Isekai WTF ต่างโลก ดับเบิลยู ที เอฟ
C_Zanche
## เกิดใหม่เป็นสุดยอดผู้ใช้สไลม์ ตอนที่ 1

"เปิดหน้าต่างสเตตัส"
เมื่อสิ้นคำหน้าต่างโปร่งแสงเด้งขึ้นมาตรงหน้าของเด็กชาย เขากวาดตาตรวจสอบข้อมูลในนั้นทีละรายการอย่างละเอียด
[แองเจโล เยลล์ (ชื่อเดิม) Lv. 1] คุณสามารถเปลี่ยนชื่อใหม่สำหรับโลกนี้ได้ (ตกลง/ยกเลิก)
[คลาส: เทมเมอร์]
[ค่าประสบการณ์: 0/5] [HP 10/10 MP 0/0]
[พลังกาย: 3 ปัญญา: 32 ว่องไว: 4 ทนทาน: 2 พลังเวท: 0]
[สกิล: ไม่มี] [ฉายา: ไม่มี]
"เลเวลหนึ่งอย่างที่คิด คลาสเป็นเทมเมอร์ก็ไม่เลว ค่าปัญญาสูงทั้งที่ยังเลเวลหนึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับชาติที่แล้วของตัวเรา แต่ MP ไม่มีเลย… น่าจะเป็นเพราะค่าพลังเวทเป็นศูนย์ ว่าแต่มีคลาสเป็นเทมเมอร์แต่ดันไม่มีสกิลอะไรให้เลยเนี่ยนะ" เขาพึมพำ
"ไหน ๆ ก็เกิดใหม่แล้ว ขอเปลี่ยนชื่อก่อนแล้วกัน เอาสั้น ๆ แค่เจลก็พอ"
[ระบบยืนยันการเปลี่ยนชื่อของคุณเป็นเจล] (ตกลง/ยกเลิก)
"ตกลง" เขาตอบกลับระบบ "ก่อนอื่น เราต้องเก็บเลเวล แล้วมาตรวจดูอีกทีว่าจะได้สกิลอะไรจากการเพิ่มเลเวลบ้าง"
เจล เป็นแค่เด็กอายุสิบสี่ เขาต้องมาใช้ชีวิตใหม่ที่ต่างโลก มันควรไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขา แต่ในโลกเดิมทุกคนต่างประเมินว่าเขาเป็นอัจฉริยะ และนั่นคือเหตุผลที่เขาไม่มานั่งกังวลเพราะกำลังเผชิญหน้ากับความไม่รู้เกี่ยวกับโลกที่เขาเพิ่งมาถึง  โดยเฉพาะเมื่อโลกใหม่นี้เห็นชัดว่ามันคล้ายกับเกม
ถ้าเป็นคนที่เล่นเกมจนติดท็อปของเซิร์ฟเวอร์ได้ง่าย ๆ แบบเขา การใช้ชีวิตแบบสบาย ๆ ในโลกนี้น่าจะเป็นสิ่งที่ไม่ไกลจนเกินเอื้อม
"เอาตัวรอดให้ได้ก่อน" เขามองไปรอบบริเวณอย่างสำรวจตรวจตรา
สถานที่ที่รอบตัวมีต้นไม้รายล้อม มันคือป่าของที่ไหนสักแห่ง แต่ไม่ใช่ป่าในโลกเดิม ต้นไม้ ดอกไม้ สัตว์ทั้งหลายคือหลักฐานยืนยันอย่างดี ต้นไม้บนโลกไม่พิลึกกึกกือเหมือนต้นหนึ่งที่เขากำลังจ้องอยู่ด้วย
เจลตริตรองถึงภารกิจที่เขาอาจจะต้องทำให้สำเร็จเมื่อเลเวลสูงขึ้นไปก่อน หลายคนอาจคิดถึงเรื่องจอมมาร กู้โลก หรือช่วยผู้คนจากคำสาปหรือทุกขภิกขภัย แต่เขายักไหล่หลังคิดถึงเป้าหมายพวกนั้น เขาไม่ได้อยากเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดหรือเป็นที่โจษจันจดจำ
"คลังเก็บของ"
เสียงของเขาไม่ได้รับการตอบสนองจากระบบ
"ไม่มีอย่างนั้นเหรอ… คลังเก็บของ"
ลองอีกครั้ง แต่ก็ไร้การตอบสนองใดๆ เช่นเดิม
"หรือว่ามันเป็นสกิล" เจลครุ่นคิด ต่อไปนี้เขาต้องเลือกให้ดีว่าจะเก็บหรือไม่เก็บสิ่งใด
ในโลกนี้มีพระเจ้าหรือไม่ เขาไม่รู้ และมีผู้ใช้เวทที่อัญเชิญเขามาหรือเปล่า นั่นก็ยังเป็นปริศนา เพราะการมาปรากฏตัวที่นี่ เขาไม่ได้พบกับผู้สร้างหรือผู้อัญเชิญในตอนที่มาถึงหรือที่เขาอยากเรียกว่ามาเกิดใหม่ เพราะสิ่งสุดท้ายที่เกิดขึ้นในโลกเดิมเท่าที่เขาจำได้คือเขาประสบอุบัติเหตุบนท้องถนน
"นอกจากเสื้อผ้าที่ใส่มา ไม่มีระบบช่วยเหลืออย่างสัตว์คู่หูตัวแรกที่ให้คำแนะนำ หรือข้าวของเริ่มต้นเลยเหรอ"  เจลล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า เผื่อว่าจะมีไอเทมลับซ่อนอยู่ในนั้น แต่ไม่มีของแบบนั้นอยู่
"น่าจะให้อาวุธอะไรเริ่มต้นมาบ้างไม่ใช่เหรอ ไม่สิ อย่างน้อยก็ช่วยส่งไปเริ่มที่เมืองจะได้ไหม ส่งมาเกิดใหม่หลังจากที่ตายอนาถที่โลกเดิมมันก็ดีอยู่หรอก แต่เล่นส่งมากลางป่าโดยมีแค่มือเปล่าเนี่ยนะ อย่างน้อยก็ขอมีดหน่อยสิ"
เจลบ่นไปอย่างนั้นเอง
ไม่นาน ทุกอย่างเริ่มไปได้สวยกว่าที่คิด เขาสามารถหาท่อนไม้ขนาดพอเหมาะได้ หลังจากปรับปรุงเล็กน้อยก็นำมันมาใช้ต่างอาวุธ เขาเคยดูสารคดีเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในป่ามาพอสมควร เรื่องการจุดไฟ สร้างกับดัก หรือจับสัตว์ขนาดเล็กมาเป็นอาหารจึงเป็นสิ่งที่พอทำได้
"ยากเหมือนกันแฮะ" เจลลองจุดไฟดู มือของเขาพองเพราะต้องปั่นไม้ให้เกิดแรงเสียดสีเพื่อให้เกิดประกายไฟ เขานั่งลงและกระเทาะหินที่เขาเก็บได้แถวลำธารใกล้ๆ เพื่อสร้างเหลี่ยมมุมให้มัน จากนั้นจึงมัดเข้ากับกิ่งไม้ยาวที่เก็บมาได้ และหักให้มีขนาดพอดีมือ
เขาโชคดีที่เป็นคนเรียนรู้ไวมาตั้งแต่อยู่โลกเดิม  และสามารถเลียนแบบพฤติกรรมและทักษะของผู้คนได้ง่ายๆ ด้วยการได้เห็นเพียงครั้งเดียว
เจลตั้งใจล่าทุกอย่างที่เขาทำได้เพื่อใช้เป็นเสบียงและเก็บค่าประสบการณ์ ตอนแรกเขาจับปลามีขากับตะขาบตัวโตได้ พวกนั้นทั้งคู่รสชาติไม่เลวร้ายหลังจากที่เขานำพวกมันมาผ่านไฟเสียหน่อย แต่เจลพบว่าเขาไม่ได้รับค่าประสบการณ์หรืออะไรทำนองนั้นเลย พอเจลลองมองหาตัวอะไรที่ใหญ่ขึ้นเขาก็พบ
[หนูกาโบ Lv. 1] [หนูกาโบ Lv. 2] [หนูกาโบ Lv. 1]
หน้าต่างข้อมูลโปร่งแสงแสดงชื่อและเลเวลของศัตรูออกมาเหนือร่างกายของพวกมัน แต่ไม่แสดงค่าสเตตัส ค่าประสบการณ์ และสกิลเหมือนที่เขาใช้กับตัวเอง เขาเดาว่ามันคงเป็นเพราะเขาไม่มีสกิลสำหรับตรวจสอบศัตรูหรือระบบของโลกนี้ไม่อนุญาตให้สามารถดูข้อมูลพวกนั้นของคนอื่นได้
"เจ้าพวกนี้มีเลเวล ไม่เหมือนกับไอ้ที่จับกินไปก่อนหน้านี้ แสดงว่าถ้าจัดการมันได้ ก็ควรจะได้ค่าประสบการณ์" เจลคาดเดา
หนูกาโบตัวใหญ่กว่าหนูทั่วไปมาก ใหญ่กว่าสุนัขพันธุ์เล็กเสียอีก แต่ก็ไม่สูงใหญ่เท่าสุนัขขนาดกลาง เจลลองสู้กับมัน เขากลั้นใจและกระโจนใส่มันอย่างกล้าหาญ แทงมันเข้าไป หนูกาโบตัวแรกสิ้นลมก่อนเขาจะถอนหายใจออกมาด้วยซ้ำ
[ได้รับค่าประสบการณ์ 1 หน่วย]
"เออ กระจอกแบบนี้ก็คงได้แค่ 1 หน่วยนี่แหละ"
หนูกาโบอีกสองตัว แทนที่จะหนีไป พวกมันกลับฮึดสู้ หนึ่งในพวกมันเลเวลมากว่าอีกตัว แต่มันไม่ได้เก่งกว่าตัวแรกที่ถูกสังหารไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อฆ่าไปแล้ว ตัวที่มีเลเวลสองให้ค่าประสบการณ์สามหน่วย ส่วนตัวที่เหลือให้ค่าประสบการณ์ไม่ต่างจากพวกมันตัวแรกที่เจลฆ่าไป
[เจลเพิ่มระดับเป็น Lv. 2]
[HP สูงสุดเพิ่ม 2 หน่วย]
[พลังกายเพิ่ม 2 หน่วย ว่องไวเพิ่ม 1 หน่วย ทนทานเพิ่ม 1 หน่วย]
[ได้รับสกิลเลี้ยงมอนสเตอร์ Lv. 1]
"สเตตัสเพิ่มกระจึ๋งเดียวแฮะ แต่ว่าได้สกิลด้วย"
เลี้ยงมอนสเตอร์ เจลอ่านรายละเอียดเพิ่ม มันคือสกิลสำคัญสำหรับอาชีพเทมเมอร์ ทุกครั้งที่เขาพบกับมอนสเตอร์ มีโอกาสที่มอนสเตอร์จะถูกใจและขอเป็นเพื่อน สกิลนี้จะช่วยให้มอนสเตอร์ไว้ใจและรู้สึกสนิทสนมเพิ่มขึ้น ยิ่งระดับของสกิลสูงก็จะยิ่งดึงดูดมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งมากขึ้น
"ก็ฟังดูไม่เลวแฮะ แต่จะเลี้ยงตัวอะไรเอาไว้ตัดสินใจอีกทีก็แล้วกัน"
เจลก็ไม่ได้อยู่ในป่านานอย่างที่เขาคิดเอาไว้ ราวหนึ่งสัปดาห์ต่อมาเขาก็บังเอิญได้พบกับพรานที่เข้ามาล่าสัตว์ และพบกับเรื่องประหลาดใจถึงสองเรื่องพร้อมกัน หนึ่งคือเขาสามารถพูดคุยสื่อสารกับอีกฝ่ายได้ราวกับรู้จักภาษาของโลกนี้ และสองคือหมู่บ้านของพวกพรานอยู่ใกล้กว่าที่เขาคาดไว้มาก
หมู่บ้านกาโบ หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มีพื้นที่ติดกับป่ากาโบตะวันตก เจลได้รับการต้อนรับอย่างดีแม้ว่าเขาจะเป็นคนต่างถิ่นที่ไม่มีใครรู้หัวนอนปลายเท้า เจลได้รับน้ำใจจากผู้ใหญ่บ้านให้มาพักจนกว่าเขาจะหาที่ไปต่อได้ แต่เขาปฏิเสธที่จะรับความช่วยเหลือเปล่า ๆ แต่นำหนังของหนูกาโบมาแลกกับอาหารและที่พักเพื่อขอปักหลักชั่วคราวในหมู่บ้านแห่งนี้
แม้จะไกลปืนเที่ยง แต่หมู่บ้านแห่งนี้มีห้องสมุดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่เก็บค่าบริการ เจลพบว่าเขาสามารถอ่านหนังสือได้รู้เรื่อง แม้ว่าตัวอักษรจะหน้าตาไม่เหมือนกับที่เขาเคยเห็นมาก่อน นี่คงเป็นสกิลลับที่พระเจ้ามอบให้ตอนส่งมาโลกนี้
เจลอ่านทุกอย่างในห้องสมุด ระดับความเร็วในการอ่านหนังสือของเขาทำให้ชาวบ้านต่างแปลกใจ หนังสือในห้องสมุดมีทั้งเรื่องราวของจอมมารในโลกนี้ ประวัติศาสตร์ของมนุษย์ สังคม การเมือง อารยธรรม ศาสนา และยังมีเรื่องที่จำเป็นต่อเขาอย่างยิ่งยวด
หัวข้อที่เขาสนใจมากที่สุดตั้งแต่มาถึงโลกนี้ และเห็นหน้าต่างสถานะของตัวเอง...
"รวมข้อมูลมอนสเตอร์! มีหนังสือนี่ด้วย เอ๊ะ! เฮ้ย! โลกนี้มีเจ้านั่นด้วย" เจลดวงตาเป็นประกาย ถึงนี่จะเป็นต่างโลก แต่เขาไม่ได้หวังว่าจะได้พบกับสิ่งนั้น มอนสเตอร์สายพันธุ์เดียวที่เป็นหนึ่งในใจของเขาตลอดมา
...สไลม์…
เจลคือโอตาคุสไลม์ ในโลกที่เขาเคยอยู่ เวลาเล่นเกม เขาชอบสไลม์เป็นที่สุด เขาเล่นทุกเกมที่มีสไลม์อยู่ในเกม ยิ่งถ้าเกมไหนสามารถเอาสไลม์เป็นพวกได้เขาก็จะเน้นเก็บสไลม์เป็นคอลเลคชัน ในบางเกมเขาถึงกับเก็บเลเวลสไลม์จนสามารถเอาไปตบกับบอสใหญ่ได้ด้วยซ้ำ
"แจ๋ว! แจ๋วสุดๆ" เจลอดยิ้มไม่ได้
เขาตัดสินใจแล้ว ในเมื่อโลกนี้มีสไลม์ ฉันก็จะเก็บแต่สไลม์นี่แหละ ไม่ใช่สิ… มีหนังสือที่พูดถึงการพัฒนาสายพันธุ์มอนสเตอร์อยู่ด้วย บางทีอาจจะพัฒนาสไลม์ชนิดใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนขึ้นมาได้
ถ้าคนอื่นอ่านใจของเจลออก พวกเขาอาจจะเห็นเป็นแค่เรื่องน่าขัน ไม่สำคัญ เพราะสไลม์ไม่ใช่มอสเตอร์ในตำนาน แต่การที่เจลจับสิ่งเล็กๆ ที่ตนชอบที่สุดนี้มาเป็นหลักในการพัฒนาตัวเองในโลกนี้ของเขา มันคือจุดเปลี่ยนชีวิตของเจลไปอย่างสิ้นเชิง
หลังจากวันนั้น เจลเริ่มสำรวจป่ากาโบตะวันตกจนได้พบกับสไลม์ตนแรก
[บลูสไลม์ Lv. 1]
บลูสไลม์ สไลม์สีน้ำเงินสายพันธุ์ไร้หน้า อาหารหลักคือใบไม้แทบทุกชนิด อ่อนแอ แต่มีพลังธาตุน้ำที่เข้มแข็ง หากสามารถเติบโตขึ้นเป็นเลเวลสูงก็อาจจะเป็นมอนสเตอร์อันตรายได้
"สายพันธุ์ไร้หน้า มีพลังธาตุน้ำ" เจลพึมพำ เรื่องพลังธาตุเขาเคยได้อ่านมาก่อนแต่เรื่องของสายพันธุ์สไลม์เขาไม่เคยอ่านเจอในหนังสือเล่มไหน อาจจะเพราะไม่ค่อยมีใครสนใจจะศึกษาเรื่องสไลม์
เจลจัดการบลูสไลม์ไปหลายตัวจนเลเวลอัพ และในที่สุดเขาเจอกับตัวหนึ่งที่สกิลเลี้ยงมอนสเตอร์ทำงาน
[บลูสไลม์ Lv. 1 ต้องการเป็นเพื่อนกับคุณ] (ตกลง/ยกเลิก)
"แน่นอน ล่ามาตั้งนาน ต้องตกลงสิ"
แม้จะได้บลูสไลม์ตัวแรกเจลก็ยังไม่หยุดล่า บลูสไลม์หนึ่งตัวอาจจะไม่ได้ช่วยให้เขาเก่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่การมีกับไม่มีพวกพ้องนั่นแตกต่างกันมาก เขาสามารถใช้เพื่อนตัวแรกเพื่อเป็นตัวล่อ ล้อมศัตรู หรือแม้แต่ช่วยกันรุมโจมตีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่า
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเจลก็ได้บลูสไลม์มาอีกหลายตัว
[เจลเพิ่มระดับเป็น Lv. 3]
[HP สูงสุดเพิ่ม 2 หน่วย]
[พลังกายเพิ่ม 2 หน่วย ปัญญาเพิ่ม 1 หน่วย ว่องไวเพิ่ม 1 หน่วย ทนทานเพิ่ม 1 หน่วย]
[ได้รับสกิลตีต่อเนื่อง Lv. 1 สกิลเลี้ยงมอนสเตอร์เพิ่มระดับเป็น Lv. 2]
ตีต่อเนื่องช่วยให้เจลสามารถโจมตีซ้ำสองถึงสามครั้งได้ในระดับเบื้องต้น ส่วนเลี้ยงมอนสเตอร์ระดับสองที่ช่วยในการจับมอนสเตอร์ในระดับที่สูงขึ้นไม่มีผลอะไรกับเจลมาก เพราะเขาตั้งใจจะจับแต่สไลม์ซึ่งสกิลระดับหนึ่งก็น่าจะเพียงพอแล้ว  เขาไม่สนมอนสเตอร์ชนิดอื่น
เจลหาบลูสไลม์เป็นพวกได้สามตัวในวันเดียว และในวันเดียวกันนี้เองเขาก็เก็บเลเวลของทั้งตัวเองกับบลูสไลม์ทั้งสามไปได้จนถึงเลเวลห้า และจังหวะที่เลเวลอัพ บอสของป่ากาโบตะวันตกได้โผล่ออกมา
[กาโบสไลม์ Lv. 8]
"จริงสิ ชาวบ้านเตือนแล้วนี่นาว่ามีสไลม์อันตรายอยู่ในป่า" เจลแสยะยิ้ม แทนที่จะกลัวเพราะเจอกับมอนสเตอร์เลเวลสูงกว่าตัวเอง เขารู้สึกยินดีที่ได้เจอกับสไลม์พิเศษที่มีเฉพาะในป่ากาโบเท่านั้น
นอกจากนี้ เหตุผลที่เจลไม่รู้สึกกังวลที่จะเข้าต่อสู้กับศัตรูที่เลเวลสูงกว่า เพราะเลเวลของมอนสเตอร์ไม่ใส่สิ่งเดียวที่บ่งบอกความเก่งกาจ ฟอร์เรสดรากอน Lv. 1 ควรเหนือกว่าบลูสไลม์ lv. 10 ความแข็งแกร่งอยู่ที่สายพันธุ์ด้วย แต่พอเจลเข้าปะทะกับสไลม์พิเศษที่เขาหมายตา เขาก็รู้ว่ากำลังเจอเข้ากับของแข็ง
กาโบสไลม์มีสกิลตีต่อเนื่อง Lv. 5 ซึ่งสามารถโจมตีรัวได้ เจ็ดถึงเก้าครั้งในการออกท่าครั้งเดียว ด้วยพลังชีวิตที่มีอย่างจำกัด หากถูกท่านี้ไปครั้งเดียวเจลสามารถกลับบ้านเก่าได้ในทันที
"ไม่อยากตายเพื่อจะทดลองหรอกนะว่าฟื้นคืนชีพได้เองหรือเปล่า" เจลหลบการโจมตี
เขาใช้สมาธิกับการต่อสู้มากขึ้น อีกสิ่งที่อีกฝ่ายเหนือกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด คือมันสามารถโจมตีด้วยเวทมนตร์ได้ด้วย เจลหวุดหวิดถูกย่างสดจากสกิลลมหายใจเพลิง Lv. 3
"มีสกิลอื่นอีกหรือเปล่า… " เขาอยากรู้อยากเห็น แต่ขณะเดียวกันเขาก็คิดว่าตัวเองอาจควรหนีก่อนที่กาโบสไลม์จะใช้สกิลที่เขาไม่รู้ผลแนๆ ออกมา แต่นี่มันสไลม์ที่เขาอยากจะล่าให้ได้ ใจที่เห็นสมบัติอยู่ตรงหน้าบังคับไม่ให้หันหลังกลับ
[ได้รับสกิลหลบหลีก Lv. 1]
"หืม สกิลสามารถได้มาจากวิธีอื่นนอกจากเลเวลอัพด้วยเหรอเนี่ย หวานสิแบบนี้" เจลยิ้มออกมาอย่างโล่งอก
ในทันทีที่ได้สกิลมา การหลบหลีกของเขาเป็นไปอย่างถนัดถนี่ขึ้น มันเหมือนกับว่าร่างกายของเขาเบาลง
เจลออกท่าตีต่อเนื่อง มันเป็นท่าที่ไม่ได้ใช้ค่าพลังเวท แต่ข้อเสียคือไม่สามารถใช้ซ้ำได้อย่างต่อเนื่อง เจลอาศัยการอ่านการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายออกและหลบไปมา เขาแทบไม่ได้โจมตีกลับ แต่มอบหน้าที่นั้นให้กับบลูสไลม์ทั้งสามที่รู้งานเป็นอย่างดี
บลูสไลม์ทำความเสียหายได้แค่ทีละเล็กน้อย แต่พวกมันทำงานเป็นทีมอย่างต่อเนื่อง กาโบสไลม์ไม่ได้สนใจนักเพราะเพ่งความสนใจว่าการโจมตีที่แท้จริงซึ่งสร้างความเสียหายได้จะมาจากเจล
แต่เจลก็ยังไม่โจมตี เขาก้มหลบ ถอยหลัง ตีลังกาอย่างคล่องแคล่ว เผลอแค่ครู่เดียวสกิลหลบหลีกก็กลายเป็นเลเวลสามไปแล้ว ทางด้านกาโบสไลม์ที่เคยไล่ล่าเขาอย่างดุดัน มันเริ่มมีการเคลื่อนที่ช้าลงบ้าง ถึงจะมองไม่เห็น HP แต่เจลแน่ใจว่ามันเหลือพลังชีวิตน้อยกว่าครึ่ง เขาภาวนาให้มันยอมแพ้และกลายเป็นเพื่อนก่อนที่จะสายเกินไป


## เกิดใหม่เป็นสุดยอดผู้ใช้สไลม์ ตอนที่ 2

แต่สกิลของเจลอาจยังมีระดับต่ำเกินไป หรือไม่ ดวงของเขายังดีไม่พอ กาโบสไลม์เมื่อเจ็บหนักมันก็เลือกที่จะหนีแทน แต่ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อน เจลคิดไว้แล้วว่าเขาต้องเก็บค่าประสบการณ์จากมัน เจลจึงรุกไล่ตาม ตัดสินใจเผด็จศึก
"เสียดายจริงๆ" เขามองร่างสไลม์ที่แหลกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะตรวจสอบหน้าต่างสถานะของตัวเอง
เลเวลพุ่งขึ้นไปถึงสามเลเวลในทีเดียว พร้อมกับได้สกิลที่เป็นประโยชน์อีกหลายรายการ
ทุกวันหลังล้มกาโบสไลม์ตัวแรกได้ เจลตระเวนไปทั่วและลึกเข้าไปในป่าเพื่อตัวใหม่ แต่ก็ไร้วี่แวว ตอนนี้เขามีบลูสไลม์เพิ่มมาเป็นห้าตัวแล้ว แถมสามตัวแรกสามารถพัฒนาสายพันธุ์ต่อไปได้ เจลเก็บหนึ่งตัวไว้ให้ยังเป็นบูลสไลม์เหมือนเดิม ส่วนอีกสองตัวเขาเปลี่ยนมันกลายเป็นกรีนสไลม์และฮีลสไลม์
ทบทวนความรู้จากหนังสือข้อมูล จริง ๆ แล้วกรีนสไลม์เป็นสายพันธุ์หาง่ายไม่ต่างจากบลูสไลม์ มันเป็นหนึ่งในสายพันธุ์พื้นฐานที่มีอยู่แทบทั้งโลก
ขณะที่ฮีลสไลม์นั้นต่างออกไป มันเป็นสไลม์ที่มาพร้อมกับเวทมนตร์รักษา โดยแม้จะเป็นแค่เวทมนตร์รักษาเบื้องต้น แต่ชีวิตของเจลก็เปลี่ยนไปทันทีเมื่อมีฮีลสไลม์เป็นพวก การมีพวกช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้ทำให้เขากล้าเผชิญหน้ากับศัตรูที่อันตรายกว่าเดิม ในเวลาต่อมาทางป่าตะวันตกจึงแทบไม่เหลือมอนสเตอร์ให้เขาล่าอีก
การวิวัฒนาการด้วยเลเวลเป็นเรื่องน่าตื่นเต้น แต่หนังสือบอกว่ามันมีข้อจำกัดในการพัฒนาด้วยวิธีนี้ ในระหว่างที่เก็บเลเวลอย่างบ้าคลั่งเขาจึงคิดค้นหาหนทางอื่น ๆ ไปด้วยพร้อมกัน
[เจล Lv. 13]
[ค่าประสบการณ์: 215/232] [HP 73/84 MP 3/3]
[พลังกาย: 38 ปัญญา: 52 ว่องไว: 30 ทนทาน: 20 พลังเวท: 3]
[สกิล: ตีต่อเนื่อง Lv. 8, เลี้ยงมอนสเตอร์ Lv. 6, หลบหลีก Lv. 8, รวมจิตโจมตี Lv. 3, คลังเก็บมอนสเตอร์ Lv. 4][ฉายา: นักล่าแห่งกาโบ]
[คลาส: เทมเมอร์]
รวมจิตโจมตีเป็นสกิลใหม่ ใช้สำหรับโจมตี เขาเพิ่งมาเพิ่มเลเวลให้กับมันเมื่อไม่นานมานี้ หลังจากทุ่มฝึกตีต่อเนื่องจนไปถึงเลเวลแปด ส่วนคลังเก็บมอนสเตอร์เป็นสกิลที่ใช้เก็บมอนสเตอร์ตามชื่อ มอนสเตอร์ที่ถูกเก็บไว้ในนี้จะอยู่ในสภาพเหมือนจำศีล มันช่วยให้เจลสามารถพกพามอนสเตอร์ทั้งหมดไปไหนมาไหนได้สะดวกขึ้น
ในวันหนึ่ง ขณะที่เกือบจะตัดใจในการตามหากาโบสไลม์ เจลได้พบพวกมันตัวหนึ่ง แต่มันมีเลเวลสูงยิ่งกว่าตัวแรกที่เจอ  แต่ครั้งนี้ เจลไม่จำเป็นต้องเรียกสไลม์ตัวอื่นออกมาช่วยในการจัดการกับมัน เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียวของเขาทุกอย่างก็จบลง
[กาโบสไลม์ Lv. 12 ต้องการเป็นเพื่อนกับคุณ] (ตกลง/ยกเลิก)
"ตกลง"
เท่านี้ความฝันของเขาที่หมู่บ้านกาโบก็เป็นจริง
เจลไม่มีเหตุผลให้อยู่ในหมู่บ้านหรือบริเวณป่าทางตะวันตกอีก เขาจึงเริ่มแผนการเดินทางไปยังดินแดนใหม่ที่เขาเคยเห็นชื่อจากในหนังสือ
การตระเวนไปทั่ว จากอาณาจักรหนึ่งสู่อีกอาณาจักร เจลได้พบกับสไลม์ชนิดใหม่มากขึ้น เขาได้เรียนรู้คำจำกัดความของสไลม์ไร้หน้า มันหมายถึงสไลม์ตามปกติที่ไม่มีตา จมูก และปาก แต่พวกมันสามารถรับรู้ถึงเสียงผ่านแรงสั่นสะเทือน หรือสัมผัสกลิ่นด้วยการสัมผัส แต่เพราะมันไม่มีตาหรือปาก มันมองไม่เห็นและส่งเสียงร้องไม่ได้
วิธีการสื่อสารระหว่างสไลม์เกิดจากการปล่อยสารเคมี การสื่อสารแบบนี้มีแต่สไลม์ด้วยกันเท่านั้นจะเข้าใจ บางครั้งสไลม์บางตัวก็อาจสื่อสารกับสัตว์อื่น พวกมันสามารถพัฒนาสกิลที่จำลองอวัยวะในการมองเห็นและสร้างเสียงขึ้นไป และนั่นทำให้สไลม์บางสายพันธุ์มีตาและปาก
เจลยังพบอีกว่าความสามารถในการสร้างอวัยวะเพื่อการสื่อสารหรือรับการสื่อสารจัดเป็นสกิล แสดงว่าบางทีเขาอาจจะฝึกพวกมันบางตัวให้มีสกิลนี้แม้ว่าสายพันธุ์เดิมของมันจะไม่มี และในกรณีที่เขาเจอตัวที่ฉลาดมาก ๆ บางทีมันอาจจะพัฒนาไปถึงขั้นพูดกับเขาได้ด้วย
เมื่อมีเป้าหมาย เขาดำเนินการทดลองและหาข้อมูลอย่างไม่ลดละ
สี่เดือนต่อมา ถ้ำขนาดใหญ่ในภูเขาไฟบีโรกา นักผจญภัยระดับบีหลายคนกำลังตื่นตระหนก พวกเขารับเควสเข้ามาเพื่อปราบไฟร์เดรคมอนสเตอร์สายพันธุ์ระดับต่ำของมังกรไฟ แต่สิ่งที่ได้พบกลับเป็น ไฟร์ดรากอน มังกรเพลิงตัวจริง
"นี่มันไม่เหมือนกับข้อมูลที่ได้มานี่ แบบนี้ไม่ใช่เควสระดับ B แล้ว" นักรบโล่ใหญ่ที่อยู่หน้าสุดร้องตะโกน "อย่างพวกเราจัดการมันไม่ได้หรอก"
"ใจเย็น ๆ อย่าแตกตื่น รักษารูปแบบที่ฝึกกันมาไว้" นักรบผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มตะโกนบอกเพื่อน
คำพูดของเขาไม่ช่วยอะไร นักธนูในกลุ่มของเขาสติแตกเมื่อเห็นมังกรไฟคำรามและพ่นเปลวเพลิงไปจนทั่ว เขาเริ่มออกวิ่งโดยไม่สนใจเพื่อน ๆ ที่กำลังถอยออกมาอย่างระมัดระวัง
"อย่าเข้ามาาา"
มังกรเพลิงโผบินข้ามหัวกลุ่มที่ยังตั้งรับอยู่ มันถูกกระตุ้นและดึงดูดด้วยเสียงกรีดร้องและสภาพผู้คนที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ความเร็วของมันเหนือกว่าฝ่ายมนุษย์มาก เพียงพริบตาเดียวระยะระหว่างมันและมนุษย์ผู้เป็นเหยื่อก็แทบเป็นศูนย์
ตู้มมมม
ไม่ใช่เสียงของมังกรที่คว้ามนุษย์เอาไว้ได้ แต่เป็นเสียงของรองเท้าบู๊ตกระแทกเข้าเสยคางมังกรเพลิงที่รุนแรงเสียจนมันต้องถอยกลับไปตั้งหลัก เจ้าของรองเท้าคู่นั้นเป็นแค่เด็กชายอายุสิบสี่ปี ชุดที่เขาใส่ในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อครั้งที่เขาเพิ่งมาถึงโลกแห่งนี้ ตอนนี้เขาสวมเสื้อฮู้ดสีม่วงเข้ม บริเวณที่ปกคลุมศีรษะนั้นมีรูปร่างเหมือนสไลม์กำลังอ้าปากและมีหัวของเด็กชายอยู่ในนั้น เป็นการแต่งตัวพิลึกที่หาไม่ได้ทั้งในโลกเก่าที่เขาจากมาและแม้แต่ในโลกนี้
เจลในท่าทางสบาย ๆ มองสำรวจไปรอบ ๆ โดยไม่ได้สนใจมังกรเพลิงนัก บรรยากาศร้อนระอุของดันเจี้ยนที่มีลาวาปรากฏอยู่เป็นหย่อม ๆ และมังกรเพลิงที่เป็นเจ้าของรังคือสาเหตุที่ทำให้บริเวณนี้ไม่มีมอนสเตอร์ชนิดอื่นเลย แน่นอนว่ารวมทั้งสไลม์ที่เขาตั้งใจจะมาล่าด้วย
[ไฟร์ดรากอน Lv. 38]
เจลในตอนนี้สามารถมองเห็นได้ทั้งสเตตัสและสกิลของอีกฝ่ายผ่านสกิลวิเคราะห์ แต่เขาไม่ได้หยุดดูให้ละเอียด เป้าหมายหลักของเขาไม่ใช่มังกรตัวนี้
"เจ้าหนู หนีไป"
พวกนักผจญภัยมองไม่เห็นชื่อและเลเวลของเจลด้วยสาเหตุที่พวกเขาก็ไม่เข้าใจ แต่ละคนจึงแปลกใจมากที่เจลสามารถหลบการโจมตีของมังกรได้อย่างง่ายดาย ความลับของการหลบหลีกนี้คือคอมโบผสานระหว่างสกิลหลบหลีบ Lv. 20 หลบหลีบขั้นสูง Lv. 14 อ่านการเคลื่อนไหวล่วงหน้า Lv. 9 และว่องไว Lv. 43
ไม่ใช่แค่สกิลที่เหนือชั้น เจลยังสามารถนำเอาสไลม์มาใช้ร่วมกับการต่อสู้ด้วย สปริงสไลม์ เป็นสไลม์ตัวใหญ่เกือบสองคนโอบที่มีความยืดหยุ่นสูง เจลใช้มันเป็นฐานส่งตัวเขาพุ่งไปข้างหน้า เขาต่อยมังกรที่หน้าอย่างจังแต่ความเสียหายนั้นน้อยกว่าที่คาดเพราะมังกรเป็นมอนสเตอร์ที่ขึ้นชื่อในเรื่องของทั้งพลังโจมตีและพลังป้องกัน
มังกรไฟมีสกิลแบบเดียวกับกาโบสไลม์ มันมีลมหายไฟเพลิง Lv. 28 ซึ่งแรงมากพอจะทำให้หินหลอมเหลวจนกลายเป็นลาวาได้ไม่ยาก มันใช้สกิลอันตรายนี้ใส่เจลขณะที่เขายังอยู่กลางอากาศ
เจลป้องกันด้วยโล่อันใหญ่ที่ไม่มีใครมองทันว่าเขาหยิบมาจากที่ไหน แม้จะป้องกันไฟส่วนใหญ่ไว้ได้แต่แรงกระแทกก็ทำให้เขาปลิวไปไกล
"โล่นั่น เป็นไปไม่ได้ สีของโลหะแบบนั้น… โอริคัลคุม" หัวหน้านักผจญภัยต้องขยี้ตาเพื่อดูให้ชัด ๆ อีกครั้ง
"ตาแหลมนี่ลุง" เจลแสยะยิ้ม
โอริคัลคุมในโลกที่เจลจากมา ผู้คนเชื่อว่าแท้จริงมันคือทองเหลือง แต่ในยุคสำริด โลหะชนิดนี้ถือว่าเป็นโลหะที่แข็งแกร่งที่สุด มันจึงถูกมองว่าเป็นโลหะในตำนาน แต่ดูเหมือนว่าที่โลกแห่งนี้โอริคัลคุมจะเป็นชื่อที่ตั้งให้กับโลหะอีกประเภท ซึ่งนอกจากความแข็งแกร่งและความเหนียวที่เหนือกว่าเหล็กกล้าหลายสิบเท่า มันยังมีคุณสมบัติพิเศษที่ดูดซับความร้อน ความเย็น และธาตุต่าง ๆ ไว้ได้อย่างดีเยี่ยม
แน่นอนว่าโลหะวิเศษแบบนี้คือสิ่งหายาก ว่ากันว่าแม้แต่นักผจญภัยระดับ S ก็ใช่ว่าทุกคนที่เคยเห็นหรือสัมผัสมันด้วยซ้ำ
แต่โล่ที่เจลใช้อยู่ไม่ใช่โอริคัลคุมแบบที่ทุกคนเข้าใจ พริบตาต่อมาตอนที่เขาโต้กลับ โล่ที่เคยเข้าใจว่าทำจากโลหะในตำนานได้เปลี่ยนรูปร่างไป มันกลายเป็นดาบ!
"อะไรกัน เป็นดาบไปแล้ว" พวกนักผจญภัยต่างร้องกันเสียงหลง
ดาบโอริคัลคุมฟันตัดคอมังกรและจบชีวิตของมันในที่สุด เจลเอาชนะศึกนี้อย่างไม่ยากเย็น เขามองไปที่ดาบพร้อมกับพูดว่า "ขอบใจนะ"
ดาบกลายร่างไปอีกครั้ง คราวนี้มันกลายเป็นสไลม์สีทองเป็นประกายสะท้อนแสง สีของมันเหมือนกับดาบและโล่ไม่มีผิด มันคือสีของโอริคัลคุม
"โอริคัลคุมสไลม์น่ะ" เจลไขข้องสงสัยของพวกนักผจญภัย "ฉันพัฒนาสายพันธุ์ของมันมาจากพวกไอออนสไลม์ และสตีลสไลม์"
"พัฒนาสายพันธุ์" เป็นคำที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
หลังจากนั้นกลุ่มนักผจญภัยจึงเริ่มแนะนำตัวพร้อมกับขอบคุณเจลที่เข้ามาช่วย หัวหน้าของกลุ่มชื่อโธมาส และดูเหมือนว่าแท้ที่จริงแล้วพวกเขาเป็นนักผจญภัยมีชื่อเสียงอยู่พอสมควร โธมาสประหลาดใจมากที่เจลเองก็เป็นนักผจญภัยแรงค์ B เช่นเดียวกับพวกตน ทั้งที่ฝีมือของเขาอาจจะไปถึงระดับ A หรือสูงกว่านั้นแล้วก็ได้
"ก็นะ ฉันไม่ค่อยได้ทำเควสขึ้นแรงค์ล่ะมั้ง" เจลตอบกลับอย่างรำคาญ ๆ เขาไม่ได้อยากอยู่คุยต่อเพราะไม่ชินกับการสื่อสารกับมนุษย์ด้วยกัน แต่กลับถูกตื้อถามนู่นถามนี่มากมาย
"ยังไงก็ขอโทษนะที่เข้ามาสอดมือในภารกิจของคนอื่น"
"ไม่เลย พูดแล้วก็น่าอาย แต่ถ้าเธอไม่เข้ามาช่วยมีหวังพาร์วิสคงเดี้ยงไปแล้ว" โธมาสชี้ไปที่เพื่อนนักธนูที่ได้แต่ยิ้มแหย ๆ ยอมรับความผิดโดยไม่ได้โต้เถียงใด ๆ
"งั้นก็แค่นี้นะ บาย" พอไม่รู้ว่าจะคุยอะไรต่อ เจลก็รีบปลีกตัว
"เดี๋ยวก่อน" โธมาสร้องห้ามไป เขาชี้ไปที่ด้านตรงกันข้ามกับที่เจลกำลังจะเดินไป "ไม่เอาเจ้านั่นไปด้วยเรอะ"
ห่างออกไปไม่มาก จากจุดที่เจลเอาชนะมังกรไฟ เจลเพิ่งรู้สาเหตุที่มังกรอาละวาดขนาดนั้น ใกล้กับลาวาที่เดือดปุด ๆ อยู่ มีไข่ใบโตถูกซ่อนไว้หลังกองหินแบบปิดไม่มิดเพราะขนาดของมัน เจลเคยเห็นมันในหนังสือจึงรู้ได้ทันทีว่ามันคือไข่ของมังกรไฟนั่นเอง
"พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย ดังนั้นไข่นี่ควรตกเป็นของเธอ" โธมาสหันไปถามความเห็นของเพื่อน ๆ ทุกคนพยักหน้าและเห็นดีเห็นงามด้วย
"เอ๋ ไม่เอาหรอก"
"อ้าว ทำไมล่ะ เธอเป็นเทมเมอร์ไม่ใช่เหรอ นี่ไข่ของไฟร์ดรากอนเลยนะ"
"ฉันไม่สนอะไรที่ไม่ใช่สไลม์" เจลตอบหน้าตาเฉย
"ไฟร์ดรากอน ไข่ของไฟร์ดรากอนนะ ถึงไม่คิดจะเลี้ยงแต่แลกมันกับปราสาทสักหลังสองหลังยังได้เลย" พาร์วิสพยายามอธิบายสุดความสามารถ
"เงินมีเยอะแล้ว พวกลุงอยากได้ก็เอาไปละกัน"
"เอาจริงเหรอเนี่ย"
"หรือถ้าไม่อยากได้ก็ทิ้งมันไว้ตรงนั้นแหละ เจ้าพวกนี้ถึงจะไม่มีคนเลี้ยงก็ไม่ตายหรอก งั้นแค่นี้นะ บาย" คราวนี้เจลไม่ยอมให้รั้งไว้อีก เขาออกวิ่งหนีไปในทันที สำหรับเขา การคุยกับคนมันน่าหนักใจยิ่งกว่าการสู้กับมังกรไฟเสียอีก
เจลในตอนนี้แตกต่างจากสี่เดือนก่อนราวกับคนละคน เขาตระเวนไปตามดันเจี้ยนต่าง ๆ สู้กับศัตรูสุดโหดชนิดที่นักผจญภัยทั่วไปไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดเข้าไปใกล้
เพื่อให้ได้ครอบครองสไลม์สายพันธุ์หายากและวัตถุดิบสำหรับพัฒนาพวกมัน เขามุมานะจนเก่งขึ้นแบบก้าวกระโดดในช่วงเวลาสั้น ๆ ตอนนี้เจลครอบครองสไลม์ถึงหนึ่งร้อยสี่สิบแปดสายพันธุ์และกว่ายี่สิบชนิดเป็นสายพันธุ์พิเศษที่เขาพัฒนาขึ้นและมีอยู่เพียงตัวเดียวในโลก
หลังเจลแยกตัวไป โธมาสไม่คิดว่าเขาจะได้เจอเจลอีกครั้งเร็วขนาดนี้ ห่างออกมาจากถ้ำที่เจอเจลเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้เขาเจอเจลในสถานที่ที่คนปกติคงไม่กล้าหยุดพัก เจลเพิ่งกวาดล้างรังของก็อบลินกลุ่มใหญ่ไปหลังจากเผลอล้ำอาณาเขตของพวกมัน และเขาก็ถือโอกาสพักระหว่างที่ปล่อยให้สไลม์กินเนื้อจัดการกับศพของพวกก็อบลินจนหมด
เจลนอนหลับอย่างสบายใจอยู่บนพิลโลว์สไลม์ อีกหนึ่งสายพันธุ์พิเศษที่เขาพัฒนาขึ้น สไลม์ชนิดนี้มีขนาดเท่ากับเตียงขนาดใหญ่ พวกมันมีความนุ่มและสัมผัสที่ยอดเยี่ยมเหมาะแก่การนอน แถมยังมีสกิลประหลาดที่ช่วยให้คนที่นอนหลับบนตัวมันฟื้นฟูกำลังได้อย่างเต็มที่
การนอนบนพิลโลว์สไลม์ยี่สิบนาทีจะได้ผลเทียบเท่ากับการนอนหลับเต็มอิ่มถึงแปดชั่วโมง เจลที่นอนกลางดงก็อบลินตื่นขึ้นมาบิดขี้เกียจโดยไม่รู้ว่าโธมาสกับพวกกำลังจ้องด้วยสายตาประหลาด
"เจอกันอีกแล้วนะ มาทำอะไรแถวนี้" โธมาสถาม
"ก็อบลินพวกนี้สร้างความเดือนร้อนให้ชาวบ้าน เลยมาจัดการ" เจลตอบแบบเขิน ๆ เขาไม่พูดความจริงว่าตนแค่หลงทางมา
"พวกเราคิดจะกลับเข้าเมือง เธออยากไปด้วยกันไหม"
"ดาริโอนาน่ะ" ชายร่างใหญ่ผู้ทำหน้าที่แบกไข่ใบยักษ์บอกชื่อเมือง
ดาริโอนาเป็นเมืองใหญ่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรซาริโอส เจลเคยเฉียดเข้าใกล้เมืองนี้หลายครั้งแต่ไม่เคยมีโอกาสแวะเข้าไป เขาไม่ค่อยสนใจเมืองนักเพราะติดว่าการติดต่อกับคนมันยุ่งยาก แถมสไลม์ที่เป็นเป้าหมายหลักไม่น่าหาพบได้ในเมือง
"จริงสิ ที่นั่นมีร้านขายมอนสเตอร์นี่ บางทีอาจจะมีสไลม์ที่เธอยังไม่มีก็ได้นะ" คำพูดของโธมาสทำให้เจลตาเป็นประกาย
"ว่าไงนะ เมืองนี้มีร้านขายมอนสเตอร์ด้วยเรอะ"
"สนใจแล้วใช่ไหมล่ะ"
"แต่ก็คงมีแค่พวกหาได้ไม่ยากล่ะมั้ง ถ้าพวกสไลม์ทั่วไป ฉันมีเกือบครบแล้ว"
"ได้ยินมาว่าบางครั้งก้มีมอนสเตอร์จากทวีปอื่นมาขายด้วยนะ อาจจะมีไอ้ที่นายยังไม่มีก็ได้"
เจลยอมรับว่าโธมาสชักชวนเก่ง หลังจากตรึกตรองอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายเจลก็รับปากจะร่วมทางไปด้วยจนกว่าจะถึงดาริโอนา โธมาสรู้สึกว่าเขาคิดถูกที่กล่อมเจลได้เพราะการเดินทางเป็นไปได้สะดวกมากขึ้นเมื่อมีเจลอยู่
เจลแข็งแกร่งกว่าพวกโธมาสสี่คนมัดรวมกันหลายเท่า สไลม์ที่เขามีก็ไม่ได้ใช้สำหรับต่อสู้เท่านั้น มีหลายชนิดที่มีประโยชน์อย่างเหลือเชื่อ เจลแทบไม่ต้องพักแรมเพราะเขามีพิลโลว์สไลม์ แต่เมื่อจำเป็นต้องหยุดพักเพราะมากับพวกโธมาส เขาก็นำเอาแคมปิงสไลม์ออกมาใช้
โธมาสเคยคิดว่าโอริคัลคุมสไลม์ที่จดจำรูปแบบและแปลงกายเป็นอาวุธและโล่เป็นสิ่งที่ประหลาดแล้ว แต่แคมปิงสไลม์เป็นอีกระดับของความแปลกที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอ เจ้านี่เป็นสไลม์ที่เหมือนกับบ้านทั้งหลังที่มนุษย์สามารถเข้าไปอยู่อาศัยในนั้นได้
"รู้จักมิมิคเฮาส์ไหม" เจลถามพวกโธมาสแต่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน


## เกิดใหม่เป็นสุดยอดผู้ใช้สไลม์ ตอนที่ 3

พวกเขารู้จักแต่มิมิค มอนสเตอร์ที่มีร่างกายเหมือนกับหีบสมบัติ มอนสเตอร์ชนิดนี้จะหลอกล่อให้นักผจญภัยผู้ละโมบเข้ามาใกล้ ก่อนจะเปิดฉากโจมตีอย่างไม่ตั้งตัว มีนักผจญภัยไม่น้อยที่ถูกสังหารโดยมอนสเตอร์ชนิดนี้
แคมปิงสไลม์ แทนที่จะเป็นหีบสมบัติ มันทำตัวเป็นบ้านหลักกะทัดรัด การเดินทางในป่าหรือดันเจี้ยนหากใครก็ตามไปพบเจอบ้านแบบนี้เข้า มันก็ยากที่จะเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ แม้จะไม่ถึงขั้นมีอาหารร้อน ๆ เสิร์ฟวางไว้ให้บนโต๊ะ แต่บ้านที่มีเก้าอี้นั่งดี ๆ เตียงนอนนุ่ม ๆ หรือห้องน้ำที่ใช้การได้อย่างดีเยี่ยมก็เป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจ
"สรุปว่าเจ้านี่ล่อเราให้สนใจเหมือนมิมิค แล้วจะจัดการเรางั้นเหรอ เราจะโดนจับกินไหมถ้าเข้าไปด้านใน"
"ไม่หรอก ฉันเอามิมิคมาผสมกับสไลม์ที่กินพืช ลำบากเหมือนกันกว่าจะทำได้ แต่ในที่สุดก็ได้เจ้านี่ออกมา มันคือแคมปิงสไลม์ที่มนุษย์สามารถอยู่อาศัยได้อย่างปลอดภัย ไม่เพียงแค่มันจะไม่กินคนเท่านั้น มันยังจะช่วยปกป้องเราระหว่างที่เราพักอยู่ในนั้นด้วย"
ด้วยเหตุนี้ พวกโธมาสจึงขอยืมใช้แคมปิงสไลม์ รวมถึงสไลม์สารพัดประโยชน์อื่น ๆ ของเจลในระหว่างการเดินทาง แน่นอนว่าพวกเขาทุกคนต่างก็ติดใจกันจนแทบไม่อยากให้การเดินทางครั้งนี้จบ
แต่แล้วงานเลี้ยงย่อมต้องมีวันเลิกรา หลังจากผ่านมาสามวัน พวกเขาก็เดินทางมาถึงดาริโอนาโดยสวัสดิภาพ เจลโบกมือลาพวกโธมาสที่จะไปรายงานภารกิจที่กิลด์ ส่วนเขาก็มุ่งหน้าไปร้านขายมอนสเตอร์อย่างที่ตั้งใจไว้
ที่ร้านขายมอนสเตอร์ เจลตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นภาษา ข้อมูลของโธมาสถูกต้อง เจลได้เจอสไลม์หลายชนิดที่เขายังไม่มี มีสไลม์ที่นำเข้ามาจากทวีปอื่นอย่าง เชสนัทสไลม์ ไวท์สไลม์ บอลลูนสไลม์ ซึ่งแม้จะหาง่ายในดินแดนอื่นแต่กลับไม่มีในทวีปนี้
แน่นอนว่าเจลซื้อสไลม์ทุกชนิดที่เขาขาดไป
"เจ้านี่ไม่ขายเหรอ"
"เดวิลสไลม์เป็นมอนสเตอร์หายาก ทางเราจะเปิดประมูลพร้อมกับมอนสเตอร์หายากตัวอื่นปลายเดือนนี้ค่ะ" พนักงานสาวส่งแผ่นพับให้กับเจล มันเป็นรายละเอียดของวันเวลาและสถานที่จัดงานประมูล
เดวิลสไลม์เป็นสไลม์จากทวีปปีศาจ นอกจากอยู่ในสถานที่ห่างไกลสุดขอบโลกแล้ว มันยังเป็นมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งจนยากแก่การจับตัว เจลรู้สึกสนใจมันแต่ก็คิดว่าการต้องไปโผล่ในที่ที่มีคนอยู่มากมายอย่างการประมูลไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับคนเก็บตัวแบบเขา
เขารับแผ่นพับนั้นมาโดยที่คิดว่าตนเองคงไม่ได้ไปอย่างแน่นอน
เจลตั้งใจจะเอาสไลม์ใหม่ที่เพิ่งได้มาไปเก็บประสบการณ์เพื่อเพิ่มเลเวล เขาถือโอกาสนี้ตรวจสอบรายการภารกิจที่กิลด์ของดาริโอนาไปในตัว โดยหวังว่ามันอาจจะมีเควสที่เกี่ยวกับสไลม์บ้าง
การปรากฏตัวของเจลทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจในทันที เด็กชายอายุสิบสี่แถมยังดูเด็กจนอาจจะทำให้คิดว่าอายุน้อยกว่านั้นหลายปี ยิ่งอยู่ในชุดประหลาดที่ไม่ค่อยเหมือนกับคนในโลกนี้เขาก็ยิ่งดูแตกต่าง
"มาลงทะเบียนครับ" เจลบอกพร้อมกับยื่นบัตรที่ทำจากกิลด์เมืองอื่นให้
"เจล นักผจญภัยแรงค์ B อาชีพสไลม์มาสเตอร์" เจ้าหน้าที่สาวทวนข้อมูลอีกครั้ง เธออ่านอาชีพของเจลซ้ำอีกหลายรอบ
"อะไรวะ สไลม์มาสเตอร์ ไม่เคยได้ยินมาก่อน" นักผจญภัยขี้เมาคนหนึ่งเดินเข้ามาร่วมบทสนทนา
"..." เจลไม่ได้ตอบ อาชีพของเขาเป็นอาชีพพิเศษที่เจลได้รับหลังจากใช้เวลาอยู่หลายเดือนกับการเก็บเลเวลสไลม์จำนวนมากจนสูงถึงระดับหนึ่ง แถมยังพัฒนาสายพันธุ์สไลม์ที่ไม่เคยมีมาก่อนได้สำเร็จ
"เฮ้ย แรงค์ B เจ้าหนูตัวกะเปี๊ยกเนี่ยนะ"
"เอ่อ คุณฮันซา ถ้าเมาแล้วก็กลับไปพักดีกว่าไหมคะ คุณกำลังรบกวนนักผจญภัยท่านอื่นอยู่นะคะ" เจ้าหน้าที่พยายามเตือน แต่ฮันซาทำเป็นหูทวนลม
"นี่แกโกงแรงค์ใช่ไหมเนี่ย เด็กแบบนี้จะได้ถึงแรงค์ B ได้ยังไง ข้าเป็นนักผจญภัยมาเกือบยี่สิบปียังอยู่ที่แรงค์ D เลยนะโว้ย"
"คุณฮันซาคะ" เจ้าหน้าที่พยายามหยุดแล้วแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล
"ที่ลุงแรงค์ไม่ขึ้นมาจาก D ไม่ได้ก็เพราะว่ากระจอกยังไงล่ะ"
ฮันซาแทนที่จะโมโห เขากลับหัวเราะแทน "เออ ปากดีนี่หว่า มาเจอกันข้างนอกซะ"
โธมาสที่เพิ่งกลับเข้ามาในกิลด์เข้ามาเห็นตอนที่เจลกับฮันซากำลังจะเดินสวนออกไป เขารีบถามทุกคนว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แทนที่จะห้ามปรามเจล เขากลับส่ายหน้าแทน
"ฮันซาเอ๋ย แกหาเรื่องผิดคนแล้ว"
เจลออมมืออย่างถึงที่สุดแล้ว แต่ฮันซาก็ไม่สามารถแม้แต่เฉียดปลายก้อยมาถูกตัวเขาได้แม้ว่าเขาจะมีสกิลดาบสายฟ้าซึ่งถือว่าเป็นสกิลที่ไม่น่าจะมีในนักผจญภัยแรงค์ D ได้ อย่างไรก็ตาม สกิลที่ทรงพลังนั้นกลับดูธรรมดาไปเลยเมื่อนำมาใช้ต่อสู้กับเจล
"พอเถอะฮันซา นายรู้ตัวรู้เปล่าว่ากำลังหาเรื่องกับใคร" โธมาสตะโกนมาจากกลุ่มคนดู
"เจ้าหนูนี่มันโกงแรงค์นะ ฉันเลยกำลังสั่งสอนมันอยู่"
"เออ ก็โกงจริง ๆ นั่นแหละ"
คำพูดของโธมาสทำให้ทุกคนตื่นตกใจไปตาม ๆ กัน เจ้าหน้าที่ของกิลด์เองก็สนใจด้วย เธอเข้ามาถามโธมาสว่าเขารู้อะไรมาอย่างนั้นเหรอ
"จำไข่ของไฟร์ดรากอนน่ะที่ฉันเอามาให้ดูก่อนหน้านี้ได้ใช่ไหม คนที่ล้มแม่ของมันคือเด็กคนนั้น แรงค์จริงของเขาเหนือกว่า B ไปไกลแล้ว อย่างน้อยก็ต้อง A ขึ้นไปแน่นอน"
ฮันซาได้ยินแล้วก็ยังไม่อยากเชื่อ เด็กตัวกะเปี๊ยก แถมยังแต่งตัวพิลึกแบบนี้ เขาคิดว่าโธมาสคงแค่หยอกเขาเล่น
"ลุงนี่น่าเบื่อจริง ๆ" เจลถอนหายใจ เขาหมดอารมณ์ที่จะประลองต่อแล้ว เขาเปิดช่องเก็บคลังมอนสเตอร์และเลือกสไลม์ตัวหนึ่งจากในนั้น
[บลูสไลม์ Lv. 50]
ฮันซามองไม่เห็นเลเวลของบลูสไลม์ เขาจึงไม่รู้ว่าสไลม์ตัวนี้มีเลเวลมากกว่าตัวเองเกือบสามเท่า ในสายตาของเขา เจลกำลังเล่นตลกด้วยการส่งมอนสเตอร์อ่อนแอมายั่วโมโหเท่านั้น เขาพุ่งเข้าใส่พร้อมกับดาบสายฟ้า แล้วภาพทั้งหมดก็วูบดับลง
มารู้สึกตัวอีกที เขาก็ถูกลากกลับมาปฐมพยาบาลอยู่ในกิลด์ซะแล้ว พอถามว่าเกิดอะไรขึ้นก็ดูเหมือนหลายคนไม่เต็มใจตอบให้กระจ่าง โธมาสจึงเป็นฝ่ายอธิบายแทน
"นายแพ้บลูสไลม์ตัวนั้นน่ะ โดนมันกระแทกทีเดียวก็หลับยาวไปสองชั่วโมงเลย ส่วนเจลก็กลับไปนานแล้ว"
"จะเป็นไปได้ยังไง บลูสไลม์เนี่ยนะ"
"ฉันเห็นเลเวลมัน" จอมเวทชราผู้เป็นนักผจญภัยแรงค์ B เช่นกันเสริม "ถึงจะเป็นแค่บลูสไลม์ แต่มันมีเลเวลตั้ง 50 ไม่ใช่แค่นายหรอก ต่อให้ทุกคนในกิลด์ที่อยู่ตรงนี้สู้แทนก็คงจัดการไม่ได้ง่าย ๆ"
กรณีที่ชายแก่พูดมันคือนับเฉพาะนักผจญภัยที่อยู่ในกิลด์ตอนนี้จริง ๆ อาณาจักรนี้ยังมีนักผจญภัยระดับ A และ S อยู่ แต่คนเหล่านั้นนาน ๆ ครั้งถึงจะกลับมา
"เจ้าเด็กนั่นเลี้ยงมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่าตัวเองได้ยังไงกัน"
"ทำไมนายคิดว่าเลเวลของเจลถึงน้อยกว่าล่ะ เด็กคนนั้นเอาชนะไฟร์ดรากอนทั้งที่ยังไม่ได้เอาจริงนะ ฉันเห็นเหตุการณ์กับตา ยืนยันเรื่องนี้ได้" โธมาสตอบแบบไม่อ้อมค้อม
ได้ยินแบบนั้นฮันซาก็เริ่มหน้าซีดพาลจะเป็นลมอีกรอบ นี่เขาไปหาเรื่องกับสัตว์ประหลาดตัวจริงเข้าแล้วสินะ
เรื่องมหัศจรรย์ของเจลดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ความแข็งแกร่งของเขาทำให้เขาถูกรบเร้าจากกิลด์มาสเตอร์บ้าง คนใหญ่คนโตของเมืองบ้างให้รับภารกิจอื่นที่นอกเหนือจากการล่าสไลม์ มันทำให้เขาเกือบจะหนีจากดาริโอนาเพราะอยากหลบหน้าผู้คน
"คุณเจล ไม่ทราบว่าจะคุ้มกันขบวนสินค้าให้กับทางบริษัทของเราได้หรือไม่ครับ พอดีว่ามีสินค้าชิ้นสำคัญที่ถูกพวกโจร..."
"ไม่ล่ะ" เจลปัดงานทิ้งอย่างไร้เยื่อใย
ประธานบริษัทเมลฟอรินฉีกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาสั่งให้คนของเขานำของในกรงกระจกออกมาให้เจลดู มันคือเดวิลสไลม์ที่เขาเพิ่งประมูลได้มา
...หนอย ตาลุงเจ้าเล่ห์นี่…
"ถ้าคุณช่วยล่ะก็ นอกจากรางวัลปกติที่เราจะมอบให้ผ่านทางกิลด์ ผมจะให้ของขวัญเล็ก ๆ นี้กับคุณด้วยครับ"
"ชิ… เอาเถอะ ยังไงก็ว่างอยู่แล้วล่ะนะ"
ผลคือเจลต้องทำหน้าที่คุ้มกันกองคาราวานสินค้าให้กับบริษัทเมลฟอริน โจรปล้นสินค้าปรากฏตัวขึ้นจริงตามรายงาน พวกปลายแถวถูกเจลจัดการจนหมดในพริบตา แต่ตัวปัญหาก็คือหัวหน้าโจรนั่นเอง
[ลูซิแชนด์ Lv. 63]
[คลาส: แอสซาสซิน]
[HP 760/760 MP 32/32]
[พลังกาย: 58 ปัญญา: 35 ว่องไว: 128 ทนทาน: 76 พลังเวท: 16]
[สกิล: ความชำนาญมีด Lv. 40, เขวี้ยงมีด Lv. 32, ประเมินไอเท็ม Lv. 46, ซ่อนตัว Lv. 12, หลบหลีก Lv. 12, มีดมายา Lv. 19, มีดระเบิด Lv. 18, ก้าวพริบตา Lv. 33][ฉายา: หัวหน้ากลุ่มโจร, นักฆ่าอำมหิต, จอมโจรผู้ละโมบ]
หัวหน้าโจรเป็นผู้หญิงเอวบางร่างเล็ก ถ้าไม่นับรอยแผลรูปกากบากบนใบหน้า เธอก็น่าจะเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง หัวหน้าโจรสาวที่ชื่อลูซิแชนด์คนนี้มีเลเวลที่สูงมาก มันเป็นระดับเดียวกับพวกอัศวินในเมืองเลย
...ดูจากสกิลคงเป็นโจรที่เปลี่ยนมาเป็นแอสซาสซินสินะ...
หัวหน้าโจรเลเวลสูงกว่าเจลเพียงเล็กน้อย แต่สเตตัสของเธอไม่ได้น่ากลัว จะมีที่เจลต้องระวังก็แค่สกิลมีดมายา มีดระเบิด และก้าวพริบตาที่เป็นสกิลระดับสูง
ก้าวพริบตาเป็นสกิลที่เจลเองก็เพิ่งได้มาไม่นานนี้ เขายังเพิ่มเลเวลให้มันได้แค่ระดับ 10 เท่านั้น การดวลสกิลกับอีกฝ่ายที่มีก้าวพริบตาสูงถึงระดับ 33 จึงไม่ใช่เรื่องฉลาด
แต่เจลมีสกิลระดับตำนานอยู่ในมือ
เจ้าแห่งสไลม์ Lv. 1
มันคือสกิลที่เขาได้มาพร้อมกับอาชีพลับสไลม์มาสเตอร์ สกิลนี้ไม่เพียงแค่ทำให้เขาสามารถดึงดูดสไลม์มาเป็นพวกได้ง่ายขึ้น มันยังทำให้เขาสามารถเรียนรู้หรือหยิบยืมสกิลของสไลม์มาใช้ได้ด้วย
แก๊งงง
มีดของลูซิแชนด์แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหลังจากที่เธอฟันมันใส่คอของเจล พริบตาหนึ่งเจลได้ยืมสกิลร่างโอริคัลคุมมาจากโอริคัลคุมสไลม์ ถึงจะใช้ได้แค่ชั่วอึดใจแต่เขาก็เปลี่ยนทั้งร่างให้กลายเป็นโลหะที่แข็งที่สุดในโลกได้
"อะไรกันเจ้าหนูนี่ ไม่นะ มีดราคา 30000 บิรินของช้านนน" ลูซิแชนด์กรีดร้อง
"เธอเป็นคนฟันใส่ฉันเองนะ"
"แง้…. เอามีดของเค้าคืนมาเลยนะ"
การต่อสู้ยังไม่จบ ลูซิแชนด์หลังจากงอแงอยู่พักเดียวก็ลุกขึ้นมาสู้อีก เธอใช้ดาบจากลูกน้องที่สลบไปแล้วก่อนหน้านั้นแทน น่าเสียดายที่สกิลเกือบทั้งหมดของเธอเป็นสกิลมีด พอนำมาใช้กับดาบมันก็แสดงอานุภาพออกมาได้ไม่ถึงครึ่ง ตรงกันข้ามกับเจล เขายังมีไม้ตายก้นหีบอีกนับไม่ถ้วน
"สปริงสไลม์"
เจลเรียกสปริงสไลม์ออกมาจากคลังเก็บมอนสเตอร์ แต่แทนที่จะใช้เป็นฐานกระโดดเหมือนทุกครั้งเขาเรียกมันมาโผล่ที่ตำแหน่งที่หัวหน้าโจรกำลังวิ่งมา เธอหยุดตัวเองไว้ไม่ทัน พอเหยียบสปริงสไลม์ร่างของเธอก็กระเด้งลอยหวือขึ้นฟ้า ก่อนจะร่วงลงมาหัวปักพื้นแล้วสลบไปอย่างน่าสงสาร
ผลสรุปของการต่อสู้คือกลุ่มโจรชื่อดังสามสิบเอ็ดคนสลบเหมือด เจลใช้แคปเจอร์สไลม์ที่เหนียวเหมือนกาวพันธนาการลูซิแชนด์เอาไว้ ส่วนพวกที่เหลือก็ได้ลูกหาบกองคาราวานช่วยกับมัดและพาตัวไปส่งทางการ
โจรถูกเตะเข้าไปในคุกกันยกแก๊งค์ เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ชื่อเสียงของเจลโด่งดังยิ่งขึ้นไปอีก และงานที่เขาไม่ได้อยากได้เลยสักนิดก็หลั่งไหลเข้ามา กองกระดาษชี้แจงรายละเอียดงานแทบจะกองทับเขาได้มิด
โอกาสที่น่าตื่นเต้นที่สุด คือเจลได้รับคำเชิญจากผู้กล้าเพื่อให้เขาร่วมกลุ่มเดินทางไปปราบจอมมาร สำหรับคนอื่นคงเป็นคำขอที่มีเกียรติแต่ไม่ใช่สำหรับเจล เขาไม่เคยสนใจเรื่องของจอมมารที่ว่าจึงปฏิเสธคำขอไปโดยไม่เคยได้เจอกับผู้กล้าที่ว่าเลยสักครั้ง
ถ้าจอมมารเป็นสไลม์ก็ค่อยมาว่ากันอีกทีล่ะนะ เจลคิดแบบนั้น ตอนนี้เขาขอพุ่งไปที่เป้าหมายแต่เดิม คือการพัฒนาสายพันธุ์ของสไลม์ต่อไป
ท่าทีกระตือรือร้นของเจลต่อสไลม์ถูกเล่าลือออกไป ทุกคนเชื่อว่าหากสามารถนำสไลม์ที่เจลยังไม่มีมาเป็นของรางวัลได้ ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็จะยอมช่วยงาน แม้จะเป็นงานที่นักผจญภัยรายอื่นไม่อยากรับทำหรืออยากหลีกเลี่ยงที่สุด
ใครบางคนทำลีสต์รายการสไลม์ที่เจลมีแล้วออกมา คนที่ได้ลีสต์นั้นไปต่างตามหาสไลม์ที่เจลไม่มีมาได้สำเร็จ และคำขอที่ส่งมายังเจลก็ยังมากอยู่ หรือมองๆ ไปเหมือนจะมากกว่าเดิม
เจลบ่นไม่เลิก แต่ก็รับงานเหล่านั้นทั้งหมด ด้วยเหตุนี้นอกจากเลเวลที่เพิ่มขึ้นอย่างฉุดไม่อยู่ เจลยังได้สไลม์มาเพิ่มอีกมากมาย
จนวันหนึ่ง เขาพบว่าตัวเองมีสไลม์ทุกชนิดเท่าที่เคยมีบันทึกมา นั่นคือตัวเลขสามเก้าสิบสองสายพันธุ์
บางทีอาจจะมีสไลม์ที่ตกสำรวจอยู่อีก แต่เจลคิดว่าป่วยการที่จะสุ่มหามันต่อ จนกว่าจะมีข่าวยืนยันที่น่าเชื่อถือเขาจะไม่ออกล่าไปทั่วสุ่ม ๆ แบบตอนเริ่มต้นผจญภัย เจลตั้งใจจะพุ่งเป้าไปที่การเลเวลอัพสไลม์จนมันวิวัฒนาการได้ รวมถึงการผสมสไลม์ข้ามสายพันธุ์เพื่อสร้างชนิดใหม่
ที่ร้านรับผสมมอนสเตอร์ สถานที่ยอดนิยมที่เหล่าเทมเมอร์จะแวะเวียนมาเป็นประจำ วันนี้เจลแวะมาอีกรอบหลังจากที่เพิ่งแวะมาเมื่อตอนเช้า สมัยก่อนเขาเคยมาที่นี่นาน ๆ ครั้ง แต่ตอนนี้เมื่อเขามีพอร์ทัลสไลม์ที่สามารถไปที่ใดก็ได้ที่มันเคยไป เจลสามารถกลับไปกลับมาระหว่างดาริโอนาและที่นี่ได้ในชั่วพริบตา
การพัฒนาสายพันธุ์เริ่มที่นี่ เทมเมอร์จะนำเอามอนสเตอร์ที่เขาจับหรือซื้อมาผสมกันที่นี่ ถ้าสูตรในการผสมถูกต้องมอนสเตอร์สองตัวจะกลายเป็นมอนสเตอร์ชนิดใหม่เพียงหนึ่งตัว
การผสมนั้นมีสูตรของมัน เช่น บลูสไลม์กับเรดสไลม์จะออกมาเป็นตัวใดตัวหนึ่งในนี้หรือกลายเป็นเพอร์เพิลสไลม์ แต่ไม่ใช่มอนสเตอร์ทุกชนิดที่จะผสมกันได้ หากฝืนเอามอนสเตอร์มาผสมซี้ซั้วผลที่จะได้ก็จะกลายเป็นมอนสเตอร์ตัวใดตัวหนึ่งจากในนั้น
นั่นคือสิ่งที่ทุกคนเข้าใจ แต่เจลค้นพบบางอย่างระหว่างที่เขาทดลองผสมสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่ในตำรา เขาพบว่าบางครั้งสไลม์ที่ผสมกับมอนสเตอร์อื่นจะสืบทอดสกิลมา เจ้าหน้าที่ดูแลเชื่อว่ามันเป็นเรื่องของโชคที่มอนสเตอร์อาจจะสืบทอดสกิลดั้งเดิมของตัวใดตัวหนึ่งมา แต่เจลไม่ได้เชื่อแค่นั้น เขาเชื่อว่ามีบางสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าสืบทอดมาด้วย
แล้วเขาก็ทดลองจนรู้ความจริง หากเอาพ็อกเก็ตไทเกอร์มาผสมกับสไลม์ ผลส่วนใหญ่จะได้สไลม์ ทุกคนจึงเลิกล้มที่จะลองต่อ แต่เจลทำแบบนี้ซ้ำหลายครั้งจนในที่สุด เขาก็ได้ไทเกอร์สไลม์มา...
ด้วยวิธีการผสมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ เขาจึงให้กำเนิดสไลม์สายพันธุ์ใหม่มากมายชนิดที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน และยิ่งเมื่อนำมันไปเก็บเลเวลจนวิวัฒนาการ แม้แต่เขาก็ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น


## เกิดใหม่เป็นสุดยอดผู้ใช้สไลม์ ตอนที่ 4

อาร์คเดวิลสไลม์ คือหนึ่งในผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเจล มันคือร่างระดับสูงของเดวิลสไลม์ที่เจลเพิ่มจำนวนขึ้นและยกระดับมันด้วยการทั้งเลเวลอัพและการผสม อาร์คเดวิลสไลม์ไม่เพียงแค่มีพลังเวทมนตร์มากมายกว่ามอนสเตอร์ทุกชนิดที่เจลเคยพบ มันยังเต็มไปด้วยเวทมนตร์สายความมืดที่ร้ายกาจ
เมื่อฝีมือของเจลสูงเกินกว่าระดับแรงค์ เจลถูกกิลมาสเตอร์ของดาริโอนารบเร้าให้เข้ารับการสอบเป็นนักผจญภัยระดับ A ซึ่งเขามองว่ามันไม่จำเป็นสักนิด แต่ก็ยอมทำตามเพราะความรำคาญ
บททดสอบแรก เขาต้องเก็บเกล็ดของอาร์เมอร์สไปเดอร์ที่ทำรังอยู่ในหุบเหวลึก บททดสอบนี้จบลงในพริบตา เจลมีเกล็ดของแมงมุมชนิดนี้อยู่แล้วเพราะเขาเคยลองจับมันมาผสมกับสไลม์
บททดสอบที่สอง เป็นงานคุ้มกันแบบเดียวกับที่เขาเคยทำให้กับบริษัทเมลฟอริน อันนี้ราบรื่นจนเจลรู้สึกเบื่อ ไม่มีโจรที่ไหนกล้าบุกโจมตีขบวนสินค้าที่เจลเป็นผู้คุ้มกัน เขาเบื่อจนถึงขั้นที่ต้องแอบทิ้งตัวปลอมของตัวเองเอาไว้และใช้เวลาช่วงพักแรมออกไปล่ามอนสเตอร์เพิ่ม
โคลนสไลม์ หากนับความแข็งแกร่งแล้วอาจจะเทียบกับอาร์คเดวัลสไลม์ไม่ได้ แต่มันเป็นอีกหนึ่งผลงานเอกของเจลที่เขาเก็บไว้เป็นความลับ สไลม์ตัวนี้ต่างจากตัวอื่นตรงสติปัญญา มันไม่ใช่สไลม์ไร้หน้าเหมือนตัวอื่น โคลนสไลม์สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์หรือสัตว์ชนิดใดก็ได้ เจลมักให้มันแปลงเป็นตัวเขาเมื่อเจ้าตัวอยากหลีกหนีจากสถานการณ์น่าอึดอัด
"ไม่ต้องห่วงครับ พวกคุณไปนอนได้เลย ผมจะเฝ้ายามให้เอง" โคลนสไลม์พูดจาสุภาพกว่าตัวจริง จนคนในขบวนขนส่งสิ้นค้าแปลกใจ
"คุณเจลเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว จะพักก็พักได้นะครับ เรามีคนเฝ้ายามและคอยดูกองไฟให้อยู่ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรค่อยปลุกคุณขึ้นมา"
"ผมพักแค่ยี่สิบนาทีก็เต็มอิ่มแล้วครับ คุณหัวหน้าขบวนไม่ต้องเกรงใจหรอก" โคลนสไลม์อยากไล่ให้เขาไปนอนเร็วที่สุด เพราะตัวมันก็ไม่รู้ว่าจะทำตัวเป็นเจ้านายได้อีกนานแค่ไหน
เจลล่ามอนสเตอร์ทั้งคืนโดยไม่มีใครจับได้ ภารกิจจบลงและเขาก็ผ่านแบบทดสอบที่สองไป
แบบทดสอบสุดท้าย เจลต้องรอจนกว่านักผจญภัยระดับ A จะว่างมาเป็นคู่ประลองให้กับเขา เจลคิดว่ามันคงจะอีกนานเพราะนักผจญภัยแรงค์ตั้งแต่ A ขึ้นไปถูกเกณฑ์ไปช่วยในภารกิจต้านทานการรุกคืบของกองทัพปีศาจ แต่แล้วกลับมีการยืนยันตอบกลับมาว่ามีผู้ยินดีช่วยในการทดสอบ
เขาไม่ใช่นักผจญภัยแรงค์ A แต่เคยเป็นถึงแรงค์ S มาก่อน
[มิสเกลโด คาร์เมลอน Lv. 90]
นานแล้วที่เจลไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นฝ่ายถูกกดดัน มิสเกลโดคือชายแก่ที่แม้แต่คนไม่ค่อยตามข่าวแบบเจลยังเคยได้ยินชื่อมาก่อน เขาไม่เพียงแค่เป็นนักผจญภัยระดับ S แต่ยังเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มของผู้กล้า
การปะทะกับกองทัพจอมมารเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้มิสเกลโดต้องถอนตัวจากแนวหน้า เขาสูญเสียแขนขวาไปพร้อมกับพลังเวทที่ถดถอย แต่ถึงภายนอกอาจหลอกล่อให้คิดว่าเขาอยู่ในสถานะอ่อนแอกว่าและจะเพลี่ยงพล้ำได้ง่าย เจลกลับรู้สึกได้ว่าชายแก่ผู้นี้คือตัวอันตรายที่เกินระดับ A ไปแล้ว
เจลควรปฏิเสธข้อเสนอไป แต่มิสเกลโดจับทางเขาได้อย่างอยู่หมัด ชายแก่เสนอว่าหากทำให้เขายอมรับได้ "อาร์คแองเจิลสไลม์" ที่มีเพียงตัวเดียวในโลกจะตกเป็นของเขา
มิสเกลโดขอยืมสนามต่อสู้ประจำเมืองดาริโอนามาใช้ในการประลองกับเจล เจลตอบรับโดยไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับสถานที่ เพราะนึกว่ามันคงมีแค่เจ้าหน้าที่มาร่วมดูการทดสอบเหมือนกับตอนทดสอบแรงค์ที่เขาเคยผ่านมา แต่พอถึงเวลาจริง เจลอยากหนีจากการทดสอบ ไปหลบซ่อนตัวเอง เพราะผู้ชมมากมายแห่กันมาจากไหนบ้างก็ไม่รู้
เจลมารู้ภายหลังว่ามิสเกลโดไม่ได้ยืมสนามมาเฉย ๆ เขาจ่ายค่าเช่าให้กับเมืองด้วย แต่เขาไม่ขาดทุนอย่างแน่นอนเพราะขายบัตรเข้าชมที่ราคาสูงลิบเอาเงินเข้ากระเป๋าของชายแก่ไปเต็ม ๆ ถ้าเขาชนะเจลได้เขาก็ไม่จำเป็นต้องให้อาร์คแองเจิลสไลม์กับเจลด้วย นั่นคือเขาจะได้กำไรร้อยเปอร์เซ็นต์
"ชิ ตาแก่เจ้าเล่ห์ มาหลอกกันได้นะ"
"ไม่เอาน่า แค่เจ้าเอาชนะตาแก่แขนด้วนได้ก็จะได้สไลม์ระดับตำนานเลยนะ" มิสเกลโดว่าพร้อมกับถอนขนจมูกตัวเองแบบไม่ค่อยใส่ใจ ท่าทางไม่น่าเคารพเหมือนที่เจลเคยได้ยินมาสักนิด
"อัดคนแก่อาจจะดูไม่ค่อยดี แต่ขออัดหน่อยก็แล้วกัน"
"ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ทำได้ก็เอาเลยไอ้หนู"
เจลเป็นฝ่ายลงมือก่อน เขาเข้าโจมตีระยะประชิดซึ่งน่าจะเป็นจุดอ่อนของจอมเวท แต่ไม่ได้เข้าถึงตัวมิสเกลโดง่าย ๆ ชายแก่มีกำแพงเวทป้องกันหลายชั้น แถมเขายังมีโล่เวทมนตร์ไว้ยามฉุกเฉินอีก
กำแพงเวทเป็นสกิลธาตุแสง เจลจึงเรียกอาร์คเดวิลสไลม์ออกมาช่วย กระสุนแห่งความมืดทะลวงกำแพงเวททั้งสามชั้นทะลุไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ แต่ก็ยังไม่ผ่านโล่เวทมนตร์ของมิสเกลโด
"พลังทำลายน่ากลัวจริง ต่อให้เป็นปีศาจชั้นสูงก็ไม่ใช่ทุกตัวหรอกนะที่ทะลวงกำแพงเวทสามชั้นเข้ามาได้"
มิสเกลโดร่ายกำแพงเวทใหม่ในพริบตา ส่วนอาร์คเดวิลสไลม์ก็ทำลายพวกมันอีก
เจลรู้ว่ามิสเกลโดมี MP มากกว่ามาก การแข่งกันโจมตีและสร้างบาเรียแบบนี้ฝ่ายเขาคือฝ่ายที่เสียเปรียบ แต่ยังไม่ทันจะได้ใช้แผนใหม่ มิสเกลโดก็เริ่มโจมตีบ้าง
"เพลิงจักรพรรดิ"
เป็นการร่ายเวทระดับสูงในพริบตา เจลไม่เคยพบจอมเวทที่ไหนร่ายเวทได้แบบนี้มาก่อน เขาต้านทานไว้ด้วยสกิลไฟไร้ผลของแมกมาสไลม์ แต่ความเสียหายกลับยังอยู่ เป็นหลักฐานว่าระดับเวทของมิสเกลโดเหนือกว่าเขามาก
เจลใช้โอริคัลคุมสไลม์ห้าตัวพร้อมกัน ทั้งห้ากลายเป็น ดาบ โล่ เกราะ หมวกและรองเท้า
"ยอดเยี่ยม! พลังป้องกันอาจจะเหนือกว่ายาร์ตินซะอีก"
ยาร์ติน ดาริโอนาที่มิสเกลโดพูดถึงนอกจากจะเป็นเชื้อพระวงศ์สำคัญของอาณาจักรดาริโอนาแล้ว เขายังเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มผู้กล้าเช่นเดียวกันมิสเกลโด เชื่อกันว่าเขาคือชายที่ทนทานมากที่สุดในโลกและเป็นเพื่อนคนแรกของผู้กล้าอีกด้วย
คำชมของมิสเกลโดไม่ได้ทำให้เจลดีใจสักนิด เพราะแม้เขาจะงัดมาตรการป้องกันออกมาเต็มที่แต่เขาก็หยุดความเสียหายของอีกฝ่ายไม่ได้อย่างสมบูรณ์ เจลหันมาใช้วิธีการเกลือจิ้มเกลือ เอาการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของเขาสวนกลับไปบ้าง แต่ด้วยระดับของเวทที่ต่างกัน มันจึงไม่เห็นผลนัก
"สายฟ้าสวรรค์"
"สายฟ้าสวรรค์"
เวทมนตร์พุ่งเข้าสวนกัน สายฟ้าสวรรค์ของมิสเกลโดมีเลเวลถึง 70 เป็นเวทสายฟ้าที่แรงที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกเอาไว้ ส่วนเจลเพิ่งฝึกเวทระดับนี้ได้ไม่นาน ซึ่งเขาเคยคิดว่าเลเวล 34 ของสายฟ้าสวรรค์เป็นตัวเลขที่สูงมากแล้ว
อันที่จริง ความคิดของเจลไม่ได้ผิด เวทมนตร์นี้อยู่ในขั้นสูงจนทั้งโลกนี้มีคนเรียนรู้ได้แค่สิบคนเท่านั้น และเลเวล 34 ของเขาก็เป็นรองเพียงแค่สองถึงสามคนในนั้นซึ่งรวมมิสเกลโดด้วย ดังนั้นเขาไม่ได้อ่อนแอ แต่ศัตรูแข็งแกร่งเกินไป
อย่างไรก็ตาม ผลของระดับที่น้อยกว่าไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เจลกลัว เขาไม่สามารถหยุดเวทอีกฝ่ายได้ แต่สามารถทำให้มันเบี่ยงวิถีออกไป ถ้านับจากผลลัพธ์ที่รอดตายมาได้ฉิวเฉียด ก็ถือว่าเขาทำได้เกินความคาดหวังของทุกคนที่กำลังดูอยู่
"นี่คิดจะฆ่ากันจริง ๆ เลยใช่ไหมตาแก่"
มิสเกลโดหัวเราะแห้ง ๆ อีกฝ่ายเป็นเทมเมอร์เขาจึงไม่ได้คิดว่าจะมีเวทมนตร์แบบนี้อยู่ด้วย เมื่อครู่เขาแค่คิดจะใช้เวทนี้ขู่เจลเท่านั้น แต่ระหว่างต่อสู้ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เขาเผลอเอาจริง
"หนักมือไปหน่อยแฮะ แต่ก็เก่งนี่ที่รอดได้"
"ไม่ใช่แค่รอดหรอก แต่จะเอาชนะให้ได้ด้วย" เจลแสยะยิ้ม เขาเริ่มมีไฟอยากเอาชนะขึ้นมา
เจลเรียกสไลม์ออกมาจำนวนมาก ทุกตัวเป็นสไลม์หายากที่เก็บเลเวลมาจนเกิน 50 ไปแล้ว
"เรียกพวกเหรอ ค่อยสมกับเป็นเทมเมอร์หน่อย" มิสเกลโดหัวเราะอย่างนึกสนุก "ถึงข้าจะไม่ใช่เทมเมอร์ แต่ก็มีเหมือนกันนะเจ้าพวกเวทอัญเชิญเนี่ย"
เจลรู้สึกขนลุกชูชันไปทั้งร่าง มอนสเตอร์ที่อีกฝ่ายเรียกมา เขาเคยได้เห็นได้อ่านมาจากตำราเท่านั้น แต่ละตัวล้วนเป็นมอนสเตอร์ที่มาจากทวีปปีศาจ และยังเป็นมอนสเตอร์ระดับบอส
[แบล็กออร์คคิง Lv. 123] [ทูเฮดอีวิลดรากอน Lv. 113] [ไพโรแมนเซอร์ Lv. 134] [อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ Lv. 180]
"บ้าไปแล้ว เลเวลสูงกว่าตาแก่ทุกตัวเลย" เจลร้องลั่น
"แย่หน่อยนะ พวกนี้คือขุนพลปีศาจ ยอมแพ้ซะเถอะเจ้าหนู"
มิสเกลโดไม่ได้คิดจะสู้ต่อ มอนสเตอร์ทั้งสี่เป็นมอนสเตอร์ระดับขุนพลจากโลกปีศาจตัวจริง มันถูกกลุ่มผู้กล้าปราบอย่างยากลำบากและถูกเขาบังคับทำสัญญาให้มารับใช้ มิสเกลโดเรียกพวกมันออกมาเพื่อให้เจลได้ตระหนักว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เขาไม่อยากให้เจลที่ยังเด็กอยู่ทะนงในพลังของตนจนเกินไป
ความคิดของมิสเกลโดไม่ได้ผิด แต่เขาไม่รู้จักกับเจล ยิ่งถูกกดดันเจลก็ยิ่งไม่ยอมศิโรราบโดยง่าย เดิมทีเขาไม่ได้สนใจการต่อสู้ครั้งนี้ แต่เมื่อถูกอีกฝ่ายบีบให้ยอมแพ้ ความคิดในหัวของเขาก็เปลี่ยนไป
...ต่อให้ต้องตายในวันนี้ก็จะไม่ยอมถอย…
ราวกับรู้ว่ามิสเกลโดแทบไม่เหลือพลังเวทหลังจากที่ซัมมอนสุดยอดมอนสเตอร์ออกมา เจลเลิกสนใจชายชราและหันมาทุ่มพลังไปกับมอนสเตอร์ทั้งสี่แทน
โคลนสไลม์ Lv. 65 เปลี่ยนร่างเป็นเจลและรับมอบโฮริอัลคุมสไลม์ทั้งหมดไปแทน เจลขอให้มันช่วยต้านแบล็กออร์คคิงเอาไว้ โดยมีกาโบสไลม์ Lv. 66 คอยทำหน้าที่สนับสนุน
อาร์คเดวิลสไลม์ Lv. 51 คลาวด์สไลม์ Lv. 62 ที่บินได้จะคอยสกัดทูเฮดอีวิลดรากอนที่มีปีกเช่นกัน ส่วนนินจาสไลม์ Lv. 59 จะคอยช่วยสนับสนุนทั้งคู่จากภาคพื้นดินด้วยการโจมตีที่มีความหลากหลาย
แมกมาสไลม์ Lv. 53 บลูเฟลมสไลม์ Lv. 57 คือสไลม์สองชนิดที่มีสกิลไฟไร้ผลและมีเลเวลสูงพอจะรับความเสียหายได้บ้าง เช่นเดียวกับสองกลุ่มแรก เจลเรียกพวกมันออกมาเพื่อถ่วงเวลาไว้เท่านั้น
นอกจากบรรดาสไลม์ที่เป็นกองหน้าแล้ว ก็ยังมีกลุ่มกลางที่จะสนับสนุนทุกกลุ่มอีกที เริ่มด้วย เกรทฮีลลิงสไลม์ Lv. 54 ร่างพัฒนาขั้นสุดท้ายของฮีลลิงสไลม์ที่มีกระทั่งเวทชุบชีวิต ฟอร์จูนสไลม์ Lv. 47 สไลม์ที่มีพลังที่จะมอบโชคดีให้กับฝ่ายตัวเองและอาจรวมถึงลดโอกาสที่ศัตรูจะมีโชค มานาสไลม์ Lv. 34 สไลม์ที่แม้จะเลเวลน้อยแต่เจลก็จำเป็นต้องใช้ มานาสไลม์จะคอยเร่งอัตราฟื้นฟูพลังเวทให้กับฝ่ายตนเองทุกคน
"เจ้าหนูรีบยอมแพ้ซะ ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าจะควบคุมมันได้อีกนานแค่ไหน" มิสเกลโดเตือน เขาใช้พลังเวทไปมากเกินไปจนเกือบยืนไม่อยู่แล้ว
"งั้นก็ยอมแพ้ไปสิ" เจลตะโกนกลับ
เจลมีเลเวล 72 เทียบกับอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์แล้ว มันต่างกันเกินสองเท่า แม้แต่มิสเกลโดก็ไม่คิดว่าเจลจะใช้วิธีเผชิญหน้ากับศัตรู
สารพัดสกิลของทั้งสองฝ่ายสาดใส่กันจนเกิดความพินาศไปทั่ว ผู้ชมต่างทยอยหนีตายกันจ้าละหวั่น ส่วนเจลก็ไม่มีทีท่าว่าจะหนีสักนิด
อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์มีรูปร่างคล้ายกับมนุษย์ผสมกับแมลงหลายชนิด มีเขาเหมือนด้วง ตาและปากคล้ายมด แขนสองข้าง ขาสองข้างและยืนหลังตรงเหมือนกับมนุษย์แต่มีเปลือกแมลงปกคลุมทั้งร่าง
มันเร็วกว่ามอนสเตอร์ทุกชนิดที่เจลรู้จัก เร็วจนสายตาเกือบจะตามไม่ทัน เจลใช้สกิลทุกอย่างที่เพิ่มความเร็วและการรับรู้ให้กับตัวเองแล้วแต่เขายังเทียบความเร็วกับมันไม่ได้
[ได้รับสกิลเจ้าแห่งความเร็ว Lv. 1]
[ได้รับสกิลปฏิกิริยาตอบสนองขั้นสูงสุด Lv. 1]
[ได้รับสกิลดวงตาเทพเจ้า Lv. 1]
ในการแข่งความเร็ว เจลได้รับสกิลใหม่เพิ่มขึ้นมาอย่างมากมาย มันทำให้เขามองเห็นและตามความเร็วทันขึ้นอีกนิด
ศัตรูมีพลังโจมตีมหาศาล แต่เจลก็เอาตัวรอดมาได้ด้วยสกิลของโอริคัลคุมที่เขาเลียนแบบผ่านสกิลเจ้าแห่งสไลม์ ที่เพิ่งจะขึ้นมาเป็น Lv. 2 หมาด ๆ
ร่างโคลนของเจลมีสภาพคล้ายกัน เขาถูกแบล็กออร์คคิงถลุงอยู่ข้างเดียว แต่ก็ได้ชุดเกราะโอริคัลคุมครบเซ็ตช่วยเอาไว้
หลายครั้งที่ร่างโคลนเกือบเสียท่า กาโบสไลม์ที่รอจังหวะอยู่จะใช้เพลิงจักรพรรดิโจมตีใส่แบล็กออร์คคิง ความเสียหายอาจจะไม่มากแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายถูกผลักถอยออกไปและช่วยให้ร่างโคลนตั้งหลักได้
ไพโรแมนเซอร์ เป็นมอนสเตอร์สายจอมเวท มันเหมือนกับมิสเกลโดที่มีทักษะด้านเวทไฟล้วน ๆ เจลมองตรงนั้นออกจึงให้แมกมาสไลม์ และบลูเฟลมสไลม์ที่มีทั้งไฟไร้ผลและพลังต้านทานไฟ ไพโรแมนเซอร์สามารถร่ายเวทเพื่อลบผลของไฟไร้ผลได้แต่ด้วยพลังต้านทานไฟระดับสูง พวกมันจึงไม่ถูกเล่นงานจนระเหิดไปในการโจมตีครั้งเดียว
จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของเกรทฮีลลิงสไลม์ มันมีสุดยอดเวทที่สามารถรักษาพรรคพวกได้พร้อมกัน และแม้ว่ามันจะกินพลังเวทอยู่พอสมควร ก็ไม่ได้มีปัญหาเพราะเจลได้ให้มานาสไลม์มาคอยเพิ่ม MP ให้ทุกคนแล้ว
ทูเฮดอีวิลดรากอนเป็นมังกรที่ตัวใหญ่กว่าไฟร์ดรากอนที่เจลเคยรับมือประมาณสามเท่า แค่ลมจากปีกที่พัดกระพือสามารถก่อลมพายุกวาดคนปลิวไปได้โดยไม่ต้องพึงพาสกิลใด ๆ หัวทั้งสองของมังกรเองนั้นใหญ่โตจนสามารถกลืนมนุษย์เข้าไปได้ทั้งเป็น และปากทั้งคู่สามารถพ่นออกมาได้ทั้งไฟ สายฟ้า ความเย็นและแม้แต่ธาตุความมืด
อาร์คเดวิลสไลม์รับบทสำคัญในการโจมตีมังกรสองหัว ส่วนคลาวด์สไลม์มีสกิลหายากที่ใช้ควบคุมอากาศ เจลสั่งให้มันคอยรบกวนอากาศที่อยู่ใต้ปีกของมังกรทำให้อีกฝ่ายบินขึ้นไม่ได้
ผ่านไปหลายนาทีหลังจากที่ปีศาจทั้งสี่ปรากฏตัว แม้แต่กรรมการที่ทำหน้าที่ตัดสินยังวิ่งหนีไปแล้ว มนุษย์เพียงสองคนที่เหลืออยู่ในสนาม คือเจลกับมีสกัลโด อีกฝ่ายได้ยอมแพ้ และพยายามช่วยให้เจลหนีไปได้ เขาพยายามยกเลิกการอัญเชิญแต่ไม่สำเร็จ
"ขอโทษนะเจ้าหนู ข้าพลาดไปจริง ๆ ที่เอาพวกนี้ออกมาพร้อมกัน ข้าจะส่งพวกมันกลับแม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยชีวิตของตาแก่คนนี้"
"ไม่จำเป็นหรอก อีกเดี๋ยวฉันก็หาทางล้มพวกมันได้แล้ว"
สภาพของเจลไม่เหมือนกับที่คุยโว เขากำลังเจ็บหนัก ขาข้างซ้ายหัก ส่วนไหล่ขวาแหว่งไปจนแขนข้างเดียวกันร่องแร่งเหมือนจะขาด ทั่วทั้งร่างชโลมไปด้วยเลือด
ร่างของเขาได้รับการรักษาในพริบตาจากเกรทฮีลลิงสไลม์ แต่ไม่นานเขาก็กลับไปมีสภาพเหมือนผ้าขี้ริ้วอีกครั้ง
ในการใช้โอริอัลคุมสไลม์ เจลไม่สามารถคงสภาพของสกิล "ร่างโอริคัลคุม" ได้ตลอดเวลา ผลจึงกลายเป็นว่าเขาโดนอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์เล่นงานจนเกือบตายครั้งแล้วครั้งเล่า บางครั้งก็ไม่ใช่แค่เกือบ เขาถูกฆ่า แต่ถูกเวทชุบชีวิตกลับขึ้นมา
พวกปีศาจทั้งสี่ไม่ได้โง่ มันรู้ว่าการประสานระหว่างเกรทฮีลลิงสไลม์กับมานาสไลม์คือสิ่งที่ทำให้การต่อสู้นี้ยืดเยื้อ พวกมันพยายามฝ่าสไลม์อื่น ๆ และเจลที่สู้เพื่อต้านทานไว้ และเป็นแนวหน้าตั้งรับ


## เกิดใหม่เป็นสุดยอดผู้ใช้สไลม์ ตอนที่ 5

เจลรู้เช่นกันว่าพวกมันเบนเข็มเป้าหมายแรกไปเป็นสไลม์สายสนับสนุนทั้งสอง แต่เขายังมีกำลังเสริมอยู่อีก และจะไม่ปล่อยให้พวกมันได้ทำอย่างที่คิด กำลังเสริมของเขาแม้ว่าจะไม่แข็งแกร่งเท่ากับกลุ่มแรกแต่เป็นประโยชน์อย่างมากในสถานการณ์ที่เผชิญอยู่
บลูสไลม์สามตัว เพื่อนตัวแรก ๆ ของเขา และสไลม์ที่มีเลเวลสูงที่สุด นินจาสไลม์ lv. 43 ที่มีสารพัดสกิลในการปั่นป่วนและสกิลลอบสังหาร เลนซ์สไลม์ lv. 23 ที่สามารถรวมแสงและยิงออกไปเหมือนเลเซอร์ และอีกมากมายรวมกันแล้วอีกเกือบสิบตัว
อาจเป็นนี่คือการสู้โดยเอาชีวิตเข้าแลก ระดับสกิลของเจลจึงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เจ้าแห่งความเร็วเพิ่มขึ้นจนถึงเลเวลสี่ ปฏิกิริยาตอบสนองขั้นสูงสุดกลายเป็นเลเวลสาม และดวงตาแห่งเทพที่เพิ่มความสามารถในการมองยกระดับเป็นเลเวลเจ็ด
เจลเริ่มมองทันศัตรู แต่ร่างกายของเขายังตอบสนองไม่ทัน
"อินครีสโพเทนเชียล" มิสเกลโดร่ายเวทใส่เจล เจลไม่รู้จักสกิลนี้มาก่อนแต่เขารู้สึกได้ว่ามันเป็นเวทมนตร์ที่ส่งผลบวก เขาไม่แน่ใจว่ามิสเกลโดกำลังทำสิ่งใด
"ยังไงก็จะไม่ยอมหนีสินะ" ชายชราแขนเดียวทรุดลงไปหลังจากร่ายเวทจบ
[ได้รับสกิลเจ้าแห่งความทรหด Lv. 1]
[ได้รับสกิลเจ้าแห่งปัญญา Lv. 1]
[ได้รับสกิลเจ้าแห่งพละกำลัง Lv. 1]
เจลเข้าใจเจตนาของมิสเกลโดแล้ว เวทเมื่อครู่ช่วยให้เขาเรียนรู้สกิลได้เร็วขึ้น ไม่ใช่แค่เจ้าแห่งความเร็วที่ได้มาก่อนหน้านี้ เจลได้รับสกิลเสริมสเตตัสขั้นสูงมาจากการกระทำของเขา ไม่ว่าจะเป็นการโหมใช้แรง การใช้ความคิดไม่หยุดหย่อน และยังถูกเล่นงานจนบางตายครั้งแล้วครั้งเล่า
หากเปรียบเทียบความแข็งแกร่งของเจลและอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์เมื่อหลายสิบนาทีก่อน เขาคงถูกทิ้งห่างชนิดที่เป็นระยะทางไกลเสียจนแทบมองไม่เห็นหลังของอีกฝ่าย แต่การต่อสู้ที่ยืดเยื้อทำให้ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่สกิลของเจลที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง สเตตัสของเจลปรับเปลี่ยนไปทั้งที่ยังไม่ได้เลเวลอัพเช่นกัน และเหนือกว่านั้นคือประสบการณ์ที่ไม่ใช่แค่ค่าของตัวเลข เจลกำลังซึมซับเทคนิคในการรับมือกับศัตรูที่เหนือกว่าเขาในทุกด้านระหว่างการต่อสู้ที่ยืดเยื้อนี้
ฉัวะ
ดาบของโคลนสไลม์เรียกเลือดจากแบล็กออร์คคิงสำเร็จเป็นครั้งแรก เป็นแค่แผลถลอกเท่านั้น ราชาออร์กทมิฬเข้าใจว่ามันเป็นเพียงแค่โชค แต่ไม่กี่อึดใจต่อมาแผลที่สองก็ตามมา
โคลนสไลม์ต่างจากเจล เขาไม่ได้เก่งขึ้นพรวดพราดในระหว่างต่อสู้ สาเหตุที่มันทำแบบนั้นได้มาจาก MP ของแบล็คออร์คคิงที่เริ่มลดลงจากการโหมใช้สกิลอย่างต่อเนื่อง และไฟจากเพลิงจักรพรรดิที่ทำให้กำลังกายของมันลดลงอย่างไม่รู้ตัว
มันเริ่มเหนื่อยหอบ ความเฉียบคมและดุดันแบบก่อนหน้านี้กำลังจะหายไป เป็นจังหวะที่กาโบสไลม์รออยู่ มันเข้าประชิดจากมุมอับและใช้ตีไร้สิ้นสุด Lv. 10
ตีไร้สิ้นสุดคือสกิลปลายทางของตีต่อเนื่อง นอกจากการสร้างความเสียหายจากการโจมตีธรรมดานับพันครั้งแล้ว หากจังหวะเหมาะสมมันสามารถใช้โจมตีอย่างต่อเนื่องได้จนกว่า MP ของผู้ใช้จะหมดสิ้น
แต่เรื่องแบบนั้นยากที่จะเกิด มานาสไลม์มอบความสามารถฟื้นฟู MP ในระดับสุดยอด กว่าที่กาโบสไลม์จะใช้สกิลจน MP หมดเกลี้ยงมันอาจจะต้องใช้เวลานานเป็นสิบ ๆ นาที
ความเสียหายที่ได้รับจากกาโบสไลม์ยังไม่ใช่ปัญหาใหญ่ที่สุดสำหรับศัตรู แต่การโจมตีไม่หยุดต่างหากที่น่ากลัว แบล็กออร์คคิงถูกการโจมตีของกาโบสไลม์ป่วนจนไม่สามารถโต้กลับได้ ส่วนโคลนสไลม์ก็ซ้ำจากด้านตรงกันข้ามโดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถป้องกันได้
เจลเปลี่ยนแผนกะทันหัน เขาดึงโอริคัลคุมสไลม์สี่จากห้าตัวจากโคลนสไลม์มาใช้ เขาเขวี้ยงสามตัวจากในนั้นใส่อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ พวกมันกลายเป็นสายโซ่พันเอาไว้
มันไม่มีทางหยุดจักรพรรดิแห่งแมลงได้ แต่เจลต้องการเวลาแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น เขาเปลี่ยนโอริคัลคุมสไลม์ตัวสุดท้ายเป็นดาบและฟันใส่แบล็กออร์คคิงสุดกำลัง
แบล็กออร์คคิงบาดเจ็บสาหัสจากแผลที่ลึกจนถึงหัวใจ เจลเกือบจะฆ่ามันได้ถ้าเขาไม่ถูกอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ที่เพิ่งหลุดจากพันธนาการมาขวางไว้
เจลแน่ใจว่าที่เหลือปล่อยให้โคลนสไลม์และกาโบสไลม์จัดการต่อได้ เขาจึงกลับไปสู้กับศัตรูเดิมอีกครั้ง
[ได้รับค่าประสบการณ์ 58,345,798 หน่วย]
ไม่ใช่แค่เจลที่เลเวลอัพเพิ่มขึ้นอีกหลายสิบเลเวล ค่าประสบการณ์นี้ถูกแบ่งให้กับสไลม์ทุกตัวที่กำลังต่อสู้อยู่ พวกมันทุกตัวแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด
โคลนสไลม์ Lv. 65 กลายเป็น Lv. 88 ส่วนกาโบ Lv. 66 ก็กลายเป็น Lv. 88 เท่ากัน คู่ต่อสู้ของทั้งสองดับดิ้นไปแล้ว โคลนสไลม์เลือกมาช่วยเจลส่วนกาโบหันไปช่วยอาร์คเดวิลสไลม์สู้กับทูเฮดอีวิลดรากอน
อาร์คเดวิลสไลม์เลเวลเพิ่มจนถึงจุดที่สามารถวิวัฒนาการได้ เจลจึงสั่งให้มันกลายร่างในทันที อาร์คเดวิลสไลม์เกิดใหม่และกลายเป็นเดมอนลอร์ดสไลม์
อาร์คเดวิลสไลม์เองก็เป็นสไลม์ที่ไม่เคยมีใครเห็นหรือได้ยินมาก่อน มันไม่น่าแปลกใจที่เจลจะไม่รู้จักร่างวิวัฒนาการของมัน แต่ตอนที่มองเห็นชื่อของมัน เขาก็คิดว่า
...เอาจริงสิ สไลม์ที่นับว่าเป็นจอมมารด้วยเนี่ยนะ…
เจลไม่มีเวลาตรวจสอบพรรคพวกใหม่ เขาถูกอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์โหมโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ฝ่ายศัตรูรู้สึกได้ว่าเรื่องเลวร้ายกำลังจะเกิดจึงเร่งมือเพื่อที่จะจัดการกับเจลก่อน
ตูมมมม
เสียงดังราวกับฟ้าถล่ม แรงสั่นสะเทือนที่ราวกับโลกทั้งโลกกำลังจะแตกออก เจลและอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ถึงกับต้องหยุดมือลงชั่วคราว พวกเขาเห็นผืนดินส่วนหนึ่งรวมทั้งสนามประลองถูกเปลี่ยนสภาพเป็นเหวลึก
มันคือเวทมนตร์ของเดมอนลอร์ดสไลม์ ถึงจะไม่เห็นตอนที่ใช้แต่เจลก็แน่ใจว่าไม่มีทางเป็นฝีมือของใครอื่น ทุกคนยังอยู่ครบดี ที่หายไปหลังการโจมตีนี้มีเพียงแค่ส่วนหนึ่งของผิวโลกและทูเฮดอีวิลดรากอน
เลเวลของเจลและเหล่าสไลม์พุ่งทะยานอีกรอบ แม้จะไม่เพิ่มมากเท่าครั้งแรกด้วยเหตุว่าเลเวลของพวกเขาสูงขึ้นจนถึงจุดที่เลเวลสูงมากแล้ว
เจลในตอนนี้มีเลเวลสูงเลยมิสเกลโดไปแล้ว มิสเกลโดเคยเอาชนะเหล่าขุนพลปีศาจมาก่อน แต่ที่เลเวลของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยเพราะเขาและผู้กล้าเอาชนะด้วยวิธีการผนึกและเปลี่ยนพวกมันกลายมาเป็นร่างซัมมอน พวกเขาไม่ได้ล้มมันจริง ๆ
"นรกเยือกแข็ง"
เช่นเดียวกับเพลิงจักรพรรดิ เวทนี้คือที่สุดของเวทมนตร์สายเยือกแข็ง เจลใช้ออกมาโดยที่เขาก็ไม่รู้ตัว เป้าหมายของเวทมนตร์คือไพโรแมนเซอร์ที่อ่อนแอต่อเวทความเย็น
ทันทีที่ร่างกายถูกแช่แข็ง แมกมาสไลม์ที่กลายเป็น แมกมาลอร์ดสไลม์ก็โจมตีซ้ำ ส่วนบลูเฟลมสไลม์ที่กลายเป็นดีพ-บลูเฟลมสไลม์ก็ใช้เพลิงสีน้ำเงินที่เป็นสกิลเฉพาะตัวเผาไหม้ศัตรูจากภายในร่าง การประสานซับซ้อนนี้แม้แต่ไพโรแมนเซอร์ก็ไม่สามารถทนได้
เจลเลเวลอัพอีกเล็กน้อย พวกสไลม์เองไม่ใช่ทุกตัวที่เลเวลเพิ่มแบบก้าวกระโดดตาม ยังมีพวกที่เลเวลสูงแต่ไม่สามารถวิวัฒนาการต่อ เลเวลของพวกมันกระเตื้องขึ้นไม่กี่เลเวล การเติบโตที่เกิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในหมู่พวกสไลม์คือพวกที่วิวัฒนาการแล้ว เลเวลกลับมาเป็น 1 มีหลายตัวกระโดดกลับมาเป็นเลเวลสี่สิบถึงห้าสิบหลังจากศัตรูระดับบอสล้มลงอย่างต่อเนื่อง
ศัตรูเหลือเพียงแค่อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ มิสเกลโดยังไม่อยากเชื่อว่านี่คือความจริง เจลพลิกสถานการณ์ที่ดูน่าสิ้นหวังกลับมากลายเป็นต่อทั้งที่ตัวมิสเกลโดเองก็ทำใจเผื่อไว้แล้วว่าทั้งเจลและตัวเขาอาจจะไม่รอด
เจลทำเรื่องที่น่าตกใจซ้ำ เขานำเอาสไลม์ทั้งหมดเก็บลงคลังมอนสเตอร์
"จะทำอะไรน่ะ ทำไมถึงเก็บสไลม์ทั้งหมดไป" มิสเกลโดถาม แต่ไม่มีคำตอบจากเจล
อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์มีเลเวลสูงกว่าเจลถึงสามสิบเลเวล แต่สเตตัสกับสกิลของเจลเหนือกว่าอยู่เล็กน้อย
สิ่งที่เจลได้เปรียบอย่างแท้จริงคือ MP และกำลังกายของเขาเต็มเปี่ยมจากที่เพิ่งเลเวลอัพมา ส่วนอีกฝ่ายนั้นแม้จะแทบไม่ได้ใช้  MP เลย แต่มันก็มีเรี่ยวแรงเหลือไม่ถึงครึ่ง
อินครีสโพเทนเชียลที่มิสเกลโดร่ายเอาไว้จะส่งผลมากขึ้นหากว่าเจลอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ มันคือสาเหตุที่เจลต้องไล่ต้อนตัวเอง เขาหวังใช้โอกาสนี้พัฒนาตัวเองขึ้นอีกสักนิด
เจลและอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์กระโจนสวนกัน เจลหลบกำปั้นที่เหมือนขาแมลงได้ในระยะที่ถากแก้มไป ส่วนอีกฝ่ายก็ถูกลูกเตะของเขาอัดใส่ลำตัวอย่างจัง
อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ยิงเวทออกมาเป็นครั้งแรก เป็นเวทมนตร์ระเบิดระดับสูงที่ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เจลก็คงคิดหนักในการจะรับมือ แต่ตอนนี้เขาหลบมันได้อย่างสบาย เวทมนตร์อาจจะทำความเสียหายได้วงกว้างกว่า แต่เทียบความน่ากลัวแล้วความเร็วของอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์ต่างหากที่เจลคิดว่ามันน่ากลัว
เวลาผ่านไปอีกร่วมสิบนาที มิสเกลโดฟื้นฟูพลังเวทกลับมาได้ส่วนหนึ่ง เขามีพลังพอที่จะส่งอินเซคเอ็มเพอร์เรอร์กลับไปได้แล้ว แต่มันไม่จำเป็นอีกต่อไป
อินเซคเอ็มเพอร์เรอร์เหลือแขนเพียงข้างเดียว ปีกทั้งสองแหว่งหายไปโดยยังมีรอยไหม้หลงเหลืออยู่ ร่างของมันถึงขีดจำกัดแล้ว
"ลาก่อน" เจลพูดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะระเบิดเพลิงจักรพรรดิใส่ในระยะประชิด
มิสเกลโดถูกบ่นยกใหญ่จากทั้งทางการและผู้คนในเมือง เขาต้องควักเงินก้อนใหญ่เพื่อซ่อมสนามประลองที่เกือบจะต้องสร้างใหม่ทั้งสนาม
หลังการต่อสู้ มิสเกลโดไม่ได้หลบเลี่ยงเจลเพราะเข็ดหลาบจากการต้องเสียเงินมากโขเพราะเขา แต่กลับยิ่งสนใจการเติบโตของเจลมากขึ้นไปอีก โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเต็มใจหรือไม่ มิสเกลโดหางานใหม่ ๆ มาให้เจลทำอยู่เนือง ๆ โดยหวังว่ามันจะเป็นการฝึกฝนอีกฝ่ายให้พร้อมสำหรับความไม่แน่นอนที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต
ในวันหนึ่ง ข่าวร้ายที่สุดของมนุษยชาติได้กระจายไปทั่ว มีความพยายามจากหลายประเทศที่จะยับยั้งปิดบังข่าวนี้เอาไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ มันใหญ่โตจนเกินกว่าที่ใครจะปิดไว้ได้
ผู้กล้าได้เสียชีวิตไปแล้ว
แม้จะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์มิสเกลโดก็รับรู้ทุกอย่างโดยละเอียดจากข้อมูลที่ถูกส่งต่อ ๆ กันมา เขานำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาเล่าให้เจลฟังอย่างละเอียด
"ผู้กล้าพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหยุดการเคลื่อนทัพของจอมมาร และทำได้อย่างดีด้วย ในที่สุดจอมมารจึงตัดสินใจลงมือด้วยตนเอง"
มิสเกลโดเล่าเรื่องราวของผู้กล้าไม่ใช่เพียงแค่จุดจบของเขา แต่ยังเป็นจุดเริ่มต้นด้วย เจลแปลกใจเล็กน้อยที่หมู่บ้านของผู้กล้าคือหมู่บ้านกาโบ และป่าที่เขาฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กคือป่ากาโบตะวันตกที่เป็นจุดเริ่มต้นของเจล
ผู้กล้าพบว่าตนเองเกิดมาพร้อมกับสกิลพิเศษที่ทำให้เขามองเห็นบางส่วนของอนาคต เขาพบว่าตนเองถูกกำหนดมาให้ทำตามวิถีของผู้กล้า เขาออกเดินทางเพื่อฝึกฝน ช่วยเหลือผู้คน ได้พบพานกับผองเพื่อน และถูกยอมรับจากทุกคนว่าเป็นผู้กล้าในที่สุด
เจลรับฟังเรื่องราวของผู้กล้าโดยไม่ได้ปริปากแทรก เขาคิดว่าตาแก่มิสเกลโดคงต้องการคุยกับใครสักคนและเลือกเขาเพียงเพราะไม่รู้ว่าจะปรับทุกข์กับใคร
เจลไม่ได้หลงตัวเองถึงขนาดที่คิดว่าหากวันนั้นเขาตอบรับคำเชิญของผู้กล้าแล้วจะมีอะไรเปลี่ยนไป เขาไม่ได้คิดว่าถ้าผู้กล้ามีเขาอยู่ด้วย ผู้กล้าอาจจะรอดในศึกที่เขารับมือกับจอมมาร
ทวีปดีสเซเดีย ใกล้กับช่องเขาเฮล์น สถานที่เดียวที่เชื่อมต่อระหว่างทวีปปีศาจและทวีปของมนุษย์
ผู้คนกำลังแตกตื่น แต่ไม่ใช่สาเหตุจากกองทัพปีศาจที่กำลังจะเดินทัพผ่านจากเส้นทางนี้ แต่เพราะสิ่งก่อสร้างปริศนาได้ปรากฏขึ้นและกั้นขวางทางเข้าออก
"นั่นมันอะไร ปราสาทเหรอ เมื่อวานมันยังไม่มีเลย"
"แต่รูปร่างมันพิลึกนะ อย่างกับ..."
"นายก็คิดเหมือนกันสินะ มันเหมือนสไลม์ขนาดยักษ์มากกว่าปราสาทซะอีก"
เหล่าทหารหาญของอาณาจักรซูลอนได้แต่มองสิ่งนั้นอย่างไม่เข้าใจ พวกเขาหวังว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับทัพจอมมารที่อยู่ห่างออกไปแค่ข้ามเขาลูกเดียว
มันคือพาเลซสไลม์ร่างพัฒนาสุดท้ายของแคปปิงสไลม์ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นจนเท่าปราสาท นอกจากขนาดและพลังป้องกันที่เพิ่มขึ้นมหาศาล มันยังมาพร้อมกับปืนใหญ่และอาวุธมากมายที่สามารถป้องกันตัวเองได้ และแน่นอนว่าเจ้าของของมันก็ทิ้งลูกน้องอีกไม่น้อยไว้คุ้มกันอีกด้วย
ลึกเข้าไปในทวีปปีศาจ เบื้องหน้าของจอมมารเต็มไปด้วยซากศพมากมายของเหล่าอสูรปีศาจนับพันนับหมื่น เขามองร่างเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสนใจ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กผู้ชายแค่คนเดียวจะสร้างความยากลำบากให้กับกองทัพอันเกรียงไกรของเขา
"แกคือเจลสินะ"
ฝ่ายที่ถูกทักประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าจอมมารจะรู้จักเขาด้วย
"ได้ยินข่าวเรื่องของแกมานานแล้ว" จอมมารแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยวยาว "หลายเดือนหลังจากผู้กล้าตายก็ออกอาละวาดไปทั่วแดนปีศาจ ทั้งที่เคยคิดว่าหากกำจัดผู้กล้าไปแล้วก็คงไม่มีใครมาขวางกองทัพปีศาจได้อีก แต่เจ้าตัวยุ่งยากแบบแกก็ดันโผล่มา"
เจลไม่ได้สนใจหัวข้อสนทนานัก เขากำลังพิจารณารูปร่างลักษณะ อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จอมมารใช้เพื่อจะได้คาดเดาสกิลของอีกฝ่าย จอมมารมองผิวเผินไม่ต่างจากปีศาจทั่วไป เขี้ยวยาว หูแหลม นิ้วมือมีเล็บยาว มีหางและปลายหางเป็นรูปลูกศร ถึงจะไม่เห็นปีกแต่ก็น่าจะเหมือนปีศาจหลาย ๆ ตัวที่ซ่อนปีกเอาไว้ได้
สิ่งที่แตกต่างจากปีศาจอื่นที่เจลเคยพบคือเขามีเลเวลสูงจนน่ากลัว แค่แรงกดดันที่เขาปล่อยออกมาโดยไม่ตั้งใจก็สามารถฆ่าคนที่เผลอไปสบตาด้วย เป็นตัวตนที่ไม่ควรจะมีอยู่ในโลกนี้
[(จอมมาร)เบลมอส ดีเวียนาตัส Lv. 443]
[คลาส: เดมอนลอร์ด]
[ไม่สามารถตรวจสอบสเตตัส]
[ไม่สามารถตรวจสอบสกิล] [ฉายา: ฝันร้ายแห่งมวลมนุษย์, จอมมารผู้แข็งแกร่งที่สุด, นักปราชญ์แห่งโลกปีศาจ, อวตารแห่งเทพ]
...แข็งแกร่งมาก แต่ระดับของจอมมารก็ต้องขนาดนี้แหละนะ…
จอมมารยกมือขึ้นเพื่อบอกให้ลูกน้องของเขาถอยห่างออกไปซึ่งไม่จำเป็นเลย เพราะพริบตาต่อมาเมื่อสองฝ่ายพุ่งเข้าปะทะกัน แรงกระแทกจากการปะทะก็ทำให้ลูกน้องทั้งหมดถ้าไม่กระเด็นออกไปและแหลกเป็นชิ้นในทันที ก็ไม่มีใครเหลือรอดมาเกะกะการต่อสู้ของทั้งสองอีก


## เกิดใหม่เป็นสุดยอดผู้ใช้สไลม์ ตอนจบ

เจลแกร่งขึ้นจากครั้งล่าสุดที่เขาเอาชนะขุนพลปีศาจ เขารับมือกับจอมมารโดยอาศัยแค่สกิลที่หยิบยืมมาจากสไลม์มากมายที่อยู่ในคลังมอนสเตอร์ ทั้งสองฝ่ายหายตัวไปโผล่ทางนั้นทีทางนี้ทีในขณะที่กำลังแลกหมัดกันไปด้วย
เวทมนตร์ที่จอมมารใช้เป็นเวทมนตร์ชั้นสูงที่เขาสร้างขึ้นเอง เพลิงแห่งเบลมอส สายฟ้าแห่งเบลมอส อนธการแห่งเบลมอส ทั้งหมดเป็นเวทมนตร์ที่สูงว่าเวทมนตร์ทุกชนิดที่เจลรู้จัก และยิ่งถูกใช้โดยคนที่มีพลังเวทระดับจอมมารมันก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นอีกเป็นร้อยเป็นพันเท่า ทุกการโจมตีที่สามารถทำลายทั้งเมืองได้ในการโจมตีครั้งเดียวถูกขว้างใส่เจลแบบไม่ยั้ง
เจลโกงความตายด้วยสกิลหลบหลีกหลายสกิลผสานกัน เขาใช้เวลาอยู่นานในการเพ่งจนมองเห็น HP และ MP ของจอมมารครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ่งต้องตกใจ ไม่เพียงแค่ตัวเลขสูงจนเหมือนเกมที่มีบั๊ก ทุกครั้งที่จอมมารใช้เวท MP ของเขาลดลงน้อยมาก เรื่องที่จะหวังให้เขาอ่อนแรงจากการโหมใช้เวทคงจะต้องตัดไป
ความต่างของพลังเริ่มปรากฏให้เห็นชัดขึ้นในทุกวินาทีที่ผ่านไป เจลทำได้แค่สร้างรอยขีดข่วนให้จอมมารซึ่งไม่มีผลอะไรเลยเพราะจอมมารมีพลังพื้นตัวระดับสูงจนแผลเล็กน้อยหายเองได้ในไม่กี่อึดใจ กลับกันเจลเริ่มต้านทานการโจมตีไว้ไม่อยู่
กร๊อบบบ
เจลรู้ตัวว่าหลบไม่ทันแล้ว เขาจึงยกแขนขึ้นตั้งรับการโจมตี ผลคือแขนข้างนั้นหลุดกระเด็นไปด้วยกรงเล็บจอมมาร เลือดของเจลสาดกระจายไปจนทั่ว ความเจ็บปวดทำให้เกือบสิ้นสติ
เจลมีเวทที่สามารถรักษาตัวเองได้แต่เขาไม่มีโอกาสใช้ จอมมารโจมตีซ้ำอย่างต่อเนื่อง
"ยังคิดว่ามีโอกาสชนะข้าได้อีกไหม"
"ยังมีอยู่ราวหนึ่งในห้า" เจลพึมพำ
จอมมารได้ยินคำพูดของเจลก็นึกสนุก เขาผละออกมาแล้วปล่อยให้เจลใช้เวทมนตร์รักษาตัวเองจนหายดี "หนึ่งในห้าเชียวเรอะ ถ้าเห็นร่างนี้แล้วยังจะพูดแบบนั้นได้หรือเปล่า"
พูดจบจอมมารรวบรวมพลังอยู่ครู่หนึ่ง ร่างของเขาขยายใหญ่ขึ้น ปีกที่คล้ายค้างคาวงอกออกมาจากกลางหลัง ผิวหนังกลายเป็นเกล็ดแข็งราวกับหุ้มเกราะ
...ยังมีร่างสองอีกเรอะ…
เจลไม่รอให้การกลายร่างเสร็จสิ้น เขากระหน่ำยิงเวทเพื่อขัดขวาง แต่มันแทบไร้ผล จอมมารยังคงกลายร่างต่อไปจนในที่สุดเขาก็กลายเป็นสิ่งใหม่
"ว่าไง เห็นร่างนี้แล้วยังคิดว่าโอกาสของเจ้ามีถึงหนึ่งในห้าอีกไหม"
เจลส่ายหน้า "น่าจะเหลือไม่ถึงหนึ่งในห้าสิบแล้ว แต่..."
"แต่อะไร"
"นั่นมันกรณีที่ฉันสู้คนเดียว"
เจลเปิดคลังมอนสเตอร์และเรียกสิ่งที่อยู่ในนั้นออกมา เริ่มจากผลผลิตจากการนำแองเจิลสไลม์ผสมลองผิดลองถูกหลายต่อหลายครั้งจนกลายเป็นสายพันธุ์ใหม่ ฮีโรสไลม์
ฮีโรสไลม์เป็นสไลม์ที่เติบโตรวดเร็วกว่าสไลม์อื่น ด้วยค่าประสบการณ์เล็กน้อยมันก็เลเวลอัพจนตามสไลม์รุ่นพี่ตัวอื่น ๆ ได้ทัน และในเลเวลที่เท่ากัน มันก็มีสเตตัสที่นำโด่งในเกือบทุกด้าน พร้อมกับสกิลที่ไม่ว่าจะดูเช่นไรก็เหมือนกับสกิลโกง
ตัวอย่างของสกิลโกงก็เช่น ไจแอนท์คิลเลอร์ สกิลที่ยิ่งอีกฝ่ายมีเลเวลสูงกว่าเท่าไหร่ฮีโรสไลม์ก็จะยิ่งเก่งกาจขึ้น พลังโจมตี พลังเวทมนตร์ พลังป้องกัน ทุกอย่างกลายเป็นทวีคูณนับสิบเท่าเมื่ออยู่ตรงหน้าศัตรูที่เลเวลสี่ร้อยกว่าแบบจอมมารเบลมอส
ฮีโรสแลช สกิลพิเศษที่มีผลกับศัตรูที่เป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจ เช่นเดียวกับไจแอนท์คิลเลอร์สกิลนี้จะรุนแรงขึ้นหากถูกนำมาใช้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า การผสานฮีโรสแลชและไจแอนท์คิลเลอร์เป็นสิ่งที่แม้แต่จอมมารก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเสียหายไปได้
นอกจากนั้นฮีโรสไลม์ยังเต็มไปด้วยสกิลโจมตีและสกิลสนับสนุนอีกมากมายหลายสิบสกิล เจลรู้สึกราวกับว่ามันคือผู้กล้าตัวจริงที่ตายไปแล้วและกลับมาเกิดใหม่เป็นสไลม์ตัวนี้
เซจสไลม์ อีกหนึ่งสไลม์สุดโกงที่เจลมี เขาต้องสละสไลม์ที่เก่งกาจจำนวนมากมาเพื่อรวมร่างกันเป็นสไลม์ตัวนี้ ไม่ว่าจะบลูเฟลมสไลม์ โคลนสไลม์ คลาวด์สไลม์ มานาสไลม์ และสไลม์ชนิดอื่น ๆ อีกมากกว่าสามสิบตัว
ต้องขอบคุณสกิลใหม่ของเจลผังวิวัฒนาการสไลม์ มันไม่เพียงแค่ทำให้เจลเห็นร่างวิวัตนาการทุกอย่างของสไลม์ทุกสายพันธุ์ มันยังบอกด้วยว่าสไลม์อะไรผสมอะไรจะได้ผลลัพธ์แบบไหน เขามองไปที่สุดปลายของวิวัฒนาการแต่ละสายจากนั้นก็ทุ่มเทจนได้ทั้งฮีโรสไลม์และเซจสไลม์มาครอบครอง
มันอาจจะต้องแลกมาด้วยสไลม์ส่วนใหญ่ที่เขามี แต่เจลก็ไม่มีทางเลือก ทั้งสองคือกุญแจสำคัญนำไปสู่ชัยชนะในการปราบจอมมาร
หากฮีโรสไลม์คือสุดยอดสไลม์ในด้านของสเตตัสและสกิลของผู้กล้า เซจสไลม์คือสุดยอดสไลม์ในด้านของเวทมนตร์ในทุกสาย มันมีเวทมนตร์แทบทุกชนิดเท่าที่มนุษย์เคยรู้จัก มีสเตตัสด้านเวทมนตร์ที่เหนือกว่ามิสเกลโดสี่ถึงห้าเท่า และยังมีสกิลสนับสนุนที่น่ากลัวอย่างอัลติเมตรีจูวิเนทออรา ซึ่งไม่เพียงแค่ฟื้นฟูพลังเวทให้กับทุกคน มันยังมีผลในการรักษาอย่างต่อเนื่องด้วย
สไลม์ทั้งสองทำให้จอมมารเสียเปรียบลงอย่างชัดเจน เมื่อรวมกับความสามารถของเจลแล้ว จอมมารรู้สึกเหมือนกลับมาสู้กับกลุ่มของผู้กล้าอีกครั้ง เซจสไลม์เหมือนกับนักบวชหญิงและมิสเกลโดที่ยืนหยัดสู้อยู่เคียงข้างผู้กล้าเสมอ ฮีโรสไลม์และเจลก็เหมือนคู่หูผู้กล้าและยาร์ติน ดาริโอนา
"คิดจะเล่นตลกกับข้าด้วยกลุ่มผู้กล้าปลอมนี่เรอะ" จอมมารคำรามลั่นจนเสียงสะเทือนไปทั่วสนามรบ "ผู้กล้าตัวจริงยังทำอะไรข้าไม่ได้สักนิด ของเลียนแบบนี่..."
"ฉันรู้" เจลแสยะยิ้ม "จนถึงตอนนี้โอกาสมันเพิ่มขึ้นเป็นสักสี่ในสิบเท่านั้น"
เจลเรียกสไลม์ตัวสุดท้ายออกมา… เดมอนลอร์ดสไลม์
จอมมารเบลมอสมองเห็นเลเวลและสเตตัสของสไลม์ตัวใหม่ มันสูงเสียยิ่งกว่าขุนพลปีศาจที่เก่งที่สุดในกองทัพของเขา แต่เรื่องที่ทำให้หนักใจไม่ใช่ส่วนนั้น แต่อาชีพของสไลม์ตัวนี้มันถูกระบุไว้อย่างชัดเจน
[คลาส: เดมอนลอร์ด]
เดมอนลอร์ดสไลม์มีสกิลหลายสกิลคล้ายกับเบลมอส แต่เลเวลของมันก็ยังด้อยกว่าเบลมอสมาก หากเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวเขาคงจะจัดการมันได้อย่างไม่ยากลำบาก
แต่ความจริงต่างออกไป ทั้งฮีโรสไลม์ เซจสไลม์ เดมอนลอร์ดสไลม์ เมื่อสามตัวร่วมมือกันมันก็กลายเป็นงานที่เกินกว่าจะรับมือไหว ยิ่งพอมีเจลด้วยทุกอย่างก็ยิ่งยุ่งยาก
เจลมีเจ้าแห่งสไลม์ Lv. 10 ตอนนี้เขาไม่เพียงแค่สามารถหยิบยืมสกิลใดของสไลม์มาใช้ได้อย่างใจเท่านั้น มันยังทำให้เขาและสไลม์ในสังกัดปลดล็อคสกิลที่ยังเอื้อมไม่ถึงด้วย
อนธการแห่งเบลมอสคือเวทมนตร์สายความมืดที่รุนแรงที่สุดและมีเพียงแค่เบลมอสเท่านั้นที่ครอบครอง ถูกเวทมนตร์แสงสว่างแห่งผู้กล้าของฮีโรสไลม์ดันกลับไป มันพุ่งเฉียดและกลืนปีกของเบลมอสข้างหนึ่งแหว่งหายไปพร้อมกับภูเขาที่อยู่ด้านหลัง
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เบลมอสรู้สึกว่าตนกำลังถูกไล่ต้อน ทั้งที่เขาควรจะเหนือกว่าทุกด้าน แต่เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้งโซ่ที่ไม่มีอยู่จริงก็กำลังพันธนาการเขาไว้ เบลมอสไม่สามารถเคลื่อนไหวได้โดยสะดวกอีกต่อไป เขาถูกโหมโจมตีจากทุกทิศทาง
...จอมมารเบลมอสอย่างข้าเนี่ยนะจะถูกเล่นงาน…
"แย่หน่อยนะ โอกาสชนะของพวกฉันในตอนนี้กลายเป็นเจ็ดต่อสิบแล้ว"
จอมมารนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะแสยะยิ้ม เขาย้อนเจลด้วยประโยคแบบเดียวกัน "นั่นมันกรณีที่ข้าสู้คนเดียว"
จอมมารเบลมอสใช้เวทอัญเชิญ ท้องฟ้าเปิดออกพร้อมกับบรรดาปีศาจจำนวนมากปรากฏขึ้น เขาดึงเอากองทัพที่ตนเองสั่งให้ถอยออกไปกลับมาช่วย
เป้าหมายของเขาคือการทำให้เจลไขว้เขว หากพวกสไลม์ตนใดตนหนึ่งต้องหันไปสนใจกองทัพที่ถูกของเรียกมา การประสานของพวกมันจะถูกทำลาย และวินาทีนั้นเขาจะสังหารพวกมันได้เรียงตัว
เจลเข้าใจเจตนานั้น แต่เขาไม่มีทางเลือก  สไลม์ทุกตัวถูกสั่งที่โจมตีจอมมารต่อไป ส่วนตัวเขานั้นตัดสินใจใช้มหาเวทบทหนึ่ง
แซคคริไฟร์สไลม์ เป็นสไลม์ระดับล่างสายพันธุ์หนึ่งที่มีเวทมนตร์อันตราย มันสามารถระเบิดตัวเองในยามที่รู้ว่าตนเองนั้นกำลังจะตาย แรงระเบิดจะรุนแรงมากขึ้นตามพลังชีวิตที่เหลือและเลเวลที่มีของมัน น่าเสียดายที่สไลม์ชนิดนี้ยากต่อการเก็บเลเวลเพราะอาวุธที่น่ากลัวที่สุดของมันคือสกิลที่ใช้ได้เพียงหนเดียว
เจลนำพลังมันของมันมาใช้ ด้วยเลเวลของเขาในตอนนี้ด้วย ด้วยพลังชีวิตที่ยังเต็มเปี่ยมจากอัลติเมตรีจูวิเนทออรา การระเบิดของเขาจะมีอานุภาพไม่ใช่เท่าระเบิดมือเหมือนแซคคริไฟร์สไลม์ มันจะกินวงกว้างคลอบคลุมทุกอย่างจนสุดลูกหูลูกตา
ระเบิดที่เจลใช้ชีวิตแลกมามีพลังทำลายเท่ากับระเบิดไตรไนโตรโทลูอีนราวสิบล้านตัน หรือก็คือเทียบเท่ากับระเบิดนิวเคลียร์ มันกวาดเอาทุกสิ่งทุกอย่างในบริเวณนั้นไปหมด ปีศาจ ผืนดิน ภูเขา ทุกอย่างตกอยู่ในทะเลเพลิงในพริบตา
จอมมารบาดเจ็บสาหัสจากการระเบิด ปีกทั้งคู่ไม่สามารถใช้บินต่อได้แล้ว ร่างกายแหว่งครึ่งหายไปจนเหลือแค่ครึ่งบนที่ใช้พลังทั้งหมดปกป้องเอาไว้ พลังชีวิตยังคงลดลงอย่างต่อเนื่องแม้ว่าจะใช้เวทมนตร์ในการเร่งฟื้นฟูแล้วก็ตาม
ทั้งที่เฉียดตายและเสียกองทัพที่มีไพร่พลนับหมื่นนับแสนไปแต่จอมมารกลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด เขาแน่ใจว่าความเสียหายระดับนี้ทั้งเจลและสไลม์ทั้งสามก็คงพินาศไปด้วยพร้อมกัน
แต่เจลยังอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ยังคงลุกไหม้
...รอดได้ยังไงกัน…
สาเหตุที่เจลรอดมาได้ มาจากสกิลของสไลม์อีกตัวที่ถูกมองว่าเป็นสไลม์กระจอกในสายตาจอมมาร กาโบสไลม์ในเลเวลที่สูงพอจะมีสกิลหายากที่ชื่อว่ายืนหยัด สกิลนี้ทำให้เมื่อมีเหตุให้พลังชีวิตหมดลงจากกรณีใดก็ตาม ผู้ที่มียืดหยัดจะรอดชีวิตในสภาพที่มี HP เหลือ 1% โดยแลกกับ MP ทั้งหมด
ในช่วงจังหวะก่อนที่จะระเบิดตัว เจลเก็บสไลม์ทั้งหมดลงคลังเก็บมอนสเตอร์ และวินาทีที่ใช้สกิลสำเร็จไม่เพียงแค่รอดจากการระเบิดเท่านั้น เขายังเลเวลอัพจากที่ฆ่าปีศาจนับแสนตัว เขาและพวกที่ซ่อนตัวอยู่ในคลังมอนสเตอร์ไม่เพียงแค่ฟื้นฟูกลับมาสู่สภาพปกติแต่ยังแข็งแกร่งขึ้นจากการเลเวลอัพครั้งใหญ่ที่สุด
คลังเก็บมอนสเตอร์แต่ละเลเวลจะทำให้มอนสเตอร์ในคลังได้รับค่าประสบการณ์ 10% จากที่ควรจะได้ แต่เพราะเจลมีสกิลนี้ถึง Lv. 20 พวกมันทั้งหมดจึงได้ค่าประสบการณ์ถึงสองเท่าของที่เจลได้
จอมมารใช้พลังเวทจำนวนมากรักษาตัวเองจนหายกลับมาเหมือนเดิม แต่สถานการณ์นั้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาไม่เหลือกองทัพใด ๆ อีก และสไลม์ทั้งหมดที่เจลมีก็มีเลเวลสูงกว่าเดิมลิบลับ
เจลไม่ต้องกลัวว่าสไลม์ที่อ่อนแอกว่าฮีโรสไลม์ เซจสไลม์และเดมอนลอร์ดสไลม์จะถูกฆ่าอีกต่อไป เขาเรียกสไลม์ทั้งหมดออกมา
ไม่มีการสาดเวทมนตร์ใส่กันอย่างบ้าคลั่งเหมือนก่อนหน้านี้ ทุกตัวรุมเข้าใส่จอมมารด้วยพลังที่มี เจลเองก็ทำแบบนั้น เขาพุ่งเข้าใส่จอมมารด้วยการเหยียบสปริงสไลม์ เขาชก เตะ เข่า และอีกสารพัดการโจมตีเหมือนกับสมัยแรก ราวกับได้ย้อนกลับไปในวันแรกที่เขาได้เดินทางมาสู่โลกนี้
สุดท้ายจอมมารผู้แข็งแกร่งอย่างเบลมอสก็ล้มลง ดูเหมือนหมดเรี่ยวแรงมากกว่าบาดเจ็บ ความเสียหายร้ายแรงที่สุดอาจจะเป็นที่จิตใจ เบลมอสยอมรับว่าตนเองพ่ายแพ้ให้กับเด็กชาวมนุษย์และมอนสเตอร์ที่เขาไม่เคยชายตามองอย่างสไลม์
เจลที่อ่อนแรงพาตัวเองนั่งลง เขาไม่รู้ตัวเลยว่าการต่อสู้ครั้งนี้มันกินเวลาเนิ่นนานกว่าที่คิด ดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัว ความง่วงกำลังถาโถมเข้ามา
เจลสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เขาประหลาดใจที่ตนเองเผลอหลับต่อหน้าจอมมาร และยิ่งตกใจยิ่งกว่าคือเขามาอยู่ในสถานที่ที่ไม่ใช่ที่เดิม มันคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ในตอนนั้นสัญชาตญาณของเจล บอกว่าเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับเขาได้เกิดขึ้นซ้ำ… เขาได้ตายลงหลังจากโหมใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดล้มจอมมารเบลมอส
ที่แย่กว่านั้นคือ มันไม่ใช่จุดจบ เขาถูกส่งมาที่ต่างโลกอีกแล้ว!


## แต่งงานครั้งนี้จะแกร่งยิ่งกว่าเดิม ตอนที่ 1

ชื่อของฉันในโลกนี้คือเวสตา เวดดิงตัน
เป็นความจริงที่เจ็บปวด ฉันเคยเป็นสาวออฟฟิศที่อายุกำลังจะพ้นวัยแต่งงาน ชีวิตเดิมของฉันวนเวียนอยู่กับการทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงานอย่างหนักจนแทบไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอย่างคนอื่นเขา
ถามว่าฉันอยากพิสูจน์ตัวเองงั้นเหรอ ตอนแรกก็อาจจะใช่อยู่ แต่ใครจะไปรู้ว่ายิ่งพยายามพิสูจน์ตัวเองมันกลับเป็นการผลักไสคนอื่นออกไป ฉันไม่มีเพื่อนสนิท เพื่อนที่ทำงานก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรนอกเหนือจากเรื่องของงาน เพื่อนสมัยเรียนที่มีอยู่บ้างต่างมีครอบครัวแล้วห่างกันไป ครอบครัวที่เหลือก็มีเจ้าน้องชายที่ไม่ค่อยจะถูกกัน
ส่วนเรื่องกุ๊กกิ๊กให้กระชุ่มกระชวยหัวใจนี่ยิ่งตัดไปได้เลย คนเข้าสังคมไม่เป็นอย่างฉันเพื่อนยังไม่มีจะไปหาแฟนได้ที่ไหน
สรุปก็คือเป็นชีวิตที่จืดชืดอย่างสมบูรณ์แบบ เดิมทีฉันก็เคยคิดนะว่าของแบบนี้ไม่มีก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันเอาตัวรอดได้ อยู่คนเดียวก็ได้ จะไปหาภาระทางใจมาเพิ่มทำไมเล่า
แต่มันเป็นแค่ข้ออ้างนั่นแหละ ฉันกลัวการถูกปฏิเสธ เดิมทีก็ไม่ใช่คนหน้าตาดีเด่อะไรอยู่แล้วด้วย พอมาผสมกับนิสัยเก็บตัวเข้าไปอีก ฉันก็เลยไม่กล้าแม้แต่จะพยายาม
กว่าจะรู้ตัวมันก็ถึงวัยที่เกือบจะสายไปแล้ว ไม่สิ… มันสายไปแล้วต่างหาก
วันก่อน รถยนต์โดยสารสาธารณะที่ฉันนั่งอยู่ได้ประสบอุบัติเหตุไม่คาดฝัน ดูเหมือนว่าทุกอย่างในชีวิตน่าเบื่อของฉันกำลังจะจบลง นั่นคือสิ่งที่ฉันเชื่อ
แต่ไม่เป็นแบบนั้น ฉันตื่นขึ้นอีกครั้งในร่างครบสามสิบสอง ไม่มีร่องรอยอาการบาดเจ็บหลงเหลือ ราวกับอุบัติเหตุเมื่อวานเป็นแค่ความฝัน
บางทีฉันอาจจะนอนเจ็บหนักอยู่ที่โรงพยาบาล ทุกอย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้เป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน ฉันอยากจะบอกตัวเองแบบนั้น แต่บางอย่างบอกให้ฉันรู้ว่านี่คือความจริง ฉันยังไม่ตาย แถมยังไม่ได้อยู่บนโลกเดิมของตัวเองด้วย
เคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาก่อน ไอ้ที่เขานิยมอ่านกันในอินเทอร์เน็ตสินะ
เอาเถอะ จะเป็นยังไงก็ช่าง อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ไม่ต้องมาทุกข์ทรมานกับอาการบาดเจ็บหรือแม้แต่พิการ ที่สำคัญในโลกใหม่ที่มาอยู่นี่ถึงจะมีใบหน้าจืด ๆ ของตัวเองเหมือนเดิมแต่ฉันก็ได้ความสาวกลับคืนมาแล้ว
พ่อแม่ของฉันในโลกนี้ก็ดูท่าทางจะเป็นคนดี อย่างน้อยก็ดีกว่าพ่อแม่ในโลกเก่าที่เอาความรักที่ควรจะให้ลูกเท่า ๆ กันไปแบ่งให้กับเจ้าน้องบ้าของฉันเสียหมด ที่โลกนี้ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวชนชั้นกลางและทั้งสองก็ดูแลฉันเป็นอย่างดีเท่าที่กำลังของพวกท่านจะทำได้
ท่านพ่อของฉันเป็นพ่อค้า ไม่ร่ำรวยถึงกับมีเงินให้ล้างผลาญ แต่ก็พูดได้เต็มปากว่าต่อให้ฉันไม่ทำงานงก ๆ แบบชาติที่แล้วก็ไม่มีทางอดตายแน่
โลกนี้อาจจะดูย้อนยุคกว่าโลกที่ฉันจากมาหลายร้อยปี แต่มันก็ไม่ได้ลำบากในการใช้ชีวิต ที่นี่มีอารยธรรมเวทมนตร์ด้วย ตอนแรกที่ได้รู้ฉันตกใจมาก เคยคิดด้วยซ้ำว่าอยากจะขอท่านพ่อและท่านแม่ไปฝึกฝนเวทมนตร์กับเขาบ้าง แต่ก็ถูกหัวเราะใส่ด้วยความเอ็นดูซะงั้น
"ไม่ใช่ทุกคนนะลูกที่สามารถฝึกฝนเวทมนตร์ได้" ท่านแม่บอกกับฉันแบบนั้น
เป็นอันว่าแผนการเป็นสาวน้อยเวทมนตร์ของฉันเป็นหมันไปทันที
แต่นั่นไม่ใช่ฝันสูงสุดของฉันหรอก มันน่าอายที่จะยอมรับ แต่ความจริงคือฉันโหยหาความรักมาตลอด ตลอดทั้งชีวิตเดิมของฉัน ฉันต้องมองดูคนอื่นมีคู่ด้วยความอิจฉา อิจฉาคนอื่นที่ไม่ต้องพยายามอย่างหนักแต่ได้รับการยอมรับ อิจฉาคนอื่นที่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างมีสีสันไม่ถูกจำกัดจากความคาดหวังสูงๆ จากพ่อแม่ อิจฉาคนอื่นที่ไม่ต้องมานั่งกังวลกับบิลค่าใช้จ่ายที่ไม่ใช่แค่ของตัวเองแต่ยังต้องลามไปถึงน้องเวรที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เป็นภาระ
ฉันตอนนี้มีอิสระแล้ว กลับมาเป็นสาวอีกครั้ง เรื่องเงินทองก็ไม่ต้องกังวลเท่าชีวิตก่อน แถมน้องชายที่ไม่เคยสำนึกบุญคุณที่ฉันต้องลำบากเพื่อไม่ให้มันอดตายก็ไม่มีแล้วด้วย
อนาคตที่สดใสกำลังรอฉันอยู่ แค่คิดถึงฉันก็ตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะลอยออกมานอกอก
แล้ววันแห่งโชคชะตาก็มาถึง วันนั้นฉันได้พบกับเขาเมซ ซาร์แมนตัน
ตระกูลซาร์แมนตันเป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบเชื้อสายมาจากขุนนาง แม้ปัจจุบันจะไม่เหลืออำนาจมากเท่ากับในอดีตแต่เมซซึ่งเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลก็เป็นคนเดียวที่จะได้รับสมบัติทั้งหมด
ฉันไม่ได้สนใจสมบัติพัสถานอะไรของเขาเลย กิจการร้านเครื่องประดับของท่านพ่อก็กำลังไปได้สวย ถ้าจะมีสิ่งที่ฉันรู้สึกสนใจในตัวเมซ ก็คงเป็นคารมคมคายของเขา
ฮะๆ ใช่ซะที่ไหน ฉันโกหกน่ะ
วิธีการพูดจา วิธีการโปรยเสน่ห์ของเขาอาจจะเป็นอันดับหนึ่ง แต่ฉันหลงเสน่ห์ของเขาตั้งแต่เห็นใบหน้าเขาแล้วต่างหาก
เมซเป็นผู้ชายหน้าตาดีที่สุดเท่าที่ฉันรู้จัก แม้แต่ในโลกเก่าที่สามารถพึ่งฝีมือหมอในการทำให้สวยหล่อขึ้นได้ ฉันก็ยังไม่เคยเห็นใครที่งดงามแบบเขา วันที่เพื่อนของฉันแนะนำให้รู้จักกับเมซ ฉันตกตะลึงกับความงามของเขาจนเกือบลืมหายใจ
ใช่ มันเหมือนกับเวทมนตร์เลยทีเดียว บางทีเมซอาจจะมีเวทมนตร์ที่ทำให้ทุกคนหลงเสน่ห์ก็ได้ ก็ว่าไปนั่น…
เราเข้ากันได้อย่างรวดเร็ว หรืออย่างน้อยฉันก็เชื่อแบบนั้น เมซเป็นคนฉลาด อ่อนโยนและมีความรู้รอบตัวมากมาย เขาสามารถชวนทุกคนคุยได้ทุกเรื่องแถมยังเปลี่ยนเรื่องน่าเบื่อให้ฟังดูสนุกขึ้นได้ด้วย
เมซมองเห็นข้อดีของคนอื่นอยู่เสมอ เขามักจะชื่นชมชุดที่ฉันใส่ แถมยังมาพร้อมกับคำแนะนำดี ๆ ให้เสมอ
เราเริ่มนัดเจอกันบ่อยขึ้น วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เราเดินเตร็ดเตร่ไปด้วยกัน ฉันคลาดสายตาไปเพียงครู่เดียว เมซก็ไปหยุดอยู่ที่ร้านกระเป๋าสำหรับผู้หญิง ฉันแปลกใจที่ผู้ชายแบบเขาสนใจอะไรแบบนี้ด้วย
"ผมว่ากระเป๋าใบนี้สีเข้ากับชุดของคุณเลย" เมซว่าพร้อมกับหยิบกระเป๋าใบหนึ่งมาให้ฉันลองถือ ฉันส่องกระจกแล้วพบว่ามันเป็นอย่างที่เขาว่าจริง ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะรู้สึกตัวก่อนฉันเสียอีก
"น่ารักดีนะคะ" ฉันพยายามอย่างมากที่จะไม่ยิ้มจนเกินงาม แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่เหมือนกับเด็ก ๆ ของเขามันก็ไม่ง่ายเลย
"ถ้าคุณชอบก็ดีครับ" เมซหันไปพยักหน้าให้กับพนักงานขาย "ลงชื่อผมไว้"
"เดี๋ยวนะคะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก"
"ไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกจะเหมาะกับมันมากไปกว่าคุณแล้ว กรุณารับไว้เถอะครับ"
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเมซถึงได้มาสนใจคนแบบฉัน ผู้หญิงมากมายที่เข้าหาเขามีทั้งคนที่สวยหยาดเยิ้ม คนที่มีฐานะดีกว่าฉัน และมีชาติตระกูลสูงส่งกว่าก็มีไม่น้อย ฉันได้แต่คิดว่าบางทีนี่อาจจะเป็นเรื่องของพรหมลิขิต
ตอนนั้นฉันช่างอ่อนโลกเสียเหลือเกิน
แล้วงานหมั้นเล็ก ๆ ของเราก็เกิดขึ้น ตอนนั้นฉันแปลกใจที่เมซไม่มีญาติพี่น้องที่มาร่วมงานเลย แต่ก็ได้เพียงแค่มองโลกในแง่ดีว่าเขาเสียทั้งพ่อและแม่ไปแล้ว ครอบครัวฉันไม่ได้คิดว่ามันคือสัญญาณที่ไม่ดีที่บอกว่าแม้แต่ญาติพี่น้องก็ตัดเมซไปแล้ว
และในที่สุดวันแต่งงานของเราสองคนก็มาถึง วินาทีที่บาทหลวงกำลังทำพิธี บางสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
[เวสตา เวดดิงตัน Lv. 1]
[คลาส: เวดดิงวิช] [HP 20/20 MP 0/0]
[พลังกาย: 2 ปัญญา: 5 ว่องไว: 4 ทนทาน: 4 เสน่ห์: 4]
[สกิล: คำอวยพรแห่งงานสมรส, โอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่]
นี่คือครั้งแรกที่ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าโลกนี้ไม่ใช่แค่อีกชาติภพหนึ่ง แต่มันคือโลกที่เหมือนกับนิยายเกิดใหม่แบบที่เคยผ่านตามาบ้างในชาติที่แล้ว
สกิลคำอวยพรแห่งงานสมรส และโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ คือสิ่งที่ฉันแปลกใจที่สุดและก่อนที่จะได้อ่านคำอธิบายของมัน สกิลนี้ก็ทำงานขึ้นโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งใจ
[เงื่อนไขครบถ้วน คำอวยพรแห่งงานสมรสเริ่มทำงาน]
[กำลังทำการสร้างสกิลใหม่จากคู่สมรส]
...สร้างสกิลใหม่จากคู่สมรส… ฉันถามตัวเอง
[คุณได้รับสกิลผู้ทรงเสน่ห์]
[คุณได้รับสกิลเจรจาหว่านล้อม] [คุณได้รับสกิลนักขุดทอง]
ฉันใช้เวลาว่างหลังจากนั้นในการตรวจสอบสกิลที่ได้มา น่าประหลาดที่แม้โลกนี้จะมีเวทมนตร์และระบบค่าพลังต่าง ๆ แต่กลับไม่มีใครมองเห็นและรับรู้ถึงมันได้
คำอวยพรแห่งงานสมรส คือสกิลระดับยูนีคมีผู้ครอบครองคนเดียวในโลกคือฉันเอง เมื่อได้มาอ่านรายละเอียดมันก็เป็นอย่างที่ฉันเข้าใจตั้งแต่แรก สกิลนี้จะทำให้ฉันได้รับสกิลทุกอย่างจากคู่สมรส โดยมีข้อแม้ว่ามันจะทำงานเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ไม่ว่าฉันจะแต่งงานสักกี่ครั้งในชีวิตนี้ ฉันก็จะได้สกิลจากสามีคนแรกเท่านั้น เพราะแบบนั้น ฉันเลยได้สกิลของเมซมาทั้งหมดแล้ว
โอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ คือสกิลลับ ลับขนาดที่ว่ามันไม่มีคำอธิบายนอกเหนือจากว่าฉันจะเข้าใจพลังของมันหลังจากที่มันทำงานแล้วเท่านั้น มันสะกิดต่อมขี้สงสัยของฉันเข้าอย่างจัง แต่ในเมื่อคาดเดาไปก็ไม่ได้อะไรมากไปกว่านี้ ฉันจึงพักเรื่องของมันไว้ก่อน
ที่ฉันหนักใจคือสกิลทั้งหลายที่ได้มาจากเมซต่างหาก มันดูประหลาดมาก
ผู้ทรงเสน่ห์ คือสกิลที่ใช้เพิ่มเสน่ห์ตามชื่อ ในตอนแรกฉันเข้าใจว่ามันจะส่งผลถึงแค่ความรู้สึกต่อผู้ที่รู้จักฉัน ทำให้รู้สึกเอ็นดูและรักใคร่ยิ่งกว่าเดิม แต่มันไม่ใช่อะไรเรียบง่ายแบบนั้น ผู้ทรงเสน่ห์เป็นสกิลระดับสูงมันส่งผลไปถึงกายภาพด้วย ที่ชัดเจนที่สุดก็คือกระและฝ้าบนใบหน้าของฉันหายไปจนหมดในคืนเดียว
สกิลของเมซแตกต่างจากสกิลของฉันตรงที่มันมีเลเวลด้วย ต่อให้ฉันไม่ใช่คนที่เล่นเกมมามากมายก็เข้าใจสิ่งนี้ได้ทันที มันแปลว่าบางสกิลเองก็สามารถเติบโตได้ด้วยวิธีการบางอย่าง ฉันสงสัยว่าถ้าผู้ทรงเสน่ห์เพิ่มระดับขึ้นใบหน้าของฉันจะเปลี่ยนไปเลยหรือเปล่า มันฟังดูน่ากลัวและก็น่าตื่นเต้นไปด้วยพร้อมกัน
เจรจาหว่านล้อม สกิลนี้คงเป็นสาเหตุที่เมซพูดจาน่าฟังไปหมดทุกเรื่อง ไม่ว่าเขาจะอยากได้สิ่งใดเขาก็จะมีวิธีพูดให้คนคล้อยตามได้ ฉันเองก็อาจจะเคยโดนสกิลนี้ของเขาโดยไม่รู้ตัว ไม่สิ แม้แต่ตอนนี้ฉันก็อาจจะยังโดนผลของสกิลนี้อยู่เช่นกัน
สกิลที่ทำให้ฉันระแวงที่สุดคือ นักขุดทอง สกิลนี้มีผลคล้ายกับเจรจาหว่านล้อม แต่มันฟังดูแย่กว่า มันช่วยให้การหลอกลวงผลประโยชน์จากผู้อื่นมีโอกาสสำเร็จมากขึ้น ในตอนนั้นฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเมซถึงมีสกิลที่ดูน่ารังเกียจแบบนี้
ชีวิตคู่ของเราในช่วงแรกดูเป็นไปได้ดี เมซช่างเอาอกเอาใจทุกอย่าง ฉันรู้สึกได้ใช้ชีวิตราวกับเจ้าหญิง
แต่ข้อเสียของเมซก็ปรากฏให้เห็นหลังจากนั้นไม่นาน เขายังเลิกนิสัยเจ้าชู้ไม่ได้ ฉันเคยคิดว่าหลังจากแต่งงานแล้วนิสัยเก่าของเขาจะหายไป แต่มันเป็นไปไม่ได้
ในชีวิตก่อน ฉันเคยอ่านบทความในนิตยสารที่พูดถึงความเจ้าชู้ บทความบอกว่านิสัยเจ้าชู้เป็นนิสัยที่ไม่มีทางหายได้จนกว่าเจ้าตัวจะคิดแก้ไขด้วยตนเอง บางคนอาจจะเบื่อหน่ายกับชีวิตเสเพล บางคนอาจจะเปลี่ยนไปหลังจากเริ่มมีลูก แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรมันต้องมาจากความต้องการแก้ไขจากตนเองเท่านั้น
ไม่มีใครบังคับใครได้ โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้ ผู้หญิงที่หวังว่าจะใช้ความรักทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงได้เป็นแค่ความคิดที่อ่อนต่อโลกเท่านั้น
ฉันหวังว่าสกิลผู้ทรงเสน่ห์จะดึงเมซไว้ได้ มันได้ผลระดับหนึ่ง ด้วยเหตุผลที่ฉันก็ไม่เข้าใจ สกิลนี้ยกระดับเลเวลขึ้นทีละนิด มันทำให้ฉันดูสาวขึ้นสวยขึ้นในทุกวันอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ผลของมันยังไม่เพียงพอ มันแค่ทำให้เมซไม่ยอมปล่อยฉันไปแต่มันไม่ทำให้เขาหยุดยุ่งเกี่ยวกับหญิงอื่น
นิสัยเจ้าชู้ไม่ใช่ปัญหาเดียวของเมซ หลังจากแต่งงานกันมาร่วมหนึ่งปี ฉันก็พบความจริงอีกอย่างว่าเขาคือผีพนัน
ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ระแคะระคายเลย สมัยที่ยังคบหาดูใจกัน ฉันก็เคยได้ยินว่าเขามีงานอดิเรกคือการเล่นไพ่ ตอนนั้นฉันคิดว่าเขาคงเล่นเอาสนุกเฉย ๆ
มันก็คงเหมือนเรื่องเจ้าชู้นั่นแหละ ฉันอาจจะรู้อยู่แต่แรกแล้วว่าเขาเสพติดมัน แต่ก็นั่นแหละ มันคือความโง่ของฉันเอง ฉันหลงตัวเองและเชื่อว่าความรักของฉันจะเปลี่ยนเขาได้ โง่งมเป็นที่สุด
เมซมีหนี้พนันมากกว่าที่คิด ส่วนใหญ่เจ้าหนี้ก็เป็นญาติของเขาเอง และเพราะถูกทวงจนผิดใจกันขนาดที่สกิลของเขายังช่วยรักษาความสัมพันธ์ไม่ได้ หลังจากขายทรัพย์สินใช้หนี้จนแทบหมด ความสัมพันธ์กับญาติพี่น้องของเขาทุกคนก็จบสิ้นไปด้วย นั่นคือเหตุผลที่ฉันเองก็แทบไม่เคยได้รู้จักกับญาติของเขาเลย
สิ่งเดียวที่ประคองความสัมพันธ์ของฉันและเมซไว้คือสกิลที่ฉันได้มาจากเขา
เพราะสกิล เมซหลงรักฉันหัวปักหัวปำ อย่างน้อยพวกเราก็ไม่เคยทะเลาะกันรุนแรง ทุกครั้งเขาจะเป็นฝ่ายขอโทษและขอแก้ตัว แต่น่าเสียใจ เมซไม่เคยทำได้ เขาติดพนันและก็ยังมีปัญหาเรื่องผู้หญิงรุมเร้า หลายคนจากในนั้นคือผู้หญิงที่ยอมให้เขาปอกลอก
ฉันเองก็เกือบจะเป็นหนึ่งในนั้น มาคิดดูตอนนี้ สาเหตุแรกที่เขาแต่งงานกับผู้หญิงแบบฉัน อาจจะเป็นเพราะธุรกิจของท่านพ่อฉันก็ได้ แต่เขาคงไม่มีทางรู้ว่าเพราะสกิลของเขาเองที่ฉันได้มา มันทำให้เขารักฉันจนไม่กล้าแตะต้องธุรกิจของท่านพ่อ
สกิลของเมซอาจทำให้เขาน่าดึงดูดใจ แต่พฤติกรรมของเมซก็มีผลแรงกล้า คนที่ยอมคบเขาอย่างมิตร มีเพียงเพื่อนที่คบหากันมาตั้งแต่เยาว์วัยถึงสามคน และทั้งสามก็พยายามอย่างยิ่งที่จะดึงเมซกลับมาสู่ลู่ทางที่ถูกต้อง
บารอนเจย์ฟรีด หรือเฮนรี เจย์ฟรีด ในบรรดาเพื่อนของเมซ เฮนรีคือคนที่ดูมีอนาคตมากที่สุด แม้จะเป็นแค่เพียงขุนนางจากชายแดน มาจากตระกูลเล็ก ๆ ที่ถูกหลงลืม แต่ชาวบ้านต่างก็รู้ว่าตระกูลเจย์ฟรีดคือสาเหตุสำคัญที่ทำให้ประเทศยังไม่ถูกรุกราน
ทิโมธี แบ๊ครอฟ ฉันรู้จักกับทิโมธีหรือทิมก่อนที่จะรู้จักกับเมซ ตระกูลแบ๊ครอฟเป็นพ่อค้าอันดับต้น ๆ ของอาณาจักรเซียซาแลนด์ของเรา และยังมีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเวดดิงตันของฉันมาช้านาน
เมเบียส สไนเดอร์ นายธนาคารหนุ่มอนาคตไกล แต่ก็ดูเป็นคนธรรมดาที่สุดในกลุ่ม เบเบียสไม่ได้มีรูปงามและคารมคมคายอย่างเมซ ไม่ได้กล้าหาญชาญชัยแบบเฮนรี และไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้าเหมือนทิม แต่ไม่ว่าจะด้านไหนเขาก็ไม่เคยพ้นจากอันดับเกือบที่สุด
พวกเขาคือเพื่อนที่ดีของเมซและก็กลายมาเป็นเพื่อนที่ดีของฉันด้วยเช่นกัน ไม่ว่าเมซจะทำตัวน่าระอาแบบไหนทั้งสามก็ยังวนเวียนคอยช่วยเหลืออยู่เนือง ๆ
แต่มันก็มีทั้งเรื่องที่ช่วยได้และช่วยไม่ได้
วันหนึ่งฉันต้องตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจเนื่องจากได้ยินเสียงกรีดร้องของบรรดาสาวใช้ บ้านของฉันถูกบุกรุกโดยคนของทางการ ฉันและเมซถูกจับกุมตัวในระหว่างที่เจ้าหน้าที่ค้นข้าวของจนกระจุยกระจาย
"พวกคุณทั้งสองคนถูกจับในข้อหาขายความลับของชาติ"
"หาาา" ฉันคิดว่าหูคงเพี้ยนไปถึงถามอีกรอบ แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังยืนยันสิ่งเดิม
"มีแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือแจ้งมาว่า สามีของคุณติดต่อกับประเทศศัตรู"


## แต่งงานครั้งนี้จะแกร่งยิ่งกว่าเดิม ตอนที่ 2

เมซเนี่ยนะ คนอย่างเมซน่ะเหรอจะมีปัญญาสืบจนเอาความลับของชาติไปขาย ความลับของตัวเขาเอง เขายังไม่เคยปิดได้สำเร็จด้วยซ้ำ
ฉันเข้าใจได้แทบจะทันทีว่ามันคือการใส่ร้าย เมซมีศัตรูมากมายกว่าที่หลายคนคิด เขาหลอกลวงผู้หญิงเอาไว้เยอะ ในนั้นมีหลายคนที่เป็นบุตรีหรือแม้แต่ภรรยาของบรรดาคนใหญ่โต ฉันสังหรณ์มานานแล้วว่าเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นสักวัน เพียงแค่มันเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คาดไว้
ข้อหาร้ายแรงอย่างการขายชาติไม่ได้หยุดแค่คนที่ทำ แต่มันลามไปถึงฉันและท่านพ่อท่านแม่ของฉันด้วย
ทุกคนถูกจับกุมและสอบสวนอย่างไม่เป็นธรรม ไม่ได้มีหลักฐานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันพอที่จะใส่ความได้ เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับคดีเลยสักนิด มีใครบางคนแค้นเมซและหาทางระบายกับทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขา
เฮนรี ทิม และเมเบียสพยายามวิ่งเต้นอย่างเต็มที่ เฮนรีช่วยในการค้นหาหลักฐานมาคัดง้างกับพยานทั้งหลายที่ถูกจ้างมา ทรัพย์สินของครอบครัวฉันถูกอายัดระหว่างการดำเนินคดี ทิมจึงออกเงินก้อนโตเพื่อจ้างทนายที่เก่งที่สุดเท่าที่จะหาได้มาช่วยพวกเรา
เรื่องมันยุ่งขึ้นอีกชั้น เมื่อเมเบียสใช้วิธีการนอกรีตในการแก้ปัญหา เขาพยายามใช้เงินซื้อตัวพยาน หรือแม้แต่การสร้างหลักฐานปลอมขึ้นมาช่วยเมซ
เขาพลาดตรงที่มันถูกเฮนรีจับได้ และกลายเป็นเรื่องทะเลาะกันใหญ่โต
เฮนรีแน่ใจว่าเมซไม่ได้ทำเรื่องที่เขาถูกกล่าวหา แต่เขาไม่พอใจกับวิธีสกปรกของเมเบียส
ฉันยอมรับว่าวิธีของเมเบียสมันไม่ใสสะอาด แต่ในเมื่อเมซและครอบครัวฉันก็ไม่ได้รับความยุติธรรมแบบที่ควรได้ มันก็ควรจะใช้ทุกวิธีเพื่อเอาตัวรอดไม่ใช่เหรอ
เฮนรีทำเรื่องที่ถูกต้องแล้ว การหวังพึ่งพยานเท็จและหลักฐานปลอมรังแต่จะทำให้เรื่องยิ่งแย่ลง แต่ฉันในตอนนั้นกลับโกรธโทษเฮนรี หากเขาไม่ถือทิฐิจนเกินไปเมซกับครอบครัวของฉันก็อาจจะรอดไปแล้วก็ได้
ขณะที่เฮนรีกับเมเบียสเริ่มถอดใจ ทิมนั้นยังไม่สิ้นหวัง ทนายที่เขาจ้างมาถูกข่มขู่จนต้องถอนตัวไป แต่เขาก็ยังจ้างคนใหม่ที่เก่งน้อยกว่าแต่กล้ามากกว่ามาให้แทน
ขนาดทนายยังโดนกดดันมีหรือที่ทิมจะรอด เขาเองก็ถูกขู่ฆ่านับครั้งไม่ถ้วน มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาถูกลากตัวไปกระทืบจนยับเยิน แต่ทิมก็ยังเหมือนเดิมเขายังยืนกรานว่าเชื่อในตัวเมซและเชื่อว่ายังมีโอกาสชนะคดีนี้
ฉันรู้สึกผิดต่อเขา ทุกครั้งที่ทิมมาเยี่ยมฉันในคุก เขามักจะมาพร้อมกับบาดแผลใหม่ ๆ เสมอ ฉันประหลาดใจที่เขาไม่ยอมแพ้ขนาดนี้ ฉันเคยคิดว่าถ้าอยู่ในสถานะแบบเดียวกัน ถ้าฉันมีเพื่อนอย่างเมซ ฉันคงยอมแพ้แบบเฮนรีและเมเบียสไปแล้ว
วันประหารถูกกำหนดขึ้นในอีกหลายสัปดาห์ต่อมา แม้จะทำใจไว้แล้วแต่ก็ต้องยอมรับว่าฉันหวาดกลัวมาก ฉันร้องไห้ทุกวัน เฝ้าถามซ้ำ ๆ ว่าทำอะไรผิด โกรธเกลียดทุกคนที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้
พยานที่ถูกจ้างมา ผู้พิพากษาที่รับเงินใต้โต๊ะ บรรดาญาติพี่น้องของคนที่คิดจะแก้แค้นเมซ ตัวเมซเอง เพื่อนของเขาที่ดีแต่พูดแต่ไม่สามารถทำอะไรได้สักอย่าง คนใกล้จะตายแบบฉันพาลโทษทุกอย่างยกเว้นตัวฉันเอง
ใช่ ฉันเองนี่แหละที่สมควรโดนตำหนิที่สุด ฉันรู้ว่าเมซเป็นคนแบบไหน เขาจะหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ไม่รู้จบ ต่อให้ฉันรอดจากเรื่องนี้ไปได้ ฉันและเมซก็คงไม่เข็ดหลาบ แล้วสุดท้ายมันก็ต้องจบลงอย่างเลวร้ายไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง
ในวันสุดท้ายที่อนุญาตให้เข้าเยี่ยม ฉันยังคงไม่ได้พบท่านพ่อท่านแม่เพื่อกราบขออภัยที่ลูกเลว ๆ คนนี้ทำให้พวกท่านต้องมาเดือดร้อนไปด้วย เฮนรี เมเบียส และทิมกลายเป็นสามคนสุดท้ายที่ฉันได้เจอก่อนที่จะถูกประหาร
เฮนรีไม่ได้พูดอะไรมาก เขาขอโทษที่ไม่ยอมโอนอ่อนกับแผนการของเมเบียส และขอโทษเรื่องที่เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้มากอย่างที่ตนหวังไว้
ฉันไม่ยกโทษให้เขา ตอนนั้นฉันรั้นและพาลจนเกินไป เฮนรีจากไปพร้อมกับขอโทษอีกครั้ง
เมเบียสที่มักจะทำหน้าเป็นอยู่เสมอ ไม่ได้ยิ้มเหมือนทุกครั้ง ฉันยอมรับว่าโกรธเขาน้อยกว่าที่โกรธเฮนรี อย่างน้อยเขาก็พยายามในวิธีที่เขาถนัด แม้ว่าสุดท้ายมันจะโดนเฮนรีหยุดเอาไว้ได้
"ถ้ามีอะไรที่ฉันทำให้ได้อีกก็บอกมาได้เลยนะ"
"ไม่มีหรอก เว้นเสียแต่ว่านายจะช่วยให้ทุกคน ไม่สิ เมซ น่ะช่างเถอะ ทำให้ครอบครัวของฉันรอดไปได้"
ฉันพูดไปแบบนั้นแหละ คดีมันถึงที่สุดแล้ว ต่อให้ได้หลักฐานอะไรมาเพิ่มในตอนนี้ก็ใช่ว่าพวกเขาจะยอมรื้อคดีกลับมาพิจารณาใหม่
ทิมคือคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขานิ่งอยู่นานจนฉันสงสัยว่าฉันหรือเขากันแน่ที่กำลังจะโดนประหาร
"เธอรู้ใช่ไหมว่าตระกูลของเรารู้จักกันมานานแล้ว"
...จะมารื้อฟื้นอะไรกันตอนนี้… นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด
แล้วทิมก็พูดสิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจ ทิมสารภาพว่าฉันคือรักแรกของเขา
มันผิดกาลเทศะเหลือเกิน กับคนที่กำลังจะตายอยู่รอมร่อ แถมคน ๆ นั้นยังอยู่ในฐานะภรรยาของเพื่อนสนิท
พวกเราสองคนรู้จักกันมานานแล้ว แต่พวกเราไม่เคยได้พูดคุยอะไรกันมาก ฉันจึงไม่รู้ตัวเลยว่าเขาสนใจฉันอยู่ ทิมบอกว่าเขาประทับใจวิธีการคิด วิธีการมองโลกของฉันที่เขาไม่เคยเห็นจากผู้หญิงคนใดมาก่อน ก็แน่ล่ะฉันจะเหมือนคนอื่นได้ยังไงก็ฉันไม่ใช่คนของโลกนี้แต่ดั้งเดิม
ฉันควรจะโกรธทิมที่มารู้สึกอะไรแบบนั้นกับภรรยาคนอื่น แต่ก็ไม่ ถ้าจะมีอย่างเดียวที่ฉันโกรธก็คงเป็นที่เขาเพิ่งมาบอกอะไรเอาป่านนี้ มันสายไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ทิมสารภาพต่อ ตั้งแต่เขารู้ว่าฉันเริ่มคบหากับเมซ เขาก็ตัดสินใจจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้ มันจะเป็นความลับที่เขาเก็บไว้และนำมันฝังไปกับร่างของเขาในวันสุดท้ายของชีวิต แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันและครอบครัวมันทำให้เขารู้ตัวว่าไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการจากลาทั้งที่ยังมีสิ่งค้างคาในใจ
"ขี้โกง" ฉันพึมพำ "เล่นพูดเรื่องที่อยากพูดอยู่คนเดียว"
ทิมยิ้มเจื่อน ๆ
ฉันเคยคิดว่าถ้าคนเราระลึกชาติได้ ความทรงจำที่น่ากลัวที่สุดก็คงเป็นความทรงจำก่อนที่เราจะจบชีวิตลง มันเป็นโชคดีเหลือเกินที่ฉันไม่มีความทรงจำเหล่านั้นเลย เรื่องสุดท้ายที่ฉันจำได้คือรอยยิ้มทั้งน้ำตาของทิม ฉันนอนหลับไปอย่างสงบโดยไม่เหลือความทรงจำน่ากลัวที่จะเกิดขึ้นในวันต่อมา
ฉ ันรู้ว่าตนถูกประหาร พร้อมกับเมซและครอบครัว นั่นคือเรื่องที่ฉันรู้จากความรู้สึกไม่ใช่ความทรงจำ
[สกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ทำงาน]
[กำลังทำการย้อนเวลากลับไปในวัยสิบหกปี]
"สกิลทำงาน? สิบหกปี? นั่นมันก่อนที่จะฉันจะได้เจอเมซใช่ไหมเนี่ย"
ฉันแน่ใจว่าตื่นขึ้นมาในวันเดียวกับที่ถูกส่งมาเกิดใหม่ ถูกส่งกลับมาอยู่ในอายุสิบหกอีกครั้ง
นี่ฉันหนีรอดจากความตายมาได้แล้วเหรอนี่
ก่อนที่จะใช้เวลากับความยินดีที่ได้กลับมามีชีวิต เป็นอิสระจากเมซ หรือได้ท่านพ่อท่านแม่กลับมา ฉันมีเรื่องข้องใจที่อดทนรอต่อไปไม่ได้และต้องตรวจสอบให้สิ้นสงสัยก่อน
"หรือว่านี่คือผลของสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่" ฉันพึมพำขณะที่ตรวจสอบสกิล
[เวสตา เวดดิงตัน Lv. 10]
[คลาส: เวดดิงวิช] [HP 44/44 MP 5/5]
[พลังกาย: 8 ปัญญา: 25 ว่องไว: 8 ทนทาน: 12 เสน่ห์: 59]
[สกิล: คำอวยพรแห่งงานสมรส, โอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่, ผู้ทรงเสน่ห์ Lv. 29, เจรจาหว่านล้อม Lv. 12, นักขุดทอง Lv. 1]
มันมีเรื่องน่าตกใจอยู่สองสามเรื่อง เรื่องแรกคือเลเวลและค่าต่าง ๆ ของฉันเพิ่มขึ้นกว่าเดิม ฉันไม่ได้ทำเรื่องที่เรียกว่าเก็บเลเวลอะไรเลยสักนิด ไม่ได้ไปฆ่าสัตว์ประหลาดหรือรบราฆ่าฟันกับใครแล้วมันเพิ่มขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย
ฉันเดาว่ามันอาจจะขึ้นมาในระหว่างการใช้ชีวิตก็ได้ แต่เดี๋ยวก่อนสิ มันไม่สมเหตุสมผลนี่นา ฉันจำได้ว่าตอนที่เห็นค่าพลังของตัวเองครั้งแรกมันคือตอนที่ฉันอยู่ในพิธีแต่งงานกับเมซ และตอนนั้นฉันมีแค่เลเวลหนึ่งเท่านั้น
คำตอบอยู่ในส่วนของสกิล ผู้ทรงเสน่ห์ เจรจาหว่านล้อม และนักขุดทองไม่ใช่สิ่งที่ฉันมีอยู่ตั้งแต่แรก นี่คือหลักฐานว่าฉันไม่ได้แค่กลับมาในจุดเริ่มต้นแต่ยังนำเอาบางอย่างติดตัวมาด้วย
ชีวิตใหม่แตกต่างจากเดิม อาจจะเพราะฉันแข็งแรงขึ้นกว่าเดิม บวกกับความยินดีที่เหมือนกับได้ตื่นจากฝันร้ายอย่างยาวนาน มันทำให้ฉันมีเรี่ยวแรงจนเหมือนจะทำสิ่งใดก็ได้
ในชีวิตแรกสุดฉันทำงานราวกับเป็นทาสของบริษัท มันทำให้ชีวิตที่สองของฉัน ฉันเลิกสนใจพัฒนาตัวเอง แต่ฉันสำนึกแล้วว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดพลาด ฉันขอท่านพ่อท่านแม่เข้าเรียน แม้ว่าพวกท่านจะมองว่าผู้หญิงไม่จำเป็นต้องเรียนสูงนักแต่ท่านก็ตามใจฉัน
ฉันเลือกเรียนด้านกฎหมาย สาเหตุเพราะอะไรคงไม่ต้องบอก มันคือเหตุผลจากที่ฉันและครอบครัวเคยถูกปรักปรำจนต้องตายอย่างน่าอนาถ ฉันเลยคิดว่าอย่างนี้คราวนี้ฉันต้องเรียนรู้ในการเอาตัวรอดไว้บ้าง
มีเรื่องสำคัญอีกอย่างที่ฉันเกือบจะลืมไปแล้ว ด้วยค่าพลังของเสน่ห์หรือผลจากสกิลผู้ทรงเสน่ห์ ฉันเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้ริ้วรอยจนน่าตกใจ ดวงตาโตขึ้นและเหมือนกับว่าตำแหน่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย ริมผีปากเล็กลงแต่ก็ได้รูปมากขึ้น หากมองแยกเป็นส่วนมันเป็นแค่ความเปลี่ยนแปลงในระดับที่ถ้าไม่สังเกตก็จะมองไม่เห็นชัด แต่เมื่อมันเกิดขึ้นพร้อมกัน มันก็ไม่ใช่ใบหน้าเดิมอีกต่อไป
แน่นอนว่ารูปร่างของฉันก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ฉันสูงขึ้นเล็กน้อย ส่วนโค้งส่วนเว้าที่เดิมที่ท่านแม่ให้มาน้อยจนน่าน้อยใจก็กลับโดดเด่นจนสะดุดตา พูดชมตัวเองก็กระดากปาก แต่นี่เป็นสิ่งที่ผู้คนพูดกัน ฉันเคยถูกมองเป็นแค่ผู้หญิงจืด ๆ ที่ถึงจะไม่ขี้เหร่แต่ก็ยังไกลจากความสวย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว
"เฮ้ย นั่น… เห็นหรือเปล่า" ชายคนหนึ่งชี้มาทางฉันขณะที่กำลังรถม้าของฉันกำลังผ่านหน้าเขาไป
"อย่าไปชี้เขาสิวะ"
"ลูกบ้านไหนเนี่ย"
"เวดดิงตันไง ไม่รู้จักได้ยังไงวะ"
เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด ไม่เคยมีใครมองฉันแบบนี้มาก่อนเลย
ในชีวิตแรกของฉัน ฉันเคยคิดอยากเก็บเงินไปทำศัลยกรรม ไม่ใช่ว่าอยากสวยขึ้นให้คนมาหลงใหลหรอกนะ ฉันแค่อยากรักตัวเองให้มากขึ้นและอยากมีความมั่นใจให้มากขึ้นด้วย
แต่สุดท้ายฉันก็ตัดใจ บอกตามตรงว่าฉันกลัวเจ็บและกลัวว่าถ้าทำออกมาแล้วไม่ดีจะต้องมานั่งเสียใจทีหลัง
ดังนัั้นการที่สามารถสวยขึ้นได้ด้วยสกิลหรือค่าเสน่ห์เนี่ย จึงเป็นสิ่งที่ฉันดีใจเป็นที่สุด
หลังเข้าเรียนที่โรงเรียนกฏหมาย ฉันไม่ได้สนิทกับเพื่อนกลุ่มเดียวกับชาติก่อน มันกลายเป็นสาเหตุที่ฉันไม่ได้เจอเมซในแบบที่เคยเจอด้วย
ฉันพบเมซอีกครั้งในวัยยี่สิบสองปี เป็นช่วงเวลาที่ฉันควรจะตายไปแล้วในชาติก่อน สิ่งที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงคือฉันไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลยแม้แต่นิด ไม่มีความโกรธ เกลียด สมเพชหรือความรู้สึกด้านดีเหลืออยู่ เป็นความรู้สึกเหมือนการได้พบเพื่อนสมัยเด็กที่เคยสนิทแต่พอมาเจอกันอีกครั้งมันก็ไม่ได้ต่อกันติดเหมือนเดิม
เป็นเรื่องที่ดีสำหรับฉัน หากยังโกรธอยู่บางทีมันอาจจะเพราะฉันยังมีเยื่อใยก็ได้
ข้อดีของการได้เจอเมซ มันคือทำให้ฉันได้คุยกับทิมอีกครั้ง แล้วคราวนี้ฉันไม่รอให้เขาเป็นฝ่ายเริ่ม
อาจจะน่าอายนิดหน่อย แต่ฉันที่แหละเป็นฝ่ายจีบเขา
ทำไมถึงเป็นทิมเหรอ ทำไมถึงเป็นทิมไม่ได้ล่ะ ในชาติก่อนเขาคือคนสุดท้ายที่อยู่กับฉันจนวินาทีสุดท้าย และเขาก็รักฉันมานานแล้วด้วย ทิมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ
ถึงจะไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ตาม แต่เขารวยมาก มากชนิดที่ต้องลากเสียงยาว ๆ เลย
ฉันอาจจะไม่ได้รู้สึกกับทิมเท่ากับที่เคยรู้สึกกับเมซ แต่ฉันก็มั่นใจว่าครั้งนี้ฉันเลือกได้ถูกต้อง ทิโมธี แบ๊ครอฟไม่ใช่คนที่จะทำให้ฉันเสียใจ
ปัญหาคือมีแค่ทิมที่คิดแบบนั้น แม่ของทิมไม่เคยชอบฉันเลย
ท่านแม่ของทิมอยากให้เขาตบแต่งกับลูกขุนนางหรือไม่ก็ตระกูลที่ร่ำรวยกว่าฉัน ในสายตาของหล่อนฉันเป็นแค่ผู้หญิงสวยและอวดดี
"ผู้หญิงเรียนกฎหมายเนี่ยนะ" เป็นประโยคแรก ๆ ที่หล่อนพูดและฉันยังจำได้ถึงบัดนี้
...ช่างปะไร ฉันจะแต่งงานกับลูกของคุณ ฉันไม่ได้แต่งกับคุณเสียหน่อย อยากเกลียดฉันก็ช่าง…
โชคดีที่ท่านพ่อของทิมเอ็นดูฉันมาก อย่างที่เคยเกริ่นเอาไว้ ตระกูลของฉันและตระกูลของทิมมีสัมพันธ์อันดีมาหลายรุ่น ท่านพ่อของทิมและท่านพ่อของฉันก็สนิทสนมกันในระดับหนึ่ง แม้ท่านแม่ของเขาจะพยายามขวางแต่เขาก็ไม่สามารถห้ามเราได้
ในที่สุดพวกเราก็ได้แต่งงานกันสมใจ
ฉันเกือบจะลืมไปแล้ว แต่เสียงที่มีแค่ฉันที่ได้ยินก็ดังขึ้น
[เงื่อนไขครบถ้วน คำอวยพรแห่งงานสมรสเริ่มทำงาน]
[กำลังทำการสร้างสกิลใหม่จากคู่สมรส]
[คุณได้รับสกิลคลังพกพา]
[คุณได้รับสกิลวิเคราะห์ไอเท็ม]
[คุณได้รับสกิลค้าขาย] (ดูรายละเอียดเพิ่ม)
อันที่จริงสกิลของทิมนั้นมีมากกว่านี้มาก แต่ส่วนใหญ่มันเป็นสกิลย่อยที่ถูกรวมไว้ในสกิลค้าขาย เช่นสกิลเศรษฐศาสตร์ สกิลการเงิน หรือสกิลการทำบัญชี ซึ่งหลาย ๆ สกิลเป็นสิ่งที่ฉันรู้มาจากความรู้ในชาติก่อน แต่การที่มีสกิลก็ช่วยให้ฉันเข้าใจเกี่ยวกับการค้าขายในโลกนี้มากขึ้น
สกิลวิเคราะห์ไอเท็ม เป็นหนึ่งในทักษะที่ทิมใช้อยู่ตลอด ทิมมีความรู้เกี่ยวกับข้าวของมากมายในโลกนี้ ทั้งของโบราณ งานศิลปะ สิ่งประดิษฐ์ เขาอาจจะไม่ลงลึกด้านใดด้านหนึ่งแต่เขาก็มีความรู้อยู่มาก ส่วนหนึ่งอาจจะมาจากสกิลวิเคราะห์ไอเท็มที่เขาใช้โดยไม่รู้ตัว
มันทำให้ฉันนึกขึ้นได้อีกเรื่อง ที่เมซมีความรู้รอบตัวเยอะบางทีอาจจะเกี่ยวกับทิมก็ได้ ไม่ว่าจะเจออะไรทิมก็ติดนิสัยชอบเล่าเกี่ยวกับสิ่งนั้น เมซคงจะซึมซับความรู้มาจากทิมนี่เอง
สกิลสุดท้ายเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับเวทมนตร์ที่สุดที่ฉันเคยพบ มันคือคลังเก็บของแบบพกพานั่นเอง สกิลนี้เป็นสกิลระดับแรร์ที่น้อยคนนักจะครอบครอง น่าเสียดายที่ทิมไม่เคยรู้ตัวหรือพยายามฝึกใช้มันมาก่อน
ฉันแน่ใจว่าสักวันมันจะมีประโยชน์ ไม่เพียงแค่แสดงให้ทิมเห็นฉันยังพยายามสอนให้เขาสามารถใช้มันได้ด้วย ซึ่งกว่าเขาจะทำได้มันก็เป็นเวลาอีกหลายเดือนต่อมา
ทิมไม่ได้บอกเรื่องสกิลนี้กับใครเลยแม้แต่ท่านแม่ของเขา โลกนี้คนที่มีสกิลมีอยู่มากมาย แต่เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่พวกเขามองไม่เห็นนี่แหละ จึงไม่ใช่ทุกคนที่ใช้มันเป็น คนส่วนใหญ่ในโลกนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสกิลที่พวกเขามีคืออะไรบ้าง
ทิมเป็นทั้งหุ้นส่วนรายใหญ่และประธานของบริษัท เขาไม่ได้มีหน้าที่อะไรที่จะต้องมาเกี่ยวข้องกับการขนส่งสินค้า แต่เมื่อทิมเข้าใจความลับของสกิลตนเองเขาก็เริ่มเปลี่ยนความคิด
คลังพกพามีข้อดีมากมายหลายอย่าง ข้อแรกมันไม่มีขีดจำกัดในด้านความจุ หรืออย่างน้อยที่สุดฉันและทิมก็ยังไม่เคยไปถึงจุดที่เป็นขีดจำกัดนั้น อะไรก็ตามที่มนุษย์สามารถเคลื่อนย้ายได้ มันก็สามารถถูกเก็บลงในคลังพกพาได้ทั้งนั้น
ข้อสองคือเรื่องน้ำหนัก การขนส่งสินค้าไม่ใช่ต้องคำนึงถึงขนาดเท่านั้น น้ำหนักเองก็เป็นสิ่งที่สำคัญ แต่เรื่องเหล่านี้หมดไปทันทีด้วยสกิลนี้
ข้อสุดท้ายและเป็นสิ่งที่สำคัญที่ฉันเองก็เพิ่งค้นพบ คลังพกพานั้นสามารถคงสภาพของทุกอย่างไว้ได้อย่างสมบูรณ์ อาหารที่นำไปเก็บลงคลัง แม้ว่าจะผ่านไปนานขนาดไหนจะยังคงความอุ่นและความสดเหมือนครั้งสุดท้ายที่มันถูกเก็บลงไป หากจะบอกว่าเวลาในคลังนั้นถูกหยุดลงก็คงจะไม่ผิดนัก


## แต่งงานครั้งนี้จะแกร่งยิ่งกว่าเดิม ตอนที่ 3

มันทำให้ทิมเกิดไอเดียอะไรใหม่ ๆ ขึ้นมามากมาย เขาสามารถขนส่งผลไม้ข้ามจากอีกทวีปอย่างไม่จำกัดและยังคงความสดใหม่เหมือนเพิ่งถูกเก็บมาจากสวน เขาสามารถขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ที่เดิมทีต้องขนข้ามทวีปผ่านทางทะเลโดยใช้แค่ตนเองกับม้าดี ๆ สักตัวเท่านั้น
กิจการของบริษัทแบ๊ครอฟที่ใหญ่โตอยู่แล้วเติบโตขึ้นมากอีกในระยะเวลาสั้น ๆ ฉันหลงคิดไปว่าเรื่องนี้จะทำให้อคติของแม่สามีที่มีต่อฉันลดลงบ้าง แต่มันตรงกันข้าม
"อวดดี เธอรู้ตัวไหมว่าเธอไปสอนอะไรให้ลูกฉัน"
"คะ?"
"รู้ไหมว่ามันทำให้เขาต้องไปทำหน้าที่ที่เขาไม่เคยต้องทำ"
ฉันรู้ว่าท่านแม่ของทิมไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับการทำธุรกิจนัก ฉันจึงพยายามอธิบายทุกอย่างให้ง่ายที่สุด ฉันบอกท่านว่าด้วยคลังพกพาของทิมมันทำให้เรามีโอกาสใหม่ ๆ ที่ไม่เคยมีมาก่อน ชนิดสินค้าของเรามีมากขึ้น ตลาดของเราใหญ่ขึ้น ลูกค้ามากขึ้น และเงินหมุนเวียนในระบบก็เพิ่มขึ้นจากไม่กี่เดือนก่อนอย่างมหาศาล
"สู่รู้" เธอกระแทกเสียงใส่ฉัน "แล้วมันเรื่องอะไรที่จะต้องให้ลูกชายของฉันมาทำงานหนักด้วย เขาควรจะอยู่ที่นี่กับฉันกับครอบครัว ไม่ใช่ออกไปตะลอน ๆ อยู่ต่างแดนแบบนี้"
เรื่องที่เธอพูดมาไม่ได้ไร้ประเด็นทั้งหมด ฉันเองก็ไม่ได้หวังพึ่งพาสกิลคลังพกพาของทิมไปตลอด ทิมเข้าใจเจตนานี้เช่นกัน เขาต้องการใช้มันเพื่อกระตุ้นตลาดเท่านั้น ในอนาคตพวกเราจะต้องหาวิธีการในการขนส่งที่ดีกว่าเพื่อไม่ให้ทุกอย่างถูกฝากไว้กับคนที่มีสกิลสองคนคือฉันและเขา
แต่ท่านแม่ของทิมไม่ได้เข้าใจเรื่องนั้น เธอยังคงโทษฉันว่าเป็นสาเหตุทำให้ลูกชายสุดที่รักต้องห่างไป
ครั้งล่าสุดที่ทิมกลับมา ฉันจึงตัดสินใจคุยกับเขาเรื่องนี้อีกครั้ง
"ว่าไงนะ คุณอยากให้ผม เลิกเดินทางเหรอ"
"ใช่แล้ว ท่านแม่พูดถูกนะ คุณเป็นผู้บริหาร มันไม่ใช่งานที่ต้องทำเอง"
ทิมขมวดคิ้ว "แต่มันเป็นความคิดของเธอเองนะ แล้วมันก็กำลังไปได้สวยด้วย เหล้าที่ทำผลเลิฟเบอร์รีและผลเลิฟเบอร์รีสดของบริษัทเรากำลังได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศโดเมล และเราก็กำลังเจรจาเปิดเส้นทางการขนส่งเพิ่มด้วย"
"ฉันรู้… แต่ท่านแม่ของคุณไม่พอใจ ฉันไม่อยากถูกท่านเกลียดมากไปกว่านี้"
ทิมหัวเราะและส่ายหัวดิก "คุณคิดมากไป ท่านแค่กังวลมากไปหน่อยเลยอาจจะบ่นเยอะไป แต่ท่านไม่ได้เกลียดคุณหรอก"
ฉันเคยคิดจะเก็บเอาไว้ แต่วันนั้นฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันตัดสินใจเล่าเรื่องที่ทิมไม่รู้
ท่านแม่คอยกลั่นแกล้งฉันตลอด บางครั้งก็เป็นแค่คำพูดจิกกัด บางครั้งก็เป็นการให้ท้ายคนรับใช้ให้ปฏิบัติกับฉันอย่างไม่ให้เกียรติ มีหลายเหตุการณ์ที่ท่านแม่ทำให้ฉันเจ็บช้ำน้ำใจแต่ฉันก็เลือกที่จะอดทน
ทิมไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ฉันรู้ว่าเขาไม่ค่อยพอใจนักที่ฉันตำหนิท่านแม่ของเขา ถึงจะรักฉันมากแค่ไหนเขาก็ไม่เอาความรักนั้นมาเปรียบกับความรักของท่านแม่
ในแง่หนึ่ง ฉันรู้สึกประทับใจ เขาคือคนดีอย่างที่ฉันเชื่อ แต่อีกด้านฉันก็รู้สึกสิ้นหวัง มันเหมือนกับว่าคนที่ควรจะเข้าใจฉันที่สุด ไม่แม้แต่จะรับฟังความจริงเลย
เราทะเลาะกันเบา ๆ และจบด้วยการที่ต่างคนต่างซุกปัญหาที่ว่าไว้ใต้พรม ปัญหากับท่านไม่ได้หายไปไหน ในวันที่เขาออกเดินทางอีกครั้ง สงครามภายในบ้านระหว่างแม่สามีและลูกสะใภ้จะเริ่มขึ้นอีก
ฉันไม่ได้เฉลียวใจเลยว่านั่นคือครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกับทิม
ทิมออกเดินทางและกลับถึงบ้านอีกครั้งเพียงแค่ร่างของเขา ทิโมธี แบ๊ครอฟได้จากไปแล้ว
ฉันหมดสติไปทั้งวัน ตื่นมาก็ยังเข้าใจว่าเป็นความฝัน ฉันใช้เวลาอยู่นานกว่าจะยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้น ทิมเสียชีวิตจากการถูกดักปล้น
เขามีผู้คุ้มกันมากมาย หลายคนในนั้นเคยเป็นทหารฝีมือดี เรื่องแบบนี้จึงไม่ควรเกิดขึ้นได้เลย
ฉันมารู้ภายหลังว่ากลุ่มโจรที่โจมตีทิมไม่ใช่โจรทั่วไปแต่เป็นโจรเรียกค่าไถ่ที่มีชื่อพอสมควร ทิมโด่งดังมากขึ้นจากที่เขาบุกเบิกตลาดใหม่ในอาณาจักรอื่น เขาดูน่าสนใจในสายตาของโจรกลุ่มนี้ พวกมันคงคิดจับตัวเขาเรียกเงินค่าไถ่ก้อนโต
ทิมควรจะยอม แต่เขากลับเสี่ยงสู้ และผลลัพธ์ของมันคือชีวิตของเขา
ฝันร้ายของฉันมันเพิ่งเริ่มขึ้นหลังการจากไปอย่างกะทันหัน
ท่านแม่โทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของฝัน มันไม่ใช่แค่การเหน็บแนบหรือพูดจาจิกกัดให้เจ็บใจ แต่มันรุนแรงขึ้นจนเป็นการลงไม้ลงมือ
ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกอย่างไรจึงไม่ตอบโต้หรือแม้แต่พยายามเดินหนี บางทีฉันเองก็คงอยากลงโทษตัวเองเช่นกัน
แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น หลังจากนั้นไม่นานฉันก็เริ่มล้มป่วยและป่วยหนักแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้แต่ในชาติที่แล้วหรือชาติแรกสุด
[คุณได้รับสกิลต้านพิษ]
[คุณได้รับสกิลต้านอัมพาต]
[คุณได้รับสกิลต้านความเจ็บปวด]
...อะไรกัน ทำไมถึงได้สกิลต้านพิษมาล่ะ…
...หรือว่าฉันกำลังโดนวางยา…
ฉันช่างอ่อนโลก ในตอนนั้นหัวของฉันไปคิดถึงศัตรูทางการค้าของบริษัท หรือใครสักคนที่ฉันเผลอไปขัดผลประโยชน์ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม ฉันไม่ได้คิดเลยว่ามันจะเป็นฝีมือของคนใกล้ตัว
ใช่ ท่านแม่เกลียดฉัน เกลียดจนสกิลที่ฉันมีก็ช่วยฉันจากความเกลียดนั้นไม่ได้
แต่เธอคือท่านแม่ของทิม แม่ของผู้ชายแสนอ่อนโยนคนนั้น ฉันนึกไม่ออกว่าฉันทำให้เธอเกลียดชังขนาดนี้
ฉันปรึกษาเรื่องนี้กับเฮนรีและเมเบียส ทั้งสองดูไม่แปลกใจอย่างที่น่าจะเป็น ที่หนักหนาสุดก็คงเป็นตัวเมเบียสที่สารภาพว่าเขาอาจจะเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยไม่รู้ตัว
"ราว ๆ เดือนนึง หลังจากงานแต่งของเธอ ท่านแม่ของทิมถามฉันเกี่ยวกับยาพิษ"
"หาาา" ฉันและเฮนรีร้องเสียงหลง
"เธอไม่ได้บอกว่าจะเอาไปทำอะไร แต่ฉันคิดว่าเธออาจจะเอาไปฆ่าหนูหรือไม่ก็ตัวอะไรที่มารบกวนสวน" เมเบียสหัวเราะแบบไม่รู้กาลเทศะ
"นี่มันยาพิษร้ายแรงไม่ใช่เหรอ ใครจะเอาของแบบนี้มาฆ่าหนูกัน นายอ้างว่าไม่รู้เนี่ยนะ" ฉันโวยวาย รู้สึกโกรธเมเบียสจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
"เมเบียส" เฮนรีสูดลมหายใจเข้าออกหลายครั้งเพื่อข่มความโกรธเอาไว้ "นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ นายมียาแก้ใช่ไหม"
"ก็มีอยู่ เดี๋ยวฉันจะเอามาให้ก็แล้วกัน เลิกจ้องแบบนั้นสักที" เมเบียสตัดบทไปทั้งแบบนั้น
เมเบียสไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด ยาที่เขานำมาให้สามารถถอนพิษได้แค่ส่วนหนึ่ง มันทำให้ฉันไม่ตายในทันทีแต่ไม่ได้ทำให้ฉันหายขาด
ฉันตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่บ้านของท่านพ่อท่านแม่ ฉันไม่อยากถูกวางยาซ้ำและไม่สามารถไว้ใจแม่ของทิมได้อีก ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เพิ่งโกรธแค้นฉันหลังจากที่ฉันทำให้ลูกชายของเขาต้องไปตายข้างนอก เธอเริ่มวางยาฉันตั้งแต่ยังไม่รู้เรื่องสกิลคลังพกพา
มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสกิลนั้น ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่เขาต้องเดินทางไปแดนไกล ท่านแม่ของเขารู้สึกว่าลูกชายสุดที่รักกำลังถูกแย่งไป ฉันคือคนที่แย่งความรักนั้นไป นั่นคือเหตุผลทั้งหมดที่ฉันถูกวางยา
สกิลต้านทานพิษและต้านความเจ็บปวดเลเวลต่ำช่วยอะไรฉันไม่ได้มาก ฉันทนทรมานอยู่นานร่วมปีจนร่างกายทรุดโทรมถึงขีดจำกัด
เทียบกับครั้งแรกแล้ว ครั้งนี้คือความตายที่ทรมานฉันมากที่สุด แต่มันก็จบลง
ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าตนเองมีสิ่งนั้นอยู่ จนกระทั่งมันดังขึ้นมาอีกครั้ง
[สกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ทำงาน]
[กำลังทำการย้อนเวลากลับไปในวัยสิบหกปี]
"กลับมาอีกแล้ว" ฉันพึมพำ
ร่างของฉันยังนอนอยู่บนเตียงหลังเดิม แต่ความเจ็บปวดหลังมลายหายไปจนหมดสิ้น เป็นครั้งแรกในหลายปีที่ฉันสามารถนอนต่ออย่างเป็นสุขได้
ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีเสียงร้องไห้ของท่านพ่อท่านแม่ที่ทรมานร่วมไปกับฉัน ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
ฉันบอกกับตัวเองว่ายังคงรักทิมอยู่ แต่ชีวิตใหม่คราวนี้ฉันจะไม่เลือกเขาแล้ว แม่ของเขาคือผู้หญิงที่ร้ายกาจและโหดเหี้ยมผิดมนุษย์ ฉันไม่ต้องการอยู่ร่วมชายคากับคนแบบนั้นอีก และฉันก็แน่ใจด้วยว่าทิมไม่มีทางทิ้งแม่ของเขาหรือแม้แต่เชื่อว่าแม่ของเขาสามารถบ้าคลั่งได้ขนาดไหน
"เหนื่อยจัง ทำไมชีวิตคนเราถึงเหนื่อยขนาดนี้นะ"
ฉันปรับอารมณ์อยู่นานกว่าที่จะเริ่มยิ้มออกอีกครั้ง ฉันไม่อยากให้ท่านพ่อและท่านแม่เป็นกังวลกับฉันมากไปกว่านี้ พวกท่านดีต่อฉันมากและฉันก็ดีแต่ก่อปัญหาให้พวกท่าน
ฉันเริ่มจากการสำรวจตัวเองเพื่อคิดให้ดีอีกครั้งว่าจะทำอย่างไรกับอนาคตต่อไปนี้
[เวสตา เวดดิงตัน Lv. 32]
[คลาส: เวดดิงวิช] [HP 347/347 MP 5/5]
[พลังกาย: 29 ปัญญา: 35 ว่องไว: 31 ทนทาน: 38 เสน่ห์: 83]
[สกิล: คำอวยพรแห่งงานสมรส, โอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่, ผู้ทรงเสน่ห์ Lv. 70, เจรจาหว่านล้อม Lv. Max, นักขุดทอง Lv. 1, นักกฏหมาย Lv. 6, คลังพกพา, วิเคราะห์ไอเท็ม Lv. 11, กฏหมาย Lv. 6, ค้าขาย (ดูรายละเอียดเพิ่ม), ต้านพิษ Lv. 19, ต้านอัมพาต Lv. 14, ต้านความเจ็บปวด Lv. 10]
"เฮ้ยยย" ฉันเผลอหลุดปากร้องเสียงดังด้วยความตกใจ ก็คิดอยู่ว่าต้องเพิ่มขึ้นมาเยอะ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะขนาดนี้
ค่าพลังทุกอย่างเพิ่มขึ้นอย่างมาก ฉันก็แค่ใช้ชีวิตอย่างปกติเหมือนคนทั่วไป จะมีต่างบ้างก็แค่นอนกึ่งเป็นอัมพาตอยู่หลายปี ทั้งหมดก็นับเป็นประสบการณ์ด้วยเหรอ
เอาเถอะ จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ฉันแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แกร่งขนาดไหนน่ะเหรอ ฉันเคยชวนพวกคนงานมาทดสอบประลองกำลังกัน ผลคือแม้แต่คนงานตัวใหญ่สุดก็ไม่สามารถชนะงัดข้อกับฉันได้ แต่ฉันกลายเป็นยอดมนุษย์ไปแล้วเหรอเนี่ย
ที่ทำให้ฉันใจชื้นที่สุดคงเพราะมีสกิลสุดรักอย่างผู้ทรงเสน่ห์และคลังพกพาติดมาด้วย ผู้ทรงเสน่ห์ฉันคิดว่าคงไม่เพิ่มเลเวลไปมากกว่านี้แล้ว แต่ลำพังแค่เลเวลตอนนี้มันก็ทำให้ฉันกลายเป็นหญิงที่ถูกหมายปองมากที่สุดในอาณาจักรไปเรียบร้อย
สกิลเล็ก ๆ ที่ได้แถมมาหลังจากการนอนทรมานอยู่บนเตียงเป็นอีกอย่างที่ทำให้ฉันอุ่นใจ ด้วยพลังต้านพิษน้อง ๆ ที่มือสังหารมี มันจะเป็นสิ่งที่การันตีว่าฉันจะไม่เจอเรื่องเลวร้ายแบบชาติที่แล้ว ยาพิษทั่วไปใช้กับฉันไม่ได้อีกต่อไป
อาจจะเป็นเพราะเคยรู้สึกว่าตนเองไร้กำลัง พอเริ่มมีมันฉันก็ยิ่งอยากมีมากขึ้น ฉันขอท่านพ่อและท่านแม่เรียนฟันดาบ พวกท่านตามใจฉันเกือบทุกเรื่อง แต่เรื่องนี้มันไม่ง่ายเหมือนตอนที่ขอเรียนกฎหมาย
มันอาจจะดูอ้อมค้อมไปสักนิด แต่ฉันช่วยงานที่บ้านอย่างเต็มที่เพื่อให้ท่านยอมรับว่าฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ความรู้ที่ได้มาจากทิมผนวกด้วยสกิลคลังพกพา สกิลเกี่ยวกับการค้าและสกิลเจรจาหว่านล้อมที่ได้มาจากเมซ ทั้งหมดรวมกันทำให้ฉันไร้ผู้ต่อต้าน
เพียงหนึ่งปีฉันก็ช่วยทำให้ฐานะของครอบครัวเจริญขึ้นกว่าสองเท่า
สิ่งที่ฉันทุ่มเททำ เป็นผลให้ท่านพ่อและท่านแม่ไว้ใจฉันมากขึ้น สุดท้ายพวกท่านก็ยอมรับว่าท่านตามความคิดของฉันไม่ทัน และไม่ว่าฉันจะเลือกอะไรพวกท่านก็จะไม่ขัดอีก
ฉันได้เรียนในโรงเรียนสอนฟันดาบอย่างสมใจ การเข้ามาที่นี่ไม่ใช่แค่มีค่าเล่าเรียนก็จะเข้ามาได้ ที่นี่มีการสอบเข้าที่เข้มงวด แม้แต่ฉันที่มีค่าพลังเหนือกว่าคนทั่วไปก็ยังสอบผ่านชนิดฉิวเฉียด
ฉันเลือกที่นี่เพราะอาจารย์ของที่นี่คือนักดาบเลื่องชื่อในอดีต อัศวินในวังเกือบทุกคนก็ล้วนแล้วแต่เคยผ่านการฝึกของเขามาแล้วทั้งนั้น ถ้าไม่ติดที่เขามีสายเลือดของคนชั้นล่างอาจารย์เองก็คงเป็นหนึ่งในขุนนางใหญ่ในวังอย่างแน่นอน
ฉันไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้นัก ถ้าฉันเป็นราชาก็คงเลือกคนที่เก่งที่สุดอย่างอาจารย์มาไว้ข้างกาย เรื่องชาติตระกูลอะไรเนี่ยมันไม่น่าจะเกี่ยวกับการทำสงครามไม่ใช่เหรอ แต่ก็นั่นแหละ ฉันจะไปเข้าใจได้ยังไง ฉันไม่ใช่ราชาสักหน่อย
สกิลดาบนั้นถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับ มีทั้งสกิลดาบขั้นต้น สกิลดาบขั้นกลาง และสกิลดาบขั้นสูง นอกจากนั้นก็ยังมีพวกที่เป็นท่าไม้ตายที่ถูกแยกออกมาต่างหากด้วย
อาจารย์เป็นยอดคนอย่างที่ฉันคิดไว้ ฉันเก็บสกิลดาบขึ้นต้นจนเต็มภายในเวลาไม่นานและได้สกิลดาบขั้นกลางมาหลังจากนั้น ความเร็วในการฝึกของฉันเหนือกว่าลูกศิษย์ทุกคนที่อยู่ในรุ่นเดียวกัน แต่ฉันมองไม่เห็นเลยว่าตัวเองจะมีทางเอาชนะอาจารย์ได้
ต่อให้ฝึกอีกสักสามสิบสี่สิบปีก็คงยากที่ตามทัน
อ๊ะ แต่ว่าบางทีฉันอาจจะมีเวลาไม่จำกัดก็ได้นะ ก็ฉันยังหาวิธีหนีจากสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ของตัวเองไม่ได้เลยนี่
สี่ปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ฉันอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว ชีวิตของฉันในรอบนี้ไม่มีโอกาสได้ข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนไหนเลย ฉันเอาแต่ทำงานให้ที่บ้านและทุ่มเทกับการฝึกที่โรงฝึก จนวันหนึ่งท่านอาจารย์ก็บอกกับฉันว่าท่านไม่มีอะไรจะสอนฉันอีกแล้ว
"ถ้าไม่นับเจ้านั่นแล้ว เจ้าคือคนที่เรียนวิชาของข้าได้เร็วที่สุด" ชายชราผู้กร้านโลกเอ่ยชมเป็นครั้งแรก ถึงจะชมเขาก็ไม่ได้ชมอย่างเต็มที่ คำพูดถึงเจ้านั่นที่เขามักจะเปรยอยู่เสมอทำให้ฉันหงุดหงิด
"น่าเสียดายที่ลูกศิษย์คนโปรดของอาจารย์ไม่อยู่ตรงนี้ ไม่งั้นหนูจะขอประลองกับเขาให้รู้กันไปเลยว่าใครเป็นอันดับหนึ่ง"
เสียงหัวเราะดังมาจากข้างหลังทำให้ฉันตกใจจนสะดุ้ง นานแล้วที่ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ฉันขนาดนี้ได้โดยที่ฉันไม่รู้ตัว
"ประลองดูสักครั้งก็ไม่เสียหาย" ชายผู้นั้นตอบ ฉันรู้จักเขา เขาคือลูกศิษย์คนโปรดที่อาจารย์พูดถึงมาตลอด
ถึงแม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่เจอเขาในชาตินี้ แต่ฉันคุ้นเคยกับใบหน้าและท่าทางนั้นดี เขาคือท่านบารอนแห่งตระกูลเจย์ฟรีด เฮนรี เจย์ฟรีดนั่นเอง
ในชาติก่อน ๆ ฉันเคยได้ยินวีรกรรมของเฮนรีมาไม่น้อย อาจเพราะว่าเขาเป็นเพื่อนกับเมซ ทิม และเมเบียส ฉันจึงรู้สึกเชื่อไม่ลงว่าเขาถูกนับว่าเป็นยอดคนแห่งยุค จนกระทั่งวันนี้ที่ฉันได้ประลองดาบกับเขา
[เฮนรี เจย์ฟรีด Lv. 81]
[คลาส: ฮีโร]
[การตรวจสอบสกิลและสเตตัสล้มเหลว]


## แต่งงานครั้งนี้จะแกร่งยิ่งกว่าเดิม ตอนจบ

ฉันมองไม่เห็นค่าพลังยกเว้นเลเวลของเขา ชาติก่อน ๆ เลเวลของฉันต่ำจนมองเลเวลเขาไม่เห็นด้วยซ้ำ นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ฉันรับรู้ความน่ากลัวนี้
เฮนรีแข็งแกร่ง เขาเร็วกว่าฉันหลายเท่า ดาบของเขาทรงพลังยิ่งกว่าดาบของท่านอาจารย์ เขาไม่จำเป็นต้องใช้ลูกเล่นเพื่อให้เหนือกว่าอีกฝ่าย ลำพังแค่พละกำลังกับท่วงท่าที่ไร้ที่ติ ฉันก็จินตนาการไม่ออกแล้วว่าจะมีมนุษย์ที่ไหนเอาชนะเขาได้
สี่ปีที่ฝึกกับท่านอาจารย์ ฉันเก่งขึ้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่า แม้แต่ท่านอาจารย์เองก็ยอมรับว่าหากฉันฝึกฝนต่ออีกสักสิบปีก็น่าจะมีระดับไม่ต่างจากท่าน แต่กับเฮนรีมันไม่ใช่อะไรแบบนั้น
คำตอบก็คือสกิล เฮนรีมีสกิลบางอย่างที่ทำให้เขากลายเป็นอัจฉริยะ ฉันได้เปรียบคนทั่วไปเพราะมีสกิลสะสมมาจากชาติก่อน แต่ตราบใดที่ไม่ได้มีสกิลแบบเดียวกัน ฉันอาจจะไม่มีวันตามเขาทันแม้จะต้องฝึกไปตลอดกาล
เจ็บใจจนอยากร้องไห้ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกดีใจจนเนื้อเต้นที่มีคู่แข่ง ฉันแพ้แต่ก็ยังปากดีทิ้งท้ายเอาไว้
"คราวหน้าฉันจะเก่งกว่านี้อีก"
เฮนรีไม่ได้พูดตอบ แต่เขาส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ ฉันเพิ่งรู้ว่าคนที่ดูเย็นชาแบบเขายิ้มแบบนี้เป็นด้วย
ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ศิษย์เก่าอย่างฉันและเฮนรีหาเรื่องแวะเวียนกลับมาที่โรงฝึก เยี่ยมเยียนท่านอาจารย์ก็เหตุผลหนึ่ง แต่เหตุผลหลักของฉันคือการแก้มือเฮนรี
มันน่าเจ็บใจจะตาย ตาเฮนรีที่เหมือนกับหุ่นยนต์คนนั้นเนี่ยนะ ฉันเกลียดเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร จะแพ้ใครก็ไม่ว่าฉันทนไม่ได้ที่จะแพ้เขา
เราประลองกันครั้งแล้ว ครั้งเล่า วันแล้ว วันเล่า แม้ว่าภายหลังพวกเราทั้งคู่จะไม่ได้ยืมใช้โรงฝึกของอาจารย์อีก แต่ฉันก็แวะไปที่ปราสาทของเขาบ้าง แน่นอนว่าเพื่อท้าประลอง
ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาสักนิด ฉันพยายามย้ำกับตัวเองซ้ำ ๆ ในบรรดาเพื่อนของเมซ เฮนรีหัวแข็งที่สุด อวดดีที่สุด เข็มงวดไปเสียทุกเรื่อง แค่เป็นเพื่อนก็อึดอัดแล้ว มันไม่มีทางหรอกที่ฉันจะคิดอะไรมากไปกว่านั้น
จนวันที่อยู่ ๆ เขาก็ดึงตัวฉันเข้าไปแล้วพวกเราสองคนก็จุมพิตกันอย่างดูดดื่ม
ฉันไม่เคยทำตัวเหลวไหลแบบนี้เลย รู้สึกโกรธและงงกับตัวเอง ทำไมตอนที่เขาล่วงเกินฉันถึงไม่ขัดขืน อย่างน้อยก็ควรจะจบด้วยการตบหน้าเขาไปสักรอบ
ฉันคงมัวแต่ตกใจนั่นแหละ เฮ้ย นั่นเฮนรีผู้ไม่แสดงอารมณ์อื่นนอกจากความฉุนเฉียวเวลาเห็นเรื่องไม่ถูกต้องนะ เมื่อคนแบบนั้นเกิดเข้าไปจูบใครเข้า ไม่ว่าใครก็ต้องตั้งตัวไม่ทันทั้งนั้นแหละ
ตามนี้แหละ ฉันก็แค่ตกใจ ฉันบอกกับตัวเองว่ามันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก
ฉันไม่ควรจะเจอกับเขาอีก แต่ความรู้สึกอยากเอาชนะ ทำให้การประลองเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันแพ้อย่างที่คาดเอาไว้
ก่อนกลับเฮนรีมาขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อน มันยิ่งกระตุ้นให้ฉันโกรธมากขึ้นที่ถูกเขาล้อเล่น แล้วเฮนรีก็ทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด เขาสารภาพรักกับฉัน
ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหน แต่เขาดูจริงจังมาก เขาพูดถึงเรื่องแต่งงานทั้งที่ฉันยังไม่ทันได้คิดไปไกลขนาดนั้น
พวกเราจูบกันอีกครั้ง แต่ฉันกลับปฏิเสธเรื่องงานแต่งงานไป
ฉันเคยล้มเหลวกับการแต่งงานมาแล้วสองครั้ง ฉันไม่พร้อมกับที่จะร่วมชีวิตกับใครอีก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเร็ว ๆ นี้
ยิ่งฉันถอย เฮนรีก็ยิ่งรุกหนัก เขาเข้าหาทั้งฉันและท่านพ่อ ท่านแม่ ถึงกับหลอกให้ฉันไปเจอกับครอบครัวของเขา เฮนรีในตอนนี้ไม่เหมือนเฮนรีที่ฉันรู้จักเลยสักนิด
ฉันรู้สึกพ่ายแพ้ ไม่เพียงแค่การประลอง แต่ทั้งที่คิดว่าจะไม่มีทางรู้สึกอะไรกับเขาแต่ฉันก็ทำไม่ได้ บ้าจริง นี่ฉันรักคนหัวแข็งอย่างเฮนรีเนี่ยนะ
แล้วฉันก็ตัดสินใจปล่อยเลยตามเลย ฉันยังยืนกรานว่าหัวเด็ดตีนขาดฉันก็จะไม่แต่งงานกับเขา ฉันรู้ว่าปัญหามากมายจะตามมาทีหลัง และเหนืออื่นใดเมื่อแต่งงานกันฉันก็จะได้สกิลของเขามา ฉันอยากชนะเขาให้ได้โดยไม่ต้องพึ่งวิธีโกงแบบนั้น
ผู้ชายหากได้อะไรอย่างใจสักครั้งแล้ว เขาก็จะรู้สึกต้องการสิ่งนั้นน้อยลง ฉันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนในชาติที่แล้วมา แต่ชั้นเจตนาปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเฮนรี
พวกเรามีความสัมพันธ์กันฉันท์ชู้สาว น่าตลกที่ฉันกำลังรอให้เขาเบื่อฉันอยู่ แต่เฮนรีดันเป็นผู้ชายประหลาด มันดันตรงกันข้าม เขาหลงใหลฉันหนักข้อขึ้นทุกวัน
ถ้ามีน้องสาวหรือลูกสาวที่เกิดคิดว่าอาจจะได้เจอคนแบบเฮนรี ฉันคงจะสวดให้แบบข้ามวันข้ามคืน ถึงจะมีประสบการณ์ผู้ชายไม่มาก แต่ฉันพูดได้เต็มปากว่าผู้ชายคนนี้ไม่ปกติ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ยิ่งเธอเอาตัวเข้าแลก เขาก็ยิ่งเห็นคุณค่าของเธอน้อยลง เป็นไปไม่ได้หรอกหนู ไอ้ที่จะติดใจลีลารักของเธอแล้วยิ่งหลงน่ะ
แต่เฮนรีมันบ้า เขาตรงกันข้ามกับความธรรมดา และฉันก็ดันบ้าพอกันที่ไปชอบคนแบบนั้น
ฉันใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่นาน เคยบอกเฮนรีด้วยซ้ำว่า ฉันยินดีอยู่ในสถานะแบบนี้ เขาไม่จำเป็นต้องตบแต่งอะไร และฉันก็ไม่คิดจะเรียกร้องอะไรด้วย แต่เขาก็ยังคงยืนกรานว่าต้องการแต่งกับฉันเท่านั้น
ราว ๆ ปีที่หกของการคบกันแบบลับ ๆ ในที่สุดฉันก็ใจอ่อน แน่นอนว่าฉันยังไม่เคยเอาชนะเขาได้ แต่ฉันก็ไม่มีความคิดอยากเอาชนะเขาแล้ว
ในวัยยี่สิบเจ็ด ในที่สุดฉันก็แต่งงานกับผู้ชายที่เหมือนกับสามีของฉันมาตลอดหกปี
[คุณได้รับสกิลพรสวรรค์แห่งดาบ]
"นั่นไงล่ะ"
[คุณได้รับสกิลผู้กล้า] (ดูรายละเอียดเพิ่ม)
[คุณได้รับสกิลผู้ถูกลิขิตให้ปราบจอมมาร]
"หืม ผู้กล้า… จอมมาร"
แม้จะมีปราสาทของตระกูลเจย์ฟรีดอยู่ที่เมืองหลวง แต่พื้นที่อาณาเขตที่แท้จริงของตระกูลเจย์ฟรีดอยู่ที่เมืองนอสริงก์ที่อยู่ตอนเหนือสุดของอาณาจักร
เฮนรีมีราชการลับที่เขาต้องจัดการที่เมืองหลวงเป็นครั้งคราว แต่ฉันรู้ว่าอย่างไรเสียบ้านที่แท้จริงของเขาก็ยังคงเป็นนอสริงก์ มันทำให้ฉันตัดสินใจย้ายไปที่นั่นแทน
แต่ฉันก็ไม่กล้าพาครอบครัวไปด้วย แม้ฉันเชื่อว่าตระกูลเจย์ฟรีดจะสามารถปกป้องดินแดนของตนไว้ได้ แต่อย่างไรเสียนอสริงก์ก็ยังเป็นชายแดน ไม่รู้เลยว่าสงครามจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
ยิ่งเมื่อพิจารณาจากสกิลของเฮนรี ฉันก็ยิ่งหนักใจ เขาคือผู้กล้าตัวจริง และสักวันเขาอาจต้องเป็นผู้ที่ล้มจอมมาร
ว่าแต่จอมมารเป็นใครกันนะ เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่รู้
มันเป็นตำนานที่ทุกคนเชื่อ พวกเขาเล่าต่อ ๆ กันมาว่าในสมัยก่อนมีเผ่าพันธุ์ปีศาจอยู่จริง แม้ว่าภายหลังจะพ่ายแพ้สงครามกับมนุษย์จนสูญพันธุ์ไปหมด แต่ตำนานเชื่อว่ามนุษย์ที่มีสายเลือดของปีศาจยังมีหลงเหลืออยู่
วันหนึ่งพลังของพวกเขาจะตื่นขึ้น พวกเขาจะรวมตัวกันโดยมีชายที่มีพลังปีศาจสูงที่สุด เขาจะกลายเป็นจอมมารของยุคใหม่
ตอนที่ฉันได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรก ฉันคิดว่ามันคือนิทานหลอกเด็ก ปีศาจเองก็ไม่มีใครเคยเห็น ไม่ต้องไปพูดถึงจอมมารเลย
แต่สกิลของเฮนรีไม่น่าจะโกหกได้ ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากเชื่อนิทานหลอกเด็กที่ว่า
ฉันแน่ใจเหลือเกินว่าชีวิตคู่กับเฮนรีไม่มีทางจบลงอย่างสวยงาม เราเริ่มความสัมพันธ์จากการแข่งขัน ความรู้สึกอยากเอาชนะอีกฝ่าย ฉันคิดว่าอย่างเก่งมันก็คงจะจบลงภายในสองถึงสามปีแรก
เวลาผ่านไปเร็วจนฉันแทบไม่รู้ตัว ฉันและเฮนรีเพิ่งฉลองครบรอบงานแต่งปีที่ยี่สิบของเราไปเมื่อไม่กี่วันก่อน
พวกเราไม่มีลูกด้วยกัน บางทีอาจจะเป็นที่ฉันเอง ดูจากในชาติก่อนๆ ที่แต่งงาน ฉันก็ไม่เคยมีลูกมาก่อน แต่ชีวิตแบบนี้ก็ไม่รู้สึกว่าขาดอะไรไป เฮนรีอาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดในโลกแต่อย่างน้อยพวกเราก็ทนกันได้
ในปีนี้เรื่องที่ฉันหวาดกลัวมานานได้ตามมาหลอกหลอน เรื่องเกี่ยวกับสายเลือดปีศาจที่ซ่อนอยู่ในตัวมนุษย์กลับมาเป็นประเด็นที่ทุกคนพูดถึงอีกครั้ง เกิดคดีแปลก ๆ ที่ไม่สามารถจับมือใครดมมากมายหลายคดีในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านและปีนี้มันก็ยกระดับขึ้นอีกจนกลายเป็นคดีฆาตกรรมหมู่ไม่เว้นแต่ละวัน
เรื่องน่ากลัวนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในอาณาจักรของเรา มันเกิดขึ้นในทุกมุมของโลก แน่นอนว่าแต่ละประเทศไม่ได้นิ่งนอนใจ พวกเขาพยายามทำทุกวิธีเพื่อค้นหาคนที่มีสายเลือดปีศาจ แต่มันยิ่งแย่ลง มันกลายเป็นแค่ความพยายามล่าแม่มดเท่านั้น
เฮนรีทำงานอย่างหนักเพื่อให้นอสริงก์ปลอดภัยกว่าที่ใดในโลก ฉันเองก็ช่วยด้วยอย่างเต็มที่เพื่อแบ่งเบาภาระของเขา ในขณะที่เขาต้องจัดการกับภัยคุกคามจากประเทศเพื่อนบ้าน ฉันก็วางแผนรับมือกับการก่อกวนของพวกมีสายเลือดปีศาจที่เพิ่มขึ้นในทุกวัน
พวกเราทำได้ดี อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาที่พวกเรายังมีกำลังให้ทำได้
ในวัยหกสิบปีของฉันและวัยหกสิบแปดปีของเฮนรี พวกเราได้รับการติดต่อจากเพื่อนเก่าของเราเมเบียส ฉันไม่คิดฝันว่ามันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบ
มันแตกต่างจากงานเลี้ยงรำลึกความหลังที่ฉันคิดไว้มาก เมเบียสไม่ได้พาเพียงแค่คนสนิทของเขามาด้วย เขามาพร้อมกับกองทัพ
นอสริงก์ถูกโจมตีอย่างอุกอาจ ผู้บุกรุกมีแค่หลักร้อยเท่านั้นแต่กองทัพของเรากลับไม่สามารถทำอะไรได้มาก เนื่องจากพวกเขาล้วนแต่เป็นมนุษย์ที่มีสายเลือดปีศาจนั่นเอง
เมเบียสคือหัวหน้าของคนกลุ่มนี้ ในการเผชิญหน้ากับเขา ฉันและเฮนรีเข้าใจได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด เมเบียสรูปร่างหน้าตาไม่แตกต่างจากเมื่อสี่สิบกว่าปีก่อนแม้แต่น้อย สิ่งนี้คือหลักฐานอย่างชัดเจนว่าเขาคือผู้ที่มีสายเลือดปีศาจอย่างเข้มข้น
"มันเกิดอะไรขึ้นกับนายเมเบียส แล้วอะไรคือเหตุผลให้นายโจมตีพวกเรา"
"ไม่เอาน่าเฮนรี นายพยายามหาเหตุผลในเรื่องนี้เนี่ยนะ"
"มันต้องมีคำอธิบายไม่ใช่เหรอ" ฉันถามบ้าง เมเบียสยังคงยิ้มยียวนเหมือนเดิม
"ผู้ที่แข็งแกร่งก็ควรจะเป็นผู้ปกครอง ฉันก็แค่ทำสิ่งที่ไม่ว่าใครก็จะทำถ้าเขามีอำนาจ"
"นายรู้ตัวมาตลอดเลยสินะ" เฮนรีหมายถึงเรื่องที่เมเบียสมีสายเลือดของปีศาจ เขาไม่เพียงไม่ทุกข์ร้อนแต่ยังดูสนุกสนานไปกับสถานะของตนเองในขณะนี้
"แน่นอน ฉันรู้มานานแล้ว นานก่อนที่จะเกิดด้วยซ้ำ" เมเบียสหันมาพูดกับฉัน
"ฉันไม่เข้าใจว่านายพยายามจะบอกอะไรกันแน่"
"ก็เหมือนกับนายน่ะแหละเฮนรี นายมีสกิลผู้ถูกลิขิตให้ปราบจอมมาร ส่วนฉันเองผู้เกิดมาเป็นจอมมารก็มีชะตากรรมที่ต้องจัดการกับนาย"
ฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่เรื่องน่าตกใจยังไม่จบ เมเบียสพูดต่อ "ส่วนเธอสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ นี่มันเป็นปัญหากับฉันจริง ๆ"
...ทำไมหมอนี่ถึงรู้สกิลของฉันและเฮนรี…
"ฉันศึกษาเรื่องของพวกเธอสองคนมานานแล้ว เคยคิดจะฆ่าทิ้งก็หลายครั้งแต่โอกาสมันไม่อำนวยเอาเสียเลย สุดท้ายก็ต้องรอจนแน่ใจกว่าพวกเธออ่อนแอลง"
ยิ่งเขาเล่า ฉันก็ยิ่งสับสน เมเบียสไม่ได้สนใจจะอธิบายทุกอย่างให้กระจ่างชัด แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้ ฉันพยายามยื้อเอาไว้อย่างเต็มที่ อาจจะด้วยสกิลเจรจาหว่านล้อมระดับสูง เมื่อกระตุ้นอีกเล็กน้อยเมเบียสก็นึกสนุกและเริ่มเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้น
เมเบียสมีเลเวลสูงกว่าฉันและเฮนรีมาก แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุเดียวที่ทำให้เขารู้จักกับสกิลของเฮนรี เขาเคยสู้กับเฮนรีมาก่อน
เมเบียสมีสกิลเดียวกับฉัน เขาคือผู้ครอบครองสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ เขาใช้สิ่งนี้ร่วมกับสกิลลับอีกอย่าง… คำอวยพรแห่งการสังหารในการทำให้ตัวเองเก่งกาจขึ้น
คำอวยพรแห่งการสังหารนั้นมีส่วนคล้ายคำอวยพรแห่งการแต่งงานของฉัน ต่างกันตรงที่ฉันจะเลียนแบบสกิลของคู่สมรสคนแรกในชีวิตครั้งนั้น แต่คำอวยพรแห่งการสังหารจะช่วงชิงสกิลของคน ๆ แรกที่เมเบียสฆ่า
ด้วยการประสานของสองสกิลสุดโกง เมเบียสสามารถฆ่าใครก็ได้ ช่วงชิงพลังมา เกิดใหม่ และ ฆ่าคนต่อไป วนเวียนแบบนี้จนแทบจะไร้เทียมทาน
แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็พบกับคู่ปรับฟ้าประทาน ชายผู้เกิดมาพร้อมกับสกิลผู้ถูกลิขิตให้ปราบจอมมาร
เมเบียสวนเวียนเกิดใหม่หลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยเอาชนะเฮนรีได้เลย เขาตัดสินใจทิ้งทิฐิไป ไม่มีความจำเป็นต้องสู้กับเฮนรีในขณะที่เขาเหนือกว่า เมเบียสเป็นเผ่าปีศาจและเขาได้เปรียบในเรื่องของเวลาที่แทบจะไร้ที่สิ้นสุด
ปัญหาใหม่ของเมเบียสเกิดขึ้นในวันที่อีกหนึ่งศัตรูฟ้าลิขิตส่งมา ตอนที่เขาพบเธอครั้งแรก เธอเป็นแค่เด็กสาวอ่อนแอผู้มีสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่เหมือนกันเขา
เมเบียสจะฆ่าฉันในตอนนั้นก็ไม่ยากเย็น แต่ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขาเพียงแค่สังเกตการณ์ เมเบียสเฝ้ามองฉันแต่งงานกับเมซ จากนั้นก็วางแผนทำลายชีวิตของฉัน
เขาคือคนที่ติดสินบนผู้พิพากษา พยาน รวมทั้งสร้างหลักฐานเท็จเพื่อเล่นงานเมซ แล้วเขาก็ทำได้สำเร็จฉันติดร่างแหไปด้วย และพบกับจุดจบของชีวิต
ในตอนนั้นคือวินาทีที่เมเบียสพบกับหายนะของเขาเช่นกัน เขาเคยสงสัยว่าโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่จะทำงานอย่างไรในมุมมองของคนที่ไม่ได้ไปเกิดใหม่ด้วย แต่ผลของมันกลับเชื่อมถึงกัน ทันทีที่ฉันถูกย้อนกลับไปเมเบียสก็ถูกบังคับให้ย้อนกลับไปด้วย
ตอนนั้นเขาตระหนักความจริงได้อีกสิ่ง ตราบใดที่มีคนอย่างฉันอยู่ เขาจะติดอยู่ในวังวนนี้ไปด้วย แม้ว่าเขาจะฆ่าเฮนรีที่เป็นเสี้ยนหนามไปได้ แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ เขาจะย้อนกลับไปเสมอ เฮนรีจะเป็นปัญหาของเขาไปตลอดกาล
เมเบียสพลาดตรงที่เขาไม่เชื่อผลสรุปของตัวเอง เขาทดลองอีกครั้งในตอนที่ฉันแต่งงานกับทิม เริ่มจากการยุยงท่านแม่ของทิมที่รังเกียจฉันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และหลังจากแกล้งทำลืมยาเบื่อหนูชนิดใหม่เอาไว้ที่บ้านของทิม เรื่องมันก็เกิดขึ้น
ฉันตายอีกรอบ เมเบียสพยายามอยู่ให้ห่างจากฉันมากที่สุดโดยหวังว่าสกิลเกิดใหม่ของเราทั้งสองจะไม่เชื่อมถึงกันหากเขาไปซ่อนตัวอยู่ในอีกซีกโลก แน่นอนว่ามันไม่ได้ผล
เมเบียสมีวิธีหยุดปัญหานี้ได้ตั้งแต่แรก ด้วยสกิลคำอวยพรแห่งการสังหาร เขาสามารถขโมยโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่จากฉันไปได้ เขาแค่ต้องลงมือฆ่าฉันด้วยตนเองเท่านั้น แต่เมเบียสดูแคลนฉันเกินไป เขามองว่าการจะฆ่าผู้หญิงอ่อนแอแบบฉัน มันไม่ใช่เรื่องยากเย็น เขาเสียดายโอกาสเพียงครั้งเดียวต่อหนึ่งชาติที่จะช่วงชิงสกิลจากคนที่แข็งแกร่งกว่าอย่างเช่นเฮนรี
แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งเป็นรองเพียงแค่เฮนรีเท่านั้น และจากการแต่งงานกับเฮนรี การฆ่าฉันในวันนี้จะทำให้เขาได้รับทุกอย่างที่เขาต้องการ
หลังจากพูดคุยกันจนสิ้นสงสัยพวกเราก็เริ่มสู้กัน ทหารเลือดปีศาจของเมเบียสแข็งแกร่งแต่ทหารองครักษ์เองก็ถูกเฮนรีฝึกมาโดยตรง พวกเขาแตกต่างจากทหารทั่วไปที่ถูกจัดการได้โดยง่าย ผลคือทหารของทั้งสองฝ่ายถูกกันออกไปจากศึกสุดท้ายที่มีฉัน เฮนรีและเมเบียส
เมเบียสทะนงตนเกินไป แม้ฉันและเฮนรีจะอายุมากแล้วแต่พวกเราก็ยังแข็งแกร่ง การสู้กับพวกเราพร้อมกันทำให้เขาเสียเปรียบ
เมเบียสไม่ใช่คนโง่ หลังจากการปะทะไม่นานเขาก็ตระหนักได้ว่าตนเองเดินหมากผิดพลาดไป ถ้าเขาไม่ใจร้อนและรออีกสักสิบถึงยี่สิบปี พวกฉันอาจจะแก่จนแทบทำอะไรไม่ได้และเขาก็คงจะชนะได้โดยไม่ต้องลำบากลำบนขนาดนี้
ทั้งสองฝ่ายเริ่มเหนื่อยล้าและบาดเจ็บ ค่าพลังที่สูงจนน่ากลัวของเมเบียสส่งผลกับเราสองคนที่มีสกิลผู้ถูกลิขิตให้ปราบจอมมารไม่ถึงหนึ่งในสิบ
เฮนรีบาดเจ็บมากกว่าเพราะพยายามรับความเสียหายทั้งหมดแทนฉัน เฮนรีเข้าใจดีว่าเมเบียสจำเป็นต้องฆ่าฉันเป็นคนแรกเพื่อให้สกิลเกิดใหม่ของฉันหายไป ซึ่งเป็นสิ่งที่เขายอมให้เกิดไม่ได้
เกือบครึ่งวันผ่านไป ทหารองครักษ์ส่วนใหญ่เสียชีวิตจนหมดแล้ว แต่พวกเลือดปีศาจเองก็เหลือไม่มากและพลทหารของพวกเราก็ยังหนุนเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง
ฉันทั้งฟันทั้งแทงเมเบียสไปหลายครั้ง ไม่รู้เป็นเพราะความชรา ฉันอ่อนแอเกินไป หรือเมเบียสแข็งแกร่งเกินไป แผลเหล่านั้นไม่ลึกพอจะหยุดเขาได้
เฮนรีควรจะรู้ตัวว่าเขาเป็นคนสำคัญแค่ไหน เขาคือบารอนแห่งนอสริงก์ เขาคือผู้กล้าที่แท้จริง เขาคือชายคนเดียวในโลกนี้ที่เอาชนะเมเบียสได้ แต่เขากลับทำเรื่องสิ้นคิด
ขณะที่ดาบของเมเบียสกำลังจะถึงคอฉัน เฮนรีก็โดดเข้ามาขวาง
เคยตายเองมาก็หลายครั้ง แต่ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน มันมีจริงด้วยสินะ ภาพสโลโมชันเวลาที่เหตุการณ์สำคัญในชีวิตเกิดขึ้น ฉันเห็นอย่างชัดเจนในตอนที่ดาบของเมเบียสแทงทะลุร่างของเฮนรี เลือดของเขากระเซ็นออกมาอย่างช้า ๆ ตอนนี้ดาบถูกดึงกลับไป
ฝ่ายเมเบียสเองก็ไม่ได้รอดปลอดภัยดี ดาบของเฮนรีอาจจะไม่ได้แทงถูกตำแหน่งสำคัญแต่มันก็สร้างความเจ็บปวดให้แสนสาหัส ไหล่ขวาของเมเบียสไม่สามารถใช้การได้อีกและฉันก็ไม่ปล่อยโอกาสนี้ไป ฉันพุ่งออกไปพร้อมกับดาบที่เงื้อจนสุดแขน
คอของเมเบียสเกือบขาด ส่วนฉันก็ได้รับบาดเจ็บในตำแหน่งที่เกือบจะเหมือนกับเฮนรี แม้แต่วิธีตายพวกเราก็ยังคล้ายกันขนาดนี้เลย
ฉันไม่น่าจะเอาชนะเมเบียสได้ ต่อให้ได้รับบาดแผลฉกรรจ์จากเฮนรีก็ตาม ผลลัพธ์ที่ออกมาเกิดจากความลังเลของอีกฝ่าย เมเบียสตกใจที่เขาพลั้งมือฆ่าเฮนรีก่อน เขากำลังสับสนว่าจะจัดการยังไงกับพลังเกิดใหม่ของฉัน แต่ฉันไม่ปล่อยให้เสี้ยววินาทีนั้นสูญเปล่า
เมเบียสขาดใจตายก่อนฉันแค่ไม่กี่วินาที ตอนนั้นฉันคิดว่าผลมันไม่ต่างกันเท่าไหร่ ไม่ว่าฉันหรือเขาตายสกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่ของคนใดคนหนึ่งก็จะทำงานและส่งพวกเราทั้งคู่กลับไป ฉันเข้าใจแบบนั้น
[คุณฆ่าจอมมารสำเร็จ เงื่อนไขครบถ้วน สกิลโอกาสในการเริ่มชีวิตใหม่เปลี่ยนจุดเริ่มต้นเป็นช่วงเวลาปัจจุบัน]
...เปลี่ยนจุดเริ่มต้น หมายความว่ายังไง ถ้าฉันตายตอนนี้ก็จะไม่ได้กลับไปตอนอายุสิบหก แต่เป็นตอนนี้น่ะเหรอ…
ข้อดีของการกลับมาในจุดที่ฆ่าจอมมาร คือเมเบียสจะไม่ฟื้นกลับสร้างความเดือดร้อนให้ใครได้อีก แต่ปัญหาคือฉันบาดเจ็บหนักก่อนหน้านั้นแล้วฉันจะตายหลังจากนั้นไม่กี่วินาที
เรื่องตายวนเวียนน่าหนักใจแน่นอน แต่ที่แย่กว่านั้นคือเฮนรี… เขาไม่มีทางฟื้นกลับมาได้อีกครั้ง
[รางวัลพิเศษสำหรับการปราบจอมมาร คุณสามารถเลือกไปเกิดใหม่ในโลกอื่นพร้อมกับสกิลทั้งหมดที่มีติดตัว]
[คุณต้องการรับรางวัลนี้หรือไม่] (ตกลง/ยกเลิก)
...รางวัล ต้องไปเกิดในโลกอื่นที่ไม่รู้จัก ฟังดูไม่เหมือนเป็นรางวัลสักนิด…
...ฉันอยากตอบปฏิเสธ แต่หวนนึกถึงสิ่งที่รออยู่…
...ถ้าฉันไม่รับรางวัลนี้ ชีวิตจะวนเวียนตายแล้วตายอีก เป็นนรกไม่มีวันรู้จบ…
"ตกลง" ตอบกับระบบด้วยเสียงแผ่วเบา
ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง รอบกายคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด มีคนอยู่ที่นั่นก่อนหน้าฉันแล้ว หนึ่งในนั้นคือเด็กชายที่สวมฮู๊ดประหลาดสีม่วง
เขาเองก็มาจากต่างโลก ฉันรู้สึกแบบนั้น


## ฮีลเลอร์ไร้เทียมทานในต่างโลก ตอนที่ 1

ดันเจียนระดับสูงแห่งหนึ่ง สถานที่ที่แม้แต่นักผจญภัยฝีมือดียังต้องคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะเหยียบย่างเข้าไป ที่นั่นกลุ่มนักผจญภัยกลุ่มหนึ่งกำลังมองดูภาพประหลาดด้วยความสนใจ เบื้องหน้าของพวกเขามีฮีลเลอร์หนุ่มอยู่ กำลังแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
ฮีลเลอร์ไม่ใช่อาชีพประหลาดที่หายาก ในทางตรงกันข้ามมันคืออาชีพที่จำเป็นชนิดที่ขาดไปไม่ได้ในปาร์ตีของนักผจญภัย พวกเขาไม่ได้ประหลาดใจที่เห็นฮีลเลอร์ในดันเจียนที่โหดร้ายที่สุดแห่งหนึ่งในโลก แต่พวกเขาแปลกใจที่ฮีลเลอร์คนนี้กำลังสู้อยู่ตามลำพัง
"บางทีเขาอาจจะพลัดหลงจากกลุ่มก็ได้ รีบไปช่วยกันเถอะ ฮีลเลอร์จะไปสู้กับตัวแบบนั้นได้ยังไง เดี๋ยวก็ตายหรอก" หัวหน้ากลุ่มบอก แต่คนอื่นยังยืนนิ่งรอดูท่าทีต่อไป นั่นเพราะอีกฝ่ายเห็นพวกเขาแล้วแต่กลับไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ
มอนสเตอร์ที่ฮีลเลอร์หนุ่มชุดขาวกำลังรับมืออยู่คือ อินเฟอร์โนไนท์ อัศวินปีศาจที่แค่เห็นรูปร่างหน้าตาก็ประเมินได้ทันทีว่าร้ายกาจจนน่าขนลุก มันเป็นศัตรูที่นักผจญภัยระดับแรงค์ A ยังยากที่จะล้มได้ตามลำพัง ถ้าเป็นฮีลเลอร์ที่พวกเขารู้จัก การต่อสู้คงจะจบลงด้วยความตายของฮีลเลอร์คนนั้นในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตา แต่เขาคนนั้นไม่มีท่าทีว่าจะเดือดร้อน เขาเพียงแค่กระโดดหลบไปมาในขณะที่กำลังวิเคราะห์ศัตรู
ในนาทีที่รู้สึกว่ากำลังจะแย่แล้ว เงาของร่างที่ใหญ่ยิ่งกว่าอินเฟอร์โนไนท์ก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของฮีลเลอร์คนนั้น มันไม่ใช่ศัตรูใหม่เพราะมันเข้ามาขวางระหว่างสองฝ่ายที่กำลังสู้กัน
"โกเลมงั้นเหรอ" พวกนักผจญภัยพึมพำ
"อย่าเอาไปเปรียบกับโกเลมสิฟะ" ฮีลเลอร์พึมพำเพราะได้ยินเสียงวิจารณ์อาวุธใหม่ของเขา "รู้ไหมว่าฉันหมดเงินไปขนาดไหนเพื่อซื้อมันน่ะ"
เมไจไรซ์แมชชีน จักรกลสงครามระดับสูงที่ถูกผลิตขึ้นโดยจักรวรรดิออสที่ล่มสลายไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน ราคาในตลาดปัจจุบันคือ 160 ล้านดาวอน ซึ่งถ้าให้เทียบกับราคาในโลกที่ฮีลเลอร์ผู้นี้จากมาก็ล่ะ มันก็คงพอ ๆ กับงบสำหรับซื้อเครื่องบินรบดี ๆ สักลำเลยทีเดียว
ดูเหมือนเป็นแค่การพบกันโดยบังเอิญ แต่แท้จริงแล้วมันคือเจตนาของฮีลเลอร์ลึกลับผู้นั้น เขาต้องการให้ข่าวลือเกี่ยวกับเมไจไรซ์แมชชีนกระจายออกไปในทำนองว่า แม้แต่ฮีลเลอร์ก็สามารถลุยเดี่ยวในดันเจียนสุดโหดหากมีของอย่างเมไจไรซ์แมชชีนคุ้มกันให้
เป้าหมายของเขาคือการทำให้ความต้องการของตลาดสูงขึ้น ยิ่งคนต้องการเพิ่มแต่ของมีอยู่จำกัดเขาก็ยิ่งสามารถโก่งราคามันได้
หลายเดือนก่อนหน้าเหตุการณ์นั้น เปโดรอยู่ในระหว่างการสำรวจสเตตันของตนเองอย่างละเอียด เมื่อรู้สึกตัวว่าได้มาอยู่ในโลกใหม่ที่แปลกประหลาด เขาก็พยายามตั้งสติและพิจารณาเกี่ยวกับชีวิตใหม่ในโลกนี้
[เปโดร เซอราโน]
[HP: 14/14 สถานะ: หิวโหย]
[คลาส: แอบโซลูทฮีลเลอร์]
[กำลังกาย: 5 ความคล่องตัว: 6 สัมผัสเวท: 6 แม่นยำ: 2]
[เพอร์เฟคฮีล]
เปโดรไม่เคยเล่นเกมออนไลน์มาก่อน รวมทั้งไม่เคยอ่านนิยายแนวเกิดใหม่ต่างโลก แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เข้าใจถึงตัวเลขเหล่านี้ เขาอาจจะไม่ได้สนใจว่าโลกนี้ไม่มีเลเวลหรือค่าประสบการณ์เหมือนในเกมออนไลน์ แต่เขาแน่ใจว่าค่าทุกอย่างสามารถพัฒนาได้ผ่านการฝึกฝน
ปัญหาคือคลาสแอบโซลูทฮีลเลอร์และสกิลทั้งหลายมันคืออะไรกันแน่
เปโดรปรับตัวเข้ากับโลกใหม่ได้อย่างรวดเร็ว ความทรงจำของชาติก่อนหลอมรวมเข้ากับตัวตนของโลกใหม่ มันทำให้เขาระลึกได้ว่าในชาตินี้เขาเป็นชายผู้โดดเดี่ยว ไม่มีญาติพี่น้องหรือเพื่อนสนิท นักผจญภัยมือใหม่ผู้ยังไม่เคยสร้างผลงานใด ๆ มาก่อน
จะเรียกได้ว่าชีวิตใหม่ในโลกนี้แทบจะไม่มีตัวตนอยู่ก่อนหน้าเลยก็ว่าได้ เขาเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในโบสถ์ แม้ว่าชื่อในชาตินี้จะชื่อเปโดรเหมือนกัน แต่เขาก็ไม่เคยมีชื่อตระกูล เขาแทบไม่มีเพื่อนสนิท ซีสเตอร์ที่เป็นคนที่ใกล้เคียงกับแม่ที่สุดก็จากไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน นี่ชีวิต ใช้ชีวิตมาได้เกือบยี่สิบปีทั้งที่แทบไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับใครเลย
ฟังดูน่าเศร้า แต่คิดมากไปก็ป่วยการ เปโดรหันมาสนใจกับสถานการณ์ในปัจจุบันแทน เขากำลังพิจารณาว่าตอนนี้เขาควรจะทำอย่างไรกับชีวิต เขายังควรจะยึดอาชีพนักผจญภัยต่อไปดีไหม
จากการลองค้นข้อมูลเพิ่ม เปโดรพบว่าเพอร์เฟคฮีลสกิลเพียงหนึ่งเดียวที่เขามีนั้นแตกต่างจากเวทมนตร์ฮีลที่คนในโลกนี้รู้จัก แตกต่างจนอาจมองได้ว่ามันเป็นสกิลคนละประเภท จากชื่อของมันเปโดรเข้าใจว่ามันคือเวทรักษาที่มีคุณภาพสูงขึ้น
ซึ่งถ้าเป็นแค่นั้นจริง คนที่มีสกิลรักษาเพียงสกิลเดียวอย่างเขาก็ย่อมถูกมองว่าไร้ประโยชน์ เขาไม่แปลกใจที่เขากลายเป็นนักผจญภัยที่ไม่มีใครสนใจ
แต่เมื่อเปโดรลองทดสอบมัน เขาก็พบว่ามันคือสกิลที่น่าหวาดหวั่นที่สุด ที่สำคัญคือมันเป็นสกิลแบบยูนีคซึ่งในโลกนี้มีแค่เขาคนเดียวในโลกที่ครอบครอง
เปโดรทดสอบสกิลนี้กับวัตถุ เขาพบว่าเขาสามารถรักษามันได้เช่นกัน ดาบหัก ๆ หนึ่งเล่ม เขาสามารถเปลี่ยนมันกลับไปอยู่ในสภาพตอนที่มันสมบูรณ์ที่สุด หรือแม้แต่ทำให้มันกลับเป็นเศษแร่อย่างที่มันเคยเป็นได้
"เกินขอบเขตของคำว่ารักษาไปแล้ว นี่มันเหมือนสกิลย้อนเวลาวัตถุเลย" เปโดรแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขานึกวิธีการใช้งานมันออกมากมายในไม่กี่อึดใจ ด้วยสิ่งนี้ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไป
...ฉันคนเดิมในชาตินี้ทำอีท่าไหนถึงได้ไม่รู้ตัวว่ามีสุดยอดสกิลขนาดนี้ได้เนี่ย ไม่สิคนในโลกนี้ต้องซื่อบื้อขนาดไหนกันถึงได้มองข้ามสกิลแบบนี้ไปได้…
เปโดรหวนนึกถึงวันคืนอันขมขื่นก่อนหน้านี้ เขาเคยต้องแบกหน้าไปขอเข้าร่วมปาร์ตีกับนักผจญภัยที่เป็นรุ่นน้อง แถมยังถูกปฏิเสธกลับมาอย่างไร้ไมตรี พอลองมาคิดดูตอนนั้นเขาได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ และยอมรับไป
"ฮีลเลอร์ที่ทำได้แค่ฮีลเหรอ" หัวหน้าของปาร์ตีหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงปนขำ
"คุณเป็นนักผจญภัยมาหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอคะ จะดีเหรอที่มาร่วมกับมือใหม่อย่างเรา" จอมเวทสาวจากอีกปาร์ตีพูดแบบนั้น แต่เปโดรแน่ใจว่าเธอไม่ได้กังวลเรื่องที่พวกเธอเป็นมือใหม่
"ขอโทษนะ จริง ๆ พวกเราติดต่อกับฮีลเลอร์คนอื่นไว้แล้วด้วย คุณมาช้าไปนิดเดียว" นักรบคนหนึ่งก็ตอบลักษณะเดียวกัน เปโดรรู้มาว่าเขายังหาปาร์ตีไม่ได้เลยสักคน แต่เขาก็ยังปฏิเสธ
แต่ทั้งหมดมันเป็นเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่ความทรงจำและบุคลิกของอดีตชาติยังไม่ตื่นขึ้นมา เปโดรในตอนนี้เป็นคนใหม่ที่จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกได้อีก
คติประจำใจในโลกเดิมของเขาคือ "เงินไม่สามารถซื้อได้ทุกอย่าง หากปราศจากสมอง" หรือถ้าจะให้พูดแบบชัดเจนไปเลย เขาเชื่อว่า "เกือบทุกปัญหาในโลกนี้สามารถแก้ไขด้วยเงิน" สมองจะคิดวิธีใช้เงินเพื่อแก้ปัญหาให้ ถ้าไม่มีเงินที่เป็นเครื่องมือแก้ปัญหา อะไรๆ ก็สามารถเป็นปัญหาต่อไป
เขามีเงินเก็บแค่เพียงเล็กน้อย มันน้อยขนาดที่ถ้าชะล่าใจเขาอาจจะเหลือเงินที่จะอยู่ได้อีกไม่ถึงครึ่งเดือน เปโดรตัดสินใจขายทรัพย์สินแทบทุกอย่างที่มีติดตัว เปลี่ยนมันมาเป็นเงินทุนสำหรับแผนการที่เขาคิด
"27 ดาวอน ทุเรศจริงเกินไปแล้ว ขายทุกอย่างหมดก็ยังได้ไม่ถึง 100 ดาวอนเลยเหรอ" เปโดรพึมพำ ถึงจะทำใจไว้แล้วว่าของติดตัวของเขาคงไม่ได้ราคามากแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะได้แค่นี้
เริ่มจากเกราะมือสองที่ได้จากร้านขายของเก่าในราคา 24 ดาวอน เกราะนี้ถูกตั้งราคาไว้ 35 ดาวอนแต่ด้วยลูกตื้อและทักษะการต่อราคาแบบไม่กลัวจะโดนเจ้าของร้านด่าถึงครอบครัว เปโดรก็ได้สินค้าชิ้นแรกมา เขาใช้เพอร์เฟคฮีลเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเกราะใหม่เอี่ยม จากนั้นก็ขายให้กับร้านขายเกราะในราคา 250 ดาวอน
เปโดรใช้วิธีการเดียวกันนี้กับสินค้าประเภทอื่น เขานำของจากร้านหนึ่งมาซ่อมแซมและนำไปขายให้กับร้าน ปัญหาของวิธีการนี้คือร้านค้าหลายร้านไม่ได้ทำธุรกิจรับซื้อโดยตรง พวกเขาจึงมักจะกดราคาเปโดรจนน่าเกลียด
เปโดรเองก็ไม่อยากให้ความลับของสกิลเขากระจายออกไป เขาจึงก็ไม่คิดจะใช้วิธีนี้ต่อเนื่องนานนัก เมื่อเก็บได้ราว 2000 ดาวอน เปโดรก็ลองมองหาวิธีใหม่ดู
มีไอเดียหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เปโดรลองทดลองใช้ฮีลกับขวดเปล่าที่เคยเป็นน้ำยาโพชัน โพชันคือยาที่นักผจญภัยขาดไปไม่ได้ ไม่ว่าจะโพชันฟื้นฟูพลังชีวิต หรือโพชันสำหรับฟื้นฟูเวทมนตร์ หากเขาทำให้ขวดเปล่ากลับมาเต็มได้ เขาจะขายมันหมดอย่างรวดเร็ว
น่าเสียดายว่ามันล้มเหลว นี่เป็นข้อจัดอย่างหนึ่งของเพอร์เฟคฮีล เขาอาจจะซ่อมแซมทุกอย่างได้ แม้แต่วัตถุดิบส่วนที่หายไปก็กลับคืนมาเหมือนเดิมอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ของบางอย่างที่ถูกเปลี่ยนรูปไปแล้วไม่ได้กลับมาด้วย ยาหรืออาหารที่ถูกดื่มกินไปจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งมีชีวิต เชื้อเพลิงที่ถูกเผาไหม้ไปแล้ว ของเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถนำกลับมาได้อีก
"ก็ควรจะเป็นแบบนั้นแหละ" เปโดรว่าขณะที่ทดลองเทยาโพชันทิ้ง จากนั้นก็ใช้สกิลเพื่อดึงมันกลับมาอยู่ในขวด ถ้าเป็นกรณีนี้เขายังทำได้อยู่
เงินราว ๆ 2000 ดาวอน กับข้าวของอีกเล็กน้อยที่ยังขายไม่หมด เป็นทุนเริ่มต้นที่ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย เปโดรตัดสินใจใช้เงินส่วนหนึ่งไปกับการซื้อร้านขายของชำที่อยู่ในสภาพที่น่าจะเรียกว่าเป็นซากไปแล้ว แน่นอนว่ามันกลับมาอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมในตอนที่ทุกคนไม่รู้ตัว
เงินส่วนที่เหลือเปโดรเก็บไว้ใช้กับร้านซื้อขายทาส ประเทศโดเชสที่เขาปักหลักอยู่ตอนนี้ไม่มีข้อห้ามเกี่ยวกับการครอบครองทาส เชลยศึก คนที่มีหนี้สินจนไม่สามารถชดใช้ได้ก็สามารถขายตัวเองเพื่อเป็นทาสได้
ทาสที่ขายในตลาดจะมีตราประทับเวทมนตร์ มันคือเวทที่จะทำให้ทาสไม่สามารถทรยศเจ้านายได้ สำหรับคนที่ไม่คุ้นชินกับระบบนี้อาจจะมองว่ามันคือเรื่องที่เลวร้าย แต่สำหรับคนที่เติบโตที่โดเชสนี่เป็นเรื่องที่ไม่แปลกประหลาดแต่อย่างใด พวกเขามีกระทั่งกฎหมายเกี่ยวกับทาสโดยเฉพาะซึ่งช่วยป้องกันไม่ให้เจ้านายปฏิบัติกับทาสอย่างไร้มนุษยธรรมจนเกินไป
เปโดรสนใจทาสมากกว่าที่จะจ้างลูกน้องหรือหาหุ้นส่วน เหตุผลเพราะเขาไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ เขารู้ว่าสักวันทุกคนก็จะรู้ว่าสกิลที่เขามีมันอันตรายแค่ไหน แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้ในตอนที่เขายังไม่มีกำลังพอจะปกป้องตัวเอง
ทาสคือคำตอบ ตราบใดที่ยังมีตราเวทพวกเขาจะไม่เอาความลับของเปโดรไปแพร่งพรายกับใคร ส่วนเขาก็ตั้งใจจะปฏิบัติกับทาสให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ต่างคนต่างก็ได้รับผลประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่
เปโดรเลือกทาสที่ราคาถูกที่สุดมาสามคน ทั้งสามเป็นครอบครัวเดียวกัน ประกอบไปด้วย บิบินาผู้เป็นแม่ที่กำลังป่วยหนัก แบรมเด็กชายตัวเล็กที่ผอมโซ และแบลร์พี่สาวของเขาที่หน้าตาเต็มไปด้วยแผลเป็น
บิบินาป่วยหนักจนใกล้จะตาย ราคาที่พ่อค้าทาสตั้งไว้จึงแพงกว่าของฟรีเพียงเล็กน้อย แบรมถึงจะเป็นผู้ชายแต่ก็ตัวเล็กและผอมจนไม่น่าจะมีเรี่ยวแรงอะไร เขาแพงว่าบิบินาแค่เล็กน้อย
เปโดรแน่ใจว่าแบลร์เคยเป็นสาวงาม เขาเคยได้ยินมาว่าทาสบางคนที่หน้าตาดีจะทำลายใบหน้าของตนเองเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกล่วงเกิน
เพอร์เฟคฮีลยังคงเป็นสกิลที่น่าทึ่งอย่างเดิม บิบินาแข็งแรงขึ้นราวกับเป็นคนละคน เปโดรใช้เวทกับพวกเขาทุกคนแม้ว่ามันจะไม่ได้ช่วยให้ร่างกายที่ผ่ายผอมกลับมาสมบูรณ์ได้ แต่มันก็ทำให้พวกเขามีกำลังวังชากลับคืนมา
รวมไปถึงใบหน้าของแบลร์ด้วย
เงินทุนที่ยังเหลืออีกเล็กน้อย เปโดรใช้มันไปกับค่าใช้จ่ายของทาสทั้งสามรวมทั้งเป็นทุนในการเริ่มกิจการ ในตอนแรกมันดูขลุกขลักอยู่บ้างเพราะงบของเขาหมิ่นเหม่จะหมดจนน่าหวาดเสียว แต่ทั้งสี่คนก็ผ่านมันมาได้
กิจการที่เปโดรทำนั้นคล้ายกับที่เขาเคยทำ สิ่งที่ต่างคือเขามีหน้าร้านเป็นของตัวเอง และบิบินาเป็นคนขายโดยมีแบรมเป็นผู้ช่วย ส่วนคนที่จะทำหน้าที่หาของที่พังแล้วมาให้เขาซ่อมก็คือแบลร์
ด้วยทั้งหมดนี้เขาจะไม่ต้องพบปะกับใครโดยตรงเลย
ร้านบิบินาอุปกรณ์สำหรับนักผจญภัยจึงถือกำเนิดขึ้น ช่วงแรกมันยังไม่มีของขายมากนัก ส่วนใหญ่เป็นของเก่าที่เปโดรซื้อมาแต่ยังขายไม่ออก แต่ก็ต้องขอบคุณแบลร์ที่เสนอไอเดียขึ้นมาว่าเธออยากทำสัญญาระยะยาวกับกิลด์นักผจญภัย
"ที่กิลด์นักผจญภัยใกล้ ๆ นี้ มีบริการรับซ่อมแซมอาวุธด้วยค่ะ แต่พวกเขามักจะมีงานมากจนล้น ขนาดที่ส่งต่องานให้กับช่างตีเหล็กในเมืองรับต่อแล้วก็ยังรับไม่ไหว"
"เธอก็เลยคิดว่าเราจะรับงานซ่อมแทนเหรอ ไม่สิบางทีพวกเราอาจจะรับซื้ออุปกรณ์ที่เสียหายจนเกินกว่าจะซ่อมแซมด้วยวิธีธรรมดาด้วย"
"และถ้ามีชิ้นไหนเป็นอุปกรณ์ระดับสูง นอกจากวางขายหน้าร้าน เราก็ยังฝากขายที่ร้านของทางกิลด์ได้ด้วยนะคะ ทำแบบนี้คนในกิลด์ก็จะรู้จักร้านเรามากขึ้นด้วย"
แบลร์เสนอความคิดด้วยใบหน้าที่สดใส บิบินาและแบรมไม่ได้เห็นเธอยิ้มแบบนี้มานานแล้ว
ครอบครัวนี้เก่งกว่าที่เปโดรคาดหวังไว้ ทั้งบิบินาและแบลร์เคยทำงานให้เจ้านายที่เป็นนักผจญภัย พวกเขาจึงคุ้นเคยกับเรื่องเหล่านี้ดี แบลร์ใช้เวลาไม่นานเจรจากับกิลด์ เธอได้ทำสัญญาอย่างที่ตั้งใจไว้แม้ว่ามันจะเป็นสัญญาระยะสั้นก็ตาม
การติดต่อกับกิลด์ทำให้สินค้าอีกระดับผ่านเข้ามาในร้าน ทั้งที่ถูกส่งมาเพื่อซ่อมแซม ทั้งที่ถูกขายทิ้งในฐานะวัตถุดิบ ในนั้นมีอาวุธและชุดเกราะระดับที่เปโดรไม่เคยได้สัมผัสในสมัยที่เขายังเป็นแค่นักผจญภัยคนหนึ่ง


## ฮีลเลอร์ไร้เทียมทานในต่างโลก ตอนที่ 2

เมื่อมีเงินมากขึ้นเปโดรก็ให้ความสนใจกับสกิลอื่นเพิ่ม ในโลกนี้แม้ว่าสกิลส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งที่เรียนรู้และฝึกฝนเพิ่มได้ แต่มันก็มีทางลัดบางอย่าง มันถูกเรียกว่าม้วนสกิล
ม้วนสกิลคือกระดาษเวทมนตร์ที่ทำการบรรจุสกิลของมนุษย์ลงไป ผู้ที่ผนึกสกิลจะสูญเสียสกิลนั้น ส่วนผู้ที่เปิดใช้ม้วนสกิลก็จะได้สกิลนั้นไปแทน ด้วยวิธีการแบบนี้มันจึงเกิดธุรกิจขายม้วนสกิลขึ้นมา
น่าเสียดายที่สกิลหายากเป็นสิ่งที่ราคาแพงจนเอื้อมไม่ถึง และถึงมีเงินก็ใช่ว่าจะหาคนขายให้ได้
ในวันที่บิบินามาบอกกับเปโดรว่าเธอสนใจศึกษางานช่างเพื่อที่เธอจะสามารถจัดการกับงานซ่อมได้เองโดยไม่ต้องโยนทุกอย่างไปให้เปโดร เขาก็คิดจะแก้ปัญหานี้ด้วยเงิน
เปโดรซื้อสกิลงานช่างให้กับบิบินา สกิลเบื้องต้นเป็นสิ่งที่ใช้เวลาไม่นานก็สามารถฝึกฝนได้ แต่ก็เพราะว่ามันใช้เวลาไม่นานนี่แหละ มันจึงเป็นสกิลที่ราคาถูก เปโดรยอมจ่ายเพื่อซื้อเวลาให้กับบิบินา
"ถ้ามีสกิลงานช่างระดับกลางขายเมื่อไหร่ ผมก็จะซื้อให้คุณด้วย แต่สำหรับตอนนี้คุณคงต้องลองฝึกฝนเองไปก่อน"
"ขอบคุณค่ะนายท่าน พวกเราสามแม่ลูกสัญญาว่าจะทำให้คุ้มค่าทุกเหรียญที่ท่านลงทุนไป"
"บอกว่าอย่าเรียกผมว่านายท่านยังไงล่ะ" เปโดรส่ายหน้าอย่างระอา
"เรียกนายท่านว่านายท่านก็ถูกต้องแล้วนี่คะ" แบลร์ฉีกยิ้ม ส่วนแบรมก็พยักหน้าเห็นด้วย
สถานการณ์ของร้านดีขึ้นในทุกวัน บิบินาตั้งใจฝึกฝนงานช่างชนิดหามรุ่งหามค่ำจนได้สกิลช่างโลหะระดับกลางมาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ มันแสดงให้เห็นว่าเธอมีพรสวรรค์ทางด้านนี้ตั้งแต่แรกแล้ว
แบรมเองถึงจะยังเด็กแต่ก็ไม่เคยทำตัวเป็นภาระ เขาทำงานทุกอย่างได้ไม่แพ้ผู้ใหญ่หนึ่งคน ทุกอย่างลงตัวมากขึ้น ถึงมีแค่เขากับบิบินาร้านก็สามารถเปิดกิจการได้อย่างราบรื่น
ด้วยเหตุนั้นแบลร์จึงเริ่มมีเวลาว่างมากขึ้น เมื่อเธอรู้ว่าเปโดรกำลังวางแผนกลับไปทำงานเป็นนักผจญภัย เธอจึงอาสาเป็นอีกหนึ่งกำลังให้กับเขา
เปโดรไม่อยากให้เธอมาเสี่ยง แต่เขาก็ยอมรับว่าสองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว อีกอย่างแบลร์เองก็แข็งแรงอย่างกับม้า บางทีถ้าเธอกลายมาเป็นนักผจญภัย เธออาจจะเก่งกว่าเขาด้วยซ้ำ
เปโดรลงทุนครั้งใหญ่กับม้วนสกิลเทเลพอร์ต มันแพงขนาดที่ทำให้ทั้งเขาและร้านสามารถล้มละลายได้เลย แต่หลังจากลองปรึกษาเรื่องนี้กับทุกคน ก็ไม่มีใครขัดข้อง พวกเขาแน่ใจว่ามันคือการลงทุนที่คุ้มค่า ด้วยสกิลนี้ทั้งเปโดรและแบลร์จะสามารถไปและกลับมาที่ร้านได้ในทุกเวลาที่ต้องการ
"ใช้หนีเมื่อเจอสถานการณ์ที่อันตราย" บิบินายกเหตุผลขึ้นมา
"ถ้าเจอของดีที่ขนกลับมาครั้งเดียวไม่ไหวก็ใช้วิธีนี้ช่วยขนได้" แบลร์คิดข้อดีเพิ่ม
"ถ้าเจอคนบาดเจ็บในดันเจียนก็สามารถช่วยเขากลับมาได้" แบรมลองคิดบ้าง
"อะไรของนายกัน ลืมไปแล้วเหรอไงว่านายท่านมีพลังอะไร บาดเจ็บก็ให้นายท่านรักษาสิ จะลำบากพากลับมาทำไม" แบลร์แขวะใส่น้องชาย
เปโดรได้ฟังแล้วก็ยิ้ม "น่าสนใจอยู่เหมือนกันนะ บางทีเราอาจจะเจอสถานการณ์ที่ต้องช่วยคนกลับมาก็ได้ คิด ๆ ดูแล้วสกิลนี้มันก็น่าจะคุ้มค่าจริง ๆ นั่นแหละ"
ด้วยเหตุนั้นเงินทุนเกือบทั้งหมดจึงหายเกลี้ยงในแค่ชั่วข้ามวัน
เปโดรฝากร้านให้บิบินาและแบรมดูแลต่อ ในขณะที่เขาและแบลร์ก็เริ่มออกสำรวจดันเจียนที่อยู่ใกล้ที่สุด
แน่นอนว่าเป้าหมายของทั้งสองนายบ่าวไม่ใช่มอนสเตอร์หรือวัตดุดิบที่ได้จากมัน พวกเขาเน้นดันเจียนที่มีข้าวของโบราณเป็นเป้าหมายหลัก อุปกรณ์ที่นักผจญภัยทำพังและทิ้งเอาไว้ ข้าวของเก่าที่ถูกเมินเพราะคิดว่าไม่คุ้มค่าแก่การเก็บกลับมา เหล่านี้คือสิ่งที่พวกเขามองหา
ปัญหาคือเปโดรและแบลร์ยังไม่แข็งแกร่งพอ ต่อให้มีสกิลเทเลพอร์ตแต่ยังอันตรายเกินไปที่พวกเขาจะลงไปในดันเจียนที่มีมอนสเตอร์ระดับสูง เมื่อโดนจำกัดว่าต้องอยู่ในดันเจียนระดับต่ำของที่พวกเขาพบก็เป็นแค่ของระดับต่ำด้วย
แต่แล้วก็เหมือนกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง ในดันเจียนระดับต่ำที่ไม่มีใครสนใจ แบลร์ได้เสนอให้เปโดรค้นหาในจุดที่อาจจะไม่เคยมีใครไปถึง เธอคิดว่าบริเวณก้นเหวที่อยู่ในดันเจียนอาจจะเป็นสถานที่ที่เปโดรสามารถไปถึงได้ด้วยสกิลเทเลพอร์ต
เปโดรทำตามคำแนะนำของเธอแบบไม่ได้คาดหวัง เขาโยนคบไฟลงไปในก้นเหว และในระยะที่สายตามองเห็นได้ เขาก็สามารถเทเลพอร์ตไปถึงได้เช่นกัน เปโดรพาตัวเองและแบลร์มาข้างล่างได้สำเร็จจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มค้นหา
ที่ซอกหินก้อนหนึ่ง แบลร์เห็นบางอย่างสะท้อนกับแสงไฟของคบเพลิง เมื่อเธอสำรวจดูก็พบว่ามันคือด้ามดาบเก่า ๆ ที่ทนอยู่ผ่านกาลเวลามานานนับร้อยปี
ถึงจะเก่าแต่ทั้งคู่ก็แน่ใจว่ามันไม่ใช่ด้ามดาบทั่วไป เปโดรใช้เพอร์เฟคฮีลซ่อมมัน ทั้งสองแทบหัวใจวายเมื่อเห็นรูปร่างดั้งเดิมของมัน มันไม่ใช่แค่ดาบระดับสูงอย่างที่เข้าใจในตอนแรก เปโดรเคยเห็นดาบนี้มาก่อนในตำรา เขาเชื่อว่ามันเคยเป็นดาบของผู้กล้า
"ดาบของผู้กล้า" แบลร์ร้องเสียงหลง "ของจริงเหรอคะ"
"ไม่รู้สิ อาจจะของเลียนแบบก็ได้ แต่มันเหมือนดาบเล่มแรกที่ผู้กล้าเคยใช้ ถ้าจำไม่ผิด มันเป็นดาบที่น่าจะติดอันดับหนึ่งในร้อยสุดยอดดาบของโลก เดี๋ยวนะฉันน่าจะเอาหนังสือเล่มนั้นมาด้วย"
เปโดรแบกเอาตำราเกี่ยวกับโบราณวัตถุมาด้วยหลายเล่ม เขาค้นอยู่ครู่หนึ่งก็เจอหนังสือที่พูดถึงดาบเล่มที่หน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน
"อันดับที่ 97 ดาบแห่งแสงลานิกา"
"เชื่อกันว่ามันหายสาบสูญไปแล้วในศึกระหว่างผู้กล้ากับปีศาจแห่งความมืดเจลูโดรา บ้างก็เชื่อว่ามันถูกทำลายไปพร้อมกับเจลูโดรา บ้างก็เชื่อว่าหลังจากผู้กล้าได้ดาบใหม่เขาก็มอบมันให้กับสหาย แต่จนปัจจุบันก็ยังไม่มีหลักฐานชี้จัดว่าดาบเล่มนี้ยังอยู่หรือถูกทำลายไปแล้ว"
"เจลูโดรา… ดันเจียนนี้เคยเป็นรังของเจลูโดราไม่ใช่เหรอ" แบลร์ตาโตด้วยความตกใจ
ทันทีที่กลับจากดันเจียน ทั้งสองก็ตรงดิ่งไปที่ทำการของกิลด์เพื่อทำการตรวจสอบดาบที่ได้มาอย่างละเอียดอีกครั้ง ด้วยอุปกรณ์เวทของกิลด์มันทำให้พวกเขาไม่ต้องเสียเวลาในการรอผล มันคือดาบแห่งแสงลานิกาของจริงแท้และหนึ่งเดียว
เปโดรเขาใจดีว่าสินค้าแบบนี้ไม่สามารถประเมินราคาได้ หากเขาต้องการขายให้ได้ราคาสูงที่สุดการประมูลจะเป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้ แต่เปโดรไม่ต้องการออกหน้าและเขาก็ไม่มีเวลาสำหรับรอการประมูลในรอบของเดือนนี้
"ถ้าต้องการขายทันที ผมสามารถจัดการให้ได้เลยนะครับ" เจ้าหน้าที่ของกิลด์การค้าสาขาโดเชสพูดราวกับอ่านออกว่าเปโดรกำลังร้อนเงิน
"คุณจะให้ได้สักเท่าไหร่ล่ะ"
"40 ล้านดาวอนครับ ถ้าคุณต้องการขายผมสามารถหาให้คุณได้ 30 ล้านดาวอนในตอนนี้เลย และอีก 10 ล้านดาวอนจะจัดหามาให้ได้ไม่เกินสามวันครับ"
เปโดรได้ยินก็หัวเราะลั่น "ดาบในตำนานที่มีคุณค่าระดับสมบัติของประเทศเนี่ยนะ ไม่เอาน่า"
เจ้าหน้าที่นิ่งไปครู่หนึ่ง "45 ล้าน..."
"ถ้าไม่ได้ถึง 100 ล้านก็เลิกคุยเถอะ ผมรอประมูลเอาก็ได้"
"มันเป็นอาวุธในตำนานก็จริงครับ แต่ก็อยู่อันดับท้ายเกือบที่สุดจากหนึ่งร้อยชิ้น ผมไม่คิดว่า..."
"ถ้าคุณจะซื้ออะไรสักอย่างเพื่อไปขายต่อ คุณไม่ซื้อ 45 ล้านเพื่อไปขายแค่ 50 ถึง 60 ล้านหรอกใช่ไหม อย่างน้อยราคาที่คุณคิดว่าจะขายได้ก็ต้องสองถึงสามเท่าตัวนู่น บางทีถ้าผมขายเองมันอาจจะได้ถึง 150 ล้านเลยก็ได้ แต่ผมไม่อยากออกหน้าดังนั้น ผมถึงยอมขาดทุนอยู่ที่ 100 ล้านยังไงล่ะ"
เจ้าหน้าที่ตีหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง "เงินขนาดนั้นผมคงอนุมัติเองไม่ได้หรอกครับ"
"คุยกับคนที่อนุมัติให้ได้สิ พวกคุณกำลังจะทำกำไรได้หลายสิบล้านนะ เขาอาจจะสละเวลามาคุยด้วยก็ได้"
เจ้าหน้าที่โค้งให้จากนั้นเขาก็เดินจากไป เปโดรและแบลร์ตัดสินใจรอคำตอบอยู่ที่ห้องรับรอง แบลร์รู้สึกคันปากจนเกือบอดใจไว้ไม่อยู่ เธออยากถามหลาย ๆ เรื่องกับเปโดร แต่ถูกกำชับไว้ก่อนหน้านั้นว่าห้ามพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่มาเจรจาขณะที่ยังอยู่ในพื้นที่ของอีกฝ่าย
เงื่อนไขที่เสนอได้รับการอนุมัติ เจ้าหน้าที่มาพร้อมกับเงินครึ่งหนึ่งและหนังสือสัญญาในเงินก้อนที่เหลือ สร้างความสับสนให้แบลร์ยิ่งขึ้นไปอีกเพราะว่าพวกเขามีเงินสดเกิน 30 ล้านดาวอน
ทันทีที่เปโดรใช้เวทมนตร์พาเธอกลับถึงบ้าน แบลร์ก็ยิงคำถามใส่ทันทีโดยไม่รอให้แม่กับน้องชายเข้ามาร่วมรับรู้บทสนทนาของพวกเธอ
"นายท่านรู้ได้ยังไงคะว่าดาบราคาจริงเท่าไหร่"
"ฉันไม่ใช่นักประเมินราคานะ จะไปรู้ได้ยังไง"
"อ้าว… งั้น"
"ก็แค่ลองเดาน่ะ แต่เป็นเรื่องจริงนะที่เวลาขายของมันควรจะทำกำไรให้ได้อย่างน้อยเท่าตัว ดูจากผลลัพธ์ก็แสดงว่าเดาถูก"
"แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ราคาจริงมันอาจจะสูงกว่า 150 ล้านก็ได้นี่คะ"
"เป็นไปได้ แต่พวกเราเป็นหน้าใหม่ ไม่รู้ได้เลยว่าถ้าเอาของไปลงประมูลจะเจอกับอะไรบ้าง พวกนั้นอาจจะควบคุมผลของการประมูลได้ ถ้าเราเอาไปลงก็ไม่แน่ว่าอาจจะโดนรวมหัวกันกดราคา แต่ถ้าขายไปแบบนี้ก็ถือว่ากำไรกันทั้งสองฝ่าย พวกนั้นก็จะไม่มายุ่งกับเรา และเราก็ได้เงินเร็วอย่างที่หวังเอาไว้"
"แต่นั่นมันกังวลเกินกว่าเหตุหรือเปล่าคะ เรายังไม่รู้สักนิดว่าพวกเขาจะโกง"
"โกงแน่นอน ถ้ามีโอกาสใครก็โกงได้ทั้งนั้นแหละ เป็นฉันก็ยังอาจจะทำเลย"
แบลร์ขมวดคิ้ว เธอพูดต่อไม่ออก บางทีเธอก็สงสัยว่านายท่านของเธอเป็นคนเช่นไรกันแน่ เขาช่วยเหลือทั้งครอบครัวเธอเอาไว้ รักษาใบหน้าของเธอจนหายดี และแม้ว่าเธอจะยอมให้กับทำอะไรกับเธอก็ได้แต่เขาก็ไม่เคยล่วงเกินอะไรแม้สักนิด ในด้านหนึ่งเขาราวกับเทพบุตร แต่ในอีกด้านหนึ่งเธอก็รู้สึกว่าเขามีส่วนที่น่ากลัว
เปโดรมักจะพูดอยู่เสมอว่าคนทุกคนสามารถกลายเป็นคนร้ายได้หากสบโอกาส แม้แต่คนที่ซื่อสัตย์ที่สุด หากสถานการณ์บีบคั้นให้เขาต้องทำผิดเพื่อช่วยใครสักคนเขาก็อาจจะทำมันได้
เปโดรคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่สุดสำหรับมนุษย์ "นอกจากจะหลีกเลี่ยงคนเลวโดยสันดานแล้ว ต้องอย่าปล่อยให้คนดีมีโอกาสทำชั่วด้วยเช่นกัน"
แบลร์อยากรู้เรื่องในอดีตของเขามากขึ้น เธอเชื่อว่าเขาอาจจะเคยโดนทรยศหักหลังจากคนที่ไว้ใจมาก่อนจึงได้ติดนิสัยไม่วางใจใครง่าย ๆ
แต่เธอเข้าใจผิด เปโดรไม่ได้เคยพบกับจุดเปลี่ยนร้ายแรงในชีวิตอย่างที่แบลร์เดา เขาแค่เข้าใจโลกนี้และเข้าใจมนุษย์เป็นอย่างดี และเขาเลือกที่จะมองในแง่ร้ายไว้ก่อนเพื่อที่จะไม่ต้องมาเสียใจทีหลังว่าไว้ใจคนอื่นมากจนเกินไป
เงินหนึ่งร้อยล้านดาวอนเป็นตัวเลขที่มหาศาลจนแบลร์จินตนาการไม่ออก ไม่เพียงแค่ขยับขยายร้านให้ใหญ่โตขึ้น เปโดรยังกว้านซื้อพื้นที่รอบ ๆ และกิจการต่าง ๆ มากมาย
หมู่บ้านที่เปโดรปักหลักอยู่ในตอนนี้ แม้จะอยู่ไม่ห่างจากเมืองหลวงของอาณาจักโดเชส แต่ก็เป็นหมู่บ้านที่เกือบจะเป็นหมู่บ้านร้าง เหตุก็เพราะว่ามันอยู่ใกล้กับดันเจียนอันตรายซึ่งบางครั้งก็จะมีมอนสเตอร์ที่หลุดออกมาบ้าง เขาเลือกที่นี่เป็นทำเลหลักเพราะว่ามันราคาถูก
เปโดรดูราวกับมีแผนเปลี่ยนทั้งหมู่บ้านให้เป็นหมู่บ้านของนักผจญภัย เมื่อมีนักผจญภัยพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน มันก็หมายถึงความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้นของคนในพื้นที่และเมืองหลวงที่อยู่ถัดไปแค่เอื้อม
ไม่หรอก เขาไม่ได้คิดไปถึงขนาดนั้น แผนของเปโดรก็แค่สร้างหมู่บ้านที่เขาสามารถใช้เป็นแหล่งผลิตเงินทุนได้อย่างต่อเนื่อง มันก็เท่านั้นเอง
เรื่องกำลังคนก็ไม่มีปัญหา เปโดรใช้วิธีการเดิมที่ทำให้เขาได้บิบินา แบลร์และแบรมมาช่วย เขาแวะไปที่ร้านขายทาส พูดคุยเพื่อหาคนที่มีแววจากในนั้นและกว้านซื้อทาสไปเป็นจำนวนมาก
ร้านบิบินาอุปกรณ์สำหรับนักผจญภัยถูกขยายขนาด ปรับปรุงให้สวยงามขึ้นและถูกเปลี่ยนชื่อเป็นร้านบิบินาอาวุธและชุดเกราะ จากชื่อแน่นอนว่าบิบินายังเป็นผู้ดูแลร้านนี้อยู่ แต่นอกจากแบรมแล้ว เปโดรยังได้ทาสที่มีทักษะด้านงานโลหะมาเพิ่มอีกสองคน
บิบินา แบรมและผู้ช่วยอีกสอง สมาชิกรวมในร้านนี้คือ 4 คน
ติดกันกับร้านของบิบินาทางด้านซ้ายคือร้านเชียนา ร้านเสื้อผ้าที่ได้ทาสคนใหม่เชียนามาเป็นผู้ดูแล เชียนามีทักษะด้านตัดเย็บและมีความเข้าใจเรื่องแฟชันเป็นอย่างดี เปโดรลงทุนซื้อม้วนสกิลมาให้เธอเพิ่มเพื่อให้เชียนาสามารถตัดเย็บชุดเวทมนตร์ได้ด้วย เช่นเดียวกับร้านของบิบินา ร้านนี้รับซ่อมเสื้อผ้า ชุดหนัง และชุดที่มีเวทมนตร์ด้วย
เชียนาและบีนทาสผู้เชี่ยวชาญงานเครื่องหนังและผู้ช่วยงานขายอีก 1 สมาชิกรวมในร้านนี้คือ 3 คน
ร้านอาหารอยู่ทางขวาของร้านบิบินา เปโดรได้มือดีมาช่วยเธอคืออดีตเชฟมือหนึ่งของภัตตาคารชื่อดัง โมซาเคยมีชื่อเสียงโด่งดังก่อนที่เธอจะมีเรื่องกับผู้มีอิทธิพล เธอถูกกลั่นแกล้งจนตกต่ำลง นอกจากไม่มีใครกล้าจ้างแล้วเธอยังถูกหลอกจนกลายเป็นหนี้ก้อนโต โมซาคือทาสราคาสูงที่สุดที่เปโดรตัดสินใจซื้อตัวมาและเขาแน่ใจว่ามันจะต้องคุ้มค่า
ไม่ว่าอาหารจานไหน หากได้ผ่านฝีมือของโมซามันก็ไม่มีทางเป็นอาหารธรรมดาสามัญ เธอคืออัจฉริยะทางด้านนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ร้านที่เปโดรสร้างก็ไม่ใช่ภัตตาคารที่ขายอาหารราคาแพงระยับ เปโดรเข้าใจดีว่าลูกค้าส่วนใหญ่ของเขาคือนักผจญภัยซึ่งมีทั้งคนที่กระเป๋าหนักและพวกที่จนกรอบ เขาตัดสินใจทำมันเป็นร้านอาหารชุดและร้านเหล้าที่ทุกคนสามารถจับต้องได้
ด้วยทักษะของโมซาเธอคิดค้นเมนูใหม่ ๆ ที่ทั้งอร่อยและราคาย่อมเยา เปโดรสามารถการันตีเรื่องคุณภาพได้เพราะเขาเคยชิมมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นจานไหนก็คือมื้อที่วิเศษที่สุดตั้งแต่เขามาถึงโลกนี้
"บอกแล้วว่าเชื่อรสมือข้าได้เลยนายท่าน" โมซาทำท่าเบ่งกล้าม ผลของการสะบัดกะทะมานับสิบปีแม้แต่ผู้หญิงตัวเล็กแบบเธอก็ยังมีมัดกล้ามให้เห็น
"เลิกทำท่านั้นสักทีเถอะ เสียดายหน้าตาก็ออกจะน่ารัก"
"เอ๋ ทำไมล่ะ เบ่งกล้ามแล้วไม่น่ารักเหรอ" โมซาชี้ไปที่กล้ามของเธอ "นี่มันผลผลิตจากความเหนื่อยยากของข้าเลยน้า"
เปโดรถอนหายใจ รู้สึกว่าเขาจะได้มาแต่ทาสที่เพี้ยน ๆ
โมซา ผู้ช่วย 1 คน สาวเสิร์ฟ 2 คน สมาชิกรวมในร้านนี้คือ 4 คนไม่รวมพนักงานทำความสะอาดและเด็กล้างจานที่จ้างแบบไม่ประจำ
สุดท้ายคือแอดเวนเจอเรอร์อินน์โรงแรมขนาดเล็กที่อยู่ตรงกันข้ามกับร้านทั้งสาม แม้ขนาดจะไม่ใหญ่โตนักแต่ที่นี่คือสถานที่ที่เงินของเปโดรไปลงอยู่กับมันมากที่สุด เหตุที่เขาซื้อที่ดินจำนวนมากแต่ยังไม่สร้างอะไรเพิ่มมากไปกว่านี้ก็เพราะว่าเขาต้องเผื่อเงินไว้สำหรับบริหารและการปรับปรุงที่นี่
ทาสที่เหลืออีกยี่สิบสี่คน เปโดรเห็นคนที่มีพรสวรรค์ด้านต่อสู้จากในนั้นเพียงสี่คน เขาแยกพวกนั้นออกมาและให้คนที่เหลือทำงานในโรงแรมแห่งนี้ โดยผู้ที่เปโดรเลือกให้มาบริหารโรงแรมคือฟิลเลย์
ฟิลเลย์คือชายวัยดึก เขาเป็นทาสที่มีความรู้หลายด้าน เขาเคยมีประสบการณ์ในการช่วยบริหารโรงแรมมาก่อนด้วย ฟิลเลย์และเจ้านายเก่ามีความสัมพันธ์อันดีถึงขนาดที่นายเก่าสัญญาเอาไว้ว่าไม่เพียงจะมอบอิสระให้แต่ยังจะยกกิจการส่วนหนึ่งให้กับเขาด้วย


## ฮีลเลอร์ไร้เทียมทานในต่างโลก ตอนที่ 3

น่าเสียดายเรื่องนั้นไม่ได้เกิดขึ้น ทายาทของนายเก่าเป็นลูกไม้ที่หล่นไกลต้น เขาไม่มีอะไรที่เหมือนพ่อเลยสักนิด เมื่อผู้เป็นพ่อเสียชีวิตอย่างปัจจุบันทันด่วน เขาก็แก้แค้นฟิลเลย์ด้วยการยึดทุกอย่างไปและยังขายก้างขวางคอชิ้นใหญ่อย่างเขาให้กับร้านขายทาส
มันเป็นเรื่องโหดร้ายสำหรับฟิลเลย์ แต่สำหรับเปโดรนี่คือโอกาสที่ดี ถ้าไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเขาก็คงไม่ได้คนเก่ง ๆ ของฟิลเลย์มาช่วยบริหารโรงแรมแน่นอน
เพราะมีโรงแรมเป็นของตัวเอง สมาชิกทุกคนของ "ตระกูลเซอราโน" จึงไม่จำเป็นต้องพักที่ร้านอีกต่อไป เปโดรตัดสินใจให้พวกเขาทุกคนพักที่นี่ด้วย
ที่ดินนอกเหนือจากร้านทั้งสามและโรงแรมเปโดรไม่คิดจะปล่อยไว้ให้เสียเปล่า ระหว่างที่เขายังไม่ได้ตัดสินใจว่าควรจะสร้างอะไรเพิ่ม เขาปล่อยเช่าที่เหล่านั้นสำหรับการปลูกพืชที่ไม่ยืนต้น ผลคือไร่ผลไม้จำนวนมากจะเริ่มออกดอกผลในอีกไม่กี่ฤดูข้างหน้านี้
กลับมาที่กลุ่มผจญภัยของเปโดร เขาได้สมาชิกใหม่มาเพิ่มอีกสี่คน แจนนิสคือนักธนูเผ่าดาร์คเอลฟ์ ฝีมือยิงธนูของเธออาจจะไม่โดดเด่นมากในเผ่า แต่เมื่อเทียบกับมนุษย์แล้วเธอก็เก่งไม่ต่างจากมือธนูที่มีประสบการณ์มาหลายสิบปี เธอยังใช้สามารถเวทโจมตีได้ด้วย แต่ประสิทธิภาพของมันต่ำจนเอามาใช้จริงได้ยาก เพื่อให้แจนนิสแข็งแกร่งขึ้นอีก เปโดรได้ลงทุนซื้อม้วนสกิลผนึกเวทมาให้เธอ มันจะทำให้เธออัดพลังเวทลงไปในลูกธนูได้
เบรเกอร์เคยเป็นทาสนักสู้ในสังเวียนใต้ดิน เขาถูกบังคับให้ล้มมวยแต่ก็ปฏิเสธจนถูกเจ้านายตัวเองซ้อมจนเกือบตาย เปโดรพบเขาในสภาพที่แขนทั้งสองข้างยับเยินจนไม่สามารถรักษาได้ด้วยเวทมนตร์ทั่วไป มันคือเวลาที่เพอร์เฟคฮีลได้เป็นพระเอกอีกครั้ง เบรเกอร์ไม่เพียงกลับมาใช้มือทั้งคู่ได้ เขายังแข็งแกร่งขึ้นอีกจากสกิลสายสู้มือเปล่าที่เปโดรมอบให้
รารามิสคือลูกสาวของฟิลเลย์ ต่างจากบิดาที่มีความรู้ด้านงานบริหาร เธอถูกฝึกอย่างหนักโดยอาจารย์ผู้เคยเป็นนายทหารฝีมือดีของกองทัพ รารามิสเชี่ยวชาญการใช้หอกเป็นอาวุธหลักและมีดเป็นอาวุธรอง นอกจากนั้นเธอยังมีความรู้ด้านกลไก การวางและทำลายกับดัก
และคนสุดท้ายฮันโจที่มีที่มาประหลาดกว่าใครอื่น เขาไม่ใช่ทาสแต่สมัครใจมาเป็นทาสเพราะได้ยินข่าวลือว่าเปโดรเลี้ยงดูคนของเขาอย่างดี ฮันโจเป็นคนร่างใหญ่ หัวช้า ใจดีผิดกับรูปลักษณ์ที่ทำให้คนส่วนใหญ่หวาดกลัว แม้จะตัวใหญ่แต่สกิลของเขากลับเป็นสกิลเกี่ยวกับจิตสัมผัส ฮันโจจะสัมผัสได้ยามที่เขาเข้าใกล้สมบัติ รวมทั้งสามารถบอกได้ว่าสมบัติแต่ละชิ้นมีค่ามากแค่ไหนต่อให้เขาจะไม่รู้จักมันเลยก็ตาม
กลุ่มของเปโดรไม่ได้แข็งแกร่ง แม้จะเทียบกับนักผจญภัยแค่แรงค์ D ก็ตาม แต่เมื่อเงินถึง ข้าวของที่ใช้ล้วนแล้วแต่เป็นของดี มันเลยทำให้พวกเขาก็พัฒนาตัวเองอย่างรวดเร็วเหนือนักผจญภัยทั่วไป
กิจการทั้งหลายของเปโดรก็เติบโตรวดเร็วไม่แพ้กัน นักผจญภัยส่วนใหญ่เมื่อรู้ว่าใกล้กับดันเจียนมีโรงแรมสุดหรูในราคาที่ไม่โหดร้ายต่องบประมาณ พวกเขาก็เลิกพักในเมืองหลวงที่อยู่ไม่ห่างกันมาก ด้านร้านอาวุธ เกราะและร้านเสื้อผ้าก็มีชื่อเสียงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เหตุจากที่นาน ๆ ครั้งมันจะมีข้าวของที่หาไม่ได้ทั่วไปปรากฏให้เห็น
เพราะรับซื้ออุปกรณ์ทุกอย่างที่เสียหายเกินกว่าจะซ่อม บางครั้ง "ของเลียนแบบ" ที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนของจริงทุกประการจึงปรากฏให้เห็นในร้านอยู่เนือง ๆ
แต่ละคนได้รับอาวุธและอุปกรณ์ที่เกินกว่าระดับของพวกเขาจะหาได้โดยวิธีปกติ เปโดรได้ชุดใหม่จากเศษผ้าศักดิ์สิทธ์ที่เขาพบและซ่อมแซมจนได้มาเป็นผืนใหญ่จากนั้นมันก็ถูกตัดเย็บอย่างดีด้วยฝีมือของเชียนา
ชุดนี้เปโดรประเมินแล้วว่ามันน่าจะมีราคาหลายสิบล้านดาวอน แต่เขาไม่มีความคิดที่จะขายมัน นอกจากมันจะมีพลังป้องกันที่สูงยิ่งกว่าชุดเกราะแล้วชุดสีขาวฟ้าตัวนี้ยังเปลี่ยนความเสียหายจากเวทมนตร์ส่วนหนึ่งมาเป็นพลังเวทให้กับผู้ใช้ ตราบใดที่ใช้ชุดแบบนี้เปโดรก็ไม่ต้องห่วงเรื่องที่เขาจะถูกฆ่าด้วยเวทโจมตี และตราบใดที่มีพลังเวทเหลือ เขาก็รักษาตนเองและทำให้ชุดกลับมาอยู่ในสภาพดีได้ทุกเมื่อ
เบรเกอร์ได้อาวุธเวทมาจากดันเจียนแห่งหนึ่ง มันไม่ใช่สมบัติเดิมของดันเจียนแต่เหตุผลที่มันอยู่ที่นั่นเหมือนกับดาบเก่าของผู้กล้า เจ้าของใช้มันต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่ร้ายกาจที่อาจจะเป็นบอสของดันเจียน จากร่องรอยที่เหลืออยู่เขาเอาชนะมันได้แต่ทำให้อาวุธเสียหายจนตัดสินใจฝังมันไว้ที่นั่น
เมเทียร์กอนต์เล็ตคือชื่อของมัน เบรเกอร์สามารถต่อยและสร้างพลังระเบิดที่เขาไม่ได้รับผลกระทบ ด้วยสิ่งนี้แม่แต่โกเล็มหินตัวใหญ่ยังถูกเขาทำลายได้ในหมัดเดียว
แจนนิสได้ธนูมาจากนักผจญภัยระดับ S ที่นำธนูเก่าที่พังแล้วมาขาย ธนูนี้สร้างมาจากไม้ของต้นไม้โลก สายธนูทำจากเส้นขนของมอนสเตอร์ระดับสูงที่ขึ้นชื่อเรื่องความทนทานและยืดหยุนของเส้นขนจนฟันแทงไม่เข้า
รารามิส แบลร์ และฮันโจยังไม่ได้อาวุธที่เหมาะกับแต่ละคน รารามิสได้หอกอย่างดีมาหนึ่งเล่มแต่มันยังเทียบไม่ได้กับอาวุธที่เบรเกอร์และแจนนิสใช้ แบลร์กำลังฝึกฝนดาบใหญ่และเธอเลือกดาบที่ไม่มีพลังพิเศษเพื่อให้คุ้นชินกับมัน ส่วนฮันโจเขาก็ต้องการแค่เกราะและโล่เท่านั้น
เพื่อให้กลุ่มพัฒนาได้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เปโดรโหมอัดม้วนสกิลให้กับกลุ่มผจญภัยทุกคน ด้วยเหตุนี้เพียงแค่ไม่กี่เดือน ระดับของพวกเขาก็สูงขึ้นราวกับเป็นคนละคน
ตั้งแต่เปโดรหันมาเน้นเพิ่มระดับของนักผจญภัย รายจ่ายนั้นรุนแรงจนน่าขนลุก แต่ด้วยความร่วมแรงร่วมใจจากทุกฝ่ายจึงไม่มีเดือนไหนเลยที่ยอดติดตัวแดง โรงแรมแอดเวนเจอร์อินน์มีลูกค้ามากขึ้นในทุกวัน แต่พวกเขาเพิ่งทำกำไรได้มากเป็นประวัติการณ์ในเดือนนี้
ร้านอาหารของโมซาแม้จะมีคนคับคั่งจนเธอแทบไม่มีเวลาพักแต่ราคาเน้นกำไรต่ำ ไม่ได้มีส่วนมาก
ที่กำไรสูงสุดคือร้านอาวุธ ชุดเกราะของบิบินาและร้านเสื้อของเชียนา สินค้าไม่ใช่รายได้หลักของร้านทั้งสอง แต่กลับกลายเป็นงานซ่อมแซม มีหลายครั้งที่ของมีค่าที่ไม่ได้เกี่ยวกับนักผจญภัยถูกส่งมาให้ซ่อมด้วย เครื่องดนตรีระดับตำนาน เสื้อคลุมของคนใหญ่คนโตในราชสำนัก และอีกมากมายหลายร้อยรายการที่เจ้าของเคยตัดใจไปแล้วว่าไม่มีใครซ่อมแซมได้
แต่มันไม่เป็นปัญหาเมื่อมีเพอร์เฟคฮีล เปโดรและกลุ่มของเขาไม่ได้หายตัวไปในดันเจียนอย่างที่นักผจญภัยอื่นทำกัน พวกเขาใช้เทเลพอร์ตย้อนกลับมาที่พักที่โรงแรมเกือบทุกวัน และเมื่อบิบินากับเชียนาเจอกับงานที่ทักษะของพวกเธอจัดการไม่ได้ หน้าที่นั้นก็จะกลายเป็นของเปโดรไป
ยิ่งหาได้มาก เปโดรก็ยิ่งใช้มาก บางเดือนที่หาไอเท็มหายากได้ เขาทำให้รายได้ของเดือนนั้นพุ่งขึ้นไปสูงถึงร้อย มีแค่ส่วนน้อยที่ถูกเจียดไว้เป็นทุนสำรอง ที่เหลือเปโดรกระหน่ำใช้เพื่อขยายธุรกิจหรือไม่ก็เสริมให้กับทีมนักผจญภัย
โลกนี้ไม่มีเลเวลที่เห็นชัดเป็นตัวเลข แต่เปโดรแน่ใจว่ากลุ่มของเขากำลังจะกลายเป็นนักผจญภัยระดับสูงอีกไม่นานเกินรอ หลักฐานที่เห็นได้ชัดที่สุดคือการสอบเลื่อนขั้นนักผจญภัยที่กลุ่มของเขาสามารถสอบผ่านแรงค์ B มาได้ทุกคนแบบที่ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก
ที่ดันเจียนที่อยู่สุดขอบทวีป เปโดรและกลุ่มของเขาเพิ่งได้รับใบอนุญาตให้มาสำรวจที่นี่ มันคือโบราณสถานของจักรวรรดิออสที่ล่มสลายมาเกือบสี่ร้อยปีแล้ว
ออสนั้นมีวิทยาการที่ล้ำหน้าประเทศอื่น พวกเขาใช้กองทัพจักรกลเวทรุกรานไปทั่วโลก ในประวัติศาสตร์เชื่อว่าพวกเขาเกือบทำสำเร็จด้วยซ้ำ
แต่โลกแห่งนี้ไม่ได้มีวายร้ายแค่หนึ่งเดียว ก่อนที่จะมีออส ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของมนุษยชาติคือเผ่าพันธุ์ปีศาจ เป็นความโชคดีของมวลมนุษย์ที่ภัยร้ายทั้งสองต่างห้ำหั่นกันเอง
มหาสงครามเมื่อสี่ร้อยปีก่อนทำให้ออสพินาศลง ส่วนปีศาจเองก็บอบช้ำอย่างหนัก มันเป็นช่วงเวลาที่เหล่าประเทศขนาดเล็กอย่างโดเชสพัฒนาจนเข้มแข็งขึ้นอย่างในปัจจุบัน
ที่ดันเจียนของออส มันเหมือนกับดันเจียนที่อื่นในโลกที่มีมอนสเตอร์เกิดวนเวียนอยู่ในนั้น สิ่งที่แตกต่างคือมันเคยมีจักรกลสงครามและกับดักของออสอยู่ด้วย แต่เพราะว่ามันผ่านมาแล้วถึงสี่ร้อยปีปัจจุบันจึงไม่มีของแบบนั้นเหลืออยู่อีกแล้ว
แต่นั่นคือสิ่งที่คนทั่วไปเชื่อ
ที่ชั้นล่างสุดของดันเจียนที่ปัจจุบันถูกพวกมอนสเตอร์มากมายหลายสายพันธุ์ยึดไว้เป็นรัง กลุ่มของเปโดรกำลังพักรักษาตัวหลังจากที่เพิ่งปะทะกับไฮออร์คฝูงใหญ่มาหมาด ๆ แต่แล้วความหวังจะได้พักนานกว่านั้นก็ถูกขัดเมื่อฮันโจสำรวจพบกับอะไรบางอย่างด้วยสกิลประจำตัวของเขา
"เจอสมบัติงั้นเหรอ" แบลร์ถาม
"จะมีสมบัติหรือไม่ข้าก็ไม่รู้ แต่มีประตูลับอยู่ตรงนั้น" ฮันโจชี้ไปที่กำแพงเปล่า ๆ ที่ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็ไม่ผิดไปจากส่วนอื่นสักนิด
"มีกลไกอยู่ แต่ไม่มีกับดัก" รารามิสตรวจสอบอยู่ครู่ใหญ่จนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ
เธอดันอิฐก้อนหนึ่งเข้าไป ทางลับตรงกำแพงจึงเปิดออก มันเป็นทางเข้าขนาดใหญ่ ดูจากสภาพแล้วพวกเขามั่นใจว่ามันไม่เคยถูกใช้งานมาเป็นร้อย ๆ ปี
รารามิสยังคงคอยตรวจจับกับดักในทุกฝีก้าว ส่วนฮันโจก็ใช้ประสาทสัมผัสพิเศษของเขาค้นสมบัติต่อไป พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ด้วยใจระทึก
ที่ปลายทางคือห้องทรงโดมขนาดยักษ์ บนเพดานนั้นเต็มไปด้วยสายและท่อมากมายระโยงไปทั่ว มีของที่เห็นได้ชัดว่าเป็นเศษชิ้นส่วนของจักรกลมากมายหลายแบบ บนโต๊ะจำนวนมากมีเอกสารและอุปกรณ์มากมายที่พังเพราะกาลเวลา
ดูจากสภาพไม่ว่าใครก็เดาออกว่ามันคือห้องทดลองเก่าของอาณาจักรออส
"นึกว่าจะมีสมบัติซะอีก" เบรเกอร์บ่นพึมพำ เขากวาดตามองจนทั่วแล้วแต่ก็ไม่เจออะไรที่ใกล้เคียงกับของมีค่า ทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้เป็นแค่ขยะในสายตาของคนทั่วไป
"ใครว่าไม่ใช่สมบัติกัน" เปโดรหัวเราะชั่วร้าย
เพอร์เฟคฮีลถูกใช้ซ้ำแล้วซ้ำอีกจนเกือบจะทุกซอกทุกมุมของห้อง เอกสารมากมายถูกซ่อมแซมจนเหมือนใหม่ รวมทั้งอุปกรณ์ที่แม้แต่คนที่มีความรู้เรื่องกลไกอย่างรารามิสก็ยังบอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร
"เก็บให้เกลี้ยง รอบเดียวไม่หมดก็ไม่เป็นไร เทเลพอร์ตก็มีอยู่แล้ว เราจะเอาทุกอย่างกลับไปให้หมด"
"รวมทั้งเจ้านั่นด้วยสินะคะ" แบลร์ชี้ไปที่จักรกลตัวเบ้งที่เปโดรเพิ่งซ่อมกลับมาสมบูรณ์ โชคดีที่มันไม่อาละวาดเพราะก่อนที่จะพังมันได้ถูกปิดระบบเอาไว้ก่อน
"โดยเฉพาะเจ้านี่" เปโดรแสยะยิ้มมองสิ่งนั้นด้วยตาที่เป็นประกาย
ชื่อของมันคือเมไจไรซ์แมชชีน หนึ่งในอาวุธร้ายแรงที่เป็นกำลังรบหลักของออส เมไจไรซ์ตัวนี้ไม่ใช่ตัวแรกที่ถูกค้นพบหลังจากที่ออสล่มสลาย และมันก็ไม่ใช่ตัวเดียวที่ยังขยับได้ แต่มันเป็นตัวเดียวที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด
ตัวที่ยังขยับได้นอกจากตัวที่เปโดรเก็บกู้มาได้มีราคาสูงกว่า 100 ดาวอน ส่วนเศษซากของมันก็ถูกขายในราคาสูงลิบเช่นกันเนื่องจากวัสดุที่นำมาใช้เป็นโลหะสังเคราะห์ที่มีแต่ออสเท่านั้นที่สร้างขึ้นได้
เมไจไรซ์แมชชีนเกือบทั้งหมดที่เคลื่อนไหวได้ถูกประเทศใหญ่กว้านซื้อไปจนหมดแล้ว บางส่วนถูกนำไปซ่อมแซมและปรับปรุงเพิ่ม แต่ผลที่ได้คือประสิทธิภาพที่ด้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
พวกที่เคลื่อนไหวได้แต่ไม่มากพอจะใช้การได้จริงถูกประเมินว่าไม่คุ้มค่าต่อการซ่อมแซมมีอยู่ราวสองตัวในโลก นอกนั้นที่ยังไม่ถูกนำไปแยกส่วนแปรสภาพก็มีเหลืออีกสิบตัวเท่านั้น
นั่นก็คือเป้าหมายของเปโดรมีสิบสองตัวนี้
หนึ่งในนั้นเป็นเศรษฐีนักสะสมวัตถุโบราณ เปโดรมีเงินสะสมไม่มากพอซื้อเมไจไรแมชชีนที่เขาตั้งไว้สูงเกือบจะเท่ากับตัวที่เคลื่อนไหวได้สมบูรณ์ เขาจึงต้องศึกษาเรื่องของคู่ค้ารายนี้ก่อน
ภรรยาของเศรษฐีเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนด้วยโรคที่รักษาไม่หาย ส่วนลูกสาวของเศรษฐีก็กำลังป่วยด้วยโรคเดียวกัน ถ้าปล่อยไว้แบบนี้อีกไม่นานเธอก็จะตายตามแม่ของเธอไป
เปโดรจึงขอเข้าพบและเสนอความช่วยเหลือโดยแลกเปลี่ยนกับการลดราคามาไจไรแมชชีน
"คุณพูดจริงเหรอว่าคุณสามารถรักษาโรคของลูกสาวผมได้"
"ผมคิดว่ามีโอกาส… แต่จะตอบได้ก็คงต้องหลังจากที่ดูอาการแล้ว"
"ถ้าคุณทำได้จริง ไม่ต้องมาคุยเรื่องลดราคาอะไรหรอก ผมจะยกมันให้คุณเลย"
คำพูดของเศรษฐีมันคือหลักฐานว่าเขาสิ้นหวังกับเรื่องนี้ขนาดไหน เขาลองมาแล้วทุกรูปแบบ แพทย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังจากอีกซีกโลก เขาก็เคยเชิญตัวมาดูอาการแล้ว แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็มีเพียงแค่ลดความเจ็บปวดของลูกสาวตนเท่านั้น ไม่มีใครเคยรักษาได้
เปโดรมีสกิลที่สามารถสแกนร่างได้เหมือนเครื่องตรวจด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เขาพบว่าร่างของหญิงสาวมีสิ่งแปลกปลอมอยู่บริเวณท้อง เขาไม่เคยเรียนแพทย์แต่ก็เดาได้ทันทีว่ามันคือเนื้อร้าย
เพอร์เฟคฮีลเองก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างชื่อ มีบางกรณีที่มันมีข้อจำกัดเช่นกัน การย้อนสภาพของเวทจะใช้ได้ผลดีกับคนที่เคยมีสภาพสมบูรณ์ แต่เด็กสาวผู้นี้เติบโตมาโดยมีพิษร้ายนี้มาตั้งแต่ยังเล็ก การรักษาของเขาอาจจะทำให้มันทุเลาลงแต่เธอจะไม่หายขาด
เปโดรช่วยชะลออาการของเธอและบอกเศรษฐีไปตามจริงว่าเขาเพียงแค่ประวิงเวลาเท่านั้น เขาขอตัวกลับไปเตรียมพร้อมและจะกลับมาหาอีกทีเมื่อพบวิธีการรักษาที่ใช้การได้
แล้วเขาก็กลับมาในเวลาแค่ไม่กี่วันให้หลังพร้อมกับลูกมืออีกสองคน เปโดรมาพร้อมสกิลความเข้าใจในร่างมนุษย์ สกิลลดความเจ็บปวด สกิลอาการชา และสกิลชำระล้างที่สามารถทำลายเชื้อโรคได้
เขาฟื้นคืนกำลังให้อีกฝ่ายก่อนที่จะเริ่ม ร่างกายของเด็กสาวถูกชำระล้าง จากนั้นความเจ็บปวดทั้งหมดก็หายไปจนหมดด้วยคอมโบสกิลลดความเจ็บปวดและอาการชา
เนื้อร้ายถูกตัดออกด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ด้วยเพอร์เฟคฮีลเปโดรไม่จำเป็นต้องเย็บแผลด้วยซ้ำ เขาแค่ต้องระวังให้การรักษานี้ไม่ไปกระตุ้นเนื้อร้ายให้ฟื้นคืนกลับมาด้วย
การผ่าตัดโดยคนที่ไม่ใช่แม้แต่แพทย์จบลงอย่างสวยงาม เด็กสาวดีขึ้นทันตาเห็น แม้ว่าสกิลชาและต้านความเจ็บปวดจะหมดฤทธิ์ลงแต่เธอก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดแบบเดิมแล้ว
เรื่องราวจบลงด้วยดี เปโดรได้รับเมไจไรแมชชีนมาแทนค่ารักษาตามที่ตกลงเอาไว้ นอกจากนั้นเขาก็ขอให้เศรษฐีรับปากว่าจะไม่แพร่งพร่ายเรื่องนี้ออกไป เรื่องแรกผ่านไปได้อย่างไร้ปัญหาแต่เรื่องที่สองไม่เป็นไปอย่างที่หวัง
มันเป็นเรื่องที่เปโดรคิดไว้แล้วว่าต้องความแตกเข้าสักวัน โรคที่รักษาไม่ได้กลับรักษาจนหายขาด เรื่องนี้เศรษฐีไม่สามารถปิดปากเงียบไว้ได้ เขาเลือกบอกเฉพาะญาติที่เขาไว้ใจ และการร้องขอความช่วยเหลือก็แห่กันตามมา
เปโดรไม่กล้าบ่นมากในเรื่องนี้ เพราะเขาได้กำรี้กำไรมหาศาลทั้งทางตรงและทางอ้อมจากการรักษาให้พวกชนชั้นสูง รายได้ส่วนนั้นช่วยอุดแผนการกว้านซื้อมาไจไรซ์แมชชีนได้พอดี
เพียงแค่ราวสองเดือน เปโดรซื้อของทั้งหมดที่มีในตลาดมาได้อย่างที่ตั้งใจ ผลคือเขากลายเป็นผู้ที่ครอบครองเมไจไรเซอร์ที่สมบูรณ์แบบถึง 13 ตัว
เพื่อกระตุ้นให้ราคาสูงขึ้น เปโดรนำพวกมันไปทดสอบโดยตั้งใจให้มีคนเห็น ยิ่งนักผจญภัยพูดถึงมันมากเท่าไหร่รัฐบาลของแต่ละประเทศก็ยิ่งตีค่ามันไว้สูงขึ้น
"มันเหนือกว่าเมไจไรเซอร์ที่ประเทศการิมมีซะอีก ไม่รู้ว่าทำได้ยังไงแต่เขามีตัวที่สมบูรณ์มาก" นักผจญภัยแรงค์ S ที่เคยเห็นเมไจไรเซอร์ทั้งสองแบบพูดในวงเหล้า เมื่อออกจากปากของชายที่แข็งแกร่งติดอันดับโลกก็ไม่มีใครกล้าสงสัย เจ้าเมไจไรเซอร์ที่มาพร้อมกับฮีลเลอร์เหนือกว่าตัวที่กองทัพครอบครองอยู่ราวครึ่งเท่า
"ว่าแต่ฮีลเลอร์คนนั้นเป็นใคร" นักผจญภัยหนุ่มถาม
"เขาเป็นนักผจญภัยแรงค์ A แต่ไม่ค่อยมีคนรู้จักเพราะเขาแทบไม่รับภารกิจที่ไม่เกี่ยวกับการเลื่อนขั้น น่าจะชื่อเปโดรล่ะมั้ง"
"เปโดร เซอราโน" อีกคนช่วยเสริม


## ฮีลเลอร์ไร้เทียมทานในต่างโลก ตอนที่ 4

นักผจญภัยหนุ่มแทบจะสำลักเหล้า เขารู้จักชื่อนั้น เมื่อราวครึ่งปีก่อนเคยมีฮีลเลอร์กระจอกมาขอเข้ากลุ่มของเขา ทั้งที่เป็นนักผจญภัยก่อนเขามานาน แต่คน ๆ นั้นกลับไม่มีอะไรเลยทั้งทักษะและความมุ่งมั่น
...ชื่อเหมือนเจ้านั่นเลยแฮะ แต่เป็นไปไม่ได้หรอก เจ้านั่นระดับ D ยังสอบเลื่อนระดับไม่ผ่านเลย…
"อย่าบอกนะว่า คนอย่างโคเรลกำลังกังวลเรื่องของฮีลเลอร์คนนั้นนะ" เบรุสจอมเวทหนุ่มในกลุ่มเดียวกันทักเมื่อเห็นเพื่อนดูนิ่งไป
"จะบ้าเหรอ ทำไมฉันจะต้องไปสนใจมันด้วย ด้วยสกิลพิเศษของฉันยังจะต้องมีใครให้กลัวอีกเหรอ"
"ถึงตอนนี้จะยังเพิ่งขึ้นมาถึงแรงค์ A แต่อย่างนายเนี่ยอีกไม่นานก็ไปถึง S ได้แน่นอน" เฟรดรินานักรบสาวจากกลุ่มของเขาเช่นกันเตือนเบรุสไม่ให้ประเมินหัวหน้ากลุ่มต่ำจนเกินไป
เบรุสหัวเราะกลบเกลื่อนและชวนเปลี่ยนเรื่อง "ได้ยินข่าวเรื่องของหมู่บ้านใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่เร็ว ๆ นี้ไหม มีข่าวว่าที่นั่นมีช่างระดับสุดยอดคอยรับตีอาวุธให้ด้วย พวกเราลองแวะไปดูบ้างดีไหม"
"หมู่บ้านที่อยู่ทางตะวันออกจากเมืองหลวงของโดเชสน่ะเหรอ ได้ยินมาว่ามีคนมีฝีมือไปรวมตัวกันที่นั่นมาก เห็นว่าแม้แต่กิลด์ผจญภัยก็กำลังจะไปเปิดสาขาที่นั่นด้วย" เฟรดรินาเลี่ยงพูดถึงร้านอื่น ๆ แต่ในหัวของเธอพุ่งไปที่ร้านเสื้อของเชียนาแล้ว นักผจญภัยหญิงทุกคนต่างก็พูดถึงร้านนี้กันทั้งนั้น
โคเรลไม่ได้สนใจหมู่บ้านใหม่ที่เพิ่งเกิดหรือข่าวลือพิสดารมากมายของมัน แต่เมื่อโดนเพื่อนในกลุ่มตื้อหลายครั้ง เขาก็ตัดสินใจเดินทางไปดูให้เห็นกับตาสักครั้ง
"ได้ยินว่ามันมีแค่สามสี่ร้านกับโรงแรมไม่ใช่เหรอ นี่มันผิดกับที่ลือลิบลับเลยนี่" เบรุสมองทิวทัศน์รอบ ๆ ด้วยความสนใจ พื้นที่ส่วนใหญ่ของหมู่บ้านคือสวนผลไม้อย่างที่ได้ยินมาแต่ใจกลางของหมู่บ้าน นั้นต่างข้อมูลที่ได้ยินมาก่อนหน้านี้ นอกจากโรงแรมแอดเวนเจอร์อินน์ ร้านอาวุธและชุดเกราะบิบินา ร้านอาหารของโมซา ร้านเสื้อเชียนา ยังมีร้านอื่นอีกถึงเจ็ดร้าน แถมด้วยอาคารอีกมากกว่าสิบแห่งที่อยู่ในระหว่างก่อสร้าง
"ไอมุเวิร์กช็อป" เฟรดรินาพึมพำชื่อร้าน เธอคุ้นชื่อไอมุ ถ้าเธอจำไม่ผิดเขาคือนักวิจัยอิสระที่มีชื่อเสียงจากผลงานมากมายที่เกี่ยวกับวิทยาการโบราณของจักรวรรดิออส
"ร้านสะดวกซื้อคืออะไร" เบรุสกำลังสนใจกับอีกร้านที่อยู่ติดกัน ร้านนี้ดูสว่างไสวกว่าร้านอื่นด้วยอุปกรณ์เวทที่ให้ความสว่าง เบรุสเห็นคนหกเจ็ดคนกำลังต่อแถวเพื่อรอชำระเงิน "หา... มีขายทุกอย่าง ทั้งของสดและของแห้ง แถมยังเปิดทั้งวันทั้งคืนด้วย แบบนี้ก็ซื้อกับแกล้มได้ตลอดเวลาเลยสิเนี่ย"
"ร้านเสื้อผ้า ร้านขายขนม ร้านขายเครื่องประดับ" เฟรดรินาดวงตาเป็นประกาย แต่ละร้านช่างดึงดูดความสนใจ เธอลังเลว่าจะเลือกที่ไหนก่อน เพราะไม่ว่าจะร้านไหนเธอก็อยากพุ่งเข้าไปดูจนทนแทบไม่ไหว
แม้แต่โคเรลเองก็ไม่มีข้อยกเว้น เขาไปสะดุดตากับชุดเกราะชุดหนึ่งที่ถูกวางแสดงไว้หลังกระจกของร้านบิบินา หัวใจของเขาเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เกราะชุดนี้คือเกราะระดับตำนานอย่างแน่นอน
"เกราะระดับนี้ ทำไมมาอยู่ในที่แบบนี้ได้" โคเรลพูดอยู่คนเดียวโดยไม่รู้ตัว เพื่อน ๆ ของเขาหายเข้าไปในร้านอื่นแล้ว
"ที่แบบนี้มันแบบไหนเหรอ" หญิงสาวผมสีน้ำตาลทัก
โคเรลถึงกับสะดุ้งเฮือก นานแล้วที่ไม่มีใครสามารถเข้ามาจากข้างหลังของเขาโดยที่เขาไม่รู้สึกตัว เขาพิจารณาการแต่งตัวของอีกฝ่ายแล้วก็แทบจะหัวใจวายอีกรอบ อุปกรณ์ข้าวของของเธอนั้นไม่ใช่ธรรมดาสักชิ้น ชุดเกราะของเธออาจจะไม่ถึงขั้นเกราะที่ถูกวางแสดงไว้แต่มันต้องเป็นของล้ำค่าที่ทำจากเกล็ดมังกรอย่างแน่นอน
อาวุธของหญิงสาวก็น่าสนใจไม่แพ้กัน เขาเคยเห็นรูปร่างของดาบเล่มนี้ในหนังสือสุดยอดแห่งดาบ มันคือดาบที่ได้อันดับที่เก้าของโลก ดาบสายฟ้าไรจิน
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามไถ่ชื่อ อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอคนนั้น "แบลร์ นายท่านเรียกหาน่ะ"
"นายท่านนี่จริง ๆ เลยนะ ข้าอยู่ห่างนิดเดียวก็ทนคิดถึงไม่ได้เลย เป็นข้านี่ก็ลำบากจริง ๆ นะเนี่ย"
"เดี๋ยวข้าไปบอกนายท่านให้นะ"
"ตอนนายเงียบ ๆ นายดูน่ารักกว่านี้นะฮันโจ"
เจ้าของชื่อเพิ่งเห็นว่าโคเรลอยู่ตรงนั้นด้วย เขานึกว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนของแบลร์จึงทักทายด้วยการยกมือขึ้นโบก โคเรลรู้สึกไม่แตกต่างจากผู้หญิงที่มีดาบสายฟ้าคนนั้น ผู้ชายร่างใหญ่คนนี้พกพาข้าวของที่ไม่ธรรมดาติดตัว โคเรลแน่ใจว่าชายผู้นี้ไม่มีทางเป็นนักผจญภัยระดับต่ำกว่าแรงค์ A อย่างแน่นอน
โคเรล เฟรดรินาและเบรุสมารวมตัวกันที่ร้านคาเฟ่ อีกหนึ่งร้านดังที่เพิ่งจะเปิดบริการไม่กี่วันก่อน ในประเทศโดเรสมีวัฒนธรรมเกี่ยวกับการดื่มชาอยู่ สำหรับพวกเขา กาแฟและโกโก้ที่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศเท่านั้นจัดเป็นของแพงเกินกว่าที่คนทั่วไปจะหากินได้ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านนี้จะมีช่องทางบางอย่างที่สามารถนำมันมาได้ในราคาที่ถูกผิดปกติ และมันทำให้ร้านนี้สามารถขายของหายากได้ในราคาที่ทุกคนจับต้องได้
โคเรลไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับรสชาติของโกโก้ร้อน ทั้งที่มันคือครั้งแรกที่เขาได้ลิ้มลองเครื่องดื่มชนิดนี้ แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแบบเดียวกับเพื่อนทั้งสอง ราวกับว่าเขารู้จักรสชาติแบบนี้มาก่อน
"เค้กที่นี่อร่อยสุดยอดเลย บ้าจริง ขนมที่ซื้อจากร้านขนมก็ยอดเยี่ยม แต่เค้กที่ขายในร้านคาเฟ่นี่อร่อยจนเหมือนฝันไปเลย"
"กาแฟนี่ก็สุดยอด เขาเรียกว่าอะไรนะ เอสเปรสโซงั้นเหรอ" เบรุสอ่านชื่อจากในเมนูอย่างยากลำบาก มันไม่ใช่ชื่อเรียกที่เขาเคยผ่านตามาก่อน
...แปลกมาก ทำไมเราถึงคุ้นชื่อพวกนี้กัน มอคคา คาปุชิโน ลาเต แม้แต่ชื่อพวกขนมเองก็คุ้นตา...
พวกเขาตัดสินใจพักหนึ่งคืนที่แอดเวนเจอร์อินน์ก่อนที่จะไปสำรวจดันเจียนประจำเมืองที่อยู่ไม่ห่างออกไปในตอนรุ่งสาง แต่แผนที่ว่าไม่เกิดขึ้นจริง เพราะเกือบจะทันทีที่เหยียบเข้าไปในโรงแรมโคเรลก็ก่อเรื่องขึ้น
"ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้" เสียงดังจนเกือบจะเป็นการตะโกน โคเรลเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเปโดรที่ต่างก็ถูกรุมล้อมด้วยนักผจญภัยระดับสูง
"อ้าว นายคือ..." เปโดรจำเขาได้อย่างเลือนลาง เขาคือนักผจญภัยรุ่นน้องที่เปโดรเคยบากหน้าไปขอร่วมกลุ่มแต่กลับถูกปฏิเสธแบบไม่ไยดี
เปโดรเป็นคนจำหน้าและชื่อคนเก่ง แต่เขาจำรุ่นน้องคนนี้ไม่ได้มาก เหตุเพราะว่าตอนที่พบกันเป็นช่วงที่ความทรงจำของชาติก่อนยังไม่ตื่นขึ้น
"ทำไมฮีลเลอร์แบบนายถึงได้รู้จักกับนักผจญภัยระดับนี้ได้" น้ำเสียงโคเรลดูหาเรื่อง เขาเพิ่งสังเกตว่าชุดและอุปกรณ์ของเปโดรก็ไม่ได้แตกต่างจากคนที่ยืนอยู่รอบตัวเขา แต่ละชิ้นเรียกได้เต็มปากว่าเป็นของที่โคเรลเองไม่เคยได้สัมผัสด้วยซ้ำ
"มีธุระอะไรกับนายท่านหรือคะ" รารามีสเข้ามายืนแทรก คำพูดของเธอฟังดูสุภาพแต่มันแฝงด้วยจิตสังหารเต็มเปี่ยม เธอรู้ว่าอีกฝ่ายเข้ามาเพื่อหาเรื่อง
"นายมันฮีลเลอร์กระจอกที่สอบใบอนุญาตแรงค์ E ยังผ่านแบบฉิวเฉียด นี่ใช้กลโกงแบบไหนถึงทำให้มาอยู่ในกลุ่มระดับสูงแบบนี้ได้"
เฟรดรินาและเบรุสเห็นท่าไม่ดีจึงคิดจะมาดึงตัวเพื่อนของเขากลับ ทั้งคู่เองก็จำเปโดรได้และสงสัยเรื่องเดียวกัน แต่ที่ต่างออกไปคือพวกเขาไม่ได้กล่าวหาเปโดรลอย ๆ เหมือนโคเรล
"ไม่เอาน่า อย่าหาเรื่องสิ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราสักหน่อย" เบรุสห้ามเสียงเครียด ตอนนี้เขารู้สึกไม่ดีเลยสักนิดเพราะนอกจากกลุ่มนักผจญภัยที่น่าจะมีระดับเหนือกว่ากำลังจ้องเขม็งมา เขารู้สึกถึงสายตาไม่เป็นมิตรอีกหลายสิบคู่จากรอบ ๆ ด้วย
"โคเรล" เฟรดรินาเรียกชื่อเพื่อน เธอรู้ตัวแล้วเช่นกัน เจ้าหน้าที่ของโรงแรมจับตาดูทุกอย่างอยู่ พวกเขาควรจะเข้ามาระงับเหตุการณ์ แต่กลับนิ่งเฉยเหมือนกำลังรอคำสั่งของผู้เป็นนาย
"โคเรลสินะครับ" เปโดรนึกชื่ออีกฝ่ายออกแล้ว "ผมว่าคุณกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่สินะครับ"
"ไม่ผิดหรอก แกมันแค่ฮีลเลอร์ที่ทำตัวเหมือนปลิงเกาะกลุ่มนั้นกลุ่มนี้ไปทั่ว เหตุผลเดียวที่ฉันนึกออกก็คือต้องใช้วิธีสักอย่างหลอกคนพวกนี้สินะ"
"ผมว่าคุณหยุดเถอะครับ คุณกำลังรบกวนแขกท่านอื่นอยู่" ฟิลเลย์ที่รอดูท่าทีอยู่นานตัดสินใจเข้ามาแทรก
"แขกงั้นเหรอ" โคเรลแสยะยิ้ม "เมื่อครึ่งปีก่อนมันยังต้องขายของจนหมดตัว แน่ใจแล้วเหรอว่ามันมีเงินน่ะ"
"แขกที่ว่าผมไม่ได้หมายถึงนายท่านหรอกนะครับ" ฟิลเลย์ตอบ ตอนนั้นโคเรลเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะสะใจดังมาจากรอบ ๆ ข้าง
"นายท่านเปโดร ท่านคือเจ้าของที่นี่ครับ รวมถึงกิจการทุกอย่างในหมู่บ้านนี้ด้วย"
"หาาา"
แบลร์ช่วยอธิบายทุกอย่างให้พวกโคเรลเข้าใจอีกรอบโดยละเรื่องเกี่ยวกับเวทมนตร์เพอร์เฟคฮีลเอาไว้ เธอเพียงแค่บอกว่าเปโดรสร้างธุรกิจขึ้นมาโดยเริ่มจากการไถ่ตัวพวกเธอมาจากร้านค้าทาส จากนั้นด้วยความร่วมแรงร่วมใจและโชคเข้าข้าง มันก็ทำให้พวกเขามาถึงจุดนี้ในเวลาสั้น ๆ
โคเรลไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าเรื่องเล่าของแบลร์ขาดน้ำหนักไป มันยังไม่ได้ตอบว่าทำไมเปโดรถึงมีทักษะการซ่อมแซมแบบนั้น เขารู้ว่าเธอไม่ได้เล่าครบถ้วน
"มาประลองกัน ฉันอยากเห็นฝีมือของนาย" เป็นบทสรุปที่ดื้อดึงของโคเรล เขาเชื่อว่าหากได้ประลองกับเปโดรเขาจึงจะยอมรับทุกอย่างได้
"ไม่เอาน่า" เฟรดรินาและเบรุสช่วยกันห้ามแต่ก็ไม่สำเร็จ โคเรลตัดสินใจไปแล้ว
บิบินาที่ฟังเรื่องราวอยู่เงียบ ๆ มาตั้งแต่ต้นได้ยื่นข้อเสนอ เธอคิดว่าการประลองโดยไม่มีเดิมพันนั้นน่าเบื่อ เธอถือวิสาสะเสนอโรงแรมแอดเวนเจอร์อินน์ให้เป็นของรางวัลถ้าหากโคเรลเอาชนะเจ้านายของเธอได้
"โรงแรมนี้เพิ่งตกแต่งใหม่ไป ถ้าขายมันก็น่าจะได้ไม่ต่ำกว่า 50 ล้านดาวอนอย่างแน่นอน"
"และเพื่อแลกเปลี่ยนกันนายก็ต้องมอบของที่สมน้ำสมเนื้อกันมาด้วย" แบลร์ลูกสาวของเธอก็บ้าจี้ตาม
"เดี๋ยวสิ นี่พวกเธอไม่ถามความสมัครใจของคนสู้กับเจ้าของทรัพย์ก่อนเหรอ" เปโดรพยายามจะห้ามปรามแต่ดูไม่มีทางหยุดได้แล้ว
เปโดรไม่ได้เต็มใจรับการประลองแต่เขาก็ไม่รู้จะจบเรื่องนี้อย่างไร เขาถูกบังคับให้ใช้โรงแรมในการเดิมพันแลกกับทุกอย่างที่โคเรลมี แน่นอนว่าทรัพย์สินของโคเรลมีไม่เพียงพอ แต่สองแม่ลูกบิบินาและแบลร์ก็คิดวิธีรีดทุกอย่างจากเขาเอาไว้แล้ว
"นี่ไม่คิดเผื่อกรณีนายท่านแพ้เลยเหรอ อีกฝ่ายคือนักผจญภัยดาวรุ่งระดับ A เลยนะ" เบรเกอร์กระซิบ ถึงเขาจะจินตนาการภาพที่นายท่านของตนแพ้ไม่ออกก็เถอะ
"ต่อให้เป็นระดับ S นายท่านก็ไม่แพ้หรอก" รารามิสชิงพูดแทนความคิดของแบลร์
ทั้งสองออกไปประลองกันในบริเวณโล่งกว้างข้างนอก โคเรลมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มที่ ทันทีที่สัญญาณการประลองเริ่มเขาก็บุกใส่โดยปราศจากความลังเล
ความรวดเร็วของเขาเหนือกว่านักผจญภัยทุกคนและมอนสเตอร์ทุกตัวที่เปโดรเคยเผชิญหน้า โคเรลไม่ได้ยั้งมือแม้แต่นิด ดาบของเขาเฉียดคอของเปโดรไปในระยะเพียงครึ่งของข้อนิ้วมือ
เปโดรยังดูท่าทีอีกฝ่าย เขาหลบทุกการโจมตีได้ในระยะน่าหวาดเสียว ทุกคนต่างดูแล้วลุ้นจนหายใจไม่ทั่วท้อง
"โคเรลออมมืออยู่เหรอไงเนี่ย" เฟรดรินาประหลาดใดเพราะไม่เคยเห็นเพื่อนโจมตีพลาดติดกันขนาดนี้มาก่อน
"เจ้าโคเรลน่ะเหรอออมมือให้ใคร" เบรุสส่ายหน้า "อีกฝ่ายเร็วกว่าพอสมควรเลย"
"ต้องบอกว่าสมกับที่เป็นแรงค์ A นั่นแหละ" เบรเกอร์ก็เข้ามาร่วมวงวิจารณ์ด้วย "ความเร็วขนาดนั้น น้ำหนักดาบก็ทรงพลัง แรงขนาดนี้ถึงเป็นเมไจไรซ์แมชชีนก็คงถูกทำลายง่าย ๆ เลย"
"พลังเวทมนตร์ก็ใช่เล่นเลยนะ ใช้เวทโจมตีได้คล่องแคล่วไม่ต่างจากดาบ" รารามิสพูดชมโคเรล แต่สีหน้าของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปสักนิด เธอยังมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าเปโดรจะชนะ
ต่างคนต่างก็วิจารณ์ไปตามที่ตนเห็น แต่ไม่มีใครเลยที่จะรับรู้ความกดดันได้ดีเท่ากับโคเรล ตั้งแต่เมื่อครู่เขาใช้เวทมนตร์เสริมพลังทุกรูปแบบกับตัวเอง เร็วขึ้น แรงขึ้น ทั่วร่างปะทุไปด้วยกำลังเวทที่เร่งเพิ่มจนถึงขีดสุด
ร่างของเขาราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แต่โคเรลไม่สามารถหยุดการใช้พลังได้ เหตุผลก็คือแม้เขาจะทำขนาดนี้ก็ยังไม่สามารถล้มเปโดรสำเร็จ
เปโดรไม่ได้นั่งนอนเฉย ๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาเสี่ยงชีวิตต่อสู้พร้อมกับแบลร์ แจนนิส เบรเกอร์ รารามิส และฮันโจ พวกเขารับมือกับศัตรูระดับเดียวกับเมไจไรซ์แมชชีนมานับไม่ถ้วน มันหล่อหลอมให้เขาแข็งแกร่งขึ้นในทุกวัน เฉพาะแค่สเตตัสของเปโดรเขาก็ด้อยกว่าโคเรลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
จุดแตกต่างใหญ่หลวงที่ทำให้เปโดรเหนือชั้นกว่าคือบรรดาสกิลระดับสูงที่เขาใช้เงินทุ่มเงินซื้อมา ผิวหนังของเขาต้านทานความเสียหายจากการโจมตีจากอาวุธมีคมที่ทำให้ดาบของโคเรลสร้างบาดแผลให้เขาได้ยากขึ้น เขามีสกิลเพิ่มโอกาสหลบหลีกอัตโนมัติที่ช่วยให้หลบการโจมตีส่วนใหญ่ได้โดยที่ไม่ต้องคิด สกิลชำระล้างเวทมนตร์ที่ทำให้ผลเสริมพลังทุกรุปแบบของโคเรลเสริมลง
"สกิลพิลึกเต็มไปหมด อะไรกันวะ"
ดาบของโคเรลพลาดเป้าเพราะร่างของเปโดรยืดออกไปราวกับของเหลว โคเรลฝืนเร่งพลังจนกล้ามเนื้อทั่วร่างแทบฉีกขาด ในที่สุดเขาก็ฟันถูกเปโดรเป็นครั้งแรก
แผลของเปโดรหายไปในพริบตาด้วยเพอร์เฟคฮีล ส่วนดาบของโคเรลก็กำลังผุกร่อนจากสกิลเลือดกรดของเปโดร โคเรลเสียอาวุธที่สำคัญที่สุดไปแล้ว
สิ่งเดียวที่ทำให้โคเรลขยับได้ไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นจิตใจที่ไม่ยอมแพ้ ทั้งร่างชุมโชกไปด้วยเลือดที่เกิดจากฝีมือของตัวเองเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ เปโดรไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากหลบไปมาและหลอกทำลายอาวุธหลักของอีกฝ่าย
"นี่ฉันแพ้ให้เจ้าฮีลเลอร์กระจอกเนี่ยนะ" เป็นคำพูดสุดท้ายก่อนที่โคเรลจะล้มลง
ผลการต่อสู้ออกมาอย่างชัดเจนไร้ข้อกังขา เฟรโดนาและเบรุสพุ่งเข้ามาเพื่อช่วยเพื่อน ทั้งคู่ประคองร่างโชกเลือดและพยายามกรอกโพชันรักษาเข้าไป แต่มันแทบไม่เป็นผล ร่างของเขาบอบช้ำจนไม่สามารถรักษาด้วยตัวยาทั่วไป
เปโดรตัดสินใจช่วย เพอร์เฟคฮีลทำให้แผลทั้งหมดหายไปราวกับโกหก
แม้แผลทางกายจะหายไป แต่โคเรลก็สลบไปหลายวันหลายคืน เขาตื่นมาแล้วพบว่าตนเองอยู่กำลังพักฟื้นที่ที่สถานพยาบาลของหมู่บ้านโดยมีเฟรดรินาและเบรุสผลัดกันมาเฝ้าดูอาการอยู่ตลอด
"พวกนาย..."
"หมอนั่นไม่ได้มาเยี่ยมก็จริง แต่เขาฝากข้อความถึงนายด้วย เขาบอกว่าเรื่องการเดิมพันถือซะว่าไม่เกิดขึ้น นายไม่จำเป็นต้องสละสกิลที่มีเพราะว่าคนของเขาตั้งเงื่อนไขเดิมพันโดยพลการ ส่วนค่ารักษาและที่พักก็ไม่ต้องกังวลเขาจะจัดการทุกอย่างให้"
แทนที่ฟังแล้วจะโล่งใจ โคเรลกลับกัดฟันแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว "ว่าไงนะ มันพูดแบบนั้นเหรอ"
"โคเรล..." เบรุสรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะระเบิดลง เขาสะกิดให้เฟรดรินาถอยออกมา
"ไอ้บัดซบนั่น ดูถูกฉันอยู่สินะ ทั้งที่เคยเป็นแค่ฮีลเลอร์สวะที่ไม่มีใครเอา แต่ตอนนี้มันกำลังบอกว่าสกิลทั้งหมดที่ฉันมีมันไร้ค่างั้นเหรอ"
"ใจเย็นก่อน โคเรล ฉันว่าหมอนั่นไม่ได้มีเจตนาร้ายนะ ว้ายยย" เฟรดรินากระเด็นไปถอยออกมาเพราะแรงกดดันกำลังก่อตัวขึ้นรอบกายโคเรล เตียงที่นอนสั่นอยู่ ห้องทั้งห้องกำลังสะเทือนด้วยความโกรธที่ผิดปกติ


## ฮีลเลอร์ไร้เทียมทานในต่างโลก ตอนจบ

เปโดรไม่ได้ตามเรื่องของโคเรลมาสักพัก หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้นเขาก็วิ่งวุ่นกับเรื่องธุรกิจ งานรักษา และงานผจญภัยจนมือเป็นระวิง ตอนที่ม้วนสกิลทั้งแปดเล่มถูกส่งมาให้เขาจึงทำให้เปโดรประหลาดใจมาก
"ม้วนสกิลพวกนี้… สกิลของเด็กคนนั้นนี่" เปโดรหันไปดุใส่แบลร์ "บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องไปยึดเขามา"
"เราบอกแล้วนะคะ แต่เขายืนกรานว่าจะมอบให้ได้" แจนนิสแก้ตัวให้แทนแบลร์
"อะไรกัน… เสียสกิลทั้งหมดแบบนี้ เขาจะเป็นนักผจญภัยต่อได้ยังไงเนี่ย"
"แต่เขาเลือกเองนะคะ เราไม่ได้บังคับ เสียทั้งเพื่อนเสียทั้งสกิล ก็คงต้องเลิกอาชีพนี้ไปแหละค่ะ" แบลร์ตอบหน้านิ่ง เธอแอบดูสะใจเพราะยังโกรธที่โคเรลมาดูถูกผู้มีพระคุณของเธอ
"เดี๋ยวนะ เสียเพื่อน..." เปโดรแทบสะอึกเมื่อพบว่าหนึ่งในคนที่มายืนต้อนรับเขามีสมาชิกใหม่แต่เขาคุ้นหน้าดี
"เธอ… ทำไม"
เฟรดรินายิ้มแหย ๆ เธอเล่าเรื่องราวต่อจากที่เขารู้ หลังจากที่โคเรลสละสกิลทั้งหมดและเปลี่ยนมันเป็นม้วนสกิลแล้วเขาก็ทะเลาะใหญ่โตกันในกลุ่ม เบรุสโกรธที่เขาถือทิฐิมากกว่าเหตุผล เขาตัดขาดจากโคเรลและหันไปเริ่มรับงานเดี่ยวเหมือนสมัยก่อน
"เบรุสกับโคเรลก็เลยแตกกันเพราะฉันสินะ" เปโดรถอนหายใจ เขาอาจจะเห็นแก่ตัวบ้าง โลภบ้าง และเป็นพวกที่ใช้สารพัดวิธีขี้โกงเพื่อเอาตัวรอดได้ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ทำร้ายใครโดยไม่รู้สึกผิด
"แล้วเธอล่ะ"
เฟรดรินาหน้าแดงเมื่อนึกถึงเรื่องตัวเอง เธอกำลังเรียบเรียงคำพูดว่าจะพูดออกมายังไงดี แต่แบลร์กับแทรกขึ้นมาก่อน "เธออยากมาเป็นนายหญิงของพวกเราค่ะ พูดง่าย ๆ คือเธออยากมาเป็นเมียของนายท่าน"
"เฮ้ย เดี๋ยวก่อน ทำไมมันเป็นแบบนั้นไปได้ล่ะ" เฟรดรินาร้องโวยวาย เห็นได้ชัดว่าแบลร์ตั้งใจพูดให้มันดูน่าเกลียด เธอก็แค่รู้สึกปลื้มเปโดรและอยากทำงานใกล้ชิดกับเขาเท่านั้น
เรื่องที่เธอประทับใจในความเก่งกาจหรือน้ำใจที่เขามอบให้กับผู้แพ้อาจจะเป็นเหตุผลสำคัญที่เธอมาอยู่ตรงนี้ แต่มันยังมีเหตุผลเล็ก ๆ อีกส่วนหนึ่งที่เธอไม่ได้บอกใคร เฟรดรินาแกล้งทำเป็นจำเรื่องราวในวันนั้นไม่ได้ละเอียด แต่แท้จริงแล้วเธอรู้สึกผิดมาตลอด
วันที่โคเรลปฏิเสธเปโดรแถมยังพูดจาเหน็บแนบเขาต่อหน้า เธอก็อยู่ตรงนั้นด้วย เฟรดรินาอ้างกับตัวเองว่าตอนนั้นเธอเพิ่งเป็นสมาชิกใหม่ของกลุ่ม มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่เธอช่วยอะไรเขาไม่ได้ แต่ความจริงก็คือเธอกลัวโคเรลและเบรุสจะไม่ยอมรับเธอไปด้วย
นั่นคือเหตุผลที่ตอนนี้เธออยากแก้ตัว
"สรุปว่าแค่อยากทำงานด้วยสินะ" เปโดรพยักหน้านิ่ง ๆ
"ใช่แล้วค่ะ ไม่ได้มีเรื่องอื่นแอบแฝงเลย"
"น่าเสียดายนะ ตอนนั้นฉันอยากเข้ากลุ่มโคเรลเพราะคิดว่ากลุ่มนี้มีจอมเวทน่ารักอย่างเธออยู่ด้วย" เปโดรแค่หยอกเล่น แต่มันทำให้เฟรดรินาเขินจนเกือบเป็นลมล้มพับไป
"นายท่าน" จิตสังหารมากมายถูกส่งออกมาบรรดาลูกน้องสาว ๆ โดยเฉพาะแบลร์
ขณะที่เฟรดรินากำลังหวนนึกถึงความหลังกับเปโดร ชายอีกคนหนึ่งกำลังนึกถึงเปโดรอยู่เช่นกัน เพียงแค่เป็นการนึกถึงในความรู้สึกที่ตรงกันข้าม ไม่ใช่ความรู้สึกผิด ความรู้สึกเศร้า แต่เป็นความโกรธแค้น
เมื่อเสียสกิลทั้งหมดไป โคเรลก็ถูกบีบให้ต้องกลับไปฝึกฝนใหม่ตั้งแต่เริ่ม เขายังมีสเตตัสสูงเหนือมนุษย์อยู่แต่การที่ไร้สกิลสำหรับนักผจญภัยมันก็ไม่ต่างจากพิการไปส่วนหนึ่ง
ระหว่างที่โหมฝึกอย่างหนัก โคเรลเริ่มนึกออก เขาเคยเจอเปโดรมาก่อนหน้านั้น ไม่ใช่แค่ในฐานะของนักผจญภัยรุ่นพี่ แต่เป็นในสถานที่อื่นที่ห่างไกล บนรถโดยสารคันนั้น โคเรลที่เป็นเด็กมัธยมต้นกับชายที่นั่งอยู่ข้างกัน เขาคือเปโดรในชุดนักศึกษา
[การระลึกชาติสำเร็จ คุณได้รับสกิลระบบเลเวล]
"อะไรกัน ชาติที่แล้ว… เกิดใหม่ ต่างโลก แล้วก็เสียงเมื่อกี้มันอะไรเนี่ย ระบบที่เหมือนกับในนิยายต่างโลกงั้นเหรอ แล้วสกิลที่ว่านั่นล่ะ" สารพัดคำถามผุดขึ้นมาพร้อมกัน แน่นอนว่าไม่มีใครตอบคำถามนั้นได้นอกจากตัวของเขาเอง
"แบบนี้นี่เอง มันเป็นชะตากรรมสินะ เพราะเจอหมอนั่น ฉันก็เลยจำได้ และเพราะเสียสกิลทั้งหมดไปก็เลยได้ไอ้สุดยอดสกิลนี้มาแล้ว"
โลกที่ไม่มีระบบเลเวลและโลกที่มีนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง ผู้คนในโลกนี้ต้องใช้ความพยายามแสนสาหัสเพื่อให้สเตตัสเพิ่มขึ้น และถ้าขาดการฝึกฝนหรือแก่ตัวลงสเตตัสเหนื่อยยากเพิ่มขึ้นมาก็อาจลดลงแทนได้ สกิลก็เป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝนอย่างลำบาก แม้จะมีเทคนิคพิเศษอย่างม้วนสกิล มันก็ยังไม่ได้ง่ายดาย ไม่มีใครยอมเสียสกิลที่อุตส่าห์ยากลำบากฝึกฝนมาและส่งต่อให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่ทายาทของตน
ระบบเลเวลไม่เป็นเช่นนั้น สเตตัสจะเพิ่มขึ้นเองทุกครั้งที่ค่าประสบการณ์ถึงจุดที่กำหนด สกิลเองก็สามารถเรียนรู้เพิ่มได้โดยสุ่มจากเลเวลอัพ แม้จะบาดเจ็บหนักแค่ไหน หากเลเวลอัพก็สามารถกลับมาแข็งแรงเหมือนคนใหม่ และแม้จะมีทั้งหมดที่ว่ามาก็ไม่ได้หมายความว่าการฝึกฝนเพื่อเพิ่มสเตตัสหรือสกิลเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้
สกิลระบบเลเวลจึงทำให้โคเรลไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขากลายเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่ครอบครองระบบนี้ คนเดียวในโลกที่สามารถเลเวลอัพได้
ราวครึ่งปีต่อมา ในงานเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งขวบปีของหมู่บ้านเซอราโนควบไปการฉลองให้กับลูกคนแรกของเปโดร แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างโคเรลก็ปรากฏตัวขึ้น
"โคเรล" เฟรดรินาเรียกชื่อเพื่อนเก่าด้วยเสียงสั่นเครือ
"เฟรดรินา" โคเรลแสยะยิ้ม "ดูสบายดีนี่นา"
โคเรลไม่ได้สนใจผู้คนมากมายที่เข้าร่วมในงาน ในนั้นมีหลายคนที่เป็นนักผจญภัยระดับ S ด้วยซ้ำ แต่เขาไม่เห็นคนเหล่านั้นอยู่ในสายตา สิ่งเดียวที่เขาจับจ้องอยู่ในตอนนี้คือใบหน้ากระอักกระอ่วนของเปโดร
"ทำไมนายถึงมีเลเวลด้วย"
"อ้ออ จริงสิ นายมองเห็นมันด้วยสินะ"
"นายก็เป็นพวกเกิดใหม่เหรอ"
"จะตกใจก็ไม่แปลกหรอก ฉันเองก็เพิ่งรู้ตัวไม่กี่เดือนก่อนนี่เอง"
"นี่นาย ถ้าคิดจะมาป่วนล่ะก็ มันไม่จบง่าย ๆ เหมือนคราวก่อนหรอกนะ" แบลร์จะเข้าไปแทรกแต่ฮันโจกับแจนนิสคว้าเธอเอาไว้
"อย่าเข้าไปแบลร์ เจ้านั่นไม่เหมือนเดิม"
เปโดรให้สัญญาณเพื่อให้ทุกคนถอยออกไป เขาไม่รู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือโคเรลสักนิด ในสายตาของเขามันคือกลุ่มก้อนของพลังที่ชั่วร้าย เป็นตัวตนที่ไม่น่าจะมีอยู่ในโลกนี้
"นั่นแหละ สีหน้าแบบนั้นแหละ ฮีลเลอร์กระจอกควรจะมองผู้ถูกเลือกด้วยสีหน้าแบบนั้น"
"ฉันยังเก็บม้วนสกิลของนายเอาไว้..."
"ไม่เอาน่า คิดว่าคืนมาแล้วจะจบเหรอ"
"งั้นจะเอายังไง"
"ก็ไม่ยังไงหรอก แค่อยากจะฆ่าทุกคนที่นี่ทิ้งให้หมดเท่านั้นเอง"
"ทำแบบนั้น นายจะกลายเป็นอาชญากรนะ"
"แล้วยังไง คิดว่าโลกนี้มีใครจัดการกับฉันได้ ฉันคือคนเดียวในโลกนี้ที่มีเลเวลนะ เลิกถ่วงเวลาได้แล้วมาฆ่ากันเถอะ"
เปโดรเห็นสายตาของผู้คนมากมายที่เป็นห่วงเขา โดยเฉพาะสายตากังวลของเฟรดรินาที่กำลังอุ้มลูกของเขาอยู่ เปโดรรู้ว่าทุกคนอยากช่วย แต่มันไร้ประโยชน์ไม่ว่าจะมีคนแค่ไหนมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร เขาต้องเป็นคนจบเรื่องนี้เอง
ม้วนสกิลจำนวนนับไม่ถ้วนถูกนำออกมา โคเรลไม่คิดว่าเขาจะแพ้จึงปล่อยให้เปโดรเตรียมตัวอย่างเต็มที่ เขาเปิดใช้ม้วนสกิลเหล่านั้นซึ่งส่วนหนึ่งคือม้วนสกิลที่เคยเป็นของโคเรลเอง
"เรียบร้อยแล้วหรือยัง"
"ขอบคุณที่รอ มาเริ่มกันเถอะ" เปโดรฝืนยิ้ม
โคเรลเป็นฝ่ายกระโจนเข้าก่อน ยังไม่ทันถึงตัวเปโดรก็สัมผัสได้สเตตัสที่สูงเกินธรรมดา เขาพูดได้เต็มปากว่ามันเป็นระดับเดียวสัตว์ประหลาดไปแล้ว โคเรลฟันฉับในทันทีที่ถึงระยาส่วนเปโดรก้มหลบคมได้อย่างฉิวเฉียด
คมดาบมีอานุภาพพอที่จะเฉือนภูเขาแยกเป็นสองส่วน สกิลต้านทานคมดาบไม่สามารถช่วยอะไรได้ถ้าการฟันนั้นรุนแรงพอที่จะตัดร่างของเขาจนขาด
โคเรลไม่ได้ทำร้ายตัวเองเหมือนครั้งก่อน เขาไม่จำเป็นต้องใช้เวทเสริมกำลังซ้อนทับกันจนเป็นภาระให้กับร่างกาย ตรงกันข้ามเพื่อที่จะสามารถต้านทานความเร็วของโคเรลได้ทันเปโดรกลายเป็นฝ่ายที่ต้องใช้เสียเอง
"เพิ่มขีดจำกัดการโจมตี x 3"
"เพิ่มขีดจำกัดความเร็ว x 3"
เปโดรใช้สกิลที่เคยเป็นของโคเรล จากที่ห่างชั้นอยู่ความห่างของฝีมือทั้งคู่ก็แคบลงอย่างเห็นได้ชัด โคเรลใจเย็นกว่าที่เคย เขามองว่าเปโดรกำลังทำเรื่องผิดพลาดแบบเดียวกับที่เขาทำ เขากำลังฆ่าตัวตายจากการฝืนใช้ร่างกายอย่างรุนแรง
แต่เปโดรมีสิ่งที่โคเรลไม่มี สกิลร่างกายอ่อนนุ่มทำให้ความเสียหายจากแรงสะท้อนของการฝืนลดลง และเขาก็ยังมีเพอร์เฟคฮีลช่วยหากว่าร่างกำลังจะพัง
และแม้ว่าจะแค่เล็กน้อยจนเกือบไม่ทันสังเกตเห็น สเตตัสดั้งเดิมของเปโดรกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจากผลของการโหมทะลุขีดจำกัด
...แปลกมาก เราเหนือกว่าอย่างชัดเจน ทำไมมันยังไม่ล้มลงอีก...
ฉัวะ
แขนซ้ายของเปโดรกระเด็นไปคนละทางกับร่างของเขา โคเรลแสยะยิ้มอย่างสะใจได้แค่ไม่กี่อึดใจเขาก็ต้องทึ่งเพราะแขนที่ที่ลอยหวือไปดันบินกลับมาหาเปโดรอย่างประหลาด จากนั้นมันก็เชื่อมต่อกับร่างของเขาอีกครั้ง
"เวทฮีลของแกมันประหลาดเกินไปแล้ว"
"แต่สกิลระบบเลเวลอัพของนายก็ยอดเยี่ยมนะ ดูเหมือนว่าจะทำให้นายได้สกิลฟื้นฟูตัวเองมาด้วยนี่"
โคเรลยกมุมปากเหยียดยิ้มขึ้น อย่างที่เปโดรพูด เขาได้สกิลอื่น ๆ มาเพิ่มตอนที่เลเวลอัพ ซึ่งรวมถึงสกิลฟื้นฟูร่างกายอัตโนมัติ และฟื้นฟูพลังเวทอัตโนมัติด้วย
"แกไม่เหลือทางชนะแล้ว ฉันแทบไม่บาดเจ็บ พลังเวทที่ใช้ไปก็กำลังจะกลับมาเต็มเปี่ยมในไม่ช้า ส่วนแกกำลังหมดแรงจากสารพัดสกิลที่กระหน่ำใช้"
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก" เปโดรว่าพลางยกโพชันฟื้นพลังเวทขึ้นมากระดกให้ดูต่อหน้า
โคเรลรู้สึกร้อนรนขึ้น ตรงไหนสักแห่งที่เขารู้สึกผิดปกติ เปโดรดูช้าและอ่อนแรงลงแต่เขากลับรู้สึกถึงอันตรายมากกว่าเดิม
...ทำไมกันนะ ฉันมองข้ามอะไรไป หรือว่ามันก็แค่ความกังวลไร้สาระ เจ้านั่นมันอ่อนแอลงแท้ ๆ…
เหตุผลที่เปโดรอ่อนแอลงมันก็แค่เรื่องง่าย ๆ เวลาของเวทเสริมพลังและความเร็วมันหมดลงแล้ว และแทนที่จะร่ายเวทโดยเสริมพลังสามเท่า เปโดรใช้ร่วมกับสกิลใหม่ "ปรับปรุงการใช้สกิล"
ปรับปรุงการใช้สกิลเป็นสกิลหายากที่ช่วยควบคุมการใช้สกิล มันทำให้เปโดรสามารถใช้สกิลทุกชนิดโดยเลือกระดับความสมบูรณ์ของสกิลได้ เปโดรสามารถใช้เพอร์เฟคฮีลที่ระดับ 10% สำหรับบาดแผลแค่เล็กน้อยเพื่อประหยัดพลังเวทหรือเพิ่มไปถึง 200% ในกรณีที่ต้องการรักษาบาดแผลที่เพอร์เฟคฮีลเพียงหนเดียวไม่สามารถรักษาได้ทั้งหมด
เปโดรใช้ปรับปรุงการใช้สกิลกับเวทเสริมกำลังและความเร็ว จากที่เคยใช้พวกมันอย่างละสามครั้ง สองครั้งแรกเขาใช้แบบปกติแต่ครั้งสุดท้ายเขาใช้มันแค่ 80% เท่านั้น เหตุผลก็เพราะว่าสเตตัสของเขากำลังเพิ่มขึ้นผ่านการต่อสู้เสี่ยงตายกับโคเรล
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สองชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดขวดยาของเปโดรก็หมดลง ตอนนี้เขาใช้เวทเสริมกำลังและความเร็วแค่อย่างละสองครั้งก็มีสเตตัสสูงพอที่จะรับมือกับโคเรลได้แล้ว
"ยาหมดแล้วสินะ" โคเรลแสยะยิ้ม
"อ้อเหรอ" เปโดรหายวับไปด้วยสกิลเทเลพอร์ต พริบตาเดียวเขาก็กลับมาพร้อมกับโพชันขวดใหม่แถมยังเพิ่งดื่มขวดใหม่มาจนฟื้นฟูเต็มที่
เหล่าผู้ชมมองดูการต่อสู้ด้วยความรู้สึกกังวล ไม่เพียงแค่สองคนที่ต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย ความตึงเครียดถูกส่งต่อมาให้กับคนทั้งหมู่บ้าน แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้มากนอกเสียจากเชื่อมั่นว่าเปโดรจะทำได้สำเร็จ
พลั่กก
หมัดแรกของเปโดรที่เข้าเป้าอย่างจัง โคเรลไม่ได้เจ็บปวดอะไรนัก แต่เขางงที่ทำไมถึงมองไม่ทันหมัดธรรมดาแบบนั้น เมื่อพยายามเพ่งมองสเตตัสของอีกฝ่าย เขาก็ต้องตกใจ สเตตัสของเปโดรสูงขึ้นกว่าตอนแรกอย่างก้าวกระโดด และมันเป็นสเตตัสดั้งเดิมที่ยังไม่ได้นับรวมผลของเวทอีกด้วย
เป็นที่รู้กันในโลกนี้ว่าการฝืนทำอะไรสักอย่างจะช่วยเพิ่มสเตตัสได้ เปโดรที่ไม่มีเลเวลกำลังสู้กับคนที่มีเลเวลมากกว่าเขาหลายร้อย ซ้ำเขายังฝืนใช้เวทเสริมพลังที่เคยทำให้โคเรลเกือบตายมาตลอดเวลาหลายชั่วโมง มันคือเหตุผลที่สเตตัสของเขาเพิ่มขึ้นในเวลาสั้น ๆ
โคเรลไม่ได้รู้สึกเรื่องนั้นเพราะเปโดรใช้ปรับปรุงสกิลหลอกตาเขามาตลอด โคเรลที่ฟื้นฟูตัวเองอัตโนมัติมั่นใจว่าเวลาคือพันธมิตรของเขาจึงสู้อย่างใจเย็นไม่ได้เร่งรัดจบการต่อสู้ เขามารู้สึกตัวตอนนี้ก็ช้าไปแล้วด้วยสเตตัสของเปโดรตอนนี้หากเขากลับมาใช้เสริมพลังสามเท่าเหมือนตอนแรก เขาจะเหนือกว่าโคเรลอยู่เล็กน้อย
...ช้าไม่ได้แล้ว ต้องรีบฆ่ามัน…
โคเรลกระโดดเข้าไปพร้อมกับท่าไม้ตายใหม่ มันคือสกิลมหาวินาศที่เขาเองก็ไม่เคยทดลองใช้มาก่อน คำอธิบายสกิลระบุไว้ว่าเวทมนตร์นี้มีผลกระทบอย่างรุนแรงต่อโลกและมิติเวลา มันอาจจะไม่จบเพียงแค่ลบเปโดรหรือหมู่บ้านเซอราโนให้หายไปจนแผนที่โลก แต่ทั้งอาณาจักรโดเชสก็อาจจะหายไปด้วย
"ประตูสู่จุดจบ" โคเรลตะโกนขณะใช้สกิล
มันคือภัยพิบัติที่แท้จริง เป็นสิ่งเลวร้ายที่เกินกว่าโคเรลจะจินตนาการถึง วัตถุสีดำที่เกิดขึ้นตรงหน้ากำลังดูดกลืนทุกอย่างเข้าไปในตัวมัน และรวมไปถึงแขนขวาของโคเรลที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วย
"อ๊ากกกกก ม่ายยยย"
"เวทมนตร์อะไรเนี่ย"
เปโดรถอยออกห่างออกมาแค่แรงดูดของมันกำลังดึงเขากลับเข้าไป หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านกำลังถูกฉีกผู้คนจำนวนมากลอยหวือขึ้นฟ้าและถูกบดขยี้ที่ใจกลางของสิ่งนั้น เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าไม่ใช่แค่แขนขวาของโคเรล แต่ร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกกลืนหายไปในพลังที่ตนเองก็ควบคุมไม่อยู่
เปโดรคิดออกแค่วิธีรับมือชั่วคราว เขาพาคนที่ยังเหลือรอดเทเลพอร์ตหนีไปในอาณาจักรที่อยู่อีกซีกโลก เฟรดรินา แบลร์ และคนส่วนหนึ่งไม่ยอมหนีไปก่อนแต่จะรอให้แน่ใจว่าเขาจะไปด้วย แต่เปโดรไม่ให้ทางเลือกกับพวกเขา
เขาใช้เวลาไม่นานนักช่วยคนที่เหลือ มันกินเวลาไม่มากเพราะคนส่วนใหญ่ตายไปในช่วงแค่ไม่กี่วินาทีแรก อาจจะดูเห็นแก่ตัวแต่เขาก็โล่งใจที่อย่างน้อยคนสนิทของเขาก็รอดไปได้ทุกคน รวมถึงเฟรดรินาและลูกของเขาด้วย
เปโดรควรจะหนีให้ห่างจากหมู่บ้านที่แทบไม่เหลืออะไรอีกแล้ว แต่เขาย้อนกลับมาหลังจากแน่ใจว่าส่งทุกคนถึงที่หมายแล้ว เหตุผลก็คือเขากลัวว่าเจ้าสิ่งนั้นจะยังทำงานต่อไปเรื่อย ๆ แม้ว่าทวีปนี้หายไปมันก็อาจจะไม่จบสิ้น
...ต้องหยุดมัน…
...แต่จะทำยังไงล่ะ…
เปโดรไม่เข้าใจการกระทำของตัวเอง เขาใช้เพอร์เฟคฮีลจากระยะไกลโดยเล็งเป้าไปที่เวทมนตร์ทรงกลมสีดำ และชั่วพริบตาหนึ่ง เขาแน่ใจว่ามันอ่อนกำลังลง
บางทีอาจจะเพราะมันเป็นเวทมนตร์ธาตุมืดที่แพ้ทางเวทแสง บางทีมันอาจจะเป็นผลของการย้อนสภาพวัตถุ เปโดรสุดจะคาดเดา เขารู้เพียงว่ามันได้ผลอย่างไม่น่าเชื่อ และเขาทำได้แค่กระหน่ำยิงเพอร์เฟคฮีลใส่มันอย่างต่อเนื่อง
...ไม่ไหว เพอร์เฟคฮีลระยะไกล มีผลน้อยไป ถ้าไม่เข้าใกล้กว่านี้ก็ไม่มีทางหยุดได้แน่…
...แต่ถ้าใกล้กว่านี้ก็ต้องถูกดูดเข้าไปด้วย…
เขาหัวเราะ กับความคิดของตัวเอง
...ให้ตายสิ ฉันไม่ใช่ฮีโรสักหน่อย เรื่องให้เสี่ยงตายช่วยคนอื่นนี่มันไม่ใช่ฉันเลย อะไรที่แก้ปัญหาด้วยเงินไม่ได้นี่ไม่ใช่ทางของฉันสักนิด…
เปโดรภาวนาให้ผู้กล้าตัวจริงโผล่ออกมา ใครสักคนที่พร้อมช่วยโลกไว้โดยไม่เสียดายชีวิต บางทีคนแบบนั้นอาจจะมีอยู่ในโลก แต่เขาเหล่านั้นไม่ได้อยู่ตรงนี้และอาจจะไม่มีพลังพอที่จะหยุดเจ้าสิ่งนี้ได้
แล้วเขาก็ก้าวออกไป เพียงไม่กี่ก้าวที่ใกล้เกินไป ร่างของเขาก็ไม่สามารถต้านทานได้ มันกำลังถูกดูดเข้าไปในศูนย์กลางของความมืด
เปโดรกระหน่ำร่ายเพอร์เฟคฮีล กระดกยาชุดสุดท้ายจนหมดขวดและร่ายอีกซ้ำ ๆ เจ้าก้อนสีดำที่ใหญ่กว่าตอนกำเนิดมีขนาดเล็กลงไปเรื่อย ๆ จนมีขนาดเกือบเท่ากับตอนถือกำเนิดขึ้น แต่เปโดรก็เข้ามาอยู่ในระยะที่เขาไม่สามารถถอยหลังกลับไปอีกแล้ว
ร่างของเขาถูกทำลายจากแรงดึงดูดมหาศาล แต่เขาก็ไม่ตาย
ความยืดหยุ่นและเพอร์เฟคฮีลคืนสภาพให้เขาพร้อมกับตัดกำลังของวัตถุสีดำไปด้วย
เปโดรไม่รู้ตัวว่าเขาร่ายเวทออกไปกี่สิบกี่ร้อยครั้ง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำลายมันได้สำเร็จหรือตัวตนของเขาสูญสลายไปก่อน แต่ทั้งหมดคือสิ่งที่เขาทำได้และได้ทำไปอย่างเต็มที่จนสติสุดท้ายขาดหายไป
เขาสะดุ้งตื่นอีกครั้งในสภาพเหงื่อกาฬท่วมร่าง พลังเวทและพลังกายแทบหมดสิ้น แต่เมื่อสำรวจตนเองแล้ว เขาพบว่าอวัยวะยังอยู่ครบถ้วนดี เขายังไม่ตาย
แทนที่จะยินดีที่รอดมาได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด เปโดรนิ่งงันไปเมื่อพบว่าเขาไม่ได้อยู่ที่เดิม ไม่ใช่หมู่บ้านเซอราโนที่ถูกทำลายจนไม่เหลือซาก แต่มันคือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ห่างออกไปไม่ไกล เด็กชายในชุดสไลม์สีม่วงกำลังหันมาจ้องเขาด้วยความสนใจ ข้างกายเขามีหญิงสาวชุดแม่มดสีชมพูที่ดูคล้ายกับชุดแต่งงานผสมกันจ้องมาเช่นกัน
"พวกเธอเป็นใคร"


## นินจาในตำนานเกิดใหม่เป็นจอมเวท ตอนที่ 1

คาเนชิโระ ยูกิโตะ
ที่ราบสูงแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของอาณาจักรโซเชส กองทัพก็อบลินกว่าหนึ่งแสนตนที่มีทั้งก็อบลินคิงและก็อบลินลอร์ดร่วมอยู่ด้วยกำลังเผชิญหน้ากับมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่มีกำลังเพียงแค่สามร้อยกว่าชีวิต
ฝ่ายมนุษย์ไม่ใช่ทหารปลายแถวทั่วไป พวกเขาคือกลุ่มนักผจญภัยฝีมือดีที่ไม่ว่าคนไหนต่างก็เคยมีประสบการณ์ในการล่าก็อบลินมาไม่มากก็น้อย แต่พวกเขากำลังหวาดหวั่นจนสติกระเจิดกระเจิง เหตุก็เพราะว่าฝ่ายของพวกเขามีกำลังน้อยกว่าถึงหนึ่งต่อสามร้อย
พวกเขาเข้าใจดีว่ามันคือภารกิจพลีชีพ แต่แม้จะรู้อยู่แก่ใจ พวกเขาก็ไม่สามารถถอยได้แม้แต่ก้าวเดียว หน้าที่ของพวกตนไม่ใช่การเอาชนะสงครามที่เป็นไปไม่ได้ แต่เป็นการซื้อเวลาให้ผู้คนที่อยู่แนวหลังได้มีเวลาอพยพหนีไป
"ข้าภูมิใจที่ได้สู้ศึกสุดท้ายในชีวิตพร้อมกับท่าน" ชายที่หนุ่มกว่าพูดกับชายสูงอายุผู้เป็นทั้งหัวหน้าในการรบครั้งนี้และเป็นชายผู้ที่ตนเคารพไม่ต่างจากบิดาคนที่สอง
"อย่าเพิ่งพูดเป็นลางสิ หน้าที่ของพวกเราคือซื้อเวลาให้นานที่สุด ใช่ว่าต้องสู้จนตัวตาย" ชายสูงอายุตอบ เขาพูดให้กำลังใจลูกน้อง แต่ความจริงตนได้ทำใจเผื่อไว้แล้วว่าคงไม่มีโอกาสเห็นดวงอาทิตย์ในวันรุ่งขึ้น
ก่อนที่ทัพของฝ่ายมนุษย์จะเคลื่อนไหว ใครคนหนึ่งเดินรุดหน้าออกไปโดยไม่สนใจคำสั่ง พวกเขาวางกับดักหลายแบบเอาไว้ด้านหน้าเพื่อลดทอนจำนวนของพวกก็อบลิน แต่ชายแปลกหน้าผู้นั้นไม่ได้สนใจแผนการอะไรทั้งนั้น เขาเดินผ่านหลุมพรางไปหน้าตาเฉยราวกับว่ามันไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น
"เฮ้ย เจ้าเด็กใหม่นั่นทำอะไรน่ะ ทำไมถึงเดินนำหน้าออกไปคนเดียว"
"มันบ้าหรือเปล่าฟระ" ใครบางคนตะโกนขึ้น อีกฝ่ายหูดีผิดปกติจึงได้ยินชัดเต็มสองหู แต่เขาก็ยังเดินตรงไปข้างหน้าราวกับแกล้งไม่ได้ยิน
อีกครั้งที่เขาเดินผ่านหลุมพรางที่ข้างล่างมีไม้แหลมรอเอาไว้ มันถูกปกคลุมด้วยหญ้าสานบาง ๆ ที่แม้แต่น้ำหนักที่เบากว่ามนุษย์อย่างก็อบลินก็สามารถร่วงลงไปได้ แต่เจ้าเด็กใหม่คนนั้นกลับเดินผ่านมันไปหน้าตาเฉย ราวกับว่าร่างของเขาไม่มีน้ำหนัก แม้แต่หญ้าเส้นเดียวยังไม่ขยับยามเมื่อเขาเหยียบย่ำลงไป
ทุกคนยังไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาแค่คิดว่าเจ้าหนุ่มนี่โชคดีที่เดินลอดผ่านกับดักมากมายไปได้โดยบังเอิญ
หัวหน้ากองกำลังเพ่งมองสเตตัสของเด็กใหม่ เขาคาดหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าบางทีเด็กใหม่คนนี้อาจจะมีฝีมือไม่ธรรมดา เขาอาจจะเป็นชายผู้สามารถกลายเป็นแสงแห่งความหวังให้กับศึกนี้ แต่ครู่เดียวชายสูงอายุก็ส่ายหน้า
"ไม่ไหว นี่ข้าหวังอะไรอยู่เนี่ย"
[คาเนชิโระ ยูกิโตะ]
[อาชีพ: จอมเวท (ฝึกหัด) เลเวล: 15] [HP: 65/65 MP: 101/101 Body: 20/20]
[ความแข็งแรง: 13 ความรวดเร็ว: 8: สติปัญญา: 28 ความทนทาน: 15 โชค: 9]
[เวทธาตุไฟ Lv. 5, เวทธาตุดิน Lv. 3, เวทธาตุน้ำ Lv. 1, เวทธาตุลม Lv. 2, คลังเก็บของมิติ]
ถึงจะมีเวทมนตร์อยู่ถึงสี่ธาตุซึ่งค่อนข้างหายากระดับพันคนถึงจะมีสักคน แต่เลเวลของเขานั้นต่ำเกินไป จะบอกว่ามั่นใจเกินเหตุเพราะครอบครองอุปกรณ์ระดับสูงก็ไม่น่าใช่ พลังเวทที่แผ่ออกมาจากเด็กใหม่นั้นเบาบางมาก ชุดอุปกรณ์ก็ไม่เหมือนชุดของจอมเวทสักนิด แม้แต่ไม้เท้าเขาก็ไม่ได้พกไว้ อาวุธเดียวของเด็กใหม่ผู้นี้คือดาบที่รูปร่างแบบที่คนในโลกนี้ไม่คุ้นเคย
คาเนชิโระ ยูกิโตะเริ่มออกวิ่งตามลำพัง เขาขยับมือไปมาด้วยความเร็วสูง เส้นการเคลื่อนไหวของมือที่ประสานกันเป็นท่าทางสัญลักษณ์ แต่ละท่าที่ใช้มีความหมายทางจิตวิญญาณที่แตกต่างกัน เมื่อนำมาประสานกับการหายใจที่เขาฝึกฝนมาอย่างช่ำชอง พลังที่คนในโลกนี้ไม่รู้จักก็เกิดขึ้น
"วิชานินจา… หมื่นร่างเงาอสูร"
พูดจบเงาของยูกิโตะกระจายออกไป ร่างสีดำผุดขึ้นมามากมายรอบตัวเขา พวกมันทุกตัวกลายเป็นร่างที่เหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน ผมสีขาว ชุดสีดำที่มีผ้าปิดครึ่งหน้า บ้างก็ถือดาบยาวที่คมกริบ บ้างก็ถืออาวุธเคียวติดโซ่ บ้างก็ใช้กรงเล็บเหล็ก เป็นการแต่งกายและการใช้อาวุธที่ไม่เหมือนจอมเวทคนไหนในโลกนี้
แล้วฝูงนักรบชุดดำหนึ่งหมื่นตนก็เข้าปะทะกับฝูงก็อบลินอย่างดุเดือด แต่ละรายเคลื่อนไหวรวดเร็วจนราวกับสายลม ทุกคนพุ่งเข้าปะทะ ตัดศัตรูเป็นชิ้น ๆ และพุ่งต่อไปข้างหน้า เพียงแค่ไม่กี่วินาทีหลังการปะทะ ก็อบลินจำนวนที่มากกว่าร่างเงาพากันล้มตายราวกับใบไม้ร่วง
"..." หัวหน้ากองกำลังยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก เช่นเดียวกับนักผจญภัยอีกราวสามร้อยชีวิตที่มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ บางคนถึงกับคิดว่าพวกเขากำลังฝันกลางวันอยู่หรือไม่
"ตะ ตามไปช่วยเขากันเถอะ" ใครคนหนึ่งพูด
"ไม่ได้หรอก ข้างหน้ากับดักเต็มไปหมด พวกเราไม่ได้เดินผ่านกับดักได้เหมือนเจ้านั่นนะ" สาวรายหนึ่งชี้ไปที่ก็อบลินที่วิ่งทะเล่อทะล่าตกลงไปในหลุม พวกเขาจินตนาการออกว่าตนเองก็อาจจะเป็นแบบเดียวกัน
สงครามดำเนินต่อไปโดยที่กองทัพข้างหลังทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการโจมตีด้วยอาวุธระยะไกลและเวทมนตร์ ก็อบลินปลายแถวส่วนใหญ่ถูกกำจัดจนหมดภายในไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแรก ส่วนพวกก็อบลินพิเศษอย่างก็อบลินไรเดอร์ ฮอบก็อบลินและก็อบลินแชมเปียนก็มีจำนวนลดลงจนเหลือไม่ถึงครึ่ง
"แปลกมาก"
"นั่นสิครับ แปลกจริง ๆ ทำไมเก่งขนาดนั้น สกิลก็ไม่เคยเห็น แถมสเตตัสก็น้อยนิดเดียว"
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ" หัวหน้ากองกำลังชี้ให้พวกลูกน้องดู "ลองดูที่ MP ของเจ้าเด็กใหม่สิ"
"ไม่จริงน่า! มีเท่าเดิมไม่ลดลงเลยสักนิด ทั้งที่ใช้สกิลสารพัดอย่างเนี่ยนะ"
"มันเป็นไปได้ด้วยเหรอครับ"
"เท่าที่ฉันอยู่จนอายุปูนนี้ก็ไม่เคยเห็นมาก่อน" ชายกลางคนหยุดคิดครู่หนึ่ง "อย่างกับว่าสเตตัสของเขา มันไม่ใช่ของจริง"
ฟังดูประหลาด แต่คนพูดไม่มีคำอธิบายอื่น มีหลายกรณีที่คนเราไม่สามารถมองเห็นสเตตัสของผู้อื่นได้ แต่แม้จะมีวิธีซ่อนเอาไว้ เขาก็ไม่เคยเจอใครที่สามารถปลอมแปลงมันได้มาก่อน
คาเนชิโระ ยูกิโตะที่กำลังสู้อยู่ด้านหน้า อยู่ห่างออกไปไกล แต่เขากลับได้ยินบทสนทนาทั้งหมดผ่านวิชาตรวจจับ มันให้เขาหวนคิดถึงที่มาของตนเอง
ถ้าจะให้เล่าเรื่องราวของเขา มันควรจะเริ่มจากตรงไหนนะ...
สิบแปดปีก่อนตอนที่เขาเกิดมาในโลกนี้ หรือสี่สิบสามปีก่อนที่เขาใช้ชีวิตอยู่ในอีกโลก หรือก่อนหน้านั้นที่เขาเคยเป็นชายหนุ่มธรรมดา ๆ ที่ทำงานในร้านขายโทรศัพท์มือถือ อะไรคือจุดเริ่มของเขากันแน่นะ
เช่นเดียวกับเรื่องราวอื่น ๆ ที่คนชอบอ่านหนังสือหรือรับชมภาพยนตร์คุ้นเคยกัน เขาในตอนนั้นที่ยังไม่ได้ใช้ชื่อคาเนชิโระ ยูกิโตะได้ประสบอุบัติเหตุ รถโดยสารที่เขานั่งมาพลิกคว่ำ เขาเชื่อว่าไม่น่าจะมีใครรอดชีวิต
เขาได้เกิดใหม่ในโลกที่คล้ายกับญี่ปุ่นโบราณ นั่นคือครั้งแรกที่เขาได้ชื่อนี้มา…
ในชาติแรกสุดที่เขายังมีความทรงจำ เขาคือชายหนุ่มอายุยี่สิบสาม เป็นพนักงานในร้านขายโทรศัพท์สมาร์ตโฟนแห่งหนึ่ง เขาเป็นคนธรรมดา ๆ ที่ไม่มีอะไรโดดเด่น งานอดิเรกซึ่งมีไม่กี่อย่างในชีวิต หลัก ๆ คือดูหนังผ่านทางสตรีมมิงไม่ก็แผ่นหนังที่ตอนนี้โลกนั้นยังมีอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้
กินข้าวคนเดียว เดินห้างคนเดียว ไม่มีเพื่อนฝูงแต่ก็ไม่เคยมีปัญหากับใครเช่นกัน ยกเว้นครั้งเดียวในชีวิตคือตอนที่แฟนเก่าที่เพิ่งคบกันได้ไม่กี่เดือนก่อหนี้เอาไว้และหนีไปพร้อมกับชายอื่น
เป็นชีวิตที่ห่างไกลจากคำว่ามีความสุข แต่เขาก็โทษใครไม่ได้ มันเป็นสิ่งที่เขาเลือกจะเป็นเอง
ตอนที่ได้เกิดใหม่ในโลกที่มีทั้งนินจาและสารพัดสิ่งเหนือธรรมชาติ เขาจึงคิดว่านี่คือโอกาสที่คนธรรมดาแบบเขาจะได้แก้ไขชีวิตของตนเอง แต่มันไม่ง่ายเหมือนที่คิด เพราะเขาไม่ได้มีทักษะพิเศษแอบซ่อนอยู่ในร่างใหม่ แต่เดิมในชาติแรกก็ไม่ใช่คนที่มีความรู้รอบตัวมากพอที่จะเอามาประยุกต์ใช้งานได้อยู่แล้ว
ทักษะที่พอจะเรียกว่าเป็นจุดเด่นของเขามีแค่ความรู้เรื่องสมาร์ตโฟน การแครกโปรแกรม หรืองานซ่อมเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดที่ว่ามาใช้อะไรไม่ได้กับโลกนินจาเลยสักนิด
แย่หนักกว่านั้นคือ ตระกูลคาเนชิโระที่เขาเกิดมาเป็นส่วนหนึ่ง ดันเป็นเพียงตระกูลนินจาระดับล่างของแคว้นเล็ก ๆ ไม่เคยมีคนในตระกูลสามารถไต่เต้าขึ้นไปจนกลายเป็นนินจาระดับสูง ในโลกที่วิชานินจาลับจะถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น ตระกูลของเขากลับมีแค่วิชานินจาขั้นพื้นฐาน
แม้จะฝึกหนักจนเลือดตาแทบกระเด็น แต่ก็เป็นเพียงการฝึกเพื่อที่เขาจะกลายเป็นนินจาธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น
อาจเพราะเคยรู้สึกว่าตนเองถูกกดมาตลอด เขาจึงฮึดสู้เป็นครั้งแรกในโลกนินจานั้น อย่างไรเสียโลกแห่งนั้นก็เหมือนกับหนังที่เขาชอบ เขาออกแรงและใช้เวลาไปกับการฝึกหนักยิ่งกว่าใคร
เขาเคยชินกับชีวิตที่ไม่เคยมีอะไรมาก่อน อย่างน้อย ในชีวิตนินจา เขาก็ยังมีวิชานินจาให้เริ่มตั้งต้นได้
เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่เขาเริ่มกลายเป็นที่ยอมรับ จากนินจาปลายแถวสู่นินจาระดับกลาง ยูกิโตะทำงานหนักให้กับแคว้นที่เขาสังกัด เสี่ยงชีวิตนับครั้งไม่ถ้วน บาดเจ็บหนักจนเกือบพิการก็หลายครั้ง แต่มันไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นเขาลดลง
ในวัยสามสิบปี เขาขึ้นมาอยู่ในระดับหัวแถวของแคว้นตนเอง
ในวัยสามสิบห้าปี เขาขึ้นมาเป็นมือขวาของผู้นำแคว้น
และในวัยสี่สิบเอ็ดปี เขาก็ถูกยอมรับเป็นหนึ่งในห้านินจาในตำนาน ตำแหน่งอย่างไม่เป็นทางการที่มอบให้กับนินจาที่เชื่อกันว่าแข็งแกร่งที่สุดห้าคนในโลก
แม้แต่ยูกิโตะเองก็ไม่อยากเชื่อที่เขาสามารถไปถึงจุดนั้นได้ นินจาที่ไม่มีวิชานินจูตสึเฉพาะประจำตระกูล ไม่ได้มีพลังชี่มากมายตั้งแต่กำเนิด ไม่ได้มีพรสวรรค์ในการต่อสู้ระดับอัจฉริยะ เขาได้ทุกอย่างมาจากการฝึกฝนอย่างหนัก ทำซ้ำ เขาสร้างตัวตนขึ้นมาจากประสบการณ์ และทุ่มเทที่จะเอาชนะความคิดว่าตนเองไม่เคยเอาดีอะไรได้
ในมหาสงครามระหว่างกองทัพนินจาและโชกุนปีศาจผู้ชั่วร้าย ยูกิโตะมีบทบาทสำคัญทั้งในแง่การวางแผนและเป็นผู้ลงมือ เขาสามารถลอบสังหารขุนพลคนสำคัญของศัตรูและทำให้ฝ่ายพันธมิตรนินจาที่เสียเปรียบในด้านจำนวนกลับมาได้เปรียบในช่วงท้ายของสงคราม
และในศึกของห้านินจาในตำนาน เขาก็เป็นผู้ที่หยุดลมหายใจของทรราชได้สำเร็จ
แม้ว่ามันจะแลกด้วยชีวิตของเขาก็ตาม
คาเนชิโระ ยูกิโตะในวัยสี่สิบสามเสียชีวิตลงเยี่ยงวีรชน แม้ทั้งชีวิตจะเกี่ยวพันกับการต่อสู้จนไม่เคยมีโอกาสได้แสวงหาความสุขให้กับตนเอง แต่มันก็แตกต่างจากชาติก่อนอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้ตายเปล่า แต่หลงเหลือบางสิ่งเอาไว้ให้ทั้งโลกได้จดจำ
มันควรจะจบแบบนั้น ทว่า ยูกิโตะแทบหัวใจหยุดเต้นเมื่อรู้ว่าจุดจบหนึ่งเพียงแค่พาไปสู่อีกจุดเริ่มต้น เขาเกิดใหม่อีกครั้ง และไม่ใช่โลกที่คล้ายญี่ปุ่นโบราณแบบเดิม มันคือโลกยุคของดาบและเวทมนตร์ที่คล้ายกับยุโรปยุคกลาง และยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อพบว่าตนเองถูกนำมาทิ้งไว้ที่หน้าโบสถ์แห่งหนึ่ง
[(ยังไม่มีชื่อ)]
[อาชีพ: จอมเวท (ฝึกหัด) เลเวล: 1] [HP: 3/3 MP: 2/2 Body: 3/3]
[ความแข็งแรง: 1 ความรวดเร็ว: 1: สติปัญญา: 1 ความทนทาน: 1 โชค: 2]
[คลังเก็บของมิติ]
สเตตัสร่วงกราวลงมาจนน่าสยอง มันก็ไม่น่าแปลกใจนัก ก็ตอนนี้เขากลายเป็นเด็กทารกที่แค่ช่วยเหลือตัวเองยังทำไม่ได้ เลเวลเองก็กลับมาเป็น 1 สกิลมากมายที่เคยฝึกฝนชาติก่อนก็หายเกลี้ยง
ไม่นานนักก็มีคนมาพบเข้า เธอคือซิสเตอร์ของโบสถ์แห่งนั้นเอง ช่วงแรกเธอวิ่งวุ่นไปทั่วเพื่อหาแม่ของเด็กที่ถูกนำมาทิ้ง แน่นอนว่าอีกฝ่ายหายไปไกลแล้ว เธอทิ้งลูกเอาไว้โดยไม่ได้แม้แต่จะตั้งชื่อให้
...บ้าจริง ชาตินี้แย่กว่าเดิมอีก กลายเป็นเด็กถูกทิ้งซะแล้ว...
"หาแม่เด็กไม่เจอหรอก เธอตั้งใจเอามาทิ้ง" ชายแก่คนหนึ่งพูดกับซิสเตอร์วัยสาวที่กำลังตกใจเพราะเจอเหตุการณ์แบบนี้ครั้งแรก
"ข้าจะลองหาแม่ของเด็กคนนี้ดูอีกทีค่ะ"
"ไม่มีประโยชน์หรอก โบสถ์คงต้องรับไว้นั่นแหละ จะตั้งชื่อไว้เลยก็ได้นะ"
"ชื่อเหรอคะ..."
...ถ้าได้ชื่อยูกิโตะเหมือนเดิมก็ดีสิ เบื่อที่จะต้องเปลี่ยนแล้ว… เด็กทารกในอ้อมอกซิสเตอร์คิด
"ยูกิโตะ… ข้าจะเรียกเขาว่ายูกิโตะค่ะ อย่างน้อยก็จนกว่าจะเจอแม่ของเด็กคนนี้"
เด็กน้อยรู้สึกประหลาดใจ ในชาติก่อนเขามีสกิลที่สามารถสื่อสารทางจิตได้ มันเหมือนกับว่าเขาใช้สกิลนั้นโดยไม่รู้ตัว แต่มันเป็นไปได้เหรอ ในเมื่อชาตินี้เขาไม่มีสกิลอะไรติดตัวเลย
ซิสเตอร์ไม่เคยหาแม่ของยูกิโตะพบ เป็นเหมือนที่ตาแก่คนนั้นว่าไว้ ยูกิโตะไม่ใช่เด็กพลัดหลง แม่ของเขาตั้งใจนำเขามาทิ้ง เธอหนีไปไกลแล้ว
ยูกิโตะจึงกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของโบสถ์ตั้งแต่นั้น
ยูกิโตะมีความลับที่เขาไม่เคยบอกใครหลายเรื่อง หนึ่งในนั้นคือเรื่องที่เขามีความทรงจำของชาติก่อน และอีกเรื่องคือเรื่องที่เขาค้นพบตั้งแต่วันแรก ๆ ที่ได้มองเห็นหน้าต่างสเตตัส ดูเหมือนเขามีหน้าต่างสเตตัสมากกว่าหนึ่งอัน มันถูกซ้อนกันไว้
หน้าต่างที่บอกว่าชาตินี้เขามีชะตากรรมที่จะต้องมาเป็นจอมเวทไม่ใช่หน้าต่างสเตตัสเดียวที่ยูกิโตะมี ด้านหลังนั้นมีอีกหน้าต่างซ้อนอยู่ มันคือหน้าต่างสเตตัสจากโลกนินจานั่นเอง
[คาเนชิโระ ยูกิโตะ]
[อาชีพ: นินจา มาสเตอร์ เลเวล: 243] [HP: 2370/2370 KI: 1949/1950]
[พละกำลัง: 352 ความคล่องแคล่ว: 532: การควบคุมปราณ: 195 ความทนทาน: 237 ความแม่นยำ: 294]
[นินจูตสึ Lv. 59, เกนจูตสึ Lv. 34, ไทจูตสึ Lv. 154, คลังเก็บของนินจา]
อาชีพและสเตตัสจากโลกเดิมไม่ได้หายไปไหน แต่แม้ว่ายูกิโตะจะสามารถมองเห็นมันทั้งคู่ได้แต่ดูเหมือนผู้คนในโลกนี้จะไม่เป็นแบบนั้น พวกเขามองเห็นสเตตัสที่ควรจะเป็นของโลกนี้เท่านั้น
ยูกิโตะในตอนนี้ยังเป็นแค่เด็กทารก เขาปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ควรเป็น ใช้ชีวิตกลมกลืนในฐานะของเด็กคนหนึ่ง เริ่มหัดพูด หัดเดิน พยายามทุกอย่างตั้งแต่หนึ่งใหม่อีกครั้ง
ยูกิโตะเคยคิดว่าหากเขาเริ่มดูแลตัวเองได้ เขาก็จะแยกตัวออกไป เขารออย่างอดทนจนอายุสิบสามปีซึ่งถือว่าเป็นวัยผู้ใหญ่แล้วสำหรับในโลกนี้ แต่เมื่อเวลามาถึงเขาก็ไม่สามารถหักใจจากโบสถ์แห่งนั้นไปได้อย่างไร้เยื่อใย กว่าจะรู้ตัวเขาก็ผูกพันกับโบสถ์ กับผู้คนทั้งหลายที่ช่วยประคับประคองเขามาตลอดสิบสามปี
เขาตัดสินใจอยู่ต่ออีกสักพัก อย่างน้อยก็เพื่อทดแทนบุญคุณที่ชุบเลี้ยงตนมา จนถึงวันที่ซิสเตอร์คนที่ใกล้เคียงกับคำว่าแม่ที่สุดในชาตินี้จากไปด้วยโรคปัจจุบันทันด่วน ยูกิโตะจึงหมดห่วงจากที่แห่งนั้น
แม้จะมีอายุยี่สิบปีแล้วแต่เลเวลในฐานะจอมเวทของเขานั้นต่ำจนน่าใจหาย สาเหตุมาจากการที่ยูกิโตะไม่เคยมีเวลาสำหรับการฝึกฝน ที่ผ่านมาเขาได้เลเวลเพิ่มบ้างนาน ๆ ครั้งจากเศษของค่าประสบการณ์ที่ได้มาจากการดำเนินชีวิตประจำวัน เขาไม่เคยมีโอกาสได้ต่อสู้จริงเลยสักครั้ง


## นินจาในตำนานเกิดใหม่เป็นจอมเวท ตอนที่ 2

โลกนี้ทุกคนต่างมองเห็นสเตตัสและเลเวลของคนอื่น การที่มีเลเวลต่ำหรือไม่ได้ครอบครองสกิลดี ๆ เลยสักอย่างเป็นเรื่องที่ทำให้ถูกคนอื่นเหยียดหยามเอาได้ แต่ยูกิโตะหาได้สนใจเรื่องนั้น ใครจะมองอย่างไรก็ช่าง เขาคิดว่าจะไม่ต่อสู้อีก ที่ผ่านมาเขาก็สู้มาจนเกินพอแล้ว
เขาเคยสละชีวิตเพื่อหยุดทรราชในโลกเดิม ต่อให้เขาไม่คิดจะทำอะไรกับวายร้ายของโลกนี้ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์มาว่าเขาได้ ยูกิโตะแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขบ้าง
"อะไรกัน สู้กลับไปบ้างสิ เพราะนายมันทำตัวแหยแบบนี้ถึงได้โดนเด็กมันดูถูกให้" หญิงสาวผู้เป็นเพื่อนสนิทของยูกิโตะโวยวายเมื่อเห็นเขาเนื้อตัวมอมแมม เธอเดาได้ทันทีว่ามันคือเรื่องเดิม ๆ เขาคงจะถูกพวกเด็กเกเรในหมู่บ้านหาเรื่อง
"สู้ไปก็ไม่ได้อะไรนี่นา" ยูกิโตะหัวเราะเบา ๆ
"คำพูดแบบนั้น ถ้าออกจากปากคนที่เก่งจริงมันก็เท่อยู่หรอก" หญิงสาวผู้มีนามว่ารินถอนหายใจยาว
เธอไม่เคยเป็นห่วงใครเท่านี้มาก่อน ในสายตาของริน ยูกิโตะอ่อนแอและเปราะบางจนดึงดูดสิ่งไม่ดีเข้ามาในชีวิตเสมอ และเขาไม่มีทางเอาตัวรอดได้ถ้าไม่มีเธอคอยช่วยเหลือ
เขาไม่ได้รังเกียจที่ถูกมองแบบนั้น สำหรับคนที่โดดเดี่ยวมานานนับสิบ ๆ ปี การที่มีใครสักคนคอยห่วงใยบ้างก็เป็นความรู้สึกที่ไม่เลวนัก
แต่ชีวิตสงบสุขของยูกิโตะก็ไม่ราบรื่นอย่างที่หวัง ในปีนั้นมีข่าวลือที่น่าหวาดหวั่นแพร่สะพัดไปทั่ว…
จอมมารถูกโค่นล้ม
หากเป็นโลกอื่นข่าวลือเช่นนี้คงนับว่าเป็นข่าวดี แต่ไม่ใช่สำหรับเรนิเซียนแห่งนี้ จอมมารที่เพิ่งถูกโค่นล้มไปแตกต่างจากจอมมารรุ่นก่อน ๆ เขาอยู่ในตำแหน่งราชาของเผ่าปีศาจมากกว่าตำแหน่งทรราชผู้ชั่วร้าย กว่าสองร้อยปีที่จอมมารตนนี้ครองตำแหน่ง มันทำให้ความตึงเครียดระหว่างเผ่าปีศาจและมนุษย์เบาบางลง ถ้าจะเรียกว่ามันคือยุคที่สงบสุขที่สุดของเรนิเซียนก็คงจะไม่เกินเลยไป
สิ่งที่ยูกิโตะรู้มาทำให้หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น ผู้ที่โค่นล้มจอมมารและกลายมาเป็นจอมมารคนใหม่เรียกตนเองว่า "โชกุนปีศาจ"
ยูกิโตะหวังว่ามันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่เขารู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ เรนิเซียนไม่มีวัฒนธรรมแบบญี่ปุ่น โชกุนปีศาจที่ว่านี้ไม่มีทางเป็นใครอื่นไปได้นอกจากศัตรูคู่แค้นที่เขาเคยล้มในโลกแห่งนินจา
เป็นปีที่เหมือนกับฝันร้าย สงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ขยายวงกว้างขึ้นในทุกวัน เผ่าปีศาจแตกต่างจากมนุษย์ที่แบ่งออกเป็นหลายกลุ่มหลายเชื้อชาติ แม้พวกมันจะดูเหมือนมีกลุ่มย่อย ๆ ที่ภายนอกแตกต่างกัน แต่ทุกฝ่ายต่างก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพขนาดยักษ์ที่นำโดยจอมมาร เมื่อจอมมารหันคบดาบเข้าหามนุษย์ความโกลาหลจึงเกิดขึ้นในทุกหย่อมหญ้า
อาณาจักรโซเชียที่ยูกิโตะใช้ชีวิตอยู่ก็ประสบปัญหาไม่ต่างจากมุมอื่นของโลก ประเทศนี้มีพื้นที่ทางตอนใต้ติดกับอาณาเขตของพวกก็อบลิน เดิมทีก็อบลินพวกนี้ก็ไม่ได้สร้างความเดือนร้อนให้มากมายนัก พวกมันมีหลายกลุ่มและคอยต่อสู้แย่งชิงอาณาเขตกันเองจนไม่เหลือกำลังพอที่จะมารุกรานโซเชีย
ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าอะไรคือสาเหตุที่แท้จริง แต่หลายคนเชื่อว่ามันเกี่ยวกับการที่โชกุนปีศาจมีความปรารถนากันแรงกล้าที่จะรวบรวมแผ่นดินทั้งหมดให้เป็นหนึ่ง เขาใช้พลังบางอย่างกับก็อบลินและทำให้ก็อบลินคิงที่ไม่เคยมีมานานถือกำเนิดขึ้น
...ต้องฝากความหวังของโลกนี้ไว้กับคนของที่นี่ ส่วนหน้าที่ของฉันน่ะหมดสิ้นไปตั้งแต่ชาติที่แล้ว…
ยูกิโตะเคยคิดแบบนั้น แต่เมื่อรู้ตัวอีกครั้งเขาก็เดินทางออกจากเมืองเกิดและมุ่งหน้าลงสู่ทิศใต้โดยไม่ได้แม้แต่ร่ำลาริน
หมู่บ้านพิลูท หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ชาวบ้านส่วนใหญ่มีอาชีพทำเกษตรกรรม
หมู่บ้านแห่งนี้ก็มีกิลด์ของนักผจญภัยอยู่เช่นเดียวกับเมืองใหญ่ แต่ที่นี้กลับมีนักผจญภัยอยู่ไม่มากนัก เหตุเพราะงานส่วนใหญ่ของสาขานี้ไม่ค่อยล่อตาล่อใจนัก ภารกิจของที่นี่เต็มไปด้วยงานยุ่งยากที่มักจะเกี่ยวกับพวกก็อบลินในขณะที่ค่าตอบแทนก็จำกัดเนื่องจากฐานะของผู้จ้าง
ถึงจะไม่ร่ำรวย แต่ยูกิโตะก็สามารถบอกได้ว่าที่นี่คือหมู่บ้านที่ดี ผู้คนรักใคร่สามัคคีและช่วยเหลือกันดีแม้จะเป็นยามหน้าสิ่วหน้าขวาน พวกเขาต้อนรับคนแปลกหน้าอย่างยูกิโตะราวกับญาติมิตรก่อนที่จะรู้ด้วยซ้ำว่าเขามาที่หมู่บ้านนี้ด้วยจุดประสงค์ใด
คนในพื้นที่ไม่ใช่ปัญหาของเขา พวกที่ทำให้เขาปวดหัวกลายเป็นคนในกิลด์นักผจญภัย เพราะข่าวลือเรื่องของก็อบลินคิงกำลังรวบรวมก็อบลินเผ่าต่าง ๆ เข้าด้วยกัน ทางการจึงออกงบพิเศษให้กับนักผจญภัยที่สมัครใจมารับงานปราบก็อบลินที่นี่ นั่นทำให้นักผจญภัยไร้ฝีมือแต่หวังรวยทางลัดมารวมตัวกันที่นี่ และยูกิโตะก็ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในนั้น
ไม่ใช่เรื่องที่เกินความคาดหมายนัก จอมเวทที่เลเวลเท่ากับเขามีมากมายดาษดื่น แม้แต่เด็กในหมู่บ้านบางคนก็ยังมีเลเวลสูงกว่ายูกิโตะเลยด้วยซ้ำ เขาถูกตัดสินจากสเตตัสด้านเดียวว่าเป็นหนึ่งในปลิงที่คิดจะมาหาประโยชน์กับกิลด์
"เอ่อ… ไม่ทราบว่ามีประสบการณ์ในการปราบปรามมอนสเตอร์มาก่อนหรือเปล่าคะ"
"ไม่มี" ยูกิโตะตอบไปตามสัตย์จริง เขาไม่เคยฆ่ามอนสเตอร์ตัวใดมาก่อน ในโลกนินจาที่ผ่านมาก็ไม่มีศัตรูแบบอื่นนอกจากมนุษย์ด้วยกัน
...ไม่สิ ทัพของโชกุนปีศาจจะเรียกว่ามอนสเตอร์ได้ไหมนะ พวกนั้นก็ไม่ใช่คนนี่ เออ ช่างมันเถอะ ตอบไปแล้วนี่ว่าไม่เคยสู้...
พนักงานมีสีหน้าหนักใจ "อย่าประมาทก็อบลินนะคะ ถึงอยู่ตามลำพังจะอ่อนแอ แต่ถ้ารวมกลุ่มแล้วจะอันตรายมาก ถ้าจะล่าพวกมันอย่างน้อยก็รวมกลุ่มกับคนที่เคยมีประสบการณ์นะคะ"
"เห็นเลเวลหมอนั่นหรือเปล่า" นักผจญภัยรายหนึ่งวิจารณ์แบบตั้งใจให้ยูกิโตะได้ยิน "พวกที่เห็นว่าทางการให้งบเพิ่มสำหรับงานกำจัดก็อบลิน ก็เลยมาลองเสี่ยงดวงสินะ"
"ต๊าย น่ารักจริง เลเวลน้อยอย่างกับเด็กเลย" หญิงสาวในกลุ่มเดียวกันหัวเราะ
"นี่อย่าไปหัวเราะเค้าสิ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ เดี๋ยวก็ได้ตายเข้าจริง ๆ หรอก" หนุ่มคนสุดท้ายเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ดูพูดไปขำไป ยูกิโตะดูไม่ออกว่าเขาเล่นละครหรือจริงใจแต่อย่างน้อยก็ฟังดูระคายหูน้อยกว่าสองคนแรก
เขาพยายามไม่ใส่ใจ หลังลงทะเบียนเสร็จก็มีนักผจญภัยหลายคนที่เข้ามาทัก ซึ่งส่วนใหญ่คนที่เป็นนักผจญภัยดั้งเดิมของสาขานี้ดูเหมือนจะเป็นห่วงเขาจริง
"ข้าดีใจนะที่มีคนมาช่วยหมู่บ้านเยอะ ๆ แต่ถ้าเจ้ามาแล้วตายขึ้นมามันก็ทำให้ลำบากใจนะ ยังไงอย่างน้อยก็น่าจะมารวมกลุ่มกับพวกเรา" ชายร่างใหญ่พูดใส่แบบตรงไปตรงมา เขาฟันธงไปแล้วว่าถ้าไม่มีกลุ่ม ยูกิโตะคงไม่มีทางรอด
"ข้าดูแลตัวเองได้ ขอบคุณท่านทั้งสองที่เป็นห่วง" ยูกิโตะขอบคุณชายคนนั้นและหญิงสาวชุดสีม่วงที่มาพร้อมกัน
"ไม่ได้เป็นห่วงอะไรสักหน่อย อุตส่าห์มีน้ำใจมาชวน ถ้าอยากไปเสี่ยงตายคนเดียวก็เอาเถอะ" ฝ่ายผู้หญิงตอกกลับด้วยเสียงเหวี่ยง ๆ ยูกิโตะไม่เข้าใจว่าเธอโกรธอะไร เขาว่าเขาก็ปฏิเสธอย่างสุภาพแล้ว
ยูกิโตะพับเรื่องทุกอย่างทิ้ง สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้มีแค่สองเรื่องคือการรักษาสมดุลระหว่างการเอาชีวิตรอดและการช่วยเหลือไม่ให้หมู่บ้านนี้ถูกทำลายจากก็อบลิน
ทั้งสองเรื่องกลายเป็นเรื่องเดียวกัน เพราะค่าตอบแทนที่เพิ่มขึ้น เขาก็จะรอดพ้นจากการอดตายไปได้ ยูกิโตะเริ่มจากการรับงานปราบปรามก็อบลินกลุ่มเล็ก ๆ ก่อน
ก็อบลินไม่กี่ตัวไม่ใช่ปัญญาสำหรับเขางานทั้งหมดที่รับมาจึงจบลงอย่างรวดเร็ว เร็วไปจนบ่อยครั้งเขาถูกตั้งคำถามว่าเขาทำภารกิจสำเร็จจริงหรือไม่ แต่ทุกคนก็ไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะยูกิโตะมีหลักฐานคือศพของก็อบลินจำนวนมากที่ถูกเขาจัดการ
เรื่องที่ทำให้ทุกคนยิ่งสงสัยก็คงเป็นเลเวลที่ต่ำจนน่าใจหายของเขาไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้จะล่าก็อบลินไปขนาดนั้น ข่าวลือไม่ดีของเขาจึงถูกพูดถึงกันมากขึ้น
"หมอนั่นทำยังไงถึงล่าก็อบลินเยอะแยะแบบนั้น แต่เลเวลไม่ขึ้นเลย"
"หรือว่าเป็นพวกวางกับดัก ถ้าวางกับดักทิ้งไว้แล้วเจ้าตัวอยู่ไกลเกินไปก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์ใช่ไหม"
สำหรับนักผจญภัยทั่วไปมันไม่มีคำตอบสำหรับเรื่องนั้น แต่ยูกิโตะรู้เหตุผลเป็นอย่างดี มันเป็นเพราะเขาใช้วิชานินจาในการสังหารหมู่พวกก็อบลิน ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ค่าประสบการณ์ แต่ค่าประสบการณ์ทั้งหมดดันไปขึ้นที่หน้าต่างสเตตัสในโลกเดิม ในขณะที่หน้าต่างในฐานะจอมเวทของเขานั้นเกือบจะนิ่งสนิท
ยูกิโตะยังไม่ได้ทดสอบอย่างจริงจัง แต่ข้อสันนิษฐานของเขาคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เขาเอาชนะศัตรูเป็นผลลัพธ์มาจากวิชานินจาทั้งนั้น มันจึงทำให้อาชีพในฐานะจอมเวทของเขาไม่กระเตื้อง
ถ้าต้องการให้คนยอมรับมากขึ้น ยูกิโตะจำเป็นต้องเพิ่มเลเวลของจอมเวทด้วย แต่เขาไม่ได้สนใจเลย
ยิ่งนานวันสถานการณ์ก็ยิ่งตึงเครียด กองทัพของโซเชียที่เคยมีกำหนดการจะเคลื่อนพลลงมาเสริมกำลังป้องกันก็ถูกยกเลิกกะทันหันเนื่องจากเกิดศึกสำคัญทางทิศตรงกันข้าม งบสำหรับภารกิจจัดการกับก็อบลินเองก็ถูกตัดลงจนน่าใจหาย ไม่ว่าใครต่างก็คิดเหมือนกันว่าหมู่บ้านพิลูทถูกทิ้งเสียแล้ว
"ต้องอพยพขึ้นเหนือ พวกเราทุกคนจะปลอดภัยหากไปถึงป้อมปราการโบลอมได้" หัวหน้าหมู่บ้านคุยปรึกษากับบรรดาผู้อาวุโส หัวหน้ากิลด์นักผจญภัย และข้าหลวงที่ถูกส่งมาแจ้งข่าว
"แต่ถ้าทิ้งที่ทำกินไป เราไม่ต้องอดตายกันหมดเหรอ"
"ถ้าพวกก็อบลินบุกมา ก็ตายกันหมดก่อน ไม่ต้องรอจนถึงอดตายหรอก"
นักผจญภัยไร้อันดับแบบยูกิโตะไม่ได้อยู่ถูกเชิญให้ร่วมประชุมด้วย แต่เขาได้ยินการสนทนาทุกอย่างโดยไม่ตกหล่นผ่านวิชานินจาเสริมทักษะการได้ยิน ข้อสรุปของการประชุมไม่แตกต่างจากที่เขาคาดไว้ พวกเขาแน่ใจว่ากองทัพใหญ่ของก็อบลินกำลังจะผ่านหมู่บ้านนี้ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
"ฝากท่านผู้ใหญ่บ้านดูแลเรื่องการอพยพไป ส่วนข้าจะลองหาวิธีดูว่าจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ได้ไหม"
"ตอนนี้นักผจญภัยมีเหลือเท่าไหร่ขอรับ"
"รวมข้า นักผจญภัยท้องถิ่น และพวกที่ยังทำภารกิจค้างอยู่ก็น่าจะร่วมร้อยคน แต่ข้าติดต่อไปยังสาขาอื่นเพื่อขอกำลังคนเพิ่มแล้ว ถ้าโชคดีเราอาจจะได้มามากถึงสามร้อยคน"
"ถ้าโชคดี…" หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจ
"แล้วพวกก็อบลินล่ะ พวกมันอาจจะไม่ได้เอาทัพใหญ่มาก็ได้ใช่ไหม" อีกคนถามอย่างยังมีหวัง
"สายข่าวรายงานว่าน่าจะมีอย่างน้อยหนึ่งแสนตน" รองหัวหน้ากิลด์ตอบตามจริง ไม่มีประโยชน์ที่จะให้ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ โอกาสรอดเดียวของคนในหมู่บ้านคือหนีไปให้ไกลขณะที่ยังทำได้
แล้ววันที่ทุกคนหวาดกลัวก็มาถึง บริเวณที่ราบสูงทางตอนใต้ของหมู่บ้านพิลูท กองทัพก็อบลินจำนวนหนึ่งแสนตนก็ปรากฏตัวขึ้น แตกต่างจากการโจมตีของก็อบลินทั่วไปที่เหมือนกับกองโจร ก็อบลินที่มีราชานั้นมีการจัดทัพกันมาเป็นอย่างดี ก็อบลินไรเดอร์ที่ขี่ไดร์วูล์ฟทำหน้าที่เป็นกองหน้า ก็อบลินชูตเตอร์ที่อยู่แนวหลังมีทั้งหนังสติ๊ก หอก หรืออุปกรณ์ที่เหมือนกับหน้าไม้ พวกมันมีแม้แต่ก็อบลินที่สามารถใช้เวทมนตร์ร่วมทัพมาด้วย
ยูกิโตะในวันนี้อยู่ในชุดที่แปลกตา ไม่ใช่ชุดของชาวบ้านแบบที่เขาใช้อยู่ตลอดและก็ไม่ใช่ชุดจอมเวทอย่างอาชีพที่เขาถูกยัดเยียดให้ตั้งแต่เกิด มันเป็นชุดสีดำทั้งตัวใบหน้าครึ่งล่างถูกซ่อนไว้แต่ทุกคนที่เคยเห็นเขาต่างพากันจำได้ว่าเขาคือใคร
ยูกิโตะไม่ได้สนใจคำสั่งที่ให้รอ เขารู้ดีว่าเบื้องหน้าของกองกำลังมีหลุมพรางกับดักจำนวนนับไม่ถ้วน แต่สิ่งเหล่านี้ยังไม่เพียงพอที่จะหยุดก็อบลินนับแสนได้ ถ้าเขาไม่ลงมือก่อนจะมีผู้คนมากมายต้องสละชีวิต
คาเนชิโระ ยูกิโตะใช้วิชานินจาเดินผ่านหลุมพรางทั้งหมดไปอย่างหน้าตาเฉย ในขณะที่ทุกคนกำลังตกใจที่เห็นเขาล้ำหน้าออกไปเพียงลำพัง ยูกิโตะก็ใช้วิชานินจาต่อมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้วิชานินจาต่อหน้าผู้คนในโลกนี้
"วิชานินจา… หมื่นร่างเงาอสูร" เขาพึมพำ ในพริบตาต่อมาเงาของเขาก็แยกออกมาและกลายตัวไปจนทั่ว มันคือตัวเขาเองอีกเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าตน
สงครามระหว่างมนุษย์เพียงคนเดียวที่แยกร่างนับหมื่นกับก็อบลินเริ่มขึ้น ยูกิโตะเปิดใช้สกิลคลังเก็บของนินจา สกิลที่การทำงานเหมือนกับคลังเก็บของมิติที่เขามีในโลกนี้ ต่างกันเพียงแค่มันเป็นสกิลที่เขาได้มาจากโลกเดิมและข้าวของที่อยู่ในนั้นก็มาจากโลกนินจาด้วยเช่นกัน
ชุดที่ยูกิโตะใช้ ดาบแบบยูเมะคุอิ ดาวกระจาย และอีกสารพัดอุปกรณ์นินจาเป็นสิ่งที่ตกค้างมาจากโลกเดิม แม้พวกมันจะไม่ใช่ข้าวของที่ดีที่สุดที่ยูกิโตะเคยใช้เพราะทุกอย่างที่เขาสวมใส่ก่อนตายไม่ได้ตามมาด้วย แต่อย่างน้อยมันก็คือข้าวของชั้นรองลงมา
ยูกิโตะเคยคิดว่าเขาเสียทุกอย่างไปแล้วในตอนที่ตายลงในโลกก่อน แต่มันไม่ใช่เลย เขาอาจจะเสียตัวตนเดิม ฐานะชื่อเสียง เกียรติประวัติที่สั่งสมมาตลอดสี่สิบกว่าปี แต่นั่นไม่ใช่ทุกอย่างของเขา อย่างน้อยที่สุดเขายังมีสกิล สเตตัสและข้าวของส่วนหนึ่งที่ยังเหลืออยู่ในสกิลคลังเก็บของนินจา
ชูริเคนถูกขว้างออกไป บางส่วนขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดใหญ่พอที่จะตัดร่างก็อบลินออกเป็นสองส่วน บางส่วนเมื่อสัมผัสกับเป้าหมายก็ระเบิดและเปลี่ยนบริเวณนั้นให้กลายเป็นทะเลเพลิง มีกระทั่งชูริเคนที่ถูกสลับที่กับร่างแยกและจบลงที่การตัดศัตรูเป็นชิ้น ๆ
ก็อบลินไม่ได้เอาแต่ตั้งรับ พวกมันพยายามค้นหาจุดอ่อน ก็อลลินชาแมนตัวหนึ่งร่ายเวทเพื่อตรวจสอบหาร่างจริง มันใช้เวลาไม่นานก็รู้ว่ายูกิโตะอยู่ที่ไหน แต่การจับเขาให้อยู่หมัดเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้เลย ยูกิโตะมีวิชามากมายที่ทำให้เขาสามารถสลับที่กับท่อนไม้ ใช้ควันอำพราง หรือแม้แต่คาถาลวงตา
ไม่นานนักหนึ่งในร่างแยกของยูกิโตะก็เข้าประชิดตัวก็อบลินคิงได้ อีกฝ่ายเองก็ไม่ได้รออยู่เฉยมันร่ายเวทเพื่อเสริมพลังตนเองเอาไว้แล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าปะทะกันด้วยความเร็วสูง
ก็อบลินคิงต่างจากก็อบลินตัวอื่น ไม่เพียงแค่เรี่ยวแรง สติปัญหา มันยังเร็วจนสามารถหยุดดาบของร่างแยกยูกิโตะได้
ในชาติที่แล้วยูกิโตะถูกพร่ำสอนมาว่านินจาคือมือสังหาร หน้าที่ของเขาไม่ใช่การดวลและเอาชนะ แต่มันคือการทำทุกทางเพื่อให้แน่ใจว่าเป้าหมายจะถูกกำจัด ยูกิโตะจึงไม่ได้ใช้แค่ดาบในการรับมือกับก๊อบลินคิง เขาใช้อาวุธลับที่เรียกว่าคุไนซัดใส่อีกฝ่ายโดยหวังว่าพิษร้ายแรงถึงสี่ชนิดจะทำให้ศัตรูถึงฆาต
มันไม่เคยไม่ได้ผล แม้แต่นินจาที่มีต้านทานพิษสูงก็ยากที่จะรับมือกับพิษชนิดพิเศษที่ยูกิโตะเตรียมไว้ สิ่งที่ยูกิโตะคิดไม่ถึงคือก็อบลินคิงไม่ได้แค่มีสกิลต้านพิษ แต่มันมีสกิลพิษไร้ผล
"ยุ่งยากเข้าไปอีก" เขาถอนหายใจ
เมื่อเห็นยูกิโตะสู้อย่างดุเดือดตามลำพัง หลายคนก็ไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้อีก พวกเขาเลิกหวังพึ่งกับดักที่อาจจะไม่มีวันได้ใช้และพยายามฝ่าออกไป หัวหน้ากองกำลังเห็นแบบนั้นก็ไม่อดทนเช่นกัน เขาสั่งให้นักรบทุกคนเปิดฉากโจมตีบ้าง
ก็อบลินทั่วไปถ้าไม่หวาดกลัวจนหนีทัพไปก็ล้วนถูกยูกิโตะและผู้คนที่ทยอยตามมาสังหารจนเกือบหมดสิ้น พวกระดับสูงรับมือได้ยากกว่าแต่ก็ถูกยูกิโตะกันออกห่างจากราชาของพวกมัน เวลานี้จึงมีเพียงร่างแยกสี่ตนเท่านั้นที่กำลังเผชิญหน้ากับก็อบลินคิง
ยูกิโตะล้อมหน้าล้อมหลัง ร่างแยกที่อยู่หน้าสุดของก็อบลินคิงเผชิญหน้าตรง ๆ ด้วยดาบยูเมะคุอิที่มีความยาวแค่ราวสองฟุต ด้านข้างคนหนึ่งใช้เคียวโซ่พยายามยึดร่างของราชาเอาไว้ ส่วนอีกคนก็ใช้อาวุธลูกตุ้มติดโซ่ก่อกวนในลักษณะเดียวกัน คนสุดท้ายที่อยู่ข้างหลังมีกรงเล็บเหล็กอาบยาที่มีผลทำให้เป็นอัมพาตแต่เขาไม่ได้หวังแค่การสร้างบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกการโจมตีคือการโจมตีหวังผลที่ต้องการให้ถึงชีวิต


## นินจาในตำนานเกิดใหม่เป็นจอมเวท ตอนที่ 3

ก็อบลินคิงมีร่างกายใหญ่โตกว่าก็อบลินปกติหลายเท่าแต่เมื่อเทียบกับมนุษย์มันก็ใหญ่กว่าเพียงเล็กน้อย ภาพจึงเหมือนกับมนุษย์สี่คนกำลังรุมกินโต๊ะคนเพียงคนเดียว อาวุธของร่างแยกทั้งสี่ต่างผลัดกันเรียกเลือดจากศัตรูโดยไม่เปิดโอกาสให้ตอบโต้ หลบหนี หรือแม้แต่ปัดป้อง
ยูกิโตะประหลาดใจที่ราชายังไม่ล้มลง เขาแน่ใจว่ายูเมะคุอิแทงทะลุหัวใจผ่านหัวใจของมัน ก็อบลินคิงในตอนนี้ไม่ต่างจากร่างที่ตายไปแล้วแต่ยังคงอะละวาดด้วยแรงฮึดเฮือกสุดท้าย
ก่อนที่ดวงตะวันจะคล้อยต่ำ การนองเลือดข้างเดียวก็สิ้นสุดลง สนามรบถูกแปรสภาพไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะมองไปทางไหนสิ่งที่เห็นถ้าไม่ใช่ซากศพก็อบลินก็จะมีเพียงทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไปจากสารพัดการโจมตีของทั้งสองฝ่าย
ราวกับภาพของฝันร้ายที่หลุดมาจากขุมนรก
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่มีคนพบเห็นยูกิโตะในโซเชีย ภาพของชายหนุ่มชุดดำอันตรธานไปเมื่อสงครามสิ้นสุดลง แม้จะเห็นกับตาแต่ประจักษ์พยานเหล่านั้นก็ยังสงสัยว่าสิ่งที่พบเห็นคือเรื่องจริงหรือแค่จินตนาการของพวกเขาเอง มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่กองทัพก็อบลินนับแสนถูกชายเพียงแค่คนเดียวเล่นงาน แถมคน ๆ นั้นยังเป็นเพียงแค่จอมเวทฝึกหัดที่มีเลเวลไม่ต่างจากเด็กน้อย
ข่าวลือเกี่ยวกับชายลึกลับปรากฏให้เห็นอยู่เนือง ๆ ทั่วทุกมุมโลก ชายที่ไม่มีใครรู้ที่มาที่ไป โผล่มาและจากไปราวกับภูติผี สิ่งเดียวที่เขาหลงเหลือไว้คือเศษซากศพนับร้อยนับพันของเผ่าพันธุ์ปีศาจ
สงครามในทะเลทรายระหว่างสาธารณรัฐเอมแบดกับกองทัพของลิซาร์ดแมน
สงครามในทะเลน้ำวนระหว่างกองเรือพันธมิตรฝ่ายเหนือกับกลุ่มโจรสลัดปีศาจ
สงครามความขัดแย้งภายในประเทศเบย์กาดาที่มีพวกดาร์คเอลฟ์อยู่เบื้องหลัง
และการต่อสู้น้อยใหญ่อีกหลายครั้งทั้งที่ถูกบันทึกและคนภายนอกไม่ได้ล่วงรู้ ทุกการต่อสู้เหล่านั้นจะมีชายผู้หนึ่งปรากฏตัวอยู่เสมอ และเขาก็กลายเป็นตาของพายุแห่งความวุ่นวาย
ผมสีขาวยุ่งเหยิง ชุดสีดำทั้งร่างและปิดหน้าปิดตา ดวงตาที่เศร้าหมอง ชายลึกลับผู้มาพร้อมกับวิชาแปลกประหลาด เขากลายเป็นมัจจุราชสำหรับใครหรืออะไรก็ตามที่ถูกปกครองโดยจอมมาร
เช่นเดียวกับคาเนชิโระ ยูกิโตะ โชกุนปีศาจคนนั้นก็ไม่เคยอยู่ที่เดิม เขาผลัดเปลี่ยนไปยังสนามรบต่าง ๆ และยัดเยียดความปราชัยให้กับมนุษย์ ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงคลาดกันอยู่เสมอ
ในที่สุดยูกิโตะก็พบเป้าหมายที่เขารอคอย เขาเชื่อว่าหากผ่านพ้นวันนี้ไปการเดินทางของเขาจะจบลง
"แกนี่เอง… " โชกุนปีศาจระลึกได้ว่ากำลังเจอคู่ปรับเก่า
ยูกิโตะไม่ได้แปลกใจเมื่อพบกับศัตรูเก่าตั้งแต่ชาติก่อน ถ้าเขาสามารถมาเกิดใหม่ในโลกนี้ได้ โชกุนปีศาจเองก็น่าจะทำได้เช่นเดียวกัน ที่เขาแปลกใจก็คืออีกฝ่ายไม่ได้กังวลเลยสักนิดเมื่อต้องกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง
เขาอ่านสเตตัสของอีกฝ่าย
[มินาโมโตะ ริวซากิ (อะคุมะโชกุน)]
[อาชีพ: เดมอนลอร์ด เลเวล: 439]
[ไม่สามารถตรวจสอบสเตตัส]
[ไม่สามารถตรวจสอบสกิล]
"เลเวลสูงขึ้นอีกนิดสินะ" เขาพึมพำ ตัวเลขบอกเลเวลทำให้ยูกิโตะไม่ต้องคาดเดาถึงความร้ายกาจ เขาจำได้ไม่มีวันลืมถึงความแข็งแกร่งจากการปะทะครั้งก่อน ในตอนนั้นเลเวลของโชกุนปีศาจน้อยกว่านี้เล็กน้อยด้วยซ้ำ
"จำอะไรแบบนั้นได้ด้วยเหรอ เวลาก็ผ่านมาหลายปีแล้ว" โชกุนปีศาจไม่ได้ตรงเข้ามาโจมตี แต่แผ่รังสีอำมหิตออกมาให้สัมผัสได้ ถ้ายูกิโตะไม่มีประสบการณ์ต่อสู้อย่างโชกโชน เขาคงจะต้องฝืนต้านรังสีอำมหิตไม่ได้และต้องคุกเข่าลงต่อหน้ามัน
"ครั้งนี้เจ้ามาคนเดียวสินะ คนที่เหลือไม่ได้มาเกิดใหม่ด้วย"
ชาติที่แล้วยูกิโตะมีส่วนสำคัญในการล้มโชกุนปีศาจผู้นี้ เขาสละชีพต่อสู้และสามารถค้นหาจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้สำเร็จ มันทำให้นินจาในตำนานอีกสี่คนสามารถกำราบวายร้ายตนนี้ลงได้
"เท้าของเจ้ายังอยู่ดี แต่คงอีกไม่นาน" ยูกิโตะยืนนิ่ง เล่นสงครามประสาทบ้าง เลเวลอาจต่างกันมากมาย แต่ยูกิโตะมั่นใจว่าเขาล้มศัตรูได้
มารดาของโชกุนปีศาจผู้มีศักดิ์เป็นครึ่งเทพ สมัยที่เขายังเด็ก ได้ทำพิธีมอบความเป็นอมตะให้กับลูกชายโดยการนำร่างของเขาจุ่มลงในน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อว่ามันจะทำให้ได้ร่างกายที่ไร้เทียมทาน เรื่องเล่านี้ฟังดูคลับคล้ายคลับคลาเมื่อครั้งฟังจากซิสเตอร์ในวัยเด็ก กระทั่งวันที่เขาล้มลงแทบเท้าของโชกุนปีศาจ ความทรงจำหนึ่งก็หวนคืนมา
ใช่แล้ว! เขานึกได้ในนาทีคับขัน เรื่องเล่าที่เคยได้ฟังมา เป็นเรื่องที่ช่างเหมือนกับเทพปกรณัมกรีกที่เขาเคยดูจากหนังเรื่องหนึ่ง เขาจำรายละเอียดของเรื่องที่ดูไม่ได้แล้ว สิ่งที่จำได้คร่าว ๆ ก็คือหญิงผู้หนึ่งนำลูกชายของตนไปจุ่มลงในแม่น้ำสติกซ์ มันทำให้อาวุธใดจะทำร้ายร่ายกายของลูกเธอได้ แต่ตอนนั้นนางลืมจุ่มข้อเท้าของลูกนางลงไป
ข้อเท้าจึงน่าจะเป็นจุดอ่อนเพียงจุดเดียว
ยูกิโตะจำได้อย่างแม่นยำว่าวันนั้น เขาที่ไม่รู้ว่าความเชื่อของตัวเองจะได้ผลไหม ได้ลงมือกับข้อเท้าของโชกุนปีศาจจนขาดกระเด็นจากวิชานินจาระเบิดพลีชีพ
ทุกอย่างลางเลือนหลังจากนั้น คาถาระเบิดพลีชีพทำให้เขาบาดเจ็บร้ายแรง แต่ก็ยังไม่ใช่สาเหตุหลักที่ทำให้เขาตาย ยูกิโตะฝืนสู้พร้อมกับสี่นินจาในตำนานที่เหลือ แม้ความอมตะของคู่ต่อสู้จะไม่มีแล้วแต่พวกเขาใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหยุดลมหายใจของโชกุนปีศาจได้…
ครั้งนี้ต่างออกไป ยูกิโตะทำในสิ่งที่ต่างออกไป เขาไม่ระเบิดตัวเองซี้ซั้ว แต่จู่โจมมันด้วยกับดักและคาถานินจามากมายที่เตรียมไว้ ระเบิดจำนวนมากถูกซ่อนไว้ในคลังเก็บของมิติและคลังเก็บของนินจา เขาจงใจส่งมันออกไปโดยเล็งไปที่จุดตายของโชกุนปีศาจ
บรึ้ม...
เสียงระเบิดที่ดังราวท้องฟ้าถล่มถูกจุดอย่างต่อเนื่อง โชกุนปีศาจเป็นศูนย์กลางการทำลายล้าง หน้าที่หลักของระเบิดไม่ใช่การเล่นงานโชกุนปีศาจเท่านั้น เผ่าปีศาจมากมายที่ห้อมล้อมถูกลูกหลงไปด้วย มันช่วยเปิดโอกาสให้ยูกิโตะดำเนินแผนขั้นต่อไปได้ง่ายขึ้น
"พ่ายแพ้ไปอีกครั้งซะ"
ยูกิโตะพุ่งเข้าประชิด มือของเขากำดาบยูเมะคุอิที่ประจุพลังชี่มหาศาลของตนเอาไว้
"มันไม่ได้ง่ายนักหรอก อย่าดูถูกข้าเกินไป" โชกุนปีศาจที่ใส่เกราะเทอะทะกลับว่องไวกว่า เขาสวนกลับด้วยการฟันยูกิโตะจนขาดครึ่งตามแนวยาว
แน่นอนว่านั่นเป็นแค่ภาพลวง ยูกิโตะอีกคนอยู่ด้านหลัง แต่ก็เช่นเดิมโชกุนปีศาจสัมผัสได้ก่อนที่ยูกิโตะจะเคลื่อนไหวโจมตี ดาบตวัดและแทงสวนมาที่ยูกิโตะโดยโชกุนปีศาจไม่ต้องมอง
ยูกิโตะหน้านิ่ง
โชกุนเบิกตากว้าง
"นี่มันอะไร…" ดาบแทงทะลุหัวใจด้วยซ้ำ
ขณะที่กำลังจะสะบัดดาบเพื่อขยี้หัวใจทั้งดวงให้แหลกเหลวแม้จะไม่คลายใจถึงท่าทีตอบกลับของผู้ถูกทำร้าย ชูริเคนจำนวนมากก็พุ่งมาจากอีกด้าน ยูกิโตะเขวี้ยงมันออกมาก่อนหน้านั้นและบังคับให้มันวกกลับมา
โชกุนปีศาจรู้สึกว่าชูริเคนเหล่านั้นมีจิตของยูกิโตะอยู่
"แกเล่นลูกไม้เดิมอย่างนั้นเหรอ" เขามั่นใจว่ามันคือวิชาแปลงร่างที่เปลี่ยนตนเองเป็นชูริเคน โชกุนปีศาจชักดาบกลับมาจากร่างที่อยู่ข้างหลังซึ่งสลายเป็นควันไปในทันที จากนั้นก็ปล่อยคลื่นดาบขนาดใหญ่ที่สามารถกลืนภูเขาทั้งลูกหายไปได้ใส่ชูริเคนเหล่านั้น
ชูริเคนสลายไปแบบเดียวกัน ทุกร่างต่างเป็นร่างแยก ขณะที่กำลังมองหาร่างจริงของศัตรู โชกุนปีศาจก็ถูกคว้าข้อเท้าไว้ได้ คนที่คว้าไว้ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหนึ่งในศพของลูกน้องของตนที่ถูกระเบิดของยูกิโตะตั้งแต่ตอนแรก
"จับได้แล้ว…"
เขาแปลงร่างเป็นศพของปีศาจมาตลอด และที่มองเห็นเป็นแขนที่คว้าข้อเท้าไว้ก็ไม่ใช่แขนจริง มันคือแขนกลไกที่ยัดวัตถุระเบิดเอาไว้ซ้ำยังมีลมปราณที่ยูกิโตะสะสมเอาไว้จนแทบล้นทะลัก มากเสียจนน่าแปลกใจที่เขาซ่อนของแบบนี้เอาไว้ตลอดโดยที่ไม่มีใครรู้ตัวได้อย่างไร
"อ๊าก"
ปีศาจในร่างมนุษย์ที่ควรจะไร้ความรู้สึกกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ข้อเท้าของโชกุนปีศาจขาดกระเด็น ยูกิโตะตามเข้าไปซ้ำและตัดคออีกฝ่ายสำเร็จ…
ทว่า…
"อะไรกัน" ยูกิโตะสะดุ้งสุดตัว หัวของโชกุนปีศาจที่อยู่ในมือหายไป เขาถูกวิชาภาพลวงเล่นงานในขณะที่กำลังย่ามใจว่าตนได้รับชัยชนะแล้ว แต่มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรกัน อย่างน้อยที่สุดระเบิดที่ข้อเท้าของโชกุนปีศาจก็เกิดขึ้นจริง สภาพแวดล้อมที่กลายเป็นทะเลเพลิงยืนยันสิ่งนั้นได้ แต่ทว่า…
"ทำไมถึงไม่บาดเจ็บสักนิด แกคิดอยู่สินะ" โชกุนปีศาจพูดในสิ่งที่นินจาผมขาวกำลังคิด ร่างกายของมันครบสามสิบสอง
ชุดเกราะที่หุ้มทั้งร่างรวมทั้งปกปิดใบหน้าจนเหลือแค่ดวงตา น้ำเสียงที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกเหมือนถูกราดด้วยน้ำแข็ง ทำให้ยากจะอ่านอารมณ์ของจอมมารคนนี้ แต่ยูกิโตะแน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังเย้ยหยันตน
"ข้อเท้า… ไม่ใช่จุดอ่อนแล้วเรอะ"
"คิดเหรอว่าข้าจะปล่อยให้ตนมีจุดอ่อนเหมือนเดิม" น้ำเสียงนิ่งแต่รู้สึกได้ว่ากำลังหัวเราะอย่างพอใจที่เห็นศัตรูจากอดีตชาติงงเป็นไก่ตาแตก
"จริงสิ เลเวลของแกเพิ่มขึ้นด้วยนี่ เพราะแบบนั้นเลยกำจัดจุดอ่อนได้งั้นเรอะ"
"ทั้งเลเวล ทั้งสกิล ทั้งฝึกเพื่อกำจัดจุดอ่อน… ข้าในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่เคยแพ้ให้กับพวกกระจอกแบบแก"
"..." ยูกิโตะได้ฟังแล้วนิ่งไป
...โง่จริงเรา คิดเองเออเองแต่แรกว่าอีกฝ่ายจะทะนงในพลังเกินไป ปีศาจในร่างมนุษย์ที่เกือบจะไร้เทียมทานคงไม่คิดเรื่องการฝึกฝนพัฒนาตัวเอง แต่ความจริงมันกลับกัน คนที่อวดดีมันคือตัวเราเองต่างหาก ทั้งที่เดิมทีก็อ่อนแอกว่า แต่กลับรีบมาดื้อดึงสู้โดยไม่ได้เตรียมใจเลย…
ยูกิโตะลองหาวิธีการโจมตีอีกหลายครั้ง แต่ผลลัพธ์ไม่ต่างไปจากเดิม ไม่ว่าจะดาบที่อัดพลังชี่ลงไป ระเบิดนินจาที่เตรียมไว้ คาถานินจาที่มีคุณสมบัติของธาตุต่าง ๆ ไม่ว่าจะแบบไหน เขาก็ไม่สามารถทำอันตรายให้กับโชกุนปีศาจได้ แม้ว่าทั้งหมดนั้นจะเล็งไปที่ข้อเท้าขวาซึ่งเคยเป็นจุดอ่อนของศัตรูก็ตาม
เป็นความรู้สึกสิ้นหวังแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แม้แต่ตอนที่เกือบพ่ายแพ้เพราะยังไม่รู้จุดอ่อนก็ยังไม่ทำให้เขาหวั่นใจเท่านี้ ความรู้สึกที่หาทางออกไม่ได้บางครั้งยังไม่น่ากลัวเท่ากับการที่เคยเห็นทางออกแต่ตัวเองกลับทำมันหลุดมือไปเสียเอง
เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีประโยชน์ที่จะดิ้นรน เขาก็ตัดสินใจหนีไปตั้งหลัก
"หยุดซะ แกตายชาติที่แล้วยังไง ข้าไม่สน แต่ชาตินี้แกต้องตายด้วยน้ำมือของข้าบ้าง" โชกุนปีศาจพยายามหยุดลมหายใจยูกิโตะ
แต่อีกฝ่ายก็ไม่สามารถทำอย่างใจคิด อาจฟังดูน่าอายแต่ก่อนที่ยูกิโตะจะได้ชื่อว่าเป็นนินจาในตำนานสิ่งที่เขาไม่เคยเป็นรองใครเลยคือทักษะในการหลบหนี ระเบิดควันกระจายออกโดยรอบ วิชาแยกร่างและวิชาแปลงร่างถูกใช้พร้อมกัน ฝูงตั๊กแตนจำนวนนับไม่ถ้วนกระจายออกไปโดยรอบ
แม้ว่าจะยังอยู่ในวงล้อมของกองทัพปีศาจ แต่ก็ไม่มีใครหยุดการหนีของเขาได้
หลายวันผ่านไป จากวันที่เขาต้องหนีตายอย่างน่าทุเรศ เมื่อมีเวลาได้ตรองดู ยูกิโตะก็ยิ่งสมเพชตัวเอง ด้วยอุปกรณ์ที่มีในตอนนี้เขาอ่อนแอกว่าตัวตนในชาติก่อนด้วยซ้ำ แต่เขากลับย่ามใจว่าเอาชนะศึกนี้ได้
ยูกิโตะยอมรับว่าเขาชื่นชมโชกุนปีศาจยิ่งกว่าที่เคย ไม่ใช่ในแง่ความแข็งแกร่งภายนอก แต่เป็นจิตใจที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ ฝ่ายนั้นยอมรับในส่วนที่อ่อนแอของตนและพัฒนาตัวเองขึ้น ตรงกันข้ามกับยูกิโตะ เขาปล่อยเวลาให้ผ่านไป ใช้แต่ทักษะเดิมที่มี ไม่ได้ตระหนักความจริงว่าที่นี่ไม่ใช่โลกเดิมแล้ว
...เราจำเป็นต้องเก่งขึ้นกว่านี้ ต้องพัฒนาให้เร็วกว่าโชกุนปีศาจด้วย…
...แต่จะทำอย่างไรล่ะ คิดค้นวิชานินจาชนิดใหม่งั้นเหรอ…
แล้วเขาก็พยายามนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา มีจุดไหนที่เขามองข้ามไปบ้าง หนังมากมายหลายร้อยหลายพันเรื่องที่เคยดูในอดีตจะมีคำตอบซ่อนอยู่ไหม หรือช่วงชีวิตที่ผ่านมามีสิ่งใดที่เขาละเลยไปบ้างหรือเปล่า
...ละเลย งั้นเหรอ…
ถ้าจะมีสิ่งหนึ่งที่ยูกิโตะรู้สึกติดค้าง ก็คงเป็นเรื่องของริน เพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอด ยูกิโตะไม่ได้เจอกับรินอีกเลย ตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจตระเวนไปทั่วโลกเพื่อตัดกำลังทัพจอมมาร เขาจากมาโดยไม่ได้แม้แต่บอกลาอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
ไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นห่วง เหตุผลนั้น ครึ่งหนึ่งอาจจะจริงแต่มันมีเหตุผลซับซ้อนกว่านั้น
อีกครึ่งเกิดจากการที่เขารู้สึกยินดีที่ตนเองมีความลับ คล้ายกับหนังซุปเปอร์ฮีโรหลายเรื่องที่เคยดู ยูกิโตะปิดบังตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ในคราบของคนอ่อนแอ เอาใช้สเตตัสในฐานะจอมเวทหลอกลวงเพื่อให้ทุกคนคิดว่าเขาอ่อนแอ ทั้งที่ความจริงนั้นไม่ใช่เลย
ใช่แล้ว เขารู้สึกดีกับการได้ดูแคลนคนที่มาดูถูกตน แม้แต่รินผู้วางท่าเหมือนพี่สาวและมองเขาอย่างเอ็นดู เขาอดคิดไม่ได้ว่าวันหนึ่งเมื่อเธอได้รู้ความจริง เธอจะรู้สึกอย่างไรนะ ยูกิโตะที่อ่อนแอที่เธอต้องดูแลมาตลอด แท้จริงแล้วเขามีพลังขนาดที่สามารถกอบกู้โลกได้
...นี่ตัวเราเคยคิดอะไรน่าสมเพช เป็นคนน่ารังเกียจยกตัวเองในความคิดตัวเองแบบนั้นเลยเหรอ…
...ก่อนอื่นก็ต้องยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็นให้ได้ แล้วก็ก้าวต่อไป ต่อไป มันคือสิ่งเดียวที่เราทำเป็น…
คำว่ายอมรับในสิ่งที่เป็น ทำให้ยูกิโตะตะขิดตะขวงใจขึ้นมาอีกครั้งถึงสิ่งที่เขามองข้ามและเคยคิดว่ามันไม่สำคัญมาตลอด อีกอาขีพหนึ่งที่เป็นตัวตนของเขา แต่ยูกิโตะไม่เคยใส่ใจ เขาไม่ใช่แค่นินจาแต่ยังเป็นจอมเวทด้วย ถ้าการเป็นนินจากลายเป็นทางตันของการพัฒนาแล้ว เขาก็ควรฝึกฝนในฐานะจอมเวทเสีย
แล้วการฝึกในฐานะจอมเวทก็เริ่มตั้งแต่วันนั้น


## นินจาในตำนานเกิดใหม่เป็นจอมเวท ตอนที่ 4

เลเวลจอมเวทของยูกิโตะมีแค่สิบห้า มอนสเตอร์ที่เขาสามารถจัดการได้โดยใช้เพียงแค่เวทมนตร์ระดับนี้มีอยู่ไม่มาก แต่เขาไม่มีความจำเป็นต้องไปสู้กับศัตรูที่มีระดับเหมาะสม นั่นก็เพราะเขามีพลังในแบบที่จอมเวทคนอื่นไม่มี
ยูกิโตะเลือกมอนสเตอร์สุดแกร่งอย่างมังกรวายุเป็นเป้าหมายแรก เขาหลบการโจมตีทั้งหมดของอีกฝ่ายได้ด้วยความเร็วของนินจา ในขณะที่สร้างความเสียหายให้จนอีกฝ่ายอ่อนแรงและปิดฉากด้วยเวทมนตร์
มันไม่ค่อยได้ผลนัก ระบบของโลกนี้ให้ค่าประสบการณ์ตามสัดส่วนของผลงาน การที่เขาเหลือพลังชีวิตศัตรูไว้ปริ่ม ๆ และปิดเกมด้วยเวทจึงไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก
แต่ต่อให้เป็นค่าประสบการณ์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ของมอนเสตอร์ระดับสูง มันก็ยังมากกว่าการไปเสียเวลาสู้กับมอนสเตอร์อ่อนแอ เลเวลในฐานะจอมเวทจึงขยับขึ้นอย่างรวดเร็วแม้จะต่างจากแผนในตอนแรกนัก
เมื่อมีเลเวลมากขึ้น จำนวนครั้งที่สามารถร่ายเวทก็เพิ่มขึ้นด้วย เมื่อมาผสมกับยาฟื้นพลังมานาจำนวนมากที่ยูกิโตะตุนเอาไว้ เขาก็สามารถใช้แผนใหม่ที่คิดขึ้นมาได้ เขาศึกษามอนสเตอร์ชนิดต่าง ๆ และค้นหาศัตรูเลเวลสูงที่อ่อนแอต่อการโจมตีด้วยเวทหรือแพ้ทางธาตุใดธาตุหนึ่งที่เขามี จากนั้นก็ฆ่ามันด้วยการระดมยิงเวทที่ว่าจนกว่าจะตาย
ฟังดูเหมือนง่าย แต่ความจริงแล้วเป็นเรื่องที่จอมเวทคนอื่นทำได้ยากหากปราศจากการประสานงานที่ยอดเยี่ยม แต่ยูกิมีทักษะที่ผสมผสานกันได้ดี ไม่จำเป็นต้องพึ่งใครอีก เขาหลบการโจมตีทุกรูปแบบได้อย่างไม่ยากเย็น มีวิชาที่ช่วยตรึงศัตรูเอาไว้ จากนั้นก็ระดมสาดเวทที่ชนะธาตุใส่อีกฝ่าย
โดยไม่ต้องสนใจว่า MP จะร่อยหรอแค่ไหนด้วย เพราะแค่มังกรวายุที่เขาเพิ่งขายซากไปมันก็ทำให้เขามีเงินมากพอที่จะซื้อยาฟื้นมานาดื่มได้ทั้งปีแล้ว
มานึกดูตอนนี้ ที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตโดยประมาทเหลือเกิน ยูกิโตะจัดการกับมอนสเตอร์ของจอมมารมากมายแต่เขาไม่ได้สนใจนำซากของพวกมันไปขึ้นค่าหัว เรื่องเก็บซากไปขายเองก็นาน ๆ จะทำสักครั้งยามที่รู้สึกว่าเงินขาดมือ ทำไมเขาถึงใช้ชีวิตประมาทได้ขนาดนั้นนะ ก็คงเพราะมาจากความหลงตัวเองนี่แหละ มองว่าระดับนินจาในตำนานอย่างตนจะล่ามอนสเตอร์ตัวไหนแล้วเปลี่ยนเป็นเงินก็ทำได้ทุกเมื่อ โง่งมเสียจริง
แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ยูกิโตะออกล่าโดยคำนึงถึงทั้งค่าประสบการณ์และเงินรางวัล เงินอาจไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดที่เขาอยากได้แต่มันช่วยทำให้การใช้ชีวิตง่ายขึ้น โดยเฉพาะมันทำให้เขามีเงินมากพอที่จะซื้ออุปกรณ์ใหม่ยกชุด
เขาเคยลองเปลี่ยนมาใส่ชุดจอมเวทอยู่พักหนึ่ง ข้อดีของชุดพวกนี้คือมักจะมาพร้อมกับโบนัสพิเศษทางด้านเวทมนตร์ ชุดราคาแพงบางอย่างถึงกับทำให้ผู้ใช้สามารถใช้เวทมนตร์ที่เดิมทีไม่สามารถใช้ได้ด้วย ข้อเสียของชุดจอมเวทคือพวกมันไม่ค่อยคล่องตัวและพลังป้องกันไม่สูง
ทางออกของยูกิโตะคือชุดสั่งทำ เขาได้ยินมาว่าที่ประเทศเกาะแห่งหนึ่งมีช่างตัดเย็บฝีมือดี เขาเสนอเงินก้อนโตให้กับช่างในการสร้างชุดที่มีลักษณะเหมือนชุดนินจา เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่แต่เขาถูกบังคับให้ต้องช่วยงานอื่นด้วย เริ่มจากไปช่วยลูกสาวของช่างที่ถูกขุนนางโฉดลักพาตัวไป ค้นหาผ้าที่ทำขึ้นจากใยของมอนสเตอร์แมงมุมที่มีความแข็งแกร่งระดับมังกร ตามหานักเวทผู้เชี่ยวชาญในการร่ายเวทเสริมให้สิ่งของ
ยูกิโตะรู้สึกว่ายิ่งรับภารกิจ มันก็ยิ่งชักนำไปสู่อีกภารกิจที่ยุ่งยากกว่าเดิม แต่เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ ทุกงานที่เข้ามาทำให้เขาได้ทั้งประสบการณ์ เงิน ข้าวของมากขึ้น รวมถึงสิ่งที่เขาไม่เคยสนใจอย่างชื่อเสียง
ชื่อเสียงไม่ได้เป็นของที่เขาอยากได้นักหนา แต่สิ่งนี้ทำให้ยูกิโตะเข้าถึงข้อมูลและการช่วยเหลือต่าง ๆ
"ทางเราอยากจะตั้งให้เป็นนักผจญภัยระดับ S" เมื่อประเทศโซเชสตั้งใจให้เขากลายเป็น ยูกิโตะก็รับข้อเสนอไว้
เขารู้ว่ามันมีเกมการเมืองอยู่เบื้องหลังการตัดสินใจของโซเชส อาณาจักรที่เป็นบ้านเกิดของเขาไม่ได้มีปัญหาเฉพาะกับเผ่าปีศาจเท่านั้น ยูกิโตะกลายเป็นนักผจญภัยแถวหน้าของโลกขึ้นตรงกับประเทศจะเป็นผลดีในการปะทะกับมนุษย์ด้วยกันด้วย
อย่างไรก็ตาม เป้าหมายหนึ่งเดียวของยูกิโตะมีเพียงหัวของโชกุนปีศาจ และเพื่อให้ไปถึงจุดนั้นเขายินดีรับความช่วยเหลือโดยไม่เลือกวิธีการ
เลเวลอาชีพจอมเวทก้าวหน้าขึ้นในทุกวัน
เขาพบกับมังกรวายุอีกตัวในภารกิจหนึ่ง มันมีเลเวลสูงกว่าตัวแรกที่เขาเคยจัดการไปด้วยซ้ำ แต่คาเนชิโระ ยูกิโตะที่กลายเป็นจอมเวทอันดับหนึ่งของประเทศสามารถหยุดมันได้โดยไม่ต้องพึ่งทักษะนินจาเลย
ช่องทางข่าวสารที่แตกต่างจากเดิมลิบลับทำให้ยูกิโตะรู้ความเคลื่อนไหวของจอมมารดีกว่าสมัยที่เขาเคลื่อนไหวตามลำพัง เขารู้ทุกอย่างว่าจอมมารไปที่ไหน สู้กับใคร ดึงปีศาจกลุ่มไหนมาเข้าพวก ยูกิโตะไม่ได้ผลีผลามเหมือนเคย เขาเฝ้ารออย่างใจเย็นเพื่อให้แน่ใจว่าเลเวลสูงยิ่งกว่านี้
แต่แล้วความตั้งใจของเขาก็ถูกขัด ข่าวการรวมตัวของผู้กล้าและการตัดสินครั้งสุดท้ายทำให้เขาร้อนรน
ณ ใจกลางภูเขาไฟแห่งความตาย สถานที่ที่ผู้กล้าได้นัดประลองกับจอมมาร ด้านหนึ่งคือโชกุนปีศาจกับขุนพลเอกทั้งสี่คนที่เขาเพ้นหามากับมือ ส่วนอีกด้านคือหนึ่งผู้กล้า หนึ่งนักบวช สามนักปราชญ์และห้าอัศวิน พวกเขาต่างก็เป็นตัวแทนจากประเทศต่าง ๆ ที่ได้รับความเดือดร้อนจากจอมมาร
ด้านจำนวน ฝ่ายปีศาจเสียเปรียบอย่างชัดเจนด้วยสัดส่วนที่แตกต่างกันครึ่งต่อครึ่ง แต่ด้านกำลังรบแล้วพวกมันมั่นใจว่าตนเองเหนือกว่าจึงยอมรับข้อเสนอการประลองที่ดูไม่ยุติธรรมนี้
ฝ่ายมนุษย์ ผู้กล้าคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด เขามีเลเวลสูงถึงสองร้อยยี่สิบห้าซึ่งสูงที่สุดในหมู่มวลมนุษย์ แต่สำหรับเผ่าปีศาจแล้วเลเวลขนาดนี้เป็นสิ่งที่พอเห็นได้ในระดับของขุนพลปีศาจ
เมื่อต่อสู้ ผู้กล้า ทำหน้าที่สำคัญในการแบกทุกคนเอาไว้ แต่ก็ใช่ว่ามีแค่เขาเท่านั้นที่กำลังเป็นที่พึ่งให้ผู้อื่น ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็เป็นมืออาชีพ พวกเขาอาจจะเป็นตัวแทนจากคนละอาณาจักร บางคนก็เคยมองกันในฐานะศัตรู แต่ในตอนนี้พวกเขากำลังมองหาทุกจังหวะจะสนับสนุนกันอย่างเต็มที่
นักบวช แม้ชราแต่ไม่ใช่ชายสามัญทั่วไป เขาคือสังฆราชจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ ผู้กล้ารู้จักเขาดีและเคยออกปากห้ามปรามไม่ให้เขาเข้าร่วมศึกนี้ แต่เขาดื้อมา การที่มีเขาอยู่ตรงนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกอุ่นใจราวกับว่าพระเจ้ากำลังอวยชัยให้กับฝ่ายตน
ห้าอัศวิน พวกเขาไม่ได้มาจากอาณาจักรเดียวกัน แต่ละคนคืออันดับหนึ่งในดินแดนพวกเขา
หนึ่งในนั้นคือจอมดาบผู้เป็นอาจารย์ของผู้กล้า แม้เลเวลจะเทียบไม่ได้แต่เขาก็มีประสบการณ์สูง อีกสี่รายแม้จะไม่โดดเด่นเท่าแต่พวกเขาก็เก่งกาจเหนือคนทั่วไป คนหนึ่งยังเชี่ยวชาญโล่ใหญ่ด้วยและถูกยกย่องว่าเป็นชายผู้มีพลังป้องกันสูงที่สุดในโลก คนหนึ่งคือเจ้าหญิงนักดาบจากอาณาจักรทะเลทราย และอัศวินหนุ่มผู้เป็นทั้งผู้พิทักษ์ คู่หมั้น และอัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร
สามนักปราชญ์ พวกเขารู้จักและสนิทสนมกันเป็นอย่างดี ปราชญ์สีชาด ปราชญ์ฟ้าคราม และ ปราชญ์สีหมอก ทั้งสามแม้จะมีวิหารอยู่กันคนละทวีปแต่ก็พวกเขาก็ทำหน้าที่คอยสืบทอดหน้าที่ในการดูแลความเป็นไปของโลกร่วมกัน ทั้งสามแข็งแกร่งจนเข้าใกล้กับคำว่าปีศาจ แต่มนุษย์ที่ได้รับการยกย่องว่าร้ายกาจเหมือนปีศาจจะพยายามเอาชนะปีศาจตัวจริงได้หรือ
สี่ปีศาจ เป็นปีศาจตัวจริงที่มีตัวตนราวกับหลุดมาจากนิยาย ในการปะทะกับยูกิโตะครั้งก่อน หากจอมมารมีคนใดคนหนึ่งในสี่คนนี้อยู่เคียงข้าง ยูกิโตะอาจจะหนีรอดไปไม่พ้น
รายแรกคือนักบวชปีศาจ เขี้ยวสีขาวที่ยาวเผยอออกจากริมผีปาก ใบหน้าไร้สีเลือดที่ดูเหมือนชายหนุ่มแม้ว่าอายุจริงจะล่วงเลยมาหกร้อยปี ต่อให้ไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามมาก่อน พวกเขาก็เดาได้ว่าชายผู้นี้คือแวมไพร์
รายที่สองคืออัศวินไร้ศีรษะ เคยเชื่อกันว่าเขาเคยเป็นอัศวินผู้กล้าหาญของประเทศหนึ่ง เขาตระเวนไปทั่วสนามรบเพื่อทวงคืนหัวที่ถูกขโมยไป แต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้สนใจค้นหาหัวกะโหลกของตนเองสักนิด สิ่งเดียวที่เขาชื่นชอบก็มีแค่หัวกะโหลกของมนุษย์ผู้อื่น
รายที่สามคือครึ่งมนุษย์ครึ่งมังกร หนึ่งในเผ่าพันธุ์โบราณที่สูญพันธุ์ไปจนเกือบหมดแล้ว ร่างกายของเขารวมเอาข้อดีของสองเผ่าพันธุ์เข้าด้วยกัน ความแข็งแกร่งในทุกด้านของมังกรและทักษะกับความสามารถในการใช้อาวุธของมนุษย์ ถ้าจะมองว่าเขาคือคนที่แกร่งที่สุดในสี่คนก็ไม่น่าแปลกใจ
รายสุดท้ายคือเหมือนลูกบอลเพลิงขนาดใหญ่ มันคือดวงไฟมีชีวิตจากโลกปีศาจ เป็นสิ่งมีชีวิตที่บอกไม่ได้ชัดเจนว่าคือสิ่งใดกันแน่ และยิ่งเพิ่มความแปลกเข้าไปอีกเมื่อไฟที่กำลังชุกโชนมีสีเขียวอมเหลือง
ในการประจันหน้า ผู้กล้าคือคนแรกที่ขยับ เขาวิ่งเข้าไปกลางวงศัตรูโดยไม่ได้สนใจแรงกดดัน ดูผิวเผินคล้ายกับการลงมืออย่างไร้สติ แต่เขาคำนวณไว้แล้ว ดาบของเขาปักลงบนพื้นอย่างตั้งใจจากนั้นก็เกิดการระเบิดที่ผสมกันของธาตุน้ำ ไฟ และไฟฟ้าจนขุนพลทั้งสี่ถูกผลักกระเด็นออกไปคนละทาง
ราวกับนัดแนะกันไว้ อัศวินเฒ่าผู้เป็นปรมาจารย์ด้านวิถีดาบพุ่งเข้าปะทะกับอัศวินไร้หัวผู้เคยเป็นอดีตนักดาบเลื่องชื่อเช่นกัน เพียงแค่เริ่มต้นดาบของทั้งสองฝ่ายฟาดฟันใส่กันราวกับเป็นการปะทะกันของพายุสองลูก ไม่มีใครยอมให้กันแม้แต่คนเดียว
นักดาบหญิง ผู้เป็นทั้งเจ้าหญิง อัศวิน และสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ที่นี่ เธอจับจองนักบวชแวมไพร์ที่เป็นศัตรูสำคัญของประเทศเธอ นักบวชปีศาจตนนี้อยู่เบื้องหลังความขัดแย้งมากมายรวมไปถึงยุยงให้มนุษย์กับลิซาร์ดแมนที่เคยอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขต้องลุกขึ้นมาทำสงครามจนเกือบจะสิ้นชาติไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย
และเมื่อเธอเลือกสู้กับแวมไพร์ตนนี้ แน่นอนว่าอัศวินผู้เป็นทั้งคู่หมั้นและผู้พิทักษ์ของเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากช่วยเธอประกบเจ้าวายร้ายตนนี้ด้วย
"โอ้ ยอดเลย ถ้าตายเป็นคู่ก็คงจะไม่เหงาสินะครับ" นักบวชผู้ชั่วร้ายหัวเราะเพราะอดขำสีหน้าเคียดแค้นของเจ้าหญิงไม่ได้
"ฉันจะล้างแค้นให้กับประเทศ และเผื่อไปถึงพวกลิซาร์ดแมนที่โดนแกหลอกด้วย"
"ถ้าทำอะไรกระผมได้ พวกคุณก็คงทำไปนานแล้วล่ะครับ"
นอกจากสองขุนพลที่ถูกหมายหัว ที่เหลือกลายเป็นการต่อสู้ที่อลหม่าน อัศวินโล่ต้องวิ่งไปทั่วเพื่อคอยใช้โล่ยักษ์ของเขาปัดป้องทุกการโจมตีของจอมมาร มนุษย์มังกร และเจ้าลูกไฟประหลาดที่สาดเวทใส่ทุกคนแบบไม่มียั้ง
ผู้กล้าอยากได้โอกาสดวลเดี่ยวกับจอมมาร แต่ขุนพลอีกสองตนไม่ยอมให้เป็นไปโดยง่าย โดยเฉพาะครึ่งมังกรที่ไม่ยอมออกห่างจากจอมมารไปไกลเหมือนกับขุนพลตนอื่น
จอมมารไม่ได้มีแผนการอะไรเป็นพิเศษ เขามั่นใจในพลังของตนเองอย่างเหลือล้น ต่อให้ไม่มีขุนพลทั้งสี่เขาก็พร้อมกับข้อเสนอในการประลองทุกเมื่อ เพราะสำหรับเขาแล้วผู้กล้าหรือใครอื่น มนุษย์ล้วนไม่ได้แตกต่างกันนัก
ยกเว้นเจ้ามนุษย์คนนั้น คนที่เคยสร้างความอัปยศให้กับเขา นินจาเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้
ฝ่ายมนุษย์อ่อนแรงลงทุกขณะ เวทมนตร์เสริมการป้องกันและต้านสถานะผิดปกติที่ท่านสังฆราชร่ายไว้ก่อนเริ่มการต่อสู้หมดลง เขาร่ายมันซ้ำอีกครั้ง ลำพังแค่ร่ายเวทบทนี้อย่างเดียวคงไม่ทำให้เขาหนักใจ แต่เขาต้องคอยร่ายเวทฟื้นฟูระดับสูง หรือแม้แต่เวทชุบชีวิตไปด้วย ซึ่งทั้งหมดมันทำให้เขาสูญเสียกำลังไปในระยะเวลาอันสั้น
ขณะที่นักบวชฝ่ายมนุษย์กำลังหอบตัวโยน แต่นักบวชฝ่ายปีศาจกลับยิ่งมีเรี่ยวแรงมากขึ้น จังหวะที่เจ้าหญิงพลาดเพราะมัวแต่ห่วงคู่หมั้นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส นักบวชใจทรามตนนี้ก็ฝังเขี้ยวลงบนคอของหญิงสาวได้สำเร็จ ไม่เพียงแค่ตัดกำลังรบสำคัญไปได้อีกหนึ่ง แต่ยังทำให้เขาบังคับเธอได้อีกด้วย
ครึ่งมังกรเองก็น่ากลัวกว่าที่ทุกคนคิด รูปร่างใหญ่โต ผิวหนังที่แข็งแกร่งปานเหล็กกล้า มีทั้งเขี้ยวและเล็บที่คมกริบ ไม่ว่าใครที่เห็นสิ่งเหล่านี้ต่างก็เชื่อว่าเขาคือนักรบที่ใช้พละกำลังบดขยี้ศัตรู แต่มันตรงกันข้าม ครึ่งมังกรตนนี้มีอาวุธคือคันธนูและลูกศรขนาดยักษ์ เขาไม่ได้ซี้ซั้วยิงไปทั่ว แต่จะเลือกเล็งยิงเฉพาะเป้าที่เขามั่นใจว่าไม่มีทางหลบได้ และมันก็เป็นเช่นนั้นจริง เหยื่อรายแรกของเขาคือปรมาจารย์ดาบ
มันเป็นจังหวะที่ชายชราเกือบจัดการกับอัศวินไร้ศีรษะได้ เขาใช้ท่าไม้ตายที่สามารถตัดทุกอย่างให้ขาดได้ แต่ท่านี้มีจุดอ่อนคือจำเป็นต้องใช้สมาธิและเวลาในการเตรียมการ ชายชราตั้งรับและสะสมพลังจนมากพอ แต่จังหวะที่เขาจะเผด็จศึกลูกศรของครึ่งมนุษย์ครึ่งมังกรที่นอกจากไร้เสียงแล้วยังปราศจากจิตสังหารก็พุ่งเข้าปักคอของเขาพอดี
ชายชรารอดมาได้เพราะคาถาชุบชีวิต แต่เขาเสียโอกาสที่ดีที่สุดไปแล้ว อัศวินไร้หัวไม่เพียงแค่จับจังหวะวิชาของเขาได้ มันยังเรียนรู้และขโมยไปใช้อย่างสมบูรณ์แบบ
เจ้าลูกไฟปริศนาเผยพลังที่แท้จริงออกมาเช่นกัน นอกจากมีพลังเวทมากมายระดับที่ยิงเวทชุดใหญ่มาตั้งแต่เริ่มแล้วก็ไม่มีที่ท่าจะหมด มันยังมีไม้เด็ดที่สามารถรวมร่างกับใครเพื่อเพิ่มพลังให้อีกฝ่ายได้ เมื่อเจ้าสิ่งมีชีวิตลึกลับนี้รวมเข้ากับร่างของจอมมาร โชกุนปีศาจผู้มีปีกเป็นเพลิงสีเขียวก็ถือกำเนิดขึ้น
"พวกแกมาได้แค่นี้แหละ" โชกุนปีศาจชูมือขึ้นบนฟ้า
สูงขึ้นไป ใกล้กับปากปล่องภูเขาไฟ ลูกเพลิงสีเขียวปรากฏขึ้น ดูผิวเผินคล้ายกับทรงกลมซึ่งเป็นร่างเดิมของเจ้าลูกไฟประหลาด แต่ขนาดของมันแตกต่างกันลิบลับ จอมมารตั้งใจจะยิงมันลงมาตรง ๆ เขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าทั้งตนเองและลูกน้องอีกสามก็อยู่ในวิถีการโจมตีนั้นด้วย
"ตายซะ" โชกุนปีศาจตะโกน
ในเสี้ยวพริบตาที่เขาคิดว่าการต่อสู้ที่น่าเบื่อนี้กำลังจะจบลง เงาของแขกไม่ได้รับเชิญก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังและเงานั้นคว้าข้อมือของโชกุนปีศาจเอาไว้
"คาเนชิโระ ยูกิโตะ" จอมมารสะบัดมือที่ถูกจับไว้ออก แต่ช้าไปแล้วยูกิโตะได้ร่ายเวทบางอย่างในขณะที่สัมผัส
มือซ้ายของยูกิโตะคือไอเท็มหายากแต่ไม่ค่อยมีใครสนใจ มันคือถุงมือแลกเปลี่ยนสกิล ฟังชื่อแล้วเหมือนเป็นไอเท็มที่มีประโยชน์ แต่มันเต็มไปด้วยข้อเสีย ข้อแรกคือมันไม่สามารถแลกเปลี่ยนกับสกิลระดับสูงของเป้าหมายได้ และข้อสองคือมันเป็นไอเท็มที่ใช้ได้ครั้งเดียวก็เสื่อมสภาพ
จอมมารหยุดมือจากการโจมตีและหันไปตรวจสอบสกิลของตนเอง เขาไม่ได้สนใจสกิลอื่นนัก สายตาจับจ้องไปยังสกิลเดียวเท่านั้น "อาภรณ์แห่งนางฟ้า"
นี่คือสกิลที่เขาได้มาตั้งแต่อดีตชาติ สกิลที่มารดาของเขามอบไว้ให้ก่อนจากไป ด้วยสกิลนี้เขาจึงอยู่ยงคงกระพัน ความเสียหายทั้งหมดจากการโจมตีปกติจะไร้ผล และแม้แต่การโจมตีด้วยธาตุต่าง ๆ ก็เหลือแค่ครึ่ง สกิลนี้คือสาเหตุของความไร้เทียมทานในชาติก่อน
จุดอ่อนเดียวที่เคยมีก็ถูกเขาขจัดไปแล้ว ตราบใดที่ยังเหลือสกิลนี้อยู่เขาก็ไม่มีทางแพ้ ไม่ว่ายูกิโตะจะแลกสกิลอะไรไปมันก็ไม่ได้เป็นปัญหา
"แกมัวแต่มองอะไรอยู่" ยูกิโต๊ะทัก ระดมยิงเวทใส่
เวทมนตร์เป็นสิ่งเดียวที่สร้างความเสียดายให้โชกุนปีศาจได้ แต่ด้วยแรงต้านทานระดับสูงมันก็เป็นความเสียหายแค่เล็กน้อยเท่านั้น
"แกไปทำอะไรมา…"
...ระดับอย่างยูกิโตะถ้าใช้คาถานินจาก็ว่าไปอย่างแต่เวทมนตร์ เขาไม่น่าจะทำได้ขนาดนี้…
"คนเราก็ต้องเปลี่ยนกันบ้าง"
เหตุผลที่พลังเวทของยูกิโตะพอจะได้ผลอยู่บ้างก็คือเลเวลในฐานะจอมเวทที่ต่างจากเดิมราวฟ้ากับดิน อาชีพก็ไม่ใช่จอมเวทฝึกหัดแล้วด้วย แต่กลายเป็นจอมเวทระดับสูงที่มีเลเวลมากถึงสองร้อยเก้าสิบ
มากกว่าผู้กล้าด้วยซ้ำ แต่เทียบกับเลเวลของนินจามันก็ยังห่างไกล
"พลังของจอมเวท แกใช้พลังนั้นเป็นแล้วเรอะ"
ยูกิโตะยังระดมยิงเวทใส่จอมมารไม่หยุด ความเสียหายอาจไม่มากมายแต่เพราะจังหวะการยิงที่ต่อเนื่องจนน่ากลัว โชกุนปีศาจถูกดันจนถอยไปและในที่สุดก็อยู่ในสภาพที่ถูกบีบให้ตอบโต้กลับไม่ได้
ผู้กล้าเป็นคนแรกที่ตั้้งสติได้ก่อน แม้จะไม่รู้เจตนาทั้งหมดของชายปริศนาในชุดดำ แต่ผลลัพธ์มันเห็นชัดอยู่ จอมมารที่รวมร่างกับหนึ่งในสี่ขุนพลถูกกักเอาไว้ นั่นหมายความว่าพวกเขาเหลืองานที่ต้องจัดการก่อนหน้านั้น คือการโค่นพวกขุนพลอีกสามตนให้ได้ก่อนที่จอมมารจะหลุดออกมา
ฝ่ายหนึ่งฮึกเหิมขึ้นจากทั้งจำนวนและสถานการณ์ที่พลิกกลับมาได้เปรียบ ส่วนอีกฝ่ายก็เริ่มหวั่นใจว่าพวกตนอาจจะพลาดท่าก็ได้ ความรู้สึกที่แตกต่างกันตรงนี้ทำให้การต่อสู้ที่ควรจะสูสีเริ่มเห็นผลต่าง


## นินจาในตำนานเกิดใหม่เป็นจอมเวท ตอนจบ

"เอาสักหน่อย เห็นฝีมือข้าบ้าง" จอมดาบผู้เป็นอาจารย์ของผู้กล้าใช้ท่าลับ
แม้จะพลาดฟันได้แค่แขนของอัศวินไร้หัว แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของการพังทลายอย่างต่อเนื่อง ราวกับโดมิโนตัวแรกที่ล้มลงและพาโดมิโนตัวอื่นล้มตามกันไปจนหมด
"ขอบคุณที่ช่วยข้า" เจ้าหญิงดาบถูกสังฆราชช่วยให้คืนสติกลับมา
"เอาคืนไป" อัศวินโล่สะท้อนเวทใหญ่ของนักบวชแวมไพร์
"ท่าไม้ตายสุดยอด" ผู้กล้าเข้าประชิดครึ่งมังกร ใช้ท่าดาบเทพอัสนี วิชาที่เขาสามารถใช้ได้แค่เพียงวันละสองครั้ง
นักปราญช์แห่งสีทั้งสามที่ไม่ได้มีบทบาทมากมายในการต่อสู้รอเวลานี้อยู่ คนหนึ่งใช้เวทมนตร์น้ำกักขังไว้ คนที่สองใช้เวทน้ำแข็งหยุดการเคลื่อนไหวโดยสมบูรณ์ และจบด้วยสายฟ้าของคนที่สาม ทุกเวทเป็นเวทระดับสูงที่โลกนี้หาคนใช้ได้ยาก ใช้ได้ผลกับครึ่งมังกรที่มีความต้านทานสูง
ครึ่งมังกรเดิมก็เจ็บสาหัสจากท่าของผู้กล้า ถูกซ้ำด้วยเวทระดับสูงที่มีผลของธาตุเกื้อหนุน ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดระดับมังกรก็ยากที่จะผ่านไปได้ มันเสียชีวิตเป็นรายแรก
"เห็นฤทธิ์พวกเราแล้วสินะ"
นี่คือสาเหตุที่ปราชญ์ทั้งสามอยู่วงนอกมาตลอด เขาสงวนพลังทั้งหมดเอาไว้สำหรับการโจมตีที่ทำให้ถึงฆาต
ดูขี้ขลาด แต่ก็ได้ผลชะงัด
ทั้งสามมองดูอีกสองขุนพลที่กำลังถูกไล่ต้อนและพิจารณาว่าจะเลือกเป้าใดเป็นเป้าต่อไป
ยูกิโตะทำเช่นกัน เขาเฝ้ารอดูการต่อสู้นี้จากมุมมืดด้วยทักษะแฝงกายของนินจา เขาตั้งใจว่าถ้าพวกผู้กล้าไม่สามารถทำให้โชกุนปีศาจเปิดช่องได้เขาก็จะเพียงแค่เฝ้าดูเท่านั้น เขาตั้งใจจะลอบสังหารแทนที่จะโผล่เข้าไปสร้างโอกาสให้ผู้กล้า
โชกุนปีศาจกำลังหลงผิด คิดไม่ลึกพอ เขาไม่มองว่าคาเนชิโระ ยูกิโตะจะทำเรื่องขี้ขลาด ขณะที่ขุนพลทั้งสี่ไม่ได้มีความหมาย จอมมารหลงเข้าใจว่าพวกเขาไม่อาจทำให้การคงอยู่ของจอมมารสั่นสะเทือน หากยังมีสกิลไร้เทียมทานก็จะไม่มีใครล้มเข้าได้ ทุกคนที่ต่อต้านจะถูกฆ่าตายจนหมดในวันนี้
"ฮะๆๆ นี่มันไม่เจ็บอีกแล้ว เวทมนตร์ของแกอ่อนแรงลงหรือไง" โชกุนปีศาจพูดเย้ย
เขาสังเกตเวทมนตร์ที่ยูกิโตะยิงออกมา มันยังคงพุ่งมาต่อเนื่อง เขาไม่สามารถสลัดให้หลุดออกไปได้ แต่ทั้งที่ยูกิโตะไม่ได้ดูอ่อนแรงลงไปเมื่อดูจากภายนอก เขากลับรู้สึกว่ามีความเสียหายเกิดขึ้นน้อยลงเรื่อยๆ
...หรือว่าจะเป็นพลังต้านทานของข้าเพิ่มขึ้น…
เขาไม่ได้ใส่ใจนัก เวทมนตร์ของยูกิโตะรุนแรงกว่าเวทมนตร์แบบเดียวกันที่มนุษย์หรือแม้แต่เผ่าปีศาจใช้ แต่มันคงยังห่างไกลจากจุดที่จะฆ่าเขาได้
จอมมารเริ่มดันกระแสพลังกลับ เขาย่ามใจเมื่อยิ่งเห็นความเสียหายเบาลงในทุกขณะ
"บ้าจริง…"
ยูกิโตะได้เห็นความพยายามของเขาสูญเปล่า การเสียเวลาไปฝึกฝนอาชีพจอมเวทอาจจะทำให้เขาเก่งขึ้นอีกหลายขั้น แต่มันก็เท่านั้น เวทมนตร์เดียวที่แรงพอจะทำความเสียหายกับคู่ต่อสู้ได้อาจจะมีเพียงท่าไม้ตายของผู้กล้า ส่วนการโจมตีทางกายภาพ ก็อย่างที่เห็น มันไร้ผล
จอมมารตัดสินใจพุ่งสวนใส่ยูกิโตะ ในใจคิดว่ายูกิโตะอาจจะมีเวทมนตร์ที่แรงกว่านี้เป็นไม้ตายก้นหีบ แต่ก็แน่ใจว่าอย่างเก่งพลังของมันก็คงเท่ากับของสามนักปราชญ์หรือของผู้กล้า
ยูกิโตะหยุดยิงเวทและพุ่งสวนมาเช่นกัน มือหันไปชักดาบยูเมะคุอิทแทน
"ลืมไปแล้วหรือไงว่าดาบทำอะไรข้าไม่ได้" จอมมารยอมรับว่าเขาประหลาดใจ
ภาพของยูกิโตะหมุนคว้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหายไปจากคลองแห่งตา โชกุนได้เห็นภาพของท้องฟ้าและปลายปล่องภูเขาไฟที่อยู่ด้านบนแทน สาเหตุที่เห็นแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากร่างของยูกิโตะที่ถูกเขาโจมตีจนปลิวกระเด็น แต่มันเป็นภาพที่เขามองเห็นยามที่หัวตัวเองหลุดกระเด็นจากบ่า
"เมื่อครู่นี้ มันอะไรกัน"
โชกุนปีศาจยังไม่ตาย หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือเขาตายไปครั้งหนึ่งแล้ว
สาเหตุที่คอกลับมาอยู่ที่เดิมก็มาจากเจ้าลูกไฟสีเขียวที่เข้ามาหลอมรวมเข้ากับร่างเขาตั้งแต่ช่วงต้นของการต่อสู้ ระหว่างที่มันรวมร่างกับใครหากเจ้าของร่างเสียชีวิต เจ้าลูกไฟประหลาดจะเป็นฝ่ายตายแทน
ปัญหาก็คือ เมื่อกี้เขาถูกสังหารได้อย่างไร
"บ้าจริง มีคืนชีพได้ครั้งนึงเพราะเจ้าลูกไฟนั่นสินะ" ยูกิโตะบ่นด้วยความเสียดาย เขาเกือบจะจบการต่อสู้ได้แล้ว
เป็นครั้งแรกที่โชกุนปีศาจรู้สึกว่าตกใจและเริ่มกังวล เขาไม่รู้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ดาบของยูกิโตะไม่น่าจะทำอะไรตนได้ เขาพยายามมองหาความช่วยเหลือเพิ่ม แต่เมื่อหันไปดูขุนพลปีศาจที่เหลือก็พบว่าพวกนั้นพ่ายแพ้จนหมดแล้ว
ถ้าว่ากันตามผลลัพธ์ ขุนพลทั้งสี่ถือว่าทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม เจ้าลูกไฟสละชีพเพื่อต่ออายุให้กับจอมมาร ส่วนอีกสามแม้จะกำจัดศัตรูไม่สำเร็จ แต่ทั้งสิบชีวิตที่นอนหมดสภาพอยู่ตรงนั้นก็ควรนับเป็นผลงานที่เยี่ยมยอดแล้ว
โดยเฉพาะผู้กล้าที่นอนจมกองเลือด เขามีสภาพที่ดีกว่าซากศพเพียงนิดเดียว ไม่ห่างออกไปนักบวชที่ควรจะรักษาเขาได้ก็มีสภาพดีกว่าเขาไม่มากนัก
"เหลือแค่แกกับฉัน" ยูกิโตะมีใบหน้าที่มุ่งมั่น
โชกุนปีศาจเพิ่งเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เขาตรวจสอบสกิลตนอีกครั้ง อาภรณ์เทพธิดา ยังอยู่ดี แต่มันมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาเพิ่ม
สกิลเกราะเวทสัมบูรณ์ (สกิลอัตโนมัติ)
สกิลที่จะเพิ่มผลการป้องกันเวทมนตร์โจมตีทุกชนิด ทุกครั้งที่ถูกเวทมนตร์โจมตีจะเพิ่มความต้านทานธาตุนั้น 0.2% แต่จะลดความต้านทานทางกายภาพลง 0.1% ผลที่เกิดจากสกิลนี้สามารถทับซ้อนได้ไร้จำกัด แต่ผลที่เกิดขึ้นจะคงอยู่ราว 48 ชั่วโมง
มีแต่เจ้านี่แหละที่เพิ่มเข้ามา เขามั่นใจว่ามันคือสกิลที่ถูกสลับมาจากผลของถุงมือแลกเปลี่ยน เมื่อกวาดตาอ่านคำอธิบายเขาก็เข้าใจทุกอย่าง
ที่พลังต้านทานเวทเพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติก็เพราะได้สกิลนี้นั่นเอง และก็เจ้าสกิลนี้อีกนั่นแหละที่ทำให้ผลของการโจมตีทางกายภาพไร้ผลหายไป
ถ้าไร้ผล คือการป้องกัน 100% ที่ว่าจะลดลงจนอาจจะถึง 0 ก็เป็นได้
...ไม่สิ ดูจากที่โดนทีเดียวก็คอขาดกระเด็น บางทีอาจจะต่ำกว่า 0 แล้วด้วยซ้ำ…
"เข้าใจใช้ลูกเล่นนักนะ"
"สกิลอาภรณ์เทพธิดา ไม่ว่าจะใช้วิชานินจาผนึกแบบไหนก็ไม่สามารถเอาชนะมัน ตอนที่คิดขึ้นได้ว่าทั้งข้าและเจ้าถูกส่งมาที่โลกเวทมนตร์ มันก็ทำให้คิดว่าบางทีคำตอบของการหยุดสกิลไร้เทียมทานนั่นอาจจะอยู่ในโลกนี้ก็ได้ แล้วข้าก็เจอมัน สกิลระดับสูงที่ตามมาด้วยผลเสียร้ายแรง"
"เพราะมันกลายเป็นสกิลของข้า แถมยังทำงานได้เอง ข้าจึงหยุดมันไม่ได้… ทำได้เจ็บแสบมาก แต่มันมีผลอยู่แค่สองวัน ถ้าแกจัดการข้าไม่ได้ในวันนี้ คราวหน้าก็ไม่มีโอกาสแล้ว"
"ก็คงงั้นแหละ คราวหน้าแกคงไม่ยืนรับการโจมตีด้วยเวทจนเสียค่าความต้านทานไปขนาดนี้ แต่ก็ต้องหนีให้รอดก่อนนะ"
"หนี" โชกุนปีศาจถลึงตาใส่แม้จะหวั่นใจอยู่บ้าง "ทำไมต้องหนี ในเมื่อคนที่จะถูกฆ่าก็คือแก คาเนชิโระ ยูกิโตะ"
"ลาก่อนโชกุนปีศาจ ไม่สิ… มินาโมโตะ ริวซากิ"
แล้วทั้งสองฝ่ายก็วิ่งสวนใส่กัน ไม่มีลูกเล่นใด ๆ ทั้งนั้น เป็นแค่การประลองดาบและความเร็ว
ราวกับพายุก่อตัวขึ้นเพราะทั้งสอง เมฆฝนเริ่มตั้งเค้า และไม่นานนักฝนก็เทกระหน่ำลงมา ทั้งคู่ไม่ได้เสียสมาธิกับฝนที่ราวกับฟ้ารั่ว สองสิ่งที่พวกเขาจดจ่ออยู่คือดาบของตนและคอของอีกฝ่าย
เสียงของเหล็กกระทบกันและคมดาบปะทะกันจนเกิดประกายไฟ เกิดสลับกับเสียงฟ้าร้องและแสงวาบของฟ้าผ่า แม้ว่าลานประลองของพวกเขาจะอยู่ในปากปล่องภูเขาไฟ ไม่เห็นทิวทัศน์โดยรอบ แต่ก็ไม่ได้ช่วยป้องกันพายุฝนที่กำลังเทกระหน่ำลงมาชนิดไม่ลืมหูลืมตา
เลือดของทั้งสองฝ่ายไหลปะปนไปกับน้ำฝน
ทั้งที่ตั้งใจเล็งไปที่คอของอีกฝ่าย แต่แผลส่วนใหญ่ก็เกิดขึ้นระหว่างการแลกดาบ ยูกิโตะมีแผลเหวอะหวะที่ไหล่และต้นขาซ้าย ส่วนโชกุนปีศาจได้แผลใหญ่ไปที่ท้อง เกราะซามูไรสีเลือดของเขาไม่สามารถต้านความแข็งและคบกริบของยูเมะคุอิได้
ฝนไม่มีทีท่าจะหยุด ยิ่งนานมันก็ยิ่งหนักข้อ เช่นเดียวกับการประลองของคนทั้งคู่ พวกเขาเร็วขึ้น บ้าระห่ำขึ้นราวกับไม่เกรงกลัวความตาย ยูกิโตะเสียนิ้วมือซ้ายไปครึ่งหนึ่งแต่จังหวะนั้นเขาได้แลกมันกับตาข้างหนึ่งของโชกุนปีศาจ
ทั้งคู่พุ่งเข้าหากัน สัมผัสนั้นยูกิโตะมั่นใจว่าดาบของเขาถึงก่อน หัวของอีกฝ่ายหลุดกระเด็น แต่ร่างนั้นยังเคลื่อนไหวได้ และราวกับต้องการพาอีกฝ่ายลงนรกไปเป็นเพื่อน ดาบของโชกุนปีศาจแทงทะลุร่างของยูกิโตะเช่นกัน
ความรู้สึกหนาวยะเยือกและโดดเดี่ยวแบบนี้ ยูกิโตะรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เขาเคยสัมผัสมาแล้วมากกว่าหนึ่งครั้ง บนรถบัสที่พลิกคว่ำเพราะถูกตัดหน้ากะทันหัน เมื่อถูกปลิดชีวิตโดยโชกุนปีศาจในชาติก่อน
และชาตินี้กับศัตรูรายเดิม...
ก่อนสติจะหายไปอย่างสมบูรณ์ ยูกิโตะได้ถามตนเองว่าเขาได้พยายามเพียงพอแล้วหรือยัง ภาพของซิสเตอร์ผู้เหมือนแม่ในชาตินี้ ภาพของริน หญิงสาวที่เขาจากมาโดยไม่ยอมบอกลา และภาพของเพื่อนเก่าในอดีตชาติย้อนกลับมาในทีเดียว
"..."
ยูกิโตะพบว่านิ้วของเขากลับมาขยับได้
เขาลืมตาขึ้นอย่างสงบ ใจอยากหัวเราะออกมา บอกตัวเองว่าเมื่อมีครั้งที่สองได้จะมีครั้งที่สามก็ไม่น่าแปลกใจ เขาว่าเขาตายไปแล้ว เรื่องนี้เขาไม่น่าเข้าใจผิด แต่ความรู้สึกถึงแสงสว่าง กลิ่นของหญ้าและดินที่มากระทบจมูกก็มีความหมายเดียว
"เกิดใหม่อีกแล้วเรอะ" ไม่ใช่เสียงของยูกิโตะ แต่เป็นเสียงของผู้ชายอีกคนที่อยู่ในบริเวณเดียวกันผู้ชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ในชุดสีขาว
"ดูเหมือนว่าที่นี่ก็มีระบบด้วย ไม่สิเหมือนยกมาจากโลกเดิมทั้งชุดเลย" เด็กชายฮูดสีม่วงพูดระหว่างกำลังสำรวจหน้าต่างสเตตัส
"หน้าต่างของเราไม่เหมือนกัน… โลกก่อนของเธอเป็นแบบไหนเนี่ย" คราวนี้เป็นผู้หญิงในชุดที่คล้ายแม่มดแต่กลับมีสีชมพูสว่างและลูกไม้ประดับจนคล้ายกับชุดแต่งงาน
"สรุปว่าภารกิจยังไม่จบสินะ" ยูกิโตะหัวเราะอย่างประชดประชัน


## หุ่นมือฉันดันเลเวพอัพได้เฉยเลย ตอนที่ 1

"ช่วยด้วยยยย ม่ายยยยยย หยุดดดด กรี้ดดด"
"จะตะโกนทำไมเนี่ย"
"นายก็หยุดลากฉันไปมาสิย้าาา"
"ฉันไม่ได้อยากลากไปมาซะหน่อย แล้วเธอตามมาทำไมเนี่ย"
"ก็แขนของฉันมันอยู่ติดกับตัวนายไม่ใช่เรอะ"
บทสนทนาประหลาดนี้เกิดขึ้นได้เพราะเจ้าของเสียงรายหนึ่งคือร่างขนาดเล็กที่มองไปก็ใกล้เคียงกับร่างของเด็ก ส่วนอีกรายคือหญิงสาวที่มือซ้ายจมหายลงไปในแผ่นหลังของคนแรก
หญิงสาวกำลังกรีดร้องเพราะความหวาดกลัว ส่วนเจ้าสิ่งที่ติดอยู่ที่มือของเธอเชื่อมต่ออยู่คือตุ๊กตาหุ่นมือที่รูปร่างเหมือนหุ่นกระบอกตัวเท่าเด็กคนหนึ่ง แต่มันไม่ใช่ตุ๊กตาธรรมดาที่เห็นได้ทั่วไป เจ้าสิ่งนี้คืออาวุธเพียงหนึ่งเดียวของหญิงสาว
"เลิกพิรี้พิไรได้แล้ว อยู่ในโลกแบบนี้ถ้าไม่สู้แล้วจะเอาตัวรอดได้ยังไง" หุ่นมือไม่ใช่แค่เพียงพูดได้ มันยกโล่ถังไม้ขึ้นกันมอนสเตอร์หมาป่าที่พุ่งเข้ามาหาทั้งคู่ ส่วนอีกมือก็กระหน่ำตีด้วยดาบไม้ที่สภาพไม่ได้ดีไปกว่ากัน
"ไม่เคยเห็นเรื่องแนวสโลว์ไลฟ์เหรอยะ ไม่ใช่ทุกคนที่มาต่างโลกจะต้องมาสู้เสี่ยงชีวิตซะหน่อย" หญิงสาวพูดด้วยความรู้สึกทั้งโกรธทั้งกลัวในเวลาเดียวกัน
ไม่นานนักหลังจากนั้น หญิงสาวรู้สึกสงบใจลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเจ้าหุ่นในมือสามารถรับมือกับมอนสเตอร์ตัวนั้นได้ดีกว่าที่คาด มันใช้โล่ดันพร้อมกับฟาดอีกฝ่ายจนต้องผละถอยไป
"ตอนนี้แหละรีบเผ่นเถอะ เอ๊ะ ไม่นะ อย่าดึงสิ ม่ายยย กรี้ดดดดด"
[ลูกหมาป่าบอมบอม Lv. 1 ถูกกำจัด]
"หา นั่นลูกเหรอ"
[แมรีได้รับค่าประสบการณ์ 5 หน่วย]
[บานิชิโล (ชิโล)ได้รับค่าประสบการณ์ 5 หน่วย]
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ บานิชิโลเลเวลอัพ!] (ดูรายละเอียดเพิ่มเติม)
"เดี๋ยวสิยะ ทำไมนายถึงได้ค่าประสบการณ์ด้วย แถมยังเลเวลอัพก่อนฉันอีก"
เรื่องราวของ 'แมรี' หรือในชื่อเต็มคือ 'แมรี ลิตเติลฟิลด์' เริ่มขึ้นก่อนที่เธอจะเดินทางสู่ต่างโลก
แมรีเกิดและเติบโตขึ้นในเมืองชนบทของประเทศแห่งหนึ่ง ไม่ได้สุขสบายราวกับลูกคุณหนูแต่ก็ห่างไกลจากความยากลำบาก ญาติใกล้ชิดของเธอมีเพียงแค่คุณยายแต่แมรีไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตของตนเองขาดอะไรไป ในช่วงวัยเด็กแมรีไม่เคยเอ่ยปากถามด้วยซ้ำว่าพ่อและแม่ของเธอไปไหน สำหรับเธอแค่ยังมีคุณยายอยู่มันก็เกินพอ
จนเมื่ออายุถึงช่วงวัยรุ่น คุณยายของเธอเริ่มล้มป่วย แมรีต้องขาดเรียนบ่อยครั้งเพื่อคอยดูแลคุณยายของเธอ เธอเชื่อมาเสมอว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี แมรีภาวนาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าอาการของคุณยายจะดีขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว แต่เรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้น
ในวันจบการศึกษาของเธอ ไม่มีงานเฉลิมฉลองใด ๆ งานเดียวที่แมรีมีคืองานศพของคุณยายผู้เป็นที่รัก หญิงสาวหัวใจสลาย เธอรู้สึกสิ้นหวังราวกับถูกผลักลงสู่ก้นเหว คนที่เธอรักและผูกพันเพียงหนึ่งเดียวในโลกจากไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เตรียมใจเสียด้วยซ้ำ
สิ่งที่แมรีตกใจกว่านั้นคือเธอมีญาติเหลืออยู่… แต่ไม่ใช่พ่อแม่ที่เสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ผู้ใหญ่สองคนที่เข้ามาในชีวิตเธอในตอนนั้นคือคุณน้า… ลูกชายของคุณยายหรือน้องชายของแม่ และภรรยาของเขา
ลูกชายกับสะใภ้ที่ไม่เคยมาเยี่ยมเยือนแม้แต่ครั้งเดียวตลอดเวลาที่คุณยายป่วยได้เข้ามาเจ้ากี้เจ้าการในงานศพ สำหรับแมรีทั้งคู่ไม่ได้ช่วยให้งานผ่านไปง่ายขึ้น แต่ยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม
"โลงศพไม่ต้องเอาแบบแพงที่สุดก็ได้" น้าชายบอกกับแมรี
"แค่คุณยายท่านเคยบอกเอาไว้ว่า…"
"คนก็ตายไปแล้ว โลงจะสวยแค่ไหนก็ไม่รู้หรอก" สะใภ้เองก็เห็นดีเห็นงามกับสามี เธอขอให้แมรีเปลี่ยนแปลงหลายต่อหลายเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงานโดยเห็นชัดว่าทำไปเพื่อความประหยัด
แมรีไม่ได้เถียงอะไรมาก เพราะคำสั่งเสียบางเรื่องเป็นสิ่งที่คุณยายบอกกับเธอด้วยปากเปล่า เธอเองคงไม่คิดเหมือนกันว่าลูกชายที่หายตัวไปนานจะกลับมาพร้อมกับเข้ามาแทรกแซง
แมรีอดทนไม่ปริปากใด ๆ เธอเชื่อว่าหลังจากงานศพ ญาติที่เธอไม่ได้มีความผูกพันธ์สักนิดจะหมดธุระกับตัวเธอ แมรีเองก็ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ปีนี้เธอเพิ่งเรียนจบการศึกษาภาคบังคับและถ้าไม่เลือกงานนักเธอน่าจะหาเลี้ยงตัวเองได้
เธอไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่รออยู่คือความสิ้นหวัง แมรีเพิ่งรู้ว่าคุณยายได้ทิ้งพินัยกรรมเอาไว้กับทนาย
เธอร้องไห้ไม่หยุดเมื่อได้รู้ว่าพินัยกรรมเขียนอะไรเอาไว้ แมรีเข้าใจว่าตนเองเป็นแค่หลาน บางทีคุณยายอาจจะเหลือสมบัติไว้ให้เธอไม่มาก แต่อย่างน้อย… บ้านเก่า ๆ หลังนี้ที่ ๆ เธอเกิดและเติบโตขึ้นมา
มันไม่ได้ใหญ่โตและมีราคาค่างวดอะไรนัก แต่สำหรับแมรีบ้านหลังนี้คือทุกอย่างของเธอ และคุณยายผู้เลี้ยงดูเธอมาย่อมต้องรู้ว่าเธอรักมันมากแค่ไหน
"อ้าววว ยายแก่… เอ้ย คุณแม่ยกบ้านให้ผมด้วยเหรอครับ" ลูกชายถามย้ำกับทนาย เขาเองก็ไม่คิดว่าจะได้บ้านด้วย
"ก็ดีนะ แต่บ้านแบบนี้จะขายได้แค่ไหนกันเชียว" อาสะใภ้ไม่ได้สนใจว่าหลานสาวนั่งน้ำตาซึมอยู่ข้าง ๆ
"หนูจะขอซื้อคืนได้ไหมนะ" แมรีถามด้วยเสียงเครือ
"ฉันไม่ได้จะใจร้ายหรอกนะ แต่เธอไม่ได้อะไรเลยนอกจากตุ๊กตานั่นไม่เหรอ จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อคืน"
"หนู…" แมรีพูดไม่ออก มันเป็นจริงตามนั้น คุณยายเธอไม่เหลืออะไรไว้ให้เลยนอกจากกล่องไม้เก่า ๆ ที่เก็บตุ๊กตาหุ่นมือเอาไว้
"มันเป็นของมีราคาเหรอ" สะใภ้กระซิบถามกับทนาย
"ผมไม่มีความรู้เรื่องของเก่าครับ แต่คุณนายบอกว่ามันเป็นแค่ของที่เธอรักและมีความหลัง ไม่ใช่งานศิลปะมีชื่อหรือของมีราคาค่างวดอะไร" ทนายตอบตามที่เขารับรู้มา
"แย่หน่อยนะ คุณแม่คงไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอเท่าไหร่ ขนาดเลี้ยงมากับมือแท้ ๆ ยังทิ้งไว้ให้แค่ตุ๊กตาสับปะรังเค"
คำพูดนั้นทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก
แมรีจำไม่ได้ว่าเธอร้องไห้แค่ไหน แต่มันคือการร้องไห้นานที่สุดเท่าที่เธอจำได้ เรื่องอนาคตที่มืดมนไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนในวันพรุ่งนี้ ยังไม่ใช่เรื่องที่แมรีกังวลใจมากที่สุด สิ่งที่เธอเสียใจกว่านั้นคือคุณยาย คนเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่สำคัญกับเธออาจจะไม่ได้รักเธอเหมือนที่เชื่อมาตลอด
"ยายแก่คงโกรธ ที่พี่ฉันกับพี่สามีมาด่วนตายไปแล้วดันเหลือภาระทิ้งไว้ให้นั่นแหละ เธอเองก็อย่าว่าฉันใจร้ายเลยนะ ฉันให้เธอเวลาเก็บข้าวของ ยังไงก็รีบย้ายไปก่อนที่ฉันจะขายบ้านได้ก็แล้วกัน" เขาพูดทิ้งท้ายไว้พร้อมกับเสียงหัวเราะ
แมรีหลับฝันไปในคืนนั้น มันเกี่ยวกับนิทานที่คุณยายเคยเล่าให้ฟังในสมัยเด็ก เรื่องราวกับเด็กสาวที่เดินทางไปต่างโลกและได้เป็นเพื่อนกับตุ๊กตา ทั้งผจญภัยไปทั่วดินแดน จากเหนือจรดใต้ จากตะวันออกสู่ตะวันตก เผชิญหน้ากับอุปสรรคนานัปการ ช่วยเหลือผู้คน แก้ปริศนา จนในที่สุดก็หาทางกลับบ้านได้สำเร็จ
มันคือตุ๊กตาตัวนั้นนั่นเองบานิชิโล หรือที่คุณยายตั้งชื่อเล่นให้ว่าชิโล…
เป็นความฝันที่ทั้งชวนคิดถึงทั้งน่าเศร้า ความอบอุ่นของเรื่องราวในอดีตยิ่งทำให้แมรีรู้สึกสับสน เธอจำได้ว่าคุณยายมีความสุขแค่ไหนตอนที่ได้เล่านิทานเรื่องนี้ให้เธอ และตุ๊กตาตัวนี้ก็น่าจะเป็นของที่เธอรักมาก
แต่ว่ามันเป็นแบบนั้นจริงเหรอ… แมรีเริ่มตั้งคำถามกับความทรงจำวัยเด็กของตนเอง
แมรีไม่มีจุดมุ่งหมายอย่างชัดเจน เธอเดินใจลอยไปบนถนนราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ เธอไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำตอนที่แสงจากรถบัสสาดเข้าใส่ใบหน้า
โครม
รสบัสคันสีเหลืองพยายามหักหลบอย่างเต็มที่ แต่แม้จะพลิกคว่ำไปแล้วความแรงของมันยังไม่หมดลง รถไถลมาตามพื้นถนนที่มีแมรียืนอยู่
ไม่มีความเจ็บปวดสักนิด หรือไม่เธอก็อาจลืมช่วงเวลานั้นไปแล้ว แมรีรู้สึกตัวอีกครั้งในโลกที่ทิวทัศน์ไม่เหมือนเดิม รูปร่างและสีสันของต้นไม้ เหล่ามนุษย์และอมนุษย์ที่เดินขวักไขว้อยู่ในเมืองที่เหมือนโลกแฟนตาซี แมรีรู้ได้ในทันทีว่าเธอไม่ได้อยู่ในโลกเดิมแล้ว
...เหมือนเรื่องเล่าของคุณยายเลย…
แมรียังคงตื่นตกใจกับสถานการณ์ เธอคิดว่ามันคือความฝันและพยายามจะฝืนบังคับให้ตื่นขึ้น แต่มันไม่สำเร็จ
"ทำอะไรของเจ้าน่ะ"
แมรีเพิ่งสังเกตว่าข้าง ๆ เธอมีใครคนหนึ่งอยู่ด้วย แต่เอ๊ะ นั่นไม่ใช่คนนี่นา เขาคือบานิชิโลที่กำลังหันหลังให้เธออยู่
"ฝันไปสินะ ฝันไป" แมรีหลับตาปี๋พยายามไม่สนใจเสียงของอีกฝ่าย รวมถึงความจริงที่ว่ามือข้างซ้ายของเธอกำลังอยู่ในตัวหุ่น
"ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ" หุ่นเชิดมือไม่เพียงแค่พูดเอง มันยังพยายามเขย่าแมรีที่กำลังหนีความจริงอยู่
"ไม่มี ไม่มี ไม่มี ฉันกำลังฝันไป"
"เปิดหน้าต่างสเตตัส"
"ทำอะไรน่ะ"
"โห… สเตตัสแค่นี้เองเหรอ อ่อนชะมัดเลย
"หืมมม" คำพูดของชิโลทำให้แมรีสะกิดใจ เธอแอบชำเลืองมองและพบว่าเจ้าตุ๊กตากำลังสนใจกับบางสิ่งที่ลอยอยู่กลางอากาศ
[ชื่อ: แมรี ลิตเติลฟิลด์]
[เผ่าพันธ์: มนุษย์] [อาชีพ: พัพเพ็ตเทียร์ Lv. 1]
[สกิล: กำลัง Lv. 2, ความเร็ว Lv. 2, ทนทาน Lv. 3, สติปัญญา Lv. 2, งานฝีมือ Lv.1]
"นี่มันเหมือนเกมเลยนี่ ว่าแต่นี่มันสเตตัสของฉันเหรอ"
"ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเลยเนอะ ใช้ชีวิตมายังไงถึงตอนนี้ถึงได้มีสกิลแค่นี้เนี่ย"
"ไม่ต้องมาวิจารณ์เลย ว่าแต่ทำไมนายถึงได้ซี้ซั้วมาเปิดดูสเตตัสคนอื่นได้เนี่ย"
"โดยทฤษฏีแล้ว ข้าขยับได้เพราะเจ้ายังไง เราคือคน ๆ เดียวกันนั่นแหละ"
"ชักจะรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาแล้วสิ" แมรีกุมขมับ
"อย่าใช้สมองเยอะจะดีกว่า เจ้ามีสติปัญญาแค่ Lv. 2 เองนะ"
แมรีทำเป็นไม่ได้ยิน เธอสำรวจหน้าต่างสเตตัสอย่างละเอียด เธอไม่ใช่คนที่เล่นเกม อ่านการ์ตูน หรือนิยาย แต่ก็เคยอ่านผ่านตาเรื่องแบบนี้มาบ้าง อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าสกิลคืออะไร
"ไม่มีค่าสเตตัส" เธอพูดกับตัวเอง
แมรีพยายามไม่ใส่ใจตุ๊กตาหุ่นมือที่คอยพูดกวนสมาธิ เธอพยายามสนใจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ตัวเธอแทน เมืองประหลาดแห่งนี้ผู้คนมากมายหลากหลายสายพันธุ์ พวกที่ดูเป็นมนุษย์ไม่แตกต่างจากเธอก็มีอยู่ไม่น้อย ในขณะที่พวกที่มีรูปร่างหลุดโลกก็มีให้เห็นได้อย่างเนือง ๆ
มนุษย์กิ้งก่ากำลังเปิดร้านขายเนื้ออะไรก็ไม่รู้ย่างเสียบไม้อยู่ข้างทาง เอลฟ์กำลังยืนต่อราคาเครื่องประดับในร้าน ออร์คสองคนกำลังแข่งดวลเหล้าโดยมีกองเชียร์ทั้งครึ่งคนครึ่งม้า มนุษย์นก และมนุษย์ที่มีหัวเป็นปลา
...ไม่ต้องสงสัยเลย ที่นี่ไม่มีทางเป็นโลกมนุษย์…
...นี่เราตายแล้วถูกส่งมาโลกอื่น… แม้จะอยากปฏิเสธที่ภาพที่กำลังตำตาทำให้แมรีต้องยอมรับ
แมรีพบว่าเธอเข้าใจภาษาของโลกนี้ อาจจะไม่ใช่ทุกภาษาที่พวกเขาพูดกัน แต่ภาษาที่คนในโลกนี้เรียกว่าภาษาเผ่ามนุษย์ เธอสามารถเข้าใจมันได้เป็นส่วนใหญ่ แมรีไม่รู้ว่ามันมีเหตุผลมาจากอะไร ตัวสกิลของเธอก็ไม่มีส่วนนี้ บางทีมันอาจจะเป็นแค่กฎของโลกนี้ก็ได้
"เอาล่ะ พอจะเข้าใจทุกอย่างคร่าว ๆ แล้ว ก่อนอื่นก็ต้องทำอะไรสักอย่างกับชุดที่สะดุดตานี่" แมรีเหลือบมองชุดตัวเอง มันคือชุดตัวเก่งที่เธอใส่ในวันก่อนที่จะมาโลกนี้
"ไม่ใช่แล้ว สิ่งแรกที่ควรทำคือหาทางเอาชีวิตรอดในโลกนี้ต่างหาก" ชิโลแย้ง
"นั่นก็ใช่ แล้วก็ต้องหาทางเปลี่ยนอาชีพด้วย"
"อะไรนะ เปลี่ยนอาชีพ?"
"ฉันไม่ได้โง่นะ ต่างโลกแบบนี้อาชีพต้องสำคัญแน่นอน ก่อนอื่นก็ต้องหาทางเปลี่ยนจากพัพเพ็ตเทียร์อะไรนี่เป็นอาชีพที่มีประโยชน์ก่อนสิ"
"อย่าทำอะไรไม่เข้าท่าน่า ถึงเปลี่ยนอาชีพได้จริงข้าคงกลายเป็นตุ๊กตาธรรมดา ๆ ที่เคลื่อนไหวไม่ได้ ถ้าไม่มีข้าแล้วเจ้าจะเอาตัวรอดยังไง"
"แล้วนายทำอะไรได้บ้าง"
"ข้าน่ะสู้ได้… คิดว่านะ ดูสิข้ามีดาบกับโล่ด้วย"
"ดาบไม้โง่ ๆ กับโล่ที่เหมือนกับฝาถังสักอย่างเนี่ยนะ" แมรีถอนหายใจยาว
"เอาน่า… อย่าไปกลัวสิ"
แมรีอยากเชื่อแบบนั้น เธอเคยได้ยินเพื่อนที่ชอบอ่านเรื่องแนวต่างโลกเล่าให้ฟังมาเล็กน้อย เรื่องทำนองนี้ตัวเอกมักจะมาพร้อมกับสกิลโกงสุดยอด ไม่ต้องพยายามอะไรมากมายก็สามารถเก่งได้ บางทีตัวเธอเองก็อาจจะเป็นเหมือนกัน หรือว่าจริง ๆ แล้วไอ้อาชีพที่เธอเป็นอยู่มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้
การมาติดอยู่ต่างโลกเป็นเรื่องน่ากังวลใจแต่แมรีไม่ได้รู้สึกสิ้นหวังอย่างที่ควรเป็น เธอเดาว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเพราะเธอเคยรู้สึกสิ้นหวังยิ่งกว่านี้มาก่อน บางทีโลกใหม่นี้อาจจะกลายเป็นบ้านใหม่ที่ดีกว่าเดิมก็ได้


## หุ่นมือฉันดันเลเวพอัพได้เฉยเลย ตอนที่ 2

...จริงสิ ที่โลกเดิมตัวเราก็ไม่มีที่ซุกหัวนอนนี่นา นี่มันอาจจะไม่ได้แย่กว่าเดิมก็ได้..
แมรีถามทางชาวเมืองพร้อมกับเรียนรู้เรื่องราวต่าง ๆ ของโลกนี้ไปด้วย เธอรู้ว่าเมืองนี้มีปัญหาเกี่ยวกับมอนสเตอร์หลายชนิดเข้ามารบกวนเรือกสวนไร่นา และทางการมีรางวัลให้สำหรับทุกตัวที่ถูกจัดการได้
"ถ้าเราล่าพวกมันได้ ก็จะหมดปัญหาเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ" ชิโลสรุปให้อีกครั้ง
"ถ้าทำได้นะ" แมรียังไม่เชื่อตัวเองนัก เธอคิดว่าเธอแข็งแรงกว่าตอนที่อยู่ในโลกเดิม แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคือการคิดไปเองหรือไม่
"ไม่ต้องคิดเยอะแล้ว ลองเดินสำรวจรอบ ๆ เมืองกัน ถ้าเจอมอนสเตอร์ก็จัดการมันซะ"
"เลือกอะไรที่มันไม่น่ากลัวก็ดีนะ เช่นกระต่ายตัวเล็ก ๆ"
"ได้เลย" ชิโลตอบอย่างมั่นใจ ทั้งที่เขาก็ไม่รู้หรอกว่ามอนสเตอร์ที่ว่ามันมีตัวอะไรบ้าง
แมรีแทบล้มทั้งยืนเมื่อเธอได้พบกับมอนสเตอร์ของจริง มันต่างจากที่เธอจินตนาการเอาไว้มาก เธอนึกว่ามอนสเตอร์ที่อยู่ใกล้เมืองจะเป็นแค่สัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่สร้างความน่ารำคาญมากกว่าอันตราย แต่พวกที่ตรงหน้าของเธอมันไม่ต่างอะไรกับหมาตัวใหญ่สักนิด
เท้ากำลังจะก้าวไปข้างหลังแต่ มือกลับถูกดึงไปข้างหน้า เจ้าหุ่นมือชิโลกำลังลากเธอไปข้างหน้า ทำได้ยังไงนะ เท้าของมันไม่มีติดพื้นด้วยซ้ำ
แมรีกรีดร้องเสียงหลง น้ำตาไหลพรากเป็นทาง ลมตีใส่หน้าจนใบหน้าเหยเก แต่ชิโลไม่หยุด มันลากเธอไปทางนั้นที ทางนี้ที เรี่ยวแรงที่สามารถลากผู้หญิงคนหนึ่งจนปลิวได้ทำให้แมรีสงสัยว่าใครคือหุ่นและใครคือผู้ควบคุมกันแน่
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ บานิชิโล (ชิโล)เลเวลอัพ!] (ดูรายละเอียดเพิ่มเติม)
"เดี๋ยวสิยะ ทำไมนายถึงได้ค่าประสบการณ์ด้วย แถมยังเลเวลอัพก่อนฉันอีก"
"เรื่องแบบนั้น ถามข้าไปก็ไม่รู้หรอก" ชิโลกอดอกภูมิใจราวกับเข้าใจผิดว่าได้รับคำชม
แมรีสังเกตว่าที่หน้าต่างรายงานผลมีปุ่มดูรายละเอียดเพิ่ม เธอลังเลเพียงครู่เดียวก่อนที่จะกดมัน แล้วสิ่งที่เป็นหน้าต่างอีกอันก็ปรากฏขึ้น ข้อมูลของบานิชิโล...
[ชื่อ: บานิชิโล]
[เผ่าพันธ์: หุ่นมือ] [อาชีพ: นักรบ Lv. 2]
[สกิล: กำลัง Lv. 4, ความเร็ว Lv. 4, ทนทาน Lv. 3, สติปัญญา Lv. 2, ทักษะดาบ Lv. 2, ทักษะโล่ Lv.1]
"เดี๋ยวสิวะคะ ทำไมหุ่นดันเก่งกว่าตัวฉันเยอะเลยละ"
"ยอดเลยใช่ไหมล่ะ"
"ยอดบ้าอะไรล่ะ! สกิลสูงกว่าเกือบทุกอย่าง มีสกิลดาบกับโล่ด้วย แล้วของฉันมันอะไรกัน งานฝีมือ Lv.1? จะเอามาทำอะไรกันค้าาา"
"อ๊ะ พวกหมาป่าดรอปของไว้ด้วย ดีแฮะ ไม่ต้องมาแยกส่วนหาไอเท็มเอง" ชิโลไม่ได้สนใจเสียงบ่นของแมรี เขาชี้ไปทางของที่กลิ้งหล่นอยู่บนพื้น
อันหนึ่งคือเนื้อหมูที่ถูกห่อด้วยใบไม้และมัดซ้ำอีกครั้งด้วยเชือกอย่างแน่นหนา ที่รู้ว่าเป็นเนื้อหมูเพราะชิโลเปิดดูสเตตัสของมันเพื่อยืนยันเรียบร้อย ส่วนของชิ้นที่สองที่ตกคือของคล้ายกับปลอกคอ ในรายละเอียดของไอเท็มบอกว่ามันคือของสำหรับให้นักผจญภัยนำไปขายที่เมืองเพื่อยืนยันว่าการจัดการมอนสเตอร์สำเร็จ
"ทำไมจัดการหมาป่าแล้วถึงได้เนื้อหมู" แมรีตั้งข้อสังเกต
"ข้าว่าที่ปลอกคอมันโผล่ออกมาน่าตกใจกว่าอีก เจ้านี่เดิมไม่ได้ใส่อะไรด้วยซ้ำ"
"เอาเป็นว่ามันเป็นเรื่องลึกลับก็แล้วกัน" แมรีพยักหน้าให้ตัวเอง โลกนี้เหมือนเกม นั่นคือข้อสรุปที่ง่ายที่สุด"
นอกจากไอเท็มที่ดรอปจากมอนสเตอร์ แมรียังพบเรื่องน่าสนใจอีกเรื่อง เธอมีกล่องเก็บของที่สามารถเปิดมันขึ้นมาได้ตลอดเวลา นอกจากนั้นเธอพบว่าทุกครั้งที่จัดการมอนสเตอร์ได้ในกล่องนั้นจะมีเงินเพิ่มขึ้นด้วย
"เพราะเป็นมอนสเตอร์ระดับล่างเลยได้เงินน้อยสินะ" แมรีพึมพำ
"จัดการเพิ่มอีกนิดก็ได้เยอะเองแหละ"
"เอาไว้เจออีกค่อยว่ากัน" แมรีพูดไปอย่างนั้นเอง เธอยังตกใจจากเมื่อครู่ไม่หาย ไอ้เรื่องการล่ามอนสเตอร์นี่ไม่ใช่แนวของเธอเลยแม้แต่น้อย
"อ๊ะ ตรงนั้นไง"
"ดะ เดี๋ยวก่อน" แมรีห้ามปรามไม่ทัน ชิโลจับสัมผัสของมอนสเตอร์ได้เพิ่ม เขาพุ่งไปตามทิศทางนั้นโดยไม่ได้สนใจว่าแมรีจะถูกลากไปด้วย "เดี๋ยวก่อนนนน"
แมรีแหกปากกรีดร้องลั่นป่า เธอถูกลากไปตรงนั้นทีตรงนี้ที ชิโลเก่งกว่าที่เธอคาดไว้มาก เขาเล่นงานมอนสเตอร์ขนาดเล็กและลูกหมาป่าบอมบอมไปได้อีกหลายตัว
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ บานิชิโลเลเวลอัพ!]
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ แมรี ลิตเติลฟิลด์เลเวลอัพ!]
[ค่าประสบการณ์ถึงถึงเกณฑ์ บานิชิโลเลเวลอัพ!]
เสียงจากระบบดังขึ้นอีกหลายครั้ง ส่วนใหญ่คือเสียงเลเวลอัพของบานิชิโล ส่วนแมรีเองเธอได้ยินเสียงเลเวลตัวเองขึ้นน้อยครั้งกว่ามาก
แมรีสลบไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ครั้งล่าสุดที่เธอรู้ตัวคือมันเป็นช่วงเวลาพลบค่ำแต่ตอนนี้มันกลายเป็นตอนเช้าไปแล้ว ชิโลยังคงลากเธอไปมา นี่เขาสู้โดยไม่หลับไม่นอนเลยหรือไงกัน
"หยุดได้แล้ว พา ฉันกลับเข้าเมืองเดี๋ยวนี้เลยนะ"
"เดี๋ยวสิ อีกนิดก็จะเลเวลอัพอีกเลเวลแล้ว"
"จะบ้าเหรอ ฉันไม่เหมือนนายนะ ฉันต้องกิน ต้องนอน แล้วก็ต้องอาบน้ำด้วยนะ"
"เมื่อกี้ก็นอนไปแล้วไม่ใช่เหรอ" ชิโลบ่นอุบอิบแต่เขาก็ยอมหยุด "ก็ได้ กลับเมืองให้เธอได้พักก่อนก็ได้"
"นายเองก็ต้องพักด้วย โชคดีนะที่สกิลงานฝีมือของฉันเพิ่มขึ้นมาเยอะเลย มาฉันจะซ่อมให้เอง" แมรีเพิ่งสังเกตเห็นสภาพของชิโลว่าโทรมแค่ไหน เขาอาจจะไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเหมือนมนุษย์ แต่ร่างกายของเขาไม่ได้ไร้เทียมทาน มันเต็มไปด้วยความเสียหายที่เกิดจากความพยายามรับการโจมตีทั้งหมดเอาไว้โดยพยายามไม่ให้แมรีต้องได้รับบาดเจ็บไปด้วย
แค่ชั่วข้ามคืน แมรีเลเวลเพิ่มขึ้นจนถึงเลเวลหก ส่วนบานิชิโลได้เลเวลอาชีพนักรบไปแล้วถึงเก้า แมรีไม่ได้ใส่ใจตัวเลขที่เพิ่มมากขึ้นเพราะเธอยังเชื่อว่าอาชีพพัพเพ็ตเทียร์ของเธอคือความผิดพลาด เธอจะหาวิธีการเปลี่ยนอาชีพในภายหลัง ที่แมรีให้ความสนใจที่สุดในตอนนี้คือเงินและข้าวของที่เกือบจะล้นคลัง
"ได้มาขนาดนี้เชียว…" แมรีพึมพำ เธอนับจำนวนปลอกคอลูกหมาบอมบอมและพบว่ามันมีมากกว่าสองร้อยตัว
"หา… สองร้อยชิ้น" เจ้าของร้านรับซื้ออุปกรณ์จากมอนสเตอร์ร้องลั่น แมรีเพิ่งรู้ว่ามันมีราคาสูงกว่าที่คาดไว้ สูงขนาดที่เธอสามารถอยู่ได้อย่างสบาย ๆ ไปสองสามปีโดยไม่ต้องทำงานอีก
"ไงล่ะ ข้าเก่งใช่ม้า" บานิชิโลทำท่ายืดอก "บอกแล้วว่าให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของข้าเอง เจ้าน่ะอยู่เฉย ๆ ไปก็พอแล้ว"
"ปากดีนักนะ แต่เอาเถอะ นายก็ทำได้ดีจริง ๆ นั่นแหละ"
"ดังนั้น… เรื่องเปลี่ยนอาชีพก็ตัดใจซะเถอ…"
"นี่ถ้าฉันเป็นอาชีพนักรบเองจะเก่งแบบนี้ไหมนะ"
"เฮ้ยย… อย่าเลย ไม่ดีหรอก"
"ทำไม กลัวว่าฉันเปลี่ยนแล้วนายจะหายไปเหรอ"
"กะ กลัวที่ไหน ฉันคือส่วนหนึ่งของเธอนั่นแหละ ต่อให้ไม่อยู่ในร่างนี้ก็ไม่ได้หายไปซะหน่อย"
"ดีเลย พูดแบบนี้ฉันจะได้ไม่รู้สึกผิดตอนเปลี่ยนอาชีพ" แมรีฉีกยิ้มละไมแต่น่ากลัวอยู่ในที
แมรีไม่ได้พูดเล่น หลังจากได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มที่โรงแรม เธอได้สอบถามกับคนที่นั่นจนรู้เกี่ยวกับวิธีการเปลี่ยนอาชีพ
"มันมีอยู่นะครับ คนที่โบสถ์สามารถจัดการเรื่องนี้ให้ได้ แต่ว่ามันมีค่าใช้จ่ายอยู่พอสมควร"
เรื่องเงินทองไม่ใช่ปัญหาในตอนนี้ แมรีตรงดิ่งไปที่โบสถ์โดยไมใส่ใจชิโลที่พยายามดึงเธอไปสนใจเรื่องอื่นแทน
"ว่าไงนะ เปลี่ยนไม่ได้เหรอคะ"
"ใช่แล้วล่ะลูก พ่อก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำไม่ได้" หลวงพ่อตอบอย่างจนใจ ท่านพยายามลองดูหลาย ๆ วิธีแล้วแต่มันไม่ตอบสนองกับแมรี ถ้าเป็นคนปกติมันควรจะมีหน้าต่างรายชื่ออาชีพที่สามารถเลือกได้ขึ้นมาแแล้ว
"บอกแล้วไงว่าไม่มีประโยชน์ จริงสิไปล่ามอนสเตอร์กันต่อไหม เธอน่าจะมีของที่อยากซื้ออีกเยอะเลย" ชิโลพยายามชักจูงออกนอกเรื่อง แต่แมรีไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
"มันต้องมีวิธีสิคะ คุณพ่อช่วยดูให้อีกทีเถอะ หนูไม่อยากอยู่กับหุ่นแบบนี้ไปตลอดนะคะ" แมรีว่าพร้อมกับยื่นชิโลเข้าไปใกล้
ตอนนั้นเองที่บาทหลวงเผลอสัมผัสชิโลด้วยพลังในการเปลี่ยนอาชีพ สิ่งน่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นหน้าต่างรายการอาชีพปรากฏขึ้นกลางอากาศทั้งที่ก่อนหน้านี้มันไม่เคยได้ผล
แมรีมองหน้าต่างด้วยใบหน้าเหมือนแมวถูกเหยียบหาง ต่างจากบาทหลวงที่กำลังยินดีเพราะเข้าใจว่าทำได้สำเร็จ แมรีเคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน เธอแน่ใจว่าหน้าต่างรายชื่ออาชีพไม่ใช่เป็นของบานิชิโล
"เป็นไปได้ยังไง ตุ๊กตาหุ่นมือ ทำไมเปลี่ยนอาชีพได้ ไม่สิ ทำไมมันถึงมีสเตตัสตั้งแต่แรกกัน"
"ว่าแล้วเชียว! นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแม้แต่ในโลกนี้สินะคะ"
"เท่าที่พ่อลองตรวจสอบดู หุ่นตัวนี้น่าสนใจทีเดียวนะ"
"ใช่ไหมล่ะ" ชิโลหัวเราะลั่น
"คงเพราะมีเลเวลจำกัดกว่ามนุษย์ หุ่นตัวนี้จึงเลเวลอัพได้เร็วกว่า ดังนั้นเขาจึงเก่งเร็วกว่าคนทั่วไปในช่วงเริ่มต้น แต่ขณะเดียวกันก็จะเจอทางตันเร็วกว่าเช่นกัน"
"ง่าาา" แมรีและชิโลตามไม่ทัน บาทหลวงจึงต้องอธิบายใหม่อย่างช้า ๆ พร้อมยกตัวอย่างประกอบอีกที เขายกตัวอย่างของ ลูกหมาป่าบอมบอมที่ใช้เวลาไม่นานก็กลายเป็นตัวเต็มวัย ในวัยเด็กมันอาจจะเก่งกว่าเด็กชาวมนุษย์ที่อายุเท่ากัน และกลายเป็นผู้ใหญ่ในขณะที่มนุษย์ยังมีอายุได้ไม่ถึงสี่ปีดี แต่สุดท้ายหมาป่าบอมบอมก็ยังเทียบชั้นกับมนุษย์ผู้ใหญ่ที่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดีไม่ได้
"สรุปคือยิ่งนานวัน เจ้าชิโลนี่ก็จะใช้การไม่ได้สินะคะ" แมรีมองชิโลด้วยสายตาที่สื่อได้ว่า 'ฉันว่าแล้วไง'
"เอ๋!" ชิโลร้องเสียงหลง
"ดังนั้น ลูกคิดถูกแล้วที่อยากเปลี่ยนอาชีพ" พูดจบบาทหลวงก็ถอนหายใจอีกเพราะมันวนกลับมาเรื่องเดิมที่ติดอยู่ เขาหาวิธีเปลี่ยนอาชีพให้แมรีไม่ได้


## หุ่นมือฉันดันเลเวพอัพได้เฉยเลย ตอนที่ 3

เพราะยังไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงกับเรื่องการเปลี่ยนอาชีพของตน แมรีจึงตัดสินใจใช้ชิโลต่อไปอีกสักพัก แล้วมันก็เป็นอย่างที่หลวงพ่อบอกเอาไว้ ชิโลก้าวหน้าได้เร็วกว่ามนุษย์ทั่วไปแต่ก็ถึงขีดจำกัดได้เร็วกว่าเช่นกัน ไม่กี่เดือนหลังจากเริ่มออกผจญภัย เลเวลอาชีพของชิโลก็ตันที่เลเวลเพียงยี่สิบเท่านั้น
แมรีเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมเธอถึงตัดสินใจแบบนั้น แต่ตอนที่รู้ว่าชิโลไม่สามารถเก่งไปกว่านี้ได้เธอได้ลองเปลี่ยนอาชีพของเขาดูแล้วชิโลสายจอมเวทก็ถือกำเนิดขึ้น
[ชื่อ: แมรี ลิตเติลฟิลด์]
[เผ่าพันธ์: มนุษย์] [อาชีพ: พัพเพ็ตเทียร์ Lv. 22]
[สกิล: กำลัง Lv. 27, ความเร็ว Lv. 16, ทนทาน Lv. 23, สติปัญญา Lv. 12, งานฝีมือ Lv.16, เสื้อผ้าหุ่น Lv. 5, อาวุธหุ่น Lv. 7, ตัดเย็บในพริบตา Lv. 4, แบ่งปันมนตรา Lv. 1]
[ชื่อ: บานิชิโล]
[เผ่าพันธ์: หุ่นมือ] [อาชีพ: จอมเวท Lv. 1]
[สกิล: กำลัง Lv. 5, ความเร็ว Lv. 6, ทนทาน Lv. 4, สติปัญญา Lv. 7, ทักษะดาบ Lv. 13, ทักษะโล่ Lv.9, เพลงดาบหุ่นมือ Lv. 12, ทักษะดาบใหญ่ Lv. 3, ทักษะดาบสองมือ Lv. 4, ลูกไฟ Lv. 1, กระสุนน้ำแข็ง Lv. 1, กระสุนลม Lv. 1]
สิ่งที่แมรีได้ค้นพบหลังเปลี่ยนอาชีพก็คือค่าสเตตัสลดลงแต่เทียบไม่ได้กับตอนเลเวลหนึ่งของอาชีพนักรบ ส่วนสกิลของอาชีพเดิมยังอยู่อย่างครบถ้วน
เธอเพิ่งเข้าใจว่านี่คือข้อดีของการเก็บอาชีพจนเต็ม ซึ่งสำหรับมนุษย์ที่เลเวลอาชีพเต็มที่ห้าสิบมันเป็นเรื่องที่อาจจะต้องทุ่มเทเวลานับสิบปีเพื่อให้ไปถึง แต่สำหรับหุ่นมืออย่างชิโลที่เต็มแค่ยี่สิบแล้วมันไม่ใช่สิ่งที่เกินเอื้อม
"นี่หมายความว่ายิ่งเก็บอาชีพจนเต็มมากเท่าไหร่ นายก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นอีกสินะ"
"เป็นไงล่ะ บอกแล้วว่าความเก่งของข้าน่ะไม่มีขีดจำกัดหรอกนะ"
"จำกัดด้วยจำนวนอาชีพยังไงล่ะ นายไม่รู้ตัวสินะว่าตัวนายน่ะไม่ได้มีอาชีพหลากหลายเท่ามนุษย์หรอกนะ"
"อึก" ชิโลเจ็บจุกจนเถียงไม่ออก
"แต่เอาเถอะ ทำแบบนี้ได้ก็น่าจะเก่งกว่าฉันที่เปลี่ยนอาชีพไม่ได้ด้วยซ้ำ"
นอกจากชิโลที่แข็งแกร่งขึ้นจากอาชีพใหม่แล้ว แมรีเองก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างช้า ๆ โดยที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัว สกิลงานฝีมือมีประโยชน์ยิ่งกว่าที่คิด มันช่วยต่อยอดสกิลอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับการสนับสนุนชิโล เธอสามารถตัดเย็บชุดใหม่ สร้างอาวุธใหม่ และรวมไปถึงซ่อมแซมชิโลในระหว่างสู้ด้วยการตัดเย็บในพริบตา
สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปคือแมรียังคงหวาดกลัวการต่อสู้ เธอไม่เคยทำใจให้ชินกับมันได้ เธอมักจะหลับตาปี๋ขณะที่ถูกชิโลลากไปลากมาในสนามรบ พัฒนาการทางจิตใจที่ชัดเจนที่สุดคงเป็นการที่เธอไม่ได้กรีดร้องไปเสียทุกครั้ง เว้นแต่ว่าถูกชิโลลากไปเจอกับเรื่องอันตรายเกินกว่าที่คิดไว้
"เอ่ออออ…" แมรีลากเสียงยาว เธอพยายามสะกิดชิโลว่าอย่าไปทำให้เจ้าร่างยักษ์ตรงหน้าโกรธจะดีกว่า
"ไม่มีประโยชน์หรอก มันรู้ว่าเราจัดการกับลูก ๆ ของมันไปเยอะเลย"
เบื้องหน้าของ หนึ่งสาวและหนึ่งหุ่น คือหมาป่าตัวใหญ่ที่เป็นเจ้าถิ่นของป่านี้ มันคือหมาป่าบอมบอมนั่นเอง และยังเป็นหมาป่าบอมบอมตัวใหญ่ที่สุดที่ทั้งสองเคยพบเคยเห็นด้วย
"ใหญ่เกินไปแล้ว ใหญ่เท่าบ้านเลย... ม่ายยย"
ถ้าสเตตัสของชิโลก่อนเปลี่ยนอาชีพ มันคงจะสูสีกว่านี้ การมาเจอกับศัตรูระดับบอสหลังจากเพิ่งเริ่มเก็บอาชีพได้ใหม่ไม่นานถือเป็นคราวเคราะห์ของทั้งคู่ พวกเขายื้ออยู่ได้ไม่นานก็เข้าใจแล้วว่าตนไม่มีทางชนะได้ สุดท้ายจึงต้องหนีตายแบบไม่คิดชีวิต
"เจ็บใจนัก" แมรีกัดฟันพูดทั้งน้ำตา ทั้งหวาดกลัวทั้งเจ็บใจที่ตนเองทำอะไรไม่ได้มาก
"ไม่เป็นไรหรอก นี่มันแค่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้่น" ชิโลพูดปลอบ แต่แมรีมองออกว่าเขาเองก็เจ็บใจไม่แพ้กัน
ทั้งคู่โหมเก็บประสบการณ์ใหม่ตั้งแต่ต้น ครั้งนี้ตอนเริ่มต้นยากลำบากในแง่ที่ชิโลไม่สามารถถือโล่ได้เนื่องจากข้อจำกัดของอาชีพ ส่วนเวทมนตร์ที่เขาใช้ได้ก็ยังเป็นเวทเบื้องต้นที่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพ ข้อได้เปรียบเดียวที่ต่างจากสมัยตอนเป็นอาชีพนักรบคือแมรีมีงบให้ถลุงอย่างเหลือเฟือ
เงินส่วนใหญ่หมดไปกับวัตถุดิบและยาฟื้นฟู วัตดุดิบทั้งหลายช่วยให้แมรีสามารถฝึกฝนสกิลงานฝีมือและสร้างอุปกรณ์ที่ดีขึ้นให้กับชิโล ส่วนยาฟื้นฟูแม้ว่าชิโลจะไม่สามารถดื่มหรือกินอะไรได้ แต่ตราบใดที่พลังเวทของแมรีไม่หมดเธอก็สามารถใช้ทักษะเพื่อสนับสนุนชิโลได้เรื่อย ๆ เช่นกัน
แล้วก็มาถึงวันที่อาชีพของชิโลใกล้เต็มอีกครั้ง คราวนี้พวกเธอทำได้เร็วกว่าเดิมถึงเท่าตัว
"เจ้าบอสของป่าอีกแล้ว" แมรีชี้ไปที่หมาป่าตัวยักษ์ที่กำลังย่างเท้าตรงเข้ามา
"แต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิมหรอก" ชิโลหัวเราะด้วยความตื่นเต้น
ไม่ใช่แค่ชิโลที่ลากแมรีไปมา คราวนี้เป็นแมรีเองที่เคลื่อนหลบกรงเล็บของเจ้าหมาป่ายักษ์ จะเต็มใจหรือไม่แมรีก็ถูกบังคับให้ฝึกฝนกับชิโลมาตลอด ตอนนี้ค่าความเร็วของเธอสูงพอที่จะหลบการโจมตีได้อย่างไม่ยากลำบาก
"นายคิดแค่เรื่องร่ายเวทไปก็พอแล้ว ฉันจะคอยหลบให้เอง" แมรีกระซิบบอก เธอสั่นกลัวแต่ก็ไม่ได้ล่าถอยไปเหมือนที่เคย
"งั้นฝากด้วย" ชิโลว่าพร้อมกับกระหน่ำเวทใส่เจ้าหมาป่ายักษ์
เป็นการเข้าขากันได้อย่างประหลาด ทั้งสองจับจังหวะกันได้เป็นอย่างดีหรือจะเป็นเพราะเดิมทีพวกเขาคือคน ๆ เดียวกันตั้งแต่แรกก็ว่าได้ แมรีคิดแค่เพียงเรื่องการกระโดดหลบไปมาและดื่มยาเป็นครั้งเป็นคราวเพื่อให้เธอสามารถใช้สกิลแบ่งปันมนตราเติมพลังเวทให้กับชิโล ส่วนชิโลก็ยิงเวทออกไปลูกแล้วลูกเล่าอย่างแม่นยำ เขารู้ว่าแมรีจะหลบไปทางไหนและเปลี่ยนมุมยิงในทันทีเพื่อทำให้ศัตรูหลบไม่ได้
ในที่สุดศัตรูที่ไม่น่าจะโค่นได้ก็ล้มลง รางวัลสำหรับชัยชนะที่งดงามครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพียงไอเท็มหายากที่ดรอปจากบอส แต่มันรวมไปถึงเลเวลอาชีพของชิโลที่เต็มเป็นครั้งที่สอง
แผนเดิมของทั้งสองคือ การไล่เก็บอาชีพให้ชิโลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกเขามองอาชีพนักบวชเป็นลำดับต่อไป แม้ว่าชิโลจะค่อนข้างเป็นห่วงในการเปลี่ยนมาเป็นอาชีพนี้
ทั้งนักรบและจอมเวทต่างก็เป็นอาชีพที่สามารถจัดการกับศัตรูได้ด้วยตนเอง แต่นักบวชนั้นไม่ใช่ หากพวกเขาเปลี่ยนมาใช้อาชีพนี้และมันมีปัญหา พวกเขาจะต้องอยู่กับอาชีพนี้ไปอีกสักใหญ่กว่าที่จะสามารถเปลี่ยนอาชีพได้อีกครั้งเมื่อเลเวลอาชีพเต็ม หรือใช้เวลานานมากพอ
แต่แผนนี้ถูกเลื่อนออกไป เมื่อแมรีและชิโลพบกับความจริงที่น่าตกใจ ในรายการของอาชีพที่เปลี่ยนได้มีอาชีพใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนเพิ่มขึ้นด้วย
"นักรบเวทมนตร์ อะไรเนี่ย"
แม่รีถามข้อมูลจากบาทหลวงแต่เขาไม่รู้อะไรมากไปกว่าเธอ ดูเหมือนว่าหากเก็บอาชีพจนเต็มมากกว่าหนึ่งอาชีพ บางทีอาชีพใหม่ ๆ อาจจะปรากฏขึ้นมาให้เลือกก็ได้ แต่ในโลกนี้มีไม่บ่อยนักที่จะมีใครเก็บอาชีพจนเต็มได้ถึงสองครั้ง
"เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าข้าน่ะเจ๋ง อาชีพเต็มเร็วใช่ว่าจะแย่ไปทุกอย่าง"
"จ้า ๆ" แมรียอมรับว่า บางทีชิโลอาจจะยอดเยี่ยมยิ่งกว่าที่เธอคิดก็ได้
"ทีนี้ยังคิดจะเปลี่ยนอาชีพของตัวเองอีกไหมล่ะ"
"ไม่แล้วจ้า" จริง ๆ แล้วแมรียังแอบคิดอยู่บ้าง เธอยังเชื่อว่าอาชีพที่เป็นอยู่ตอนนี้ไม่ค่อยเข้าท่านัก แต่สาเหตุที่เธอเลิกล้มความคิดเปลี่ยนอาชีพก็เพราะว่าความผูกพันธ์ที่เธอมีกับชิโลต่างหาก
ผลสรุปคือชิโลถูกเปลี่ยนเป็นอาชีพ 'นักรบเวทมนตร์' ก่อน 'นักบวช' แมรีบอกไม่ได้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ถูกต้องหรือผิดพลาด เธอเพิ่งมารู้ภายหลังว่าอาชีพนักรบเวทมนตร์มีบางอย่างที่ต่างออกไป
นักรบเวทมนตร์คืออาชีพระดับกลาง ความหมายของอาชีพระดับกลางนอกจากความเก่งกาจโดยรวมที่สูงกว่าอาชีพพื้นฐาน มันยังตามมาด้วยข้อเสียด้วย พวกเธอต้องใช้ความพยายามมากขึ้นในการขึ้นเลเวล แถมดูเหมือนว่าเลเวลสูงสุดของอาชีพนี้ก็ไม่ใช่ยี่สิบแต่เป็นสามสิบแทน
เมื่อการล่ามอนสเตอร์รอบ ๆ เมืองไม่สามารถตอบสนองต่อค่าประสบการณ์ที่ต้องการได้ แมรีจึงต้องหาแหล่งใหม่ที่มอนสเตอร์แข็งแกร่งขึ้น แมรีและชิโลตัดสินใจขอคำปรึกษาจากหลายแหล่งจนในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกเหมืองร้างที่อยู่ห่างออกไปเป็นสถานที่ฟาร์มต่อไป
แมรีประหลาดใจตนเองที่เธอตัดสินใจมุ่งหน้าเก็บเลเวลต่อ จากนิสัยเดิมเธอควรจะเลือกเส้นทางปลอดภัยมากกว่าชีวิตที่โลดโผน ตอนนี้เธอมีเงินเก็บมากพอแล้ว หากต้องการแมรีสามารถวางมือได้ทุกเมื่อ ซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ทำไร่ทำสวนอย่างสงบ วันหนึ่งเธออาจจะได้แต่งงานกับคนที่จิตใจดีสักคนและใช้ชีวิตเหมือนว่าไม่เคยเจอกับเรื่องที่ทำร้ายจิตใจของเธอในโลกเดิม
แมรีไม่ได้เลือกเส้นทางนั้น อาจเพราะเธอหวนนึกถึงเรื่องราวนิทานสมัยเด็กที่คุณยายมักจะเล่าให้ฟังอยู่เสมอ การได้ใช้ชีวิตแบบนี้มันชวนคิดว่าตนเองช่างเหมือนกับตัวเอกในนิทานไม่มีผิด
...นั่นสินะ บางทีเรื่องที่คุณยายเล่าอาจจะไม่ใช่แค่นิทานก็ได้…
เธอคิดว่ามันเป็นแค่การปลอบใจตนเอง แต่แมรีอยากเชื่อว่าการที่เธอมาอยู่ในโลกนี้และการที่ได้รับบานิชิโลเป็นมรดกไม่ใช่เหตุบังเอิญ เธออยากเชื่อว่าคุณยายอาจเคยเป็นคนหนึ่งที่เคยมาต่างโลก บานิชิโลก็อาจเป็นสิ่งที่คุณยายได้รับมาในสมัยนั้น
ใช่… บางทีนางเอกในนิทานอาจจะเป็นคุณยายเองก็ได้
...แต่เดี๋ยวสิ ถึงจะแค่ความเป็นไปได้ก็เถอะ ถ้านิทานที่ว่าคือเรื่องของคุณยายจริง นั่นไม่แปลว่ามันมีวิธีกลับโลกเดิมเหรอ…
คิดได้แบบนั้นแมรีก็เริ่มมีความหวังกลับมา เธออาจจะยังไม่ตายในโลกเดิมก็ได้ ขอเพียงแค่เธอหาวิธีให้พบ...
แล้วการโหมเก็บเลเวลก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ชิโลเติบโตขึ้นด้วยความเร็วสูง แมรีเองก็เติบโตขึ้นทั้งในฐานะของนักผจญภัยและมนุษย์คนหนึ่ง อาชีพพัพเพ็ตเทียร์ของเธอไปจนถึงเลเวล 39 โดยที่เธอแทบไม่รู้ตัว ตอนนี้เธอมีสกิลสร้างของใช้ระดับสูงเพื่อนำมาใช้กับชิโลที่ยิ่งเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเขาอีกเป็นทวีคูณ
อีกด้านหนึ่งแมรีกลายมาเป็นคนสำคัญของเมืองไปแล้ว ไม่ใช่เพียงเพราะว่าเธอคือนักผจญภัยฝีมือดีที่ใคร ๆ ก็รู้จัก แต่เพราะเธอพยายามอย่างหนักในการช่วยเหลือคนอื่น หลายครั้งที่เธอรับงานมาจากชาวบ้านแม้ว่ามันจะแทบไม่ได้ค่าตอบแทนเลยนอกจากคำขอบคุณ
ครั้งหนึ่งเธอช่วยหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งไว้จากพิษปริศนา ไม่เพียงแค่ออกเงินเพื่อซื้อและขนส่งยาแก้พิษไปช่วยจนถึงที่ เธอและชิโลยังช่วยกันสืบจนรู้ตัวการที่แท้จริงที่วางยาคนในหมู่บ้านเพราะแก้แค้น
เรื่องทำนองเดียวกันเกิดขึ้นอีกหลายครั้ง แมรีใช้เงินที่เธอหามาได้ไปกับการช่วยเหลือคน เธอบริจาคให้โบสถ์ที่คอยให้คำปรึกษากับเธอ ช่วยสร้างบ้านใหม่ให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ช่วยเหลือหลายครอบครัวจากหมู่บ้านที่ถูกอุทกภัย และเรื่องที่เธอทำได้ถนัดที่สุด… กำจัดมอนสเตอร์ที่ไม่มีใครล้มได้
กว่าจะรู้ตัวเธอก็กลายเป็นเหมือนกับแม่พระของคนทั้งเมือง มีบางหมู่บ้านถึงกับสร้างรูปปั้นให้กับวีรกรรมของเธอและชิโลด้วย แมรีประหลาดใจที่ตนเองมาถึงจุดนี้ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจแท้ ๆ
"ได้เวลาเปลี่ยนอาชีพอีกแล้ว" แมรีฉีกยิ้ม แววตาของเธอในตอนนี้แตกต่างจากวันแรกที่เธอมาถึงโดยสิ้นเชิง มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
"คราวนี้ลองเป็นนักบวชดูไหม" ชิโลเสนอความเห็น "ถ้าเป็นนักบวช จะได้ใช้เวทมนตร์รักษาคนอื่นได้ด้วย"
"ก็ฟังดูเข้าท่าดีนะ"
"แต่ว่า…" ชิโลลังเลใจเล็กน้อย "ถ้าเป็นนักบวช ข้าอาจจะอ่อนแอจนเก็บเลเวลไม่ได้เลยก็ได้นะ"
"ไม่เป็นไรนี่" แมรีหัวเราะเบา ๆ "ตอนนี้เราไม่ได้ตัวคนเดียวสักหน่อย ถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็ขอความช่วยเหลือทุกคนได้"
"นั่นสินะ บ้านก็มีแล้วด้วยนี่นา"
"ไม่ใช่แค่บ้านนะ สวนก็มีแล้วด้วย ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังเป็นแค่ที่โล่งที่ไม่ได้เริ่มปลูกอะไรก็เถอะ"
บ้านและสวนไม่ใช่สิ่งที่แมรีซื้อไว้เอง มันคือรางวัลที่คนจำนวนมากช่วยกันลงขันซื้อให้กับเธอเพื่อตอบแทนน้ำใจที่เธอช่วยทุกคนตลอดมาโดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด มันอาจจะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรนัก ตัวบ้านก็สร้างขึ้นจากเศษไม้เก่า ๆ พื้นที่สวนก็เป็นพื้นที่รกร้างที่ยังต้องลงแรงกับมันอีกมาก แต่สิ่งเหล่านี้ช่วยให้แมรีกลับมาเชื่อใจในตัวมนุษย์อีกครั้งหลังจากที่เธอเคยผิดหวังกับเรื่องในโลกก่อน
ในเสี้ยวหนึ่งของความคิด แมรีคิดว่าที่แห่งนี้อาจจะเหมาะกับเธอมากกว่าโลกเก่าก็เป็นได้
ความคิดของแมรีสั่นคลอนอีกครั้ง เมื่อเธอพบว่าโลกแห่งนี้ไม่ได้สงบสุขอย่างที่เข้าใจ มอนสเตอร์เคยเป็นภัยอย่างเดียวที่แมรีต้องกังวล แต่เธอพบว่าภัยจากมนุษย์ด้วยกันนั้นร้ายแรงกว่า


## หุ่นมือฉันดันเลเวพอัพได้เฉยเลย ตอนที่ 4

เคลมเดียคือชื่อของอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้ นอกจากมีพื้นที่มากที่สุดแล้วอาณาจักรแห่งนี้ยังเป็นอาณาจักรที่ร่ำรวยและมีกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดด้วย
เคลมเดียมักหาความชอบธรรมในการทำสงครามกับประเทศอื่น พวกเขาเก่งเรื่องการแทรกแซงทั้งทางตรงและทางอ้อม อย่างอาณาจักรโคโคที่แมรีมาอาศัยอยู่นี่ก็มีประเด็นพิพาทกับเคลมเดียทั้งที่ไม่มีพื้นที่ติดกัน
แม่น้ำสายสำคัญของโคโคเป็นแม่น้ำที่เป็นเหมือนเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงไม่ใช่แค่โคโคเท่านั้น แต่อาณาจักรใหญ่เคียงอีกหลายที่ก็มีชีวิตอยู่ได้เพราะแม่น้ำสายนี้ แต่แล้ววันหนึ่งแม่น้ำสายที่เป็นดั่งชีวิตก็เหือดแห้งลง
เหตุผลมาจากเคลมเดียที่อยู่ต้นน้ำนั่นเอง พวกเขาสร้างเขื่อนขึ้นโดยไม่สนใจว่ามันจะสร้างความเสียหายให้กับประเทศที่อยู่ปลายน้ำ
หมู่บ้านของโคโคที่ถูกน้ำท่วมกะทันหันเองก็เป็นหนึ่งในการกระทำของเคลมเดีย ในช่วงฤดูแล้งเขื่อนจะกักเก็บน้ำทั้งหมดเอาไว้และยิ่งทำให้ทุกคนที่จำเป็นต้องใช้น้ำเดือดร้อน แต่กลับกันในช่วงที่มีฤดูฝนที่มีน้ำมากเกินไป เพื่อป้องกันเขื่อนแตกจากปริมาณน้ำ เคลมเดียจะปล่อยมวลน้ำจำนวนมหาศาลออกมาจนเป็นเหตุให้บางหมู่บ้านแทบจะจมหายไปในกระแสน้ำ
เป็นพฤติกรรมสุดเลวร้าย แต่ผู้คนในโคโคและประเทศอื่นที่ได้รับผลกระทบเดียวกันทำได้แค่สาปแช่ง พวกเขารู้ว่าไม่มีปัญญาไปทำอะไรกับมหาอำนาจอย่างเคลมเดีย
แมรีเป็นคนหนึ่งที่โกรธกับเรื่องนี้แต่เธอเชื่อว่าตนเองทำอะไรไม่ได้เช่นกัน เธอได้แต่หวังว่าเรื่องแบบนี้คงต้องใช้วิธีทางการทูตในการแก้ปัญหา ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กับตุ๊กตาหุ่นมือหนึ่งตัวจะไปทำอะไรได้
แมรีไม่คิดว่าวันหนึ่งภัยมันจะมาถึงตัวเอง
เธอกำลังถูกล้อมทั้งที่อยู่ในบ้านของตนเอง ส่วนพวกคนที่มาราวีเธอไม่ใช่ใครอื่น เครื่องแบบทหารแบบนั้นแมรีจำได้ว่ามันคือของทหารเคลมเดีย
"แมรี ลิตเติลฟิลด์… พวกเราขอจัมกุมตัวเจ้าในข้อหากระทำตัวเลียนแบบเทพธิดา"
"อะไรนะ" แมรียังไม่ได้ออกจากบ้าน เธอตะโกนถามผ่านหน้าต่างเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้หูเพี้ยนไป
"ไม่ต้องกังวล พวกเราแค่พาไปสอบสวนเท่านั้น ถ้าไม่มีความผิดก็ไม่ต้องกลัว"
"อยู่ ๆ ก็เอาคนมาล้อมบ้านคนอื่นแล้วบอกให้ตามไป ใครจะไปเชื่อ"
แล้วเสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังขึ้น แมรีจำเสียงเหล่านั้นได้ หลาย ๆ เสียงนั้นคือบรรดาเพื่อนบ้านของแมรีนั่นเอง พวกเขาเห็นทหารเคลมเดียมาล้อมบ้านแมรีก็เลยแห่กันออกมาช่วย
"จะทำอะไรน่ะ ทหารเคลมเดียมาทำอะไรที่นี่"
"พวกเรามาจับกุมตัวแมรี ลิตเติลฟิลด์… ใครไม่เกี่ยวอย่ามายุ่ง"
"อย่ามากร่างในประเทศคนอื่นนะโว้ย" เพื่อนบ้านอีกคนโวยวาย
"ห้ามมายุ่งกับแมรีนะ แมรีคอยช่วยเหลือพวกเราตลอด ใครจะรังแกเธอก็ข้ามศพพวกเราไปก่อนเถอะ" คุณป้าข้างบ้านตะคอกใส่ทหาร เธอไม่ได้เกรงกลัวหอกที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายเลย ภาพที่เธอและเพื่อนบ้านอีกหลายคนลุกขึ้นสู้แทนแมรีมันทำให้เธอถึงกับน้ำตาซึม
"ทหารของโคโคยังไม่กล้าทำอะไรเลย คิดเหรอว่าเราจะกลัวแค่ชาวบ้านไม่กี่คน" ทหารเคลมเดียรายหนึ่งพูด มันทำให้พวกเขาทั้งกลุ่มหัวเราะลั่น
แมรีรอดูท่าทีอีกพักใหญ่ ทหารไม่มีวี่แววจะยอมแพ้ ส่วนชาวบ้านเองก็ไม่ยอมถอยเช่นกัน แมรีสังหรณ์ใจว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปมันต้องเกิดความรุนแรงขึ้นแน่นอน ในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายยอมออกมาเจรจา
"บอกหน่อยได้ไหมว่า ข้อหาเลียนแบบเทพธิดาคืออะไร"
"รายละเอียดเดี๋ยวพวกเราจะอธิบายระหว่างทาง…"
"ถ้าไม่บอกตอนนี้ฉันก็ไม่ไปด้วยหรอกนะ"
ทหารกลุ่มนั้นหันหน้าไปมองกันก่อนที่คนที่เป็นหัวหน้าจะตัดสินใจพูด "เจ้ามีอาชีพพัพเพ็ตเทียร์ใช่ไหม มันคืออาชีพที่เราสงวนเอาไว้ เพราะมันคืออาชีพของเทพธิดาผู้ช่วยเหลือโลกนี้"
"หาาา"
"หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ดิ้นไม่หลุดหรอก" ทหารชี้ไปที่ชิโลที่ติดอยู่กับมือซ้ายของแมรี
"พูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ท่านบาทหลวงบอกว่าพัพเพ็ตเทียร์เป็นอาชีพหายาก แต่ไม่เห็นเคยบอกเลยว่าเป็นอาชีพผิดกฎหมาย"
"ไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก ก่อนหน้านี้เคยมีแค่เทพธิดาเท่านั้นที่มีอาชีพนี้ก็เลยไม่เคยมีกฎหมายมาก่อน จนกระทั่งเมื่อวานนี้นี่แหละ"
"ซี้ซั้วตั้งกฏหมายขึ้นมาเอง เอามาบังคับใช้ย้อนหลัง แถมยังมั่วเอากฏหมายประเทศตัวเองมาใช้ในประเทศอื่นด้วย ต้องหน้าด้านขนาดไหนเนี่ย" ชิโลพูดออกมาหมด แมรีตกใจที่ชิโลพูดในสิ่งที่เธอคิดทุกประการ ซึ่งมันก็ไม่แปลกเลยเพราะชิโลก็คือเธอนั่นแหละ
"เงียบเถอะ กฏหมายของเคลมเดียถือเป็นประกาศิต ในเมื่อเจ้ายอมรับออกมาเองแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องสอบสวนให้เสียเวลา ข้าจะใช้สิทธิ์ในการสำเร็จโทษเจ้าตรงนี้เลยก็แล้วกัน"
"อ้าว เฮ้ย" แมรีร้องเสียงหลง ขณะที่ทหารนับสิบนายกำลังกรูกันเข้ามา
พวกชาวบ้านไม่ได้อยู่เฉย หลายคนเคลื่อนไหวทันทีที่เห็นทหารเคลมเดียแสดงเจตนาร้าย พวกเขาตรงเข้าไปยื้อแย้งอาวุธ และยังบอกให้แมรีหนีไป
"หนีไปซะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา"
"แต่ว่า…"
"พวกเคลมเดียไม่ได้มีแค่นี้หรอก เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว"
แมรีตัดสินใจทำตามนั้น แม้จะห่วงเพื่อนบ้านที่มาช่วยแต่แมรีเชื่อว่าถ้าเธอหนีไปทุกอย่างคงจบ อย่างไรเสียเคลมเดียก็คงไม่กล้าทำเรื่องรุนแรงมากกว่านี้ในประเทศที่ไม่ใช่ของพวกเขา
เธอมองทุกอย่างง่ายเกินไป เคลมเดียไม่เคยยอมแพ้กับเรื่องแบบนี้ และพวกเขาขึ้นชื่อในเรื่องการทำอะไรเลยเถิดเกินจำเป็น แมรีนึกไม่ถึงว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้เห็นหมู่บ้าน
แมรีมารู้ข่าวอีกทีในระหว่างหลบหนี ข่าวบอกว่าหมู่บ้านถูกโจมตีโดยพวกโจรป่าและไม่มีใครรอดชีวิต แต่เธอรู้ว่าเรื่องจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น นี่ต้องเป็นฝีมือของทหารเคลมเดียอย่างไม่ต้องสงสัย
ทั้งโกรธทั้งเสียใจจนล้มทั้งยืน แมรีร้องไห้จนน้ำตาแทบจะกลายเป็นเลือด เหนือยิ่งกว่าความแค้นที่มีต่อทหารเคลมเดีย เธอโกรธเกลียดตัวเองที่ีวันนั้นหนีออกมาโดยไม่ได้เฉลียวใจว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายกับคนที่อยู่ข้างหลัง
เคลมเดียไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้ครั้งแรก หลายครั้งหลายคราที่พวกมันใช้อำนาจบาตรใหญ่กดขี่ข่มเหงประเทศอื่น เมื่อคนเหล่านั้นลุกขึ้นสู้ ประเทศอันธพาลนี้ก็จะใช้กำลังเข้าจัดการ
"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากสู้กับมนุษย์ด้วยกัน แต่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเหรอ" ชิโลถามแมรี
"ต่อให้คิดจะสู้ แต่ฉันคนเดียวจะทำอะไรได้"
"เจ้าคนเดียวทำอะไรไม่ได้หรอก" ชิโลตอบตามตรง "แต่ถ้าคนเดียวทำไม่ได้ ก็ไปร่วมกับคนอื่นที่ทำได้สิ"
แมรีไม่ได้ถือสาจริงจังอะไรกับสิ่งที่ชิโลพูด ขนาดหลายประเทศที่มีปัญหากับเคลมเดียยังไม่กล้างัดข้อโดยตรง การไปร่วมงานกับองค์กรที่เล็กกว่านั้นเพื่อหยุดเคลมเดียมันฟังดูเป็นเรื่องเพ้อฝันที่ไม่มีทางเป็นไปได้
แมรีไม่รู้ตัวว่าระหว่างที่เธอระหกระเหินไปเรื่อย เธอกำลังทำให้พายุก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ
เลเวลอาชีพนักบวชของชิโลเต็มไปนานแล้ว ไม่เพียงแค่นั้นอาชีพ 'พาลาดิน' ที่ชิโลได้มาหลังจากนั้นก็เต็มไปแล้วเช่นกัน มันทำให้แมรีต้องมาเก็บอาชีพระดับต่ำเพิ่มอีกหลายอาชีพในระหว่างที่เธอหยุดแวะพักตามหมู่บ้านต่าง ๆ
มันเกือบกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว เก็บเลเวล เดินทางต่อ จัดการกับทหารของเคลมเดียที่ถูกส่งมาหาเธอชนิดที่แทบไม่เว้นวัน แต่แมรีก็ยังรอดอยู่ได้
[ชื่อ: แมรี ลิตเติลฟิลด์]
[เผ่าพันธ์: มนุษย์] [อาชีพ: พัพเพ็ตเทียร์ Lv. 92]
[สกิล: กำลัง Lv. 73, ความเร็ว Lv. 64, ทนทาน Lv. 81, สติปัญญา Lv. 129, งานฝีมือ Lv.99, เสื้อผ้าหุ่น Lv. 99, อาวุธหุ่น Lv. 99, ตัดเย็บในพริบตา Lv. 10, แบ่งปันมนตรา Lv. 10, เชิดหุ่นระยะไกล Lv. 10, ปรุงโพชัน Lv. 10, กองพันหุ่น Lv. 10, วิถีมาร Lv. 10, ผู้บงการชีวิต Lv. 10, คลิงมิติหุ่น Lv.10, ร้อยวิญญาณ Lv. 1]
[ชื่อ: บานิชิโล]
[เผ่าพันธ์: หุ่นมือ] [อาชีพ: จอมปราชญ์ Lv. 50]
[สกิล: กำลัง Lv. 254, ความเร็ว Lv. 278, ทนทาน Lv. 324, สติปัญญา Lv. 237, ทักษะดาบ Lv. 99, ทักษะโล่ Lv.99, เพลงดาบหุ่นมือ Lv. 99, ทักษะดาบใหญ่ Lv. 99, ทักษะดาบสองมือ Lv. 99, ลูกไฟ Lv. 10, กระสุนน้ำแข็ง Lv. 10, กระสุนลม Lv. 10, เพลิงแห่งจุดจบ Lv. 10, เยือกแข็งดับสูญ Lv. 10, สายลมแห่งเทพ Lv. 10, ขโมย Lv. 10, ซ่อนตัว Lv. 10…. (อ่านเพิ่มเติม)]


## หุ่นมือฉันดันเลเวพอัพได้เฉยเลย ตอนที่ 5

เบื้องหน้าของแมรีคือนายทหารของเคลมเดีย แต่แตกต่างจากครั้งก่อน ๆ คนเหล่านี้ไม่ใช่ทหารปลายแถวที่ถูกส่งมาแต่คือหน่วยพิเศษที่มีระดับฝีมือขั้นสูง พวกเขามีเพียงแค่แปดคนแต่ถูกยกย่องว่าเป็นมือสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดที่เคลมเดียมีมา
"แมรี ลิตเติลฟิลด์" หัวหน้ากลุ่มหน่วยพิเศษเรียกชื่อแมรี ถ้าเป็นหลายเดือนก่อนแมรีคงรู้สึกขนลุกที่ถูกชายท่าทางน่ากลัวแบบเขาเรียก แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกชินชา
"พวกเรามาหยุดอาชญกรรมของเธอแล้ว" หนึ่งในนั้นชี้มาที่แมรี
"อย่ามากล่าวหากันสิ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ" แมรีขมวดคิ้ว
"ไม่ต้องมาแก้ตัว คดีระเบิดเขื่อน ทำลายป้อมปราการเจ็ดแห่ง สังหารหมู่ทหารเคลมเดียรวมแล้วนับหมื่น และที่ร้ายแรงที่สุดการเลียนแบบเทพธิดาของเรา ถ้ามีความสำนึกผิดอยู่บ้างก็จงรับการประหารนี้แต่โดยดีเถอะ"
แมรีถอนหายใจ "ก็บอกแล้วว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเลย"
มือสังหารทั้งแปดคิดว่าเจรจาต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ พวกเขาชิงเคลื่อนไหวก่อน รายหนึ่งในนั้นคือผู้เชี่ยวชาญในการจัดการกับจอมเวท พวกเขารู้ว่าชิโลมีเวทมนตร์ทำลายล้างหลายชนิดถึงเปิดฉากด้วยการผนึกเวทของชิโลก่อน
เป็นการตัดสินใจที่ฉลาด วงเวทถูกร่ายใส่พื้นในตำแหน่งที่มีแมรีเป็นศูนย์กลาง แต่แล้วทุกคนก็ต้องตกใจเพราะคนที่ถูกผนึกมีแค่แมรีเท่านั้น ชิโลไม่ได้อยู่ในมือซ้ายของเธอ
พวกเคลมเดียตกข่าวไป พวกเขาไม่รู้ว่าชิโลสามารถแยกตัวออกมาจากแมรีได้ ด้วยสกิลเชิดหุ่นระยะไกล เธอสามารถควบคุมชิโลที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรโดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้พลังเวทด้วยซ้ำ
ชิโลเปิดฉากด้วยเวททำลายล้าง เวทมนตร์พายุระดับภัยพิบัติก่อตัวขึ้นและแทบจะหอบเอาป่าทั้งป่าปลิวขึ้นไปบนฟ้า ศัตรูราวครึ่งหนึ่งถูกพัดขึ้นไปด้วยแต่ว่ามันกลับยังจบชีวิตพวกเขาไม่ได้ ชิโลจึงร่ายเวทซ้ำ คราวนี้เปลวเพลิงที่ร้อนแรงราวกับขุมนรกผสานเข้ากับพายุและกลายเป็นพายุเพลิงที่มีอานุภาพพอ ๆ กับภูเขาไฟระเบิด
แมรีไม่ได้โกหก เธอไม่ได้ทำอะไรเลย เธอแต่นั่งอยู่ตรงนั้นและดูศัตรูทั้งแปดต่อสู้กับชิโลอย่างดุเดือด
"อย่าไปสู้กับหุ่น ฆ่ายายนั่นซะ"
"จะฆ่ายังไงล่ะ ไอ้หุ่นนี่มันขวางอยู่"
"ทำอะไรสักอย่างสิ"
หนึ่งในแปดคนมีอยู่คนหนึ่งที่เป็นผู้ใช้แมลง ต่างจากคนอื่นที่โจมตีอย่างโฉ่งฉ่างเปิดเผย เขาเชี่ยวชาญการลอบสังหารเป็นที่สุด ในช่วงที่ทุกคนกำลังหาทางรับมือกับชิโล เขาแอบส่งกองทัพแมลงของตนเข้าหาแมรีจากอีกด้าน
แมลงของเขาคือแมลงระเบิด แมลงสายพันธุ์พิเศษที่เขาเพาะพันธุ์ขึ้นเอง แมลงชนิดมีคุณสมบัติพิเศษสองอย่างนอกจากมันสามารถดูดกลืนพลังเวทเพื่อเจาะเข้าไปในสนามพลังเวทได้แล้ว หากรวมกลุ่มกันมากพอมันจะทำให้เกิดปฏิกิริยาเวทและระเบิดขึ้นมาได้ ด้วยจำนวนแมลงระเบิดที่เขาเตรียมไว้อย่าว่าแต่หญิงสาวตัวเล็ก ๆ อย่างแมรี ต่อให้ภูเขาทั้งลูกก็สามารถถูกเป่าให้กระจุยไปได้
"มีตัวอันตรายเข้ามาใกล้" เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูของแมรี แต่มันไม่ใช่เสียงของชิโล
ร่าง ๆ หนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ คล้ายกับบานิชิโลแต่ดูเหมือนกับหุ่นเพศหญิง ร่างนั้นพ่นหมอกออกมาจนปกคลุมไปทั่วบริเวณรอบ ๆ ตัวของแมรีและกองทัพแมลงที่คืบคลานเกือบจะถึงตัวเธอแล้ว
ไม่มีการระเบิดเกิดขึ้น ไม่มีเสียงกรีดร้อง หรือเสียงกระพือปีกของกองทัพแมลง ทุกอย่างที่ตกอยู่ในม่านหมอกสีเทาเงียบสงบจนน่าสงสัย
นักฆ่าผู้ใช้แมลงคือคนที่ตกใจถึงขีดสุด เขาสามารถสัมผัสถึงแมลงที่ตนเองสร้างขึ้นมาผ่านกลิ่นพิเศษที่มีเพียงตนเท่านั้นที่จับได้ แต่กลิ่นเหล่านั้นหายไปแล้ว ราวกับว่าแมลงทั้งหมดไม่เคยมีอยู่ตรงนั้น พวกมันแค่หายไปเฉย ๆ อย่างไร้ที่มาที่ไป
"วิชาหมอกลักซ่อนน่ะ" ชิโลตอบ "วิชาถนัดของยายนั่นเลย"
หมอกค่อย ๆ คลายตัว แมรียังนั่งอยู่ที่เดิมอย่างไม่ทุกข์ร้อน 'ยายนั่น' ที่ชิโลพูดถึงไม่ได้หมายถึงแมรีแต่เป็นหุ่นอีกตัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แมรี
[ชื่อ: กัล]
[เผ่าพันธ์: หุ่นมือ] [อาชีพ: ผู้ใช้มายา Lv. 50]
[สกิล: กำลัง Lv. 112, ความเร็ว Lv. 121, ทนทาน Lv. 101, สติปัญญา Lv. 251, หมอกลักซ่อน Lv.10, หมอกตัวแทน Lv. 10, หมอกพิษ Lv. 10, หมอกเยียวยา Lv. 10, โจมตีทางจิต Lv. 8, ภาพลวงตา Lv. 10, ภาพมายาขั้นสูง Lv. 3, ย้อนคืนการโจมตี Lv. 3, …. (อ่านเพิ่มเติม)]
"ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีหุ่นตัวเดียว"
"ระวังนะ อาจไม่ได้มีแค่สองก็ได้"
"เป็นไปไม่ได้หรอก คนที่จะมีแบบนั้นได้ในโลกนี้คงมีแค่ท่านผู้นั้น… เดี๋ยวสิ รึว่า..."
ภาพที่พวกเขาเห็น ไม่ได้มีเพียงแค่ 'บานิชิโล' กับ 'กัล' แต่มันคือหุ่นกลุ่มของหุ่นนับสิบตัว แต่ละตัวมีลักษณะรูปร่างและอาชีพแตกต่างกันออกไป
"มีแค่สองตัวเท่านั้นแหละที่เก่งกว่าตัวอื่น จำกัดสองตัวนี้ได้ที่เหลือก็ไม่ยากแล้ว"
"ที่พูดก็ไม่ผิดหรอก มีแต่ข้ากับกัลเท่านั้นที่ได้เก็บอาชีพระดับสูงแล้ว พวกน้อง ๆ น่ะยังอยู่ระหว่างการเก็บอาชีพระดับกลางอยู่เลย แต่ที่คิดจะจัดการกับข้าและกัลเนี่ยไม่ประเมินพวกเราต่ำไปหน่อยเหรอ"
หุ่นสิบเอ็ดตนทำหน้าที่เป็นกำแพงคุ้มกันแมรีอย่างแข็งขัน ส่วนกัลที่ไม่จำเป็นต้องคุ้มกันแมรีแล้วกระโดดเข้าร่วมวงกับชิโล
ขนาดแปดต่อหนึ่งการจัดการกับชิโลยังยากเย็น เมื่อกลายเป็นแปดต่อสองสถานการณ์ของหน่วยพิเศษจึงยิ่งย่ำแย่ หมอกของกัลสร้างปัญหาหนักขึ้นในทุกขณะโดยเฉพาะหมอกพิษผสมภาพลวงตาที่ถึงกับทำให้ 'เจ้าลมกรด' หนึ่งในแปดล้มลงไปได้
"จะตายกันหมดตรงนี้ไม่ได้" หัวหน้าหน่วยพิเศษบอกกับลูกน้อง ในหัวของเขาตอนนี้ไม่ได้คิดเรื่องเอาชนะแล้วด้วยซ้ำ แต่คือการที่อย่างน้อยต้องมีใครคนใดคนหนึ่งกลับไปรายงานเคลมเดียเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้
"ไม่ให้หนีไปได้ง่าย ๆ หรอก" กัลบอกกับพวกเขา ต่างกับแมรีและชิโล กัลเต็มไปด้วยจิตสังหารเต็มเปี่ยม
"หัวหน้า พวกเราจะช่วยเปิดทางให้เอง" ผู้ควบคุมแมลงใช้แมลงอีกชนิดมารวมตัวกันเป็นเกราะ แต่ยังไม่ทันที่จะทำได้สำเร็จ ไม้เท้าของกัลก็แทงทะลุร่างของเขา หุ่นรูปร่างเด็กผู้หญิงตรงหน้าเป็นแค่ร่างตัวแทน กัลตัวจริงมาโผล่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
หน่วยพิเศษล้มลงไปสอง ส่วนตัวหัวหน้าก็วิ่งหนีไปโดยมีลูกน้องอีกห้าคนพร้อมสละชีพเพื่อช่วยเปิดทาง หากเป็นนักฆ่าที่เคลมเดียส่งมาก่อนหน้านี้ การแลกชีวิตของพวกเขาคงไม่สามารถถ่วงเวลาใด ๆ ได้ แต่เพราะแต่ละคนคือยอดฝีมือในวงการ พวกเขาจึงหยุดไม่ให้ชิโลและกัลตามไปได้
"เจ้าพวกนี้เก่งกว่าพวกที่ผ่านมาเยอะเลย"
"เทียบกับพวกเราที่เก็บอาชีพเต็มมาแล้วหลายสิบอาชีพ ก็ไม่เท่าไหร่หรอก"
"เก็บอาชีพของหุ่น?" หนึ่งในนั้นถามกลับ
"อ๊ะ เจ้าพูดมากไปอีกแล้วนะ" ชิโลหันไปโวยวายกับกัล แต่เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
แมรีไม่ได้เบือนหน้าหนีจากการต่อสู้ แต่ก็พูดไม่ได้เต็มปากเช่นกันว่าเธอยินดีกับการฆ่าฟันระหว่างมนุษย์และมนุษย์ ถึงจะปล่อยให้ชิโลกับกัลเป็นคนสังหารแต่เธอรู้ดีว่าบาปทั้งหมดนั้นต้องตกเป็นของเธอที่เป็นผู้บงการโดยไม่มีทางเลี่ยง
แต่แมรีไม่สามารถหยุดได้ ตลอดเส้นทางที่เธอหลบหนี มีหลายต่อหลายครั้งที่เธอพบเห็นเรื่องราวเลวร้ายที่เคลมเดียทำกับผู้บริสุทธิ์ ใส่ร้าย กดขี่ข่มเหง ทำร้ายทุกคนที่ไม่ใช่พวกตนเอง แม้แต่เรื่องเล็กน้อยทหารของเคลมเดียก็นำมาเป็นข้ออ้างในการรังแกผู้อื่น มันคือเรื่องที่แมรีไม่อาจยกโทษให้ได้
คนเหล่านี้อ้างความชอบธรรมในเรื่องไม่ถูกต้อง กฎหมายมันจะไปศักดิ์สิทธิ์อะไรอีก ถ้ามันไม่ได้มีอยู่เพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอ
แมรีไม่ได้คิดว่าสิ่งที่เธอทำจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ต่อให้เธอแข็งแกร่งขึ้นจนจัดการกับมือดีของเคลมเดียได้ง่ายดาย แต่มันก็เป็นแค่การเอาคืนแบบเด็กน้อยเท่านั้น เธอไม่อาจเอาชนะทั้งกองทัพได้ ในท้ายที่สุดแมรีเข้าใจว่าเธอจะพ่ายแพ้ให้กับเคลมเดียผู้เป็นกฏของโลกนี้
เหมือนที่เธอเคยพ่ายแพ้มาก่อนในโลกเดิม เธอบอกตัวเองแบบนั้น
แมรีไม่เคยรู้ว่าการลุกขึ้นสู้ของเธอได้จุดกระแสขึ้น ขณะที่ค่าหัวของเธอสูงขึ้นด้วยความเร็วน่าขนลุก หลายกลุ่มหลายประเทศที่เคยถูกเคลมเดียกดหัวมาตลอดก็เริ่มแข็งขืน เริ่มจากโคโคที่เกิดกลุ่มขบวนการใต้ดินที่ชื่อ 'โล่แห่งความเที่ยงธรรม' ที่มีจุดยืดชัดเจนในการผลักดันอำนาจของเคลมเดียที่กำลังขยายอิทธิพลอยู่ในประเทศ และองค์กรในลักษณะเดียวกันนี้ก็ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดในช่วงไม่ถึงครึ่งปี
ยิ่งเกิดการต่อต้าน เคลมเดียยิ่งโทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของแมรี และยิ่งพวกเขาพยายามใช้กำลังกับเธอแต่กลับทำไม่สำเร็จ ความน่าเกรงขามที่เคยมีก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องน่าตลก


## หุ่นมือฉันดันเลเวพอัพได้เฉยเลย ตอนจบ

ทั้งที่เคยคิดว่าจะหนีไปให้ไกลจากเขตของเคลมเดีย แต่สุดท้ายการวิ่งวนหนีอย่างไม่มีการวางแผนหรือไม่ก็เพราะเคลมเดียเป็นอาณาจักรที่ใหญ่จนเกินไป มันทำให้แมรีเฉียดเข้าใกล้กับพรมแดนของแคลมเดียโดยไม่รู้ตัว
"เฮ้ย นี่มันชายแดนของเคลมเดียไม่ใช่เหรอ เราไม่ควรมาทางนี้นี่นา"
"ก็เจ้าเอาแต่วนไปวนมาน่ะสิ อีกอย่างข้าก็บอกแล้วว่าให้ขึ้นเรือหนีไปอยู่เกาะ เจ้าเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่ากลัวเมาคลื่น"
"นี่ชิโล อย่าพูดกับแมรีแบบนั้นสิ เธอเป็นเจ้านายของเรานะยะ" กัลเฉ่งใส่
"พวกพี่ ๆ สองคนอย่าเสียงดังได้ไหม นั่นไงล่ะ ทหารเคลมเดียวิ่งมานู่นแล้ว" หุ่นมือหน้าใหม่ชี้ไปยังทหารกลุ่มใหญ่ที่วิ่งตรงเข้ามา
"ม่ายยยยย" แมรีกรีดร้องแต่ไม่ใช่เพราะกลัวพวกทหารแต่เพราะว่าตั้งแต่เมื่อวานเธอถูกพวกทหารกวนจนไม่ได้นอนสักงีบ
แมรีไม่ได้คิดจะสู้ แต่ผลลัพธ์คือทหารเคลมเดียจำนวนมากถูกเธอเล่นงานจนหมดสภาพ อีกฝ่ายกัดไม่ยอมปล่อยและส่งกำลังเสริมมาหนุนอย่างต่อเนื่อง เพื่อยุติการต่อสู้แมรีตัดสินใจบุกป้อมปราการที่อยู่ใกล้ที่สุด เธอจัดการกับหัวหน้าป้อมปราการ ปล่อยทาสที่พวกเขาจับมาจากชนเผ่าเร่รอน และยึดเขตเล็ก ๆ นั้นไว้อย่างงง ๆ
"ได้ยินข่าวของท่านแมรีรึยัง" ชาวบ้านรายหนึ่งพูด
"ใครจะไม่รู้วีรกรรมแบบนั้น บุกเข้าตีป้อมบานอสซาของเคลมเดียด้วยตัวคนเดียว จากนั้นก็ปล่อยตัวทาสและยึดเมืองเอาไว้"
"ที่สำคัญคือไม่ได้ทำเพื่อตัวเองด้วยนะ ท่านผู้นั้นติดต่ออาณาจักรเรามาว่าพร้อมจะคืนบานอสซาให้ทางเราที่เป็นเจ้าของเดิมด้วย"
"ท่านเป็นพระผู้มาโปรดพวกเราแท้ ๆ เคลมเดียเป็นศัตรูกับท่านผู้นั้นคงใกล้ถึงคราวล่มสลายแล้ว"
ข่าวลือนั้นเกินจริงไปมาก แมรีอาจจะบุกเข้าไปจริง เธอ ชิโล กัลและบรรดาหุ่นมือเป็นคนที่จัดการทหารส่วนใหญ่ของบานอสซา แต่ผู้ที่ยึดเมืองไว้ไม่ใช่เธอ ความจริงคือมีกลุ่มหัวรุนแรงของอาณาจักรข้างเคียงจ้องโจมตีบานอสซาอยู่นานแล้ว แมรีแค่ช่วยให้งานของพวกเขาง่ายขึ้น
มันเป็นประโยชน์สำหรับแมรีเช่นกัน เธอปล่อยให้พวกเขาจัดการทุกอย่างแทน อย่างน้อยตอนนี้บานอสซาก็กลายเป็นเมืองแห่งเดียวในโลกที่ไม่มีทหารเคลมเดียมาก่อกวนเธอได้
ข่าวเกี่ยวกับบานอสซา เมืองเล็ก ๆ เมืองเดียวที่กล้าลุกขึ้นสู้กับอาณาจักรยักษ์ใหญ่ทำให้กระแสต่อต้านเคลมเดียรุนแรงขึ้น หลายประเทศที่เคยถูกกดขี่เริ่มรวมตัวกันและโต้กลับ พวกที่แข็งข้อโดยตรงได้เริ่มรวบรวมกำลังทหารเพื่อมากดดัน พวกที่ไม่สามารถสู้ได้โดยตรงก็ใช้วิธีการโจมตีเคลมเดียทางด้านเศรษฐกิจ
เคลมเดียอาจจะยิ่งใหญ่จนกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของโลกเอาไว้ แต่พวกเขากำลังถูกโดดเดี่ยวจากประเทศอื่น
การสูญเสียความยำเกรง สูญเสียทหารจำนวนมาก ถูกโจมตีทางด้านเศรษฐกิจในหลายทาง เกิดภัยพิบัติเพราะเขื่อนทุกแห่งถูกแมรีบุกทำลายจนไม่เหลือ มันทำให้ประเทศมหาอำนาจสามารถตกต่ำลงได้ในระยะเวลาสั้น ๆ
แต่แมรีไม่หยุดอยู่แค่นั้น เธอรู้ว่าถ้ามีโอกาส เคลมเดียจะกลับมาฟื้นตัวและทำเรื่องแบบเดิมอีก แมรีตัดสินใจถอดเขี้ยวเล็บของประเทศนี้ อย่างน้อยที่สุดก็จนกว่าจะถึงจุดที่เธอรู้สึกว่าพวกเขาไม่สามารถเป็นภัยให้กับใครได้อีก
สี่ปีต่อมา…
แมรีได้มาถึงเซนต์มาเรียเมืองหลวงของเคลมเดียที่บัดนี้สภาพแตกต่างจากที่เธอเคยจินตนาการเอาไว้ มันทรุดโทรม เงียบเหงา และเต็มไปด้วยอากาศเสียที่ไม่สามารถหายใจเข้าไปได้เต็มปอด
ใครจะไปคิดว่าเมื่อสี่ปีก่อน ที่นี่คือสถานที่ที่เคยงดงามที่สุดแห่งหนึ่งของโลก เมืองหลวงที่เคยยิ่งใหญ่ สวยงามตระการตา บัดนี้ภาพเหล่านี้ไม่หลงเหลือให้เห็นเลยสักนิด
แมรีรู้สึกผิดกับผู้คนที่นี่ มีคนมากมายที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดเมืองที่เคยเป็นดั่งแดนสวรรค์จะกลายเป็นเหมือนขุมนรกบนดินทั้งที่เวลาผ่านไปแค่ไม่นานนัก
...แต่มันช่วยไม่ได้ไม่ใช่เหรอ เคลมเดียเองก็เคยทำแบบนี้กับบ้านอื่นเมืองอื่น มีหลายประเทศต้องพังทลายเพราะความกระหายอำนาจของผู้นำที่นี่ มีผู้คนมากมายที่ต้องทุกข์ทรมาณอยู่บนความสุขสบายของอาณาจักแห่งนี้…
...ทั้งที่เข้าใจในเรื่องนั้น แต่แมรีก็ไม่สามารถขจัดความโศกเศร้านี้ออกไปได้…
…การที่ตัวเราถูกส่งมาที่โลกนี้ มันมีความหมายจริง ๆ นะเหรอ…
แมรีเดินใจลอยไปเรื่อยในเมืองใหญ่ เธอไม่ได้กังวลกับทหารเคลมเดียที่เพิ่งเดินสวนกันไป พวกเขาจำเธอได้แต่แทนที่จะวิ่งเข้ามาเอาเรื่องเหมือนก่อนหน้านี้ พวกเขาเพียงแค่มองแล้วเลยผ่านไป
อาณาจักรแห่งนี้ไม่ใช่ศัตรูกับเธออีกแล้ว อย่างน้อยก็ตราบเท่าที่พวกเขายังจำเป็นต้องทำตามสัญญาที่ถูกบังคับให้เซ็นในฐานะผู้แพ้สงคราม
"นี่ แมรีดูนั่นสิ" ชิโลปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าและชี้ไปที่อนุเสารีย์ที่อยู่ไม่ห่างออกไป
"นั่นมัน… อนุเสารีย์ของเทพธิดาสินะ"
แมรีเดินอ้อมจากด้านหลังมาดูด้านหน้าเพื่อให้เห็นชัดเจน เธอแทบหลุดร้องออกมาเมื่อเห็นรูปปั้นอย่างถนัดตา มันคือรูปของหญิงสาวนางหนึ่งข้างกายของเธอมีตุ๊กตาหุ่นมือมากมายหลายตัว และหนึ่งในนั้นคือบานิชิโลนั่นเอง
"ทำไมถึงมีชิโลในนั้นด้วย"
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอก ไม่รู้สึกคุ้นหน้าของรูปปั้นนี้เหรอ"
แมรีตกใจตาแทบทะลุออกมานอนเบ้า เธอเพิ่งนึกออกว่าเคยเห็นใบหน้านั่นที่ไหน มันคือคุณยายตอนสาว ๆ นั่นเอง
"เป็นไปไม่ได้"
"โอ้ย" บานิชิโลรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างไม่มีที่มา
"จริงด้วย เซนต์มาเรีย… ชื่อของเมืองหลวง ทำไมไม่เฉลียวใจเลย… คุณยายชื่อมาเรียนี่นา"
"อ๊าาาก" อาการปวดหัวของชิโลรุนแรงขึ้นอีกแต่แมรีไม่รับรู้อะไรเพราะเธอกำลังอึ้งกับสิ่งที่ค้นพบ
"แบบนี้นี่เอง เทพธิดาที่เป็นพัพเพ็ตเทียร์… ผู้ที่เคยกอบกู้เคลมเดียในอดีต คือคุณยายของฉันนั่นเอง โอ๊ยย" คราวนี้เป็นแมรีที่รู้สึกปวดหัวบ้าง
มันคือความเจ็บจากข้อมูลจำนวนมากที่ทะลักเข้ามาในหัวในช่วงสั้น ๆ บานิชิโลคือสื่อที่เชื่อมความทรงจำในอดีตกับแมรี เขากำลังปลดปล่อยความทรงจำส่วนที่เคยถูกผนึกเอาไว้
เริ่มจากภาพของหญิงสาวผู้หนึ่งที่บังเอิญมาสู่โลกนี้ มาเรียผู้เป็นคุณยายของแมรีนั่นเอง เธอมาพร้อมกับอาชีพพัพเพ็ตเทียร์เหมือนกับแมรี
ในช่วงแรกมันยากลำบากกว่าที่แมรีเคยเจอ มาเรียไม่มีกระทั่งหุ่นตัวแรก เธอต้องเริ่มทุกอย่างจากศูนย์ แต่โชคดีที่เธอได้รับความช่วยเหลือจากผู้คนในหมู่บ้าน ทุกอย่างจึงผ่านไปได้ดี
แมรีเห็นภาพวันแรกที่มาเรียประกอบบานิชิโลขึ้น จากนั้นทั้งคู่จึงเริ่มการผจญภัยด้วยกัน พวกเขาไม่เพียงแค่สนิทกันแต่ยังกลายเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านอีกด้วย
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มาเรียเข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องมากมาย เธอช่วยเหลือหมู่บ้านแห่งนี้สารพัด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการมอบความรู้จากโลกเดิมให้กับพวกเขา ช่วยให้หมู่บ้านเป็นอิสระจากอำนาจมืด จนในที่สุดมันก็กลายเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ชื่อว่าเคลมเดีย
มาเรียเก่งกาจขึ้นในทุกวัน เธอกลายเป็นทั้งบุคคลสำคัญของโลกนี้และผู้ที่เหมือนเทพธิดามาโปรดสำหรับเคลมเดีย วันหนึ่งเธอได้เรียนรู้เกี่ยวกับเวทมิติจนสามารถเดินทางกลับโลกตนเองได้
ตอนนั้นมาเรียได้พบความลับสองอย่าง หนึ่งคือเธอกลับมาในช่วงเวลาเดิมกับที่เธอจากไป มาเรียไม่ได้เสียเวลานับสิบปีไปกับโลกนั้น นอกจากนี้เธอแทบไม่แก่ขึ้นเลยสักนิด
เธอใช้เวลาอยู่กับโลกสองโลก โลกหนึ่งเธอปล่อยให้ตัวเองแก่ชราไปตามวัย ในขณะที่อีกโลกหนึ่งเธอใช้ชีวิตโดยเฝ้ามองอาณาจักรที่เธอปั้นขึ้นมาเองกับมือ ยุคสมัยเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด จากสิบปีเป็นร้อยปีและกลายเป็นหลายร้อยปี
เคลมเดียในราวห้าร้อยปีให้หลัง ไม่เหมือนกับเคลมเดียที่มาเรียรู้จักอีกต่อไป มันกลายเป็นสถานที่ ๆ เลวร้ายจนมาเรียรู้สึกเจ็บปวดที่ได้เห็น เธอพยายามเข้าแทรกแซงแต่มันไม่ได้ผลอะไรมาก เคลมเดียในตอนนั้นต้องการให้เธอเป็นแค่สัญลักษณ์เท่านั้น
มาเรียอยากหยุดพวกเขา แต่เธอไม่สามารถหักใจทำลายสิ่งที่เธอร่วมสร้างขึ้นมาได้ ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจไม่กลับมาที่โลกนี้อีก
ความทรงจำที่แล่นเข้ามาในหัวจบลงแค่นั้น สิ่งที่เหลืออยู่คือความเจ็บปวดของแมรี
"คุณยายไม่ได้อยากให้ฉันมาที่โลกนี้เพราะรู้ว่าฉันไม่มีสถานที่ของตัวเอง แต่ท่านตั้งใจทำให้ฉันไม่เหลืออะไรเพื่อที่จะต้องมาอยู่ในโลกนี้ ท่านตั้งใจให้ฉันมาที่นี่เพื่อทำลายเคลมเดียที่ท่านทำลายเองไม่ลง"
ชิโลไม่ได้ปฏิเสธ เขาจะแก้ตัวให้คุณยายได้อย่างไร ในเมื่อแมรีได้รับส่วนหนึ่งของความทรงจำที่บอกเล่าทั้งความทรงจำและเจตนารมณ์ไปแล้ว
"โกรธคุณยายรึเปล่า"
"ไม่รู้เหมือนกัน… รู้สึกเสียใจมากกว่าโกรธล่ะมั้ง"
"แต่… มันก็ไม่ได้มีแต่ข่าวร้ายนะ" ชิโลพยายามชี้ให้เห็นข้อดีเล็กน้อย "ตอนที่ได้ความทรงจำมา ข้าได้สกิลสมัยที่ยังอยู่กับคุณยายมาด้วย"
"หมายความว่า นาย… พาฉันกลับโลกได้งั้นเหรอ" น้ำเสียงของแมรีเปลี่ยนไปในทันที
"น่าจะนะ แต่ว่ามันมีความเป็นไปได้ว่าข้าอาจจะมีพลังไม่พอ บางทีมันอาจจะเป็นตั๋วเที่ยวเดียวก็ได้"
"หมายความน่านายจะพัง… ไม่สิตายหลังจากใช้งั้นเหรอ"
"แค่มีโอกาส… แต่เรื่องของข้าไม่ต้องสนใจหรอก เจ้าต่างหากล่ะ ยังอยากกลับไปที่โลกนั้นรึเปล่า"
แมรีหยุดคิดอยู่ครู่ใหญ่ ถ้าเป็นที่โลกนี้เธอจะสามารถมีชีวิตต่อไปได้อย่างไม่ลำบาก เคลมเดียที่เคยเป็นปัญหาเดียวก็ไม่ได้เป็นปัญหาอีกแล้ว
ตรงกันข้าม ชีวิตในอีกโลกอาจจะเหมือนกับนรกสำหรับเธอ แมรีต้องกลับไปอยู่คนเดียว สิ่งเดียวที่มีติดตัวคือความรู้ เธอต้องเริ่มใหม่ทุกอย่างตั้งแต่ต้น
"กลับ" แมรีพยักหน้า "โลกนี้อาจจะสุขสบายกว่า แต่โลกนั้นคือบ้านที่แท้จริงฉันจะหนีความจริงไม่ได้ ไม่ว่าอะไรจะรออยู่ฉันจะกลับไปสู้กับมัน"
"เข้าใจแล้ว" ชิโลฉีกยิ้ม ราวกับรู้การเตรียมใจนี้กัลและหุ่นตัวน้อง ๆ ทุกตนได้ออกมาจากคลังมิติด้วยความตั้งใจของตนเอง พวกเธออยากบอกลาชิโลเป็นครั้งสุดท้าย
ประตูมิติเปิดออกพร้อมกับร่างที่เสียหายของบานิชิโล แมรีตัดสินใจก้าวข้าวประตูที่เปิดขึ้นอย่างมั่นใจ
เธอตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าจะมีอะไรรออยู่ข้างหน้า แมรีก็จะยิ้มรับมันอย่างเข้มแข็ง เธอบอกกับตัวเองว่าพอกันทีกับแมรีที่เคยร้องไห้และหวาดกลัวทุกอย่างแบบที่เธอเคยเป็น
ทันทีที่แสงจากอีกฟากเข้ามากระทบใบหน้า แมรีรู้สึกถึงดินนุ่ม ๆ ที่ฝ่าเท้า กลิ่นของหญ้า สัมผัสถึงสายลม เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองโลกที่เธอเคยจากมา
"ม่ายยยยยยย" หญิงสาวกรีดร้อง เธอหน้ามืดจนเกือบล้มทั้งยืน โชคดีที่ได้หญิงสาวอีกคนประคองเอาไว้ได้ทัน
"ไม่เป็นอะไรใช่ไหม" หญิงสาวในชุดคล้ายแม่มดสีชมพูสดใสถาม
"ที่นี่ไม่ใช่โลกใช่ไหมคะ"
เรื่องราวของตัวเอกหลายคน จากโลกหลายโลกและหลายระบบ แต่ละคนต้องค้นหาวิธีการเอาตัวรอด เรียนรู้ระบบและสกิลพิเศษที่พวกเขาหรือเธอเท่านั้นที่มี