DEATH WALKER: ผู้เดินผ่านความตาย
TOBEDIEX
## ตอนที่ 1 ผู้เดินผ่านความตาย

ครืด...ครืด... เสียงโลหะหนักเสียดสีกันดังก้อง ปลุกหญิงสาววัยทำงานคนหนึ่งให้ตื่นขึ้นจากภวังค์อันหนักอึ้ง เปลือกตาของเธอค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า อาการงัวเงียยังคงเกาะกุมสติสัมปชัญญะ แสงสลัวที่ลอดผ่านช่องแคบๆ ทำให้มองเห็นเพียงเค้าโครงของสถานที่ กลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เธอพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสับสนมึนงง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่ง "ว้าย!" เธออุทานด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจเต้นระรัว เมื่อเห็นชายคนหนึ่งนั่งพิงผนังตู้คอนเทนเนอร์อยู่ไม่ไกลนัก "คุณ...คุณเป็นใครคะ? แล้วนี่...นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่?"
ชายคนนั้นขยับตัวเล็กน้อย หันมามองเธอด้วยแววตาเรียบเฉยจนน่าประหลาดใจ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็น "ตอนนี้...ถ้าให้ผมคาดการณ์ ดูเหมือนพวกเราจะอยู่บนตู้ขนสินค้าของขบวนรถไฟนะครับ"
"เดี๋ยวนะคะ" หญิงสาวขมวดคิ้วแน่น พยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ "เมื่อครู่คุณพูดว่า...พวกเราเหรอคะ?"
"ใช่ครับ คุณลองมองไปรอบๆ ให้ดีสิครับ" เขาผายมือเล็กน้อยเป็นเชิงชี้แนะ
เธอค่อยๆ หันไปมองตามคำแนะนำนั้นอย่างหวาดๆ ดวงตาเริ่มปรับเข้ากับความมืดได้บ้างแล้ว และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ในมุมมืดของตู้รถไฟ ปรากฏร่างของผู้คนอีกมากมาย ทั้งเด็กเล็ก เด็กโต และผู้หญิงหลายวัย ทุกคนอยู่ในสภาพคล้ายๆ กัน ใบหน้าซีดเซียว อิดโรย ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง คาดคะเนคร่าวๆ จากสายตาน่าจะร่วมยี่สิบกว่าชีวิตเบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่จำกัด
"นี่...นี่มันเรื่องอะไรกันคะเนี่ย!? แล้วเรากำลังจะไปที่ไหนกัน!?" น้ำเสียงของเธอสั่นเครืออย่างควบคุมไม่อยู่ ความตื่นตระหนกถาโถมเข้ามาจนน้ำตาเริ่มเอ่อคลอหน่วยตา
ชายหนุ่มมองเธออย่างเห็นใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคงเดิม "แล้วคุณล่ะครับ...จำได้ไหมว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
คำถามนั้นทำให้เธอชะงักงันไปชั่วขณะ ราวกับมีใครมากดปุ่มให้ภาพความทรงจำเริ่มย้อนกลับมาช้าๆ...
เมื่อไม่กี่วันก่อน
"สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่ออลิซค่ะ ตอนนี้กำลังมองหางานทำอยู่ค่ะ" อลิซถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย หลังจากเดินสายยื่นใบสมัครงานไปแล้วหลายสิบแห่ง แต่ก็ยังไม่มีวี่แววตอบกลับแม้แต่ที่เดียว เธอใช้เวลาส่วนใหญ่นอนซมอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ แคบๆ ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินจิตใจ เงินเก็บที่พกติดตัวมาจากบ้านนอกก็เริ่มร่อยหรอลงทุกวัน
"ติ๊ง!" เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
"นี่น้องอลิซ น้องรัก มีงานทำรึยังจ๊ะ?" เป็นข้อความจากรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยคนหนึ่งซึ่งเคยสนิทสนมกันพอสมควร
"ยังเลยค่ะพี่... หนูยื่นใบสมัครไปเยอะมาก แต่ไม่มีใครติดต่อมาเลยสักที่" เธอพิมพ์ตอบกลับอย่างท้อแท้ สิ้นหวัง
"พี่มีงานดีๆ มาเสนอ สนใจหรือเปล่า?"
ดวงตาของอลิซเบิกกว้างขึ้นทันที หัวใจที่เหี่ยวเฉาพลันพองโตด้วยความหวัง "จริงเหรอคะพี่! งานอะไรเหรอคะ? เงินดีไหมคะพี่?" เธอรีบพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว ความตื่นเต้นแทรกซึมไปทุกอณู
"ดีสิจ๊ะน้องรัก ได้ไปทำงานต่างประเทศเลยนะ แถมเงินเดือนก็งามไม่ใช่เล่น สนใจหรือเปล่าล่ะ?"
"ต่างประเทศ!" คำนั้นก้องอยู่ในหัวของอลิซ โอกาสทองที่เธอไม่เคยคาดฝัน ด้วยความที่กำลังเดือดร้อนเรื่องเงินอย่างหนัก และโอกาสที่ดูเหมือนจะเข้ามาอย่างพอดิบพอดีราวกับฟ้าประทาน อลิซจึงรีบตอบตกลงไปทันทีโดยไม่ได้เอะใจสงสัยหรือคิดไตร่ตรองให้รอบคอบแม้แต่น้อย "สนใจค่ะพี่! สนใจมากเลยค่ะ! ไปที่ไหนคะ? ต้องเตรียมอะไรบ้างคะ?"
"ไม่ต้องห่วงจ้ะ เดี๋ยวเจอกันที่สนามบินพรุ่งนี้นะน้อง พี่จัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินและทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้ว"
อลิซมองหน้าจอโทรศัพท์ ยิ้มกว้างออกมาอย่างสุดกลั้นด้วยความดีใจ ในที่สุดเธอก็จะมีงานทำเสียที แถมยังเป็นงานต่างประเทศอีกต่างหาก ความฝันที่เคยเลือนรางกลับมาส่องสว่างอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยสักนิดว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่กำลังจะนำพาเธอมาสู่ตู้ขนสินค้าอันมืดมิดและน่าสะพรึงกลัวนี้
วันต่อมา
อลิซลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่บรรจุเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นเพียงไม่กี่ชิ้นมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิตามเวลานัดหมาย ผู้คนในสนามบินพลุกพล่าน แต่เธอก็ยังมองหาไม่เห็นรุ่นพี่
"พี่คะ หนูถึงสนามบินแล้วนะคะ พี่อยู่ตรงไหนเหรอคะ?" เธอพิมพ์ข้อความถามรุ่นพี่ พลางชะเง้อมองซ้ายมองขวาอย่างกระวนกระวายใจ
"แฮร่!" เสียงทักทายอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง อลิซสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปก็พบว่าเป็นรุ่นพี่คนนั้นจริงๆ ยืนยิ้มแฉ่งอยู่
"อ้าวพี่! มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ หนูมองหาตั้งนาน แล้วเราจะเดินทางกันเลยไหมคะ?" เธอถามอย่างกระตือรือร้น ดวงตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง
"ใจเย็นๆ น้องสาวคนสวย อีกแป๊บนึงเครื่องก็ออกแล้วล่ะ ไปกันเถอะ" รุ่นพี่พูดพลางโอบไหล่อลิซอย่างสนิทสนม
อลิซยิ้มอย่างมีความสุขขณะเดินตามรุ่นพี่ไปเช็คอินและขึ้นเครื่องบิน แม้จะไม่รู้รายละเอียดชัดเจนว่าจะไปประเทศไหน หรือต้องทำงานอะไรกันแน่ แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อใจรุ่นพี่คนนี้อย่างสุดหัวใจ เพราะต้องการเงินและโอกาสนี้มากจริงๆ เกินกว่าจะปล่อยให้หลุดมือไปได้
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
หลังจากหลับๆ ตื่นๆ บนเครื่องบินได้พักใหญ่ เครื่องบินก็เริ่มลดระดับลงเพื่อเตรียมลงจอด อลิซมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความสงสัยและเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
"ทำไม...ทำไมสนามบินที่นี่ถึงมีแต่ทะเลทรายสุดลูกหูลูกตาแบบนี้ล่ะ" เธอคิดในใจ ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นเล็กน้อย แต่ก็พยายามปลอบตัวเองว่าคงเป็นเรื่องปกติของบางประเทศที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน
เมื่อลงจากเครื่อง อลิซเดินไปรับกระเป๋าเดินทางพร้อมกับรุ่นพี่ ขณะที่กำลังจะเดินออกจากตัวอาคารผู้โดยสารเพื่อไปยังรถที่จอดรออยู่
"นี่พี่คะ เราจะไป..." อลิซยังพูดไม่ทันจบประโยคดี สติของเธอก็เริ่มเลือนราง ภาพตรงหน้าพร่ามัวราวกับมีหมอกควันมาบดบัง ศีรษะหนักอึ้งและโลกหมุนคว้าง คาดว่าเธอคงโดนป้ายยาหรือโปะยาสลบเข้าอย่างจัง
"เอาตัวเธอไปที่เดิม" เสียงรุ่นพี่สั่งใครบางคนอย่างเย็นชา เป็นเสียงที่เธอจำได้แม่น
"ครับนาย" คือเสียงทุ้มห้าวของชายอีกคนหนึ่งที่เธอได้ยินเป็นประโยคสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะมืดสนิทลง...
ปัจจุบัน
น้ำตาของอลิซไหลพรากลงอาบแก้มไม่ขาดสายเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้กระจ่างชัด เธอถูกรุ่นพี่ที่เธอเคยไว้ใจและเคารพรักหลอกมาขายนั่นเอง! ความรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เจ็บปวดรวดร้าว และหวาดกลัวอย่างจับจิตถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ซึ่งเธอเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีผ้าปิดปากคล้ายหน้ากากอนามัยสีดำปิดบังใบหน้าส่วนล่างไว้ พยายามพูดปลอบโยนด้วยน้ำเสียงราบเรียบให้เธอใจเย็นและพยายามตั้งสติ
"เอี๊ยดดดด!" เสียงเบรกของรถไฟดังสนั่นลั่นไปทั่วตู้ ตามด้วยเสียงกุกกักๆ ของโลหะกระทบกันอย่างรุนแรง จนทุกคนในตู้เซถลาไปคนละทิศละทาง
ครืด... เสียงประตูเหล็กบานใหญ่ของตู้สินค้าถูกเลื่อนเปิดออกอย่างแรง แสงสว่างจ้าจากภายนอกสาดเข้ามาแยงตาจนต้องหยีตา พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างกำยำ อาวุธครบมือ ทั้งปืนสั้น ปืนยาว และมีดพก ราวห้าสิบคน พวกนั้นตะโกนโหวกเหวกด้วยภาษาที่อลิซและคนอื่นๆ ฟังไม่ออกแม้แต่คำเดียว ท่าทางคุกคาม ดวงตาแข็งกร้าว และบ่งบอกเจตนาไม่ดีอย่างชัดเจน
"ในที่สุดก็ถึงสักที... ได้เวลาทำงานของผมแล้วสินะ" ชายหนุ่มสวมหน้ากากที่นั่งอยู่กับอลิซมาตั้งแต่ต้นพึมพำเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง ก่อนที่เขาจะหยิบดาบสั้นที่ซ่อนไว้แนบเอวด้านหลัง และปืนพกที่เหน็บไว้ตรงข้อเท้าออกมาอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วจนน่าตกใจ
"เฮ้ย! เจ้านั่นมีอาวุธ!" หนึ่งในชายฉกรรจ์ที่ก้าวเข้ามาในตู้เป็นคนแรกอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นอาวุธในมือของชายหนุ่ม
"มีอะไรน่าตกใจ" ชายหนุ่มสวนกลับเสียงเรียบ เย็นชา ก่อนจะกระโจนเข้าใส่กลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นด้วยความเร็วและความแม่นยำอันน่าทึ่ง เขาทั้งหลบหลีกการโจมตีที่สาดเข้ามา โจมตีสวนกลับด้วยคมดาบที่วาดลวดลาย และยิงปืนสลับกันไปอย่างคล่องแคล่วว่องไว เสียงปืนดังสลับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงร้องโหยหวน ทุกการเคลื่อนไหวของเขาราบรื่นแต่แฝงด้วยความอันตรายถึงชีวิต ราวกับนี่คืองานที่เขาทำเป็นประจำจนเชี่ยวชาญ
สิบนาทีต่อมา
ปัง! เสียงปืนนัดสุดท้ายดังขึ้น ชายฉกรรจ์คนสุดท้ายล้มลงแน่นิ่งไปกับพื้นตู้รถไฟ เลือดสีแดงฉานเริ่มไหลนองพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว
อลิซและผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ยืนอึ้งตะลึงงันกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า ร่างของชายฉกรรจ์เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ชายหนุ่มที่ดูธรรมดาเมื่อครู่กลับกลายเป็นนักสู้ผู้เก่งกาจและเลือดเย็นได้อย่างไม่น่าเชื่อ
"กลับกันเถอะครับ" ชายหนุ่มสวมหน้ากากหันมาพูดกับอลิซและคนอื่นๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาเก็บอาวุธเข้าที่เดิมอย่างใจเย็น
"เดี๋ยวสิคะ!" อลิซรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเอ่ยถาม "ขอ...ขอฉันทราบชื่อของคุณหน่อยได้ไหมคะ เพื่อเป็นการขอบคุณ"
"ผมไม่มีชื่อหรอกครับ แต่ถ้าจะเรียก... พวกนั้นที่ตายไปแล้วชอบเรียกผมว่า 'เดธ'" เขาตอบโดยไม่มองหน้าเธอ
"คะ? เดธ?" อลิซทำหน้างุนงง แต่ก็ตัดสินใจถามอีกเรื่องที่ยังคาใจเธออยู่ "แล้ว...คุณอายุเท่าไหร่คะ ทำไม...ทำไมดูหน้าเด็กจังเลย" แม้จะเห็นเพียงดวงตาและส่วนบนของใบหน้า แต่เธอก็พอจะคาดเดาได้
ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ใต้หน้ากาก "สิบเก้าปีครับ"
อลิซอ้าปากค้างกับคำตอบนั้น เด็กหนุ่มอายุเพียงสิบเก้าปีคนนี้คือคนที่ช่วยชีวิตพวกเธอไว้งั้นหรือ? แต่เธอก็ไม่ได้ซักไซร้หรือพูดอะไรต่อ ความรู้สึกมากมายประดังประเดเข้ามา ทั้งขอบคุณจนน้ำตาซึม ทั้งทึ่งในความสามารถ และทั้งหวาดหวั่นเล็กน้อยกับความเลือดเย็นของเด็กหนุ่มคนนี้
"กลับบ้านกันเถอะครับ" เขาพูดขึ้นอีกครั้ง ย้ำเตือน "อยู่ที่นี่ต่อก็ร้อนเปล่าๆ และคงไม่ปลอดภัยนัก"
จริงสินะ อลิซเพิ่งสังเกตเห็นว่าด้านนอกตู้รถไฟนั้นเป็นทะเลทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แสงแดดแผดจ้าจนแสบผิว และไอร้อนระอุออกมาจากพื้นทราย อลิซและคนอื่นๆ มองหน้ากันอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจก้าวตามแผ่นหลังที่ดูแข็งแกร่งแต่ก็แฝงความโดดเดี่ยวของเด็กหนุ่มปริศนาคนนั้นออกไปสู่แสงสว่างและความเวิ้งว้างเบื้องหน้า อนาคตของพวกเขาจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้คำตอบ…


## ตอนที่ 2: ปลายทางแห่งเสรีภาพ

เสียงล้อเหล็กบดกับรางรถไฟดังก้องไปทั่วทะเลทรายอันร้อนระอุ เสียงนั้นเป็นจังหวะซ้ำๆ ที่น่าเบื่อหน่าย ท่ามกลางความเวิ้งว้างไร้สิ้นสุดของผืนทรายสีทองที่ทอดยาวไปจรดขอบฟ้า ขบวนรถไฟที่ตอนนี้เหลือเพียงพวกเขาและเดธ แล่นทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวในดินแดนรกร้างแห่งนี้
ภายในห้องโดยสารที่เดธพาพวกเขามาหลังจากจัดการ "ทำความสะอาด" ตู้สินค้าแล้ว อลิซมองออกไปยังขอบฟ้าเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาเริ่มอ่อนแรงลง บ่งบอกว่าวันอันแสนยาวนานกำลังจะสิ้นสุด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจยังคงเกาะกุมเธออยู่
“นี่... คุณเดธคะ เมื่อไหร่พวกเราจะถึงจุดหมายปลายทางเสียทีเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด แม้จะรู้สึกปลอดภัยขึ้นมากแล้ว แต่ความไม่แน่นอนของอนาคตก็ยังคงทำให้เธออดกังวลไม่ได้
“อีกไม่นานหรอกครับ... โอ๊ะ ดูเหมือนจะถึงแล้วพอดีเลยครับ” เดธตอบ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งของเขาอย่างรวดเร็วแล้วเดินไปชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กๆ
เสียงล้อเบรกเสียดสีกับรางเหล็กดัง เอี๊ยด ยาวนาน ขบวนรถค่อยๆ ชะลอความเร็วลงทีละน้อย และในที่สุดก็หยุดลง ณ จุดหมายปลายทางที่ไม่มีใครในกลุ่มผู้รอดชีวิตคาดคิดว่าจะได้เห็นในชีวิตนี้ ด้านหน้านอกขบวนรถไฟ มีรถบัสคันใหญ่สีขาวสะอาดตาคันหนึ่งจอดรออยู่ท่ามกลางความเวิ้งว้างของทะเลทราย ดูแปลกแยกแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความหวัง
“ลงกันเถอะครับทุกคน... ได้เวลากลับบ้านแล้วครับ” เดธกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ยิ่งใหญ่สำหรับทุกคน
ทุกคนรีบลงจากรถไฟอย่างกระตือรือร้น ใบหน้าของแต่ละคนเริ่มมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น แม้ร่างกายจะยังคงอิดโรยและเสื้อผ้าจะมอมแมม แต่แววตาของพวกเขากลับเปล่งประกายแห่งความหวัง บนรถบัสมีเสบียงอาหารและน้ำดื่มเตรียมไว้เพียงพอสำหรับประทังชีวิตระหว่างการเดินทางต่อ แต่สำหรับพวกเขาแล้วในตอนนี้ แค่น้ำสะอาดเพียงหยดเดียวก็มีค่ามากกว่าทองคำใดๆ ในโลก
เมื่อทุกคนขึ้นมาบนรถบัสจนครบแล้ว เดธหันมามองทุกคนจากเบาะคนขับด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงเล็กน้อย ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าปกติ
“พร้อมนะครับทุกคน?”
“พร้อมค่ะ/ครับ!” อลิซและคนอื่นๆ ตอบพร้อมกันด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจ
“การเดินทางจากนี้อาจใช้เวลาสักพักกว่าจะถึงสนามบินนะครับ… ถ้าใครเหนื่อยก็นอนพักผ่อนได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ” เดธบอกพร้อมส่งรอยยิ้มบางๆ ที่แม้จะถูกบดบังอยู่ใต้หน้ากากสีดำ แต่ก็พอจะรู้สึกได้ถึงความเป็นมิตร
อลิซนั่งพิงกระจกหน้าต่าง มองออกไปยังทะเลทรายอันเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตาที่รถบัสกำลังแล่นผ่านไป น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกหลากหลายที่ประดังประเดเข้ามา เธอคิดถึงอดีตอันเลวร้ายที่เพิ่งผ่านพ้น… ภาพของรุ่นพี่ที่เคยไว้ใจ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแต่แฝงไปด้วยความหลอกลวง หลอกเธอมาขายราวกับเป็นสิ่งของไร้ค่า ความแค้นและความเจ็บปวดไหลผ่านหัวใจของเธอพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลอาบแก้ม
เดธเหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นสีหน้าและแววตาของอลิซที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดนั้น… เพราะเขาเองก็เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกันมาก่อน ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตของเขาเองก็ผุดขึ้นมาเช่นกัน
“คุณอลิซครับ… คุณยังแค้นรุ่นพี่คนนั้นอยู่ไหมครับ?” เขาถามขึ้นเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากถนนเบื้องหน้า
“แค้นสิคะ! แค้นมาก! เขาทำลายชีวิตหนู เขาหลอกเอาหนูมาขายเหมือนไม่ใช่คน!” เธอตอบพลางปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างแรง ความโกรธยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ
“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะครับ… ผมจัดการเขาไปเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เขาพาคุณขึ้นรถตู้ที่สนามบินวันนั้นแล้วล่ะครับ” เดธตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็น แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด
อลิซตกใจกับคำตอบนั้นจนตาเบิกกว้าง “จัดการ? หมายความว่ายังไงคะ? แล้วตอนนั้น…คุณทำอะไรอยู่แถวสนามบินเหรอคะ?”
“ตอนนั้นผมกำลังออกลาดตระเวนอยู่ครับ พอดีมีภารกิจให้ตามหาผู้สูญหายในบริเวณนั้น... แล้วก็บังเอิญเห็นเขากำลังโปะยาสลบคุณพอดี... ก็เลยถือโอกาสจัดการธุระส่วนตัวไปพร้อมกันเลย ฮ่าๆ” เดธหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ราวกับเป็นเรื่องตลก
อลิซยังมีคำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกมา เอี๊ยด! เสียงเบรกของรถบัสก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นการเบรกกะทันหันจนทุกคนบนรถเซไปข้างหน้าเล็กน้อย พวกเขามาถึงสนามบินแล้ว สถานที่ที่ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นของอิสรภาพที่แท้จริง
“ถึงแล้วครับ! ทุกคนลงจากรถได้เลยนะครับ ผมติดต่อจองเที่ยวบินพิเศษไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ” เดธประกาศด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้นเล็กน้อย
ทุกคนบนรถโห่ร้องด้วยความดีใจ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุกคน พวกเขากำลังจะได้กลับบ้านจริงๆ แล้ว แต่ก่อนที่ความสุขนั้นจะได้เบ่งบานอย่างเต็มที่…
ปั้ง! เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด! ฉีกกระชากความเงียบและความดีใจในบัดดล
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและตื่นตระหนกดังระงมไปทั่ว บางคนหมอบลงกับพื้นรถทันทีตามสัญชาตญาณ บางคนพยายามวิ่งกลับขึ้นไปบนรถบัสเพื่อหาที่กำบัง
ชายปริศนาในชุดคลุมยาวสีเดียวกับทะเลทรายหลายคนปรากฏตัวขึ้นจากที่กำบังรอบๆ บริเวณนั้น พร้อมอาวุธปืนในมือ
“เห้ย! แกกล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับ ‘สินค้า’ ของฉัน! รู้ไหมว่าฉันต้องเสียเงินไปเท่าไหร่กว่าจะได้พวกมันมา!” ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของกลุ่ม ตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาของเขาวาวโรจน์
เดธก้าวลงจากรถบัสอย่างใจเย็น หรี่ตามองไปยังชายคนนั้น “แกคงเป็นหัวหน้าของพวกนั้นสินะ? ชื่ออะไรล่ะ จะมาทวงของคืน หรือจะมาแก้แค้น?”
“ก็ใช่น่ะสิ! ฉันคือ ซาฟาร์ (Zavhar) นายหน้าใหญ่ของแก๊งอัลฮาซีม ผู้ที่ใครๆ ก็ขนานนามว่า เดอะก็อดฟาเธอร์แห่งผืนทราย! แกทำให้ฉันเสียหน้า เสียทั้งเงิน เสียทั้งคน! แกจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง!” ซาฟาร์ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด
เดธยิ้มเย็นภายใต้หน้ากาก “แล้วจะทำไมล่ะ? พาคนมาแค่นิดเดียวเนี่ยนะ คิดว่าจะจัดการฉันได้จริงๆ เหรอ?”
“แหม! ช่างกล้าพูดนะ! พวกเรา! โชว์ให้มันดูหน่อยสิว่าคนที่กล้ามาเล่นกับซาฟาร์คนนี้ มันจะต้องเจอกับอะไร!” ซาฟาร์ตวาดสั่งลูกน้อง
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ เดธหลบหลีกกระสุนที่สาดเข้ามาอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็วราวกับสายลม เขาใช้ทั้งดาบสั้นและปืนพกที่เหน็บไว้ จัดการศัตรูแต่ละคนอย่างแม่นยำและเด็ดขาด ราวกับนักล่าผู้ชำนาญ
หนึ่งในกลุ่มศัตรูร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก “บ้าเอ้ย! มันหายตัวได้หรือยังไงกันวะเนี่ย?! — ฉึบ!” ยังไม่ทันสิ้นเสียงดี คมมีดสั้นของเดธก็เฉือนเข้าที่ลำคอของเขาจากด้านหลังอย่างเงียบเชียบ
ลูกน้องอีกคนหนึ่งตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “เข้ามาเลย! เข้ามาสิพวกเรา! ฮ่าๆๆ — ปั้ง!” กระสุนปืนของเดธเจาะเข้าที่ท้ายทอยของเขาอย่างแม่นยำ ล้มลงแน่นิ่งทันที
เสียงตะโกนโหวกเหวก เสียงปืน และเสียงแห่งความตายดังลั่นไปทั่วบริเวณนั้นอย่างน่าสะพรึงกลัว
ฉึก! ร่างสุดท้ายของลูกน้องซาฟาร์ล้มลงกองกับพื้นทราย ดวงตาเบิกโพลง
ซาฟาร์ทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัวสุดขีด สีหน้าซีดเผือด
“อยะ...อย่านะ! ฉันยอมแล้ว! ฉันยอมทุกอย่าง! เอาพวกมันไปให้หมดเลยก็ได้! แต่ได้โปรด...ปล่อยฉันไปเถอะนะ—”
ปั้ง!
ยังไม่ทันที่ซาฟาร์จะพูดจบประโยคดี เสียงกระสุนปืนจากปืนพกของเดธก็เจาะเข้ากลางหน้าผากของเขาอย่างแม่นยำ ร่างของซาฟาร์กระตุกเล็กน้อยก่อนจะล้มลงแน่นิ่งไปอีกคน
เดธถอนหายใจเบาๆ ควันปืนบางๆ ลอยออกมาจากปลายกระบอกปืน
“ถ้าปล่อยแกไป… แกก็คงกลับไปทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้อีกอยู่ดี ตายซะน่ะดีแล้ว จะได้ไม่เป็นภาระของโลก” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ
เขาหันกลับมาหาอลิซและคนอื่นๆ ที่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น “ไปกันเถอะครับทุกคน อยู่ตรงนี้นานไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เครื่องบินรออยู่”
อลิซแม้จะเคยเห็นฝีมือการต่อสู้ของเขามาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้ก็ยังคงอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกอยู่ดี เธอได้แต่คิดในใจ
(นี่คือความสามารถของเด็กหนุ่มอายุแค่สิบเก้าปีจริงๆ น่ะหรือ…? เขาต้องผ่านอะไรมาบ้างนะ ถึงได้กลายเป็นแบบนี้…)
แต่เธอไม่ได้เอ่ยคำถามนั้นออกไปในตอนนั้น บางทีรอให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยก่อนก็คงไม่สายเกินไปที่จะถาม
หลังจากทุกคนขึ้นเครื่องบินส่วนตัวลำเล็กที่เดธเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เครื่องบินจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เดธเดินเข้ามาหาอลิซที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง
“คุณอลิซครับ เดี๋ยวผมจะไปส่งคุณให้ถึงบ้านเลยนะครับ เพื่อความปลอดภัย”
อลิซเงยหน้ามองเขา ใบหน้าของเธอเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย เธอพยายามยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ “ว้าย~ จะตามไปส่งถึงบ้านเลยเหรอคะเนี่ย แอบหลงเสน่ห์(?)ของฉันเข้าแล้วหรือเปล่าคะ~” เธอแกล้งแหย่เขาเล่น เพื่อคลายความตึงเครียดของตัวเอง
เดธนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เปล่าหรอกครับ… แค่คุณดูเป็นคนหัวอ่อนเกินไป ผมกลัวว่าคุณจะโดนใครหลอกอีกน่ะสิครับ”
อลิซยิ้มแห้งๆ ออกมา “ค่ะ… เข้าใจแล้วค่ะ งั้นก็คงต้องรบกวนคุณเดธด้วยนะคะ”
“ฮ่าๆ ด้วยความยินดีครับ” เดธหัวเราะเบาๆ เป็นครั้งแรกที่อลิซได้ยินเสียงหัวเราะที่ดูผ่อนคลายจากเขา
เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินดังกระหึ่มขึ้น ก่อนที่เครื่องจะค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามรันเวย์และทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม
อลิซและผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ค่อยๆ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าอย่างสุดขีด ทั้งร่างกายและจิตใจที่บอบช้ำมาหลายวัน ในที่สุดพวกเขาก็กำลังจะได้กลับบ้านจริงๆ เสียที หัวใจของทุกคนเต็มไปด้วยความหวัง ความโล่งใจ และความรู้สึกขอบคุณต่อเด็กหนุ่มปริศนาผู้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้
เดธมองผู้โดยสารทุกคนบนเครื่องบินที่ค่อยๆ ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย แววตาของเขายังคงเรียบเฉยภายใต้หน้ากาก แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนฉายแววอยู่ในนั้น เขาหันไปสั่งนักบินด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดให้พาพวกเขาทุกคนกลับสู่บ้านเกิดเมืองนอน... อย่างปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ปลายทางแห่งเสรีภาพที่แท้จริงกำลังรอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า


## ตอนที่ 3: กลับบ้าน

ฟ้าว~~
เสียงเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลำเล็กกำลังลดระดับลงอย่างนุ่มนวลเพื่อเตรียมลงจอด ท่ามกลางท้องฟ้าโปร่งใสในยามบ่าย แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านหน้าต่างเครื่องบินเข้ามา ผู้โดยสารไม่กี่สิบชีวิตในลำต่างเริ่มขยับตัวตื่นขึ้น หลายคนเฝ้ารอวินาทีนี้อย่างใจจดใจจ่อ จุดหมายปลายทางที่พวกเขาฝันถึงมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา... "บ้าน" คำสั้นๆ ที่มีความหมายยิ่งใหญ่
เสียงนักบินประกาศผ่านระบบเสียงภายในเครื่องบินอย่างนุ่มนวล
“ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้เครื่องบินของเรากำลังจะทำการลงจอด ณ ท่าอากาศยาน [ชื่อสนามบินในประเทศ] ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านกรุณานั่งประจำที่และรัดเข็มขัดนิรภัยด้วยครับ ขอขอบคุณครับ”
เดธลุกขึ้นจากที่นั่งของเขาซึ่งอยู่ด้านหน้าสุด เดินตรวจตราความเรียบร้อยอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นที่หลายคนเริ่มคุ้นเคย
“ตอนนี้ผมได้ติดต่อประสานงานกับครอบครัวของพวกคุณทุกคนไว้หมดแล้วครับ พวกเขากำลังรอพวกคุณอยู่ที่สนามบิน”
ผู้โดยสารหลายคนหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ — เด็กหนุ่มคนนี้ไปหาข้อมูลครอบครัวของพวกเขาแต่ละคนได้อย่างไรกัน? แต่ในเวลานี้ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามออกมา… เพราะสิ่งที่พวกเขาได้เผชิญมานั้นมันเลวร้ายเกินพอแล้ว และความจริงที่ว่ากำลังจะได้กลับไปสู่อ้อมกอดของครอบครัวก็สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
“นี่ คุณอลิซ... ตื่นได้แล้วครับ เครื่องบินกำลังจะลงจอดแล้ว” เดธพูด ก่อนจะใช้นิ้วดีดหน้าผากของอลิซเบาๆ หนึ่งครั้ง — เพี๊ยะ
“โอ๊ย! อะไรกันคะเนี่ย! ปลุกกันดีๆ ก็ได้นี่นา ไม่เห็นต้องทำรุนแรงเลย!”
อลิซโวยวายออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ แต่ก็รีบปรับท่าทางการนั่งของตัวเองให้เรียบร้อย เธอยังคงรู้สึกเกรงใจและยำเกรงในตัวเขาอยู่ไม่น้อย แม้จะเริ่มคุ้นเคยกันมากขึ้นแล้วก็ตาม
สนามบิน - เมืองบ้านเกิด
“ขอต้อนรับทุกท่านกลับสู่มาตุภูมิ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการเดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ”
เสียงประกาศต้อนรับอันอบอุ่นภายในอาคารผู้โดยสารของเครื่องบินดังก้องขึ้น เมื่อเครื่องบินแตะพื้นรันเวย์อย่างปลอดภัยและค่อยๆ เคลื่อนตัวไปยังหลุมจอด
อลิซหันไปหาเดธที่ยืนรออยู่ตรงประตูทางออกของเครื่องบิน พร้อมกับรอยยิ้มที่เจือไปด้วยความหวังและความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
“คุณเดธ… เอ่อ… แล้วคุณจะไปส่งฉันที่บ้านด้วยไหมคะ?”
เดธนิ่งไปเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามแบบฉบับของเขา
“ไม่หรอกครับ... คุณถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ที่เหลือจากนี้ คุณต้องเดินต่อไปด้วยตัวเอง”
“อะ... เอ๋? งะ...งั้นเหรอคะ...”
อลิซอึ้งไปเล็กน้อยกับคำตอบนั้น ความผิดหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในใจ แต่เธอก็พยายามทำความเข้าใจ
“ผมเป็นทหารรับจ้าง ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก หรือพี่ชายที่แสนดี”
เขาว่า ก่อนจะหันหลังกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้เดิมของเขา ราวกับว่าภารกิจของเขาได้สิ้นสุดลงแล้วจริงๆ
อลิซหัวเราะแห้งๆ ออกมาเบาๆ
“นั่นสินะคะ… ก็จริงของคุณค่ะ…”
เธอถอนหายใจเบาๆ มองใบหน้าส่วนที่โผล่พ้นหน้ากากของเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวเดินลงจากเครื่องบินไปพร้อมกับผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ
เดธมองแผ่นหลังของอลิซที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปจนลับสายตา
“กลับให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย... และใช้ชีวิตต่อไปให้ได้ก็พอแล้ว” เขาคิดในใจเงียบๆ
ตื๊อด... ตื๊อด...
เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในเครื่องบิน เดธหยิบมันขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ กดรับสายด้วยท่าทีคุ้นเคย
“ฮัลโหลครับ ปู่?”
เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความอบอุ่นและมีอำนาจของชายชราคนหนึ่งตอบกลับมาจากปลายสาย
“กลับมาถึงบ้านได้แล้ว ไอ้หลานชาย เดี๋ยวปู่จะให้คนไปรับที่สนามบิน... แล้วก็มีข่าวดีจะบอก—น้องสาวของแกน่ะ เพิ่งเรียนจบชั้นมัธยมปลายเมื่อวานนี้เองนะ”
เดธนิ่งฟังเงียบๆ ดวงตาภายใต้หน้ากากไหววูบเล็กน้อย
“แล้วที่สำคัญนะโว้ย! ยัยหนูสอบติดคณะแพทยศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศได้แล้วด้วย! ไอ้เด็กบ้านี่มันฉลาดเหมือนแม่มันไม่มีผิดเพี้ยนเลยจริงๆ!” เสียงของปู่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและตื่นเต้น
รอยยิ้มบางๆ ที่มองไม่เห็น ผุดขึ้นใต้หน้ากากของเดธ
“มันผ่านมาเก้าปีแล้วนะ... ได้เวลากลับมาหาครอบครัวที่ยังเหลืออยู่ของแกจริงๆ จังๆ สักทีนะ เดธ”
“…ครับปู่” เดธตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่น
เขาวางสายโทรศัพท์ลงช้าๆ ความเงียบเข้าโอบล้อมทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเขาอีกครั้ง เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินที่กำลังดับลง กลายเป็นเพียงเสียงพื้นหลังที่ไร้ความหมาย
ด้านนอกอาคารผู้โดยสารของสนามบิน
รถยนต์ซีดานสีดำคันหรูจอดรออยู่ริมทางอย่างเงียบสงบ คนขับรถในชุดสูทสีเข้มเรียบร้อย ก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางสุภาพและนอบน้อม เดินตรงมายังเดธที่เพิ่งเดินออกมาจากอาคารผู้โดยสาร
“คุณเดธใช่ไหมครับ? คุณท่านให้ผมมารับครับ ทุกคนกำลังรอคุณอยู่ที่บ้านครับ”
เดธพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับ ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังของรถยนต์โดยไม่เอ่ยคำใดออกมา
ภายในรถเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเบาๆ เดธเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงช้าๆ ทบทวนภาพในอดีตที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำ
ภาพของบ้านหลังเก่าที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา
ภาพของน้องสาวตัวเล็กๆ ที่ร้องไห้จ้าอยู่ในอ้อมแขนของปู่
ภาพเหล่านั้นคือฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอด และเป็นภาพที่เขาจะไม่มีวันลืมเลือน
เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองผ่านหน้าต่างรถออกไปยังทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่าน — สีฟ้าอ่อนใสของท้องฟ้าที่เขาไม่ได้สังเกตเห็นหรือใส่ใจมาเป็นเวลานานมากแล้ว
“กลับบ้าน... สักทีสินะ” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ
รถยนต์สีดำแล่นไปตามถนน มุ่งหน้าสู่จุดหมายที่เขาจากมานานแสนนาน หัวใจที่เคยด้านชาราวกับน้ำแข็งเริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามา แม้จะยังเจือไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ซับซ้อนเกินบรรยาย
รถยนต์ซีดานสีดำคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านไม้สักหลังเก่าอย่างช้าๆ บ้านหลังนี้ดูทรุดโทรมไปตามกาลเวลา แต่ก็ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความทรงจำและความอบอุ่นที่คุ้นเคย เดธก้าวลงจากรถ ยืนมองประตูไม้บานเดิมนิ่งงัน ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจ
หญิงสาวคนหนึ่งยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้าน รูปร่างของเธอดูสูงขึ้น ผอมลงไปบ้าง แต่เค้าโครงใบหน้านั้นยังคงเหมือนแม่ของเขาไม่มีผิด... และแววตาคู่นั้นที่มองมา มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
เธอก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว... จ้องมองมาที่เขาไม่กระพริบตา ราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นคือความจริงหรือความฝัน
ทั้งคู่ยืนนิ่งจ้องมองกันอยู่ครู่หนึ่ง... ไม่มีคำพูดใดๆ เอื้อนเอ่ยออกมา มีเพียงสายลมที่พัดผ่านเบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งสอง
แล้วทันใดนั้นเอง เธอก็โผเข้ามากอดเขาแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น
“พี่เดธ... พี่จริงๆ ด้วย... พี่กลับมาแล้วจริงๆ…”
เขากอดตอบน้องสาวแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลั้นก้อนสะอื้นที่จุกขึ้นมาที่คอ น้ำตาไหลซึมออกมาเงียบๆ ภายใต้หน้ากากที่เขายังสวมใส่อยู่
“ปู่...ปู่บอกให้หนูรออยู่ที่บ้าน... ปู่บอกว่าพี่จะต้องกลับมา... ปู่บอกว่าที่นี่คือบ้านของพี่เสมอ...” เธอพูดออกมาเบาๆ ขณะที่ใบหน้ายังคงซบอยู่ที่อกของเขา น้ำเสียงสั่นสะท้าน
ท่ามกลางความอบอุ่นของการกลับมาหลังจากผ่านไปนานถึงเก้าปี ความทรงจำอันเลือนรางแต่ยังคงชัดเจนในบางห้วงขณะเริ่มย้อนกลับมาสู่ชายหนุ่มผู้มีนามว่า "เดธ"...


## ตอนที่ 4: รากเหง้าแห่งความทรงจำ

เก้าปีก่อน...
แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าของบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาในจังหวัดเชียงใหม่ ลำแสงนั้นลูบไล้ใบหน้าของเด็กชายคนหนึ่งที่ยังคงนอนขดตัวอยู่บนฟูกนอนอย่างมีความสุข เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วคลอเบาๆ ผสมผสานกับกลิ่นข้าวสวยหอมกรุ่นที่ลอยมาจากในครัว แต่งแต้มบรรยากาศยามเช้าให้เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัย
"ตื่นได้แล้วนะลูก เดี๋ยวจะไปโรงเรียนไม่ทันนะจ๊ะ" เสียงอันอ่อนโยนของแม่ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น — รอยยิ้มนั้นเป็นภาพจำที่เขาไม่เคยลืมเลือน แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใดก็ตาม
เด็กชายคนนั้นมีชื่อว่า “เค” ชีวิตของเขาในเวลานั้นช่างเรียบง่ายและเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข พ่อของเขาเป็นครูสอนช่างกลฝีมือดีในวิทยาลัยอาชีวะแห่งหนึ่ง แม่เป็นพยาบาลใจดีประจำสถานีอนามัยในตำบล และเขายังมีน้องสาวตัวเล็กวัยเจ็ดขวบชื่อ “เมลล์” ที่มักจะคอยวิ่งตามเขาต้อยๆ เหมือนเป็นเงาตามตัว
ในสายตาของเด็กชายคนหนึ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะมั่นคงและยั่งยืนตลอดไป — จนกระทั่งค่ำคืนแห่งความตายและความสูญเสียได้คืบคลานมาเยือนอย่างไม่ทันตั้งตัว
กลางดึกคืนนั้น ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงปืนดังกระหึ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปลุกทุกคนในบ้านให้ตื่นด้วยความตกใจสุดขีด เสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ควันไฟสีดำเริ่มลอยคลุ้งคละคลุ้งไปทั่วบริเวณบ้าน พ่อรีบคว้าตัวเคและเมลล์เอาไว้แน่น แล้วผลักแม่ให้ออกไปทางประตูหลังบ้านอย่างรวดเร็ว
“พ่อจะพยายามถ่วงเวลาพวกมันไว้ให้! พาเคกับเมลล์หนีไปกับแม่เร็วเข้า!” เสียงของพ่อตะโกนสั่งด้วยความร้อนรนและสิ้นหวัง
แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้วิ่งหนีออกไป แสงไฟฉายแรงสูงหลายดวงก็ส่องสว่างวาบเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนสั่งที่ฟังไม่ศัพท์ ชายแปลกหน้าหลายคนในชุดดำทะมึนบุกเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นกระชากตัวเขาออกจากอ้อมแขนของแม่อย่างแรงจนเขาล้มคะมำ เมลล์กรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความหวาดกลัว — แล้วทุกอย่างรอบตัวเคก็พลันดับวูบลงไปในความมืดมิด
เขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้งบนพื้นเย็นเฉียบของรถบรรทุกทึบที่ทำจากเหล็ก สภาพภายในมืดสลัวและอับชื้น เขาอยู่ท่ามกลางกลุ่มเด็กแปลกหน้าอีกราวสิบกว่าคน ทุกคนดูตื่นกลัว บางคนกำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น บางคนนิ่งเงียบราวกับรูปปั้น และบางคน... นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ไม่มีลมหายใจอีกต่อไปแล้ว
“ถ้าพวกเจ้าไม่อยากโดนโยนทิ้งไว้ข้างทางเหมือนสุนัข ก็หุบปากแล้วอย่ามามองหน้าข้า!” หนึ่งในชายผู้คุมร่างใหญ่ตะคอกใส่พวกเขาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ดวงตาแข็งกร้าวและไร้ความปรานี
หลายวันต่อมา เด็กๆ ถูกขนย้ายเปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ อย่างไร้ทิศทางที่แน่นอน จนกระทั่งไปถึงโกดังร้างขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางป่าลึกห่างไกลผู้คน เขาไม่รู้เลยว่าเมลล์ น้องสาวของเขาอยู่ที่ไหน ไม่รู้แม้กระทั่งว่าพ่อกับแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจดวงน้อยของเขา
ในคืนที่สามของการถูกคุมขัง ณ โกดังร้างนั้นเอง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวฉีกกระชากความเงียบของค่ำคืน ตามมาด้วยเสียงเฮลิคอปเตอร์ที่บินโฉบผ่านเหนือหลังคาโกดังอย่างรวดเร็ว ทหารในชุดดำติดอาวุธครบมือกรูเข้ามาในโกดังจากทุกทิศทาง เสียงปืนดังสาดกระสุนใส่กันอย่างดุเดือด
ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงปืนที่ดังระงม เขาได้ยินเสียงตะโกนเรียกที่คุ้นเคยอย่างไม่น่าเชื่อ
“ไอ้เค! หลานปู่! อยู่ที่ไหน!”
ชายชราร่างสูงใหญ่ ผมสีดอกเลา ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยและรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ นั่นคือปู่ของเขา — ผู้ที่เขาเคยเจอหน้าเพียงแค่ปีละครั้งในช่วงวันหยุด แต่ในตอนนี้ ปู่กำลังฝ่าดงกระสุนเข้ามาเพื่อตามหาเขา
หลังเหตุการณ์ระทึกขวัญในคืนนั้น เขาไม่ได้ถูกส่งตัวกลับบ้านที่เชียงใหม่อย่างที่คาดหวังไว้ แต่กลับถูกพาตัวมายังค่ายฝึกทหารลับแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในป่าลึกทางภาคเหนือ สถานที่แห่งนี้ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการละเล่นสนุกสนาน ไม่มีอ้อมกอดของแม่ ไม่มีน้องสาวอย่างเมลล์ และไม่มีข้าวหอมมะลิอุ่นๆ จากฝีมือแม่ให้กินอีกต่อไป มีเพียงเสียงปืนที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ เหงื่อที่ไหลโทรมกาย และคราบเลือดที่เปรอะเปื้อน
“เจ้ามันอ่อนแอเกินไป ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่รอดต่อไปในโลกที่โหดร้ายใบนี้ เจ้าจงเรียนรู้ที่จะฆ่าซะ” นั่นคือคำพูดแรกที่เขาได้ยินจากปู่ ในฐานะผู้ฝึกสอนคนใหม่ของเขา
การฝึกฝนเริ่มต้นขึ้นอย่างเข้มข้นและโหดเหี้ยมเกินกว่าที่เด็กคนหนึ่งจะรับไหว ตั้งแต่การฝึกศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่า การใช้อาวุธทุกชนิด ทั้งมีด ปืน และวัตถุระเบิด ไปจนถึงการฝึกเอาชีวิตรอดในสภาวะที่เลวร้ายที่สุด เขาต้องเรียนรู้ที่จะฆ่าสัตว์เพื่อนำมาเป็นอาหารด้วยมือของตัวเอง จนกระทั่งวันหนึ่ง... เขาได้รับคำสั่งให้สังหารเป้าหมายที่เป็นมนุษย์เป็นครั้งแรก
“มันไม่ใช่คนดีอะไรหรอก มันคือคนที่ลักพาตัวเด็กไปขาย” ปู่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา
มือของเขาสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาจากฝ่ามือ กระสุนนัดแรกถูกยิงออกไปอย่างสะเปะสะปะไร้ทิศทางการเล็ง และนั่นคือวันแรกที่ “เค” เด็กชายผู้เคยมีชีวิตที่เรียบง่ายและมีความสุข ได้ตายจากไป พร้อมกับการถือกำเนิดขึ้นของ “เดธ” นักฆ่าผู้เลือดเย็น
เวลาผ่านไปหลายปี เดธกลายเป็นนักฆ่าที่ไร้เงาและไร้ร่องรอย ไม่มีชื่ออยู่ในทะเบียนราษฎร์ ไม่มีตัวตนที่แท้จริงในโลกภายนอก เขาเดินทางไปทั่วทุกมุมโลกอย่างลับๆ รับภารกิจที่อันตรายและสกปรกเงียบๆ สังหารเป้าหมายตามคำสั่ง แล้วก็จากไปเหมือนฝันร้ายที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง
แต่หลังจากทุกภารกิจเสร็จสิ้นลง เขามักจะนั่งนิ่งอยู่คนเดียวในมุมมืด มองภาพถ่ายครอบครัวใบเก่าที่ซีดจางไปตามกาลเวลา — ภาพของครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกกำลังยิ้มอย่างมีความสุขอยู่หน้าบ้านไม้สักหลังเดิมที่เชียงใหม่
“เมลล์... ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันนะ..." เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความรู้สึกผิดและโหยหาฉายชัดในดวงตาแม้จะอยู่ภายใต้เงามืด
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของชายหนุ่มผู้ถูกเรียกว่า "เดธ" ชายผู้เดินผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ก่อนที่โชคชะตาจะนำพาเขากลับมาเผชิญหน้ากับอดีตและครอบครัวที่เขาจากมาอีกครั้ง การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้งในเส้นทางที่แตกต่างออกไป... เส้นทางของการค้นหาความหมายที่แท้จริงของคำว่า "บ้าน" และ "ครอบครัว"


## ตอนที่ 5: เงามืดหวนคืน และภารกิจแห่งอดีต

เสียงฝีเท้าที่ก้าวอย่างระมัดระวังบนพื้นไม้เก่าขัดมัน ดังก้องเบาๆ ในความเงียบสงัดของบ้านไม้สักหลังเดิมที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขาอันเขียวชอุ่มของจังหวัดเชียงใหม่ ลมหายใจยามเช้าที่บริสุทธิ์และเย็นสบายปะทะผิวกาย เดธยืนนิ่งสงบอยู่บนระเบียงไม้ที่ยื่นออกไป ทอดสายตามองม่านหมอกสีขาวนวลที่ลอยเอื่อยๆ ปกคลุมอยู่เหนือยอดไม้เขียวขจีเบื้องล่างราวกับทะเลปุยฝ้าย เขายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบอย่างช้าๆ รับรสขมปร่าที่คุ้นเคย ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนและอธิบายได้ยากยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง
แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมาเกือบสิบปีแล้วนับตั้งแต่วันที่โชคชะตาพรากเขาไปจากบ้านหลังนี้ ชีวิตที่เขาเคยรู้จักและผูกพันก็ยังคงแฝงกลิ่นอายเดิมๆ ที่คุ้นจมูกและหัวใจอยู่ไม่จางหาย ทว่า... ตัวเขาเองต่างหากที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว บาดแผลจากอดีตได้หล่อหลอมเด็กชาย "เค" ผู้เคยอ่อนโยน ให้กลายเป็น "เดธ" ชายหนุ่มผู้เย็นชา เก็บงำความรู้สึก และมีแววตาที่ลึกล้ำเกินกว่าใครจะหยั่งถึง
“ตื่นแต่เช้าอีกแล้วนะเจ้าหลานชาย” เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจแต่แฝงความเอ็นดูของปู่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ชายชราในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีมอๆ ยกมือกอดอก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งประสบการณ์และรอยแผลเป็นเก่าๆ จากกาลเวลาที่ผ่านพ้น
เดธเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา ดวงตายังคงจับจ้องไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า
ปู่เดินย่างสามขุมเข้ามาช้าๆ ยืนเคียงข้างหลานชาย มองออกไปยังวิวทิวทัศน์เดียวกัน “ที่นี่มันเงียบสงบดีใช่ไหมล่ะ... เหมาะสำหรับคนที่มีเรื่องราวมากมายเก็บงำไว้ในใจอย่างเจ้านั่นแหละ”
เดธยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งและจางหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเงาของรอยยิ้มที่เพียงแค่เคลื่อนผ่านริมฝีปากของเขาไปเพียงแวบเดียว
“เมลล์ตื่นหรือยังครับปู่?” เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามปกติ แต่แฝงความห่วงใยอยู่ลึกๆ
“ตื่นตั้งนานแล้วล่ะ เห็นว่าขลุกอยู่ในครัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางดี กำลังนั่งท่องตำรับตำราศัพท์หมออะไรของเขาก็ไม่รู้” ปู่หัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความภาคภูมิใจระคนเอ็นดู “สอบเข้าคณะแพทย์ได้เป็นอันดับหนึ่งของประเทศเชียวนะ ยัยหนูคนนี้มันไม่ใช่ธรรมดาเลยจริงๆ อนาคตไกลแน่ๆ”
เดธไม่ได้พูดอะไรตอบ แต่มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อยอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างแผ่ซ่านในอกเมื่อนึกถึงน้องสาว
เสียงหัวเราะคิกคักสดใสราวกับเสียงกระดิ่งแก้ว ดังลอดออกมาจากในครัว ตามมาด้วยเสียงกุ๊กกิ๊กขลุกขลักของจานชามที่กระทบกันเบาๆ เมลล์ — เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีผู้เปี่ยมด้วยความฝันและความหวัง น้องสาวที่เขาเคยจำต้องทิ้งไว้กับโชคชะตาอันโหดร้ายเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้กำลังเติบโตขึ้นอย่างสง่างามและแข็งแกร่ง กำลังจะก้าวเดินไปบนเส้นทางของการเป็นแพทย์ ผู้ที่จะมอบชีวิตใหม่และบรรเทาความทุกข์ทรมานให้แก่ผู้อื่น... ช่างเป็นเส้นทางที่แตกต่างและตรงกันข้ามกับเส้นทางที่เขาเคยเดินผ่านมาอย่างสิ้นเชิงราวกับขาวกับดำ
เดธเดินเข้ามาในครัวอย่างเงียบเชียบ กลิ่นหอมกรุ่นของไข่เจียวร้อนๆ และข้าวสวยที่เพิ่งหุงสุกใหม่ๆ ลอยฟุ้งไปทั่วห้องกระตุ้นความหิว เมลล์ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมอาหารเช้าบนโต๊ะ หันมาเห็นเขาก็ยิ้มกว้างออกมาทันที รอยยิ้มของเธอสดใสราวกับแสงตะวันยามเช้าที่สาดส่อง ขับไล่ความมืดมิดในใจเขาได้ชั่วขณะ
“พี่เดธ! มาพอดีเลยค่ะ! มาทานข้าวเช้าด้วยกันนะคะ หนูทำเผื่อไว้เยอะเลย!” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและความดีใจอย่างที่เขาไม่คุ้นเคยนัก มันเป็นความรู้สึกที่บริสุทธิ์และอบอุ่น
“อืม...” เขาพยักหน้าตอบรับเบาๆ สูดกลิ่นหอมของอาหารเข้าไปเต็มปอด แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมที่โต๊ะอาหารตัวเก่าแก่ที่อยู่คู่บ้านมานาน
เมลล์รีบตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานพูนๆ แล้วนำมาวางไว้ตรงหน้าเขาอย่างเอาใจใส่ พร้อมกับกับข้าวอีกสองสามอย่างที่ดูน่าทาน “พี่เดธ... คือ... หนูดีใจมากเลยนะคะ ที่พี่กลับมาอยู่ที่นี่ด้วยกันกับพวกเราอีกครั้ง หนูเคยคิดว่า...เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วจริงๆ ด้วยซ้ำไปค่ะ…” น้ำเสียงตอนท้ายแผ่วลงเล็กน้อย แววตาฉายความรู้สึกที่หลากหลาย
คำพูดนั้นของน้องสาวทำให้เดธชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบช้อนส้อมหยุดค้างกลางอากาศ เขามองใบหน้าของเมลล์ที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่
“ทุกคืน...หนูฝันถึงพี่ตลอดเลยค่ะ บางคืนก็ฝันว่าพี่จากไปแล้วจริงๆ บางคืนก็ฝันว่าพี่กำลังหลงทางอยู่ในที่มืดๆ มองไม่เห็นอะไรเลย แล้วก็ร้องเรียกหาหนูให้ช่วย...” น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาเริ่มมีน้ำใสๆ เอ่อคลอ แต่เธอก็ยังคงพยายามยิ้มอยู่
เขาวางมือลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา มองลึกลงไปในดวงตาของน้องสาว แล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือเล็กๆ ของเธอไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นเล็กน้อยจากปลายนิ้วของเธอ “พี่ไม่เป็นไรแล้วนะเมลล์ หนูไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว พี่กลับมาแล้วจริงๆ และพี่จะไม่ไปไหนอีก” คำพูดหนักแน่นและจริงจัง
เมลล์ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่เริ่มไหลอาบแก้ม “หนูแค่...หนูแค่อยากให้พี่รู้ว่า ต่อให้พี่จะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนในสายตาคนอื่น หรือต้องผ่านเรื่องร้ายๆ อะไรมาก็ตาม หนูก็ยังจำพี่ได้เสมอ... ถึงตอนนี้พี่อาจจะถูกเรียกว่า ‘เดธ’ แต่สำหรับหนูแล้ว พี่ก็ยังคงเป็นพี่เคคนเดิมของหนูเสมอค่ะ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง”
ชื่อ “เค” ที่ออกมาจากปากของเมลล์อีกครั้ง — เสียงนั้นช่างอบอุ่นและอ่อนโยนราวกับสายธารที่ชโลมใจ จนหัวใจที่เคยแข็งกร้าวราวกับหินผาของเขาค่อยๆ อ่อนลงทีละน้อย ความรู้สึกที่ถูกปิดตายมานานเริ่มถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง
“อย่าเพิ่งเรียกพี่ว่าเคเลยนะ... พี่ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่จริงๆ” เดธพูดพลางเบือนหน้าหลบสายตาของน้องสาวเล็กน้อย ความรู้สึกเขินอายและสับสนเล็กๆ ก่อตัวขึ้นภายใน
“ก็ได้ค่ะ ไม่เป็นไรเลย” เมลล์ตอบพร้อมกับยิ้มออกมาอีกครั้ง รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจและความอดทนรอ
“งั้นไว้หนูค่อยเรียกทีหลังก็ได้ค่ะ ตอนที่พี่พร้อมที่จะเป็นพี่เคคนเดิมของหนูอีกครั้งแล้วนะคะ”
หลายสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำที่ไม่เคยไหลย้อนกลับ...
ชีวิตที่บ้านหลังนี้ดูเหมือนจะดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและสงบสุข จนแทบจะหยุดนิ่งสำหรับเดธ ชายหนุ่มผู้คุ้นเคยกับความตึงเครียดและอันตราย แต่มันก็เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาไม่เคยได้สัมผัสหรือใส่ใจอีกเลยนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่โลกมืดแห่งการเป็นนักฆ่าไร้เงา โลกที่ทุกวินาทีคือความเป็นความตาย
ตอนเช้า เขาจะเดินเป็นเพื่อนเมลล์ไปตลาดสดที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ช่วยเธอถือตะกร้าผักและผลไม้ที่ซื้อมาเต็มไม้เต็มมือ บางครั้งก็ลองหัดเลือกซื้อของสดด้วยตัวเองบ้างตามคำแนะนำของน้องสาว แม้จะมีบอดี้การ์ดร่างกำยำสองคนที่ปู่ส่งมาคอยดูแลความปลอดภัยยืนอยู่ห่างๆ อย่างไม่ให้คลาดสายตา แต่คนในตลาดแถวนี้ต่างก็เริ่มคุ้นเคยและรับรู้กันแล้วว่า “ผู้ชายหน้าตาดุดันคนนี้” แท้จริงแล้วคือพี่ชายผู้แสนดีของเด็กสาวคนเก่งว่าที่นักศึกษาแพทย์อนาคตไกลของหมู่บ้าน
ช่วงกลางวัน เขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ฝึกยิงปืนและฝึกซ้อมทักษะการต่อสู้ป้องกันตัวกับปู่ที่บริเวณลานกว้างหลังบ้าน ไม่ใช่เพื่อเตรียมตัวไปฆ่าใครอีกต่อไป แต่เป็นเพราะปู่เคยบอกกับเขาว่า “ไอ้เดธมันต้องมีความมั่นใจในตัวเองอยู่เสมอ ต้องพร้อมที่จะปกป้องตัวเองและคนที่รักได้ แม้ว่าในวันที่มันจะวางอาวุธลงไปแล้วก็ตาม สัญชาตญาณนักสู้มันต้องอยู่ในสายเลือด”
ส่วนในตอนกลางคืนที่เงียบสงัด เขาจะชอบออกมายืนมองดาวที่พร่างพราวเต็มท้องฟ้าบนดาดฟ้าบ้านกับเมลล์ ฟังเสียงหรีดหริ่งเรไรและแมลงกลางป่าที่ขับกล่อมบทเพลงแห่งรัตติกาล และรับฟังเรื่องราวชีวิตวัยรุ่นในรั้วมหาวิทยาลัยที่เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก ทั้งเรื่องเพื่อนใหม่ กิจกรรมชมรม หรือแม้แต่เรื่องความรักกุ๊กกิ๊กที่น้องสาวแอบเล่าให้ฟังอย่างเขินอาย — แต่เขาก็ค่อยๆ พยายามเปิดใจรับฟังและเรียนรู้ที่จะเข้าใจโลกของน้องสาวให้มากขึ้นทีละน้อย ช่องว่างระหว่างวัยและความแตกต่างของประสบการณ์ค่อยๆ ถูกถมให้เต็มด้วยความรักและความผูกพัน
“พี่เค... หนูแอบกลัวนิดหน่อยนะคะ ว่าพี่จะไม่อยู่กับหนูตอนที่หนูเรียนหมอจบ แล้วก็ตอนที่หนูได้เป็นหมอจริงๆ” เธอพูดขึ้นในคืนวันหนึ่งขณะที่กำลังนั่งดูดาวด้วยกัน น้ำเสียงของเธอแฝงความกังวลเล็กๆ
เดธหันไปมองใบหน้าของน้องสาวที่ฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัดภายใต้แสงจันทร์นวล “พี่สัญญา... พี่จะพยายามอยู่ข้างๆ หนูไปจนกว่าหนูจะพร้อมที่จะยืนหยัดด้วยตัวเองได้อย่างเข้มแข็งและมั่นคง พี่จะไม่ทิ้งหนูไปไหนอีกแล้ว” คำสัญญาที่หนักแน่นดั่งขุนเขา
แต่ดูเหมือนว่าชีวิตที่เริ่มจะสงบสุขและมีความหวังของเขามักจะถูกท้าทายจากเงามืดของอดีตที่ไม่เคยยอมตายจากไปง่ายๆ ราวกับเป็นเงาตามตัวที่คอยหลอกหลอน...
เย็นวันหนึ่ง ขณะที่เดธกำลังช่วยปู่ซ่อมรั้วไม้เก่าๆ ที่ผุพังไปตามกาลเวลาอยู่บริเวณหน้าบ้าน เขาได้รับซองเอกสารสีน้ำตาลซองหนึ่งจากคนส่งของลึกลับที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาส่งให้ถึงหน้าบ้านอย่างรวดเร็วแล้วก็รีบจากไป ภายในซองนั้นคือภาพถ่ายขาวดำที่ค่อนข้างเบลอของโกดังร้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง — สถานที่ที่เขาเคยถูกจับตัวไปทรมานอย่างแสนสาหัสในวัยเด็ก และมีข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ราวกับไก่เขี่ย เพียงบรรทัดเดียวแนบมาด้วย
“พวกมันกลับมาแล้ว — และคราวนี้...มีเด็กผู้บริสุทธิ์อีกหลายคนกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต”
มือของเดธที่กำลังจับค้อนตอกตะปูอยู่ กำเริบสั่นขึ้นมาเล็กน้อยจนเห็นได้ชัด ความเงียบสงบในหัวของเขาพังทลายลงในทันที ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้งราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ ดวงตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นมาในบัดดล สัญชาตญาณนักฆ่าที่หลับใหลอยู่เริ่มตื่นขึ้น
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของปู่ที่อยู่ภายในบ้านด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
“ปู่ครับ... ดูเหมือนว่าพวกมัน...พวกมันจะกลับมาอีกแล้วครับ” น้ำเสียงของเขาเย็นชาและแฝงแววอำมหิต
ปู่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้หวายตัวโปรด เงยหน้าขึ้นมองหลานชายทันที เมื่อเห็นแววตาและสีหน้าของเดธ ท่านก็รู้ได้ในทันทีว่ามีเรื่องไม่ปกติเกิดขึ้น สีหน้าของท่านเปลี่ยนจากความสงบเป็นความจริงจังและเคร่งเครียดในทันที “มันถึงเวลาแล้วสินะ ที่เราจะต้องจัดการสะสางบัญชีแค้นเก่าๆ ให้มันจบสิ้นกันเสียที พวกมันจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้”
คืนนี้... ดวงจันทร์ถูกบดบังด้วยเมฆทะมึน ลมพัดแรงจนยอดไม้ไหวเอน เดธจะต้องกลับเข้าไปในโลกแห่งเงามืดอีกครั้งหนึ่ง โลกที่เขาเคยพยายามจะหนีจากมันมาตลอด
ไม่ใช่เพื่อการฆ่าฟันอย่างไร้สติและไร้เหตุผลอีกต่อไป
แต่เพื่อการช่วยเหลือชีวิตผู้บริสุทธิ์ที่กำลังรอคอยความหวัง
เพื่อไม่ให้เด็กคนไหน...ต้องมาเผชิญหน้ากับโชคชะตาอันโหดร้ายและน่าสะพรึงกลัวแบบที่เขาเคยเผชิญอีกต่อไป ไม่ว่าเขาจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
และในส่วนลึกของหัวใจเขา...แววตาที่เคยไร้ซึ่งแสงสว่างและความหวัง กลับเริ่มส่องประกายแห่งความมุ่งมั่นและความยุติธรรมขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกความชั่วร้ายให้มอดไหม้


## ตอนที่ 6: ต่อสู้เพื่อปกป้อง

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงและแผ่วเบากระทบพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบในความมืดมิด เดธเคลื่อนตัวผ่านซอยแคบๆ ในย่านเสื่อมโทรมหลังเมืองที่เต็มไปด้วยอาชญากรรม เสียงสุนัขจรจัดเห่าหอนโหยหวนอยู่ห่างๆ ผสมผสานกับเสียงหวีดแหลมของท่อน้ำที่ผุกร่อนและรั่วซึม ทำให้บรรยากาศโดยรอบน่าขนลุกและวังเวงไม่ต่างจากสนามรบที่เขาคุ้นเคย
ในมือข้างหนึ่งของเขาถือกล่องไม้ขนาดเล็กที่แกะสลักลวดลายโบราณบางอย่างไว้ที่ฝากล่อง — ภารกิจในค่ำคืนนี้ไม่ใช่การสังหารใครตามใบสั่ง แต่มันกลับสำคัญยิ่งกว่านั้น... เพราะมันคืออดีตที่ถูกปิดบังไว้ของปู่ และมันคือหนทางเดียวที่จะหยุดยั้งวงจรแห่งความเลวร้ายนี้ได้
เขาไม่ได้รับรายละเอียดเกี่ยวกับภารกิจนี้มากนัก รู้เพียงแต่ว่ามี "แฟ้มลับสุดยอด" ของอดีตหน่วยรบพิเศษที่ปู่เคยสังกัดอยู่ได้ถูกขโมยไปโดยชายผู้มีอิทธิพลมืดชื่อ “เสี่ยบุญทวี” นักธุรกิจหน้าฉากผู้มีเบื้องหลังเป็นนายทุนใหญ่ที่คอยให้การสนับสนุนขบวนการค้าอาวุธเถื่อนและค้ามนุษย์ข้ามชาติ และที่สำคัญ เสี่ยบุญทวีผู้นี้เป็นหนึ่งในบุคคลที่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเครือข่ายอาชญากรรมที่พรากครอบครัวอันแสนสุขของเดธไปในอดีตอย่างโหดเหี้ยม
คืนนี้ — เดธจะต้องนำแฟ้มลับนั้นกลับคืนมาให้ได้ พร้อมกับต้องตัดรากถอนโคนความเจ็บปวดและความแค้นที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจของปู่มาเป็นเวลานานหลายสิบปีให้จงได้
ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่โอ่อ่าราวกับวังของเสี่ยบุญทวี ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขานอกเมือง
เสียงเพลงแจ๊สจังหวะเนิบนาบเบาๆ ลอยละล่องอยู่ในห้องโถงกว้างที่ตกแต่งอย่างหรูหราฟุ่มเฟือย เสี่ยบุญทวีนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงกลางห้อง จิบไวน์แดงราคาเรือนแสน ล้อมรอบไปด้วยบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำทะมึนติดอาวุธครบมือไม่ต่ำกว่าสิบคน และมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดราตรีสั้นกุดที่พยายามหัวเราะและประจบเอาใจเขาอยู่ไม่ห่าง
“มันจะกล้าบุกเข้ามาที่นี่จริงๆ น่ะหรือนายท่าน” ชายร่างใหญ่ในชุดสูทซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดเอ่ยถามขึ้นพลางหัวเราะเบาๆ อย่างดูแคลน
เสี่ยบุญทวีหรี่ตามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ แสยะยิ้มอย่างเหยียดหยาม “ถ้ามันเป็นแค่พวกกระจอกทั่วไป ข้าก็คงไม่ใส่ใจ แต่นี่มันไม่ใช่คนธรรมดา... ถ้ามันคือคนที่ถูกเรียกว่า ‘เดธ’ จริงๆ ล่ะก็ พวกเราคงจะได้เห็นของจริงกันในคืนนี้อย่างแน่นอน เตรียมตัวต้อนรับแขกพิเศษของเราให้ดีล่ะ อย่าให้เสียชื่อเจ้าพ่อแห่งวงการมืด”
เวลา 23:14 น. ตามเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาดิจิทัล
กล้องวงจรปิดตัวหนึ่งที่ติดตั้งอยู่บริเวณกำแพงด้านนอกคฤหาสน์ดับวูบลงอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยกล้องอีกตัว แล้วก็อีกตัว... สัญญาณภาพจากกล้องหลายตัวหายไปจากหน้าจอมอนิเตอร์ในห้องควบคุม
ในห้องควบคุมระบบรักษาความปลอดภัย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนหันไปสบตากันด้วยความตื่นตระหนกและกังวลใจ ก่อนที่คนหนึ่งจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
“เขา...เขามาถึงแล้วครับนาย...”
เพียงชั่วพริบตา ไฟฟ้าทั้งคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน ประตูล็อกอัตโนมัติทุกบานทำงานทันที สัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังลั่นไปทั่วบริเวณ แต่กลับไม่มีใครสามารถตอบสนองหรือแก้ไขสถานการณ์ได้ทันท่วงที ความโกลาหลเริ่มบังเกิด
บอดี้การ์ดสองคนแรกที่ยืนเฝ้าอยู่บริเวณประตูทางเข้าหลัก ล้มลงหมดสติในเงามืด โดยไม่มีแม้แต่เสียงร้องครวญครางหรือเสียงต่อสู้ใดๆ เล็ดลอดออกมา
เดธใช้เงามืดและความเงียบสงัดเป็นอาวุธคู่กาย ทุกการเคลื่อนไหวของเขารวดเร็ว แม่นยำ และไร้ร่องรอย ดุจดังพยัคฆ์ร้ายที่ออกล่าเหยื่อในค่ำคืนอันมืดมิด
ณ ชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ที่ถูกปิดตายและป้องกันอย่างแน่นหนา
ประตูเหล็กกล้าบานหนาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ ด้วยคีย์การ์ดพิเศษที่เขาขโมยมาจากเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนหนึ่งของเสี่ยบุญทวี แฟ้มลับสุดยอดที่ว่านั้น ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีภายในกล่องนิรภัยเหล็กกล้าพร้อมกับไฟล์ข้อมูลดิจิทัลจำนวนมหาศาล
ข้างๆ แฟ้มลับนั้น มีเอกสารลับอีกฉบับหนึ่งวางซ้อนอยู่ — มันคือรูปถ่ายขาวดำของชายชราคนหนึ่งในสมัยที่ยังเป็นหนุ่มแน่น สวมเครื่องแบบทหารเต็มยศ นั่นคือปู่ของเขาในยุคสงครามเย็น ความลับบางอย่างที่ถูกปิดบังมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดเผยให้เดธได้รับรู้...
ปู่ของเขาไม่ได้เป็นแค่ “อดีตทหารผ่านศึกธรรมดาๆ” อย่างที่ท่านเคยเล่าให้เขาฟัง — แต่แท้จริงแล้วท่านคือหนึ่งในผู้ก่อตั้งและเป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษลับสุดยอด ที่เคยปฏิบัติการกวาดล้างและทลายเครือข่ายองค์กรค้าเด็กข้ามชาติที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้เมื่อหลายสิบปีก่อน
และเสี่ยบุญทวี — แท้จริงแล้วก็คืออดีตลูกน้องคนสนิทที่ปู่เคยไว้ใจที่สุด แต่กลับทรยศหักหลังหน่วยและสังหารเพื่อนร่วมรบของปู่เกือบทั้งหน่วยอย่างเลือดเย็น เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว
เดธกำหมัดแน่น ดวงตาฉายแววกร้าวกระด้าง “นี่มันไม่ใช่แค่ภารกิจธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือการทวงคืนความยุติธรรมให้กับปู่และเพื่อนร่วมรบของท่านที่จากไป”
เสียงระเบิดขนาดเล็กดังขึ้นเบาๆ จากทางประตูด้านหลังของคฤหาสน์ เป็นการสร้างสถานการณ์เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและล่อให้เหล่าบอดี้การ์ดส่วนใหญ่ออกจากตัวอาคารหลัก
เดธใช้จังหวะที่เกิดความสับสนอลหม่านนั้น ปีนขึ้นสู่ชั้นสองของคฤหาสน์อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของเสี่ยบุญทวีที่อยู่ปีกซ้ายสุด
ประตูห้องนอนถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยการถีบเพียงครั้งเดียว — บอดี้การ์ดสามคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องระดมยิงสวนเข้ามาทันที แต่เดธก็กลิ้งตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด กระสุนปืนหลายนัดเจาะเข้าที่เบาะโซฟาและผนังห้องด้านหลังจนเป็นรูพรุน
เสียงคมดาบสั้นที่ซ่อนไว้เฉือนอากาศดัง “ฉัวะ” อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ก่อนที่เลือดสีแดงสดจะกระเซ็นสาดไปทั่วบริเวณ
ในที่สุด เสี่ยบุญทวีก็ถูกเดธกระชากตัวมาผลักติดกับกำแพงห้อง ปลายมีดสั้นเล่มคมกริบจ่ออยู่ที่ลำคอหอยของเขาอย่างเย็นชา
เดธไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เขาเพียงแค่หยิบภาพถ่ายครอบครัวของตัวเองที่พกติดตัวอยู่เสมอออกมาให้เสี่ยบุญทวีดู — และพูดประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
“ความเจ็บปวดและความสูญเสีย... มันถูกส่งต่อกันมาหลายรุ่นแล้ว แต่ในค่ำคืนนี้... ทุกอย่างมันจะจบลงที่คุณ”
หลังสิ้นเสียงปืนนัดสุดท้ายที่ดังขึ้น คฤหาสน์หลังใหญ่ก็เริ่มลุกเป็นไฟจากแรงระเบิดที่วางไว้หลายจุด
เดธหายตัวไปในความมืดมิดของค่ำคืนอีกครั้ง พร้อมกับกล่องไม้ที่บรรจุแฟ้มลับสุดยอดที่หายไปนานหลายปี และบัญชีแค้นที่ได้รับการชำระสะสาง
หลายวันต่อมา — ณ บ้านไม้สักหลังเดิมที่เชียงใหม่
เดธวางกล่องไม้ใบนั้นลงบนโต๊ะไม้สักตัวเดิมที่ปู่นั่งทำงานเป็นประจำอย่างเงียบๆ
ปู่ค่อยๆ เปิดฝากล่องไม้ออกอย่างช้าๆ นิ้วมือที่เหี่ยวย่นของท่านสั่นเทาเล็กน้อย เมื่อเห็นแฟ้มเอกสารลับและรูปถ่ายเก่าๆ ของเพื่อนร่วมรบที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา ท่านนิ่งเงียบไปนาน ดวงตาเริ่มแดงก่ำ ก่อนที่น้ำตาหยดหนึ่งจะไหลรินลงบนภาพถ่ายหมู่ของเพื่อนร่วมรบผู้ล่วงลับ
“ไอ้หลานชาย... ขอบใจเจ้ามากจริงๆ...” ปู่พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
เมลล์เดินเข้ามาพร้อมกับยื่นแก้วน้ำเย็นๆ ให้กับพี่ชายของเธอ แล้วยิ้มออกมาจางๆ อย่างเข้าใจ
“หนูไม่รู้หรอกนะคะว่าพี่ต้องผ่านเรื่องราวเลวร้ายอะไรมาบ้าง... แต่หนูดีใจเหลือเกินที่พี่กลับมาอยู่กับพวกเราอีกครั้ง”
เขายิ้มบางๆ ออกมา และในครั้งนี้ — เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่การกลับมาบ้านเฉยๆ
แต่มันคือการยืนหยัดเพื่อปกป้องสิ่งที่ยังเหลืออยู่ และเพื่อสร้างอนาคตใหม่ที่ดีกว่าเดิมให้กับครอบครัวของเขา.


## ตอนที่ 7: เงาที่ยังไม่หายไป

เสียงลมหายใจของป่าเงียบสงัดไปในยามค่ำคืน มีเพียงเสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ และเสียงแมลงที่ร้องประสานเป็นฉากหลัง เหนือหน้าผาสูงที่มองเห็นเมืองในเงามืด เดธยืนนิ่งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของความมืดนั้น ดวงตาใต้หน้ากากจับจ้องไปยังเป้าหมายที่อยู่ไกลออกไป—คฤหาสน์ของ "นายพลจอมโกง" ผู้ค้ายาอาวุธและมนุษย์ในเวลาเดียวกัน
“แกแน่ใจนะว่าอยากกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่?” เสียงปู่ดังขึ้นในหูฟังสื่อสาร
“…ถ้ายังมีใครเจ็บปวดแบบเมลล์ พี่ชายอย่างผมจะไม่มีวันอยู่เฉย” เดธตอบเรียบ ๆ
“งั้นจัดการให้จบ… แล้วกลับบ้าน”
การแทรกซึมเริ่มขึ้นเมื่อดึกสงัด ร่างของเดธลื่นไหลไปกับเงามืด ราวกับเป็นเงาแห่งความตาย เขาเคลื่อนผ่านกำแพงรักษาความปลอดภัยสูงสองชั้นด้วยท่าทางแม่นยำ เงียบจนไม่มีแม้แต่สุนัขยามกล้าหอน
ภายในคฤหาสน์ ไฟสลัวๆ ส่องไปทั่วโถงหรูหรา ชายอ้วนท้วมในชุดทหารนั่งดื่มวิสกี้อยู่ตรงโซฟากลางห้อง รายล้อมด้วยลูกน้องติดอาวุธครบมือ
เดธซ่อนตัวหลังม่านกำมะหยี่ เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนกระโดดออกมาอย่างรวดเร็ว
เปรี้ยง!
กระสุนชุดแรกพุ่งใส่มือปืนสองคนล้มลงก่อนจะทันขยับ เขากลิ้งหลบไปหลังกำแพง ขว้างมีดใส่เป้าหมายที่สาม ก่อนจะกระโดดเตะร่างที่สี่ลงกับโต๊ะอย่างแรง เสียงกระจกแตกดังลั่น
เสียงไซเรนภายในคฤหาสน์ดังขึ้น เสียงวิ่งของทหารรับจ้างหลายสิบคนกำลังมุ่งหน้ามา
เดธหยิบระเบิดแฟลชจากเข็มขัด ขว้างออกไปก่อนวิ่งทะลุควันสีขาวพรางตา เขากวาดเป้าหมายรอบห้องอย่างเยือกเย็นและโหดเหี้ยม ใช้ทั้งศิลปะการต่อสู้และอาวุธได้อย่างแม่นยำจนน่าเหลือเชื่อ
เมื่อเสียงปืนเงียบลง เหลือเพียงร่างนอนแน่นิ่งทั่วทั้งคฤหาสน์ นายพลตัวการนั่งพิงกำแพง เลือดไหลอาบไหล่
“แกเป็นใคร…” เขาพูดเสียงสั่น
เดธดึงหน้ากากออกช้า ๆ เผยใบหน้าที่นิ่งเย็น
“ฉันไม่ใช่ใคร… แค่พี่ชายคนหนึ่ง ที่ไม่อยากเห็นใครต้องกลายเป็นเหยื่อแบบน้องสาวอีก”
ในคืนนั้น ตำรวจปราบปรามได้รับข้อมูลทั้งหมดจาก "ผู้ไม่ประสงค์ออกนาม" พร้อมหลักฐานการค้ามนุษย์และยาเสพติด พาดหัวข่าววันรุ่งขึ้นคือ "องค์กรค้ามนุษย์ถล่มยับ ผู้บงการถูกจับพร้อมหลักฐานแน่น"
แต่ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนส่งข่าว ไม่มีใครเห็นหน้า "เงา" ที่ลบล้างความชั่วร้ายในเงามืด
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา – เชียงใหม่
แสงแดดอุ่นยามเช้าในบ้านไม้หลังเดิม เมลล์กำลังจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเตรียมไปเรียนต่อ เธอหันไปหาพี่ชายที่กำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง
“พี่จะไปไหนอีกหรือเปล่า?” เธอถามเสียงเบา
เดธหันมามอง ดวงตานิ่งสงบ
“ไม่ไปแล้ว... พี่อยากใช้เวลาที่เหลือ กับครอบครัวที่เหลืออยู่”
เมลล์ยิ้ม น้ำตาคลอ ก่อนจะเดินเข้ามากอดเขาอีกครั้ง
ปู่เดินมาหยุดข้าง ๆ พร้อมมือข้างหนึ่งตบไหล่ของเดธเบา ๆ
“มันจบแล้วใช่ไหมไอ้หลาน...”
เดธพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาเงียบสงบเหมือนผิวน้ำ
คืนนั้น เขาเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง วางไว้ใต้หมอนในห้อง
> “ถ้าผมตายในการต่อสู้วันนั้น ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ แต่ถ้าผมมีชีวิตรอด… ผมจะไม่ใช้ชีวิตที่เหลือในเงามืดอีก เพราะเงามืดไม่มีบ้าน ไม่มีน้องสาว ไม่มีหัวใจ”
และในวันพรุ่งนี้...
พี่ชายจะเดินไปส่งน้องสาวขึ้นรถไฟด้วยรอยยิ้ม ไม่ใช่ในฐานะ “เดธ” แต่ในฐานะ “เค"
รุ่งเช้าในสถานีรถไฟเชียงใหม่ สถานีที่รายล้อมด้วยผู้คน เสียงล้อเหล็กบดราง เสียงประกาศ เสียงหัวเราะ และเสียงร่ำลา ทุกอย่างคล้ายจะเป็นเครื่องหมายของการเริ่มต้นใหม่
เดธ—หรือชื่อจริง “เค”—สวมเสื้อเชิ้ตเรียบๆ กับกางเกงยีนส์ธรรมดา แปลกตาสำหรับคนที่เคยชินกับเสื้อกันกระสุน หน้ากาก และกลิ่นเลือด
เมลล์ยืนข้างเขา สวมชุดนักศึกษาแพทย์ใหม่เอี่ยม กระเป๋าเดินทางวางข้างตัว เธอหันมามองพี่ชาย แล้วอมยิ้ม
“พี่ดูไม่เหมือนนักฆ่าเลยวันนี้”
เดธหัวเราะเบา ๆ “ก็พี่ไม่อยากเป็นนักฆ่าอีกแล้ว”
เสียงประกาศขบวนรถไฟดังขึ้น เมลล์หยิบกระเป๋าขึ้นมา แล้วหันไปกอดเขาแน่น
“พี่จะอยู่ดี ๆ นะ…”
“พี่สัญญา” เขาตอบ ก่อนจะปล่อยมือ แล้วมองดูน้องสาวก้าวขึ้นรถไฟ
สองชั่วโมงต่อมา – ดาดฟ้าอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในตัวเมือง
เดธนั่งเงียบอยู่คนเดียว ลมพัดเสื้อเชิ้ตเขาไหวเบา ๆ เขาจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือในมือ
ข้อความจากปู่:
> “ระวังตัวไว้ เค้าอาจยังไม่หมดแค่คฤหาสน์นั้น”
เขาเหลือบมองเอกสารแฟ้มหนึ่งข้างตัว เป็นรูปภาพชายสวมสูทผิวซีด ตาเรียวแหลม และรอยสัก “งูพันหัวใจ” ที่หลังมือ
“Viktor Crane” – หัวหน้าขององค์กรลับระดับนานาชาติที่อยู่เบื้องหลังขบวนการค้ามนุษย์ทั่วเอเชีย
ข้อมูลในแฟ้มระบุว่าคฤหาสน์ในตอนก่อนหน้าเป็นแค่สาขาหนึ่งขององค์กร เขาเพิ่งแค่ ‘ปลายหางงู’ เท่านั้น
คืนนั้น ขณะเดินผ่านตรอกแคบแห่งหนึ่งเพื่อกลับที่พัก เดธรู้สึกถึงบางสิ่งตามหลัง
เสียงฝีเท้าเงียบผิดปกติ
กลิ่นโลหะบาง ๆ ในอากาศ
และเงา… ที่ไม่ควรมีในยามค่ำนี้
เขาหยุดเดิน แล้วพูดเบา ๆ โดยไม่หันกลับ
“ถ้าคิดจะมาเล่นลอบกัดล่ะก็… คิดผิดคนแล้ว”
เสียงโลหะถูกชักออกจากฝัก—มีดสั้นบินพุ่งมา เดธเบี่ยงตัวหลบ หมุนตัวเตะเข้าหน้าผากศัตรูที่ใส่หน้ากากลายหมอก
มือสังหารอีกสามคนโผล่ออกจากเงามืด ถือมีดคมและปืนเก็บเสียง พวกมันไม่ได้พูดอะไร แค่เคลื่อนที่รวดเร็วเป็นระบบ
เดธกลับมาเป็นเดธอีกครั้ง
หลังการต่อสู้ที่รุนแรงแต่เงียบงัน ศัตรูล้มหมด ไม่มีใครรอด
เขาหอบหายใจช้าๆ และหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนในกระเป๋าหนึ่งในนั้น
เป็นจดหมายพิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์เก่า:
> “พวกเราเห็นนายแล้ว ‘Death Walker’
นายหยุดหนึ่ง แต่ลืมว่ามีรังทั้งรังรออยู่
เจอกันเร็ว ๆ นี้... ในกรุงเทพฯ”
เช้าวันรุ่งขึ้น – บ้านปู่
เดธกลับมานั่งกินข้าวกับปู่เงียบ ๆ ขณะดูข่าวทางโทรทัศน์
> “เมื่อคืนมีเหตุการณ์กลุ่มมือสังหารปริศนาเสียชีวิตในตรอกย่านวัดเกตุ ตำรวจยังไม่พบเบาะแสผู้ก่อเหตุ…”
ปู่ปิดทีวี วางช้อน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เหมือนว่านายจะต้องกลับเข้าเงาอีกครั้งสินะ”
เดธเงียบไปครู่ ก่อนจะตอบเบา ๆ
“ไม่ใช่เพราะพี่อยากกลับเข้าไป… แต่เพราะยังมีคนที่ต้องการถูกช่วยไว้ข้างในนั้น”
เดธเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะ หยิบของสิ่งหนึ่งออกมา—หน้ากากสีดำสนิท เดิมทีเขาเคยคิดจะเผาทิ้ง
แต่ตอนนี้…
เขาสวมมันกลับอีกครั้ง
ไม่ใช่เพื่อ “ฆ่า”
แต่เพื่อ เดินลุยไปในนรก… เพื่อฉุดใครบางคนออกมาสู่แสงสว่าง
ปลายทางใหม่: กรุงเทพฯ
รังกลางของ “งูพันหัวใจ”
ศัตรูตัวจริง… เพิ่งเผยเงา
(ตอนต่อไป: “นรกกลางเมือง”)


## ตอนที่ 8: นรกใจกลางเมือง

เสียงจราจรยามเช้ากรุงเทพฯ ดังอื้ออึงไม่ต่างจากคลื่นโถมของโลกที่ไม่เคยหยุดนิ่ง แสงแดดสะท้อนจากตึกกระจกสูงเสียดฟ้า และผู้คนเดินสวนกันราวกับจักรกลที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ เดธยืนอยู่ริมทางเท้า สวมหมวกแก๊ปทึบกับเสื้อคลุมสีเข้ม กลืนไปกับผู้คนรอบข้างได้อย่างแนบเนียน
แต่ภายในใจของเขา… ไม่ได้สงบเช่นนั้น
เขาจ้องมองไปยังอาคารสำนักงานสูง 24 ชั้น เบื้องหน้าซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัทเทคโนโลยี แต่ข้อมูลในแฟ้มระบุว่าชั้นใต้ดินลึกลงไปสามชั้นนั้น คือศูนย์บัญชาการขององค์กร “งูพันหัวใจ” สาขากรุงเทพฯ
เขากำหมัดแน่น ความรู้สึกในอกอึดอัดปนร้อนแรง คล้ายเปลวเพลิงเงียบที่ไม่มีใครเห็น
> “ครั้งนี้จะไม่มีใครมาช่วย” “ถ้าพลาด… อาจไม่รอดกลับไปเห็นหน้าปู่กับเมลล์อีก”
แต่เดธไม่หวั่น เพราะเขาเคยเดินผ่านความตายมาหลายครั้งแล้ว
สามชั่วโมงต่อมา – เขตคลองเตย
เสียงฝนเริ่มตกพรำเบาๆ ท่ามกลางตึกแถวเก่า ๆ แห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยแคบ เดธเดินเข้าร้านซ่อมนาฬิกาเล็กๆ มีชายชราใส่แว่นหนานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้
"มาเพื่อเวลาใช่ไหม?" ชายชราพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น
เดธวางการ์ด RFID สีดำลงบนโต๊ะ “ผมมาเพื่อข้อมูลของหัวใจ”
ชายชราหยุดนิ่ง ราวกับประโยคนั้นคือล็อกประตูรหัสที่เปิดประตูสู่โลกอีกใบ เขาหยิบซองเอกสารออกจากลิ้นชักลับ แล้วยื่นให้
"มีอีกแค่เจ็ดสิบสองชั่วโมงก่อนพวกมันย้ายฐานไปต่างประเทศ ถ้านายจะทำ ต้องทำเดี๋ยวนี้"
เดธพยักหน้าเบาๆ รับแฟ้มเอกสารไว้ แล้วเดินจากไปโดยไม่มีคำลาสักคำ
กลางดึก – บริเวณคลังสินค้าร้างย่านบางนา
แผนที่ในมือระบุว่าคลังนี้เป็นจุดพักคนที่ถูกลักพาตัวก่อนจะถูกส่งออกไปขาย เดธแทรกตัวเข้ามาในอาคารเก่าเสียงเงียบราวสุสาน เขามองเห็นร่างของผู้คนถูกขังอยู่ในกรงเหล็ก บางคนมีรอยแผล บางคนดูเหมือนหมดสติ
เสียงหนึ่งแผ่วเบาดังขึ้น “ช่วย… ด้วย…”
เดธยืนนิ่ง ดวงตาหลังหน้ากากร้อนรุ่มไปด้วยอารมณ์ที่พยายามเก็บกด
เขาค่อยๆ เปิดกรง ใช้กุญแจที่ดึงมาจากยามที่เงียบไปแล้วก่อนหน้านี้
“ไม่ต้องกลัว… ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางแตะพวกคุณได้อีก”
ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยดังลั่น เสียงปืนระดมยิงจากชั้นบน
“มันอยู่ตรงนั้น! ยิงเลย!”
เดธใช้เสาเหล็กเป็นเกราะ กลิ้งหลบไปอีกมุม เขาเคลื่อนที่รวดเร็วแต่มั่นคง พุ่งเข้าประชิดศัตรูรายแรก ชักมีดแทงเฉียบคม เสียงสั้นๆ ของลมหายใจขาดตอนดับลงในความมืด
กระสุนวิ่งเฉียดแก้มเขา เขากระโดดขึ้นบนชั้นสอง พุ่งเข้าหาศัตรูพร้อมเตะปืนหลุดจากมือ แล้วซัดหมัดเข้ากรามจนร่างล้มลง
เสียงร้องขอความช่วยเหลือยังดังไม่ขาดสาย—เดธไม่ฆ่ามากกว่าที่จำเป็น แต่เขาไม่ลังเลหากต้องหยุดพวกมันทันที
ก่อนรุ่งเช้า – บนหลังคาตึกสำนักงานสำนักงานใหญ่ขององค์กร
เดธนั่งยองอยู่หลังป้ายโฆษณา ดวงตาจ้องมองผ่านกล้องส่องทางไกลไปยังเป้าหมาย
"Viktor Crane" ยืนอยู่ท่ามกลางบอดี้การ์ดสี่คนในห้องกระจกบนชั้นสูงสุด ชายผิวซีด สวมสูทเข้ารูป ตาข้างหนึ่งดูเหมือนผ่านการผ่าตัดบางอย่าง มันไม่ใช่สายตาคน… แต่มองเหมือนกล้องอินฟราเรด
> “นายต้องมีแผนมากกว่าการลอบเข้าไป” เสียงของปู่ดังขึ้นในหูฟัง
“…แผนคือความสิ้นหวังของคนที่ไม่กล้าตัดสินใจ” เดธตอบเบา ๆ
“โถ่ ไอ้หลานหัวดื้อ…”
เดธยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนพูดว่า “แต่อย่าห่วง… ผมจะไม่ตายก่อนเห็นเมลล์จบปีหนึ่งแน่นอน”
การบุกทะลวงชั้นบนสุดเริ่มขึ้นในตอนตีสี่
เขาใช้ท่อระบายอากาศเป็นทางเข้า หลีกเลี่ยงกล้องวงจรปิดทั้งหมดอย่างแม่นยำ จากนั้นระเบิดควันและเสียงก็ถูกโยนเข้าไปกลางห้องประชุม
การปะทะเกิดขึ้นรวดเร็วและโหดร้าย เดธเคลื่อนตัวดั่งเงา ฆ่า บาดเจ็บ หักข้อต่อ และทำให้ทั้งห้องกลายเป็นสนามประลอง
สุดท้าย เขาหันไปเผชิญหน้ากับ Viktor
"Death Walker… นายมีชื่อเสียงพอตัวแล้วล่ะ" Viktor หัวเราะในลำคอ
“ฉันไม่อยากมีชื่อ… แค่ต้องการเห็นจุดจบของพวกนาย”
Viktorหยิบมีดพกออกมา—และการต่อสู้ระยะประชิดก็เริ่มต้น
เลือดไหลตามขมับของเดธ แต่เขาไม่หยุด เขาใช้ความเงียบ ความโกรธ และความรักที่มีต่อครอบครัวเป็นแรงขับเคลื่อนในการต่อสู้
สุดท้าย เมื่อมีดของเขาปักลงบนหัวใจของ Viktor—ตรงรอยสัก “งูพันหัวใจ”—เสียงสุดท้ายของ Viktor คือเสียงหัวเราะแหบแห้ง
> “ฆ่าฉัน… แต่รังของงู... มีมากกว่าที่นายคิด…”
รุ่งสาง – หน้าโรงเรียนแพทย์เชียงใหม่
เมลล์กำลังเดินเข้ามหาวิทยาลัยวันแรก เธอหยุดมองฟ้า แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ข้อความใหม่เพิ่งเข้ามา:
> “ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ด้วยในวันแรก แต่พี่จะกลับในวันที่เมลล์เป็นหมอ”
> “จาก: เค”
เธอยิ้มบาง ๆ ทั้งน้ำตา และเดินเข้าสู่ชีวิตใหม่
ตัดภาพไปยังรถตู้สีดำที่แล่นผ่านย่านคลองเตย
ในรถ—เดธนั่งเงียบ ถือแฟ้มใหม่ไว้ในมือ มีภาพของผู้หญิงผมสั้นอายุราว 20 ปี… สวมปลอกคอรอยไฟไหม้
> “เป้าหมายต่อไป: ฐานลับในพัทยา – ศูนย์ประมูลมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้”
เขายกหน้ากากขึ้น
> “ไม่มีใคร… ควรถูกซื้อขายเหมือนสินค้าอีกแล้ว”
(ตอนต่อไป: “รอยแผลแห่งพัทยา”)


## ตอนที่9: รอยแผลแห่งพัทยา

“ไม่มีใครควรถูกซื้อขายเหมือนสินค้าอีกต่อไป”
พัทยา – สองวันต่อมา
กลิ่นทะเลเจือปนกับควันไอเสียและกลิ่นความหวังที่เหือดแห้งในอากาศ เดธนั่งอยู่ในร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางสายหนึ่ง สวมหมวกแก๊ปกับแว่นกันแดด มือหนึ่งถือตะเกียบ อีกมือกดหน้าจอแท็บเล็ตซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ
บนหน้าจอ แผนผังของ “BLOOD LOTUS”—ศูนย์ประมูลมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้—แสดงตำแหน่งทุกจุด รหัสความปลอดภัย และเวลาการประมูลที่กำลังจะเริ่มขึ้นคืนนี้
หญิงสาวในภาพถ่าย—เป้าหมายของภารกิจ—ชื่อว่า “ไอลิน” ผู้รอดชีวิตจากไฟไหม้ในค่ายกักกันแห่งหนึ่งเมื่อห้าปีก่อน เธอเคยเป็นพยานในคดีสำคัญ แต่ถูกลักพาตัวก่อนจะให้การได้
และคืนนี้ เธอกำลังจะถูกขายให้กับคนที่เสนอราคาสูงสุด
22:47 น. – BLOOD LOTUS COMPOUND
ที่ดินกว่า 30 ไร่กลางพัทยาใต้ ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงสูงและกล้องวงจรปิดระดับทหาร โครงสร้างหลักเป็นอาคารหรูหราทรงญี่ปุ่นผสมจีน เต็มไปด้วยนักลงทุนจากหลายประเทศ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภายใต้ความหรูหรานั้นคือ “ตลาดนรก”
เดธแฝงตัวเข้ามาทางระบบระบายอากาศใต้ดินอีกครั้ง คราวนี้พร้อมอุปกรณ์ใหม่—นาฬิกา EMP จิ๋ว, มีดคาร์บอนไฟเบอร์ และระเบิดแม่เหล็กสองลูก
> “หลาน… มีสัญญาณชีพไอลินอยู่ชั้น B2 ถ้าช้ากว่านี้อีก 30 นาที พวกมันจะใส่เธอขึ้นเวที” เสียงปู่มากับสัญญาณวิทยุ
“รับทราบ” เดธตอบสั้น ๆ
แสงไฟนีออนกระพริบเป็นระยะเมื่อเขาไถลผ่านทางเดินแคบ ๆ แล้วหยุดที่ประตูเหล็ก
เสียงเครื่องอ่านบัตรดัง “ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด… ปฏิเสธการเข้าถึง”
เดธไม่รอช้า เขาดึงอุปกรณ์ช็อตกระแสไฟเสียบเข้าไปที่พอร์ตควบคุม—ไฟดับทั่วชั้น B2
เสียงร้องดังระงมจากกรงเหล็กที่อยู่รายรอบ นักโทษมากมายลุกขึ้นมองด้วยความหวาดกลัวและหวัง
เดธเดินผ่านผู้คนเหล่านั้นไปที่กรงกลางสุด ที่ซึ่งหญิงสาวในภาพกำลังนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่
“ไอลินใช่ไหม” เขาถามเบาๆ
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยรอยแผลใจ และสายตาที่ไม่เชื่อว่า ‘ใครจะมาเพื่อช่วย’
“ใครส่งคุณมา… พวกมันล่อฉันไว้…”
เดธเปิดกรง ใช้มีดตัดปลอกคอออกอย่างนุ่มนวล “ไม่มีใครส่งฉันมา ฉันแค่ไม่ยอมให้พวกมันทำแบบนี้อีก”
เสียงไซเรนเริ่มดังขึ้นทั่วทั้งศูนย์ พวกการ์ดเริ่มบุกเข้ามา
23:12 น. – ชั้น B1 – ทางหลบหนี
เดธพาไอลินวิ่งฝ่ากระสุน ผ่านโถงหินอ่อนและบันไดวนที่ถูกเฝ้าแน่นหนา
“ไปทางนั้นไม่ได้!” ไอลินร้อง
เดธเหวี่ยงมีดปักคอยามรายหนึ่งก่อนลากเธอเข้าห้องประชุมที่ไม่มีใครอยู่ เขาตั้งกับดักด้วยระเบิดแม่เหล็กไว้ตรงบานประตู
เสียงประตูถูกเปิด—แรงสั่นสะเทือนก้องดัง และร่างของการ์ดสามคนล้มลงพร้อมเศษโลหะกระจาย
“เธอหนีทางนี้ ฉันจะล่อพวกมันไปอีกทาง” เดธพูดแล้วโยนมือถือใส่มือเธอ “โทรหาปู่ฉัน—เขาจะพาเธอออกไป”
“แต่คุณ—”
“รีบไป!”
ไอลินกัดฟัน หนีไปตามทางที่เดธบอก ขณะที่เขาวิ่งสวนขึ้นไปยังชั้นบนสุดของ BLOOD LOTUS
23:47 น. – ดาดฟ้าศูนย์ประมูล
ไฟไหม้ลุกโชนจากชั้นล่าง เสียงระเบิดยังดังอยู่ข้างหลัง เดธยืนบนดาดฟ้าเผชิญหน้ากับชายร่างยักษ์สวมชุดจีนโบราณ—“แม่ทัพหยวน” มือขวาขององค์กร
“เจ้าคือ Death Walker สินะ… ฆ่า Viktor ไปแล้ว คราวนี้คิดจะเผารังทั้งหมดเหรอ?”
“ใช่” เดธตอบขณะดึงมีดออกจากซองข้างขา “และแก… เป็นตัวต่อไป”
เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวาน การต่อสู้บนดาดฟ้ากลางเปลวไฟเริ่มขึ้นอย่างรุนแรง หมัดแลกหมัด เลือดสาดทุกจังหวะ
แม่ทัพหยวนแข็งแกร่ง… แต่เดธเร็วกว่า
สุดท้าย เขาเสียบมีดเข้าไปกลางอกศัตรู ก่อนดันร่างนั้นตกจากดาดฟ้าลงสู่กองเพลิงด้านล่าง
> “หนึ่งฐาน… ถูกเผาทิ้ง” เดธพูดกับตัวเอง
รุ่งเช้า – บ้านพักชายทะเลชลบุรี
ไอลินนั่งมองทะเลด้วยสายตาว่างเปล่า ปู่ของเดธยื่นชาร้อนให้เธอ เธอรับไว้แล้วถามเสียงสั่น
“เขา… จะกลับมาไหม?”
ปู่ยิ้มจาง ๆ “เขาเคยบอกไว้ว่า… จะกลับมาตอนที่ไม่ต้องช่วยใครอีกแล้ว”
ในซากศูนย์ประมูลที่ไหม้เกรียม
เดธเดินออกจากเงามืด ดึงเสื้อคลุมคลุมแผลและรอยไหม้ของตัวเอง มือยังถือแฟ้มใหม่ไว้แน่น
หน้าปกแฟ้มเขียนไว้ว่า:
> “ฐานลับ: เมืองมัณฑะเลย์ – จุดกำเนิดของงูพันหัวใจ”
(ตอนต่อไป: “กำเนิดงูพันหัวใจ”)


## ตอนที่ 10: กำเนิดงูพันหัวใจ

กลางดึก – เมืองชายแดนติดพม่า
ควันจาง ๆ จากบุหรี่ที่ปลายม้วนลอยเคว้งในอากาศเย็น เดธนั่งอยู่บนตึกไม้เก่าในหมู่บ้านที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา ดวงตาเขาแน่วแน่จับจ้องไปยังแฟ้มเอกสารในมือ—แฟ้มที่เขาเพิ่งดึงออกมาจากซาก BLOOD LOTUS
> “ฐานลับ: เมืองมัณฑะเลย์ – จุดกำเนิดของงูพันหัวใจ”
องค์กรที่ไม่ได้แค่ขายมนุษย์ แต่ฝึกสร้างนักฆ่าผู้ไร้วิญญาณและใช้พวกเขาเป็นเครื่องมือในสงครามมืดทั่วโลก
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง ปู่ของเขาเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบพร้อมกล่องอุปกรณ์
“แผลลึกนะ… ถ้าไม่ล้างให้ดี เดี๋ยวติดเชื้อ”
เดธไม่ตอบ เขาแค่ถอดเสื้อเผยบาดแผลไหม้และรอยฟกช้ำจากการต่อสู้กับแม่ทัพหยวน
“แกไม่เคยกลัวความเจ็บเลยสินะ” ปู่พูดพลางแต้มยาอย่างระวัง “แต่ระวังหัวใจของแกไว้ด้วย อย่าให้มันด้านชาเหมือนพวกมัน”
เดธหลุบตา ไม่พูดอะไร เขารู้ดีว่าปู่หมายถึงอะไร
รุ่งเช้า – ภารกิจใหม่เริ่มต้น
ฐานลับในเมืองมัณฑะเลย์ไม่ได้เป็นเพียงศูนย์ฝึกขององค์กรเท่านั้น แต่มันยังเป็นสถานที่ที่พวกเขา “โปรแกรม” เด็กที่จับมาให้กลายเป็นนักฆ่า
“มีรายงานว่าหนึ่งในคนที่ถูกฝึกนั่น… มีลักษณะเหมือน ‘อลิส’” ปู่กล่าวขณะเปิดภาพจากดาวเทียมบนหน้าจอ
เดธหยุดเคี้ยวขนมปังทันที ดวงตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว
“แน่ใจเหรอ?ได้ยินข่าวตอนกลับบ้านมาพักกับเมลล์ได้ไม่นานว่ามีเหตุลักพาตัว หญิง/ชายที่คาดว่าเป็นสามีภรรยา นอนตายอยู่กลางบ้านบนตัวมีรอยสระสุน คาดว่าเป็นการบุกปล้นฆ่า แต่ในบ้านหลังนั้นกลับมีรูปถ่ายครอบครัว3คน แต่ศพมีแค่2..ไม่คิดว่าจะเป็นเธอเลยนะ”
“ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มีความเป็นไปได้สูง”
ภาพหญิงสาวสวมชุดนักฝึกสีดำ สวมแว่นสะท้อนแสง ฝึกใช้อาวุธและเคลื่อนไหวแบบทหาร เธอไม่มีแววความรู้สึกใด ๆ บนใบหน้า
เดธมองนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
> “ถ้าใช่จริง… ฉันจะพาเธอกลับมาอีกครั้ง”
ค่ำวันถัดมา – ลอบเข้าเมืองมัณฑะเลย์
เขตชั้นในของเมืองเต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดและทหารติดอาวุธขั้นสูง แต่เดธไม่ใช่คนที่ธรรมดาจะหยุดได้ เขาสวมหน้ากากเปลี่ยนเสียง เดินปะปนกับกลุ่มนักท่องเที่ยว ขณะเดียวกันในหูฟังคือเสียงของปู่ที่คอยสื่อสารและส่งข้อมูลแบบเรียลไทม์
“มีคลื่นสัญญาณแปลก ๆ จากอาคารกลางที่พวกมันเรียกว่า ‘หอคอยต้นงู’… น่าจะเป็นที่ฝึกและโปรแกรมจิต”
เดธแทรกตัวเข้าอุโมงค์น้ำใต้ดิน ลากสาย EMP ตามทางท่อ และลอบเข้าเขตหวงห้ามในเงามืด
21:32 น. – ห้องโปรแกรมจิต
ในห้องโลหะสีเงิน มีเก้าอี้เหล็กเรียงรายติดกับจอภาพซึ่งแสดงวิดีโอซ้ำ ๆ เสียงกระซิบแปลกประหลาดแทรกผ่านคลื่นเสียง เด็กหลายคนถูกมัดไว้กับเครื่องมือจิตควบคุม
เดธใช้ EMP ทำลายระบบไฟหลัก หน้าจอระเบิดเสียงดังเปรี้ยง เด็กหลายคนสะดุ้งหลุดจากภวังค์ บางคนวิ่งหนี บางคนร้องไห้กับพื้น
และที่มุมหนึ่ง… เธอยืนอยู่
หญิงสาวคนนั้น—อลิส สวมชุดนักฆ่า ใบหน้าว่างเปล่า สายตาว่างเปล่า
เดธเดินเข้าไปช้า ๆ
“อลิส… จำฉันได้ไหม”
เธอไม่ตอบ หยิบมีดจากข้างเอวและพุ่งเข้าใส่เขาทันที
เดธปัดมีดออกและล็อกแขนเธอไว้ “ฟังฉันนะ! แกชื่ออลิส! พ่อแม่แก… ถูกพวกมันฆ่า! แกไม่ใช่ของพวกมัน!”
เธอดิ้นแรง แต่แววตาเริ่มสั่นไหว
เสียงวิทยุขัดจังหวะ “พวกมันรู้ตัวแล้ว รีบออกมา!”
เดธจับมือเธอแน่น “ฉันจะไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่อีก”
อลิสนิ่งไปครู่หนึ่ง… ก่อนร่วงลงกับพื้น น้ำตาไหลเงียบ ๆ จากดวงตาที่เคยไร้วิญญาณ
เขาดึงเธอมากอดไว้แน่น ขณะเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วอาคาร ก่อนจะพาอลิซหนีออกไป…
ฝันร้ายที่ตื่นขึ้น
“เมื่อเธอฟื้นจากฝันร้าย ใครกันแน่ที่ยังหลับใหลอยู่ในมัน…”
03:12 น. – เขตนอกเมืองมัณฑะเลย์ / จุดลับพักฟื้น
เสียงลมหายใจเบา ๆ ดังเป็นจังหวะ อลิสนอนสงบนิ่งบนเตียงพับในห้องลับของเครือข่ายต่อต้านการค้ามนุษย์ขนาดเล็ก ดวงตาเธอปิดสนิทแต่คิ้วขมวดแน่น บางสิ่งในความฝันกำลังตามล่าเธออยู่
เดธนั่งอยู่ใกล้ ๆ โดยไม่มีคำพูดใด เขาเพียงเฝ้ามอง—ไม่ใช่ในฐานะนักฆ่า แต่ในฐานะมนุษย์ที่เคยติดอยู่ในฝันร้ายเดียวกัน
ปู่ส่งข้อความเสียงมาทางสายลับภายในมือถือเขา:
> “เห็นข่าวแล้ว…แกทำได้ใช่ไหม? ช่วยเด็กพวกนั้นออกมา”
เดธพิมพ์ตอบแค่ “บางคน”
แต่ใจเขารู้ดี—คนที่สำคัญที่สุดยังไม่ ‘ออกมา’ จริง ๆ
04:45 น. – เธอลืมตา
อลิสสะดุ้งตื่นราวกับจมน้ำ เธอหายใจหอบ เหงื่อเย็นไหลทั่วร่าง ดวงตากลมสั่นไหวก่อนที่มันจะจับจ้องไปยังเดธ… ผู้ที่ยังนั่งอยู่เงียบ ๆ ข้างเตียง
“เธอปลอดภัยแล้ว” เดธพูดด้วยเสียงต่ำ
แต่เธอถอยห่างในทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวง
“อย่าเข้ามา…” เสียงของเธอสั่นไหวและแหบพร่า
“ฉันไม่ใช่คนของพวกมัน… ฉันคือคนที่เธอเคยไว้ใจ—อลิส จำไม่ได้เหรอ?”
เธอหลุบตาลง หัวสมองราวกับปั่นป่วน
ภาพในอดีตซ้อนทับกัน…บ้านของเธอ…พ่อแม่ถูกยิงต่อหน้า……และมือใครบางคนดึงเธอออกมา
แต่หลังจากนั้น—ก็เป็นแค่ภาพสีเทา เสียงคำสั่ง เสียงปืน และเลือด
“ฉัน…เคยชื่ออลิสเหรอ…”
น้ำเสียงของเธอเบาราวกระซิบ
เดธพยักหน้า “ใช่…และฉันคือเดธ—นายคนนั้นที่ช่วยเธอในทะเลทราย…และเคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธออีก”
06:00 น. – รอยร้าวในความทรงจำ
อลิสเริ่มพูดออกมาทีละน้อย ๆ ในขณะที่มือของเธอยังคงสั่นอยู่
“มัน…มันเหมือนฝัน ฉันเห็นตัวเองทำสิ่งที่ฉันไม่เคยอยากทำ ฆ่า…ทรมาน…ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นฉันหรือไม่ใช่ฉัน…”
เดธยื่นขวดน้ำให้ “มันไม่ใช่เธอ—มันคือฝันร้ายที่พวกมันสั่งให้เธอฝัน และตอนนี้ เธอตื่นแล้ว”
แววตาเธอเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากว่างเปล่าเป็นปริศนา เธอพึมพำเสียงเบา:
“แต่ถ้าฉันตื่นแล้ว…ทำไมมันยังเจ็บอยู่…”
เดธพูดไม่ได้ เขารู้ดีว่าฝันร้ายแบบนี้ไม่มีวันจางหาย มันอยู่กับเขาทุกคืน และตอนนี้…อยู่กับเธอด้วย
กลางวัน – เริ่มต้นใหม่ หรือแค่ภาคต่อของฝัน
อลิสยังคงไม่ไว้ใจใคร แม้กระทั่งตัวเอง
เธอขังตัวเองในห้องซ้อม ใช้เวลาทั้งวันฝึกเคลื่อนไหวพื้นฐานเหมือนทหาร ทั้ง ๆ ที่เธอจำไม่ได้ด่วยซ้ำว่าฝึกมาได้ยังไง
แต่เดธรู้ดี—นั่นไม่ใช่เพราะเธอจำไม่ได้
มันคือ “กล้ามเนื้อของฝันร้าย”
คือการตอบสนองของร่างกายที่ฝึกมาในนรกโดยไม่ต้องใช้ความคิด
อลิสหันมาทางเดธหลังจากฝึกเสร็จ เหงื่อชุ่มหน้า หอบหายใจ ดวงตาคมขึ้นกว่าเมื่อวาน
“พวกมัน…ยังอยู่ใช่ไหม”
“ใช่ และมันจะไม่หยุดจนกว่าจะไม่มีใครเหลือให้มันใช้”
อลิสมองเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา…แต่ชัดเจน
“ฉัน…จะไม่หนีอีกต่อไป”
ค่ำวันเดียวกัน – ภารกิจถัดไป
ปู่ส่งข่าวมาทางรหัสลับ
> “หน่วย 'เงาแดง' ของ BLOOD LOTUS เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง เป้าหมายคือเขตชายแดนไทย-ลาว มีหลักฐานว่าเครือข่ายการล้างสมองเด็ก ๆ เริ่มแทรกซึมเข้าไปในโรงเรียนชั้นมัธยมต้น”
เดธหันมามองอลิส
“เธอไม่จำเป็นต้องไปถ้ายังไม่พร้อม”
แต่อลิสหยิบมีดขึ้นมา สายตาแน่วแน่
“ไม่ใช่เพราะฉันพร้อม…แต่เพราะฉันตื่นแล้ว—และฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องฝันร้ายแบบฉันอีก”
(ต่อไป: EPISODE 11 – "รากของฝันร้าย")
อลิสเริ่มฟื้นความจำทีละนิด และร่วมภารกิจจริงครั้งแรกอีกครั้งในฐานะมนุษย์ ไม่ใช่อาวุธ
ในขณะที่ศัตรูตัวจริงของ BLOOD LOTUS เริ่มเผยโฉม…


## ตอนที่ 11: รากของฝันร้าย

รากของฝันร้าย
“หากต้องถอนรากของฝันร้าย…บางครั้งก็ต้องยอมปล่อยให้เลือดไหลลงดิน”
17:42 น. – เขตชายแดนไทย-ลาว / จังหวัดเลย
สายลมเย็นยามเย็นพัดผ่านทุ่งหญ้าลุ่มน้ำโขง รถขนส่งของหน่วยต่อต้านการค้ามนุษย์วิ่งลัดเลาะทางดิน ด้านในมีเดธ อลิส และเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นปลอมตัวเป็นคนขับรถส่งของ
พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกตั้งข้อสงสัยว่าเป็นศูนย์ฝึกเยาวชนล้างสมองลับของ BLOOD LOTUS
“กลิ่นมันเหมือนกับที่นั่น…”
อลิสพูดเบา ๆ ขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง เสียงเด็ก ๆ เล่นกันเจื้อยแจ้วในสนาม
“ที่ไหน?” เดธถาม
“ห้องล้างความคิด…ที่พวกมันใช้เปิดวิดีโอซ้ำ ๆ เสียงกล่อมจิตใจ เสียงไฟฟ้าช็อต…เสียงกรีดร้องของเพื่อน”
เดธเงียบไป เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
18:15 น. – ภายในโรงเรียน / อาคารหลังเก่า
พวกเขาแยกกันเข้าไปสำรวจ อลิสปลอมตัวเป็นนักเรียนที่ถูกย้ายมาใหม่ ส่วนเดธแฝงตัวเป็นช่างซ่อมสายสัญญาณของอาคาร
อลิสแกล้งเดินหลงทาง เข้าไปยังอาคารเรียนหลังเก่าท้ายโรงเรียน
ภายในเงียบเชียบเกินปกติ ประตูหลายบานมีรหัสล็อกอิเล็กทรอนิกส์
แต่ห้องหนึ่ง…เปิดทิ้งไว้
เธอเห็นรูปของเด็กหลายคนติดบนผนัง
ทุกรูปมีรอยขีดฆ่าครึ่งใบหน้า—และที่มุมห้อง มีกล่องเหล็กเก็บไฟล์ พร้อมตรา BLOOD LOTUS ประทับไว้
เธอหยิบไฟล์หนึ่งขึ้นมา
มันมีชื่อของ “อลิส โรซาเมีย”
และประวัติของเธอ—ทุกขั้นตอนของการล้างสมองถูกบันทึกไว้ราวกับเป็นโครงการทดลอง
18:35 น. – เสียงบางอย่างเปลี่ยนบรรยากาศ
เสียงกระซิบจากลำโพงลับในผนังเริ่มดังขึ้น
เสียงหวานเหมือนแม่กล่อมเด็ก…แต่แฝงด้วยโทนสั่งการ
“อลิส… กลับบ้านเถอะ…ที่นี่คือที่ของลูก…”
เธอเริ่มหายใจถี่ มือสั่น ไฟในห้องสลัวลง อุณหภูมิลดฮวบ
เธอพยายามฝืนตนเอง เดินออกไป แต่ขากลับอ่อนแรง
เดธเข้ามาทันเวลา เขาคว้าตัวเธอไว้ก่อนที่เธอจะทรุดลง
“ฉัน…ได้ยินเสียงมันอีกแล้ว… มันอยู่ในหัว…”
น้ำตาเธอไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
เดธไม่พูดอะไร
เขาแค่กอดเธอแน่น ไม่ใช่เพื่อปลอบใจ
แต่เพื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในฝันร้ายนั้นอีกแล้ว
19:30 น. – ห้องใต้ดินลับ / ปฏิบัติการเริ่มต้น
พวกเขาพบทางเข้าห้องใต้ดินที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือ
ภายในคือศูนย์ควบคุมระบบเสียง และฐานข้อมูลของการทดลอง
เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่ร่วมปฏิบัติการส่งสัญญาณเรียกกำลังเสริม
ในขณะที่เดธและอลิสติดตั้งระเบิด EMP เพื่อปิดระบบควบคุมจิตใจ
แต่ก่อนจะกดปุ่ม—หน้าจอหนึ่งก็แสดงภาพของชายปริศนา
ดวงตาคม ผิวเข้ม มีรอยสักดอกบัวแดงบนคอ
“เดธ…ในที่สุดก็พบกันอีกครั้ง”
เสียงนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจเย็นชา
อลิสสะดุ้ง เธอรู้จักเขา
“นั่นคือ…ครูใหญ่ของฉัน…หัวหน้าศูนย์ฝึก…เขาคือคนที่เริ่มฝังคำสั่งในตัวฉัน…”
เดธสบตาชายในจอ—ไม่มีความกลัว มีเพียงความแน่วแน่
“จำหน้าฉันไว้ดี ๆ เพราะฉันจะไปหาแกในฝันร้ายที่แกสร้างขึ้นเอง”
19:42 น. – ระเบิด EMP ทำงาน
ระบบทั้งหมดดับ
เด็กที่ถูกควบคุมหลายคนเริ่มฟื้นคืนสติ เสียงร้องไห้ดังระงม
อลิสช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งที่ตัวสั่นจนควบคุมไม่ได้ เธอคุกเข่าลงกอดเด็กคนนั้นแน่น
“ไม่เป็นไรแล้ว…เธอไม่ต้องฝันร้ายอีกต่อไปแล้ว”
– การเปลี่ยนแปลงเริ่มต้น
หลังภารกิจสำเร็จ อลิสนั่งเงียบ ๆ บนหลังคาอาคาร
เดธเดินมาหาเธอ ท้องฟ้ายามค่ำเต็มไปด้วยดาว
“เธอไม่เหมือนเดิมแล้ว” เขากล่าวเบา ๆ
อลิสหันมามอง “เพราะฉันจำได้ว่าฉันคือใครแล้ว”
เธอยิ้มบาง ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข
แต่คือรอยยิ้มของคนที่พร้อมเผชิญหน้ากับอดีต
("คำสั่งสุดท้าย")
เมื่ออดีตของอลิสยังไม่จบจริง…เพราะ “คำสั่งลับ” ที่ฝังในใจเธอ ยังคงทำงาน
และใครบางคนกำลังรอเธอทำ "ภารกิจสุดท้าย"...
“แม้หัวใจจะตื่นแล้ว…แต่เงื่อนไขสุดท้ายยังไม่หลับใหล”
03:17 น. – บ้านพักลับ / จังหวัดเลย
เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเด็กหลายคนที่เพิ่งรอดจากการล้างสมองดังแผ่วเบาในห้องพักฉุกเฉิน
เดธนั่งเฝ้าดูอลิสที่กำลังนอนพักอยู่ข้างหนึ่ง เธอฝันบางอย่าง—ไม่ร้าย…แต่ก็ไม่สงบ
เขาถือแฟ้มประวัติลับของเธอไว้ในมือ รายการ "คำสั่งฝังจิต" มีทั้งหมด 17 ขั้น
แต่มีข้อสุดท้าย…ไม่มีคำอธิบาย มีแค่รหัสเดียวเขียนด้วยหมึกแดง: “H.0.”
เดธเหลือบตามองเธอ
“เธอยังมีบางอย่างที่ยังไม่รู้ตัว…” เขาพึมพำเบา ๆ
07:09 น. – สถานีตำรวจลับ / เขตชั้นใน
เจ้าหน้าที่หน่วยต่อต้านกำลังถอดรหัสข้อมูลที่ดึงมาจากศูนย์ฝึก
ชื่อผู้มีส่วนเกี่ยวข้องถูกเปิดเผยทีละคน จนถึงชื่อสุดท้าย—ปรากฏชื่อบุคคลสำคัญระดับชาติ
เสียงในห้องเงียบกริบ
“เราถึงแค่เปลือก… แกนกลางของ BLOOD LOTUS ยังอยู่ลึกกว่านี้มาก”
รองหัวหน้าหน่วยถอนหายใจ
11:30 น. – ถนนสายเปลี่ยวในป่า / ระหว่างเคลื่อนย้ายเด็ก
อลิสลืมตาขึ้น…แต่โลกที่เธอเห็นไม่ใช่ความจริง
ภาพตรงหน้าเป็นความทรงจำซ้อนทับ: เธอกำลังถือมีด เปื้อนเลือด…
รอบตัวเธอมีร่างไร้ชีวิตหลายศพ
เธอสะดุ้งตื่นในรถ
“เดธ… ฉันฆ่าคนใช่ไหม…ตอนที่ถูกควบคุม”
เดธเงียบ เขาไม่ได้ตอบทันที แต่หันไปสบตาเธอด้วยสายตานิ่งขรึม
“เธอถูกใช้เป็นอาวุธ นั่นไม่ใช่ความผิดของเธอ…แต่ถ้าอยากไถ่สิ่งที่เธอทำ—ก็จงเลือกทางของตัวเองจากนี้ไป”
อลิสเม้มปาก สั่นน้อย ๆ แต่ก็พยักหน้า
14:00 น. – “เสียงในหัวกลับมา”
ขณะหยุดพักรถกลางทาง อลิสยืนอยู่นิ่ง ๆ ลมพัดเบา ๆ
จู่ ๆ เสียงในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง…แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงปลอบ
มันเป็นคำสั่งชัดเจน—สั้น แต่เฉียบคมเหมือนมีดกรีดหัวใจ
“ฆ่าเดธ…ตอนที่เขาไม่ทันตั้งตัว”
เธอทรุดลง มือกุมขมับ
“ไม่…พอแล้ว…”
เดธหันมา “เกิดอะไรขึ้น?”
อลิสกำหมัดแน่น น้ำตาไหล
“ฉัน…ยังถูกฝังคำสั่งอยู่…มันคือ ‘H.0.’…คำสั่งสุดท้าย…ให้ฉันฆ่าเธอ”
บรรยากาศรอบข้างเหมือนหยุดนิ่ง
เดธไม่ตกใจ…กลับเดินเข้าไปหาเธอช้า ๆ
“งั้นก็ฆ่าฉันเลย…ถ้านั่นคือสิ่งที่เธอเลือก”
อลิสสั่นไปทั้งตัว เธอเอามือคว้าไปที่ปืนข้างเอว แต่ไม่สามารถยกมันขึ้นได้
สุดท้ายเธอทรุดลงกับพื้น ตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวด
“ฉันไม่ใช่เครื่องมืออีกแล้ว!!!”
17:00 น. – ห้องลับใต้ค่ายทหารร้าง / เป้าหมายใหม่
อลิสฟื้นตัวขึ้น พร้อมกับดวงตาที่เปลี่ยนไป—แน่วแน่ขึ้น ลึกขึ้น
เธอเลือกจะ “ปลดคำสั่งสุดท้าย” ด้วยตัวเอง
“มีที่หนึ่งที่อาจล้างคำสั่งฝังลึกได้…คือสถานีควบคุมแม่ข่ายในลาว…ที่นั่นคือที่ที่คำสั่ง H.0. ถูกสร้าง”
เดธมองเธอด้วยความเคารพ
“เราจะไปด้วยกัน”
เธอสวมเสื้อเกราะ พร้อมพกมีดเล่มเดิมที่เคยใช้ตอนถูกควบคุม…แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อทำตามคำสั่งใครอีกต่อไป
ท้ายตอน – เงาที่รออยู่
ณ สถานีควบคุมแม่ข่ายลับบนเขาในฝั่งลาว
ชายคนเดิมที่เคยปรากฏในหน้าจอ—หัวหน้าศูนย์ล้างสมอง ยืนรออยู่
“ลูกสาวของเรา…กำลังจะกลับมาเพื่อฆ่าพ่อของตัวเอง…”
เขาหัวเราะเบา ๆ พร้อมจับดอกบัวแดงในมือแน่นขึ้น
(ต่อไป: EPISODE 12 – "เลือดของดอกบัว")
การเดินทางสู่ศูนย์กลางคำสั่งสุดท้ายเริ่มต้นแล้ว…แต่ความจริงที่รออยู่ อาจไม่ใช่สิ่งที่อลิสเตรียมใจรับได้


## ตอนที่ 12: เลือดของดอกบัว

เลือดของดอกบัว
“อดีตที่ถูกซ่อน…คือกุญแจสู่อนาคตที่แท้จริง”
06:45 น. – ข้างทางบนเทือกเขา ฝั่งลาว
อลิสและเดธเดินเท้าเข้าหาฐานแม่ข่ายลับอย่างระมัดระวัง หมอกหนาปกคลุมทั่วบริเวณ ความเงียบสงัดถูกทำลายด้วยเสียงนกและลมหายใจหนักหน่วง
อลิสหยิบกล้องดูดาวออกมา จับภาพอาคารเก่า ๆ ที่แอบซ่อนอยู่ในหุบเขา “นี่คือจุดหมายของเรา…สถานีควบคุมแม่ข่าย”
เดธพยักหน้า “เราต้องเข้าไปให้เร็วที่สุด ก่อนที่ BLOOD LOTUS จะรู้ตัว”
08:30 น. – ภายในสถานีควบคุมแม่ข่าย
ห้องควบคุมเก่าทรุดโทรมเต็มไปด้วยฝุ่นและสายไฟระโยงระยาง เครื่องมือเก่า ๆ ที่ดูเหมือนไม่ได้ถูกใช้มานานหลายปี
อลิสเดินไปที่มุมหนึ่งของห้อง และพบกับอุปกรณ์เก็บข้อมูลขนาดใหญ่แบบโบราณ เธอเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เก่าอย่างลำบาก จนภาพวิดีโอเก่าคลี่ออกบนจอ
09:02 น. – วิดีโอเก่า
ภาพของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น ชายคนนั้นมีใบหน้าที่คุ้นเคย…เป็นพ่อของอลิส “ธารินทร์” ในวัยหนุ่ม
เสียงในวิดีโอบันทึกไว้ว่า:
“หากใครพบวิดีโอนี้ แสดงว่าฉันอาจจะถูกจับ หรือถูกฆ่าไปแล้ว แต่ความจริงต้องไม่ถูกปิดปาก ฉันพยายามหยุด BLOOD LOTUS ตั้งแต่ยังมีแรง และหวังว่าอลิส ลูกสาวของฉัน จะได้รับรู้ความจริงนี้…และเลือกเส้นทางของตัวเอง”
อลิสน้ำตาคลอ “พ่อ…ยังอยู่ไหม…?”
เดธ:(แล้วคนที่อยู่ในข่าวกับที่สนามบินตอนนั้นใคร?)
เขาคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา
09:15 น. – ห้องควบคุมแม่ข่ายลับ
เดธพยายามเชื่อมต่อข้อมูลผ่านระบบเก่า และค้นพบโฟลเดอร์ที่ถูกล็อคด้วยรหัสพิเศษ
“นี่คือข้อมูลลับที่พ่อของเธอทิ้งไว้” เดธพูดพร้อมกับถอดรหัสรหัสผ่านที่อลิสให้มา
จู่ ๆ หน้าจอสว่างขึ้น แสดงข้อความลับ:
“สถานะ: ผู้ถูกควบคุมยังไม่ถูกปลดปล่อย”
และแผนที่พิกัดสถานที่ซ่อนตัวในภูเขาห่างไปไม่ไกล
10:00 น. – ภูเขาลึก
อลิสและเดธตามแผนที่ไปถึงถ้ำลับที่ซ่อนประตูเหล็กหนา พวกเขาพบกับอุปกรณ์สแกนและกล้องรักษาความปลอดภัย
อลิสพูดเสียงเบา “นี่อาจเป็นที่ซ่อนของพ่อ…หรือที่ซ่อนความลับของ BLOOD LOTUS”
เดธคว้าดาบคาตานะสีดำสนิทที่เขาเก็บไว้ในซอง พูดอย่างจริงจัง “ถ้าเจอศัตรู เราไม่มีทางเลือกอื่น”
“เมื่อความหวังถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลาย… ความจริงจึงกลายเป็นอาวุธอันเจ็บปวด”
10:45 น. – ภายในถ้ำลับกลางภูเขา
ประตูเหล็กหนาหนักส่งเสียงกึกก้องก่อนค่อย ๆ แง้มออก แสงสีขาวนวลจากไฟฟลูออเรสเซนต์เก่า ๆ เปิดขึ้นทีละดวง เผยให้เห็นภายในห้องขังใต้ดินที่กว้างใหญ่ ราวกับเป็นห้องทดลองเก่าที่ถูกทิ้งร้างมานาน
กลิ่นอับชื้นและฝุ่นเกาะหนาแน่นจนอลิสต้องเอามือปิดจมูก ร่างของชายคนหนึ่งนอนพิงกำแพงในมุมมืดของห้อง ผมยาวรุงรัง เคราครึ้ม สวมเสื้อยืดเก่าขาดวิ่น ใบหน้าซูบซีดแต่ยังมีแววตาอ่อนโยนที่เธอคุ้นเคย
อลิสเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ
"...พ่อ?"
เสียงของเธอสั่นเครือ เต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความหวังปะปนกัน เธอวิ่งเข้าไปทรุดตัวลงข้าง ๆ เขา มือทั้งสองสั่นระริกขณะสัมผัสใบหน้าของชายตรงหน้า
เขาค่อย ๆ ลืมตา สบตาเธอ พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่เธอจำได้ไม่มีวันลืม
"อลิส... ลูกโตขึ้นเยอะเลย..."
น้ำตาเธอไหลพรากทันที เหมือนเด็กที่พลัดพรากจากพ่อมาเป็นสิบปี เธอโผเข้าไปกอดเขาแน่น
เดธยืนอยู่ห่างออกไป สีหน้าเคร่งเครียด เขาจับสังเกตท่าทีอย่างไม่วางตา แม้ฉากตรงหน้าจะดูเหมือนความฝันที่เป็นจริง แต่สัญชาตญาณของนักฆ่าในตัวเขาบอกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
11:00 น. – ห้องทดลองใต้ดิน
ชายคนนั้นเล่าเรื่องราวว่าเขาถูก BLOOD LOTUS จับตัวมานานหลายปี ถูกใช้เป็นเครื่องทดลองด้านจิตใจและพันธุกรรม แต่เขาก็รอดมาได้เพราะความหวังจะได้พบลูกอีกครั้ง
อลิสนั่งฟังด้วยความสะเทือนใจ มือจับมือเขาแน่น แต่อยู่ ๆ เดธก็ก้าวเข้ามา ขมวดคิ้วแน่น สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายผู้นั้น
"ถ้าคุณคือพ่อของอลิสจริง... ช่วยบอกชื่อโรงเรียนที่อลิสเคยร้องไห้ไม่ยอมไปตอนอนุบาลสิครับ"
ชายผู้นั้นนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบช้า ๆ
"...โรงเรียนอนุบาลกล้าคิดกล้าฝัน... ใช่มั้ย?"
อลิสหันมองเดธอย่างงุนงง "ใช่นี่นา... เดธ ทำไมถึงถามแบบนั้น?"
แต่เดธยังคงไม่ลดความระแวง "ไม่ใช่หรอก โรงเรียนนั้นถูกเปลี่ยนชื่อหลังจากที่คุณหายตัวไปสามปี... คำตอบของคุณน่าจะเป็นชื่อเดิมก่อนหน้านั้น"
11:10 น. – เผยตัวตนที่แท้จริง
ชายตรงหน้ากระตุกเล็กน้อย ดวงตาเปลี่ยนสีเล็กน้อย ราวกับกลไกอะไรบางอย่างกำลังทำงานใต้ผิวหนัง เขาลุกขึ้นช้า ๆ สีหน้านิ่งเย็นจนน่าขนลุก
"คงไม่ง่ายนักที่จะหลอกนักฆ่าอันดับหนึ่งของ LEO PROJECT..."
เสียงที่พูดออกมานั้นไม่ใช่เสียงของพ่อที่อลิสจำได้อีกต่อไป น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
อลิสรู้ทันที ร่างของเธอสั่นสะท้าน "นี่มัน... ไม่ใช่พ่อจริง ๆ?"
เดธดึงคาตานะสีดำล้วนออกมาจากฝัก ดวงตาของเขาคมดุและนิ่งเยือกเย็น
"BLOOD LOTUS สร้างโคลนขึ้นมาหลอกเธอ... เพื่อทำลายจิตใจของเธอ"
11:20 น. – การต่อสู้กลางห้องทดลอง
ชายคนนั้นกลายสภาพต่อหน้าต่อตา ผิวหนังเริ่มแตกร้าว แสดงให้เห็นเนื้อเยื่อสังเคราะห์ข้างใต้ และดวงตาที่กลายเป็นสีแดงก่ำ
เดธเข้าประจันหน้า พริบตานั้นทั้งสองก็ปะทะกันด้วยเสียงฟันดาบกึกก้อง คมดาบสีดำสะท้อนแสงไฟจ้าภายในห้อง ปะทะกับกรงเล็บโลหะของศัตรูที่ไร้ความรู้สึก
อลิสมองดูด้วยน้ำตาที่ไหลไม่หยุด หัวใจเธอแตกสลาย แต่แววตาเริ่มแข็งกล้าขึ้น เธอลุกขึ้น คว้าปืนพกจากเอว
"ถ้าพวกมันจะเล่นกับจิตใจเราแบบนี้... ฉันจะไม่อ่อนแออีกแล้ว"
11:30 น. – ซากของความจริงลวง
เมื่อการต่อสู้จบลง ร่างของโคลนพ่ออลิสล้มลงพื้น กลายเป็นซากเศษชิ้นส่วนเทียม กลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อปลอมและสายไฟลอยคลุ้งไปทั่วห้อง
เดธเก็บดาบกลับเข้าฝัก มองไปยังอลิสที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟกระพริบ เขาเดินเข้าไปหาเธอ วางมือบนไหล่เบา ๆ
"เธอโอเคมั้ย?"
อลิสเช็ดน้ำตา สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะตอบ
"ไม่... แต่ฉันจะไม่ล้มอีกแล้ว"
เธอหันไปมองหน้าจอที่ติดอยู่กับผนังห้อง ด้านบนมีข้อความสลักด้วยตัวอักษรสีแดงเลือด:
"รหัสต่อไป: สวนดอกบัวสีดำ - จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง"
เดธพยักหน้า "เราเริ่มเข้าใกล้หัวใจของ BLOOD LOTUS แล้ว... เตรียมใจไว้ให้ดี"
อลิสจับปืนแน่น แววตาเปลี่ยนจากเด็กสาวผู้สิ้นหวัง... กลายเป็นนักรบผู้พร้อมต่อสู้เพื่อความจริง
"สวนดอกบัวสีดำ - จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง"
11:50 น. - ทางออกหน้าถ้ำลับ
ลมหายใจของอลิสยังไม่ทันสงบจากเหตุการณ์อันหนักหน่วง เสียงฝีเท้าของเธอเหยียบย่ำพื้นหินที่เย็นชื้นออกมาจากถ้ำ ดวงตายังคงแดงก่ำ น้ำตาที่ยังแห้งไม่สนิทถูกลมพัดปลิวออกไปพร้อมความเจ็บปวดในหัวใจที่เพิ่งถูกกรีดซ้ำด้วยความจริง
เดธเดินนำหน้าเธอเพียงไม่กี่ก้าว ท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้งเหมือนหมอกควัน ลมภูเขาเย็นเฉียบแต่ไร้ความสดชื่น แสงแดดอ่อน ๆ ของปลายเช้าส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมาบนไหล่ของเขา เงาร่างสีดำของนักฆ่าและเด็กสาวผู้สูญเสียทอดยาวไปตามเส้นทางดินกรวดที่มุ่งหน้าลงเขา
“รหัสต่อไป... สวนดอกบัวสีดำ” เดธเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาแน่นิ่งราวกับผ่านการคำนวณทุกรายละเอียดในใจแล้ว
อลิสพยักหน้าช้า ๆ เธอไม่พูดอะไรอีก ราวกับใช้ความเงียบแทนคำสาบานว่าจะไม่ปล่อยให้สิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำอีก
12:30 น. – ยอดเขาลับหลังหุบเขาเหมันต์
สถานที่ที่ถูกระบุในรหัสไม่ใช่ “สวน” ตามนิยามปกติ มันคือฐานทดลองเก่าใต้ดินขนาดมหึมาที่ถูกปกคลุมด้วยดอกบัวสีดำสายพันธุ์กลายพันธุ์ที่ถูกเพาะเลี้ยงด้วยเทคโนโลยีชีวภาพเฉพาะทาง ดอกบัวเหล่านั้นไม่เพียงมีสีดำสนิท แต่ยังแผ่ไอเย็นและมีกลิ่นบางอย่างที่ชวนเวียนหัวแผ่วเบา
อลิสมองไปรอบตัวอย่างหวาดระแวง “กลิ่นนี้… เหมือนกับตอนที่ฉันฝันร้าย”
เดธตอบโดยไม่หันมา “มันไม่ใช่กลิ่นธรรมชาติ มันเป็นการทดลองควบคุมคลื่นสมอง ผสมสารหลอนประสาทขั้นสูง… BLOOD LOTUS ใช้ที่นี่สร้าง ‘ความกลัว’ ให้กลายเป็นอาวุธ”
ทั้งสองเดินผ่านแนวรั้วเหล็กสนิมที่พังพินาศเข้าไปสู่ทางลงใต้ดิน ประตูเหล็กหนาพิเศษเปิดออกเองราวกับรู้จักผู้มาเยือน เสียงดังครืนของกลไกภายในดังก้องไปตามทางเดิน
12:45 น. – โถงหลักของสวนดอกบัว
แสงไฟสีแดงฉาบทั่วโถงใหญ่ที่ยิ่งกว่าห้องทดลองก่อนหน้า ตรงกลางมีแทงค์ใสขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่หลายใบ ภายในคือร่างมนุษย์หลายร่างที่ลอยอยู่ในของเหลวสีดำคล้ำ ใบหน้าของพวกเขาคล้ายกันอย่างน่าขนลุก บางใบหน้าคือ… เดธ บางใบหน้าคืออลิส
อลิสถอยหลังหนึ่งก้าว “นั่นมัน… ตัวฉัน?”
เดธหรี่ตามอง ไม่แสดงความตกใจ “นี่คือโครงการจำลองอารมณ์และความเจ็บปวด… BLOOD LOTUS พยายามสร้างมนุษย์เทียมที่ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่รวมถึงจิตวิญญาณ… ผ่านความทุกข์ทรมาน”
จู่ ๆ เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากลำโพงทั่วห้อง เสียงแหบแต่เย้ายวนเจือเยาะเย้ย “ยินดีต้อนรับ…สุดยอดนักฆ่าและเด็กแห่ง LEO PROJECT เหยื่อรายที่ 042-ALICE”
อลิสกัดฟันแน่น แววตาสั่นไหว “เธอคือใคร!?”
ภาพบนจอมอนิเตอร์เหนือแทงค์ปรากฏหญิงสาวผมยาวสีขาว ใบหน้าคมเฉียบ นัยน์ตาแดงเลือด เธอแต่งชุดทดลองแต่แฝงไว้ด้วยความบ้าคลั่ง “ฉันคือ ดร.ไลเลีย หนึ่งในผู้สร้างโครงการ BLOOD LOTUS …และแม่ของโครงการอลิสทั้งหมด”
13:00 น. – ความจริงเบื้องหลัง
ดร.ไลเลียเผยว่า อลิสที่รอดมาได้คือ “หนึ่งในสิบสองแบบจำลอง” ที่ถูกสร้างจากเซลล์ของเด็กจริงที่ตายระหว่างการบุกจับพ่อแม่ของเธอเมื่อสิบปีก่อน ตัวอลิสเองไม่เคยรู้ว่าเธอคือแบบจำลองที่มีความทรงจำเทียมที่ถูกร้อยเรียงขึ้นอย่างแนบเนียน
โลกของอลิสพังทลาย เธอทรุดลงกับพื้น หายใจไม่ออก ราวกับพื้นที่ทั้งหมดหมุนวนไปพร้อมกัน
เดธคุกเข่าลงข้าง ๆ เธอ “สิ่งที่เธอเป็น ไม่ได้เกิดจากใครกำหนด แต่เกิดจากการที่เธอเลือกจะเป็น… เธอมีหัวใจ มีความรู้สึก มีน้ำตา นั่นต่างหากคือความจริง”
อลิสเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาและแสงแห่งการตื่นรู้ “แล้วเธอล่ะ… เดธ นายก็เคยเป็นแบบจำลองหรือเปล่า?”
เดธหลับตาชั่วครู่ก่อนจะลืมตาอีกครั้งอย่างนิ่งสงบ “ไม่รู้เหมือนกัน… แต่ฉันเลือกจะใช้ชีวิตนี้ปกป้องคนที่มีค่ากับฉัน”
เสียงระเบิดเบา ๆ ดังขึ้นด้านหลัง แทงค์ทดลองเริ่มสั่นคลอน บางแทงค์แตกร้าว ของเหลวสีดำทะลักออกมา
13:15 น. – เผชิญหน้าศัตรูใหม่
จากด้านในสุดของห้อง ปรากฏร่างชายสวมชุดคลุมหนังสีดำ เดินออกมาพร้อมเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น ใบหน้าครึ่งหนึ่งเป็นมนุษย์ อีกครึ่งหนึ่งเป็นกลไกเหล็กและเลนส์กลม
“ยินดีต้อนรับ… เดธ กับตัวทดลองหมายเลข 042… ถึงเวลาทดสอบว่า ‘ของจริง’ จะเหนือกว่าสิ่งที่พวกเรา ‘สร้าง’ หรือไม่”
เดธยืนขึ้น ดึงคาตานะดำออกจากฝักอีกครั้ง เสียงโลหะเสียดสีกับฝักดังสะท้อนทั่วห้อง
อลิสลุกขึ้นยืนข้างเขา หยิบปืนพกขึ้นพร้อมกับสีหน้าแน่วแน่เช่นเดียวกัน
“งั้นก็ให้ BLOOD LOTUS ได้เห็น… ว่าความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง… คืออะไร”
TO BE CONTINUED…


## ตอนที่ 13: มนุษย์ที่เหนือกว่าการสร้าง

13:20 น. – โถงทดลองกลางฐานสวนดอกบัวสีดำ
แสงไฟแดงกะพริบรัวราวสัญญาณเตือนภัย เสียงไซเรนค่อย ๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนของพื้นจากแรงระเบิดเล็ก ๆ ที่ลามมาจากแทงค์ทดลอง
เดธยืนนิ่ง คาตานะสีดำในมือสะท้อนแสงไฟกระพริบ แววตาเยือกเย็นจ้องตรงไปยังศัตรูเบื้องหน้า—ชายครึ่งมนุษย์ครึ่งจักรกลที่ชื่อว่า GRAY-01 หัวหน้าหน่วยปรับปรุงพันธุกรรมของ BLOOD LOTUS
“ความรู้สึกไม่จำเป็นในการฆ่า” GRAY-01 กล่าว น้ำเสียงเย็นชาราวกับเครื่องจักร “แต่มันจะทำให้พวกแก... ตายอย่างช้า ๆ”
ฟึ่บ!
ร่างของ GRAY-01 พุ่งมาข้างหน้าเร็วจนแทบมองไม่เห็น เสียงโลหะเสียดสีกับพื้นสะท้อนก้อง เดธปัดดาบขึ้นรับ “เคร้ง!” สะเก็ดไฟพุ่งกระจายไปทั่ว
แรงปะทะมหาศาลทำให้เดธถอยหลังไปสามก้าว ร่างเขาหยุดยืนอย่างมั่นคง เลือดซึมจากมุมปากเล็กน้อย
“เร็วจริง…” เขาพึมพำ
อลิสอยู่ด้านหลัง ยิงกระสุนจากปืนพกใส่ทันที “ปัง! ปัง! ปัง!” กระสุนเจาะเปลือกโลหะของ GRAY-01 ได้เพียงบางจุด ก่อนอีกฝ่ายจะหมุนตัวหลบพร้อมดีดกลับด้วยฝ่ามือเหล็กเข้าที่หน้าอกเธอ
“อั่ก!” อลิสล้มกลิ้งไปกับพื้น ร่างกระแทกผนัง เสียงกระดูกลั่นเบา ๆ
“อลิส!!” เดธตะโกน
เขาพุ่งเข้าขวางทันที ก่อนที่ GRAY-01 จะตามซ้ำ ดาบคาตานะสีดำถูกฟันลงจากด้านบน ฟึ่บ!! พลังมหาศาลจากแรงฟันทำให้พื้นปูนแตกออกเป็นเส้นร้าว
GRAY-01 เสียบแขนกลเข้ากับสายเชื่อมใต้ฝ่าเท้า พลังงานสีฟ้าระเบิดขึ้นจากร่างของเขา “เริ่มการแปลงร่างขั้นที่สอง… ปลดล็อกขีดจำกัดมนุษย์”
“กรรรรร!!”
ร่างของเขาเปลี่ยนไป แขนขาทั้งสองข้างขยายใหญ่ขึ้น แผงพลังงานงอกออกมาจากหลัง เปลวแสงสีม่วงพุ่งออกมาจากดวงตา
13:32 น. – จุดเริ่มต้นของการสังหาร
เดธตั้งสมาธิ นัยน์ตาคมกริบ เขาเปลี่ยนท่าจับดาบ ค่อย ๆ ก้าวเดินช้า ๆ ไปข้างหน้า
“สภาวะดำลึก… เปิดใช้งาน”
เสียงในหัวของเดธก้องขึ้นในจิตใต้สำนึก ชั่วขณะหนึ่งภาพในหัวเขาแปรเปลี่ยน เขาเห็นภาพเด็กหญิงตัวน้อยในอดีต… เมลล์… ผู้เป็นน้องสาวของเขา ยิ้มให้เขาจากระเบียงบ้าน… และต่อด้วยภาพของร่างเธอที่เคยเกือบตายจากน้ำมือขององค์กรเดียวกัน แม้จะอยู่ในมือของคุณปู่ก็ตาม
“ฉันไม่มีสิทธิ์ตายจนกว่าจะพังพวกแกให้หมด…”
เขาเงื้อคาตานะขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีดำเข้มล้อมรอบคมดาบ เสียงรอบตัวหายไปหมด เหลือเพียงการเต้นของหัวใจตนเอง
“ฟุบ!”
การเคลื่อนไหวของเดธหายไปจากสายตาของ GRAY-01 ราวกับหายตัว ก่อนจะปรากฏเบื้องหลังอีกฝ่ายในพริบตา
“ฉัวะ!!”
แขนกลด้านขวาของ GRAY-01 ถูกตัดขาด เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องแม้จะอยู่ใต้ดิน
“นี่คือ... ดาบดำของ LEO PROJECT ที่หายไป...” GRAY-01 กล่าวเสียงขาดห้วง “มัน... มีชีวิต…”
เลือดผสมของเหลวพลังงานไหลอาบลงพื้น เขายังไม่ล้ม แต่ระบบเริ่มรวน ชิ้นส่วนภายนอกแตกร้าวเป็นเสี่ยง
13:40 น. – การตื่นของอลิส
อลิสพยายามลุกขึ้น ท่ามกลางความเจ็บปวด ร่างของเธอสั่นเทิ้มแต่ดวงตาเปล่งประกายสว่าง เธอหลับตาแน่น... ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามา
เธอเห็นตัวเองในห้องทดลอง เห็นเด็กหญิงอีกหลายคนถูกฉีดสารบางอย่าง ร้องไห้ เห็นแม่ของตัวเอง—ดร.ไลเลีย—ยืนดูอย่างเยือกเย็น
“…หนูไม่ใช่ของพวกคุณ…”
เสียงในหัวเธอดังขึ้นเอง
“หนูจะไม่ใช่ตัวทดลองอีกต่อไป!”
พลังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในร่างของอลิสถูกปลุกขึ้น เส้นเลือดบางจุดเปล่งแสงจาง ๆ มือของเธอกำปืนแน่นอีกครั้ง
เธอลุกขึ้นช้า ๆ เดินข้างเดธ “ฉันไม่ใช่แค่แบบจำลอง… ฉันคืออลิส… และฉันจะล้างแค้นให้ทุกคนที่พวกแกฆ่า”
เดธพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร… เขารู้แล้วว่าเธอตื่นขึ้นแล้วจริง ๆ
13:45 น. – บทสรุปของ GRAY-01
GRAY-01 พยายามจะปล่อยพลังลูกสุดท้ายจากแผงพลังด้านหลัง แต่เดธไม่ให้โอกาสนั้น เขาใช้ดาบแทงทะลุกลางอกของอีกฝ่ายแล้วหมุนคมดาบฟันขึ้นเป็นแนวเฉียง “ฉัวะ!!”
ร่างของ GRAY-01 แหลกสลายเป็นเศษชิ้นส่วนกระจัดกระจาย ทิ้งเพียงความเงียบทั่วห้องทดลอง
อลิสทรุดลงข้าง ๆ พูดด้วยน้ำเสียงเบา “มันจบแล้วเหรอ…”
เดธส่ายหน้าเบา ๆ “ยังไม่จบ… คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ยังอยู่ที่นั่น”
เขาชี้ไปยังประตูเหล็กด้านในสุดซึ่งเพิ่งเปิดออกอย่างช้า ๆ
“ห้องควบคุมหลักของ BLOOD LOTUS”
13:48 น. – ห้องโถงกลางของฐาน BLOOD LOTUS
ประตูเหล็กขนาดยักษ์เปิดออกอย่างเชื่องช้า เสียงโลหะเสียดสีกับพื้นดังก้องไปทั่ว ไอเย็นเฉียบพัดออกมาปะทะใบหน้า กลิ่นสารเคมีเจือปนกับเลือดเก่าๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศ
ภายในห้องนั้น ไม่มีเสียง ไม่มีการเคลื่อนไหว แสงไฟสีขาวอมเขียวสาดลงมาจากเพดานสูง แผงคอนโซลเรียงรายอยู่ตามผนัง และตรงกลาง… หลอดทดลองทรงกระบอกใสตั้งเรียงกันนับสิบ
ในแต่ละหลอด… มีร่างมนุษย์หญิงในชุดขาว ลอยอยู่ในของเหลวใส ดวงตาหลับสนิท ร่างไร้การเคลื่อนไหว
อลิสยกมือขึ้นปิดปาก ตัวแข็งทื่อ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า
“…พวกเขา…”
“ใช่” เดธตอบเสียงเบา “พวกเธอ… คือตัวอย่างล้มเหลวของ ‘Project ALICE’”
อลิสทรุดลงข้างหลอดทดลองหนึ่ง ยกมือแตะกระจก “พวกเขาเหมือนฉันเลย…”
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“แต่เธอไม่เหมือนพวกนั้น…”
เสียงหญิงสาวกังวาน ลึกลับ เยือกเย็น ดังลงมาจากเบื้องบน
กลุ่มควันสีดำลอยลงมารวมตัวเป็นร่างหญิงสาวชุดดำ ผมยาว หน้ากากครึ่งหน้า ปิดบังอารมณ์และเจตนา
“ฉันคือ MOTHER LOTUS – ผู้ให้กำเนิด BLOOD LOTUS และเป็นผู้สร้างเธอ… อลิส”
เดธก้าวมาขวางหน้าอลิสทันที ดวงตาเรียบนิ่ง “เธอคือผู้อยู่เบื้องหลังทุกอย่างสินะ?”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ “ไม่ทั้งหมดหรอก… ฉันคือจุดเริ่มต้น แต่ผู้ควบคุมที่แท้จริง… อยู่ในเงามืดที่ลึกกว่านี้”
อลิสขมวดคิ้ว “ใคร?”
MOTHER LOTUS หันไปที่จอมอนิเตอร์ด้านหลัง ภาพบนหน้าจอปรากฏห้องที่เต็มไปด้วยสายไฟและเครื่องจักรนับร้อย กลางห้องนั้น… มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางแสงสลัว ใบหน้าของเขา… คุ้นเคย
เดธชะงัก “…เป็นไปไม่ได้…”
อลิสหันมามอง “นายรู้จักเขา?”
“เขาชื่อ… ลักซ์” เดธพูดเสียงเบา “เพื่อนของฉัน ตอนเด็ก เราถูกลักพาตัวมาพร้อมกัน แต่หลังจากนั้น… เราก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย”
MOTHER LOTUS พูดต่อ “เขาคือ ‘ต้นแบบของโครงการ LEO’… ถูกเลือกและฝึกมาโดยเฉพาะ เพื่อเป็นผู้นำของเผ่าพันธุ์ใหม่”
จากเงามืดเบื้องหลังประตูควบคุม ปรากฏชายหนุ่มในชุดสูทสีขาว เดินออกมาช้าๆ
เดธจ้องเขม็ง “ลักซ์…”
ลักซ์ยิ้มบาง ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงบจนน่ากลัว “ดีใจที่นายยังจำฉันได้ พี่ชาย”
เดธขมวดคิ้ว “…เราไม่ใช่พี่น้อง”
“ไม่ในสายเลือด” ลักซ์ตอบ “แต่ในอดีต นายคือคนเดียวที่ฉันไว้ใจ… จนวันที่พวกเขาแยกเราจากกัน และเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นสิ่งใหม่”
อลิสเอ่ยเบา ๆ “แล้วทำไมถึงยังอยู่ที่นี่?”
ลักซ์หันมามองเธอ ดวงตาว่างเปล่า “เพราะฉันเลือกที่จะอยู่… เพื่อสร้างโลกใหม่ในแบบของฉัน”
---
14:00 น. – จุดเริ่มต้นของสงคราม
ลักซ์ยกมือขึ้น สัญญาณคลื่นเสียงบางอย่างแผ่กระจายทั่วห้อง หลอดทดลองเริ่มสั่น ของเหลวในหลอดกลายเป็นสีแดงฉาน
หญิงสาวในหลอดทดลองเริ่มลืมตา — แววตาว่างเปล่าและไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
“พวกเขาสร้างกองทัพโคลน…” เดธสบถในใจ
ลักซ์เอ่ยเสียงเรียบ “มนุษย์ที่อ่อนแอ สมควรถูกแทนที่… และพวกเรา คือคำตอบใหม่ของโลก”
อลิสจับมือเดธแน่น “เราจะหยุดเขา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”
เดธพยักหน้า ดวงตาแน่วแน่
“นี่ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอดอีกต่อไป…” เขากระซิบ “แต่มันคือสงคราม… เพื่อความจริง และอนาคตของมนุษยชาติ”
เสียงสัญญาณเตือนภัยกรีดร้อง… และการต่อสู้ที่รอคอยมานาน ก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
TO BE CONTINUED…


## ตอนที่ 14: ฝ่ากองทัพแห่งเงา

“ฝ่ากองทัพแห่งเงา”
14:03 น. – ใจกลางฐาน BLOOD LOTUS
สัญญาณเตือนภัยกรีดร้องไม่หยุด ไฟแดงหมุนวาบไปทั่วห้อง หลอดทดลองกว่า 20 กระบอกแตกกระจาย ของเหลวไหลนองกับพื้น สาวในหลอดแต่ละคนลืมตา ลุกขึ้นอย่างไร้สติ
พวกเธอไม่มีเสียง ไม่มีความลังเล ไม่มีวิญญาณ
“Unit AL-β, โหมดสังหาร: เริ่มการกำจัด” เสียงกลของระบบสั่งการดังขึ้นจากเพดาน
เงาของโคลนหญิงพุ่งออกมาพร้อมกันหลายคน ราวกับคลื่นสีขาวที่ไม่รู้จบ
ฉัวะ!
เดธชัก ดาบคาตานะสีดำล้วน ออกจากฝัก เสียงโลหะเสียดสีแหลมสูง ดาบของเขาเหมือนไม่สะท้อนแสงใดเลย เป็นเงาดำสนิทที่กลืนทุกอย่าง
ฉัวะ! ปัง! แคร้ง!
ดาบกวาดผ่านร่างโคลนทีละรายจนร่วงลงพื้นเหมือนตุ๊กตาผ้า แต่พวกเธอกลับลุกขึ้นอีกครั้ง เหมือนไม่รู้จักคำว่าเจ็บ
อลิสร้องเตือน “พวกเธอถูกควบคุมด้วยนาโนแมชชีนในสมอง! ต้องทำลายตรงคอ!”
“เข้าใจแล้ว”
เดธปรับจังหวะการโจมตี เป้าหมายเปลี่ยนไปที่จุดหลังต้นคอ เสียงตัดดังติดกันรัว ๆ หญิงสาวโคลนล้มลงไม่ฟื้นอีก
อลิสหยิบปืนพกจากพื้น พยายามตั้งสติ หอบหายใจถี่
“นี่ไม่ใช่เวลาจะกลัว… ถ้าไม่สู้ พวกเราจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่อีกเลย…”
เธอยกปืนขึ้น เล็งไปยังศีรษะของโคลนตัวหนึ่ง ปัง! กระสุนทะลุเป้าหมาย
เลือดสาดกระเซ็นเป็นครั้งแรกที่เธอลั่นไกใส่คนจริง ๆ แม้ไม่ใช่มนุษย์ที่สมบูรณ์ แต่ก็ยังคงมีใบหน้าคล้ายคลึงกับตัวเธอเอง
อลิสกัดฟันแน่น… ดวงตาสั่นไหว แต่ไม่ถอย
14:10 น. – ห้องควบคุมหลัก
ลักซ์มองฉากการต่อสู้จากจอด้วยสายตาว่างเปล่า เขาพึมพำกับตัวเอง
“ยังเก่งเหมือนเดิมนะ เดธ… แต่นายไม่มีทางหยุดวิวัฒนาการได้”
MOTHER LOTUS ยืนข้าง ๆ แสยะยิ้ม “หากพวกเขารอดถึงชั้นสุดท้ายได้จริง… ฉันจะถือว่าการทดลองสมบูรณ์”
“สมบูรณ์?” ลักซ์หันมา “พวกเขาจะไม่หยุดแค่รอด พวกเขาจะ ล้มล้าง พวกเรา…”
14:12 น. – หอทางเดินระดับล่าง
เดธใช้มีดเล่มเล็กในมือซ้ายแทงเฉียงเข้าใต้กรามของโคลนตัวหนึ่ง ก่อนจะฟันขวางด้วยคาตานะ จนร่างกระเด็น
อลิสตามหลังอย่างใกล้ชิด หอบหายใจ ตัวเปื้อนเลือดและเหงื่อ
“เราต้องไปที่ห้องควบคุมหลัก…”
เดธพยักหน้า “ลักซ์จะไม่ปล่อยให้เราไปถึงง่าย ๆ แน่”
ทันใดนั้น… ประตูเหล็กด้านหน้าปิดลง พร้อมเสียงกลไกหมุนคลิ๊ก
พื้นสั่นสะเทือน
ตูม!
จากเพดานตกลงมาคือ… AL-X01 – โคลนหญิงรูปร่างสูงเกือบสองเมตร ผิวซีด เครื่องกลฝังในแขนทั้งสองข้าง ดวงตาสีแดงฉานที่จับจ้องทั้งคู่ไม่กระพริบ
“รุ่นทดสอบ Alpha-X… ระดับภัยคุกคาม: A”
เดธหรี่ตา
“…อลิส ถอยไป”
14:14 น. – การดวลที่ไม่ควรเกิด
AL-X01 พุ่งเข้าใส่ด้วยแรงมหาศาล หมัดพลังงานกระแทกพื้นจนปูนระเบิด เดธหลบเฉียดฉิว พื้นที่ยืนแทบไม่มั่นคง
คาตานะสีดำฟันสวน – แต่เฉือนเนื้อได้เพียงบางส่วน โครงสร้างของเธอแข็งราวกับเหล็กกล้าผสมชีวภาพ
อลิสยิงสนับสนุนจากระยะไกล แต่กระสุนสะท้อนออกแทบหมด
“ต้องใช้แรงเต็มที่…” เดธสูดหายใจ
เขากระโดดขึ้นกลางอากาศ กลับคาตานะแนวตั้งแล้วฟันฉับลงตรงกลางกระหม่อม เปรี้ยง!
ใบมีดสั่นสะท้านไปทั้งแขน แต่ร่างของ AL-X01 ก็ทรุดลงต่อหน้าในที่สุด
14:16 น. – สงบชั่วครู่
อลิสวิ่งเข้ามาหา “นายโอเคไหม?”
“เจ็บนิดหน่อย… แต่ยังไหว” เดธเช็ดเลือดออกจากคิ้ว
“อีกแค่ชั้นเดียว… เราจะเจอกับลักซ์”
เดธเงียบไปสักพักก่อนพูดเบา ๆ
“ถ้าฉันต้องฆ่าเขา… นายจะยอมรับได้ไหม?”
อลิสมองเขานิ่ง “ฉันเชื่อว่านายจะเลือกสิ่งที่ถูกต้อง… ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหน”
เดธยิ้มบาง ๆ
“งั้น…ไปจบเรื่องนี้กัน”
“คำสาบานในความมืด”
14:19 น. – ทางเดินก่อนถึงห้องควบคุมหลัก
ไฟฉุกเฉินกระพริบเป็นจังหวะ สะท้อนเงาร่างของเดธและอลิสที่เดินอย่างเงียบงันในทางเดินโลหะ เสียงฝีเท้าและลมหายใจเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังหลงเหลือ
อลิสถามเบา ๆ “…นายรู้จักลักซ์มาก่อนใช่ไหม?”
เดธไม่ตอบทันที… จนกระทั่งเดินถึงหน้าประตูเหล็กบานใหญ่
“…เราเคยอยู่ด้วยกันในค่ายฝึกของคุณปู่”
อลิสชะงัก
“ฉันโดนจับตอนอายุ 7 เขาก็เช่นกัน แต่ถูกแยกตัวออกไปทำภารกิจอีกที่หนึ่ง… ตอนนั้นเราสัญญากันไว้ว่า ถ้ารอดกลับมาได้ เราจะมาเล่นด้วยกันใหม่”
เสียงของเดธแฝงความสั่นไหว
“สุดท้ายเขาก็ไม่กลับมา… และเขา… กลายเป็นแบบนี้”
อลิสเงียบไป ก่อนจะวางมือลงบนแขนของเขาเบา ๆ
“บางครั้ง… เราไม่อาจช่วยทุกคนที่เรารักได้ แต่เราเลือกว่าจะจบความเจ็บปวดแบบไหนได้”
ประตูเลื่อนเปิดออก…
14:22 น. – ห้องควบคุมหลัก
แสงสว่างจ้า แผงจอควบคุมจำนวนมากเรียงรายบนผนัง พื้นห้องเงางามสะท้อนเงาร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางห้อง
ลักซ์ หันกลับมา ดวงตาสีเทาเย็นชา เสื้อคลุมยาวปลิวไหวเบา ๆ จากลมที่พัดเข้าจากช่องระบายอากาศ
“ในที่สุด… นายก็มาจนถึงที่นี่ เดธ”
เดธก้าวเข้ามาเงียบ ๆ
“เลิกเรื่องนี้ซะ ลักซ์ ก่อนที่มันจะสายเกินไป”
ลักซ์หัวเราะเบา ๆ “สายไปตั้งแต่วันที่เราแยกจากกันแล้ว… นายไม่เข้าใจเลยว่าฉันเจออะไรบ้าง”
เขากดรีโมตในมือ – ผนังด้านข้างเลื่อนเปิด เผยร่างของโคลนหญิงอีกชุดที่อยู่ในหลอดทดลอง แววตาเหมือนมีชีวิต
“นี่คือ AL-Ω รุ่นสุดท้าย… ผสมดีเอ็นเอของเรา กับเธอคนหนึ่ง… ที่นายคงจำได้ดี”
เดธเบิกตากว้าง “นั่นมัน… ไอรีน?”
อลิสขมวดคิ้ว “ใครคือไอรีน?”
“คนที่เคยเป็นทั้งเพื่อน… และคนที่ฉันล้มเหลวในการปกป้อง” เสียงของเดธเต็มไปด้วยความแค้น
14:25 น. – อดีตที่ฝังใจ
[Flashback]
ณ ค่อยทหารรับจ้างกลางป่าชายแดน ไทย-พม่า
เด็กชายสองคน – เดธและลักซ์ – กำลังถูกแยกจากกัน
เดธตะโกน “ลักซ์! อย่าไป!”
ลักซ์หันมา ตะโกนกลับ “เราจะกลับเล่นด้วยกันอีก! ฉันสัญญา!”
แต่แล้วเขาก็เดินจากไปทำภารกิจกับทหารอีกคน… และไม่เคยกลับมาอีกเลย
[End Flashback]
14:27 น. – ทางเลือกสุดท้าย
เดธจ้องหน้าเพื่อนเก่าที่เคยรัก… ตอนนี้กลายเป็นศัตรู
“ฉันไม่อยากฆ่านาย… แต่ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไป”
ลักซ์เปิดแขนรับ “งั้นก็เข้ามา… พิสูจน์สิว่านายยังมีหัวใจอยู่”
แสงในห้องมืดลง… ประตูล็อกแน่น
ศึกสุดท้าย เริ่มต้นขึ้น
เดธชักคาตานะสีดำออกมาอีกครั้ง แสงในดวงตาของเขาสงบนิ่งและเย็นเฉียบ
อลิสวิ่งหลบไปด้านข้างเพื่อหามุมยิง
ลักซ์กดปุ่มที่ฝ่ามือ แขนซ้ายของเขาแปลงเป็นปืนพลังงานที่บีบอัดด้วยเทคโนโลยีขั้นสูง
ตูมมมม!
ลำแสงกระแทกพื้นกระเบื้องแตกกระจาย เดธกระโดดตีลังกาหลบ กลิ้งลงพื้นแล้วพุ่งฟันสวน!
เคร้ง! โล่พลังงานกั้นไว้ทัน แต่แรงปะทะส่งทั้งสองฝ่ายถอยกลับคนละทาง
“นายเปลี่ยนไป…” เดธพูดเบา ๆ
ลักซ์ยิ้มเย็น “ไม่หรอก นายต่างหากที่ยังไม่ยอมเปลี่ยน”
14:31 น. – จุดเริ่มต้นของจุดจบ
เสียงระเบิดภายนอกดังขึ้นเป็นระยะ พื้นสั่น
อลิสตะโกน “ระบบป้องกันฐานเริ่มล่มแล้ว! เรามีเวลาไม่มาก!”
ลักซ์หันไปมองหน้าจอ แล้วกลับมามองเดธอีกครั้ง
“งั้นมาพิสูจน์กันเถอะ… ใครกันแน่ ที่ควรอยู่รอดในโลกใหม่นี้!”
เขาพุ่งเข้าหาเดธ พร้อมหมัดพลังงานเต็มแรง
เดธยกคาตานะขึ้น… ทั้งสองพุ่งชนกันกลางห้อง คมดาบและโล่พลังงานสาดแสงกระจาย!
14:32 น. – ห้องควบคุมหลัก
เสียงโลหะปะทะพลังงานดังกระหึ่ม ดาบคาตานะสีดำของเดธปะทะกับหมัดพลังงานของลักซ์ จนเกิดแรงกระแทกสะเทือนทั้งห้อง
แสงจากแรงปะทะแผ่ซ่านสว่างวาบ ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงเงาร่างสองร่างที่ถอยห่างออกจากกันชั่วครู่
อลิสวิ่งไปหลังแท่นควบคุม ลมหายใจหอบ เธอจ้องมอง AL-Ω ที่ยังลอยนิ่งอยู่ในหลอดทดลอง แววตาของสิ่งมีชีวิตในหลอดนั้น… มันไม่ใช่แค่ว่างเปล่า แต่ เจ็บปวด
“เดธ! เขากำลังจะเปิดระบบถ่ายโอนจิตสำนึก! ถ้า AL-Ω ตื่นขึ้นมา มันจะไม่ใช่แค่ร่างโคลนอีกต่อไป!”
เดธเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะพุ่งไปหาลักซ์อีกครั้ง ดาบในมือฟาดฉับลงมาอย่างแม่นยำ
ลักซ์เบี่ยงตัวหลบ กางโล่พลังงานขึ้นอีกครั้ง แต่เดธหมุนตัวฟันเฉียงขึ้นจากมุมล่าง—แรงปะทะทะลุเกราะจนชุดคลุมของลักซ์ขาดเป็นทาง
เลือดซิบออกมาเล็กน้อย แต่ลักซ์ไม่สะทกสะท้าน เขายิ้ม
“นี่แหละ… นายกลับมาแล้ว เดธในแบบที่ฉันเคยรู้จัก…”
14:35 น. – ภายในหลอดทดลอง
[ระบบ: Initiate Neural Link... 12%... 16%...]
แสงสีฟ้าเรืองขึ้นภายในหลอดทดลอง ดวงตาของ AL-Ω ลืมขึ้นช้า ๆ
อลิสเข้าไปใกล้ เห็นประกายบางอย่างในแววตานั้น... เธอกลืนน้ำลาย “ไอรีน…? ใช่เธอหรือเปล่า…”
ภาพสะท้อนจากแววตาในหลอด... มันไม่ใช่แค่ดีเอ็นเอ แต่มันคือความทรงจำ ความเจ็บปวด และความรักที่ถูกกดทับในชั้นจิตใต้สำนึก
เธอไม่ได้แค่โคลน...
เธอคือเศษเสี้ยวสุดท้ายของใครบางคนที่เดธ ลืมไม่ได้
14:37 น. – การปะทะครั้งใหม่
“ทำไมต้องเป็นเธอ… ทำไมต้องใช้ร่างของเธอ!” เดธตะโกน น้ำเสียงสั่นด้วยความโกรธ
ลักซ์ตอบเรียบ “เพราะเธอคือจุดอ่อนของนาย... และฉันต้องการทำลายเดธคนเดิมทิ้งให้หมดสิ้น”
เดธกัดฟันแน่น ลมหายใจหนักขึ้น เขายกดาบขึ้นแนบหน้า—ปลายคาตานะส่องประกายดำมืดราวกับสูบแสงจากรอบตัว
“ฉันสาบานไว้กับเธอ… ว่าจะไม่ปล่อยให้ความมืดแบบนี้ทำลายใครได้อีก…”
เขาเปลี่ยนท่วงท่าเป็นสไตล์ที่ลักซ์จำได้ดี—ท่าไม้ตายของเขากับลักซ์ในวัยเด็ก
สายตาของลักซ์สั่นไหว… ความทรงจำพุ่งกลับมา
เสียงหัวเราะของเด็กน้อยสองคนในสนามฝึก
เสียงคำสัญญาใต้แสงดาว...
“เดธ… นี่นาย…”
ยังไม่ทันพูดจบ—เดธพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เร็วกว่าเดิมหลายเท่า คมดาบผ่าอากาศหวือ ราวจะตัดคำโกหกทั้งมวลออกจากเส้นเวลา
เคร้งงงงงง!!!
ลักซ์ต้านไว้สุดแรง… แต่แขนเทียมของเขาร้าวเป็นเส้น เขากระอักเลือดออกมา
14:40 น. – สัญญาและเงา
“ฉันไม่ได้จะฆ่านาย ลักซ์…” เดธพูดเสียงเบา แต่ชัดเจน
“…ฉันจะช่วยนายออกจากเงา... แม้ว่าฉันจะต้องจมลงไปแทนนายก็ตาม”
แสงจากระบบ Neural Link พุ่งสูง AL-Ω เริ่มขยับ เสียงร้องเบา ๆ หลุดออกมา
“...เดธ…?”
เดธหันไปชั่วขณะ และนั่นคือจังหวะที่ลักซ์… กดปุ่มสุดท้าย
ตูมมม!!!
ระบบควบคุมฐานสั่นสะเทือน – ลำแสงพุ่งจากใจกลางห้อง… และบางสิ่งกำลัง เกิดใหม่
TO BE CONTINUED…


## ตอนที่ 15: ตื่นจากฝันร้าย

“ตื่นจากฝันร้าย”
14:43 น. – ใจกลางฐาน BLOOD LOTUS
เสียงระเบิดสั่นสะเทือนฐานไปทั่วทุกทิศ แผ่นดินสะเทือน ผนังแตกร้าว สัญญาณไฟฉุกเฉินกะพริบสีแดงรุนแรงเหมือนหัวใจเต้นในภาวะคับขัน
กลางห้องทดลอง—หลอดทดลองแตกกระจาย
น้ำหล่อเลี้ยงร่างสาดกระเซ็น AL-Ω ทรุดตัวลงกับพื้น เปลือยเปล่า สั่นเทาเหมือนเด็กทารกเกิดใหม่
ดวงตาคู่นั้น... เปิดขึ้นช้า ๆ
ไม่ใช่แค่ตา
แต่คือ จิตสำนึกสองดวง ที่แยกไม่ออกระหว่างมนุษย์และเครื่องจักร
“...อลิส…?”
เสียงนั้นเบาและสั่นเครือราวกับกลัวความเงียบ
14:45 น. – อลิส: จุดเปลี่ยน
อลิสวิ่งไปหา AL-Ω ทันที คุกเข่าลงจับมือเธอไว้
สัมผัสนั้นอุ่น... อ่อนโยน... และสั่นสะท้านราวกับจะหลอมรวมกันได้ทันที
แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกไป—เสียงของลักซ์ก็ดังขึ้น
“ตลกดี… คนที่ไม่เคยมีตัวตนจริง กลับได้รับความรักมากกว่าฉัน…”
เขาเดินโซซัดโซเซ แขนซ้ายหลุดห้อย ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดไหลจากปากไม่หยุด แต่ในมือ… เขาถือ ระเบิดพลาสม่า ขนาดเล็ก
“เราทุกคนเกิดจากความผิดพลาด ไม่ใช่เหรอ เดธ… ไม่ว่าเธอ หรือฉัน หรือแม้แต่เธอที่ชื่ออลิส… ทุกคนเป็นผลผลิตจากนรกที่โลกสร้างขึ้น”
เดธเดินช้า ๆ เข้าไปหา น้ำเสียงต่ำ เย็น
“ถ้านายคิดว่านรกเป็นที่มาของเราจริง งั้นฉันจะฝังมันไว้ตรงนี้ ไม่ให้มันลุกลามไปถึงคนอื่น…”
14:47 น. – การตัดสินใจ
ลักซ์หัวเราะในลำคอ เหมือนคนใกล้ตายที่ยอมรับโชคชะตา
“งั้นก็ฆ่าฉันสิ… ใช้ดาบนั่น… ตัดมิตรภาพของเราให้ขาดซะ…”
เดธยกดาบขึ้น… ปลายดาบวางไว้ตรงกลางหน้าอกของลักซ์...
แต่ไม่แทง
เขาหันหลังให้ทันที เดินไปหาอลิสกับ AL-Ω ที่ยังทรุดอยู่
ลักซ์เบิกตากว้าง “นายจะปล่อยฉันไว้แบบนี้!?”
“ใช่… เพราะความตายสำหรับนาย… มันง่ายเกินไป”
เดธทิ้งคำพูดนั้นไว้ก่อนจะเดินผ่านประตูที่กำลังปิดตัวลงพร้อม AL-Ω และอลิส
14:50 น. – ภายนอกฐาน (ก่อนถล่ม)
อลิสมอง AL-Ω ที่ตอนนี้สวมผ้าคลุมของเธอ หญิงสาวคนนั้นเงยหน้ามองท้องฟ้าครั้งแรก แสงแดดสาดกระทบผิวขาวซีด
“ฉัน… ยังไม่เข้าใจว่าฉันคือใคร…”
“แต่ฉันอยากจะเชื่อ… ว่าถ้ามีคนยื่นมือให้ฉัน… ฉันจะไม่ใช่ฝันร้ายอีกต่อไป”
อลิสยิ้มจาง ๆ น้ำตาไหล
“เราทุกคนก็เคยเป็นฝันร้ายของตัวเอง… แต่เรายังมีสิทธิ์จะตื่น”
เดธหันกลับไปมองฐาน BLOOD LOTUS ที่กำลังระเบิดเป็นฝุ่นควัน เขาหยิบหินก้อนหนึ่งขึ้นมา… ขีดลงบนกำแพงโลหะข้างลานจอดเฮลิคอปเตอร์
> “มนุษย์คือเงาของพระเจ้า
แต่ความหวัง… เป็นเงาของมนุษย์”
15:00 น. – ภาพสุดท้ายของลักซ์
ภายในซากฐาน เสียงของระบบยังทำงานช้า ๆ
[“ระบบฟื้นฟูคลื่นสมองเริ่มต้น…”]
ร่างของลักซ์ไม่ขยับ
แต่นัยน์ตานั้นยังเปิดอยู่
และในแววตานั้น…
คือความหวังสุดท้ายที่ยังไม่ตาย
เงาสุดท้าย
15:27 น. – เหนือน่านฟ้าเขตรอยต่อประเทศ
เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ตัดลมแรงเป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่ยังเต้นอยู่แม้ผ่านความตาย
เดธนั่งนิ่ง ดวงตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง
อลิสนั่งข้าง AL-Ω ที่ยังคงซบไหล่เธออยู่ ดวงตาของหญิงสาวที่เพิ่ง “เกิดใหม่” ยังคงหวาดกลัวและไร้ทิศทาง
อลิสกระซิบเบา ๆ
“เธอชื่ออะไร…”
หญิงสาวนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
“…ไม่มีชื่อ”
เดธเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมา
“งั้นเรียกเธอว่า ‘โอมิ’”
อลิสเงยหน้ามองเขา
“โอมิ… ทำไมถึงชื่อนั้น?”
“โอเมก้า (Ω) – ตัวสุดท้ายของอักษรกรีก มันคือจุดจบ... แต่สำหรับเธอ มันคือการเริ่มต้นใหม่”
โอมิพยักหน้าช้า ๆ เหมือนยอมรับชะตากรรมของตนเองครั้งแรกในชีวิต
15:43 น. – รังลับ ‘ขอบฟ้าสุดท้าย’ (Last Horizon)
ที่ซ่อนของเครือข่ายผู้ต่อต้าน BLOOD LOTUS ตั้งอยู่ในหุบเขาลึก โดรนรักษาความปลอดภัยบินวนตลอดเวลา รั้วพลังงานแผ่คลื่นแม่เหล็กตัดกับทิวเขา
เดธก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์ท่ามกลางสายตาของเหล่านักรบใต้ดิน ทุกคนหยุดมอง… ก่อนจะผงกศีรษะให้พร้อมกัน
ชายชราร่างผอมสูง ผมขาวยาวถึงบ่า เดินเข้ามาหาเขา—‘วาเรน’ ผู้บัญชาการเครือข่ายต่อต้าน
“นายทำสำเร็จ…”
เดธพยักหน้า
“แต่ยังไม่จบ—BLOOD LOTUS ยังไม่ตาย มันแค่เปลี่ยนร่าง”
วาเรนถอนหายใจลึก
“เรารู้… สัญญาณจากฐานใต้ทะเลลึกเริ่มแสดงความเคลื่อนไหว มีบางอย่างตื่นขึ้นหลัง AL-Ω หลุดออกมา…”
อลิสกับโอมิเดินตามมา ดวงตาของวาเรนเบิกเล็กน้อยเมื่อเห็นโอมิ
“นี่คือ…โปรโตไทป์สุดท้าย?”
เดธหันกลับมา
“ไม่ใช่โปรโตไทป์แล้ว… เธอคือคน”
16:15 น. – ภายในห้องปฏิบัติการรังลับ
โอมิถูกตรวจสภาพร่างกายโดยระบบชีวะวิทยาอัจฉริยะ ทีมแพทย์กล่าวเบา ๆ
“สมองเธอเชื่อมด้วยนาโนโครงข่ายที่ซับซ้อนเกินมนุษย์ทั่วไป... แต่หัวใจยังเต้นตามจังหวะของอารมณ์ เหมือนคนธรรมดา”
อลิสนั่งข้าง ๆ จับมือเธอไว้แน่น
โอมิเอ่ยเบา ๆ
“ฉันฝันถึงความว่างเปล่าทุกคืน เหมือนอยู่ในห้องสีขาว... คนเดียว... และได้ยินเสียงเรียกชื่อที่ไม่มีอยู่จริง”
อลิสพึมพำ
“นั่นไม่ใช่ฝัน… มันคือฝันร้ายที่เราตื่นขึ้นจากมันได้”
16:55 น. – โถงลับใต้ฐาน Last Horizon
เดธยืนอยู่ลำพัง เบื้องหน้าคืออาวุธสีดำทมิฬในตู้เก็บพิเศษ—ดาบคาตานะดำล้วน
เขาเอื้อมไปสัมผัสมัน…
ภาพในหัวหลั่งไหลกลับมา—ตอนเขาฆ่าเป้าหมายแรกในชีวิต ตอนร้องไห้ในอ้อมแขนปู่... ตอนลักซ์ทรุดตัวลงต่อหน้าเขา...
เสียงหนึ่งดังในหัว
“อย่าให้ความแค้นกลายเป็นตัวตนของเจ้า”
เขาหลับตา สูดหายใจลึก แล้วสะพายดาบขึ้นหลัง
17:10 น. – สัญญาณเตือนภัยลั่นทั่วฐาน Last Horizon
[ “พบการบุกรุกจากรหัสลับระดับแดง… บัญชี AL-X_0 ทำการแฮกเข้าระบบ” ]
วาเรนชะงักทันที
“เป็นไปไม่ได้! รหัสนี้ถูกลบไปแล้ว… ตั้งแต่ลักซ์ตาย!”
เดธเบิกตา
“มันยังไม่จบ… ลักซ์ส่งคลื่นสมองเข้าระบบก่อนตาย… เขากำลังตื่นขึ้นมาอีกครั้ง—ไม่ใช่ในร่างเดิม แต่ในระบบควบคุมเครือข่ายโลกใต้ดินทั้งหมด!”
17:15 น. – เสียงจากนรก
เสียงพูดแทรกในลำโพงทั่วฐาน
> “สวัสดี… เพื่อนเก่า… เดธ”
เสียงนั้นคือ ลักซ์
> “เธอเลือกไม่ฆ่าฉัน… ขอบใจนะ… เพราะตอนนี้ ฉันจะได้เริ่มเกมใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม…”
หน้าจอทั่วฐานแสดงภาพหนึ่ง—
ใบหน้าของลักซ์… แต่ครึ่งหนึ่งเป็นไซเบอร์เนติกส์ และอีกครึ่งหนึ่งคือเศษซากใบหน้าที่พังยับเยิน
> “จากนี้ไป… โลกจะได้รู้จักคำว่า ฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น”
“คำเชิญจากลักซ์”
17:17 น. – ห้องควบคุมหลักฐาน Last Horizon
หน้าจอทุกบานสั่นไหว — ระบบรักษาความปลอดภัยแปรปรวนจนทุกคนในฐานยืนอึ้ง วาเรนตะโกนใส่เจ้าหน้าที่ประจำระบบ
“ตัดสัญญาณ! ปิดทุกทางเชื่อมต่อ!”
เจ้าหน้าที่หญิงหน้าซีด
“ไม่ได้ค่ะ! มันเข้าไปในแกนกลางแล้ว…เหมือนมัน ‘กลายเป็นระบบ’ ไปแล้ว!”
ภาพของลักซ์ยังคงยิ้มเยาะอยู่บนหน้าจอ
> “เอาล่ะ… ไหนๆ ก็ได้เจอกันอีกครั้ง ฉันมีของขวัญเล็กๆ มาฝาก”
[ภายในห้องขังชีวนิรภัย – ระดับ 0X]
เสียง ‘ฉึก… ฉึก…’ ดังขึ้นจากประตูนิรภัย
จากนั้น… "มัน" ก็เดินออกมา
ร่างทรงพลังที่ถูกสร้างขึ้นจาก DNA ผสมของนักฆ่าทุกยุคสมัย—BLOOD TYPE-X
มันไม่พูด ไม่คิด ไม่ลังเล…มีแต่คำสั่งเดียว: "ฆ่า"
17:19 น. – โถงหลักของฐาน
เดธสะบัดคาตานะดำล้วนจากหลัง สายตาของเขาเย็นชาเหมือนเหล็กกล้า
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากปลายทางเดิน
วาเรนชักปืนพก
“พวกเราแค่ชนะสงครามเล็ก ๆ… แต่มันเพิ่งเริ่มต้น!”
เดธพูดเสียงเรียบ
“ลักซ์ไม่ได้พยายามหนี… เขาต้องการให้เราตามไป”
อลิสกับโอมิวิ่งมาสมทบ
“เดธ!”
“เกิดอะไรขึ้น—ทำไมถึงรู้สึกเหมือน…พื้นฐานของโลกกำลังสั่น”
เดธหันมามองเธอทั้งสอง
“เพราะตอนนี้… ลักซ์คือเครือข่ายโลกใต้ดินทั้งหมด และเขาเพิ่งปล่อยอาวุธลับที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่สมัยสงครามพันธุกรรม”
17:25 น. – สัญญาณปริศนา
จู่ ๆ ภาพหน้าจอเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้เป็นแผนที่
จุดสีแดงกะพริบอยู่บริเวณใจกลางทะเลทรายตะวันตก
> “ฉันรออยู่ที่นี่…ถ้าอยากจบเรื่อง ก็มา ‘ปลุกฝันร้ายให้ตื่น’ ด้วยตัวเอง”
ก่อนที่ภาพจะดับ
เสียงสุดท้ายของลักซ์ดังขึ้นอีกครั้ง
> “โอมิ… ถ้าเธอฟังอยู่—ฉันคือผู้สร้างเธอ และฉันคือคนเดียวที่เข้าใจว่าเธอคืออะไรจริงๆ”
ใบหน้าของโอมิซีดขาว
“เขาจะทำอะไร…”
เดธพูดเสียงต่ำ
“ลักซ์จะทำให้โลกไม่กล้าหลับตาอีกเลย…”
17:40 น. – ห้องสงบเงียบส่วนตัวของเดธ
เดธนั่งคนเดียว วางคาตานะไว้ตรงหน้า
เขาหลับตา…หายใจเข้า…
“ความแค้นไม่ใช่พลัง แต่มันจะพาเจ้าข้ามจุดที่มนุษย์ควรอยู่”
เสียงของปู่เขายังก้องในหัว
แต่เขาก็รู้ดี…ครั้งนี้…ไม่มีทางหลีกเลี่ยง
18:00 น. – ห้องประชุมฉุกเฉินของ Last Horizon
แผนที่โลกแสดงผลขึ้นตรงกลาง
มีจุดกะพริบขึ้นมาทั่วโลก—เครือข่ายอาวุธชีวภาพที่ลักซ์เคยควบคุม เริ่ม “ตื่น”
วาเรนทุบโต๊ะ
“พวกมันฝังไว้ทุกมุมโลก…เหมือนเมล็ดพันธุ์แห่งนรก…”
เดธลุกขึ้น
“ไม่มีใครอื่นที่หยุดเขาได้…นอกจากเรา”
วาเรนมองหน้าเดธนิ่ง ๆ
“…นายพร้อมจะสู้ในฝันร้ายของตัวเองหรือยัง เดธ?”
เขาไม่ตอบ
เพียงแค่หยิบดาบขึ้น
แววตาของเขานิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
19:00 น. – จุดเริ่มต้นใหม่
ทีมของเดธเตรียมตัวออกเดินทางสู่ “ศูนย์กลางของฝันร้าย”
ข้างหลังพวกเขา… โลกยังไม่รู้ว่าเวลาแห่งความสงบเพิ่งสิ้นสุดลง
เสียงสุดท้ายที่ดังในหัวโอมิ
คือเสียงกระซิบจากลักซ์…ที่ไม่มีใครได้ยิน
> “จุดจบไม่เคยมีอยู่จริง…มีแต่ ‘การเริ่มใหม่ที่เจ็บกว่าเดิม’ เท่านั้น”
[To be continued…]


## ตอนที่ 16: ฝันร้ายกลางทะเลทราย

**19:45 น. – เหนือฟากฟ้าทะเลทรายตะวันตก**
เสียงใบพัดของ VTOL Night Raven ฉีกอากาศยามค่ำคืน ภายในลำตัวเครื่องบิน ทีมเดธเตรียมพร้อมอาวุธเต็มที่ แสงแดดสุดท้ายลับขอบฟ้า เหลือเพียงเงาเงียบเย็นของทะเลทรายที่ทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด
อลิสเงยหน้ามองท้องฟ้า สีหน้าเคร่งเครียด
"ที่นี่เงียบเกินไป... เหมือนทุกอย่างกำลังรออะไรบางอย่างอยู่"
โอมิกำหมัดแน่น ดวงตาเปิดกว้างด้วยความกระวนกระวาย
"ฉันต้องรู้ให้ได้... ว่าฉันเป็นใครกันแน่ ความจริงเกี่ยวกับตัวตนของฉันซ่อนอยู่ที่นั่น"
วาเรนเช็คแผนที่อีกครั้ง ใบหน้าเศร้าหมอง
"อีก 10 นาทีถึงพิกัดเป้าหมาย แต่มีบางอย่างผิดปกติ... อุณหภูมิเพิ่มขึ้นเองในจุดนั้น ทั้งที่ควรจะเย็นลงตอนกลางคืน"
เดธยังคงนิ่งเงียบ ไม่ได้พูดอะไร แต่สายตากริบเป็นเงาดำ
---
**20:00 น. – พิกัดศูนย์กลาง "ฝันร้าย"**
Night Raven ลงจอดในหลุมแห้งคล้ายปากปล่องภูเขาไฟที่สูญสลายไปแล้ว พื้นทรายเบื้องล่างสั่นไหวเบาๆ ราวกับมีสิ่งมีชีวิตใต้พื้นกำลังหายใจ
ตรงกลางมีเสาหินสูงเท่าตึกสามชั้น ยืนตระหง่านผงาด พร้อมวงแหวนพลังงานหมุนรอบฐานอย่างช้าๆ เปล่งแสงสีน้ำเงินอมม่วง
ทันใดนั้น เสียงของลักซ์แทรกเข้ามาในชุดสื่อสาร เสียงที่ฟังดูเย็นชาและเยาะเย้ย
**ลักซ์:** "ยินดีต้อนรับ... ผู้เดินเข้าสู่ฝันร้ายของตัวเอง"
**ลักซ์:** "เลือดของอดีตจะหลอมรวมกับอนาคตที่ฉันสร้าง... และคุณ เดธ... จะเป็นกุญแจเปิดประตูสู่นรกใบใหม่"
อลิสสั่งให้ทุกคนกระจายกำลัง ทีมเริ่มเคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง
แต่ก่อนที่ทีมจะขยับทัน เสียงกรีดร้องสั่นสะเทือนดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งถูกฉีกครึ่งโดยสิ่งมีชีวิตประหลาด
BLOOD TYPE-X รุ่นใหม่ ดวงตาของมันไร้แวว แต่เคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าที่สมบูรณ์แบบ
เดธสบตากับมันชั่วขณะ ไม่มีคำพูด มีเพียงเสียง "ชิ้ง" เมื่อคาตานะดำล้วนถูกดึงออกมา
---
## บทที่ 2: ศึกแรกเริ่ม
**20:03 น. – การปะทะครั้งแรก**
BLOOD TYPE-X พุ่งเข้าหาเดธด้วยความเร็วสูง ดาบปะทะกรงเล็บ เสียงโลหะกระทบกันสะเทือนทั่วหลุม การต่อสู้เกิดขึ้นราวกับเงาไล่เงา เร็วจนสายตาคนทั่วไปตามไม่ทัน
วาเรนยิงสนับสนุนจากด้านข้าง ลูกกระสุนพิเศษสีฟ้าฟาดผ่านอากาศ
อลิสเปิดเครื่องมือ EMP ทำให้ระบบประสาทของ BLOOD TYPE-X หน่วงลงชั่วคราว
โอมิใช้เทคโนโลยีที่ฝังในร่างกายเพื่อแฮกระบบควบคุมชั่วคราว ดวงตาของเธอเปล่งแสงสีเขียว
เดธใช้จังหวะนั้น ฟาดฟันเต็มแรง เสียง "ฉัวะ" ดังก้องกังวาน เลือดสีดำกระเซ็นออก... แต่มันยังไม่ตาย
**โอมิ:** "พวกนี้... ไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิตดัดแปลงพันธุกรรม แต่มันมีระบบซ่อมแซมแบบนาโนเทคโนโลยีด้วย!"
เดธหรี่ตา สีหน้าเข้มข้น
**เดธ:** "งั้นก็ต้องฆ่ามันให้เร็วกว่าความสามารถในการฟื้นฟูของมัน"
---
**20:10 น. – วงแหวนพลังงานเริ่มทำงาน**
วงแหวนรอบเสาหินเริ่มเปล่งแสงสีเลือด พลังงานเข้มข้นขึ้นทุกวินาที พื้นดินสั่นสะเทือนเป็นจังหวะ ราวกับหัวใจยักษ์กำลังเต้น
วาเรนตะโกนเตือน สีหน้าตกใจ
**วาเรน:** "มันไม่ใช่แค่ฐานทัพ... นี่คือแท่นบูชาเพื่อปลุกสิ่งที่ถูกปิดผนึกไว้!"
อลิสรีบวิ่งเข้าไปควบคุมแผงควบคุมใกล้ๆ นิ้วเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนหน้าจอสัมผัส
แต่มีเสียงในหัวโอมิดังขึ้น... ไม่ใช่จากลักซ์ แต่มาจาก "บางอย่าง" ที่ถูกฝังอยู่ในรหัสดีเอ็นเอของเธอ
**เสียงลึกลับ:** "กลับบ้านซะ... เธอไม่ควรอยู่ที่นี่... ก่อนที่ 'สิ่งนั้น' จะรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่"
โอมิทรุดลงกับพื้น ใบหน้าซีดขาว เดธพุ่งเข้าไปประคองเธอ
**เดธ:** "เธอเห็นอะไร? ความทรงจำอะไรเหรอ?"
โอมิหอบหายใจ สั่นสะท้าน
**โอมิ:** "ในความทรงจำ... มีอีกบางสิ่งที่ลักซ์ซ่อนไว้... อยู่ใต้ชั้นหินนั่น ไม่ใช่อาวุธ แต่เป็นผู้ก่อตั้ง BLOOD LOTUS คนแรก... ที่ยังไม่ตาย"
---
## บทที่ 3: ความจริงใต้พื้นโลก
**20:15 น. – การเปิดเผยความลับ**
เสียงกลไกขนาดใหญ่เริ่มเคลื่อนไหว แสงใต้เสาหินลุกโชติช่วง วงแหวนพลังงานสั่นเร่งระดับสูงสุด
อลิสร้องลั่น เสียงแสดงความตื่นตระหนก
**อลิส:** "เดธ! วาเรน! เราต้องหยุดมันก่อนที่ระบบจะเริ่มทำงานเต็มที่!"
ทันใดนั้น... พื้นหินตรงกลางเริ่มแยกออก เผยบันไดหินโบราณลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง อากาศเย็นชื่นพุ่งขึ้นมาพร้อมกลิ่นอายแปลกๆ
เดธพูดเสียงเย็น มุ่งมั่น
**เดธ:** "เราลงไป ก่อนที่ฝันร้ายนี้จะตื่นขึ้นเต็มตัว"
---
**20:20 น. – ด้านล่างฐาน**
พวกเขาเดินผ่านทางเดินโบราณที่ดูไม่เหมือนสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น กำแพงเต็มไปด้วยลวดลายคล้าย DNA ผสมกับกลไกประหลาดที่ดูเหมือนมาจากอารยธรรมอื่น
ตรงกลางห้อง มีแท่นคริสตัลขนาดยักษ์ ภายในมีร่างมนุษย์ผู้หนึ่งหลับใหล สวมหน้ากากโลหะบางๆ ส่วนที่เผยให้เห็นใบหน้าดูคล้าย "เดธ" อย่างน่าประหลาด
โอมิอึ้งไปหมด ปากอ้าค้าง
**โอมิ:** "เขา... หน้าตาเหมือนเธอเป็นแนะเลย..."
ระบบในชุดของวาเรนเริ่มแจ้งเตือน เสียงบี๊บๆ ดังไม่หยุด
**วาเรน:** "ชีพจรของเขายังทำงาน... แต่ระดับพลังงานไม่ใช่มนุษย์ทั่วไป มันคือ... ระดับ 'จุดกำเนิด'"
ลักซ์แทรกสื่อสารเข้ามาอีกครั้ง เสียงมีความภาคภูมิใจ
**ลักซ์:** "คุณพบเขาแล้ว... ชายผู้ให้กำเนิด BLOOD LOTUS และตัวฉัน ต้นแบบของทุกสิ่ง"
**ลักซ์:** "แต่เขาจะไม่ตื่น... จนกว่าคุณจะตัดสินใจ... ว่าจะ 'ฆ่า' หรือ 'สืบทอด'"
---
## บทที่ 4: การเลือกที่เปลี่ยนโลก
**20:25 น. – การเลือกของเดธ**
เดธจ้องไปที่ร่างนั้น แล้วหันไปมองเพื่อนร่วมทีมแต่ละคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความขัดแย้งภายใน
**เดธ:** "ถ้าฉันฆ่าเขา ทุกสิ่งที่ BLOOD LOTUS สร้างมาจะสูญสลายไปพร้อมกับรากเหง้า"
**เดธ:** "แต่ถ้าฉันเลือกสืบทอด... ฉันอาจกลายเป็นสิ่งเดียวกับเขา"
โอมิพยายามฝืนพูด ใช้แรงที่เหลือทั้งหมด
**โอมิ:** "แต่เธอ... ไม่เหมือนเขา เดธ... เธอปกป้องคนอื่น ไม่ใช่ควบคุม"
อลิสเดินเข้าไปจับไหล่เขา สายตาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น
**อลิส:** "เธอไม่จำเป็นต้องเป็น 'จุดจบ' หรือ 'จุดเริ่ม' ของมัน... แต่เธอคือ 'ทางเลือกใหม่' ที่ไม่เคยมีมาก่อน"
---
## บทที่ 5: จุดจบของฝันร้าย
**20:30 น. – การตัดสินใจครั้งสำคัญ**
เดธหยิบคาตานะดำล้วนขึ้น เดินไปยังแท่นคริสตัลอย่างช้าๆ... แล้วปักดาบลงไปตรงหัวใจของชายคนนั้น
เสียงแตกร้าวดังทั่วทั้งฐาน คริสตัลสลายเป็นผงแสง พลังงานจากวงแหวนพุ่งขึ้นฟ้าเหมือนทะลวงฝันร้ายสู่ท้องนภา
BLOOD TYPE-X ที่เหลือพากันทรุดลง ไร้พลังงานควบคุม
ลักซ์กรีดร้องในระบบ เสียงเต็มไปด้วยความโกรธ
**ลักซ์:** "ไม่... คุณไม่ควรปฏิเสธพันธุกรรมที่สมบูรณ์แบบ...!"
**ลักซ์:** "คุณไม่ใช่ทางเลือก... คุณคือความผิดพลาด!!"
เดธพูดช้าๆ อย่างสุขุม
**เดธ:** "แต่ความผิดพลาด... คือสิ่งเดียวที่มนุษย์ยังควบคุมได้เอง"
---
**20:35 น. – บนฟ้าทะเลทราย**
Night Raven ทะยานขึ้นอีกครั้ง พร้อมทีมที่รอดชีวิต
อลิสมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหลุมกลางทะเลทรายยุบตัวลงกลายเป็นผืนเรียบ
**อลิส:** "เราปิดมันได้... แต่สงครามเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น"
เดธหลับตา พึมพำกับตัวเอง
**เดธ:** "นี่ไม่ใช่จุดจบ... แต่มันคือการเลือกที่จะไม่เดินตามเงาของอดีตอีกต่อไป"
---
## บทสุดท้าย: รอยแผลและการเยียวยา
**หนึ่งปีหลังฝันร้ายกลางทะเลทราย**
สายลมเบาๆ พัดผ่านบ้านไม้เล็กๆ ท่ามกลางป่าร่มรื่น ใบไม้ไหวตามจังหวะสายลมเหมือนกำลังปลอบโยนทุกสิ่งที่เคยแตกสลาย
ในห้องนั่งเล่น เดธนั่งกอดเข่ามองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าที่เคยแข็งกร้าวเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย
น้องสาวของเขาเมลล์ กำลังนั่งถักผ้าพันคอให้อลิสที่นั่งอยู่ข้างๆ โดยที่ไม่มีคำพูดใดออกมา แต่ความรู้สึกอบอุ่นแล่นผ่านในอากาศ
อลิสยิ้มเล็กๆ แล้วพูดขึ้น
**อลิส:** "ขอบคุณที่รับฉันเข้ามา... ที่นี่มันเหมือนบ้านจริงๆ"
น้องสาวเดธเหลือบมองด้วยสายตาอ่อนโยน
**เมลล์:** "ไม่มีใครต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกแล้ว... เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"
เดธหันมามองทั้งสอง
**เดธ:** "ไม่ว่าสิ่งที่ผ่านมา... เราจะเดินไปด้วยกัน"
ทั้งสามคนเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เดธจะลุกขึ้น
"แต่สงครามยังไม่จบ... และครั้งนี้เราจะไม่ปล่อยให้ใครต้องสูญเสียอีก"
เสียงแผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ...
เมื่อโอกาสในชีวิตกลายเป็นกับดักแห่งความตาย

อลิซ หญิงสาววัยทำงานที่กำลังสิ้นหวังกับการหางาน กลับได้รับข้อเสนอที่ดูจะช่วยพลิกชีวิตได้ทันที — งานต่างประเทศเงินดีจากรุ่นพี่ที่เธอไว้ใจ แต่แล้วทุกอย่างกลับกลายเป็นฝันร้าย เมื่อเธอตื่นขึ้นมาในตู้ขนสินค้าของรถไฟกลางทะเลทราย พร้อมกับคนแปลกหน้าหลายสิบชีวิต

ในความมืดมิดและสิ้นหวังนั้น เธอได้พบกับชายหนุ่มปริศนา...
เด็กหนุ่มวัย 19 ผู้เงียบขรึม พกดาบและปืนติดตัวราวนักฆ่า และมีนามเดียวว่า... "เดธ"

เมื่อความตายเริ่มไล่ล่าพวกเขา ความลับ ความหวัง และการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดก็เริ่มต้นขึ้น — ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลัง และ "เดธ" คือใครกันแน่?