INSOMNIA | YourName.
YourName_0325
## Prologue

ภาพที่ผมเห็นในตอนนี้คือพ่อแม่ของผมที่กำลังโดนอสูรกายจำนวนนับไม่ถ้วนรุมฉีกทึ้งร่างกายของพวกท่านแล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
ผมอยู่บนโลกที่หากใครไม่สามารถหาคู่ชะตาของตัวเองเจอก่อนวัย 30 ปี คนเหล่านั้นจะกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ปกติ ต่างเพียงแค่พวกมันนั้นไม่หายใจ ไม่มีชีวิต เดินไปมาราวกับศพเดินได้และจ้องจะกัดกินทุกสิ่งที่พวกมันเห็น พวกเราที่เหลือรอดทั้งหมดต่างเรียกพวกมันว่า "คาดาฟ"
พวกเราต้องหาคู่ชะตาของตนให้เจอก่อนจะอายุ 30 แต่ต่อให้เจอกันก็ยังไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่า พวกเราจะไม่ถูกพวกคาดาฟจับกินอย่างเช่นพ่อแม่ของผมตอนนี้ยังไงล่ะ


## Chapter 01

'โลกใบนี้มีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าคู่ชะตา เราสามารถพบเจอคู่ชะตาของเราได้ในความฝัน สามารถพูดคุยสามารถสัมผัสกันได้ แต่สิงหนึ่งที่พวกเราต่างทำไมได้นั่นก็คือ พวกเราไม่สามารถจำชื่อของคู่ชะตาได้ จะจำได้เพียงแค่หน้าตาของเขาเท่านั้น เราจำเป็นต้องหาคู่ชะตาของพวกเราให้เจอก่อนที่วัย 30 ปี จะมาถึง ไม่เช่นนั้นพวกเราอาจจจะต้องตาย'
นั่นควรเป็นสิ่งที่เรากังวลเพียงอย่างเดียวในชีวิต จนกระทั่งเสียงสัญญาณภัยพิบัติดังขึ้นในวันนั้นมันทำให้พวกเราต้องใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆกันอย่างนี้
เสียงสัญญาณภัยพิบัติดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมในวัย 20 ปี ลุกขึ้นยืนพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างและพบว่าทุกคนก็ทำเช่นเดียวกัน
เกิดอะไรขึ้น? ซ้อมอพยบงั้นเหรอ? นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของผม
"มีเรื่องอะไรงั้นหรือน้ำ" พ่อของผมเดินมาจากทางด้านหลัง กล่าวถามสาเหตุของสัญญาณที่ดังลั่น ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าเพราะเหตุใดมันจึงดังขึ้นมา
"ไม่รู้เหมือนกันครับพ่อ เดี๋ยวผมจะลองลงไปดู" พอพูดจบผมก็ตัดสินใจเดินออกไปข้างนอกบ้านก่อนจะพบว่ามีคนจำนวนมากกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง
"พี่น้ำ!" ผมได้ยินเสียงน้องสาวของผมดังมาจากภายในคนกลุ่มนั้นด้วย ผมไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปหาน้องสาวของผมทันที แต่พอเมื่อเข้าใกล้มากพอที่จะเห็นว่าคนกลุ่มนั้นวิ่งหนีอะไรกันมาก็ถึงกับหยุดชะงักอยู่ตรงนั้น
นั่นมัน 'คาดาฟ' งั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้ พวกมันไม่ควรมีตัวตนอยู่จริงสิ มันควรจะเป็นพวกนิทานปรำปราที่พวกเขาเล่ากันมาไมใช่หรือ แล้วเหตุใด ทำไมกัน เพราะอะไรพวกมันถึงอยู่ตรงนี้กำลังวิ่งไล่คนทุกคน จับอะไรได้ก็รุมกัดกินกันอย่างไม่เลือก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
โชคยังดีที่น้องสาวของผมคว้าผมออกมาได้ทันก่อนที่คาดาฟตัวหนึ่งจะพุ่งเข้ามาหาผม คาดาฟตัวนั้นถูกรถคันหนึ่งพุ่งชนเข้าอย่างจัง และมันก็คือรถของพ่อผมนั่นเอง ผมและน้องสาวไม่รอช้ารีบกระโดดขึ้นรถก่อนจะปิดประตูและพ่อก็รีบขับไปยังทางออกของเกาะนี้ทันที
เกาะที่พวกเราอาศัยอยู่ก็คือ 'เกาะเซล่า' ซึ่งมีภูมิภาคเป็นเพียงแค่เกาะเล็กๆ ในประเทศ 'ไกเซค' ที่แสนจะร่ำรวยแต่กลับไม่ใส่ใจชีวิตของประชาชนบนเกาะเซล่าเท่าไหร่นัก เกาะเซล่านั้นมีทางออกจากเกาะไปได้เพียงทางเดียวนั่นคือสะพานยาวที่เชื่อมต่อกับเมือง 'อินแซง' ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ทิศเหนือสุดบนผืนแผ่นดินประเทศไกเซค ห่างจากเกาะนี้ราวหนึ่งพันกิโลหรืออาจมากกว่านั้น
เมื่อเราทั้งสี่คนมาถึงบนสะพานก็พบว่ามีเฮลิคอปเตอร์กำลังบินอยู่บนสะพานพอดี บนถนนตอนนี้เรียกได้ว่าไม่มีอะไรขยับได้เลย ทำให้ทุกคนต่างลงจากรถและใช้การวิ่งไปแทน ในระยะทางหนึ่งพันกิโลทุกคนต่างวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด พวกเราสี่คนก็เช่นกัน
แต่ในระหว่างที่พวกเราทุกคนกำลังวิ่งหนีตายกันอยู่นั้น เฮลิคอปเตอร์ที่บินอยู่ข้างบนกลับทิ้งวัตถุบางอย่างลงมาที่สะพาน
ไม่ทันไร สะพานที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกระเบิดออกตัดขาดจากสะพานอีกฝั่ง นี่มันได้แสดงให้เห็นแล้วว่าแม้จะมีเฮลิคอปเตอร์ซึ่งแน่นอนว่าเป็นของทางภาครัฐผ่านมาเห็นประชาชนวิ่งเอาชีวิตรอด พวกเขากลับไม่ได้แยแสประชาชนบนเกาะเซล่าเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังมีคำสั่งให้ทิ้งระเบิดทำลายสะพาน ตัดทางรอดเพียงหนึ่งเดียวของประชาชนของพวกเขาเพียงเพื่อจะทำให้อันตรายนั้นไม่ส่งผลถึงตน นี่มัน เห็นแก่ตัวชะมัด
แม่ของผมถูกสะเก็ดระเบิดแทงเข้าที่ขาเพราะจุดที่พวกเราอยู่ตอนเฮลิคอปเตอร์ทิ้งระเบิดลงมาถือว่าใกล้กับจุดที่สะพานระเบิดเลยทีเดียว
"กระโดดลงน้ำกันเถอะ นี่คือทางรอดเพียงหนึ่งเดียวของพวกเรา!" มีเสียงตะโกนดังมาจากท่ามกลางฝูงชนที่ไปไม่ทันก่อนสะพานจะขาด ตามมาด้วยเสียงของคนส่วนใหญ่ที่กระโดดลงน้ำไป
"เราควรตามพวกนั้นไปด้วยไหมลูก" แม่ของคนหันมาถาม ผมส่ายหน้าทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ไม่มีทางที่จะว่ายน้ำไปถึงอินแซงแน่นอน ด้วยระยะทางที่ไกลและสายน้ำที่ไหลเชี่ยวขนาดนั้น ไม่มีทางที่จะรอดไปได้แน่นอน อีกทั้งหลังจากที่คนเหล่านั้นกระโดดลงไป เหล่าทหารที่อินแซงก็พากันถือปืนเดินมาที่ปลายสะพานอีกฝั่ง ก่อนจะกราดยิงประชาชนของเกาะเซล่าที่ข้ามไปทันก่อนสะพานจะขาดไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว
นี่มันการันตีแล้วว่าพวกเขาไม่ได้เห็นประชาชนบนเกาะเซล่าเป็นประชาชนของพวกเขาอีกแล้ว เราเป็นเพียงแค่พาหะที่อาจนำคาดาฟติดไปด้วยก็เท่านั้น


## Chapter 02

และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พวกเราทั้งสี่ต้องติดอยู่บนเกาะนี้กับกับคนอื่นๆอีกไม่กี่คนเท่านั้น พวกเราคิดหาทางออกจากที่นี้กันมาร่วมเดือนแล้วแต่คำตอบที่ได้กลับมาก็คือ
ไม่มี
ยังไม่มีทางที่พวกเราจะออกไปจากเกาะนี้ได้เลย รวมทั้งยังหาสาเหตุของการที่อยู่ๆ คนพวกนั้นก็กลายเป็นคาดาฟ พวกเราไม่รู้อะไรกันเลย แม้แต่คุณแอมผู้เป็นคุณครูสอนวิทยาศาสร์ที่รอดอยู่ก็ไม่รู้คำตอบของคำถามนั้น
"อาหารใกล้หมดแล้ว" พี่วิน ผู้นำของกลุ่มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ตอนนี้กลุ่มของพวกเรามีสมาชิกเพียงแค่หกคนเท่านั้น และคาดว่าเป็นเพียงหกคนที่รอดชีวิตบนเกาะนี้อีกด้วย แม้ในตอนแรกกลุ่มของเราจะมีแปดคนแต่สามคนนั้นก็ทำให้เราพบข้อเท็จจริงที่ว่าคนที่กลายร่างเป็นคาดาฟคือคนที่อายุ 30 ปีบริบูณร์แต่ยังหาคู่ชะตาของตนไม่เจอ
เสบียงในช่วงเวลานี้นับว่าหาได้ยากมาก เพราะพวกคาดาฟไม่เพียงแต่กินมนุษย์เท่านั้น มันยังกินผลไม้ อาหารกระป๋อง สัตว์ต่างๆและไม่เว้นแม้แต่คาดาฟด้วยกันเอง นับเป็นอสูรกายที่ตะกละตะกลามไม่น้อยเลยทีเดียว
ผมและครอบครัวทำหน้าที่เป็นผู้นำทางให้กับคนอื่นๆ ในกลุ่มเพราะพี่วินหรือผู้นำของกลุ่มนั้นเป็นทหารที่เพิ่งย้ายจากอินแซงเข้ามาทำงานที่เกาะเซล่าก่อนที่จะเกิดคาดาฟเพียงแค่สองวันเท่านั้น ส่วนคุณแอมก็ไม่เคยได้ไปที่ไหนเลยนอกจากที่โรงเรียนและบ้านของตน ถึงแม้ว่าเกาะแห่งนี้จะมีขนาดเล็กมาก แต่กลับมีซอยมีแยกเยอะเสียจนคนที่อาศัยอยู่ก็สับสนได้เช่นกัน
ตอนนี้พวกเราหกคนอาศัยอยู่ในโรงเรียนที่คุณแอมทำงานอยู่ พวกเราแอบอยู่ในห้องสมุดของโรงเรียนนั้นและจะออกหาเสบียงกันในตอนเช้า ซึ่งจะเป็นเวลาที่พวกคาดาฟเชื่องช้าที่สุด จากการสังเกตดูเหมือนพวกมันจะไม่ชอบแสงกันเท่าไหร่นัก
"พี่ ได้เจอคู่ชะตาพี่บ้างหรือยัง" ปลายฝนถามผมพร้อมกับค่อยๆ นั่งลงข้างๆ
จริงด้วย ผมเอาแต่คิดเรื่อคาดาฟจนลืมไปเสียสนิทเลยว่าถ้าเราไม่เจอคู่ชะตาของเราก่อนอายุ 30 ก็จะต้องตาย หรือจากกรณีในตอนนี้คงต้องเรียกว่าเป็นการกลายร่างเสียมากกว่า
"แล้วฝนเจอคู่ชะตาฝนหรือยัง" ผมถามน้องสาวที่จู่ๆ ก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา ปลายฝนหันมาพยักหน้าให้ผม
เจอกันแล้วสินะ
"จริงเหรอ เขาเป็นยังไง" ผมถามออกไปพร้อมกับเห็นใบหน้าของน้องสาวผมแดงขึ้นเล็กน้อย เขาคงจะหล่อมากเลยสินะ เมื่อไหร่ผมจะได้เห็นคู่ชะตาของผมในฝันบ้างกันนะ อย่างน้อยก็ขอเห็นสักครั้งก่อนตายก็ยังดี หลังจากบทสนทนานั้นจบลงก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก ทำให้ภายในห้องสมุดมีเพียงความเงียบ
"พวกเราออกไปหาเสบียงเพิ่มกันดีไหมคะ" คุณแอมพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบและนั่นก็ถือเป็นข้อเสนอที่ไม่เลวเลยทีเดียว
เมื่อทุกคนตกลงกันแล้วว่าจะออกไปก็เตรียมตัวออกเดินทางกันในทันที
ผมและครอบครัวนำทางทุกคนไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งใกล้กับโรงเรียนหวังว่าที่นั้นจะยังมีอาหารเหลืออยู่บ้างนะ
พวกเราเดินตรงเข้าไปยังศูนย์อาหารทันที แปลกมากที่ระหว่างทางนั้นไม่มีคาดาฟโผล่มาให้เห็นเลยแม้แต่ตัวเดียว หรืออาจเพราะว่านี่เป็นตอนเช้ากัน
หลังจากเดินหากันอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของอาหารที่เหลืออยู่เลย หรือพวกคาดาฟจะกินอาหารแถวนี้จนหมดแล้วย้ายไปที่อื่นกันแล้วนะ
"นั่นไง" แม่ของผมพูดขึ้นหลังจากที่ท่านสังเกตเห็นอาหารกระป๋องวางอยู่กลางทางเดิน ซึ่งนี่มันแปลกมากๆ ทำไมมันถึงไปวางอยู่ตรงนั้นแค่กระป๋องเดียว ระหว่างที่ผมกำลังคิดอยู่พ่อกับแม่ของผมก็เดินเข้าไปหยิบอาหารกระป๋องนั้นออกมาและ
"ระวัง!" เสียงของพี่วินตะโกนลั่นเมื่อจู่ๆ ก็มีฝูงคาดาฟนับร้อยลงมาจากเพดานและตรงเข้าไปหาพ่อของผม พี่วินพยายามยิงสะกัดพวกมันเอาไว้แต่ว่านั้นก็ไม่เพียงพอที่จะหยุดพวกมันเอาไว้ได้ ฝูงคาดาฟพุ่งตรงเข้าไปหาพ่อแม่ของผม แต่ผมกลับทำอะไรไม่ได้เลย ขาผมมันไม่ขยับเลย
พวกมันเริ่มรู้จักที่จะทำงานกันเป็นกลุ่ม เริ่มรู้จักการใช้เหยื่อล่อและพวกเราก็ติดกับพวกมันอย่างง่ายดาย
ภาพที่ผมเห็นในตอนนี้คือพ่อแม่ของผมที่กำลังโดนอสูรกายจำนวนนับไม่ถ้วนรุมฉีกทึ้งร่างกายของพวกท่านแล้วกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
ผมอยู่บนโลกที่หากใครไม่สามารถหาคู่ชะตาของตัวเองเจอก่อนวัย 30 ปี คนเหล่านั้นจะกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ปกติ ต่างเพียงแค่พวกมันนั้นไม่หายใจ ไม่มีชีวิต เดินไปมาราวกับศพเดินได้และจ้องจะกัดกินทุกสิ่งที่พวกมันเห็น พวกเราที่เหลือรอดทั้งหมดต่างเรียกพวกมันว่า "คาดาฟ"
พวกเราต้องหาคู่ชะตาของตนให้เจอก่อนจะอายุ 30 แต่ต่อให้เจอกันก็ยังไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่า พวกเราจะไม่ถูกพวกคาดาฟจับกิน อย่างเช่นพ่อแม่ของผมตอนนี้
และที่โหดร้ายยิ่งไปกว่านั้นก็คือ
พวกมัน 'วิวัฒนาการตัวเอง' ได้แล้ว


## Chapter 03

หลังจากที่พี่วินและคุณแอมลากผมกับน้องสาวออกมาพวกเราก็ยังคงนั่งกันนิ่งๆอยู่ภายในห้องสมุด ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น
แม้แต่ในหนังสือที่พูดถึงเรื่องคาดาฟที่ผมเคยได้อ่านสมัยยังเด็กๆ ก็ไม่แม้แต่จะพูดถึงว่าพวกมันจะมาร่วมมือกัน ไม่มีวี่แววที่บอกได้เลยว่าพวกมันจะวิวัฒนาการ แล้วทำไม ทำไมถึงต้องเป็นพ่อแม่ของผมล่ะ ทำไมผมถึงไม่ใช่คนที่เดินไปเอาอาหารพวกนั้นกันนะ
"เสียใจด้วยนะครับ" พี่วินพูดขึ้นหลังจากที่พวกเราทุกคนเงียบกันอยู่นาน ผมพยักหน้าเล็กน้อยตอบคำโตกว่าก่อนจะรู้สึกได้ว่าปลายฝนกำลังร้องไห้อยู่ ผมค่อยๆ เอนตัวเข้าไปกอดน้องสาวของผมค่อยๆ ลูบหัวเธอเบาๆ จนกระทั่งปลายฝนหลับไป การที่พ่อแม่ของตนตายไปต่อหน้าต่อตาคงไม่ใช่เรื่องที่เด็กคนหนึ่งจะรับไหว ตัวผมเองก็เช่นกัน
ผมวางปลายฝนลงอย่างเบามือก่อนจะเดินออกไปหาพี่วินและคุณแอมที่หน้าห้องสมุด
"พวกมันวิวัฒนาการเร็วมาก" คุณแอมเริ่มพูดทันทีเมื่อเห็นผมเดินมาถึง สีหน้าของนคุณครูที่มักจะยิ้มแย้มและมองโลกในแง่ดีได้แปลเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดกว่าใครในเวลานี้ การที่จะต้องมาเสียคนในกลุ่มเพิ่มอีกสองคนก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย
พี่วินถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดว่า "เราคงต้องระวังกันให้มากขึ้นแล้วล่ะครับ" ผมกับคุณแอมไม่วายถอนหายใจออกมาด้วย
"ใช่ค่ะ จะว่าไปแล้ว น้องน้ำทิพย์เคยเจอคู่ชะตาในฝันบ้างหรือยังคะ" คุณแอมหันมาถามผม
จริงด้วย ผมยังไม่เคยแนะนำตัวเลยสินะ
ผม น้ำทิพย์หรือที่เรียกกันว่าน้ำนั่นแหละครับ อายุยี่สิบปี มีน้องสาวหนึ่งคนชื่อปลายฝน ผมที่ไม่เคยเห็นคู่ชะตาเลยแม้แต่ครั้งเดียวทั้งๆที่น้องผมเจอแล้วแท้ๆ หรือคู่ชะตาผมจะยังอายุไม่ถึงสิบแปดกันนะ
เป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้วที่อยู่ๆ เกาะเซล่าก็หายออกไปจากแผนที่ ผมและพี่ชายพยามหาคำตอบของเหตุการณ์นี้แต่ก็ไม่พบแม้แต่ร่องรอย
"นายสิงหา ท่านพลโทเรียกพบ" เสียงประตูเปิดดังขึ้นพร้อมกับบุคคลที่เข้ามาใหม่ ผมหันไปมองตามเสียงนั้นก็ผมว่าเป็นจ่ารุ่งที่เข้ามาตามให้ผมไปพบพลโท คงจะโดนด่าเรียกเกาะเซล่าอีกแล้วสินะ แต่ผมมั่นใจมากว่ามันต้องมีเหตุผลที่อยู่ๆ เกาะนีัก็ถูกลบออกจากแผนที่ประเทศไกเซค ผมกับพี่ชายจึงดั้นด้นหาสาเหตุของการหายไปของเกาะนั้น ถึงแม้ว่าจะโดนสั่งลงโทษอีกกี่ครั้งก็ตาม
"มีอะไรหรือครับ" ผมเดินเข้ามาในห้องของพลโทแและถามออกไปทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่าเหตุใดผมถึงถูกเรียกมา
"เมื่อไหร่จะเลิกตามหาเกาะบ้าๆ นั่นสักทีครับ" พลโทตอบกลับพร้อมกับชี้ให้ผมนั่งลงตรงหน้า
"ผมก็บอกไปแล้วไงครับว่าอยู่ๆ เกาะนี้มันก็หายไป พลโทไม่คิดบ้างเหรอครับ" ผมตอบออกไปตามความจริงก็อยู่ๆ มันก็หายไปนี่ครับ
"แล้วคุณสิงหาไม่เคยคิดบ้างเหรอครับว่ามันไม่มีคนบนเกาะนั้นย้ายมาอยู่ที่นี้เลย" พลโทพูดก่อนจะหยิบชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบเบาๆ นั่นสินะ ไม่เคยเห็นใครจากเกาะนั้นาที่อินแซงเลยแม้แต่คนเดียว หรือว่ามันจะ
ไม่เคยมีเกาะนั้นอยู่ตั้งแต่แรกกันนะ
ผมนอนไม่หลับมาหนึ่งปีแล้วครับหลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่ผมหลับตาลงก็จะเห็นภาพของพ่อกับแม่ที่ถูกเหล่าคาดาฟรุมอยู่ บางทีผมก็คิดนะว่าถ้าเป็นผมมันอาจจะดีกว่านี้
"พี่น้ำนอนได้แล้ว เดี๋ยงพรุ่งนี้เราต้องต่อเรือกันนะ" ปลายฝนกระซิบบอกผมที่นอนอยู่ข้างๆ เธอ
หลังจากที่พวกเราอยู่ที่นี่มาหนึ่งปี พวกเราก็ตัดสินใจที่จะต่อเรือไปยังอินแซง ใช่ครับอ่านไม่ผิดหรอก พวกเราจะต่อเรือไปยังอินแซงครับ หลายคนอาจจะคิดว่าทำไมถึงเพิ่งคิดได้ก็ต้องขอบอกเลยนะครับว่า ความจริงนี่เป็นควาคิดแรกๆ ที่เกิดขึ้นแต่ด้วยกระแสน้ำที่แรงและระยะทางที่ไกลขนาดนั้นทำให้ความคิดนี้ถูกปัดตกไปแต่ตอนนี้มัน
หมดหนทางแล้วจริงๆ ครับ
ผมพยายามข่มตาหลับตามที่ปลายฝนบอกถึงแม้ว่าผมจะหลับได้แค่ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตามทีเถอะ


## Chapter 04

ผมตื่นขึ้นมายังสถานที่ๆ หนึ่ง ไม่สิ ผมยังไม่ได้ตื่นแต่นี่มันคือดรีมเวิร์สหรือโลกแห่งความฝันนั่นแหละครับ ผมนั่งลงที่ม้านั่งประจำของผม ได้แต่คิดว่าวันนี้ผมจะได้เจอคู่ชะตาไหม ผมนั่งรอทีนี่มาสามปี และเป็นที่เดิมเสมอแต่กลับไม่เคยได้พบกับคู่ชะตาของผมเลยแม้แต่ครั้งเดียว หรือคู่ชะตาของผมจะโดนคาดาฟกินไปแล้วกันนะ
ระหว่างที่ผมกำลังคิดเล่นๆ อยู่แบบนั้น ผมก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่งที่ดังคิดข้างๆ พร้อมกับกลิ่นมิ้นท์ที่ลอยมาแตะจมูก
"ขอโทษนะครับ ที่นี่ที่ไหนเหรอ"
ที่นี่ที่ไหนกันนะ หลังจากที่ผมคุยกับพลโทและล้มเลิกความคิดเรื่องการตามหาเกาะเซล่า ผมก็ไปนอนเลยนี่หน่า แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้นะ พี่กัณต์ไม่ได้แกล้งผมใช่ไหมเนี่ย
ผมเดินตามกลิ่นอุ่นๆ ที่ได้กลิ่นตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาที่นี่ไปเรื่อยๆ จนมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง แต่ที่นี่มันดูเหมือนที่ไหนสักที่ที่ผมรู้จักเลยแฮะ
นี่มัน
สวนเจกรีซนี่!!
แต่ทำไมรอบข้างมันดูไม่เหมือนกันเลยสักนิดนะ
ผมเห็นคนๆ หนึ่งนั่งอยู่ที่ม้านั่งที่ผมมักจะนั่งประจำเมื่อมาพักผ่อนที่สวนเจกรีซ เขาดูเหมือนรอใครสักคนอยู่นะ รอ.....ผมงั้นเหรอ?
"ขอโทษนะครับ ที่นี่ที่ไหนเหรอ" ผมตัดสินใจเอ่ยทักคนตรงหน้าไป เขาหันกลับมาหาผมก่อนจะยิ้มบางๆ "ไง เพิ่งจะอายุสิบแปดเหรอ" ชายคนนั้นทักผมทันทีที่เห็นผม
จริงสิ วันนี้คือวันเกิดผมนี่หน่า มัวแต่คิดเรื่องเกาะเซล่าจนลืมวันเกิดตัวเองเลยหรือนี่ เดี๋ยวนะ แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าผมอายุสิบแปดวันนี้ ผมหันกลับไปมองหน้าชายคนนั้นที่ยังคงยิ้มให้ผมก่อนชายคนนั้นจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง
"อา ขอโทษที ผมชื่อน้ำทิพย์นะ เป็นคู่ชะตาของคุณ" ครับ? คู่ชะตาคืออะไรกัน ในระหว่างที่ผมกำลังงงว่าคู่ชะตาคืออะไร คุณน้ำทิพย์ก็พึมพัมอะไรบางอย่างขึ้นมา
"จริงสิ พอตื่นคุณก็จำชื่อผมไม่ได้อยู่ดี" ทำไมล่ะ ทำไมตื่นแล้วจะจำชื่อไม่ได้ละ
"เอ่อ มันคืออะไรเหรอครับ อะไรคือคู่ชะตา แล้วทำไมถึงพูดว่าพอตื่นนี่ผมหลับอยู่อย่างนั้นเหรอครับ แล้ว" ผมถามในทุกสิ่งที่ผมสงสัยแต่ยังถามไม่ทันหมดคุณน้ำทิพย์ก็แทรกขึ้นมาด้วยการบ่นเบาๆ
"โถ่เด็กน้อย นายไม่รู้เรื่องคู่ชะตาเลยใช่ไหมเนี่ย" ผมพยักหน้าแทนคำตอบ คุณน้ำทิพย์กระแอมเบาๆ ก่อนจะเริ่มอธิบายให้ผมฟัง
"คู่ชะตาคือคนที่ทุกคนต้องตามหาให้เจอก่อนจะอายุสามสิบถ้าไม่อย่างนั้นเราจะตาย หรือถ้าเป็นที่นี่ผมคงต้องเรียกมันว่าการกลายร่างมากกว่า พวกเราจะเจอคู่ชะตาได้แค่ในฝันเท่านั้น พวกเราจะพูดคุยกันได้ สัมผัสกันได้" คุณน้ำทิพย์พูดพร้อมกับค่อยๆ ใช้มือลูบไปตามตัวผมเบาๆ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมามองผมแล้วพูดต่อ
"แต่พวกเราจะจำชื่อของกันและกันไม่ได้ เราจะเริ่มเห็นคู่ชีวิตของตัวเองตอนอายุสิบแปด ตอนนี้ผมอายุยี่สิบเอ็ดและเพิ่งจะเคยเห็นคุณครั้งแรก ดังนั้นคุณก็ต้องอายุสิบแปดวันนี้ไงครับ" อา ใช่ครับ ผมก็เพิ่งเคยฝันเห็นคุณน้ำทิพย์ครั้งแรกเหมือนกัน
"ว่าแต่ที่คุณบอกว่าถ้าเป็นที่นี่คงต้องเรียกว่ากลายร่าง กลายร่างงั้นเหรอครับ กลายเป็นอะไร" ผมถามออกไปด้วยความสงสัย
"คนที่ไกเซคไม่กลายร่างกันงั้นเหรอ มีแต่ที่นี่สินะ" คุณน้ำทิพย์งึมงัมกับตัวเองก่อนจะหันมาบอกผมว่า "ช่างมันเถอะครับ ผมจะตื่นแล้ว" หลังจากนั้นร่างของคุณ เอ่อ....เขาชื่ออะไรนะ อา จำไม่ได้จริงๆ ด้วย
เอาเป็นว่าหลังจากที่คนนั้นพูดจบร่างของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับผมที่ตื่นขึ้นบนเตียงของตนอีกครั้ง


## Chapter 05

"คนที่ไกแซคไม่กลายร่างกันงั้นเหรอ มีแต่ที่นี่สินะ" เป็นคำที่ยังคงติดอยู่ในหัวผมหลังจากตื่นขึ้นมา กลายร่างงั้นเหรอ กลายเป็นอะไรกัน แล้วคู่ชะตาผมรู้ได้ยังไงว่าผมเป็นคนไกเซค เพราะเครื่องแบบงั้นเหรอ แต่เครื่องแบบนี้มันมีแค่ชาวไกเซคที่รู้นี่ ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าคู่ชะตาของผม
เป็นชาวไกเซคเหมือนกันสินะ
ผมยันตัวขึ้นค่อยๆ ลุกขึ้นมองนาฬิกา 'ตีสาม' ทำไมคู่ชะตาผมถึงตื่นเร็วขนาดนี้ล่ะเนี่ย ตอนแรกผมว่าจะไปหาพี่กันต์แต่เดี๋ยวค่อยไปก็แล้วกัน
ผมตื่นขึ้นมาหลังจากที่เจอคู่ชะตา ผมหันไปมองนาฬิกาที่อยู่ในห้องสมุด 'ตีสาม' อา....ต่อให้เจอคู่ชะตาก็ไม่ได้ทำให้ผมนอนนานขึ้นเลยสินะ แต่อย่างน้อยผมก็เจอคู่ชะตาแล้ว และดูเหมือนคู่ชะตาผมจะเป็นชาวไกเซคเหมือนกันซะด้วยสิ ทหารงั้นสินะ ถ้าจากเครื่องแบบนี้มัน
ทหารอินแซงงั้นเหรอ
ไอ้พวกเวรที่ได้รับคำสั่งอะไรก็ทำถึงขนาดยิงประชาชนของตัวเองได้เนี่ยน่ะเหรอคู่ชะตาของผม ให้ตายสิ นี่เล่นตลกอะไรกันอยู่กันแน่ หงุดหงิดชะมัด ผมอยากจะออกไปเดินข้างนอกแต่มันทำได้ที่ไหนกัน ถ้าออกไปมีหวังได้เจออีกทีเป็นศพแน่ ผมพลิกตัวไปมาจนในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะเดินไปอ่านหนังสือที่มีในห้องสมุดจนเช้า
เมื่อผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเช้าผมก็รีบไปหาพี่กันต์ทันที
"พี่" ผมเดินมาหาคนที่ชื่อว่านายกรกันต์หรือที่ผมเรียกว่าพี่กันต์ หรือก็คือพี่ชายของผมนั่นแหละครับ พี่กันต์หันมาก่อนจะทำหน้าเบลอๆ ใส่ผม นี่พี่เพิ่งตื่นแล้วมาเข้าเวรเลยใช่ไหมเนี่ย
"ว่าไง" พี่กันต์หันมาถามผม "พี่เคยได้ยินข่าวเรื่องการกล่ายร่างหรืออะไรทำนองนี้บ้างไหมครับ" ผมตัดสินใจถามพี่กันต์เกี่ยวกับเรื่องที่ผมสงสัยตั้งแต่ตื่นขึ้นมาหลังจากเจอคู่ชะตา
"อะไรเนี่ย นี่นายฟังพ่อเล่านิทานเรื่องนั้นจนหลอนไปแล้วหรือไงฮ่าฮ่า" ผมรู้ได้ทันทีว่าพี่กันต์คงจะพูดถึงนิทานเรื่องคาดาฟที่พ่อชอบเล่าให้ฟังตอนเด็กๆ ล่ะสิท่า แต่มันไม่ใช่ไงพี่กันต์ "คือพี่ ผมเจอคู่ชะตาแล้วนะ" พี่กันต์หันมาหาผมแบบทั้งตัวทันทีหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น
"เจอแล้วเหรอ เป็นไง น่ารักไหมคู่ชีวิตน้องพี่" พี่กันต์ถามคำถามผมไม่หยุด จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นล่ะเนี่ย ผมพลักพี่ชายของตนออกเบาๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องที่คู่ชะตาของผมเล่าเมื่อคืนให้เขาฟัง
"งั้นเหรอพี่ไม่เคยได้ยินว่าใครไม่เจอคู่ชะตาแล้วกลายร่างเป็นอะไรนะ แล้วรู้ไหมเขาอยู่ไหน" ผมส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "ผมว่าเขาน่าจะเป็นคนไกเซคเหมือนกัน"
"ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ลองถามเขาดูสิ ถึงเราจะจำชื่อเขาไม่ได้แต่เราจำเรื่องอื่นได้นะ" นี่แหละครับวันที่ผมรู้สึกว่าพี่ชายของผมฉลาด
"พี่น้ำ" เสียงของปลายฝนร้องเรียกผมที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ "ว่าไง" ผมเก็บหนังสือแล้วหันไปหาน้องสาวของตน "ไปที่หาดกันเถอะครับ" พี่วินพูดขึ้นขณะที่เจ้าตัวกำลังเช็คกระสุนที่เหลืออยู่น้อยนิด ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินตามปลายฝนออกไปหาพี่วินกับคุณแอมที่อยู่ตรงทางเข้าของห้องสมุดแล้ว
ตอนนี้เป็นตอนเช้าทำให้เราไม่เจอพวกคาดาฟป้วนเปี้ยนอยู่ตามถนน แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องคอยระวังตัวจากพวกกับดักหรือพวกคาดาฟที่อยู่กันเป็นฝูงอยู่ดี
ครืด ครืด
อยู่ๆ ก็มีเสียงเหมือนสัญญาณขัดข้องดังออกมาจากวิทยุสื่อสารที่พี่วินมักจะพกมันติดตัวเอาไว้ พี่วินหยุดเดินก่อนที่จะหยิบเอาวิทยุนั้นออกมา "มีใครได้ยินไหมครับ" พี่วินพูดผ่านวิทยุเครื่องนั้น แต่ก็
ไม่มีเสียงตอบอะไรกลับมาอีก
ความหวังอย่างงั้นเหรอ
เหมือนจะไม่เคยมีอยู่นะ
ก็ในเมื่อคู่ชะตาของผมยังเป็นพวกทหารเวรนั่น ก็คง...
ไม่มีใครมาช่วยเราไปจากที่นี่ได้แล้วล่ะ
นอกจากจะต้องตามหาคู่ชีวิตให้ทันก่อนวัย30ปีแล้ว ประชาชนบนเกาะเซล่ายังต้องเอาชีวิตรอดจากเหล่าคาดาฟอีกด้วย