ทายาทสาวผู้เก่งกาจสร้างความฮือฮา
เสียงแห่งคุณธรรมไม่ถูกลืม
## 001: ทายาทสาวปลอมกลับชาติมาเกิดในตระกูลเศรษฐี

เย่จั่วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตรงหน้าเป็นความมืดสนิท
จมูกได้กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนแรง
แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ในฐานะผู้นำด้านเทคโนโลยี
เย่จั่วรู้สึกอย่างไวว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปแล้ว ที่นี่ไม่ใช่โลกที่เธอเคยอาศัยอยู่อีกต่อไป
นี่คือที่ไหน?
เธอยังไม่ตาย?
เย่จั่วคลำหาสวิตช์ไฟแล้วเปิดมัน
"แปะ—"
แสงสว่างสีขาวสว่างขึ้นทั่วห้อง
เย่จั่วสำรวจสิ่งรอบตัวอย่างไม่แสดงอาการใดๆ
ม่านหน้าต่างที่ปิดสนิท ขวดเหล้าเปล่าเกลื่อนห้อง และก้นบุหรี่ที่เต็มพื้น ทุกอย่างบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ย่ำแย่ของเจ้าของห้อง
ในขณะนั้น ความทรงจำมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเย่จั่ว
เย่จั่วค่อยๆ จัดระเบียบเศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านี้ และได้ข้อสรุปสำคัญว่า เธอได้เกิดใหม่
ร่างเดิมนามสกุลมู่ ชื่อมู่จั๋ว เป็นทายาทตระกูลรวยที่ใครๆ ต่างอิจฉา
แต่แม้ร่างเดิมจะเกิดในตระกูลมั่งคั่ง แต่กลับโง่เขลา ไร้การศึกษา ตอนนี้เรียนมัธยมปลายแล้ว แต่ยังอ่านตัวอักษรจีนไม่ครบ...
เป็นคนโง่ที่ใครๆ ก็รู้จัก และยังเป็นเป้าให้คนในวงสังคมชั้นสูงนินทาอีกด้วย
สามวันก่อน เกิดอุบัติเหตุหนึ่ง ครอบครัวมู่พบว่า มู่จั๋วไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพวกเขา แต่เป็นเด็กที่ถูกอุ้มผิดตัวที่โรงพยาบาลเมื่อหลายปีก่อน
อุบัติเหตุครั้งนี้เหมือนฟ้าผ่า ทำให้โลกของมู่จั๋วสูญเสียสีสันไปอย่างสิ้นเชิง
คนในตระกูลมู่ที่ไม่ชอบเธออยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งรังเกียจเธอมากขึ้น
ทายาทตัวจริงชื่อเย่โหยวหรง
เย่โหยวหรงอ่อนโยน มีมารยาท และมีพรสวรรค์ เป็นลูกคนอื่นในอุดมคติ เมื่อเทียบกับร่างเดิมที่โง่เหมือนหมู ก็เหมือนสวรรค์กับพื้นดิน
ร่างเดิมและทายาทตัวจริงเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน ทายาทตัวจริงมีชื่อเสียงมากในโรงเรียน ไม่เพียงแต่เป็นดอกไม้ประจำโรงเรียนที่มีชื่อเสียง! แต่ยังได้รับรางวัลระดับนานาชาติมากมาย!
ถ้าพูดว่าทายาทตัวจริงเป็นเหมือนพระจันทร์บนท้องฟ้า ร่างเดิมก็ยังด้อยกว่าโคลนบนพื้นดิน
วันนี้เป็นวันที่ทายาทตัวจริงเย่โหยวหรงจะกลับมาสู่ตระกูลมู่อย่างเป็นทางการ คนในตระกูลมู่ให้ความสำคัญกับเย่โหยวหรงมาก จึงจัดงานเลี้ยงใหญ่ที่ชั้นล่าง เชิญแขกผู้มีเกียรติและเพื่อนฝูงมากมาย
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เย่จั่วหรี่ตาลง ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เย่โหยวหรงจะกลายเป็นมู่โหยวหรง
และเธอก็จะเปลี่ยนจากมู่จั๋วเป็นเย่จั่ว
ชีวิตที่สลับที่กันของพวกเธอ จะกลับเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องในตอนนี้
หลังจากจัดระเบียบความคิดแล้ว เย่จั่วก็เปิดตู้เสื้อผ้า เตรียมไปอาบน้ำ
ทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหล้าและเหงื่อ ในหน้าร้อนแบบนี้ รู้สึกไม่สบายตัวมาก
พอเปิดตู้เสื้อผ้า เย่จั่วก็ตกใจกับเสื้อผ้าในตู้ ที่เห็นล้วนเป็นเสื้อผ้าที่ดูเกินจริงสุดๆ เสื้อคอกลมเปิดอก กางเกงขาสั้น กางเกงติดหมุด กางเกงขาสั้นจิ๋ว ถุงน่องตาข่าย...
กลิ่นอายแบบฆ่ามาเต๋อโชยมาเต็มหน้า
เมื่อเห็นรูปถ่ายบนโต๊ะข้างเตียงที่ดูฆ่ามาเต๋อยิ่งกว่าฆ่ามาเต๋อ เย่จั่วถึงกับงง!
เฮ้ย! นี่มันคนเหรอ?
หลังจากค้นหาอยู่นาน เย่จั่วก็ไม่พบเสื้อผ้าปกติสักชิ้น จึงไม่อาบน้ำดีกว่า ได้แต่สวมเสื้อแขนยาวกันแดดทับด้านนอก แล้วเดินลงไปชั้นล่างพร้อมใบหน้าที่แต่งหน้าเกินจริง
"พ่อ แม่" เย่จั่วเดินไปหาพ่อแม่ตระกูลมู่
เมื่อเห็นเย่จั่วลงมา แขกในงานต่างมองเธอด้วยสายตาดูถูก
วันนี้เป็นวันที่มู่โหยวหรงกลับมา!
เย่จั่วคนที่แย่งที่คนอื่นมาปรากฏตัวที่นี่หมายความว่าอย่างไร?
เธอมีสิทธิ์อะไรมาเรียกพ่อแม่ตระกูลมู่ว่าพ่อแม่?
ช่างไม่รู้จักอายเสียจริง!
"เธอยังมีหน้ามาอีกเหรอ? ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงกระโดดตึกตายไปแล้ว! ยังอยู่บนโลกนี้ทำไม? น่าอาย!"
"คนขี้เหร่มักทำตัวประหลาด!"
"ได้ยินว่าแม่แท้ๆ ของเธอชื่อเย่ซู ครอบครัวยากจนมาก จนถึงตอนนี้ยังไม่มีบ้านสักหลัง ฉันว่าเธอคงชินกับชีวิตสบาย เลยไม่ยอมไปจากที่นี่สินะ!"
"พวกคุณรู้ไหมว่าเย่ซูเป็นเมียน้อย? เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นลูกใคร..."
"ที่แท้ก็เป็นลูกนอกสมรสที่ไม่มีใครต้องการนี่เอง"
"..."
ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์กันไปมา คำพูดเย็นชาไร้ความเห็นใจเหมือนมีดที่กรีดลงมา ถ้าเป็นคนอื่นคงยืนไม่อยู่แล้ว แต่ใบหน้าของเย่จั่วกลับไม่มีอาการผิดปกติใดๆ มั่นคงเหมือนภูเขา
คุณนายมู่เสิ่นหรงมองเย่จั่ว ฝืนพูดว่า: "มาทางนี้ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือพี่สาวโหยวหรงของเธอ ต่อไปพี่น้องต้องอยู่ด้วยกันให้ดีนะ"
คุณนายมู่ยังคงยิ้มแย้มภายนอก แต่ความจริงแล้วเกลียดเย่จั่วเข้าไส้
เย่จั่วนังเด็กเลว ไม่ใช่ลูกสาวของเธอ แต่ยังไม่ยอมไปจากบ้านพวกเขา
ช่างไม่รู้จักอายเสียจริง!
ถ้าเย่จั่วไม่ไป ตระกูลมู่ก็มีวิธีทำให้เธอหายไปจากโลกนี้!
เย่จั่วมองไปที่มู่โหยวหรง "สวัสดี"
มู่โหยวหรงไม่สนใจเย่จั่ว แต่หันไปมองเสิ่นหรง ถามด้วยดวงตาแดงก่ำ: "แม่คะ หนูไม่ได้มีแค่พี่ชายสองคนเหรอคะ? เธอเป็นลูกสาวของแม่ แล้วหนูเป็นใคร?"
ตั้งแต่เด็กจนโต มู่โหยวหรงมีความรู้สึกแปลกๆ อย่างหนึ่ง
เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนธรรมดา เธอเกลียดห้องใต้ดินมืดๆ เกลียดคนชั้นต่ำรอบตัว...
เธอไม่เชื่อว่าตัวเองเป็นลูกของเมียน้อยที่ไม่กล้าแสดงตัว
ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ไม่ใช่เธอคิดไปเอง เธอคือเจ้าหญิงที่หลงไปอยู่ในหมู่ชาวบ้าน
เธอเป็นขุนนางโดยกำเนิด!
เมื่อรู้ข่าวนี้ เธอดีใจจนแทบบ้า!
แต่น่าเสียดาย... โชคชะตาเล่นตลก
เธอลืมไม่ลงถึงชะตากรรมอันเศร้าในชาติก่อน
ไพ่ดีๆ ในมือ เธอกลับเล่นพังยับเยิน
ใช่แล้ว
มู่โหยวหรงกลับชาติมาเกิดใหม่
ชาติก่อน เธอได้รับการยอมรับจากพ่อแม่แท้ๆ ตอนอายุยี่สิบกว่า
หลังจากกลับมาที่ตระกูลมู่ พ่อแม่ดีกับเธอมาก ส่งเธอไปเรียนหลายคอร์ส ให้เธอเปลี่ยนจากสาวใช้กลายเป็นทายาทตระกูลหรูหรา
น่าเสียดาย เธอตาบอดในที่สุด แต่งงานกับคนผิด เลือกสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์!
และก็เป็นแค่ตัวประกอบ ไม่เหลือแม้แต่ซากศพ
...
แต่ชาตินี้ไม่ใช่ชาติก่อน
มู่โหยวหรงที่กลับชาติมาเกิดใหม่มีความสามารถพิเศษที่คนธรรมดาไม่มี
เธอยังมีความทรงจำจากชาติก่อน
ชาตินี้ เธอจะเป็นคนที่เจิดจ้าที่สุด!
เธอจะทำให้พ่อแม่ภูมิใจในตัวเธอ!
เธอจะทำให้ตระกูลมู่เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองหยุนจิง
และตามคำบอกของความสามารถพิเศษ คืนนี้จะมีมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่แค่กระทืบเท้าก็ทำให้เมืองหยุนจิงสั่นสะเทือนสามครั้งมาร่วมงานเลี้ยงด้วย น่าเสียดายที่มีคนมากเกินไป และชาติก่อนเธอก็ไม่เคยเห็นมหาเศรษฐีในตำนานคนนี้...
อย่างไรก็ตาม ด้วยความงามที่ทำให้ดอกไม้อายและพระจันทร์อับแสง รูปโฉมที่ทำให้ปลาจมและนกร่อนลง เธอต้องดึงดูดความสนใจของมหาเศรษฐีได้แน่นอน
ทำให้มหาเศรษฐีต้องการเธอคนเดียว
ชาตินี้ เธอจะไม่ปล่อยให้เย่จั่วตายง่ายๆ เหมือนชาติก่อนอย่างแน่นอน!
เย่จั่วอยากอยู่ในตระกูลมู่ใช่ไหม?
งั้นเธอก็จะทำให้สมใจ!
เธอจะกักตัวเย่จั่วไว้ เธอจะให้เย่จั่วเป็นใบไม้สีเขียวที่ขับเน้นความงามของเธอ เธอจะให้เย่จั่วแต่งงานกับสัตว์ร้ายจากชาติก่อน! เธอจะให้เย่จั่วคนขี้เหร่นี่เป็นเพียงบันไดให้เธอเหยียบ!
คิดถึงตรงนี้ มู่โหยวหรงก็ยิ้มมุมปาก คิ้วเปื้อนด้วยความมั่นใจที่แทบมองไม่เห็น
ที่มุมห้องโถงนั่งชายสองคน
ชายที่นั่งด้านบน สวมหมวกสีดำ ปีกหมวกบังใบหน้า นิ้วมือยาวและขาวคีบบุหรี่ ควันบุหรี่ลอยขึ้น ใบหน้าที่ไม่ชัดเจนอยู่แล้วยิ่งดูเลือนราง
มืออีกข้างถือลูกประคำ ลูกประคำสีเข้มขับให้ผิวขาวดูชัดเจนยิ่งขึ้น
สวมเสื้อคลุมจีนสีเรียบ กระดุมเสื้อสีเดียวกันติดอย่างเรียบร้อยจนถึงคอ ดูสง่างามแต่แฝงความเย็นชา
แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่บุคลิกที่ดูเหนือโลกนั้นยากจะมองข้าม
อีกคนหนึ่งมีใบหน้าหล่อเหลา ดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไร สายตาจับอยู่ที่เย่จั่ว "ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ฉันคงไม่เชื่อว่าในโลกนี้จะมีคนหน้าด้านอย่างมู่จั๋ว แย่งที่คนอื่น สวมรอยเป็นคนอื่น พี่ห้า คู่หมั้นของคุณช่างน่ารังเกียจ..."
จากมุมมองของคนนอก การกระทำของเย่จั่วช่างไม่รู้จักอายจริงๆ
ในฐานะของปลอม เธอกลับกล้ามาแทรกแซงงานรับรองทายาทตัวจริง!
พูดถึงตรงนี้ ชายหนุ่มก็นึกขึ้นได้ พูดต่อว่า: "ไม่ใช่! คนที่มีสัญญาหมั้นกับคุณคือทายาทตัวจริงของตระกูลมู่ ทายาทปลอมคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณเลย!"
สินค้าด้อยคุณภาพแบบนี้ ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะหยิบรองเท้าให้พี่ห้าของเขา
คนที่พูดชื่อหลี่เชียนตง เป็นผู้มีอำนาจที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง
ตามหลักแล้ว ด้วยสถานะปัจจุบันของตระกูลมู่ในเมืองหยุนจิง พวกเขาไม่มีทางเชิญเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่คนนี้มาได้
แต่ใครจะไปรู้ว่าชายที่นั่งตรงข้ามเขาเป็นคู่หมั้นของทายาทตระกูลมู่ล่ะ?
เขามาพร้อมกับท่านผู้นั้น
ชายตรงข้ามเม้มริมฝีปาก ขาไขว้ห้าง สง่างามและเย็นชา ร่างกายห่อหุ้มด้วยแสงหิมะ
หลี่เชียนตงถอนหายใจ "ทายาทตัวจริงของตระกูลมู่ช่างน่าสงสารจริงๆ ไม่เพียงแต่ถูกแย่งตัวตนไปตั้งหลายปี ตอนนี้ยังต้องยอมรับน้องสาวปลอมคนนี้อีก"
เรื่องแบบนี้ ใครเจอก็คงรู้สึกไม่ดี!
พูดจบ เขาก็เงยหน้ามองชายที่นั่งตรงข้าม "แต่พูดจริงๆ นะพี่ห้า ไม่คิดว่าคู่หมั้นที่ไม่เคยเจอกันของคุณจะสวยขนาดนี้! ผมคิดว่าเมืองเล็กๆ อย่างหยุนจิงคงไม่มีคนสวยหรอก"
มู่โหยวหรงเป็นเลือดเนื้อของตระกูลมู่ หน้าตาจึงค่อนข้างสวย ไม่อย่างนั้นจะเป็นดอกไม้ประจำโรงเรียนได้อย่างไร?
เมื่อเทียบกับเย่จั่วที่แต่งหน้าจัดจ้านอยู่ข้างหน้า ก็ยิ่งดูสวยขึ้นไปอีก!
ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาลึกลับดั่งบ่อโบราณมองไม่เห็นก้น ผิวขาวมาก เหมือนคนที่ไม่ได้เจอแสงอาทิตย์มานาน มีไฝสีแดงเหนือหางตา ดูเจ็บป่วยสามส่วน และดุดันกับหยิ่งผยองอีกเจ็ดส่วน
ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่รับใช้ยาก
"ไม่พูด ไม่มีใครคิดว่าเป็นใบ้!" เขาพูดเสียงเรียบ เสียงเย็นชาผสมความแหบเจ็ดส่วน และอำนาจบีบบังคับอีกสามส่วน
เป็นเสียงที่ไพเราะจนทำให้คนหายใจไม่ออก
หลี่เชียนตงตกใจจนตัวสั่น แต่ก็ยังกล้าพูดว่า: "พี่ห้า คุณกับทายาทตัวจริงของตระกูลมู่มีสัญญาหมั้นอยู่ แม้ว่าตระกูลเซินจะไม่ได้อยู่ในเมืองหยุนจิงมาหลายปี แต่ตระกูลเซินกับตระกูลมู่ก็เป็นเพื่อนสนิทกัน ถ้าอาเซียงกับคุณย่าจะให้คุณแต่งงานกับทายาทตระกูลมู่ล่ะ?"
"พี่ห้า ในใจคุณมีดวงจันทร์สีขาวแล้วใช่ไหม?" หลี่เชียนตงถามต่อ
"ดวงจันทร์สีขาวคืออะไร?" ชายหนุ่มขมวดคิ้วสวยเล็กน้อย
หลี่เชียนตงตอบ: "ดวงจันทร์สีขาวก็คือคนที่ชอบ ชอบมากๆ จนต้องแต่งเธอคนนี้เท่านั้น"
ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ "ตอนนี้ไม่มี และต่อไปก็จะไม่มี"
หลี่เชียนตงไม่สงสัยในคำพูดของท่านผู้นี้เลย
พวกเขารู้จักกันมาสิบกว่าปีแล้ว
เขาไม่เคยเห็นท่านผู้นี้สนิทกับผู้หญิงคนไหนเลย
ไม่เพียงแต่ไม่เคยเห็น ท่านผู้นี้ยังกินเจเป็นประจำ ทุกวันนอกจากจัดการเอกสารในออฟฟิศ ก็ไปวัดใกล้ๆ เพื่อสงบจิตใจและฟังเสียงพระสวด
ถ้าวันหนึ่งท่านผู้นี้จะบวชเป็นพระ เขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจ
มู่โหยวหรงยังคงรุกเร้า ทำท่าน่าสงสารเพื่อให้คนเห็นใจ ทำให้ความเห็นทั้งหมดเอียงไปทางเธอ
แค่เรื่องทายาทจริงปลอม มู่โหยวหรงก็ชนะแล้ว
ใครจะไปช่วยเย่จั่วที่แย่งที่คนอื่นล่ะ?
เย่จั่วเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองดี มองมู่โหยวหรงและพูดว่า:
"คุณหนูมู่ ฉันขอโทษที่ได้เป็นทายาทตระกูลมู่แทนคุณมาสิบแปดปี! ฉันจะออกไปจากที่นี่ทันที และกลับไปยังที่ที่ฉันควรอยู่"
"ตำแหน่งคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่จะกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงตั้งแต่ตอนนี้ ต่อไปฉันจะใช้ชื่อเย่จั่ว"
ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเย่จั่ว และไม่ใช่บ้านของร่างเดิม ดังนั้น เธอจะไม่อยู่ต่อ
มู่โหยวหรงตกใจ
เธอไม่คิดว่าเย่จั่วจะเสนอที่จะออกไปเอง
นี่แตกต่างจากชาติก่อน
ชาติก่อน เย่จั่วเกาะติดตระกูลมู่ไม่ยอมไป ไม่เพียงแต่ถูกคนดูถูก สุดท้ายยังถูกคนตระกูลมู่ฆ่าตาย
ตามเส้นทางชาติก่อน เธอเตรียมแผนที่จะตบหน้าเย่จั่วคนไม่รู้จักอายไว้แล้ว แต่ตอนนี้เย่จั่วตัดสินใจจะไปเสียดื้อๆ เธอจะตบหน้ายังไง?
นังนี่กำลังถอยเพื่อรุก แกล้งทำเป็นน่าสงสาร หวังจะหลอกความเห็นใจจากทุกคนใช่ไหม?
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของมู่โหยวหรงก็เผยความดูถูก
แค่เย่จั่วคนโง่ที่อ่านตัวอักษรได้ไม่กี่ตัว จะมาเล่นลูกไม้กับเธอ?
เป็นไปไม่ได้!
เธอคือหงส์ที่บินสูงบนท้องฟ้า เย่จั่วคืออะไร? แม้แต่นกกระจอกเล็กๆ ก็ยังไม่ใช่!
มู่โหยวหรงยิ้มเบาๆ มุมปากปรากฏรอยยิ้มเยาะหยัน
"คืนให้เจ้าของ? เย่จั่ว เธอแย่งที่ฉันมาสิบแปดปีเต็ม ได้ใช้ชีวิตหรูหราสิบแปดปี แล้วตอนนี้แค่พูดว่าคืนให้เจ้าของง่ายๆ ก็จะให้ฉันยกโทษให้เธอ?"
สีหน้าของเย่จั่วยังคงเรียบเฉย "ขอแก้ไขหน่อย คนที่ทำให้ชีวิตเราสลับกันสิบแปดปีไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่คุณ และไม่ใช่พ่อแม่ของเราทั้งสองฝ่าย คุณเกลียดฉันก็เป็นเรื่องปกติ โกรธฉันก็เข้าใจได้ แต่คนที่คุณควรเกลียดที่สุดคือโรงพยาบาล ถ้าไม่ใช่เพราะความผิดพลาดของพวกเขา ชีวิตของเราก็จะไม่สลับกัน! คุณหนูมู่ ตอนนั้นเราทั้งคู่เป็นแค่ทารกในผ้าอ้อม ไม่มีใครทำผิดต่อใคร และไม่มีเรื่องให้ต้องยกโทษ"
แม้ว่าร่างเดิมจะมีชื่อเสียงไม่ดี แต่ก็ไม่เคยทำอะไรกับมู่โหยวหรง
แต่การที่มู่โหยวหรงเกลียดเธอก็เข้าใจได้ เพราะถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับใคร ก็คงรู้สึกไม่ดีทั้งนั้น
แต่มู่โหยวหรงไม่ควรรุกเร้าเธอในเวลาที่เธอเต็มใจถอยออกมา!
ร่างเดิมตอนนั้นก็แค่ทารกน้อยในผ้าอ้อม เธอไม่มีสิทธิ์เลือก
มู่โหยวหรงหัวเราะเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "เธอคิดว่าสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และเคร่งครัดอย่างโรงพยาบาลจะเกิดเรื่องอุ้มเด็กผิดได้เหรอ?"


## 002：ตัดขาดจากกัน

มู่โหยวหรงพูดประโยคนี้ไม่หนักไม่เบา แต่กลับทำให้เกิดเสียงฮือฮาในกลุ่มคน
ใช่แล้ว!
โรงพยาบาลจะเกิดเรื่องเด็กถูกสลับตัวได้อย่างไร?
บางที นี่อาจเป็นการวางแผนสลับตัวเด็กอย่างจงใจก็ได้
แม่แท้ๆ ของเย่จั่วก็เป็นเมียน้อยที่ทำตัวต่ำช้าอยู่แล้ว ยังมีอะไรที่เลวร้ายกว่านี้ที่เธอทำไม่ได้อีกล่ะ?
ถ้าเป็นคนอื่น คงจะตกใจกับคำพูดของมู่โหยวหรงไม่น้อย
แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามู่โหยวหรงก็คือเย่จั่ว
คนที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก
เย่จั่วก้มหน้าลงเล็กน้อย มองมู่โหยวหรงอยู่อย่างนั้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงชิงเฉียนว่า: "ในเมื่อคุณหนูมู่พูดอย่างมั่นใจขนาดนี้ คงมีหลักฐานเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเรื่องนี้เป็นการกระทำโดยเจตนาใช่ไหม? กฎหมายของฮว่าเซียะมีความยุติธรรมและเที่ยงตรง ตาข่ายแห่งกฎหมายกว้างใหญ่ แต่ไม่มีช่องโหว่ ฉันพร้อมรอคุณหนูมู่นำหลักฐานไปฟ้องร้องฉันที่ศาลได้ทุกเมื่อ!"
มู่โหยวหรงหรี่ตามองเย่จั่วที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกหวั่นใจอย่างประหลาด คนตรงหน้าเธอชัดเจนว่าเป็นเย่จั่ว แต่ทำไมถึงให้ความรู้สึกคุกคามกับเธอ?
หรือว่าเธอสู้คนไร้ความสามารถคนนี้ไม่ได้?
มู่โหยวหรงพยายามทำให้ตัวเองสงบลง แล้วพูดต่อว่า: "เรื่องมันผ่านไปสิบแปดปีแล้ว แม้จะมีหลักฐานก็ถูกเวลากลบไปหมดแล้ว นี่เธอกำลังเอาเปรียบด้วยคำพูด!"
เย่จั่วยิ้มเล็กน้อย "ในสถานการณ์ที่ไม่มีหลักฐาน พฤติกรรมแบบนี้ของคุณ พูดให้ดีก็เรียกว่าการคาดเดา พูดไม่ดีก็คือการกล่าวหาเท็จ! พูดให้หนักกว่านั้น ในประเทศฮว่าเซียะของเรายังมีข้อหาที่เรียกว่าการหมิ่นประมาท!"
ความรู้สึกแปลกๆ นั้นยิ่งรุนแรงขึ้น!
มู่โหยวหรงรู้ว่าตอนนี้เธอไม่ควรโต้เถียงกับเย่จั่วต่อไป เพราะมีเพียงฝ่ายที่อ่อนแอเท่านั้นที่จะได้รับความสนใจและความเห็นใจจากผู้คน
เธอต้องดึงความสนใจของทุกคนกลับมาอีกครั้ง มู่โหยวหรงตาแดง พูดเสียงสะอื้นว่า: "เธอแทนที่ฉันและใช้ชีวิตดีๆ ในบ้านฉันมาสิบแปดปี ส่วนฉัน ต้องอยู่กับแม่ที่ต่ำช้าของเธอในห้องใต้ดินที่มืดและชื้นนั่น ใช้ชีวิตแบบมื้อนี้มีกิน มื้อหน้าไม่รู้! เย่จั่ว วันนี้เธอมีสิทธิ์อะไรมายืนตรงนี้และกล่าวหาฉัน!"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ มือของคุณนายมู่ที่กำลังจับมือมู่โหยวหรงอยู่ก็สั่นไปหมด
หลายปีมานี้พวกเขาอาศัยอยู่ในตึกสูงและบ้านหรู แต่ลูกสาวแท้ๆ ของเธอกลับต้องอยู่ในห้องใต้ดิน...
ห้องใต้ดินเป็นที่ที่คนอยู่ได้หรือ?
เธออยากจะบีบคอเย่จั่วให้ตายเดี๋ยวนั้น
คนอื่นๆ ต่างมองมู่โหยวหรงด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ
เย่จั่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "เราทั้งคู่เป็นผู้เสียหาย ฉันไม่ได้กล่าวหาคุณ ฉันแค่กำลังบอกความจริง และฉันก็บอกแล้วว่า ฉันจะออกไปจากที่นี่ทันที ต่อไปฉันนามสกุลเย่ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลมู่อีกต่อไป! คุณก็ไม่จำเป็นต้องเกาะติดไม่ปล่อย"
มู่โหยวหรงตาแดง "ฉันที่ไหนจะเกาะติดไม่ปล่อย! ทำไมเธอต้องรุกเร้าฉันด้วย? ฉันแค่รู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นมันน่าสงสัย! ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากจากบ้านฉันไป เพราะเธอก็เป็นลูกสาวของพ่อแม่ฉันมาหลายปีแล้ว! ต่อไปฉันจะปฏิบัติกับเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ..."
"พระเจ้า! พี่ห้า! คู่หมั้นของพี่ช่างใจดีจริงๆ! แม้จะเป็นแบบนี้แล้ว เธอยังจะให้อภัยทายาทปลอม!" หลี่เชียนตงรู้สึกซาบซึ้งจนพูดไม่ออก เขาไม่เคยเห็นคนที่ใจดีเหมือนมู่โหยวหรงมาก่อน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนรอบข้างต่างชื่นชมว่ามู่โหยวหรงช่างใจดีเหลือเกิน!
เย่จั่วยิ้มเล็กน้อย "ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉัน"
มู่โหยวหรงชะงักไป
เย่จั่วเป็นอะไรไป?
เธอถึงขั้นเอ่ยปากให้อยู่แล้ว ทำไมเธอยังจะไป?
หมู่ต้าปิงรีบโบกมือให้คนเอาเอกสารมา "ในเมื่อตัดสินใจจะไปแล้ว ก็เซ็น 'หนังสือการตัดขาด' นี่ซะ"
ในประเทศฮว่าเซียะ ลูกบุญธรรมก็มีสิทธิ์รับมรดกเช่นกัน เมื่อเย่จั่วตัดสินใจที่จะตัดขาดจากตระกูลมู่แล้ว หมู่ต้าปิงก็ไม่อยากแบ่งมรดกให้กับคนนอกที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดหลังจากที่เขาจากไป
เย่จั่วกลับไม่ลังเลเลยที่จะเซ็นชื่อที่ด้านล่างของหนังสือการตัดขาด
หนังสือการตัดขาดมีสองฉบับเหมือนกัน
เย่จั่วเก็บฉบับหนึ่งไว้ แล้วหันไปทางหมู่ต้าปิงและเสิ่นหรง: "คุณลุงคุณป้า ลาก่อน"
เมื่อหนังสือการตัดขาดได้เซ็นแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเรียกพ่อแม่อีกต่อไป
ถ้ายังเรียกพ่อแม่ คนอื่นคงสงสัยว่ามีเจตนาแอบแฝง
พูดจบ เย่จั่วย่อเข่าลง คุกเข่าลงกับพื้น โค้งคำนับอย่างจริงจังให้กับหมู่ต้าปิงและเสิ่นหรง "ขอบคุณคุณลุงคุณป้าที่เลี้ยงดูมาหลายปี"
การเป็นคนต้องรู้จักกตัญญู
ตระกูลมู่เลี้ยงดูร่างเดิมมาจนโต เย่จั่วคุกเข่าแทนร่างเดิม
ไม่ได้ ไม่สามารถปล่อยให้เย่จั่วไปได้! เธอยังต้องให้เย่จั่วสร้างสะพานให้เธออีก!
ถ้าเย่จั่วไป ใครจะแต่งงานกับคนเลวนั่น?
ใบหน้าของมู่โหยวหรงฉายแววอำมหิตออกมา แต่ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าซาบซึ้งอย่างรวดเร็ว "เย่จั่ว ฉันจริงใจอยากให้เธออยู่ การเปลี่ยนจากความยากจนสู่ความมั่งคั่งนั้นง่าย แต่การเปลี่ยนจากความมั่งคั่งสู่ความยากจนนั้นยาก... ฉันกลัวว่าเธอจะไม่คุ้นกับชีวิตในห้องใต้ดิน เธออยู่ที่นี่เถอะ เราจะดูแลพ่อแม่ด้วยกัน"
คำพูดของมู่โหยวหรงนั้นมีศิลปะอย่างยิ่ง
ประการแรก เธอกำลังกล่าวหาว่าเย่จั่วเป็นคนอกตัญญู ไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณการเลี้ยงดูก็จะจากไป
ประการที่สอง เธอก็กำลังแสดงความใจกว้างของตัวเองต่อหน้าทุกคน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนรอบข้างก็มองเย่จั่วด้วยสีหน้าต่างๆ นานา
ใช่แล้ว
เย่จั่วคนนี้ช่างอกตัญญูเหลือเกิน!
ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณการเลี้ยงดูเลย ก็จะหนีไปแล้ว!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่จั่วหันกลับมาเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า: "คุณหนูมู่ ถ้าฉันจำไม่ผิด แม่ของฉันก็เลี้ยงดูคุณมาสิบแปดปี ทำไมคุณไม่อยู่ข้างแม่ฉันเพื่อตอบแทนบุญคุณการเลี้ยงดูล่ะ?"
มู่โหยวหรงชะงักไป
เย่จั่วไม่ให้โอกาสมู่โหยวหรงได้โต้แย้ง ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น ยกคางขึ้นเล็กน้อย แสงไฟทอดลงบนใบหน้าเธอเป็นประกายสีขาวของหิมะ "อย่าทำกับผู้อื่นในสิ่งที่ตนไม่ต้องการให้ผู้อื่นทำกับตน"
มู่โหยวหรงแทบไม่อยากเชื่อว่าคนตรงหน้าเธอคือเย่จั่ว!
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ทำไมเย่จั่วคนไร้ความสามารถถึงได้พูดจาคล่องแคล่วขนาดนี้?
หรือว่านี่เป็นผลกระทบจากการกลับชาติมาเกิดของเธอ?
เย่จั่วหันหลังกลับเล็กน้อย เตรียมจะจากไป แต่ในขณะที่เธอหันหลัง สายตาของเธอก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกล้ำ
เขาหรี่ตาลง ดวงตาเต็มไปด้วยอำนาจบารมี
เธอไม่แสดงอาการเปลี่ยนแปลง ยังคงดูไม่ใส่ใจ
ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมยาวแบบโบราณ กระดุมทรงจีนสีเดียวกันติดอย่างเรียบร้อยจนถึงด้านบนสุด คางที่ประณีตราวกับแกะสลักไร้ที่ติ ผิวเป็นสีขาวเย็น จมูกโด่ง รอบตัวแผ่รัศมีความเคร่งขรึม มีท่าทางเหนือผู้คนทั้งปวง
เย่จั่วเคยเห็นผู้คนมามากมาย เธอรู้ดีว่าคนคนนี้ไม่ใช่ลูกหลานผู้มีอำนาจธรรมดา และรู้ด้วยว่าเขาไม่ใช่คนที่ควรไปยุ่งด้วย
เธอไม่อยากถูกคนแบบนี้จับตามอง
ชั่วขณะหนึ่ง เย่จั่วเบนสายตาออกอย่างแนบเนียน แล้วหันหลังเดินจากไป
ชายคนนั้นมองไปทางที่เย่จั่วหายไป ใบหน้าไร้อารมณ์ นิ้วชี้เรียวยาวเคาะโต๊ะเบาๆ
"พี่ห้า คุณมองอะไรอยู่?" หลี่เชียนตงอยากรู้อยากเห็น มองไปตามสายตาของชายคนนั้น แต่ในความมืด ไม่เห็นร่างของเย่จั่วแล้ว
"ไม่มีอะไร" ชายคนนั้นลุกขึ้น กดบุหรี่ที่ยังไม่ได้สูบหมดลงในที่เขี่ยบุหรี่ "พวกเรากลับกันเถอะ"
"พี่ห้า คุณไม่ดูคู่หมั้นของคุณแล้วเหรอ?"
พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ร่างสูงของชายคนนั้นก็เดินออกไปนอกประตูแล้ว
หลี่เชียนตงรีบวิ่งเหยาะๆ ตามไป "พี่ห้า รอผมด้วย!"


## 003：มารดา

มู่โหยวหรงมองไปยังทิศทางที่เย่จั่วหายไป
ในดวงตาเต็มไปด้วยแสงอาฆาตพิษ
ชาตินี้
นางงามประจำโรงเรียนคือเธอ!
ธิดาตระกูลมู่ก็คือเธอ!
เย่จั่วเป็นเพียงคนจนชั้นต่ำเท่านั้น มีสิทธิ์อะไร มีอะไรมาสู้กับเธอ?
ถึงแม้เย่จั่วจะออกจากตระกูลมู่ไปแล้ว ก็หนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะต้องเป็นเพียงบันไดให้เธอเหยียบ
หลังจากผ่านการชำระล้างของการเกิดใหม่ ทักษะการแสดงของมู่โหยวหรงนั้นสูงมาก ดูเผิน ๆ เหมือนกับว่าเธอกำลังอาลัยอาวรณ์เย่จั่วอยู่
เสิ่นหรงรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก!
เด็กคนนี้ดีทุกอย่าง แค่ใจดีเกินไป
เย่จั่วแย่งทุกอย่างไปจากเธอ แต่เธอกลับอาลัยอาวรณ์เย่จั่วคนไร้ค่านั่น ยังเสนอให้ปฏิบัติกับเย่จั่วเหมือนน้องสาวแท้ ๆ...
"ลูกที่ดี แม่รู้ว่าลูกมีจิตใจที่เมตตา เสียดายที่เธอจะจากไป แต่คนแบบนั้นไม่คู่ควรกับความเมตตาของลูกหรอก เย่จั่วเป็นเพียงหมาป่าอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่อง!" พูดจบ เสิ่นหรงก็พูดต่อว่า: "จริงสิโหยวหรง แม่บุญธรรมของลูก... ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอดีกับลูกไหม?"
"ตอนที่ฉันอยู่มัธยมปีที่หนึ่ง เพราะแม่บุญธรรมไม่ยอมจ่ายค่าเล่าเรียนให้ฉัน ฉันเกือบถูกไล่ออกจากโรงเรียน สุดท้ายก็เพราะผลการเรียนของฉันดีเยี่ยม ผู้อำนวยการถึงได้ยกเว้นค่าธรรมเนียมต่าง ๆ และรับฉันเข้าเรียนเป็นกรณีพิเศษ ตอนเด็ก ๆ ตอนที่ฉันเรียนประถม ทุกคนบอกว่าฉันเป็นลูกเถื่อนที่ไม่มีใครต้องการ..."
พูดถึงตอนท้าย มู่โหยวหรงถึงกับร้องไห้จนพูดไม่ออก
ความจริงแล้วแม่บุญธรรมดีกับมู่โหยวหรงมาก ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยให้เธอลำบาก เลี้ยงดูเธออย่างทะนุถนอม
แม้จะรู้ว่ามู่โหยวหรงไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง ยังกังวลว่ามู่โหยวหรงจะถูกรังแกเมื่อกลับไปที่ตระกูลมู่ครั้งแรก จะถูกคนดูถูก จึงมอบเงินเก็บทั้งหมดให้มู่โหยวหรง เพื่อให้มู่โหยวหรงนำไปใช้รักษาหน้า
ที่มู่โหยวหรงกล้าพูดกลับดำเป็นขาวเช่นนี้ ก็เพราะอาศัยว่าที่นี่ไม่มีใครรู้ความจริง
ท้ายที่สุดแล้ว ในโลกนี้ ต้องมีความชั่วถึงจะขับเน้นความดีได้
ต้องมีใบไม้สีเขียว ถึงจะขับเน้นดอกไม้สีแดงได้
คนชั้นต่ำพวกนั้น เกิดมาก็เพื่อเป็นฉากหลังให้เธอเท่านั้น
เสียงของมู่โหยวหรงเพิ่งจะจบลง คนรอบข้างต่างก็แสดงสีหน้าโกรธเคือง!
จากคำพูดของมู่โหยวหรง ไม่ยากที่จะวิเคราะห์ว่า การสลับตัวเด็กในปีนั้น เป็นฝีมือของแม่บุญธรรมทั้งหมด
นี่คือการวางแผนสลับตัวมกุฎราชกุมารอย่างชัดเจน!
ไม่เช่นนั้น แม่บุญธรรมจะไม่ยอมให้มู่โหยวหรงเรียนหนังสือได้อย่างไร?
แม่บุญธรรมต้องการให้มู่โหยวหรงกลายเป็นคนไร้ค่าที่ไม่มีความรู้อย่างชัดเจน
ช่างน่าขยะแขยงที่สุด!
เสิ่นหรงร้องไห้พลางกอดมู่โหยวหรง "ลูกที่น่าสงสารของแม่ เธอทำกับลูกได้ยังไง ช่างโหดร้ายเหลือเกิน..."
มู่โหยวหรงตบไหล่เสิ่นหรงเบา ๆ น้ำเสียงเศร้าสร้อย "ไม่เป็นไรหรอก หลายปีมานี้ฉันชินแล้ว ฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอนี่..."
"ลูก ลูกลำบากมามาก..." เสิ่นหรงกอดมู่โหยวหรง บนใบหน้ามีทั้งความรู้สึกผิดและความเจ็บปวด
ในมุมที่คนอื่นมองไม่เห็น มุมปากของมู่โหยวหรงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เธอบรรลุเป้าหมายแล้ว
ทุกอย่างในชาตินี้อยู่ในการควบคุมของเธอ
มหาเศรษฐีลึกลับคนนั้นต้องกำลังแอบมองเธออยู่ในที่มืดอย่างแน่นอน
**
เย่จั่วตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ตรงไปยังที่อยู่ของเย่ซู แม่ของเจ้าของร่างเดิม
เย่ซูเช่าห้องใต้ดินที่ถูกที่สุดในเมืองหยุนจิง
ที่นี่สกปรกรกรุงรัง มืดทึบไม่เห็นแสงอาทิตย์ ทุกที่มีกลิ่นอับชื้น
เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี คนแก่และเด็ก ๆ ในทุกบ้านต่างถือชามยืนกินข้าวอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นเย่จั่ว ทุกคนต่างมีแววตาสงสัยใคร่รู้
สลัมแห่งนี้ เคยมีคนแบบเย่จั่วมาเมื่อไหร่?
เจ้าของร่างเดิมไม่เพียงแต่แต่งหน้าจัด ทั้งตัวยังเต็มไปด้วยบรรยากาศหม่นหมองและหมกมุ่น ปกปิดความเจิดจ้าที่แท้จริงของตัวเอง
แต่เย่จั่วแตกต่าง เธอเป็นผู้นำด้านเทคโนโลยีที่ทุกคนเกรงกลัว แม้แต่ผู้นำจากโลกต่างมิติเมื่อพบเธอ ก็ต้องให้เกียรติสามส่วน แม้ตอนนี้จะแต่งหน้าจัด แต่ตัวเธอมีบารมีของผู้สูงส่งที่คนอื่นไม่อาจเลียนแบบได้
เย่จั่วภายใต้สายตาของทุกคน เคาะประตูที่ปิดสนิท
"ตึก ตึก ตึก"
ผ่านไปสักพัก ข้างในจึงเปิดประตู
สิ่งที่เย่จั่วเห็นคือหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าซีดขาว เต็มไปด้วยความเจ็บป่วย เหมือนหลินเหมยเหมยในยุคปัจจุบัน มีกลิ่นอายของความน่าสงสารอยู่หลายส่วน
"เธอ... เธอคือจั๋ว?" เย่ซูมองเย่จั่วด้วยความตกใจ งงงันไปครู่หนึ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เย่จั่วมองเย่ซู "แม่ ลูกกลับมาแล้ว"
"เธอ... เธอเรียกฉันว่าอะไร?" น้ำตาเย่ซูร้อนผ่าว
เมื่อวานนี้เอง เย่ซูไปหาเย่จั่ว แต่เย่จั่วกลับไม่ยอมรับเธอ เย่จั่วไม่เพียงไม่ยอมรับเธอ แต่ยังดูถูกเธออย่างรุนแรง บอกว่าตัวเองไม่มีแม่ที่น่าอับอายแบบเธอ
เย่ซูเสียใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เย่จั่วไม่ยอมรับเธอ และตระกูลมู่ก็ยินดีที่จะเลี้ยงดูเธอต่อไป ดังนั้นเย่ซูจึงต้องยอมละทิ้งลูกสาวคนนี้
แต่เย่ซูไม่คิดว่า เพียงแค่ผ่านไปหนึ่งวัน เย่จั่วกลับมาหาเธอแล้ว และยังเรียกเธอว่าแม่!
นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม?
เย่ซูก็เป็นคนที่มีเรื่องราวมากมาย
ในปีนั้น เพราะความรัก เย่ซูที่อายุเพียง 19 ปีก็ตั้งครรภ์ลูกแฝด
แต่ถึงแม้จะเป็นลูกแฝด แต่ในระหว่างการคลอด พยาบาลกลับบอกว่ามีเด็กคนหนึ่งตายตั้งแต่ในครรภ์
หลังจากลูกสาวเกิด คนรักที่เคยรักใคร่กันมากก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย การหายตัวนี้ยาวนานถึง 18 ปีเต็ม
หลังจากไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ เธอถึงได้รู้
ทุกอย่างของคนรักล้วนเป็นเรื่องโกหก
ไม่ว่าจะเป็นที่อยู่หรือชื่อ...
เขาเป็นเพียงคนหลอกลวง
คนหลอกลวงที่พูดจาหวานล้อมในเรื่องความรัก
ต้องรู้ว่า ในยุคนั้น เด็กสาวอายุ 19 ปี การมีลูกโดยไม่แต่งงานเป็นเรื่องน่าอับอายมาก ดังนั้นหลังจากลูกสาวเกิด พ่อแม่ของเย่ซูก็จะทิ้งเด็ก และยังหาคู่ให้เย่ซู
เย่ซูเสียดายลูกสาวที่ยังเล็ก ไม่สนใจการต่อต้านของพ่อแม่ พาลูกสาวย้ายออกจากบ้านหลังนั้น
หลายปีมานี้ เย่ซูทั้งทำงานพาร์ทไทม์ ทั้งเลี้ยงดูลูกสาว
ชีวิตของแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอไม่เคยละทิ้งลูกสาว และไม่ได้แต่งงานใหม่
เย่จั่วมองเย่ซู ค่อย ๆ กอดเธอ "แม่ ขอโทษนะคะ ก่อนหน้านี้ลูกไม่รู้เรื่อง ขอให้แม่ยกโทษให้ลูกด้วย ต่อไปลูกจะอยู่เคียงข้างแม่ให้ดี"
"กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว" เย่ซูร้องไห้ด้วยความดีใจ พาเย่จั่วเข้าบ้าน "จั๋ว เข้ามาเร็ว บ้านค่อนข้างเก่า อย่าถือสานะ"
เมื่อเทียบกับตระกูลมู่ ห้องใต้ดินที่มืดทึบของตระกูลเย่นี้ไม่ใช่แค่เก่าธรรมดา
แทบจะเรียกว่าไม่ถึงขั้นสลัมด้วยซ้ำ
ห้องนั่งเล่นมีขนาดประมาณ 10 ตารางเมตร วอลเปเปอร์สีขาวเก่าจนเหลือง พื้นปูนเนื่องจากไม่ได้ปูพื้นไม้ จึงแตกเป็นรอยแยกเล็ก ๆ มากมาย ค่อนข้างชื้น
ริมห้องมีโต๊ะสามขา ขาที่เหลืออีกหนึ่งขาถูกค้ำด้วยไม้เก่า ๆ
หน้าโต๊ะ บนตู้โทรทัศน์เก่าที่แก่กว่าจะแก่ได้ วางโทรทัศน์ขาวดำไว้
เย่จั่วไม่คิดว่า ในยุคที่พัฒนาแล้วเช่นนี้ ยังจะได้เห็นของโบราณแบบนี้
แต่ถึงห้องนั่งเล่นจะเก่า แต่ก็จัดเก็บอย่างเป็นระเบียบ ในอากาศก็ไม่ได้มีกลิ่นแปลก ๆ
จากนี้สามารถเห็นได้ว่า เย่ซูเป็นคนที่สะอาดมาก
"จั๋ว... จั๋ว ดื่มน้ำนะ" ในตอนนี้ เย่ซูยกน้ำมาแก้วหนึ่ง
"ขอบคุณแม่ค่ะ" เย่จั่วรับแก้วน้ำด้วยสองมือ จิบน้ำ
มองท่าทางการดื่มน้ำของเย่จั่ว
ในดวงตารูปหงส์ที่เหมือนกับเย่จั่วของเย่ซูเต็มไปด้วยความตกใจ
เย่จั่วเปลี่ยนไปจริง ๆ
เธอแตกต่างจากเมื่อก่อนจริง ๆ
ไม่กี่วันก่อนเย่จั่วมาที่นี่ เย่ซูก็เหมือนวันนี้ รินน้ำให้เย่จั่วแก้วหนึ่ง
ตอนนั้นเย่จั่วมีปฏิกิริยาอย่างไร?
เธอปิดจมูก ด้วยท่าทางรังเกียจมาก พูดว่า: "แม้แต่น้ำล้างหน้าฉันยังใช้อีวุน เธอกลับให้ฉันดื่มน้ำแบบนี้! เธอต้องการวางยาฉันหรือไง?"
ในตอนนั้น เย่ซูยังไม่รู้ว่าอีวุนคืออะไร
ต่อมาเธอถึงได้รู้ว่า อีวุนเป็นน้ำแร่ที่แพงมาก
แต่วันนี้ ในดวงตาของเย่จั่วกลับไม่มีแววรังเกียจแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับเย่จั่ว เย่ซูยังคงรู้สึกเกร็ง "จั๋ว ใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ลูกอยากกินอะไร? แม่จะทำให้"
เย่จั่ววางแก้วลง คิดอย่างจริงจัง "แม่คะ ที่บ้านมีห้องน้ำไหม? หนูอยากอาบน้ำก่อน"
บนหน้าแต่งหน้าจัด บนตัวยังมีกลิ่นเหล้า เย่จั่วตอนนี้แค่อยากอาบน้ำสบาย ๆ เป็นคนปกติ!


## 004：เหมือนได้เกิดใหม่！

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เย่ซูรีบพยักหน้าทันที "มี! มี! จั๋วจั๋วตามฉันมา
ห้องน้ำอยู่ด้านในสุด เล็กน่าสงสาร ข้างในจุคนได้แค่คนเดียว ถ้ามีคนเพิ่มอีกคน ก็จะหมุนตัวไม่ได้แล้ว
เย่ซูมองเย่จั๋วด้วยความกังวลเล็กน้อย
เธอกลัวว่าเย่จั๋วจะไม่พอใจ เพราะก่อนหน้านี้เย่จั๋วเคยใช้ชีวิตที่สุขสบาย
เมื่อสังเกตเห็นว่าบนใบหน้าของเย่จั๋วไม่มีอาการผิดปกติใด เย่ซูจึงพูดต่อว่า "จั๋วจั๋วอาบน้ำก่อนนะ แม่จะไปหาเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนให้"
"งั้นก็รบกวนท่านด้วยนะคะ" เย่จั๋วพยักหน้า
ที่บ้านมีเสื้อผ้าที่มู่โหยวหรงไม่เอาอยู่สองสามชุด ยังใหม่อยู่เลย เป็นชุดที่เย่ซูซื้อให้มู่โหยวหรงใส่กลับบ้าน แต่มู่โหยวหรงบอกว่ามันแย่เกินไป จึงไม่ได้ใส่
แต่มู่โหยวหรงตัวเตี้ยกว่าเย่จั๋ว และอ้วนกว่าเย่จั๋วนิดหน่อย ดังนั้น ให้เย่จั๋วใส่เสื้อผ้าเก่าของมู่โหยวหรงคงไม่เหมาะแน่
เย่ซูไปที่ร้านเสื้อผ้าใกล้ๆ ใช้เงินหนึ่งร้อยหยวนซื้อเสื้อผ้าใหม่สองชุดให้เย่จั๋ว
บางทีสำหรับคนทั่วไป เสื้อผ้าราคาห้าสิบหยวนต่อชุดอาจเป็นของถูกจากแผงลอย แต่สำหรับเย่ซู เสื้อผ้าราคาห้าสิบหยวนต่อชุดถือเป็นของหรูหราแล้ว
ปกติเธอใส่แต่เสื้อผ้าเก่าที่คนอื่นไม่เอาแล้ว
หนึ่งร้อยหยวน เธอต้องเก็บนานมากกว่าจะเก็บได้!
หลังจากอาบน้ำอย่างรวดเร็ว เย่จั๋วยืนอยู่หน้ากระจก พินิจพิจารณาเด็กสาวในกระจกอย่างละเอียด
ใบหน้ารูปไข่ห่านที่ได้มาตรฐาน ผิวละเอียดขาวจนเกือบโปร่งใส ดวงตาเฉียงขึ้นเล็กน้อยที่สวยงามมาก ม่านตาใสราวกับหินออบซิเดียนที่ลึกลับ
ขนตายาว หนาเหมือนปีกผีเสื้อ ใต้สันจมูกโด่งคือริมฝีปากสีแดงที่เม้มเล็กน้อย สามส่วนเย็นชา สี่ส่วนห่างเหิน และอีกสามส่วนคือความเฉยชา
ทั้งใบหน้าให้ความรู้สึกสูงส่ง
เย่จั๋วยิ้มมุมปากเล็กน้อย คนสวยในกระจกก็ยิ้มมุมปากตาม รอยยิ้มที่เหมือนดอกฝิ่นแผ่ซ่านจากมุมปาก สดใสชิงเฉิง
ใบหน้านี้ เหมือนกับตัวเองในชาติก่อนอยู่ห้าส่วน แต่ละคนมีเสน่ห์ของตัวเอง
เมื่อเห็นว่าร่างเดิมหน้าตาดีขนาดนี้ ก้อนหินใหญ่ในใจก็ตกลงพื้นทันที เพราะเธอเป็นคนที่ชอบคนหน้าตาดี
เป็นคนที่ชอบคนหน้าตาดีอย่างเต็มร้อย!
"อืม ไม่เลว" เย่จั๋วหยิบยางรัดผม มัดผมยาวเป็นทรงมวยกลม เผยให้เห็นลำคอขาวเหมือนหงส์ ผิวปากอย่างเจ้าเล่ห์
ให้กับตัวเองในกระจก "ทำไมฉันถึงสวยขนาดนี้นะ?"
หลังจากชื่นชมตัวเองในกระจกสักพัก เย่จั๋วก็หยิบเสื้อผ้ามาใส่
พอใส่เสื้อผ้าเสร็จ เย่จั๋วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
อาจเพราะเคยใส่แต่เสื้อผ้าแบรนด์เนม พอมาใส่เสื้อผ้าที่ผ้าหยาบแบบนี้ ยังรู้สึกไม่ชิน รู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง
ดูเหมือนเธอจะต้องหาวิธีหาเงินก้อนแรกให้เร็วที่สุด นำพาทั้งครอบครัวไปสู่ชีวิตที่มั่งคั่ง ก้าวไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต!
เย่จั๋วเลิกคิ้ว ในสมองปรากฏเศษความทรงจำบางอย่าง
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกไป
เย่ซูถือชามบะหมี่เดินออกมาจากครัว "จั๋วจั๋ว กิน......"
พอหันหน้ามา ก็ชะงัก คำพูดที่เหลือติดอยู่ในลำคอ
เด็กสาวตรงหน้าสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ชายเสื้อยัดเข้าที่เอวอย่างไม่ใส่ใจ ดูไม่เรียบร้อยอยู่บ้าง สามส่วนเรียบง่าย เจ็ดส่วนเถื่อน
ขายาวและตรง ใบหน้าไม่ได้แต่งหน้าแต่สวยจนทำให้คนละสายตาไม่ได้ ดวงตาเฉียงได้มาตรฐานเปล่งประกายระยิบระยับ
แม้จะเป็นเสื้อผ้าราคาถูกจากแผงลอย แต่เมื่อเธอใส่กลับดูเหมือนแบรนด์เนมราคาแพง
แม้แต่นางแบบมืออาชีพบนรันเวย์ก็ยังด้อยกว่าสามส่วน
"แม่"
จนกระทั่งเย่จั๋วเอ่ยปาก เย่ซูถึงได้สติ
นี่......
นี่คือเย่จั๋วเหรอ?
เย่ซูตกตะลึง
เธอไม่คิดว่า เย่จั๋วที่ล้างเครื่องสำอางออกแล้ว จะหน้าตาดีขนาดนี้ ใช้คำว่าสวยจนตะลึงทั้งสี่คำนี้มาอธิบายก็ยังไม่เกินไป
"จั๋วจั๋ว กินข้าวได้แล้ว แม่ต้มบะหมี่ให้ชามหนึ่ง" เย่ซูกดความตกใจในใจไว้ วางบะหมี่ลงบนโต๊ะ
"ขอบคุณแม่ค่ะ" เย่จั๋วยกบะหมี่ขึ้นมา กินอย่างรวดเร็ว
เธอไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน ตอนนี้หิวมาก แม้ว่าเธอจะกินเร็ว แต่ไม่ได้ดูหยาบคาย กลับดูน่าชม
ไม่นาน บะหมี่ทั้งชามก็หมด
"ในหม้อยังมีอยู่ แม่จะไปตักมาให้อีกชาม" เย่ซูพูด
เย่จั๋วยิ้มเล็กน้อย "แม่ ลูกอิ่มแล้วค่ะ"
เย่ซูพูดต่อ "งั้นแม่พาไปห้องนอนพักผ่อนนะ"
"ได้ค่ะ" เย่จั๋วพยักหน้า
ห้องนอนเป็นห้องที่กั้นออกมาจากห้องหนึ่ง เป็นพื้นที่ที่แออัดมาก ห้องข้างๆ เป็นที่อยู่ของเย่ซู
ข้างในตกแต่งอย่างเรียบง่าย
เตียงหนึ่งหลัง โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าหนึ่งหลัง ไม่มีของเกินจำเป็นแม้แต่ชิ้นเดียว
ก่อนหน้านี้มู่โหยวหรงอาศัยอยู่ที่นี่
ตอนที่มู่โหยวหรงจากไป เธอได้จัดการของที่เป็นของตัวเองทั้งหมดไปแล้ว ดังนั้นบนเตียงตอนนี้จึงไม่มีแม้แต่ผ้าห่ม
เย่ซูพูดอย่างเก้อเขินเล็กน้อย "แม่จะไปเอาผ้าห่มมาปูเตียงให้ก่อน"
เย่จั๋วยิ้มพูดว่า "ได้ค่ะ"
พูดจบ เย่จั๋วก็พูดต่อ "อ้อใช่ แม่คะ น้าชายล่ะคะ?"
เย่ซูมีพี่น้องทั้งหมดห้าคน
น้องชายคนเล็กสุดชื่อเย่เซินอาศัยอยู่กับเย่ซู
น้าชายที่เย่จั๋วพูดถึง ก็คือเย่เซิน
เย่เซินจบแค่มัธยมต้น เพราะวุฒิการศึกษาต่ำเกินไป หลายปีมานี้ก็ไม่มีอาชีพที่มั่นคง ปกติก็ส่งพัสดุบ้าง ไม่สูบบุหรี่ไม่ดื่มเหล้า งานอดิเรกเพียงอย่างเดียวคือไปบ่อนการพนัน เงินเดือนแทบทั้งหมดลงทุนให้กับบ่อนการพนัน
เย่ซูเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง แล้วพูดต่อ "น่าจะกลับมาแล้วล่ะ"
ในตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู "พี่! พี่! ออกมาเร็ว! มาดูสิว่าผมเอาอะไรดีๆ มาให้!"
"มาแล้ว" เย่ซูตอบรับ เดินไปที่ห้องนั่งเล่น
คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเย่เซินนั่นเอง
เย่เซินมือซ้ายถือเป็ดย่างครึ่งตัว มือขวาถือแตงโมลูกใหญ่
"เย่เซิน นายรวยแล้วเหรอ!" เย่ซูพูดอย่างตกใจ
แม้ว่าตอนนี้จะเป็นศตวรรษที่ 21 แล้ว แต่ในบ้านเย่ การกินเนื้อสัตว์เป็นเรื่องฟุ่มเฟือยมาก ปกติก็จะซื้อเนื้อมากินแก้เลี่ยนเฉพาะช่วงเทศกาลเท่านั้น
เย่เซินยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นแถว "เป็นลูกค้าที่เปิดร้านเป็ดย่างให้ผมน่ะ! เขาบอกว่าพวกเราพนักงานส่งพัสดุส่งของตอนอากาศร้อนๆ แบบนี้ลำบากมาก!"
พูดจบ เย่เซินก็เห็นเย่จั๋วที่เดินออกมาจากด้านหลัง เขาถามอย่างตกใจ "พี่ นี่ใครเหรอ?"
เย่ซูยิ้มแนะนำให้เย่เซิน "นี่คือจั๋วจั๋ว จั๋วจั๋ว นี่คือน้าชายของหนู"
"สวัสดีค่ะน้าชาย" เย่จั๋วโค้งคำนับอย่างสุภาพ
เย่เซินทำหน้าเหมือนเห็นผี "เธอ เธอ เธอ! เธอคือมู่จั๋วเหรอ?"
เมื่อไม่กี่วันก่อนเย่จั๋วไม่ได้เป็นแบบนี้นี่!
"น้าชาย ตอนนี้หนูชื่อเย่จั๋วค่ะ" เย่จั๋วพูดทีละคำ
"เธอไม่ได้กำลังวางแผนอะไรอีกใช่ไหม?" เย่เซินดึงเย่ซูไปข้างหลัง พูดอย่างระแวง "พี่ อย่าให้เด็กอกตัญญูคนนี้หลอกอีกนะ!"
ประโยคนี้ทำให้เย่จั๋วนึกถึงความทรงจำที่ไม่ดีหลายอย่าง
ตอนนั้นร่างเดิมเพื่อที่จะตัดความสัมพันธ์กับเย่ซู ได้ทำหลายอย่างที่ทำให้เย่ซูเสียใจ
เย่จั๋วมองเย่เซิน พูดอย่างจริงใจว่า "น้าชาย ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นความผิดของหนูเอง ทำหลายอย่างที่ทำร้ายแม่ หนูรู้ตัวแล้วว่าผิด ขอให้ท่านยกโทษให้หนูด้วย!"
เย่เซินมองเย่จั๋วอย่างสงสัย ในดวงตาเต็มไปด้วยการพิจารณา
ทำไมเย่จั๋วถึงเปลี่ยนไปแบบนี้กะทันหัน?
นี่มันพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง
ครู่หนึ่ง เขาเตือนว่า "ไอ้เด็กอกตัญญู ถ้าเธอกล้าเล่นลูกไม้รังแกพี่สาวฉัน ฉันเย่เซินจะไม่ปล่อยเธอไปแน่!"
เย่ซูยิ้มกลบเกลื่อน "เย่เซิน จั๋วจั๋วเป็นลูกสาวของพี่ เธอจะรังแกพี่ได้ยังไงกัน?"
เย่เซินแค่นเสียงเย็น "นี่พูดไม่ได้หรอก บางทีเธออาจจะเหมือนมู่โหยวหรงไอ้เด็กอกตัญญูนั่นก็ได้!"


## 005：เงินก้อนแรก

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เย่จั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย
จากคำพูดเหล่านี้ ไม่ยากที่จะได้ยินว่า เย่เซินมีความคิดเห็นที่ไม่ดีต่อมู่โหยวหรงมาก
ดูเหมือนว่า มู่โหยวหรงยังซ่อนเรื่องราวบางอย่างอยู่
เย่ซูพูดว่า: "อะไรกันจะเป็นคนอกตัญญูหรือไม่อกตัญญู ฉันรับรองว่า จั๋วจั๋วแน่นอนไม่ใช่คนแบบนั้น! อ้อใช่แล้ว เธอส่งของด่วนจนป่านนี้คงหิวแล้วสินะ ในหม้อมีบะหมี่ เธอตักกินเองนะ ฉันจะไปปูเตียงให้จั๋วจั๋ว"
"แม่ หนูไปกับแม่ด้วย" เย่จั๋วพูด
"ได้"
แม่ลูกสองคนมาถึงห้องและนำผ้าห่มออกมาปูเตียง
ในสถานการณ์ปกติ ฤดูร้อนแค่ปูเสื่อก็พอ
แต่ที่นี่เป็นห้องใต้ดิน
ห้องใต้ดินเย็นชื้นมากตลอดทั้งปี
สำหรับเย่จั๋วลูกสาวคนนี้ เย่ซูยังรู้สึกแปลกหน้ามาก ดังนั้นในคำพูดและการกระทำจึงมีความเคอะเขินอยู่บ้าง ตอนปูผ้าห่ม ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี บรรยากาศจึงค่อนข้างอึดอัด
เย่จั๋วสังเกตเห็นความระมัดระวังของเย่ซู จึงยิ้มและหาหัวข้อคุยกับเย่ซู
เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม เธอจะไม่ทำให้เย่ซูผิดหวังอย่างแน่นอน
ชาติก่อนเธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ ชาตินี้เธอจะต้องปกป้องความรักของแม่ที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ให้ดี
หลังจากปูเตียงเสร็จ เย่ซูก็ไปหยิบแตงโมที่หั่นไว้แล้วมาให้เย่จั๋วกิน
เย่เซินไม่พอใจและขวางเย่ซูไว้ "พี่ เขาเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่นะ แค่ล้างหน้ายังต้องใช้น้ำแร่อีวยุน! จะกินแตงโมในสลัมของเราได้ยังไง? พี่อย่าไปเอาใจคนที่ไม่สนใจพี่เลย!"
เรื่องน้ำแร่อีวยุน เย่เซินก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเย่ซูห้ามไว้ เขาอยากจะทุบหัวเย่จั๋วให้เบี้ยวไปเลย!
ช่างเกินไปจริงๆ!
เย่ซูขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดเสียงเบา: "เด็กรู้ผิดแล้ว เธอเป็นลุงทำไมต้องไปคิดมากกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของเธอด้วย?"
"ใจคนมองไม่เห็น! พี่ เด็กที่พี่เลี้ยงมากับมือยังเป็นคนอกตัญญู แล้วนับประสาอะไรกับคนที่โตมาในบ้านคนอื่น! ผมแค่กลัวพี่จะเสียใจ!"
ถึงเย่เซินจะดูหยาบคายไปหน่อย แต่เขาเป็นห่วงเย่ซูพี่สาวของเขาจริงๆ
เขากลัวว่าเย่ซูจะได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง
"ไม่ต้องห่วง มันจะไม่เป็นแบบนั้น" เย่ซูพูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่น: "จากแววตาของเด็กคนนั้น ฉันเห็นได้ว่า เธอกลับใจจริงๆ"
เย่เซินถอนหายใจอย่างจนใจ ไม่ขัดขวางเย่ซูอีก "พี่ พี่นี่ไม่เห็นน้ำในแม่น้ำเหลืองไม่หายห่วง"
เย่ซูยิ้มเล็กน้อย ถือแตงโมเดินไปที่ห้องของเย่จั๋ว และไม่ลืมที่จะหันกลับมากำชับเย่เซิน "กินเสร็จแล้วรีบไปนอน สิบครั้งพนันเก้าครั้งเสีย ห้ามออกไปเล่นการพนันตอนกลางคืน"
เย่เซินพยักหน้า
เย่ซูถือแตงโมมาถึงห้องของเย่จั๋ว "จั๋วจั๋ว กินแตงโม"
"ขอบคุณแม่"
เย่จั๋วใช้ไม้จิ้มฟันเสียบแตงโมชิ้นหนึ่งชิม หวานมาก นี่คือเนื้อแตงโมตรงกลางสุด
"แม่ กินด้วยกันสิคะ" เย่จั๋วส่งแตงโมชิ้นหนึ่งให้เย่ซู
เย่ซูยิ้มและพูดว่า: "แม่ไม่ชอบกินแตงโม ลูกกินเถอะ"
เหมือนกับแม่ทุกคนในโลก เย่ซูอยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดในโลกทั้งหมดให้กับลูกของเธอ
เย่จั๋วรู้สึกเศร้าใจขึ้นมาทันที วางแตงโมลง กอดเย่ซูไว้ "แม่ แม่วางใจได้ หนูจะทำให้แม่กับลุงได้มีชีวิตที่ดีขึ้นแน่นอน"
***
ความมืดค่อยๆ เข้มขึ้น ในพริบตาก็เป็นเวลาเที่ยงคืน
ห้องใต้ดินเงียบสงัด
เงาร่างหนึ่งค่อยๆ เดินไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง ปิดประตูสำเร็จ เย่เซินถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดีแล้ว ไม่มีใครพบเขา
ในตอนนั้นเอง ไหล่ของเย่เซินถูกใครบางคนตบ
"เชี่ย! ผี!" เย่เซินตกใจเหมือนนกที่ถูกยิงด้วยธนู กระโดดสูงสามฟุต ใบหน้าซีดขาว
"ชู่" เย่จั๋วเอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก ทำท่าให้เงียบ "ลุง พูดเบาๆ หน่อย เดี๋ยวแม่ฉันได้ยิน พวกเราก็ออกไปไม่ได้กันพอดี"
เมื่อรู้ว่าคนที่มาคือเย่จั๋ว เย่เซินก็ถอนหายใจ "ไป ไป ไป! ไปให้พ้น! ฉันคนจนคนนี้ไม่คู่ควรที่จะเป็นลุงของคุณหนูตระกูลใหญ่อย่างเธอหรอก!"
เย่จั๋วไม่โกรธ เดินตามเย่เซินไป
สงบนิ่ง เหมือนกำลังเดินเล่นอยู่
เย่เซินหันหลังกลับมา พูดอย่างโกรธ: "มู่จั๋ว เธอเป็นบ้าหรือไง! เธอตามฉันมาทำไม?"
เย่จั๋วยิ้มเล็กน้อย "ลุง หนูนามสกุลเย่ ชื่อเย่จั๋ว! อีกอย่าง ถนนไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของลุง ในเมื่อลุงเดินได้ หนูก็เดินได้เหมือนกัน"
เย่เซินอึ้ง บ่นพึมพำเดินไปข้างหน้า
ไม่นาน ก็มาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่สว่างไสว
ที่นี่คือบ่อนการพนันใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหยุนจิง
ก่อนเข้าประตู เย่เซินพนมมือ พูดอย่างเคร่งขรึม: "พระโพธิสัตว์โปรดคุ้มครอง! พระโพธิสัตว์โปรดคุ้มครอง! ขอให้โชคดีเถิด! เมื่อผมได้เงินก้อนใหญ่ ผมจะไปจุดธูปให้ท่าน ถวายเงินค่าธูปเทียนแก่ท่าน!"
ในบ่อนการพนันเต็มไปด้วยควันและฝุ่น มีคนทุกประเภท
คนที่ชนะเงินลืมตัว
คนที่เสียเงินร้องไห้คร่ำครวญ
เย่เซินเป็นลูกค้าประจำของบ่อนแล้ว พอเข้าไป ก็มีคนทักทายเขา "พี่เซินมาแล้ว!"
"สวัสดีพี่เซิน!"
"พี่เซิน นี่ใครเหรอ? ญาติของพี่เหรอ?"
เย่เซินเพิ่งรู้ตัวว่าเย่จั๋วตามเขามาถึงบ่อนการพนัน รีบถอยหลังไปหลายก้าว รักษาระยะห่างกับเย่จั๋ว "ฉันไม่รู้จักเธอ! ฉันไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเธอทั้งนั้น!"
เย่จั๋วไม่โกรธ ตามเย่เซินไปที่โต๊ะพนันด้านในสุด
กลุ่มคนตะโกนจนหน้าแดงคอแดง "ใหญ่! ใหญ่! ใหญ่! ต้องเป็นใหญ่แน่!"
เจ้ามือเปิดภาชนะที่ครอบลูกเต๋าไว้ ยิ้มและพูดว่า: "สามแต้ม หนึ่งแต้ม ห้าแต้ม! เล็ก!"
"เชี่ย! ทำไมเป็นเล็กล่ะ!"
"ซวยจริงๆ!"
เจ้ามือเขย่าลูกเต๋าใหม่ บนโต๊ะปรากฏพื้นที่สำหรับวางเดิมพัน ยังสามารถเลือกแต้มได้ ยิ่งทายถูกแต้มมาก ก็ยิ่งได้เงินมาก!
เย่จั๋วขยับหู ตั้งใจฟังเสียงลูกเต๋าที่กระทบกันในภาชนะ
เย่เซินเลือกเล็กอย่างรอบคอบ วางเดิมพันบนแต้ม แล้วพนมมือสวดอ้อนวอนให้สวรรค์คุ้มครอง
"ลุง เลือกใหญ่ วางเดิมพันที่ห้าแต้ม หกแต้ม และหนึ่งแต้ม" เย่จั๋วพูดเสียงเบา
เย่เซินมองเธอด้วยสายตาดูถูก
เย่จั๋วเด็กคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นใคร?
ท่าทางใจเย็นแบบนี้ เธอคิดว่าตัวเองเป็นเทพการพนันหรือไง?
ตลกแล้ว!
หลังจากทุกคนวางเดิมพันเสร็จ เจ้ามือก็เปิดฝาและประกาศผล "ห้าแต้ม หกแต้ม หนึ่งแต้ม เล็ก!"
เย่เซินมองเย่จั๋วอย่างแปลกใจ
ไม่คิดว่า เย่จั๋วจะทายถูก
โชคดีชั่วครั้งชั่วคราว!
สงบใจลง เย่เซินวางเดิมพันต่อ
เย่จั๋วพูดต่อ: "ลุง ลุงเลือกผิดอีกแล้ว ตานี้ยังเป็นใหญ่ แต้มคือ หกแต้ม หกแต้ม หนึ่งแต้ม"
เมื่อเจ้ามือประกาศผล เย่เซินก็ตกตะลึง
เพราะผลลัพธ์ตรงกับที่เย่จั๋วพูดไว้ทุกประการ
เธอ... เธอทายถูกอีกแล้ว?
เย่เซินกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
ตาที่สาม เย่เซินยังคงเลือกเล็ก
เขาไม่เชื่อหรอก เขาคนที่มีประสบการณ์หลายปี จะสู้เด็กน้อยคนนี้ไม่ได้?
เย่จั๋วยิ้มและพูดว่า: "ตานี้ยังเป็นใหญ่ หกแต้ม สี่แต้ม หนึ่งแต้ม"
ไม่มีทาง ไม่มีทาง!
เย่จั๋วจะทายถูกทุกครั้งได้อย่างไร? จะเป็นใหญ่ทุกครั้งได้อย่างไร?
เย่เซินจ้องมือของเจ้ามือที่วางบนภาชนะลูกเต๋าอย่างเขม็ง
ต้องเป็นเล็กแน่!
ต้องเป็นแน่!
เขาจะไม่ยอมแพ้เย่จั๋วเด็กคนนี้!
เขาจะเอาคืน!
เมื่อเปิดฝาภาชนะ ใบหน้าของเย่เซินที่ซีดอยู่แล้วก็ยิ่งซีดลงไปอีก
อีก... อีกครั้งที่เย่จั๋วทายถูก
แม้ว่าเย่จั๋วจะทายถูกติดต่อกันสามครั้ง แต่เย่เซินก็ยังไม่เชื่อเธอ
ในพริบตา เงินเดือนที่เพิ่งได้รับก็เหลือแค่สามร้อยหยวน ถ้าตานี้ยังแพ้อีก เขาก็จบเลย
เมื่อตาก่อนหน้านี้เป็นใหญ่ทั้งหมด ตานี้ก็ต้องเป็นใหญ่แน่! ไม่ควรเลือกเล็กอีก
เขาเลือกใหญ่!
ตอนที่เขากำลังจะวางเดิมพัน เสียงของเย่จั๋วก็ดังขึ้นในอากาศอีกครั้ง "ลุง ครั้งนี้ไม่ใช่ใหญ่ เลือกเล็ก แล้ววางเดิมพันที่สามแต้ม หนึ่งแต้ม สี่แต้ม"


## 006：ท่านเฉินห้าแห่งเมืองหลวง

สิบครั้งติดต่อกันออกใหญ่ ครั้งนี้จะออกเล็กหรือไม่?
หมาเนรคุณตัวนี้คงไม่ได้กำลังล้อเล่นกับเขาใช่ไหม?
นี่เป็นเงินสามร้อยหยวนสุดท้ายที่เขามีแล้ว!
"ออกใหญ่มาสิบครั้งติดแล้ว! ตานี้ต้องใหญ่แน่นอน!" คนอื่นๆ รอบข้างต่างเลือกใหญ่กันหมด
เย่เซินสูดลมหายใจลึก มือที่กำลังจะวางเดิมพันสั่นระริก เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาเป็นชั้นๆ บนหน้าผาก
"พี่ซั่ง เลือกใหญ่สิ! ตานี้ต้องใหญ่แน่นอน! ดูสิว่าคุณแพ้มากี่ครั้งแล้ว! ตานี้ตามพวกเราไปรับรองไม่ผิดแน่!"
ใช่ เลือกใหญ่!
ต้องใหญ่แน่นอน
ในตอนนั้นเอง ธนบัตรในมือของเย่เซินถูกดึงออกไปเบาๆ เสียงใสๆ ดังขึ้นในอากาศ "พวกเราเลือกเล็ก ลงสามแต้ม หนึ่งแต้ม สี่แต้ม!"
"เธอตั้งใจใช่ไหม? ใครบอกให้เธอเลือกเล็ก!" เย่เซินมองเย่จั่วด้วยความโกรธ
เย่จั่วยังคงมีสีหน้าเหมือนเดิม ไม่ตอบ ไม่อธิบาย
คนข้างๆ รีบเติมน้ำมันเข้ากองไฟทันที "เถ้าแก่เย่ เถ้าแก่เย่! คราวนี้คุณแพ้จนไม่มีกางเกงใส่แล้วนะ!"
"ตานี้ไม่นับ! นี่ไม่ใช่ฉันเลือก! ฉันจะเลือกใหญ่!"
เจ้ามือกดมือของเย่เซินไว้ "ซื้อแล้วห้ามเปลี่ยน! อย่าทำผิดกฎที่นี่"
เย่เซินจำใจดึงมือกลับ ถลึงตาใส่เย่จั่วอย่างแค้นเคือง "ไอ้เด็กบ้า เธอตายแน่!"
ในตอนนั้นเอง เจ้ามือเปิดฝาครอบออก ลูกเต๋าบนโต๊ะปรากฏต่อสายตาทุกคน "สามแต้ม หนึ่งแต้ม สี่แต้ม! เล็ก!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าแข็งทื่อของเย่เซินก็เปลี่ยนเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
เฮ้ย เฮ้ย!
เล็กจริงๆ เหรอ?
เขาไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?
"ลุง พวกเราชนะแล้ว" เย่จั่วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
ชนะแล้ว!
ชนะจริงๆ!
"เฮ้ย! เป็นเล็กจริงๆ ด้วย!" คนรอบข้างต่างพากันถอนหายใจ
"ชนะแล้ว! ชนะแล้ว! ฮ่าๆ!" เย่เซินจับมือเย่จั่วอย่างตื่นเต้น แล้วถามต่อ "ตานี้เลือกอะไร?"
คราวนี้เขาเชื่อจริงๆ แล้วว่าเย่จั่วมีความสามารถ!
เย่จั่วยิ้มบางๆ กระซิบเบาๆ "เล็ก สามแต้ม หนึ่งแต้ม สี่แต้ม"
"ได้!"
ชนะติดต่อกันหลายตา เย่เซินยิ้มจนตาหยี เขาไม่ได้กวาดชัยชนะแบบนี้มานานแล้ว!
สะใจ!
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่ที่ราวระเบียงชั้นสองของบ่อน
เขาโน้มตัวเล็กน้อย ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยแสงสลัวสีเหลืองนวล แฝงไปด้วยความเย็นชา
มือที่มีข้อนิ้วชัดเจนวางอยู่บนราวระเบียง ยาวเรียวและสะอาด ในมือยังถือลูกประคำสายหนึ่ง ลูกประคำสีแดงเลือดทำให้นิ้วที่ขาวอยู่แล้วดูขาวซีดยิ่งขึ้น
นี่คือมือที่สวยงามจนทำให้คนหยุดหายใจ
ในตอนนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านข้าง มองไปที่จุดหนึ่งด้านล่างแล้วพูดว่า "โอ้โห เก่งจริงๆ! พูดปุ๊บเป็นปั๊บเลย!"
ไม่คิดว่าเด็กสาวคนหนึ่งจะมีฝีมือในการพนันเก่งขนาดนี้
เก่งมาก!
"จำไม่ได้เหรอ?" ชายคนนั้นหันมาทันที
"พี่ห้ารู้จักเธอเหรอ?" หลี่เชียนตงพยายามมองร่างด้านล่างอย่างพินิจ
ภายใต้แสงไฟสว่าง เธอยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าขาวเหมือนถูกปกคลุมด้วยแสงหิมะ สดใสแต่แฝงไปด้วยความใสบริสุทธิ์ และในความใสบริสุทธิ์นั้นก็มีความไม่ใส่ใจปะปนอยู่
ผู้คนที่ส่งเสียงอึกทึกรอบข้างกลายเป็นเพียงฉากหลังที่ขับให้เธอโดดเด่น
ถ้าพูดว่ามู่โหยวหรงสวยมาก เด็กสาวด้านล่างนั่นก็คือนางในดวงจันทร์ เทพธิดาบนเมฆา
สวยที่สุด
งดงามที่สุด
แต่กลับแผ่ความเย็นชาราวกับฤดูหนาวออกมา
มู่โหยวหรงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ คงมองไม่เห็นแม้แต่เงาด้วยซ้ำ
คนแบบนี้ แม้แต่ในเมืองหลวงก็คงหาคนที่สองไม่ได้
หลี่เชียนตงรู้สึกตกใจจริงๆ
"เธอคือเย่จั่ว" ชายคนนั้นพูดต่อ
"เย่จั่ว?" หลี่เชียนตงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "มู่จั๋ว ลูกสาวปลอมของตระกูลมู่น่ะเหรอ?"
ชายคนนั้นพยักหน้าเบาๆ
"โอ้โห!" หลี่เชียนตงมองคนด้านล่างด้วยความงุนงง เกือบจะคิดว่าตัวเองตาฝาดไปแล้ว เขาไม่สามารถเชื่อมโยงคนด้านล่างกับผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดและดูธรรมดาที่เขาเห็นในงานเลี้ยงที่ตระกูลมู่เมื่อไม่นานมานี้ได้เลย
หลี่เชียนตงใจเย็นลงเล็กน้อย หรี่ตาแล้วพูดต่อ "พี่ห้า เธอ... เธอคงไม่ได้ตั้งใจดึงดูดความสนใจของคุณใช่ไหม?" ไม่อย่างนั้น เด็กสาวคนหนึ่งจะมีฝีมือในการพนันเก่งขนาดนี้ได้อย่างไร?
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเย่จั่วเป็นเพียงลูกสาวปลอมที่ไร้ความสามารถ
หลี่เชียนตงมีความประทับใจที่แย่มากต่อเย่จั่ว การที่เขาจะคิดแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
"ตั้งแต่คืนนี้ที่บ้านมู่เป็นต้นมา ทุกอย่างนี่เป็นแผนการ ใครในเมืองหยุนจิงไม่รู้ว่าเย่จั่วเป็นคนแบบไหน! แต่คืนนี้เธอกลับเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน! พวกเราอยู่ที่ไหน เธอก็อยู่ที่นั่น ถ้าไม่ใช่การหลอกล่อ ใครจะเชื่อ?"
"กลับกันเถอะ" ชายคนนั้นหมุนลูกประคำ หันตัวเล็กน้อย ใบหน้าไร้อารมณ์
หลี่เชียนตงรีบตามไปทันที
คนที่เดินอยู่ข้างหน้าหลี่เชียนตงมีชื่อว่าเฉินเซ่าชิง
บ้านเฉินมีถิ่นกำเนิดอยู่ที่เมืองหยุนจิง
ยี่สิบห้าปีก่อน ตระกูลเฉินย้ายจากเมืองหยุนจิงไปยังเมืองหลวง
สิบสองปีก่อน หัวหน้าครอบครัวเฉิน เฉินไห่เฟิง เสียชีวิตกะทันหันด้วยโรคภัย เฉินเซ่าชิงวัยเพียงสิบแปดปีต้องแบกรับภาระหนักไว้เพียงลำพัง ด้วยพรสวรรค์ทางธุรกิจที่น่าตกใจ เขาพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในเมืองหลวง ไม่เพียงแต่สร้างอิทธิพลของตัวเอง แต่ยังพัฒนาตระกูลเฉินให้กลายเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งของฮว่าเซียะ!
แม้แต่บุคคลสำคัญในเมืองหลวงเมื่อพบเขาก็ต้องเรียกเขาว่าท่านเฉินห้าด้วยความเคารพ!
ปัจจุบัน เฉินเซ่าชิงอายุเพียงสามสิบปี ก็ได้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูง นั่งอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด
เฉินเซ่าชิงเป็นคนที่มีนิสัยเก็บตัว พฤติกรรมแปลกประหลาด เขาไม่เพียงแต่ไม่สนใจผู้หญิง แต่ยังชอบไปวัดอยู่เสมอ
คุณนายเฉินผู้เฒ่ากลัวว่าเฉินเซ่าชิงจะเข้าใจโลกอย่างถ่องแท้และบวชเป็นพระจริงๆ จึงขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย พาทั้งครอบครัวกลับมาที่เมืองหยุนจิง เพื่อปฏิบัติตามคำมั่นสัญญาการแต่งงานกับตระกูลมู่
เฉินเซ่าชิงและมู่โหยวหรงหมั้นกันตั้งแต่เด็ก หลายปีมานี้ตระกูลเฉินอยู่ในเมืองหลวง ทั้งสองตระกูลไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปีแล้ว
ครั้งนี้ตระกูลเฉินกลับมาที่เมืองหยุนจิงอย่างเงียบๆ ไม่มีใครรู้
การพนันที่ชั้นหนึ่งยังคงดำเนินต่อไป
"หลานสาวคนโต ตานี้เลือกอะไร?" โดยไม่รู้ตัว คำเรียกของเย่เซินก็เปลี่ยนไปแล้ว
หลานสาวคนโตของเขาเก่งจริงๆ!
เป็นคนที่มีความสามารถ!
"คืนนี้แค่นี้พอ พวกเรากลับกันเถอะ" ทุกอย่างต้องพอดี ที่นี่เป็นบ่อนพนัน ถ้าชนะต่อไปเรื่อยๆ ก็ไม่ใช่เรื่องดี
เย่เซินกำลังสนุก ที่ไหนจะอยากกลับ? แต่เมื่อเห็นเย่จั่วหันหลังเดินจากไป เขาก็รีบวิ่งตามไป "หลานสาวคนโต รอผมด้วย!"
เพิ่งออกจากบ่อนพนัน ชายวัยกลางคนท่าทางเกเรคนหนึ่งพาลูกน้องหลายคนมาขวางหน้าเย่จั่ว
"สาวสวย พี่เสือดาวของพวกเราอยากเชิญเธอไปกินมื้อดึก"
เย่จั่วเงยหน้าขึ้นอย่างเกียจคร้าน กำลังเตรียมจะยืดเส้นยืดสาย ก็มีเงาร่างหนึ่งวิ่งอย่างรวดเร็วมาทางนี้ เตะไปที่คนที่นำหน้า แล้วยืนป้องกันอยู่ข้างหน้าเย่จั่วเหมือนกำลังปกป้องลูกอ่อน สองมือเท้าเอว "กล้าข่มเหงหลานสาวคนโตของฉัน! แกคงไม่อยากอยู่ในวงการนี้แล้วสินะ?"
คนที่ถูกเตะเจ็บจนหน้าเบี้ยว กำลังจะด่า แต่พอมองให้ชัดว่าคนที่มาคือเย่เซิน ก็รีบพูดว่า "พี่ซั่ง เมื่อกี้ในนั้นคุณไม่ได้บอกว่าไม่รู้จักเธอหรอกเหรอ? ถ้ารู้ก่อนว่านี่เป็นหลานสาวคนโตของคุณ ต่อให้ยืมความกล้าให้ผมสิบเท่า ผมก็ไม่กล้าหรอก..."
เมื่อไม่นานมานี้ยังบอกว่าไม่รู้จัก ใครจะรู้ว่าพริบตาเดียวก็กลายเป็นความสัมพันธ์ลุงหลาน!
ปากผู้ชาย หลอกลวงทั้งนั้น!
เย่เซินเท้าเอว "พูดมากไปได้! นี่คือหลานสาวคนโตของฉัน เย่จั่ว! รีบขอโทษหลานสาวคนโตของฉันเดี๋ยวนี้!"


## 007：น่าประหลาดใจ

พี่เสือดาวรีบพาน้องๆ มาขอโทษทันที
เย่จั่วก็ไม่ได้ติดใจอะไร หันไปมองเย่เซินแล้วพูดว่า "ลุง เราไปกันเถอะ"
"ได้" เย่เซินรีบตามเย่จั่วไปทันที
พี่เสือดาวและคนอื่นๆ มองตามหลังเย่เซินกับเย่จั่วด้วยสีหน้างุนงง
เย่จั่วเรียกเย่เซินว่าลุงอย่างชัดเจน...
แต่ทำไม พวกเขากลับรู้สึกว่าเย่เซินดูเหมือนเป็นลูกน้องที่คอยตามหลังเย่จั่วมากกว่า?
ทั้งสองเดินไปตามทาง เย่จั่วหันไปมองเย่เซิน "คืนนี้ชนะได้เงินเท่าไหร่?"
"ทั้งหมดอยู่นี่" เย่เซินรีบล้วงเงินในกระเป๋าออกมาแล้วยื่นให้เย่จั่วทั้งหมด
หลังจากเย่เซินยื่นเงินออกไปแล้ว เขาถึงได้รู้สึกตัว ทำไมเขาถึงเชื่อฟังเย่จั่วขนาดนี้?
ความรู้สึกนี้แปลกมาก เหมือนเป็นสัญชาตญาณ
เย่จั่วนับเงิน รวมทั้งหมดมีหนึ่งหมื่นห้าพันกว่าหยวน
เธอนับเงินได้เร็วมาก เร็วจนเห็นเพียงเงาพร่าๆ ยังไม่ทันที่เย่เซินจะรู้ตัว เย่จั่วก็นับเสร็จแล้ว
"ลุง นี่สำหรับลุง" เย่จั่วหยิบเงินส่วนหนึ่งยื่นให้เย่เซิน
เย่เซิน: "?" เงินพวกนี้ไม่ใช่ของเขาทั้งหมดหรอกหรือ?
เย่จั่วเห็นความคิดในดวงตาของเย่เซิน จึงพูดต่อว่า: "ลุงอย่าลืมสิ เงินพวกนี้ฉันเป็นคนชนะมา ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ตอนนี้ลุงคงแพ้จนไม่มีกางเกงใส่แล้ว"
นัยของคำพูดคือ ห้าพันหยวนก็มากพอแล้ว
เย่เซินยิ้มตาหยีพูดว่า: "เธอเป็นเด็ก จะเอาเงินมากมายไปทำอะไร? ให้ลุงเก็บไว้ให้ดีกว่า"
เย่จั่วตอบว่า: "แม่ฉันไม่สบาย ฉันต้องเอาไปซื้อยาให้แม่"
พอได้ยินว่าจะเอาไปรักษาเย่ซู เย่เซินก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก
สุขภาพของเย่ซูไม่ดีมาหลายปีแล้ว ดูเหมือนว่าหลานสาวคนนี้จะเป็นเด็กกตัญญูจริงๆ!
ในตอนนั้นเอง มีแสงสว่างจ้าส่องมาจากที่ไกลๆ
เย่เซินยกมือขึ้นบังตาโดยอัตโนมัติ!
ในทางกลับกัน เย่จั่วเหมือนไม่เห็นแสงจ้านั้นเลย ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เดินต่อไปอย่างสงบนิ่ง
ในเบาะหลังของรถมีร่างสูงโปร่งนั่งอยู่
มือถือลูกประคำ หลับตาพักผ่อน
เมื่อผ่านจุดหนึ่ง ดวงตาที่ปิดอยู่ก็เปิดขึ้นเล็กน้อย หางตาเรียวยาวเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำลึกจนมองไม่เห็นก้น เหมือนหมึกเข้มที่แผ่ซ่าน
มุมปากที่เย็นชายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ
เฮ้ย!
นั่นเขายิ้มเหรอ?
หลี่เชียนตงมองภาพในกระจกมองหลังด้วยความตกใจจนอ้าปากค้าง
อยู่ข้างเฉินเซ่าชิงมานานขนาดนี้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคนคนนี้ยังรู้จักยิ้มด้วย
หรือว่าเขาเห็นผิดไป
หลี่เชียนตงมือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือขยี้ตา เมื่อเขามองกระจกมองหลังอีกครั้ง ทุกอย่างก็กลับเป็นเหมือนเดิม
ที่แท้ก็เห็นผิดจริงๆ...
เขาก็ว่าแล้ว 'ก้อนน้ำแข็งไร้ความรู้สึก' คนนี้จะยิ้มได้ยังไง?
เฉินเซ่าชิงยกมือขึ้นบีบขมับ แล้วพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงมีความเกียจคร้านอยู่สามส่วน "ปล่อยข่าวออกไปว่าตระกูลเฉินกลับมาที่หยุนจิงแล้ว และกำลังเผชิญวิกฤตการเงินจนเกือบล้มละลาย"
หลี่เชียนตงมองเขาด้วยสีหน้างุนงง
???
ตระกูลเฉินเจอวิกฤตการเงินตั้งแต่เมื่อไหร่?
แล้วจะล้มละลายตั้งแต่เมื่อไหร่?
หลังจากนั้น หลี่เชียนตงก็เข้าใจ ภายใต้กระจกส่องปีศาจที่ชื่อว่า 'ใกล้ล้มละลาย' นี้ พวกผีร้ายสารพัดจะแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา เขายิ้มแล้วพูดว่า: "ได้ครับ!"
พูดจบ หลี่เชียนตงก็พูดต่อ: "พี่ห้า พรุ่งนี้เช้าอาเซียงกับคุณย่าจะไปตระกูลมู่เพื่อรับรู้ความสัมพันธ์ พี่จะไปด้วยไหม?"
"รับรู้ความสัมพันธ์?" เฉินเซ่าชิงเลิกคิ้ว ในดวงตามีแววเยาะหยัน
หลี่เชียนตงเข้าใจความหมายแฝงของเฉินเซ่าชิง "พี่ห้าวางใจได้ ธิดาตระกูลมู่ใจดีขนาดนั้น แม้แต่น้องสาวปลอมที่แย่งรังยังยอมให้อภัย เธอต้องอยู่เคียงข้างพี่ในยามยากแน่นอน!"
หลี่เชียนตงชื่นชมมู่โหยวหรงมาก และเชื่อในคุณธรรมของเธอ
มู่โหยวหรงไม่มีทางทำเรื่องอกตัญญูแน่นอน
แม้จะรู้ว่าตระกูลเฉินกำลังจะล้มละลาย เธอก็จะไม่ยกเลิกการแต่งงาน!
เฉินเซ่าชิงไม่พูดอะไร มือถือลูกประคำ ลูบเบาๆ
**
จากบ่อนการพนันถึงห้องใต้ดินที่ตระกูลเย่อาศัยอยู่ยังมีระยะทางอีกไกล ทั้งสองเดินประมาณยี่สิบนาทีจึงถึงบ้าน
เมื่อถึงบ้าน ก็เป็นเวลาตีสามกว่าแล้ว
"หลานสาว นอนหลับฝันดีนะ!"
"ลุงก็เช่นกันค่ะ"
เช้าวันรุ่งขึ้น เย่ซูตื่นแต่เช้า เธอต้มโจ๊ก กลัวว่าเย่จั่วจะไม่ชินกับโจ๊กขาว จึงต้มไข่อีกสองฟอง
ผ่านไปสักพัก เย่เซินเดินเข้ามาจากข้างนอก ตะโกนว่า: "พี่ ตื่นหรือยัง? ผมซื้อปาท่องโก๋กับซาลาเปาหมูมาแล้ว รีบออกมากินอาหารเช้าเร็ว!"
เย่ซูเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน เดินออกมาจากครัว ว่าเขาอย่างตำหนิ: "ใช้เงินฟุ่มเฟือยทำไม? พี่ต้มโจ๊กไว้แล้ว!"
เย่เซินยิ้มพูดว่า: "เดือนนี้ผมเพิ่งได้โบนัส! อีกอย่าง หลานสาวของผมกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ต้องให้เธอกินอาหารที่มีประโยชน์หน่อย"
พูดจบ เย่เซินก็พูดต่อ: "พี่ครับ หลานสาวของผมยังไม่ออกมาใช่ไหม? ผมจะไปเรียกเธอมากินข้าว!"
หลานสาว?
เย่ซูตกใจมาก!
หลานสาวที่เย่เซินพูดถึงคือใคร?
หรือว่าเป็นเย่จั่ว?
แต่เมื่อคืนเย่เซินยังเรียกเธอว่าไอ้ตาขาวอยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงกลายเป็นหลานสาวไปแล้ว?
เธอกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?
ในตอนนั้นเอง เย่จั่วเดินเข้ามาจากข้างนอก "แม่ ลุง อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
เย่ซูถามอย่างสงสัย: "จั๋วจั๋วไปไหนมา?"
"หนูออกไปวิ่งสองรอบค่ะ" ร่างกายของเจ้าของร่างเดิมแย่มาก แขนขาเล็กๆ แค่วิ่งไม่กี่รอบก็หอบแล้ว แต่เย่จั่วก็ไม่รีบร้อน เธอวางแผนจะค่อยๆ ฝึกไปทีละนิด
เย่เซินจูงแขนเย่จั่วให้นั่งลง "หลานสาว ลุงซื้อซาลาเปาหมูกับปาท่องโก๋มาแล้ว อ้อ ยังมีนมด้วย เสริมแคลเซียม! ตอนนี้หนูกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ต้องเสริมแคลเซียมเยอะๆ!"
"ขอบคุณลุงค่ะ"
ทั้งสองแสดงฉากลุงรักหลานหลานรักลุง
เย่ซูขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ "เย่... เย่เซิน... นาย... นายไม่ได้เป็นไข้นี่..."
เย่เซินยิ้มพูดว่า: "พี่ ทำไมพี่ถึงตกใจขนาดนี้! จั๋วจั๋วเป็นหลานสาวของผม ถ้าผมไม่ดีกับหลานสาว แล้วจะดีกับใคร?"
เย่ซู: "......" เธอสงสัยว่าเย่เซินกำลังแสดงละคร แต่เธอไม่มีหลักฐาน
มื้อนี้ เย่ซูกินอย่างงุนงง
กินเสร็จ เย่จั่ววางตะเกียบลง มองไปที่เย่ซู "แม่คะ หนูเห็นว่าสีหน้าแม่ไม่ค่อยดี เดี๋ยวหนูพาแม่ไปโรงพยาบาลนะคะ?"
เย่ซูยิ้มพูดว่า: "ไม่ต้องหรอก แม่สบายดี!"
ไปโรงพยาบาลไม่ต้องใช้เงินหรือไง?
เย่ซูเป็นคนที่แม้จะป่วยก็จะอดทน
สภาพครอบครัวก็ไม่ดีอยู่แล้ว เธอไม่อยากเป็นภาระเพิ่ม
เย่จั่วพูดต่อ: "ถ้าแม่ไม่อยากไปโรงพยาบาล ก็ให้หนูตรวจให้แม่ก็ได้ค่ะ หนูพอรู้ศาสตร์ชี่หวงอยู่บ้าง"
"จั๋วจั๋วรู้แพทย์แผนจีนด้วยเหรอ?"
เย่จั่วทำท่าด้วยมือ "รู้แค่นิดหน่อยเท่านั้นค่ะ"
ในโลกต่างมิติ เย่จั่วเป็นหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงโด่งดัง และเจ้าของร่างเดิมก็เคยอยู่ในตระกูลใหญ่มาก่อน ตระกูลใหญ่มักจะส่งลูกหลานไปเรียนพิเศษหลายอย่าง การรู้แพทย์แผนจีนบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
"งั้นก็ตรวจให้แม่หน่อยสิ"
เย่จั่วพยักหน้า ยื่นมือจับข้อมือของเย่ซู ตั้งสมาธิฟังชีพจร
ร่างกายของเย่ซูไม่ดีมาก
ชี่พร่อง เลือดพร่อง พร้อมกับมีอาการขาดสารอาหารและไอเรื้อรัง
ครู่หนึ่ง เย่จั่วปล่อยมือเย่ซู แล้วพูดต่อ: "แม่คะ แม่เคยบริจาคเลือดมาก่อนใช่ไหม?"
เย่ซูตกใจก่อน แล้วจึงพยักหน้า
เย่เซินแทรกขึ้นมา "บริจาคเลือดอะไรกัน! ชัดๆ ว่าขายเลือด กับสภาพร่างกายของพี่ โรงพยาบาลไหนจะกล้ารับบริจาคเลือด?"
ก่อนบริจาคเลือดต้องตรวจร่างกายก่อน ถ้าสุขภาพไม่ดี โรงพยาบาลจะปฏิเสธ
"เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ยังไง?"
เย่เซินพูดอย่างโกรธเคือง: "ก็เพื่อซื้อโทรศัพท์ยี่ห้อผลไม้ให้มู่โหยวหรงไง!"
โทรศัพท์ยี่ห้อผลไม้เป็นสมาร์ทโฟนระดับไฮเอนด์ ราคาแพงมาก! คนธรรมดาซื้อไม่ไหว
เมื่อปีที่แล้ว มู่โหยวหรงขู่ว่าจะอดอาหารเพื่อซื้อโทรศัพท์ยี่ห้อผลไม้
เย่ซูรักลูกสาวมาก กลัวว่ามู่โหยวหรงจะเป็นอะไรไป จึงไปหาคลินิกเถื่อน ขายเลือดเพื่อหาเงินซื้อโทรศัพท์
และเพราะการขายเลือดครั้งนี้ ทำให้ร่างกายของเย่ซูที่อ่อนแอ ยิ่งอ่อนแอลงไปอีก


## 008：ไม่คู่ควร

เย่ซูเป็นแม่ที่ดี
น่าเสียดายที่มู่โหยวหรงไม่ใช่ลูกสาวที่ดี
นอกจากการขายเลือดแล้ว มู่โหยวหรงยังทำเรื่องเห็นแก่ตัวอีกมากมาย
ไม่นานมานี้ มู่โหยวหรงยังเสนอให้เย่ซูขายไตเพื่อซื้อบ้าน
ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลมู่มาหาถึงที่ เย่ซูก็คงไปขายไตจริงๆ...
หลังจากนั้น มู่โหยวหรงก็ยิ่งเลวร้ายขึ้น
เธอประกาศไปทั่วว่าเย่ซูเป็นเมียน้อยที่ไม่กล้าออกหน้า แถมยังพูดกลับดำเป็นขาวว่าเย่ซูสลับตัวลูก... โดยไม่สนใจบุญคุณที่เย่ซูเลี้ยงดูเธอมาหลายปี
ก่อนหน้านี้เย่เซินไม่เข้าใจว่าทำไมเย่ซูที่ใจดีขนาดนี้ถึงให้กำเนิดลูกสาวที่เห็นแก่ตัวอย่างมู่โหยวหรง จนกระทั่งตระกูลมู่มาหา เขาถึงได้เข้าใจ
ที่แท้มู่โหยวหรงไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเย่ซู
เรื่องลูกสาวถูกสลับตัวเป็นความช็อกอย่างมากสำหรับเย่ซู เธอไม่เคยคิดว่าลูกสาวที่เลี้ยงมาหลายปีจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ
ลูกบุญธรรมกลับไปหาบรรพบุรุษแท้ๆ และกลายเป็นศัตรูกับเธอ ส่วนลูกแท้ๆ ก็ไม่ยอมรับเธอ... แม้แต่จะยอมรับว่าเธอเป็นแม่ก็ไม่
เย่ซูรู้สึกว่าความพยายามของเธอหลายปีกลายเป็นเรื่องตลก เธอถึงขั้นคิดจะฆ่าตัวตาย โชคดีที่เย่จั่วกลับมา
เย่จั่วก้มหน้าเขียนใบสั่งยาพลางพูดว่า "แม่คะ เดี๋ยวหนูจะไปกับแม่ไปลาออกจากร้านเนื้อย่างนะคะ"
เพื่อความเป็นอยู่ ตอนนี้เย่ซูทำงานอยู่ที่ร้านบาร์บีคิว
"ลาออกเหรอ?" เย่ซูถามอย่างตกใจ "ทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ!"
แม้ว่าเงินเดือนที่ร้านเนื้อย่างจะไม่สูง แต่ก็ช่วยเสริมค่าใช้จ่ายในบ้านได้บ้าง!
ถ้าลาออกจากงานจริงๆ ครอบครัวของพวกเขาจะกินลมกินแล้งหรือ?
เขียนใบสั่งยาเสร็จ เย่จั่ววางปากกาลง "แม่คะ สภาพร่างกายของแม่ไม่สามารถทำงานได้อีกแล้ว! ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก อาจถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต"
เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เซินตกใจมาก รีบพูดว่า "พี่ครับ ฟังจั๋วจั๋วเถอะ! ไม่มีอะไรสำคัญเท่าสุขภาพ!"
เย่จั่ววินิจฉัยได้ทันทีว่าเย่ซูเคยขายเลือด ดังนั้นเย่เซินจึงเชื่อมั่นในความสามารถทางการแพทย์ของเธออย่างสุดใจ
"พวกเธอนี่ ตื่นตูมเกินไปแล้ว ร่างกายฉันเป็นแบบนี้มาตลอด จะมีปัญหาอะไรได้?" เย่ซูพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เย่จั่วพูดต่อ "แม่คะ ถ้าแม่ไม่อยากลาออกเพราะเรื่องเงิน แม่ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ เมื่อวานหนูยืมเงินเพื่อนมาหนึ่งหมื่นหยวน หนูตั้งใจจะเอาเงินหนึ่งหมื่นนี้ไปซื้อกองทุนและผลิตภัณฑ์ทางการเงิน"
จริงๆ แล้ว เงินของเธอล้วนเป็นเงินที่ได้จากการพนัน ไม่ได้ยืมเพื่อนมาเลย เพราะเย่ซูไม่ชอบการพนัน เธอจึงพูดแบบนี้
เย่เซินรีบหยิบเงินทั้งหมดในกระเป๋าสตางค์ออกมา "พี่ครับ นี่เป็นเงินเดือนและโบนัสที่ผมได้เมื่อวาน ต่อไปเงินเดือนทุกเดือนของผมจะให้พี่เก็บ"
"พี่รับเงินของน้องไม่ได้หรอก" เย่ซูปฏิเสธ
เย่เซินพูดว่า "พี่ครับ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่มีของพี่ของผม ผมหวังให้พี่สบายดี"
เย่ซูยิ้มพูดว่า "ร่างกายพี่ไม่เป็นไรจริงๆ"
เป็นพี่สาว เป็นแม่
เย่ซูไม่สามารถทำตัวไม่ทำอะไรเลย อยู่บ้านรักษาตัวอย่างไร้ความรู้สึกได้
เย่จั่วมองเย่ซูแบบนั้น "แม่คะ พวกเราเพิ่งได้พบกัน หนูไม่อยากเสียแม่ไปเพราะเรื่องเงิน เจ็บนานไม่เท่าเจ็บนิดเดียว ถ้าแม่ยืนกรานจะไปทำงาน หนูจะออกจากบ้านนี้ทันที แล้วทำเหมือนไม่เคยมีแม่คนนี้ จะได้ไม่เสียใจในภายหลัง!"
พูดจบ เย่จั่วหันหลังเดินจากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"หลานสาวคนโต! อย่าไป!" เย่เซินรีบดึงเย่จั่วไว้ แล้วหันไปมองเย่ซู "พี่ครับ รีบตัดสินใจสิครับ!"
เย่ซูลังเลเล็กน้อย แล้วพูดว่า "จั๋วจั๋ว แม่สัญญากับหนู แม่... จะลาออก"
"ดีค่ะ" เย่จั่วยิ้มเล็กน้อย จับมือเย่ซู "งั้นแม่ เราไปกันเถอะค่ะ!"
แม่ลูกเดินผ่านทางเดินยาวในห้องใต้ดิน เย่ซูเป็นคนดี หลายคนทักทายเธอ "เย่ซู ออกไปข้างนอกเหรอ?"
เย่ซูแนะนำคนเหล่านี้ให้เย่จั่วรู้จักทีละคน "จั๋วจั๋ว นี่แม่ใหญ่หวัง นี่ป้าหลิว"
เย่จั่วทักทายทุกคนอย่างสุภาพ
"เย่ซู เด็กคนนี้เป็นหลานสาวเธอเหรอ?"
เย่ซูยิ้มพูดว่า "พี่หลิว นี่เย่จั๋ว ลูกสาวฉันเอง"
"โอ้โห! สวยจริงๆ! เย่ซู ต่อไปเธอมีบุญแล้วนะ!"
หลังจากทั้งสองคนเดินไป ด้านหลังก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์
"ลูกสาวแท้ๆ ของเย่ซูสวยจริงๆ! เหมือนเย่ซูด้วย!"
"สวยก็สวย แต่น่าเสียดายที่เป็นลูกนอกสมรสที่ไม่มีใครต้องการ"
"ไม่รู้ว่าเย่ซูคิดยังไง สวยขนาดนั้น จะแต่งงานกับใครก็ได้ ทำไมต้องไปเป็นเมียน้อยคนอื่นด้วย! สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลย กลับต้องมาอยู่ห้องใต้ดิน"
"พูดอะไรของเธอ เมียน้อยไม่อยู่ห้องใต้ดินจะอยู่ที่ไหน? ใครใช้ให้เธอไปทำลายครอบครัวคนอื่นล่ะ!"
"กรรมตามสนอง!"
"......"
ไม่นาน เย่ซูก็พาเย่จั่วมาถึงร้านบาร์บีคิวที่เธอทำงานอยู่
เจ้าของร้านบาร์บีคิวเป็นหญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบ ชื่อเฉียนหลิงอี้
เมื่อได้ยินว่าเย่ซูจะลาออก เฉียนหลิงอี้ก็พูดอย่างไม่พอใจ "ตอนนี้กำลังยุ่งที่สุด เธอจะลาออกกะทันหัน รีบร้อนแบบนี้ จะให้พวกเราไปหาคนที่ไหน?"
เย่ซูรู้สึกไม่ดีมาก พูดว่า "เถ้าแก่ คุณพอจะ... ยืดหยุ่นให้หน่อยได้ไหมคะ..."
"ฉันเปิดร้านบาร์บีคิว ไม่ได้ทำการกุศล ถ้าพนักงานทุกคนในร้านฉันเป็นแบบพวกเธอ ฉันก็ไม่ต้องทำธุรกิจแล้ว เธอจะลาออกต้องบอกล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งเดือน ฉันจะได้หาคนใหม่ เธอจะลาออกก็ลาออกเลย แล้วพวกเราจะไปหาคนที่ไหน? ลาออกได้ แต่ต้องหักเงินเดือนหนึ่งเดือน!"
เย่ซูได้ยินแล้วรีบพูดว่า "งั้นฉันไม่ลาออกแล้ว"
เงินเดือนหนึ่งเดือนมีสองพันกว่าหยวนนะ
ถ้าถูกหักหมด เธอเสียดาย
เย่จั่วมองไปที่เฉียนหลิงอี้ "ป้าคะ แม่ของหนูสุขภาพไม่ดี ต้องการเวลาพักฟื้น เอาอย่างนี้ดีไหมคะ หนูจะมาทำงานแทนแม่หนึ่งเดือน ให้เวลาป้าหาคนใหม่ ป้าว่าได้ไหมคะ?"
"เธอเหรอ?" เฉียนหลิงอี้มองเย่จั่วตั้งแต่หัวจรดเท้า "เด็กน้อย อย่าล้อเล่นเลย งานนี้ไม่ใช่งานที่เธอทำได้หรอก"
เด็กผู้หญิงคนนี้แขนขาบอบบาง จะทำงานนี้ได้หรือ?
เย่ซูดึงมือเย่จั่วเบาๆ "จั๋วจั๋ว งั้นเงินเดือนหนึ่งเดือนนี้ก็ช่างมันเถอะ..."
เย่จั่วยิ้มเล็กน้อย แล้วมองไปที่เฉียนหลิงอี้ "ป้าคะ ให้หนูลองดูก่อนได้ไหมคะ! ถ้าทำไม่ได้จริงๆ ป้าก็ไล่หนูออกก็ได้"
แม้เงินเดือนจะไม่มาก แต่เย่ซูได้มาด้วยหยาดเหงื่อ
เย่จั่วไม่อยากให้ความพยายามหนึ่งเดือนของเย่ซูสูญเปล่า
เฉียนหลิงอี้ยิ้มพูดว่า "ก็ได้! เห็นแก่ที่เธอมีความกตัญญู ฉันจะให้โอกาสเธอสักครั้ง! แต่ฉันขอพูดตรงๆ ไว้ก่อน ถ้าเธอทำไม่ได้ ก็ต้องออกไปทันที!"
"ขอบคุณป้าค่ะ"
"เข้างานหกโมงครึ่ง อย่าลืมล่ะ" เฉียนหลิงอี้เสริม
ออกจากร้านบาร์บีคิว เย่จั่วพาเย่ซูไปที่ร้านยาจีน
เย่ซูถามอย่างแปลกใจ "จั๋วจั๋ว พวกเรามาร้านยาจีนทำไมเหรอ?"
เย่จั่วตอบ "ซื้อยาค่ะ! ร่างกายของแม่แค่พักผ่อนอย่างเดียวไม่พอ ต้องใช้ยาจีนบำรุงด้วย"
**
อีกด้านหนึ่ง
บ้านตระกูลมู่
หัวหน้าคนรับใช้วิ่งเข้ามาในห้องรับแขกอย่างรีบร้อน "คุณชาย คุณนาย คนในตระกูลเซินกำลังจะมาถึงแล้วครับ!"
"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?" หมู่ต้าปิงตกใจ
หมู่ต้าปิงเพิ่งได้รับข่าวเช้านี้ว่าตระกูลเซินกลับมาที่เมืองหยุนจิงแล้ว และรู้ว่าตระกูลเซินกำลังประสบวิกฤตทางการเงินและกำลังจะล้มละลาย
แต่หมู่ต้าปิงไม่คิดว่าตระกูลเซินจะมาหาเร็วขนาดนี้
เสิ่นหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ตระกูลเซินกลับมาในช่วงนี้ เป็นเพราะเรื่องงานแต่งงานของลูกชายคนที่ห้าของพวกเขากับโหยวหรงหรือเปล่าคะ?"
หมู่ต้าปิงพูด "ต้องใช่อยู่แล้ว! แน่นอน! ตระกูลเซินประสบวิกฤตทางการเงิน กำลังจะล้มละลาย ตอนนี้พวกเขาแค่อยากใช้การแต่งงานมาอุดรูรั่วทางการเงิน!"
"ไม่ได้!" เสิ่นหรงพูด "โหยวหรงลูกเราไม่สามารถแต่งเข้าตระกูลเซินได้!"
ในใจของเสิ่นหรง มู่โหยวหรงคือดวงจันทร์บนฟ้า เป็นเทพธิดานภาที่เก้า!
เธอจะแต่งงานกับคนที่กำลังจะล้มละลายได้อย่างไร?
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
"ไม่ต้องให้เธอบอกหรอก! ฉันรู้แน่นอนว่าโหยวหรงไม่สามารถแต่งไปได้!" สีหน้าของหมู่ต้าปิงดูไม่ดีเลย
คำมั่นสัญญาการแต่งงานระหว่างตระกูลเซินและมู่ไม่ใช่ความลับในเมืองหยุนจิง
ตระกูลมู่เป็นตระกูลใหญ่ที่มีประวัติร้อยปี นับย้อนขึ้นไปหลายรุ่น ยังมีขุนนางในราชสำนัก การผิดสัญญาโดยไม่มีเหตุผล จะไม่ทำให้คนหัวเราะเยาะหรือ?
ดังนั้น ต้องหาวิธีที่ทั้งสองฝ่ายพอใจ


## 009：ยกเลิกการหมั้น！

ตอนนี้ตระกูลเฉินกำลังจะล้มละลาย ในขณะที่ตระกูลมู่กำลังรุ่งเรืองสุดขีด
หากมู่โหยวหรงยังแต่งงานกับลูกชายคนที่ห้าของตระกูลเฉิน นั่นไม่เท่ากับเสียเปรียบหรือ?
ธิดาแห่งตระกูลมู่อย่างพวกเขา จะยอมเสียเปรียบได้อย่างไร?
แต่ถ้าตอนนี้จะยกเลิกการหมั้น คนภายนอกจะมองตระกูลมู่อย่างไร?
ในขณะที่สามีภรรยากำลังลำบากใจ มู่โหยวหรงก็เดินเข้ามาจากด้านข้าง "พ่อแม่ ทำไมพวกท่านถึงหน้าตาเป็นกังวลแบบนี้?"
เสิ่นหรงถอนหายใจ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้มู่โหยวหรงฟัง
มู่โหยวหรงมีความทรงจำจากชาติก่อน เธอจำได้ว่าในชาติก่อนตระกูลเฉินก็กลับมาที่หยุนจิงตอนที่กำลังจะล้มละลายเช่นกัน
การที่ตระกูลเฉินกลับมาในเวลานี้ ก็ถือว่าปกติ
มู่โหยวหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย "การกระทำของคนในตระกูลเฉินแบบนี้ มันต่างอะไรกับคางคกอยากกินเนื้อหงส์?"
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ใช่หงส์!
เธอคือเฟิ่งหวงที่โบยบินในท้องฟ้า!
ตระกูลที่กำลังจะล้มละลาย อยากจะแต่งงานกับเธอ
นี่มันไม่ใช่ความฝันกลางวันหรอกหรือ?
"ใช่ไหมล่ะ!" เสิ่นหรงรับคำ: "เรื่องมันผ่านมากี่ปีแล้ว พวกเขายังจำได้อยู่ในใจ ไม่รู้จักชั่งน้ำหนักตัวเองว่าหนักเท่าไหร่ กล้าคิดถึงลูกสาวฉัน! ช่างไร้ยางอายจริงๆ!"
มู่โหยวหรงพูดต่อ: "พ่อแม่ เรื่องนี้เดี๋ยวพวกท่านไม่ต้องออกหน้าแล้ว ฉันจะเป็นคนพูดกับพวกเขาเอง นี่คือศตวรรษที่ 21 เราเน้นเรื่องเสรีภาพในการแต่งงาน เสรีภาพในความรัก เดี๋ยวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ไม่เกี่ยวกับพวกท่าน"
เกิดใหม่อีกชาติ มีไพ่ตายในมือ เธอจะไม่แต่งงานเลยก็ได้!
ถ้าจะแต่งงาน ก็ต้องแต่งกับคนที่คู่ควรกับเธอ!
เธอจะแต่งงานกับท่านเฉินห้าที่อยู่บนยอดพีระมิด
เมืองเล็กๆ อย่างหยุนจิงนี้ ไม่สามารถกักขังเธอไว้ได้!
ลูกชายคนที่ห้าของตระกูลเฉินคืออะไร?
แม้ว่าเฉินเหล่าอู๋จะเป็นลูกคนที่ห้าของตระกูลเฉิน แต่เขาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับท่านเฉินห้าเลย
ถ้าเฉินเหล่าอู๋เป็นท่านเฉินห้า ตระกูลเฉินก็คงไม่ใกล้ล้มละลาย และต้องพึ่งการแต่งงานเพื่อแก้ปัญหาแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น มู่โหยวหรงได้ใช้ไพ่ตายตรวจสอบแล้ว คนที่ปรากฏตัวในงานเลี้ยงของตระกูลมู่เมื่อคืนนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คือท่านเฉินห้า
เธอต้องคว้าท่านเฉินห้าให้ได้!
ไม่ให้เรื่องราวในชาติก่อนเกิดขึ้นอีก
ในขณะนั้น คนรับใช้เดินเข้ามา "คุณชายคุณหญิง อาม่าเฉินและภรรยาเฉินมาถึงแล้ว"
"เชิญพวกเขาเข้ามาเร็ว" หมู่ต้าปิงพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ไม่นาน สองร่างก็ปรากฏในห้องรับแขก
คุณหญิงเฒ่าที่เดินนำหน้า ผมขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย
ผู้หญิงที่เดินตามมา ใบหน้าเปล่งปลั่ง ดูอายุไม่ชัดเจน
สองคนนี้ คนหนึ่งคืออาม่าเฉิน อีกคนคือมารดาของเฉินเซ่าชิง โจวเซียง
หมู่ต้าปิงรีบเดินไปต้อนรับที่ประตู
"อาม่า น้องสะใภ้ พวกท่านมาถึงหยุนจิงเมื่อไหร่? ทำไมไม่บอกล่วงหน้า ฉันจะได้จัดงานต้อนรับ" แม้ในใจจะดูถูกคนตระกูลเฉิน แต่การรักษาหน้าตาก็ยังต้องทำ
เสิ่นหรงรีบให้คนรับใช้ชงชา
อาม่าเฉินยิ้มพูด: "ต้าปิง พวกเจ้าสองสามีภรรยาช่างมีมารยาทเหลือเกิน! นี่คือโหยวหรงใช่ไหม? เด็กสาวช่างสวยจริงๆ!"
"อาม่าชมเกินไปแล้ว เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ยังไม่รู้จักโลก"
ลูกสาวของเขาเก่งแน่นอน!
ลูกชายคนที่ห้าของตระกูลเฉินจะคู่ควรกับลูกสาวเขาได้อย่างไร?
หมู่ต้าปิงในใจด่าอาม่าเฉินไปแล้วหมื่นครั้ง
อาม่าช่างมีชีวิตอยู่มาหลายปีโดยเปล่าประโยชน์!
ไม่ดูความแตกต่างระหว่างสองตระกูลว่ามีมากแค่ไหน!
กำลังจะล้มละลายแล้ว ยังกล้ามาขอรับญาติ
หลังจากพูดคุยเรื่องทั่วไปสักพัก อาม่าเฉินก็เข้าเรื่อง "ต้าปิง พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องพูดอ้อมค้อม วันนี้พวกเรามาเพื่อเรื่องของเด็กสองคน"
หมู่ต้าปิงแกล้งทำเป็นงง: "เรื่องของเด็กสองคน?"
อาม่าเฉินพูดต่อ: "ก็คือการหมั้นระหว่างเส้าชิงของเราและโหยวหรง"
ในอดีต ตระกูลมู่เกือบล้มละลาย เป็นหัวหน้าครอบครัวเฉินไห่เฟิงที่ช่วยเหลือจึงรักษาตระกูลมู่ไว้ได้ ตระกูลมู่เพื่อตอบแทนบุญคุณ จึงให้คำมั่นว่า หากในอนาคตพวกเขามีลูกสาว จะต้องยกให้แต่งงานกับลูกชายคนที่ห้าของตระกูลเฉิน เฉินเซ่าชิง
ตอนนั้น เฉินเซ่าชิงอายุเพียง 4 ขวบ
แปดปีต่อมา ตระกูลมู่ก็มีธิดา
เฉินไห่เฟิงเดินทางไกลจากเมืองหลวงกลับมาเป็นพิเศษ เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของเด็ก และได้แลกเปลี่ยนของมงคล
ความสัมพันธ์ทางการแต่งงานของสองตระกูลจึงผูกพันกันตั้งแต่นั้น
มู่โหยวหรงพูดแทรกอย่างเหมาะสม "อาม่า ปีนี้ฉันอายุเพียง 18 ปี ยังไม่อยากคิดเรื่องสำคัญของชีวิต และตระกูลเฉินของท่านก็เป็นตระกูลใหญ่ ฉันเป็นแค่สาวธรรมดา จะคู่ควรกับคุณเฉินได้อย่างไร?"
อาม่าเฉินไม่ได้คิดลึกซึ้ง ยิ้มมองมู่โหยวหรง "คู่ควรสิ คู่ควร! เด็กดี เธอสวยขนาดนี้ จะไม่คู่ควรได้อย่างไร! เธอวางใจได้ เมื่อการหมั้นได้กำหนดไว้แล้ว ตระกูลเฉินของเราจะไม่ผิดคำพูด ฉันจะให้เส้าชิงแต่งงานกับเธอแน่นอน"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของมู่โหยวหรงก็เปลี่ยนไป
ยายแก่คนนี้ช่างไม่มีหูตาเอาเสียเลย!
แม้แต่คำพูดประชดของเธอก็ยังฟังไม่ออก
ที่จริงคือเฉินเหล่าอู๋ไม่คู่ควรกับเธอต่างหาก!
ทำเหมือนกับว่าเธอได้แต่งงานกับเฉินเหล่าอู๋เป็นการยกระดับตัวเอง
ช่า!
อะไรกัน!
ช่างน่ารังเกียจ
สีหน้าของหมู่ต้าปิงและเสิ่นหรงก็ไม่ค่อยดีนัก
อาม่าเฉินหมายความว่าอย่างไร?
ทำไมเธอถึงไม่รู้จักตัวเองเลย?
โจวเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย สังเกตเห็นอย่างฉับไวว่าสีหน้าของสามีภรรยามู่และมู่โหยวหรงดูไม่ค่อยดี จึงมองอาม่าเฉิน
สายตาประสานกัน
สายตาของทั้งสองคนเปลี่ยนไป
โจวเซียงยิ้มและลุกขึ้น "พี่มู่ พี่สะใภ้ แม่ของฉันหมายความว่า การมาครั้งนี้ก็เพื่อจะตกลงเรื่องของเด็กทั้งสอง ตอนนี้เด็กทั้งสองโตแล้ว ถ้าตกลงเร็วๆ พวกเราผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายก็จะสบายใจ"
"คุณป้า นี่เป็นเรื่องสำคัญของชีวิตฉัน พ่อแม่ฉันตัดสินใจแทนไม่ได้" มู่โหยวหรงพูดต่อ: "ท่านอย่าทำให้พ่อแม่ฉันลำบากใจเลย เมื่อท่านมาวันนี้แล้ว ฉันขอพูดให้ชัดเจนเลยนะคะ ตอนนี้ฉันอยากตั้งใจเรียนเท่านั้น ไม่อยากวอกแวกไปคิดเรื่องอื่น ดังนั้น การหมั้นของสองตระกูลเรายกเลิกไปเถอะ เพราะตอนนี้ไม่ใช่ยุคศักดินาที่มีการแต่งงานแบบคลุมถุงชนแล้ว"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวเซียงก็ตะลึง
อาม่าเฉินก็ตะลึงเช่นกัน
ทั้งสองคนมองมู่โหยวหรงอย่างนั้น
มู่โหยวหรงพูดต่อ: "ฉันเชื่อว่าคุณเฉินจะต้องหาผู้หญิงที่คู่ควรกับเขาได้แน่นอน"
เธอไม่ใช่คนที่คนไร้ชื่อเสียงอย่างลูกชายคนที่ห้าของตระกูลเฉินจะได้แต่งงานด้วย!
หมู่ต้าปิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อยและลุกขึ้น "อาม่า น้องสะใภ้ เด็กพูดจาไม่รู้หนักเบา ถ้ามีอะไรที่พูดไปแล้วทำให้พวกท่านไม่พอใจ ก็โปรดอย่าถือสาเธอเลย"
"พ่อ หนูโตแล้ว! หนูมีสิทธิ์เลือกแล้ว!" มู่โหยวหรงมองหมู่ต้าปิง สีหน้ามุ่งมั่น
หมู่ต้าปิงพูดต่อ: "ฉันมีลูกสาวแค่โหยวหรงคนเดียว ปกติตามใจเธอมาก พวกท่านอย่าเห็นว่าฉันเป็นพ่อของเธอ แต่จริงๆ แล้วฉันตัดสินใจแทนเธอไม่ได้เลย... อย่างที่เขาว่า บังคับให้แตงโมหวานไม่ได้ การหมั้นนี้ยกเลิกไปเถอะ"
โจวเซียงยังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า "พี่มู่ การยกเลิกการหมั้นไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะคะ สองตระกูลเรามีความสัมพันธ์มาหลายปี และไห่เฟิงก่อนตายยังสั่งเป็นพิเศษว่า ให้พวกเราปฏิบัติตามการหมั้นนี้..."
เฉินไห่เฟิงเป็นคนรักษาคำพูด และสนิทกับหมู่ต้าปิงเหมือนพี่น้อง
แม้ว่าตอนนี้ตระกูลเฉินจะอยู่ในระดับที่ตระกูลมู่เล็กๆ ไม่อาจเทียบได้ แต่ตระกูลเฉินก็ยังคงรักษาคำพูดและสัญญา!
ไม่คิดว่า... ตระกูลมู่จะขอยกเลิกการหมั้น
และมู่โหยวหรงยังพูดเป็นนัยว่า ตระกูลเฉินไม่คู่ควรกับเธอ
หรือเป็นแค่ความรู้สึกผิดๆ?
ปฏิกิริยาของโจวเซียงอยู่นอกเหนือความคาดหมายของหมู่ต้าปิง
เขาไม่คิดว่า แม้จะพูดถึงขนาดนี้แล้ว โจวเซียงยังหน้าด้านไม่อยากยกเลิกการหมั้น
ช่างไร้ยางอายจริงๆ!
"น้องสะใภ้" หมู่ต้าปิงเงยหน้ามองโจวเซียง "คนเราต้องรู้จักตัวเอง บางคำพูดเราก็พูดชัดเจนแล้ว เธอก็เป็นคนฉลาด ทำไมต้องแกล้งโง่ด้วย?"


## 010：กลับไปอย่างสง่างาม!

เมื่อพูดจบ หมู่ต้าปิงก็พูดต่อว่า:
"ฉันรู้ว่าตระกูลเซินของพวกคุณกำลังประสบวิกฤตการเงิน และฉันยังจำได้ว่าเมื่อตระกูลมู่ของเราลำบาก ตระกูลเซินของพวกคุณได้ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่พวกคุณไม่สามารถใช้เรื่องนี้มาเรียกร้องบุญคุณได้ นี่ไม่ใช่การกระทำของคนที่เป็นสุภาพบุรุษ!"
ตระกูลเซินประสบวิกฤตการเงิน?
ตระกูลเซินประสบวิกฤตการเงินตั้งแต่เมื่อไหร่?
ที่แท้ตระกูลมู่ต้องการยกเลิกการหมั้นเพราะเรื่องนี้?
โจวเซียงหรี่ตามอง
หมู่ต้าปิงโบกมือให้คนรับใช้นำถาดที่คลุมด้วยผ้าแดงมา "น้องสะใภ้ เมื่อตระกูลมู่ของเราประสบวิกฤต น้องไห่เฟิงได้ให้เงินเราหนึ่งแสนหยวน ตอนนี้ตระกูลมู่ของเราขอคืนเงินพร้อมของมัดจำเป็นสองเท่า"
เมื่อก่อนเซินไห่เฟิงให้เงินหนึ่งแสนหยวน
ตอนนี้พวกเขาคืนสองแสน นับว่าทำดีที่สุดแล้ว!
หมู่ต้าปิงพูดพลางเปิดผ้าแดงที่คลุมถาดออก
บนถาดเต็มไปด้วยธนบัตรใหม่เอี่ยมวางซ้อนกันเป็นปึก และหยกรูปมังกรหนึ่งชิ้น
โจวเซียงเงยหน้ามองหมู่ต้าปิง
ราวกับเพิ่งรู้จักหมู่ต้าปิงเป็นครั้งแรก
ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เธอคงไม่มีวันเชื่อว่าคนตรงหน้านี้คือหมู่ต้าปิง!
ที่แท้เวลาก็เปลี่ยนคนได้จริงๆ
เมื่อก่อนที่ตระกูลมู่และตระกูลเซินตกลงเป็นญาติกัน ไม่ใช่เพราะตระกูลเซินบังคับ แต่เป็นเพราะหมู่ต้าปิงเป็นคนสัญญาเอง
ตอนนี้เพียงเพราะข่าวลือว่าตระกูลเซินประสบวิกฤตการเงิน ก็จะตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเซิน ขอถอนหมั้น แถมยังทำตัวเป็นคนชอบธรรม
การกลับคำพูดเช่นนี้ ช่างหน้าไหว้หลังหลอกที่สุด!
เห็นโจวเซียงไม่พูด หมู่ต้าปิงขมวดคิ้ว "ยังไง? คิดว่าน้อยไป? นี่มันสองแสนนะ! น้องสะใภ้ คนโลภมากลาภหาย"
สองแสนยังว่าน้อย!
นี่มันไร้ยางอายแล้ว
โจวเซียงมองหมู่ต้าปิง "หมู่ต้าปิง! คุณเป็นคนอกตัญญูไร้คุณธรรม!"
ถ้าไม่ใช่เพราะเงินหนึ่งแสนเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน ตระกูลมู่จะมีวันนี้ได้หรือ?
ตอนนี้ตระกูลมู่กลับเอาเงินสองแสนมาดูถูกคน
ช่างน่าขัน!
"คุณอยากได้เท่าไหร่? บอกมาเลย!" หมู่ต้าปิงกัดฟันพูด หรี่ตามอง "แต่โจวเซียง คุณอย่าได้ลืมตัว! ความอดทนของคนมีขีดจำกัดนะ!"
โจวเซียงหยิบหยกอีกชิ้นจากกระเป๋า ขว้างลงพื้นอย่างแรง "ได้ ในเมื่อคุณยืนกรานจะถอนหมั้น ฉันก็จะทำตามใจคุณ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป การหมั้นระหว่างสองตระกูลของเราเป็นอันยกเลิก! ตัดขาดทั้งบุญคุณและไมตรี! ไม่ขอพบหน้ากันอีก! พวกคุณอย่าได้มาเสียใจทีหลัง!"
เสียใจ?
โจวเซียงคิดจริงๆ หรือว่าตระกูลเซินเป็นของวิเศษอะไร?
สายตาของมู่โหยวหรงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "คุณป้า ขอให้คุณจำสิ่งที่คุณทำวันนี้ไว้ด้วย อย่าได้เสียใจ แล้วทำอะไรที่ผิดคำพูด น่าอับอายขายหน้า!"
มู่โหยวหรงไม่อยากมีความสัมพันธ์กับตระกูลที่ล้มละลายอย่างตระกูลเซิน
ถ้าจะตัดก็ต้องตัดให้สิ้นซาก
เพื่อป้องกันไม่ให้ตระกูลเซินมาก่อเรื่องวุ่นวายในภายหลัง
หมู่ต้าปิงหยิบธนบัตรอีกไม่กี่ใบจากกระเป๋าสตางค์วางบนถาด "น้องสะใภ้ สองตระกูลของเรามีความสัมพันธ์กันมาหลายปี เงินเพิ่มเติมนี้ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฉัน พวกคุณแม่ม่ายลูกกำพร้าอยู่ข้างนอกก็ไม่ง่าย ถ้าวันหน้าชีวิตลำบากจนอยู่ไม่ได้ ต้องนอนข้างถนน ก็ยังมาพึ่งพาตระกูลมู่ของเราได้นะ! พอดีห้องคนรับใช้ที่บ้านเรายังว่างอยู่หลายห้อง ถือว่าเราทำบุญก็แล้วกัน!"
เมื่อถึงขั้นหน้าไม่รับกันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งอีกต่อไป ยังไงตระกูลเซินตอนนี้ก็แค่ตระกูลที่ล้มละลายเท่านั้น
โจวเซียงคว้าหยกอีกชิ้น หันตัวพยุงท่านยายเซิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ "แม่ เรากลับกัน!"
ท่านยายเซินเป็นคนที่เคยผ่านเหตุการณ์ใหญ่ๆ มามาก แม้จะโกรธมาก แต่ก็ไม่แสดงออกมา
"น้องสะใภ้ คุณลืมเงินไป!" หมู่ต้าปิงสั่งให้คนรับใช้นำเงินไปให้
โจวเซียงหันหน้ากลับมาเล็กน้อย พูดคำหยาบเป็นครั้งแรกในชีวิต "ตระกูลเซินของเราไม่ได้ขัดสนเงินเสี่ยวเฉียนแค่นี้! เงินนี้ให้พวกคุณไปซื้อโลงศพเถอะ!"
หมู่ต้าปิงหัวเราะออกมา ปรบมือพูดว่า "ดี ดี ดี! มีศักดิ์ศรีนัก! มีศักดิ์ศรีนัก! วันนี้ฉันได้เห็นแล้วว่าอะไรคือการจนจนเหลือแต่ศักดิ์ศรี!"
ถ้าคนตระกูลเซินวางตัวต่ำลงหน่อย แสดงความต่ำต้อยกว่านี้ ในอนาคตเมื่อพวกเขาต้องนอนข้างถนน ไร้ที่พึ่ง เขาอาจจะเมตตาช่วยเหลือบ้าง
แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นแล้ว!
พวกอกตัญญู!
ต่อไปคนตระกูลเซินจะเป็นหรือตาย ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอีกแล้ว
โจวเซียงพยุงท่านยายเซินเดินออกไปนอกประตู
หน้าประตูมีรถตู้ธุรกิจคันเรียบๆ จอดอยู่ แม้แต่ป้ายทะเบียนก็ไม่มี
คนขับรถเห็นโจวเซียงกลับมา รีบลงจากรถเปิดประตู "ท่านยาย คุณผู้หญิง"
ใบหน้าของโจวเซียงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เพียงแต่พูดว่า "กลับคฤหาสน์ แล้วก็แจ้งลุงหลินว่าไม่ต้องมาแล้ว"
"ลุงหลินกับคณะใกล้จะถึงแล้วครับ" ผู้ช่วยที่นั่งข้างคนขับหันมาพูด
เพื่อการพบญาติครั้งนี้ ตระกูลเซินได้เตรียมของหมั้นมากมาย ให้ผู้จัดการลุงหลินขนมาจากเมืองหลวงโดยตรง
คำนวณเวลาแล้ว พอดีจะถึงวันนี้
"ให้พวกเขากลับไปตามเส้นทางเดิม"
ผู้ช่วยอึ้งไปครู่หนึ่ง "ครับ"
ท่านยายเซินและโจวเซียงนั่งที่เบาะหลัง ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศในรถตึงเครียดมาก
จนกระทั่งรถถึงคฤหาสน์ โจวเซียงพยุงท่านยายเซินเข้าบ้าน จึงระเบิดความโกรธออกมา "เกินไป! มันเกินไปจริงๆ! ฉันไม่เคยคิดเลยว่า หมู่ต้าปิงจะเป็นคนเห็นแก่ตัวที่มองคนตามฐานะแบบนี้!"
ท่านยายเซินตบมือโจวเซียงเบาๆ "พอเถอะ พอเถอะ! อย่าโกรธเลย เส้าชิงของเราอยากได้สาวแบบไหนจะหาไม่ได้หรือ? มู่โหยวหรงเด็กผมเหลืองคนนั้น เธอจะไปสูงส่งอะไรกว่าตระกูลเซินของเรา แล้วเธอจะคู่ควรกับเส้าชิงของเราได้อย่างไร! เคราะห์ร้ายกลายเป็นดี ได้เห็นหน้าตาที่แท้จริงของพวกเขาก็ดีเหมือนกัน"
แม้มู่โหยวหรงจะหน้าตาดีพอสมควร แต่เมื่อเทียบกับสาวงามตระกูลดีในเมืองหลวง ยังห่างกันเป็นร้อยเท่าไม่ใช่น้อย!
มีคนมากมายที่อยากแต่งงานกับเฉินเซ่าชิง แต่มู่โหยวหรงกลับไม่รู้จักของดี
โจวเซียงเสียใจที่ตัวเองไม่ได้แสดงออกดีพอ "แม่ ฉันน่าจะเอาเงินพวกนั้นขว้างใส่หัวหมู่ต้าปิงให้แรงๆ! ให้หัวแตก!"
ในฐานะคุณแม่ของตระกูลใหญ่ โจวเซียงไปที่ไหนก็มีแต่คนประจบ
เธอไม่เคยโดนดูถูกแบบนี้มาก่อน!
แต่เมื่อกี้เธอโกรธมาก จึงไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น
"จะไปคิดมากกับคนแบบนั้นทำไม! อย่าโกรธเลย!" ท่านยายเซินยิ้มปลอบใจ "วันนี้พวกเขาตาบอดไม่รู้จักของมีค่า วันหน้าจะมีวันที่พวกเขาต้องเสียใจเอง"
"อืม พูดถูกแล้ว"
โจวเซียงพยักหน้า นึกถึงตรงนี้ ก็ไม่โกรธมากแล้ว!
พูดจบ โจวเซียงก็พูดต่อว่า "การแต่งงานครั้งนี้เป็นอันล้มไป แม่ เราควรจะกลับเมืองหลวงแล้วใช่ไหม?"
แต่เดิมพวกเขามาที่นี่ก็เพราะการหมั้นหมายนี้
ตอนนี้การหมั้นถูกยกเลิกแล้ว
พวกเขาอยู่ในเมืองหลวงต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร
"ไม่ เรากลับไม่ได้" ท่านยายเซินส่ายหน้า "หยุนจิงเป็นสถานที่ที่มีคนเก่งและมีพลังงานดี แน่นอนว่าต้องมีสาวสวยที่เก่งกาจมากมาย ฉันจะหาสะใภ้ที่สวยให้เส้าชิงที่นี่ แล้วกลับเมืองหลวงอย่างสง่างาม พร้อมกับให้ตระกูลมู่ได้เห็นว่า สะใภ้ของตระกูลเซินเรา เก่งกว่ามู่โหยวหรงของพวกเขาเป็นร้อยเท่า พันเท่า หมื่นเท่า!"
　【เนื้อเรื่องสนุกสุดๆ เข้มข้นสุดๆ! พระเอกเป็นสามีที่กลัวเมีย นางเอกเป็นสาวงามอันดับหนึ่ง เรื่องราวการแก้แค้นคนชั่ว+การเอาใจใส่】
　เย่จั่ว ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีจากโลกต่างมิติได้กลับชาติมาเกิดใหม่
　เธอกลับชาติมาเกิดเป็นทายาทปลอมของตระกูลร่ำรวย
ทายาทปลอมที่แย่งชิงตำแหน่งของคนอื่น เป็นที่รังเกียจของทุกคนในวงสังคม มีชื่อเสียงในทางที่เลวร้าย ไม่เพียงแต่เป็นคนโง่ที่แทบจะอ่านหนังสือไม่ออก แต่ยังเป็นลูกนอกสมรสที่ไม่อาจออกสู่สายตาผู้คน
ถูกคนเยาะเย้ยว่า: "แม้แต่นิ้วก้อยของทายาทตัวจริงก็ยังสู้ไม่ได้!"
　　"ลูกนอกสมรส! ไร้ยางอาย!"
　ต่อคำพูดเหล่านี้ พี่ใหญ่เย่หัวเราะเบาๆ
　ฮึๆ......
　ทายาทปลอม?
　ลูกนอกสมรส?
แม้จะได้รับไพ่ที่แย่ เธอก็ยังสามารถพลิกสถานการณ์ สร้างความวุ่นวายให้กับทุกคนได้!
จากทายาทปลอมสู่ซีอีโอบริษัทเทคโนโลยีชื่อดัง
จากคนโง่สู่สาวอัจฉริยะที่ทุกคนอิจฉา
จากคนที่ไม่มีอะไรเลย สู่การก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต
มาดูกันว่าเธอจะแสดงการพลิกผันชีวิตได้อย่างไร!
**
ในขณะที่พี่ใหญ่เย่เริ่มชินกับการเป็นลูกนอกสมรสแล้ว —
ความลับที่ถูกปิดบังมานานก็ถูกเปิดเผย คนที่ในสายตาของทุกคนเป็นลูกนอกสมรสที่ไม่อาจออกสู่สายตาผู้คน กลับกลายเป็นทายาทตัวจริงของตระกูลผู้มีอำนาจ
ที่แท้ประมุขตระกูลหลินผู้มีชื่อเสียงในทวีปหัวเซี่ยคือพ่อแท้ๆ ของเธอ!
ไม่เพียงแต่ได้พ่อแท้ๆ เพิ่มมา แต่ยังได้พี่ชายแท้ๆ ที่หลงรักน้องสาวอย่างบ้าคลั่งอีกคน......
**
สรุปเรื่องในหนึ่งประโยค:
หลังจากนางเอกรีบสละตำแหน่งให้ทายาทตัวจริง เธอกลับบ้านพร้อมกับแม่และลุงเพื่อสร้างความร่ำรวยและก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต!
ในระหว่างการก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต เธอได้พบรักโดยบังเอิญ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นมหาเศรษฐี!
นับจากนั้นเธอก็ได้รับความรักและการทะนุถนอมจากมหาเศรษฐีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เรื่องนี้มีอีกชื่อว่า 《มหาเศรษฐีกลัวเมีย》《ทายาทปลอมที่แท้จริงคือเจ้าพ่อ!》