โปรดอยู่ให้ห่างจากมหาสมุทร
Pam18
## บทนำ

บทนำ
หากถามว่าอะไรคือสิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุด ขอตอบแบบไม่ลังเลเลยว่าสิ่งนั้นคือ มหาสมุทร
ณ ที่นี้หมายถึงมนุษย์เพศชาย นิสัยอันตราย จอมเผด็จการผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ทั้งยังไร้หัวใจชนิดที่ว่าชาตินี้ต่อให้มีผู้หญิงมากมายทอดกายให้ก็ไม่คิดรักใคร
เพราะเคยยกหัวใจให้กับใครคนหนึ่งไป และยังหวังได้กลับคืนมา จึงเลือกจมปรักกับรักครั้งเก่ามิอาจลืมเลือน
ส่วนฉันที่พร่ำเพ้ออยู่นี่เป็นใครน่ะเหรอ
ก็แค่...
แฟนเก่าที่เคยคบกับเขาระยะสั้น ๆ ประมาณหนึ่งปี แถมยังเป็นฝ่ายบอกเลิกเพราะทนไม่ได้กับนิสัยอันต่ำทราม บอกคำเดียวเลยว่าสาว ๆ อย่าได้หลงใบหน้าระดับเทพสร้างนั่นเด็ดขาดเชียว
เดี๋ยวฉันผู้มีประสบการณ์จะเล่าให้ฟังเองว่าทำไมเราควรอยู่ให้ห่างจากมหาสมุทร...
>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป


## บทที่ 1 [1]

[ ทายาท Class S ]
-----------------
มหาสมุทร
เป็นใครน่ะเหรอ
เขาเป็นทายาทอันดับสองของมหาเศรษฐีที่ถือครองธุรกิจและทรัพย์สินมากที่สุดในเอเชีย อำนาจของตระกูลแผ่ขยายออกไปนอกประเทศ ในวงการธุรกิจเป็นที่รู้จักเป็นอย่างมาก ความน่าเชื่อถือเองก็มีมากพอ ๆ กับชื่อเสียงเช่นกัน
Class S เป็นทั้งแบรนด์สินค้าและบริษัทขนาดใหญ่ ทำธุรกิจครอบจักรวาล บริหารงานโดนท่านเจ้าสัวธรณิน
ตระกูลมหัทธนเกิดมาพร้อมกับความโชคดีตรงที่ญาติพี่น้องรักใคร่กลมเกลียว ช่วยกันดูแลธุรกิจเป็นอย่างดี ไม่มีอิจฉาริษยา พวกเขาคิดเห็นตรงกันว่าการทำให้ภายในเกิดปัญหานั้นทั้งเสียเวลาและไร้ประโยชน์
เอาล่ะ! กลับมาที่เรื่องของมหาสมุทรกันดีกว่า นอกจากจะเป็นทายาทลำดับที่สองแล้วยังเป็นผู้นำของมหาวิทยาลัยอีกด้วย มหาวิทยาลัยของพวกคนชนชั้นสูงที่เปิดรับเฉพาะลูกหลานคนมีเงิน แต่มีเงินก็ใช่ว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข ...มีเงินยังถูกแบ่งเป็นระดับ ๆ ไป แน่นอนระดับล่างสุดหนีไม่พ้นเด็กทุน
และใช่ค่า!!! ฉันคนนี้คือเด็กทุนแบบ 100%!!
ล่างสุดของห่วงโซ่ เป็นที่น่าสมเพชเวทนา
คิดดูว่าที่นี่มีราชาจอมเผด็จการจะบันเทิงขนาดไหน ทั้งเอาแต่ใจตัวเอง ทุกอย่างต้องเป็นไปตามนิ้วมือที่ชี้สั่ง ห้ามใครหน้าไหนขัดใจทั้งนั้น เจ้าอารมณ์ชอบใช้ความรุนแรง สุดแสนจะบรรยายน่ะค่ะ เอาเป็นว่าอำนาจในมือคือใช้ในทางที่ตนพอใจเท่านั้น
อย่างว่ามหาสมุทรเกิดมาในตระกูลมั่งคั่งแห่งยุค ใคร ๆ ก็เกรงกลัวเขาเป็นธรรมดา
หากถามว่าอะไรที่ทำให้ฉันเผลอไปตกหลุมรักผู้ชายพรรค์นั้น อันดับแรกหนีไม่พ้นเรื่องหน้าตาค่ะ ก็เล่นหล่อเหลาเอาการอย่างกับลอยลงมาจากบนฟ้าแต่หารู้ไม่ว่านิสัยดันเหมือนผุดขึ้นมาจากนรก
แล้วถามอีกว่าอะไรในตัวฉันไปเตะตาคนพรรค์นั้น... ไม่มีค่ะ! แค่เขาถูกใจก็คบได้เลย ตัวฉันเมื่อปีที่แล้วชอบอีกฝ่ายมาก พอถูกขอคบก็รีบตกลงแบบไม่คิดอะไรเลย เป็นคนถอดสมองทิ้งท่านหนึ่ง!
เอาเข้าจริงเขาหาคนควงไปเรื่อยนั่นแหละ เปลี่ยนเป็นว่าเล่น แต่ฉันคือคนที่กล้าบอกเลิกเขาก่อนไง ตอนนั้นเขาโกรธจัดเลย เสียหน้าสิ ทุกวันนี้ยังแอบหวั่นใจไม่หายกลัวถูกถอดทุนโทษฐานทำท่านราชาไม่พอใจ
เลยพยายามหลีกเลี่ยงทุกสถานที่และทุกสถานการณ์ที่ต้องเจอหน้าเขา เผื่อจำได้แล้วโกรธขึ้นมาอีกหนจะซวยเอา กลัวจ้าไม่ใช่ไม่กลัว
เรื่องของมหาสมุทรก็ประมาณนี้ ให้รู้ไว้ว่าเขาไม่ใช่คนน่าเข้าใกล้อะไร เป็นคนน่ากลัวและอย่าหลวมตัวเด็ดขาด
ทั้งหน้าตา ทั้งนิสัย อันตรายพอ ๆ กัน
"เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ อย่าลืมกลับไปทบทวนกันด้วยนะเด็ก ๆ"
"ครับ/ค่ะ"
เลิกเรียนแล้วจ้าาาา
เก็บของแล้วรีบกลับบ้านกันเถอะ วันนี้ตั้งใจจะลงการ์ตูนเรื่องใหม่ เรื่องสั้นไม่ถึงสิบตอนที่วาดไว้เพิ่งเสร็จเมื่อคืน อยากลงให้อ่านกันเร็ว ๆ
"สิบ แวะร้านลุงแล้วไปสนามบอลกัน"
"ห้ะ? ไปไมอะ ไม่ไปจะกลับบ้าน"
"ไปเป็นเพื่อนหน่อย"
"เหตุผลล่ะ"
"อยากไปดูผู้ชายไง หาแรงบันดาลใจ" พูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งสวนทางกับความต้องการ  ยัยคนนี้ไม่เคยมีทีท่าสนใจเพศตรงข้ามมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้ง
จึงหรี่ตามองจ้องจับผิด "เอาดี ๆ"
"เออน่า ไปเป็นเพื่อนหน่อยนะ นะ ๆ"
"วันนี้ว่าจะกลับไปลงเรื่องใหม่"
"ขยันเกิน ร้อนเงินหรืออะไรจ๊ะเนี่ย ของเรายังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลย"
ลุกขึ้นสะพายกระเป๋า คนอื่นทยอยออกจากห้องกันจวนจะหมดแล้ว
"ไปสิ แต่อยู่เย็นมากไม่ได้นะ"
"เย่! ได้ ๆ เดี๋ยวเราเลี้ยงลูกชิ้น"
ยัยลูกคุณหนูจอมแก่นนี่ชื่อ มาดี เรียกว่าเพื่อนสนิทได้แหละ รู้จักกันตอนปีหนึ่ง เรียนดิจิทัลอาร์ตด้วยกัน เป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ นิสัยคล้ายเลยคบกันได้
-----------------------
Dangerous ocean
-----------------------
นี่ฉันแนะนำตัวไปหรือยัง พูดเสียมากมายดันลืมบอกชื่อซะงั้น ฉันชื่อ สิบ นะคะ ชื่อจริงนางสาว สไบแพร เรียนอยู่ปี 3 คณะดิจิทัลมีเดีย สาขาดิจิทัลอาร์ต ใฝ่ฝันอยากเป็นเจ้าของแพลตฟอร์มการ์ตูนออนไลน์ ทุกวันนี้ก็วาดการ์ตูนเป็นงานอดิเรก แน่นอนว่าเป็นงานอดิเรกที่ได้รายได้ด้วยนะ
แนวที่วาดหลัก ๆ หนีไม่พ้น Boy love ชายรักชายยอดนิยมตลอดกาล กระแสแรงไม่มีตก แต่ถ้าเอาแบบที่ชอบจริง ๆ เลยคือฉันชอบแนวเอาตัวรอด วันสิ้นโลก ท้าทายระบบ ต่อสู้ปลุกพลังอะไรทำนองนั้น ซึ่งตอนนี้ก็วาดอยู่เดือนละตอน ด้วยเวลาที่มีกำจัดจึงได้เท่านี้จริง ๆ
"คนนั้นเหรอที่แกอยากมาดู"
หนุ่มหล่อหุ่นนายแบบ ลูกท่านหลานเธอจากตระกูลไหนสักตระกูล ไม่แปลกใจทำไมถึงมีสาว ๆ มาเชียร์ชิดติดขอบสนาม
"ช่ายยยย ชื่อโฮม อายุเท่าพวกเรา"
"แกชอบเขา? เราเข้าใจถูกมะ"
"ไม่รู้สิ เพราะนั่นน่ะคือว่าที่คู่หมั้น แค่อยากมาดูหน้าเอาไว้เฉย ๆ"
"ห๋า?! แกจะหมั้นกับคนนั้น"
"พวกผู้ใหญ่ตกลงกันเอง ไม่ถามความเห็นเราสักคำ"
คลุมถุงชนยังไม่หมดไปอีกหรือเนี่ย ความคิดเห็นส่วนตัวนะเรื่องพวกนี้น่ะมักเกิดในหมู่คนมีเงินที่ต้องการเกี่ยวดองกันเองเพื่อยกระดับฐานะให้มั่นคงยิ่งกว่าเดิม และรักษาทรัพย์สมบัติที่สั่งสมมา
"แล้วแกโอเคไหม อยากหมั้นหรือเปล่า"
"ไม่อยาก หมอนั่นไม่ใช่สเปกสักนิด"
มาดีมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด แรก ๆ เก็บอาการพยายามปั้นหน้าเรียบเฉย สุดท้ายคงทนต่อความเครียดไม่ไหว
"ใจเย็น ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็ลองทำความรู้จักดูไหม เขาอาจจะเป็นคนที่นิสัยใช้ได้ก็ได้นะ"
มองในแง่ดีไว้ก่อน ถึงสังคมที่ฉันอยู่จะมีแต่พวกหยิ่งยโส ชอบเหยียดหยามก็ตามที กระนั้นมันไม่ใช่ทุกคนไงที่เป็นแบบนั้น อย่างยัยนี่เป็นคนนิสัยดีคนหนึ่งเลย ผู้ชายที่โฮมเองก็อาจจะเป็นคนดีเหมือนกัน
"เอางั้นเหรอ" จากกังวลแปรเปลี่ยนเป็นสับสนไม่มั่นใจ
"อื้อ ลองดูก่อน"
อีกนิสัยที่เราเหมือนกันคือเมื่อตัดสินใจแล้วเดินหน้าต่อทันที มาดีลุกเดินตรงไปหาชายหนุ่มที่ถึงช่วงพักเบรกพอดี เห็นทั้งสองทักทายกันและเรื่มพูดคุย ฉันเลยส่งข้อความไปบอกว่าขอตัวกลับบ้านก่อน เสร็จก็ลุกเดินออกมาจากตรงนั้น เดินตามทางไปยังจุดรอรถรับส่ง
----------------------
>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป


## บทที่ 1 [2]

[ ทายาท Class S ]
-----------------
คนส่วนใหญ่เขาก็มีรถใช้กันทั้งนั้นตามประสาลูกหลานคนมีอันจะกิน ส่วนเด็กทุนอย่างฉันไม่มีอะไรเลย ชนชั้นกลางธรรมดา มีพ่อเป็นคุณครูสอนชั้นมัธยมปลายและมีแม่เป็นเจ้าของร้านเบเกอรี่เล็ก ๆ ในชุมชน
จริง ๆ ที่บ้านมีรถแต่พวกพี่ชายเอาไปใช้กันหมด ไม่เหลือมาถึงน้องสักคัน ทุกวันเวลาไปไหนก็เดินเท้าบ้าง รถไฟฟ้าบ้าง แท็กซี่บ้าง  หลัก ๆ รถเมล์ค่ะ เพราะลงหน้าชุมชนพอดิบพอดี
"แง่ว! เหมียว~"
หืม?
ด้วยความที่เส้นทางไม่มีคนเดินผ่านไปมา เย็นย่ำท้องฟ้าสาดแสงสีแสด พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า หากหูไม่ฝาดเหมือนได้ยินเสียงแมวร้องจากที่ไหนสักแห่ง
ตรงกลางเป็นถนน สองข้างทางก็คือฟุตบาทเรียงรายด้วยต้นไม้ใหญ่เพื่อให้ร่มเงา ฉันพยายามกวาดตามองหา
"เหมียว เหมียว"
นั่น! ชัดเลย พอจะเดินผ่านก็ได้ยินเสียงร้องอีกแล้ว มองหาตามโคนต้นไม้ก็ไม่เจอ ตามพงหญ้าก็ไม่เห็น
"ผีหลอกหรือเปล่าวะ ช่วงเวลาโพล้เพล้แบบนี้..."
บรื๋อ! ขนลุก รีบเดินดีกว่า บัสหมดตอนหกโมงครึ่ง นี่ก็ใกล้ได้เวลาแล้วด้วย
"เหมียว เหมียว ...เหมียว~"
"โอ๊ย อะไรเนี่ย! สรุปผีหรืออะไร"
ตัดสินใจมองหาอีกรอบ ผีหรือเปล่าไม่รู้ รู้แค่มันกวนใจต้องหาให้เจอ ที่พื้นแถวพงหญ้าก็ไม่เจอ เหลือแต่บนต้นไม้แล้วล่ะ เงี่ยหูฟังเสียงร้องอีกหน เอาตามที่ได้ยินฟังดูอยู่บนที่สูงจริงด้วยแฮะ พอเงยหน้าดูเท่านั้นแหละ
มีแมวส้มเกาะอยู่บนนั้น! มันกำลังตั้งท้องอยู่ด้วย!
"แกปีนขึ้นไปอยู่บนนั้นได้ยังไงเนี่ย"
ตาย ๆ ๆ จากจะได้กลับบ้านเร็ว ๆ ต้องมาปีนต้นไม้ช่วยแมวท้องแก่ แพ้ภัยความเป็นคนดีมีน้ำใจของตัวเอง ฮ่า ๆ ว่าไปนั่น
แล้ววันนี้ดันใส่ชุดนักศึกษา กระโปรงทรงเอยาวครึ่งหน้าแข้งไม่เป็นใจ เวลาถกขึ้นต้องระวังเป็นพิเศษ
"เหมียววว แงว~"
"เออน่า ใจเย็น กำลังขึ้นไปช่วยแล้ว"
ดีที่ต้นไม้ไม่สูงมาก กิ่งที่แมวส้มมันเกาะอยู่ก็เป็นกิ่งแรก พอปีนขึ้นไปได้ประมาณหนึ่งจึงพยายามยื่นมือขึ้นไปหมายจะจับมันลงมา แต่เจ้าเหมียวดันกลัวเลยขยับหนี
"โธ่เอ๊ย! มานี่สิส้ม ไม่ต้องกลัว สิบมาช่วยเนี่ยเห็นไหม มาเร็วเข้า"
ต้องขอบคุณที่ปีนต้นไม้เป็น ด้วยความมีพี่ชายสองคน ตอนเด็กฉันเลยเล่นไม่ค่อยเหมือนเด็กผู้หญิงเท่าไร ปีนต้นไม้แค่นี้สบายมาก
"มานี่สิเดี๋ยวสิบพาลงไป มา ๆ"
ร้องเรียกทั้งขาทั้งแขนอีกข้างเกร็งล็อกไว้กับลำต้น เป็นสภาพที่ดูตลกพอสมควร ขออย่ามีใครผ่านมาเห็นเลย อายคน...
แมวส้มนั่งมองเฉย ออกแนวกวนอารมณ์นิด ๆ มีหูแต่ทวดลมทำเป็นไม่ได้ยิน สรุปแกอยากลงหรือไม่อยากลง ร้องเรียกซ้ำ ๆ ก่อนที่สายตาจะเหลือบเห็นบางสิ่งบ้างอย่างที่อยู่เหนือหัวขึ้นไปอีก
"ว้ากกกกก งู!!!"
ตัวไม่ใช่เล็ก ๆ เหลือมหรือหลามไม่รู้ รู้แค่ว่ามันกำลังเลื้อยลงมาหมายจะกินแมว นาทีระทึกเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้ บอกเลยนะฉันกลัวงูมากแค่เห็นก็สั่นไปหมดทั้งตัว มีสองทางเลือกคือหนีเอาตัวรอดหรือจะปีนขึ้นไปเอาตัวแมวลงมาด้วยกัน
"ฮือออออ ฉันต้องได้โล่เกียรติคุณแน่งานนี้" ครวญครางพลางกลั้นใจปีนขึ้นไปคว้าตัวแมวมากอดไว้ในอ้อมแขน
ลนลานแทบกระโดดลงอย่างคนสติแตก ก่อนถึงจุดนั้นดันเสียจังหวะพลัดหงายหลัง มือไขว้คว้ากลางอากาศเปลี่ยนมาโอบกอดเจ้าแมวไว้สองข้าง อย่างไรก็ตกลงไปกระแทกพื้นแน่เลยหลับตาปี๋รอรับความเจ็บ
พรึ่บ!
"อึก..."
เอ๊ะ! หืม? อันนี้ถึงพื้นแล้วใช่ไหม แปลก ๆ ไม่รู้สึกเจ็บสักนิด หรือว่าฉันตกลงมาแล้วตายคาที่ทันที บ้าน่ะสิ...สูงแค่นี้เองอย่างมากก็เอวเคล็ด ขาอาจหักด้วยถ้าลงผิดท่า แต่ไม่รู้สึกเจ็บจริง ๆ นะ
ยังไงกันแน่...
"หาที่ตายใหม่หรือไง"
เฮือก!
"เหวอออ ม หา... สมุทร"
พอได้ยินเสียงพูดฉันลืมตาขึ้นมองทันที สรุปมีคนมารับตัวฉันทัน ฉันตกลงมาอยู่ในอ้อมแขนของเขา
แล้วเขาที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน
ไปไงมาไงถึงได้มาโผล่อยู่ตรงนี้!!
มหาสมุทร
"ใช่ ผมเอง"
มหาสมุทรคนอันตราย แฟนเก่าที่เลิกกันเมื่อตอนปีหนึ่ง ละ หล่อ... หล่อมาก ยังคงหล่อเหมือนเดิม เอ้ย! ไม่ใช่สิ บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าหลงใบหน้าเทพสร้าง
ณ ขณะนี้คนตัวสูงใหญ่ร่างกายแข็งแรงกำลังอุ้มฉัน
"เอ่อ ชะ ช่วยปล่อย..."
พรึ่บ!
"โอ๊ย!"
ไม่เจ็บเพราะตกต้นไม้ก็เจ็บจากการถูกอีกฝ่ายทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี บอกให้ปล่อยก็ปล่อยจริง ก้นกระแทกพื้นอย่างจัง เจ็บจ้าแม่จ๋า
"สำออยเหมือนเดิม"
แกก็ปากร้ายเหมือนเดิม!
เลิกสนใจพลางก้มมองเจ้าแมวในอ้อมแขน ปลอดภัยดีสินะ ในท้องจะมีลูก ๆ อยู่กี่ตัวกัน อยากให้คลอดออกมาอย่างปลอดภัยทุกตัวเลย ด้วยความเป็นแมวจรอาหารที่กินก็คงไม่ได้ครบถ้วนอะไร
"แล้วจะนั่งอยู่อย่างนั้นหรือไง ลุกขึ้นมา"
อีกฝ่ายเห็นเรานั่งนาน พอไม่ได้ดั่งใจก็กระชากแขนแล้วดึงขึ้นทันใด
"โอ๊ย! มันเจ็บนะสมุทร"
"ลีลาน่ารำคาญ"
แล้วจะมาเสียเวลาทำไมล่ะ! อยากแว้ดใส่มากแต่ไม่กล้า กลัวถูกตี หนึ่งปีเขาที่ไม่ได้เจอกันเขายังจำฉันได้เหรอเนี่ย ไฟแค้นช่างน่ากลัวจริง ๆ ทั้งที่หลบเลี่ยงมาโดยตลอดแท้ ๆ
"ขอบคุณที่ช่วยนะ บนนั้นมีงูตัวใหญ่มาก"
ท่าทางเรียบนิ่งแฝงไปด้วยความไม่สบอารมณ์ โกรธง่ายหายยาก มองแมวส้มในอ้อมแขนสลับกับหน้าฉัน
"ไร้สาระ"
กำลังด่าว่าสิ่งที่ฉันทำได้ไม่คุ้มเสีย ดวงตาคมกริบจิกมองไม่พอใจ คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด นิยามให้ตัวเองแบบนี้ละกัน
"ขอบคุณอีกครั้ง งั้นสิบขอตัวไปก่อนนะ"
รีบหนีดีกว่า ยิ่งอยู่ยิ่งเหมือนจะโกรธขึ้นเรื่อย ๆ ฟ้าเริ่มหมดแสงและหมดรอบรถรับส่งเรียบร้อย จากนี้ต้องเดินออกไปหน้ามหาวิทยาลัยด้วยเท้าตัวเอง วันนี้ฤกษ์ไม่งามยามไม่ดีเอาไว้ลงการ์ตูนเรื่องใหม่วันอื่น เดี๋ยวพาเจ้าแมวแวะคลีนิกตรงคณะสัตวแพทย์ หลังจากนี้ก็ต้องหาบ้าน ๆ ดีให้อยู่
ปี๊บ!
เดิน ๆ อยู่ตกใจเสียงแตรเกือบสะดุดเท้าตัวเองล้ม หันกลับไปมองปรากฎว่ามหาสมุทรขับรถตามหลังมา จอดเทียบข้างพลางเลื่อนกระจกลง
"ขึ้นรถ"
อะไรของเขาอีก
"เลิกทำหน้าโง่แล้วขึ้นมา"
ใบหน้าหล่อเหลาหงุดหงิดเต็มทน คิ้วเข้มได้รูปขมวดมุ่นแทบชนกัน จำฉันได้จริง ๆ สินะ คือเขาน่ะควงผู้หญิงเยอะมาก ไม่เคยซ้ำหน้า นานสุดสามหรือสี่เดือน สั้นสุดไม่น่าเกินสามวันละมั้ง
บังเอิญผ่านมาทางนี้พอดีแหละ คิดในแง่ดี
"เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเอื่อยเฉื่อยสักที!"
เพราะมัวแต่ยืนเหม่อ คนขี้โมโหเลยลงจากรถมาดึงฉันอ้อมไปอีกฝั่ง เปิดประตูแล้วผลักเข้ารถอย่างแรง
"โอ๊ยยย เป็นบ้าหรือไง" หัวกระแทกขอบประตู ตัวกระแทกเบาะอีกที หน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บถึงอย่างนั้นก็ระวังเจ้าแมวสุดความสามารถ
เขากลับมาขึ้นรถพลางพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ไม่รู้ไปกินรังต่อรังแตนที่ไหนมาถึงเอาอารมณ์ทั้งหมดมาลงฉันซะงั้น โคตรซวย... ขยับนั่งเบาะดี ๆ ลูบหัวตัวเองเช็คดูว่าแตกไหม มันเจ็บแล้วก็ปวดตุบ ๆ เพราะเขาเป็นแบบนี้บ่อยมากฉันเลยทนไม่ไหวขอเลิกเสียเอง
--------------------------
>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป


## บทที่ 2 [1]

[ ไม่เข้าใจว่าทำไม ]
----------------
"ขับช้าลงหน่อยได้ไหมคะ นี่มันในเขตมหา'ลัยนะ"
ฉันกับเจ้าแมวส้มกอดกันกลมตัวสั่นงันงกด้วยความกลัวเพราะอีตาแฟนเก่าขับรถเร็วเหลือเกิน ซุปเปอร์คาร์คันหรูทะยานไปบนถนนในมหาวิทยาลัยราวกับเป็นสนามแข่ง
"หุบปาก"
มหาสมุทรหมุนพวงมาลัยอย่างชำนาญ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไม่รู้แม้กระทั่งการมาของเขา ไม่รู้ว่าไอ้การเกาะอยู่บนต้นไม้จะทำให้เขาจำได้ โอ๊ยปวดหัว ไม่รู้ ๆ ๆ
อยู่ ๆ ก็ถูกจับยัดใส่รถ นั่งท้าความเร็วออกจากมหาวิทยาลัย มีความตายตามติดตลอดทาง
"จอด ๆ ไม่เอาแล้ว"
ตัดสินใจร้องโวยวายมันซะเลย คนเจ้าอารมณ์ตวัดสายตาใส่ทันที อย่างกับจะฆ่าแกงกัน ฉันไม่ได้ร้องขอขึ้นมาบนนี้นะโว้ยยย ทำไมไม่ทางใครทางมัน
"อ๊ากกกกก ช่วยด้วย!!!"
ฉันเลือกที่จะทำตัวเหมือนคนบ้า แหกปากร้องโวยวายคล้ายคนสติแตก
"เฮ้ย! จะแหกปากทำไม"
"กรี๊ดดดดดด ว้ากกก"
แฮ่ก แฮ่ก เหนื่อย...
นี่ฉันทำอะไรลงไป
ซอรี่นะเจ้าส้มที่ทำให้แกกลัว ฉันเองก็กลัวไม่ต่างกัน
มัวแต่หลับหูหลับตาโหวกเหวกโวยวายรู้ตัวอีกทีรถก็มาจอดอยู่หน้าโรงพยาบาลสัตว์เป็นที่เรียบร้อย ใด ๆ ไม่จำเป็นต้องขับเร็วขนาดนี้ก็ได้ไหมล่ะ หัวใจเกือบวายตาย เต้นระรัวสั่นกลัวไปทั้งตัว
"ไม่ใช่ว่าเธอต้องการพาเจ้านั่นมาที่นี่หรือไง"
"อะ อ๋อ ก็ใช่"
นาทีนี้งงไปหมดคุณพี่
"ลงสิ"
เดาทางไม่ออกสักอย่าง รีบเปิดประตูรถลงไปก่อนที่เขาจะถีบกระเด็น อุ้มเจ้าส้มวิ่งหนีเข้าไปในโรงพยาบาล รอดแล้วเรา รอดแล้วววว
หมับ!
"ช้า ๆ เดี๋ยวล้ม"
เฮือก!
ถามจริง
ขะ เขาตามมาทำไมอีก ดึงรั้งพลางกำคอเสื้อข้างหลังเราไว้
คือคุณพี่ต้องอะไรจากดิฉันคะ!
-------------------
Dangerous ocean
-------------------
ดวงตกแน่ ๆ ต้องไปทำบุญต่อชะตา ขนลุกซู่ซ่าตลอดเวลา กลัวใจมหาสมุทร
หรือว่าเขากำลังแก้แค้นเราวะ
ด้วยนิสัยมีความเป็นไปได้สูง
ตอนนี้ฉันนั่งรอหมอเรียกเข้าไปตรวจ เจ้าแมวบนตักนอนนิ่ง คงเหนื่อบกับมนุษย์ชายหญิงคู่นี้ ...อย่างไรเสียพยายามไม่สนใจอีกฝ่ายมาก หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาพี่สาวแม่หรือก็คือคุณป้านั่นเอง
(ว่าไงไอ้เจ้าน้องสิบ)
"ป้านาขา เห็นรูปที่น้องส่งไปให้ดูแล้วใช่ไหม"
(เห็นแล้ว ๆ น้องไปเจอมันที่ไหน ท้องใหญ่ใกล้คลอดแล้วไม่ใช่เหรอ)
"อื้อ ตอนนี้รอตรวจร่างกาย ป้านาคิดว่ายังไง อยากลองรับเลี้ยงอีกสักครั้งไหมคะ"
(หาเรื่องให้ป้าจริง ๆ นะไอ้เจ้าน้องนี่...)
ฉันเข้าใจความรู้สึกท่านดี ป้านาเพิ่งจะสูญเสียเจ้าเงินแมวสุดที่รักไปเมื่อหกเดือนก่อน มีบางอารมณ์ที่ยังทำใจไม่ได้ แมวตัวใหม่ไม่สามารถทดแทนแมวตัวเก่า ง่าย ๆ ไม่มีใครแทนใครได้ทั้งนั้น นอกจากเข้าไปเป็นความทรงจำครั้งใหม่และอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ
(น้องส่งแผนที่ให้พี่หมื่นนะ เดี๋ยวป้าให้พี่เขาไปรับ)
"ได้เลยค่ะ งั้นวันนี้น้องขอไปนอนด้วยน้า หิวข้าวมาก ๆ ด้วย"
(โอ๊ยยย จะมาก็มา กับข้าวเยอะแยะ อย่าลืมโทรบอกพ่อเขาล่ะ รายนั้นยิ่งแก่ยิ่งบ่นเก่ง)
"ฮ่า ๆ ๆ จริงค่ะป้า"
"น้องส้มเชิญที่ห้องตรวจได้เลยค่ะ"
ถึงเวลาคุณพยาบาลเดินมาตาม
"โอ๊ะ! ถึงคิวแล้ว น้องขอวางก่อนนะป้านา ค่ะ ๆ ไว้เจอกัน"
ระหว่างนั่งคุยสายมหาสมุทรเองก็นั่งเล่นมือถือหาได้สนใจ คงว่างมาก ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงกับพฤติกรรมที่เป็นอยู่ตอนนี้
"เธอไม่ต้องตามเข้าไปก็ได้มั้ง" หันไปดันอกเขาไว้เพราะทำท่าจะเดินตามมา
"ยุ่งไรด้วย" พูดพลางปัดมือเราออก
"เอางี้นะ พูดมาตรง ๆ เลยว่าเธอต้องการอะไร"
เราสบตากัน ความแข็งกร้าวฉายชัดบ่งบอกถึงความรู้สึกยุ่งยากกับคำถาม จนถึงตอนนี้ฉันยังงงอยู่เลย มหาสมุทรไม่ชอบยุ่งกับใครก่อน และไม่ใช่คนว่างงานขนาดนั้น ชีวิตทายาทลำดับที่สองมีอะไรให้ทำเยอะแยะมากมาย ต่อให้ในอนาคตจะไม่ได้ขึ้นเป็นผู้สืบทอดก็ตาม
"ทำเป็นรังเกียจหรือไง"
เปล่าเลย กลัวต่างหาก
ใช่ว่ามองตาแล้วรู้ใจเสียเมื่อไร เผลอ ๆ กำลังเล่นสนุก ปั่นหัวคนอื่นอยู่ก็ได้หนิ
"ผมจำได้ดีว่าเธอทำอะไรกับผมไว้" น้ำเสียงเย็นยะเยือกกล่าว ว่าแล้วเจ้าคิดเจ้าแค้นนี่เอง แต่ติดตรงสรรพนามนิดหน่อย เดิมเขาไม่ได้สุภาพขนาดนี้
"แปลกตรงไหน เธอเองก็ไม่ได้จริงจังตั้งแต่แรก แถมยังชอบทิ้ง ๆ ขวาง ๆ"
นึกย้อนกลับไปเจ็บใจเหลือเกิน เขามักไม่ใส่ใจ แสดงท่าทีรำคาญตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน จับมือไม่ได้ กอดก็ไม่ได้ อย่าว่าแต่หอมแก้มเลย จูบสักครั้งก็ไม่เคย เรื่องบนเตียงโคตรของโคตรเอาแต่ใจ ชอบทำรุนแรง ไม่เคยเล้าโลมให้รู้สึกดี พอสบายตัวก็ลุกหนี เป็นแบบนี้แล้วจะให้ทนทำไม
"ชอบทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ไง"
"ก็ถึงได้บอกเลิกไง แล้วยังต้องการอะไรอีก แค่โดนบอกเลิกมันไม่ได้เสียหน้าขนาดนั้นหรอกสมุทร อย่าทำเป็นอ่อนไหวนักเลย"
นี่ฉันกำลังโต้เถียงอยู่กับใคร ใจกล้าจริง ๆ สไบแพร แกจะทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าเดิมคอยดูสิ ไม่กล้ามองหน้ารีบหันหลังเดินตามคุณพยาบาลไปทางห้องตรวจ
มหาสมุทรมองตามแผ่นหลังบาง ของที่เขี่ยทิ้งไปแล้วไม่เคยเก็บกลับมาใช้ จำได้ว่าระยะเวลาในการคบกันค่อนข้างนานกว่าใครทั้งหมด แถมยังเป็นผู้หญิงแปลก ๆ ไม่เจียมตัว
ตอนถูกเธอบอกเลิกเขาควรไม่รู้สึกอะไร แต่มันกลับติดอยู่ในใจตลอดเลย อาจเพราะไม่เคยถูกใครบอกเลิกมาก่อน ยกเว้นใครบางคนที่เคยคบเมื่อนานมาแล้ว
เพราะเธอเป็นคนแปลก หนึ่งปีคิดว่าลืมไปแล้วนะแต่พอเห็นคนกำลังปีนขึ้นต้นไม้ดันจำได้ซะอย่างนั้น เพื่อช่วยแมวท้องแก่เธอไม่ลังเลที่จะทำมันแต่ดันกลัวงูเกือบตกต้นไม้ลงมาตาย
สุดท้ายพอเห็นความกังวลปนตื่นกลัวก็อดที่จะเข้าไปยุ่งวุ่นวายจนถึงตอนนี้ไม่ได้ เขารู้เธอกลัวเขา ขณะเดียวกันก็กล้าที่จะโต้ตอบ ถึงได้บอกว่าแปลกไง
"เหอะ!"
คนอย่างมหาสมุทรมัวมาทำตัวไร้สาระอะไรตรงนี้ พอรู้ตัวก็เลยหันหลังกลับเดินออกจากโรงพยาบาลสัตว์ พุ่งทะยานซุปเปอร์คาร์คันสวยจากไปโดยไม่คิดจะยุ่งกับเธออีก
------------------------
>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป


## บทที่ 2 [2]

[ ไม่เข้าใจว่าทำไม ]
-------------------
อยากให้ปิดเทอมเร็ว ๆ จังเลยจะได้นั่งวาดรูปได้เต็มเวลา หลังจากเก็บแมวได้ก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ ป้านาส่งรูปถ่ายมาให้ดู ตอนนี้เจ้าส้มคลอดเด็ก ๆ ออกมาอย่างปลอดภัยแล้วนะ แข็งแรงทั้งห้าตัวค่อยยังชั่วหน่อย
และดูเหมือนว่ามาดีกำลังจะหมั้นกับผู้ชายคนนั้นล่ะ เห็นคุยกันถูกคอคิดว่าไปต่อกันได้ก็ดีใจด้วยกับเพื่อน อะไรจะดีไปกว่าการได้เจอคนที่เข้ากันได้อีกล่ะ
ส่วนฉันโสดต่อไปยาว ๆ ไม่รีบมีแฟน
พอเลิกเรียนปุ๊บก็มารับกลับปั๊บอิจฉาชะมัด ฉันเลยเดินเล่นหมายมั่นจะไปนั่งตากแอร์ที่ห้องสมุด ชัั้นล่างเป็นคาเฟ่สามารถสั่งของกินได้ ทำดีมากเลยนะคะ แล้วก็ใช้บริการฟรีทุกอย่างเลยด้วย เพียงแค่ใช้บัตรนักศึกษาติ๊ด ๆ ข้อดีของที่นี่มีเยอะแยะมากมาย ยกเว้นเรื่องแบ่งชนชั้นน่ะนะ การบริการทุกอย่างฟรีหมดเฉพาะนักศึกษาเท่านั้น
ตลอดเส้นทางมีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาร่มรื่นเย็นสบาย แบบนี้เดินจนถึงห้องสมุดก็ไม่เหนื่อย สักห้าโมงเย็นค่อยกลับบ้าน ทำการบ้านให้เสร็จกลับไปจะได้นั่งวาดการ์ตูนยาว ๆ
มาถึงก็สั่งเครื่องดื่มเป็นช็อกโกแลตเย็น ส่วนขนมสามารถหยิบได้เองตามใจชอบจะกี่ชิ้นได้ เบเกอรี่อบหอมกรุ่น แน่นอนคนอย่างฉันก็ต้องหยิบทุกชิ้นอยู่แล้ว
เสร็จก็ยกถาดไปหามุมดี ๆ นั่ง...
"โทษทีนะ ช่วยไปนั่งที่อื่นแทนได้ไหม ตรงนี้เป็นที่ประจำของพวกเรา"
ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ก็ถูกแก๊งสาวมั่นยืนล้อมโต๊ะไว้ ฉันรู้จักแหละ แก๊งเชียร์หลีดเดอร์ลูกคุณหนู ผู้อยู่เบื้องหลังการบลูลี่คนที่มีฐานะต่ำกว่า ใครที่ด้อยกว่าพวกเธอโดนหมด
และฉันคงเป็นเป้าหมายสินะ
เฮ้อ! ดีมาทั้งวันแท้ ๆ เอาตัวรอดก่อนดีกว่า เป็นคนไม่สู้คนแต่ไหนแต่ไร เลี่ยงได้เลี่ยงอย่ามีปัญหากับคนพวกนี้เลย ยกถาดขนมเดินหนีไปหาที่นั่งใหม่ ขึ้นชั้นสองดีกว่่าถ้างั้น
"โอ๊ะ! ตาย..."
เหมือนหนีเสือปะจระเข้
เกิดอยากจะเจอกัน มหาสมุทรนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน ถึงว่าบนนี้ไม่มีคนนั่ง กลัวสินะเลยพากันย้ายหนีไปนั่งข้างล่างหมด แล้วฉันต้องทำยังไงต่อ
ดูสายตาของหนุ่มหล่อพวกนั้นสิจับจ้องมาทางนี้เป็นตาเดียว มองด้วยความสงสัยและคงจำได้ว่าครั้งหนึ่งเพื่อนพวกเขาเคยควงฉันไปไหนมาไหน ให้ตายสิ... ช่างมันละกัน ฉันเลือกนั่งมุมด้านในหน่อย ข้างชั้นนิยายและวรรณกรรม เอาการบ้านมานั่งทำเลิกใส่ใจรอบข้าง
------------------
Dangerous ocean
------------------
ขณะที่บางคนจมจ่อมกับงานในแท็ปเล็ต กลุ่มชายหนุ่มที่นั่งอยู่ไม่ไกลมองหน้ากันเพราะจำหญิงสาวได้ ปกติจำใครไม่ได้หรอกแต่คนนี้เพื่อนคบนานสุดไงเลยเคยพูดคุยกันบ้าง
"จำได้ว่าเป็นเด็กทุนใช่ไหม ถูกรังแกบ้างหรือเปล่าวะ" ลีโอหลิ่วตาไปทางอดีตคนเคยควงเก่าของเพื่อน
"เรื่องของใคร ไม่ใช่เรื่องของกูแล้วหนึ่ง" มหาสมุทรไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว ตลอดหนึ่งปีไม่เคยเจอหน้ากันอีกเลย เพิ่งจะกับมาเห็นหน้าช่วงนี้นี่เอง
"น่ารักขึ้นกว่าเดิมนะกูว่า" จิณณ์คิดตั้งแต่ตอนที่เจอกันครั้งแรกแล้ว หญิงสาวหน้าตาออกไปทางน่ารักแบบธรรมชาติ เวลาอยู่กับมหาสมุทรจะเกรงกลัวเป็นพิเศษ แววตาติดกังวลตลอดเวลา
อย่างว่ามีใครบ้างไม่กลัวไอ้เจ้านี่ หลัก ๆ คือนิสัยกับอารมณ์ พวกเขาเป็นเพื่อนเลยรู้วิธีรับมือ แต่กับคนอื่นเหมือนตกอยู่ในนรกแห่งความกลัว
"ไอ้นี่หนิ ของเก่าของเพื่อนก็ไม่เว้น" รอนว่า
"กูไม่ติดนะ หรือมึงติดวะสมุทร" จิณณ์ถามเพื่อนรัก เขาไม่ติดจริง ๆ เพราะทั้งคู่เลิกกันเป็นปีแล้ว แถมผู้หญิงคนนั้นยังเป็นสเปกเขาอีกต่างหาก ซื่อ ๆ ดูไม่มีพิษภัย
"ขอคิดดูก่อน" ว่าพลางลุกขึ้นเดินไปหาแฟนเก่า มีความหวงก้างเล็ก ๆ ซ่อนในความรู้สึกเฉยชา แน่นอนว่ามหาสมุทรไม่กินของเดิมซ้ำสอง เพียงแค่อยากแกล้งยัยกระรอกตื่นตูมก็เท่านั้นเอง
สั่นกลัวทุกครั้งที่เจอกันแท้ ๆ แต่เอาความกล้าที่ไหนมาบอกเลิกก็ไม่รู้ ตอนนั้นน้ำเสียงหนักแน่นใบหน้าจริงจังเสียอย่างกับไปออกรบ
เธอชื่ออะไรนะ
"อ้อ... สิบ"
เขาถูกใจเธอตรงรอยยิ้ม แค่ยิ้มก็รู้เลยว่าเป็นคนอารมณ์ดี หลังจากคบกันไปสักระยะจากที่ยิ้มแล้วก็คุยเก่งพอเห็นนิสัยใจคอของเขาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป คงพอเดาได้นะว่าเปลี่ยนไปยังไง
"นี่เธอ"
"เฮือก!"
คนขวัญอ่อนสะดุ้งตกใจโดนัทในมือหล่นตุบลงบนตัก ก่อนหันมามองด้วยสายตาหวาดระแวง มหาสมุทรแสยะยิ้มแทนการขบขัน เห็นไหมล่ะเธอกลัวเขา
"ไม่เห็นเหรอว่าคนอื่นไม่มีใครกล้านั่งบนนี้"
กลัวกันไปเองทั้งนั้น ถ้าไม่ทำตัวน่ารำคาญพวกเขาก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ส่วนใหญ่ชอบแอบมองแล้วซุบซิบกัน อารมณ์แบบกลัวแต่ก็อยากนินทา พอถูกสายตาคาดโทษเลยพากันกลัวขึ้นสมอง พวกขี้ขลาด...
"ข้างล่างไม่มีที่ว่างแล้วนี่นา" บอกเสียงอ่อยพร้อมทำหน้าหงอ
"ไม่มีก็ไม่ต้องนั่งไง"
"เอ้า! สมุทรดูนี่... สิบหยิบขนมมาตั้งเยอะ"
คำพูดคำจาน่ารักพลางชี้ให้ดูถาดใส่ขนม มหาสมุทรเลยใช้แขนเท้าพนักเก้าอี้ที่เธอนั่งกับขอบโต๊ะเอาไว้ เป็นการกักกันอีกฝ่ายกลาย ๆ พลางโน้มตัวลงเพื่อดูขนมก่อนหันหน้ามองเธอพร้อมขยับเข้าไปใกล้ ทำให้ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ
"เอ้ย! ทำอะไรสมุทร"
คนตัวเล็กกว่าเอนตัวหนี นัยน์ตาสั่นไหวปะปนกลัวเขาอย่างชัดเจน ไม่ไว้ใจลุกหนีก็ไม่ได้เพราะถูกล็อกไว้กับที่
"กินต่อสิ" อยากเห็นเธอร้องไห้จัง...
ดวงตากลมกระพริบปริบ ๆ มองหน้าไม่ละสายตา สงสัยใคร่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่
"กินเลย"
"งั้นก็ขยับออกไป"
มหาสมุทรหาได้ฟัง เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงข้าง ๆ เสียอย่างนั้น ขณะที่หญิงสาวหวาดระแวงเต็มขั้นขยับเก้าอี้ออกห่างก่อนหยิบขนมกินต่อ มืออีกข้างจับปากกาเขียนบางอย่างลงไปในแท็บเล็ต นั่งทำการบ้านเงียบ ๆ เขาเองก็นั่งมองเธอโดยไม่พูดจาอะไรเช่นกัน
----------------------
>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป


## บทที่ 3 [1]

[ จะเอายังไง ]
--------------
คือฉันไม่เข้าใจน่ะ
ไม่เข้าใจจริง ๆ
มหาสมุทร... ผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรจากฉันกันแน่ แต่ที่รู้ ๆ เขากำลังชอบใจที่ได้แกล้งให้กลัว
ห้าโมงเย็นแล้วค่ะ การบ้านเสร็จเรียบร้อย เครื่องดื่มกับขนมเองก็หมดตั้งนานแล้ว ได้เวลากลับบ้านกันดีกว่า เขาคงว่างนะถึงได้นั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ปริปากพูดสักคำ อะไรของเขาเนี่ย...ฉันถามประโยคนี้ซ้ำ ๆ ในใจ ส่วนพวกเพื่อน ๆ ของเขากลับกันไปก่อนหน้านี้แล้ว
เก็บของใส่กระเป๋า กลับบ้าน ๆ
"จะกลับแล้วเหรอ" มหาสมุทรที่กำลังอ่านบางอย่างบนหน้าจอพอเห็นฉันลุกขึ้นยืนก็ละสายตาขึ้นมามอง
"เย็นแล้วค่ะ" พูดกับอีกฝ่ายต้องเพราะเสนาะหู พูดห้วน ๆ นี่ไม่ได้เลย แต่เจ้าตัวสามารถทำทุกอย่างตามใจชอบ โคตรไม่ยุติธรรม
"งั้นเดี๋ยวไปส่ง" ว่าแล้วก็ปิดหน้าจอพลางลุกขึ้นยืน หย่อนมือถือลงกระเป๋ากางเกง
หืม? เนี่ยมันแปลก!!
ใจไม่ดีแฮะ
"สิบกลับเองได้ค่ะ ไม่รบกวนดีกว่า"
"ไม่ต้องขัด ไปส่งคือไปส่ง"
ขัดใจนิดเดียวเสียงแข็งขึ้นเลยเห็นมะ อยากจะบ้าตาย ชีวิตแขวนบนเส้นดายสุด ๆ
"ตามมา"
บทลงโทษของคนไม่กล้าปฎิเสธคือเดินตามหลังคนตัวสูงไปเงียบ ๆ ลงมายังชั้นล่างทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตา แต่เชื่อเถอะพอเขาออกไปแล้วทุกคนจะรีบเงยหน้าขึ้นมาซุบซิบนินทาทันที
ปกติข้างกายเขาจะมีหญิงสาวเคียงคู่อยู่ตลอด ไม่ต้องเดาเลยว่าในโซเชียลคงพูดถึงฉันเป็นแน่ บางคนอาจจะจำได้ว่าฉันเคยคบกับเขาคอยดูเลย
"สมุทร"
"อะไร"
"ช่วงนี้ไม่ได้คบใครเหรอ"
ทำตัวเหมือนคนเหงา กลืนน้ำลายตัวเองโดยการมายุ่งกับแฟนเก่า เราสองคนไม่จำเป็นต้องกลับมาคุยกันอีกก็ได้ ทำเมินไปเลยจะเป็นพระคุณมากกว่า
"เบื่อ มีแต่พวกชอบทำตัวน่ารำคาญ"
"อ้อ ก็นะ"
ก็เธอเป็นแบบนี้ใครเขาจะเข้าหน้าเธอติดล่ะพ่อรูปหล่อ
"ถามทำไม อยากกลับมาคบหรือไง"
"ว้ายยยย สาบานให้ฟ้าผ่าตาย ไม่เคยคิดเลยค่ะ" ชูสามนิ้วต่อฟ้าดิน
บางจังหวะคุยลื่นไหลราวกับสนิทสนม คือมหาสมุทรตอนอารมณ์เย็นเป็นคนมีเหตุผลนะว่าไม่ได้
"เหอะ! ที่ตามมานี่คือ?" หันหน้ามามอง ตั้งใจกวนเรากลับ
"เธอบอกจะไปส่งหนิ" ไอ้เราก็ตองหน้าซื่อ ๆ
"แล้วก็เชื่อ? โง่ว่ะสิบ"
เห็นป้ะ! เขาสนุก ยกยิ้มเยาะเย้ย สะใจที่หลอกให้เดินตาม เดานะพอจะขึ้นรถก็คงล็อกประตูแล้วขับจากไปทิ้งให้เรายืนเหวอแน่ ๆ
"อ้าว... แกล้งหรอกเหรอ งั้นไปล่ะ"
สะบัดหน้าเดินแยกมาอีกทาง ก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังป้ายรอรถบัส มัวแต่เกรงกลัวอีกฝ่ายบอกให้ทำอะไรก็ทำ สมกับที่ถูกด่าว่าโง่จริง ๆ ยัยสิบเอ๊ย ไม่ใช่เขาคิดว่าเธอยังมีใจให้อยู่หรือไง
หมับ!
"เฮ้ย! ทำอะไรเนี่ยสมุทร ปล่อย~"
คอเสื้อถูกดึงจากทางด้านหลัง ไม่ใช่ใครที่ไหนคนนิสัยไม่ดีนั่นไง สรุปเดินตามมารั้งไว้ ผู้ชายตามตื้อค่ะคุณ แหม...ควรดีใจไหมเนี่ย
"ไปขึ้นรถ" พูดพลางหิ้วฉันกลับไปไม่ปล่อยให้ร้องโวยวาย อายมากเพราะแถวนี้มีคนผ่านไปมา เป็นข่าวซุบซิบแน่ ตาย ๆ ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย
-----------------
Dangerous ocean
-----------------
มหาสมุทรไม่ได้ขับรถพาไปส่งบ้านแต่อย่างใด เขาหิ้วฉันมาที่ Ocean Company บริษัทที่เปรียบดั่งธนาคาร ปล่อยเงินกู้แบบถูกกฎหมาย ความคิดเขาดีนะให้ชาวบ้านทั่วไปกู้เอาไปต่อชีวิต เพราะถ้าไปกู้ธนาคารชาวบ้านระดับรากหญ้าไม่มีวันกู้ผ่าน
แต่... สิ่งที่ซ่อนอยู่คือดอกเบี้ยมหาโหด อันนี้ปล่อยกู้สำหรับพวกนักธุรกิจ และยังเป็นนายทุนผู้อยู่เบื้องหลังในอีกหลาย ๆ ธุรกิจ ไม่ต้องบริหารเองให้เหนื่อยรอรับเงินปันผลสบาย ๆ ทุกเดือน
อย่างว่าคนฉลาดอยู่ที่ไหนก็เจริญ
เดินเข้ามาด้านในบริษัท บรรยากาศเหมือนถิ่นมาเฟีย เชื่อว่าทุกคนนึกภาพออก พนักงานส่วนใหญ่เป็นชายฉกรรจ์สุดเคร่งขรึม แน่นอนฉันเคยมาที่นี่ตอนคบกับเขา เหล่าคนน่ากลัวที่แค่มองหน้าใจก็สั่นแทบวายตาย
"ขอเคลียร์งานสักชั่วโมงแล้วจะพาไปกินข้าว"
"อยากกลับบ้านน่ะ" จากใจจริงเลยสมุทร เราไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะทำแบบนี้นะ ปล่อยฉันไปตามทางของฉันเถอะ
คนตัวสูงใหญ่ปรายตามอง แค่นี้ฉันก็สะท้านเสียวสันหลังวาบ ไม่มีคำใดเอื้อนเอ่ยก็รู้ด้วยตัวเองโดยอัตโนมัติว่าอย่าขัดใจ แค่เดินตามเงียบ ๆ ก็พอ ห้ามดื้อ ห้ามดึงดัน
บริษัทมีสามชั้นไม่มีลิฟท์ต้องเดินเท้าขึ้นลงบันได มหาสมุทรแวะทักทายพนักงานผู้แสนภักดีของตัวเอง สายตาที่แต่ละคนมองมาเต็มไปด้วยความเคารพแม้ว่าเขาจะอายุน้อยกว่า ต่างจากที่มองฉัน เชื่อว่าทุกคนจำได้มิวายจับจ้องสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า
พวกนี้ไม่ใช่แค่พนักงานธรรมดา บางคนเคยติดคุกโทษฐานฆ่าคนตาย บางคนเคยเป็นนักฆ่า บางคนเคยเป็นหน่วยรบพิเศษ อดีตตำรวจก็มี ทหารเอย แฮกเกอร์เอย นักแม่นปืนเอย เอาเป็นว่าบริษัทแห่งนี้รวบรวมผู้คนที่มีความสามารถพิเศษเอาไว้
ลูกน้องคอยเป็นไม้เป็นมือให้เยอะมาก ยิ่งชั้นสองนะยิ่งมีแต่พวกคนโหด ๆ นั่งแผ่รังสีน่ากลัวรอรับคำสั่ง ดูเอาแล้วกันรอบกายเขารายล้อมไปด้วยคนน่ากล้วเช่นนี้แล้วจะไม่ให้คนอื่นกลัวเขาได้อย่างไร
ฉันยืนตัวเล็กลีบหลบอยู่หลังเขา ไม่กล้ามองหน้าใครตรง ๆ เสียงทุ้มเข้มสั่งงานให้เข้าไปตรวจบัญชีทุกบริษัทในเครือ เหมือนจะมีการยักยอกเงินไปจำนวนมาก หากจับตัวคนทำมาได้ยิ่งดี
สิ้นสุดคำสั่งเหล่าชายฉกรรจ์ก็ยกโขยงออกจากห้องทันที แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ จากนั้นเขากับฉันก็ขึ้นบันไดไปกันต่อ
"นั่งรอไปก่อน"
ห้องทำงานยังเหมือนเดิม ของน้อย มีแค่โซฟารับแขกกับโต๊ะทำงานแล้วก็กองเอกสาร เจ้าตัวนั่งประจำที่ลงมือทำงานทันที ส่วนฉันนั่งรอตามที่เขาบอก
เอาจริงถามว่าเกลียดเขาหรือเปล่า ตอบแบบเต็มปากเต็มคำเลยว่า เปล่า...ไม่ได้เกลียดแม้แต่นิดเดียว แค่กลัวอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเขามากกว่า ตอนคบกันเขาโหดร้ายมากกว่านี้ ไม่สามารถวางใจได้จริง ๆ
ถ้าเขามีท่าทีจะใช้ความรุนแรงหรือใช้วาจาด่าทอหยาบคายสาบานเลยว่าฉันจะหันหลังวิ่งหนีทันที เคยบอกไปแล้วนี่นาฉันไม่สู้คน และกับคนคนนี้คงสู้ไม่ไหวด้วย การหนีจึงเป็นทางรอดเดียวที่ทำได้
--------------------------
>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป


## บทที่ 3 [2]

[ จะเอายังไง ]
------------
มหาสมุทรไม่ชอบคนโง่ ไม่ชอบคนทำตัวเชื่องช้า ไม่ชอบคนที่ต้องให้พูดอะไรซ้ำซาก ที่ว่ามาทั้งหมดฉันเป็นแบบนั้น อย่างน้อยก็ช่วงหนึ่งตอนที่คบกับเขา ฉันแค่ไม่เข้าใจกับท่าทีที่เริ่มเปลี่ยนไปเมื่อนานวันเข้า เหมือนคนหมดรักที่ไม่ว่าทำอะไรให้ก็ไม่ถูกใจ อย่างน้อยฉันเคยรักเขาต่างจากเขาที่ไม่เคยรักใคร
ครั้งหนึ่งเคยถูกทิ้งไว้ในงานปาร์ตี้ที่มีแต่พวกลูกคนรวย จู่ ๆ ก็ลุกออกไปจากตรงนั้นโดยไม่พูดอะไร ไม่มีทีท่าหงุดหงิดหรือไม่พอใจมาก่อนด้วย วันนั้นเป็นวันที่เราดีต่อกันตลอดทั้งวันแท้ ๆ ฉันไม่เคยเข้าใจความคิดและอารมณ์แปรปรวนของเขาเลย
การออกไปของมหาสมุทรเป็นเหมือนคำอนุญาต พวกนั้นพยายามลวนลามและคิดจะทำมากกว่านี้ด้วยซ้ำ โชคดีที่เพื่อนเขาเข้ามาพาตัวฉันออกไปทัน เอ่อ ชื่ออะไรนะ...
อ๋อ คนนั้นชื่อ จิณณ์
จิณณ์พาไปส่งบ้านพร้อมเอ่ยขอโทษแทนมหาสมุทร ฉันสงสัยเหลือเกินอะไรหล่อหลอมให้มหาสมุทรเป็นคนแบบนี้ ร้ายกาจกับคนทั้งโลกเว้นก็แต่รักเก่าที่ยังคงเป็นรักใหม่และรอคอยการกลับมาอยู่เสมอ
ฉันรู้เรื่องนี้ตอนที่ทำกรอบรูปอันสำคัญของเขาตกแตก หลังรูปถ่ายครอบครัวมีรูปของแฟนเก่าซ้อนอยู่อีกใบ กรอบรูปที่พังก็เป็นกรอบรูปที่เธอคนนั้นทำให้เป็นของขวัญ แน่นอนสภาพฉันในตอนนั้นโดนด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย เจ็บสุดคือถูกตบหน้าอย่างแรง ฉันคิดว่าต้องถูกเขาบอกเลิกแน่
แต่เปล่าเลย... โมโหเสร็จก็แค่ไม่ให้ฉันไปที่คอนโดอีก แต่ยังคงควงไปไหนมาไหนด้วย ทำทุกอย่างเหมือนเดิม เป็นฉันที่เริ่มอึดอัด กดดัน แล้วก็กลัวจับใจ เขาทิ้งฉันไว้กลางทางเปลี่ยวหลายต่อหลายครั้งเวลามีเรื่องด่วนเข้ามา
ฉันกลัวมากนะ ถ้าเกิดว่าแถวนั้นมีคนไม่ดีโผล่มาจะเจอกับอะไรบ้าง สงสัยทุกครั้งว่าพาฉันไปด้วยไม่ได้เหรอ ส่งฉันลงตรงที่มีคนหน่อยไม่ได้เหรอ เขาไม่เคยห่วงฉันเลย
ตลอดหนึ่งปีที่คบกันมีหลายเรื่องหลายราวเกิดขึ้น จนนั่งทบทวนตัวเองว่าทนเพื่ออะไร สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าเดินไปบอกเลิกเขาแล้วพาตัวเองออกมา
ไม่ควรหลงรูปลักษณ์ตั้งแต่เลย ส่วนเรื่องฐานะอันนี้ฉันรู้ดีว่าเขาไม่มีทางจริงจังกับคนอย่างฉัน แค่อยากใช้ช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกัน ซึ่งมันไม่มีเลย... สักครั้ง
เฮ้อ! เผลอคิดเรื่องที่ผ่านมาแล้วจนได้
หิวจัง ต้องรออีกนานแค่ไหน หนึ่งชั่วโมงบ้าอะไรที่มันทุ่มครึ่งแล้ว หากรอไปมากกว่านี้คงไม่ไหว เลยส่งข้อความไปถามพี่ชายคนรองว่าพอจะมารับได้ไหม
ติ๊ง!
ศตวรรษ : ส่งโลเคชั่นมา
รีบส่งกลับไปให้ทันที หิวข้าว อยากกลับบ้านแล้ว
ติ๊ง!
ศตวรรษ : 15 นาทีถึง
เยี่ยม! คุณพี่บิดบิ๊กไบค์มาไม่น่ารอนาน เลยลุกขึ้นเดินไปบอกเขา
"สมุทร"
เวลาเขาจมจ่อมกับงานเหมือนถอดหูทิ้ง
"เธอคะ... มหาสมุทร"
ต้องเรียกหลายรอบหน่อย
"หืม?"
เขาเงยหน้าจากกองงานขึ้นมามอง ก่อนหยิบมือถือมาเปิดดูเวลา
"อ่า... โทษที หิวมากไหม"
มือจรดปากกาเซ็นลายเซ็น
"สิบจะกลับแล้ว เธอทำงานต่อเถอะ"
"ไม่เป็นไร ค่อยกลับมาทำต่อ"
พูดพลางลุกขึ้นยืน เราเลยรีบส่ายหน้า
"ให้พี่มารับแล้วค่ะ อยากกลับบ้านมากกว่า เธอทำงานต่อเลย"
ใจอยากพูดมากว่าถ้าจะทำแบบนี้อย่าพาคนอื่นมาเสียเวลา เลิกกันแล้วก็แล้วกัน ไม่ได้อยากกลับมาใกล้ชิดเลยสักนิด
ใบหน้าเรียบนิ่งกำลังครุ่นคิด เดี๋ยวเขาก็คงไม่พอใจตามสเต็ปนั่นแหละ ฉันไม่สนหรอก นี่ไม่ใช่การขออนุญาต เป็นการบอกกล่าวเฉย ๆ
"งั้นเราไปนะ"
เดินออกมาอย่าลังเล
แต่คนอย่างมหาสมุทรน่ะ...
หมับ!
"เดี๋ยวพาไปกินข้าว"
คอเสื้อถูกดึงอย่างแรง ทำเอาแผ่นหลังกระแทกกับอกอีกฝ่าย คิดไว้แล้วคนเอาแต่ใจไม่ปล่อยไปง่าย ๆ ฉันจึงดันตัวเองออกจากเขาแล้วขยับถอยห่างให้พ้นเงื้อมือ
"เหมือนเธอกำลังเข้าใจผิดไปใหญ่ เราเลิกกันไปนานมากแล้ว และระหว่างที่คบกันเธอก็ไม่ได้ทำดีอะไรกับสิบสักอย่าง การที่สิบยอมถูกเธอบังคับเป็นเพราะสิบกลัว... สิบไม่อยากข้องเกี่ยวกับเธออีกแล้ว"
ไหน ๆ ก็จะโมโหแล้ว ขอพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน เราไม่ได้เลิกกันด้วยดีนะ ความทรงจำที่ผ่านมาก็โคตรเลวร้าย หวังให้ฉันฉีกยิ้มให้แล้วไม่บอกไม่เป็นไรทำตามใจตัวเองเถอะอย่างนี้เหรอ
ไม่ได้หรอก ฉันกลัวถูกใช้ความรุนแรง
มันเจ็บ...
มหาสมุทรนิ่งเงียบ ไม่รู้อึ้งหรือพยายามระงับอารมณ์อยู่กันแน่ ดวงตาคมกริบจ้องมองแค่นี้ก็สั่นสะท้านบีบมือตัวเองแน่น บรรยากาศรอบกายเขาไม่เป็นมิตรเลยสักนิด
ติ๊ง!
เสียงข้อความเข้าดั่งระฆังช่วยชีวิต แสดงว่าพี่ชายมาถึงแล้ว ฉันรอดแล้ว...
"ไปนะคะ ถ้าเป็นไปได้ต่างคนต่างอยู่อย่างที่ผ่านมาเถอะ"
-----------------
Dangerous ocean
-----------------
หลังจากวันนั้นฉันเลือกที่จะอยู่ติดคณะไม่ไปตะลอนที่ไหนอีกเลย เป็นการดีที่สุดไม่ต้องพบเจอกับมหาสมุทร
"สิบกินขนมกัน โฮมซื้อมาให้"
คนโชคดีแห่งปียิ้มหน้าบานถือถุงโดนัทแบรนด์ดังตรงมาหา ตารางเรียนของวันนี้ไม่มีใครไม่หงุดหงิด เว้นช่วงแย่มาก เช้าเรียนเสร็จสิบโมงจากนั้นว่างยาวจนถึงบ่าย มีเรียนอีกทีตอนสี่โมงเย็นและเลิกหนึ่งทุ่ม
กลับบ้านไปนอนได้หนึ่งตื่นพอดี แต่เลือกที่จะนั่งวาดรูปฆ่าเวลา
"อินเลิฟฟฟฟ หน้าบานเป็นจานดาวเทียม"
ขอแซวหน่อยค่ะ
"ฮ่า ๆ ๆ ไม่อิจฉาาาา"
มาดีหัวเราะปากกว้างชอบใจ ฉันเลยเบะปากกลับคืนไป ยัยคนนี้น่าหมั่นไส้นัก หยิบกล่องขนมมาเปิดดู ร้านนี้เขาขึ้นชื่อเรื่องพอนเดอริงแล้วฉันชอบอะไรแบบนี้มาก
งั่ม! รสช็อกโกแลตหนึ่ง
"อร่อยดี"
"กินหมดเลยก็ได้นะ"
"แกไม่กินหรือไง"
"เดี๋ยวตอนเย็นโฮมพาไปกินบุฟเฟ่ต์ที่โรงแรม"
"แหมมมม ตามใจ" โกยกล่องขนมมาไว้ในครอบครอง
มาดีนั่งเท้าคางจ้องหน้าฉัน เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูดเสียที ใต้อาคารมีโต๊ะให้นักศึกษานั่งพักผ่อนหย่อนใจ ชอบคณะนี้อย่างหนึ่งตรงที่ทุกคนมาเรียนมามีสังคม ไม่ได้ตั้งใจมารังแกใคร ฉันเลยอยู่ในคณะได้อย่างสบาย แค่พอก้าวออกจากคณะให้ระแวงไว้ก่อนเพราะเราอยู่จุดต่ำสุดของห่วงโซ่
"ทำไมแกน่าสงสารจังวะ"
"อะไร แสดงละครหรือไง"
"เฮ้อ! เราหมายถึงเรื่องแฟนเก่าต่างหาก เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงวนกลับมาเจอกันได้"
ฉันเข้าใจนะ ตราบใดที่ยังเรียนอยู่ที่นี่ก็ต้องมีวันกลับมาเจอกัน ถึงอย่างนั้นก็พยายามอย่างหนักเพื่อหลบหน้า ใครจะไปคิดล่ะว่าบทจะเจอก็โผล่มาไม่มีสัญญาณบอกและทำราวกับเราสามารถมองหน้ากันติด เหมือนที่ผ่านมาไม่มีความหมาย เลยต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้งอย่างที่ทำอยู่เนี่ย
"อย่างที่เล่าให้ฟังนั่นแหละ ใครจะคิดล่ะว่าคนที่เข้ามาช่วยรับตัวไว้จะเป็นเขา"
"โชคร้ายชะมัด ไปทำบุญบ้างดีไหม"
"คิดอยู่เหมือนกัน"
"ไปไหมล่ะ เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน"
"เอาดิ ทำบุญด้วย เลี้ยงอาหารกลางวันเด็ก ๆ ด้วยแบบนี้ดีไหม"
"โอเคเลย"
ทำบุญบ้างก็ดี เพื่อความสบายใจแล้วก็เผื่ออะไร ๆ จะดีขึ้น
------------------------
>>>>>โปรดติดตามบทต่อไป
"มหาสมุทร" ผู้ชายที่ร้ายกาจที่สุดในทศวรรษ เป็นขาใหญ่ เจ้าชู้ จอมหยาบคาย เอาแต่ใจตัวเองยิ่งกว่าใครทั้งหมด อีกทั้งยังเผด็จการบ้าอำนาจ ในสายตาของ "สิบ" อีกฝ่ายไม่มีอะไรดีสักอย่าง เป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องหลีกหนีให้ห่าง แต่ยิ่งหลีกหนีก็ยิ่งถูกดึงดูดเข้าไปใกล้ ความวุ่นวายมันเลยบังเกิดสิทีนี้...