สัตว์เลี้ยงคนโปรด (ปกชั่วคราว)
Pinkstargiel
## เกริ่น

โลกของเรามีสัตว์มากมายหลายสายพันธุ์
และท่ามกลางสัตว์พวกนั้น มนุษย์คือเจ้านายของมัน
แต่
คุณรู้จัก
โลกคู่ขนานมั้ย?
โลกคู่ขนาน..มีทุกอย่างคล้ายกับโลกของเรา
แต่หนทางคนละแบบ
สำหรับโลกนี้
มนุษย์ไม่ใช่เจ้านาย
แต่ "สัตว์" ต่างหากที่เป็นเจ้านาย
Katy
"เอามือนายออกจากสะโพกฉันเดี๋ยวนี้!"
JK
"ได้ก็ได้แล้ว ยังจะหวงตัวอะไรอีก"


## บทที่ 1 โลกคู่ขนาน

เสียงของประตูร้านสะดวกซื้อดังขึ้นแผ่วเบาเมื่อเจ้าของร่างเล็กก้าวออกมาสู่ถนนของย่านที่อยู่อาศัย เธอยกถุงพลาสติกขึ้นช้าๆ ดวงตาสีเขียวอ่อนก้มมองของข้างในอย่างครุ่นคิด
“ซุปเนื้อมะเขือเทศ…เอาอะไรอีกดีนะ?” เสียงพึมพำเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากขณะคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน
ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
แค่นี้ดีกว่า ที่บ้านเธอน่าจะยังมีของเหลืออยู่
เมื่อได้ข้อสรุป เคที่ก็ก้าวเดินเร็วขึ้น ฝีเท้าชัดเจนด้วยความตั้งใจจะรีบกลับบ้าน ทว่า…
สายตาของเธอกลับหยุดอยู่ที่ร้านหนึ่งข้างทาง แสงไฟอุ่นๆ สะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านกาแฟชื่อดัง กลิ่นหอมของเมล็ดคั่วลอยเอื่อยๆ มาตามลมเย็นของยามเย็น
เธอหยุดกึก แววตาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างเหม่อลอย
นั่นคือร้านในฝัน ร้านที่เธออยากมีเป็นของตัวเองสักวันหนึ่ง
“เห้อ…” เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับไหล่เล็กๆ ที่ลู่ลง เธอเบือนหน้ากลับแล้วก้าวเดินต่อไป
‘มันก็เป็นได้แค่ความฝัน’ เธอคิดในใจเงียบๆ
และชีวิตนี้ของเธอ ก็ทำได้แค่ฝันเท่านั้น
ตั้งแต่เกิดมา เคที่ไม่เคยได้อะไรอย่างใจตัวเองหวัง ครอบครัวก็ไม่ได้อบอุ่นเหมือนอย่างคนอื่นเขา
มันน่าสมเพชสำหรับเธอ เธอจำแม่ที่เสียไปตั้งแต่เด็กๆ แทบไม่ได้ด้วยซ้ำ ส่วนพ่อ…ถึงมีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายไปแล้ว
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะเคท”
เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างรั้วบ้าน ดึงความคิดของเธอกลับมาสู่ปัจจุบัน
เคที่ชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปมอง พบชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ตรงสนามหน้าบ้านของพวกเขา คนหนึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้ ส่วนอีกคนก็กำลังยืนยิ้มให้
“เคเลป เจคอป…” เธอเอ่ยชื่อพวกเขาอย่างคุ้นเคย พร้อมรอยยิ้มบางที่แต้มมุมปาก
ชายหนุ่มสองพี่น้อง พวกเขาสองคนเป็นเพื่อนบ้านของเธอทำให้ทั้งสามต่างรู้จักและสนิทกันตั้งแต่จำความได้
“ฉันมีอะไรจะให้ด้วย” เคเลปพูดพร้อมยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กมาทางเธอ
เคที่เดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปรับไว้ ก่อนจะเลิกคิ้วอย่างสงสัย
“แกะตอนเที่ยงคืนนะ” เคเลปย้ำอย่างมีเลศนัยทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ถาม ร่างสูงอีกคนก็เดินเข้ามาใกล้ก่อน
“มีความสุขมากๆ นะ อยากได้อะไรก็บอกพี่ได้เสมอ” เจคอปพูดเสริมก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะของเธอเบาๆ
เคที่ยิ้มกลับให้พวกเขาทั้งคู่ ดวงตาไหววูบเล็กน้อยอย่างซาบซึ้ง
“แล้วนี่ ซื้ออะไรมาเยอะแยะ?” เคเลปถามต่อพลางชะโงกดูถุงที่เธอถืออยู่
“ข้าวเย็นน่ะ วันนี้พ่อจะมากินข้าวที่บ้าน” เธอตอบเรียบๆ แต่ชั่วพริบตานั้นเอง สีหน้าของเคเลปก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
เจคอปที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตได้ทันจึงเอื้อมมือไปแตะต้นแขนของน้องชายเชิงดุ
“อะ โทษที” เคเลปรีบพูด
“ไม่เป็นไรหรอก” เธอส่ายหน้านิดๆ พูดออกไปทั้งที่ในใจเองก็เห็นด้วย
การที่พ่อจะกลับบ้านถือเป็นเรื่อง ‘ไม่ธรรมดา ‘อย่างน่าขัน เพราะเขาจะโผล่หน้ามาให้เธอเห็นเพียงแค่ไม่กี่ครั้งต่อปีเท่านั้น
“ปีนี้อดฉลองกับเธอเลยสิเนี้ย” เจคอปพูดเสียงเบา
ปกติแล้วสองพี่น้องจะอยู่ฉลองวันเกิดกับเธอทุกปี แต่เพราะพ่อเธอก็ค่อยชอบทั้งสอง ดังนั้น ปีนี้…คงจะไม่สะดวกแล้ว
“ไว้ฉลองย้อนหลังให้นะ” เธอยิ้มบางให้เจคอป พร้อมกับขยับก้าวถอยหลัง
“ไปนะ ขอบคุณสำหรับของขวัญ” เธอพูดก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้าน ปล่อยให้ประตูค่อยๆ ปิดลงช้าๆ ตามหลัง
เสียงล็อกประตูดังเบาๆ ก่อนที่ร่างบางจะเดินตรงไปยังโต๊ะกลางห้อง เธอวางของทั้งหมดลงอย่างแผ่วเบาก่อนจะเหลือบไปเห็นกล่องของขวัญที่ได้จากเพื่อนสมัยเด็กเมื่อครู่
ถึงจะอยากรู้เลยก็ตามแต่ในเมื่ออีกฝ่ายบอกให้เปิดเที่ยงคืนก็คงต้องเปิดเที่ยงคืน
เคที่ถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะผูกผมรวบไว้หลวมๆ แล้วเดินเข้าครัว
ตอนนี้…ถึงเวลาทำอาหารเย็นแล้ว
•
ณ โลกคู่ขนาน
เสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์ดังกระหึ่มสะท้อนผนังภายในผับ ไฟสลัว แสงไฟหลากสีสาดวูบวาบตัดกับความมืดราวกับจงใจปิดบังบางสิ่งในความมืด
ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินนั่งเอนตัวพิงเบาะหนังอย่างสบายอารมณ์ ขาข้างหนึ่งไขว่ห้าง ส่วนดวงตาคมสีเทาเงินฉายแววขี้เล่นขณะเหลือบมองออกไปยังฟลอร์เต้นรำ
“หมาตัวนั้นน่าสนใจดี”
เสียงทุ้มเย้ยหยันเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่ฟังชัดในโต๊ะที่เงียบสนิท เขาขยับนิ้วเรียวช้าๆ ไปแตะแก้วไวน์สีเข้มและด้วยแสงไฟที่สะท้อนผิวหนังซึ่งขึ้นเงาเป็นเกล็ดเล็กๆราวกับหนังงูทำให้ผิวของเขาขึ้นเป็นเฉดสีเงินวาวราวกับของมีค่าดึงดูดสายตาของคนรอบข้างได้ไม่น้อย
เขายกแก้วขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากแตะขอบแก้วในจังหวะที่สายตายังจับจ้องหญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงที่กำลังส่ายสะโพกอย่างเย้ายวนกลางฟลอร์
จากนั้นสายตาก็เลื่อนกลับมาที่เพื่อนที่นั่งข้างๆ ผู้ยังคงนั่งเงียบงันราวรูปปั้น
“ไม่คิดงั้นเหรอ? เป็นสาวจากสายพันธุ์นายด้วยนี่” เขาเอ่ยถามยิ้มๆ พลางเอนตัวเข้าหาเล็กน้อย
“น่าเบื่อ” เพื่อนของเขาตอบเสียงเรียบ แววตาเปื้อนความเย้ยหยัน
“เอาแต่กกอยู่กับมนุษย์ ระวังจะสูญพันธุ์เอานะ” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ
เจ้าของดวงตาสีดำสนิทเหลือบมองกลับไปด้วยหางตา ก่อนจะคลี่ยิ้มเหยียดเย็นชา
“เผ่าพันธุ์งูของนายมากกว่าล่ะมั้ง?” น้ำเสียงต่ำแต่เฉียบคมเหมือนใบมีด
“ก็แหม พวกมนุษย์มันเอาสนุกกว่านี่หว่า” เขาหัวเราะหึ ดวงตาเป็นประกายราวกับนึกถึงของเล่นโปรด
ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมไม่ได้ตอบกลับทันที แต่สายตากลับหรี่ลง เมื่อเขาเห็นเงาร่างหนึ่งที่ส่ายสะโพกไปตามจังหวะดนตรีอย่างมั่นใจ
“วันนี้คนเยอะดีเนอะ” เพื่อนของเขาพูดขึ้นมาอีกครั้ง คล้ายจะชวนคุยเล่น
เขาไม่ตอบ แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังหญิงสาวคนนั้น แววตาเริ่มเย็นเยียบทำเอาคนที่มองอยู่เลื่อนสายตาไปมองตามและนั่นทำให้เจ้าตัวเข้าใจในทันที
“ลูกหนี้นายหนิ แดน” เพื่อนเขาว่าพลางหัวเราะเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเจือความขบขัน
ชายหนุ่มสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่แววตากลับแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย
“เด็ดจริงๆ …ถ้าฉันเป็นนายคงแต่งตั้งให้เธอเป็นสัตว์เลี้ยงของฉันไปแล้ว” เสียงหัวเราะเจือความล้อเลียนดังขึ้นอีกครั้ง
“งั้นสิ..?” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ขยับมือหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ แก้วคริสตัลส่งเสียงกระทบเรียบกริบเมื่อปลายนิ้วเคาะเบาๆ
จากนั้นเขาก็ยกมันขึ้นจิบอีกคำ ดวงตาคมปลาบจ้องผ่านของเหลวสีแดงคล้ายโลหิต
“แต่เจอลูกหนี้ทั้งที…ขอดอกเบี้ยซักหน่อยคงไม่เป็นไร”
•
“ผู้คนนั้นโคตรเด็ด บอกเลย”
เสียงเพื่อนสาวหัวเราะคิกคักขณะพูดจบก่อนจะหันมาสบตาเพื่อนอีกคนที่เดินข้างกัน
“ครั้งหน้าฉันจะลองบ้าง เดี๋ยวปรนนิบัติอย่างดีเลย ใช่ป่ะ?”
ไม่มีคำตอบจากหญิงสาวผมยาวที่เดินอยู่ริมสุด สายตาของเธอหลุดออกจากบทสนทนาไปตั้งแต่เห็นของบางอย่างวางอยู่บนแผงขายของข้างทาง
“มีของขายงี้ด้วยเหรอวะ? ไม่เคยเห็นเลย”
เพื่อนอีกคนทักเมื่อเดินมาใกล้ พวกเธอหยุดยืนอยู่หน้าร้านเล็ก ๆ ที่วางของจิปาถะเก่า ๆ ไว้เต็มไปหมด
คนที่ถูกถามยังคงไม่ตอบ เธอเพียงจ้องไปยังสิ่งของชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ตรงหน้า มันกระจกทองคำเก่า ๆ ขนาดพกพา นิ้วเรียวจึงเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาเบา ๆ ก่อนจะพูดเสียงแผ่วเบา
“นั่นของแม่ฉัน”
เธอจำมันได้ มันคือกระจกที่แม่เคยใช้ก่อนจะต้องขายมันไป…เพื่อใช้หนี้
“เท่าไหร่คะ?” แต่ตอนนี้ได้เวลาไถ่ของคืนแล้วล่ะ
“ห้าร้อยแซ้คจ้ะแม่หนู…”
เสียงแก่ ๆ ตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้างไร้ฟันทำให้เจ้าหล่อนยื่นเงินออกไปให้โดยไม่ลังเล
“เอาเงินมาใช้สด ๆ ร้อน ๆ งี้เลยเหรอ?” เพื่อนถามอย่างขำ ๆ
“เจ้าหนี้อุตส่าห์ให้ค่าแรงมา ก็ต้องใช้สิ” เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่แฝงความเจ็บปวดบางอย่าง ก่อนจะเก็บกระจกลงในกระเป๋าสะพายข้าง
สามสาวเดินต่อไปด้วยจังหวะที่ผ่อนคลายขึ้น จนกระทั่งถึงทางแยกที่ต้องแยกกันกลับบ้าน
“แกไม่กลับชาติหน้าวะ?”
เสียงประชดประชันจากหญิงวัยกลางคนดังขึ้นทันทีที่แคทเหยียบเท้าเข้าเขตรั้วบ้าน
เธอทำเหมือนไม่ได้ยิน พยายามจะเดินขึ้นห้องอย่างเงียบ ๆ
แต่ไม่ทันไร แขนของเธอก็ถูกกระชากอย่างแรงจากคนที่ตามมาข้างหลังก่อน
“ฉันคุยกับแกอยู่นะ!”
“อะไรของแม่วะ!!”
คนที่ถูกตวาดหันกลับมาตวาดใส่ด้วยสีหน้าถมึงทึงทำให้ผู้เป็นแม่ต้องชะงักไปชั่วครู่ ราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง
“นี่แกกล้าพูดแบบนี้กับฉันเหรอ?”
“ก็แคทเหนื่อยป่ะแม่!”
“เหนื่อยเหรอ?! เที่ยวทุกวันทั้ง ๆ ที่เจ้าหนี้จะฆ่าฉันอยู่แล้ว!”
“ก็เรื่องของแม่ป่ะ แม่เป็นคนก่อหนี้เอง!”
“ไม่ใช่ฉัน! พ่อแกนู่น!!” แคทยกยิ้มมุมปากอย่างสมเพชก่อนจะส่ายหัวหน่อยๆ
“งั้นก็เรื่องของพ่อ!”
“แล้วเรื่องอะไรฉันต้องรับผิดชอบคนเดียว?!”
เสียงตะโกนเริ่มสั่น ลมหายใจของผู้เป็นแม่หนักหน่วงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพรวดก่อนเจ้าหล่อนจะยกนิ้วขึ้นมือชี้ที่ข้างหัวของลูกสาว
“จำใส่กระโหลกแกไว้อิแคท ถ้าไม่มีฉัน แกไม่อยู่จนถึงเป็นกะหรี่แบบนี้ได้หรอก!”
มือบางผลักมือของผู้เป็นแม่ออกไปอย่างไม่ใยดีก่อนจะตวาดกลับ
“เออ!! แคทเป็นกะหรี่ได้ทุกวันนี้ก็ต้องขอบคุณแม่เหมือนกันที่เป็นแบบอย่างให้!”
เพี๊ยะ!
เสียงนั้นดังกังวานไปทั่วทั้งบ้านราวกับเป็นเสียงที่หยุดความวุ่นวายนั้นลงสู่ความเงียบ
แคทหันหน้ากลับมาช้า ๆ แก้มข้างหนึ่งแดงจัด เธอยืนนิ่งอยู่ชั่ววินาทีก่อนจะพูดออกมาเสียงแผ่วเบา
“แม่ไม่รู้หรอก…ว่าแคทต้องเสียสละตัวเองแค่ไหน”
“….”
“แม่ไม่เคยรู้เลย”
พูดจบ เธอก็หันหลังให้แล้วรีบเดินเข้าห้องพร้อมปิดประตูเสียงดัง ทิ้งให้แม่ของเธอที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ค่อยๆ ทิ้งตัวทรุดลงกับพื้นช้า ๆ อย่างหมดแรง
“ฉันก็เสียสละ…ไม่ต่างจากแกหรอก”
•
ตุบ… ตุบ… ตุบ…
กำปั้นเล็กทุบลงบนฟูกนุ่มซ้ำ ๆ แรงขึ้นเรื่อย ๆ จนฝ่ามือของเธอแดงจัด
แต่ความเจ็บปวดทางกาย…มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บที่อัดแน่นอยู่ข้างใน
แคทหอบหายใจ น้ำตาที่ไม่ยอมไหล มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ มันอึดอัดจนเธออยากจะควักหัวใจตัวเองออกมาให้รู้แล้วรู้รอด
เธอล้วงมือลงไปในกระเป๋าสะพาย หยิบของชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมา มันกระจกทองคำของแม่ ของสิ่งเดียวที่มีคุณค่าทางใจกับแม่
นิ้วเรียวสั่นไหวขณะเธอยกมันขึ้นเหนือศีรษะ เตรียมจะขว้างทิ้งลงพื้น
“คิดดีแล้วเหรอ… นั่นใบเบิกทางของเธอเลยนะ”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมห้อง แคทสะดุ้ง หันขวับไปมองตามต้นเสียง
เจ้าของเสียงยืนอยู่ข้างบานหน้าต่าง ร่างสูงโปร่งใต้แสงจันทร์ที่สาดลอดม่านและหูแมวสีดำขยับน้อย ๆ ขณะที่เขาเอามือซุกกระเป๋ากางเกง สายตานิ่งเฉียบจ้องมาที่เธอ
“มาทำไม” เสียงเธอสั่นแต่พยายามแข็งไว้
“มาช่วยเธอไง” เขาตอบเรียบ ๆ
“ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากนาย… เจคอป”
เขายิ้มมุมปากนิด ๆ ไม่แปลกใจเลยกับคำตอบนั้น
“เจ็บปวดจังนะ อุตส่าห์จะบอกอะไรดีๆ หน่อย ไม่สนใจเหรอ?”
แคทไม่ตอบ เธอหันหน้าหนี พยายามเก็บซ่อนความสั่นไหวไว้ใต้ท่าทีเย็นชา ทว่าเจคอปกลับเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ
“มันเปลี่ยนชีวิตของเธอหลังจากนี้ได้เลยนะ”
” …. “
“อีกอย่าง ถ้าเป็นฉัน… มาขนาดนี้ คงไม่มีอะไรให้เสียแล้วล่ะ” เขาว่าเบา ๆ แล้วโน้มตัวลงมาให้เท่ากับระดับสายตาของคนตัวเล็กกว่า
“จริงมั้ย?”
•
ก๊อก ๆ
เสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้นสองครั้งหน้าประตูไม้บานใหญ่ แต่เจ้าของห้องไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้า
“เข้ามา”
เขาเอ่ยเรียบ ๆ โดยที่ปลายปากกายังขยับลากเส้นสุดท้ายบนกระดาษตรงหน้า
ประตูเปิดออกตามคำอนุญาต เผยให้เห็นร่างสูงในชุดเรียบง่ายของ เจคอป ที่เดินตรงเข้ามาอย่างมั่นใจ ก่อนจะหยุดอยู่หน้ามุมโต๊ะทำงานขนาดใหญ่
“เรียบร้อยแล้วนะ”
เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นอย่างมั่นคง
มือที่เคยขีดเขียนอย่างต่อเนื่องของเจ้าของห้องหยุดนิ่งทันที เขาวางปากกาลงบนโต๊ะ แล้วเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ
ดวงตาคมสีเข้มสบกับคนตรงหน้า แววตานั้นเหมือนเก็บซ่อนอารมณ์บางอย่างไว้ภายใน
” ดี…” เขาว่าเบา ๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนกว่าที่เคย
“ฉันอยากเจอเธอใจจะขาดแล้ว…เคท“
•
ณ โลกจริง
เสียงฝนกระหน่ำกระทบกระจกหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง ดั่งจะกลบทุกเสียงในห้องให้เงียบสงัด แต่กลับไม่สามารถกลบเสียงสะอื้นของเธอได้เลยแม้แต่น้อย
มือเล็กกำมือถือแน่นก่อนจะมองอาหารที่ตั้งใจจัดเต็มไว้บนโต๊ะอย่างพิถีพิถันพลางนึกย้อนถึงข้อความที่ผู้เป็นพ่อส่งผ่านแชทมา
ว่าเขามาไม่ได้แล้ว
“ฮึก…”
แม้เธอจะพยายามบอกตัวเองว่าคงชินแล้วและพยายามไม่ให้ความสำคัญกับเขาอีกต่อไป แต่ลึกๆ แล้วหัวใจของเธอยังโหยหา… โหยหาความรักที่ไม่เคยได้จากเขาสักครั้ง
มือเล็กค่อยๆ ยกขึ้นปิดใบหน้า พยายามกลั้นน้ำตาอย่างสุดความสามารถ ก่อนจะค่อยๆ ผละออก พิงหัวกับพนักโซฟาอย่างเหนื่อยล้าและนั่นทำให้สายตาเหลือบไปเห็นกล่องของขวัญเล็กๆ ที่วางอยู่
อย่างน้อย…ก็ยังมีคนเห็นค่าเธออยู่
คิดเช่นนั้น เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบกล่องของขวัญมาเปิดอย่างเงียบๆ
ฟึ่บ…
ภายในกล่องมีวัตถุแวววาวชิ้นหนึ่งนอนนิ่งอยู่
“กระจก…?”
เธอหยิบมันขึ้นมาดูอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเห็นกระดาษแผ่นเล็กพับแนบอยู่ด้านในกล่อง
“You are my way?”
หัวใจเธอกระตุกวูบ ความเศร้าจางหาย กลายเป็นความงุนงงแทน
เธอหันกลับมาส่องหน้าตัวเองในกระจกอย่างสงสัย แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เธอชะงัก
“นี่…หน้าฉันเหรอ?”
ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกนั้นเปลี่ยนไป แก้มแดงจัด ริมฝีปากฉ่ำสีแดง ขนตาโค้งงอน ราวกับผ่านการแต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน ทั้งที่เธอไม่ได้แตะเครื่องสำอางแม้แต่นิดเดียว
หัวใจเต้นถี่ เธอลดกระจกลง หวังจะลุกไปส่องกระจกในห้องน้ำให้แน่ใจ ทว่า…
โลกตรงหน้ากลับเปลี่ยนไปแล้ว
“ที่นี่ที่ไหน!”
เธอร้องลั่นด้วยความตกใจหลังเห็นป่าไม้รอบด้าน หัวใจแทบหลุดออกมานอกอก
“ไง”
เธอหันขวับไปตามเสียง ก่อนจะเห็น…ตัวเองอีกคนหนึ่ง
คนที่มีหน้าตาเหมือนเธอราวกับถอดแบบ แต่แต่งหน้าจัดเต็มในชุดที่เธอไม่เคยมี
เธอกรีดร้องด้วยความตกใจ ทว่าอีกฝ่ายรีบปรี่เข้ามาใช้มือปิดปากไว้ก่อน
“เงียบ อย่าส่งเสียง”
เสียงนั้นนุ่มนวลแต่จริงจัง ดวงตาของอีกฝ่ายมองมาอย่างเข้าใจและอ่อนโยนปนประหลาดใจในที
“อ่อยอั้น!”
“ถ้าฉันปล่อย ห้ามส่งเสียง เข้าใจมั้ย?”
เคทพยักหน้าเบาๆ อีกฝ่ายจึงยอมคลายมือจากปากเธอและทันทีที่เป็นอิสระ เคทก็ถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างระวัง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและระแวง
“เธอเป็นใคร? แล้วที่นี่มันที่ไหนกันแน่!?”
“ฉันก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน…ว่า ฉัน เป็นใคร”
“ห้ะ?” เคทขมวดคิ้ว
“เอาเป็นว่า ที่นี่คือโลกคู่ขนานของสัตว์”
“ห้ะ???”
“ห้ะ อะไรนักหนา อย่าบอกนะว่าไม่รู้จัก?”
“…” เคทนิ่งไป
“อ๋า จริงสิ ลืมไป…” อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ เหมือนนึกอะไรขึ้นได้
“จะอธิบายให้สั้นที่สุดแล้วกัน ฉันชื่อแคท และใช่ เธอกับฉันเราหน้าเหมือนกัน เพราะเราอยู่คนละโลกคู่ขนาน เพียงแต่โลกของเธอ กับโลกของฉัน มันมีทางเดินที่ต่างกัน”
“เคยได้ยินทฤษฎีโลกคู่ขนานมาบ้าง แต่นี่…มันเป็นเรื่องจริงเหรอ?”
“เห้อ” อีกฝ่ายถอนหายใจ
“เอ๋อชะมัด”
“ว่าไงนะ?” เคทขมวดคิ้ว
“ช่างเถอะ เอาเป็นว่า เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ได้ มันจะยุ่ง ถ้ามีคนมาเห็นว่ามีฉันสองคน จริงมั้ย?”
“แต่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาที่นี่ได้ยัง—”
เคทพูดค้างไป ดวงตาเบิกกว้างราวกับนึกอะไรออก เธอก้มมองของในมือ
“ฉันก็มีเหมือนกัน”
เคทจ้องกระจกในมืออีกฝ่าย มันมีลวดลายล้อมกรอบเหมือนกับของเธอ ราวกับเป็นของชุดเดียวกันเป๊ะ
“งั้นถ้าฉันส่องกระจก-“
“เดี๋ยว!” อีกฝ่ายร้องห้ามเสียงดัง ก่อนจะชะงักไป แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“คือ… เราต้องสลับกระจกกัน”
“หมายความว่าไง?”
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าโลกจริงของเธอเป็นแบบไหน… แต่ฉันรู้ว่าโลกนี้มันไม่ใช่ที่ของฉัน ส่วนของเธอก็คงไม่ใช่ที่ของเธอเหมือนกัน จริงมั้ย?”
เคทนิ่งไป
อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องราวในอดีต ช่วงเวลาที่เธอถูกเพื่อนกลั่นแกล้ง ไม่มีใครยื่นมือช่วย…แม้แต่พ่อ
“ที่โลกนั้น…มีพ่ออยู่มั้ย?” ลลิซถามขึ้นเบาๆ
“มี…” เคทตอบเสียงแผ่ว
“แล้วแม่ล่ะ?” คำถามนั้นทำเจ้าหล่อนชะงักก่อนสุดท้ายจะค่อยๆส่ายหน้า
“แต่ที่นี่มีแม่นะ“
“….”
“เริ่มน่าสนใจขึ้นมามั้ย?”
เคทก้มหน้าคิด
เธอไม่เคยรู้เลยว่าแม่ของตัวเองเป็นคนแบบไหน ถ้านี่คือโลกคู่ขนาน… เธอก็อยากรู้
“เรายังติดต่อกันได้ผ่านกระจกนะ” แคทพูดต่อ “ถ้าเมื่อไหร่ที่เธออยากกลับไปที่เดิม…ก็แค่ส่องกระจกพร้อมกันเวลาเที่ยงคืน“
“เธอรู้ได้ยังไง?”
“ก็แค่…มีคนบอกมาน่ะ”
แคทหลุบตาเล็กน้อย ไม่ได้อธิบายอะไรไปมากกว่านั้น
“ทำไม…ถึงอยากสลับตัวกันล่ะ?”
เคทถามต่อทำให้คนถูกถามค่อยๆเลื่อนสายตากลับมามอง
”เพราะอย่างน้อย…ฉันก็อยากลองเสี่ยงดู อยู่ที่นี่มันไม่เหลืออะไรให้ฉันได้ลองอีกแล้ว“
เคทมองกระจกในมือ รู้สึกถึงแรงบางอย่างที่ดึงดูดให้เธอทำตามที่อีกฝ่ายว่า ทั้งที่มันไม่สมเหตุสมผลแต่ก็เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มาจากไหน
ลึกๆ มันบอกเธอว่า…นี่คือโอกาส
ในที่สุดเคทก็เลื่อนสายตาไปสบกับคนตรงหน้าก่อนจะพยักหน้าเบาๆแคทจึงยิ้มออกเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือมาสลับกระจกกับเธอ
“ขอให้โชคดีนะ” เธอกระซิบ
สิ้นเสียงนั้น แคทก็ยกกระจกขึ้นมาส่อง แสงสว่างแผ่วเบากระพริบออกมา ก่อนร่างของเธอจะค่อยๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา
เหลือเพียงเคทที่ยืนอยู่คนเดียว ท่ามกลางความเงียบสงัดของสถานที่แปลกตา
เธอมองกระจกในมืออีกครั้ง แล้วสูดลมหายใจลึก
หวังว่า…การตัดสินใจครั้งนี้จะไม่ทำให้ฉันเสียใจ
คิดแค่นั้น เธอก็ออกเดินตามเส้นทางข้างหน้า
แปลกดีที่เธอรู้ว่าต้องไปทางไหน ทั้งที่ไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเลย…


## บทที่ 2 ลักพาตัว

ร่างบางเดินไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า สองข้างทางมีไฟดวงเล็กๆ ประดับอยู่เป็นระยะ แต่มันกลับสว่างวาบจนทำให้มองเห็นได้ทั่ว
บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด มีเพียงแสงจากโคมไฟที่ส่องสว่างราวกับจะนำทางให้เธอกลับบ้าน
มันคล้ายกับโลกของเธอ…
ไม่สิ ที่นี่ดูดีกว่า ทั้งเส้นทางที่ปูอย่างดี บรรยากาศรอบด้านที่ดูทันสมัย ราวกับเป็นเมืองแห่งอนาคตที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต
เคที่หันมองไปรอบตัวด้วยสายตาแปลกใจ เธอไม่คุ้นชินกับความสะอาด ความสงบ และแสงไฟนวลที่ดูอบอุ่นชวนฝัน
“เป็นบ้าอะไรของเธอ”
เสียงทุ้มหนักดังขึ้นอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว ทำให้คนตัวเล็กชะงัก แล้วค่อยๆ หันกลับไปมองตามต้นเสียง
ร่างสูงของชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้แสงไฟ เขาแต่งกายทันสมัย เสื้อโค้ทยาวสีดำพริ้วไหวตามแรงลม ดวงตาคมกริบมองตรงมาอย่างจับจ้อง
เคที่รู้สึกถึงบางอย่างที่แปลก…ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างที่ก่อขึ้นในอก
ทั้งที่เธอไม่เคยพบเขามาก่อนเลย…ทำไมถึงรู้สึกอย่างนั้นได้กัน?
“หูหนวกรึไง?”
เสียงทุ้มเดิมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทำให้เคที่สะดุ้ง ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วทวนคำพูดของเขา
“เป็นบ้า?”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ สีหน้าของเขาแม้จะหล่อเหลาทว่ากลับอ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่
เขาเดินเข้ามาอีกก้าว ยื่นมือหนาจะเอื้อมมาสัมผัสหน้าผากของเธอทำให้เคที่ถอยหลังในทันทีด้วยสายตาหวาดระแวงจนอีกฝ่ายต้องชะงักมือ
“เรารู้จักกันเหรอ?” เสียงของเธอสั่นไหวเล็กน้อยแต่พยายามกลบมันไว้
ชายหนุ่มนิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนจะลดมือลงข้างตัว และหัวเราะเบาๆ แต่แฝงด้วยอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สบายใจ
“มุกนี้ตลกใช้ได้นะ แต่พอดีฉันไม่ขำ” เคที่ขมวดคิ้วพร้อมทั้งในใจที่เริ่มตื่นตระหนก
ชายคนนี้ต้องรู้จัก ‘แคท’ แน่ และถ้าหากเธอเผลอพูดอะไรผิดพลาด ก็อาจถูกจับได้ว่าสลับตัวมา
“อา..ใช่ๆ ฉันเล่นมุก”
“เหรอ…?”
เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง และในวินาทีนั้น แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป
“นึกว่าโดนจัดหนักจนลืมชื่อผัวไปซะแล้ว”
“ว…ว่าไงนะ” เคที่เบิกตากว้าง
เขายักคิ้ว พร้อมส่งยิ้มกวนประสาทกลับมา
“ตกใจทำไม? เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังครางชื่อฉันได้อยู่เลย”
สายตาของเขากวาดมองเรือนร่างของเธออย่างเปิดเผย ทำให้ร่างบางรีบยกมือขึ้นกอดอกตัวเองตามสัญชาตญาณ และถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว
ทว่าเขาไม่ยอมให้หนีง่ายๆ มือหนาคว้ามือเธอไว้แน่นก่อนเจ้าหล่อนจะได้คิดหนีไปไหน
“ปล่อยนะ ไอ้โรคจิต!”
ชายหนุ่มยังคงยิ้ม ไม่สะท้านกับคำด่าแม้แต่น้อย ราวกับเคยชินกับท่าทีแบบนี้จากเธอ
“แต่เธอก็ชอบนี่…ไม่ใช่รึไง?”
เคที่กัดฟันแน่น ความกลัวเริ่มไหลซึมผ่านร่างกายเหมือนน้ำเย็น
“คุณแดเนียลครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
ชายอีกคนในชุดสูทสีดำเดินตรงเข้ามาอย่างสง่างาม เข็มกลัดรูปหมาติดอยู่ที่อกซ้ายอย่างเด่นชัด
ท่วงท่าเต็มไปด้วยระเบียบวินัย และแววตาจับจ้องเธอราวกับกำลังประเมินบางอย่าง
เคที่เหลือบมองเขา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นบางอย่างบนหัวของอีกฝ่าย
มันเหมือนกับหูหมา โผล่พ้นเส้นผมสีดำสนิทขึ้นมาอย่างชัดเจน
“น…นั่น…” เสียงเธอสั่น ขาเริ่มก้าวถอยหนี
“อะไรน่ะ…หูปลอมเหรอ?” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ชายที่ยังจับข้อมือเธอไว้กลับได้ยิน
“ฉันจัดเธอหนักไปหน่อยเหรอ?” ชายที่ชื่อ ‘แดเนียล’ เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง สีหน้าเรียบสนิท ดึงความสนใจให้ร่างเล็กหันกลับมามอง
“ถึงขั้นเบลอเลย?”
ฟึ่บ!
ในที่สุด เคที่ก็รวบรวมแรงทั้งหมดสลัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาก่อนจะมองเขาด้วยสายตาคาดโทษเต็มที่
“ทำไมถึงกล้าพูดมันออกมา…ไม่มียางอายบ้างเลยเหรอ?”
“จะอายไปทำไมกัน ทั้งตัวเธอ…ฉันก็เห็นมาหมดแล้ว”
เขาพูดหน้าตาเฉย ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา
เคที่เริ่มตัวสั่นพร้อมทั้งความรังเกียจที่เริ่มเข้าครอบงำ
เธอไม่อยากจะเชื่อว่า แคท รู้จักกับผู้ชายแบบนี้ และที่แย่กว่านั้นคือ พวกเขาอาจรู้จักกันมากเกินไปด้วยซ้ำ
“แล้วนั่น…สร้อยหายไปไหน?” เขาถามขึ้นอีกครั้ง เสียงนิ่งลงเมื่อเหลือบสายตาไปที่คอระหงของอีกฝ่าย
“สร้อย…?” เธอทวนถามสีหน้าสงสัย
“สร้อยอะไร”
“สำหรับมนุษย์ขายตัวอย่างเธอไง ลืมเรอะ?”
ประโยคนั้นทำเคที่ใจตกไปที่ตาตุ่มอีกครั้ง เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินก่อนจะส่ายหัวออกมาเบาๆ
“บ้า…บ้าไปแล้ว!” สบถเพียงเท่านั้น ร่างเล็กก็รีบหันหลังและวิ่งรุดหนีออกไปในทันที
“คุณแคท!” เสียงของผู้ติดตามดังขึ้นทั้งทำท่าเหมือนจะวิ่งตามทว่าเจ้านายของเขากลับยกมือห้ามก่อน
“ไม่ต้องตามไป” เขาพูดโดยที่สายตายังคงมองตามร่างบางที่วิ่งหายเข้าไปในความมืดด้วยนัยน์ตาที่เย็นเยียบ
“เธอดูแปลกไปนะครับ คุณแดเนียล“ ชายผู้ติดตามเอ่ยเบาๆ
“ฉันคงเล่นแรงไปหน่อย” เขาตอบเรียบๆ
“พรุ่งนี้ส่งหมอไปที่บ้านเธอด้วย…อา ไม่สิ”
เขาหันมามองคู่สนทนา ดวงตาวาววับ
“ไปรับตัวเธอมาเลยดีกว่า”
“ได้ครับ”
•
คนตัวเล็กเปิดประตูบ้านหลังหนึ่งเข้ามาด้วยความรู้สึกตื่นกลัว กลิ่นอายของบ้านเงียบเชียบและเย็นยะเยือกแม้จะไม่มีลมพัดเข้ามา ภายในมันมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนๆ จากโคมไฟเล็กๆ ที่ถูกเปิดทิ้งไว้เท่านั้น
เธอไม่แน่ใจนักว่าทำไมถึงคิดว่าเป็นบ้านนี้ ทว่าเมื่อเข้ามาแล้ว กลับรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด
มีรูปของแคทตั้งอยู่ที่ทางเข้าของบ้าน กรอบรูปไม้เก่าเล็กน้อยแต่ถูกเช็ดให้สะอาดหมดจด ราวกับเจ้าของบ้านคอยดูแลมันอยู่เสมอ
หลังจากนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนนอนอยู่บนโซฟากลางบ้าน
เธอค่อยๆ ย่องเดินเข้าไปทั้งหัวใจที่สั่นระรัว เธอเคยเห็นรูปของแม่เมื่อตอนยังเป็นวัยรุ่น เลยรู้สึกตื่นเต้นว่าคนที่นอนอยู่จะใช่หรือไม่ ทว่าเมื่อได้เห็นหน้าอีกฝ่าย เธอก็ต้องผิดหวัง
ไม่ใช่แม่ของเธอ…
เธอค่อยๆ นั่งลงบนพื้นข้างโซฟา มองสำรวจใบหน้าของหญิงคนนี้ช้าๆ แสงไฟอ่อนๆ กระทบผิวซีดเซียวของอีกฝ่าย ทำให้มองเห็นความอ่อนล้าได้ชัดเจน
ผู้หญิงวัยกลางคนคนนี้สวย แต่ดูเหนื่อยล้า เหมือนคนที่กำลังต่อสู้กับบางสิ่งมาเนิ่นนาน
ฟึ่บ
มือเล็กค่อยๆ หยิบผ้าห่มที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วห่มให้อย่างเบามือ เธอหันหลังให้กับโซฟาและเดินหายเข้าไปในห้องๆ หนึ่งอย่างเงียบงัน
เพราะเธอมีเรื่องต้องคุยกับใครอีกคน…
เธอยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องที่เต็มไปด้วยของตกแต่งที่แปลกตา ก่อนมือบางจะยกกระจกขึ้นมาส่องแล้วส่องเล่า
ทว่ากลับไร้วี่แววของการตอบรับ สุดท้าย ความเหนื่อยล้าก็เริ่มกัดกินจนเปลือกตาเริ่มหนัก เธอจึงเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้นด้วยความคิดในใจว่าจะติดต่อไปอีกครั้งในวันถัดไป
•
ณ โลกจริง
“นี่สินะ…โลกจริง”
แคทพึมพำเบาๆ ขณะยืนอยู่บนระเบียงบ้านขนาดกลาง แสงแดดยามเช้าสาดลงมาต้องผิวของเธอ ลมอ่อนๆ พัดพาเอากลิ่นหอมของดอกไม้จากสวนด้านล่างขึ้นมาแตะจมูก
เธอคลี่ยิ้มออกมาบางๆ และสูดอากาศของที่นี่เข้าเต็มปอด ความรู้สึกโล่งใจและเป็นอิสระแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
มันเป็นความรู้สึกสบายใจ ที่ในที่สุด…เธอก็จะได้มีชีวิตอย่างที่ฝันไว้
“ดูดีจังนะ”
เสียงของใครบางคนดังขึ้นเบื้องหลัง ทำให้เธอหันกลับไปมอง ก่อนจะต้องแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ
ชายหนุ่มร่างสูง บุคคลที่เป็นถึงหนึ่งในผู้ทรงอำนาจในโลกคู่ขนาน
แต่ที่นี่ เขากลับเป็นได้เพียงแมวสีดำตัวหนึ่งเท่านั้น
“ชักจะชอบโลกนี้เข้าใหญ่แล้วสิ”
แมวตัวนั้นกระโดดขึ้นมานั่งบนราวระเบียงอย่างสง่างาม ขนดำสนิทสะท้อนแสงอาทิตย์บางเบา ดวงตาของมันจับจ้องใบหน้าของเธอด้วยสายตาที่ไม่ใช่สัตว์ทั่วไป
“คิดไว้แล้วเชียวว่าเธอต้องทำตามที่ฉันบอก”
น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ปนความพอใจแทรกออกมาจากร่างสัตว์สี่ขา ท่ามกลางเสียงนกร้องเบาๆ จากไกลๆ
“ก็นะ… อะไรที่สบายกว่า ฉันเอาทั้งนั้นแหละ”
•
ณ โลกคู่ขนาน
“ยัยบ้า!”
เสียงหวานของใครบางคนดังลั่น
เธอพยายามติดต่อกับอีกคนแทบจะทันทีที่ลืมตา ทว่าไม่ว่าจะส่องยังไง อีกฝ่ายก็ยังไม่มีวี่แววจะโผล่มาให้เห็น
เคทเริ่มหายใจแรง รู้สึกเหมือนร่างกายจะระเบิดด้วยคำถามที่พวยพุ่งขึ้นมาในหัว เธอเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย จนสุดท้ายก็คว้ากระจกขึ้นมาขว้างลงบนเตียง
“เธอว่าใครไม่ทราบ?”
เสียงแหลมสูงแฝงด้วยความเย็นเยียบดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เคทรีบคว้ากระจกกลับขึ้นมา
“อธิบายมาเดี๋ยวนี้!”
“หาววว~ อากาศดีจัง”
อีกฝ่ายปรากฏตัวขึ้นในกระจกอย่างไม่ทุกข์ร้อน สีหน้าระรื่นจนเคทที่มองอยู่กำหมัดแน่น
“อธิบายมา”
น้ำเสียงเรียบเย็นและเด็ดขาดหลุดออกมาจากปากของเคที่ เป็นน้ำเสียงที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังรู้สึกแปลกประหลาด
แคทเหลือบมองอีกคนผ่านกระจกก่อนจะถอนหายใจ
“จะเอาเรื่องไหนก่อนดีล่ะ? เรื่องที่แม่ของเราไม่เคยกอดเราสักครั้ง หรือว่าเรื่องที่โลกนี้สัตว์กลายเป็นคน ส่วนคนกลับกลายเป็นสิ่งของ? หรือว่า-”
“เดี๋ยว เดี๋ยว อะไรนะ?”
“อ้อ จริงสิ ฉันลืมให้สร้อยเธอไปด้วยนี่นา”
“สร้อย?”
แคทชูสร้อยสีดำทรงกลมขึ้นมา ลวดลายบนมันดูเคลื่อนไหวได้แผ่วเบา เหมือนสิ่งมีชีวิต
“สำหรับมนุษย์ขายตัว”
“ม…มนุษย์ขายตัว?”
“ใช่ นั่นแหละ ที่ฉันอยากจะบอก สภาพแวดล้อมที่นั่นไม่เหมาะกับฉัน”
“แล้วมันเหมาะกับฉันเหรอ!”
เคที่โพล่งถามกลับด้วยความรู้สึกที่คุกรุ่นและไม่ยุติธรรม
“ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ แค่ผู้ชายคนเมื่อคืนฉันก็จะบ้าตายอยู่แล้ว”
“ผู้ชาย? ดึกขนาดนั้นแล้วเนี่ยนะ ใครกัน? “
”แดเนียล”
”อ้า..เขาเป็นลูกค้าคนล่าสุดน่ะ เป็นเจ้าหนี้ของแม่ฉันด้วย“
คนที่ได้ฟังคำอธิบายที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวถึงกับต้องเงียบ เธอไม่รู้เลยว่าจะต้องแสดงออกยังไงกับเรื่องนี้
“จริงๆ โลกคู่ขนานก็เหมือนกับโลกจริงๆ นั่นแหละ ต่างก็แค่..”
เธอพูดพลางหยิบบางอย่างขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เคทที่กำลังมองผ่านกระจกจึงขมวดคิ้ว
“แมว?”
“เห็นแบบนี้ หมอนี่ที่โลกคู่ขนานเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีอำนาจที่สุดเลยนะ แต่ที่นี่ก็แค่แมวขี้อ้อนตัวหนึ่งเท่านั้น”
“เหมียว~”
“หุบปากไป๊!”
เสียงตวาดทำให้เคทสะดุ้งขณะมองภาพแคทขว้างแมวตัวนั้นออกไปอย่างไม่ใยดี
“อย่างที่บอก…ที่นี่ ฉันคือผู้มีอำนาจ อย่างน้อยก็มากกว่าพวกมัน เพราะในโลกนี้มันเป็นแค่สัตว์เลี้ยง ส่วนที่นั่น…มันคือเจ้านาย”
แคทยิ้มเย็น ก่อนจะสบตาเธอผ่านกระจกด้วยสีหน้าแน่นิ่ง
“และฉัน…คือมนุษย์ขายตัว ที่ต้องคอย ‘บริการ’ พวกมัน”
เคทเงียบงันไปครู่หนึ่ง
มนุษย์ขายตัว…
นั่นหมายความว่า เธอ ที่มาอยู่ที่นี่แทน ก็ต้องเป็น..
“นี่เธอ…หมายความว่าไง…”
“เรื่องมันซับซ้อน แต่เดี๋ยวเธอจะเข้าใจ”
“เธอหนีปัญหา แล้วโยนให้ฉันงั้นเหรอ?”
ในที่สุด เคที่ก็ได้ถามคำถามที่อัดอั้นอยู่ภายในใจออกไป และคำถามนั้นมันก็เฉียบคมราวกับมีดทำให้แคทต้องนิ่งงันไป
ไร้ซึ่งเสียงคำตอบใดกลับมา นั่นทำให้เคที่รู้
เธอถูกหักหลังแล้ว
“เธอบอกว่าเราเหมือนกันใช่มั้ย?”
” ….. “
“ไม่…เราไม่เหมือนกัน ฉันไม่ใช่เธอ แล้วเธอก็ไม่ใช่ฉัน”
“มันสายไปแล้ว”
ในที่สุด แคทก็ตอบกลับมาและมองกลับด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
มันทั้งเย็นชาและเยือกเย็น ไม่เหมือนตอนแรกอีกต่อไป
“เธอทำอะไรไม่ได้หรอก นอกจากยอมรับความจริง…เพราะโชคชะตามันกำหนดไว้แบบนี้”
“ไม่ เธอหากที่กำหนดมัน”
เคทเถียงกลับด้วยใบหน้าที่ยิ้มเยาะราวกับสมเพชตัวเองอยู่
“…แล้วเธอจะรู้ ว่าฉันต้องเสียสละขนาดไหน”
“ฉันไม่ได้อยากรู้”
น้ำเสียงของเคทเย็นชาขึ้นเช่นกัน
อีกฝ่ายตั้งใจจะสลับตัวกับเธอ ให้เธอต้องมาเจอปัญหา แบบนี้…
คงไม่มีอะไรจะพูดด้วยแล้ว
“อยู่ในโลกของฉันให้สบายใจแล้วกัน”
พูดจบ เคทก็คว่ำกระจกในทันที แล้วเก็บมันไว้ใต้หมอน ก่อนจะกอดเข่าตัวเองไว้แน่น
เธอไม่รู้ว่าการกระทำครั้งนี้เห็นแก่ตัวหรือไม่ แต่เธอมั่นใจว่า อีกฝ่าย เห็นแก่ตัวแน่ๆ
จริงๆ เธออยากคุยต่อ อยากฟังคำอธิบายบางอย่าง แต่ในอารมณ์ตอนนี้ มันคงไม่มีประโยชน์
เธอลุกจากเตียงอย่างอ่อนล้า เดินผ่านโซฟาที่ผู้เป็นแม่ยังคงนอนหลับใหลอยู่ เสียงลมหายใจแผ่วเบาทำให้เธอชะงักเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เดินต่อไปยังห้องครัว
มือเล็กเปิดตู้ หยิบจานออกมาอย่างเงียบงัน เธอเริ่มเตรียมอาหารเช้าด้วยความรู้สึกที่แสบท้อง
กลิ่นซุปที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็ก ๆ แทบไม่ได้ช่วยทำให้บรรยากาศอึมครึมจางลงเลยแม้แต่น้อย
“ทำอะไรน่ะ”
เสียงห้วนจัดของใครบางคนดังขึ้นแทรกความเงียบที่ปกคลุมอยู่ เคที่สะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอกก่อนจะหันไปสบตากับหญิงวัยกลางคนที่ยืนกอดอกจ้องมา ริมฝีปากของเธอเม้มแน่น แววตาเต็มไปด้วยความระแวง
“เอ่อ…อาหารเช้าน่ะแม่”
เธอตอบพลางรีบตักน้ำซุปใส่ถ้วย แล้วยื่นให้อีกฝ่ายด้วยมือที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็ง
“เป็นบ้าเหรอวะ?”
เสียงคำพูดที่ปะทะเข้าหน้าเต็ม ๆ ทำเอาเธอชะงัก เคทพยายามกลืนก้อนความกลัวลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามยิ้มบาง ๆ อย่างฝืน ๆ
” ก็แค่หิวน่ะ…”
หญิงคนนั้นขมวดคิ้วแน่น ความไม่เข้าใจฉายชัดบนใบหน้า แต่สุดท้ายก็รับถ้วยซุปมาถือไว้โดยไม่ละสายตาจากเด็กสาวตรงหน้า
“เอ่อ…รีบกินตอนร้อน ๆ สิคะ แม่”
“ว่าไงนะ?” น้ำเสียงแข็งกระด้างหรี่ตาลงอย่างจับผิด
“ก็…เดี๋ยวมันไม่ร้อนเอาน่ะ”
มือของผู้เป็นแม่ยังค้างอยู่เหนือถ้วยซุป ดวงตาสบกับลูกสาวอย่างลึกซึ้ง แต่ในนั้นไม่มีความอบอุ่น เหลือเพียงความสับสน และสิ่งที่คล้ายกับ…ความหวาดกลัวบางอย่าง
“อืม…”
เธอตอบเบา ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งลงกับเก้าอี้ อลิซตามไปนั่งฝั่งตรงข้ามในจังหวะที่แม่เริ่มตักซุปเข้าปาก ซึ่งกลิ่นหอมไม่อาจทำให้สีหน้าของอีกฝ่ายดีขึ้นได้
“อร่อยมั้ย”
“เหอะ รสชาติห่วยแตก ฉันยังทำอร่อยกว่า”
คำพูดประชดประชันนั้นแทงลึกเข้ากลางอก แต่เคทกลับยิ้มบาง ๆ พลางตักน้ำซุปเข้าปากอย่างพยายามวางตัวปกติ
“งั้นครั้งหน้าแม่ทำนะ ลิซอยากชิมฝีมือแม่”
เสียงช้อนกระทบขอบถ้วยเบา ๆ ขณะที่หญิงตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เหมือนแม่…แต่เหมือนนักสืบที่กำลังจับพิรุธ
“เธอเป็นใคร”
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงตรงกลางโต๊ะ เคทชะงักค้าง ทุกอย่างรอบตัวพลันเงียบงันจนเธอได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง
“เธอไม่ใช่ลูกฉัน” เคทพยายามยิ้มกลับทั้งที่ใจเต้นระรัว
“พ…พูดอะไรอย่างนั้น นี่แคทไง”
“เหอะ ถึงหน้าจะเหมือนกัน แต่ฉันดูออกว่าใครคือลูกฉัน”
ความเย็นยะเยือกไหลผ่านสันหลังของเคท ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน
“จะเป็นไปได้ไง ถ้านี่ไม่ใช่แคทแล้วจะเป็นใครได้”
“ก็คนจากโลกจริงไง”
คำพูดนั้นดังขึ้นอย่างเฉียบคม เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ร…รู้เรื่องนี้ด้วย?”
“กระจกนั่นมันเป็นของฉัน…แน่ล่ะ ฉันต้องรู้”
“…..”
เคทเงียบไม่ตอบอะไรนอกจากมองอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิด
เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่ากระจกนั้นเป็นของผู้เป็นแม่ ถ้าหากว่าใช่ การที่เจ้าตัวรู้ถึงการมาของเธอก็สมเหตุสมผล
“ชื่ออะไร..?”
“เคที่ค่ะ”
เจ้าหล่อนพยักหน้าเบาๆรับรู้ทำให้เคที่ถามต่อ
“เคทตั้งใจจะกลับไป คุณพ่อจะมีทาง-“
“เธอกลับไปไม่ได้หรอก”
ประโยคนั้นทำเอาคนได้ยินใจสั่นอีกครั้ง น้ำเสียงของคนพูดมันจริงจังและมั่นใจเกินกว่าจะล้อเล่นได้
“ทำไมล่ะ ทำไมถึงกลับไปไม่ได้?”
“ก็เพราะ-”
ปึ้ง!
เสียงกระแทกที่ประตูหน้าบ้านดังขึ้นราวกับฟ้าผ่า แสงไฟจากหน้ารถทะลุผ่านกระจกเข้ามา ส่องให้ฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ
ผู้เป็นแม่รีบวิ่งไปชะโงกดูที่หน้าต่าง ก่อนจะเบิกตากว้าง ถอยหลังออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด
“บ้าเอ้ย…พวกมันมาเอาตัวแคท”
คำพูดนั้นเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เคทเหมือนถูกตอกตะปูตรึงอยู่กับพื้นขณะอีกฝ่ายรีบวิ่งไปล็อกประตูบ้านอย่างร้อนรน
“หนีไปซะ!”
“เดี๋ยว แล้วแม่…”
“มันไม่ได้ต้องการตัวฉัน!”
เสียงปืนดังลั่น ตามด้วยเสียงกระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ เคที่ผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ ความหวาดกลัวกลืนกินสติจนแทบลืมหายใจ
เธอยืนแน่นิ่ง ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนจะโดนลากไปโดยผู้เป็นแม่ไปทางหลังบ้านที่เธอไม่รู้ว่ามี ก่อนจะถูกผลักออกไปอย่างแรง
“ไปซะ!”
สิ้นเสียงสั่งและบานประตูที่ปิดอัดหน้า เคที่เริ่มตั้งสติอีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งฝ่าเงามืดไปด้วยหัวใจที่กำลังจมอยู่ในแรงสั่นไหว
ฟึ่บ!
ใครบางคนคว้าแขนเธอ กระชากเข้ามาหลบในซอกมืด ก่อนจะผลักให้แผ่นหลังของเธอชิดกำแพง ตัวเขาใหญ่พอที่จะบังเธอไว้จนมิด
“จับตัวมาให้ได้!”
เสียงใครบางคนดังตามมาข้างหลัง ก่อนเสียงฝีเท้าของใครหลายคนจะวิ่งผ่านพวกเขาไปจนกระทั่งบรรยากาศเริ่มกลับมาสงบอีกครั้ง
คนตัวเล็กเลื่อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าที่ช่วยชีวิตเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาพูด
“ไง”
เสียงนั้นคุ้นเคยมากจนเธอใจเต้นระส่ำเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาถอยออกห่างพอให้เธอเห็นใบหน้าได้ชัดเจน
“เจคอป…? “
“หืม?”
ทว่าแววตานั้น…กลับเย็นชาเกินไป ไม่ใช่เจคอปของเธอแน่ เธอรู้ได้ทันที
นี่ไม่ใช่เขาที่เธอรู้จัก
“ช่วยฉันทำไม?”
“ยังไม่ได้ยินคำขอบคุณเลยนะ?”
คนที่ถูกทวงคำขอบคุณชะงักก่อนจะยอมตอบตามที่อีกฝ่ายต้องการเสียงอ่อน
“ขอบคุณที่ช่วย…”
“ไม่เป็นไร… “เขาเอ่ยค้างด้วยนัยน์ตาที่แฝงความเจ้าเล่ห์บางอย่าง
”เพราะเรื่องแย่งตัว ฉันถนัด”
ไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไรกลับไป ใครบางคนก็ย่องเข้ามาข้างหลังก่อน แล้วใช้ผ้าชุบน้ำยาปิดจมูกเธอแน่น
“อื้อ!”
ตอนนั้นเองที่โลกเริ่มพร่ามัว เสียงรอบตัวหายไป เหลือเพียงหัวใจที่เต้นช้าลง…และภาพสุดท้ายที่เลือนรางลงทุกทีก่อนจะดับมือไป


## บทที่ 3 ลงโทษ

⚠️คำเตือนก่อนอ่าน (Trigger Warning)
เนื้อหาตอนนี้มีภาพความรุนแรง ทั้งด้านร่างกายและจิตใจ รวมถึงการล่วงละเมิด การคุกคามทางเพศ และการใช้ความรุนแรงในบริบทของโลกแฟนตาซี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่อ่อนไหวต่อประเด็นดังกล่าว ผู้เขียนไม่ได้มีเจตนา ส่งเสริมการกระทำเหล่านี้ในชีวิตจริง
______________________
“อือ…”
ร่างบางส่งเสียงในลำคอเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าเบลอมัวไปหมด เธอกะพริบตาอยู่หลายครั้งถึงจะเริ่มมองเห็นชัดขึ้น และทันทีที่รู้สึกตัว เธอก็พยายามจะขยับแขน ทว่า..
กริ๊ก…
เสียงโซ่เหล็กกระทบกันเบา ๆ ทำให้เธอชะงัก ร่างบางก้มลงมองข้อเท้าตัวเองที่ถูกล่ามไว้กับเตียง เธอเบิกตากว้างทันที ก่อนจะเหลียวมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตระหนก
แสงสลัวไม่ช่วยอะไรนัก ห้องนี้ทั้งมืด ทั้งเงียบ และเย็นยะเยือกจนเธอไม่แน่ใจว่าอยู่ใต้ดินหรือเปล่า เธอพยายามเพ่งมองผ่านความมืดเพื่อหาเบาะแส…แต่มันก็มืดเกินไป
ฟึ่บ-
เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมแสงจ้าจากด้านนอกที่สาดเข้ามาทันที ทำให้ดวงตาเธอหรี่ลงโดยอัตโนมัติ เธอยกมือขึ้นบังตาเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ปรับสายตา และเห็นเงาร่างของใครบางคน
หญิงสาวในชุดแม่บ้านเดินเข้ามาอย่างสบายอารมณ์ เธอเอื้อมมือเปิดสวิตช์ไฟกลางห้อง แสงนวลสว่างจ้าเผยให้เห็นสภาพรอบตัวได้ชัดเจนขึ้นก่อนแม่บ้านคนนั้นจะหันกลับมามองเธอแล้วยิ้มตาหยี
“อุ้ย น่ารักจัง”
เธอพูดเสียงใสก่อนจะวิ่งกระโจนมานั่งข้างเตียงอย่างไม่เกรงใจ ร่างบางบนเตียงได้แต่มองนิ่งค้างด้วยความงงและสับสน
“น่ารัก ๆ ๆ ~”
แม่บ้านสาวพูดพลางยื่นมือมาบีบแก้มเธอทั้งสองข้างอย่างมันเขี้ยว
“อ๊ะ-!” เคทร้องเบา ๆ พลางพยายามเอนตัวหนี แต่โซ่ที่ล่ามอยู่ทำให้ขยับได้เพียงเล็กน้อย
ฟึ่บ!
ในจังหวะที่เธอกำลังหงุดหงิดกับการถูกลวนลามโดยไม่ทันตั้งตัว ก็มีบางสิ่งโผล่ขึ้นมาบนศีรษะของแม่บ้านสาว
“โอ๊ะ!”
เธอหยุดมือกะทันหันก่อนจะใช้สองมือจับหูแมวขนาดใหญ่ที่เพิ่งผุดขึ้นมาบนหัวตัวเองอย่างกะทันหัน เธอลูบมันเบา ๆ เหมือนคุ้นชิน
“เป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า”
เธอยิ้มขำ ๆ พลางเกาหัวตัวเองเบา ๆ หูแมวคู่นั้นจึงค่อย ๆ หายเข้าไปในหนังศีรษะราวกับไม่เคยมีอยู่
เคที่เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง นั่นมันอะไรกัน!?
แม่บ้านสาวหันมาหาเธออีกครั้ง ใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มร่าเริงเหมือนเดิม
“หน้าตาน่ารักจังเลย~” เธอว่า พลางเอื้อมมือมาลูบหัวเธอเบา ๆ อย่างกับเธอเป็นแมวตัวหนึ่ง
“สัตว์เลี้ยงรอบนี้น่ารักกว่าทุกทีเลย”
“ส…สัตว์เลี้ยง?” เคทถามเสียงสั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจ
ทว่าแม่บ้านสาวกลับไม่สนใจ เธอยังคงส่งยิ้มละไมแล้วพูดต่อ
“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันคนนี้จะดูแลสัตว์เลี้ยงคนใหม่ของนายให้ดีที่สุดเอง”
“ม…หมายความว่าไง?”
“ผิวพรรณก็ดี” น้ำเสียงยังคงสดใสราวกับไม่ได้ยินคำถาม
“ฉันถามว่า- “
“หน้าตาก็น่ารัก”
“ฉันไม่-”
“แถมยังสวยอีก”
“นี่! หยุดซักที!” เคทตะโกนลั่นจนเสียงสะท้อนในห้อง แม่บ้านสาวชะงักไปก่อนเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองเธอที่ตวาดต่อ
“ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง!”
แม่บ้านสาวกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“เดี๋ยวก็ได้เป็นแล้ว~”
“ไม่เป็น!”
“เธอต้องเป็นสิ…ก็เธอ ‘จรจัด’ นี่นา”
คำพูดนั้นทำให้เคทนิ่งงันพลางนึกย้อนถึงบทสนทนาระหว่างแคทกับเธอเรื่อง ‘สร้อย’ ที่ห้อยคอซึ่งดูเหมือนเป็นของสำคัญในโลกนี้
…เพราะหากเธอไม่มีสร้อย มันจะหมายความว่าเธอ ‘ไร้เจ้าของ ‘ราวกับสัตว์จรจัดไม่มีที่ไป
“หรือถ้าไม่เป็น…เธอก็ต้องขายตัวไปทั่วนะ”
คำพูดนั้นแทงลึกเข้าในใจ เคทกัดริมฝีปากแน่น
ต่อให้มีสร้อย…มันก็หมายความว่าเธอ ‘ถูกครอบครอง’ เหมือนสัตว์เลี้ยง หรือของเล่นชิ้นหนึ่ง
แบบนั้นมันต่างกันตรงไหน?
“หยุดพูดบ้า ๆ แบบนี้สักที!”
“ทำไมล่ะ? มันเรื่องปกตินะ” แม่บ้านสาวยังยิ้มและย้ำคำด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างน่าขนลุก
เคทส่ายหน้าทันที
“ไม่…ไม่เลยซักนิด!”
“งั้นเหรอ~?” เธอว่าเสียงยาน ๆ พร้อมเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ
“แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวเธอก็ชิน~”
“ก็บอกว่าฉันไม่ใช่!!”
“แต่เธอ-“
เธอชะงักกะทันหัน เหมือนรู้ตัวว่าพูดเกินไป เธอเบิกตากว้างก่อนจะรีบหมุนตัวลงจากเตียงแล้วทรุดตัวนั่งคุกเข่าบนพื้นอย่างรวดเร็ว
เคทหันไปตามสายตาของเธอ แล้วก็ได้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ
“ค…เคเลป…”
ชายคนนั้นยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเหลือบตามองเธอด้วยแววตาที่…เปลี่ยนไป
ไม่ใช่สายตาอบอุ่นอย่างที่เธอจำได้ แต่เป็นสายตาเยียบเย็น แฝงเจตนาอันตรายที่ทำให้เคทต้องกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
เขากวาดตามองร่างของเธอช้าๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับประเมินของเล่นชิ้นใหม่ ก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคออย่างน่าขนลุก
“นั่นชื่อผัวคนที่เท่าไหร่ของเธอกันล่ะ?”
ประโยคที่หลุดออกมาทำให้หัวใจของเคทกระตุกวูบ เธอยิ่งมั่นใจว่าคนตรงหน้า ไม่ใช่เคเลปที่เธอรู้จักแน่
“ทำไมถึงต้องจับฉัน…” เธอกลั้นใจถามด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับกระซิบ
“แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงหนีฉัน?”
น้ำเสียงนั้นยังคงนุ่มนวล แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันอย่างน่ากลัว
เคทเม้มปากแน่น เลือกที่จะไม่ตอบ สายตาไหววูบเมื่อเขาพูดถึงเรื่องหนี ทั้งที่เธอไม่รู้อะไรเลย…
นั่นอาจเป็นแคทต่างหาก
“รู้มั้ย…คนแบบเธอควรโดนอะไร?”
เขายิ้มอีกครั้ง แต่ในแววตาไม่มีความอบอุ่นหลงเหลือ
มันคือแววตาแห่งผู้ล่า
“โดนลงโทษไง”
แรงอาฆาตในคำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นจนขนลุก เคทได้แต่เบือนหน้าหนีพลางภาวนาให้มันเป็นเพียงฝันร้าย
“แต่สัตว์เลี้ยงมอมแมมไปหน่อยนะ…”
เขาหันไปพูดกับเมดสาวที่ยังคุกเข่าอยู่ไม่ไกล
“อาบน้ำให้เธอ แล้วส่งมาที่ห้องฉัน”
ว่าแล้วเขาก็ปรายตามามองเธออีกครั้งด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้เธอขนลุกซู่
“คืนนี้…เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ใจเต้นแรงและร่างกายสั่นสะท้าน
“เขาเป็นใครกันแน่…” เคทพึมพำทั้งที่ยังไม่หายตกใจ เมดสาวที่ยังกึ่งคุกเข่าอยู่หันขวับมาทำหน้าตกใจยิ่งกว่าเดิม
“เธอไม่รู้จักเขาเหรอ? เขาเป็นจ่าฝูงเลยนะ!”
คำตอบนั้นทำให้สมองเธอประมวลผลแทบไม่ทัน
“จ…จ่าฝูง?”
“ใช่แล้ว เจเค จ่าฝูงของเผ่าพันธุ์ฉัน” เมดสาวพูดพร้อมชี้ไปที่หูแมวของตัวเองซึ่งโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหายวับไปเหมือนไม่เคยมีอยู่
“แล้วทำไมเขาถึง…ต้องเอาตัวฉันมา?”
“ไม่รู้สิ เธอไปทำอะไรเขาไว้ล่ะ เขาถึงต้องลงโทษขนาดนี้”
เคทเงียบไป สายตาเบือนลงต่ำ
ถ้าเขาต้องการลงโทษคนที่หนี แสดงว่าคนที่เขาตามหาไม่ใช่เธอ…แต่คือแคท
“แต่ก็ช่างเถอะ มันเป็นเรื่องของเธอที่ต้องจัดการเอง” เมดสาวพูดอย่างไม่สนใจราวกับไม่อยากก้าวก่ายเรื่องนี้พร้อมทั้งลุกขึ้นยืน
“ตอนนี้หน้าที่ฉันคืออาบน้ำให้เธอ”
“อ…อาบน้ำ?” เธอทวนเสียงสั่น
“ใช่สิ นายจะได้เอ็นดูเธอมากๆ ไง”
พูดจบ เมดสาวก็แก้โซ่ที่ข้อเท้าของเธอทันที
“ไม่!!” เคทพยายามดิ้น แต่แรงของเธอกลับสู้ไม่ได้เลย ทำให้เธอถูกดึงให้ลุกขึ้นจากเตียงจนเท้าแตะพื้นและนั่นทำให้เจ้าหล่อนรีบทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันทีพร้อมทั้งยื้อตัวเองไม่ยอมไปตามที่อีกฝ่ายจูง
“อย่าดื้อสิ อยากโดนดุเหรอ?” เมดสาวหันกลับมามองด้วยรอยยิ้ม แต่แววตานั้นเย็นเฉียบ
เคทนิ่ง ไม่ตอบโต้ เพราะในหัวกำลังวางแผน
เธอ ต้องหนี ไม่อย่างนั้น เธอได้กลายเป็น ‘สัตว์เลี้ยง’ โดยสมบูรณ์แน่
“…ฉันยอมแล้ว”
เธอพูดเสียงอ่อน ทำเอาเมดสาวเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ
“แต่ว่า…ก่อนอาบน้ำให้ฉัน ขอเวลาจัดการธุระส่วนตัวได้ไหม คือว่า…”
เมดสาวขมวดคิ้ว มองเธอด้วยสายตาก้ำกึ่งระหว่างสงสัยกับเอ็นดู
“ฉันปวดมานานแล้ว…ขอร้องล่ะ นะ…”
น้ำเสียงอ้อนวอนและใบหน้าที่ดูใสซื่อ ทำให้เมดสาวถึงกับร้องออกมาอย่างอดไม่ได้
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ น่ารักเกินไปแล้ว!”
“…”
“โอเคๆ ตามมาเลย ทางนี้!”
เธอพาเคทเดินไปยังประตูด้านในห้องอีกบานทันทีก่อนจะปลดโซ่ที่ข้อเท้าออกเพื่อให้เจ้าหล่อนได้ทำธุระส่วนตัวที่ว่า
ทันทีที่ประตูปิดลง เคทก็รีบกวาดตามองไปรอบๆ ห้องน้ำหรูหนาขนาดใหญ่ก่อนจะพบกับหน้าต่างที่มีต้นไม้อยู่ใกล้ๆ
กิ่งของมันใหญ่และใกล้พอที่เธอจะกระโดดไปถึงได้ แม้ลึกๆ จะกลัวแต่ตอนนี้เธอไม่มีอะไรให้เสียแล้ว
ฟึ่บ!
มือเล็กพยายามจับกิ่งไม้ใหญ่ไว้แล้วทรงตัวอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหยุดมองไปรอบๆ เพื่อหาทางหนี
พอเห็นเส้นทางที่พอไปได้ เธอก็เริ่มปีนลง
แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นชายในชุดสูทถือไฟฉายเดินลาดตระเวนด้านล่าง
“Area 4 เคลียร์ครับ”
ชายคนนั้นเดินห่างออกไป
โอกาสมาถึงแล้ว เธอไม่รอช้า กระโดดลงจากต้นไม้แล้วออกวิ่งทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
•
“ขะ…ขอโทษค่ะ นายท่าน”
เสียงหวานสั่นเครือหลุดจากริมฝีปากของเมดสาวที่คุกเข่าแนบพื้น พวงแก้มแนบชิดกับปลายเสื้อคลุม เธอก้มหน้าต่ำจนมองเห็นเพียงปลายรองเท้าหนังของชายตรงหน้าเท่านั้น
ความเงียบงันคือคำตอบแรกที่ได้รับ มันหนักอึ้งยิ่งกว่าการดุด่าใดๆ
“คือว่า-“
“คิดว่าคำสั่งของฉันสำคัญแค่ไหน?”
เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นในที่สุด น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน เขาหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ อย่างไม่ยี่หระ ก่อนปรายสายตาคมกริบลงมองคนที่อยู่ต่ำกว่า
“ส…สำคัญมากค่ะ”
“ใช่” เขาผงกศีรษะช้าๆ “…มากกว่าชีวิตของเธอด้วย”
ประโยคนั้นเปรียบดั่งเชือกที่รัดรอบลำคอ เมดสาวหายใจสะดุดก่อนจะก้มกราบแนบพื้นโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอีก
“ข..ขออภัยนายท่าน ดิฉันจะไม่พลาดอีกค่ะ”
ไม่มีคำพูดใดตอบกลับ มีเพียงสายตาที่เย็นชาก่อนเขาจะเหลือบมองไปยังชายในชุดสูทที่ยืนอยู่เงียบๆ ที่ประตูใหญ่ก่อนมือหนาจะยกขึ้นเป็นสัญญาณ
“ตามหาสัตว์เลี้ยงของฉันให้เจอ”
“ครับ”
•
เสียงฝนเริ่มโปรยปรายจากเบาแผ่วจนกลายเป็นสายฝนหนัก เคทรีบสาวเท้าวิ่งไปตามทางที่ไม่รู้จัก หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว
“กลิ่นมนุษย์…ที่ไหนกัน?”
เธอชะงักกึก เสียงนั้นทำให้หัวใจแทบหยุดเต้นก่อนจะรีบหลบไปอยู่หลังพุ่มไม้โดยไม่กล้าขยับ
“หอม…”
เสียงแหบต่ำของอีกคนทำให้เธอต้องกลั้นลมหายใจ ทั้งสองเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของพวกเขาช่างน่ากลัวจนแทบลืมหายใจ
“ทางนั้น…”
พวกเขาเดินเลยไป ทำให้เคทค่อยๆ ก้าวออกมาอย่างระวัง
หมับ!
“กรี๊ด!!”
เสียงกรีดร้องของเธอปะทุขึ้นทันทีที่ข้อมือถูกคว้าด้วยแรงมหาศาล เธอสะบัดแขนหวังจะหลุดพ้น
“ปล่อยนะ!!”
“เจอตัวแล้ว.. “เสียงทุ้มกระซิบชิดหู ก่อนเขาจะโน้มหน้าลงดมกลิ่นเส้นผมของเธอช้าๆ
“เป็นแค่จรจัด… อยู่นิ่งๆ ฟังคำสั่งของพวกฉันจะดีกว่านะ”
“ฉันไม่ใช่! ปล่อย!!”
ชายอีกคนพุ่งเข้ามาจับแขนอีกข้างของเธออย่างรวดเร็ว
“จรจัดอย่างเธอ… แค่ครางใต้ร่างพวกฉันก็พอ มานี่!”
ร่างบางถูกดึงทึ้ง แต่กลับไม่ยอมจำนน เธอดิ้นสุดแรงโดยมีเสียงหอบหายใจดังระงม ขณะที่มือหนาเริ่มลูบไล้สะโพกเธออย่างไม่เกรงใจ
“จรจัด…?”
เสียงเย็นเยียบดังขึ้นท่ามกลางสายฝนทำให้ชายทั้งสองชะงัก รีบปล่อยมือแทบไม่ทัน
“นายท่าน!” พวกเขารีบคุกเข่าลงกับพื้นทันทีด้วยสีหน้าแตกตื่น
“พวกเราไม่รู้ว่าเธอเป็นของ-”
“เอาตัวมันออกไป”
คำสั่งหนักแน่นฟังชัด ร่างสูงใหญ่อีกสองคนเข้ามาลากตัวชายทั้งสองออกไปทันทีแม้พวกเขาจะร้องโวยวาย
“ไม่นะ! ฟังพวกเราก่อน!”
“นายท่าน ได้โปรด- “
เสียงร้องไกลออกไป เหลือเพียงร่างเล็กที่ยังยกมือกอดอกตัวเองด้วยความตกใจ ดวงตาสั่นระริกจ้องมองชายตรงหน้าอย่างระแวง
“บอกแล้วไง… อย่าคิดหนีฉัน”
เธอก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ
“เพราะนอกจากจะหนีไม่พ้นแล้ว…”
“…”
“เธอจะต้องโดนลงโทษด้วย”
ฟึ่บ!
พูดจบ ชายหนุ่มก็พุ่งตัวเข้ามาอุ้มร่างเธอขึ้นพาดบ่าทันทีทำให้คนที่ไม่ทันตั้งตัวหนีไม่ทัน
“ไม่! ปล่อยฉันนะ!!”
“ปล่อยแน่…” เขาเอ่ยเสียงเรียบขณะเดินกลับทางเดิม “แต่ปล่อยบนเตียงนะ :) ”
“ม…ไม่!!”
เพี๊ยะ!
ฝามือหนาฟาดเข้าที่สะโพกกลมกลึงของคนบนบ่าแรงๆทำให้เธอสะดุ้งเฮือกแล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บ
“เจ็บนะ ไอ้โรคจิต! ไอ้เวร!!”
“ด่าฉันสิ ด่าให้พอ ก่อนที่เธอจะไม่มีโอกาสได้ด่าอีก”
เธอทุบแผ่นหลังเขาแรงๆ แต่เขากลับไม่ไหวติง เธอจึงเปลี่ยนมาดันหัวเขาแรงแทนซึ่งก็ยังไม่อาจหลุดจากอ้อมแขนได้
จนกระทั่ง-
ฟึ่บ!
เขาวางเธอลงเมื่อเดินเข้าประตูห้องน้ำหรูหรา แล้วผลักเธอให้แผ่นหลังติดกับผนังที่เย็นเฉียบ
“จะทำบ้าอะไร!”
เขาไม่ตอบคำถาม ทว่ากลับหยิบฝักบัวขึ้นมาแล้วพึมพำเบาๆ
“ดื้อนักใช่มั้ย…”
สิ้นเสียงพูด เขาก็เปิดน้ำและสาดมันเข้าเต็มหน้าอีกฝ่ายทำให้เคที่สำลักน้ำออกมาและพยายามผลักมือเขาออกไป
“ไม่ยอมอาบน้ำดีๆ ฉันก็จะอาบให้นี่ไง”
เสียงทุ้มเอ่ยพลางใช้มือหนาลูบและถูแขนของเธอแรงๆ จนผิวขาวเริ่มขึ้นสี
“ไม่… ฉันอาบ แค่ก! เองได้!”
“…”
“ฉันเจ็บ! หยุดซักที!!”
นัยน์ตาสวยพยายามมองภาพตรงหน้าผ่านละอองน้ำที่สาดมาก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองเสื้อผ้าสีขาวบางของเธอที่ตอนนี้มันเปียกจนแนบเนื้อและเห็นด้านในอย่างชัดเจน
“ย..อย่า!”
แคว่ก!
เขาจับคอเสื้อของเธอแน่นก่อนจะกระชากออกอย่างแรงทำให้เคทหลับตาปี๋แล้วกอดตัวเองเอาไว้
“ฉันไม่ใช่แคท ปล่อยฉันไปเถอะนะ!”
ในที่สุดเธอก็พูดความจริงออกไปและหวังว่ามันจะจบ
แม้จะรู้อยู่เพียงในใจว่าอีกฝ่ายคงไม่เชื่อแต่อย่างน้อยเธอก็ได้ลอง
ทว่าเมื่อเลื่อนสายตาขึ้นไปมองผ่านม่านน้ำตามันก็ทำให้เธอคิดผิด อีกฝ่ายไม่แสดงสีหน้าใดออกมาเลยเพียงแต่ยกยิ้มมุมปากราวกับสิ่งที่เธอพูดมันน่าขันมาก
“จนมุมถึงขนาดใช้มุกโง่ขนาดนี้เลยเหรอ..?”
“ฉันไม่ใช่แคทจริงๆ! ฉันถูกสลับตัวมา ฉันมาจาก-”
“รู้อะไรมั้ย?”
เสียงทุ้มเอ่ยขัดทั้งๆ ที่เธอยังพูดไม่จบก่อนเขาจะเลื่อนใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเธอเบาๆ
“ฉัน ไม่ สน “
เพียงเท่านั้นเคที่ก็เริ่มออกแรงดิ้นอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเลื่อนใบหน้าลงมาประกบริมฝีปากกับเธอ
มือหนาของเขาจับหมับที่สะโพกกลมของอีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อดึงตัวเธอให้ชิดกับร่างกำยำของเขาราวกับต้องการจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ
เขาบดขยี้ริมฝีปากและร่างของตัวเองเข้ามาจนร่างเล็กรู้สึกถึงบางอย่างที่แข็งขืนขึ้นมาบริเวณหน้าท้อง
“อึก!”
ลิ้นเรียวลุกล้ำเข้าริมฝีปากอวบอิ่มของเคทเพื่อชิมรสริมฝีปากของร่างเล็กอย่างเอาแต่ใจจนเธอรู้สึกราวกับกำลังถูกตักตวงอากาศหายใจออกไปจนหมด
เธอพยายามทุบอกชายตรงหน้ารัวๆ จนเขาเริ่มรำคาญยอมผละออกไป
“ฮึก..หยุดนะ ฉันขอร้อง”
เขาไม่สนใจน้ำตาของเธอแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาสนใจตอนนี้คือริมฝีปากอวบอิ่มของคนตรงหน้าเท่านั้น
เขารวบข้อมือเล็กของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวก่อนจะตึงขึ้นเหนือหัวเธอแล้วก้มลงมาชิมรสหวานจากริมฝีปากเธออีกครั้ง
แต่ครั้งนี้มันกลับรุนแรงกว่าครั้งที่แล้วทำให้เคทดิ้นพล่านกว่าเก่า
เธอรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจตายจริงๆ
มือหนาอีกข้างนึงของเขาค่อยๆ เลื่อนจากสะโพกไล่ลงต่ำไปเรื่อยๆ ทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้านกว่าเก่า
เธอเริ่มจะรับไม่ไหวแล้ว
เธอเพิ่งผ่านอากาศหนาวๆ มาแล้วต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก
เหมือนเจเคจะรู้ว่าร่างกายเธอเริ่มรับไม่ไหว เขาจึงยอมผละริมฝีปากออก ก่อนจะมองคนตรงหน้าด้วยนัยน์ตาที่ว่างเปล่า เย็นชาราวกับเธอเป็นเพียงวัตถุชิ้นหนึ่ง
“นี่คือบทลงโทษของคนที่คิดหนีฉัน”
“ฮึก..”
“อย่าคิดหนีฉันอีก เพราะฉันจะไม่หยุดแค่นี้แน่”
เคที่หลับตาลงพร้อมทิ้งร่างกายลงพื้นอย่างหมดแรง เจเคปล่อยตัวเธอไว้เช่นนั้นก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างหมดอารมณ์
ใบหน้าคมขรึมเปื้อนความหงุดหงิด ริมฝีปากเม้มแน่นก่อนเจ้าตัวจะเดินไปยังบ้านหลังใหญ่อีกหลังใกล้ๆ ที่มีสัตว์เลี้ยงมากมายรอการมาของเขาอยู่
ก็แค่คนๆ เดียว ถ้าไม่เห็นว่าเธอมีประโยชน์กับเขา เขาก็ไม่เก็บเธอไว้หรอก
ผู้หญิงที่ขัดขืน..เขาเกลียดซะยิ่งกว่าอะไรดี
เคท หลุดเข้าไปในโลกคู่ขนานที่ทุกอย่างกลับตัลปัตร เมื่อเผ่าพันธุ์สัตว์เป็นเจ้าของโลก และมนุษย์เป็นได้เพียงสิ่งมีชีวิตไร้ค่า หนำซ้ำ ตัวเธอในโลกนี้ยังต้องขายตัวอีกต่างหาก!