าทางสบายๆ เขามองสำรวจรอบๆ แล้วหันมาสบตากับผมพลางว่า
"นายดูไม่สบายใจนะ"
"อืม" ผมพยักหน้าตอบได้แค่นั้น
"เรื่องที่จักรพรรดิอาเบลใช้โอเมก้าพวกนั้นเป็นเครื่องสังเวยน่ะเรอะ?"
"…"
ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง ไม่มีพวกเขาคนไหนรู้ว่าผมเป็นอะไรมาก่อน ไม่มีทางที่พวกเขาจะเข้าใจ
"นายเองก็ไม่เคยเห็นด้วยที่ผมใช้โอเมก้าเป็นสินค้าส่งออก ทั้งๆที่แต่ก่อนนายออกจะดีใจที่ได้โอเมก้าตัวนั้นเป็นของขวัญด้วยซ้ำ หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น นายก็เป็นห่วงพวกมันตลอดเลยนะไนท์"
เวอร์ชูวว่า แล้วยิ้มบางๆ มุมปากของเทพบุตรกดลึก คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
"ผมถามได้มั้ยว่าทำไม?"
ผมนิ่งอึ้งไป สมองขบคิดไตร่ตรองในเรื่องที่ผมไม่เคยคิดมาก่อน เหตุผลของผมเข้าใจได้ไม่ยาก เพราะผมมีชาติกำเนิดแบบนั้นมาก่อน ผมจึงไม่อาจทนการกระทำโหดร้ายต่อโอเมก้าได้
แต่ท่านไนท์ล่ะ? ทำไมท่านถึงมาเห็นใจผม ทำไมท่านไม่ใช้ผมเป็นเครื่องมือทดลอง ใช้เป็นสินค้าแบบที่อัลฟ่าคนอื่นทำ ผมเองก็ไม่เคยสงสัย คิดแต่ว่าท่านไนท์นั่นแสนดี อ่อนโยนมาตั้งแต่กำเนิด เพราะพระเจ้าสร้างท่านมาแบบนั้น ผมไม่เคยสงสัยเหตุผลในความดีของท่านเลย
เหตุการณ์ในวันนั้น...ที่ทำให้ท่านไนท์เปลี่ยนไป?  เวอร์ชูวหมายถึงอะไร
ผมห้ามตัวเองไม่ให้ถามออกไป เพราะถ้าผมเป็นไนท์คนใหม่ ผมก็ควรจะระลึกได้เอง ระหว่างนี้ผมก็ได้แต่ตอบเลี่ยงๆไปก่อน  ด้วยคำตอบที่อาจจะไม่ใช่ของท่านไนท์ แต่ออกมาจากตัวผมเอง
"ผม...ไม่รู้ว่ามันแปลกหรือเปล่า ถ้าผมจะบอกว่าผมไม่เคยเห็นว่าโอเมก้าหรืออัลฟ่ามีตรงไหนที่แตกต่างกันเลย ในท้ายที่สุดเมื่อปราศจากขีดจำกัด บางทีโอเมก้าก็อาจเป็น...อัลฟ่าที่ดีได้เหมือนกัน"
"ก็อาจจะ...แต่มันคงเป็นไปไม่ได้" เวอร์ชูวถอนใจ
"ทำ...ไมล่ะ"  ผมรู้สึกจิตใจแห้งแล้งมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีใครเห็นด้วยกับผม ไม่มีเลย แม้แต่เพื่อนสนิทของท่านไนท์เอง...
เทพบุตรแห่งปีกสันติภาพเงยหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบน แล้วเอ่ยตอบกับรัตติกาลที่พร่างพรายด้วยหมู่ดาว
"เพราะที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาแบบนั้น ไนท์ ใครที่พยายามทำลายกฎเกณฑ์จะถูกลงโทษโดยพระเจ้าที่เรามองไม่เห็น...เหมือนกับนาย หรือผม"
??
ผมไม่เข้าใจสิ่งที่เวอร์ชูวเอ่ย เขาเองก็ไม่เข้าใจผม แต่ผมก็ต้องพยายาม บางทีถ้าเวอร์ชูว ชาร์ลหรืออาเบล คนใดคนหนึ่งสามารถยอมรับได้บ้าง ผมก็อาจจะบอกพวกเขาได้ว่า แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับท่านไนท์
"นายไม่คิดว่ามันโหดร้ายเรอะ ทั้งๆที่อัลฟ่...ผมหมายถึงพวกเราอัลฟ่าสร้างพวกเขาโอเมก้าและเบต้าขึ้นมา...แล้วกลับทำแบบนี้ ทำเหมือนกำลังทดลองกับชีวิตของพวกเขา"
"พระเจ้าก็คงโหดร้ายแบบเดียวกันที่สร้างพวกเรามาแบบนี้ เราคงไม่รู้หรอกว่าบางทีพระเจ้าเองก็กำลังทดลองสร้างจักรวาลหลายๆแบบ ด้วยกฎเกณฑ์ที่แตกต่างแล้วจับตาดูผลลัพธ์อยู่ก็ได้"
"เรื่องนั้นมัน..."
"ถ้าสิ่งที่ดีที่สุดเกิดขึ้นได้ด้วยการลองผิดลองถูก การทดลองของพระเจ้าก็อาจจะไม่ใช่เรื่องผิด เช่นเดียวกับบุตรของพระองค์อย่างพวกเรา อัลฟ่า..."
"…" ผมพูดอะไรไม่ออกเลย สัมผัสได้ว่าช่องว่างนี้ห่างไกลเกินไป ช่องว่างของผู้สร้างและผู้ถูกสร้าง อัลฟ่าเองก็ไม่เข้าใจพระเจ้าที่สร้างพวกเขามา ผมเองก็ไม่เข้าใจอัลฟ่าที่สร้างผมขึ้นมาเช่นกัน
"แต่ผมก็ไม่แปลกใจหรอกนะว่าทำไมนายถึงเห็นใจพวกมันนัก...เพราะแต่ก่อนนายก็ชอบปลอมตัวเป็นโอเมก้าไปเที่ยวเล่นนินะ" เวอร์ชูวยิ้มเอ็นดูให้ แล้วจิ้มหน้าผากผม "ร่างโอเมก้าของนายก็ตัวเท่านี้แหละ ยังไม่เข็ดอีกหรือไง"
ท่านไนท์...ปลอมเป็นโอเมก้า? ผมเบิกตาโพลงขึ้น
"ผม...เคยปลอมเป็นโอเมก้า?" คราวนี้ผมห้ามตัวเองไม่ทันแล้ว จึงหลุดปากออกไป
เวอร์ชูวเลิกคิ้ว
"นายจำไม่ได้สินะ แต่นั่นเป็นงานอดิเรกของนายเลยล่ะ นายเบื่อที่จะต้องถูกเคี่ยวเข็ญการเป็นอัลฟ่าจากลอร์ดนามิก อัลฟ่ารุ่นก่อน เลยปลอมตัวกลบกลิ่นอายและคลื่นเฉพาะตัวของอัลฟ่าจนหมด เพื่อหนีการฝึกออกไปเที่ยวเล่น ชมวิว ไม่ก็นอนกลางวันตามที่ต่างๆ"
ท่านไนท์มีช่วงเวลาที่เป็นเด็กเกเรด้วยเรอะ จะว่าไปตอนท่านเป็นราชาท่านก็ยังหนีเวสต์ไปเที่ยวเหมือนกันนี่น่า
"ตามปกติดาวเฟลม่าสืบทอดพลังอัลฟ่ากันตามความสามารถ โดยส่วนใหญ่อัลฟ่าจะเลือกอัลฟ่าคนต่อไปจากเบต้าอันดับหนึ่ง และเมื่อรุ่นก่อนมอบพลังความรู้ทั้งหมดให้แล้ว เขาก็จะหลับใหลไป อัลฟ่าทุกรุ่นเชื่อว่าการกระทำแบบนั้นทำให้ได้กลับไปหาพระเจ้า เป็นอันจบยุคสมัยหนึ่งๆลง และเริ่มต้นศักราชใหม่ของอัลฟ่ารุ่นที่ 46 อิกไนท์ คลอร์ว"
แต่ไนท์ไม่ได้ทำตามธรรมเนียม เขาเลือกผม ทำไม? จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจ
เวอร์ชูวยิ้ม "นายจำไม่ได้เลยสินะ ทั้งเรื่องที่นายปลอมตัวเป็นโอเมก้า ทั้งเหตุการณ์ในตอนนั้น ทั้งเหตุผลที่นายเลือกกำเนิดใหม่"
ผมชะงัก แต่ก็ไม่ตกใจเท่าไร ผมคงดูออกง่าย และเวอร์ชูวก็มองออกแต่แรกแล้วว่าผมจำไม่ได้เลย ไม่ใช่จำไม่ได้หรอก แต่ผมไม่รู้อะไรเลย เพราะผมไม่ใช่ท่านไนท์
"ถ้าอย่างนั้นให้ผมหาให้มั้ย คำตอบมันคงอยู่ในความทรงจำที่ไหนสักแห่งของนายเอง ของไนท์คนก่อน..."
"มันทำได้งั้นเรอะ?"
เทพบุตรพยักหน้า แล้วเขาก็แตะหน้าผากลงมาที่หัวถุยๆของผมเชื่อมต่อเข้าไปในความทรงจำ  เขากำลังเอาความทรงจำของตัวเองมาผสมเข้าไปในวังวนนี้
"นายยินยอมให้ผมเข้าไปมั้ย?"
"อืม" ผมพยักหน้า สำหรับตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปมากกว่านี้แล้ว เหตุผลของอิกไนท์คนก่อน เรื่องราวของท่าน ผมอยากจะรู้ อยากรู้กว่าทุกสิ่งในจักรวาล
"อดีตเหล่านั้นมีความสัมพันธ์กันในแง่ของกาลเวลา เมื่อมันเชื่อมโยงถึงกัน มันจะนำเราไปสู่ตัวตนของไนท์ในต้นกระแสธารนี้"
สู่อดีตของท่านไนท์ และจุดเริ่มต้นของเขา
….


## ตอนที่  27  ณ จุดเริ่มต้น

"หวัดดีอัลฟ่าฝึกหัด นายชื่ออะไร"
"ผมไนท์ นายล่ะ"
"เวอร์ชูว"
"ชื่อตลกเป็นบ้าเลย" เสียงหนึ่งหัวเราะขึ้นจมูก
"แล้วนายคิดว่านายชื่อดีนักหรือไง ไนซ์?  ไม่เข้ากับนายสักนิด หน้าตานายดูชั่วร้ายกว่านั้นนะ"
"งั้นเรอะ? แล้วมีใครเคยบอกนายมั้ยว่าคนหน้าตาคนดีอย่างนาย จิตใจมักตรงข้าม"
เสียงแรกหัวเราะตาม
"งั้นพวกเราก็เหมาะจะเป็นเพื่อนกันนะ เติมเต็มส่วนที่อีกคนขาดได้"
เสียงเล็กๆสองเสียงคุยกันอยู่ในความมืด พวกเขาถกเถียงกันไปมาด้วยความสนิทสนมคุ้นเคย แล้วหัวเราะร่วน
ผมได้ยินชัดเจน และตั้งใจฟัง มันคือบทสนทนาจากอดีต ความทรงจำของเวอร์ชูวที่เชื่อมโยงไปสู่ตัวตนของท่านไนท์ ภาพรอบตัวเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ผม 'เห็น' คนสองคนกำลังนั่งจับเข่าคุยกันอยู่บนกรอบหน้าต่างกว้าง ที่ทอดมองออกไปเห็นชายทะเล
คนแรกนั่งอยู่ด้านซ้าย คือ เวอร์ชูว ชายหนุ่มแห่งปีกสันติภาพแตกต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง เขาไม่ได้มีรอยยิ้มเทพบุตรประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา ทั้งไม่ได้ใส่ชุดขาวสุภาพเรียบร้อยเดินหลังตรงด้วยความสง่าเลยสักนิด แต่เวอร์ชูวในอดีตกำลังนั่งเหยียดแข้งเหยียดขาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามขาสั้นเดินชายหาด ผมสีดำสนิท แล้วก็กำลังอ้าปากหาวอย่างไม่สำรวมท่าทีเลย
ตรงกันข้ามกับคนทางขวาที่ผมจับตาดูเป็นพิเศษ ท่านไนท์ในอดีตมีผมสีเงินสว่างสดใสอย่างที่ผมเคยเห็นตอนหยิบนาฬิกาทรายขึ้นมา และดวงตาสีเขียวมรกตวาววับ ท่านไนท์ในวัยเยาว์ที่เพิ่งเป็นอัลฟ่าฝึกหัดใหม่ๆ กำลังนั่งฝึกสร้างก้อนกรวดกลมบ้างเหลี่ยมบ้างขึ้นมาในมือ
"ชื่อผมคืออิกไนท์ มาจากเบต้าขั้นอัศวิน ระดับ BB ช่วยเลิกเรียกผิดได้แล้ว เวอร์"
อีกคนยักไหล่ "อัลฟ่าดาวนายไม่ปกติตรงไหนหรือเปล่า ถึงได้เลือกให้เบต้าระดับกลางๆอย่างนายมาเป็นอัลฟ่าฝึกหัดได้"
"ก็คนมันมีดี ผู้ใหญ่เขาตาถึง นายอย่ามาชี้ประเด็นไม่เข้าท่า"
"นายรู้อยู่แล้วว่าทำไมไนท์ นายแค่ไม่อยากยอมรับ..."
"…"
"เขากำลังทดลองสินะ ทดลองดูว่าหากอัลฟ่าไม่ได้เลือกจากเบต้าที่แข็งแกร่งที่สุด ยุคสมัยอัลฟ่าของคนคนนั้น ดวงดาวจะเป็นอย่างไรต่อไป?"
"…ก็อาจจะเป็นอย่างไร" ท่านไนท์ตอบเหมือนไม่ใคร่สนใจ แต่จริงๆแล้วดวงตาสีเขียวนั้นแอบเก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้
"แต่ต่อให้มันเป็นแค่การทดลอง ผมก็จะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าผมทำได้"
สีมรกตส่องประกายไม่ยินยอม ไม่ย่อท้อ ผมเพิ่งได้รู้ตอนนี้เองว่าท่านไนท์ไม่ใช่เบต้าอันดับหนึ่งของดาวเฟลม่าตามธรรมเนียม แต่เขาก็เป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อนที่พร้อมท้าชนทุกคนที่ปรามาศ ท่านไนท์ในวัยนั้นดูเป็นอีกคนที่ผมไม่รู้จักจริงๆ ทำไมท่านถึงกลายเป็นอัลฟ่าที่เอาแต่หนีเที่ยวได้นะ
พวกเขานั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย ไม่สนใจว่าท้องฟ้ากำลังค่อยๆมืด บ้านเมืองข้างล่างทยอยเปิดไฟแทนที่แสงอาทิตย์ แต่ทั้งคู่ก็ยังคุยกันอย่างกระตือรือร้นเหมือนเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน จนเมื่อทุกอย่างรอบตัวมืดสนิท ดวงดาวส่องแสงทั่วผืนผ้าสีดำ เวอร์ชูวถึงโบกมือลา
"เดือนหน้า อย่าลืมมางานผมล่ะ งานรับราชสมบัติที่ดาวของผม"
"นี่นายจะขึ้นเป็นอัลฟ่าเต็มตัวก่อนผมอีกเรอะ แบบนี้ก็ไม่ว่างมาเที่ยวที่นี่แล้วสิ" ไนท์โอดครวญเสียงอ่อย
"ใช่ แต่ถ้าเปิดสะพานข้ามดาราได้ แค่พริบตาเดียวก็มาถึงแล้วล่ะ ผมจะรอตอนที่นายเป็นอัลฟ่าเต็มตัวนะ เพื่อนยาก"
เวอร์ชูวกลับไปแล้ว สีหน้ายินดีของไนท์ก็ค่อยๆจางลง เขานั่งสัปหงก จนแสงแดดยามเช้าแยงตาจึงตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเรียกในหัว ทำให้เขาต้องลุกจากกรอบหน้าต่างตรงเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง  เพราะ 'นามิก' ราชาคนก่อนของดาวเฟลม่าเรียกเขาไปพบ
ห้องรับรองอาคันตุกะต่างดาราจักรเต็มไปด้วยแขกจากดาวต่างๆ วันนี้เป็นวันพบปะเจรจาทางการทูต นามิกต้องการให้เขาเข้าร่วมประชุมเพื่อเรียนรู้ แต่สีหน้าท่านไนท์กลับเบื่อหน่ายอย่างมาก
ทันทีที่เห็นตัวแทนจากดาวต่างๆจำนวนมากมารอเจรจา แน่นอนว่าท่านไนท์ในวัยเด็กเก ก็เลือกโดดประชุมทันที เพราะเขาไม่ใช่เบต้าแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งของอัลฟ่า
เขาก้าวออกจากวังได้สามก้าว เสียงไม่น่าฟังก็ดังขึ้นอีกในหัว ท่านไนท์ได้แต่ทำหน้าเหยเกใส่อากาศธาตุ
'ไนท์ นั่นเจ้าจะไปไหน'
"ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีพวกน่าเบื่อพวกนั้น"
'นี่เป็นงานอย่างหนึ่งของอัลฟ่า เจ้าจะละเลยไม่ได้อิกไนท์'
"งานน่าเบื่อพวกนี้ช่างมันเถอะ เมื่อไรจะสอนวิธีใช้พลังดวงดาวขั้นสูงล่ะ?"
'งานสร้างความสัมพันธ์ก็สำคัญ​อิกไนท์ หากเจ้าล้มเหลวเชิงการทูต มีพลังแค่ไหนก็ชนะสงครามไม่ได้หรอกนะ อันที่จริงแล้วเจ้านับว่าแพ้ตั้งแต่ยอมให้สงครามเกิดขึ้นแล้ว'
"พันธมิตรจำเป็นแค่ไหนกัน ยามเกิดวิกฤตจริงๆ ผมสงสัยว่าจะมีสักกี่ดาวที่คุณเจรจาด้วยให้ความช่วยเหลือดาวของเรา เราต้องยืนหยัดด้วยกำลังของเราเองสิ ผมจะไม่หัวหดแบบคุณหรอก นามิก"
ปลายสายถอนใจ เห็นได้ชัดว่ารุ่นก่อนเองก็หนักใจกับท่านไนท์มากเหมือนกัน  แต่พวกเขาก็ดูสนิทสนมกันเหมือนพ่อลูก
'เจ้ากับเวอร์ชูวเพ้อฝันกันเกินไป'
"มันไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ในเมื่อคนพวกนั้นก็เป็นอัลฟ่าไม่ได้ต่างอะไรจากเรา ก็แปลว่าเส้นทางของพวกเราก็ไปถึงพวกมันได้เหมือนกัน ทำไมจะต้องไปก้มหัวให้มันด้วยล่ะ"
'อิกไนท์ ระวังคำพูดของเจ้าให้ดี แต่เอาเถอะ' เสียงนามิกเหมือนปลงตกไปแล้ว 'ช่วงเช้าเจ้าจะไม่มาก็ได้ แต่ช่วงบ่ายจะมีแขกคนสำคัญมา เจ้าต้องมา เข้าใจมั้ย' น้ำเสียงปลายทางดุดันขึ้นคล้ายจะไม่ยกโทษให้ถ้าเขาขาดประชุมช่วงบ่ายอีก แต่สีหน้าท่านไนท์ก็ยังไม่ใส่ใจอยู่ดี
"ใคร?"
'จักรพรรดิอาเบล และอัลฟ่าฝึกหัดลำดับที่​สี่'
ท่านไนท์ขมวดคิ้ว เขาย่อมรู้จักสหพันธ์ดาวที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ แต่ชื่อพ่วงท้ายกลับไม่คุ้น "ทำไมถึงมีลำดับด้วย?
'ตามธรรมเนียมของดาวอาเบล อัลฟ่าฝึกหัดจะฆ่ากันเองเพื่อให้ได้รับเลือก ตอนนี้มีอัลฟ่าทั้งหมดสี่คน กำลังจะเปิดศึกในอีกไม่นาน'
เด็กหนุ่มผิวปาก "น่าสนใจดีนิ"
'เจ้าอยากลองเปลี่ยนกฎการรับเลือกอย่างนั้นหรือ?'
"ถ้ามันทำให้ดาวของเราเจริญขึ้นบ้าง ท่านก็น่าจะลองพิจารณาดูนะ" ไนท์ในวัยหนุ่มเอ่ยอย่างท้าทาย
'ยุคสมัยของข้าคงไม่ทันแล้ว ส่วนในยุคของเจ้า...เจ้าก็ลองพิจารณาดูก็แล้วกัน' นามิกเอ่ยอย่างอ่อนใจ
'อนาคตของดาวดวงนี้ เจ้าจงตอบมันด้วยการปกครองของเจ้าเองว่า เจ้ามองเห็นมันเป็นเช่นไร อิกไนท์'
…
แล้วเมื่อถึงเวลาไปพบอาคันตุกะผู้ทรงเกียรติ เด็กหนุ่มเจ้าอารมณ์ก็หนีออกจากวังไปดื้อๆ แม้ว่าจะถูกย้ำอยู่หลายรอบแล้วก็ตาม รุ่นก่อนดูคาดเดาไว้แล้วจึงไม่ได้แปลกใจ และผู้มาเยือนเองก็สุขุมเยือกเย็นเกินกว่าจะถือสาเด็กๆ เพราะแม้แต่อัลฟ่าฝึกหัดของดาวอาเบลเองก็ไม่ปรากฎตัวเช่นกัน การพบปะครั้งนี้จึงเป็นการพูดคุยของอัลฟ่าทั้งสองดาวตามเดิม
ทุกอย่างดูราบลื่น ไม่มีปัญหา เป็นวันธรรมดาวันหนึ่งบนดาวเฟลม่าที่รุ่นก่อนทำงานด้านการทูตไป ส่วนอัลฟ่าฝึกหัดอย่างเขาก็ตั้งหน้าตั้งตารอเรียนแต่ภาคปฏิบัติของการเป็นอัลฟ่า
ไนท์เดินเล่นอยู่ริมหาดทรายในร่างโอเมก้าด้วยเส้นผมสีเงินจางๆ เขาไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ตอนแรกเขาหงุดหงิดที่นามิกยื่นคำขาดว่า ถ้าเขาไม่เข้าประชุมการทูต จะไม่สอนการใช้พลังระดับสูงให้ เด็กหนุ่มจึงประชดด้วยการโดดไปทั้งวันเลย เพราะอย่างไรนามิกก็ต้องสอนเขา ไม่อย่างนั้นก็ไม่อาจมีอัลฟ่าคนถัดไปได้ จะได้เรียนเมื่อไรก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นเอง
ไนท์เงยหน้าหลับตารับลมตะวันตกที่สดชื่นพัดเข้าปะทะใบหน้า  กลิ่นชื้นๆเค็มๆของทะเลทำให้ใจเขาสงบ
'อนาคตของดาวดวงนี้ เจ้ามองเห็นมันเป็นเช่นไร'
ตอนนี้ไนท์นึกไม่ออก และมองไม่เห็น  เขากับเวอร์ชูวเพ้อฝันเกินไปหรือที่จะยืนหยัดไม่เข้าร่วมกับพันธมิตรใดๆ
เขาอายุยังน้อยจึงใจกล้าไปหรือว่าเป็นรุ่นก่อนอายุมากไปจนเริ่มหวาดกลัวไม่เข้าท่า
ไนท์เดินไปเรื่อยเปื่อยครุ่นคิดถึงคำตอบที่นามิกถามเขาไว้ จนกระทั่งรอยเท้าของเขาไปบรรจบกับรอยเท้าอีกรอยที่เล็กกว่า เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นคนแปลกหน้ายืนอยู่ปลายสุดของชายหาด ผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มโบกพัดด้วยลมทะเลเผยข้อเท้าขาวที่จมในผืนทรายนุ่ม
เส้นผมสีเงินปลิวไสว มันเป็นสีเงินแท้ของแร่บริสุทธิ์ที่เขานึกไม่ออกว่าจะเลียนแบบอย่างไร หรือมีสูตรแบบไหนในการรังสรรค์ปฏิมากรรมตรงหน้าขึ้นมาดั่งรูปสลักในสรวงสวรรค์เช่นนี้
ผิวสีเนื้อขาวสะอาดสลักด้วยเครื่องหน้าที่ไร้รอยตำหนิ  มุมปากโค้งขึ้นเล็กๆ เหมือนเจ้าของกำลังรับความรู้สึกของเม็ดทรายและน้ำทะเลที่กระทบผิวกายเบาๆ ทั้งเยือกเย็นและสง่างาม
เด็กหนุ่มคนนั้นโดดเด่นอยู่กลางหาดทราย การคงอยู่ของเขาลดค่าของทุกสิ่งรอบตัวให้เป็นเพียงองค์ประกอบที่ไม่มีความสำคัญ ดั่งภาพเสมือนจริงที่เกิดขึ้นจากจินตนาการของผู้มองเห็น
ไนท์กล้าฟันธงว่าคนคนนี้เป็นไม่ใช่ประชากรของดาวเฟลม่าแน่นอน เพราะสถานที่นี้เขาเคยมานับสิบครั้งแล้ว เบต้าโอเมก้าที่ทำงานอยู่ตรงนี้เขาล้วนรู้จักทั้งหมด และพวกมันก็ไม่มีอารมณ์สุนทรีที่จะมายืนรับลมโดยละทิ้งหน้าที่แน่นอน
เช่นนั้นแล้วนี่คือใครกัน? ความงามที่โดดเด่นและแตกต่างนี้
ไนท์ไม่คิดจะส่งเสียงถาม เพราะคิดว่าเสียงของตัวเองจะไปรบกวนคนตรงหน้า ลึกๆแล้วสัญชาตญาณเขารู้สึกได้ถึงอันตรายก็จริง แต่กระนั้นเขาก็ยังถูกดึงดูดไว้ด้วยความงามที่เขาไม่เคยพบมาก่อน
ความงามที่ชวนให้หลงใหลเคลิบเคลิ้มจนแทบลืมหายใจ...ถ้าตรงหน้าเขาคือโอเมก้า ไนท์ก็อยากคว้ามันมาทำให้เป็นของเขา และเสพอรรถรสจากมันจนกว่าจิตใจเขาจะอิ่มเอม
แล้วทันใดนั้นพลังที่ไม่มีที่มากลับกดเขาจากด้านบนกระแทกกับพื้นดังอั่ก น้ำหนักที่มองไม่เห็นร่วมหลายหมื่นตันกำลังบี้เขาอย่างไม่ปรานี
น้ำเสียงไพเราะราวระฆังแก้วกังวานขึ้น พร้อมพลังที่เหมือนนรกกำลังฉุดรั้งเขาลงไป
"โอเมก้าอย่างเจ้าทำไมไม่ก้มหัวให้เราล่ะ"
คนที่งดงามคนนั้นเอ่ยโดยไม่ได้มองมา
สนามพลัง!?
ไนท์เคยได้ยินรุ่นก่อนเอ่ยถึงการใช้พลังอัลฟ่าขั้นสูงในการควบคุมสนามพลังของดวงดาวอยู่บ้าง แต่ยังไม่เคยเห็นนามิกทำให้ดู แต่วันนี้เขามั่นใจเลยว่ามันต้องเป็นสิ่งนี้แน่นอน!!
ร่างกายถูกตรึงกับพื้น เสียงความเจ็บปวดของเขาดิ้นรนอยู่ในลำคอ การหายใจแทบเป็นไปไม่ได้ กระดูกทั่วร่างลั่นกร๊อบ ซี่โครงหักไล่เรียงกันไปเหมือนเสียงดนตรี กะโหลกศีรษะก็ใกล้จะระเบิด
อัลฟ่าฝึกหัดจะยังไม่ได้รับพลังจากดวงดาวทั้งหมด  แต่เขาก็พยายามดึงพลังมาต้านได้บางส่วน ทำให้หัวของเขายังไม่ระเบิดโพละไปในครั้งเดียว
ตอนนี้เขาเป็นดั่งมนุษย์ผู้ทะเยอทะยานถูกเหยียบด้วยฝ่าเท้าของพระเจ้า เป็นเหมือนแมลงที่คืบคลานบนพื้นดินอย่างน่าเวทนา แต่คนแปลกหน้าไม่แม้จะเหลือบมอง ราวกับแค่การมองมาก็เป็นการเสียเวลาดูพระอาทิตย์ตกดินที่เล่อค่ากว่า
อั่ก
ไนท์กระอักเลือดออกจากปาก และอีกจำนวนมากซึมออกตามดวงตา หู จมูก ทุกช่องของร่างกาย เส้นเลือดกำลังปริแตกด้วยแรงดันที่มากเกินทนได้ อวัยวะภายในกำลังแหลกเละ ร่างเขายังไม่ใช่หนึ่งเดียวกับดวงดาวเหมือนนามิก และเขายังสลายร่างไปประกอบใหม่ไม่เป็น ทำให้ต้องกัดฟันรับความเจ็บปวดมหาศาลนี้เอาไว้ เขาต้องข่มกลั้นตัวเองไม่ให้เป็นบ้า พยายามประคองสติไว้วินาทีต่อวินาที
จนกระทั่งแสงสุดท้ายลับไปแล้ว นำพาความอ่อนโยนบางๆบนใบหน้างามให้หายไปด้วย คนแปลกหน้าจึงค่อยๆหันมา
"ยังไม่ตายอีกเรอะ?"
เสียงไพเราะเอื้อนเอ่ย แต่มันกลับเป็นครั้งแรกของการมีชีวิตในฐานะอัลฟ่าที่ไนท์หวาดกลัวอย่างแท้จริง
ต่อหน้าคนคนนี้ พลังที่ต่อต้านไม่ได้ เอาชนะไม่ได้ สัญชาตญาณบอกเขาให้ร้องขอชีวิต นี่คือหนทางเดียวที่เขาจะรอดจากวันนี้
แต่ไนท์ก็เลือกกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสเลือดของตัวเอง ถ้าเขาต้องร้องขอชีวิตจากอัลฟ่าคนอื่น นี่เขากำลังจะเริ่มศักราชของตัวเองได้ทุเรศขนาดไหนกัน
"สายตานั่นมันอะไร เจ้ากล้ามองอัลฟ่าด้วยสายตาแบบนั้นเรอะ?"
น้ำเสียงของคนตรงหน้าดูไม่สบอารมณ์ คงสังเกตเห็นว่าเขาพยายามต่อต้าน ร่างบางไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายแต่อากาศรอบตัวกลับเย็นจัดลงในทันที ไอน้ำในอากาศก่อตัวเป็นรูปร่างของคถาคริสตัลระยิบระยับหลายสิบอัน พวกมันหมุนช้าๆอวดโฉมของตนอย่างหยิ่งพยอง ก่อนจะร่วงลงมาดั่งฝนที่โปรยปราย
ฉึก ฉึก ฉึก
เหมือนแทงฉมวกใส่ปลาที่ติดแห คาดหวังให้เป็นความตายที่ปรานีที่สุดแล้ว
เลือดที่หลั่งไหลแข็งแทบทันทีที่สัมผัสอากาศภายนอก แม้ความเย็นจะช่วยหยุดการเสียเลือดได้ แต่ไม่ช่วยห้ามความเจ็บปวดที่แทรกซึมถึงจิตวิญญาณ
ไนท์คำรามกรีดร้องในลำคอ ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บ...เจ็บจนแทบบ้า เหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับรู้มาก่อนเลย และไม่ปรารถนาจะได้รู้
"ทำไมเจ้าเป็นโอเมก้าที่ทนมือนักล่ะ โอเมก้าชนิดพิเศษของดาวนี้เรอะ?"
หยดน้ำเม็ดโตร่วงลงจากแพขนตาเมื่อเจ้าของทับทิมคู่สวยก้มลงพิจารณาเขาอย่างละเอียด แล้วครางอืมในลำคอ ก่อนใบหน้างามจะเผยรอยยิ้มน้อยๆ รอยยิ้มที่พอรวมกับธาราเลือดที่ปลายเท้าก็ทำให้เขาเหมือนปีศาจน้อยๆที่กำลังหยอกล้อกับสิ่งมีชีวิตอื่นด้วยความหรรษา
"น่าสนใจ"
สนามพลังที่ตรึงไนท์ไว้สลายออก มือเรียวเล็กพยุงเขาขึ้นอย่างเริงร่า ราวเด็กน้อยได้ของเล่นใหม่ที่ถูกใจยิ่ง
"เรากำลังเบื่อพอดี มาฆ่าเวลาให้เราหน่อย ถ้าเจ้าทำได้ดี อย่างน้อยเจ้าก็จะได้ตายในอ้อมกอดของเรา...เป็นรางวัล"
สิ้นคำกล่าว ไนท์ก็รู้สึกราวลำคอลุกไหม้ ความร้อนกรีดแทงเข้าไปถึงหัวใจ ที่หน้าอกซ้ายเขาปรากฎตราสัญลักษณ์หนึ่งขึ้น ไนท์รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาถูกตีตราไว้แล้ว! ด้วยตราของดาวดวงอื่น  การกระทำที่จะทำต่อเบต้าหรือโอเมก้าเท่านั้น แต่บัดนี้ตัวเขาที่เป็นถึงอัลฟ่าฝึกหัดของดาวเฟลม่ากลับกำลังถูกกระทำดุจเดียวกัน เพราะไร้ซึ่งพลังที่จะต่อต้าน
อัลฟ่าคนนั้นเปิดสะพานข้ามดาราขึ้น และลากเขาไปในห้องส่วนตัวที่ใช้ต้อนรับอาคันตุกะ เหมือนโยนตุ๊กตายัดนุ่นเข้าไป
"นี่ไม่เหมาะสมนะครับ ท่านอันดับสี่ นี่เป็นโอเมก้าของดาวอื่น!"
"หุบปาก" ศีรษะของเบต้าผู้กล้าหาญขัดขวางขาดออกจากลำตัว ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวไปหลายเมตร แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากคนที่เขาทัดทาน
"บัดนี้มันเป็นของเราแล้ว เราจะทำอะไรกับมันก็ได้ ที่ใดก็ได้ที่เราพอใจ"
คำกล่าวนี้ทำให้ไนท์ขนลุก เขาพยายามจะร้องบอกว่าเขาไม่ใช่โอเมก้า แต่ลำคอเขากลับไร้เสียงเพราะอุ้งมือเล็กๆนั้น บีบรัดไว้ เขาไม่ได้คิดไปเองว่าใบหน้างามที่คลอเคลียด้วยเส้นผมสีเงินยวลกำลังแย้มยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นเขาพยายามดิ้นรนหนี
"ไม่ต้องกังวลไป เราสัญญาว่าจะปรานีเจ้าให้มากที่สุด เจ้าจะไม่ตายภายในวินาทีเดียวเหมือนสวะตัวนั้นหรอก"
ประโยคนี้ย่อมหมายถึงเบต้าที่สิ้นชีพไปเมื่อครู่ แต่ในวินาทีนี้ไนท์กลับไม่อยากได้ความปรานี เขาอยากเป็นเพียงซากศพที่ไม่ต้องรับรู้สิ่งใดก่อนที่วินาทีถัดไปจะเริ่มด้วยซ้ำ
เพราะเขาจะถูกกระทำเยี่ยงโอเมก้าตัวหนึ่ง ถูกให้รองรับอะไรก็แล้วแต่ที่อัลฟ่าคนนี้พึงใจจะทำกับเขา ถูกใช้เป็นเครื่องมือทดลองวิชาที่รุนแรงแค่ไหนก็ได้ อันเป็นการกระทำตามธรรมเนียมปฏิบัติของอัลฟ่าต่อโอเมก้าที่พอใจ สิ่งที่เขาเองก็เคยทำมาในฐานะอัลฟ่าฝึกหัดกำลังย้อนกลับมาทำลายเขาเอง
ไนท์กระอักเลือดอย่างบอบช้ำจนเกินทน  นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดนทำร้ายอย่างสาหัส ถูกขยี้ความภาคภูมิใจจนไม่เหลือสิ่งใด
ในสติที่ขาดห้วงเป็นช่วงๆ เขาได้ยินเสียงของตัวเขาเองพูดกับเมเรสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เมเรส อยู่เฉยๆก่อนนะ ผมขอลองอะไรสักหน่อย"
เมเรสตัวสั่นด้วยความกลัว แต่มันก็ถูกพันธะห้ามไว้ไม่ให้ต่อต้าน ดวงตากลมๆของมันสะท้อนเงาของมัจจุราชที่เงื้อมมือมา มัจจุราชที่มันไม่สามารถหนีไปได้ มัจจุราชที่ไม่รู้ว่ามันมีความรู้สึกหรือไม่ และไม่เคยใส่ใจว่ามันเจ็บปวดอย่างไร
และตอนนี้เขาก็กำลังเป็นเช่นนั้น ถูกพลังที่เหนือกว่ากระทำไม่ต่างกัน
นี่คือความรู้สึกอะไรกัน?
ทำไมเขาถึง...ไม่เคยรับรู้?
แล้วทำไมเขาถึงต้องมารับรู้สิ่งนี้?
เป็นพระเจ้าที่มาในรูปของโชคชะตา หรือคือความบังเอิญที่ทำให้เส้นด้ายทั้งหมดมาบรรจบ เกิดเป็นเหตุการณ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงไปได้
ในห้วงนรกที่ดำเนินไป เสียงสวรรค์กลับเป็นเสียงของเบต้าคนที่สองผู้ยอมตายเพื่อเข้ามาทูลเรื่องสำคัญ
"ท่านอันดับสี่ องค์จักรพรรดิเรียกท่านไปร่วมการประชุมขอรับ"
ฉับ
ศีรษะของเบต้าคนที่สองกระเด็นลงพื้น เจ้าของนามอันดับสี่แค่นเสียงเฮอะ อิดออดที่จะไปครู่หนึ่ง แต่จำต้องผละไปด้วยความหงุดหงิด
ประตูห้องปิดล็อก แต่ไม่ได้ตรึงสนามพลังไว้ เพราะคงไม่มีใครคิดว่าโอเมก้าเมื่อถูกตัดเอ็นและถูกตัดการมองเห็นจะเคลื่อนตัวไปไหนได้
แต่ไนท์ไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหวร่างนี้ อัลฟ่าสร้างร่างและสลายทิ้งได้ตามใจชอบ  ไนท์พยายามครั้งสุดท้ายที่จะเป็นอิสระจากร่างที่ไร้ประโยชน์ เขาสูดหายใจเฮือก เขายังไม่ได้เรียนการใช้พลังขั้นสูงจากนามิก แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องใช้มันแล้ว ไนท์ต้องค้นหามันด้วยตัวเอง ก่อนที่มัจจุราชจะกลับมา
แล้วพลังสายหนึ่งก็ถูกส่งมาหาเขา รุ่นก่อนเหมือนจะรับรู้ได้ว่าเขาพยายามดึงพลังจากดวงดาวมาใช้ จึงส่งพลังหนุนมาให้สิ่งนี้ช่วยเขาให้หลุดจากพันธนาการได้ในที่สุด ไนท์สลายร่างกลับเป็นอนุภาคแล้วไปหลอมรวมใหม่ในสถานที่ปลอดภัย
คุณสมบัติของอัลฟ่าคือเหตุผลเดียวที่เขายังรอดมาได้ ไม่ได้จบชีวิตหลังรองรับความปรานีในการฆ่าเวลาเหมือนโอเมก้าทั้งหลาย
ไนท์กลับมาที่ห้องตัวเองในพระราชวัง ล้มคะม่ำหน้าคว่ำลงพื้น และหลังนอนนิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรงไปยาวนาน เขาก็อาเจียนออกมาจนหมดทุกสิ่ง แต่ความคลื่นเหียนก็ไม่หายไป กลิ่นคาวเลือดของตัวเองยังฉุนติดจมูก และภาพดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นก็ยังติดตาเป็นภาพหลอนที่ทำให้เขาเกือบคลุ้มคลั่งทุกครั้งที่มันจับจ้องตรงมาที่เขา
แม้จะสร้างร่างใหม่ที่ไร้บาดแผลได้ แต่จิตวิญญาณนี้คงบอบช้ำแสนสาหัสไปแล้ว รอยแผลที่มองไม่เห็นคอยรังแต่จะเจ็บแปล๊บขึ้นมาตลอดเวลา ทรมานหัวใจให้ปวดร้าวจนแทบทนไม่ได้
น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะมีให้ใคร ก็ไม่อาจหยุดหลั่งไหลได้อีกแล้ว
เขากุมลำคอและร้องคำราม
อย่างเคียดแค้นที่สุด
เจ็บปวดที่สุด
ชิงชังที่สุด
อ้ากกกก
เสียงก้องไปในพระราชวัง และทั้งดวงดาวเฟลม่า ทุกคนล้วนจดจำได้
หรือถึงแม้ผู้ใดจะลืมเลือน แต่ไนท์จะไม่มีวันลืม...
ว่าในวันนี้คือวันที่อิกไนท์ คลอร์ว ได้เข้าใจในสิ่งที่ไม่เคยมีอัลฟ่าคนไหนเข้าใจมาก่อน...นับตั้งแต่ยุคของราชาแม็กซิมัส นับเป็นเวลากว่าหมื่นล้านปีที่จักรวาลกำเนิดขึ้นมาและหัวข้อนี้ถูกละไว้ในฐานะเรื่องที่ไม่มีความสำคัญ
หัวใจของผู้ที่ถูกเหยียบย่ำ
หัวใจของโอเมก้า


## ตอนที่ 28  ปลดปล่อย

ยามเช้าของดาวเฟลม่าก็เหมือนทุกๆวัน เป็นรุ่งอรุณของเดือนสิบสองช่วงฤดูหนาวที่หิมะเริ่มตกลงมา ท้องฟ้าสีเทาดูหดหู่ดั่งดวงดาวกำลังโศกเศร้า
ไนท์ขังตัวอยู่ในห้อง พยายามรักษาบาดแผลที่ไม่เหลือร่องรอยใดๆไปอีกหลายสัปดาห์กว่าจะเริ่มกลับมาใช้ชีวิตเป็นปกติได้
อย่างน้อยๆก็ดูเหมือนว่าปกติ แม้ลึกๆแล้วเขาจะแน่ใจว่าตัวเองไม่มีวัน 'ปกติ' ได้อีกแล้วก็ตาม
เด็กหนุ่มไปที่คุกเป็นแห่งแรกในเช้าวันนั้น ดวงตาเย็นชาปราดมองโอเมก้ามากมายที่เขาได้รับมา และอีกมากที่เขาฝึกปั้นขึ้นมาเอง เพื่อฝึกการใช้พลังอัลฟ่าโดยมีเป้าประสงค์หลักคือเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง
เรื่องที่เขาไม่เคยคิดจะเข้าใจกลับเข้าใจ...เรื่องที่เขาอยากมองเมินก็ทำไม่ได้อีกแล้ว
เขาตวัดมือ สายโซ่ทั้งหมดก็แตกละเอียดเป็นเกล็ดหิมะ
"เอาพวกมันไปให้พ้นจากสายตาของผม"
คำสั่งเฉียบขาด ทำให้เหล่าเบต้ารีบก้มหัวพาโอเมก้าทั้งหมดออกจากกรงไป โดยไม่มีใครกล้าถามหาเหตุผล อันที่จริง ณ เวลานี้ ไม่มีใครกล้าสบดวงตาสีเขียวมรกตที่แทบจะบ้าคลั่งนี้อีกแล้ว
"ท่านไนท์ ท่านหมายรวมถึงเมเรสด้วยหรือไม่" นอร์ทเวสต์ลำดับที่ 268 ชายชราหัวขาวผู้เป็นคนเดียวที่กล้าเสี่ยงชีวิตทัดทานอัลฟ่าทุกรุ่น
ไนท์มองไปในกรงที่ลึกที่สุด จริงๆการขังโอเมก้าไม่มีความจำเป็น เพราะพวกมันไม่คิดจะหนีไปไหน กรงเหล่านี้จึงเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ใครหน้าไหนที่ทนแรงกระตุ้นไม่ไหว ฝ่าฝืนกฎมาแตะต้องของรักของหวงของอัลฟ่ามากกว่า
และที่ถูกคุ้มกันไว้แน่นหนาที่สุดก็คือ เมเรส...มันอยู่ข้างในนั้น
โอเมก้าที่เพื่อนให้มา
โอเมก้าคนแรกที่ทั้งโดดเด่นและเป็นที่ชื่นชอบของเขามากที่สุด
เขาไม่เคยไยดีว่าเมเรสจะพังอย่างไร เพราะเขาสามารถซ่อมเมเรสกี่ครั้งก็ได้ อันที่จริงเขาชอบทำให้เมเรสพังในหลายๆแบบเพื่อจะได้ฝึกใช้พลังอัลฟ่าที่แตกต่างกันไป ตั้งใจทดสอบขีดจำกัดที่โอเมก้าสามารถทนได้  และอีกเหตุผลหนึ่งคือเขาอยากที่จะทำเช่นนั้นด้วยสัญชาตญาณของอัลฟ่า
แววตาที่เขามองเมเรสเหมือนกับอัลฟ่าคนนั้นหรือเปล่า มันทำให้เขาพึงพอใจได้ เหมือนกับที่อัลฟ่าคนนั้นพอใจเขาใช่มั้ย?
แปล๊บ
ไนท์กุมหัวตัวเองแน่น เจ็บร้าวเข้าไปถึงกระดูก หัวใจเต้นรัว มือเริ่มสั่นจนควบคุมไม่ได้ รู้สึกคลื่นเหียนจนอยากอาเจียนทั้งที่ในท้องว่างเปล่ามาหลายวันแล้ว
เขาลบความทรงจำตัวเองในวันนั้นทิ้งไปแล้วหลายครั้ง สร้างร่างกายใหม่ขึ้นมาอีกหลายสิบหน แต่ไม่ว่าจะทำยังไง ร่างกายเขาก็ยังจำได้ อนุภาคสั่นไหวทุกครั้งที่ภาพดวงตาสีทับทิมแว่บเข้ามาในสมอง
เขาพยายามลืม แต่หัวใจเขาไม่ลืม ดวงดาวก็ไม่ลืม แม้จะจำรายละเอียดทั้งหมดไม่ได้ แต่มันก็คอยบอกเขาว่าเคยมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นในวันนั้น
"ไปซะ"
โอเมก้าตรงหน้าเอียงคอ มันไม่เข้าใจคำสั่งนี้ มันยังคงรอคอยเรื่องเลวร้ายที่จะเกิดขึ้นกับมันอยู่ทุกวัน มันไม่มีทางเลือกใดนอกจากอยู่ตรงนี้ และรองรับทุกอย่างที่เขาทำกับมัน
จะต้องร้องเรียนต่อสิ่งใด มันก็แค่โชคร้ายที่เกิดมาเป็นโอเมก้าเท่านั้นเอง...
ใครบางคนอาจจะพูดแบบนี้
แต่ว่า
แค่โชคร้ายหรือ?​
เมเรสแค่โชคร้าย แล้วเขาล่ะ?  เขาเพียงแค่โชคร้ายที่อ่อนแอกว่า และบังเอิญไปอยู่ตรงหน้าอัลฟ่าคนนั้นเท่านั้นเองหรอ?
มันก็แค่เรื่องบังเอิญ เป็นความโชคร้ายของคนบางคนใช่มั้ย?
ดวงตามรกตลุกไหม้ด้วยความชิงชัง
ข้ออ้างห่วยๆนี้เขาไม่คิดจะรับฟังหรอก!!
เปรี้ยะ
ตราประทับสลายไปด้วยความตั้งใจของเจ้าของ โอเมก้าน้อยเบิกตากว้าง ไม่มีใครรู้แล้วว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นกับมันอีกแล้ว
"นายไม่ใช่โอเมก้าของผมแล้ว เมเรส จงไปซะ!"
[ S T R I N G : CODE : R E L E A S E ]
เบต้าชราอ้าปากค้าง เขาไม่มีคำพูดใดจะกล่าว หรือแม้แต่จะห้ามได้ทัน เพราะสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่มีในตำราเล่มไหนเคยบันทึกให้เขาได้รู้
สิ่งที่ถูกปลดปล่อยจะกลายเป็นบางสิ่งที่ไม่มีนิยามในจักรวาลนี้
เมเรสเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสีเทามันพร่างพรายด้วยแสงของดวงดาว จากนั้นมันก็ทะยานออกจากกรงไป ร่างมันลอยขึ้นไปสู่ชั้นบรรยากาศ และไม่นานก็หายไปจากสายตา
มันไปแล้ว...ไปจากเขา หนีไปจากมัจจุราชคนนี้
"ผมขอโทษ เมเรส..."
ไนท์ยืนนิ่งมองตามไปโดยไม่ทำอะไร สองมือเขากำแน่น สายตาเขาแข็งกร้าว ดวงตาสีมรกตฉายแววเด็ดเดี่ยวมั่นคง
"เจ้าคิดจะทำอะไร อิกไนท์"
รุ่นก่อนก้าวเข้ามาเพราะรู้สึกถึงความผิดปกติ นามิกปรายตามองก็เห็นความเจ็บปวดในดวงตาสีเขียวคู่นั้นชัดเจน ทั้งที่ครั้งหนึ่งมันเคยเต็มไปด้วยความโอหังมั่นใจจนเขาแสนเหนื่อยใจ แต่มาวันนี้มันกลับทำให้เขาสั่นสะท้าน
เด็กหนุ่มเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปเพียงแค่ค่ำคืนเดียว ชั่วเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่เปลี่ยนความคิดของคนคนหนึ่งไปตลอดกาล ถึงอย่างนั้นนามิกก็อดทอดถอดใจไม่ได้  ทั้งๆที่โอกาสมีเพียงหนึ่งในล้านที่คนสองคนในดวงดาวกว้างใหญ่จะได้เจอกัน มันเป็นโชคชะตาหรือไรที่ทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้
"คุณควรจะสอนทุกอย่างให้กับผมโดยเร็วที่สุด" ไนท์เอ่ยอย่างเยือกเย็น
"จะไปแก้แค้นงั้นหรือไนท์?"
"…"
นามิกรู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว เพราะดวงดาวบอกเขา แต่ก็สุดจะทำอะไรได้ ตอนนั้นเขาเข้าพบจักรพรรดิอยู่ และบัดนี้อาคันตุกะทั้งสองก็กลับไปแล้ว โดยทิ้งรอยแผลบาดลึกเอาไว้ในใจคนคนหนึ่ง
"เจ้าสามารถเข้าใจเหล่าโอเมก้าได้ในวันนี้ ถ้าเช่นนั้นมันก็ไม่ยากถ้าเจ้าจะเข้าใจอัลฟ่าคนนั้นเช่นกัน เพราะมันธรรมเนียมปฏิบัติที่ทุกคนทำต่อโอเมก้ามาโดยตลอด...เจ้าน่าจะเข้าใจมันดีที่สุดนะ อิกไนท์"
แววตาของไนท์วาวว่าบเหมือนแก่นดาวที่ลุกไหม้
"ถึงจะเป็นอย่างนั้น ผมก็มีสิทธิโกรธ และเมเรสก็มีสิทธิที่จะโกรธผมเช่นกัน"
"นี่คือเหตุผลที่เจ้าปล่อยมันไป?"
ไนท์หลุบตาลง น้ำเสียงของเขากดต่ำเหมือนพยายามข่มอารมณ์ที่กำลังแผดเผาตัวเขาข้างในเอาไว้
"ผมจะตามล่าอัลฟ่าคนนั้น และเมเรสเองก็มีสิทธิที่จะตามล่าผม ผมจะให้สิทธินั้นกับเมเรส เช่นเดียวกับที่คุณไม่ควรมาขวางสิทธิของผม!"
ดวงตาสีเขียวได้เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทฉับพลัน ไนท์สร้างร่างของตัวเองขึ้นมาใหม่ จากชายหนุ่มผมสีเงินดวงตาสีเขียวน้ำทะเล บัดนี้เขาจะกลายเป็นรัตติกาล ดวงตาสีดำเช่นเดียวกับสีผม ไม่หลงเหลือตัวตนดั้งเดิมใดเอาไว้ที่นี่อีกแล้วจนกว่าจะถึงวันที่เขาจะสามารถควักดวงดาวสีแดงสดดังทับทิมคู่นั้นออกมาขยี้ในกำมือได้
การล่าอัลฟ่าจึงเริ่มต้นขึ้นนับจากนั้น พร้อมกับฉายาอิกไนท์ คลอร์วที่สะท้านสะเทือนไปทั้งจักรวาล


## ตอนที่ 29 คำสัญญา

ซ่า ซ่า
ภาพของเด็กหนุ่มและอัลฟ่ารุ่นก่อนสลายไป
ผมเข้าใจแล้ว ในที่สุดผมก็เข้าใจ
ท่านไนท์...
อดีตของท่าน ความเจ็บปวดของท่าน
สัตว์ประหลาดนั่นคือเมเรส คือความรู้สึกผิดของท่านต่อโอเมก้าทั้งหมดที่เคยถูกท่านกระทำ ท่านจึงปล่อยมันเป็นอิสระ
และอันดับสี่หรือจักรพรรดิอาเบลคนปัจจุบัน คือคนที่ทำร้ายท่านอย่างสาหัส และ คือคนที่ทำให้ท่านเข้าใจพวกเราจากก้นบึงหัวใจ
ที่แท้ท่านไนท์ก็เข้าใจพวกเราด้วยเหตุการณ์นี้เอง
น้ำตาใสๆของผมไหลลงอาบแก้ม บทละครบทนี้ ผมไม่รู้แล้วว่าควรจะโกรธแค้นชิงชังหรือโศกเศร้าให้กับตัวละครทั้งหมดอย่างไร
"จำได้แล้วสินะ"
เทพบุตรที่ยืนตรงหน้าผมเอ่ยขึ้น ยื่นมือมาปาดน้ำตาผมออกไป สีหน้าเขาสงบนิ่งประหนึ่งรูปสลักบนสรวงสวรรค์
"ไนท์...สิ่งที่อาเบลคนนั้นทำกับนายไว้"
เขาเอ่ยเบาๆ ดวงตาจ้องมาที่ผม ข้างในดวงตาคู่นั้นทั้งเยือกเย็นและรุนแรงเหมือนพายุหิมะกำลังกระหน่ำซัด
"มันจะต้องชดใช้"
นี่คือสัญญา...
"ไนท์"
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความทรงจำ ไม่ใช่เสียงของใครอื่น แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมเอง
เวอร์ชูว?
อัลฟ่าหนุ่มในชุดเต็มยศยืนนิ่งหน้าประตูห้องที่ปิดสนิท ทางเข้าถูกผนึกด้วยพลังของดวงดาว ทำให้แขกต่างดาวอย่างเขาฝ่าเข้าไปไม่ได้
"แม้แต่ผมนายก็ไม่อยากเจอแล้วงั้นเรอะ?" เขารู้เรื่องจากนามิกแล้วจึงรีบมาหา แต่ดูเหมือนเพื่อนจะไม่อยากให้เขาเข้าไปพบ ไม่อยากให้เขาเห็น...ช่วงเวลาที่เจ้าตัวกำลังสมเพชตัวเอง
"นามิกเป็นห่วงว่านายจะทำอะไรไม่เข้าท่า"
"…"
คนในห้องไม่ตอบ มีแต่ความเงียบสะท้อนกลับไปมาในระเบียงทางเดิน เวอร์ชูวฝืนยิ้มบางๆ อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าอีกคนกำลังฟังอยู่
"นายไม่อยากดึงผมเข้าไปเกี่ยวสินะ เพราะศัตรูเป็นถึงสหพันธ์ดาวที่ใหญ่ที่สุด"
"…"
ชายหนุ่มถอนใจ พิงศีรษะกับบานประตูที่ไม่เคยสามารถกั้นพวกเขาออกจากกันได้ ดาวของพวกเขาอยู่ติดกัน เป็นดวงดาวสองดวงที่ดึงดูดกัน โคจรใกล้กันในระบบสุริยะเดียวกัน อัลฟ่าของพวกเขาทุกรุ่นล้วนสนิทสนม และครั้งนี้ก็คือยุคสมัยของพวกเขาที่จะเกิดและดับสลายไปพร้อมๆกัน
"นายคิดว่าผมจะวิ่งหนี ถ้านายบอกว่านายคิดจะทำอะไรต่อไปงั้นเรอะ?"
ดวงตาของเวอร์ชูวทอประกายเจิดจ้า  ใบหน้าหล่อเหลาของเทพบุตรบิดเบี้ยว เป็นความพิโรธที่ยิ่งกว่าสวรรค์ทลาย
"นายดูถูกผมมากไปแล้ว ไนท์..."
เส้นผมสีขาว ดวงตาสีหมอกที่ว่างเปล่า เวอร์ชูวสร้างรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเองขึ้นมาใหม่ในวินาทีนี้เอง กลายเป็นเวอร์ชูวแห่งปีกสันติภาพคนปัจจุบัน รวมทั้งรอยยิ้มของอัลฟ่าหนุ่มก็กลายเป็นรอยยิ้มเทพบุตรที่ผมเคยเห็น รอยยิ้มที่ยิ้มแค่เพียงเปลือกนอกแต่กลับเย็นเยือกจากข้างใน รอยยิ้มที่ดูแคลนจักรวาลทั้งหมด แต่เทิดทูนสิ่งเล่อค่าไว้เพียงสิ่งเดียว
"ค่าตอบแทนที่ทำร้ายนาย ผมสัญญาว่าจะให้มันจ่ายคืนเป็นเท่าตัว อัลฟ่าทุกอันดับ และจักรพรรดิอาเบลจะต้องชดใช้"
คำพูดของเขาบาดลึก ถ้อยคำของสัญญาที่นานแค่ไหนก็ไม่เปลี่ยนแปลง
ในวันนั้นไม่ใช่แค่ไนท์ที่ออกล่า เวอร์ชูวเองก็ร่วมมือด้วยเช่นกัน แฝงตัวในนามของปีกสันติภาพ ยืมอำนาจและทรัพย์สินเพื่อต่อกรกับอำนาจของอาเบลที่ตอนนั้นกำลังเข้าสู่ช่วงเลือกจักรพรรดิคนต่อไป
เพราะนี่คือสัญญา...
"สัญญาของพวกเรา ที่จะเอาชนะมัน"
ภาพในอดีตหายไป ข้างหน้าผมคือเวอร์ชูวในปัจจุบันที่ยื่นมือออกมาข้างหน้า กำลังบอกผมว่าถึงเวลาที่จะลงมือแล้ว
"ที่ผ่านมาเป็นแผนการของนายที่จะตีสนิทจักรพรรดิคนนั้นใช่มั้ย งั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะจัดการกับพวกมันแล้ว มัน...ที่ทำให้นายเจ็บปวด"
เพื่อนคนแรกสัญญาไว้แล้วว่าจะช่วยเขาแก้แค้น และเขาก็ไม่เคยผิดสัญญา กองกำลังและอำนาจทั้งหมดของปีกสันติภาพพร้อมสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เวอร์ชูวพร้อมแล้วที่จะลากทั้งจักรวาลเข้าสู่สงคราม
"กองกำลังทั้งหมดของผมเตรียมตัวที่จะลงมือแล้วไนท์ พวกเขาได้เห็นแล้วว่า 'เอซิสอาย' ของจักรพรรดิอาเบลน่ากลัวแค่ไหน และไม่มีใครอยากรับความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นกับดาวตัวเอง การทำให้คนพวกนั้นเห็นด้วยจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมเลย ไนท์ มติของปีกสันติภาพออกมาแล้ว..."
เวอร์ชูวเอ่ยด้วยรอยยิ้มเทพบุตรอันเดิม
ต้องแก้แค้นอาเบล ต้องทำลายมัน...ดวงดาวกระซิบบอกผม และแสดงสิ่งเลวร้ายที่อัลฟ่าคนนั้นเคยทำกับท่านไนท์ เส้นด้ายสีแดงที่ร้อยรัดข้อมือร่ำร้องเสียงจากอดีตให้ผมได้ยิน
เหงื่อกาฬไหลซึมที่แผ่นหลัง แต่ทั่วร่างกลับเย็นจัดเหมือนน้ำแข็งเมื่อผมได้รับรู้ความเจ็บปวด ความทรมานของท่านในช่วงเวลานั้น
ผมอยากโศกเศร้าแทนท่าน อยากจะเคืองแค้นแทนท่านอย่างที่สุด
แต่ทำไมผมถึงลังเลล่ะ?
จักรพรรดิอาเบลไม่รู้เรื่องนี้ใช่มั้ย เขายังให้ความสำคัญกับท่าน แสดงว่าเขาจำไม่ได้ เขาไม่เคยได้รู้ว่าคนที่เขาทำร้ายในวันนั้นคือใคร เขาคงคิดว่าโอเมก้าในวันนั้นเป็นแค่พวกพันธ์ุพิเศษที่กำแหง และได้ตายไปแล้ว...
"…"
ท่านไนท์ ทั้งหมดนี่คือแผนการของท่านจริงๆหรือ ทุกอย่างจนถึงวันนี้ที่ท่านเข้าใกล้จักรพรรดิอาเบลก็เพื่อแก้แค้นอย่างนั้นใช่มั้ย ท่านอยากแก้แค้น ท่านอยากทำลายล้างจริงๆหรือ?​
แล้วถ้าเป็นเช่นนั้น ทำไมผมถึงตอบรับไม่ได้ล่ะ? อะไรบางอย่างบอกผมว่ามันไม่ถูกต้อง
เพราะไม่ว่าผมจะพยายามค้นลึกลงไปในเศษเสี้ยวความรู้สึกที่หลงเหลือของท่านไนท์อย่างไร...กลับไม่พบความเกลียดชังของท่านต่ออาเบลเลย
ไม่พบเลย
ทำไมกัน?
มันเกิดอะไรขึ้น ความพยาบาทของท่านในวันนั้นหายไปไหน ทำไมท่านถึงไม่แค้นเคืองอาเบลอีกแล้วล่ะ? ไฟของการแก้แค้นของท่านดับสลายไปตั้งแต่เมื่อใดกัน?
"ใจอ่อนอีกแล้วเรอะไนท์ เห็นใจมันเรอะ?" ขณะที่ผมกำลังสับสนและไม่ได้ยื่นมือไปตอบรับคำชวนของเทพบุตร เวอร์ชูวก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วส่ายหน้า
"ไนท์นายควรจะลืมตาตื่นได้แล้ว นายกำลังลุ่มหลงจักรพรรดิอาเบล มันคงใช้พลังของอัลฟ่าที่เหนือกว่าสะกดนายสินะ เหมือนครั้งนั้นที่มันทำร้ายนาย"
"อาเบลไม่ได้สะกดผม" ผมตอบโพล่งออกไป แม้จริงๆแล้วผมเองก็ไม่รู้เลยว่าทำไมท่านไนท์ถึงได้เปลี่ยนไป แต่ผมแน่ใจว่าไม่มีใครสามารถสะกดท่านไนท์ได้ หากท่านไม่ต้องการ
แล้วความสัมพันธ์ของท่านกับอาเบลเริ่มต้นขึ้นเพราะอะไร?
ท่านกำลังแก้แค้นงั้นเรอะ ท่านกำลังวางแผนการดัดหลังจักรพรรดิอาเบลอยู่งั้นเรอะ? แต่บางอย่างบอกผมว่าทุกช่วงเวลาที่ท่านไนท์มองอาเบลมันไม่ใช่เรื่องหลอกลวง
ท่านให้อภัยได้อย่างไร? ท่านกลับมารักอาเบลได้อย่างไร?
แม้ผมจะหาเหตุผลไม่ได้ แต่ผมเองก็ไม่อยากเกลียดจักรพรรดิอาเบล
เพราะถ้าไม่มีอัลฟ่าอันดับสี่และความเจ็บปวดของท่านในวันนั้น ก็ไม่มีเหล่าโอเมก้าที่ท่านปลดปล่อย และไม่มีตัวผมในวันนี้...
ผมหวังว่าความคิดเช่นนี้จะไม่ผิดต่อท่านใช่มั้ย?
"ผมไม่ได้โกรธอาเบลแล้ว เวอร์ชูว" ผมไม่รู้คำตอบของท่านไนท์ แต่ผมรู้คำตอบของตัวผมเอง และผมก็ขอยืนยันสิ่งที่สัญชาตญาณข้างในได้ร้องบอก
ดวงตาของเทพบุตรมีเพียงความนิ่งเฉย เขาดูไม่ข้องใจเลยสักนิด  ราวกับคาดไว้อยู่แล้วว่าท่านไนท์จะต้องตอบเช่นนี้
"นายใจดีเกินไป นายให้อภัยง่ายเกินไป ไนท์ แต่อย่างไรมันก็ต้องชดใช้ นี่คือสัญญาของผม"
จู่ๆเวอร์ชูวก็วางมือบนหน้าผากผม ความทรงจำหนึ่งไหลผ่านไปที่ฝ่ามือของเวอร์ชูวอย่างรวดเร็วโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว
เป็นเสียงของใครคนหนึ่งจากอดีต ตามด้วยข้อความชุดหนึ่ง...ข้อความที่เป็นรหัสลับ
ทันใดนั้นผมก็เข้าใจแล้วว่าตอนนั้นอาเบลถามหาอะไร มันคือรหัสชุดนี้ รหัสที่เป็นความลับของอาวุธอันตราย
เวอร์ชูวกำความทรงจำนั้นไว้ด้วยรอยยิ้มเทพบุตร เพราะเขามาเพื่อความทรงจำนี้ตั้งแต่แรกแล้ว และเขารู้ว่ามันคือรหัสของสิ่งใด
M A X I M U S
[ D E S  C A R M E N : ทำงาน ]
[รหัสถูกต้อง การขับเคลื่อนเตาพลังงาน 'เดสคาร์เมน' เสร็จสมบูรณ์]
[ A X I S  A E Y E : ทำงาน]
[การโจมตีจะมาถึงใน 45 วินาที]
[โอกาสทำลายสำเร็จ 99.99 เปอร์เซ็นต์]
ปืนใหญ่ทำงานแล้ว แต่ครั้งนี้คนออกคำสั่งไม่ใช่เจ้าของ
"มันต้องตายด้วยอาวุธของตัวเอง นี่คือสิ่งที่สาสมกับมันแล้ว ให้มันชดใช้ให้กับนายเถอะ ไนท์"


## ตอนที่  30 อยู่ที่นี่

[ การโจมตีถึงเป้าหมาย ]
[ ยืนยันเป้าหมายถูกทำลาย ]
จุดที่แสดงตำแหน่งของสถานีอวกาศหน้าอดีตของดาว Abell 209 กะพริบหนึ่งครั้งแล้วหายไปจากแผนที่ทรงกระบอกอวกาศตรงหน้าผม
อาเบล ชาร์ล...และเมเรส
"นายทำอะไรลงไป..."
ผมแทบจะหมดแรงยืนเมื่อเห็นลำแสงพลังงานสูงพุ่งตัดผ่านจักรวาลไปยังเป้าหมายตามพิกัดดวงดาว พวกเขาจะต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ กำลังล้อมจับเมเรสเอาไว้ พวกเขาทั้งหมด...
เวอร์ชูวไม่มีสีหน้าของความสำนึกผิดใดๆเลย เขายักไหล่
"อัลฟ่าที่นั่นไม่ได้มาด้วยตัวจริงกันหรอก แต่ถึงเป็นตัวจริง กว่าปืนจะยิงก็ใช้เวลา พวกมันคงเปิดสะพานข้ามดาราหนีกันทัน ตามปกติอาวุธที่มีดีเลย์แบบนี้จะยิงวัตถุที่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ทันที เช่น ดวงดาว หรือสถานีอวกาศ ครั้งนี้ผมก็แค่ขู่ไปเท่านั้นเอง"
เวอร์ชูวเอ่ยอย่างเย็นชา และแสยะยิ้มกดลึก
"แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ..."
ผมไม่เข้าใจว่าเขาเอ่ยถึงอะไร แต่พอได้ยินว่าทุกคนน่าจะยังปลอดภัยผมก็รีบหายจากภาวะซึมเศร้า เลิกคิดต่อว่าด่าทอคนไร้สำนึกแล้วเปิดสะพานข้ามดาราไปยังพิกัดนั้นทันที
…
ห้วงอวกาศว่างเปล่า สถานที่ที่ผมเพิ่งเห็นดวงดาวแหลกสลายเป็นฝุ่นผง เคียงข้างด้วยแท่นยืนชมดาวขนาดใหญ่ บัดนี้กลับไม่เหลือสิ่งใดแล้ว นอกจาก...เมเรส
ไม่มีใครสนใจจับตัวประหลาดที่พยายามจะหนีออกจากสนามพลังที่สลายไปจากคลื่นการโจมตี อัลฟ่าคนอื่นๆล้วนรีบหนีไปกันหมดตั้งแต่รับรู้ได้ถึงการล็อกเป้าการโจมตีโดย 'เอซิสอาย' ที่พวกเขาเพิ่งเห็นพลังทำลายล้างไปจะจะตา
อาเบล และชาร์ลก็หลบไปแล้วเช่นกัน ผมดีใจที่พวกเขาปลอดภัยอย่างที่เวอร์ชูวบอก แต่เชื่อเลยว่าอาเบลคงจะตกตะลึง และกำลังวุ่นวายกับการหาว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งคงใช้เวลาไม่นานที่อาเบลจะโยงมาถึงรหัสที่ไนท์ได้รับมา และเมื่อนั้นความซวยก็จะหล่นมาถึงหัวผม
แค่คิดถึงตอนนั้นผมก็ตัวสั่นแล้ว นี่ผมจะเอาตัวรอดได้ยังไงกัน หรือผมควรจะบอกไปตรงๆเลยว่าเวอร์ชูวเป็นคนทำ แล้วปล่อยให้อาเบลประกาศสงครามกับปีกสันติภาพ กลายเป็นมหาสงครามถล่มจักรวาล?
ไม่ดี แต่จะให้อาเบลโผล่มาเหยียบย่ำผมเพื่อรีดความจริง นี่ก็ไม่ดีเหมือนกัน
ผมจะทำยังไงดี?
ขณะที่ผมกำลังกลัดกลุ้มก้อนสสารสีดำที่ถูกปล่อยเกาะให้ล่องลอยก็พลันขยับเขยื้อนคลืบคลานอย่างเชื่องช้าสู่อิสรภาพ ผมหันไปสนใจมันเป็นครั้งแรกด้วยความระแวงว่ามันกำลังทำอะไร หวังว่ามันจะไม่เข้ามาโจมตีผมหรอกนะ แต่สิ่งที่ผมเห็นก็เป็นเพียงแค่ สิ่งๆหนึ่งที่พยายามจะมีชีวิต...แม้จะไร้นิยามในจักรวาลนี้
เมเรส...
นายมาเพื่อช่วยโอเมก้า เพื่อกินเหล่าอัลฟ่า ที่ผ่านมานายยังคงตามหาวิธีแก้แค้นไนท์อยู่หรือเปล่า ไนท์ที่ทำร้ายนายและปล่อยนายเป็นอิสระ
ผมพยายามทรงตัวไว้ไม่ให้ถูกคลื่นลมสุริยะในจักรวาลพัดไป และพาตัวเองเข้าไปใกล้มัน มันเองก็เหมือนรู้สึกถึงผมได้ จึงหยุดการเคลื่อนที่และรอคอย
"ไนท์..."
เสียงในความยาวคลื่นที่แปลกประหลาดเปล่งออกมาเบาๆ มันพยายามเอ่ยเรียกใครคนหนึ่ง
"ไนท์ไม่อยู่แล้ว" ผมตอบออกไป เสียงของผมเองก็เบาหวิวเมื่อเอ่ยประโยคนี้ ทุกๆคำลอยค้างในใจผม และสะท้อนก้องไปมาคล้ายจิตใจส่วนลึกของผมต้องการให้มันช่วยย้ำเตือนความจริง
ไนท์สลายไปแล้วเพื่อมอบพลังให้กับผม ท่านน่ะจากไปที่ไหนสักแห่งที่ผมไม่รู้ อัลฟ่าที่ทำผิดต่อกฎของพระเจ้าจะต้องจากไปที่ใดกัน จะสามารถกลับไปสู่พระเจ้าเหมือนคนอื่นๆได้หรือไม่? ผมไม่รู้เลย...
"…"
ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาอีก เส้นผ่านศูนย์กลางของมันตอนนี้ไม่เกินสองฟุตเดี๋ยวหดเดี๋ยวขยาย เป็นกลุ่มก้อนหมอกสีดำที่กลืนไปกับจักรวาล เพียงแค่ข้างในของมันไม่มีแสงจากดวงดาวระยิบระยับเหมือนบรรยากาศรอบๆ
ผมไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับมันดี หากปล่อยไว้ตรงนี้ภาคีก็คงมาทำลายมัน หรือหากให้หนีไป มันก็จะไปทำลายคนอื่น โอเมก้าที่ถูกปลดปล่อย และกลายเป็นสิ่งใหม่ที่ไม่มีนิยามในจักรวาลมาก่อน นี่ไม่ใช่ความผิดของมันหรอก แต่มันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถูกทำลายไปอย่างนั้นหรือ?
หรือผมควรเอามันไปซ่อน พามันหนีไปให้ไกลจากการตามล่าของภาคี จากผู้คนที่คิดใช้ประโยชน์จากมัน ผมคิดหนักเท่าที่สมองน้อยๆของผมจะเอื้ออำนวย ด้วยเหตุผลเดียวเท่านั้น
เพราะผมเชื่อว่าท่านไนท์คงไม่อยากให้เมเรสตาย ท่านอยากให้เมเรสได้มีชีวิตใหม่ ชดเชยกับสิ่งที่ท่านได้ทำไว้กับโอเมก้าน้อยตัวนั้น
"…"
มันเปล่งวลีที่ฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาอีกครั้ง ผมพยายามเงี่ยหูฟังขณะคิดจะเปิดสะพานข้ามดาราส่งมันไปที่ใดที่หนึ่งที่ปลอดภัย
นี่อาจเป็นแค่การถ่วงเวลา แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย
"นิ…"
มันยังคงปล่อยคลื่นแรงสั่นสะเทือนออกมา เพื่อให้ใครก็ตามที่รับรู้ได้แปลงสัญญาณคลื่นนี้เป็นคำๆหนึ่ง
"นิก"
หา?
ผมตกใจแทบช็อกเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองถูกเอ่ยขึ้น ผมไม่ได้หูฝาดไปอีกแล้วใช่มั้ย
"นายรู้จักผมงั้นเรอะ?"
ผมเอ่ยถามอย่างโง่งม เพ่งมองเข้าไปในสสารสีดำที่บิดเบี้ยวแล้วรู้สึกเย็นว่าบไปทั้งตัว
"…"
ไม่มีอะไรตอบกลับมา
"นายรู้จักผมได้ยังไง?"
ผมไม่เคยเจอเมเรส เราไม่เคยเจอกันมาก่อน  ช่วงเวลาที่เมเรสมาอยู่กับท่านไนท์ก็ย้อนกลับไปนานมากก่อนที่ผมจะมา อยู่ที่นี่ แล้วทำไมมันถึงเรียกชื่อของผม ชื่อที่มีแค่คนดาวเฟลม่าไม่กี่คนที่รู้
"ไนท์...อยู่...ที่...ไหน" เสียงแหบต่ำของมันเอ่ยออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มีบางสิ่งคุ้นเคยที่ไม่มีอะไรมาแทนที่ได้
ปากของผมอ้ากว้าง แต่พูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว
'เมื่อเจ้าทำผิดบทบัญญัติของพระเจ้า ย่อมกลายเป็นบางสิ่งที่ไม่มีใครนิยามได้'
ไม่...จริง
ดวงตาคู่กลมเบิกกว้างยิ่งกว่าครั้งใดๆ ใจของผมสั่นรัวเหมือนพร้อมจะทลายทรวงอกออกมาข้างนอก หัวสมองผมปวดแปล๊บ หวนนึกไปถึงคำกล่าวข้างต้น แล้วความเย็นเยือกก็กรีดแทงไปถึงกระดูก ผมกำลังสะพรึงถึงบางสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ บางสิ่งที่ผมลืมนึกถึงไป
บางสิ่งที่เป็นไปแล้ว
หากโอเมก้าที่เป็นอิสระได้กลายเป็นสิ่งที่ไร้นิยาม แล้วคนที่ปลดปล่อยโอเมก้าให้เป็นอิสระ ยกพลังอัลฟ่าให้กับโอเมก้า พระเจ้าจะให้เขากลายเป็นสิ่งใดหลังจากนั้นหรือ...?
"ไนท์..."
มันเอ่ยอีกครั้งอย่างเลื่อนลอย แต่คราวนี้ผมกลับยื่นมือออกไปพยายามจะคว้าละอองฝุ่นสีดำไว้ในอุ้งมือ
"อยู่ที่นี่..."
ผมกระซิบบอกตัวเอง พร้อมกับน้ำตาร้อนๆที่เอ่อล้นข้างแก้ม
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมแน่ใจ ครั้งแรกที่ผมเลือกเชื่อสัญชาตญาณมากกว่าความจริง
มันเหมือนความฝัน เป็นฝันดีที่สุดที่ผมเคยมี
"ไนท์อยู่ที่นี่..."
ท่านอยู่ตรงหน้าผม
ท่านจำชื่อของตัวเองได้ และก็ชื่อของผมที่ท่านตั้งให้
ไนท์ยังมีชีวิตอยู่
ท่านยังไม่ได้หายไปจากผม


## ตอนที่  31 ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด

"ไนท์...อยู่ที่นี่"
ผมเอ่ยอย่างยากลำบาก แต่เมื่อผมตอบไปเช่นนั้น ก้อนสีดำก็เหมือนมีปฏิกิริยาขึ้นมา มันขยายตัวขึ้น พยายามสร้างรูปร่างก่อตัวเป็นอะไรสักอย่าง
ผมไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิด แต่อย่างไรก็คงไม่ผิดแน่ๆ เพราะนี่คือเขา อัลฟ่าของผม ราชาที่ผมติดตามมา คนที่ผมใกล้ชิดที่สุดและเทิดทูนเหนือสิ่งใด
อิกไนท์ คลอร์ว...เขายังอยู่ตรงนี้
มันไม่ได้เอ่ยอะไรตอบออกมา แต่ส่วนที่ยื่นออกมากลายสภาพเป็นมือสีดำข้างหนึ่ง ยื่นตรงมาหาผม...
ในหัวของผมว่างเปล่า จ้องมือข้างนั้นด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ
ฝ่ามือนี้ดูดกลืนอัลฟ่าและดวงดาว หากจับมือข้างนี้ไว้จะเกิดอะไรขึ้น...
จากความตกใจ ดีใจ ก็แปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว...
ถ้าเขาเป็นท่านไนท์ ถ้าผมจับมือเขาแล้วเขาได้พลังกลับคืนไป แล้วผมล่ะ ต่อจากนี้ผมจะกลายเป็นอะไร?​
ความคิดที่ผมไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันยอมให้เกิดขึ้นก็เริ่มแทรกซึมไปทั่วร่างจนผมเพียงยืนนิ่งเฉย มองมือข้างนั้นด้วยแววตาที่หวาดระแวง
ในวินาทีนั้นผมกลัวเหลือเกิน กลัวว่าตัวเองจะหายไป  กลัวปลายทางที่มองไม่เห็น กลัวการที่จะต้องบอกทุกๆคนว่าผมไม่ใช่ท่านไนท์  กลัวปฏิกิริยาของพวกเขาเมื่อทุกคนรู้ว่าผมไม่ใช่อัลฟ่า
ทุกสายตาเป็นห่วงที่เคยมองมา ทั้งชาร์ล อาเบล อีสต์ รวมทั้งเวสต์ ทุกสิ่งคงเปลี่ยนไป เหลือเพียงสายตาดูแคลนส่งมาที่ผมข้างในกรง สายตาที่มองผมเป็น...โอเมก้า
แต่ก่อนผมไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อผมมีทุกสิ่งแล้ว ผมจะสามารถเสียมันไปได้จริงๆหรือ
ผมจะคืนทั้งหมดนี้ให้ท่านไนท์ แล้วกลายเป็นอะไรสักอย่างที่แม้แต่พระผู้เป็นเจ้าก็ไม่ต้องการนิยามได้จริงหรือ?
มู...ถ้านายได้มีสติตื่นขึ้นมาสักครั้ง นายก็คงไม่อยากกลับมาเป็นแบบที่ตัวนายเป็นหรอกใช่มั้ย?
ผมน่ะ...ผม
หยดน้ำตาลอยไปในอวกาศที่ไร้แรงโน้มถ่วง แต่มือของผมกลับเหมือนถูกแรงโน้มถ่วงยึดไว้ มันไม่ขยับ  ผมเอื้อมมือออกไปไม่ได้ แม้จะออกคำสั่งกับมันแค่ไหน จิตใจที่หวาดกลัวก็ไม่ยอมทำตาม ผมจับมือท่านไนท์ไม่ได้  มือที่เคยประคับประคองผมไว้ แต่พอมาครั้งนี้ผมกลับ...ทำเหมือนไม่รู้จักเขา
"ไนท์!"
แผ่นคริสตัลใสปรากฎขึ้นมาทั้งสี่ทิศปิดกั้นก้อนสีดำเอาไว้ กันผมออกห่างจากอนุภาคของมัน
"เอ็งทำบ้าอะไร!"
เป็นชาร์ล เขากลับมาแล้วเมื่อการโจมตีผ่านพ้นไป และจับสัตว์ประหลาดไว้ในกรงแก้วอีกครั้ง
นักรบสีเพลิงมองสำรวจผมและถอนหายใจโล่งอกที่เห็นผมปลอดภัยครบสามสิบสอง
"ฝีมือเวอร์ชูวสินะ?"
ผมลืมเรื่องปืนใหญ่นั่นไปสนิทจนชาร์ลทักขึ้นมา เรื่องที่เพิ่งเกิดไปเมื่อสิบกว่านาทีก่อน แต่สำหรับผมเหมือนผ่านไปหลายสิบปีแสงเสียแล้ว  แต่ทำไมชาร์ลถึงรู้ได้รวดเร็วนักล่ะ ผมยังไม่ทันอ้าปากอธิบายอะไรเลย
"เจ้าบ้านั่นคิดจะทำให้จักรวาลแตกแยก บีบคั้นอาเบล สร้างความกดดันให้ทุกฝ่ายไม่ไว้ใจในอาวุธทรงพลังของอาเบล ไอ้บัดซบนั่นทำเกินไปแล้วจริงๆ"
"นายหมายถึงอะไร..." ผมยังสับสนอยู่ จิตใจตอนนี้ไม่รับรู้อะไรเท่าไรนัก
"ผลลัพธ์ที่มันต้องการไม่ใช่การฆ่าอัลฟ่าทั้งหลายที่นี่ แต่เป็นการทำให้พวกนั้นหวาดระแวงอำนาจของอาเบล ตอนนี้หลายฝ่ายเริ่มเข้าร่วมทีมสันติภาพแล้วล่ะ อ้างเรื่องอาวุธที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวของอาเบล ตั้งเป็นประเด็นโจมตีให้อาเบลทำลายอาวุธที่คุกคามดาวอื่นทิ้งเสีย ไม่ก็อ้างว่าอาเบลคิดจะก่อสงคราม และหาข้ออ้างสร้างกองทัพป้องกันตัวเอง  เมื่อกี้อาเบลชิงประกาศผ่านภาคีว่า'เอซิสอาย'ขัดข้องจากการยิงในครั้งแรกทำให้สูญเสียการควบคุม เพื่อลดความเป็นศัตรู ไม่อย่างนั้นอีกไม่นานจะเกิดสงครามแน่นอน"
ผมเพิ่งเข้าใจเมื่อชาร์ลอธิบายเป้าหมายของเวอร์ชูว การกระทำแปลกๆของเขาที่ย้อนแย้งกันเอง ที่แท้เขายังคิดทำลายอาเบลอยู่ แต่ไม่ใช่ทางตรง เป็นการยืมมือคนอื่นในทางอ้อม
แต่...มันไม่สำคัญแล้ว ไม่ว่าจะชาร์ล อาเบล หรือเวอร์ชูว
เพราะผมน่ะ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย ทำไมผมถึงเพิ่งรู้ตัวนะ? เพราะนั่งอยู่ในความฝัน? เพราะคิดว่ามันเป็นฝันดีๆที่มีคนมาใส่ใจโอเมก้าอย่างผม
ชาร์ลเห็นผมยืนทื่อไม่ตอบสนองอะไร เขาคงเข้าใจว่าผมกังวล จึงวางมือบนหัวผมเบาๆ
"ไม่เป็นไรนะ นายไปพักเถอะ การกระทำของเจ้าบ้านั่นมันเหนือการควบคุมอยู่เสมอแหละ เดี๋ยวอาเบลก็จัดการได้"
เขาพยายามปลอบใจผมที่สีหน้าว่างเปล่า ฝ่ามืออบอุ่นลูบผ่านปอยผมช้าๆ
แล้วโดยไม่ได้ร้องขอ ผมก็เห็นเรื่องราวต่อจากนั้น เป็นความทรงจำที่เชื่อมโยงไปถึงชาร์ล...
ในวันที่ไนท์ตื่นขึ้นมาด้วยความบิดเบี้ยวและบ้าคลั่ง ดวงตาสีดำของเขาเห็นแต่ความแข็งแกร่งของศัตรูและความอ่อนแอของตัวเอง...ความแตกต่างที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกรีดแทงอยู่ตลอดเวลา
เขาต้องการแก้แค้นอัลฟ่าของสหพันธ์ดาวที่แข็งแกร่งที่สุด แรงผลักดันที่เชี่ยวกราดและรุนแรงนี้ผลักดันให้เขาดิ้นรนศึกษาศาสตร์การใช้พลังสตริงจนชำนาญ และเมื่อเขาเรียนรู้ทุกอย่างจากรุ่นก่อนจนหมดสิ้นแล้ว เขาก็ประหารอัลฟ่าคนก่อน กลายเป็นอัลฟ่าคนแรกที่กลืนกินอัลฟ่าของตัวเอง ผู้เป็นดั่งพ่อและอาจารย์
รุ่นก่อนเหมือนคาดเดาได้อยู่แล้ว นามิกเพียงหลับตารับดาบประหาร
"ข้าหวังว่าเจ้าจะมีความสุขกับชีวิตอัลฟ่า อิกไนท์ จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง"
ไนท์ได้ความทรงจำทั้งหมดมาจากรุ่นก่อน รับรู้ได้ว่ารุ่นก่อนเป็นห่วงเขามากแค่ไหน แต่เขาไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป ในตอนนั้นเขามีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว
เขาออกล่าโดยเลือกหมู่ดาวที่มีการกดขี่โอเมก้าด้วยความโหดร้าย เพราะเขารู้สึกคลื่นเหียนเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นโอเมก้าที่อ่อนแอโดนทำร้าย
เขาไม่ได้คิดจะตั้งตัวเป็นฮีโร่ เขาแค่อยากหาที่ระบายอารมณ์และฝึกฝนการต่อสู้กับอัลฟ่า เพื่อวันหนึ่งเขาจะไปหามัน มันที่ทำร้ายเขาไว้สาหัส แล้วทำให้มันสำนึกกับคืนวันที่มันทรมานเขาทั้งเป็น
มันควรจะเป็นเช่นนั้น...และทั่วจักรวาลคงได้จารึกนามของอิกไนท์ คลอร์วไว้ ในฐานะผู้ที่สามารถ 'ล่า' จักรพรรดิอาเบลได้ ถ้าคนบางคนไม่ได้มารนหาที่ตายตรงหน้าสัตว์ร้ายที่กำลังอาระวาดอย่างเขา
"เอ็งน่ะเรอะ ปีศาจที่อาระวาดในช่วงนี้?"
น้ำเสียงตื่นเต้นเอ่ยถาม ขณะที่เจ้าตัวโผล่มาดักอยู่หน้าดวงดาวเป้าหมาย พวกภาคีพยายามแกะรอย และคาดเดาดาวที่เขาจะลงมือ คงค้นพบว่าโอเมก้าเป็นตัวแปรที่เขาใช้ตัดสินประหารอัลฟ่าแต่ละคนจึงมาดักได้ถูกทาง
"อิกไนท์ คลอร์วคือเอ็งสินะ ข้าคือตัวแทนของภาคี ชาร์เลส ชาร์ลแห่งดาวโฌฌอน วันนี้อาสา​มาจับกุมเอ็ง"
"…"
ชาร์เลส ชาร์ล ไม่ได้อยู่ในบัญชีที่ไนท์ต้องการล่า เขาไม่คิดจะสนใจ ยกเว้นแต่ว่ามันเป็นพวกโง่ที่หาเรื่องใส่ตัว
"อย่ามาขวาง..."
บุรุษผมสีเพลิงส่ายหน้า "โชคร้ายที่ข้าทำตามไม่ได้ว่ะ และอีกอย่าง ข้าแค่ชอบประลองกับคนมีฝีมือ เอ็งก็ช่วยมีน้ำใจหน่อยแล้วกัน ถ้าเอ็งชนะ จะทำอะไรกับข้าก็ทำ แต่ถ้าข้าชนะ เอ็งต้องไปมอบตัวกับข้า"
"…"
ในเมื่ออีกฝ่ายปรารถนาความตายไนท์ก็ไม่ปรานี การต่อสู้เปิดฉากขึ้นในอวกาศที่ต่างคนต่างก็ไม่มีใครได้เปรียบใคร แต่ไนท์ก็ไม่ใช่อัลฟ่าฝึกหัดคนเดิมแล้ว เขาเก่งกาจ ใช้พลังได้คล่องแคล่ว และโหดเหี้ยม ไม่สนใจว่าจะต้องใช้กลโกงอะไรในการเอาชนะ ขอแค่ผลลัพธ์สุดท้ายสามารถเหยียบย่ำฝ่ายตรงข้ามไว้ได้ เขาก็พอใจแล้ว
และเขาก็ชนะอัลฟ่านักรบคนนั้นได้ในที่สุด
ร่างกายของชาร์ลแม้จะผ่านการต่อสู้มาแล้ว แต่ก็ยังมีความทนทานมาก ไนท์เห็นว่ามีประโยชน์ จึงไม่ได้ฆ่าชาร์ลในทันที แต่พากลับไปเป็นตัวทดลองหาวิธีการใช้พลังใหม่ๆ เพื่อสู้กับสหพันธ์ดาว ABELL
อาวุธต่างๆถูกเอาออกมาทดลองใช้วัดประสิทธิภาพต่ออัลฟ่า เขาระวังไม่ให้ตัวทดลองตายไปก่อน โดยยอมเหลือช่องทางเล็กๆให้ชาร์ลสามารถดึงพลังจากดวงดาวของตัวเองมาได้ ยื้อความตายวินาทีต่อวินาทีให้กับเขา
ไนท์คิดว่าชาร์ลจะสบถสาปแช่งเขาเหมือนอัลฟ่าคนอื่นๆที่เขาเอามาทดลองและฆ่าทิ้ง แต่ชาร์ลกลับทำให้เขาประหลาดใจ อัลฟ่าดาวโฌฌอนนิ่งเฉย กัดฟันอดทนต่อการทดลองของเขาดั่งหินผา
"นายไม่หนวกหูดีนะ ถ้าจบการทดลองนี้ นายรอดไปได้ ผมจะปล่อยนายไปแล้วกัน"
ชาร์ลถมน้ำลายลงพื้น แล้วแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ
"เอ็งจะทำอะไรก็เรื่องของเอ็ง เพราะตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเอ็งไม่ได้แตกต่างอะไรหรอก"
"นายหมายถึงอะไร?"
ชาร์ลเงยหน้าขึ้นเผยใบหน้าไร้สีที่แทบเหมือนซากศพ เขาพ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดออกไป แล้วเอ่ยอย่างอ่อนล้า
"ข้าคิดว่าแกล่าพวกมัน เพราะรังเกียจวิธีการของพวกมัน ที่มันทำต่อประชาชนของตัวเองและอัลฟ่าของดาวเล็กๆดวงอื่น แต่สิ่งที่แกทำน่ะ..."
ดวงตาคู่นั้นที่มองมาฉายชัดถึงความดูถูก และผิดหวัง
"ไม่ได้ต่างอะไรจากพวกมันเลย..."
ชาร์ลพูดจบก็สลบไป พลังที่ส่งมาจากดาวของเขาถึงขีดจำกัดที่จะประคองสติไว้ได้แล้ว
แต่คำพูดของชาร์ลกลับทิ้งความจริงที่สั่นคลอนจิตใจของไนท์ สั่นคลอนเข้าไปถึงจิตวิญญาณที่ทำให้ไนท์มองเห็นโลกเปลี่ยนแปลงไป ดั่งครั้งที่มันทำให้เขาเข้าใจโอเมก้า แต่ครั้งนี้มันกลับทำให้เขาเข้าใจคนที่เขาไม่คิดจะเข้าใจและเกลียดชังมาโดยตลอด
เพราะมันทำให้เขาเข้าใจอัลฟ่าคนนั้น และอัลฟ่าทุกๆคน
ไนท์รู้สึกคลื่นเหียน เจ็บแปล๊บที่กลางอกยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เขาได้รู้ความจริงแล้วว่าตัวเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยังคงเป็นตัวตนที่น่ารังเกียจไม่ต่างจากอัลฟ่าที่เขาบอกว่าจะให้มันสำนึกในความผิด
'เจ้าน่าจะเข้าใจอัลฟ่าคนนั้นได้ดีกว่าใคร'
ดั่งที่รุ่นก่อนพูดไว้ ตอนนั้นไนท์ไม่สนใจจะตีความประโยคนั้น แต่มันคือความจริง
สิ่งที่เขาทำ ก็เหมือนกับที่อาเบลทำกับเขา...ทดลองพลังของตัวเองกับสิ่งมีชีวิตอื่นเพื่อทำลายขีดจำกัดของตัวเองให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เพราะว่าลึกๆแล้วทุกคนล้วนหวาดกลัวตัวเองที่อ่อนแอ และหวาดผวาที่จะถูกกระทำเช่นที่ทำกับคนอื่น
เพราะโลกที่อัลฟ่าดาวอาเบลอยู่นั้นโหดร้าย พวกเขาทั้งสี่อันดับต้องฆ่ากันเองเพื่อชิงตำแหน่ง พวกเขาต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น  มีสิ่งมีชีวิตอีกมากที่ตกเป็นเหยื่อทางอ้อมของสงครามภายในเช่นนี้ และตกเป็นเหยื่อของความเคียดแค้นของเขาเช่นกัน
เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
ไนท์ปล่อยชาร์ลที่งุนงงเป็นอิสระ และกลับมาที่ห้องลับของดวงดาวด้วยความสับสน จากนั้นเขาก็ไม่ได้ออกล่าอัลฟ่าใดๆอีก ไม่ได้บอกเวอร์ชูวให้รับรู้ เขาครุ่นคิดเงียบๆอยู่คนเดียว พยายามหาความแตกต่างระหว่างสิ่งที่ตัวเขาทำกับสิ่งที่อาเบลทำ
และก็ไม่พบเลย...
เขาก็กระทำต่อผู้อื่นดุจเดียวกับที่ตัวเขาถูกกระทำ
ไนท์โกรธแค้น แต่ไม่ใช่อาเบลแล้วที่เขาโกรธ ไม่ใช่การกระทำของอัลฟ่าคนนั้นที่เขารังเกียจ
แต่ทั้งหมดคือตัวเขาเอง
สายฝนชุ่มช่ำโปรยปรายลงมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปีที่อัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่าดิ้นรนฝึกฝนหาความก้าวหน้าท่ามกลางความแห้งแล้ง แต่มาบัดนี้เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีดำสนิทกลับเคลือบด้วยประกายสีเขียวมรกตสดใสดั่งที่เขาเคยมีในอดีต
เขาสัมผัสได้ว่า อิกไนท์ คลอร์ว ผู้โกรธแค้นได้ตายลงในวันนี้
ตายไปแล้ว...จากตัวตนของเขา
ทำไม...
ไนท์ถามตัวเขาเอง ถามโชคชะตา ถามพระผู้เป็นเจ้าถ้าหากว่าพระองค์ยังเฝ้าดูอยู่
เขาถามว่าทำไมเขาต้องเข้าใจในสิ่งที่เขาไม่เคยอยากเข้าใจด้วย?
เป็นความเข้าใจโดยที่เขาไม่ได้ต้องการ หรือเพราะว่าพระองค์ปรารถนาเช่นนั้นอยู่แล้ว
เพราะความเข้าใจมักทำให้คนคนหนึ่งหลงรักสิ่งนั้นในท้ายที่สุดใช่หรือไม่?


## ตอนที่  32   ตัดสินใจ

อาเบลคือคนที่ทำให้เขาเข้าใจโอเมก้า
ชาร์ลคือคนที่ทำให้เขาเข้าใจอัลฟ่า
ไนท์เดินผ่านช่วงเวลาที่สับสนและเติบโตขึ้น
หลังมอบตัว และเข้าร่วมภาคีแล้ว ไนท์ก็ถอยห่างจากเวอร์ชูว
เขาไม่สามารถอธิบายทุกสิ่งที่เขาได้เรียนรู้ให้กับเวอร์ชูวได้ คำสัญญาของเพื่อนจึงถูกหักหลังด้วยเหตุผลที่เจ้าตัวไม่เข้าใจ เวอร์ชูวจึงปฏิเสธที่จะหยุดการแก้แค้น ปีกสันติภาพไรโซเรียที่เขาสร้างขึ้นแข็งแกร่งขึ้นทุกวันจนน่ากลัว
ไนท์รู้ว่ามันจะต้องเกิดปัญหาสักวันหนึ่ง เขาจึงเลือกที่จะเดินเข้าหาอาเบล หรืออัลฟ่าอันดับสี่ตอนนั้นที่กำลังจะเริ่มสงครามภายในเพื่อชิงตราจักรพรรดิ
หนึ่งคือเพื่อช่วยให้อันดับสี่ได้พลังของจักรพรรดิมา เป็นเกราะป้องกันตัวเองในอนาคต และถ่วงอำนาจของปีกสันติภาพที่พร้อมจะกลืนกินดาวเล็กดาวน้อยที่หวาดกลัวเข้าไปเป็นพวก
ข้อสองที่สำคัญที่สุดคือเพื่อทดสอบตัวเขาเอง ว่าเขายังแค้นเคือง และหวาดกลัวอันดับสี่อยู่หรือไม่
แล้วทำไมเขาถึงเลือกอันดับสี่ ไนท์ถามตัวเองซ้ำๆ ลึกๆแล้วเขาเชื่อว่าความสัมพันธ์บางอย่างหากเกิดขึ้นแล้ว ต่อให้อยากลืมแค่ไหน ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าไม่เคยมี อาเบลประทับตราเขาแล้ว แม้เขาจะลบออกไป แต่มันก็เหมือนมีเส้นใยที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงพวกเขาไว้ด้วยกัน
อันดับสี่ในตอนนั้นไม่ได้แตกต่างจากที่เขาเจอเมื่อหลายปีก่อนเท่าไร
การขอร่วมพันธมิตรทำให้อันดับสี่หวาดระแวงเหตุผลที่คลุมเคลือของเขา แต่นั่นไม่สำคัญ ตราบที่เขาให้ประโยชน์อีกฝ่ายได้ ก็เพียงพอแล้วที่จะให้อันดับสี่อดทนกับเขาต่อไป
ทุกครั้งที่ไนท์ต้องเข้าไปพูดคุยใกล้ชิด ไม่ว่าจะประชุมวางกลยุทธ์หรือว่าร่วมต่อสู้ในสนามรบ มีความรู้สึกหนึ่งจุกอยู่ในลำคอทำให้เขาปวดแสบในกระเพาะ และเจ็บที่กลางอกตลอดเวลา
หลายครั้งที่อันดับสี่ทำตัววางอำนาจบาตรใหญ่ ไนท์รับรู้ถึงความกราดเกรี้ยวของตัวเองได้อย่างชัดเจน จนอยากเข้าไปบีบคอขาวๆนั้นให้กรีดร้องขอชีวิต เพราะตอนนี้เขารู้ถึงเคล็ดลับของการใช้พลังที่เหนือกว่าอันดับสี่ด้วยซ้ำ ถ้าหากว่าเขาอยากลงมือแก้แค้น หรือสั่งสอนอันดับสี่ที่เย่อหยิ่งให้หลาบจำเสียบ้างก็ดูจะสามารถทำได้ง่ายๆเหมือนทรมานเด็กทารกสักคน
ถึงอย่างนั้นไนท์ก็พยายามฝืนตัวเองเอาไว้  เขาต้องอดกลั้นทำตามคำสาบานของตัวเองว่าจะไม่แก้แค้น ทั้งไม่ระบายอารมณ์ใส่ผู้อื่น เขาจะไม่กลับไปเป็นสิ่งเดิมๆที่ตัวเองเคยเป็น
เขาเปลี่ยนไปแล้ว...ไนท์ย้ำกับตัวเอง
แต่ความคิดนี้ก็คอยแทรกซึมเข้ามาก่อกวนในใจเขาทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้างามใกล้ๆ ดวงตาทับทิมที่หยิ่งผยอง ริมฝีปากที่แค่นเสียงดูแคลนสรรพสิ่ง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อไปเบาๆ เพราะอย่างน้อยเขาก็อยากเห็นสีหน้าเคร่งเครียด โกรธแค้นของคนที่เคยเหยียบย่ำเขาบ้าง พอเห็นอีกฝ่ายอึกอัด แต่โต้ตอบเขาไม่ได้ ไนท์ก็รู้สึกว่าก้อนหินที่หนักอึ้งในอดีตเริ่มเบาลงบ้าง
นี่ถือเป็นการเอาคืนที่เล็กน้อยสุดๆแล้วที่ไนท์อนุญาตให้ตัวเองทำได้
ท้ายที่สุดด้วยการร่วมมือของพวกเขาทั้งสอง อันดับสี่ก็ชนะขึ้นเถลิงราชสมบัติเป็นจักรพรรดิคนใหม่ ไนท์ก็ถอนตัวออกมา หวังว่าจะไม่ต้องเห็นหน้ากันอีก ไนท์ถือว่าเขาได้ประโยชน์เพียงพอแล้ว ทั้งได้พันธมิตรที่จะคอยเปิดทางให้ และไม้กันฝูงหมาที่คอยโจมตีเขาในภาคี การเป็นพันธมิตรกับอาเบลคอยเตือนไม่ให้พวกน่ารำคาญมาวุ่นวายกับเขา เรื่องของเขากับจักรพรรดิอาเบลจึงจบลงด้วยประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
แต่แล้วอาเบลกลับเป็นฝ่ายมาเยี่ยมเยือนเขา มาเหยียบดาวแห่งนี้เป็นครั้งที่สอง และเริ่มสนิทสนมกับเขาโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ
อาเบลอยากรู้ความลับของพลังสตริง และมิติที่เขาเข้าถึง จนมีครั้งหนึ่งที่เขาหลวมตัวบอก และหลวมตัวเรียกร้องค่าตอบแทนที่มากเกินไป
อาเบลโกรธเกรี้ยวกลับไป แต่ไนท์กลับเย็นเยือก เขาลูบริมฝีปากตัวเองเบาๆ แล้วถามตัวเองซ้ำๆว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ใช่กำลังแก้แค้น? หรือว่าแค่กำลังหยอกล้อ? เขารู้แล้วว่าบางสิ่งเกิดขึ้นข้างในตัวเขา และเขาก็หยุดมันไว้ไม่ได้ ชะตากำลังเล่นตลกกับเขาอีกครั้งหนึ่งใช่มั้ย
หรือเหตุผลจริงๆที่เขาเลือกอันดับสี่ อาจจะไม่ใช่เหตุผลที่เขาบอกตัวเองอยู่ทุกวันก็เป็นได้ เขาอาจจะต้องยอมรับมันสักทีว่าจริงๆแล้วเขาน่ะ...
ชอบอย่างนั้นเรอะ?
"ผมจีบอาเบลได้มั้ย?" ไนท์ตัดสินใจถามขึ้นวันหนึ่งที่พบหน้ากันอีกครั้ง
จักรพรรดิหันขวับมาทำตาขวางอย่างที่คาด เอ่ยปากด่าอย่างที่คิด แต่ที่เขาไม่หวังว่าจะเห็น คือใบหน้างามที่ขึ้นสีเรื่อๆ
"แกอย่ามาล้อเล่น!"
ไนท์รับคำตวาดแล้วดึงร่างบางเข้ามากอด เอ่ยถามตรงๆ
"แล้วถ้าผมไม่ได้ล้อเล่นล่ะ ​อาเบลคิดว่ายังไง?"
"ไปตายซะ" อาเบลระเบิดความเกรี้ยวกราดออกมาระลอกใหญ่ สะบัดตัวออกและเปิดสะพานข้ามดารากลับดาวแม่ไปทันที โดยปล่อยให้คนเริ่มจีบยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่คนเดียว
เมื่อได้สติ ไนท์ก็ขมวดคิ้วที่ตัวเองเผลอยิ้มแล้วถอนใจเฮือก
เขากำลังมีความสุขเรอะ? ที่ได้หยอกล้อกับศัตรูที่เคยเกลียดชัง นี่มันเป็นไปได้จริงๆหรือ?
นับจากวันนั้นที่แค้นจนกระอักเลือด ไนท์อัศจรรย์ใจตัวเองมากที่เขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้  ดังนั้นอัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่าจึงเชื่อเสมอว่าผู้คนเปลี่ยนแปลงได้ไม่มีวันสิ้นสุด ทั้งตัวเขา และอาเบลเองก็เช่นกัน
แต่เรื่องในอดีตเขาก็ไม่คิดจะบอกอาเบลแน่นอน เพราะมันคงไม่สนุกถ้าอาเบลยอมรับเขาเพราะเรื่องราวที่ไม่น่าจดจำนั้น
เขาอยากจะทำให้น้ำแข็งที่เย็นเยือกอย่างอาเบลยินยอมเป็นของเขาอย่างสมัครใจ ไม่ใช่จากหนี้ที่ค้างคากันไว้ หรืออำนาจข่มขู่บังคับ แต่เป็นเพราะเขาที่ยืนอยู่ในปัจจุบันต่างหากที่หลอมละลายหัวใจน้ำแข็งของจักรพรรดิอาเบลลงได้
ส่วนทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาก็ให้มันเป็นความลับของเขาคนเดียวก็แล้วกัน
…
ท่านไนท์
ความทรงจำที่ผมได้เห็น สะท้อนทั้งความคิดและการเติบโตของอัลฟ่าหนุ่มคนหนึ่ง กว่าจะมาเป็นตัวท่านในวันที่เจอผม ท่านไม่ได้กำเนิดมาเพื่อเป็นดวงอาทิตย์ แต่ท่านคือเมล็ดพืชธรรมดาที่เคยผ่านโคลนตมมาก่อนที่จะงอกงามเป็นต้นสูงใหญ่ให้ร่มเงากับผู้อื่น มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน
ผมชอบท่านไนท์ ผมชอบท่านมากจริงๆ
แต่น้ำตาแห่งความอ่อนแอ...ผมไม่อาจห้ามไม่ให้มันไหลออกมา ชาร์ลตกใจพยายามพูดอะไรอีกหลายคำที่ผมไม่ได้ยิน เพราะผมกำลังสมเพชตัวเอง สมเพชที่ตัวผมคิดทรยศท่านไนท์ได้อย่างง่ายดาย คิดทอดทิ้งท่านในชั่ววูบเดียว
พอไม่มีกฎเกณฑ์ของจักรวาลมาควบคุม ผมก็สามารถเห็นแก่ตัว และคิดเอาตัวรอดในฐานะอัลฟ่าได้ โดยลืมสิ่งที่ได้รับมาหมดสิ้น
ผมเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าพลังชีวิตในกรงคริสตัลนั้นกำลังแตกซ่าน สสารสีดำหดเล็กลงเหลือเพียงขนาดเท่าลูกบอล
พวกเขากำลังจะฆ่าท่านไนท์  ตามแผนของอาเบล เป็นการทำลายให้ทุกดาวได้เห็น ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่วางใจว่าจักรพรรดิอาเบลอาจจะเก็บสิ่งประหลาดนี้ไว้วิจัยเพื่อสร้างอาวุธที่ร้ายกาจกว่าเดิมได้
แต่อาเบลคงไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรลงไป  เขากำลังทำลายท่านไนท์นะ ท่านไนท์ที่...
อ่า ผมไม่รู้ว่าอาเบลคิดยังไงกับท่านไนท์ แต่ว่าผมจะปล่อยไว้แบบนี้หรือ
ถ้าผมปล่อยให้เขาจากไปแบบนี้ ปล่อยให้พระเจ้าลงโทษเขาแต่เพียงคนเดียว ผมจะทนอยู่ต่อไปได้อีกนานแค่ไหนกัน...ผมกัดฟัน จิกมือตัวเองแน่นจนสัมผัสได้ถึงของเหลวที่ไหลไปตามปลายนิ้ว
ผมไม่อยากอยู่อย่างหวาดกลัวอีกแล้ว ผมอยากเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงและเป็นตัวของตัวเอง แม้ว่าจะไม่มีใครยอมรับการคงอยู่ของผมก็ตาม
และคนคนเดียวที่ผมจะต้องไม่เสียไปก็คือคนคนนี้  เพราะท่านคืออัลฟ่าคนเดียวที่มองเห็นพวกเรา และเข้าใจหัวใจของโอเมก้าอย่างแท้จริง
ผม...จะต้องช่วยท่านออกมาให้ได้เพื่อคืนท่านให้กับทุกๆคนที่รอคอยท่านอยู่ ส่วนชะตากรรมของผมนั้น..
"…" ผมหลับตาลง สรรพสิ่งรอบข้างไม่มีอะไรไหวติง ทุกอย่างเหมือนรอคอยคำตัดสิน
ชีวิตของโอเมก้าคนหนึ่งในช่วงเวลาสั้นๆที่ท่านไนท์มอบให้คงถือว่าเป็นรางวัลชีวิตที่มากเกินพอแล้ว
พลังของดวงดาวถูกหลอมรวมเอาไว้ในร่างช้าๆ ผมรู้สึกได้ถึงสายธารหินหนืดร้อนที่ไหลอยู่ในดวงดาว และมองเห็นเส้นด้ายสีแดงทอดยาวจากมือของผมออกไปไกลแสนไกลจนหายลับไปในผืนอวกาศสีดำ มันคงเชื่อมโยงไปยังดาวเฟลม่า และนำพาพลังเดินทางมาให้ผมให้มากที่สุดเท่าที่มากได้
เม็ดเหงื่อโตๆผุดขึ้นทั่วหน้า นี่เป็นการใช้พลังขั้นสูงนอกดวงดาวครั้งแรกของผม ซ้ำยังต้องปะทะกับพลังของอัลฟ่าคนอื่นๆที่ชำนาญกว่าผมอีก งานนี้ผมคงต้องพึ่งดวงทั้งชีวิตแล้ว
"เอ็งทำอะไร?" ชาร์ลมองผมอย่างไม่เข้าใจ ผมแบ่งสมาธิมาสบตาเขาตรงๆ
ชาร์เลส ชาร์ล อัลฟ่านักรบผู้มีหัวใจที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง...พี่ใหญ่ที่น่าเทิดทูนของผม
"ไนท์?"
"ผมไม่ใช่ไนท์..."
ดวงตาสีหมอกคู่โตของผมประทับภาพบุรุษสีเพลิงที่ทำหน้างุนงงเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย
"ชื่อของผมคือนิก...นิก นิโคลัส"
ในที่สุดผมก็กล้าที่จะพูดออกไปแล้ว บอกชื่อของผมให้จักรวาลได้รู้ ชื่อแสนไพเราะที่ท่านไนท์ตั้งให้
"ขอบคุณนะครับชาร์ลที่ทำให้ผมมีวันนี้"
ผมว่าจบก็รวมพลังไว้ที่ศีรษะและปลายเท้า แล้วเร่งการระเบิดพุ่งตัวเองเป็นอุกกาบาตปลายแหลมเข้าสู่กำแพงคริสตัล อาศัยที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัวและไม่คาดคิดว่าจะมีอัลฟ่าสติไม่สมประกอบกระโจนเข้าไปหาสัตว์ร้ายที่กินอัลฟ่าด้วยกัน
เมื่อเข้าประชิดกำแพง แทนที่จะฝืนเอาพลังเข้าหักล้าง ผมเพ่งสมาธิเร่งอนุภาคของกำแพงคริสตัลให้มันมีพลังสูงขึ้นไปอีกหลายสิบเท่า อนุภาคที่เคยอยู่อย่างเสถียรเริ่มพุ่งชนกันอย่างไร้ระเบียบทำให้กำแพงที่แข็งแกร่งอ่อนแรงลงฉับพลัน มีแต่ต้องใช้วิธีนี้เท่านั้นที่พลังอันน้อยนิดของผมจะสามารถเจาะกำแพงคริสตัลของเหล่าอัลฟ่าอาวุโสได้
"แกทำอะไรของแก อิกไนท์!"
เสียงตวาดกราดเกรี้ยวดังไล่หลังมา ผมไม่เสียเวลาหันกลับไปดูว่าใครมา แต่รีบประคองหัวใจที่กำลังร่วงสู่ตาตุ่มเอาไว้ แล้วกระโดดเข้าไปคว้าสสารสีดำที่กำลังแตกดับมาไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับเปิดสะพานข้ามดารากลับไปยังดวงดาวของตนเองท่ามกลางสีหน้าตื่นตระหนกของทั้งจักรวาล
และเสียงคำรามของผู้นำภาคีที่ซัดคลื่นพลังตามมาทีหลัง
….


## ตอนที่ 33   ที่ปลายทาง [เทเนบริส แคนนิส]

"ผมขอโทษ"
ผมเอ่ยเพียงลำพังด้วยเสียงสั่นเครือ สองมือที่เปรอะเปื้อนกุมเศษซากบางสิ่งไว้ในอ้อมกอด เศษซากของชีวิตที่ครั้งหนึ่งผมเคยทิ้งขว้าง
เมเรสกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ออกอาระวาด​ อาเบลพาพวกไปกำจัด และกว่าผมจะไปถึง เมเรสก็เหลือเพียงเศษซากที่แตกสลาย
เมเรสตายไปแล้ว ผมได้ทดลองปล่อยโอเมก้าตนหนึ่งเป็นอิสระ ผลลัพธ์คือการสูญเสีย
ผมทำการทดลองและล้มเหลว...ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงไม่จำเป็นต้องรู้สึกอะไร แต่วันนี้...เมื่อการทดลองเคยเกิดขึ้นกับตัวเองมาก่อน ผมก็ไม่อาจห้ามไม่ให้ตัวเองรู้สึกเลวร้ายได้
ถ้าอาเบลคือคนที่ต้องยกโทษให้ ชาร์ลคือความรู้สึกผิด เมเรสสำหรับผมก็คือบทเรียนที่คอยเตือนไว้ว่า 'จะต้องไม่มีการทดลองกับใครอีก'
ต่อจากนี้ผมจะใช้ตัวเองเป็นเครื่องพิสูจน์ แค่ตัวผมเท่านั้นที่จะถูกทดลอง
ในวันนั้นหลังจากวันที่เมเรสตายจากไป ผม 'ราชาแห่งดวงดาวเฟลม่า' ก็วางมงกุฎอันสูงส่งของอัลฟ่าลง  และเลือกที่จะก้าวสู่การทดลองด้วยตัวเอง
แม้จะต้องบอกลาคนที่รัก แม้จะแลกด้วยทุกสิ่ง แต่ผมต้องการรู้ว่าเส้นทางนั้นมีอยู่จริง และกุญแจที่ราชาแม็กซิมัสเอ่ยถึงไม่ได้เป็นเรื่องเพ้อฝัน
ผมเสกสิ่งหนึ่งขึ้นมาจากศาสตร์อัลฟ่า เป็นสิ่งที่ผมสร้างเป็นอย่างสุดท้าย มันคือ 'หน้ากากสีดำ' เพื่อก้าวไปสู่เขตแดนที่ไม่มีใครเคยกลับออกมาบอกเล่า
สิ่งมีชีวิตไร้นิยามคืออะไร ผมจะค้นหาคำอธิบายนั้นด้วยตัวเอง
'ลาก่อน นิก จงเป็นอัลฟ่าที่แตกต่าง'
ผมเอ่ยไปแบบนั้นแล้วจากไป คิดว่าได้มอบสิ่งที่ดีให้กับนิกแล้ว แต่ผมก็ล้มเหลวไม่ต่างจากจักรพรรดิแม็กซิมัส
ผมปลอมตัวออกเดินทางเพื่อไม่ให้ใครจดจำได้ ใต้หน้ากากสีดำนี้ผมมองเห็นและได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่อัลฟ่าทั้งหมดไม่ได้ยิน ผมพยายามเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็ถูกพลังจากดวงดาวโจมตี ความเจ็บปวดรุมเร้ารอบทิศ ผมจึงอาระวาดเพื่อให้มันทุเลาลง และเมื่อผมฆ่าอัลฟ่าเจ้าของดาวไปเสีย สายโซ่ทั้งหมดก็ขาดออก
ผมรู้สึกได้ถึงพลังที่หลั่งไหลเข้ามา มันทำให้ผมอิ่ม ทำให้ผมมีกำลังจะเดินทางต่อ เพื่อตามหาอะไรบางอย่างที่จะช่วยปลดตราประทับให้กับเหล่าโอเมก้า กุญแจในตำนานที่แม็กซิมัสเอ่ยถึง
แต่ยิ่งนานเข้าท่ามกลางกระแสความบ้าคลั่ง และศัตรูที่อยู่รอบตัว ผมก็เริ่มหลงลืมตัวเองไป ทุกวันมีแต่ต้องต่อสู้และหลบหนีเพื่อปกป้องตัวเอง พร้อมๆกับอดทนต่อเสียงวิงวอนร้องขอที่ไม่เคยหายไป มันกลายเป็นเสียงขับกล่อมแห่งความคลุ้มคลั่ง ที่ทำให้ผมไม่อาจข่มตาหลับได้แม้เสี้ยววินาที
ไม่ใช่แค่ผมที่ไล่ล่าบางสิ่ง แต่เสียงเหล่านั้นก็ไล่ล่าผมเช่นกัน ผมรู้สึกได้ว่ามันกำลังไล่ต้อนผมไปสู่ทางตัน สู่ปลายทางที่ผมไม่สามารถช่วยโอเมก้าหรือช่วยใครได้เลย
ผมตามหาอย่างไรก็ไม่พบ กุญแจอันนั้นอยู่ที่ใด...
ผมหลงทาง ผมอยู่ที่ไหนกันในจักรวาลที่ไร้ทิศทางนี้ ทุกอย่างเป็นเหมือนหมอกมัวๆที่บดบังทุกการรับรู้ ผมเห็นแต่แสง ณ ปลายอุโมงค์ มันชักจูงให้ผมมุ่งหน้าไปและลงมือทำลายทุกอย่างเพื่อปกป้องเสียงอ้อนวอนอันแสนทรมานนั้น
เวลาที่ผ่านไปทำให้ผมเริ่มสงสัย ผมยังเป็นคือ 'ไนท์' คนนั้นอยู่จริงๆใช่มั้ย? หรือไม่ใช่แล้ว เพราะนามอิกไนท์คือนามของ อัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่า หากผมไม่ใช่อัลฟ่าแล้ว ตัวตนที่ผมเป็นอยู่ตรงนี้คืออะไร?
หรือตลอดมาอิกไนท์เป็นแค่เปลือกที่ผมสวมใส่ไว้ เป็นแค่ตัวละครตัวหนึ่งที่พระเจ้ามอบบทบาทให้เป็นผู้นำของดวงดาวแห่งหนึ่งเพื่อทดสอบศักยภาพของเขา
ผมไม่รู้แล้วว่า อิกไนท์คนนั้นไปอยู่ที่ไหนแล้ว
จนกระทั่งผมพ่ายแพ้...อีกครั้งหนึ่ง
พลังและหน้ากากสีดำที่เป็นเพียงเปลือกหลุดออกไป และผมเริ่มนึกออกแล้วว่าผมกำลังทำอะไรอยู่
ไนท์ที่ผมทำหายไปคนนั้นอยู่ที่ไหน...
'อยู่ที่นี่'
ผมเงี่ยหูฟัง
มีคนเรียกไนท์คนนั้นอยู่
'ไนท์อยู่ที่นี่'
อยู่ที่นี่...งั้นเรอะ?
'ท่านไนท์'
มีคนเรียก...ผมอยู่...
มีแสงสว่างยื่นมาหาผม มือสีขาวข้างนั้นแหวกม่านสีดำที่บดบังทุกสิ่งออกไป ทำลายอุโมงค์ที่ทอดยาวไม่รู้จบให้พังทลาย แล้วผมก็เข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่เส้นทางที่จะค้นพบกุญแจ ผมต้องกลับไป
ในวินาทีแรกผมลังเลที่จะเอื้อมมือออกไป ผมกังวลว่าสิ่งนี้จะพาผมไปที่ไหน? หรือจะมาหลอกลวงผมให้หลงทางอีกครั้ง
"ท่านไนท์!"
แต่พอได้ยินเสียงนี้ ผมก็ลืมตาตื่นเต็มที่ น้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์แว่วอยู่ใต้หมู่ดาวกลางรัตติกาล ผมไม่มีวันจำผิดไปหรอก
เสียงนี้คือ...นิก?
นิก นิโคลัส
โอเมก้าของผม


## ตอนที่ 34  สิ่งที่อยากจะลืม   

ในแก่นกลางของดาวเฟลม่า ผมยืนมองแผนที่ทรงกระบอกที่แสดงจุดกะพริบอยู่ในพระราชวังนิทธารา  ดวงดาวรู้มาตลอดว่าท่านไนท์ยังไม่ตาย มันคอยบอกตำแหน่งของท่านไนท์อยู่เสมอ เพียงแค่ไม่มีใครรู้
เมเรสต่างหากที่ตายไปแล้ว...โอเมก้าคนนั้นซึ่งเป็นเหตุผลที่คอยผลักดันให้ท่านไนท์อยากออกตามหาอะไรบางอย่าง เพื่อช่วยเหล่าโอเมก้าทั้งจักรวาล แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่พบมัน
"ท่านไนท์ตื่นเถอะ"
ผมค่อยๆส่งพลังจากดวงดาวเข้าไปเยียวยาเขา ก้อนสสารสีดำที่ผมวางลงบนโต๊ะดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
แต่ไม่นานมันก็เริ่มขยับมากขึ้น ดูดกลืนพลังของผมเข้าไปแล้วขยายตัวแผ่ฟุ้งก่อเป็นรูปร่างที่บิดเบี้ยว
"ท่านไนท์ นี่ผมนิก โอเมก้าของท่านไง"
ผมร้องบอกซ้ำๆอยู่อย่างนั้น หวังว่าเขาจะได้ยินและตอบรับผม แค่ผมคิดว่าจะได้ท่านไนท์กลับคืนมา จิตใจที่ไร้เรี่ยวแรงก็พร้อมฮึดสู้เต็มที่ แม้ว่าการฝืนใช้พลังขั้นสูงอย่างต่อเนื่องจะทำให้ดวงตาเห็นสิ่งรอบๆตัวมืดลงไปทุกทีก็ตาม
แต่พอมวลสารสีดำสูบพลังเข้าไปจนขยายตัวได้ขนาดหนึ่ง มันก็ทำตัวเหมือนลูกโป่งที่มีรอยรั่วปล่อยมวลพลังงานข้างในไหลออกไปหมด และหดกลับเป็นเหมือนเดิม
ผมร้อนรนตกใจพยายามร้องถามดวงดาวว่าเกิดอะไรขึ้น เส้นด้ายสีแดงในมือเปล่งแสง และส่งคำตอบตรงมาในสมองของผม
พลังเพียงส่วนหนึ่งไม่เพียงพอที่จะเยียวยาท่านไนท์ได้ แต่ต้องเป็นทั้งหมด...พลังทั้งหมดของอัลฟ่า จะต้องกลับคืนสู่บุตรของผู้สร้าง
"…" ผมชะงักมือ รู้สึกถึงความลังเลของตัวเองและความหนาวเหน็บที่แทรกเข้ามาในส่วนลึกของจิตใจ
ถ้าทำแบบนั้นก็แปลว่า...ผมจะต้องตาย หรือไม่ก็กลับเป็นโอเมก้าเหมือนเดิม หรือที่แย่กว่านั้นผมอาจจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่มีนิยามมาก่อนเหมือนกับที่ท่านไนท์เป็น
ผมมองเห็นแค่สามทางเลือกนี้ และทางที่ดูเป็นไปได้มากที่สุดก็คือทางสุดท้าย ผมจะเป็นเหมือนเมเรสหรือเปล่าที่ออกล่าด้วยความเคียดแค้น หรือจะเป็นแบบท่านไนท์ที่ไล่ล่าเพื่อปลดปล่อยโอเมก้า
ผม...ไม่รู้เลย
แต่เมื่อคิดถึงทุกความอบอุ่นที่ได้รับมา ผมก็รู้ว่าผมไม่อาจหันหลังกลับแล้วปล่อยท่านไนท์ไว้แบบนี้ได้หรอก เพราะผมติดค้างท่านมากเหลือเกิน และเหนืออื่นใดก็คือ...
พวกเขาที่รอคอยท่านอยู่ เหล่าผู้คนที่รักท่าน ความรู้สึกมากมายของพวกเขาได้ถูกส่งต่อมาให้ผม ผู้ที่หยิบยืมเงาของท่านไปใช้อย่างไม่คู่ควรเลย
"ทุกคนรักท่าน ท่านไนท์ เพราะงั้นท่านต้องกลับมา"
ผมเร่งพลังของดวงดาวมารวมกันไว้ที่สองมือ กดฝ่ามือลงไปในก้อนสีดำที่ดูอ่อนแรงและใกล้ดับสลาย
เปรี้ยะ เปรี้ยะ
ดวงดาวเหมือนรับรู้ได้ว่าคุณสมบัติการเชื่อมโยงต่อแกนกลางกำลังจะถูกถ่ายโอนกลับสู่เจ้าของที่คู่ควร...เส้นด้ายนับพันนับหมื่นคลี่ตัวออกมาจากฟากฟ้าเชื่อมต่อทุกส่วนของผมเอาไว้ และพุ่งเข้าไปโอบรัดสสารสีดำไว้อย่างแน่นหนา
ท่านไนท์ ท่านต้องกลับมาหาพวกเขา มาขอโทษที่ท่านทำอะไรเอาแต่ใจจนพวกเขาเป็นห่วง...
มานั่งดูดาว แล้วชี้มองชื่อเนบิวล่าต่างๆที่ท่านตั้งขึ้นเองให้ชาร์ลฟัง
มาเขียนกลอนยกยอตัวเองลงในเอกสารที่เวสต์เอามารายงานท่าน
มาทำให้รอยยิ้มของเทพบุตรที่เสแสร้งกลับเป็นรอยยิ้มที่เริงร่าของเด็กหนุ่มคนเดิม
มาหัวเราะและแกล้งหยอกจักรพรรดิอาเบลให้อายม้วนจนอาระวาดยิงพลังข้ามจักรวาล
ทั้งหมดมีแต่ท่านที่ทำได้
ไม่ใช่ผม...
เปรี้ยง
ด้ายแดงล้อมรอบทิศไว้ แล้วผมก็ไปปรากฎในสถานที่ที่สว่างจ้าอย่างไม่มีสิ้นสุด ผมงงงันยกมือขวาขึ้นบังดวงตาที่แทบลืมไม่ขึ้น แล้วเพิ่งรู้สึกตัวว่าแสงสว่างนี้ไม่ได้ทำร้ายดวงตาเลยแม้แต่น้อย ผมเปิดตาได้กว้างเต็มที่ และสังเกตเห็นเส้นด้ายสีแดงร้อยรัดมือขวาของผมเอาไว้
ผมหวนนึกไปถึงตำนานที่เล่าขานมาแต่ยุคกำเนิดเอกภพ ที่กล่าวว่าพระเจ้าได้มอบเส้นด้ายให้กับบุตรผู้เป็นที่รัก เพื่อนำไปถักทอดวงดาว ชีวิต และร้อยเรียงเรื่องราวของพวกเขาแก่ลูกหลานสืบไป
ผมมองตามด้ายสีแดงไปหาอีกปลายหนึ่ง และก็พบว่ามันพันอยู่กับข้อมือของคนอีกคน
ร่างสูงหันหลังให้ผม เขายืนอย่างสงบนิ่งทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมายในที่ที่ไม่มีเส้นขอบฟ้า
"ท่านไนท์!"
แม้จะเห็นแค่ข้างหลังผมก็จำได้ เสียงตะโกนของผมหลุดออกจากลำคอ และตามด้วยฝีเท้าที่ออกวิ่งอีกครั้ง
มีเรื่องงี่เง่ามากมายที่ผมอยากเล่าให้ท่านไนท์ฟัง มีดวงดาวบนท้องฟ้าอีกนับร้อยที่ผมอยากชี้ให้ท่านดู   ณ วินาทีนี้ผมไม่อาจประมาณได้เลยว่าดีใจแค่ไหนที่ได้เห็นท่าน
"นิก"
ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและดวงตาสีดำประกายมรกตหันมายิ้มกว้าง ท่านไม่เปลี่ยนไปจากที่ผมจำได้เลยสักนิดโดยเฉพาะรอยยิ้มที่ย้อมโลกทั้งใบให้สว่างไสวอันนั้น
ผมก้าวเข้าไปแตะใบหน้าที่คุ้นเคยและพบว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ภาพลวงตา
"ท่านไนท์กลับมาเป็นอัลฟ่าของดาวเฟลม่าเถอะครับ ทุกคนรอท่านอยู่ ทั้งอีสต์ทั้งเวสต์ รวมทั้งอัลฟ่าจากต่างดาวทุกคนล้วนคิดถึงท่าน"  ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ภาพเหมือนจะพร่าเลือนไปเล็กน้อยจากหยดน้ำในดวงตาของผม
"แล้วนิกไม่อยากเป็นงั้นเรอะ?"
ท่านไนท์เอียงคอถามกลับมาเรียบๆ รอยยิ้มของเขาบางลงกลับกลายเป็นความเศร้า ผมรีบสะบัดหน้าแรงๆ หวังจะรีบปัดเป่าความเศร้าของท่านให้หายไป
"นี่ไม่เกี่ยวว่าผมอยากหรือไม่ แต่สิ่งนี้ไม่ใช่ของผม ผมไม่สมควรได้รับมัน"
"ทำไมถึงไม่สมควรล่ะ" ท่านถามต่อ
คำถามง่ายๆที่ผมไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร นอกจากตอบตามความจริง
"เพราะผมคือโอเมก้า ผมไม่สมควรรับพลังอันนี้มา" พลังที่พระเจ้าตั้งใจมอบให้บุตรผู้เป็นที่รักเท่านั้น พลังที่มีไว้เพื่ออัลฟ่าเท่านั้น
"…"
ท่านไนท์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็ยกมือที่พันด้วยด้ายแดงลูบหัวถุยๆของผมแผ่วเบา
"เพราะงั้นผมถึงอยากเปลี่ยนมันไง นิก ผมจากไปเพราะผมอยากเปลี่ยนความจริงอันนี้"
แววตาของเขาอ่อนลง ทว่าก็ยังทอประกายมุ่งมั่น
"ผมอยากพิสูจน์ว่าฐานะที่พระเจ้าขีดไว้ หาได้จำเป็นในการแบ่งแยกไม่ นายเองก็สามารถพิสูจน์คุณค่าในฐานะอัลฟ่าที่คู่ควรได้เช่นกัน หรือเวสต์เองก็สามารถเป็นได้มากกว่าเบต้าอันดับหนึ่ง เข้าใจหรือเปล่า"
สิ่งที่ท่านไนท์ตั้งใจนั้นยิ่งใหญ่นัก ผมไม่ใช่ไม่เข้าใจ เพียงแค่ผมไม่อยากสูญเสียท่านไนท์ไปจริงๆ ดาวเฟลม่าเสียท่านไปไม่ได้
"มันต้องมีวิธีอื่นที่ท่านไม่จำเป็นต้องจากไป"
"ผมก็อยากจะพบทางนั้นเหมือนกัน นิก เพียงแค่บางสิ่งที่เราร่ำร้องหา อาจจะไม่ได้มีอยู่ก็เป็นได้ และบางสิ่งที่เราคิดว่าดำรงอยู่ ก็อาจเป็นแค่ภาพลวงตา เป็นแค่ตำราที่หลอกเด็กคนหนึ่งให้เพ้อฝัน..."
ท่านไนท์...ผมเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ผมรู้แต่ว่าในตอนนี้ท่านไม่มีความสุขเลยที่ได้กลับมามีตัวตนเป็น 'อิกไนท์' อีกครั้ง นี่ผมควรทำอย่างไร
"พวกนั้นกำลังบุกเข้ามาแล้ว" จู่ๆไนท์ก็เอ่ยขึ้นพลางหลับตาลง  "เวสต์ อีสต์และคนอื่นๆคงตกใจที่มีอัลฟ่ามากมายมาเยือนโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า"
อัลฟ่าคนอื่นๆ! ผมตกใจหน้าซีดเผือด เพราะมัวแต่วุ่นวายกับการช่วยท่านไนท์จนลืมนึกวิธีรับมือผลที่ตามมาไปเสียสนิท เชื่อเลยว่าจะต้องจักรพรรดิอารมณ์แปรปรวนคนนั้นต้องนำขบวนภาคีมาถล่มดาวเฟลม่าแน่ๆ นี่ถือว่าโชคดีหรือเปล่าที่แผนการของเวอร์ชูวทำให้อาเบลต้องประกาศว่าปืนใหญ่ใช้ไม่ได้ชั่วคราว ดาวเฟลม่าจึงรอดจากการแหลกสลายในพริบตามาได้หวุดหวิด
"ดูเหมือนเราต้องบอกลากันแล้วล่ะ นิก"
ท่านไนท์พูดอะไร? บอกลาอะไร? ผมเพิ่งได้ท่านกลับมานะ ท่านจะบอกลาได้อย่างไร!
ผมเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาประกายมรกต ท่านไนท์มองตรงมาอย่างแน่วแน่ เป็นสัญญาณของการตัดสินใจที่เสร็จสิ้นแล้ว พลันความหวาดกลัวก็กัดกินเข้าไปในขั้วหัวใจผม...ผมกำลังกลัวกับสิ่งที่ท่านไนท์เลือก เพราะเมื่อไรที่ท่านตัดสินใจแล้ว ท่านจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ
"พวกนั้นมาเพื่อกำจัดสัตว์ประหลาดที่ทำลายดวงดาว นั่นก็คือผมเอง ผมจะต้องรับผิดชอบ ส่วนนาย นิก..." ท่านไนท์วางมือบนบ่าผม กดน้ำหนักของความรับผิดชอบลงมา
"นายต้องเป็นอัลฟ่าต่อไป ผมขอฝากดาวและคนอื่นๆไว้กับนายได้มั้ย"
ว่าจบเขาก็ยื่นปลายด้ายอีกด้านออกมา เป็นการบอกว่าเขาจะมอบพลังอัลฟ่าไว้กับผมต่อไป ส่วนตัวเองก็จะกลับเป็นสัตว์ประหลาดอีกครั้ง เขากำลังทำให้ความพยายามที่แล้วมาของผมสูญเปล่า
"ไม่" ผมตอบอย่างไม่ลังเลเลย
"มันไม่มีทางอื่นแล้วนิก การกำจัดสัตว์ประหลาดเป็นสิ่งจำเป็นของภาคี และเราไม่มีข้ออ้างอื่นอีกแล้ว"
"มันยังมีทางอื่น เราต้องอธิบายให้พวกเขาเข้าใจ ชาร์ลหรืออาเบล พวกเขาจะต้องเข้าใจแน่ พวกเขาสามารถช่วยสนับสนุนในสิ่งที่ท่านคิดจะทำได้ ท่านไนท์!"
"ไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอก ไม่มีใครสามารถเห็นใจเบต้าหรือโอเมก้าได้ นิก"
ท่านไนท์เอ่ยแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาเศร้าสร้อยและเจ็บปวด ดวงตาหลับแน่น เป็นการบอกว่าเขาได้ตัดใจเรื่องการอธิบายหลักการและเหตุผลไปนานแล้ว ผมจับไหล่เขาไว้แล้ว   เขย่าแรงๆ พลางร้องตะโกนสุดเสียง บอกทุกสิ่งที่ผมอยากให้เขาได้รับรู้ออกไป
"ท่านต้องให้โอกาสพวกเขาได้เข้าใจความคิดของท่านก่อนสิ ถ้าพวกเขาได้เห็นเรื่องราวของท่าน พวกเขาจะเข้าใจสิ่งที่ท่านทำ ให้อาเบลรู้ว่าทำร้ายท่านยังไง ให้ชาร์ลรู้ว่าท่านรู้สึกผิดมากแค่ไหน ให้เวอร์ชูวรู้ว่าท่านไม่ปรารถนาแก้แค้นเพราะอะไร ให้เวสต์รู้ว่าความสามารถของเขานั้นไร้ขีดจำกัด มีวิธีมากมายที่จะบอกพวกเขา ท่านไนท์!"
ผมตะโกนพลางน้ำตาไหลไปด้วย ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมคิดว่าผมกำลังตะโกนแทนพวกเขาทุกคน
"ท่านยังไม่ทันบอกอะไรกับใครเลย ท่านก็ยืนยันจะจากไปเพียงลำพังแล้ว ท่านเป็นฝ่ายโยนพวกเขาทิ้งไป ทั้งๆที่ทุกคนรอที่จะฟังเรื่องราวของท่าน พวกเขาอยากเข้าใจท่านมาตลอด เพราะท่านคือคนสำคัญของพวกเขา"
รอยยิ้ม ความห่วงใย แม้กระทั่งความรัก ความภักดี ทุกสิ่งที่ทุกคนมีให้กับผม 'อิกไนท์' ที่กำเนิดใหม่ ผมซึมซับมาทั้งหมด ผมอยากถ่ายทอดมันให้เขา เพราะมันมีไว้สำหรับเขาเท่านั้น
ไม่ใช่สำหรับผม ไม่ใช่กับโอเมก้าคนหนึ่ง เพราะงั้นท่านต้องกลับมารับผิดชอบมัน
"…"
ท่านไนท์นิ่งงันและถอนใจเฮือก เขาลำบากใจที่ผมไม่ยอมปล่อยมือ แต่ผมก็ดูออกว่าเขาไม่คิดเปลี่ยนใจเลยสักนิด อย่างไรท่านก็จะไป และผมไม่เข้าใจว่าทำไม
"บางทีความเข้าใจก็มาไม่เคยทันหรอกนะ และอีกอย่างถ้านายช่วยผมกลับไป นายก็จะไม่ใช่อัลฟ่าอีกแล้ว นิก"
"ผมไม่สนใจ"
"แต่ผมสนใจ และผมคงทนไม่ได้ ถ้านายจะต้องกลับไปเป็นโอเมก้าที่ถูกรังแกอีก ผมตั้งใจยกพลังให้นาย ไม่ใช่โอเมก้าที่ไหนก็ได้...แต่ต้องเป็นนายคนเดียวเท่านั้น เพราะผมเคยพูดไว้แล้วว่า"
ท่านไนท์เงยหน้ามองมาอย่างอ่อนโยนและโศกเศร้า ดวงตาประกายมรกตเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และคำขอโทษมากมายที่ไม่มีวันเอ่ยออกมาได้หมด แฝงด้วยความหมายที่ผมไม่เคยเข้าใจจนกระทั่งวันนี้
"มีแค่นายที่มีสิทธิที่จะเรียกร้องทุกสิ่งจากผม...เมเรส"


## ตอนที่  35 ความจริงสุดท้าย

เมเรส...
ผมชะงัก ดวงตากลมโตได้แต่มองท่านไนท์อย่างไม่เข้าใจ แม้จะมีสติปัญญาของอัลฟ่าอยู่แต่ในเวลานี้ผมกลับโง่งมไปอีกครั้ง
"ทำไม...ถึงเรียกผมว่าเมเรส?"
ดวงตาคู่นั้นจับจ้องผม ท่านไนท์พูดช้าๆและชัดเจน ถึงความจริงที่เขาไม่เคยบอกใคร
"เพราะนายกำเนิดขึ้นมาจากเถ้ากระดูกของเมเรสที่ถูกทำลาย..."
หยดน้ำคลออยู่ในดวงตาของเขา
"...ผมสร้างนายขึ้นมาใหม่ก็จริง แต่นายก็คือเมเรสคนเดียวกับที่เวอร์ชูวสร้างให้ผม นายคือเมเรสที่ผมทำลายจนย่อยยับเหมือนขยะชิ้นหนึ่งและโยนทิ้งไปก่อนหน้าที่ผมจะได้เจอกับอาเบล นายคือเมเรสที่ผมปล่อยให้เป็นอิสระด้วยความรู้สึกผิด และสุดท้ายผมก็ปล่อยให้นายถูกทำลาย..."
ผม...พูดอะไรไม่ออก ไม่รู้แล้วว่าควรจะตอบสนองอย่างไรต่อไป
"นายคือจุดเริ่มต้นของทั้งหมด ผมไม่เคยลืม แต่ผมทำให้นายลืมไปแล้ว ทุกบาดแผลทุกความทรงจำ ทุกความเจ็บปวด นายลืมไปหมดแล้ว แม้กระทั่งชื่อเมเรส"
ลบแล้วสร้างขึ้นใหม่ ประหนึ่งบาดแผลและความทรงจำในตอนนั้นไม่เคยมีอยู่ นี่คือพลังของอัลฟ่าผู้สร้างที่เล่นกับสิ่งมีชีวิตทุกอย่างบนดวงดาวได้ราวกับพระเจ้า
ผมหลับตาลง เพียงแค่ผมนึกอยากรู้เรื่องราวของเมเรส ดวงดาวก็บอกออกมาทั้งหมด ผมรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่เมเรสเผชิญ
ท่านไนท์ที่แสนดีตรงหน้า ราวกับเป็นคนละคนในเวลานั้น
ทั้งน่าคลื่นเหียน ทั้งเสียงกรีดร้อง มันคือความหวาดกลัวที่ฝังอยู่ในวิญญาณ คือฉากฆาตกรรมที่ไม่มีวันจบ เพราะไม่ว่าเมเรสจะพังไปกี่ครั้ง อัลฟ่าคนนี้ก็สามารถซ่อมเขาให้กลับมาใช้งานได้
เมเรสเจ็บปวด แต่เขาไม่มีความรู้สึกต่อต้าน เขาอยู่ในโอวาทและยอมรับทุกสิ่ง เพราะโอเมก้าเป็นเช่นนั้น
หัวใจผมด้านชาไปแล้ว หัวสมองเหมือนถูกแช่แข็ง ผมไม่อยากรับรู้อีกแล้ว  ไม่อยากเห็นอดีต...ภาพเสียงทั้งหมดก็เงียบหายไปตามที่ผมขอ ที่ผ่านมาบางสิ่งคงเตือนผมไม่ให้ถามถึงสิ่งเหล่านี้ เพราะลึกๆแล้วผมเองก็คงอยากจะลืม
ลืมท่านไนท์ที่เหมือนสัตว์ประหลาด และช่วงเวลาแห่งความทรมานในฐานะเมเรส
แต่กระนั้นความทรงจำของเมเรสก็ผุดขึ้นมาเป็นบางครั้ง ภาพของกรงขังและโอเมก้าที่ถูกมอบเป็นของขวัญคอยเล่าต้นกำเนิดให้ผมฟัง แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจมัน และสับสนมันกับความทรงจำของตัวเอง...
ท่านไนท์ยืนนิ่งเหมือนนักโทษสารภาพผิดที่กำลังยืนรอการลงทัณฑ์  เขาเอ่ยต่อไปช้าๆ
"ผมทำผิด และก็ยังคงทำผิดต่อไป  ผมไม่อยากยอมแพ้ต่อพระเจ้าและกฎเกณฑ์ ผมจึงพยายามตามหาตำนานของแม็กซิมัสเพื่อที่จะหาวิธีเอาชนะกฎเกณฑ์ของจักรวาลนี้ และผมก็ยกพลังทั้งหมดให้นายเพื่อพิสูจน์ว่าผู้ที่เหมาะสมกับพลังไม่ได้จำกัดเพียงผู้ที่กำเนิดมาเป็นอัลฟ่าหรือเบต้าอันดับหนึ่งเท่านั้น"
ผมพอจะเข้าใจบ้างแล้ว ท่านไนท์ต้องการสู้กับกฎของจักรวาล กฎการแบ่งแยกชนชั้นที่มีมาตั้งแต่จักรวาลนี้กำเนิด เขากำลังสู้อยู่เพียงลำพัง
"เมเรส นายเจ็บปวดหรือเปล่า เสียใจหรือไม่ที่ได้พลังนี้ไป นี่ผมกำลังทดลองกับนายอีกใช่มั้ย? ทั้งที่ผมสัญญาว่าจะไม่ทดลองอะไรกับใครอีก แต่ผมก็ยังทำต่อไป ผมไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยสินะ"
ท่านไนท์ผลุบตาลงแล้วพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาอ่อนล้าเหมือนจะหมดแรง
ผมตั้งสติ บอกตัวเองที่ยังสั่นอยู่ว่าความโหดร้ายนั้นจบไปแล้ว ท่านไนท์เปลี่ยนไปแล้ว ผมปัดภาพความทรงจำที่คอยรบกวนทิ้งไป เพราะผมยืนยันจะจดจำท่านไนท์ในฐานะนิก นิโคลัส ไม่ใช่เมเรส
"ท่านเปลี่ยนไปแล้ว ท่านไนท์" ผมเอ่ยช้าๆอย่างชัดเจน
"ท่านไม่ใช่อัลฟ่าคนก่อน ทุกคนสามารถยืนยันได้ว่าท่านเปลี่ยนไปแล้ว"
"เปลี่ยนเรอะ?" ไนท์ถามกลับ สีหน้าเขาไม่ยินยอม
"ผมอาจจะเปลี่ยนไป แต่ทุกสิ่งไม่เคยหายไปไหน ทั้งสิ่งที่ผมทำกับนายหรือชารล์ ทั้งสิ่งที่อาเบลทำกับผม จะบอกว่าลืมไปแล้วงั้นหรือ ไม่เลยเมเรส ผมไม่เคยลืม"
แววตาของเขาเย็นชา บรรยากาศเลือดเย็นแผ่ออกล้อมรอบ ปล่อยความเคียดแค้นเจียนคลั่งในอดีตให้ออกมาอาระวาด
"ผมไม่เคยลืมว่าผมนั้นสามารถโหดร้ายได้แค่ไหน..."
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นและโจมตีเข้ามา ฝ่ามือของเขาบีบคอผมแน่น จนผมเกือบจะสิ้นสติไปในทันที
"ไม่มีอะไรรับประกันหรอกว่านายจะไม่เจอเรื่องเลวร้ายอย่างที่เคยเกิดขึ้นมา ถ้านายเชื่อใจผม และยกพลังคืนให้ผม"
แรงบีบรัดหายไป ผมถึงกลับมาหายใจได้ปกติ แต่ดวงตาทรงอำนาจก็ยังคุกคามกดดันไม่ให้ผมพูดอะไรออกไปได้
ท่านไนท์...ผมน่ะ
"พวกเขาล้อมที่นี่ไว้แล้ว"
จู่ๆท่านไนท์ก็เอ่ยขึ้น  ผมจึงเพิ่งรู้สึกได้ถึงกลุ่มก้อนพลังต่างๆที่กำลังบีบอัดเข้ามาจากทุกทิศทาง
"อาเบล ชาร์ล เวอร์ชูว" ไนท์เอ่ยต่อ "ทุกคนคงเป็นห่วงนายมาก ต่อจากนี้นายต้องมีชีวิตที่ดี เมเรส ถือเสียว่าให้ผมได้ชดใช้..."
ไนท์กำลังจะปล่อยมือจากเส้นด้ายนี้ เขาไม่ต้องการเอาพลังอัลฟ่ากลับไป แต่จะออกไปรับมือกับทุกคนในฐานะสัตว์ประหลาดที่ไม่มีใครจดจำได้
ผมคว้าแขนเขาไว้ทั้งที่ยังหวาดกลัว แต่เห็นสีหน้าของท่านไนท์เช่นนี้แล้วผมก็อยู่เฉยไม่ได้ ในเมื่อเขาบอกความจริงกับผม ผมเองก็ต้องการบอกความจริงกับเขาด้วยเหมือนกัน ความจริงที่เขาเป็นคนพูดออกมาเอง
"ท่าน...เคยพูดไว้ว่า 'คนทุกคนเปลี่ยนแปลงได้ถ้าเขารักบางสิ่งมากพอ' ท่านไนท์ ตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านไม่ได้เปลี่ยนไปแค่คนเดียว แต่ท่านเปลี่ยนทุกๆคนรอบตัวท่าน อาเบล ชาร์ล เวอร์ชูว รวมทั้งตัวผม"
จากคนเขลาและหวาดกลัว ให้กล้าหาญและยืนหยัด
ผมเปลี่ยนไปแล้ว...ท่านเองก็เช่นกัน...
"…"
ไนท์นิ่งงัน เขาไม่หันมามอง ผมยังจับมือเขาไว้แน่น
"พวกเขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะผม แต่เพราะพวกเขาทุกคนเป็นห่วงท่านต่างหาก ไม่ใช่ไนท์คนไหนก็ได้ แต่แค่ท่านเท่านั้น! พวกเขาไม่ได้เป็นห่วงผม ไม่ได้ห่วงชีวิตของโอเมก้าหรือเบต้าที่ล้มตาย พวกเขาไม่มีใครสนใจมัน ท่านไนท์"
หยดน้ำใสไหลออกมาโดยที่ผมไม่อาจห้าม ผมร้องให้กับเพื่อนๆที่มีชะตากรรมเดียวกัน เพื่อนที่ถูกสังเวย ถูกบังคับให้เสียสละในจักรวาลที่ไม่มีใครไยดีกับสิ่งที่พังแล้วสร้างใหม่ได้
"มีแค่ท่านเท่านั้นที่สนใจและเข้าใจความเจ็บปวดของพวกเรา ยอมแบกรับความเจ็บปวดนั้นไปพร้อมกับเรา"
ผมยื้อมือข้างนั่นไว้แน่น เพราะไม่อยากจะต้องเสียไป คนเดียวในจักรวาลที่ได้ยินเสียงของพวกเรา และก้าวออกมาเพื่อช่วยเหลือเหล่าโอเมก้า
"ท่านยังมีภารกิจที่ยังทำไม่เสร็จ ท่านจะจากไปไม่ได้ ท่านไนท์"
"นายมันไม่รู้อะไร..." ท่านไนท์แค่นเสียงตอบในที่สุด สีหน้าของเขาเป็นเหมือนปริศนาที่ผมอ่านไม่ออก ผมไม่เคยรู้เลยว่าท่านคิดอะไรอยู่
"ใช่ ท่านไนท์ ผมไม่เคยรู้อะไรมาก่อนเลย จนตอนนี้ผมก็รู้แค่ว่าท่านเคยเป็นอย่างไรมาก่อน และเชื่อว่าท่านจะไม่เป็นแบบนั้นอีก ผมเชื่อว่าท่านคืออัลฟ่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โอเมก้าอย่างผมจะเคยมีมา"
และแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว...
ในวินาทีที่ท่านไนท์เผลอ ผมกระชากเส้นด้ายที่พันข้อมือผมไว้ให้ขาดสะบั้น ด้ายสีแดงหลุดจากมือผมอย่างง่ายดายราวกับมันรู้อยู่แล้วว่าผมไม่เคยเป็นเจ้าของอย่างถูกต้อง
และในพริบตานั้นผมกับท่านไนท์ก็กลับมายืนอยู่ที่ห้องแห่งความลับ พร้อมกับเส้นด้ายจากเบื้องบนที่โอบรัดท่านไนท์ไว้ ราวกับมารดาโอบกอดบุตรผู้เป็นที่รัก  พลังของอัลฟ่ากำลังย้อนกลับสู่เขาช้าๆ และคราวนี้กลายเป็นผมที่กลายเป็นลูกโป่งที่พลังทั้งหมดกำลังรั่วออกไป
"เมเรส!?"
ท่านไนท์ตื่นตระหนก แต่ผมชิงออกคำสั่งกับดวงดาวขณะที่สิทธิการเป็นอัลฟ่ายังถ่ายโอนไปไม่หมด ผมสั่งให้ดวงดาวขังเขาไว้ที่นี่ และดวงดาวก็ยินดีที่จะทำ ผมหลอมหน้ากากสีดำขึ้นมาใหม่ และสร้างรูปลักษณ์ภายนอกให้เป็นสสารสีดำที่บิดเบี้ยวด้วยพลังสุดท้าย ผมกำลังเแปลงเป็นสัตว์ประหลาดที่ทุกคนรังเกียจออกไปรับมือกับแขกที่มาเพื่อช่วยอัลฟ่าแห่งดาวเฟลม่า
เพื่อช่วยท่านไนท์ตัวจริงของพวกเขา
"เมเรส!"
เสียงท่านไนท์ตะโกนออกมาจากรังไหมจากด้ายแดงที่ปกป้องเขาเอาไว้ ผมหันไปมองเป็นครั้งสุดท้าย และมองสองมือของผมที่ไอพลังงานกำลังระเหยออกไป
มันไม่สำคัญแล้วว่าตอนนี้ผมกำลังจะกลับเป็นโอเมก้า กำลังจะตาย หรือกำลังกลายเป็นบางสิ่งที่ไม่มีนิยาม ผมไม่สนใจอีกแล้ว
ผมรู้แต่ว่าพระเจ้าในจักรวาลนี้ไม่ช่วยเราเพราะมันผิดกฎของพระองค์ และมีแต่ท่านไนท์เท่านั้นที่ช่วยเราไว้ แม้มันจะผิดต่อทุกๆสิ่ง มันชัดเจนอยู่แล้วว่าผมควรภักดีต่อใคร
"ขอบคุณ...ที่ได้ช่วยผมไว้"
แล้วหลังจากนี้ถ้าท่านยังอยากมีผมอยู่เคียงข้าง ท่านก็ค่อยสร้างผมขึ้นมาใหม่นะ ท่านไนท์


##  ตอนที่ 36 ความคลุ้มคลั่ง [อาเบล]

หลายคนบอกว่าอาเบลคือน้ำที่เย็นจัด แต่พวกเขาก็ได้รู้ในวินาทีนี้ว่านั่นเป็นคำกล่าวที่ผิด จักรพรรดิอาเบลในเวลานี้กำลังอยากฆ่าคน เขามีรายชื่อเหยื่อในใจแล้ว แต่ติดแค่ว่าไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะมีชีวิตเหลือรอดให้เขาฆ่าหรือเปล่า
พวกเขากำลังประชุมเร่งด่วนถึงสถานการณ์ปัจจุบันในพื้นที่อวกาศนอกดวงดาวเฟลม่า
พวกเขาที่ว่าก็มีแค่อาเบล ชาร์ล และเบต้าติดตามเท่านั้น เพราะฝ่ายอื่นๆ อ้างความไม่ปลอดภัยจากเหตุการณ์ 'เอซิสอาย' ทำงานผิดพลาดปฏิเสธที่จะเดินทางมาด้วยตัวเอง แต่ขอติดต่อรับข้อมูลจากช่องสื่อสารแทน
ไอ้พวกขี้ขลาด...
อาเบลมาทันทีหลังจากที่ชาร์ลติดต่อไปว่าไนท์พาสัตว์ประหลาดหนีไปด้วย และยืนกรานจะบุกเข้าไปในพระราชวัง แต่ก็ถูกชาร์ลห้ามไว้ด้วยเหตุผลทางการทูต เขายิ่งคลุ้มคลั่งขึ้นทุกขณะจนเบต้าทั้งหมดไม่กล้าเข้าใกล้
"หน้าตาดูไม่ได้เลยนะ"
เสียงทุ้มเอ่ยทักอย่างสบายๆ ไม่ต้องหันไปมองอาเบลก็รู้ว่าเป็นใคร
เจ้าแมลงวันน่ารำคาญที่หาทางตอดอำนาจของเขา
เวอร์ชูวแห่งปีกสันติภาพไรโซเรีย มันมาในฐานะตัวแทนปีกสันติภาพ มาดูวินาทีปิดฉากของสัตว์ประหลาด ตามที่หนังสือทางการทูตเอ่ยไว้  มันยังสามารถโฉบไปมาทำตัวรกหูรกตาได้เพราะนอกจากอาเบลและชาร์ลแล้ว ไม่มีใครรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ 'เอซิสอาย' ทำงานขัดข้องเลย
พวกเขาไม่มีหลักฐานอะไรมาเชื่อมโยงไปถึงเวอร์ชูว ส่วนหลักฐานบุคคลที่อาเบลตั้งใจจะไปเค้นคอก็กำลังอยู่ในภาวะวิกฤต ส่วนหนึ่งก็เพราะว่ามันงี่เง่าอยู่เดิมกับอีกส่วนหนึ่งเป็นฝีมือเจ้าแมลงวันที่ขวางชาร์ลไม่ให้หยุดไนท์ได้ทัน
"เอ็งควรมีเหตุผลดีๆนะว่ากำลังทำอะไร"
สีหน้าชาร์ลเองก็เต็มไปด้วยความโกรธ แต่กระนั้นเขาก็ต้องระงับอารมณ์ตัวเองไว้ แล้วก้าวมาขวางระหว่างอาเบลกับ เวอร์ชูวเพื่อป้องกันการนองเลือดที่จะก่อเกิดเป็นสงครามจักรวาล
การมีเรื่องกับเวอร์ชูวไม่ใช่เรื่องดี เพราะปีกสันติภาพมีอำนาจหนึ่งในสามของจักรวาล เป็นแหล่งรวมของอัลฟ่าที่มาทำสัญญากันเพื่อรวมพลังของดวงดาวให้เป็นหนึ่ง อัลฟ่าดาวเล็กๆดวงเดียวจะสามารถเรียกใช้พลังจากดวงดาวนับร้อยพันดวงได้ไม่ต่างจากเจ้าของดาราจักร และพวกเขาก็ยังมีพันธมิตรอยู่ในดาราจักรต่างๆทั้งไกลใกล้ ทำให้การเรียกยืมพลังดวงดาวทำได้อย่างมีประสิทธิภาพไม่ว่าจะอยู่ส่วนใดของจักรวาลก็ตาม นี่แหละคือความน่ากลัวของพวกมัน
"ก็แค่พวกกระจอกมารวมกัน คิดว่าจะทำอะไรได้งั้นเรอะ?"
แต่แน่นอนว่าอาเบล ผู้เป็นคนถืออำนาจอีกหนึ่งในสามของจักรวาลมีหรือจะกลัว
เหตุผลเดียวที่อาเบลไม่ลบเจ้าคนน่ารังเกียจนี่ออกไปก็เพราะเขาแน่ใจว่าเวอร์ชูวต้องรู้อะไรมากกว่าที่เขารู้เกี่ยวกับความลับของไนท์ ถึงจะน่าเจ็บใจแต่อาเบลก็ต้องยอมรับ
"เกิดอะไรขึ้นกับไนท์ ตอบมาก่อนที่เราจะไล่ยิงดาวของแกทีละดวง แล้วมาดูกันสิว่าดาวดวงไหนในปีกสันติภาพของแกจะถอนตัวเร็วที่สุด" อาเบลข่มขู่เสียงเหี้ยม ดวงตาสีทับทิบสาดแรงอาฆาตออกไปเหมือนยิงลำแสง
แต่เวอร์ชูวก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด เขายังคงจ้องไปที่ดาวเฟลม่าราวกับกำลังรอคอยอดีตให้หวนคืนมาได้
"น่าสมเพชนะที่พวกนายอ้างตัวเป็นเพื่อนของไนท์ แต่กลับตาฝ้าฟางกันเช่นนี้"
ชาร์ลล็อคแขนอาเบลเอาไว้ไม่ให้เสกอาวุธออกมาฟาดหน้าเทพบุตรที่กำลังทำหน้าเห็นใจสงสารสัตว์โลกได้อย่างน่าชื่นชมยิ่ง
"คนคนนั้นไม่ใช่ไนท์ เป็นแค่เปลือกของไนท์ ผมก็แค่อยากรู้ว่าเปลือกของไนท์คิดจะทำอะไร จึงไม่อยากให้พวกนายไปขวาง"
"หมายความว่าไงว่าเปลือก?"
"ในความทรงจำของไนท์รุ่นก่อนดูเหมือนว่าไนท์จะมอบพลังอัลฟ่าให้กับคนอื่นไปแล้ว โดยไม่ได้กำเนิดใหม่ แต่มันเป็นการมอบพลังที่ไม่ถูกต้องนัก เขาไม่ได้เลือกอัลฟ่าฝึกหัดและค่อยๆถ่ายทอดพลังให้เหมือนปกติ แต่มอบพลังทั้งหมดให้คนคนหนึ่งในครั้งเดียว ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอนุภาคทั้งหมดของเขา แต่ก็คงพูดไม่ได้เต็มปากหรอกว่าเขาจะได้หลับใหลและกลับสู่พระเจ้าไปแล้ว"
"หมายความว่าไนท์ไม่อยู่แล้ว...งั้นแกก็ไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป"
อาเบลเอ่ยเฉียบขาดแล้วโจมตีเวอร์ชูวทันทีด้วยอาวุธแสง ตั้งใจบั่นศีรษะมันให้ขาดจากกันและสับทุกชิ้นส่วนของมันให้เล็กยิ่งกว่าอนุภาค ชนิดที่ว่าแม้จะมีพลังอัลฟ่าก็ไม่สามารถสร้างร่างกายตัวเองใหม่ขึ้นมาได้
"พอหมดประโยชน์ก็จะกำจัดทิ้งทันทีเลยสินะครับ" เทพบุตรยิ้มเยาะ
"สำหรับแกน่ะ ใช่ จะฆ่าทิ้งให้เร็วที่สุดด้วย ขอบคุณสำหรับความเมตตาสิ"
"พวกเอ็งหยู้ดด"
ชาร์ลสร้างขวานยักษ์ขึ้นข้างตัวแล้วขว้างเข้าคั่นกลางระหว่างสองคนที่เตรียมจะใช้พลังจู่โจมกันแล้ว
"ถ้าพวกเอ็งเป็นเพื่อนของไนท์ก็ร่วมมือกันช่วยไนท์สิ จะมาตีกันทำไม ไนท์กำลังจะแย่ ต่อให้ตรงนี้ไม่ใช่ไนท์คนก่อนก็เถอะ แต่นี่ก็คือไนท์เหมือนกันนะ"
ชาร์ลเอ่ย เขาไม่เข้าใจสองคนนี้เลย ทั้งคู่เป็นเพื่อนไนท์ แต่วันดีคืนร้ายก็ต้องตีกันตลอด จนตอนนี้ใกล้จะกลายระเบิดเป็นสงครามจักรวาลอยู่ล่อมล่อแล้ว
เวอร์ชูวหัวเราะฮึ
"เพื่อนเรอะ?​ ไนท์คงไม่เคยบอกนายล่ะมั้งว่าเขาเจอนายครั้งแรกที่ไหน"
"แล้วยังไง" อาเบลเกลียดที่เวอร์ชูวทำเหมือนรู้จักไนท์ดีกว่าเขามาตลอด ยิ่งโกรธจัดที่ถูกตราหน้าว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย
"เขาไม่ได้บอกนายเรอะว่าเขาเจอนายครั้งแรกตอนที่นายเป็นอัลฟ่าฝึกหัดแล้วไปเยี่ยมเยียนดาวเฟลม่าน่ะ"
"ไร้สาระ ครั้งนั้นเราเจอแต่อัลฟ่ารุ่นก่อน เราไม่ได้เจอไนท์"
"ก็นั่นแหละนะ อย่างว่านายคงจำขยะอย่างพวกเราไม่ได้เป็นธรรมดา" เวอร์ชูวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกดลึกที่เย็นเยือก เหมือนทั้งหัวเราะเยาะเขาและสาปแช่ง แต่อาเบลไม่อยากสนใจคำพูดของเจ้าเศษสวะที่มาเกาะแกะไนท์หรอก
"ขยะอย่างแก เราไม่คิดจะจำอยู่แล้ว"
อาเบลผลักชาร์ลออกไปให้พ้นทาง เขาสุดจะทนกับปากเน่าๆของมันแล้ว ทำไมไนท์ต้องเป็นเพื่อนกับมันด้วย ถ้ายังไงไนท์คนก่อนก็คงไม่กลับมาแล้ว ก็ขอเขาซัดปากมันซักทีคงไม่ผิดสัญญาหรอก
"พวกเอ็งช้าก่อน!!"
ตูม
จู่ๆพลังของดวงดาวก็ปะทุรุนแรงเหมือนเป็นสัญญาณของความพินาท ทำให้การวิวาทในอวกาศต้องจบลงกะทันหัน  ทั้งอาเบลทั้งชาร์ลต่างตื่นตระหนก
"ใจเย็นก่อนอาเบล"
"หุบปาก" อาเบลทิ้งตัวลงไปในชั้นบรรยากาศโดยไม่ฟังคำทัดทานอะไรอีกแล้ว เขารอมานานเกินพอแล้ว!
และทันทีที่เขาทิ้งตัวลงมาในหมู่เมฆ อาเบลก็ปะทะสายตากับร่างสีดำทะมึนที่ยืนรอต้อนรับอยู่บนชั้นเมฆหนา ดวงตาใต้หน้ากากของมันคือสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ สองมือของมันถือก้อนพลังบางอย่างที่กำลังแปรปรวนอย่างที่สุดไว้
"พลังนั่นคือพลังอัลฟ่าของไนท์" ชาร์ลที่ตามลงมาร้องเตือนให้ระวัง ตอนนี้มันแตกต่างจากการต่อสู้นอกอวกาศ ที่นี่คือดาวเฟลม่า พลังของอัลฟ่าบนดวงดาวถือเป็นสิ่งที่ทรงอำนาจสูงสุด อัลฟ่าจากต่างดาวหากไม่ระวังก็อาจจะพลาดท่าได้ง่ายๆ
"มันไม่ใช่ไนท์..."
คราวนี้ดวงตาของอาเบลมองเห็นชัดเจนว่าร่างตรงหน้ามีสองพลังที่กำลังตีกันอยู่ พลังของอัลฟ่า และพลังที่แปลกแยก
ในหัวอาเบลตีความได้อย่างเดียวว่า มันกำลังกลืนกินพลังอัลฟ่าของไนท์เข้าไป
ดวงตาสีแดงเกรี้ยวกราว ระเบิดความร้อนจากใจกลางดวงดาวขึ้นมาละลายน้ำแข็งที่เปลือกนอกจนหมดสิ้น
"เอาคืนมา"
ไนท์เป็นของเขา ไม่ว่าผู้ใดก็เอาไปไม่ได้ทั้งนั้น


##  ตอนที่ 37 ความเชื่อ [อิกไนท์]

เขาออกไปจากแกนกลางของดวงดาวไม่ได้ เพราะเมเรสขังเขาเอาไว้
พลังอัลฟ่ากำลังถ่ายโอนกลับมาให้เขาก็จริง แต่สิทธิทั้งหมดยังไม่ได้อยู่ที่เขา ดวงดาวจึงยังทำตามคำสั่งของเมเรสไปจนกว่าพลังจะกลับมาอย่างสมบูรณ์
ซึ่งไนท์ก็รู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดอะไรต่อไป อาเบลและชาร์ลจะฆ่าเมเรส ส่วนตัวเขาก็ต้องรออยู่ที่นี่เหมือนเป็นคนที่ถูกแย่งชิงพลังไปตั้งแต่แรก ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม เขาจะกลับมาเป็นอัลฟ่าที่มีทุกสิ่ง บัญชาได้ทุกอย่าง แต่ว่า...
ไม่มีเมเรส...ไม่มีหนทางออกจากพันธนาการนี้ ไม่มีทางปลดปล่อยเวสต์และคนอื่นๆ การกดขี่โอเมก้าจะยังคงเป็นเหมือนเดิม จักรวาลจะดำเนินไปในทางที่สมควร ในทางที่พระเจ้าได้ขีดเส้นเอาไว้
ทางที่เขาไม่ต้องการ
ไนท์สะบัดศีรษะ
ถ้าจะเป็นแบบนั้นก็จงให้เขาตายไปเถอะ!
เมเรสคิดว่าเขาไม่เคยคิดเรื่องเป็นแกนนำเพื่อเปลี่ยนแปลงจักรวาลเลยหรือ? คิดว่าเขาไม่เคยวางแผนอะไรเลยเรอะ?
ผิดแล้ว  เขาคิดอยู่ทุกวัน...วางแผนมาตลอด ถึงวิธีการที่จะปลดปล่อยโอเมก้าและเบต้าให้เป็นอิสระ แต่หลังจากพูดคุยกับชาร์ล อาเบล และอัลฟ่าคนอื่นๆ ทั้งในและนอกที่ประชุม เขาก็พบความจริงอันน่าตกใจว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำให้อัลฟ่าเข้าใจความรู้สึกของเหล่าผู้ใต้บัญชา
คำพูดปากเปล่าไร้ประโยชน์ แม้แต่การลงมือทำก็มีแต่ทำให้เกิดความโกรธแค้นอย่างที่ตอนแรกเขาเป็น มันไม่เกิดความเข้าใจใดๆเลยในหัวของอัลฟ่าที่อวดอ้างว่าตนทรงปัญญา มันเหมือนกับว่ามีเส้นกั้นบางๆที่บดบังพวกเขาไว้จากความจริงอันนี้ ราวกับว่าพระเจ้าผู้สร้างเราขึ้นมาไม่อยากให้ลูกรักได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดของเหล่าทาสและประชาชน
แผนการจึงไม่ใช่แค่ยากลำบาก แต่มันไม่มีความหวังเลยต่างหากที่จะทำให้จักรวาลร่วมมือ และการต่อต้านโอวาทของพระเจ้าก็คือการต่อสู้กับดวงดาวนับล้านล้านดวงเพียงลำพัง
วันนั้นราชาดาวออลเรียสิ้นหวังแค่ไหน ไนท์พอจะนึกออกแล้ว ไม่ใช่แค่รู้ถึงจุดจบตัวเอง แต่เพราะรู้ว่าท้ายที่สุด ทุกอย่างที่เหนื่อยยากผ่านมาจะไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่เลยต่างหาก
ตอนนี้ก็เช่นเดียวกัน เขากำลังสิ้นหวังที่ทุกอย่างที่ทำมาจะต้องกลับมาเริ่มต้นใหม่ เมเรสถูกทำลาย เขาเป็นอัลฟ่า จักรวาลหมุนไปตามธรรมเนียมปฏิบัติอันเดิมที่ทุกคนเชิดชู  เขาต้องเริ่มต่อสู้จากศูนย์ ไม่เช่นนั้นก็ต้องยอมแพ้ต่อกฏเกณฑ์อันเป็น นิรันดร์
ซึ่งเขาไม่ปรารถนาให้มันเป็นเช่นนั้น
ไนท์มองด้ายสีแดงที่พันอย่างเหนียวแน่นบนมือขวา เขากำเนิดมาพร้อมกับเส้นด้ายนี้ เปรียบดังเป็นเส้นเลือดใหญ่ในตัว ไม่เหมือนกับเมเรสที่เขาเพียงยกเส้นด้ายนี้ให้ชั่วคราว มันจึงหลุดออกได้ง่ายดาย
เส้นด้ายแตกแขนงออกไปมากมาย  ครอบคลุมประชากรทั้งหมดของดาว ที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้
[ U N ]
ไนท์ยกนิ้วขึ้นเขียนอากาศเป็นคำสั่ง
[ L O ]
คำสั่งที่ไม่มีใครกล้าทำมาก่อน นับตั้งแต่ยุคของแม็กซิมัส การกระทำที่ทั้งจักรวาลถือว่าเป็นกบฎ
[ C K ]
แต่เมเรสยังไม่กลัวปลายทางของตัวเอง แล้วเขาจะต้องกลัวสิ่งใด
[ S T R I N G : CODE : U N L O C K ]
คำสั่งที่เขาค้นพบว่ามันมีมากนานแล้วตั้งแต่เริ่มศึกษาเรื่องของแม็กซิมัส แต่ก็ไม่กล้าที่จะลงมือทำ เพราะเขากังวลกับผลลัพธ์ที่จะตามมา สิ่งที่คาดเดาไม่ได้ที่เหมือนกับการตกผ่านลงไปในขอบฟ้าเหตุการณ์*ในหลุมดำ
พรึ่บ
เส้นด้ายลุกไหม้ตั้งแต่โคนจรดปลายแหลกสลายเป็นธุลีในอากาศ  ไนท์รู้ว่าเอามันกลับมาไม่ได้แล้ว เส้นทางนี้เดินไปแล้วไม่มีการถอยหลัง
ตราประทับทั้งหมดจะจางหายไป โอเมก้าและเบต้า ไม่สิ ไม่มีคำเรียกนั้นอีกแล้ว พวกเขาทั้งหมดคือประชาชน และพวกเขาจะต้องแตกตื่นกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น อาจมีการประท้วง อาจมีความขัดแย้ง มีการประหัดประหารอย่างน่ากลัวบนเส้นทางนี้ และเขาก็ไม่ใช่อัลฟ่าอีกต่อไปแล้ว ไม่มีอัลฟ่าของดวงดาวเฟลม่า ไม่มีผู้กุมอำนาจของดวงดาว บัดนี้ไนท์ได้โยนดวงดาวและประชากรทั้งหมดรวมทั้งตัวเขากลับลงสู่ความเป็นไปตามวังวนของมันแล้ว สิ่งใดจะเกิดย่อมเกิด สิ่งใดจะดับย่อมดับด้วยเงื่อนไขของมันเอง ไม่มีพลังใดจะไปควบคุมได้อีกต่อไป
ปลายทางของมันอาจจะเป็นอิสระที่เขาตามหา หรือจะเป็นจุดจบเหมือนแม็กซิมัสก็สุดจะทำนายได้
เมื่อธุลีทั้งหมดปลิดปลิวไปในอากาศ ฉับพลันมิติก็ฉีกขาดออกเหมือนกระดาษ บางสิ่งทะลวงเข้ามา เปิดช่องเชื่อมต่อระหว่างมิติเอกเทศของอัลฟ่าเอาไว้อย่างแข็งแกร่ง
ไนท์สัมผัสได้ว่าบางสิ่งที่ทรงอำนาจอยู่ข้างในนั้น ในช่องว่างสีดำนี้ มันน่าเกรงขามและเต็มเปี่ยมด้วยพลัง เขาไม่จำเป็นต้องพยายามเพ่งมองก็เห็นได้อย่างชัดเจน ดาบสีทองลอยดั่งไร้น้ำหนักทอประกายออกมารอบตัวท่ามกลางบรรยากาศว่างเปล่าของมิติเอกเทศ การคงอยู่ของมันทำให้อนุภาครอบข้างสั่นสะท้าน เห็นเป็นคลื่นอากาศถูกกระแทกออกไปได้ด้วยตาเปล่า
เขาสูดหายใจลึกๆแล้วก้าวเข้าไปในมิติที่ไม่มีเจ้าของ จ้องมองดาบสีทองตาไม่กะพริบ และก็พบว่าความหวาดระแวงของเขาไม่มีประโยชน์อะไรเลย เพราะมันไม่ได้เป็นปฏิปักษ์กับเขา
ไนท์เข้าไปใกล้พอที่จะบอกได้ว่า ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ดาบที่สมบูรณ์ และไม่ได้สร้างขึ้นมาจากโลหะชนิดใดเลย มันบิดๆเบี้ยวๆราวกับเป็นดินน้ำมันสีทองที่ถูกปั้นอย่างส่งเดชให้มีลักษณะเหมือนดาบ ด้านที่ควรจะคมก็ทื่อสนิท ด้านที่ควรจะเรียบก็บิดเบี้ยวมีตำหนิ มันเป็นดาบที่ไม่สามารถฆ่าฟันใครได้อย่างแน่นอน
ขณะกำลังลงความเห็นในใจว่านี่เป็นดาบที่ใช้การไม่ได้ ไนท์ก็สังเกตเห็นว่าด้ามสีน้ำตาลสลักไว้ด้วยถ้อยคำสีทองอร่ามประโยคหนึ่ง
'ผู้ที่ตามหาจะค้นพบ'
ไนท์ขมวดคิ้ว ค้นพบ...อะไร?  นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นใบ้คำ เขาต้องการวิธีที่จะช่วยเมเรส แล้วสิ่งนี้คืออะไร มิตินี้เป็นของใครกัน? ทำไมจึงปรากฎขึ้นเมื่อเขาทำลายพลังสตริงลงอย่างเจาะจงเช่นนี้
"แล้วเจ้ากำลังค้นหาอะไรอยู่ล่ะ อิกไนท์ คลอร์ว"
คำกล่าวเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหยักของบุรุษสีทองคนหนึ่ง ที่เรียกเช่นนั้นเพราะคนแปลกหน้าคนนี้อาบไล้ด้วยแสงสีทองทั้งจากเส้นผม และจากใบหน้าที่หล่อเหลา เขาแต่งกายเต็มยศดั่งในอดีต ชุดของราชา...ที่คล้ายคลึงกับในตำราประวัติศาสตร์
ไนท์เบิกตากว้าง เพราะดาบสีทองและบุรุษสีทองคือสัญลักษณ์ที่ใครๆก็จดจำได้  บุคคลในอดีตที่โง่เขลา ผู้อวดดีต่อพระเจ้า เขาคือ...
'แม็กซิมัส เดเซลราสต์ แห่งออลเรีย' กำลังยืนหาวอยู่ตรงหน้าเขา
"ท่าน...ยังไม่ตายหรือ?"
มือหนายื่นมาเขกกบาลไนท์โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว พลางส่ายหน้า "รู้มั้ยว่าเจ้าทักทายผู้อื่นได้เลวร้ายนัก"
"มันก็สมควรจะต้องถามอย่างนี้ไม่ใช่หรือ?" ไนท์ถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อเพ่งมองคนตรงหน้าให้ชัดๆ บุคคลที่ควรตายไปแล้วกว่าหมื่นล้านปี มายืนหัวโด่ตรงนี้ แค่เขาไม่กรีดร้องแล้ววิ่งหนีก็นับว่าประสาทแข็งมากแล้ว
"ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นผู้เทิดทูนข้าหรอกหรือ เช่นนั้นก็ควรชื่นชมยินดีที่ได้พบข้าซะสิ"
"…" ถ้าไม่เผอิญว่าไนท์กำลังรีบ เมเรสกำลังแย่ และคนที่เขารักทุกคนกำลังสู้กันอยู่เหนือชั้นบรรยากาศของดาวเฟลม่า เขาอาจจะเสียเวลาชื่นชมฮีโร่ในตำนานสักนาทีสองนาที
"ท่าน...ดูแตกต่างจากที่ผมคิดไว้มาก" ไนท์ไม่สามารถบรรยายความรู้สึก ณ วินาทีนี้ได้จริงๆ ไม่รู้ว่าควรดีใจ หรือเสียใจที่ภาพลักษณ์ของราชาในตำนานตรงข้ามกับที่คิดไว้ไปไกลโข
"ตัวจริงข้าดูดีกว่านี้มากนักเด็กน้อย ที่เจ้าเห็นก็เป็นแค่เงาเท่านั้น ข้าสร้างทิ้งไว้เมื่อนานมาแล้ว จะปรากฎก็ต่อเมื่อมีคนทำตามเงื่อนไขและเปิดมิตินี้เข้ามาได้" ราชาแม็กซิมัสเอ่ยพร้อมๆกับบิดเอวซ้ายขวาไปด้วยราวกับไม่ได้เคลื่อนไหวร่างกายมานานมาก ส่วนไนท์ก็พยายามทำเป็นมองไม่เห็นอย่างสุดความสามารถ
"เงื่อนไขอะไร?"
"เจ้าได้ค้นพบกุญแจแห่งพระเจ้าแล้ว"
ไนท์ชะงัก เขามองไปที่ดาบสีทอง บุรุษตรงหน้าเหมือนจะรู้ว่าเขาคิดอะไรจึงส่ายหน้า
"ไม่ใช่ นี่เป็นดาบธรรมดาๆ ที่ข้าสร้างขึ้นและเก็บไว้ที่นี่ ซึ่งเราจะพูดถึงมันทีหลัง แต่กุญแจแห่งพระเจ้านี่ เจ้าเดาไม่ถูกหรือไร อย่าทำให้ข้าผิดหวังสิ ผู้เทิดทูนหมายเลขหนึ่ง"
"…" ฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิดพิกล แต่ไนท์ก็พยายามคิดถึงคำใบ้ที่ตำนานของราชาสีทองเคยเอ่ยถึง กุญแจแห่งพระเจ้า เล่าลือกันว่าแม็กซิมัสทิ้งมันออกไปในอวกาศก่อนที่ดาวจะดับสลาย และในไม่กี่ปีถัดมา ภาคีก็อ้างว่าได้ค้นพบมันในดาราจักรที่ห่างไกล และเก็บกู้เอาไว้ตั้งแต่หลายพันปีก่อน
แต่ไนท์ไม่คิดเชื่อตามคำกล่าวอ้างนั้น เพราะหากภาคีได้ครอบครองกุญแจของพระเจ้าจริง สิ่งนั้นก็ควรมีพลังมหาศาลพอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่าง และภาคีก็ควรจะมีอำนาจตั้งแต่ตอนนั้น
ดังนั้นจึงแปลได้สามอย่างว่า หนึ่งคือพวกเขาไม่รู้วิธีใช้ หรือสอง พวกเขาโกหกที่ได้ครอบครองมัน  และสามคือ มันไม่ใช่สิ่งที่เป็นอาวุธ หรือมีพลังอำนาจอย่างที่ใครคิด เพราะทั้งๆที่แม็กซิมัสเป็นคนค้นพบมัน เขาก็ยังพ่ายแพ้
ดวงตาสีดำประกายมรกตมองมือขวาที่ว่างเปล่า...แล้วเงยหน้ามองราชาสีทอง
แม็กซิมัสพยักหน้า
"ใช่แล้ว ภาคีโกหกเรื่องที่ได้ครอบครองมัน ตำนานเองก็โกหกเรื่องที่ข้าส่งมันออกไปนอกดวงดาวเพื่อให้รอดพ้นการทำลาย แท้จริงแล้วกุญแจของพระเจ้าไม่เคยถูกเก็บไว้ที่ไหน เพราะมันเป็นสิ่งที่พระเจ้ามอบให้กับอัลฟ่าทุกคนอยู่แล้ว"
"เส้นด้ายพวกนั้น..." พลังที่ใช้ในการรังสรรค์สรรพสิ่งและควบคุมพลังดวงดาว มันเป็นทั้งกุญแจและแม่กุญแจในตัวของมันเอง
S T R I N G
"ถ้าเจ้าอยากหลุดจากพันธนาการ เจ้าก็ต้องตัดการชักใยทั้งหมดออก ดวงดาวและสิ่งมีชีวิตจะไม่อยู่ในกำมือเจ้าอีกต่อไป และจะไม่เป็นไปตามกฎบัญญัติทั้งหมดด้วย ข้าจำเป็นต้องหลอกภาคีอย่างนั้นไม่เช่นนั้น เจ้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอัลฟ่าคนอื่นๆล่ะ"
"พวกเราจะถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ไม่ให้ทำลายเส้นด้ายของตัวเอง"
"ใช่"
"แปลว่าผมทำลายกุญแจของพระเจ้าไปแล้ว?"
"เจ้าทำลายพันธนาการของจักรวาลนี้ไปต่างหาก กุญแจเป็นเหรียญสองด้าน หากเจ้าหวังในพลังอำนาจ ก็ต้องอยู่ในโอวาท หากเจ้าหวังซึ่งอิสรภาพ ก็ต้องฝ่าฟันด้วยตัวเอง จากนี้ไปทั้งจักรวาลจะเป็นศัตรูกับเจ้า ดาวเฟลม่าคงตกที่นั่งลำบากแล้ว"
แม็กซ์ยิ้มฝืดๆให้
"เรื่องราวในดวงดาวไม่ใช่เรื่องยากเย็นหรอก มันอยู่ที่การเตรียมพร้อม การสั่งสอนประชาชนให้ความรู้ในเรื่องของการปกครองตัวเอง การคิด การเลือกเส้นทางชีวิต อาจจะต้องใช้เวลาและมีปัญหาเล็กๆน้อยๆจากการสูญเสียการควบคุม แต่ถ้าสั่งสอนได้ดี มีกฎหมายการลงโทษชัดเจน พวกเบต้าและโอเมก้าก็ปรับตัวได้ไม่ยากหรอก  แต่ที่ต้องระวังคือการแทรกแซงจากคนภายนอกต่างหาก"
"ซึ่งก็คือสิ่งที่ทำให้คุณพ่ายแพ้?"
"มีใครบอกเจ้าหรือยังว่าเจ้ามันปากเสียจริงๆ" ไนท์ส่ายหน้า ใครๆก็บอกแต่ว่าเขาปากหวานอ่อนโยนทั้งนั้น ราชาแม็กซิ-มัสคงไม่ชินกับคำถามแทงใจดำเองมากกว่า
"ตอนนี้ข้าเป็นแค่เงาที่เหลือทิ้งไว้ในมิติเอกเทศที่จะเปิดก็ต่อเมื่อมีคนทำตามเงื่อนไข  และเงื่อนไขที่ว่าก็คือคนคนนั้นจะต้องทำลายสายโซ่ที่คล้องคอโอเมก้าและเบต้าทั้งหมดออกไป เป็นบุคคลที่พิสูจน์แล้วว่ากล้าท้าทายกับกฎของจักรวาล" แม็กซ์ว่าจบก็ผายมือไปข้างตัว
"ขอแสดงความยินดีอีกครั้งที่เจ้ามีคุณสมบัติครบถ้วน ซึ่งนั่นก็นำเรามาสู่ดาบเล่มนี้ เจ้าคิดว่ามันเป็นยังไง"
ไนท์ไม่รู้ว่ามันคืออะไร มันสร้างขึ้นมาจากพลังที่พิเศษยิ่งกว่า และทรงอำนาจจนพลังดวงดาวใดก็ไม่สามารถเทียบเคียง
"ข้าเป็นคนขึ้นรูปร่างดาบเล่มนี้ แต่จักรวาลเป็นผู้สร้างมันต่อ"
"หมายความว่ายังไง?"
"ตามปกติอาวุธของอัลฟ่าจะสร้างขึ้นจากพลังของดวงดาวตัวเอง ดาบเล่มนี้เดิมสร้างขึ้นจากพลังอัลฟ่าของดาวออลเรีย ตามปกติถ้าดวงดาวล่มสลายอาวุธนั่นก็จะสลายไปด้วย ถูกต้องมั้ย?"
ไนท์พยักหน้า
"แล้วทีนี้ข้าก็เริ่มสงสัยแล้วดาวฤกษ์ล่ะ พวกเทหวัตถุทั้งหลายที่ไม่มีเจ้าของล่ะ มันยังไม่สลายไปเลยแม้ไม่มีพลังของอัลฟ่าดาวดวงไหนสนับสนุน แสดงว่าในจักรวาลก็คงมีพลังงานที่เหลือเฟือล่องลอยหล่อเลี้ยงสิ่งเหล่านั้นอยู่ เพียงแต่ไม่มีอัลฟ่าคนไหนสามารถเอามันมาใช้ได้ ถ้าอย่างนั้นทำไมเราจะต้องใช้แต่พลังของเราสร้างสิ่งต่างๆล่ะ ใช้พลังของจักรวาลไม่ได้เรอะ? ข้าคิดว่าเงื่อนไขมันซ่อนอยู่ตรงนี้เอง
ปกติแล้วสิ่งที่อยู่นอกเหนือพลังของดวงดาว อัลฟ่าจะใช้ไม่ได้ เราจึงต้องห่อหุ้มมันด้วยพลังของเราก่อน เช่นการเปลี่ยนวงโคจรของดาวหางที่มีมาแต่เดิม หรือการเบี่ยงลมสุริยะของดาวฤกษ์ หรือแม้แต่การผลักหลุมดำให้ออกห่างจากดาวของเรา เป็นต้น
แต่ครั้งนี้เราจะทำในทางตรงกันข้ามกัน ไม่ใช่การหุ้มสิ่งอื่นด้วยพลังของเราเพื่อที่จะควบคุมมัน แต่เป็นการถอนพลังของเราออกจากวัตถุนั้นๆ และให้มันกลายเป็นเทหวัตถุในจักรวาลแทน"
ไนท์อ้าปากค้าง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
"ข้าถอนกรรมสิทธิ์การถือครองของข้าออกจากดาบเล่มนี้  เปลี่ยนมันเป็นสสารในอวกาศที่ไม่มีเจ้าของ และทิ้งมันไว้ในช่องว่างให้มันดำรงอยู่ด้วยการดูดซับพลังของจักรวาลที่ไม่ระบุว่าเป็นของใคร ตอนนี้ผ่านเวลามากว่าหมื่นล้านปี ​เจ้ากำลังยืนชมผลงานของจักรวาลที่หล่อหลอมดาบเล่มนี้มาจนถึงทุกวันนี้"
ดาบสีทองเหมือนรู้ตัวว่าถูกกล่าวถึง มันหมุนตัวเองเร็วขึ้น แต่แทนที่จะปล่อยพลังออกมา คลื่นพลังที่ห่อหุ้มมันไว้ก็ถูกดูดเข้าไป ทุกสิ่งรอบตัวถูกสูบเข้าไปในตัวดาบ
"และเจ้าเดาได้หรือไม่ว่ามิตินี้อยู่ที่ใด"
เขาไม่เข้าใจคำถาม แม็กซ์จึงเฉลยให้
"มิตินี้อยู่ในช่องว่างระหว่างซุปเปอร์คลัสเตอร์ สถานที่ว่างเปล่าที่ภาคีตั้งอยู่ ซึ่งจริงๆแล้วภาคีตั้งขึ้นภายหลังที่ดาบเล่มนี้กลืนพลังงานและย่อยสลายเทหวัตถุในบริเวณนี้ไปหมดแล้วยังไงล่ะ"
ไนท์ตะลึง ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ต้องถามแล้วว่ามันมีพลังงานมากมายแค่ไหน ถึงขนาดทำให้ส่วนหนึ่งของจักรวาลกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าได้ มันเป็นอาวุธที่น่ากลัวอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
"ส่วนเงื่อนไขการใช้ก็มีอยู่อย่างเดียว นั่นคือผู้ที่จะถือมันได้ต้องมีคุณสมบัติเดียวกับมัน คือไม่ได้เป็นของดาวดวงใด ไม่ได้ถือครองพลังของอัลฟ่า เป็นดั่งเทหวัตถุบนอวกาศที่หล่อเลี้ยงด้วยพลังของจักรวาลเฉกเช่นเดียวกัน"
ไนท์เข้าใจได้ทันที ว่าทำไมแม็กซิมัสจึงให้มิตินี้เปิดได้ก็ต่อเมื่ออัลฟ่าคนนั้นทำลายพลังสตริงไปเท่านั้น เพราะมันคือเงื่อนไขของการใช้นั่นเอง
"และถ้าจะให้ดีก็ควรต้องมีสติปัญญาพอจะเข้าใจการทำงานของมิติและอวกาศสักหน่อย เพราะงั้นเจ้าหนูน้อยโอเมก้าของเจ้าจึงไม่ผ่านเกณฑ์นี้ เพราะเขายังไม่ได้เรียนรู้วิธีเปิดมิติเอกเทศเข้ามาในนี้ไงล่ะ"
ไนท์กะพริบตาปริบๆมองดาบสีทองที่เปล่งคลื่นพลังที่แข็งกร้าวออกมา แล้วมองราชาแม็กซิมัสสลับไปมาอย่างไม่อยากเชื่อ
"เลยเป็นผมงั้นเรอะ?"
"แล้วคิดว่าข้าเกริ่นมาตั้งนานทำไมล่ะ รับๆไปเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ นี่เป็นของขวัญที่สร้างจากหยาดเหงื่อแรงกายสุดท้ายของข้าเลยนะ ขอบคุณข้าซะสิ ผู้เทิดทูนหมายเลขหนึ่ง"
เขากำลังจะซาบซึ้ง แต่พอโดนเรียกแบบนี้ก็พาลให้ความเคารพบูชาหดหายไปด้วย ไนท์เก็บสีหน้าอัศจรรย์ใจไว้อย่างมิดชิด แล้วกระแอ่มไอถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย
"ท่านคิดไว้อยู่แล้วว่าจะแพ้ และดวงดาวจะถูกทำลายจึงสร้างอาวุธชิ้นนี้เตรียมไว้งั้นเรอะ?"
"อันนี้จริงๆเป็นแค่แผนสำรอง เผื่อว่าทุกอย่างล้มเหลว อย่างน้อยอนาคตของคนที่เลือกเดินในเส้นทางเดียวกับข้าก็จะไม่ล้มเหลวไปกับข้า"
เสียงของราชาแม็กซิมัสก้องกังวาน ไม่มีสักเศษเสี้ยวของความท้อแท้ ในตอนนั้นเขาไม่มีพลังมากพอที่จะชี้นำจักรวาลได้ แต่แม็กซิมัสไม่เคยสิ้นความหวัง  เขายอมรอคอยมากว่าหมื่นล้านปีเพื่อสร้างอาวุธเล่มนี้ และส่งต่อให้กับคนที่สืบทอดความเชื่อของเขา
ผู้ที่เชื่อว่านิยามของอัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า ไม่มีความจำเป็นในจักรวาลนี้อีกต่อไป
"ไม่เคยมีใครคิดจะปลดเส้นด้ายในมือ ไม่มีอัลฟ่าคนไหนคิดปล่อยบางสิ่งที่เราสามารถควบคุมได้ออกไปหรอก มันคาดการณ์อะไรไม่ได้เลย แต่ที่จักรวาลกำลังเป็นไปเช่นนี้ก็เพราะพระองค์ผู้สร้างได้ละเส้นด้ายของท่านไปจากเราแล้วเช่นกัน ท่านปล่อยให้พวกเราได้เลือกเส้นทางของเราเอง มันคือความรัก? หรือคือการทอดทิ้ง? ก็แล้วแต่ผู้คนจะตีความ
เรามีอิสระที่จะทำอะไรกับด้ายในมือเราก็ได้ พระองค์ไม่เคยห้าม พระองค์อาจจะให้เส้นด้ายมาเพื่อนำทางเราที่หลงทาง แต่ในเมื่อเจ้าแน่ใจว่าค้นพบเส้นทางที่ใช่แล้ว จะจับด้ายนำทางในมืออยู่ทำไม ณ เวลานั้นก็อยู่ที่เจ้าน่ะแหละกล้าพอจะปล่อยมือหรือไม่?"
ไนท์เอื้อมมือออกไปแตะด้ามดาบ ตอนแรกเขารู้สึกเหมือนถูกต่อต้านอย่างรุนแรง ความกลัวทิ่มแทงขั้วหัวใจไม่หยุด แต่ต่อมาเมื่อเขายังไม่ยอมแพ้ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังที่เอ่อล้นไม่มีที่สิ้นสุด คุ้นเคยกันเสมือนมันเป็นแขนขาของเขามาแต่กำเนิด  และพลังของจักรวาลทั้งในอดีตกาลและปัจจุบันก็กำลังไหลบ่าเข้ามา ดาบช่วยเชื่อมต่อตัวเขาเข้ากับแหล่งของพลังงานที่ไม่มีวันหมดสิ้นจนกว่าจักรวาลนี้จะพังทลาย
"เอาล่ะ ผู้เทิดทูนอันดับหนึ่ง ไม่สิ อิกไนท์ใช่มั้ย? ถึงเวลาที่เจ้าควรจะไปสั่งสอนพวกข้างนอกนั่นให้รู้ว่ากฎของจักรวาล มันสมควรเป็นเช่นไรกันแน่" ราชาแม็กซิมัสยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนที่ร่างสีทองของเขาจะค่อยๆปริแตกไปทีละนิด
หมดเวลาของเขาแล้ว ร่างเงาของราชาผู้รอมากว่าหมื่นล้านปีเพื่อชัยชนะในวันนี้
"ขอบคุณ" ไนท์เอ่ยจากใจจริง "...ที่ทำให้ผมไม่ผิดหวังที่นับถือคุณ ราชาแม็กซิมัส เดเซลราสต์ แห่งออลเรีย"
เสียงหัวเราะของบุรุษสีทองดังก้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกหลักฐานการคงอยู่ของเขาจะสาบสูญไปจากจักรวาลนี้ เหลือเพียงดาบสีทอง และถ้อยคำที่สลักไว้ ยืนยันถึงตัวตนและเป้าหมายของเขาสืบต่อไป
ไนท์ควงอาวุธเล่มใหม่ขึ้นเหนือแผ่นหลัง มันดูหนาหนักเทอะทะ แต่พออยู่ในมือเขากลับเบายิ่ง เขากระโดดออกจากมิติเอกเทศ และมองขึ้นไปเหนือน่านฟ้า การต่อสู้ที่ชั้นบรรยากาศกำลังรอเขาไปปิดฉาก
อิกไนท์ คลอร์ว จะออกล่าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อตามหาบางสิ่ง แต่เพื่อปกป้องทุกสิ่งเอาไว้
ทุกสิ่งที่เขารักและห่วงใย เหล่าผู้คนที่เป็นคนสำคัญของ อิกไนท์ คลอร์ว
ขอบฟ้าเหตุการณ์* ในเขต Event Horizon กาล-อวกาศถูกบิดเบี้ยวจนมีค่าใกล้อนันต์ หมายความว่า ระยะทางและเวลาถูกยืดออกจนมีค่าใกล้อนันต์ กล่าวคือ เมื่อแสงตกเข้าไปในขอบฟ้าเหตุการณ์ เราจะเห็นแสงแทบจะหยุดนิ่งอยู่กับที่ เพราะระยะทางและเวลาในนั้นถูกยืดออก จึงทำให้แสงใช้เวลาเข้าใกล้อนันต์เพื่อเดินทางในนั้น เราจึงไม่สามารถเห็นแสงกลับออกมาได้อีก


## ตอนที่  38 ฟากฟ้าในยามที่ฝนโปรยปราย   

บรรยากาศยามโพล้เพล้ของท้องฟ้าเหนือพระราชวังนิทธาราเป็นสีม่วงแดงเหมือนทุกวัน แต่ชาวดาวเฟลม่ากลับไม่คิดอย่างนั้น พวกเขาเงยหน้ามองความสงบเงียบที่โรยตัวลงมาแล้วรู้สึกขนลุกชันอย่างไม่มีสาเหตุ
ซ่า
ฝนตกลงมาอย่างผิดฤดูไล่ให้ทุกคนกลับเข้าที่พักด้วยความกังวลใจ
วันนี้ประชาชนแทบทุกคนรู้สึกหวาดหวั่นได้ง่ายๆกับสิ่งเล็กน้อยรอบตัวที่ผิดแปลกไป ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังคุกคามความรู้สึกปลอดภัยของพวกเขาอยู่โดยที่พวกเขามองไม่เห็น และอีกไม่นานมันคงจะคลี่ตัวออกมาให้พวกเขาได้รับรู้
ครืน
เหนือเมฆฝนขึ้นไปร่วมสองหมื่นห้าพันฟุต การต่อสู้ยังไม่จบ สนามแม่เหล็กกดดันตรึงการเคลื่อนไหวจากรอบทิศ ตามด้วยลำแสงความร้อนทะลุทะลวง
อาเบลใช้พลังได้ไม่เต็มที่เพราะที่นี่ไม่ใช่ดาวของเขา และดาวเฟลม่าก็อยู่ห่างจากดาวแม่ของเขามาก​ เมื่อต้องมาปะทะพลังอัลฟ่าประจำดาวตรงๆแล้ว เขาค่อนข้างเสียเปรียบ แต่ดูเหมือนสัตว์ประหลาดนั่นก็ไม่ได้เชี่ยวชาญการใช้พลังอัลฟ่าเท่าไร การปะทะนี้จึงพอจะเรียกว่าสูสีได้
ชาร์ลลอยอยู่ไม่ห่าง คอยคุ้มกันไม่ให้มีลูกหลงหลุดลงไปทำร้ายผิวดาวและประชาชนข้างล่าง ส่วนเวอร์ชูวก็หยักยิ้มบางๆลอยไปลอยมาอยู่นอกการต่อสู้ ทำตัวเป็นผู้ชมที่ดีอย่างเต็มที่
อาเบลโจมตีใส่หน้ากากสีดำไม่ยั้งเพื่อแย่งชิงพลังของไนท์มา เพราะถ้ายังมีพลังอัลฟ่าอยู่ ดวงดาวจะไม่ดับสลาย ไนท์คนใหม่ก็สามารถกำเนิดขึ้นมาสืบทอดตำแหน่งอัลฟ่าได้
ต่อให้ไม่ใช่ไนท์คนเดิมที่รู้จักเขา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีหนี้บุญคุณต้องชดใช้ และการช่วยดาวของไนท์ก็เป็นวิธีเดียวที่เหลืออยู่ที่เขาจะตอบแทนได้
อาเบลมีเทคนิคการใช้พลังที่มีประสิทธิภาพ แม้จะดึงพลังจากดวงดาวมาได้น้อยกว่า แต่เขาใช้ได้อย่างชาญฉลาดกว่า เขาหลอมอนุภาคกลายเป็นธาตุที่แข็งที่สุดในจักรวาลแล้วยิงออกไปด้วยความเร็วเศษหนึ่งส่วนสิบ ของความเร็วแสง วัตถุธาตุโค้งเล็กน้อยในสนามแม่เหล็กที่สัตว์ประหลาดใช้ป้องกันตัว แต่ก็เป็นวิถีโค้งที่อาเบลคำนวนไว้ก่อนอยู่แล้วด้วยมวลของวัตถุที่เขาสร้าง
มันสร้างกำแพงต้านวิถีกระสุน แต่อาเบลชิงแยกธาตุอีกครั้งในเศษเสี้ยววินาที และระเบิดด้วยความแรงหนึ่งในล้านของปฏิกิริยาในแกนดาวฤกษ์
เมื่อแรงระเบิดของฮีเลียมและไฮโดรเจนหยุดลง ฝุ่นหมอกจางลงแต่เจ้าหน้ากากก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีแม้รอยแผล อาเบลแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ที่การโจมตีของเขาไม่ระคายผิวมันเลย แต่นี่คือการสู้ในดาวไม่ใช่ในอวกาศ ขีดจำกัดของความรุนแรงนั่นมีอยู่มิฉะนั้นจะเป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตในดาวได้ เพราะแค่นี้ชาร์ลก็แทบหมดแรงแล้วที่ต้องคอยกันคลื่นพลังที่กระจายออกไป
"พลังของมันอ่อนลงแล้ว" ชาร์ลร้องบอก
แสดงว่าเมื่อครู่ไม่ใช่มันไม่ได้รับบาดเจ็บ เพียงแต่มันแค่เยียวยาตัวเองได้รวดเร็วเท่านั้นเอง ตอนนี้พลังอัลฟ่าในมือของมันกำลังสั่นไหว  และลดอำนาจลงอย่างที่ชาร์ลบอกจริงๆ
แต่ในฉับพลันนั้นก้อนพลังอัลฟ่าของไนท์ก็ลุกไหม้เป็นเปลวไฟสีฟ้า และสลายหายไปในอากาศ
"เกิดอะไรขึ้น"
เจ้าสัตว์ประหลาดยังยืนอยู่ตรงหน้า แต่เขาไม่รู้สึกถึงไนท์ที่ไหนอีกแล้ว
อาเบลชาว่าบไปทั้งตัว เขาตื่นตระหนกที่สุดในชีวิต
"หรือว่ามันกลืนกินไนท์เข้าไปแล้ว?" ชาร์ลเอ่ยเสียงแหบแห้งถึงสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
อัลฟ่าดาวอื่นๆ ยามเมื่อพ่ายแพ้ก็หายสาบสูญไปไม่มีร่องรอยเหลือให้ติดตามเช่นกัน พวกเขาจึงสรุปกันว่าอัลฟ่าที่โดนกลืนกินเข้าไปจะหายไปอย่างถาวร...พร้อมกับดวงดาวดวงนั้น และพลังสตริง
"ไนท์..."
อาเบลจ้องเขม็ง ดวงตาของเขาเจือสีเลือด ความโกรธเกรี้ยวปะทุออกมาเหมือนการระเบิดของดาวฤกษ์
ไม่ต้องพูดอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว เจตนาของอาเบลบัดนี้เหลืออยู่เพียงสิ่งเดียว
"ตาย…"
ร่างของเขาเรืองแสงสีฟ้าอ่อน สายน้ำของผิวดาวกระเพือมไหว การใช้พลังนี้ทำให้ร่างกายเขาบาดเจ็บสาหัส และเกิดความเสียหายรุนแรงต่อดวงดาว แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องสนใจอีกแล้วว่าประชาชนจะโดนลูกหลง เพราะถ้าไม่มีไนท์ ไม่มีอัลฟ่า ไม่มีพลังของดวงดาว ก็ไม่มีประชาชนเช่นกัน
เขาจะให้มันหายสาบสูญไปโดยเร็วที่สุด นี่คือความปรานีสุดท้าย และสิ่งเดียวที่เขาจะตอบแทนไนท์
วูบ
แสงสีทองพาดตัดนภาเป็นดั่งม่านสีทองที่คลี่ลงมากั้นการต่อสู้
ผู้มาใหม่ใส่หน้ากากเช่นเดียวกับสัตว์ประหลาด มันตวัดดาบสีทองขึ้นพาดบ่าอย่างไม่ทุกข์ร้อน หลังแสดงให้ทุกคนเห็นว่าการฟาดฟันเพียงครั้งเดียวก็สามารถผลักการโจมตีที่รุนแรงของจักรพรรดิอาเบลออกไปนอกอวกาศได้
ทั้งหมดตกตะลึง ยกเว้นเวอร์ชูวที่เลิกคิ้วน้อยๆ
ทั้งที่สัมผัสพลังใดๆไม่ได้เลย แต่กลับน่าเกรงขาม มันเหมือนภาชนะที่ว่างเปล่า และกำลังดึงดูดทุกสิ่งเข้าไป ไม่มีใครละสายตาไปจากมันได้
"แกเป็นใคร" อาเบลกัดฟันถามเพื่อถ่วงเวลาให้ตัวเองฟื้นตัว ส่วนชาร์ลก็ก้าวเข้ามาเตรียมรับมือแทนอาเบลที่บอบช้ำ
แต่ผู้มาใหม่หาได้คิดตั้งตัวเป็นศัตรูกับพวกเขาไม่ มันเพียงแค่ถอนหายใจ และถอดหน้ากากออกช้าๆ
เผยรอยยิ้มที่พวกเขาคุ้นเคยดี
อิกไนท์...


## ตอนที่  39  พบกันอีกครั้งหนึ่ง

ผมเป็นคนไม่คิดอะไรซับซ้อน ผมคิดง่ายๆว่าถ้าผมยกทุกอย่างคืนให้ท่านไนท์ เขาและคนอื่นๆจะได้มีชีวิตที่ปกติกลับคืนมา แต่ดูเหมือนผมจะคิดผิด เพราะท่านไนท์นั้นสุดยอดกว่าที่ผมคิดไว้มากนัก
"ท่านไนท์!"
ผมถลาเข้าไปหา ไม่ลังเลเลยที่จะกอดเอวคนตรงหน้าแน่น เพราะกลัวว่าเขาจะหายไปอีกครั้ง และเพราะส่วนสูงผมทำได้เท่านี้
"ท่านกลับมาแล้ว"
ผมเชื่อว่าท่านไนท์จะกลับมาได้ แต่เขาก็ทำให้ผมประหลาดใจยิ่งกว่าด้วยการกลับมาครบสามสิบสองและทรงพลังมาก
ท่านไนท์ยิ้มกว้าง บรรจงถอนหน้ากากออกให้ผมแล้วเช็ดเลือดที่ซึมจากมุมปากให้ด้วยความอ่อนโยน
"ขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบาก"
"ผมไม่ได้ลำบากอะไรเลย" ตอนนี้ผมทั้งดีใจ และแปลกใจที่รอบตัวท่านไนท์ไม่มีพลังของอัลฟ่าอยู่แม้แต่น้อยเช่นเดียวกับที่ผมไม่มี เส้นด้ายนั่นหายไปไหนแล้ว?
"เกิดอะไรขึ้นเรอะครับท่านไนท์"
"ผมขอโทษนะเมเรส ตอนนี้นายเองก็ไม่มีพลังอัลฟ่าแล้ว ผมสละสิทธิ์นั้นทิ้งอย่างถาวรไปแล้ว ดาวดวงนี้อยู่เหนือการควบคุมของอัลฟ่า มันจะเป็นไปตามอายุขัยของมัน และเหตุปัจจัยในจักรวาลโดยที่ไม่มีผู้ใดสามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป เช่นเดียวกับพวกเราและชาวดาวเฟลม่าทั้งหมด"
ท่านไนท์ลูบหัวผมเบาๆราวกับปลอบประโลมระหว่างที่เขาเอ่ยต่อไป ผมชอบที่ท่านทำแบบนี้ และคิดถึงมันมาก จนเผลอหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้ม
"ขอโทษนะที่ผมเอาแต่ใจ"
ผมลืมตามองสีหน้าเสียใจของท่าน และค้นพบว่าผมไม่โกรธเลย ท่านไนท์ไม่จำเป็นต้องขอโทษผม ผมเข้าใจถึงสิ่งที่ท่านต้องการดี  ไม่ว่าเมื่อไรท่านก็หวังสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับประชาชนของท่าน แต่คนที่ไม่เข้าใจน่าจะเป็นกลุ่มคนข้างหลังที่กำลังรอคำอธิบายจากท่านอย่างใจจดใจจ่อนี่แหละ
…
"ไนท์?"
ชาร์ลมองกลับไปกลับมาระหว่างไนท์คนใหม่กับไนท์คนเก่า ทั้งคู่ต่างก็ไม่มีพลังของอัลฟ่าดาวเฟลม่าอีกแล้ว และก็ดูไม่ใช่ภัยคุกคามทั้งคู่ ตกลงใครคือไนท์ ใครคือสัตว์ประหลาดกันแน่ ชาร์ลเกาหัวงุนงง
"ครับชาร์ล"
ไนท์หันไปยิ้มละไมให้พลางเดินเข้าไปหาพร้อมยื่นมือไปเชยคางเพื่อนสนิท
"คิดถึงผมเรอะครับ ชาร์เลส"
ถุย
แค่เจอหน้ากันครั้งแรกก็ชวนให้ชาร์ลอยากขากเสล็ดใส่ และรู้ได้ทันทีว่าใครคือตัวจริง อิกไนท์ที่น่าเตะคนนั้นคงมีได้แค่คนเดียว
"เอ็งนี่มัน ข้าบอกกี่รอบแล้วว่าอย่าทำข้าซวยไปด้วย" ชาร์ลรีบปัดมือเจ้าเพื่อนตัวดี แล้วถอยหนีไปห่างๆ เพราะเขาเริ่มรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่มาจากข้างหลัง ทำให้หนาวจนแทบสั่นไปถึงกระดูก
"ไนท์ตัวจริงสินะ" คราวนี้เป็นเวอร์ชูวผู้ไม่สะทกสะท้านกับคลื่นลมก้าวเข้ามาแทรก และถือวิสาสะดึงเพื่อนสนิทไปกอดโดยไม่มีการขออนุญาตเจ้าตัวหรือเจ้าของ?
"นึกไม่ออกเลยว่า ถ้าไม่มีนายจะเป็นยังไง ดีใจที่นายกลับมานะ ไนท์"
"…" ผมแอบเห็นคิ้วของท่านไนท์กระตุกเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวจะสะกิดหลังเพื่อนแล้วเอ่ยว่า
"ผมคลื่นไส้น่ะ เวอร์"
เทพบุตรหัวเราะ คลายอ้อมกอดแล้วชี้ไปที่อาวุธด้านหลังไนท์
"ดาบเล่มนั้นน่าสนใจไม่เลว"
แต่ไนท์ไม่คิดจะอธิบาย เขายังคงจ้องเพื่อนคนแรกด้วยสายตาคาดโทษ
"นายแอบดูความทรงจำของผม เวอร์ และใช้กำลังทำร้ายคนที่ผมรัก ผมโกรธนายอยู่ ผมจะไม่พูดกับนายจนกว่านายจะขอโทษ"
โอ้ ท่านไนท์มีเล่นมุกงอนกับเขาด้วยเรอะ แต่เทพบุตรอย่างเวอร์ชูวมีหรือจะสะเทือน เขาเลิกคิ้วแล้วหัวเราะลั่น
"นายโกรธ?"
เวอร์ชูวหัวเราะไม่หยุดกับท่าทางโกรธเคืองของไนท์ แล้วแสยะยิ้ม
"นายสบายดีก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะ แต่ว่าผมไม่คิดจะขอโทษหรอกนะ..."
เขาถอยออกไปเล็กน้อยแล้วเลียนแบบท่าไนท์ที่เชยคางชาร์ล
"เพราะผมชอบเวลานายโกรธมากเป็นพิเศษ"
อุ๊ก ทำไมผมรู้สึกว่าอากาศที่กำลังเย็นจัดจนหิมะจะตกได้เปลี่ยนเป็นมรสุมลมร้อนจนเหงื่อกาฬไหลโชกขนาดนี้ ชาร์ลหลบออกข้างๆไปแล้วอย่างรู้งาน
"โทษทีนะเวอร์ ผมมีเจ้าของแล้ว นายก็รู้"
ไนท์หยอกกลับแล้วแสร้งส่ายหน้าปฏิเสธ ค่อยๆดันมือที่เชยคางเขาออกอย่างสุภาพ
"ผมรู้ แต่นายก็รู้ว่าผมนิสัยเสีย ชอบแย่งคนที่มีเจ้าของ"
อืม ชักร้อนขึ้นเรื่อยๆแล้วแฮะ แบบนี้ผมเองก็ต้องหาที่หลบบ้างแล้วล่ะ สองคนนี้แสดงว่าแต่ก่อนก็หยอกกันไปมาแบบนี้ตลอดสินะ ท่านไนท์ถึงได้นิสัยเสียเที่ยวไปละลานคนอื่น
"งั้นนายก็หันไปถามเจ้าของผมก่อนดีมั้ย ว่าเขาจะปล่อยให้นายแย่งผมไปหรือเปล่า?" ไนท์พยักเพยิดไปด้านหลัง เทพบุตรยังคงยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ
"ไม่รู้จักคำว่าปล้นเรอะ ไนท์ ขโมยที่ไหนขออนุญาตเจ้าของบ้านบ้างกัน เผอิญผมเป็นขโมยที่ชอบเข้าข้างหลังบ้านด้วยสิ ผมค่อนข้างมั่นใจฝีมือตัวเองนะ"
"…"
เอิ่ม สองคนนี้จะหยอกกันเล่นก็ช่วยหันไปมองคนที่ถูกเมินให้ยืนอยู่ด้านหลังก่อนสิ ผมและชาร์ลเริ่มมีสีหน้าคล้ายๆกัน คือมองบนแล้วทำหน้าเพลีย
เวอร์ชูวยอมสงบปากในที่สุด แล้วหลีกทางให้ไนท์ก้าวเข้าไปหาจักรพรรดิที่เพิ่งทุ่มพลังไปจนแทบหมดตัวเพื่อแก้แค้นให้เขา แต่ตอนนี้กำลังถูกทุกคนเมินจนเส้นเลือดเริ่มปูดโปนเต็มใบหน้า
ไนท์ฉีกยิ้ม แล้วกางแขน เหมือนจะบอกว่า 'ผมกลับมาแล้ว วิ่งมาซบอกผมได้นะ'
แต่อาเบลยังยืนนิ่ง ในกระแสพลังจิตอันแข็งกร้าวส่งสัญญาณที่แปลได้อย่างเดียวว่า 'อธิบายมาซะ ไม่งั้น...ตาย' ออกมาเป็นระยะ
ไนท์จึงได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วเริ่มต้นอธิบายตัวเอง ราวกับบุรุษที่หนีออกจากบ้านไปเที่ยวแล้วถูกจับได้ยังไงยังงั้นเลย
"นี่คือเมเรสโอเมก้าของผม ก่อนหน้านี้ผมยกพลังอัลฟ่าให้เขาขึ้นเป็นไนท์คนใหม่น่ะ"
สีหน้าอาเบลกับชาร์ลแข็งเป็นหินไปทันที ส่วนเวอร์ชูวก็หันมามองผมเหมือนจะสำรวจสินค้าแล้วพยักหน้า เขาดูจะจำโอ-เมก้าที่ตัวเองสร้างขึ้นมาได้อยู่บ้าง
แต่ท่านไนท์ ท่านก็ตรงเกินไปแล้วนะ
"ทำไมแกถึงทำแบบนั้น" อาเบลถามอย่างกดดัน ไนท์กลับยิ่งเริงร่าที่อาเบลพูดกับเขาแล้ว
"เรื่องมันมีอยู่ว่าผมเบื่อพลังอัลฟ่าแล้วเลยอยากยกให้คนอื่นน่ะ อาเบล ผมแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศไปพักร้อนบ้าง"
นี่ก็เป็นเหตุผลที่แถเอามากๆ จะมีใครเชื่อท่านเรอะ
"แล้วเมเรสก็เลยขาดการควบคุมออกไปอาระวาด และพอพระเจ้ารู้ก็เลยยึดพลังอัลฟ่าของดาวเฟลม่ากลับไปเลย ทำให้ต่อจากนี้จะไม่มีพลังอัลฟ่าประจำดาวอีกแล้ว พวกนายน่ะต่อให้เบื่อแค่ไหนก็ซี้ซั้วทำแบบผมล่ะ เดี๋ยวจะโดนพระเจ้าลงโทษได้"
ท่านก็ไถไปได้นะ ท่านไนท์
"เหลวไหล อิกไนท์ คลอร์ว เจ้าบังอาจเล่นตลกกับพวกเรางั้นเรอะ" เสียงด่าทอออกมาจากภาพฉายจากดาวต่างๆที่ดูการต่อสู้นี้อยู่ไกลๆ
พวกคนขี้ขลาดที่สอดส่องเรื่องราวของคนอื่น แต่ไม่คิดจะลงมือทำอะไร
ไนท์แจกรอยยิ้มให้กับทุกคนแล้วสะบัดดาบสีทองออกมา คลื่นกระแทกตัดผ่านนภาสะเทือนไปถึงดวงดาวของคนพวกนั้น ข้ามผ่านจักรวาลไปได้ด้วยความเร็วยิ่งกว่า 'เอซิสอาย' เพราะมันคือมวลพลังของจักรวาลที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ และไม่อาจขวางกั้น
"แล้วใครมีปัญหาเรอะ?"
ไนท์ถามพลางควงดาบสีทองเป็นวงแล้วเก็บเข้าฝักด้านหลังอย่างสง่างาม
เงียบ...
อืม ส่วนแบบนี้เขาเรียกว่าเมื่อมีอำนาจอยู่ในมือ จะชี้นกเป็นไม้หรือชี้หลุมดำเป็นดวงดาวก็ทำได้ เข้าข่ายทรราชไปทุกทีแล้วท่านไนท์ของผม
"อย่ามาล้อเล่น อิกไนท์" ใบหน้างดงามของจักรพรรดิอาเบลเริ่มบิดเบี้ยว น้ำเสียงกดต่ำจนน่าขนลุก
"แล้วความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมด แกจะอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุหรือไง" เขาคำราม หลายเสียงจากช่องสื่อสารก็พยักหน้าเห็นด้วยว่าให้ท่านไนท์อธิบาย แต่ท่านก็ยังยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ผมเห็นว่าผมไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายตัวเองกับคนทุกคนในจักรวาล โดยเฉพาะหลายฝ่ายที่ไม่ได้ลงทุนลงแรงกับปัญหาที่เกิดขึ้น เพราะงั้นเอาแบบนี้มั้ย ผมจะไปขอโทษและชี้แจงตัวเองกับท่านผู้นำเป็นการส่วนตัว คืนนี้..."
"..." สีหน้าของอาเบลคล้ำเขียวยิ่งกว่าเดิม มีความมืดกลืนเสี้ยวหน้าของเขาไปกว่าครึ่ง
นี่คือไนท์คนเดิมจริงๆ ไนท์ที่...น่าฆ่าให้ตาย
จริงๆอาเบลมีเรื่องที่อยากถามให้แน่ใจ แต่ตอนนี้ต่อหน้าคนมากมาย เขาก็พูดออกไปไม่ได้  จึงได้แต่เลือกสิ่งที่เหมาะสมที่สุดเพื่อยุติปัญหาเฉพาะหน้าตรงนี้
"พรุ่งนี้ตัวแทนจากภาคีจะมาขอคำอธิบายจากแก เพื่อพิจารณาโทษทัณฑ์ ระหว่างนี้แกถูกกักบริเวณ ห้ามออกจากอาณาเขตดาวเฟลม่า ไม่งั้นคงรู้นะว่าจะเจอกับอะไร"
ไนท์ก้มหัวแสดงละครตอบโต้อย่างนอบน้อม
"ขอบคุณในความกรุณาที่ให้ผมจัดการกับปัญหาในดวงดาวเฟลม่าที่กำลังสับสนก่อน"
จักรพรรดิจึงแค่นเสียงเฮอะ แล้วเปิดสะพานข้ามดาราจากไป ทิ้งแววตาสุดท้ายที่เดือดดาลเป็นคำเตือนให้ท่านไนท์เตรียมคำอธิบายดีๆไว้สำหรับพรุ่งนี้
เมื่ออาเบลไปแล้ว คนอื่นๆก็ทยอยกลับไปก่อน เพราะสถานการณ์ของดาวเฟลม่าตอนนี้วุ่นวายมาก ทั้งประชาชนที่แตกตื่น ทั้งดินฟ้าอากาศที่เปลี่ยนแปลง
"ไปกันเถอะ ลงไปดูประชาชนของเรากัน"
ท่านไนท์มองไปข้างล่างด้วยความเป็นห่วง เขาอุ้มผมขึ้น แล้วทิ้งตัวลงจากท้องฟ้า  ส่วนผมยังอดทึ่งไม่ได้ ดาบสีทองที่ทรงพลังนั้นเหลือเชื่อจริงๆ
"ท่านไนท์ ท่านทำได้ยังไง"
ท่านไนท์ยิ้มกว้าง
"เพราะใครบางคนแผนสูงกว่าผม และไม่คิดยอมแพ้ต่อโชคชะตาหรืออะไรทั้งนั้น เลยทำให้พวกเรามีวันนี้ และวันข้างหน้า"
ผมไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก
"แล้วตำแหน่งอัลฟ่าล่ะท่านไนท์?"
"ดาวดวงนี้ไม่มีอัลฟ่าแล้ว มันจะเป็นยังไงต่อไปผมเองก็บอกไม่ได้หรอก เราอาจจะกลายเป็นศัตรูกับทั้งจักรวาลที่ไม่เห็นด้วยก็ได้ แต่ว่าผมไม่ยอมให้ดวงดาวของเรา และประชาชนทุกคนเป็นอะไรไปแน่นอน รวมทั้งเมเรสด้วย"
เขามองตรงไปข้างหน้า หยักยิ้มที่มุมปากเลียนแบบใครบางคน
"ผมมีดาบเล่มนี้แล้ว ต่อให้ไม่มีพลังอัลฟ่าก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก  ผมจะสร้างเส้นทางที่แตกต่างให้ดู เมเรส"
และผมเชื่อว่าท่านทำได้ เพราะผมรู้เสมอว่าท่านไนท์น่ะ...ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว


##  ตอนที่ 40  บทส่งท้าย

โจทก์มานั่งเรียงรายกันหน้าวังแต่เช้า
ท่านไนท์นั่งกินอาหารอย่างเพลิดเพลินบันเทิงใจ แม้ข้างนอกจะมีเหล่าตัวแทนจากดวงดาวต่างๆมารอเจรจาอยู่หลายร้อยหลายพัน และข้างในพระราชวังก็มีอัลฟ่าที่ได้รับเกียรติเป็นพิเศษให้มาทำหน้าบูดอยู่บนโต๊ะอาหาร
อืม ตอนนี้ผมอยากให้ที่นั่งยืดยาวออกไปอีกไกลๆจัง ผมจะได้อยู่ให้ไกลจากสายตาอาฆาตพยาบาทที่ส่งมาจากจักรพรรดิอาเบล
หรือไม่ก็ขอย้ายที่นั่งไปนั่งตรงข้ามกับพี่ใหญ่ชาร์ลแทนได้มั้ย แต่ที่ตรงนั้นก็มีคนจับจองไปแล้ว ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนเลย นอกจากแขกไม่ได้รับเชิญอย่าง เวอร์ชูวที่มานั่งเท้าคางรอรับชมเรื่องสนุก
อาเบล
หลังรับประทานอาหารอย่างละเลียดละไมทดสอบความอดทนของใครหลายๆคนเสร็จแล้ว ท่านไนท์ก็ยืนขึ้นอย่างสง่างาม
"ผมเรียกพวกนายมาพิเศษ ไม่เหมือนพวกที่รออยู่ด้านนอกก็เพราะว่า...ผมมีเรื่องจะปรึกษา"
เสียงกล่าวสุทรพจน์ของเขาก้องกังวานไปทั้งห้องอาหารที่มีคนอยู่เพียง...
ห้าคน
รวมพ่อบ้านที่กำลังยกจานไปเก็บ
ท่านไนท์ ท่านจะไม่กวนไปหน่อยเรอะ?
ปั้ง
นั่นไงมีคนหมดอารมณ์จะเล่นกับท่านแล้ว
"อย่ามาเล่นตลกให้เสียเวลา อิกไนท์ เราจะให้เวลาแกอธิบายหนึ่งนาที"
อาเบลกระแทกโต๊ะเคลื่อนไปชนผนังห้อง ถ้าไม่ได้พี่ใหญ่หิ้วคอเสื้อผมไว้ขอบโต๊ะคงกระแทกม้ามผมแตกได้  แล้วทำไมท่านต้องโมโหขนาดนั้นด้วยไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าท่านไนท์ไม่ได้ไปขอโทษเป็นการส่วนตัวอย่างที่บอกไว้หรือเปล่า
ไนท์หันมายิ้มไพล่
"ใจเย็นๆนะอาเบล ผมรู้ว่านายมีเรื่องอยากจะถามผมหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องมีคนปากพล่อยบอกนายไปแล้ว"
อาเบลสะอึก สีหน้าตึงเครียดขึ้นทันที ส่วนคนปากพล่อยที่ว่ากลับส่งยิ้มเทพบุตรมาให้
"ไม่เอาหน่าไนท์ นายก็รู้ว่าสักวันก็ต้องรู้ นายจะปิดบังไปทำไมล่ะ"
"เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของนาย เอาไว้ผมค่อยคุยกับอาเบลสองคนก็พอแล้ว"
ท่านทำจักรพรรดิอาเบลหน้าแดงแล้วนะ เอ๊ะ หรือว่าผมดูผิด นี่มันใบหน้าแบบอยากฆ่าคนต่างหาก
"สำหรับตอนนี้ผมเรียกพวกนายมาแค่อยากจะบอกว่า..."
ไนท์สบตากับทุกคนก่อนจะพูดความจริงที่ได้เกิดขึ้นออกไป ความจริงที่อาจทำให้ทุกคนเป็นศัตรูกับเขา
"ผมน่ะได้ปลดปล่อยโอเมก้าและเบต้าเป็นอิสระแล้ว ประชาชนของดาวเฟลม่า บัดนี้ไม่มีตราประทับอีกต่อไป"
"แกบ้าไปแล้วเรอะ" อาเบลเป็นคนแรกที่โพล่งออกมาด้วยแววตาวาวโรจน์ ชาร์ลกลับเป็นคนที่เยือกเย็นที่สุด เขาไม่โวยวาย  ผมเหลือบมองพี่ใหญ่ข้างๆ เขาทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนจะคาดเดาไว้อยู่แล้ว
นอกจากปฏิกิริยาของสองคนข้างต้น ก็มีอีกหนึ่งเสียงหัวเราะ เป็นเวอร์ชูวนั่นเอง
"คิดจะสู้กับพระเจ้าเรอะไนท์? เรื่องนี้ต้องขอบคุณจักรพรรดิอาเบลสินะที่ทำให้นายได้รู้ว่าการเป็นโอเมก้ามันเป็นยังไง"
"ต้องพูดให้ได้สินะ เวอร์" ไนท์เอ่ยอย่างอ่อนใจกับเพื่อน
"แกหมายความว่าไง?" อาเบลหันไปคำรามใส่บุรุษแห่งปีกสันติภาพที่กำลังจุดไฟสงครามกลางที่ประชุม
เวอร์ยักไหล่ให้เพื่อนสนิทดั่งคนไร้สำนึกพลางว่า
"นายควรจะขอบคุณผมนะ เพราะผมทำให้เรื่องของนายมันง่ายขึ้น ส่วนเรื่องงี่เง่าที่นายพูดถึงเมื่อกี้ ผมยังไม่สนใจ และไม่เห็นประโยชน์ที่จะทำแบบนั้น งานส่งออกโอเมก้าของผมก็ยังดีอยู่ เอาเป็นว่าถ้านายคิดจะทำจริงๆ ผมก็ยินดีเป็นคู่ต่อสู้ให้นะ แบบนี้คงสนุกไม่เลว"
ไนท์ผงกหัว เหมือนเดาไว้อยู่แล้วว่าเพื่อนคนแรกจะต้องตอบกลับมาแบบนี้
ส่วนอาเบลก็แค่นเสียงเฮอะ ยอมปล่อยเรื่องที่เวอร์ชูวเกริ่นถึงไปก่อน เพื่อจัดการกับปัญหาที่สำคัญกว่าก่อน
"แกคิดจะทำอะไรก็ไม่คิดจะบอกกันก่อนเลยหรือ"
"…ก็ผมคิดว่าอาเบลคงไม่เห็นด้วย แล้วคงจะจับผมขังไว้ไม่ให้ทำอะไรโง่ๆน่ะ"
"งั้นต่อจากนี้แกจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเรา" อาเบลสะบัดหน้าจากไปจริงๆ
"นายวืดแล้วล่ะเพื่อนยาก" เทพบุตรแสร้งส่งสายตาเวทนามาให้
"อยากให้คนที่สะบัดก้นจากไปเป็นนายจังนะเวอร์" ไนท์ยิ้มให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญจนตาหยี เส้นเลือดที่ขมับเริ่มหนาตัวขึ้นเป็นลอนๆ
"ไล่กันแบบนี้ ไม่ต้องแวะมาหาตอนกลางคืนนะพวก" เวอร์แสร้งทำเสียงงอนบ้าง
"ไปหาพ่..นายเรอะ?" ไนท์เริ่มหมดความอดทนกับเพื่อนคนนี้แล้ว
"จะมาฝากตัวก็ได้นะ ปีกสันติภาพยินดีต้อนรับเสมอ" เวอร์หัวเราะร่วนแล้วกลับไปตามคำเชิญอย่างอารมณ์ดี ชาร์ลที่นั่งเงียบๆมาตลอดส่ายหน้าให้กับไนท์ที่ถอนหายใจเฮือกกับสองคนที่รับมือยากยิ่ง
"รู้อยู่แล้วเรอะครับ ชาร์ล"
"ก็นะ" ชาร์ลยักไหล่ "ข้ามันพวกไม่คิดมากเหมือนพวกเอ็ง ข้าสนใจแค่คนมีฝีมือเท่านั้นแหละ ถ้าแข็งแกร่งจะมีเป้าหมายอะไรก็ทำได้ เพราะงั้นข้าจะรอดูความสำเร็จของเอ็งก็แล้วกัน"
ไนท์ยิ้มรับคำชม แล้วผ่อนลมหายใจยาวเหยียด
"ปฏิกิริยาดีกว่าในยุคของราชาแม็กซิมัสเยอะเลยล่ะ แค่นี้ผมก็ใจชื้นขึ้นเยอะแล้ว"
"แต่ถ้าเอ็งจะทำการใหญ่ อย่างแรกก็ควรเริ่มจากหาพันธมิตร" ชาร์ลเอ่ยแนะนำ แล้วเลิกคิ้ว "และพันธมิตรที่แข็งแกร่งที่สุดก็เพิ่งงอนเอ็งจากไปเมื่อกี้"
"อืม ผมก็ว่าจะไปง้อคืนนี้อยู่"  ไนท์พยักหน้าเห็นด้วย "เพราะงั้นคืนของนายเอาไว้วันหลังได้มั้ย"
ถุย
ชาร์ลถุยเสียงดังกรอกตาใส่อย่างเอือมระอา
"ข้าเคยบอกเอ็งแล้วนะว่า เอ็งจะจีบใครก็อย่าทำให้ดาวข้าซวยไปด้วยเว้ย"
บุรุษนักรบกำลังจะก้าวกลับดาวตัวเอง ก็ชะงักฝีเท้าหันมาสบสายตากับผมพอดี พี่ใหญ่วางมือบนหัวผมอย่างแผ่วเบา
"ดีแล้วล่ะที่เอ็งไม่ได้เป็นเหมือนเจ้าบ้านี่" เขาเอ่ย แล้วโบกมือลา
ผมยิ้มรับ ดีใจที่พี่ใหญ่ไม่ได้รังเกียจที่ผมเคยเป็นโอเมก้ามาก่อนเลย ตลอดมาผมคิดว่าพวกเขาจะไม่มีวันเข้าใจ และไม่มีทางยอมรับตัวตนของผมได้ แต่วันนี้...
ฝ่ามือของพี่ใหญ่อบอุ่นจริงๆ
"ชาร์ลน่ะเป็นคนหยาบๆที่ละเอียดอ่อน..." ท่านไนท์เดินมาลูบหัวผมพลางยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างมีเลศนัย
"เพราะงั้นถ้าเมเรสชอบเขาก็ไปอยู่กับเขาก็ได้นะ"
หา!!
"พูดอะไรแบบนั้น ท่านไนท์"
"เพราะผมติดค้างเขาอย่างที่ชดใช้ไม่มีวันหมด"
ผมเงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจว่าท่านไนท์หมายถึงอะไร แต่ก็พบแต่ความจริงใจในดวงตาคู่นั้น
"ผมน่ะเคยทำร้ายชาร์ลไว้แสนสาหัส...ชาร์ลเป็นคนที่ทำให้ผมรู้ตัวว่าผมก็ได้กลายเป็นปีศาจร้ายไม่แตกต่างจากคนที่ทำร้ายผม มันทำให้ผมรู้ว่าผมเองก็น่ารังเกียจไม่แตกต่างกัน ท้ายที่สุดผมจึงเข้าใจอาเบล เข้าใจตัวเอง และก้าวข้ามความเคียดแค้นมาได้ เพราะเขาแสดงให้ผมเห็นว่าเขาไม่ได้เคียดแค้นผมเลย
ชาร์เลส ชาร์ลน่ะยืนอยู่ในกฎของจักรวาลก็จริง แต่เขาก็มีกฎของตัวเอง จึงไม่ถูกกระแสของจักรวาลที่ผิดเพี้ยนดึงไป สามารถเป็นตัวของตัวเองได้แม้จะเผชิญกับสิ่งที่แตกต่าง หรือการเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง...ชาร์ลจึงเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง แม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้ความลับของมิติเอกเทศ และไม่รู้จักมิติที่ห้าหกเจ็ดก็ตาม"
ไม่ได้มีพลังมากที่สุดในจักรวาล แต่กลับเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ถ้อยคำนี้ย้อนแย้งแต่ก็คือความจริง
"ผมติดค้างชาร์เลส ชาร์ลมาก และชาร์ลก็ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนเลย อันที่จริงเขาคงไม่รู้ตัว และไม่สนใจหรอกว่า ผมรู้สึกติดค้างเขาน่ะ"
ผมจิ้มแก้มท่านไนท์ที่เศร้าหมองลง ผมเข้าใจนะว่าท่านรู้สึกอย่างไร แต่ไม่อยากเห็นท่านทำหน้าแบบนี้เลย
"ผมชอบพี่ใหญ่ก็จริง แต่ว่าผมเองก็ยังตอบแทนท่านไนท์ไม่หมดเหมือนกัน"
"เมเรส..."
"เรียกผมว่านิกเถอะครับ" ผมเอ่ย "ผมชอบชื่อนี้ ผมคือนิกที่ท่านไนท์ดูแลมาอย่างดี ท่านสร้างผมขึ้นมาใหม่จากสิ่งที่พังทลายไปแล้ว อดีตของพวกเราทั้งหมดได้จบไปแล้ว ที่เหลือคือปัจจุบัน และอนาคต"
ใช่ มันจบไปแล้ว เหมือนที่ชาร์ลไม่ถือโกรธท่าน เหมือนที่ท่านเองก็ไม่แค้นเคืองอาเบล และเหมือนที่ผมเองก็หาเศษเสี้ยวความเกลียดชังของเมเรสต่อท่านไม่เจอ
"ตอนนี้ผมรู้แค่ว่าผมชอบท่านไนท์มากๆ และผมอยากเห็นจักรวาลในอุดมคติของท่านไนท์เป็นจริง จักรวาลที่พวกเราทั้งหมดมีชีวิตเป็นของตัวเองอย่างไร้ข้อจำกัด"
ท่านไนท์หลับตาลง และเมื่อเขาลืมตาขึ้นทุกอย่างก็กระจ่างใส เหมือนท้องฟ้าที่ไร้หมอกเมฆ เขาพร้อมจะเดินต่อไปข้างหน้าแล้ว ในเส้นทางเพื่ออุดมคติที่ดูเลอะเลือนในสายตาผู้อื่น
"ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ผมนะ นิก"
ท่านไนท์เผยรอยยิ้มที่เบาสบายดุจปุยนุ่น รอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้ว่าเขากำลังบอกลา
"ผมขอฝากดาวดวงนี้ไว้ในมือของนายนะ ช่วยดูแลมันในฐานะอะไรก็ได้ที่ทำให้พวกเขามีความสุข ให้พวกเขาได้มีชีวิตอย่างที่ต้องการ"
พวกเขา...ประชาชนของดาวเฟลม่า
ผมอยากให้พวกเขามีชีวิตเหมือนกับผม อยากจะทำให้พวกเขารู้ว่าพวกเขามีสิทธิเลือกเส้นทางของตัวเอง ทุกคนมีอิสระที่จะรักและทำในสิ่งที่ตัวเองปรารถนา เพราะพวกเรากำเนิดมาเพื่อมีชีวิต...
"แล้วก็ ผมขอฝากอย่างสุดท้ายนะนิก"
"ได้ทุกอย่างเลย ท่านไนท์"
ท่านไนท์ส่งแววตาที่อ่อนโยนมาให้พลางลูบหัวผมเป็นครั้งสุดท้าย
"แค่อย่างเดียวก็พอ ฝากดูแลเวสต์ด้วย ดวงดาวของเราอยู่อย่างสงบสุขได้ทั้งที่ผมทำตัวเหลวไหลก็เพราะเขานี่แหละ"
อืม อันนี้ผมไม่เถียง ผมกำลังคิดอยู่เลยว่าจะเพิ่มสวัสดิการให้เขาอย่างไรดี
ท่านไนท์ก็ดูเหมือนจะรู้ทัน "ไม่ต้องเพิ่มสวัสดิการอะไรให้เขาหรอก แค่ฝากถอนกำไลของเขาออกที"
หา? ผมงุนงง นึกว่าตัวเองฟังผิดไป
"กำไลอะไรเรอะ ท่านไนท์"
"กำไลนั่นคือสิ่งที่ทำให้เวสต์ไม่อาจเป็นอิสระได้ เขาถูกบังคับให้ทำตามหน้าที่ของเบต้า เพราะกำไลอันนั้นแหละ"
"ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมจะถอดออกให้เวสต์แน่นอน"
"แต่เวสต์เป็นคนหัวแข็ง เขาไม่ยอมให้ถอดง่ายๆหรอกนะ ผมเองก็เคยลองแล้ว"
ยึดติดในหน้าที่ปานนั้นเลยเรอะเนี่ย คนอะไรบ้างานไปแล้ว
"แล้วก็ พอถอดแล้วน่ะ...ก็หนีให้ทันนะ..."
เอ๋?
ท่านไนท์พูดถึงอะไร? ถ้าผมไปถอดกำไลอันนั้นออก เวสต์จะนึกว่าผมเป็นขโมย แล้วจับผมมาลงโทษหรือไงกัน
"ผมเกรงว่านายอาจจะยังรับมือไม่เป็น..." ไนท์ว่าจบก็โบกมือลา ก้าวหายไปในสะพานข้ามดารา
ผมไม่ค่อยเข้าใจท่านเท่าไรนัก แต่ยังไงก็ขออวยพรให้ท่านประสบความสำเร็จในการคืนดีกับพันธมิตรของท่านนะครับ ผมหวังว่าสัญญาณเตือนภัยสีชมพูจะไม่ทำงานนอกเวลานะ...


## ตอนพิเศษ 01

[นิก]
หนึ่งสัปดาห์หลังเหตุการณ์ในวันนั้น ดาวเฟลม่าวุ่นวายเป็นอย่างมาก ประชากรที่แตกตื่นสร้างปัญหาไว้มากมาย ทั้งการจลาจล การจับกลุ่มสร้างพลังทางการเมือง และปล้นเสบียงอาหารเพื่อกักตุน
ดีที่วันนั้นท่านไนท์สามารถปราบปรามการจลาจลลงได้ ท่านตรากฎหมายขึ้นมาใหม่ ให้ประชาชนปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด และนำกองทัพเข้ามาช่วยดูแลความสงบ พร้อมๆกับประกาศสถานการณ์ปัจจุบันให้พวกเขารับรู้ เพื่อคลายความหวาดกลัว และแจกเสบียงอาหารตามเมืองที่เกิดความไม่สงบ ทั้งหมดจึงพอจะบรรเทาความตึงเครียดลงได้บ้าง
จริงๆท่านไนท์อยากให้ประชาชนเลือกผู้นำด้วยตนเอง แต่ด้วยความที่พวกเขายังสับสนกันมาก และขาดพื้นฐานในการปกครองตัวเอง ท่านไนท์จึงต้องเป็นผู้นำไปก่อน จนกว่าพวกเขาจะพร้อม และทุกคนก็ยินดีฟังคำสั่งท่าน เพราะท่านมาด้วยพลังเหลือล้น ที่แผ่ รัศมีความน่ายำเกรง ออกมาข่มผู้ต้านทานจนง่อย
แต่วันนี้ท่านไม่อยู่เนื่องจากต้องไปเจรจาพันธมิตรหนึ่งเดียวให้กลับมาคืนดี ผมจึงต้องเป็นคนดูแลไปก่อนชั่วคราวด้วยความรู้สึกร้อนๆหนาวๆ เพราะต่อให้ผมได้รับแต่งตั้งจากท่านไนท์มีหลักฐานพร้อมสรรพ แต่จะยังมีใครให้ความเคารพผมอีกเรอะ ผมที่ไม่ใช่อัลฟ่า ไม่มีพลังอะไรพิเศษ แถมเป็นอดีตทาสชั้นต่ำแบบนี้
"ทั้งเวสต์และอีสต์ยังช่วยเหลืองานอยู่เหมือนเดิมนะ นิกไม่ต้องกังวล"
ถึงท่านไนท์จะเอ่ยมาแบบนี้ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ผมกังวลล่ะ
ทั้งสัปดาห์ผมไม่ได้เจอพวกเขาเลย เพราะพวกเขามีงานล้นมือในการควบคุมความวุ่นวาย และดูเหมือนจะทำได้อย่างมีประสิทธิภาพจนเหตุการณ์หลายๆอย่างดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การจลาจลและการจัดกลุ่มเรียกร้องสิทธิต่างๆ เริ่มเงียบไป ผู้คนเริ่มเข้าใจและเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันมากขึ้น
วันนี้ ผมกำลังจะได้เจอพวกเขาอีกครั้ง แต่กลับไม่สามารถบอกได้ว่า พวกเขาจะอยากเจอผมหรือเปล่า...
"ท่านนิก"
เสียงเรียกทำให้ผมสะท้าน ผมยังไม่ได้เตรียมใจเลย ไม่สิ ผมเตรียมใจมาทั้งสัปดาห์แล้ว แต่กลับรู้สึกว่าเวลาเท่าไรก็ไม่พอ
ไม่พอที่จะเปลี่ยนความจริงที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้...
"ท่านนิกขอรับบบ"
เป็นอีสต์ กับ มู...
อีสต์ถลาเข้ามากอดเอวผมไว้
"ข้าน้อยอยากเจอท่านเหลือเกิน"
เขาเอ่ยไม่ทันจบ อดีตโอเมก้าตัวสูง ก็ลากคอเขาออกจากเอวของผม โยนอีสต์ไปด้านหลัง แล้วย่อตัวลงกอดผมแทน
"เจ้าบ้านี่ แย่งที่ข้าเรอะ"
ผมเกาหัวอย่างมึนงงมองสองคนเริ่มทะเลาะกัน จริงๆคือเป็นอีสต์ที่พูดด่าทอไม่หยุด กับมูที่ใช้มือเดียวก็ผลักอีสต์กระเด็นออกไปได้
"พวกนาย...ยังต้อนรับผมเหมือนเดิมเรอะ"  ผมมองพวกเขาสลับไปมาแล้วเอ่ยถามตะกุกตะกัก
อีสต์มีสีหน้าประหลาดใจ แต่แล้วก็ยิ้มกว้าง เหมือนเข้าใจว่าผมถามเพราะเหตุใด
"อะไรทำให้ท่านคิดว่า ข้าน้อยจะเปลี่ยนไปหรือ ข้าน้อยไม่ใช่คนใจง่ายนะขอรับ เพราะท่านกับท่านไนท์คือคนที่ปลดปล่อยพวกเราจากตราประทับ"
ผมโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ที่ระหว่างผมกับอีสต์ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มูก็เช่นกัน
"พอไม่มีตราประทับแล้วมันเป็นยังไงเรอะอีสต์"
"มันทำให้ข้าน้อยเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น และเข้าใจตัวเองมากขึ้น เช่นว่า ข้าน้อยสงสัยมาตลอดว่าทำไมข้าน้อยถึงหงุดหงิดทุกทีที่ต้องทำงานกับเวสต์  แต่ก่อนเหมือนมีหมอกมัวๆที่บังไม่ให้ข้าน้อยรับรู้ว่า ข้าน้อยน่ะไม่เคยชอบเวสต์เลย เพราะข้าน้อยอิจฉาเขา ตำแหน่งเขาดีกว่า ได้รับความสนใจจากท่านนิก และท่านไนท์มากกว่าเซาส์อีสต์มาตลอด"
"อีสต์..." ผมวางมือบนบ่าเขา พยายามจะปลอบ  แต่อีสต์ส่ายหน้า
"ข้าน้อยไม่ติดใจอะไรแล้ว ท่านนิก เพราะข้าน้อยเห็นแล้วว่าเจ้าบ้าเวสต์มันต้องทำงานหนักแค่ไหนถึงจะได้ยืนอยู่ในจุดนั้น ซึ่งข้าน้อยขอบายดีกว่า"
"และจริงๆแล้ว ตอนนี้ข้าน้อยอยากเข้าใกล้ท่านนิกมากกว่าเดิมอีกนะขอรับ"
"ทำไมล่ะ"
"เพราะข้าน้อยไม่ต้องกลัวว่าท่านจะอ่านใจข้าน้อยได้อีกแล้ว"
เขาพูดด้วยสีหน้ายินดียิ่ง ส่วนผมนี่ตะลึงตาค้าง ลืมไปเลยว่าการถูกอ่านใจก็เหมือนการขโมยสิทธิที่จะคิดในเรื่องที่ต้องการไปจากคนอื่น และผมก็ดีใจที่อีสต์เข้าใจความหวังดีของท่านไนท์
"ขอบคุณ อีสต์ ต่อจากนี้นายมีอิสระที่จะคิดอย่างที่นายอยากคิดแล้วล่ะ ขอโทษด้วยนะสำหรับที่ผ่านมา และต่อจากนี้ ไม่ใช่แค่คิด แต่นายก็มีสิทธิที่จะพูดในสิ่งที่คิดได้นะ อีสต์"
"ถ้าเช่นนั้น ท่านนิก ข้าน้อยมีเรื่องขอร้อง" อีสต์ว่าพลางชี้ไปที่มู "ช่วยเอามันไปทีเถอะขอรับ ข้าน้อยจะอึดอัดตายอยู่แล้ว"
หืม?
ผู้ร้องทุกข์ชี้ให้ผมดูป้ายที่ต้นแขนมู มันเขียนไว้ว่า เจ้าหน้าที่ควบคุมความประพฤติ ? นี่แสดงว่ามูมีตำแหน่งแล้ว สีหน้ามันภาคภูมิใจมาก เมื่อเห็นผมสนใจป้ายนี้ มันก็ยืนเชิดหน้ายืดอก โชว์แถบคาดที่ต้นแขนให้ผมดูใกล้ๆ เหมือนจะอวด
"แล้วทำไมมูถึงได้ตำแหน่งนี้ล่ะ?"
"ท่านไนท์ให้มันคอยจับตาดูข้าน้อย ว่าได้ทำตามหน้าที่หรือเปล่า"
ผมเข้าใจแล้ว ลองถ้าอีสต์มีคนจับตาดูตลอดเวลาก็คงไม่แอบไปทำผิดอะไรอีกแน่นอน
"น่าจะมีประสิทธิภาพดีนะ" ผมอดขำไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าอยากร้องไห้ของอีสต์
"อย่างน้อยก็ตอนทำธุระส่วนตัว ขอเวลาส่วนตัวให้ข้าน้อยบ้างเถอะ ให้มันมาจ้องข้าน้อยตลอดเวลาไม่ได้นะ"
ผมสัญญาจะบอกท่านไนท์ให้ผ่อนปรนเรื่องนี้ให้บ้าง แล้วหันไปคุยกับมู
"มูสบายดีมั้ย"
ร่างสูงที่แข็งแกร่งทำหน้าบูดบึ้ง "ไม่ดี"  มันตอบสั้นๆ
"ทำไมล่ะ"
"ไม่มีนิก ไม่ดี นิกอย่าไปไหนอีก"
คำตอบที่ทำให้ผมหยุดยิ้มไม่ได้ ผมคิดถึงมูจริงๆ และประหลาดใจที่มูพูดชัดและคล่องขึ้นเยอะขนาดนี้
"ท่านไนท์ให้ข้าน้อยช่วยสอนหนังสือมู และท่านจะยกเลิกหน้าที่ของมูก็ต่อเมื่อเขาอ่านออกเขียนได้คล่อง แล้วจึงจะส่งไปศึกษาในสายอาชีพที่ถนัดน่ะขอรับ"
งั้นตอนนี้มูก็คอยช่วยปรับพฤติกรรมอีสต์ ส่วนอีสต์ว่างๆก็ต้องรีบสอนหนังสือมู เพื่อจะได้เป็นอิสระจากมู และมูจะได้ไปเรียนในด้านอื่นต่อเพื่อหางานที่เหมาะกับเขา
ผมยิ้ม ถ้าทุกคนเดินต่อไปได้ด้วยดี ก็คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว
ผมออกเดินไปตามระเบียงอันเดิมที่ทะลุผ่านสวนดอกไม้สีขาว และมองเห็นฝูงแกะเป็นจุดขาวๆอยู่ในทุ่งหญ้าไกลๆ
อีสต์บอกว่าเวสต์ยังอยู่ที่ห้องทำงาน เพราะท่านไนท์ชิ่งทิ้งงานไว้อีกแล้ว ผมจึงคิดจะเดินไปหาเผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง ห้องทำงานของเวสต์ผมเคยไปอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนที่เขาสอนผมเรื่องของจักรพรรดิอาเบล พร้อมอาหารเช้า ขนมปังและสตูเนื้อที่เรียบง่าย
ในห้องว่างเปล่า แต่ถ้วยกาแฟดำยังส่งควันฉุยออกมา ผมถึงแน่ใจว่าเขาเพิ่งจะเดินออกจากห้องไปก่อนที่ผมจะมาไม่กี่วินาที
เขาหลบหน้าผมเรอะ?  หรือเขาไม่อยากเจอหน้าผมแล้ว ระเบียงเป็นทางตรงเดียว ถ้าเขาออกจากห้องไปเมื่อกี้ ก็ต้องเลี้ยวที่หัวมุมนี้ และเดินต่อไปทางตะวันตก ผมก้าวตามไป
ไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมรู้แต่ว่าผมจะเจอคำตอบก็ต่อเมื่อได้เจอหน้าเขา
เวสต์หลบหน้าผมจริงๆ ผมบอกได้ เพราะเมื่อไรที่ผมเหมือนจะเห็นเงาเขา เขาก็ห่างออกไปอีกหน เหมือนกำลังบอกผมให้เลิกติดตามไป เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว
ถ้าผมไม่ใช่อัลฟ่า ยังมีความหมายอะไรบนดาวดวงนี้อีกเรอะ?
ผมกัดฟัน เงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าห่างออกไปเรื่อยๆ เหมือนแต่ละก้าวเป็นตะปูที่ตอกลึกลงไปในใจผม ให้ผมหยุดบ้าได้แล้ว การตามไปจะช่วยเปลี่ยนอะไรได้หรือ?
แต่ผมไม่อยากยอมแพ้ อย่างไรก็อยากจะไปให้ถึง อยากจะเจอหน้าอีกสักครั้ง แม้สุดท้ายแล้ว ความจริงจะเจ็บปวด แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่ผมจะหันหลังหนีมันไป
แล้วผมก็มาหยุดลงที่ที่เดิม
ห้องที่เคยเป็นห้องลับของอัลฟ่า
ประตูสูงใหญ่ยังตั้งตระหง่านและลวดลายอ่อนช้อยบนนั้นยังคงยืนหยัดข้ามวันเวลาของดวงดาวเฟลม่ามาจนวันนี้
ทำไมกัน?
หากไม่มีอัลฟ่าแล้ว ห้องสู่แก่นดาวจะมีไว้เพื่อสิ่งใด?
ผมถามคำถามที่ไม่มีคำตอบ ดวงดาวไม่ตอบผมอีกแล้ว...
ผมถาบมือลงที่บานประตูคิดว่าจะทะลุผ่านเข้าไปได้ แต่กลับทำไม่ได้ มือผมค้างอยู่บนแผ่นหินหนาหนัก ผมไม่มีสิทธิที่จะเข้าไปแล้ว  ผมปฏิเสธพลังของดวงดาว และดวงดาวก็ปฏิเสธผม
ผนังหินทึบเปลี่ยนเป็นโปร่งแสงในฉับพลันนั้น เปิดทางให้ดวงตาสีหมอกของผมสามารถมองผ่านเข้าไปได้ และผมก็เห็นคนที่ผมตามหา
เงาที่ผมวิ่งตามมา...
ร่างสูงของอดีตมหาดเล็กประจำวังยืนอยู่กึ่งกลางห้อง เขาหันหลังให้ผมและเงยหน้า เพดานเป็นฟากฟ้าสีดำ ที่ไม่มีแสงของดวงดาวหรือฝุ่นผงเนบิวล่าใดๆอีกแล้ว มันมืดมิดเหมือนไร้ซึ่งความหวัง
เวสต์อยู่ในนั้น นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เขาอยู่ในห้องลับของอัลฟ่าได้อย่างไร?
แล้วดวงตาผมก็เบิกกว้าง นึกถึงถ้อยคำในอดีตที่เจ้าตัวเป็นคนบอกผมเอง
'เมื่อไร้ซึ่งผู้ปกครอง  ดวงดาวจะเลือกอัลฟ่าคนใหม่'
อัลฟ่าที่คู่ควร
เปรี้ยะ
ห้องสมุดของท่านไนท์หายไป ของขวัญทั้งหมดพังทลายกลายเป็นห้องที่ว่างเปล่า  เส้นด้ายสีแดงโยงใยลงมาจากฟากฟ้าสีดำ ถักทอเป็นทรงกลมของดาวเฟลม่าขนาดเท่าฝ่ามือ ลอยอยู่ตรงหน้าเวสต์ ดวงดาวได้มอบอำนาจการตัดสินใจต่อโชคชะตาของสิ่งมีชีวิตทั่งมวลให้กับเบต้าอันดับหนึ่งที่มีคุณสมบัติทุกๆอย่างที่พระเจ้าต้องการ
"เวสต์!"
ผมเห็นแต่เข้าไปไม่ได้ เสียงร้องตะโกนของผมไปไม่ถึง ผมคิดจะร้องห้ามสุดชีวิต แต่แล้วเสียงของผมหายไปในลำคอ ผมกุมมันไว้ อย่างไรก็เอ่ยออกไปไม่ได้
ผมควรจะห้ามเขาจริงๆเรอะ? เพราะสิ่งนี้ควรเป็นของเขามานานแล้ว มีตรงไหนไม่คู่ควรกัน
ผมได้เป็นอัลฟ่าเพียงชั่วเวลาสั้นๆ แต่กลับทำให้รู้ว่า มันคือพลังที่วิเศษแค่ไหน อำนาจและพลังสูงสุดที่ดลบันดาลทุกอย่างดั่งใจฝัน  มีทาสมากมาย ตีตราทุกสิ่งมีชีวิตให้เชื่อฟังอย่างไม่บิดพลิ้ว เขาจะลบรอยแผลบนหน้าแล้วเสกตัวเองให้เป็นเทพบนดวงดาวก็ทำได้ หรือจะเลือกมีชีวิตเป็นนิรันดร์ ดั่งพระเจ้าผู้สร้างสรรพสิ่งก็เป็นสิทธิของเขา
ใครเล่าจะปฏิเสธ พลังเช่นนี้
ที่ผ่านมาชะตากรรมของเวสต์ เขาไม่เคยได้ตัดสินมันด้วยตัวเอง เป็นรุ่นก่อนเลือกเขารับตำแหน่งนอร์ทเวสต์ เป็นท่านไนท์ปฏิเสธไม่เลือกเขาเป็นอัลผ่าฝึกหัด และสุดท้ายก็เป็นผมที่เลือกท่านไนท์กลับมา พร้อมกับทำลายพลังที่เขาควรได้รับมาตั้งแต่แรก
ถ้าหากครั้งนี้คือสิ่งที่เขาได้เลือกเอง
ผมคง...ไม่ควรห้ามเขา
ต่อให้อัลฟ่าคนใหม่ทำให้ผมเป็นโอเมก้าของเขา ผมก็ต้องร่วมยินดีไปกับเขา...ใช่มั้ย?
"ข้าน้อยขอปฏิเสธ"
อะไรนะ?
ผมที่ยืนก้มหน้ารอรับคำประกาศของดวงดาวว่ามีอัลฟ่าคนใหม่แล้ว ต้องรีบเงยหน้า
เวสต์ เขา...ปฏิเสธการเลือกของพระเจ้างั้นเรอะ?
ด้ายสีแดงลุกไหม้สลายไปอีกครั้ง  แล้วผมกับเวสต์ก็กลับมายืนอยู่กลางสวน ห้องแห่งความลับที่เชื่อมต่อไปยังแก่นดาวหายไปแล้ว
"ข้าน้อยทำความเคารพ ท่านนิก ต้องขออภัยด้วยที่ผมไม่อาจคุกเข่าให้ท่านได้ เพราะท่านไนท์ยกเลิกธรรมเนียมการคุกเข่าไปแล้ว" เขาเอ่ยพลางโค้งให้ผมหนึ่งที
ผมพยักหน้ารับรู้ แต่ในหัวยังมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ดวงตาสีฟ้าที่มองมาก็ไม่มีความสั่นไหวหรือเสียดายแม้แต่น้อย ที่เมื่อกี้เขาเพิ่งทิ้งโอกาสอันยิ่งใหญ่ไป โอกาสที่อาจมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต
"ผมไม่เข้าใจ เวสต์ นาย...ไม่อยากเป็นอัลฟ่างั้นเรอะ"
"…"
"จริงอยู่ว่าพลังสตริงนั้นยิ่งใหญ่มากจนประมาณไม่ได้ และเท่าที่ข้าน้อยทราบจากการเป็นมหาดเล็กข้างกายมาตลอด ข้าน้อยไม่เห็นข้อเสียของพลังนี้เลย ข้าน้อยเองก็อยากจะเรียนรู้มันเช่นกัน เพียงแต่..."
เวสต์จ้องมองผม ผมอ่านไม่ออกอีกแล้วว่าดวงตาที่ล้ำลึกของเขาสลักความคิดอะไรเอาไว้ข้างใน
"ข้าน้อยอดครุ่นคิดไม่ได้ว่าทำไมสิ่งที่เยี่ยมยอดเช่นนี้ ทั้งท่านไนท์และท่านจึงโยนมันทิ้งไปโดยง่ายดายนัก
ข้าน้อยไม่เข้าใจ และหวังว่าท่านจะเป็นคนที่ให้คำตอบกับข้าน้อยได้ ท่านนิก"
ผมโยนมันทิ้งเพราะต้องการช่วยท่านไนท์ ส่วนท่านไนท์โยนมันทิ้ง เพราะเขาเข้าใจความเจ็บปวดของผม หรือเมเรส
สาเหตุจริงๆที่ทำให้เส้นด้ายสีแดงลุกไหม้แล้วสลายไปเกิดขึ้นเพราะใครก็สุดจะตอบได้ และยากเหลือเกินที่จะอธิบาย
"เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอดีตของท่านไนท์และเมเรสใช่มั้ยขอรับ ถ้ามันอธิบายได้ยากก็ไม่เป็นไร ท่านนิก"
ผมพยักหน้า ผมไม่รู้จะบอกเขาได้อย่างไร ทั้งเรื่องของจักรพรรดิอาเบล เวอร์ชูว ชาร์ล ทุกคนที่มีส่วนให้ท่านไนท์เป็นดั่งวันนี้ และทำให้มีตัวผมตรงนี้
แต่เวสต์ก็ไม่ได้โกรธเคือง
"พวกเราติดตามผู้นำเพราะเราเชื่อว่าเขาจะนำอนาคตที่งดงามมาให้เรา แม้ตอนนี้ข้าน้อยยังมองไม่เห็นสิ่งใดในความสับสนตรงนี้ และเต็มไปด้วยข้อสงสัย แต่ตราบที่ท่านทั้งสองผู้มองไปได้ไกลกว่าเรายังดำรงอยู่ตรงนี้ ข้าน้อยก็หวังว่าพวกท่านจะช่วยชี้แนะ และนำเราก้าวเดินต่อไป จนถึงวันที่เราสามารถมองเห็นเส้นทางนั้นได้เช่นเดียวกัน"
เขาลูบแผลเป็นของตัวเอง ผ่านดวงตาสีน้ำเงินฟ้าลากลงไปที่มุมปาก แล้วรอยยิ้มบางๆก็ปรากฎขึ้น
นี่ทำให้ผมจำได้ ในสิ่งที่ผมควรจะจำได้นานแล้ว แต่ทำเป็นลืมไป...
วันนั้นตัวผม...เมเรสที่เคียดแค้นท่านไนท์ เคยเดินทางมาที่นี่ มาเพื่อประหารอัลฟ่าที่ผมชิงชังที่สุด อัลฟ่าที่ทิ้งร่องรอยความปวดร้าวเอาไว้บนร่างกายผม เมเรสที่กลายเป็นเทเนบริส แคนนิส ตนแรกได้ปรากฎกายที่นี่เพื่อฆ่าไนท์
และวันนั้นไนท์ ก็ได้เอ่ยไปแล้วว่าจะมอบสิทธิที่จะแก้แค้นให้กับเมเรส
ไนท์จึงไม่ป้องกันตัวเอง สั่งให้ทุกคนเปิดทางและห้ามทำร้ายสัตว์ประหลาด แต่ก็มีคนคนหนึ่งที่ไม่ทำตาม
"ท่านไนท์!"
มหาดเล็กย้ายตัวเองมาคุ้มกันราชาของดวงดาว เขาไม่เข้าใจเหตุผลที่ท่านไนท์ปล่อยให้ตัวเองถูกทำร้ายโดยสิ่งประหลาดนี่ แต่ด้วยหน้าที่ของเขาจะปล่อยให้ราชาตายไปไม่ได้เด็ดขาด แม้ว่าตัวเขาจะเป็นคนที่ได้รับประโยชน์มากที่สุดก็ตาม
"นายอยากเป็นอัลฟ่าหรือเปล่า" คำถามนี้เวสต์เคยได้รับมาหลายครั้ง และเขาตอบมันด้วยการกระทำมาตลอด
พลังของสสารมืดจากกรงเล็บของสัตว์ประหลาดกัดกร่อนทำลายใบหน้าและร่างกายของเบต้สอันดับหนึ่ง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทำให้ท่านไนท์ได้สติ และเลือกที่จะมีชีวิตต่อไป...
สัตว์ประหลาดหนีไปได้ ท่านไนท์แกล้งบาดเจ็บ และรอเวลาที่เทเนบริส แคนนิสสิ้นฤทธิ์ด้วยฝีมือของจักรพรรดิอาเบล เขาเก็บอนุภาคของมันมาปั้นขึ้นเป็นตัวผม 'นิก นิโคลัส' มาอยู่ข้างกายท่านจนถึงปัจจุบัน ท่านคงพยายามชดเชยที่ไม่สามารถให้ผมเอาชีวิตท่านได้ล่ะมั้ง
ผมจ้องใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นขีดข้ามดวงตาและโหนกแก้ม รอยแผลจากอดีตที่ทำให้ความหล่อเหลาของเขาถูกทำลาย
"ผม...เมเรส เป็นคนสร้างรอยแผลให้กับนายสินะ"
และท่านไนท์ก็จงใจเหลือไว้ เพื่อเตือนตัวเองว่าเขาจะยังตายไม่ได้จนกว่าภารกิจของเขาจะสำเร็จ จนกว่าเขาจะสามารถช่วยโอเมก้าคนอื่นๆได้
เวสต์ก็เหมือนเป็นตัวกลางมาตลอด ระหว่างผมกับท่านไนท์ ระหว่างโอเมก้ากับอัลฟ่าที่ติดค้างกันและกัน เบต้าอย่างเขาต้องยืนอยู่ตรงกลาง ยอมรับผลกระทบและการเปลี่ยนแปลงมากมายและคอยพยุงให้ดาวเฟลม่าดำเนินต่อไปได้ โดยที่ไม่มีโอกาสรับรู้ หรือเข้าใจถึงที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมดเลย รวมทั้งสูญเสียโอกาสหลายๆอย่างที่เขาควรจะได้รับ
ผมทรุดตัวลงคุกเข่าในทันทีทำให้เวสต์เผยสีหน้าตกใจเป็นครั้งแรก เขาพยายามประคองผมขึ้น แต่ผมก็จับมือเขาไว้แน่น ประสานมือไว้ตรงหน้าเขา
"ผมขอขอบคุณนายจากใจจริงที่ช่วยเหลือผมมาตลอด นอร์ทเวสต์...ท่านไนท์เองก็คงคิดเช่นเดียวกัน"
ทั้งผมและท่านไนท์ พวกเราติดค้างเวสต์จนประมาณไม่ได้เช่นกัน
"บนดาวดวงนี้ไม่มีตำแหน่งไหนที่นายไม่คู่ควร ทุกสิ่งจะเป็นของนายถ้านายต้องการ"
ก่อนที่เวสต์จะรู้ว่าผมจะทำอะไรต่อไป ผมก็คว้ากำไลสีขาวนวลอันนั้นไว้ และทำอย่างที่ท่านไนท์บอกมา
[ U N L O C K ]
ฉับพลันกำไลก็เกิดรอยร้าว เวสต์กระชากมือข้างนั้นออก เขาพยายามประคองมันไว้ไม่ให้รอยร้าวมีมากขึ้น แต่เขาก็หยุดมันไม่ได้ รอยร้าวดั่งรากไม้แทรกตัวกระจายไปจนทั่ว และในที่สุดกำไลอันงามก็แตกเป็นธุลี
"ท่านไปซะ..."
ผมยืนอึ้ง ผมพอจะเตรียมใจไว้แล้วว่า เวสต์จะต้องโกรธ แต่เขาจะต้องโกรธขนาดนี้เลยเรอะ
"ไปให้ไกลจากข้าน้อย..."
ขะเขาไล่ผมด้วย ที่ผ่านมาต่อให้ผมทำตัวงี่เง่า ไร้สาระ ไร้เหตุผลขนาดไหนเขายังไม่เคยไล่ผมเลยนะ เขาคงจะโกรธมากจริงๆ
"เวสต์...คือว่า" ผมพยายามจะกลั่นคำแก้ตัวดีๆมากมายในหัวออกมาเป็นคำพูด แต่กลับไม่มีเลย ทั้งที่เตรียมมาตั้งหลายวันแล้ว
"ไปเดี๋ยวนี้ ท่านนิก"
เขาตะคอกขณะที่หันหลังให้ผม มือซ้ายของเขาลูบข้อมือขวาที่ว่างเปล่าซ้ำไปซ้ำมา ราวกับว่ามันจะช่วยให้บรรเทาความโกรธ ให้จิตใจเขาสงบนิ่งจนไม่เข้ามาประทุษร้ายผมที่ไปทำลายกำไลอันแสนสำคัญของเขา
ใจผมตกไปอยู่ตาตุ่ม รู้สึกกลัวเสียงตะคอกของเขาจนตัวสั่นแล้ว แต่ที่ผมยังไม่ขยับเพราะสิ่งที่ผมกลัวมากกว่าก็คือ...กลัวว่าเขาจะไม่ยกโทษให้ สิ่งสำคัญของผู้คนไม่เหมือนกัน บางทีสำหรับเขา การได้ทำงานตามหน้าที่ รับใช้ท่านไนท์อย่างภักดี อาจจะเป็นที่สุดของปฎิทานในชีวิตก็เป็นได้ ผมไม่ควรเอาบรรทัดฐานของตัวเองไปตัดสินว่าเขาควรจะมีอิสรภาพอย่างไร
เพราะอิสระคือสิ่งที่ผู้คนเลือกเอง
"เวสต์ ผมขอโทษ..." ผมเอ่ยได้แค่นั้นก็ก้มหน้าลง หลับตาปี๋ ยืนยันจะไม่ไปไหน ถ้าเขาจะโกรธ ก็ด่าทอทุบตีเสียให้พอใจ แล้วจากนั้นก็กลับมาพูดคุยดีๆกับผมเถอะ อย่างให้เรื่องนี้ค้างคาทิ่มแทงทุกครั้งที่เจอหน้ากันเลย พวกเรายังต้องช่วยกันดูแลดาวเฟลม่าอีกนานนะ
"…"
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีแต่เสียงถอนหายใจ และเสียงฝีเท้าหนักๆที่เดินมาหยุดตรงหน้า ผมแอบเปิดตาดูก็เห็นว่ารองเท้าขัดมันแวววับของเขาวางอยู่ข้างหน้าผมเอง
"จริงๆไม่ว่าเมื่อไรข้าน้อยก็ไม่เคยต้องการเป็นอัลฟ่า..."
จู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้น ผมชะงัก แล้วค่อยๆเงยหน้ามองเขาด้วยความอยากรู้ว่าทำไมเขาจึงกล่าวเช่นนั้น และผมก็พบว่าเขาดูแปลกๆไป หน้าตาดำมืดเคร่งเครียด ราวกับกำลังต่อสู้กับการตัดสินใจบางอย่างข้างในอย่างรุนแรง เขาหลับตาขมวดคิ้วแน่นนานหลายวินาทีจนสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวเหยียดออกมา แล้วจากนั้นใบหน้าตึงเครียดก็กลับกลายเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมใจสั่น แต่ก็ไม่เท่าสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้
"ข้าน้อยไม่อยากเป็นอัลฟ่าของดาวเฟลม่า เพราะข้าน้อยมีดาวดวงเดียวในการดูแลก็พอแล้ว"
ว่าจบเขาก็ทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าผม สองมือประคองใบหน้าของผมไว้ ให้ผมสบกับดวงตาสีน้ำเงินที่จ้องตรงมาอย่างไม่อาจหลบเลี่ยง พร้อมกับเอ่ยถามคำถามที่ผมไม่มีคำตอบ
"...เป็นดวงดาวของข้าน้อยคนเดียวได้มั้ย ท่านนิก"
ผมอ้าปากค้าง มะหมายถึงผมงั้นเรอะ มันหมายความว่าไง? ผมตอบไม่ถูกเพราะไม่เข้าใจความหมายของมัน...เมื่อเห็นผมทำหน้างุนงง  อดีตเบต้าอันดับหนึ่งก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้อีก จนสามารถกระซิบอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ข้างหูผมได้
"หมายความว่า...ทุกๆความคิดคำนึง ทุกความรู้สึกของดวงดาว ท่านต้องบอกแก่ข้าน้อยทุกๆวัน"
"ทุกสิ่งที่ดวงดาวชอบไม่ชอบ  ท่านก็ต้องบอกแก่ข้าน้อย ทั้งก่อนนอนหรือตอนตื่น ท่านก็ต้องทักทายข้าน้อยเป็นคนแรก"
อ่า ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้นะ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาหรือเปล่า แล้วทำไมผมต้องใจเต้นแรงหน้าแดงด้วย ก็แค่เรื่องทั่วๆไปเองไม่ใช่เรอะ?
ผมจะถอยตัวเองออก แต่เวสต์ก็ยึดตัวผมไว้ เพราะคำพูดของเขายังไม่จบ
"นอกจากนี้ทุกพื้นที่ราบ หุบเหวและเนินสูงต่ำบนพื้นผิวดวงดาว ท่านต้องให้แค่ข้าน้อยคนเดียวได้สัมผัส...รวมทั้งสิทธิการเข้าถึง 'ห้องลับของดวงดาว' จะต้องมีแต่ข้าน้อยที่เข้าไปได้จากนี้และตลอดไป จนกว่าดวงดาวจะดับสลาย"
เหวอ พอเขาพูดจบผมก็ขนลุกไปทั้งร่าง กลืนน้ำลายได้อย่างฝืดคอ เริ่มที่จะรู้แล้วว่าเขาหมายถึงอะไร มันคือการเปรียบเปรย ดั่งตัวผมเป็นดวงดาวอย่างนั้นเรอะ? แล้วเวสต์เป็นอัลฟ่า?
งั้นก็แปลว่า เขาจะสำรวจภูมิประเทศตรงไหน อยากเสริมเติมแต่งปั้นทุกสิ่งบนผิวดาวได้ตามใจชอบ หรือกระทั่งบังคับให้หินหนืดเคลื่อนที่ไปอย่างไรก็ได้ใช่มั้ย? หรือแม้แต่ปรับเปลี่ยนวงโคจรให้หมุนวนอยู่ในอ้อมกอดนี้
"ข้าน้อยอยากเป็นอัลฟ่าของดาวดวงเดียวเท่านั้น"
นะนายพูดอะไรตอนนี้ผมเข้าใจหมดแล้ว เพราะงั้นพูดอย่างเดียวได้มั้ย ไม่ต้องสาธิต!
"ได้มั้ยท่านนิก ?"
ยะยังต้องถามอีกเรอะ? ในเมื่อสองมือของนายล่วงเกินผมไปขนาดนี้แล้ว นี่มันกลางสวนนะ ถึงจะเป็นสวนที่ไม่ค่อยมีคนผ่าน และเต็มไปด้วยพุ่มไม้ก็เถอะ แต่ว่า...
ผมอยากร้องประท้วง อยากหนีไปสุดขอบจักรวาล แต่ก็ทำไม่ได้แล้ว ผมตกอยู่ในวงโคจร ไม่สิ อยู่ในสนามแรงโน้มถ่วงรุนแรงของหลุมดำ ณ ใจกลางดาราจักร ที่อัลฟ่านิสัยเสียสร้างขึ้นบนฝ่ามือของเขา และกำลังจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างไปจากผม เริ่มต้นจากพื้นผิวดาว ลงไปจนถึงหินหนืดใต้เปลือกโลก และแม้แต่ห้องลับในแก่นดาวที่ถูกซุกซ่อนไว้ ทั้งหมดกำลังจะถูกปล้นชิงไปในบทเรียนสุดท้ายของคืนนี้
บทเรียนที่ผมไม่ได้ร้องขอ แต่คุณครูจำเป็นก็อยากจะสอนให้...หวังว่าจะไม่ใช่สามวันสามคืนเหมือนตอนนั้นหรอกนะ ท่านไนท์ช่วยผมด้วย!


## ตอนพิเศษ    02

[อาเบล]
"โปรดอภัยให้อัลฟ่าฝึกหัดที่ไร้มารยาทของข้าด้วย ที่ออกมาพบไม่ได้"
"ไม่เป็นไร เด็กๆก็แบบนี้แหละ"
สองผู้เฒ่าอัลฟ่าคุยกันอย่างมากมารยาทในวันสุดท้ายของการเจรจา อาเบลจำตัวเองในตอนนั้นได้ดี เขาเดินทางไปกับพ่อ หรือจักรพรรดิอาเบลรุ่นก่อนเพื่อเยี่ยมเยือนดาวต่างๆในฐานะอัลฟ่าฝึกหัดอันดับสี่
ตอนนั้นพ่อต้องทำใจกว้างพูดดีกับอัลฟ่าดาวอื่นๆ ทั้งที่ต้อยต่ำกว่า ก็เพื่อจะขึ้นเป็นผู้นำสมาพันธ์ เขากำลังเดินสายหาเสียงสนับสนุนก็ว่าได้ และการที่เลือกพาเขามาด้วยก็ไม่ใช่ว่ารัก หรือเข้าข้างเขาเป็นพิเศษแต่อย่างใด แต่อัลฟ่าฝึกหัดทุกคนต้องเวียนกันติดตามจักรพรรดิอยู่แล้วเพื่อเรียนรู้ด้านการทูต
ครั้งนี้ก็เหมือนเขาแค่จับฉลากได้มาดาวห่วยๆไกลโพ้น ที่ด้อยทั้งเทคโนโลยี และกองทัพสนับสนุน แต่อย่างไรข้อห้ามของจักรพรรดิก็คือห้ามมีการติดต่อเรื่องพันธมิตรในสงครามชิงบัลลังก์ขณะเดินทางไปกับท่านอยู่แล้ว อาเบลก็เลยยิ่งไม่อยากสนใจอัลฟ่าของดาวเฟลม่า
ยิ่งวันนี้เขายิ่งกำลังหงุดหงิดมากเป็นพิเศษ เพราะเมื่อวันก่อนนั้นหลังจากการเจรจาช่วงบ่ายเสร็จ เขากลับไปก็พบว่าของเล่นที่ถูกใจได้หายไปแล้ว ในห้องต้อนรับอาคันตุกะว่างเปล่า มันหนีไปได้ยังไง?  เขาจัดการเบต้าของตัวเอง และเหล่าทหารที่เฝ้าเรือนพักของเขา แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบได้
เขารู้ว่ามันบอบบางและน่าเย้ายวนมาก เขาก็พยายามระวังไม่ให้มันตายอย่างเต็มที่แล้วแท้ๆ ไม่อย่างนั้นคงต้องไปขอให้อัลฟ่าดาวเฟลม่าซ่อมมันให้ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องสมควรเลย
มันหนีไปได้ หรือไม่ก็ตายไปแล้ว มีอยู่แค่สองทางเท่านั้น และอันดับสี่ที่อารมณ์ขุ่นมัวก็กำลังครุ่นคิดมาทางเอามันกลับมาเงียบๆ
จนกระทั่งนามิกเอ่ยขอโทษที่อัลฟ่าของตนไม่ได้ออกมาแสดงตัวทำความเคารพจักรพรรดิอย่างสมควร เขาจึงนึกอะไรขึ้นมาได้
"งั้นเราขออะไรเป็นการชดเชยที่ไม่ได้เจออัลฟ่าฝึกหัดของท่านได้มั้ย ท่านนามิก"
ขอแค่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับการเจรจาพันธมิตร จักรพรรดิก็ไม่ได้สนใจจะว่ากล่าวอะไรเขาทั้งนั้น ดังนั้นอันดับสี่จึงกล้าเอ่ยปากแทรกตรงๆ
อัลฟ่าดาวเฟลม่าเองก็ประหลาดใจ
"อะไรหรือ ถ้าเป็นสิ่งที่ข้าพอให้ได้"
"แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่ท่านให้ได้ ระหว่างเยี่ยมชมดาวของท่าน เราถูกใจโอเมก้าคนหนึ่ง ขอเป็นของฝากกลับไปด้วยได้หรือไม่"
"ได้สิ ถ้าโอเมก้าของดาวเฟลม่าสามารถทำให้ท่านพอใจได้ นับเป็นเกียรติของมันแล้ว" นามิกว่าจบก็แบกมือออก ลูกกลมปรากฎขึ้นบนมือ อาเบลแย้มยิ้มทำความเคารพนามิกตามมารยาททีหนึ่ง ก่อนเข้าไปวางมือบนลูกกลมทันที
มันเป็นระบบตามหาและระบุตำแหน่งทุกสิ่งบนดวงดาวที่อัลฟ่าต้องการ นามิกอนุญาตให้เขาใช้ตามหาโอเมก้าตนหนึ่ง นับว่าแสดงความใจกว้างไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเกมการเมืองที่เขาไม่สนใจ
เพราะอย่างไรเขารู้ดีว่าเขาย่อมได้ทุกอย่างที่เขาต้องการเสมอ...
ทว่าครั้งนี้...
ลูกกลมกลับไม่ปรากฎสัญญาณใดๆตอบกลับมา อันดับสี่เอียงคอฉงน แล้วเงยหน้าถามอัลฟ่าดาวเฟลม่าด้วยสายตา แต่ตัวราชาเองก็ฉายแววแปลกใจขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นราบเรียบเย็นชาอย่างที่สุด และเอ่ยออกมาเรียบๆ
"การที่ระบบตรวจหาไม่พบสิ่งที่ท่านระบุ หนึ่งเป็นเพราะข้อมูลไม่ชัดเจนเพียงพอ
"เราคิดว่าเราระบุข้อมูลได้ชัดเจนแล้วนะ" แน่นอนว่าเขาต้องมั่นใจ เพราะข้อมูลทั้งหมดของโอเมก้าตัวนั้นเขาศึกษามาทุกซอกทุกมุมแล้ว
"ถ้าเช่นนั้นก็เป็นข้อสอง เป้าหมายที่ท่านระบุเป็นประชากรที่ไม่ปรากฎในแผนอยู่แล้ว ซึ่งมีแค่สองกรณี คือ ดำรงตำแหน่งอัลฟ่า หรือไม่ก็ได้ตายไปแล้ว..." เสียงของนามิกเยือกเย็นคล้ายจะตำหนิ แต่อันดับหาได้สนใจไม่
"อ๊อ" เขาแค่เลิกคิ้วแล้วพยักหน้าอย่างเบื่อหน่าย ที่ต้องยอมรับว่าแผนทั้งหมดที่อุตสาห์คิดไว้สำหรับมัน...คงต้องหาอย่างอื่นมาแทนที่เสียแล้ว
"ตายไปแล้วงั้นเรอะ น่าเสียดาย..."
น่าเสียดาย...
คำๆนี้ ยังคงก้องอยู่ในหัวเขา
อาเบลอยากจะดึงมันออกไปโยนทิ้งลงหลุมดำไปพร้อมๆกับความทรงจำในอดีตทั้งหมด
เพราะวันนั้นเขาลืมคิดไป ไม่ใช่แค่อัลฟ่าที่ไม่ปรากฎ แต่...
อัลฟ่าฝึกหัดก็ไม่ปรากฎเช่นกัน
วันนั้นหลังหมดธุระ จักรพรรดิก็ขอตัวลา พวกเขาเดินทางกลับดาว Abell001 และไม่เคยไปเยือนดาวเฟลม่าอีกเลย
หลายสิบปีผ่านไป คนคนนั้นถึงมาปรากฎตรงหน้าเขาอีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์ที่แตกต่างจนจดจำไม่ได้
"ไนท์..."
"หึหึหึ"  เสียงหัวเราะดังมาจากภาพโฮโลแกรมสื่อสาร
"ไนท์น่ะรสชาติดีมั้ย? ดูเหมือนท่านจักรพรรดิจะทรงโปรดเขามากนิ น่าจะถือเป็นโชคดีของเขาล่ะมั้งที่มีวาสนาได้รับรองท่านด้วยตัวเอง"
"หุบปาก!"
ในเมื่อไนท์ไม่ยอมบอกเขาสักที อาเบลจึงกัดฟันติดต่อตัวแทนปีกสันติภาพที่เขาเหม็นขี้หน้าเตรียมอดทนกับแววตาถากถาง และรอยยิ้มเย้ยหยันของเวอร์ชูว บุรุษสันติภาพหัวเราะเยาะเขาที่ไม่เคยรู้อะไรเลย แต่ก็ยินดีบอกใบ้ให้เขาฟัง จนเขาสามารถค้นเจอความทรงจำที่เชื่อมต่อกันได้
"แกโกหก ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แก..."
"อืมๆ ผมโกหก งั้นท่านก็ไม่ต้องเชื่ออะไรทั้งนั้นท่านจักรพรรดิ ผมขอตัว" ปีกสันติภาพตัดการสื่อสารไป
อาเบลเม้มปากแน่น เขาพูดไม่ออก เถียงเจ้าปรสิตนั่นไม่ได้เลย เพราะทั้งหมดคือความจริง ร่างกายเขารู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาทำเรื่องเลวร้ายอะไรไปบ้าง...กับไนท์
ตอนนั้นเขาไม่สนใจหรือใส่ใจอะไร แค่เสียดายที่ของเล่นชิ้นนี้พังเร็วเกินไป เสียดายรสชาติของมันที่เขายังลิ้มรสไม่พอ  คิดอยู่ว่าถ้าโอเมก้าคนนั้นไม่ได้ตายไป เขาจะกลับไปทำอะไรกับมันบ้าง
ตายไปแล้วงั้นเรอะ น่าเสียดาย...
เขาเอ่ยแค่นั้นแล้วก็ลืมทั้งหมดร่วมเกือบร้อยปีแล้ว ทั้งที่พูดคุยกัน ทั้งที่ใกล้ชิดสนิทกันมากแค่ไหน เขากลับไม่มีโอกาสได้รู้
ว่าโอเมก้าคนนั้นก็คืออัลฟ่าฝึกหัดที่พ่ายแพ้เขา เป็นคนที่เขารักมากที่สุด และได้ทำร้ายอย่างเจ็บปวดที่สุด
สะพานข้ามดาราเปิดออกด้านหลัง ร่างสูงในชุดดำสนิทไปจนถึงเส้นผมก้าวออกมา
ไนท์...
บรรยากาศนิ่งสนิทเมื่อไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดออกมา สถานที่ที่เหมือนตายไปแล้ว
อิกไนท์เมื่อเห็นจักรพรรดิเงียบ ไม่เอะอะโวยวายหรือด่าทอเขาอย่างปกติ เขาก็เดาได้แล้วว่าเพื่อนตัวดีเอาอะไรมาบอกคนของเขา
"รู้แล้วเรอะครับ อาเบล"
อาเบลสะท้าน เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นแต่รอยยิ้มอ่อนโยนที่เขาไม่อาจรับไว้
เราขอโทษ เราไม่ได้...ตั้งใจ
อาเบลพูดไม่ออก ทั้งๆที่อยากเอ่ยอะไรอีกมากมาย  นี่เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความเครียดแค้นเขาไว้ หรือยิ้มที่ขมขื่นกับโชคชะตา
"อาเบล ผมขอโทษ อย่าโกรธเลยนะที่ผมไม่ได้บอก"
ไนท์เอ่ยออกมาก่อนด้วยความนุ่มนวล เขาหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ แววตาไม่ได้โกหก แต่คนที่ขอโทษไม่ควรจะเป็นเขา
"ทำไมไม่บอกเรา ไนท์..."
อาเบลพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ มันจึงกลายเป็นเสียงตะคอกแทนที่ ทำให้คนฟังคิดว่าเขาโกรธเกรี้ยวรุนแรง
"เพราะผมไม่อยากให้อาเบลเป็นแบบนี้ไง"  อิกไนท์เอ่ยอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม และก้าวเข้ามาช้าๆจนหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาสีดำที่ซ่อนประกายเขียวมรกตไว้ลึกๆ เหมือนจะบอกให้เขารู้ว่า อิกไนท์เองก็พยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนความลับนี้เอาไว้จากเขา
"ผมอยากให้อาเบลยอมรับผมด้วยความรู้สึกจริงๆของอาเบล ไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิด หรือเรื่องของเราในอดีต"
"แล้วทำไม...ถึงมาช่วยเรา"
อาเบลหมายถึงในศึกชิงอำนาจจักรพรรดิ อิกไนท์เลือกเขาเพราะอะไร
"…ตอนนั้นผมก็ไม่แน่ใจหรอก อาเบล ผมคิดว่าผมอยากแสดงให้นายเห็นถึงอำนาจของผม ให้นายได้หวาดกลัวผมบ้าง ให้นายหวาดระแวงว่าผมสามารถเป็นฝันร้ายของนายได้เช่นกัน"
อาเบลพยุงตัวเองให้ยืนรับฟังโดยไม่เอ่ยแทรกอะไร เพราะลำพังแค่บังคับให้สองเท้าค้ำร่างตัวเองให้ยังยืนอยู่ได้โดยไม่หันหลังหนีก็ลำบากมากแล้ว ไนท์เอ่ยต่อไปช้าๆ
"แต่ผมเข้าใจตัวเองผิดไป ทุกการกระทำของผมต้องการให้นายมองมาที่ผมคนเดียวเท่านั้น ผมคงตกหลุมรักอาเบลไปแล้วล่ะตั้งแต่ตอนนั้น"
"…"
อะไรบางอย่างปะทุขึ้นกลางอก มันบอกอาเบลให้ก้าวเข้าไปคว้าเอาไว้ สองมือเขาต้องคว้าไนท์ที่ยืนอยู่ตรงนี้เอาไว้ จับไว้ให้แน่น โดยที่ไม่ต้องสนใจตัวตนในอดีต หรือ อิกไนท์ คลอร์ว ที่เคยเคียดแค้นเขาอีกแล้ว เพราะทั้งหมดไม่มีอยู่ตรงนี้เลย
มีแค่ไนท์ที่เป็นของเขา
"และแม้ว่าผมจะเปลี่ยนแปลงอดีตได้ แต่ผมก็ไม่คิดจะทำ เพราะผมคงไม่ได้เจอกับอาเบล และคงไม่มีวันนี้ที่อาเบลจะกอดผมเสียแนบแน่นแบบนี้ ใช่มั้ยครับ"
อาเบลทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วกอดอีกฝ่ายแน่นกว่าเดิม ซุกใบหน้างามที่เคล้าน้ำตาไว้ไม่ให้ใครเห็น ต่อให้จะเป็นคนบ้าที่กวนประสาททุกถ้อยคำ แต่ก็เป็นคนบ้าที่ไม่เคยโกรธเขาเลยไม่ว่าเขาจะทำอะไร เป็นคนบ้าที่พูดออกมาว่า...รักเขา ทั้งที่เขายังไม่เคยพูดออกไปเลย
"ยัง...เจ็บอยู่มั้ย?" เสียงเบาๆกระซิบถาม
ไนท์พยักหน้า
"บางครั้ง  เวลาที่คิดถึงอาเบลมากๆ"
"ไม่ต้องมาพูดดี" อาเบลกระทืบเท้าแรงๆทีหนึ่ง และทำเป็นไม่สนใจเสียงร้องโอดโอยเกินพอดีของคน แล้วแนบศีรษะตัวเองเอาไว้ในอ้อมกอดอุ่นๆ ฟังเสียงหัวใจอีกคนเต้นอยู่ข้างหู ทำให้ความรู้สึกมากมายที่กดทับเบาบางลงอย่างเหลือเชื่อ
อาเบลสะกดทิฐิ และศักดิ์ศรีทั้งหมดลง ในวันนี้เขาจะต้องเอ่ยมันออกไป คำที่เขาควรจะเอ่ยตั้งแต่แรก
"เรา...ขอโทษ" เสียงกระซิบเบาๆที่แทนความรู้สึกทั้งหมดที่ผ่านมา คำเรียบง่ายที่วิงวอนร้องขอคนตรงหน้าว่าอย่าได้โกรธเขา อย่าไปจากเขา ถ้าอิกไนท์ยอมให้อภัย ไม่ว่าต้องการสิ่งใดเขาก็จะชดเชยให้ทั้งหมด แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็น...
"อะไรนะ? ผมไม่ได้ยินเลยอาเบล"
อารมณ์ที่สงบพุ่งปรี๊ดกลับขึ้นมาทันที อาเบลขยี้ปลายเท้าซ้ำอีกรอย จากที่สองมือกำลังโอบกอดกลายเป็นจิกเล็บที่หลังคนไร้มารยาท  แล้วคำรามเสียงต่ำ
"อย่ามากวน...อิกไนท์"
ไนท์หัวเราะร่วน เขาดูมีความสุขมาก แล้วยังกระฉับวงแขนแน่นกว่าเดิมอีก เพราะโอกาสงามๆที่จะกอดองค์จักรพรรดิไม่ได้หาได้ง่ายๆ นานทีปีหนที่เจ้าตัวจะเป็นฝ่ายโผเข้ากอดเขาแบบนี้ แถมซุกหน้าออดอ้อนเขาอีก แต่แปปเดียวก็เปลี่ยนเป็นเตรียมอาระวาดแล้ว เพราะปากเจ้ากรรมเขามันไม่รักดี ชอบแหย่อีกฝ่ายจนได้เรื่องตลอด แต่เขาก็ยังชอบหยอกเล่นแบบนี้ เพราะเห็นใบหน้างามโกรธขึ้งก็ดีกว่าเห็นน้ำตา
"ไหนๆอาเบลก็รู้แล้ว...งั้นเป็นของผมเลยได้มั้ยคืนนี้?"
ไอ้คนหน้าด้านนี่
จักรพรรดิพยายามห้ามตัวเองไม่ให้หน้าแดง เขากระทืบเท้าเป็นคำรบสามแล้วผลักผู้มาเยือนออกไป ทำตาขวางสะกดให้มันอยู่นิ่งๆ แล้วสำนึกถ้อยคำล่วงเกินเหล่านี้เสียบ้าง
"จริงๆแกก็แค่อยากแก้แค้นใช่มั้ย ไม่ก็เอาประโยชน์ที่เราเป็นจักรพรรดิ เพื่อเรื่องเพ้อฝันงี่เง่านั่น"
"ผลประโยชน์กับความรักจะมาด้วยกันไม่ได้หรอ? งั้นถ้าอาเบลไร้ประโยชน์เมื่อไร ผมก็จะทิ้งอาเบล แบบนั้นชัดเจนดีมั้ยครับ?"
อาเบลชะงัก ไม่คิดว่ามันจะพูดออกมาตรงๆขนาดนี้ สองมือเขากำแน่น
"แล้วถ้าผมไร้ค่าเมื่อไร อาเบลก็แค่ทิ้งผมไปเหมือนกันตกลงมั้ย? หรือถ้าไม่ชอบแบบนั้น งั้นเอาอย่างนี้ เพราะถ้าเมื่อไรที่ผมหรือนายไร้อำนาจ ก็เหมือนกับคนที่ตายไปแล้วนั่นเอง ผมจะเอานายมาทำโอเมก้า  ใช้ประโยขน์เดียวที่นายจะมีให้ผมได้ และถ้านายพังผมก็จะซ่อมนายไม่ว่ากี่ครั้งก็ตามเพราะถึงนายจะไร้ประโยชน์ นายก็ยังเป็นโอเมก้าที่ทำให้ผมพอใจได้มากที่สุด"
เจ้าบ้ากล้าพูดได้ตรงมากจนน่าตบปากเสียหลายๆที
"ในทางตรงกันข้าม ถ้าผมหมดประโยชน์นายก็ทำได้แบบเดียวกันดีมั้ย"
ข้อเสนอนี้ จะบอกว่าดีก็ไม่ใช่ จะบอกว่าแย่ก็ไม่เชิง มันเหมือนการเสี่ยงพนันเอามากกว่า ว่าในท้ายที่สุดมันจะออกหัวหรือก้อย ใครจะเป็นคนที่ยืนอยู่เป็นคนสุดท้าย
"แต่ถ้าเส้นทางนี้พวกเราไม่มีใครสักคนที่แพ้ พวกเราก็จะเดินหน้าไปด้วยกัน...ก็เท่านั้นเอง" ไนท์ส่งยิ้มละมุ่นมาให้
อาเบลแค่นเสียงเฮอะ สะบัดหน้าไปอีกทาง เส้นผมสีเงินยวลโบกสะบัดตามใบหน้าที่เชิดขึ้นมองท้องฟ้า
"จำไว้ว่าเราจะไม่ให้แกกับใครทั้งนั้น และถ้าแกกล้าไปยุ่งกับคนอื่น อย่าหาว่าเราโหดเหี้ยมล่ะ" โดยเฉพาะกับเจ้าปีกนั่น อาเบลคาดโทษไว้ในใจ ส่วนไนท์ก็ยังฉีกยิ้มกว้างอย่างไม่สะท้านกับคำขู่
"ผมจะเป็นของอาเบลคนเดียวไม่ว่าจะเมื่อไรก็ตาม อยากทดลองสินค้าก่อนเซ็นสัญญาซื้อมั้ย?" ไนท์เลิกคิ้วถาม
"แกมันหน้าด้านจริงๆ" อาเบลส่ายหน้าอย่างเหลืออด
"ถ้านายยังไม่พร้อมลองสินค้า งั้นสิทธิของนายไว้คราวหน้า แต่ผมขอทดลองครั้งนี้เลยก็แล้วกัน"
ลูกล่อลูกชนร้ายกาจ ได้คืบจะเอาศอกตลอด จนอาเบลหน้าแดงไปถึงใบหู
"ไม่!"
มันจงใจกวนเขา วนเวียนกวนไม่เลิก ไม่ยอมไปให้พ้นหน้า ไม่ยอมออกไปจากสายตาเขาสักทีจนกว่าเขาจะตอบรับ เขาเกลียดนิสัยน่ารำคาญนี้ที่สุด มันแค่คนนิสัยเสีย หรือจะบอกว่าให้เกียรติจนน่าเชือดทิ้ง เพราะตราบเท่าที่เขาไม่เอ่ยปากตกลง มันก็จะไม่ลงมือ และครั้งนี้อย่าหวังว่าเขาจะใจอ่อน
"ไสหัวไปซะ!!" อาเบลสะบัดหน้าไปทางอื่น สร้างกำแพงน้ำขึ้นรอบตัว
"อาเบลน่ะ..."
ไนท์ยิ้มละไม เท้าคางส่งสายตากรุ้มกริ่มผ่านม่านน้ำที่พร่าเลือน และโจมตีด้วยถ้อยคำน่าเชือดทิ้ง
"ชอบให้ผมปล้ำเรอะ?"
อาเบลแทบสำลัก
อะไรนะ!! การที่เขาไม่ตอบตกลงแปลยังไงว่าอยากให้ปล้ำ!
"ก็นายไม่ปฏิเสธนี่หน่า ยอมรับเถอะนะ อาเบล"
"แล้วที่เราตะโกนตั้งหลายรอบว่า ไม่ นี่คืออะไร!?"
"ฟังดูเหมือนกำลังเขินเลยนะ"
มันคือการไล่ต่างหาก! ไปเอาพจนานุกรมจักรวาลมาใส่สมองเดี๋ยวนี้ เจ้าอัลฟ่าตัญหากลับ
"อืม หรือว่าผมต้องเร้าโรมนายก่อน นายถึงจะตกลง? หรือว่าจะให้ผมถอนเสื้อผ้าออกก่อน?"  ไนท์ถามความเห็นเหมือนกำลังวางแผนบนโต๊ะประชุม ถ้าเขาดูสีหน้าผู้ร่วมประชุมสักนิด จะเห็นว่ามันแดงก่ำและบิดเบี้ยวจนน่ากลัวไปตั้งนานแล้ว
"หรือผมต้องเป็นฝ่ายเริ่มยั่วนายก่อนดีล่ะ"
อาเบลสูดหายใจเข้าลึกที่สุดในชีวิต และดวงตาทับทิมก็ลุกวาวพร้อมจะลงมือเข่นฆ่า
"ได้ๆ" อาเบลเอ่ยรอดไรฟัน โบกมือเรียกอาวุธจากคลังสมบัติออกมา "นายเรียกร้องเองนะ"
อาวุธนับสิบลอยอยู่เหนือหัว แต่ละอันมีประวัติความเป็นมา และอนุภาพล้นเหลือเกินกว่าจะใช้บดขยี้ศัตรูพืชน่ารำคาญตัวเดียวแน่ๆ
"ถ้านายยังไม่ไสหัวไป ก็หลั่งเลือดไว้ที่นี่แล้วกัน!"
จักรพรรดิตอนนี้น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าอันดับสี่ตอนนั้นมากมายนัก น่ากลัวจนต้องร้องขอชีวิต แต่ไนท์กลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามกับสามารถยิ้มอย่างอ่อนโยนออกมาได้
"งั้นตกลงว่าผมจะให้อาเบลเฆี่ยนไปพลางๆก่อนนะครับ" เขาเอ่ย พลางก้าวเข้าไปประชิดจนลมหายใจแทบสัมผัสกันได้
"แล้วเมื่อไรที่อาเบลเหนื่อย ผมจะเป็นฝ่ายเคี่ยวกรำอาเบลบ้างดีมั้ย?"
อุ๊ก แต่ละคำมันน่าตายนัก อาเบลคำราม
"ถ้าแกรอดมาได้ก็ค่อยพูดถึงตอนนั้นแล้วกัน!"
"และถ้าอาเบลยังไม่ยอมให้ผมเข้าไป ผมจะทำให้อาเบลหลั่งน้ำไว้ที่นี่แล้วกัน"
ตายซะเถอะ
อาวุธทั้งสิบดิ่งลงมาหมายฟาดศัตรูพืชหน้าด้านนี่ให้ตายคาที่ ไม่ให้โอกาสได้ผุดได้เกิด เพราะถ้าเขาเผลอใจอ่อนล่ะก็​ อาเบลสังหรณ์ใจว่าคืนนี้จะเป็นเขานี่แหละที่จะตกที่นั่งลำบาก ถูกวัชพืชร้ายกาจรุกลานเข้ามายึดครองไปจนถึงปมรากและท่อน้ำเลี้ยง
เพราะงั้นให้มันตายคาที่ตรงนี้แหละ!


##          ตอนพิเศษ​  03 สหายรู้ใจ

ค่ำคืนล่วงเลยไปแล้ว ชายหนุ่มผมขาวนั่งอยู่คนเดียวข้างหน้าต่างที่มองออกไปเห็นชายทะเล ลมบกพัดออกจากฝั่ง แต่จู่ๆก็มีลมกรรโชกวูบหนึ่งพัดกระแทกเข้ามาที่ซุ้มโค้งของช่องหน้าต่างจนถ้วยชาสั่นกึกๆ
"ผมบอกแล้วว่าอย่าแวะมากลางดึกนะ ผมไม่ต้อนรับ" เทพบุตรแห่งปีกเอ่ยพร้อมกับยักยิ้มที่มุมปาก
"แล้วไอ้ที่เทชา ตั้งโต๊ะอาหารรอนี่คืออะไร บวงสรวงเทวดาเรอะ"
"ขอบคุณผมหน่อยสิที่ทำให้นายคืนดีได้น่ะ"
"ขอบคุณ"  ไนท์เอ่ยแล้วยกแก้วกระดกหนึ่งที ก่อนจะผุดลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ
"นายจะกลับเลย? แสดงเรื่องของเราก็จบลงตรงนี้ใช่มั้ย เพื่อนยาก"
"เรื่องของเราอะไร อย่าพูดให้เข้าใจผิดสิ ระหว่างเราเคยมีอะไรที่ไหน" ไนท์ค้อนเพื่อนที่ชอบทำให้คนของเขาเข้าใจผิด ทำให้แต่ละทีที่ไปจีบนั้นยากเย็นยิ่งกว่าเข็นครกออกจากหลุมดำอีก
"ก็เรื่องดีๆที่เราเคยมีด้วยกันไง ต่อจากนี้มันจะเป็นแค่อากาศธาตุสินะ"
"…" ดวงตาสีดำมองเพื่อนที่ยกถ้วยชาขึ้นจิบ
"ผมรู้ว่านายทำทั้งหมดไปเพื่ออะไร ไม่ใช่แค่เพื่อแก้แค้นให้ผม เวอร์ชูว"
"ใช่ การแก้แค้นให้นายจบแล้ว ที่เหลือคือเส้นทางที่ผมเลือกเอง ไนท์ ถ้ามันจะไปขวางหรือปะทะกัน ก็ถือเสียว่าเรื่องดีๆทั้งหมดระหว่างเราไม่เคยมี ตกลงนะ..."
ทั้งหมดคือเป้าหมายของพวกเขามาตั้งแต่แรก ความทะเยอทะยานของอัลฟ่าฝึกหัดสองคนที่จะไปให้ถึงจุดสูงสุดของอัลฟ่าแนวหน้า เมื่อหนึ่งคนถอนตัวออกไป อีกหนึ่งคนที่เหลือจึงต้องเลือก และเวอร์ชูวก็ได้เลือกแล้ว
"จะมีอะไรอยู่ตรงนั้นเรอะเวอร์? เมื่อนายได้เป็นที่หนึ่งในจักรวาล..."
"ไม่รู้สิ ตราบเท่าที่ยังไปไม่ถึงผมก็บอกไม่ได้หรอก อาจจะมีคนเปิดมิติที่เจ็ดจากอีกจักรวาลเข้ามา แล้วบอกพวกเราให้เลิกยึดติดกับกฎห่วยๆของจักรวาลห่วยๆก็ได้นะ?"
พวกเขาหัวเราะ
หัวเราะด้วยกัน และดื่มกินด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย
"สรุปว่านายจะไปตามทางของนาย ส่วนผมก็ไปตามทางของผมสินะ"
"ผมไม่คิดจะช่วยนายหรอก ธุรกิจ ก็คือเรื่องของธุรกิจ มิตรภาพก็คือมิตรภาพ ถ้าผมเอาสองอย่างนี้มารวมกันไม่แยกแยะ ผมก็คุมปีกสันติภาพไม่ได้หรอก เพื่อนยาก"
เวอร์ชูวตอบตรงๆ "และอีกอย่างหนึ่งคือ ผมคงไม่มีวันเข้าใจว่าทำไมนายถึงต้องเห็นใจพวกโอเมก้าด้วย ดูเหมือนว่าพระเจ้าและโชคชะตาจะเห็นว่าผมยังไม่มีความจำเป็นต้องเข้าใจล่ะมั้ง"
"ผมเข้าใจตรงจุดนั้นดี งั้นก็โชคดีนะเวอร์" ไนท์พยักหน้า
"ยอมแพ้แล้วเรอะ? นึกว่านายจะพยายามเปลี่ยนใจผมเสียอีกนะ?"
"บางทีอาจจะไม่ใช่ผมก็ได้ที่จะเปลี่ยนใจนาย นายอาจจะมีโชคชะตาของนายเอง แต่ผมก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้นายมานั่งคุยเล่น กินลมชมทะเลกับผมนะ ถ้านายเหงาก็แวะมาละกัน แต่ก็ช่วยมาให้ถูกเวลาด้วย ดูทิศทางสักนิดหนึ่ง" ไนท์ว่าพลางขยิบตาให้
อ่า เพื่อนยากกำลังเตือนเขาว่าอย่าโผล่ไปเป็นก้าง เวลาเข้าด้ายเข้าเข็มใช่มั้ย
เวอร์ชูวส่ายหน้า กลั้วหัวเราะในลำคอ แล้วชี้นิ้วใส่หน้าเพื่อนคนแรกและคนเดียวของเขา
"ผมไม่แปลกใจเลยที่จักรพรรดิอาเบลจะบอกว่านายมันหลายใจ ยั่วคนไปทั่ว"
"เฮ้ๆ นี่ผมอุตสาห์จริงใจ ทำไมวิจารณ์กันเสียหายแบบนี้ล่ะ"
แล้วพวกเขาทั้งสองก็นั่งลงดื่มกินกัน และพูดคุยกันถึงวันเก่าๆเหมือนคนแก่
เวอร์จิบชาช้าๆ พลางสงสัยว่าที่ตรงนี้มีอะไรที่เขาไม่พอใจกันนะ มีทั้งเพื่อนรู้ใจที่สุด อาหารและสิ่งอำนายความสะดวกที่สบายที่สุดอยู่ตรงนี้แล้ว
แล้วทำไมเขาถึงยังอยากไปให้ถึงเป้าหมายที่ดูลางเลือน และห่างไกล ทำไมเขาอยากไขว่คว้า ถึงกับต้องผลักดันตัวเองให้ออกเดินทางหลายหมื่นปีแสงเพื่อครอบครองปีกสันติภาพที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเขาเลย ไม่มีมิตรภาพ มีเพียงผลประโยชน์และความหวาดกลัวร้อยรัดพวกเขาให้เป็นกลุ่มก้อนเดียวกัน
เทพบุตรสงสัย แต่จะให้ถอดใจกลางทาง เขาไม่มีวันตัดใจได้...บางทีเขาคงต้องไปให้ถึงก่อน แล้วจึงจะรู้ว่าปลายทางที่เขาพูดกันว่าว่างเปล่านั้นมันเป็นอย่างไร และตอนนั้นบางทีเขาอาจจะคิดถึงช่วงเวลาแบบนี้อีกครั้งก็ได้ล่ะมั้ง ช่วงเวลาที่ดื่มกินอย่างไม่ต้องกังวลสิ่งใดกับคนรู้ใจ
ไว้ให้ถึงตอนนั้น
"แล้วผมจะแวะไปหานะ..."
ไนท์
ผม 'นิก' โอเมก้า จู่ๆ ก็ได้เลื่อนระดับจากโอเมก้าระดับล่าง มาเป็นอัลฟ่าที่ตำแหน่งสูงที่สุด จากข้าทาสกลายเป็นเจ้าของหมู่ดาว มีอำนาจและพลังทุกอย่างที่ไม่เคยมี เพียงเพราะอัลฟ่า 'ไนท์' คนก่อน ดันหายตัวไปอย่างลึกลับ