ตำนานเทพกำราบมาร [Tales of the ancient land]
Wennuan
## บันทึกคำศัพท์ในเรื่อง

ลำดับขั้นบำเพ็ญเซียน
ขั้นบำเพ็ญลมปราณ - แต่ละขั้น มี 10 ระดับ
ขั้น 1 เจ๋อจื้อ  – ขั้นใฝ่รู้  - ขั้นปรับสมดุลจิตวิญญาณ
ขั้น 2 จินตัน  – ขั้นร่างทองคำ –  อายุขัยยืนยาว รูปลักษณ์แปรเปลี่ยนช้าลง
ขั้น 3 หยวนอิง  – ขั้นหยั่งรู้ – อายุขัยยืนยาว มีพลังควบคุมธรรมชาติ
ขั้น 4 ฮว๋าเสิน  – ขั้นวิญญาณจรัส – เหาะเองได้ ไม่ต้องใช้พาหะนะ
ขั้น 5 เสินคุน  – ขั้นวิญญาณบริสุทธิ์ – ขั้นกึ่งเทพสวรรค์ หายตัวในพริบตาได้
ขั้นบำเพ็ญวิญญาณ - แต่ละขั้น มี 10 ระดับ
ขั้น 6 ซ่างเซียน  –　ขั้นเทพสวรรค์
ขั้น 7 ซ่างเสิน  – ขั้นเทพสวรรค์ชั้นอาวุโส
ขั้น 8 เทียนเซียน – ขั้นมหาเทพ
-----------
รากวิญญาณ = พลังวิญญาณที่มีตั้งแต่ถือกำเนิด
- รากวิญญาณเทพ : มีความเกี่ยวพันกับเทพสวรรค์หรือเป็นทายาทเซียนระดับสูง
- รากวิญญาณนภา : มีพรสวรรค์ฝึกเซียน เลื่อนขั้นบำเพ็ญเร็ว
- รากวิญญาณปฐพี : มนุษย์ทั่วไป หรือสรรพสัตว์ในภพ
- รากวิญญาณอสูร : มีความเกี่ยวพันกับอสูรหรือเป็นทายาทของอสูรระดับสูง
-----------
เสินดั้งเดิม =  จิตวิญญาณของเทพสวรรค์ สัตว์วิญญาณโบราณ หรืออสูร ที่มีบำเพ็ญวิญญาณขั้นสูงจนสามารถแยกต้นจิตออกจากร่างกายได้
กายทิพย์ = ร่างกายของเทพ เซียน สัตว์โบราณ อสูร ปีศาจ มาร ที่บำเพ็ญตบะจนร่างกาย ลมปราณ วิญญาณ มีอายุขัยหรือพลังเหนือธรรมชาติ รูปลักษณ์ไม่เปลี่ยนไปตามธรรมชาติของสรรพชีวิต
-----------
เซียนจวิน = คำเรียกเซียนผู้ชาย
เซียนหนี่ว์ = คำเรียกเซียนผู้หญิง
กุ่ยเสิน = ภูติมาร
เยาเสิน = ปีศาจ
โหมวเสิน = อสูร
-----------
ยามบอกเวลา จีนโบราณ
ยามจื่อ คือ 23.00 – 24.59 น.
ยามโฉ่ว คือ 01.00 – 02.59 น.
ยามอิ๋น คือ 03.00 – 04.59 น.
ยามเหม่า คือ 05.00 – 06.59 น.
ยามเฉิน คือ 07.00 – 08.59 น.
ยามซื่อ คือ 09.00 – 10.59 น.
ยามอู่ คือ 11.00 – 12.59 น.
ยามเว่ย คือ 13.00 – 14.59 น.
ยามเซิน คือ 15.00 – 16.59 น.
ยามโหย่ว คือ 17.00 – 18.59 น.
ยามซวี คือ 19.00 – 20.59 น.
ยามห้าย คือ 21.00 – 22.59 น


## บทที่ 1 : ปฐมบท

กาลครั้งหนึ่ง ณ ดินแดนกึ่งกลางระหว่างสวรรค์กับโลกมนุษย์ ขานนามว่า แดนบรรพกาล เป็นที่อยู่ของเหล่าผู้บำเพ็ญทางเซียน อายุยืนยาว ครองครองพลังเหนือธรรมชาติ รอวันบรรลุสู่การเป็นเทพสวรรค์ กำเนิดขึ้นจากการรวมตัวกันของสำนักเซียน 5 สำนักใหญ่ ตงซาน เป่ยซาน ซีซาน หนานซาน และเทียนซาน
เดิมสำนักทั้งหมด มีจุดหมายเพียงเพื่อลดความแออัดของเหล่าศิษย์เซียนในแต่ละที่ แต่นานวันเข้า ต่างฝ่ายต่างมีอิทธิพลในแดนบรรพกาลมากขึ้น จึงเริ่มแย่งชิงความเป็นใหญ่ เกิดศึกในดินแดนกินเวลายาวนานนับร้อยปี ในที่สุด เซียนจื่อเสียน ก็พาสำนักเทียนซานเป็นฝ่ายมีชัย
เซียนจื่อเสียนนั้น เด็ดขาด เยือกเย็น แต่อ่อนโยน ปรับกฎเกณฑ์ในดินแดนใหม่ ให้ 4 สำนักเซียนอยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักเทียนซาน แต่ไม่ได้ลดอำนาจลงทั้งหมด อย่างไรเสีย 4 สำนักยังคงเป็นใหญ่ในเขตแดนของตนเอง แดนบรรพกาลจึงสงบสุขนับแต่นั้นเป็นเวลาหลายแสนปี กระทั่ง เหยียนอี เซียนจวินผู้สง่างาม ท่วงท่าสุขุม วาจาแยบยล บำเพ็ญตบะเซียนจนบรรลุเสินคุน ขั้น 5 ในเวลาไม่กี่ร้อยปี โดดเด่นมากกว่าเซียนทั้งแดนบรรพกาล จึงถูกรับเลือกให้เป็นเจ้าสำนักเทียนซาน รุ่นที่ 100
เหยียนอีนั้น ภายนอกสุขุมเยือกเย็น คล้ายเซียนจื่อเสียน อดีตเจ้าสำนักผู้ซึ่งบรรลุเป็นเทพสวรรค์ไปแล้ว หากแต่ภายในจิตใจตรงกันข้ามสิ้นเชิง เมื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้าสำนักเทียนซาน เหยียนอีเปลี่ยนแปลงกฎใหม่ทั้งหมด  โดยกำหนดให้ 4 สำนักเซียน ส่งศิษย์ที่บำเพ็ญตบะบรรลุถึงฮว๋าเสินเข้าเป็นศิษย์สำนักเทียนซานทั้งสิ้น และ 4 สำนักห้ามมิให้มีเซียนบรรลุเกินกว่าขั้นหยวนอิงดำรงอยู่ เว้นเพียงเจ้าสำนักที่ต้องบรรลุตบะขั้นเสินคุนเท่านั้น
ยังไม่พอ ในทุกๆ 100 ปี 4 สำนักใหญ่ต้องส่งศิษย์เซียนขั้นฮว๋าเสิน เข้ารับการคัดฝีมือ เพื่อเป็นศิษย์เทียนซาน โดยจะต้องผ่านด่านทดสอบทั้งหมด 9 ด่าน หากศิษย์เซียนผู้ใดไม่ผ่าน จะถูกริบตบะบำเพ็ญคืนให้เหลือเพียงขั้นเริ่มต้น เพื่อกลับไปบำเพ็ญใหม่ ทั้งหมดนี้ เพื่อสร้างกองทัพเซียนไว้ป้องกันแดนบรรพกาล และสู้ศึกกับปีศาจที่เริ่มฮึกเหิม รุกรานมนุษย์มากขึ้นทุกที
หากแต่ 4 สำนักใหญ่เห็นพ้องกันว่า เหยียนอีนั้นทะเยอทะยานในอำนาจ ลดบทบาท 4 สำนัก อ้างตนเป็นใหญ่ ผิดวิถีผู้บำเพ็ญพรต จึงร่วมมือกันต่อต้าน เกิดศึกใหญ่ที่แม้แต่สวรรค์ยังไม่อาจห้ามปรามได้ ทว่า เหยียนอีกลับเป็นฝ่ายมีชัย ด้วยความลับที่ไม่มีผู้ใดเคยล่วงรู้มาก่อน เขาได้ครอบครองเทวะศาสตราวุธของเทพบรรพกาล ทั้ง 4 ชิ้น ซ้ำยังใช้เวลานานกว่าหลายร้อยปี หลอมดาบวิเศษที่แม้อาวุธเทพบรรพกาลยังต้องพ่าย 4 สำนักใหญ่จึงเป็นฝ่ายปราชัย เจ้าสำนักเซียนถูกริบตบะบำเพ็ญหมดสิ้น และเนรเทศไปอยู่แดนมนุษย์ เจ้าสำนักคนใหม่ ถูกคัดเลือกโดยเหยียนอี
จากนั้นเป็นต้นมา วิถีของเหล่าเซียนในแดนบรรพกาลจึงอยู่ภายใต้การควบคุมของเหยียนอีโดยสมบูรณ์ เมื่อล่วงรู้ถึงสวรรค์ ทวยเทพครึ่งหนึ่ง ร้อนใจว่าเหยียนอีจะแยกแดนเซียนเป็นใหญ่ เทียบเคียงสวรรค์ ทวยเทพอีกครึ่งกลับสนับสนุน ใช้กำลังของเหยียนอีกำราบปีศาจ อสูร ที่แฝงตัวกระจายไปทั่วพิภพ เกิดการโต้เถียงกันอย่างดุเดือด โดยเฉพาะในกลุ่มของเทพ 12 นักษัตร เทพอาวุโสแห่งสรวงสวรรค์ จนเกือบจะเกิดศึกย่อมกลางโถงสวรรค์
เทพจื่อเสียน เห็นเป็นภาระความรับผิดชอบของตนเอง จึงอาสาลงไปห้ามปรามเหยียนอี แต่มิได้กลับสวรรค์มาอีกเลย สร้างความร้อนใจให้เทพประมุขจิวเทียนจนนั่งไม่ติดบัลลังก์ ด้วยเกรงว่าเหยียนอีอาจมีแผนการร้ายซ่อนไว้ อีกทั้งแดนบรรพกาลยังเป็นแดนในภพจักรวาลของมนุษย์ ยังมิได้ทำผิดมหันต์ ซ้ำยังกำราบปีศาจ ขจัดมารทั่วหล้า สวรรค์จึงไม่อาจยุ่งเกี่ยวได้
ด้วยเหตุนี้ เทพประมุขสวรรค์จึงเดินทางไปขอคำแนะนำจากมหาเทพ 3 ภาค ผู้ซึ่งเป็นทวิเทพ คุ้มครองจักรวาล อยู่คู่สวรรค์ตั้งแต่จักรวาลถือกำเนิด ได้แก่ มหาเทพซือจิ้ง มหาเทพซือฉือ และมหาเทพซือเซิน ทั้ง 3 มหาเทพเพียงทำนายว่า ผู้เริ่มต้น คือผู้ยุติ ให้เทพประมุขมองฟากฟ้าทิศใต้ ในฤดูร้อน วันอาทิตย์ทรงกลด เมื่อทารกเพศชายถือกำเนิด ให้มอบศิลาชิ้นหนึ่งแก่เขา
จากนั้น 500 ปี ต่อมา ณ หมู่บ้านเซิน ในหุบเขากันดาร ทารกเพศชาย ร่างกายแข็งแรง ร้องไห้เสียงดัง มีปานแดงใหญ่อยู่กลางหน้าผาก จึงถือกำเนิดจากสองสามีภรรยาผู้มีจิตใจซื่อสัตย์บริสุทธิ์ ทั้งสองไร้แซ่ มีชื่อตัวอักษรเดียว ตั้งชื่อบุตรว่าเซี่ย เมื่อเทพประมุขทราบความ จึงปลอมเป็นบัณฑิตตกยาก เดินทางไปหา ใช้อุบายแกล้งตกเขาบาดเจ็บ เมื่อสองสามีภรรยาพบ จึงรีบพาไปรักษาที่กระท่อม เทพประมุขใช้ข้ออ้างความมีพระคุณนี้ มอบศิลาให้แก่บุตรของพวกเขา และตั้งชื่อว่า เซี่ยหยาง หมายถึง ตะวันฉายในฤดูร้อน
-------------------------------
15 ปีต่อมา ณ หมู่บ้านเซิน
"เจ้าเซี่ย!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ข้าบอกให้หยุด!!"
เด็กหนุ่มตัวท้วม อ้วนกลม วิ่งสุดฝีเท้าไล่ตามเด็กชายรุ่นเดียวกัน รูปร่างสูงชะลูด ผอมเกือบหนังหุ้มกระดูก ดูไร้เรี่ยวแรง กลับวิ่งเร็วยิ่งกว่าหนูวิ่งหนีแมว ซ้ำยังดูสนุกสานที่แหย่เจ้าอ้วนให้ไล่ตามได้
"ไม่หยุด เจ้าพ่าง ข้าจะวิ่งไปถึงเขาลูกโน้นเลย แน่จริงก็ตามให้ทัน"
เซี่ยหยาง หันไปเยาะเย้ยพ่าง เพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกันโดยไม่หยุดฝีเท้า เลยชนเข้ากับใครคนหนึ่งเต็มน้ำหนักตัว เซี่ยหยางถึงกับกระเด็นหงายหลังลงพื้นทันที พ่างรีบเข้ามาประคองเพื่อน
"เจ้าเซี่ย!"
"นึกว่าตัวอะไร ที่แท้ก็เจ้าหมูกับเจ้าหนอนอัปลักษณ์นี่เอง"
เด็กรุ่นหนุ่มราวยี่สิบต้นๆ เจ้าของรูปร่างสูงใหญ่ เทียมภูเขา ทักทายเสียงเหยียดหยัน ก่อนหันไปพยักพเยิดให้เด็กหนุ่มรุ่นเดียวกันด้านหลัง 2 คน ส่งเสียงโห่ร้องเสริม พ่างใช้มือเพียงข้างเดียว ดึงคอเสื้อเซี่ยหยางลุกขึ้นยืนจนเท้าลอยจากพื้น แล้วจึงเท้าเอว เงยจ้องหน้าคนพูดอย่างเอาเรื่อง
"เจ้าเรียกใครหมู ใครหนอน หา! เจ้ากระทิงป่า"
"เฮ้! เจ้าพ่าง ข้าเป็นฝ่ายวิ่งไปชนเจ้ากระทิงตัวนี้ อย่าไปหาเรื่องเขาเลย เจ้าก็รู้ว่ากระทิงป่า อันธพาลแค่ไหน"
เซี่ยหยางได้ทีช่วยพ่างเย้ยกลับ ทำเด็กหนุ่มตัวโต มีชื่อว่า ปิน เดือดจนหน้าแดงก่ำ
"หน็อย! ไอ้เด็กแสบ ปากดีอย่างนี้ อย่าอยู่เลย!"
ขาดคำ ปินกับพวกก็พากันรุมตีเซี่ยหยางกับพ่าง แต่เซี่ยหยางอาศัยความผอมบางหลบหลีกได้รวดเร็ว เคลื่อนไหวหลอกล่อให้ปินกับพวกต่อยตีโดนกันเอง ไม่นานนักพวกปินก็ตีกันเองจริงๆ เด็กชายทั้งสองยืนหัวเราะสะใจ ชี้พนันกันว่า 3 คนตรงหน้า ใครจะแพ้ก่อนกัน เท่านั้นไม่พอ ยังเรียกเด็กคนอื่นๆมารวมตัว ช่วยกันหัวเราะเยาะอีกต่างหาก แต่แล้ว เสียงหนึ่งก็ดังลั่นขึ้น หยุดทุกการกระทำสิ้นเชิง
"เซี่ยหยาง!!!"
เสียงฟ้าผ่าทำเจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง กลับหลังหันมองหน้าตาตื่น
"พ่อ..."
------------------------
'ฟวับ'
เสียงไม้ไผ่ด้ามยาวฟาดผ่านอากาศ กระทบกลางหลังเด็กชายตัวผอม ผู้ถูกมัดแขนกับเสาหน้าบ้าน ดังต่อเนื่อง รุนแรงชนิดที่คนยืนมองอย่างพ่าง ยังอดสะดุ้งตามไม่ได้ แต่คนถูกตีกลับก้มหน้านิ่ง น้ำตานอง กอดเสาแน่นไว้ปลอบความเจ็บให้ตัวเอง
"ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าเป็นอันธพาล อย่าไปหาเรื่องใคร ทำไมยิ่งโตยิ่งดื้อด้านนัก!"
'ฟวับ!!'
ทุกครั้งที่ต่อว่า นายชาง บิดาของเซี่ยหยางก็หวดหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ จนเลือดซึมกลางหลังเด็กหนุ่มเป็นรอยฟาด นางเฟิง แม้สงสารลูก ก็ไม่กล้าก้าวก่ายสามี ในที่สุด เจ้าพ่างก็ทนไม่ไหว เข้าไปกอดขานายชางห้ามไว้
"ลุงชาง พอเถิด ข้าเป็นคนท้าทายเจ้ากระทิงนั่นเอง เจ้าเซี่ยไม่เกี่ยว อีกอย่าง พวกนั้นเรียกข้าว่าหมู เรียกเจ้าเซี่ยว่าหนอนอัปลักษณ์ พวกเราเป็นฝ่ายถูกแกล้งต่างหาก"
"เจ้าก็อีกคน ปกป้องกันเข้าไป เจ้าอ้วนเช่นนี้ ถึงถูกเรียกว่าหมู ส่วนเจ้าก็มีปานแดงอัปลักษณ์กลางหน้าผากจริง ยังกล้าบอกว่าถูกรังแกหรือ"
เซี่ยหยางได้ฟังวาจาบิดาก็กำหมัด กัดปากแน่น น้อยใจจนหลุดสะอื้นออกมา นายชางเห็นแบบนั้นจึงยอมหยุดมือ ทิ้งไม้เรียว เดินออกนอกกระท่อมไป นางเฟิงรีบรุดเข้าไปแก้มัด แล้วพาลูกชายเพียงคนเดียวกลับเข้าไปทำแผลที่บ้าน
"น้าเฟิง ข้าขอเข้าไปด้วย"
"เจ้ากลับไปก่อนเถอะ เจ้าพ่าง"
นางเฟิงบอก พ่างจึงยอมเดินกลับบ้านไปแต่โดยดี นางเฟิงพาเซี่ยหยางลงนั่งบนตั่ง ปิดประตูให้มิดชิด แล้วรีบเปิดแผล แรกเริ่มใจหายแทบน้ำตารื้น เมื่อพบแผลเหวอะกลางแผ่นหลังน่าหวาดกลัว แต่เพียงครู่ แผลเหล่านั้นกลับค่อยๆจางหายไป ทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อแสงสีส้มในสาปเสื้อของเซี่ยหยางสว่าง เด็กหนุ่มหยิบสร้อยแขวนจี้ศิลารูปร่างไม่ชัดเจน คล้ายกับเสี้ยวหินที่แตกออกจากกันมาพิจดู พลางหันมาหามารดา
"แผลกายไม่เท่าไหร่ แผลในใจเจ็บยิ่งกว่า พ่อไม่เคยเห็นข้าเป็นลูกจริงๆ เขาเกลียดข้า"
"เหลวไหล พ่อเจ้ารักเจ้ายิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกนี้ ที่ดุด่าว่ากล่าว เพราะกลัวเจ้าทำตัวไม่ดี ยิ่งเจ้าเหลิงเพราะหินวิเศษชิ้นนี้ เขายิ่งกังวลว่าสักวัน เจ้าจะเป็นคนเลว"
"แต่แม่ ข้าถูกพวกนั้นดูถูก เจ้ากระทิงปินนั่น เรียกข้าว่าเจ้าหนอนอัปลักษณ์ เหยียดหยามข้า"
"เจ้าก็เรียกเขาว่ากระทิงป่าไม่ใช่หรือ"
"พวกมันเรียกข้าก่อน"
"เอาเถอะ เถียงกับเจ้าไป คงไม่จบสิ้น แม่จะไปทำข้าวเย็น ถ้าเจ้าหายดีแล้ว ไปช่วยพ่อเขาเก็บฟืนให้แม่ที"
"แม่...ข้าไม่..."
"ฟ้าใกล้มืด พ่อเจ้าอายุมาก สายตาไม่ดี เจ้าจะทิ้งให้เขาเข้าป่าไปเก็บฟืนผู้เดียวหรือ"
ได้ฟังนางเฟิง เซี่ยหยางก็นั่งนิ่ง ดื้อดึงเพียงแค่ครู่ จึงรีบวิ่งออกนอกกระท่อมไป นางเฟิงส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มขบขัน
-----------------
เด็กชายเซี่ยหยางมองฟ้ายามพลบค่ำอย่างกังวลใจ สลับกับมองฝ่ากระแสลมแรงและเย็นยะเยือก อันเป็นปกติในเขาที่ตั้งของหมู่บ้านเซิน แรกเริ่ม เขาพบเพียงความมืดและความซับซ้อนของป่าไม้ จึงเพ่งมองให้ชัดเจน ตั้งใจหาบิดา พลันจี้ศิลาในคอเสื้อก็สว่างวาบ สายตาที่มองเห็นเพียงไม่ไกล กลับทะลุผ่านความซับซ้อนเหล่านั้น จนพบบิดากำลังตัดฟืนอยู่ริมผา เด็กหนุ่มยิ้มได้ใจกับพลังวิเศษ รีบวิ่งเข้าไปหาบิดาทันที
"พ่อ ข้าช่วย"
เขาบอกเสียงใส หวังลบความขุ่นใจ นายชางหยุดชะงักมือ ถอนหายใจยาว
"รู้อย่างนี้ เฆี่ยนให้หนักกว่าเดิมเสียก็ดี"
"พ่อ...ข้าไม่ผิด ข้าก็แค่..."
"เย็นแล้ว แม่เจ้ารอฟืนอยู่ มาช่วยข้าเร็วเข้า"
นายชางเอ่ยตัดบทวาจา เซี่ยหยางแม้ขุ่นเคืองน้อยใจ แต่พอเห็นบิดาไม่ปิดกั้น ก็รีบกุลีกุจอเข้าช่วยเก็บฟืน นายชางลอบมองความสดใส กระตือรือร้น ก็แอบลอบยิ้ม พลางเงื้อมีดด้ามยาวในมือตัดฟืนต่อ
"ปีนี้เจ้าโตขึ้นมาก สูงกว่าพ่อเสียอีก กลับผอมแห้ง เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก เย็นนี้กินข้าวเยอะๆหน่อยเถอะ"
ได้ฟังวาจาเรียบง่ายของบิดา ใจที่ขุ่นเคืองก็หายไปโดยพลัน เซี่ยหยางยิ้มกว้าง พยักหน้ารับ ความดีใจของเขา พาความอบอุ่นแผ่โดยรอบป่า ทำลายความหนาวเย็นหมดสิ้น นายชางจึงหยุดมืออีกครั้ง มองสร้อยที่บุตรชายห้อยไว้อย่างกังวลใจ
"เซี่ยหยาง สร้อยของเจ้า ให้พ่อดูที"
บิดากล่าวจบ บุตรก็ถอดสร้อยที่คอออก ยื่นส่งให้ นายชางรับมาถือ เฝ้ามองอยู่ครู่ พบว่าความอบอุ่นยังคงรายล้อมอยู่รอบๆ ไม่จางหายไป
"นึกถึงยามเจ้าเกิด วันนั้นเป็นยามอู่ ฤดูร้อน วันอาทิตย์ทรงกลด ครอบครัวยากจนของเรา ไร้แซ่ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ห่างไกลผู้คน ได้พบกับบัณฑิตตกยากผู้หนึ่งที่ริมผาแห่งนี้ เขาได้มอบหินวิเศษแก่เจ้า ให้แซ่เจ้าว่าเซี่ย ให้ชื่อว่าหยาง เจ้าจึงเป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่มีแซ่ นึกไม่ถึงว่าของกำนัลชิ้นนี้ จะมีโทษมหันต์ต่อเจ้านัก"
"พ่อ ของชิ้นนี้ช่วยชีวิตข้า"
"แต่เจ้าจะเป็นตัวประหลาดในสายตาของผู้อื่น"
นายชางยื่นส่งคืนให้บุตรชายพลางถอนหายใจ
"เซี่ยหยาง คนในหมู่บ้านเซิน ไร้ความรู้ อาศัยกำลังกายทำมาหากิน มีชีวิตธรรมดาเรียบง่ายมาหลายชั่วอายุคน มีแค่ผู้ใหญ่บ้านเท่านั้นที่อ่านออกเขียนได้ ยามบาดเจ็บ ก็ทายา กินยารักษา แต่ดูเจ้าสิ ไม่ว่าพ่อจะตีเจ้าเช่นใด หินชิ้นนี้ก็ปกป้อง รักษาบาดแผลให้ ทั้งยังมีพลังวิเศษ ช่วยให้เจ้ามีตาทิพย์ มองทะลุในความมืด สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ธรรมดาในหมู่บ้านเซินทั้งสิ้น เจ้าคิดว่า หากความลับนี้ถูกเปิดเผย เจ้าจะเป็นเช่นใด"
"ข้ารู้...ข้าจะเก็บความลับนี้ไว้มิดชิด"
"เจ้าพ่างปากสว่างเช่นนั้น สักวันหากล่วงรู้ คงเก็บความลับไม่อยู่"
"พ่อ...ท่านจะให้ข้าทิ้งสิ่งนี้หรือ"
เด็กชายถามตามตรง นึกใจหาย หากว่าของวิเศษที่ติดตัวมาแต่เกิดจะต้องห่างกาย นายชางนิ่งคิดอยู่ครู่ จึงจับบ่าบุตรชายหันมาหากัน
"เจ้าต้องตัดสินใจเอง หากเจ้าอยากเป็นคนธรรมดา ใช้ชีวิตธรรมดาในหมู่บ้านเซิน เจ้าเก็บของสิ่งนี้ไว้ไม่ได้ ศิลาชิ้นนี้ ผู้มีความรู้ให้ไว้ต่อผู้มีวาสนา ผู้ครอบครองย่อมเป็นคนไม่ธรรมดา และคนไม่ธรรมดา อยู่หมู่บ้านเซินไม่ได้เช่นกัน"
"พ่อ ข้าไม่เข้าใจ ท่านพูดจาซับซ้อนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"
"ข้ารู้ว่าเจ้าเข้าใจ พรุ่งนี้ พ่อจะลงเขา นำของไปขายที่เมืองฝู หากเจ้าคิดดีแล้ว ยามอิ๋น ให้ไปรอข้าที่หน้าหมู่บ้าน หากครึ่งชั่วยาม ข้าไม่เห็นเจ้า หินชิ้นนี้จะต้องไม่อยู่กับเจ้าเช่นกัน"
นายชางก้มลงหอบฟืนเดินจากไป ปล่อยให้บุตรชายนิ่งเงียบกับที่ มือกำสร้อยศิลาเอาไว้แน่น ตั้งแต่เกิดมา 15 ปี ครั้งนี้เซี่ยหยางสับสนที่สุดในชีวิต เขารู้ว่าบิดาหมายถึงอะไร ขณะเดียวกันก็ไม่เข้าใจว่าบิดาคิดสิ่งใดอยู่
"หรือแท้จริงแล้ว พ่อเกลียดข้าเพราะเจ้าหรือ เจ้าหิน"
เซี่ยหยางมองจี้หินบนสร้อยเชือกเส้นโต ชั่งใจอยู่ครู่ จึงเดินไปยังริมผาเพียงลำพัง
--------------------
เช้ามืด ยามอิ๋น
นายชางเดินฝีเท้าเบามายังหน้าหมู่บ้านเพียงลำพัง โดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น เพราะยังเป็นเวลานอน เขากวาดสายตามองฝ่าความมืด พบเพียงความว่างเปล่า จึงหาที่หลบซ่อนตัวในความมืด ยืนรออยู่ครึ่งชั่วยาม ไม่พบผู้ใดมาตามนัดหมาย จึงถอนหายใจยาวเหยียด กลับหลังหันเตรียมออกเดิน
"พ่อ"
เสียงเบาเรียกอยู่ด้านหลัง หยุดฝีเท้าไว้ นายชางรีบหันมอง พบบุตรชายสะพายย่ามผ้าและห่อใบไม้ในมือ ยืนหน้าเจื่อนอยู่ด้านหลัง
"ข้ามาช้า ท่านแม่....."
นายชางรีบยกมือห้ามไม่ให้บุตรชายส่งเสียง เซี่ยหยางขมวดคิ้วแปลกใจ แต่ก็ยอมเดินเงียบๆมาหาบิดาตนเอง
"ตามข้ามา"
นายชางบอกแล้วรีบเดินนำ โดยเลี่ยงเลาะไปในความมืด ไม่ให้ร่างกายกระทบแสงคบเพลิงในหมู่บ้าน เซี่ยหยางเห็นความไม่ปกติ แต่ก็เชื่อฟัง ยอมเดินตามไปเงียบๆ เก็บความสงสัยไว้ในใจ


## บทที่ 2 : อดทน

ท่ามกลางความมืด โอบล้อมด้วยไอหนาวยะเยือกจนเผลอห่อไหล่เข้าหากัน เซี่ยหยางทอดมองแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นบิดา ซึ่งมุ่งมั่นเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันมองหลัง ใจของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่บิดาเป็นคนเข้มงวด ถ้ากล่าวถาม เกรงจะโดนดุมากกว่าได้คำตอบ จึงใช้ความเงียบกลบเกลื่อนความรู้สึก
ทว่า ความสงสัยกลับเพิ่มเป็นทวีคูณเมื่อทิศทางที่บิดาพามา ไม่ใช่เส้นทางลงเขาอย่างที่เคยพาเขาเข้าไปขายไม้ฟืนในเมืองฝู ทั้งยังลดเลี้ยว ลาดชัน ไม่ใช่ทางที่เขาเคยผ่านมาก่อน ไม่นานนัก ความสงสัยของเขาก็คลี่คลายส่วนหนึ่ง เพียงแค่เห็นถ้ำใหญ่โตเบื้องหน้าตนเอง
"พ่อ ท่านจะให้ข้าอยู่ที่นี่หรือ"
ในที่สุด เด็กชายก็เอ่ยถาม บิดาจึงหันจ้องเขาเขม็ง
"เจ้าเป็นลิงค่างหรือ ถึงอยู่ถ้ำ"
"เช่นนั้น ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไม"
"แวะมาเอาของให้เจ้า ตามข้ามา"
นายชางบอกเสียงดุ อย่างที่เด็กชายคิด เขาจึงไม่เอ่ยถาม รีบเดินตามหลังไปติดๆ ด้วยเกรงความมืดชนิดที่มองแม้แต่ห่อข้าวของมารดาแทบไม่เห็น ครู่หนึ่ง บิดาจึงจุดคบไฟ ส่องสว่าง เปิดเผยรถเข็นคันใหญ่เบื้องหน้าของเขา บนนั้นบรรจุแร่เหล็กมากมาย กองเป็นภูเขา เด็กหนุ่มเบิกตาโต หยิบแร่เหล็กชั้นดีขึ้นมาดู
"แร่เหล็กพวกนี้อยู่บนเขาอีกฟากของหมู่บ้าน ทั้งสูงชัน รกทึบ พ่อ ท่านนำของพวกนี้มาได้อย่างไร"
"เจ้ารู้ด้วยหรือว่าของสิ่งนี้อยู่ที่ไหน"
บิดาถามน้ำเสียงคล้ายจะเอ็นดูมากกว่าขุ่นใจ เซี่ยหยางพยักหน้าตอบ
"ข้าวิ่งหนีเจ้าพ่างไปเขาลูกนั้นบ่อยๆ ที่รกร้างแห่งนั้นไม่มีผู้คนอาศัย ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง ข้านึกว่าไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปนอกจากข้าเสียอีก"
"เจ้าเป็นลูกชายของผู้กล้า ไม่รู้หรอกหรือ อีกอย่างหนึ่ง ค่าเล่าเรียนของเจ้า ลำพังขายเพียงถ่านฟืนคงพอให้เจ้านั่งอยู่นอกรั้วโรงหนังสือเท่านั้นกระมัง"
"ค่าเล่าเรียน?!"
"เจ้าลูกโง่ เจ้าคิดว่าพ่อใจร้ายอย่างข้าจะพาเจ้ากับหินวิเศษมาปล่อยถ้ำจริงๆหรือ แม่เจ้าก็อีกคน บอกแล้วแท้ๆว่าจะพาเข้าเมือง ให้เจ้าพกข้าวมาห่อใหญ่เช่นนั้น เจ้าถึงคิดเลยเถิดไปไหนต่อไหน"
บิดาเอ็ดยกใหญ่ ขณะเดียวกัน ก็รีบนำผ้าที่พกมา คลุมรถเข็นไว้ เซี่ยหยางจึงรู้ว่า ท่าทีลับๆล่อๆของบิดา เป็นเพราะค่าเล่าเรียนของเขานี่เอง
"พ่อ ท่านขโมยแร่เหล็กพวกนี้มาเก็บไว้เพื่อข้า ท่านเตรียมการมานานแล้วหรือ"
"เดี๋ยวเถิด ว่าพ่อเจ้าเป็นขโมย ข้าเปล่าขโมย แร่เหล็กพวกนี้ สวรรค์เป็นเจ้าของ เพียงแต่ ของสิ่งนี้จะนำมูลค่ามหาศาลมาสู่ผู้พบเห็น หากคนในหมู่บ้านล่วงรู้ ความสงบสุขของพวกเขาจะหายไปโดยสิ้นเชิงเพราะอำนาจเงินตรา"
นายชางหยุดเงียบครู่หนึ่ง เขาหันมาหาบุตรชายที่ยังคงสีหน้าไม่เข้าใจ
"นับตั้งแต่วันที่บัณฑิตปรากฏ พ่อกับแม่ก็ล่วงรู้ว่าชะตาของเจ้า ไม่อาจอยู่เป็นชาวบ้านธรรมดาในหมู่บ้านเซินอย่างที่ข้ากับแม่เจ้าเคยตั้งใจไว้ สิ่งที่ทำได้ ก็มีเพียงเก็บสะสมของมีค่าต่างๆไว้ให้เจ้าพกติดตัวเข้าเมืองใหญ่ เซี่ยหยาง ปีนี้เจ้าอายุ 15 เติบโตพอจะดูแลตัวเองได้แล้ว พ่อกับแม่คงให้เจ้าได้เพียงเท่านี้ ที่เหลือ เจ้าต้องเสาะหาเอง"
นายชางจับบ่าบุตรชายหันมาหากัน เห็นบุตรสีหน้าไม่ดี ใกล้ร้องไห้เต็มทน ก็จ้องดุใส่ เด็กชายจึงรีบกลั้นน้ำตาไว้
"หมู่บ้านเซินมีวิถีสงบสุข ไร้เล่ห์เหลี่ยมพิษภัย อย่างดีก็มีแค่อันธพาลอย่างเจ้ากระทิงปิน แต่เมืองใหญ่นั้นต่างออกไป ผู้คนมากเล่ห์ หน้าตาว่าดีกลับใจคอแห้งแล้ง เซี่ยหยาง สิ่งที่ติดตัวเจ้ามา สร้างประโยชน์มหาศาลแก่เจ้า ในตรงข้าม ก็นำภัยใหญ่หลวงมาสู่เจ้าเช่นกัน จงอย่าไว้ใจผู้ใดให้ล่วงรู้ความลับของเจ้า และจงอย่าใช้ศิลานี้แสวงหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง วันหนึ่ง หากเจ้าสมบูรณ์พร้อมด้วยกำลังกายและสติปัญญา จงอย่างผยองในสิ่งที่เจ้ามี ลาภยศทั้งหลายอยู่ไม่ยั่งยืน เมื่อเจ้ายิ่งใหญ่ ผู้คนจอมปลอมเหล่านั้นเพียงแค่ส่งเสียงเยินยอ ใช้ประโยชน์จากเจ้า สิ่งที่ควรรักษาไว้ คือน้ำใจของผู้ที่มีไมตรีต่อเจ้าโดยแท้จริง หาใช่เกียรติยศใด เจ้าเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่"
"พ่อ...ที่ท่านตีข้าแรง เพราะข้าใช้พลังของหินวิเศษแกล้งเจ้าปินสินะ พ่อ...ข้าสัญญา ต่อไปนี้ข้าจะไม่ใช้พลังของศิลาพร่ำเพื่ออีก ข้าจะใช้เพื่อช่วยเหลือผู้คนเท่านั้น ข้าจะไม่เป็นคนเลว ข้าสัญญา"
"เจ้าลูกโง่ ขี้แย ช่วยคนก็ต้องดู ไม่ใช่เอะอะก็เข้าช่วย ข้าส่งเจ้าไปเรียน ปูทางให้เป็นคนใหญ่โต ไม่กักขังเจ้าไว้ในหมู่บ้านป่า ก็เพื่อตัวเจ้าเอง จะทำสิ่งใดให้ไตรตรองถ้วนถี่ ผู้ใดควรช่วย จงช่วย ผู้ใดควรทิ้ง จงหันหลังให้ น้ำใจของเจ้าไม่ควรพร่ำเพื่อ ที่ข้าพูดมาทั้งหมด เจ้าจำได้ทั้งสิ้นหรือไม่"
ฟังคำถามบิดา เซี่ยหยางก็พยักหน้ารับ นายชางเขย่าศีรษะบุตรชายอย่างเอ็นดู
"รีบไปกันเถิด ส่วนค่าเล่าเรียนที่ข้าเก็บให้เจ้าตลอด 15 ปี เจ้าเข็นเองแล้วกัน"
"ท่านล้อข้าเล่นแน่ๆ ใหญ่ยิ่งกว่าเจ้าพ่างรวมกัน 3 คนเช่นนี้ ข้าจะเข็นได้ยังไง"
เด็กชายเซี่ยหยางตาโตมองรถเข็นไม้ ทั้งยังบรรจุแร่เหล็กจนล้นเป็นภูเขา เกรงว่าเขาจะถูกรถเข็นทับก่อนได้เรียนกระมัง
"เจ้าเคลื่อนไหวเร็วกว่าสายลมได้ เจ้าก็แบกของหนักเท่าเขาทั้งลูกได้ อย่าใจเสาะไปหน่อยเลย"
บิดาไม่ยี่หระ เดินหนีออกนอกถ้ำพร้อมคบเพลิงเสียอีก เซี่ยหยางจึงต้องรีบคว้ารถเข็นลาก ด้วยเหตุนั้น เขาจึงรู้ว่ารถเข็นขนาดมหึมา กลับเบาหวิวยังกว่าตัวเจ้าพ่างเสียอีก เด็กหนุ่มล่วงรู้ว่าเป็นพลังของศิลาวิเศษ จึงยิ้มร่า รีบตามบิดาไปติดๆ ระหว่างนั้น นายชางปรายตามอง เห็นเด็กหนุ่มร่างผอมกะหร่อง กลับลากรถขนแร่ได้เร็วกว่าม้า 2 ตัว รวมกัน ก็หัวเราะในคอเบาๆ
"พ่อ รอข้าด้วย ข้ากลัวความมืด!"
--------------------------------------
ณ เมืองฝู
ผู้คนมากมายจากทุกสารทิศ สัญจรวุ่นวายอยู่ภายใต้ท้องฟ้าสีคราม ในเมืองยิ่งใหญ่ มั่งคั่ง อุดมสมบูรณ์ เป็นภาพคุ้นเคยของเซี่ยหยาง หลายครั้งที่บิดาลงเขามาขายฟืน มักจะพาเขามาเปิดหูเปิดตาด้วยเสมอ แต่หนนี้เขากลับใจหายนัก เมื่อรู้ว่าตนเองจะไม่ได้ตามบิดากลับหมู่บ้านเซินไปอีกพักใหญ่
"เฮ้! เจ้าชาง พาใครมาลงเขามาขายฟืนหรือ"
ระหว่างนั้น ชายเจ้าของร้านขายเกี๊ยวน้ำโบกมือทักทาย นายชางจึงพาบุตรชายแวะเข้าหา เซี่ยหยางรีบดึงผมปิดหน้าผาก เดินตามหลังพ่อ ก้มหน้าก้มตา ด้วยเกรงว่าใครจะเห็นปานแดงของตัวเอง กระนั้น เขาก็จำได้ว่า ชายตรงหน้าคือลุงผอมที่มักจะเลี้ยงเกี๊ยวน้ำเขาบ่อยๆ ตอนเป็นเด็ก
"พี่หลิน ท่านจำเจ้าเด็กแสบไม่ได้หรือ"
นายชางเอ่ยทักทายเสียงใส นายหลินจึงเดินเข้ามาดูเซี่ยหยางใกล้ ก่อนจะยิ้มร่าทันที
"ปานแดงกลางหน้าผาก เจ้าเซี่ยหรอกหรือ! แล้วกัน ตอนนั้นที่เจ้ากินเกี๊ยวน้ำหมดไป 20 ชาม ตัวยังสูงไม่ถึงเอวข้าเลย ตอนนี้หัวเกือบชนหลังคาร้านข้าแล้ว โตเร็วดีจริง ถ้าไม่เห็นปานแดงของเจ้า ข้าคงนึกว่าเป็นคนต่างถิ่นแน่"
นายหลินที่เซี่ยหยางเรียกว่าลุงผอม เอ่ยเสียงดีใจ แต่เด็กหนุ่มกลับยิ้มเจื่อน ก้มหน้างุด ด้วยพักหลังเขาไม่ค่อยตามบิดาลงเขามา เพราะกลัวโดนล้อเรื่องปานแดง นายหลินเห็นท่าทางก็รีบพูดแก้ต่าง
"เด็กที่มีปานเทวะเช่นเจ้า โบราณว่า ต่อไปจะได้เป็นใหญ่เป็นโต ใครจะจำไม่ได้ นี่...เจ้าเซี่ย หากวันใดเจ้าได้เป็นขุนนาง อย่าลืมมาอุดหนุนเกี๊ยวน้ำข้าเล่า คราวนี้เจ้าต้องจ่ายเงินแล้วนะ"
"ท่านลุงผอม ท่านกล่าวชมเกินไปแล้วขอรับ ไม่ต้องรอถึงตอนเป็นขุนนาง วันนี้ข้าก็อุดหนุนท่านได้"
"พูดจาน่าฟังเหมือนพ่อเจ้าไม่มีผิด ดี! วันนี้ลุงผอมจะเลี้ยงเกี๊ยวน้ำเจ้าสองพ่อลูกเอง นั่งก่อนเถิด"
"พี่หลิน ช้าก่อนเถิด วันนี้ข้าจะพาเซี่ยหยางไปจวนใต้เท้าฝู ต้องรีบแล้ว ไว้วันหน้าข้าจะพาฟูเหรินมาอุดหนุนท่าน นั่งตั้งแต่ร้านเปิดจนร้านปิดเชียว"
นายชางรีบบอก นายหลินถึงหยุดชะงัก มองเซี่ยหยางให้ชัดสายตาอีกครั้ง
"อ่อ...ถึงเวลาแล้วหรือ ไม่เป็นไร ข้าไม่กวนพวกเจ้าแล้ว เจ้าเซี่ย เจ้าต้องตั้งใจเรียนให้สมกับที่พ่อแม่ของเจ้าอดทนขายฟืนไว้เป็นทุนให้เจ้า อย่าดื้อรั้น อย่าไปคบกับพวกเด็กเกเรชอบรีดไถ ลุงผอมขายเกี๊ยวน้ำตรงนี้มาครึ่งชีวิต เจ้าเดือดร้อนอะไร วิ่งมาหาข้าได้เสมอ"
"ขอรับ ท่านลุงผอม"
เซี่ยหยางยิ้มรับ รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา อย่างน้อยในเมืองใหญ่นี้ เขายังรู้จักลุงผอม คงอยู่ได้แน่ๆ ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็คิดถึงสหายอย่างเจ้าพ่าง หากมีเจ้าพ่างอยู่ด้วย เขาคงเรียนได้สนุกกว่านี้แน่ เซี่ยหยางถอนหายใจยาว ลากรถตามหลังบิดา โดยไม่รู้ว่านายชางลอบสังเกตกริยาอยู่ลำพัง
--------------------------
ตัวอักษรสีทองบนแผ่นไม้ใหญ่ สลักว่า "ฝู" เป็นอย่างเดียวกับชื่อเมือง สร้างความสนใจให้เซี่ยหยางไม่น้อย เมื่อก่อนเขาไม่เคยใส่ใจว่าเมืองนี้ใครดูแล รู้แค่ว่าถ้าลงเขามา จะได้ซื้อของสวยๆกลับไปฝากมารดา กับขนมอร่อยๆไปแบ่งเจ้าพ่าง มาวันนี้จึงรู้ว่า คนในจวนใหญ่โตโออ่าแห่งนี้เป็นผู้ดูแลเมือง เหมือนกับผู้ใหญ่บ้านเซินที่ดูแลหมู่บ้าน บิดาพาเขามาฝากกับผู้ดูแลเมืองได้เช่นนี้ คงลำบากหาหนทางไม่น้อย ยิ่งคิด ยิ่งโมโหตัวเองที่ว่าบิดาเกลียดเขาเสียจริง
เซี่ยหยางเห็นบิดาเคาะประตูอยู่ถึง 3 หน รออยู่เกือบครึ่งก้านธูป ประตูจวนถึงยอมเปิดออก ปรากฏชายวัยชรา หน้าตาขึงขัง ไม่เป็นมิตร เดินหน้าถมึงทึงออกมา
"ใครมาเอะอะหน้าจวน ไม่รู้หรือ วันนี้ใต้เท้าไม่ต้อนรับผู้ใด"
ชายชราพูดเสียงดุใส่ ทำเซี่ยหยางสะดุ้งน้อยๆ รู้สึกไม่ชอบขึ้นมา แต่บิดาของเขากลับยืนนิ่งไม่หวั่นไหว เขาจึงรีบเก็บอาการให้นิ่งเหมือนพ่อ
"ท่านพ่อบ้าน รบกวนท่านแล้ว"
นายชางกล่าวพลางยื่นป้ายหินบางอย่างให้ชายชราดู อีกฝ่ายถึงกับหน้าถอดสี รีบเปิดประตูจวนให้โดยเร็ว
"คุณชายทั้งสอง เชิญด้านใน"
ท่าทีเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ทำให้เซี่ยหยางสงสัยว่าบิดายื่นของสิ่งใดให้ดู แต่ก็เก็บคำถามไว้ในใจ ลากรถขนแร่เหล็กตามเข้าจวน เขาเห็นพ่อบ้านวัยชราก้มหน้าก้มตาเหมือนกลัวนักหนา ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องเรียกคนมาช่วยเข็นรถ
"คุณชาย ข้าจัดการเองขอรับ"
พ่อบ้านกล่าวกับเขา เซี่ยหยางจึงปล่อยรถเข็นออก เขายืนมองคนของพ่อบ้านพยายามลากรถต่อ แต่รถเข็นแทบไม่ขยับ จนต้องเพิ่มแรงคนมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้าย เซี่ยหยางนับได้ราวสิบคน จึงสามารถเข็นรถขนแร่เหล็กต่อจากเขาได้ พ่อบ้านเองก็มองเขาด้วยความทึ่งเช่นกัน
"เด็กๆนี่แข็งแรงดีจริงๆ"
----------------------
เซี่ยหยางเดินตามบิดาเข้ามาในจวนรับรอง เงยมองรอบตัวตื่นตาตื่นใจ ห้องโถงนี้ทั้งกว้างทั้งโอ่อ่า ประดับสิ่งของมีค่ามากมาย ซ้ำยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ในแจกันอบอวนไปทั่ว สวยงามสะกดความรู้สึก หากแต่เทียบกับธรรมชาติบนหมู่บ้านเซินแล้ว กลับดูแห้งแล้งนัก ตอนนี้คงเป็นยามซื่อ ถ้าไม่ลงเขามา เขากับเจ้าพ่างคงกำลังแข่งกินซาลาเปาของแม่อยู่แน่ เซี่ยหยางรีบสลัดความคิด รีบลงนั่งเก้าอี้ข้างบิดา ด้วยกลัวว่าจะทำหน้าตาแปลกๆออกไป
"คุณชายทั้งสอง รอสักครู่ขอรับ ข้าจะไปเรียนนายท่าน"
พ่อบ้านกล่าวนอบน้อมต่อบิดาของเขา ก่อนจะหันมามองปานแดงบนหน้าผากของเขาอย่างสนใจ เซี่ยหยางรีบดึงผมปิดไว้ ก้มหน้าหนี พ่อบ้านจึงรีบเดินจากไป
"เท้าเจ้ามีอะไรนักหนา ก้มหน้าก้มตามองอยู่ได้ เงยขึ้นเดี๋ยวนี้"
คล้อยหลังแล้ว บิดาจึงเอ็ดเสียงเบาใส่ เซี่ยหยางส่ายหน้า
"เหลวไหล เจ้าลูกขี้แย อยู่กับข้า ใครกล้าล้อเจ้า ข้าจะเลาะฟันมันออกมาเชียว เงยขึ้นมา"
ฟังวาจาขึงขังแฝงความอบอุ่น เซี่ยหยางก็ยิ้มออก รีบเงยหน้า บิดาจึงจ้องเขม็ง
"ทำตัวเป็นเด็กผู้หญิง"
"ท่านดุข้าเกินไปกระมัง ใครเป็นเด็กผู้หญิง"
"เจ้าไง ต้องรอให้ข้าปกป้อง เป็นลูกผู้ชายเสียเปล่า"
"ข้า!...ก็ได้ คอยดูเถิด ท่านพ่อ ต่อให้ไม่มีท่าน ใครกล้าล้อปานแดงข้า ข้าจะเลาะฟันมันออกมาเอง!"
เซี่ยหยางเริ่มโมโหกับคำดุของบิดา ก็ชักสีหน้าบึ้งตึงใส่ เชิดหน้า กระนั้นเขาก็เห็นบิดาลอบยิ้มขบขัน ถึงจะหงุดหงิดกับวาจา เขาก็รู้ว่าพ่อฝึกให้เขาพึ่งพาตนเอง เข้มแข็ง มาคิดดูแล้ว บิดาของเขา ภายนอกดูเป็นชาวบ้านปกติ ใช้ชีวิตธรรมดา กลับให้ความรู้สึกต่างจากคนในหมู่บ้านเซินมากเกินไป เขายังเคยคิดว่าบิดาเป็นยักษ์แปลงกายมาด้วยซ้ำ
ขณะที่กำลังจมในความคิดของตัวเอง กลิ่นหอมอ่อน แตกต่างจากกลิ่นดอกไม้ก็โชยเข้าจมูก เรียกสายตาให้หันหา เซี่ยหยางตกอยู่ในภวังค์เมื่อพบกับสตรีผู้หนึ่ง สวมอาภรณ์แพรสีชมพูอ่อน พลิ้วไหวล้อไปกับสายลม รูปโฉมของนางสดใส หมดจด งดงามราวกับเทพสวรรค์ เพียงแค่ยิ้มอ่อน ก็เหมือนมีแสงสว่างเปล่งประกายทั่วทั้งร่าง นางกำลังก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับชายหญิงวัยไม่ไกลจากบิดาของเขา เด็กหนุ่มเผลอจ้องมองจนคนถูกจ้องยกมือปิดบังรอยยิ้มขบขันไว้
"อะแฮ่ม"
นายชางกระแอมพลางใช้ศอกกระทุ้งแขนบุตรชายให้ลุกขึ้นยืนรับเจ้าของจวนพร้อมกัน
"คารวะใต้เท้าฝู"
"แม่ทัพเซี่ย โปรดอย่างเกรงใจ เชิญนั่งเถิด"
แม่ทัพ? ได้ยินวาจา เซี่ยหยางก็ตาโต หันจ้องบิดา ก่อนจะถูกบิดาดึงให้นั่งลง
"ใต้เท้าฝู ยามนี้ข้าเป็นเพียงชาวเขา หาได้มียศศักดิ์ใด ท่านไม่จำเป็นต้องเรียกข้าเช่นนั้นอีก"
นายชางกล่าวอย่างนอบน้อมกับฝูไห่ เจ้าบ้านตระกูลฝู ผู้เป็นเจ้าของจวน อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าตอบ ท่าทีอ่อนน้อมไม่ต่างกัน เซี่ยหยางได้เพียงจับสังเกตเงียบๆ โชคดีที่มารดาเคยสอนหนังสือให้เขาบ้าง จึงรู้ว่าแม่ทัพคือคนที่ออกรบ ปกป้องดินแดนกว้างใหญ่ไพศาลนี้ เพียงแต่ ไม่คิดว่าบิดาของเขาที่ดูเหมือนเก่งเพียงเก็บฟืน กลับเป็นคนยิ่งใหญ่นัก
"หากไม่เพราะฝ่าบาททรงหวาดระแวงในตัวท่าน ราชสำนักคงไม่เสียคนดีไปแน่ ยามนี้ขุนนางฉ้อฉล แย่งชิงความดีเด่นเป็นใหญ่ แผ่นดินแทบไม่เหลือคนดี น่าเสียดาย"
"ท่านฝู เรื่องในอดีตผ่านมาแล้ว ข้าไม่อยากเอ่ยถึงอีก ยามนี้ข้ามีความสุขดีกับเยี่ยนเฟิง ไม่นึกเสียดายโชคชะตาแต่อย่างใด ซ้ำยังได้ลูกชายแข็งแรงมาพึ่งพา นับเป็นพรจากสวรรค์นัก"
นายชางตบบ่าเซี่ยหยาง ฝู่ไห่จึงยิ้มรับ พิจมองเด็กหนุ่มให้ถนัดสายตาจนหยุดอยู่ที่ปานแดงกลางหน้าผาก เด็กหนุ่มหน้าร้อนผ่าว นึกอาย รีบยกมือปัดผมปิดหน้าผากไว้
"คุณชายน้อยท่านนี้ คงเป็นเซี่ยหยาง"
"ใต้เท้าฝู ข้าน้อยเซี่ยหยางขอรับ"
เซี่ยหยางรีบโค้งคารวะ พลางเหลือบตามองสตรีงดงามที่จ้องหน้าผากเขาอย่างสนใจเช่นกัน เขาจึงรีบดึงผมปิดไว้จนบิดาจ้องดุใส่
"หลันเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท"
ฝูไห่ส่งเสียงเอ็ดบุตรี นางรีบประสานมือโค้งคารวะตอบทันที
"ท่านพ่อ ลูกขออภัย คุณชายเซี่ย ข้าฝูกุ้ยหลัน เสียมารยาทนัก โปรดอภัยด้วย"
นางกล่าวด้วยเสียงนุ่มนวล สดใส สะท้อนเข้าไปถึงหัวใจ เซี่ยหยางเผลอยิ้มตาลอยมองตอบ ลืมว่าต้องกล่าวรับวาจา ทำให้นางและผู้ใหญ่รอบข้างหัวเราะขบขัน นายชางจ้องดุใส่บุตรชาย เขารีบก้มหน้าทันที
"ท่านฝู ลูกชายข้า แม้มารดาจะอบรมมารยาทบ้าง แต่ก็ใช้ชีวิตบนเขาเสียส่วนใหญ่ ไม่รู้ธรรมเนียมคนเมืองมากนัก เมื่อฝากกับท่านแล้ว ต้องรบกวนเป็นธุระให้ท่านสอนสั่งอบรมได้ตามความเหมาะสม ไม่ต้องเกรงใจข้า"
"ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ ท่านอุตส่าห์ไว้ใจให้ข้าดูแลบุตรหัวแก้วหัวแหวน ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน ภายหน้าหากคุณชายน้อยได้รับราชการ ข้าเองก็ได้หน้าตามไปด้วย"
"ใต้เท้าฝู โปรดเรียกข้าว่าเซี่ยหยางเถอะ อย่าเรียกข้าว่าคุณชายน้อยเลยขอรับ ข้าเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ไม่คุ้นคำเรียกสูงส่งนัก"
เซี่ยหยางได้จังหวะกล่าวบอก เมื่อคำเรียกทำเขารู้สึกแปลกบอกไม่ถูก ฝูไห่ก็ยิ้มรับ
"ดูท่านกับบุตรสิ เหมือนกันไม่มีผิด ดี! ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่า เสี่ยวหยาง เจ้าก็เรียกข้าว่าลุงไห่ เรียกภรรยาข้าว่าน้ามิ่ง เรียกบุตรีข้าว่าพี่หลัน ตกลงตามนี้"
"ข้ามิกล้า ท่านลุงฝู"
"ดูเถิด ท่านแม่ทัพ ท่านดูแคลนฟูเหรินนัก นางสั่งสอนบุตรได้อ่อนน้อม มีสัมมาคารวะเช่นนี้ ท่านยังกังวลสิ่งใดอีก จริงสิ นี่ก็ใกล้มื้อกลางวันแล้ว เชิญท่านแม่ทัพอยู่ทานข้าวกับครอบครัวข้าสักมื้อเถิด"
"เช่นนั้น ข้าไม่เกรงใจ"
นายชางรับคำฝูไห่พลางมองบุตรชาย ถึงก้มหน้าก้มตาก็เห็นชัดเจนว่าลอบมองฝูกุ้ยหลันอยู่ เขาหัวเราะขบขันในใจ
-----------------------------------------
"ต่อไป เจ้าต้องตั้งใจเรียน ท่องตำรา เก็บความรู้ให้ได้มากที่สุด ส่วนเส้นทางของเจ้า จะเลือกเป็นผู้ใดนั้น ข้าไม่อาจชี้นำได้ เซี่ยหยาง เจ้าจำคำพูดของพ่อในถ้ำบนเขาได้หรือไม่"
หลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จ นายชางก็เดินมาส่งบุตรชายที่ห้องพัก มีโอกาสได้พูดคุยกันอีกครั้ง จึงเอ่ยถาม เซี่ยหยางพยักหน้ารับ
"ข้าสัญญา ข้าจะไม่เป็นคนเลว จะไม่เอาประโยชน์เข้าตัวเอง และจะระวังผู้คนที่เข้ามาหา"
"ดี เจ้าเป็นลูกของข้ากับแม่เจ้า ข้ารู้ว่าเจ้าจะรักษาคำพูด"
"พ่อ...ข้าขอถามอะไรท่านหน่อยเถิด ท่าน...เคยเป็นแม่ทัพหรือ"
ในที่สุด บุตรก็เอ่ยปากถาม นายชางพยักหน้ารับ
"ทำไม ข้าดูเหมือนยักษ์มากกว่าหรือ"
"ท่านก็กล่าวเกินไป..."  เด็กชายยิ้มเจื่อนตอบเมื่อถูกรู้ทัน
"พ่อเจ้า เคยเป็นแม่ทัพ ออกรบกำราบศัตรูมากมาย ใน 12 แคว้นนี้ ข้าไปเยือนไปแล้วทั้งสิ้น แม่เจ้าเป็นเชื้อพระวงศ์ หนีงานแต่งงานกับองค์ชายต่างเมืองมาอยู่กับข้าในบ้านป่า อีกร้อยปี เจ้าก็เทียบข้าไม่ได้ เจ้าลูกขี้แย"
"ท่านขี้อวดเกินไปกระมัง"
เซี่ยหยางกล่าวขบขัน บิดาก็หัวเราะยกใหญ่ ก่อนความเงียบจะเข้าครอบคลุมพื้นที่ ต่างฝ่ายต่างนึกหาคำพูดมาต่อกันไม่ออกเป็นครั้งแรก ในที่สุด นายชางก็เอ่ยก่อน
"จากนี้ไป ดูแลตัวเองให้ดี ห่างข้ากับแม่เจ้าแล้ว ต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ไว้ข้าจะพาแม่เจ้าลงเขามาเยี่ยมบ่อยๆ"
"พ่อ..."
เซี่ยหยางโผเข้ากอดบิดาแน่น ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ปล่อยออก ต่อให้บิดาเอ่ยกระทบกระเทียบเช่นใดก็ตาม แต่ทว่า นายชางกลับโอบบุตรชายตอบ เด็กหนุ่มจึงกลั้นสะอื้นไม่อยู่
"ดูเจ้าสิ ขี้แยเป็นเด็กผู้หญิง"
"พ่อ...ถึงท่านจะใจร้าย ใจดำ ดุด่าข้าตลอด ข้าก็รักท่านนะ"
"เจ้าลูกโง่ ขืนเจ้าไม่รักข้า ข้าจะตีเจ้าจนแม่เจ้าร้องไห้เลยคอยดู"
สองพ่อลูกกอดลากันอยู่พักใหญ่ ในที่สุด นายชางก็เป็นฝ่ายผละออก นึกบางอย่างอยู่ครู่
"เซี่ยหยาง ลูกผู้ชาย ต้องเข้มแข็ง ปานแดงของเจ้าหาใช่เรื่องน่าอาย หากแต่เป็นพรของเทพสวรรค์ เจ้าอย่าหวั่นไหวกับสายตาของผู้คน จำคำของพ่อไว้"
"ผู้ที่คิดเช่นนั้น มีเพียงท่านกระมัง...เอาเถิด ข้ารับปากท่าน"
"ดี..."
นายชางพยักหน้ารับ แล้วตัดใจเดินจากบุตรไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เซี่ยหยางมองตามหลังใจหาย ถึงอย่างนั้น เด็กหนุ่มก็ไม่หวั่นไหว บิดาของเขา อดีตเป็นแม่ทัพยิ่งใหญ่ เขาจะไม่ทำให้บิดาผิดหวัง เซี่ยหยางหันหลัง ตั้งท่าจะเข้าห้อง กลับหยุดชะงักเมื่อเห็นพ่อบ้านแอบยืนฟังอยู่ไม่ไกล พอเห็นว่าเขามอง พ่อบ้านก็รีบวิ่งหนีไปทันที เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น
"พิลึกจริง..."
------------------------
1 เดือนต่อมา ณ โรงหนังสือ เมืองฝู
"เจ้าปานใหญ่มาโน่นแล้ว"
เสียงของกลุ่มเด็กหนุ่ม 4-5 คน ผู้นั่งอยู่หน้าซุ้มประตูทางเข้า เอ่ยล้อเลียนเซี่ยหยาง ทั้งยังหัวเราะดังลั่น เรียกสายตาผู้คนโดยรอบหันมองเขาเป็นตาเดียว แม้จะโมโหแค่ไหน เซี่ยหยางก็เมินใส่ เดินหนีไปหาโต๊ะหนังสือ ที่นั่งเรียนประจำของตัวเอง หยิบตำราขึ้นมาอ่านดับอารมณ์ แต่คนพวกนั้นก็เดินตามมาหาเรื่องเขาอยู่ดี
"เฮ้ พวกเรา เจ้าดูสิ เหมือนว่าปานอัปลักษณ์นั่นจะใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีก งานนี้แดงเต็มหน้าเจ้าบื้อแน่ น่าสงสารชะมัด"
เวยหนิงเฉิง บุตรชายคนรองของตระกูลเวย เศรษฐีเมืองข้างเคียงเมืองฝู เอ่ยล้อเลียน ซ้ำยังพยักพเยิดให้พรรคพวกโห่ร้อง เซี่ยหยางกลับนิ่งเฉย อ่านตำรา นับแต่ก้าวย่างเข้ามาเรียนหนังสือที่นี่ เขาก็ถูกล้อไม่เว้นแต่ละวัน จากกลุ่มที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเมือง แม้แต่อาจารย์ผู้สอนยังต้องเกรงใจ ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีเด็กคนไหนกล้าคบหาเขา เพราะกลัวว่าจะโดนล้อตามไปด้วย
"โถๆๆๆ นอกจากอัปลักษณ์แล้ว ยังเป็นใบ้อีกด้วย น่าเวทนาอะไรเช่นนี้ เฮ้! เจ้าใบ้ เจ้าเรียนรู้เรื่องจริงหรือ สมองแบบเจ้า ไม่จำเป็นต้องเรียนก็ได้กระมัง ยังไงซะ ปานแดงของเจ้าไม่ทำให้เจ้าก้าวหน้าไปกว่านี้หรอก"
ฟังวาจาเวยหนิงเฉิง เซี่ยหยางก็กำหมัดแน่น ตัดสินใจปิดตำรา ย้ายไปนั่งโต๊ะอื่น พวกนั้นก็ตามมารังควาน แย่งตำราของเขาไปเสียอีก
"เจ้า!"
"เจ้าพูดได้หรือ? แล้วกัน ข้านี่แย่จริง นึกว่าพูดกับเจ้าใบ้ ซ้ำยังมีปานแดงใหญ่อัปลักษณ์ หน้าตาเช่นนี้ เรียนไปก็ไม่มีใครกล้าให้สอบเข้ารับราชการกระมัง กลัวติดปานแดงจากเจ้า ฮ่าๆๆๆ"
เวยหนิงเฉิงกับพวก รุมล้อมรอบหัวเราะใส่เซี่ยหยาง เด็กหนุ่มกำหมัดแน่น พยายามสะกดอารมณ์อย่างยากลำบาก 1 เดือนมานี้ เขาอดทนต่อคำล้อเลียนต่างๆนานา ทุกครั้งที่อยากเลิกเรียน ในหัวก็มีแต่ภาพบิดามารดาเก็บหอมรอมริบทุนค่าเล่าเรียนไว้ให้ เมื่อนึกเช่นนั้น อารมณ์โกรธก็เบาบางลง
"เช่นนั้นเจ้าไม่กลัวหรือ พวกเจ้าด้วย หากเข้าใกล้ข้ามากๆ พวกเจ้าได้ติดปานแดงจากข้าแน่"
เซี่ยหยางพูดเสียงราบเรียบใส่เวยหนิงเฉิง พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ย่างสามขุมเข้าหา เวยหนิงเฉิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก้าวถอยหลัง
"เจ้าติดปานแดงจากข้าแน่ หน้าเจ้าได้อัปลักษณ์แน่ๆ แบบหน้าของข้า แบบนี้ไง"
เซี่ยหยางแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เวยหนิงเฉิงก็ร้องลั่น พาพวกวิ่งหนีกระเจิงไป เซี่ยหยางถอนหายใจ หยิบตำรากลับมานั่งเปิดอ่าน แต่ทว่า น้ำตาของเขามันกลับไหลออกมาไม่ขาดสาย ภาพในหัวมีแต่เจ้าพ่างกับเด็กคนอื่นๆในหมู่บ้านเซิน วิ่งเล่น ต่อยตีสนุกสนาน แม้แต่เจ้าปิน ก็ไม่หยาบคายเช่นนี้
บิดาพูดถูก ในเมืองใหญ่ ผู้คนแต่งตัวดี หน้าตาสะอาดหมดจด กลับแล้งน้ำใจ ไยชีวิตของเขายามนี้ถึงโดดเดี่ยวนัก เซี่ยหยางนึกโทษสิ่งที่เขาห้อยคออยู่ หากไม่เพราะเลือกของสิ่งนี้ เขาคงมีความสุขบนหมู่บ้านเซินไปแล้ว คิดบางอย่างได้ เด็กหนุ่มก็คว้ากระเป๋าวิ่งออกนอกห้องเรียนไป ท่ามกลางสายตาสนใจระคนสงสารของเพื่อนร่วมชั้นมากมาย
-------------------
'จ๋อม'
เซี่ยหยางโยนศิลาวิเศษลงในบึงใหญ่หลังโรงหนังสือ แล้วกลับหลังหัน ตั้งใจจะไปหมู่บ้านเซิน ต่อให้พ่อดุด่าเขาแค่ไหน ตีเขายังไง เขาจะไม่กลับมาที่นี่อีก เดินห่างบึงไปได้เพียง 5 ก้าว เด็กหนุ่มก็ใจหาย รีบกลับหลังหัน กระโดดลงน้ำ งมหาศิลาวิเศษ พบแสงสีส้มเพลิงสว่างไสวอยู่ในบึงอันเย็นเยียบ มืดมิด ก็รีบแหวกว่ายเข้าไปหา
แต่ทว่า หินวิเศษกลับอยู่ห่างกว่าที่เขาคิด เอื้อมหยิบเท่าไหร่ก็ไม่ถึง เซี่ยหยางอดทนกลั้นหายใจ ฝ่าความเย็นยะเยือกของน้ำ ว่ายเข้าหาของสำคัญติดตัว ในที่สุด มือของเขาก็คว้าจับไว้ได้ พร้อมกับสติที่หลุดลอยออกไป สิ่งสุดท้ายที่รู้สึก คืออ้อมแขนของใครคนหนึ่ง โอบกอดตนเองไว้
---------------------
"หยาง....เสี่ยวหยาง....เสี่ยวหยาง...."
น้ำเสียงนุ่มนวลคุ้นหูเรียกเขาไม่ขาดจังหวะ เซี่ยหยางฝืนลืมตามองเจ้าของเสียง พบใบหน้างดงามของคุณหนูจวนตระกูลฝู ที่ยามนี้เขาเรียกนางว่า พี่หลัน กำลังเรียกเขาอย่างร้อนใจ ยิ่งไปกว่านั้น...
"!!"
เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งพรวดพราด คลำช่วงคอของตัวเองหน้าตาตื่น พบว่าว่างเปล่าก็ใจหาย
"พี่หลัน สร้อยของข้าอยู่ไหน สร้อยของข้า!"
"อยู่นี่"
ฝูกุ้ยหลันรีบหยิบสร้อยส่งคืนให้ เซี่ยหยางก็ลนลานคว้ามาสวมไว้ ถอนหายใจโล่งอก กริยาของเด็กหนุ่มพาให้นางมองสงสัย
"ของสิ่งนี้สำคัญต่อเจ้ามากหรือ ถึงได้งมหาจนจมน้ำ"
เขาพยักหน้าตอบคำถาม
"ของสิ่งนี้ ติดตัวข้ามาตั้งแต่เกิด มีความหมายต่อข้ามาก...พี่หลัน ท่านช่วยข้าไว้หรือ"
"อืม ข้าพาเจ้ากลับมาที่จวน พักรักษาตัวสัก 2-3 วัน หายไข้แล้ว เจ้าค่อยกลับไปเรียนตามเดิม"
ฟังคำตอบ เซี่ยหยางก็นึกถึงอ้อมแขนอบอุ่นที่โอบกอด เหนี่ยวรั้งเขาขึ้นจากน้ำ แขนคู่นั้นเรียวยาวบอบบาง ดูไร้พละกำลังแท้ๆ กลับพยายามสุดความสามารถเพื่อช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เด็กหนุ่มมองหญิงสาวเบื้องหน้าอย่างซาบซึ้งใจ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในจวน ฝูกุ้ยหลันก็ดูแลเขาเหมือนเป็นพี่สาวคนหนึ่ง นางอ่อนโยน ใจดี พูดเพราะ หนนี้ยังเสี่ยงอันตรายช่วยเขาเอาไว้อีก เซี่ยหยางเฝ้ามองสตรีผู้งดงามดั่งเทพธิดา ทั้งชื่นชมและหลงใหล หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งจนต้องกุมอกไว้ ฝูกุ้ยหลันเห็น ก็ระบายยิ้มเอ็นดู
"พี่หลัน...ท่านดีต่อข้ามาก ข้าต้องตอบแทนท่านแน่นอน"
"ไม่ต้องเกรงใจ เจ้าเหมือนน้องชายของข้าคนหนึ่ง พักผ่อนเถิด ข้าไม่กวนเจ้าแล้ว"
ฝูกุ้ยหลันลูบศีรษะเซี่ยหยางแผ่วเบา หากแต่สายตาเหลือบมองศิลาในมือของเขา เด็กหนุ่มขมวดคิ้วสงสัย รีบสวมสร้อยเก็บไว้ในเสื้อตามเดิม ฝูกุ้ยหลันจึงละความสนใจ เดินออกจากห้องไป
"พี่หลัน...ครั้งนี้ท่านช่วยข้า สักวันหนึ่ง ข้าจะเข้มแข็ง และเป็นฝ่ายปกป้องพี่บ้าง ก่อนถึงวันนั้น โปรดรอข้าด้วย"
เซี่ยหยางยิ้มหวาน เอนตัวลงนอน นึกถึงแต่ใบหน้าและรอยยิ้มของฝูกุ้ยหลัน เขาลูบผมตัวเอง ยังจำสัมผัสอุ่นของนางได้ ไม่นานนัก ความอ่อนล้าจากพิษไข้ก็ค่อยๆพรากสติของเขาไป เมื่อลมหายใจเด็กหนุ่มสม่ำเสมอ ฝูกุ้ยหลันก็ก้าวเข้ามาในห้อง รินน้ำชาในกาเททิ้งหมดสิ้น ไม่เหลือแม้เพียงหยด ก่อนจะเดินออกนอกห้องไปอย่างเงียบเชียบ


## บทที่ 3 : ป้ายสี

"อือ..."
เซี่ยหยางสะลึมสะลือ ตื่นขึ้นมากลางดึกสงัด ลำคอของเขาแห้งผาก จึงลุกไปหยิบกาน้ำชา ตั้งใจจะจิบดื่ม น้ำชากลับไม่มีติดกาสักหยด ชั่งใจอยู่ครู่ เด็กหนุ่มก็เดินออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังครัว เขาอยู่ที่นี่ อบอุ่นเหมือนบ้านหลังที่สอง สะดวกสบายทุกอย่าง ไม่มีขาดตกบกพร่อง คนตระกูลฝูก็ใจดีกับเขามาก หากไม่นับพวกเวยหนิงเฉิง ที่แห่งนี้คงเป็นสวรรค์ของเขาเชียว
เด็กหนุ่มเดินทอดน่องไปตามทางเดินยาวเหยียด นึกแปลกใจว่าทำไมวันนี้จวนถึงมืดนัก ปกติแล้ว พ่อบ้านจะจุดโคมให้สว่างไสว ไว้สอดส่องเฝ้ายามตลอดทั้งค่ำคืนแท้ ได้เพียงคิดสงสัยพลางเร่งฝีเท้าให้ถึงครัว เด็กหนุ่มจับประตู ตั้งท่าจะเปิดออก แต่ทว่า...
'กรร...'
เสียงแปลกๆดังแว่วมาจากด้านใน เซี่ยหยางหยุดชะงักมือ ตะแคงหูฟังให้ถนัด เสียงนั้นคล้ายกับการคำรามของตัวอะไรสักอย่าง เขาตั้งใจฟังจดจ่อ แนบหูไปกับประตู เสียงประหลาดก็เงียบไปเสียแล้ว
"หืม?...!!!!!"
ไม่ทันได้สงสัย ประตูสองบานก็ดีดผึงออกจากกัน ผลักร่างเด็กหนุ่มกระเด็นลงนอนหงายกลางพื้นเต็มน้ำหนักตัว เซี่ยหยางจุกตัวงอ ก่อนมีอันตะลึงงัน ดังวิญญาณหลุดออกจากร่าง เมื่อปรากฏร่างมหึมาของหมีสีดำทะมึนอยู่เบื้องหน้า ดวงตาแดงฉานดุร้ายจ้องมองเขาเม็ง แยกเขี้ยวแหลมคมขู่ขวัญ เขาร้องลั่นทันที
"สัตว์ร้าย!! มีสัตว์ร้าย!!!!"
เซี่ยหยางร้องสุดเสียงที่มี พลางตะกายลุกขึ้นวิ่งหนี เขาได้ยินเสียงเจ้าหมียักษ์วิ่งไล่ตามหลังไม่ขาดจังหวะก็กลัวจนขาสั่น
"ช่วยด้วย!!! พี่หลัน ท่านลุงฝู ท่านน้าฝู พ่อบ้าน มีสัตว์ร้าย ช่วยข้าด้วย!!!!!"
เขาส่งเสียงลั่น หากแต่มีเพียงความเงียบตอบกลับ ราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ในจวนนอกจากเขากับหมียักษ์ ใจของเด็กหนุ่มเบาโหวง หวาดกลัวสุดชีวิต สายตามองฝ่าความมืดรีบหาที่หลบ แต่ก็ช้ากว่าเจ้าหมีไปครึ่งก้าว อุ้งเล็บของมันกรีดเข้ากลางหลังของเขา พาความแสบร้อน ร้าวถึงกระดูก ก่อนอุ้งเท้านั้นจะถีบร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่ว กระแทกเสาทางเดิน ล้มกลิ้งจุกตัวงอ แทบสิ้นสติ
'กรร...'
เสียงขู่ของมันอยู่ใกล้ใบหู ลมหายใจปนกลิ่นสาปและคาวเลือด กระทบใบหน้าของเขา เซี่ยหยางหวาดกลัวสุดขีด สมองว่างเปล่า เห็นเพียงคมเขี้ยวแหลมเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้นทุกที พลันภาพของบิดามารดาก็ฉายชัดในความคิด เมื่อสิ้นไร้หนทาง
"พ่อ แม่ ช่วยข้าด้วย!!"
เด็กหนุ่มร้องสุดเสียงที่มี พลันเกิดแสงสีส้มสว่างจากศิลาที่ห้อยคอเขา แผ่ไอร้อนขยายเป็นวงกว้าง ผลักร่างของหมีดำกระเด็นออกห่างกระแทกเสาจนหัก เซี่ยหยางนิ่งอึ้ง ก่อนจะรู้สึกว่าทั่วร่างกายของเขา ร้อนรุ่ม เต็มเปี่ยมด้วยพละกำลังชนิดที่พลิกเขาทั้งลูกได้แค่ฝ่ามือเดียว อาการบาดเจ็บทุกอย่างหายสิ้น
ขณะนั้น หมีดำยักษ์ลุกขึ้นยืน หน้าตาท่าทางขึงขังดุร้ายมากกว่าเดิม หมายเอาชีวิตเขา มันพุ่งตัวเข้ามาหาเขารวดเร็วยิ่งกว่าสายลม เขาเคลื่อนไหวในพริบตาเบี่ยงหลบ แล้วใช้สองมือผลักเจ้าหมียักษ์ออกห่างตัว ร่างของมันกลับลอยละลิ่ว กระเด็นล้มกระแทกพื้นเต็มแรงจนพื้นแตกกระจาย เด็กหนุ่มอ้าปากค้าง มองฝ่ามือของตนเองสลับกับศิลาวิเศษที่ส่องแสงสว่างขณะนี้
ไม่ทันได้หายตกตะลึง หมีดำยักษ์ก็พุ่งตัวเข้ามาหาเขาอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วเหมือนเหาะมากกว่าวิ่ง ผิดวิสัยของสัตว์ป่าทั่วไป แต่เซี่ยหยางไม่มีเวลาใคร่ครวญเหตุผล เขารีบขยับตัวหลบ คราวนี้เขาตั้งใจจะผลักมันให้ออกนอกจวนไปเลย แต่เพียงแค่สะบัดฝ่ามือ เปลวไฟร้อนระอุก็พวยพุ่งจากกลางฝ่ามือของเขา แผดเผาหมียักษ์เบื้องหน้าทันใด เซี่ยหยางถึงกับตะลึงจนตั้งสติไม่ถูก
"ท่านแม่!!"
อยู่ๆ ฝูกุ้ยหลันก็วิ่งออกมาจากมุมมืดที่หนึ่ง เข้าหาร่างหมียักษ์ที่ทุรนทุรายทรมานกับเปลวไฟ เซี่ยหยางรีบวิ่งไปขวางไว้
"พี่หลัน! อย่าเข้าไป เจ้านี่...."
"เจ้าโง่ หลีกไป!!"
ฝูกุ้ยหลันผลักเขาล้มลง แล้ววิ่งเข้าหามารดา ทว่า เปลวไฟจากเซี่ยหยาง หาใช่ไฟปกติ เพียงแค่พริบตาเดียวก็เผาผลาญร่างหมียักษ์มอดไหม้เป็นผุยผง เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณของนายหญิงฝูนอนฟุบอยู่กลางลานบ้าน เซี่ยหยางตะลึงค้าง หัวใจแทบหยุดเต้นกับสิ่งที่เห็น ขณะเดียวกัน เขามองเห็นฝูไห่ ยืนหลบอยู่ไม่ไกลนัก
"ท่านแม่!!! ท่านแม่!!! เจ้าฆ่าแม่ข้า เจ้าอัปลักษณ์ วันนี้ ข้าจะแลกชีวิตกับเจ้า!!"
ฝูกุ้ยหลันตวาดทั้งน้ำตา พลันรูปลักษณ์สวยงาม ส่องสว่างละมุนทั่วทั้งตัวดุจเทพสวรรค์ ก็แปรเปลี่ยนเป็นหมีดำตัวใหญ่ยักษ์ พุ่งเข้าหาเขา เซี่ยหยางทั้งตะลึงค้าง หัวใจเจ็บร้าวกับคำเรียกเหล่านั้น จึงลืมระวังตัว ปล่อยหมียักษ์พุ่งเข้าหา ปัดศิลาที่คอเขากระเด็นหายไปในความมืด รู้ตัวอีกที เซี่ยหยางก็ถูกอุ้งเท้าอสูรหมีฟาดกระเด็นกระแทกพื้นจนกระอักโลหิตออกมา เขาเจ็บกายแทบสิ้นสติ ไม่เท่าเจ็บใจ เมื่อล่วงรู้ว่าสตรีที่ตนใฝ่ฝันถึง แท้จริงแล้วน้ำใจเป็นเช่นใด เด็กหนุ่มนอนนิ่งมองอสูรร้ายพุ่งเข้าหาตนเองหมายเอาชีวิต ทว่า ฝูไห่รีบยืนบังหน้าเขาไว้ก่อน
"หลันเอ๋อร์ หยุดเดี๋ยวนี้ เห็นแก่พ่อทีเถิด"
"หลีกไป! ท่านบังคับให้ข้าทำดีกับเจ้าอัปลักษณ์นี่ เพราะไมตรีส่วนตัวของท่าน แต่มันฆ่าแม่ข้า ข้าไม่ยอม! ข้าไม่ฟังคำสั่งของท่านอีกแล้ว!!"
อสูรหมียักษ์ตะคอกเสียงลั่น แล้วสะบัดอุ้งเท้ากระแทกฝูไห่ลอยละลิ่วฟาดกับกำแพง ล้มลงแน่นิ่งไป อสูรร้ายกาจคืนร่างมนุษย์ในรูปลักษณ์สวยงาม ย่างสามขุมเข้ามาหาเขา
"ข้านึกแล้วเชียว ตั้งแต่เจ้าก้าวเข้ามา ก็พาไอหยางแปลกประหลาดติดตัวมาด้วย ที่แท้ก็เป็นเพราะหินโสโครกนั่น! รู้อย่างนี้ ข้าโยนเครื่องรางเจ้าทิ้งตั้งแต่พบเจ้าริมบึงเสียก็ดี!"
คำกล่าวของนาง ทำเซี่ยหยางหยุดชะงัก หมายความว่านางไม่ได้ช่วยเขาขึ้นจากน้ำหรอกหรือ
"ท่าน...ทำดีกับข้า...เพราะถูกบังคับ....งั้นหรือ"
"ถูกต้อง แต่ครึ่งหนึ่งข้าก็เวทนาเจ้า ที่มีปานแดงใหญ่โตน่าเกลียดบนใบหน้า หาผู้ใดคบหาได้ยาก เห็นแก่เจ้าที่เรียบร้อย เชื่อฟัง จึงปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอดมาได้ถึง 1 เดือน น้องชาย หากเจ้าจะโทษ จงโทษฝูไห่ ชายผู้นั้นรับเจ้ามาเพื่อสังเวยให้แม่ข้าอยู่แล้ว เขาถึงออกปากช่วยเหลือบิดาเจ้า อีกคนหนึ่ง คือเซี่ยชาง ที่ส่งลูกชายอย่างเจ้ามาตาย เพียงเพราะหวังอยากให้เจ้ารับราชการ กอบกู้ชื่อเสียงตระกูลเซี่ย พ่อเจ้า พ่อข้า ล้วนใช้ประโยชน์จากเจ้าทั้งสิ้น รู้ไว้เสียด้วย"
ได้ฟังวาจาของนาง หัวใจของเด็กชายก็แหลกสลายไม่มีชิ้นดี รอยยิ้มงดงาม ดูอ่อนโยน อ่อนหวาน ล้วนแต่เป็นภาพลวงตาทั้งสิ้น  เซี่ยหยางหลุดสะอื้น เจ็บร้าวไปทั้งตัว ทั้งความรู้สึก กระนั้น เขาก็ฝืนแรง พยายามลุกขึ้น
"คำพูดของปีศาจอย่างเจ้า...ข้าไม่เชื่อ พ่ออยากให้ข้ามีอนาคต ไว้ใจท่านลุงฝู ถึงส่งข้ามา แต่ปีศาจชั่วร้ายเช่นเจ้ากับนางต่างหากที่มุ่งร้ายต่อข้า"
"หึ แล้วแต่เจ้าจะคิด อย่างไรเสีย เจ้าก็ไม่รอด ไม่มีศิลาเครื่องราง เจ้าก็แค่มนุษย์ไร้ค่าผู้หนึ่งเท่านั้น อย่าอยู่เลย!!"
ฝูกุ้ยหลันกางกรงเล็บเข้าหา หมายปลิดชีวิตเด็กชาย เขาพยายามฝืนแรงลุกขึ้น ในหัวมีแต่ภาพบิดามารดา ท่านทั้งสองทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อเขา จะมาตายง่ายๆแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด หากแต่กรงเล็บเข้าใกล้ทุกขณะจนเกือบจะถึงกลางอก เซี่ยหยางมองเห็นเศษไม้ยาวใกล้ตัว ก็คว้าจับ ฝากฝังคมปลายบนร่างอรชรของฝูกุ้ยหลันทันใด
"!!"
นางสะดุ้งสุดตัว ก้าวถอย แต่ไม่ได้บาดเจ็บมากนัก ซ้ำยังดึงเศษไม้ยาวทิ้งหน้าตาเฉย เซี่ยหยางจึงรีบตะเกียกตะกายถอยหลัง ใจนึกถึงศิลาวิเศษ หากไร้ซึ่งศิลา เขาก็ไร้พลัง แต่แล้ว ควันหนาทึบก็ปกคลุมโดยรอบ บดบังทุกสิ่งสิ้น เซี่ยหยางถูกใครคนหนึ่งดึงกึ่งลากออกจากควันเหล่านั้น รู้ตัวอีกที เขาก็หลบอยู่หลังพุ่มไม้พร้อมกับพ่อบ้านวัยชรา
"เซี่ยหยาง!!!!!!!"
เสียงคำรามน่ากลัวของฝูกุ้ยหลิน สร้างความอลหม่านให้บ่าวไพร่หนีตายกันจ้าละหวั่น เกิดเปลวไฟปะทุทั่วทุกสถานที่ พ่อบ้านฝูกลัวจนตัวสั่นงันงก แต่ก็สำรวมอาการ นำศิลาคล้องคอเซี่ยหยางคืนไว้ อาการบาดเจ็บของเขาจึงค่อยๆทุเลาลง
"คุณชายน้อย ท่านรีบหนีไป นางไม่ละเว้นท่านแน่ หนีไป"
พ่อบ้านรีบผลักเขาออกจากพุ่มไม้ แล้ววิ่งหนีไปอีกทาง เซี่ยหยางอ้าปากจะร้องขอบคุณก็มีอันตะลึงงันกับร่างอสูรหมียักษ์ มหึมายิ่งกว่าร่างแรก เขารีบวิ่งหนีออกจากจวนให้เร็วที่สุดโดยไม่คิดชีวิต ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่จวนแห่งนี้ เมื่อพ้นประตูจวนแล้ว น้ำตาลูกผู้ชายก็หลั่งรินไม่ขาดสาย เด็กหนุ่มวิ่งพลางปาดน้ำตา ไม่หันมองจวนตระกูลฝูที่ลุกโชติช่วงด้วยเปลวไฟอีกเลย
--------------------------------------
"ประกาศจับโจร ทางการออกประกาศจับโจรแล้ว มาดูเร็วเข้า!!!"
เสียงเอะอะของชาวบ้าน เรียกผู้คนมากมายแห่มามุงดูประกาศหน้าประตูเมือง แม้แต่นายหลินเองก็ทิ้งร้านเกี๊ยวน้ำมาชะเง้อมองเช่นกัน
"โจรปล้นบ้านตระกูลฝู วางเพลิง สังหารใต้เท้าฝูกับภรรยาหรือ ใจคอช่างโหดเหี้ยมนัก"
ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวขึ้น ชวนชาวบ้านอีกคนโต้ตอบ
"เห็นว่าเป็นเด็กชาวเขา ลูกขุนนางตกยาก ใต้เท้าฝูชุบเลี้ยงอย่างดี กลับเนรคุณเสียได้ นี่! คนในจวนเล่าว่าเด็กนั่นกวาดพวกเงินทอง อัญมณีไปหมดเลยด้วยนะ โชคดีที่คุณหนูฝูไปถือศีลที่วัด ไม่อยู่จวน จึงไม่ถูกทำร้าย"
นายหลินได้ฟังก็สะกิดใจ มองภาพวาดบนประกาศให้ชัดเจน เห็นปานแดงกลางหน้าผากคนร้ายเด่นชัดก็ถึงกับเบิกตาโต รีบกลับมาที่ร้าน พูดคุยกับภรรยา
"ข้าจะขึ้นเขาไปบอกข่าวเจ้าชาง เจ้าปิดร้าน อย่าออกจากบ้านจนกว่าข้าจะกลับ"
"ได้"
ภรรยาของนายหลินรับปาก แล้วรีบหันมาเก็บโต๊ะ สายตากลับเห็นบางอย่างซุกซ่อนอยู่ข้างหม้อต้มน้ำซุป นางก็รีบสะกิดแขนสามีทันที
------------------------------------------------
หมั่นโถวนับสิบก้อน และเกี๊ยวน้ำหลายสิบชามหายไปในพริบตาเดียว ลงท้องของเด็กหนุ่มเนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าเปื้อนเถ้าถ่าน เพราะซุกซ่อนอยู่ข้างเตาหม้อต้มน้ำมานานทั้งคืน เป็นภาพที่ชวนทึ่งและเวทนา สำหรับสองสามีภรรยาไปพร้อมๆกัน
"เจ้ากินจุยิ่งกว่าหมู ตัวกลับผอมหนังหุ้มกระดูก ไม่เข้าใจเสียจริง"
นายหลินรินน้ำชาใส่ถ้วยให้ เซี่ยหยางก็พยักหน้ารับ รีบยกดื่ม แล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ ไม่พูดจา นายหลินมองหน้ากับภรรยาอยู่ครู่ จึงเอ่ย
"กินให้อิ่มท้อง เมียข้าปั้นเกี๊ยวให้เจ้ากินได้ทั้งคืน ไม่ต้องกังวล เสร็จแล้วคืนนี้ ข้าจะพาเจ้ากลับไปส่งที่หมู่บ้านเซิน ที่นั่นไม่ใช่เขตปกครองเมืองฝู เจ้าจะปลอดภัย"
".....ข้ากลับไม่ได้"
ในที่สุด เซี่ยหยางก็เปิดปากบอก
"เจ้ามีคดีติดตัว ถึงไม่จริง แต่ด้วยอิทธิพลตระกูลฝู เจ้าไม่มีทางหนีรอดแน่ เชื่อข้าเถอะ"
"นางตามล่าข้าไปทุกที่ หากข้ากลับไป พ่อแม่และคนในหมู่บ้านต้องเดือดร้อนแน่ ข้ากลับไม่ได้"
"ใครตามล่าเจ้า"
"...ปีศาจหมี"
ได้ฟังคำตอบ สองสามีภรรยาก็นิ่งอึ้ง มองสบตากันเงียบกริบ
".....พวกท่านไม่เชื่อข้าหรอก"
"เหลวไหล  ข้ารู้จักกับพ่อเจ้ามาตั้งแต่เจ้ายังไม่เกิด เห็นเจ้าตั้งแต่ตัวอ้วนกลม แก้มแดงปลั่ง จนสูงชะลูดยิ่งกว่าต้นไผ่เช่นนี้ มีหรือจะไม่รู้ว่าเจ้าสองพ่อลูกเป็นเช่นใด...นึกแล้วโมโห ข้าเตือนเซี่ยชางตั้งแต่ทีแรกแล้วว่าจวนตระกูลฝูไม่ชอบมาพากลตั้งแต่แต่งภรรยาคนนี้เข้าสกุล มีอย่างที่ไหน ยี่สิบปีผ่านไป หน้าไม่มีเปลี่ยน ยิ้มไม่ถึงดวงตา เด็กรุ่นหนุ่มอย่างเจ้า ไม่เกิน 15-16 เข้าไปทำงานในจวนทีไร ก็หายสาบสูญไปทุกครั้ง นึกแล้วเชียวว่าเป็นนางปีศาจ คุณหนูนั่นเป็นทายาทปีศาจ ย่อมไม่ต่างกัน"
"อย่าเสียงดังไป เจ้าหลิน"
ภรรยาเอ่ยปราม นายหลินจึงลดเสียงลง
"เดิมทีข้าแนะนำให้ฝากเจ้ากับสำนักไป๋หู่ ให้เจ้าเรียนอักษรไปพร้อมกับวิชาป้องกันตัว แต่พ่อเจ้าเห็นแก่ไมตรีฝูไห่ ถึงเลือกฝากเจ้าไว้กับที่แปลกๆแห่งนั้น ใจคงหวังอยากให้เจ้ารับราชการ ใช้ฝูไห่เป็นใบเบิกทาง สุดท้ายกลับเกิดเรื่องเสียได้"
คำพูดของนายหลิน ทำเซี่ยหยางน้ำตาคลอ สะอึกสะอื้น เมื่อนึกถึงบิดาที่ยอมลำบากเข้าไปเก็บแร่เหล็กมาส่งเสียเขาเล่าเรียน สุดท้าย ทุกอย่างกลับพังไม่มีชิ้นดี ยิ่งคิด เด็กหนุ่มยิ่งร้องไห้หนักข้อจนภรรยานายหลินรีบรุดมาลูบหลังปลอบโยน
แต่แล้ว เสียงทุบประตูก็ดังลั่นขึ้น นายหลินรีบโบกมือให้หาที่ซ่อน ภรรยานายหลินจึงพาเด็กหนุ่มเข้าไปที่ครัว หวังให้หลบในตู้เก็บของ เซี่ยหยางกลับเข้าไปซุกตัวใต้เตาไฟเช่นเดิม นางขมวดคิ้วมุ่น แต่ก็รีบออกมาสมทบสามี ด้วยเกรงว่าจะดูแปลกไป
"เปิดประตู นี่คือคนของทางการ"
เสียงดุตะโกนลั่นอยู่หน้าบ้าน ดังมาถึงเซี่ยหยาง เขาสะดุ้งโหยง เอามืออุดหูไว้
"ใต้เท้า พวกท่านมีธุระอะไรหรือ"
นายหลินเปิดประตูให้พลางถาม คนของทางการก็ถือวิสาะเข้ามาค้นข้าวของทันที
"ข้าได้รับคำสั่งจากทางการให้ค้นทุกบ้านในเมืองฝู จนกว่าจะพบเซี่ยหยาง หน้าตาเช่นนี้ พวกเจ้าเคยเห็นหรือไม่"
มือปราบทางการคลี่กระดาษภาพวาดเซี่ยหยางให้ดู สองสามีภรรยามองหน้ากัน แล้วส่ายหน้า ครู่หนึ่ง เหล่ามือปราบก็กลับมารวมตัวกัน
"เรียนใต้เท้า ไม่พบร่องรอยน่าสงสัยขอรับ"
"เช่นนั้นรีบไป"
มือปราบเดินออกจากบ้านของนายหลินไปทันที สองสามีภรรยานึกขุ่นใจกับความอุกอาจ แต่เพราะเป็นเรื่องของตระกูลฝู จึงทำอะไรไม่ได้ คล้อยหลังแล้ว ทั้งคู่ก็รีบเข้าครัว กลับพบเพียงความว่างเปล่า ทิ้งไว้แค่ตัวอักษรจากขี้เถ้าใต้เตาไฟเท่านั้น
'ขอบคุณลุงผอม ข้าจะไม่ลืมพระคุณท่านเลย'
"เฮ่อ...เหมือนกันทั้งพ่อลูกจริงๆ"


## บทที่ 4 : โทสะ

"หนิงเฉิง เจ้าดูนี่ เจ้าอัปลักษณ์กลายเป็นโจรไปแล้ว!"
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในสวนตระกูลเวยอันสงบสุข พร้อมภาพวาดประกาศจับจากทางการ เวยหนิงเฉิงที่กำลังเพลิดเพลินกับการตกปลา ถึงกับตาโตมองภาพวาด
"พวกชาวบ้านเล่าว่า เจ้านั่น ปล้น สังหารใต้เท้าฝูกับภรรยา วางเพลิงเผาจวน กวาดของมีค่าไปหมด คุณหนูฝูไปวัด เลยรอด 3 วันมานี้ ทั่วทั้งเมืองมีแต่พวกมือปราบ รื้อค้นทุกซอกมุมไม่เว้นแม้แต่ตุ่มเก็บน้ำ วุ่นวายยกใหญ่"
"เจ้าขี้ขลาดนั่นหรือ กล้าทำ! ข้าทั้งล้อ ทั้งเหยียดหยามใส่หน้าเจ้านั่นทุกวัน ก็เดินหนีตลอด ไม่น่าเชื่อ"
"ใครจะไปกล้าทำเจ้า ในโรงหนังสือ ขนาดอาจารย์ยังไม่กล้าแตะ หนิงเฉิง เจ้านั่นหลบหนีทางการ ดีไม่ดีอาจมาแก้แค้นเจ้าด้วยก็ได้"
"หุบปากน่า!! ขืนเจ้านั่นเข้ามา พี่ข้าไม่เก็บชีวิตมันไว้แน่"
เวยหนิงเฉิงกล่าวภาคภูมิใจถึงฝีมือการต่อสู้ของเวยหนิงหลง พี่ชายคนโตผู้เก่งกาจทั้งตำราอาวุธ แล้วจึงขยำภาพของเซี่ยหยาง ปาลงพื้น
"ข้าจะไปหาอะไรกิน ไม่ต้องตามข้ามา"
เพราะเกรงว่าสหายจะแย่งของกิน เวยหนิงเฉิงถึงเอ่ยดักไว้ ก่อนจะเดินทอดน่องสบายใจเข้าครัวตระกูลเวย อันอุดมไปด้วยอาหารมากมาย ไม่เคยพร่อง
"ซาลาเปาไส้เนื้อตุ๋นของข้า ซาลาเปา ซาลาเปา หืม..."
เด็กชายหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงแปลกคล้ายลมหายใจหอบของคน เขาตะแคงหูฟังจนแน่ใจทิศทางว่ามาจากเตาไฟในครัว จึงค่อยๆย่องเบาเข้าหา ทันใดนั้น เวยหนิงเฉิงก็หน้าถอดสี เมื่อเห็นเซี่ยหยางก้มหน้าก้มตากินซาลาเปาของเขาจนหมดเข่ง
"คนร้าย!! คนร้ายบุกเข้ามาในจวน ช่วยข้าด้วย ช่วยข้า!!!!"
เวยหนิงเฉิงแหกปากร้องดังลั่น สองเท้าก็วิ่งหนีออกนอกครัวสุดชีวิต ด้วยกลัวถูกทำร้าย เซี่ยหยางที่หิวโซก็สะดุ้งสุดตัว รีบกวาดเนื้อทอดในจานใส่สาบเสื้อ แล้วเคลื่อนไหวรวดเร็วออกจากบ้านตระกูลเวย แต่ทว่า หนนี้เขากลับช้ากว่าใครคนหนึ่ง ชายหนุ่มผู้ครองอาภรณ์เหลืองนวล หน้าตาหมดจดงดงาม ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ส่องสว่างทั้งตัวดังเทพสวรรค์ ชายผู้นั้นตวัดดาบขวางหน้าการเคลื่อนไหวในพริบตาของเขา
"!!"
เซี่ยหยางสะดุ้งสุดตัว แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าจะมีผู้ใดเคลื่อนไหวว่องไวไปกว่าพลังจากศิลาวิเศษ เขาล้มลงกลางหญ้า พาเนื้อทอดในสาบเสื้อกระจายเต็มพื้นสวน สายตาตับจ้องดาบคมกริบสลับกับผู้ขัดขวาง ดวงตาสีเปลือกไม้ฉายแววหวั่นไหว แต่ก็เชิดหน้า ทำทีกล้าหาญ
"ปานแดงกลางหน้าผาก เจ้าคือเซี่ยหยาง เด็กที่ทางการตามหาอยู่หรือ"
เวยหนิงหลง บุตรชายคนโต ตระกูลเวย เอ่ยถามขณะมองสบดวงตาสีสว่างอย่างประเมิน เซี่ยหยางไม่ตอบ ทำเพียงหยิบเนื้อทอดบนพื้นหญ้ากินต่อเท่านั้น
"เนื้อของข้า!!"
เวยหนิงเฉิงตะโกนลั่น ก่อนจะรีบก้มหน้างุดเมื่อถูกสายตาดุของพี่ชายปรามไว้
"พ่อบ้าน จับเขาไปขังคุกใต้ดิน รอคนของทางการมารับไป"
"พี่ใหญ่! เจ้าอัปลักษณ์นั่นทำร้ายข้า ท่านดู แขนข้าแดงไปหมด ท่านฆ่ามันเลย!"
เวยหนิงเฉิงรีบร้องบอก ด้วยกลัวว่าเซี่ยหยางจะหาทางกลับมาทำร้ายตัวเอง เวยหนิงหลงกลับใช้สายตาเย็นเยียบจ้องนิ่งเงียบ มองจนน้องชายคนเล็กผู้เอาแต่ใจก้มหน้าหนี ไม่พูดอะไรอีก พ่อบ้านประจำตระกูลจึงพยักหน้าให้คนในจวนสองคนช่วยกันจับเซี่ยหยาง เด็กหนุ่มรีบเก็บเนื้อทอดบนพื้นให้หมด ถึงยอมโดนจับไป สีหน้าของเขาเศร้าหมอง สะกิดใจของเวยหนิงหลงอยู่ครู่
"พ่อบ้าน ท่านให้คนจัดสำรับอาหาร ของคาวหวาน ไปให้เจ้าหนูนั่นด้วย"
"คุณชายใหญ่ เด็กคนนั้นเป็นคนร้าย ท่านจะให้จัดสำรับจริงหรือขอรับ"
"ข้าอยากคุยกับเจ้าหนูเซี่ยสักหน่อย ถือว่าจัดสำรับให้ข้าแล้วกัน"
กล่าวจบ เวยหนิงหลงก็เดินตามหลังเซี่ยหยางที่ถูกคุมตัวไป พ่อบ้านมองท่วงท่าสง่างาม วาจาสุขุม และน้ำใจงดงามของคุณชายใหญ่อย่างปลาบปลื้มใจ
"สมกับเป็นรองแม่ทัพเสียจริง"
-----------------------------------
เซี่ยหยางมองสำรับบนโต๊ะใหญ่เบื้องหน้า มีทั้งข้าวสวยร้อนๆ ซุปอย่างดี กับข้าวมากมายนับสิบอย่าง พร้อมทั้งน้ำผลไม้ น้ำชา ขนม ให้เลือกกินแทบไม่ถูก สลับมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้สั่งให้คนจับเขาโยนใส่คุกใต้ดินแห่งนี้ คำถามมากมายอยู่ในหัวของเด็กชาย บอกผ่านสายตาออกไป เวยหนิงหลงที่ระวังตัว ยืนอยู่ด้านนอกห้องขัง ก็หัวเราะในคอ ตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามกัน เขาหยิบหมั่นโถวกินแกล้มกับซุปข้น เซี่ยหยางถึงยอมหยิบชามข้าว เริ่มกินอาหารในสำรับ
ความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่ม ผู้ที่รอบกายมีไอร้อนแปลกประหลาด ซ้ำยังเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่งกว่าสายลม หากไม่เพราะทำเนื้อหล่นไปตลอดทาง เขาไม่มีทางดักทันแน่ เหล่านั้นนสร้างความฉงนใจแก่เขานัก ด้วยไม่คิดว่าเด็กชายเบื้องหน้าจะลงมือสังหารผู้ใดได้ อย่าว่าแต่คนเลย หนูสักตัวคงไม่กล้าทำ
"เจ้าหิวโซเช่นนี้ คงไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน"
"ตั้งแต่ออกจากบ้านลุงผอม ข้าดื่มแค่น้ำในลำธารเท่านั้น.....!!!"
เซี่ยหยางแทบอยากตบปากตัวเองเมื่อเอ่ยชื่อผู้มีพระคุณออกไป เขามองเวยหนิงหลงอย่างกังวลใจ ชายหนุ่มส่ายหน้าตอบ
"ข้าไม่รู้จักผู้ใดในเมืองฝูที่ชื่อลุงผอม ถือว่าไม่ได้ยิน"
ฟังวาจาเยือกเย็นแต่นุ่มนวล ท่วงท่าสุขุม รวมกับแววตาดุขรึมเด็ดขาด เซี่ยหยางรู้สึกว่าชายหนุ่มเบื้องหน้าดูเชื่อถือได้หลายส่วน แต่ทว่า ภาพของหญิงสาวผู้งดงาม วาจาอ่อนหวาน ก็ฉายชัดในความคิด...ผู้ที่กลายเป็นอสูรร้าย ป้ายสีเขาอย่างเลือดเย็น เด็กหนุ่มจึงก้มหน้าก้มตากิน ไม่พูดอะไรอีก
"บ้านข้ามีอาหารมากมาย เจ้ากินได้เท่าที่ต้องการเถิด"
เวยหนิงหลงกล่าวพลางสะกิดใจที่อยู่ๆเด็กชายก็เปลี่ยนท่าที ก่อกำแพงปิดกั้นชัดเจน แรกเริ่ม เขาคิดว่าเซี่ยหยางใจคอโหดเหี้ยมนัก แต่เมื่อพบกับเด็กชายเบื้องหน้า เวยหนิงหลงก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลกับเรื่องราวทั้งหมด ยังไม่ทันได้ไต่ถาม พ่อบ้านก็เดินเข้ามาหาเสียก่อน
"คุณชาย คุณหนูฝูขอเข้าพบขอรับ"
"!!!"
เซี่ยหยางหน้าถอดสี ดวงตาสีเปลือกไม้ฉายแววหวาดกลัวสุดชีวิต จ้องมองเวยหนิงหลงอย่างขอความช่วยเหลือ แต่คิดอีกที เขาก็ก้มหน้าลง หยิบถ้วยน้ำชาดื่ม หยุดกินอาหารทั้งหมด ราวกับยอมจำนนในชะตากรรม กริยานั้นเปลี่ยนสายตาของเวยหนิงหลงนิ่งขรึมทันใด
"พ่อบ้าน ท่านบอกคุณหนูฝูทีว่าข้าอยากสอบสวนเจ้าหนูเซี่ยเสียก่อน ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"
"ขอรับ"
พ่อบ้านฝูนึกเห็นด้วยในใจเพราะท่าทางน่าเวทนาของเด็กหนุ่มเช่นกัน คล้อยหลังพ่อบ้านไปแล้ว เวยหนิงหลงจึงเอ่ยกับเซี่ยหยางอีกครั้ง
"เจ้ากินให้อิ่มเถิด วันนี้จะยังไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น"
การกระทำของเวยหนิงหลง เรียกรอยยิ้มโล่งอกของเซี่ยหยาง ราวกับในใจที่มืดมนพลันสว่างไสว ฉับพลัน ไออุ่นซ่านแปลกประหลาดดังแสงตะวันก็โอบล้อมรอบคุกใต้ดิน บดบังความหนาวเหน็บ เวยหนิงหลงขมวดคิ้วมองรอบกาย สายตาก็เหลือบเห็นแสงสว่างแปลกประหลาดในสาบเสื้อของเซี่ยหยาง
"ถ้าเจ้าอยากให้ข้าช่วย เจ้าต้องเล่าความจริงทั้งหมด"
เวยหนิงหลงกล่าวตามตรง เซี่ยหยางกลับส่ายหน้าตอบ หยิบขนมกินโดยไม่พูดอะไร
"เช่นนั้นตามใจ วันพรุ่งนี้คงต้องส่งเจ้าให้คุณหนูฝู"
"ข้าสังหารท่านน้าฝูโดยไม่ตั้งใจ"
เซี่ยหยางยอมเปิดปากเล่า เวยหนิงหลงกลับเลิกคิ้วสูง สายตาบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อเขา เด็กหนุ่มถอนหายใจยาว
"แต่หากเล่าไป ท่านคงไม่เชื่อข้า จึงไม่มีประโยชน์อันใด ท่านส่งข้าให้นางเถอะ"
"ต้องการเช่นนั้นจริงหรือ"
เวยหนิงหลงถามย้ำ จับจ้องเซี่ยหยางนิ่งเงียบ เด็กหนุ่มรับรู้เจตนาดีของชายเบื้องหน้า แต่คงไม่อาจช่วยเหลือเขาได้ อย่างไรเสีย ก็ดีกว่าเก็บงำไว้ในใจ จึงยอมเปิดปากเล่า
"ท่านน้าฝูเป็นปีศาจหมี"
ทันทีที่เด็กหนุ่มเล่า เวยหนิงหลงก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที กระนั้นก็ยั้งใจไว้ ฟังอย่างเงียบสงบ
"นางจู่โจมข้ากะทันหัน ข้าไม่ตั้งใจ จึงเผาร่างปีศาจของนาง ทำให้นางสิ้นใจ ส่วนท่านลุงฝู....ท่านลุงฝู...พี่หลันเป็นผู้สังหารเอง....นางเป็นปีศาจเช่นกัน"
เซี่ยหยางพูดเสียงเบาในคอ จ้องมองสีหน้าไม่เชื่อถือ คล้ายต่อว่าเขาในใจ เด็กหนุ่มก้มหน้าลง
"ท่านไม่เชื่อข้า"
"เจ้าเผาร่างปีศาจของนางอย่างไร"
ถึงไม่เชื่อ เวยหนิงหลงก็ไต่ถามต่อ เขาลังเลเพราะเด็กชายเบื้องหน้าไม่ได้โกหกต่อเขา แต่จะมีเรื่องเหนือธรรมชาติเช่นนี้จริงหรือ ในเมื่อมันเป็นเพียงความเชื่องมงายของชาวบ้าน
ฝ่ายเซี่ยหยาง ชั่งใจอยู่ครู่ จึงผายฝ่ามือเหนือจานเป็ดตุ๋น พลันแสงสว่างในสาบเสื้อก็ลุกวาบ ปรากฏเปลวเพลิงถ่ายทอดผ่านฝ่ามือ เผาเป็ดตุ๋นในจานไม่เหลือแม้ผุยผง เวยหนิงหลงตกตะลึงงัน จ้องมองเด็กชายสลับกับจานเป็ดตุ๋น มือของเขาก็คว้าจับด้ามดาบ ขยับถอยหลังทันที
"ข้าเพิ่งค้นพบวิธีนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน นอกจากมองเห็นในความมืด กับเคลื่อนไหวรวดเร็ว ศิลาชิ้นนี้ยังให้พลังไฟแก่ข้าอีกด้วย"
เซี่ยหยางหยิบสร้อยคอตนเองยื่นให้เวยหนิงหลงดู ชายหนุ่มชั่งใจอยู่ครู่ จึงรับมาถือไว้ เขาสัมผัสกับความอุ่นซ่านดังหินอังไฟจากจี้สร้อยของเด็กหนุ่ม พลิกดูไปมา ไม่เห็นสิ่งแปลกนอกจากความร้อนที่แผ่ออกมาเท่านั้น
"ข้าขอยืมดาบของท่านหน่อยเถิด"
เซี่ยหยางเอ่ยขอ เวยหนิงหลงจึงยื่นส่งให้ เด็กหนุ่มกลับเฉือนข้อมือลึกเป็นแผลยาวต่อหน้าเขา แล้วคว้าสร้อยคืน
"เจ้า!.....????"
ทันใดนั้น แผลลึกฉกรรจ์ก็ค่อยๆจางหายไป เวยหนิงหลงนิ่งอึ้ง มองเด็กหนุ่มแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ครู่หนึ่ง เขาจึงคิดบางอย่างได้ เขามองเซี่ยหยางที่มีสีหน้าเศร้าระคนหวาดกลัว สายตาครุ่นคิดของเวยหนิงหลง พาให้เซี่ยหยางใจหาย ก้มหน้าลงอีกครั้ง
"ท่านคงนึกว่าข้าเป็นปีศาจเสียเอง"
"เจ้าได้ของวิเศษชิ้นนี้มาจากผู้ใด"
เวยหนิงหลงถามไปเรื่องอื่น เซี่ยหยางพยายามอ่านท่าทีของชายหนุ่มว่ารู้สึกเช่นใด เห็นเพียงความใคร่รู้ ชั่งใจอยู่ครู่ จึงยอมตอบ
"พ่อกับแม่เล่าว่า เมื่อข้าเกิด มีบัณฑิตผู้หนึ่งจงใจเดินทางมาหา ทำทีตกเขา ให้พ่อแม่ข้าสร้างหนี้บุญคุณ เพื่อมอบของสิ่งนี้ให้"
เล่าไปแล้ว เซี่ยหยางก็กล้าๆกลัวๆมองเวยหนิงหลง เห็นอีกฝ่ายเงียบกริบน่าใจหาย เขาก็ก้มหน้างุด
"เป็นลูกผู้ชาย อย่าก้มหน้า เงยหน้าขึ้น"
เวยหนิงหลงเอ็ดดุ เด็กหนุ่มก็เผลอเงยขึ้นทันที ด้วยวิธีพูดคล้ายคลึงกับบิดาหลายส่วน
"นานมาแล้ว ข้าเคยได้ยินมาว่า ที่ยอดเขาทางทิศใต้ มีสำนักผู้บำเพ็ญพรต ออกบวช เพื่อบรรลุฌานสวรรค์ ผู้ทรงศีลเหล่านั้น ไม่แก่ ไม่ตาย มีพลังเหนือธรรมชาติ ในทุกๆปีจะลงมายังโลกมนุษย์เพื่อเลือกผู้มีวาสนาไปเป็นศิษย์ ข้าไม่เคยเชื่อถือ กระทั่งวันนี้...เจ้ากินให้อิ่มเถิด เมื่อถึงยามจื่อ ข้าจะพาเจ้าออกเดินทาง"
"ท่านจะพาข้าไปที่แห่งนั้นหรือ"
"ข้าจะพาเจ้าไปหาผู้ที่อาจรู้จักที่แห่งนั้น เจ้าหนูเซี่ย ข้าไม่อาจเชื่อถือว่าคุณฝูและฟูเหรินเป็นปีศาจ แต่ข้าไม่อาจปล่อยเจ้ากลับไปกับนางได้เช่นกัน ที่ข้าช่วยได้ คงมีเพียงเท่านี้ เจ้าเตรียมตัวเถิด เราต้องรีบสักหน่อย"
กล่าวจบ เวยหนิงหลงก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินออกจากห้องขัง เซี่ยหยางมองผู้มีพระคุณเบื้องหน้าอย่างซาบซึ้งใจ ส่งไออุ่นซ่านปะทะเบื้องหลังอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ
"ใต้เท้าเวย ขอบคุณท่านมากขอรับ"
เวยหนิงหลงหยุดชะงักฝีเท้า เมื่อรู้สึกถึงกำลังวังชาเพิ่มพูนขึ้นมา เขาสำรวมอาการ พยักหน้ารับโดยไม่หันหลังมอง แล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เซี่ยหยางยิ้มร่า กินดื่มสำรับอาหารได้สบายใจมากขึ้น เขาจึงจัดการไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว
-----------------------------------------
เวยหนิงหลงจับเซี่ยหยางสวมชุดคลุมดำสนิทตลอดร่าง พาขึ้นหลังม้า ก่อนจะปีนขึ้นนั่งซ้อนหลัง ทุกการกระทำเป็นไปโดยเงียบเชียบ และมีเพียงพ่อบ้านเท่านั้นที่ล่วงรู้ เซี่ยหยางรู้สึกซาบซึ้งใจพร้อมๆกับไม่สบายใจ สังหรณ์แปลกประหลาดว่าฝูกุ้ยหลันต้องติดตามมาเป็นแน่
"น้องชาย หากเจ้าแผ่ไอร้อนไปตลอดทางเช่นนี้ ผู้ไม่หวังดีคงตามเจอ สำรวมอารมณ์ไว้เถิด"
รองแม่ทัพเวยกล่าวพอให้ได้ยินกันสองคน เซี่ยหยางจึงพยักหน้ารับ รีบหลับตา ทำใจให้ว่าง ด้วยเหตุนั้น ไอร้อนจึงค่อยๆจางหายไป แทนที่ด้วยความหนาวยะเยือกจนพ่อบ้านต้องห่อไหล่
เมื่อเรียบร้อยดีแล้ว เวยหนิงหลงควบม้าทะยานไปข้างหน้า พาเซี่ยหยางฝ่าสายลมหนาวเหน็บของยามค่ำคืนไปยังจุดหมายปลายทาง
"เกาะไว้ให้แน่น เซียนน้อย หวังว่าเจ้าจะไม่ตกม้าก่อนถึงวัดจิ้นอัน"
"ใต้เท้า ท่านจะพาข้าไปที่แห่งใดนะขอรับ"
"วัดจิ้นอัน บนยอดเขา อาจารย์ของข้าออกบวชเป็นพระสงฆ์ ท่านอาจรู้จักเขาเซียน"
เวยหนิงหลงตอบเพียงเท่านั้น แล้วควบม้าสุดฝีเท้า เซี่ยหยางแม้สงสัยว่าเซียนคือสิ่งใด ก็ไม่เอ่ยถามอีก เขาจับบังเหียนม้าไว้แน่น นึกภาวนาให้ถึงจุดหมายปลายทางเร็วๆสักที แต่แล้ว กลิ่นสาปและคาวเลือดแปลกประหลาดก็โชยเข้าจมูกเสียก่อน เด็กหนุ่มใจหายวาบ เขาจดจำกลิ่นนี้ได้ดีว่าเป็นของผู้ใด
"พี่หลัน...."
ไม่ทันสิ้นวาจา สตรีผู้ครองอาภรณ์ขาวสะอาดตาก็ทะยานกายจากยอดไม้ ร่อนลงยืนขวางหน้า เวยหนิงหลงรีบหยุดฝีเท้าม้ากะทันหัน มือจับด้ามดาบไว้ทันที
"คุณชายเวย นึกไม่ถึงว่าท่านจะเห็นผิดเป็นชอบ พาคนร้ายหลบหนี ส่งเด็กนั่นมาให้ข้า!"
ฝูกุ้ยหลันพูดเสียงขึงขังพลางตวัดแส้หนังยาวราว 1 จั้ง หมายฟาดร่างเซี่ยหยาง เวยหนิงหลงรีบใช้ดาบปัด แล้วควบม้าทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
"เกาะไว้ เจ้าหนูเซี่ย"
เขาบอก เซี่ยหยางรีบหมอบต่ำ กอดคอม้าไว้ จนหินแนบไปกับหลังของมัน ฉับพลัน ม้าฝีเท้าดีที่วิ่งเร็วอยู่แล้วเป็นทุน กลับควบทะยานราวกับเหาะไปข้างหน้า เวยหนิงหลงจึงเชื่อสนิทว่าเด็กชายเบื้องหน้ามีวาสนากับที่ที่เขาจะพาไปโดยแท้จริง ในทางกลับกัน ผู้ที่เหาะทะยานตามหลังมาติดๆ ก็เป็นปีศาจอย่างที่เด็กชายกล่าวไม่ผิด
"เวยหนิงหลง! ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!!!"
ฝูกุ้ยหลันรีบเหาะทะยานตามหลังสุดกำลัง เมื่อใช้แส้คว้าจับเป้าหมายไม่ได้ จึงตวัดแส้ฟาดเวยหนิงหลงแทน
"!!"
เวยหนิงหลงอดทนกับความแสบร้อนดั่งกรงเล็บแหลมคมกรีดร่างกายทุกครั้งที่แส้กระทบหลัง รีบควบคุมบังเหียนไปข้างหน้าไม่หยุดยั้ง  เขาถูกกระหน่ำฟาดเช่นนั้น เจ็บแสบจนสายตาพร่ามัว ทั่วทั้งหลังชื้นแฉะด้วยโลหิตคาว แม้แต่เซี่ยหยางยังได้กลิ่นชัดเจน เด็กหนุ่มไม่อาจทนเห็นผู้มีพระคุณเดือดร้อน จึงร้องบอก
"ใต้เท้าเวย ส่งข้าให้นางเถิด ข้าไม่ไปวัดจิ้นอันแล้ว"
"เหลวไหล เป็นลูกผู้ชาย จะยอมแพ้ง่ายๆไม่ได้ เกาะไว้!!"
เวยหนิงหลงเอ็ดเสียงพร่า ด้วยเจ็บปวดสุดชีวิตกับบาดแผล ความอดทนของรองแม่ทัพหนุ่ม ทำฝูกุ้ยหลันโมโหและเหนื่อยไปพร้อมๆกัน
"ดื้อด้าน!!"
นางกลายร่างเป็นอสูรหมี กระโดดข้ามยอดไม้รวดเร็วตามติด เวยหนิงหลงถึงกับเบิกตาโต เกือบลืมควบม้า แต่ก็รีบดึงสติกลับมาโดยเร็ว
"นางไม่ปล่อยข้าแน่ เจ้าหนูเซี่ย เจ้ากับข้าลงเรือลำเดียวกันแล้ว ไม่อาจถอยหลัง วันนี้ หากไม่ส่งเจ้าถึงวัดจิ้นอัน ข้าไม่ขอหันหลังกลับ"
น้ำใจของเวยหนิงหลงทำเซี่ยหยางน้ำตารื้น กอดคอม้าไว้แน่น หวังให้พลังวิเศษจากหินช่วยให้เขากับผู้มีพระคุณรอดพ้น แต่ทว่า อสูรหมีกลับคล่องแคล่ว เชี่ยวชาญในป่ากว่ามาก ในที่สุด นางก็ก้าวขวางหน้ากะทันหัน ทำม้าตกใจ สะบัดสองร่างร่วงลงกับพื้นทันใด
ฝูกุ้ยหลันกลับร่างเป็นมนุษย์ กางกรงเล็บดำสนิท กระโจนเข้าหาเซี่ยหยาง ไวกว่าความคิด เวยหนิงหลงรีบพุ่งร่างคว้าเด็กหนุ่มกอดปกป้องไว้ กรงเล็บทั้งห้าจึงจิกเข้ากลางหลังเขา ทะลุถึงแผ่นอกทันใด
"ใต้เท้าเวย!!!!"
เซี่ยหยางร้องลั่นป่า แผ่ไอร้อนผ่าวกระจายออกจากตัวเอง กระแสพลังนั้น ผลักฝูกุ้ยหลันลอยละลิ่ว กระแทกต้นไม้ใหญ่ ล้มฟุบลงกับพื้น เขารีบประคองผู้มีพระคุณนอนลงบนตัก เปิดสาบเสื้อมองบาดแผลฉกรรจ์ ก็รีบถอดสร้อยคล้องคอเวยหนิงหลงไว้ หากแต่พลังวิเศษนั้นไม่อาจสมานแผลของรองแม่ทัพหนุ่มได้
"ทำไม...ทำไมกัน แผลของท่าน"
"หึ...อย่างที่ข้าคิด...ศิลา...เป็นเพียงเข็มทิศ ชี้นำพลังของเจ้า...แท้จริงนั้น พลังวิเศษ...มาจากตัวเจ้าเอง"
ได้ฟังเวยหนิงหลง เด็กหนุ่มก็นิ่งอึ้ง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมา
"เช่นนั้นข้าจะรักษาแผลให้ท่าน"
เซี่ยหยางรีบตั้งสมาธิ จินตนาการให้แผลของอีกฝ่ายหายไป...กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาใจหาย หวาดกลัว และกำลังเต็มไปด้วยโทสะ หนำซ้ำ หินวิเศษกลับหรี่แสงลง และมอดดับไปในที่สุด
"ทำไม! ทำไมข้าทำไม่ได้!"
"เซี่ยหยาง...นางมารกำลังบาดเจ็บ...เจ้ารีบไป...ควบม้าไปข้างหน้า ไปตามทางที่ดวงดาวส่องสว่าง...เจ้าจะถึงวัดจิ้นอันก่อนรุ่งสาง"
"ไม่!! ข้าไม่ทิ้งท่านไว้ที่นี่แน่ ท่านเชื่อข้า ช่วยเหลือข้าอย่างจริงใจ ข้าจะไม่ทอดทิ้งท่าน"
เด็กหนุ่มร้องเสียงแตกพร่า น้ำตานองหน้า เมื่อแผลบนอกกลายเป็นสีดำสนิท ส่งกลิ่นเน่าอย่างน่าใจหาย เวยหนิงหลงกระอักโลหิต ดวงตาเหม่อลอย กระนั้น เขาก็มองเห็นปานแดงบนใบหน้าเด็กหนุ่ม กลับกลายเป็นสัญลักษณ์เปลวเพลิงกลางหน้าผาก เขาคลี่ยิ้มอย่างยินดี
"ดวงตาไร้วาสนาของข้า...ได้มองเห็นเทพสวรรค์ก่อนตาย...ถือเป็นพรวิเศษแล้ว"
"ท่านพูดอะไร ใต้เท้าเวย ใต้เท้าเวย!! ท่านอย่าหลับ ข้าจะต้องช่วยท่านให้ได้ ใต้เท้าเวย!!"
เซี่ยหยางร้องตะโกนฟูมฟาย พยายามใช้พลังวิเศษของหิน แต่หินกลับเย็นเยียบ ไม่ปรากฏพลังอันใด หยดน้ำตาของเขารินไหลไม่ขาดสาย กระทบใบหน้าของเวยหนิงหลง ชายหนุ่มหรี่ดวงตาปิด กระนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น
"หยุดร้องไห้ ลูกผู้ชาย...ไม่เสียน้ำตาง่ายๆ...เจ้าหนูเซี่ย..."
ขาดวาจา ร่างในอ้อมแขนก็แน่นิ่งไป ใจของเซี่ยหยางแทบหยุดเต้น เมื่อผู้มีพระคุณสิ้นลมหายใจตรงหน้า เพียงเพื่อปกป้องเขา ร่างกายของเซี่ยหยางชาดิกขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้า สมองชาวาบ เขาจ้องฝูกุ้ยหลันด้วยโทสะมหาศาล ไม่อาจให้อภัยการกระทำของนางได้ เขาวางร่างของเวยหนิงลงกับพื้น ฉับพลัน เปลวเพลิงร้อนระอุก็ถ่ายทอดผ่านฝ่ามือ ลุกโชติช่วงมุ่งตรงสู่ร่างหญิงสาวทันใด
"!!"
นางรีบกระโจนหนี เซี่ยหยางก็ถ่ายพลังเพลิงผ่านฝ่ามือไล่ล่าทุกทิศทาง เผาผลาญป่าโดยรอบให้ลุกโชนดั่งทะเลเพลิง ในที่สุด ไฟนั้นก็ถูกแขนของฝูกุ้ยหลัน ทำนางร่วงลงจากยอดไม้ ฟุบลงกับพื้น ใบหน้าบิดเหยเกด้วยเจ็บปวดสุดชีวิต ก่อนแขนข้างนั้นจะสลายเป็นผุยผงไปต่อหน้าต่อตา
"ไม่ใช่...นี่ไม่ใช่พลังของปีศาจ....เจ้า...เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่ เซี่ยหยาง"
ฝูกุ้ยหลันร้องเสียงสั่น มองเด็กหนุ่มดวงตาแดงช้ำ แววตาดุร้ายกำลังจับจ้องนาง ยิ่งไปกว่านั้น ปานแดงบนหน้าผากกลับกลายเป็นรูปเปลวเพลิงชัดเจน
"เสียแรงที่ข้ารักเจ้าอย่างจริงใจ...เจ้าฆ่าท่านลุงฝู เจ้าฆ่าใต้เท้าเวย เจ้าสังหารผู้มีพระคุณของข้า!!"
น้ำเสียงตวาดก้อง พากองเพลิงยิ่งลุกโชนเทียบผืนฟ้า ฝูกุ้ยหลันตกอยู่ในความหวาดกลัว ปากสั่น มองเด็กหนุ่มเบื้องหน้าที่ย่างสามขุมเข้ามาหา กลางฝ่ามือปะทุด้วยเปลวเพลิง
"ฝูกุ้ยหลัน เจ้าต้องชดใช้!!!"
เซี่ยหยางเงื้อมือหมายส่งเพลิงระอุเผาผลาญร่างตรงหน้า ทันใดนั้น สายลมกรรโชกแรงดั่งพายุก็พัดกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตาจนเซี่ยหยางต้องยกมือบังสายตาไว้ กระนั้น ความร้อนของเปลวเพลิงในฝ่ามือก็ลดระดับลง เด็กหนุ่มมองฝ่ากระแสลม พบว่าไฟลุกโชติช่วง เผาผลาญป่าเป็นวงกว้าง มอดดับลงเช่นกัน
กระแสลมดั่งมือล่องหน หยุดยั้งไม่ให้เขาก้าวขยับ พลันปรากฏสตรีผู้ครองอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ บางเบา พลิ้วไหล เปล่งประกาย คล้ายกับกลุ่มเมฆ ทะยานกายมาขวางหน้าเขาเอาไว้ เซี่ยหยางเห็นเพียงแผ่นหลังของนาง ประดับเส้นผมดำขลับ ยาวถึงช่วงเอว บนศีรษะมวยผมประดับปิ่นหยกขาวเพียงชิ้นเดียว ตลอดร่างแผ่ไอสดชื่น ปลอบประโลมความเจ็บปวดให้ผ่อนคลายลง และแขนเรียวยาว บอบบางคู่นั้น สะกิดใจของเด็กหนุ่มไม่น้อย
"ไป๋อวิ๋น!!"
คำเรียกนางของฝูกุ้ยหลัน บอกคำตอบแก่เซี่ยหยาง คนถูกเรียกเพียงเอามือไพล่หลัง
"ฝูกุ้ยหลัน....ไม่สิ หลันหลิง ข้าตามหาเจ้ามานานเกือบร้อยปี ที่แท้มาหลบอยู่ในร่างคุณหนูฝูนี่เอง"
น้ำเสียงกังวานใสของนาง ดั่งกระดิ่งต้องลม สะกดใจของเขาให้หยุดนิ่ง รู้ตัวอีกที เซี่ยหยางก็ทรุดลงนั่งคุกเข่า แทบหมดสติอยู่รอมร่อ
"วันนี้ ข้าจะพาเจ้ากลับสำนักเป่ยซานไปรับโทษให้ได้"
"ห้ามพานางไปเด็ดขาด...ข้าจะฆ่านาง!"


## บทที่ 5 : ขัดเกลา

"ข้าจะฆ่านาง!! นางต้องชดใช้"
เซี่ยหยางตวาดก้อง แม้อ่อนล้าแทบสิ้นสติก็ตาม สตรีชุดขาวผู้ยืนเบื้องหน้า ทำเพียงเบี่ยงหน้าหา ไม่หันมอง ไม่เปิดเผยโฉม และเอื้อนเอ่ยด้วยเสียงใสกระจ่าง
"เจ้าฆ่านางแล้ว เวยหนิงหลงฟื้นคืนหรือไม่"
คำถามของนางทำเขาพูดไม่ออก หันมองร่างเวยหนิงหลงทั้งน้ำตานองหน้า
"นางต้องกลับสำนักเป่ยซานกับข้าไปรับโทษ ข้อหาคร่าชีวิตสรรพสิ่ง กลืนวิญญาณ ความผิดของนางใหญ่หลวงนัก มีผู้บริสุทธิ์มากมายจบชีวิตเพราะนาง ความผิดนี้ เจ้าพิพากษานางไม่ไหวกระมัง เซี่ยหยาง"
นางเอ่ยชื่อของเขา พาให้ใจเต้นรัวแรงแปลกประหลาดจนต้องกุมอกไว้ ไม่ทันได้เรียบเรียงความรู้สึก ใครอีกคนก็เหาะผ่านยอดไม้ คว้าจับร่างของฝูกุ้ยหลันเหาะหนีไปทันที
"! ผู้อาวุโสตง ส่งนางมาให้ข้า"
"อยากได้เจ้าก็ตามมาสิ ไป๋อวิ๋น!"
น้ำเสียงของชายวัยผู้ใหญ่ดังลั่นป่า แต่กลับไร้ตัวตน เซี่ยหยางสับสนกับสิ่งที่เขาเห็น ทั้งยังอ่อนล้า เรี่ยวแรงเหือดหายหมดสิ้น เขาทิ้งตัวลงฟุบ ดวงตาหรี่ปิด ไม่อาจประคองสติอยู่ กระนั้น ก็ได้ยินวาจาจากผู้มีนามว่าไป๋อวิ๋น กล่าวอยู่ใกล้ตนเอง ก่อนสติจะดับไป
"ทารกแรกเกิด วิ่งก่อนฝึกเดิน"
--------------------------------------
"!!"
น้ำเย็นเฉียบสาดเข้ากลางใบหน้า ปลุกสติอันหลับใหลกลับฟื้นคืน เซี่ยหยางรีบสะบัดหนี สำลักน้ำผ่านจมูก ลุกขึ้นนั่งตัวตรงมองเจ้าของการกระทำอย่างขุ่นใจ แต่ทว่า เด็กหนุ่มมีอันเบิกตาโต เมื่อเขาถูกมัดมือมัดเท้า โดยฝีมือของบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง ซึ่งสวมอาภรณ์สีเหลืองสว่าง ประดับรูปหยินหยางขาวดำแปดแฉก ดูคล้ายนักพรตปราบปีศาจที่เคยเห็นในเมืองฝู กำลังนั่งหันหลังให้เขาอยู่
"เจ้ายังไม่ตายหรอกหรือ สลบไป 3 วัน นึกว่าไม่รอดเสียแล้ว"
สลบไป 3 วันเลยหรือ! เซี่ยหยางตื่นตระหนก แต่เพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร เขาจึงไม่เอ่ยปากพูด ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ความทรงจำก็ไหลผ่านสมอง ราวกับทุกสิ่งเกิดตรงหน้าอีกครั้ง เด็กหนุ่มดวงตารื้นน้ำ มองหาร่างของเวยหนิงหลงไปทั่วป่า
"ข้าฝังเขาไว้ริมน้ำ รอเจ้าฟื้น จะพาไปหา จะว่าไป ข้าไม่เคยเห็นมนุษย์คนไหนองอาจ กล้าหาญ ปกป้องผู้อื่นโดยไม่คิดชีวิตตัวเองเช่นนี้มาก่อน เขาเป็นพี่ชายเจ้าหรือ"
นักพรตเบื้องหน้า หันมาหาเขา อวดหนวดเครายาวถึงกลางอก สีดำสนิท หน้าตาดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ ทั้งรูปร่างยังผอมบางแทบปลิวลม ดวงตาตี่เล็ก ไม่รู้ว่ามองอยู่หรือกำลังหลับ ความแปลกเหล่านั้นพาเซี่ยหยางกวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าโดยไม่รู้ตัว
"เดี๋ยวเถอะ เจ้าเด็กขี้โมโห มองผู้ใหญ่เช่นนี้ พ่อแม่เจ้าไม่สอนหรือไงกัน"
"อย่าว่าพ่อแม่ของข้า!!!"
เซี่ยหยางตวาดก้อง พาสร้อยศิลาในคอของนักพรตสว่างวาบ เพราะแบบนั้น เซี่ยหยางถึงรู้ว่า นอกจากนักพรตตรงหน้าจะปากไม่ดี ยังขโมยของเขาอีก
"เอาของข้าคืนมา!"
"เฮ้! เจ้าเด็กขี้โมโห สงบใจของเจ้าก่อนเถิด ข้าคืนให้เจ้าแน่ แต่หาใช่ยามนี้ไม่ บอกข้ามา คนที่ช่วยเจ้า เป็นพี่ชายเจ้าหรือไม่"
"ท่านจะรู้ไปทำไม"
"อ้าว! ถ้าใช่ ข้าจะพาเจ้าไปเคารพหลุมศพ ถ้าไม่ใช่ ข้าจะพาเจ้าไปกับข้าเลยไง"
"เขาเป็นพี่ชายข้า!"
"เจ้าเรียกพี่ชายว่าใต้เท้าหรือ"
วาจายียวนของนักพรต ทำเด็กหนุ่มเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้ง ศิลาจึงสว่างวาบ นักพรตหัวเราะในคอ จ้องมองเด็กหนุ่มอย่างพึงพอใจ
"เวยหนิงหลงกล่าวถูก หินของเจ้าเป็นเข็มทิศ ชี้นำให้เจ้าใช้พลังไปในทิศทางไหน จนกว่าเจ้าจะควบคุมพลังได้เอง"
"ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดถึงอะไร"
เซี่ยหยางกล่าวเสียงเจื่อนลง ฟังแล้ว นักพรตผอมบางผู้นี้คงเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น ต้องรู้เรื่องพลังแปลกๆจากเขาแล้วแน่ ครุ่นคิดอีกที หากนักพรตผู้นี้เห็นทุกอย่างจริง ทำไมไม่เข้าช่วยเหลือ คิดดังนั้นก็โกรธจนแผ่ไอร้อนผ่าวกระจายรอบป่าอีกครั้ง
"ท่านเห็นตั้งแต่แรก แต่ท่านปล่อยให้เขา....."
"เฮ้! อย่าโทษข้าฝ่ายเดียว ข้าตามพลังหยางบริสุทธิ์มา เพราะอยากรู้ว่าเป็นผู้ใด เห็นอีกที เจ้าก็กอดร่างเวยหนิงหลง ร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้ว ไป๋อวิ๋นต่างหาก ตามติดเจ้ามาตั้งแต่ต้น นางรอให้เจ้าเล่นกลไฟเกือบเผาป่าไกลเป็นร้อยหลี่ ถึงได้เผยตัวออกมา"
ไป๋อวิ๋น นามของสตรีชุดขาวผู้นั้น น้ำเสียงของนางกังวานใส ดูแชเชือนกลับแฝงความอบอุ่น ใจของเขาครุ่นคิดถึงนางจนลืมเอ่ยวาจาต่อ
"เจ้าเด็กนี่ช่างไร้เดียงสานัก เห็นสตรีใดงดงามเข้าหน่อยก็หลงรัก ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ ไป๋อวิ๋นท่วงท่าสง่า อ่อนโยน ดูราวกับเมฆขาวบนท้องฟ้า แต่ฝีมือนางร้ายกาจมาก ซ้ำยังชอบเปิดตัวพร้อมสายลมกรรโชก เรียกความสนใจ เป็นเซียนหนี่ว์ลูกไม้แพรวพราว ข้าเผลอกระพริบตาครู่เดียว นางชิงอสูรหมีไปจากข้าได้แล้ว ไม่มีเกรงใจผู้อาวุโสสักนิด"
วาจาของนักพรตเบื้องหน้า เปลี่ยนดวงตาสีเปลือกไม้ดุดันขึ้นมาทันใด เมื่อนึกถึงภาพความโหดร้ายของฝูกุ้ยหลัน เขาดิ้นรนหมายให้เชือกหลุดออกจากตัวเองสุดแรงที่มี ใจจดจำเพียงแค่ตามไล่ล่านางให้จงได้
"เฮ้! เจ้าหนูพ่นไฟ ทำอะไรของเจ้า"
"นางต้องชดใช้ นางทำให้ทุกอย่างพังพินาศ ข้าจะไม่ละเว้นนาง!!"
โทสะที่คล้ายว่าเลือนหาย กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเด็กหนุ่มสว่างวาบ ทั่วร่างแผ่ไอร้อนระอุกระจายเป็นวงกว้าง ถูกต้นไม้ใบหญ้า พาให้เหี่ยวเฉา แปรเปลี่ยนสี และศิลาวิเศษที่ห้อยคอนักพรตเปล่งแสงสีส้ม ร้อนผ่าวจนไหม้สาบเสื้อ นักพรตกลับนิ่งเฉย หยิบกระบอกไม้ไผ่ที่ติดตัวมา สาดน้ำใส่เด็กหนุ่มทันใด
"!!....ท่าน!!"
เซี่ยหยางตวาดใส่ด้วยโทสะ แต่เมื่อสบสายตาเรียบเฉยของนักพรต เขาก็ยอมหยุดนิ่ง เมินหน้าหนีไปทางอื่น ซ่อนความเจ็บปวดไว้
"ข้าขี้ร้อน ป่านี้ช่างพิลึกนัก เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวลมแรง"
"ถ้าร้อน ไยไม่สาดน้ำใส่ตัวเอง"
"น้ำมีไว้ดับร้อน ข้าสาดน้ำใส่เจ้านั้นถูกแล้ว"
ฟังวาจาแฝงความหมาย ใจที่ร้อนดั่งไฟก็เริ่มเย็นลง แทนที่ด้วยความเจ็บใจสุดทน เมื่อไม่อาจใช้พลังวิเศษปกป้องผู้มีพระคุณได้ เด็กหนุ่มกลืนก้อนสะอื้นลงคอ กลั้นน้ำตาไว้อย่างยากเย็น
"ท่านนักพรต...ข้าอยากไปคารวะผู้มีพระคุณ ท่านช่วยพาข้าไปที"
น้ำเสียงแผ่วเบา เครือสั่น สะเทือนใจ ชวนให้ตงจิ้นทงนึกเวทนา แต่ก็เก็บท่าที ไม่แสดงออก เขาคว้าคอเสื้อเซี่ยหยาง ออกแรงเพียงนิด พาเด็กหนุ่มทะยานร่างข้ามยอดไม้ไปอย่างรวดเร็ว
-------------------------------------
"มนุษย์ที่ถูกปีศาจสังหาร ไอวิญญาณเต็มไปด้วยไอหยิน ไม่อาจปล่อยไว้ จะกลายเป็นมารภายหลัง ข้าจึงฝังเวยหนิงหลงลงดินในทิศทางที่พลัง 5 ธาตุ ส่งถึง คือ ดิน น้ำ ไม้ ไฟ และโลหะ ข่มความชั่วร้ายไว้ จนกว่าจะพ้นคืนเดือนมืด จึงเคลื่อนย้ายศพได้ อีก 7 ราตรี คนตระกูลเวยคงส่งคนมารับศพกลับไป"
ไต้ซือตงจิ้นทงกล่าวขณะยืนมองแม่น้ำสายใหญ่ ใต้ฟ้าสีคราม ปล่อยให้เซี่ยหยางโค้งคารวะหลุมศพ ประดับแผ่นไม้ยาวสลักนามวีรบุรุษ เด็กหนุ่มหวนคิด หากเขาไม่เข้าบ้านตระกูลเวยไปหาของกิน ไม่พบกับเวยหนิงหลง ผู้กล้าหาญตรงหน้าคงไม่มีจุดจบเช่นนี้ ไม่สิ...เป็นเพราะฝูกุ้ยหลัน เป็นเพราะปีศาจตนนั้น
"ท่านนักพรต ท่านล่าปีศาจใช่หรือไม่"
"ไม่ ข้าไม่ล่าปีศาจ"
คำตอบของนักพรตสร้างโทสะให้เด็กหนุ่มจนแผ่ไอร้อนออกมาอีกครั้ง ตงจิ้นทงกลับทำเพียงสะบัดฝ่ามือร่ายอาคม ตวัดน้ำเย็นเฉียบในแม่น้ำสาดใส่เซี่ยหยาง
"ท่าน!!.....!!!"
ยิ่งเขาหันไปตะคอกใส่ นักพรตก็ยิ่งร่ายอาคมสาดน้ำเย็นเฉียบใส่เขาไม่ขาดจังหวะ กระทั่งไอร้อนรอบป่าทุเลาลง นักพรตถึงหยุดมือ
"หากท่านไม่ล่าปีศาจ ท่านตามนางทำไม"
"ข้าบอกเจ้าแล้ว ข้าตามไอหยางบริสุทธิ์ บังเอิญเห็นศิษย์รักเขาเป่ยซาน เลยหาเพื่อนเล่น"
"แต่นักพรตล่าปีศาจ"
"ข้าบอกเจ้าหรือว่าข้าเป็นนักพรต"
ฟังคำตอบ เซี่ยหยางก็ขมวดคิ้วมุ่น จ้องแผ่นหลังอีกฝ่ายเขม็ง เกิดมาเพิ่งเคยเห็นชายวัยกลางคนยียวนโทสะ เจรจายากก็คราวนี้กระมัง
"ท่านสวมชุดนักพรต"
"เสื้อข้าเปียก ข้ายืมชาวบ้านแถวนี้มา"
"ท่านตามข้ามา ต้องการอะไร!"
เซี่ยหยางถามอย่างเหลืออด นักพรตก็ร่ายอาคมกวักน้ำเย็นสาดใส่เขาอีก เด็กหนุ่มถูกมัดทั้งมือเท้า ไม่เห็นทางขัดขืนก็นั่งคุกเข่าหน้าหงิก ปล่อยให้ผู้อาวุโสสาดน้ำใส่จนพอใจ
"เจ้าถามตัวเองเถิดว่าต้องการอะไร"
ตงจิ้นทงเห็นว่าเซี่ยหยางยอมสงบเสงี่ยม แม้สีหน้าบึ้งตึง ก็ไร้ซึ่งไอร้อนแผ่โดยรอบ จึงหันกลับมาหา
".....ข้าต้องการล่าปีศาจ ข้าอยากให้ท่านช่วย"
"ช่วยเจ้า ข้าจะเป็นเช่นเวยหนิงหลงหรือไม่"
วาจาสะกิดใจทำเซี่ยหยางนิ่งอึ้ง เจ็บจุกในอกยิ่งกว่าโดนต่อย เด็กหนุ่มก้มหน้านิ่งเงียบ ซ่อนน้ำตาเอาไว้
"เช่นนั้นโปรดแก้มัดข้า ปล่อยข้าไปตามทาง"
"เจ้าขอให้ข้าช่วย ข้าตงจิ้นทง ศิษย์สำนักตงซาน มีคำสาบานไว้ว่า ผู้ใดไม่ขอ ห้ามเข้าช่วย เจ้าอุตส่าห์ขอข้าตรงๆ ฉะนั้น ข้าปล่อยเจ้าไปไม่ได้"
ฟังวาจายียวนกวนโทสะมานาน เซี่ยหยางก็หมดความอดทน เงยขึ้นจ้องเขม็ง
"ตาแก่เช่นเจ้า พูดจาวกวน ไม่เข้าหู ข้าถามดีๆ เจ้ากลับตอบพิลึก เจ้าต้องการอะไรกันแน่"
ฟังวาจาหยาบคาย ไม่มีสัมมาคารวะ ตงจิ้นทงกลับยิ้มพึงใจ แกล้งร่ายอาคมกวักน้ำในแม่น้ำสาดใส่เซี่ยหยางอีกหนก่อนตอบ
"เจ้าปัญญาทึบ ข้าจับเจ้ามัดมือเท้าเช่นนี้ ยังกล้าถามว่าต้องการอะไรอีก"
"ข้าหมายถึง ท่านจับข้าเช่นนี้ ต้องการให้ข้าทำสิ่งใดให้"
"ดี! เมื่อเจ้าเถรตรง ข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าต้องการให้เจ้าคราวะข้าเป็นอาจารย์"
คำตอบของผู้มีนามว่าตงจิ้นทง ทำเซี่ยหยางงงงัน หาคำโต้ไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายหน้าตอบ
"ผู้อาวุโส ข้าเป็นศิษย์ท่านไม่ได้ ข้าต้องไปวัดจิ้นอัน ใต้เท้าเวยตั้งใจฝากฝังข้ากับอาจารย์ของเขา ข้าไม่อาจคราวะผู้ใดเป็นอาจารย์ได้อีก"
"เจ้าไม่กลัวตัวเองเผลอเผาวัดป่าราบเป็นหน้ากลองหรือ"
วาจายียวน ครั้งนี้กลับแฝงความหมาย เซี่ยหยางก้มลงมองมือตัวเอง นึกถึงพลังไฟมากมาย ล้วนออกมาจากโทสะโดยเขาไม่รู้ตัว หากไม่เพราะเกิดพายุกรรโชกแรงกะทันหัน ป่าทั้งผืนคงวอดวายไปแล้ว
"ใต้เท้าเวยตั้งใจพาข้าไปวัดจิ้นอัน เพื่อเสาะหาหนทางไปเขาเซียน จนกว่าจะบรรลุเจตนานั้น ข้าจะควบคุมตัวเอง"
"หึ...เจ้าทึ่ม"
ตงจิ้นทงลูบเคราพลางเอ่ย เรียกสายตาเซี่ยหยางมองไม่พอใจ
"ตาแก่อย่างเจ้า ไม่เข้าใจความรู้สึกของข้าหรอก"
"เจ้าสิไม่เข้าใจ ทั้งทึ่ม ทั้งปัญญาทึบ เวยหนิงหลง พาเจ้าไปวัดเขา หาหนทางไปเขาเซียน แปลว่าชายผู้นี้ต้องการฝากเจ้ากับเซียน ยามนี้ เจ้าบรรลุเจตนาของเวยหนิงหลงได้แล้ว ยังไม่รู้ตัว ทึ่มจริงๆ"
ฟังคำพูดของชายวัยกลางคน เซี่ยหยางก็มองอีกฝ่ายให้ชัดอีกครั้ง
"ท่านเป็นเซียนหรือ"
"ข้าเสกน้ำสาดเจ้าเป็นร้อยรอบ พาเหาะข้ามป่า เจ้าดูไม่ออกหรือ"
"ทำสิ่งเหล่านั้น เรียกว่าเซียนหรือ"
"เจ้าไม่รู้ว่าเซียนคืออะไรหรือ"
ผู้อาวุโสถาม เด็กชายก็ส่ายหน้าตอบ ตงจิ้นทงถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาลั่นป่า
"ดี! ดีมาก! เจ้ามีวาสนาเป็นศิษย์สืบทอดของข้าจริงๆ ไม่รู้ เท่ากับว่างเปล่า เริ่มต้นหรือดับสูญ ล้วนว่างเปล่า"
"ตาแก่ เจ้าหยุดหัวเราะได้แล้ว หนวกหูชะมัด"
ได้ยินคำเรียก ผู้อาวุโสกว่าก็ร่ายอาคมสาดน้ำใส่เด็กหนุ่มอีกครั้ง เขาชักสีหน้าหงุดหงิดใส่
"สามหาว หากกราบข้าเป็นอาจารย์แล้ว เจ้าห้ามเรียกข้าว่าตาแก่เด็ดขาด"
"ใครว่าข้าจะกราบเจ้าเป็นอาจารย์ ข้าจะไปหาเซียนอื่นที่ปราบปีศาจได้ ข้าจะล่าปีศาจ"
"เจ้าคิดว่าปีศาจเป็นต้นเหตุหรือ"
"นางทำลายชีวิตข้า ทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์ ผู้มีพระคุณถูกนางสังหาร ข้าไม่มีวันให้อภัยนาง"
"เช่นนั้น เจ้าก็ไม่ต่างจากนาง ที่ไล่ล่าเจ้าเพราะสังหารมารดาของนาง"
ฟังคำตงจิ้นทง เซี่ยหยางก็นิ่งอึ้ง ภาพในวันที่เผลอสังหารฝูมิ่ง กลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง
"...ข้าไม่ตั้งใจ..."
"หลันหลิงก็ไม่ตั้งใจ นางจะสังหารเจ้า เวยหนิงหลงมาขวางไว้"
"แต่!....แต่ว่า..."
"เจ้าทึ่ม เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลันหลิงมีอดีตเช่นใด เดิมที นางและครอบครัวเป็นเพียงสัตว์วิญญาณธรรมดา อาศัยในป่าทึบ อยู่ดีมีสุขมานานหลายพันปี กระทั่งกลุ่มนักบวชไปพบเข้า ต้องการวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของครอบครัวนางเพื่อเลื่อนขั้นบำเพ็ญเซียน บิดานางสละชีวิตเพื่อให้นางกับแม่หลบหนี สร้างความเคียดแค้นให้หลันหลิงจนเกิดมารในใจ สองแม่ลูกไล่ล่าสังหารมนุษย์ นักบวช ไม่เว้นแม้แต่เซียน จนตบะนางแกร่งกล้า เข้าไปแอบแฝงในกายหยาบมนุษย์ได้ หลันหลิงเองก็สาบานต่อฟ้าดินไว้ ว่าจะไม่ละเว้นผู้ที่พรากความสุขและครอบครัวของนางไป ฟังแล้ว...เจ้าคิดอย่างไร"
ฟังคำบอกเล่า เซี่ยหยางก็นิ่งเงียบ ครึ่งหนึ่งในใจยังดื้อดึง แต่อีกครึ่งก็เห็นใจนาง เพราะนางถูกทำร้ายก่อน จึงเกิดไฟแค้นไม่ต่างกัน เขาถอนหายใจยาวเหยียด แต่ต้องขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อนึกบางอย่างได้
"ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าสังหารมารดานาง"
"ข้าเห็นเจ้าพ่นไฟ"
"ท่านเห็น!! แต่ท่านไม่ช่วยข้า"
"เจ้าทึ่ม ความจำสั้น ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ศิษย์สำนักตงซานล้วนสาบานหนักแน่น ผู้ใดไม่ขอ ไม่อาจเข้าช่วย"
"ตาแก่ปลิ้นปล้อน ขืนได้ท่านเป็นอาจารย์ ข้าต้องหงุดหงิดจนคลั่งตายแน่ๆ"
กล่าวจบ เซี่ยหยางก็ตะเกียกตะกายดิ้นรนลุกขึ้นยืน แล้วกระโดดกะย่องกะแย่งหนีห่าง ผู้อาวุโสจึงคว้าจับคอเสื้อด้านหลังรั้งไว้
"เจ้าจะไปไหน"
"ข้าจะกลับหมู่บ้านเซินไปหาพ่อแม่"
"แล้วหินวิเศษของเจ้าเล่า"
ฟังคำถาม เซี่ยหยางก็นิ่งเงียบ ครุ่นคิดในใจ หินวิเศษติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด คอยปกป้อง รักษา แต่หากมีหิน เขาจะอยู่หมู่บ้านเซินไม่ได้ ยามนี้ ชีวิตของเขาไม่ต้องการสิ่งใด ไม่ต้องการลาภยศ ขอเพียงได้อยู่กับพ่อแม่บนหมู่บ้านเซินเท่านั้น เขาไม่อยากพบกับความสูญเสียอีกแล้ว
"...ข้ายกให้ท่าน ท่านเซียน"
"ดี! ดีมาก"
กล่าวจบ ตงจิ้นทงก็พาเซี่ยหยางเหาะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เหนือหมู่เมฆา เด็กหนุ่มถึงกับอ้าปากค้าง ยิ่งมองเห็นเบื้องล่างว่าสูงเพียงไหน เขายิ่งรู้สึกหน้ามืด เหงื่อแตก แทบเป็นลม
"ตาแก่ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ปล่อยข้า!!"
"ได้"
ตงจิ้นทงปล่อยเซี่ยหยางทันที ร่างของเขาดิ่งลงผ่านเมฆ พุ่งหาแม่น้ำสายใหญ่ เด็กหนุ่มร้องลั่นสุดเสียง
"ท่านเซียน ช่วยข้าด้วย ช่วยข้า!!!"
เมื่อใกล้จะกระแทกผืนน้ำ เซี่ยหยางก็ร้องลั่น ตงจิ้นทงจึงคว้าจับคอเสื้อ รั้งร่างผอมแห้งของเด็กหนุ่ม เหาะขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง
"อย่าปล่อยข้า! ท่านเซียน ท่านอย่าปล่อยข้า ข้าขอร้อง"
เซี่ยหยางตัวแข็งทื่อ หน้าซีดเผือด ร้องลั่น ปากสั่น ตงจิ้นทงมองในสายตาขบขัน
"ใจเสาะ"
"ท่านจะพาข้าไปไหน"
"ไปหาบิดามารดาเจ้า การฝึกเซียนยาวนาน ไม่อาจคาดเดา"
"หมายความว่ายังไง ข้าไม่ฝึกเซียน ไม่ไปกับท่าน"
"ไม่ไปหรือ"  ตงจิ้นทงทำหน้าซื่อใส คลายฝ่ามือออกหมายทิ้งร่างเด็กหนุ่มลงพื้นอีกครั้ง เขาก็ร้องลั่น
"ไปๆๆ ข้าจะไปกับท่าน ข้าจะไปกับท่าน ท่านเซียนผู้เปี่ยมเมตตา"
"ดี!! ฮ่าๆๆๆ"
ตงจิ้นทงหัวเราะร่า ตรงข้ามกับเซี่ยหยางที่ใกล้เป็นลมอยู่รอมร่อ มองผู้อาวุโสกว่าหน้าหงิกหน้างอ คอยดูเถอะ ถึงพื้นเมื่อไหร่ เขาจะหนีตาแก่จอมยียวนนี่ให้ได้เลย!


## บทที่ 6 : เปิดเผย

"นั่นหมู่บ้านเซิน บนเขาลูกนั้น"
หลังจากถูกหิ้วกลางเวหา เหาะผ่านเมฆขาวมานานกว่าครึ่งชั่วยาม เซี่ยหยางก็เริ่มชิน จากหลับตาแน่น ก็เริ่มกวาดสายตามองเบื้องล่าง สังเกตทิศทาง จึงรู้ว่าเวยหนิงหลงพาเขาเข้าป่าไปไกลจากเมืองฝูมาก ไม่สิ...เขาต่างหากพาเวยหนิงหลงควบม้าทะยานเข้าป่าไป เมื่อครุ่นคิด เขาก็เศร้าหมองลงอีกครั้ง แต่ทว่า ตงจิ้นทงไม่ได้พาเขาลงเขาเซิน กลับพาเลยไปยังเมืองฝู
"ผู้อาวุโส ท่านจะพาข้าไปเมืองฝูทำไม"
เด็กหนุ่มถาม ชายวัยกลางคนทำเพียงหาว แล้วจึงพากันร่อนลงพื้นโดยนุ่มนวล ฉับพลัน เชือกที่มัดมือเท้าของเด็กหนุ่มก็เลือนหายไป เซี่ยหยางได้ทีตั้งหน้าวิ่งหนีผู้อาวุโส ใจของเขามุ่งไปยังร้านเกี๊ยวน้ำ หวังให้ลุงผอมช่วยเขา กลับต้องหยุดฝีเท้าหน้าประตูเมือง เมื่อพบเพียงความเงียบสงัด ราวกับเมืองร้าง ทั้งยังประดับผ้าสีขาวไปทั่วทุกกำแพงราวกับงานไว้อาลัย
"เวยหนิงหลงมีตำแหน่งถึงรองแม่ทัพ เป็นหน้าตาให้แก่เมืองเล็กๆแถบชายแดนแห่งนี้ ผู้คนต่างโศกเศร้าเสียใจทั้งสิ้น น่าเสียดาย"
ตงจิ้นทงหยุดยืนข้างๆ กล่าววาจาให้เซี่ยหยางยิ่งรู้สึกย่ำแย่ เขาหันหลังกลับ ผู้อาวุโสก็จับบ่าไว้
"เจ้าจะไปไหน"
"ผู้อาวุโส ข้ามีคดีติดตัว ไม่อาจเข้าเมืองได้"
"ข้าลืมบอกเจ้าไป บิดาเจ้ามอบตัวให้ทางการ ยอมรับผิดแทนเจ้าทั้งหมด ยามนี้อยู่ในลานประหาร"
"ท่านว่าอะไรนะ!!"
ฟังคำพูดเซียนจวิน เซี่ยหยางก็วิ่งหน้าตั้งเข้าเมืองไม่คิดชีวิต มองซ้ายขวาหาจวนผู้ว่าของเมือง สายตาก็เหลือบเห็นชาวบ้านวิ่งกรูไปรวมกันอยู่ลานกว้างกลางตลาด เด็กหนุ่มรีบวิ่งตาม โดยไม่ลืมคว้าผ้าที่ชาวบ้านตากไว้มาพันปกปิดรูปโฉมตัวเอง เขาอาศัยความผอมและสูงชะลูด แทรกกลุ่มคนเข้าไปยืนด้านหน้าสุด ถึงกับเจ็บเสียดในหัวใจ เมื่อพบบิดามารดาถูกผูกติดกับเสา โดยมีเพชฌฆาตเฝ้ารอการประหัตประหาร ท่านทั้งสองสวมชุดนักโทษ เนื้อตัวมอมแมม ซูบผอม สีหน้าสงบ ไม่หวั่นไหว ยอมรับในชะตากรรมโดยไม่มีข้อแม้
"พ่อ แม่"
เซี่ยหยางจะพุ่งตัวเข้าไป  แต่ถูกตงจิ้นทงคว้าบ่าไว้
"ช้าก่อน"
"แต่....."
ใจของเขาร้อนรน หากแต่ชายผู้ยืนด้านข้างเป็นเซียน ย่อมไม่ปล่อยให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นแน่ เขาพยายามยั้งใจ มองหาหนทางช่วยเหลือ แต่แล้ว สตรีผู้หนึ่ง สวมชุดดำสนิทตลอดร่าง เดินขึ้นมาบนลานประหาร เปลี่ยนสีหน้าของเขาซีดเผือดก่อนจะแดงฉานด้วยโทสะ แผ่ไอร้อนครอบคลุมลานกว้าง พาตะวันแรงกล้าเจิดจ้าจนชาวบ้านพากันยกมือบังหน้าไว้ ไม่เว้นแม้แต่เจ้าเมืองฝู ที่ยามนี้ตกเป็นของเวยหนิง บิดาของเวยหนิงหลง
นางเหลือแขนเพียงข้างเดียว เดินน้ำตานองหน้า คุกเข่าเบื้องหน้าเจ้าเมืองฝู โค้งคำนับ ดูน่าเวทนาเหลือล้นในสายตาผู้คนทั่วไป เว้นเพียงบิดามารดาของเขาที่มองนางอย่างเกลียดชัง
"ท่าทางไป๋อวิ๋นจะทำพลาด ปล่อยนางกลับมาแว้งกัดเจ้าได้"
ตงจิ้นทงกล่าว ขณะดูสถานการณ์ ไม่คิดห้ามปรามอารมณ์เด็กหนุ่มที่ยืนกำหมัดแน่น ขณะเดียวกัน ฝูกุ้ยหลันหลั่งน้ำตาไม่ขาดสาย มองนายชางกับนางเฟิงสลับไปมา
"ใต้เท้าเวย บัดนี้ท่านคืนความยุติธรรมให้ครอบครัวของข้าแล้ว แม้เสียแขนไปหนึ่งข้าง ก็นับว่าคุ้มค่านัก"
ฝูกุ้ยหลันโค้งคำนับอีกครั้ง แล้วจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหาชาวบ้าน
"ทุกท่าน บิดาข้า มีน้ำใจประเสริฐนัก คบหาเมตตา โอบอ้อมอารี แม้แต่กับกบฏหลบหนีอย่างตระกูลเซี่ย ข้าและมารดาไม่ทราบมาก่อน จึงปล่อยให้บิดารับทายาทคนชั่วช้าเข้ามาอยู่ร่วมชายคา ทั้งยังส่งเสียให้ร่ำเรียนอักษรในนามของตระกูลฝู บ้านที่อบอุ่นของข้า จึงวอดวายทั้งหลัง ชีวิตบิดา มารดา บ่าวไพร่ในเรือนกว่าห้าสิบคน ไม่มีเหลือ แม้แต่แขนซ้ายของข้าก็ไม่อาจรักษาไว้ได้ ที่เสียใจที่สุด คือไม่อาจรักษาชีวิตคุณชายเวย ผู้ซึ่งทุ่มเทปกป้องข้า แต่สวรรค์ก็ไม่ทอดทิ้ง อย่างน้อยก็ตามจับโจรกบฏส่งทางการ ล้างแค้นให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ครึ่งหนึ่ง เพียงเท่านี้ ข้าก็พอใจแล้ว"
นางกล่าวพลางสะอึกสะอื้นน่าสงสาร หากไม่ทราบเรื่องราวมาก่อน เซี่ยหยางคงสะเทือนใจจนเจ็บแค้นแทนนางแน่ และเป็นดังคาด ชาวบ้านคนอื่นๆส่งเสียงวิจารณ์อื้ออึงทั่วลานประหาร
"เจ้าคนตระกูลเซี่ย! ขุนนางฉ้อฉล จิตใจทรยศ เลี้ยงบุตรกลายเป็นคนชั่ว เนรคุณ โหดเหี้ยมอำมหิต แม้แต่สตรีก็ไม่ละเว้น  ไม่สมควรมีชีวิตอยู่!!"
ชาวบ้านผู้หนึ่งร้องตะโกน เรียกโทสะของเซี่ยหยางทวีเป็นเท่าตัวจนแสงแดดแผดเผามากกว่าเดิม ไอร้อนนั้นสะกิดใจนายชางและนางเฟิงให้มองหน้ากัน คิดอยู่ครู่ นายชางจึงกล่าว
"ใต้เท้าเวย ไหนๆจะตายแล้ว ท่านให้ข้าพูดบ้างได้หรือไม่"
นายชางเอ่ยถาม เวยหนิงก็รีบพยักหน้าโดยไม่คิด กริยานั้นสะกิดใจเซี่ยหยาง หากพิจารณาดีๆ เวยหนิงไม่ได้ยินดีกับการนั่งเป็นผู้ควบคุมลานประหาร ซ้ำยังกังวล มองซ้ายขวาไม่หยุด หรือว่า นางปีศาจข่มขู่ตระกูลเวยให้ทำเช่นนี้  เซี่ยหยางกำหมัดแน่น ก่อนจะรีบสลัดความคิด หันมองบิดากล่าว
"ทุกท่าน ข้าเซี่ยชาง ภรรยาข้า เหวินเยี่ยนเฟิง เคยต้องคดีกบฏเมื่อสิบห้าปีก่อนจริง หากแต่นั่นคือความเข้าใจผิด ข้ารับผิดชอบความด่างพร้อยต่อราชสำนักด้วยการลาออก ทั้งฝ่าบาทยังทรงออกราชโองการ ลบล้างมลทินแก่ข้า คืนชีวิตสามัญชน มอบความสงบสุขที่แท้จริงให้เราสองผัวเมีย ดังนั้น ครอบครัวของข้า หาใช่ผู้ต้องโทษกบฏอย่างที่คุณหนูฝูกล่าวไม่ แต่ในวันนี้ ที่ข้ากับเมีย ยอมมอบตัวให้ทางการ...เพราะฝูกุ้ยหลินจับตัวเซี่ยหยาง ลูกชายของข้าไป ทั้งยังสังหารรองแม่ทัพเวยอย่างเลือดเย็น"
วาจาของนายชางพาให้เสียงอื้ออึงเกิดขึ้นอีกครั้ง เซี่ยหยางเบิกตาตระหนก มองเหตุการณ์หน้าตื่น
"ข้าต้องการฉีกโฉมหน้านางมาร ใจคออำมหิต ฆ่าล้างตระกูลตัวเอง ป้ายความผิดให้ลูกชายวัย 15 ปีของข้า ทั้งยังข่มขู่ตระกูลเวย จับบุตรชายคนเล็ก เวยหนิงเฉิงไว้ เพื่อสร้างละครฉากนี้ขึ้นมาเอาชีวิตข้ากับเมีย พวกท่านดูเอาเถิด แท้จริงแล้ว ผู้ใดสมควรถูกลงโทษกันแน่"
"ท่านลุงเซี่ย...ขั้นนี้แล้ว ท่านยังจะโกหกอีกหรือ"
ฝูกุ้ยหลันแม้มีโทสะ ก็ควบคุมอารมณ์ไว้ ยิ่งบีบน้ำตาสะอื้นไห้ มองสองสามีภรรยาอย่างเจ็บปวด แล้วจึงหันมองเวยหนิงที่สะดุ้งสุดตัวทันที
"หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็จับข้าเถิด"
นางยืนแขนเพียงข้างเดียวให้มือปราบ เป็นภาพสะเทือนใจต่อผู้พบเห็น เว้นเพียงนายชางและนางเฟิงที่ทึ่งกับการแสดงของนางจนพูดไม่ออก ชาวบ้านจึงโห่ร้อง ปาผักสด ข้าวของมากมายใส่สองสามีภรรยา เซี่ยหยางไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขาปีนขึ้นบนลาน เปิดเผยโฉมหน้าของตนเอง ฝูกุ้ยหลันหันมายิ้มพึงใจ ตรงข้ามกับนางชางและนางเฟิงที่หน้าถอดสี
"ห้ามทำร้ายพ่อแม่ข้านะ"
"เซี่ยหยาง!"
นางเฟิงร้องห้ามให้หลบไป ฉับพลัน ฝูกุ้ยหลันก็ตะปบลำคอเด็กชายด้วยมือเพียงข้างเดียวบีบไว้ทันที
"จับนางมาร!"
เวยหนิงได้จังหวะออกคำสั่ง เหล่ามือปราบก็ตวัดดาบหมายกระโจนเข้าใส่ พร้อมกับแก้มัดนายชางและนางเฟิงฝูกุ้ยหลันก็จับเซี่ยหยางบังหน้าตัวเองเอาไว้
"ใต้เท้าเวย ดูเหมือนท่านไม่อยากพบหน้าลูกสุดที่รักอีกแล้วกระมัง"
"นางมาร บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าลูกข้าอยู่ที่ไหน!"
เวยหนิงร้องลั่น ชาวบ้านเริ่มสับสน มองหน้ากันเลิกลั่ก ฉับพลัน ไอเย็นยะเยือกก็โอบล้อมรอบสถานที่ ปรากฏร่างผีดิบตระกูลฝู ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาขาวโพลน เข้ามายืนโอบล้อมกลุ่มชาวบ้านไว้ เสียงประตูเมืองปิดทบเข้าหากันสนั่นหวั่นไหว ท้องฟ้ากลับมืดมัว
"เจ้ากล้าหักหลังข้า อย่าหวังว่าจะได้เห็นลูกเจ้าอีกเลย พวกเจ้าก็เหมือนกัน! อย่าหวังว่าจะมีผู้ใดรอดออกไปแม้แต่ผู้เดียว"
สิ้นวาจา ฝูกุ้ยหลันก็บีบลำคอเซี่ยหยางแน่น ยกร่างเด็กชายผอมบางขึ้นสูงจนเท้าลอยจากพื้น กรงเล็บทั้ง 5 ของนาง จิกเนื้อบนลำคอของเขาจนโลหิตไหลเป็นทาง พร้อมกันนั้น ผีดิบก็พากันกระโจนใส่กลุ่มชาวบ้าน เกิดอลหม่าน เสียงกรีดร้องไปทั่ว นายชางนางเฟิงตั้งใจจะเข้าช่วยบุตร ก็ถูกกลุ่มผีดิบพุ่งเข้าใส่ดักหน้าไว้
"เซี่ยหยาง! อดทนไว้ พ่อจะช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้!"
นายชางร้องบอก ขณะจับดาบช่วยนางเฟิงต่อสู้กับผีดิบตระกูลฝู แต่ก็สลัดออกยากนัก เซี่ยหยางแม้อึดอัดทรมานกับกรงเล็บของนาง ใจครึ่งหนึ่งก็โล่งอกที่พ่อแม่ของเขาไม่ถูกปรักปรำไปด้วย
"หึ...เจ้าตัวประหลาดอัปลักษณ์ ห่วงตัวเจ้าเองก่อนกระมัง คราวนี้อย่าหวังว่าใครจะช่วยเจ้าได้ ข้าจะให้เจ้าตายอย่างทรมานที่สุด ต่อหน้าพ่อแม่ของเจ้า!!!"
"อึก!!"
นางปีศาจเพิ่มแรงบีบคอ ทั้งเล็บคมยังยาวออกทีละนิด ทิ่มแทงจมผิวเนื้อลึกขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยหยางเจ็บปวดทรมานแทบสิ้นสติ พลันหางตาเหลือบเห็นตงจิ้นทงนั่งสบายใจเฉิบอยู่ไม่ไกล ใช้มือผลักผีดิบออกไปอย่างไม่ยี่หระ ทั้งยังห้อยศิลาวิเศษของเขาเอาไว้ ใจก็เกิดขุ่นมัวขึ้นมา
"เซียนใจดำ...ไม่คิดจะช่วยข้าเลยหรือ!!"
เซี่ยหยางรวบรวมแรงตะโกนออกไป ทำฝูกุ้ยหลันหยุดชะงัก รวมทั้งบิดามารดาของเขาด้วย
"เจ้าทึ่ม มีแรงพูด กลับกล่าววาจาสิ้นเปลือง"
ตงจิ้นทงตอบกลับ เซี่ยหยางจึงนึกได้ว่าต้องขอความช่วยเหลือ เขาเริ่มไม่ชอบใจวิถีเซียนเสียแล้ว แต่ก็รวบรวมแรงที่มี ร้องตะโกนสุดเสียงออกไป
"ผู้อาวุโสตง ช่วยพวกข้าด้วย!!!"
"...ตงจิ้นทง...!"
เพียงแค่เด็กหนุ่มกล่าว ฝูกุ้ยหลันก็เบิกตากว้าง โยนร่างเซี่ยหยางใส่ฐานเก็บอาวุธบนลาน ซึ่งมีทวนด้ามยาวคมกริบวางตั้งไว้อยู่พอดี หมายให้คมนั้นปลิดชีวิตเด็กชาย ก่อนกระโจนหนีไป
"เซี่ยหยาง!!!"
บิดาร้องลั่น กระโจนเข้าหา เมื่อร่างเด็กชายลอยละลิ่วพุ่งสู่คมทวน ตงจิ้นทงกลับคว้านายชางห้ามไว้ แล้วเอ่ยเสียงลั่น
"เก็บแขนขา หมุนกายตั้งตรง ฝ่าเท้ามุ่งหน้า!"
ฟังวาจา เซี่ยหยางก็รีบทำตาม จังหวะนั้น ฝ่าเท้าของเขาสัมผัสกับด้ามคมทวนพอดี จึงถีบสุดแรง
"อึก!!"
เด็กหนุ่มล้มลงกระแทกพื้นจนจุกตัวงอ พร้อมกับทวนด้ามยาวหงายหลังล้มลง นายชางถอนหายใจโล่งอกพร้อมตงจิ้นทง
"วู้! ท่าไม่ค่อยสวย แต่ก็ใช้ได้"
ตงจิ้นทงบอกพลางตบบ่านายชาง แล้วจึงคว้าจับตัวเซี่ยหยางเหาะทะยานตามฝูกุ้ยหลันไปอย่างรวดเร็ว มารดาเห็นก็รีบวิ่งตามอย่างร้อนใจ
"ลูกหยาง!!"
"ช้าก่อนฟูเหริน ท่านนั้นคือเซียนจวิน"
ฟังคำสามี นางก็เบิกตากว้าง ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือตกใจก่อนกัน
"รีบหาเวยหนิงเฉิงก่อนเถิด"
นายชางบอก นางเฟิงพยักหน้ารับ แล้วคว้าจับอาวุธคนละอย่างไปสมทบกับพวกมือปราบอย่างรวดเร็ว
-----------------------------------------
ตงจิ้นทงพาเซี่ยหยางเหาะทะยานมาถึงจวนตระกูลฝู ปล่อยเด็กหนุ่มล้มกลิ้งลงบนพื้นหญ้า รอยแผลบนลำคอของเขาเริ่มกลายเป็นสีดำ ส่งกลิ่นสาปรุนแรง ทั้งเจ็บปวดรวดร้าวถึงกระดูก เซี่ยหยางดิ้นทุรนทุรายไปมา จะขาดใจอยู่รอมร่อ สายตาก็เหลือบเห็นสร้อยตัวเองบนคอผู้อาวุโส
"สร้อย....อึก...หินของข้า...."
"ไร้ร่างกาย ใจว่างเปล่า กำเนิดหรือดับสูญ ล้วนว่างเปล่า"
น้ำเสียงราบเรียบ สงบ ปลอบประโลมความทรมานทั้งปวงให้ทุเลาลง เซี่ยหยางปิดดวงตา ตั้งสมาธิ หากแต่ความเจ็บปวดยังคงรบกวนไม่คลาย เซี่ยหยางกระอักโลหิตสีดำเต็มพื้น ลมหายใจรวยรินลงทุกขณะ หวนคิดถึงเวยหนิงหลง คงรู้สึกไม่ต่างกัน ทรมานเหลือเกิน
"สรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า"
น้ำเสียงผู้อาวุโสยังกล่าวอยู่ใกล้ เซี่ยหยางจึงฉุกใจ ไม่ใช่ให้เขาทำสมาธิ แต่ให้ปล่อยความรู้สึก ไม่ยึดถือ ไม่ควบคุม ไม่จดจำ หวนคืนสู่ความว่างเปล่า เด็กหนุ่มปิดดวงตาลง ปลดปล่อยทุกภาระในจิตใจ พลันกระแสอุ่นซ่านก็ไหลเวียนตลอดเส้นสายชีพจร ฟื้นคืนพละกำลัง ทำลายความเจ็บปวดจางหายไป
"...!!..."
เซี่ยหยางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จับลำคอตัวเองไม่พบบาดแผล เขายิ้มร่า หันมองตงจิ้นทงแววตาประกายสดใส หากแต่สายตาอีกฝ่ายกลับจ้องเขาอย่างแชเชือน
"เจ้าเป็นผีแล้ว"  ผู้อาวุโสบอก เด็กหนุ่มก็หน้าตาตื่น อึ้งค้าง ผู้อาวุโสจึงกำหมัดเขกกลางศีรษะเบาๆ
"โอ๊ย!"
"บ้องตื้น พาข้าไปห้องนอนของนางปีศาจ เร็วเข้า"
เซียนจวินวัยกลางคนบอก ท่าทีร้อนใจ เซี่ยหยางจึงรีบวิ่งนำไปโดยไม่เอ่ยถาม เขาเปิดประตูห้องนางออก พบว่าฝูกุ้ยหลันหมอบฟุบเหนือร่างของสตรีผู้หนึ่ง ร่างกายซูบซีด หายใจรวยริน ซ้ำยังรูปโฉมเช่นเดียวกับนาง เด็กหนุ่มอึ้งค้าง เกือบลืมหายใจ ตงจิ้นทงเข้ามาเห็น จึงเอ่ยปากเล่า
"หลันหลิงแย่งชิงกายหยาบของมนุษย์ เมื่อตบะถดถอย ต้องกลับมาสูบไอชีวิตเจ้าของกายหยาบ เพื่อรักษารูปลักษณ์ไว้ ไม่เช่นนั้น นางจะกลายเป็นหมีดำ สตรีผู้นั้นคือบุตรีของฝูมิ่งกับฝูไห่ ฝูมิ่งหมดแรงระหว่างคลอดบุตร ใกล้จะเสียชีวิตทั้งแม่ลูก พวกนางจึงหลอกใช้ความทุกข์ใจของฝูไห่ ผูกสัญญามาร ให้ยืมร่างสองแม่ลูกเพื่อรักษาชีวิตไว้ โดยไม่รู้เลยว่า ภรรยาและลูกที่แท้จริงของตัวเอง ต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็น ถูกควบคุมโดยปีศาจหมีดำมาตลอดยี่สิบปี"
"หุบปาก!! พวกเซียนเช่นเจ้า สนใจแค่เรื่องในแดนบรรพกาลก็พอกระมัง ได้ข่าวว่าตงอี้ซวินกำลังจะปลดเจ้าจากตำแหน่ง 5 ผู้อาวุโสตงซาน เพราะไร้ศิษย์สืบทอดมิใช่หรือ"
หลันหลิงที่อ่อนแรง ประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งทำหน้าเย้ยหยันตงจิ้นทง ก่อนจะมองจ้องเซี่ยหยางอย่างโกรธแค้น
"เพราะเจ้า! เจ้าอัปลักษณ์...เจ้ามันตัวประหลาด เลือดของเจ้า ทำลายพลังวิญญาณของข้าเสียหาย เจ้ามันตัวอะไรกันแน่ อสูรก็ไม่ใช่ ไร้ไอเซียน กระดูกเซียน...เจ้าเป็นตัวอะไร..."
นางจ้องเซี่ยหยางนิ่ง สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด น่าเวทนา เซี่ยหยางกำหมัดแน่น ในใจร้อนรุ่มด้วยไฟแค้นสุมอก แต่พอนึกถึงคำเล่าของตงจิ้นทง เขาก็ถอนหายใจยาว
"ท่านพรากชีวิตผู้อื่นเพื่อสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์อีกครั้ง นั่นไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริง พี่หลัน"
"หึ...เด็กอัปลักษณ์ จิตใจอ่อนโยนเช่นเจ้า จะเข้าใจอะไร...ครอบครัวของข้า...ไม่เหลืออีกแล้ว...ไม่เหลือผู้ใดแล้ว..."
หลันหลิงร่ำไห้น้ำตาหลั่งเป็นโลหิต ชวนให้เวทนา แรกเริ่ม ตงจิ้นทงตั้งใจฉวยโอกาสทำลายนาง แต่เมื่อเห็นเด็กหนุ่มด้านข้างมองนางอย่างสงสารจับใจ เขาก็ก้าวถอยหลัง
"ผีดิบพวกนั้น เกิดจากอาคมของนาง สังหารนาง พวกนั้นจะสลายตามไป นางเป็นของเจ้า เจ้าตัดสินใจเองเถิด"
เขาบอกพลางส่งกระบี่ด้ามยาว โลหะขาวแวววับให้เซี่ยหยาง ซึ่งรับมาถือไว้ ดวงตาสีเปลือกไม้ จ้องมองสตรีงดงามเบื้องหน้า ผู้ที่เคยมีแววตาสดใส รอยยิ้มอ่อนโยน ติดตราตรึงใจเสมอมา ในทางกลับกัน ความโหดเหี้ยมอำมหิตของนางที่สังหารเวยหนิงหลง ก็ติดแน่นในความทรงจำของเขา...เซี่ยหยางกำด้ามกระบี่แน่นจนสั่น มองนางเขม็ง


## บทที่ 7 : สะสาง

"หึ...กลิ่นอายของความแค้น....ช่างหอมหวน สะใจนัก...เจ้าโกรธที่ข้าสังหารเวยหนิงหลง ผู้ยื่นมือเข้าช่วยโดยไม่มีเงื่อนไข...หรือโกรธที่ข้าทำลายน้ำใจเจ้า...เห็นปานแดงใหญ่น่าเกลียดนั่นเป็นสิ่งอัปลักษณ์ แกล้งดีต่อเจ้าเพื่อรอเวลาสังเวยชีวิต...เสี่ยวหยาง...เจ้าแค้นข้าเรื่องไหนกันแน่หรือ"
เมื่อสัมผัสกลิ่นอายความมืดจากหัวใจเด็กชายผู้ซื่อตรง ปีศาจหลันหลิงก็เอ่ยถามราวกับเข้าไปนั่งในใจ เซี่ยหยางกำดาบแน่น จ้องนางอย่างเจ็บปวด
"สำคัญตรงไหน เจตนาของท่านแต่แรก เพื่อสังเวยชีวิตข้าในท่านน้าฝู ไม่สิ...เพื่อปีศาจหมี มารดาของท่าน ข้าโมโหเพราะอะไร ไม่สำคัญอีกแล้ว"
"เช่นนั้นก็สังหารข้าเสีย! ...หาไม่แล้ว เซียนผู้อื่นอาจตัดหน้าเจ้า สูบไอวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เลื่อนตบะบำเพ็ญเซียน ถึงยามนั้น จะนึกเสียดายภายหลังไม่ได้กระมัง"
หลันหลิงกล่าวพลางมองตงจิ้นทง สร้างความตระหนกสับสนให้เซี่ยหยาง เด็กหนุ่มหันมองตงจิ้นทงเป็นคำถาม ผู้อาวุโสกลับไม่กล่าวตอบ ทำเพียงลูบเครายาวเท่านั้น หลันหลิงหัวเราะเย้ยหยันใส่
"ตงจิ้นทง เจ้าไม่ได้บอกเสี่ยวหยางหรือ ว่าเซียนเช่นพวกเจ้า หาได้ไล่ล่าปีศาจเพียงเพื่อผดุงคุณธรรม หากแต่เพราะไอหยินของมารปีศาจ สร้างสมดุลต่อหยาง เลื่อนตบะบำเพ็ญเซียนได้เร็วกว่าวิถีปกติ ที่เซียนพวกนั้นไล่ตามข้า เพราะข้าบำเพ็ญตบะมานานถึงหนึ่งพันปี ชีวิตข้า เป็นดั่งขุมทองคำของเหล่าผู้ทรงศีลจอมปลอมพวกนั้น!"
ฟังวาจาของปีศาจหลันหลิง เซี่ยหยางก็เกิดลังเลใจ ยิ่งผู้อาวุโสไม่กล่าวสิ่งใด เขายิ่งสับสน มิน่าเล่า สตรีที่ชื่อไป๋อวิ๋นถึงติดตามหลันหลิงมา กริยาของเด็กหนุ่ม เรียกรอยยิ้มมีชัยให้นางปีศาจ เพียงแค่เผลอกระพริบตา นางกระโจนเข้าหา คว้าจับเซี่ยหยาง ทะยานกายออกนอกห้องไปหยุดยืนบนหลังคาจวน
"!! เจ้าหลอกข้า!!"
เซี่ยหยางรู้ว่าตนพลาดท่าก็เจ็บใจ หันมองตงจิ้นทง เห็นว่ายืนกอดอกมองอยู่ด้านล่าง ไม่ยี่หระ ใจก็ยิ่งเดือดดาลเป็นทวี แต่แล้ว หลันหลิงกลับผลักเขาหงายหลังล้มลง แล้วร่ายอาคมมาร เปิดเผยร่างของใครคนหนึ่ง ซึ่งถูกมัดปาก มัดมือเท้า น้ำตานองหน้า นั่งอยู่เบื้องหน้าของเซี่ยหยาง
"เวยหนิงเฉิง"
"ข้าได้ยินมาว่า คุณชายเวยทั้งล้อเลียน ฉีกหน้าเจ้าสารพัด ไม่มีผู้ใดออกหน้าช่วยเจ้า ที่เจ้าต้องโดดเดี่ยว เจ็บปวด มีแต่สายตาเย้ยหยันจ้องมองรอบตัว เพราะมันผู้เดียว! เสี่ยวหยาง พี่หลันเฝ้ามองเจ้ามาตลอด แต่ไม่อาจช่วยเหลือ ด้วยเวยหนิงหลงเป็นถึงรองแม่ทัพ มีคุณความชอบใหญ่หลวงต่อแผ่นดิน คนในตระกูลเวยยิ่งใหญ่ค้ำฟ้า คิดทำสิ่งใดกับใครก็ได้ เช่นนี้แล้ว เจ้าเข้าใจพี่หลันหรือยัง"
"อื้อ!! อื้อ...!!!"
เวยหนิงเฉิงได้ยินวาจาก็ส่ายหน้า ร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทาง เฝ้ามองเขาอย่างอ้อนวอน เซี่ยหยางกลับนึกถึงสายตาเหยียดหยาม วาจาน่ารังเกียจ คอยเยาะเย้ยถากถางปานแดงของเขา มือที่กำกระบี่อยู่ ยิ่งกำแน่นจนสั่น ไอร้อนแผ่ขยายจากกายเขา แปรเปลี่ยนท้องฟ้ามืดมัวให้แดงฉานแรงกล้ายิ่งกว่าแดดในทะเลทราย หลันหลิงยิ้มร้ายกับกริยานั้น
"คุณชายเวย ข้ารู้ว่าเจ้าสมองทึบ เกียจคร้าน อิจฉาข้าเพราะเข้าใจตำราได้มากกว่า...เจ้าไล่ถากถางข้า กลั่นแกล้งข้า เพราะกลัวข้าเด่นกว่าเจ้า!"
เซี่ยหยางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือกระชับกระบี่มั่นคง ย่างสามขุมเข้าหาเวยหนิงเฉิง เด็กชายผู้ซึ่งตัวสั่นงันงก พยายามถอยหลังหนี ส่ายหน้า โค้งคำนับร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนา ไม่เหลือคราบคุณชายตระกูลใหญ่ กระนั้น เซี่ยหยางก็ไม่มีท่าทีปรานี เขาก้าวถึงตัวเวยหนิงเฉิง เงื้อกระบี่ขึ้นทันใด
"อื้อ!!!!!!"
เวยหนิงเฉิงกรีดร้องสุดเสียง ปิดตารอรับความเจ็บปวด แต่ทว่า...เชือกที่มัดตัวเขา ถูกทำลายจนหมด ไม่ทันได้ตั้งสติ เวยหนิงเฉิงก็ถูกเซี่ยหยางจับโยนลงจากหลังคา ล้มกลิ้งลงบนพื้นหญ้า นอนจุกตัวงอแทบเท้าตงจิ้นทง เซี่ยหยางเบิกตาโต จ้องตำหนิใส่ผู้อาวุโส
"ตาแก่ใจดำ รับให้ข้าหน่อยก็ไม่ได้"
"ขาข้า! ขาของข้า!!"
เวยหนิงเฉิงร้องโอดโอย ตงจิ้นทงก็ยังเพิกเฉย มองเซี่ยหยางอย่างไม่ยี่หระ เด็กหนุ่มจ้องคาดโทษเขาเอาไว้ ขณะนั้น หลันหลิงจ้องเขาอย่างมีโทสะเช่นกัน
"เจ้าโง่!! ใจเสาะ เดิมที ถ้าเจ้ากล้าฆ่ามัน ข้าคิดจะพาเจ้าไปอยู่แดนปีศาจด้วยกันแท้ๆ เจ้ากลับขี้ขลาดกว่าที่คิด"
"เจ้านั่นเป็นแค่คนไร้ค่าผู้หนึ่ง สังหารไปก็ไม่เกิดสิ่งใด"
"หึ...อ่อนแอ มิน่าเล่า ไป๋อวิ๋นถึงตามประกบเจ้าไม่ห่าง อุตส่าห์ดำลงน้ำ งมเจ้าโง่ที่เอาแต่กำหินไว้แน่นเช่นเจ้า ขึ้นมาจากบึง ทีแรก ข้าคิดว่านางติดตามข้าด้วยซ้ำ เจ้าเป็นอะไรกับนาง"
"เป็นนางเองหรือ..."
คำกล่าวของปีศาจหลันหลิง ทำเซี่ยหยางตกใจ ลืมระวังตัว หลันหลิงจึงได้ทีกระโจนเข้าหา ปัดกระบี่หลุดออกจากมือเด็กหนุ่ม มุ่งตรงสู่ร่างของเวยหนิงเฉิงทันใด
"!!"
ไวกว่าความคิด เซี่ยหยางกระโดดลงจากหลังคา หมายคว้าจับกระบี่ยั้งไว้ ด้วยล่วงรู้ว่า ตงจิ้นทงไม่มีทางยื่นมือเข้าช่วยเวยหนิงเฉิงแน่ แต่แล้ว สายลมวูบหนึ่งก็ปะทะใบหน้า ผลักร่างเขาล้มลงกลิ้งบนพื้นหญ้าพร้อมกับกระบี่ พลันปรากฏสตรีชุดขาว ร่อนกายลงมาจากฟากฟ้า ขวางหน้าเขาไว้อีกครั้ง แม้เห็นเพียงแผ่นหลัง เซี่ยหยางก็จำได้ดี
"แม่นางไป๋อวิ๋น"
"เจ้าปล่อยให้นางปลุกปั่นเจ้านานเกินไปกระมัง"
น้ำเสียงดังกระดิ่งลมเอ่ยดุใส่โดยไม่หันมอง เซี่ยหยางอ้าปากจะโต้เถียง นางกลับร่ายอาคม เปิดเผยบางอย่าง ดูคล้ายดนตรีเครื่องสาย รูปจันทร์เสี้ยว ปลายนิ้วเรียวยาว พลิ้วไหวราวรับระลอกคลื่นน้ำ บรรจงดีดเส้นสายเหล่านั้น บรรเลงบทเพลงพิสดาร ชวนให้ปั่นป่วน มึนงง เสียดแทงถึงหัวใจ ราวกับภายในอกจะระเบิดออกมา
"สำรวมจิตใจ รอบกายว่างเปล่า"
ระหว่างนั้น ตงจิ้นทงวิ่งเข้ามาหา ในมือหิ้วร่างเวยหนิงเฉิงติดมาด้วย เขาเห็นผู้อาวุโสรีบนั่งขัดสมาธิ สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ก็รีบทำตาม ครู่หนึ่งจึงทุเลาลง เขามองเห็นคลื่นพลังบางอย่างถ่ายทอดผ่านเครื่องดนตรี มุ่งตรงสู่ปีศาจหลันหลิง ทำให้ปีศาจร้องโหยหวน จากเสียงสตรี แปรเปลี่ยนเป็นเสียงของหมีดำ ในที่สุด ร่างบนหลังคาก็ทรุดลงคุกเข่า กลับกลายเป็นอสูรตัวใหญ่มหึมา ล้มกลิ้งลงบนพื้นหญ้าเบื้องหน้าของไป๋อวิ๋น
เสียงดนตรีของนาง บาดลึกถึงจุดชีพจร ขนาดเขานั่งเบื้องหลังของนาง ยังเจ็บปวดภายในร่างกายเหมือนเข็มนับแสนเล่มทิ่มแทงไม่หยุด หลันหลิงคงทรมานยิ่งกว่า หากแต่เวยหนิงเฉิงกลับนิ่งเฉย งุนงง ราวกับไม่ได้ยินอะไร
"พิณคงโหวของสำนักเป่ยซาน มีผลกับพลังวิญญาณ มนุษย์ธรรมดาไม่มีตบะบำเพ็ญ ย่อมไม่รู้สึก"
ดูเหมือนตงจิ้นทงเดาใจเขาได้ จึงเอ่ยตอบ ไม่นานนัก อสูรหมีดำก็แน่นิ่งไป ไป๋อวิ๋นจึงหยุดบรรเลง ร่ายอาคมพาพิณรูปจันทร์เสี้ยวหายไปกลางอากาศ ใจของเซี่ยหยางกลับเป็นกังวลขึ้นมา ทำท่าจะวิ่งเข้าไปดูหลันหลิง ไป๋อวิ๋นก็เอ่ยตัดหน้าไว้ก่อน
"นางเพียงแค่สลบไป วางใจเถิด ความผิดของนางต้องรับการพิพากษาจากเจ้าสำนักเป่ยซาน นางยังตายไม่ได้"
ไป๋อวิ๋นหันมาหา เปิดเผยรูปโฉมงดงามยิ่งกว่าเทพธิดาใดในภพนี้ที่เขาเคยพบเจอ ตลอดทั้งร่างดูราวมีประกายผุดผ่องคล้ายแสงจันทร์ หากแต่ดวงตากลมโตดำขลับกลับมีแววดุดัน และจ้องมองเขาอย่างตำหนิ เซี่ยหยางจึงสลดสีหน้าลง
"ข้าติดตามหลันหลิง ช่วยเจ้าเพราะความบังเอิญ อย่าได้ถูกผู้ใดใช้วาจาปลุกปั่นความรู้สึก หาไม่แล้ว อย่าว่าแต่ชีวิตของเวยหนิงเฉิง ชีวิตของเจ้าก็อาจสูญสิ้นเช่นกัน"
ไป๋อวิ๋นแม้ท่วงท่าสุขุมนุ่มนวล วาจากลับเด็ดขาด เย็นชา เซี่ยหยางจึงไม่โต้ตอบ หรุบสายตาหนีนางเท่านั้น
"หึ..."
"??"
ได้ยินเสียงคล้ายหัวเราะ เด็กหนุ่มก็มองนางเป็นคำถาม ไป๋อวิ๋นกลับเมินเฉย หันคารวะตงจิ้นทงแทน
"ผู้อาวุโสตง วันนี้ข้าไม่ว่างเล่นด้วย ที่เหลือคงต้องขอฝากท่านจัดการ ผู้น้อยขอลา"
กล่าวจบ สตรีชุดขาวสว่างก็จับร่างอสูรหมีดำ เหาะทะยานขึ้นเหนือเมฆ หายไปกับสายลม ทิ้งไว้เพียงไอเย็นฉ่ำสดชื่น ปะทะความรู้สึกของเซี่ยหยางซึ่งมองตามนางไปจนสุดสายตา ก่อนจะหันมาเห็นสายตาแปลกประหลาดคล้ายล้อเลียนของตงจิ้นทง
"ผู้อาวุโส มองข้าเช่นนั้นทำไม"
"เจ้าห่วงพี่สาวขนฟูของเจ้า หรือหัวใจบินตามพี่สาวชุดขาวไปแล้ว"
"ตาแก่เลอะเลือน วาจาไม่เข้าหู"
เซี่ยหยางเมื่อถูกจี้ใจ เลยต่อว่ากลบเกลื่อนความรู้สึก ตงจิ้นทงจึงกำหมัดเขกศีรษะเข้าให้
"โอ๊ย!"
"เห็นหรือไม่ ฝีมือนางร้ายกาจเพียงไหน นางปล่อยหลันหลิงกลับมาเพื่อล้างมลทินให้เจ้า รู้อย่างนี้ ข้าไม่ส่งจดหมายมาบอกตระกูลเวย ปล่อยให้ครอบครัวเจ้าโดนป้ายสีเสียก็ดี นางจะได้ทำพลาดของจริง"
"ท่านเป็นเซียนได้ยังไงกัน ใจดำขนาดนี้"
"ข้าเป็นได้แล้วกัน เจ้าเสียอีก นางตำหนินั้นถูกต้องแล้ว ดีที่หลันหลิงมีใจเวทนาเจ้า นางถึงไม่ทำอะไรทันที หากเป็นปีศาจตนอื่น เจ้าแหงแก๋ไปตั้งนานแล้ว ช่างไม่คู่ควรกับกระบี่เซียนเสียเลย"
ฟังตงจิ้นทงตำหนิ เซี่ยหยางก็โต้ตอบไม่ออก พลันนึกบางอย่างได้ทันที
"พ่อ! แม่! พวกชาวบ้านด้วย ผู้อาวุโส พี่หลันยังไม่ตาย ผีดิบพวกนั้นเล่า"
ตงจิ้นทงยักไหล่ ส่ายหน้า เซี่ยหยางก็จ้องเขาอย่างขุ่นใจ
"ตาแก่เซียน ท่านมันใจดำจริงๆ"
ว่าแล้ว เซี่ยหยางก็รีบคว้ากระบี่บนพื้น วิ่งตะลุยออกนอกจวนไป ใจจดจ่อแค่เพียงช่วยเหลือผู้คนอื่นๆเท่านั้น เขาไม่รู้ว่าตงจิ้นทงระบายยิ้มพึงพอใจตามหลัง ก่อนจะหันมาจ้องดุใส่เวยหนิงเฉิง
"ถ้าเป็นข้า เจ้าไม่รอดแล้ว บอกเลย"
ผู้อาวุโสทำเด็กชายก้มหน้างุด อับอายขายหน้า กำหมัดแน่นเพียงลำพัง
-------------------------------------
"พ่อ! แม่!"
เซี่ยหยางวิ่งสุดฝีเท้าออกมากลางลานกว้าง ปากร้องเรียกบิดามารดา สายตาสอดส่องมองหา หากแต่ภาพเบื้องหน้าที่ควรจะวุ่นวายอลหม่าน กลับต่างจากที่คิดไว้ ผีดิบตระกูลฝูนอนล้มแน่นิ่งเกลื่อนกลาด ด้วยฝีมือของคนกลุ่มผู้ครองอาภรณ์ขาวล้วน งดงามดูราวกับเมฆกระจายอยู่โดยรอบ ท่วงท่าขึงขังดุดัน ในมือถือกระบี่คมแวววับ ต้องแสงอาทิตย์ นับได้ราวสิบกว่าคน เขาหยุดยืนมองทุกคนในสายตาแปลกใจระคนโล่งอก กระทั่งเห็นเบื้องหลังสตรีผู้หนึ่ง ดูคุ้นสายตา ก็เดาว่าไป๋อวิ๋นคงเป็นผู้สะสางความวุ่นวายนี้
"แม่นางไป๋ บุญคุณของท่านใหญ่หลวงนัก ท่านช่วยชีวิตพวกเราไว้ ข้าจะไม่ลืมพระคุณ ต้องหาโอกาสตอบแทนท่านแน่นอน"
เด็กหนุ่มกล่าวเสียงดังฟังชัด เรียกทุกคนหันมอง รวมทั้งสตรีชุดขาว แต่ทว่า แม่นางผู้นั้น แม้มีใบหน้าสวยงาม อ่อนโยน สะกดความรู้สึกให้ตกตะลึงตั้งแต่แรกเห็น รูปโฉมกลับไม่คล้ายไป๋อวิ๋น ทั้งยังดูโอบอ้อมอารีมากกว่า นางมองเขาอย่างสนใจ สลับกับกระบี่ในมือ
"สหายน้อย เจ้าเรียกข้าว่าแม่นางไป๋ เจ้าหมายถึงไป๋อวิ๋นหรือ"
น้ำเสียงของนางไพเราะน่าฟัง เขาพยักหน้าตอบ นึกชื่นชมความสง่างาม องอาจ ราวกับเทพสวรรค์ของนาง ไม่ดุขรึมเย็นชาจนบดบังความน่าคบหา เฉกเช่นไป๋อวิ๋น นางจึงคลี่ยิ้มอ่อนหวาน เอ็นดู สะกดสายตาของเด็กหนุ่มจับจ้องไม่กระพริบ
"อะแฮ่ม"
ได้ยินเสียงบุรุษผู้ยืนเคียงข้างนาง แกล้งกระแอมเสียงดัง เซี่ยหยางก็สะดุ้งสุดตัว หันมองพบบุรุษวัยใกล้เคียงกับแม่นางผู้งดงาม ใบหน้า เนื้อตัว สะอาด สว่าง โดดเด่นด้วยคิ้วหนาคล้ายปีกเหยี่ยว จ้องเขาเขม็ง
"สหายน้อย แม่นางผู้นี้คือศิษย์สืบทอดเจ้าสำนักเป่ยซาน เป่ยเจียวจู หาใช่ไป๋อวิ๋น ศิษย์ผู้อาวุโสทั่วไป สถานะของนางสูงส่งกว่าไป๋อวิ๋น ขั้นบำเพ็ญเซียนก็เหนือกว่ามาก เจ้าอย่าจำผิดอีกเล่า"
"ศิษย์พี่เป่ยคงอัน วาจาท่านเสียมารยาทต่อน้องชายผู้นี้นัก และเสียมารยาทต่อน้องอวิ๋นด้วย น้องชายผู้นี้เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ไม่เข้าใจสิ่งที่ท่านพูดกระมัง"
"ศิษย์น้องเจียวจู เช่นนั้น สหายน้อยถือกระบี่จิงเสินของผู้อาวุโสสาม ตงจิ้นทง ได้อย่างไร หากเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา"
ได้ฟังชายผู้มีชื่อว่าเป่ยคงอัน เซี่ยหยางก็ตาโต ก้มมองกระบี่ในมือ ไม่ทันได้กล่าวตอบ เจ้าของกระบี่ก็หยุดยืนด้านข้างกะทันหัน ทำเด็กชายสะดุ้งสุดตัว
"ข้าให้ยืม เจ้ามีปัญหาหรือ"
ตงจิ้นทงกล่าว พลางวางมือบนบ่าเซี่ยหยาง กลุ่มศิษย์เป่ยซานจึงพากันมองเซี่ยหยางเป็นตาเดียว สลับกับมองอาภรณ์ของตงจิ้นทงในสายตาคล้ายกลั้นหัวเราะ เป่ยเจียวจูเห็นดังนั้น จึงรีบแก้สถานการณ์
"เช่นนั้น สหายน้อยคงเป็นศิษย์ของท่าน ผู้อาวุโสสาม เป่ยเจียวจูขออภัยที่ล่วงเกิน"
"เจ้าล่วงเกินที่ไหน ศิษย์พี่เจ้าต่างหาก วาจาน่าตบปาก"
"ท่าน!...."
เป่ยคงอันกำกระบี่ในมือแน่น แต่เป่ยเจียวจูรีบก้าวขวางหน้าไว้ โค้งคารวะอีกครั้ง ระหว่างการโต้เถียง เซี่ยหยางกวาดตามองหาบิดามารดา พบว่ายืนมองเขาอยู่ไม่ไกลนัก จึงถอนหายใจโล่งอก ฟังการสนทนาของเหล่าเซียนต่อ เขาไม่รู้ว่าสายตาของนายชางและนางเฟิง มองเห็นชะตาที่แท้จริงของบุตรเพียงคนเดียวโดยถ่องแท้
"ผู้อาวุโสสาม ศิษย์พี่ของข้า วาจาโผงผาง ไม่คิดหน้าหลัง เพียงแค่อยากไขความกระจ่างให้สหายน้อยผู้นี้เท่านั้น ผู้อาวุโสสามโปรดให้อภัย สหายน้อย ข้าขอถามเจ้าสักหน่อย เจ้าพบไป๋อวิ๋นได้อย่างไร"
เป่ยเจียวจูหันมาเขา ทอดเสียงถามอย่างใจเย็น แม้อ่อนโยน ท่วงท่าก็องอาจ น่าเชื่อถือ ดูงดงามเปล่งประกายยิ่งนัก เด็กหนุ่มผู้เติบโตในป่าเขา ไม่เคยพบสตรีสง่างามเช่นนี้มาก่อน เลยเผลอมองจนลืมตอบคำถาม ทำคนโดยรอบส่งเสียงหัวเราะในคอ แม้แต่เป่ยเจียวจูยังก้มหน้าขำ เด็กชายถึงได้สติ เกาคอแก้เขิน
"เอ่อ...แม่นางไป๋อวิ๋นช่วยข้าไว้ นางจับอสูรหมีดำเหาะขึ้นฟ้าไปแล้วขอรับ"
"นางตามหลันหลิงอยู่จริงๆ มิน่าเล่า ถึงส่งข่าวให้พวกเรารีบตามมาที่นี่ สหายน้อย ขอบใจเจ้ามาก ไป๋อวิ๋นไปไหนมาไหนไม่เป็นที่ ร้อยปีมานี้ กลับเข้าสำนักนับครั้งได้ หน้าตานางเป็นเช่นใด พวกเราพี่น้องเกือบจะลืมเลือนเสียแล้ว จึงหวังพบกับนางในที่แห่งนี้ สุดท้าย กลับพบเพียงอาคมปีศาจ...แล้วเจ้าเล่า เจ้าชื่ออะไร"
"ข้าน้อยเซี่ยหยางขอรับ"
"เซี่ยหยาง เป็นชื่อที่ไพเราะมาก ฟังดูแข็งแกร่งเหมือนแสงอาทิตย์ หน้าตาเจ้าก็หล่อเหลาเอาการเชียว"
เป่ยเจียวจูกล่าวชมด้วยรอยยิ้มสดใส ทำเซี่ยหยางหน้าร้อนฉ่าถึงใบหู เขินจนเกาคอไม่หยุด หากแต่คำพูดของเป่ยคงอัน ทำเขาหน้าเจื่อนทันที
"หึ...ปานแดงใหญ่กลางหน้าเช่นนั้น ยังแกล้งชม"
"เจ้าเป่ยลิงกัง เจ้าก็มีปานดำใหญ่เป็นดวงตรงก้น สมัยพ่อแม่เจ้าพามาฝากให้ข้ารับเป็นศิษย์ จับเจ้าแก้ผ้าให้ข้าดูตำหนิว่าเป็นเซียนได้หรือไม่ เจ้าลืมแล้วหรือ"
ตงจิ้นทงได้ทีเอ่ยฉีกหน้าเป่ยคงอัน เรียกเสียงหัวเราะขบขันดังระงมไปทั่ว ทั้งเหล่าศิษย์ ชาวบ้าน พากันมองช่วงเอวเขาอย่างสนใจ เป่ยคงอันหน้าร้อนวูบด้วยโทสะ ชักกระบี่ชี้หน้าผู้อาวุโสกว่าทันที
"เจ้ามันตาแก่เลอะเลือน ปลิ้นปล้อน วาจากลับกลอก กี่ร้อยปีผ่านไปไม่มีเปลี่ยน เจ้าสำเร็จเซียนได้เพราะขโมยผลท้อสวรรค์ของเทียนซานต่างหาก ลำพังฝีมือกับความฉ้อฉลของเจ้า เห็นทีคงเป็นได้แค่กุ่ยเซียนกระมัง! ใครเชื่อเจ้าก็สมองพิกลพิการแล้ว!!"
"ศิษย์พี่ ท่านเสียมารยาทต่อผู้อื่นเช่นนี้ ต้องกลับไปรับโทษที่สำนัก"
เป่ยเจียวจูเอ่ยปรามเสียงเยือกเย็น เป่ยคงอันจึงยอมเก็บกระบี่ ท่าทีฮึดฮัดขัดใจ เมื่อเห็นเช่นนั้น เซี่ยหยางจึงยิ่งชื่นชมนางมากกว่าเดิม แววตาของเขาประกายยิ้มเลื่อมใส ตงจิ้นทงก็ตบบ่าเข้าให้โดยแรงทีหนึ่ง เด็กหนุ่มถึงได้สติ เกาคอแก้เขิน
"ผู้อาวุโสสาม น้องเซี่ยหยาง สำนักเป่ยซานได้ขจัดอาคมมารสิ้นซากแล้ว เพียงแต่ผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นถูกพิษมาร ต้องรีบเผาก่อนตะวันตกดิน แต่วันนี้ อาจารย์มีคำสั่งให้พวกข้ากลับสำนักก่อนตะวันลัดขอบฟ้า จึงไม่อาจช่วยเหลือพวกท่านได้ ธุระต่อจากนี้ พวกท่านจึงต้องสะสางเอง ผู้น้อยและศิษย์สำนักเป่ยซานขอตัว"
เป่ยเจียวจูรีบกล่าว โค้งลาผู้อาวุโสกว่า และชาวบ้านทุกคน ทุกกริยาล้วนสง่างาม น่าชื่นชม เปล่งแสงแห่งเทวะโดยแท้จริง เซี่ยหยางโค้งคำนับแทนคำขอบคุณ ขณะกำลังเงยหน้า ก็เห็นรอยยิ้มเอ็นดูของเป่ยเจียวจูส่งมาให้ เขาหน้าร้อนฉ่า รีบก้มหน้างุด ซ่อนความเขินไว้
เหล่าเซียนสำนักเป่ยซานพากันขี่กระบี่ในมือ ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าโดยพร้อมเพรียง ราวกับไอหมอกขาวลอยละล่อง เป็นภาพแสนวิจิตรสำหรับชาวเมืองแถบชายแดนจนพากันส่งเสียงตื่นตาตื่นใจ เซี่ยหยางเองก็มองตามจนลับสายตา มองอยู่นานจนไม่รู้ว่าบิดามารดาเดินมายืนข้างตนเองแล้ว
"นางแก่กว่าเจ้าตั้ง 3 ร้อยปี เจ้ารับไหวหรือ"
"3 ร้อยปี!!?"
คำกล่าวของตงจิ้นทง ยุติภาพในความคิดหมดสิ้น เขามองตงจิ้นทงแทบไม่เชื่อสายตา
"แล้ว...แล้วท่านเล่า..."
"ลูกพวกเจ้า เจ้าชู้มากกว่าที่ข้าคิดเสียอีก เห็นผู้หญิงเข้าหน่อยก็ตาลอยมองตาม"
ตงจิ้นทงไม่ตอบคำถาม หันไปกล่าวกับบิดามารดาของเขาแทน เซี่ยหยางสะดุ้งน้อยๆ หันมองนายชางนางเฟิง เห็นจ้องเขาอย่างขบขัน ก็เกาคอแก้เขินเบาๆ


## บทที่ 8 : อาจารย์

"น่าเวทนานัก ข้าทำใจดูนางไม่ได้จริงๆ"
เจ้าเมืองฝู เวยหนิง ถอดถอนใจ กลับหลังหันเดินออกนอกห้องพักของฝูกุ้ยหลันตัวจริง เมื่อสตรีวัยแรกสาว ผอมซูบ หนังหุ้มกระดูก ลมหายใจรวยรินใกล้สิ้นลมเต็มที นางเฟิงผู้เป็นสตรี แม้อยากหันหนี ก็จำต้องข่มอารมณ์ไว้ หย่อนกายลงนั่งข้างเตียง ขยับผ้าห่มปิดกายซูบซีดถึงช่วงคอ
"ท่านเซียน นางจะกลับเป็นเหมือนเดิมหรือไม่"
นายชางเป็นผู้เดียวที่หวั่นไหวต่อภาพเบื้องหน้าเพียงเล็กน้อย ด้วยเคยชินกับวิถีในสนามรบ จึงมีสติสมบูรณ์ ไต่ถามกับตงจิ้นทง ผู้ซึ่งยืนกอดอกพิงประตู มองคนของทางการเก็บข้าวของหลักฐานต่างๆยึดไว้เป็นของกลาง ตงจิ้นทงไม่ตอบ ทำเพียงชักกระบี่ส่งให้เซี่ยหยาง ผู้ซึ่งยืนอยู่ข้างบิดาเท่านั้น เด็กหนุ่มนิ่งอึ้ง เข้าใจความหมายของผู้อาวุโส และเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นด้วย จึงรับมาถือไว้ สองสามีภรรยาเห็นก็เข้าใจโดยพลัน ทว่า นายชางจับบ่ารั้งไว้ก่อน
"ข้าทำเอง"
"เจ้าห้ามจับกระบี่ข้าเชียว"  ตงจิ้นทงห้ามไว้ นายชางจึงยืมอาวุธของมือปราบแทน
"นางแลกวิญญาณกับมาร หลันหลิงยังมีชีวิต นางจึงยังมีชีวิต ดาบมือปราบสังหารนางไม่ได้"
คำห้ามปรามบอกเจตนาชัดเจนว่าเซียนจวินต้องการให้เซี่ยหยางเป็นผู้ลงมือ บิดาจึงไม่อาจยุ่งเกี่ยว ปล่อยให้บุตรชายเป็นผู้กระทำ เด็กหนุ่มสูดหายใจลึก เตรียมใจ ก้าวเข้าหาร่างสตรีผู้น่าเวทนา นางเฟิงยอมลุกหนี นายชางก็รั้งภรรยามากอดปลอบไว้ ตงจิ้นทงรอจนเซี่ยหยางหยุดอยู่ข้างเตียง จึงเอ่ยวาจา
"ตะวันแรงกล้าเพียงยามทิวา จันทราสง่าเพียงยามราตรี  ไร้สิ่งยั่งยืน กำเนิดดับขันธ์ ล้วนคือวิถีสรรพสิ่ง"
คำกล่าวของเซียนจวิน ดั่งปลอบประโลมผู้อื่นภายในห้อง เซี่ยหยางกำกระบี่ในมือแน่นจนสั่น มองสตรีผู้น่าสงสาร เจ้าของรูปลักษณ์อันแสนงดงามของฝูกุ้ยหลัน หัวใจของเขาเบาโหวงด้วยเวทนาสุดกำลัง ยิ่งเห็นนางคลี่ดวงตามองเขาอย่างขอร้องอ้อนวอนให้ยุติความทรมาน มือของเขายิ่งสั่นเทา
"เซี่ยหยาง"  นายชางนึกเห็นใจบุตร จะเข้าช่วย แต่ตงจิ้นทงกลับจับบ่าห้ามไว้ พลางกล่าว
"ยิ่งเจ้าลงมือช้าเท่าไหร่ นางยิ่งทรมานเท่านั้น"
"ท่านเซียน ลูกข้าไม่เคยสังหารผู้ใด อย่าว่าแต่คนเลย หนอนสักตัวยังไม่กล้า ให้ข้าทำเถิด"
"เจ้าคิดว่ากระบี่ข้าหลอมมาจากอะไร เจ้ารับได้หรือ"
เซียนจวินถามกลับ บิดาจึงไม่อาจก้าวก่ายได้อีก หันมองบุตรแทน
"เซี่ยหยาง เจ้าแทงลงไปตรงๆที่หัวใจของนาง สุดแรงที่เจ้ามี"
"ข้าทำไม่ได้..."
เด็กหนุ่มหันมาหาทั้งสามคน ตั้งท่าจะคืนกระบี่ให้ตงจิ้นทง ผู้อาวุโสกว่าไม่ยอมรับคืน
"นางถูกอาคมผูกวิญญาณ ไร้หนทางแก้ไข เมื่อลมหายใจสุดท้ายของนางสิ้นสุดโดยไร้ซึ่งสมดุลไอหยาง นางจะกลายเป็นกุ่ยเสิน* ออกล่าสังหารมนุษย์ ไม่ต่างจากหลันหลิง กระบี่เซียนมีไอหยาง หากเจ้าใช้กระบี่ข้าสังหารไม่ได้ เจ้าจะใช้ไอหยางใดปลดปล่อยนาง"
"ข้าเข้าใจ...ท่านลงมือเถอะ"
"เจ้าเด็กทึ่ม ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ คำสาบานของสำนักตงซาน ผู้ใดไม่ขอ ห้ามเข้าช่วย นางไม่ได้ขอให้ข้าทำ ซ้ำนางยังเป็นผู้บริสุทธิ์ หากข้าสังหารนาง ข้าจะกลายเป็นกุ่ยเซียน* มีแค่เจ้าที่ทำได้ เจ้ายังไม่สาบานวิญญาณ"
"ทำไมซับซ้อนนัก"
"เจ้าคิดว่าเซียนคืออะไร เหาะได้ ปล่อยไฟเผาโน่นนี่ได้เช่นเจ้าหรือ"
คำกล่าวของตงจิ้นทงพาให้นายชางและนางเฟิงเบิกตาตระหนกมองบุตรชาย เด็กหนุ่มกลับเอาแต่มือสั่น จ้องสตรีผู้อ่อนแรงเบื้องหน้าอย่างหวาดหวั่น แสงตะวันก็ใกล้ลัดขอบฟ้าเต็มทน ในที่สุด เซี่ยหยางก็ตัดสินใจ เงื้อกระบี่แทงผ่านหัวใจของนางเต็มแรง
"!!!"
ฝูกุ้ยหลันกรีดร้องสุดเสียง ลุกขึ้นนั่งตัวตรงคว้าจับลำคอเด็กหนุ่มบีบไว้แน่น บิดามารดาตื่นตระหนก ทำท่าจะเข้าช่วย ตงจิ้นทงก็สะบัดแขนเสื้อทีเดียว ผลักสองร่างกระเด็นออกนอกห้องไป พร้อมกับประตูปิดลง
"ลูกแม่!! ท่านเซียน ท่านเปิดประตูเดี๋ยวนี้"
นางเฟิงทุบประตูสุดแรงที่มี ตงจิ้นทงกลับกล่าวเสียงไม่ยี่หระกลับมา
"พวกเจ้าไม่เห็นหน้าต่างหรือ"
"ทางนี้"
นายชางรีบบอกภรรยาแล้วเปิดหน้าต่างออก ตั้งท่าจะเข้าช่วย แต่เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า เขาก็รั้งภรรยาถอยหลังแทน ทำเวยหนิงที่ชะเง้อมองสนใจล่าถอยตาม
ทั้งคู่เห็นบุตรชายตนเองถูกฝูกุ้ยหลันตัวจริง ผอมแห้งหนังหุ้มกระดูก บีบคอแน่น แม้ว่าเด็กหนุ่มจะแทงกระบี่ทะลุแผ่นหลัง เรี่ยวแรงของนางไม่มีถดถอย ฝ่ายตงจิ้นทง อาศัยเซี่ยหยางถ่วงเวลา สกัดจุดนางผู้เคราะห์ร้ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วส่งฝ่ามือสุดท้ายกระแทกกลางอก พาร่างคลุ้มคลั่งหงายหลังตึง ขยับไม่ได้ ราวกับถูกเชือกล่องหนมัดไว้ เซี่ยหยางโก่งคอสำลักอากาศ ทั้งตะลึงทั้งตกใจมองนาง
"ผู้อาวุโส ทำไมนางไม่ตาย"
"นางผูกวิญญาณกับมาร หลันหลิงอยู่ นางยังอยู่"
"แล้วท่านให้ข้าแทงนางทำไม"
"ข้าแค่อยากรู้ว่าได้ผลหรือไม่"
"ท่านไม่รู้หรือว่าต้องทำยังไงหรือ?!!"
"เจ้าหนูพ่นไฟ ข้าเป็นเซียน ไม่ใช่หมอผี กับมนุษย์ที่ยังมีชีวิต ถูกไอหยินมาร ปกติแล้วต้องนำกลับสำนักเซียน ล้างไอมาร แต่สถานการณ์ยามนี้คับขัน ข้าคิดออกได้เท่านี้"
"ตาแก่!! ท่านนี่มัน!!! ฮึ่ย...ข้าเชื่ออะไรท่านได้บ้าง!!"
"ไว้โกรธข้าที่หลังเถิด หลันหลิงรู้ตัวแล้ว กำลังคลายจุด อีกไม่นานนางได้ลุกขึ้นบีบคอเจ้าอีกแน่"
ฟังคำกล่าว เซี่ยหยางก็คิดหาหนทางแก้ไข มองฝูกุ้ยหลันเหลือกตาทุรนทุราย ปรากฏเงาหมีดำซ้อนร่างเลือนรางเป็นระยะ เขาครุ่นคิดอย่างหนัก พลันนึกได้ว่าตนสังหารปีศาจหมีตัวแรกเช่นใด
"ไอหยาง...ไฟคือหยาง ตาแก่ ถ้าข้าเผานาง พี่หลันจะหายไปด้วยหรือไม่"
"ถ้านางหายไป ไป๋อวิ๋นก็มาตามเจ้าเอง"
คำตอบของตงจิ้นทงไม่ได้ช่วยให้สบายใจสักนิด ซ้ำยังทำให้ลังเลกว่าเดิม เขามองร่างสตรีบนเตียง ซ้อนทับด้วยเงาหมีดำตัวใหญ่ ร้องตะโกนใส่เขา
"เซี่ยหยาง!!! ข้าจะไม่ละเว้นเจ้า!!!"
"ตาแก่ ท่านส่งศิลามาให้ข้า"
"เจ้าห้อยศิลาไว้บนคอเวยหนิงหลง ยังเผาป่าไกลเป็นร้อยหลี่ ต้องใช้มันอีกหรือ"
"ท่าน!! พูดจาโยกโย้ จะรับข้าเป็นศิษย์กลับไม่สอน ผู้ใดจะกล้าเป็นศิษย์ท่าน"
"เจ้าทึ่ม ข้าไม่สอนเจ้าตรงไหน"
"จะเถียงกันอีกนานหรือไม่ นางจะลุกขึ้นมาแล้ว"
นายชางเห็นทั้งสองโต้คารมดุเดือดก็ร้องเตือน เซี่ยหยางจึงสลัดความคิดออก เขาพยายามรวบรวมสมาธิ นึกถึงตอนเผาจานเป็ดตุ๋น หากแต่ฝ่ามือกลับไร้ซึ่งพลังใด ตอนนั้นเขามีศิลาอยู่ด้วย เพียงแค่คิด ไฟก็ออกมาแล้ว แต่ยามนี้ช่างยากเย็นนัก ไม่ว่าเพ่งสมาธิเท่าใด มือของเขาก็ว่างเปล่าอยู่ดี
"ว่างเปล่า...ไร้ยึดติด สรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า"
เด็กหนุ่มหลับตาท่อง ปลดปล่อยทุกความรู้สึกตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าให้หยุดนิ่ง ไม่ยึดถือ ไม่ควบคุม ไม่จดจำ ไม่เหนี่ยวรั้ง พลันสัมผัสถึงกระแสอุ่นในร่างกายกระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ค่อยๆเคลื่อนย้ายมารวมอยู่ตรงกลางจิต ร้อนวูบจากทรวงอกถึงหน้าผาก ก่อคลื่นพลังบางอย่างราวกับหางเสือเรือ ส่งให้กลางฝ่ามือร้อนผ่าว เขาจำความรู้สึกนี้ได้ ยามลุแก่โทสะในป่าใหญ่
ขณะนั้น ตงจิ้นทงก้าวถอยหลัง เมื่อเห็นปานแดงบนหน้าผากแปรเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์เปลวไฟ ไม่เพียงแค่เซียนจวิน บิดามารดาก็เห็นเช่นนั้น หากแต่เซี่ยหยางจดจ่อเพียงควบคุมพลัง ดวงตาสีเปลือกไม้มองสตรีเบื้องหน้า ผู้ซึ่งลุกขึ้นนั่ง กางกรงเล็บดั่งหมีอาละวาด ตั้งท่ากระโจนใส่เขา กลางฝ่ามือก็ปรากฏเปลวเพลิงระอุ มุ่งตรงสู่ร่างของนาง พาเงาหมีดำตัวใหญ่สลายไปในพริบตา เหลือเพียงร่างสตรีผู้อ่อนแรง หวนคืนสู่ความงดงามดั่งสาวแรกรุ่น ล้มลงฟุบกับเตียง
"...ขอบคุณ..."
น้ำเสียงอ่อนหวานกล่าวบอก ดวงตารื้นน้ำเต็มเปี่ยมด้วยความยินดี ก่อนจะหรี่ปิดดับแสงแห่งความทุกข์หมดสิ้นลง เซี่ยหยางมองภาพเบื้องหน้าทั้งเวทนาและเศร้าโศก ไม่อาจกลั้นน้ำตาอยู่ เขารู้สึกว่าตงจิ้นทงเดินมาซ้อนหลัง จึงรีบปาดน้ำตาออก
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าตลอด 1,550 ปี ที่ข้าบรรลุเซียน ไม่เคยรับศิษย์ เพราะเหตุใด"
ผู้อาวุโสถาม เด็กหนุ่มส่ายหน้าตอบ
"เพราะคนเหล่านั้นพ่นไฟไม่ได้...เจ้าพ่นไฟได้"
กล่าวจบ ตงจิ้นทงก็ตบบ่าเซี่ยหยาง 2-3 ที แทนการปลอบใจ แล้วกลับหลังหันเดินออกนอกห้องไป เด็กหนุ่มมองตามหน้าหงิก ดวงตายังรื้นน้ำอยู่ เมื่อวาจานั้นดูกวนอารมณ์มากกว่าปลอบโยน เขาหันมองพ่อแม่ที่ถอนหายใจโล่งอก ก็รีบปาดน้ำตาโดยเร็ว
------------------------------------------
"คุณหนูฝูถูกฝังรวมกับสกุลฝูเรียบร้อยแล้ว ก่อนตะวันตกดิน ส่วนจวนตระกูลฝูต้องปิดไว้ รอให้ทางการสืบสวนทรัพย์สิน เสร็จแล้ว คงต้องรื้อทิ้ง"
เวยหนิงกล่าวเสียงอ่อนกับครอบครัวเซี่ย ผู้ซึ่งนั่งอยู่ในโถงรับรองพร้อมหน้าพร้อมตา เขามองเซี่ยหยางกอดกระบี่เซียนเอาไว้ นั่งอยู่ระหว่างนายชางและนางเฟิง ท่าทางไม่สดใสเท่าไหร่ ก้มหน้างุด คอยดึงผมปิดปานแดงตลอดเวลา จึงเอ่ยบอก
"หนิงหลงเป็นความภาคภูมิใจของข้าและบรรพบุรุษตระกูลเวย เจ้าคิดว่าเพราะเหตุใด เซี่ยหยาง"
คำถามของผู้อาวุโสกว่า ทำเด็กหนุ่มสะดุ้งน้อยๆ เขาส่ายหน้าตอบ
"ที่ข้าภูมิใจกับหนิงหลง หาใช่ลาภยศ หรือตำแหน่งรองแม่ทัพ หรือแม้แต่ดาบคู่ใจของเขาที่ฝ่าบาททรงพระราชทานให้เขาด้วยพระองค์เอง แต่เป็นน้ำใจ และความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว ไม่ลังเลช่วยเหลือผู้อ่อนแอกว่า หนิงหลงไม่ได้เสียสละชีวิตเพื่อให้เจ้าทุกข์ทรมาน ลูกข้าเพียงต้องการปกป้องให้เจ้าปลอดภัย ฉะนั้น เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆ ให้สมกับที่ลูกข้าสละชีวิตปกป้องเจ้า"
คำกล่าวของผู้อาวุโส ทำเด็กหนุ่มน้ำตารื้น กำกระชับดาบไว้แน่น บิดามารดาเข้าใจความรู้สึก จึงไม่เอ่ยสิ่งใด ปล่อยให้บุตรครุ่นคิดด้วยตัวเอง
"นี่ก็ดึกมากแล้ว พวกท่านพักที่จวนข้าก่อนเถิด เดินทางยามค่ำคืน อันตราย"
เวยหนิงกล่าวชวน ทั้งสามก็พยักหน้ารับ แต่แล้ว ตงจิ้นทงกลับเดินเข้ามายืนกอดอกพิงประตู เรียกสายตาคนทั้งหมดหันมอง โดยเฉพาะเซี่ยหยาง เขาลุกขึ้นยืน แสดงสีหน้าโล่งใจ โดยไม่รู้ว่านายชางมองอยู่
"ท่านเซียน หากท่านไม่ถือสาจวนเล็กๆของข้า ก็เชิญพักด้วยกันเถิด"
"ใต้เท้าเวย ข้ามิกล้าถือสา เกรงว่าจะถูกเวยหนิงหลงบั่นศีรษะเอากระมัง"
ตงจิ้นทงกับกล่าววาจาหยอกล้อไม่ถูกสถานการณ์ เปลี่ยนสีหน้าเวยหนิงสลดลง เซี่ยหยางจึงจ้องดุใส่
"ตาแก่ ท่านพูดอะไร"
"ผู้ใดหาญกล้าบั่นศีรษะเซียน คงหายไปจากโลกนี้เป็นแน่"
แต่แล้วน้ำเสียงหนึ่งก็โพล่งขึ้นตอบ เป็นเสียงที่ทำเวยหนิงตกตะลึง ลุกขึ้นยืนมองหาเจ้าของเสียง แค่ครู่ เวยหนิงหลงก็เดินผ่านหน้าตงจิ้นทงเข้ามาภายในห้องรับรอง เขายิ้มให้เซี่ยหยางทีหนึ่ง ก่อนจะตรงไปคำนับบิดา ผู้ซึ่งน้ำตานองหน้า มือสั่นเทา วิ่งเข้ามาหาแทบสะดุดเท้าตัวเอง
"ลูกพ่อ!! เจ้า...เจ้ายังไม่ตาย..."
ไม่เพียงแค่ใต้เท้าเวยหนิง เซี่ยหยางเองก็ดีใจจนยิ้มร่า แผ่ไอร้อนวาบกระจายทั่วทั้งห้อง มารดาจึงลุกขึ้น สวมกอดเขาเอาไว้ ด้วยเกรงว่าเวยหนิงจะรู้ว่ามาจากผู้ใด แม้ว่าช่วงเย็นเวยหนิงจะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่นางไม่อาจมั่นใจว่าอีกฝ่ายคิดเช่นใด
"ท่านพ่อ ข้าเองก็ไม่อยากเชื่อเช่นกัน" เวยหนิงหลงลุกขึ้นยืน เอ่ยกล่าวกับบิดาด้วยความดีใจ
"ข้ารู้สึกเหมือนหลับไปชั่วขณะหนึ่ง ตื่นมาก็พบว่าอยู่ในกระท่อมริมน้ำ เห็นท่านเซียนยืนรอพาข้ากลับมา"
"ท่านเซียน ขอบพระคุณที่เมตตาลูกข้า ท่านเซียน"
เวยหนิงตรงมาคุกเข่าคำนับตงจิ้นทง เซียนจวินรีบจับรั้งตัวไว้ ปากก็อ้าจะบอกกล่าว เวยหนิงหลงกลับพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"ท่านเซียน พระคุณของท่าน ข้าจะไม่ลืม"
เวยหนิงหลงตรงเข้ามาคำนับเบื้องหลังบิดา ฉวยโอกาสส่งสายตาห้ามปรามไว้ ตงจิ้นทงจึงต้องรับคำนับไปโดยปริยาย กระนั้นก็อดปรายตามองเซี่ยหยางไม่ได้
"พวกเจ้าลุกขึ้นเถิด ข้าเพียงทำตามบัญชาสวรรค์ ที่รองแม่ทัพเวยรอดพ้นความตายมาได้ ล้วนเป็นพรจากเทพ หาใช่ข้าทั้งหมด"
ได้ยินคำกล่าว นายชางก็สลดสีหน้า  เลี่ยงเดินออกจากห้องไป เซี่ยหยางเห็นดังนั้นก็ขอปลีกตัวจากมารดา วิ่งตามไปติดๆ เวยหนิงหลงทำท่าจะตาม ตงจิ้นทงก็ห้ามไว้ก่อน
"เฮ้! พวกเจ้าพ่อลูกคิดถึงกันไม่ใช่หรือ"
ได้ยินวาจาเซียนจวิน รองแม่ทัพหนุ่มจึงยั้งใจไว้ ไม่ติดตามไป
-------------------------------------
"พ่อ ท่านจะไปไหน รอข้าด้วย"
เซี่ยหยางวิ่งตามบิดาออกมาถึงกลางสวน เห็นนายชางยืนมองท้องฟ้ามืดมิด เกลื่อนไปด้วยแสงดาวเพียงลำพัง ก็รีบรุดไปยืนข้างๆ เงยมองตาม
"เซี่ยหยาง ยามพ่อออกรบ ต้องอาศัยแสงดาวพวกนี้นำทาง เดินทัพยามค่ำคืน ไม่ให้ศัตรูรู้ตัว ตำแหน่งพวกนี้เจ้าดูออกหรือไม่"
"ดูออกสิ ท่านสอนข้าตั้งแต่จำความได้  นั่นกลุ่มดาวนายพราน บอกฤดูกาล"
"แล้วเจ้ารู้หรือไม่ ว่าบนฟ้านั่น มีเทพสวรรค์อยู่"
"รู้สิ ท่านบอกข้าว่า ครั้งหนึ่งท่านบาดเจ็บหนักกลางป่า เฝ้ามองดวงดาวพวกนี้ ตอนเกือบจะสิ้นใจ ได้อธิษฐานขอให้มีชีวิตรอดกลับมาพบแม่ และท่านจะไม่พรากชีวิตผู้ใดอีก ตอนนั้นแม่อุ้มท้องข้าอยู่ ข้านึกว่าท่านล้อข้าเล่นด้วยซ้ำ อยู่แต่หมู่บ้านเซิน บาดเจ็บอย่างมากก็แค่ลื่นตกเขา มาวันนี้ ข้าจึงรู้ว่าท่านไม่เคยโกหกข้า"
"เจ้าคิดจะทำเช่นใดต่อ"  บิดาหันกลับมาถามตรงๆ เด็กหนุ่มก็ตอบหนักแน่น
"ข้าจะกลับไปอยู่กับท่านกับแม่ ข้าไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว พ่อ ตาแก่เซียนเอาศิลาข้าไปแล้ว ท่านบอกข้าว่า ไม่มีศิลา ข้าอยู่หมู่บ้านเซินได้ ข้ากล่าวถูกต้องหรือไม่"
"ข่าวเจ้าพาเซียนมาช่วยเมืองฝู ลือเร็วยิ่งกว่าไฟต้องลม ยามนี้หมู่บ้านเซินคงรู้กันหมด เจ้าจะอยู่สู้สายตาชาวบ้านพวกนั้นได้หรือ"
"พ่อ...ท่านต้องการจะพูดอะไร"
เด็กชายเริ่มใจไม่ดี กำดาบแน่น นายชางหรุบมองเพียงนิด
"หากเจ้าไม่อยากเป็นเซียน เจ้าเก็บดาบท่านเซียนไว้กับตัวทำไม"
ฟังวาจาบิดา เขาก็พูดไม่ออก แรกเริ่มไม่คิดเป็นเซียนจริงๆ แต่เมื่อได้ปลดปล่อยอาคมมาร เห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของฝูกุ้ยหลันตัวจริงแล้ว เขากลับรู้สึกลังเลใจ บิดาเห็นกริยาสรรหาวาจาโต้ตอบ จึงลูบศีรษะแผ่วเบา
"เดิมข้าตั้งใจใช้อิทธิพลตระกูลฝู ปกป้องไม่ให้ผู้ใดล้อปานแดงของเจ้า จึงมีเพียงเวยหนิงเฉิงกล้าหาญผู้เดียว หาไม่แล้ว ทั้งโรงหนังสือคงกีดกัน แบ่งแย่งเจ้า ข้าไม่มีเจตนาให้เจ้ารับราชการ เพราะนั่นไม่ใช่หนทางที่เจ้าต้องแบกรับ เจตนาของข้า คือให้เจ้าเดินทางมาพบวาสนาของตัวเอง เซี่ยหยาง ท่านเซียนไว้ใจให้เจ้าถือกระบี่ แนะเพียงไม่กี่คำ เจ้าก็เข้าใจถ่องแท้ ทำตามโดยไม่มีเงื่อนไข...มีวาสนาจึงพานพบ เจ้าเข้าใจที่พ่อพูดหรือไม่"
ฟังวาจาบิดา บุตรชายก็น้ำตารื้น กำกระบี่ในมือแน่น บิดาที่เอาแต่ว่ากล่าว ดุร้าย แท้จริงแล้วมีความรักต่อบุตรเช่นเขามากมายมหาศาลนัก
"ข้าจะกลับมาหาท่านบ่อยๆ โปรดเฝ้ารอข้า"
เด็กชายเซี่ยหยางโผเข้ากอดบิดาแนบแน่น ครู่หนึ่งจึงรู้สึกถึงอ้อมกอดของมารดาซ้อนทับอยู่ แม้ครั้งหนึ่งเขาเคยน้อยใจว่าเหตุใดต้องเกิดมาพร้อมตำหนิบนใบหน้า แต่ไม่เคยเสียใจสักครั้งที่ได้เกิดเป็นลูกของบิดามารดาผู้มีหัวใจบริสุทธิ์ กล้าหาญ และเที่ยงตรง
"เจ้าหนูพ่นไฟ ข้ามาตามกระบี่คืน"
เพียงแค่ทั้งสามคลายอ้อมกอดต่อกัน ตงจิ้นทงก็โพล่งขึ้นกลางสวน เซี่ยหยางหันมอง พบว่าผู้อาวุโสยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขามองสบตาบิดามารดา เห็นว่าพยักหน้ารับ จึงกำกระบี่ไว้แน่น เดินตรงเข้าหา ตงจิ้นทงยืนมองในกริยาสงบ มือไพล่หลัง ไม่แสดงสีหน้าใด กระทั่งเด็กหนุ่มวัย 15 ปี คุกเข่าลงเบื้องหน้า ใช้มือทั้งสองประคองกระบี่มอบให้ ผู้อาวุโสจึงระบายยิ้มยินดี รับกระบี่มาถือไว้
"คำนับครั้งที่ 1 ลืมเลือนทิฐิ"  เซียนจวินกล่าว เด็กหนุ่มโค้งคำนับตาม
"คำนับครั้งที่ 2 ลืมเลือนยึดถือ"  เซี่ยหยางคำนับตามอย่างว่าง่าย
"คำนับครั้งที่ 3 ลืมเลือนตัวตน"
'ครึน'
เพียงแค่คำนับครั้งที่ 3 ฟากฟ้ามืดมิดกลับส่งเสียงคำรามลั่น เรียกสายตาเซี่ยหยางเงยมอง แต่กลับต้องตระหนก เมื่อผู้ซึ่งตนเพิ่งกราบเป็นอาจารย์ ก็คุกเข่าคำนับเขา 3 ครั้งเช่นเดียวกัน
"ตาแก่ เอ่อ...อาจารย์"
"เรียกทำไม เจ้าทำผิดต่อเทพบรรพกาลหรือ ถึงกลัวฟ้าร้อง"
"ท่านพูดอะไร เทพบรรพกาลคือสิ่งใด?"
เด็กหนุ่มถามแปลกใจ ตงจิ้นทงไม่ตอบ ทำเพียงลุกขึ้นยืน พลางรั้งแขนเขาลุกขึ้นยืนตาม
"เรื่องของเซียน มีเพียงเซียนรับรู้ เจ้าฝึกไปเรื่อยๆ จะรู้เอง"
กล่าวจบ เซียนจวินก็เดินไปหานายชายกับนางเฟิง ส่งถุงใบโตยื่นไว้ให้ ทั้งสองแม้ไม่อยากรับ ก็ยื่นมือรับไว้ ด้วยเป็นความปรารถนาของเซียนจวิน
"ฝึกเซียนนั้น กินเวลายาวนานหลายสิบปี พวกเจ้าเฒ่าชราขึ้นทุกวัน ไม่อาจตัดฟืนหาเงินต่อไปได้ตลอดชีวิต ซ้ำข้ายังพรากบุตรเพียงผู้เดียว ที่พึ่งพาของพวกเจ้าไป จงรับสินน้ำใจนี้ไว้ ดูแลตนเอง"
ฟังคำกล่าว สองสามีภรรยาก็พยักหน้ารับ ตงจิ้นทงหันมาหาเซี่ยหยางอีกครั้ง
"เมื่อถึงยามเหม่า ให้ออกไปพบข้าที่ประตูเมือง"
"ขอรับ อาจารย์"
เซี่ยหยางรับคำหนักแน่น ตงจิ้นทงจึงยิ้มรับ ก่อนจะร่ายอาคมหายตัวไปกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขา ปล่อยให้เด็กหนุ่มตะลึงค้าง
"ตาแก่หายตัวได้กลับหิ้วข้าเหาะข้ามภูเขา จงใจแกล้งข้าชัดๆ!"
-----------------------------------------------------------------------------------
*กุ่ยเสิน - ผีร้าย
*กุ่ยเซียน - เซียนที่กลายเป็นมาร


## บทที่ 9 : การเริ่มต้น

"เจ้ากับพ่อแม่เห็นทีคงไม่ได้เจอกันอีกหลายปี ไยจึงไม่ให้พวกท่านตามไปส่ง"
เวยหนิงหลงกล่าวชวนคุยระหว่างเดินข้างเซี่ยหยาง ออกมาส่งเด็กหนุ่มไปยังประตูเมืองตามนัดหมาย คนถูกถามส่ายหน้าตอบ
"อาจารย์ปล่อยให้ข้าอยู่กับพ่อแม่ทั้งคืนแล้ว เท่านั้นก็เกินพอ จริงสิ ดูเหมือนท่านยังบาดเจ็บอยู่ อุตส่าห์เดินมาส่งข้าด้วยตัวเองเช่นนี้ ข้าละอายใจนัก ใต้เท้าเวย"
"เจ้าละอายใจสิ่งใด เจ้าไม่ได้ทำผิด ข้าเลือกเดินมาส่งเจ้าเอง"
ฟังวาจาผู้กล้าหาญ เซี่ยหยางก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย นึกถึงยามที่อีกฝ่ายช่วยเขาเอาไว้โดยไม่มีเงื่อนไข เพียงเพราะความเมตตาส่วนตัว น้ำใจของบุรุษผู้นี้มากมายนัก
"เซี่ยหยาง เงยหน้าขึ้น"
เวยหนิงหลงเห็นกริยา จึงเอ็ดดุ เซี่ยหยางเผลอทำตามน้ำเสียงขรึม เขาเงยมองเวยหนิงหลงเล็กน้อย
"ท่านพูดจาเหมือนพ่อข้าไม่มีผิด"
"พ่อเจ้าเป็นแม่ทัพ ข้าเป็นรองแม่ทัพ ย่อมคล้ายกัน เจ้าก็เถอะ เป็นบุตรแม่ทัพใหญ่ ต้ององอาจกล้าหาญ รู้หรือไม่ว่าแม่ทัพเซี่ยเมื่อครั้นอดีต ยกกำลังพลเพียงแสนกว่า กวาดล้างกบฏ 12 แคว้น ไม่มีล่าถอย คุณงามความชอบใหญ่หลวงนัก กลับไม่เคยผยอง ซื่อสัตย์ ซื่อตรง ฟูเหริน มารดาเจ้าก็เป็นวีรสตรี เสียสละเพื่อชาติบ้านเมือง เจ้าต้องยึดพวกเขาเป็นแบบอย่าง ห้ามยอมแพ้สิ่งใดง่ายๆ"
"ข้ารู้แล้ว ท่านดูอาวุโสกว่าข้าไม่กี่ปี วาจาอย่างกับตาแก่"
"หึๆ..."
ได้ฟังวาจาของเด็กหนุ่ม ผู้ซึ่งเคยทำหน้าราวกับร้องไห้ตลอดเวลา กินอาหารกลบเกลื่อนความทุกข์ ยามนี้กลับสดใส ปากกล้าใจถึง เวยหนิงหลงก็อดขันใจไม่ได้ เขาเหลือบมองปานแดงใหญ่บนหน้าผากเด็กหนุ่มอยู่ครู่ จดจำได้ว่าปานนั้นแปรเปลี่ยนเป็นรูปเปลวไฟสีแดงทอง วิจิตรงดงามและศักดิ์สิทธิ์ จึงเผลอจ้องอยู่นาน เซี่ยหยางรู้สึกตัวก็รีบปัดผมปิดใบหน้าไว้
"เซียนน้อย ปานของเจ้า หาใช่สิ่งน่าละอาย ผู้ที่ล้อปานเจ้าต่างหาก ทำสิ่งน่าละอาย ทหารของข้า ผ่านสงครามมานับไม่ถ้วน มีไม่น้อยได้รอยแผลเป็นบนใบหน้า ความสวยงามถูกทำลาย ไปที่ใดก็มีแต่คนหวาดกลัว แต่พวกเขาเหล่านั้นไม่เคยใส่ใจ เจ้าคิดว่าเพราะเหตุใด"
ฟังคำถาม เซี่ยหยางก็ส่ายหน้าตอบ ระหว่างนั้น พวกเขาเดินถึงประตูเมืองพอดี เห็นตงจิ้นทงยืนเอามือไพล่หลังมองป้ายชื่อเมือง หันแผ่นหลังให้พวกเขา
"เพราะบาดแผลพวกนั้น เกิดจากการทุ่มเทเสียสละ ปกป้องแผ่นดินเกิด ไม่ให้ศัตรูรุกราน สำหรับพวกเขา บาดแผลเหล่านั้นไม่ใช่ตำหนิ หากแต่เป็นร่องรอยความทรงจำที่น่าภาคภูมิใจ พวกเขาจึงไม่หวั่นไหวต่อสายตาหรือวาจาของผู้อื่น ที่หลงใหลเพียงความงามในเปลือกนอก เมื่อไม่ดูถูกบาดแผลตนเอง ผู้ใดก็ดูถูกไม่ได้"
"...ข้าเข้าใจแล้ว...วาจาของท่าน น่าฟังยิ่งกว่าตาแก่ชุดเหลืองเสียอีก"
"หึๆ เห็นเจ้าปากกล้าเช่นนี้ ข้าค่อยสบายใจ น้องชาย ข้าคงส่งเจ้าได้เพียงเท่านี้"
เวยหนิงหลงกล่าวบอกลา เซี่ยหยางก็นึกใจหาย ครุ่นคิดบางอย่างจึงหันหาผู้อาวุโสกว่า ประสานมือคารวะ กล่าวในสิ่งที่อยากทำมาโดยตลอด หลังจากเห็นเวยหนิงหลงกลับมา
"ใต้เท้าเวย ท่านมีพระคุณต่อข้าใหญ่หลวงนัก ข้าจะไม่มีวันลืม ต้องหาทางตอบแทนพระคุณของท่านแน่ขอรับ"
"เซียนน้อย ถือเสียว่าข้าชดใช้ที่หนิงเฉิงว่ากล่าวดูหมิ่นเจ้า ข้าทำตามหน้าที่ เจ้าไม่ต้องตอบแทนสิ่งใด"
เวยหนิงหลงประสานมือคารวะตอบ แล้วจึงหันไปคารวะตงจิ้นทงที่กลับหลังหันมามองพอดี
"เดินทางปลอดภัย น้องชาย"
รองแม่ทัพหนุ่มกล่าวจบก็หันหลัง เดินกลับจวนในท่วงท่าสง่าผ่าเผย องอาจ น่าเลื่อมใส เซี่ยหยางมองตาม พลันนึกถึงบิดาขึ้นมา บิดาของเขา เมื่อก่อนคงน่าเกรงขามเช่นนี้เหมือนกัน
"มองตาหวานกับบุรุษด้วยกัน ไม่พิลึกไปหน่อยหรือ"
"ท่านสิพิลึก"
เซี่ยหยางหันมาตอบโต้ หน้าตาขึงขังใส่คำหยอกของผู้ที่ตนกราบเป็นอาจารย์ คนถูกย้อนกลับลอยหน้าลอยตา ไม่สนใจ เด็กหนุ่มก็ส่ายหน้าระอา พลันนึกบางอย่างได้พอดี
"อาจารย์ ข้าขอบคุณที่ท่านชุบชีวิตใต้เท้าเวย"
"คนตายไม่อาจฟื้น ไม่มีเซียนใดชุบชีวิตคนตายได้"
"เช่นนั้นทำไมใต้เท้าเวย....."
"เจ้าเอาแต่กอดเวยหนิงหลง ร้องไห้ฟูมฟาย ปล่อยโทสะบังตา พ่นไฟใส่นางมารไม่หยุด ไม่ดูเลยว่าลมหายใจสุดท้ายยังไม่สิ้นสุด โทษความปัญญาทึบของเจ้าเองเถิด"
ฟังตงจิ้นทงกล่าว เขาก็ยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก ไม่ว่านึกเท่าไหร่ เวยหนิงหลงยามนั้นก็สิ้นใจแล้วจริงๆ
"เช่นนั้น ท่านให้ข้าเคารพหลุมศพผู้ใด"
"เวยหนิงหลงไง"
"อาจารย์! ท่านทำข้าสับสนไปหมดแล้ว ท่านบอกว่าใต้เท้าเวยยังไม่ตาย ข้าเข้าใจไปเอง แต่ท่านพาข้าไปเคารพหลุมศพ ทั้งหมดหมายความว่ายังไง ท่านปั่นหัวข้าทำไม"
เซี่ยหยางเริ่มจะมีโทสะขึ้นมา พาไอร้อนวูบกระจายทั่วหมู่บ้าน ตงจิ้นทงจึงเปิดฝากระบอกไม้ไผ่ สาดน้ำใส่เข้าให้ เด็กหนุ่มแม้ขุ่นเคือง แต่ก็ยอมสำรวมอารมณ์ ทว่า...น้ำกลับมีรสแปลก เฝื่อนขม ฉาบหวานปลายลิ้น เซี่ยหยางจึงลูบน้ำจากใบหน้า ตวัดลิ้นชิมรสให้แน่ใจอีกครั้ง
"ข้ารู้ว่าเจ้าชอบน้ำ มังกรก็ชอบน้ำเช่นกัน ตำนานเล่าว่า เทวะมังกร อารักขาทิศตะวันออก ครองธาตุน้ำ มีแหล่งน้ำที่ใด มีชีวิตที่นั่น มังกรตนใดบาดเจ็บ จะจำศีลใต้น้ำ รักษาบาดแผล"
"ตาแก่...ท่านหาได้สาดน้ำธรรมดาใส่ข้าไม่...นี่คือสุรา"
"ดีสิ! สุรามีฤทธิ์ร้อน ช่วยให้กระปรี้กระเปร่า สดชื่น"
ตงจิ้นทงกล่าวไปหัวเราะไป ชวนให้เซี่ยหยางโมโหระคนระอา เริ่มสับสนแล้วว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่กราบจอมปลิ้นปล้อนผู้นี้เป็นอาจารย์ ขณะเดียวกัน คำบอกเล่าของอาจารย์ก็ทำเขาคิดหนักเช่นกัน
"ท่านหมายถึง...ใต้เท้าเวย เป็นมังกรจำแลงหรือ?"
"เจ้าเห็นหางเวยหนิงหลงหรือไม่เล่า"  อาจารย์ถาม ศิษย์ส่ายหน้าตอบ
"ไม่มีหาง ก็ไม่ใช่ร่างมังกร"
"พูดกับท่านแล้วปวดหัว เชิญท่านเล่นไปคนเดียวเถอะ"
เมื่อไม่ได้ความอะไร เซี่ยหยางก็เลี่ยงอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง กลับหลังหันเดินออกนอกเมืองไป ตงจิ้นทงกลับคว้าบ่าไว้ก่อน
"จะไปไหน ตะวันเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า แม้ผู้ใดถูกเทพอัคคีให้พรร่างทองคำ ร่างกายก็ยังต้องการข้าวปลาอาหารประทังชีวิต ข้าไม่มีร่างทองคำ ยามนี้ยิ่งหิวจนใส้กิ่ว แขวนท้องรอเจ้าเดินนวยนาดจีบเวยหนิงหลง กว่าจะมาถึงหน้าประตู กินเกี๊ยวน้ำก่อน ค่อยว่ากัน"
ตงจิ้นทงไม่พูดเปล่า ออกแรงดึงเขาทีเดียว ลงนั่งงงในร้านเกี๊ยวน้ำ เด็กหนุ่มเหล่มองอาจารย์แบบไม่ค่อยสบอารมณ์นัก พลันนึกได้ว่านี่คือร้านเกี๊ยวน้ำลุงผอม จริงสิ...เพราะมัววุ่นวายเลยไม่ได้นึกถึงท่านทั้งสอง เด็กหนุ่มรีบตรงดิ่งเข้าหานายหลินกับภรรยาที่กำลังวุ่นวายทำเกี๊ยวน้ำจนลืมสังเกตเขาเช่นกัน
"ลุงผอม ท่านป้า"
"เจ้าเซี่ย! นึกว่าเจ้ากลับหมู่บ้านเซินแล้วซะอีก.....นั่งก่อนๆ"
กริยาของลุงผอมและภรรยาดูแปลกไปบ้าง ยิ่งเห็นว่าเขานั่งกับตงจิ้นทง ยิ่งดูนอบน้อมพิลึกพิกล ทั้งหมดเพราะเขายืนคุยกับเหล่าเซียนเมื่อวานเป็นแน่ เซี่ยหยางใจโหวง ไม่คุ้นชินกับท่าทางของทั้งสอง จึงไม่กล่าวอะไร กระทั่งเห็นชามเกี๊ยวน้ำนับสิบวางลงบนโต๊ะ เขาถึงตาโต อ้าปากค้าง
"ลุงผอม ขอข้า 1 ชามก็พอ"
"เหลวไหล เจ้ากินจุอย่างกับหมู ชามเดียวพอหรือ ถือว่าข้ารับรองท่านเซียนไปด้วยแล้วกัน"
ลุงผอมหยอกกลับ ค่อยทำเขาโล่งใจ ตงจิ้นทงเห็นสีหน้าดีขึ้น ก็หยิบเกี๊ยวน้ำมา 1 ชาม พินิจดูเล็กน้อย
"โบราณว่าไว้ จัดสำรับอาหารรับรองเทพสวรรค์ ย่อมได้พร แต่ข้าหาใช่เทพสวรรค์ไม่ คงให้ได้แค่เหรียญอีแปะพวกท่านกระมัง"
"ท่านเซียนก็กล่าวเกินไป ท่านช่วยหลานชายข้า ช่วยเมืองนี้ไว้ มื้อนี้ข้าเลี้ยง ขอเพียงพวกท่านอิ่มท้องก่อนเดินทางเท่านั้น คนแก่อย่างข้า ไม่ต้องการสิ่งใด"
ลุงผอมบอกเป็นนัยว่ารู้ถึงการเดินทางของเขา เหตุนี้จึงมีสีหน้าแปลกไปจากเดิม ครู่หนึ่ง ภรรยานายหลินก็เดินเข้ามาพร้อมห่อหมั่นโถวใบใหญ่ ยื่นส่งให้เด็กชาย
"เจ้าติดตัวไว้เผื่อหิวกลางทาง"
"ขอบคุณขอรับ พวกท่านทั้งสองใจดีกับข้ามาก ชาตินี้ข้าจะไม่ลืมเลย"
เด็กชายเซี่ยหยางรับห่อผ้ามาเก็บไว้ มอบรอยยิ้มอย่างจริงใจให้สหายบิดามารดา แล้วจึงจัดการเกี๊ยวน้ำเบื้องหน้านับสิบชามในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป ซ้ำนายหลินยังตามใจ ยกมาเติมให้เรื่อยๆ ตงจิ้นทงที่กินไปเพียง 2 ชาม นั่งกอดอกมอง รออย่างใจเย็น เมื่อล่วงเข้ายามเฉินแล้ว เซี่ยหยางถึงยอมอิ่ม นับได้ราวยี่สิบห้าชาม
"กินขนาดนี้ เจ้ามีเงินจ่ายหรือ"
"อาจารย์ ลุงผอมเพิ่งบอกว่าไม่คิดเงิน ท่านก็อย่าคิดมาก อีกอย่าง ข้าเห็นท่านส่งถุงเงินให้พ่อแม่ ไม่ใช่ว่าท่านมีอยู่แล้วหรือ"
"นั่นเป็นเงินขายแร่เหล็กที่พ่อเจ้าเก็บมา หาใช้เงินข้า เซียนไม่พกเงิน"
ได้ฟังคำพูดอาจารย์ เซี่ยหยางก็จ้องนิ่งเงียบ จ้องจนตงจิ้นทงเลิกคิ้วสูง
"มองหน้าข้าทำไม"
"เลิกเป็นศิษย์ท่าน ต้องทำยังไง"
"หลับตาแล้วข้าจะบอกเจ้า"
ฟังคำตอบ เด็กหนุ่มก็หลับตาลง พลันกำปั้นแข็งๆก็เขกลงหน้าผากโดยแรงจนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เซี่ยหยางถูหน้าผากร้องโอดโอย ซ้ำยังถูกตงจิ้นทงหิ้วคอเสื้อพาเดินออกจากร้านไปด้วยกันทั้งอย่างนั้น
"ลุงผอม ท่านป้า ขอบคุณมากขอรับ ขอบคุณ!"
เด็กชายส่งเสียงบอก ก่อนจะถูกเซียนจวินพาเหาะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ท่ามกลางสายตาทึ่งของสองสามีภรรยาร้านเกี๊ยว ลับหลังแล้ว นายหลินเช็ดโต๊ะ เก็บชามตามปกติ กลับปัดของบางอย่างตกลงพื้นโดยไม่ตั้งใจ เมื่อก้มลงดู จึงพบก้อนท้องคำเท่ากำปั้น สองสามีภรรยามองหน้ากันอย่างตื่นตะลึง
------------------------------------------
ตงจิ้นทงหิ้วคอเสื้อพาเซี่ยหยางเหาะข้ามเมฆก้อนใหญ่ ผ่านเขาลูกแล้วลูกเล่า จนแสงตะวันแรงกล้า ก็ยังไม่มีท่าทีถึงจุดหมาย เด็กหนุ่มยกมือบังแสงอาทิตย์ไว้ พลางกวาดตามองสถานที่ด้านล่าง เขาพบว่าตนเองอยู่เหนือแม่น้ำสายใหญ่เส้นเดิม ที่ไหลจากยอดเขาหมู่บ้านเซิน ซ้ำยังแปลกประหลาด ไม่ลดเลี้ยวเคี้ยวคดตามกระแสน้ำ กลับทอดยาวเป็นทางตรงไป เกินกว่าจะคาดเดา ไม่คุ้นสายตา
"อาจารย์ ท่านหายตัวได้ไม่ใช่หรือ ท่านพาข้าเหาะตั้ง 2 ชั่วยามทำไม"
"เย็นไว้เจ้าหนู ข้าพาเจ้าเหาะชมวิว ให้เจ้าเตรียมใจก่อนถึงแดนบรรพกาล ที่แห่งนั้นไม่มีปีกของพ่อแม่เจ้าคอยคุ้มครอง หาผู้น้ำใจงามอย่างเวยหนิงหลงก็ยากเย็น เจ้าเตรียมพร้อมให้ดีเถิด"
คราวนี้น้ำเสียงตงจิ้นทงไม่มีหยอกล้อ เซี่ยหยางจึงหยุดถาม กวาดสายตามองด้านล่างอีกครั้ง เขาพบว่าแม่น้ำสายใหญ่หายไปในเขาใหญ่โตลูกหนึ่ง อุดมสมบูรณ์ด้วยป่าไม้ยอดสูงเทียมฟ้า ราวกับว่า แค่เขาเอื้อมมือก็หยิบยอดใบไม้ถึง ทั้งที่ก่อนหน้า ป่าเหล่านั้นอยู่ใต้กลุ่มเมฆ ห่างไกลแทบมองไม่เห็น เดาแทบไม่ออกว่าต้นไม้ในเขาลูกนี้มหึมาเพียงไหน
ไม่นานนัก อาจารย์ก็พาเขาร่อนลงสู่ด้านล่าง ผ่านหมู่แมกไม้เขียวชอุ่มร่มรื่น และเป็นอย่างที่เซี่ยหยางคาดเดา ต้นไม้เหล่านี้สูงกว่าต้นไม้ในหมู่บ้านเซินเป็นสิบๆเท่า หน้าตาก็สวยงามแปลกประหลาด ไม่เคยพบในที่แห่งไหนมาก่อน เขาถูกพาลงยืนเบื้องหน้าตำหนักหินสีเทา ใหญ่โตเทียมยอดไม้ มีบันไดหินทอดยาวสูงชัน นับมือได้หลายร้อยขั้น 2 ฟากฝั่งตรงเชิงบันได มีชายวัยกลางคน รูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรง สวมอาภรณ์สีดำสนิท ถือทวนยืนอยู่ บรรยากาศเงียบ ชวนขนลุก
"ตามข้ามา นอกจากข้า ผู้ใดไม่ถาม ห้ามโต้ตอบ"
อาจารย์สั่ง ศิษย์พยักหน้ารับ แล้วจึงเดินตามผู้อาวุโสขึ้นบันได ทว่า ชาย 2 คนหน้าประตูยกทวนขวางไว้ทันที ทั้งยังเลื่อนสายตามองตงจิ้นทงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
"ไม่สวมอาภรณ์เซียน ห้ามเข้าสำนักเทียนซาน"
สำนักเทียนซาน? เซี่ยหยางทวนคำตามในใจ มองอาภรณ์เหลือง ลายเต๋าแปดแฉกของผู้เป็นอาจารย์ ก็นึกรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก ว่าแต่...อาจารย์ของเขายืมอาภรณ์ผู้อื่นทั้งที ไยไม่ยืมที่ดูปกติกว่านี้สวมใส่กัน
"เซียนบำเพ็ญตบะเป็นอาภรณ์ สวมใส่สิ่งใด สำคัญหรือ"
"หากเป็นเช่นนั้น ไยไม่ยอมถอดอาภรณ์มนุษย์ออก"
แต่แล้ว น้ำเสียงดุขรึมของคนผู้หนึ่งก็โพล่งขึ้น พลันปรากฏร่างชายวัยหนุ่มกลางอากาศ รุ่นเดียวกับเวยหนิงหลง รูปร่างใหญ่โต สวมอาภรณ์แดงฉานตลอดร่าง ยาวกรุยกราย วิจิตรงดงาม ปรากฏกายเบื้องหน้าพวกเขา เบื้องหลังชายถือทวนทั้งสอง เซี่ยหยางจึงเห็นรูปโฉมถนัดตา ทั้งที่หล่อคมคาย แววตากลับดุดัน แผ่รังสีมืดมนประหลาด ชวนอึดอัด น่าสนใจก็เพียงรูปเปลวไฟสีแดงกลางหน้าผาก ชายผู้นั้น มองอาจารย์ของเขา ไม่มีเคารพยำเกรง
"ซีหยาง เจ้าจะให้ข้าแก้ผ้าเข้าพบเจ้าสำนักหรือ"
"ท่านกล้าหรือไม่เล่า"
คราวนี้ วาจายียวนของตงจิ้นทง ไม่มีผลต่ออารมณ์ของผู้ที่ถูกเรียกว่าซีหยาง ทั้งยังมองท้าทายกึ่งดูหมิ่นผู้อาวุโสกว่าจนเซี่ยหยางนึกขุ่นใจ ครุ่นคิดอยู่ครู่ ก็ทำทีก้มลงคล้ายกระซิบอาจารย์ กลับพูดเสียงดัง
"อาจารย์ พี่ชายท่านนี้สวมชุดแดง ข้างในมีงานแต่งงานหรือ"
ได้ฟังวาจา ซีหยางก็หน้าตึง มองเซี่ยหยางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ฝ่ายตงจิ้นทงยิ้มขบขัน
"ฉลาดสมกับเป็นศิษย์ข้า ซีหยาง เจ้าสวมชุดเจ้าบ่าวเช่นนี้ เจ้าสาวอยู่ที่ไหนเล่า ขอข้าดูหน้านางหน่อย"
"เลอะเทอะ ในเมื่อพวกเจ้ามีตาแต่ไร้แวว ข้าจะกล่าวให้ฟัง อาภรณ์แดงของข้านั้น คือพลังวิญญาณไฟ พลังประจำกายของข้า ผู้ซึ่งมีรากวิญญาณเทพบรรพกาล ปฐมเทพผู้สร้างจักรวาล มหาเทพหงหยาง"
ขณะเล่า ซีหยางก็ยืดอกพึงใจ ก่อนจะผายฝ่ามือร่ายอาคม  เปิดเผยกระบี่ด้ามยาวราว 2 ศอก คมดาบสีเหลืองนวลแวววับดั่งแสงตะวันจันทราหลอมรวม แผ่ไอร้อนราวกับเตาไฟ ดึงดูดสายตาเซี่ยหยางมองไม่กะพริบ เมื่อความวิจิตรของมัน สะกดใจของเขาให้รู้สึกแปลก แต่ทว่า ไม่ทันได้พิจมองถ้วนถี่ ซีหยางก็กำกระชับกระบี่ ตวัดเพียงนิด อาภรณ์นักพรตสีเหลืองสว่างของตงจิ้นทงก็ขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี เหลือเพียงอาภรณ์ชั้นในสีขาว ตงจิ้นทงจึงถอนใจยาว ร่ายอาคมเปิดเผยอาภรณ์สีน้ำเงินคราม พลิ้วไหว วิจิตร ดั่งระลอกคลื่นน้ำ  พาให้เซี่ยหยางตาโตตะลึงค้าง
"นามของข้า คือซีหยาง ใช้แซ่สำนักผู้ชุบเลี้ยง ใช้นามมหาเทพหงหยาง ผู้ซึ่งมอบพร แบ่งเสี้ยววิญญาณศักดิ์สิทธิ์แก่ข้า ยังมีสิ่งใดที่พวกเจ้ากังขาอีกหรือไม่"
"ไม่มี ที่เจ้าเล่ามา ข้าไม่ได้ถาม เจ้าใช้กระบี่เลี่ยงเทียน เทวะอาวุธของปฐมเทพเพียงเพื่อบั่นอาภรณ์มนุษย์ โอ้อวดเกินไปกระมัง"
ตงจิ้นทงตอบกลับ ไม่ยี่หระการอวดเบ่งของอีกฝ่าย เซี่ยหยางเองก็ไม่รู้ว่าคำเหล่านั้นยิ่งใหญ่เพียงไหน เด็กหนุ่มจึงกะพริบตาปริบๆ แววตาฉงน ซีหยางจึงเกิดโทสะ แผ่ไอร้อนวูบกระจายทั่วป่า ยกกระบี่ชี้หน้าสองศิษย์อาจารย์ ทันใดนั้น กระแสเย็นฉ่ำดุจสายน้ำก็โอบล้อมสถานที่ ห้ามปรามไอร้อน ปรากฏทวนวงเดือนด้ามยาวราว 4 ศอก ปัดกระบี่เบี่ยงทิศไป ซ้ำทวนยังแผ่ไอเย็นคละกลิ่นน้ำปะทะจมูกเซี่ยหยาง ตามมาด้วยชายหนุ่มผู้หนึ่ง รูปร่างสูงชะลูดสง่างาม สวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ปรากฏตัวด้านข้างซีหยาง
เท่านั้นไม่พอ เด็กหนุ่มยังสัมผัสถึงสายลมอ่อน เคล้ากลิ่นไอดิน อบอวลโดยรอบ ไม่นานนัก ชายรูปร่างสูงใหญ่ สวมอาภรณ์เทา และหญิงสาวท่วงท่าสง่างาม สวมอาภรณ์ขาวล้วน ก็พากันปรากฏกายกลางอากาศ ยืนเป็นเรียงหน้ากระดานบนขั้นบันไดเดียวกัน เซี่ยหยางเผลอตกตะลึงกับความวิจิตรตระการตาเบื้องหน้า อาภรณ์ของพวกเขาล้วนเบาบาง พลิ้วไหว อ่อนละมุน เห็นเพียงผาดเดียวก็รู้ว่าเป็นเทพสวรรค์ โดยเฉพาะอาภรณ์ขาวล้วนของสตรีผู้เลอโฉม ชวนให้เขานึกถึงอาภรณ์ของไป๋อวิ๋นขึ้นมา
"เจ้าเด็กขี้โมโห ภูมิใจกับความยิ่งใหญ่ของตัวเองเถิด แค่ข้าพาเจ้ามาลงบันทึกว่าเป็นศิษย์ 4 ผู้คุมกฎเซียนยังออกมารับเจ้ากันเกือบทุกคน น่าตื้นตันใจ"
วาจาลูบคมของตงจิ้นทง ทำคนฟังล้วนขุ่นมัว โดยเฉพาะซีหยาง แต่ก็พากันสำรวมอารมณ์ไว้ เมื่อได้ยินว่าผู้อาวุโสสามแห่งสำนักตงซาน พาศิษย์มาฝากตัว
"ผู้น้อย เป่ยอวิ๋น คารวะผู้อาวุโส"
สตรีผู้เลอโฉมกล่าวน้ำเสียงนุ่มนวลด้วยรอยยิ้มสุภาพ พลางกวาดตามองเซี่ยหยางอย่างพิจารณา
"ผู้อาวุโสตง ผู้น้อยต้องขออภัยแทนซีหยาง ที่เคร่งครัดกฎจนล่วงเกินท่าน"
"ผู้น้อย หนานเหอ ขออภัยแทนซีหยางด้วยเช่นกัน"  ชายผู้สวมอาภรณ์ฟ้ากล่าว
"ผู้น้อย ตงลู่ ขออภัยแทนสหาย ผู้อาวุโสโปรดอย่าถือสา" ชายผู้สวมอาภรณ์เทากล่าว
"อาจารย์ ข้าว่าพวกเขาออกมารับท่านต่างหาก"
เซี่ยหยางก้มลงกระซิบ บังเอิญเหลือบเห็นบางคนจ้องมองปานแดงบนหน้าผาก เขาก็รีบดึงผมปิดไว้โดยเร็ว ตงลู่เห็นดังนั้น จึงก้าวออกมาข้างหน้า ดันทวนของชายชุดดำออกห่างให้เปิดทางเข้า หนานเหอเข้าใจกริยา ก็รีบรั้งซีหยางหลบฉาก เป่ยอวิ๋นก็เลี่ยงหลบไม่ต่างกัน
"น้องชาย เจ้าเรียกผู้อาวุโสสำนักตงซานว่าอาจารย์ ย่อมเป็นศิษย์ร่วมสำนักกับข้า แต่อาภรณ์ของเจ้ามีกลิ่นอายมนุษย์ ไม่อาจก้าวล่วงเขตเซียนได้ อภัยให้ข้าที่ต้องล่วงเกินเจ้าด้วย"
กล่าวจบ ผู้มีนามว่าตงลู่ก็ร่ายอาคม วาดฝ่ามือเหนือร่างกายของเขา แปรเปลี่ยนอาภรณ์สีหม่นธรรมดา กลายกลับเป็นอาภรณ์สีน้ำตาลอ่อน ลื่นละมุน ทอประกาย เซี่ยหยางก้มลงมองตื่นตาตื่นใจ เสียก็แค่ทรงผมยุ่งเหยิงของเขา ถูกรวบเป็นมวยสูง เปิดใบหน้าหมดสิ้น ไม่เหลือปอยผมไว้ปิดบังหน้าผาก ตงจิ้นทงเมินหนี ส่งเสียงหยันในคอ
"ฟุ้งเฟ้อ ยุ่งยาก"
"ผู้อาวุโส ท่านอย่ารั้นไปหน่อยเลย ชุดนี้เป็นชุดสำหรับเซียนฝึกหัด เดิมทีต้องสวมก่อนเข้าไปลงบันทึกอยู่แล้ว ท่านยอมสักหน่อย ทุกอย่างจะง่ายขึ้น เจ้าหนูเองหน้าตาอ่อนล้า คงอยากกลับสำนักไปพักผ่อนเต็มทน พวกท่านรีบตามข้ามาเถิด"
กล่าวจบ ตงลู่ก็เดินนำทางไป ตงจิ้นทงจึงพยักเพยิดให้เซี่ยหยางเดินนำหน้า ตนเองเป็นฝ่ายเดินตาม คล้อยหลังทั้งสามแล้ว เป่ยอวิ๋น ซีหยาง และหนานเหอ ต่างมองหน้ากัน โดยเฉพาะซีหยาง ยิ้มเยาะเหยียดหยัน
"ตาแก่หัวดื้อนั่น มีเซียนเพียบพร้อมทั้งพลังวิญญาณ ไอเซียน กลับไม่เคยรับ ครั้งนี้เลือกมนุษย์ธรรมดา ไร้ไอเซียน กระดูกเซียน ซ้ำยังมีปานแดงใหญ่เป็นตำหนิ เห็นที ฝึกตบะไม่เท่าไหร่ ก็สิ้นใจเสียก่อนกระมัง"
"เจ้าอยู่เงียบๆเถอะ ซีหยาง เจ้าก็รู้ว่าผู้อาวุโสตงเป็นสหายของอาจารย์ เกิดท่านหมั่นไส้เจ้าขึ้นมา บอกอาจารย์ว่าเจ้าหยาบคายเพียงไหน อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"  หนานเหอรีบปราม ซีหยางเลยทำเสียงขัดใจในคอ
"หนานเหอ คราวนี้ข้ากลับเห็นด้วยกับซีหยาง หนทางฝึกเซียนนั้นยากลำบาก มนุษย์ธรรมดาไม่อาจรับได้ น่าเป็นห่วงน้องชายผู้นั้น"
"พวกเจ้าจะห่วงทำไม ตงจิ้นทงรู้ดีแก่ใจ ในเมื่อดื้อรั้น ฝืนทุกกฎแดนเซียน ก็รับผิดชอบชีวิตเด็กนั่นเองเถิด ลำพังมีปานเทอะทะบนหน้า ก็น่าเวทนาอยู่แล้ว ยังถูกเซียนแก่หลอกใช้อีก โชคร้ายเสียจริง"
กล่าวจบ ซีหยางก็หายตัวไปกลางอากาศ ปล่อยให้เป่ยอวิ๋นและหนานเหอมองหน้ากันอย่างกลัดกลุ้มใจ


## บทที่ 10 : พบเจอ

เซี่ยหยางบรรจงเหยียบพื้นหินอ่อนสีดำสนิท ขัดมันวาววับราวกับแสงดาวอย่างระมัดระวัง ด้วยเกรงว่ารองเท้าของเขาจะทำพื้นเป็นรอย ดวงตาสีเปลือกไม้กวาดมองโถงขนาดใหญ่มหึมา ชนิดที่ว่า จุคนทั้งเมืองฝูยังไม่ถึงครึ่งของห้องนี้ ทั้งเพดายังสูงเสียดฟ้า สลักเสลาลวดลายเถาวัลย์ไม้ สัตว์หน้าตาแปลกๆที่เขาไม่เคยเห็น
"ที่เจ้าเห็น คือภาพสลักสัตว์เทวะ 4 ทิศ"
"!!!"
เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงหนึ่งกังวานก้อง สะท้อนเข้าไปถึงในใจ ทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ หากแต่แฝงความนุ่มนวล เขากวาดตามองหาไม่พบผู้ใด นอกจากแผ่นหลังของตงลู่ที่เดินนำไม่หวั่นไหว และตงจิ้นทงที่เดินลอยหน้าลอยตาไม่สนใจ เสียงนั้นยังคงดังต่อเนื่อง
"ทิศเหนือคือพยัคฆ์ดำ ทิศใต้คือกิเลนแดง ทิศตะวันออกคือมังกรฟ้า ทิศตะวันตกคืออินทรีขาว สัตว์ทั้ง 4 รับคำสั่งจากเทพบรรพกาล เฝ้าคุ้มครองจักรวาล โดยมีจักรวาลอยู่กึ่งกลาง โถงแห่งนี้ เปรียบดังจักรวาล รูปสลักเป็นตัวแทน"
สิ้นสุดคำเล่า พลันเกิดละอองประกายสว่างไสวคล้ายแสงดาวยามค่ำคืนบนเขาเซิน ครอบคลุมทั่ว ตงลู่หยุดฝีเท้า เซี่ยหยางจึงต้องหยุดฝีเท้าตาม ไม่นานนัก รูปสลักก็ขยับเขยื้อน เริ่มจากมังกรฟ้ากายใหญ่ยาว เหาะรอบโถงอย่างเริงร่า พาเงานิมิตคล้ายมหานทีกว้างใหญ่ซัดสาดคลื่นไปมา เพียงครู่ กิเลนแดงก็วิ่งมาเสริม เปิดปากพ่นไฟสว่างไสวกระจายไปทั่ว ตามด้วยอินทรีตัวมหึมา กระพือปีกขาวพัดสายลมกรรโชก และพยัคฆ์ลายขาวดำ ท่าทางน่าเกรงขาม เหยียบย่างไปที่ใดก็มีพื้นดินรองรับ
เมื่อครบถ้วน ภาพมายาเลือนร่างหาย ก็ปรากฏชายวัยหนุ่มผู้หนึ่ง สูงวัยกว่าตงลู่ อ่อนวัยกว่าตงจิ้นทง สวมอาภรณ์ดำสลับทอง ดูน่าเกรงขามและน่าเลื่อมใส ร่อนกายลงมาจากเพดานสูง ค่อยๆลงนั่งบนบัลลังก์หินอย่างสง่างาม ตงลู่ และตงจิ้นทงพร้อมใจกันคุกเข่าลง เซี่ยหยางจึงรีบทำตาม ประสานมือคารวะ
"ศิษย์ ตงลู่ คารวะอาจารย์ใหญ่"
"ศิษย์สำนักตงซาน ตงจิ้นทง คารวะเจ้าสำนักใหญ่"
ทั้งสองกล่าวพร้อมกัน เซี่ยหยางเห็นก็ทำท่าจะอ้าปาก หากแต่เหยียนอี เจ้าสำนักตงซาน ยกมือห้ามไว้ เพียงเท่านั้น ริมฝีปากของเขาก็ขยับไม่ได้ ไร้เสียง เด็กหนุ่มใจหายวาบ รู้สึกถึงอำนาจของบุคคลเบื้องหน้าจนหวาดกลัวขึ้นมา
"ให้อาจารย์เจ้าเป็นผู้แนะนำ"
เหยียนอีกล่าวเสียงดังฟังชัด จ้องมองตงจิ้นทงแทนคำสั่ง ผู้ถูกมองจึงเหล่ตงลู่เพียงเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร
"ตงลู่ เจ้าออกไปก่อน"  เหยียนอีกล่าว
"ขอรับ อาจารย์ใหญ่"
เมื่อขอตัวลาเรียบร้อย ตงลู่หันมาหาเซี่ยหยางด้วยรอยยิ้ม กล่าววาจาเพียงให้ได้ยินสองคน
"ปกติแล้ว อาจารย์ใหญ่ไม่ออกมารับผู้ใด เจ้ามีวาสนานัก น้องชาย"
ตงลู่กล่าวจบก็เดินจากไป คล้อยหลังแล้ว ตงจิ้นทงจึงลุกขึ้นยืน จับแขนเซี่ยหยางลุกขึ้นยืนตาม สีหน้าเคร่งขรึม ไม่มีแววล้อเล่น ไม่เหลือคราบตาแก่จอมปลิ้นปล้อนที่เซี่ยหยางคุ้นเคยสักนิด
"ศิษย์ข้าไม่ได้เป็นใบ้ เจ้าคลายอาคมเสีย"
ตงจิ้นทงกล่าวน้ำเสียงราบเรียบ หากแต่แฝงความไม่พอใจไว้มาก เหยียนอีจึงยิ้มมุมปาก ฉับพลัน...
"!!!"
เซี่ยหยางตกใจผงะหงายหลัง เมื่ออยู่ๆชายผู้นั่งบนบัลลังก์ ห่างออกไปเป็นหลี่ ก็ปรากฏกายเบื้องหน้าต้นเอง ทั้งยังยื่นหน้าหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบติดกัน ไม่ทันได้ตั้งสติ ชายผู้นั้นก็ขยับแค่ปลายนิ้ว ร่ายอาคม พาร่างเด็กหนุ่มพุ่งเข้ากระแทกเสาริมห้อง ล้มกลิ้งลงสำลักโลหิตแทบสิ้นสติ ตงจิ้นทงเบิกตากว้าง ว่าใส่ผู้กระทำด้วยโทสะ
"เหยียนอี เจ้าทำเกินไปกระมัง"
"เจ้าต่างหาก"
เหยียนอีกล่าวในกริยาเรียบเฉย ไม่ปรายตามองตงจิ้นทง เขาย่างสามขุมเข้าหาเซี่ยหยางที่นอนมึนงงกับพื้น ฟุบหน้าผากจมกองโลหิต หายใจรวยริน แล้วจึงย่อกายลงนั่งยองอย่างเชื่องช้า รั้งใบหน้าเด็กชายขึ้น  แววตาราบเรียบ มองไม่ออกว่าคิดสิ่งใดในใจ จับจองปานแดงใหญ่เปื้อนโลหิตไม่วางตา
"ลมหายใจมนุษย์ กระดูกมนุษย์ เวลาตกฟากเกิดไร้พรสวรรค์ ลมปราณกระจัดกระจายทั่วร่าง มีตำหนิอัปมงคล เจ้าเลือกศิษย์เช่นนี้ มิเท่ากับประชดประชันข้าหรือ"
เหยียนอีลุกขึ้นยืนตัวตรง โบกมือเพียงนิด เซี่ยหยางก็ถูกมือล่องหนกระชากให้ยืนตาม เพราะเหตุนั้น เด็กหนุ่มจึงรู้ว่าขาข้างหนึ่งไร้ความรู้สึกไปแล้ว ไม่อาจขยับได้
"ข้าเลือกศิษย์ด้วยจิตใจบริสุทธิ์ เด็กชายด้านข้างเจ้า เป็นผู้กตัญญูต่อบุพการี อดทน อดกลั้น จิตใจอ่อนโยน ไม่รังแกผู้อ่อนแอกว่า สิ่งเหล่านี้ต่างหาก คือวิถีเซียน เจ้าเองก็ไร้ซึ่งพรสวรรค์เซียน กระดูกมนุษย์ ลืมแล้วหรือ"
สิ้นวาจา เหยียนอีก็โบกฝ่ามือผลักร่างเซี่ยหยางลอยละลิ่วหมายให้กระแทกเสาอีกครั้ง แต่คราวนี้ตงจิ้นทงหายตัวในพริบตา รั้งร่างเด็กชายไว้ได้ทันท่วงที เหยียนอีกลับพุ่งตัวมาแย่ง ขว้างเซี่ยหยางออกไปไกลจนกระแทกเข้ากับฐานบัลลังก์ ล้มฟุบลง คราวนี้เด็กหนุ่มได้ยินเสียงกระดูกแขนขวาหักชัดเต็มสองหู เขาเจ็บที่สุดในชีวิต ยิ่งกว่าถูกเล็บของหลันหลิงเสียอีก
"เจ้า!!"
ตงจิ้นทงจะเข้าห้าม เหยียนอีก็คว้าจับร่าง โยนสุดแรงที่มี หมายให้กระแทกเสาริมห้อง ตงจิ้นทงกลับหายตัวในพริบตา ร่ายอาคม พากระบี่ขาวบริสุทธิ์มุ่งตรงเข้าหาดังลูกธนู เฉียดใบหน้าคมคาย บาดลึกข้างแก้มเป็นทางยาว แต่แค่ครู่ก็จางหายไป เหยียนอีตาลุกวาบด้วยโทสะ เหาะเข้าใส่พร้อมชักดาบเล่มมหึมา ยาวราว 2 ศอกกว่า ฟาดฟันกันใส่กันทุกกระบวนท่าอย่างดุดัน เกิดเสียงโลหะกระทบกันดั่งสายอัสนีฟาด รวดเร็วรุนแรงจนเซี่ยหยางมองเห็นเพียงแสงกะพริบไปมาเท่านั้น
"จิ้นทง เจ้าดื้อรั้น ประชดประชัน ไม่เท่าไหร่ เจ้าเอาชีวิตเด็กผู้หนึ่งมาล้อเล่น นี่หรือคือวิถีเซียน"
เหยียนอีต่อว่าเสียงเข้ม ขณะออกกระบวนท่าดุดันไล่รุกตงจิ้งทง
"วิถีเซียนของข้า มาจากภายใน ข้าไม่ฝึกเซียนเพื่อไปสังหารผู้ใด เฉกเช่นเจ้า เหยียนอี"
ตงจิ้นทงโต้กลับ อาศัยความพลิ้วจากรูปร่าง หลบหลีก เรี่ยวแรงของฝ่ายตรงข้าม หลอกล่อให้ใช้พละกำลัง ระหว่างนั้น เซี่ยหยางที่กำลังเจ็บปวดสุดทานทน แทบสิ้นสติ ก็ตัดสินใจเดินพลังรักษาบาดแผลของตัวเอง พาไออุ่นซ่านดังแสงตะวันฉายกระจายทั่วทั้งโถง ทะลุออกมานอกตำหนัก สัมผัสถึงเซียนในเขาเทียนซานโดยถ้วนทั่ว ไม่เว้นแม้แต่ 4 ผู้คุมกฎ ผู้ซึ่งเฝ้าอยู่หน้าประตู พวกเขาเหล่านั้นหยุดชะงัก ตื่นตระหนก เผลอเปิดประตูเข้ามาภายในโถงทันที
ทั้งเหยียนอีและตงจิ้นทงพากันหยุดต่อสู้ หันมองเซี่ยหยางเป็นตาเดียว ครู่หนึ่ง ร่างที่นอนหมอบ เกือบหมดลมหายใจ ก็ประคองตัวเองลุกขึ้นยืนหอบ มองเหยียนอีเขม็ง ผู้ถูกจ้อง เบิกตาเพียงนิด คล้ายว่าตื่นตกใจ เป็นภาพที่ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นจากเจ้าสำนักเทียนซานมาตลอดชั่วอายุของพวกเขา เว้นเพียงตงจิ้นทงที่เหยียดยิ้มพึงใจ
"...ท่านเจ้าสำนัก...เช่นนี้แล้ว...ข้าเป็นเซียนได้หรือยัง"
เซี่ยหยางเอ่ยวาจาอย่างยากลำบาก แม้แผลภายนอกเลือนหาย แต่ภายในยังบอบช้ำ ชายเบื้องหน้าไม่เพียงแค่โยนเขาเหมือนโยนหิน กลับใช้อาคมบางอย่าง ทำลายภายในอีกด้วย
"ลมปราณเซียน ไอหยางบริสุทธิ์"
เหยียนอีกล่าวกับตนเอง ครุ่นคิดอยู่ครู่จึงเคลื่อนย้ายในพริบตามุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มรวดเร็ว เซี่ยหยางไม่คุ้นเคยการต่อสู้ ไม่ทันตั้งตัวก็ถูกคว้าจับคอเสื้อ โยนลอยละลิ่วกระแทกเสาต้นหนึ่งจนหัก คราวนี้ เขาได้ยินเสียงกระดูกทั่วร่างแตกเป็นท่อน เจ็บปวดเกือบจะขาดใจ
"เซี่ยหยาง! เหยียนอี เจ้าจะฆ่าศิษย์ข้าหรือ!"
"ขวางตงจิ้นทงไว้"
เหยียนอีสั่งผู้คุมกฎ พวกเขาก็พุ่งเข้ามาหาผู้อาวุโสตงซานราวกับลูกธนู ต่างเปิดเผยเทวะศัตราวุธ ซีหยางถือกระบี่ ตงลู่ถือหอกยาว เป่ยอวิ๋นถือแส้เหล็ก และหนานเหอถือทวนวงเดือน ล้อมตงจิ้นทงเอาไว้ ตงจิ้นทงจึงไม่กล้าขยับ ได้เพียงมองศิษย์ตัวเองอย่างกังวล ยิ่งเห็นเหยียนอีกระโจนเข้าใส่ ดั่งพยัคฆ์ขย้ำเหยื่อ เขายิ่งทนดูแทบไม่ได้ แต่แล้ว ไอร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวเพลิงใดบนโลกใบนี้ ก็ทำทุกคนล้วนตกตะลึงงัน
พวกเขาล้วนเห็นเด็กหนุ่มผู้ซึ่งบาดเจ็บสาหัส นอนจมกองโลหิต ใกล้สิ้นใจร่อมร่อ อยู่ๆก็ลุกขึ้นยืนได้ราวกับภาพมายา ทั้งยังแผ่ไอร้อนซ่านไปทั่ว เมื่อเห็นเจ้าสำนักเทียนซานกระโจนเข้าใส่กะทันหัน เด็กชายก็เผลอกางฝ่ามือถ่ายทอดเพลิงมหาศาลซัดเข้าใส่ เหยียนอีเบิกตาตระหนก ร่ายอาคม เรียกทวนในมือหลานเหอมาบังไฟเบื้องหน้าไว้ได้ทันท่วงที กระนั้น ผมเส้นหนึ่งของเขาก็ถูกเพลิงของเด็กชายไหม้เป็นจุน
เซี่ยหยางหอบหายใจตัวโยน รู้สึกร่างกายหนักอึ้ง ทรุดลงชันเข่า กระอักโลหิตออกมาอีกครั้ง ไม่เหลือเรี่ยวแรงเพื่อเดินพลังรักษาตัวเอง ในที่สุด เขาก็ยอมจำนนต่อความเจ็บปวด ทิ้งร่างล้มฟุบกับพื้น หมดสติไป
"เจ้าบ้า! เจ้ามันเสียสติ ทำกับศิษย์ข้าเกินไปแล้ว"
ตงจิ้นทงผลักหนานเหอออก ด้วยเป็นผู้เดียวที่ไร้อาวุธเทพ แล้ววิ่งสุดฝีเท้า อุ้มเซี่ยหยางขึ้นกับอก เขาหันหาเหยียนอีที่ดูตระหนกอยู่ไม่น้อย ซ้ำเม็ดเหงื่อยังผุดซึมหน้าผากจนเห็นเด่นชัด
"เด็กนั่น...เหตุใดมีเสินของเทพอัคคีแอบแฝงอยู่ในวิญญาณ"
คำถามของเหยียนอีพา 4 ผู้คุมกฎนิ่งอึ้ง โดยเฉพาะซีหยาง เขามองเด็กหนุ่มแทบไม่เชื่อสายตา
"ข้าไม่รู้ รู้แค่เจ้าตั้งใจจะฆ่าศิษย์ของข้า"
"นั่นเพราะเจ้ามันรั้น!! รู้แก่ใจว่าข้าต้องการกำลังเซียนเพื่อไล่ล่าปีศาจ กลับต่อต้านข้า เพิกเฉยรับศิษย์ ทั้งที่ขั้นบำเพ็ญเจ้าเป็นรองเพียงข้าผู้เดียว จะโทษ ก็โทษความรั้นของเจ้าเถิด"
"ข้าไม่สนว่าเจ้าพูดอะไร ไม่สนด้วยว่าเจ้าจะลงบันทึกให้ข้าหรือไม่ เชิญเจ้าคลั่งหาเรื่องแดนปีศาจไปผู้เดียวเถิด"
"ตงจิ้งทง!!"
เหยียนอีตวาดก้องจนเขาเทียนซานทั้งลูกสะเทือน เหล่าศิษย์เซียนล้วนตกอยู่ในความหวาดกลัว แม้แต้ผู้คุมกฏเซียนยังถอยหลังเข้าหากัน หากแต่ตงจิ้นทงไม่หวั่นไหว กลับหลังหันหนี เหยียนอีจึงเอ่ยรั้งไว้ก่อน
"ข้าจะลงบันทึกเซียน เจ้าหนูนั่นชื่ออะไร"
"เซี่ยหยาง ศิษย์สืบทอดของข้า"
"ได้ ข้าจะลงบันทึกให้เจ้าด้วยตนเอง"
ได้ยินวาจาเจ้าสำนักเทียนซาน ทุกคนก็หันมองเป็นตาเดียว โดยเฉพาะตงจิ้นทง เมื่อเดาออกว่าสหายผู้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หลังจากรับตำแหน่งเจ้าสำนัก คิดสิ่งใดอยู่ในใจ
"อีก 50 ปี จะครบรอบคัดเซียนเข้าสำนักเทียนซาน ข้าจะลงชื่อเซี่ยหยางไว้เป็นผู้แรก"
"ข้าไม่อนุญาตให้ศิษย์สืบทอดของข้าเข้าร่วมกับเจ้า"
"เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าเด็กนั่นจะได้ออกจากที่แห่งนี้!"
เหยียนอีกระแทกปลายทวนวงเดือนลงพื้นเต็มแรง ก่อพลังคลื่นน้ำมหาศาลโอบล้อมตงจิ้นทงไว้ ผู้อาวุโสเจ็บใจที่ไม่อาจต่อกรอาวุธเทพสวรรค์ได้ ซ้ำเด็กชายยังหายใจอ่อนลงเรื่อยๆ ด้วยบาดเจ็บภายในอย่างสาหัส เมื่อถูกบีบคั้น ตงจิ้นทงจึงจำต้องยอมพยักหน้ารับ
"ดี!! พวกเจ้าไปได้แล้ว!!"
เหยียนอีสะบัดแขนเสื้อทีเดียว พาสองร่างเลือนหายไปจากโถงสำนักเทียนซาน คล้อยหลังแล้ว เขาทรุดลงนั่งชันเข่า กุมอกไว้แน่น ด้วยเจ็บปวดกับบาดแผลภายใน
"อาจารย์!"
เหล่าศิษย์ทำท่าจะเข้าหา เหยียนอีก็ยกมือห้ามไว้ ประคองตัวเองลุกขึ้นยืนให้มั่นคง ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แล้วหายไปกลางอากาศในพริบตา
"เหลือเชื่อ...ตั้งแต่ข้าเป็นเซียนมา พันปี เพิ่งเห็นไฟที่ร้อนราวกับเผาจักรวาลได้ในชั่วพริบตา เหนือกว่าไฟของเจ้าเสียอีก ซีหยาง"
หนานเหอกล่าวตื่นเต้นโดยไม่ดูสีหน้าของซีหยาง เป่ยอวิ๋นเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
"อาจารย์บอกว่าน้องชายผู้นั้นมีเสินของเทพอัคคีแฝง เทพอัคคีมีหลายองค์ จะใช่เทพหงหยางหรือไม่นะ"
"ฮึ! มีเสินของเทพอัคคีแล้วยังไง ผู้ที่เข้าร่วมการคัดตัวต้องบำเพ็ญลมปราณถึงฮว๋าเสิน พวกเจ้าบรรลุฮว๋าเสินได้ใน 50 ปีหรือไม่เล่า ยังไงซะ เด็กนั่นก็ไม่รอดหรอก หลังจาก 50 ปีไปแล้ว อาจารย์ไม่ปล่อยไว้แน่"
กล่าวจบ ซีหยางก็หายตัวไปกลางอากาศ ทิ้งให้เหล่าสหายรู้สึกผิดที่เผลอพูดกระทบจิตใจ ด้วยซีหยางนั้นภูมิใจว่าเป็นผู้เดียวในแดนบรรพกาลที่มีรากวิญญาณมหาเทพอัคคี บัดนี้กลับมีคู่แข่งโผล่ขึ้นมา ซ้ำยังเด็กว่าตั้งพันปี ระหว่างนั้น ตงลู่ถือโอกาส ค่อยๆเดินห่างจากสหายทุกคน ติดตามอาจารย์ไป
----------------------------------------------------
'แดนบรรพกาล ปฐมเทพทั้ง 4 สละพลังวิญญาณสร้างขึ้น เพื่อให้เหล่าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์โบราณ ทั้งเซียน สัตว์วิญญาณ มีที่สงบ บำเพ็ญบรรลุฌานสวรรค์ ช่วยเหลือพิภพล่าง โปรดสรรพสัตว์ทั้งปวง เซียนไม่ได้มีไว้เพื่อสู้กับปีศาจด้วยพละกำลัง หากแต่ต้องขัดเกลาทางจิตใจ ความทะเยอทะยาน ใช้แดนบรรพกาลสร้างอำนาจให้ตัวเองของเจ้า สักวันหนึ่งจะส่งภัยร้ายต่อตัวเจ้าเอง'
คำกล่าวของเทพจื่อเสียนก่อนวาระสุดท้ายชีวิตจะมาเยือนผู้นั้น อยู่ๆก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเหยียนอี ผู้ซึ่งยืนลูบคมดาบขนาดมหึมาในสีหน้าเยือกเย็น เบื้องหน้าป้ายวิญญาณของเทพจื่อเสียน ผู้เคยได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษในแดนบรรพกาล และเป็นเทพที่ปรึกษาคนสำคัญของเทพประมุขจิวเทียน กระทั่งได้กลิ่นไอดินปะทะจมูก เขาจึงสะบัดฝ่ามือเปิดประตู ร่ายอาคมพาร่างตงลู่ล้มลงนั่งคุกเข่าเบื้องหลังทันใด
"! อาจารย์ ศิษย์เพียงแค่ห่วงอาการบาดเจ็บท่าน ศิษย์ผิดไปแล้ว"
ตงลู่รีบคำนับบอก ด้วยเกรงว่าอาจารย์จะเข้าใจผิด เหยียนอีกลับหัวเราะในคอ หันมาหา วางคมดาบเล่มใหญ่จ่อลำคอศิษย์ตนเอง เปลี่ยนสีหน้าชายหนุ่มซีดเผือดด้วยหวาดกลัวจับใจ
"เจ้ารู้หรือไม่ ดาบเล่มนี้หลอมมาจากสิ่งใด"
"รู้ขอรับ หลอมมาจากเศษโลหะของอาวุธอสูรบรรพกาล อาบโลหิตปีศาจโบราณ...ล้างไอหยางในกายเทพเซียน สังหารเทพสวรรค์"
"ข้าสร้างดาบเล่มนี้เพื่อข่มเทวะศัตราวุธทั้ง 4 อย่าง และควบคุมเซียนหัวแข็ง นิสัยอย่างตงจิ้นทง มีเทพเซียนไม่น้อยดับขันธ์ภายใต้คมดาบนี้ หากไม่เพราะข้าเห็นแก่มิตรภาพที่เจ้านั่นเคยสละตบะบำเพ็ญทั้งหมด เพื่อรักษาชีวิตข้าไว้ วันนี้ข้าคงไม่ละเว้นชีวิตตงจิ้นทงเป็นแน่"
เพราะล่วงรู้โทสะของอาจารย์มีต่อตงจิ้นทงมากมายนัก ตงลู่จึงไม่กล่าวสิ่งใด เพียงก้มหน้าฟังเท่านั้น
"เหยียนซวนจะกลับมาเมื่อไหร่ เจ้ารู้หรือไม่"
ผู้เป็นอาจารย์เอ่ยถามถึงหัวหน้าผู้คุมกฎ ผู้มีสิทธิ์ใช้ดาบเบื้อหน้าตนเอง ในฐานะศิษย์สืบทอดเจ้าสำนัก
"เรียนอาจารย์ อีก 7 วันขอรับ"
"ดี...เจ้าจับตาดูผู้อาวุโสของเจ้ากับเด็กคนนั้นให้ดี แล้วมารายงานข้า"
"ขอรับ....อาจารย์...เอ่อ...."
"หลังจากมหาเทพหงหยางดับขันธ์ สละพลังวิญญาณสร้างพิภพล่างไว้เป็นที่อยู่ให้สรรพสัตว์แล้ว มีเทพอัคคีกำเนิดทดแทนอยู่หลายองค์ด้วยกัน เจ้าอยากรู้หรือ ว่าเสินในร่างเจ้าเด็กปานแดงนั่น เป็นของเทพอัคคีองค์ใด"
คำถามราวกับเข้าไปนั่งในใจ ทำตงลู่ไม่กล้าตอบ เหยียนอียิ้มมุมปากเพียงนิด เลื่อนคมดาบจ่อลำคอศิษย์จนเกิดแผลบาดลึก ตงลู่กัดฟันแน่น อดทนกับความเจ็บปวด เหยียนอีจึงเหยียดยิ้มพึงใจพลางตอบ
"ข้าก็อยากรู้เช่นกัน"
เงามืดของความชั่วร้ายปกคลุมทั่วแดนบรรพกาล เมื่อฝ่ายเซียนล่าอำนาจ คุกคามทั่วพิภพ แม้แต่สวรรค์เบื้องบนก็ยื่นมือไม่ถึง ชะตากลับลิขิตให้เซี่ยหยาง ชายหนุ่มผู้กำเนิดพร้อมพรวิเศษจากสรวงสวรรค์ เกี่ยวพันกับเทพบรรพกาล หนึ่งในผู้สร้าง 3 ภพ ต้องเข้ามาสะสางปัญหานี้ แต่มารในคราบเซียนมีตบะนับพันปี มากเล่ห์เหลี่ยม ผู้ที่แม้แต่เทพสวรรค์ยังต้องปราชัย ยากต่อกร เซี่ยหยางจะทำสำเร็จอย่างที่สวรรค์มอบหมายไว้ได้หรือ? 
จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง ผู้ใดสีขาว ผู้ใดสีดำ ล้วนไม่เที่ยงแท้แน่นอน