ระบบปั้นอัจฉริยะ : Scholar's Advanced Technological System
เฉินซิงLL
## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 1 ช็อก! เป็นงานรายได้หกหลักจริงๆ
ปี 2014 ณ เมืองจินหลิงประเทศจีน
ดวงอาทิตย์ที่ร้อนระอุในเดือนมิถุนายนแผดเผาผืนแผ่นดินปานว่ามันพยายามระเหยน้ำทุกหยาดหยดไปจากถนนยางมะตอย
ลู่โจวฟังเสียงแตรรถที่กำลังดังก้องอยู่ข้างหู มองผู้คนที่กำลังเดินพลุกพล่านอยู่กลางถนน เขากำลังยืนจ้องมองตรงไปตามท้องถนนอยู่หน้าศูนย์ไชน่ายูนิคอม แม้ว่าอากาศเย็นๆ จะพัดผ่านแผ่นหลังเป็นครั้งคราว แต่ชุดคอสตูมหนาๆ ที่เขาสวมอยู่ทำให้เขาสัมผัสความหรูหราฟุ่มเฟือยของเครื่องปรับอากาศได้ยากเย็นยิ่ง
บางคนอาจถามว่า ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?
แน่นอนมันก็เพื่อเอาชีวิตรอด...
เอาล่ะ มาอธิบายกันหน่อย
ไชน่ายูนิคอมร่วมมือกับโทรศัพท์วีโว่โปรโมทธุรกิจในช่วงวันหยุดฤดูร้อน พนักงานได้รับค่าจ้างหกสิบหยวนต่อชั่วโมงโดยการยืนสวมชุดคอสตูมอยู่นอกประตู และเขาจะได้รับเงินเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าหากยืนแจกใบปลิว โดยไม่ต้องพูดถึงการที่เขาไม่ต้องทุกข์ทรมานกับสายตาที่ผู้คนหันมอง เนื่องจากอุณหภูมิด้านนอกสูงกว่าสามสิบองศา เขาจะได้รับเงินเพิ่มอีกชั่วโมงละ สิบหยวน รวมทั้งสิ้นเป็นเงิน เจ็ดสิบหยวนต่อชั่วโมง
หลังจากลู่โจวได้ยินเรื่องเงินเดือน เขาก็รับงานมาโดยไม่ลังเล
วิเคราะห์กันอย่างมีเหตุผล ถ้าปกติเขาทำงานวันละห้าชั่วโมง นั่นจะเท่ากับ สามร้อยห้าสิบหยวนต่อวัน ถ้าเขาทำงานสามสิบวันต่อเดือน นั่นจะเป็นเงินถึง หนึ่งหมื่นห้าร้อยหยวน
ใครจะคาดคิดล่ะว่าตำแหน่งงานที่มีรายได้หกหลักจะอยู่ที่ทางเข้าตึกไชน่ายูนิคอม?
แน่นอนลู่โจวรู้ว่าแม้แต่บริษัทหัวเหว่ยที่ร่ำรวยและทรงอำนาจก็คงจะไม่จ่ายค่าโปรโมทโฆษณาทุกวัน ซึ่งไม่ต้องพูดถึงบริษัทอย่างวีโว่
อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะทำงานแค่หนึ่งสัปดาห์ เขาก็ยังได้รับเงินถึง สองพันหกร้อยหยวน
ขณะที่ลู่โจวรู้สึกเบื่อหน่ายจนนั่งนับจำนวนใบไม้บนต้นหวู่ถง ชายอ้วนผิวคล้ำที่กำลังปาดเหงื่อด้านหน้าก็เดินเข้ามาหาเขา
ชายอ้วนคนนี้ชื่ออู๋ต้าไห่ เขาก็เหมือนกับลู่โจวที่เรียนเอกคณิตศาสตร์ในมหาลัยจินหลิง อย่างไรก็ตามอู๋ต้าไห่แก่กว่าสองปี เขาเรียนอยู่ปีสามและกำลังขึ้นปีสี่ในอีกไม่กี่เดือน เขาเป็นผู้จัดการของบรรดานักศึกษาที่ทำงานพาร์ทไทม์ และก็เป็นเขานี่เองที่แนะนำลู่โจวให้ทำงานสวมชุดคอสตูมนี้
"ลู่โจว นายโอเคไหม? ให้เราหาคนมาแทนนายไหม? นายไปพักข้างในสักหน่อยเถอะ" อู๋ต้าไห่กล่าว ร่างกายของเขาไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อความร้อนที่น่าสะพรึงเช่นนี้ ทั้งร่างกายของเขากำลังเปียกโชกเต็มไปด้วยเหงื่อราวกับคนที่เพิ่งขึ้นมาจากน้ำ
แม้ว่าเขาจะอยากไปพัก แต่ลู่โจวก็ส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นไร ฉันยังทนได้อีกสักหน่อย"
"นายไม่เป็นไรจริงเหรอ? นายยืนอยู่ที่นี่มาทั้งบ่ายแล้วนะ" อู๋ต้าไห่กล่าวด้วยสีหน้าเป็นห่วง
เขากลัวว่าหมอนี่จะเป็นฮีทสโตรก
"ฉันไม่เป็นไรจริงๆ นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" ลู่โจวกล่าว จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าอย่างหนักแน่นแล้วกล่าวเสริม "ฉันทำงานจะครบชั่วโมงแล้ว ยืนมาตั้งนานแล้ว ทำไมจะอยู่อีกชั่วโมงไม่ได้ล่ะ นายไม่คิดงั้นเหรอ?"
อู๋ต้าไห่มองดูลู่โจวแล้วกล่าวอย่างลังเล "ก็ได้ๆ งั้นฉันไม่ห่วงนายแล้ว"
"อืม... ไปทำงานของนายเถอะ"
เมื่ออู๋ต้าไห่เห็นว่าลู่โจวหนักแน่นแค่ไหน เขาก็ไม่เซ้าซี้อีก
อันที่จริงอู๋ต้าไห่รู้สึกโชคดีด้วยซ้ำ
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาคนที่เต็มใจมาทำงานท่ามกลางอากาศร้อนเช่นนี้ มีคนทำงานพาร์ทไทม์ค่อนข้างมาก แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้ขยันเหมือนลู่โจว ไม่งั้นมันอาจทำให้อู๋ต้าไห่เป็นคนสวมชุดคอสตูมยืนกลางแดดร้อนจ้าด้วยตนเอง
หลังจากชายอ้วนเดินจากไป ลู่โจวก็หันหลังกลับมองต้นหวู่ถงที่อยู่ด้านนอกศูนย์ไชน่ายูนิคอม
ทันใดนั้นเองลู่โจวก็รู้สึกว่าวิสัยทัศน์เบื้องหน้าดูแปลกไป
ทำไมผู้คนบนท้องถนน... กำลังบินขึ้นท้องฟ้า?
ขาของเขารู้สึกอ่อนแรง ร่างกายกำลังทิ้งตัวลงกับพื้น
ด้วยสติที่ยังหลงเหลืออยู่น้อยนิด เขาได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาหาอย่างเร่งรีบ อีกทั้งยังมีเสียงตะโกนดังมาจากศูนย์ไชน่ายูนิคอม
"มาสคอตที่หน้าประตูเป็นลมแดดแล้ว!"
"รีบถอดหมวกแล้วเอาน้ำให้เขาดื่มเร็ว!"
"บ้าเอ้ย! ลู่โจว! โปรดบอกฉันทีว่านายไม่เป็นไร!"
"ไม่มีการตอบสนอง… แย่แล้ว รีบส่งเขาไปโรงพยาบาล!"
"พาขึ้นรถฉัน!"
"..."
แสงสุดท้ายได้จางหายไปจากสายตา... เขาได้เข้าสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด...
.....
ลู่โจวเป็นนักศึกษาเอกคณิตศาสตร์ปีหนึ่งในมหาลัยจินหลิงและกำลังจะขึ้นปีสองในอีกไม่กี่เดือน ตอนแรกเขาสมัครเข้าเรียนวิศวกรรมซอฟต์แวร์ แต่เขามีคะแนนสอบไม่ถึง สุดท้ายเขาจึงต้องยอมเข้าเรียนสาขาที่ไม่เป็นที่นิยมอย่างคณิตศาสตร์
บางครั้งลู่โจวก็อดถามตัวเองไม่ได้ เขาเรียนเอกวิชาที่น่ากลัวเป็นเวลาถึงสี่ปีเพื่ออะไร?
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีคำตอบ...
การเรียนเอกวิชาคณิตศาสตร์มีอยู่สองเส้นทางมาตรฐาน ไม่ว่าจะเป็นการเรียนต่อ หรือการเปลี่ยนไปเรียนวิชาเอกอื่น
อันที่จริงเราสามารถทำงานให้กับมหาวิทยาลัยเช่นกัน แต่เขายังเป็นนักศึกษาปริญญาตรีอยู่ซึ่งมีโอกาสน้อยมากที่จะได้รับเลือกให้ทำงานในมหาวิทยาลัย... นอกจากว่าจะใกล้ชิดกับอาจารย์มากจนได้รับการไว้วางใจ อย่างไรก็ตาม... แม้ว่าเราจะมีงานทำ
ทว่างานเหล่านั้นก็เป็นแค่งานเบ็ดเตล็ดเท่านั้น สู้เขาไปเรียนต่อปริญญาโทแทนยังจะดีเสียกว่า
อย่างไรก็ตาม... สำหรับลู่โจวแล้วการเรียนจบสูงกว่าปริญญาโทนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลย
ครอบครัวของลู่โจวอาศัยอยู่ในเจียงหนิง(หรือกังเหลง) แม้ว่าชื่อเมืองจะฟังดูคล้ายกับจินหลิง แต่ระยะทางมันอยู่ห่างกันหลายพันลี้ พ่อชนชั้นกลางของเขาทำงานอยู่ที่โรงงานแปรรูปโลหะในเจียงหนิง ส่วนแม่ของเขาป่วยและเกษียณอยู่บ้านเท่านั้น แถมเธอยังจำเป็นต้องใช้เงินดูแลสุขภาพค่อนข้างมาก
ทั้งครอบครัวของเขาพึ่งพารายได้จากพ่อเพียงคนเดียว นอกจากนี้เขามีน้องสาวที่กำลังเรียนอยู่ในชั้นมัธยม และคงจะต้องใช้เงินอีกจำนวนมากเมื่อน้องสาวขึ้นมหาลัย
เจตนาของพ่อคือการไม่ให้ลู่โจวต้องมากังวลเรื่องเงิน ท่านต้องการให้ลู่โจวศึกษาต่อจนจบปริญญาเอก
ซึ่งลู่โจวรู้ตัวเองดีว่ามันเป็นไปไม่ได้
เนื่องจากเขาได้ใช้ชีวิตในสังคมไปครึ่งชีวิตแล้ว ดังนั้นเขาจำเป็นต้องพิจารณาปัญหาอื่นที่สอดคล้องกับความเป็นจริงมากกว่านี้
ถ้าจะให้เจาะจงมากกว่านั้นก็คือ เขาจำเป็นต้องพิจารณาปัญหาเรื่องเงิน
เขาไม่อยากเป็นภาระให้ครอบครัวหรือเป็นตัวฉุดแข้งฉุดขาอนาคตของน้องสาว ดังนั้นนับตั้งแต่ที่เข้ามหาลัย เขาอยากเป็นอิสระทางการเงิน ในขณะที่คนอื่นๆ ออกไปฉลองร้องคาราโอเกะที่สถานบันเทิงหรือกำลังเรียนอย่างหนักที่ห้องสมุด ทว่าเขาเลือกที่จะทำงานพิเศษคือแจกใบปลิว ติดตั้งเร้าเตอร์และส่งอาหาร
บางครั้งเขาก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่าเรียนมหาลัยไปทำไม? งานที่เขาทำนั้นไม่จำเป็นต้องใช้ทักษะความชำนาญอะไรเลย แม้แต่นักเรียนมัธยมก็ทำได้ บางทีนักเรียนมัธยมอาจทำได้ดีกว่าด้วยซ้ำ อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่เป็นลมแดดง่ายๆ จากการยืนนอกห้องแอร์ไม่กี่ชั่วโมง
นี่มันก็เหมือนกับคำถามที่ว่าเรียนจบเอกคณิตศาสตร์แล้วมีอาชีพหลักคืออะไร? ซึ่งตัวเขาเองก็ตอบคำถามนี้ไม่ได้เช่นกัน
ขณะนี้เขาล้มลงแล้ว...
เมื่อเขาได้สติ... ลู่โจวตกตะลึงเมื่อเห็นว่าตนเองอยู่ท่ามกลางหมอกสีขาวที่ไกลสุดลูกหูลูกตา
ที่นี่...คือที่ไหน?
ไม่มีใครตอบ...
ด้วยความจำที่คลุมเครือ เขาจำได้ว่าตนเองเป็นลมแดดอยู่ที่ศูนย์ไชน่ายูนิคอม และก็มีใครบางคนพาเขาขึ้นรถส่งโรงพยาบาล อย่างไรก็ตามสถานที่แห่งนี้ดูไม่เหมือนโรงพยาบาลเลยสักนิด มันดูไม่เหมือนโลกแห่งความจริงด้วยซ้ำ
ในขณะที่ลู่โจวเริ่มรู้สึกเป็นกังวลกับสถานการณ์ในตอนนี้ จู่ๆ หน้าจอกึ่งโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขารู้สึกกลัวมากจนกระโดดถอยไปด้านหลัง
ระบบ...ไฮเทค? มันคืออะไรเนี่ย?!
ลู่โจวช็อกมากเมื่อเห็นตัวหนังสือสีดำที่ค่อยๆปรากฏบนหน้าจอกึ่งโปร่งใส จากนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้นทันที
เป็นไปได้ไหมว่า... ฉันถูกเลือกโดยระบบในตำนาน?
เขาเคยอ่านนิยายออนไลน์ทำนองนี้
ลู่โจวกลืนน้ำลายดังอึก เขาถาม... "ระบบ...นายทำอะไรได้บ้าง?"
แม้ว่าจะไม่มีเสียงใดตอบกลับมาเลย ทว่าหน้าจอโฮโลแกรมกึ่งโปร่งแสงก็ปรากฏข้อความขึ้นมา
[
ระบบไฮเทค : ...
ระบบนี้มีไว้เพื่อพัฒนาระดับการศึกษาของผู้ใช้ ถ้าต้องการรู้วิธีการใช้ของระบบ โปรดค้นหาด้วยตัวเอง สำหรับความสามารถของระบบ ระบบจะมอบคำอธิบายและรายละเอียดให้แก่ผู้ใช้
อินเตอร์เฟสหลักของระบบมีดังนี้ :
แก่นของวิทยาศาสตร์  ()
A คณิตศาสตร์: พื้นฐานของวิชาทั้งมวล มันจะเป็นตัวกำหนดขีดจำกัดของวิชาวิทยาศาสตร์แขนงอื่น
B ฟิสิกส์: ช่วยให้คุณเข้าใจเอกภพ
C ชีววิทยา: ช่วยให้คุณเข้าใจตนเอง
D วิศวกรรม: ปรับแต่งเครื่องมือ ปรับแต่งสภาพแวดล้อมและปรับแต่งโลก
E วัสดุศาสตร์: วัสดุและวิศวกรรมไม่สามารถแยกออกจากกันได้
F วิทยาการพลังงาน: จากเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ไปสู่ฮีเลี่ยม3 จากแบตเตอรี่ลิเธียมสู่แบตเตอรี่ปฏิสสาร จากการส่งผ่านข้อมูลแบบไร้สายสู่การส่งผ่านข้อมูลระยะไกลโพ้นผ่านพลังงานเลเซอร์ ล่อเลี้ยงชีวิตทั้งมวลโดยใช้เอนโทรปี พัฒนาแหล่งพลังงานของทะเลแห่งหมู่ดาวที่อยู่ไกลโพ้น...
G วิทยาการสารสนเทศ: พันธุศาสตร์คือรหัสของพระเจ้า แต่ทว่าเป้าหมายสูงสุดของรหัสคือการสร้างพระเจ้า
สาขาเทคโนโลยี : สาขานี้เป็นสิ่งที่แยกย่อยออกมาจากผังต้นไม้เทคโนโลยี หลังจากปลดล็อกสาขาเทคโนโลยีแล้ว ค่าประสบการณ์ที่จำเป็นต้องใช้เลื่อนระดับ ซึ่งหนึ่งแต้มประสบการณ์สามารถแลกแต้มทั่วไปได้หนึ่งแต้ม
ยกตัวอย่าง : พันธุศาสตร์ระดับ 1 จำเป็นต้องใช้ชีววิทยาระดับ 1 แต่คุณสามารถปลดล็อกพันธุศาสตร์ระดับ 1 ด้วยการใช้แต้มทั่วไปหนึ่งร้อยแต้ม
พันธุศาสตร์ระดับ 2 วิศวกรรมระดับ 1 และหนึ่งพันแต้มประสบการณ์ คุณถึงจะสามารถเลื่อนระดับพันธุศาสตร์จากระดับหนึ่งไปสู่ระดับสอง
พิมพ์เขียวเทคโนโลยี : พอเห็นชื่อก็จะทราบความหมายแฝง มันคือพิมพ์เขียวเทคโนโลยีที่เข้าใจได้ง่าย ซึ่งจะมีโปรเจ็คขนาดเล็กอย่างนาโนชิป ไปจนถึงโปรเจ็คขนาดยักษ์อย่างกลุ่มทรงกรมไดสัน
ถ้าหากท่านเติมเต็มความต้องการการผลิตได้ ท่านจะสามารถทำตามขั้นตอนของพิมพ์เขียวเพื่อผลิตได้สำเร็จ
แต้มทั่วไป : สามารถนำมาใช้เพื่อเปิดใช้งานรางวัลภารกิจ หรือใช้สองร้อยแต้มเพื่อสุ่มภารกิจใหม่ขึ้นมา สามารถนำมาใช้เพื่อแก้ปัญหาที่แก้ได้ยากของเทคโนโลยี
ภารกิจ : สุ่มสามภารกิจทุกครั้ง ท่านสามารถเลือกทำภารกิจหนึ่งในนั้น เมื่อทำภารกิจสำเร็จ ท่านจะได้รับรางวัลที่เหมาะสม หลังจากทำภารกิจสำเร็จ หน้าภารกิจจะถูกรีเซ็ตทันที
[
ลู่โจวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาต้องทำหน้ายังไง เขาคิดว่าคณิตศาสตร์มันไม่มีประโยชน์ แต่ระบบบอกว่าคณิตศาสตร์เป็นบิดาของสาขาวิชาทั้งมวล รสชาติของปลาเค็มพลิกตัว ทำให้เขาพูดไม่ออก
ลู่โจวกำลังจะพบกับบางสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งขึ้น
หลังจากคำแนะนำหายไป แผงคุณสมบัติก็ปรากฏขึ้นมาทันที
]
ระบบไฮเทค :
โฮสต์ : ลู่โจว
วิทยาศาสตร์แขนงหลัก :
A คณิตศาสตร์ : ระดับ 0 (0/1000)
B ฟิสิกส์ : ระดับ 0 (0/1000)
C ชีววิทยา : ระดับ 0 (0/1000)
D วิศวกรรม : ระดับ 0 (0/1000)
E วัสดุศาสตร์ : ระดับ 0 (0/1000)
F วิทยาการพลังงาน : ระดับ 0 (0/1000)
G วิทยาการสารสนเทศ : ระดับ 0 (0/1000)
แต้มทั่วไป : 0
ภารกิจ : ไม่มี
]
"แม้ว่าฉันจะไม่ใช่นักเรียนดีเด่น แต่ฉันก็ยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุด เลขศูนย์ทั้งแถบแบบนี้มันดูถูกกันไปหน่อยไหม!?"
ลู่โจวไม่รู้ว่าเขาจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีหลังจากเขาเห็นเลขศูนย์ทั้งแถบ
ระบบนี้ต้องมีอะไรผิดพลาด!
ในขณะที่ลู่โจวกำลังคิดเรื่องนี้… ไหล่ของเขาก็เริ่มสั่นอย่างรุนแรง จู่ๆ จิตสำนึกของเขาก็ได้ถูกดึงออกไปจากมิติสีขาวบริสุทธิ์นี้ทันที!
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 2 วิถีชีวิตของนักเรียนอัจฉริยะไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย
"ลู่โจว ตื่น!"
หลังจากที่โดนเขย่าไหล่อย่างรุนแรงอีกครั้ง ในที่สุดลู่โจวค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาเห็นสีหน้าอ้วนๆ ของอู๋ต้าไห่
"เชี่ย! ในที่สุดนายก็ตื่น!" อู๋ต้าไห่กล่าวพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะปล่อยมือจากไหล่ลู่โจว จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมาเป็นเชิงขอโทษ "หวังว่าคงจะไม่คิดมากนะ ไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนการพักผ่อนของนาย ฉันเห็นว่านายกำลังกรนอยู่ ฉันเลยคิดว่านายคงไม่เป็นไรแล้ว"
ลู่โจวมองกำแพงสีขาวด้านข้างทั้งหมดพร้อมก้มมองผ้าปูที่นอนที่คลุมเตียงโรงพยาบาลเอาไว้ "นี่ฉันอยู่ที่ไหน?"
"นายจำไม่ได้เหรอ? นายเป็นลมแดดอยู่ที่หน้าศูนย์ไชน่ายูนิคอม" อู๋ต้าไห่กล่าวขณะนั่งลงบนเก้าอี้ เขาถอนหายใจและตบขาอ้วนๆ ของตนก่อนจะกล่าวว่า "อ่า... ฉันบอกนายแล้วว่าอย่าดื้อแต่นายไม่ฟัง! เราแค่ทำงานพาร์ทไทม์เท่านั้น เราไม่ใช่มืออาชีพ จะฝืนตัวเองไปทำไม? ดูนายสิ นายกำลังทำงานหนักเพื่อแลกกับสุขภาพที่แย่ลง มันคุ้มเหรอ!?"
ลู่โจวยิ้มอย่างไม่เต็มใจ "หมอบอกว่าไงบ้าง?"
"ไม่มีอะไรมาก นายแค่ขาดน้ำ" อู๋ต้าไห่กล่าว จากนั้นก็บุ้ยปากไปทางโต๊ะข้างเตียง "ฉันเทน้ำใส่แก้วให้แล้ว อย่าลืมดื่มน้ำซะล่ะ"
ลู่โจวกระแอมแล้วกล่าวอย่างจริงใจ "ขอบคุณ"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก นายถือเป็นนักศึกษารุ่นน้อง ในฐานะรุ่นพี่ การดูแลนายเป็นหน้าที่ฉัน" อู๋ต้าไห่กล่าว จากนั้นเขาก็โบกมือแล้วกล่าวเสริม "นายควรพักผ่อนให้ดี รอนายหายดีเมื่อไหร่ค่อยกลับมหาลัย ฉันโอนค่าจ้างให้นายแล้ว นายเช็กด้วยนะว่าได้หรือยัง นอกจากนี้ไม่ต้องห่วงเรื่องค่ารักษา มันไม่มากเท่าไหร่ ฉันจัดการเรียบร้อย"
"ฉันจะรับไว้ได้อย่างไร..."
"เอาน่า ไม่ต้องมาซาบซึ้ง ฉันหางานนี้ให้นาย เมื่อเกิดอะไรขึ้นมันก็ต้องเป็นความรับผิดชอบของฉัน" อู๋ต้าไห่กล่าว ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ "ช่างเรื่องนั้นก่อน นายควรพักผ่อนสักสองสามวัน อย่ารีบกลับไปทำงาน"
ลู่โจวอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่เขานึกคำพูดไม่ออก สุดท้ายเขาแค่พยักหน้าแล้วกล่าวขอบคุณ
อู๋ต้าไห่โบกมือบอกกลายๆ ว่า 'ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ' แล้วก็จากไป
ลู่โจวนอนอยู่บนเตียงแล้วถอนหายใจใส่เพดาน
"ดูเหมือนฉันต้องหางานพาร์ทไทม์ใหม่..."
เพราะปัญหาใหญ่เช่นนี้ บางทีอู๋ต้าไห่อาจไม่อยากให้เขากลับไปทำอีกแล้ว... ยิ่งไปกว่านั้นเหตุการณ์นี้มันช่างน่าผิดหวัง เขาสร้างปัญหาให้คนอื่น เขาคงไม่อาจขอความช่วยเหลืออะไรเพิ่มได้อีก
เขานอนพลิกไปพลิกมาแล้วนึกถึงความฝันที่พึ่งฝันไป เขาหลับตาแล้วพูดเสียงเบา "ระบบ"
ไม่มีการตอบสนอง
"ระบบไฮเทค"
ไม่มีการตอบสนองเหมือนเคย
แก้มของลู่โจวเป็นสีแดงเล็กน้อย
ให้ตายเถอะ!
สุดท้ายมันก็เป็นแค่ฝัน...
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาลืมตา เขาก็ตกใจกับสิ่งที่เห็น
สภาพแวดล้อมรอบตัวถูกปกคลุมด้วยสีขาวบริสุทธิ์ มีหน้าจอโฮโลแกรมกึ่งโปร่งใสพร้อมกับแผงคุณสมบัติที่เต็มไปด้วยเลขศูนย์ ทุกอย่างมันรู้สึกเหมือนจริงมาก
ลู่โจวประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกำหมัดแน่นอย่างมีความสุข
ฮ่าๆ !
นี่เป็นเรื่องจริง! มันไม่ใช่ความฝัน!
ทันใดนั้นก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏบนแผงคุณสมบัติกึ่งโปร่งใส
[โฮสต์ โปรดเลือกภารกิจ]
ลู่โจวพยายามเก็บอาการตื่นเต้นแล้วเดินก้าวไปที่หน้าจอและสัมผัสกับไอคอน[ภารกิจ]
ทันใดนั้นหน้าต่างช่องแชทกึ่งโปร่งใสก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า
[
ภารกิจที่หนึ่ง : เสริมสร้างสมรรถภาพทางร่างกาย
คำอธิบาย : ก่อนอื่น ถ้าหากท่านอยากเป็นผู้เชี่ยวชาญในการทำงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ท่านจำเป็นต้องมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง ท่านต้องวิ่งไวกว่านักข่าว ต่อสู้กับซอมบี้ และทำงาน เจ็ดสิบสองชั่วโมงอย่างต่อเนื่อง การฝึกฝนร่างกายไม่ได้สำเร็จได้ง่าย โฮสต์ โปรดเริ่มต้นเดี๋ยวนี้
สิ่งที่ต้องทำ : วิ่งจ๊อกกิ้งกิโลในหนึ่งชั่วโมง นึกถึงภารกิจเพื่อเริ่มจับเวลา สามารถทำซ้ำได้หากล้มเหลว
รางวัล : ยี่สิบแต้มประสบการณ์อิสระ ตั๋วเสี่ยงโชคหนึ่งใบ มันคือขยะ หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์
]
[
ภารกิจที่สอง : พัฒนาความสัมพันธ์
คำอธิบาย : ถ้าหากท่านอยากทำงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่การเลี้ยงอาหารค่ำให้ผู้อื่น ท่านต้องเรียนรู้การบริหารจัดการความสัมพันธ์
สิ่งที่ต้องทำ : พัฒนาความสัมพันธ์กับศาสตราจารย์หลู่ฟ่างผิง หัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์ของมหาลัยจินหลิง คะแนนความสัมพันธ์ขั้นต่ำ สามสิบคะแนนความสัมพันธ์ของภารกิจจะปรากฏหลังเริ่มภารกิจ
รางวัล : หนึ่งร้อยแต้มประสบการณ์คณิตศาสตร์ สี่ร้อยแต้มทั่วไป ตั๋วเสี่ยงโชคหนึ่งใบ ขยะ เก้าสิบเจ็บเปอร์เซ็นต์ ตัวอย่างเทคโนโลยีขั้นสูง สามเปอร์เซ็นต์
]
[
ภารกิจที่สาม : วิถีชีวิตของอัจฉริยะไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย
สิ่งที่ต้องทำ : เรียนที่ห้องสมุดเป็นเวลา ยี่สิบสี่ชั่วโมง นึกถึงภารกิจเพื่อเริ่ม
รางวัล : แต้มประสบการณ์ที่ได้รับของแต่ละวิชาจะขึ้นอยู่กับประเภทหนังสือที่อ่านและคะแนนคุณค่าของหนังสือ หนึ่งร้อยแต้มทั่วไป ตั๋วเสี่ยงโชคหนึ่งใบ ขยะ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ตัวอย่างเทคโนโลยีขั้นสูง เก้าเปอร์เซ็นต์ พิมพ์เขียว หนึ่งเปอร์เซ็นต์
]
ระบบนี้จริงใจไม่เบา มันให้เห็นแม้กระทั่งเปอร์เซ็นต์สุ่มของ
แต่ภารกิจวิ่งนี่มันบ้าอะไรเนี่ย? ได้ขยะ หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์?! แม่งโคตรหลอกลวง!
นอกจากนี้พัฒนาความสัมพันธ์กับศาสตราจารย์อะไรกัน? พาเขาไปเลี้ยงอาหารค่ำ? มอบของขวัญให้? ไม่ว่าจะวิธีไหน มันก็จะทำให้เสียเงินจำนวนมาก
มีเพียงภารกิจสุดท้ายเท่านั้นที่ดูปกติหน่อย แม้ว่ามันจะไม่ได้บอกว่าจะให้แต้มประสบการณ์มากเท่าไหร่ แต่โอกาสการได้ขยะมีน้อยที่สุด! ถ้ามองจากมุมเกมออนไลน์ ภารกิจนี้ควรเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดใช่ไหม?
ไม่ต้องพูดถึงการเรียนในห้องสมุดยี่สิบสี่ชั่วโมงดูเหมือนจะทำสำเร็จได้ค่อนข้างง่าย
หลังจากพิจารณาทุกอย่าง ลู่โจวก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเลือกภารกิจที่สามทันที!
วิถีชีวิตของนักเรียนอัจฉริยะไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบาย!
[ท่านไม่สามารถเปลี่ยนแปลงภารกิจได้หลังจากการเลือก ภารกิจไม่มีเวลาจำกัด ถ้าหากท่านยกเลิกภารกิจ ท่านจะถูกลงโทษโดยการหักแต้มทั่วไปสองร้อยแต้ม ปัจจุบันโฮสต์มีแต้มทั่วไปเท่ากับ ศูนย์ท่านยืนยันการเลือกหรือไม่? แจ้งเตือนครั้งแรก]
ลู่โจวกล่าวโดยไม่ลังเล "ยืนยัน!"
[การเลือกภารกิจได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว ขอให้ท่านโชคดี!]
มีแสงสีขาวกระพริบว้าบ ในส่วนของแผงคุณสมบัติ (แสดงสถานะของภารกิจ) ได้เปลี่ยนจาก 'ไม่มี' กลายเป็น 'ภารกิจที่สาม'
ลู่โจวหลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้า เขาเอ่ยเสียงเบาว่า ‘ออกจากระบบ’ เมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง เขาก็รู้ตัวทันทีว่าได้กลับมาอยู่ในห้องโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว
เขานอนอยู่บนเตียงชั่วครู่และใช้เวลาสองสามนาทีในการย่อยข้อมูลในสมอง
เขาไม่รู้ว่าทำไม ทว่าดูเหมือนเขาจะกลายเป็นผู้ใช้ระบบไฮเทคไปแล้ว
เขาคิดย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่อู๋ต้าไห่ปลุก มิติของระบบควรอยู่ลึกลงไปในจิตใต้สำนึก มันเป็นอิสระจากโลกแห่งความจริง นอกจากนี้เวลาในมิติของระบบกับโลกภายนอกน่าจะไหลไปพร้อมกัน
กล่าวตามตรง ลู่โจวไม่ได้รู้สึกเลยว่าระบบมีตัวตนอยู่จริง
อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี้มันก็ไม่สำคัญ
มันอาจเป็นอุบายของมนุษย์ต่างดาว มุกตลกของวันเมษาคนโง่ หรืออาจจะแค่มีอะไรผิดปกติกับสมอง แต่เขายอมรับภารกิจไปแล้ว ดังนั้นรอจนกว่าเขาจะทำภารกิจสำเร็จ เดี๋ยวเขาก็รู้เอง
ลู่โจวหยิบแก้วน้ำจากโต๊ะข้างเตียงแล้วยกดื่มจนหมดแก้ว จากนั้นเขาก็ลุกออกจากเตียง
หลังจากพยาบาลวัดอุณหภูมิแล้วยืนยันว่าเขาไม่เป็นไรแล้ว เขาก็ออกจากโรงพยาบาลแล้วเดินไปป้ายรถเมล์ที่ใกล้ที่สุกเพื่อกลับมหาวิทยาลัย
เมื่อเขากลับมาถึงหอพัก เขาเห็นหลิวรุ่ยอยู่คนเดียวที่อยู่ในห้อง เพื่อนร่วมหออีกสองคนต้องไปร้านอินเทอร์เน็ตแน่เลย
หลิวรุ่ยเห็นว่าลู่โจวกลับมาแล้ว เขาจึงวางหนังสือลงแล้วดันกรอบแว่นตาพร้อมเอ่ยปากถามว่า "ลู่โจว ฉันได้ยินว่านายเป็นลมแดดงั้นเหรอ?"
"ใช่...แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก" ลู่โจวฝืนยิ้ม จากนั้นเขาก็เดินไปที่เตียง
สำหรับหอพักสี่คนแบบนี้ ด้านบนจะเป็นเตียง ส่วนด้านล่างจะเป็นโต๊ะทำงานกับตู้เก็บของ ลู่โจวเก็บบัตรทุกอย่างไว้ในลิ้นชักตู้
หลังจากค้นหาในลิ้นชักสักแปป ในที่สุดลู่โจวก็พบบัตรห้องสมุด จากนั้นเขาก็เดินออกจากหอพักพร้อมกับสะพายกระเป๋า
ลมหนาวยามค่ำคืนพัดผ่านต้นหวู่ถงจนเกิดเสียงซอกแซกไปมา
ท้องถนนส่องสว่างไปด้วยแสงไฟ มีนักศึกษาและบรรดาครูกำลังเดินผ่านไปมาพร้อมตำราเรียนบนมือ บนสนามกีฬาบางคนก็กำลังจับมือถือแขนกัน บางคนก็กำลังวิ่งไปพร้อมกับคู่รัก ดูเหมือนกับว่ามหาลัยนี้จะมีชีวิตชีวาและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอยู่เสมอ
ตอนนี้ก็สองทุ่มแล้ว ลู่โจวมองไปยังห้องสมุดที่มีแสงไฟส่องสว่างแล้วรู้สึกถึงความไม่คุ้นเคยและความคิดถึง
นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้มาห้องสมุด?
เขาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องสมุดด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 3 อัจฉริยะที่แท้จริงจะไม่มีวันเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์
"เริ่มภารกิจ!"
ลู่โจวหลับตาแล้วเอ่ยเสียงเบา เขาพูดออกไปอีกสองครั้ง เพื่อทำให้มั่นใจว่าโฮโลแกรมฟังอยู่
เมื่อลืมตาขึ้น เขาก็เห็นตัวหนังสือกึ่งโปร่งใส่ลอยอยู่ตรงหน้า
[ภารกิจที่สามเริ่มต้นขึ้น: เวลาปัจจุบัน: ศูนย์ชั่วโมง เวลาจะถูกหยุดลงเมื่อออกจากห้องสมุด]
ลู่โจวรู้สึกตกใจกับตัวหนังสือที่จู่ๆ ก็ปรากฏตรงหน้า เขาหันไปมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง และเมื่อเห็นนักศึกษาคนนึงเดินผ่านตัวหนังสือกึ่งโปร่งใสไปหน้าตาเฉย เขาก็เริ่มโล่งอก
กลายเป็นว่านอกจากเขาแล้วไม่มีใครเห็นตัวหนังสือของระบบเลย
อย่างไรก็ตาม ใช้เวลายี่สิบสี่ชั่วโมงอ่านหนังสือสักสองเล่มในห้องสมุด ภารกิจก็น่าจะสำเร็จใช่ไหม?
ลู่โจวเดินไปตรงหมวดคณิตศาสตร์เพราะมันดีกว่าไม่ได้อะไรเลย เขากำลังจะเลือกหยิบหนังสือมาอ่าน แต่จู่ๆ เขาก็เห็นว่าบนหนังสือมีสัญลักษณ์ตัวเล็กติดอยู่ ไม่เพียงแค่นั้นสัญลักษณ์ตัวเล็กยังดูมีแบ่งเป็นสี ๆ ตามกฎเกณฑ์ของมัน มันมีตั้งแต่สีแดงไปจนถึงสีเทาตามตัวเลขจำนวนมากไปถึงตัวเล็กจำนวนน้อย
[การวิเคราะห์พื้นฐานสมัยใหม่ของดิดอนน์ 10]
[พีชคณิตเชิงเส้น 0]
[การบรรยายคณิตวิเคราะห์ใหม่ 100]
[...]
อะไรเนี่ย?!
ลู่โจวพลันนึกถึงรางวัลของภารกิจสามทันที แต้มประสบการณ์ของภารกิจนี้จะได้รับโดยขึ้นอยู่กับคะแนนคุณค่าของหนังสือ
กล่าวอีกนัยนึง ถ้าเขาแค่อยู่ในห้องสมุดเฉยๆ เขาก็จะได้รับแค่ตั๋วเสี่ยงโชคเท่านั้น
อัจฉริยะที่แท้จริงจะไม่เสียเวลาของตนเองโดยเปล่าประโยชน์ที่ห้องสมุด!
ลู่โจวกลืนน้ำลายเมื่อคิดถึงเรื่องนี้
อย่างไรก็ตามมีเรื่องนึงที่เขาไม่เข้าใจ ทำไมหนังสือคณิตศาสตร์ขั้นสูงถึงมีคะแนนคุณค่าต่ำแบบนี้ ทั้งๆ ที่หนังสือคณิตศาสตร์เริ่มต้นถึงมีคะแนนคุณค่าสูง?
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... หนังสือวิเคราะห์พื้นฐานสมัยใหม่ของดิดอนน์ที่เป็นผลงานชิ้นเอกและได้รับการแนะนำอย่างสูงจากอาจารย์ของเขาว่าต้องอ่านเป็นเรื่องที่ยากมากที่นักศึกษาจะอ่านแล้วเข้าใจตำราเล่มนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน อย่างน้อยต้องมีความคุ้นเคยกับการวิเคราะห์เชิงประจักษ์รวมไปถึงฟังก์ชันพื้นฐานถึงจะเข้าใจหนังสือเล่มนี้ได้
เขาพลันนึกได้ว่าในแถบคุณสมบัติของเขามีระดับคณิตศาสตร์ คือ 0 ใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยความโศกเศร้าออกมาเล็กน้อย
ไม่น่าแปลกใจเลย!
บางทีไอ้คะแนนคุณค่าบ้าบอนี่อาจขึ้นอยู่กับระดับความรู้ปัจจุบันของเขา?
คะแนนคุณค่ามีอยู่สองด้าน ยกตัวอย่างเช่นหนังสือการคาดคะเนของรีมัน มันเป็นหนังสือที่สำคัญในแวดวงวิชาการ มีทฤษฎีทางคณิตศาสตร์นับพันที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยมีการคาดคะเนของรีมันเป็นพื้นฐาน มันจึงมีคุณค่าสูงมาก อย่างไรก็ตามสำหรับตัวลู่โจว มันเป็นเรื่องที่ยากที่เขาจะเข้าใจการคาดคะเนของรีมัน เรื่องนี้ไม่มีส่วนช่วยเหลือทางการศึกษาของเขาเลย ดังนั้นคุณค่าของมันจึงเป็นศูนย์
ลู่โจวเข้าใจคะแนนคุณค่าแล้ว เขาจึงไม่ลังเลเลยที่จะเลือกหยิบหนังสือ'การบรรยายคณิตวิเคราะห์ใหม่'
บังเอิญว่าในชีวิตจริงเขาจะมีสอบวิชาคณิตวิเคราะห์ 2 ในอีกสองสัปดาห์ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจจุดยากบางจุด ดังนั้นจึงนับได้ว่านี่เป็นการทบทวนบทเรียน
เมื่อพบที่นั่งที่ยังว่าอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปและนั่งลงแล้วเริ่มอ่านหนังสือคณิตวิเคราะห์
พูดตามตรงเขาไม่ค่อยชอบเรียนคณิตศาสตร์มากนัก ทว่าเขาสามารถทนอ่านหนังสือได้อย่างน่าประหลาดใจ
เขาไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะผลกระทบของระบบไหม แต่เขารู้สึกว่าตนเองค่อยๆ เข้าสู่ห้วงสมาธิ เขาแทบจะลืมเลือนทุกสิ่งรอบข้าง เขาสัมผัสได้แต่ตนเองกับหนังสือเท่านั้น ไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปอย่างช้าๆ ผู้คนในห้องสมุดก็น้อยลงเรื่อยๆ ส่วนลู่โจวกำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือโดยไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลย เขายังคงจมอยู่ในมหาสมุทรแห่งความรู้ในหนังสืออย่างล้ำลึก
มีคนมาสะกิดไหล่เขาเบาๆ จนทำให้เขาหลุดออกจากห้วงสมาธิ
"นักศึกษา มันสี่ทุ่มแล้ว ห้องสมุดจะปิดแล้ว" บรรณารักษ์กล่าว
ลู่โจวรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะสอดที่คั่นหนังสือไว้ในตำรา เขากล่าว "โอ้... ขอโทษครับ ผมลืมดูเวลา ผมจะเก็บของเดี๋ยวนี้"
"ไม่ต้องรีบร้อน ฉันทำงานอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นนักศึกษาตั้งใจอ่านหนังสือคณิตศาสตร์" บรรณารักษ์กล่าว
"ผมยังยืมหนังสือได้อยู่ไหม? ผมอยากยืมหนังสือเล่มนี้" ลู่โจวกล่าว เขายังคงติดใจภาวะห้วงสมาธิเมื่อกี้ แถมเขายังรู้สึกค้างคาอีกด้วย
เขาไม่เคยเสพติดการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์มาก่อน
เขารู้สึกหยั่งกับว่าเขากำลังอ่านนวนิยาย ไม่ใช่ตำราเรียน เป็นนวนิยายที่บันทึกชีวิตของคณิตศาสตร์
บรรณารักษ์เห็นว่าเขาสุภาพแค่ไหน เธอจึงกล่าวอย่างรวดเร็ว "ไม่เป็นไร ถ้าเธอต้องการ เธอก็ยืมไปได้ คอมพิวเตอร์ยังคงเปิดทิ้งไว้อยู่ ฉันจะช่วยเธอดำเนินการเอง เธอได้เอาบัตรห้องสมุดมาด้วยไหม?"
ลู่โจวกล่าวอย่างจริงใจ "ผมเอามา...ขอบคุณครับ!"
"ไม่มีปัญหา!"
ลู่โจวยัดหนังสือใส่กระเป๋าแล้วรีบออกจากห้องสมุด
เขาเดินผ่านหน้าจอโฮโลแกรม เวลาภารกิจก็หยุดลง
อย่างไรก็ตามลู่โจวไม่ได้สนใจเลย เขาไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วิเดียว เขาอยากกลับไปสัมผัสกับประสบการณ์การอ่านที่แสนวิเศษโดยเร็ว
เมื่อเขากลับมาถึงหอพักและพบว่าเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนได้กลับมาแล้ว และพวกเขากำลังเล่นเกม LOL กันอยู่
หวงกวงหมิงได้ยินเสียงเปิดประตู แต่เขากำลังต่อสู้กันอย่างเข้มข้นพร้อมกับเพื่อนร่วมทีม เขาจึงกล่าวโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง "สหายโจว ลีคไหม?"
เขาเน้นเสียงคำว่า 'ลีค' จนเกินจริง มันคือคำเชิญที่พวกเขาที่เอาไว้เชิญคนมาร่วมต่อสู้บนสนามซัมมอนเนอร์ลิฟ
"วันนี้ไม่ดีกว่า ฉันยังมีเรื่องต้องทำ พวกนายเล่นกันเลย"
สือช่างเถิงดันอีกฝ่ายกลับไปแล้ว เขาจึงมีเวลาว่างอยู่บ้าง เขาหันกลับมามองแล้วเห็นลู่โจวกำลังนั่งอ่านหนังสือที่หยิบออกมาจากกระเป๋าสะพาย เขาร้องตะโกนทันที "อะไรวะนั่น! ลู่โจว นายชอบเรียนหนังสือตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"
หลิวรุ่ยได้ยินว่าลู่โจวกำลังอ่านหนังสือ เขาจึงบังคับตัวเองให้มามองที่โต๊ะลู่โจว
ลู่โจวหัวเราะ มันเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบาย เขาจึงกุเรื่องขึ้นมาแก้ตัวว่า "ไม่ใช่ว่าใกล้สอบแล้วเหรอ? ฉันยังไม่เข้าใจอยู่หลายจุด ถ้าฉันไม่ทบทวนบทเรียนตอนนี้ มันก็คงจะสายเกินไป ฉันจะลีคกับพวกนายหลังสอบเสร็จแล้วกัน"
"โคตรขยัน! แค่เอาให้ผ่านก็พอ!" หวงกวงหมิงกล่าวขณะคลิกเมาส์ตีป้อมฝั่งตรงข้ามอย่างเมามัน
ถ้าลู่โจวจำได้ถูก หวงกวงหมิงก็เคยพูดแบบนี้ในเทอมก่อน แม้ว่าคะแนนสอบ 'คณิตศาสตร์' ของหวงกวงหมิงจะได้ เก้าสิบคะแนน แต่มันก็ห่างจากอัจฉริยะอย่างหลิวรุ่ยแค่ หนึ่งคะแนน
ทุกคนต่างก็แอบขยันกัน
ลู่โจวหัวเราะแล้วไม่ได้พูดอะไรมาก เขาพลิกไปหน้าที่มีที่คั่นหนังสือคั่นอยู่ แล้วจดจ่อไปกับการอ่านหนังสือ
สิบวินาทีผ่านไป
หนึ่งนาทีผ่านไป
ห้านาทีผ่านไป
เขาได้ยินเสียงแห่งชัยชนะดังมาจากด้านหลัง ลู่โจวพลิกอ่านไปได้ไม่ถึงสองหน้าดี เขาก็พลิกกลับแล้ว ไม่มีคำไหนเลยที่เขาอ่านแล้วเข้าหัว
"ฮ่าๆ! ซิลเวอร์สี่! ฉันแรงค์อัพแล้ว!" หวงกวงหมิงกล่าวอย่างอวดดีก่อนจะเอนกายพิงเก้าอี้
"ฉันแบกนาย นายมันกาก" สือช่างถิงเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วบิดขี้เกียจ
"นายไม่ได้แบกฉัน ฉันฆ่ามาสก์แมนในเสี้ยววิด้วยเลอปลองที่น่าทึ่งของฉัน"
"น่าทึ่งบ้านนายสิ เลิกคุยโวกับการโชคช่วยได้แล้ว ฉันแบกนายตั้งแต่แอลโล่เฮล   ฉันต้องเล่นไอดีไก่เพื่อพาไอดีกากๆ ของนายขึ้นซิลเวอร์ นายลืมชนะครั้งแรกของเมื่อวานไปแล้วด้วยซ้ำ!"
ไม่มีทางที่ลู่โจวจะมีสมาธิได้เลย
มันไม่ใช่เพราะเสียงคุยของเพื่อนร่วมห้อง เขาแค่ไม่สามารถเพ่งความสนใจไปที่หนังสือ สภาพจิตใจเขาตอนนี้คล้ายกับสภาพจิตใจตอนเขาทบทวนหนังสือตามปกติ แค่มีอะไรนิดหน่อยก็รบกวนกระบวนการคิดของเขาแล้ว
ย้อนกลับไปที่ห้องสมุด ที่นั่นก็มีเสียงคุยเสียงความเคลื่อนไหว แต่เขายังสามารถจดจ่อเข้าไปสู่โลกแห่งตำราได้อย่างเต็มที่
ลู่โจวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้ววางหนังสือ 'การบรรยายคณิตวิเคราะห์ใหม่'
บางทีมันอาจเป็นพลังของระบบใช่ไหม?
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 4 ทุกคนเรียนในข้อสอบ แต่ฉันเรียนในหนังสือ
เขารู้สึกว่าเตียงสั่นเบาๆ ตั้งแต่หกโมงเช้า หลิวรุ่ยลืมตาอย่างยากลำบากและพยายามหาว่าแรงสั่นสะเทือนนั้นมาจากไหน เมื่อเขาเห็นลู่โจวปีนลงมาจากบันได เขาก็ถามใส่อารมณ์ "โจว นายตื่นเช้าขนาดนี้เชียว?"
ลู่โจวตอบเสียงเบาเพราะกลัวว่าเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนจะตื่น
"ใช่แล้ว"
หลิวรุ่ยถามย้ำ
"ทำงานอีกแล้ว?"
ลู่โจวลังเลเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าแล้วตอบ "ไม่ใช่งาน ฉันพักสองสามวัน"
"มันยังเช้าตรู่อยู่เลย แล้วนายจะไปไหนล่ะ?"
"ห้องสมุด"
ทันใดนั้นหลิวรุ่ยก็ตื่นเต็มตา
ลู่โจวเดินไปแปรงฟันที่ห้องน้ำ เมื่อเขากลับมาและเห็นหลิวรุ่ยปีนลงมาจากที่นอน เขาก็ถามด้วยความสงสัย "นายไม่นอนอีกหน่อยเหรอ?"
"เรียน" หลิวรุ่ยกล่าว เขาหยิบอุปกรณ์อาบน้ำแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
ลู่โจวไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับเพื่อนร่วมห้องที่ไม่ยอมน้อยหน้าคนนี้ สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้าแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก เขาสวมรองเท้าหยิบกระเป๋าสะพายก่อนจะออกจากห้อง
ปกติแล้วเดือนมิถุนายน ที่เมืองจินหลิงร้อนเหมือนเป็นเตาอบ แต่เช้านี้เป็นข้อยกเว้น
อากาศยามเช้าเต็มไปด้วยหมอกที่พัดพามาพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ สายลมลูบไล้ใบหน้าของทุกคนอย่างแผ่วเบา ให้ความรู้สึกเย็นสดชื่นไร้ซึ่งความร้อน มหาลัยในตอนเช้าก็เหมือนกับหญิงสาวสุภาพที่ค่อยๆเยื้องเข้ามาใกล้ เมื่อเทียบกับเวลากลางคืนแล้ว มันต่างกันคนละโลก
ลู่โจวซื้อซาลาเปาสองลูกและนมถั่วเหลืองหนึ่งแก้วจากโรงอาหาร หลังจากทานเสร็จ เขาก็เดินไปห้องสมุดอย่างผ่อนคลาย
มันไม่น่าแปลกใจที่มหาลัยจินหลิงเป็นมหาลัยที่มีชื่อเสียง ที่ห้องสมุดยังไม่มีพนักงานมาคนใดมาทำงาน แต่เหล่านักศึกษาก็มานั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าห้องสมุดแล้ว
ลู่โจวก็เริ่มอ่านหนังสือคำศัพท์ระดับสี่เช่นกัน แม้ว่าการเรียนอยู่ด้านนอกจะแย่กว่าการเรียนในห้องสมุด แต่มันก็ดีกว่าที่คาดไว้เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากเหล่านักเรียนที่ตั้งใจเรียนรอบข้างเขา ลู่โจวรออยู่หน้าห้องสมุดจนถึงเจ็ดโมงครึ่ง ในที่สุดบรรณารักษ์ก็มาเปิดประตู
ประตูห้องสมุดถูกเปิดออกแล้ว เหล่านักศึกษาได้หลั่งไหลเข้าประตูราวกับกระแสน้ำพัด ภายในเวลาไม่นาน ฝูงชนที่หน้าห้องสมุดก็สลายหายไปจนหมด
ลู่โจวเดินตามฝูงชนเข้ามาด้านใน เขาไม่ได้เลือกหนังสือเล่มไหนเลย กลับกันเขาหยิบหนังสือ 'พีชคณิตขั้นสูง' ทันทีแล้วนั่งลงที่มุมเงียบๆ
ลู่โจวคาดการณ์ไว้ว่าถ้าเขาเข้าสู่ห้วงสมาธิอย่างเต็มที่ เขาจะอ่านจบหนึ่งบทในเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงถึงสองชั่วโมง นี่รวมไปถึงจดจำหัวข้อสำคัญ การคำนวณ การวิเคราะห์คำถามและในด้านอื่นๆ
มันอาจต้องใช้เวลาจนถึงบ่ายกว่าลู่โจวจะอ่านหัวข้อที่เหลือของหนังสือ'การบรรยายคณิตวิเคราะห์ใหม่'จนจบ เขาจึงตัดสินใจที่จะใช้เวลาช่วงบ่ายในการอ่านพีชคณิตขั้นสูง
ลู่โจวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพลิกหนังสือ 'การบรรยายคณิตวิเคราะห์' ไปยังหน้าที่คั่นเอาไว้ จากนั้นเขาก็เริ่มโฟกัสกับหนังสือ
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เข้าสู่ห้วงสมาธิ เขาลืมเลือนทุกอย่างรอบตัว มันมีแค่เขากับหนังสือเท่านั้น...
เวลาค่อยๆไหลผ่านไปจนเกือบสิบเอ็ดโมงครึ่ง ลู่โจวสูดลมหายใจแล้วปิดหนังสือ
ในที่สุดเขาก็อ่านหนังสือ 'การบรรยายคณิตวิเคราะห์ใหม่จนจบ คะแนนคุณค่าของหนังสือลดลงมาเหลือห้าคะแนนเท่านั้น
นี่จึงเป็นการยืนยันสมมุติฐานของเขา ระบบการให้คะแนนหนังสือไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณค่าทางวิชาการ แต่มันขึ้นอยู่กับคุณค่าที่มีต่อลู่โจว
ทำไมคะแนนคุณค่าของเขาในตอนนี้ถึงเป็นห้าไม่ใช่ศูนย์... มันอาจเป็นเพราะยังมีบางส่วนในหนังสือที่ลู่โจวยังไม่เข้าใจอย่างสมบูรณ์ เขาจะต้องอ่านอีกครั้งเพื่อให้เข้าใจอย่างถ่องแท้
เห็นได้ชัดว่าลู่โจวไม่ทำเช่นนั้น ทำไมเขาต้องเสียเวลาอันมีค่าของเขาไปกับคะแนนเพียงแค่ห้าคะแนน? มันไม่คุ้มค่าเลย!
เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน ลู่โจวก็ปิดหนังสือแล้วเริ่มเดินออกจากห้องสมุด
เขาเดินผ่านประตูหลักของห้องสมุดแล้วเหลือบมองแผงข้อมูลโฮโลแกรม เวลาภารกิจลดลงจนเหลือสิบแปดชั่วโมงแล้ว
จู่ๆ ลู่โจวก็ไม่อยากให้ภารกิจสำเร็จเร็วนัก หกชั่วโมงมานี้เขาได้เรียนรู้มากกว่าที่เขาเรียนทั้งปีซะอีก
ลู่โจวคิดถึงหนังสือ 'พีชคณิตขั้นสูง' ที่ยังไม่ได้เปิดแล้วรู้สึกลังเล
เขายังมีสอบภาษาซี เขาควรหาหนังสือภาษาซีแทนดีกว่าไหม?
มีภาษาอังกฤษด้วยเช่นกัน
เขาไม่รู้ว่าหนังสือภาษาอังกฤษจะมีคะแนนคุณค่าไหม แต่หนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษใกล้ทางเข้านั้นไม่มีคะแนนเลย
ลู่โจวใช้บัตรอาหารแลกอาหาร หลังจากทานเสร็จ เขาก็รีบกลับห้องสมุดอย่างรวดเร็ว อย่างแรกเลยเขาเอาหนังสือที่เขาอ่านกลับไปคืน จากนั้นเขาก็ไปที่ชั้นวางหนังสือแล้วหยิบหนังสือ 'ภาษาซีเล่มที่ห้า' ขึ้นมาก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม
เมื่อพักเที่ยงจบลง ห้องสมุดก็เต็มไปด้วยผู้คนอีกครั้ง
ลู่โจวเพ่งสมาธิไปกับการอ่านหนังสือ 'พีชคณิตขั้นสูง' อย่างเต็มที่ เขากำลังจะอ่านบทต่อไปแล้ว ทว่าจู่ๆ แขนเขาก็โดนสะกิด เขาหันไปมองและพบกับสาวสวยสวมแว่นตากลมไว้ผมหางม้า เธอกำลังถือปากกาและมีท่าทางเชิงขอโทษ
"เพื่อนร่วมชั้น ขอโทษที่รบกวนนะ...ฉันขอถามโจทย์สักข้อได้ไหม?"
ลู่โจวพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ได้สิ ถามมาเลย"
แม้ว่าการเรียนของเขาจะถูกขัดจังหวะ แต่เขาก็ไม่โกรธเลย
ว่าแต่เธออยากถามอะไรฉันหรือ?
ไม่ว่ายังไงมนุษย์ก็เป็นสัตว์ที่มีความสุนทรีย์ ความสวยงามเป็นสิ่งสำคัญมากในการเข้าสังคม
แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่ไปถามคนอื่น แต่ดันมาถามเขา
ต้องเป็นเพราะฉันหล่อมากแน่เลย!
ลู่โจวชอบคนที่มีรสนิยมที่ดีและถามคำถามด้วยความถ่อมตน
เขาไม่มีแรงจูงใจอย่างอื่น เขาแค่อยากช่วยเฉยๆ
"ขอบคุณ" หญิงสาวกล่าวอย่างนิ่งเงียบ เธอขยับเก้าอี้มาอยู่ข้างๆลู่โจวอย่างรวดเร็วและนำปากกากับกระดาษให้ลู่โจว
ลู่โจวรับปากกามาแล้วดูคำถาม
"ไหนดูซิ...หาลิมิตใช่มั้ย?"
หาจำนวนบวกของ a และ b : (X→ 0) lim 1/(x-bsin(x)) ∫2/√(a+2t) dt =1 อินทิกรัลลิมิตคือ x กับ 0
ลู่โจวไม่เคยแก้โจทย์ประเภทนี้มาก่อน แต่เขาจำได้ว่าเขาเคยเห็นโจทย์ที่คล้ายๆกันในหนังสือที่เขาพึ่งอ่าน
ยอดเยี่ยม! เขาพึ่งเรียนพีชคณิต มันถึงเวลาที่จะทดสอบความสามารถของเขาแล้ว
ลู่โจวเริ่มควงปากกาขณะคิดไปด้วย เขาใช้เวลาไม่ถึงนาทีแล้วกล่าวว่า "ฉันแก้ได้แล้ว"
"นาย...นายแก้ได้แล้วเหรอ?" เฉินยู่ซานถามอย่างกังขา เธอสงสัยว่าเขาแก้โจทย์ได้ยังไงทั้งๆ ที่ยังไม่ได้คำนวณอะไรเลย
ลู่โจวมองหญิงสาวแล้วคิดว่านี่แหละเป็นเหตุผลที่ทำไมใครๆ ก็บอกว่าขนาดหน้าอกผกผันตามไอคิว
พูดตามตรงเลยว่าเขาเองก็ตกใจกับความเร็วที่ใช้แก้โจทย์ตรงหน้านี้ แม้ว่าเขาจะไม่เคยแก้โจทย์ประเภทนี้มาก่อน ทว่าก็คงเป็นไปได้ยากที่จะแก้โจทย์อันยากเย็นนี้ได้โดยง่ายดาย เขาไม่จำเป็นต้องใช้กระดาษด้วยซ้ำ... ขั้นตอนการแก้โจทย์ผุดเข้ามาในหัวสมองทันที
ลู่โจวไม่ยอมให้ตนเองเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาเริ่มแก้โจทย์ลงบนกระดาษพรางอธิบายไปด้วย "ตามแบบฉบับสมการ 0/0 ที่หาค่าไม่ได้ แค่ใช้กฎของโลปีตาลก็จบแล้ว นั่นมันง่ายมากเลยใช่มั้ย? จาก (X → 0) lim (1-bcosx) = 0, b จะเท่ากับ 1 แล้วนำ b เท่ากับ 1 แทนในสมการ จะได้ a = 4 เช็กคำตอบดูว่าฉันตอบถูกไหม"
เฉินยู่ซานจ้องมองไปที่กระดาษอย่างมึนงง เธอคิดว่าความเร็วในการอธิบายของชายคนนี้เร็วยิ่งกว่าความเร็วในการฟังของเธอเสียอีก
เธอรู้สึกสงสัยในตัวเขา เธอจึงพลิกไปหน้าคำตอบ จากนั้นแววตาของเธอก็เบิกกว้าง
มันใช่คำตอบจริงๆ !?
ลู่โจวสังเกตเห็นสีหน้าของหญิงสาว เขาจึงอดหัวเราะไม่ได้ เขากล่าวขณะควงปากกาเล่น "ถ้าหากใช้กฎของโลปีตาล มันจะง่ายมาก ในส่วนของการคำนวณนั้นง่ายดายยิ่ง คุณเป็นน้องใหม่หรือ? คุณเรียนคณะอะไร?"
เฉินยู่ซานหน้าแดง เธอกล่าวเสียงเบา "ฉันเป็นนักศึกษาปริญญาโท..."
ใบหน้าของเธอแดงยิ่งขึ้นเมื่อคำพูดเหล่านี้ออกจากปากเธอ
เธอไม่ได้อาย แต่เธอโกรธ!
เธอโกรธมาก!
มันก็แค่การแก้โจทย์คณิตศาสตร์ มันไม่มีอะไรให้น่าคุยเลย! ฉันไม่ได้แตะคณิตศาสตร์มัธยมปลายมาหลายปีแล้ว! ใครจะสนว่านายเก่งกว่าฉันไหม? ไอ้คนไม่มีตัวตน ไอ้คนโสด ไอ้คนไม่มีใครคบ!
ความโกรธของเฉินยู่ซานลดลงมาเล็กน้อย
ส่วนเหตุผลที่ทำไมเธอถึงโสดเหมือนกัน มันเป็นเพราะเธอเมินคนที่เข้ามาจีบเธอยังไงหละ
"โอเค..." ลู่โจวกล่าวด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน เขาคิดว่าเธออยู่รุ่นเดียวกัน เขาไม่คิดเลยว่ากำลังพูดคุยกับสาวรุ่นพี่
เขากำลังจะกล่าวขอโทษ แต่จู่ๆ คนที่นั่งตรงหน้าพวกเขาก็กระแอมออกมาเสียงดัง
เฉินยู่ซานตระหนักว่าการพูดคุยของเธอนั้นกำลังรบกวนผู้อื่น เธอหน้าแดงและแลบลิ้นออกมาอย่างซุกซน เธอหยิบกระดาษและชีทคำถามก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม
ลู่โจวไม่มีโอกาสขอโทษด้วยซ้ำ ไม่ต้องเอ่ยถึงการถามชื่อหรือขอเบอร์วีแชทเธอเลย...
เขานั่งลงแล้วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าแล้วกลับไปอ่าน 'พีชคณิตขั้นสูง' อีกครั้ง
การเรียนสำคัญกว่าผู้หญิง
เส้นสายและความสัมพันธ์?
ขอโทษด้วย แต่นักเรียนอัจฉริยะที่แท้จริงนั้นไม่ต้องการอะไรแบบนั้น
คณิตศาสตร์เลื่อนไปหนึ่งระดับก็หมายความว่าเขาได้พิชิตโลก!
ลู่โจวกลับเข้าสู่ห้วงสมาธิอย่างรวดเร็ว เขาลืมเลือนสิ่งที่เกิดขึ้นโดยสมบูรณ์ เพราะนั่นเป็นเพียงอุปสรรคเล็กน้อย
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 5 ล้างหน้าของท่านก่อนเสี่ยงโชค
ห้องสมุดปิดตอนสี่ทุ่ม ลู่โจวมีเวลาเพียงพอที่จะอ่านหนังสือ 'พีชคณิตขั้นสูง' กับ 'ภาษาซีเล่มที่ห้า' จนจบ
เมื่อเดินออกมาจากห้องสมุด ลู่โจวก็เหลือบไปมองแผงภารกิจ มันเหลือแค่เก้าชั่วโมงเท่านั้น เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
เขาแทบไม่รู้ตัวเลยว่ามันผ่านมาสิบห้าชั่วโมงแล้ว ตอนอ่านหนังสือ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วขนาดนี้
หลังจากอ่านหนังสือมาตลอดทั้งวัน เขาได้พบปัญหาหนึ่ง ซึ่งเมื่อเขาอ่านหนังสือจบ คะแนนคุณค่าของหนังสือจะลดลงไปเหลือหลักหน่วยและไม่ใช่แค่นั้น แต่คะแนนคุณค่าของหนังสือที่คล้ายกันก็จะลดลงเป็นจำนวนที่แตกต่างกันไปเช่นกัน แต่ในทางกลับกัน หนังสือที่ก่อนหน้านี้มีคะแนนคุณค่าต่ำมากหรือกระทั่งมีคะแนนเท่ากับศูนย์กลับเพิ่มขึ้นมาเป็นจำนวนมากแทน
ยกตัวอย่างเช่น หนังสือ 'การวิเคราะห์พื้นฐานสมัยใหม่ของดิดอนน์' ตอนแรกมันมีคะแนนคุณค่าแค่
สิบคะแนนเท่านั้น แต่ตอนนี้มันเพิ่มขึ้นสองเท่าเป็น สามสิบคะแนนคุณค่า
ขณะที่เขาเดินกลับห้อง ลู่โจวก็อดคิดไม่ได้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขาถ้าระดับคณิตศาสตร์ของเขาเปลี่ยนจากศูนย์เป็นหนึ่ง
รู้แจ้ง?
สามารถแก้โจทย์ได้ในพริบตา?
หรือสมองของเขาจะเต็มไปด้วยความรู้ที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีจริงไหม? เขาจะกลายเป็นนักคณิตศาสตร์ในตำนานคล้ายกับเฉินจิ่งรุ่น?
ลู่โจวคิดถึงเรื่องนี้ เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลย กลับกันเขารู้สึกกระวนกระวายแทน
สมองมนุษย์มีขีดจำกัด มันก็เหมือนกับว่าเราไม่มีทางเก็บข้อมูลขนาด 2TB ลงในฮาร์ดไดรฟ์ 1TB เขากลัวว่าระบบจะบังคับให้สมองของเขาเก็บข้อมูลมากเกินไปแล้วสมองจะระเบิดตายเสียก่อน
แน่นอน ลู่โจวรู้ว่าความกังวลของเขาเป็นความกังวลที่ไร้ประโยชน์
จะเกิดอะไรขึ้น มีเพียงระบบเท่านั้นที่รู้
อย่างไรก็ตาม คำตอบจะถูกเปิดเผยพรุ่งนี้ เขาแค่นอนหลับพักผ่อนให้ดีเพื่อผ่อนคลายสมองที่ร้อนจัดของตนเอง
[โฮสต์ ขอแสดงความยินดีที่ทำภารกิจสำเร็จ โบนัสรางวัลที่ทำภารกิจแรกสำเร็จ: เพิ่มตั๋วเสี่ยงโชคหนึ่งใบ]
[รายละเอียดภารกิจที่ทำสำเร็จ: หนังสือที่อ่านในห้องสมุด 'การบรรยายคณิตวิเคราะห์ใหม่’: หนึ่งร้อยคะแนนคุณค่า 'คณิตศาสตร์ขั้นสูงเวอร์ชันถูโป๋อวิ่น' : หนึ่งร้อยคะแนนคุณค่า 'ภาษาซีเล่มที่ห้า' : หนึ่งร้อยคะแนนคุณค่า 'คณิตวิเคราะห์ของนิคเกิลสกายเวอร์ชันแปลภาษา' ห้าสิบเจ็ดคะแนนคุณค่า 'ภาษาอังกฤษระดับสี่' : ศูนย์คะแนนคุณค่า คะแนนคุณค่าทั้งหมดที่ได้รับ : สามร้อยห้าสิบเจ็ดคะแนน ประเมินค่า : B+]
[รางวัลภารกิจ: หาร้อยแต้มประสบการณ์คณิตศาสตร์, หนึ่งร้อยแต้มประสบการณ์วิทยาการสารสนเทศ, หนึ่งร้อยแต้มทั่วไป , ตัวเสี่ยงโชค หนึ่งใบ (ขยะเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ตัวอย่าง เก้าเปอร์เซ็นต์ พิมพ์เขียว หนึ่งเปอร์เซ็นต์)]
หลังจากอ่านหนังสืออย่างเอาเป็นเอาตายอีกหนึ่งวัน ในที่สุดลู่โจวก็สำเร็จภารกิจ
ขอแสดงความยินดีด้วย
ลู่โจวเดินออกจากห้องสมุดด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เขาค้นพบจุดๆ หนึ่งแถวสนามบาสเกตบอลที่เป็นจุดบอดของกล้องวงจรปิด เขามองไปโดยรอบแล้วพบว่าแถวนี้ไม่มีใครเลย เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วนึกถึงแผงคุณสมบัติ
[
ระบบไฮเทค :
โฮสต์ : ลู่โจว
แก่นแท้วิทยาศาสตร์
A คณิตศาสตร์ : ระดับ 0 (500/1000)
B ฟิสิกส์ : ระดับ 0 (0/1000)
C ชีววิทยา : ระดับ 0 (0/1000)
D วิศวกรรม : ระดับ 0 (0/1000)
E วัสดุศาสตร์ : ระดับ 0 (0/1000)
F วิทยาการพลังงาน : ระดับ 0 (0/1000)
G วิทยาการสารสนเทศ : ระดับ 0 (100/1000)
เทคโนโลยีสาขา : ไม่มี
พิมพ์เขียวเทคโนโลยี : ไม่มี
แต้มทั่วไป : 100 (ตั๋วเสี่ยงโชคสองใบ)
ภารกิจ : ไม่มี
]
ลู่โจวผิดหวังเล็กน้อยที่ระดับของเขาไม่เพิ่ม แต่เขายังมีตั๋วเสี่ยงโชคสองใบ ความผิดหวังได้จางหายไปในทันที
ระบบไฮเทคจะมอบรางวัลอะไรให้เขานะ?
เขากำลังรอคอยด้วยความคาดหวัง!
ตั๋วสองใบนี้มีโอกาสสุ่มได้ของต่างกัน ตั๋วโบนัสจากภารกิจแรกมีโอกาสได้ ขยะ เจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ตัวอย่าง สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ และพิมพ์เขียว ห้าเปอร์เซ็นต์
ส่วนตัวอย่างคืออะไร? ลู่โจวก็ไม่ทราบเช่นกัน อย่างไรก็ตามมันเป็นไอเทมที่ระบบมอบให้ มันต้องไม่ใช่สิ่งของอย่างรถบังคับหรือปืนฉีดน้ำแน่นอน มันต้องเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีขั้นสูงและแตกต่างจาก 'ขยะ'
แน่นอนแค่เทคโนโลยีเล็กๆ น้อยๆ ก็เพียงพอแล้ว ถ้าหากได้รับยานอวกาศ เขาก็ไม่มีที่จอดอยู่ดี ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเขาไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี
เขาคงไม่ได้รับสิ่งของอย่างยาฆ่าแมลงใช่มั้ย?
อย่างไรก็ตามเขาเริ่มสุ่มรางวัลแล้ว
เขาเริ่มสุ่มรางวัลอันที่ต่ำที่สุดก่อน นั่นก็คือรางวัลจากภารกิจ!
"ลุย!"
จู่ๆ ก็มีวงล้อปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ลู่โจวไม่สามารถอ่านคำที่เขียนอยู่ที่วงล้อ เขาเห็นเพียงสีเบลอๆ เท่านั้น
เขากลั้นลมหายใจ เมื่อมองตรงไปยังวงล้อ เขาก็เพ่งสมาธิดูตรงลูกศรที่กำลังหมุนอยู่
ทันใดนั้นสมองก็สว่างวาบ เขาทำตามสัญชาตญาณทันทีคือร้องตะโกนเสียงดังออกมา "หยุด!"
ลูกศรหมุนต่อไปอีกไม่กี่วิก่อนจะค่อยๆหยุดลง
[ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้รับรางวัลขยะ]
[ท่านได้รับโค้กหนึ่งกระป๋อง โปรดอย่าท้อใจ ขอให้ท่านสู้ต่อไป]
บัดซบ!
จะตำหนิระบบไปก็ไร้ประโยชน์ ยังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นที่ต้องทำ!
เขาเห็นว่าถัดจากแต้มทั่วไปมีคำว่า [โค้ก(ขยะ)] เขียนอยู่ ลู่โจวที่ใจร้อนรีบออกจากมิติของระบบอย่างรวดเร็ว เขาตรวจสอบดูอีกครั้งว่ามีใครอยู่รอบๆ หรือไม่ จากนั้นเขาก็มองดูมือตัวเองแล้วคิด
โค้ก โค้ก โค้ก โค้ก...
ติ๊ง!
เมื่อเขาลืมตา โค้กกระป๋องปรากฏขึ้นในมือของลู่โจวทันทีโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ในเวลานี้ สีหน้าของเขาดูแปลกพิกล
อะไรวะเนี่ย?
เขารู้สึกว่าโลกทัศน์ของเขาได้รับผลกระทบ กฎทรงมวล กำลังเผชิญกับความท้าทายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เขาจะใช้หลักการฟิสิกส์สมัยใหม่เพื่ออธิบายกระป๋องโค้กกระป๋องนี้ได้อย่างไร?
ลู่โจวไม่รู้
บางทีระบบไฮเทคของเขาอาจต้องอยู่เหนือระดับสิบ เขาถึงจะเข้าใจ
อย่างไรก็ตามหลังจากเห็นกระป๋องโค้ก ในที่สุดเขาก็มั่นใจ ระบบนี้ไม่ได้เป็นจินตนาการของเขา มันคือความจริง เขาสามารถส่งผลกระทบต่อโลกภายนอกได้ด้วยสมองของตน
แต่เวลานี้ เขาไม่ควรมาคิดอะไรไร้สาระเช่นนี้
ลู่โจวเปิดกระป๋องแล้วดื่มลงไปอึกใหญ่ก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมา
"อา!"
แม้ว่าระบบจะถือว่าสิ่งนี้เป็นรางวัลขยะ แต่รสชาติของโค้กก็ทำให้เขาพูดไม่ออก ปกติลู่โจวไม่ค่อยชอบดื่มน้ำอัดลม แต่เวลานี้เขายังเลียริมฝีปากเพื่อลิ้มรสมัน
"อนาคต? มีโค้กที่ใช้ชื่อแบรนด์ว่าอนาคตด้วยเหรอ? ช่างเถอะ ใครจะสน..."
ลู่โจวส่ายหน้าแล้วโยนกระป๋องโค้กลงถังขยะ
เขาตรวจสอบกระป๋องซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่มันก็เป็นแค่กระป๋องอะลูมิเนียมธรรมดาๆ นอกเหนือไปจากที่มันสามารถสร้างความพึงพอใจแก่ผู้คนที่กระหายน้ำได้แล้ว มันก็ไม่มีความไฮเทคอะไรเลย แม้แต่ดีไซน์และบรรจุภัณฑ์ก็ให้ความรู้สึก 'วินเทจและย้อนยุค'
ปลายทางเพียงอย่างเดียวของกระป๋องก็คือโรงงานรีไซเคิล
ลู่โจวเดินไปล้างหน้าที่ก๊อกน้ำใกล้สนามบาส เขานั่งลงในที่ร่มแล้วเข้าสู่มิติของระบบอีกครั้ง
นี่เป็นตั๋วเสี่ยงโชคใบสุดท้าย เขาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ดวงตาเขาแดงเถือกราวกับเป็นนักพนัน เขากดปุ่มโดยไม่ลังเล
"ลุย!"
"หยุด!"
ลูกศรเริ่มชะลอตัวลง หัวใจของลู่โจวแทบเต้นทะลุออกมาจากอก
เมื่อลูกศรหยุดลง อัตราการเต้นของหัวใจลู่โจวก็เหมือนหยุดลงเช่นกัน
[ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้รับพิมพ์เขียว]
ลู่โจวมีความสุข ทั้งหมดเป็นเพราะเขาล้างหน้า!
แม้ว่ามันจะมีโอกาสเพียง ห้าเปอร์เซ็นต์ แต่เขาก็ยังได้รางวัล!
[รางวัลพิมพ์เขียว - สูตรและวิธีพิสูจน์ของการกระจายตัวเลขจำนวนเฉพาะของแมร์แซน]
ลู่โจวอึ้ง
อะไรวะเนี่ย?
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 6 คำตอบของการพิสูจน์โจทย์
ในฐานะที่เรียนเอกคณิตศาสตร์ ลู่โจวย่อมคุ้นเคยกับจำนวนเฉพาะของแมร์แซน
แน่นอนเมื่อพูดถึงจำนวนเฉพาะของแมร์แซน เราต้องพูดถึงนักคณิตศาสตร์ชาวจีนที่มีชื่อเสียง ในปี 1992 เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ 'สูตรการกระจายตัวเลขจำนวนเฉพาะของแมร์แซน' เขาได้ทำให้จำนวนเฉพาะของแมร์แซนกลายเป็นสมการ มันได้รับการขนานนามระดับสากลว่า 'ค่าประมาณของโจว'
ก่อนหน้านี้นักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษวิลเลียม แชงก์ส นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศสทาร์ทาเกลีย นักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมันลูเดอร์ นักวิทยาศาสตร์ชาวอินเดียรามานุจัน และนักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกันจิลลีส์ต่างก็ได้คาดเดาปัญหานี้ แม้ว่าพวกเขาจะมีรูปแบบที่คล้ายกันคือค่าประมาณ แต่การวิจัยของพวกเขาก็ได้คำตอบที่แน่นอนที่ไม่เป็นไปตามความคาดหวัง
สมการค่าประมาณของโจวนั้นเรียบง่ายมาก เมื่อ 2^(2^n) < p < 2^(2^(n+1)) , mp มี 2^(n+1)-1 เป็นจำนวนเฉพาะ p คือจำนวนเฉพาะ n คือจำนวนธรรมชาติ mp คือจำนวนเฉพาะแมร์แซน
ง่ายใช่มั้ยล่ะ?
ใครๆ ก็ทำได้ถูกมั้ย?
อย่างไรก็ตามสมการไม่ได้รับการพิสูจน์หรือหักล้าง มันกลายเป็นหนึ่งในปัญหาคณิตศาสตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดและเป็นปัญหาวงการคณิตศาสตร์มากว่ายี่สิบปี
มันเป็นเหมือนกับข้อคาดการณ์ของรีมันน์ แม้ว่ามันจะพิสูจน์ไม่ได้ และไม่ให้คนนำมันไปใช้งานต่อ
แน่นอนว่ามันมีสูตรที่แม่นยำกว่านี้เพราะใช้คอมพิวเตอร์ในการค้นพบจำนวนเฉพาะแมร์แซน แต่ก็ยังไม่ใช่ความสำเร็จที่ง่ายนัก
ณ ตอนนี้ จำนวนเฉพาะแมร์แซนถูกค้นพบเพียง สี่สิบสี่หลักเท่านั้นในปี 2015
แล้วจำนวนเฉพาะแมร์แซนมีประโยชน์อะไรบ้างไหม?
ดูเหมือนจะไม่มี...
ถ้าพูดกันอย่างจริงจัง เมื่อใช้อัลกอริทึมอาร์เอสเอ ทุกคนที่ทำธุรกรรมบนอินเทอร์เน็ตสำเร็จ คุณจะต้องขอบคุณจำนวนเฉพาะที่แก้ไม่ได้ที่ซ่อนอยู่ในรหัสผ่าน ในขณะเดียวกันจำนวนเฉพาะจำนวนมากถูกใช้เพื่อทดสอบประสิทธิภาพของคอมพิวเตอร์เช่นกัน ยกตัวอย่างเช่น intel ใช้แอปพลิเคชัน GIMPS เพื่อทดสอบหาบัคในชิป
อย่างไรก็ตามไม่ว่าโจทย์คณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนจะมีประโยชน์หรือไม่ มันก็ไม่สำคัญ บ่อยครั้ง แรงจูงใจที่กระตุ้นนักคณิตศาสตร์ไม่ใช่เพราะรายได้จากการค้นพบ แต่เป็นเพราะตัวโจทย์อยู่ตรงนั้นต่างหาก
สุดท้ายมนุษย์ไม่ได้มองแค่ผลตอบแทนระยะสั้นเท่านั้น แต่พวกเขาต้องมองผลตอบแทนระยะยาวด้วย
อย่างไรก็ตามลู่โจวรู้สึกไม่ยินยอมจริงๆ เขาไม่สนใจอนาคต แต่ต้องการผลตอบแทนตอนนี้!
นอกจากนี้ทำไมต้องเป็นวิธีพิสูจน์ค่าประมาณของโจวด้วย! ทำไมไม่ใช่ข้อคาดการณ์ของรีมันน์! หรือต่อให้เป็นข้อคาดการณ์เบิร์ชที่อยู่ในระดับต่ำกว่าก็ไม่เป็นไร!
นอกจากคุณค่าทางวิชาการแล้ว เงินรางวัลของข้อคาดการณ์ของเบิร์ชอยู่ที่หนึ่งล้านเหรียญดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเงินรางวัลมาจากตัวเบิร์ชเอง เขาเป็นนายธนาคารที่มีชื่อเสียงอยู่ในรัฐเท็กซัส
ส่วนค่าประมาณของโจว มีผู้คนมากมายที่พยายามพิสูจน์ อย่างไรก็ตามมันไม่มีเงินรางวัลที่มอบให้แก่คนที่พิสูจน์มันได้
โอกาสที่เขาจะมีบ้านเป็นของตนเองได้ปลิวหายวับไปกับตา ลู่โจวไม่ได้รู้สึกยินดีอีกต่อไป
อย่างไรก็ตามเขาน่าจะมองด้านดีด้วย แม้ว่ามันจะเป็นแค่ค่าประมาณของโจว แต่การพิสูจน์ค่าประมาณของโจวก็ยังทำให้เขาได้รับชื่อเสียงในวงการคณิตศาสตร์อยู่บ้าง แม้ว่าจะไม่มีรางวัลที่จับต้องได้ แต่มหาลัยจะไม่ปฏิบัติต่อเขาไม่ดีเช่นกัน อย่างน้อยเขามั่นใจว่าจะได้รับทุนการศึกษาสามปีต่อจากนี้
นักเรียนปีสองที่พิสูจน์ทฤษฎีของแรมซีย์เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด ทางมหาลัยหนานจิงได้มอบเงินให้เขาหนึ่งล้านเหรียญ เขาใช้ครึ่งนึงเป็นเงินทุนสำหรับการวิจัย และอีกครึ่งนึงสำหรับการพัฒนาชีวิต
มหาลัยจินหลิงเป็นมหาลัยท็อบสิบในประเทศ แม้ว่าคณะคณิตศาสตร์จะยังค่อนข้างอ่อนแอ แต่มหาลัยจินหลิงควรจะมอบเงินให้มากกว่ามหาลัยหนานจิงที่อยู่อันดับต่ำกว่าใช่ไหม?
หลังจากครุ่นคิดสักพัก ลู่โจวก็รู้สึกดีขึ้น
เขาสงบใจตนเองแล้วเริ่มดูการพิสูจน์ทฤษฎี
มันแตกต่างจากโค้กที่มาจากหมวด 'ขยะ' บทพิสูจน์ค่าประมาณของโจวถูกจัดอยู่ในหมวด 'พิมพ์เขียว' มันไม่ได้ถูกปริ้นลงในกระดาษหรือเป็นไฟล์ดิจิตอล เมื่อเขาอยากอ่านมัน เขาแค่คิดถึงมันก็พอแล้วขั้นตอนการพิสูจน์ทั้งหมดจะปรากฏในสมองเขา
"ฉันไม่เข้าใจเลย...ดูเหมือนฉันต้องใช้เวลาพอควรกว่าจะเข้าใจกระบวนการพิสูจน์อันนี้"
ลู่โจวกำลังคิดหาวิธีแยกขั้นตอนการพิสูจน์อันนี้
ก่อนอื่นเลย การท่องจำไม่มีประโยชน์ เพราะเขาจำเป็นต้องเข้าใจมันด้วย
อย่างที่สอง เขาต้องแสดงให้เห็นว่าตัวเขาเป็นอัจฉริยะ
ไม่ต้องพูดถึงเลย ถ้ามีใครสามารถแก้โจทย์ระดับสูงอย่างค่าประมาณของโจว อย่างน้อยคนๆ นั้นต้องได้คะแนนเต็มในการสอบวิชาคณิตศาสตร์มัธยมปลายถูกไหม? ต่อให้คนๆ นั้นจะเสียคะแนนไปสักคะแนนนึงโดยไม่ได้ต้องใจ เขาก็ยังต้องได้รับ เก้าสิบเก้าคะแนน
ลู่โจวไม่ได้กังวลอะไรมากนัก เขาใช้เวลาเพียงสองวันในการเรียนรู้คณิตวิเคราะห์และพีชคณิตขั้นสูง อาจารย์จะไม่หลอกให้นักเรียนตั้งใจเรียน พวกเขาจะสอบเฉพาะที่มีอยู่ในหลักสูตรเท่านั้น
ทุกอย่างเข้าที่แล้ว...ลู่โจววางแผนที่จะนำเสนอการพิสูจน์ค่าประมาณของโจวหลังจากวันหยุดฤดูร้อน ในอีกสองเดือนข้างหน้าเพื่อให้ได้รายได้สูงสุด เขาจะพยายามทำให้ตัวเองเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง
เขาต้องพบกับอาจารย์เพื่อหารือเกี่ยวกับสูตรคณิตศาสตร์
คณิตศาสตร์ระดับหนึ่ง  ก็จำเป็นเช่นกัน
เรียนภาคฤดูร้อนก็จำเป็นเช่นกัน
เขายังต้องโทรหาพ่อแม่ด้วยเพราะกว่าจะได้เจอกันคงเป็นปีใหม่เลย
หลังจากได้รับรางวัลแล้ว คำถามก็ผุดขึ้นในหัวของลู่โจว
รางวัลพิมพ์เขียวเกี่ยวข้องกับระดับวิชา?
คำถามนี้สำคัญมาก
ไม่งั้นทำไมเขาถึงโชคร้ายและได้รับวิธีพิสูจน์โจทย์แปลกๆ หละ? แทนที่จะได้รับรางวัลแรกเป็นเรือรบมิติ?
ทฤษฎีนี้ติดอยู่ในหัวของลู่โจว ยิ่งเขาคิดมากเท่าไหร่ เขาก็คิดว่ามันน่าจะใช่มากเท่านั้น
"การยกระดับวิชามีความสำคัญที่สุด ฉันควรปลดล็อกคณิตศาสตร์ระดับหนึ่ง ให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะได้ปลดล็อกขีดจำกัดระดับหนึ่ง ของสาขาวิชาอื่น ก่อนหน้านั้นฉันควรเก็บตั๋วเสี่ยงโชคไว้ไหม? แต่ถ้าฉันไม่ใช้ตั๋วเสี่ยงโชค ฉันก็จะไม่สามารถรีเฟรชรายชื่อภารกิจ การสะสมตั๋วเสี่ยงโชคมันเป็นไปไม่ได้เลย..."
เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าหลังจากที่เขารับรางวัลภารกิจ ในหน้ารายชื่อภารกิจก็จะกลายเป็นสีเทา จะมีแต่หลังจากที่เขาใช้ตั๋วเสี่ยงโชคแล้วเท่านั้นที่รายชื่อภารกิจจะกลับมาใช้งานได้
วิธีเดียวที่เขาจะรู้คือการจับรางวัลเพิ่ม
ถ้ารางวัลอันต่อๆ ไปเป็นวิธีพิสูจน์โจทย์ทั้งหมด งั้นทฤษฎีของเขาก็จะถูกต้อง
อย่างไรก็ตามเขาน่าจะรับภารกิจใหม่ได้แล้ว
จะเป็นภารกิจอะไรนะ?
ลู่โจวเริ่มคิด...
"เปิดหน้าภารกิจ!"
หน้าจอกึ่งโปร่งใสปรากฏตรงหน้าเขา
[
ภารกิจที่หนึ่ง : ศิลปะการจับปลาในน้ำขุ่น
[จับปลาในน้ำขุ่น แปลว่าฉวยโอกาส/หาผลประโยชน์ขณะเกิดเหตุการณ์ชุลมุน]
คำอธิบาย : การจับปลาในน้ำขุ่นเป็นรูปแบบหนึ่งของศิลปะเช่นกัน ถ้าท่านสามารถหาเงินได้แม้แต่ตอนขี้เกียจ แล้วท่านจะทำงานหนักไปทำไม?
สิ่งที่ต้องทำ : ใช้ศิลปะแห่งภาษาและทำให้มีชื่อติดอยู่ในโครงการวิจัยวิทยาศาสตร์ที่มีมูลค่านับล้านเหรียญ ใช้ความพยายามให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อได้รับมาซึ่งผลประโยชน์มากที่สุด ชายหนุ่ม พยายามทำตัวขี้เกียจซะ!
รางวัล : แต้มประสบการณ์ตามรายวิชา ถูกกำหนดโดยประเภทโครงการวิจัย จำนวนแต้มประสบการณ์ขึ้นอยู่กับเงินทุนของโครงการวิจัยลบกับปริมาณความพยายามที่ใช้ ตั๋วเสี่ยงโชคหนึ่งใบ ขยะ หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์
]
[
ภารกิจที่สอง : ฝึกฝนรากฐานความสามารถ
รายละเอียด : กรุงโรงไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว ตึกระฟ้าแห่งวิทยาศาสตร์ก็ไม่ได้เสร็จในวันเดียวเช่นกัน
สิ่งที่ต้องทำ : แก้โจทย์แบบฝึกหัดฟิสิกส์ สองร้อยข้อ โจทย์ถูกจัดทำมาจากระบบ และสร้างขึ้นตามความรู้ปัจจุบันของโฮสต์
รางวัล : โจทย์ระดับยากคูณสอง แต้มทั่วไป ห้าสิบแต้ม ไอเทม : ช่วงเวลาแห่งห้วงสมาธิ ประเภท : พิเศษ ผล : ยี่สิบสี่ชั่วโมง เข้าสู่ห้วงสมาธิเมื่ออ่านหนังสือ ได้รับความรู้ที่เรียนรู้มาอย่างถาวร
]
[
ภารกิจที่สาม : วิชาการเริ่มจากวิทยานิพนธ์
คำอธิบาย : วิทยานิพนธ์เป็นพื้นฐานของวิชาการ นักวิชาการที่สามารถเขียนวิทยานิพนธ์อาจจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่นักวิชาการที่ไม่สามารถเขียนวิทยานิพนธ์จะไม่ประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน เรื่องนี้อย่าเถียงระบบ ระบบถูกต้องแน่นอน! เผยแพร่วิทยานิพนธ์ทางวิทยาศาสตร์และเริ่มต้นอาชีพนักวิชาการของท่าน!
สิ่งที่ต้องทำ : เผยแพร่วิทยานิพนธ์ทางวิทยาศาสตร์
รางวัล : แต้มประสบการณ์ตามวิชา พิจารณาจากคุณค่าของวิทยานิพนธ์ ต่ำสุด หนึ่งร้อยแต้ม แต้มทั่วไป สองร้อยแต้ม ตั๋วเสี่ยงโชคหนึ่งใบ ขยะ เก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ตัวอย่าง ห้าเปอร์เซ็นต์
]
ลู่โจวมีสีหน้าแปลกๆ หลังจากอ่านภารกิจสุดท้าย
แต้มประสบการณ์ขึ้นอยู่กับคุณค่าของวิทยานิพนธ์?
ถ้าเขาส่งหลักฐานวิธีพิสูจน์ค่าประมาณของโจวลงในนิตยสารวิทยาศาสตร์ เขาก็อาจจะได้รับแต้มประสบการณ์เป็นจำนวนมาก
นั่นมันน่าดึงดูดไม่เบาเลย...
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 7 คนอื่นเป็นขยะเมื่อเทียบกับนักเรียนอัจฉริยะ
ในที่สุดเหตุผลก็เอาชนะความโลภ ลู่โจวกำจัดความคิดที่ไม่สมจริงทิ้งไป
น้องใหม่ตีพิมพ์ในวารสารทางวิชาการวิทยาศาสตร์ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ไม่ต้องพูดถึงเอกสารจำนวนมากที่อยู่ในวารสารทางวิชาการคณิตศาสตร์จีนระดับต่ำกว่ามาตรฐาน ตราบใดที่เขายังสามารถใช้ภาษาอังกฤษในระดับพอใช้ได้อยู่ เขาอาจเอางานที่ต่ำกว่ามาตรฐานตีพิมพ์ลงวารสารทางวิชาการได้
พฤติกรรมปลอมงานนี้ถูกเปิดโปงโดยบุคคลที่ถูกจัดอันดับในวารสารทางวิชาการที่ต่ำกว่า วารสารทางวิชาการที่ถูกจัดอันดับเป็นอันดับหนึ่งคือคณิตศาสตร์ประยุกต์ AMC  มันมีชื่อเสียงในด้านการเผยแพร่งานที่ไม่ได้มาตรฐาน
มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้เป็นเพียงมหาลัยเดียวที่เผยแพร่วิทยานิพนธ์ลง AMC นับร้อยในเวลาเพียงสี่ปี มันจึงไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจที่จะมีคนเผยแพร่วิทยานิพนธ์ที่ไม่ได้มาตรฐานกว่ายี่สิบเรื่องต่อปี
เพื่อป้องกันคุณภาพทางวิชาการของวิทยานิพนธ์ วารสารทางวิชาการเก่าแก่บางวารสารทางวิชาการมักจะจำกัดวิทยานิพนธ์ที่ถูกตีพิมพ์ประจำปีไม่เกินหนึ่งร้อยวิทยานิพนธ์หรือน้อยกว่านั้นอย่างเคร่งครัด อย่างไรก็ตาม 'วารสารทางวิชาการจวี้อู๋ป้า' อันนี้ไม่สนใจ มันตีพิมพ์วิทยานิพนธ์มากกว่าหนึ่งพันเรื่องในทุกๆ ปี ควบคู่ไปกับปรากฏการณ์แอบอ้างซึ่งกันและกันเพื่อสร้างปัจจัยกระทบให้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เนื่องจากมีบทวิจารณ์ปลอมจำนวนมาก คณะผู้จัดทำวารสารหนึ่งจึงเผยแพร่วิทยานิพนธ์มากกว่าร้อยฉบับ! ถ้าจะพูดให้ทำความเข้าใจได้ง่ายๆ ก็คือ วิทยานิพนธ์หนึ่ง มีข้อมูลอ้างอิงจาก วิทยานิพนธ์สอง แล้วสอง ก็อ้างหนึ่ง อ้างกันไปอ้างกันมาเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ
ลู่โจวไม่มั่นใจในการเผยแพร่วิทยานิพนธ์ในวารสารทางวิชาการอื่น แต่สำหรับ AMC...
เขาอาจมั่นใจหรือกล้าพูดด้วยความโอ้อวด
สรุปคือเขารู้สึกว่ามันไม่มีปัญหา
อย่างไรก็ตามมันจะเป็นเรื่องยากถ้าเขาอยากเผยแพร่ค่าประมาณของโจวลงในวารสารทางวิชาการวิทยาศาสตร์ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่มันจะถูกลงวารสารทางวิชาการไหม เพราะเขาคงผ่านอย่างง่ายดาย กุญแจสำคัญคือหลังจากตีพิมพ์ไปแล้ว เขาจะทนอยู่จุดนั้นได้ไหม
สุดท้ายลู่โจวก็ยังเลือกภารกิจที่สาม เขาไม่มีแผนใช้ค่าประมาณของโจว แต่เขาวางแผนจะเขียนวิทยานิพนธ์หลอกเพื่อให้ผ่านภารกิจ
ความรู้ด้านคณิตศาสตร์ขั้นสูงและคณิตวิเคราะห์ของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่านักศึกษาปริญญาโทคนอื่นเลย ถ้าเขาอยากเขียนวิทยานิพนธ์ด้วยภาษาอังกฤษระดับสี่ของเขา เขาก็แค่เรียนรู้ศัพท์เทคนิคเพิ่มบางคำ มันไม่มีอะไรที่ดิกชันนารีไม่สามารถแก้ไขได้
เมื่อเทียบกันแล้ว เขาไม่ได้มีเส้นสายหรือความฉลาดทางอารมณ์ EQ  ที่จำเป็นพอจะผ่านภารกิจแรก
ส่วนภารกิจที่สอง มหาลัยไม่ได้ให้คลาสฟิสิกส์กับนักศึกษาใหม่ด้วยซ้ำ เขากลัวว่าระบบจะสร้างคำถามฟิสิกส์ระดับมัธยมปลายและมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าระดับความยากมันจะต่ำแค่ไหน นอกจากนี้เขาไม่ได้สนใจระดับฟิสิกส์มากนัก ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ฟิสิกส์ในตอนนี้ ถ้ามันจำเป็นต้องใช้ความรู้ในเรื่องนี้จริงๆ  เขาสามารถเรียนรู้มันทีหลังก็ได้
หลังจากลู่โจวเลือกภารกิจ เขาก็ผุดลุกขึ้นยืน เขาฮัมเพลงและเดินตรงไปยังหอพัก
หลังจากหายหน้าหายตาไปนาน หลิวรุ่ยคงจะเสียสติถ้าลู่โจวไม่ได้กลับมาที่หอพักเร็วๆ นี้
เจ้าหมอนั่นเป็นคนแปลก เขาเป็นคนค่อนข้างใจกว้าง แต่เมื่อพูดถึงการเรียน เขาก็มักจะคนชอบเปรียบเทียบและเห็นแก่ตัวจนคนอื่นพูดไม่ออก เขาจะไล่ล่าคุณสุดถนนถ้าหากคุณแอบดูสมุดโน้ตเขา แถมเขายังจะกลอกตามองบนใส่หากคุณถามคำถามกับเขา ในสายตาของเขา มันเหมือนกับว่าทุกคนบนโลกล้วนแต่เป็นคู่แข่ง สิ่งที่มุ่งหมายไม่ใช่ความสำเร็จทางวิชาการอะไรเทือกนั้น แต่เป็นการถูกยอมรับจากเหล่านักเรียนและบรรดาอาจารย์ของตนเองว่าเขาคือ 'อัจฉริยะ'
คนประเภทนี้ถือเป็นอัจฉริยะได้ไหม?
ลู่โจวคิดว่าไม่
ในสายตาของอัจฉริยะ... คนอื่นล้วนแต่เป็นขยะ ใครจะสนใจว่าคุณจะดูสมุดโน้ตของฉันหรือไม่? คุณรู้เกี่ยวกับค่าประมาณของโจวไหม? ต่อให้มันอยู่ตรงหน้าคุณ คุณก็ไม่รู้จักมันด้วยซ้ำ!
ลู่โจวยอมรับนับถือคนๆ เดียวเท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง
ใช่แล้ว ถูกต้อง
เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องคาดเดาด้วยซ้ำ เขากำลังพูดถึงตนเอง
.....
เมื่อเขาเปิดประตูเข้าห้อง มันก็สี่ทุ่มแล้ว
หลิวรุ่ยกำลังถือหนังสือแบบฝึกหัด อีกสองคนไม่ได้อยู่ด้วย พวกเขาอาจกำลังเล่นไพ่อยู่ห้องข้างๆ สือช่างเป็นคนประเภทที่จะตั้งใจฟังในชั้นเรียนเท่านั้น เขาไม่ได้อ่านหนังสือสอบ ส่วนหวงกวงหมิง เขาถูกเรียกว่าเป็นเทพแห่งการเรียน เขาไม่ได้ฟังในชั้นเรียน เขาจะอัดทุกอย่างก่อนสอบและยังทำได้ดีอีกด้วย
ลู่โจวโยนกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วหาบัตรอาบน้ำในลิ้นชัก
ในเวลานั้นเอง หลิวรุ่ยก็วางหนังสือแบบฝึกหัดลงแล้วหันมามองทางลู่โจว
"สหาย ทำไมนายถึงขยันขนาดนี้ล่ะ?"
"ฉันจำเป็นต้องขยัน ฉันไม่ได้แตะหนังสือมาครึ่งเทอม ถ้าฉันไม่เริ่มตอนนี้ มันจะสายเกินไป" ลู่โจวกล่าวก่อนจะเอาผ้าเช็ดตัวพาดไหล่แล้วลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้
หลิวรุ่ยเห็นว่าลู่โจวกำลังจะไปอาบน้ำ เขาจึงเอ่ยถาม "ฉันแก้โจทย์นี้ไม่ได้ นายช่วยดูให้ฉันหน่อยได้ไหม?"
โอ้ ช่างน่าแปลกใจเสียจริง
มีโจทย์ที่หลิวรุ่ยแก้ไม่ได้ด้วยเหรอ?
"ไหนฉันขอดูหน่อย"
เมื่อลู่โจวยื่นมือออกไปรับ หลิวรุ่ยก็ดันกรอบแว่นแล้วส่งหนังสือแบบฝึกหัดให้ เขาชี้ไปที่โจทย์แล้วถาม "โจทย์นี้"
"โจทย์แคลคูลัส? มันไม่น่ายาก..." ลู่โจวกล่าว เขาเหลือบมองโจทย์แล้วรู้สึกประหลาดใจที่ไม่เคยเห็นโจทย์แบบนี้มาก่อน เขารู้สึกตื่นเต้น ใครจะสนเรื่องอาบน้ำกัน? เขารับหนังสือแบบฝึกหัด นั่งลงแล้วเริ่มแก้โจทย์
ก่อนหน้านี้ถ้าหลิวรุ่ยแก้โจทย์ไม่ได้ มันก็ไม่มีทางเลยที่ลู่โจวจะแก้ได้ เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้แม้แต่คำว่า 'เป็นไปไม่ได้' ก็ไม่ได้อยู่ในหัวของเขา
หลังจากลู่โจวใช้เวลาพยายามแก้โจทย์ หลิวรุ่ยคลายใจลงเล็กน้อย คนโง่ที่เขาแอบดูถูกก็ยังเป็นคนโง่ แก้ไม่ได้ก็ยังอวดฉลาดอีก
ส่วนโจทย์นี้ หลิวรุ่ยแก้ไม่ได้จริงๆ ทว่าในหนังสือคำตอบมีวิธีแก้โจทย์พร้อมเสร็จสรรพ เหตุผลที่เขาเอาโจทย์นี้มาถามลู่โจวไม่ใช่เพราะเขาต้องการความช่วยเหลือ แต่เป็นเพราะเขาอยาก 'สอดแนมศัตรู'
ที่จริงแล้ว ถ้าหากเขาอยากหาคนช่วยแก้โจทย์คณิตจริงๆ ล่ะก็ เขาคงไม่มาถามคนโง่อย่างลู่โจวหรอก
หลิวรุ่ยคิดเรื่องนี้แล้วถามขึ้นมาว่า "ทำไมนายไม่ลอกโจทย์ลงไปก่อนล่ะ? ฉันจะได้ข้ามไปทำโจทย์หน้าก่อน"
ความหมายที่ซ่อนอยู่ก็คือไม่มีทางที่ลู่โจวจะแก้โจทย์ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเสียเวลาเปล่า
อย่างไรก็ตามปฏิกิริยาของลู่โจวไม่ได้เป็นไปตามที่หลิวรุ่ยคาดหวังไว้
"...ไม่จำเป็น ฉันแก้เสร็จแล้ว"
แก้...แก้เสร็จแล้ว?!
ดวงตาของหลิวรุ่ยเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา
"ใช่ นายได้ยินไม่ผิดหรอก" ลู่โจวกล่าว เขาอธิบายสูตรลงกระดาษทดและควงปากกาไปพลาง "มันเป็นโจทย์สองขั้นตอนปกติ ก่อนอื่นนายแปลงพิกัดคาร์ทีเซียนเป็นพิกัดเชิงขั้ว เนื่องจากช่วงสมมาตร นายจะสามารถตัดส่วนนี้เป็น cot^2(x)..."
"จากนั้นก็คำนวณอนุพันธ์เป็น csx^2(x)! แล้วแทนค่ากลับเป็นฟังก์ชันดั้งเดิม!" รูม่านตาของหลิวรุ่ยหดตัวลงเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็เข้าใจแนวคิดพื้นฐานในการแก้โจทย์นี้ ที่เหลือก็ง่ายแล้ว เขาแค่ต้องคำนวณออกมาเท่านั้นเอง
เวรเอ้ย ฉันไม่เคยคิดถึงขั้นตอนนี้มาก่อน...
"บิงโก! แก้ได้แล้วใช่มั้ยล่ะ" ลู่โจวกล่าวด้วยรอยยิ้ม บางครั้งแม้แต่เด็กเล็กก็สอนคนอื่นได้
"ขอบใจ...ฉันขอยืมกระดาษทดหน่อย ฉันจะลองศึกษาดู"
"เอาไปสิ ตามสบาย!" ลู่โจวกล่าวและโบกมืออย่างใจกว้าง จากนั้นเขาก็เดินไปยังห้องน้ำ
หลิวรุ่ยดูกระดาษทดของลู่โจวแล้วนั่งลง เขาดันกรอบแว่นแล้วอ่านโจทย์ เขาขมวดคิ้วและเข้าสู่โหมดสมาธิ
แม้ว่าเทคนิคนี้จะเป็นของใหม่สำหรับเขา แต่วิธีแก้โจทย์ถูกเขียนไว้อย่างชัดเจน มันไม่ได้อยู่นอกเหนือความรู้ของเขา ดังนั้นเขาจึงเข้าใจอย่างง่ายดายแม้ว่าจะไม่มีคำอธิบายจากลู่โจวก็ตาม
อย่างไรก็ตามสิ่งนึงที่เขาไม่เข้าใจก็คือ ลู่โจวมันคิดวิธีนี้ออกได้ยังไง?
แถมมันยังเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ...
บางทีมันอาจเคยเจอโจทย์ประเภทนี้มาก่อนงั้นเหรอ?
หลิวรุ่ยคิดว่านี่คือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว ไม่งั้นเขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าคนโง่ที่ทำงานพาร์ทไทม์จะแก้โจทย์นี้ได้เร็วกว่าอัจฉริยะอย่างเขาได้อย่างไร
เขาพลิกไปด้านหลังหนังสือแบบฝึกหัด เมื่อหลิวรุ่ยดูคำตอบ เขาก็ตัวแข็งทื่อ
"ไม่มีทางน่า..."
คำตอบถูกต้อง...แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก
ประเด็นหลักก็คือวิธีของลู่โจวมันง่ายกว่าของคำตอบ! คำตอบไม่ได้คิดถึงการแปลงพิกัดคาร์ทีเซียนเป็นพิกัดเชิงขั้ว กลับกันคำตอบดันใช้อินทิกรัลแทนซึ่งส่งผลให้มีการคำนวณเป็นจำนวนมาก
และนี่ก็เป็นวิธีที่เขาคิด...
เป็นไปได้ยังไง?
หลิวรุ่ยขบริมฝีปาก
จู่ๆ เขาก็รู้สึกกังขาในชีวิต
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 8 ทฤษฎีอินเวอร์ชันที่ดีที่สุดของตัวดำเนินการเชิงเส้นและฟังก์ชันเชิงเส้น
เนื่องจากมีระบบ ลู่โจวจึงรู้สึกว่าชีวิตเขาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น ทุกเช้าเขาจะถือโน้ตบุ๊คมือสองแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องสมุด เขาไม่เคยมีประสบการณ์การใช้ชีวิตแบบนี้มาก่อนเลย
เมื่อนั่งลงที่ประจำแล้ว ลู่โจวก็เปิดโน้ตบุ๊คแล้วเสียบปลั๊กที่ผนัง เขาใคร่ครวญดูสักครู่ก่อนจะพิมพ์ตัวอักษรหลายคำลงในเวิร์ด
[ทฤษฎีอินเวอร์ชันที่ดีที่สุดของตัวดำเนินการเชิงเส้นและฟังก์ชันเชิงเส้น]
อินเวอร์ชันคือการแปลงทางเรขาคณิต
[บทคัดย่อ : วิจัยโจทย์อินเวอร์ชันของตัวดำเนินการเชิงเส้นและฟังก์ชันเชิงเส้น แนะนำผลลัพธ์พื้นฐานของทฤษฎีอินเวอร์ชันที่ดีที่สุด โดยเฉพาะโครงสร้างของวิธีการอินเวอร์ชันที่ดีที่สุด...]
ลู่โจวคิดถึงหัวข้อนี้ขณะกำลังนอนทบทวนสมุดโน้ตอยู่บนเตียง เมื่อศาสตราจารย์คณิตวิเคราะห์ ศาสตราจารย์ถังได้พูดถึงสูตรอินเวอร์ชันฟูเรียร์ เขาได้พูดถึงเรื่องนี้คร่าวๆ มันเป็นหนึ่งในสูตรที่ไม่เป็นที่นิยมในวงการคณิตศาสตร์ แต่มันก็ยังถือว่าล้ำลึก
ลู่โจวรวบรวมข้อมูลบนโลกออนไลน์แล้วร่างโจทย์นี้
ส่วนวิธีแก้โจทย์ล่ะ?
อืม...
ด้วยระดับความสามารถของเขา ไม่มีทางเลยที่เขาจะแก้ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องใช้วิธีที่แหกคอกหน่อย
ถ้าเขาจำไม่ผิด แต้มทั่วไปของระบบไฮเทคเอามาใช้แก้โจทย์คณิตสมัยใหม่ได้ เขาลองแก้ข้อคาดการณ์ของรีมันน์ดู แต่ระบบก็ไม่ตอบสนอง เขาคิดว่าโจทย์ต้องอยู่เหนือกว่าระดับคณิตศาสตร์ของเขา ไม่งั้นก็เป็นเขามีแต้มทั่วไปไม่พอ
ส่วนความยากระดับนี้ ระบบคงตอบสนองใช่มั้ย?
เมื่อลู่โจวคิดเรื่องนี้ เขาก็เพ่งไปที่หน้าจอโน้ตบุ๊คแล้วคิด 'ระบบ ระบบ ระบบ'
อืม...
ดูเหมือนมันจะไม่ตอบสนอง
เอ๊ะ?
ทันใดนั้นเองกระแสลมอุ่นๆก็ไหลมาจากหลังขึ้นสู่หัว ลู่โจวเริ่มรู้สึกอบอุ่นที่สมอง หลังจากได้ยินเสียง 'ป๊อง' กระแสความรู้มหาศาลเปิดออกราวกับทะเลแห่งความรู้ ตามมาด้วยข้อความที่ปรากฏตรงหน้าสายตา
[หกสิบห้าแต้มทั่วไปถูกใช้]
[กำลังประมวลวิธีแก้ที่ดีที่สุดโดยขึ้นอยู่กับระดับคณิตศาสตร์ระดับ0...]
เขาไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจแต่อย่างใด เขาค่อนข้างรู้สึกมีความสุขแทน ลู่โจวสงสัยว่าตอนนี้สรุปแล้วเขาอยู่ในความฝันหรือตื่นอยู่
ลู่โจวมองไปยังหน้าจอสีขาว จากนั้นเขาก็มองมือแล้วมองคีย์บอร์ดก่อนจะพึมพำด้วยความตื่นเต้น
"แก้...แก้ได้แล้ว?!"
แก้ได้แล้วจริงๆ
ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในห้องสมุด เขาคงส่งเสียงเฮเสียงดังไปแล้ว
เช่นเดียวกับตอนที่เขาได้รับค่าประมาณของโจว หลักการทั้งหมดของโจทย์ถูกสลักลงไปในหัวสมอง
ตั้งแต่ขั้นตอนยันคำตอบ ทุกตัวเลข ทุกสัญลักษณ์ แม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนทุกตัวก็อยู่ในหัวเขา มันทั้งรวบรัดและเปี่ยมไปด้วยความงามของคณิตศาสตร์
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือความงามประเภทนี้เป็นนามธรรมเกินไป เขาจำเป็นต้องใช้ภาษาเพื่อเสริมความหมายแฝงของมันแล้วเปลี่ยนให้มันเป็นวิทยานิพนธ์
วิทยานิพนธ์ที่ผู้อื่นเข้าใจได้
เมื่อมาครุ่นคิดดู ลู่โจวก็ดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของระบบไฮเทค
อย่างไรก็ตามเขายังรู้สึกสับสนอยู่
ทันใดนั้นก็มีปากกาลูกลื่นกระทุ้งแขนเขาเบาๆ
"อืม นักศึกษา..." เฉินยู่ซานกล่าวด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ เธอถามด้วยความอาย "ฉันขอถามโจทย์คณิตอีกข้อได้ไหม?"
ตอนแรกเธอไม่อยากถามเขา ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามถามทุกคนที่อยู่รอบๆ แล้ว แต่ก็ไม่มีใครแก้โจทย์นี้ได้
เธอก้มหน้าลงอย่างพ่ายแพ้
เฉินยู่ซานเลือกที่จะแบกรับความอับอายและตัดสินใจลืม 'ความอัปยศ' ที่ลู่โจวเคยทำไว้เมื่อวันก่อน
ลู่โจวเปิดปากพูด "ตกลง เอาโจทย์มาให้ฉันเลย"
เฉินยู่ซานถอนหายใจแล้วขยับเก้าอี้มานั่งข้างลู่โจว
ลู่โจวดูโจทย์แบบย่อๆ แล้วเห็นว่ามันยากกว่าโจทย์ที่เธอเคยถามเขาเมื่อวันก่อนมากเลย มันอยู่ระดับเดียวกับโจทย์ที่หลิวรุ่ยเคยถามเขา
อย่างไรก็ตามมันอาจยาก แต่มันก็เป็นเพียงโจทย์พีชคณิตขั้นสูง สำหรับเขาแล้ว ตราบใดที่มันเป็นโจทย์จากหนังสือแบบฝึกหัด เขาแก้โจทย์ได้แน่นอน
ลู่โจวหยิบปากกาแล้วเริ่มเขียนลงในกระดาษทด
ขณะที่ลู่โจวกำลังแก้โจทย์ เฉินยู่ซานก็มองหน้าเขาเงียบๆ
แม้ว่านิสัยของชายคนนี้จะไม่น่าคบ แต่สีหน้าเขาตอนจดจ่อกับอะไรสักอย่างดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาดใจ
เฉินยู่ซานรู้สึกเบื่อขณะรอลู่โจวแก้โจทย์ เธอพลันเหลือบเห็นหน้าเวิร์ดบนหน้าจอโน้ตบุ๊คของเขา เธอถามเสียงเบา "นักศึกษา คุณกำลังโปรเจ็คจบการศึกษาเหรอ?"
ตอนนี้ก็เดือนมิถุนายนแล้ว เขายังทำโปรเจ็คจบการศึกษาไม่เสร็จ 'อัจฉริยะ' อะไรแบบนี้เนี่ย!
ลู่โจวตอบ "ไม่ใช่ นั่นเป็นวิทยานิพนธ์ของฉัน ฉันจะส่งไปให้กับนิตยสารวิทยาศาสตร์"
เมื่อได้ยินแบบนั้น เฉินยู่ซานก็เปี่ยมไปด้วยความเคารพ
โอ้พระเจ้า ฉันได้พบพระเจ้าด้วย!
ฉันไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำ เขาดูเด็กมาก แต่เขาเป็นนักศึกษาปริญญาเอก!
นอกจากนี้นักศึกษาปริญญาเอกคนนี้จะเริ่มส่งวิทยานิพนธ์ไปยังนิตยสารวิทยาศาสตร์ตั้งแต่ปิดเทอม น่าประทับใจมาก!
เฉินยู่ซานถามด้วยความรู้สึกเต็มไปด้วยความนับถือ "รุ่นพี่ คุณเรียนเอกอะไร?"
ลู่โจวพยายามแก้โจทย์ด้วยสีหน้าจริงจังเหมือนโป๊กเกอร์ เมื่อเขาได้ยินคำว่ารุ่นพี่จากเธอ เขาก็เริ่มยิ้มอย่างเก้อเขิน "เอ่อ...คณิตศาสตร์"
"เอกคณิตศาสตร์ คุณพระ! ใครก็ตามที่เรียนคณิตศาสตร์ได้ต่างก็เป็นพระเจ้า..." เฉินยู่ซานกล่าว ความนับถือของเธอยังจริงใจกว่าเดิมซะอีก
เธอเรียนคณะบริหารธุรกิจ วิชาอื่นๆ เธอทำได้ค่อนข้างดี มีวิชาเดียวที่เธอกังวลก็คือคณิตศาสตร์ เธอกำลังเข้าปีสี่แล้ว แรงกดดันจากการสอบปริญญาโทอยู่ตรงหน้าเธอ มันจึงทำให้เธอกังวลกับการศึกษาเรียนต่อ
"แก้เสร็จแล้ว ฉันเขียนวิธีคิดและขั้นตอนการแก้โจทย์ลงกระดาษแล้ว ถ้าคุณอ่านไปสักพัก คุณก็น่าจะเข้าใจ" ลู่โจวกล่าว เขาโยนกระดาษทดไว้ข้างเฉินยู่ซานแล้วกล่าวเสียงเบา "คณิตศาสตร์ส่วนหนึ่งก็ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ ส่วนหนึ่งก็ขึ้นอยู่กับความพยายาม มันแตกต่างจากวิชาวิทยาศาสตร์อื่นๆ คุณจะไม่เข้าใจถ้าให้คนอื่นอธิบายให้ฟังอย่างเดียว"
สุดท้ายแล้วที่นี่ก็เป็นห้องสมุด มันไม่เหมาะกับการสนทนากัน สนทนากันเงียบๆ ยังดี แต่ถ้าพวกเขายังคุยกันต่อไป ผู้คนก็จะเริ่มรำคาญ ดังนั้นลู่โจวจึงเลิกคุยแล้วมอบสิ่งที่จำเป็นเพื่อให้หญิงสาวคนนี้คิดออกด้วยตนเอง
เฉินยู่ซานขอบคุณเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและรับกระดาษทดมา จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วขอด้วยเสียงอันเบา "อืมม...นักศึกษา ฉันขอวีแชทของนายได้ไหม? ถ้าฉันคิดโจทย์ข้อไหนไม่ออกอีก ฉันจะได้ขอความช่วยเหลือจากนายอีกสักครั้ง"
"ไม่มีปัญหา" ลู่โจวกล่าว เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เขาหยิบโทรศัพท์เสี่ยวมี่เก่าๆ ของตนออกมาแล้วยื่นให้หญิงสาวสแกนคิวอาร์โค้ดของเขา
"ขอบคุณค่ะ ครั้งหน้าฉันจะเลี้ยงข้าวนายเพื่อเป็นการตอบแทน" เฉินยู่ซานกล่าว เธอหน้าแดงแล้วขอบคุณเขาอีกครั้ง เธอย้ายเก้าอี้กลับไปที่เดิมแล้วอ่านหนังสือทบทวนต่อ
ทันใดนั้นลู่โจวก็รู้ตัวว่าเขาลืมอธิบายเรื่องที่เธอเข้าใจผิดเมื่อครั้งก่อนเลย
เขาไม่ได้เป็นนักศึกษาปริญญาโทหรือเอก เขาเป็นแค่น้องใหม่
แม้ว่า...เขาจะได้เป็นนักศึกษาปีสองในอีกไม่กี่เดือนก็เถอะ
ถ้าเขาตามเธอไปเพื่ออธิบายเรื่องนี้โดยเฉพาะ มันคงดูเหมือนเขาเป็นโรคจิตพูดเรื่องไร้สาระ แถมยังทำให้คนอื่นกระอักกระอ่วนใจอีก ครั้งหน้าถ้าเขามีโอกาสเมื่อไหร่ เขาค่อยอธิบายก็ได้
เขาส่ายหน้าแล้วสลัดความคิดที่ไม่จำเป็นทิ้งไป นิ้วของเขาเคาะบนแป้นคีย์บอร์ด ดวงตาเขาจ้องมองหน้าจอแทบไม่ละสายตา เขาเริ่มโฟกัสกับการเขียนวิทยานิพนธ์อีกครั้ง
.....
แม้ว่าระบบจะมอบวิธีแก้โจทย์ให้เขาโดยขึ้นอยู่กับระดับคณิตศาสตร์ที่ระดับศูนย์ แต่มีอย่างนึงที่ลู่โจวสรุปได้ก็คือวิธีแก้โจทย์นี้ไม่ได้มาจากความรู้ปัจจุบันของเขาแน่นอน แต่มันมาจากฐานความรู้ของระบบ
ขณะที่เขาเขียนวิทยานิพนธ์ เขาก็ได้จดบันทึกเนื้อหาลงสมุดด้วยเช่นกัน เขาจดส่วนที่เขาไม่เข้าใจแล้วเขียนเครื่องหมายคำถามในขั้นตอนที่เขายังรู้สึกสงสัยอยู่
เมื่อคนอื่นเขียนวิทยานิพนธ์ มันก็เหมือนพวกเขากำลังบีบน้ำออกจากฟองน้ำ ส่วนสำหรับลู่โจว มันเป็นเหมือนกับการเทน้ำลงบนฟองน้ำ มันไม่ใช่การระบายความรู้ออกมา แต่เป็นการดูดซับความรู้เข้าไป
ลู่โจวอยู่ในห้องสมุดทั้งวัน แม้แต่มื้อเที่ยง เขาก็ทานของเหลือจากตอนเช้า
เขามองดูตัวอักษรหลายพันคำบนหน้าจอและสมุดโน้ตที่เต็มไปด้วยตัวอักษรทั้งสองหน้า เขาเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วบิดขี้เกียจ
"สิ่งที่ฉันต้องทำตอนนี้ก็คือการทำความเข้าใจกับเนื้อหาในสมุด ถ้าทำได้ ฉันต้องคิดให้ได้เอง ไม่งั้นฉันก็แค่ไปถามอาจารย์"
"นอกจากนี้ หลายส่วนในวิทยานิพนธ์ก็ยังยุ่งเหยิงอยู่ ฉันควรตัดทอนส่วนที่มันเกินความจำเป็น ฉันจะค้นหาขั้นตอนที่ได้รับการพิสูจน์ในวิทยานิพนธ์ชิ้นอื่นบนโลกออนไลน์ด้วย หลังจากนั้นฉันก็แค่ลบหลักฐานและแหล่งอ้างอิง"
"ขั้นตอนสุดท้ายเป็นการตรวจทาน... มันไม่น่าเป็นปัญหาใหญ่สำหรับฉัน เพราะยังไงฉันก็เป็นคนเขียนทุกตัวอักษรด้วยตัวเอง"
โดยหลักการแล้วจะบอกว่าระบบเป็นคนเขียนก็ได้ แต่มันก็ไม่เชิงซะทีเดียว
มันเริ่มค่ำแล้ว ท้องของเขาก็ร้องไม่หยุด ลู่โจวลุกจากเก้าอี้แล้วเริ่มเดินออกจากห้องสมุด
ฉันควรกินบาบีคิวข้าวยำเกาหลีอีกครั้ง? หรือจะกินข้าวแกงกะหรี่ดี?
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เขาจะได้ไปเยี่ยมออฟฟิศของศาสตราจารย์ถัง ถ้าเขาจำไม่ผิด ตอนนี้ศาสตราจารย์น่าจะกำลังสอนปีสี่
เอาล่ะ เอาแบบนั้นก็แล้วกัน!
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 9 บางทีฉันอาจเรียนมหาลัยปลอมมา...
ห้องประชุมไม่มีที่ว่างแม้แต่ที่เดียว
นักศึกษาปีที่สามที่กำลังเตรียมสอบเข้าระดับปริญญาโทต่างก็ตั้งอกตั้งใจเรียน
ด้านข้างแท่นโพเดียม มีศาสตราจารย์ภาควิชาคณิตศาสตร์แห่งมหาลัยจินหลิง ถังจื้อเหว่ย กำลังนั่งอยู่ เขาวางหนังสือพิมพ์บนมือแล้วอ่านโจทย์บนกระดาษอย่างละเอียด มือขวาเขาพลิกปากกาซ้ำไปซ้ำมา
ลู่โจวยืนอยู่ข้างเขา เขาเข้าใจอย่างชัดเจนว่าท่าทางเล็กๆ นี้ของอาจารย์หมายความว่าท่านกำลังอยู่ในโหมดครุ่นคิด
"เธอไปเอาโจทย์นี้มาจากไหน?" จู่ๆ ถังจื้อเหว่ยก็เอ่ยถามหลังจากจ้องมองกระดาษเป็นเวลานาน
"ในหนังสือเอ่ยถึงอนุกรมฟีเรียร์ ดังนั้นผมจึงไปห้องสมุดเพื่อหาหนังสืออ้างอิง ผมพบทฤษฎีการแปลงฟูเรียร์หลายทฤษฎีและการประยุกต์หลายรูปแบบ ผมพยายามแก้ดู แต่ผมก็ติดอยู่ขั้นตอนหนึ่ง" ลู่โจวกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มเชิงขอโทษ สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ
ถังจื้อเหว่ยมองลู่โจวแวบนึงก่อนจะมองกลับไปยังกระดาษทด เขาวางปากกาลงแล้วหยิบชอร์คขึ้นมา เขาเดินไปหน้ากระดานดำและหยุดชั่วครู่ จากนั้นเขาก็เขียนโจทย์ลงบนกระดานดำ
ลู่โจวมองกระดานดำอย่างตั้งใจ บางทีมันอาจเป็นเพราะเขาให้การบ้านโจทย์ประเภทนี้ไปแล้ว เขาจึงพบว่าตัวเขาตามจังหวะของอาจารย์ทัน
เสียงชอร์คทางโพเดียมดึงดูดความสนใจของนักศึกษาคณิตปีสามที่กำลังเรียนอยู่ บางครั้งพวกเขาก็เงยหน้ามองสูตรที่ถูกเขียนบนกระดานดำก่อนจะกลับไปก้มหน้าเรียนอย่างรวดเร็ว
เอิ่มมม...
พวกเขากำลังเขียนอะไรกัน?
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว ทั้งกระดานดำก็มีตัวเลขเต็มไปหมดแล้ว
ถังจื้อเหว่ยเขียนตั้งแต่มุมซ้ายบนไปจนถึงมุมขวาล่าง เขาหยุดเขียนแล้วกลับไปมองลู่โจวก่อนจะเอ่ยถามว่า "เธอเข้าใจส่วนนี้ไหม?"
ลู่โจวมองกระดานดำอย่างตั้งใจก่อนจะพยักหน้า "เข้าใจครับ"
ถังจื้อเหว่ยเลิกคิ้วขณะถาม "เธอเข้าใจจริงๆ เหรอ?"
ลู่โจวกล่าว "ผมเข้าใจจริงๆ "
ถังจื้อเหว่ยไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเอาแปลงมาลบกระดาน เขาหยิบชอล์กมาเขียนบนกระดานดำต่อ เขาเปลี่ยนจากความสงสัยในตัวลู่โจวเป็นความประทับใจไปเสียแล้ว
เขาเกลียดนักเรียนอยู่สองประเภท หนึ่งคือนักเรียนที่มาขอคะแนนพิเศษ อีกหนึ่งคือนักเรียนปลอมที่จงใจถามโจทย์ยากๆ กับเขา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับอย่างหลัง เขาเกลียดมาก เพราะมันทำให้เขาเสียเวลา!
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มีความสนใจในคณิตศาสตร์เลย แต่เขาก็ยังทำตัวเหมือนกำลังค้นคว้าอยู่ น่ารังเกียจ! คนประเภทนี้แค่อยากใกล้ชิดกับอาจารย์เท่านั้น คนพวกนี้ลืมประโยชน์ของการเรียนรู้ไปโดยสมบูรณ์
ถังจื้อเหว่ยเขียนจะเสร็จไปอีกส่วนแล้ว มันเหลืออีกไม่กี่บรรทัดเท่านั้น จู่ๆ เขาก็หยุดมือแล้วมองกลับมาที่ลู่โจวก่อนจะถามด้วยเสียงหัวเราะ "อาจารย์จะเขียนเสร็จแล้ว เธอน่าจะเข้าใจใช่ไหม?"
ลู่โจวพยักหน้า "ผมเข้าใจครับ... ขอบคุณครับศาสตราจารย์!"
เฉินยู่ซานนั่งอยู่ที่นั่งแถวหน้ามุมห้อง เธอแอบสังเกตทั้งสองที่อยู่บนโพเดียม เธอฟังทั้งสองสนทนากันด้วยคำว่า 'เข้าใจ?' และ 'เข้าใจ' แล้วปรากฏร่องรอยความสับสนตรงใบหน้า
เข้าใจ เข้าใจ? มันหมายความว่ายังไง?
ทั้งสองคนกำลังคุยอะไรกันแน่?
เฉินยู่ซานตระหนักว่าด้วยความสามารถของเธอ เธอไม่มีทางเข้าใจบทสนทนาของพวกเขา ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกหมดหวังกับความสามารถทางคณิตศาสตร์ของตนเอง
บางที...ที่จริงแล้วฉันเป็นแค่นักเรียนแย่ๆ คนหนึ่ง?
ถังจื้อเหว่ยได้ยินคำตอบของลู่โจวแล้วหัวเราะ เขาวางชอล์กกลับลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวังแล้วนั่งลง เขาเปิดกระติกสุญญากาศแล้วดื่มชาที่เตรียมมา จากนั้นเขาก็ค่อยๆ พูด "เธอเข้าใจจริงๆ เหรอ? งั้นทำไมเธอไม่เขียนขั้นตอนนี้ให้เสร็จล่ะ?"
เข้าใจ? บ้านคุณสิ!
ตอนที่ฉันเขียน คุณก็ยืนอยู่แบบนั้นหยั่งกับคนโง่ คุณไม่ได้จดด้วยซ้ำ ถ้าคุณเข้าใจจริงๆ ฉันจะกินถ้วยนี้เลย!
ลู่โจวเห็นสีหน้าของถังจื้อเหว่ยแล้วก็เข้าใจ ศาสตราจารย์กำลังสงสัยว่าเขาสนใจจริงๆ รึเปล่า ศาสตราจารย์กำลังทดสอบเขา!
ลู่โจวไม่รู้ว่าเขาควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี
สาบานต่อพระเจ้าเลย! ผมเข้าใจจริงๆ !
แถมเขาไม่รู้ด้วยว่าทำไม เมื่อศาสตราจารย์ถังกำลังแก้โจทย์บนกระดาน สูตรบนกระดานถึงให้ความรู้สึกคุ้นเคยมาก มันเหมือนกับว่าเขาเคยเห็นสูตรนี้มาก่อน แต่เขาก็จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน
บางทีมันอาจเป็นเพราะเขาแลกเปลี่ยนแต้มทั่วไปของระบบเป็นความรู้แล้วมันครอบคลุมถึงข้อมูลนี้? หรือมันอาจเป็นเพราะค่าประสบการณ์ทางคณิตศาสตร์ของเขามันเพิ่มขึ้น เซนส์ด้านคณิตศาสตร์ของเขาจึงเพิ่มขึ้นตามไปด้วย?
พูดง่ายๆ ก็คือเขาเข้าใจแล้วจริงๆ
ลู่โจวไม่รู้เหตุผลที่แน่ชัด แต่เห็นได้ชัดว่าศาสตราจารย์ถังไม่ได้วางแผนจะแก้โจทย์นี้ ศาสตราจารย์ถังมองดูเขาลงมืออย่างสบายๆ เขาไม่อาจทำลายโอกาสประสบความสำเร็จในการส่งวิทยานิพนธ์ในเทอมต่อไปได้
ด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ลู่โจวเดินไปที่กระดานดำพร้อมกับชอล์กในมือ
คิ้วของศาสตราจารย์ถังเลิกขึ้นเพราะเขาคิดว่าไม่มีทางเลยที่เจ้าหนูนี่จะทำขั้นตอนนี้ได้
ไม่มีทาง
ไม่มีทางแน่นอน!
แม้ว่าเขาจะเขียนขั้นตอนพิสูจน์ส่วนใหญ่ไปแล้ว แต่ขั้นตอนสุดท้ายของการพิสูจน์ก็ไม่ใช่สิ่งที่นักศึกษาน้องใหม่จะทำได้! แม้แต่นักศึกษาปริญญาโทก็ต้องพิสูจน์หลายต่อหลายครั้งกว่าพวกเขาจะเข้าใจ!
แต่ชายคนนี้! ตอนที่เขาบรรยาย ชายคนนี้ไม่ได้จดด้วยซ้ำ!
เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างช้าๆ จากความประหลาดใจตอนแรกของศาสตราจารย์ถังก็กลายเป็นตกใจในไม่ช้าก่อนจะกลายเป็นความรู้สึกยอมรับ
ความกังขาทั้งหมดที่เขามีเป็นเหมือนหิมะในฤดูใบไม้ผลิ มันละลายทันทีเมื้อแสงแดดสาดส่องลงมา
หลังจากลู่โจวเขียนบรรทัดสุดท้ายลงบนกระดาน เขาก็หันกลับมามองศาสตราจารย์ถัง ศาสตราจารย์ถังพยักหน้าให้เขาเป็นการยอมรับแล้วกล่าว "ไม่เลว...เขียนได้ดี"
ไม่กี่ขั้นตอนสุดท้ายแตกต่างจากวิธีของเขาเล็กน้อย มันยุ่งยากกว่าเล็กน้อย แต่มันก็ยังค่อนข้างซับซ้อน นี่แสดงให้เห็นว่าลู่โจวไม่เพียงแต่จะเข้าใจที่เขาพูดเท่านั้น แต่ลู่โจวยังรวมความคิดของตนเองลงไปด้วย
ความสามารถนี้ล้ำค่ามาก
กลายเป็นว่าเขาตัดสินผิด...
"ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของอาจารย์ ถ้าผมทำคนเดียว ผมคงไม่มีทางแก้โจทย์ได้ถึงขั้นตอนนี้..." ลู่โจวยิ้มเชิงขอโทษ
ในส่วนนี้เขาไม่ได้โกหก ขั้นตอนของระบบคำนวณมีการใช้ 'a=b' บ่อยมาก แต่มันก็ไม่ได้อธิบายอย่างชัดเจนว่าทำไม a ถึงเท่ากับ b
เขาถามศาสตราจารย์ถังเกี่ยวกับคำอธิบายที่ถูกต้องของส่วนนี้
"ไม่จำเป็นต้องถ่อมตน อาจารย์ดูระดับของเธอออก" ศาสตราจารย์ถังกล่าว เขาปิดฝาขวดสุญญากาศแล้วถามต่อ "เธออยู่คลาสไหน?"
"ผมลู่โจว คลาสหนึ่ง ปีหนึ่ง" ลู่โจวตอบอย่างตรงไปตรงมา
"ลู่โจว..." ศาสตราจารย์ถังทวนชื่อซ้ำหลายครั้งราวกับว่าเขาพยายามจำชื่อนี้เอาไว้
กลายเป็นว่านักศึกษาคนนี้ชื่อลู่โจว...
เฉินยู่ซานนั่งอยู่ที่มุมห้อง เธอแอบฟังแล้วพยักหน้า ทันใดนั้นเองเธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง และเธอก็รู้ทันที
ปีหนึ่ง?!!!
......................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 10 สรุป!
ลู่โจวกำลังทานบะหมี่อยู่ในโรงอาหาร แต่แล้วจู่ๆ ศาสตราจารย์หลี่หรงเอินก็โทรมา… เวลานี้เขายังคิดถึงวิทยานิพนธ์จากวารสารวัสดุศาสตร์และวิศวกรรมที่เกี่ยวกับการคำนวณเชิงทฤษฎีของการเคลื่อนย้ายกึ่งอิเล็กตรอนของกราฟีนอยู่เลย
"เฮ้ ลู่โจว"
"ครับ?"
"เธอตีพิมพ์วิทยานิพนธ์นั้นได้เลย"
"เอ๊ะ"
"อาจารย์หมายถึง ตอนนี้เราได้ส่งรายงานขั้นสุดท้ายให้หน่วยงานระดับสูงเพื่อยื่นคำร้องรายงานข้อสรุปแล้ว!"
"...?!"
ในที่สุดลู่โจวก็ตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เขาผุดลุกจากเก้าอี้จนทำให้คู่รักที่นั่งข้างเขาตกใจ
เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เขากำโทรศัพท์แน่นแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นและสั่นเทา "เรา...ประสบความสำเร็จ?"
ศาสตราจารย์หลี่หรงเอินยิ้มแล้วตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "ใช่! เธอพูดถูก! เราประสบความสำเร็จแล้ว!"
ลู่โจวรีบถาม "อัตราส่วนเท่าไหร่?"
"0.47wt เปอร์เซ็นต์ เธอคาดเดาได้ถูกต้อง! อัตราส่วนที่ดีที่สุดของวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ต่อซีเมนต์คือระหว่าง ศูนย์จุกสี่ และ ศูนย์จุดห้า ไม่ใช่มากกว่า 1wt เปอร์เซ็นต์ เราทำพลาดจากประสบการณ์ แต่มันหลีกเลี่ยงได้" ศาสตราจารย์หลี่หรงเอินกล่าวด้วยอารมณ์
"ศาสตราจารย์หลี่ช่วยส่งวิทยานิพนธ์อัตราส่วนการผสมของวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ให้ผมได้ไหม?"
"แน่นอน อาจารย์ส่งให้เธอทางอีเมลแล้ว" ศาสตราจารย์หลี่หรงเอินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ลู่โจววางสายแล้วรีบทานบะหมี่ให้หมด จากนั้นเขาก็ตรงไปยังห้องสมุด
เขานั่งในห้องสมุดแล้วรีบเปิดอีเมลบนคอมพิวเตอร์ เมื่อเขาดาวน์โหลดวิทยานิพนธ์เวอร์ชัน PDF  เสร็จ เขาก็รีบหาส่วนที่เกี่ยวกับอัตราส่วน
"...เมื่อปริมาณวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์คือ 0.5wt เปอร์เซ็นต์ ความต้านทานแรงอัดและความต้านทานแรงดึงของซีเมนต์จะเพิ่มขึ้น สี่สิบเจ็ดจุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ และ สามสิบสี่จุดสองเปอร์เซ็นต์ ตามลำดับ"
ในที่สุดปัญหาทางเทคนิคอันสุดท้ายนี้ก็ได้รับการแก้ไข ปัญหาทั้งหมดก็มาถึงข้อสรุปที่ประสบความสำเร็จ
มันไม่ใช่แค่อัตราส่วนของวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ต่อวัสดุซีเมนต์เบส แต่ยังปรับแต่งประสิทธิภาพพื้นผิวของวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ และแม้แต่การออกแบบกระบวนการการผลิตอีกด้วย ปัญหาเหล่านี้ได้รับการแก้ไขทั้งหมดในระหว่างโปรเจควิจัยนี้ แต่ลู่โจวไม่ได้เกี่ยวข้องกับส่วนอื่น
เมื่อสิ้นสุดโปรเจควิจัยที่นำโดยทีมของศาสตราจารย์หลี่หรงเอิน พวกเขาก็สามารถตีพิมพ์วิทยานิพนธ์อย่างน้อยห้าเรื่องและจดสิทธิบัตรเทคโนโลยีได้อีกสองฉบับ
ถ้าลู่โจวจำถูก โปรเจคนี้ไม่เพียงแต่จะได้รับการสนับสนุนจากกองทุนวัสดุศาสตร์และวิศวกรรมแห่งชาติ กับ กองทุนกรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับมณฑลเท่านั้น แต่มันยังได้รับการลงทุนจากบริษัท จ้งซานซินฉายอีกด้วย
เมื่อถึงเวลา ศาสตราจารย์หลี่จะแบ่งงานวิจัยออกเป็นสองส่วนและส่งรายงานสรุปผลเป็นสองฉบับ อย่างแรกจะเป็นกระบวนการวิจัยแนวตั้งและอีกอันเป็นกระบวนการวิจัยแนวนอน
นอกจากวิทยานิพนธ์ที่ตีพิมพ์ สิทธิบัตรทั้งสองควรเป็นของจ้งซานซินฉาย
ถัดไปคือการส่งวัสดุที่ใช้และรับเงินทุนเพื่อปิดบัญชี คืนเงินวิจัย แล้วควรรอการตอบกลับจากเจ้าหน้าที่ของโปรเจค...
อย่างไรก็ตามลู่โจวไม่ต้องสนใจเรื่องยุ่งยากพวกนั้น มีคนที่ได้รับมอบหมายอยู่ในห้องแล็บที่รับผิดชอบเรื่องทำนองนี้อยู่แล้ว
ลู่โจวเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ
งานวิจัยอันยาวนานในที่สุดก็จบลง
อย่างไรก็ตามเขารู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไปอย่างอธิบายไม่ได้
มันเป็นเหมือนหินก้อนใหญ่ที่ถูกยกออกไปจากอก แต่เขาคิดถึงแรงกดทับของหินก้อนนั้น
เมื่อลู่โจวอ่านวิทยานิพนธ์อีกครั้ง เขาก็ประหลาดใจที่พบชื่อของตนเองอยู่ในรายชื่อผู้เขียน
เห็นได้ชัดว่าการมีส่วนร่วมของเขาในวิทยานิพนธ์ได้รับการยอมรับจากสมาชิกโปรเจคทุกคน แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นห้องแล็บที่วิทยาเขตเก่า แต่เขาก็ยังได้รับการประเมินอย่างสูง
เขาคลายกำปั้นแล้วส่ายหัวทันที จากนั้นเขาก็จ้องมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์
"การต่อสู้ของฉันยังไม่จบ...ฉันยังเหลือวิทยานิพนธ์ SCI  อีก"
ขั้นตอนสุดท้าย!
เขาเปิดโปรแกรมเวิร์ดแล้วนิ้วของเขาก็กดคีย์บอร์ดระรัว
[การวิเคราะห์ฟูเรียร์ทรานสฟอร์มอินฟราเรดสเปคโตรสโคปีและวิธีทางคณิตศาสตร์เพื่อหาผลของวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ที่มีต่อปฏิกิริยาไฮเดรชั่นของซีเมนต์ในอายุเริ่มต้น]
[บทคัดย่อ : ปฏิกิริยาไฮเดรชั่นของปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์และตัวอย่างคาร์บอนนาโนทิวป์ที่ถูกปรับแต่งตอนอายุเริ่มต้นที่ถูกดัดแปลงโดยใช้วิธี FTIR ด้วยวิธีการทางคณิตศาสตร์อย่างการวิเคราะห์หน้าที่ แบบจำลองทางคณิตศาสตร์จึงถูกสร้างขึ้น มันสรุปได้ว่าวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ไม่ได้มีผลต่อปฏิกิริยาไฮเดรชั่นในช่วงอายุเริ่มต้นเมื่อนำมันมาผสมกับปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์]
[บทนำ...]
.....
ลู่โจวใช้เวลาทั้งวันเพื่อพิมพ์วิทยานิพนธ์ เมื่อเขาทำเสร็จ เขาก็นำมันไปห้องแล็บ
เมื่อเขาเข้าไปในห้องแล็บ รุ่นพีเฉียนก็เหมือนเสียสติไปแล้ว เขากอดลู่โจวแล้วตะโกนด้วยความตื่นเต้น "เราทำได้! ลู่โจวเราทำได้!"
"ครับๆ ผมรู้แล้ว ผมรู้แล้ว!"
ในที่สุดลู่โจวก็หลุดจากการกอดของรุ่นพี่เฉียน อย่างไรก็ตามจากนั้นหลิวโปก็ยิ้มแล้วกางแขนเดินเข้ามา โชคดีที่ลู่โจวหลบทัน
ศาสตราจารย์หลี่หรงเอินยืนอยู่ข้างๆ มองดูพวกคนหนุ่มสาวด้วยรอยยิ้ม
เขารอให้ความตื่นเต้นลดลงแล้วค่อยเอ่ยขึ้นมา
"เธอทำวิทยานิพนธ์เสร็จแล้วเหรอ?"
"เสร็จแล้วครับ"
ลู่โจวหยิบ USB  ออกมา แต่ก็ถูกศาสตราจารย์หลี่ปฏิเสธ
"เธอไม่ต้องเอามาให้อาจารย์ดูหรอก อาจารย์อ่านฉบับร่างที่เธอส่งให้แล้ว มันไม่มีปัญหา เธอทำวิจัยทั้งหมดด้วยตัวเอง ดังนั้นเธอก็ตีพิมพ์โดยใช้ชื่อตัวเองเถอะ"
"ผมจะทำแบบนั้นได้ไง? ข้อมูล..."
ศาสตราจารย์หลี่ยิ้มแล้วกล่าว "งั้นก็เขียนชื่อหลิวโปกับเฉียนจ้งหมิง ข้อมูลฟูเรียร์อันฟาเรดสเปกตรัมเป็นทั้งสองรวบรวมมา หรือเธอจะใส่ชื่ออาจารย์เป็นคนที่สี่ก็ได้ มันไม่สำคัญต่ออาจารย์หรอก ไม่ว่ายังไงความหวังของอาจารย์ก็คือเธอมาเป็นนักศึกษาปริญญาโทของอาจารย์มากกว่า"
......................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 11 แม้แต่อัจฉริยะก็ยังมีข้อบกพร่อง
วันเวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป ลู่โจวก็ยังวนเวียนอยู่ในโรงอาหารกับห้องสมุด นอกจากการไปทานอาหารที่โรงอาหารหรือขอความช่วยเหลือจุดที่เขาติดขัดกับศาสตราจารย์ถัง ชีวิตแต่ละวันเขาก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย
นับตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้ามาในมหาลัย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ชีวิตเขามีแบบแผน แถมเขายังรักษามันไว้นานกว่าสองอาทิตย์
เขาคาดไม่ถึงเลยสักนิด
ในที่สุดลู่โจวก็สามารถทำวิทยานิพนธ์ได้เสร็จก่อนวันที่สิบห้า นอกจากนี้เขายังแปลจากจีนกลางเป็นอังกฤษอีกด้วย
เรื่องที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงก็คือ เมื่อลู่โจวพูดเรื่อง ‘การกำเนิดอนุกรมฟูเรียร์ที่เกี่ยวข้องกับฟังก์ชันผกผัน’กับศาสตราจารย์ถัง ศาสตราจารย์ถังได้แสดงความสนใจอย่างมากในวิทยานิพนธ์ของลู่โจว ศาสตราจารย์ถังบอกว่าเขาไม่คิดมากกับการช่วยเหลือลู่โจวแก้ไขวิทยานิพนธ์
และเมื่อพูดถึงวิทยานิพนธ์ ลู่โจวก็เชื่อมั่นในความสามารถในการแก้ไขของศาสตราจารย์ถังมาก
ถ้าไม่นับเรื่องความใจกว้างของศาสตราจารย์ถัง เขาทำงานเป็นศาสตราจารย์มานานแล้ว แถมยังตีพิมพ์วิทยานิพนธ์มากกว่าหนังสือที่ลู่โจวอ่านเสียอีก มันเป็นเรื่องยากที่เขาจะสนใจวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาตรี นอกจากนี้หัวข้อวิทยานิพนธ์ของเขายังไม่ได้มีอะไรพิเศษ แม้ว่าลู่โจวจะแก้โจทย์เก่าๆ นี้ แต่ถังจื้อเหว่ยก็รู้สึกภูมิใจนักเรียนของเขามากที่สุด
จะมีแต่อาจารย์ที่ไม่มีคุณธรรมและไม่สามารถเป็นศาสตราจารย์ได้อย่างแท้จริงเท่านั้นที่จะกดดันให้นักศึกษาไปทำโปรเจคจบการศึกษา แล้วเอาเรื่องการจบการศึกษามาข่มขู่เพื่อขโมยผลงานวิจัย
ลู่โจวไม่รู้ว่าจะมีอาจารย์ที่ชั่วร้ายเช่นนั้นอยู่ในสถาบันระดับสูงอย่างมหาลัยจินหลิงไหม... อย่างไรก็ตามสิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจได้นั่นก็คือศาสตราจารย์ถังไม่ใช่หนึ่งในนั้น
การมีอาจารย์ที่มีประสบการณ์มามอบคำแนะนำให้จะช่วยเพิ่มโอกาสประสบความสำเร็จในการทำวิทยานิพนธ์อย่างมาก นอกจากนี้เขาเชื่อว่าศาสตราจารย์ถังจะสามารถมอบคำแนะนำที่มีค่าเกี่ยวกับการเลือกวารสารเชิงวิชาการให้แก่เขาได้
ดังนั้นลู่โจวจึงวางแผนขอให้ศาสตราจารย์ถังดูวิทยานิพนธ์ให้เขาหลังจากสอบคณิตศาสตร์เสร็จ
ส่วนตอนนี้ เขาต้องไปอธิษฐานต่อพระเจ้า
เพราะยังไงนอกจากพีชคณิตขั้นสูง เขายังจำเป็นต้องเรียนประวัติศาสตร์สมัยใหม่
ส่วนที่ทำให้เขาโกรธมากที่สุดก็คือในปีนี้ มันเป็นการสอบแบบห้ามเปิดหนังสือ!
ลู่โจวไม่เข้าใจเลยว่าการเรียนเช่นนี้จะมีประโยชน์อะไร
การเรียนอะไรเหล่านี้จะทำให้ฉันประสบความสำเร็จเหรอ?
แม้ว่าเขาความคับข้องใจเป็นล้าน แต่เขาก็ยังต้องศึกษายังต้องเรียน
อย่างไรก็ตามมันมีสองหน่วยกิต มันส่งผลต่อเกรดเฉลี่ยค่อนข้างน้อย
ลู่โจวนั่งอยู่คนเดียวในห้อง เขาหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาอ่านอย่างอดทน
ผลเป็นไปตามที่คาดไว้
เนื้อหาไม่เข้าสมองเขาเลย!
ลู่โจวนั่งอยู่ในห้อง หลังจากอ่านมาตลอดทั้งเช้า เขาก็รู้สึกวิงเวียนแล้วโยนหนังสือไว้บนโต๊ะด้วยความท้อแท้
เมื่อเหนื่อย คนเราก็จะไม่อยากทำอะไรเลย ลู่โจวจ้องมองเพดานอย่างว่างเปล่าไปสองนาทีก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา
บังเอิญมีคนส่งข้อความมาหาเขาพอดี เขาเปิดวีแชทขึ้นมา
เฉินยู่ซาน : ศิษย์น้องน้อย ทำไมวันนี้ไม่มาห้องสมุดล่ะ? ฉันติดอยู่โจทย์นึง นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม?
เฉินยู่ซาน : [รูปถ่าย]
ลู่โจวคิดสักครู่ จากนั้นเขาก็เขียนข้อความส่งไป
‘ผมกำลังอ่านประวัติศาสตร์สมัยใหม่ โปรดรอสักครู่…’
ลู่โจวซูมดูโจทย์ในรูป เขามองมันสักครู่ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงแล้วลุกขึ้นยืน
เขาหยิบกระดาษทดขึ้นมาก่อนจะเขียนลงไป ผ่านไปสองนาที เขาก็แก้โจทย์เสร็จ
เขาใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปแล้วส่งไป ลู่โจวดูหนังสือประวัติศาสตร์สมัยใหม่แล้วครุ่นคิด
ฉันว่าคณิตยังน่าสนใจกว่าอีก!
ลู่โจวรู้สึกขี้เกียจ เขาไม่อยากเรียนแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์แล้วดูหน้าฟีตของเพื่อนต่อ
หลังจากไถไปสักพัก เขาก็พบโพสต์ของเพื่อนร่วมห้องเขา
หลิวรุ่ย : อ้ากกก…ฉันยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย! คณิตยากมาก! ฉันกำลังจะตาย
“…”
ลู่โจวรู้สึกว่าเขาควรบล็อกเพื่อนประเภทนี้ทิ้งซะ อย่างไรก็ตามในใจเขาก็จำได้ดีว่าเขาเป็นคนใจดี หลังจากคิดอยู่พักใหญ่ เขาก็ยังกดไลค์ให้แล้วเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว
ขณะที่เขาเลื่อนอ่านโพสต์ เขาก็รู้สึกเหมือนเขาทบทวนวิทยานิพนธ์ไปด้วย
เวลาผ่านไปโดยที่เขาไม่รู้ตัว
ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก สื่อช่างถือลูกบาสเกตบอลเดินเข้ามาพร้อมกับเหงื่อเปียกโชก
“นายตกท่อมาเหรอ?” ลู่โจวถามหลังจากที่มองดูเขา
“ท่ออะไร? บาสโว้ยบาส! สิ้นเดือนหลังสอบอังกฤษ ฉันมีแข่งบาสภาคอินเตอร์ หัวหน้าห้องลากฉันไปฝึก” สือช่างกล่าว เขานั่งลงบนเก้าอี้ เปิดขวดน้ำแล้วดื่มอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมา “เชี่ยเอ้ย ผู้เล่นกองกลางของห้องสองสูงเกินไป! เขาสูงหยั่งกับเสาไฟฟ้า”
“นายไม่อ่านหนังสือเหรอ?”
“อ่านบ้านนายสิ ฉันดูเนื้อหาแล้ว ต่อให้ฉันอ่านหนังสือมันก็ไม่เปลี่ยนแปลง เก้าสิบอาจเวอร์ไปหน่อย แปดสิบนี่พอได้ แต่ เจ็บสิบนี่ชิลๆ เลย ถ้าฉันอยากได้คะแนนดีๆ มันก็ขึ้นอยู่กับความใจดีของศาสตราจารย์ถัง” สือช่างกล่าว เขาเอาหนังสือเรียนมาพัด “ไม่ต้องพูดถึง บาสสำคัญกว่าคณิต”
“แต่กีฬามีหน่วยกิตแค่ไม่กี่หน่วยกิต…” ลู่โจวกล่าวอย่างเฉยเมย
“ลู่โจว” สือช่างกล่าวขณะมองลู่โจวอย่างเคร่งขรึม
ลู่โจวรู้สึกไม่สบายตัวเมื่อชายคนนี้เคร่งขรึม
“หือ…?”
“ชีวิตนายมีแต่หน่วยกิตเหรอ?” สือช่างถามเสียงเครียด
“แล้วมันจะมีอะไรอีก?”
“ฉันจะเปลี่ยนคำถาม นายอยากมีแฟนไหม?” สือช่างถามอย่างจริงจัง
“อยู่คนเดียวมันก็ไม่เป็นไรนะ…”
ลู่โจวรู้สึกว่าเขาไม่ได้สนใจแฟนนัก ตามหลักเหตุผล เขายังไม่มีเงินเก็บด้วยซ้ำ
เขากลัวปัญหาและยังกลัวว่าจะทำให้คนอื่นมีปัญหา แม้เขาจะมั่นใจว่าตนเองคงจะร่ำรวยได้สักวัน บางทีเขาอาจรวยกว่าคนอื่น แต่เขาก็ยังไม่อยากขโมยชีวิตวัยหนุ่มสาวของคนอื่น
แน่นอนอาจมีเพียงเหตุผลเดียวที่เขาคิด นั่นก็คือเขายังไม่พบใครที่จะมอบความรักให้อย่างแท้จริง
อย่างไรก็ตามใครจะรู้ได้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง?
“ไม่เป็นไรหมายความว่าไง? ลู่โจว ในฐานะหัวหน้าห้องพัก ฉันต้องสอนบทเรียนให้นาย” สือช่างกล่าว เขาเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วกล่าวจริงจัง “ลองคิดดู เมื่อนายเลี้ยงลูกเข้าไปในเขตยิงจุดโทษแล้วมีชายร่างโตสองคนยืนอยู่ตรงหน้านาย ทันใดนั้นนายก็ฝ่าไปดังค์ได้งามๆ … อะไรจะเกิดขี้นต่อจากนั้น?”
“ฉัน…ฉันเล่นบาสไม่เป็น”
ส่วนสูงของลู่โจวพอที่จะแตะห่วงได้ แต่เขายังห่างไกลกับคำว่าดังค์ ถ้าเขาพยายามแย่งบอลมา เขาก็อาจถูกบล็อก
“โยน! นายรู้วิธีโยนใช่ไหม? นายโยนลูกสามแต้มได้อย่างเพอร์เฟ็ค” สือช่างกล่าว เขากล่าวต่อ “ลองคิดดู!”
เขารู้วิธีโยนลูก
ลู่โจวคิดเล็กน้อยแล้วกล่าว “ลูกลงห่วง?”
“แค่นั้น? เด็กเหลือเกิน! เรียบง่ายเหลือเกิน!” สือช่างกล่าว เขาคว้าต้นขาแล้วกล่าวด้วยความตื่นเต้น “เสียงเชียร์! ลองคิดถึงเชียร์ลีดเดอร์พวกนั้นสิ! ลองคิดถึงสาวๆ ขาเรียวยาวใส่กางเกงขาสั้นพวกนั้นกรี๊ดตะโกนชื่อนายด้วยใบหน้าเขินอายและแดงอ่อนๆ …”
“หยุด! หยุดก่อน!” ลู่โจวกล่าวแล้วขมวดคิ้ว เขาขัดจังหวะความคิดของสือช่าง “เอกเรา…มีสาวด้วยเหรอ?”
ไม่ใช่แค่ห้องหนึ่งเท่านั้นที่ไม่มีสาวๆ ห้องสองก็ไม่มีเช่นกัน
“…”
ในห้องแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงัด
จากมุมมองอื่น การจบบทสนทนาได้ด้วยประโยคเดียวถือเป็นพรสวรรค์ฟ้าประทานเลยทีเดียว
สือช่างถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วแหงนหน้ามองเพดาน “ฉัน…ฉันคุยกับนายไม่รู้เรื่อง”
ลู่โจวถอนหายใจ เขาก็คิดแบบเดียวกัน
......................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 12 ความอิจฉาได้สร้างกำแพงขึ้นมา
เวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ เดี๋ยวมันก็จะเป็นเวลาสอบ ‘พีชคณิต2’ แล้ว
“นักศึกษา! โปรดปิดโทรศัพท์ วางบัตรนักศึกษาและบัตรประชาชนไว้มุมขวาของโต๊ะ อาจารย์จะทวนกฎการสอบอีกครั้ง การโกงข้อสอบเป็นเรื่องที่ยกโทษให้ไม่ได้! ถ้าถูกจับได้นักศึกษาจะถูกส่งไปยังฝ่ายวิชาการทันที พวกเธอต่างก็กำลังจะเข้าสู่ปีสอง อาจารย์หวังว่าพวกเธอจะไม่ทำพลาดในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้ ในทุกปีมักจะมีนักศึกษาสองสามคนที่ทุจริต อาจารย์หวังว่าทุกคนจะทำตามกฎนะ”
ศาสตราจารย์อาวุโสยืนอยู่บนโพเดียมแล้วหันมองรอบๆ ห้องจากนั้นเขาก็ชี้ไปที่นักศึกษาปริญญาโทแล้วกล่าว “หวังน้อย เริ่มจากฝั่งขวา”
“ครับ” ชายที่ชื่อหวังน้อยพยักหน้า เขาเริ่มตรวจสอบบัตรนักศึกษาจากฝั่งขวา
ศาสตราจารย์อาวุโสวางขวดสุญญากาศไว้บนโพเดียมแล้วเริ่มตรวจสอบจากฝั่งซ้าย
ลู่โจวเหยียดหลัง เขาปิดโทรศัพท์แล้วยัดมันใส่กระเป๋า จากนั้นเขาก็วางหนังสือเรียนและเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ไว้บนโต๊ะแถวแรกอย่างที่ทุกคนทำ
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!
หลังจากสอบเสร็จ เขาจะมีเวลาไปทำเรื่องอื่นอีกมากมาย
ลู่โจวกลับไปนั่งเก้าอี้แล้วนั่งลง นักศึกษาปริญญาโทมองบัตรประชาชนและบัตรนักศึกษาของเขา จากนั้นเขาก็นั่งลงที่โต๊ะเพื่อรอกระดาษสอบ
ท้ายที่สุดแล้วมหาลัยจินหลิงก็เป็นมหาลัยดัง ซึ่งการสอบจำเป็นต้องมีกฎระเบียบที่เข้มงวดมาก
ถึงแม้ว่าชายชราคนนั้นจะสวมแว่นและมีรอยยิ้มบนหน้า ทว่าเขามีความชำนาญในการจับผิดว่าคุณแอบอ่านโพยหรือแอบดูโทรศัพท์ ถึงคุณจะพยายามซ่อนแค่ไหนก็ตามเขาก็จะจับได้อยู่ดี
มีนักศึกษาสองสามคนที่นำโพยเข้ามา พวกเขานั่งกันอย่างกระวนกระวาย พวกเขาอยากโกง แต่พวกเขาก็กลัว
ลู่โจวถอนหายใจ เขารู้สึกแย่แทนคนโชคร้ายเหล่านี้ เขารีบเขียนบนข้อสอบอย่างรวดเร็ว
เห็นได้ชัดว่าศาสตราจารย์ถังเป็นคนเขียนข้อสอบ อย่างไรก็ตามมันไม่สำคัญว่าใครเป็นคนเขียนข้อสอบ เพราะหัวข้อสอบล้วนอยู่ในหลักสูตร อย่างน้อยในมุมมองของลู่โจวหัวข้อเหล่านี้มันง่ายมาก
ส่วนแรกเป็นการเติมลงช่องว่าง โจทย์แรกถามถึงวิธีแก้สมการเชิงอนุพันธ์ เขาแค่ต้องทำตามขั้นตอน แม้ว่าสูตรจะซับซ้อนเล็กน้อย แต่มันก็ยังเป็นโจทย์ประเภทเดียวกัน ลู่โจวถือว่ามันเป็นโจทย์แจกคะแนน
โจทย์ที่สองถามหาสมการเชิงเส้นโดยใช้พิกัดเชิงพื้นที่ มันชัดแจ้งในตัวเองอยู่แล้ว ดังนั้นมันจึงเป็นคะแนนฟรีอีกคะแนน
โจทย์สามเป็นอนุพันธ์ และโจทย์สี่เป็นการหาอินทิกรัลของเส้นโค้ง มันเป็นคะแนนฟรีทั้งหมด
โจทย์ที่ห้าน่าสนใจ ใช้ฟังก์ชัน f(x) แก้ s(-5/2π) โดยมีฟังก์ชันการกระจายของอนุกรมฟูเรียร์ไซน์เป็น s(x)
อืม…
มันยากเล็กน้อย
ลู่โจวถือปากกาและเคาะลงกระดาษทดเบาๆ สองสามครั้ง จากนั้นเขาก็แก้โจทย์อย่างรวดเร็ว
โจทย์ดูยาก เพราะมันทดสอบความรู้ฟังก์ชันฟูเรียร์ไซน์และถามถึงการแก้สมการ ไม่ต้องพูดถึงว่าฟังก์ชันไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างไรก็ตามหลังจากได้คิดเล็กน้อย วิธีคำนวณมันดูไม่ยาก เราแค่ต้องทำตามขั้นตอน
ลู่โจวอ่านหนังสือหมดทั้งสองเล่มแล้ว ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับคนอย่างเขา
หลังจากนั้น เขาก็ดูคำถามปรนัย มีโจทย์แจกคะแนนเช่นกัน เขาเริ่มลงคำตอบอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็มาถึงคำถามข้อใหญ่ ในที่สุดเขาก็ต้องคิดจริงจัง!
ลู่โจวลูบกำปั้น เขารู้สึกว่าต้องเตรียมตัว เขาพร้อมลุยแล้ว เมื่อเขามองโจทย์ เขาก็อึ้ง…
มันไม่ใช่เพราะโจทย์ยาก
แต่เพราะ…
เอิ่มมม…
นี่มัน?
ลู่โจวแอบเหลือบมองเพื่อนรอบข้าง พวกเขากำลังขบปากกาดิ้นรนอยู่
จากนั้นเขาก็เหลือบมองข้างหลัง เขาเป็นคนที่มีจินตนาการล้ำเลิศมาก เขาทอยลูกเต๋าบนกระดาษทด เขากระทั่งใช้อภิปรัชญาในการแก้โจทย์
มีชายคนหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่โพเดียม เขาคืนกระดาษข้อสอบแล้วเดินออกจากห้องอย่างมั่นใจ
ลู่โจวนับถือชายคนนี้อย่างมาก
วีรบุรุษมักผ่านบนเส้นทางเดียวกัน!
ฉันเดาว่าฉันคงไม่ใช่คนเดียวที่คิดว่าข้อสอบนี้ง่ายเกินไป!
ลู่โจวเลิกลังเลแล้วเริ่มเขียน เขาแก้โจทย์บนกระดาษข้อสอบอย่างรวดเร็ว นอกจากโจทย์สุดท้ายซึ่งทำให้เขาเสียเวลาไปห้านาที โจทย์ที่เหลือกินเวลาเขาไปสองนาทีเท่านั้น
เขามองดูกระดาษข้อสอบ เขามั่นใจว่ามันไม่มีข้อผิดพลาด เขาเห็นว่าเขาใช้กระดาษทดไปไม่ถึงหนึ่งในสี่ด้วยซ้ำ ลู่โจวเก็บของแล้วเดินไปคืนกระดาษข้อสอบ
ศาสตราจารย์อาวุโสกำลังนั่งดื่มชาอยู่ที่โพเดียม เขาไม่จะมองลู่โจวตอนคืนกระดาษข้อสอบด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตามเมื่อสายตาเขาดันเหลือบเห็นกระดาษข้อสอบเพียงชั่วครู่ เขาก็หลี่ตาทันที
โอ้
เขาทำข้อสอบเสร็จแล้วจริงหรือ?
มันแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น!
เขาเอื้อมมือหยิบกระดาษข้อสอบแล้วดันแว่นขึ้น จากนั้นเขาก็เริ่มดูคำตอบ
ข้อแรกถูก
ข้อสองถูก
ข้อสาม…
ยิ่งเขาตรวจดูเท่าไหร่ สีหน้าเขาก็จริงจังมากขึ้นเท่าไหร่
นักศึกษาปริญญาโทรู้สึกสงสัยว่ามีอะไรเขียนบนกระดาษข้อสอบ อย่างไรก็ตามเมื่อมองดูสีหน้าที่จริงจังของศาสตราจารย์อาวุโส เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่รบกวน เขาเดินออกจากโพเดียมเงียบๆ แล้วเดินตรวจอยู่หลังห้อง
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป หลังจากอ่านบรรทัดสุดท้ายของโจทย์ข้อสุดท้าย คิ้วที่ผูกเป็นปมของหลู่ฟางผิงก็คลายออก เขาพยักหน้ายอมรับ
น่าสนใจ
น่าสนใจมาก
‘ดูเหมือนศาสตราจารย์ถังจะสอนนักเรียนได้ดี…’ เขาคิด ศาสตราจารย์หลู่ฟางผิงหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ ใบหน้าเขาไร้ความรู้สึก
ส่วนนักศึกษาสองคนแรกที่ออกห้องสอบไปไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร อย่างมากพวกเขาก็พยายามปลอบตัวเองโดยคิดว่า ‘ไอ้โง่ทั้งสองยอมแพ้แล้ว ฉันคิดว่าคงไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่คิดว่าข้อสอบมันยาก…’
ยกเว้นหลิวรุ่ยที่นั่งอยู่ข้างหลังลู่โจว
เขาเห็นกับตาว่าลู่โจวเขียนเต็มกระดาษ
แม้ว่าเขาจะเห็นได้ไม่ชัดเจนว่าลู่โจวเขียนอะไร แต่จากสมการ เห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้ถูกเขียนมามั่วๆ
…บางทีอะนะ
เขามองดูกระดาษของตน เขายังคงติดอยู่ที่โจทย์เติมคำตอบลงช่องว่างข้อสุดท้ายอยู่เลย เขายังคิดคำตอบไม่ได้เลย
พูดตามหลักเหตุผล เขาควรยอมแพ้ถ้าเขาติดอยู่ที่โจทย์ๆ นึง เขาควรรอจนกว่าเขาจะทำที่เหลือเสร็จ จากนั้นเขาค่อยกลับมาพยายามทำโจทย์ข้อเดิม อย่างไรก็ตามหลิวรุ่ยยังคงคิดว่าถ้าลู่โจวทำได้ เขาก็ต้องทำได้ เขาไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้
ความอิจฉาได้ก่อกำแพงขึ้นมา
ความอิจฉาทำให้ฉันแก้โจทย์นี้ไม่ได้
อ้ากกกก…
หัวใจฉันกำลังจะระเบิด!
หลิวรุ่ยขยุ้มผม เขารู้สึกว่าทั้งร่างกายเขามันอ่อนแรง
…..
หลังจากเดินออกจากห้องสอบ ลู่โจวก็ไม่เสียเวลาไปไหน เขาเดินกลับหอพักแล้วสำเนาวิทยานิพนธ์ลงใน USB จากนั้นเขาก็ไปที่ออฟฟิศศาสตราจารย์ถังที่ตึกแลป
ออฟฟิศเงียบมาก นอกจากศาสตราจารย์ถังที่กำลังสูบบุหรี่ริมหน้าต่าง ก็มีแค่นักศึกษาสองคนเท่านั้นที่กำลังจดจ่ออยู่กับโปรเจคอยู่หน้าคอม ตอนที่ลู่โจวเดินเข้ามา พวกเขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นเลย
ศาสตราจารย์ถังสังเกตเห็นลู่โจวกำลังยืนอยู่หน้าประตู เขาจึงส่งสัญญาณให้ลู่โจวเข้าไป เมื่อเขาเห็น USB เขาก็หัวเราะ “โอ้ เธอทำวิทยานิพนธ์เสร็จเร็วขนาดนี้เลยหรือ?”
ลู่โจวกล่าวอย่างสุภาพ “ใช่ครับ ผมทำเสร็จแล้ว ฉบับภาษาอังกฤษกับภาษาจีนก็อยู่นี่แล้ว อาจารย์ช่วยดูให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”
“เอามาสิ นี่เป็นเหตุผลที่เธอมาใช่ไหม?”
ศาสตราจารย์ถังรับ USB มาจากลู่โจวแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดโน๊ตบุ๊คแล้วเสียบ USB เข้าไป จากนั้นเขาก็เริ่มอ่านวิทยานิพนธ์
“การสอบของเธอเป็นไงบ้าง?”
“มันโอเคครับ โจทย์ค่อนข้างง่าย”
“อ๊ะ โอ้อวดเหลือเกิน ฉันจะตรวจข้อสอบเธอด้วยตัวเอง”
“โปรดเมตตาผมด้วย!”:
“อย่าแม้แต่จะคิด”
ถังจื้อเหว่ยหัวเราะแล้วเปิดวิทยานิพนธ์ ถ้าคนอื่นขอร้องเขาแบบนี้ เขาคงไม่พอใจแน่นอน แต่เมื่อลู่โจวเป็นคนกล่าว เขาก็ไม่ได้สนใจเลย เขาถึงกับหัวเราะด้วยซ้ำ
เขารู้ระดับความสามารถของศิษย์ การบอกให้นักศึกษาอย่างลู่โจวไปสอบข้อสอบนี้ก็เหมือนการดูถูกเล็กน้อย
เวทีสำหรับนักศึกษาอย่างลู่โจวไม่ใช่การสอบไฟนอล แต่เป็น ‘ชาเลนเจอร์คัพ’ มันเป็นการแข่งขันสำหรับสะเต็มศึกษา หรือการแข่งขันแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ปริญญาตรีระดับประเทศ
ถังจื้อเหว่ยสวมแว่นตาแล้วจดจ่อกับวิทยานิพนธ์ เขาอ่านต่อไปเรื่อยๆ
พูดตามตรง เมื่อเขาเห็นลู่โจวมาที่ออฟฟิศ หัวใจเขาก็เปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจแล้ว
การจะเป็นนักวิชาการก็เหมือนกับการใช้ถังไปตักน้ำจากทะเลไปเติมอ่างเก็บน้ำ
ถนนมีทั้งหลุมทั้งบ่อและอุปสรรค คุณต้องข้ามทั้งภูเขาลำธาร ต้องผ่านทั้งสายฝนและความร้อน ในที่สุดคุณก็เดินถึงอ่างเก็บน้ำแห่งวิชาการ จากนั้นคุณก็ใช้ถังน้ำรั่วๆ เทน้ำลงในอ่างเก็บน้ำ มันจะทำให้ความพยายามทั้งหมดคุ้มค่า
ใครที่อยากเป็นนักวิชาการต้องลุยอย่างใจจริง คนที่อยากได้ความประสบความสำเร็จทันทีก็จะไม่มีทางยอมรับ
ไม่ว่าเขาจะมีพรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์มากแค่ไหน แต่นักศึกษาปริญญาตรีจะแบกถังน้ำไปได้มากแค่ไหนกันเชียว?
ไม่ต้องพูดถึงการไปให้ถึงอ่างเก็บน้ำ เกรงว่าแค่เดินไปครึ่งทางน้ำก็ระเหยแล้ว
ดังนั้นศาสตราจารย์ถังจื้อเหว่ยจึงมีท่าทีที่สงบมาก เขาไม่ได้ใช้ความคิดของนักคณิตศาสตร์มาอ่านวิทยานิพันธ์ แต่เขาใช้ความคิดของนักการศึกษามาอ่านแทน มันราวกับว่าเขากำลังดูแลดอกไม้ที่พึ่งปลูก
แม้แต่ก่อนที่เขาจะอ่านวิทยานิพนธ์ เขาก็คิดแล้วว่าเขาจะวิจารณ์วิทยานิพนธ์ของลู่โจวอย่างรักษาน้ำใจอย่างไรดี เขาอยากสอนลู่โจวว่าอย่าวิ่งก่อนจะเดินเป็น และเขาก็ไม่อยากดับความสนใจและความหลงใหลของลู่โจว
ทันใดนั้นศาสตราจารย์ถังได้ทำหน้าอึ้ง เขาขมวดคิ้วเป็นปมแล้วเข้าสู่ห้วงภวังค์
นี่มัน…
นี่มันถูกเขียนโดยนักศึกษาปริญญาตรีจริงหรือ?
บางทีเขาอาจคัดลอกมาจากหนังสือ?
ศาสตราจารย์ถังเปี่ยมไปด้วยความสงสัย เขาสุ่มเลือกย่อหน้านึงแล้วนำไปค้นหาบนโลกออนไลน์
หาไม่เจอ
ไม่เชื่อ ชายชราเข้าสู่เว็บไซต์ตรวจสอบวิทยานิพนธ์แล้วอัปโหลดวิทยานิพนธ์ทั้งหมดลงบนเว็บ
เขาเบิกตากว้างมองผลลัพธ์การค้นหา
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?
.....................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 13 แม้ว่าพวกเธอจะไม่อาย แต่ฉันอาย!
โอกาสที่เขาจะคัดลอกผลงานมาจากคนอื่นคือ 0.3%
มันไม่อาจน้อยไปมากกว่านี้แล้ว
“ลู่โจว อาจารย์ขอถามเธอหน่อย และเธอต้องตอบตามจริง เธอเขียนวิทยานิพนธ์อันนี้ด้วยตัวเองจริงหรือ?”
ศาสตราจารย์ถังจื้อเหว่ยจ้องมองลู่โจว ผ่านแว่นตาอันหนา... แววตาของเขากำลังส่องประกายด้วยความประหลาดใจ
แถมในแววตานั้นมันยังมีร่องรอยของความตื่นเต้นด้วย
เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่ากระบวนการพิสูจน์ทางคณิตศาสตร์ในวิทยานิพนธ์จะถูกเขียนขึ้นมาโดยนักศึกษาปริญญาตรีจริงๆ
ลู่โจวไม่ได้หลบสายตา กลับกันเขาหัวเราะแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงถ่อมตน “ทั้งหมดต้องขอบคุณการสั่งสอนของศาสตราจารย์ถัง”
แม้ว่าฉันจะแลกมันโดยใช้แต้มทั่วไป แต่มันก็ยังนับว่าเป็นผลงานของฉันใช่ไหม?
เขาไม่มีความละอายใจที่จะพูดว่ามันเป็นผลงานของเขาเลย!
ถังจื้อเหว่ยละสายตาจากลู่โจวแล้วกลับไปอ่านวิทยานิพนธ์ต่ออีกเป็นเวลานาน
เนื่องจากลู่โจวว่าง เขาจึงยืนรออยู่ข้างๆ
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลงเรื่อยๆ เข็มสั้นของนาฬิกาบนกำแพงก็ได้เดินทางไปจนถึงเลขหก นี่มันหกโมงเย็นแล้วหรือ ในที่สุดศาสตราจารย์ถังก็อ่านส่วนสุดท้ายของวิทยานิพนธ์เสร็จแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“กระบวนการในวิทยานิพนธ์ทำมาไม่เลว พูดได้เลยว่ามันดีมาก แต่ฉันข้อวิจารณ์อย่างนึง การจัดรูปแบบของวิทยานิพนธ์ยังมีปัญหาอยู่บ้าง รายละเอียดอย่างคำศัพท์และอ้างอิงมันยังไม่เหมาะสมเล็กน้อย อย่างไรก็ตามทั้งหมดนั้นเป็นปัญหาเล็กๆ การเขียนวิทยานิพนธ์ประเภทนี้ได้ตั้งแต่ปีหนึ่งก็หมายความว่าเธอมีศักยภาพที่ยอดเยี่ยม!”
ศาสตราจารย์ถังถอดแว่นแล้ววางไว้บนโต๊ะ เขามองลู่โจวแล้วหัวเราะ “ทิ้งวิทยานิพนธ์ไว้นี่แหละ อาจารย์จะช่วยเธอแก้ไขมันเอง”
ลู่โจวดีใจ เขารีบตอบ “ขอบคุณครับศาสตราจารย์!”
ถ้าเขาไปหามืออาชีพมาแก้ไข มันก็ค่อนข้างแพง แถมพวกเขาอาจแก้ไขได้ไม่ดีอีก ถ้าพบบริษัทแย่ๆ แล้ววิทยานิพนธ์ที่ส่งไปมันไม่ผ่าน ทั้งหมดที่พวกเขาทำก็คือมาบอกคุณว่าวิทยานิพนธ์ของคุณมันเป็นขยะ
“อาจารย์ทำให้เธอเสียเวลาไปหน่อย เธอควรกลับไปได้แล้ว อีกสองวันอย่าลืมมาหาอาจารย์ หรือไม่ก็อาจารย์จะโทรหาเธอเอง…ทิ้งเบอร์ให้อาจารย์ด้วย อาจารย์ขี้เกียจไปดูประวัตินักศึกษา” ศาสตราจารย์ถังกล่าวแล้วชี้ไปที่กระดาษเอสี่แล้วเอาปากกาให้ลู่โจว
เห็นได้ชัดว่าลู่โจวมีความสุขมาก เขารีบเขียนเบอร์โทรศัพท์อย่างรวดเร็ว
“เอ้อ โจว อาจารย์จะบอกอะไรเธอบางอย่าง เธอคิดว่าเธออยากส่งไปวารสารไหน?”
ลู่โจวฝืนยิ้ม “ผมค้นหาทั่วเน็ต ปัจจัยกระทบของ AMC ดูค่อนข้างสูง นอกจากนี้กระบวนการตรวจสอบยังค่อนข้างไว ดังนั้นผมจึงวางแผนไว้ว่า…”
“อย่ามาเหลวไหล!” ศาสตราจารย์ถังตำหนิเสียงเบา เขากล่าวเสริม “ส่งไปที่นั่นมีประโยชน์อะไร? ขอบคุณพระเจ้าที่อาจารย์ถามเธอ ไม่งั้นมันคงสายเกินไป! เธอรู้ไหมว่าวิทยานิพนธ์ที่ถูกส่งไป AMC ไม่ถูกนับรวมในผลประเมินของนักศึกษาปริญญาเอกด้วยซ้ำ”
อ๊ะ?
มีอะไรแบบนั้นด้วย?
อย่างไรก็ตามแม้เขาจะรู้ตอนนี้ ลู่โจวก็ไม่สนใจ เพราะยังไงเขาก็ไม่ได้วางแผนจะเอาปริญญาโทด้วยซ้ำนับประสาอะไรกับปริญญาเอก เขาแค่อยากได้กระบวนการตรวจสอบที่รวดเร็วเพื่อที่เขาจะได้ผ่านภารกิจ
ถ้าเขาส่งไปยังวารสารที่เข้มงวด มันอาจใช้เวลาเป็นเดือน สุดท้ายถ้าวิทยานิพนธ์ของเขาถูกปฏิเสธ เขาคงเป็นบ้าแน่
“สถานการณ์ของวารสารคณิตศาสตร์ในประเทศไม่ค่อยดีนัก อาจารย์แนะนำให้เธอลองส่งไปต่างประเทศ สำหรับวิทยานิพนธ์ของเธอ ‘วารสารคณิตตรรกศาสตร์’ หรือ ‘วารสารเชิงทฤษฎีและคณิตศาสตร์ประยุกต์นานาชาติ’ นั่นก็ไม่เลว อย่างแรกเป็นวารสารที่เน้นเผยแพร่วิทยานิพนธ์คณิตศาสตร์ ส่วนอย่างหลังเผยแพร่คณิตศาสตร์ประยุกต์ คณิตวิเคราะห์และฟิสิกส์ ในหมู่สามสาขานี้ อาจารย์แนะนำให้เธอตัดสินใจเอง นอกจากนี้จำไว้อย่างนึง ถ้าเธอกล้าส่งวิทยานิพนธ์นี้ไปวารสาร AMC เธอก็อย่ามาให้อาจารย์เห็นอีก”
ลู่โจว “ผม…”
เขาลังเลและเปลี่ยนคำพูด
“ขอบคุณครับศาสตราจารย์ถังสำหรับคำแนะนำดีๆ ผม…”
ศาสตราจารย์ถังโบกมือแล้วพูดติดตลก “เลิกประจบ ไปได้แล้ว!”
ลู่โจวเปิดประตูแล้วเดินจากไป
ทันใดนั้นออฟฟิศก็กลับมาเงียบอีกครั้ง นักศึกษาปริญญาโทที่กำลังเขียนวิทยานิพนธ์ก็ยื่นแขนออกมา เขามองดูหัวข้อวิทยานิพนธ์ของศาสตราจารย์แล้วถามเงียบๆ “ศาสตราจารย์ นั่นเป็นนักศึกษาปริญญาตรีที่เรียนกับท่านก่อนหน้านี้?”
“ไม่น่าเชื่อใช่ไหม?” ศาสตราจารย์ถังหัวเราะ เขากล่าว “ฉันจะบอกบางอย่างให้ ไม่ใช่แค่เขาจะเป็นนักศึกษาปริญญาตรีเท่านั้น แต่เขายังเป็นนักศึกษาปีหนึ่งด้วย!”
แววตาของนักศึกษาปริญญาโทเบิกกว้าง เขาทิ้งโปรเจกต์ของตนไว้ข้างๆ ทันทีแล้วรีบถามด้วยน้ำเสียตกตะลึง “ปีหนึ่ง?! เขาเริ่มส่งให้ SCI ตั้งแต่ปีหนึ่ง?! ทำไมนักศึกษาปริญญาตรีสมัยนี้ถึงเก่งขนาดนี้?”
“ใช่ เพราะงั้นพวกเธอต้องพยายามให้มาก” ศาสตราจารย์ถังกล่าว ขณะที่เขามองศิษย์ทั้งสองของตน เขาก็กล่าวอย่างจริงจัง “อย่าแพ้เด็กเชียว ต่อให้พวกเธอไม่อาย แต่ฉันอาย!”
…..
ขณะที่ลู่โจวกำลังปรึกษาศาสตราจารย์ถังจื้อเหว่ยพร้อมกับ USB ในที่สุดการสอบ ‘พีชคณิตขั้นสูง2’ ก็จบลง หลังจากส่งกระดาษข้อสอบ มันก็เกิดความโกลาหลที่นอกห้อง
“บ้าเอ้ย! เวลาน้อยเกินไป! ฉันยังมีสองหัวข้อใหญ่ๆ เลยที่ยังไม่ได้ตอบ!”
“ยากเกินไปแล้ว! ใครเป็นคนตั้งโจทย์สุดท้ายที่เป็นไปไม่ได้นั้นกัน?”
“โจทย์อนุกรมฟูเรียร์? ฉันไม่ได้ดูด้วยซ้ำ ข้ามอย่างเดียว!”
“โจทย์ก่อนข้อสุดท้าย ที่เกี่ยวกับค่ารวมของพื้นที่และฟังก์ชันอนุกรมกำลังแล้วถามหาผลรวมของอนุกรม…”
“อย่าถามฉัน ฉันไม่รู้และไม่เข้าใจ ฉันแค่ต้องการความเงียบ…”
“พี่ใหญ่เทา นายทำได้ไหม? ผ่านไหม?”
“อย่าพูดถึงมัน ฉันกำลังรอสอบซ่อม”
แน่นอนนักศึกษาไม่ได้เรื่องเหล่านี้ยังเป็นส่วนน้อย หลังจากได้ยินคำโอดครวญเหล่านี้ เหล่าอัจฉริยะหลายคนก็ถูกความคิดของนักศึกษาไม่ได้เรื่องดูดเข้าไป
ยกตัวอย่างเช่นหลิวรุ่ยกำลังโพสต์ลงในหน้าฟีดข่าวของเพื่อนที่อยู่นอกห้องสอบ
คณิตยากเกินไป! ฉันจบแล้ว ฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันต้องสอบซ่อม!
อันที่จริงเขาไม่เพียงแต่จะทำเสร็จเท่านั้น แต่เขายังตรวจคำตอบอีกครั้งด้วย
หลังพิมพ์เสร็จ เขาก็โพสต์ลงไป
ในขณะเดียวกัน หวงกวงหมิงและสือช่างก็เดินเข้ามา
“หลิวรุ่ย นายทำอะไรอยู่?”
“ฉันเล่นโทรศัพท์รอนายนั่นแหละ” หลิวรุ่ยกล่าว เขาปิดโทรศัพท์แล้วแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ป่ะ ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันเถอะ”
“โจวทำได้ไง? ฉันเห็นเขาออกห้องตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรก” สือช่างกล่าว
“ฉันไม่รู้ รอเขากลับมาค่อยถามเขาเอา” หลิวรุ่ยกล่าวและส่ายหัว
หวงกวงหมิงถามต่อ “เอ้อ พี่รุ่ย โจทย์ปรนัยข้อสุดท้ายนายตอบยังไง?”
หลิวรุ่ย “ฉันคิดว่าข้อ A…โจทย์ข้อนั้นยากไป ฉันจึงเดาเอา”
หวงกวงหมิงหัวเราะแล้วกล่าว “เชี่ย ฉันตอบ A เหมือนกัน! ฉันรู้ว่าฉันเดาถูก!”
สือช่างขมวดคิ้ว เขาคิดเล็กน้อยแล้วกล่าว “ไม่ใช่ B เหรอ?”
หลิวรุ่ยนึกโจทย์พร้อมกับส่ายหน้าแล้วกล่าว “มันไม่ใช่ B แน่นอน จากข้อมูลที่ให้ไว้ มันต้องเป็นอนุกรมลู่เข้า…นั่นสิ ฉันคิดว่าฉันอาจผิดก็ได้”
เขาย้ำอีกครั้งว่าเขาอาจผิด
หวงกวงหมิงและสือช่างคุ้นเคยกับ ‘ความถ่อมตน’ ของเขาอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลก
หวงกวงหมิงระลึกถึงการถูกครอบงำด้วยความน่าสะพรึงกลัวของคณิตศาสตร์เมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา เขาถอนหายใจแล้วกล่าว “สอบครั้งนี้มันยากเกินไป ฉันรู้สึกเหมือนฉันไม่ได้เรียนอะไรมาเลย”
สือช่างยังคงเงียบ
เขารู้สึกว่าเขาคงทำได้น้อยกว่าที่คิด
ในขณะเดียวกัน ห้องอัจฉริยะก็เดินผ่านมา
เขาเป็นชายผิวดำร่างสูง ชื่อของเขาคือหลัวรุ่นตง เขาเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง เขาเป็นนักศึกษาคนเดียวในชั้นที่ได้คะแนนคณิตศาสตร์ หนึ่งร้อยห้าสิบคะแนนตอนสอบเข้า คนส่วนใหญ่ถูกบังคับให้เข้าเอกคณิตศาสตร์ ในขณะที่เขาเลือกเอกคณิตศาสตร์ด้วยตนเอง
ส่วนเกรดเฉลี่ย หลิวรุ่ยยังสูงกว่าเล็กน้อย เพราะหลัวรุ่นตงไม่เก่งอังกฤษ อย่างไรก็ตามพีชคณิตขั้นสูงและคณิตวิเคราะห์ หลิวรุ่ยเทียบชายคนนี้ไม่ได้เลย
“หลิวรุ่ย นายได้แก้โจทย์สุดท้ายรึเปล่า?”
“ฉันแก้แล้ว แต่ไม่รู้ว่าถูกไหม…”
ทั้งสองก็เริ่มคุยเรื่องโจทย์คณิตกัน คำพูดที่เข้าใจได้ยากก็เริ่มออกจากปากของพวกเขา ไม่มีใครเข้าใจได้เลย
หวงกวงหมิงและสือช่างมองหน้ากันเองด้วยแววตาจนปัญญา
ถ้าลู่โจวอยู่ล่ะก็นะ
เมื่อไม่มีลู่โจวมาเปรียบเทียบกับตัวเอง ทั้งสองก็รู้สึกเหมือนตนเองเป็นเหมือนนักศึกษาที่ไม่ได้เรื่อง
ความรู้สึกนี้มันเจ็บปวดเหลือเกิน!
.....................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 29 บางที นี่คือพรสวรรค์?
"โจว หลิวรุ่ย เราจะไปแล้ว พวกนายดูแลตัวเองด้วยล่ะ"
"เจอกันอีกครั้งสองเดือนหน้า"
ลือช่างกับหวงกวงหมิงถือกระเป๋าเดินทางพร้อมโบกมือลา พวกเขาเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงหลิวรุ่ยกับลู่โจวเท่านั้นที่อยู่ในหอพักอันกว้างขวาง
วันหยุดในฤดูร้อนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
ภายในหนึ่งสัปดาห์ มหาลัยก็ได้กลายเป็นสถานที่เงียบสงบเพราะเป็นช่วงเวลาปิดเทอมซึ่งมันจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในสิงหาคม เพราะถึงตอนนั้นเหล่านักศึกษาทั้งเก่าและใหม่ก็จะเริ่มกลับเข้ามาเรียนกันอีกครั้ง
ลู่โจวลงสมัครเรียนภาคฤดูร้อนเขาบอกลาหลิวรุ่ยแล้วเดินออกจากหอพักพร้อมกับกระเป๋าโน้ตบุ๊ก ก่อนอื่นเขาไปยื่นใบสมัครที่ศูนย์หอพักก่อนจะเดินตรงไปห้องสมุด
รูปแบบการเรียนของมหาลัยจินหลิงนั้นถือว่าเคร่งครัดมาก แม้ว่าจะมีนักศึกษาจำนวนมากกลับบ้าน แต่ห้องสมุดก็ยัง	เต็มไปด้วยนักศึกษาที่กำลังทบทวนบทเรียนเพื่อสอบเข้าศึกษาในระดับปริญญาโท หนังสือถูกวางกองพะเนินอยู่บนเก้าอี้ที่ว่างเปล่าเพื่อป้องกันไม่ให้ที่นั่งถูกแย่งไป
ลู่โจวอดคิดไม่ได้ว่าคนพวกนี้ทำอะไรอยู่ หนังสือเริ่มฝุ่นเกาะแล้ว แต่กลับไม่มีใครมานั่ง
ลู่โจวเห็นว่าที่นั่งประจำของเขาได้ถูกหนังสือยึดไปแล้ว เขาจึงเดินไปหาที่นั่งใหม่ แต่แล้วเขาก็เห็นเฉินยู่ซานนั่งอยู่ข้างๆ เก้าอี้ตัวนั้น โดยเธอกำลังรีบหยิบหนังสือออกแล้วโบกมือเรียกให้เขามานั่ง
ลู่โจวคิดในใจว่าเธอคงจะจองที่นั่งไว้ให้เขา
เขารับข้อเสนอของเธอแล้วเดินตรงเข้านั่งทันที
ลู่โจววางโน้ตบุ๊กลงบนโต๊ะ เขาไม่ได้นั่งลงทันที แต่กลับเดินไปที่ชั้นหนังสือแทน
ลู่โจวจดจำเนื้อหาของหนังสือในรายชื่อได้ หลังจากลังเลเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา พีชคณิตเชิงเส้น ฉบับตีพิมพ์ในประเทศ
ระบบเน้นย้ำตำแหน่งของหนังสือโดยฉายภาพสามมิติที่มีแต่เขาเท่านั้นที่เห็น น่าเสียดายที่ระบบไม่ได้ระบุคะแนนคุณค่าของหนังสือ เขาแค่ใช้ดุลพินิจของตนเองเพื่อกำหนดลำดับการอ่าน
ลำดับในการอ่านค่อนข้างมีความสำคัญเพราะเนื้อหาความรู้ที่แตกต่างมักมีบางอย่างที่สอดคล้องกัน แม้แต่สาขาวิชาที่ต่างกันก็อาจมีอิทธิพลต่อกัน
ถ้าไม่อ่านเซมิคอนดัคเตอร์ฟิสิกส์และการออกแบบวงจรพื้นฐาน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเข้าใจหัวข้อไมโครอิเล็กทรอนิกส์ถ้าไม่มีพื้นฐานไมโครอิเล็กทรอนิกส์ในการเรียนการออกแบบวงจรรวม นั้นก็เหมือนการพยายามเรียนรู้เรื่องเวทมนตร์
การเรียนคณิตศาสตร์ถือเป็นทางเลือกที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย
ปกติแล้วทักษะทางคณิตศาสตร์มักถูกนำไปประยุกต์ใช้ในสาขาวิทยาศาสตร์อื่นๆ แต่สาขาวิทยาศาสตร์ไม่ค่อยส่งผลต่อคณิตศาสตร์นัก โชคดีของลู่โจว วิชาคณิตศาสตร์นั้นนับว่าเป็นจุดแข็งของเขาแม้ว่าเนื้อหาสาขาวิชาอื่นจะยังใหม่สำหรับลู่โจวแต่ด้วยพื้นฐานคณิตศาสตร์ มันคงไม่ยากนักถ้าเขาจะเรียนรู้
ถึงอย่างไรความรู้ทางคณิตศาสตร์ของเขายังมีช่องว่างอยู่ ดังนั้นความเข้าใจส่วนใหญ่ของเขาจึงตื้นเขินเกินไป
ยกตัวอย่างเหตุผลที่เขาเขียนวิทยานิพนธ์ฉบับแรกได้เป็นเพราะความเข้าใจที่ลึกซึ้งของการวิเคราะห์เชิงฟังก์ชันจำนวนจริงและจำนวนเชิงซ้อน ซึ่งลู่โจวไม่สามารถอะไรได้เลยในหัวข้ออื่นๆ ที่วิทยานิพนธ์ไม่ครอบคลุม
ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่มีใครว่างพอจนมาทดสอบเขาด้วยหนังสือเรียนไม่งั้นเขาคงจะตอบไม่ได้เป็นแน่
ถ้ามีคนพบว่าเขายังเรียนหนังสือการวิเคราะห์เชิงฟังก์ชันไม่จบ แต่ดันส่งวิทยานิพนธ์ 'ทฤษฎีอินเวอร์ชันที่ดีที่สุดของตัวดำเนินการเชิงเส้นและฟังก์ชันเชิงเส้น' เขาคงจะถูกหัวเราะเยาะ
ลู่โจวยืนอยู่หลังชั้นหนังสือจากนั้นก็หยิบเอาขวดยาสีขาวออกจากกระเป๋า 'ถ้าฉันมีน้ำก็ดีสิ' ลู่โจวคิด เขามองดูแก้วน้ำของเฉินยู่ซานที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดอาจหาญนั้นไป
เขาหยิบยาออกมา ก่อนจะหลับตาลงแล้วโยนเม็ดแคปซูลเข้าปาก เขาฝืนกลืนยาลงไปด้วยน้ำลายอันน้อยนิด
ลู่โจวรอสักครู่ยังไม่ทันได้สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลง ทันใดนั้นเองความรู้สึกเสียวซ่านเล็กน้อยก็แผ่กระจายมาจากหลังหัว มันค่อยๆ แล่นผ่านไปทางดวงตาจรดไปถึงหว่างคิ้ว
มันช่างเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มันเหมือนกับมีมดที่มองไม่เห็นวิ่งวนอยู่ในหัวของเขา
หุ่นยนต์นาโน เหรอ?
หรือ...จะเป็นฮอร์โมนพิเศษ?
ลู่โจวไม่แน่ใจเพราะเทคโนโลยีที่ได้รับมานั้นมันอยู่นอกเหนือขอบเขตความรู้ที่เขามีอยู่ ความรู้สึกเดียวในตอนนี้ก็คือสมองเขามีสมาธิและความคิดก็ละเอียดเพิ่มมากขึ้น มันแทบเป็นเหมือนนิวตันหรือไอน์สไตน์
นอกจากนี้ความรู้สึกที่รุนแรงนี้มันยังเหมือนกับการเคี้ยวหมากฝรั่งควบคุมเกม มันหยุดไม่ได้จริงๆ
ลู่โจวคิดว่ามันเป็นผลของยาที่กินไป
โดยไม่รอช้า เขาหยิบหนังสือแล้วกลับไปนั่งพร้อมพลิกหนังสือหน้าแรกอย่างระมัดระวัง
ผลที่ได้จากแคปซูลสมาธินั้นแตกต่างจากประสบการณ์ห้วงภวังค์ของการอ่านจากภารกิจก่อนหน้านี้
ห้วงภวังค์ของการอ่านจากครั้งก่อนมันเหมือนกับว่าร่างกายเขาถูกกลืนเข้าไปอยู่ในท้องปลาวาฬ
ส่วนความรู้สึกของแคปซูลสมาธินั้นมันเหมือนกับไปกระตุ้นการทำงานของเซลล์สมอง ซึ่งเขาสามารถทำความเข้าใจได้ทันทีในขณะที่กำลังรับความรู้นั้นเข้ามา
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนาฬิกาก็บ่งบอกว่าได้เวลาหกโมงเย็นแล้ว ท้องฟ้าข้างนอกก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มสวยงาม
เฉินยู่ซานบิดขี้เกียจแล้วเหลือบมองมายังลู่โจว เธอเห็นว่าเขายังอยู่ในตำแหน่งเดิมเมื่อชั่วโมงก่อนแล้วอดนับถือไม่ได้
พรสวรรค์อะไรแบบนี้!
ฉันเดาว่าอัจฉริยะเกิดขึ้นได้เพราะแบบนี้แหละ!
ว่าแต่เขานั่งอ่านแบบนี้ไม่รู้สึกปวดคอบ้างเหรอ?
เฉินยู่ซานสะกิดแขนลู่โจวแล้วถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เฮ้! นายจะไปโรงอาหารไหม? "
ลู่โจวส่ายหน้าแล้วตอบ "คุณไปก่อนเลย ผมยังไม่ค่อยหิว"
ห้าชั่วโมงผ่านไป ผลของยาเริ่มลดลงแล้ว แต่มันยังมีผลหลงเหลืออยู่บ้าง
เขาสงสัยและคิดในใจว่า 'ผลของยาจะออกฤทธิ์ได้อีกนานแค่ไหน? '
"งั้นฉันขอตัวก่อน..." เฉินยู่ซานตอบ จู่ๆ เธอก็นึกเรื่องบางอย่างได้ เธอถามออกมาอย่างแผ่วเบา "เอ่อ นายยังจำเรื่องงานที่ฉันพูดถึงได้ไหม? "
ลู่โจวถาม "จำได้ แล้ว...ผมจะเริ่มงานได้เมื่อไหร่? "
เฉินยู่ซานแนะนำ "พรุ่งนี้วันเสาร์เราไปพบกันตอนเช้าไหม? ฉันจะได้พานายไปพบกับป้าฉัน"
ลู่โจวคิดแล้วพยักหน้า "..."
ยังไงพรุ่งนี้เขาก็ว่างแถมยายังทานซ้ำไม่ได้ใน ยี่สิบสี่ชั่วโมง
สองร้อยหยวนต่อชั่วโมง ถ้าเขาแค่ทำงานไม่กี่ครั้ง เขาก็มีตังค์จ่ายค่าเทอมปีหน้าแล้ว
หลังจากทั้งสองตกลงพบกันที่นอกมหาลัยตอนเก้าโมง เฉินยู่ซานก็เก็บข้าวของแล้วออกจากโรงอาหารไป
หลังจากเธอออกไป ลู่โจวก็หันกลับมาสนใจหนังสือต่อ
เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าระดับสมาธิของเขาลดลงกลับสู่สภาพปกติ
หัวข้อที่เขาเคยทำความเข้าใจได้ในการอ่านแค่ครั้งเดียว ในตอนนี้เขาจำเป็นต้องอ่านสองถึงสามครั้ง
ส่วนที่เห็นชัดเจนที่สุดก็คือถ้าไม่มีผลของยา เขาจะรู้สึกใจลอยอยู่ตลอดเวลา มันมากกว่าปกติเสียด้วยซ้ำ
ลู่โจวมองดูสมุดของตน เขาถอนหายใจออกมาแล้วหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา
มันคือเวลาทุ่มครึ่งแล้ว
เขารู้สึกหิว
"ผลของยาจะออกฤทธิ์ห้าชั่วโมง หลังจากนั้นประสิทธิภาพมันจะค่อยๆ ลดลงภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงจนเริ่มหมดประสิทธิภาพไป"
"ฉันเรียนไม่ได้ถ้าไม่มียานี่ ไม่ดีแล้ว... "
ลู่โจวหยิบหนังสือแล้วตรงไปหาบรรณารักษ์ทันที เขาหยิบบัตรห้องสมุดออกมาเพื่อขอยืมหนังสือ จากนั้นเขาก็เก็บข้าวของแล้วเดินออกจากห้องสมุดไป
เขาเดินไปโรงอาหารระหว่างทางกลับหอพัก แล้วเลือกทานบะหมี่เป็นมื้อค่ำ
จากนั้นเขาก็กลับมายังหอพัก แล้วนั่งทบทวนหนังสือต่อ
ลู่โจวไม่สนใจว่าความเร็วการดูดซับความรู้ของเขามันช้าแค่ไหน เขายังคงเปิดอ่านไปเรื่อยๆ
แม้ว่าปกติแล้วความเร็วในการเรียนของเขาจะช้ามาก แต่มันก็ทำให้เขาไม่ลืมหัวข้อที่เคยเรียนไปแล้ว เขายังสามารถเพิ่มพูนความรู้ในปัจจุบันได้เสมอ
แน่นอนสิ่งสำคัญคือเขาต้องไม่พึ่งพาแคปซูลสมาธิมากเกินไป
เพราะถึงอย่างไรในขวดมันก็มีเพียงสี่สิบแคปซูลเท่านั้น ซึ่งมันกำลังจะหมดในอีกไม่ช้า แถมเขาจะได้รับอีกครั้งก็คงยาก เพราะความเป็นไปได้มันต่ำ
เวลาประมาณสามทุ่ม หลิวรุ่ยก็กลับมาจากการประชุมฝึกฝนการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์
เขาเหลือบมองลู่โจวที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ก่อนจะวางกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปหา
"โจว สอบเสร็จแล้ว แต่นายยังเรียนอยู่เหรอ? "
"ฉันว่าง ฉันไม่ค่อยมีอะไรทำนัก" ลู่โจวตอบด้วยรอยยิ้ม
หลิวรุ่ยมองเนื้อหาในหนังสือที่ลู่โจวกำลังอ่านแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
หลิวรุ่ยพบว่าจิตใจเขาสงบมากขึ้นเมื่อเขายอมรับสถานการณ์นี้ได้
ถ้าพวกเขามีระดับใกล้เคียงกัน เขาก็ยังมีความหวังที่จะตามทัน อย่างไรก็ตามความแตกต่างระหว่าง เก้าสิบคะแนนกับคะแนนเต็มนั้นค่อนข้างห่างเกินไป เขาไม่มีแรงจูงใจที่จะลองด้วยซ้ำ
พอคิดถึงเรื่องนี้หลิวรุ่ยก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา
หนึ่งเดือนก่อนจะถึงวันสอบ เขาอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืน ส่วนลู่โจวยังทำงานพาร์ทไทม์อยู่เลย แต่แล้วก่อนสอบเขาก็ฉลาดขึ้น เขาทบทวนอีกเพียงเล็กน้อยก็สามารถมีคะแนนเหนือกว่าหลิวรุ่ยกับหลัวรุ่นตงได้อย่างง่ายดาย
หลิวรุ่ยไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของลู่โจว ทำไมเขาจึงน่าทึ่งได้ขนาดนี้
สุดท้ายเขาก็อดถามออกมาเพื่อคลายความสับสนไม่ได้
"โจว นายมีเทคนิคอะไรในการเรียนคณิตศาสตร์? นายพอจะสอนฉันได้ไหม? "
หลิวรุ่ยหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อพูดออกมาแบบนี้
ก่อนหน้านี้ต่อให้เพื่อนมาขอยืมดูสมุด เขาก็ไม่มีทางที่จะให้ดูเด็ดขาด
ลู่โจวชะงักแล้วคิดอย่างจริงจังเล็กน้อย
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...บางทีมันอาจจะเป็นพรสวรรค์? "
"..."
หลิวรุ่ยได้ยินคำพูดของเขาแล้วก็แทบจะกระอักเลือดออกมา
เลิกปลอมได้แล้ว แม้ว่าฉันจะเป็นนักศึกษาที่ไม่ได้เรื่อง แต่นายก็ควรเคารพฉันสักหน่อย!
ลู่โจวมองหลิวรุ่ยจากด้านหลัง เขาแอบถอนหายใจเพราะรู้ว่ายังไงเพื่อนเขาก็ต้องโกรธแน่
แต่เขาจะทำอะไรได้?
เขาก็หมดหวังเหมือนกัน
‘เพราะฉันบอกใครไม่ได้ว่าฉันมีระบบอยู่ในหัว ใช่ไหมล่ะ?’
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 30 มาเล่นหมากฮอสกัน
ลู่โจวคลานลงจากเตียงตอนเช้าตรู่ เขาล้างหน้าในห้องน้ำแล้วออกไปรับประทานอาหารเช้า
ขณะที่เขากำลังเดิน เขาก็เห็นหลินอวี่เซียงกับชายตัวสูงคนหนึ่งเดินคู่กัน
ทั้งสองเดินไปหัวเราะไปและเหมือนพวกเขาจะสนิทกันมาก พวกเขาใกล้ชิดกันจนแทบจะจับมือกันอยู่รอมร่อ
ชายคนนั้นกำลังลากกระเป๋าเดินทาง ดูเหมือนเขากำลังจะไปส่งเธอที่สถานีรถไฟ
ลู่โจวไม่อยากรู้สึกกระอักกระอ่วน เลยไม่ได้ไปทักทาย เขาแค่ถอนหายใจและไว้อาลัยหวังเสี่ยวตงครู่หนึ่ง
เป็นไปตามคาด สัญชาตญาณเขาถูกต้อง
ลู่โจวเดินไปทางประตูหน้าอย่างช้าๆ แล้วมองดูเวลาบนโทรศัพท์ ตอนนี้ได้เวลาเก้าโมงเช้าแล้ว
มีสาวสวยคนหนึ่งยืนอยู่หน้าต้นอู๋ถง เธอโบกมือให้เขาราวกับพยายามบอกว่าตนอยู่ทางนี้
เมื่อลู่โจวเห็นเฉินยู่ซาน เขาก็เดินไปหาเธอทันที
การแต่งตัวของเฉินยู่ซานในวันนี้แตกต่างจากตอนที่อยู่ในห้องสมุดอย่างสิ้นเชิงราวกับเป็นคนละคน
แว่นตาทรงกลมคู่หนาถูกแทนด้วยคอนแทกต์เลนส์ ผมปรกหน้าธรรมดาก็กลายเป็นหน้าม้า เธอสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นและรองเท้าแตะสีขาว นิ้วเท้าขาวเนียนน่ารักของเธอเห็นได้อย่างชัดเจน
เฉินยู่ซานเห็นลู่โจวเดินมาจึงกล่าวทักทาย "ในที่สุดนายก็มา"
เห็นได้ชัดว่าเธอรอมาสักพักแล้ว
ลู่โจวตอบกลับอย่างเขินอายว่า "โอ้ ไม่ใช่ว่าเก้าโมงพอดีเหรอ? "
เฉินยู่ซานกลอกตามองบนแล้วกล่าว "โอ้ นายมาตรงเวลาเป๊ะ! ฉันเถียงไม่ได้เลย! " เธอส่ายโทรศัพท์แล้วกล่าวต่อ "จุดนัดพบอยู่ใกล้ๆ ฉันเรียกแท็กซี่แล้ว"
ลู่โจวสงสัยว่าถ้ามันอยู่ใกล้แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่เดินไป เขาลังเลเล็กน้อยแต่ก็ตัดสินใจไม่ถามเธอ
หลังจากนั้นไม่นาน แท็กซี่ก็มาถึง ทั้งสองนั่งที่เบาะด้านหลัง
ลู่โจวคิดถึงสองร้อยหยวนต่อชั่วโมงแต่เขาก็ยังอดเป็นกังวลไม่ได้เพราะยังขาดประสบการณ์ในการสอน เขาจึงตัดสินใจถามเฉินยู่ซานว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร "ลูกพี่ลูกน้องของคุณเรียนสายวิทย์หรือสายศิลป์? ได้เกรดเฉลี่ยเท่าไหร่? "
เฉินยู่ซานตอบอย่างไม่แน่ใจ "ฉันคิดว่าวิทย์ แต่เกรดคณิต ฟิสิกส์ เคมีและชีวะของเธอย่ำแย่ทั้งหมด"
เท่าที่ฉันเห็นมันเหลือแต่วิชาภาษาจีนกับอังกฤษแล้วนะ
ลู่โจวอดถามออกมาไม่ได้ "งั้นทำไมเธอไม่เรียนสายศิลป์ล่ะ? "
เฉินยู่ซานชะงักเล็กน้อยเพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
"ฉันจะรู้ได้ไง? "
ทั้งสองคุยกันเล็กน้อยก็มาถึงยังที่หมาย พวกเขาลงจากรถเข้าสู่ถนนที่วุ่นวายพร้อมเดินตรงไปยังร้านกาแฟ
การตกแต่งในร้านนั้นหรูหรามาก แถมเฟอร์นิเจอร์ยังดูมีรสนิยม เวลานี้ถือว่ายังเช้าอยู่ ดังนั้นที่นั่งส่วนใหญ่จึงว่าง
เฉินยู่ซานพาลู่โจวเข้ามาด้านในแล้วเดินตรงไปยังหลังร้าน
ลู่โจวรู้สึกถึงบรรยากาศที่กดดันจากตัวเธอ เขาบอกได้เลยว่าเธอมีสถานะสูงส่ง ไม่ว่าจะเป็นวงการทนาย ผู้จัดการบริษัท CEO
นอกจากนี้อันที่จริงเธออ่อนกว่าวัยแน่นอน
เฉินยู่ซานกล่าวทักทายเธออย่างอบอุ่นก่อนจะแนะนำตัวลู่โจว "คุณป้า นี่คือลู่โจวที่หนูเล่าให้ฟัง เขาเป็นนักศึกษาสุดยอดอัจฉริยะ โดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์ เขาน่าทึ่งมาก! เขาสามารถสอนคณิตให้เมิ่งฉีได้อย่างแน่นอน"
ผู้หญิงคนนี้ยิ้มให้เฉินยู่ซานแล้วหันไปกล่าวกับลู่โจว "สวัสดี"
"สวัสดีครับ" ลู่โจวตอบอย่างกังวลใจ
"นั่งลงก่อนสิ" ผู้หญิงคนนี้กล่าว เธอยิ้มบาง ๆ แล้วถาม "เธออยากสั่งอะไรไหม? "
เฉินยู่ซานยิ้มแล้วกล่าว "หนูเอามอคค่าแก้วใหญ่"
ลู่โจวกล่าวอย่างอบอุ่น "ผมเอาแค่น้ำเปล่าครับ"
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มแล้วกล่าวออกมา "ไม่ต้องเกรงใจ" เธอกดปุ่มเรียกพนักงานแล้วกล่าว "เอามอคค่ากับอเมริกาโน"
ผู้หญิงคนนั้นวางเมนูลงแล้วมองมายังลู่โจว เธอกล่าวต่อ "อเมริกาโนของที่นี่ไม่ขมเลย มันมีรสช็อกโกแลต,ช็อกโกเลตเข้มมาก มันเหมาะกับคนหัดดื่ม ฉันอยากแนะนำให้เธอลอง"
ดูเหมือนเธอจะเป็นหญิงแกร่งที่ชอบควบคุมทุกอย่าง
จินตนาการได้ไม่ยากเลยว่าแม่แบบนี้มักจะมีลูกที่มีผลการเรียนแย่...
ลู่โจววิเคราะห์อยู่ในใจ แต่สีหน้าเขายังคงความสุภาพเอาไว้ เขายิ้มแล้วกล่าว "งั้น...ผมขอรับไว้ด้วยความเคารพ"
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มแล้วกล่าว "นักศึกษาจากมหาลัยจินหลิงสุภาพมาก เธอเรียนสายศิลป์? "
"คณิตครับ"
ผู้หญิงคนนั้นมองลู่โจวด้วยความประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เธอจิบกาแฟก่อนจะหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋า จากนั้นวางมันไว้บนโต๊ะแล้วดันให้ลู่โจวเบาๆ
"นี่นามบัตรของฉัน"
ลู่โจวประหลาดใจเมื่อดูนามบัตร
หยางตันยวิ๋น ประธานและผู้จัดการทั่วไปหย่าลี่แฟชั่นจำกัด หมายเลขติดต่อ : xxxx...
เขาไม่เคยได้ยินชื่อหย่าลี่แฟชั่นมาก่อน แต่แน่นอนว่าเขารู้จักตำแหน่งประธานและผู้จัดการทั่วไป
ว่าแต่คุณทำสองตำแหน่งในบริษัทได้ด้วยเหรอ? งานคุณไม่ท่วมหัวเลยหรือไง?
"ผม...ผมไม่มีนามบัตร ขอโทษครับ"
"ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ เธอแค่เพิ่มวีแชทฉันก็ได้" หยางตันยวิ๋นตอบ
ลู่โจวหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วใช้หมายเลขโทรศัพท์ในนามบัตรเพิ่มวีแชท ระหว่างนี้เขาพยายามจำชื่อเธอไว้ด้วยเช่นกัน
พนักงานถือถาดเดินมาแล้ววางถ้วยกาแฟทั้งสองลงบนโต๊ะ
"ซานซานคุยเรื่องค่าจ้างกับเธอแล้ว ดังนั้นฉันคิดว่าเธอน่าจะเข้าใจแล้ว" หยางตันยวิ๋นกล่าว เธอไขว่ห้างแล้วกล่าวอย่างใจเย็น"สองร้อยหยวนต่อชั่วโมง แยกค่าเดินทางทุกวันเสาร์อาทิตย์ตั้งแต่บ่ายโมงจนถึงหกโมงเย็น มีคำถามไหม? "
เพิ่มวีแชทแล้ว
ลู่โจวพยักหน้าและก็ส่ายหน้า "ไม่มีครับ"
หยางตันยวิ๋นพยักหน้าแล้วกล่าว "โอเค งั้นเธอเริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลย ที่อยู่จะระบุหลังนามบัตร เธอจะมาเองหรือมากับซานซานก็ได้"
แค่นี้? ตกลงกันเสร็จแล้วเหรอ?
ลู่โจวยังไม่อยากจะเชื่อ
สุดท้ายแล้วเขาก็ยังไม่ได้เจอนักเรียน เขาไม่จำเป็นต้องพบเธอและไม่ต้องดูเลยเหรอว่าเขาเหมาะสมไหม?
ราวกับว่าหยางตันยวิ๋นเห็นถึงข้อสงสัยของลู่โจว เธอจิบกาแฟแล้วกล่าว "เนื่องจากซานซานเป็นคนแนะนำเธอ ฉันเชื่อว่าเธอมีความสามารถ เธออยู่ในมหาลัยจินหลิง ดังนั้นเธอต้องมีความเข้าใจในการสอนเป็นแน่ ฉันไม่ชอบผัดวันประกันพรุ่ง ฉันชอบความเด็ดขาด ถ้าเธอทำได้ไม่ดี ฉันก็แค่หาคนมาแทน"
ลู่โจวอยากถามว่า'ทำได้ไม่ดี'หมายถึงอะไร
เขาฉุกคิดเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจไม่ถาม เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ไม่ต้องห่วง ผมจะทำงานให้คุ้มค่าเงินแน่นอน"
ทักษะพื้นฐานขั้นสุดของพนักงานขายก็คือการทำให้ลูกค้าเชื่อใจคุณ ถ้าคุณอยากให้ลูกค้าไว้ใจ คุณก็อย่าถามคำถามโง่ๆ และตั้งใจทำงานให้ดีก็พอ
ลู่โจวได้เรียนรู้สิ่งนี้ตอนที่เขาไปติดตั้งอุปกรณ์เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต
หยางตันยวิ๋นยิ้มอย่างสุภาพ เธอพยักหน้าแล้วกล่าว "ได้ยินเธอพูดแบบนี้ฉันก็วางใจ"
เธอดูนาฬิกาจากนั้นก็หยิบมือถือใส่กระเป๋า
หยางตันยวิ๋นกล่าว "มันเริ่มเลยเวลาแล้ว ฉันมีประชุมต่อ ขอตัวไปออฟฟิศก่อน" เธอกล่าวต่อ "เธอกับซานซานอยู่ทานมื้อเที่ยงที่นี่ก็ได้ ฉันบอกกับที่เคาน์เตอร์แล้ว ว่าจะชำระเงินให้ ฉันขอแนะนำพิซซ่า รสชาติมันสุดยอดไปเลยหล่ะ"
"ไว้พบกันใหม่ค่ะคุณป้า"
"คุณปะ...ไว้พบกันครับคุณหยาง"
หยางตันยวิ๋นเดินจากไป เฉินยู่ซานหัวเราะเสียงดังลั่นและหยอกล้อลู่โจว "นายเกือบเรียกเธอว่าคุณป้า"
ลู่โจวยอมรับ "ใช่"
เฉินยู่ซานกล่าว "มันไม่เป็นไรถ้านายเรียกเธอว่าป้าเพราะเธออายุสี่สิบกว่าแล้ว แต่ป้าฉันไม่ชอบให้คนเรียกเธอว่าป้า แค่เรียกเธอว่าคุณหยางก็พอ"
ลู่โจวเข้าใจ เขาพยักหน้า
โดยทั่วไปแล้วผู้หญิงที่ให้ความสนใจกับรูปลักษณ์ของตนจะค่อนข้างอ่อนไหวเรื่องอายุ
จะดีที่สุดถ้าเขาหลีกเลี่ยงกับระเบิดนี้ ไม่งั้นงานรายได้สองร้อยหยวนต่อชั่วโมงต้องหายไปแน่ๆ
ลู่โจวถาม "เราจะทำอะไรกันต่อ? นั่งรอ...จนกว่าจะกินมื้อเที่ยงเหรอ? "
เฉินยู่ซานหัวเราะแล้วกล่าว "นายจะกินระหว่างรอก็ได้ มีคนเลี้ยง ไม่ใช่สิ่งที่นายชอบหรอกเหรอ? แน่นอนนายไม่รอที่นี่ก็ได้ งั้นเราออกไปเดินดูข้างนอก แต่นายต้องจ่ายมื้อเที่ยง"
งั้นก็รอตรงนี้แหละ
แถวนี้ทุกอย่างแพงมาก ไม่มีอะไรที่เขาจะสามารถจ่ายไหว
ลู่โจวหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากชั้นวางแล้วเปิดเริ่มอ่าน
เฉินยู่ซานจ้องมองเขาอยู่พักใหญ่ ส่วนลู่โจวก็ไม่ตอบสนองเลย ในที่สุดเธอก็อดถามไม่ได้ "นายทำอะไรเป็นนอกจากการอ่านหนังสือไหม? "
ลู่โจวถามอย่างไม่มีทางเลือก "งั้นเราควรทำอะไร? "
สองคนยังไม่พอต่อการเล่นบอร์ดเกม แถมโทรศัพท์ของพวกเขาก็แย่เกินกว่าจะเล่นวิดีโอเกม ตอนนี้ดูเหมือนสิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้คือการอ่านหนังสือ
เฉินยู่ซานมองไปโดยรอบแล้วเหลือบเห็นสองคนที่นั่งถัดจากพวกเขา แววตาเธอเปล่งประกาย "รอแป๊บ เดี๋ยวฉันมา"
จากนั้นเธอก็ไปที่เคาน์เตอร์หน้า
ลู่โจวสงสัยว่าเธอจะทำอะไร หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็กลับมาพร้อมกับหมากฮอสชุดหนึ่ง
เธอวางมันลงบนโต๊ะก่อนจะกล่าวอย่างตื่นเต้น "เรามาเล่นหมากฮอสกันเถอะ นายเริ่มก่อน"
ลู่โจว "..."
........................................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 31 ไม่ว่าฉันจะกินเท่าไหร่น้ำหนักก็ไม่ขึ้น
เฉินยู่ซานกัดนิ้วโป้งแล้วขมวดคิ้ว เธอจ้องมองกระดานหมากฮอสแล้วเริ่มคิดหนัก
ผลแพ้ชนะได้ถูกตัดสินแล้ว...
ไม่มีโอกาสที่จะกู้เกมได้เลยสักนิด
เธอใช้เวลาคิดอยู่นานและยอมรับความพ่ายแพ้ในที่สุด เธอชักชวนด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจนัก
"...อีกตา"
ลู่โจวถอนหายใจแล้วแหงนมองไปยังท้องฟ้า
"ผมยอมได้ไหม? "
"ไม่ได้! "
เฉินยู่ซานโกรธมากจนอยากกระทืบพื้น
เมื่อเธอถามคำถามเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ เธอจะถูกเหน็บแนมเสมอว่า'นี่มันง่ายเกินไป โจทย์แจกคะแนนอีกแล้ว มันจะสายเกินไปที่คุณจะสอบเข้าปริญญาเอก' เธออยากกู้หน้าคืนจากการเล่นหมากฮอสแต่ลู่โจวก็ไม่ยอมเธอเลย เขาชนะไปสิบเกมรวด แม้กระทั่งเขาให้เธอเริ่มก่อน
บางที IQ ฉันอาจต่ำเกินไป?
เฉินยู่ซานถูกเรียกว่าเป็นนักศึกษาอัจฉริยะในช่วงสามปีมานี้ แต่แล้วจู่ๆ เธอก็รู้สึกกังขากับความสามารถของตนเอง
เธอผลักกระดานหมากฮอสอย่างดื้อรั้นแต่ยังอยากจะเล่นต่อ ลู่โจวจึงอดถามไม่ได้
"ผมขอถามหน่อยได้ไหม? "
เฉินยู่ซานตอบอย่างฉุนเฉียว "ว่า"
ลู่โจวถามอย่างจริงจัง "ทำไมคุณถึงคิดว่าตัวเองเก่งหมากฮอส? "
เฉินยู่ซานได้ยินแบบนั้นแล้วก็หน้าแดงก่ำ เธอกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน "ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันไม่เคยแพ้พ่อกับแม่เลย"
"เด็กแค่ไหน? "
เฉินยู่ซานพึมพำเสียงเบา "ฉันคิดว่าน่าจะเป็นช่วงประถม"
คุณพระ!
เธอยังจำเหตุการณ์สมัยประถมได้อยู่เหรอ?
เห็นได้ชัดว่าพ่อแม่ปล่อยให้ชนะ เธอไม่ได้เล่นกับเด็กคนอื่นเลยเหรอ?
ลู่โจวไม่รู้ว่าทำไม แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกเสียใจแทนเธอ
เขาสั่งพิซซ่าหน้าสุพรีมทะเลเป็นมื้อเที่ยง คุณหยางพูดถูก พิซซ่าที่ร้านกาแฟนี้อร่อยมาก
แม้ว่าราคามันค่อนข้างแพงแต่ลู่โจวไม่ได้เป็นคนจ่ายเงิน กระทั่งเขายังเหลือที่ว่างในท้องเพื่อสั่งของหวานมากินได้อีก
เฉินยู่ซานทานแซนด์วิช ขณะที่เธอเฝ้าดูลู่โจวทานอย่างมีความสุข เธอก็อดบ่นไม่ได้ "นายกินมากไปแล้ว ถ้าไม่ระวังในการกินนายจะอ้วนเอาได้นะ"
ลู่โจวตอบ "ผมหวังว่าผมจะอ้วนนะ" เขากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในขณะที่กำลังทานไอศกรีมแคลอรีสูงและมูสช็อกโกแลต,ช็อกโกเลตไปด้วย "ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ไม่ว่าผมจะกินมากแค่ไหน มันก็ไม่อ้วนขึ้น"
จู่ๆ ก็เกิดความเงียบขึ้น เฉินยู่ซานไม่พูดอะไรออกมา
เอิ่ม...
มันมีความเกลียดชังบางอย่างอยู่ในคำพูดหยอกล้อนี้หรือ?
เขารู้สึกถึงความคับข้องใจ...
ลู่โจวอดเป็นกังวลไม่ได้
...
กว่าพวกเขาจะกลับมหาลัย มันก็บ่ายสองแล้ว ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาที่ร้อนที่สุดของวัน
เฉินยู่ซานกลัวถูกแดดเผา เธอจึงไม่อยู่ข้างนอกนานนัก เธอกล่าวลาลู่โจวแล้วมุ่งหน้ากลับหอพักของตน
ลู่โจวสังเกตว่ามันยังเร็วไป ดังนั้นเขาจึงกลับหอพัก พร้อมหยิบโน้ตบุ๊กกับหนังสือที่เขายืมมาก่อนหน้านี้แล้วมุ่งไปยังตึกคณิต จากนั้นเขาก็หาที่ว่างในห้องเรียนนั่งทบทวน
อีกสี่ชั่วโมงกว่าเขาจะทานแคปซูลได้อีกครั้ง เขากินยาไปตอนหกโมงแล้วเรียนจนถึงห้าทุ่ม บางทีมันอาจจะถึงเที่ยงคืนเลยด้วยซ้ำ ซึ่งเวลานั้นห้องสมุดจะปิดทำการ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถนั่งเรียนในห้องสมุดได้
ลู่โจววางแผนกินยาทุกวัน แต่พรุ่งนี้เขางานยุ่ง จึงไม่อยากเสียเวลาของวันนี้ไป เขาตัดสินใจลุยวันนี้อย่างเต็มที่
เขาเปิดโน้ตบุ๊ก เมื่อตรวจสอบอีเมล เขาก็เห็นว่าหวังเสี่ยวตงส่งโปรแกรมสมบูรณ์ให้เขาแล้ว
เขามองดูโปรแกรมแล้วทำการบันทึกข้อมูลต้นฉบับเพื่อนำมาเป็นข้อมูลสำรองเอาไว้ จากนั้นเขาก็เริ่มเขียนวิทยานิพนธ์ตามรูปแบบแบบจำลองทางคณิตศาสตร์
เขาใช้เวลาช่วงบ่ายในการทำวิทยานิพนธ์จนสำเร็จ จากนั้นเขาก็แนบโปรแกรมและวิทยานิพนธ์ลงในอีเมลแล้วส่งให้ศาสตราจารย์หลิว
'ไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนแล้วค่อยกลับมาทำงานละกัน' ลู่โจวคิด เขาเหยียดหลังแล้วลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินออกห้องเรียน
เนื่องจากเป็นช่วงวันหยุดฤดูร้อน ดังนั้นโรงอาหารจึงแทบไร้ผู้คน
ข้อดีคือเขาไม่ต้องไปต่อแถว ข้อเสียคือพนักงานในโรงอาหารก็หยุดเช่นกัน ดังนั้นจึงมีอาหารให้เลือกน้อยลง
อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่ได้ส่งผลต่อลู่โจว เพราะเขาทานบะหมี่เป็นมื้อค่ำเสมอ
ลู่โจวเห็นศาสตราจารย์ถัง เขาจึงเดินเข้าไปกล่าวทักทาย พร้อมวางถ้วยบะหมี่ตรงข้ามศาสตราจารย์ถัง
ศาสตราจารย์ถังเห็นลู่โจว เขาจึงหัวเราะแล้วถาม "เตรียมการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ไปถึงไหนแล้ว? "
ลู่โจวหัวเราะเช่นกัน "พอได้ครับ ผมพึ่งส่งการบ้านให้ศาสตราจารย์หลิว"
"แล้วช่วงนี้เธอค้นคว้าเรื่องอะไร? "
ลู่โจวเห็นว่าศาสตราจารย์ถังไม่ได้ถามเรื่องการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ ดังนั้นเขาจึงตอบกลับไป "ช่วงนี้ผมอ่านวิทยานิพนธ์ เกี่ยวกับเรื่องความก้าวหน้าในการวิจัย โปรแกรมคำนวณกริ๊ม..."
ศาสตราจารย์ถังประหลาดใจ เขายิ้มออกมาแล้วถาม "เป็นวิทยานิพนธ์จากสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน เหรอ? "
ลู่โจวพยักหน้าแล้วตอบ "ครับ ผมอ่านวิทยานิพนธ์ปี 1992 การกระจายจำนวนเฉพาะแมร์แซน และพบว่าเนื้อหามันน่าสนใจมาก เสียดายขั้นตอนกระบวนการในวิทยานิพนธ์มันสั้นเกินไป มันมีเพียงข้อสรุปเดียวเท่านั้น ดังนั้นผมต้องศึกษามันต่อไป"
"โอ้ อาจารย์รู้จักวิทยานิพนธ์นั้น" ศาสตราจารย์ถังกล่าว เขารู้สึกคิดถึง "วิทยานิพนธ์ฉบับนั้นของท่านโจวเป็นส่วนช่วยเหลือสำคัญต่อวงการคณิตศาสตร์จีน"
น่าเสียดาย วิทยานิพนธ์นี้สั้นเกินไป มันมีความยาวเพียงสองหน้าเท่านั้นแม้ว่ามันจะเสนอสูตรที่ถูกต้องของจำนวนเฉพาะของแมร์แซน แต่มันก็ไม่มีกระบวนการพิสูจน์ สุดท้ายมันก็ได้แต่ตีพิมพ์ในฐานะข้อคาดคะเนเท่านั้น
ศาสตราจารย์ถังหยุดชั่วครู่ เขามองลู่โจวแล้วยิ้ม "จะว่าไป แล้วเรื่องเรียนฟังก์ชันเชิงเส้นล่ะ? ทำไมเธอถึงมาเรียนจำนวนเฉพาะของแมร์แซน? "
"คือ...ด้วยความสนใจล่ะมั้ง? "
ด้วยน้ำเสียงไม่แน่นอนแบบนี้ ลู่โจวยังไม่เชื่อคำพูดของตัวเองเลยด้วยซ้ำ
ศาสตราจารย์ถังไม่เชื่อ เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวอย่างจริงจัง "ความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเธอนั้นสูงมาก แต่เธอใจร้อนเกินไปหน่อย เธอจะไม่สำเร็จอะไรเลยถ้าเธอเปลี่ยนหัวข้อ เธอให้ความสำคัญกับผลประโยชน์เกินไป เธอคิดว่าจำนวนเฉพาะของแมร์แซนแก้ได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? โปรเจกต์โปรแกรคำนวณกริ๊มที่เธอพูดถึงใช้เวลาถึงแปดปีเต็ม มันคำนวณไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจำนวนเฉพาะของแมร์แซนตัวที่สี่สิบสี่จะเป็นจำนวนเฉพาะตัวที่สี่สิบสี่จริงไหม เธอคิดว่าเงินรางวัลมันได้รับมาง่ายๆ งั้นเหรอ? "
แม้ว่าพวกเขาจะพบจำนวนเฉพาะของแมร์แซนตัวที่สี่สิบสี่ในปีสองพันหกแต่พวกเขาก็ยังไม่รู้ว่ามีตัวอื่นอีกไหมที่อยู่ในระหว่างตัวที่สี่สิบสามกับตัวที่สี่สิบสี่
นี่เป็นเพราะจำนวนมันมีมากเกินไป จำนวนตัวเลขที่ต้องคำนวณนั้นเกินกว่าจะจินตนาการได้
ตามเกณฑ์ให้รางวัลของโปรเจกต์โปรแกรคำนวณกริ๊ม ถ้าใครอยากได้รางวัล คนคนนั้นต้องแก้ปัญหาจำนวนเฉพาะของแมร์แซนหนึ่งร้อยล้านตัวก่อน รางวัลมันไม่คุ้มกับงานที่ทำ เพราะยังไงรางวัลของจำนวนหนึ่งร้อยล้านตัวก็มีแค่แสนห้าหมื่นเหรียญเท่านั้น ค่าใช้จ่ายที่เสียไปไม่คุ้มกับเงินด้วยซ้ำ
มันเป็นเรื่องน่าตลกที่ผลกำไรของการขุดบิตคอยน์นั้นมากกว่าทำวิจัยทางคณิตศาสตร์
ศาสตราจารย์ถังรู้ว่าลู่โจวต้องการเงิน
ลู่โจวยิ้มเชิงขอโทษและไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด
มันเป็นเรื่องยากเกินไปที่จะอธิบายให้ศาสตราจารย์ถัง
‘ฉันว่าปล่อยให้เขาเข้าใจผิดไปเถอะ’
ศาสตราจารย์ถังเห็นว่าลู่โจวไม่ตอบ เขาจึงถอนหายใจแล้วกล่าวอย่างจริงจัง "วิทยานิพนธ์ของเธอนั้นยอดเยี่ยม อาจารย์ได้คุยกับศาสตราจารย์ฟิสิกส์หลายคนและพวกเขาก็เห็นด้วยกับอาจารย์ว่า ถ้าเธอทำวิจัยในสาขานี้ต่อ เธอจะประสบความสำเร็จภายในสองปีแน่นอน แม้ว่าเธอจะเห็นแก่ผลประโยชน์ แต่เธอก็ควรมองผลประโยชน์ระยะยาวด้วย"
ลู่โจวถามเสียงเบา "ศาสตราจารย์ นี่หมายความว่าศาสตราจารย์ไม่แนะนำให้ผมวิจัยสาขานี้ต่อใช่ไหม? "
ศาสตราจารย์ถังส่ายหน้าแล้วกล่าว "อาจารย์ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ก็แค่อาจารย์ไม่ชอบสาขานี้ อย่างแรกเลยมันเป็นสาขาที่ไม่เป็นที่นิยม สองมันยากที่จะสำเร็จ และสุดท้ายอาจารย์ไม่ได้วิจัยสาขานี้มากนัก ดังนั้นอาจารย์จึงช่วยเธอไม่ได้ ถ้าเธอสนใจอยากวิจัยจริงๆ อาจารย์ก็ไม่คัดค้าน แต่ถ้าเธอแค่อยากได้เงิน มันก็เสียเวลาเธอไปเท่านั้น อาจารย์พูดมามากแล้ว ลองไปคิดดู! "
………………..………………….


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 32 วิธีการใช้ระบบไฮเทคที่ถูกต้องคือการอ่านหนังสือจนดึก?
ลู่โจวรู้สึกซาบซึ้งกับคำพูดของศาสตราจารย์ถัง
ศาสตราจารย์ถังเป็นห่วงเขาจริงๆ
อย่างไรก็ตามฉันไม่มีทางเลือก ระบบมอบพิมพ์เขียวให้ฉัน ถ้าไม่ใช้มันคงสูญเปล่า!
หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จ ลู่โจวก็มุ่งหน้าไปห้องสมุด บรรณารักษ์เฝ้าดูเขายืมหนังสือเรขาคณิตวิเคราะห์ สมการเชิงอนุพันธ์สามัญ ฟังก์ชันค่าจริงและค่าเชิงซ้อน การวิเคราะห์เชิงฟังก์ชัน เรขาคณิตเชิงอนุพันธ์และโทโพโลจีและหนังสือที่เกี่ยวข้องเล่มอื่นๆ ที่อยู่ในลิสต์หนังสือของระบบ
หนึ่งในสามในลิสต์หนังสือประกอบด้วยหนังสือคณิตศาสตร์
ถ้าเขาอ่านหนังสือเสร็จ เขาคงจบหลักสูตรคณิตศาสตร์ระดับปริญญาตรี
แต่...
ลู่โจวมองดูขวดยาแล้วคิด 'แคปซูลสมาธิสี่สิบอันจะพอไหม? ' เขาไม่แน่ใจ
ลู่โจวส่ายหน้าแล้วตัดสินใจไม่คิดเรื่องนี้อีก เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ภารกิจนี้สำเร็จ
ส่วนอะไรจะเกิดขึ้นหลังยาหมด?
ค่อยมาคิดทีหลัง
ลู่โจวเปิดฝาขวดน้ำที่เตรียมไว้แล้วโยนเม็ดแคปซูลเข้าปาก
เนื่องจากประสบการณ์ครั้งก่อน เขาจึงเข้าสู่สมาธิอย่างรวดเร็ว
...
แสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา
สายลมพัดผ่านผ้าม่านปลิวไสว เสียงจักจั่นขับร้องดังทะลุมายังด้านใน หัวของลู่โจวฟุบอยู่บนโต๊ะทำงาน ขนตาของเขาเริ่มขยับ พร้อมค่อยๆ ลืมตาขึ้น
"..."
เขารู้สึกปวดไปทั่วทั้งตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณลำคอ
เขาใช้เวลาทบทวนหนังสือตลอดทั้งคืนจนถึงขั้นจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาจำได้แค่ว่ารู้สึกเหนื่อยมากเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ที่เขาจำได้หลังจากนั้นก็คือ หัวเขาจมอยู่กับหนังสือพร้อมกับเผลอหลับไป
ในห้องเรียนยังคงเปิดไฟเอาไว้เพื่อให้นักศึกษาได้ทบทวนเตรียมสอบเข้าปริญญาโทและปริญญาเอก ความปลอดภัยในช่วงฤดูร้อนนี้จึงมีความหละหลวม ดังนั้นจึงไม่มีใครมาปลุกเขา ทำให้ลู่โจวหลับใหลตลอดทั้งคืน
กี่โมงแล้ว?
โทรศัพท์ของลู่โจวเหลือแบตเตอรี่ต่ำแล้ว เมื่อเปิดดูโทรศัพท์ เขาก็ตะโกนออกมา
"สิบเอ็ดโมง...แล้วฉันมีสอนตอนบ่าย"
เขานั่งลงสักพักสะบัดหัวไล่ความมึนงงออกไปแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
ลู่โจวเอาน้ำเย็น สาดหน้าแล้วรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เขาเดินกลับเข้าไปพักในห้องเรียนแล้วความทรงจำของเมื่อวานก็เริ่มฟื้นกลับมา
ข้อสรุปจากครั้งล่าสุดของเขาคือ แม้ว่าจะผ่านไปห้าชั่วโมงแล้ว แต่ผลของยาก็ยังหลงเหลืออยู่บ้าง
เพื่อทดสอบระยะเวลาสูงสุดของแคปซูล ลู่โจวจึงเลือกที่จะลองในสภาพแวดล้อมที่ไม่มีเสียงรบกวนใดๆ
ผลลัพธ์คาดไม่ถึงเลยทีเดียว
เขาพบว่าหลังจากกำจัดสิ่งที่ทำให้เสียสมาธิไป แม้จะผ่านไปห้าชั่วโมงแล้ว แต่ยาก็ยังออกฤทธิ์ในสมองของเขาอยู่
เมื่อไม่มีเสียงรบกวนและการขัดจังหวะ เขาสามารถรักษาสภาวะสมาธิไว้ได้
อย่างไรก็ตามการคงสภาวะสมาธิสูงจะทำให้สมองเขาได้รับความเสียหาย เริ่มแรกมีอาการปวดหัวเบาๆ จากนั้นมันก็จะกระตุ้นกลไกป้องกันตัวเองแล้วเขาก็เริ่มหมดสติไปในที่สุด
"ฉันคิดว่าผลห้าชั่วโมงนี้ไม่แน่นอน ถ้าพยายาม ฉันสามารถเพิ่มระยะเวลาได้อีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์ถ้าฉันพยายามมากกว่านี้แล้วผลักดันไปจนถึงขีดจำกัด สมองฉันก็จะเฉียบแหลมอย่างผิดปกติ ส่วนผลข้างเคียง มันไม่ต่างอะไรกับการโต้รุ่งทั้งคืน"
ลู่โจวพูดกับตัวเองแล้วอดหาวไม่ได้
"ดูเหมือนหลังจากทานยา ฉันต้องอ่านหนังสือจนดึกเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด"
ลู่โจวบิดคอที่รู้สึกปวด จากนั้นเขาก็หลับตาลงแล้วเข้าสู่มิติของระบบ โดยเปิดหน้าภารกิจขึ้นมา
[ความคืบหน้าของภารกิจ 2/30]
ดูเหมือนว่าหนังสือ'พีชคณิตเชิงเส้น'และ'เรขาคณิตเชิงวิเคราะห์'ทั้งสองเล่มนี้ระบบจะให้ผ่านแล้ว ขั้นต่อไปคือสมการเชิงอนุพันธ์สามัญ
ถ้าเขาดำเนินต่อด้วยความเร็วระดับนี้ คือการทำ’ ภารกิจรางวัล’ ให้เสร็จสิ้นด้วยแคปซูล สี่สิบ เม็ดจะไม่มีปัญหาแน่นอน
.....
ลู่โจวเก็บของใส่ในกระเป๋าแล้วเดินกลับหอพักก่อน เขาอาบน้ำสวมเสื้อผ้าสะอาดแล้วออกไปข้างนอกพร้อมโบกเรียกแท็กซี่ จากนั้นเขาก็บอกให้คนขับไปตามที่อยู่บนนามบัตร
ช่วงฤดูร้อนในเมืองจินหลิงอุณหภูมิค่อนข้างสูง
ด้วยการที่ไม่ต้องจ่ายค่าเดินทาง ดังนั้นเขาจึงนั่งแท็กซี่แทนที่จะขึ้นรถเมล์
หลังจากนั้นไม่นาน แท็กซี่ก็มาจอดที่ชุมชนที่ชื่อว่า 'จื่อจิงฮวาหยวน' ลู่โจวลงจากรถแล้วขยับหน้าขึ้นลง เขารู้สึกกระวนกระวาย
ชุมชนนี้คู่ควรกับชื่อ ฮวาหยวน เป็นสวนที่มีต้นไม้แต่ละต้นถูกตัดแต่งอย่างสวยงาม
บริเวณนี้ถือเป็นทำเลที่ดีที่อยู่ใกล้กับย่านธุรกิจ มันมีพื้นที่สีเขียวมากมายล้อมรอบ แถมมันยังเป็นสไตล์อะพาร์ตเมนต์แบบหรูหรา ค่าครองชีพที่นี่ต้องสูงอย่างที่จินตนาการไม่ได้ มีแต่คนที่ถูกเรียกว่าชนชั้นสูงเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ได้
ลืมเรื่องจำนวนเฉพาะของแมร์แซนร้อยล้านตัวแรกไปได้เลย ต่อให้คุณแก้ปัญหาข้อคาดคะเนของบีลและได้รับรางวัลหนึ่งล้านเหรียญ คุณก็อาจไม่มีปัญญาซื้ออะพาร์ตเมนต์ที่นี่
ลู่โจวมองยามและยามก็มองกลับมาทางเขา เห็นได้ชัดว่าลู่โจวไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่ ดังนั้นเขาจึงไม่ปล่อยให้เข้าไปข้างใน
ลู่โจวเริ่มใจร้อน ดังนั้นเขาจึงโทรหาคุณหยาง เธอโทรหายามแล้วบอกให้ยามปล่อยให้เขาเข้าไป
เขาเดินออกจากลิฟต์แล้วกดออดเรียก ทันใดนั้นก็ได้ยินเหมือนวัตถุกระทบพื้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องดังมาจากหลังประตู
"แม่ไม่เคยสนใจฉันเลย เลิกแสร้งทำเป็นว่าแม่ทำทุกอย่างเพื่อฉันได้แล้ว"
ปัง!
ลู่โจวยังคงได้ยินเสียงอู้อี้ดังออกมา
ไม่นะ...
งานนี้ดูไม่ดีแล้ว
ลู่โจวลังเลอยู่ในใจ เขากำลังคิดว่าควรเข้าไปหรือไม่
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหลังประตูแล้วประตูก็ถูกเปิด
ลู่โจวประหลาดใจเมื่อเห็นคุณหยาง จากสีหน้าเย็นชาของเธอ เขาก็รู้เลยว่าเธอพึ่งทะเลาะกับลูกสาวมาอย่างใหญ่โต
คุณหยางกล่าวอย่างใจเย็น "ครูลู่ใช่ไหม รองเท้าแตะวางตรงนั้น เชิญเข้ามา"
ลู่โจวกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ "ผมไม่ใช่ครู เรียกผมแค่ลู่โจวก็พอครับ"
"ครูสอนพิเศษก็ยังเป็นครู เชิญมาทางนี้"
ลู่โจวเดินผ่านประตูแล้วสังเกตเห็นเศษแก้วแตก มันดูเหมือนผลงานศิลปะ
มีประตูห้องหนึ่งปิดอยู่ เขาคิดว่ามันต้องเป็นห้องลูกพี่ลูกน้องของเฉินยู่ซาน
คุณหยางไม่ได้ปล่อยให้เขาอยู่ในห้องนั่งเล่น กลับกันเธอพาเขาไปห้องหนังสือแทน เธอส่งสัญญาณให้เขานั่งลงแล้วยิ้มบางๆ
"ขอโทษที่ให้เธอมาเจอเรื่องแบบนี้"
มันน่าอึดอัดเล็กน้อย...
ลู่โจวยิ้มและไม่ได้ตอบอะไร
เขาแค่มาทำงาน เลยไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับธุระครอบครัวของพวกเขา
คุณหยางไม่ได้พูดอะไร เธอหยิบบุหรี่มากล่องหนึ่ง
"เธอสูบไหม? "
ลู่โจวปฏิเสธ "ผมไม่สูบครับ"
คุณหยางพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไร เธอปิดกล่องบุหรี่แล้วมองนาฬิกาบนกำแพงก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลียเล็กน้อย
"บ่ายโมงแล้ว ฉันเลิกงานตอนหกโมง ในช่วงเวลานี้เธอจะต้องดูแลหานเมิ่งฉี ฉันเอาหนังสือเรียน แบบฝึกหัดข้อสอบและเอกสารอื่นๆ ไว้ในห้องหนังสือ เธอแค่ต้องสอนคณิตศาสตร์ให้"
"สถานการณ์ของเธอตอนนี้โอเคไหม? " ลู่โจวถามอย่างลังเล
ถ้าเธออยู่ในห้อง เขาจะไม่สามารถสอนได้
"ไม่มีปัญหา" คุณหยางกล่าว เธอหยิบกุญแจออกมาแล้ววางไว้บนโต๊ะเบาๆ โดยสีหน้าไม่เปลี่ยน "นี่เป็นกุญแจห้อง"
ให้ตายเถอะ?
คุณเรียกตัวเองว่าเป็นแม่ได้ยังไง?
ปัญหานี้ร้ายแรงมาก!
"ผมคิด..."
"เธอคิดอะไร? "
"ไม่มีอะไรครับ..." ลู่โจวส่ายหน้า
ลู่โจวอยากพูดว่าถ้าทำแบบนี้จะทำให้ความตึงเครียดระหว่างพวกเขาเพิ่มขึ้น แต่เขาก็เป็นเพียงคนนอก มันไม่เหมาะที่จะไปพูดเรื่องครอบครัวคนอื่น เพราะมันค่อนข้างละเอียดอ่อน
นอกจากนี้เขาเชื่อว่าคุณหยางคงไม่มองจากมุมของเขา
เพียงแต่...
เขาไม่รู้ว่าเธอหมดหวังหรือเธอแค่ไม่สนใจ
คุณหยางลุกขึ้นยืนแล้วกล่าว "งั้นฉันจะมอบกุญแจให้ มีสอบเดือนกรกฎาคมก่อนวันหยุด ถ้าเธอได้คะแนนมากกว่า แปดสิบฉันจะมอบโบนัสให้ ถ้าเธอทำได้ไม่ถึงแปดสิบฉันอาจจะคิดเรื่องเปลี่ยนครูสอนพิเศษ"
ยังไม่ทันที่ลู่โจวจะตอบ เธอก็ออกจากห้องหนังสือไปทันที
"ลืมบอกอีกเรื่อง เพื่อป้องกันไม่ให้ลูกฉันหนีไป ฉันจะล็อกประตูจากข้างนอก เธอไม่มีปัญหาใช่ไหม? "
"...ไม่มีครับ" ลู่โจวกล่าวพร้อมส่ายหน้า
เธอกลับมาตอนหกโมง แถมเขาก็ไม่มีที่ไหนต้องไป
แต่...
แม้ว่าหลานสาวคุณจะเป็นคนแนะนำผม แต่มันจะไม่เป็นไรจริงเหรอที่ขังคนแปลกหน้าไว้ในบ้านกับลูกสาวของคุณ?
อย่างไรก็ตามคำพูดต่อจากนั้นก็ทำให้เขาหายสงสัย
อะพาร์ตเมนต์หลังนี้มีกล้องวงจรปิดอยู่เป็นโหล ซึ่งไม่มีจุดไหนเสียเลย ถ้าคุณคิดว่ามันรบกวนความเป็นส่วนตัวของคุณ โปรดบอกฉันด้วย
สีหน้าของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลยหลังจากพูดเรื่องนี้ แต่ลู่โจวสัมผัสถึงคำเตือนจากเธอ
เป็นอย่างที่คาดไว้...
คุณคือแม่ที่แท้จริงของเธอเหรอ?
"ผมไม่มีปัญหา"
อย่างไรก็ตามลู่โจวไม่ได้มีความคิดที่จะทำเรื่องน่ารังเกียจ เขาแค่มาทำงาน
ส่วนเรื่องกล้อง มันมีกล้องในห้องสมุดและห้องเรียนกระจายอยู่ทุกจุด เขาชินแล้ว
อย่างไรก็ตามหลังจากได้ยินว่าเธอติดตั้งกล้องวงจรปิดเป็นโหลในอะพาร์ตเมนต์ ลู่โจวก็เข้าใจเล็กน้อยว่าทำไมระหว่างลูกสาวกับแม่ถึงมีความตึงเครียดมากนัก
………………………………………………………...


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 33 แมลงสาบที่ดื้อด้าน
หลังจากอธิบายทุกอย่างแล้ว คุณหยางก็ออกจากบ้านไป
ลู่โจวยืนอยู่หน้าห้องหานเมิ่งฉี เขามองกุญแจในมือแล้วครุ่นคิดเล็กน้อย ในที่สุดก็เก็บกุญแจใส่กระเป๋าแล้วเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก!
ลู่โจวได้ยินเสียงอู้อี้เบาๆ
ดูเหมือนประตูจะถูกกระแทกด้วยหมอน
"ออกไป ฉันขอเตือน ถ้าเข้ามา ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ"
ผู้หญิงคนนี้มีทัศนคติที่ไม่ดีเลย...
แต่เสียงของเธอค่อนข้างดี
ลู่โจวยักไหล่โดยไม่รู้สึกโกรธ เขากล่าวผ่านประตู "ผมไม่สน แถมผมยังถูกว่าจ้างโดยจะได้พันหยวนในห้าชั่วโมง คุณต้องการให้เป็นแบบนี้เหรอ?"
ใครที่ได้ยินพันหยวนต้องรู้สึกแย่ใช่ไหม?
ลู่โจวพยายามเปลี่ยนวิธีการ แต่เขาประเมินทัศนคติของคนรวยต่ำไป
"โอ้" น้ำเสียงเย็นชาดังผ่านประตูออกมา หานเมิ่งฉีกล่าวอย่างไม่แยแสและเสียงดัง "ทำตามใจเลย ผู้หญิงคนนั้นมีเงินมากอยู่แล้ว ใครจะสนว่าเธอจ่ายเงินไปเท่าไหร่ นายอาจถูกเธอเลี้ยงเช่นกัน"
ผู้หญิงคนนี้...
ตัดสินจากน้ำเสียง ความเกลียดชังระหว่างแม่กับลูกสาวต้องลึกมากแน่
ลู่โจวหยุดอยู่นอกประตูชั่วครู่ เมื่อเห็นว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ได้จะมาเปิดประตูให้ เลยไม่อยากเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ เขาจึงไปห้องหนังสือแล้วนำพวกอุปกรณ์การเรียนทั้งหมดไปห้องนั่งเล่น
เขาไม่ได้แตะเนื้อหามัธยมมาเป็นปีแล้ว แต่เมื่อหยิบมาดู เหมือนเนื้อหาจะค่อนข้างง่ายเพราะสุดท้ายแล้วเขาก็อยู่ในหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในจีน เขาเอาชนะทหารหลายพันจนเข้ามาได้ นี่ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา
ลู่โจวนั่งบนโซฟาแล้วมองดูหนังสือเรียน จู่ๆ ก็สังเกตเห็นแก้วแตกบนพื้นแล้วก็อดหน้างอไม่ได้
อาการย้ำคิดย้ำทำของเขากำเริบขึ้นมาอีกครั้ง
เขาถอนหายใจแล้วลุกขึ้นยืน และเดินไปห้องน้ำเพื่อหาไม้กวาด เขาอยากทำความสะอาดเศษสกปรกก่อน
อย่างไรก็ตามขณะที่เขากำลังวางไม้กวาด ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากห้องที่ถูกล็อกไว้
"กรี๊ด! "
ลู่โจวช็อก เขาคิดว่ามันมีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้น เขารีบโยนไม้กวาดทิ้งก่อนจะรีบไปห้องนั้น
เขาใช้กุญแจไขประตูแล้วผลักประตูเข้าไป วัตถุปริศนาสีดำก็พุ่งมาทางเขา
แมลงสาบ?
ลู่โจวเหยียบมันจนตายโดยสัญชาตญาณ เขาเดินเข้าไปในห้องแล้วรีบถาม
"เกิดอะไรขึ้น? "
ห้องมืดมาก เพราะผ้าม่านปิดไว้สนิท
มันจินตนาการได้ยากว่านี่เป็นห้องของผู้หญิงและที่ยากไปกว่านั้นนี่คือห้องในอะพาร์ตเมนต์หรู
เพราะความเละเทะของห้องนี้มันเทียบได้กับที่หอพักเขาเลยทีเดียว
หนังสือและของเล่นถูกกองรวมกันไว้ที่มุมห้อง ถุงอาหารขยะเรี่ยราดระเกะระกะบนพื้น เขาเห็นกระทั่งเศษมันฝรั่งทอด...ไม่แปลกใจเลยว่าแมลงสาบจะมาหาอาหาร มันได้กลิ่นน้ำมันของอาหารขยะดึงดูดมา
มีร่างเล็กๆ ผมยาวนั่งอยู่มุมเตียง มือของเธอกำลังจับหมอนเอาไว้ เข่าของเธอสั่นเทา เธอสวมชุดนอนหลวมๆ ใบหน้าขาวเนียนของเธอดูแข็งๆ ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีฟ้า มันราวกับว่าเธอพึ่งเห็นผีตอนกลางวันแสกๆ
"ตาย ตาย..."
"ตาย? "
"มันตายยัง? " หานเมิ่งฉีถาม เธอกัดริมฝีปากและมองใต้เตียงอย่างกล้าหาญ เธอกลัวจนไม่อยากเหยียบพื้น
ลู่โจวชะงักชั่วครู่แล้วมองดูแมลงสาบข้างเท้า
"เธอกำลังพูดถึง...แมลงสาบ? "
หานเมิ่งฉีพยักหน้าอย่างเป็นกังวล
"มันตายแล้ว มันอยู่ตรงนี้" ลู่โจวถอนหายใจแล้วใช้นิ้วชี้
เขาคิดว่ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้น แต่มันเป็นแค่แมลง
ฉันเหยียบมันจนตายแล้ว
ทำไมเธอถึงกลัวขนาดนั้น?
เมื่อหานเมิ่งฉีได้ยินว่าศัตรูของเธอตายแล้ว ในที่สุดเธอก็ใจเย็นและร่างกายเกร็งๆ ก็คลายตัวลง
อย่างไรก็ตามแทบจะในพริบตา เธอก็จ้องมองลู่โจวราวกับเขาเป็นศัตรูเธอ เธอโบกมือถือแล้วเตือน "ใคร ใครให้นายเข้ามา! ออกไป หรือจะให้ฉันโทรหาตำรวจ! แล้วนายเปิดไฟทำไม เจ้าคนหยาบคาย! "
ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างส่องเข้าไปในดวงตาของหานเมิ่งฉี เธอยกแขนขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง
ลู่โจวไม่ได้ตอบ เขาไปห้องน้ำแล้วหยิบไม้กวาดมา
เขาทำความสะอาดทั่วห้องเธอ ยกเว้นใต้เตียงและมุมห้อง
หลังทำความสะอาดเสร็จ เขาก็ช็อก
เมื่อลู่โจวเห็นกองขยะที่เขาทำความสะอาด เขาก็ปัดฝุ่นออกจากหน้าแล้วอดวิจารณ์ไม่ได้ "ทำไมถึงมีอาหารขยะในห้องมากขนาดนี้? แมลงพวกนี้เป็นสัตว์เลี้ยงของเธอเหรอ? "
ผู้หญิงบนเตียงหน้าแดง แล้วตอบด้วยความโกรธ "ทำธุระของนายเถอะ! "
ลู่โจวมองเธอและกล่องอาหารขยะก่อนจะถามว่า "เธอกินนี่เป็นมื้อเที่ยง? "
"..."
หญิงสาวเงียบและไม่ได้พูดอะไร
ลู่โจวไม่ได้พูดอะไร เขาลากถุงขยะไปข้างนอก เดินออกไปและปิดประตูห้อง
หานเมิ่งฉีเห็นประตูถูกปิดแล้วประหลาดใจ เธอหยุดจับหมอนและแปลกใจที่ครูสอนพิเศษที่แม่เธอจ้างมา'ยอมประนีประนอม'แล้ว เธอวางแผนระยะยาวพร้อมเสร็จสรรพ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนการเตรียมพร้อมของเธอนั้นไม่จำเป็น...
ลู่โจวกลับห้องนั่งเล่นแล้วเริ่มอ่านหนังสือคณิตศาสตร์ระดับมัธยม เขาวางหนังสือไว้ทั่วโต๊ะกาแฟ
มันไม่ใช่แค่หนังสือเท่านั้น มันมีสื่อการเรียนอย่างอื่นด้วย และคุณหยางยังทิ้งข้อสอบของเดือนก่อนไว้ มันเป็นเรื่องจริงที่เกรดวิชาคณิตศาสตร์ของลูกสาวเธอค่อนข้างแย่
จากร้อยห้าสิบคะแนนเธอได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ มากสุดเธอได้แปดสิบคะแนน
ด้วยเกรดแบบนี้ มันจะเป็นปัญหากับการเข้ามหาวิทยาลัยแน่
อย่างไรก็ตามเกรดภาษาจีนของเธอไม่เลวเลย ลู่โจวอ่านเรียงความของเธอแล้วประหลาดใจที่เห็นว่ามันถูกเขียนเป็นวรรณกรรม ภาษาอังกฤษของเธอก็ไม่ได้แย่เช่นกัน เธอได้ร้อยยี่สิบคะแนนขึ้นไปเสมอ ส่วนวิชาวิทยาศาสตร์ บางอันก็ดี บางอันก็แย่ ดังนั้นจึงตัดสินได้ยาก
"ทำไมเธอถึงอยากเรียนสายวิทย์...ทำไมไม่เรียนสายศิลป์? "
ลู่โจวส่ายหน้าแล้วหยิบปากกาจากโต๊ะ เขาเริ่มเขียนบนกระดาษเอสี่เปล่า
คณิตศาสตร์มัธยมนั้นไม่ยาก มันไม่ได้ทดสอบความสามารถในการนำความรู้ไปใช้ มันแค่ตัดสินความสามารถในการจดจำความรู้
หัวข้อที่จำเป็นก็มีเซตกับฟังก์ชันพื้นฐาน มันจะใช้เวลาสอนประมาณสี่สิบชั่วโมง การบรรยายคาบพีชคณิตขั้นสูงของมหาวิทยาลัยคาบนึงก็มีข้อมูลมากกว่าแล้ว
นี่เป็นเหตุผลเช่นกันว่าทำไมนักศึกษาหลายคนที่ได้เกรดช่วงมัธยมค่อนข้างสูงถึงได้กระเสือกกระสนเมื่อเข้ามหาวิทยาลัย มันเป็นเพราะการบรรยายของมหาวิทยาลัยไม่ได้สอนด้วยความเร็วเท่ารถไฟ พวกเขาสอนด้วยความเร็วของจรวด
พื้นฐานคณิตศาสตร์ของหานเมิ่งฉีนั้นย่ำแย่ แต่ลู่โจวยังเห็นโอกาสรอด
สุดท้ายแล้วการสอบก็ไม่ใช่การแข่งขัน มันเป็นเพียงการทดสอบพื้นฐานเท่านั้น
เมื่อเธอเรียนรู้พื้นฐาน เธออาจไม่ได้หนึ่งร้อยสี่สิบคะแนน แต่หนึ่งร้อยยี่สิบคะแนนมันยังพอเป็นไปได้
หนังสือเรียนสี่เล่มอาจดูน่ากลัว แต่หัวข้อข้างในนั้นเหมือนกัน...อย่างน้อยมันเหมือนกันในสายตาลู่โจวที่อ่านหนังสือเรขาคณิตวิเคราะห์ทั้งเล่มให้จบในหนึ่งคืน...
ก่อนอื่นเขาต้องร่างโครงและสรุปหัวข้อทั้งหมดในหนังสือจากนั้นเขาก็ต้องอ้างอิงจากข้อสอบครั้งก่อนของหานเมิ่งฉีแล้วชี้ให้เห็นจุดที่เธอพลาด...
อันที่จริงเธอควรทำเรื่องนี้ด้วยตนเอง
อย่างไรก็ตามมันไม่สำคัญว่าลูกค้า เขาจะมีทัศนคติแย่แค่ไหน ลู่โจวรู้สึกว่าเนื่องจากรับงานมาแล้ว เขาก็ควรพยายามให้ดีที่สุด
อย่างน้อยก็ต้องทำให้คุ้มค่าเงินสองร้อยหยวนต่อชั่วโมง แม้ว่าเขาจะไม่มีความรู้เกี่ยวกับตลาดครูสอนพิเศษ แต่ก็รู้ว่าค่าจ้างนี้สูงจนผิดปกติ
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป
มันก็เกือบห้าโมงครึ่งแล้ว ลู่โจวบิดขี้เกียจแล้วขยับไหล่แก้เมื่อย
ลู่โจวมองดูกระดาษเอสี่ที่เป็นระเบียบซึ่งเต็มไปด้วยงานเขียนของเขาแล้วอดยิ้มไม่ได้
แม้ว่าตอนแรกมันจะลำบากเล็กน้อย แต่มันก็ค่อนข้างคุ้มค่าเมื่อกลับมาดูสิ่งที่เขาทำเสร็จ
เกือบหกโมง
เขาสามารถแสดงกระดาษเหล่านี้เพื่อรายงานผลการทำงาน
มีเสียงดังเล็กน้อยดังมาจากประตูใกล้ๆ มีร่างเล็กๆ เดินออกมา
ลู่โจวมองแล้วเห็นว่าชุดนอนของเธอถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกางเกงยีน แต่ผมเธอยังคงยุ่งอยู่
มันอาจเป็นภาพลวงตา แต่เขารู้สึกเหมือนเธอตัวเล็กลงเมื่อเทียบกับตอนที่ขดอยู่บนเตียง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งร่างกายไม้กระดานของเธอ มันไม่มีส่วนเว้าส่วนโค้งเลย
ตรงกันข้ามกับลูกพี่ลูกน้องของเธออย่างสิ้นเชิง
"นาย...กำลังดูอะไร? ฉันจะโทรเรียกตำรวจ! "
ลู่โจวถอนหายใจ "เลิกขู่ผมด้วยตำรวจได้แล้ว ผมไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ และคุณก็ต้องมีเหตุผลเพื่อโทรเรียกตำรวจ ก่อกวนเจ้าหน้าที่ก็ผิดกฎหมายเช่นกัน ดังนั้นควรคิดให้ดีก่อน"
"..."
หานเมิ่งฉีอึ้งกับความสงบของลู่โจว เธอไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินเข้าห้องอาบน้ำ
ลู่โจวเห็นประตูห้องน้ำปิดแล้วตระหนักว่าเธอต้องฉี่แตกแน่เลย
ก็สงสัยอยู่ว่าเธอออกมาทำไม
หลังจากนั้นไม่นานร่างเล็กๆ ก็ออกมาจากห้องอาบน้ำ หานเมิ่งฉีล้างหน้าแล้วเดินออกมาด้วยใบหน้าตึงเครียด
เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นสิ่งของบนโต๊ะกาแฟ เธอก็ขมวดคิ้วแล้วถาม "นี่คืออะไร? "
"เธอจำหนังสือเรียนตัวเองไม่ได้เหรอ? ครั้งสุดท้ายที่เธอเรียนนั่นมันเมื่อไหร่? "
หานเมิ่งฉีมองดูกระดาษเอสี่ แล้วกล่าว "ไม่ใช่เรื่องของนาย" เธอหันหลังและเดินไปห้องครัว "ฉันหิว นายอยากกินอะไรก็กิน"
"แม่เธอใกล้กลับมาแล้ว ไม่รอแม่หน่อยเหรอ? " ลู่โจวถามพร้อมเอนตัวพิงโซฟาแล้วยกขาขึ้นเขามองหานเมิ่งฉีแล้วกล่าวอย่างจริงจัง "ผมคิดว่าครอบครัวทานข้าวร่วมกันจะดีกว่านะ"
หานเมิ่งฉีหันหน้ามาแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา
เสียงหัวเราะนั้นไม่เหมือนกับเสียงหัวเราะของเด็กอายุสิบหกถึงสิบเจ็ด
"รอเธอ? เธอไม่ได้ส่งข้อความมาหานายหรือไง? "
………………………………………………………………….


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 34 ไม่คุ้มค่าเงิน
หลิวรุ่ยช็อกเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเห็นว่าคุณหยางส่งข้อความมาให้เขาจริงๆ
“ครูลู่ ขอโทษด้วย ฉันมีประชุมที่สำนักงานยังกลับไปไม่ได้ อาจจะกลับช่วงสี่ทุ่มเลย ยังไงจะจ่ายค่าจ้างรายชั่วโมงให้สองเท่าเป็นการชดเชย หวังว่าเธอจะให้อภัย”
ค่าจ้างสองเท่า...
นั่นก็หมายความว่าสี่ร้อยหยวนต่อชั่วโมงใช่มั้ย?
ลู่โจวสูดหายใจลึกๆ ขณะคิด'คุณนาย ไม่ต้องเกรงใจ คืนนี้คุณไม่ต้องกลับมาก็ได้! '
เขารู้ว่ามันไม่เกิดขึ้นแน่นอน
หานเมิ่งฉีโผล่หัวออกจากห้องครัว เธอมองลู่โจวแล้วถาม "นายจะกินไก่ปรุงรสหรือเนื้อวัวปรุงรส? ในตู้เย็นมีแต่แซนด์วิชเท่านั้น ผู้หญิงคนนั้นล็อกประตูไว้ เราจึงสั่งอาหารไม่ได้"
ลู่โจวมองแซนด์วิชแช่แข็งในมือเธอแล้วอดถามไม่ได้ "เธอกินนี่เป็นมื้อค่ำ? "
"มีปัญหาเหรอ? " หานเมิ่งฉีถาม โดยไม่ได้สนใจ
มันมีปัญหาแน่นอน!
ลู่โจวถอนหายใจ เขาลุกขึ้นยืนจากโซฟาแล้วเดินไปห้องครัว
หานเมิ่งฉีถามด้วยความสงสัย "นายทำอะไร? " เธอก้าวถอยหลัง
"ผมจะทำอาหาร"
"นายทำเป็น? " หานเมิ่งฉีถามและจ้องมองลู่โจวด้วยสายตาเบิกกว้างราวกับว่าเธอไม่เชื่อเขา
ลู่โจวล้างหม้อ เขายิ้มแล้วกล่าว "ใช่ คุณคิดว่าผมเหมือนคุณงั้นเหรอ? "
หานเมิ่งฉีเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่พอใจแล้วถาม "พูดอย่างนี้หมายความว่าไง? "
"ไม่มีอะไร ถ้าคุณไม่มีอะไรทำก็ไปอ่านสิ่งที่ผมเขียน มันอยู่ในห้องนั่งเล่น มันจะช่วยให้เข้าใจขึ้น" ลู่โจวกล่าวขณะล้างหม้อ เขาไม่ได้หันหน้าไปด้วยซ้ำ
ครอบครัวนี้ไม่ได้ทำอาหารนานจนฝุ่นเกาะกระทะ ลู่โจวล้างหลายครั้งเพื่อให้มันสะอาดเอี่ยม
นอกจากแซนด์วิช ตู้เย็นมีอาหารสดอยู่บ้างเช่นกันอย่างน่าแปลกใจ หานเมิ่งฉีบอกว่า นี่เป็นของที่'ผู้หญิงคนนั้น'ใช้ทำสลัด
"ผมจะผัดกะหล่ำปลีแล้วทอดอกไก่ใส่พริก สองจานน่าจะพอ แล้วจะหุงข้าวสักสองถ้วย ถ้ามันเยอะไปผมจะช่วยกิน"
ลู่โจวล้างมือแล้วเอาเขียงมาวาง เขาใช้มีดหั่นวัตถุดิบอย่างชำนาญ อกไก่ยุ่งยากเล็กน้อยเพราะเขาต้องเอาไปต้มในน้ำก่อน อุณหภูมิก็ไม่ควรสูงเกินไป ไม่งั้นเนื้อจะแข็งทำให้เคี้ยวยาก
อย่างไรก็ตามสำหรับลู่โจว นี่ไม่ใช่ปัญหาเลย
ในช่วงเวลาที่แม่เขาป่วย เขามักจะทำอาหารให้ครอบครัวแทบทุกวัน แม้ว่าเขาจะไม่ได้เข้าครัวมาสองปี แต่ฝีมือก็ยังไม่ตก
หานเมิ่งฉีนั่งบนโซฟาห้องนั่งเล่นแล้วฟังเสียงหั่นที่ดังจากห้องครัว เธออ่านสิ่งที่ลู่โจวเขียนแล้วรู้สึกรำคาญมากจนตั้งสมาธิไม่ได้
หลังจากนั้นสักครู่ ประตูห้องครัวก็ถูกเปิด กลิ่นหอมของอาหารแผ่ซ่านเข้ามาสู่ปลายจมูกเธอ
จมูกของหานเมิ่งฉีขยับเล็กน้อย น้ำลายแตกซ่าน ท้องก็เริ่มร้อง
ลู่โจวเรียกเธอ
"ถ้าหิวก็มากิน ตักข้าวเอง"
หานเมิ่งฉีอยากพูดอะไรบางอย่างเพื่อถากถาง เธอมองไปที่หนังสือที่มีการแก้ไขบนโต๊ะกาแฟแล้วมองดูอาหารบนโต๊ะ สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจไม่พูดคำที่ไม่เหมาะสมเหล่านั้น แต่กลับพึมพำคำว่า'โอเค'แล้วเดินเข้าห้องน้ำแทน
คนทั่วไปย่อมรู้ความแตกต่างระหว่างเจตนาดีกับเจตนาร้าย
หานเมิ่งฉีล้างมือแล้วตักข้าวมาครึ่งชาม เธอนั่งอยู่ตรงข้ามลู่โจว
เธอดูจานอาหารอย่างลังเล ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบกะหล่ำปลีแล้วจู่ๆ ก็มองลู่โจวด้วยสายตาระแคะระคายใจ "นายไม่ได้ใส่อะไรแปลกๆ ลงไปใช่ไหม? "
ลู่โจวได้ยินก็เกือบสำลักข้าว เขาเงยหน้าถลึงตามองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความโกรธก่อนจะกล่าว "จะบ้าเหรอ? ฉันก็กำลังกินอยู่เหมือนกัน"
หานเมิ่งฉีหน้าแดง เมื่อตระหนักว่าคำถามของเธอโง่แค่ไหน ด้วยการไม่อยากยอมรับความโง่ของตนเอง เธอจึงกล่าวอย่างดื้อรั้น "ไม่ใช่ว่านายกินยาต้านพิษไว้ก่อนแล้ว นายเลยไม่โดนพิษหรอกเหรอ..."
ลู่โจวกล่าวอย่างหยาบคาย "เธอต้องดูทีวีมากไปจนโง่แน่ ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน ไปกินแซนด์วิชของเธอนู่น"
หานเมิ่งฉีแลบลิ้นแล้วกินต่อไปโดยไม่ได้พูดอะไร
ระหว่างที่กิน ทั้งสองต่างเงียบกริบ
พวกเขาทานกันช้า ลู่โจวทานข้าวเสร็จและกำลังลุกขึ้นยืน แต่จู่ๆ ก็เห็นหานเมิ่งฉีเดินเข้าไปตักข้าวในห้องครัว เขารู้สึกประหลาดใจ
นี่ไม่ใช่ถ้วยที่สามแล้วเหรอ?
ทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงกินเยอะขนาดนี้ล่ะ?
ลู่โจวมองไปที่ร่างเล็กๆ ของเธออย่างไม่อยากจะเชื่อ มันดูไม่เหมือนคนทานมากเลย
บางทีเธออาจตักข้าวทีละนิด?
ลู่โจวเดินไปดูหม้อหุงข้าว เขาเปิดฝาออกแล้วช็อก
หมดแล้ว?
ลู่โจวหันกลับไปมองหานเมิ่งฉีที่กำลังทานอย่างบ้าคลั่ง
"ทำไม...นายมองฉันเพื่อ? " หานเมิ่งฉีถาม เมื่อสังเกตว่าลู่โจวจ้องมองเธอก็รู้สึกอาย ก่อนจะกลืนอาหารในปากแล้วถาม "ฉันแบ่งให้ไหม? "
"ไม่เป็นไร...เธอกำลังโตควรจะกินให้เยอะ" ลู่โจวกล่าวพร้อมกับพยักหน้า จากนั้นก็เอาถ้วยวางไว้ในอ่างล้างจาน
ขณะที่เขากำลังจะล้างเสร็จ หานเมิ่งฉีก็เดินมาพร้อมกับถ้วยเปล่า เธอมองลู่โจวอย่างขอโทษ "ฉันล้างไหม? "
ชายคนนี้ทำงานหนักจนเธอรู้สึกอาย
"ไม่เป็นไร ทิ้งไว้นี่แหละ ไปใช้เวลานี้อ่านหนังสือในห้องนั่งเล่นเถอะ" ลู่โจวกล่าว เขากำลังล้างจาน จึงไม่ได้หันหน้าไปด้วยซ้ำ
เรียนอีกแล้ว?!
หานเมิ่งฉีทำหน้าล้อเลียนใส่หลังลู่โจวก่อนจะเดินไปห้องนั่งเล่น
ลู่โจวทำความสะอาดครัวเสร็จแล้วและเดินกลับไปห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นสาวน้อยคนนี้กำลังอ่านเนื้อหาที่เขาเขียน ก็แอบยิ้มในใจ ก่อนนั่งข้างเธอแล้วถาม "เป็นไง? เข้าใจไหม? "
"เข้าใจ...มันง่ายเกินไป"
"ง่าย? เธอทำให้โจทย์ง่ายๆ พวกนี้ยุ่งยาก" ลู่โจวกล่าว เขาหยิบกระดาษสอบอันเก่าออกมาแล้วกล่าว "ยกตัวอย่างโจทย์นี้ มันให้เธอกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างเส้นกับวงกลมตามสมการ เท่าที่ฉันเห็น มันเป็นโจทย์แจกคะแนน"
หานเมิ่งฉีบุ้ยปากแล้วเถียง "นายเรียนมหาลัยแล้ว มันก็ง่ายสำหรับนายสิ"
"จริงเหรอ? ผมไม่ได้เรียนเรื่องนี้ในมหาลัย ผมไม่ได้จับโจทย์ประเภทนี้มาเป็นปี ผมพึ่งมาอ่านตอนบ่ายนี้" ลู่โจวตอบด้วยรอยยิ้ม
"เอ่อ ฉันทำได้แค่นี้นี่ นายจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ" หานเมิ่งฉีกล่าว เธอยอมแพ้ ก่อนนั่งไขว่ห้างแล้วเอนตัวพิงโซฟา
"ยอมแพ้แล้ว? แต่ผมคิดว่ายังช่วยเธอได้" ลู่โจวกล่าว
"นายไม่ต้องมาปลอบฉัน ฉันรู้ตัวเองดี เทอมที่แล้วฉันไม่ค่อยได้เรียนเท่าไหร่" หานเมิ่งฉีกอดอกแล้วกล่าวอย่างไร้อารมณ์
ลู่โจวยิ้มแล้วตอบ "เธอไม่กล้าเหรอ? "
"ไม่ต้องมาล่อฉันด้วยวิธีนี้"
ลู่โจวไม่คิดว่าเธอจะดูอุบายเขาออก
บรรยากาศเย็นลงอีกครั้ง หานเมิ่งฉีกำลังเล่นโทรศัพท์ ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่ขังตัวเองอยู่ในห้องอีก อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้พูดอะไรกับลู่โจวสักนิด
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ลู่โจวเปิดไฟห้องนั่งเล่น
เวลานี้เขาก็ตระหนักว่าการมีบ้านหลังใหญ่ก็ไม่ใช่เรื่องดี
ถ้ามีคนเยอะก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าอยู่คนเดียวมันจะค่อนข้างว่างเปล่า บ้านที่มืดและว่างเปล่ามันเหมือนจะดูดจิตวิญญาณของคนออกไปได้
ลู่โจวหยิบหนังสือจากชั้นวางหนังสือแล้วนั่งลงบนโซฟ้าห้องนั่งเล่น เขาเริ่มอ่านอย่างเงียบๆ
หานเมิ่งฉีกำลังเล่นโทรศัพท์ แต่แล้วจู่ๆ เธอก็แอบมองเขาแล้วพึมพำเสียงเบา
"ขอบคุณ"
"อะไรนะ? " ลู่โจวถาม และหันหน้าไปมองเธอเล็กน้อยด้วยสีหน้าสับสน
"นายทำอาหาร...อร่อยมาก" หานเมิ่งฉีกล่าวเต็มเสียงขณะเล่นโทรศัพท์ไปด้วย
"มันเป็นเรื่องง่ายมาก...แม่เธอไม่เคยทำอาหารให้เลยเหรอ? " ลู่โจวถาม
สีหน้าของหานเมิ่งฉีดูเย็นชา เธอเย้ยหยัน "เธอ? เธอไม่ทำอาหาร...ฉันแทบไม่เห็นด้วยซ้ำ"
ไม่แปลกใจเลยที่กินมากขนาดนี้ เธออาจไม่ได้ทานอาหารที่ทำเองมานานแล้ว!
ลู่โจวคิดว่าฝีมือทำอาหารเขาจะพัฒนาขึ้น แต่กลายเป็นว่าเขาเข้าใจผิด
"แล้วพ่อเธอล่ะ? "
ลู่โจวเสียใจที่ถามคำถามนี้ เพราะคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว
"เขากำลังสู้คดีกับแม่ แต่มันน่าจะใกล้จบแล้ว" หานเมิ่งฉีเอามือกอดเข่าตัวเองแล้วกล่าวด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
ลู่โจวสำลักเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อเห็นเป็นอย่างนี้ทำให้เขารู้สึกเห็นใจเธอ
หานเมิ่งฉีมองตรงไปข้างหน้าแล้วพูดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
"...วันข้างหน้า นายทำอาหารให้ฉันอีกได้ไหม?
ลู่โจวคิดสักครู่แล้วกล่าว "ถ้าเธอตั้งใจเรียน ฉันจะลองคิดดู"
"ว้าว มีเงื่อนไขด้วย น่าเบื่อจริงๆ " หานเมิ่งฉีตอบก่อนจะเบือนหน้าหนีไป
ลู่โจวกล่าว "เพราะยังไง ผมก็ต้องได้รับการประเมินผล ถ้าแม่คุณคิดว่าผมทำงานได้ไม่ดี เธอก็จะไล่ออก"
"เรื่องนี้ไม่มีทางแก้ ผู้หญิงคนนั้นชอบบังคับคนอื่นให้ทำตาม" หานเมิ่งฉีกล่าว เธอก้มหน้าลงแล้วกอดเข่าตัวเองแน่น "ฉันจะลองพยายามดู แต่ไม่รับประกันนะ"
"ตกลง" ลู่โจวยิ้ม "เราตกลงกันแล้วนะ"
ทั้งสองเริ่มคุยกันถึงงานที่โรงเรียน ความตึงเครียดในตอนแรกก็ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว
เกือบห้าทุ่มก็มีเสียงรถดังมาจากข้างล่าง
จากนั้นไม่นานประตูหน้าก็ถูกเปิดออก ในที่สุดคุณหยางก็มาถึง
หานเมิ่งฉีมองแม่ของตนเงียบๆ และไม่ได้พูดอะไร เธอกลับเข้าไปในห้อง
สีหน้าของผู้หญิงคนนี้ยังคงปกติ เมื่อเห็นหนังสือและบทสรุปบนโต๊ะกาแฟ คิ้วของเธอผ่อนคลายลง เธอคำนับลู่โจวเล็กน้อย และกล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "ขอโทษที่ทำให้เธอเสียเวลา ให้ฉันไปส่งบ้านไหม? "
"ไม่ต้องครับ ผมจะเรียกแท็กซี่เอง" ลู่โจวกล่าวขณะโบกไม้โบกมือ เขายิ้มแล้วกล่าว "การเรียนของลูกสาวคุณ เธอยังต้องฝึกพื้นฐานวิชาคณิตศาสตร์อีกมาก ผมได้สรุปเนื้อหาให้แล้ว ถ้าใช้เวลาทบทวนมัน ผมเชื่อว่าเธอจะตามคนอื่นทัน"
"ครูลู่ ขอบคุณ ฉันจะเตือนเธอ" คุณหยางกล่าวด้วยรอยยิ้มแล้วพยักหน้า
"ไม่เป็นไรงั้นผมขอตัวก่อน เอ้อ พวกคุณควรคุยกันให้มากขึ้น ผมหมายถึง เกี่ยวกับการเรียน เพราะยังไงเสียการเรียนก็รีบไม่ได้ มันจะส่งผลเสียถ้าคุณกดดันเธอมากไป มันจะดีกว่าถ้าปล่อยให้เธอรู้จักแก้ปัญหาด้วยตนเอง"
คุณหยางเสนอจะไปส่งอีกครั้ง แต่ลู่โจวก็ยังปฏิเสธ เขาลงลิฟต์แล้วเรียกรถแท็กซี่
หลังจากที่ขึ้นรถ คุณหยางก็โอนเงินผ่านมือถือให้เขาทันที
ห้าชั่วโมงแรกสองร้อยหยวนต่อชั่วโมง ห้าชั่วโมงหลังคือสี่ร้อยหยวนต่อชั่วโมง รวมเป็นสามพันหยวน
เขามองดูสามพันหยวนแล้วอดคิดไม่ได้
คนรวยไม่เห็นค่าของเงินจริงๆ ...
เขามีเพียงสามพันกว่าหยวนเท่านั้นที่อยู่ในบัญชีธนาคารและเงินในบัญชีก็เพิ่มขึ้นสองเท่าทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะเรียนซัมเมอร์ที่เขาต้องไปเข้าร่วม เขาจะมาทำงานที่นี่ทั้งวันเลย…
......................................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 57 ปัญญาประดิษฐ์อาย
ไม่กี่วันต่อมา ลู่โจวเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์อย่างกังวลใจ เขากระทั่งหยุดงานสอนพิเศษชั่วคราว
แม้ว่ามันจะน่าเสียดาย แต่คุณหยางก็แสดงความเข้าใจทางโทรศัพท์ เธอตกลงให้เขามาสอนพิเศษต่อหลังวันที่ 12 ส่วนหานเมิ่งฉี สาวน้อยคนนี้ค่อนข้างเศร้า แต่เธอก็ยังบอกลู่โจวให้ทำให้ดีที่สุดในการแข่งขัน
ด้วยเหตุนี้ลู่โจวจึงลบสิ่งลบกวนทั้งหมดแล้วอุทิศตัวเองอย่างเต็มที่กับการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์
การฝึกฝนแบบออนไลน์ตอนนี้กลายเป็นการฝึกแบบออฟไลน์แล้ว ศาสตราจารย์หลิวค่อนข้างรับผิดชอบ เขาไม่เพียงแต่จะหยุดโปรเจกต์ของตนเองและหาห้องเรียนให้พวกเขาเท่านั้น เขายังให้คำแนะนำวิธีทำโจทย์แก่พวกเขาด้วย
รอบการฝึกที่เคยเป็นสัปดาห์ละครั้งก็เพิ่มขึ้นเป็นสัปดาห์ละสามวัน ฝึกแบบกลุ่มสองวันและฝึกด้วยตัวเองอีกหนึ่งวัน พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องทำโจทย์ด้วยกรอบเวลาการแข่งขันเท่านั้น แต่ความยากของโจทย์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่นกันจนมันมีระดับความยากเดียวกับการแข่งขันอย่างเป็นทางการ แม้ว่าลู่โจวไม่ได้วางแผนจะอยู่ดึกเกินไป แต่เขาก็ไม่อาจทำแบบนั้นได้
โชคดีที่สัปดาห์แรกของมหาวิทยาลัยไม่มีเรียน ดังนั้นเขาจึงมีเวลาว่างมาก
สามวันหลังสั่งซื้อทางโลกออนไลน์ พัสดุก็ถูกส่งมาที่หอพัก
ลู่โจวไปห้องสมุดทุกวันเพื่อเรียนแบบจำลอง เมื่อเขากลับมาที่หอพัก เขาก็เซ็นรับของแล้วนำพัสดุขึ้นไปบนหอ
เมื่อเขากลับมาถึงห้อง เขาก็เห็นรูมเมททั้งสามกำลังเล่นเกมแอลโอแลดกันอยู่ สมาชิกสภานักศึกษา หลี่เทา ที่อยู่ห้องข้างๆ ก็ยืนอยู่ด้านหลังหวงกวงหมิง
เจ้าหนูนี่ตัวเล็กสวมแว่นตาและชอบเล่นวิดีโอเกม นอกจากเกมส์ LOL แล้ว เขายังเล่นเกมระดับเอเอเอ ของต่างประเทศอีกมากมาย เขากระทั่งมีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะอยู่ในหอ เขาเล่นเกมอย่าง Battlefield , Call of Duty , Dead Island ฯลฯ อย่างไรก็ตามเกมเหล่านี้ล้วนเป็นนักฆ่าการ์ดจอ ไม่มีทางที่โน๊ตบุ๊คจะเล่นเกมพวกนี้ได้
เมื่อเขาเห็นพัสดุของลู่โจว ดวงตาเขาก็เปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเดินเข้ามาหา
“โอ้ ลู่โจว นายซื้อโน๊ตบุ๊ค? มันเป็นการ์ดจออะไร?”
ลู่โจวกำลังแกะกล่อง เขาพูด “เอ็นการ์ด”
หลี่เทายืนอยู่หลังลู่โจว เขามองดูลู่โจวแกะกล่องแล้วกล่าว “เอ็นการ์ด? นี่คือโน๊ตบุ๊คเกมมิ่ง? GTX 970 กำลังจะเปิดตัว ทำไมนายไม่รออีกไม่กี่วันล่ะ?”
ขณะที่ลู่โจวกำลังติดตั้ง USB เขาจึงยิ้มแล้วกล่าว “ไม่ได้ ข้อมูลการสร้างแบบจำลองจะมาในไม่กี่วัน ฉันรอจนการ์ดจอตัวใหม่เปิดตัวไม่ไหว เพราะฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะขายที่ไหน”
“นั่นคือ GTX 960 รึเปล่า?”
ลู่โจวคิดแล้วกล่าว “K2100M”
เมื่อหลี่เทาได้ยินแบบนั้น เขาก็ช็อก
มันคืออะไร?
ไม่ใช่ว่าการ์ดจอ Nvidia มีแค่สองประเภทเหรอ? การ์ดจอระดับล่างคือ GT ส่วนการ์ดจอระดับสูงคือ GTX ทุกคนกำลังพูดถึงสองรุ่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้ยินการ์ดจอที่ชื่อรุ่นขึ้นต้นด้วยตัวเค
หลี่เทาพลันรู้สึกถึงความไม่ปกติ เขาพูดไม่ออก ขณะที่เขายืนอยู่หลังลู่โจว เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเริ่มค้นหาการ์ดจอ
การ์ดจอ ส่วนใหญ่ถูกใช้กับโมไบล์เวิร์กสเตชั่น…
หลี่เทาข้ามคำอธิบายเหล่านี้ไป เพราะเขาไม่สามารถทำความเข้าใจกับมันได้ ขณะที่เขามองดูราคา เขาก็ช็อก
เชี่ย! แพงกว่า GTX 970 เป็นพันหยวน!
โคตรรวย!
หลี่เทามองลู่โจวและเหมือนได้รับแรงบันดาลใจ
ไม่แปลกใจเลยว่าเขาเป็นอัจฉริยะ เขาถึงกับอยากเล่นเกม LOL ด้วยการ์ดจอระดับสูงแบบนี้
ลู่โจวไม่ได้สนใจสิ่งที่เจ้าหนูนี่คิด เขาติดตั้งระบบปฏิบัติการ ทดสอบฮาร์ดแวร์แล้วถือโน๊ตบุ๊คใหม่ขึ้นเตียง
ลู่โจวแอบดูรูมเมท เมื่อเขาเห็นว่าหลี่เทากลับไปสนใจหวงกวงหมิงแล้ว ลู่โจวจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วแอบกระซิบ “USB USB” และจินตนาการถึงไอคอน USB ที่อยู่เหนือหน้าจอขึ้นมูลกึ่งโปร่งใส
โดยปราศจากคำเตือน มือขวาของเขาจู่ๆ ก็มีวัตถุที่เย็นๆแข็งๆ
เช่นเดียวกับสองสามครั้งก่อน USB ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่ามาอยู่ในมือของเขา
“…”
ลู่โจวไม่เสียเวลาเปล่า เขาเสียบ USB ลงไป
พริบตาต่อมา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ทำให้เขาช็อก
วินาทีที่เขาเสียบ USB หน้าจอโน๊ตบุ๊คก็กลายเป็นสีดำหยั่งกับติดไวรัส หลังจากนั้นพัดลมก็เริ่มหมุนอย่างรวดเร็วราวกับว่าฮาร์ดแวร์ถูกผลักดันไปจนถึงขีดสุด
“มันไม่พังใช่ไหม?”
ลู่โจวรีบหยิบคู่มือขึ้นมา เขาอ่านแล้วเห็นว่าโน๊ตบุ๊คมีพื้นที่ 2TB แรม 16GB และ CPU ระดับแนวหน้า
โน๊ตบุ๊คเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของลู่โจวรู้สึกกังวลและขอบคุณปนๆ กัน
เขาขอบคุณที่เขาไม่ได้ใช้โน๊ตบุ๊คเครื่องเก่าติดตั้งสิ่งนี้ ไม่งั้นโน๊ตบุ๊คเก่าเขาคงระเบิดเป็นชิ้นๆ!
ในที่สุดหน้าจอโน๊ตบุ๊คก็กะพริบวาบ แสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นและพัดลมที่หมุนอย่างหนักก็หยุดลง
ทันใดนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้ลูกตาของลู่โจวแทบถลนออกมา
USB ในโน๊ตบุ๊คหายไป
ถูกต้อง! เขาเห็นกับตาว่ามันหายไป!
มันกลายเป็นเถ้าถ่านแล้วลอยหายไป
“เชี่ย…อะไรเนี่ย? มันเป็นของที่ย่อยสลายโดยอัตโนมัติอะไรแบบนั้นเหรอ? หลังจากดาวน์โหลดเสร็จ มันก็สลายตัวกลายเป็นโมเลกุลแก๊ส?”
ลู่โจวพยายามวิเคราะห์ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน เขาก็ไม่เข้าใจ
เมื่อข้อมูลถูกโอนย้ายเสร็จ ฮาร์ดแวร์ USB ก็ย่อยสลายโดยอัตโนมัติ นี่เป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือระดับความรู้ของเขา
จากนั้นโน๊ตบุ๊คก็ถูกรีสตาร์ท ระบบปฏิบัติการวินโดว์ 7 อันเดิมถูกเปลี่ยนไป มันกลายเป็นระบบปฏิบัติการกึ่งกราฟิกกึ่งบรรทัดคำสั่งที่คล้ายกับลีนุกซ์
ลู่โจวมองหน้าจอ เขาคิด ‘ทำไมระบบไม่บอกฉันว่าจะลบระบบปฏิบัติการของโน๊ตบุ๊ค ฉันจะได้ไม่ต้องไม่ต้องพยายามเปล่า…’
เขาวางมือบนคีย์บอร์ดและกำลังจะเล่นกับปัญญาประดิษฐ์อันนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
มีข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
[ยินดีต้อนรับสู่ปัญญาประดิษฐ์’ไร้ชื่อ’ ท่านต้องการกำหนดชื่อเองหรือไม่? วายทับเอ็น]
ลู่โจวลังเลก่อนจะกดวายแล้วกดเอ็นเทอร์
[โปรดป้อนชื่อใหม่ของท่าน]
ฉันควรตั้งชื่อยังไงดี?
นิ้วของลู่โจวลูบกับคีย์บอร์ด เขาขมวดคิ้วคิด
เขาลังเลมาก เมื่อไหร่ที่เขาต้องตั้งชื่อไอดีเกม เขาก็ต้องมาคิดเป็นเวลานาน
อืม…
อืม…
สมองของลู่โจวกะพริบวาบ นิ้วเขาเริ่มขยับ เขาพิมพ์ตัวอักษรสามตัวบนคีย์บอร์ด
อาย!
ชื่อภาษาจีนคือเหยียน อ่านออกเสียงว่าไอ!
มันหมายความว่าโลกดิจิทัลไม่สามารถมองเห็นด้วยดวงตา!
ความรักและความสงบสุขของมนุษยชาติขึ้นอยู่กับแกแล้ว!
แม้ว่าชื่อจะค่อนข้างสั้น แต่ลู่โจวก็อดชื่นชมความคิดสร้างสรรค์ของตนเองไม่ได้
ส่วนชื่อเล่นของแก ฉันจะเรียกแกว่าเสี่ยวไอ!
หน้าจอสีฟ้าอ่อนกะพริบวาบ กล่องข้อความโต้ตอบเด้งขึ้นมากลางจอ
[กำหนดชื่อสมบูรณ์ ปัญหาประดิษฐ์เสี่ยวไอยินดีรับใช้]
.................................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 58 กัปตันแบบจำลอง
ลู่โจวดูระบบปฏิบัติการที่ปัญญาประดิษฐ์มอบให้เขาโดยสังเขป
พูดตามตรง เขาผิดหวังเล็กน้อย
วิธีการใช้คล้ายกับลีนุกซ์ ข้อดีอย่างเดียวของมันคือมันเข้ากันได้กับทั้งซอฟต์แวร์ของวินโดว์และลีนุกซ์ มันสามารถใช้ได้ทั้งเมาส์และป้อนคำสั่งลงในไดอาล็อกบอกซ์ที่อยู่กลางหน้าจอ
ในแง่ของการเข้าอินเทอร์เน็ต มันมีเบราว์เซอร์ที่ไม่รู้จักอยู่ในตัว มันสามารถเรียกดูเว็บและดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ มันไม่ต่างอะไรกับระบบปฏิบัติการวินโดว์เลย
ข้อเสียงของระบบปฏิบัติการนี้คือมันใหญ่เกินไป มันกินเนื้อที่ไป 1TB มันเกือบกินเนื้อที่ทั้งหมดของโน๊ตบุ๊คเขา!
ท้ายที่สุดแล้วลู่โจวก็ยังไม่เข้าใจว่าสิ่งนี้ใช้ทำอะไรได้
มันดูเหมือนมีไดอาล็อกบอกซ์อีกอันอยู่ที่มุมขวาล่าง มันเหมือนจะเป็นกล่องแชทของเสี่ยวไอ
มันเหมือนเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงที่เราไว้คุยบนคิวคิว
อย่างไรก็ตามความฉลาดของเสี่ยวไอทำให้ลู่โจวเป็นกังวล เขาลองทดสอบและออกคำสั่งง่ายๆ เขาบอกให้เธอเปิดโฟลเดอร์และรันโปรแกรม มันสามารถรันโปรแกรมที่เขาพิมพ์บอกได้สำเร็จโดยอัตโนมัติโดยไม่มีปัญหาอะไร
อย่างไรก็ตามการใช้งานแบบนี้เขาสามารถทำได้โดยการป้อนคำสั่งลงไป ดังนั้นมันจึงเหมือนไร้ประโยชน์
ส่วนการสนทนาแบบปกติ เสี่ยวไอพูดได้แต่คำทักทาย เมื่อมันเป็นประโยคยากๆ เธอก็มักจะถามว่า…คืออะไร
มันเหมือนกับเป็นทารกน้อยที่เรียนรู้วิธีพูด
อย่างไรก็ตามมันดีกว่าทารก เขาแค่อธิบายเพียงครั้งเดียว เธอก็เข้าใจและจะไม่มีวันลืม
ลู่โจวยังไม่ค้นพบการใช้งานแบบอื่น อย่างน้อยก็ตอนนี้
ขณะที่เขาเอนตัวพิงกำแพงที่อยู่ด้านหลัง เขาก็ถอนหายใจแล้วคิด ‘ไอสิ่งที่เรียกว่าปัญญาประดิษฐ์ระดับหนึ่งคือแค่นี้? ฉันว่าฉันต้องรอจนกว่ามันจะเป็นระดับสอง’
มันแย่กว่า DisBelief ของกูเกิ้ลเสียอีก มันกระทั่งแย่กว่าโปรแกรม Deep Blue เมื่อสิบปีก่อนด้วยซ้ำ
แน่นอนลู่โจวรู้ว่าเปรียบเทียบแบบนี้มันไม่ยุติธรรม อดีตมีเครื่องเซิร์ฟเวอร์นับพันให้การสนับสนุนและทำงานด้วยซูเปอร์คอมพิวเตอร์ โน๊ตบุ๊คของเขาย่อมไม่อาจเอาไปเทียบกับพลังประมวลผลแบบนั้นได้
มันก็เหมือนกับคน ไม่ว่าเราจะมีกระบวนการคิดที่ไม่ประสิทธิภาพแค่ไหน ถ้าเรามีเซลล์สมองไม่พอ เราก็ยังปัญญาอ่อน
เอิ่ม…
ตอนนี้เสี่ยวไอไม่ต่างจากคนปัญญาอ่อนเลย
เขาทำได้แต่รอเปลี่ยน’สมอง’ที่ดีขึ้น ยกตัวอย่างเช่นเครื่องเซิร์ฟเวอร์อะไรแบบนั้น
อย่างไรก็ตามเรื่องนั้นมันยังห่างไกล โน๊ตบุ๊คสามารถรองรับกับเสี่ยวไอระดับหนึ่ง เขาสามารถรอจนกว่าเสี่ยวไอจะระดับสอง เขาค่อยอัปเกรดฮาร์ดแวร์
ลู่โจวนั่งไขว่ห้างบนเตียงแล้วเริ่มศึกษาวิธีอัปเกรดปัญญาประดิษฐ์
พูดง่ายๆ เขามีสองทาง
ทางที่หนึ่งคือใช้แต้มทั่วไป อัตราการแลกเปลี่ยนระหว่างแต้มทั่วไปกับแต้มประสบการณ์ของสาขาเทคโนโลยีคือหนึ่งต่อหนึ่ง
ส่วนอีกวิธีคือการพึ่งพาการเรียนรู้ของเสี่ยวไอขณะที่เขาค่อยๆ สะสมแต้มประสบการณ์ที่จำเป็นอย่างช้าๆ ให้เสี่ยวไออัปเกรด
เสี่ยวไอเหมือนจะมีความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองระดับหนึ่ง ลู่โจวแค่ต้องแบ่งพลังการประมวลผลส่วนหนึ่งเพื่อให้เธอเรียนรู้ตัวตนเองและโปรแกรมจะเพิ่มแถบความก้าวหน้าทางปัญญาโดยอัตโนมัติ
ตามคำแนะนำของเสี่ยวไอ เมื่อแถบความคืบหน้าเต็มแถบหนึ่ง ค่าประสบการณ์สาขาเทคโนโลยีของปัญญาประดิษฐ์จะเพิ่มขึ้นหนึ่งร้อย
พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าเขาจัดสรรพลังการประมวลผลทั้งหมดเพื่อเรียนรู้ด้วยตนเองแล้วรอให้แถบประมวลผลเต็มสิบแถบ สาขาเทคโนโลยีของเขาก็จะอัปเกรด
ช่างเป็นวิธีการอัปเกรดที่ช้าเหลือเกิน…
ลู่โจวจ้องมองหน้าจอครู่หนึ่ง เขาไม่เห็นแถบความคืบหน้าขยับเลยด้วยซ้ำ
“คอมพิวเตอร์ราคาสองหมื่นหยวนไม่เพียงพอสำหรับเรื่องนี้? เสี่ยวไอจำเป็นต้องใช้พลังในการประมวลผลหนักมาก…” ลู่โจวอดบ่นเกี่ยวกับสถานการณ์ไม่ได้
ถ้าเขาปล่อยมันทิ้งไว้ลำพัง มันอาจต้องใช้เวลาเป็นชาติกว่าจะคืบหน้า
ถ้าลู่โจวไม่กังวลเรื่องโปรแกรมนี้หลุดไปหรือมันเกิดผลที่ตามมาที่คาดการณ์ไม่ได้ เขาคงอัปโหลดลงคลาวด์เซิร์ฟเวอร์ของอาลีบาบาไปแล้ว
สวนตอนนี้ เขาก็ได้แต่พึ่งพาวิธี AFK
ฉันควรอ่านหนังสือสักสองเล่มเกี่ยวกับการเรียนรู้ของเครื่องเพื่อดูว่ามันมีทางลัดไหม ด้วยวิธีนี้บางทีฉันอาจเพิ่มความเร็วของเสี่ยวไอได้
เผื่อในกรณีที่มีคนพยายามเปิดคอมพิวเตอร์ของเขา เขาจึงตั้งพาสเวิร์ดของปัญญาประดิษฐ์เสี่ยวไอ
หลังทำเสร็จ เขาก็ทิ้งโน๊ตบุ๊คไว้บนเตียง เมื่อเขาเก็บข้าวของเรียบร้อย เขาก็สะพายกระเป๋าแล้วออกห้องไป
มันเป็นการฝึกครั้งสุดท้ายสำหรับการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ แถมศาสตราจารย์หลิวยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องพูด ส่วนใหญ่มันเกี่ยวกับข้อบังคับของการแข่งขัน กฎและเรื่องอื่นๆ ที่จำเป็นต้องให้ความสนใจ
มันเป็นการฝึกครั้งสุดท้าย หลินอวี่เซียงมาค่อนข้างเร็ว ไม่เพียงแต่เธอจะไม่มาสายเท่านั้น แต่เธอยังเป็นคนแรกที่มาด้วยเช่นกัน หวังเสี่ยวตงคิดตารางงานอยู่ที่ห้องคอมพิวเตอร์ ดังนั้นเขาจึงมาสายเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าอัจฉริยะจบหลักสูตรส่วนใหญ่ของปีสามไปแล้วตั้งแต่ปีสอง คนอื่นยังเลือกวิชาเอกอยู่เลย ส่วนเขาเตรียมพร้อมสำเร็จการศึกษาแล้ว
หลังจากทุกคนมาถึง ศาสตราจารย์หลิวยิ้มแล้วเดินไปบนโพเดียม
“พวกเธอไม่ใช่เด็กแล้ว ดังนั้นอาจารย์จะไม่เน้นเรื่องความปลอดภัย อาจารย์จะพูดเรื่องกฎการแข่งขันแบบย่อๆและเรื่องที่ต้องระวัง”
“ระยะเวลาการแข่งขันคือเจ็ดสิบสองชั่วโมง จำเป็นต้องส่งวิทยานิพนธ์ที่สมบูรณ์ในเวลานั้น พวกเธอต้องอยู่จนดึก ดังนั้นอาจารย์แนะนำให้พวกเธอนอนหลับพักผ่อนให้ดีก่อน จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ผู้รับผิดชอบในการเขียนแบบจำลองและวิทยานิพนธ์หลับได้แค่วันที่สองเท่านั้น คนเขียนโปรแกรมจะไม่ได้นอนในคืนที่สองและได้นอนคืนที่สามไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น พวกเธอต้องร่วมมือกับเพื่อนร่วมทีมและทำวิทยานิพนธ์ให้เสร็จ”
“การสร้างแบบจำลอง การเขียนโปรแกรม การเขียนวิทยานิพนธ์ ทุกขั้นตอนล้วนสำคัญ อาจารย์ก็พูดมามากแล้ว อาจารย์ขอไม่พูดซ้ำ”
“อีกปัญหาคือวินัย ในกรอบเวลาของการแข่งขัน แต่ละทีมจะห้ามไม่ให้สื่อสารกับทีมอื่น และห้ามไม่ให้สื่อสารกับอาจารย์เช่นกัน เธอสามารถใช้อินเทอร์เน็ตเพื่อดาวน์โหลดหรือหาดูข้อมูล แต่เธอไม่สามารถส่งข้อความหาคนอื่น”
อันที่จริงกฎนี้ไม่ได้ถูกบังคับใช้อย่างเคร่งครัด ทีมที่อ่อนแอบางทีมก็จะให้อาจารย์มาดูเนื้อหา แต่ไม่มีทีมไหนเลยที่จะให้อาจารย์มาทำโจทย์ให้ตรงๆ มหาวิทยาลัยดีมีอาจารย์ที่ซื่อสัตย์ แต่มหาวิทยาลัยห่วยๆบางที่นั้น…
อาจารย์อาจย่ำแย่กว่านักศึกษาซะอีก
ประโยคนั้นไม่ได้พูดเกินกว่าความเป็นจริงเลย การสอนและการทำด้วยตัวเองนั้นเป็นสองเรื่องที่ต่างกัน ท้ายที่สุดแล้วเนื้อหาของการสร้างแบบจำลองนั้นก็กว้างเกินไป แม้แต่ศาสตราจารย์ก็ไม่สามารถทำได้ทุกข้อ
“อาจารย์ แล้วถ้าหนูค้นหาคำตอบบนไป่ตู้ล่ะ?” หลินอวี่เซียงยกมือถาม
ศาสตราจารย์หลิวหัวเราะ “เธอก็ลองดูว่าเจอไหม”
เมื่อลู่โจวได้ยินคำพูดของนาง เขาก็หัวเราะในใจ
คนที่ถามคำถามอะไรแบบนี้เป็นคนที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการสร้างแบบจำลอง ไม่เพียงแต่พวกเขาไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกของการถูกครอบงำด้วยคำถามที่โคตรยาก พวกเขายังคิดว่านี่มันคล้ายกับคณิตศาสตร์โอลิมปิกอีก
ถ้าเราได้รับข้อมูลลูกค้าของบริษัทโทรคมนาคมและขอให้ออกแบบผลิตภัณฑ์สำหรับลูกค้าตามข้อกำหนด เราจะไปค้นหาคำตอบได้ที่ไหน? คำถามบางอย่างเกี่ยวข้องกับสปอนเซอร์ของการแข่งขัน ถ้าแบบจำลองที่ถูกออกแบบมาดีพอ สปอนเซอร์ก็อาจนำมันไปใช้ ไม่มีคำตอบไหนที่เราจะค้นหาได้
หลินอวี่เซียงลดแขนลงมาพร้อมกับหน้าแดงเล็กน้อยด้วยความอับอาย
ศาสตราจารย์หลิวหยุดชั่วครู่ก่อนจะกล่าวต่อ “ปัญหาอีกอย่างคือผู้นำทีม มันไม่มีข้อกำหนด มหาวิทยาลัยของเราได้รับการยอมรับแบบลับๆให้เป็นอันดับแรกๆของรายชื่อผู้ชนะในฐานะกัปตัน แต่นี่เป็นแค่ชื่อเรียกปลอมๆ มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย จากการแข่งขันครั้งก่อนๆ กัปตันส่วนใหญ่จะเป็นคนเขียนวิทยานิพนธ์และรับผิดชอบในการประสานงานเพื่อนร่วมทีมเข้าด้วยกัน อย่างไรก็ตามเธอสามารถแต่งตั้งกัปตันได้ตามปี พวกเธอคิดว่าไง?”
หวังเสี่ยวตงดันกรอบแว่น “ให้ลู่โจวเถอะ ผมไม่สนใจ”
หลินอวี่เซียงพยักหน้า เธอย่อมไม่มีความเห็น
“เธอคิดว่าไง?” ศาสตราจารย์หลิวถามและมองดูลู่โจวด้วยรอยยิ้ม
“ผม…ไม่มีความเห็น”
เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนไว้ใจลู่โจวมาก ถ้าเขาปฏิเสธมันคงไม่จริงใจไปหน่อย ดังนั้นเขาจึงตกลง
ศาสตราจารย์หลิวยิ้มแล้วพยักหน้าก่อนจะกล่าวต่อ
“เมื่อถึงเวลา มหาวิทยาลัยจะจัดรถบัสโรงเรียนไปส่งพวกเธอที่วิทยาเขตเก่าเพื่อแข่งขันและจัดเตรียมที่พักชั่วคราวให้เธอ”
“สุดท้ายอย่าลืมขอใบอนุญาตจากอาจารย์ของเธอแล้วเขียนเหตุผลการลาไว้ให้ชัดเจน ส่วนการเรียนที่พลาดไปในช่วงการแข่งขัน พวกเธอต้องหาทางชดเชยเอง”
“มีสงสัยตรงไหนอีกไหม? ถ้าไม่มีพวกเธอก็แยกย้ายกันได้”
.................................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 84 ไม่สมควรรับเกียรตินี้
คณบดีหลู่ไม่ได้โกหกลู่โจว การสัมภาษณ์เช็คล้านหยวนนั้นเป็นการสัมภาษณ์ครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นแม้ว่าบนโลกออนไลน์จะยังพูดเรื่องลู่โจวกันอยู่ แต่ก็ไม่ได้มีสื่อที่เข้ามามหาวิทยาลัยและรบกวนชีวิตประจำวันเขา
ต่อมาลู่โจวก็พบว่าทางมหาวิทยาลัยขัดขวางการสัมภาษณ์ไปหลายครั้ง สื่อไม่กี่สื่อที่มาสัมภาษณ์เขาล้วนมาจากบริษัทสื่อที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพล นักนักข่าวอิสระเล็กๆ เข้ามามหาวิทยาลัยไม่ได้ด้วยซ้ำ
ท้ายที่สุดแล้วมหาวิทยาลัยมีไว้เรียน
การประชาสัมพันธ์ที่พอดีจะช่วยเพิ่มชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยและเพิ่มความนิยม อย่างไรก็ตามถ้ามหาวิทยาลัยไม่รักษาสมดุลให้ดี มันจะรบกวนความเงียบสงบของมหาวิทยาลัยและทำลายการเรียนของนักศึกษา ผู้นำของมหาวิทยาลัยล้วนตระหนักเรื่องนี้ดี
ลู่โจวไปธนาคารพาณิชย์อุตสาหกรรมวันเสาร์ ภายใต้การดูแลของประธานธนาคารพาณิชย์อุตสาหกรรม เขาก็ขึ้นเงินล้านหยวน
ลู่โจวปฏิเสธพวกคนขายประกันและผลิตภัณฑ์ทางการเงินแล้วรีบออกจากธนาคารอย่างรวดเร็ว เขาเข้าแอป DiDi แล้วรู้สึกวิงเวียน เขารู้สึกเหมือนตนเองกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงความฝัน
เขาไม่เคยรวยขนาดนี้มาก่อน
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะใช้เงินยังไง
ฉันว่าฉันต้องเก็บมันไว้?
รถจอดหน้ามหาวิทยาลัย ลู่โจวเปิดโทรศัพท์ตรวจสอบเลขศูนย์ในบัญชีธนาคารเป็นล้านครั้ง หัวใจของเขาก็เต้นเป็นล้านครั้งต่อวินาที
“…ฉันมีเงินล้านแล้ว ฉันว่าฉันขาดสี่ล้านเท่านั้นถึงเสร็จภารกิจสอง”
ลู่โจวรีบสงบใจตัวเองแล้วเอาโทรศัพท์เก็บไว้ในกระเป๋าก่อนจะเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยร้านอาหาร
เขาเข้าไปทานอาหารกลางวันที่ร้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง และเมื่อเขากลับมหาวิทยาลัย มันก็บ่ายสองแล้ว
เขาจำได้ศาสตราจารย์ถังโทรมา ดังนั้นก่อนกลับหอพัก เขาจึงไปหาศาสตราจารย์ถังที่ออฟฟิศในตึกวิจัย
เมื่อเขามาถึง ลู่โจวก็เคาะประตู เขาได้ยินเสียง”เข้ามา” เขาจึงเปิดประตูเข้าไป
เมื่อศาสตราจารย์ถังเห็นลู่โจว เขาก็ยิ้มแล้วกล่าว “เดี๋ยวนี้เธอค่อนข้างดังแล้วนะ”
ลู่โจวหัวเราะเขินๆแล้วกล่าว “ศาสตราจารย์ โปรดอย่าชมผมเลย สื่อน่ารำคาญมาก…”
นักศึกษาปริญญาโทสองคนในออฟฟิศกำลังทำวิจัย พวกเขากลอกตามองบนแล้วตัดสินใจเมินลู่โจว
รำคาญ?
ให้ฉันล้านหนึ่ง ฉันจะจัดการปัญหาให้คุณ!
คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณโชคดีแค่ไหน!
ศาสตราจารย์ถังหยิบขวดสุญญากาศแล้วจิบน้ำชาก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “โอ้? เธอดูค่อนข้างมีความสุขออก ไปเข้าวงการบันเทิงไหม?”
ลู่โจวยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
“เอาล่ะ เดี๋ยวอาจารย์มีสอน อาจารย์ไม่หยอกเธอแล้ว มาเข้าประเด็นกันเถอะ” ศาสตราจารย์ถังกล่าว เมื่อเขาเห็นว่าลู่โจวไม่ได้ตอบอะไร เขาก็หยุดล้อเล่น เขากล่าวเสริม “อาจารย์มีคำเชิญมา มันมาจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน จะมีประชุมคณิตศาสตร์นานาชาติในเดือนกุมภาในพรินซ์ตัน เธอได้รับเชิญให้ไปรายงานทางวิชาการเกี่ยวกับการศึกษาของเธอ”
ลู่โจวถามอย่างสับสน “การประชุมทางวิชาการ?”
ศาสตราจารย์ถังยิ้มแล้วกล่าว “ถูกต้อง ความก้าวหน้าทางวิชาการขึ้นอยู่กับการสื่อสาร เธอควรรับโอกาสนี้ เพราะมันดีต่อตัวเธอ การประชุมนี้มีอิทธิพลอย่างสูงในสาขาทฤษฎีจำนวนระดับโลก เธอเป็นนักศึกษาปริญญาตรีคนแรกของมหาวิทยาลัยที่ได้รับคำเชิญนี้ ดังนั้นเธอควรยอมรับมัน มหาวิทยาลัยจะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เธอ ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้!”
แม้ว่าลู่โจวจะใช้โอกาสนี้พูดคุยกับเพื่อนร่วมงานของเขา แต่เขาก็ยังได้กำไรมาก
ลู่โจวรับจดหมายเชิญจากศาสตราจารย์ถังแล้วพยักหน้า
“งั้นผมจะไปเตรียมตัว”
ศาสตราจารย์ถังกล่าว “นำวิทยานิพนธ์ของเธอไปแก้ไขเล็กน้อย เขียนคำพูดให้มันเรียบง่ายและกระชับ โฟกัสที่ส่วนถามตอบ นักวิจัยคณิตศาสตร์หลายคนอาจจะถามคำถามเธอเป็นจำนวนมาก ดังนั้นเตรียมตัวให้พร้อม!”
“ผมเข้าใจ…งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ลู่โจวกล่าวและพยักหน้า
“อย่าพึ่งไป มีอีกเรื่อง” ศาสตราจารย์ถังกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เลขาหลิวได้แนะนำเธอให้เข้าร่วมการคัดเลือกสิบอันดับเยาวชนจีนที่โดดเด่น ไม่รู้ว่าเธอจะถูกรับเลือกไหม แต่อย่างน้อยก็มีโอกาส”
สิบอันดับเยาวชนจีนของจีนที่โดดเด่น!
ม่านตาของลู่โจวหดตัวลง
เขาเคยได้ยินแคมเปญการคัดเลือก’สิบอันดับเยาวชนจีนที่โดดเด่น’มาก่อน มันถูกก่อตั้งร่วมกันโดยสหพันธ์เยาวชนจีนและได้รับการสนับสนุนโดยสิบองค์กรข่าวขนาดใหญ่ จุดประสงค์คือการสร้างเยาวชนที่มีความสามารถมาเป็นแบบอย่างให้คนหนุ่มสาว มันพึ่งมีมาประมาณสิบปีเท่านั้น
มันมีอิทธิพลมากพอๆกับเหรียญห้าสี่เยาวชนจีน!
ลู่โจวกลั้นหายใจ หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมาจากอก แต่เขาก็รีบสงบใจตัวเอง
อย่างแรกเลยมันยังเป็นคำถามอยู่ว่าการพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวนั้นคู่ควรแก่การได้รับรางวัลหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วรางวัลนี้ก็ไม่ได้มีไว้ให้การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ มันมีไว้ให้ทุกวงการทั่วประเทศและมันยังรวมถึงการสนับสนุนทางสังคม
ยิ่งกว่านั้นรางวัลนี้อาจได้รับอิทธิพลทางการเมือง ดังนั้นมันจึงไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ตาเห็น
ถ้าลู่โจวมีเหรียญฟิลด์ เขาคงมีโอกาสชนะสูง
สองคือโลกนี้ไม่มีของฟรี
ครั้งก่อนที่เลขาหลิวมาที่มหาวิทยาลัยเพื่อแสดงความยินดีกับลู่โจว จริงๆ แล้วมันแสดงให้เห็นถึงคุณค่าที่รัฐบาลมีไว้ให้การวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ครั้งนี้จู่ๆ เลขาหลิวก็เลือกลู่โจวให้เข้าสิบอันดับเยาวชนจีนที่โดดเด่น มันอาจไม่ได้เรียบง่ายอย่างนั้น
ลู่โจวใจเย็นลงเล็กน้อย
เขาไม่ได้กังขาใน IQ ของตน
แต่…
EQ ของเขานั้น เขาไม่แน่ใจ
ลู่โจวไม่ได้ตอบอะไร เขายิ้มแล้วถามด้วยความเคารพ “ศาสตราจารย์มีคำแนะนำอะไรไหม?”
ศาสตราจารย์ถังยิ้มแล้วกล่าว “คำแนะนำ? ขึ้นอยู่กับว่าอนาคตเธออยากอยู่เส้นทางไหน ถ้าเธออยากเข้าการเมือง นี่เป็นวิธีที่ดีที่เธอจะได้เข้าสู่วงการ เลขาหลิวสามารถช่วยเธอในอาชีพทางการเมืองในอนาคตและเธออาจได้เป็นตัวแทนที่ยิ่งใหญ่ของรัฐบาล ส่วนเธอจะไปได้ไกลแค่ไหน มันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเธอ”
ลู่โจวเงียบ
แทนที่จะกังวล ศาสตราจารย์ถังก็แค่นั่งดื่มชาเงียบๆ
หลังจากนั้นสักครู่ ลู่โจวก็พลันยิ้มแล้วส่ายหน้า “ผมเกรงว่าการเมืองไม่เหมาะกับผม”
ในฐานะลูกที่มีพ่อทำงานให้กับรัฐ ข้อเสนอนี้ค่อนข้างน่าดึงดูด ถ้าเขาคว้าโอกาสนี้ไว้ มันก็จะมีถนนที่มีแสงไฟรออยู่ตรงหน้าเขา ผู้นำมหาวิทยาลัย ประธานสมาคมวิทยาศาสตร์จีนล้วนเป็นไปได้
อย่างไรก็ตามลู่โจวรู้ตัวเองดี
เขาคุ้นกับการทำในสิ่งที่อยากทำ การเมืองอาจไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ
“ดูเหมือนเธอจะรู้ตัวเอง เธอดูไม่ใช่คนที่จะเล่นการเมือง” ศาสตราจารย์ถังกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาวางขวดสุญญากาศลงบนโต๊ะแล้วมองลู่โจว เขากล่าวพร้อมกับพยักหน้า “เนื่องจากเธอตัดสินใจแล้ว เธอควรปฏิเสธ แค่จำไว้ว่าปฏิเสธให้มันดูสุภาพก็พอ”
ลู่โจวคิดแล้วกล่าว “ผมเป็นนักศึกษา ผมไม่รู้อะไรมากนัก ผมไม่สมควรรับเกียรตินี้…ผมตอบแบบนี้เป็นไงครับ?”
ศาสตราจารย์ถังยิ้มแล้วตอบ “ฉลาดนี่”
...................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 85 กลายเป็นว่ามีผู้เชี่ยวชาญช่วยเหลือ
ณ โรงเรียนสหศึกษาระดับมัธยมจินหลิง มัธยมชั้นที่ห้า ห้องสอง พวกเขากำลังเรียนคณิตกันอยู่
อาจารย์บอกให้ตัวแทนห้องส่งกระดาษข้อสอบคืนมา ในขณะเดียวกันเขาก็หยิบเอากระดาษของนักเรียนโดดเด่นมาชื่นชม
“หานเมิ่งฉีหนึ่งร้อยสามสิบคะแนน คะแนนของเธอในช่วงสองสามเดือนมานี้พัฒนาขึ้นมาอย่างมาก แต่อย่าทะนงตนล่ะ ให้พยายามต่อไป” อาจารย์เฉินกล่าว หานเมิ่งฉีพยักหน้าแล้วรับกระดาษข้อสอบ
หานเมิ่งฉียิ้มที่มุมปากแล้วกลับมานั่งประจำที่
นักเรียนที่นั่งข้างเธอมองเธอด้วยความประหลาดใจ
มันไม่ใช่เพราะหนึ่งร้อยสามสิบคะแนน
ในห้องของพวกเขา คะแนนเท่านี้อย่างมากก็อยู่ในค่าเฉลี่ย
ความประหลาดใจที่แท้จริงก็คือมันเป็นหานเมิ่งฉีที่ได้คะแนนเท่านี้!
คะแนนคณิตศาสตร์ปีแล้วของเธอคือเกือบตก แต่วันนี้เธอได้หนึ่งร้อยสามสิบคะแนน!
การพัฒนานี้ใช้เวลาน้อยกว่าสามเดือน!
จะมีอะไรน่าตกใจกว่านี้อีก?
เมื่ออาจารย์เฉินเห็นหานเมิ่งฉี เธอก็พยักหน้าด้วยความโล่งอก
ตั้งแต่การสอบประจำเดือนก่อนปิดซัมเมอร์ มันก็เหมือนกับว่าหานเมิ่งฉีกลายเป็นคนอื่น คะแนนคณิตศาสตร์ของเธอเพิ่มสูงขึ้น เธอได้คะแนนจากสองหลักเป็นสามหลัก
อาจารย์เฉินสอนมาหลายปีแล้ว มันหาได้ยากที่เขาจะได้เห็นพัฒนาการแบบนี้
หานเมิ่งฉีรู้ว่าเพื่อนร่วมชั้นของเธอประหลาดใจ และแม้ว่าเธอจะเขิน แต่หน้าเธอก็มีรอยยิ้มกว้าง
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยรู้สึกเหมือนมีที่อยู่ทั้งที่บ้านและโรงเรียน
อย่างไรก็ตามช่วงนี้เธอพบว่าจริงๆ แล้วเธอชอบโรงเรียน
มันไม่ใช่เพราะเธอรักการเรียน
มันเป็นเพราะเธอรู้สึกดีที่ได้เห็นสายตาสับสน ความประหลาดใจและชื่นชมจับจ้องมา!
หลังจากเรียนเสร็จ หานเมิ่งฉีก็คัดลอกโจทย์ที่เธอทำผิดในหนังสือ นี่เป็นงานที่ลู่โจวมอบให้เธอทำและงานนี้ก็จะกลายเป็นนิสัยของเธอตลอดสามเดือนมานี้
ทันใดนั้นเองก็มีหญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าเดินมาถามอย่างอายๆ “เมิ่งฉี ครูสอนพิเศษของเธอแซ่ลู่ใช่ไหม?”
หญิงสาวคนนี้เป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทไม่กี่คนที่เมิ่งฉีมีในคลาสคณิตศาสตร์ เมิ่งฉีเรียกเธอว่าเสียวหรั่นและพวกเธอจะคุยกันทุกเรื่อง
หานเมิ่งฉีพยักหน้าแล้วกล่าว “ใช่ ทำไมหรอ?”
เสียวหรั่นถาม “เขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย?”
หานเมิ่งฉีพยักหน้าของเธอต่อ เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ใช่…”
“เขามาจากมหาวิทยาลัยจินหลิง?”
“ใช่ๆ เข้าเรื่องได้แล้ว เลิกทำให้ฉันเสียเวลาสักที” หานเมิ่งฉีกล่าวพลางกลอกตามองบน
เสี่ยวหรั่นแบบบอกบู๊นจีน “เธอไม่ได้เข้าไปดูเว่ยป๋อเหรอ?”
ทันใดนั้นเองหานเมิ่งฉีก็กล่าวอย่างไม่พอใจ “ไม่ ผู้หญิงคนนั้นยึดโทรศัพท์ฉัน เธอก็รู้”
อย่างไรก็ตามเสียวหรั่นไม่ได้สังเกตสีหน้าที่ดูไม่สบายใจของหานเมิ่งฉี เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกล่าว “รอแป็บ ฉันจะเอาข่าวนี้ให้เธอเห็น”
หานเมิ่งฉีจ้องมองเธอแล้วกล่าว “เธอสนใจข่าวตั้งแต่ตอนไหนกัน? เธอไม่อ่านข่าวซุบซิบของดารานักร้องหนิ”
“ฉันให้ความสนใจกับข่าวที่เป็นกระแสด้วยโอเคมั้ย? เอาล่ะดูนี่สิ” เสียวหรั่นตอบและส่งโทรศัพท์ให้หานเมิ่งฉี
มันเป็นข่าวจากหัวกั๋วชิงเหนียน
เมื่อหานเมิ่งฉีเห็นชื่อบัญชี เธอก็ไม่ได้สนใจนัก อย่างไรก็ตามเมื่อเธอเห็นหัวข้อ แววตาเธอก็เบิกกว้างทันที
[นักศึกษามหาวิทยาลัยอายุราวยี่สิบปีจากมหาวิทยาลัยจินหลิงได้พิชิตปัญหาคณิตศาสตร์ระดับโลก และได้รับรางวัลล้านเหรียญจากมหาวิทยาลัย!]
[…]
[ที่มา: จินหลิงไดอารี่]
เสียวหรั่นรีบถาม “เป็นเขาใช่ไหม?”
“ไม่ นี่เป็นไปได้ยังไง?” หานเมิ่งฉีอ้าปากค้าง เธอประหลาดใจมากที่หุบปากไม่ได้
มันไม่ใช่ว่าเธอสงสัยในความสามารถของลู่โจวนะ…
มันเป็นเพราะเธอไม่เคยคิดเลยว่าคนสอนพิเศษที่มาบ้านเธอทุกวันหยุดสุดสัปดาห์จะเป็นนักคณิตศาสตร์ที่ยอดเยี่ยมที่แก้ปัญหาระดับโลก
หานเมิ่งฉีกลืนน้ำลาย เธอใช้นิ้วโป้งไถจอแล้วอ่านคอมเมนต์
[…ทุกคนคำนับนักศึกษาอัจฉริยะ]
[นักศึกษาอัจฉริยะคนนี้บ้ามาก]
[ท่านเทพ ฉันอยากมีลูกกับคุณ]
หานเมิ่งฉีเลิกคิ้ว
นี่มันอะไร!
หน้าด้าน!
เขามีแฟนอยู่แล้ว!
แม้ว่าเธอไม่เคยได้รับการยืนยันจากลู่โจวหรือลูกพี่ลูกน้องเธอ แต่เธอเชื่อเสมอว่าพวกเขาคบหากัน ไม่มีคำอธิบายอื่นอีกแล้วที่จะอธิบายว่าทำไมเขาถึงสนใจเรื่องการเรียนของเธอนัก ทั้งๆที่ครูสอนพิเศษคนอื่นๆทนเธอไม่ได้
“โอ้ ฉันกำลังสงสัยเลยว่าทำไมคะแนนคณิตศาสตร์ของเธอถึงสูงขึ้นมาก เป็นเพราะผู้เชี่ยวชาญคอยช่วยนี่เอง” เสียวหรั่นกล่าวและมองหานเมิ่งฉีด้วยความอิจฉา จากนั้นเธอก็ถาม “เขายังจะสอนพิเศษเธออยู่ไหม?”
หานเมิ่งฉีโพล่งออกมาโดยไม่รู้ตัว “ใช่ ทำไมไม่ล่ะ?”
เสียวหรั่นเงยหน้าแล้วถาม “แต่ เขามีเงินล้านแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องมาทำงานเป็นครูสอนพิเศษแล้วใช่มั้ย?”
หัวใจของหานเมิ่งฉีบีบรัด
เธอไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย
เธอพูดถูก…
ถ้าลู่โจวไม่ต้องการเงิน เขาจะยังมาสอนคณิตศาสตร์ฉันไหม?
ทุกครั้งที่เขามาสอนพิเศษฉัน ฉันก็ทำตัวเหมือนเด็ก แถมเขายังต้องทำกับข้าวให้ฉัน รับฟังเธอบ่นเรื่องที่โรงเรียน…
ใครๆก็รำคาญใช่ไหม?
นอกจากนี้ คนอย่างเขาต้องมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ
ริมฝีปากหานเมิ่งฉีสั่นเครือ “เขา…อาจจะมา”
เธอไม่มั่นใจเลย
เสียวหรั่นเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน
เธอไม่แน่ใจว่าทำไมเพื่อนสนิทเธอถึงกลายเป็นแบบนี้
…
แม้ว่าลู่โจวจะมุ่งมั่นที่จะทำให้แอปแคมปัสเทรนด์ใหญ่ขึ้นและเอาชนะพวกที่มาว่าเขา แต่เขาไม่รู้จะทำธุรกิจยังไง
แต่ก่อนคณบดีหลู่จะมาถามเขาเป็นครั้งคราวว่าโปรเจกต์เขาเป็นยังไง แต่ตอนนี้คณบดีหลู่ไม่ได้ยกเรื่องนี้มาพูดเลย
เมื่อเทียบกับการแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ระดับโลก แอปไม่มีอะไรเลย
มหาวิทยาลัยไม่ใช่ธนาคารหรือธุรกิจ ผู้นำมหาวิทยาลัยไม่ได้ดูสเตตเมนต์! พวกเขาดูที่ผลลัพธ์ของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์! แม้ว่าโปรเจกต์ผู้ประกอบการของนักศึกษาจะประสบความสำเร็จ แต่มันก็ไม่มีอะไรเลยเมื่อเทียบกับการแก้ปัญหาระดับโลก!
ไม่ใช่คณบดีหลู่คนเดียวเท่านั้นที่คิดแบบนี้ แต่หัวหน้าคณบดี คณบดีฉิน ก็คิดแบบนี้เช่นกัน คณบดีฉินยังคงพูดเป็นนัยๆให้ลู่โจวปิดบริษัทแล้วใช้เงินที่เหลือชำระเงินกู้บางส่วน ส่วนเงินกู้ที่เหลือก็หักทิ้งไป ลู่โจวไม่จำเป็นต้องจ่ายด้วยซ้ำ
การขาดทุนก็เป็นหนึ่งในบทเรียนของผู้ประกอบการ ลู่โจวควรมุ่งเน้นทางวิชาการแล้วรับเหรียญฟิลด์มาให้ได้ แบบนั้นไม่ดีกว่าหรือ?
อย่างไรก็ตามลู่โจวไม่พอใจกับการได้รับเกียรติเพียงอย่างเดียว แม้ว่าเหรียญจะดี แต่ลู่โจวอยากได้เงิน
แม้ว่าลู่โจวจะไม่สนใจกับการบริหารบริษัท แต่เขาสนใจเรื่องเงิน!
นอกจากนี้เขาอาจต้องเผาเงินจำนวนมากไปกับระบบเฮงซวยนี่ จากภารกิจที่ระบบมอบให้ เห็นได้ชัดว่าระบบมีความทะเยอทะยาน
การค้นพบเทคโนโลยีและการสร้างรายได้จากมันไม่อาจแยกออกจากกันได้ มันเป็นเรื่องที่ว่าใครจะเลือกอะไรแสวงหาอะไร
ลู่โจวดูออกเลยว่าตัวเขาจะตัดสินใจยังไงในอนาคต
ดังนั้นเขาจึงวางแผนไปขอคำแนะนำจากบุคคลที่ประสบความสำเร็จ
..............................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 86 เรียนรู้จากคนที่ประสบความสำเร็จ
วันอาทิตย์ ลู่โจวไปบ้านของคุณนายหยางเพื่อสอนพิเศษวิชาคณิตศาสตร์ให้หานเมิ่งฉีตามปกติ
ทันทีที่คุณนายหยางเดินออกนอกประตูไป หญิงสาวก็ดึงแขนเสื้อของลู่โจวแล้วถาม “ฉันได้ยินมาว่านายแก้ข้อคาดการณ์ของโจวได้เหรอ?”
ลู่โจวมองหญิงสาวแปลกๆแล้วพยักหน้าก่อนจะกล่าว “ใช่ นั่นเป็นข่าวอาทิตย์ที่แล้ว”
เมื่อได้ยินแบบนั้น หานเมิ่งฉีก็ขบฟันเล็กน้อยแล้วกระซิบ “งั้น…นายจะไม่สอนคณิตให้ฉันแล้วใช่ไหม?”
ลู่โจวถาม “ทำไมผมจะไม่สอนล่ะ?”
หานเมิ่งฉีพูดเสียงเบา “นายมีเงินล้านแล้ว…นายยังทำงานพาร์ทไทม์อีกเหรอ?”
ตรรกะแบบไหนกัน? บนโลกนี้มีเรื่องอย่างมีเงินมากไปด้วยเหรอ?
ไม่ต้องพูดถึงว่านี่เป็นเงินที่หาได้ง่าย
การเรียนนั้นสนุก แต่ลู่โจวไม่ใช่เครื่องจักร เขาไม่สามารถเรียนตลอดทั้งวัน เพราะเขาจะเหนื่อย
การสอนพิเศษก็เหมือนวิธีผ่อนคลายอย่างหนึ่งสำหรับลู่โจว เขาสามารถนึกถึงโจทย์ง่ายๆแล้วเปลี่ยนทัศนคติเปลี่ยนอารมณ์ขณะหาเงินไปด้วย แล้วทำไมเขาจะไม่ทำล่ะ?
ลู่โจวถอนหายใจ เขาหยิบหนังสือแล้วเอามาเคาะหัวเธอเบาๆ “เลิกพูดเหลวไหล เงินไม่ได้หากันง่ายๆ อย่าทำให้แม่เสียเงินเปล่าแล้วตั้งใจเรียน เอาสมุดที่จดข้อผิดพลาดกับกระดาษข้อสอบล่าสุดออกมา”
หานเมิ่งฉีจ้องมองลู่โจวอย่างไม่พอใจ
อย่างไรก็ตามเธอนึกได้ว่าเธอยังต้องการความช่วยเหลือของเขา ดังนั้นเธอจึงหยิบสมุดกับข้อสอบจากกระเป๋าเงียบๆ
ลู่โจวรับสมุดจดข้อผิดพลาดจากหานเมิ่งฉีเพื่อตรวจสอบสถานการณ์เดือนนี้ของเธอ
โดยรวมแล้วถือว่าไม่เลว อย่างน้อยหลังจากลู่โจวอธิบายโจทย์ เธอก็ไม่ทำผิดอีก
ขณะที่ลู่โจวกำลังตรวจสอบกระดาษข้อสอบ หานเมิ่งฉีก็กระแอมแล้วถาม “ฉันอยากให้นายสอนเคมีฟิสิกส์…ได้ไหม?”
ลู่โจวครุ่นคิดก่อนจะให้คำตอบเธอ “ได้ แต่ผมไม่คุ้นเนื้อหามัธยมปลายของเจียงซู ผมกลัวว่าผมจะสอนเธอมากไม่ได้ อย่างมากผมตอบคำถามให้เธอได้บางข้อ”
ลู่โจวได้ยินมาว่ากฎการสอบที่มณฑลเจียงซูแตกต่างจากที่เคยสอบมา นอกจากคณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษ พวกเขาเลือกวิชาอื่นได้สี่วิชา
นอกจากนี้ยังมีสอบจำลอง สะสมคะแนนและอื่นๆ มันยุ่งยากมาก
ลู่โจวเคยได้ยินมาจากหลี่เทา เพราะเป็นคนจินหลิง
หานเมิ่งฉีกล่าวเป็นเชิงเข้าใจ “ไม่ต้องห่วง แค่นี้พอแล้ว”
จากนั้นลู่โจวก็ถาม “เธอสมัครมหาวิทยาลัยไหน? เธอมีเป้าหมายไหม?”
“ฉันอยากเข้ามหาวิทยาลัยจินหลิง…” หานเมิ่งฉีกล่าว เธอหยุดสักพักแล้วกล่าวเสริม “…มันเป็นเพราะฉันสัญญากับลูกพี่ลูกน้องว่าฉันจะเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ”
ลู่โจวมองเธอด้วยแววตามึนงง เขาคิดว่าเธอจะพูดแบบ ‘ฉันไม่สน ขอแค่อยู่ห่างจากผู้หญิงคนนั้นก็พอ ฉันอยากไปต่างประเทศด้วยซ้ำ’ เขาไม่คิดเลวว่าคำตอบของเธอจะเป็นมหาวิทยาลัยจินหลิง
แน่นอนว่าเขาไม่ได้พูดเสียงดัง
ท้ายที่สุดแล้วทุกคนก็มีความใฝ่ฝันเป็นของตนเอง
ถ้าผมจำไม่ผิด ความต้องการนักศึกษาของมหาวิทยาลัยจินหลิงคือคนที่มีเกรด A สองวิชา เธอต้องขยันให้มากๆ” ลู่โจวกล่าวลวกๆ
หานเมิ่งฉีพยักหน้าอย่างจริงจังและพูด “อึ้ม! ฉันจะตั้งใจ!”
…
หกโมงเย็น สอนพิเศษจบลงแล้ว
ลู่โจวสวมผ้ากันเปื้อนและทำอาหารสามจาน เขาอยากขอบคุณคุณนายหยาง แต่เขาไม่มีปัญหาซื้ออะไรให้เธอ อย่างน้อยที่เขาทำให้เธอได้ก็คือการทำอาหารให้ลูกสาวเธอ
พอเขาทำเสร็จ เขาก็วางอาหารไว้บนโต๊ะก่อนที่จะแขวนผ้ากันเปื้อนไว้ที่ประตูห้องครัว
หกโมงครึ่ง หยางตันอวิ๋นก็กลับมาถึงบ้าน
เมื่อเธอเดินเข้ามาแล้วได้กลิ่นอาหาร เธอก็มองลู่โจวด้วยสีหน้าประหลาดใจ
ลู่โจวยิ้มแล้วถาม “คุณอยากทานด้วยกันไหม? ผมทำพอทานสามคน”
หยางตันอวิ๋นยิ้มแล้วตอบ “ตกลง ขอบใจ ฉันจะไปเอาข้าว”
หานเมิ่งฉียิ้มเยาะและเธอเดินไปห้องน้ำโดยไม่ได้พูดอะไร
บนโต๊ะอาหารเงียบเช่นเคย
ถ้าเป็นแค่สองคน หานเมิ่งฉีจะจ้อไม่หยุด อย่างไรก็ตามเนื่องจากมีแม่อยู่ด้วย เธอจึงไม่สนใจที่จะพูดคุยและทานข้าวของตนเองอยู่เงียบๆ
ตอนแรกลู่โจวคิดว่าเป็นเพราะผลการเรียนของหานเมิ่งฉี ความสัมพันธ์แม่กับลูกจะดีขึ้น
อย่างไรก็ตามดูเหมือนเขาจะมองโลกในแง่ดีไป
ทุกครอบครัวมีปัญหาของตนเอง…
ลู่โจวอยากหลีกเลี่ยงความเงียบที่กระอักกระอ่วนนี้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจถามคำถาม
มันเป็นเรื่องของแอปแคมปัสเทรนด์
เขาอยากฟังคำแนะนำจากคนที่ประสบความสำเร็จอย่างคุณนายหยาง
หลังจากหยางตันอวิ๋นฟังคำถามของลู่โจว เธอก็ถาม “เธอทำแอป?”
“ใช่ครับ”
“เธอทำการวิเคราะห์ผลิตภัณฑ์รึยัง?”
ด้วยความประหลาดใจของลู่โจว คุณนายหยางจึงไม่ได้ถามเรื่องมีผู้ใช้กี่คนหรือซอฟต์แวร์เป็นไง กลับกันเธอถามคำถามนี้แทน
ลู่โจวคิดก่อนจะส่ายหน้าแล้วกล่าวอย่างสัตย์จริง “ยังครับ”
ถ้าเขากำลังประชุมหาผู้ร่วมทุน เขาคงไม่ซื่อสัตย์ขนาดนี้ อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้อยู่ในการประชุมและเขาก็กำลังพยายามเรียนรู้ เขาจึงพูดตามความจริง
คุณนายหยางคิดแล้วกล่าว “จากมุมมองนักลงทุนของฉัน ฉันสามารถบอกเธอถึงตรรกะขั้นพื้นฐาน การลงทุนที่ดีต้องมี N+1 มากกว่ามาตรฐานอุตสาหกรรมเสมอ”
“N+1?”
“ใช่แล้ว 1 นี่คือค่านวัตกรรมของเธอ” คุณนายหยางกล่าวและพยักหน้า จากนั้นเธอก็พูดต่อ “แน่นอนมันยังไม่เพียงพอ นักลงทุนจะดูโปรเจกต์อื่นที่คล้ายกับของเธอ มีแต่นวัตกรรมใหม่ๆเท่านั้นที่จะทำให้เท้าของคุณเดินเข้าสู่ประตู”
คุณนายหยางหยุดชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อ “เรื่องแรกที่จะพูดเป็นเรื่องของการวิเคราะห์อุตสาหกรรมและโอกาสทางตลาด อย่าพูดถึงส่วนแบ่งการตลาด นั่นมันไร้ประโยชน์ ยุคคนโง่มีเงินนั้นจบลงแล้ว ตอนนี้ถ้าเธออยากระดมทุน เธอก็ต้องแสดงด้านที่น่าประทับใจ เธอต้องใช้คำสั้นๆแต่น่าดึงดูดเพื่อทำให้นักลงทุนเห็นจุดเด่นในโปรเจกต์ของเธอ นั่นเป็นส่วน+1เช่นกัน”
เอ่อ มันดูซับซ้อนมาก
อย่างไรก็ตามลู่โจวฟังอย่างตั้งใจ
เขาไม่อาจเรียนเรื่องแบบนี้ได้ในคาบเรียน
“เมื่อเธอเข้าใจส่วน +1 แล้ว งั้นถัดไปคือการวิเคราะห์ผลิตภัณฑ์ ยกตัวอย่างถ้าฉันเป็นนักลงทุน เธอก็ต้องบอกฉันอย่างชัดเจนว่าผู้ใช้เธออยู่ไหน มีผู้ใช้กี่คน มีคู่แข่งกี่คน คู่แข่งอยู่ไหน เป็นต้น นอกจากนี้สิ่งที่เป็นพื้นฐานที่สุดก็คือผลิตภัณฑ์ของเธอจะทำกำไรได้เท่าไหร่”
หยางตันอวิ๋นมองตรงเข้าไปในแววตาของลู่โจว
ดวงตาที่เฉียบแหลมของเธอทำให้ลู่โจวกลั้นใจ
โชคดีที่แรงกดดันนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว
คุณนายหยางจิบน้ำซุปแสนอร่อยก่อนจะวางช้อนเบาๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “ดูเหมือนเธอจะไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้เลย”
ลู่โจวพยักหน้าเงียบๆ
โปรเจกต์นี้เป็นแค่การฝึกฝนก่อนที่มันจะกลายเป็นกระแสอย่างอธิบายไม่ได้ ถ้ามันไม่เป็นกระแส ศาสตราจารย์จางจากสาขาซอฟต์แวร์ก็คงไม่มีทางสังเกตโปรเจกต์นี้ ศาสตราจารย์จางไม่มีทางให้เขาเปิดบริษัทแคมปัสเทรนด์คอร์ปอเรชั่นจำกัด หรือไม่มอบสินเชื่อทางธุรกิจห้าแสนหยวนแก่เขา…
เมื่อเขาทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปกับการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ เขาก็โยนแอปทิ้งไปข้างๆ หลังจากที่เขากลับมา ช่วงนักศึกษากลับมามหาวิทยาลัยก็หมดลงแล้ว และผู้ใช้ก็ลดลงโดยสิ้นเชิง
ดังนั้นทุกคนบนเว่ยป๋อจึงวิพากษ์วิจารณ์แอพ แม้ว่าลู่โจวจะไม่ชอบคำวิจารณ์ แต่มันก็ไม่ได้ไม่มีเหตุผลจนเกินไป มันมีเหตุผลว่าทำไมนักลงทุนถึงไม่ติดต่อหาเขา…
“อันที่จริงหลังจากฟังคำอธิบายโปรเจกต์ของเธอ ฉันก็อยากถามเธอ ถ้าผู้ใช้ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา ทำไมเธอถึงทำแค่ตั๋วรถไฟเท่านั้น? ปีนึงนักศึกษาจะซื้อตั๋วรถไฟมากแค่ไหนเชียว? จะรักษาจำนวนผู้ใช้ยังไง? แล้วถ้าบริษัทซอฟต์แวร์อย่าง QQ หรือ zhibao ทำระบบจองตั๋วโดยตรงล่ะ? เธอคิดว่าแอปของเธอจะไปรอดหรือ? ฉันไม่คิดอย่างนั้น พวกเขาดีกว่าและมีทรัพยากรมากกว่าเธอ”
เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่ง ในไม่กี่นาทีเธอก็ทำให้ลู่โจวอึ้งได้แล้ว…
จู่ๆลู่โจวก็ตระหนักว่าเขาดูถูกอุตสาหกรรมเทคโนโลยีเกินไป
คุณนายหยางพูดต่อ “แน่นอน โปรเจกต์ของเธอยังสดใส เธอดีกว่านักพัฒนาส่วนใหญ่ เพราะส่วนใหญ่จะสร้างตัวต้นแบบแล้วไปหานักลงทุน ถ้าเธอไม่สนใจบริหารบริษัท เธอก็คิดเรื่องจ้างผู้จัดการได้ แต่ฉันไม่แนะนำ สำหรับบริษัทที่ยังอยู่ในช่วงก่อตั้ง ไม่มีใครรู้เรื่องโปรเจกต์ดีกว่าเธอ นอกจากนี้ไม่มีผู้จัดการที่มีความสามารถที่แท้จริงคนไหนทำงานให้กับบริษัทเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรเลยของเธอหรอก”
คุณนายหยางพูดอย่างตรงไปตรงมา
อย่างไรก็ตามลู่โจวไม่รู้สึกโดนดูถูกเลย ท้ายที่สุดแล้วเขารู้สถานการณ์บริษัทตนเองดี
ลู่โจวครุ่นคิดก่อนจะถามอย่างจริงจัง “แล้วคุณมีคำแนะนำดีๆไหม?”
“ความสามารถและพลังของคนๆ หนึ่งมีจำกัด ถ้าแบบนั้นทำไมเธอไม่หาคนที่มีความคิดแบบเดียวกันมาทำโปรเจกต์นี้ร่วมกันล่ะ? มีศาสตราจารย์วิจัยวิทยาศาสตร์มากมายในมหาวิทยาลัยจินหลิงที่มีบริษัทเป็นของตนเอง ฉันรู้จักคนหนึ่งที่วิจัยวัสดุศาสตร์ และฉันก็คิดว่าบริษัทเขาจดทะเบียนแล้ว ทำวิจัยทางวิทยาศาสตร์กับการหาเงินไม่ได้ขัดแย้งกันเสมอไป กุญแจสำคัญคือการหาสมดุลที่ดีแล้วรู้ว่าเธอเก่งและไม่เก่งอะไร”
ลู่โจวเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะพยักหน้า “ผมจะเก็บคำแนะนำของคุณไปคิดอย่างจริงจัง”
การสนทนานี้เป็นประโยชน์ต่อเขามาก
อย่างน้อยหลังจากนี้เขาก็รู้เส้นทางปกติที่จะเดินไปต่อแล้ว
คุณนายหยางยิ้มและพยักหน้าเห็นชอบ
เมื่อหานเมิ่งฉีเห็นว่าแม่เธอกำลังคุยกับลู่โจว เธอก็รู้สึกไม่สบายใจ เธอกระซิบ “คุณไม่พูดเรื่องธุรกิจบนโต๊ะอาหารได้ไหม?”
คุณนายหยางตกใจกับคำพูดของลูกสาว เธอหยุดพูดทันที
แม้ว่าลู่โจวจะเป็นคนนอกและไม่อยากมีเอี่ยวด้วย แต่เขาก็ยังอดรู้สึกเศร้าไม่ได้
มันเป็นอย่างที่คุณนายหยางพูด พลังของคนเรามีจำกัด มันมีชนะบ้าง แพ้บ้างตามสถานการณ์
อย่างไรก็ตามมีคนมากแค่ไหนที่สามารถค้นหาสมดุลระหว่างพลังกับการยอมแพ้?
แม้แต่นักธุรกิจหญิงที่ประสบความสำเร็จก็มีข้อบกพร่อง
ข้อบกพร่องของเธอก็คือครอบครัว…
.............................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 87 ดึงคนมาเข้าร่วม
หลังจากลู่โจวออกจากบ้านคุณนายหยาง เขาก็ครุ่นคิดเป็นเวลานาน
พลังของคนมีจำกัด ไม่ต้องพูดถึงเขาไม่สนใจบริหารธุรกิจ
เขาเป็นนักวิชาการ เขาแค่ต้องทำงานของตนให้ดี ส่วนเรื่องบริหารบริษัท เขาให้คนที่เก่งด้านนั้นจัดการไป
เขารู้สึกว่าสนามรบของเขาอยู่ในห้องแล็บ ไม่ใช่การประชุม มันไม่ได้อยู่ในออฟฟิศของผู้บริหารแน่นอน
เฉินยู่ซานเป็นตัวเลือกที่ดี แต่ความสามารถในการบริหารของเธอนั้นบริษัทสูงระดับไว้บริหารบริษัทระยะกลางถึงสุดท้าย บริษัทสตาร์ทอัพแคมปัสเทรนด์เล็กๆ ของเขาไม่มีที่ว่างให้เธอ ไม่ต้องพูดถึงเธอกำลังเรียนปริญญาโท เธอไม่มีเวลามาช่วยลู่โจว
ลู่โจวกลับหอพักแล้วคิดเป็นเวลานานก่อนที่เขาจะคิดถึงคนๆ หนึ่งในที่สุด จากนั้นเขาก็เดินไปที่ระเบียงแล้วโทรศัพท์
เมื่ออีกฝ่ายรับสาย ก็มีเสียงชายอ้วนดังผ่านโทรศัพท์มา “เฮ้ ลู่โจว มีไร?”
ลู่โจวยิ้มแล้วกล่าว “พี่อู๋ ช่วงนี้นายปั๊มเงินที่ไหน?”
“ปั๊มเงินอะไร ฉันแค่ทำโปรเจกต์เล็กๆเพื่อวิ่งเต้นให้คนอื่น ฉันต้องแสดงความยินดีกับนาย อนาคตจะมีเทพอีกคนอยู่ในรายชื่อศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยจินหลิง เข้าประเด็นเถอะ นายยังอยากทำงานพาร์ทไทม์อยู่เหรอ? ฉันไม่จ้างนาย!” เจ้าอ้วนอู๋คำราม
“ไม่ใช่” ลู่โจวกล่าว เขายิ้มแล้วกล่าว “ฉันแค่อยากถาม นายสนใจทำเงินด้วยกันไหม?”
เจ้าอ้วนอู๋หยุดไปชั่วครู่ เขาคิดอย่างรวดเร็วก่อนจะถาม “…แคมปัสเทรนด์?”
ลู่โจว “ใช่”
“เอางี้ไหม? เรามาเจอกัน เราควรคุยกันต่อหน้า”
ลู่โจวคิดแล้วรู้สึกว่ามันมีเหตุผล
มันไม่มีประโยชน์ที่จะมาเสียค่าโทรศัพท์แบบนี้
“ตกลง พรุ่งนี้ห้าโมง มาเจอกันนอกหน้าร้านเมนูปลาใกล้ประตูมหาวิทยาลัย”
…
วันต่อมา ห้าโมงเย็น ลู่โจวมาตรงเวลา เมื่อเขาเห็นเจ้าอ้วนอู๋ที่กำลังสวมเสื้อยืดสีดำนั่งอยู่ที่ม้านั่ง เขาก็โบกมือให้
ลู่โจวมองเสื้อยืดแล้วกล่าว “นายใส่แค่เสื้อยืด? นายไม่หนาวไง?”
มันปลายเดือนตุลาและถึงปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แม้แต่ตัวลู่โจวเองก็ใส่แจ็คเก็ตแล้ว
“ฉันอ้วน ฉันทนหนาว ฉันชอบช่วงฤดูหนาวเหมือนกัน” เจ้าอ้วนอู๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาดึงเก้าอี้แล้วกล่าว “มานั่งสิ ฉันสั่งปลาย่างให้แล้ว นายอยากสั่งอะไรนายก็สั่ง พอปลามา เราจะได้ดื่มคุยกัน”
ลู่โจวกล่าว “ดื่มชากันเถอะ เราไม่ควรดื่มตอนพูดเรื่องธุรกิจ”
เจ้าอ้วนอู๋ยิ้มแล้วกล่าว “ได้ เอาที่นายสบายใจ”
เจ้าอ้วนอู๋ค่อนข้างเป็นคนดี เขาคอยดูแลลู่โจวตอนที่ลู่โจวยังทำงานพาร์ทไทม์ ดังนั้นเมื่อลู่โจวมีโอกาสดีๆแบบนี้ เขาจึงนึกถึงเจ้าอ้วนอู๋ทันที
แน่นอนนั่นไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ทำไมเขาถึงคิดถึงเจ้าอ้วนอู๋ เหตุผลที่แท้จริงที่ลู่โจวพบเขาก็คือความสามารถของเจ้าอ้วนอู๋ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความฉลาดทางอารมณ์และทักษะการจัดระเบียบองค์กรของเจ้าอ้วนอู๋
ทักษะทั้งสองอย่างนี้คือสิ่งที่ลู่โจวขาด
“จะว่าไป ฉันก็เคยใช้แอปแคมปัสเทรนด์เหมือนกัน มันค่อนข้างมีประโยชน์กับการคาร์พูล” เจ้าอ้วนอู๋กล่าว
เมื่ออาหารมาถึง เขาก็รินชาให้ลู่โจวกับตัวเองก่อนจะยิ้มแล้วกล่าว “สถานีรถไฟในบ้านเกิดของเรา…มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเรียก DIDI ที่นั่น แท็กซี่ธรรมดาต่างก็ขับผ่านสถานีรถไฟไป เราใช้ได้แต่แท็กซี่เถื่อน แต่ก่อนแท็กซี่เถื่อนจะเริ่มดึงตัวผู้โดยสาร แต่ตอนนี้ฉันได้ตั้งทีมคาร์พูลบนรถไฟช่วยให้ฉันประหยัดเงินไปเยอะ นอกจากนี้ฉันยังสามารถทำความรู้จักกับเพื่อนนักศึกษาที่เรียนที่อื่น ฉันค่อนข้างอิจฉาสมองของนาย ฉันไม่เคยคิดถึงอะไรแบบนี้มาก่อน”
ลู่โจวยิ้มแล้วตอบ “ฉันแค่ฝึกทำไปเรื่อย”
“เขียนโค้ดทำแอปไปเรื่อยแล้วมีผู้ใช้เป็นแสน ฉันเข้าใจแล้ว พอฉันเอาตัวเองไปเทียบกับอัจฉริยะอย่างนาย ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้เรียนอะไรเลย” เจ้าอ้วนอู๋กล่าว เขาส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ เขาเติมถ้วยชาแล้วยิ้ม “พูดมา นายมาทำไม? เข้าประเด็นเลย”
“นายสนใจทำโปรเจกต์นี้ด้วยกันไหม?”
“นายอยากให้ฉันเข้าร่วมบริษัท?” เจ้าอ้วนอู๋ถาม เขามองลู่โจวด้วยสีหน้าประหลาดใจ
ลู่โจวพยักหน้าแล้วกล่าว “ใช่”
เจ้าอ้วนอู๋ไม่ได้ยอมรับทันที กลับกันเขาถาม “ทำไมถึงเป็นฉัน?”
“ให้ฉันพูดตรงๆเลย?”
เจ้าอ้วนอู๋ยิ้มแล้วกล่าว “พูดมาเถอะ มีแค่เราสองคน จะอ้อมค้อมไปทำไม?”
“อันที่จริงเป็นเพราะฉันไม่มีพลังพอที่จะทำ นอกจากนี้ฉันไม่มีทักษะการจัดการองค์กร นอกจากนี้นายไม่เพียงแต่จะไม่สอบปริญญาโทเท่านั้น นายยังมีประสบการณ์อีกด้วย” ลู่โจวกล่าว เขายิ้ม “แน่นอน สัญชาตญาณของฉันเป็นเหตุผลหลัก”
“สัญชาตญาณเป็นเหตุผลหลักของนาย?” เจ้าอ้วนอู๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาหยุดชั่วครู่ก่อนจะถาม “งั้นบอกแผนนายมา นายอยากให้ฉันทำอะไร?”
“พูดง่ายๆก็คือ ฉันอยากขยายโปรเจกต์แคมปัสเทรนด์ ไม่ว่าจะเป็นได้เงินทุนแล้วขายหุ้นสู่สาธารณะหรือขายตัวแอป มันก็ต้องมีมูลค่ากระดาษที่สวยงามและคงทน ฉันยอมรับว่าธุรกิจไม่เหมาะกับฉัน ฉันชอบวิจัย ดังนั้นฉันต้องหาคนที่มีทักษะการจัดระเบียบองค์กรและประสบการณ์การปกครองที่แข็งแกร่งเพื่อช่วยฉัน”
เจ้าอ้วนอู๋พยักหน้าแล้วกล่าว “งั้นนายอยากจ้างฉันไปบริหารบริษัท?”
“ใช่แล้ว” ลู่โจวกล่าวแล้วพยักหน้า จากนั้นเขาก็กล่าวเสริม “ฉันให้ตัวเลือกนายสองตัวเลือก”
“หนึ่งคือหลังจากระดมทุนจากนักลงทุนที่ใจดี ฉันจะแบ่งหุ้นแคมปัสเทรนด์ห้าเปอร์เซ็นต์ของฉันให้นาย พอเราขายบริษัท นายก็จะได้ห้าเปอร์เซ็นต์ของยอดขาย เราเขียนสัญญากันได้”
“ส่วนอีกตัวเลือก ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้นาย เดือนละแปดพันบวกโบนัส”
ลู่โจวจ้องมองอีกฝ่ายแล้วถาม “นายจะเลือกอันไหน?”
เจ้าอ้วนอู๋เงียบไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็หลับตาเริ่มคิด
ถ้านายหาเงินทุนจากผู้ลงทุนที่ใจดีไม่ได้ งั้นก็ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดถึงหุ้นห้าเปอร์เซ็นต์ถ้าบริษัทบนอินเทอร์เน็ตไม่ได้รับการช่วยเหลือด้านเงินทุน สุดท้ายก็ต้องตายลง อย่างไรก็ตามถ้านายหานักลงทุนที่ใจดีมาได้ บริษัทก็จะมีมูลค่าอย่างน้อยล้านหยวนและห้าเปอร์เซ็นต์ของมันก็เป็นเงินห้าหมื่นหยวนแล้ว
ส่วนตัวเลือกที่สอง มันปลอดภัยกว่าแปดพันหยวนบวกโบนัส สำหรับนักศึกษาจบใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้จบมาจากเอกคณิต เงินเดือนเท่านี้ไม่เลวเลย ไม่ใช่ว่านักศึกษาเอกคณิตทุกคนจะเปลี่ยนความรู้ของตนเองเข้าวอลล์สตรีทได้ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันมีค่ามากแค่ไหน
ถ้าฉันเลือกตัวเลือกที่สอง…
นั่นคงไม่ใช่ฉัน
เจ้าอ้วนอู๋คิดประมาณครึ่งนาที จากนั้นเขาก็ลืมตาแล้วพูด “ฉันเป็นคนที่ชอบความท้าทาย ฉันไม่อยากทำงานจนตาย ฉันจะเลือกข้อแรก”
“ฉันคิดไว้แล้วว่านายจะเลือกข้อนี้” ลู่โจวกล่าวด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมาแล้วกล่าว “จากนี้ไป เราเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ”
เจ้าอ้วนอู๋จับมือลู่โจวแล้วยิ้มอย่างเป็นกันเอง “ฉันหวังว่าเราจะร่วมมือกันอย่างมีความสุข!”
“ร่วมมือกันอย่างมีความสุข!”
..............................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 88 ฉันประทับใจ
ความสามารถในด้านการจัดระเบียบองค์กรของเจ้าอ้วนอู๋นั้นน่าประทับใจมาก
ลู่โจวยังหาคนที่จะให้คำปรึกษาที่เกี่ยวข้องกับข้อกำหนดด้านกฎหมาย เพื่อร่างสัญญาและอื่นๆ แต่เจ้าอ้วนอู๋ก็ได้จัดทีมสตาร์ทอัพให้เขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ทีมประกอบด้วยคนสิบสองคน มีตั้งแต่สาขาธุรกิจไปจนถึงสาขาซอฟต์แวร์และยังมีกระทั่งสาขากฎหมาย นอกจากนี้ทุกคนล้วนเป็นอัจฉริยะ! แม้ว่าจะมีนักศึกษาปีหนึ่งผู้กระตือรือร้นที่อยากมาวิ่งเต้นให้ด้วยก็เถอะ…
อย่างไรก็ตามนั่นไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นคือพวกเขาต่างเป็นแรงงานฟรี!
ลู่โจวไปถามเรื่องค่าจ้างของคนพวกนี้ แต่เจ้าอ้วนอู๋ก็แค่ยิ้มแล้วอธิบายให้เขาฟัง “แจกใบปลิว ติดตั้งเราเตอร์ จัดพัสดุ…นายคิดว่านักศึกษาพาร์ทไทม์พวกนี้ทำเพื่อเงินเหรอ? เงินพันหยวนต่อเดือนพวกเขาใช้ไม่พองั้นเหรอ?”
เจ้าอ้วนอู๋ส่ายหน้าแล้วตอบกับตัวเอง “แน่นอนว่ามันเพียงพอ”
อันที่จริงลู่โจวอยากขัดเจ้าอ้วนอู๋มากกว่า ‘ไม่ มันไม่พอ’ อย่างไรก็ตามเขาก็เก็บมันเอาไว้ เพราะเขาไม่อยากฉีกหน้าอู๋ต้าไห่ ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เจ้าอ้วนอู๋พูดต่อ
“ไปลองถามดูเลยว่าพวกเขาอยากทำงานพาร์ทไทม์ไปทำไม คำตอบแปดสิบเปอร์เซ็นต์จะสรุปได้เป็นสามกลุ่ม เบื่อ อยากได้ประสบการณ์ชีวิต อยากฝึกฝนตนเอง”
เจ้าอ้วนอู๋กล่าวต่อ “ที่นี่คือมหาวิทยาลัยจินหลิง มีอัจฉริยะอยู่มากมาย พวกเขาอาจไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับนาย แต่มันก็ยังมีอัจฉริยะทั่วไปอยู่มากมาย ทุกคนแค่อยากทำงานเพื่อเงินงั้นเหรอ? เปล่าเลย! อันที่จริงมันเป็นเวทีสำหรับพวกเขา! โอกาสที่จะแสดงผลงาน!”
“ฉันบอกพวกเขาไปว่าฉันเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจและเรากำลังทำโปรเจกต์ที่ยิ่งใหญ่ ถ้าโปรเจกต์นี้ประสบความสำเร็จ มันก็อาจกลายเป็นยูนิคอร์นตัวถัดไปของวงการเทคโนโลยี จากนี้ไปเราเป็นทีม เราเป็นครอบครัว เราเป็นผู้ก่อตั้ง…ฉันแต่เตรียมเวทีให้พวกเขา!”
“ถ้าโปรเจกต์เราล้มเหลว เราก็จะล้มเหลวไปด้วยกัน แต่ถ้าเราประสบความสำเร็จ…”
เจ้าอ้วนอู๋หยุดไปชั่วครู่ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวต่อ “…งั้นมันก็ไม่สายเกินไปที่จะมอบผลประโยชน์ให้พวกเขาบ้าง”
เจ้าอ้วนอู๋อธิบายประโยชน์เหล่านั้นให้ลู่โจวฟังอย่างละเอียด
“ถ้ามันถูกเราก็แค่จ่ายเงินไป ไม่งั้นเราเลี้ยงมื้อค่ำ ไปเที่ยว สร้างสมาคมหรือมอบโอกาสสร้างเส้นสายให้พวกเขา นั่นดีกว่าการมอบเงินให้เสียอีก”
หลังจากได้ยินแบบนั้น ลู่โจวก็ประหลาดใจ
ฉันประทับใจมาก
ก่อนที่เจ้าอ้วนอู๋จะเซ็นสัญญา ลู่โจวก็คิดว่าเจ้าอ้วนอู๋เป็นแค่นักศึกษาที่แก่กว่าที่คอยดูแลเขา เขาไม่รู้เลยว่าเจ้าอ้วนอู๋จะมีประสบการณ์มากแบบนี้
ตอนแรก ตอนที่เจ้าอ้วนอู๋พูดถึงเหตุผลที่ทำพาร์ทไทม์ ลู่โจวคิดว่ามันไร้สาระ…
อย่างไรก็ตามตอนนี้พอเขามาคิดดูแล้วมันยอดเยี่ยม!
รูมเมทเขาช่วยเขาติดตั้งเราเตอร์และพวกเขาก็ไม่ได้ทำเพื่อเงิน พวกเขาทำเพื่อเป็นประสบการณ์ชีวิต! สุดท้าย มีแต่ลู่โจวคนเดียวเท่านั้นที่ทำเพื่อเงิน
ลู่โจวกล่าว “การเรียนคณิตทำให้นายเสียพรสวรรค์โดยสูญเปล่า”
เจ้าอ้วนอู๋แหงนมองท้องฟ้าอย่างโศกเศร้า เพราะเขาเห็นด้วยกับมัน “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
ลู่โจวกล่าว “ฉันหมายความว่านายควรไปขายของ”
เจ้าอ้วนอู๋ “…”
…
และแล้วสมาคมแคมปัสเทรนด์ก็ถูกก่อตั้งขึ้น
ตามที่เจ้าอ้วนอู๋บอก การมี’สมาคม’ทำให้พวกเขาดูเป็นทางการมากขึ้น พวกเขาสามารถหลอกนักศึกษาใหม่มาทำงานให้พวกเขา และในขณะเดียวกันพวกเขาก็สามารถยืม’ทรัพยากรสาธารณะ’ของมหาวิทยาลัยได้อีกด้วย
เนื่องจากเจ้าอ้วนอู๋ถูกขึ้นบัญชีดำไม่ให้สร้างสมาคม ดังนั้นลู่โจวจึงไปสร้างแทน
ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ หลินอวี่เซียงเป็นคนที่ทำให้
ในที่สุดลู่โจวก็ได้สัมผัสถึงข้อดีของการมีคอนเนกชัน คนอื่นต้องใช้เวลาเป็นเดือนเพื่อผ่านขั้นตอนการสร้างและสังเกตอีกเป็นเดือน ในขณะที่เขาแตกต่างออกไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากสมาคมเขามีเรื่องเงินมาเกี่ยวข้อง มันมีโอกาสเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่สภานักศึกษาจะยุบสมาคมเขา
อย่างไรก็ตามหลินอวี่เซียงช่วยเขาและสมาคมก็ผ่านมาได้ทันที…
ดังนั้นสมาคมจึงถูกก่อตั้งขึ้น
ประธานสมาคมคือลู่โจวและรองประธานก็คืออู๋ต้าไห่
ส่วนทีมงานทั้งสิบสองคนที่อู๋ต้าไห่หามา ทุกคนต่างก็เป็นผู้จัดการ
ท้ายที่สุดแล้วตำแหน่งของสมาคมก็แต่งตั้งขึ้นมาเอง พวกเขาไม่ได้ต้องจ่ายเงิน
ลู่โจวอดถามเจ้าอ้วนอู๋ไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงมีประสบการณ์ทำอะไรแบบนี้ เจ้าอ้วนอู๋ก็ตอบกลับมาอย่างลวกๆ “ฉันเคยทำคล้ายๆแบบนี้มาก่อน อย่างสมาคมบุกเบิกกิจการของมหาวิทยาลัยจินหลิง สมาคมพนักงานพาร์ทไทม์เป็นต้น”
เขากล่าวต่อ “การทำอะไรแบบนี้มีประโยชน์มากมาย นายจะสามารถรับสมัครคนได้อย่างง่ายดายเมื่อนายทำสมาคมใหม่ จากนั้นนายก็จะสามารถทำให้คนพวกนี้ทำงานฟรีได้มากมายด้วยการบอกว่าเป็นการช่วยเหลือสมาคม บวกกับเรามีตราประทับอย่างเป็นทางการของบริษัท ดังนั้นเราจึงใช้แรงงานของพวกเขาได้ด้วยข้ออ้างฝึกงาน ในระยะสั้นมันมีข้อดีมากมาย”
ลู่โจวถาม “นายเคยทำมาก่อน? เกิดอะไรขึ้นกับสมาคมนาย?”
เจ้าอ้วนอู๋ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “…มันถูกอาจารย์ฝ่ายกิจการสังคมปิด…”
ลู่โจว “…”
มหาวิทยาลัยจะไม่อนุญาตให้นักศึกษามีส่วนร่วมกับกิจกรรมนอกมหาวิทยาลัยที่เกี่ยวข้องกับธุรกรรมการเงิน เนื่องจากถ้ามีเรื่องเกี่ยวกับเงินเกิดข้อผิดพลาด ถ้ามันมีปัญหา ทางมหาวิทยาลัยต้องรับผิดชอบ
อย่างไรก็ตามเจ้าอ้วนอู๋บอกลู่โจวว่าสมาคมแคมปัสเทรนด์นั้นไม่เป็นไรแน่นอน มันไม่เหมือนกับสมาคมพาร์ทไทม์ของเขา กิจกรรมทั้งหมดของสมาคมอยู่ในมหาวิทยาลัย แถมมันยังไม่จำเป็นต้องติดต่อกับคนนอกสมาคม มันจึงไม่เป็นปัญหาเลย
นอกจากนี้นี่ยังเป็นโปรเจกต์ในโครงการสนับสนุนผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัย มีผู้นำของมหาวิทยาลัยที่สนับสนุนโปรเจกต์นี้ ตราบใดที่ไม่มีปัญหาใหญ่ อาจารย์จากฝ่ายกิจการสังคมจะไม่’ไร้เหตุผล’แบบนั้นแน่นอน
ด้วยเวลาบุหรี่หมดหนึ่งมวล เจ้าอ้วนอู๋ก็อธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้ลู่โจวฟัง
เรื่องนี้ทำให้ลู่โจวมั่นใจเช่นกันว่าเจ้าหมอนี่มีพรสวรรค์
แม้ว่ามันจะเป็นพรสวรรค์อีกแบบหนึ่งก็ตาม…
ฉันไม่รู้จริงๆว่าเจ้าหมอนี่เข้ามหาวิทยาลัยจินหลิงได้ยังไง
วันที่สองหลังจากก่อตั้งสมาคม คำสั่งที่สองของเจ้าอ้วนอู๋ที่บอกทาสทั้งสิบสองคน…เอ้ย ผู้จัดการทั้งสิบสองคนก็คือให้ไปพบกันที่ร้านเมนูปลา
ลู่โจวไม่เคยคิดถึงวิธีใช้เงินของบริษัทเลย ตอนนี้มันเป็นเจ้าอ้วนอู๋ที่วางแผนการใช้จ่ายของบริษัท
การใช้จ่ายครั้งแรกคือการกินดื่มด้วยงบพันหยวน
เงินมาจากบัญชีของบริษัท แต่ตอนที่เจ้าอ้วนอู๋จ่าย เขาแสร้งทำเหมือนกับควักออกมาจากกระเป๋าตนเอง นี่เป็นหนึ่งในลูกไม้ของเจ้าอ้วนอู๋ ถ้าต้องการให้คนอื่นช่วย คนๆนั้นก็ต้องทำให้คนอื่นรู้สึกเหมือนติดหนี้เขา
ในช่วงแรกของการทำธุรกิจ ผู้นำต้องเลี้ยงข้าวพนักงานทุกคน
เงินพันหยวน นั่นเป็นรายจ่ายทั้งเดือนของนักศึกษา!
แม้ว่าพวกเขาจะมีปัญหากันในอนาคต แต่คนเหล่านี้ก็จะไม่มีวันลืมข้าวมื้อนี้
ความเหนียวแน่นในทีมคืออะไร?
นี่แหละคือความเหนียวแน่นในทีม!
เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ เจ้าอ้วนอู๋ก็ลุกขึ้นยืนแล้วยกถ้วยขึ้น
“ทุกคนตรงนี้ล้วนมาจากสถานที่ที่แตกต่างกัน แต่มหาวิทยาลัยจินหลิงทำให้เราได้พบกัน มันเป็นโชคชะตาที่พาเรามาอยู่ด้วยกัน การทำธุรกิจร่วมกันก็เป็นโชคชะตาเช่นกัน! ไม่สำคัญว่าเราจะประสบความสำเร็จไหม อย่างน้อยเราก็ได้พยายามทำตามความฝัน!”
“ชน ดื่มเพื่อธุรกิจของเรา!”
“ดื่ม!”
ตอนแรกคนพวกนี้ไม่รู้จักกัน พวกเขาแค่เคยทำงานพาร์ทไทม์กับเจ้าอ้วนอู๋เท่านั้น อย่างไรก็ตามหลังเจอฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทุกคนต่างใกล้ชิดกันมาก
ลู่โจวนั่งข้างเจ้าอ้วนอู๋และเริ่มคิด
ไม่มีทางเลยที่ฉันจะเรียนรู้ความสามารถของเขา…
ตามแผนที่วางไว้ ประธานลู่โจวลุกขึ้นยืนแล้วแนะนำตนเอง
เมื่อลู่โจวนั่งลง ทุกคนก็ลุกตามแล้วแนะนำตัวเองอย่างกระตือรือร้น
หลังจากนั้นตำแหน่งของแต่ละคนก็ถูกกำหนด ณ โต๊ะอาหาร
สำหรับบริษัทเล็กๆแบบนี้ นอกจากผู้จัดการบริษัท มีตำแหน่งสำคัญอีกสองตำแหน่ง หนึ่งคือผู้จัดการผลิตภัณฑ์ที่รับผิดชอบในด้านการดำเนินการของแอป ส่วนอีกหนึ่งคือผู้จัดการฝ่ายเทคนิคที่รับผิดชอบในการอัปเดตและปรับปรุงแอป
ผู้จัดการผลิตภัณฑ์คือหยวนลี่เหว่ย เขาเป็นนักศึกษาปีสามคณะบริหารธุรกิจ แม้ว่าเขาจะเป็นนักศึกษาปริญญาตรี แต่เขามีประสบการณ์ช่วยศาสตราจารย์ออกแบบเว็บไซต์ เขามีชื่อเสียงในคณะบริหารธุรกิจ ต้องขอบคุณเจ้าอ้วนอู๋ พวกเขาถึงได้เขามาร่วมด้วย
ผู้จัดการฝ่ายเทคนิคชื่อหรงไห่ เขาอยู่ในคณะวิศวกรรมซอฟต์แวร์ เขาเชี่ยวชาญภาษา Python ภาษา C++ และภาษา Java ทักษะการพัฒนาซอฟต์แวร์ของเขาแย่กว่าเพื่อนร่วมทีมการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของลู่โจวไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่เลวเลย เขายังถือได้ว่าเป็นอัจฉริยะ
จากนั้นนักศึกษาออกแบบก็จะทำหน้าอินเตอร์เฟสผู้ใช้ นักศึกษากฎหมายก็จะให้คำปรึกษาด้านกฎหมาย นักศึกษาการตลาดก็จะช่วยผู้จัดการผลิตภัณฑ์วางแผนและวิเคราะห์ตลาดตลอดจนถึงเสนอแนวคิดที่น่าสนใจเพื่อทรมานคนเขียนโค้ด…
ส่วนพวกคนที่ไม่มีประโยชน์ ส่วนใหญ่จะวิ่งเต้นให้คนอื่นและไปรับสมัครคนใหม่เข้าสมาคม บางคนที่รู้สึกไร้ประโยชน์ก็จะออกจากสมาคม
ใครจะสนคนพวกนั้นกัน?
มหาวิทยาลัยจินหลิงไม่ได้ขาดคนมีพรสวรรค์
พวกเขาขาดเวที…
......................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 89 การประชุมครั้งแรก
มื้อค่ำจบลง ตามแผนต่อหน้าทุกคน ลู่โจวจะปฏิเสธข้อเสนอหารเงินของเจ้าอ้วนอู๋ กลับกันเขาเดินไปจ่ายเงินแทน
จากนั้นกลุ่มคนเมาก็กลับมหาลัย
หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไป ลู่โจวก็พูดกับเจ้าอ้วนอู๋ “ฉันคิดว่ามันไม่ดีเลย”
เจ้าอ้วนอู๋หัวเราะแล้วกล่าว “สตาร์ทอัพเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ต่างก็ทำแบบนี้ เราถือว่าเป็นคนใจดี นอกจากนี้ไม่ใช่ว่าเราไม่แบ่งผลประโยชน์ให้พวกเขาสักหน่อย ถ้าเรื่องนี้ยังขัดต่อศีลธรรมของนาย นายก็แบ่งหุ้นให้พวกเขา แต่ฉันคิดว่านายไม่ควรทำแบบนั้น มันไม่มีความหมาย และมันอาจแว้งมากัดนายได้ในภายหลัง”
ลู่โจวไม่ได้พูดอะไร
เจ้าอ้วนอู๋รับผิดชอบด้านการดำเนินการของบริษัท ดังนั้นลู่โจวจึงควรฟังที่เจ้าอ้วนอู๋กล่าว
ลู่โจวรู้ตัวว่าเขาไม่เหมาะกับงานนี้ ดังนั้นมันจึงเป็นการดีสุดถ้าเขาไม่เข้าร่วม
ส่วนการแบ่งหุ้น…
มันดูไร้ความหมาย
ถ้าพวกเขาไม่ได้ทุนจากนักลงทุนผู้ใจดี หุ้นของพวกเขาก็จะไร้ประโยชน์
…
วันที่สองหลังจากมื้อค่ำนั้น เจ้าอ้วนอู๋ยืมห้องเรียนแล้วเริ่มประชุม[สมาคมแคมปัสเทรนด์]ครั้งแรก
หัวข้อหลักของการประชุมคือการวิเคราะห์ตลาดและผลิตภัณฑ์
ทุกคนต้องคิดไอเดีย ระดมสมอง และหาวิธีรักษาผู้ใช้หลายแสนคน วิธีที่ดีที่สุดการเพิ่มฟีเจอร์ใหม่ให้กับแคมปัสเทรนด์
เกือบทุกคนต่างก็มีพลังเหลือล้น พวกเขานำโน้ตบุ๊คมาแล้วเตรียมบันทึกการประชุม
เมื่อเจ้าอ้วนอู๋เดินเข้ามาในห้องเรียน เขาก็นำถุงพลาสติกสองใบติดมือมาด้วย จากนั้นเขาก็แจกเครื่องดื่มชูกำลังให้ทุกคน เมื่อเขาแจกเสร็จ ลู่โจวก็เดินขึ้นเวทีแล้วประกาศเริ่มการประชุม จากนั้นเขาก็มอบโพเดียมให้ผู้จัดการผลิตภัณฑ์ หยวนลี่เหว่ย หยวนลี่เหว่ยเป็นอัจฉริยะที่ไม่ต้องสอบเข้าปริญญาโท
“เพื่อประหยัดเวลา ผมจะตรงเข้าประเด็นเลย” หยวนลี่เหว่ยกล่าวพร้อมกับเอามือพักไว้บนโพเดียม
“…ผู้ใช้แคมปัสเทรนด์ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามหาลัย ผู้ใช้กลุ่มนี้ในผลิตภัณฑ์บนอินเทอร์เน็ตถือได้ว่าเป็นผู้ใช้ที่มีคุณภาพสูง พวกเขามีความสามารถในการยอมรับสิ่งใหม่ๆ ได้อย่างรวดเร็ว มีทักษะการเข้าสังคมสูงกว่าค่าเฉลี่ย และมีพลังการบริโภคสูงกว่าเฉลี่ย ส่วนสำคัญที่สุดก็คือมีศักยภาพที่จะพัฒนากลายเป็นผู้ใช้ระดับไฮเอน”
หยวนลี่เหว่ยยืนตัวตรง เขาดันกรอบแว่นก่อนจะพูดต่อ “มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะสร้างฐานผู้ใช้คุณภาพสูงนี้ มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำกำไรตอนนี้! ภารกิจแรกของเราคือการเพิ่มกิจกรรมของผู้ใช้! มันไม่ใช่แค่ฐานผู้ใช้ที่ประเมินมูลค่าของแอป จำนวนผู้ใช้งานรายวันก็สำคัญเช่นกัน!”
“…โดยสามัญสำนึกแล้ว แนวคิดของนักศึกษามหาลัยและซอฟต์แวร์การจองตั๋วรถไฟนั้นเข้ากันไม่ค่อยได้ อย่างน้อยสำหรับผม จำนวนครั้งที่ผมเปิดซอฟต์แวร์จองตั๋วจะไม่เกินสิบครั้งต่อปี ไม่ว่าเราจะอัปเกรดบริการจองตั๋วให้ดีแค่ไหน มันก็ไม่ได้สร้างความแต่งต่างมากนัก เพราะผู้ใช้ไม่ได้ใช้แอปอยู่เป็นประจำ”
“ข้อเสนอของผมคือการพัฒนาฟีเจอร์ใหม่และไม่จำกัดตัวเองกับการจองตั๋วอีกต่อไป”
“ถ้าใครมีความคิดดีๆ เชิญพูดมาได้เลย”
ผู้จัดการปรบมือ เจ้าอ้วนอู๋กับลู่โจวก็ทำตามเช่นกัน
มืออาชีพ!
ลู่โจวคิดในใจ
นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจเก่งในด้านการตลาดและการดำเนินการผลิตภัณฑ์
ผู้ติดตามส่วนใหญ่บนเว่ยป๋อของลู่โจวเป็นนักศึกษามหาลัย นอกจากนี้ตอนที่เขาสร้างแอป มันเป็นช่วงนักศึกษากลับมหาลัยพอดี ดังนั้นเขาจึงพัฒนาฟังก์ชันมากมายให้นักศึกษา และด้วยเหตุนี้ เขาจึงมองข้ามหลักการตลาดมากมาย
หลังจากหยวนวิเคราะห์การตลาดและความต้องการ ลู่โจวก็เข้าใจทันทีว่าเขามีปัญหามากแค่ไหน
นักศึกษาปีหนึ่งยกมือขึ้นแล้วเสนอ “ถ้าเราเพิ่มฟังก์ชันตารางเรียนล่ะ? หลักสูตรของมหาลัยเป็นปัญหามากกว่าของมัธยมปลาย นอกจากนี้บางครั้งก็มีเปลี่ยนคาบเรียนอีก”
หยวนลี่เหว่ยไม่ได้ตัดสินไอเดียนี้ทันที กลับกันเขาแค่ยิ้มแล้วใช้ชอล์กเขียนไอเดียลงบนกระดานดำ
ซอฟต์แวร์ที่คล้ายๆ แบบนี้มีอยู่แล้ว แต่การคัดลอกฟีเจอร์ที่คล้ายกันจากซอฟต์แวร์อื่นไม่ใช่เรื่องแปลกในอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์
การสนทนาเริ่มเข้มข้นขึ้น
อีกคนแนะนำ “ทำไมเราไม่เพิ่มบันทึกวิชาล่ะ? การถ่ายรูปพาวเวอร์พอยนต์นั้นยากเกินไป การบันทึกรูปลงในคลังก็ลำบากเช่นกัน ถ้ามีฟังก์ชันกล้องในซอฟต์แวร์ ผู้ใช้สามารถถ่ายรูปแล้วบันทึกรูปเป็นวิชาๆ ไป…”
แม้ว่าในทางทฤษฎี นักศึกษาสามารถดาวน์โหลดพาวเวอร์พอยนต์จากอาจารย์ แต่คนส่วนใหญ่ไม่สนใจ พวกเขาจะถ่ายรูปหน้าสำคัญเอา
นี่ทำให้มีรูปภาพมากมายถูกบันทึกไว้ในโทรศัพท์ นอกจากนี้เนื่องจากนักศึกษามีหลักสูตรเรียนมากมาย รูปภาพจึงมั่วไปหมดและหาได้ยาก
แววตาของลู่โจวเปล่งประกาย
ฟีเจอร์นี้ดี
แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันทำได้…
หยวนลี่เหว่ยยังไม่ได้พูดอะไร เขายิ้มต่อแล้วพยักหน้าก่อนที่จะเขียนไอเดียลงบนกระดานดำ
หลังจากนั้นก็มีไอเดียมากมายเริ่มปรากฏออกมา
ยกตัวอย่างเช่นบางคนก็แนะนำให้เพิ่มโมเดลย่อยของ’แคมปัสนิวส์’ที่ผู้คนจะสามารถแชร์ข่าวและเรื่องที่น่าตื่นเต้นที่เกิดขึ้นในมหาลัย มันอาจเป็นแพลตฟอร์มเผยแพร่ข่าวสาธารณะเช่นกัน ยกตัวอย่างถ้าใครทำหนังสือหายหรือทำบัตรอาหารหาย พวกเขาก็จะโพสต์ลงบนแอป… มันจะสะดวกยิ่งกว่าการโพสต์ลงบนฟีดข่าววีแชท
การสนทนายังดำเนินต่อไป ไม่นานพวกเขาก็สรุปว่าข่าวมหาลัย อีเว้นท์และข้อมูลงานสามารถโพสต์ได้เช่นกัน
แน่นอนพวกเขาต้องระมัดระวังข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับธุรกรรมด้านการเงิน พวกเขาต้องหารือรายละเอียดนี้ในภายหลัง
เมื่อจบการสนทนา ไอเดียก็มีเกือบเต็มกระดานดำ
เมื่อพวกเขามองดูฟีเจอร์ต่างๆ บนกระดาน ก็มีคนเอ่ยถามขึ้นมา “เราจะยังเรียกมันว่าแคมปัสเทรนด์?”
ลู่โจวก็ตระหนักถึงเรื่องนี้ทันที
นั่นสิ เรายังควรเรียกมันว่าแคมปัสเทรนด์หรือ?
ซอฟต์แวร์จองตั๋วรวมกับตารางเรียน บันทึกวิชา ข่าวมหาลัย อื่นๆ มันไม่เข้ากันนัก
แม้แต่ตอนที่เผชิญกับคำถาม หยวนลี่เหว่ยก็ไม่ได้ตกใจ เขาดันกรอบแว่นแล้วกล่าว “เห็นได้ชัดว่าแอปแคมปัสเทรนด์จะเป็นมากกว่าซอฟต์แวร์จองตั๋ว ดังนั้นผมขอเสนอให้เปลี่ยนชื่อ”
เมื่อเขาพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็หันไปมองลู่โจว
ในฐานะประธานสมาคมแคมปัสเทรนด์ งานสำคัญแบบนี้ย่อมต้องให้ลู่โจวตัดสินใจ
ลู่โจวไม่ได้ตอบ แต่เขาเริ่มคิดอย่างรอบคอบ
ประมาณหนึ่งนาทีผ่านไป…
ขณะที่หยวนลี่เหว่ยอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ลู่โจวก็พลันพูดออกมา
“มีเหตุผล”
เขาหยุดชั่วครู่ก่อนจะกล่าวต่อ “งั้นเราจะเปลี่ยนชื่อเป็น…แคมปัสแอสซิสแทนท์!”
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 90 คิดเข้าข้างตัวเองเป็นอาการป่วย
ลู่โจวไม่เพียงแต่จะเปลี่ยนชื่อแอปเท่านั้น แต่เขายังเปลี่ยนชื่อสมาคมและบริษัทอีกด้วย
แอปแคมปัสแอสซิสแทนท์จะได้รับการอัปเดตรอบแรก หลังจากอัปเดต แอปจะมีชื่อว่า’แคมปัสแอสซิสแทนท์ 1.0′!
แคมปัสแอสซิสแทนท์ที่ผ่านการอัปเดตแล้วจะมีฟังก์ชันแคมปัสเทรนด์ทั้งหมด นี่หมายความว่าพวกเขาจะต้อง	โยกย้ายและแก้โค้ดหลักและทำหน้าอินเตอร์เฟสผู้ใช้ใหม่
อย่างไรก็ตามครั้งนี้มันไม่ใช่แค่ลู่โจวคนเดียวที่ลงสนามรบ แต่เขามีทีมอยู่ด้านหลังเช่นกัน
ส่วนโค้ดส่วนใหญ่ผู้จัดการฝ่ายเทคนิค หรงไห่ ทำเสร็จไปแล้ว นอกจากนักศึกษาซอฟต์แวร์ปีสามสองคน มีนักศึกษาซอฟต์แวร์ปีหนึ่งที่เขียนอัลกอลิทึ่มง่ายๆ และแก้ปัญหาบางอย่างด้วยเช่นกัน
การออกแบบอินเตอร์เฟสผู้ใช้เป็นผู้จัดการผลิตภัณฑ์ออกแบบด้วยตนเอง ลู่โจวค้นพบว่าหยวนลี่เหว่ยเคยได้รับรางวัลชนะเลิศและรองชนะเลิศในการแข่งขันนวัตกรรมธุรกิจมหาลัยระดับประเทศ ดังนั้นเขาจึงนับได้ว่าเป็นอัจฉริยะ
ตามการตัดสินใจในการประชุม ‘แคมปัสแอสซิสแทนท์’จะถูกสร้างใหม่ตามสไตล์ที่เรียบง่ายที่แคมปัสเทรนด์มี อินเตอร์เฟสหลักจะถูกแบ่งเป็นห้าโมดูล แต่ละโมดูลก็คือตารางเรียน บันทึกวิชา แผนการเรียน แคมปัสเทรนด์และแคมปัสมู้ด
นอกจากสี่ฟังก์ชันที่พูดในการประชุม แผนการเรียนถูกเพิ่มเข้ามาภายหลัง ฟังก์ชันนี้ถูกก๊อปมาจากแอป’กลายเป็นนักเรียนอัจฉริยะ’ มันจะช่วยล็อคโทรศัพท์ตามเวลาที่ตั้งไว้และมันจะช่วยให้นักเรียนที่เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำมีสมาธิ ฟังก์ชันนี้จะทำให้ไม่เกิดสถานการณ์อย่างการที่นักศึกษาไปอยู่ในห้องสมุดทั้งวันโดยไม่ได้ทำอะไรเลย
อย่างไรก็ตามความแตกต่างระหว่างแคมปัสแอสซิสแทนท์และกลายเป็นนักเรียนอัจฉริยะก็คือแอปแคมปัสแอสซิสแทนท์จะไม่ล็อคกล้องของโทรศัพท์ ด้วยวิธีนี้ผู้ใช้ยังสามารถใช้โทรศัพท์ถ่ายโน้ตได้อยู่
แม้ว่าฟังก์ชันใหม่ทั้งสี่จะดูซับซ้อน แต่งานที่ต้องทำนั้นไม่ได้ยุ่งยากเลย โค้ดจำนวนมากสามารถคัดลอกมาจากต้นแบบและหอสมุดโค้ด อย่างน้อยนี่คือสิ่งที่หรงไห่บอกลู่โจว
หรงไห่รับผิดชอบส่วนของ’ตารางเรียน’และ’บันทึกวิชา’ ส่วนที่ซับซ้อนขึ้นมาหน่อยอย่าง’แคมปัสมู้ด’กับ’แผนการเรียน’ลู่โจวจะทำด้วยตนเอง
ลู่โจวใช้แต้มทั่วไปสองร้อยแต้มเพื่อพัฒนาโมดูลวันแรกโดยปราศจากความลังเล เขาใช้ระบบแก้ไขตรงส่วนที่ยากๆ ด้วยการใช้ระบบเข้าช่วย สิ่งเดียวที่เขาต้องทำก็คือการคัดลอกโค้ดจากสมองลงในคอมพิวเตอร์
แต้มทั่วไปเขาเหลืออยู่เก้าร้อยเจ็ดสิบห้าแต้ม
…
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สายลมฤดูใบไม้ล่วงพัดผ่านไป เดือนตุลาคมผ่านไปอย่างเงียบๆ ไม่นานมันก็เป็นช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดของปี
เดือนพฤศจิกายน เมื่อการบรรยายคณิตวิเคราะห์สามจบลง เอกคณิตก็มีบรรยากาศชื่นมื่น
แน่นอนนี่ไม่ใช่เพียงเพราะคาบคณิตวิเคราะห์หมดแล้วเท่านั้น
มันมีอีกเหตุผลที่สำคัญ นั่นก็คืองานแสดงประจำปีของมหาลัย งานแสดงร้องเพลงฤดูใบไม้ร่วง กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
หัวหน้าห้องทุกคนจะมีใบลงทะเบียนอยู่ในมือและเดินไปทั่วหอพักเพื่อถามว่ามีใครอยากเข้าร่วมไหม จากปากอาจารย์ผู้รับผิดชอบ แต่ละห้องต้องมีนักศึกษาไปลงทะเบียนออดิชันอย่างน้อยหนึ่งคน แต่ละสมาคมต้องส่งอย่างน้อยสองคน หลังจากนั้นสภานักศึกษาจะเลือกคนที่ดีที่สุดเพื่อแสดง
เนื่องจากอิทธิพลของการแสดง บรรยากาศที่คึกคักก็เหมือนโรคระบาด แพร่ไปทั้งมหาลัย
สำหรับเหล่าคนโสดแล้ว นี่เป็นโอกาสที่ยอดเยี่ยมที่จะแสดงความสามารถพิเศษ
ณ ทางเดินตามอาคาร ข้างทะเลสาบ หรือแม้แต่ใกล้ๆ ป่า…
มีเสียงเพลงดังออกมา
ณ หอพักสองศูนย์หนึ่งก็เช่นเดียวกัน
สือช่างขอให้หัวหน้าห้องลงชื่อเขา จากนั้นเขาก็หยิบกีตาร์ออกมาแล้วร้องเพลงที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า
หวงกวงหมิงกำลังเล่นโทรศัพท์ แต่แล้วเขาก็ทนไม่ไหว นานๆ ทีเขาจะร้องเพลงไม่กี่ประโยคโดยหวังว่ามันจะแก้ไขระดับเสียงของสือช่าง
ส่วนหลิวรุ่ย เขาสวมที่อุดหูและกำลังเรียนฟิสิกส์ เพราะเขาไม่สนใจงานแสดงร้องเพลงฤดูใบไม้ร่วงนี่เลย…
ลู่โจวก็เช่นกัน เขาไม่สนใจงานนี้เลย อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะสวมหูฟัง เขาก็ได้ยินเสียงเสียดหูอยู่ดี เขากวาดสายตาดูแถวโค้ด เขากำลังตรวจสอบโค้ดของ’ทีมงานโปรแกรมเมอร์’เพื่อหาข้อผิดพลาดและปรับปรุงเท่าที่เป็นไปได้
ทันใดนั้นเอง QQ เขาก็กะพริบ
เมื่อลู่โจวมองมุมขวาล่าง เขาก็เห็นข้อความจากหวังเสี่ยวตง เขาจึงเปิดอ่าน
[งานแสดงร้องเพลงฤดูใบไม้ร่วง ฉันจะสารภาพรักกับเธอ]
ไม่แปลกใจเลยที่หมอนี่เป็นอัจฉริยะ ข้อความเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากข้อมูล
ลู่โจวถอนหายใจแล้วพิมพ์ไปห้าคำ
[ขอให้นายโชคดี]
ฉันจะพูดอะไรได้อีก?
ภารกิจฆ่าตัวตาย?
อำลา?
ถ้าหมอนี่มีความกล้าบ้างแล้วสารภาพรักกับเธอช่วงซัมเมอร์ หรือก่อนการแข่งขัน บางทีอาจมีความหวังเล็กน้อย
แต่ตอนนี้…
มีโอกาสอยู่เหรอ?
ผู้หญิงคนนี้เข้าใจผู้ชายดีเกินไป เธอไม่สามารถสร้างสัมพันธ์กับใคร เธอจะชักใยผู้ชายเสมอแล้วเล่นกับพวกเขา…
นอกจากวันที่เธอเหนื่อยและพบคนดีในที่สุด
มันอธิบายได้ยากว่าชายคนนั้นต้องดีแค่ไหน
ใครจะรู้
เขาจะต้องหล่อและมีพรสวรรค์อย่างน้อยครึ่งนึงของฉันใช่ไหม?
โชคร้าย…
ลู่โจวส่ายหน้า แทนที่ออกความเห็น เขากลับมาตรวจสอบโค้ดต่อ
เขาไม่เก่งเรื่องความรู้สึก
สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือการวิเคราะห์ไปเรื่อย
หวังเสี่ยวตงไม่ได้ตอบ บางทีเขาอาจได้รับความกล้าจากการตอบของลู่โจวแล้ววางแผนสารภาพรักอย่างพิถีพิถัน
ซีนสารภาพรักนั้นคงเลวร้าย…
ลู่โจวจินตนาการไม่ออกเลย
ทันใดนั้นเองไดอะล็อกบอกซ์ของเสี่ยวไอก็กะพริบ
ลู่โจวเปิด
เสี่ยวไอ : [คำถาม สารภาพรักคืออะไร?]
ลู่โจวส่ายหน้าแล้วยิ้มก่อนจะพิมพ์ลงไป
[มันเป็นความรัก]
[ท่านรักฉัน?]
ลู่โจว “…”
[…ฉันไม่ได้บอกให้อ่านข้อมูลแชทของฉันใช่ไหม? ไปวิเคราะห์ข้อความกลุ่มไป]
ลู่โจวกดปุ่มเอ็นเทอร์
บัดซบ นึกดูสิ มันเรียนรู้การหลงตัวเอง… บางทีมันอาจเรียนรู้จากผู้หญิงไร้ยางอายในกลุ่มแชท
พัดลมในเครื่องหมุนดังหึ่งอยู่หลายครั้งเหมือนกับว่ามันกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง
หลังจากนั้นสักครู่ เสี่ยวไอก็ตอบ
[ค่ะ นายท่าน (เศร้า.jpg)]
ลู่โจว “???”
อะไรนะ? มันฉลาดขนาดนี้แล้ว?
มันใช้อิโมจิได้ด้วย?
แน่นอนลู่โจวรู้ว่าที่จริงเสี่ยวไอใช้การวิเคราะห์ตามบริบทแล้วตัดสินใจว่าภาพนี้เหมาะสมที่สุด
ส่วนเสี่ยวไอจะเข้าใจความหมายของภาพจริงไหมนั้น…
เขารู้สึกกังขา
ลู่โจว [อย่าส่งรูปมากนัก มันใช้งานซีพียูมากขึ้นจนทำให้ฉันช้าลง]
เสี่ยวไอ [ค่ะ นายท่าน (เศร้า.jpg)]
ลู่โจว “…”
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 91 ภารกิจวิจัยฟิสิกส์?
เช้าวันต่อมา ลู่โจวได้รับสายจากศาสตราจารย์ถัง ดังนั้นเขาจึงไปตึกวิจัย
ทันทีที่เขาเข้าไปในออฟฟิศศาสตราจารย์ถัง เขาก็เห็นอาจารย์ฟิสิกส์ของเขา ศาสตราจารย์หลี่หรงเอินอยู่ในห้องด้วย
นี่คือ?
“ทำไมเธอถึงยืนอยู่ตรงนั้นล่ะ มานั่งสิ” ศาสตราจารย์ถังกล่าว จากนั้นเขาก็วางขวดสุญญากาศลงแล้วยิ้ม “ช่วงนี้เธอทำอะไร?”
“ส่วนใหญ่ผมทำแคมปัสแอสซิสแตนซ์…”
ลู่โจวยิ้ม จากนั้นเขาก็ทักทายศาสตราจารย์หลี่หรงเอินอย่างสุภาพก่อนจะนั่งลงบนโซฟา
ศาสตราจารย์หลี่หรงเอินถามด้วยรอยยิ้ม “เป็นไงบ้าง? มีการพัฒนาขึ้นบ้างไหม?”
ลู่โจวกระแอมเสียงเบาก่อนจะตอบ “เหมือนเดิมครับ…”
จนถึงตอนนี้มันยังไม่มีการพัฒนาอะไรใหญ่ๆเลย แต่ยังไม่ได้ปล่อยอัปเดต ดังนั้นใครจะรู้?
สมมุติแอปล้มเหลว…
“ศาสตราจารย์ถังเรียกผมมาทำไมเหรอครับ?”
ลู่โจวรีบเข้าประเด็น
“อาจารย์ไม่ได้เป็นคนอยากเจอเธอ” ศาสตราจารย์ถังกล่าวพร้อมกับหัวเราะ จากนั้นเขาก็กล่าวเสริม “เป็นศาสตราจารย์หลี่ ช่วงนี้เขาวิจัยวิทยาศาสตร์แล้วเจอคอขวด เขาอยากให้อาจารย์หาผู้เชี่ยวชาญไปช่วย อันที่จริงอาจารย์ก็อยากช่วยเขาเองนะ แต่อาจารย์ยุ่งกับโปรเจกต์ของตัวเองมาก อาจารย์มาลองคิดดู นักศึกษาปริญญาเอกและปริญญาโทส่วนใหญ่ที่อาจารย์รู้จักไม่ได้เชี่ยวชาญการวิเคราะห์หน้าที่เท่าเธอ แต่อาจารย์ไม่รู้ว่าศาสตราจารย์หลี่จะพอใจไหม”
ศาสตราจารย์หลี่กล่าวด้วยรอยยิ้มทันที “ฮ่าๆ ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น? คุณส่งนักศึกษาอันดับหนึ่งของสาขาคณิตศาสตร์ให้ฉัน ฉันต้องอ้าแขนต้อนรับอยู่แล้ว!”
อ่า คุณชมผมเกินไปแล้ว!
ภายนอกลู่โจวยังคงถ่อมตัวอยู่ ดังนั้นเขาจึงยิ้มแล้วกล่าว “ศาสตราจารย์ คุณยกยอผมเกินไป ผมไม่ใช่อันดับหนึ่งของสาขา”
นักศึกษาปริญญาโทสองคนที่กำลังวิจัยไม่ได้พูดอะไรเลย แต่พวกเขากลอกตามองบน
บัดซบ ทำไมคุณถึงแสร้งถ่อมตัวได้ห่วยแบบนั้น กลัวคนอื่นมองไม่ออกรึไง?
เวรเอ้ย!
“เอาล่ะ เลิกถ่อมตนได้แล้ว” ศาสตราจารย์ถังทนไม่ไหวจนต้องพูดออกมา เขากล่าวต่อ “เธอแก้ปัญหาคณิตศาสตร์ระดับโลก พูดมาตรงๆ เธอจะทำโปรเจกต์นี้ไหม? อาจารย์หาคนอื่นได้”
“ครับ! แน่นอน” ลู่โจวกล่าวและตอบตกลงทันที จากนั้นเขาก็ถาม “ผมขอถามได้ไหมว่าโปรเจกต์นี้เกี่ยวกับอะไร?”
มีโอกาสไม่มากนักที่นักศึกษาปริญญาตรีจะเข้าร่วมโปรเจกต์วิจัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสาขาคณิตศาสตร์ที่เงินทุนแน่นอยู่แล้ว ดังนั้นโปรเจกต์วิจัยจึงมีความต้องการระดับสูง ถ้านักศึกษาปริญญาตรีสามัญอยากทำงานในแล็บ พวกเขาก็ต้องขอร้องศาสตราจารย์
แน่นอนว่ามีโปรเจกต์วิจัยวิทยาศาสตร์ไม่มากนักในสาขาคณิตศาสตร์ อย่างไรก็ตามความมีประโยชน์ของคณิตศาสตร์ นักศึกษาคณิตศาสตร์จำนวนมากจึงมีโอกาสเข้าร่วมโปรเจกต์จากสาขาอื่นๆ
โปรเจกต์ที่มีความต้องการมากที่สุดมาจากสาขาฟิสิกส์
ทุกคนรู้ว่าสาขาฟิสิกส์มหาวิทยาลัยจินหลิงมีโปรเจกต์วิจัยมากที่สุด และมีเงินทุนมากที่สุด ตั้งแต่ฟิสิกส์นิวเคลียร์ไปจนถึงวัสดุกึ่งตัวนํา ตั้งแต่โปรเจกต์วิจัยระดับประเทศไปจนถึงโปรเจกต์ที่ร่วมมือกันของบริษัท ไม่ว่าจะเป็นโปรเจกต์ไหนก็สร้างผลลัพธ์ที่ทรงค่า!
ด้วยเหตุนี้เมื่อนักศึกษาปริญญาโทสองคนได้ยินว่าลู่โจวได้รับเชิญไปร่วมโปรเจกต์วิจัยฟิสิกส์กับศาสตราจารย์หลี่หรงเอิน พวกเขาจึงอิจฉามาก
ทุกคนรู้ว่าศาสตราจารย์หลี่หรงเอินเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิจัยนาโนคาร์บอน
สถาบันนี้ถือเป็นสถาบันที่ได้รับเงินทุนมากที่สุดในมหาวิทยาลัยจินหลิง!
อย่างไรก็ตามเจ้าหนูลู่โจวคนนี้มีคุณสมบัติเกินกว่าที่พวกเขาจะอิจฉาได้
ได้รับข้อเสนอจากมหาวิทยาลัยนิวยอร์กตั้งแต่ปีหนึ่ง เพราะวิทยานิพนธ์ SCI และยังแก้ไขปัญหาคณิตศาสตร์ระดับโลกได้ตอนปีสอง ลู่โจวนำหน้านักศึกษาปริญญาโททั้งสองไปแล้ว
ศาสตราจารย์หลี่ยิ้มแล้วกล่าว “งานวิจัยเกี่ยวกับการใช้ท่อนาโนคาร์บอนเปลี่ยนแปลงคุณภาพของวัสดุผสมซีเมนเบส! ส่วนใหญ่ใช้ในการควบคุมอุทกภัย ป้องกันภัยพิบัติ การถมดินและแท่นสะพาน เป็นต้น โปรเจกต์นี้ได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมณฑลเจียงซูและกองทุนวัสดุศาสตร์ การเข้าร่วมโปรเจกต์นี้จะเป็นประโยชน์ต่อความก้าวหน้าในอนาคตของเธอมาก”
ใช้ท่อนาโนคาร์บอนเปลี่ยนแปลงคุณภาพของวัสดุผสมซีเมนเบส?
มันฟังดูยอดมาก
ลู่โจว “ศาสตราจารย์หลี่ ผมไม่คุ้นเคยกับวัสดุศาสตร์ ศาสตราจารย์บอกผมได้ไหมว่าผมต้องทำอะไร?”
ศาสตราจารย์หลี่ยิ้มแล้วกล่าว “ไม่ต้องห่วง ทุกคนเริ่มจากศูนย์ ส่วนเธอจะทำอะไร เมื่อถึงเวลาอาจารย์จะแบ่งงานให้เอง ให้พูดเจาะจงก็คือ ส่วนใหญ่เป็นการวิเคราะห์ข้อมูลสเปกตรัมอินฟราเรดฟูเรียร์ที่ถูกเก็บสะสมไว้”
แค่นั้น?
ลู่โจวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
นั่นมันง่ายมาก เพราะเขาเชี่ยวชาญการวิเคราะห์หน้าที่
ดังนั้นเขาจึงยิ้มแล้วกล่าว “ไม่มีปัญหา! ผมจะทำ ผมจะรายงานให้อาจารย์ตอนไหน?”
“งั้นมาเริ่มตอนนี้เลย” ศาสตราจารย์หลี่หรงเอินกล่าวแล้วลุกจากโซฟา จากนั้นเขาก็ยิ้มแล้วกล่าวกับศาสตราจารย์ถัง “งั้นฉันไม่รบกวนคุณแล้ว ฉันขอยืมนักศึกษาที่มีค่าของคุณก่อนนะ!”
“ฮ่าๆ ไม่ต้องเกรงใจ เชิญเลย แค่จำไว้ว่าต้องคืนตัวเขากลับมาก็พอ!” ศาสตราจารย์ถังกล่าวด้วยรอยยิ้ม
…..
สถาบันวิจัยนาโนคาร์บอนของมหาวิทยาลัยจินหลิงถูกตั้งอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของวิทยาเขต อยู่ถัดจากเส้นทางที่มีต้นไม้เรียงรายไปหอดูดาว
ใครจะคิดล่ะว่าห้องแล็บที่มีอุปกรณ์หลายร้อยล้านจะอยู่ในอาคารที่น่าเกลียดนี้?
อย่างน้อยลู่โจวก็คาดไม่ถึง
เขาไม่เคยมาส่วนนี้ของวิทยาเขต
“นี่คือสถาบันวิจัยนาโนคาร์บอนของมหาวิทยาลัยเรา ดูจากภายนอกมันค่อนข้างน่าผิดหวังใช่ไหม?” ศาสตราจารย์หลี่พูดติดตรก
ลู่โจวยิ้มแล้วกล่าว “ผมไม่ได้ผิดหวัง แต่ดูจากข้างนอกมันค่อนข้างธรรมดา”
“ความลึกลับที่ไม่ธรรมดามักจะถูกซ่อนอยู่ในสิ่งที่ธรรมดา เช่นเดียวกับสิ่งที่เรากำลังศึกษาอยู่ตอนนี้ เศษกราไฟท์ที่สามารถมองเห็นได้ทุกที่ มันอาจเบากว่าน้ำ มันอาจหนักกว่าเหล็ก…ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับการวิจัยของเรา มันขึ้นอยู่ที่ว่าเราจะปรับความสัมพันธ์ระหว่างอนุภาคเล็กๆเหล่านั้นอย่างไร”
ขณะที่เดินไปที่ทางเข้าหลักของสถาบัน ศาสตราจารย์หลี่หรงเอินก็พูดเรื่องฟิสิกส์กับลู่โจว
มันไม่มีความแตกต่างระหว่างการตกแต่งภายในของสถาบันและอาคารเรียนปกติ ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือไม่มีห้องเรียน มีแต่ห้องที่มีป้ายต่างๆ และห้องแล็บที่มีอุปกรณ์ต่างๆ นานา
เมื่อเทียบกับอุปกรณ์ทดลองที่ทันสมัยที่แสดงอยู่ที่นี่ อุปกรณ์ทดลองที่ลู่โจวเคยเห็นมาเป็นเหมือนของเล่นของเด็ก
หลังจากศาสตราจารย์หลี่หรงเอินพาลู่โจวมาที่ทางเข้า เขาก็พบนักศึกษาปริญญาโทผอมสูงที่กำลังสวมเสื้อโค้ทห้องแล็บ
“เสี่ยวหลิว พาเขาไปเดินรอบๆแล้วช่วยให้เขาคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม อาจารย์ยังมีเรื่องต้องทำ อาจารย์จะกลับไปที่วิทยาเขตก่อน เมื่อเธอได้ข้อมูล เธอก็ส่งมาให้อาจารย์ทางเมล”
“ครับ ศาสตราจารย์หลิว” นักศึกษาปริญญาโทที่ชื่อเสี่ยวหลิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลังจากศาสตราจารย์หลี่หรงเอินส่งลู่โจวให้เสี่ยวหลิว เขาก็จากไป
เสี่ยวหลิวดันกรอบแว่นแล้วยื่นมือออกมาและกล่าว “ฉันแซ่หลิว ชื่อโป เรียกฉันว่าหลิวโปก็พอ!”
“ลู่โจว” ลู่โจวกล่าวและจับมือ เขาเสริม “หลิวโป ยินดีที่ได้พบ!”
“ฮ่าๆ ลู่โจวใช่ไหม? สวัสดี สวัสดี ฉันเคยได้ยินชื่อนายมาก่อน” หลิวโปกล่าว จากนั้นเขาก็ปล่อยมือแล้วทำท่าทางต้อนรับ “เชิญทางนี้”
ขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่ตรงทางเดิน หลิวโปก็เริ่มเล่าเรื่องสถานการณ์ของสถาบันให้ลู่โจวฟัง
มันเป็นเหมือนชื่อที่บอกกลายๆ หัวข้อการวิจัยหลักของสถาบันวิจัยนี้มุ่งเน้นไปที่วัสดุนาโนคาร์บอน งานวิจัยโปรเจกต์ย่อยเช่น ท่อนาโนคาร์บอน ฟูลเลอรีนและแกรฟีน
จากที่หลิวโปกล่าวมา อุปกรณ์ออปโตอิเล็กทรอนิกส์เป็นอุปกรณ์ตรวจจับโฟโตอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกผลิตมาเก้าสิบเก้าเครื่อง ส่วนใหญ่มีวัตถุประสงค์เพื่อรบกวนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบพัลส์และความเสียหายของส่วนประกอบ ส่วนข้อมูลเฉพาะ มันเป็นความลับ แม้แต่หลิวโปก็ไม่ทราบ
นอกจากนี้ยังมีผลการวิจัยสาธารณะมากมาย ยกตัวอย่างการวิจัยเกี่ยวกับการยับยั้งเนื้องอกโดยใช้ PFC NP ไม่นานมันก็ให้ผลลัพธ์ที่ทำให้เกิดแนวคิดใหม่สำหรับการรักษามะเร็ง
ทั้งหมดนี้เป็นโปรเจกต์วิจัยที่ล้ำสมัย
หลิวโปพูดถึงโปรเจกต์ของตนอย่างลวกๆ
“โปรเจกต์ที่เรากำลังทำอยู่ไม่ได้น่าตกใจเหมือนโปรเจกต์อื่น มันเกี่ยวข้องกับโครงสร้างพื้นฐานของประเทศ ดังนั้นมันจึงสำคัญมาก! แน่นอนนายไม่ต้องกดดันมากไป นายต้องวิจัยด้วยจิตใจที่สงบ นายไม่อาจเร่งรีบได้”
เมื่อพวกเขามาถึงทางเข้าห้องแล็บ หลิวโปก็มองกลับมาหาลู่โจว จากนั้นเขาก็ยิ้มแล้วกล่าว “ถึงแล้ว เราทำงานกันที่นี่แหละ!”
................................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 92 ความสำคัญของความเชื่อในการวิจัยทางวิทยาศาสตร์
“…ส่วนใหญ่เราจะทดลองกับที่นี่ แต่มีอุปกรณ์จำนวนมากอยู่ในวิทยาเขตเก่า บางครั้งเมื่อฉันอยากทดลองอะไรบางอย่าง ฉันก็ต้องนั่งรถไฟใต้ดินไปที่นั่น แต่ทุกวันนี้ดีขึ้นแล้ว ทั้งแล็บจากที่นั่นถูกย้ายมานี่แล้ว”
“เราจำเป็นต้องเดินทางบ่อยๆ หรือ?” ลู่โจวถาม
“ไม่ต้อง” หลิวโปกล่าว เขายิ้มแล้วกล่าวต่อ “ฟูเรียร์อินฟราเรดสเปคโตรสโคปีทำเสร็จแล้ว นายไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมกับการทดลอง นายแค่ต้องช่วยเราวิเคราะห์ข้อมูลการทดลอง เดี๋ยวจะมีคนเอาโต๊ะมาให้นาย จากนี้ไป นายเป็นสมาชิกทีมของโปรเจกต์วิจัยของเรา!”
ปลิวโปเปิดประตูออฟฟิศ
ที่ฝั่งซ้ายของห้อง มีชายสวมเสื้อยืดหัวเกลี้ยงเกลากำลังหันหน้าเข้าหาประตูห้องแล็บ เขากำลังเล่นกับอุปกรณ์ที่เหมือนเครื่องปริ้น เขาไม่ได้สังเกตเห็นคนที่เข้ามาเลย
หลิวโปพาลู่โจวเดินมาแล้วสะกิดไหล่ของชายคนนี้ เมื่อชายคนนี้หันหน้ามา หลิวโปก็ยิ้มแล้วกล่าว “ฉันจะแนะนำให้นายรู้จัก เขาคือเฉียนจ้งหมิง นายจะเรียกรุ่นพี่เฉียนก็ได้”
“รุ่นพี่เฉียน ยินดีที่รู้จัก!”
เฉียนจ้งหมิงดูแข็งทื่อไปเล็กน้อย เพราะเขาไม่ได้เป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีเท่าหลิวโป
เขามองลู่โจวแล้วกล่าว “นายคือลู่โจวจากเอกคณิต?”
“ครับ” ลู่โจวตอบด้วยรอยยิ้ม
เฉียนจ้งหมิงพยักหน้าแล้วกล่าว “นายรู้วิธีใช้แท็บเล็ตไหม?”
“นิดหน่อยครับ”
“นิดหน่อยก็พอแล้ว” เฉียนจ้งหมิงกล่าวและพยักหน้า เขาหยิบ USB จากโต๊ะก่อนจะเอาให้ลู่โจวแล้วกล่าว “มีเอกสารและแนะนำเบื้องต้นอยู่ในนี้ รวมถึงแบบฟอร์มที่เราขอสมัครรับทุนวิจัย พอนายอ่านเสร็จ นายจะมีความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับงานวิจัยของเรา…เอ้อ อย่าอัปโหลดบนโลกออนไลน์ล่ะ”
แม้ว่ามหาวิทยาลัยในประเทศส่วนใหญ่จะร่วมมือกันในด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ แต่พวกเขาก็ยังแข่งกันเอง โปรเจกต์วิจัยที่คล้ายๆกันก็ถูกทำโดยมหาวิทยาลัยอื่นเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วคนๆแรกที่ค้นพบการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ก็จะได้รับความดีความชอบไปทั้งหมด
การแข่งขันกันระหว่างห้องแล็บก็ดุเดือดเช่นกัน เพราะใครที่ค้นพบมันเป็นคนแรกก็จะได้รับความดีความชอบไปทั้งหมด
ด้วยเหตุนี้ สิ่งแรกที่หัวหน้าโปรเจกต์หลายคนทำตอนตื่นนอนก็คือการค้นคว้าโปรเจกต์ที่คล้ายๆกันเพื่อหาว่ามีใครลอกเลียนแบบไปหรือไม่
“แค่นี้?” ลู่โจวถามขณะถือ USB
“ตอนนี้ก็มีแค่นี้แหละ ตัวอย่างใหม่พึ่งมาถึง และข้อมูลยังรวบรวมไม่เสร็จ มันค่อนข้างช้า เราเลยจะไปเอาพรุ่งนี้” เฉียนจ้งหมิงจับจมูกแล้วกล่าว
“ข้อมูลสเปกตรัมอินฟราเรดฟูเรียร์รวบรวมที่ไหน? ในวิทยาเขตเก่าหรือ?”
รุ่นพี่เฉียนชี้ลงไปที่เท้าแล้วกล่าว “ตรงนี้”
“ตรงนี้?”
ลู่โจวมองไปรอบๆและไม่เห็นอุปกรณ์เจ๋งๆเลย
อย่างน้อยมันก็น่าประทับใจน้อยกว่าห้องแล็บข้างๆ
“ถูกต้อง” เฉียนจ้งหมิงกล่าวและพยักหน้า จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่เครื่องปริ้นที่ดูล้าสมัยแล้วกล่าว “นี่ไง”
“นี่อะเหรอ?!” ลู่โจวอ้าปากค้างแล้วมองดูอุปกรณ์อย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่จะเป็นอุปกรณ์ที่ล้ำสมัย
“ใช่แล้ว” เฉียนจ้งหมิงกล่าวและพยักหน้า มันราวกับว่าเขาเดาได้ว่าลู่โจวกำลังคิดอะไร เขาจึงกล่าว “เทนเซอร์-2 ฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์มอินฟราเรดสเปกโตรสโกปี เกรดวิจัย ซึ่งถูกผลิตโดยบริษัทบรูเกอร์ ประเทศเยอรมัน กระจกทองคำในตัวมีการสะท้อนแสงสูงกว่ากระจกอะลูมิเนียมหกจุดห้าเปอร์เซ็นต์มันมีการต้านออกซิไดซ์ที่แข็งแกร่ง ประสิทธิภาพการออปติคอลที่มีเสถียรภาพ…”
ลู่โจวฟังเขาพูดด้วยสีหน้ามึนงง
แม้ว่าเขาจะอ่านหนังสือที่เกี่ยวข้องในช่วงซัมเมอร์ แต่เขาก็ไม่ได้แตะต้องหนังสือเฉพาะทางแบบนี้
“เอาล่ะๆ เลิกขู่เด็กได้แล้ว” หลิวโปกล่าวพลางตบบ่าของชายคนนี้แล้วหัวเราะให้ลู่โจว “บางทีเจ้าหมอนี่ก็พูดมากไปนิด ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้เราจะไปรวบรวมข้อมูลฟูเรียร์อินฟราเรดสเปกโตรสโกปีมาเป็นตัวอย่างใหม่ ถ้านายสนใจ นายก็มา แต่ต้องตื่นเช้าๆ เราจะไปแปดโมงตรง”
“ทำไมถึงเร็วขนาดนั้นล่ะ? มีเหตุผลอะไรไหม?” ลู่โจวถามด้วยความสงสัย
หลิวเปากล่าว “เรายืนยันว่าอุณหภูมิในตอนเช้านั้นเหมาะสม แต่จากนั้นเราก็ปรับแอร์แล้วพบว่ามันไม่ได้สร้างความแตกต่าง…เอ่อ เราไม่รู้เหมือนกัน พูดง่ายๆเราเชื่อว่าการทดลองตอนแปดโมงจะทำให้เรามีอัตราความสำเร็จที่สูงขึ้น”
ความเชื่อนี่มันอะไรกัน?
ลู่โจวอึ้ง
ทำไมความเชื่อถึงสำคัญในการทดลองทางวิทยาศาสตร์?
เอ่อ?…
…
ลู่โจวตรวจสอบบัคเสร็จแล้ว บวกกับหยวนลี่เหว่ยกับหรงไห่ดูแลแคมปัสแอสซิสแตนซ์อยู่ เขาจึงต้องทำอะไรมากนัก
เมื่อลู่โจวกลับมาที่หอพักพร้อมกับ USB ที่รุ่นพี่เฉียนมอบให้ เขาก็คัดลอกเอกสารลงในคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มอ่านอย่างระมัดระวัง
สามเดือนก่อน ช่วงซัมเมอร์ เนื่องจากภารกิจ ลู่โจวจึงอ่านหนังสือที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์วิจัยมาบ้าง อย่างไรก็ตามหนังสือเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นความรู้พื้นฐาน มันไม่ได้ลงลึกนัก
คาร์บอนนาโนทิวป์เป็นสาขาที่ค่อนข้างชั้นสูง สาขานี้พัฒนาอยู่เสมอ ถ้าใครอยากเข้าใจสาขานี้อย่างลึกซึ้ง คนๆนั้นก็ต้องอ่านวิทยานิพนธ์เป็นจำนวนมาก
โปรเจกต์วิจัยของศาสตราจารย์หลี่หรงเอินเกี่ยวกับการค้นพบการประยุกต์ใช้คาร์บอนนาโนทิวป์ที่หลากหลายกว้างขวาง
คาร์บอนนาโนทิวป์ผนังชั้นเดียวถูกปรับปรุงให้กระจายตัวได้ง่ายในตัวทำละลายมีขั้วอย่างน้ำ แอลกอฮอล์และไดเมทิลฟอร์มาไมด์ในรูปแบบคอลลอยด์ เนื่องจากคุณสมบัติเหล่านี้ คาร์บอนนาโนทิวป์จึงเริ่มถูกศึกษาโดยนักวิจัยมากมายโดยถือเป็นวัสดุอิเล็กทรอนิกส์ยุคถัดไป การประยุกต์ใช้วัสดุผสมก็เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการประยุกต์ใช้นาโนทิวป์ในอุตสาหกรรมซีเมนต์และผลิตเหล็กก็กลายเป็นกระแสเช่นกัน…
อย่างน้อยก็ในประเทศ
หลังจากอ่านหนังสือยื่นคำร้องเงินทุน ลู่โจวก็เปิดโฟลเดอร์ที่เก็บเอกสาร
เนื่องจากรุ่นพี่เฉียนเตรียมวิทยานิพนธ์ที่จำเป็นให้เขาอ่านแล้ว มันจึงช่วยเขาร่นเวลาไปอย่างมาก
ขณะที่เขาอ่านวิทยานิพนธ์ เขาก็พบว่าวิทยานิพนธ์ประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์มาจากมหาวิทยาลัยจินหลิง
ลู่โจวคิดว่ามหาวิทยาลัยจินหลิงยังคงน่าทึ่งอยู่
มีมหาวิทยาลัยที่ดีกว่ามหาวิทยาลัยจินหลิงในเรื่องการวิจัยวัสดุกลุ่มคาร์บอนคือมหาวิทยาลัยเยี่ยนและอาจเป็นมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่เท่านั้น
แน่นอนแม้ว่าจะมีงานวิจัยที่คนรุ่นก่อนเตรียมไว้ แต่มันก็ยังมีปัญหาทางเทคนิคมากมายที่ต้องแก้ไข ปัญหาที่เฉพาะเจาะจงมากที่สุดก็คือคาร์บอนนาโนทิวป์ ในฐานะฟิลเลอร์ระดับนาโน มันไม่สามารถกระจายกันอย่างสม่ำเสมอภายในเมทริกซ์หรือจับตัวกันอยู่ในเมทริกซ์ จากนั้นหลังจากการกระตุ้น ความแข็งแกร่งของวัสดุเมทริกซ์ก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น กลับกันคุณสมบัติโดยธรรมชาติของวัสดุเมทริกซ์ได้รับความเสียหายแทน
คอขวดที่ทีมวิจัยที่นำโดยศาสตราจารย์หลี่หรงเอินพบเหมือนจะเป็นสิ่งนี้
...............................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 93 ผู้แพ้ที่มีความสามารถ
ลู่โจวใช้เวลาอ่านวิทยานิพนธ์ทั้งวัน กว่าลู่โจวจะปีนขึ้นไปนอน หลิวรุ่ยก็นอนกรนไปแล้ว
วันต่อมา ลู่โจวตื่นแต่เช้า
เขาไปโรงอาหารแล้วซื้อซาลาเปามาสองลูกก่อนจะไปห้องแล็บตรงเวลา
เมื่อเขามาถึง เขาก็เห็นรุ่นพี่เฉียนกับหลิวโปเริ่มทำงานกับอุปกรณ์แล้ว
งานของพวกเขาวันนี้คือการวาด FTIR สเปกตรัมของแต่ละตัวอย่างโดยฟูเรียร์อินฟราเรดสเปกโทรสโกปีและบันทึกการดูดซึมสูงสุดของหมู่ฟังก์ชันต่างๆและพันธะเคมีในปฏิกิริยาการควบแน่นขั้นต้นของตัวอย่างการดัดแปลงคาร์บอนนาโนทิวป์
“…งานวิจัยของเราส่วนใหญ่มุ่งเน้นไปที่การเพิ่มความสามารถการละลายของคาร์บอนนาโนทิวป์ในซีเมนต์และปรับปรุงพันธะระหว่างคาร์บอนนาโนทิวป์กับวัสดุผสม” รุ่นพี่เฉียนกล่าวและแนะนำให้ลู่โจวขณะทำการทดลอง “แต่เราไม่ได้มองความคืบหน้าการทดลองในแง่ดีนัก ศาสตราจารย์หลี่น่าจะบอกนายแล้วว่าเราเจอคอขวด…”
ลู่โจวที่ดูอยู่ข้างๆเอ่ยถาม “ปัญหาอยู่ไหน?”
“ปัญหาคือข้อมูลที่เราคำนวณโดยใช้เครื่องวิเคราะห์ฟูเรียร์เอนฟาเรด ดูนี่สิ” รุ่นพี่เฉียนกล่าวและชี้ไปที่ภาพ FTIR ที่พึ่งพิมพ์ออกมา จากนั้นเขาก็ถาม “นายเห็นไหม?”
ลู่โจวข่มความรู้สึกอยากใช้แต้มทั่วไปและเพ่งดูกระดาษเอสี่ ที่ยังอุ่นๆอยู่เป็นเวลานาน ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงสิ่งที่เรียนรู้จากวิทยานิพนธ์ที่อ่านเมื่อวานได้ เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างและเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับภาพนี้
“ลักษณะพิเศษสูงสุดของตัวอย่างซีเมนต์หมายเลขสอง ผิดปกติไหม?” ลู่โจวถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ
“ถูกต้อง แต่ก็ไม่ถูกนัก” รุ่นพี่เฉียนกล่าวและพยักหน้า เขาชี้ไปที่ภาพ FTIR แล้วกล่าวต่อ “ตัวอย่างหมายเลขสอง คือตัวอย่างซีเมนต์ที่ผสมกับคาร์บอนนาโนทิวป์ 1 และทดสอบตามคุณสมบัติเชิงกลของวัสดุ เป็นผลให้ตัวอย่างที่สองของเราทำงานได้ค่อนข้างดีในการทดสอบการต้านทานแรงอัด แต่ประสิทธิภาพในการทดสอบแรงดึงนั้นไม่น่าพอใจนัก จากข้อมูลลักษณะพิเศษสูงสุดที่อายุหกถึงสิบชั่วโมงในภาพ FTIR ตอนแรกเราคิดว่าวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ขัดขวางกระบวนการพอลิเมอไรเซชันของซิลิกาเตตราฮีดรอน ของเจลแคลเซียม ซิลิเกต ไฮเดรต ซึ่งนำไปสู่การก่อตัวของโพรงในซีเมนต์ที่อยู่ในระยะสุดท้ายของปฏิกิริยาการควบแน่น”
“แล้วปัญหาอยู่ตรงไหน?” ลู่โจวถามด้วยความสงสัย “ผมหมายถึง…เนื่องจากเรารู้เหตุผลว่าทำไมความต้านทานแรงดึงของตัวอย่างที่สอง ถึงไม่เป็นที่น่าพอใจ เราแก้มันได้ไหม?”
“มันไม่ใช่ตัวอย่างนั้น” รุ่นพี่เฉียนตอบด้วยสีหน้าโง่งม จากนั้นเขาก็กล่าวต่อ “เราพยายามหลายวิธีแล้ว รวมถึงการใช้เมลามีนเป็นสารตั้งต้นของไนโตรเจน และบดคาร์บอนนาโนทิวป์ในเครื่องบดแบบลูกบอลภายใต้สุญญากาศ โดยไม่คำนึงถึงต้นทุนการผลิต พื้นผิวของคาร์บอนนาโนทิวป์ถูกเปลี่ยนแปลง…แต่จากข้อมูลการทดสอบแรงดึงของตัวอย่างหมายเลขยี่สิบเจ็ดกับหมายเลขยี่สิบแปด ผลลัพธ์ก็แย่พอกัน”
ลู่โจวเข้าใจว่าส่วนใหญ่มันเป็นยังไง แต่เขาก็ไม่มีวิธีแก้ปัญหา
เขาพยักหน้าแล้วถาม “คุณอยากให้ผมทำอะไร?”
รุ่นพี่เฉียน “เพื่อหาทางแก้ เราจึงทำการทดลองไปมากมายแล้ว เงินทุนยังพอให้เราทดลองเพิ่มอีกสองครั้ง แต่ไม่กี่วันก่อน เราได้รู้ว่าห้องแล็บวัสดุศาสตร์อาจแซงหน้าเราไปแล้ว เราต้องรีบ”
รุ่นพี่เฉียนเงียบไปชั่วครู่แล้วถอนหายใจ
“เราต้องการผู้เชี่ยวชาญด้านคณิตศาสตร์ โดยเฉพาะเชี่ยวชาญในการวิเคราะห์หน้าที่และช่วยเราวิเคราะห์ข้อมูลการทดลองเหล่านี้เพื่อดูว่าเราจะหาเบาะแสที่มีค่าได้ไหม มันคงดีถ้าเราหาได้ว่าวัสดุซีเมนต์คาร์บอนนาโนทิวป์แค่ไหนถึงมีผลจากปฏิกิริยาการควบแน่น ฉันวิเคราะห์หน้าที่ผ่านการเรียนรู้ด้วยตัวเอง แต่ฉันยังไม่รู้ว่าจะวิเคราะห์ข้อมูลนี้ยังไง ฉันต้องขอฝากความไว้วางใจให้กับผู้เชี่ยวชาญอย่างนาย”
เช่นเดียวกับสาขาคณิตศาสตร์ไม่มีหลักสูตรของฟิสิกส์วัสดุ สาขาฟิสิกส์ประยุกต์ก็ไม่มีหลักสูตรการวิเคราะห์หน้าที่เช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วจำนวนคนที่มีปริญญาตรีสองใบก็เป็นส่วนน้อยนิด ส่วนใหญ่จะเรียนรู้ด้วยตนเองตามทิศทางการวิจัยเมื่อขึ้นปริญญาโท
หลังจากคิดสักครู่ ลู่โจวก็กล่าวอย่างจริงจัง “ผมรับประกันไม่ได้ว่าผมจะประสบความสำเร็จ แต่ผมจะพยายาม…คุณต้องการผลเมื่อไหร่?”
“ยิ่งเร็วยิ่งดี ไม่ใช่ว่าฉันรอไม่ได้…แต่ได้ในสามวันจะดีที่สุด” รุ่นพี่เฉียนกล่าวหลังจากลองคิดคำนวณดู จากนั้นเขาก็กล่าวต่อ “หลังจากสามวัน ไม่ว่าจะมีผลลัพธ์หรือไม่มี ฉันก็หวังว่าอย่างน้อยนายจะมารายงานความคืบหน้าให้ฉัน”
ลู่โจวพยักหน้าแล้วกล่าว “ผมจะพยายามให้ดีที่สุด”
หลังจากลู่โจวได้รับมอบหมายงานจากรุ่นพี่เฉียน เขาก็ไปห้องสมุด
แม้ว่าเสี่ยวโปจะให้โต๊ะทำงานในห้องแล็บ แต่ห้องแล็บมันดูวังเวงเกินไป
ลู่โจวชอบบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาในห้องสมุด
เมื่อเขานั่งลงท่ามกลางเหล่าผู้ที่กำลังเรียนอยู่ แม้ว่าเขาจะอยากอู้ เขาก็คงรู้สึกผิด
นอกจากนี้สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ…
ห้องสมุดทำให้เขานึกถึงความรู้สึกถึงการเข้าสู่ห้วงสมาธิไม่มากก็น้อย
ลู่โจวไปห้องถ่ายเอกสารแล้วปริ้นข้อมูลการทดลองและวิทยานิพนธ์ที่จำเป็นทั้งหมด
การวางเนื้อหาที่จำเป็นไว้บนโต๊ะเรียนกลายเป็นนิสัยตอนเรียนของเขาไปแล้ว
ไม่ว่ายังไงการถ่ายเอกสารก็สามารถขอคืนเงินได้จากทุนวิจัย
เมื่อลู่โจวพบที่ในมุมห้องสมุด เขาก็นั่งลง เขาเคาะปากกาบนกระดาษและพร้อมที่จะเริ่มเขียน
อย่างไรก็ตาม…
สิบนาทีผ่านไป
เขาก็ยังอยู่ในตำแหน่งเดิมโดยไม่มีการเคลื่อนไหว
อืมมม…
ฉันควรเริ่มตรงไหน?
สีหน้าของลู่โจวดูน่าเกลียด
ถ้ามีสูตรที่แน่นอนที่จะใช้หรือแม้แต่เป้าหมายที่ชัดเจน เขาก็คงคิดได้ว่าเริ่มตรงไหน อย่างไรก็ตามสถานการณ์การวิจัยในห้องแล็บไม่ได้พบปัญหาอะไร แต่พวกเขาขอให้เขาช่วยหาบัค
เขานึกถึงสิ่งที่รุ่นพี่เฉียนพูด
ไม่มีทางที่ฉันแก้ปัญหานี้ได้ ฉันจะกลายเป็นผู้แพ้ที่มีความสามารถ…
ลู่โจวมองข้อมูลแล้วเกาหัว
ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักว่างานนี้ยากกว่าที่เขาคิดไว้
…
เช่นเดียวกับรถที่บริโภคน้ำมัน อาหารก็เป็นสิ่งที่มอบพลังงานให้แก่คน
แม้แต่อัจฉริยะก็ต้องกินข้าว
ลู่โจวนั่งอยู่ในห้องสมุดจนถึงเที่ยง เขาจ้องมองแผ่นกระดาษที่ว่างเปล่าแล้วสบถ เขาโยนปากกาลงบนโต๊ะแล้วไปโรงอาหาร
ในโรงอาหาร ลู่โจวบังเอิญพบกับศาสตราจารย์ถัง เขารับอาหารแล้วนั่งฝั่งตรงข้ามเขา
เมื่อศาสตราจารย์ถังเห็นลู่โจว เขาก็ยิ้มแล้วถาม “เธอรู้สึกยังไงบ้าง?”
“มันยากมาก! มันยากกว่าโจทย์คณิตศาสตร์บริสุทธิ์อย่างมาก” ลู่โจวตอบ
“มันสมควรยากแหละ” ศาสตราจารย์ถังกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คณิตศาสตร์เป็นเครื่องมือวิจัย เนื่องจากเธอเรียนคณิตศาสตร์ประยุกต์ มันจึงมีโอกาสมากมายที่เธอจะพบโปรเจกต์ที่คล้ายๆกันในอนาคต”
“ศาสตราจารย์ ได้โปรด ช่วยมอบไอเดียอะไรก็ได้ให้ผมหน่อยได้ไหม?” ลู่โจวถามและถอนหายใจ
“ฉันให้ไอเดียเธอไม่ได้ เธอต้องคิดเอง แต่อาจารย์มอบคำแนะนำให้เธอได้” ศาสตราจารย์ถังกล่าวและหัวเราะ 	“ไม่ใช่ว่าเธอเข้าร่วมการแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์หรอกหรือ? นึกถึงความรู้สึกในตอนนั้นสิ”
ลู่โจวเลิกคิ้วแล้วคิดอย่างลึกซึ้ง จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าแล้วกล่าว “มันต่างกันโดยสิ้นเชิง เหตุผลที่ปัญหาการบินและอวกาศเปลี่ยนเป็นโจทย์คณิตศาสตร์ได้เป็นเพราะสุดท้ายแล้วมันเป็นปัญหาฟิสิกส์และมีสูตรคำนวณ บวกกับพวกเขามอบข้อมูลให้ผม…”
“จริงๆ แล้วมันเหมือนกัน” ศาสตราจารย์ถังกล่าวและส่ายหน้า “ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนที่ของยานอวกาศ หรือการเคลื่อนตัวของอนุภาค หรือการเปลี่ยนแปลงของหมู่ฟังก์ชัน…ในแง่ของคณิตศาสตร์ มันก็เหมือนๆกัน ข้อมูลทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปก็สามารถขุดออกมาได้ และมีกฎที่สามารถคำนวณออกมาได้ การสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ก็สร้างขึ้นมาได้ อาจารย์คิดว่าเธอหาไม่เจอเพราะเธอยังพยายามไม่หนักพอ คิดให้มากขึ้น สังเกตให้มากขึ้น อาจารย์เชื่อว่าเธอจะพบเค้าลางแน่นอน”
ลู่โจวเริ่มคิด
ศาสตราจารย์ถังยิ้มให้ลู่โจวแล้วพยักหน้า
เด็กหนุ่มคนนี้คู่ควรแก่การสั่งสอน
.............................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 94 นายทำได้หรือไม่ได้
หลังทานข้าวเที่ยงเสร็จ ลู่โจวก็กลับไปนั่งที่ห้องสมุด
เขานึกถึงคำพูดของศาสตราจารย์ถังแล้วอ่านข้อมูลอย่างใจเย็น เขาเริ่มเข้าสู่โหมดห้วงสมาธิ
แบบจำลองทางคณิตศาสตร์…
เขาเคาะปากกาเบาๆและกวาดสายตามองทั่วกระดาษที่ปริ้นออกมา
ข้อมูลที่รุ่นพี่เฉียนให้มานั้นครอบคลุม แต่ข้อมูลก็ยุ่งเหยิงมากเช่นกัน
ข้อมูลที่ไร้ประโยชน์จะไม่เป็นประโยชน์ต่อนักวิจัย กลับกันมันจะเป็นอุปสรรคต่อความจริงแทน
“ปัญหาคือวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์จะมีผลต่อปฏิกิริยาไฮเดรชันในตอนต้นเมื่อรวมเข้ากับซีเมนต์ ดังนั้นมีเพียงข้อมูลจากตัวอย่างที่สองเท่านั้นที่มีประโยชน์”
“ภาพ FTIR ของตัวอย่างหมายเลขสอง หมายเลขสี่ และหมายเลขยี่สิบเจ็ด แสดงให้เห็นว่าผลลัพธ์ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงการทำงานของพื้นผิวของวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ ข้อมูลการทดลองจากตัวอย่างหมายเลขยี่สิบสี่ ถึงหมายเลขยี่สิบแปด นั้นลบได้…”
ลู่โจวขยำกระดาษหลายแผ่นและโยนมันลงถังขยะ จากนั้นเขาก็เขียนสูตรสองบรรทัดลงกระดาษ
[Di={k2CMe/(2dμ)}·(2Pw/ρw)]
[Vi=(2Pw/ρw)^n]
ลู่โจวมองสูตรสองแถวนี้แล้วมีรอยยิ้มเยาะบนใบหน้า
นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี…
ถ้าเขาถูกขอให้ลงลึกในเรื่องผลกระทบของคาร์บอนนาโนทิวป์ เขาก็ทำได้ อย่างไรก็ตามเขาถูกขอให้ขุดข้อมูลจากภาพ FTIR และใช้เครื่องมือทางคณิตศาสตร์เพื่อค้นหาแพทเทิร์น นั่นเขายังทำได้
เวลาค่อยๆผ่านไป ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็ค่อยๆมืดลง
ลู่โจวใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายเพื่อรวบรวมข้อมูลเบื้องต้นจนเสร็จและสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์อย่างเรียบง่าย
แบบจำลองทางคณิตศาสตร์นี้ประกอบด้วยพารามิเตอร์ของวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ต่ออัตราปฏิกิริยาไฮเดรชันของซีเมนต์ อุณหภูมิของปฏิกิริยา คุณสมบัติเชิงกล ลักษณะสูงสุดของ FTIR เป็นต้น นอกจากนี้มันยังมีความสัมพันธ์และสหสัมพันธ์ระหว่างพารามิเตอร์
ลู่โจวได้ใช้วิทยานิพนธ์ที่เขาตีพิมพ์ในวารสารเชิงทฤษฎีและคณิตศาสตร์ประยุกต์นานาชาติโดยตรง ในวิทยานิพนธ์ เขาเขียนทฤษฎีทั่วไปหลายเรื่องเกี่ยวกับการแปลงฟูเรียร์แบบผกผัน โดยไม่คาดคิดด้วยการใช้วิทยานิพนธ์ ปริมาณการคำนวณจะลดลง
เมื่อแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ถูกสร้างขึ้น ความยากของปัญหาก็ลดลงอย่างมาก
ลู่โจวเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วบิดขี้เกียจ
เมื่อเขาเหลือบไปเห็นอินเตอร์เฟสแมตแล็บบนหน้าจอ จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้
ต่อไปเขาจะเขียนโค้ดแบบจำลองนี้ลงในโปรแกรม!
เมื่อเขาทำเสร็จ เขาก็สามารถใช้พลังของคอมพิวเตอร์เพื่อขุดข้อมูล’ที่มองไม่เห็น’
…..
ดูเหมือนกับว่าลู่โจวกลับไปอยู่ในสภาพเดิมตอนที่เขาเขียนวิทยานิพนธ์ข้อคาดการณ์ของโจว ในเวลาสามวัน ทั้งหมดที่ลู่โจวจะทำก็คือการไปหอพัก ห้องสมุดและโรงอาหาร
อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะทำงานแบบนี้ เย็นวันที่สามลู่โจวพึ่งสร้างแบบจำลองชุดที่สองเสร็จ เขาใช้อัลกอริทึมแบบเรียกซ้ำเพื่อหาว่าวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์เท่าไหร่ถึงส่งผลต่ออุณหภูมิของปฏิกิริยาเมื่อไฮเดรตเข้าไปในซีเมนต์ในแต่ละขั้นตอน
เขายังคงมีพารามิเตอร์ที่ทราบค่าสามตัวที่ต้องคำนวณ
ลู่โจวพึ่งทำโปรเจกต์นี้เสร็จไปหกสิบถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
อย่างไรก็ตามงานที่เหลือนั้นง่ายมากเพราะเขาก็แค่ต้องคำนวณ
เมื่อถึงห้าโมงครึ่ง ลู่โจวก็โยนปากกาลงบนโต๊ะแล้วไปโรงอาหาร
ขณะที่เขากำลังเดิน รุ่นพี่เฉียนก็โทรหาเขา
ทันทีที่เขารับสาย ก็มีน้ำเสียงที่ฟังดูกระตือรือร้นดังมาจากปลายสาย
“ความคืบหน้าเป็นไงบ้าง?”
ลู่โจวกลั้นหาว เขาลูบจมูกแล้วกล่าว “ขอเวลาอีกสองวัน ผมจะทำเสร็จในสองวันแน่นอน”
การแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์กึ่งวิทยาศาสตร์ก็ยังยากเทียบกับโปรเจกต์วิจัยทางวิทยาศาสตร์ประเภทนี้ไม่ได้ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือลู่โจวไม่มีเพื่อนร่วมทีม เขาต้องทำทุกอย่าง ตั้งแต่แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ไปจนถึงเขียนโปรแกรมและเขียนวิทยานิพนธ์
ตอนที่เขาแข่งขันการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ เขายังมีโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะที่ช่วยเขาทำ SAS และทำกราฟ แถมเขายังมีเพื่อนร่วมทีมเอาอาหารมาให้
ลู่โจวอดคิดถึงไม่ได้
ฉันว่าเธอยังค่อนข้างมีประโยชน์…
“…นายทำได้หรือไม่ได้?” รุ่นพี่เฉียนถาม น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความกังขา
มันไม่ใช่เพราะเขากังขาความสามารถทางคณิตศาสตร์ของลู่โจว ท้ายที่สุดแล้วลู่โจวก็พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจว
อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งทางคณิตศาสตร์ไม่สามารถประยุกต์ใช้กับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ได้โดยตรง คนมากมายมีส่วนร่วมในการวิจัยจำนวนบริสุทธิ์มาทั้งชีวิต แถมทักษะทางคณิตศาสตร์ของพวกเขาก็ล้ำสมัย อย่างไรก็ตามไม่ว่ายังไงความสำเร็จของพวกเขาก็มีแค่สาขาคณิตศาสตร์บริสุทธิ์เท่านั้น
แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะใช้ความถนัดของตนเองได้
แม้จะเป็นอย่างนั้น รุ่นพี่เฉียนก็ไม่อยากเห็นลู่โจวทำพลาด
ลู่โจวตอบ “โอ้ รุ่นพี่จะรู้ในอีกสองวัน”
“…”
น้ำเสียงของลู่โจวฟังดูมั่นใจมาก
แม้ว่ารุ่นพี่เฉียนจะยังสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
เนื่องจากเขารอมาสามวันแล้ว ทำไมเขาจะรออีกสองวันไม่ได้ล่ะ?
สิ่งเดียวที่ทำให้เขากับศาสตราจารย์หลี่หรงเอินรู้สึกไม่สบายใจก็คือความเงียบของมหาวิทยาลัยจื่อ ทั้งสองมหาวิทยาลัยต่างก็วิจัยเกี่ยวกับ’วัสดุคอมโพสิตคาร์บอนนาโนทิวป์’ แม้แต่วัสดุพื้นฐานในโปรเจกต์ของมหาวิทยาลัยจื่อก็เป็นซีเมนต์ มันจึงเหมือนมหาวิทยาลัยจื่อซุกซ่อนสิ่งที่ยิ่งใหญ่เอาไว้
มันทำให้รุ่นพี่เฉียนกับศาสตราจารย์หลี่หรงเอินตื่นตระหนก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากโปรเจกต์ของพวกเขาติดอยู่ที่คอขวด…
เมื่อลู่โจววางสาย เขาก็เดินไปโรงอาหาร ขณะที่เขายัดโทรศัพท์ลงในกระเป๋า โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วสังเกตว่าเป็นเจ้าอ้วนอู๋ที่โทรมา
ลู่โจวหยิบบัตรอาหารแล้วรูดบัตรกับเครื่องอ่านบัตรเพื่อซื้อบิบิมบับ จากนั้นเขาก็รับสาย
“ฮัลโหล?”
เจ้าอ้วนอู๋ “นายทำอะไรอยู่? ฉันไม่เห็นนายสักพักแล้ว”
ลู่โจวกล่าว “ฉันกำลังวิจัยโปรเจกต์ของเอกฟิสิกส์ มันเกี่ยวข้องกับวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์”
เจ้าอ้วนอู๋ “วิจัยวัสดุนาโนทิวป์? สุดยอด!”
ลู่โจวถาม “นายรู้จักเหรอ?”
เจ้าอ้วนอู๋ยิ้มแล้วกล่าว “มีการย้ายห้องแล็บเมื่อปีที่แล้วใช่ไหม? ฉันกับคนงานเป็นคนไปติดตั้งเราเตอร์ที่นั่นเอง”
ลู่โจว “…”
เจ้าอ้วนอู๋กระแอมแล้วกล่าวต่อ “ไม่ว่ายังไงบ่ายพรุ่งนี้ ฉันอยากพาคนงานของสมาคมไปประชุมเพื่อหารือแผนการโฆษณาของเวอร์ชันใหม่ นายว่างมาประชุมกับเราไหม?”
“ไม่ ฉันไม่ว่าง ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก” ลู่โจวกล่าวขณะยัดบัตรอาหารลงในกระเป๋า จากนั้นเขาก็รับบิบิมบับแล้วกล่าว “นายประชุมเองได้ไหม?”
เจ้าอ้วนอู๋กล่าว “ลูกพี่ใหญ่ นายทิ้งฉันแบบนี้ไม่ได้นะ”
ลู่โจวรู้สึกไม่ดีเช่นกัน แต่เขาไม่ว่างจริงๆ “เอ่อ ฉันขอมอบเวทีนี้ให้นาย บวกกับฉันอาจมอบคำแนะนำที่เป็นประโยชน์ไม่ได้ สู้ๆ! ผู้บริหารในอนาคต!”
เจ้าอ้วนอู๋ “…”
เขารู้ว่าเขามีคุณสมบัติเป็นผู้บริหาร
อย่างไรก็ตามคำพูดของลู่โจว…
ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนฉันเคยได้ยินคำพูดพวกนี้มาก่อน?
…..
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ผ่านไปสองวันแล้ว
ลู่โจวมองดูกองเอกสารที่ถูกซ้อนกองกันอยู่มุมโต๊ะ
มันตีหนึ่งแล้ว
หลังจากห้องสมุดปิด เขาก็ถือโน๊ตบุ๊คแล้วหาห้องเรียนทำงาน ในที่สุดเขาก็ทำขั้นตอนสุดท้ายเสร็จ
เขาเสียสละไปมากสำหรับโปรเจกต์วิจัยนี้
ลู่โจวป้อนชุดข้อมูลลงในคอมพิวเตอร์แล้วคำนวณขั้นสุดท้ายให้เสร็จ
หลังจากนั้นเขาก็ใส่ข้อมูลลงในสูตร…
ทันใดนั้นลู่โจวก็จ้องมองแผ่นกระดาษแล้วตัวแข็งทื่อ
เขาจ้องมองตัวเลขบนกระดาษและตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าประหลาดใจ
α=0?
เป็นไปไม่ได้!
ไม่ เดี๋ยวนะ…
ฉันจะคิดอีกมุมมอง
ถ้าการคำนวณของเขาถูกต้อง ผลลัพธ์ของ α พารามิเตอร์ก็เท่ากับศูนย์จริงๆ
นี่หมายความว่า…
เมื่อคาร์บอนนาโนทิวป์ถูกรวมเข้ากับซีเมนต์ มันก็จะไม่มีผลต่อปฏิกิริยาของไฮเดรชั่น!
อะไรเนี่ย…
.........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 95 นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย
แปดโมงเช้า…
ลู่โจวใช้เวลาทั้งคืนเพื่อจัดระเบียบงานลงในวิทยานิพนธ์ จากนั้นเขาก็ไปห้องแล็บแล้วมอบงานห้าวันที่คุ้มค่าให้แก่รุ่นพี่เฉียน
จากนั้น…
“เป็นไปไม่ได้!” รุ่นพี่เฉียนกล่าวและตบวิทยานิพนธ์บนโต๊ะ เขาตอบอย่างรุนแรง “กลไกการเพิ่มความแข็งแรงของวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์คือการให้การเกิดนิวเคลียสผลึกเมทริกซ์เพื่อผลิตภัณฑ์ไฮเดรชันและลดอุปสรรค ผลิตภัณฑ์ไฮเดรชันง่ายต่อการเปลี่ยนรูปร่าง!”
“นายค้นคว้ามาตั้งนาน แล้วตอนนี้นายมาบอกฉันว่ามันไม่มีผล? มันจะไม่มีผลในปฏิกิริยาไฮเดรชันระยะแรกได้ไง! นายเห็นเอกสารที่ฉันมอบให้ไหม!”
“นายต้องคำนวณพลาดแน่ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!”
“มันเป็นคณิตศาสตร์” ลู่โจวกล่าว ลู่โจวไม่พอใจที่ได้ยินว่าผลลัพธ์ของเขาถูกปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี เขาสนับสนุนการโต้แย้งด้วยเหตุผล “ผมไม่รู้ว่ารุ่นพี่สังเกตเห็น FTIR ของตัวอย่างที่สี่ไหม ในแผนภูมิ ช่วงแปดถึงสิบสองชั่วโมง ความเร็วการย้ายตำแหน่งของคุณสมบัติสูงสุดที่ 800~1025ซม.^-1 ปกติแล้วมันก็เหมือนตัวอย่างคาร์บอนนาโนทิวป์ที่ถูกเจือปนและตัวอย่างธรรมดา! นี่มันหมายความว่าไง?”
ลู่โจวมั่นใจในการคำนวณของตน
เมื่อเขาค้นพบปัญหานี้ เขาก็คำนวณใหม่อย่างน้อยสามครั้ง!
ทัศนคติที่แข็งกร้าวของลู่โจวทำให้รุ่นพี่เฉียนประหลาดใจ จากนั้นอารมณ์ของรุ่นพี่เฉียนก็อ่อนลง
เขาจ้องมองแผนภูมิเป็นเวลานาน
การถกเถียงระหว่างทั้งสองทำให้ลู่โจวที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆทำการวิเคราะห์ตัวอย่าง
หลังจากได้ยินบทสนทนา หลิวโปก็จ้องมองกระดาษเอสี่บนโต๊ะด้วยสีหน้าขบคิด
“วัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ไม่มีผลต่อปฏิกิริยาไฮเดรชันของซีเมนต์ในช่วงแรกๆ? นี่มันน่าเหลือเชื่อ ถ้าข้อสรุปนี้ถูกต้อง มันอาจทำได้กระทั่งตีพิมพ์เป็นผลงานวิจัยแยกต่างหาก”
“ฉันเห็นด้วย มันน่าเหลือเชื่อ” รุ่นพี่เฉียนกล่าวและพยักหน้า จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าแล้วกล่าว “จากมุมมองของพลวัตโมเลกุล นี่มันเป็นไปไม่ได้ ด้านข้างของคาร์บอนนาโนทิวป์มีความละเอียดสูงมาก…”
ลู่โจวยกข้อโต้แย้งออกมาโต้ “แต่นี่เป็นเพียงหนึ่งในข้อโต้แย้งหลายๆเรื่อง บางทีมันอาจไม่ถูกต้อง…”
ลู่โจวมองทั้งสองคุยกันและไม่ได้พูดอะไร เขากระทั่งไม่เข้าใจสิ่งที่พวกเขาพูดมาเลย
มันคล้ายกับสถานการณ์ที่ลู่โจวพูดเรื่องทฤษฎีการผกผันที่ดีที่สุดของฟังก์ชันเชิงเส้นเพื่อทั้งสอง พวกเขาไม่เข้าใจอะไรเลย
ลู่โจวมองทั้งสองคุยกันแล้วเริ่มคิด
ฉันว่าฉันต้องเพิ่มระดับความรู้ของตัวเอง
การเข้าสู่ขอบเขตการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ด้วยระดับคณิตศาสตร์ปริญญาตรีนั้นไม่เพียงพอ…
ไม่งั้นถ้าเขาได้รับพิมพ์เขียวจากระบบไฮเทค เขาจะไม่เข้าใจด้วยซ้ำ
อันที่จริงถ้าลู่โจวเข้าใจฟิสิกส์วัสดุ เขาก็จะรู้ว่าแวดวงวิชาการระดับโลกไม่มี’ข้อสรุปที่ชัดเจน’เกี่ยวกับกลไกของคาร์บอนนาโนทิวป์ของวัสดุคอมโพสิต
แม้ว่าการเพิ่มคาร์บอนนาโนทิวป์ลงในวัสดุอย่างเหมาะสมจะทำให้เพิ่มความแข็งแกร่งของวัสดุ แต่เรื่องนี้ได้รับการยืนยันโดยการทดลองหลายต่อหลายครั้ง ยกตัวอย่างเลเซอร์อัลลอยด์และการสังเคราะห์กระบวนการชุบแข็ง / เหล็ก 4# ความแข็งของคอมโพสิตจะไปถึง HRC69…
อย่างไรก็ตามวิธีทำแบบนี้ของคาร์บอนนาโนทิวป์ในปัจจุบันอยู่บนพื้นฐานของสมมติฐานทางทฤษฎี ดังนั้นถ้าใครเห็นคำอธิบายที่แตกต่างกันในหนังสือที่ต่างกัน เราก็ไม่ควรแปลกใจ เพราะสิ่งนี้ยังไม่ได้’ข้อสรุป’
สิ่งที่รุ่นพี่เฉียนเชื่อคือมันเป็นหนึ่งในข้อคาดการณ์สำคัญเกี่ยวกับกลไกเสริมความแข็งแกร่งของคาร์บอนนาโนทิวป์ของวัสดุซีเมนต์
ส่วนข้อคาดการณ์นี้ถูกต้องนั้น…
พูดตามตรง เขาไม่รู้เช่นกัน ไม่ว่ายังไงเขาก็ใช้มันเป็นข้อสรุป
ถ้าการคำนวณของลู่โจวถูกต้อง งั้นนี่ก็จะเป็นตัวอย่างค้านที่มีประสิทธิภาพอย่างไม่ต้องสงสัย
ถึงกระนั้นนี่เป็นสิ่งที่ไม่คาดฝันเกินไป มันเหลวไหลเกินไป!
หลังจากนั้นสักครู่ หลิวโปกับรุ่นพี่เฉียนก็มีมติเป็นเอกฉันท์ ทั้งคู่ต่างก็มองลู่โจว
หลังจากนั้นรุ่นพี่เฉียนก็พูด
“ฉันตอบนายไม่ได้ทันที…ฉันจำเป็นต้องทดลอง”
“ถ้านายคำนวณถูก”
“มันจะเป็นการค้นพบครั้งสำคัญ!”
ลู่โจวถามทันที “สำคัญแค่ไหน?”
หลิวโปยิ้มแล้วกล่าว “ฉันไม่รู้ว่ามันสำคัญแค่ไหนเหมือนกัน แต่มันสำคัญต่อการวิจัยวัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ มันจะเป็นส่วนช่วยนักวิจัยคนอื่นอย่างมาก แน่นอนคุณค่าทางวิชาการไม่ได้สูงเท่าโจทย์คณิตศาสตร์ที่นายแก้ได้”
ลู่โจวยิ้มแล้วกล่าวอย่างเขินๆ “นั่นมันไม่จริงเลย”
“นายพูดเรื่องอะไร? มันมีแต่ถูกกับผิด มันจะมีจริงไม่จริงยังไง?” หลิวโปกล่าว เขายิ้มและส่ายหน้า “เหมือนอย่างรุ่นพี่เฉียนกล่าว เรายังคงต้องทำการทดลองเพิ่มเติมก่อนที่เราจะมอบคำตอบที่ชัดเจนให้นายได้ นอกจากนี้นายช่วยอะไรหน่อยได้ไหม?”
ลู่โจวถาม “ช่วย?”
รุ่นพี่เฉียนกระแอมแล้วกล่าว “เกี่ยวกับการคำนวณทางคณิตศาสตร์ นายช่วยเผยแพร่มันหลังจากโปรเจกต์วิจัยของเราเสร็จได้ไหม? เพราะเราไม่ได้เป็นกลุ่มเดียวที่ทำการวิจัยเรื่องนี้ มหาวิทยาลัยจื่อก็…”
ถ้าลู่โจวเผยแพร่การวิจัยนี้ ศัตรูก็อาจจะใช้มันเพื่อเอาเปรียบพวกเขา!
มันเป็นไปได้!
แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องผิดศีลธรรม แต่รุ่นพี่เฉียนก็ต้องขอร้องแบบนี้ ไม่งั้นงานวิจัยครึ่งปีของเขาจะไร้ค่า
“เรื่องนี้? ได้ครับ” ลู่โจวกล่าวด้วยรอยยิ้มไม่แยแส
ลู่โจวค้นพบบทสรุปนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ ถ้าเขาไม่มีข้อมูลที่หลิวโปกับรุ่นพี่เฉียนให้มา เขาก็คงไม่ได้เขียนสูตรพวกนี้ และแน่นอนว่าเขาก็คงไม่ได้ข้อสรุปที่ไม่คาดฝันนี้
ชื่อของนักวิจัยทั้งสองก็สมควรระบุไว้ในแถวที่สองและสามบนวิทยานิพนธ์
ถึงอย่างนั้นลู่โจวก็ยังพิจารณาความเห็นของพวกเขา
นี่เป็นเรื่องของความสุภาพและความซื่อสัตย์
เฉียนจ้งหมิง “ช้าสุดสิ้นเดือนหน้า เร็วสุดสิ้นเดือนนี้! ฉันสัญญากับนายว่าฉันจะทำให้เสร็จ จากนั้นนายจะตีพิมพ์วิทยานิพนธ์ก็ไม่มีปัญหา”
ลู่โจวยิ้มแล้วกล่าว “ไม่เป็นไร ผมไม่รีบ ถ้าผมตีพิมพ์ได้เมื่อไหร่ก็บอกผมละกัน”
อันที่จริงลู่โจวทำแบบนี้ เขาต้องยอมรับความเสี่ยง ท้ายที่สุดแล้วถ้าคนอื่นได้ข้อสรุปเดียวกันในกรอบเวลานี้ ความทรมานตลอดห้าวันของเขาก็จะสูญเปล่า
อย่างไรก็ตามเขาต้องมองภาพรวมให้มากขึ้น
นอกจากนี้ความเป็นไปได้นั้นต่ำมาก…
เกี่ยวกับเรื่องสำคัญนี้ รุ่นพี่เฉียนโทรหาศาสตราจารย์หลี่หรงเอินทันที
ศาสตราจารย์หลี่ไม่ได้พูดอะไรมากนักทางโทรศัพท์ กลับกันเขาแค่บอกให้รุ่นพี่เฉียนนำวิทยานิพนธ์ของลู่โจวกับตัวอย่างแล็บไปที่แล็บวิทยาเขตเก่า
ถ้าข้อสรุปทางคณิตศาสตร์ของลู่โจวถูกต้อง งั้นพวกเขาก็ทำการทดลองมาผิดมาตลอด
อย่างไรก็ตามมันยังไม่สายเกินไปที่จะเปลี่ยนแปลง!
...........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 96 นี่มันถูกต้อง!
ณ ห้องเรียนในตึกเอ…
การประชุมสมาคมแคมปัสแอสซิสแตนซ์ครั้งที่สี่จบลงแล้ว ระหว่างการประชุม พวกเขาก็คุยกันถึงการเปิดตัวเวอร์ชันอัปเดต
เหมือนครั้งที่แล้ว ประธานลู่โจวไม่ได้อยู่ในที่ประชุม เป็นรองประธานอู๋ต้าไห่และผู้จัดการผลิตภัณฑ์หยวนลี่เหว่ยมาแทนที่ บางทีมันเป็นเพราะการที่ผู้ก่อตั้งไม่อยู่ที่ประชุม ขวัญกำลังใจจึงตกต่ำ
ท้ายที่สุดแล้วทุกคนต่างก็ทำงานกันในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมา นักพัฒนากำลังเขียนโค้ด วิศวะก็กำลังยุ่ง แม้แต่คนที่วิ่งเต้นทำธุระให้ก็มีเรื่องต้องทำ
แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะกระตือรือร้นในการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยที่มีสีสัน แต่ไม่ใช่ทุกคนกระตือรือร้นกับชีวิตที่วุ่นวาย เมื่อความกระตือรือร้นของผู้ประกอบการค่อยๆหายไป เสียงโอดครวญก็จะเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“…สถานการณ์ทั่วไปเป็นแบบนี้”
“จบการประชุม”
หยวนลี่เหว่ยโยนชอล์กบนโพเดียม เขาพยักหน้าให้อู๋ต้าไห่แล้วลงจากเวที
เจ้าอ้วนอู๋ขึ้นบนโพเดียม เขาปรบมือแล้วยิ้ม
“ทุกคนทำงานมาหนัก หิวแล้วใช่ไหม? ประธานจองโต๊ะที่ร้านเมนูปลาแล้ว ไปทานกันเถอะ”
ส่วนที่สำคัญที่สุดก็คือคนงานต้องไม่จ่ายเงิน
หลังจากได้ยินคำพูดของเจ้าอ้วนอู๋ ในที่สุดพวกเขาก็ขวัญกำลังใจ
พอพวกเขามาคิดดู นอกจากเวลาแล้ว พวกเขาไม่ได้จ่ายอะไรเลย พวกเขาไม่ต้องจ่ายค่าสมัครด้วยซ้ำ
ต่อให้พวกเขาไม่เข้าสมาคม เวลาส่วนใหญ่ของพวกเขาก็จะเสียไปกับการเล่น LOL มาทำอะไรที่มีความหมายแบบนี้ดีกว่า ยกตัวอย่างนักศึกษาซอฟต์แวร์เด็กใหม่สองสามคนที่ทำงานกับหรงไห่ ตอนแรกพวกเขาไม่รู้อะไร แต่ตอนนี้พวกเขาเริ่มได้ภาษา C++ พื้นฐานแล้ว
อย่างไรก็ตามถึงกระนั้น…
มนุษย์ก็ยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอารมณ์เป็นตัวขับเคลื่อน
พวกเขามาถึงร้านอาหาร แต่เมื่ออาหารมาถึง ประธานก็ยังไม่มา บางคนก็อดถามไม่ได้
“ประธานอยู่ไหน? เขาไม่มาเหรอ?”
“ลู่โจวมีเรื่องต้องทำ เขากำลังทำโปรเจกต์วิจัยฟิสิกส์ รอก่อนสักสองสามวัน” อู๋ต้าไห่กล่าว จากนั้นเขาก็ยกแก้วขึ้นด้วยรอยยิ้ม “มา ดื่ม”
แม้ว่าคนที่ถามเมื่อกี้จะไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
หลังจากทั้งกลุ่มทานอาหารเสร็จ พวกเขาก็เดินไปทางหน้าประตูมหาวิทยาลัยและทุกคนก็แยกย้ายกลับหอพักตน
คนที่ถามชื่อหลี่รุ่ยเจ๋อ เขาอยู่คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ปีหนึ่ง ที่อยู่ข้างๆเป็นเพื่อนเก่าเขา เว่ยเฟิง พวกเขาได้พบกับเจ้าอ้วนอู๋ตอนทำงานพาร์ทไทม์และถูกเจ้าอ้วนอู๋ชักชวนให้เข้าร่วมสมาคมแคมปัสแอสซิสแตนซ์
แม้ว่าทั้งสองจะเข้าร่วมสมาคมโดยคิดว่ามันจะเป็น’ธุรกิจที่ดี’ แต่หลังจากผ่านมาสองสัปดาห์ หลี่รุ่ยเจ๋อก็ค่อนข้างเหนื่อย
การหายตัวไปของประธานเป็นหนึ่งในหลายๆปัจจัยเท่านั้น ความไม่พอใจของเขาถูกสะสมมานานแล้ว เขาได้แสดงความไม่พอใจในระหว่างกิจกรรมของสมาคมหลายครั้ง
อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ บวกกับพวกเขาอยู่กันเอง เขาจึงเริ่มบ่นให้เพื่อนเก่าฟัง
“เราทำงานเขียนโค้ดเขียนโปรแกรมกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย…แล้วเขาทำอะไรอยู่?”
เว่ยเฟิงไม่ได้รู้สึกไม่พอใจ เขาเข้าใจเหตุผลที่เจ้าอ้วนอู๋บอกและไม่ได้รู้สึกอะไรในใจ
ท้ายที่สุดแล้วเขาเข้าร่วมสมาคมด้วยเป้าหมายอยากเรียนรู้ เขาทำโปรเจกต์กับหรงไห่และเรียนรู้การเขียนอัลกอริทึมง่ายๆ เขารู้สึกว่าเขาได้เรียนรู้ไปมาก ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เขาคาดหวังไว้
ส่วนเรื่องหาเงิน…
พูดตามตรงเขาไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำ
“…ประธานมีโปรเจกต์วิจัยต้องทำ ช่วงนี้เขาอาจยุ่งก็ได้ ฉันคิดว่ามันยังพอเข้าใจได้ นอกจากนี้เขายังเขียนโค้ดไปมาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย”
เมื่อหลี่รุ่ยเจ๋อเห็นเพื่อนไม่เห็นด้วยกับเขา เขาก็ไม่พอใจ
“เฮอะ ฉันต้องไปอ่านพีชคณิตขั้นสูงอีก ทำไมฉันจะยุ่งบ้างไม่ได้? ใครบ้างที่ไม่ยุ่ง?”
เว่ยเฟิงไม่ชอบพูดลับหลังคนอื่น ดังนั้นเขาจึงตบหลังเพื่อนแล้วกล่าว “เอาล่ะๆ รุ่ยเจ๋อ นายเมาแล้ว”
“ฉันไม่เมา” หลี่รุ่ยเจ๋อกล่าวแล้วเรอ เขาปัดมือของเว่ยเฟิงออกแล้วกล่าว “ฉันแค่รู้สึกไม่ดี…”
ถูกต้อง เขารู้สึกไม่ดี
และมันไม่ใช่แค่เขาที่รู้สึกไม่ดี…
…
เจ็ดวันหลังส่งวิทยานิพนธ์ไปวิทยาเขตเก่า ผลการทดลองก็ออกมาในที่สุด
ข้อสรุปที่ได้นั้นเกินกว่าความคาดหวังของทุกคน
แน่นอน’ทุกคน’รวมถึงหลิวโป เฉียนจ้งหมิงและศาสตราจารย์หลิวหรงเอิน และแม้แต่นักศึกษาปริญญาเอกที่ศาสตราจารย์หลิวพามาด้วย แต่นั่นไม่รวมถึงลู่โจว
ท้ายที่สุดแล้วลู่โจวก็มั่นใจในความสามารถในการคำนวณของตนเองมาก เขาตรวจทานการคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าข้อมูลที่ได้มาถูกต้อง งั้นการคำนวณของเราก็ถูกต้อง!
“ไม่น่าเชื่อ…”
“ข้อสรุปถูกต้อง”
“วัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ไม่มีผลต่อปฏิกิริยาไฮเดรชันในอายุเริ่มต้นเมื่อรวมเข้ากับซีเมนต์!”
“ถ้าข้อสรุปนี้เป็นจริง งั้นการทดลองของเราก็ผิดพลาด กุญแจสำคัญในการแก้ความต้านทานแรงดันของตัวอย่างหมายเลขสองไม่ได้อยู่ในปฏิกิริยาไฮเดรชันในอายุเริ่มต้น แต่มันมาจากที่อื่น”
ลู่โจวถาม “ผมอะไรอย่างอื่นให้ผมช่วยไหม?”
รุ่นพี่เฉียนส่ายหน้าแล้วกล่าว “ตอนนี้ไม่มี…เราต้องทำการทดสอบซ้ำโดยปรับปริมาณการใช้วัสดุคาร์บอนนาโนทิวป์ แต่นายพึ่งช่วยเราประหยัดเวลาวิจัยไปสองเดือน”
ลู่โจวนึกถึงเอกสารที่เขาอ่าน เขาคิดแล้วกล่าว “ผมมีคำแนะนำ ผมควรพูดไหม?”
“บอกมาเลย!” รุ่นพี่เฉียนกล่าวอย่างจริงจัง
“ครั้งก่อนผมได้อ่านวิทยานิพนธ์ที่ตีพิมพ์เมื่อเร็วๆนี้ มันเกี่ยวกับการกระจายตัวในน้ำของคาร์บอนนาโนทิวป์จากมหาวิทยาลัยตง ผมได้นำข้อมูลการทดลองไปใส่ในแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ผมทำไว้ก่อนหน้านี้แล้วคำนวณใหม่ แล้วพบก็พบเรื่องที่น่าสนใจ…ทำไมรุ่นพี่ไม่ลองทดสอบปริมาณคาร์บอนนาโนทิวป์ในช่วง 0.4wt%-0.5wt% ล่ะ?”
“ศูนย์จุดสี่ถึงศูนย์จุดห้า?” รุ่นพี่เฉียนถาม เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วกล่าว “เราลอง 0.6-0.8 แล้ว…ผลลัพธ์ออกมาไม่เป็นที่น่าพอใจ แผนการในปัจจุบันของเราจึงสูงกว่า 1…0.4-0.5 มันน้อยไปไหม?”
“เพราะงั้นผมจึงได้แค่แนะนำ” ลู่โจวยักไหล่ จากนั้นเขาก็กล่าวเสริม “เนื่องจากผมช่วยให้รุ่นพี่ประหยัดเวลาทดลองไปมาก ทำไมรุ่นพี่ไม่ลองทำตามคำแนะนำผมล่ะ?”
ถ้ามันเป็นก่อนหน้านี้แล้วรุ่นพี่เฉียนได้ยินคำแนะนำจาก’คนนอก’ เขาคงไม่เก็บมาใส่ใจ อย่างไรก็ตามสถานการณ์ในตอนนี้มันแตกต่างกัน การคำนวณของลู่โจวได้รับการพิสูจน์โดยการทดลอง และรุ่นพี่เฉียนก็เชื่อเขามาก
รุ่นพี่เฉียนพยักหน้าแล้วกล่าว “ตกลง…ฉันจะเอาคำแนะนำของนายไปให้ศาสตราจารย์หลี่ เอ้อ นายส่งเอกสารที่นายอ่านมาให้ฉันได้ไหม?”
“ไม่มีปัญหา ผมจะส่งให้รุ่นพี่ทางอีเมล”
ทันใดนั้นเองโทรศัพท์ของลู่โจวในกระเป๋าก็ดังขึ้น
“ขอโทษครับ ผมต้องรับสายนี้”
“ไม่เป็นไร ฉันต้องไปวิทยาเขตเก่าแล้ว” รุ่นพี่เฉียนกล่าวแล้วมองดูนาฬิกา “ไว้เจอกัน”
ลู่โจวเดินออกไปที่ระเบียงแล้วรับสาย
เมื่อสายติด ก่อนที่ลู่โจวจะได้พูด เสียงของเจ้าอ้วนอู๋ที่ฟังดูเป็นกังวลก็ดังขึ้นมา
“ลู่โจว มีปัญหาแล้ว!”
..........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 97 นายไม่มาไม่ได้
มีใบลาออกห้าใบวางอยู่บนโต๊ะ
ลู่โจวมองเจ้าอ้วนอู๋ที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วน
ก็ได้
ฉันว่าทาสสิบสองคนกลายเป็นเจ็ดแล้ว…
ลู่โจวรับใบลาออกแล้วชำเลืองมอง
หลี่รุ่ยเจ๋อ?
อืม…
ฉันไม่รู้จักเขาเลย
“นี่เป็นความผิดของฉัน” เจ้าอ้วนอู๋กล่าว เขาดับบุหรี่แล้วโยนมันทิ้งลงถังขยะ เขาถอนหายใจ “ฉันแค่ต้องการคนงานเพิ่ม แต่ฉันลืมเรื่องปัญหาภายใน”
“มันไม่ใช่ความผิดของนายคนเดียว มันเป็นความผิดของฉันเหมือนกัน” ลู่โจวกล่าวขณะวางใบลาออกลง เขาถอนหายใจเบาๆแล้วกล่าว “มีใบลาออกห้าใบ ฉันจำชื่อพวกนี้ไม่ได้สี่ชื่อ นอกจากนี้ฉันยุ่งอยู่กับงานวิจัย ฉันสนใจไม่พอ…”
ในฐานะประธานสมาคม การไม่รู้ชื่อของสมาชิกสมาคมเป็นการเคลื่อนไหวที่โง่เขลา
นอกจากนี้พวกเขายังไม่ได้เป็นแค่สมาชิกสมาคม พวกเขาเป็นเพื่อนอีกด้วย
บางที…
เขาคงไม่เหมาะกับการบริหารธุรกิจจริงๆ
ลู่โจวถาม “ผลกระทบใหญ่ไหม?”
เจ้าอ้วนอู๋ยิ้มอย่างไม่เต็มใจ “ผลกระทบค่อนข้างใหญ่ ปีหนึ่งสองคนออกไปไม่ได้มีผลกระทบอะไรใหญ่นัก แต่อีกสามคนที่ออกไปค่อนข้างมีความสำคัญ ตอนนี้เรามีแค่หรงไห่กับนักศึกษาปีหนึ่งอีกคนที่เขียนโปรแกรม…”
การอัปเดตกำลังจะปล่อยตัว แต่จู่ๆ ก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น พวกเขาอาจต้องเลื่อนวันเปิดตัวการอัปเดต
นอกจากนี้มันยังไม่ใช่แค่เรื่องของการอัปเดต
ที่มันร้ายแรงกว่านั้นก็คือเรื่องขวัญกำลังใจโดนกระทบ
ลู่โจวคิดแล้วกล่าว “โทรหาคนที่เหลือให้มาประชุม…ช่างมันเถอะ ฉันจะไปจองโต๊ะร้านเมนูปลา”
“ตกลง” เจ้าอ้วนอู๋กล่าวและพยักหน้า จากนั้นเขาก็เดินออกจากออฟฟิศ
…
หน้าประตูมหาวิทยาลัย ที่ร้านเมนูปลา…
ร้านเดิม แต่เวลาเปลี่ยน ครั้งนี้รวมอู๋ต้าไห่กับลู่โจว มีเพียงเก้าคนเท่านั้น
ครั้งนี้ลู่โจวรินเบียร์เองแล้วลุกขึ้นยืน
“คุณอาจสังเกตกันแล้วว่าเราเสียสหายไปห้าคน”
“อันที่จริงตอนที่ผมสร้างสมาคมนี้ขึ้นมา ผมก็บอกแล้วว่าถ้าใครรู้สึกแปลกแยก ก็ออกไปได้เลย พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนกัน แต่ผมรู้สึกว่าผมไม่สามารถรักษาความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของทีมนี้ได้ ในฐานะผู้ก่อตั้ง นี่เป็นความผิดของผม”
“นับตั้งแต่ก่อตั้งสมาคม มันก็ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว ทุกคนใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อธุรกิจของเรา ผมคิดว่าก่อนเปิดตัวการอัปเดต ผมต้องพูดอะไรบางอย่าง”
“วันนี้ผมพาทุกคนมาที่นี่ก็เพื่อพูดถึงสิ่งหนึ่ง”
“ผมตั้งใจจะใช้หุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์เป็นรางวัล”
“แน่นอน ตอนนี้หุ้นนี้ไร้ค่า แคมปัสแอสซิสแตนซ์ยังไม่มีผลกำไร แถมยังเป็นหนี้อยู่ครึ่งล้าน ดังนั้นหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์นี้จะถูกมอบให้หลังได้รับเงินทุนจากนักลงทุนผู้ใจบุญ”
“มันขึ้นอยู่กับการมีส่วนร่วมของแต่ละคน ทุกคนจะได้รับจำนวนหุ้นที่แตกต่างกัน ผมสัญญาว่าจะตัดสินอย่างยุติธรรม”
ลู่โจวมองทุกคนขณะกล่าวเรื่องนี้
หลังจากนั้นเขาก็ยกแก้วขึ้นแล้วดื่มจนหมดแก้ว
…..
การรวมทีมเป็นหนึ่งเดียวกันยากมากกว่าการคิดไอเดียทางธุรกิจหรือทำพาวเวอร์พอยนต์เสียอีก
โชคดีการพึ่งพา’หุ้น’และ’นักลงทุนผู้ใจบุญ’จึงทำให้ขวัญกำลังใจของทีมเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
ถัดไปคือการส่งมอบสัญญาทั้งสองนี้
หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ ลู่โจวก็กลับไปหอพักแล้วเอนตัวพิงระเบียง เขาจ้องมองลู่วิ่งแล้วครุ่นคิด
เขาคิดถึงแคมปัสแอสซิสแตนซ์แล้วรู้สึกรำคาญอย่างอธิบายไม่ได้
มันเหมือนกับว่าเขาได้พบโจทย์คณิตศาสตร์ที่เป็นไปไม่ได้
เขาไม่พบปัญหาแบบนี้มานานแล้ว
เป็นไปตามคาด…
เมื่อเทียบกับผู้ประกอบการแล้ว เขาเหมาะกับงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์มากกว่า
บางทีหลังจากได้รับทุนจากนักลงทุนผู้ใจบุญ ฉันจะหาโอกาสเปลี่ยนหุ้นเป็นเงิน
ลู่โจวอยู่ที่ระเบียงสักพัก เขาถอนหายใจแล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะเริ่มพูดกับตัวเอง “…มันเป็นเพราะฉันทนไม่ไหวแล้ว?”
ด้วยงานวิจัยที่ตึงเครียดสูงถึงห้าวันบวกกับการเปิดตัวการอัปเดตแคมปัสแอสซิสแตนซ์ เขาจึงรู้สึกหมดไฟ เขาคิดถึงคำแนะนำของคุณนายหยางแล้วพิจารณาอย่างจริงจัง
บางทีเขาควรพิจารณาความสมดุลของงานและการพักผ่อน
เวลานั้นเองประตูห้องก็ถูกเปิดออก สือช่างที่สวมเสื้อกีฬาเดินเข้ามาพร้อมกับบาสเกตบอล
“โจว บอลไหม? เรายังขาดคนหนึ่ง”
หลี่เทากับเถียนจวินยืนอยู่ข้างหลัง ทั้งสองก็สวมชุดกีฬา
ลู่โจวอยากบอกว่าไม่สนใจ แต่เขาก็เปลี่ยนความคิดแล้วโพล่งออกมา “รอแป๊บ ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
เขาหันหลังกลับเข้าห้อง จากนั้นก็หยิบชุดกีฬาออกมาจากตู้ เมื่อเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่รองเท้าเสร็จ ลู่โจวก็ตามพรรคพวกไปที่สนามบาส
…
วิ่ง ชู้ต ดังค์…
ก็ได้ ลู่โจวดังค์ไม่ได้ มากสุดเขาก็ทำได้แค่รีบาวน์
พวกเขาแค่เล่นกันขำๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้กำหนดตำแหน่ง
บางครั้งลู่โจวก็อยู่ที่เส้นจุดโทษ บางครั้งเขาก็อยู่ที่เส้นสามแต้ม
สำหรับเขาแล้ว คะแนนไม่สำคัญ เขาแค่อยากระบายและอยากได้เหงื่อ
หลังจากเล่นแบบฮาล์ฟคอร์ตไปครึ่งชั่วโมง ทั้งสองทีมก็เหนื่อยกันมาก โดยเฉพาะกับลู่โจว เขาตัวเปียกหยั่งกับพึ่งตกสระมา
“มาพักกันเถอะ!”
สือช่างตะโกนขณะถือบอลอยู่แล้วทุกคนก็เห็นด้วย
ลู่โจวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เขาล้มตัวนอนบนพื้นไม้และอ้าปากหอบหายใจ เขารู้สึกพึงพอใจอย่างอธิบายไม่ได้
เขาไม่ได้รู้สึกพึงพอใจแบบนี้มานานแล้ว
สือช่างซื้อน้ำมาสองขวดแล้วนั่งข้างลู่โจว จากนั้นเขาก็เอาน้ำขวดหนึ่งไปวางไว้บนหัวลู่โจวแล้วถาม “เป็นไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นไหม?”
ขวดเกือบล้มลงแล้ว ดังนั้นลู่โจวจึงคว้าขวดไว้แล้วกลอกตามองสือช่าง จากนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วกล่าว “รู้สึกดีขึ้นหมายความว่าไง?”
“อารมณ์” สือช่างกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง “นายไม่ได้มีอะไรในใจหรอกเหรอ? ทำไมนายไม่พูดออกมาล่ะ?”
“ฉันแค่ยุ่งเกินไป ฉันไม่ได้เป็นไร”
“นั่นมันไม่สมเหตุสมผล” สือช่างกล่าวและส่ายหน้า
“…หมายความว่าไงไม่สมเหตุสมผล?”
ขณะที่ลู่โจวจ้องมองสือช่าง จู่ๆ เขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
สัญชาตญาณบอกเขาว่าเจ้าหมอนี่กำลังคุยโว
สือช่างหัวเราะแล้วกล่าวอย่างจริงจัง “จากประสบการณ์ของฉัน เมื่อผู้ชายมีสีหน้าอย่างนาย มันจะเป็นเพราะผู้หญิง”
ลู่โจว “…”
สือช่างเห็นว่าลู่โจวไม่ได้ตอบ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเขาพูดถูก เขาถอนหายใจแล้วกล่าว “เรายังเด็ก ใครบ้างไม่เคยอกหัก? ถนนยังอีกยาวไกล อย่าเศร้าเพราะผู้หญิงคนเดียวเลย”
ลู่โจว “???”
เชี่ย เนื้องอกในสมองสือช่างเริ่มใหญ่ขึ้นอีกแล้ว
เมื่อลู่โจวกำลังจะด่าสือช่าง จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
ลู่โจวรับสายแล้วถือโทรศัพท์ค้างไว้
“ฮัลโหล?”
“ฉันเอง!”
เสียงของเฉินยู่ซานดังผ่านโทรศัพท์
ลู่โจวปรับลมหายใจแล้วถาม “ว่าไง?”
“ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากถามว่าบ่ายพรุ่งนี้นายว่างไหม?”
“ผมว่าง”
“โอ้! ดีเลย” เฉินยู่ซานกล่าวขณะนั่งอยู่ในหอพักของตน จากนั้นเธอก็กล่าวด้วยแววตาเปล่งประกาย “ฉันกับเพื่อนได้ตั๋วหนังมาสองใบที่งานมหาวิทยาลัย เราจะไปดูด้วยกัน แต่เธอทิ้งฉัน นายอยากไปดูหนังไหม?”
ดูหนัง?
เข้าท่า
ลู่โจวได้ยินมาว่าหนังเรื่องนี้เป็นผลงานใหม่ของโนแลน มันพึ่งเปิดตัวเร็วๆนี้ ลู่โจวตั้งหน้าตั้งตารอดูตั้งแต่เห็นเทรลเลอร์ภาพยนตร์ แต่เขาก็ยุ่งมากจนเกือบลืมไปเลย
สมบูรณ์แบบ เขาอยากผ่อนคลายอยู่พอดี
“ตกลง พรุ่งนี้บ่ายสองผมจะไปหาที่หน้าประตู”
“นายต้องมานะ! มีคนเทฉันแล้ว นายจะเทฉันไม่ได้! ว่าแต่ทำไมนายถึงหอบล่ะ?”
ลู่โจว “ผมกำลังเล่นบาส”
เฉินยู่ซานประหลาดใจ “นายเล่นบาสเป็นด้วยเหรอ?”
ลู่โจวตอบ “ผมก็แค่เล่นไปเรื่อย ไว้คุยกันใหม่”
“โอ้ โอเค ฉันต้องท่องศัพท์แล้ว บาย”
“บาย”
ลู่โจววางสายแล้วยัดโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า เขาจ้องมองสือช่างแล้วถาม “นายพูดว่าอะไรนะ?”
สือช่างมองลู่โจวแล้วเงียบ เขาไม่อยากพูด…
....................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 145 ฉันมาเรียนไม่ได้ด้วยซ้ำ
ความร้อนแรงของข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดก็ค่อยๆ ซาลง
ลู่โจวพอใจที่เห็นตัวเองถูกลบออกจากหน้าการค้นหาที่มาแรง
ในที่สุดเขาก็ไปห้องสมุดได้
เขาอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของการเขียนวิทยานิพนธ์ สิ่งเดียวที่เหลือคือการเรียบเรียงแก้ไข เขาคงสามารถเริ่มพรีเซนต์ได้ตอนกลางเดือนมีนา จากนั้นเขาก็จะได้รับใบปริญญาตอนสิ้นเดือนมีนาแล้วไปท้าทายปริญญาโทต่อ
ลู่โจวตื่นตอนเช้าแล้วไปห้องสมุด ก่อนที่เขาจะได้เข้าห้องสมุด ก็มีผู้หญิงคนนึงจำเขาได้
"เอ๊ะ คุณคือลู่โจว? ท่านเทพลู่โจว? ฉันก็อยู่เอกคณิตเหมือนกัน! คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม? วิทยานิพนธ์ของฉันถูกปฏิเสธตลอดเลย คุณช่วยดูให้ฉันหน่อยได้ไหม?"
ลู่โจวเห็นว่ามันค่อนข้างง่าย เขาจึงเต็มใจดูให้
"ที่นี่เลยเหรอ? คุณส่งมาให้ผมทางเมลไห-..."
อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะพูดจบก็มีคนมารายล้อมอย่างรวดเร็ว
"เป็นลู่โจว... สุดยอด เขาดูเด็กมาก"
"เชี่ย มันเป็นเขา!"
"คุณเตรียมสอบเข้าปริญญาโทเหมือนกันเหรอ? ทำไมคุณถึงมาห้องสมุดเช้าขนาดนี้?"
นักศึกษาปีสามเข้ามาถามอย่างตื่นเต้น "ท่านเทพลู่ ผมขอจับมือคุณได้ไหม?"
มือของลู่โจวถูกจับก่อนที่เขาจะได้ตอบด้วยซ้ำ
"ฉันได้ออร่าของท่านเทพแล้ว ฉันจะไม่ล้างมือก่อนเข้าสอบ!" ชายคนนั้นกล่าวหลังปล่อยมือลู่โจว จากนั้นเขาก็จากไปอย่างรวดเร็ว
ลู่โจว "???"
"นักศึกษาอัจฉริยะ คุณมีวีแชทไหม? ช่วยรับเพื่อนฉันหน่อยได้หรือเปล่า?"
"ท่านเทพ! คุณยังใช้สมุดพีชคณิตขั้นสูงกับคณิตวิเคราะห์อยู่ไหม? ผมขอซื้อต่อพันหยวน!"
"ฉันขอซื้อต่อพันห้า!"
ลู่โจว "???"
ฝูงชนเริ่มตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นลู่โจวจึงฉวยโอกาสหนีเข้าไปในประตูห้องสมุด
...
ห้องสมุดก็เหมือนกัน
ชื่อเสียงเขาบนอินเทอร์เน็ตอาจจางลงไปเล็กน้อย แต่ชื่อเสียงในมหาลัยยังอยู่
จากนั้นเขาก็ไปตึกคณิตแล้วหาห้องเรียนว่างๆ
เมื่อลู่โจวเจอที่นั่ง เขานั่งลงพร้อมถอนหายใจ เขาหยิบโน้ตบุ๊คออกมาจากกระเป๋า ขณะที่เขากำลังเรียบเรียงแก้ไข	วิทยานิพนธ์ หน้าต่างของเสี่ยวไอก็เด้งขึ้นมา
หน้าต่างที่เด้งขึ้นมามีบันทึกแชทของกลุ่มแชทการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์
พวกเขากำลังคุยเรื่องของเขาอยู่
ฉางชิง [...เทพมาก แก้ข้อคาดการณ์ของโจวเมื่อปีที่แล้ว พอมาปีนี้ก็แก้ข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดอีก]
เสียนจง [อ่า เขาเงียบเกินไป เขาไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เข้ากลุ่มแชทเรา]
เค่อตู้ [ถ้าเกิดเราส่งข้อความส่วนตัวไปล่ะ]
ชูชู [ไปไกลๆ เลย]
ฉางชิง [ฉันสงสัยว่าปีนี้เขาจะเข้าร่วมการแข่งขันการสร้างแบบจำลองไหม หวังว่าฉันจะเข้าทีมเขาได้นะ ฉันอยากได้รางวัล Higher Education Society Cup]
เดย์เดย์ [การแข่งขันการสร้างแบบจำลอง? เขาไม่ลงแข่งการแข่งขันของอเมริกาด้วยซ้ำ ทำไมเขาต้องลงแข่งในประเทศด้วย?]
ลู่โจวอ่านบันทึกแชทแล้วยิ้ม
เสี่ยวไอ [เจ้านายมีความสุขไหม (ยิ้ม)]
ลู่โจวยิ้มแล้วพิมพ์ [มีความสุข รอฉันเก็บเงินได้สองล้านหยวน ฉันจะซื้อบ้านใหม่ให้แก]
การปล่อยให้เอไอน้อยๆ ตัวนี้อยู่ในโน้ตบุ๊คขนาดเล็กนั้นค่อนข้างน่ารำคาญ เพราะมันทำให้ CPU ร้อนอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะเสียงพัดลมมันน่ารำคาญมาก
มหาลัยเตรียมมอบเงินให้เขาอีกล้านหยวนสำหรับการแก้ไขข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดได้
เขาถามคณบดีหลู่แล้ว เมื่อสัมภาษณ์ทีวีจบ อาจารย์ใหญ่สวี่จะเป็นคนมอบรางวัลให้เขา
บวกกับเงินเก็บเขา เขาอาจซื้อเครื่องเซิร์ฟเวอร์ตัวละสองล้านหยวนได้!
เสี่ยวไอ [มันเป็นสองล้านเก้าแสนหยวน]
ลู่โจว "..."
จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองทำให้เอไอตัวนี้เสียคน
เขาเรียบเรียงแก้ไขวิทยานิพนธ์เกือบชั่วโมงก่อนที่ผู้คนจะเริ่มเข้ามานั่งในห้องเรียน
เมื่อลู่โจวเงยหน้ามองบนโพเดียม เขาก็เห็นนักศึกษาปริญญาเอกหนุ่มสวมแว่นกำลังปรับโปรเจคเตอร์
มีคาบเรียนที่นี่เหรอ?
นักศึกษาปริญญาเอกสบตากับลู่โจว
เขาอึ้ง
ทันใดนั้นเสียงกริ่งก็ดังขึ้น
นักศึกษาปริญญาเอกไม่ได้พูดอะไร กลับกันเขากระแอมเบาๆแล้วเริ่มพรีเซนต์พาวเวอร์พอยนต์แทน
"วันนี้เราจะมาพูดถึงทฤษฎีจำนวนเบื้องต้น...ฉันจะแนะนำตัวก่อน ฉันชื่อหวังชื่อเจี๋ย ฉันยังเรียนปริญญาตรีในสาขาทฤษฎีจำนวน ถ้าพวกคุณสนใจสาขาทฤษฎีจำนวน ไปปรึกษาศาสตราจารย์หลี่จ้งชูได้ไม่ต้องเกรงใจ"
จากนั้นเขาก็เปิดหน้าถัดไป
นักเรียนมัธยมต้นส่วนใหญ่ก็รู้จักจำนวนเฉพาะและจำนวนธรรมชาติแล้ว
นี่ความวิเศษของทฤษฎีจำนวนอย่างแท้จริง
แม้ว่าข้อสรุปมากมายสามารถแสดงได้ด้วยคณิตศาสตร์พื้นฐาน แต่โดยไม่มีความรู้คณิตศาสตร์มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะศึกษาหรือพิสูจน์ข้อคาดการณ์เหล่านี้ในเชิงลึก
ลู่โจวเริ่มเหนื่อยเล็กน้อย เขาจึงปิดโน้ตบุ๊ค เขาอยากเห็นว่าผู้บรรยายพูดเรื่องอะไร
เขามองดูบนกระดานดำด้วยความสงสัย
[การมีส่วนร่วมของนักวิชาการจีนในสาขาจำนวนเฉพาะ
ทฤษฎีของโจว : เมื่อ 2^(2^n)<P<2^(2^(n+1)) MP มี 2^(n+1)-1 เป็นจำนวนเฉพาะ
ผู้นำเสนอ : โจวไห่จง
ผู้พิสูจน์ : ลู่โจว]
นี่ไม่ใช่ปัญหาหลัก
ปัญหาหลักก็คือบนพาวเวอร์พอยนต์มีรูปของลู่โจวด้วย
เมื่อลู่โจวเห็นรูป เขาก็หน้าแดง เขาอยากเอาหัวมุดคีย์บอร์ดจริงๆ
น่าอายมาก!
พวกเขาไปเอารูปนี้มาจากไหน! มันไม่ได้สะท้อนความหล่อที่แท้จริงของเขาเลย!
นี่้...
นี่มันยอมรับไม่ได้!
ลู่โจวไม่รู้จะทำยังไง
นักศึกษาปริญญาเอกบนเวทีก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเช่นกัน
บัดซบ!
ฉันได้รูปนี้มาจากในเน็ต ใครจะรู้ล่ะว่าคุณจะมาคลาสฉัน!
สไลด์ถัดไปของพาวเวอร์พอยนต์
มันเกี่ยวข้องกับลู่โจวเช่นกัน
[ข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝด
ข้อคาดการณ์ปอลิญักเสนอว่าจำนวนธรรมชาติทั้งหมด k มีจำนวนเฉพาะคู่แฝดเป็นจำนวนอนันต์ (P, P + 2K) กรณีของ K=1 คือการคาดเดาจำนวนเฉพาะคู่แฝด
พิสูจน์ : กำหนดให้ theta(n)=lnn เป็นจำนวนเฉพาะ กำหนดให้ theta(n)=0 เป็นจำนวนประกอบ ถ้าหากเราสามารถเลือกใช้ฟังก์ชันแลมบ์ดา(n)ได้อย่างถูกต้อง...
นักวิชาการจีนจางอี้ถังเสนอข้อพิสูจน์แนวคิดนี้ ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดในปัจจุบันคือ 246]
นักศึกษาที่กำลังนั่งอยู่แถวหน้าเห็นสไลด์นี้ก็ยกมือขึ้น
"อาจารย์ ผมคิดว่าข้อคาดการณ์นี้ถูกพิสูจน์ไปเมื่อสองวันก่อน"
นักศึกษาปริญญาเอกอายเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงกระแอมแล้วกล่าว "ฉันทำพาวเวอร์พอยนต์นี้เมื่อสองอาทิตย์ก่อน และฉันก็ลืมเปลี่ยน ข้อคาดการณ์นี้ถูกพิสูจน์โดยลู่โจวจากมหาลัยจินหลิงของเรา ขั้นตอนการพิสูจน์ที่เจาะจงนั้นยาวมาก ดังนั้นมันจึงไม่ได้ออกสอบ เอ่อ นอกจากนี้ลู่โจวยังนั่งอยู่ที่โต๊ะแถวสี่ในห้องของเราด้วยเหมือนกัน"
นักศึกษาปริญญาเอกยิ้มให้ลู่โจว
ทันใดนั้นทุกคนก็หันหน้าไปทางลู่โจว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งชายที่นั่งข้างลู่โจว ลูกตาของเขาแทบจะถลนออกมา
เขาอาจกำลังสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็น
ลู่โจวยิ้มให้นักศึกษาปริญญาเอกบนโพเดียมแล้วถอนหายใจ
ฉันมาเรียนไม่ได้ด้วยซ้ำ
จากนั้นไม่นาน คาบเรียนก็จบลง
ลู่โจวเก็บข้าวของแล้วจากไป
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 146 พูดบนเวที
หลังจากจบคลาสทฤษฎีจำนวน ลู่โจวก็ไปคลาสฟังก์ชันเชิงซ้อน เพราะยังไงเสียเขาก็ยังลงเรียนคลาสนี้ แถมรูมเมทเขาก็อยู่คลาสนี้ด้วย
ระหว่างคาบเรียน เมื่ออาจารย์เห็นเขาอยู่ในห้อง อาจารย์ได้บอกให้เขามาสอนแทน
ลู่โจวเริ่มพูดเรื่องระนาบเชิงซ้อนและทรงกลมรีมันน์ แม้ว่าเขาจะพูดในที่สาธารณะไม่เก่งนัก แต่มันก็ค่อยๆ ลื่นไหล
อย่างไรก็ตามเขามองข้ามความสามารถของผู้ฟังอย่างชัดเจน
ขณะที่เขาบรรยายบนเวที นักศึกษาที่กำลังฟังอยู่ต่างก็มึนงงไม่เข้าใจ
มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังตามการบรรยายเขาทัน ยกตัวอย่างหลัวรุ่นตง คนอื่นๆ อย่างหลิวรุ่ยแทบจะตามไม่ทันเลย
"...ฟังก์ชันการแปลงระหว่างพิกัดζและพิกัดξ..."
ลู่โจวเขียนบนกระดานดำอย่างต่อเนื่อง
คราวนี้มีไม่กี่คนเท่านั้นที่ตามเขาทัน
คนส่วนใหญ่เริ่มรู้สึกจนแต้ม
ยกตัวอย่างแม้แต่หลัวรุ่นตงก็จ้องมองกระดานดำด้วยสีหน้าสับสน
หลิวรุ่ยหยุดเขียนแล้วกระซิบกระซาบแทน
"เชี่ย มันคืออะไรเนี่ย?"
หวงกวงหมิงก็มองบนกระดานเช่นกัน
เขาไม่งง เพราะเขาไม่ได้ฟังเลย
"กวงหมิง นายเข้าใจไหม?"
หวงกวงหมิงส่ายหน้าแล้วกล่าว "ไม่ ลู่โจวไม่เข้าใจว่าเราโง่แค่ไหน"
หลิวรุ่ยชะงักไปชั่วครู่
เขาไม่รู้จะพูดอะไร
เมื่อลู่โจวเขียนบนกระดานดำเสร็จ เขาก็ยืนข้างๆ เพื่อปล่อยให้เพื่อนๆ นักศึกษาจดลงสมุด
นักศึกษาที่นั่งอยู่แถวหน้าต่างก็หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูป แต่นักศึกษาคนอื่นไม่ทำอะไรทั้งนั้น
ศาสตราจารย์เฒ่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มแล้ววางขวดสุญญากาศลง เขาเดินไปข้างลู่โจวแล้วกล่าว
"จำไว้ เรื่องนี้ออกสอบ"
นักศึกษาโอดโอย
เมื่อมองไปที่กระดานดำ นักศึกษาหลายคนก็ถือโทรศัพท์มาถ่ายรูปด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แต่ในใจพวกเขาต่างก็สิ้นหวัง
พวกเขาไม่อยากพูดอะไรนอกจากอุทานว่า'เชี่ย'
หลิวรุ่ยแทบเสียสติ หวงกวงหมิงจึงพูดกับเขา "เอาน่า ยังไงลู่โจวก็กลับมาหอ เดี๋ยวให้เขาสอนเราก็ได้"
หลิวรุ่ยไม่สนใจเขา
เขาไม่ได้เสียสติเพราะเนื้อหามันยาก
แต่มันเป็นเพราะ...
เขาพบแล้วว่าช่องว่างระหว่างเขากับลู่โจวมันกว้างแค่ไหน
...
ลู่โจวเข้าไปฟังคลาสเรียนไม่ได้ อย่างน้อยต้องไม่ใช่วิชาคณิตศาสตร์
หลังจากคลาสฟังก์ชันเชิงซ้อน ลู่โจวก็ไม่ได้ไปคลาสเรียนอีกเลย
ไม่มีคลาสปริญญาตรีไหนที่สอนเขาได้ เขาจึงไปห้องสมุดแทน
ประสบการณ์ในห้องสมุดของเขาก็ค่อยๆ ดีขึ้น
หลังปฏิเสธคำเชิญทำวิทยานิพนธ์ไปหลายคน ก็มีคนมากวนเขาน้อยลง
ท้ายที่สุดแล้วทุกคนก็มีเรื่องของตัวเองให้ทำ
พวกเขาไม่อาจตามติดลู่โจวได้ทั้งวัน
นี่อาจเป็นเพราะลู่โจวเลือกนั่งที่เงียบๆ ด้วยเช่นกัน
เขาทุ่มเททุกอย่างกับวิทยานิพนธ์
อันที่จริงการเขียนวิทยานิพนธ์เป็นกระบวนการเรียนรู้ที่แท้จริงสำหรับลู่โจว
เพื่อนำปริภูมิฮิลเบิร์ทเข้าสู่กลศาสตร์ควอนตัมและใช้ปัญหาทางคณิตศาสตร์เพื่อศึกษากฎการเคลื่อนที่ของอนุภาคขนาดเล็ก นอกจากนี้เขายังศึกษาวิทยานิพนธ์จำนวนมากและยังเข้าร่วมคลาสกลศาสตร์ควอนตัมขั้นสูงระดับบัณฑิตศึกษาหลายคลาสเช่นกัน
สาขาฟิสิกส์เชิงทฤษฎีของมหาลัยจินหลิงอยู่ในระดับสูง และคลาสเหล่านี้ก็สร้างแรงบันดาลใจให้ลู่โจวอย่างมาก
แน่นอนแม้ว่ากลศาสตร์ควอนตัมจะสุดยอด แต่คณิตศาสตร์ก็ยังเป็นวิชาหลักของเขา
ดังนั้นวิทยานิพนธ์ของเขาจึงใช้วิธีการทางคณิตศาสตร์มากกว่า
เขาแค่พูดถึงหัวข้อกลศาสตร์ควอนตัมเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
[วิธีการประมาณค่าแบบหนืดสำหรับปัญหาดุลยภาพและการส่งแบบไม่ขยายในปริภูมิฮิลเบิร์ท]
[บทคัดย่อ...]
บทคัดย่อเป็นขั้นตอนสุดท้ายของวิทยานิพนธ์
"ในที่สุดก็เสร็จ!"
ลู่โจวมองดูวิทยานิพนธ์แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นเขาก็เข้ามิติของระบบเพื่อตรวจสอบความคืบหน้าของภารกิจ
ภารกิจรางวัล : อ่านหนังสือ (13/50)
จากรายละเอียดภารกิจ เห็นได้ชัดว่าเขาทุ่มเทความพยายามไปมากแค่ไหน
โชคดีที่วิทยานิพนธ์เขาเสร็จแล้ว
ที่เหลือก็แค่ต้องส่งวิทยานิพนธ์ให้ศาสตราจารย์ถัง
จากนั้นเขาก็ไปพรีเซนต์พาวเวอร์พอยนต์
ส่วนการส่งวิทยานิพนธ์ เขาวางแผนจะส่งวิทยานิพนธ์ไปวารสาร[ฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์และทฤษฎีขั้นสูง]
วารสารนี้มุ่งเน้นที่ฟิสิกส์และคณิตศาสตร์เป็นหลัก มันมีปัจจัยกระทบสองจุดสามซึ่งไม่สูงนัก อย่างไรก็ตามเขาเลือกวารสารนี้เพราะมันเป็นวารสารหลักและค่อนข้างมีชื่อเสียง
หลังจากทำวิทยานิพนธ์จบการศึกษาเสร็จ ลู่โจวก็ไปออฟฟิศศาสตราจารย์ถัง เขาส่งงานปริญญาตรีชิ้นสุดท้ายในฐานะนักศึกษาปีสอง
ในออฟฟิศ...
ศาสตราจารย์ถังดูวิทยานิพนธ์ของลู่โจวผ่านๆ แล้วกล่าว "แนวคิดในวิทยานิพนธ์ของเธอค่อนข้างแปลกใหม่ มีการทับซ้อนกันมากมายระหว่างงานวิจัยปริภูมิฮิลเบิร์ทที่แท้จริงกับสาขาวิจัยของอาจารย์ แต่อาจารย์จะไม่ถามคำถามทางเทคนิคกับเธอที่นี่ พรีเซนต์ให้ดีล่ะ"
ลู่โจวพยักหน้าอย่างสุภาพ "สนับสนุนผมด้วยครับศาสตราจารย์"
ศาสตราจารย์ถังยิ้มแล้วกล่าว "โอ้ เธอกลัวคำถามของอาจารย์ด้วยเหรอ? จำไว้ว่าให้พยายามพรีเซนต์พาวเวอร์พอยนต์ให้ดี มีผู้ตัดสินค่อนข้างมากที่อยากมาถามคำถามเธอ"
ลู่โจวกระแอม "ศาสตราจารย์ โปรดเมตตาผมด้วย"
"อาจารย์แค่ถามสองสามข้อเท่านั้น" ศาสตราจารย์ถังกล่าวพร้อมกับโบกมือด้วยรอยยิ้ม "คณบดีฉินกับอาจารย์เมตตาเธอแน่นอน แต่ศาสตราจารย์อีกสองท่านไม่แน่"
ลู่โจวถามอย่างระมัดระวัง "ผมถามได้ไหมครับว่าอีกสองท่านเป็นใคร?"
ศาสตราจารย์ถังกล่าว "ได้สิ คนหนึ่งเป็นนักวิชาการหรูเสินเจียนจากมหาวิทยาลัยของเรา อีกคนคือเซี่ยงหัวหนานจากสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน"
เชี่ย!
แม้ว่าลู่โจวจะไม่ได้ยินเรื่องเซี่ยงหัวหนานมามากนัก แต่เขาก็รู้ว่าคนๆ นี้คือรองผู้อำนวยการของสมาคมคณิตศาสตร์ 	พูดง่ายๆ เขาคือคนที่มีชื่อเสียงในกลุ่มพีชคณิตและการวิเคราะห์เชิงฟังก์ชัน
ส่วนนักวิชาการหรูเสินเจียน
เขาเป็นสมาชิกกลุ่มความร่วมมือระหว่างประเทศอย่าง BESIII[footnoteRef:1] และ LHCb[footnoteRef:2] ในปี สองศูนย์หนึ่งสาม เขาค้นพบสถานะ Zc(3900)[footnoteRef:3]สี่ควาร์กในการทดสอบเครื่องเร่งอนุภาคเซี่ยงไฮ้ การค้นพบครั้งนี้ได้รับขนานนามว่าเป็นการค้นพบทางฟิสิกส์สิบอันดับแรกของโลกแห่งปี [1:  BESIII เป็นการทดลองทางฟิสิกส์ของอนุภาคที่ Beijing Electron – Positron Collider II ที่สถาบันฟิสิกส์พลังงานสูง มันถูกออกแบบมาเพื่อศึกษาฟิสิกส์ของเสน่ห์]  [2:  การทดลอง LHCb เป็นหนึ่งในแปดการทดลองของเครื่องตรวจจับฟิสิกส์อนุภาคที่รวบรวมข้อมูลที่ Large Hadron Collider]  [3:  เป็นฮาดรอนซึ่งเป็นอนุภาคของอะตอมที่ทำจากควาร์กซึ่งเชื่อกันว่าเป็น tetraquark แรกที่ได้รับการทดลอง]
แม้ว่ามันจะเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่คนดังสองคนสละเวลามาโต้แย้งวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาปริญญาตรี แต่ลู่โจวรู้สึกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ฉันแค่อยากได้ใบประกาศนียบัตรปริญญาตรี แต่ฉันไม่อยากได้แบบนี้...
ลู่โจวรู้สึกกระวนกระวาย
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 147 ชีวิตย่อมพบกับความโศกเศร้าเสียใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ผู้ตัดสินการพรีเซนต์ระดับนักวิชาการกำลังจะมาถึง
ไม่มีใครได้รับการปฏิบัติเช่นนี้อีกแล้ว
ลู่โจวอดรู้สึกกดดันไม่ได้
จะว่าไปคนนอกมาเป็นคนตัดสินได้ด้วยเหรอ?
หรูเสินเจียนเป็นสมาชิกสาขาฟิสิกส์ของมหาลัยจินหลิง แต่เซี่ยงหัวหนานมาจากสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน
แต่ถ้าลองมาคิดดูดีๆ ถ้ามีคนใหญ่คนโตแบบนี้มา มหาลัยคงไม่ปฏิเสธแน่นอน
ยังมีอีกหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะถึงวันพรีเซนต์
ก่อนหน้านั้นก็มีการสัมภาษณ์รอลู่โจวอยู่
หลังสัมภาษณ์ อาจารย์ใหญ่สวี่ก็จะให้รางวัลหนึ่งล้านหยวนแก่เขาด้วยตนเอง
ลู่โจวประหลาดใจที่เห็นว่าสถานีโทรทัศน์ซูโจวเป็นคนที่มาสัมภาษณ์
ลู่โจวไม่เข้าใจข้อตกลงนี้
เขาคิดว่ามันคงน่ากระอักกระอ่วนที่เห็นนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์ซูโจว แต่ไม่เพียงแค่นักข่าวจะมาเท่านั้น แม้แต่ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ซูโจวก็มาด้วยเช่นกัน
เมื่อผู้อำนวยการหลี่พบลู่โจว เขาก็เดินเข้ามาจับมือ
"ลู่โจว ผมต้องขอโทษด้วย! มันเป็นความผิดของพวกเราเองที่ไม่ตรวจสอบเนื้อหาของรายการ เราได้พบบุคคลที่เกี่ยวข้องแล้วไล่เขาออกแล้ว เราหวังว่าคุณจะยกโทษให้เรา!"
ลู่โจวไม่ค่อยได้เตรียมใจกับคำพูดสุภาพของผู้อำนวยการหลี่นัก
พูดตามตรงเขาไม่ได้ขุ่นแค้นอะไรกับสถานีโทรทัศน์ซูโจว
หลังจากเกิดปัญหาขโมยผลงาน บุคคลที่เกี่ยวข้องก็ถูกลงโทษไปแล้ว
ตอนนี้ผู้อำนวยการยังมาขอโทษด้วยตัวเองอีก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นที่ต้องขุ่นเคืองอีก
ลู่โจวยิ้ม "ไม่เป็นไรครับผู้อำนวยการหลี่ ผมพอใจกับบทลงโทษของสถานีโทรทัศน์แล้ว เรื่องมันก็จบแล้ว ปล่อยมันผ่านไปเถอะครับ"
ผู้อำนวยการหลี่ยิ้ม "ในนามของสถานีโทรทัศน์ซูโจว พวกเราขอขอบคุณสำหรับการให้อภัยของคุณ"
เขาหยุดชั่วครู่ก่อนจะพูดกับนักข่าว
"เสี่ยวหวัง เริ่มสัมภาษณ์ได้เลย"
"ครับผู้อำนวยการตู่"
นักข่าวเสี่ยวหวังยิ้มแล้วเดินเข้ามา
ไม่นานการสัมภาษณ์ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
ตัดสินจากการสัมภาษณ์ สถานีโทรทัศน์ซูโจวดีต่อลู่โจวไม่เลว พวกเขาไม่ถามคำถามอะไรยากๆ เลย
พอมาถึงตอนท้ายของการสัมภาษณ์ ในที่สุดลู่โจวก็รู้แล้วว่าทำไมมหาวิทยาลัยถึงให้เขามาสัมภาษณ์
นี่เป็นการประชาสัมพันธ์ให้ทั้งมหาลัยและสถานีโทรทัศน์ซูโจว
หลังจบการสัมภาษณ์...
อาจารย์ใหญ่สวี่ของมหาวิทยาลัยจินหลิงกับลู่โจวก็ยืนด้วยกันอยู่หน้ากล้องและถือเช็ค ICBC[footnoteRef:1] หนึ่งล้านหยวนอยู่ในมือ [1:  ธนาคารเพื่อการอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ของจีน]
หนึ่งล้านหยวนนี้จะถูกเก็บไว้ซื้อบ้านใหม่ให้เสี่ยวไอ
...
ตอนกลางคืนลู่โจวทานมื้อเย็นที่โรงอาหารก่อนจะกลับไปที่หอพัก จากนั้นเขานั่งอยู่หน้าคอมแล้วเริ่มแก้ไขพาวเวอร์พอยนต์
เขารู้ว่าการพรีเซนต์ครั้งนี้ไม่ได้เรียบง่าย แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงนักศึกษาปริญญาตรี แต่นักวิชาการทั้งสองก็คงไม่อ่อนข้อให้เขา
ดังนั้นลู่โจวจึงต้องเตรียมตัวตอบคำถามที่เป็นไปได้ทั้งหมดที่เกี่ยวกับวิทยานิพนธ์ของเขา
ขั้นตอนนี้เป็นอะไรที่เหนื่อยที่สุด
รูมเมททั้งสามก็กลับมาจากคลาสเรียนแล้ว
สายตาของหวงกวงหมิงเฉียบแหลมมาก เมื่อเห็นลู่โจวกำลังทำพาวเวอร์พอยนต์ เขาจึงมองดูอย่างสงสัย
"โจว นายทำอะไรอยู่?"
ลู่โจวคิดแล้วตอบ "ทำพาวเวอร์พอยนต์ไปตอบข้อโต้แย้งของวิทยานิพนธ์"
หลิวรุ่ยถอดกระเป๋าสะพายแล้วกล่าว "ตอบข้อโต้แย้ง?"
ลู่โจวพยักหน้า "ใช่ พรีเซนต์จบการศึกษา"
หอพักเริ่มเงียบ
ลู่โจวถอนหายใจเงียบๆ
เขาจงใจหลีกเลี่ยงปัญหานี้ แต่เขารู้ว่าสักวันเขาก็ต้องบอกเพื่อนๆ นี่แหละชีวิต การแยกจากกันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
น่าเสียดายที่การแยกจากกันครั้งนี้มาเร็วเกินไป
หวงกวงหมิงฝืนยิ้ม "อันที่จริง...เราพอเดาได้ เราพูดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว ยังไงก็โชคดีนะ!"
สือช่างจับบ่าลู่โจว "โชคดี"
หลิวรุ่ยไม่ได้พูดอะไร
ครั้งนี้เขาไม่ได้อิจฉา
เขาเห็นลู่โจวเป็นศัตรูมาเสมอ และพอใจกับความซวยของลู่โจว แต่ในใจเขา เขาก็ยังเห็นลู่โจวเป็นเพื่อน นี่เป็นเหตุผลที่เขาไม่แสดงความอิจฉาออกมาโจ่งแจ้ง
บางทีนี่คือมิตรภาพ?
แต่ถึงกระนั้นเขาก็พูดคำว่าโชคดีไม่ออก
ลู่โจวรู้สึกถึงบรรยากาศที่หนักหน่วง เขายิ้มแล้วกล่าว "มันก็แค่พรีเซนต์จบการศึกษา ฉันก็ยังนั่งอยู่ตรงนี้ ฉันไม่ได้ตายสักหน่อย หลังพรีเซนต์จบ ฉันจะเลี้ยงข้าวพวกนาย"
หวงกวงหมิงกล่าว "ไม่ต้อง ให้เราเลี้ยงนายบ้าง"
สือช่างถอนหายใจ "ใช่ลู่โจว สองเทอมมานี้นายเลี้ยงข้าวเราบ่อยแล้ว วันฉลองจบการศึกษา พวกเราจะเลี้ยงนายเอง"
หลิวรุ่ยพยักหน้า "ใช่ เราจะเลี้ยงนาย"
ลู่โจวตอบ "ไม่ต้องก็ได้ พวกเราเป็นเพื่อนกัน นายกำลังทำให้ฉันเครียด..."
สือช่างกล่าว "ดีแล้วที่เครียด นายจะได้ไม่ลืมเรา นอกจากนี้จำได้ไหมว่านายทำให้เราเครียดแค่ไหน?"
เพื่อนๆ อีกสองคนก็พยักหน้า
เชี่ย
ไม่เอาแบบนี้สิ
ทำไมพวกเขาถึงดื้อด้านแบบนี้?
ลู่โจวไม่รู้จะพูดอะไร ทันใดนั้นเองโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น
เมื่อลู่โจวเห็นชื่อคนที่โทรมา เขาก็โล่งอก
มันเป็นพ่อเขา
"ฉันต้องไปรับโทรศัพท์"
ลู่โจวเดินไปที่ระเบียงแล้วปิดประตูระเบียง
ลู่โจวสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วรับสาย
"ฮัลโหล?"
เสียงของลู่ปังกั๋วดังผ่านโทรศัพท์ "ลูก ข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดคืออะไร?"
เมื่อลู่โจวได้ยินเสียงของพ่อ เขาก็รู้สึกดีขึ้น
เขายิ้มแล้วตอบ "พ่อ พ่อไม่จำเป็นต้องเข้าใจหรอก แค่รู้ว่าลูกชายของพ่อสุดยอดก็พอ"
ลู่ปังกั๋ว "นั่นสิ พ่อพึ่งเห็นบนทีวี พ่อเลยมาถาม ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว ระวังเป็นหวัดแล้วอย่าลืมใส่เสื้อผ้าหนาๆ ล่ะ"
ลู่โจว "ผมไม่เป็นไรครับ พ่อกับแม่แหละอย่าลืมดูแลสุภาพด้วย"
ลู่ปังกั๋วยิ้ม "พ่อกับแม่แข็งแรงดี แม่ทำกับข้าวอยู่ในครัว อยากคุยกับแม่ไหม?"
ลู่โจวยิ้ม "ครับ..."
"..."
เขาคุยโทรศัพท์กว่ายี่สิบนาที
จากนั้นลู่โจวก็เอนตัวพิงระเบียงแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่เงียบๆ
เขาจ้องมองดวงดาวบนท้องฟ้าเป็นเวลานานโดยไม่รู้ตัว...
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 148 พรีเซนต์จบการศึกษา
หลังจากเตรียมตัวนาน ในที่สุดวันพรีเซนต์ก็มาถึง
มีผู้ตัดสินอยู่สี่คน
นอกจากคณบดีฉินจากสาขาคณิตศาสตร์ ศาสตราจารย์ถังก็อยู่เช่นกัน
ปกติแล้วจะมีระบบหลีกเลี่ยงเพื่อความเป็นธรรม แต่สำหรับลู่โจว กระบวนการพรีเซนต์ของเขาแตกต่างจากนักศึกษาทั่วไป เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้จึงไม่สำคัญ
นอกจากทั้งสองคนที่ลู่โจวรู้จัก ก็ยังมีคนอีกสองคน หรูเสินเจียนจากมหาวิทยาลัยจินหลิงและเซี่ยงหัวหนานจากสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน
สองคนนี้เป็นคนมีชื่อเสียง ลู่โจวเคยได้ยินชื่อของพวกเขามาก่อน
ลู่โจวยืนบนโพเดียมด้วยท่าทางสบายๆ
เขาเตรียมตัวมานาน ดังนั้นจึงไม่กังวลเลย
การพรีเซนต์พาวเวอร์พอยนต์ก็เริ่มขึ้น
ลู่โจวแนะนำตัวแล้วเริ่มพูดถึงวิทยานิพนธ์ของตน เขาพูดถึงประเด็นหลักพอสังเขปแล้วสรุปวิทยานิพนธ์
กระบวนการสั้นมาก มันใช้เวลาราวห้านาทีเท่านั้น
ต่อไปเป็นขั้นตอนการถามตอบที่สำคัญ!
เซี่ยงหัวหนานมองลู่โจว
"หน้าที่ห้าของวิทยานิพนธ์ ฉันสังเกตว่าเธอพูดถึง C เป็นเซตย่อยปิดคอนเวกซ์ของปริภูมิฮิลเบิร์ท... ตรงนี้หมายความว่ายังไง? เธออธิบายรายละเอียดได้ไหม?"
ปกติแล้วผู้ตัดสินวิทยานิพนธ์จบการศึกษาของนักศึกษาปริญญาตรีจะไม่ถามคำถามทางเทคนิคแบบนี้ อย่างไรก็ตามลู่โจวไม่ใช่นักศึกษาธรรมดา และผู้ตัดสินก็ไม่ใช่ผู้ตัดสินธรรมดา
ดังนั้นคำถามจึงไม่ธรรมดาเช่นกัน
ลู่โจวไม่จำเป็นต้องกลับไปอ่านวิทยานิพนธ์ของตน เขาจำที่เขาเขียนหน้าที่ห้าได้
"ลำดับ {xn} ใช้เพื่อพิสูจน์'8'ลู่เข้าอย่างเข้มไปยังจุดตรึง T และจุดนี้เป็นทางออกเดียวสำหรับอสมการการแปรผัน V ผมใช้กระดานได้ไหม? มันอธิบายเป็นคำพูดยาก"
ศาสตราจารย์เซี่ยงหัวหนานยิ้มแล้วกล่าว "ได้สิ"
ปกติแล้วคำขอแบบนี้จะไม่ได้รับการอนุญาต
ลู่โจวหยิบชอล์กแล้วเริ่มเขียนบนกระดานดำ
[x1∈C, x(n+1)=αn·f·xn+βn·xn+γn·T·xn, n≥1 โดยที่  f:C→C ...]
เซี่ยงหัวหนานยิ้มแล้วพยักหน้า "ไม่เลว"
แม้จะวัดตามมาตรฐานปริญญาเอก คำตอบนี้ก็ยังสูงพอ
อย่างน้อยเขาก็พึงพอใจกับคำตอบนี้มาก
ศาสตราจารย์หรูเสินเจียนกล่าว "ฉันขอถามสักสองสามข้อบ้าง"
ลู่โจวตอบ "ศาสตราจารย์ เชิญเลยครับ"
ศาสตราจารย์หรูเสินเจียนกล่าว "ฉันสังเกตเห็นเธอพูดถึงในวิทยานิพนธ์ว่า ด้วยการใช้เซตอัลกอริทึมแบบทำซ้ำแบบหนืด มันยังใช้ศึกษาวิธีแก้ปัญหาของตัวดำเนินการแบบสุ่มไม่เชิงเส้นในปริภูมิบานาค นี่ใช้เป็นเครื่องมือสำหรับกลศาสตร์ควอนตัมได้เช่นกัน มันคล้ายกับอัลกอริทึมที่ศาสตราจารย์โคซากิประเทศญี่ปุ่นพูดถึงตอนที่เขาแนะนำภาพแบบไม่ขยายในปี สองศูนย์ศูนย์แปด แต่เธอไม่ได้ขยายหัวข้อพื้นฐานนี้ ทำไมงั้นเหรอ?"
ลู่โจวประหลาดใจกับคำถามนี้
'ทำไม'หมายความว่ายังไงกัน?
เพราะเป้าหมายของวิทยานิพนธ์นี้ไม่ใช่เรื่องนี้อ่ะสิ!
ลู่โจวกระแอมแล้วกล่าว "เพราะการขยายหัวข้อนี้นับเป็นวิทยานิพนธ์ในตัวของมันเอง วิทยานิพนธ์นี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับปัญหาคณิตศาสตร์เท่านั้น แม้ว่าจะมีการอ้างอิงถึงการประยุกต์ใช้กลศาสตร์ควอนตัม แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก"
ปัญหาทางวิชาการนั้นไม่มีที่สิ้นสุด และทุกอย่างก็ขยายต่อไปได้อีก เขาจึงเอ่ยถึงการประยุกต์ใช้แบบสั้นๆ เท่านั้น
หรูเสินเจียนส่ายหน้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเน้นย้ำ "นี่ไม่ใช่ความคิดที่นักวิชาการพึงมี เธอควรมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้อย่างสมบูรณ์แบบ ถ้าเธอค้นพบความเป็นไปได้นี้ ทำไมเธอถึงไม่ขยายต่อไปล่ะ?"
ศาสตราจารย์เซียงหัวหนานพลันเผยรอยยิ้มออกมา "เฒ่าหรู หยุดทำให้ลู่โจวลำบากใจได้แล้ว คนที่เก่งคณิตไม่จำเป็นต้องเก่งฟิสิกส์ ฉันคิดว่าลู่โจวเหมาะกับการวิจัยคณิตศาสตร์มากกว่า"
หรูเสินเจียนกล่าว "ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันหมายความว่าถ้าเขาสนใจ เขามาเป็นศิษย์ฉันได้ การเคลื่อนที่ของอนุภาคขนาดเล็กต้องใช้ปริภูมิฮิลเบิร์ตในการควบคุม ในทำนองเดียวกันการสังเกตอนุภาคขนาดเล็กจะทำให้เกิดแรงบันดาลใจอย่างมากในสาขาคณิตศาสตร์!"
ศาสตราจารย์เซี่ยงส่ายหน้า "ด้วยความเคารพ ฉันไม่เห็นด้วย ฉันได้ศึกษาทฤษฎีกลุ่มย่อยและสมการ Yang-Baxter แม้ว่าคณิตศาสตร์จะใช้เป็นเครื่องมือวิจัยฟิสิกส์ได้ แต่คณิตศาสตร์ก็เป็นเครื่องมือในตัวของมันเอง ฟิสิกส์และคณิตศาสตร์เป็นสองสิ่งที่แตกต่างกัน"
ศาสตราจารย์เซียงยิ้มแล้วมองลู่โจวก่อนจะกล่าว "เหมือนกับที่ศาสตราจารย์หรูกล่าว ถ้าเธอค้นพบความเป็นไปได้ ทำไมเธอถึงไม่ขยายมันต่อล่ะ? ถ้าเธอสนใจ สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีนมีโปรเจกต์วิจัยที่คล้ายกัน..."
คณบดีฉินขัดจังหวะ "ในสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีนมีอัจฉริยะอยู่มากมายแล้ว อย่าขโมยของเราไป"
ศาสตราจารย์เซี่ยงหัวหนานยิ้ม "ขโมยอะไร? ฉันแค่มอบข้อเสนอ"
ศาสตราจารย์ถังยิ้ม "ยังมีเวลาเหลือ มาโต้แย้งวิทยานิพนธ์ต่อเถอะ"
อันที่จริงมันไม่มีอะไรถามแล้ว
ระดับของวิทยานิพนธ์สูงเกินไปสำหรับวิทยานิพนธ์ปริญญาตรี
การพรีเซนต์และโต้แย้งวิทยานิพนธ์เป็นแค่การทดสอบระดับของนักศึกษา ซึ่งในครั้งนี้เห็นได้ชัดว่ามันไม่จำเป็น
"ถามอะไรอีก? ช่างพิธีการพวกนั้นเถอะ!" ศาสตราจารย์เซี่ยงกล่าวด้วยรอยยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน
เขามองลู่โจวแล้วพยักหน้า "ผลงานของเธอในเรื่องการวิเคราะห์เชิงฟังก์ชันทำให้ฉันประหลาดใจ ฉันไม่ค่อยได้เห็นนักศึกษาปริญญาตรีที่ตอบได้ดีแบบนี้มากนัก"
ลู่โจวกล่าวอย่างจริงใจ "ขอบคุณครับศาสตราจารย์"
ศาสตราจารย์เซี่ยงหัวหนานกล่าว "ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน การพรีเซนต์จบลงแล้ว เธอไปได้แล้ว"
ลู่โจวมองศาสตราจารย์ถัง
ศาสตราจารย์ถังพยักหน้าแล้วกล่าว "เธอไปได้แล้ว เราจะแจ้งผลให้เธอทราบในไม่ช้า"
หลังจากจบการพรีเซนต์ ปกตินักศึกษาจะรอผู้ตัดสินแลกเปลี่ยนความเห็นแล้วมอบคะแนนให้จากร้อยคะแนน
และลู่โจวก็ผ่านอย่างไม่ต้องสงสัย
ถ้าเขาไม่ผ่าน งั้นก็คงไม่มีใครในมหาวิทยาลัยผ่านแล้วแหละ
ลู่โจวสงสัยว่าเขาจะได้คะแนนเท่าไหร่
เมื่อลู่โจวออกไป ห้องเรียนก็เงียบ
ศาสตราจารย์เซี่ยงมองศาสตราจารย์ถังแล้วยิ้ม "เฒ่าถัง ฉันไม่ได้รับศิษย์มาหลายปีแล้ว ฉันกำลังจะเกษียณ และฉันก็อยากหาคนมาสืบทอดวิชา...เรามาทำข้อตกลงกันไหม?"
ศาสตราจารย์ถังยิ้มแล้วมองเพื่อนเก่า "ถามฉันก็ไม่มีประโยชน์ ฉันไม่สนว่าเด็กคนนี้จะไปไหน ไปถามเฒ่าฉินสิ"
คณบดีฉินยิ้มแล้วขัดจังหวะ "อย่าแม้แต่จะคิด!"
ศาสตราจารย์เซี่ยงหัวหนานส่ายหน้า "เห็นแก่ตัว"
เขาแค่พูดเล่น มันคงเป็นปาฏิหาริย์แล้วที่มหาวิทยาลัยจินหลิงจะปล่อยลู่โจวไป
แต่อย่างน้อย เขาก็เติมเต็มความอยากรู้อยากเห็นของตนแล้ว
ศาสตราจารย์หวังอี้ผิงโม้ให้เขาฟังว่ามหาวิทยาลัยจินหลิงมีเด็กอัจฉริยะอยู่คนนึงที่อาจได้เหรียญฟิลด์
ตอนแรกเขาไม่เชื่อ
แต่พอมาถึงวันนี้เขาก็มั่นใจ
ศาสตราจารย์เซี่ยงอดคิดไม่ได้ 'นักวิชาการหนุ่มแบบนี้ โชคดีมาก'
อันที่จริงต่อให้ลู่โจวปฏิเสธข้อเสนอเขา มันก็ไม่สำคัญนัก
ด้วยอายุของเขา เขาจึงไม่แยแสอะไรหลายอย่าง
และส่วนเรื่องที่เขารู้สึกแยแสนั้น...
เขาเชื่อว่าจะมีโอกาสได้เห็นมัน
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 149 พิธีสำเร็จการศึกษาแบบส่วนตัว
คะแนนการพรีเซนต์ก็ออกมาอย่างรวดเร็ว
มันคือ หนึ่งร้อยคะแนน เป็นคะแนนเต็ม
เนื่องจากมีสองนักวิชาการที่เอ่ยชมเชย พวกเขาจะไม่ให้คะแนนเต็มได้ยังไง?
อันที่จริงการพรีเซนต์ของเขาเหนือกว่านักศึกษาปริญญาตรีเสียอีก
มหาลัยไม่ได้ทำเรื่องทำนองว่า'หักคะแนนเพื่อไม่ให้นักศึกษาหยิ่ง'อะไรแบบนั้น เพราะมันไม่ได้มีความหมายต่อลู่โจว
ท้ายที่สุดแล้วลู่โจวก็คู่ควรที่จะหยิ่ง
อย่างไรก็ตามคะแนนเต็มไม่ได้สำคัญมากนัก เพราะคะแนนสูงกว่า เก้าสิบก็ได้รับตราประทับ'ยอดเยี่ยม'แล้ว
แม้ว่ามันจะเป็นไปตามคาด แต่ลู่โจวก็ยังโล่งอกที่ได้ยินว่าคะแนนเต็ม
ถ้าเกิดเขาได้ เก้าสิบเก้าคะแนนขึ้นมา โรคย้ำคิดย้ำทำของเขาคงทำให้เขานอนไม่หลับไปหลายวัน
เมื่อใบปริญญาออกมา ศาสตราจารย์ถังกับคณบดีฉินก็เป็นคนมอบให้ นอกจากนี้คณบดีหลู่จากสาขาคณิตศาสตร์ประยุกต์และศาสตราจารย์หลิวก็มาร่วมแสดงความยินดีกับเขาเช่นกัน
มีนักศึกษาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เข้าร่วมพิธีสำเร็จการศึกษา นั่นก็คือลู่โจว
พวกเขายืนอยู่ในห้องประชุมมหาลัย
คณบดีฉินของสาขาคณิตศาสตร์มอบใบปริญญาให้ลู่โจวอย่างเคร่งขรึม
"ลู่โจว เธอทำได้ดี เธอสำเร็จหน่วยกิตทั้งหมดของมหาลัยแล้ว"
"หลังจากตรวจสอบและประเมินผลจากคณาจารย์ของมหาลัยแล้ว เธอจะได้รับการอนุมัติให้สำเร็จการศึกษาล่วงหน้าและได้รับใบปริญญาตรีสาขาวิทยาศาสตร์และอนุปริญญาสาขาคณิตศาสตร์ประยุกต์จากมหาลัยจินหลิง"
"ฉันหวังว่าเธอจะสามารถปีนขึ้นไปบนเส้นทางแห่งวิชาการที่สูงขึ้น และสร้างเกียรติยศให้มากขึ้น!"
ลู่โจวรับประกาศนียบัตรแล้วกล่าว "ขอบคุณมหาลัยจินหลิงมากครับที่ปลูกฝังผมมา ผมจะจดจำคำสั่งสอนของศาสตราจารย์ไว้ในใจ!"
คณบดีฉินยิ้มแล้วพยักหน้า "ขอแสดงความยินดีกับการสำเร็จการศึกษาของเธอ เธอจะได้พักสองสามวัน จากนั้นก็ลงทะเบียนเรียนปริญญาโท ไปคิดทิศทางที่เธออยากวิจัยและศาสตราจารย์คนไหนที่เธออยากวิจัยด้วย"
ลู่โจวยิ้ม "ครับ"
หลังจบพิธี นักศึกษาจากสภานักศึกษาก็มาทำความสะอาดหอประชุม
ลู่โจวกำลังจะคุยกับศาสตราจารย์ถัง แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาหาเขา
หลินอวี่เซียงสวมชุดขาวเดินยิ้มให้เขาแล้วกล่าว "ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้ใบปริญญาแล้ว สงสัยฉันต้องเรียกคุณว่ารุ่นพี่ลู่แทนแล้วสิ~"
ลู่โจวยิ้มอย่างสุภาพ "ขอบคุณครับ"
หลินอวี่เซียงกล่าว "เอ่อ ลู่โจว เดี๋ยวคุณว่างไหม?"
ลู่โจวคิดชั่วครู่ก่อนจะตอบ "ผมน่าจะไม่ว่าง เพราะดูเหมือนยังมีเรื่องต้องทำ"
หลินอวี่เซียง "...?"
...
ลู่โจวถืออนุปริญญาและปริญญาตรีแล้วไปออฟฟิศศาสตราจารย์ถัง
ก่อนที่ศาสตราจารย์ถังจะได้พูด นักศึกษาปริญญาโทที่ดูผอมบางก็ลุกขึ้นแล้วมาเทน้ำชาให้
"คุณครับ นี่น้ำชาครับ"
ลู่โจวแทบรู้สึกเขินอายที่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้
"ขอบคุณครับ"
"ด้วยความยินดี หวังว่าสักวันเราจะได้ร่วมงานกัน" นักศึกษาปริญญาโทกล่าว จากนั้นเขาก็นั่งลงแล้วทำงานวิจัยของตนเองต่อ
ศาสตราจารย์ถังมองลู่โจวแล้วถาม "ทำไมเธอไม่ฉลองกับเพื่อนล่ะ? เธอมาทำไรที่นี่?"
ลู่โจวยิ้มแล้วกล่าว "คือแบบนี้ครับ ศาสตราจารย์ถัง ผมอยากเป็นศิษย์ปริญญาโทของศาสตราจารย์ ไม่รู้ว่าศาสตราจารย์มีเวลาไ-..."
ก่อนที่ลู่โจวจะพูดจบ ศาสตราจารย์ถังก็ขัดจังหวะ
"อย่ามาถามอาจารย์ อาจารย์ไม่ยอมรับเธอ"
ลู่โจวแปลกใจกับคำตอบ เขาไม่เข้าใจว่าทำไม
ศาสตราจารย์ถังดูสีหน้าสับสนของลู่โจวแล้วยิ้ม "เพราะว่า ด้วยความสามารถของเธอ เธอสามารถวิจัยได้ด้วยตนเอง พูดตามตรงในสาขาการวิเคราะห์เชิงฟังก์ชัน อาจารย์ไม่มีอะไรจะสอนเธอแล้ว ส่วนทฤษฎีจำนวนมันก็ไม่ใช่สายของอาจารย์ เธอต้องวิจัยด้วยตัวเอง และคนอื่นก็สอนเธอไม่ได้"
"แต่..."
ลู่โจวอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ถูกศาสตราจารย์ถังขัดจังหวะอีกครั้ง
ศาสตราจารย์ถังถอนหายใจ "จะว่าไป มันน่าละอายใจที่จะพูดว่าในฐานะหนึ่งในมหาลัยที่ดีที่สุดในเอเชีย ไม่มีนักวิชาการคนไหนที่ช่วยเธอได้เลย อาจารย์หวังว่าอาจารย์จะแนะนำคนให้เธอได้ แต่โชคร้ายสาขาคณิตศาสตร์ของมหาลัยจินหลิงช่วยเธอไม่ได้ เธอต้องไปเวทีที่สูงขึ้นเพื่อทำวิจัยทางวิทยาศาสตร์"
ลู่โจวไม่ได้พูดอะไรเลย
ศาสตราจารย์ถังก็กล่าวต่อ "โลกวิชาการในประเทศนั้นแข็งแกร่งมาก เธออาจไม่ได้สัมผัสหรือรู้สึก แต่จากความเร็วพัฒนาของเธอ อาจารย์เชื่อว่าเธอจะได้เห็นในเร็วๆนี้"
"อาจารย์สอนมานานหลายปีแล้ว นอกจากเรื่องวิชาการ อาจารย์ช่วยอะไรเธอไม่ได้จริงๆ อาจารย์อาจทำให้เธอเสียเวลาด้วยซ้ำ ถ้าเธออยากเรียนต่อในประเทศ นักวิชาการหรูเสินเจียนก็เป็นตัวเลือกที่ดี แต่เธอไม่อยากเรียนฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ใช่ไหม? เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว อาจารย์คิดว่าเธอคงไม่จำเป็นต้องได้คำแนะนำจากอาจารย์แล้ว อนาคตของเธอ เธอต้องเลือกเอง"
ลู่โจวไม่ได้พูดอะไรพักใหญ่ๆ เพราะเขาไม่รู้จะพูดอะไร
สักพักเขาก็กล่าว "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ... ผมจะพิจารณาคำแนะนำของศาสตราจารย์อย่างจริงจัง"
"เอาล่ะ เก็บไปคิดเถอะ แต่จำไว้ เธอเป็นศิษย์อาจารย์ไม่ได้" ศาสตราจารย์ถังกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ลู่โจวยิ้มเช่นกัน ทันใดนั้นเขาก็นึกบางอย่างได้ "ศาสตราจารย์ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหมครับ?"
ศาสตราจารย์ถังยิ้มแล้วถาม "ช่วยอะไร?"
ลู่โจวยิ้ม "ผมอยากถ่ายรูปชุดรับปริญญาให้พ่อแม่"
ลู่โจวรู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป
มันคงขาดทุนแย่ถ้าเขาไม่ได้ถ่ายรูปจบการศึกษาอันหล่อเหลา
ศาสตราจารย์ถังยิ้ม "แค่นั้น? ได้ไม่มีปัญหา เสี่ยวหวัง พาลู่โจวไปเอาชุดรับปริญญาหน่อย เอ้อ เธอไม่มีกล้อง DSLR[footnoteRef:1] ใช่ไหม? เธอถ่ายรูปให้ลู่โจวด้วยก็แล้วกัน" [1:  Digital Single Lens Reflex หรือกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวระบบดิจิตอล]
นักศึกษาปริญญาโทที่รินชาให้ลู่โจวกล่าว "ครับศาสตราจารย์ ไปกันเถอะลู่โจว"
"ไม่เป็นไรครับ พาผมไปเอาเสื้อผ้าพอแล้ว"
เสี่ยวหวังกล่าว "ไม่เป็นไร แค่ถ่ายรูปเอง" จากนั้นเขาก็เดินออกออฟฟิศพร้อมกับลู่โจว
.......................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 150 ย้ายห้อง
เสี่ยวหวังยืมชุดรับปริญญาจากฝ่ายวิชาการแล้วพาลู่โจวไปวิทยาเขตเก่าด้วยรถของศาสตราจารย์ถัง
จากที่เสี่ยวหวังกล่าว ถ้าไม่ได้มาวิทยาเขตเก่า ก็มาไม่ถึงมหาวิทยาลัยจินหลิง พวกเขาจึงใช้โอกาสนี้ถ่ายรูปจบการศึกษา
จากนั้นพวกเขาก็ไปที่ตึกเหนือ หอประชุม สนามหญ้าทิศใต้ และในที่สุดพวกเขาก็ถ่ายรูปจบการศึกษาเสร็จ
ขณะที่นั่งอยู่บนรถ เสี่ยวหวังก็กล่าว "ฉันจะแก้ไขรูปแล้วส่งให้คุณทางวีแชท จากนั้นคุณค่อยเอาไปพิมพ์ใกล้ๆ มหาวิทยาลัย"
ลู่โจวตอบ "ขอบคุณครับ"
เสี่ยวหวังยิ้มแล้วกล่าว "ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ ตอนนี้ฉันก็เอาไปโม้ได้แล้วว่าฉันเป็นคนที่ช่วยลู่โจวถ่ายรูปจบการศึกษา"
ลู่โจวยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
นี่ก็สมเหตุสมผลดี
ฉันหมายถึง ฉันหล่อมาก เขาจึงเอารูปฉันไปโม้ได้
หลังจากกลับมาวิทยาเขตใหม่ ลู่โจวก็ลงจากรถ
ส่วนชุดที่ยืมมา เสี่ยวหวังบอกว่าจะเอาไปคืนให้ ลู่โจวจึงทิ้งไว้ในรถ
เสี่ยวหวังต้องคืนรถให้ศาสตราจารย์ถัง ทั้งสองจึงต้องแยกย้ายกัน
เมื่อลู่โจวยืนอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัย จู่ๆ เขาก็นึกบางอย่างได้ เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วถ่ายรูปมหาวิทยาลัยจินหลิงพร้อมกับใบปริญญา
จากนั้นเขาก็เปิดเว่ยป๋อ
ลู่โจวพิมพ์แคปชั่นลงไปแล้วกด'ส่ง'
แคปชั่นมีเพียงประโยคเดียวเท่านั้น
[ในที่สุดก็จบการศึกษา]
ตอนนี้เขามีผู้ติดตามสามแสนคน ภายในห้านาที คอมเมนต์ก็เริ่มปรากฏขึ้น
[เชี่ย ไม่ใช่ว่าคุณอยู่ปีสองเหรอ? จบการศึกษาแล้ว?]
[ฉันคาดไว้แล้ว ไม่แปลกใจเลย]
[มหาวิทยาลัยจินหลิงในที่สุดก็ลืมตาแล้วปล่อยให้ท่านเทพจบการศึกษา]
[โปรดเมตตานักศึกษาปริญญาโทของเราด้วย!]
[ท่านเทพได้รับข้อเสนอจากพรินซ์ตัน? คุณวางแผนเดินทางไปเมื่อไหร่?]
ลู่โจวดูคอมเมนต์ของแฟนคลับแล้วยิ้ม
จากนั้นเขาก็ปิดเว่ยป๋อแล้วยัดโทรศัพท์กลับเข้าใส่ในกระเป๋า
เขากลับมาหอที่หอพร้อมกับใบปริญญาและอนุปริญญา
ทันทีที่ลู่โจวเดินเข้าห้อง เพื่อนๆ ทั้งสามก็มาล้อมตัวเขา
"โจว นายได้อนุปริญญาไหม?"
ลู่โจวตอบ "ได้มาแล้ว"
สือช่างคว้าใบปริญญาและอนุปริญญาก่อนจะกล่าว "โจวฉันขอดูหน่อย ตอนถ่ายรูปใบปริญญานายคิดอะไรอยู่? นายไม่คิดเอาเข้าโปรโต้ช็อปหน่อยเหรอ?"
ลู่โจวตอบ "นายทำหยั่งกับฉันไปฝึกทหารมา"
รูปตอนสือช่างกลับมาจากฝึกทหารนั้นน่าอายมาก
สือช่างกล่าว "เฮ้ ฉันไม่เหมือนนาย ฉันให้นายดูได้ ฉันหล่อมาก"
ลู่โจวกล่าว "ไปไกลเลย เลิกพูดเรื่องรูปฉันได้แล้ว นายยังอยากได้สวัสดิการอยู่ไหม?"
หวงกวงหมิงรู้สึกสนใจ "สวัสดิการ? สวัสดิการอะไร?"
หลิวรุ่ยมองลู่โจว เขาสงสัยเช่นกัน
ลู่โจวไม่ได้พูดอะไร กลับกันเขาหยิบเอาหนังสือเรียนออกมาจากลิ้นชักแทน "ฉันไม่ต้องการพวกนี้แล้ว ฉันจะให้เป็นของขวัญ"
เขามอบหนังสือให้หวงกวงหมิงสองเล่ม
"เอาไป"
หวงกวงหมิงดูหนังสือสองเล่มแล้วอึ้ง
ลู่โจวกล่าว "หนังสือคณิตศาสตร์ประยุกต์กับความน่าจะเป็นพวกนี้เป็นของนายแล้ว พยายามศึกษาให้ดีที่สุด คณิตศาสตร์เป็นศาสตร์ที่กว้าง ไม่ว่าจะเป็นบริสุทธิ์หรือสถิติ นายก็ต้องประยุกต์เอง"
"ขอบ...ขอบคุณ"
ลู่โจวมองหลิวรุ่ยแล้วให้หนังสือเขาไปสองเล่มเช่นกัน
"หลิวรุ่ย หนังสือการวิเคราะห์เชิงซ้อนกับสมการเชิงอนุพันธ์สองเล่มนี้เป็นของนาย โชคดี"
หลิวรุ่ยยิ้มแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "ขอบใจ..."
"ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน ฉันหวังว่านายจะทำได้ตามที่หวังไว้" ลู่โจวกล่าวแล้วตบบ่าเขา
จากนั้นลู่โจวก็มองสือช่าง
"แล้วพี่เฟย สองเล่มนี้เป็นของนาย"
สือช่างรับหนังสือสองเล่มจากลู่โจว เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วหวงกวงหมิงจู่ๆ ก็ตะโกนขึ้นมา
"แต่ลู่โจว...ทำไมหนังสือพวกนี้ถึงไม่มีอะไรเขียนไว้เลยล่ะ?"
หนังสือที่ไม่มีอะไรเขียนไว้จะมีประโยชน์อะไรล่ะ?
ลู่โจวมีสีหน้ากระอักกระอ่วน จู่ๆ เขาก็จำได้ว่าเขาเรียนเรื่องพวกนี้เองในหนังสือห้องสมุด ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใช้หนังสือของตัวเองเลย
เชี่ย
ลู่โจวกระแอม "นายต้องเขียนด้วยตัวเอง เหตุผลที่ฉันให้หนังสือพวกนี้กับนาย ไม่ใช่เพื่อให้นายเดินตามรอยเท้าฉัน..."
เชี่ย ฉันไม่รู้จะพูดยังไง
ฉันควรสารภาพความจริงไหม?
ลู่โจวมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
ทันใดนั้นสือช่างก็ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณ"
ลู่โจว "???"
...
แม้ว่าหนังสือจะไม่มีอะไรเขียนไว้ แต่มันก็ยังมีลายเซ็นของลู่โจว
ถ้าวันนึงลู่โจวได้เหรียญฟิลด์ หนังสือพวกนี้อาจมีค่ามาก!"
ดังนั้นรูมเมททั้งสามก็ยังพึงพอใจ
อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ได้รับหนังสือมาฟรีๆ พวกเขาบอกว่าพวกเขาจะเลี้ยงข้าวลู่โจวหลังจบการศึกษา
มันถึงเวลากินมื้อเย็นแล้ว พวกเขาจึงไปร้านเมนูปลาที่นอกมหาวิทยาลัย
สือช่างสั่งอาหารกับเบียร์มาหนึ่งลัง
ตอนแรกพวกเขากะจะสั่งมาสองลัง แต่บริกรไม่ขายถึงสองลัง เขาบอกว่าเขาจะเอาให้อีกลังหลังดื่มลังนี้เสร็จ
สุดท้ายสือช่างก็ยอมแพ้
เมื่ออาหารมาถึง บรรยากาศก็เริ่มเศร้าเล็กน้อย
เพื่อนสี่คนสุดท้ายก็เหลือสามคน ทุกคนดื่มกินกัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก
ในที่สุดหลังจากดื่มเบียร์ไปหลายขวด สือช่างก็ถาม "โจว นายได้ปริญญาแล้ว นายวางแผนทำอะไรต่อ? นายจะเรียนต่อไหม?"
ลู่โจวกล่าว "มหาวิทยาลัยได้เตรียมแผนให้ฉันแล้ว เป้าหมายคือการได้รับปริญญาเอกคู่จากมหาวิทยาลัยจินหลิงกับพรินซ์ตัน"
หลิวรุ่ยกล่าวด้วยความอิจฉา "ปริญญาเอกคู่...ฉันได้ยินมาว่าสาขาคณิตศาสตร์ของพรินซ์ตันมีชื่อเสียงมาก"
ลู่โจวพยักหน้า "ใช่ มันเลยไม่ง่ายเลย"
สือช่างชนแก้วกับลู่โจวแล้วถาม "แล้ว...นายวางแผนจะย้ายตอนไหน?"
ลู่โจวอึ้งเล็กน้อย
"ย้าย?"
สือช่างถอนหายใจ "ใช่ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะเก็บเตียงให้นาย"
"ฉันจะไปพรินซ์ตันปีหน้า ดังนั้นฉันยังเหลือเวลาอีกปีนึงก่อนจะไปจากมหาวิทยาลัยจินหลิง ฉันต้องเอาปริญญาโทก่อน" ลู่โจวกล่าว เขาหยุดชั่วครู่ก่อนจะกล่าว "นายถามเรื่องย้ายหอพักเหรอ? คณบดีฉินถามฉันว่าฉันอยากย้ายไปหอปริญญาโทไหม แต่ฉันบอกว่ามันยุ่งยากเกินไป ห้องตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว"
นักศึกษาปริญญาโทอยู่ห้องสามคน ดังนั้นมันจึงไม่ต่างกันมากนัก ลู่โจวไม่ใช่คนเรื่องมาก เขาจึงไม่ได้สนใจ
นอกจากนี้เขาไม่อยากอยู่กับคนแปลกหน้าสองคน
เขาชอบห้องสองศูนย์หนึ่ง
สือช่าง "..."
หวงกวงหมิง "..."
หลิวรุ่ย "..."
เมื่อลู่โจวเห็นสหายทั้งสามเงียบ เขาก็สะดุ้งเล็กน้อย
อะไร?
ทำไมพวกนายถึงเงียบล่ะ?
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 151 เป็นพยานช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์?
ลู่โจวยอมรับว่าเขาไม่ควรปล่อยให้เพื่อนๆ จ่ายค่าอาหารมื้อนี้
อย่างไรก็ตามเนื่องจากพวกเขาทำให้เขาเลี้ยงข้าวหลายรอบแล้ว มันควรเป็นตาพวกเขาบ้างใช่ไหม?
ทุกคนดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า
พวกเขาดื่มกันไม่หยุด
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยากมอมลู่โจว
อย่างไรก็ตามลู่โจวไม่ได้กังวลเลย เพราะคนแรกที่น็อคจะเป็นหลิวรุ่ยเสมอ
คราวนี้หลิวรุ่ยก็ถูกแบกกลับไปหอเหมือนเดิม...
...
หลังจบการพรีเซนต์ ลู่โจวก็พักสองสามวัน เขาต้องพักร่างกายเพื่อรับชีวิตนักศึกษาปริญญาโท
สถานะนักศึกษาก็ออกมาในไม่ช้า
และแล้วลู่โจวก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจินหลิงอีกครั้ง
เว้นแต่ว่าครานี้เขาเป็นนักศึกษาปริญญาโท
หลังจากพิจารณาอย่างจริงจัง ลู่โจวก็ฟังคำแนะนำของศาสตราจารย์ถังแล้วเรียนปริญญาโทภายใต้ศาสตราจารย์หรูเสินเจียน
อย่างแรกเลยเขาอยากพัฒนาทางฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์เพิ่มเติม อย่างที่สองศาสตราจารย์ถังพูดถูก เขายังไม่มีประสบการณ์ในแวดวงวิชาการในประเทศอย่างเต็มที่ ดังนั้นเขาจำเป็นต้องขยายมุมมองของตน
คนธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้ด้วยซ้ำว่ามุมมองนี้ลึกซึ้งแค่ไหน
พูดตามเหตุผลแล้ว ถ้าเขาอยากปีนไปอยู่บนโลกวิชาการที่สูงขึ้น การมีนักวิชาการมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาในระดับปริญญาโทจะเป็นประโยชน์มาก ยกตัวอย่างถ้าจะประกาศโปรเจกต์ระดับชาติ เขาก็ต้องมีการรับรองของนักวิชาการ ไม่ว่าจะเป็นการขอเงินทุนหรือประชุมนโยบาย มันจะดีกว่าสู้คนเดียวแน่นอน
ในฐานะศิษย์ของนักวิชาการ เขาจะมีโอกาสเรียนรู้ความรู้แนวหน้าเช่นกัน ซึ่งลู่โจวปรารถนามากที่สุด
ด้วยเหตุผลเหล่านี้ ลู่โจวจึงสมัครเป็นนักศึกษาปริญญาโทของศาสตราจารย์หรูเสินเจียน
ศาสตราจารย์หรูเสินเจียนก็ยินดีต้อนรับลู่โจว
เขาไม่ได้รับนักศึกษาปริญญาโทมานานแล้ว เขาไม่มีทั้งแรงและเวลา แต่เมื่อเขาเห็นความสามารถของลู่โจวในฟิสิกส์เชิงทฤษฎี เขาจึงตัดสินใจยอมรับคำขอของลู่โจว
ฟิสิกส์เชิงทฤษฎีเป็นสาขาวิชาระดับสูง โดยเฉพาะสาขาฟิสิกส์ของอนุภาค มันเผยให้เห็นถึงความลึกลับของจักรวาลในสเกล 10^-18 เมตร
คณิตศาสตร์เป็นเครื่องมือที่สำคัญในการเรียนฟิสิกส์ของอนุภาคเช่นกัน
การรวมกันของทั้งสองวิชาจะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด
ดังนั้นลู่โจวจึงเลือกทิศทางจินตนาการของฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์
ศาสตราจารย์หรูเสินเจียนตั้งหน้าตั้งตารอทำงานกับเขา
...
ตึกวิจัย...
ลู่โจวรายงานต่อศาสตราจารย์หรูเสินเจียนเพื่อเริ่มเรียนระดับปริญญาโทกับศาสตราจารย์
ศาสตราจารย์หรูเสินเจียนอธิบายสถานการณ์และสิ่งที่นักศึกษาปริญญาโทต้องทำแก่เขาอย่างสั้นๆ
"...เธอประสบความสำเร็จหลายสาขามากอย่างทฤษฎีจำนวนและการวิเคราะห์เชิงฟังก์ชัน ฉันไม่เข้าใจทฤษฎีจำนวน แต่เครื่องมือทางคณิตศาสตร์ของฟังก์ชันกับพีชคณิตมีประโยชน์ต่อการวิจัยฟิสิกส์เชิงทฤษฎี เนื่องจากเธอเลือกฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์เป็นทิศทางการวิจัยหลัก งั้นคำแนะนำของฉันก็คือให้ไปฟังบรรยายฟิสิกส์สักสองสามคาบ ไม่ว่าจะเป็นระดับปริญญาตรีหรือปริญญาโท หรือไปอ่านเอาเองก็ได้ ด้วยวิธีนี้เธอจะสามารถเติมเต็มช่องว่างความรู้วิชาฟิสิกส์ของตัวเองได้"
ศาสตราจารย์หรูเสินเจียนหยุดชั่วครู่ก่อนจะกล่าว "เอ้อ เธอตีพิมพ์วิทยานิพนธ์รึยัง?"
ลู่โจวตอบ "ผมส่งไปยังวารสาร[Progress in Theory and Mathematical Physics]แล้วครับ"
วิทยานิพนธ์พึ่งผ่านกระบวนการตรวจสอบและตอนนี้ก็เข้าสู่ขั้นตอนพิชญพิจารณ์แล้ว
มันอาจผ่านในเดือนนี้หรือเดือนหน้าขึ้นอยู่กับสถานการณ์
ไม่ว่ายังไงวารสารก็ออกทุกสองเดือน ดังนั้นมันจึงใช้เวลาอย่างน้อยสองเดือนกว่าเขาจะได้เห็นวิทยานิพนธ์ของตน
ศาสตราจารย์หรูเสินเจียนพยักหน้า "ฉันสมัครสมาชิกวารสารนี้เหมือนกัน มันเป็นวารสารที่ดี ฉันอ่านวิทยานิพนธ์ของเธอแล้ว แนวคิดที่เธอนำเสนอไม่เลวเลย ถ้าผู้ตรวจสอบมีส่วนร่วมในงานวิจัยกลศาสตร์ควอนตัม พวกเขาจะเห็นคุณค่าทางวิชาการของวิทยานิพนธ์แน่นอน มันอาจจะได้รับการยอมรับ"
ศาสตราจารย์กล่าวต่อ "ฉันอยากให้คุณสมบัติจบปริญญาโทของเธอแตกต่างจากคนอื่นมาก ถ้าเธออยากจบการศึกษา เธอก็ต้องตีพิมพ์วิทยานิพนธ์ SCI อย่างน้อยสองฉบับในสาขาฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์"
ลู่โจวถามทันที "ฉบับนี้นับไหมครับ?"
ถ้านับ เขาก็ต้องส่งวิทยานิพนธ์ SCI อีกฉบับเดียวเท่านั้น
จากนั้นเขาก็อาจได้ปริญญาโทในสิ้นปี
หวังว่านะ
ศาสตราจารย์ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม "นับ แต่อย่ารีบร้อนจบการศึกษานัก เธอยังมีอะไรให้เรียนรู้อีกมาก ทำโปรเจกต์ให้มากๆ แล้วสะสมประสบการณ์วิจัยทางวิทยาศาสตร์ ฉันได้ดูแผนพัฒนาความสามารถที่มหาวิทยาลัยจัดไว้ให้เธอแล้ว ดังนั้นฉันจะให้เธอจบการศึกษาในปีหน้า"
เขาบอกเป็นนัยๆ ว่าตราบใดที่ลู่โจวบรรลุเงื่อนไข เขาจะยอมให้ลู่โจวจบในปีหน้า แต่ไม่มีเร็วกว่านั้นแน่นอน
น่าอาย ลู่โจวยิ้ม
เขาอยากได้ปริญญาโทไวๆ แต่ที่ปรึกษาเขาพูดแบบนั้น เขาก็ไม่ดื้อรั้นอีก
ไม่ว่ายังไงปีนึงก็ไม่นานนัก แถมเขายังสามารถทำโปรเจกต์กับนักวิชาการได้อีก
"เรื่องโปรแกรมฝึกอบรม ฉันทำตารางเรียนให้เธอแล้ว แค่เรียนตามตารางก็พอ นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องนึง"
ศาสตราจารย์หยุดชั่วครู่ก่อนจะกล่าว "เธออาจรู้ว่าฉันเป็นหนึ่งในผู้นำกลุ่ม LHC[footnoteRef:1] ประเทศจีน 'เพนตาควาร์ก'ได้เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายและขั้นตอนที่สำคัญที่สุดแล้ว" [1:  Large Hadron Collider-เครื่องชนอนุภาคแฮดรอนขนาดใหญ่]
"ตอนนี้การอัพเกรดเครื่องชนอนุภาคแฮดรอนที่ยุโรปเสร็จแล้ว หวังว่าการทดลองจะเริ่มต้นใหม่หลังประชุมเดือนพฤษภา ฉันจะได้ไปศูนย์วิจัยนิวเคลียร์ยุโรปในสวิสตอนปลายเดือนเมษาเพื่อเข้าร่วมงานประชุม"
ศาสตราจารย์หรูเสินเจียนยิ้มแล้วกล่าวต่อ "ถ้าเธอผ่านการทดสอบของฉันในเดือนเมษา ฉันอาจจะพาเธอไปด้วย"
ทฤษฎีของเพนตาควาร์กถูกเสนอครั้งแรกโดยสถาบันวิทยาศาสตร์เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในรัสเซียปีหนึ่งเก้าเก้าเจ็ดอย่างไรก็ตามแม้แต่โปลิคอฟที่เสนอทฤษฎีนี้ก็ยังสงสัยว่าทฤษฎีนี้เป็นจริงหรือไม่
ประมาณปีสองศูนย์ศูนย์สามในการทดลองบนสปริง-8(spring-8)ของศูนย์รังสีซิงโครตรอนมหาวิทยาลัยโอซากะ การดำรงอยู่ของเพนตาควาร์กถูกสังเกตเห็นเพียงเวลาสั้นๆเท่านั้น อย่างไรก็ตามในการเร่งอนุภาคไม่พบหลักฐานอะไรเลย ดังนั้นเรื่องที่ควาร์กมีอยู่จริงหรือไม่นั้นเป็นหัวข้อที่ถกเถียงกันมาอยู่เสมอ
ในปีสองศูนย์หนึ่งสามกลุ่มการร่วมมือระหว่างประเทศ BESIII ที่นำโดยประเทศจีนได้ค้นพบเตตราควาร์กในการทดลองเร่งอนุภาคเซี่ยงไฮ้ การทดลองเกี่ยวกับเตตราควาร์กกำลังจะถูกดำเนินการโดยกลุ่มการร่วมมือระหว่างประเทศ LHCb
ถ้าสิ่งที่ศาสตราจารย์หรูเสินเจียนพูดเป็นจริง ลู่โจวจะได้เป็นสักขีพยานในช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์
ลู่โจวอยากไปงานประชุมนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย
จากน้ำเสียงของศาสตราจารย์ สอบเดือนเมษาต้องยากแน่
ลู่โจวกระแอม "ศาสตราจารย์ อย่างน้อยก็บอกแนวทางสอบผมหน่อยได้ไหม?"
"แนวทาง? ได้สิ" ศาสตราจารย์หรูกล่าว เขายิ้ม "แนวทางคือฟิสิกส์ของอนุภาค ไปอ่านดูนะ"
ลู่โจว "???"
บัดซบ นี่เป็นแนวทางแบบไหนกันเนี่ย?
บอกแบบนี้มันต่างจากไม่บอกตรงไหน?
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 152 นายจะทำหรือให้ฉันทำ
ปกติแล้วนักวิชาการยุ่งมาก
การเรียนเป็นศิษย์ของนักวิชาการนั้นหมายความว่าจะมีเวลาว่างมากกว่าเมื่อเทียบกับการเรียนเป็นศิษย์ของศาสตราจารย์
ลู่โจวตระหนักถึงเรื่องนี้ในไม่ช้า
มีโต๊ะอยู่หกโต๊ะในออฟฟิศ หนึ่งในนั้นเป็นของศาสตราจารย์หรูเสินเจียน อีกห้าโต๊ะเป็นของลู่โจวและนักศึกษาปริญญาเอกคนอื่นอีกสี่คน
ส่วนใหญ่แล้วออฟฟิศนี้จะว่าง
มหาลัยจินหลิงไม่ได้มีอะไรน่ากลัวอย่างเครื่องเร่งอนุภาค ดังนั้นการทดลองส่วนใหญ่จึงทำที่ปักกิ่ง ตัวศาสตราจารย์เองก็เป็นสมาชิกองค์กรการร่วมมือระหว่างประเทศอย่าง BESIII และ LHCb เขามักจะต้องเข้าร่วมการประชุมต่างๆ ทั่วประเทศ
ลู่โจวคำนวณว่านับตั้งแต่ที่เขามาเป็นนักศึกษาปริญญาโท เขาคงได้เจอศาสตราจารย์หรูเสินเจียนแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น
ชายชราคนนี้ก็ได้แต่ให้บทเรียนที่คลุมเครือแก่เขา แถมศาสตราจารย์ก็ไม่ได้สอนอะไรเขาเลย เขาจึงต้องศึกษาด้วยตนเอง
ลู่โจวไปเรียนคลาสฟิสิกส์ไปหลายคลาส เขาจึงคุ้นกับศาสตราจารย์ฟิสิกส์หลายท่าน
เขาต้องวางแผนเรียนด้วยตนเอง
ระหว่างเรียนปริญญาตรีกับปริญญาโทของเขามันแตกต่างกันยังไงเนี่ย?
เขาไม่รู้สึกว่ามันต่างกันเลย
อย่างไรก็ตามนี่ก็ดีต่อลู่โจวเหมือนกัน เพราะเขาคุ้นเคยกับการเรียนด้วยตนเอง ถ้ามีคนมาเร่งเขา มาให้เขาทำการบ้านทุกวัน เขาคงไม่สบายใจ
ทุกๆ วันเขาจะอ่านทั้งหนังสือที่อยู่ในลิสต์ภารกิจของระบบ ทั้งหนังสือเรียนกลศาสตร์ควอนตัมหรืออาจไปฟังการบรรยายฟิสิกส์เชิงทฤษฎี
แคปซูลสมาธิสามสิบอันนั้นมีประโยชน์มากและก็ช่วยเขาได้มาก
ในลิสต์หนังสือมีฟิสิกส์เชิงทฤษฎีเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น ส่วนใหญ่จะเน้นหนักไปทางฟิสิกส์สสารควบแน่น ซึ่งเชื่อมโยงกับเคมีโมเลกุลและวัสดุเคมี
หลังจากพยายามมาทั้งเดือน ในที่สุดลู่โจวก็อ่านหนังสือของภารกิจจนหมด
...
[อ่านหนังสือ (15/15) อ่านเอกสาร (50/50) การทดลอง (0/1)]
ลู่โจวยืนอยู่ในมิติสีขาวบริสุทธิ์ มองดูแผงข้อมูลกึ่งโปร่งใสแล้วถอนหายใจ
"เหลือแค่การทดลองหนึ่งครั้ง"
หัวข้อการทดลองคือการสังเกตแบบเรียลไทม์ของการก่อรูปเดนไดรต์ของลิเธียมในขั้วไฟฟ้าของแบตเตอรี่ลิเธียมไอออน การทดลองนี้จำเป็นต้องใช้กล้องจุลทรรศน์ดิจิตอลที่มีฟังก์ชันถ่ายภาพแบบกำหนดเวลาและประกอบแบตเตอรี่  LiFePO4/แกรไฟต์ในกล่องถุงมือที่บรรจุอาร์กอน ระบบการทดสอบแบตเตอรี่ BK-6808 จะต้องทดสอบทางเคมีไฟฟ้าและสังเกตภายใต้กล้องจุลทรรศน์ดิจิตอล
เขาไม่มีประสบการณ์ทดลองเคมีวัสดุ ดังนั้นนี่จึงเป็นความท้าทายที่ยากลำบากอย่างไม่ต้องสงสัย โชคดีที่เขามีตัวช่วย
ลู่โจวมองดูภายกิจรางวัลครั้งสุดท้ายก่อนจะออกจากมิติของระบบ
หลังออกจากมิติของระบบ ลู่โจวก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาหลิวโป
ลู่โจวกล่าวสวัสดีแล้วพูดความตั้งใจของตน
หลังฟังคำขอของลู่โจว หลิวโปก็ถาม "นายอยากยืมห้องแล็บ?"
ลู่โจวตอบ "ครับ ได้ไหมครับ?"
หลิวโปถาม "ได้สิ ก็แค่...ทำไมจู่ๆ นายถึงอยากทดลองนี้ล่ะ?"
"ช่วงก่อนผมอ่านเอกสารเจอหัวข้อนี้แล้วเกิดความสนใจ ผมอยากทำความเข้าใจผ่านการทดลอง"
ลู่โจวกุเหตุผลขึ้นมา
ท้ายที่สุดแล้วเรื่องของระบบเขาก็พูดออกมาไม่ได้
หลิวโปตกลงอย่างรวดเร็ว "ได้ พวกเรากำลังวิจัยวัสดุอิเล็กโตรดเหมือนกัน ถ้านายสนใจ พรุ่งนี้นายก็มาห้องแล็บ ฉันจะช่วยนายทดลองเอง"
ลู่โจว "ขอบคุณมากครับ!"
หลิวโปยิ้ม "ด้วยความยินดี!"
ด้วยความช่วยเหลือของหลิวโป การทดลองนี้ก็ง่ายแล้ว
...
ปกติแล้วห้องแล็บต้องจองล่วงหน้า คนยืมห้องแล็บต้องรายงานเนื้อหาการทดลองและอุปกรณ์ที่ใช้
เพราะยังไงเสียอุปกรณ์ห้องทดลองก็ไม่ใช่ของเล่น มันมีราคาหลายร้านเหรียญ
อย่างไรก็ตามสำหรับหลิวโป การยืมอุปกรณ์ให้เขาทดลองนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่
ทีมโปรเจกต์วัสดุคาร์บอนที่นำโดยศาสตราจารย์หลี่มีอิทธิพลมาก พวกเขาได้รับเงินทุนจากประเทศและบริษัทต่างๆ  ดังนั้นจองห้องแล็บจึงเป็นเรื่องง่ายๆ
"...เรากำลังทดลองวัสดุอิเล็กโตรดเหมือนกัน ถ้านายสนใจ มาร่วมทีมกับเราไหม?" หลิวโปกล่าวขณะเดินไปตามทางเดินนอกห้องแล็บด้วยกัน
เขาต้องการพรสวรรค์ของลู่โจวจริงๆ
ถ้าเป็นแต่ก่อน ลู่โจวคงยอมรับไปแล้ว อย่างไรก็ตามเขาไม่ใช่นักศึกษาปริญญาตรีแล้ว แถมเขายังมีงายวิจัยเป็นของตนเองแล้ว
นอกจากนี้วัสดุศาสตร์ยังดูไม่เอาไหน...
ลู่โจวตอบ "ไม่เป็นไรครับ ผมยังมีเรื่องอื่นต้องทำ ผมอาจไปสวิสตอนพฤษภา ผมไม่มีเวลา"
หลิวโปเกาหัว "ฉันเกือบลืมเลยว่านายเป็นนักศึกษาปริญญาโทแล้ว ไม่เลว ลู่โจว นายก้าวหน้าได้ประทับใจมาก นายสนใจเอารางวัลปริญญาโทประจำปีไหม?"
ลู่โจวกระแอม "ผมได้รางวัลปริญญาตรีแล้ว พวกเขาคงไม่มอบให้คนๆ เดียวสองรอบหรอกใช่ไหม?"
"ให้สิ นายไม่รู้เหรอ" หลิวโปกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาเปิดประตูห้องแล็บแล้วกล่าว "เข้ามาสิ ถึงแล้ว"
ประตูห้องแล็บถูกเปิดออก
รุ่นพี่เฉียนอยู่ด้านในเช่นกัน เขากำลังเล่นกับอุปกรณ์ที่ดูเหมือนตู้อบ ข้างๆ มีตู้กดน้ำติดตั้งอยู่ มันดูแปลกๆ เล็กน้อย
ถ้าลู่โจวจำไม่ผิด สิ่งนี้คือเครื่องทดสอบแบตเตอรี่แบบชาร์จไฟได้ BK-6808 ไม่เพียงแค่มันจะมีระบบประมวลข้อมูลในตัวเท่านั้น มันยังสามารถกำหนดแรงดันไฟฟ้า/เวลา กระแสไฟฟ้า/เวลา ความต้านทาน/เวลาและอื่นๆ แบบอัตโนมัติได้อีกเช่นกัน
มันไม่ใช่ถูกๆ เลย
เมื่อเทียบกันแล้ว เสี่ยวไอก็ไม่ได้โลภเลย
ลู่โจวถอนหายใจเงียบๆ แล้วก้าวไปข้างหน้า
รุ่นพี่เฉียนสวมชุดแล็บสีขาวเช่นกัน แต่เขาดูเป็นมืออาชีพมากกว่าหลิวโป เขาหันหน้ามามองลู่โจว
จากนั้นเขาก็ดันกรอบแว่นแล้วถาม "อุปกรณ์ทดลองพร้อมแล้ว จะให้ฉันทำหรือนายจะทำ?"
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

ตอนที่ 153 ดอกไม้ที่สวยงามและถึงตาย
ลู่โจวตอบ "ให้ผมทำเถอะ"
ระบบไม่ได้ระบุว่าใครต้องเป็นคนทำการทดลอง ระบบระบุให้เขารวบรวมข้อมูลเท่านั้น อย่างไรก็ตามเพื่อเรียนรู้หาประสบการณ์ ลู่โจวจึงตัดสินใจทำเอง
ท้ายที่สุดแล้วเพื่อที่จะไปให้ถึงเป้าหมายเทคโนโลยีชั้นสูงในตำนาน เขาก็จำเป็นต้องมีประสบการณ์จริง
เมื่อลู่โจวสวมชุดห้องแล็บ เขาก็ให้ความรู้สึกเหมือนนักวิทยาศาสตร์เล็กน้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปทางกล่องตัวอย่างที่มีวัสดุการทดลอง
อย่างไรก็ตามรุ่นพี่เฉียนก็ผลักมือเขาออกไป
"ให้ฉันทำ นายแค่ดูก็พอ"
รุ่นพี่เฉียนเริ่มการทดลองโดยมีลู่โจวดูอยู่ข้างๆ
ลู่โจวมองหลิวโปที่ยักไหล่ให้อย่างจนปัญญา
"อย่าใส่ใจเลย เขาก็เป็นแบบนี้แหละ อุปกรณ์ที่นี่เป็นเหมือนภรรยาเขา มันสำคัญกว่าชีวิตเขาอีก...แค่ดูเขาทำไปเถอะ"
รุ่นพี่เฉียนกล่าว "การทดลองไม่เหมือนกับคณิตศาสตร์ นายจะทำพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย แน่นอนฉันกลัวว่านายจะทำอุปกรณ์พัง...เอาการออกแบบการทดลองมาให้ฉันดูหน่อย"
ลู่โจวหยิบกระดาษเอสี่ออกมาแล้วกล่าว "นี่ครับ"
ขั้นตอนและข้อมูลการทดลองที่ระบบให้มาถูกเขียนไว้ในนี้
รุ่นพี่เฉียนรับกระดาษเอสี่มาแล้วพยักหน้า "ออกแบบค่อนข้างเป็นมืออาชีพ"
อืม...
มันถูกออกแบบโดยระบบ
ลู่โจวไม่ได้พูดอะไรเลย
...
กระบวนการทดลองนั้นเรียบง่ายมาก พวกเขาควรเริ่มจากแบตเตอรี่และสังเกตปรากฏการณ์
กราไฟท์เก้าสิบห้าจุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์ถูกใช้เป็นวัสดุอิเล็กโตรดเชิงลบ และสารยึดเกาะคือโซเดียมคาร์บอกซีเมทิลเซลลูโลส และยางสไตรีนบิวตาไดอีน ตัวรับกระแสไฟคือฟอยด์ทองแดง ผิวกราไฟท์มีความหนาเก้าสิบ μm วัสดุทำปฏิกิริยาอิเล็กโตรดเชิงบวกที่ใช้คือ LiFePO 4 และตัวรับกระแสไฟคือฟอยด์อลูมิเนียม
ส่วนเครื่องแยก ใช้เครื่องแยกแบบสามเลเยอร์ของ Celgard 2325 และความหนาประมาณยี่สิบห้า μm
เพื่อป้องกันการเกิดออกซิเดชันของวัสดุ ทุกอย่างต้องทำในกล่องถุงมือที่บรรจุอาร์กอน
แน่นอนมันไม่ใช่แค่ป้องกันการเกิดออกซิเดชันของวัสดุเท่านั้น แต่มันยังป้องกันส่วนประกอบ LiPF6 ในอิเล็กโทรไลต์จากการทำปฏิกิริยากับน้ำในอากาศจนเกิดกรดไฮโดรฟลูออริก
แม้แต่นักเรียนมัธยมปลายก็รู้จักกรดไฮโดรฟลูออริก
มันเป็นของอันตราย ถ้ามันถูกมือคน มือข้างนั้นจะถูกทำลายจนไม่มีใครจำสภาพเดิมได้
รุ่นพี่เฉียนทำการทดลองอย่างเป็นมืออาชีพ
ไม่นานตัวอย่างก็ถูกสร้างขึ้น
เพื่อป้องกันตัวอย่างเสียหาย จึงต้องใช้วิธีประกอบสร้างใหม่จากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง รุ่นพี่เฉียนครอบวัสดุ LiFePO4 ด้วยเลเยอร์ของเครื่องแยก แล้วปล่อยปลายอิสระของขั้วบวกขั้วลบอย่างระมัดระวังในระยะ 2 มิลลิเมตร
ขั้นตอนนี้สำคัญมาก
รุ่นพี่เฉียนหยิบตัวอย่างออกมาแล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียด
"เสร็จแล้ว"
เมื่อลู่โจวมองตัวอย่างในมือรุ่นพี่เฉียน เขาก็ถาม "นี่คือแบตเตอรี่?"
รุ่นพี่เฉียนตอบสั้นๆ "ตัวอย่างและแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนที่ไม่ปลอดภัย"
ลู่โจวถามอย่างเป็นกังวล "มันจะระเบิดไหม?"
รุ่นพี่เฉียนส่ายหน้า "มันไม่ระเบิด แต่มันอาจลุกไหม้"
ไฟจะทำให้เกิดปัญหาใหญ่
ไม่เพียงแต่ตัวอย่างจะเสียหายเท่านั้น แต่กล้องจุลทรรศน์ดิจิตอลจะถูกเผาเช่นกัน
ลู่โจวเดาว่านี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำไมรุ่นพี่เฉียนถึงไม่ปล่อยให้เขาแตะต้องอุปกรณ์
ตัวอย่างเชื่อมต่อกับเครื่องทดสอบแบตเตอรี่แบบชาร์จได้ BK-6808 และถูกวางไว้บนกล้องจุลทรรศน์ดิจิตอล รุ่นพี่เฉียนเซ็ตพารามิเตอร์หลายตัวกับคอมพิวเตอร์แล้วกล่าว "ความถี่ในการรวบรวมข้อมูลคือ 1 Hz และแบตเตอรี่จะถูกปล่อยกระแสไฟฟ้าเป็นแรงดันไฟฟ้าตํ่าสุด รอมันชาร์จสักสี่ร้อยนาที..."
ตอนนี้ที่พวกเขาต้องทำก็คือการรอ
ลู่โจวมองอุปกรณ์แล้วถาม "เราต้องรอนานขนาดนั้นเลย?"
สี่ร้อยนาทีก็เกือบเจ็ดชั่วโมง
รุ่นพี่เฮียนดันกรอบแว่นแล้วกล่าว "เจ็ดชั่วโมงนี่ธรรมดามาก บางครั้งมันก็ใช้เวลาหลายวันกว่าจะเห็นผล ปกติแล้วจะมีคนหนึ่งอยู่ในห้องแล็บ ฉันมักผลัดกันเฝ้ากับหลิวโป"
หลิวโปตอบ "ถูกต้อง ปีที่แล้วฉันรออยู่ในห้องแล็บนั่งดูรายการทีวีมากกว่าสี่สิบรายการ นายอยากให้ฉันแนะนำรายการทีวีสักเรื่องมั้ย?"
ลู่โจว "เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ"
เขาไม่มีเวลาดูรายการทีวี
หลังจากทำขั้นตอนที่จำเป็น รุ่นพี่เฉียนก็สอนสิ่งที่ต้องทำในกรณีฉุกเฉินแก่ลู่โจวพอสังเขป
ยกตัวอย่างสิ่งที่ต้องทำเมื่อตัวอย่างมีควันขึ้นหรือมีกลิ่นแปลกๆ วิธีทำความสะอาดตัวอย่างที่เสียหาย และสิ่งสำคัญที่สุดก็คือการป้องกันตัวเอง
ไม่ว่าอุปกรณ์จะแพงแค่ไหน มันก็ไม่มีค่าไปกว่าชีวิตคน
แน่นอนการทดลองไม่ได้อันตรายขนาดนั้น ดังนั้นรุ่นพี่เฉียนจึงมอบกุญแจให้ลู่โจวได้อย่างมั่นใจ
เขายังมีเรื่องต้องไปทำกับหลิวโป ดังนั้นพวกเขาจึงอยู่นี่ไม่ได้
ลู่โจวนั่งอยู่ข้างกล้องจุลทรรศน์ดิจิตอลแล้วหยิบเอาหนังสือฟิสิกส์ควอนตัมออกมา เขาจะอ่านฟิสิกส์ควอนตัมแล้วมาดูกล้องจุลทรรศน์ดิจิตอลเป็นครั้งคราว
สักพักเขาก็พบว่าเขาไม่ต้องระวังมากขนาดนั้น ตัวอย่างภายใต้กล้องจุลทรรศน์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย
ดูเหมือนทักษะการทดลองของรุ่นพี่เฉียนจะค่อนข้างไว้ใจได้
ลู่โจวอยู่ห้องแล็บทั้งวัน เขากระทั่งสั่งอาหารกลางวันมากิน
ในที่สุดมันก็ถึงเวลา เวลาการปล่อยกระแสไฟฟ้าก็จบลง ลู่โจวรอสิบนาทีแล้วเก็บวงจรเปิดก่อนจะตัดไฟ
เขาเกือบทดลองเสร็จแล้ว แต่จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้านอกห้องแล็บ หลิวโปพึ่งไปทานข้าวที่โรงอาหารก่อนจะกลับมาห้องแล็บ
เมื่อหลิวโปเห็นตัวอย่าง เขาก็ถาม "เสร็จแล้ว?"
จากนั้นใช้คอมพิวเตอร์อย่างชำนาญ "มารวมรวมข้อมูลกันต่อเถอะ"
เครื่องพิมพ์เอกสารเริ่มส่งเสียงดัง
ไม่นานลู่โจวก็ได้สิ่งที่เขาต้องการ
มันเป็นรูปถ่ายแสดงให้เห็นการเติบโตของเดนไดรต์ในลิเธียมภายใต้กล้องจุลทรรศน์ รวมไปถึงกราฟอย่างการไหลเวียนแรงดันไฟฟ้าที่ระบบต้องการให้เขารวบรวม
หลิวโปคุยกับเขา
"...ลิเธียมเป็นวัสดุแอโนดที่ดีที่สุด แต่มันก็ชาร์จได้ยากที่สุดเช่นกัน ตอนกำลังชาร์จ ลิเธียมไอออนที่กลับไปยังจะไม่มีทางเปลี่ยนไปเป็นชั้นโลหะลิเธียมแบบแบน มันเป็นเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานอย่างสวยงามและถึงตายได้"
ลู่โจวมองเครื่องพิมเอกสารแล้วถาม "มันอันตรายเหรอ?"
"ใช่ เมื่อเดนไดรต์ก่อตัวขึ้น มันจะเติบโตอย่างต่อเนื่องด้วยการชาร์จที่คงที่ สุดท้ายมันก็จะเจาะไดอะแฟรมแล้วสัมผัสกับขั้วไฟฟ้าบวกเหมือนกับส้อม"
หลิวโปหยุดชั่วครู่ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงล้อเล่น "ลองจินตนาการว่านายเชื่อมต่อกับขั้วบวกขั้วลบของแบตเตอรี่ มันก็จะลัดวงจร นายเคยได้ยินเรื่องบริษัทโมลิไหม?"
"ไม่ครับ...ทำไมเหรอ?"
หลิวโปยักไหล่แล้วส่งกระดาษเอสี่ให้ลู่โจว "ผลิตภัณฑ์ของพวกเขาเกือบสร้างประวัติศาสตร์ แต่เนื่องจากการใช้ลิเธียมเป็นขั้วไฟฟ้าลบ จึงเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่ขึ้น โทรศัพท์มือถือ NTT ก็ถูกเรียกคืน สุดท้ายบริษัทล้มละลายและถูกซื้อกิจการ ในทางตรงกันข้ามโซนี่ฉลาดมาก พวกเขาใช้กราไฟท์เป็นขั้วไฟฟ้าลบโดยตรง และนำเข้าแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนเข้ายึดตลาดอย่างรวดเร็ว"
ลู่โจวอดถามไม่ได้ "พวกเขาไม่ได้ทดสอบความปลอดภัยเหรอ?"
หลิวโปถอนหายใจ "ใช่ ทุกคนก็ถาม แต่เรื่องมันไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น บางทีพวกเขาอาจไม่พบปัญหาอะไรเลย? หรือบางทีพวกเขาคิดว่าพวกเขาจะหาทางออกที่สมบูรณ์แบบได้? ใครจะรู้?"
........................................


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

บทที่ 431 โอนเงินข้ามประเทศให้ผม
หลังจากลู่โจวกลับจากบราซิล เขาก็เริ่มทำการวิจัยเรื่องปรากฏการณ์ความปั่นป่วนของพลาสมา
แม้เขาจะไม่ได้ไปที่อื่นต่อ การใช้ชีวิตของเขาก็เป็นปกติมาก เขาจะอยู่ในห้องของเขาที่ สถาบันการศึกษาขั้นสูงพรินซ์ตัน หรือไม่ก็สถาบันพีพีพีแอล
การวิจัยเรื่องปรากฏการณ์ความปั่นป่วนของพลาสมาไม่ได้ง่ายไปกว่าการแก้สมการนาเวียร์-สโตกส์
มันมีความยากลำบากที่แตกต่างกัน
การวิจัยเรื่องปรากฏการณ์ความปั่นป่วนของพลาสมาเป็นเหมือนการใช้เครื่องมือทางคณิตศาสตร์เชิงทฤษฎีในการพิสูจน์การมีอยู่จริงของวิธีแก้ปัญหาแบบราบเรียบ ซึ่งไม่ได้ง่ายไปกว่าการค้นหากรณีพิเศษและการแก้ปัญหาสมการนาเวียร์-สโตกส์
จนกระทั่งปัจจุบันมีวิธีแก้สมการนาเวียร์-สโตกส์แบบพิเศษเพียงหนึ่งร้อยวิธีที่ถูกค้นพบ ซึ่งวิธีการเหล่านี้ในโลกคณิตศาสตร์ ไม่ได้รวมมิติเวลา หรืออาจจำกัดแค่เพียงมิติเชิงพื้นที่แบบสองมิติ
สำหรับคนที่ทำงานด้านพลศาสตร์ของการไหลเชิงคำนวณหรือคณิตศาสตร์ประยุกต์ วิธีแก้ปัญหาพิเศษส่วนใหญ่ของพวกเขาจะใช้รูปแบบของการสังเกตด้วยสูตรเอมพิริคัลและตัวแปร ซึ่งมันไม่ได้ให้ประโยชน์ ในการอ้างอิงมากนักสำหรับลู่โจว
นี่จึงหมายความว่าลู่โจวต้องทำภารกิจอันท้าทายทั้งหมดด้วยตัวเขาเองเพราะเขาไม่มีแม้กระทั่ง เอกสารข้อมูลให้ทำการค้นคว้า
แต่แน่นอนว่าเขายังมีเครื่องมือบางอย่าง
ยกตัวอย่างเช่น เรื่องโทโพโลยีที่เกี่ยวกับสมการนาเวียร์-สโตกส์ แอล แมนิโฟลด์ของเขาก็เป็นเครื่องมือ เชิงทฤษฎีที่มีประโยชน์มากอันหนึ่ง
ไม่เพียงแค่นั้น หลังกลับมาจากการประชุมสัมมนา ระดับคณิตศาสตร์ของเขาเพิ่มจากระดับ 6 เป็น 7 และอีกเพียง 3 ระดับเท่านั้นก็จะก้าวสู่ระดับสูงสุดคือระดับ 10 การหยั่งรู้และพรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์ของเขาได้พัฒนาขึ้นแบบทวีคูณในไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา
ลู่โจวไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เขามั่นใจแค่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าเขาจะสามารถแก้ปัญหานี้ได้
ทั้งหมดที่เขาต้องการคือ เวลา...
สามสัปดาห์หลังกลับมาที่พรินซ์ตันและอยู่ในช่วงใกล้สิ้นเดือนสิงหาคม ในที่สุดลู่โจวก็ได้รับอีเมลจากสถาบันเคลย์
[เรียน ศาสตราจารย์ลู่โจว ผม เจมส์ คาร์ลสัน ประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านวิทยาศาสตร์ของสถาบันคณิตศาสตร์เคลย์
[เนื่องด้วยการประเมินของผู้พิจารณา 12 ท่านแบบไม่ระบุชื่อ และความเห็นจากสมาพันธ์คณิตศาสตร์ระหว่างประเทศ เราเชื่อว่าคุณได้พิสูจน์แล้วถึงการมีอยู่ของสมการนาเวียร์-สโตกส์ที่ราบเรียบ
[วิธีแก้สมการนี้จะช่วยยกระดับการพัฒนาและการประยุกต์ใช้ทฤษฎีทางคณิตศาสตร์ได้อย่างมาก เราขอแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจสำหรับการทุ่มเทให้กับโลกคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ของคุณ
[ด้วยการแนะนำจากศาสตราจารย์เฟฟเฟอร์แมน เราจึงเชื่อมั่นว่าโครงการของคุณมีความสำคัญมาก หลังจากการลงคะแนนเสียงโดยคณะกรรมการผู้บริหารของสถาบันเคลย์ เราได้ตัดสินใจมอบเงินรางวัลจำนวนหนึ่งล้านดอลลาร์ให้กับคุณล่วงหน้า…]
โดยปกติ การแก้ปัญหารางวัลมิลเลนเนียมไม่ได้หมายความว่าคนคนนั้นจะสามารถรับ เงินรางวัลได้ในทันที
จากกติกาอย่างเป็นทางการ วิธีแก้สมการใดที่ได้รับการตีพิมพ์ลงในวารสารที่มีชื่อเสียงอย่างน้อยเป็นเวลา 2 ปีและเป็นที่ยอมรับในวงการคณิตศาสตร์ ดังนั้นจึงมีเพียงสถาบันคณิตศาสตร์เคลย์เท่านั้นที่สามารถตัดสินได้ว่าจะมอบเงินรางวัลหนึ่งล้านดอลลาร์หรือไม่
อย่างไรก็ตาม กติกานี้สามารถเปลี่ยนแปลงได้
ยกตัวอย่างเช่น วิทยานิพนธ์ของพีเลอร์แมนไม่เคยตีพิมพ์ลงในวารสารที่มีชื่อเสียง และคาร์ลสัน ประธานของสถาบันคณิตศาสตร์เคลย์ก็ไม่ได้รอถึงสองปีที่จะมุ่งหน้าไปยังเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เพื่อไปเยี่ยมเยียนผู้สันโดษผู้นี้...
อย่างไรก็ตาม คาร์ลสันก็ไม่สามารถไปพบพีเลอร์แมนได้
เนื่องด้วยรายงานของลู่โจวจัดทำขึ้นในรูปแบบของรายงานพิเศษที่สภานักคณิตศาสตร์นานาชาติ และลู่โจวได้ตอบคำถามทั้งหมดในช่วงของการบรรยาย จึงไม่มีความจำเป็นต้องรอให้วงการวิชาการแสดงการเห็นพ้อง
เพราะฉะนั้นสถาบันเคลย์จึงได้ตัดสินใจทำเช่นนี้
สถาบันเคลย์ยังแนบเงื่อนไขการรับรางวัลมาอีกด้วย
ด้วยข้อเสนอเก่าแก่ที่ประกาศในการประชุมสัมมนามิลเลนเนียม คาร์ลสันจึงหวังว่าพิธีมอบรางวัลนี้จะยิ่งใหญ่
สถานที่จัดพิธีมอบรางวัลคือ คอลเลจ เดอ ฟรานซ์ ที่ซึ่งสถาบันคณิตศาสตร์เคลย์ได้ประกาศปัญหารางวัลมิลเลนเนียมเป็นครั้งแรก พิธีมอบรางวัลพิเศษล้านดอลลาร์จะจัดขึ้นโดยสถาบันคณิตศาสตร์เคลย์และสมาคมคณิตศาสตร์ยุโรป
ไม่มีใครรู้ว่าพิธีการจะเป็นแบบไหน
นี่เป็นเพราะว่าพีเลอร์แมน นักคณิตศาสตร์ผู้ซึ่งพิสูจน์การคาดการณ์ของปวงกาเร เป็นคนประหลาดที่ไม่ชอบเป็นจุดสนใจของสาธารณะ แม้ว่าเขาจะทำการพิสูจน์การคาดการณ์นี้มาเป็นเวลามากกว่าหนึ่งทศวรรษแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยมีการจัดพิธีมอบรางวัลขึ้น
ถ้าคาร์ลสันส่งคำเชิญมาหนึ่งเดือนที่แล้ว ลู่โจวคงพอใจที่จะซื้อตั๋วเครื่องบินและเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลได้ เพราะสุดท้ายแล้วเงินหนึ่งล้านดอลลาร์ก็ยังคงเป็นเงินหนึ่งล้านดอลลาร์
แต่ตอนนี้การวิจัยปรากฏการณ์ความปั่นป่วนของพลาสมาของเขาได้เข้าสู่ขั้นตอนสำคัญ เขาจึงไม่เต็มใจและไม่พร้อมที่จะเดินทางไกลๆ ในช่วงนี้
ลู่โจวคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบคำเชิญไปอย่างสุภาพ เขาแจ้งว่างานวิจัยของเขาอยู่ในขั้นตอนสำคัญ และเขาไม่มีเวลาเดินทางไปยังปารีส นอกจากนั้นเขายังบอกว่าเขาไม่อยากปฏิเสธเงินล้านดอลลาร์และได้แนบรายละเอียดเลขบัญชีธนาคารไปในอีเมล
นั่นจึงหมายความว่า ลู่โจวแค่เพียงต้องการยอดโอนเงินในบัญชีเขาเท่านั้น
สำหรับเหรียญรางวัลหรือประกาศนียบัตร ลู่โจวไม่ได้คัดค้านถ้าพวกเขาจะส่งให้เขาทางไปรษณีย์...
เมื่อคาร์ลสันอ่านอีเมลฉบับนี้ เขาก็แทบจะถุยน้ำลายใส่จอคอมพิวเตอร์
นี่เกือบจะเป็นเรื่องที่น่าโมโหยิ่งกว่าตอนที่พีเลอร์แมนปฏิเสธการรับรางวัล
ถ้าเจ้าทึ่มนั่นไม่อยากได้รางวัลอย่างนั้นก็ดี! แต่เลขบัญชีนี่มันอะไรกัน!
ทำไมพวกที่แก้ปัญหารางวัลมิลเลนเนียมทุกคนถึงได้พิลึกนัก!
คาร์ลสันเขียนตอบและบอกลู่โจวว่าอาจจะไม่สามารถโอนเงินไปให้เขาได้
เหตุผลง่ายๆ!
ปัญหารางวัลมิลเลนเนียมทั้งสองปัญหาได้รับการแก้ไขไปแล้ว แต่สถาบันเคลย์ยังไม่เคยได้จัดพิธีมอบรางวัล ถ้าลู่โจวต้องการรางวัล เขาต้องมาที่ปารีส
แน่นอนว่าในการตอบกลับของคาร์ลสัน เขาเขียนไปด้วยความสุภาพตรงจุดที่เขาแจ้งว่าเขาเข้าใจความสำคัญของงานวิจัยของนักวิชาการ
ถ้าลู่โจวไม่ว่างจริงๆ คาร์ลสันก็ยินดีที่จะจัดพิธีมอบรางวัลในวันที่เขาสะดวกให้
เมื่อลู่โจวอ่านสิ่งที่ศาสตราจารย์คาร์ลสันตอบกลับมา เขารู้สึกรำคาญความเป็นคนที่คลั่งพิธีการของชายคนนี้
สถาบันเคลย์ตั้งอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่ซึ่งลู่โจวพักอาศัยอยู่มากนัก ลู่โจวสามารถที่จะไปที่นั่นโดยไม่ต้องนั่งเครื่องบิน เขาสามารถจะขับรถไปที่นั่นด้วยรถฟอร์ด เอกซ์พรอเรอร์ ของเขาด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตาม คนพวกนี้ก็ไม่ได้พอใจที่จะจัดพิธีมอบรางวัลในประเทศของพวกเขา พวกเขาต้องข้ามน้ำข้ามทะเลไปจัดที่คอลเลจ เดอ ฟรานซ์
การเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลน่าจะทำให้ลู่โจวเสียเวลาไปอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์
ลู่โจวกำลังดำเนินโครงการวิจัยที่น่าสนใจอยู่ในตอนนี้ ดังนั้นจึงไม่สามารถยอมรับได้
ลู่โจวครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเขียนตอบกลับไปว่า[...ผมไม่สามารถระบุวันที่แน่นอนให้คุณได้ บางทีในช่วงหลังจากที่ได้ผลการวิจัยเรื่องปรากฏการณ์ความปั่นป่วนของพลาสมาออกมา ผมน่าจะมีเวลาไปเข้ารับรางวัลได้]
หลังจากเขียนอีเมลเสร็จ ลู่โจวกดปุ่ม ‘ส่ง’ เขาปิดหน้าต่างอีเมลและทำการศึกษาข้อมูลที่ได้จากการทดลองเก่าที่ใช้เวลาครึ่งปีของเขาซึ่งอยู่ในคอมพิวเตอร์ต่อ
ศาสตราจารย์คาร์ลสัน ซึ่งอยู่ที่สถาบันเคลย์ในรัฐแมสซาชูเซตส์ ได้อ่านอีเมลของลู่โจว เขาไม่ได้พูดอะไร แต่กลับมองไปที่ดาร์ฟ เลขานุการของเขาแทน
ดาร์ฟถอนหายใจและตบหลังศาสตราจารย์คาร์ลสันเบาๆ พร้อมกับพูดว่า “...นี่น่าจะเป็นการปฏิเสธที่นุ่มนวลที่สุดที่เราเคยได้รับมา”
ดาร์ฟไม่ได้ศึกษาเรื่องกลศาสตร์การไหล เขาไม่ได้อยู่ในแวดวงวิชาการด้วยซ้ำ แต่อย่างไรก็ตาม การทำงานที่สถาบันเคลย์ได้เผยให้เขาเห็นความก้าวหน้าทางการวิจัยอันล้ำสมัยมากมาย
การไหลแบบปั่นป่วนเป็นประเภทของระบบโกลาหลที่รู้จักกันดี มันยังเป็นปัญหาที่นักคณิตศาสตร์ และนักฟิสิกส์มากมายพยายามเอาชนะอยู่
ไม่ต้องพูดถึง งานวิจัยของลู่โจวเป็นเรื่องพลาสมา...
ในความคิดของดาร์ฟ จดหมายของลู่โจวคงจะเป็นการปฏิเสธโดยตรงเช่นกัน
คาร์ลสันถอดแว่นออกและวางแขนทั้งสองข้างบนโต๊ะ แล้วเขาก็ใช้มือบีบตรงหว่างคิ้ว
“ฉันไม่เข้าใจ… ทำไมกัน นี่มันเงินฟรีๆ เลยนะ ทำไมการมอบมันถึงยากเย็นนัก”
เขาเหนื่อยล้าไปหมด
เขาเคยรู้สึกแบบนี้ตอนที่เขาเป็นผู้อำนวยการสถาบัน และตอนนี้เขาก็ขึ้นเป็นประธานคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านวิทยาศาสตร์แล้ว แต่ความรู้สึกนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
ทั้งหมดที่เขาอยากทำก่อนปลดเกษียณคือการมอบเงินรางวัลพิเศษล้านดอลลาร์และเหรียญรางวัลให้แก่คนที่แก้ปัญหารางวัลมิลเลนเนียมที่ห้องโถงใหญ่ของอินสติตูท เดอ ฟรานซ์
แต่ทำไมความปรารถนานี้ถึงยากที่จะสำเร็จนักแม้ว่าปัญหารางวัลมิลเลนเนียมจะถูกแก้ไปแล้วถึงสองข้อ
……………………………………………..


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

บทที่ 432 เบิกใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์
หลังจากได้รับการตอบกลับของลู่โจว คาร์ลสันก็ไม่คาดหวังอะไรแล้ว พิธีมอบรางวัลปัญหามิลเลนเนียมถูกเลื่อนออกไป
แต่ว่ามีใครบางคนได้ปล่อยข่าวแผนพิธีมอบรางวัลดั้งเดิมของสถาบันเคลย์
จากนั้นข่าวลือแพร่ไปว่าลู่วโจวปฏิเสธรางวัล
ตั้งแต่สมการนาเวียร์-สโตกส์ถูกแก้ไขได้ สื่อก็ให้ความสนใจในรางวัลปัญหามิลเลนเนียมมูลค่าหนึ่งล้าน สำหรับคนที่ไม่ได้ศึกษาคณิตศาสตร์ รางวัลหนึ่งล้านเป็นที่น่าตกใจยิ่งกว่าคำตอบของสมการนาเวียร์-สโตกส์เสียอีก...
นักข่าวนิวยอร์กไทมส์ให้ความเห็นว่า
[… หลังจากเพเรลมาน นักคณิตศาสตร์ชาวรัสเซียปฏิเสธรางวัลหนึ่งล้านไป ลู่โจว นักคณิตศาสตร์ชาวจีนก็ปฏิเสธรางวัลเช่นกัน ดูเหมือนว่าจะมีคำสาปมนตราผูกติดกับปัญหารางวัลมิลเลนเนียม เพราะทุกคนที่ไขปัญหาได้ดูจะไม่สนใจในเงินรางวัล]
ฮาร์ดี้ยื่นบทความหนังสือพิมพ์ให้ลู่โจว เมื่อลู่โจวอ่านจบ เขาโยนมันทิ้งลงถังขยะและส่ายหน้า
“มันช่างไร้สาระสิ้นดี ผมปฏิเสธรางวัลไปตอนไหน? ผมแค่บอกสถาบันเคลย์ให้รอไปก่อน ก็ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่ง ผมไม่มีเวลาจะบินไปปารีส"
ฮาร์ดี้ “ศาสตราจารย์ คุณปฏิเสธเงินรางวัลจากสถาบันเคลย์เพราะคุณไม่มีเวลาไปที่นั่นเหรอ?”
ลู่โจวพูดแก้ต่าง "ผมเลื่อนมันไป ไม่ได้ปฏิเสธ"
ฮาร์ดี้ยักไหล่แล้วพูดว่า "โอเค เลื่อนไป... ศาสตราจารย์ จริงๆ แล้วผมมีอะไรจะเสนอ ไม่รู้ว่าควรพูดไปดีไหม"
ลู่โจวมองฮาร์ดี้แล้วถามว่า "เสนออะไรล่ะ?"
ฮาร์ดี้เกาหัวและยิ้มออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ผมจะบอกว่า ถ้าคุณไม่มีเวลา ผมไปรับรางวัลที่ปารีสให้คุณได้ คุณยุ่งกับการวิจัยแต่ผมไม่ติดเรื่องเดินทาง..."
ลู่โจว "..."
ชายคนนี้... จะว่างเกินไปแล้ว!
…
ข่าวลือเกี่ยวกับลู่โจวเป็นแค่เรื่องกวนใจเล็กน้อย
ลู่โจววุ่นวายกับการวิจัยความปั่นป่วนของพลาสมา เขาจึงไม่มีเวลาไปแถลงข่าวและแก้ต่างประเด็นน่าเบื่อนี้
การแก้ไขสมการนาเวียร์-สโตกส์ไม่เพียงทำให้ลู่โจวได้รับความสนใจล้นหลามจากสื่อและพิธีมอบรางวัล แต่มันสร้างปัญหาอื่นให้เขาด้วย
ยกตัวอย่างเช่น ตั้งแต่เขากลับไปอเมริกาพร้อมเหรียญฟิลด์ อีเมลของเขาเต็มไปด้วยคำเชิญชวนจากสถานที่ต่างๆ
หลายอันมาจากสถาบันวิจัยในประเทศและต่างประเทศ รวมไปถึงจากมหาวิทยาลัยด้านคณิตศาสตร์อันดับท็อป 100 บางคำเชิญไม่ได้มาจากหน่วยงานวิชาการ แต่เป็นคำเชิญชวนจากรายการทีวีและรายการพูดคุย...
เมื่อลู่โจวให้เสี่ยวอ้ายคัดกรองอีเมลพวกนี้ เขาค่อยรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น
นอกจากการปฏิเสธคนและจัดการกับอีเมลสแปม เสี่ยวอ้ายก็เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขา จากที่แสดงให้เห็น เสี่ยวอ้ายมีความฉลาดมากขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากจัดการเรื่องจุกจิกเสร็จ ลู่โจวกลับมาสนใจการวิจัยปัญหาความปั่นป่วนของพลาสมา
เป็นเรื่องน่ากล่าวถึงว่าความยากของปัญหาความปั่นป่วนถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน
ส่วนแรกมาจากของความซับซ้อนของตัวระบบเอง และสภาพแวดล้อมของระบบ รวมไปถึงปัญหาที่เกิดขึ้นจากความหลากหลายของระบบการเคลื่อนไหวปั่นป่วนทั้งหมด
ดูจากยานอวกาศเป็นตัวอย่าง เมื่อความสูง ความเร็ว สถานที่ หรืออุณหภูมิวัสดุพื้นผิวเปลี่ยน ก๊าซและสภาพแวดล้อมกลศาสตร์ระดับมาโครรอบยานอวกาศก็จะเปลี่ยนแปลงเป็นระยะ
ส่วนที่สองมาจากหลักการของฟิสิกส์แบบคลาสสิค
การลดทอนแบบปกติเริ่มจากองค์ประกอบพื้นฐานที่สุดของพลวัตของวัสดุและตั้งสมการการเคลื่อนไหวจากกฎการปฏิสัมพันธ์พื้นฐาน มันฟังดูเรียบง่าย อย่างไรก็ตาม สูตรฟิสิกส์ที่คลาสสิคส่วนมากไม่ต้องใช้ฟิสิกส์ระดับประยุกต์
แต่ในโลกของฟิสิกส์นั้น "มากคือซับซ้อน"
ดูจากอากาศยานเป็นตัวอย่าง สนามไหลรอบอากาศยานมีของไหลไมโคร 10^15~10^24 และของไหลไมโครต้องถูกวิเคราะห์เชิงกลตามหน่วย พลังการปฏิสัมพันธ์ระหว่างของไหลไมโครต้องถูกคำนึงถึงด้วย และปัญหานี้จะไม่สามารถถูกไขได้ด้วยทรัพยากรคอมพิวเตอร์ของทั้งโลก
เนื่องจากความซับซ้อน โมเดลส่วนใหญ่ที่ผลิตโดยนักวิจัยพลศาสตร์ของไหลเชิงคำนวณจึงอ้างอิงจากปรากฏการณ์ ดังนั้น นักวิชาการแต่ละคนที่ใช้วิธีการสร้างโมเดลพลศาสตร์ของไหลเชิงคำนวณเดียวกันอาจจะได้ผลลัพธ์ต่างกันไป
เพราะเหตุนี้ การสร้างโมเดลพลศาสตร์ของไหลเชิงคำนวณที่ปั่นปวนอ้างอิงตามโมเดลแบบปิดจึงถูกมองว่าเป็นศิลปะมากกว่าวิทยาศาสตร์จริงจัง
เหตุผลที่ผู้คนคลั่งไคล้ในการแก้ไขสมการนาเวียร์-สโตกส์อย่างราบรื่นไม่ใช่แค่พวกเขาอยากจะรู้ว่ามีวิธีแก้ปัญหาอยู่จริงใช่ไหม แต่พวกเขาอยากรู้ว่านักคณิตศาสตร์ค้นพบอะไรระหว่างวิจัยปัญหานี้
นักคณิตศาสตร์อาจจะค้นพบจำนวนเชิงโครงสร้างระหว่างพื้นที่ซับโซนิคและพื้นที่โซนิค หรือรูปแบบอ่อนแอชัดเจนในระยะจำกัด หรืออย่างในกรณีของแอลแมนิโฟลด์ วิธีการแอลแมนิโฟลด์เรขาคณิตที่แตกต่างอาจจะใช้ได้ในสมการความต่างบางส่วน
สำหรับพลาสมาในเครื่องสเตลลาร์เรเตอร์ ส่วนความซับซ้อนแรกค่อนข้างง่ายในการรับมือ ถึงแม้พลาสมาจะไม่เสถียรภายใต้อุณหภูมิและความกดดันสูง อย่างน้อยการไหลเวียนของมาโครพลาสมาค่อนข้างคงที่
ประเภทที่สองของปัญหาซับซ้อนนั้นรับมือยากกว่า
อย่างไรก็ตาม มันก็ยากแค่สำหรับคนทั่วไป
หลังจากลู่โจวใช้แอลแมนิโฟลด์ในสมการนาเวียร์-สโตกส์ และสร้างโมเดลคณิตศาสตร์จากข้อมูลทดลองตรีโกณที่แตกต่าง เขาพบว่าถึงกระบวนการนั้นยาก แต่ผลลัพธ์สุดท้ายไม่ได้ซับซ้อนตามที่เขาคิดไว้
เวลาผ่านไปรวดเร็ว
ต้นเดือนกันยายน
ลู่โจวนั่งอยู่ในออฟฟิศที่สถาบันการศึกษาขั้นสูงพรินซ์ตัน โดยเขากำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาจะเขียนลงในกระดาษทดด้วยปากกาในมือในบางเวลา
เมื่อเขาพิมพ์บรรทัดสุดท้ายของการคำนวณในคอมพิวเตอร์ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกและวางปากกาลูกลื่นลง
"เสร็จ!"
เมื่อฮาร์ดี้ได้ยินเสียงของศาสตราจารย์ เขาเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้างุนงง เขาสบตากับฉินยู่ก่อนที่จะก้มหน้าลงอีก
เจอริกและเวร่ามองลู่โจวอย่างเทิดทูน โดยเฉพาะเวร่า ตาของเธอแทบระยิบระยับเหมือนดวงดาว
แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าศาสตราจารย์ของเธอทำอะไรอยู่ เธอรู้สึกว่าศาสตราจารย์ของเธอกำลังทำเรื่องมหัศจรรย์
ส่วนเหว่ยเหวิน เขากำลังเขียนทีสิสปริญญาโทโดยที่ไม่สนเรื่องที่เกิดขึ้นรอบตัว เขาอยากเรียนจบปริญญาโทปีนี้และเริ่มเรียนปริญญาเอกปีหน้าเลยไม่ได้สนใจงานของลู่โจว
เขารู้แค่ว่าศาสตราจารย์ของเขากำลังวิจัยเรื่องเพี้ยนอะไรบางอย่างอีกแล้ว...
ลู่โจวไม่ได้สังเกตท่าทีของลูกศิษย์ เขาตรวจดูโมเดลคณิตศาสตร์อีกครั้งและคัดลอกข้อมูลใส่ยูเอสบี จากนั้นเก็บยูเอสบีและรีบออกจากออฟฟิศไปอย่างรวดเร็ว
ที่มาของสมการอาจถูกสร้างได้โดยสมองมนุษย์ แต่เมื่อคำนึงถึงวิธีการแก้ปัญหาทางตัวเลข การคำนวณนั้นเกินขีดความสามารถของมนุษย์
ในการที่จะตรวจสอบโมเดลคณิตศาสตร์และเก็บข้อมูลจำลองเอง ลู่โจวต้องใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์
ยิ่งคอมพิวเตอร์เร็ว ยิ่งดี!
…
ในฐานะมหาวิทยาลัยที่ร่ำรวยที่สุดที่หนึ่งในอเมริกาเหนือ ความมั่งคั่งของพรินซ์ตันไม่ได้สะท้อนแค่ความยินยอมที่จะฟูมฟักเหล่าหัวกะทิ แต่นั่นยังสะท้อนถึงเหล่าอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ในมหาวิทยาลัยอีกด้วย
แม้ว่าพรินซ์ตันจะเป็นเมืองเล็ก แต่ก็มีทุกอย่างตั้งแต่แล็บพลาสมาจนไปถึงศูนย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์
สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าสมาคมศิษย์เก่าที่มีกำลังทรัพย์มั่นคงนั้นสำคัญต่อมหาวิทยาลัยแค่ไหน
ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ของพรินซ์ตันอยู่ที่ศูนย์จอห์น ฟอน นอยมันน์ ปกติแล้วมันถูกใช้สำหรับการจำลองมวลฟิสิกส์ที่แน่นหนา พลาสมาฟิสิกส์ และกลศาสตร์คอสมิค
ลู่โจวคุ้นเคยกับบุคคลดังในแวดวงคอมพิวเตอร์คู่ขนาน เดวิด ชอว์
แต่พลังซูเปอร์คอมพิวเตอร์ของแอนตันเชี่ยวชาญแค่ในด้านเคมีคำนวณ มันไม่ค่อยเหมาะสำหรับการคำนวณทั่วไป
อีกอย่างหนึ่ง เดวิด ชอว์ อาจจะไม่สนใจในพลาสมาฟิสิกส์หรือการจำลองพลวัตของไหล ดังนั้นลู่โจวจึงไม่อยากรบกวนเขา
ลู่โจวไม่ได้รอนานหลังจากที่เขากรอกใบขอใช้งานในโถงแนสซอ เขาได้รับการอนุมัติอย่างรวดเร็วจากสถาบัน
โปรเจคต์วิจัยใดที่เกี่ยวข้องกับพีพีพีแอลจะได้รับความสำคัญสูงสุด
แถมนักวิจัยยังได้รับเหรียญฟิลส์อีกด้วย
ลู่โจวนำเอกสารที่เกี่ยวข้องไปที่ศูนย์จอห์น ฟอน นอยมันน์ และยื่นให้กับผู้อำนวยการศูนย์ อาเมอร์ กรีน เขาเล่าจุดประสงค์ให้อาเมอร์ กรีนฟัง
หลังจากรับฟังคำร้องของลู่โจว กรีนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"เหลือเชื่อ... คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? คุณสร้างโมเดลคณิตศาสตร์สำหรับความปั่นป่วนพลาสมาในเครื่องสเตลลาร์เรเตอร์ได้สำเร็จ?"
ถึงกรีนจะไม่ใช่นักฟิสิกส์ แต่เขารู้ว่าความสำเร็จนี้มันน่าทึ่งแค่ไหน
ลู่โจวถอนหายใจและโบกเอกสารอนุมัติในมือในระหว่างที่พูด "อีกตั้งหกเดือนกว่าจะถึงวันเมษาหน้าโง่ ผมไม่ได้ล้อเล่น"
ศาสตราจารย์กรีนไม่เสียเวลามากกว่านี้ เขาเปิดคอมพิวเตอร์ทำงานและพูดว่า "เอาโมเดลมาไหม"
ลู่โจววางยูเอสบีลงบนโต๊ะและตอบว่า "แน่นอน"
กรีนเสียบยูเอสบีเข้าคอมพิวเตอร์และเปิดดูไฟล์ข้างใน เขาดูข้อมูลและรูปภาพบนจอคอมพิวเตอร์แล้วลูบเครา เขาคิดอยู่สักพักก่อนพูดต่อ "บอกตรงๆ นะ มันยาก ผมไม่แน่ใจว่าจอห์น นอยมันน์จะสามารถพอที่จะรับมือการคำนวณในระดับนี้ คุณอาจจะต้องการบางอย่างแบบซัมมิทซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ห้องทดลองแห่งชาติโอ๊คริดจ์... แน่ใจใช่ไหมว่าทำให้โมเดลมันเรียบง่ายไม่ได้?"
ลู่โจวส่ายหัวและพูดว่า "ผมทำให้มันเรียบง่ายสุดความสามารถแล้ว"
"โอเค คุณทำให้เราเจอปัญหายากในฐานะพีพีพีแอล" ศาสตราจารย์กรีนหมุนปากกาในมือและพูดต่อ "ผมแก้ไขส่วนอัลกอริทึมได้ แต่มันต้องใช้เวลาพอสมควร"
ลู่โจวพยักหน้าและพูดตอบ "ผมรู้ ผมจะช่วยคุณ"
ศาสตราจารย์กรีนยิ้ม "แน่นอน! ยังไงเสีย พวกเราก็ทำการคำนวณคู่ขนานอย่างหนัก พวกเราไม่ใช่นักฟิสิกส์พลาสมา"
……………………………………………..


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

บทที่ 433 การตัดสินใจของศาสตราจารย์เลเซอร์สัน
ระหว่างที่ลู่โจวกับศาสตราจารย์กรีนกำลังตกลงกันอยู่ มีบุคคลปริศนาปรากฏตัวขึ้นที่นอกออฟฟิศของเขาในสถาบันศึกษาขั้นสูงพรินซ์ตัน
บุคคลนั้นลังเลก่อนที่จะเคาะประตูแล้วเดินเข้าออฟฟิศ
"ที่นี่คือออฟฟิศของลู่โจวใช่ไหม"
เวร่าหยุดเขียนงานแล้วตอบ "ใช่ค่ะ ทำไมคุณอยากพบศาสตราจารย์ลู่คะ"
ชายชรามองดูรอบออฟฟิศในขณะที่พูดไปด้วย "ผมต้องการจะคุยกับเขา... วันนี้เขาหยุดงานเหรอ"
"เปล่าค่ะ" เวร่าส่ายหัวและพูดต่อ "แต่เขาออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว"
ชายชราถามต่อ "บอกได้ไหมว่าเจอเขาได้ที่ไหน"
"ช่วงนี้เขาทำวิจัยอยู่ที่สถาบันจอห์น ฟอน นอยมันน์ ถ้าคุณอยากจะพบเขาก็ลองไปดูที่นั่นได้ค่ะ"
ชายชราพยักหน้ารับแล้วพูดตอบ "ศูนย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ใช่ไหม? โอเค... ขอบคุณ" เขาหันหลังกลับแล้วกำลังจะออกจากออฟฟิศ
แต่ทันใดนั้น ประตูออฟฟิศถูกผลักออก
ลู่โจวกลับมาจากศูนย์จอห์น ฟอน นอยมันน์พร้อมกับข้อมูลใหม่
เมื่อเขาเห็นเลเซอร์สัน เขาก็นิ่งตกใจ
แวบแรก เขานึกว่าเขาจำคนผิด
ตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว ศาสตราจารย์เลเซอร์สันได้ไปเยี่ยมแล็บเยอรมันเวนเดลสไตน์ 7-เอ็กซ์ และทั้งสองได้ติดต่อกันผ่านอีเมล
ลู่โจวไม่รู้ว่าเลเซอร์สันกลับมา
"เลเซอร์สัน? เพื่อนรัก คุณกลับมาจากเยอรมันแล้วเหรอ? กลับมาตั้งแต่ตอนไหน?”
เลเซอร์สันมองดูนาฬิกาข้อมือ
"ผมลงจากเครื่องบินเมื่อห้าชั่วโมงก่อน..."
ลู่โจวหัวเราะแล้วพูดต่อ "เอาเถอะ ยินดีต้อนรับกลับมานะ! จริงๆ แล้วผมกำลังจะส่งอีเมลไปบอกข่าวดีคุณ มาสิ ผมจะให้คุณดูสมบัติชิ้นนี้"
เมื่อศาสตราจารย์เลเซอร์สันเห็นว่าลู่โจวตื่นเต้นแค่ไหน เขาก็ลังเลไปครู่หนึ่ง แต่ก็เดินตามลู่โจวไปที่คอมพิวเตอร์
ลู่โจวเปิดแล็ปท็อปและใส่ยูเอสบีเข้าไป จากนั้นเขาเปิดซอฟต์แวร์การจำลองอย่างรวดเร็ว
เมื่อศาสตราจารย์เลเซอร์สันเห็นเส้นสีเขียว แดง และเหลืองตัดผ่านกันบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาก็มีสีหน้าประหลาดใจ
"เหลือเชื่อ... คุณทำได้แล้ว?"
"ยังมีอีกขั้นตอนที่ผมต้องทำ ผมต้องใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์และทดสอบโมเดล มันอาจจะใช้เวลาหลายวัน แต่โมเดลคณิตศาสตร์มันเสร็จแล้ว" ลู่โจวพูดพร้อมแสยะยิ้ม "มหัศจรรย์ใช่ไหมครับ"
"ใช่เลย..." เลเซอร์สันมีท่าทีลังเล เขาไอก่อนจะพูดว่า "ขอแสดงความยินดีด้วย! แค่โมเดลคณิตศาสตร์นี้ก็คู่ควรกับรางวัลฟิสิกส์แล้ว สาเหตุหลักที่ผมกลับมาคือมีเรื่องจะบอกคุณ ผมหวังว่าคุณจะไม่เซอร์ไพรส์ไปนะ"
ลู่โจวมองศาสตราจารย์เลเซอร์สันด้วยท่าทีจริงจังแล้วถามว่า "มีเรื่องอะไรกันครับ"
เลเซอร์สันตอบ "ผมวางแผนจะลาออก"
แท้ที่จริง เลเซอร์สันจะพูดอะไรที่แย่กว่านี้ได้ แต่ลู่โจวไม่คิดว่าจะได้ยินสิ่งนี้
ลู่โจวมองเลเซอร์สันอย่างไม่เชื่อสายตา "ลาออกเหรอ?"
"ใช่" ศาสตราจารย์เลเซอร์สันพยักหน้าแล้วพูดว่า "อะตอมโพรบ He3 เป็นเทคโนโลยีวิเคราะห์พลาสมาที่ยอดเยี่ยม ผมมีความรู้สึกว่ามันอาจจะเป็นพื้นฐานสำหรับสถาบันวิจัยพลาสมาทุกแห่ง ถ้าอะตอมโพรบ He3 ทุกเครื่องถูกออกแบบและสร้างโดยกลุ่มวิศวกรของผม มันจะเป็นเรื่องลำบากเกินไป ผมเลยอยากออกแบบอุปกรณ์มาตรฐานที่สามารถถูกถอดชิ้นส่วนหรือติดตั้งได้ เป็นอุปกรณ์ที่ทำงานได้โดยการเสียบเข้าเครื่องจ่ายไฟ
ลู่โจวไม่รู้ว่าควรแสดงท่าทีอะไรตอบ
เขานิ่งเงียบเกือบห้าวินาที ก่อนจะพูดขึ้น "คุณเป็นหัวหน้าของโปรเจกต์นี้อยู่แล้ว และคุณอาจจะเป็นผู้กำกับพีพีพีแอลในไม่กี่ปี... นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกแล้วใช่ไหม?"
"เรื่องนี้ไม่มีถูกไม่มีผิด ในความคิดเห็นของผม การแบ่งปันเทคโนโลยีโพรบ He3 มันสำคัญกว่าทุกตำแหน่งที่พีพีพีแอล อีกอย่างนะ ทำไมผมถึงอยากเป็นผู้กำกับพีพีพีแอลล่ะ? ผมอยากมีเงินทุนสักสองสามล้านในการวิจัยของตัวเองมากกว่าบริหารเงินหลายร้อยล้านแต่ไม่ได้อะไรเลย
ลู่โจวพูดตอบ "แต่... ศาสตราจารย์เลเซอร์สันที่รัก มีสถาบันวิจัยพลาสมากี่แห่งที่สามารถซื้ออุปกรณ์ของคุณได้? หรือมีกี่แห่งที่พร้อมจะสั่งซื้อมัน?"
“นั่นไม่ใช่ปัญหา ผมไม่ได้กังวลเรื่องยอดขายด้วย” ศาสตราจารย์เลเซอร์สันยิ้มแล้วพูดอย่างสบายใจ "ผมรู้คุณคิดว่านี้ไม่ใช่เงินจำนวนมาก คุณเองยังปฏิเสธรางวัลมิลเลนเนียมหนึ่งล้านดอลลาร์เลย"
ลู่โจวตอบ "ผมไม่ได้ปฏิเสธรางวัล ผมแค่เลื่อนมันไป!"
"ตามนั้น คุณเลื่อนมันไป แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ" ศาสตราจารย์เลเซอร์สันพูดต่อ "กลับเข้าเรื่องดีกว่า ถึงบริษัทของผมจะยังอยู่ในระยะแรกเริ่ม แต่เราก็ได้ทำสัญญาแปดหลักสองฉบับแล้ว"
ไม่ว่าจะเป็นในจีนหรืออเมริกา การข้ามสายจากวิชาการมาธุรกิจก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
โดยเฉพาะสำหรับวิศวกรสายเทคนิคอย่างศาสตราจารย์เลเซอร์สัน พวกเขาถนัดที่จะเปลี่ยนเทคโนโลยีเป็นผลิตภัณฑ์มากกว่านักวิทยาศาสตร์ทั่วไป
ไม่ใช่แค่นั้น ด้วยเส้นสายในแวดวงวิชาการ เลเซอร์สันสามารถเซ็นสัญญากับสถาบันวิจัยพลาสมาฟิสิกส์รายใหญ่ได้อย่างง่ายดาย สำหรับผู้คนในแวดวงฟิสิกส์พลาสมา ตราบใดที่ราคาของเลเซอร์สันสมเหตุสมผล พวกนั้นก็ยินดีจะทำธุรกิจกับเขา
แต่นี้ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับลู่โจว
ไม่ใช่เพราะว่าลู่โจวจะไม่ได้รับผลกำไร
เขาไม่เคยคิดจะหาเงินจากเทคโนโลยีโพรบ He3 และเขาไม่คิดที่จะจดสิทธิบัตร จุดประสงค์หลักของโพรบคือการช่วยสานต่องานวิจัยของเขา จริงๆ แล้ว เขาดีใจที่เห็นคนอื่นได้หาผลประโยชน์เชิงพาญิชย์จากผลิตภัณฑ์นี้ เพราะมันจะช่วยลดปัญหาให้กับเขา
แต่เขาไม่คิดว่าเลเซอร์สันจะเป็นคนทำมัน
ถ้าหากเลเซอร์สันลาออก ลู่โจวจะต้องสูญเสียพาร์ทเนอร์วิจัยที่เก่งกาจไปแน่นอน
ลู่โจวพยายามจะโน้มน้าวเขา "คุณก็อายุห้าสิบปีแล้ว ผมว่าคุณคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะตัดสินใจดีกว่า"
เลเซอร์สันส่ายหัวแล้วพูดตอบ "ห้าสิบปีก็ไม่แก่ขนาดนั้น แล้วผมก็คิดเรื่องนี้มานานแล้ว ที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อมาอำลาคุณนี่ล่ะ"
ลู่โจวมองเห็นความแน่วแน่ของศาสตราจารย์เลเซอร์สัน เขารู้ว่าเขาคงเกลี้ยกล่อมอะไรไม่ได้
ผ่านไปสักพัก ลู่โจวถอนหายใจก่อนพูดว่า "ผมขอให้คุณเจอแต่สิ่งที่ดีที่สุด...ถ้ามีอะไรที่ผมพอช่วยได้ ติดต่อผมได้เสมอ"
แม้มันจะเป็นเรื่องน่าเสียดาย ทุกคนก็ต้องเลือกตัดสินใจเอง
ศาสตราจารย์เลเซอร์สันเป็นพาร์ทเนอร์วิจัย ไม่ใช่ลูกน้องเขา เขาไม่มีสิทธิ์จะไปก้าวก่ายการตัดสินใจของเลเซอร์สัน
ศาสตราจารย์เลเซอร์สันตาเป็นประกายเมื่อเขาได้ยินลู่โจวพูด
"จริงเหรอ? คุณเต็มใจจะช่วยผมใช่ไหม?"
เมื่อลู่โจวเห็นว่าศาสตราจารย์เลเซอร์สันปลื้มใจมากแค่ไหน เขาพูดว่า "แน่นอน...แต่ต้องดูก่อนว่าเป็นเรื่องไหนนะ"
"โอ้ งั้นเอาตามนี้...ถึงผมจะระดมเงินได้บางส่วน เรายังขาดแคลนในแผนกเงินทุน แน่นอนว่าผมคิดจะกู้จากธนาคาร แต่มันไม่ง่ายที่สตาร์ทอัปจะได้ทุน รู้ใช่ไหม?" ศาสตราจารย์เลเซอร์สันกระแอมแล้วดูเขินอายในขณะที่เข้าพูดต่อ "คุณสนใจจะลงทุนไหม"
ลู่โจว "..."
……………………………………………..


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

บทที่ 434 ซูเปอร์คอมพิวเตอร์คงไม่จำเป็นแล้ว...
ท้ายที่สุด ลู่โจวก็ใช้เงินไป
เหตุผลไม่ใช่ว่าเขาคิดว่าศาสตราจารย์เลเซอร์สันจะหาเงินได้เยอะ เขาทำไปเพื่อช่วยเหลือเพื่อน
อีกอย่างคือเขามีส่วนร่วมในการสร้างเทคโนโลยีโพรบอะตอม He3 เขาหวังว่าเทคโนโลยีนี้จะช่วยสร้างการเปลี่ยนแปลงให้วงการฟิสิกส์พลาสมา
ลู่โจวบอกผู้จัดการของเขาที่สตาร์สกายเทคโนโลยี ไวท์ เชอร์รีแดน ให้จัดแจงแผนการเงินเฉพาะกับสัญญาที่เกี่ยวข้อง
การลงทุนมูลค่าไม่กี่ล้านดอลลาร์ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับลู่โจว...
จากจำนวนรถยนต์ไฮบริดหรือไฟฟ้าบนท้องถนนที่เพิ่มมากขึ้น เงินในบัญชีของสตาร์สกายเทคโนโลยีก็เพิ่มขึ้นตาม
เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดที่จดสิทธิบัตรให้ยูมิคอร์ นอกจากการจ่ายเงินหนึ่งครั้งที่ลู่โจวได้รับ จากการประเมินตลาดแบตเตอรี่โดยไวท์ เชอร์รีแดน ลู่โจวจะได้รับเงินอย่างน้อย 90ล้านดอลลาร์ เป็นเงินปันผลจากยูมิคอร์
ถึงตอนนี้ เขาไม่รู้ว่าจะใช้เงินอย่างไรดี...
หลังจากเจรจากันเสร็จ ศาสตราจารย์เลเซอร์สันขอบคุณลู่โจวอีกครั้งก่อนจะบอกลา
"ลาก่อน เพื่อน ไม่ว่าจะเป็นแต่ก่อนหรือตอนนี้ ผมยินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณเสมอ คุณเป็นส่วนสำคัญต่อเทคโนโลยีอะตอมโพรบ He3 เรามั่นใจว่ามันจะเป็นผลิตภัณฑ์ที่เยี่ยม คุณอาจจะไม่สนใจว่าผู้คนคิดอย่างไรกับอะตอมโพรบ แต่ผมจะทำให้ผลิตภัณฑ์นี้สะเทือนวงการแน่นอน"
ลู่โจวตอบ "ลาก่อน...ถ้าคุณล้มละลายสักวัน มาหาผมได้นะ ถึงผมจะไม่สามารถทำให้คุณเป็นคนคุมโปรเจกต์พีพีพีแอลได้อีก อย่างน้อยผมก็หาที่ให้คุณได้ทำการทดลองได้"
"เพื่อนรัก คุณจะบอกลาผมแบบนี้เลยเหรอ" ศาสตราจารย์เลเซอร์สันตบไหล่ลู่โจวแล้วหัวเราะ เขาเดินถอยหลังสองก้าวไปที่ประตูออฟฟิศและพูดทิ้งท้าย "สบายใจได้เลย จะไม่มีวันนั้น เอาล่ะ...ดูแลตัวเองด้วย!"
ศาสตราจารย์เลเซอร์สันจากไปแบบนี้
ก่อนจะจากไป เขาบอกสถาบันวิจัยพีพีพีแอลไม่ให้ยุบทีมโปรเจกต์ He3 ทีมโปรเจกต์นี้ทำงานไปตามปกติ
เฟิร์น บูเชอร์ ผู้ช่วยของศาสตราจารย์เลเซอร์สัน จะเป็นคนคุมงานคนใหม่
เฟิร์นได้รับปริญญาเอกจากสถาบันเทคโนโลยีแมซซาชูเซตส์ ถึงเขาจะมีอายุแค่สามสิบปี เขาก็พิสูจน์ตัวเองว่ามีความสามารถในด้านวิศวกรรมและฟิสิกส์พลาสมา
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากผู้คุมงานวิศวกรที่เพิ่งได้แต่งตั้งกำลังแลกเปลี่ยนทางวิชาการที่สถาบันฟิสิกส์พลาสมามักซ์พลังค์ในเยอรมัน ลู่โจวต้องรอสักพักก่อนที่จะได้เจอเขา
พูดถึงเรื่องนี้ ก็มีเรื่องลำบากเล็กน้อยเกิดขึ้น
ตอนแรก ผู้กำกับพีพีพีแอล เทอเรนซ์ บร็อก ยื่นเรื่องให้ลู่โจวเป็นผู้คุมดูแลโปรเจกต์
ลู่โจวยอมรับว่ามันเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ
พีพีพีแอลเป็นที่รู้จักในด้านฟิสิกส์พลาสมานานาชาติ ถ้าหากว่าเป็นสถาบันวิจัยอื่น ลู่โจวคงไม่ได้สร้างเทคโนโลยีโพรบอะตอม He3 ในเวลาอันสั้นแค่นี้
สาเหตุที่ลู่โจวและศาสตราจารย์เลเซอร์สันประสบความสำเร็จก็เพราะว่าพีพีพีแอลเต็มไปด้วยคนอัจฉริยะ ถ้าลู่โจวได้เป็นผู้คุมดูแลโปรเจกต์ เขาจะได้รับโอกาสและทรัพยากรจำนวนมาก ซึ่งมันน่าจะมากกว่าที่เขาจะจินตนาการได้
ลู่โจวคิดถึงข้อเสนอของศาสตราจารย์บร็อกมานาน แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ปฏิเสธบร็อกอย่างนุ่มนวล
แม้ว่าพีพีพีแอลจะเป็นของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันครึ่งหนึ่ง โปรเจกต์ส่วนใหญ่ถูกดำเนินการโดยกระทรวงพลังงานอเมริกา ดังนั้น มันจึงไม่ได้ปลอดภัยแบบสถาบันเอกชนอย่างพรินซ์ตัน
เมื่อนักวิชาการต่างชาติกลายเป็นหัวหน้าของโปรเจกต์วิจัยที่นำโดยรัฐบาล มันจึงนำไปสู่ความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็นอย่างเลี่ยงไม่ได้
ถึงศาสตราจารย์บร็อกจะยื่นข้อเสนอด้วยเหตุผลใดก็ตาม ลู่โจวรู้สึกว่าเขาควรเป็นแค่ที่ปรึกษาสำหรับทีมโปรเจกต์ ไม่ใช่คนคุมงาน มันเป็นการหลีกเลี่ยงความขัดแย้งทางการเมืองที่อาจเกิดขึ้นได้
แม้ว่าลู่โจวจะคิดมากไป แต่นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่เขาให้ความสนใจมาตลอด...
…
ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วหลังศาสตราจารย์เลเซอร์สันลาออก
สถาบันจอห์น ฟอน นอยมันน์
กลุ่มทีมงานใส่ชุดต้านสถิตสีขาวอยู่ในห้องควบคุมซูเปอร์คอมพิวเตอร์ พวกเขากำลังทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ของตัวเอง
เมื่อศาสตราจารย์กรีนเห็นลู่โจวยืนนิ่งเงียบอยู่ เขาพูดขึ้นว่า "ผมไม่รู้ว่าทำไมกัน แต่ผมรู้สึกว่าคุณรู้สึกไม่ค่อยดีใช่ไหม"
ลู่โจวดูซึมลงเล็กน้อย เขาถอนหายใจแล้วตอบกลับไป "สัปดาห์ก่อน เพื่อนผมคนหนึ่งเขาจากไป"
ศาสตราจารย์กรีนนิ่งไปสักพักแล้วถอนหายใจ
"เสียใจด้วย"
ลู่โจวกระแอมแล้วพูดต่อ "ไม่เป็นไรครับ คือเขาไม่ได้ 'จากไป' แบบนั้น ผมหมายถึงเขาลาออก"
ศาสตราจารย์กรีน "..."
แล้วคุณจะบอกผมแบบนั้นทำไมกัน
ทำเสียอารมณ์เลย...
ทีมงานที่สวมโค้ทสีขาวคนหนึ่งเดินมารายงานสถานการณ์ให้ศาสตราจารย์กรีนฟัง
"ซูเปอร์คอมพิวเตอร์อยู่ในสภาพดี เราสามารถเริ่มทดลองได้ทุกเวลา"
กรีนมองลู่โจวแล้วถาม "คุณพร้อมหรือยัง"
ลู่โจวหายใจเข้าแล้วพยายามทำอารมณ์ดี "ผมพร้อมแล้ว"
กรีนพยักหน้าแล้วมองไปที่ทีมงาน
"....มาเริ่มกัน"
ซูเปอร์คอมพิวเตอร์เริ่มทำงาน
จอห์น ฟอน นอยมันน์ทำงานเต็มประสิทธิภาพ มันเป็นเหมือนเตาไฟที่ค่อยๆ หลอมละลายโมเดลคณิตศาสตร์
วงโคจรของเครื่องสเตลล่าร์เรเตอร์ถูกจำลองในโลกจำลองของเลขศูนย์และหนึ่ง พลาสมาของไหลมาโครจำนวนหลายพันล้านกำลังถูกคำนวณ
ศาสตราจารย์กรียมองที่ข้อมูลบนหน้าจอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ไม่ได้ดูถูกนะ แต่โมเดลวิทยาศาสตร์ของคุณมันซับซ้อนเกินไป! ถึงแม้เราจะสำเร็จ แต่มันก็ยากที่จะใช้โมเดลนี้ในคอมพิวเตอร์ควบคุมของเครื่องสเตลล่าร์เรเตอร์ แค่การจำลองมันก็ยากแล้ว อย่าได้คิดถึงการใส่ตัวแปรอื่นเข้าไปในระบบเลย เว้นแต่ว่า..."
ลู่โจวมองกรีนแล้วพูด "เว้นแต่ว่า?"
"เว้นแต่ว่าจะมีคอมพิวเตอร์ควอนตัมที่สามารถประมวลผลการทำงานโลการิทึมที่ไม่ต่อเนื่องได้" ศาสตราจารย์กรีนพูดติดตลก "ตามหลักแล้ว ผลลัพธ์ที่คุณต้องหารไม่ใช่สิ่งที่คอมพิวเตอร์คู่ขนานขนาดใหญ่รับมือได้" มีแต่คอมพิวเตอร์ควอนตัมที่สามารถประมวลผลองค์ประกอบซ้อนทับได้อย่างมีประสิทธิภาพ
อย่างไรก็ตามคอมพิวเตอร์ควอนตัม
เอาจริงแล้วพวกมันเป็นแค่คอนเซปต์
แม้แต่คอมพิวเตอร์ควอนตัมขั้นสูงก็มีพลังคำนวณอย่างคอมพิวเตอร์คลาสสิครุ่นเก่า
คอมพิวเตอร์โบราณเป็นอย่างไรงั้นเหรอ?
หนังสือเรียนสารสนเทศระดับมัธยมต้นหรือปลายอาจจะมีรูปภาพสำหรับอ้างอิง รูปภาพพวกนั้นจะแสดงท่อกว่าพันท่อที่อยู่ในห้องขนาดเท่าบ้านหนึ่งหลัง
ใช่แล้ว สิ่งนั้นถูกเรียกว่า อีนิแอก
สาขาวิทย์คอมพิวเตอร์ยังคงห่างไกลเกือบศตวรรษสำหรับการใช้การคำนวณควอนตัมในเชิงพาณิชย์ สำหรับคอมพิวเตอร์ควอนตัมที่ฟาดคอมพิวเตอร์ปกติเรียบ...มันเป็นแค่นิยายวิทยาศาสตร์
ดังนั้น ศาสตราจารย์กรีนจึงพูดติดตลก
ลู่โจวไม่ได้พูดอะไรตอบ เขาแค่พยักหน้าแล้วเริ่มคิด
"โอเค"
……………………………………………..


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

บทที่ 435 กุญแจมหัศจรรย์
ท้ายที่สุดแล้วซูเปอร์คอมพิวเตอร์ก็ไม่ได้ไร้เทียมทาน เมื่อการคำนวณนั้นซับซ้อนมากพอ มันก็สามารถ 'ปวดหัว' ได้
ถึงแม้กฎของการเคลื่อนที่เกี่ยวข้องกับพลวัตของไหลไมโครจะอยู่ภายใต้กรอบการทำงานของเครื่องกลคลาสสิค เมื่อจำนวนของไหลไมโครถึงที่ขีดจำกัดหนึ่ง มันจะแปลงเป็นสภาวะวุ่นวายที่ไม่ปกติ
ตามที่ศาสตราจารย์กรีนพูดไว้ คอมพิวเตอร์ทั่วไปอาจจะไม่เหมาะกับงานประเภทนี้ การจำลองนิวเคลียร์ฟิวชั่นที่ถูกควบคุมต้องใช้คอมพิวเตอร์ควอนตัม นอกจากนี้ การจำลองของไหลที่ตัวเลขเจาะจงทั้งหมดต้องพึ่งพาเทคโนโลยีคำนวณแบบควอนตัม
โชคดีที่จากการช่วยเหลือของผู้ชนะเหรียญฟิลด์ลู่โจวและชั่วโมงการทำงานนับไม่ถ้วน ทีมของศาสตราจารย์กรีนสามารถทำการจำลองตัวเลขของโมเดลได้สำเร็จ
ช่วงเวลาที่การคำนวณสำเร็จ ผู้คนในห้องควบคุมซูเปอร์คอมพิวเตอร์เริ่มส่งเสียงดีใจ ทีมงานเริ่มไฮไฟว์กันเพื่อฉลองชัยชนะที่สู้มาหนักหน่วง
ครึ่งนาทีก่อน พวกเขาใช้คอมพิวเตอร์ฟอน นอยมันน์เพื่อยืนยันสมมติฐานของนักฟิสิกส์พลาสมาในระบบวุ่นวาย ไม่ว่าจากมุมมองของการคำนวณคู่ขนานขนาดใหญ่หรือจากมุมมองของฟิสิกส์ นี่เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่อย่างไร้ข้อกังขา
มีแต่พวกเขาที่รู้ว่ามันยากเย็นแค่ไหน
แน่นอน งานส่วนใหญ่ถูกทำโดยคนที่สามารถสร้างโมเดลคณิตศาสตร์สำหรับระบบวุ่นวายนี้ได้
ลู่โจวยืนข้างศาสตราจารย์กรีนในขณะที่เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ "เราทำมันสำเร็จใช่ไหม?"
"ดูจะเป็นแบบนั้นนะ...แต่ผมไม่รู้ว่านี่เป็นผลลัพธ์ที่คุณต้องการหรือเปล่า" กรีนพูดระหว่างที่หยิบยูเอสบีใส่มือลู่โจวแล้วยิ้ม เขาพูดต่อ "เอาจริงแล้ว ผมไม่คิดว่าเราจะทำมันสำเร็จ"
"ขอบคุณครับ"
ลู่โจวมืองดูยูเอสบีในมือแล้วแสยะยิ้ม
“ด้วยความยินดี” กรีนตบแขนลู่โจวแล้วพูดว่า “อย่าลืมเพิ่มศูนย์จอห์น ฟอน นอยมันน์เข้าในลิสต์ศูนย์วิจัยด้วยล่ะ เราไม่ได้สร้างผลลัพธ์แบบนี้มานานแล้ว”
ลู่โจวยิ้มแล้วพูดตอบ “ผมจะทำแน่นอน”
…
หลังจากได้ข้อมูลการทดลอง ลู่โจวเริ่มเขียนธีสิสของเขา
เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ก่อนที่โปรเจกต์จอห์น นอยมันน์จะเริ่ม ลู่โจวเขียนเนื้อหาหลักของธีสิส ตอนนี้ เขาแค่ต้องเพิ่มข้อมูลและรูปภาพที่สร้างจากซูเปอร์คอมพิวเตอร์เข้าไปในธีสิส
เมื่อลู่โจวเขียนธีสิสเสร็จ เขาเอนหลังที่เก้าอี้แล้วมองดูธีสิสบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตอนนั้นเขารู้สึกถึงความสำเร็จ
ทันใดนั้น คิ้วเขากระตุก
ท่ามกลางความสุข เขากลับรู้สึกกังวลเล็กน้อย
ถ้าเราวิจัยต่อไป... มันจะเริ่มอันตรายขึ้นใช่ไหม?
นิวเคลียร์ฟิวชั่นเป็นเทคโนโลยีที่อันตรายอย่างที่รู้กัน
โดยเฉพาะเมื่อมันสามารถ ‘ควบคุมได้’
ลู่โจวมองหน้าจอแล้วขบคิด
‘เราควรคิดเรื่องแผนสำรองดีไหมนะ?’
อย่างไรก็ตาม พวกเขายังห่างไกลจากการใช้งานเทคโนโลยีนี้ ประเทศต่างๆ ไม่อยากลงทุนในขณะที่งบของไอทีอีอาร์เพิ่มขึ้นทุกปี
แต่ถ้าวันไหนเทคโนโลยีนี้ถูกใช้งานขึ้นมาล่ะ?
พูดอีกแบบคือถ้านักวิจัยนิวเคลียร์ฟิวชั่นของโลกสามารถสร้างเทคโนโลยีนิวเคลียร์ฟิวชั่นที่ควบคุมได้ ไอทีอีอาร์ก็จะบรรลุภารกิจ พวกเขาจะสามารถแสดงผลลัพธ์ให้รัฐบาลทั่วโลกประจักษ์ได้
ลู่โจวไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ดีหรือไม่ดี
ทันใดนั้นลู่โจวรู้สึกว่าเขามีกุญแจที่จะไขทุกอย่าง
มันอาจจะนำไปสู่อนาคตที่ดีหรืออาจจะเปิดกล่องของคำสาปที่อาจทำลายมนุษยชาติทั้งหมด...
เขาขมวดคิ้วและปิดคอมพิวเตอร์ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้
เวร่าเห็นว่าลู่โจวดูแปลกไป เธอจึงเอียงหัวแล้วถามเขา "มีอะไรหรือเปล่าคะ ศาสตราจารย์"
ลู่โจวส่ายหัวแล้วพูดตอบ “ไม่มีอะไร ผมจะออกไปข้างนอกสักครู่นะ”
นอกศูนย์วิจัย ดวงอาทิตย์เริ่มตกดิน
ลู่โจววิ่งรอบทะเลสาบคาร์เนกีสองรอบ เขารู้สึกดีขึ้นมาก
ในฐานะนักวิชาการ เขาไม่ได้กังวลถึงผลกระทบที่อาจเกิดจากเทคโนโลยีชิ้นนี้
เมื่ออารยธรรมพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่ว่ากระบวนการจะซับซ้อนแค่ไหน ประวัติศาสตร์จะผลักดันให้มนุษยชาติไปต่อแล้วสร้างอนาคตที่ดีขึ้น
ไม่ว่าอะไรจะอยู่ในกล่องนั้น...
ลู่โจวจะเปิดมัน
นี่เป็นภารกิจของนักวิชาการ
เมื่อลู่โจวกลับถึงบ้าน เขาขึ้นไปที่ห้องทำงานแล้วเปิดแล็ปท็อปขึ้น
เมื่อเขามองดูธีสิสของตัวเอง เขาเคาะนิ้วที่โต๊ะและเริ่มครุ่นคิด
เราควรจะส่งมันไปที่ไหนดี?
ธรรมชาติ?
วิทยาศาสตร์?
สองนิตยสารนี้ไม่ได้เหมาะกับธีสิสที่แน่นวิชาการและข้อมูลเยอะแบบนี้ อย่างไรก็ตาม การใช้งานแอลแมนิโฟลด์และวิธีการตรีโกณแตกต่างทั้งหลายในธีสิสเพิ่มความยากในการอ่านอย่างมาก
ตาของลู่โจวมีประกายขึ้น เขาคิดถึงนิตยสารที่เหมาะสม
พีอาร์เอ็กซ์!
เจ้าคือผู้ถูกเลือก!
…
พีอาร์แอลและพีอาร์เอ็กซ์เป็นนิตยสารของสมาคมฟิสิกส์อเมริกัน ซึ่งพีอาร์แอลมีจำนวนสี่หน้า จำกัดที่ 3,750 ตัวอักษร ชื่อเต็มของพีอาร์แอลคือจดหมายรีวิวฟิสิกส์ ส่วนพีอาร์เอ็กซ์ไม่จำกัดตัวอักษรหรือจำนวนงานต่อนิตยสารหนึ่งฉบับ
สิ่งที่น่าเสียดายคือการตีพิมพ์ธีสิสมีค่าใช้จ่ายเริ่มต้นที่ 1,500 ดอลลาร์ แล้วมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมจากจำนวนหน้าในธีสิส สำหรับนักฟิสิกส์สายทฤษฎี มันเป็นค่าใช้จ่ายที่สูง
อย่างไรก็ตาม สำหรับนักวิชาการที่เป็นที่รู้จัก ราคานี้สามารถถูกงดเว้นได้
ด้วยกฎข้อนี้เอง พีอาร์เอ็กซ์ฉบับแรกในปี 2011 จึงตีพิมพ์ธีสิส 38 ชิ้น ทั้งหมดเป็นรายงานขนาดยาว
จนกระทั่งปี 2013 เมื่อสมาคมนักฟิสิกส์อเมริกันได้จัดประชุมในเดือนมีนาคมแล้วตัดสินใจควบคุมจำนวนธีสิสที่ตีพิมพ์ในพีอาร์เอ็กซ์อย่างเข้มงวด นิตยสารรายเดือนแต่ละฉบับจึงมีธีสิส 6 ถึง 8 ชิ้น แต่ละธีสิสจะต้องไขปัญหาบางประเภทโดยสมบูรณ์ เพื่อขจัดธีสิสที่ไม่มีคุณภาพ
ผลลัพธ์ระหว่างกระบวนการที่ไม่มีข้อสรุปทำให้เกิดธีสีสไม่มีคุณภาพมากเกินไป...
ดังนั้น ธีสิสที่ตีพิมพ์ในพีอาร์เอ็กซ์จึงถูกคัดกรอง
พีอาร์ปอลมีอิทธิพลในแวดวงวิชาการที่จีนมากกว่าพีอาร์แอล แต่ในระดับนานาชาติ พีอาร์เอ็กซ์มีอิทธิพลมากกว่าพีอาร์แอลมาก...
ธีสิสถูกส่งไปที่ฝ่ายบรรณาธิการของพีอาร์เอ็กซ์
บรรณาธิการพีอาร์เอ็กซ์ แฟรงก์ เปิดอีเมลทำงานแล้วเห็นธีสิสชิ้นนี้
"ความปั่นป่วนของพลาสมา?" แฟรงก์ขมวดคิ้วขึ้น เขาอ่านบทคัดย่อของธีสิสจบแล้วอ่านเนื้อหาต่อ
ไม่ทันไร เขาก็เริ่มขมวดคิ้ว
มันไม่ใช่เพราะว่าธีสิสเขียนไม่ดี แต่เพราะเขาไม่เข้าใจสูตรคณิตศาสตร์เลย...
แฟรงก์ดูชื่อผู้เขียนและสถาบันวิจัยของธีสิสอีกครั้ง เขาเริ่มจะพูดหยอกล้อ
"ผู้เขียนเป็นศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์จากพรินซ์ตัน...น่าสนใจ เขาอาจจะตั้งใจส่งสิ่งนี้ไปที่นิตยสารคณิตศาสตร์มากกว่านะ?"
ปกติแล้ว นอกจากหัวหน้าบรรณาธิการที่เสียสติ บรรณาธิการนิตยสารส่วนใหญ่ไม่สามารถตรวจทานนิตยสารได้ พวกเขาอาจจะมีประสบการณ์วิจัยเล็กน้อยในด้านที่เกี่ยวข้อง แต่ส่วนใหญ่แล้ว พวกเขามีแค่ความสามารถด้านวิชาการระดับพื้นฐาน
ดังนั้น การไม่เข้าใจธีสิสจึงเป็นเรื่องปกติ
แลนเซนต์ยืนอยู่ข้างแฟรงก์ตรงเครื่องทำกาแฟ เขาจิบกาแฟแล้วมองดูผู้มีส่วนร่วมในธีสิสที่ปรากฏบนหน้าจอ ทันใดนั้นเขาก็มีสีหน้าประหลาดใจ
"ลู่โจว ผมรู้จักชายคนนี้ เขาเป็นคนได้รับเหรียญฟิลด์ปีนี้"
แฟรงก์มองเพื่อนร่วมงานแล้วพูดขึ้นว่า "คุณตามข่าวด้านคณิตศาสตร์ด้วยเหรอ"
แลนเซนต์ยิ้มแล้วพูดตอบ "ทำไมจะไม่ล่ะ" ฟิสิกส์และคณิตศาสตร์เกี่ยวข้องกันมาก นอกจากนี้ เขายังไขสมการนาเวียร์-สโตกส์ที่งานประชุมสภานักคณิตศาสตร์นานาชาตินะ"
แฟรงก์เคยได้ยินเรื่องสมการนาเวียร์-สโตกส์ เขายังเคยอ่านรายงานของนิวยอร์คไทมส์ เขาได้ยินเรื่องชายหนุ่มผู้โชคดีที่ปฏิเสธเงินรางวัลล้านดอลลาร์...ถึงแม้นักวิชาการคนนี้จะมีชื่อเสียง เขาต้องรับมือกับธีสิสนี้อย่างระมัดระวัง
แฟรงก์คิดอยู่นานก่อนที่เขาจะตัดสินใจให้นักรีวิวประเมินคุณภาพและเนื้อหาของธีสิสนี้
"คิดว่านักรีวิวคนไหนเหมาะสมล่ะ"
แลนเซนต์ลูบคางก่อนพูดตอบ
"ผู้เชี่ยวชาญด้านฟิสิกส์พลาสมา...ขอคิดก่อน...นึกออกแล้ว! ศาสตราจารย์แคริเบอร์จากเยอรมันน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดี ผมจำได้ว่าเขาเคยเป็นหัวหน้าห้องแล็บเวนเดลสไตน์ 7-เอ็กซ์ ที่สถาบันมักซ์พลังค์สำหรับฟิสิกส์พลาสมา
ผมคิดว่าเขาน่าจะเชี่ยวชาญที่สุดในเรื่องนี้"
……………………………………………..


## ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System

บทที่ 436 ปัญหาของเวนเดลสไตน์
ธีสิสถูกส่งข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกไปถึงกล่องจดหมายของศาสตราจารย์แคริเบอร์ ในเวลาเดียวกัน การประชุมที่จริงจังมากกำลังจัดขึ้นที่ห้องประชุมในห้องแล็บเวนเดลสไตน์ 7-เอ็กซ์
บุคคลชื่อดังที่นั่งประชุมอยู่มีศาสตราจารย์แกนเซอร์ ไฮซิงเกอร์ ผู้กำกับสถาบันมักซ์พลังค์สำหรับฟิสิกส์พลาสมา ตัวแทนจากสมาพันธ์เฮล์มโฮลท์จากศูนย์วิจัยเยอรมัน และนักวิชาการที่มาเยือนจากพีพีพีแอล องค์กรพลังงานอะตอมนานาชาติ และสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีนแห่งฟิสิกส์พลาสมา
ถ้าศาสตราจารย์เลเซอร์สันไม่ได้เกษียณ เขาคงเข้าร่วมประชุมนี้ด้วย เทคโนโลยีโพรบอะตอม He3 มีส่วนสำคัญสำหรับการสังเกตพลาสมา และชื่อเสียงของทีมโปรเจกต์ He3 ก็โด่งดังมากขึ้น
แต่ตอนนี้เลเซอร์สันไม่ได้นั่งอยู่ที่นี่ ผู้ช่วยของเขา เฟิร์น บูเชอร์ ชายอายุสามสิบปีดีกรีดอกเตอร์มานั่งแทนที่ เมื่อเขานั่งข้างกลุ่มคนที่มีชื่อเสียง เขาเกือบรู้สึกอายที่จะพูดออกไป
สำหรับสาเหตุที่การประชุมดูจริงจัง...
นั่นเป็นเพราะเรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน
เดือนที่แล้ว ห้องแล็บเวนเดลสไตน์ 7-เอ็กซ์ ติดตั้งเครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำสำเร็จ
จากแผนของสถาบันมักซ์พลังค์สำหรับฟิสิกส์พลาสมา เครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำจะแก้ปัญหาอุณหภูมิที่เกิดขึ้นในห้องรีแอคชั่น
อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ไม่ได้ดีแบบที่คาดไว้
เมื่อพลาสมาร้อยล้านดีกรีถูกกักอยู่ในสนามแม่เหล็ก เครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำก็มีประโยชน์ แต่ความเร็วของอุณหภูมิของกำแพงแรกพุ่งเกินความคาดหวังของนักวิจัย
จากพลังงานความร้อนมหาศาล อุณหภูมิของวัสดุกำแพงชั้นแรกพุ่งขึ้นเรื่อยๆ และมันค่อยๆ กระทบความปลอดภัยของเส้นวงโคตรของเครื่องสเตลล่าร์เรเตอร์
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น ทีมงานต้องปิดอุปกรณ์และพักการทดลอง
ท้ายที่สุด เครื่องสเตลล่าร์เรเตอร์กับเครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำสามารถคงพลาสมาอุณหภูมิสูงได้หกนาที
เทียบกับสถิติ 100 วินาทีของโทคาแมก ผลลัพธ์ค่อนข้างน่าประทับใจ
อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ยอดเยี่ยมสักเท่าไหร่สำหรับเครื่องสเตลล่าร์เรเตอร์
แคริเบอร์ดูรายงานวิจัยในมือแล้วรายงานคร่าวๆ ให้นักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะประชุม
"...เครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำถูกติดตั้ง แต่มันไม่สามารถควบคุมพลาสมาได้ดีตามที่เราคาดไว้
"...จากข้อมูลที่ถูกบันทึกไว้ เริ่มที่วินาทีที่ 227 มีพลาสมาอิสระจำนวนเล็กน้อยได้สัมผัสกับกำแพงชั้นแรกสุด มันเป็นสาเหตุหลักของการสะสมความร้อน สิ่งนี้จึงนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิของกำแพงชั้นแรกที่เร็วกว่าการทำความเย็นของเครื่องปรับทิศทางระบบน้ำ
เมื่อได้ยินรายงานจากแคริเบอร์ ศาสตราจารย์อีเดอร์จากสมาพันธ์เฮล์มโฮลท์แห่งศูนย์วิจัยเยอรมันพูดขึ้นทันที
"จากที่คุณพูด ปัญหาไม่ใช่เครื่องเปลี่ยนทิศทางแต่เป็นพลาสมาที่ควบคุมไม่ได้จากเครื่องสเตลล่าร์เรเตอร์ใช่ไหม?"
แม้ว่าห้องแล็บเวนเดลสไตน์ 7-เอ็กซ์ จะถูกครอบครองโดยสถาบันมักซ์พลังค์สำหรับฟิสิกส์พลาสมา ดีไซน์ภายในของเครื่องสเตลล่าร์เรเตอร์ถูกสร้างร่วมกันระหว่างสถาบันมักซ์พลังค์และสมาพันธ์เฮล์มโฮลท์แห่งศูนย์วิจัยเยอรมัน
สมาพันธ์เฮล์มโฮลท์แห่งศูนย์วิจัยเยอรมันเป็นสถาบันที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองในเยอรมัน รองจากสถาบันมักซ์พลังค์ ที่นี่ได้รับการนับถืออย่างมากจากแวดวงพลังงานฟิวชั่น
แคริเบอร์ตอบคำถามจากสมาพันธ์เฮล์มโฮลท์แห่งศูนย์วิจัยเยอรมัน "ไม่ใช่ว่าควบคุมไม่ได้ มันเป็นความผันผวนตามธรรมชาติของพลาสมา แม้แต่ดวงดาวก็ไม่สามารถทำให้ทุกอนุภาคพลาสมาโคจรตามเส้นทางได้ มันจะคงมีพลาสมาเล็กน้อยที่ชนกำแพง มันอยู่ในส่วนความผิดพลาดที่รับได้"
ศาสตราจารย์อีเดอร์เลิกคิ้วขึ้น "แค่อนุภาคเล็กน้อยเหรอ?"
แคริเบอร์พูดต่อ "...มันเป็นแค่ตัวอย่าง ผมบอกจำนวนที่ชัดเจนไม่ได้หรอก ผมบอกได้แค่ว่า ถ้าเทียบกับอุปกรณ์โทคาแมกแล้ว เราก็ทำได้ดีในด้านแมกเนติกคอนไฟน์เม้นท์ฟิวชั่น
ศาสตราจารย์ไฮซิงเกอร์เห็นว่าสองคนนี้จะโต้เถียงกัน เขาจึงกระแอมเพื่อขัดบทสนทนา
"ปัญหามันชัดเจน ตอนนี้เราต้องแก้ไขปัญหา ไม่ใช่จะมาเถียงเรื่องไม่มีความหมายกัน"
ศาสตราจารย์ไฮซิงเกอร์หยุดสักพักก่อนพูดต่อ "เรามีสองทางเลือก" อันแรกคือเปลี่ยนแผนการควบคุมที่มีอยู่ อีกทางคือเปลี่ยนระบบทำความเย็น
พวกเขาอาจจะลดปริมาณอนุภาคพลาสมาที่ชนกำแพงชั้นแรกโดยเพิ่มการควบคุมสนามแม่เหล็กหรือพัฒนาเครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำความเย็น
"การพัฒนาการควบคุมฟิวชั่นเป็นเรื่องที่ยากมาก" ศาสตราจารย์แคริเบอร์ส่ายหัวและพูดว่า "ถ้าหากมีทางแก้ไขการควบคุมให้ดีขึ้น เราคงใช้มันไปแล้ว"
บูเชอร์ที่ไม่มีโอกาสได้พูด กล่าวขึ้นในที่สุด "ถ้าเราเปลี่ยนเครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำล่ะ?"
"มันไม่อยู่บนความจริง และการปรับแก้เครื่องเปลี่ยนทิศทางที่มีอยู่แล้วก็เป็นไปไม่ได้" ศาสตราจารย์ไฮซิงเกอร์ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ปัญหาหลักคือเราต้องทำได้ 30 นาที ตามสัญญาปี 2020... ซึ่งหมายความว่าเรามีเวลามากสุดสองปี"
บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมเล็กน้อย ไม่มีใครพูดอะไร
ตามที่ศาสตราจารย์ไฮซิงเกอร์พูด เวลาเป็นปัจจัยสำคัญ
เครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำไม่ใช่ตู้เย็น การเปลี่ยนแปลงระดับไมโครเมตรหรือมิลลิเมตรถือว่าเป็นโปรเจกต์ใหญ่ การประกอบอุปกรณ์ขึ้นใหม่เป็นเรื่องยาก แต่การออกแบบอุปกรณ์ใหม่ก็เป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้
ช่วง 15 ปีที่ผ่านมา พวกเขาใช้เวลาสามปีในการติดตั้งเครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำในห้องแล็บเวนเดลสไตน์ 7-เอ็กซ์
ตอนนี้พวกเขามีเวลาแค่สองปีจนถึง 2020 มันไม่มีทางที่พวกเขาจะใช้เวลาอีกสามปีในการออกแบบและประกอบเครื่องเปลี่ยนทิศทางระบบน้ำใหม่
จริงๆ แล้ว การตั้งลิมิตเวลาสำหรับวิจัยทางวิทยาศาสตร์เป็นเรื่องที่โง่เขลา
แม้แต่ผู้นำในวงการยังไม่สามารถแน่ใจว่าเทคโนโลยีใหม่จะถูกสร้างได้ตอนไหน
มันอาจจะสร้างขึ้นได้พรุ่งนี้ หรืออาจจะไม่เกิดขึ้นเลยก็ได้
อย่างไรก็ตาม ถ้าพวกเขาจะไม่ได้ตั้งลิมิตเวลา ก็คงไม่มีใครให้ทุน
…
มันเป็นเวลาเที่ยง การประชุมถูกพักชั่วคราว และจะเริ่มต้นใหม่ตอนเวลาบ่ายสองโมง
แคริเบอร์อยู่ในห้องอาหารของแล็บ เขาสั่งกาแฟก่อนจะนั่งลงข้างหน้าต่าง เขาเปิดแล็ปท็อปแล้วเช็กอีเมลที่ยังไม่ได้อ่าน
"คำเชิญให้รีวิวธีสิส?"
แคริเบอร์ดูอีเมลในกล่องจดหมายแล้วสนใจมัน
พูดตามตรง เขาไม่ใช่นักฟิสิกส์พลาสมา แต่เขาเป็นวิศวกรพลังงานฟิชชั่นและพลาสมาเสียมากกว่า
แล้วก็เครื่องสเตลล่าร์เรเตอร์เป็นที่นิยมน้อยกว่าโทคาแมก และมันไม่มีสถาบันวิจัยนานาชาติจำนวนมากที่ทำงานด้านนี้
ครั้งสุดท้ายที่เขาได้รับคำเชิญให้รีวิวธีสิสก็มาจากสมาคมฟิสิกส์อเมริกันเมื่อห้าปีก่อน
เขาไม่อยากเสียเวลาพักจากการประชุมมาอ่านธีสิส แต่แคริเบอร์ก็กระหายรู้มากไป แล้วเขาก็เปิดธีสิสดู
ถึงเขาจะไม่ใช่นักฟิสิกส์พลาสมา เขาก็ทำงานที่สถาบันสำหรับฟิสิกส์พลาสมานานพอสมควร เขาคุ้นเคยกับทฤษฎีแล้วมีประสบการณ์อ่านธีสิสวิจัย
โมเดลคณิตศาสตร์สำหรับความปั่นป่วนของพลาสมา?
ศาสตราจารย์แคริเบอร์อ่านบทคัดย่อธีสิสแล้วขมวดคิ้ว
โมเดลปรากฏการณ์?
ประมาณนั้น? ชักไม่แน่ใจ
หลังจากอ่านบทคัดย่อธีสิส ศาสตราจารย์แคริเบอร์ก็เริ่มอ่านเนื้อหา เมื่อเขาเห็นสูตรใหญ่ในธีสิส คิ้วเขาขมวดอีกครั้ง
ในฐานะวิศวกร เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับพวกตัวเลข แต่สมการในธีสิสนั้นเกินขอบเขตความรู้ของเขา แค่มองมันก็ทำให้เขาปวดหัวแล้ว
มันเป็นแค่โมเดลปรากฏการณ์ มันจำเป็นต้องใช้คณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนขนาดนี้ด้วยเหรอ?
ศาสตราจารย์แคริเบอร์งุนงง การเขียนกะทัดรัดแบบนี้ทำให้เขานึกถึงใครบางคน
เมื่อเขามองดูชื่อผู้เขียน เขาก็ยิ้มกริ่มทันที
ชายคนนี้...
เขายิ้มแล้วส่ายหัว แคริเบอร์ยอมแพ้แล้วข้ามสมการซับซ้อนไป เขาดูที่บทสรุปของโมเดลคณิตศาสตร์แทน
ตอนแรกเขาไม่เห็นด้วยกับธีสิส
แต่ยิ่งเขาอ่าน เขาก็ยิ่งรู้สึกจริงจัง
ทันใดนั้น หน้าเขากลายเป็นสีแดง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที
"ไอเกอร์ ผมจะส่งธีสิสไปที่อีเมลของคุณ ปรินต์ธีสิสออกมาให้ผมที!"
ไอเกอร์เป็นผู้ช่วยที่ออฟฟิศ ซึ่งรับผิดชอบงานเล็กน้อยรายวันอย่างเช่นการจัดตารางเวลาและงานเอกสาร
ปกติแล้วธีสิสที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ไม่ควรถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ แต่การเปิดเผยธีสิสในวงแคบก็ยังอยู่ในกฎ
อย่างไรก็ตาม นักรีวิวหลายคนได้พบธีสิสยอดเยี่ยมในแขนงที่พวกเขาไม่ถนัด ก็เลยแลกเปลี่ยนความเห็นกับเพื่อนร่วมสายงาน
ไอเกอร์พูดตอบ "โอเคครับ ต้องการสำเนากี่ชุดครับ"
"มีคนที่จะเข้าร่วมการประชุมช่วงบ่ายมากแค่ไหนล่ะ!"
……………………………………………..
หลังจากเป็นลมแดดขณะทำงานภายใต้แสงอาทิตย์ฤดูร้อนที่สาดลงมาอย่างไม่ปรานี

ลู่โจวนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ยากจนแต่ขยันขันแข็งได้กลายเป็นเจ้าของระบบไฮเทค

ด้วยความโกงที่ระบบมอบให้ ชีวิตในรั้วมหาลัยของเขาจึงเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน

ปริญญาโท? ง่ายดายยิ่ง ปริญญาเอก? นั่นไม่ใช่ปัญหา

จากคนที่ไม่มีใครรู้จัก เขาได้กลายเป็นดาราดังแห่งวงการวิทยาศาสตร์อย่างรวดเร็ว

ด้วยภารกิจที่ระบบมอบให้ เขากำลังเดินอยู่บนเส้นทางผู้ชนะรางวัลโนเบล

"ระบบ แต้มแลกเป็นเงินได้ไหม?"

"ไม่ได้"

"บ้าเอ๊ย แกทำอะไรได้บ้างเนี่ย!?"

"ระบบจะทำให้ท่านกลายเป็นสุดยอดนักวิชาการ

กลายเป็นผู้ปกครองเหนือมวลมนุษย์ ท่านจะเอาเงินไปทำอะไร?"