เทพดาบผู้พิชิต
นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งป่าไผ่
## บทที่ 1 หลินอี้หนุ่มน้อย

เมืองชิง ตระกูลหลิน
"ไอ้เด็กเวร หลินอี้ มันบังอาจลวนลามบุตรีเจ้าเมือง ซูฉิงเสวี่ย นำความหายนะมาสู่ตระกูลหลินของเรา!"
"จับตัวหลินอี้ขังคุกวงศ์ตระกูล รอการลงโทษ!"
ชายชราในชุดดำที่กำลังพูดคือมหาผู้อาวุโสตระกูลหลิน หลินซาน
ตรงหน้าหลินซานมีชายหนุ่มในชุดเขียวยืนอยู่ ถูกองครักษ์สองนายของตระกูลหลินจับตัวไว้แน่น
ในท้องพระโรง เหล่าสมาชิกตระกูลหลินต่างจ้องมองชายหนุ่มในชุดเขียวด้วยสายตาเย็นชา พูดคุยวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา
"หลินอี้มันช่างบังอาจจริงๆ กล้าลวนลามแม้แต่บุตรีเจ้าเมือง?"
"จะมีความเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า? คุณหนูซูก็ดูมีใจให้หลินอี้นะ ถึงขนาดมีข่าวลือว่าเจ้าเมืองซูอู๋ซื่อคิดจะรับหลินอี้เป็นบุตรเขยด้วยซ้ำ"
"ฮึ พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าคุณหนูซูจะชอบไอ้ไร้ค่าหลินอี้? แค่เพราะโตมาด้วยกันแล้วสงสารมันเท่านั้น แต่ไม่คิดว่ามันจะเข้าใจผิด คิดว่าคางคกอย่างมันจะได้กินเนื้อหงส์"
"เฮ้อ พูดยังไงก็ตาม ตระกูลซูเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองชิง ไอ้เด็กบ้าหลินอี้มันก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว! อาจจะลามไปถึงทั้งตระกูลหลินของเราด้วย ไอ้ตัวอัปรีย์!"
...
เสียงวิพากษ์วิจารณ์แสบหูเหล่านั้นดังเข้าหู
แต่หลินอี้กลับมีสีหน้าเหม่อลอย
ราวกับร่างไร้วิญญาณ
ถูกองครักษ์สองนายลากตัวไป ขังไว้ในคุกของตระกูลหลิน
แม้ในตอนนี้ ในหัวของหลินอี้ยังก้องกังวานเสียงเยาะเย้ยของซูฉิงเสวี่ย
"หลินอี้ เจ้าอายุสิบแปดแล้ว ยังติดอยู่แค่ขั้นฝึกกายระดับหนึ่ง คนอย่างเจ้าจะให้ข้าชอบได้อย่างไร?"
"คนไร้ค่าอย่างเจ้า แม้แต่จะเป็นบุตรเขยตระกูลซูของเราก็ยังไม่คู่ควร!"
"ตันเถียนเก้าจุดของเป็นของดีขนาดนี้ อยู่กับคนอย่างเจ้ามันเสียของเปล่าๆ ส่งมอบมาดีๆ เถอะ..."
"วางใจเถอะ ตันเถียนของเจ้า ข้าจะใช้ให้คุ้มค่า ไม่เหมือนเจ้าที่เอาแต่นั่งทับสมบัติไว้เฉยๆ!"
"ฮ่าๆๆๆ..."
เมื่อคืน เจ้าเมืองชิงเฉิงซูอู๋ซื่อเชิญเขาไปพบอย่างกะทันหัน บอกว่าจะปรึกษาเรื่องชีวิตคู่ของซูฉิงเสวี่ย
เมื่อได้ข่าว หลินอี้ก็ดีใจจนแทบบ้า!
ก่อนหน้านี้ ซูอู๋ซื่อก็เคยพูดถึงเรื่องรับเขาเป็นบุตรเขย
และหลินอี้ก็คิดไว้แล้วว่า ขอเพียงได้อยู่กับซูฉิงเสวี่ย
แม้จะต้องเป็นบุตรเขย เขาก็ยินดี!
แต่เขาจะคิดได้อย่างไรว่า พอเข้าไปในตระกูลซูแล้ว กลับพบว่านี่เป็นกับดัก!
จุดประสงค์ก็เพื่อแย่งชิงตันเถียนเก้าจุดของเขา!
ด้วยพลังขั้นฝึกกายระดับหนึ่งของเขา ก็เป็นเพียงเนื้อบนเขียงเท่านั้น ถูกพ่อลูกซูอู๋ซื่อและซูฉิงเสวี่ยควักตันเถียนไปอย่างง่ายดาย!
จากนั้นก็ถูกโยนทิ้งออกจากคฤหาสน์เจ้าเมืองราวกับหมาตาย!
ถูกควักตันเถียนไป เหลือชีวิตแค่ครึ่งลมหายใจ หลินอี้เกือบตายอยู่นอกคฤหาสน์เจ้าเมือง
แต่เมื่อเขาประคองลมหายใจสุดท้าย พยายามคลานกลับตระกูลหลิน กลับไม่คิดว่าตระกูลหลินจะปฏิบัติกับเขาแบบนี้!
ผู้นำตระกูลหลินกลัวจะขัดใจตระกูลซู มองเขาเป็นภัยร้าย ไม่ฟังคำชี้แจงใดๆ ก็จับขังคุกทันที!
"เอี๊ยด!"
จู่ๆ ประตูคุกก็ถูกเปิดออก
สาวน้อยผิวขาวนวลดวงตาเป็นประกาย ปรากฏตัวต่อหน้าหลินอี้
"หนิงเอ๋อร์ เจ้ามาทำไม?"
ดวงตาหลินอี้สว่างวาบ
สาวน้อยชื่อหลินหนิง เป็นน้องสาวของเขา
และเป็นญาติสนิทคนเดียวที่เหลืออยู่ในตระกูลหลิน
"รีบไปเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรมา!"
หลินอี้สีหน้าเคร่งขรึม ตวาดไล่
"ชู่! พี่ อย่าพูด!"
หลินหนิงย่องเข้ามาข้างหลินอี้ ในมือถือชามยาที่ยังมีไอระอุ
"พี่ นี่เป็นยาวิเศษที่หนูปรุงมาให้พี่โดยเฉพาะ พี่ดื่มแล้วจะฟื้นตัวเร็วขึ้น"
เห็นรอยคล้ำใต้ดวงตากลมโตของหลินหนิง หัวใจหลินอี้ก็อบอุ่น
เพื่อต้มยาให้เขา หลินหนิงคงไม่ได้นอนทั้งคืน!
มองชามยาในมือ หลินอี้เห็นความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
แม้เพื่อน้องสาว เขาก็ต้องไม่ท้อแท้!
อย่างไรก็ตาม ขณะที่หลินอี้กำลังจะดื่มยา
ทันใดนั้น
มือใหญ่หยาบกร้านก็ยื่นมา ตบชามยาร่วงกระจาย
เห็นยาวิเศษกระเด็นเกลื่อนพื้น
หลินอี้โกรธจนตัวสั่น!
คนที่มา ไม่ใช่ใครอื่น
แต่เป็นลูกน้องเก่าที่เคยจงรักภักดี หลินฉางหมิง!
"หลินฉางหมิง แกอยากตายใช่ไหม!"
มองหลินฉางหมิงที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ดวงตาหลินอี้เต็มไปด้วยสังหาร
แม้ว่าหลินอี้จะเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นคนไร้ความสามารถ แต่เขาก็เป็นทายาทสายตรงของตระกูลหลิน สถานะและฐานะของเขาไม่อาจเทียบกับหลินฉางหมิงที่เป็นเพียงสายรองได้
ก่อนที่หลินอี้จะมีเรื่อง หลินฉางหมิงก็เป็นเพียงสุนัขที่คอยติดตามเขา
เรียกเขาว่าคุณชายหลินอี้ทุกครั้ง
เชื่อฟังและให้ความเคารพอย่างสูง
แต่ตอนนี้ ไอ้ทาสสุนัขคนนี้ กลับเห็นว่าเขาตกต่ำลง จึงแสดงธาตุแท้ออกมา ซ้ำเติมคนที่ตกอยู่ในความลำบาก?
"ชิ!"
"หลินอี้ แกเป็นแค่ไอ้ที่สมัครใจไปเป็นเขยสะใภ้ให้คนอื่น แต่เขาก็ไม่เอา มีสิทธิ์อะไรมาทำท่าใหญ่ต่อหน้ากู"
หลินฉางหมิงมองหลินอี้ด้วยสายตาเหยียดหยาม "ไม่ได้เป็นเขยสะใภ้ ยังจะไปลวนลามลูกสาวเจ้าเมือง แกทำให้ตระกูลหลินขายหน้าหมดแล้ว ไอ้ไร้ค่า!"
"หลินฉางหมิง หุบปากนะ!"
"พี่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น อย่ามาใส่ร้ายพี่ฉัน!"
ใบหน้าเล็กๆ ของหลินหนิงเต็มไปด้วยความโกรธ
แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือการตบอย่างแรงจากหลินฉางหมิง!
บนใบหน้าของหลินหนิงปรากฏรอยแดงจากฝ่ามือในทันที
"ไอ้ต่ำช้า! ถึงขนาดนี้แล้วยังจะปกป้องไอ้ไร้ค่านั่นอีก!"
หลินฉางหมิงพูดอย่างดุร้าย "หลินอี้มันเป็นอะไร ถึงได้ทำให้คุณหนูซูฉิงเสวี่ยต้องเสียชื่อเสียงมาใส่ร้ายมัน?"
"ไอ้ทาสสุนัข แกกล้าทำร้ายหนิงเอ๋อร์? กูจะฆ่าแก!"
เมื่อเห็นหลินหนิงถูกรังแก ดวงตาของหลินอี้ก็แดงขึ้นทันที
โครม!
หลินฉางหมิงหัวเราะอย่างโหดร้าย แล้วเตะหลินอี้ล้มลงกับพื้น จากนั้นก็เหยียบหลังของหลินอี้อย่างแรง
"ไอ้ไร้ค่า แกในสภาพแบบนี้จะฆ่าใครได้?"
หลินฉางหมิงมองลงมาที่หลินอี้อย่างเยาะเย้ย "หลินอี้ ตอนนี้ทั้งตระกูลหลินไม่มีใครสนใจว่าแกจะเป็นหรือตาย"
"วันนี้ถ้าฉันจะแอบฆ่าแกที่นี่ ก็ไม่มีใครรู้หรอก"
"หลินฉางหมิง ได้โปรด ปล่อยพี่ฉันไปเถอะ..."
"ตุบ" หลินหนิงคุกเข่าลงตรงหน้าหลินฉางหมิงและอ้อนวอน
"ปล่อยพี่แก? ได้สิ!"
สายตาของหลินฉางหมิงกวาดมองจุดอ่อนไหวบนร่างของหลินหนิงอย่างมีเลศนัย แล้วยิ้มพูดว่า "คุณชายหลินเผิงบอกว่า ถ้าเธอยอมอยู่กับเขาหนึ่งคืน เขาจะพูดกับมหาผู้อาวุโสหลินซานให้ยกโทษประหารให้หลินอี้"
"เธอก็รู้ว่าคุณชายหลินเผิงเป็นหลานชายแท้ๆ ของมหาผู้อาวุโสหลินซาน คำพูดของเขามีน้ำหนักมากนะ..."
ขณะที่พูด หลินฉางหมิงก็จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาหื่นกระหาย ในใจคิดชื่นชม เด็กคนนี้ช่างงดงามจริงๆ...
ไม่แปลกที่คุณชายหลินเผิงอยากได้เด็กคนนี้มาตลอด
ในที่สุดก็ได้โอกาสแล้ว
"หนิงเอ๋อร์...อย่า...นะ..."
สีหน้าของหลินอี้เปลี่ยนไป
เขายอมตายดีกว่าที่จะให้น้องสาวต้องเสียสละ!
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่หลินหนิงมองหลินอี้แวบหนึ่ง เธอก็พยักหน้า "ฉัน...ฉันตกลง!"
"ฮ่าๆ...ดีมาก!"
"หลินอี้ ฉันอิจฉาแกจริงๆ ที่มีน้องสาวดีแบบนี้!"
หลินฉางหมิงหัวเราะก้อง แล้วเตะหลินอี้กระเด็นออกไป จากนั้นก็อุ้มหลินหนิงเดินออกไปจากคุก!
"ไม่!!!"
"ไอ้สัตว์ ปล่อยเธอนะ!!!"
หลินอี้ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่มีประโยชน์ ได้แต่มองดูหลินหนิงถูกหลินฉางหมิงพาไปต่อหน้าต่อตา
ในขณะนั้น หัวใจของหลินอี้เจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด!
ถูกคนของตระกูลซูวางแผน ถูกแย่งชิงตันเถียนเก้าจุด ยังถูกใส่ร้ายว่าเป็นคนลวนลาม กลายเป็นตัวตลกของทั้งเมือง!
ตอนนี้ เขาแม้แต่น้องสาวก็ปกป้องไม่ได้!
ต้องให้น้องสาวเสียสละความบริสุทธิ์เพื่อช่วยชีวิตเขา
ทันใดนั้น ความโกรธและความอับอายก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจของหลินอี้!
เขาต้องช่วยหนิงเอ๋อร์!
เขาต้องล้างมลทินและแก้แค้น!!!
หลินอี้ไม่เคยปรารถนาพลังอำนาจเท่าตอนนี้มาก่อน!
ในขณะนั้น
ทันใดนั้น
คลื่นพลังมหาศาลก็ระเบิดขึ้นในสมองของหลินอี้
สภาพแวดล้อมรอบข้างเปลี่ยนไปในทันที
เมื่อหลินอี้รู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในคุกดาบโบราณ
ที่นี่ พื้นมีรอยด่างดำ มีกระบี่โบราณมากมายปักอยู่เรียงราย แผ่ซ่านกลิ่นอายโบราณ ราวกับย้อนกลับไปสู่ยุคโบราณ
และท่ามกลางกระบี่โบราณเหล่านั้น มีศิลาจารึกโบราณอยู่แท่งหนึ่ง
บนศิลาจารึกสลักอักษรโบราณเต็มไปหมด หลินอี้มองดูอย่างละเอียด เป็นวิชาฝึกฝนโบราณ!
"คัมภีร์ดาบแห่งความวุ่นวาย!"


## บทที่ 2 ตำรามหาเซียนยุคโบราณ ตื่นรู้ในพริบตา!

"คัมภีร์ดาบแห่งความวุ่นวายเป็นตำรามหาเซียนยุคโบราณ ใช้ร่างกายเลี้ยงดูดาบเกิดใหม่ ใช้เส้นลมปราณดาบเก็บสะสมพลังชี่แท้!"
"ใช้ร่างกายเลี้ยงดูดาบเกิดใหม่ ใช้เส้นลมปราณดาบเก็บสะสมพลังชี่แท้?"
"นั่นหมายความว่า ไม่จำเป็นต้องมีตันเถียนหรือเส้นพลัง ก็สามารถฝึกฝนคัมภีร์ดาบแห่งความวุ่นวายนี้ได้?"
เมื่อหลินอี้เห็นตัวอักษรเหล่านี้ ทั้งร่างก็เดือดพล่านขึ้นมา
ใช้ดาบเกิดใหม่แทนตันเถียน ใช้เส้นลมปราณดาบแทนเส้นพลัง!
แม้จะเป็นคนไร้พลัง ก็ยังสามารถฝึกฝนได้!
ดวงตาของหลินอี้จ้องมองศิลาจารึกโบราณตรงหน้าอย่างแน่วแน่!
ในชั่วพริบตา ในสมองของหลินอี้ปรากฏแผนผังการไหลเวียนของวิธีการฝึกพลังอันยิ่งใหญ่!
ร่างกายของเขาก็พลันเปล่งแสงสว่างน่าตกใจออกมา ร่างกายราวกับโปร่งใส ปล่อยพลังคมกริบน่าสะพรึงกลัว!
ทั่วทั้งคุกดาบ กระบี่โบราณทุกเล่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ราวกับจิตวิญญาณดาบถูกชักออกจากฝัก
แสงดาบอันงดงามตระการตาพุ่งออกมาเป็นสาย ดั่งดาวตก ทั้งหมดไหลเข้าสู่ร่างของหลินอี้!
หลินอี้ขมวดคิ้วทันที สูดลมหายใจเย็นเฉียบ!
ตอนนี้ร่างของเขา ราวกับถูกพลังแห่งกระบี่ฉีกร่างออกเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง!
ราวกับถูกเฆี่ยนด้วยมีดพันครั้ง!
ในตอนที่หลินอี้เกือบจะทนไม่ไหว
ในร่างของเขาก็พลันปล่อยพลังแห่งการเปลี่ยนแปลงออกมา!
ในตำแหน่งตันเถียนเดิมของหลินอี้ ปรากฏดาบทองคำขนาดเล็กเล่มหนึ่ง!
"นี่คือดาบเกิดใหม่!"
หลินอี้มองดูดาบเกิดใหม่สีทองที่รวมตัวสำเร็จ ใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดี!
คัมภีร์ดาบแห่งความวุ่นวายชั้นแรก สำเร็จแล้ว!
และระดับพลังของเขา จากขั้นฝึกกายระดับหนึ่ง พุ่งขึ้นไปถึงระดับการฝึกฝนร่างกายขั้นที่เก้าในทันที!
"นี่คือพลังของตำรามหาเซียนยุคโบราณหรือ?"
หลินอี้รู้สึกตื่นเต้น รับรู้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ในร่างกาย ราวกับว่าตอนนี้เขาได้กลายเป็นเทพนักดาบยุคโบราณ ดูแคลนสรรพสิ่ง เหยียดหยามท้องฟ้า
"ซูฉิงเสวี่ย, ซูอู๋ซื่อ!"
"แค้นที่พวกเจ้าทำลายตันเถียนของข้า ข้าจะตอบแทนพวกเจ้าสิบเท่า!"
สายตาของหลินอี้คมกริบ ราวกับได้เกิดใหม่ แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความแค้นที่ฝังลึก!
แต่ก่อนอื่น เขาต้องช่วยหนิงเอ๋อร์กลับมาก่อน!
"หลินเผิง!"
ชื่อหนึ่งแวบผ่านสมองของหลินอี้ จากนั้นเขาก็พุ่งออกจากคุกใต้ดินทันที!
...
ในลานเรือนหลังหนึ่งของคฤหาสน์ตระกูลหลิน
"คุณชายหลินเผิง คนที่ท่านต้องการ ข้าน้อยพามาแล้ว"
หลินฉางหมิงพาหลินหนิงมาต่อหน้าชายหนุ่มในชุดม่วง สีหน้าประจบประแจง
"ดีมาก!"
หลินเผิงมองสำรวจหลินหนิง ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายเขียว "รอข้าพูดดีๆ กับท่านปู่สักหน่อย จะหาตำแหน่งหัวหน้าทีมอารักขาให้เจ้า"
"ขอบคุณคุณชายหลินเผิงขอรับ!"
หลินฉางหมิงดีใจจนหน้าบาน
มองดูสาวงามตรงหน้า สายตาของหลินเผิงเต็มไปด้วยความร้อนแรง
สาวน้อยตรงหน้ามีผิวขาวผ่อง ขายาวเรียวงาม รูปร่างอ้อนแอ้น ทำให้หลินเผิงน้ำลายไหล
"น้องหนิง หลินอี้คราวนี้ไปล่วงเกินตระกูลซู จบเห่แน่แล้ว ต่อไปเจ้าก็มาอยู่กับพี่เผิงเถอะ"
"รีบมาอยู่กับพี่เผิงเถอะ ต่อไปมีพี่เผิงเป็นที่พึ่ง รับรองว่าจะไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าอีก"
หลินเผิงยิ้มชั่วร้าย กำลังจะเข้าไปกอดหลินหนิง
แต่ไม่คิดเลยว่า ไม่เพียงไม่ได้กอดสาวงาม กลับถูกข่วนหน้าจนมีรอยเลือดหลายรอย
"ไอ้ตัวแสบ! แกไม่รู้จักดีชั่ว!"
หลินเผิงลูบรอยเลือดบนใบหน้า โกรธจัดขึ้นมาทันที "หลินฉางหมิง ถอดเสื้อผ้ามันออกให้หมด!"
"ครับ!"
หลินฉางหมิงที่อยู่ข้างๆ ได้ยินว่ามีเรื่องสนุกแบบนี้ ก็ยิ้มกว้างทันที
แต่ยังไม่ทันได้แตะต้องหลินหนิง ก็ได้ยินเสียงเย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง "หลินฉางหมิง ถ้าอยากตาย ก็ลองแตะต้องนางดูสิ"
ทั้งหลินเผิงและหลินฉางหมิงต่างสะดุ้งตกใจกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยสังหารนั้น
แต่พอเห็นว่าคนที่พูดคือหลินอี้ ก็โล่งอกทันที "ไอ้เวร ทำเอาตกใจ!"
"หลินอี้ ไอ้ไร้ค่าอย่างแก กล้าขู่ข้าด้วยรึ?"
ดวงตาของหลินเผิงฉายแววเยาะหยัน "ถึงข้าจะข่มขืนน้องสาวแก แกจะทำอะไรข้าได้?"
"พี่ อย่าใจร้อน!"
เมื่อเห็นหลินอี้ปรากฏตัว หลินหนิงดีใจ แต่นางรู้ว่าพี่ชายมีพลังแค่ขั้นฝึกกายระดับหนึ่งและบาดเจ็บสาหัส หากต่อสู้กับหลินเผิง คงไม่มีทางรอด
"จะทำอะไรข้า?"
ดวงตาของหลินอี้เย็นเยียบขึ้นมาทันที "ข้าจะฆ่าเจ้า"
หลินฉางหมิงเห็นดังนั้น ก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ
ไอ้หมอนี่วันนี้กินยาอะไรมา ถึงได้ห้าวขนาดนี้?
"ไอ้ไร้ค่า กล้าดียังไงมาพูดกับข้าแบบนี้?"
สีหน้าหลินเผิงบึ้งตึง "ข้าจะฆ่าแกก่อน!"
"จัดการไอ้ขยะแบบนี้ ไม่สมควรให้คุณชายหลินเผิงต้องลงมือ!"
"ข้าจะจัดการมันเอง!"
ก่อนที่หลินเผิงจะลงมือ หลินฉางหมิงก็อาสาตัวพุ่งเข้าใส่หลินอี้!
หวังจะจับตัวหลินอี้ เพื่อแสดงฝีมือต่อหน้าหลินเผิง!
"หลินฉางหมิง อย่าฆ่ามัน แค่ทำให้แขนขาหักก็พอ!"
ในตอนนั้นเอง บนใบหน้าของหลินเผิงปรากฏรอยยิ้มวิปริต
เดี๋ยวเขาจะข่มขืนน้องสาวไอ้หมอนี่ต่อหน้ามัน!
ให้มันได้ลิ้มรสความทรมานยิ่งกว่าความตาย
"ไอ้ไร้ค่า กล้าดียังไงมาลบหลู่ผู้อาวุโส ข้าจะฉีกปากแก!"
หลินฉางหมิงกระโจนเข้าใส่หลินอี้อย่างบ้าคลั่ง
เสียงดาบดัง!
หลินอี้ชักดาบออกทันที!
วินาทีต่อมา!
ศีรษะของหลินฉางหมิงก็ลอยขึ้นสูง!
เลือดพุ่งเป็นลำจากคอที่ขาด!
"หลินฉางหมิง...ถูกไอ้หมอนี่ฟันขาดด้วยดาบเดียว?"
ในลานด้านใน บรรดาลูกน้องของหลินเผิงมองภาพนั้นด้วยความหวาดกลัว
แม้แต่ใบหน้างามของหลินหนิงก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง
นี่ยังเป็นพี่ชายที่นางจำได้หรือ?
"ดีนัก หลินอี้ กล้าก่อเหตุฆาตกรรมกลางวันแสกๆ ฆ่าสมาชิกตระกูลหลินของเรา!"
หลินเผิงมองศพของหลินฉางหมิงแวบหนึ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
"ตามกฎของตระกูลหลิน ต้องประหาร!"
พูดจบ หลินเผิงก็พุ่งเข้าใส่ ชกหมัดใส่หลินอี้ทันที!
"แค่เจ้าน่ะรึ?"
ดวงตาของหลินอี้เต็มไปด้วยการเยาะหยัน
มือของเขาเคลื่อนเร็วกว่า คว้าหมัดของหลินเผิงไว้ได้ราวกับสายฟ้า!
"เป็นไปได้ยังไง?!"
หลินเผิงตาเบิกกว้าง ใบหน้าแดงก่ำ
ไม่ว่าเขาจะออกแรงอย่างไร หลินอี้ก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
"คุกเข่า!"
ก่อนที่เขาจะทันได้ออกแรง หลินอี้ก็ตวาดเสียงดังพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ของหลินเผิง
กร๊อบ!
เสียงกระดูกแตกดังก้องขึ้นมา หลังจากส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ร่างของหลินเผิงก็ทรุดคุกเข่าลงทันที!
กระดูกหัวเข่าทั้งสองข้างแตกละเอียด!
"ระ...ระดับการฝึกฝนร่างกายขั้นที่เก้า?!"
"เจ้า...เจ้ามีพลังแกร่งกล้าขนาดนี้ได้อย่างไร?"
ใบหน้าของหลินเผิงซีดขาว ดวงตาที่มองหลินอี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว!
หรือว่าไอ้หมอนี่ แกล้งทำเป็นอ่อนแอมาตลอดเวลา?
"แปะ!"
หลินอี้ตบหน้าหลินเผิงจนกระเด็น จากนั้นก็เหยียบลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย "มึงชอบด่ากูว่าไร้ค่านักใช่ไหม บอกกูมาซิ ใครกันแน่ที่ไร้ค่า?"
หลินเผิงส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดอีกครั้ง
"หลินอี้ ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!"
"มึงกล้าทำให้กูบาดเจ็บขนาดนี้ ปู่ของกูจะไม่ปล่อยมึงไว้แน่ เดี๋ยวจะทำให้มึงกับหลินหนิงอีนังตัวดีนั่นต้องเจ็บปวดจนอยากตาย!"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้างามของหลินหนิงก็เปลี่ยนสีไปเล็กน้อย
"พี่ หลินเผิงเป็นหลานชายของมหาผู้อาวุโส ปล่อยเขาไปดีไหม"
"ฮ่าๆ ตอนนี้ถึงได้รู้จักกลัวเหรอ? สายไปแล้ว!"
หลินเผิงรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที "นอกจาก เจ้าจะอาบน้ำให้สะอาดคืนนี้ แล้วมาปรนนิบัติข้าให้สบายใจ ข้าอาจจะพิจารณา..."
กร๊อบ!
เสียงไข่แตกดังขึ้น!
หลินเผิงยังพูดไม่ทันจบ หลินอี้ก็เหยียบลงบนหว่างขาของหลินเผิงทันที ทำให้บางอย่างแตกละเอียด!
"อ๊าก!"
ร้องโหยหวนออกมา หลินเผิงกุมหว่างขาและกลิ้งไปมาบนพื้น
"คุณชายเผิง ตอนนี้ยังจะเล่นผู้หญิงได้อีกไหม?"
มุมปากของหลินอี้มีรอยยิ้มเยาะหยัน
"หลินอี้ ไอ้สัตว์!"
"ข้าจะถลกหนังควักกระดูกเจ้า แล้วเฉือนเนื้อเจ้าทีละชิ้น!!!"
ตอนนี้ใบหน้าของหลินเผิงบิดเบี้ยวผิดรูป ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นจ้องมองหลินอี้ราวกับสุนัขบ้า
"เกรงว่าเจ้าคงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว"
ในดวงตาของหลินอี้วาบขึ้นด้วยแววสังหาร
"หยุด!!!"
ขณะที่หลินอี้กำลังจะจัดการหลินเผิง เสียงตวาดด้วยความโกรธก็ดังมาจากด้านหลังทันที
ที่แท้ก็คือปู่ของหลินเผิง มหาผู้อาวุโสหลินซานมาถึงแล้ว!
"ปู่ ในที่สุดท่านก็มา!"
การมาถึงของหลินซานทำให้หลินเผิงมีความมั่นใจขึ้นมาทันที เขาจ้องหลินอี้ด้วยสายตาอำมหิต "หลินอี้ เจ้าถึงคราวตายแล้ว!"
"ปู่ อย่าให้มันตายง่ายๆ จับมันไว้ ให้หลานได้จัดการมันเอง!"
"ข้าจะเฉือนเนื้อมันออกทีละชิ้น!"
แต่เมื่อเผชิญกับเสียงคำรามอย่างอำมหิตของหลินเผิง หลินอี้กลับไม่ตื่นตระหนก มองไปที่หลินซานพร้อมยิ้มบางๆ "มหาผู้อาวุโส หลานชายของท่านพยายามจะล่วงเกินน้องสาวข้า ข้าเพียงแค่ทำลายอาวุธก่อเหตุของเขา ไม่ได้เอาชีวิตเขา นับว่าได้ผ่อนปรนให้แล้วเพราะเห็นแก่หน้าท่าน เรื่องนี้ก็จบแค่นี้ ท่านว่าอย่างไร?"
"จบแค่นี้? เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือ?"
ในดวงตาของหลินซานเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด หลานชายสุดที่รักของเขาถูกหลินอี้ทำร้ายจนสภาพเป็นแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังถูกหลินอี้เหยียบจนอวัยวะเพศแตกละเอียด!
เชื้อสายของสายตระกูลมหาผู้อาวุโสถูกหลินอี้ตัดขาดไปแล้ว!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินซานก็โกรธจนร่างกายสั่นเทิ้ม
เขาอยากจะฆ่าหลินอี้ให้ตายด้วยฝ่ามือเดียว
ตอนนี้ไอ้หมอนี่กลับมาบอกว่าให้หยุดแค่นี้?
มันคงกำลังฝันกลางวันอยู่แน่ๆ
"ไม่ยอมรับหรือ?"
"งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ..."
หลินอี้แสดงสีหน้าเสียดายเล็กน้อย
จู่ๆ ก็เหยียบลงบนหัวของหลินเผิงอย่างรุนแรง!
โครม!
เสียงดังราวกับลูกบอลระเบิด
หัวของหลินเผิงถูกหลินอี้เหยียบจนแตก!
เมื่อเห็นกะโหลกศีรษะที่แตกละเอียดของหลินเผิง
ทุกคนต่างตะลึงงัน
คุณชายหลินเผิง หลานรักของมหาผู้อาวุโส ถูกหลินอี้...เหยียบจนตายอย่างนั้นหรือ?
หลินซานเบิกตากว้าง ดวงตาเผยความไม่อยากจะเชื่อ
เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า หลินอี้จะกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดฆ่าหลินเผิงต่อหน้าเขา!
"ไอ้สัตว์น้อย แกอยากตายนักหรือ!!!"
หลินซานคำรามก้อง คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวของผู้แข็งแกร่งระดับการแปลงจิตวิญญาณ พลันแผ่ซ่านออกมาในเรือนรับรองแห่งนี้!
"ไอ้หมาแก่ คิดว่าข้ากลัวเจ้าหรือ?!"
หลินอี้ไม่หวั่นเกรง โต้กลับอย่างแข็งกร้าว
หลังจากฝึกฝน "คัมภีร์ดาบแห่งความวุ่นวาย" แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับการแปลงจิตวิญญาณ เขาก็มั่นใจว่าสู้ได้!
ในขณะที่การต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะปะทุขึ้น
เสียงทรงพลังเสียงหนึ่งดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ตระกูลหลินผ่านพลังชี่แท้
"มหาผู้อาวุโส ตระกูลซูจากคฤหาสน์เจ้าเมืองมาถึงแล้ว เพื่อเรียกร้องความยุติธรรม!"
"รีบพาหลินอี้มาที่ห้องโถงด้านหน้า!"
"คฤหาสน์เจ้าเมือง ตระกูลซู?"
สีหน้าของหลินซานหม่นลงทันที
ทำไมตระกูลซูไม่มาก่อนหน้านี้หรือหลังจากนี้ แต่กลับมาที่ตระกูลหลินในเวลาเช่นนี้?
แม้ในใจจะไม่ยินยอม
แต่หลินซานก็ต้องระงับความต้องการที่จะฆ่าหลินอี้เอาไว้
กำปั้นน้อยสู้บารมีไม่ได้
เมื่อตระกูลซูต้องการเรียกร้องความยุติธรรมจากหลินอี้ ก็ปล่อยให้ตระกูลซูจัดการมันไปก่อนเถอะ!
หลินอี้กล้าลวนลามซูฉิงเสวี่ยธิดาของเจ้าเมือง ด้วยนิสัยการกระทำอันโหดเหี้ยมของตระกูลซู พวกเขาคงไม่ปล่อยหลินอี้ไปแน่
ไอ้หมอนี่ ต้องตายอย่างแน่นอน!
"พาเขาไปที่ห้องโถงด้านหน้า!"
หลินซานโบกมือ ทีมอารักขาของตระกูลหลินก็ล้อมรอบหลินอี้ไว้
"พี่ อย่าไปนะ..."
หลินหนิงจับแขนเสื้อของหลินอี้ไว้
เธอรู้ว่าหากหลินอี้ไป คงมีอันตรายมากกว่าโชคดี
แต่หลินอี้กลับยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ตบบ่าเธอเบาๆ พลางกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวล ใครอยากเอาชีวิตข้าหลินอี้ ราคาที่ต้องจ่าย พวกเขาคงรับไม่ไหวหรอก"
"ไอ้ไม่รู้จักตาย"
ดวงตาของหลินซานเต็มไปด้วยความเย็นชา
ไอ้สัตว์น้อยนี่ คงคิดว่าตัวเองยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์อยู่สินะ?
ยังหัวเราะออกอีก?
เดี๋ยวก็มีให้แกร้องไห้แล้ว!


## บทที่ 3 ตระกูลซูมาเยือน การต่อสู้เดิมพันชีวิต!

ห้องโถงใหญ่ตระกูลหลิน
ภายนอกห้องประชุมใหญ่อันกว้างขวาง ผู้คนแออัดยัดเยียด
ตระกูลซูมาในครั้งนี้อย่างมีการเตรียมพร้อม นักรบชั้นสูงนับร้อยจากคฤหาสน์เจ้าเมืองได้ล้อมห้องประชุมของตระกูลหลินจนแน่นขนัด ไม่มีช่องให้แม้แต่น้ำไหลผ่าน
"ท่านหัวหน้าหลินเจ๋อ หลินอี้เป็นลูกหลานตระกูลของท่าน แต่กลับทำเรื่องต่ำช้าเยี่ยงสัตว์กับลูกสาวข้า เรื่องนี้ตระกูลหลินต้องให้คำอธิบายกับข้า"
จากกลุ่มคนตระกูลซู ชายวัยกลางคนหน้าตาสง่างามคนหนึ่งก้าวออกมา
คนผู้นี้คือซูอู๋ซื่อ บิดาของซูฉิงเสวี่ย เจ้าเมืองชิงเฉิง
บนที่นั่งประธาน หัวหน้าตระกูลหลินเจ๋อขมวดคิ้วแน่น "การกระทำอันต่ำช้าของหลินอี้เป็นการกระทำส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับตระกูล"
"ข้าได้ส่งมหาผู้อาวุโสไปนำตัวหลินอี้มาแล้ว อีกสักครู่จะส่งมอบเด็กคนนี้ให้ท่านเจ้าเมือง ให้ตระกูลซูจัดการตามใจ"
"แค่นี้คงไม่พอกระมัง?"
ซูอู๋ซื่อหัวเราะเย็นชา
"ตระกูลซูต้องการอะไรอีก?"
เมื่อเผชิญกับท่าทีรุกเร้าของซูอู๋ซื่อ หลินเจ๋อก็เริ่มรู้สึกโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว
"หลินอี้ไอ้สัตว์น้อยนั่นสมควรตายอยู่แล้ว แต่ตระกูลหลินของพวกท่านก็มีความผิดที่สั่งสอนไม่ดี ถึงได้สร้างคนชั่วช้าในคราบสุภาพบุรุษเช่นนี้ขึ้นมา!"
"ตระกูลหลินต้องชดใช้ให้กับลูกสาวข้า!"
ดวงตาของซูอู๋ซื่อเปล่งประกายเย็นชา "ข้าได้คำนวณแล้ว ค่าเสียหายชื่อเสียง ค่าเสียหายทางจิตใจ... รวมค่าชดเชยทั้งหมดเป็นเงินหนึ่งแสนตำลึงทองคำ!"
"ตระกูลหลินของพวกท่าน จ่ายค่าชดเชยให้ตระกูลซูหนึ่งแสนตำลึงทองคำ เรื่องวันนี้ก็จบกันไป"
ฮือ!
เสียงของซูอู๋ซื่อเพิ่งจะจบลง
ทั่วทั้งห้องประชุมก็เกิดความโกลาหล
"หนึ่งแสนตำลึงทองคำ? ตระกูลซูไม่คิดจะปล้นเลยหรือไร?"
"ตระกูลหลินพวกเราไม่มีทางหาเงินมากขนาดนั้นได้... แม้จะขายทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลินในเมืองชิง ก็อาจจะไม่พอรวบรวมเงินมหาศาลเช่นนี้"
"น่าโมโห ตระกูลซูนี่ชัดเจนว่าต้องการฉวยโอกาสนี้กลืนกินทรัพย์สินของตระกูลหลินในเมืองชิง"
"..."
ผู้เฒ่าทั้งหมดของตระกูลหลิน ต่างมีสีหน้าเลวร้ายถึงที่สุด
หลินเจ๋อส่ายหน้า "เป็นไปไม่ได้"
ในตอนนี้ ซูฉิงเสวี่ยที่อยู่ด้านข้างก็ยิ้มอย่างเย็นชา "ท่านหัวหน้าหลินต้องพิจารณาให้ดี ด้วยกำลังของตระกูลหลินในตอนนี้ หากต้องการปะทะกับตระกูลซูของพวกเราตรงๆ คงทนไม่ได้แม้แต่คืนเดียว"
หลินเจ๋อได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วแน่นทันที
ในยามที่ตระกูลหลินรุ่งเรือง เคยเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองชิง!
หลินเหยาตง ยอดฝีมือคนแรกของตระกูล ได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้ฝึกดาบอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรชื่อลิ วิชาดาบล้ำเลิศ ไร้คู่ต่อสู้ในอาณาจักรชื่อลิ
แต่หลังจากสิบแปดปีก่อน หลินเหยาตงผู้เป็นกำลังสำคัญที่สุดของตระกูลหลินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตระกูลหลินก็เริ่มเสื่อมถอยลง
มาถึงตอนนี้ อำนาจของตระกูลหลิน ไม่ถึงหนึ่งในสิบของยุครุ่งเรืองด้วยซ้ำ!
หากต่อสู้กันจริงๆ ตระกูลหลินคงไม่มีทางชนะ
นี่ก็คือเหตุผลที่ตระกูลซูกล้าหยิ่งผยองเช่นนี้ นำคนบุกเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลหลินอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด!
หลังจากดวงตาต่อสู้ดิ้นรนอย่างรุนแรง
ในที่สุดหลินเจ๋อก็ตัดสินใจประนีประนอม
หนึ่งแสนตำลึงทองคำ แม้จะเป็นตัวเลขมหาศาล แต่ก็ยังดีกว่าให้ตระกูลถูกทำลาย ใช่หรือไม่?
"นึกถึงตอนที่ตระกูลหลินเคยเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองชิง แต่บัดนี้กลับถูกคนขี่หัวถ่ายอุจจาระรดเยี่ยว แม้แต่ตดก็ไม่กล้าปล่อย ช่างน่าสมเพชจริงๆ!"
ในขณะที่หลินเจ๋อตัดสินใจประนีประนอม เสียงหนึ่งที่เต็มไปด้วยความดูแคลน ก็ดังมาจากนอกห้องประชุมนี้
ทุกคนหันไปมองตามเสียง
เห็นหลินอี้ก้าวเข้ามาในห้องประชุมใหญ่
ตามหลังเขามาคือมหาผู้อาวุโสหลินซานและคนอื่นๆ
"ไอ้สัตว์น้อย เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีกหรือ?"
"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าทำเรื่องชั่วช้ากับคุณหนูซู ตระกูลหลินของเราจะต้องตกต่ำถึงเพียงนี้หรือ?"
หลินซานจ้องมองหลินอี้ด้วยสายตาเย็นชา แล้วค้อมกายคำนับให้ซูอู๋ซื่อ "ท่านเจ้าเมืองซู คุณหนูซู นี่คือหลินอี้ ตัวการที่พวกท่านต้องการ! ตระกูลหลินของเราไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับมันอีกแล้ว!"
"จะฆ่าจะแกง ขึ้นอยู่กับท่านเจ้าเมืองและคุณหนูซูจะจัดการอย่างไร!"
ดวงตาของหลินซานวาบขึ้นด้วยแววเย็นชา
"ใช่แล้ว เรื่องมีต้นสายปลายเหตุ หนี้สินต้องชำระ ขอเพียงให้ตระกูลซูหายโกรธ พวกท่านจะจัดการกับมันอย่างไร ตระกูลหลินของเราก็ไม่มีความเห็นใดๆ ทั้งสิ้น"
ในท้องพระโรง เหล่าผู้เฒ่าตระกูลหลินต่างพากันเห็นด้วย
ถ้าไม่ใช่เพราะหลินอี้ ทำไมตระกูลซูถึงได้กดดันตระกูลหลินถึงเพียงนี้?
ไอ้คนที่นำความหายนะมาสู่ตระกูลคนนี้ แม้จะถูกเฆี่ยนตีจนตายก็ยังไม่พอ!
"ท่านผู้เฒ่าทั้งหลาย พวกท่านคิดจริงๆ หรือว่าวันนี้ตระกูลซูมาที่นี่เพราะข้านำพามา?"
หลินอี้มองเหล่าผู้เฒ่าตระกูลหลินในท้องพระโรงด้วยรอยยิ้มประหลาด
"แล้วจะเป็นใครอื่นไปได้? ไม่ใช่เจ้าก็ต้องเป็นพวกเราหรือ?"
หลินซานยังคงยิ้มเย็นชา
"หลินซาน น่าละอายนัก ที่เจ้าเป็นถึงมหาผู้อาวุโสของตระกูลหลิน"
หลินอี้มองหลินซานด้วยสีหน้าเหมือนมองคนโง่ แล้วเอ่ยเย้ยหยันว่า "ข้าว่าเจ้าก็เป็นแค่สุนัขโง่ตัวหนึ่ง หลายปีมานี้ คงจะใช้ชีวิตเยี่ยงสุนัขเสียจนชินแล้ว!"
"ไอ้สัตว์น้อย เจ้าอยากตายหรือ?!"
หลินซานโกรธจัด "ข้าจะส่งเจ้าไปตายเดี๋ยวนี้!"
"กลัวเจ้าสุนัขแก่เช่นเจ้าด้วยหรือ?"
หลินอี้หัวเราะเย้ยหยัน แล้วชักดาบออกมาทันที!
ในทันทีที่ดาบถูกชักออกจากฝัก แสงคมกริบก็แผ่กระจายไปทั่วท้องพระโรง!
คมดาบแหลมคมไร้เทียมทาน บนตัวดาบที่หลอมจากเหล็กดาวตกนั้น ยังมีลวดลายดาวโบราณปกคลุมอยู่ทั่ว แสดงให้เห็นถึงความพิเศษของดาบเล่มนี้
"นี่คือ...ดาบหยุนซิง?!"
เมื่อเห็นดาบในมือหลินอี้ ดวงตาของซูอู๋ซื่อก็เบิกกว้างขึ้นทันที
"อะไรนะ นี่คือดาบประจำกายของหลินเหยาตง ยอดฝีมือดาบอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรชื่อลิ ดาบหยุนซิงที่มีชื่อเสียงโด่งดังนั่นหรือ?"
ดาบหยุนซิง นั่นคือดาบวิญญาณล้ำค่า!
แม้แต่ในอาณาจักรชื่อลิทั้งหมด ก็ถือเป็นสมบัติล้ำค่าหายาก!
หลินเจ๋อที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน และหลินซานรวมถึงคนอื่นๆ ต่างก็เบิกตากว้าง
พวกเขาคิดว่าดาบหยุนซิงได้หายไปพร้อมกับหลินเหยาตงแล้ว
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า ดาบหยุนซิงเล่มนี้จะอยู่ในมือของหลินอี้
แต่พอคิดดูอีกที
หลินอี้เป็นลูกชายคนเดียวของหลินเหยาตง
หากหลินเหยาตงสิ้นชีวิตไปแล้ว
ดาบหยุนซิงนี้ก็ต้องตกทอดมาถึงลูกชายของเขาอย่างหลินอี้!
แต่หลายปีมานี้ พวกเขาชาวตระกูลหลินกลับไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน หลินอี้เจ้าหนูนี่ซ่อนความลับได้ลึกจริงๆ!
"หลินอี้ จงมอบดาบหยุนซิงในมือเจ้าให้ข้า ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า"
จ้องมองดาบหยุนซิงในมือหลินอี้ ดวงตางามของซูฉิงเสวี่ยฉายแววโลภ
ใครจะคิด หลินอี้กลับหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง มองไปที่ซูฉิงเสวี่ย "ซูฉิงเสวี่ย คนต่ำช้าอย่างเจ้า มีคุณสมบัติเป็นเจ้าของดาบหยุนซิงด้วยหรือ?"
"หลินอี้ เจ้าอย่าได้ดื้อดึงนัก!"
แววตาของซูฉิงเสวี่ยพลันเย็นชาลง "เจ้าเชื่อไหมว่าข้าสามารถฆ่าเจ้าได้ในตอนนี้?"
ในสายตาของนาง คนตระกูลหลินล้วนเป็นพวกขี้ขลาด แม้นางจะฆ่าหลินอี้แย่งดาบต่อหน้าธารกำนัล ก็ไม่มีใครกล้าขัดขวาง
"มาสิ! รีบๆ ฆ่าข้าเลย!"
ใครจะคิด หลินอี้กลับทำท่าไม่หวั่นเกรง ยังโบกมือเรียกซูฉิงเสวี่ย "ดาบหยุนซิงถูกข้าหลอมรวมเป็นดาบวิญญาณประจำตัวแล้ว เพียงแค่ข้าคิด มันก็จะระเบิดทันที!"
"พวกเจ้าทุกคนคงรู้ดี ดาบหยุนซิงเป็นอุปกรณ์วิญญาณล้ำค่า! หากระเบิดขึ้นมา ทุกอย่างในรัศมีร้อยเมตรจะกลายเป็นซากปรักหักพัง!"
"ซูฉิงเสวี่ย และเจ้าด้วย ซูอู๋ซื่อ! พวกเจ้าตระกูลซู จงคิดให้ดี ผลลัพธ์เช่นนี้ พวกเจ้ารับได้หรือไม่?!"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในท้องพระโรงต่างสีหน้าเปลี่ยนไปทันที!
เมื่อได้ยินว่าหลินอี้จะระเบิดตัวเอง มหาผู้อาวุโสหลินซานใบหน้าตกใจ ถอยหลังติดๆ กันสิบกว่าก้าว
เขาที่อยู่ใกล้ที่สุด คงจะเป็นคนแรกที่ถูกระเบิดตาย
"หลินอี้ อย่าใจร้อน! พูดกันดีๆ ทุกอย่างเจรจากันได้!"
แม้แต่เจ้าเมืองซูอู๋ซื่อที่มั่นใจในชัยชนะและวางท่าสูงส่งมาตลอด ตอนนี้ก็ยอมอ่อนข้อในทันที
ไม่เหลือท่าทีกดดันอย่างที่เคยเป็นเมื่อครู่แม้แต่น้อย
ซูฉิงเสวี่ยก็ตั้งตัวไม่ติดเช่นกัน
ไม่คิดว่าไอ้ไร้ค่าหลินอี้ จะยังซ่อนไพ่ตายใบนี้ไว้!
"มาสิ! ทำไมไม่กล้าลงมือล่ะ เมื่อกี้ไม่ใช่ตะโกนจะฆ่าข้าหรอกหรือ?"
"วันนี้ข้าหลินอี้จะเอาชีวิตอันไร้ค่านี้ แลกกับชีวิตคนตระกูลซูสักหลายสิบชีวิต คุ้มนัก!"
หลินอี้แสดงสีหน้าบ้าคลั่ง ท่าทางพร้อมจะตายพร้อมกันทั้งหมด
"หลินอี้ รีบหยุดการกระทำบ้าคลั่งของเจ้าเดี๋ยวนี้!"
หลินซานตกใจจนเหงื่อท่วมใบหน้า "ในท้องพระโรงนี้ยังมีหัวหน้าตระกูลหลินและผู้เฒ่าอีกมากมาย หากเจ้าระเบิดตัวเอง ตระกูลหลินของเราก็จบสิ้น!"
"งั้นก็ตายเป็นวีรบุรุษด้วยกัน!"
หลินอี้ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งนั้น ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างขวัญผวา!
"หลินอี้! ตระกูลซูผิดเอง พวกเราจะถอนตัวจากตระกูลหลินเดี๋ยวนี้!"
"เรื่องวันนี้ ขอให้จบแค่นี้!"
เพื่อหยุดยั้งหลินอี้ ซูอู๋ซื่อถึงกับยอมอ่อนข้อให้หลินอี้
แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความแค้น
ขอเพียงวันนี้พวกเขาออกไปได้อย่างปลอดภัย วันหน้าย่อมมีวิธีทำให้ไอ้หมอนี่ตายอย่างไม่มีที่ฝังศพ!
"ฮึ ฮึ"
หลินอี้หัวเราะเย็นชา "บัญชีระหว่างตระกูลซูกับข้ายังไม่ได้ชำระ จะให้จบแค่นี้ได้อย่างไร?"
"แล้วเจ้าจะเอายังไงอีก?"
ซูฉิงเสวี่ยจ้องหลินอี้ ใบหน้างามเริ่มบิดเบี้ยว
ส่วนหลินเจ๋อและบรรดาผู้เฒ่าตระกูลหลิน ต่างรู้สึกสับสนในใจ
ใครจะคิดว่า หลินอี้ที่ถูกคนในตระกูลหลินดูถูกว่าไร้ค่า ตอนนี้กลับสามารถควบคุมตระกูลซูได้อย่างสมบูรณ์
หลินอี้จ้องมองซูฉิงเสวี่ย พูดเรียบๆ ว่า "ข้าต้องการชีวิตของเจ้า"
"แค่เจ้าน่ะหรือ?"
ซูฉิงเสวี่ยมองหลินอี้อย่างเยาะหยัน "ถึงให้โอกาสเจ้า เจ้ากล้าต่อสู้กับข้าหรือ?"
นางไม่รู้ว่าหลินอี้มีความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้กล้าท้าทายนาง
ไอ้ขยะที่แม้แต่ตันเถียนก็ไม่มี กล้าดียังไง?
"ทำไมจะไม่กล้า?"
คำตอบของหลินอี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง
"ซูฉิงเสวี่ย ข้าขอท้าประลองกับเจ้าเดี๋ยวนี้!"
"เจ้ากล้ารับคำท้าหรือไม่?"
เมื่อคำพูดจบลง
ในท้องพระโรงเกิดความวุ่นวายทันที
หลินอี้กล้าท้าประลองกับซูฉิงเสวี่ย?
ใครให้ความกล้าแก่ไอ้หนูคนนี้?
ซูฉิงเสวี่ยได้รับฉายา "ยอดอัจฉริยะแห่งเมืองชิง" เป็นนักศิลปะการต่อสู้ระดับการแปลงจิตวิญญาณตัวจริง ส่วนหลินอี้เป็นที่รู้กันว่าเป็นขยะในเมืองชิง เขาจะเอาอะไรไปสู้กับซูฉิงเสวี่ย?
นี่มันไม่ใช่การฆ่าตัวตายหรอกหรือ?
แม้แต่ซูฉิงเสวี่ยเองก็ไม่คิดว่าหลินอี้จะท้าประลองกับตนเองกะทันหัน
ไอ้หนูคนนี้ คงจะถูกกระทบกระเทือนจิตใจมากเกินไปจนเสียสติไปแล้วกระมัง?
"หลินอี้ เห็นแก่ความสัมพันธ์หลายปีของเรา ข้าตั้งใจจะไว้ชีวิตเจ้า แต่เจ้าอยากตายเอง ก็อย่าโทษข้าเลย!"
ดวงตางามของซูฉิงเสวี่ยเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "อีกเจ็ดวัน เราจะประลองกันที่แท่นประลองความเป็นความตายแห่งเมืองชิง!"
"ในวันนั้น ทั้งเมืองจะมาชม เป็นตายรับผิดชอบเอง!"
"เจ้าว่าอย่างไร?"
"ได้!"
หลินอี้ตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด แล้วมองซูฉิงเสวี่ยด้วยสายตาเย็นชา "อีกเจ็ดวัน บนแท่นประลองความเป็นความตาย ข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจ!"
ซูฉิงเสวี่ยได้ยินแล้วก็อดที่จะยิ้มเยาะไม่ได้
ทำให้นางเสียใจ?
หลินอี้ หลินอี้ เจ้าช่างไร้เดียงสาน่าขันเหมือนเดิมจริงๆ
มองหลินอี้ด้วยสายตาเหมือนมองคนตาย ซูฉิงเสวี่ยและซูอู๋ซื่อจึงนำผู้คนของตระกูลซูออกจากท้องพระโรง
"ฉิงเสวี่ย ทำไมวันนี้ไม่ต่อสู้กับไอ้หนูคนนี้ ทำไมต้องรออีกเจ็ดวัน?"
เมื่อออกจากประตูใหญ่ตระกูลหลิน ซูอู๋ซื่อมองซูฉิงเสวี่ยด้วยความสงสัย
ในความคิดของเขา การรอเจ็ดวันจะเพิ่มความไม่แน่นอน
ควรจะจัดการหลินอี้ให้เสร็จสิ้นวันนี้ เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในภายหลัง
ซูฉิงเสวี่ยส่ายหน้า "ตันเถียนเก้าจุดของหลินอี้เพิ่งถูกย้ายเข้าร่างข้าเมื่อวาน ข้ายังไม่ได้หลอมรวมอย่างสมบูรณ์ หากใช้พลังชี่แท้ในตอนนี้ จะต้องได้รับผลกระทบแน่นอน"
"ตอนนี้ไม่ควรเคลื่อนไหวพลังโดยไม่จำเป็น อีกเจ็ดวัน เมื่อตันเถียนเก้าจุดของข้าหลอมรวมสมบูรณ์แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยลงมือ จะไม่มีข้อผิดพลาด"
"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง"
ซูอู๋ซื่อจึงแสดงสีหน้าเข้าใจ "ฉิงเสวี่ยเจ้าคิดรอบคอบจริงๆ"
"ก็ปล่อยให้หลินอี้มีชีวิตอยู่อีกสักไม่กี่วัน ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่ขยะที่ไม่มีตันเถียนแล้ว!"
"ท่านพ่อวางใจได้ อีกเจ็ดวัน ลูกจะต้องฆ่าหลินอี้บนแท่นประลองความเป็นความตาย และแย่งดาบหยุนซิงมาให้ได้!"
ในดวงตางามของซูฉิงเสวี่ยวาบขึ้นด้วยแววคมกริบ
แค่ไม่กี่วันนี้ เมื่อหลอมรวมตันเถียนเก้าจุดได้สมบูรณ์ นางก็มั่นใจว่าจะสามารถพัฒนาระดับพลังของตนถึงขั้นที่สามของระดับการแปลงจิตวิญญาณได้!
ช่องว่างระหว่างนางกับหลินอี้จะยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ!
ชนะ?
หลินอี้จะเอาอะไรมาชนะ?


## บทที่ 4 ไอ้เด็กเวร แอบซ่อนพลังไว้ลึกถึงเพียงนี้?

หลังจากที่คนของตระกูลซูจากไป
ในห้องโถงประชุมของตระกูลหลิน เงียบสงัดไปทั่ว
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป!
อีกเจ็ดวัน หลินอี้จะต้องประลองชีวิตกับซูฉิงเสวี่ยบนแท่นประลองความเป็นความตาย!
ไม่ว่าใครมองก็รู้ว่านี่คือการประลองที่ไม่มีทางชนะเลย!
"หลินอี้ เจ้าเป็นผู้ต้องโทษ ใครอนุญาตให้เจ้าท้าประลองกับผู้อื่นตามใจชอบ?"
หลังจากที่คนของตระกูลซูจากไป มหาผู้อาวุโสหลินซานก็กระโดดออกมา ตวาดใส่หลินอี้ว่า "เจ้าทำร้ายคนในตระกูลเดียวกัน ฆ่าหลานข้าหลินเผิง นั่นเป็นโทษถึงตาย!"
"ท่านหัวหน้า โปรดออกคำสั่งให้ข้าประหารไอ้สัตว์น้อยนี่ด้วยไม้พลองตรงนี้เลย เพื่อแก้แค้นให้หลานข้า!"
เมื่อหลินซานพูดจบ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
"อะไรนะ ไอ้หมอนี่ฆ่าหลินเผิงงั้นหรือ?"
ตามกฎของตระกูลหลิน การทำร้ายคนในตระกูลเดียวกันมีโทษถึงตาย!
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ตายยังเป็นหลานชายของมหาผู้อาวุโสอีก
"หลินอี้ เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร?"
หลินเจ๋อจ้องมองหลินอี้
แต่ไม่คาดคิดว่า หลินอี้กลับส่ายหน้าแล้วพูดอย่างเนิบนาบว่า "มหาผู้อาวุโสคงแก่เฒ่าจนสติไม่ดีแล้ว พูดจาไร้เหตุผล"
"ข้าหลินอี้เป็นเพียงคนไร้ค่าในเมืองชิง จะมีความสามารถอะไรไปฆ่าหลินเผิงที่อยู่ในระดับการฝึกฝนร่างกายขั้นเจ็ดได้?"
"มันสมเหตุสมผลหรือ? มันเป็นไปได้หรือ?"
"ใช่แล้ว!"
"หลินอี้ เขาจะมีพลังขนาดนั้นได้อย่างไร? มันไม่สมเหตุสมผลเลย!"
ผู้เฒ่าหลายคนในตระกูลหลินพากันพยักหน้า เห็นด้วยว่าคำพูดของหลินอี้นั้นสมเหตุสมผลกว่า
"ไอ้สัตว์น้อยนี่ฆ่าหลานข้าต่อหน้าต่อตาข้า! ข้าจะจำผิดได้อย่างไร?!"
สีหน้าของหลินซานเปลี่ยนไปทันที โกรธจนแทบระเบิด
จากนั้นเขาก็ก้าวเร็วๆ ไปข้างหน้า คำนับหัวหน้าครอบครัวหลินเจ๋อแล้วพูดว่า "ท่านหัวหน้า โปรดอนุญาตให้ข้าลงโทษด้วยตัวเอง ประหารมันด้วยไม้พลองที่นี่เลย เพื่อแก้แค้นให้หลานข้า!"
อย่างไรก็ตาม
ก่อนที่หลินเจ๋อจะตัดสินใจ
หลินอี้ก็ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พูดเสียงดังว่า "ท่านหัวหน้า ข้าน้อยเห็นว่า มหาผู้อาวุโสหลินซานมีเจตนาร้าย ต้องการทำลายล้างตระกูลหลินทั้งตระกูล สมควรถูกประหาร!"
คำพูดนี้ราวกับแทงทะลุหัวใจของทุกคน
ผู้เฒ่าคนอื่นๆ ของตระกูลหลินต่างตกตะลึง
แม้แต่หลินซานเองก็อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกตัว จากนั้นดวงตาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ตะโกนว่า "ไอ้สัตว์น้อยนี่พูดจาเหลวไหล ใส่ร้ายผู้อาวุโสในตระกูล ผิดซ้ำสอง!"
"ข้าขอร้องให้ประหารมันด้วยไม้พลอง ลงมือทันที!"
"หลินอี้ เจ้ามีหลักฐานอะไรมาพูดเช่นนี้?"
หลินเจ๋อหรี่ตามองหลินอี้
หลินอี้หัวเราะเย็นชา มองหลินซานที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า "ท่านหัวหน้า ข้าเพิ่งตกลงประลองชีวิตกับซูฉิงเสวี่ยในอีกเจ็ดวัน หลินซานก็พยายามทุกวิถีทางจะฆ่าข้า"
"แม้แต่คนโง่ก็รู้ว่า ถ้าฆ่าข้าได้ การประลองชีวิตในอีกเจ็ดวัน ซูฉิงเสวี่ยก็จะชนะโดยไม่ต้องต่อสู้!"
"การกระทำของมหาผู้อาวุโสเช่นนี้ ชัดเจนว่าหวังให้ตระกูลหลินแพ้การประลอง และถูกตระกูลซูกลืนกิน! เจตนาชั่วร้ายเช่นนี้ ท่านหัวหน้าว่าสมควรประหารหรือไม่?"
เมื่อพูดจบ ห้องโถงก็เงียบลงทันที
เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ต้องยอมรับว่า คำพูดของหลินอี้มีเหตุผลอยู่หลายส่วน!
ตระกูลซูคงไม่พอใจแค่ฆ่าหลินอี้
เจตนาที่แท้จริงของพวกเขาคือต้องการกลืนกินตระกูลหลินทั้งตระกูล!
ถ้าหลินอี้แพ้การประลอง ตระกูลซูก็จะฉวยโอกาสกลืนกินตระกูลหลิน!
การประลองชีวิตครั้งนี้สำคัญยิ่งต่อตระกูลหลิน
"พูดเหลวไหล! ท่านผู้เฒ่าทั้งหลายอย่าได้หลงเชื่อคำยุยงของมัน"
หลินซานหัวเราะเยาะ "แค่ไอ้ไร้ค่าอย่างมัน ขึ้นแท่นประลองไปก็เท่ากับส่งหัวให้ซูฉิงเสวี่ยเท่านั้น"
"พวกท่านคงไม่คิดจริงๆ หรอกนะว่ามันจะชนะซูฉิงเสวี่ยบนแท่นประลองได้?"
"อย่างน้อย ข้าก็ช่วยให้ตระกูลมีเวลาเจ็ดวัน"
หลินอี้มองหลินซานด้วยสายตาเยาะหยัน "ไม่เหมือนบางคน เป็นมหาผู้อาวุโสของตระกูล แต่ชอบรังแกแต่คนของตัวเอง พอเจอคนนอกกลับหลังงอ อ่อนระทวยเหมือนสุนัขรับใช้!"
"เจ้า!"
หลินซานโกรธจนควบคุมไม่อยู่ "อยากตายใช่ไหม ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้เลย!"
"หยุด!"
ในที่สุดหลินเจ๋อที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานก็แสดงท่าทีออกมา เขามองไปที่มหาผู้อาวุโสหลินซานด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าฆ่าหลินอี้ แล้วการประลองชีวิตในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ใครจะออกรบแทนตระกูลหลินของเรา?"
"มหาผู้อาวุโส ทุกเรื่องย่อมมีลำดับความสำคัญ ต้องคำนึงถึงภาพรวมเป็นหลัก!"
สีหน้าของหลินซานเขียวคล้ำ "คนที่ตายเป็นหลานชายของข้า ไม่ใช่หลานของเจ้าหลินเจ๋อ เจ้าจึงรู้สึกว่าไม่เป็นไร"
"หลินซาน เจ้ากล้าดีนัก!"
คราวนี้หลินเจ๋อโกรธแล้ว "ในสายตาเจ้า ยังมีข้าเป็นหัวหน้าตระกูลอยู่หรือไม่?!"
"วันนี้ข้าจะพูดไว้ตรงนี้ ห้ามแตะต้องหลินอี้ ภายในเจ็ดวันนี้ หากหลินอี้เป็นอะไรไป อย่าโทษว่าตระกูลไม่ปรานีเจ้า!"
เมื่อเห็นว่าหลินเจ๋อได้พูดคำขู่ออกมาแล้ว
สีหน้าของหลินซานก็ดูแย่ที่สุด
ถึงแม้หลินเจ๋อจะไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับกิจการใดๆ แต่เขาก็ยังเป็นหัวหน้าตระกูลหลิน
ไม่ว่าจะเป็นสถานะหรือพลัง ล้วนสูงกว่าเขาหนึ่งระดับ
ดังนั้น แม้จะอยากเอาชีวิตหลินอี้มากแค่ไหน หลินซานก็ต้องระงับความต้องการฆ่าในใจไว้ชั่วคราว
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ฆ่าหลินอี้
เพียงแต่เรื่องเวลา คงต้องเลื่อนออกไปหน่อยเท่านั้น
"หลินอี้ การประลองชีวิตในอีกเจ็ดวัน เจ้ามีความมั่นใจกี่ส่วน?"
หลินเจ๋อมองไปที่หลินอี้ซึ่งยืนอยู่กลางห้องโถงและถามออกไป
แต่หลังจากถามแล้ว เขาก็รู้สึกว่าคำถามนี้ค่อนข้างเกินจำเป็น
ความแตกต่างระหว่างหลินอี้กับซูฉิงเสวี่ย ใครๆ ก็มองออก
เหมือนไก่บ้านเทียบกับหงส์
ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน จะเอามาเปรียบเทียบกันได้อย่างไร?
"สิบส่วน"
"ข้ามั่นใจสิบส่วนเต็ม!"
แต่คำตอบของหลินอี้กลับทำให้หลินเจ๋อและเหล่าผู้เฒ่าตระกูลหลินทั้งหมดตกตะลึง
"พูดจาโอ้อวดไร้ยางอาย!"
หลินซานเยาะเย้ยเย็นชา
"ท่านหัวหน้าตระกูล ช่วงนี้ข้าพลันรู้แจ้ง อวัยวะภายในห้าและหก เส้นลมปราณหลักทั้งสอง กลับถูกเปิดทั้งหมดในเวลาเพียงไม่กี่วัน!"
"หากได้รับการสนับสนุนทรัพยากรจากตระกูล ข้ามั่นใจว่าจะสามารถบรรลุถึงระดับการแปลงจิตวิญญาณได้ภายในเจ็ดวัน!"
อย่างไรก็ตาม เมื่อหลินอี้พูดออกมา สิ่งที่ได้รับกลับเป็นสายตาเยาะเย้ยมากมาย
"บรรลุถึงระดับการแปลงจิตวิญญาณ?"
"หลินอี้ เจ้านี่พูดโม้โดยไม่คิดหน้าคิดหลังเลยนะ!"
คนที่เส้นพลังอุดตันมาแต่กำเนิด จะสามารถรู้แจ้งขึ้นมาทันทีได้อย่างไร?
แม้จะรู้แจ้งขึ้นมาจริง อย่างมากก็แค่เพิ่มขึ้นหนึ่งหรือสองระดับ ก็แค่ระดับการฝึกฝนร่างกายขั้นสองหรือสามเท่านั้น
ห่างไกลจากระดับการแปลงจิตวิญญาณเป็นหมื่นๆ ลี้
"ข้าอยู่ในระดับการฝึกฝนร่างกายขั้นที่เก้าแล้ว!"
ไม่สนใจสายตาเยาะเย้ยมากมาย หลินอี้ประกาศอย่างองอาจ
ในทันใดนั้น
คำพูดกลายเป็นความจริง
พลังระดับการฝึกฝนร่างกายขั้นที่เก้าพลันแผ่ออกมาจากร่างของหลินอี้!
ภายในห้องโถง เสียงวุ่นวายทั้งหมดหยุดลงทันที!
เงียบกริบราวกับไม่มีแม้แต่เสียงกา
เป็นไปได้อย่างไร... เป็นระดับการฝึกฝนร่างกายขั้นที่เก้าจริงๆ?
เหล่าผู้เฒ่าตระกูลหลินทั้งหมดต่างตะลึงงัน
"เป็นจุดสูงสุดขั้นหลอมกายจริงๆ!"
ดวงตาของหลินเจ๋อเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ในใจทั้งตกใจและดีใจ
ไม่คาดคิดว่าคนไร้ค่าของตระกูลผู้นี้ จะแอบฝึกฝนจนถึงระดับนี้โดยไม่มีใครรู้?
แม้จะยังไม่เทียบเท่าซูฉิงเสวี่ยผู้เป็นอัจฉริยะสวรรค์สร้าง
แต่ก็ทำให้หลินเจ๋อและเหล่าผู้เฒ่าตระกูลหลินเห็นความหวังบางอย่าง
"ไอ้สัตว์น้อยนี่ ซ่อนความสามารถไว้ลึกถึงเพียงนี้?"
"ดูท่าต้องกำจัดมันโดยเร็วที่สุด!"
เมื่อรู้สึกถึงคลื่นพลังอันน่าตกใจที่แผ่ออกมาจากร่างของหลินอี้ ความต้องการฆ่าในดวงตาของมหาผู้อาวุโสหลินซานพุ่งพรวดออกมาราวกับเป็นรูปธรรม


## บทที่ 5 ปรากฏการณ์พิเศษจากสวรรค์ ท่วงท่าของนักบุญ!

"หลินอี้ เจ้าต้องการให้ตระกูลช่วยเจ้าอย่างไร?"
หลินเจ๋อมองหลินอี้ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความหวังที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
หลินอี้คิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ท่านหัวหน้า ข้าจำได้ว่าในคลังของตระกูลมียาวิเศษชั้นเยี่ยมอยู่หนึ่งต้น... โสมเลือดลายวิญญาณ"
"มันไม่เพียงแต่จะช่วยเสริมสร้างร่างกาย แต่ยังสามารถเพิ่มพูนระดับพลังได้อย่างมาก"
"หากข้าได้โสมเลือดลายวิญญาณต้นนั้น ข้ามั่นใจว่าจะสามารถบรรลุถึงระดับการแปลงจิตวิญญาณได้ภายในเจ็ดวัน!"
"โสมเลือดลายวิญญาณ?"
เมื่อได้ยินว่าหลินอี้กล้าเอ่ยปากขอของล้ำค่าที่สุดในคลังของตระกูลหลิน
ผู้เฒ่าทั้งหมดต่างตกตะลึง
ไอ้หนุ่มคนนี้ช่างกล้าจริงๆ
มหาผู้อาวุโสหลินซานถึงกับเยาะเย้ยประชดประชัน
"หลินอี้ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นผู้กอบกู้ตระกูลจริงๆ หรือ?"
"โสมเลือดลายวิญญาณเป็นสมบัติล้ำค่าของตระกูล เจ้าที่เป็นแค่ไอ้ไร้ค่าจะมาคิดเอาไปได้อย่างไร?"
โสมเลือดลายวิญญาณหนึ่งต้นมีค่ามากกว่าทองคำหมื่นเหลียง
แม้แต่ผู้เฒ่าทั้งหลายของตระกูลหลินก็ยังไม่มีสิทธิ์แตะต้อง
แล้วจะพูดถึงหลินอี้ที่เป็นแค่เด็กน้อยได้อย่างไร
แต่ไม่คาดคิดว่า หัวหน้าตระกูลหลินเจ๋อกลับครุ่นคิดเพียงครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "อนุญาต"
"ผู้เฒ่าหลินชง ท่านพาหลินอี้ไปที่คลังของตระกูลแล้วมอบโสมเลือดลายวิญญาณให้เขา"
"หัวหน้าตระกูล ไม่ได้เด็ดขาด!"
สีหน้าของหลินซานเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว กระโดดโลดเต้นด้วยความร้อนใจ "สมบัติล้ำค่าของตระกูลเช่นนี้ จะให้สูญเปล่าไปกับไอ้ไร้ค่าคนนี้ได้อย่างไร?"
"ถึงเขาจะบรรลุถึงระดับการแปลงจิตวิญญาณ ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของซูฉิงเสวี่ยได้!"
"ยิ่งไปกว่านั้น จะบรรลุถึงระดับการแปลงจิตวิญญาณภายในเจ็ดวัน? นี่มันเพ้อฝันชัดๆ!"
"หัวหน้าตระกูล ท่านอย่าได้หลงเชื่อคำหลอกลวงของไอ้หนุ่มคนนี้เลย!"
อย่างไรก็ตาม หลินเจ๋อกลับไม่สะทกสะท้าน "ในเมื่อหลินอี้สามารถบรรลุถึงจุดสูงสุดขั้นหลอมกายได้ในเวลาอันสั้น แสดงว่าพรสวรรค์ของเขาได้ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว"
"ถึงตอนนี้ ตระกูลหลินของเราก็ได้แต่ต้องทุ่มเดิมพันทั้งหมดไว้ที่หลินอี้ เสี่ยงดูสักตั้ง!"
"อย่างไร หรือว่ามหาผู้อาวุโสมีวิธีที่ดีกว่าที่จะเอาชนะตระกูลซูได้?"
หลินซานพูดไม่ออก สีหน้าหม่นหมอง
"ขอบคุณท่านหัวหน้าตระกูล"
ดวงตาของหลินอี้เป็นประกายวาบ
ไม่คิดว่าหลินเจ๋อจะตกลงมอบโสมเลือดลายวิญญาณให้เขาอย่างง่ายดายเช่นนี้
นับว่าเป็นโชคดีที่ไม่คาดคิด
ไม่ว่าจะสามารถบรรลุถึงระดับการแปลงจิตวิญญาณได้หรือไม่ แต่ด้วยโสมเลือดลายวิญญาณต้นนี้ พลังของเขาจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมากแน่นอน!
อย่างไรก็ตาม หลินซานที่อยู่ข้างๆ ดวงตาทั้งคู่กลับฉายแววเย็นชาไม่หยุด
หากปล่อยให้ไอ้หนุ่มคนนี้บรรลุถึงระดับการแปลงจิตวิญญาณได้จริง ต่อให้เขาเป็นมหาผู้อาวุโส ต่อไปก็จะไม่มีที่ยืนในตระกูลหลินอีกต่อไป!
...
หลังจากออกจากห้องประชุมใหญ่ของตระกูลหลิน หลินอี้ก็กลับไปยังที่พักของตน
เขามีเวลาเพียงเจ็ดวัน
อีกเจ็ดวันจะต้องต่อสู้กับซูฉิงเสวี่ยบนแท่นประลองความเป็นความตาย หากพ่ายแพ้ก็ต้องตายอย่างแน่นอน!
การแก้แค้น ล้างมลทิน ทั้งหมดจะสูญเปล่า!
คิดมาถึงตรงนี้ หลินอี้ก็พลิกฝ่ามือ
ในมือปรากฏวัตถุและสิ่งของล้ำค่า
มันคือโสมยาวขนาดสองนิ้ว แต่บนผิวกลับมีลวดลายสีเลือดซึ่งบ่งบอกถึงความพิเศษของมัน
นี่คือยาวิเศษชั้นเยี่ยมของตระกูลหลิน โสมเลือดลายวิญญาณ!
"มาเถอะ ช่วยข้าบรรลุถึงระดับการแปลงจิตวิญญาณด้วย!"
ดวงตาของหลินอี้ฉายแววแวววาบ จากนั้นก็นำโสมเลือดลายวิญญาณเข้าปากกลืนลงไปทันที
หลังจากเคี้ยวสักครู่ ก็กลืนลงท้องไป!
ในทันใดนั้น พลังยาอันมหาศาลก็ระเบิดออกมาในร่างของหลินอี้
เส้นลมปราณดาบ เส้นเลือด และกล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างของหลินอี้ราวกับถูกเติมเต็มในตอนนี้!
เส้นเลือดปูดโปนขึ้นทั่วร่าง!
เจ็บ!
ความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้แล่นไปทั่วร่าง!
ใบหน้าของหลินอี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเองราวกับกำลังจะระเบิดออก!
แต่หลินอี้รู้ว่าเขาต้องอดทน!
หากสูญเสียสติไป ไม่เพียงแต่จะล้มเหลวในการบรรลุ ตัวเขาเองก็จะพบกับหายนะอันใหญ่หลวง!
เวลาผ่านไปครึ่งวัน
ในตอนที่หลินอี้เหมือนหน้าไม้แรงสูงที่กำลังจะทนไม่ไหว พลังในร่างของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง!
ระดับการแปลงจิตวิญญาณ!
เส้นจิตวิญญาณเส้นหนึ่งก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในสมองของหลินอี้
โครมครืน!
ในขณะนั้นเอง!
บนท้องฟ้าเหนือเมืองชิง ลมพัดเมฆม้วนขึ้นมาอย่างฉับพลัน แสงสีทองพุ่งลงมาหมื่นจั้ง กลายร่างเป็นมังกรห้าสีบนท้องฟ้า ทะยานอยู่เหนือเมฆา ท้าทายฟ้าทั้งเก้า!
ผู้คนทั้งเมืองชิงต่างตกตะลึงกับภาพอันน่าพรั่นพรึงนี้ พากันเงยหน้ามองท้องฟ้า!
นี่คือ...ปรากฏการณ์สวรรค์!
มีตำนานเล่าขานว่า มีเพียงอัจฉริยะระดับโลกที่บรรลุธรรมหรือทะลวงขีดจำกัดเท่านั้น จึงจะสามารถก่อให้เกิดปรากฏการณ์สวรรค์ได้
ตามตำนาน จักรพรรดิซื่อหาวผู้ก่อตั้งอาณาจักรชื่อลิ เคยก่อให้เกิดปรากฏการณ์สวรรค์ในวัยหนุ่ม
แต่สำหรับชาวเมืองชิง นี่เป็นเพียงตำนานโบราณ ไม่เคยมีใครได้เห็นกับตา
ไม่อาจเทียบกับความตื่นตะลึงที่ได้เห็นกับตาในตอนนี้ได้เลย
ในขณะที่ผู้คนทั้งเมืองต่างตกตะลึงกับปรากฏการณ์มังกรนี้
ที่คฤหาสน์เจ้าเมือง
"มังกรท้าฟ้าทั้งเก้า ปรากฏการณ์สวรรค์อันหายากเช่นนี้ ใครกันหนอที่เป็นผู้ก่อให้เกิด?"
ผู้คนในตระกูลซูต่างถกเถียงกันถึงปรากฏการณ์สวรรค์นี้
ในเมืองชิงเล็กๆ แห่งนี้ กลับมีอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์ปรากฏขึ้น!
จะเป็นใครกัน?
"ผู้ที่สามารถก่อให้เกิดปรากฏการณ์สวรรค์เช่นนี้ได้ ในเมืองชิงนี้ นอกจากฉิงเสวี่ยแล้ว จะเป็นใครไปได้อีก?"
เจ้าเมืองซูอู๋ซื่อเงยหน้ามองปรากฏการณ์ที่ค่อยๆ จางหายไปเบื้องบน กล่าวอย่างมั่นใจ
คุณหนู?
ผู้คนในตระกูลซูต่างตกใจ
ในตอนนั้นเอง ซูฉิงเสวี่ยก็เดินออกมาจากเรือนด้านในของตระกูลหลิน
"ฉิงเสวี่ย ผลการฝึกฝนเป็นอย่างไรบ้าง?"
ซูอู๋ซื่อรีบถามทันที
"ราบรื่นมาก"
ซูฉิงเสวี่ยพยักหน้า "เมื่อครู่นี้ ลูกได้หลอมรวมตันเถียนเก้าจุดสำเร็จแล้ว ยกระดับพลังขึ้นสู่ขั้นที่สามของระดับการแปลงจิตวิญญาณ"
ทะลวงขีดจำกัดแล้ว?
เหล่าผู้เฒ่าตระกูลซูได้ยินดังนั้น ก็ตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะแสดงความยินดีอย่างล้นหลาม!
นี่ไง เวลาพอดีเลยไม่ใช่หรือ?
"ท่านเจ้าเมืองช่างมีสายตาแม่นยำจริงๆ!"
ผู้คนในตระกูลซูต่างประสานมือคำนับซูอู๋ซื่อ สายตาเต็มไปด้วยความนับถือ
คุณหนูซูฉิงเสวี่ย เป็นถึงอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์?
ในโลกชิงซวีทั้งหมด อัจฉริยะระดับวิหคทัศน์นั้น หายากยิ่งกว่าขนนกฟีนิกซ์และเขาของกิเลน!
ตระกูลของพวกเขา กำลังจะได้ทะยานขึ้นแล้วสินะ!
ทว่า ซูฉิงเสวี่ยกลับมีสายตาเย็นชา "แค่ปรากฏการณ์สวรรค์เท่านั้น จะตื่นเต้นไปไย"
"เมืองชิงเล็กๆ นี่ เป็นเพียงที่พักชั่วคราวของตระกูลซูเท่านั้น มีข้าอยู่ ตระกูลซูจะรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว กลายเป็นตระกูลชั้นสูงของอาณาจักรชื่อลิ!"
นางได้หลอมรวมตันเถียนเก้าจุดของหลินอี้อย่างสมบูรณ์แล้ว ความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้นหลายเท่า!
อย่าว่าแต่เมืองชิงเล็กๆ แม้แต่คนรุ่นใหม่ทั้งอาณาจักรชื่อลิ นางก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา!
"ดี!!"
ซูอู๋ซื่อพยักหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม "ก่อให้เกิดปรากฏการณ์สวรรค์ แต่ไม่หยิ่งผยอง พรสวรรค์และจิตใจเช่นนี้ จะมีกี่คนในโลกที่ทำได้?"
"ลูกสาวข้าฉิงเสวี่ย มีคุณสมบัติของนักบุญ!"
นักบุญ!
ผู้ทรงพลังโบราณที่น่าเกรงขามเช่นนั้น แม้แต่ในดินแดนตะวันออกทั้งหมด ก็ยังไม่แน่ว่าจะมีนักบุญอยู่ แต่ไม่มีใครในตระกูลซูที่อยู่ ณ ที่นั้นกล้าคัดค้าน
"ไม่เพียงแค่คุณสมบัติของนักบุญ คุณหนูฉิงเสวี่ย มีคุณสมบัติของมหาจักรพรรดิ!"
ผู้เฒ่าตระกูลซูคนหนึ่งกล่าวประจบ
"ประกาศคำสั่งของข้า"
"แจ้งตระกูลหยุนและตระกูลไป๋แห่งเมืองชิง ให้พวกเขาเวลาเจ็ดวัน ต้องมอบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลทันที!"
"มิฉะนั้น รับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!"
"ขอรับ!"
ผู้เฒ่าตระกูลซูสองคนรีบหมุนตัว ใช้วิชาตัวเบา ออกจากคฤหาสน์เจ้าเมืองไป
ในดวงตาของซูอู๋ซื่อ ฉายแววเย็นชาวูบหนึ่ง
อาศัยอำนาจของปรากฏการณ์สวรรค์ ตระกูลซูของพวกเขา ก็ควรจะเริ่มควบคุมเมืองชิงทั้งเมืองได้แล้ว!
ตระกูลซูของพวกเขา มีอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์เกิดขึ้นแล้ว!
เขาอยากดูว่า ในเมืองชิงนี้ จะมีใครกล้าขัดคำสั่งเขาผู้เป็นเจ้าเมือง ขัดตระกูลซูของพวกเขาอีก!


## บทที่ 6 สังหารมหาผู้อาวุโส

ผู้ที่ก่อให้เกิดปรากฏการณ์พิเศษแห่งฟ้าดินคือซูฉิงเสวี่ย บุตรสาวของเจ้าเมืองซูอู๋ซื่อ!
ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองชิงอย่างรวดเร็ว!
ถูกกลุ่มอิทธิพลอื่นๆ ในเมืองชิงล่วงรู้
ภายใต้การข่มขู่ของเจ้าเมืองซูอู๋ซื่อ ตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ต่างยอมมอบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูล!
แสดงการยอมจำนนต่อตระกูลซู
ส่วนตระกูลหลินนั้น เนื่องจากได้ทำข้อตกลงเจ็ดวันไว้แล้ว
ในสายตาของซูอู๋ซื่อ วันที่ครบกำหนดเจ็ดวันก็คือวันที่เขาจะทำลายตระกูลหลินอย่างราบคาบ
พร้อมกับเป็นการสั่งสอนให้เป็นเยี่ยงอย่าง
ข่มขวัญตระกูลหยุนและตระกูลไป๋
ให้สองตระกูลนี้มอบทรัพย์สินที่เหลืออีกครึ่ง
เพื่อให้บรรลุเป้าหมายในการรวมอำนาจทั้งหมดในเมืองชิง
ข่าวนี้แพร่ไปถึงตระกูลหลินเช่นกัน
ซูฉิงเสวี่ยกลายเป็นอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์!
หลินอี้ยังจะมีความหวังอีกหรือ?
หัวหน้าครอบครัวหลินเจ๋อถอนหายใจทันที นี่เป็นลิขิตฟ้าที่จะทำลายตระกูลหลินหรือ?
ทั้งตระกูลหลินเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสิ้นหวัง
ในเวลานี้
หลินอี้ก็ฝึกฝนเสร็จสิ้นแล้ว
ด้วยพลังของโสมเลือดลายวิญญาณ ตอนนี้เขาได้ก้าวข้ามสู่ระดับการแปลงจิตวิญญาณสำเร็จแล้ว!
รู้สึกได้ถึงพลังในร่างกายที่เพิ่มขึ้นหลายเท่า
หลินอี้ดีใจจนแทบบ้า
โสมเลือดลายวิญญาณนี้สมกับเป็นยาวิเศษชั้นเยี่ยม ไม่เพียงทำให้เขาก้าวกระโดดสู่ระดับการแปลงจิตวิญญาณ แต่ยังเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายขึ้นเป็นสองเท่า!
แม้แต่การท้าทายคู่ต่อสู้ที่อยู่ระดับสูงกว่าก็ไม่มีความกดดันใดๆ เลย
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากก้าวสู่ระดับการแปลงจิตวิญญาณ ในสมองยังเกิดจิตวิญญาณขึ้นมาหนึ่งเส้น
"หนิงเอ๋อร์!"
เมื่อฝึกฝนสำเร็จ หลินอี้รีบร้อนอยากจะบอกข่าวดีนี้ให้หลินหนิงรู้
แต่ว่า
เมื่อเขาใช้จิตวิญญาณสำรวจ กลับพบว่าทั้งลานบ้านว่างเปล่าไร้ผู้คน
ทำให้หลินอี้มีลางสังหรณ์ไม่ดี
ก่อนที่เขาจะเริ่มฝึกฝน เขาได้กำชับหลินหนิงไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งออกไปไหน
หลินหนิงมักจะเชื่อฟังคำพูดของเขาผู้เป็นพี่ชายเสมอ
ตอนนี้หลินหนิงหายตัวไป แปดส่วนต้องเกิดเรื่องแน่
หลังจากค้นทั่วทั้งลานบ้าน ในที่สุดหลินอี้ก็พบกระดาษแผ่นหนึ่งในห้องของหลินหนิง "ถ้าอยากช่วยชีวิตน้องสาวเจ้า ก็มาที่สุสานร้างสิบลี้นอกเมือง!"
"หนิงเอ๋อร์ เกิดเรื่องจริงๆ ด้วย!"
หลินอี้ขมวดคิ้วแน่น
ใครกันที่ทำ?
ตระกูลซู? หรือหลินซาน?
ข้อตกลงเจ็ดวันระหว่างเขากับซูฉิงเสวี่ยเหลือเวลาอีกแค่สามวัน
ตระกูลซูดูเหมือนไม่จำเป็นต้องเลือกลักพาตัวหลินหนิงในตอนนี้
ดังนั้น ผู้ต้องสงสัยรายใหญ่ที่สุดก็คือมหาผู้อาวุโสหลินซานนั่นเอง!
หมาแก่ตัวนี้ต้องการใช้หลินหนิงเป็นเหยื่อล่อ เพื่อล่อให้เขาไปฆ่าที่สุสานร้าง!
ฆ่าแล้วก็โยนศพทิ้งที่สุสานร้าง ไม่มีใครรู้!
"หมาแก่คนนี้ เพื่อจะฆ่าข้า ถึงกับใช้วิธีการต่ำช้าถึงเพียงนี้!"
ดวงตาของหลินอี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
หมาแก่หลินซาน เดิมทีข้าตั้งใจว่าหลังจากจัดการซูฉิงเสวี่ยแล้วค่อยมาจัดการเจ้า
เมื่อเจ้าใจร้อนถึงเพียงนี้ ก็มาชำระบัญชีกับเจ้าก่อนแล้วกัน!
ร่างกายพลันหายวับไปจากลานบ้าน
...
ทิศตะวันตกของเมืองชิง สิบลี้
ที่นี่เป็นสถานที่น่าขนลุกที่สุดนอกเมืองชิง มองเห็นกระดูกและซากศพเน่าเปื่อยอยู่รางๆ
ลมพัดผ่านมา กลิ่นเน่าเหม็นรุนแรงลอยฟุ้งไปทั่วอากาศ
"ไอ้หนุ่มนั่น ทำไมยังไม่มาอีก?"
มหาผู้อาวุโสหลินซานซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินใหญ่ จ้องมองทางเข้าสุสานร้างอยู่ไกลๆ ขมวดคิ้วแน่น
เห็นว่าฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินอี้
"หรือว่าข้าคำนวณผิดพลาด?"
สีหน้าของหลินซานดูมืดมนมาก
เดิมคิดว่าใช้หลินหนิงเป็นเหยื่อล่อ หลินอี้จะต้องติดกับแน่นอน
แต่เขารออยู่ที่นี่ทั้งวันแล้ว ทำไมไอ้หนุ่มนั่นถึงยังไม่มาสักที?
หรือว่าเขาประเมินความสำคัญของหลินหนิงที่มีต่อหลินอี้สูงเกินไป?
แน่นอนว่าเมื่อรู้ว่าการมาที่นี่เป็นการเดินเข้าสู่ความตาย หลินอี้จะกล้ามาได้อย่างไร?
"หลินซาน ไอ้หมาแก่!"
"ข้าหลินอี้มาเอาชีวิตแกแล้ว!"
ในตอนที่หลินซานคิดว่าแผนการของตนล้มเหลวแล้ว
ทันใดนั้น เสียงกึกก้องก็ดังมาแต่ไกล
"ไอ้สัตว์น้อย ในที่สุดก็มาแล้ว!"
ใบหน้าของหลินซานฉายแววดีใจอย่างบ้าคลั่ง
หลินอี้เดินเข้าไปในสุสานร้าง แต่กลับไม่เห็นร่องรอยของหลินซาน จึงหัวเราะเย็นชา "หลินซาน แกนี่มันหมาแก่ใจดำจริงๆ ต่อหน้าคนนอกไม่กล้าแม้แต่จะผายลม แต่กลับทำร้ายพวกเดียวกันอย่างโหดเหี้ยมไร้ยางอาย!"
"แกนี่นอกจากทำร้ายคนในตระกูลเดียวกันแล้วยังทำอะไรเป็นอีก ตระกูลหลินจะมีคนเลวอย่างแกได้อย่างไร แกมันไม่สมควรที่จะใช้แซ่หลิน!"
หลินอี้ด่าทอออกมาอย่างรุนแรง
เขาต้องการให้หลินซานออกมา
ในสุสานร้างนี้ทั้งสกปรกทั้งเหม็น คงทำให้หลินซานทนไม่ไหวและรอไม่ไหวแล้ว
แค่ยั่วยุด้วยคำพูดเล็กน้อย ก็ต้องทำให้ไอ้แก่นั่นออกมาแน่
"ไอ้สัตว์น้อย แกอยากตาย!"
เสียงตวาดดังขึ้น!
จากหลังก้อนหินใหญ่ มีร่างหนึ่งพุ่งออกมาโจมตีเขาอย่างดุดัน!
ก็คือมหาผู้อาวุโสหลินซานนั่นเอง!
เป็นไปตามที่หลินอี้คาด หลินซานทนไม่ไหวแล้ว การโจมตีครั้งนี้เป็นการโจมตีเพื่อสังหาร!
ศิลปะการต่อสู้ขั้นพื้นฐาน หมัดสายฟ้ารุนแรง!
หมัดนี้เร็วและทรงพลัง ราวกับสายฟ้าฟาด
แต่เมื่อเห็นหลินซานพุ่งเข้ามา
มุมปากของหลินอี้กลับยกยิ้ม
แล้วเขาก็ตอบโต้ด้วยหมัดเดียวกัน เป็นวิชาหมัดเดียวกับหลินซาน!
โครม!
สองหมัดปะทะกัน ใบหน้าหลินซานเปลี่ยนสีทันที หมัดของเขาแตกกระจาย เลือดพุ่งกระเซ็น เละเทะไปหมด!
หลินซานร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาถูกกระแทกกระเด็นออกไป ทิ้งร่องรอยลึกบนพื้นดิน
"เป็นไปได้อย่างไร? ทำไมหมัดของเจ้าถึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?"
ดวงตาของหลินซานเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เขาในฐานะมหาผู้อาวุโสตระกูลหลิน มีพลังถึงระดับขั้นสองแห่งวิถีวิญญาณแล้ว
ทำไมถึงรับหมัดเดียวของหลินอี้ไม่อยู่?
"เจ้า...ก้าวขึ้นสู่ระดับการแปลงจิตวิญญาณแล้ว?"
ทันใดนั้น หลินซานก็พบความผิดปกติ
พลังงานที่แผ่ออกมาจากร่างของหลินอี้ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ได้ก้าวขึ้นสู่ระดับการแปลงจิตวิญญาณแล้ว?
ในเวลาแค่สองสามวัน ไอ้หมอนี่สามารถดูดซึมพลังของโสมเลือดลายวิญญาณได้สำเร็จ และก้าวขึ้นสู่ระดับการแปลงจิตวิญญาณเลยหรือ?
"ถูกต้อง! งงแล้วสิ!"
หลินอี้มองหลินซานด้วยสายตาเยาะเย้ย "แกนี่ไอ้หมาแก่ ฝึกฝนมาตั้งหลายปีได้แค่ระดับขั้นสองแห่งวิถีวิญญาณ ดูข้าสิ ใช้เวลาแค่ไม่กี่วัน ก็ถึงระดับที่แกใช้ชีวิตทั้งชีวิตกว่าจะไปถึง"
"ตกใจไหม? แปลกใจไหม?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลินซานถึงกับตะลึงงัน
เพียงไม่กี่วัน จากขั้นฝึกกายระดับหนึ่งก็ขึ้นถึงขั้นแปรวิญญาณระดับหนึ่ง?
นี่มันเกินจริงไปแล้ว!
นี่ไม่ใช่คนไร้ค่าที่ไหน นี่ต้องเป็นอัจฉริยะ และเป็นอัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อนในอาณาจักรชื่อลิ!
น่าเสียดายที่เขารู้ช้าเกินไป!
"หลินซาน แต่เดิมข้าไม่ได้คิดจะฆ่าแกเร็วขนาดนี้ แต่แกอุตส่าห์มาส่งตัวเองถึงที่ ข้าก็จำต้องรับของขวัญชิ้นใหญ่นี้ และจำใจรับหัวของแกไว้แล้วกัน"
ดวงตาของหลินอี้ที่มองหลินซานฉายแววเย็นเยียบ
"หลินอี้ ได้โปรดละเว้นด้วย!"
หลินซานคุกเข่าลงทันทีโดยไม่ลังเล ขอร้องหลินอี้ว่า "ข้าผิดไปแล้ว!"
"เราเป็นคนตระกูลเดียวกัน เลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน ทำไมต้องทำร้ายกันเอง ฆ่าฟันกันเอง?"
"ข้าขอสาบาน ตั้งแต่นี้ไปจะไม่เป็นศัตรูกับเจ้าอีก!"
"เชื่อแก? ข้ายังจะเชื่อหมาดีกว่า"
แต่หลินอี้ไม่มีทางเชื่อคำพูดลวงโลกของเขา จ่อดาบหยุนซิงไว้ที่ลำคอของหลินซาน "บอกข้ามา หนิงเอ๋อร์อยู่ที่ไหน ข้าอาจจะไว้ชีวิตหมาอย่างแก"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้
หลินซานราวกับคว้าเส้นฟางสุดท้ายได้ รีบพูดว่า "เด็กนั่นถูกข้าจับมัดไว้แถวนี้ ข้าไม่ได้ทำร้ายนาง!"
จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ผลักดาบที่จ่อคออยู่ออกไปด้วยความหวาดกลัว "ตอนนี้ ปล่อยข้าไปได้แล้วใช่ไหม?"
แต่ไม่คาดคิดว่า หลินอี้กลับส่ายหน้าพลางยิ้ม "ไม่ได้"
"ทำไม?"
สีหน้าหลินซานเปลี่ยนไป "เจ้าไม่ได้บอกหรือว่า ถ้าข้าบอกว่าน้องสาวเจ้าอยู่ที่ไหน ก็จะปล่อยข้าไป?"
"ข้าแค่บอกว่าจะพิจารณาไว้ชีวิตแก ตอนนี้ข้าพิจารณาเสร็จแล้ว ข้าว่าไม่ควรปล่อยแก ฆ่าให้ตายไปเลยดีกว่า"
หลินอี้พูดอย่างจริงจัง
"แกมัน..."
สีหน้าหลินซานเปลี่ยนไป แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ดาบของหลินอี้ก็พุ่งทะลุหน้าอกเขาอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า


## บทที่ 7 อีก 3 วัน ข้าจะต้องฆ่าเจ้า!

"หลินอี้ เจ้า...ไร้ซึ่งคุณธรรมนักรบ..."
หลินซานเบิกตาโพลง ตายตาไม่หลับ
"ขอโทษด้วย ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบทิ้งปัญหาไว้ข้างหลัง"
หลินอี้เพียงแค่เหลือบมองศพของหลินซานอย่างเย็นชา
จากนั้นก็ล้วงเข้าไปที่เอวของศพ
หยิบถุงเก็บของออกมา
แล้วหมุนตัวเดินจากไป
ไม่นาน หลินอี้ก็พบหลินหนิงที่ถูกมัดอยู่ในละแวกนั้น
เขาใช้ดาบตัดเชือกที่พันธนาการร่างของหลินหนิง
"พี่ เราต้องรีบไป! หลินซานไอ้หมาแก่นั่นอยู่แถวนี้ มันต้องการทำร้ายพี่!"
หลินหนิงดึงแขนหลินอี้จะพาวิ่งหนี
แต่หลินอี้กลับดึงเธอกลับมา ส่ายหน้าพลางยิ้มพูดว่า "หลินซานตายแล้ว"
"ตายแล้ว?"
หลินหนิงชะงัก "ตายยังไง?"
"ฉันฆ่าเขา"
"พี่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พี่เก่งขนาดนี้?"
หลินหนิงมองหลินอี้ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
แม้เธอจะไม่รู้ระดับพลังของหลินซาน แต่เขาเป็นถึงมหาผู้อาวุโสของตระกูลหลิน เป็นบุคคลอันดับสองของตระกูล ถ้าไม่มีฝีมือจะขึ้นเป็นมหาผู้อาวุโสได้หรือ?
"พี่เป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่แรกแล้ว แค่เพิ่งจะรู้ตัวเมื่อไม่นานมานี้เอง!"
หลินอี้ตอบทันที
"ดีจังเลย!"
หลินหนิงมองด้วยสายตาชื่นชม "พี่คะ น้องจะได้รู้ตัวเมื่อไหร่กันนะ?"
"น้องอยากจะฆ่าคนชั่วไปกับพี่จัง จะได้ไม่ต้องเป็นภาระของพี่!"
"เธอก็ใกล้แล้ว!"
หลินอี้จับมือน้องสาวไว้ แล้วให้คำมั่นว่า "เชื่อพี่สิ อีกไม่นานพี่จะต้องหาวิธีรักษาพิษเย็นในตัวเธอให้ได้"
"พอไม่มีพิษเย็นแล้ว เธอก็จะสามารถฝึกฝนได้เหมือนคนปกติ!"
หลินหนิงมีร่างกายพิเศษ ตั้งแต่เกิดมาก็มีพิษเย็นประหลาดอยู่ในร่างกาย
หาหมอมามากมาย แต่ก็ไม่มีใครรักษาได้
อย่าว่าแต่จะฝึกฝนเลย แม้แต่การมีชีวิตอยู่ก็ยังเป็นปัญหา
ถ้าไม่ได้กินยาต่ออายุ
คงไม่มีชีวิตรอดมาถึงวันนี้
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ร่างกายก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ สักวันต้องพังแน่
ต้องหาวิธีกำจัดให้ได้ ถึงจะช่วยหลินหนิงได้
"น้องเชื่อพี่!"
แต่หลินหนิงกลับดูมองโลกในแง่ดี และไว้ใจหลินอี้อย่างสมบูรณ์
ทำให้หลินอี้ตั้งปณิธานในใจ
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหาวิธีรักษาน้องสาวให้ได้!
ถ้ารักษาไม่หายในเมืองชิง ก็จะออกไปที่ใหญ่กว่า!
ไปเมืองหลวงแห่งอาณาจักรหิน หรือแม้แต่ออกนอกอาณาจักรหิน!
...
แม้เมืองชิงจะเป็นเพียงเมืองเล็กๆ ในอาณาจักรหิน แต่ก็มีประชากรหลายแสนคน มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน
หลินอี้และหลินหนิงพี่น้อง หลังจากออกจากสุสานร้างก็กลับเข้าเมืองชิง
แต่ระหว่างทางบนถนน พวกเขาเห็นร่างคุ้นตาของหญิงสาวคนหนึ่ง
"ซูฉิงเสวี่ย!"
สายตาของหลินอี้เย็นชาขึ้นทันที
ตอนนี้ซูฉิงเสวี่ยยังไม่ทันสังเกตเห็นหลินอี้ กำลังพูดคุยหัวเราะกับชายหนุ่มในชุดหรูข้างๆ
"น้องฉิงเสวี่ย ยินดีด้วยนะ"
"ด้วยพรสวรรค์อันล้ำเลิศของเธอ การได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิของพวกเรา ไม่นานเธอต้องก้าวหน้าอย่างรวดเร็วแน่!"
ชายหนุ่มในชุดหรูมองซูฉิงเสวี่ยด้วยสายตาเร่าร้อน
ไม่ปิดบังความหลงใหลของตัวเองเลย
ต่อเรื่องนี้ ซูฉิงเสวี่ยกลับแสดงท่าทีเฉยเมย เพียงแค่ยิ้มบางๆ "หลังจากไปถึงวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิแล้ว ก็ต้องรบกวนพี่ศิษย์ลั่วช่วยดูแลด้วยนะคะ"
ในใจกลับมองลั่วถงไม่ขึ้นเลย
คนที่จะเข้าตาซูฉิงเสวี่ยได้ ต้องเป็นอัจฉริยะระดับแนวหน้าของอาณาจักรหินเท่านั้น ส่วนลั่วถงเป็นเพียงนักเรียนธรรมดาของวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิ
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เธอเพิ่งเข้าร่วมวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิ ยังต้องมีคนคอยแนะนำสถานการณ์ เธอคงเตะลั่วถงให้พ้นทางไปนานแล้ว
"ซูฉิงเสวี่ย เข้าร่วมวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิแล้วหรือ?"
สายตาของหลินอี้หรี่ลง
สถาบันศิลปะการต่อสู้จักรพรรดิแห่งอาณาจักรหิน ว่ากันว่ามีกลุ่มอิทธิพลใหญ่หนุนหลัง เป็นสถาบันอันดับหนึ่งของอาณาจักรหิน
วิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดินี้ ก็เป็นเป้าหมายในการต่อสู้ของหลินอี้เช่นกัน
แต่ไม่คิดว่า ซูฉิงเสวี่ยยังไม่ทันออกจากเมืองชิง ก็ถูกคนของวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิเล็งเห็นและรับเข้าเป็นพิเศษแล้ว?
นี่คือพลังดึงดูดของอัจฉริยะระดับปรากฏการณ์พิเศษหรือ?
แต่หลินอี้กลับไม่สนใจ
เขาจูงมือหลินหนิงเตรียมจะจากไป
อีกสามวัน บนแท่นประลองความเป็นความตาย เขาจะต้องสังหารซูฉิงเสวี่ยให้ได้!
"นั่นไม่ใช่หลินอี้ไอ้ไร้ค่านั่นหรอกหรือ?"
ในขณะที่หลินอี้กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น
เสียงแหลมแสบแก้วหูก็ดังขึ้นมา
องครักษ์ตระกูลซูคนหนึ่งเห็นการปรากฏตัวของเขา จึงตะโกนด้วยน้ำเสียงประชดประชันทันที
"หลินอี้?"
ลั่วถงขมวดคิ้วทันที
ในฐานะผู้ที่หมายปองซูฉิงเสวี่ย เขาย่อมรู้เรื่องราวของหลินอี้อย่างถ่องแท้
เมื่อนึกถึงว่าน้องหญิงที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกพบ กลับถูกไอ้หมอนี่ลวนลาม
เขารู้สึกแย่ราวกับกินแมลงวันเข้าไป
"หลินอี้ ไอ้คนเนรคุณชั่วช้า!"
ดวงตาของลั่วถงเต็มไปด้วยสายตาฆาตกรรม "วันนี้ข้าจะฆ่าไอ้คนชั่วนี่ เพื่อแก้แค้นให้น้องฉิงเสวี่ย!"
พูดจบ ลั่วถงก็เดินตรงไปที่หลินอี้ด้วยท่าทีกระหายเลือด
ซูฉิงเสวี่ยไม่มีทีท่าจะห้ามปราม
สองวันมานี้นางได้ยินข่าวลือบางอย่าง
หลินอี้ ดูเหมือนจะมีร่องรอยของการตื่นรู้
พอดีเลย ใช้ลั่วถงไปลองดูหลินอี้ ว่าข่าวลือนั้นเป็นความจริงหรือไม่
หากหลินอี้ตายในมือลั่วถง การประลองในอีกสามวันก็ไม่จำเป็นต้องมีอีกต่อไป
"หลินอี้ ตายซะ!"
ขณะที่หลินอี้กำลังจะพาหลินหนิงจากไป จู่ๆ ก็มีเสียงดังราวฟ้าผ่าดังขึ้นข้างหู!
ในสายตา เห็นลั่วถงพุ่งเข้ามาดุจเสือร้าย ไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟันดาบใส่หลินอี้ทันที!
"ดาบเร็วจริง!"
ผู้คนรอบข้างต่างร้องอุทานด้วยความตกใจ
ในเมืองชิง ตั้งแต่เมื่อไหร่มีนักดาบหนุ่มฝีมือเยี่ยมเช่นนี้?
ซูฉิงเสวี่ยยิ้มเย็นชา
แม้นางจะไม่สนใจลั่วถง แต่เขาก็เป็นศิษย์วิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิ อายุเพียงยี่สิบกว่า ก็เป็นนักศิลปะการต่อสู้ระดับการแปลงจิตวิญญาณแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น วิธีการฝึกพลังและวิทยายุทธ์ที่เรียนในวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิล้วนเป็นของชั้นสูง
ในเมืองเล็กๆ อย่างเมืองชิง นี่มันการต่อสู้ข้ามระดับ ฆ่าได้ตามใจชอบไม่ใช่หรือ?
แต่หลินอี้ เมื่อเผชิญกับดาบเร็วของลั่วถง กลับเพียงแค่ยกปลอกดาบขึ้นมา!
ยังไม่ทันชักดาบออกด้วยซ้ำ!
แต่ว่า!
ในชั่วขณะถัดมา!
เสียง "เพล้ง!" ดังสนั่น ดาบยาวในมือลั่วถงถูกกระแทกกระเด็นออกไป!
"เคร้ง!"
หลินอี้จึงชักดาบออก ฟันผ่านลำคอของลั่วถงด้วยดาบเพียงครั้งเดียว
เลือดพุ่งกระเซ็น!
ผู้คนรอบข้างต่างตะลึงงัน
ส่วนลั่วถง ล้มลงด้วยความแค้น ตาเบิกกว้าง
กระตุกสองสามที แล้วก็ไม่ขยับอีกเลย
"ตายแล้ว?"
มองดูศพของลั่วถงบนพื้น
บริเวณนั้นเงียบกริบ!
ดวงตาขององครักษ์ตระกูลซูทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว!
นี่มันศิษย์วิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดินะ กลับถูกหลินอี้สังหารง่ายๆ อย่างนี้?
แม้แต่ซูฉิงเสวี่ย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ไอ้ไร้ค่านี่ ตื่นรู้จริงๆ หรือ?
"ซูฉิงเสวี่ย การประลองระหว่างเราอีกสามวัน เจ้าส่งคนมาจัดการข้าตอนนี้ กลัวแพ้หรือ?"
หลินอี้จ้องมองซูฉิงเสวี่ย พูดเสียงเย็น
"ข้ากลัวแพ้?"
ซูฉิงเสวี่ยยิ้มเยาะ "ดูเหมือนการฆ่าตัวประกอบเล็กๆ จะทำให้เจ้ามั่นใจมากขึ้นนะ"
"แต่ถึงเจ้าจะตื่นรู้แล้วจะเป็นไร? ตันเถียนเก้าจุดของเจ้าอยู่ในร่างข้าแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้ายังมีสิทธิ์สู้กับข้าอีกหรือ?"
"ของที่ขโมยมาจากผู้อื่น สักวันก็ต้องคืน"
"แม้ไม่มีตันเถียนเก้าจุด อีกสามวัน ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้!"
หลินอี้มองซูฉิงเสวี่ยเย็นชา ไม่พูดอะไรอีก แล้วพาหลินหนิงจากไปทันที
"ไอ้โง่!"
มองดูเงาร่างของหลินอี้ที่จากไป ดวงตางามของซูฉิงเสวี่ยกลับเผยแววดูแคลน "มีพลังนิดหน่อยก็ลืมตัว ยากที่จะประสบความสำเร็จ!"
"เจ้าฆ่าลั่วถง ก็เท่ากับตบหน้าวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิ อีกสามวัน ข้าจะสังหารเจ้าต่อหน้าผู้คนทั้งเมือง เพื่อรักษาชื่อเสียงของวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิ! และให้ผู้เฒ่าของวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิได้เห็นพลังของข้า เพื่อความสะดวกในการสร้างชื่อเสียงของข้าในวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิในภายภาคหน้า และดึงดูดความสนใจจากผู้มีอำนาจ"
ในสมองของซูฉิงเสวี่ยคิดทุกอย่างไว้หมดแล้วในชั่วพริบตา จากนั้นก็ยิ้มเย็นชา "หลินอี้ ชาตินี้ เจ้าถูกกำหนดให้เป็นเพียงบันไดให้ข้าก้าวข้าม!"
"นี่แหละ คือชะตากรรมของเจ้า!"
...


## บทที่ 8 ดาบพิฆาต 3 กระบวนท่า!

กลับมาที่ตระกูลหลิน
หลังจากที่หลินอี้จัดการดูแลหลินหนิงเรียบร้อยแล้ว
เขาก็เริ่มเข้าสู่สภาวะฝึกฝนทันที
ตอนนี้เขาได้เข้าสู่ระดับการแปลงจิตวิญญาณแล้ว
แต่ซูฉิงเสวี่ยอยู่ในระดับขั้นสามแห่งวิถีวิญญาณ
ในด้านระดับพลัง พวกเขามีช่องว่างไม่น้อย!
แม้ว่าหลินอี้จะมีคัมภีร์ดาบแห่งความวุ่นวาย ตำรามหาเซียนยุคโบราณ วิชาลับไร้เทียมทาน!
แต่เหลือเวลาแค่สามวัน การจะบรรลุขั้นต่อไปนั้นยากมาก!
ได้แต่ต้องพยายามพัฒนาพลังฝีมือ!
ทักษะดาบที่เขาฝึกฝนอยู่ตอนนี้มีชื่อว่า "สามดาบพรากชีวิต"
พร้อมกับดาบหยุนซิงในมือ ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่พ่อของเขา หลินเหยาตง ทิ้งไว้ให้
แม้ว่าตั้งแต่หลินอี้เกิดมา เขาไม่เคยได้พบพ่อบุญธรรมของตัวเองเลย
แต่ต้องยอมรับว่า สิ่งที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ให้เขานั้น ล้วนเป็นของดีทั้งสิ้น!
ดาบหยุนซิง เป็นอุปกรณ์วิญญาณล้ำค่า แม้แต่ในอาณาจักรชื่อลิ ก็ถือเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่หายากยิ่ง
แม้ว่าสามดาบพรากชีวิตนี้จะไม่ได้ระบุระดับ แต่หลังจากที่หลินอี้ได้อ่านจบ เขาก็มั่นใจว่าทักษะดาบนี้ไม่ธรรมดา!
จุดเด่นของมันอยู่ที่สี่คำ: ยิ่งเจอคู่ต่อสู้แข็งแกร่ง ยิ่งแข็งแกร่ง!
หมายความว่า พลังของทักษะดาบนี้สามารถพัฒนาขึ้นได้เรื่อยๆ ตามระดับพลังของหลินอี้!
ทักษะดาบที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ หลินอี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน!
แม้ว่าตระกูลหลินจะเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองชิง แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา วิชาการสู้ระดับสูงสุดในตระกูลก็เป็นเพียงวิชาการสู้ระดับดินเท่านั้น
แต่คฤหาสน์เจ้าเมืองตระกูลซูกลับมีทักษะดาบระดับสวรรค์!
ในโลกชิงซวี พลังฝีมือที่ทรงพลังล้วนเป็นความลับสุดยอดของแต่ละสำนัก มีค่ามาก!
ด้วยพรสวรรค์ของซูฉิงเสวี่ย ทักษะดาบระดับสวรรค์ของตระกูลซูคงถูกเธอเรียนรู้ไปแล้ว
"วิชาระดับสวรรค์ ในเมืองชิงนี้ คงไม่มีใครต้านทานได้..."
"ไม่รู้ว่าเทียบกับสามดาบพรากชีวิตของข้าแล้วจะเป็นอย่างไร?"
ดวงตาของหลินอี้ฉายแววประกายวูบหนึ่ง
สามดาบพรากชีวิต แบ่งเป็นสามท่า ได้แก่ กระบวนท่าเดียวพรากชีวิต, กระบวนท่าเดียวทะลุจิตวิญญาณ, และดาบเดียวทะลวงหมื่นวิชา
แต่ละท่าแรงกว่าท่าก่อนหน้า
ขณะเดียวกัน แต่ละท่าก็ยากกว่าท่าก่อนหน้า
เน้นการใช้ดาบเดียวเอาชนะศัตรู ดาบเดียวพรากชีวิต!
ถ้าไม่สามารถพรากชีวิตศัตรูได้ ชีวิตที่ถูกพรากก็จะเป็นของตัวเอง!
"เหลือเวลาอีกสามวัน ต้องพยายามฝึกท่าแรกให้สำเร็จ!"
สายตาของหลินอี้จับจ้องไปที่หุ่นฝึกซ้อมที่อยู่ไม่ไกล ก้าวเร็วๆ ชักดาบเดินเข้าไป
แทงดาบซ้ำแล้วซ้ำเล่าใส่หุ่นฝึกซ้อม!
ฝึกฝนอย่างต่อเนื่องไม่หยุด!
...
สามวันต่อมา
วันนัดหมายเจ็ดวันมาถึงในพริบตา
ภายใต้การประชาสัมพันธ์อย่างหนักของตระกูลซู
ตระกูลใหญ่ทั้งหมดในเมืองชิงต่างรู้เรื่องการประลองระหว่างคนทั้งสอง
โดยเฉพาะตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ ตระกูลใหญ่เช่นนี้ ได้รับเชิญมาเป็นพยานในการประลองครั้งนี้
แต่หัวหน้าครอบครัวของทั้งตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ต่างรู้ดีว่า การที่ตระกูลซูเชิญพวกเขามาเป็นพยานนั้นเป็นเพียงข้ออ้าง แท้จริงแล้วต้องการแสดงอำนาจ
ซูอู๋ซื่อต้องการให้พวกเขาได้เห็นพลังของซูฉิงเสวี่ย อัจฉริยะระดับวิหคทัศน์ผู้นี้ ต้องการใช้โอกาสนี้ข่มขวัญตระกูลใหญ่ทั้งสอง
พูดตามตรง ตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ย่อมหวังว่าหลินอี้จะสร้างปาฏิหาริย์ได้ แต่พวกเขารู้ดีว่า เมื่อคนหนุ่มที่มีชื่อเสียงว่าไร้ค่าในเมืองชิง ต้องเผชิญหน้ากับอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์
ผลลัพธ์นี้ คงไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้ว
ซูฉิงเสวี่ยมาถึงสนามแท่นประลองความเป็นความตายแต่เช้า เธอสวมชุดยาวสีเขียว ยืนอยู่บนเวทีประลอง ดูราวกับดอกบัวที่เบ่งบานในโคลนตม แต่ไม่แปดเปื้อน บริสุทธิ์งดงาม
"เทพธิดาซู!"
"เทพธิดาซู สู้ๆ! ฆ่าหลินอี้ไอ้ไร้ค่านั่นซะ!"
ทำให้นักศิลปะการต่อสู้หนุ่มๆ ในเมืองชิงหลายคนต่างจ้องมองเธอด้วยสายตาเร่าร้อน
ในสายตาพวกเขา การต่อสู้ครั้งนี้ซูฉิงเสวี่ยคือฝ่ายธรรมะ ส่วนหลินอี้เป็นเพียงคนชั่วที่อกตัญญูและลามก ตายอย่างไรก็สาสม!
วันนี้ที่ซูฉิงเสวี่ยจะสังหารหลินอี้บนแท่นประลองความเป็นความตาย นับเป็นการลงทัณฑ์แทนสวรรค์ สะใจคนทั้งหลาย!
"ผู้อาวุโสซ่งเฉวียแห่งวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิมาถึงแล้ว!"
ในขณะนั้นเอง มีเสียงตะโกนดังขึ้น
ชายชราจมูกเหมือนเหยี่ยวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นนอกแท่นประลองความเป็นความตาย
ทำให้บรรดาผู้มีหน้ามีตาในเมืองชิงต่างพากันสงบนิ่ง
ไม่คิดว่าการประลองระหว่างคนรุ่นใหม่เพียงครั้งเดียว จะทำให้ผู้อาวุโสสถาบันศิลปะการต่อสู้ต้องมาปรากฏตัว?
"องค์หญิงที่เจ็ดเสด็จมาถึงแล้ว!"
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ผู้อาวุโสซ่งเฉวียเข้ามาในสนาม ก็มีบุคคลสำคัญอีกคนหนึ่งมาถึง
ในสายตาของทุกคน หญิงสาวชุดขาวรูปร่างสูงโปร่งและงดงามเป็นพิเศษ นำคนเดินเข้ามาในสนามประลอง
องค์หญิงที่เจ็ด? ราชวงศ์แห่งอาณาจักรสือก็ส่งคนมาด้วย?
ชาวเมืองชิงต่างแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
เริ่มจากผู้อาวุโสซ่งเฉวียแห่งวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิ และตอนนี้ก็มีองค์หญิงที่เจ็ดแห่งอาณาจักรสือ
เมืองชิงเล็กๆ แห่งนี้ กลับต้อนรับบุคคลสำคัญของอาณาจักรสือถึงสองคนพร้อมกัน!
"องค์หญิงที่เจ็ด คงมาเพื่อรับสมัครคนมีความสามารถให้ราชวงศ์เช่นกันสินะ?"
"น่าเสียดายที่ท่านมาช้าไป ฉิงเสวี่ยได้เข้าร่วมวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิของพวกเราแล้ว กลายเป็นนักเรียนพิเศษของพวกเรา"
ซ่งเฉวียลูบเคราสีขาวของเขา สีหน้าแสดงความภาคภูมิใจเล็กน้อย
"วิทยาลัยของพวกท่านลงมือเร็วจริงๆ"
องค์หญิงที่เจ็ดไม่ได้โกรธแต่อย่างใด "การเข้าร่วมวิทยาลัย ก็เท่ากับรับใช้อาณาจักรสือของเราเช่นกัน"
"วันนี้ขอให้หม่อมฉันได้ดูความสามารถของอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์ผู้นี้สักหน่อย ก็ถือว่าไม่เสียเที่ยว"
พูดจบก็เดินไปยังที่นั่งผู้ชม
"องค์หญิงที่เจ็ดพระองค์นี้ ถึงกับเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้แล้วหรือ?"
มองดูเงาร่างขององค์หญิงที่เจ็ด ดวงตางามของซูฉิงเสวี่ยฉายแววตกตะลึงขึ้นมาทันที
องค์หญิงที่เจ็ดแห่งอาณาจักรสือ อายุเพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้น แต่กลับฝึกฝนจนถึงระดับปรมาจารย์แล้ว!
เป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่อายุน้อยอย่างชัดเจน!
แม้ว่าตัวเองจะเป็นสตรีผู้เลอโฉม แต่นี่เป็นครั้งแรกที่พ่ายแพ้อย่างย่อยยับต่อหน้าสตรีที่มีอายุใกล้เคียงกัน
"องค์หญิงที่เจ็ดเป็นอัจฉริยะที่ราชวงศ์แห่งอาณาจักรสือทุ่มเทบ่มเพาะ ทรัพยากรฝึกตนไม่ใช่สิ่งที่คนจากเมืองเล็กๆ อย่างเจ้าจะเทียบได้"
ซ่งเฉวียเพียงแค่มองซูฉิงเสวี่ยแวบหนึ่งอย่างเรียบเฉย "เจ้าไม่จำเป็นต้องอิจฉา เมื่อเจ้าเข้าร่วมวิทยาลัย ด้วยสถานะอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์ของเจ้า จะต้องได้รับความสำคัญอย่างแน่นอน! เมื่อได้รับทรัพยากรฝึกตนต่างๆ เจ้าจะไม่ด้อยไปกว่านางเลย!"
"ตอนนี้ สิ่งที่เจ้าต้องทำมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือสังหารหลินอี้บนแท่นประลองความเป็นความตาย เพื่อแก้แค้นให้พี่ชายลั่วถงของเจ้า!"
ในดวงตาของซ่งเฉวีย ฉายแววโหดเหี้ยมขึ้นมาทันที
ถึงแม้ลั่วถงจะไร้ความสามารถ แต่ก็เป็นศิษย์ของเขาผู้เป็นผู้อาวุโสวิทยาลัย บัดนี้กลับถูกคนไร้ค่าจากเมืองเล็กๆ สังหาร นี่มันเท่ากับตบหน้าเขาอย่างแรง!
หลินอี้ ต้องตาย!
"ขอรับ ท่านผู้อาวุโส!"
ซูฉิงเสวี่ยค้อมกายคำนับซ่งเฉวีย
จากนั้นก็หันไปมององค์หญิงที่เจ็ดอีกครั้ง กำมือแน่นอย่างเงียบๆ
นาง จะต้องไปถึงจุดนั้นในเร็ววัน!
อย่างไรก็ตาม เมื่อมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้
หลินเจ๋อ หลินชง และคนอื่นๆ ในตระกูลหลิน ต่างหน้าซีดเป็นสีเทาไปแล้ว
ตระกูลหลินของพวกเขา เดิมทีก็อยู่ในสถานการณ์อันตรายอยู่แล้ว มีความเสี่ยงที่จะถูกตระกูลซูกลืนกิน
บัดนี้ ตระกูลซูนี้ กลับยังหาบุคคลสำคัญของอาณาจักรสือถึงสองคนมาเป็นที่พึ่ง
แล้วตระกูลหลินของพวกเขา จะยังมีความหวังอีกหรือ?
รากฐานร้อยปีของตระกูลหลิน จะต้องพังพินาศในมือพวกเขาจริงๆ หรือ?
"ทำไมหลินอี้ยังไม่มา? จะเป็นเพราะกลัวหรือ?"
"ไม่น่าใช่นะ? หลินอี้ดูไม่เหมือนคนที่รักชีวิตกลัวตายนี่นา"
"นั่นก็ต้องดูสถานการณ์สิ คู่ต่อสู้เป็นอัจฉริยะที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์สวรรค์นะ ถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะกล้าขึ้นไปหรือ?"
"ถ้าหลินอี้หนีไป ตระกูลหลินของพวกเราก็จบเลยสิ?"
คนในตระกูลหลินต่างวุ่นวาย
แม้แต่หัวหน้าครอบครัวหลินเจ๋อ ก็ขมวดคิ้วจนเป็นปม
หลินอี้เอ๋ย หลินอี้ ทุกอย่างที่เจ้าต้องการข้าก็ให้หมดแล้ว เจ้าอย่าได้ผิดสัญญานะ...
"หลินอี้มาแล้ว!"
ในตอนนั้นเอง มีคนตะโกนขึ้นมา
สายตาของทุกคนหันไปมองตามเสียงทันที ในสายตาของพวกเขา มีชายหนุ่มคนหนึ่งจูงมือเด็กหญิง กำลังเดินช้าๆ มาทางแท่นประลองความเป็นความตาย!
ก็คือหลินอี้ และน้องสาวของเขา หลินหนิง!


## บทที่ 9 ทักษะดาบระดับสวรรค์

"เด็กคนนี้มีความกล้าหาญไม่เลว!"
บนที่นั่งพิเศษของอัฒจันทร์ เจ้าหญิงเจ็ดพยักหน้าเบาๆ สีหน้าแสดงความชื่นชมเล็กน้อย
แต่ซ่งเฉวียที่อยู่ข้างๆ กลับส่ายหน้าและยิ้มเยาะ "การต่อสู้เป็นความตาย มีแค่ความกล้าหาญอย่างเดียวไม่พอหรอก ต้องมีพลังด้วย"
เจ้าหญิงเจ็ดไม่พูดอะไรอีก
นางไม่รู้จักพลังของหลินอี้
อีกอย่างที่ซ่งเฉวียพูดก็ไม่ผิด ไม่มีพลัง ทุกอย่างก็เป็นเพียงความว่างเปล่า
ทิ้งหลินหนิงไว้ที่ด้านล่างเวที
หลินอี้ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เดินขึ้นแท่นประลองความเป็นความตาย
บนแท่นประลอง ซูฉิงเสวี่ยมองหลินอี้แวบหนึ่ง แล้วหัวเราะเย็นชา "หลินอี้ ในที่สุดเจ้าก็มา ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นไก่อ่อนซะอีก"
"ข้าเคยบอกแล้ว ข้าจะเอาของที่เป็นของข้ากลับคืนมา!"
หลินอี้พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ฮึๆ ตันเถียนเก้าจุดข้าได้หลอมรวมเข้ากับร่างกายหมดแล้ว เจ้าคิดว่าจะเอากลับไปใส่คืนให้ตัวเองได้หรือ?"
ซูฉิงเสวี่ยพูดอย่างเยาะเย้ย
"งั้นก็ขุดออกมา เอาไปให้หมากิน!"
หลินอี้พูดเย็นชา "แม้แต่หมา ได้ของดีมา อย่างน้อยยังรู้จักกระดิกหางให้เจ้านาย!"
"เจ้าอยากตาย!"
ดวงตางามของซูฉิงเสวี่ยพลันมืดมนลง
ไอ้ไร้ค่านี่ ใกล้ตายแล้วยังปากแข็ง เดี๋ยวนางจะฉีกปากมันทิ้ง ให้มันลงนรกไปเป็นผีใบ้!
"เมื่อคนมาถึงแล้ว ก็เตรียมเริ่มการประลองได้!"
ซูอู๋ซื่อลุกขึ้นจากที่นั่ง มองไปยังผู้เฒ่าซ่งเฉวียและเจ้าหญิงเจ็ดที่อยู่ไม่ไกล หลังจากทั้งสองพยักหน้าเบาๆ เขาจึงประกาศเสียงดัง "ตามกฎของแท่นประลองความเป็นความตาย ขึ้นแท่นแล้ว ชีวิตและความตายไม่ต้องพูดถึง!"
"ไม่ว่าใครจะตายบนแท่น ตระกูลทั้งสองฝ่ายห้ามแก้แค้น!"
"ตอนนี้ เริ่มการประลอง!"
เริ่ม!
ฉิว!
เสียงเพิ่งจบ หลินอี้ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งหมัดใส่ซูฉิงเสวี่ยอย่างรุนแรง!
หมัดสายฟ้ารุนแรง!
ราวกับมีเสียงฟ้าร้องดังก้องขึ้นบนแท่นประลอง
คนตระกูลหลินหลายคนจำวิชาหมัดของหลินอี้ได้ นี่คือทักษะหมัดระดับแผ่นดินของตระกูลพวกเขา แม้ระดับจะไม่สูง แต่ก็เป็นหนึ่งในพลังฝีมือที่ทรงพลังที่สุดในตระกูลหลิน
"แค่ทักษะหมัดระดับแผ่นดิน ก็กล้าคิดจะเอาชนะฉิงเสวี่ย?"
บนใบหน้าของซูอู๋ซื่อปรากฏรอยเยาะหยันอย่างเข้มข้น
อย่างไรก็ตาม
บนแท่นประลอง หลินอี้โจมตีด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ซูฉิงเสวี่ยหลบไม่ทัน ได้แต่ยกแขนทั้งสองขึ้นไขว้กันป้องกันร่างกาย
โครม!
เสียงระเบิดทุ้มต่ำดังขึ้น ร่างของซูฉิงเสวี่ยถูกกระแทกถอยหลังไปสิบกว่าเมตร!
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนต่างตะลึง
ซูฉิงเสวี่ย ถูกหลินอี้ชกกระเด็นออกไปด้วยหมัดเดียว?
ส่วนบนอัฒจันทร์ สีหน้าของซูอู๋ซื่อและซ่งเฉวียต่างเลวร้ายที่สุด!
"น่าสนใจ"
บนใบหน้าของเจ้าหญิงเจ็ดแห่งอาณาจักรชื่อลิ ปรากฏแววสนใจขึ้นมา
หลินอี้โจมตีได้ผล ไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย หมัดพุ่งออกไปอีกครั้งดุจสายฟ้า ราวกับปืนกลยิงถล่มใส่ซูฉิงเสวี่ย
เมื่อเห็นหลินอี้โจมตีมาอีก ดวงตาของซูฉิงเสวี่ยพลันเย็นเยียบ ปล่อยให้ไอ้เด็กนี่โจมตีจนได้ใจ คิดว่าจะใช้พละกำลังบดขยี้นางได้จริงๆ หรือ?
จากนั้นนางก็พลันปลุกพลังชี่แท้ ปลดปล่อยพลังระดับขั้นสามแห่งวิถีวิญญาณออกมาเต็มที่ ตอบโต้หลินอี้ด้วยฝ่ามือ!
โครม!
หมัดและฝ่ามือปะทะกัน พลังชี่แท้สองสายระเบิดชน ผลลัพธ์คือซูฉิงเสวี่ยถูกกระแทกกระเด็นออกไปอีกครั้ง!
บนอัฒจันทร์ ซูอู๋ซื่อพลันลุกขึ้นยืน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "เป็นไปได้อย่างไร? ทำไมพลังของเขาถึงน่ากลัวถึงเพียงนี้?"
ซ่งเฉวียที่อยู่ข้างๆ ก็หน้าตึงเครียด จ้องมองหลินอี้ "เด็กคนนี้ มีพลังระดับการแปลงจิตวิญญาณแล้ว และพลังร่างกายก็ผิดปกติมาก!"
"นี่คือคนไร้ค่าที่พวกเจ้าพูดถึงหรือ?"
นักศิลปะการต่อสู้ระดับการแปลงจิตวิญญาณอายุสิบแปดปี กลับกลายเป็นคนไร้ค่าในสายตาของซูอู๋ซื่อ?
"นี่คือหลินอี้หรือ?"
ทางฝั่งตระกูลหลิน หลินเจ๋อและเหล่าผู้เฒ่าตระกูลหลินต่างตกตะลึง นี่ยังคงเป็นเด็กหนุ่มไร้ความสามารถคนเดิมในความทรงจำของพวกเขาหรือ?
"ข้ายอมรับว่า เมื่อก่อนข้าพูดกับหลินอี้เสียงดังไปหน่อย..."
ผู้เฒ่าตระกูลหลินคนหนึ่งกลืนน้ำลายอย่างแรง
"เมืองชิงเล็กๆ แห่งนี้ กลับมีอัจฉริยะระดับโลกถึงสองคนในเวลาเดียวกัน"
เจ้าหญิงเจ็ดมองหลินอี้ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
บนแท่นประลอง ในขณะที่ซูฉิงเสวี่ยยังยืนไม่มั่นคง หลินอี้ก็พุ่งเข้าไปอีกครั้ง หมายจะใช้หมัดเดียวจบการต่อสู้!
แต่ไม่คาดคิดว่า ซูฉิงเสวี่ยจะกระโดดสูงขึ้นจากพื้น หลบหมัดของหลินอี้อย่างคล่องแคล่ว แล้วเตะเข้าใส่หลินอี้อย่างรุนแรง!
โครม!
เท้านั้นเตะถูกหลังของหลินอี้อย่างจัง ส่งเสียงดังทึบ!
ซูฉิงเสวี่ยดีใจ แต่พอลงถึงพื้นกลับพบว่าหลินอี้ไม่เป็นอะไรเลย
การเตะของนางไม่ได้ทำให้หลินอี้บาดเจ็บแม้แต่น้อย!
"เป็นไปได้อย่างไร!"
ดวงตาของซูอู๋ซื่อเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "โดนฉิงเสวี่ยเตะแล้วทำไมถึงไม่เป็นอะไร?"
ผู้เฒ่าซ่งเฉวียก็ขมวดคิ้วแน่น
พลังการเตะของซูฉิงเสวี่ยนั้นรุนแรงมาก
เจ้าหนูคนนี้ คงจะฝึกวิชาหนังทองกระดูกเหล็กอะไรสักอย่างสินะ?
"ป้องกันได้งั้นหรือ?"
ดวงตางามของซูฉิงเสวี่ยแปรเปลี่ยนไปมา
ร่างกายของหลินอี้แข็งแกร่งถึงขนาดนี้ ราวกับทองและเหล็ก!
จนถึงตอนนี้ นางจึงเข้าใจว่าทำไมหลินอี้ถึงมีความมั่นใจที่จะท้าประลองกับนาง!
"ฉิงเสวี่ย อย่าไปแข่งพละกำลังกับมัน ใช้ทักษะดาบที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้าจัดการมันซะ!"
เมื่อเห็นว่าซูฉิงเสวี่ยเสียเปรียบ ซูอู๋ซื่อก็นั่งไม่ติด ตะโกนเสียงดังจากที่นั่งผู้ชม
"ไอ้หมาแก่นี่ ยังจะมาชี้แนะจากนอกสนามอีก?"
หลินเจ๋อแสดงสีหน้าไม่พอใจ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล
ร่างกายของหลินอี้แข็งแกร่ง ทุกคนเห็นกับตา แต่ซูฉิงเสวี่ยยังมีไม้ตาย นั่นก็คือทักษะดาบระดับสวรรค์ของตระกูลซู - วิชาดาบตัดมังกร!
เสียงตะโกนนี้ทำให้ซูฉิงเสวี่ยได้สติ
ดวงตาทั้งคู่ของนางสว่างวาบขึ้นทันที
ตั้งแต่เริ่มการประลอง นางถูกหลินอี้จูงจมูกมาตลอด!
ทำให้สถานการณ์ค่อยๆ เป็นผลเสียต่อนาง!
ทันใดนั้น ดวงตาของซูฉิงเสวี่ยก็แวววาวด้วยความเย็นชา เห็นนางปล่อยพลังชี่แท้เข้าสู่ดาบอย่างต่อเนื่อง เสียงคำรามของมังกรดังออกมาจากใบดาบ
พลังอันทรงพลังพลุ่งพล่านออกมาจากร่างของซูฉิงเสวี่ย!
"นั่นคือทักษะดาบระดับสวรรค์!"
"อายุยังน้อยแต่เข้าใจทักษะดาบระดับสวรรค์แล้ว สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะระดับปรากฏการณ์พิเศษ!"
นอกสนาม เสียงอุทานดังขึ้นทั่ว!
บนใบหน้าของผู้เฒ่าซ่งเฉวียก็ปรากฏรอยยิ้มยินดี สมกับที่เป็นอัจฉริยะที่เขามองออก!
บนแท่นประลองความเป็นความตาย ซูฉิงเสวี่ยยิ้มเย็นมองหลินอี้ "หลินอี้ ตอนนี้ข้าจะให้เจ้าเห็นความแตกต่างที่แท้จริงระหว่างเราสองคน!"
"ดาบนี้ จะเอาชีวิตเจ้า!!"
พูดจบ พลังชี่แท้บนคมดาบในมือของซูฉิงเสวี่ยก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ปลายดาบพุ่งสูงขึ้นหลายระดับจนยาวหลายจั้ง ฟันลงมาที่หลินอี้!
ราวกับจะฟันแท่นประลองออกเป็นสองส่วน!
"แย่แล้ว!"
รู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของดาบนี้ สีหน้าของหลินเจ๋อก็เปลี่ยนเป็นหม่นหมองที่สุด
หลินอี้ คงจะเป็นอันตรายถึงชีวิต!
ซูอู๋ซื่อและซ่งเฉวียทั้งสองคนกลับยิ้มแย้ม ราวกับเห็นภาพหลินอี้ถูกฟันเป็นสองท่อนแล้ว
ดวงตางามของเจ้าหญิงเจ็ดก็ค่อยๆ หรี่ลง
นางรู้ว่า ความเป็นความตายของหลินอี้ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะรับมือกับดาบนี้อย่างไร!


## บทที่ 10 กระบวนท่าเดียวพรากชีวิต!

อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับดาบของซูฉิงเสวี่ย หลินอี้กลับไม่แสดงอาการใดๆ บนใบหน้า
เขาชักดาบที่เอวออกมาอย่างฉับพลัน พลังที่พร้อมจะสู้ตายพลันปะทุออกมาจากร่างของเขา!
ฉิว!
ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย หลินอี้ฟันดาบเข้าใส่ซูฉิงเสวี่ย!
สามดาบพรากชีวิต ท่าที่หนึ่ง กระบวนท่าเดียวพรากชีวิต!
"อยากตายนัก!"
มุมปากของซูอู๋ซื่อพลันยกยิ้มเย็นชา
กล้าปะทะกับทักษะดาบระดับสวรรค์ของซูฉิงเสวี่ยตรงๆ!
นี่มันไม่ใช่การหาทางตายคืออะไร?
เพล้ง!
พูดช้าทำเร็ว แสงดาบสองสายปะทะกันอย่างรุนแรงบนแท่นประลองความเป็นความตาย!
พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น
ในชั่วขณะถัดมา เหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงก็เกิดขึ้น!
เพราะคนที่ถูกกระเด็นออกจากแท่นประลองไม่ใช่หลินอี้ที่เหมือนไข่ชนหิน
แต่เป็นซูฉิงเสวี่ย!
ทั้งคนทั้งดาบกระเด็นออกจากแท่นประลอง พลางพ่นเลือดสดๆ ออกมา!
"เป็นไปไม่ได้!"
ซูอู๋ซื่อมองดูซูฉิงเสวี่ยที่กระเด็นออกจากแท่นประลอง หัวใจเต้นรัวอย่างรุนแรง
รอบๆ แท่นประลอง ผู้ชมทั้งหลายต่างตะลึงงันราวกับรูปปั้น!
ซูฉิงเสวี่ยเป็นถึงอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์!
แพ้ไปง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ?
"เกิดอะไรขึ้น?"
ใบหน้าของผู้เฒ่าซ่งเฉวียก็ซีดเซียว แม้จะใช้ทักษะดาบระดับสวรรค์แล้วก็ยังแพ้อีกหรือ?
อย่างไรก็ตาม ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง บนแท่นประลอง หลินอี้กลับไม่หยุดแค่นั้น เขากระโดดลงจากแท่นประลองทันที พร้อมฟันดาบเพื่อสังหารซูฉิงเสวี่ย!
"บังอาจ!"
ในตอนนั้นเอง ซูอู๋ซื่อพลันกระโดดขึ้นมา พุ่งลงมาจากที่นั่งผู้ชม ฟาดฝ่ามือใส่หลินอี้
หลินอี้เตรียมพร้อมไว้แล้ว รีบเปลี่ยนทิศทางทันที ฟันดาบใส่ซูอู๋ซื่อ
โครม!
ดาบปะทะฝ่ามือ จากนั้นก็ระเบิดออก ส่งผลให้ร่างของหลินอี้และซูอู๋ซื่อต่างถอยกรูดไปทั้งคู่
"ไอ้หนู แกแอบกินยาอะไรมาใช่ไหม!"
ซูอู๋ซื่อจ้องหลินอี้ด้วยสีหน้าดุร้าย "แกไม่มีตันเถียนแล้ว ทำไมยังมีพลังแกร่งกล้าขนาดนี้?"
"ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่มีตันเถียน?"
หลินอี้ยิ้มเย็นชา
สีหน้าของซูอู๋ซื่อเปลี่ยนไป
แต่ไม่ทันคาด สายตาของผู้คนรอบข้างต่างจับจ้องมาที่เขา
ล้วนแต่แฝงไปด้วยความสงสัย
"ใช่ หลินอี้ไม่มีตันเถียนตั้งแต่เมื่อไหร่ แม้แต่ข้าก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ ท่านรู้ได้อย่างไร?"
หลินเจ๋อถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ขณะที่ซูอู๋ซื่อกำลังจะแก้ตัว หลินอี้ก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน "หัวหน้าครอบครัว ข้าจะบอกให้ท่านฟัง!"
"เพราะว่าตันเถียนเก้าจุดของข้า ถูกพ่อลูกสุนัขซูอู๋ซื่อกับซูฉิงเสวี่ยคู่นี้ขโมยไป!"
"พ่อลูกสุนัขคู่นี้ขโมยตันเถียนของข้าไป แล้วยังใส่ร้ายว่าข้าลวนลาม ช่างเลวทรามสิ้นดี ไร้ยางอายที่สุด!"
พอได้ยินคำพูดนี้ ในสนามก็เกิดความโกลาหลทันที!
"อะไรนะ หลินอี้ถูกใส่ร้าย เขาต่างหากที่เป็นผู้เคราะห์ร้ายตัวจริง?"
"ตระกูลซูกลับเป็นโจรที่ตะโกนจับโจร พวกเขานี่แหละที่เป็นตัวการขโมยตันเถียนของหลินอี้!"
"พระเจ้า ในโลกนี้จะมีคนใจร้ายเยี่ยงงูพิษได้อย่างไร?"
"..."
ในชั่วพริบตา มุมมองของผู้คนที่มีต่อซูฉิงเสวี่ยก็เปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
"พูดแบบนี้ ซูฉิงเสวี่ยคนนี้กลายเป็นอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์ได้เพราะปลูกถ่ายตันเถียนเก้าจุดของหลินอี้งั้นหรือ?"
เจ้าหญิงเจ็ดมองไปที่ซูฉิงเสวี่ยที่อยู่ไม่ไกล ส่ายหน้าเบาๆ จากนั้นก็หันไปมองผู้เฒ่าซ่งที่อยู่ไม่ไกล "ผู้เฒ่าซ่ง คนที่มีความประพฤติเลวทรามเช่นนี้ วิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิยังจะรับเข้าเรียนอีกหรือ?"
ใบหน้าของผู้เฒ่าซ่งย่นเหมือนดอกเบญจมาศไปแล้ว แต่สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปมา "นี่เป็นเพียงคำพูดข้างเดียวของหลินอี้ จะเชื่อได้อย่างไร?"
"ฉิงเสวี่ยมีจิตใจที่ดีงาม เจ้าเมืองซูก็เป็นผู้มีคุณธรรม จะทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร?"
"ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องที่หลินอี้แต่งขึ้นมาเพื่อทำลายซูฉิงเสวี่ย ทำลายตระกูลซูเท่านั้น"
ในใจของผู้เฒ่าซ่งย่อมรู้ดี สิ่งที่หลินอี้พูดมานั้น มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นความจริง
แต่เขาก็ไม่อาจยอมรับได้
วิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิของพวกเขาไม่มีทางยอมปล่อยอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์อย่างซูฉิงเสวี่ยไปแน่นอน
ส่วนหลินอี้ เด็กหนุ่มที่ไม่มีตันเถียนแล้ว ต่อให้ตอนนี้จะเก่งกาจแค่ไหน จะไปได้ไกลแค่ไหนกัน?
คงไม่มีทางก้าวไปถึงระดับปรมาจารย์ได้ตลอดชีวิต
คนแบบนี้ไม่มีคุณค่าอะไรเลยสำหรับวิทยาลัยของพวกเขา
เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบด้านที่ระอุขึ้นมา ซูอู๋ซื่อก็แสดงสีหน้าดุร้าย "เหลวไหลทั้งเพ!
"ไอ้หนุ่ม แกกล้าพูดจาใส่ร้ายตระกูลซูของข้า มา จับตัวมันประหารซะตรงนี้!"
"หยุด"
ในตอนนั้นเอง จากที่นั่งแขกผู้มีเกียรติ เจ้าหญิงเจ็ดก็เอ่ยขึ้นมาทันที "การประลองความเป็นความตายจบลงแล้ว พวกเจ้าจะก่อเรื่องวิวาทกันตรงนี้หรือ?"
"ซูอู๋ซื่อ เจ้ายังเห็นข้าอยู่ในสายตาหรือไม่?"
"ข้าน้อยไม่กล้า!"
พอเจ้าหญิงเจ็ดเอ่ยปาก ซูอู๋ซื่อก็ยอมอ่อนข้อลงทันที
เขาเป็นแค่เจ้าเมืองชิงเฉิงคนเล็กๆ อาจจะเรียกได้ว่าเป็นราชาในเมืองชิงแห่งนี้ แต่เมื่อขึ้นไปบนเวทีของอาณาจักรชื่อลิทั้งหมด เขาก็ไม่ได้มีค่าอะไรเลย!
จะกล้าขัดคำสั่งเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรชื่อลิได้อย่างไร?
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าหญิงเจ็ดผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง
"ข้ายังไม่แพ้!"
ในตอนนั้นเอง เสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน จากนั้นพวกเขาก็เห็นซูฉิงเสวี่ยลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา ใบหน้างดงามในตอนนี้กลับบิดเบี้ยวไปแล้ว
"ฉิงเสวี่ย พอได้แล้ว!"
ซ่งเฉวียเดินลงมาจากอัฒจันทร์ "เจ้าตามข้ากลับวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิ!"
จากนั้นเขาก็กระซิบข้างหูซูฉิงเสวี่ย "ขอเพียงภูเขาเขียวยังอยู่ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืน"
"วิทยาลัยเป็นกลุ่มอำนาจอันดับหนึ่งของอาณาจักรชื่อลิ เมื่อเจ้าเข้าวิทยาลัยแล้ว ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ไม่นานก็จะทิ้งไอ้หนุ่มคนนี้ไว้ข้างหลังได้!"
"ตอนนั้นเจ้าจะฆ่ามันก็ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ จะรีบร้อนไปทำไม?"
ซูฉิงเสวี่ยจึงได้สติขึ้นมาบ้าง
ใช่แล้ว!
นางมีตันเถียนเก้าจุด และยังเป็นอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์ พรสวรรค์เหนือกว่าหลินอี้อย่างท่วมท้น!
ส่วนหลินอี้ ไม่รู้ว่าใช้วิธีโกงอะไรถึงได้พุ่งขึ้นมาถึงระดับการแปลงจิตวิญญาณในเวลาแค่เจ็ดวัน คงจะมีผลข้างเคียงไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น หลินอี้ไม่มีตันเถียน ขีดจำกัดก็แค่ระดับการแปลงจิตวิญญาณ!
รอให้นางก้าวขึ้นสู่แดนอาจารย์ การฆ่าหลินอี้ก็ง่ายเหมือนฆ่าสุนัขตัวหนึ่ง
"หลินอี้ ความอัปยศวันนี้ วันหน้าข้าจะให้เจ้าชดใช้ร้อยเท่า!"
"คราวหน้า ข้าจะเอาหัวของเจ้าด้วยมือของข้าเอง!"
ในดวงตาของซูฉิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
"หากไม่ใช่เพราะมีผู้เฒ่าจากวิทยาลัยคุ้มครอง เจ้าก็เป็นวิญญาณใต้คมดาบของข้าไปแล้ว ยังมีหน้ามาเห่าหอนที่นี่อีกหรือ?"
หลินอี้หัวเราะเย็นชา
"เจ้า!"
ซูฉิงเสวี่ยโกรธจนอกสั่นไหว
"ไม่ต้องสนใจมัน เราไปกันเถอะ!"
ซ่งเฉวียเพียงแค่มองหลินอี้อย่างไม่เป็นมิตร แล้วก็พาซูฉิงเสวี่ยจากไป
"หลินอี้"
ในตอนนั้นเอง เสียงไพเราะดั่งกระดิ่งเงินก็ดังมาจากด้านข้าง
หลินอี้มองไปตามเสียง ก็เห็นหญิงงามในชุดขาวเดินเข้ามา
ก็คือเจ้าหญิงเจ็ดแห่งอาณาจักรชื่อลินั่นเอง
"องค์หญิงผู้สูงศักดิ์"
หลินอี้โค้งคำนับเจ้าหญิงเจ็ด "เมื่อครู่ ขอบพระทัยองค์หญิงที่ช่วยแก้สถานการณ์"
หลินอี้สัมผัสได้ถึงไมตรีจิตที่แผ่ออกมาจากเจ้าหญิงองค์นี้
ผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ตอนนี้เขายังไม่อาจสร้างศัตรู หากมีโอกาสผูกมิตรก็ควรผูกมิตร
"เรื่องเล็กน้อย"
เจ้าหญิงเจ็ดโบกมือ ยิ้มพลางกล่าว "เจ้าได้สร้างความไม่พอใจให้ผู้อาวุโสสถาบันศิลปะการต่อสู้แล้ว อนาคตมีแผนอย่างไร?"
ไม่คาดว่า หลินอี้กลับไม่รู้สึกเสียดาย "ใต้หล้ากว้างใหญ่ ไปที่ใดก็ได้ ทำไมต้องยึดติดกับสถาบันศิลปะการต่อสู้ด้วย?"
"พูดได้ดี"
เจ้าหญิงเจ็ดพยักหน้า จากนั้นก็พลิกมือหยิบป้ายหยกออกมา ส่งลอยไปตรงหน้าหลินอี้ "หากเจ้าไม่มีแผน ก็มาหาข้าที่เมืองหลวงได้ ข้าจะแนะนำให้"
หลินอี้รับป้ายหยก แล้วประสานมือคำนับ "ขอบพระทัย!"
"ทองคำแท้ ไม่ว่าอยู่ที่ใดก็ส่องประกาย!"
"พบกันที่เมืองหลวง!"
พูดจบ เจ้าหญิงเจ็ดก็พาองครักษ์จากไป


## บทที่ 11 แผนการของซูอู๋ซื่อ

หลังจากที่องค์หญิงที่เจ็ดจากไป
หัวหน้าตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ทั้งสองคนก็รีบเดินเข้าไปหาหลินอี้
"หลินอี้ หากมีเวลาว่าง ขอเชิญมาเยือนตระกูลหยุนของเรา ประตูตระกูลหยุนเปิดต้อนรับท่านตลอดเวลา"
"หลินอี้ ตระกูลไป๋ของเราจะเป็นมิตรกับท่านตลอดไป"
หัวหน้าตระกูลทั้งสองต่างแสดงความปรารถนาที่จะผูกมิตรกับหลินอี้
แม้ว่าหลินอี้จะทำให้วิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิไม่พอใจ
แต่หลินอี้ก็ได้รับความสนใจจากองค์หญิงที่เจ็ด!
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลซูกำลังจ้องจะโจมตีตระกูลทั้งสองอยู่ และตระกูลหลินก็คือพันธมิตรที่เหมาะสมที่สุดของพวกเขา!
ที่สำคัญกว่านั้น ตอนนี้ตระกูลหลินยังมีหลินอี้อีกด้วย
แม้ว่าจะไม่มีตันเถียน ศักยภาพในอนาคตอาจจะมีจำกัด แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพลังที่แข็งแกร่งของเขาในตอนนี้!
เขาคือกำลังระดับสูงสุดของเมืองชิงอย่างแน่นอน!
"คนพวกนี้ช่างเป็นคนที่คอยเอาใจตามลมเหลือเกิน!"
เมื่อเห็นหัวหน้าตระกูลทั้งสองวิ่งไปประจบประแจงหลินอี้ สีหน้าของซูอู๋ซื่อก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที
เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า คนที่ถูกขุดตันเถียนจนกลายเป็นคนไร้ค่าคนหนึ่ง จะสามารถเติบโตขึ้นมาได้ถึงขนาดนี้ แม้แต่ลูกสาวของเขาที่เป็นอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์ยังพ่ายแพ้ให้กับหลินอี้!
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังได้พึ่งพาองค์หญิงที่เจ็ดซึ่งเป็นต้นไม้ใหญ่อีกด้วย!
ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก ตอนนั้นควรจะลดตัวลงมาฆ่าเจ้าหมอนี่ด้วยมือตัวเองเสียเลย!
"ถ้าปล่อยให้เจ้าหมอนี่ไปเมืองหลวง เข้าสังกัดองค์หญิงที่เจ็ด วันหน้าจะต้องเป็นภัยคุกคามใหญ่ต่อฉิงเสวี่ยแน่!"
"จำเป็นต้องกำจัดเขาก่อนที่เขาจะไปถึงเมืองหลวง!"
ในดวงตาของซูอู๋ซื่อเต็มไปด้วยประกายสังหาร
...
ขณะนี้
บนถนนหลวงนอกเมืองชิง
รถม้าคันหนึ่งกำลังมุ่งหน้าออกนอกเมืองอย่างรวดเร็ว
ผู้ที่อยู่บนรถคือองค์หญิงที่เจ็ดลั่วฉิงเฉิง!
ด้านหลังองค์หญิงที่เจ็ดมีชายชราในชุดดำนั่งอยู่
"หลินอี้คนนั้นไม่มีตันเถียน อนาคตมีข้อจำกัดอย่างมาก ทำไมองค์หญิงถึงให้ความสำคัญกับเขามากถึงเพียงนี้ ถึงขั้นมอบป้ายหยกประจำตัวให้เขาด้วย?"
ชายชราชุดดำผู้นี้ดูเหมือนจะไม่พอใจมากที่องค์หญิงที่เจ็ดมอบป้ายหยกประจำตัวให้กับหลินอี้
"ไม่มีตันเถียนแล้วจะไม่มีอนาคตงั้นหรือ?"
องค์หญิงที่เจ็ดส่ายหน้าพลางยิ้ม "อาจารย์เฟิง ท่านเมื่อไหร่จะมีสายตาสั้นเหมือนซ่งเฉวียคนนั้นไปด้วย?"
ชายชราชุดดำได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว
องค์หญิงที่เจ็ดกล่าวว่า "ในโลกชิงซวี มีคนบางกลุ่มที่ไม่เดินตามเส้นทางปกติ อาศัยการฝึกฝนร่างกาย ก็สามารถบรรลุถึงแดนอาจารย์ได้เช่นกัน"
"ยิ่งไปกว่านั้น ข้าจำได้ว่าในยุคโบราณ ก็มีวิธีการฝึกฝนที่ไม่ต้องพึ่งพาตันเถียน แต่ก็สามารถฝึกฝนไปถึงจุดสูงสุดได้"
"คนแบบนั้นมีน้อยมากๆ"
ชายชราชุดดำไม่เชื่อเรื่องพวกนี้เลย
คนที่องค์หญิงที่เจ็ดพูดถึงนั้นมีเพียงหนึ่งในหมื่น หลินอี้จะเป็นคนคนนั้นพอดีหรือ?
โอกาสแบบนี้น้อยเกินไป!
"ก็ถือว่าเป็นการลงเดิมพันครั้งหนึ่ง หากเดิมพันถูก ก็จะเป็นการลงทุนที่คุ้มค่ามาก"
"หากเดิมพันผิด ก็เป็นเพราะสายตาของเราไม่ดี จะไปโทษใครได้"
องค์หญิงที่เจ็ดกล่าวด้วยสายตาเย็นชา "ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ในเมืองชิงมีกระแสใต้น้ำปั่นป่วน หากเขาไม่มีความสามารถ คงไม่มีทางมาถึงเมืองหลวงได้!"
"หนึ่งเดือนหลังจากนี้ ท่านค่อยไปเมืองชิงอีกครั้ง หากหลินอี้ตาย ก็ให้เก็บป้ายหยกกลับมาให้เรา!"
"ขอรับ!"
ชายชราชุดดำค้อมตัวคำนับ
...
กลับมาที่บ้านสกุลหลิน ทุกคนในตระกูลหลินต่างเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อหลินอี้ไปอย่างสิ้นเชิง
หลินอี้เปลี่ยนจากคนไร้ค่าที่ถูกทุกคนดูถูก จากคนชั่วช้า คนลามก
กลายเป็นวีรบุรุษของตระกูลหลิน
คนรุ่นใหม่ของตระกูลหลิน ผู้ชายต่างมองหลินอี้เป็นไอดอล ส่วนผู้หญิงก็มองว่าเขาเป็นชายในฝัน
ทำให้หลินอี้รู้สึกถึงความสำคัญของพลัง!
ตอนที่ไม่มีพลัง พูดอะไรก็ไม่มีใครเชื่อ!
พอมีพลังแล้ว คนอื่นถึงจะเชื่อเจ้า!
ส่วนหลินหนิงก็ได้รับการปฏิบัติดั่งดาวล้อมเดือนตามสถานะในตระกูลที่สูงขึ้น แต่เธอยังไม่ชินกับการเปลี่ยนแปลงท่าทีของคนรอบข้าง รู้สึกเหมือนกำลังฝันไป
"พี่ ต่อไปนี้จะไม่มีใครกล้ารังแกพวกเราอีกแล้วใช่ไหม?"
หลินหนิงมองไปที่หลินอี้พลางถาม
"อืม!"
หลินอี้พยักหน้า "ต่อไปใครกล้ารังแกเธอ พี่จะฆ่ามันให้ตาย!"
คำพูดของหลินอี้ทำให้ลูกหลานตระกูลหลินที่อยู่รอบๆ ตกใจกลัวในทันที
แต่เดิมยังมีลูกหลานตระกูลหลินบางคนที่คิดจะหาเรื่องหลินหนิง เพื่อสร้างความสัมพันธ์กับหลินอี้
แต่พอได้ยินคำพูดของหลินอี้ พวกเขาก็รีบล้มเลิกความคิดนั้นทันที ไม่กล้าคิดอะไรเกินเลยอีกต่อไป
"พี่ เราจะไปเมืองหลวงเมื่อไหร่?"
"อีกสองสามวันก็จะไป!"
"ดีจังเลย จะได้ไปเที่ยวเมืองหลวงแล้ว!"
ใบหน้าเล็กๆ ของหลินหนิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
แต่ในดวงตาของหลินอี้กลับมีประกายวาววับ
แน่นอนว่าต้องไปเมืองหลวง เขายังต้องพาหลินหนิงไปหาหมอ
แต่ก่อนที่จะไป ต้องจัดการคนๆ หนึ่งให้เรียบร้อยก่อน!
ตระกูลซู ซูอู๋ซื่อ!
คงไม่ต้องสงสัยว่าตอนนี้ไอ้โจรแก่นั่นกำลังวางแผนคิดหาวิธีกำจัดเขาอยู่สินะ?
...
คฤหาสน์เจ้าเมือง
ผู้อาวุโสระดับสูงของตระกูลซูทั้งหมดถูกซูอู๋ซื่อเรียกมาประชุมเพื่อหารือเรื่องสำคัญลับของตระกูล
"หัวหน้าครอบครัว จะลงมือกับหลินอี้คนนั้นตอนนี้เลยหรือ?"
คนที่พูดคือมหาผู้อาวุโสของตระกูลซู เขาขมวดคิ้วพูดว่า "หลินอี้เพิ่งเอาชนะคุณหนูฉิงเสวี่ย และได้รับความโปรดปรานจากองค์หญิงที่เจ็ด ตอนนี้ขวัญกำลังใจของตระกูลหลินกำลังสูง อาจไม่ใช่จังหวะที่ดีในการทำสงคราม"
"รอไม่ได้แล้ว!"
ซูอู๋ซื่อส่ายหน้า "ถ้ารอต่อไป ปล่อยให้ไอ้หลินอี้นั่นไปเมืองหลวง นั่นจะเหมือนมังกรลงทะเล ถ้าไม่กำจัดเสียแต่เนิ่นๆ ตระกูลซูของเราจะต้องพ่ายแพ้ในมือคนผู้นี้ในที่สุด!"
"หัวหน้าครอบครัว ตอนนี้ทั้งตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ต่างก็สนิทสนมกับตระกูลหลิน หากเราลงมือกับตระกูลหลิน สองตระกูลนี้คงไม่ยอมนิ่งดูดาย"
ผู้อาวุโสอีกคนของตระกูลซูเอ่ยขึ้น
"ที่เจ้าพูดไม่ผิด!"
ซูอู๋ซื่อพยักหน้า แต่แววตากลับเย็นชายิ่งขึ้น "ดังนั้นยิ่งต้องรีบ!"
"ต้องรีบลงมือก่อนที่พวกเขาจะรวมตัวกัน ต้องทำเร็วเหมือนสายฟ้าฟาด กำจัดพวกมันให้สิ้น!"
"แค่กำจัดตระกูลหลินได้ก่อน ตระกูลหยุนและตระกูลไป๋พวกนั้นที่คอยเกาะกำแพงก็ไม่น่ากังวล!"
เห็นว่าที่ซูอู๋ซื่อพูดก็มีเหตุผล บรรดาผู้อาวุโสตระกูลซูจึงพยักหน้า "ไม่ทราบว่าหัวหน้าครอบครัวจะลงมือเมื่อไหร่?"
"เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน พรุ่งนี้คืนก็ลงมือ!"
"พรุ่งนี้คืน?"
"เร็วเกินไปหรือไม่?"
บรรดาผู้อาวุโสตระกูลซูต่างตกใจ
นี่มันเร็วเกินไปแล้วนะ?
"ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังของสำนักดาบเลือดจะมาถึงพรุ่งนี้ คืนนี้ข้าก็จะลงมือแล้ว!"
ซูอู๋ซื่อพูดเสียงเย็น
"สำนักดาบเลือด? นั่นมันอิทธิพลจากเมืองเจียงนี่!"
"หัวหน้าครอบครัว ยังร่วมมือกับสำนักดาบเลือดด้วยหรือ?"
สีหน้าของบรรดาผู้อาวุโสตระกูลซูเปลี่ยนไปเล็กน้อย
การที่ตระกูลซูของพวกเขาจะกำจัดตระกูลหลิน นี่เป็นเพียงการต่อสู้ระหว่างอิทธิพลภายในเมืองชิง หากดึงสำนักดาบเลือดซึ่งเป็นอิทธิพลภายนอกเข้ามา นั่นก็เท่ากับผิดกฎเกณฑ์แล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น สำนักดาบเลือดในเมืองเจียงมีชื่อเสียงโหดเหี้ยม หัวหน้าสำนักเล่ยปู้มีความทะเยอทะยาน มีความต้องการขยายอาณาเขตอย่างรุนแรง
เชิญผีง่าย ส่งผียาก การที่ซูอู๋ซื่อเชิญสำนักดาบเลือดมา ก็เหมือนกับการนำหมาป่าเข้าบ้าน!
ระวังจะเป็นการยกก้อนหินขึ้นมาทุบเท้าตัวเอง!
"หัวหน้าครอบครัว เรื่องร่วมมือกับสำนักดาบเลือด ต้องคิดให้รอบคอบ!"
มหาผู้อาวุโสตระกูลซูรีบเตือน
"ข้าตัดสินใจแล้ว ไม่ต้องทัดทานอีก!"
แต่ซูอู๋ซื่อกลับโบกมือ ท่าทีแข็งกร้าวมาก "พวกเจ้ารีบไปเตรียมการสำหรับคืนพรุ่งนี้!"
"หากมีข้อผิดพลาด ข้าจะลงโทษพวกเจ้าก่อน!"
"รับคำสั่ง"
เห็นซูอู๋ซื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว บรรดาผู้อาวุโสตระกูลซูจึงได้แต่ยอมแพ้ ถอยออกไป
"หลินอี้ พรุ่งนี้เจ้าต้องตาย!"
หลังจากบรรดาผู้อาวุโสตระกูลซูถอยออกไปแล้ว ในดวงตาของซูอู๋ซื่อวาววับด้วยแสงเย็นยะเยือก
ความผิดพลาดแบบเดียวกัน เขาจะไม่ทำซ้ำเป็นครั้งที่สอง!
ครั้งนี้ เพื่อกำจัดไอ้หลินอี้นั่น เขายอมนำหมาป่าเข้าบ้าน ยอมสละตำแหน่งผู้ครองอำนาจเดี่ยวในเมืองชิง!
ต้องกำจัดหลินอี้ให้สิ้นซาก!


## บทที่ 12 สำนักดาบเลือด!

วันรุ่งขึ้น
ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิน
หลังจากพักฟื้นหนึ่งวัน หลินอี้จึงมาเข้าเฝ้าหัวหน้าครอบครัวหลินเจ๋อ
ในเวลานั้น หัวหน้าครอบครัวหลินเจ๋อกำลังประชุมกับบรรดาผู้นำระดับสูงของตระกูลหลิน
แม้ว่าหลินอี้จะไม่มีสิทธิ์เข้าห้องประชุม แต่ตอนนี้เขาได้รับสิทธิพิเศษจากหลินเจ๋อให้เข้าออกห้องประชุมได้ตามใจชอบ
"หลินอี้ เจ้าได้พบมหาผู้อาวุโสบ้างไหมช่วงนี้?"
หลินอี้เพิ่งก้าวเข้าห้องประชุม คำถามของหลินเจ๋อทำให้หัวใจเขากระตุก
แต่โชคดีที่เขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว จึงตอบอย่างเรียบเฉย "มหาผู้อาวุโสอาจจะหลบซ่อนตัวเพราะตระกูลของเราถูกตระกูลซูทำลาย"
"ไอ้ขี้ขลาด!"
สีหน้าของหลินเจ๋อหม่นลง "ในยามที่ตระกูลเผชิญวิกฤต กลับหายตัวไป! ทำตัวไร้ความรับผิดชอบเช่นนี้ เขายังมีคุณสมบัติเป็นมหาผู้อาวุโสอีกหรือ?"
"ท่านหัวหน้าพูดถูกต้องแล้ว"
หลินอี้รีบเห็นด้วยทันที "ข้าขอเสนอให้ปลดหลินซานจากตำแหน่งมหาผู้อาวุโส เพื่อไม่ให้ขวัญกำลังใจของตระกูลหลินต้องเสื่อมถอย"
"เจ้าพูดถูก!"
หลินเจ๋อพยักหน้า แล้วหันไปมองผู้เฒ่าคนหนึ่งที่อยู่ด้านล่าง "ผู้เฒ่าหลินชง!"
"นับจากนี้ เจ้าคือมหาผู้อาวุโสคนใหม่ของตระกูลหลิน!"
"ขอบคุณท่านหัวหน้า!"
หลินชงดีใจจนรีบก้าวออกมาข้างหน้า
"ทุกท่าน มีใครคัดค้านหรือไม่!"
หลินเจ๋อกวาดตามองบรรดาผู้เฒ่าของตระกูลหลิน
"พวกเราไม่มีข้อคัดค้านใดๆ!"
บรรดาผู้เฒ่าต่างเข้าใจดี หลินชงเป็นคนสนิทของหัวหน้าครอบครัวหลินเจ๋อ ตอนนี้มหาผู้อาวุโสหลินซานก็หายตัวไปแล้ว ใครจะกล้าเสี่ยงขัดใจหัวหน้าครอบครัวด้วยการยืนอยู่ข้างเขา?
"หลินซานคนนี้ ช่างขี้ขลาดเกินไป ตระกูลหลินของเราเป็นตระกูลใหญ่มาร้อยปี ผ่านพ้นพายุฝนมานับครั้งไม่ถ้วน ตระกูลซูอยากจะแตะต้องตระกูลหลินของเรา ก็ต้องคิดให้ดีก่อน จะบุ่มบ่ามได้อย่างไร"
หลินชงเพิ่งรับตำแหน่ง ก็รีบเยาะเย้ยผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าตนทันที
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้หลินอี้กลับส่ายหน้า "อาจจะไม่เป็นเช่นนั้น"
"จากที่ข้าเข้าใจซูอู๋ซื่อ เขาคงกำลังระดมกำลังทั้งหมดของคฤหาสน์เจ้าเมือง เตรียมทำลายตระกูลหลินของเรา"
"หลินอี้ เจ้าหมายความว่า ตระกูลซูอาจจะลงมือกับตระกูลหลินเร็วๆ นี้?"
บนที่นั่งประธาน หลินเจ๋อขมวดคิ้วแน่น
ความแตกต่างด้านกำลังระหว่างตระกูลหลินและตระกูลซูนั้นใหญ่มาก
เดิมคิดว่าครั้งนี้ที่หลินอี้ชนะซูฉิงเสวี่ยบนแท่นประลองความเป็นความตาย จะทำให้ตระกูลซูหยุดการขยายอำนาจชั่วคราว และล้มเลิกความคิดที่จะจัดการตระกูลหลิน
ดูเหมือนว่าจะไม่ง่ายอย่างที่คิด
"ถูกต้อง"
หลินอี้พยักหน้า "ข้าคิดว่า ท่านหัวหน้าควรวางแผนล่วงหน้า ติดต่อตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ แล้วลงมือก่อน!"
"ที่ดีที่สุดคือ ลงมือคืนนี้เลย!"
"คืนนี้?"
หลินเจ๋อส่ายหน้า "คืนนี้กระชั้นชิดเกินไป เร็วที่สุดก็ต้องอีกสองวัน"
"ใช่แล้วหลินอี้ การระดมพลของตระกูลไม่ใช่เรื่องเล่นๆ การเรียกตัวนักศิลปะการต่อสู้ที่ออกไปฝึกฝนภายนอกกลับมา ก็ต้องใช้เวลา"
หลินชงที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้น
"เอาอย่างนี้!"
หลินเจ๋อดูเหมือนจะตัดสินใจแล้ว "อีกสองวัน พวกเราจะร่วมมือกับตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ บุกโจมตีคฤหาสน์เจ้าเมืองพร้อมกัน!"
"ทำลายตระกูลซู สังหารซูอู๋ซื่อ!"
อีกสองวัน?
หลินอี้ส่ายหน้าเบาๆ ในใจ
ความคิดไม่เลว
แต่คนเจ้าเล่ห์อย่างซูอู๋ซื่อ จะให้เวลาพวกเจ้าเตรียมตัวมากขนาดนั้นหรือ?
ในขณะนั้นเอง
หัวหน้าทีมอารักขาของตระกูลหลินวิ่งเข้ามาอย่างสะดุดล้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"ท่านหัวหน้า บรรดาผู้เฒ่า แย่แล้ว!"
"ช่วงพลบค่ำ ซูอู๋ซื่อส่งคนมาปิดล้อมประตูเมืองชิงอย่างกะทันหัน ตอนนี้กองกำลังจำนวนมากจากคฤหาสน์เจ้าเมืองกำลังบุกมาที่ตระกูลหลินของเรา!"
"พูดว่าอะไรนะ?!"
หลินเจ๋อตกใจจนกระโดดขึ้นจากที่นั่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "ซูอู๋ซื่อบุกมาแล้วงั้นหรือ?!"
พวกเขายังอยู่ที่นี่ปรึกษาหารือเรื่องการโจมตีตระกูลซูในอีกสองวัน แต่ไม่คาดคิดว่าซูอู๋ซื่อจะเปิดศึกในคืนนี้เลย!
หลินอี้กลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย "ตระกูลซูนำกำลังพลมาเท่าไหร่?"
"ไม่ต่ำกว่าพันคน!"
"อะไรกัน ทำไมถึงมีมากขนาดนั้น?!"
หลินเจ๋อและคนอื่นๆ ต่างตกตะลึง
หัวหน้าทีมอารักขารายงาน "นอกจากกำลังพลของตระกูลซูแล้ว ยังมีกองกำลังอีกกลุ่มหนึ่ง พวกเขาสวมเสื้อโลหิต ถือดาบยาว ดูดุดันยิ่งกว่าคนของตระกูลซูเสียอีก..."
"สวมเสื้อโลหิต ถือดาบยาว?"
สีหน้าของหลินเจ๋อเปลี่ยนไป "จะเป็นกำลังพลของสำนักดาบเลือดแห่งเมืองเจียงหรือไม่?"
"ตระกูลซูถึงกับร่วมมือกับสำนักดาบเลือดเพื่อทำลายตระกูลของเรา?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนในตระกูลหลินต่างหน้าซีดเป็นสีเทา!
แค่ตระกูลซูตระกูลเดียวก็เพียงพอที่จะทำลายตระกูลหลินแล้ว เพิ่มสำนักดาบเลือดเข้ามาอีก ดูท่าซูอู๋ซื่อคงไม่คิดจะเหลือทางรอดให้ตระกูลหลินเลยสินะ!
หัวหน้าครอบครัวหลินเจ๋อทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหนัก ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ!
"ท่านหัวหน้า ตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวเหม่อลอย"
สีหน้าของหลินอี้กลับสงบนิ่ง การกระทำของตระกูลซูอยู่ในการคาดการณ์ของเขา สิ่งเดียวที่เขาไม่คาดคิดคือตระกูลซูร่วมมือกับสำนักดาบเลือด ดูท่าซูอู๋ซื่อคราวนี้ทุ่มสุดตัวเพื่อจะฆ่าเขาเลยทีเดียว!
"ต้องรีบส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลหยุนและตระกูลไป๋! หากตระกูลหลินถูกทำลาย พวกเขาก็จะเป็นเป้าหมายต่อไป!"
"พร้อมกันนั้น ให้แจ้งทั้งตระกูลเตรียมตัวสู้ตายกับตระกูลซู!"
คำพูดของหลินอี้ปลุกหลินเจ๋อและหลินชงรวมถึงคนอื่นๆ ในตระกูลหลินให้ตื่นขึ้นมา
"หลินอี้พูดถูก!"
หลินเจ๋อได้สติในทันที ในฐานะหัวหน้าครอบครัว เขารู้ว่าตอนนี้ต้องไม่ยอมแพ้ มิฉะนั้นตระกูลหลินก็จบเห่
"รีบแจ้งทั้งตระกูล! เตรียมรับมือตระกูลซูและสำนักดาบเลือด!"
พูดจบ หลินอี้ก็ชักดาบหยุนซิงออกมาทันที หันไปทางผู้เฒ่าตระกูลหลินพลางกล่าว "ท่านผู้เฒ่าทั้งหลาย ตามข้าออกรบ!"
พูดจบก็พุ่งนำออกไปทันที
เมื่อเห็นหลินอี้นำหน้าไปแล้ว ผู้เฒ่าตระกูลหลินคนอื่นๆ ก็ถูกปลุกความห้าวหาญขึ้นมา
พวกเขาจะยอมให้คนรุ่นหลังนำหน้าได้อย่างไร?
จากนั้นทุกคนก็คว้าอาวุธ ตามหลินอี้ออกจากท้องพระโรงไป!
...
นอกคฤหาสน์ตระกูลหลิน
กองกำลังของคฤหาสน์เจ้าเมืองตระกูลซูและสำนักดาบเลือดได้บุกมาถึงหน้าประตูตระกูลหลินอย่างยิ่งใหญ่
สองคนที่นำหน้าขบวนคือเจ้าเมืองซูอู๋ซื่อและหัวหน้าสำนักดาบเลือดเล่ยปู้
มองดูคฤหาสน์ตระกูลหลินที่อยู่เบื้องหน้า เล่ยปู้ยิ้มให้ซูอู๋ซื่อ "ท่านเจ้าเมืองซู เพียงแค่จัดการตระกูลหลินเล็กๆ จำเป็นต้องยกพลมามากมายขนาดนี้ด้วยหรือ?"
กำลังพลของสำนักดาบเลือดและตระกูลซูรวมกันแล้วเกินพันคน
ในจำนวนนั้นเกือบครึ่งเป็นนักศิลปะการต่อสู้
กองกำลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ สามารถกวาดล้างทั้งเมืองชิงได้!
แล้วจะพูดถึงตระกูลหลินเล็กๆ ทำไม?
"ประมุขเล่ยอย่าได้ดูถูกตระกูลหลิน"
แววตาของซูอู๋ซื่อกลับจริงจังมาก "ตระกูลหลินเคยเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองชิง อูฐผอมยังใหญ่กว่าม้า ยังคงมีรากฐานอยู่บ้าง"
"อีกอย่าง ตระกูลหลินได้ร่วมมือกับตระกูลอวิ๋นและตระกูลไป๋ไปแล้ว ต้องรีบกำจัดตระกูลหลินก่อนที่สองตระกูลนั้นจะรู้ตัว!"
"ประตูเมืองชิงถูกปิดแล้ว คนตระกูลหลินมีปีกก็บินไม่รอด!"
เล่ยปู้ยิ้มมองซูอู๋ซื่อ ไม่ได้สนใจคำพูดของอีกฝ่ายเลย "แต่หลังจากเสร็จภารกิจ เงื่อนไขที่ท่านเจ้าเมืองสัญญากับสำนักดาบเลือดของพวกเรา..."
"วางใจได้!"
ซูอู๋ซื่อขมวดคิ้ว แล้วพูดเสียงเย็น "ครั้งนี้สำนักดาบเลือดช่วยข้ากำจัดศัตรู ต่อไปผลประโยชน์ทั้งหมดในเมืองชิง สำนักของท่านจะได้สามส่วน!"
"ดี!"
เล่ยปู้ถึงได้ยิ้มกว้าง "มีคำพูดของท่านเจ้าเมือง ข้าก็วางใจแล้ว!"
ในชั่วขณะต่อมา ดวงตาที่มองไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลินก็เปล่งประกายดุร้ายราวกับหมาป่า "พี่น้องสำนักดาบเลือดทั้งหมดฟังคำสั่ง ล้างตระกูลหลินให้สิ้น ไม่ว่าชายหญิง แก่เด็ก อย่าไว้ชีวิตแม้แต่คนเดียว!"
"ขอรับ!!!"
ทันใดนั้น กองกำลังของตระกูลซูและสำนักดาบเลือดก็พุ่งเข้าใส่คฤหาสน์ตระกูลหลินราวกับฝูงเสือหมาป่า!


## บทที่ 13 ใครที่ได้หัวของหลินอี้ จะได้รับรางวัลทองคำ 10,000 ตำลึง!

แต่เหล่าผู้แข็งแกร่งจากตระกูลซูและสำนักดาบเลือดเพิ่งจะบุกเข้าประตูใหญ่ของตระกูลหลิน!
ในทันใดนั้น!
พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น!
ยอดฝีมือกว่าสิบคนจากตระกูลซูและสำนักดาบเลือดถูกซัดกระเด็นออกมา!
บ้างก็ขาดแขน บ้างก็ขาดขา!
ทั้งหมดล้มระเนระนาดอยู่หน้าคฤหาสน์สกุลเหย่ ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด
"อะไรกัน?!"
เมื่อเห็นยอดฝีมือของตนล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น ซูอู๋ซื่อและเล่ยปู้ต่างแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
สายตาของพวกเขาพุ่งไปที่ประตูใหญ่ของบ้านสกุลหลิน เงาร่างหนึ่งกำลังลากดาบยาวสามฉื่อเดินออกมาจากบ้านสกุลหลินอย่างช้าๆ
ก็คือหลินอี้นั่นเอง!
"หลินอี้!"
ดวงตาทั้งสองของซูอู๋ซื่อหรี่ลงทันที "ข้าชื่นชมความกล้าหาญของเจ้าจริงๆ ใกล้ตายแล้วยังไม่หนี กลับกล้าบุกออกมาจากประตูใหญ่ของบ้านสกุลหลิน คิดจะเอาไข่ไปชนหิน?"
"ทำไมต้องหนีด้วย?"
แต่หลินอี้กลับไม่แสดงท่าทีหวาดกลัว พูดด้วยรอยยิ้มประหลาด "ซูอู๋ซื่อ เจ้าอยากฆ่าข้า แล้วข้าจะไม่อยากฆ่าไอ้แก่อย่างเจ้าหรือ?"
"ในเมื่อเจ้ามาส่งตัวถึงที่ ก็ช่วยประหยัดเวลาที่ข้าต้องไปตามหาเจ้าแล้ว!"
"ฮ่าๆ!"
"ไอ้เด็กปากดี!"
ดวงตาของซูอู๋ซื่อเต็มไปด้วยความเยือกเย็น "วันนี้ไม่มีองค์หญิงที่เจ็ดคอยคุ้มครองเจ้าแล้ว ไม่มีที่พึ่ง ยังกล้ามาโอหังต่อหน้าข้า ช่างไม่รู้จักความเป็นความตาย!"
"มา! จับตัวมันมา!"
"ใครที่ได้หัวของหลินอี้ รางวัลทองคำหมื่นเหลียง!"
เสียงของซูอู๋ซื่อเพิ่งจะขาดคำ
สายตาที่จ้องมองหลินอี้ก็พลันเปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้นมาทันที!
ทองคำหมื่นเหลียง!
ถ้าได้มาครอบครอง คงจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปชั่วชีวิต!
หัวของไอ้หนูคนนี้ มีค่าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ตอนนี้หลินอี้ในสายตาของพวกเขา ไม่ใช่คนอีกต่อไป แต่เป็นหีบทองคำที่เดินได้!
"ฆ่า!!"
ทหารรับใช้ตระกูลซูและศิษย์สำนักดาบเลือดจำนวนมากก็พุ่งเข้าโจมตีหลินอี้!
เมื่อเห็นศัตรูที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งคลื่นตรงหน้า
หลินอี้กลับไม่ถอยแต่รุกคืบ!
เขาวาดดาบดาวตกพุ่งเข้าไปในฝูงชน!
ฟันล้มคนไปหลายคนติดๆ กัน และต่อสู้กับกำลังพลของตระกูลซูและสำนักดาบเลือด!
เมื่อเห็นหลินอี้ดุดันเช่นนี้ เล่ยปู้หัวหน้าสำนักดาบเลือดก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าประหลาดใจ "ยังกล้าเข้ามา? ไอ้หนูนี่ไม่กลัวตายหรือไง?"
กลัวตาย?
ตอนที่หลินอี้ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินของตระกูลหลิน เขาก็กลัวตายจริงๆ
แต่เขากลัวที่จะตายอย่างน่าอับอาย!
ถ้าเป็นการตายอย่างสง่างาม หลินอี้ไม่กลัวเลย!
ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังของเขาคือตระกูลหลิน และที่สำคัญที่สุด น้องสาวของเขายังอยู่ในตระกูลหลิน!
ถ้าเขาถอยแม้แต่ก้าวเดียว ศัตรูก็จะบุกเข้าตระกูลหลิน ด้วยพลังของหลินหนิง จะต้องเป็นอันตรายแน่!
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำไมเขาถึงรีบวิ่งมาที่ประตูตระกูลหลินทันทีหลังจากออกจากห้องประชุม!
ส่วนเรื่องสู้ได้หรือไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิดตอนนี้!
ลงมือเลยดีกว่า!
ดูเหมือนจะได้รับแรงบันดาลใจจากความห้าวหาญของหลินอี้
หลินเจ๋อ หลินชง และคนอื่นๆ ก็พุ่งออกมาจากบ้านสกุลหลิน และเริ่มการต่อสู้นองเลือดกับกำลังพลของตระกูลซูและสำนักดาบเลือดที่ประตูบ้านสกุลหลิน!
หลินอี้ต่อสู้เพื่อน้องสาว! พวกเขาก็ต่อสู้เพื่อครอบครัวเช่นกัน!
ทุกคนรู้ดีว่า ถ้าแพ้ ตระกูลหลินจะมีจุดจบเพียงอย่างเดียว นั่นคือการถูกสังหารยกตระกูล!
จะไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว
และในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด
หลินอี้ก็ได้ถือดาบบุกเข้าไปในวงล้อมของศัตรูแล้ว
เลือดของศัตรูกระเซ็นใส่ร่างของเขา จนทำให้เขากลายเป็นคนที่เต็มไปด้วยเลือด
"น่าเสียดาย เด็กน้อยที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าเป็นคนของสำนักดาบเลือดของเราก็คงจะดี!"
เล่ยปู้ส่ายหน้า รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ หลินอี้ได้สังหารคนของสำนักดาบเลือดและตระกูลซูไปแล้วร้อยกว่าคน ทำให้สีหน้าของเล่ยปู้เปลี่ยนจากความผ่อนคลายในตอนแรกกลายเป็นความหนักใจในตอนนี้
คนรุ่นหลังคนนี้ แข็งแกร่งจริงๆ!
"ฮึ ไอ้หนูนี่จะแข็งแกร่งแค่ไหนก็แค่ขั้นแปรวิญญาณระดับหนึ่ง ถึงแม้จะมีดาบวิญญาณที่คมกริบ ก็คงจะใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว"
ซูอู๋ซื่อแค่นเสียงเย็นชา สีหน้าเขียวคล้ำ
แต่หลินอี้กลับยิ่งสู้ยิ่งมันส์ ฝีเท้าเร็วขึ้น มองดูศัตรูที่บุกเข้ามาอย่างดุดัน ในดวงตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวใดๆ มีเพียงความมุ่งมั่นในการต่อสู้ที่พลุ่งพล่าน!
คัมภีร์ดาบแห่งความวุ่นวายในร่างกายหมุนเวียน หลินอี้เหมือนสัตว์ป่าที่ไม่รู้จักความเหนื่อยล้า เมื่อใดที่พลังชี่แท้หมด ก็จะกินยาทันที เส้นลมปราณดาบในร่างกายใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาก็สามารถย่อยฤทธิ์ยา ส่งพลังชี่แท้ให้หลินอี้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด!
"ฮ่าๆ..."
หลินอี้ตัดศีรษะลูกศิษย์สำนักดาบเลือดคนหนึ่ง มองดูเลือดที่พุ่งออกมาจากรอยตัด ดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง "สะใจ!!!"
เสียงเพิ่งจะดังขึ้น ร่างกายของเขาก็สั่นเล็กน้อยทันที ในชั่วขณะต่อมา คลื่นพลังอันน่าตกใจก็แผ่ออกมาจากร่างของเขา!
"อะไรกัน!"
เมื่อรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังในตัวหลินอี้ หัวหน้าสำนักดาบเลือดเล่ยปู้ก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ "ไอ้หนูนี่ไม่เพียงแต่ไม่เหนื่อยล้า แต่กลับทะลุขั้นในระหว่างการต่อสู้ ขึ้นถึงระดับขั้นสองแห่งวิถีวิญญาณ?"
"เป็นไปได้ยังไง?"
ซูอู๋ซื่อที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน
พวกเขาทั้งสองคนรอมาตลอด รอให้หลินอี้แสดงอาการอ่อนล้า แล้วจึงจะลงมือสังหารเด็กคนนี้
แต่ตอนนี้ พวกเขาไม่ได้รอให้หลินอี้เหนื่อยล้า แต่กลับรอจนหลินอี้ทะลุขั้น!
"หลินอี้ ทะลุขั้นได้?"
หลินเจ๋อและหลินชงเป็นต้น แต่เดิมยังกังวลว่าหลินอี้จะถูกรุมจนตาย เห็นหลินอี้ไม่เพียงแต่ยิ่งสู้ยิ่งแข็งแกร่ง ยังทะลุขั้นถึงระดับขั้นสองแห่งวิถีวิญญาณในคราวเดียว ทุกคนต่างตกตะลึง!
ส่วนมหาผู้อาวุโสตระกูลซูที่กำลังต่อสู้กับหลินอี้ เมื่อรู้สึกถึงพลังที่แข็งแกร่งขึ้นทันทีจากร่างของหลินอี้ สีหน้าก็แสดงความตกใจอย่างยิ่ง!
ตอนที่หลินอี้ยังไม่ทะลุขั้น เขาก็กล้าแค่แอบโจมตีหลินอี้ ไม่กล้าเผชิญหน้าโดยตรง!
ตอนนี้หลินอี้ทะลุขั้นแล้ว เขายิ่งขี้ขลาดมากขึ้น หันหลังวิ่งหนีทันที!
"จะหนีรอดหรือ?"
แต่หลินอี้กลับมีประกายเย็นเยียบในดวงตา เตะหอกที่อยู่บนพื้นขึ้นมา!
หอกพุ่งออกไป แทงทะลุหัวใจด้านหลังของมหาผู้อาวุโสตระกูลซูอย่างแม่นยำ
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด!
มหาผู้อาวุโสตระกูลซูที่อยู่ในระดับขั้นสามแห่งวิถีวิญญาณผู้นี้ ก็ล้มลงบนพื้น สิ้นใจ
"มหาผู้อาวุโส!!"
เมื่อเห็นมหาผู้อาวุโสของตระกูลถูกหลินอี้สังหารอย่างง่ายดาย กำลังคนตระกูลซูก็เริ่มสับสนอลหม่าน
ภายใต้อำนาจของหลินอี้ พวกเขาถึงกับเริ่มเหยียบย่ำกันเอง!
ผู้คนของตระกูลหลินที่อยู่ด้านหลังเห็นเหตุการณ์ ต่างรู้สึกประหลาดใจ หลินอี้เพียงคนเดียวกับดาบเดียว สามารถสังหารกองกำลังศัตรูนับพันได้?
เมื่อเห็นกำลังคนตระกูลซูมีท่าทีจะแตกพ่าย ซูอู๋ซื่อก็นั่งไม่ติด ไม่สามารถรอให้เด็กคนนี้เหนื่อยล้าได้อีกต่อไป เขาต้องลงมือแล้ว!
หัวหน้าสำนักดาบเลือดเล่ยปู้ก็คว้าดาบใหญ่เก้าห่วง โจมตีหลินอี้จากอีกทิศทางหนึ่ง!
"หยุดเขาไว้!"
หลินเจ๋อตะโกนเสียงดัง พลังระดับขั้นสามแห่งวิถีวิญญาณพลุ่งพล่านออกมาทันที สลัดศัตรูรอบข้างออก พุ่งเข้าหาเล่ยปู้!
เขารู้ว่า หากเป็นซูอู๋ซื่อคนเดียว หลินอี้อาจจะยังมีโอกาสรอด แต่ถ้าเพิ่มเล่ยปู้อีกคน หลินอี้คงตายแน่!
ทั้งสองคนนี้ ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับขั้นสี่แห่งวิถีวิญญาณ!
แม้หลินเจ๋อจะรู้ว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเล่ยปู้ แต่ในเวลาเช่นนี้ ถึงสู้ไม่ได้ ก็ต้องฝืนสู้!
ถ่วงเวลาได้วินาทีไหนก็วินาทีนั้น!
"ไอ้หนู จบแค่นี้แหละ!"
ในดวงตาของซูอู๋ซื่อวาบแววฆ่า จากนั้นก็หาจังหวะ ฟันดาบใส่หลินอี้อย่างรุนแรง!
ดาบใหญ่ในมือสั่นไหว มีเสียงคำรามของมังกรดังแว่วมา
วิชาระดับสวรรค์ วิชาดาบตัดมังกร!
วิชาดาบตัดมังกรที่ใช้โดยซูอู๋ซื่อ พลังแน่นอนว่าแรงกว่าซูฉิงเสวี่ยหลายเท่า!
แต่หลินอี้กลับรอให้ซูอู๋ซื่อลงมือมาตลอด!
เมื่อเห็นซูอู๋ซื่อโจมตีมา เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง จิตวิญญาณเป็นอันหนึ่งอันเดียว ยกดาบพุ่งออกไป!
กระบวนท่าเดียวพรากชีวิต!


## บทที่ 14 สังหารซูอู๋ซื่อในพริบตา!

ดาบของซูอู๋ซื่อนั้นเร็วมาก!
แต่ดาบของหลินอี้นั้นเร็วกว่า!
ติ๊ง!
เสียงแสงดาบปะทะกันดังขึ้น!
ร่างของซูอู๋ซื่อกระเด็นถอยหลังออกไปทันที แขนของเขาชาหนึบ!
การถอยครั้งนี้ ถอยไปถึงสิบกว่าเมตรกว่าจะหยุดได้!
ซูอู๋ซื่อสีหน้าตกใจอย่างมาก
แต่เขาเพิ่งจะทรงตัวได้ ในสายตาของเขาก็มีพลังดาบบางๆ เส้นหนึ่งเต็มไปหมด!
"ไม่นะ!!!"
ซูอู๋ซื่อเบิกตากว้าง
ได้แต่มองดูพลังดาบพุ่งเข้าสู่กลางหว่างคิ้วของตัวเอง
ทิ้งรูเลือดไว้หนึ่งรู
ในชั่วขณะต่อมา ร่างของซูอู๋ซื่อก็ "โครม" ล้มลงกับพื้นอย่างหนัก
"นั่นคือ...พลังดาบ?!"
เมื่อเห็นซูอู๋ซื่อถูกหลินอี้สังหารในพริบตา เล่ยปู้ที่อยู่ไม่ไกล สีหน้าก็ขวัญผวาไปหมด!
โดยทั่วไปแล้ว มีเพียงปรมาจารย์วิถีดาบเท่านั้นที่จะสามารถปล่อยพลังดาบออกมาสังหารศัตรูได้!
นอกจากว่า จะเป็นอัจฉริยะผู้ฝึกดาบที่หายากยิ่ง ที่อาศัยพรสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัว สามารถทำลายกฎเกณฑ์นี้ได้!
แต่สถานการณ์เช่นนี้มีแต่ในตำนานเท่านั้น
เล่ยปู้ไม่เคยเชื่อว่า โลกนี้จะมีอัจฉริยะที่ทำลายกฎเกณฑ์ได้มากมายขนาดนั้น
แต่วันนี้ เขาก็ได้เห็นกับตาแล้ว!
"อะไรนะ เจ้าเมืองตายแล้ว?"
ทุกคนในตระกูลซูตกตะลึง
ทุกคนในสำนักดาบเลือดตกตะลึง
ทุกคนในตระกูลหลินก็ตกตะลึง
เจ้าเมืองซูอู๋ซื่อ กลับตายในมือของหลินอี้คนรุ่นหลังผู้นี้!
และยังถูกหลินอี้สังหารด้วยดาบเดียวอีกด้วย
"ใครจะสู้อีก?"
หลินอี้เหยียบร่างของซูอู๋ซื่อ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ แต่ไม่มีใครกล้าสบตากับเขาเลย!
จากนั้น สายตาของหลินอี้ก็ตกลงบนร่างของเล่ยปู้ หัวหน้าสำนักดาบเลือด
ทำให้หัวใจของเล่ยปู้พลันเย็นวาบ
"ไม่สู้แล้ว!"
"สำนักดาบเลือดของข้าถอนตัว!"
"ศิษย์สำนักดาบเลือดทั้งหมด รีบถอยกลับมาเดี๋ยวนี้!"
กลัวว่าหลินอี้จะลงมือ เล่ยปู้รีบแสดงท่าที สั่งให้ศิษย์สำนักดาบเลือดทั้งหมดถอยกลับ
"เจ้าบอกไม่สู้ก็จะไม่สู้เลยหรือ?"
อย่างไรก็ตาม หลินอี้ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเล่ยปู้ไปง่ายๆ "สำนักดาบเลือดของเจ้าฆ่าคนในตระกูลหลินของข้าไปมากมาย คิดจะจบแค่นี้หรือ?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มุมปากของเล่ยปู้ก็กระตุกไม่หยุด
เมื่อเทียบกับตระกูลหลิน ดูเหมือนว่าความสูญเสียของสำนักดาบเลือดจะมากกว่าด้วยซ้ำ?
แต่ในเวลานี้ เล่ยปู้ไม่กล้าขัดใจหลินอี้ ซูอู๋ซื่อถูกหลินอี้สังหารไปแล้ว หากเขากล้าไม่ทำตามข้อเรียกร้องของหลินอี้
เกรงว่าเขาก็คงหนีไม่พ้นชะตากรรมเดียวกัน!
แต่สำนักดาบเลือดของเขามาที่นี่เพื่อผลประโยชน์เท่านั้น ไม่มีความแค้นเลือดกับตระกูลหลิน ยังพอมีทางให้ยุติสงครามได้!
"สำนักดาบเลือดของข้ายินดีชดใช้ความเสียหายให้ตระกูลหลิน!"
เล่ยปู้กล่าวเสียงทุ้ม
"งั้นก็ชดใช้หนึ่งแสนตำลึงทองคำแล้วกัน!"
หลินอี้พูดโดยไม่ต้องคิด
"หนึ่งแสนตำลึงทองคำ?"
หลินเจ๋อและคนอื่นๆ ต่างสีหน้าเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าหลินอี้จะเรียกร้องมากขนาดนี้ พูดปุ๊บก็หนึ่งแสนตำลึงทองคำ!
ค่าชดเชยมหาศาลขนาดนี้ เท่ากับทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งเลย
ก่อนหน้านี้ ซูอู๋ซื่อเรียกร้องให้ตระกูลหลินชดใช้หนึ่งแสนตำลึงทองคำ หากจ่ายจริง ตระกูลหลินคงล้มละลายทันที!
ตอนนี้ ค่าชดเชยหนึ่งแสนตำลึงทองคำตกอยู่กับสำนักดาบเลือด แม้ว่าสำนักดาบเลือดจะร่ำรวยมั่งคั่ง แต่หนึ่งแสนตำลึงทองคำก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย
เล่ยปู้ผู้นี้ จะยอมจ่ายหรือ?
หากกดดันเขาจนเกินไป ถ้าสำนักดาบเลือดตัดสินใจสู้กับตระกูลหลินจนถึงที่สุด นั่นจะไม่เป็นการทำให้แผนการล้มเหลวหรอกหรือ?
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็คือ เล่ยปู้ลังเลเพียงชั่วครู่สั้นๆ ก็พยักหน้าตกลง "ไม่มีปัญหา!"
ไม่มีใครคาดคิดว่า หัวหน้าสำนักดาบเลือดผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจะพูดจาง่ายขนาดนี้
ค่าชดเชยมหาศาลหนึ่งแสนตำลึงทองคำ ตกลงจ่ายง่ายๆ แบบนี้?
แต่คิดดูก็ได้ แม้แต่ซูอู๋ซื่อยังถูกหลินอี้สังหารด้วยดาบเดียว ตอนนี้เล่ยปู้คงกลัวจนตัวสั่น ค่าชดเชยเท่าที่จ่ายไหว เล่ยปู้คงจะตกลงโดยไม่ลังเลเลย!
เงินหายยังหาใหม่ได้ แต่ถ้าชีวิตหาย นั่นก็จบกันจริงๆ
ขณะที่เล่ยปู้กำลังจะนำกำลังของสำนักดาบเลือดถอนทัพ
ทันใดนั้น
เสียงตะโกนก็ดังมาแต่ไกล!
"ท่านหัวหน้าตระกูลหลินเจ๋อ! น้องชายหลินอี้!"
"ตระกูลหยุนและตระกูลไป๋มาช่วยรบแล้ว!"
เห็นกองกำลังสองกลุ่มค่อยๆ มาถึง มุ่งหน้าตรงมายังตระกูลเหย่ นั่นคือกองกำลังของตระกูลหยุนและตระกูลไป๋นั่นเอง!
เมื่อเห็นกองกำลังของสองตระกูลมาถึง หลินเจ๋อก็รีบออกไปต้อนรับ เข้าไปหาหัวหน้าตระกูลทั้งสอง "ท่านหัวหน้าทั้งสอง การต่อสู้จบลงแล้ว!"
"จบแล้วหรือ?"
หัวหน้าตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ต่างก็งุนงงสงสัย มองหลินเจ๋อด้วยสีหน้าประหลาดใจ
"ตระกูลหลินของพวกท่านยอมแพ้แล้วหรือ?"
นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของทั้งสองคน
ตระกูลหลิน คงจะทนไม่ไหว เลยยอมจำนนต่อตระกูลซูและสำนักดาบเลือดใช่ไหม?
"ไม่ใช่ตระกูลหลินที่ยอมแพ้ แต่ตระกูลซูและสำนักดาบเลือดต่างหากที่พ่ายแพ้ให้ตระกูลหลิน!"
"ซูอู๋ซื่อหัวหน้าตระกูล ถูกหลินอี้สังหารแล้ว!"
"ส่วนสำนักดาบเลือดยินดีมอบทองคำหนึ่งแสนตำลึงเพื่อขอขมาต่อตระกูลหลินของเรา!"
หลินเจ๋อแสดงรอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้า
"ท่านว่าอะไรนะ?!"
หัวหน้าตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ต่างแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
ซูอู๋ซื่อถูกฆ่า สำนักดาบเลือดจ่ายค่าชดเชย?
ทำไมฟังดูเหมือนความฝันอย่างไรอย่างนั้น?
ตระกูลหลิน มีความสามารถถึงขนาดนี้เลยหรือ?
อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นร่างที่เย็นเฉียบของซูอู๋ซื่อในระยะไม่ไกล ทั้งสองหัวหน้าตระกูลก็เบิกตากว้างด้วยความเชื่อโดยสิ้นเชิง!
"เดี๋ยวก่อน ท่านบอกว่าซูอู๋ซื่อถูกใครฆ่า หลินอี้หรือ?"
หัวหน้าตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ในที่สุดก็จับประเด็นสำคัญได้ จากนั้นก็มองหลินอี้ด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
หลินอี้ เพียงแค่ทายาทรุ่นหลัง กลับสามารถฆ่าซูอู๋ซื่อที่อยู่ในระดับขั้นสี่แห่งวิถีวิญญาณและเป็นเจ้าเมืองชิงเฉิงได้?
ตระกูลหลิน กำลังจะเหินฟ้าแล้วสินะ...
นับจากนี้ไป ผู้ครองอำนาจในเมืองชิงคงไม่ใช่ตระกูลซูอีกต่อไป แต่เป็นตระกูลหลิน!
เมืองชิงกำลังจะเปลี่ยนแปลงแล้ว!
...
วันรุ่งขึ้น
เมื่อแสงอาทิตย์ส่องสว่างทั่วเมืองชิง
ข่าวเกี่ยวกับการปะทะกันของตระกูลใหญ่ในเมืองชิงเมื่อคืนก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองอย่างรวดเร็ว
คฤหาสน์เจ้าเมืองตระกูลซู ร่วมมือกับสำนักดาบเลือดจากเมืองเจียง โจมตีตระกูลหลินอย่างกะทันหัน หวังจะทำลายตระกูลหลิน
สิ่งที่ควรจะเป็นการบดขยี้ฝ่ายเดียว!
แต่ผลลัพธ์สุดท้ายกลับกลายเป็นตระกูลซูถูกทำลาย สำนักดาบเลือดหนีออกจากเมืองชิงอย่างอเนจอนาถ!
เจ้าเมืองซูอู๋ซื่อก็เสียชีวิตในการปะทะครั้งนี้
ตระกูลซูที่เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองชิง ล่มสลายอย่างสิ้นเชิง!
และหลังจากการต่อสู้ครั้งใหญ่นี้ ตระกูลหลินที่ในสายตาชาวเมืองชิงเคยเป็นตระกูลเก่าแก่ที่ "เสื่อมถอย" ก็ได้ลุกขึ้นมาใหม่ แทนที่ตระกูลซู กลายเป็นอำนาจอันดับหนึ่งของเมืองชิง!
ส่วนหลินอี้ ด้วยผลงานอันน่าภาคภูมิใจที่สังหารซูอู๋ซื่อ ก็ได้กลายเป็นบุคคลที่ได้รับความสนใจของเมืองชิง
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่กลายเป็นบุคคลที่ได้รับความสนใจในเมืองชิง หลินอี้ก็ได้พาน้องสาวของเขา หลินหนิง ออกจากเมืองไปแล้ว
นอกประตูเมืองชิง
หลินเจ๋อและหลินชงพร้อมด้วยสมาชิกตระกูลหลินคนอื่นๆ ได้เดินทางออกมาส่งถึงสิบลี้นอกเมือง
"หลินอี้ เจ้าตัดสินใจแล้วที่จะไป ตระกูลก็ไม่ขัด การเดินทางไปเมืองหลวงนั้นไกลมาก เจ้าคงต้องใช้เงินมาก ทองคำหนึ่งแสนตำลึงนี้ เจ้าเอาไปใช้เป็นค่าเดินทางเถอะ!"
หลินเจ๋อนำทองคำหนึ่งแสนตำลึงที่ได้รับค่าชดเชยจากสำนักดาบเลือดออกมามอบให้หลินอี้ทั้งหมด
หลินอี้ไม่ได้ปฏิเสธและรับทองคำไว้
เมื่อวานในการต่อสู้กับตระกูลซูและสำนักดาบเลือด เขาเป็นผู้มีความดีความชอบอันดับหนึ่ง ทองคำหนึ่งแสนตำลึงนี้เป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับ
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ตระกูลหลินได้รับจากการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ทองคำหนึ่งแสนตำลึงนี้เท่านั้น แต่ยังมีทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลซูที่มีมูลค่าหลายเท่าของทองคำหนึ่งแสนตำลึงนี้
"สหายน้อยหลินอี้ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากตระกูลหยุนและตระกูลไป๋ของพวกเรา หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจ"
ด้านข้าง หัวหน้าตระกูลทั้งสองได้มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับหลินอี้ เมื่อหลินอี้เปิดดูก็พบว่าเป็นเก้าหลินตันสองขวด
เก้าหลินตันนี้เป็นลิ่นตันระดับต่ำชนิดหนึ่งที่ใช้ระงับพิษเย็น มีประโยชน์มากสำหรับหลินหนิง
"ขอบคุณที่มีน้ำใจ!"
หลินอี้ค้อมกายคำนับหัวหน้าตระกูลทั้งสอง
"ไม่ต้องมากพิธีหรอก ขอเพียงช่วยได้ก็พอแล้ว!"
หัวหน้าตระกูลทั้งสองถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขาได้ยินมานานแล้วว่าหลินอี้รักและตามใจน้องสาวมาก ดูเหมือนข่าวลือนั้นจะเป็นความจริง
"ทุกท่าน แล้วพบกันใหม่!"
หลินอี้ไม่ได้พูดอะไรอีก หลังจากค้อมกายคำนับให้หลินเจ๋อและคนอื่นๆ แล้ว ก็พาหลินหนิงขึ้นรถม้า
ไม่นาน พี่น้องหลินอี้ก็หายลับไปจากสายตาของผู้คนในเมืองชิง!
"น่าเสียดายจริง! ถ้าไม่สูญเสียตันเถียนไป หลินอี้จะต้องเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยาก บางทีอาจจะได้ขึ้นตารางเซียนแห่งลุ่มลึกของดินแดนตะวันออกด้วยซ้ำ!"
หัวหน้าตระกูลหยุนถอนหายใจอย่างเสียดาย
ตารางเซียนแห่งลุ่มลึก!
คนอื่นๆ ต่างสะท้านใจ
ทั่วทั้งดินแดนตะวันออกมีอาณาจักรน้อยใหญ่นับร้อย รวมถึงตระกูลและสำนักที่ซ่อนตัวอยู่ และสำหรับคนรุ่นใหม่ของทุกฝ่าย ต่างก็มีเป้าหมายร่วมกันอย่างหนึ่ง นั่นคือการได้ขึ้นตารางเซียนแห่งลุ่มลึก!
ตารางเซียนแห่งลุ่มลึกเป็นตารางอันดับที่มีอำนาจที่สุดในดินแดนตะวันออก ผู้ที่สามารถขึ้นตารางเซียนแห่งลุ่มลึกได้ล้วนเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ!
และในอาณาจักรสือทั้งหมด มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ขึ้นตารางได้!
คนหนึ่งอยู่ในวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิ!
อีกคนหนึ่งก็คือเจ้าหญิงเจ็ดแห่งราชวงศ์อาณาจักรสือ ลั่วฉิงเฉิง!
"ข้ากลับคิดว่า ตันเถียนอาจไม่สามารถจำกัดหลินอี้ได้!"
หลินเจ๋อส่ายหน้า ในดวงตามีประกายวาบขึ้น "เด็กคนนี้มักทำให้ผู้คนประหลาดใจเสมอ!"
"คงไม่นานนัก พวกเราคงจะได้ยินข่าวที่เขาสร้างความวุ่นวายในเมืองหลวง!"
"ให้พวกเรารอดูกันต่อไปเถอะ!"


## บทที่ 15 เขายังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง!

เมืองหลวงแห่งอาณาจักรหิน
วิทยาลัยศิลปะการต่อสู้
โครม!
ในลานบ้านหลังหนึ่ง จู่ๆ ก็มีคลื่นพลังงานอันน่าตกใจแผ่ออกมา
คลื่นพลังงานค่อยๆ จางหายไป
ชายชราจมูกเหมือนนกอินทรีย์ผู้หนึ่ง ใบหน้าฉายแววยินดีอย่างฉับพลัน
"เข้าสู่ระดับขั้นสี่แห่งวิถีวิญญาณเร็วขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะระดับวิหคทัศน์!"
ในสายตาของเขา ผู้ที่เพิ่งจะบรรลุระดับใหม่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นซูฉิงเสวี่ย!
เขาพาซูฉิงเสวี่ยมาที่สถาบันได้ไม่กี่วัน
ซูฉิงเสวี่ยก็สามารถเลื่อนระดับพลังขึ้นไปอีกหนึ่งระดับ
ความเร็วเช่นนี้ แม้แต่ในสถาบันศิลปะการต่อสู้ก็หาได้ยากยิ่ง!
บนตัวของซูฉิงเสวี่ย เขาราวกับมองเห็นดาวดวงใหม่กำลังค่อยๆ ทอแสงขึ้นมา!
ซูฉิงเสวี่ยประนมมือคำนับซ่งเฉวีย "ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผู้อาวุโสซ่งสั่งสอนได้ดี!"
วิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิแห่งนี้ สมกับเป็นดินแดนฝึกฝนศักดิ์สิทธิ์จริงๆ!
เมื่อเธอเข้ามาในสถาบัน ก็ได้รับทรัพยากรฝึกตนอย่างมากมาย ทำให้เธอก้าวขึ้นสู่ระดับขั้นสี่แห่งวิถีวิญญาณได้ทันที!
หากเพิ่มพูนพลังด้วยความเร็วเช่นนี้ต่อไป ซูฉิงเสวี่ยเชื่อว่าไม่นานเธอจะทิ้งหลินอี้ไว้ข้างหลังอย่างไกลลิบ!
วันแก้แค้นใกล้เข้ามาแล้ว!
ในตอนนั้นเอง
คนรับใช้คนหนึ่งของสถาบันเดินเข้ามา ประนมมือคำนับซูฉิงเสวี่ยแล้วพูดว่า "คุณหนูซู นี่จดหมายของท่านค่ะ!"
"ส่งมาจากเมืองชิง!"
ซูฉิงเสวี่ยขมวดคิ้ว "น่าจะเป็นจดหมายจากบิดาข้า"
รับจดหมายจากมือคนรับใช้ ซูฉิงเสวี่ยก็เปิดออกทันที
แต่ในชั่วขณะถัดมา
ใบหน้าของเธอก็พลันมืดครึ้มราวกับมีเมฆดำปกคลุมในทันใด!
"เกิดอะไรขึ้น?"
ซ่งเฉวียเห็นสีหน้าผิดปกติของซูฉิงเสวี่ย จึงรีบถามทันที
"หลินอี้ฆ่าบิดาข้า และล้างตระกูลซูจนหมดสิ้น!"
ซูฉิงเสวี่ยกัดฟันพูดอย่างแค้นเคือง
"อะไรนะ?!"
สีหน้าของซ่งเฉวียเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
ซูอู๋ซื่อเป็นถึงยอดฝีมือระดับขั้นสี่แห่งวิถีวิญญาณ กลับถูกหลินอี้เด็กนั่นสังหาร?
หรือว่าเด็กคนนี้จะมีพลังเพิ่มขึ้นอีก?
ช่างน่ากลัวจริงๆ เด็กคนนี้!
ข่มความตกใจในใจไว้ ซ่งเฉวียพูดเสียงหนักแน่น "ฉิงเสวี่ย หลินอี้สูญเสียตันเถียนไปแล้ว เขาไม่มีทางก้าวถึงระดับปรมาจารย์ได้ในชาตินี้!"
"เด็กคนนั้นตั้งใจฆ่าบิดาเจ้าและล้างตระกูลซูในตอนนี้ ก็เพื่อยั่วยุให้เจ้าโกรธ และจะได้กำจัดเจ้าก่อนที่เจ้าจะเติบโตขึ้นมา!"
"ความอดทนเล็กน้อยจะทำให้แผนการใหญ่พังทลาย เจ้าต้องไม่พลาดในตอนนี้"
ซูฉิงเสวี่ยพยักหน้า
แต่ดวงตางามทั้งคู่ยังคงเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความแค้น
"หลินอี้ ข้าซูฉิงเสวี่ยขอสาบานว่า วันหน้าจะต้องสับร่างเจ้าเป็นหมื่นชิ้น มิเช่นนั้นขอให้สวรรค์ลงทัณฑ์!"
เห็นซูฉิงเสวี่ยสาบานอย่างเด็ดขาด
ซ่งเฉวียกลับถอนหายใจโล่งอก
ขอเพียงซูฉิงเสวี่ยอดทนต่อความโกรธชั่วคราวได้ ด้วยพรสวรรค์ของนาง ไม่ถึงหนึ่งปีก็จะก้าวถึงระดับปรมาจารย์
ตอนนั้น การจะฆ่าหลินอี้ที่อยู่แค่ระดับวิถีวิญญาณ จะไม่ใช่เรื่องง่ายดายหรอกหรือ?
...
หลังจากออกจากเมืองชิง
หลินอี้พาน้องสาวหลินหนิง นั่งรถม้ามุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง
หลังจากออกจากเมืองชิง หลินอี้ถึงได้พบว่าดินแดนตะวันออกช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน!
การเดินทางไปยังเมืองหลวงแห่งอาณาจักรหิน แม้จะเร่งเดินทางสุดกำลัง ก็คงต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเดือน
อย่างไรก็ตาม แม้หลินอี้จะอยากไปถึงเมืองหลวงโดยเร็ว แต่ก็ไม่ถึงกับต้องรีบร้อนขนาดนั้น
กลางวันเดินทาง กลางคืนพักผ่อน
ในวันที่สาม ยามเย็น
หลินอี้พาหลินหนิงมาถึงเขตแดนจินโจว
ขณะที่หลินอี้กำลังขับรถม้ามุ่งหน้าไปยังเมืองใกล้เคียง จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนด้วยความโมโหดังมาจากด้านหน้า!
"ไอ้เด็กบ้า แกจะวิ่งไปไหน?!"
"ให้ตายสิ ถ้าข้าจับแกได้ละก็ จะถลกหนังแกออกมาให้หมด!"
หลินอี้มองไปตามเสียง เห็นเด็กชายอ้วนอายุราวสิบสี่สิบห้าปีปรากฏตัวใกล้รถม้าของเขา
เด็กคนนี้สวมใส่เสื้อผ้าหรูหรา คอห้อยจี้มีค่า เห็นได้ชัดว่ามาจากตระกูลใหญ่
"น้องชาย หยุดรถเร็ว!"
"ช่วยข้าหนีพวกไล่ล่า ข้าจะให้ทองคำร้อยตำลึง!"
พูดจบ เด็กคนนั้นก็ไม่รอให้หลินอี้ตอบตกลง กระโดดขึ้นรถม้าของหลินอี้ทันที
ในตอนนั้นเอง ด้านหลังรถม้าปรากฏร่างคนสิบกว่าคน
คนพวกนี้เห็นได้ชัดว่าไล่ตามเด็กคนนั้นมา แต่ละคนดูดุร้าย เห็นแล้วรู้ว่าไม่ใช่คนดี!
ชายตาเดียวคนหนึ่งในกลุ่มตะโกนใส่หลินอี้ทันที: "เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใคร?"
"กล้ามายุ่งกับเรื่องของกลุ่มมังกรดำ?!"
หลินอี้ยังไม่ทันพูดอะไร เด็กคนนั้นก็รีบตะโกนใส่หลินอี้: "พี่ชาย! พี่ชายที่รัก ในที่สุดท่านก็มาช่วยข้า!"
"พวกที่ไล่ล่าพวกนี้ ขอฝากท่านจัดการด้วย!"
พูดจบก็จะมุดเข้าไปในรถม้า
"ใครเป็นพี่ชายเจ้า? ไปให้พ้น!"
ไม่คาดคิดว่า หลินอี้จะเตะออกไปทันที ถีบเด็กคนนั้นลงจากรถม้า!
เด็กคนนั้นร้องโอดโอย ล้มหน้าคะมำลงพื้น
"ไอ้บ้า เจ้าทำอะไร?!"
เด็กคนนั้นลุกขึ้นจากพื้น จ้องหลินอี้เขม็ง ตัวสั่นด้วยความโกรธ
"มีปัญหาอะไรก็ไปหาครอบครัวเจ้าเอง อย่ามาเรียกข้าว่าพี่ชายส่งเดช!"
หลินอี้เหลือบมองเด็กคนนั้นเย็นชา แล้วค้อมกายคำนับชายตาเดียวและคนอื่นๆ "ข้าแค่ผ่านมาเท่านั้น เรื่องของพวกท่าน ไม่เกี่ยวกับข้า"
จริงๆ แล้วถ้าจะให้หลินอี้ช่วยก็ไม่ใช่ไม่ได้ แต่เด็กคนนี้ท่าทางมีปัญหา เสนอค่าตอบแทนแค่ทองคำร้อยตำลึง แถมยังทำตัวเหมือนเป็นนายใหญ่ สุดท้ายยังจะใช้เขาเป็นโล่กำบังอีก?
พฤติกรรมแบบนี้ทำให้หลินอี้โกรธจนหมดความอดทน
เห็นหลินอี้ไม่มีท่าทีจะยุ่งเกี่ยว ชายตาเดียวและคนอื่นๆ จึงโล่งใจ แล้วหันไปมองเด็กคนนั้นด้วยสีหน้าดุร้าย "ไอ้เด็กบ้า คราวนี้ข้าอยากรู้นักว่าใครจะมาช่วยเจ้าได้!"
"จับไอ้อ้วนนี่มัดไว้ พาไปที่ค่าย ข้าจะให้มันกินอุจจาระหนึ่งชั่ง!"
สีหน้าเด็กคนนั้นเปลี่ยนไป แล้วพูดเสียงเย็น: "พวกเจ้ากล้าแตะต้องข้าหรือ?!"
"ข้าเป็นคนของตระกูลจ้าวแห่งจินโจว!"
"พวกเจ้าแค่โจรม้าไม่กี่คน กล้าจับข้าหรือ อยากตายกันแล้วสิ!"
ชายตาเดียวและคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น ต่างตกใจ
ตระกูลจ้าวเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งของเมืองจินโจว ต่างจากสถานการณ์วุ่นวายในเมืองชิง เมืองจินโจวมีตระกูลจ้าวเป็นผู้นำเพียงตระกูลเดียว!
และจินโจวเป็นเมืองใหญ่ของอาณาจักรหิน ตระกูลจ้าวในฐานะตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองจินโจว ย่อมไม่อาจเทียบกับตระกูลหลินที่เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองชิงได้
ในตอนนั้นเอง!
เสียงฝีเท้าม้าดังมาจากที่ไกล
"ใครกล้าแตะต้องน้องข้า!"
"ข้าจะฆ่ามัน!"
นักรบสิบกว่าคนในชุดเกราะเต็มยศควบม้ามา นำโดยหญิงสาวในชุดรัดรูป ท่าทางองอาจ แววตาเจือความโหดเหี้ยม
"แม่มดจ้าว จ้าว ยู่เหยียน!"
ชายตาเดียวได้ยินชื่อจ้าว ยู่เหยียน ใบหน้าก็แสดงความหวาดกลัวทันที เหงื่อเย็นผุดซึม
แม่มดจ้าว ยู่เหยียน ใครในแถบจินโจวจะไม่รู้จัก?
พวกเขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า เด็กคนนี้จะเป็นน้องชายของแม่มดจ้าว ยู่เหยียน!
"คุณหนูจ้าว!"
ชายตาเดียวยอมอ่อนข้อทันที "ไม่ใช่ว่าพวกเรากล้ารังแกตระกูลจ้าว แต่เป็นเพราะเด็กคนนี้... ไม่สิ คุณชายน้อยท่านนี้ซุกซนเกินไป เขาแอบฉี่ใส่ถุงน้ำของพวกเรา..."
"แล้วยังไงล่ะ?"
"เขายังเป็นแค่เด็ก!"
คำพูดสั้นๆ ของจ้าว ยู่เหยียน ทำให้ชายตาเดียวและคนอื่นๆ ไม่กล้าเถียง!
"แค่เด็กคนหนึ่ง ทำผิดเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ พวกเจ้ากลับจะเอาชีวิตเขา?"


## บทที่ 16 พี่ชาย ผมผิดไปแล้ว!

"พวกเราผิดแล้ว!"
ชายตาเดียวไม่กล้าเถียงแม่มดที่ฆ่าคนมาไม่รู้กี่ชีวิต "คุณหนูจ้าวพูดถูกแล้ว!"
"เขาก็แค่เด็กคนหนึ่ง พวกเราจะไปถือสาอะไรกับเด็กได้"
"พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ ไปให้ไกลๆ!"
ชายตาเดียวรีบพาลูกน้องหนีไป
"กล้าล่วงเกินน้องชายฉัน แล้วคิดจะหนี?"
จ้าว ยู่เหยียนยิ้มเย็นชา แล้วโบกมือให้นักรบชุดเกราะสิบกว่าคนที่อยู่ด้านหลัง "ฆ่าให้หมด อย่าให้รอดสักคน!"
"ครับ!!"
นักรบชุดเกราะสิบกว่าคนพุ่งเข้าไปล้อมฆ่าชายตาเดียวและพรรคพวก!
ชายตาเดียวและพวกวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง!
แต่ก็ถูกนักรบชุดเกราะของตระกูลจ้าวไล่ทัน ถูกฟันล้มลงทีละคน
เหลือเพียงชายตาเดียวที่ถูกฟันแขนขาด หนีรอดไปได้ด้วยบาดแผล ส่วนคนอื่นถูกฆ่าตายหมด
สีหน้าของหลินอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย
แค่ล่วงเกินเด็กคนหนึ่ง กลุ่มมังกรดำก็ถูกสังหารยกกลุ่ม!
แม่มดตระกูลจ้าวคนนี้ โหดเหี้ยมจริงๆ!
แต่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขามากนัก!
"ยังมีคนนั้นอีก!"
แต่ขณะที่หลินอี้กำลังจะพาน้องสาวจากไป เด็กเกเรนั่นก็ชี้มาที่หลินอี้ทันที "คนนี้เห็นคนจะตายแต่ไม่ช่วย ทำให้ฉันเกือบตายในมือพวกนั้น!"
"พี่สาว อย่าปล่อยเขาไป!"
หลินอี้ขมวดคิ้ว "พวกเราแค่เดินผ่านมา ไม่อยากยุ่งเรื่องของคนอื่น"
"ไม่อยากยุ่งเรื่องของคนอื่นงั้นเหรอ?"
เด็กเกเรยิ้มเย็นชา "ไอ้บ้านี่ เกือบทำให้คุณชายต้องตาย!"
"ขอโทษนะ แต่แกจะตายหรือไม่ มันไม่เกี่ยวกับกูเลย"
หลินอี้เริ่มรำคาญ "แกไปหาเรื่องเอาเอง ที่ไม่โดนจับไปกรอกขี้ใส่ปาก นับว่าแกโชคดีแล้วไอ้อ้วน!"
"แกว่าอะไรนะ?!"
ใบหน้าของเด็กเกเรดำทะมึนลงทันที "ไอ้หมานี่ปากเสียจริงๆ ดี ดีมาก!"
มันยิ้มเยาะ ดวงตาฉายแววอำมหิต "แกให้ความคิดที่ดีกับคุณชายแล้ว เดี๋ยวจะให้แกได้ลองชิมรสชาติของการโดนกรอกขี้ใส่ปากดูบ้าง..."
ฉาด!
ก่อนที่เด็กเกเรจะพูดจบ หลินอี้ก็ตบหน้ามันอย่างแรง
ส่งให้เด็กเกเรลอยกระเด็นออกไป
ใบหน้าครึ่งซีกบวมสูงขึ้นมาทันที!
"แกกล้าตบกู?"
เด็กเกเรกุมหน้าที่บวมแดง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "พี่ ฆ่ามันให้ตาย!"
"ไอ้ลูกหมา แกอยากตาย!"
เมื่อเห็นว่าหลินอี้กล้าลงมือ สายตาของจ้าว ยู่เหยียนก็มืดลงทันที เธอสะบัดแส้ยาวที่เหมือนงูพิษ พุ่งเข้าหมายรัดคอหลินอี้!
แต่หลินอี้เพียงเบี่ยงตัวหลบ ก็หลบแส้ได้ พร้อมกับใช้มือขวาคว้าจับแส้เอาไว้!
จากนั้นก็กระชากอย่างแรง!
ดึงให้จ้าว ยู่เหยียนลอยเข้ามาหา!
จ้าว ยู่เหยียนตกใจ แต่ดวงตางามก็ฉายแววอำมหิต ชักมีดสั้นจากเอวแทงเข้าหาอกของหลินอี้!
แต่คมมีดกลับหยุดชะงักห่างจากหัวใจของหลินอี้เพียงนิดเดียว
ถูกนิ้วสองนิ้วของหลินอี้หนีบเอาไว้แน่น ไม่สามารถขยับไปข้างหน้าได้อีกแม้แต่ครึ่งนิ้ว!
"อะไรนะ?!"
จ้าว ยู่เหยียนเบิกตากว้าง หัวใจสั่นสะท้าน ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่นคนนี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!
แต่หลินอี้ไม่ให้เวลาเธอคิด เขาเตะถีบออกไปทันที ไม่มีความปรานีต่อสตรีเลยแม้แต่น้อย เตะเข้าที่อกของจ้าว ยู่เหยียนอย่างแรง!
พรวด!
จ้าว ยู่เหยียน ถูกเตะจนกระอักเลือด แต่ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ หลินอี้ก็เตะซ้ำอีกครั้ง เหยียบเธอลงกับพื้น แม้แต่หน้าอกอวบอิ่มก็ถูกเหยียบจนยุบลงไป!
"บังอาจนัก!"
นักศิลปะการต่อสู้ตระกูลจ้าวที่อยู่ด้านหลังตะโกนทันที "ไอ้หนุ่ม กล้าทำร้ายคุณหนูรองของเรา เจ้าอยากจะทำสงครามกับตระกูลจ้าวแห่งจินโจวหรือไง?!"
"รีบปล่อยคุณหนูรองเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าสาบานว่าเจ้าจะต้องตายอย่างทรมาน!"
"สายไปแล้ว!"
ตอนนี้จ้าว ยู่เหยียน ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น "ไอ้หนุ่ม ความอับอายวันนี้ ข้าจะต้องตอบแทนเจ้าร้อยเท่า..."
แกร๊ก!
พูดได้แค่ครึ่งประโยค เท้าของหลินอี้ก็เหยียบลงมาอย่างแรง ทำให้กระดูกหน้าอกของจ้าว ยู่เหยียน แตกละเอียด
จ้าว ยู่เหยียน ตาเบิกกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อเห็นว่าหลินอี้ฆ่าจ้าว ยู่เหยียน ทันที เด็กเกเรและองครักษ์ตระกูลจ้าวทั้งหมดต่างก็ตะลึง!
แล้วก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่!
จ้าว ยู่เหยียน แม่มดผู้โด่งดังแห่งจินโจว กลับถูกไอ้หนุ่มคนนี้เหยียบตาย!
"พี่ชาย ผมผิดไปแล้ว!"
เด็กเกเรเห็นจ้าว ยู่เหยียน ตายอย่างทรมาน ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ฉี่ราดเปียกกางเกงไปหมด "ที่ผ่านมาเป็นความผิดของผมทั้งหมด ขอร้องพี่ชายไว้ชีวิตผมด้วย ผมยังเด็ก ไม่รู้เรื่องรู้ราว!"
แต่หลินอี้เพียงแค่ยิ้มให้เด็กเกเร แล้วในชั่วพริบตาต่อมา ก็ขว้างมีดของจ้าว ยู่เหยียน ออกไป!
ปักเข้าที่ลำคอของเด็กเกเร
หลินอี้เหลือบมองศพของเด็กเกเรแวบหนึ่ง "อายุยังน้อยก็ชั่วร้ายขนาดนี้ โตขึ้นจะเป็นยังไง?"
พี่น้องตระกูลจ้าว ถูกฆ่าทั้งคู่!
กลุ่มองครักษ์ตระกูลจ้าวต่างก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด!
พวกเขาติดตามจ้าว ยู่เหยียน ข่มเหงรังแกผู้คนในจินโจวจนเคยชิน ไม่เคยคิดฝันเลยว่า วันนี้จะเจอคนที่โหดเหี้ยมกว่า!
"หนี!"
นักศิลปะการต่อสู้ตระกูลจ้าวทั้งหมดรีบขึ้นม้า แย่งกันหนี!
แต่หลินอี้ไม่ใช่คนที่จะปรานีสงสาร
เขาพุ่งออกไปทันที ก่อนที่นักศิลปะการต่อสู้ตระกูลจ้าวเหล่านั้นจะขึ้นม้าได้ ก็สังหารพวกเขาจนหมด!
ตอนนี้ หลินหนิง เดินออกมาจากรถม้า เห็นศพเกลื่อนกลาด ใบหน้างามก็เปลี่ยนสีไปเล็กน้อย
กลิ่นคาวเลือดที่ลอยอยู่ในอากาศ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก
อย่างไรก็ตาม หลินอี้เก็บดาบเข้าฝัก แล้วพูดกับหลินหนิงว่า "หนิงเอ๋อร์ เจ้าต้องจำไว้ ถ้าจะถอนหญ้าต้องถอนราก ความเมตตาปรานีแบบสตรี จะนำความหายนะมาสู่ตัวเอง!"
"อืม!"
หลินหนิง พยักหน้า "คนที่พี่ชายฆ่า ต้องเป็นคนชั่วแน่นอน!"
"หนิงเอ๋อร์แค่เสียใจที่ความสามารถไม่พอ ช่วยพี่ชายไม่ได้!"
"ไม่เป็นไร พี่จะปกป้องเจ้าตลอดไป!"
หลินอี้ลูบศีรษะของหลินหนิง แล้วก้าวยาวๆ ไปที่ศพของจ้าว ยู่เหยียน หยิบถุงเก็บของที่เอวของเธอออกมา
เมื่อเปิดถุงเก็บของ พลังวิญญาณอันน่าตกใจก็ลอยออกมา
หินใสแวววาวกองหนึ่งปรากฏต่อสายตา
"หืม? เป็นหลิงสือหรือ?"
ดวงตาของหลินอี้เป็นประกายทันที
หลิงสือ เป็นสิ่งจำเป็นในการฝึกฝน ในอาณาจักรชื่อลิหาได้ยาก อย่างน้อยตอนที่หลินอี้อยู่ในเมืองชิง ก็เคยสัมผัสหลิงสือคุณภาพต่ำแค่ไม่กี่ก้อนเท่านั้น
แต่ในถุงของจ้าว ยู่เหยียน บรรจุหลิงสือคุณภาพกลางทั้งหมด!
รวมทั้งหมดสิบสองก้อน
ตระกูลจ้าว สมกับเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งจินโจวจริงๆ!
ด้วยหลิงสือคุณภาพกลางสิบสองก้อนนี้ หลินอี้มั่นใจว่าจะสามารถเพิ่มระดับพลังขึ้นไปถึงระดับขั้นสามแห่งวิถีวิญญาณได้!
"อำนาจของตระกูลจ้าวแห่งจินโจว คงไม่ใช่ระดับเดียวกับตระกูลเล็กๆ ในเมืองชิงแน่ ต้องรีบออกจากที่นี่โดยเร็ว เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกคนของตระกูลจ้าวจับตามอง"
แววตาของหลินอี้วูบไหว จ้าว ยู่เหยียน และเด็กเกเรน่าจะมีตำแหน่งไม่ต่ำในตระกูลจ้าว ทั้งสองคนตาย ตระกูลจ้าวคงไม่ปล่อยไว้แน่
คิดถึงตรงนี้ หลินอี้รีบพาหลินอี้ขึ้นรถม้า ออกจากที่นี่ด้วยความเร็วสูงสุด


## บทที่ 17 ความโกรธแค้นของตระกูลจ้าว

เป็นไปตามที่หลินอี้คาดไว้
หลังจากที่พวกเขาขับรถออกไปได้เพียงชั่วยาม
กลุ่มแขกที่ไม่ได้รับเชิญก็มาถึงที่นี่
นำโดยหญิงสาวคนหนึ่งและชายวัยกลางคนหน้าตาเคร่งขรึม
"อวี้เหยียน!"
"เสี่ยวเป่า!!!"
เมื่อชายวัยกลางคนเห็นศพของจ้าว อวี้เหยียนและเด็กซน เขาก็ร้องออกมาด้วยความเศร้าโศกเสียใจ แทบจะเป็นลมล้มพับไป
"พ่อ!"
"โปรดอดทนด้วย!"
หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ รีบเข้าไปประคองชายวัยกลางคน
ชายวัยกลางคนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือจ้าวขว้อ หัวหน้าตระกูลจ้าว และหญิงสาวข้างๆ เขาก็คือคุณหนูใหญ่ตระกูลจ้าว จ้าวหมิง
"น่าตาย!"
"ใครกันที่ทำ ใครกล้าฆ่าลูกๆ ของข้าจ้าวขว้อ?"
ในเขตจินโจว ตระกูลจ้าวของพวกเขาเปรียบเสมือนจักรพรรดิท้องถิ่น แต่ตอนนี้ลูกๆ ของเขากลับถูกฆ่าในเขตจินโจวนี้!
ใครกันที่กล้าทำเช่นนี้?
"พ่อ โปรดสงบสติอารมณ์"
จ้าวหมิงค้อมกายคำนับจ้าวขว้อ พูดว่า "ขอให้ลูกเวลาสองวัน ลูกจะต้องสืบหาตัวคนร้ายให้ได้!"
"ดี!"
จ้าวขว้อพยักหน้า "เจ้าสามารถใช้กำลังทั้งหมดของตระกูลจ้าวได้ ภายในสองวันต้องหาตัวคนร้ายให้พบ!"
"ข้าจะให้ทั้งตระกูลของมันต้องตายตามไป!"
"ได้!"
ดวงตาของจ้าวหมิงวาบขึ้นด้วยแววเย็นชา
ในบริเวณจินโจวนี้ ใครก็ตามที่กล้าฆ่าคนของตระกูลจ้าว จะมีจุดจบเพียงอย่างเดียว นั่นคือความตาย!
...
สองวันต่อมา
ที่คฤหาสน์ตระกูลจ้าว เมืองจินโจว
ภายใต้การสืบสวนอย่างเต็มกำลังของตระกูลจ้าว แม้จ้าวหมิงจะยังไม่พบตัวคนร้าย แต่ก็ได้เบาะแสสำคัญแล้ว
ชายตาเดียวที่เคยมีเรื่องกับเด็กซนคนนั้น ถูกคนของตระกูลจ้าวจับตัวมาอยู่ต่อหน้าจ้าวหมิง
ชายตาเดียวไม่เพียงแต่ตาบอดข้างเดียว เพราะตระกูลจ้าว เขายังเหลือแขนเพียงข้างเดียว กลายเป็นชายแขนเดียวไปแล้ว
การไปมีเรื่องกับเด็กซนคนนั้น ช่างเป็นโชคร้ายที่สุดในชีวิตจริงๆ
แต่ทันทีที่ชายตาเดียวเห็นจ้าวหมิง เขาก็คุกเข่าลงต่อหน้าเธอทันที พร้อมวิงวอนขอชีวิต "คุณหนูใหญ่จ้าว ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!"
"ฆ่าน้องสาวคนที่สองและน้องชายคนที่สามของข้า แล้วยังจะขอมีชีวิตอยู่อีกหรือ?"
จ้าวหมิงมองชายตาเดียว สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะฆ่า
"ข้าถูกใส่ร้าย!"
ชายตาเดียวทำหน้าไร้เดียงสา "การตายของคุณหนูรองและคุณชายสาม ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้าน้อยเลยแม้แต่น้อย!"
"คนอื่นอาจไม่รู้จักอิทธิพลของตระกูลจ้าว แต่พวกเรากลุ่มมังกรดำจะไม่รู้ได้อย่างไร อีกอย่าง ต่อให้ข้าน้อยมีความกล้าขนาดนั้น ก็ไม่มีความสามารถพอหรอก!"
"ไม่ใช่เจ้า? แล้วจะเป็นใครกัน?"
จ้าวหมิงขมวดคิ้ว "บอกตัวคนร้ายมา ข้าจะปล่อยเจ้าไป!"
ชายตาเดียวทำหน้ากังวล
เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นคนร้าย?
แต่ถ้าไม่พูดอะไรสักอย่าง ตระกูลจ้าวก็จะไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่
"ข้านึกออกแล้ว!"
ในตอนนั้นเอง ภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ผุดขึ้นในความคิดของชายตาเดียว "เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ต้องเป็นเขาแน่!"
หลังจากที่เขาหนีไป ด้วยนิสัยการทำงานของคนตระกูลจ้าว พวกเขาคงไม่ปล่อยหลินอี้ไปง่ายๆ
เด็กคนนี้ น่าสงสัยมาก!
"จงบรรยายรูปร่างหน้าตาและการแต่งกายของเด็กคนนั้นมาอย่างละเอียด!"
เมื่อเห็นว่าได้จุดเริ่มต้นแล้ว ดวงตาของจ้าวหมิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอรีบเรียกจิตรกรมา
"ได้!"
ชายตาเดียวรีบทำตามคำสั่งทันที
ไม่นาน จิตรกรก็วาดภาพใบหน้าของหลินอี้ออกมาได้คร่าวๆ
อีกทั้งหลินอี้ยังพาน้องสาวมาด้วย
แบบนี้ก็ยิ่งง่ายต่อการตามหา
มองดูภาพวาดตรงหน้า ดวงตาของจ้าวหมิงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะฆ่า
เป็นเด็กคนนี้นี่เอง ที่ฆ่าน้องชายและน้องสาวของนาง!
"คุณหนูใหญ่ ตอนนี้ข้าน้อยไปได้แล้วใช่ไหม?"
ชายตาเดียวถามด้วยความหวาดกลัว
"ไปเถอะ!"
จ้าวหมิงโบกมือ
"ขอบคุณคุณหนูใหญ่!"
ชายตาเดียวรู้สึกเหมือนได้รับการอภัยโทษ หลังจากกราบหลายครั้งจนเสียงดัง เขาก็รีบวิ่งออกจากคฤหาสน์ตระกูลจ้าว
แต่เมื่อเขาเพิ่งก้าวออกจากประตูใหญ่ ดวงตาของจ้าวหมิงก็วาบขึ้นด้วยประกายเย็นเยียบ ก่อนจะโบกมือให้ยามของตระกูลจ้าวที่อยู่ข้างๆ "ฆ่ามัน!"
คำสั่งดังขึ้น
วินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องของชายตาเดียวก็ดังมาจากนอกประตู
แม้แต่ยามของตระกูลจ้าวหลายคนก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งแผ่นหลัง
พวกเขารู้ดีว่าเมื่อเทียบกับคุณหนูรองจ้าว ยู่เหยียน คุณหนูใหญ่จ้าวหมิงนั้นโหดเหี้ยมกว่ามาก นางคือแม่มดที่แท้จริงของตระกูลจ้าว!
"ส่งคำสั่งของข้า!"
"วาดภาพคนผู้นี้แล้วส่งไปที่ตลาดมืด ประกาศรางวัลสองแสนเหลี่ยงทองคำ!"
จ้าวหมิงกล่าวเสียงเย็น
"ขอรับ!"
ผู้เฒ่าตระกูลจ้าวคนหนึ่งรับภาพวาดแล้วรีบออกจากท้องพระโรงไป
ดวงตาของจ้าวหมิงวาบขึ้นด้วยประกายเย็นยะเยือก
รางวัลนำจับหนึ่งแสนเหลี่ยงทองคำในตลาดมืด มากพอที่จะจ้างนักฆ่าที่มีชื่อเสียงโด่งดังในอาณาจักรชื่อลิได้แล้ว!
ฆาตกรต้องตายอย่างแน่นอน!
...
ในขณะนั้น หลินอี้ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกตระกูลจ้าวประกาศรางวัลนำจับด้วยเงินก้อนใหญ่
หลังจากสังหารจ้าว ยู่เหยียนและคนของตระกูลจ้าวแล้ว
เขาก็รีบเดินทางออกจากเขตจินโจวทันที
ในรถม้า
หลินหนิงเป็นคนขับรถชั่วคราว ส่วนหลินอี้กำลังฝึกฝนอยู่ในตัวรถ
หลินอี้กำลังถือหลิงสือคุณภาพกลางอยู่ในมือ พลังชี่แท้หมุนเวียนรอบตัว เส้นลมปราณดาบเดือดพล่าน
โครม!
ทันใดนั้น หลินอี้ก็ลืมตาขึ้น
พลังอันแหลมคมยิ่งยวดแผ่ออกมาจากร่างกาย!
ขั้นที่สามของระดับการแปลงจิตวิญญาณ!
ใบหน้าของหลินอี้ฉายแววยินดี
หลังจากใช้หลิงสือคุณภาพกลางไปสิบก้อน หลินอี้ก็บรรลุถึงขั้นสามของระดับการแปลงจิตวิญญาณในคราวเดียว!
สมแล้วที่เป็นหลิงสือคุณภาพกลาง!
ในตอนนั้นเอง ม่านรถถูกเปิดออก หลินหนิงโผล่หัวเล็กๆ เข้ามา "พี่คะ พวกเราถึงเมืองหยางโจวแล้ว"
"เร็วขนาดนี้เลยหรือ?"
หลินอี้แสดงความประหลาดใจ
เขาเดินออกมาจากรถม้า และเห็นเมืองใหญ่อันยิ่งใหญ่ตระการตาปรากฏอยู่เบื้องหน้า
บนประตูเมืองมีตัวอักษรสามตัวเขียนว่า "นครหยางโจว"
มาถึงหยางโจวแล้ว ถ้านั่งเรือไปเมืองหลวง อย่างมากก็สามวันก็จะถึง
"ยังมีเวลาเหลือเฟือ พวกเราพักที่เมืองหยางโจวสักวันแล้วค่อยออกเดินทาง"
"พี่จะพาเจ้าไปกินอาหารอร่อยๆ แล้วก็ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ สักหลายชุด"
หลินอี้มองหลินหนิงพร้อมรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าการบรรลุถึงขั้นสามของระดับการแปลงจิตวิญญาณทำให้หลินอี้อารมณ์ดี
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกเขามีทรัพย์สินไม่น้อย หนึ่งแสนตำลึงทองคำ แม้แต่ในเมืองหยางโจวก็ถือว่าเป็นเศรษฐีน้อยๆ แล้ว
"เย้!"
หลินหนิงดีใจมาก ช่วงนี้กินแต่อาหารแห้งทุกวัน เธอเกือบจะอ้วกแล้ว
ส่วนเรื่องเสื้อผ้าสวยๆ มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่จะไม่ชอบเสื้อผ้าสวยๆ?
หลังจากจ่ายค่าผ่านประตูเมือง ทั้งสองคนก็เข้าไปในเมืองหยางโจว
อย่างไรก็ตาม
ในทันทีที่พี่น้องหลินเข้าเมือง
ก็มีเงาร่างลับๆ ล่อๆ หลายร่างปรากฏขึ้นในเมือง
"นั่นเขาเอง! ตระกูลจ้าวแห่งจินโจวประกาศรางวัลนำจับสองแสนเหลี่ยงทองคำเพื่อเอาหัวของไอ้หนุ่มคนนี้!"
ชายร่างผอมบางคนหนึ่งดวงตาเป็นประกาย พูดขึ้น
"แน่ใจหรือ? ไม่ได้มองผิดใช่ไหม?"
คนอื่นๆ ต่างก็ตาเป็นประกาย สีหน้าตื่นเต้น
ราวกับเพิ่งค้นพบขุมทรัพย์
"ดูให้ดีๆ ไอ้หนุ่มคนนี้ตอนนี้เป็นแกะอ้วนในสายตาของเจ้าพ่อตลาดมืดทั้งหลาย ยังกล้ามาปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งในเมืองหยางโจวอีก?"
"ไม่ผิดแน่นอน!"
ชายร่างผอมจ้องมองพี่น้องหลินอย่างแน่วแน่ "มั่นใจอย่างน้อยเจ็ดส่วน!"
"ดี!"
"รีบไปแจ้งหัวหน้าเร็ว เหยื่อปรากฏตัวแล้ว งานใหญ่สองแสนเหลี่ยงทองคำมาแล้ว!"
เงาร่างลับๆ ล่อๆ หลายร่างหายไปอย่างรวดเร็ว


## บทที่ 18 นักฆ่ามือทอง เสวี่ยหลิงหลง!

หลินอี้พาหลินหนิงเข้าไปในนครหยางโจว หลังจากเดินเที่ยวในย่านตลาดรอบหนึ่งและซื้อเสื้อผ้าให้หลินหนิงสองสามชุด ก็มุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง
สั่งอาหารเลิศรสขึ้นชื่อของร้านมาทั้งหมด
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเริ่มรับประทาน
ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนก็บุกเข้ามาในโรงเตี๊ยมอย่างดุดัน
ผู้นำเป็นชายร่างกำยำสูงราวสองเมตร สะพายดาบใหญ่บนบ่า ดูท่าทางเป็นอันธพาลที่เคยผ่านการฆ่าฟันมามาก
"นั่นเจ้าสำนักเยว่เตาแห่งสำนักจิงชา!"
แขกในโรงเตี๊ยมต่างสีหน้าเปลี่ยนไป
เกือบเก้าในสิบรีบวิ่งหนีออกไป
"ท่านเจ้าสำนัก ท่านมาที่นี่ด้วยเรื่องอะไรหรือ?"
เจ้าของร้านรีบเดินออกมา มองเยว่เตาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"คืนนี้ความเสียหายทั้งหมดของเจ้า ข้าจะรับผิดชอบเอง!"
เยว่เตาผลักเจ้าของร้านออกไป แล้วกวาดตาสามเหลี่ยมคู่นั้นมองไปรอบๆ ห้องโถง
"เจ้าสำนัก คนนั้นแหละ!"
ลูกน้องที่ถือภาพประกาศรางวัลอยู่ข้างๆ รีบชี้ไปที่หลินอี้
"ฮ่าๆๆ... ง่ายดายจริงๆ ทองคำสองแสนเหลี่ยงมาอยู่ในมือแล้ว!"
เยว่เตาหัวเราะลั่น แล้วฟันดาบใส่หลินอี้ทันที!
แต่ทว่า
หลินอี้ทำเหมือนไม่เห็นเยว่เตาที่กำลังฟันดาบเข้ามา จนกระทั่งอีกฝ่ายบุกมาถึงโต๊ะ เขาถึงได้ขยับ!
คว้าปลอกดาบบนโต๊ะขึ้นมาฟาดออกไป!
เพล้ง!
ประกายไฟกระเด็น ปลอกดาบของหลินอี้ไม่ขยับเขยื้อน แต่ดาบใหญ่ในมือเยว่เตากลับถูกสั่นจนหลุดลอยออกไป!
ตามด้วยเสียง "เคร้ง" ดังขึ้น!
ดาบถูกชักออกจากฝัก!
แสงดาบวาบผ่านลำคอของเยว่เตา
ในชั่วขณะถัดมา!
ร่างกายสูงสองเมตรราวกับภูเขาลูกน้อยของเยว่เตาก็ล้มลงกับพื้นอย่างหนัก
เลือดพุ่งกระจายเต็มพื้น
สังหารในชั่วพริบตา!
"เจ้า...เจ้าสำนัก!"
เหล่าศิษย์สำนักจิงชาเห็นเจ้าสำนักของตนถูกหลินอี้เชือดคอตายในพริบตา ต่างแสดงสีหน้าตกตะลึงสุดขีด
เยว่เตาเป็นถึงยอดฝีมือระดับขั้นสี่แห่งวิถีวิญญาณ!
แต่กลับแตะต้องชายผู้นี้ไม่ได้แม้แต่ชายเสื้อ ก่อนจะถูกสังหารในพริบตา?
แขกที่เหลืออยู่หนึ่งในสิบในโรงเตี๊ยม ต่างจ้องมองหลินอี้ด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
เยว่เตาถือเป็นอันธพาลที่มีชื่อเสียงพอสมควรในเมืองหยางโจว ไม่นึกว่าจะพ่ายแพ้ภายในกระบวนท่าเดียวในมือชายหนุ่มผู้นี้
ชายหนุ่มผู้นี้ เป็นใครกันแน่?
หลินอี้ประสานมือคำนับทุกคน ยิ้มพลางกล่าว: "ทุกท่านไม่ต้องสนใจ เชิญรับประทานอาหารต่อเถิด"
แขกคนอื่นๆ รีบหันกลับไปทันที หลินอี้ต้องการให้พวกเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เจ้ามานี่"
ขณะที่เหล่าศิษย์สำนักจิงชากำลังจะแอบหนีไป ก็ถูกหลินอี้เรียกไว้
"ข้าหรือ?"
ชายร่างผอมที่ชี้ตัวหลินอี้สีหน้าเปลี่ยนไป "ขอความกรุณาไว้ชีวิตด้วย! ข้าเป็นแค่ลูกน้องตัวเล็กๆ!"
"พูดมาก อีกอึดใจข้าจะเอาชีวิตเจ้าเดี๋ยวนี้!"
ชายร่างผอมจำต้องเดินเข้าไปหาหลินอี้
ขณะที่เขาคิดว่าหลินอี้จะลงมือสังหารเขา อีกฝ่ายกลับดึงภาพประกาศรางวัลในมือเขาไป
เห็นภาพวาดที่คล้ายคลึงกับตัวเองเจ็ดแปดส่วน หลินอี้ขมวดคิ้ว "ไม่นึกว่าหัวของข้าหลินอี้จะมีค่าถึงเพียงนี้?"
"ไม่ทราบว่าใครถึงได้ใจป้ำเสียเหลือเกิน ทุ่มเงินมากมายเพื่อต้องการหัวของข้า?"
"ตระกูลเจ้าแห่งจินโจว!"
ชายร่างผอมรีบพูดว่า "ตระกูลจ้าวได้ประกาศค่าหัวในตลาดมืด ตอนนี้ทั้งวงการมืดในอาณาจักรชื่อลิต่างจ้องจะเอาหัวของท่านเพื่อแลกกับรางวัลก้อนโต!"
ตระกูลจ้าว?
หลินอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาคิดว่าตระกูลจ้าวคงไม่สืบมาถึงตัวเขาเร็วขนาดนี้
แต่ไม่คิดว่าเขาประเมินตระกูลจ้าวต่ำเกินไป
พวกนั้นระบุตัวเขาได้เร็วมาก และยังประกาศค่าหัวราคาสูงลิบในตลาดมืด ระดมกำลังทั้งวงการมืดของอาณาจักรชื่อลิมาฆ่าเขา!
เร็วจริงๆ!
โหดจริงๆ!
"หนิงเอ๋อร์ คืนนี้เราคงพักที่เมืองหยางโจวไม่ได้แล้ว"
สีหน้าของหลินอี้เคร่งขรึม
เมื่อคนของสำนักจิงชาตามหาเขาเจอ นั่นหมายความว่า มือสังหารคนอื่นๆ จากตลาดมืดก็คงรู้ที่อยู่ของเขาเช่นกัน
นครหยางโจวแห่งนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว!
"ฉึก!"
อย่างไรก็ตาม ขณะที่พี่น้องทั้งสองกำลังจะลุกขึ้นจากที่นั่ง
จู่ๆ ลูกดอกพิษก็พุ่งฉิวผ่าอากาศมา พุ่งเข้าใส่หลินอี้ด้วยความเร็วน่าตกใจ!
แต่ด้วยปฏิกิริยาที่ว่องไวของหลินอี้ เขาหลบหลีกได้อย่างฉิวเฉียด ลูกดอกพุ่งผ่านใบหน้าเขาไปปักเข้ากับเสาไม้ข้างๆ
"คุณชายน้อย ตอนนี้คิดจะหนีก็สายไปแล้วกระมัง?"
เสียงที่ทำให้ผู้ชายรู้สึกอ่อนระทวยดังมาจากทิศทางที่ลูกดอกพุ่งมา
เป็นสตรีร่างอวบอิ่ม ทรวงอกอวบอูม ดวงตาคู่งามจ้องมองหลินอี้ตาไม่กะพริบ สายตานั้นราวกับจะดึงดูดวิญญาณบุรุษให้หลงใหล
"เป็นนาง!"
"เสวี่ยหลิงหลง นักฆ่ามือทองแห่งตลาดมืด!"
เสียงอุทานดังขึ้นทั่วโรงเตี๊ยม
"เสวี่ยหลิงหลง?"
แววตาของหลินอี้เคร่งขรึม เขาเคยได้ยินชื่อเสวี่ยหลิงหลงมาก่อน ว่ากันว่านางเชี่ยวชาญการใช้อาวุธลับ สังหารผู้คนอย่างไร้ร่องรอย นักศิลปะการต่อสู้ชื่อดังหลายคนในอาณาจักรชื่อลิล้วนตายด้วยน้ำมือของเสวี่ยหลิงหลง
ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอกับนางเข้า
อย่างไรก็ตาม หลินอี้ส่ายหน้าพลางยิ้ม "เสวี่ยหลิงหลง เพื่อค่าหัวแค่สองแสนเหลี่ยงทองคำ แลกกับชีวิตของเจ้าเอง คงไม่คุ้มกระมัง"
"แค่เจ้าน่ะรึ?"
เสวี่ยหลิงหลงหัวเราะเยาะ ก่อนที่แววตาจะฉายแววสังหารอันเยือกเย็น "ลูกดอกเมื่อครู่แค่ทักทายเท่านั้น ตอนนี้ต่างหาก ที่การแสดงจริงจะเริ่มขึ้น!"
พูดจบ เสวี่ยหลิงหลงก็พลันยกมือทั้งสองขึ้น อาวุธลับมากมายพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของนาง พุ่งเข้าใส่ราวกับฝนห่าใหญ่!
อาวุธลับเหล่านั้นไม่ได้มุ่งเป้าไปที่หลินอี้ แต่พุ่งเข้าใส่หลินหนิง!
หลินอี้เพียงแค่เคลื่อนร่างวูบเดียวก็ปรากฏตัวข้างหน้าหลินหนิง ดาบหยุนซิงในมือวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ สะบัดอาวุธลับทั้งหมดกระเด็นออกไป!
อาวุธลับทั้งสิบสามชิ้นปักเข้ากับโต๊ะ เก้าอี้ ผนัง และเสาโดยรอบ ไม่มีชิ้นใดแตะต้องหลินอี้ได้แม้แต่น้อย
อาวุธลับชิ้นสุดท้ายพลิกกลับตามเส้นทางเดิม!
"อะไรนะ?!"
สีหน้าของเสวี่ยหลิงหลงเปลี่ยนไปทันที
แต่ไม่ทันได้หลบหลีก
มีดบินปักเข้าที่อกซ้ายของนาง
นางร้องด้วยความเจ็บปวด
หลังจากทำให้เสวี่ยหลิงหลงบาดเจ็บสาหัส หลินอี้ก็พุ่งตัวออกไปทันที ปรากฏตัวต่อหน้านาง
เสวี่ยหลิงหลงเห็นท่าไม่ดี รีบทำท่าน่าสงสารขึ้นมาทันที "คุณชายน้อย ได้โปรดละเว้นชีวิตข้าสักครั้ง นับแต่นี้ไป ข้าขอยอมเป็นทาสรับใช้ท่าน ยินดีทำทุกอย่างเพื่อท่าน!"
ว่าแล้วเสวี่ยหลิงหลงก็จงใจดึงคอเสื้อของตน เผยให้เห็นผิวขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง อวดร่องอกลึกที่ทำให้บุรุษส่วนใหญ่ต้องหลงใหล
แม้แต่ชายใจเหล็กก็คงต้องอ่อนระทวย
ในโรงเตี๊ยม แขกหลายคนถึงกับน้ำลายไหล ร้องว่าสุดยอด
ส่วนเสวี่ยหลิงหลงแอบปล่อยพลังชี่แท้ออกมา หัวเราะเยาะในใจ ก็แค่หนุ่มน้อยที่เลือดร้อน จะทนต่อการยั่วยวนเช่นนี้ได้อย่างไร...
น่าเสียดายที่หลินอี้ไม่ได้ทำตามที่เสวี่ยหลิงหลงหวัง เขาไม่ได้หยุดชื่นชมภาพงามตรงหน้า แต่กลับฟันดาบออกไปทันที แทงทะลุลำคอของนาง
"เจ้า..."
เสวี่ยหลิงหลงทำหน้าไม่อยากเชื่อ ล้มลงในกองเลือด


## บทที่ 19 เรือรบแคว้นจิน

เสวี่ยหลิงหลงไม่เคยคิดฝันเลยว่าเสน่ห์ของตัวเองจะไม่สามารถทำให้หลินอี้หวั่นไหวได้แม้แต่น้อย
"อะไรนะ ฆ่าเสวี่ยหลิงหลงด้วยดาบเดียว?"
ในโรงเหล้า มือสังหารจากตลาดมืดที่แอบจ้องหลินอี้อยู่หวังจะได้เงินรางวัล ต่างพากันล้มเลิกแผนเดิม
คนผู้นี้ ไม่ควรยุ่งด้วย!
เงินรางวัล คงได้มาแต่ไม่มีโอกาสได้ใช้!
"ไปกันเถอะ!"
ขณะที่หลินอี้กำลังจะพาน้องสาวออกไป
จู่ๆ ก็มีเสียงปรบมือดังขึ้นในโรงเหล้า
เห็นชายหนุ่มในชุดขาวคนหนึ่งกำลังยิ้มเดินเข้ามาหาพี่น้องหลินอี้
ด้านหลังชายหนุ่มชุดขาวมีเด็กสาวผมหางม้าสองข้างกำลังกินขนมหวานตามมา
"ท่านก็มาเพื่อเงินรางวัลเช่นกันหรือ?"
หลินอี้หรี่ตามองอย่างระแวง
"ท่านอย่าเข้าใจผิดเลย ข้าไม่ใช่มือสังหารจากตลาดมืด"
ชายชุดขาวรีบโบกมือ "อีกอย่าง ทองคำสองแสนเหลี่ยงแค่นี้ ข้าไม่สนใจหรอก"
"ข้าชื่อไป๋ซิ่ว แค่อยากมาผูกมิตรกับท่านเท่านั้น ข้าชอบคบหากับอัจฉริยะที่มีพลังใกล้เคียงกับข้า"
"คนนี้หน้าด้านจริงๆ"
หลินหนิงพึมพำเบาๆ
"หลินอี้"
เห็นชายชุดขาวดูไม่มีท่าทีเป็นศัตรู หลินอี้จึงประสานมือคำนับ แต่ในใจยังไม่ลดความระแวง
มือสังหารจากตลาดมืดมีวิธีลอบสังหารมากมาย การที่อีกฝ่ายจงใจเข้ามาผูกมิตรอาจเป็นการหาจังหวะลงมือสังหารในทีเดียว
ไม่อาจตัดความเป็นไปได้นี้ออกไป
แต่ชายชุดขาวดูเหมือนไม่สนใจ ยังคงยิ้มพลางกล่าว "ท่านหลินครั้งนี้คงจะไปเมืองหลวงเพื่อสอบเข้าสถาบันศิลปะการต่อสู้ใช่หรือไม่?"
แต่หลินอี้กลับส่ายหน้า "แม้ข้าจะไปเมืองหลวง แต่ไม่ได้ไปสอบเข้าสถาบันศิลปะการต่อสู้"
"หืม?"
ไป๋ซิ่วทำหน้าประหลาดใจ "ไม่คิดว่าท่านหลินจะมีสายตาสูงส่งถึงเพียงนี้ แม้แต่สถาบันศิลปะการต่อสู้ก็ไม่อยู่ในสายตาของท่าน?"
"ไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแต่ข้าเคยฆ่าศิษย์ของสถาบันศิลปะการต่อสู้ และยังได้ทำให้ผู้อาวุโสของสถาบันไม่พอใจ ต่อให้ไปสอบก็เท่ากับหาความอับอายใส่ตัวเท่านั้น"
หลินอี้ตอบตรงๆ
"อ้อ เช่นนั้นนี่เอง การเสียท่านหลินไปถือเป็นความสูญเสียของสถาบันศิลปะการต่อสู้!"
ไป๋ซิ่วยิ้มกล่าว "อัจฉริยะอย่างท่านหลิน ไปที่ไหนก็จะเจิดจรัส! แม้ไม่ได้เข้าสถาบันศิลปะการต่อสู้ กลุ่มอิทธิพลอื่นๆ ในเมืองหลวงก็ต้องแย่งตัวท่านแน่!"
"ข้าก็จะไปเมืองหลวงเช่นกัน เราเดินทางไปด้วยกันดีหรือไม่?"
"ข้าเคยไปเมืองหลวงมาหลายครั้ง นับว่าเป็นคนเมืองหลวงครึ่งตัว รู้จักเมืองหลวงเป็นอย่างดี"
"คงจะรู้จักแต่สถานบันเทิงในเมืองหลวงละมั้ง?"
เด็กสาวข้างๆ เย้ยหยัน
หลินอี้: "..."
"กระแอ้ม กระแอ้ม"
ไป๋ซิ่วหัวเราะแห้งๆ "นี่คือน้องสาวข้า ปากไม่มีหูรูด ทำให้ท่านหลินขำเสียแล้ว"
"ไม่ต้องห่วง ข้าเป็นคนเรียบร้อย"
คนเรียบร้อย?
หลินอี้ยิ้มอย่างมีนัยยะ "ขออภัยที่พูดตรงๆ คนหนุ่มควรรู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง!"
แต่ไป๋ซิ่วกลับทำหน้าไม่แยแส "นั่นเป็นเพราะท่านหลินยังไม่เคยเห็นสาวๆ ในหอเฟยเซียนที่เมืองหลวง วันไหนข้าจะพาท่านไปดู รับรองว่าท่านจะติดใจจนไม่อยากกลับบ้าน ไม่คิดจะยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป"
หลินอี้ยังไม่ทันได้พูด หลินหนิงก็เตือนไป๋ซิ่วอย่างจริงจัง "อย่าไปชักจูงพี่ข้านะ เขายังบริสุทธิ์..."
"หนิงเอ๋อร์ เจ้า!"
นี่มันเรื่องที่จะพูดออกไปได้หรือ?
แต่ตอนที่หลินอี้จะปิดปากหลินหนิงก็สายไปเสียแล้ว
"อะไรนะ?!"
ไป๋ซิ่วตกใจมาก ราวกับเพิ่งค้นพบสัตว์หายาก "ท่านหลิน ท่านยังเป็นชายบริสุทธิ์อยู่หรือ?"
แม้แต่เด็กสาวด้านหลังก็เอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก
หลินอี้รู้สึกอับอายขายหน้าในทันที
แต่โชคดีที่เขาหน้าหนาพอ จึงมองไป๋ซิ่วด้วยสีหน้าจริงจัง "พี่ไป๋ ดึกแล้ว เราควรรีบออกเดินทางไปเมืองหลวงกันเถอะ!"
ไป๋ซิ่วพยักหน้า
เขารู้ว่าหลินอี้ถูกตลาดมืดประกาศรางวัลนำจับด้วยเงินก้อนใหญ่ นครหยางโจวไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย แต่พอถึงเมืองหลวง มือสังหารจากตลาดมืดก็คงไม่กล้าอาละวาดมากนัก
ทั้งสี่คนเดินออกจากร้านอาหาร แล้วมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ
พวกเขาจะนั่งเรือไปเมืองหลวง
หลังจากซื้อตั๋วเรือแล้ว ทั้งสี่คนก็ขึ้นเรือท่องเที่ยวลำใหญ่
รอไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เรือก็บรรทุกผู้โดยสารเต็มลำและออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง
จากคำบอกเล่าของไป๋ซิ่ว หลินอี้รู้ว่าทั้งสองคนมาจากทางใต้ แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้พูดชัดเจน แต่จากการคาดเดาของหลินอี้ ทั้งสองคนต้องไม่ได้มาจากตระกูลเล็กๆ แน่นอน ฐานะของตระกูลต้องไม่ธรรมดา
"ด้วยความสามารถของพี่ไป๋ การสอบเข้าวิทยาลัยการต่อสู้จักรพรรดิครั้งนี้ คงไม่มีปัญหาอะไร"
หลินอี้ได้ประเมินพละกำลังของอีกฝ่ายคร่าวๆ จากการพูดคุยกับไป๋ซิ่ว
แม้ว่าเกณฑ์การรับสมัครของสถาบันศิลปะการต่อสู้จะสูง แต่ด้วยความสามารถของไป๋ซิ่วก็ไม่มีปัญหาอะไร
"ใครบอกว่าข้าจะเข้าร่วมสถาบันศิลปะการต่อสู้กัน?"
ไป๋ซิ่วพูดอย่างลึกลับ
"อ้อ?"
หลินอี้เลิกคิ้ว อีกฝ่ายไม่เคยบอกว่าจะไปสอบสถาบันศิลปะการต่อสู้จริงๆ เป็นเขาที่เข้าใจผิดไปเอง
เพราะสถาบันศิลปะการต่อสู้เป็นองค์กรอันดับหนึ่งในเมืองหลวง นักศิลปะการต่อสู้ที่มีชื่อเสียงในอาณาจักรชื่อลิส่วนใหญ่ล้วนมาจากที่นั่น
หลินอี้จึงคิดเองว่าไป๋ซิ่วจะไปสอบสถาบันศิลปะการต่อสู้
แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่พูด หลินอี้ก็ไม่ถามต่อ ทุกคนล้วนมีความลับ แม้แต่เขาเองที่มาเมืองหลวงครั้งนี้ก็เพื่อมาพบเจ้าหญิงเจ็ดลั่วฉิงเฉิง
เขาก็ไม่ได้บอกไป๋ซิ่วเช่นกัน
อีกด้านหนึ่ง สาวน้อยแก่นแก้วไป๋หยวนฟางกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานกับหลินหนิง
"หนิงน้อย เมื่อเธอไปถึงเมืองหลวงแล้ว มีแผนจะทำอะไรบ้าง?"
"ไปกับพี่ชายค่ะ!"
"ถ้าพี่ชายเธอไปเที่ยวโรงน้ำชาล่ะ?"
"ไม่หรอก พี่ชายไม่ใช่คนแบบนั้น!"
"ทำไมเธอถึงติดพี่ชายขนาดนี้ ไม่มีอะไรที่อยากทำเองบ้างเหรอ?"
"สิ่งที่อยากทำเองเหรอ?"
"ใช่ เช่น ซื้อขนมกิน เดินช็อปปิ้งซื้อเสื้อผ้า..."
"สิ่งที่เธอพูดมาล้วนน่าสนใจ แต่ฉันก็ยังอยากไปกับพี่ชายมากกว่า!"
หยวนฟาง: "..."
เธอหมดคำพูดกับคนที่รักพี่ชายขนาดนี้แล้ว
ในตอนนั้นเอง
บนผิวน้ำเบื้องหน้าปรากฏเรือรบสามลำขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เมื่อเห็นธงที่โบกสะบัดอยู่บนเรือ ผู้คนบนเรือต่างตกใจกลัว "แย่แล้ว นั่นเรือรบแคว้นจิน!"
"รีบหลบเข้าห้องโดยสารเร็ว!"
ในชั่วพริบตา ทั้งลำเรือตกอยู่ในบรรยากาศแห่งความหวาดกลัว
"เรือรบแคว้นจิน?"
สีหน้าของหลินอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย
แคว้นจินและอาณาจักรชื่อลิเป็นศัตรูกัน ทั้งสองประเทศมีความแค้นลึกนับร้อยปี มีการสู้รบกันบ่อยครั้ง แต่แคว้นจินมักเป็นฝ่ายรุกราน มักบุกรุกชายแดนของอาณาจักรชื่อลิ
เรือรบแคว้นจินปรากฏที่นี่ เรือลำนี้คงจะลำบากแล้ว!
"ทุกคนรีบเข้าไปในห้องโดยสารเร็ว!"
เจ้าของเรือรีบเรียกให้ผู้โดยสารเข้าไปหลบในห้องโดยสาร ส่วนตัวเองอยู่บนดาดฟ้าเรือพร้อมกับลูกเรือสิบกว่าคน
เรือรบแคว้นจินทั้งสามลำเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว จัดรูปแบบเป็นรูป "品" ล้อมเรือสินค้าของพวกหลินอี้ไว้ตรงกลาง ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย
แม่ทัพรัฐจินคนหนึ่งนำทหารหลายสิบนายกระโดดขึ้นมา เจ้าของเรือรีบสั่งให้คนนำหีบเงินมามอบให้ "ท่านแม่ทัพ พวกเราไม่ใช่เรือหลวงของอาณาจักรชื่อลิ นี่คือเงินห้าหมื่นเหลียง ขอความกรุณาท่านแม่ทัพใจกว้าง ปล่อยพวกเราไปด้วยเถิด!"
ใครจะคิด แม่ทัพรัฐจินกลับเตะหีบใส่เงินจนล้ม แล้วหัวเราะเย็นชา "แค่เงินห้าหมื่นเหลียง คิดจะเอาไปให้ขอทานหรือ?"
"บนเรือของเจ้านี่ จับคนไม่กี่คนก็ได้เงินมากกว่านี้แล้ว!"


## บทที่ 20 ไป๋เซิง เคยฆ่าคนแคว้นทองมาก่อนไหม?

"แม่ทัพต้องการเท่าไหร่?"
เจ้าของเรือถามด้วยความหวาดกลัว
แม่ทัพรัฐจินยิ้มกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโลภ "อย่างน้อยหนึ่งล้านตำลึงทองคำ!"
"หนึ่งล้านตำลึงทองคำ?"
เจ้าของเรือหน้าซีดขาว "ถึงท่านจะฆ่าทุกคนบนเรือนี้ก็ยังไม่พอหนึ่งล้านตำลึงทองคำ!"
"งั้นก็อย่าโทษว่าข้าไม่ให้โอกาส! ข้าให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว น่าเสียดายที่พวกเจ้าไม่รู้จักคว้าไว้!"
แม่ทัพรัฐจินหัวเราะดัง "พี่น้องทั้งหลาย บุก!"
"ฆ่าผู้ชายให้หมด จับผู้หญิงไว้!"
เสียงสั่งเพิ่งจะขาดคำ
เหล่าทหารรัฐจินก็ส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมาป่า พุ่งเข้าไปในห้องโดยสารเรือ
ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของทั้งชายและหญิง
ทหารรัฐจินหลายนายลากหญิงคนหนึ่งออกมาจากห้องโดยสาร
เสื้อผ้าถูกฉีกขาดเกือบหมด เหลือเพียงชุดชั้นในบางๆ
ผิวเนื้อเปลือยเปล่าสัมผัสกับอากาศ
"ฮ่าๆ ผู้ชายอาณาจักรชื่อลิอาจไร้น้ำยา แต่ผู้หญิงช่างเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำจริงๆ!"
ทหารรัฐจินทั้งหมดหัวเราะบ้าคลั่ง จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าราวกับฝูงหมาป่า
ในตอนนั้นเอง หลินอี้หันไปถามไป๋ซิ่วที่อยู่ข้างๆ "ไป๋เซิง ท่านเคยฆ่าคนแคว้นทองหรือไม่?"
ไป๋ซิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า "ไม่เคย"
"วันนี้ ข้าจะสาธิตให้ท่านดู!"
พูดจบ หลินอี้ก็พุ่งออกไปทันที!
ไป๋ซิ่วยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นหลินอี้ปรากฏตัวข้างกายทหารรัฐจินเหล่านั้น
ฟันดาบเพียงครั้งเดียว!
ศีรษะหลายศีรษะลอยขึ้นพร้อมกัน!
ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ไม่ทันได้คาดคิดว่าตนเองจะถูกตัดหัว
"ไอ้หนู เจ้าอยากตาย!"
เมื่อเห็นลูกน้องถูกฆ่า ดวงตาของแม่ทัพรัฐจินก็เต็มไปด้วยประกายสังหาร
เขาคว้าหอกยาวพุ่งเข้าโจมตีหลินอี้ทันที!
"แดนเปลี่ยนร่างวิญญาณระดับห้า!"
เจ้าของเรือที่อยู่ไม่ไกลร้องอุทาน
แม่ทัพรัฐจินผู้นี้มีระดับพลังสูงถึงเพียงนี้!
ชายหนุ่มที่ออกหน้าคงจะเอาตัวไม่รอด
เจ้าของเรือรู้สึกเสียดายในใจ
แต่ทว่า ก่อนที่แม่ทัพรัฐจินจะได้ปะทะกับหลินอี้ จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังเขา!
แม่ทัพรัฐจินตกใจมาก!
รีบหันกลับ กวัดแกว่งหอกยาวไปทางคนด้านหลัง!
แต่กลับถูกคนผู้นั้นเตะเข้าที่หลังก่อน!
พรวด!
แม่ทัพรัฐจินถูกเตะจนกระอักเลือด ร่างลอยออกไปตรงๆ!
หลินอี้มองไปที่คนผู้นั้น แล้วตาเบิกกว้าง คนที่จู่โจมออกมาคือไป๋ซิ่ว!
"หลินเซิง ท่านคงลืมไปว่าข้าก็เป็นคนอาณาจักรชื่อลิเช่นกัน จะให้ท่านเป็นพระเอกคนเดียวได้อย่างไร?"
ตอนนี้ไป๋ซิ่วสีหน้าเย็นชา ยังคงอยู่ในท่าเตะที่ดูเท่ ไม่ขยับเขยื้อนเป็นเวลานาน
"ไอ้หนู เจ้าอยากตาย?!"
แม่ทัพรัฐจินเห็นว่าคนที่เตะตนเป็นเพียงเด็กหนุ่ม สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นมืดครึ้มทันที
"หมาจิน ท่านี้จะเอาชีวิตเจ้า!"
ไป๋ซิ่วระดมพลังชี่แท้ เตรียมพร้อมที่จะโจมตีอีกครั้ง
แต่แม่ทัพรัฐจินกลับไม่ยอมเชื่อ พุ่งหอกอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า!
พลังชี่แท้รวมตัวที่ขาของไป๋ซิ่ว ปรากฏลวดลายเรืองแสง ในจังหวะที่แม่ทัพรัฐจินพุ่งหอกมา เขาก็กระโดดขึ้นและเตะลงมาอย่างแรง!
โครม!
เสียงดังสนั่น!
หอกยาวในมือแม่ทัพรัฐจินถูกเตะหักเป็นสองท่อน!
พลังขาอันทรงพลังถีบเข้าใส่ร่างของแม่ทัพรัฐจินอย่างจัง!
หน้าอกของเขายุบลงในทันที!
แม่ทัพรัฐจินกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร ลมหายใจริบหรี่ เขามองไป๋ซิ่วด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ "เทคนิคขาทลายภูเขา... เจ้าคือ..."
แต่ยังพูดไม่ทันจบ แม่ทัพรัฐจินก็สิ้นใจ
"ตายแล้ว?!"
เหล่าทหารรัฐจินที่เห็นแม่ทัพถูกสังหาร ต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง
แม่ทัพระดับแดนเปลี่ยนร่างวิญญาณระดับห้า กลับถูกเด็กรุ่นหลังคนนี้เตะตายได้?
"ไป๋ซิ่วคนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ"
หลินอี้รู้สึกประหลาดใจมาก แม้ว่าถ้าเป็นเขา ก็แค่ฟันดาบเดียวก็สามารถสังหารแม่ทัพรัฐจินได้
แต่เมื่อเห็นว่าในหมู่คนรุ่นใหม่ยังมีคนอื่นที่ทำได้ถึงขั้นนี้ ก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
"แม่ทัพของพวกเจ้าตายแล้ว!"
ไป๋ซิ่วฉวยโอกาสตะโกนใส่เหล่าทหารรัฐจิน "หนีไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะละเว้นชีวิตพวกเจ้า!"
โดยปกติเมื่อแม่ทัพถูกสังหาร ทหารเหล่านี้ย่อมต้องแตกทัพหนี
แต่สิ่งที่ทำให้หลินอี้และไป๋ซิ่วคาดไม่ถึงก็คือ ทหารรัฐจินกลุ่มนี้ไม่เพียงไม่หนี แต่กลับบุกเข้ามาราวกับคลื่นทะเล!
"ฆ่าให้หมด แก้แค้นให้แม่ทัพ!"
เมื่อเห็นทหารรัฐจินที่หลั่งไหลเข้ามา สีหน้าของหลินอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะประเมินกำลังรบของทหารรัฐจินกลุ่มนี้ต่ำไป ถึงแม้แม่ทัพจะตายแล้ว พวกเขายังบุกเข้ามา!
บนเรือรบสามลำนี้มีทหารรัฐจินราวสองพันนาย หากพวกเขาบุกเข้ามาทั้งหมด สถานการณ์คงจะเลวร้ายมาก!
"อย่างไร หลินเซิง ท่านกลัวแล้วหรือ?"
ไป๋ซิ่วขมวดคิ้วมองหลินอี้พร้อมรอยยิ้ม
"ข้ากลัวว่าน้องสาวข้าจะได้รับบาดเจ็บ!"
หลินอี้มองไปที่ห้องโดยสารด้วยความกังวล
"วางใจเถอะ มีหยวนฟางของข้าอยู่ น้องสาวท่านจะไม่เป็นอะไร"
ไป๋ซิ่วพูดอย่างมั่นใจ
หลินอี้ขมวดคิ้ว มองด้วยความประหลาดใจ เช่นนั้นแสดงว่าเด็กสาวตัวเล็กคนนั้นก็แข็งแกร่งมาก?
"หลินเซิง พวกเรามาพนันกันไหม!"
ในตอนนี้ ไป๋ซิ่วเสนอขึ้นทันที: "นับจากนี้ไป ใครฆ่าทหารรัฐจินได้มากกว่า คนนั้นจะเป็นพี่ใหญ่ เป็นไง?"
"ได้!"
หลินอี้ตอบตกลงโดยไม่ลังเล
"ฮ่าๆ ดูท่าอีกไม่นานข้าก็จะมีน้องชายแล้ว!"
ไป๋ซิ่วหัวเราะก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาทหารรัฐจินด้านหน้าดุจสายฟ้า!
เพียงเตะครั้งเดียว ก็ทำให้หัวของทหารรัฐจินสองคนแตกกระจาย!
สมองสีขาวกระเด็นไปทั่ว ทำให้ทหารรัฐจินรอบข้างต่างตกใจจนหน้าซีด!
หลินอี้บุกไปอีกทิศทางหนึ่ง ดาบหยุนซิงพาดผ่านกลางอากาศ แสงดาบวูบหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีศีรษะที่เลือดสาดกระเซ็นสามศีรษะ!
ดาบเดียวฆ่าสามคน!
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังแข่งขันกันในหมู่ทหารรัฐจิน
ทหารรัฐจินจำนวนมากได้บุกเข้าไปในห้องโดยสารแล้ว
ทหารรัฐจินเหล่านี้ฆ่าจนตาแดง เห็นใครก็ฟัน
ห้องของไป๋หยวนฟางและหลินหนิงก็ถูกคุกคามในไม่ช้า
"เด็กสาวสองคน หน้าตาไม่เลวเลย!"
กองทหารรัฐจินกลุ่มหนึ่งพบไป๋หยวนฟางและหลินหนิง ดวงตาของพวกเขาเป็นประกายทันที
เด็กสาวงามเช่นนี้ หากนำกลับไปขายให้ขุนนางแคว้นจิน คงได้ราคาดี!
พูดจบก็พุ่งเข้าหาสองสาว
"แย่แล้ว!"
หลินหนิงหลับตาแน่น
แต่แล้วก็ได้ยินหยวนฟางที่อยู่ข้างๆ ตะโกน "ข้าจะต่อย!"
ตามด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม เมื่อหลินหนิงลืมตาขึ้น ทหารรัฐจินกลุ่มนั้นที่อยู่หน้าประตูก็ล้มระเนระนาดไม่ลุกขึ้นมาแล้ว
"หยวนฟาง เจ้าเก่งจัง!"
หลินหนิงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
"เรื่องเล็ก!"
หยวนฟางยัดลูกอมเชื่อมในปาก "หนิงน้อย ตามให้ดี พี่จะพาเจ้าฝ่าออกไป!"
คาบลูกอมเชื่อมไว้ ร่างเล็กๆ ของหยวนฟางเหมือนลูกไก่คลั่ง ต่อยทีละคนๆ นำหลินหนิงฝ่าวงล้อมออกไป


## บทที่ 21 คำเชิญจากเทพแห่งการรบหญิง

บนดาดฟ้าเรือ ศพของทหารรัฐจินกองสูงอยู่รอบตัวหลินอี้และไป๋ซิ่ว
"หลินอี้ เธอฆ่าไปกี่คนแล้ว"
ไป๋ซิ่วเตะทหารรัฐจินอีกคนจนตาย แล้วหันไปมองหลินอี้ทันที
"สองร้อยยี่สิบสี่คน"
หลินอี้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"เยอะขนาดนั้นเลยหรือ!"
สีหน้าของไป๋ซิ่วเปลี่ยนไป รวมคนที่เพิ่งฆ่าไป เขาเพิ่งจะผ่านสองร้อยคนเท่านั้น
เขาคิดว่าจะนำหน้าไปไกล
แต่ไม่คิดว่าจะตามหลังหลินอี้ตั้งเยอะ!
"พี่หลิน นายแจ้งตัวเลขเกินจริงหรือเปล่า!"
ไป๋ซิ่วไม่ค่อยเชื่อ
หลินอี้ไม่ตอบตรงๆ "ศพก็อยู่ตรงนี้ ถ้าไม่เชื่อก็นับดูสิ"
เห็นหลินอี้มั่นใจขนาดนี้
ไป๋ซิ่วรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที
เขาตั้งใจจะวางแผนให้หลินอี้มาเป็นน้องน้อยของเขา
ตอนนี้ดูท่าจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง เขาอาจต้องเรียกหลินอี้ว่าพี่ใหญ่แล้ว?
"ดูเหมือนฉันต้องใช้ไม้เด็ดแล้วล่ะ!"
สีหน้าของไป๋ซิ่วเคร่งขรึมลง ถ้าไม่ใช้ของจริง เขาคงต้องเป็นลูกน้องหลินอี้จริงๆ!
จู่ๆ ร่างของไป๋ซิ่วก็แผ่พลังงานน่าตกใจออกมา เขากระโดดขึ้นไป เตะออกไปหนึ่งที ทั้งตัวและขาหมุนควงอยู่กลางอากาศ
ราวกับพายุหมุน!
ทุกที่ที่ผ่านไป ทหารรัฐจินล้มตายหรือบาดเจ็บทั้งหมด!
ต้องยอมรับว่าวิธีฆ่าทหารรัฐจินของไป๋ซิ่วนั้นมีประสิทธิภาพจริงๆ!
อย่างไรก็ตาม
ขณะที่ไป๋ซิ่วกำลังรู้สึกภูมิใจ คิดว่าตนเองต้องชนะแน่ๆ
เขาก็รู้สึกถึงพลังคมกริบที่พุ่งขึ้นฟ้าจากด้านหลังทันที!
ราวกับมีดาบนับพันนับหมื่นเล่มจ่ออยู่ที่หลังของเขา!
ไป๋ซิ่วรีบหยุดมือ หันกลับไปมอง หลินอี้กำลังถือดาบสงคราม พลังพุ่งทะยานฟ้า ดูราวกับเทพดาบ!
"ว้าว!"
ลูกตาของไป๋ซิ่วเกือบจะหลุดออกมา "นี่มัน...จิตดาบ?"
เขาแค่ปล่อยท่าไม้ตายเพื่อกวาดล้างทหาร แต่หลินอี้คนนี้กลับรับรู้จิตดาบได้ในระหว่างการสู้รบ?
สำหรับนักศิลปะการต่อสู้แล้ว ขั้นที่ประสบผลนั้นยากที่สุดที่จะเข้าใจ!
ในโลกนี้ มีหลายเส้นทางในการฝึกฝนวิถีนักรบ ขั้นที่ประสบผลก็มีหลายประเภท มีทั้งเฉวียนอี้ จิตดาบ เจตจำนงดาบ เจตจำนงแห่งปืน...
โดยทั่วไปแล้ว ต้องถึงระดับปรมาจารย์ถึงจะถือว่าถึงจุดเริ่มต้นของการเข้าใจระดับความสำเร็จแห่งศิลปะการต่อสู้
ในอาณาจักรชื่อลิทั้งหมด มีเพียงปรมาจารย์ใหญ่วิถีดาบคนเดียวที่เข้าใจจิตดาบ
ที่ขั้นที่ประสบผลยากจะเข้าใจ ก็เพราะไม่มีแผนที่การฝึกฝน ต้องพึ่งการรับรู้ด้วยตนเองทั้งหมด
ผู้ฝึกดาบบางคน แม้จะใช้ชีวิตทั้งชีวิต ก็ไม่สามารถเข้าใจจิตดาบได้
แต่ตอนนี้ หลินอี้ที่อยู่แค่ระดับการแปลงจิตวิญญาณ กลับเข้าใจจิตดาบ?
ง่ายดายขนาดนี้เลยหรือ?
หลินอี้ที่เข้าใจจิตดาบแล้ว พลังการต่อสู้พุ่งสูงสุดทันที จิตดาบมากมายพุ่งออกมาไม่หยุด สังหารทหารรัฐจินราวกับหั่นผักหั่นแตง!
พูดถึงความเร็วในการกวาดล้างทหาร เหนือกว่าไป๋ซิ่วมาก!
"ไม่ดีแล้ว แย่แล้ว!"
ไป๋ซิ่วร้องในใจ
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาต้องแพ้แน่นอน!
ต้องยอมรับหลินอี้เป็นพี่ใหญ่แล้ว!
อย่างไรก็ตาม
ในตอนนั้นเอง
บนผืนน้ำที่ห่างออกไป
ปรากฏเรือรบหลายลำของอาณาจักรชื่อลิ
กำลังแล่นมาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว
"เรือรบของอาณาจักรชื่อลิของเรามาแล้ว!"
เมื่อเห็นธงของอาณาจักรชื่อลิบนเรือรบเหล่านั้น ใบหน้าที่สิ้นหวังของกัปตันเรือก็ปรากฏรอยยิ้มแห่งความยินดีขึ้นมาทันที
กองหนุน มาถึงแล้วในที่สุด!
ที่หัวเรือรบลำแรก ยืนอยู่นายพลหญิงในชุดเกราะเต็มยศ สง่างามน่าเกรงขาม!
นายพลหญิงสวมเกราะอ่อนสีแดง รูปร่างเซ็กซี่ ผมยาวสีแดงเพลิง ดวงตาคมกริบดั่งมีด!
"นั่นคือเทพแห่งการรบหญิงแห่งอาณาจักรชื่อลิ ฉินหย่า!"
เมื่อเห็นร่างของนายพลหญิงผู้นั้น ไป๋ซิ่วก็แสดงสีหน้าตกใจออกมา
อาณาจักรชื่อลิกำลังเสียเปรียบในสงครามกับแคว้นจิน
แต่ในอาณาจักรชื่อลิ มีคนผู้หนึ่งที่ทำให้กองทัพแคว้นจินต้องหวาดกลัว!
นั่นก็คือเทพแห่งการรบหญิงแห่งอาณาจักรชื่อลิ ฉินหย่า
เธอเคยใช้ทหารหลักแปดพันนาย พิชิตกองทัพแคว้นจินที่มีกำลังพลหนึ่งแสนนาย
นับเป็นตำนานของอาณาจักรชื่อลิเลยทีเดียว!
"ฉินหย่ามาแล้ว!"
"รีบหนี!"
ทหารแคว้นจินสองพันนายที่ถูกหลินอี้และไป๋ซิ่วสังหารจนขวัญเสีย เมื่อเห็นเทพแห่งการรบหญิงฉินหย่ามาถึง ก็รีบวิ่งกลับเรือรบของตนเพื่อหนีเอาชีวิตรอด!
แต่น่าเสียดาย!
สุนัขจรจัดพวกนี้ เมื่อเจอกับแม่ทัพที่เก่งกาจที่สุดของอาณาจักรชื่อลิ ผลลัพธ์ก็เป็นที่คาดเดาได้
ทหารแคว้นจินบนเรือรบแคว้นจินทั้งสามลำ ถูกฉินหย่าเทพแห่งการรบหญิงแห่งอาณาจักรชื่อลิสังหารจนหมดสิ้น
"นายพลฉินเก่งกาจจริงๆ!"
เจ้าของเรือและผู้โดยสารทั้งหมด ต่างแสดงสีหน้าโล่งอกที่รอดชีวิตมาได้
"คารวะนายพลฉิน!"
เมื่อเห็นเทพแห่งการรบหญิงแห่งอาณาจักรชื่อลิมาถึงเรือของพวกเขา หลินอี้และไป๋ซิ่วต่างโค้งคำนับ
"พวกเจ้าสองคนเป็นคนฆ่าแม่ทัพรัฐจินใช่หรือไม่?"
ฉินหย่ามองศพทหารแคว้นจินที่กองสูงเป็นภูเขาข้างๆ ทั้งสองคน ดวงตางามฉายแววประหลาดใจ
"พูดให้ถูกต้องคือข้าเป็นคนฆ่า!"
ไป๋ซิ่วเงยหน้ามองฉินหย่าตรงๆ พลางกล่าว "แต่ทหารแคว้นจิน หลินเซิงฆ่าได้มากกว่า!"
"พวกเจ้าสองคนมีฝีมือไม่เลว"
"หากชายชาวอาณาจักรชื่อลิทุกคนเก่งเหมือนพวกเจ้าสองคน แคว้นจินธรรมดาจะเป็นคู่ต่อสู้ของอาณาจักรชื่อลิได้อย่างไร?"
ฉินหย่าขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหลินอี้และไป๋ซิ่วด้วยความชื่นชม "พวกเจ้าสองคน อยากเข้าร่วมกองทัพของข้าเพื่อรับใช้อาณาจักรชื่อลิหรือไม่? ข้าจะทูลฝ่าบาทแต่งตั้งพวกเจ้าเป็นเจ้าวิน!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้คนรอบข้างต่างมองด้วยความอิจฉา
เพิ่งเข้ากองทัพก็ได้เป็นเจ้าวินเลย?
เทพแห่งการรบหญิงแห่งอาณาจักรชื่อลิผู้นี้ คงถูกใจสองหนุ่มนี้แล้ว
หลายคนรับใช้กองทัพทั้งชีวิตก็ยังไม่ได้เป็นเจ้าวิน!
ต้องรู้ว่าแม้ตำแหน่งเจ้าวินจะไม่สูงนัก แต่ก็สามารถบัญชาการกองทัพนับร้อยนายได้!
ช่างน่าเกรงขามเสียจริง!
"ขอบคุณนายพลฉินที่มีน้ำใจ!"
แต่หลินอี้ไม่หวั่นไหว ส่ายหน้าพลางกล่าว "ข้าน้อยยังไม่มีความคิดจะเข้าร่วมกองทัพในตอนนี้!"
ปฏิเสธ!
เจ้าของเรือและผู้โดยสารทั้งหมดต่างตะลึง
การเชิญชวนของเทพแห่งการรบหญิง เจ้าหนุ่มคนนี้กลับปฏิเสธ?
นี่เป็นการพลาดโอกาสครั้งใหญ่นะ!
ไม่คาดคิดว่าไป๋ซิ่วที่อยู่ข้างๆ ก็ส่ายหน้าปฏิเสธเช่นกัน "ข้าก็ไม่มีความคิดนี้เหมือนกัน!"
สองคนนี้ พากันปฏิเสธเทพแห่งการรบหญิง?!
ช่างไม่รู้จักของดีเสียจริง!
โอกาสที่หลายคนฝันหาแต่ไม่มีวันได้!
"ก็ได้!"
"ข้าไม่เคยบังคับใคร แต่หากวันหน้าพวกเจ้าเปลี่ยนใจ ก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ"
พูดจบ ฉินหย่าก็นำทหารอาณาจักรชื่อลิจากไป
หลังจากที่นางจากไป ไป๋ซิ่วก็มองหลินอี้ด้วยความสงสัย "หลินเซิง ท่านมีปัญหากับสถาบันศิลปะการต่อสู้แล้ว กองทัพก็เป็นที่พักพิงที่ดี ทำไมท่านถึงปฏิเสธเทพแห่งการรบหญิงล่ะ?"
"ข้ามีที่ไปที่ดีกว่า!"
หลินอี้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"ที่ที่ดีกว่า?"
ไป๋ซิ่วจมอยู่ในความคิด
เขากำลังคิดว่า สถานที่ที่ดีกว่าการเข้าร่วมกับเทพแห่งการรบหญิงคือที่ไหนกัน?
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรมาก หลินอี้ก็มองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน "ไป๋เซิง การพนันที่พวกเราตกลงกันเมื่อครู่ ยังมีผลอยู่หรือไม่?"
"ตามข้อตกลง เจ้าควรจะเรียกข้าว่าพี่ใหญ่แล้วใช่ไหม?"
"อา...นี่มัน?"
ดวงตาของไป๋ซิ่วฉายแววตื่นตระหนก
สิ่งที่ต้องมาถึง ในที่สุดก็มาถึงจนได้!


## บทที่ 22 เมืองหลวง งานเลี้ยงราชวงศ์!

แต่ความตกใจในดวงตาของไป๋ซิ่วเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับสู่ปกติ เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "รอบนี้ไม่นับ การพนันเมื่อครู่ถูกเทพแห่งการรบหญิงขัดจังหวะ ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนั้น ฉันอาจจะไม่แพ้ก็ได้"
หลินอี้ก็ไม่ได้ไล่เลียงอะไร เขาแค่ต้องการแหย่อีกฝ่ายเท่านั้น ไม่ได้จริงจังที่จะให้อีกฝ่ายมาเป็นน้อง ถ้าอีกฝ่ายไม่รำคาญ เขาก็ยังรำคาญเลย
"พี่!"
ในตอนนั้นเอง เสียงของหลินหนิงก็ดังมา
หลินอี้มองไปตามเสียง เห็นหลินหนิงและหยวนฟางเดินออกมาจากห้องโดยสารเรือ
เมื่อเห็นคราบเลือดบนเสื้อผ้าของทั้งสอง สีหน้าของหลินอี้ก็เปลี่ยนไปทันที "หนิงเอ๋อร์ เจ้าบาดเจ็บหรือ!"
"พี่ไม่ต้องกังวล นี่เป็นเลือดของทหารรัฐจินพวกนั้นเอง!"
หลินหนิงส่ายหน้าพลางยิ้ม
หลินอี้ตรวจดูและพบว่าหลินหนิงไม่ได้บาดเจ็บจริงๆ จึงมองหยวนฟางด้วยความขอบคุณ พร้อมประนมมือคำนับ "ขอบคุณมาก!"
"ไม่เป็นไร!"
แต่หยวนฟางโบกมือด้วยท่าทางใจกว้าง "เมื่อถึงเมืองหลวง เลี้ยงข้าอาหารอร่อยๆ ก็พอ!"
"ไม่มีปัญหา"
หลินอี้พยักหน้ายิ้มๆ "อยากกินอะไร กินให้อิ่มเลย!"
"ข้าชื่นชมความกล้าของท่าน!"
หยวนฟางมองหลินอี้อย่างจริงจัง
หลินอี้งงงวย เลี้ยงข้าวเท่านั้น ต้องใช้ความกล้าด้วยหรือ?
เห็นหลินอี้ทำหน้างงงวย ไป๋ซิ่วจึงยิ้มบอกหลินอี้ "น้องสาวข้าไม่มีข้อดีอื่น นอกจากกินเก่ง!"
"นางคนเดียวสามารถกินวัวทั้งตัวได้!"
"หลินเซิง การเลี้ยงข้าวครั้งนี้ คงจะทำให้ท่านต้องเสียเงินมากทีเดียว"
ไป๋ซิ่วตบไหล่หลินอี้
กินวัวทั้งตัว?
หลินอี้มองหยวนฟางด้วยความตกใจ ร่างกายเล็กๆ แบบนี้ กลับมีความสามารถในการกินมากขนาดนี้?
แถมยังเป็นโลลิต้าที่รุนแรง
มีพลังพิเศษ
พละกำลังก็ไม่ธรรมดา
พี่น้องตระกูลไป๋คู่นี้ ไม่ใช่คนธรรมดาเลยนะ!
"หลินเซิง พวกเราถึงเมืองหลวงแล้ว!"
ในตอนนั้น เสียงของไป๋ซิ่วดังมาจากด้านข้าง
หลินอี้รู้สึกตื่นเต้น รีบมองไปยังเส้นทางเดินเรือด้านหน้า เห็นในระยะสายตา มีเมืองใหญ่ที่ยิ่งใหญ่ราวกับสัตว์ยักษ์ปรากฏอยู่!
เมืองหลวงแห่งอาณาจักรหิน!
ศูนย์กลางอำนาจของอาณาจักรหินทั้งหมด!
"เมื่อถึงเมืองหลวง พวกเราต้องระวังตัวหน่อยแล้ว"
ไป๋ซิ่วมองหลินอี้ "ที่นี่มีขุนนางอาศัยอยู่มากมาย พวกเราควรหาเพื่อนให้มาก อย่าก่อเรื่อง"
"ท่านพูดถูก"
หลินอี้พยักหน้า "แต่ข้าไม่เคยก่อเรื่องนะ!"
"ท่านต้องควบคุมปากของท่านให้ดี"
ไป๋ซิ่วรู้สึกหมดคำพูดกับคำตอบของหลินอี้
ไม่เคยก่อเรื่อง?
งั้นขอถามหน่อยว่าทำไมถึงถูกตลาดมืดประกาศรางวัลนำจับด้วยเงินก้อนใหญ่ล่ะ?
หลังจากทั้งสี่ลงจากเรือ ก็เดินทางเข้าเมืองหลวงด้วยกัน
ต้องยอมรับว่าเมืองหลวงยิ่งใหญ่จริงๆ!
ขนาดของเมือง คงใหญ่กว่าเมืองชิงร้อยเท่า!
รอบๆ ประตูเมืองสูงตระหง่าน มีกองทัพองครักษ์แห่งอาณาจักรหินในชุดเกราะเต็มยศคอยเฝ้าระวัง ตรวจสอบทุกคนที่เข้าเมืองหลวงอย่างเข้มงวด
ภายในเมืองหลวง กระแสผู้คนมหาศาลปรากฏต่อหน้าทั้งสี่
นอกจากชาวบ้านธรรมดาแล้ว ในเมืองหลวงแห่งอาณาจักรหินนี้ ยังเห็นผู้คนในชุดแปลกตาหลากหลาย รวมถึงนักศิลปะการต่อสู้ในชุดหรูหราจำนวนมาก ขี่สัตว์วิญญาณขั้นต่ำที่ดุร้าย อวดโอ้อยู่บนถนน
ผู้ที่สามารถควบคุมสัตว์วิญญาณได้ แม้แต่สัตว์วิญญาณขั้นหนึ่งที่ต่ำที่สุด ก็ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
ทำให้หลินอี้ที่มาจากเมืองเล็กๆ รู้สึกเหมือนได้เปิดหูเปิดตา
โฮก!
ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าดังก้องมา ทุกคนต่างรีบหลบทางในบริเวณที่เสียงนั้นแผ่ไปถึง
บนถนนสายนั้น มีสัตว์อสูรสิงโตร่างยักษ์สีแดงเลือดตัวหนึ่งเดินออกมาอย่างองอาจ แผ่รัศมีน่าเกรงขามของสัตว์ป่าออกมารอบกาย
"นั่นคือสัตว์วิญญาณขั้นสองที่ใช้เป็นพาหนะ สิงโตโลหิต!"
สีหน้าของไป๋ซิ่วเคร่งขรึมขึ้นไม่น้อย "เป็นคนของจวนเสนาบดีตระกูลโจวจากเมืองหลวง สัญลักษณ์สิงโตโลหิตคือตราประจำตระกูลของพวกเขา"
จวนเสนาบดี ตระกูลโจว!
หลินอี้จดจำอำนาจใหญ่แห่งเมืองหลวงนี้ไว้
มหาเสนาบดี เป็นตำแหน่งที่มีอำนาจรองจากองค์จักรพรรดิเพียงผู้เดียวในอาณาจักรหิน จวนเสนาบดีตระกูลโจวจึงเป็นหนึ่งในตระกูลผู้มีอำนาจสูงสุดในเมืองหลวงอย่างไม่ต้องสงสัย
และแน่นอนว่าเป็นหนึ่งในอำนาจที่ไป๋ซิ่วเคยกล่าวว่าไม่ควรไปยุ่งเกี่ยวด้วย
บนหลังสิงโตโลหิตนั้น มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นั่งอยู่ แม้จะมีหน้าตาไม่เลว แต่กลับแผ่รังสีชั่วร้ายบางอย่างออกมา
"คนผู้นี้ น่าจะเป็นอัจฉริยะรุ่นปัจจุบันของตระกูลโจว โจวหยวน"
"ได้ยินว่าเขาได้รับการการันตีจากสถาบันศิลปะการต่อสู้แล้ว เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับการบ่มเพาะเป็นพิเศษในรุ่นใหม่"
หลินอี้พยักหน้า จากนั้นก็มองสำรวจโจวหยวนคนนี้ แล้วแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา
คนผู้นี้ ถึงกับอยู่ในแดนเปลี่ยนร่างวิญญาณระดับห้าแล้ว!
สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง!
แต่โจวหยวนผู้นี้มีสายตายโส เพลิดเพลินกับสายตาที่มองขึ้นมาจากรอบข้าง ไม่ได้สังเกตเห็นหลินอี้และไป๋ซิ่วเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะขี่สิงโตโลหิตเดินผ่านไป
หลังจากที่คนของจวนเสนาบดีจากไปแล้ว ไป๋ซิ่วก็หันมามองหลินอี้ "ว่าแต่หลินเซิง เพิ่งมาถึงเมืองหลวง คงยังไม่มีแผนอะไรใช่ไหม?"
"คืนนี้น้องพาไปที่หนึ่ง ไปเปิดหูเปิดตากัน!"
"ที่ไหนหรือ?"
ดวงตาของหลินอี้ฉายแววระแวง "ไม่ใช่โรงโสเภณีใช่ไหม?"
เมื่อได้ยินคำว่าโรงโสเภณี หลินหนิงที่อยู่ข้างๆ ก็จ้องไป๋ซิ่วเขม็ง
"ฮ่าๆ โรงโสเภณีเอาไว้ไปทีหลังเมื่อมีเวลาก็แล้วกัน"
ไป๋ซิ่วหัวเราะพลางโบกมือ "คืนนี้ พวกเราไปร่วมงานเลี้ยงที่ราชวงศ์จัดขึ้นที่หอจันทร์กันก่อน ดูว่าจะได้รู้จักบุคคลสำคัญในเมืองหลวงบ้างไหม"
"งานเลี้ยงของราชวงศ์?"
หลินอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย "คงไม่ใช่ว่าใครก็เข้าร่วมได้นะ?"
"แน่นอนอยู่แล้ว!"
ไป๋ซิ่วพูดอย่างภาคภูมิใจ "แต่สำหรับข้าแล้ว ไม่ใช่เรื่องยากเลย!"
"พวกเจ้าแค่ตามข้าเข้าไปก็พอ การได้รู้จักอัจฉริยะระดับสูงของอาณาจักรหินเพิ่มขึ้น ไม่มีผลเสียหรอก!"
"ยิ่งไปกว่านั้น ได้ยินว่างานเลี้ยงครั้งนี้ องค์หญิงที่เจ็ดก็จะเสด็จมาด้วย!"
เมื่อพูดถึงองค์หญิงที่เจ็ดผู้เป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นของอาณาจักรหิน ไป๋ซิ่วก็แสดงสีหน้าใฝ่ฝัน
"องค์หญิงที่เจ็ด?"
หลินอี้เมื่อได้ยินว่าองค์หญิงที่เจ็ดจะเสด็จมาด้วย ก็พยักหน้าตกลงทันที "ข้าจะไปกับเจ้า"
เขากำลังกังวลว่าไม่มีโอกาสเข้าเฝ้าองค์หญิงที่เจ็ด งานเลี้ยงของราชวงศ์ครั้งนี้ก็ถือเป็นโอกาสที่ดีทีเดียว
เมื่อเห็นหลินอี้ตกลง ไป๋ซิ่วก็หันไปมองหยวนฟางและหลินหนิงทั้งสอง "พวกเจ้าสองคนจะไปไหม?"
"ไม่สนใจ!"
หยวนฟางปฏิเสธทันที
"งั้นก็น่าเสียดายแย่!"
ไป๋ซิ่วถอนหายใจ "ได้ยินว่าในงานเลี้ยงของราชวงศ์ มีอาหารเลิศรสนานาชนิด ทั้งวัวย่างทั้งตัว แกะย่างทั้งตัว แม้แต่วิหคอสูรก็ยังมีเสิร์ฟ..."
"พวกอาหารเหล่านี้ แม้แต่พี่ชายเองก็ไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน..."
เมื่อถูกไป๋ซิ่วพูดเช่นนี้ หยวนฟางก็ไม่ง่วงอีกต่อไป ดวงตาเล็กๆ เป็นประกายขึ้นมาทันที แล้วกระแอมเบาๆ พูดว่า "งั้นข้าก็จำใจไปร่วมงานกับเจ้าสักหน่อยแล้วกัน!"
หลินหนิงที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้า "พี่กับพี่หยวนฟางไป ข้าก็ไปด้วย!"
"งั้นก็ไปกันเถอะ!"
ไป๋ซิ่วโบกมือ จากนั้นก็นำหลินอี้และคณะมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมืองหลวง ในทิศทางของหอจันทร์


## บทที่ 23 เจ้ากล้าด่าข้าว่าเป็นสุนัข?

หอจันทร์เป็นภัตตาคารที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวง ครอบคลุมพื้นที่ร้อยไร่ ตกแต่งอย่างอลังการ เป็นสถานที่ที่เหล่าขุนนางและคนชั้นสูงชื่นชอบมาเยือน
ภัตตาคารมีทั้งหมดห้าชั้น ประดับประดาด้วยโคมไฟอย่างสวยงาม แสงไฟส่องสว่างจ้าราวกับกลางวัน
หลินอี้เพิ่งเคยเห็นสถานที่หรูหราขนาดนี้เป็นครั้งแรก
รู้สึกประทับใจมาก
คนเราต้องออกไปเที่ยวให้มากกว่านี้!
จึงจะได้เห็นโลกกว้างใหญ่!
นักศิลปะการต่อสู้รูปร่างสูงใหญ่สี่คนยืนเฝ้าอยู่ที่ประตู เมื่อเห็นไป๋ซิ่วและหลินอี้ทั้งสี่คนมาถึง ก็รีบขวางทางไว้ทันที "มีบัตรเชิญหรือไม่?"
"แน่นอนว่ามี"
ไป๋ซิ่วยื่นบัตรเชิญให้อีกฝ่าย
หลังจากตรวจสอบบัตรเชิญ สีหน้าของยามก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วโบกมือเชิญ "คุณชายไป๋ เชิญด้านในครับ!"
ไม่ได้ตรวจสอบบัตรเชิญของคนอื่นอีก
ปล่อยให้พวกเขาเข้าไปทั้งหมด
ภายในหอจันทร์หรูหรากว่าภายนอกสามเท่า บางทีอาจจะไม่ด้อยไปกว่าวังหลวงเท่าไหร่
"ว้าว อาหารเยอะจัง!"
เมื่อเห็นอาหารเลิศรสบนโต๊ะ ดวงตาของหยวนฟางก็เป็นประกายทันที
ที่นี่เป็นเหมือนสวรรค์ของเธอ!
พูดจบ เธอก็ลากหลินหนิงทั้งสองคนไปหาโต๊ะที่ว่างแล้วนั่งลงทันที!
"พี่หลิน ในงานเลี้ยงครั้งนี้มีอัจฉริยะจากอาณาจักรชื่อลิมากมาย ดูเหมือนว่าคนเก่งจากตระกูลใหญ่ทั้งสี่ในเมืองหลวงก็มากันหมด..."
ไป๋ซิ่วกำลังแนะนำแขกในงานเลี้ยงให้หลินอี้ฟัง ทันใดนั้นเขาก็ดูเหมือนจะพบบางอย่าง จึงยิ้มให้หลินอี้แล้วพูดว่า "พวกเธอกินไปก่อนนะ ฉันขอไปห้องน้ำก่อน!"
พูดจบ เขาก็เดินออกไปคนเดียว
เพิ่งเข้ามาก็ไปห้องน้ำแล้ว?
หลินอี้ไม่เชื่อคำพูดของไป๋ซิ่วแน่นอน ไม่ผิดอย่างที่คิด ไม่นานเขาก็เห็นไป๋ซิ่วกำลังจีบสาวสวยหน้าตาใสซื่อคนหนึ่งอยู่ ทั้งคู่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อเห็นภาพนี้ หลินอี้ก็ถึงกับพูดไม่ออก
อะไรกันล่ะ มาดูคนเก่งรุ่นใหม่ของอาณาจักรชื่อลิ
คงจะมาจีบสาวเป็นเรื่องสำคัญที่สุดของไอ้หมอนี่มั้ง?
ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มในชุดสีเหลืองคนหนึ่งเดินเข้ามา ยิ้มมองหลินอี้ "ข้าคือหลี่เจี้ยน บุตรชายของเจ้าเมืองหย่ง ท่านดูคุ้นหน้าแปลกๆ?"
หลินอี้ค้อมตัวคำนับ "หลินอี้จากเมืองชิง!"
"เมืองชิง? หลินอี้?"
รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มในชุดสีเหลืองหยุดชะงักทันที
เมืองชิงเป็นเมืองเล็กๆ ห่างไกลในอาณาจักรชื่อลิ โชคดีที่เขายังมีความรู้ด้านภูมิศาสตร์พอสมควร ไม่งั้นคงไม่รู้จักที่นี่เลย
ส่วนตระกูลหลิน ยิ่งเป็นตระกูลเล็กๆ ที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน
"ขอตัวก่อน"
ชายหนุ่มในชุดสีเหลืองรีบเดินจากไปทันที
ไม่นาน เขาก็พบเป้าหมายใหม่
"เอ๊ะ นี่ไม่ใช่คุณชายหวังตัว บุตรชายของเศรษฐีหวังแห่งชิงโจวหรอกหรือ?"
"ข้าคือหลี่เจี้ยน บุตรชายของเจ้าเมืองหย่ง!"
"ยินดีที่ได้พบ!"
"ยินดีที่ได้พบ!"
เมื่อเห็นสองคนที่ "ถูกคอกันทันที" หลินอี้ก็ถึงกับอึ้ง
ช่างเห็นแก่ผลประโยชน์อะไรเช่นนี้!
คนที่มีพื้นเพตระกูลไม่แข็งแกร่ง แม้แต่คุณค่าที่จะผูกมิตรด้วยก็ไม่มี!
"ดูเหมือนวันนี้จะมาเสียเที่ยวแล้ว"
หลินอี้ส่ายหน้า
เขาตัดสินใจเข้าร่วมวงกับหยวนฟางและหลินหนิง หยิบห่านย่างตัวหนึ่งขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
อย่างไรก็ตาม
หลินอี้ไม่ทันสังเกตว่า ไม่ไกลจากงานเลี้ยงของราชวงศ์ มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเยี่ยงงูพิษ
ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย!
หญิงสาวผู้นี้ก็คือจ้าวหมิง คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจ้าแห่งจินโจว!
ข้างกายของจ้าวหมิง ยังมีชายหนุ่มอีกคนนั่งอยู่ เมื่อเห็นสีหน้าผิดปกติของจ้าวหมิง เขาก็ขมวดคิ้วถาม "น้องหมิง เธอจ้องมองชายคนนั้นตลอด มีเรื่องบาดหมางอะไรกับเขาหรือ?"
"ไม่มีอะไรจะรอดพ้นสายตาของพี่ถางเลยจริงๆ"
จ้าวหมิงถอนหายใจ "ตามตรง คนผู้นี้ก็คือศัตรูที่ฆ่าน้องชายน้องสาวของฉันนั่นเอง!"
"เธอว่าอะไรนะ?!"
ชายหนุ่มตกใจ "คนผู้นี้ช่างบ้าบิ่นเกินไป ฆ่าน้องชายน้องสาวของเธอแล้วยังกล้ามาที่เมืองหลวง มาร่วมงานเลี้ยงของราชวงศ์อีก?"
"เฮ้อ"
จ้าวหมิงส่ายหน้า "แม้น้องชายน้องสาวของฉันจะไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่พวกเขามีจิตใจที่เที่ยงธรรม พวกเขาบังเอิญไปเห็นหลินอี้ข่มขืนหญิงสาวชาวบ้าน และพยายามช่วยเหลือเธอ แต่กลับทำให้หลินอี้โกรธ เขามีพลังที่แข็งแกร่งกว่ามาก น้องชายน้องสาวของฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา จึงถูกหลินอี้สังหาร..."
"อะไรนะ?!"
ชายหนุ่มโกรธจัดจนขว้างแก้วไวน์ลงพื้น "ไอ้สัตว์นี่มันหยิ่งผยองเกินไปแล้ว ยังมีกฎหมายบ้านเมืองอีกหรือไม่?"
"น้องหมิงไม่ต้องกลัว พี่ป๋อจะจัดการให้เอง! จะกำจัดไอ้คนชั่วช้านี่!"
"อย่านะ"
จ้าวหมิงรีบคว้าแขนชายหนุ่มไว้ จงใจใช้หน้าอกอวบอิ่มของตนถูไถกับแขนของเขา "ถางป๋อ พี่อย่าใจร้อนไปเลย"
"หลินอี้เป็นคนโหดเหี้ยม หมิงเป็นห่วงว่าพี่จะบาดเจ็บ!"
"น้องหมิงไม่ต้องกังวล แค่ไอ้หมอนั่นไม่มีทางทำอะไรฉันได้หรอก"
ถางป๋อโบกมือ แต่ในใจกลับดีใจจนแทบบ้า โอกาสแสดงความสามารถต่อหน้าสาวงามแบบนี้ จะพลาดได้อย่างไร?
ขอเพียงเขาสามารถสังหารหลินอี้ต่อหน้าจ้าวหมิง
รับรองว่าจะได้หัวใจของนางงามคนนี้แน่นอน!
คิดได้ดังนั้น ดวงตาคู่นั้นของเขาก็จ้องมองหลินอี้อย่างดุร้าย "ข้าจะตัดหัวไอ้สัตว์นี่ เพื่อแก้แค้นให้น้องชายน้องสาวของเรา!"
จากนั้นเขาก็ก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทางหลินอี้
จ้าวหมิงที่อยู่ด้านหลังเห็นดังนั้น ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มเย็นชา
ขณะนั้นหลินอี้กำลังกินดื่มอย่างสนุกสนานกับหลินหนิงและหยวนฟาง
ยังไม่ทันรู้ตัวว่าอันตรายกำลังมาถึง
"พี่ คลุกไข่แกะนี่ให้พี่เสริมพละกำลังหน่อย"
หลินหนิงคีบไข่แกะย่างให้หลินอี้หนึ่งลูก
หลินอี้คีบเข้าปากกัดคำหนึ่งทันที แล้วส่ายหน้า "เทียบกันแล้ว ฉันชอบรสชาติของไตมากกว่า"
"เจ้าคือหลินอี้ใช่ไหม?"
"ช่างเป็นไอ้บ้านนอกจริงๆ กินอาหารน่าเกลียดแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะนี่เป็นงานเลี้ยงของราชวงศ์ ข้าคงคิดว่ามีขอทานเข้ามา"
อย่างไรก็ตาม ขณะที่หลินอี้กำลังจะกินไตแกะอีกชิ้น เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นจากด้านหลังทันที
หลินอี้หันหลังไป เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจ้องเขาด้วยสายตาเป็นศัตรู
"เจ้าต้องการหาเรื่องหรือ?"
หลินอี้ขมวดคิ้ว
"ใช่ ข้าต้องการหาเรื่องกับเจ้านี่แหละ!"
"ไอ้สัตว์!"
ถางป๋อจ้องหลินอี้ด้วยสายตาเย็นชา "พี่น้องตระกูลจ้าวแค่บังเอิญไปเห็นเจ้าข่มขืนหญิงสาวชาวบ้าน เจ้าจำเป็นต้องฆ่าปิดปากด้วยหรือ?"
"ข่มขืนหญิงสาวชาวบ้าน ฆ่าปิดปาก?"
คำพูดของถางป๋อดึงดูดความสนใจของทุกคนในงานเลี้ยงราชวงศ์ทันที
สายตาที่พวกเขามองหลินอี้เต็มไปด้วยความรังเกียจ
คนแบบนี้ยังมีสิทธิ์มาร่วมงานเลี้ยง มาอยู่ร่วมกับพวกเขาอีกหรือ?
ช่างทำให้งานเลี้ยงราชวงศ์เสื่อมเสียชื่อเสียงจริงๆ
"คำพวกนี้ ใครบอกเจ้า?"
หลินอี้มองถางป๋อเหมือนมองคนโง่ "เป็นคนของตระกูลจ้าวใช่ไหม?"
"ทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วย?"
ถางป๋อจ้องหลินอี้เขม็ง "บอกเจ้าไป เพื่อให้เจ้าไปแก้แค้นนางหรือ?"
"เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ?"
"เจ้าไม่ใช่หรือ?"
หลินอี้พูดอย่างเยาะเย้ย "ถ้าเจ้ามีสมองสักนิด จะวิ่งมาให้คนอื่นใช้เป็นสุนัขแบบนี้หรือ?"
"เจ้ากล้าด่าข้าว่าเป็นสุนัข?"
ใบหน้าของถางป๋อบึ้งตึงลงทันที "ไอ้ชาติชั่ว ดูข้าไม่ฉีกปากเจ้า!"
หนุ่มน้อยหลินอี้ถูกคนรักวางแผน ตันเถียนถูกแย่งชิง กลายเป็นคนไร้ค่าที่ถูกผู้คนรังเกียจ

โชคชะตาพาให้หลินอี้ได้รับการถ่ายทอดวิชาโบราณ "คัมภีร์ดาบแห่งความวุ่นวาย" ลุกขึ้นสู้ท่ามกลางสถานการณ์เลวร้าย เริ่มต้นเส้นทางแห่งการแก้แค้น!

ผู้ใดที่รังแกข้าหลินอี้ จะต้องชดใช้กลับคืนร้อยเท่า!