หมอจอมทะลุทะลวง
ดอกไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วง
## บทที่ 1 พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์!

"ลุง ช่วยดันรถให้หน่อยได้ไหมคะ"
เย่เทียนกำลังเดินอยู่บนถนนเล็กๆในชนบท แต่เสียงใสราวกับระฆังเสียงหนึ่งดึงความสนใจของเขาทันที
ดันรถ?
พอหันไปมอง เย่เทียนก็พบว่าที่ถนนแยกข้างๆ มีรถเบนซ์ GL นำเข้าคันหนึ่งติดหล่มอยู่ และข้างๆรถหรูคันนั้น มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งกำลังมองเขาด้วยสีหน้าดีใจปนประหลาดใจ
สาวสวย!
แม้ว่าเย่เทียนจะเคยเห็นผู้หญิงมามากมาย แต่ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้นั้นหาได้ยากมาก
สาวสวยคนนี้สูงถึงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ เป็นสาวสวยที่มีสัดส่วนใบหน้าสมบูรณ์แบบ
เธอสวมชุดทำงาน OL สีขาวดำ รูปร่างที่สมบูรณ์แบบถูกขับเน้นให้เห็นเส้นสายโค้งเว้าเย้ายวนแบบตัว S
โดยเฉพาะใบหน้าของหญิงสาวคนนี้ ให้ความรู้สึกงดงามน่าตะลึง ดวงหน้าประณีตราวกับผลงานศิลปะที่ธรรมชาติสรรค์สร้างขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ผิวเนียนละเอียดราวกับหยก
เย่เทียนไม่เคยคิดเลยว่าในถิ่นทุรกันดารแบบนี้ จะได้เห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงคนนี้ยังขอให้เขาช่วยดันรถ?
ดันรถ? นั่นไม่ใช่หมายความว่า...หรอ?
ดูเหมือนว่าหนุ่มหล่ออย่างฉันจะโชคดีสุดๆเลยนะ!
คิดถึงตรงนี้ เย่เทียนก็แสยะยิ้มอย่างลามก แล้ววิ่งกระโดดโลดเต้นเข้าไปหา:
"สาวสวย คุณให้ผมช่วยดันรถใช่ไหมครับ?"
"ลุงคะ รถฉันติดโคลนอยู่ ดันเองไม่ไหว ตรงนี้มีแต่คุณที่จะช่วยฉันได้แล้ว!" สาวสวยดูจะดีใจมาก ตอนนี้เธอยิ้มอย่างมีความสุขพลางหยิบธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋าสตางค์ยื่นให้เย่เทียน:
"นี่เป็นค่าตอบแทนค่ะ!"
รถติดโคลน? ดันเองไม่ไหว?
เย่เทียนยิ้มพลางพูดว่า: "รถติดโคลน จะดันรถเองได้ยังไงล่ะ! การดันรถนี่มันเป็นหน้าที่ของผู้ชายนะครับ! ไม่ต้องห่วง ผมหนุ่มหล่อคนนี้จะรับผิดชอบดันรถให้คุณเอง ไม่ต้องมีค่าตอบแทนหรอก! อย่างมากก็แค่ดันกันไปมาบ้างนะ!"
พูดจบ เย่เทียนก็ขยิบตาให้สาวสวย: "ว่าไง?"
เอ๊ะ!
คำพูดของเย่เทียนทำให้หลิวเฟยเอ๋อร์งงไปหมด
ฉันแค่ขอให้นายช่วยดันรถ แล้วนายมาพูดเรื่องท่า 108 ท่าทำไม?
พูดมากไปก็เท่านั้น ใช่ไหม?
โอ้ย...
หลิวเฟยเอ๋อร์เข้าใจความหมายของเย่เทียนแล้ว แทบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธ นี่มันลุงลามกชัดๆ!
"คุณ...คุณคิดอะไรอยู่น่ะ!!!" หลิวเฟยเอ๋อร์โกรธจนหน้าแดงก่ำ ทั้งอายทั้งโกรธ
แค่รถติดหล่มอยู่กลางป่ากลางเขาก็แย่พออยู่แล้ว ในที่สุดก็เจอคนสักคน แต่ไม่นึกว่าจะลามกขนาดนี้
"หืม? ผมเป็นอะไรหรอ?" เย่เทียนกะพริบตาแล้วมองหลิวเฟยเอ๋อร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางพูดว่า:
"สาวสวย ไม่ใช่คุณขอให้ผมช่วยดันรถหรอกเหรอ? ผมกำลังช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์นะครับ"
นายน่ะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์?
หลิวเฟยเอ๋อร์โกรธจนแทบบ้า ตอนนี้เธอชี้ไปที่รถเบนซ์ GL ของเธอแล้วพูดอย่างโกรธเกรี้ยว: "ฉันขอให้คุณช่วยดันรถออกจากหล่ม ไม่ได้ให้คุณดัน...ดันฉัน!"
"อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง! น่าบอกให้ชัดๆตั้งแต่แรกสิ ทำเอาตื่นเต้นไปครึ่งวันเปล่าๆ...จริงๆเลย!" เย่เทียนทำหน้าผิดหวังสุดๆ
ส่วนหลิวเฟยเอ๋อร์ก็เส้นผุดขึ้นมาบนหัว!
นายคิดลามก แล้วมาโทษฉันเหรอ?
"ได้! ผมจะช่วยดันรถให้! แต่ผมมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง!" เย่เทียนยักไหล่พลางพูด
"เงื่อนไขอะไร? ฉันเตือนคุณไว้ก่อนนะ ถ้าคุณคิดจะทำอะไรไม่ดี ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ!" ตอนนี้หลิวเฟยเอ๋อร์ระแวงผู้ชายลามกคนนี้อย่างมาก มือของเธอกำสเปรย์พริกไทยแน่น
"ดูจากทิศทางที่คุณไป น่าจะไปเจียงเฉิง พอดีผมก็จะไปเจียงเฉิงเหมือนกัน!" เย่เทียนยิ้มพลางพูด: "ผมช่วยดันรถให้คุณ แล้วคุณพาผมไปเจียงเฉิง ว่าไง?"
"อ๋อ ที่แท้คุณก็แค่อยากนั่งรถนี่เอง!" หลิวเฟยเอ๋อร์ได้ยินแบบนั้นถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เพราะว่านี่เป็นที่เปลี่ยว ถ้าผู้ชายลามกคนนี้เกิดคิดไม่ดี เธอคงแย่แน่
"แล้วเธอคิดว่าอะไรล่ะ? เธอคิดว่าเงื่อนไขของฉันคืออะไร?" เย่เทียนพูดด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่
หลิวเฟยเอ๋อร์หน้าแดงขึ้นมา เมื่อครู่เธอคิดว่าเย่เทียนจะเสนอเงื่อนไขที่เกินเลยบางอย่าง
เมื่อเห็นท่าทางของหลิวเฟยเอ๋อร์ เย่เทียนก็ส่งสายตารังเกียจให้เธอทันที: "เธอนี่ลามกจริงๆ!"
หลิวเฟยเอ๋อร์: "..."
ในตอนนี้ หลิวเฟยเอ๋อร์อยากจะด่าคนมาก ตั้งแต่เกิดมา เธอยังไม่เคยเจอไอ้หน้าด้านแบบนี้มาก่อนเลย
แต่เย่เทียนไม่สนใจความโกรธอายของหลิวเฟยเอ๋อร์ ตอนนี้เขาเดินวนรอบรถสองสามรอบ แล้วจึงถามหลิวเฟยเอ๋อร์ด้วยความสงสัย:
"สาวสวย รถคันนี้แข็งแรงไหม?"
"ไม่ต้องถาม! นี่เป็นเบนซ์รุ่นลิมิเต็ดนำเข้า โครงรถถูกเสริมความแข็งแรงมาแล้ว แม้แต่เกิดอุบัติเหตุก็ไม่บุบสลาย!" หลิวเฟยเอ๋อร์อ้าปากสีชมพูพูด ในสายตาเธอ เย่เทียนเป็นแค่ไอ้บ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เย่เทียนจึงพยักหน้า: "แข็งแรงก็ดีแล้ว!"
พูดจบ เย่เทียนก็ยกเท้าใหญ่ขึ้น แล้วเตะท้ายรถอย่างแรง
โครม!!!
พร้อมกับเสียงดังทึบ ท้ายรถเบนซ์ GL ก็บุบเป็นรอยเท้าใหญ่ทันที!
หลิวเฟยเอ๋อร์อึ้งไปก่อน แล้วก็ระเบิดอารมณ์: "คุณทำอะไร! คุณเป็นอะไร? ทำไมมาเตะรถฉัน?"
เมื่อเห็นรถที่รักมีรอยบุบใหญ่ที่ท้ายรถ หลิวเฟยเอ๋อร์แทบจะคลั่ง
"ผมกำลังช่วยคุณนะ!" เย่เทียนเกาจมูก ยักไหล่พูด
"บ้า! คุณเตะรถฉัน แล้วบอกว่าช่วยฉันอีก?" หลิวเฟยเอ๋อร์โกรธจนควันออกหู เหมือนเจอทั้งคนลามกทั้งคนบ้า
แต่เย่เทียนชี้ไปที่รถเบนซ์ พูดว่า: "คุณดูสิ ผมเตะรถคุณออกจากหลุมโคลนแล้ว!"
หืม?
หลิวเฟยเอ๋อร์ชะงัก เพิ่งพบว่ารถเบนซ์ของเธอหลุดออกจากหลุมโคลนจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเห็นรอยเท้าใหญ่บนรถที่รัก หลิวเฟยเอ๋อร์ก็ยังโกรธไม่หาย:
"ถึงคุณจะช่วยรถฉันออกจากหลุมโคลน ก็ไม่ควรเตะสิ ฉันบอกให้คุณเข็น! เข็น!!!"
เย่เทียนยิ้มกว้าง พูดยิ้มๆ ว่า: "ขอโทษครับ ผมเข็นแต่รถสาวสวย ไม่เข็นรถโลหะ!"
พูดจบ เย่เทียนก็มองหลิวเฟยเอ๋อร์อย่างล้อเลียน พูดว่า: "แล้วอีกอย่าง คุณไม่ได้บอกหรอกเหรอว่ารถคุณเป็นรถนำเข้าที่เสริมความแข็งแรง แม้แต่เกิดอุบัติเหตุก็ไม่บุบสลาย?"
คำพูดนี้ของเย่เทียนเตือนสติหลิวเฟยเอ๋อร์ เธออึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วใบหน้าก็แสดงความตกใจอย่างยิ่ง!
ใช่แล้ว รถของเธอเป็นรถนำเข้าที่เสริมความแข็งแรงแน่นอน เคยเกิดอุบัติเหตุมาก่อน แต่รถเบนซ์คันนี้ไม่เป็นอะไรเลย แต่ตอนนี้ ทำไมถึงถูกคนคนนี้เตะจนเป็นหลุมใหญ่ได้ล่ะ!
นี่มันไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์เลย!
คิดถึงตรงนี้ หลิวเฟยเอ๋อร์มองไปที่เท้าของเย่เทียน ราวกับกำลังมองสิ่งที่เหลือเชื่อ
"สาวสวย ผมรู้ว่าผมหล่อ แต่ถ้าคุณมองต่อไป ผมต้องคิดเงินนะ!" เย่เทียนจ้องหลิวเฟยเอ๋อร์พร้อมรอยยิ้มกวนๆ
หลิวเฟยเอ๋อร์หน้าแดง ถ่มน้ำลายอย่างแรง: "ฮึ! ใครจะอยากมองคุณกัน!"
"คุณเดินไปข้างหน้าหน่อย ฉันจะขับรถออกจากถนนโคลนนี้ แล้วจะให้คุณขึ้นรถ!"
พูดจบ หลิวเฟยเอ๋อร์ก็เข้าไปในรถเบนซ์ สตาร์ทรถ
เย่เทียนพยักหน้า แล้วแบกกระเป๋าเดินไปข้างหน้า
เมื่อมองร่างของเย่เทียน หลิวเฟยเอ๋อร์ขบฟัน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มซุกซนอย่างโกรธๆ:
"ฮึ! ไอ้ลามกบ้า ไม่แค่แซวฉัน ทำร้ายรถที่รักของฉัน ยังจะให้ฉันไปส่งอีก? ฝันไปเถอะ!"
คิดถึงตรงนี้ หลิวเฟยเอ๋อร์ก็เหยียบคันเร่งอย่างแรง รถเบนซ์พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นรถวิ่งมา เย่เทียนยิ้ม กำลังจะขึ้นรถ แต่ในตอนนั้นเอง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้างทันที
เพราะรถเบนซ์พุ่งผ่านไปเหมือนสายฟ้า ไม่หยุดแม้แต่นิดเดียว แล้วหายลับไปไกล!
เย่เทียนอึ้ง: "ฉัน...ฉัน!"


## บทที่ 2 มีเทคนิคหน่อยได้ไหม!

ผ่านไปครู่ใหญ่ เย่เทียนจึงได้สติกลับมา มองรถเบนซ์ที่แล่นจากไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด "ยายเด็กนี่กล้าหลอกฉันเลยนะ อย่าให้เจอกันอีกนะ ไม่งั้นฉันจะทอดแล้วฆ่า ฆ่าแล้วทอดซ้ำ ฮึ ฮึ"
พูดจบ เย่เทียนก็เดินต่อไปคนเดียว แม้จะเดินไม่เร็ว แต่ความเร็วนั้นเทียบเท่ากับคนทั่วไปวิ่งสุดแรงเลยทีเดียว!
ประมาณชั่วโมงกว่า เย่เทียนเดินออกจากถนนเล็กมาถึงถนนลาดยาง แต่กลับเจอคนคุ้นหน้า
หลิวเฟยเอ๋อร์!
ข้างรถเบนซ์ หลิวเฟยเอ๋อร์ถูกชายฉกรรจ์สามสี่คนล้อมไว้ แต่ละคนถือมีดสปริงในมือ จ้องมองเธอด้วยสายตาลามก
หลิวเฟยเอ๋อร์มองพวกเขาด้วยความหวาดกลัว "พวก...พวกนายจะทำอะไร! ฉัน ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ"
เมื่อครู่หลิวเฟยเอ๋อร์ขับรถมาดีๆ แต่ถูกคนพวกนี้ขวางหน้ารถ เธอไม่กล้าขับชน จึงลงจากรถให้พวกเขาหลบ ใครจะรู้ว่าพวกเขากลับลากเธอลงมาแล้วล้อมเธอไว้แบบนี้
"แจ้งตำรวจ? มือถือเธออยู่ไหนล่ะ?" หัวหน้าชายฉกรรจ์มองหลิวเฟยเอ๋อร์อย่างดูถูก สีหน้าหลิวเฟยเอ๋อร์เปลี่ยนไปทันที ชุดที่เธอใส่ไม่มีที่เก็บมือถือ พอจะหันกลับไปที่รถก็ถูกพวกเขาล้อมไว้เสียแล้ว
"ฉัน ฉันบอกพวกนายนะ กลางวันแสกๆ แบบนี้ พวกนายทำแบบนี้ผิดกฎหมายนะ!" หลิวเฟยเอ๋อร์กอดอกด้วยความกลัว มองพวกเขา "อย่า...อย่าเข้ามานะ! ถ้าพวกนายต้องการเงิน ฉัน ฉันให้ได้นะ!"
เห็นสีหน้าหวาดกลัวของหลิวเฟยเอ๋อร์ พวกชายฉกรรจ์ต่างทำหน้าเหมือนหมูเห็นน้ำพริก น้ำลายแทบจะไหลออกมา
ที่เปลี่ยวแบบนี้ แต่เดิมพวกเขาแค่จะปล้นทรัพย์ ไม่คิดว่าจะเจอสาวสวยขนาดนี้
มองใบหน้างดงามของหลิวเฟยเอ๋อร์ สวยยิ่งกว่าดาราในทีวีเสียอีก!
"ฮิๆ! น้อง พวกพี่ไม่ได้ต้องการแค่รถกับเงินนะ ต้องการตัวเธอด้วย!" หัวหน้าชายฉกรรจ์จ้องด้วยสายตาลามกไม่ปิดบัง ยิ้มหื่น "พวกเรา ลากยัยนี่ไปที่พุ่มไม้โน่นกัน ฮิๆ"
"ได้เลย! ฮิๆ พี่ใหญ่ ให้ผมเป็นคนที่สองนะ ยัยนี่เด็ดจริงๆ!"
"พี่ใหญ่ ผมคนที่สาม"
"ผมเป็นคนที่สี่ก็ได้ แม่เจ้า หน้าตาและรูปร่างของยัยนี่ช่างบาดใจจริงๆ"
...
ได้ยินคำพูดลามกของพวกโจร สีหน้าของหลิวเฟยเอ๋อร์ซีดขาวไปหมด
เธอรู้ว่าถ้าตกอยู่ในมือพวกนี้ ต้องตายไม่ดีแน่!
ทันใดนั้นหลิวเฟยเอ๋อร์พยายามจะร้องเสียงดัง แต่ถูกชายใหญ่คนหนึ่งปิดปากและรัดคอไว้
ชายใหญ่คนนั้นหัวเราะคิกคัก "อย่าร้องสิ เก็บแรงไว้ร้องตอนหลังดีกว่า พี่ชอบฟังนะ ฮ่าๆ"
พูดจบชายใหญ่ก็ลากหลิวเฟยเอ๋อร์เดินไปทางพุ่มหญ้า แต่ในตอนนั้นเอง เย่เทียนก็ตะโกนขึ้นมาว่า "หยุดนะ!"
เมื่อเห็นเย่เทียน ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของหลิวเฟยเอ๋อร์ก็เต็มไปด้วยความหวังและดีใจ เธอที่หมดหวังไปแล้วราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตเธอ
พร้อมกันนั้นก็รู้สึกผิดด้วย ถ้ารู้แบบนี้ก็ให้เขาติดรถมาด้วยตั้งแต่แรกแล้ว ถึงจะลามกไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าพวกที่ลงมือจริงๆ พวกนี้ตั้งเยอะ
ทันใดนั้นหลิวเฟยเอ๋อร์ก็ส่งเสียงอือๆ พยายามขอความช่วยเหลือจากเย่เทียน แต่กลับถูกชายใหญ่รัดคอและลากถอยหลังไปสองก้าว
ชายใหญ่คนนั้นส่งสัญญาณตาให้โจรคนอื่นๆ จากนั้นก็ตะคอกใส่เย่เทียนด้วยสีหน้าดุร้าย "ไอ้หนู! บอกแกเลย อย่ายุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ธุระของแก! อย่าเสือกมาหาที่ตาย!"
"เฮ้ย! ใครบอกว่าฉันจะมาช่วยคนล่ะ?" เย่เทียนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหมือนเสียดายเหล็กที่ไม่กลายเป็นเหล็กกล้า ทำให้พวกนั้นงงไปชั่วขณะ
"ฉันมาแนะนำพวกแกหน่อย จะปล้นก็ปล้นไป ทำไมต้องมาทำเรื่องข่มขืนแบบมือสมัครเล่นด้วย ไม่มีประสบการณ์การทำงานเลยก็กล้าออกมาทำมาหากิน พวกแกนี่จริงๆ เล่นแบบนี้ได้ไง! จะเล่นแบบนี้ได้ยังไง!"
เย่เทียนถอนหายใจพลางส่ายหน้า ทำท่าเหมือนพวกแกห่วยจริงๆ จากนั้นก็ยื่นมือลามกไปแตะตัวหลิวเฟยเอ๋อร์ต่อหน้าสายตาตกตะลึงของทุกคน ทำให้ทุกคนงงงันไปชั่วขณะ
"ดูให้ดีนะ ก่อนลงมือต้องเล้าโลมก่อน แบบนี้ถึงจะทำให้ฮอร์โมนเพศหญิงของเธอเดือดพล่านได้เต็มที่" เย่เทียนทำท่าเหมือนกำลังสอน มองไปที่คนที่กำลังกอดหลิวเฟยเอ๋อร์อยู่ "แกหลบไปก่อน ดูกูสอนเทคนิคจริงๆ ให้"
พูดจบก็ตบไปที่หลิวเฟยเอ๋อร์ ทำให้ใบหน้างามของเธอแดงก่ำดั่งเลือด
"เห็นไหม?"
พูดพลางตบมือคนที่กำลังกอดหลิวเฟยเอ๋อร์อยู่จนปล่อยมือ แล้วตัวเองก็กอดหลิวเฟยเอ๋อร์แทน ทำให้หลิวเฟยเอ๋อร์ดิ้นไม่หลุด ใบหน้าของหลิวเฟยเอ๋อร์ซีดขาว สิ้นหวัง!
เธอคิดว่าเย่เทียนมาช่วยเธอ แต่กลับกลายเป็นว่าเลวยิ่งกว่าพวกคนพาลรอบข้างเสียอีก! ลงมือเลยทันที!
"เห็นไหม? เรียนรู้ไว้!" เย่เทียนหันไปไม่สนใจหลิวเฟยเอ๋อร์ มองไปที่คนอื่นๆ พูดด้วยสีหน้าเหมือนเสียดายเหล็กที่ไม่กลายเป็นเหล็กกล้า
ชายฉกรรจ์รอบข้างต่างมองเย่เทียนด้วยความงงงัน โอ้โห ไอ้หมอนี่เป็นศาสตราจารย์ในวงการลามก เป็นปรมาจารย์ในวงการสัตว์ร้ายชัดๆ!
รู้เรื่องพวกนี้มากขนาดนี้เชียว?
"งั้น งั้นช่วยสอนพวกเราหน่อยสิ?" ชายใหญ่คนหนึ่งยิ้มแหยๆ พูด "เดี๋ยวพวกเราเล่นเสร็จก็ให้แกมาบ้าง"
"ได้เลย" เย่เทียนตบไหล่เขา แล้วยิ้มแหยๆ
ทันใดนั้นเย่เทียนก็แนะนำวิธีแปลกๆ มากมายให้พวกเขา ทำให้พวกเขาทึ่งมาก ไม่นึกว่าจะมีวิธีเล่นมากมายขนาดนี้ แม้แต่ในไบดูก็ไม่มีท่าพวกนี้!
ทุกคนต่างมองเย่เทียนด้วยสายตาเหมือนได้รับความรู้ใหม่ ชายใหญ่ที่เป็นหัวหน้ายิ่งมองเย่เทียนด้วยความเคารพ "พี่ใหญ่ น้องยกย่องพี่สุดหัวใจเลย!"
"พี่ใหญ่ อย่าพูดอีกเลย ผมควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว"
"ใช่ๆๆ" ชายใหญ่ยิ้มแหยๆ "พี่ใหญ่ พวกเราไปเล่นก่อน แล้วค่อยเรียกพี่มาร่วม พวกเราจะได้ดูเป็นตัวอย่างด้วย"
พูดจบก็เดินเข้าไปหาหลิวเฟยเอ๋อร์ ส่วนหลิวเฟยเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินก็หน้าซีดเผือดราวกับคนตาย ในใจเริ่มคิดว่าถ้าพวกเขากล้าลงมือ เธอจะกัดลิ้นตายซะ
เธอไม่เคยคิดว่าเย่เทียนที่เป็นความหวังเดียว จะทำให้เธอสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม!
โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงท่าต่างๆ ที่เย่เทียนพูดเมื่อครู่ หลิวเฟยเอ๋อร์โกรธจนแทบระเบิด
หลิวเฟยเอ๋อร์คิดไม่ออกแล้วว่าจะใช้คำไหนมาบรรยายเย่เทียน เธอไม่เคยคิดว่าคนคนนี้จะเลวร้ายขนาดนี้!
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น หลิวเฟยเอ๋อร์ตกตะลึงเงยหน้ามอง เห็นชายใหญ่คนนั้นตาเหลือก ล้มพับลงกับพื้น หมดสติไป
และเมื่อมองไปตามทิศทางที่ชายใหญ่ล้มลง ก็เห็นเย่เทียนยืนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ตรงนั้น
ราวกับรู้สึกถึงสายตาของหลิวเฟยเอ๋อร์ มุมปากของเย่เทียนยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "สาวสวย ถ้าเธอมองผมแบบนี้ ผมจะเขินนะ"


## บทที่ 3 คนที่มีไฝใหญ่บนหน้าอก!

"พี่ใหญ่! เฮ้ย! มึงกล้าทำร้ายพี่ใหญ่กู! พวกพี่! จัดการ! ฆ่ามันให้ตาย!"
ชายใหญ่หลายคนรอบข้างตกตะลึงไปชั่วขณะ แต่เมื่อพวกเขารู้ตัว ก็โกรธจัด พวกเขาเพิ่งเข้าใจว่าถูกเย่เทียนหลอก!
ไอ้เวรนี่มันฉวยจังหวะที่พวกเขาเผลอ แล้วลงมือโจมตี!
ทันใดนั้น พวกโจรก็ชักมีดจากเอวออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่เย่เทียนอย่างบ้าคลั่ง แต่ในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีฝ่ามือปรากฏต่อหน้าพวกเขา ตามด้วยเงาของมือที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เสียงตบดังแปะๆ ชายใหญ่หลายคนถูกตบจนแก้มบวม ล้มลงกับพื้นร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
หลิวเฟยเอ๋อร์ตกตะลึงจนพูดไม่ออก!
เธอที่กำลังจะกัดลิ้นตัวเองตาย เมื่อเห็นพวกโจรล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น ก็รู้สึกเหมือนกำลังฝันไป
โดยเฉพาะเมื่อเห็นเย่เทียนที่มีรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากตลอดเวลา หลิวเฟยเอ๋อร์ถึงกับประมวลผลไม่ทัน ไม่คิดว่าเย่เทียนจะพลิกสถานการณ์โจมตีพวกนั้นกะทันหัน? เมื่อกี้เขายังคิดจะทำอะไรเธออยู่ไม่ใช่หรือ?
ไม่เพียงเท่านั้น ตอนนี้หลิวเฟยเอ๋อร์เห็นว่าพวกชายใหญ่ที่ล้มอยู่บนพื้น แต่ละคนมีเลือดไหลนองหน้า มีรอยฝ่ามือแดงๆ ห้านิ้วชัดเจน ฟันร่วงเกลื่อนพื้น หลิวเฟยเอ๋อร์รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
การที่จะตบคนทั้งกลุ่มล้มลงในพริบตาเดียว ต้องใช้ความเร็วและพละกำลังที่เหนือมนุษย์แค่ไหน และนี่เย่เทียนทำได้ในชั่วพริบตาเดียว
เย่เทียนมองหลิวเฟยเอ๋อร์อย่างล้อเลียน "สาวสวย ยังไม่ขึ้นรถอีกหรือ? รอให้ฉันดันรถหรือไง?"
ดันรถ?
ไอ้เวร! ไอ้คนชั่วช้า!
"นาย!" หลิวเฟยเอ๋อร์รู้สึกตัว แค่นเสียงอย่างโกรธแค้น เปิดประตูรถเข้าไปจะขับรถ แต่ตอนนั้นเองประตูฝั่งผู้โดยสารก็เปิดออก เย่เทียนนั่งลงอย่างคล่องแคล่ว
หันมามองหลิวเฟยเอ๋อร์ เย่เทียนแซวว่า "คราวที่แล้วไม่ยอมให้ฉันดันรถเธอ คราวนี้ฉันขึ้นรถเธอแล้ว เธอห้ามหนีนะ"
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิวเฟยเอ๋อร์หน้าแดงก่ำมองเย่เทียน กัดฟันกรอดอย่างแค้นเคือง
กำลังจะขับรถ แต่เย่เทียนห้ามไว้ ยกโทรศัพท์ของหลิวเฟยเอ๋อร์ขึ้นมาโทร 110 เรียกตำรวจมา
วางสายแล้ว เย่เทียนมองหลิวเฟยเอ๋อร์อย่างล้อเลียน พูดว่า "พวกนั้นรังแกเธอ จะปล่อยไปง่ายๆ ไม่ได้"
พูดจบก็หันไปมองข้างหน้า
หลิวเฟยเอ๋อร์อึ้งไป ชำเลืองมองเย่เทียน ในใจความไม่พอใจที่มีต่อเขาก็ลดลงไปมาก แม้ว่าคำพูดลามกเมื่อครู่จะยังก้องอยู่ในหู
ไม่นานตำรวจก็มาถึง เย่เทียนบอกให้หลิวเฟยเอ๋อร์ขับรถไป หลิวเฟยเอ๋อร์ตกลง แต่ถามอย่างสงสัยว่า "ทำไมแจ้งตำรวจแล้ว แต่ไม่ยอมออกหน้าเป็นพยานล่ะ?"
"พวกนี้มีกลิ่นคาวเลือดติดตัว แสดงว่าต้องมีคดีฆาตกรรมแน่ๆ ต้องเป็นผู้ต้องหาที่หลบหนี! ถึงเธอจะเป็นพยานปรักปรำพวกเขา ก็แค่เพิ่มข้อหาปล้นอีกข้อ เสียเวลาเปล่าๆ! ไม่ต้องห่วง แค่พวกเขาตกอยู่ในมือตำรวจ คดีเก่าๆ ก็ต้องถูกขุดขึ้นมา แต่ละคนหนีความตายไม่พ้น!" มุมปากเย่เทียนมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายชั่วร้าย ทำให้หลิวเฟยเอ๋อร์มองเหม่อไป
คำพูดของเย่เทียน ฟังดูเหมือนพูดลอยๆ แต่พอคิดดีๆ กลับมีเหตุผลรอบคอบ ทำให้หลิวเฟยเอ๋อร์ยิ่งเห็นค่าเขามากขึ้น!
"นายเก่งมาก เมื่อกี้ ขอบคุณนะ" หลิวเฟยเอ๋อร์หน้าแดงเรื่อ มองเย่เทียนแวบหนึ่ง พูดพร้อมรอยยิ้ม
"เรื่องเล็ก จริงๆ ฉันยังมีที่เก่งกว่านี้อีก" เย่เทียนยักไหล่ แล้วยิ้มอย่างลึกลับ พูดว่า "ดวงตาของฉัน จริงๆ แล้วมองทะลุทุกสิ่งได้!"
หลิวเฟยเอ๋อร์กลอกตาใส่เย่เทียนทันที ทำหน้าดูถูก "โม้"
ขับรถมาได้สักพัก หลิวเฟยเอ๋อร์เห็นว่าใกล้จะถึงเจียงเฉิงแล้ว จึงถามเย่เทียนว่า "นายไปเจียงเฉิงทำไม?"
"ไปหาคู่หมั้น" เย่เทียนยิ้มบางๆ
หลิวเฟยเอ๋อร์ทำหน้าเหมือนเห็นลิงแอฟริกาตัวใหญ่ มองเย่เทียนอย่างตกตะลึง "นายน่ะหรือ? จะมีคู่หมั้นได้ด้วย?"
"อย่าดูถูกคนสิ" เย่เทียนชำเลืองมองหลิวเฟยเอ๋อร์ "เธอนึกออกไหมว่าฉันจะดันรถเธอ แล้วก็ขึ้นรถเธอ แถมยังช่วยเธอด้วย"
"นาย!" หลิวเฟยเอ๋อร์พูดไม่ออกไปชั่วขณะ พูดคุยกับเย่เทียน เธอรู้สึกว่าตัวเองจะโมโหตาย!
แต่ผ่านไปสักพัก หลิวเฟยเอ๋อร์ก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าผู้หญิงคนไหนกันที่ตาบอดถึงขนาดมาชอบไอ้ของแบบเย่เทียน?
"คู่หมั้นนายชื่ออะไร?"
"หยุนซินเยียน"
ฉึก!
หลิวเฟยเอ๋อร์เหยียบเบรกกะทันหัน
"เป็นอะไร? จะอวดอีกหรือ?" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์
"คู่หมั้นนายคือหยุนซินเยียนเหรอ?" หลิวเฟยเอ๋อร์มองเย่เทียนอย่างสับสน ถ้าเป็นเรื่องจริง เธอรู้สึกว่าโลกนี้คงวิปริตไปหมดแล้ว
หยุนซินเยียนเป็นใคร? ทั้งเจียงเฉิงใครบ้างไม่รู้จัก!
ไม่เพียงแต่เป็นเยาวชนดีเด่นในวงการธุรกิจ ยังเป็นประธานกลุ่มบริษัทหยุนอีกด้วย แถมอายุยังไม่ถึง 23 ปี!
ในขณะเดียวกัน เธอยังเป็นหนึ่งในสี่สาวงามแห่งเจียงเฉิง มีคนมาจีบตั้งแต่ฝั่งตะวันออกยันฝั่งตะวันตกของเจียงเฉิง
แล้วไอ้คนลามกสุดๆ ที่สมองเต็มไปด้วยเรื่องไม่เหมาะสำหรับเด็กคนนี้ จะเป็นคู่หมั้นของหยุนซินเยียน?
ถึงตายหลิวเฟยเอ๋อร์ก็ไม่มีทางเชื่อ!


## บทที่ 4 ผมคือคู่หมั้นของเธอ

หลังจากมาถึงตัวเมือง เย่เทียนแยกจากหลิวเฟยเอ๋อร์แล้วก็เรียกแท็กซี่ไปที่ฟงเหอเปี๋ยซูโถวโดยตรง
คนขับแท็กซี่รู้สึกแปลกใจมาก เพราะฟงเหอเปี๋ยซูโถวเป็นหนึ่งในย่านคนรวยที่หรูหราที่สุดของเมืองหยุนไห่ คนที่อาศัยอยู่ที่นั่นล้วนเป็นบุคคลสำคัญ ไม่คิดว่าชายหนุ่มที่ดูจนๆ แบบนี้จะไปที่นั่นได้ แม้ว่าจะหน้าตาดีก็ตาม
เย่เทียนไม่รู้ว่าคนขับกำลังคิดอะไร เขานอนอยู่ในรถด้วยความรู้สึกตื่นเต้น
เขามาที่เมืองหยุนไห่เพื่อตามหาเพื่อนคนสำคัญ เธอชื่อหยุนซินเยียน และพูดให้ถูกต้องก็คือ เธอคือคู่หมั้นของเย่เทียน
ช่วงก่อนหน้านี้เย่เทียนกลับมาที่หัวเซีย กลับบ้านมาเยี่ยมอาจารย์แพทย์แผนจีนกู่เล่าโถวที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้ และบอกว่าตัวเองอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ และหาภรรยาสักคน
เขาเคยผ่านการต่อสู้ท่ามกลางห่ากระสุน การฆ่าฟัน และต้องเผชิญหน้ากับความตายมามากมาย จนทำให้เย่เทียนรู้สึกเหนื่อยและเบื่อหน่าย
เมื่อกู่เล่าโถวได้ยินก็ดีใจมาก และบอกเย่เทียนว่าได้หาคู่หมั้นให้เขาแล้ว เพียงแค่นำสัญญาแต่งงานไปหาหยุนซินเยียนและพาเธอกลับบ้านเท่านั้น
ไม่นานแท็กซี่ก็มาถึงฟงเหอเปี๋ยซูโถว หลังจากเย่เทียนลงจากรถ เขามองดูกลุ่มบ้านหรูที่มีความสูงต่ำและรูปแบบแตกต่างกันตรงหน้า ในใจก็รู้สึกพอใจมาก
ตามที่อยู่ที่กู่เล่าโถวให้มา ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง
บ้านสร้างในสไตล์บาโรก มีสามชั้น หรูหราแต่ไม่ขาดความสง่างาม สวยงามตระการตา
ด้านนอกบ้านเป็นสวน รอบๆ ล้อมด้วยหินแกรนิต มีต้นไม้เลื้อยปกคลุม ภายในประดับด้วยดอกไม้หลากสี ให้ความรู้สึกอบอุ่นและสบาย
เย่เทียนเดินมาถึงประตู ที่นี่มียามชุดดำสองคน ยามคนหนึ่งเห็นเย่เทียนเดินมาก็รีบยกมือห้าม พูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "ที่นี่เป็นเขตหวงห้าม บุคคลภายนอกห้ามเข้า"
เย่เทียนพยักหน้า พูดอย่างสุภาพ "ผมมาหาหยุนซินเยียน"
"คุณหนู?" ยามตกใจ มองเย่เทียนด้วยสายตาสงสัย ในใจตัดสินทันทีว่าคนนี้มาก่อกวน
คุณหนูสูงศักดิ์และสง่างาม จะมีเพื่อนที่ดูจนๆ แบบนี้ได้อย่างไร?
"คุณเป็นอะไรกับคุณหนู?" ยามฉลาดพอที่จะไม่พูดจาไม่ดี เผื่อว่าเป็นเพื่อนจริงๆ จะแย่
"ผมเป็นคู่หมั้นของเธอ"
"หา?" ยามตกใจ คุณหนูหมั้นแล้วเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่มีข่าวคราวอะไรเลย?
เย่เทียนเห็นยามยังสงสัย จึงพูดว่า "คุณไปแจ้งข่าวสักหน่อยก็รู้แล้ว บอกว่าเย่เทียนมาหา ผมจะรออยู่ตรงนี้ ถ้ามีอะไรผิดพลาดผมรับผิดชอบเอง"
ยามลังเลครู่หนึ่ง แล้วให้เย่เทียนรออยู่ตรงนี้ สั่งให้อีกคนเฝ้าเย่เทียน ส่วนตัวเองก็เดินเข้าไปข้างใน
ในขณะเดียวกัน ในห้องรับแขกของบ้าน ชายวัยกลางคนหน้าตาแบบคนจีน มีรอยยิ้มอ่อนโยน ยกถ้วยชามาวางข้างชายหนุ่มคนหนึ่ง "เส้าชิง ต่อไปก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ มาบ้านตัวเองไม่ต้องเกรงใจ ลองชิมชาดีๆ ที่ผมเก็บไว้สิ"
ชายหนุ่มที่ชื่อตู้เส้าชิงสวมชุดสูทผูกเนคไท ทรงผมมีจอน หน้าตาหล่อเหลา มีรอยยิ้มที่มุมปาก ดูสุภาพเรียบร้อย
"ขอบคุณครับพ่อตา"
ตู้เส้าชิงยกถ้วยชาจิบเบาๆ ชมหยุนเฟิงว่า "ชาอร่อยครับ"
หยุนเฟิงหัวเราะเบาๆ ยกถ้วยชาของตัวเองขึ้นดื่ม ข้างๆ หยุนเฟิง ชายหนุ่มหน้าผอมที่มีท่าทางประจบเอาใจพูดกับตู้เส้าชิงว่า "พี่เขย ต่อไปเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ต้องดูแลน้องด้วยนะครับ"
"เสี่ยวอวู๋วางใจได้ แน่นอนอยู่แล้ว จะไม่ดูแลคนในครอบครัวได้ยังไง" ตู้เส้าชิงตอบอย่างรวดเร็ว จากนั้นสายตาก็มองไปที่สาวงามดั่งนางฟ้าข้างๆ อวี่นอวู๋ ในดวงตามีแววตัณหาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
"ซินเยียน ในที่สุดเธอก็เป็นของฉันแล้ว! ฮิๆ!"
หยุนซินเยียนขมวดคิ้ว ไม่แม้แต่จะมองตู้เส้าชิง หันไปดุอวี่นอวู๋ "เสี่ยวอวู๋ เลิกประจบคนนอกได้แล้ว! แล้วก็ เขาไม่ใช่พี่เขยของนาย และไม่มีสิทธิ์ด้วย!"
"ซินเยียน!" หยุนเฟิงวางถ้วยชา สีหน้าเริ่มบึ้งตึง "เธอลืมที่พ่อพูดเมื่อวานแล้วหรือ? แต่งกับเส้าชิงมีอะไรไม่ดี!"
"ดีสำหรับฉัน? หรือดีสำหรับพ่อ? พ่อรู้ดี!" หยุนซินเยียนมองหยุนเฟิง พูดตรงๆ ว่า "เพื่อผลประโยชน์ ขายลูกสาวตัวเอง พ่อช่างเป็นพ่อที่ดีจริงๆ!"
"หุบปาก!" หยุนเฟิงสีหน้าบึ้งตึง แค่นเสียงเย็น "เรื่องนี้เธอไม่มีสิทธิ์เลือก! ฉันเป็นพ่อของเธอ เลี้ยงดูเธอมา ฉันมีสิทธิ์และหน้าที่ที่จะให้เธอได้คู่ครองที่ดี!"
"เส้าชิง สัปดาห์หน้าพวกเธอหมั้นกันเลยดีไหม?"
ตู้เส้าชิงที่หน้าตาไม่ค่อยดีพยายามยิ้ม "ขอบคุณครับ...พ่อ ผมจะดูแลซินเยียนให้ดี ไม่ให้เธอลำบากแม้แต่นิดเดียว!"
"ฮ่าๆ ดี ฉันเชื่อใจเธอ" หยุนเฟิงหัวเราะ ตบไหล่ตู้เส้าชิง สีหน้าดีใจมาก
ตู้เส้าชิงยิ้ม หันไปมองหยุนซินเยียนที่หน้าตาเย็นชาไม่พอใจ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในใจกลับรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
"ฮึ! หยุนซินเยียน เธอทำตัวเย็นชาจริงนะ! รอให้เธอกลายเป็นของใต้ร่างฉัน แล้วดูสิว่าเธอจะยังทำตัวหยิ่งผยองและเย็นชาแบบนี้อีกไหม! ตอนนั้นฉันจะเตะเธอทิ้งไป จะให้เธอได้ลิ้มรสการวิงวอนขอร้องฉัน!"
"หยุนเฟิง!!" หยุนซินเยียนโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นมองไปที่หยุนเฟิง "ฉันบอกนะ งานแต่งนี้ ต่อให้ตายฉันก็ไม่แต่ง! นายไม่มีสิทธิ์มาจัดการชีวิตฉัน!"
พูดจบ หยุนซินเยียนก็จะเดินออกไป แต่ในตอนนั้นเอง บอดี้การ์ดที่ประตูก็เดินเข้ามา พูดกับหยุนเฟิงอย่างนอบน้อม "นายท่าน ข้างนอกมีคนที่อ้างว่าชื่อเย่เทียนมาหาคุณหนู บอกว่าเป็นคู่หมั้นของเธอครับ"
"อะไรนะ?"
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง
หยุนซินเยียนที่กำลังจะจากไปหันมามองหยุนเฟิงด้วยสายตาที่เย็นชาและโกรธแค้นยิ่งขึ้น "ดีนักล่ะหยุนเฟิง! คนนี้ยังไม่ทันไล่ก็มีอีกคนแล้ว นี่นายจะเปรียบเทียบราคาสินค้าสามร้านหรือไง!"
พูดจบ หยุนซินเยียนก็หมุนตัวเดินจากไป ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะเย็นชาดังขึ้น "ฉันอยากรู้นักว่าใครกล้ามาแย่งกับคุณชายตู้เส้าชิง!"
คำว่า 'คุณชาย' นั้นเน้นหนักมาก เต็มไปด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย!
ส่วนตู้เส้าชิงนั้นใบหน้าดูเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ในดวงตาวาบไหวด้วยความเยือกเย็น กล้าดีมาแย่งภรรยาของเขา?
มองไปที่หยุนเฟิงที่สีหน้าไม่ดีตรงหน้า ตู้เส้าชิงยิ้มบางๆ "พ่อตา เราไปดูกันเถอะครับ"
พูดจบตู้เส้าชิงก็เดินจากไป หยุนเฟิงมองตู้เส้าชิงที่เดินจากไปด้วยสีหน้าที่ยิ่งไม่ดีขึ้น ในใจโกรธมาก เขาไม่ได้ไปหาเย่เทียนอะไรนั่นเลย นี่ใครบ้าที่มาก่อกวน!
ทันทีนั้นหยุนเฟิงก็เดินออกไป ด้านหลังมีอวี่นอวู๋ตามมาติดๆ
ไม่นาน ทุกคนก็มาถึงหน้าประตู หยุนซินเยียนมองไปที่เย่เทียน ขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณคือเย่เทียน?"
เย่เทียนมองตามเสียง ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย ในใจร้องว่าสาวสวยระดับพรีเมียมเลยทีเดียว!
ใบหน้าขาวผ่องไร้ที่ติ ลำคอขาวเนียนดั่งหยก เปล่งประกายเย้ายวนใจ ทุกอย่างล้วนแสดงถึงความสง่างามอันสูงส่งที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ ใต้ขนตายาวงอนนั้น ดวงตาใสกระจ่างดั่งน้ำค้างยามเช้า ผิวขาวขับเน้นริมฝีปากสีชมพูอ่อน รูปหน้าที่สมบูรณ์แบบ บุคลิกที่เย็นชางดงาม
ทำให้เธอดูเป็นคนที่ได้แต่ชื่นชมจากระยะไกล ไม่อาจล่วงเกิน มิฉะนั้นก็เท่ากับล่วงเกินเทพ!
เย่เทียนไม่คิดว่าจะได้พบสาวระดับเทพเช่นนี้ในเมืองเจียงเฉิงเล็กๆ นี่คือหยุนซินเยียนหรือ? คุ้มจริงๆ! ภรรยาแบบนี้ ได้เลย!
สายตาของกู่เล่าโถวไม่เลว!
เย่เทียนกำลังจะพยักหน้ารับ ทันใดนั้นตู้เส้าชิงก็เดินมาจากด้านข้าง ดวงตาสดใสฉายแววอำมหิตมองมาที่เย่เทียน "เย่เทียน?"
เย่เทียนพยักหน้า จากนั้นตู้เส้าชิงกำลังจะพูด ตอนนี้หยุนเฟิงแค่นเสียงเย็นชา "เย่เทียน ใครส่งเจ้ามา ใครให้สิทธิ์เจ้ามาแอบอ้างเป็นลูกเขยของข้าหยุนเฟิง? ลูกเขยของข้ามีแค่ตู้เส้าชิงคนเดียว!"
ตู้เส้าชิงได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็ฉายแววภาคภูมิใจขึ้นมาทันที พร้อมกันนั้นก็เข้าใจว่าหยุนเฟิงดูเหมือนจะไม่รู้เรื่อง ดูเหมือนตนเองจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
ในขณะเดียวกัน หยุนซินเยียนที่อยู่ด้านข้างก็กำลังพินิจพิเคราะห์เย่เทียน ไอ้หมอนี่ นอกจากแต่งตัวไม่ค่อยดีแล้ว หน้าตาก็หล่อพอใช้ แต่เธอดูเหมือนไม่รู้จักเขา และหยุนเฟิงก็ไม่รู้จักเช่นกัน ทำไมถึงมาแอบอ้างล่ะ?
"ไม่มีใครส่งข้ามา ข้ามาตามสัญญาหมั้นหมาย" เย่เทียนเห็นท่าทีของหยุนเฟิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูจากท่าทางและลักษณะแล้วน่าจะเป็นหัวหน้าตระกูลนี้ นั่นก็คือพ่อตาสินะ?
ทันทีนั้นเย่เทียนก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเดินทาง "พ่อตาครับ นี่คือสัญญาหมั้นหมาย ดูเองเถอะครับ"
"อย่ามาเรียกสนิทสนม! ใครเป็นพ่อตาเจ้า!" หยุนเฟิงแค่นเสียง ไม่คิดจะรับกระดาษที่เย่เทียนยื่นมาด้วยซ้ำ แต่จู่ๆ ก็เห็นตราประทับบนนั้น จึงรับมาดู มองดูแล้วขมวดคิ้ว


## บทที่ 5 คุณยินดีไหม?

เมื่อได้ยินเสียงตำหนิของหยุนเฟิง เย่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หยุนเฟิงเป็นคนแรกที่กล้าพูดกับเขาแบบนี้
เพราะคนอื่นๆ ตายหมดแล้ว
"พ่อพูดถูกแล้ว ไอ้หนุ่ม รีบไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกควรมา และไม่ใช่ที่ที่ไอ้บ้านนอกอย่างแกจะมาได้" ตู้เส้าชิงพูดด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม
เย่เทียนเงยหน้ามองตู้เส้าชิง รอยยิ้มเย็นชาผสมความชั่วร้าย ดวงตาเย็นชาและเยาะเย้ย "ฉันไม่คู่ควร? แล้วคนอย่างแกที่ไม่ใส่กางเกงในมันคู่ควรหรือไง?"
อะไรนะ!
ตู้เส้าชิงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที หนีบขาแน่นโดยไม่รู้ตัว มองเย่เทียนด้วยความโกรธ
นี่เป็นนิสัยเสียของเขา เพราะชอบเล่นผู้หญิงบ่อยๆ นานๆ เข้าก็เบื่อขั้นตอนสุดท้าย เลยแทบไม่ใส่กางเกงในเลย ไม่คิดว่าไอ้หมอนี่จะรู้
หยุนซินเยียนที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอยห่างจากตู้เส้าชิงด้วยความรังเกียจ ไม่คิดว่าเขาจะมีนิสัยน่าขยะแขยงแบบนี้
"ไอ้บ้านนอก! แกไม่ส่องกระจกดูหน้าตัวเองบ้างหรือไง! ยังกล้ามาวิจารณ์ฉันอีก?"
ตู้เส้าชิงหน้าตาบึ้งตึง จ้องเย่เทียน ท่าทางเหมือนอยากจะกลืนกินเขาทั้งตัว พูดอย่างดุร้าย "ไอ้บ้านนอก ฐานะของฉันกับแกมันต่างกันเหมือนฟ้ากับดิน ฉันไม่อยากเถียงกับแก ส่วนซินเยียนกับแกยิ่งเป็นคนละชั้น อย่ามาทำตัวเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์เลย รีบไสหัวไป! ฉันต่างหากที่เป็นสามีที่แท้จริงของซินเยียน เป็นลูกเขยที่พ่อรักใคร่!"
"งั้นเหรอ? หมูอย่างแกก็จะขึ้นสวรรค์ได้? น่าจะรู้ว่าทำไมคนโม้น้อยลง" เย่เทียนยิ้มอย่างชั่วร้าย "ฉันขอพนันว่า ถ้าคุณซินเยียนยอมแต่งงานกับแก ฉันจะกลิ้งออกไปจากที่นี่เอง"
"ถึงจะด่าไม่ค่อยเก่ง แต่อย่าสงสัยในรสนิยมของฉันเลย ฉันไม่เคยตกลงจะแต่งงานกับเขาสักหน่อย" หยุนซินเยียนพูดเสียงราบเรียบ
เย่เทียนมองหยุนซินเยียน ตาเป็นประกาย มุมปากยกยิ้มชั่วร้ายมากขึ้น "ดีแล้ว ถ้าภรรยาผมมีนิสัยแย่ขนาดนั้น ชอบแต่หมูรวย ผมก็คงไม่แต่งด้วย"
"ถ้าฉันชอบ ต่อให้เป็นขี้โคลนฉันก็ชื่นชม ถ้าไม่ชอบ ต่อให้เป็นคนทองคำในสายตาฉันก็แค่กองเศษเหล็ก" หยุนซินเยียนเหลือบมองเย่เทียน พูดเสียงเบา
ตู้เส้าชิงที่อยู่ข้างๆ ได้ยินทั้งคู่พูดโต้ตอบกัน พูดจาเสียดสีกันไปมา แทบจะบ้าตาย!
หยุนซินเยียนคนนี้ช่างร้าย กล้าร่วมมือกับไอ้บ้านนอกดูถูกเขาอย่างไม่ปิดบัง!
แล้วไอ้บ้านนอกนั่น ไอ้พวก! มันน่าตาย!
หันไปมองหยุนเฟิง ตู้เส้าชิงพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง "พ่อ ไม่ว่าอะไรถ้าผมจัดการมันหน่อยนะ!"
"ทำตามใจ เขาไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับผม" หยุนเฟิงหัวเราะเบาๆ แม้แต่มองเย่เทียนยังไม่มอง ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงขัดขวางการแต่งงานกับตระกูลตู้ก็เป็นศัตรูของเขา ถึงตู้เส้าชิงไม่ลงมือ เขาก็ต้องหาทางจัดการเย่เทียนอยู่ดี!
"ลุงต้า! ช่วยจัดการมันให้ดีๆ หน่อย!" ตู้เส้าชิงมองเย่เทียนด้วยสายตาเย็นชา ทันใดนั้นก็มีบอดี้การ์ดสี่คนปรากฏขึ้นด้านหลัง นำโดยชายหน้าแก่คนหนึ่งที่พยักหน้า ดวงตาเย็นชาและโหดเหี้ยมราวกับหมาป่า
เย่เทียนมองปราดเดียวก็รู้ว่า ทั้งสี่คนนี้ล้วนเป็นคนที่มาจากกองทัพ แต่ในสายตาเย่เทียนก็แค่ขยะเท่านั้น
ในเวลาเดียวกัน ภายใต้การนำของหลินต้า ทั้งสี่คนพุ่งเข้าใส่เย่เทียนด้วยความเร็วดุจสายฟ้า แต่ละคนออกหมัดเตะถีบใส่เย่เทียนอย่างรุนแรง
ฮึ่ม!
ท่าทางโหดร้าย ลงมือรวดเร็ว!
หยุนซินเยียนที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว ไม่ได้เป็นห่วงเย่เทียน เพราะเขาจะตายหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ สิ่งที่เธอกังวลคือ ในที่สุดก็มีคนที่สามารถกวนตู้เส้าชิง ทำลายการแต่งงานทางการเมืองนี้ได้ แต่กลับจะหายไปแบบนี้
ดูเหมือนต้องหาวิธีใหม่...
ความคิดนี้ของหยุนซินเยียนเพิ่งผุดขึ้นมา ก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
ไม่เพียงแต่หยุนซินเยียน ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึง
เพราะหลังจากที่หลินต้าทั้งสี่พุ่งเข้าใส่เย่เทียน ร่างของเย่เทียนกลับเคลื่อนไหวราวกับผีสิง วูบวาบไปมา และถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามุมปากของเย่เทียนยังคงมีรอยยิ้มชั่วร้าย ดูสบายๆ มาก
เพียงไม่กี่ท่า ทั้งสี่คนก็สลบไสลอยู่บนพื้น
ในขณะเดียวกัน เย่เทียนก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าตู้เส้าชิงโดยไม่รู้ตัวว่าเมื่อไหร่ ยื่นมือคว้าคอเสื้อตู้เส้าชิง ยกขึ้นจากพื้น มุมปากยิ้มชั่วร้าย "เมื่อกี้บอกว่าจะสั่งสอนฉันใช่ไหม?"
เสียงของเย่เทียนเย็นยะเยือกมาก ราวกับดังมาจากสุสานชูโร ทำให้ตู้เส้าชิงสะดุ้งด้วยความหนาว!
"แก...แก..." ตู้เส้าชิงหน้าแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและตกใจ
ตู้เส้าชิงรู้ดีว่าหลินต้าทั้งสี่แข็งแกร่งแค่ไหน พวกเขาล้วนเป็นทหารพิเศษที่ปลดประจำการ ระดับราชาทหาร คนเดียวสามารถสู้กับคนสิบกว่ายี่สิบคนได้!
แต่ทั้งสี่คนรวมพลังกัน เมื่อเจอเย่เทียน กลับถูก KO ในท่าเดียว!
แล้วเย่เทียนคนนี้ เป็นใครกัน! ทำไมถึงน่ากลัวขนาดนี้!
"ยังไง? เป็นใบ้ไปแล้วเหรอ? ไอ้หมูอย่างแกยังจะมาสั่งสอนฉัน?" เย่เทียนยิ้มชั่วร้าย ยกมือตบหน้าตู้เส้าชิงเบาๆ "ยังไม่ตื่นอีกหรือไง?"
"แก แกปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ไม่งั้น ไม่งั้นฉันจะฆ่าแกให้ได้!" ตู้เส้าชิงตะโกนด้วยความโกรธที่ปิดบังความกลัว ต้องรู้ว่าตอนนี้หยุนซินเยียนอยู่ข้างๆ นะ เธอไม่ชอบเขาอยู่แล้ว ยิ่งอับอายแบบนี้ ก็ยิ่งเสียหน้า
"อ๊ะ? จะขู่ฉันเหรอ?" รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ของเย่เทียนพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา แววตาวาบไปด้วยความเยือกเย็นและอำมหิต ทำให้ตู้เส้าชิงรู้สึกขนลุกซู่ทั่วร่างในทันที
ใครเคยเห็นดวงตาของซือเซินบ้าง?
เคยเห็นรอยยิ้มของซือเซินบ้าง?
ในตอนนี้ตู้เส้าชิงกล้าพูดอย่างภาคภูมิใจว่า กูเคยเห็นแล้วโว้ย!
ตอนนี้เย่เทียนทำให้ตู้เส้าชิงรู้สึกน่าสะพรึงกลัวราวกับซือเซิน ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว! หวั่นเกรง!
"บอกแกสักอย่าง สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือการที่คนอื่นมาข่มขู่ฉัน และคนที่ข่มขู่ฉันมักจะมีจุดจบแค่สามอย่าง หนึ่งคือมีชีวิตที่แย่กว่าตาย ใช้ชีวิตอยู่ในความเสียใจ สองคือตาย"
พูดจบ มือที่ดูผอมบางนั้นก็ปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ทำให้ตู้เส้าชิงรู้สึกหายใจไม่ออก แม้กระทั่งรู้สึกมึนงง สมองขาดออกซิเจน
และในขณะที่เขาคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย จู่ๆ ทั้งร่างก็ลอยกระเด็นออกไป กระแทกพื้นดังปัง ทั้งร่างราวกับแตกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้ตู้เส้าชิงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
"ยังมีจุดจบที่สาม สำหรับขยะ ฉันไม่อยากจะลงมือหรือฆ่า" เย่เทียนประสานมือไว้ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเย็นชามองตู้เส้าชิงแวบหนึ่ง บนใบหน้าหล่อเหลานั้น รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ทำให้เย่เทียนดูลึกลับน่าค้นหา
หยุนซินเยียนที่อยู่ข้างๆ มองเย่เทียนในตอนนี้ด้วยความตะลึง ต้องยอมรับว่าตอนนี้เย่เทียนเต็มไปด้วยเสน่ห์แบบพิเศษ เป็นความรู้สึกที่ทำให้คนอยากจะค้นหาและทำความรู้จักมากขึ้น
"เส้าชิง เส้าชิง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม" หยุนเฟิงรีบเดินไปหาตู้เส้าชิงอย่างตื่นตระหนกและพยุงเขาขึ้นมา
ตู้เส้าชิงเป็นคนของตระกูลตู้ หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองหยุนไห่ แม้จะไม่ใช่สายตรง แต่ก็เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูล ทรัพย์สินของตระกูลมีมูลค่าหลายหมื่นล้าน เป็นมหาเศรษฐีตัวจริงของเมืองหยุนไห่ แค่กระทืบเท้าทีเดียว ทั้งโลกมืดและโลกสว่างก็ต้องหวั่นไหว ถ้าเขาเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ตระกูลหยุนก็ต้องพลอยเดือดร้อนด้วย!
ตู้เส้าชิงลุกขึ้นยืนด้วยความเจ็บปวดทั่วร่าง มองเย่เทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความโกรธ
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเขา ทุกคนต่างยกย่องเขาเหมือนจักรพรรดิ แต่วันนี้ เขากลับถูกไอ้บ้านนอกคนนี้จัดการ ทำให้ตู้เส้าชิงยอมรับไม่ได้จริงๆ!
"เย่เทียน! ข้าบอกเจ้า! คำมั่นสัญญาระหว่างเจ้ากับซินเยียน ข้าไม่มีวันยอมรับ! เรื่องของคนรุ่นก่อนข้าไม่ยุ่ง! ในสายตาของข้าหยุนเฟิง ลูกเขยของข้ามีแค่ตู้เส้าชิงคนเดียว ซินเยียนก็จะแต่งงานกับเขาเท่านั้น!" แม้หยุนเฟิงจะกลัวพลังของเย่เทียน แต่ตอนนี้ก็ยังคงพูดด้วยความโกรธ
จริงๆ แล้วพูดให้ชัดเจนกว่านี้ คำพูดนี้เป็นการพูดกับตู้เส้าชิง ไม่ว่าจะอย่างไร เขาต้องแสดงจุดยืนของตัวเอง ไม่สามารถทำให้ตู้เส้าชิงไม่พอใจได้
"ท่านก็พูดเองว่าเรื่องของคนรุ่นก่อนท่านไม่ยุ่ง นั่นก็แปลว่าเป็นเรื่องจริงสินะ?"
เย่เทียนยิ้มอย่างเจ้าเสน่ห์ ดวงตาสงบนิ่ง "หัวหน้าตระกูลหยุนผู้ยิ่งใหญ่ นอกจากจะใส่ร้ายคนแล้ว ยังกลับดำเป็นขาว ไม่สนใจคำสัญญาของพ่อตัวเอง ยังผลักลูกสาวแท้ๆ ลงสู่การแต่งงานทางการเมือง ท่านช่างเป็นหัวหน้าตระกูลที่ดีจริงๆ ทั้งต่อพ่อและต่อลูกสาว!"
"เจ้า!" หยุนเฟิงเกือบจะเป็นโรคหัวใจกำเริบเพราะคำพูดของเย่เทียน!
โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย ทำให้หน้าของหยุนเฟิงแสบร้อนไปหมด!
ในขณะเดียวกันเขาก็อดไม่ได้ที่จะตบปากตัวเอง บ้าเอ๊ย พูดพลาดไปได้!
หยุนซินเยียนที่อยู่ข้างๆ แม้จะไม่พอใจที่เย่เทียนด่าหยุนเฟิง แต่ในใจก็รู้สึกสะใจ เขาหยุนเฟิง ไม่สมควรเป็นพ่อเลย!
ในขณะเดียวกันก็มองเย่เทียนด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม คนที่มีฝีมือเก่งกาจ มีบุคลิกสง่างาม และยังลึกลับน่าค้นหาคนนี้ เป็นสามีที่คุณปู่หาให้เธอจริงๆ
แม้จะยังไม่รู้จักมากนัก แต่ต้องยอมรับว่าเย่เทียนตรงกับทุกข้อที่เธอต้องการในตัวสามี
"ท่านจะอะไรท่าน? หัวหน้าตระกูลหยุน ข้ามาเพื่อปฏิบัติตามคำมั่นสัญญา อย่างแรก ท่านจะยอมรับหรือไม่ไม่เกี่ยวกับข้า เพราะว่า..." เย่เทียนหันไปมองหยุนซินเยียน ยิ้มอย่างเจ้าเสน่ห์ พร้อมกับขยิบตา "ข้าหาหยุนซินเยียน ไม่ได้มาแต่งงานกับท่าน ทำไมต้องให้ท่านยอมรับด้วย?"
"ซินเยียน เจ้าว่าอย่างไร?"
หยุนซินเยียนยิ้มอ่อนหวาน ในชั่วขณะนั้นแม้แต่เย่เทียนก็ยังตะลึง ต้องยอมรับว่าหยุนซินเยียนงดงามถึงขีดสุด ทุกการกระทำล้วนมีเสน่ห์ชวนหลงใหล
"แน่นอน เมื่อท่านเป็นคู่หมั้นที่คุณปู่หาให้ฉัน และมีคำมั่นสัญญาอยู่ ฉันยอมเป็นภรรยาของท่าน"
"อะไรนะ?!"
หยุนเฟิงและตู้เส้าชิงอุทานด้วยความตกใจ
และตู้เส้าชิงยิ่งรู้สึกเต็มไปด้วยความแค้นและความเกลียดชัง ไอ้ผู้หญิงบ้านี่ กล้าวิ่งตามผู้ชายอื่นต่อหน้าข้า!
กูจะให้มึงโดนทั้งพันคนทั้งหมื่นคนเย็ด!
เย่เทียน กูต้องให้มึงตาย!!
ตู้เส้าชิงแทบจะคลั่ง!
"ไม่ได้!" หยุนเฟิงก็รีบมองหยุนซินเยียนด้วยความโกรธ คำพูดของหยุนซินเยียนเหมือนตบหน้าเขาอย่างไม่ไยดี! ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่สามารถให้หยุนซินเยียนตกลง!
"เจ้าไม่สามารถตกลง!"
"ทำไมฉันจะตกลงไม่ได้? ฉันอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ใช่เรื่องของท่าน!" หยุนซินเยียนมองหยุนเฟิงด้วยสายตาเย็นชา ในใจรู้สึกเจ็บปวด พ่อคนอื่นต่างปกป้องลูก แต่พ่อของเธอรู้ว่าข้างหน้าเป็นหลุมไฟ ยังจะผลักเธอลงไป!
พ่อแบบนี้ ไม่มีก็ได้!
หยุนซินเยียนมองเย่เทียน พูดเบาๆ ว่า: "ฉันจะแต่งงานกับท่าน! ท่านยินดีไหม?"


## บทที่ 6 ไปเคเอฟซีกันเถอะ!

"แน่นอนครับ! ยินดีมากครับ!" เย่เทียนพยักหน้าทันที เขาเคยผ่านผู้หญิงมามากมาย ทั้งในและต่างประเทศ แต่มีน้อยคนที่จะทำให้เขารักแรกพบเหมือนหยุนซินเยียน
อีกอย่างเธอก็เป็นคู่หมั้นของเขาอยู่แล้ว ทำไมเขาจะไม่ตกลง?
หยุนซินเยียนพยักหน้า "ดีค่ะ ไปกับฉันนะคะ เดี๋ยวไปจดทะเบียนสมรสกัน"
เย่เทียนดีใจทันที อืม สาวคนนี้ช่างเด็ดเดี่ยวและรวดเร็วจริงๆ พูดทีไรก็ช็อกทุกที แต่ผมชอบแบบนี้แหละ
มีภรรยาแบบนี้ ชีวิตที่เหลือคงจะมีความสุขไม่รู้จบแน่ๆ
"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอคือภรรยาของข้า เย่เทียน ใครกล้าแตะต้องเธอ ข้าจะหักนิ้วมัน ฆ่ามันให้ตาย! ล้างตระกูลให้สิ้น ไม่เหลือสักคน!" เย่เทียนยิ้มอย่างชั่วร้าย มองไปทางหยุนเฟิงและตู้เส้าชิงด้วยสายตาเย็นชาและน่าสะพรึงกลัว
ในสายตาคนนอก ตอนนี้เย่เทียนดูเหมือนคนหยิ่งผยองเท่านั้น แต่คนที่รู้จักเขาดี ถ้าได้ยินคำพูดนี้ จะต้องตกใจจนวิญญาณแทบหลุด
เพราะคำพูดของราชาแห่งความมืดมิด พูดแล้ว ต้องทำ!
"มา มา มา เราไปกัน" เย่เทียนโบกมือเรียกหยุนซินเยียน และเธอก็ก้าวเดินไปหาเขา
"หยุนซินเยียน! แกกล้าไป ตั้งแต่นี้ไปอย่ากลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก! ตระกูลหยุนไม่นับว่าแกเป็นคนของตระกูล!" หยุนเฟิงมองหยุนซินเยียนด้วยความโกรธ
"ไม่นับเหรอ? ไม่ให้กลับมาเหรอ?" หยุนซินเยียนหัวเราะเบาๆ แต่สายตากลับเย็นชาและเยือกเย็น "ขอบคุณหัวหน้าตระกูลหยุนที่ปล่อยให้ฉันไป!"
"แก!" หยุนเฟิงโกรธจนตัวสั่น ยกมือขึ้นจะตบหยุนซินเยียน แต่มือกลับถูกมือใหญ่คว้าไว้
เย่เทียนเงยหน้ามองหยุนเฟิง ยิ้มอย่างชั่วร้าย สายตาวูบไหวด้วยความเย็นชา "ตอนนี้เธอเป็นภรรยาข้า แม้แต่ข้ายังไม่มีสิทธิ์ตบ แกเป็นใครกัน?"
มือบีบแรงขึ้น หยุนเฟิงเซถอยหลังไปยืนข้างตู้เส้าชิง
ยกมือโอบเอวบางของหยุนซินเยียน เย่เทียนสังเกตเห็นว่าร่างของเธอไม่คุ้นชิน คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่สนใจ กอดแน่น ดึงเธอแนบชิด มองไปทางหยุนเฟิงและตู้เส้าชิง ยิ้มอย่างชั่วร้าย "ขอโทษนะ พวกเราจะไป KFC ก่อน! ตามสบายนะ! ฮ่าๆ!"
KFC?
หยุนเฟิงและตู้เส้าชิงงงไปชั่วขณะ แล้วก็เข้าใจความหมาย โกรธจัด!
KFC = ไปเข้าห้องจัดหนัก!
ไอ้บ้านี่!
ทุกคนโกรธจนกัดฟันกรอด แต่เย่เทียนไม่สนใจเลย!
พูดจบ เย่เทียนหยิบกระเป๋า กระโดดเหมือนแมวป่า อึดใจต่อมาก็อุ้มหยุนซินเยียนไปปรากฏตัวห่างออกไปห้าเมตร แล้วอุ้มเธอหายไปอย่างรวดเร็วต่อหน้าสายตาตกตะลึงของทุกคน
"กรี๊ด!" หยุนซินเยียนรู้สึกใจหาย กอดเอวเย่เทียนแน่น
เย่เทียนออกแรงที่แขน หยุนซินเยียนก็ถูกดึงไปด้านหลัง ตอนนี้ขาทั้งสองของเธอกอดเขาแน่นเหมือนปลาหมึก
รู้สึกถึงความนุ่มนิ่มที่แนบหลัง เย่เทียนยิ้มกว้าง "ว่าไง ภรรยา กลัวขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ทำไมคุณเร็วขนาดนี้!" ใบหน้างามของหยุนซินเยียนเต็มไปด้วยความตกใจ
ตอนนี้เย่เทียนกำลังวิ่งด้วยสองขา ทั้งยังแบกเธอไว้ แต่กลับเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนัก ทุกครั้งที่กระโดดก็ไปได้ไกลหลายเมตร สายลมพัดแรง ผมยาวปลิวไสว
"นี่ยังเร็วอีกเหรอ? กลัวเธอทนไม่ไหวเลยไม่ได้วิ่งเร็วมาก อยากลองความตื่นเต้นไหม?" เย่เทียนยิ้มซุกซน
หยุนซินเยียนไม่ได้หนักเลย สำหรับเย่เทียนแล้วเบาราวขนนก แม้หยุนซินเยียนจะหนัก สำหรับเย่เทียนก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ต้องรู้ว่าเย่เทียนได้ชื่อว่าเป็นราชาแห่งความมืดมิด ความเร็วสุดขีด เป็นหนึ่งในความน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวเมื่อได้ยินชื่อเย่เทียน
"คุณยังเร็วกว่านี้ได้อีกเหรอ?" ดวงตาของหยุนซินเยียนฉายแววตื่นเต้น "งั้นเร็วกว่านี้อีกสิคะ!"
หยุนซินเยียนรู้สึกว่าความรู้สึกวิ่งเร็วแบบนี้สบายมาก ความกดดันในใจกำลังหายไป
"จริงเหรอ? งั้นกอดให้แน่นนะ" มุมปากของเย่เทียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย แล้วก็เร่งความเร็วขึ้นทันที
ทั้งร่างในตอนนี้ราวกับลมหมุนสีขาวพุ่งผ่านไป บางครั้งก็กระโดด เหยียบต้นไม้ริมทาง แล้วลอยขึ้นกลางอากาศ
โชคดีที่ย่านวิลล่าฟงเหอนั้นหรูหราเกินไป ปกติแล้วนอกจากผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่ แทบจะไม่มีใครมาที่นี่เลย ไม่อย่างนั้นการกระทำของเย่เทียนคงถูกคนที่มีเจตนาร้ายถ่ายภาพไว้และขึ้นหน้าหนึ่งแน่นอน
แต่ถึงจะถ่ายได้ก็คงจับภาพไม่ได้ชัด อย่างมากก็เห็นเป็นเงาขาวๆ เท่านั้น
"อ๊า!!!"
หยุนซินเยียนรู้สึกสบายมาก ในตอนนี้เธอไม่ได้อ่อนโยน ไม่ได้สง่างามหรือหรูหรา หรือพูดได้ว่าในตอนนี้เธอไม่ใช่หยุนซินเยียนอีกต่อไป แต่เป็นเพียงเด็กสาวที่เพิ่งหลุดพ้นจากความทุกข์และกำลังระบายความอัดอั้น
เย่เทียนวิ่งเต็มที่เป็นเวลาครึ่งชั่วโมงก่อนจะหยุด ทั้งสองคนไม่สนใจความสกปรก นั่งลงข้างถนน
"ทำไมไม่วิ่งต่อล่ะ? เหนื่อยแล้วเหรอ?" หยุนซินเยียนหอบหายใจมองไปที่เย่เทียนพลางพูด ใบหน้างามแดงระเรื่อ ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลง กลิ่นหอมอันสง่างามผสมกับไอร้อนโชยมา ทำให้เย่เทียนอดใจไม่ไหวสูดหายใจเข้าลึกๆ
มองไปที่หยุนซินเยียน เย่เทียนยิ้มพูดว่า "แน่นอนว่าวิ่งต่อได้ แต่ถ้าวิ่งต่อ หัวใจของเธอจะเต้นเร็วเกินไปจนระเบิด!"
หยุนซินเยียนเห็นดังนั้นก็ไม่สนใจอีก เพียงแค่หอบหายใจอย่างหนัก เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ หยิบกระดาษทิชชูจากกระเป๋าเดินทางข้างๆ ยกมือขึ้นเบาๆ ช่วยซับเหงื่อที่หน้าผากของหยุนซินเยียน
หยุนซินเยียนรู้สึกเขินอายกับการกระทำของเย่เทียน รีบแย่งทิชชูมาเช็ดเอง
"ฉันทำเองได้"
เย่เทียนยักไหล่ ยิ้มอย่างมีเลศนัย "ฉันช่วยเธอหลุดพ้นจากความทุกข์ ไม่คิดจะขอบคุณฉันหน่อยเหรอ?"
"การที่ฉันมาเป็นภรรยาของนายไม่นับเป็นการขอบคุณหรือไง?" หยุนซินเยียนมองเย่เทียนด้วยสายตาดุๆ แล้วเช็ดต่อ ฟันขาวกัดริมฝีปากอมชมพูเบาๆ ความเย้ายวนที่แผ่ออกมาทำให้เย่เทียนรู้สึกเลือดพลุ่งพล่านไปทั้งตัว
"เธอเป็นยอดหญิงงามโดยกำเนิดจริงๆ"
หยุนซินเยียนตกตะลึงกับคำพูดของเย่เทียน แต่เย่เทียนกลับยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฉันชอบอะไรก็จะพูด ไม่เคยปิดบัง"
"นายนี่กล้าลามกอย่างเปิดเผยจริงๆ" หยุนซินเยียนถูกเย่เทียนทำให้หัวเราะ ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้คงจะรู้สึกน่ารังเกียจ แต่เย่เทียนกลับทำให้รู้สึกไม่เช่นนั้น กลับรู้สึกว่าเขากำลังยั่วเย้า
"แน่นอน ถ้าฉันชอบผู้หญิงคนไหน ฉันไม่เคยทำเรื่องแอบดูอะไรแบบนั้น ฉันจะถามตรงๆ อย่างเปิดเผยว่าราคาเท่าไหร่ต่อคืน" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "คุณสาว ราคาเท่าไหร่? ฉันชอบเธอมาก ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะซื้อเธอทั้งชีวิตเลย"
หยุนซินเยียนอดขำไม่ได้กับคำพูดของเย่เทียน "ราคาของฉันนายให้ไม่ไหวหรอก แล้วฉันก็ไม่ได้ขาดเงินด้วย"
"ไม่ขาดเงิน? งั้นลองบอกมาสิว่าขาดอะไร บางทีฉันอาจจะให้เธอได้นะ"
"ฉันต้องการเวลา นายให้ได้ไหมล่ะ?" หยุนซินเยียนชำเลืองมองเย่เทียน "ถ้านายให้ได้ ฉันหยุนซินเยียนชาตินี้ชาติหน้าก็จะเป็นของนายคนเดียว"
"เวลาเหรอ? เรื่องนี้ยากหน่อยนะ" เย่เทียนยักไหล่ แล้วหยิบนาฬิกาข้อมือออกมาจากกระเป๋าเดินทาง ภายใต้สายตาของหยุนซินเยียน เขาบีบมันแตกด้วยมือเดียว แรงพอดีที่ทำให้หน้าปัดแตก นาฬิกาพัง แต่เข็มชั่วโมง นาที วินาที ไม่ได้รับความเสียหาย
"นายกำลังทำอะไร?" หยุนซินเยียนมองเย่เทียนอย่างสงสัย
"นี่ ให้เธอ" เย่เทียนยกมือส่งนาฬิกาให้หยุนซินเยียน มุมปากยิ้มเบาๆ "เวลาหยุดแล้วใช่ไหม? แบบนี้ เธอก็จะมีเวลามากมายทำสิ่งที่อยากทำ พอทำเสร็จแล้ว ฉันจะซ่อมนาฬิกาให้"
หยุนซินเยียนอดหัวเราะไม่ได้ ดวงตาใสแป๋วหรี่ลง ขนตาสั่นไหว ดูน่ารักและอ่อนโยน ไม่มีท่าทางสูงส่งและเย็นชาเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรก
"นายนี่ตลกจริงๆ"
"แน่นอน ฉันไม่ได้แค่ตลก ฉันยังมีความสามารถด้วย" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่แววตากลับสงบนิ่ง "เราไปหาที่ที่ไม่มีคนกัน แล้วศึกษากันดู ฉันจะแสดงให้เธอดู"
"นายควรจะรู้นะว่า ฉันตกลงกับนายก็เพื่อไม่ต้องแต่งงานกับตู้เส้าชิงเท่านั้น" หยุนซินเยียนมองเย่เทียนอย่างสงบ
"ฉันรู้สิ" เย่เทียนยังคงพูดอย่างไม่ใส่ใจ "แต่บางที เธออาจจะชอบฉันก็ได้นะ"
หยุนซินเยียนยิ้มพลางส่ายหน้า ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "ไป พาฉันไปบาร์กัน"
"ดื่มเหล้าเหรอ? ไม่กลัวฉันมอมเหล้าเธอแล้วคิดไม่ดีเหรอ" เย่เทียนลุกขึ้นยืน ยิ้มมองหยุนซินเยียนอย่างมีเลศนัย
แต่หยุนซินเยียนกลับเข้าใกล้เย่เทียนทันที ยิ้มกว้าง "นายไม่ใช่คนแบบนั้น ถ้าเป็น ก็คงเป็นเพราะโชคชะตาฉันไม่ดี"
เย่เทียนยักไหล่ เดินตามหยุนซินเยียนไปอย่างช้าๆ "เธอเดาถูก ฉันไม่ใช่คนที่จะฉวยโอกาสจากคนอื่นหรอก แต่ถ้าเธอเมาแล้วมาหาฉันเอง อย่าโทษฉันนะ"
พูดจบเย่เทียนก็หยุดกะทันหัน หันหน้ามายิ้มเจ้าเล่ห์ ทำเอาหยุนซินเยียนใจสั่นไปชั่วขณะ
แม้เขาจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แต่แววตากลับสงบนิ่ง ไม่มีความคิดที่จะลวนลามเธอแม้แต่น้อย แต่ความขัดแย้งนี้กลับทำให้หยุนซินเยียนอดรู้สึกอยากรู้อยากเห็นไม่ได้


## บทที่ 7 จูบแรกของประธานบริษัท!

ที่บาร์เหลียวอวิ๋น ในห้องวีไอพี เย่เทียนแย่งขวดเหล้าจากมือของหยุนซินเยียนด้วยสีหน้าจนใจ "เมียน้อย อย่าดื่มอีกเลย เธอดื่มมากพอแล้ว"
"ไม่เอา คืนมานะ!" หยุนซินเยียนเริ่มเมาแล้ว ดวงตาพร่าเลือน แก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มเอิบชุ่มด้วยไวน์แดงยิ่งดูเย้ายวนใจ เธอขบริมฝีปากน้อยๆ ด้วยความงอน เสน่ห์ของหญิงสาวที่แก่กล้าถึงขีดสุดทำให้เย่เทียนแทบอยากจะขบกัดเธอสักคำ
แต่เย่เทียนไม่ใช่คนที่จะฉวยโอกาสตอนคนอื่นเสียท่า แม้ว่าจะทนได้ยากก็ตาม เพราะหยุนซินเยียนไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา เธอมีเสน่ห์ของผู้หญิงที่เติบโตเต็มที่ทุกอย่าง แม้แต่เย่เทียนก็แทบจะทนไม่ไหว
"พอเถอะ ถ้าเธออยากดื่ม เรามาเล่นเกมกันดีไหม?" เย่เทียนยิ้มซุกซน "ชนะได้ดื่ม แพ้ห้ามดื่ม"
"ได้เลย เล่นอะไรล่ะ" หยุนซินเยียนเงยหน้ามองเย่เทียน แต่เย่เทียนกลับชะงักไป
น้ำตาคลอเบ้า ดวงตาใสกระจ่างแฝงความเย็นชา มีแววเจ็บปวดและเศร้าโศก ริมฝีปากขบเม้มด้วยความน้อยใจ ดูน่าสงสาร
ภายใต้แสงไฟหลากสีที่กระพริบวูบวาบ เสียงดนตรีดีเจดังก้องรอบข้าง ภาพของหยุนซินเยียนในตอนนี้ประทับตราลึกลงในใจของเย่เทียน
เย่เทียนรู้สึกสงสารหยุนซินเยียนขึ้นมาทันที เมื่อครู่ตอนที่เธอเมา เธอพูดอะไรหลายอย่างออกมา เย่เทียนก็พอเข้าใจแล้วว่าทำไมหยุนซินเยียนถึงต่อต้านข้อเรียกร้องของพ่อขนาดนี้
แต่เดิมหยุนซินเยียนเรียนอยู่ต่างประเทศ แต่เพราะบริษัทของตระกูลถูกกดดันจากหลายฝ่าย จนรายรับไม่พอรายจ่าย หยุนซินเยียนจึงตัดสินใจทิ้งการเรียนกลับมาดูแลบริษัท ใช้เวลาหลายปีทุ่มเททำงานหนัก ในที่สุดก็ทำให้บริษัทกลับมาเดินหน้าได้ อนาคตยิ่งสดใส อีกไม่นานก็จะเข้าตลาดหุ้นได้
แต่ตอนนี้หยุนเฟิงกลับจะขายหยุนซินเยียน ผู้มีบุญคุณที่สุดของบริษัทให้กับตู้เส้าชิง เพื่อผลประโยชน์ของบริษัท ลองคิดดูสิว่าหยุนซินเยียนจะเสียใจขนาดไหน
เย่เทียนรู้สึกแปลกใจมาก ว่าผู้หญิงที่ดูอ่อนแอไร้ที่พึ่งและน่าสงสารคนนี้ ทำอย่างไรถึงยืนหยัดมาได้หลายปีโดยไม่ยอมแพ้ ยังทำให้บริษัทเติบโตแข็งแกร่ง ความทุกข์ยากในช่วงเวลานั้น คงมีแต่เธอเท่านั้นที่รู้ดี
"เธออยากเล่นอะไรล่ะ?" เย่เทียนหัวเราะเบาๆ ยกมือเช็ดคราบเหล้าที่มุมปากของหยุนซินเยียน เดิมทีคิดจะเล่นเกมแกล้งเธอสักหน่อย แถมยังไม่ให้เธอดื่มด้วย แต่พอเห็นสภาพของหยุนซินเยียนตอนนี้ เย่เทียนก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป
ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นเมียของเขาแล้ว ก็ไม่ควรปล่อยให้เธอต้องทุกข์มากนัก ปล่อยให้เธอมีความสุขดีกว่า
"อืม ฉันก็ไม่รู้จะเล่นอะไรดี ไม่ค่อยเล่นเกมเท่าไหร่" หยุนซินเยียนรู้สึกตัวแข็งทื่อกับการกระทำของเย่เทียน แต่แล้วก็ทำเป็นไม่สนใจ แต่ในใจกลับเต้นรัวแรง
"เกิดอะไรขึ้นกับฉันนะ ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงขนาดนี้ แล้วก็... ความรู้สึกเมื่อกี้ ช่างรู้สึกดีจัง" หยุนซินเยียนคิดในใจ
"เล่นเกมตบมือรู้จักไหม?" เย่เทียนถามด้วยรอยยิ้มจนใจ หยุนซินเยียนหันมามองเย่เทียนทันที "อันนั้นรู้จัก มาๆ เล่นกัน"
พูดพลางยื่นมือออกมา เย่เทียนยิ้มแล้วยื่นมือวางบนฝ่ามือของหยุนซินเยียน "เริ่มได้"
หยุนซินเยียนกลอกตาไปมา ยิ้มอ่อนโยนแล้วขยิบตาให้เย่เทียน "คุณต้องเบามือหน่อยนะคะ..."
พูดยังไม่ทันจบ ก็พลิกมือฟาดไปที่มือของเย่เทียนทันที
แต่จะตีโดนเย่เทียนได้ยังไงกัน?
เย่เทียนมองหยุนซินเยียนที่ทำหน้าหงุดหงิด ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เธอแพ้แล้ว ห้ามดื่มเหล้า ถึงตาฉันแล้ว"
พูดจบทั้งคู่ก็วางมือประกบกันอีกครั้ง หยุนซินเยียนทำหน้าตื่นเต้น บางครั้งก็ชักมือกลับเองโดยอัตโนมัติ ระวังไม่ให้เย่เทียนตีโดน เย่เทียนยิ้มอย่างจนใจ "กลัวอะไรล่ะ?"
"ถ้าคุณตีโดนฉันจะทำยังไง..." หยุนซินเยียนบ่นอุบ แต่พูดยังไม่ทันจบ เย่เทียนก็ยกมือตบเบาๆ ลงบนหลังมือของหยุนซินเยียน
"โอ้ เธอแพ้แล้วนะ" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "พูดเบี่ยงเบนความสนใจฉัน แต่ทำไมเธอถึงติดกับเองล่ะ"
หยุนซินเยียนมองเย่เทียนด้วยสีหน้าหงุดหงิด แล้วแค่นเสียง "นั่นเพราะฉันยอมให้คุณต่างหาก เล่นอีกๆ ฉันไม่เชื่อหรอก"
พูดพลางยื่นมือออกมาอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง
เห็นท่าทางของเธอแบบนี้ เย่เทียนก็รู้สึกจนใจ ตอนนี้หยุนซินเยียนดูเหมือนเด็กน้อยมากกว่า แต่เย่เทียนก็เข้าใจ จึงยอมแกล้งโง่สักครั้ง เล่นด้วยเพื่อให้เธอคลายความกลัดกลุ้มในใจ
แล้วเกมเล็กๆ นี้ก็ดำเนินไปเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม แต่หยุนซินเยียนชนะแค่ไม่กี่ครั้ง ส่วนใหญ่เย่เทียนเป็นฝ่ายชนะ แน่นอนว่าที่หยุนซินเยียนชนะก็เพราะเย่เทียนยอมให้
มองดูหยุนซินเยียนที่ดื่มเหล้าด้วยสีหน้าพึงพอใจ เคลิบเคลิ้ม เย่เทียนก็รู้สึกสงสารจนทนไม่ไหว เธอต้องการเหล้าเพื่อกดความโกรธและความกลัดกลุ้มในใจ
ไม่นาน หยุนซินเยียนค่อยๆ ลุกขึ้น เย่เทียนยื่นมือคว้าเธอไว้ทันที เดิมทีจะถามว่าเธอจะไปไหน แต่เธอก็ไม่คิดว่าเย่เทียนจะดึงเธอไว้ ด้วยแรงที่กระทำ รองเท้าส้นสูงของเธอก็พลันบิดไปอีก ร่างกายอ่อนยวบ ล้มทับลงบนตัวเย่เทียนโดยตรง
ถ้าเป็นคนอื่น ตอนนี้คงจะล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่ แต่เย่เทียนกลับรับร่างของหยุนซินเยียนเข้าสู่อ้อมกอดได้อย่างง่ายดาย
สัมผัสได้ถึงร่างกายที่ร้อนผ่าวของหยุนซินเยียนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แม้จะมีเสื้อผ้าคั่นกลาง ก็ยังรู้สึกถึงความอุ่นของผิวกาย ตอนนี้หยุนซินเยียนทิ้งตัวลงบนอกของเขา เงยหน้ามองเย่เทียนด้วยสีหน้าน้อยใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความน่าสงสารและน้ำตา ทำให้เย่เทียนรู้สึกว่าฮอร์โมนในร่างกายพลุ่งพล่าน เลือดสูบฉีดอย่างรวดเร็ว แม้จะมีระดับพลังพิเศษคอยควบคุม ก็ยังแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
เย่เทียนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ก้มลงจูบที่หน้าผากของหยุนซินเยียน
หยุนซินเยียนชะงัก มองเย่เทียนด้วยสายตางุนงง
เย่เทียนผละริมฝีปากออก กำลังจะหาทางอธิบาย แต่หยุนซินเยียนกลับพุ่งตัวขึ้นมา ทิ้งน้ำหนักทั้งตัวทาบลงบนเย่เทียน แล้วจูบเขาเสียอย่างนั้น!
เย่เทียนตกตะลึง ไม่คิดว่าในร่างเล็กๆ ของหยุนซินเยียนจะซ่อนสัตว์ร้ายตัวน้อยเอาไว้
แต่เย่เทียนก็รู้ได้ทันทีว่า นี่ต้องเป็นจูบแรกของหยุนซินเยียนแน่ๆ
เธอเองก็ประหลาดใจ ที่เมื่อครู่ควบคุมตัวเองไม่ได้จนจูบกับเย่เทียนไปเสียแล้ว นั่นเป็นจูบแรกของเธอนะ!
การจูบกับผู้ชายครั้งแรก ประกอบกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้เธอใจเต้นระรัว ก้มหน้าลงไม่รู้จะทำอย่างไรดี มือจับชายเสื้อด้วยความประหม่า ดูเก้อเขินไปหมด
ถ้าให้คนในบริษัทเห็นสภาพแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะตกใจจนตาถลนกันสักกี่คู่
นี่ยังเป็นประธานบริษัทที่สง่างามและมีระดับคนเดิมอยู่หรือเปล่า? ถึงกับ... ถึงกับเป็นเหมือนเด็กสาวไปได้!
ส่วนเย่เทียนก็รู้สึกอึดอัดใจ มองหยุนซินเยียนด้วยรอยยิ้มขื่นๆ สมกับที่คิดไว้ เธอยังทำใจไม่ได้ แต่ก็เข้าใจได้ เพราะเป็นครั้งแรก ครั้งหน้าคงจะยอมรับได้อย่างเต็มใจแล้ว
สัมผัสความอุ่นที่ยังคงอยู่ที่ปลายนิ้ว ขนาดที่ใหญ่โตนั้นทำให้เย่เทียนรู้สึกหลงใหล และความรู้สึกตอนที่จูบเมื่อครู่...
ในขณะที่ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบ บรรยากาศเริ่มอึดอัด จู่ๆ ก็มีชายร่างกำยำหัวล้านในชุดสูทปรากฏตัวขึ้นข้างๆ
เขาดื่มมาค่อนข้างมาก ใบหน้าแดงก่ำ แม้แต่ศีรษะล้านก็ยังแดงระเรื่อ ดูเหมือนหลอดไฟที่ไม่ต้องใช้ไฟฟ้า
ดวงตาเล็กจ้องมองหยุนซินเยียนที่ก้มหน้านิ่งด้วยความเขินอาย เปล่งประกายตัณหาอย่างไม่ปิดบัง
ไม่สนใจเย่เทียนที่อยู่ข้างๆ ชายร่างกำยำคนนี้เดินตรงไปที่ข้างหยุนซินเยียน ยกแก้วเหล้าขึ้น ยิ้มกรุ้มกริ่ม "เฮ้ สาวสวย ให้ผมเลี้ยงสักแก้วไหม?"
ตอนนี้หยุนซินเยียนกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี จิตใจวุ่นวายสับสน จะไปมีเวลาสนใจชายหัวล้านคนนี้ได้อย่างไร
ชายหัวล้านเห็นหยุนซินเยียนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ส่วนเย่เทียนที่อยู่ข้างๆ ก็แค่เงยหน้ายิ้มมองเขาที เขารู้สึกเก้อ หันไปพูดกับหยุนซินเยียนด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "น้องสาว ไม่ให้เกียรติพี่หลิวเลยเหรอ? ดูถูกพี่งั้นสิ? เงยหน้าขึ้นมาดูระดับของพี่หน่อย"
"ดูนี่สิ สูทอาร์มาห์นีรุ่นใหม่ล่าสุด ก็ไม่ได้แพงอะไร แค่ห้าหกแสนเอง ดูตรงนี้ รองเท้าวิลลิส เพื่อนพี่สั่งตรงจากอิตาลี ก็ไม่แพง แค่หลายหมื่นเอง ดูตรงนี้ เข็มขัด Louis Vuitton ก็ไม่แพง แค่เจ็ดแปดพันเอง"
หลิวเฮอแค่นเสียง สีหน้าเย่อหยิ่งจองหอง แล้วล้วงโทรศัพท์สีทองเป็นประกายออกมาจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะอย่างแรง "ดูอันนี้สิ รู้จักไหม? โทรศัพท์ Lamborghini แค่หลายแสนเอง"
เมื่อหลิวเฮอพูดจบ บรรดาบาร์เทนเดอร์และคนดื่มข้างๆ ต่างตกตะลึง
"โอ้โห! แค่ชุดเดียวก็เป็นล้านแล้ว! เอารถเบนซ์มาใส่ตัวเลยนะเนี่ย!"
"เชี่ย! คนรวยจริงๆ! น่าเสียดายที่พระเจ้าให้กูเกิดมาเป็นผู้ชาย ไม่งั้นกูจะไปกับมันแน่ๆ!"
"ว้าว! โทรศัพท์ Lamborghini! ที่รักของฉัน! ที่รัก! ฉันต้องการนะ! ฉันจะให้ลูกกับคุณ!"
...
เมื่อเสียงต่างๆ ดังขึ้น ทุกคนหันไปมองคนที่พูดประโยคสุดท้าย ทุกคนต่างตะลึงงัน
เพราะเป็นสาวอวบที่มีน้ำหนักเกินสามร้อยปอนด์ ผมหน้าม้า ตาเล็ก ปากใหญ่ ที่สำคัญคือแต่งหน้าทาปาก ตอนนี้ยังจ้องหลิวเฮอตาเป็นประกาย ท่าทางราวกับอยากจะพุ่งเข้าไปต่อสู้กับหลิวเฮอสามร้อยยก
หลิวเฮอแทบจะเชิดหน้ามองคนอื่นด้วยความหยิ่งยโส ตอนนี้ได้ยินเสียงจึงหันไปมอง คิดว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนรู้จักของดี
แต่พอเห็นสาวอวบ ใบหน้าก็เขียวเหมือนกินอุจจาระเข้าไป อีตัวอ้วนนี่ น่าเกลียดจริงๆ


## บทที่ 8 ไม่มีอะไรเก่ง! คุยโวทำไม?

หลิวเฮอไม่ได้มองสาวอวบ แต่หันไปมองหยุนซินเยียนที่กำลังยกมือปิดปากหัวเราะ เมื่อเห็นรอยยิ้มของหยุนซินเยียน หลิวเฮอถึงกับมึนเมาไปทั้งตัว
แม่ง ทำไมถึงสวยขนาดนี้!
สวยราวกับนางฟ้า!
หลิวเฮอศีรษะเปล่ามองหยุนซินเยียนด้วยสายตาหื่นกระหาย มือสกปรกยื่นออกไปจะลูบหยุนซินเยียน "น้องสาว มาดูพี่สิ พี่คู่ควรกับเธอไหม?"
หลิวเฮอใจสั่น นี่คือผู้หญิงที่สวยที่สุดที่เขาเคยเจอ แค่ได้ลูบสักที ก็คุ้มแล้ว!
ในตอนที่มือสกปรกของหลิวเฮอกำลังจะแตะตัวหยุนซินเยียน จู่ๆ ก็มีมือใหญ่ยื่นออกมาคว้ามือของหลิวเฮอไว้แน่น!
หลิวเฮอตกใจ พอเห็นว่าเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่จับมือตนไว้ ก็โกรธจัด กล้าดียังไงมาขัดจังหวะ อยากตาย "ไอ้หนู! แกมาจากไหน!"
"อ๋อ ผมมาจากแผ่นดินใหญ่" เย่เทียนหัวเราะเบาๆ พลางโอบหยุนซินเยียนที่อยู่ข้างๆ แม้หยุนซินเยียนจะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขวาง กลับยกมือปิดปากหัวเราะ คำตอบที่เล่นคำนี้ช่างแยบยล
"แม่ง มาจากถนนไหน! ไม่เคยได้ยินชื่อพี่หลิวหรือไง?" หลิวเฮอคงจะเมามาก ถึงไม่รู้ว่าเย่เทียนกำลังดูถูกเขา กลับถามด้วยท่าทางหยิ่งยโส "ถนนตอนเหนือตะวันออก ถนนซีฮั่น ไปถามใครก็รู้จักพี่หลิวทั้งนั้น!"
เย่เทียนถึงกับขำกับหลิวเฮอคนนี้ ไอ้นี่สมองขาดไปสักเส้นหรือเปล่า?
ก้มมองหยุนซินเยียนที่ดูสนุกสนาน ก็เลยตัดสินใจเล่นด้วยสักหน่อย
เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "แผ่นดินใหญ่ไง คุณไม่ใช่หรือ? อ๋อ คุณใส่แต่ของแบรนด์เนม เป็นของนอกทั้งนั้น คงไม่ใช่คนจีนสินะ แต่หน้าตาเป็นคนจีน นี่มันยังไงกัน? หรือว่า คุณไม่ใช่คน?"
"ฮ่าๆๆ!"
พอพูดจบ ทั้งร้านก็ระเบิดเสียงหัวเราะ บาร์เทนเดอร์หลังเคาน์เตอร์หัวเราะจนเกือบทำขวดเหล้าหล่น แต่ก็ยังหยุดหัวเราะไม่ได้ เย่เทียนด่าคนโดยไม่ต้องใช้คำหยาบเลย
หลิวเฮอถึงจะเมา แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ พอได้ยินเย่เทียนด่าก็โกรธจัด "ไอ้หนู! แกอยากตายหรือไง! ไม่เชื่อหรือว่าพี่โทรศัพท์แค่ครั้งเดียว จะทำให้แกเดินออกจากบาร์นี้ไม่ได้? ดูดีๆ ว่าพี่อยู่ระดับไหน! ฮึ!"
พูดจบ หลิวเฮอยังจัดแจงสูทอาร์มาห์นีที่สวมอยู่ ทำหน้าเย่อหยิ่ง
เย่เทียนอดมองเขาไม่ได้ แม้เย่เทียนจะไม่ชอบของหรูหราพวกนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่เคยใส่ อีกอย่าง ที่เขาเคยใส่ยังแพงกว่าของหรูหราพวกนี้เสียอีก!
ส่วนของที่หลิวเฮอใส่ทั้งตัวนั้นล้วนเป็นของปลอมทั้งหมด!
ตอนนี้เย่เทียนส่ายหน้า แล้วหันไปมองหลิวเฮอ ยิ้มเจ้าเล่ห์ "สูทอาร์มาห์นี? คุณรู้ไหมว่าใครเป็นผู้ก่อตั้งอาร์มาห์นี?"
หลิวเฮอถึงกับพูดไม่ออก แต่หน้าก็แดงอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเขินหรือเพราะเหล้ากันแน่
"พี่จะไปสนใจว่าใครเป็นผู้ก่อตั้งทำไม? มันเกี่ยวอะไรกับพี่? พี่มีเงินพี่ก็ใช้!" หลิวเฮอแค่นเสียง
"อ๋อ แล้วสูทของคุณเป็นคอลเลคชั่นไหน?" ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของเย่เทียนมีรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
"คอลเลคชั่น คอลเลคชั่นอะไร? แบรนด์อาร์มาห์นีไง! ไม่รู้จักหรือไง?" หลิวเฮอพูดอย่างรีบร้อน เริ่มเขินจริงๆ แล้ว
"มีทั้งสูทตัดพิเศษ เสื้อผ้าชั้นสูง เสื้อผ้าลำลองและยีนส์ เสื้อผ้าสำเร็จรูป เสื้อผ้าลำลองหกแบบ ส่วนภาษาอังกฤษผมไม่อ่านให้ฟังละ คุณก็คงฟังไม่รู้เรื่อง" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ในสายตาไม่มีการเยาะเย้ย มีแต่ความสงบนิ่ง แต่กลับทำให้หลิวเฮอรู้สึกอึดอัด
"รองเท้าเป็นวิลลิสใช่ไหม?"
"ใช่ ใช่!" หลิวเฮอแค่นเสียง แต่สายตากลับไม่มั่นคง ส่วนคนรอบข้างที่รู้เรื่องก็มองหลิวเฮอด้วยสายตาแปลกๆ
"วิธีดูรองเท้าหนังแท้ หนึ่งคือดูจากกลิ่น หนังวัวจะมีกลิ่นคาว หนังจะมีกลิ่นเหม็น สองคือดูจากลายของรองเท้า รองเท้าหนังจะมีลายไม่สม่ำเสมอ ส่วนหนังเทียมจะมีลายสม่ำเสมอ สามคือดูจากรูขุมขน หนังแท้จะมีรูขุมขนไม่สม่ำเสมอ ส่วนหนังเทียมที่ทำจากมนุษย์จะสม่ำเสมอมาก"
เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "ส่วนวิลลิสยิ่งไม่ต้องพูดถึง ผลิตในอิตาลี สร้างโดย DenadeyiMedici เขาเป็นสมาชิกตระกูลขุนนางชื่อดังของเมืองอูร์บีโนในอิตาลี ตระกูล Medici เนื่องจากมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับนักดนตรี นักธุรกิจ และขุนนางราชวงศ์มาตลอด ดังนั้นรองเท้าหนังที่เขาสร้างจึงมีความสง่างามหรูหรา ในขณะเดียวกันเขาก็ชื่นชอบศิลปะ จึงใส่มุมมองที่เป็นเอกลักษณ์ด้านศิลปะลงไปด้วย ดังนั้นการออกแบบของเขาจึงเต็มไปด้วยบรรยากาศศิลปะที่โรแมนติก"
"คุณลองยกรองเท้าให้ทุกคนดูสิว่ามีบรรยากาศศิลปะที่โรแมนติกไหม"
"นี่..." หลิวเฮอถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่กล้าหรอก นี่มันรองเท้าหนังราคาไม่กี่สิบหยวนจากแผงข้างถนน แค่ขัดให้มันเงาหน่อยเท่านั้นเอง
มองเย่เทียนด้วยสายตาเขินอายและไม่พอใจ ไม่คิดว่าจะเจอคนที่รู้จักของจริง!
เห็นหลิวเฮอไม่พูด คนในที่นั้นก็ยิ่งเข้าใจ มองหลิวเฮอด้วยสายตาดูถูกและรังเกียจ
"เอ้า ดูโทรศัพท์ลัมโบร์กินีนี่อีกอัน" เย่เทียนยกโทรศัพท์สีทองขึ้นมาเล่น ยิ้มกรุ้มกริ่ม "ทำไมในโทรศัพท์ราคาหลายแสนของคุณถึงมีเกมงูกินหางล่ะ?"
"ฮ่าๆๆ!" คนในที่นั้นได้ยินก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง ทำให้หน้าหลิวเฮอแดงเหมือนหัวหมูต้ม
"คุณคิดว่าคุณเจ๋งมาก? จริงๆ แล้วไม่มีอะไรเจ๋งเลย มีแต่ความน่าสมเพช!" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ โยนโทรศัพท์ลัมโบร์กินีลงบนโต๊ะ โอบหยุนซินเยียนที่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาดูถูก
หยุนซินเยียนที่อยู่ข้างๆ เย่เทียนก็มองเขาด้วยความประหลาดใจ เธอรู้ว่าเย่เทียนเป็นคนลึกลับ ไม่งั้นคงไม่มีฝีเท้าเบาที่เทียบเท่าการเดินบนผิวน้ำได้ แต่ก็แค่นั้น เขาก็แค่เป็นคนบ้านนอก
แต่ไม่คิดว่าเขาจะรู้เรื่องสินค้าหรูหราพวกนี้ด้วย แม้จะพูดแค่ไม่กี่ประโยค แต่จากน้ำเสียงที่สงบนิ่งนั้น ไม่มีทางเป็นการท่องจำมาแน่นอน เขาไม่ใช่เทพ จะรู้ได้ยังไงว่าวันนี้จะมีคนมาอวดแบรนด์แบบนี้
แต่หยุนซินเยียนก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยอมให้เย่เทียนโอบกอดเงียบๆ
"อะไรกัน ที่แท้ก็ของปลอมนี่เอง น่าขยะแขยงจริงๆ! หนุ่มหล่อคะ สนใจไหม? พี่ยอมให้คุณทำอะไรก็ได้!" สาวอวบพูดพลางมองเย่เทียนด้วยสายตาเย้ายวน
เธอก็ไม่ใช่คนโง่ เห็นหลิวเฮอพูดอะไรไม่ออกก็รู้ทันทีว่าเป็นของปลอม จึงมองหลิวเฮอด้วยสายตาดูถูก แต่เย่เทียนดูเหมือนจะรู้เรื่องมากมาย แม้จะแต่งตัวธรรมดา บางทีอาจจะเป็นเศรษฐีก็ได้
หลิวเฮอได้ยินแล้วโกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ แม้แต่สาวอวบยังรังเกียจเขา จริงๆ แล้วลุงยังทนได้ แต่ป้าทนไม่ไหวแล้ว
หลิวเฮอตะโกนด้วยความโกรธแค้น แล้วชกตรงไปที่เย่เทียน!
ทุกคนในที่นั้นร้องด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าหลิวเฮอจะโกรธจนลงมือทำร้ายคน!
แต่เย่เทียนยังคงมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า ตอนที่กำปั้นกำลังจะถึงใบหน้า เขาก็ยื่นมือออกมาจับกำปั้นของหลิวเฮอไว้แน่น
"อ๊าก!!" หลิวเฮอร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าที่บวมแดงยิ่งแดงกว่าเดิม เขารู้สึกว่ามือของเย่เทียนเหมือนคีมเหล็ก บีบแน่นจนกระดูกแทบจะหัก!
"แกล้งทำเป็นเศรษฐีก็แล้วไป แต่นี่ต่อยตีก็ไม่เป็นด้วย? แกมันอยู่ยังไงกัน?" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ พอปล่อยมือ หลิวเฮอก็ถอยหลังไปหลายก้าวแล้วล้มลงนั่งกับพื้นร้องด้วยความเจ็บปวด
"ไปซะ"
หลิวเฮอมองเย่เทียน ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง โกรธแค้น และความกลัวที่ซ่อนไม่มิด
ลุกขึ้นยืน หยิบ 'โทรศัพท์ลัมโบร์กินี' ของตัวเองขึ้นมาแล้วแค่นเสียงอย่างแค้นเคือง "มึงรอดูเหอะ!"
พูดจบเขาก็จากไป คนในที่นั้นต่างพากันถอนหายใจ ทำให้หลิวเฮอที่กำลังจากไปอยากจะหาที่ซ่อนตัว คนคนนี้ทำให้เขาอับอายขายหน้าสุดๆ!
พอถึงหน้าบาร์ หลิวเฮอทนไม่ไหวจึงโทรศัพท์ออกไป แล้วพูดอย่างนอบน้อม "พี่หวัง ผมโดนคนทำร้ายที่บาร์เหลียวอวิ๋นครับ"
"อะไรนะ? รอเดี๋ยว เดี๋ยวพี่พาพวกไปเอง"
"ครับ" หลิวเฮอวางสาย หันไปมองเย่เทียนในบาร์ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง "รอดูเถอะไอ้หนุ่ม!"
...
หลังจากหลิวเฮอจากไป หยุนซินเยียนมองเย่เทียนด้วยความประหลาดใจ "ไม่คิดว่าคุณจะเก่งขนาดนี้ แถมยังรู้เรื่องสินค้าหรูหราด้วย"
"นั่นแค่จุดอ่อนของผมเอง ผมยังมีอะไรที่เก่งที่สุดอีกอย่าง คุณอยากรู้ไหม?" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำให้หยุนซินเยียนแก้มแดงขึ้นมา
"อะไรเหรอ?"
"เรื่องบนเตียงผมเก่งที่สุด" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะกลืนกินหยุนซินเยียน
หยุนซินเยียนรู้สึกโกรธอย่างน่ารัก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเจอกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตาเปิดเผยของเย่เทียน ก็ไม่กล้ามองเขา
"พอเถอะ ล้อเล่นน่ะ" เย่เทียนเก็บท่าทางนั้นไป ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนหมด
หยุนซินเยียนหันไปมองเย่เทียน ชั่วขณะหนึ่งเธอเหม่อมองเขา
เย่เทียนที่หน้าตาดีอยู่แล้วตอนนี้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่มีสันกรามชัดเจนวาดเป็นเส้นโค้งงดงาม ดวงตาที่มีแววเศร้าหมอง จมูกโด่ง และรอยยิ้มที่มักจะดูเจ้าเล่ห์ ทำให้หยุนซินเยียนไม่อยากละสายตาไปจากเขาเลย
สังเกตเห็นว่าหยุนซินเยียนแอบมองตัวเอง เย่เทียนหันไปมอง ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เฮ้ น้องสาว ถ้าชอบพี่ก็พูดดังๆ สิ ไม่งั้นจะป่วยนะ ถึงพี่จะรู้วิชาแพทย์ แต่ก็ต้องมีการสัมผัสร่างกายนะ พี่ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรง่ายๆ หรอก"
หยุนซินเยียนทำหน้างอนแล้วมองเย่เทียน "คุณไม่ใช่คนที่จะทำอะไรง่ายๆ จริงๆ แต่พอทำอะไรง่ายๆ ก็ไม่ใช่คนแล้ว"
"ว้าว นี่เธอทายถูกด้วย เธอเป็นพยาธิตัวน้อยในท้องฉันจริงๆ" เย่เทียนพูดอย่างเกินจริง ทำให้หยุนซินเยียนหัวเราะออกมา แล้วมองเขา "ฉันไม่ใช่สิ่งน่าขยะแขยงแบบนั้นหรอก"
"แน่นอน เธอเป็นนางฟ้าที่สมบูรณ์แบบที่สุดในใจฉันนี่นา" เย่เทียนโน้มตัวเข้าใกล้หยุนซินเยียนทันที ยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำให้หยุนซินเยียนไม่กล้ามองเขา หัวใจเต้นระรัว
"พอเถอะ เรากลับกันเถอะ ดูเหมือนไอ้หัวล้านนั่นจะไม่ใช่คนธรรมดา ถ้ามาแก้แค้นก็จะยุ่งยาก"
เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ คว้ามือเล็กๆ ของหยุนซินเยียนที่ลุกขึ้นยืน "ดื่มอีกแก้วแล้วค่อยไป"
หยุนซินเยียนรู้ว่าเถียงเย่เทียนไม่ได้ จึงยกแก้วขึ้นจะดื่ม แต่เย่เทียนกลับยิ้มเจ้าเล่ห์ "อย่าเพิ่งรีบ ฉันหมายถึงดื่มเหล้าจากปากสู่ปาก"


## บทที่ 9 เย่เทียนผู้น่าสะพรึงกลัว!

"นาย!"
หยุนซินเยียนมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเย่เทียน ชั่วขณะนั้นคำพูดที่จะเอ่ยออกมาก็ติดอยู่ที่ริมฝีปาก
"ไม่ดื่มไม่ไป" เย่เทียนหันหลังให้หยุนซินเยียน ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
"ก็ได้ๆ จะดื่มก็ดื่ม ไม่เห็นจะเสียอะไร" หยุนซินเยียนแค่นเสียงฮึ ยกแก้วเหล้าขึ้นมาชูไปตรงหน้าเย่เทียน ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของเขาที่มีรอยยิ้มแห่งชัยชนะทำให้หยุนซินเยียนรู้สึกหมั่นไส้
ทั้งสองคนจึงเกี่ยวแขนกันดื่มเหล้าคู่ เย่เทียนมองลูกกระเดือกของหยุนซินเยียนที่กำลังกลืนเหล้าลงไป มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เพราะเหล้าในปากของเขายังไม่ได้กลืนลงไป
"เรียบร้อยแล้ว พวกเรา..." หยุนซินเยียนวางแก้วลงหลังจากดื่มเสร็จ ยิ้มมองเย่เทียน แต่พูดยังไม่ทันจบ เย่เทียนก็ใช้มือข้างเดียวโอบเอวเธอเข้ามาในอ้อมกอด ก้มหน้าลงมาจูบเธอทันที
จากนั้นในขณะที่หยุนซินเยียนยังงุนงง เขาก็ป้อนเหล้าในปากให้เธอ
ใบหน้าของหยุนซินเยียนแดงก่ำทันที เธอผลักเย่เทียนออกไปแรงๆ ไอสองสามที แล้วมองเขาด้วยความโกรธ "นายทำอะไรน่ะ!"
"อืม ก็ดื่มเหล้าคู่ไง" เย่เทียนยักไหล่ ยิ้มเจ้าเล่ห์ "หรือจะเรียกว่าดื่มเหล้าแห่งใจก็ได้"
"นาย!" หยุนซินเยียนหน้าบึ้ง แล้วแค่นเสียงฮึหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
เย่เทียนจ่ายเงินแล้วรีบตามไปข้างๆ หยุนซินเยียน คว้ามือเธอไว้ "พอเถอะ อย่างอนเลย ฉันจะจูงเธอเดิน อย่าหนีหายไป ไม่งั้นฉันจะเป็นห่วงแย่"
หยุนซินเยียนรู้สึกอึ้ง กลอกตามองเย่เทียน "ฉันไม่ใช่เด็กน้อยนะ!"
แม้จะพูดแบบนั้น แต่ในใจของหยุนซินเยียนกลับรู้สึกดีใจ ทำให้เธอรู้สึกงุนงงกับตัวเอง
แต่ในตอนนั้นเอง กลุ่มคนก็บุกเข้ามาในบาร์อย่างฮือฮา!
คนที่นำหน้าคือหลิวเฮอศีรษะเปล่าที่เพิ่งจากไป ข้างๆ เขามีชายร่างสูงเกือบ 190 เซนติเมตรที่มีกล้ามเนื้อใหญ่โตผิดปกติเดินมาด้วย และด้านหลังทั้งสองคนยังมีลูกน้องหน้าตาเกเรอีกกว่าสิบคน
หลิวเฮอเงยหน้าขึ้นมองเย่เทียนและหยุนซินเยียนด้วยรอยยิ้มเย็นชา ชี้ไปที่เย่เทียน "พี่หวัง ไอ้หมอนี่แหละ!"
ชายร่างกำยำมีสีหน้าน่าเกรงขาม มองเย่เทียนด้วยสายตาเย็นชา แล้วแสดงท่าทีดูถูก "แค่ไอ้ผอมแห้งแรังแค่นี้..."
"โอ้โห! สาวสวยระดับพรีเมี่ยมเลยนี่!"
ทันใดนั้นชายร่างกำยำก็หันไปมองหยุนซินเยียน สีหน้าลามกของเขาดูแย่ยิ่งกว่าหลิวเฮอเมื่อครู่เสียอีก
หยุนซินเยียนมีสีหน้าเคร่งเครียด ถอยหลังอย่างระแวดระวัง โอบแขนเย่เทียนโดยธรรมชาติ เย่เทียนตบมือเธาเบาๆ ให้สัญญาณว่าไม่ต้องกังวล
แต่คนรอบๆ ในบาร์เมื่อเห็นชายร่างกำยำคนนี้ ก็ร้องอุทานขึ้นมาทันที
"โอ้โห! นี่มัน พี่หวัง? หวังซี! ได้ยินว่าเป็นแชมป์มวยดำนี่!"
"แม่เจ้า! หวังซีมาแล้ว! ได้ยินว่าเขาเป็นสายดำคาราเต้! สายดำเทควันโดด้วย!"
"อะไรกัน! เขายังเป็นเจ้าของเข็มขัดทองมวยไทยด้วยนะ! ได้ยินว่าหมัดเดียวสามารถทำลายท่อเหล็กได้! ไดโนเสาร์ในร่างมนุษย์เลย!"
เมื่อได้ยินเสียงอุทานที่ดูเกินจริงของคนรอบข้าง หวังซีก็มีสีหน้าเย่อหยิ่งเย็นชา กอดอกอย่างเป็นธรรมชาติ มองเย่เทียนด้วยสายตาดูถูก "ไอ้หนู! ให้โอกาสแกครั้งหนึ่ง คุกเข่าขอโทษน้องหลิวเฮอของข้า แล้วตบหน้าตัวเองร้อยที เรียกข้าว่าคุณปู่ ข้าจะพิจารณาไว้ชีวิตแก!"
เย่เทียนมองสีหน้าเย่อหยิ่งของหวังซี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง "หืม? ไว้ชีวิตฉัน? นายนี่หน้าด้านจริงๆ ไม่รู้จักอายเลยนะ"
"แกว่าอะไรนะ?!" หวังซีคำรามด้วยความโกรธทันที มองหยุนซินเยียนที่อยู่ข้างๆ แล้วนึกขึ้นได้ว่าถ้าลงมือแบบนี้อาจจะดูรังแกคนมากเกินไป จึงแค่นเสียงเย็นชา ปล่อยแขนลง กำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบแกร๊บ
"ดีมาก แกทำให้ข้าโกรธได้สำเร็จ แต่อย่าบอกว่าข้ารังแกแก ข้าจะให้แกหนึ่งกระบวนท่า แล้วข้าจะทำลายแกด้วยมือข้าเอง!"
"ให้ฉัน? หนึ่งกระบวนท่า?" เย่เทียนรู้สึกแปลกใจ ถ้าเพื่อนของเย่เทียนได้ยินว่ามีคนกล้าให้โอกาสเย่เทียนหนึ่งกระบวนท่า พวกเขาคงต้องรีบซื้อของไหว้และเตรียมพวงหรีดให้คนผู้นี้แล้ว...
นี่มันจังหวะฆ่าตัวตายชัดๆ!
แต่เย่เทียนก็ไม่ได้ทำตัวเหลิง เขาพยักหน้า บอกให้หยุนซินเยียนรออยู่ที่เดิมอย่างสบายใจ แล้วค่อยๆ เดินไปหาหวังซี
เมื่อเห็นเย่เทียนเดินมาอย่างสบายๆ หวังซีก็แสดงท่าทีดูถูก ไอ้หมอนี่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน แม้แต่การต่อสู้ก็ยังไม่รู้
"ฉันจะลงมือแล้วนะ?" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์มองหวังซี
หวังซีพยักหน้า กอดอกอยู่เหมือนเดิม พยักหน้าอย่างดูถูก เขาไม่เชื่อจริงๆ ว่าคนแขนขาผอมแห้งแบบเย่เทียนจะทำอะไรเขาได้ ถึงจะโจมตีมา เขาก็ป้องกันได้ทันแน่นอน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงพลังของตัวเองต่อหน้าสาวสวยระดับหยุนซินเยียน ทำให้หวังซีรู้สึกสะใจมาก!
เมื่อเห็นหวังซีพยักหน้า เย่เทียนก็ยิ้มเย็นชา ยกมือตบหน้าหวังซีทันที!
แป๊ะ!!!
เสียงดังสนั่น ใบหน้าของหวังซีบิดเบี้ยวผิดรูปทันที ร่างทั้งร่างล้มลงกับพื้นดังตึง พ่นเลือดออกมาพร้อมฟันหลายซี่ แล้วก็หมดสติไป!
ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าต่างงุนงงไปชั่วขณะ หน้าเหวอกันไปหมด
เฮ้ย นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ทำไมแค่ตบทีเดียวก็ล้มไปแล้ว?
มือผอมบางของเย่เทียนมีพลังมากขนาดนี้เลยหรือ?
"พี่...พี่หวัง!" หลิวเฮอตกใจจนถอยหลังหลายก้าว สีหน้าซีดเผือด
เมื่อกี้เขายืนอยู่ข้างๆ แม้จะไม่โดนมือของเย่เทียนที่ยกขึ้นฟาดลงมา แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงลมปราณอันรุนแรงจนใบหน้ารู้สึกแสบ!
"พี่ชายหวัง!" พวกลูกน้องที่พี่ชายหวังพามาตกใจเมื่อเห็นหวังซีล้มลง จากนั้นทุกคนก็มองเย่เทียนด้วยความโกรธ "ไอ้เวร กล้าตีพี่ชายหวัง! พวกเราจัดการมันเลย!"
แต่ในวินาถัดมา ทุกคนก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง!
ก่อนที่คนกว่าสิบคนจะพุ่งเข้าหาเย่เทียน เขาก็พุ่งตัวเข้าไปหาพวกเขาราวกับผีสิง ตบหน้าทุกคนคนละทีหนึ่ง!
แปะ! แปะ! แปะ! แปะ!
ในชั่วขณะนั้น เย่เทียนเคลื่อนไหวราวกับกำลังเต้นรำ วนเวียนรอบตัวทุกคน และทุกคนที่เขาผ่านไปก็ล้มลงสลบในทันที!
หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าใบหน้าของเย่เทียนยังคงมีรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์อย่างไม่ใส่ใจ ราวกับทั้งหมดนี้เป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขา
เมื่อเย่เทียนกลับมายืนที่เดิม ทุกคนตรงหน้าเขาก็ล้มลงหมดแล้ว!
ในทันใดนั้น ทั้งบาร์ก็เงียบกริบ!
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่และใครกันที่สูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตกใจ แล้วทั้งบาร์ก็เดือดขึ้นมาทันที!
"โอ้โห นี่มันความเร็วอะไรกัน!"
"พระเจ้า! นี่กำลังถ่ายหนังอยู่หรือไง? โอ้แม่เจ้า!"
"ฉัน ฉันรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป..."
...
ไม่สนใจเสียงอึกทึกที่กำลังเดือดพล่านในที่นั้น เย่เทียนหันไปมองชายหัวล้านที่ยืนตะลึงอยู่ข้างๆ หลิวเฮอ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์
"เฮ้ งงเหรอ?"
เมื่อได้ยินเสียงของเย่เทียน หลิวเฮอก็เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที ในดวงตามีเพียงความหวาดกลัวและความกลัว แล้วก็ทรุดตัวลงคุกเข่าพร้อมกับก้มหัวคำนับไม่หยุด
"พี่ใหญ่ ผม ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว"
ไม่เพียงแค่คำนับ หลิวเฮอยังตบหน้าตัวเองอย่างแรงโดยไม่ลังเล ไม่นานใบหน้าก็บวมเป่งเหมือนหัวหมู
เย่เทียนเห็นแบบนั้นก็รู้สึกเบื่อ โบกมือไล่โดยไม่มองหน้า "ไปให้พ้น ไปให้พ้น"
"ขอบคุณ ขอบคุณพี่ใหญ่" หลิวเฮอตกใจ แล้วรีบก้มหัวขอบคุณอีกครั้ง กำลังจะลุกขึ้น แต่เสียงของเย่เทียนก็ดังขึ้นอีก
"เฮ้ ฉันบอกให้ไปให้พ้น ไม่ได้บอกให้ลุกเดินนะ"
หลิวเฮองงงัน อ้อ... หมายถึงให้กลิ้งไปจริงๆ...
แต่เขาจะทำอย่างไรได้? ถ้าไม่กลิ้งไป ถ้าคนหนุ่มคนนี้โกรธจริงๆ เขาก็คงต้องเป็นเหมือนหวังซีแน่
ตอนนี้หลิวเฮอก็ไม่สนใจหน้าตาแล้ว เอาหัวล้านจรดพื้นแล้วกลิ้งออกไป ทำให้คนในบาร์หัวเราะกันใหญ่ แต่คนส่วนใหญ่กลั้นหัวเราะไว้ไม่กล้าเสียงดัง แล้วหันไปมองเย่เทียนที่ยิ้มเจ้าเสน่ห์
ชายหนุ่มคนนี้ ช่างลึกลับเหลือเกิน!
ตบเดียวก็ทำให้คนสลบได้ เพียงชั่วพริบตาก็สามารถเอาชนะคนกว่าสิบคน!
พลังและวิธีการที่รุนแรงขนาดนี้ ทำให้คนรู้สึกน่ากลัวมาก!
เย่เทียนเห็นปฏิกิริยาของพวกเขาก็ไม่แปลกใจ ยื่นมือไปจับมือของหยุนซินเยียนที่กำลังตกตะลึง แล้วค่อยๆ เดินออกจากบาร์
หลังออกจากบาร์ หยุนซินเยียนก็ไม่พูดอะไร เพียงแต่มองเย่เทียนด้วยความสงสัย ตอนนี้เธอรู้สึกว่าเย่เทียนลึกลับเกินกว่าจะจินตนาการได้!
เย่เทียนจู่ๆ ก็โน้มตัวเข้าหาหยุนซินเยียน ยิ้มเจ้าเสน่ห์ "เฮ้ สาวสวย หลงเสน่ห์ฉันแล้วใช่ไหม? รู้สึกว่าฉันลึกลับดีใช่ไหม? ฉันบอกเธอนะ ความลึกลับเป็นยาพิษ เธอจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วต้องตกหลุมรักฉันแน่ๆ"
หยุนซินเยียนมองเขาด้วยความน้อยใจ "นายนี่ จะจริงจังสักหน่อยไม่ได้เหรอ?"
"อ๋อ? เธออยากให้ฉันจริงจังเหรอ?" เย่เทียนยิ้มเจ้าเสน่ห์ โน้มตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิม "แบบนี้จริงจังพอไหม? หล่อแล้วนะ ในดวงตาเธอมีฉันอยู่ หล่อมากเลย"
หยุนซินเยียนอึ้งไป "ฉันมองนาย ตาฉันจะไม่เห็นนายได้ยังไง? ฉันไม่ได้ตาบอดนี่"
พูดจบหยุนซินเยียนก็ส่งเสียงฮึดฮัด หันหลังเดินไป คุยกับไอ้บ้านี่ทีไร ต้องหงุดหงิดทุกที
เย่เทียนยิ้มอย่างจนใจ จากนั้นก็เห็นข้างๆ มีจักรยานให้เช่า และมีจักรยานสองที่นั่งด้วย ตาเขาเป็นประกาย เดินไปเช่าจักรยานสองที่นั่งคันหนึ่ง
หยุนซินเยียนที่เดินอยู่ข้างหน้ารู้สึกอึดอัด พึมพำ "ไอ้บ้าเย่เทียนนั่นโกรธจริงๆ เหรอ ถึงได้ไม่มาตามฉัน? เมื่อกี้พูดแรงไปหรือเปล่า? ไม่ใช่สิ ไอ้นั่นคงไม่รู้จักคำว่าโกรธเขียนยังไงหรอก"
และในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงแซวดังมาจากข้างๆ
"เฮ้ สาวสวย รถแข่งสุดหรูสองที่นั่งของพี่หล่อ สนใจขึ้นมาลองดูไหม?"
หยุนซินเยียนรู้สึกโล่งอก ซึ่งทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอง ตอนนี้เธอใส่ใจเย่เทียนขนาดนี้เลยเหรอ? เป็นเพราะดื่มเหล้าหรือเปล่า?
สั่นหัวไล่ความคิด หยุนซินเยียนหันไปมองเย่เทียน แล้วก็ตกใจ
เห็นตอนนี้เย่เทียนนั่งอยู่บนจักรยานสองที่นั่งตรงที่นั่งด้านหน้า มองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ แม้เสื้อผ้าจะดูยากจน รอยยิ้มจะดูเจ้าเล่ห์ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ กลับทำให้หยุนซินเยียนรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
"นายไปเอามาจากไหน?" เดินเข้าไปใกล้ หยุนซินเยียนลืมความหงุดหงิดเมื่อครู่ ยิ้มแล้วเดินไปนั่งที่นั่งด้านหลัง
"ฮ่ะๆ ถามมากทำไม ไปกันเลย! รถแข่งยี่ห้อเย่เทียนซินเยียน ออกสตาร์ทได้!" เย่เทียนยิ้มกว้าง ออกแรงถีบจักรยานพุ่งไปข้างหน้า
ได้ยินชื่อที่เย่เทียนตั้ง หยุนซินเยียนอดขำไม่ได้ "นายนี่ภาษาไทยครูพละสอนหรือไง? ระดับการศึกษาแค่ไหนกัน ตั้งชื่ออะไรห่วยแตกแบบนี้"
"ชื่อเป็นเรื่องรอง สำคัญที่มีเธอมีฉัน" เย่เทียนยิ้มเจ้าเสน่ห์ หันมามองหยุนซินเยียน พร้อมกับขยิบตา ทำให้หยุนซินเยียนใจสั่นสะท้าน ความรู้สึกที่เรียกว่าซาบซึ้งและมีความสุขแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ


## บทที่ 10 สามทักษะพิเศษของผู้หญิง!

แสงสนธยาสีแดงเพลิง ย้อมเมฆบนท้องฟ้าให้แดงระเรื่อ
ท้องฟ้ายามพลบค่ำ ประดับด้วยดวงดาวระยิบระยับ พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่ไกลๆ ราวกับจะปรากฏให้เห็นบ้างหายไปบ้าง
บนถนนลาดยางกว้างใหญ่ รถยนต์แล่นขวักไขว่ไม่ขาดสาย ส่วนที่ริมถนน เย่เทียนกับหยุนซินเยียนกำลังปั่นจักรยานคู่ด้วยกัน ภายใต้แสงสนธยาที่ทอดยาว ทิ้งเงายาวไว้เบื้องหลังทั้งสอง
หยุนซินเยียนมองร่างกายที่ไม่ได้กว้างขวางแต่ดูผอมบางตรงหน้า มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ ความรู้สึกแบบนี้ช่างดีจริงๆ
แม้จะไม่มีสูทผูกไทด์หรือชุดราตรี ไม่มีดอกไม้หรือไวน์ ไม่มีสิ่งหรูหราใดๆ มาประดับ และไม่มีรถยนต์ราคาแพง มีเพียงจักรยานคู่ที่เช่ามา แต่หยุนซินเยียน ประธานกรรมการบริหารตระกูลหยุน กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัยที่ไม่เคยมีมาก่อน
นี่เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยทำมาตลอดชีวิต และเป็นประสบการณ์ครั้งแรกในชีวิต แต่เธอชอบมันมาก
และทั้งหมดนี้ ล้วนมาจากชายปริศนาที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันที่อยู่ตรงหน้านี้
คิดถึงตรงนี้ หยุนซินเยียนมองไปที่เย่เทียน จู่ๆ ก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ!
ในตอนนั้นเย่เทียนหันมามองหยุนซินเยียนทันที ยิ้มเจ้าเสน่ห์ ใบหน้าหล่อเหลามีแววอ่อนโยน "สาวสวย เธอมองฉันตรงๆ แบบนี้ ฉันเขินนะ"
หยุนซินเยียนอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่เขา ทำไมไม่ปล่อยให้เธอได้ซึมซับบรรยากาศแบบนี้สักหน่อย พูดแค่ประโยคเดียวก็ทำลายบรรยากาศจนหมดสิ้น
"เอาล่ะ อย่าโกรธเลย" เย่เทียนยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาทันที "ฉันรู้ว่าเธอชอบความรู้สึกอบอุ่นที่มีฉันอยู่ข้างๆ แต่การที่เธอมองฉันตลอดมันไม่ดีนะ"
"ไปตายซะ!" หยุนซินเยียนโกรธที่เย่เทียนทายใจเธอถูก จึงยกเท้าเตะเขาไปที แม้ว่าทั้งสองจะปั่นจักรยานด้วยกัน แต่หยุนซินเยียนไม่จำเป็นต้องออกแรงเลย เย่เทียนสามารถทำได้เองทั้งหมด
เย่เทียนยิ้มขี้เล่น จงใจสั่นมือทั้งสองข้างทันที หยุนซินเยียนที่กำลังหงุดหงิดรู้สึกว่าจักรยานสั่นไหว และในตอนนั้นร่างกายของเย่เทียนก็เอนไปด้านหลังทันที หยุนซินเยียนตกใจรีบกอดเย่เทียนไว้ทันที
"โอ้โห สาวสวย เธอกำลังทำอะไรน่ะ ถ้าจะมาซบอกฉันบอกก่อนสิ ฉันจะได้ไปอาบน้ำเตรียมตัว" เย่เทียนหันมามองหยุนซินเยียน ยิ้มเจ้าเสน่ห์พร้อมรอยยิ้มขี้เล่น
หยุนซินเยียนไม่โง่ขนาดไม่รู้ว่าเย่เทียนกำลังแกล้งเธอ จึงโกรธจัดทั้งหยิกทั้งบีบเอวเย่เทียน
"โอ้ย ที่ว่าผู้หญิงมีพรสวรรค์สามอย่างติดตัวมาแต่กำเนิดนี่จริงๆ เลยนะ" เย่เทียนมองหยุนซินเยียนอย่างล้อเลียน
"พรสวรรค์สามอย่างอะไร ฉันไม่เคยรู้มาก่อน?"
"หยิก บีบ และบิด"
หยุนซินเยียนอดไม่ได้ที่จะโกรธจนแก้มป่อง เขาล้อเธอเล่น ไอ้คนบ้านี่
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากด้านหลังทั้งสอง เย่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดเรียบๆ ว่า "มาเซราติ ควอตโตรปอร์เต้"
หยุนซินเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมอง เห็นที่ปลายถนน ไม่นานรถมาเซราติ ควอตโตรปอร์เต้สีเทาดำคันหนึ่งพุ่งมา เสียงคำรามราวกับสัตว์ร้ายทำให้ผู้คนบนถนนต่างหันมามอง สีหน้าตกใจ แน่นอน คนส่วนใหญ่มองด้วยสายตาอิจฉา
เพราะนี่คือหนึ่งในรถสปอร์ตระดับสูงสุด เป็นสิ่งที่คนมากมายใฝ่ฝัน เป็นยานพาหนะของชนชั้นสูงอย่างแท้จริง
หยุนซินเยียนรู้สึกตกใจทันที แน่นอนไม่ใช่เพราะมาเซราติ รถแบบนี้แม้จะแพง แต่สำหรับหยุนซินเยียนแล้วก็ยังซื้อได้อย่างสบายๆ เธอมีรถสปอร์ตแบบนี้สิบกว่าคันไว้รับรองลูกค้า
สิ่งที่ทำให้เธอตกใจคือเย่เทียน ไม่ต้องหันไปมอง แค่ฟังเสียงก็รู้ นี่เป็นความสามารถของผู้เชี่ยวชาญด้านรถยนต์อย่างแท้จริง!
"คุณรู้เรื่องรถด้วยเหรอ?" หยุนซินเยียนถามอย่างสงสัย
เย่เทียนหัวเราะเบาๆ หันมาขยิบตาให้หยุนซินเยียน "เธอควรถามว่า เทียนเทียนที่รัก บอกฉันหน่อยสิว่ามีอะไรที่คุณทำไม่ได้บ้าง?"
"ไปเลย! ช่างพูดจริงๆ!" หยุนซินเยียนอดหัวเราะไม่ได้ พร้อมกันนั้นก็เข้าใจว่า ชายปริศนาที่เจ้าเสน่ห์คนนี้ ดูเหมือนจะทำได้ทุกอย่าง!
"ในเมื่อคุณรู้ทุกอย่าง งั้นลองทายซิว่าคนขับเป็นชายหรือหญิง?"
เย่เทียนยักไหล่ ไม่แม้แต่จะหันหลัง "ผู้ชาย อายุไม่มาก อยู่ระหว่าง 21 ถึง 25 ปี ในรถยังมีผู้หญิงอีกคน"
"คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?" หยุนซินเยียนรู้สึกตกใจ แต่ก็ยังสงสัย บางทีเย่เทียนอาจจะรู้จักก็ได้?
ไม่นาน รถมาเซราติคันนั้นก็แซงรถคันอื่นๆ ข้างหน้ามาถึงด้านหน้าทั้งสอง คนขับเป็นชายหนุ่มจริงๆ อายุประมาณ 23 ปี หน้าตาหล่อเหลา แต่มีท่าทางหยิ่งผยองและฟุ้งเฟ้อ ดูจากท่าทางที่โอหังและเสื้อผ้าเครื่องประดับราคาแพง คงเป็นลูกคนรวย
ที่นั่งข้างคนขับก็มีผู้หญิงจริงๆ ส่วนหน้าตา พูดได้ว่าดูคุ้นๆ แต่ก็ไม่รู้จัก ที่เป็นแบบนี้เพราะเธอมีใบหน้าแบบสาวเน็ตไอดอล
ส่วนจะเป็นศัลยกรรมหรือของแท้ ก็แล้วแต่มุมมองของแต่ละคน
มองไปข้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ จู่ๆ ชายหนุ่มก็ปล่อยมือจากหญิงสาวข้างๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี เพราะเขาเห็นหยุนซินเยียน
แม้จะนั่งจักรยานคู่สาธารณะราคาถูก แต่เมื่อมองจากด้านหลัง หยุนซินเยียนในตอนนี้ถือว่าเป็นสาวงามที่สมบูรณ์แบบที่สุด เส้นผมสลวยพลิ้วไหวตามสายลม แขนขาวเนียนยกขึ้นปัดผมที่ยุ่งเหยิงบนใบหน้าเป็นครั้งคราว เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามอย่างที่สุด จนทำให้หนุ่มคนนั้นแทบจะละลายไปกับภาพตรงหน้า
โดยไม่รอช้า เขาชะลอความเร็วลงทันที เปิดหน้าต่างรถ มองไปที่เย่เทียนที่ขี่จักรยานช้าๆ ด้วยสายตาหื่นกระหาย ก่อนจะจ้องมองไปที่หยุนซินเยียน แล้วผิวปากอย่างลามก "เฮ้ สาวสวย สนใจเปลี่ยนมานั่งรถคันนี้ไหม?"
ในความคิดของหนุ่มคนนั้น ผู้หญิงทุกคนที่ได้รับคำเชิญจากเขาจะต้องตอบตกลงอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนสาวที่นั่งข้างๆ เขา
แต่หยุนซินเยียนไม่มีอารมณ์จะสนใจหนุ่มคนนั้น เธอหันไปพูดกับเย่เทียนด้วยความตกใจ "คุณ คุณทำได้ยังไง?"
มันน่าอัศจรรย์มาก เขาทายถูกจริงๆ ว่าหนุ่มคนนี้อายุไม่เกิน 25 ปี
"ฮ่ะๆ เรียกผัวสักคำสิ แล้วฉันจะบอกให้" เย่เทียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้หยุนซินเยียนตบเขาเบาๆ อย่างหงุดหงิด
เมื่อหนุ่มคนนั้นเห็นทั้งสองคนหยอกล้อกันโดยไม่สนใจเขา ก็รู้สึกเหมือนถูกทำร้ายจิตใจ โดยเฉพาะเย่เทียนที่ดูยากจนข้นแค้น แต่กลับได้อยู่กับสาวสวยอย่างหยุนซินเยียน ส่วนสาวที่นั่งข้างๆ เขาถึงแม้จะสวยและเซ็กซี่ แต่เมื่อเทียบกับหยุนซินเยียนแล้วก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว
"เฮ้อ โลกนี้คาดเดาไม่ได้จริงๆ กะหล่ำปลีดีๆ ดันให้หมูได้กิน" หนุ่มคนนั้นชะลอความเร็วลงพลางส่ายหน้า มองหยุนซินเยียนด้วยสายตาดูถูก "สาวสวย ผมนึกว่าคุณเป็นคนมีรสนิยมดีๆ ที่ไหนได้... ช่างลดคุณค่าตัวเองจริงๆ ว่าไหมเสี่ยวโหร่ว"
เสี่ยวโหร่วที่นั่งข้างๆ ได้ยินคำถามของหนุ่มคนนั้นก็รู้สึกไม่พอใจ ที่เขายังจะมาจีบสาวทั้งๆ ที่มีเธออยู่ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ใครใช้ให้เขารวยล่ะ สาวสมัยนี้ขอร้องไห้ในรถเบนซ์ดีกว่าหัวเราะบนจักรยาน
เสี่ยวโหร่วพยักหน้าให้หนุ่มคนนั้น พลางมองหยุนซินเยียนด้วยสายตาดูถูก "น่าเสียดายหน้าตาดีๆ จริงๆ ช่างไม่มีวิจารณญาณเอาเสียเลย"
"ฮ่าๆ พูดได้เยี่ยมมาก" หนุ่มคนนั้นหัวเราะ ลูบแก้มเสี่ยวโหร่ว แล้วหันไปมองหยุนซินเยียนด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
เย่เทียนเหลือบมองเขาแวบเดียวก็รู้สึกเบื่อ ลูกคุณหนูไร้สมองแบบนี้เขาแม้แต่จะเหยียบยังไม่อยากเหยียบ การพูดคุยด้วยยังรู้สึกเป็นการลดคุณค่าตัวเอง
เย่เทียนไม่อยากสนใจ แต่หยุนซินเยียนกลับรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก การที่เรียกเธอว่ากะหล่ำปลีก็แล้วไป แต่ยังมาดูถูกเย่เทียนอีก!
หยุนซินเยียนเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อเห็นเย่เทียนถูกดูถูกก็รู้สึกโมโหมาก เหมือนกับว่า... ของของเธอ ถึงจะเป็นผักเน่าก็ยังเป็นของมีค่า
เธอตบเย่เทียนอย่างโมโห "คุณไม่ใช่เก่งหรอกเหรอ? แซงรถห่วยๆ คันนี้ให้ฉันดูสิ!"
"ฮ่าๆ! สาวสวย คุณล้อเล่นเหรอ?" หนุ่มคนนั้นหัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก ตบพวงมาลัยรถ "นี่มันมาเซราติรุ่นท็อปสุดนะ เป็นรถสปอร์ตด้วย จักรยานพังๆ ของคุณจะแซงผมได้ยังไง? ขำจนตายเลย"
พูดจบก็เหยียบคันเร่งอย่างแรง แซงหน้าเย่เทียนกับหยุนซินเยียนไปสิบกว่าเมตร แล้วกะทันหันก็หยุดรถ โผล่หน้าออกมายิ้มเยาะ "เฮ้ มาๆ ลองแซงดูสิ ถ้าแซงได้ ผมยกรถคันนี้ให้เลย"
เย่เทียนเห็นแบบนั้นก็หัวเราะ หันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้หยุนซินเยียน "น้องสาว กอดเอวพี่ไว้ให้แน่น ดูพี่พาน้องบินไปโชว์เท่หน่อย!"
หยุนซินเยียนหัวเราะขำ แต่ก็เชื่อมั่นในความสามารถของเย่เทียน แน่นอน เธอไม่ได้สนใจเรื่องแซงมาเซราติหรอก เพราะว่า...
กอดเอวเย่เทียนไว้ รู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น หยุนซินเยียนรู้สึกอิ่มเอมใจ เธอเองก็แปลกใจที่ตัวเองเป็นแบบนี้ แต่เมื่อได้โอกาสแบบนี้ เธอก็ยินดี
จากนั้นเย่เทียนก็ออกแรงขา เริ่มเร่งความเร็วสุดขีด!
ฉิว!
ในพริบตาเดียวราวกับวิญญาณพุ่งผ่าน จักรยานคู่ที่ดูเทอะทะและหนักอึ้งในตอนนี้ราวกับเปิดโกงในเกม พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ระยะห่างกับหนุ่มคนนั้นถูกไล่ทันในพริบตา พร้อมกับพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
หนุ่มคนนั้นตกตะลึง แต่ก็รีบเหยียบคันเร่งทันที เสียงเครื่องยนต์คำรามดังราวกับสัตว์ร้าย มาเซราติพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ในความคิดของหนุ่มคนนั้น ถึงเย่เทียนจะเร็ว แต่ก็ไม่มีทางเร็วกว่ารถสปอร์ตของเขาได้
แต่ผ่านไปหนึ่งถึงสองนาที หนุ่มคนนั้นก็ตกใจที่พบว่า รถของเขาไล่เย่เทียนไม่ทัน!
"แม่ง ไม่เชื่อหรอก!" หนุ่มคนนั้นโกรธจัด เหยียบคันเร่งสุดแรง ในพริบตาความเร็วก็พุ่งถึง 120 ไมล์ต่อชั่วโมง เร็วสุดขีด
แต่หนุ่มคนนั้นก็ผิดหวัง ยังคงไล่ไม่ทัน!
ตอนนี้มองที่มาตรวัดความเร็ว ถึง 180 ไมล์ต่อชั่วโมงแล้ว!
"เชี่ย! นี่มันคนบ้าชัดๆ!" หนุ่มคนนั้นสบถ เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็งงไปเลย เพราะร่างของเย่เทียนกับหยุนซินเยียนหายไปแล้ว
ถัดมารถก็กะทันหันหยุดนิ่ง ทำให้หนุ่มคนนั้นงงงวย ลงมาตรวจสอบแล้วก็เตะรถอย่างโมโห
"แม่ง เลือกมาเสียจังหวะแบบนี้!"


## บทที่ 11 ความฝันในชีวิตของเย่เทียน!

"เฮ้ย! เมื่อกี้มีอะไรผ่านไปน่ะ?"
"ดูเหมือนว่าน่าจะเป็นสายฟ้าแหละ!"
"บ้าเอ๊ย! สายฟ้าบ้านแกมีเพศผู้เพศเมียด้วยเหรอ? เมื่อกี้ได้ยินเสียงผู้หญิงหัวเราะชัดๆ แถมยังหวานมากด้วย"
...
ทุกที่ที่เย่เทียนขี่จักรยานผ่านไป ทุกคนต่างงงงวย หน้าตาเหวอไปหมด ไม่รู้ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ส่วนหยุนซินเยียนที่นั่งอยู่ด้านหลังเย่เทียนรู้สึกตื่นเต้นมาก ร้องเสียงดังและหัวเราะไม่หยุด ความรู้สึกที่ลมพัดปะทะใบหน้านี้ช่างน่าตื่นเต้น ทำให้หยุนซินเยียนลืมการเสแสร้งในยามปกติ ความหยิ่งผยอง ความเย็นชาที่แกล้งทำ เหลือเพียงเด็กสาวที่ระบายความอัดอั้นในใจทั้งหมด
ไม่นานก็มาถึงชานเมือง เมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว หยุนซินเยียนรู้สึกใฝ่ฝันขึ้นมา "เย่เทียน หยุดได้แล้ว"
"เรียกเทียนเทียนสิ" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ยังคงดูผ่อนคลายเหมือนเดิม การวิ่งด้วยความเร็วสูงเมื่อครู่กลับไม่ทำให้เหนื่อยล้าเลย ถ้านักกีฬาโอลิมปิกมืออาชีพ โดยเฉพาะคนที่เกิดมาเพื่อปั่นจักรยานได้เห็นคงจะเสียใจตายแน่
"เทียนเทียน" หยุนซินเยียนพูดอย่างเขินอาย
"เรียกว่าที่สามีเทียนเทียนสิ"
"ไปตายซะ!" หยุนซินเยียนโกรธอย่างน่ารักพลางตบเย่เทียนทีหนึ่ง แต่เย่เทียนกลับสะบัดแขนทำให้จักรยานสั่นไหว หยุนซินเยียนตกใจรีบกอดเย่เทียนแน่น พูดอย่างโกรธๆ ว่า "หยุดเดี๋ยวนี้นะ"
เย่เทียนพยักหน้า แล้วค่อยๆ ชะลอความเร็วลง ไม่นานก็เห็นทะเลสาบอยู่ด้านข้าง จึงบังคับแฮนด์ไปทางนั้น
ลงจากจักรยาน ทั้งสองเดินไปที่ริมทะเลสาบ ไม่สนใจความสกปรก นั่งลงบนพื้นเลย
เย่เทียนมองหยุนซินเยียนอย่างแปลกใจ "เธอไม่รังเกียจความสกปรกเหรอ?"
แต่หยุนซินเยียนไม่ตอบ เหม่อมองท้องฟ้า
ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว บนผิวน้ำใสสะท้อนดวงดาวมากมายและพระจันทร์เต็มดวง คลื่นน้ำระยิบระยับ แสงดาวพริ้วไหว แสงจันทร์สาดส่อง เป็นภาพที่ราวกับความฝัน
"รู้มั้ยว่าตอนเด็กๆ ฉันมีความฝันอะไร?" หยุนซินเยียนพูดเสียงนุ่มนวล กอดเข่าไว้กับอก เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
"ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉันคือการเป็นนักบินอวกาศ ได้โบยบินในอวกาศ อ๊ะ มันคงจะวิเศษมากเลย ได้เดินท่ามกลางดวงดาวมากมาย สำรวจความมหัศจรรย์ของจักรวาล แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว"
เย่เทียนมองหยุนซินเยียนที่เหมือนเด็กสาวตัวน้อยแล้วอดขำไม่ได้ แต่ก็ไม่พูดอะไร เพียงยิ้มน้อยๆ แล้วยื่นมือไปกอดหยุนซินเยียน
ครั้งนี้หยุนซินเยียนไม่ได้ขัดขืน แต่หันมามองเย่เทียนแล้วหัวเราะ "คงคิดว่าฉันโง่สินะ"
"โง่เหรอ? ไม่โง่หรอก" เย่เทียนส่ายหน้า ใบหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ ค่อยๆ เขยิบเข้าใกล้หยุนซินเยียน "รู้มั้ยว่าความฝันตั้งแต่เด็กของฉันคืออะไร?"
"นายก็มีความฝันด้วยเหรอ?" หยุนซินเยียนมองเย่เทียนอย่างแปลกใจ ทำให้เย่เทียนยิ้มอย่างจนใจ "เธอดูถูกฉันแบบนี้ ใจร้ายจัง ขอกำลังใจหน่อย"
"ไปตายซะ" หยุนซินเยียนหัวเราะพลางมองเย่เทียน แล้วถามว่า "บอกมาสิ ความฝันของนายคืออะไร?"
"ความฝันตั้งแต่เด็กของฉันคือการคิดค้นอุปกรณ์เทพที่สามารถลบภาพเบลอได้ ทำให้พวกโอตาคุทั่วโลกซาบซึ้งใจ" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเงยหน้ามองท้องฟ้า "ความรู้สึกนั้นช่างวิเศษจริงๆ อย่างน้อยก็น่าสนใจกว่าความฝันของเธอตั้งเยอะ"
อุปกรณ์เทพที่ลบภาพเบลอได้?
หยุนซินเยียนถึงกับเส้นดำขึ้นเต็มหัว ความรู้สึกดีๆ ถูกเย่เทียนทำลายจนหมดสิ้น
จู่ๆ ทั้งสองก็สบตากัน ในตอนนี้ความเงียบกลับสื่อความหมายได้มากกว่าคำพูด
ไม่มีความอึดอัด ไม่มีเสียงหัวเราะ มีแต่ความอบอุ่นเต็มเปี่ยม
หยุนซินเยียนรู้สึกถึงความปลอดภัยในใจที่ไม่เคยมีมาก่อน มุมปากยิ้มบาง ค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้
ดวงตาของเย่เทียนสว่างวาบขึ้นทันที เข้าใจในทันทีว่าหยุนซินเยียนยินยอมที่จะ...กับเขา
...
รุ่งเช้าวันถัดมา แสงอาทิตย์สดใสส่องผ่านกระจกใสเข้ามากระทบใบหน้าขาวนวลของหยุนซินเยียน ริมฝีปากอมชมพูขยับเบาๆ ขนตากระพือ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยดวงตาที่สดใสและใสกระจ่าง
หันไปมองเย่เทียนที่นอนเหมือนหมูตาย หยุนซินเยียนอยากจะบีบคอเขาให้ตายจริงๆ คนที่ทั้งลึกลับ มีความสามารถ และปากหวานนี่ เธอหลงอะไรในตัวเขากันนะ?
เหลือบมองเย่เทียนที่ยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ตรงหน้า หยุนซินเยียนพูดอย่างโกรธๆ ว่า "คุณทำอะไรน่ะ ได้ประโยชน์แล้วยังจะมาทำตัวน่ารักอีก"
เย่เทียนยิ้มอย่างอ่อนโยน จูบหยุนซินเยียนเบาๆ "ผมจะรักษาให้คุณ ไม่งั้นจะเจ็บนะ ผมทนเห็นคุณลำบากไม่ได้หรอก"
"คุณ..." หยุนซินเยียนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอคำมาถึงปากกลับพูดอะไรไม่ออก
ไม่นานเย่เทียนก็ถอนเข็มเงินออก ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หยุนซินเยียนมองรูปร่างของเย่เทียนจนตะลึง กล้ามท้องแปดมัดมาตรฐาน ผิวสีแทนสุขภาพดี รูปร่างไม่ได้เกินเลยแต่แฝงไว้ด้วยความเถื่อนแบบผู้ชาย ที่สำคัญคือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า ทำให้เย่เทียนดูลึกลับมากขึ้น
"ได้" เย่เทียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า แล้วเดินออกไปอาบน้ำ
หยุนซินเยียนชะงักไป แล้วก็ด่าตัวเองในใจ ตัวเองเป็นอะไรไป ทำไมถึงกลัวเขา หรือว่า... จริงๆ แล้วชอบเขาไปแล้ว?
ครึ่งชั่วโมงต่อมาเย่เทียนเดินออกมา ส่วนหยุนซินเยียนก็ไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นทั้งคู่ก็ออกไปกินข้าวด้วยกัน
หลังอาหาร เย่เทียนถามอย่างไม่ใส่ใจว่า "คุณจะไปไหน?"
"ไปบริษัท" หยุนซินเยียนดูเหมือนจะกลับมาสู่ความสง่างามและเย่อหยิ่งเหมือนเดิม ระหว่างคิ้วมีความเย็นชาและเสน่ห์ ดึงดูดสายตาทุกคนรอบข้าง
เธอเหมือนเทวดาที่เกิดมาบนสวรรค์ ไปที่ไหนก็เป็นจุดสนใจของทุกคน
"ผมไปด้วย" เย่เทียนยักไหล่ แล้วโอบหยุนซินเยียนไว้ จะสูงส่งแค่ไหนก็เป็นเมียของผมเย่เทียน ใครก็แตะต้องไม่ได้!
หยุนซินเยียนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ชอบ เห็นว่าสลัดออกไม่ได้ก็ยอมตามใจเย่เทียน มองเขาอย่างจนใจ "คุณจะไปบริษัททำไม?"
"คุณเป็นเมียผม คุณไปไหนผมก็ไปด้วยสิ" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง ตอนนี้ผมก็ไม่มีที่อยู่ ไม่ตามคุณแล้วจะให้ผมไปไหน?"
หยุนซินเยียนพูดอะไรไม่ออก ถ้าจะทิ้งเย่เทียนไว้ข้างนอก แม้จะไม่เป็นห่วง แต่ก็รู้สึกไม่สบายใจ
ตอนนี้ก็เลยปล่อยตามใจเย่เทียน เรียกแท็กซี่ตรงไปที่กลุ่มบริษัทหยุน
ระหว่างทาง หยุนซินเยียนเตือนเย่เทียน "ไปก็ได้ แต่ต้องมีข้อตกลงสามข้อ ตอนนี้ อย่างน้อยห้ามเรียกฉันว่าเมีย โดยเฉพาะตอนมีคนเยอะๆ"
"อ้อ? งั้นตอนคนน้อยก็เรียกได้สินะ เมีย เมีย เมีย เรื่องสำคัญต้องพูดสามครั้ง พวกคนในเมืองช่างเล่นจริงๆ มันมีอะไรสนุก" เย่เทียนทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่กลับทำให้หยุนซินเยียนโกรธจนหน้าแดง ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไอ้คนนี่ ไม่มีอะไรที่ไม่รู้หรอก แค่แกล้งแหย่เธอเท่านั้นเอง!
"ฮึ! ข้อสอง ต้องเรียกฉันว่าประธาน ข้อสาม ฉันไปไหน คุณต้องไปด้วย" หยุนซินเยียนพูดอย่างโกรธๆ เธอรู้ดีว่าไอ้คนนี่เธอควบคุมไม่ได้หรอก ดังนั้นต้องอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ถ้าพูดอะไรออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ชื่อเสียงของเธอในบริษัทก็จะพังหมด
ที่สำคัญกว่านั้นคือทะเลาะกับหยุนเฟิง ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าบริษัทเป็นยังไงบ้าง ดังนั้นหยุนซินเยียนก็หวังว่าเย่เทียนจะช่วยเธอได้ การเกลียดนิสัยที่ทำตามใจตัวเองของเย่เทียนเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ความชื่นชมและอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเย่เทียน หยุนซินเยียนก็ปิดบังไม่ได้
และหยุนซินเยียนรู้สึกว่าเมื่อมีเขาอยู่ข้างๆ จิตใจก็สงบ ไม่มีความรู้สึกที่ต้องเผชิญกับโลกทั้งใบคนเดียวเหมือนแต่ก่อน
ดวงตาของเย่เทียนวาบขึ้นด้วยประกายลึกล้ำ ไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับคำ


## บทที่ 12 เธอ... ประจำเดือนมาไม่ปกติหรือ?

หลังจากมาถึงกลุ่มบริษัทหยุน เย่เทียนได้เห็นเสน่ห์และความสามารถของหยุนซินเยียน ทุกคนในบริษัทต่างแสดงความเคารพต่อเธอ ไม่มีใครมองเธอด้วยสายตาลวนลาม แม้จะมีก็เป็นเพียงการชื่นชมความงามเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าการที่หยุนซินเยียนได้เป็น CEO ไม่ได้มาจากความงามอันล้ำเลิศเท่านั้น แต่มาจากความสามารถและไหวพริบของเธอเอง
แต่เดิมที่เย่เทียนตามมาด้วยนั้น หนึ่งคือเป็นห่วงความปลอดภัยของหยุนซินเยียน เพราะหลังจากที่แตกหักกับตระกูลหยุน เขากลัวว่าพ่อที่ใจร้ายคนนั้นจะทำอะไรกับเธอ สองก็คือไม่ลืมที่จะหาโอกาสเกาะแกะและถือโอกาส
แต่พอเข้ามาในบริษัทแล้ว เย่เทียนก็ถึงกับตะลึง ทั้งบริษัทไม่ว่าจะเป็นระดับสูง กลาง หรือล่าง กว่า 85 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้หญิง!
ทั้งบริสุทธิ์ เซ็กซี่ น่ารัก ตัวเล็กน่าเอ็นดู หน้าเด็กอกใหญ่ ขายาวสวย และอื่นๆ อะไรที่คิดได้ มีครบหมด
หยุนซินเยียนมองดูเย่เทียนที่ยืนตะลึงอยู่ข้างๆ ใบหน้าเจ้าเล่ห์ สายตาเคลิบเคลิ้มมองไปรอบๆ เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที ถือโอกาสตอนไม่มีใคร หยิกเย่เทียนทีหนึ่ง "มีผู้หญิงสวยอย่างฉันแล้ว ยังจะไปมองคนอื่นอีก?"
เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "หึง?"
หยุนซินเยียนแค่นเสียง "ฉันจะไปหึงนายทำไม ตลกน่า!" แล้วเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัวด้วยรองเท้าส้นสูงที่มีจังหวะการเดินอันเป็นเอกลักษณ์
เย่เทียนตั้งใจจะเดินเข้าไปดู แต่จู่ๆ ก็เห็นสาวสวยคนหนึ่งที่ทางเข้าชั้นบนสุด
รูปร่างสูงโปร่ง สวมชุด OL
ใบหน้างดงาม หน้าตาสมบูรณ์แบบ รูปหน้ารูปไข่ สวมแว่นกรอบสีเขียว ผมหางม้า เดินอย่างสง่างามและมั่นใจ สูงศักดิ์และเต็มเปี่ยมด้วยเสน่ห์ ทำให้เย่เทียนละสายตาไม่ได้
เดินเข้าไปช้าๆ เย่เทียนยิ้มอ่อนโยน "เฮ้ สาวสวย ยินดีที่ได้รู้จัก มาครั้งแรกฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"
หลิวเยียนเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกสงสัย แต่คิดว่าเย่เทียนสามารถขึ้นมาชั้นบนสุดได้ และเป็นครั้งแรกที่มา แม้จะแต่งตัวธรรมดาไปหน่อย แต่ต้องเป็นบุคคลสำคัญของบริษัทแน่ๆ แต่ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อน? คนที่ถูกส่งมาใหม่?
เธอจับมือทักทายเย่เทียนอย่างสุภาพ และกำลังจะหันหลังเดินจากไปด้วยรอยยิ้มแบบมืออาชีพ
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงของเย่เทียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง:
"คุณผู้หญิง คุณ ประจำเดือนไม่ปกติใช่ไหม?"
หลิวเยียนเยียนชะงักฝีเท้าทันที ใบหน้าแสดงความอึดอัดใจ
เมื่อหันไปมองเย่เทียน หลิวเยียนเยียนพบว่าเขามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สุภาพเรียบร้อย ไม่ได้ดูเป็นลูกคนรวยที่หยาบคาย และไม่ได้กำลังแซว บางทีอาจจะเป็นแค่การเดาสุ่ม?
ช่วงนี้หลิวเยียนเยียนในฐานะเลขาฯ ของหยุนซินเยียนทำงานหนักมาก จนควบคุมตัวเองไม่ได้ทำให้ประจำเดือนผิดปกติ กำลังกลุ้มใจอยู่พอดี ไม่คิดว่าจะถูกเย่เทียนทายถูก
"ไม่ต้องตกใจ ผมเป็นหมอ" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นมือจับมือของหลิวเยียนเยียน เธอรู้สึกตกใจ แต่เย่เทียนยิ้มและพูดว่า "ไม่ต้องรีบร้อน ผมรักษาให้คุณได้เดี๋ยวนี้เลย คุณเชื่อไหม?"
พูดพลางปล่อยพลังอุ่นๆ เข้าสู่ร่างกายของหลิวเยียนเยียน
"ยังบริสุทธิ์ และไวต่อความรู้สึกขนาดนี้ หาได้ยากจริงๆ" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ คิดในใจ เขาใช้ระดับพลังพิเศษช่วยรักษาอาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ นี้ให้เธอแล้ว จากนั้นก็พลิกมือหยิบเข็มเงินออกมา แทงเบาๆ ที่ฝ่ามือของหลิวเยียนเยียน นวดเข็มเงินเบาๆ
เย่เทียนกลั้นยิ้ม ทำหน้าเจ้าเล่ห์ "รู้สึกสบายขึ้นมากใช่ไหม ผมว่าเราควรหาที่เงียบๆ คุยกัน ผมจะช่วย..."
ในตอนนั้นเอง หยุนซินเยียนเปิดประตูห้องทำงานออกมาเห็นเย่เทียนกำลังจับมือหลิวเยียนเยียน ก้มหน้าเล็กน้อย ใบหน้าเจ้าเล่ห์ ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันจนพูดไม่ออก
เมื่อเห็นภาพนี้ หยุนซินเยียนรู้สึกอยากฆ่าเย่เทียนขึ้นมาอีกครั้ง หน้าอกขึ้นลงด้วยความโกรธ
"เย่, เทียน!" เสียงต่ำและเย็นชาของหยุนซินเยียนดังขึ้น "นายกำลังทำอะไรอยู่!"
เย่เทียนเงยหน้าขึ้นมองหยุนซินเยียนที่มีสีหน้าเย็นชา รีบยิ้มแหยๆ ดึงเข็มเงินออกและเก็บ หันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้หลิวเยียนเยียน "วันหลังจะช่วยคุณ ผมต้องไปหาภรรยาผมก่อน"
หลิวเยียนเยียนได้ยินเสียงของหยุนซินเยียนก็หันไปมองพร้อมกัน หน้าตาเคอะเขิน แต่พอได้ยินคำพูดของเย่เทียนก็ทำให้ใบหน้าแข็งทื่อไปทันที
ภ, ภรรยา? CEO แต่งงานแล้วเหรอ? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงไม่เคยได้ยินมาก่อน?
ชั่วขณะนั้น หลิวเยียนเยียนรู้สึกเหมือนเท้าลอย เมื่อครู่เธอสนิทสนมกับสามีของ CEO จนถูกจับได้? จากสีหน้าของ CEO เมื่อกี้ ในฐานะที่อยู่ใกล้ชิดหยุนซินเยียน เธอรู้ชัดว่าหยุนซินเยียนโกรธมาก
เย่เทียนที่เดินเข้าห้องทำงานไปแล้วไม่รู้ว่าหลิวเยียนเยียนกำลังคิดอะไร เห็นหยุนซินเยียนที่เดินไปนั่งหลังโต๊ะไม้แดงด้วยสีหน้าเย็นชา เขายิ้มเจ้าเล่ห์ นั่งลงตรงข้ามเธอ "ภรรยาหึงเหรอ? ผมแค่เห็นน้องเขาประจำเดือนไม่ปกติก็เลยช่วยเขา คุณให้เขาทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า?"
"ประจำเดือนของเขาจะปกติหรือไม่ปกติ มันเกี่ยวอะไรกับนาย?" หยุนซินเยียนเงยหน้าขึ้นมองเย่เทียนด้วยสายตาตำหนิ เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงโกรธ แค่เห็นเย่เทียนสนิทสนมกับหลิวเยียนเยียนแบบนั้นก็รู้สึกไม่พอใจมาก
"โอเค ภรรยาที่รักอย่าโกรธนะ คราวหน้าผมจะไม่ใจดีแบบนี้อีก ถึงผู้หญิงทุกคนจะร้องไห้โฮขอมีลูกกับผม ผมก็จะปฏิเสธทันที" เย่เทียนจับมือหยุนซินเยียน ยิ้มหึๆ
เมื่อหยุนซินเยียนได้ยินคำพูดของเย่เทียน เธอก็ไม่โกรธแต่กลับหัวเราะ พยายามทำหน้าเคร่ง แต่ก็อดไม่ได้ต้องเอามือปิดปากหัวเราะ ทั้งขำทั้งร้องไห้
"โอ้ ภรรยาของผมไม่โกรธแล้ว" เย่เทียนส่ายหัวแล้วยิ้มกว้างอย่างเกินจริง ทำให้หยุนซินเยียนได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ เธอช่างทำอะไรกับคนคนนี้ไม่ได้จริงๆ
หลังจากนั้นหยุนซินเยียนก็เริ่มทำงาน เย่เทียนที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกเบื่อ ไม่นานก็ปวดฉี่ จึงถามทางห้องน้ำแล้วรีบวิ่งไป
เมื่อเห็นเย่เทียนจากไป หยุนซินเยียนก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าเธอจ้องมองเอกสารหน้าเดิมไม่ได้พลิกเลย ในหัวมีแต่เรื่องของเย่เทียน
"ช่างเป็นคู่กรรมจริงๆ" หยุนซินเยียนส่ายหน้า กำลังจะรวบรวมสมาธิจัดการเอกสาร แต่ในตอนนั้นเอง ประตูก็เปิดออกทันที
หยุนซินเยียนเงยหน้ามอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย วางปากกาลง พูดเสียงเย็นชา "คุณมาทำอะไรที่นี่! กรุณาออกไป!"
ตู้เส้าชิงในชุดสูทสีขาวอุ้มช่อดอกไม้สด เดินเข้ามาด้วยใบหน้าสงบและอ่อนโยน วางดอกไม้ตรงหน้าหยุนซินเยียน "ผมมาพบคู่หมั้นของผม คุณทำท่าแบบนี้เลยหรือ? มันทำให้ผมรู้สึกอึดอัดนะ รับไว้เถอะ ผมเด็ดมาจากสวนหลังบ้านด้วยตัวเองเพื่อคุณ"
พูดพลางยื่นดอกไม้ไปข้างหน้าอีก หยุนซินเยียนยกมือปัดดอกไม้ทิ้ง มองตู้เส้าชิงด้วยสายตาสูงส่งและเย็นชา "ฉันไม่ใช่คู่หมั้นของคุณ ฉันไม่เคยตกลงด้วย!"
"พ่อของคุณตกลงแล้ว คำสั่งของพ่อ คุณจะไม่ยอมรับหรือ?" ตู้เส้าชิงยิ้มอย่างสงบ จากนั้นก็โยนดอกไม้ลงพื้น ดึงเก้าอี้นั่งลงเบาๆ
"เขาไม่มีสิทธิ์เป็นพ่อของฉัน!"
ดวงตาใสแจ๋วของหยุนซินเยียนวาบไหวด้วยความโกรธ จากนั้นก็มองตู้เส้าชิงแวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พูดเสียงเรียบ "แล้วอีกอย่าง ฉันมีสามีแล้ว"
ดวงตาของตู้เส้าชิงวาบขึ้นด้วยความเย็นชาทันที "ไอ้บ้านนอกนั่นน่ะหรือ?"
"แล้วเมื่อคืนเราก็ได้สัมผัสเนื้อหนังกันแล้ว ฉันเป็นคนของเขาแล้ว" หยุนซินเยียนพูดพลางใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาหวานซึ้ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานโดยไม่รู้ตัว
"อะไรนะ?!"
ตู้เส้าชิงลุกพรวดขึ้น มองหยุนซินเยียนด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว จากที่เขารู้จักหยุนซินเยียน เขารู้ว่าท่าทางแบบนี้ของเธอไม่มีทางเป็นการแสดง!
"ยังไง? ไม่เชื่อหรือ?" มุมปากของหยุนซินเยียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม หันไปหยิบผ้าปูที่นอนที่มีรอยเปื้อนสีแดงออกมา วางลงบนโต๊ะเบาๆ "หลักฐานเมื่อคืน ฉันตั้งใจจะหากรอบมาใส่เก็บไว้เป็นที่ระลึก แต่เมื่อคุณต้องการหลักฐาน ก็ดูนี่แหละ"
ตู้เส้าชิงมองรอยเลือดสีแดงบนผ้าปูที่นอนสีขาว ด้วยประสบการณ์ที่เคยผ่านผู้หญิงมามากมาย เขารู้ทันทีว่านี่ต้องเป็นของจริง!
หยุนซินเยียนไม่มีทางรู้ว่าเขาจะมา และจัดเตรียมผ้าที่มีเลือดพรหมจรรย์มาในเวลาแค่คืนเดียว นั่นหมายความว่า นี่ต้องเป็นของจริง!
ตู้เส้าชิงตบโต๊ะดังปัง มองหยุนซินเยียนด้วยสายตาอาฆาตและโกรธเกรี้ยว "อีตัวดอก! กล้าเอาครั้งแรกให้ไอ้บ้านนอกนั่น! กูด้อยตรงไหนวะ?!!"
"คุณชายตู้ คุณเหนือกว่าเขาทุกอย่าง แต่มีจุดหนึ่งที่อาจจะสู้เขาไม่ได้" ใบหน้าของหยุนซินเยียนแดงระเรื่อ ก้มหน้ายิ้มหวาน "เขาทำให้ฉันพอใจ"
"แก!!"
ตู้เส้าชิงเกือบจะพ่นเลือดออกมา!
แม้จะรู้ว่านี่อาจเป็นการจงใจพูดเกินจริงของหยุนซินเยียนเพื่อดูถูกเขา เยาะเย้ยเขา แต่เขาก็ทนไม่ได้!
การที่ต้องยืนอยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่ตัวเองชอบ แล้วฟังเธอชมความเก่งกาจของผู้ชายที่เพิ่งร่วมเตียงกับเธอเมื่อคืน ผู้ชายคนไหนก็ทนไม่ได้ทั้งนั้น!
แม้หยุนซินเยียนจะอาย แต่ก็พูดความจริง เพียงแต่ตอนนี้ตั้งใจจะเยาะเย้ยเขา ถากถางเขา
เงยหน้ามองเขา หยุนซินเยียนกลับมาสู่ความสูงส่งและสง่างามอันเย็นชา "ดังนั้น คุณชายตู้ กรุณาไปหาคนอื่นเถอะ"
"ไอ้หน้าด้าน!" ตู้เส้าชิงตะโกนด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปหาหยุนซินเยียนทันที คว้าเสื้อของเธอ โน้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วตะโกนด้วยความโกรธ "อีตัวดอก! ปกติทำตัวสูงส่งนักหนา ที่แท้ก็แค่อีตัวดอกไร้ยางอาย! แกว่ากูสู้มันไม่ได้ใช่ไหม? ดี วันนี้กูจะให้แกดูฤทธิ์ของกู!"
"คุณ คุณปล่อยนะ!" หยุนซินเยียนตกใจกลัว ไม่คิดว่าตู้เส้าชิงจะไม่รักษาหน้า จะข่มขืนเธอ!
"ปล่อย? กูจะเล่นงานแก..."
แต่เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงเย็นเยียบราวกับมาจากนรกก็ดังขึ้นทันที!
"ไม่ทราบว่าคุณชายตู้จะเล่นงานใครหรือครับ?"
เย่เทียนปรากฏตัวที่ประตูห้องทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มองตู้เส้าชิงราวกับมองศพ!


## บทที่ 13 ความเย็นชาและความเย้ายวน!

ตู้เส้าชิงจ้องมองเย่เทียนด้วยสายตาที่เข้มขึ้นทันที เขาไม่คิดเลยว่าไอ้คนน่ารำคาญนี่จะมาปรากฏตัวที่นี่!
สิ่งแรกที่เขาอยากทำคือเดินเข้าไปต่อยเย่เทียนให้หนำใจ แต่แล้วก็นึกถึงฝีมือการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวที่เย่เทียนแสดงให้เห็นหน้าบ้านตระกูลหยุนเมื่อวาน ทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
"เย่เทียน" หยุนซินเยียนรู้สึกโล่งอกทันทีที่เห็นเย่เทียนปรากฏตัว เธอรีบลุกขึ้นยืน แต่ตู้เส้าชิงมีประกายเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตา เขารัดตัวหยุนซินเยียนไว้แน่น แล้วเงยหน้ามองเย่เทียน "อย่าเข้ามานะมึง!"
เย่เทียนมองดูใบหน้าแดงก่ำของหยุนซินเยียนที่ถูกรัดไว้ ดวงตาของเขาวาบขึ้นด้วยความเย็นชา แต่แล้วก็หายไปในพริบตา ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มองตู้เส้าชิงอย่างล้อเลียน "โอ้โห มาขู่ฉันเหรอ? รู้มั้ยว่าฉันไม่กลัวการถูกขู่ที่สุด มาสิ มาดูซิว่าแกจะทำอะไรเด็กสาวคนนี้ได้ ข่มขืนเหรอ? ไม่เลวนี่ ฉันเคยเล่นแล้ว แต่ยังไม่เคยดูคนอื่นเล่น ทำต่อไปเลย ฉันจะนั่งดูอยู่ตรงนี้"
"นาย!" หยุนซินเยียนมองเย่เทียนด้วยความโกรธ เธอคิดว่าเขาจะมาช่วยเธอ แต่คำพูดนี้ทำให้เธอรู้สึกหนาวใจ
ตู้เส้าชิงถึงกับงงงัน ไม่คิดว่าเย่เทียนจะเปลี่ยนท่าทีกะทันหัน แต่นั่นก็ตรงใจเขาพอดี เขาหัวเราะเย็นชา "แกจะดูเหรอ? ไม่ๆ ฉันไม่ชอบให้คนอื่นมาดู ออกไปซะ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะถ่ายวิดีโอให้แกดู พร้อมให้ค่าตอบแทนการรับชมหนึ่งล้าน"
"ว้าว ดูคลิปแล้วยังได้ค่าตอบแทน? แถมเงินเยอะขนาดนี้?" เย่เทียนเดินเข้าไปใกล้อย่างประหลาดใจ แล้วยื่นมือไปหาตู้เส้าชิง "ขอบคุณคุณชายตู้"
เมื่อตู้เส้าชิงเห็นเย่เทียนยื่นมือมา ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ถึงขนาดลืมความน่ากลัวของเย่เทียนไปชั่วขณะ!
"ไม่จำเป็น! ไปได้แล้ว เดี๋ยวเงินจะให้ครบทุกบาททุกสตางค์..."
ปัง!!!
ตู้เส้าชิงพูดยังไม่ทันจบ เย่เทียนก็ตบหน้าเขาอย่างแรง ร่างของเขากระเด็นไปล้มลงกับพื้น หน้าตางงงันไปหมด
เลือดไหลซึมออกมาตามแก้มของตู้เส้าชิง ฟันในปากหลุดออกมาเกือบครึ่ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดดูน่าสงสารมาก
ตู้เส้าชิงถูกตบจนงงไปหมด โดยเฉพาะความเจ็บปวดแสบร้อนบนใบหน้า ทำให้เขาแทบคลั่ง!
เย่เทียนฉวยโอกาสอุ้มหยุนซินเยียนเข้ามาในอ้อมกอด ยิ้มเจ้าเล่ห์ "กูแค่ล้อเล่นกับมึงหน่อย มึงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแล้วสิ? เมียกู มึงก็กล้าแตะต้อง?"
หยุนซินเยียนมองเย่เทียนที่อยู่ข้างๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดอย่างโกรธๆ ว่า: "นายนี่มันคนไม่ดีจริงๆ!"
"ทำให้เธอตกใจเหรอ?" เย่เทียนพูดอย่างล้อเลียน "เมียที่รักของผม ผมยังไม่ทันได้สนุกกับเธอเลย จะให้คนอื่นได้ยังไง"
"ไปตายซะ!" หยุนซินเยียนตบเย่เทียนอย่างโกรธๆ ทำให้เย่เทียนต้องรีบขอโทษขอโพย
เมื่อเห็นหยุนซินเยียนกับเย่เทียนแสดงความรักต่อกัน ตู้เส้าชิงที่นอนอยู่บนพื้นอยากจะชักมีดออกมาแทงทั้งคู่ให้ตาย
นั่นมันคู่หมั้นของเขานะ ตอนนี้กลับมาเล่นกับไอ้บ้านนอกคนนี้ แถมยังให้ครั้งแรกกับมัน ตอนนี้ต่อหน้าเขากลับไม่มีท่าทีสูงส่งเย็นชาเหลืออยู่เลย มันทำให้ตู้เส้าชิงรู้สึกช็อคสุดๆ!
ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ตู้เส้าชิงแทบจะอาเจียนเป็นเลือด ในตอนนี้ เย่เทียนกับหยุนซินเยียนก็หยุดหยอกล้อกัน แขนของเย่เทียนโอบเอวของหยุนซินเยียนไว้ เขามองตู้เส้าชิงอย่างล้อเลียน "คุณชายตู้ของผม รู้สึกยังไงบ้าง? ยังไม่สะใจใช่มั้ย? อยากโดนตบอีกมั้ย? ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งฟรี"
พรืด!
หยุนซินเยียนที่อยู่ข้างๆ รีบเอามือปิดปากหัวเราะ ส่วนตู้เส้าชิงนั้นทั้งอับอายทั้งโกรธจนแทบจะเป็นโรคหัวใจ!
เขามองเย่เทียนด้วยสายตาเย็นเยียบ "ถ้าวันนี้ฉันเป็นอะไรที่นี่ ทั้งตระกูลหยุนจะต้องชดใช้!"
"ฉันมีวิธีพันอย่างที่จะทำให้นายเจ็บจนอยากตาย แถมยังเดินออกจากกลุ่มบริษัทหยุนได้เอง แล้วค่อยตายทีหลัง แม้แต่นิติเวชระดับนานาชาติก็หาสาเหตุการตายไม่เจอ นายเชื่อมั้ย" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มเย็นชานั้นทำให้หยุนซินเยียนตกใจ ส่วนตู้เส้าชิงยิ่งกลัวจนม่านตาหดเล็ก ถอยหลังไปด้วยท่าทางหวาดกลัว
"ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำให้นายตายหรอก นายก็ไม่มีคุณสมบัติให้ฉันต้องลงมือด้วย รีบไปๆ ฉันจะได้อยู่กับภรรยาสุดที่รักต่อ"
เย่เทียนโบกมือไล่ จากนั้นก็เห็นดอกไม้ที่ตกอยู่บนพื้น แม้จะตกพื้นแต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไร เย่เทียนจึงเก็บขึ้นมาถือไว้ มองหยุนซินเยียนอย่างอ่อนโยน "เหนื่อยแล้วสินะที่รัก ดอกไม้เล็กๆ น้อยๆ นี้ แทนความรู้สึกของผม"
"นาย!" ตู้เส้าชิงที่อยู่ข้างๆ แทบจะระเบิดปอดด้วยความโกรธ มันช่างไร้ยางอายเหลือเกิน! นั่นมันดอกไม้ของเขานะ!
หยุนซินเยียนชายตามองตู้เส้าชิง แล้วค่อยๆ รับดอกไม้มา สูดกลิ่นหอมเบาๆ มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยน จากนั้นก็จูบเย่เทียนต่อหน้าตู้เส้าชิงที่ตาเหลือกลาน "ขอบคุณค่ะที่รัก"
"ไม่เป็นไรครับ แค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ" เย่เทียนยิ้มอ่อนโยน แล้วหันไปมองตู้เส้าชิงที่หน้าบวมเป่งเหมือนหมู "ขอบคุณคุณชายตู้สำหรับดอกไม้ ผมรู้ว่าคุณไม่ถือสาหรอก"
"แก!!"
"พอเถอะ รีบไปได้แล้ว ฉันไม่อยากพูดซ้ำ ฉันจะมีศึกในออฟฟิศกับภรรยาสุดที่รัก" เย่เทียนโบกมือไล่ มองหยุนซินเยียนด้วยสายตาอ่อนโยน มุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์ ท่าทางแบบนั้นทำเอาหยุนซินเยียนตกใจ
"ฮึ! มึงรอดูเถอะ!!!"
ตู้เส้าชิงตะโกนด้วยความโกรธ หมุนตัวเดินออกไปปิดประตูดังโครม เขารู้สึกว่าถ้าอยู่ที่นี่ต่อ ปอดของเขาคงระเบิด ไอ้หมอนี่มันช่างทำให้คนโมโหได้จริงๆ!
เมื่อเห็นตู้เส้าชิงจากไป หยุนซินเยียนเงยหน้ามองเย่เทียนที่กำลังจะจูบเธอจริงๆ เธอรู้สึกอายจนแก้มแดง "ทำอะไรคะ เขาไปแล้ว"
"ก็เมื่อกี้บอกแล้วไงครับ ศึกในออฟฟิศไง" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำเอาหยุนซินเยียนรีบดิ้นหลุดจากอ้อมกอดของเย่เทียน โยนดอกไม้ทิ้งพื้น แล้วมองเย่เทียนด้วยสายตาดุๆ "ไอ้คนบ้ากาม! ฮึ!"
เย่เทียนยิ้มๆ มองหยุนซินเยียนอย่างสบายๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรเกินเลยกับหยุนซินเยียนในออฟฟิศจริงๆ หรอก ไม่งั้นเมื่อกี้ตอนที่หยุนซินเยียนพยายามดิ้นหลุด คงเป็นเรื่องเพ้อฝันเลยทีเดียว
หยุนซินเยียนนั่งลงบนเก้าอี้และเก็บผ้าปูที่เปื้อนเลือด เธอกำลังจะเริ่มทำงาน แต่เมื่อเห็นเย่เทียนจ้องมองเธอด้วยหางตา ทำให้เธอรู้สึกไม่สงบ
เธอหันไปมองเย่เทียนและพูดอย่างหงุดหงิด "คุณมองอะไร?"
"มองคุณไงล่ะ ภรรยาของผมสวยมากไม่ว่าจะมองยังไง" เย่เทียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาโน้มตัวลงบนโต๊ะเพื่อมองหยุนซินเยียนในระยะใกล้ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
"คุณว่างมากจนไม่รู้จะทำอะไรหรือไง?"
"ใช่ เมื่อคืนเจ็บมากเลย เหนื่อยจะตาย"
"คุณนี่!" หยุนซินเยียนแทบจะโมโหตายกับคำพูดของเย่เทียน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ยังมีหน้ามาพูดอีก!"
"มันก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ ผม..."
"พอ! หยุด!" หยุนซินเยียนห้ามไม่ให้เย่เทียนพูดต่อ คิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ฉันจะหางานให้คุณทำที่บริษัท จะได้ไม่ต้องเที่ยวไปทั่ว"
"ได้สิ ให้ผมเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของคุณก็ได้ รับรองว่าทำได้ดีแน่นอน แถมยังมีเวลาเหลือด้วย" เย่เทียนหัวเราะคิกคัก สายตาที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายทำให้หยุนซินเยียนอยากจะตบปากเขา เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วรู้สึกขนลุก
"ไม่ต้อง!" หยุนซินเยียนหันหน้าหนีไม่มองเย่เทียน "ตอนนี้แผนกรักษาความปลอดภัยกำลังต้องการคน คุณไปช่วยที่นั่นแทน"
"ก็ได้" เย่เทียนยักไหล่ ทำท่าไม่สนใจ ไปที่ไหนก็ได้ เพราะตอนนี้ก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้ว
หยุนซินเยียนรีบกดโทรศัพท์เรียกผู้ช่วยกรรมการหวังเทียนมาทันที
ไม่นาน ชายร่างกำยำในชุดสูทดำเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
พร้อมกับที่เขาเดินเข้ามา พนักงานที่กำลังทำงานอยู่นอกห้องก็เริ่มสบตากันและค่อยๆ รวมตัวกัน
"เฮ้ หวังหม้อดำเข้าไปทำอะไรข้างใน? หรือว่าจะไปหาเรื่องประธาน? เมื่อกี้คุณชายตู้เดินออกไปด้วยท่าทางโกรธมาก เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"
"ฮิๆ ใครจะรู้ล่ะ อ๋อ ฉันจำได้ว่าเมื่อกี้มีไอ้บ้านนอกคนหนึ่งเดินเข้าไปแต่ยังไม่ออกมา ไม่รู้ว่าหวังหม้อดำจะทำอะไรออกมา"
"มา มาใกล้ๆ นี่ แอบฟังดูหน่อย"
"ดี แอบฟังเหรอ? ฮิๆ ชอบ!"
...
ไม่นานคนก็มารวมตัวกันที่หน้าประตู ในขณะเดียวกัน หวังเทียนที่เดินเข้ามาก็มองเย่เทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างไม่สนใจ คิ้วดำหนาขมวดเข้าหากัน "ไอ้บ้านนอกที่ไหนมาไม่มีมารยาท! ออกไป!"
เย่เทียนมองเขาอย่างแปลกใจ ไอ้นี่โง่หรือไง กูยืนตรงนี้มันเกี่ยวอะไรกับมึง?
กำลังจะพูดแขวะเขา หยุนซินเยียนมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา "ที่นี่ฉันเป็นคนตัดสินใจ คุณก้าวก่ายมากไปแล้วนะ"
"คุณพ่อของคุณส่งผมมาที่นี่เพื่อดูแลและช่วยเหลือคุณ เพื่อให้บริษัทเจริญก้าวหน้า ผมมีสิทธิ์จัดการกับทุกสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อบริษัท ไม่ว่าจะเป็นคน เรื่อง หรือสิ่งของ!" หวังเทียนมองหยุนซินเยียนอย่างเย็นชาและลึกลับ ไม่กลัวเธอเลย
"อย่าคิดว่าคุณเป็นคนสนิทของหยุนเฟิงและเป็นผู้ช่วยกรรมการแล้วจะมีสิทธิ์พูดกับฉันแบบนี้! ฉันเป็นประธานหรือคุณเป็นประธาน? ถ้าไม่อยากทำก็ไสหัวไป!" ใบหน้างามของหยุนซินเยียนเย็นชาดุจน้ำแข็ง เธอตบโต๊ะดังปัง ทำให้หวังเทียนตกใจจนม่านตาหดเล็กลง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เย่เทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ตกใจเช่นกัน ไม่คิดว่าหยุนซินเยียนจะมีบารมีน่าเกรงขามขนาดนี้
"นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเตือน ถ้ามีครั้งหน้า ใครมาก็ช่วยคุณไม่ได้!" ดวงตาใสแจ๋วของหยุนซินเยียนเต็มไปด้วยความเย็นชา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยความสูงส่งและเย็นชา
"จัดการให้เย่เทียนเป็นยาม วันนี้ เดี๋ยวนี้ ทำทันที!"
หวังเทียนมองเย่เทียน คิดในใจ เขาคือเย่เทียนที่เจ้านายพูดถึงนี่เอง!
แต่ภายนอกไม่แสดงอาการใดๆ เพียงค้อมศีรษะอย่างนอบน้อมแล้วเดินออกไป
หยุนซินเยียนมองเขาจากไป จากนั้นก็มองคนที่ยืนอยู่นอกห้องด้วยสายตาเย็นชา "ยืนทำอะไรกันอยู่ ไม่ไปทำงาน! ใครทำงานไม่เสร็จ ไล่ออกหมด!"
ทุกคนตกใจกลัวจนหน้าซีด รีบวิ่งกลับไปทำงานอย่างลนลาน
เมื่อเห็นทุกคนไปหมดแล้ว หยุนซินเยียนจึงถอนหายใจโล่งอก หันไปมองเย่เทียนแวบหนึ่ง พูดอย่างเย็นชาและสูงส่ง "ยังยืนทำอะไรอยู่ที่นี่? รีบไปรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคลเลย!"
เย่เทียนไม่สะทกสะท้าน กลับชูนิ้วโป้งให้หยุนซินเยียนด้วยความชื่นชม "ภรรยาผมเก่งจริงๆ สมแล้วที่เป็นประธานที่ทั้งเย็นชาและสูงส่ง ผมชอบที่คุณเย็นชาต่อหน้าคนอื่น แต่เร่าร้อนเมื่ออยู่กับผม"
ใบหน้าของหยุนซินเยียนแดงก่ำทันที เธอโกรธจัด "เร่าร้อนบ้าอะไรของคุณ! รีบไปรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคลเดี๋ยวนี้!"
เย่เทียนหัวเราะคิกคัก:
"ครับ คุณประธานภรรยาที่รัก!"


## บทที่ 14 ผู้จัดการ คุณป่วยหรือ!

เมื่อเห็นเย่เทียนเดินจากไปอย่างกระตือรือร้น หยุนซินเยียนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ไอ้คนนี้นี่จริงๆ เลย ไม่เคยจริงจังเลยสักที แต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเย่เทียน เธอก็อดที่จะยิ้มน้อยๆ ออกมาไม่ได้ ก่อนจะก้มหน้าลงจัดการเอกสารของวันนี้
ส่วนเย่เทียนหลังจากออกจากออฟฟิศไป ก็ได้สอบถามน้องๆ หลายคนจนในที่สุดก็พบแผนกบุคคล แต่จู่ๆ ก็ปวดปัสสาวะขึ้นมา จึงมองหาห้องน้ำสักพักแล้วเดินเข้าไป
"คงเป็นเพราะเมื่อคืนเหนื่อยมากเกินไป? ถึงได้อยากฉี่บ่อยขนาดนี้" เย่เทียนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แต่พอเดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมา เขาจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปอย่างเงียบๆ แล้วพบว่าหวังเทียนกำลังคุยกับใครบางคนอยู่
"หึ! ไอ้หยุนซินเยียนบ้านั่นคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง! ถ้าไม่ใช่เพราะกูกับพวกพี่ๆ ทุ่มเทสุดตัว จะมีวันนี้ได้ยังไง!" หวังเทียนพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึงและไม่พอใจ
"พี่เทียนพูดถูกแล้วครับ ยายนั่นทำหน้าเครียดตลอดเวลา คิดว่าตัวเองเป็นดอกบัวบนยอดเขาหิมะหรือไง ผมว่าพี่เทียนเหมาะกับเธอนะ เป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก แถมยังจะทำให้บริษัทเติบโตขึ้นอีกด้วย" คนนั้นรูปร่างผอมบาง แต่ดวงตาเล็กๆ เหมือนหนูกลับเป็นประกายวูบวาบ เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกประจบสอพลอตัวยง
"เสือน้อย พูดอะไรไม่ระวังหน่อย ระวังกำแพงมีหู" หวังเทียนพูดแบบนั้น แต่สีหน้ากลับภาคภูมิใจ จากนั้นก็หัวเราะเย็นชาเบาๆ พูดว่า "แต่แกก็เดาถูกนะ หึ สักวันกูต้องลากมันขึ้นเตียงให้ได้ กูอยากรู้จริงๆ ว่าตอนนั้นมันจะยังทำตัวสูงส่งเย็นชาได้อยู่มั้ย!"
"ฮิๆ พี่เทียนนี่แหละพี่ใหญ่ของผม มีความทะเยอทะยาน น้องขอแสดงความยินดีล่วงหน้าเลยครับ" เสี่ยวหูหัวเราะคิกคัก ทำหน้าภูมิใจ ราวกับว่าเขาเป็นคนประสบความสำเร็จเอง ทำให้หวังเทียนรู้สึกเหมือนลอยได้
"เฮ้! ไม่ใช่แค่มัน ยังมีไอ้คนใหม่เย่เทียนอีก หึ! ไอ้บ้านั่นกูก็ต้องจัดการมันให้ตายด้วย!" หวังเทียนดวงตาวาบไปด้วยความเย็นชา แต่ในวินาถัดมาก็ชะงักค้าง
"อ๋อ? แกจะฆ่าใครเหรอ?" เย่เทียนค่อยๆ เดินมาข้างๆ ทั้งสองคน พลางยิ้มเย้ยหยัน
หวังเทียนเห็นเย่เทียนปรากฏตัวข้างๆ อย่างเงียบกริบ แทบจะฉี่ราดมือตัวเอง รีบดึงกางเกงถอยหลัง จ้องเย่เทียนด้วยสายตาเย็นชา "จะฆ่าแกแล้วไง จะทำไม!"
"นี่คือเย่เทียนเหรอ?" เสี่ยวหูที่อยู่ข้างๆ มองหวังเทียนแวบหนึ่ง แล้วมองสำรวจเย่เทียนอย่างดูถูก "แค่ไอ้บ้านนอกจนๆ แบบนี้ แกไม่อายที่ต้องมาอยู่ในกลุ่มบริษัทหยุนเหรอ? ลองไปดูคนงานทำความสะอาดห้องน้ำสิ ดูซิว่าพวกเขายังแต่งตัวดีกว่าแกอีก"
หวังเทียนได้ยินคำพูดนั้น ก็ยืดอกขึ้นมาทันที จิตใจกลับมาสงบ มองเย่เทียนอย่างเย็นชา "กูไม่รู้ว่าแกเข้าใกล้ประธานทำไม เพื่อเงินใช่มั้ย? แกต้องการเท่าไหร่ หนึ่งหมื่นหรือสองหมื่น กูให้ได้ภายในไม่กี่นาที ขอแค่แกออกไปจากกลุ่มบริษัทหยุนของกู"
เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "กลุ่มบริษัทหยุนของแก? จุ๊ๆ กูต้องเอาคำพูดนี้ไปให้เมียกูฟังแน่ๆ"
"ให้เมียแกฟัง? ฮ่าๆ ให้เมียแกฟังว่าโดนดูถูกยังไงเหรอ?" เสี่ยวหูพูดเยาะเย้ยเย่เทียนอย่างดูถูก แต่พอเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของหวังเทียนก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบหุบปากเงียบ
"แกนี่มันต่ำช้าจริงๆ อัดเสียง!" หวังเทียนจ้องเย่เทียนด้วยสายตาเย็นชา
"ไม่รู้ว่าใครต่ำช้ากว่ากัน เลี้ยงหมาไว้ตัวเดียว กลับกล้ากัดเจ้านาย?" เย่เทียนมองหวังเทียนอย่างดูถูก พร้อมกับด่าตัวเองในใจ ที่แท้ก็โง่จริงๆ ถึงกับลืมอัดเสียงไว้ รู้งี้อัดไว้ให้หยุนซินเยียนฟังดีกว่า
"มึงอยากตาย!" หวังเทียนคำรามเสียงต่ำ พุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อเย่เทียน เมื่อถูกจับได้ก็ต้องรีบกำจัดหลักฐาน ไม่งั้นหยุนเฟิงก็คงช่วยเขาไม่ได้แล้ว
เสี่ยวหูก็พุ่งเข้ามาด้วย ทำท่าจะต่อยเย่เทียน เพราะเป็นลูกน้องหวังเทียน ในตอนนี้ก็ต้องช่วยแน่นอน
แต่วินาทีถัดมาทั้งสองคนก็งงไปเลย
เพราะเย่เทียนหายตัวไปอย่างกะทันหัน ราวกับผีสิง พอจะมองหารอบๆ ก็มีมือข้างหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลัง ราวกับคีมเหล็ก จับทั้งสองคนยกขึ้นมาทันที
"เฮ้ ให้กูตาย? ชาติหน้าพวกแกก็คงทำไม่ได้หรอก" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วมองไปที่โถปัสสาวะข้างๆ "ได้ยินว่าดื่มน้ำจากธัญพืชเยอะๆ ดีต่อสุขภาพ แถมยังช่วยป้องกันผีสิงเทพเจ้าตอนเดินกลางคืนด้วยนะ กูจะช่วยพวกแก"
พูดจบก็จับทั้งสองคนราวกับตุ๊กตาของเล่น ข้อมือออกแรงกดหัวทั้งสองคนลงไปในโถปัสสาวะ
"เย่เทียน มึงอยากตาย!" หวังเทียนเอามือยันโถปัสสาวะไว้แน่น แต่ก็ไม่อาจต้านทานพลังอันน่ากลัวของเย่เทียนได้ ส่วนเสี่ยวหูยังแย่กว่าหวังเทียน หัวจมลงไปในโถปัสสาวะแล้ว ได้แต่ร้องขอชีวิตเรียกพี่ใหญ่
แต่เย่เทียนกลับยิ้มมองทั้งสองคนอย่างสบายๆ มือค่อยๆ ออกแรง ทำให้ทั้งสองคนเจ็บจนไม่กล้ายกขาหลังมาเตะเย่เทียน เพราะมันเจ็บเกินไป!
"พวกแกนี่มันสุนัขกินขี้จริงๆ... ตียังไงก็ไม่เปลี่ยนนิสัยนะ"
ตูม!
ออกแรงอีกครั้ง ทั้งสองคนก็หัวจมลงไปในโถปัสสาวะ มีเสียงฟองอากาศผุดขึ้นมา
เห็นแบบนั้นเย่เทียนถึงได้ปล่อยมือ ปัดมือ ฮัมเพลงเบาๆ ปลดทุกข์เสร็จแล้วก็เดินจากไปอย่างสบายๆ
ไม่นานก็มาถึงแผนกบุคคล หลังจากสอบถามพนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งแล้ว เย่เทียนก็เคาะประตูห้องผู้จัดการแผนกบุคคลแล้วเดินเข้าไป
ในห้องสะอาดเรียบร้อย หรือพูดได้ว่าเรียบง่าย ไม่มีการตกแต่งอะไรมากมาย มีเพียงโต๊ะทำงาน เครื่องทำน้ำดื่ม โต๊ะกาแฟ และโซฟาเท่านั้น
ในตอนนั้นที่ตู้น้ำดื่ม มีหญิงสาวในชุดทำงานกำลังรินน้ำ เย่เทียนถึงกับตะลึงในความงามของเธอ
รูปร่างเว้าโค้งเข้าที่ สร้างเส้นสายที่สมบูรณ์แบบ ผมยาวสยายไหล่ กระโปรงรัดรูปสีดำ
ขณะเดียวกัน ขาเรียวยาวในถุงน่องลูกไม้สีดำช่างกลมกลึงและยาว ยิ่งเพิ่มความเย้ายวนใจ ช่างสมบูรณ์แบบที่สุด
ตอนนี้น้ำเต็มแล้ว หญิงสาวหันกลับมา เย่เทียนยิ่งตะลึงกว่าเดิม!
ใบหน้าที่งดงามและประณีต เครื่องหน้าสวยงามแต่ไม่ขาดเสน่ห์ หางตาเฉียงขึ้นเล็กน้อย แผ่กระจายความเย้ายวนตลอดเวลา จมูกโด่ง ริมฝีปากอมชมพูด้านล่างดูน่ากัดราวกับลูกพีชน้ำผึ้ง
แต่ไม่ค่อยมีรอยยิ้ม นอกจากความเย้ายวนแล้ว ยังแฝงไว้ด้วยความสูงส่งเย็นชา เหมือนกับหยุนซินเยียนไม่มีผิด
มองดูเย่เทียน หญิงงามเย็นชาคนนี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามอย่างเย็นชา "คุณคือเย่เทียนใช่ไหม?"
เมื่อไป๋หลานเห็นเย่เทียน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าประธานจะส่งคนบ้านนอกแบบนี้มา แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน ความโกรธปรากฏขึ้นบนใบหน้า "คุณว่าอะไรนะ?"
"ไม่มีอะไร" เย่เทียนดึงสติกลับมาทันที ยิ้มเจื่อนๆ จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ผู้จัดการครับ คุณป่วย!"
ไป๋หลานแค่นเสียงหึ ค่อยๆ เดินไปที่หลังโต๊ะทำงาน เพิ่งจะจิบน้ำ พอได้ยินประโยคนี้เกือบจะพ่นออกมา
"คุณพูดว่าอะไรนะ!"
รู้สึกถึงความเย็นชาบนใบหน้าของไป๋หลาน เย่เทียนค่อยๆ เดินไปที่ฝั่งตรงข้ามของไป๋หลาน พูดอย่างจริงจัง "ช่วงนี้คุณรู้สึกไม่สบายที่ก้นใช่ไหมครับ?"
"อย่ามาพูดเหลวไหล!" ไป๋หลานแค่นเสียงหึ ยกแก้วน้ำวางลงบนโต๊ะอย่างแรง แต่ในใจกลับระแวง เพราะเย่เทียนทายถูกพอดี
ช่วงนี้ไป๋หลานรู้สึกไม่สบายที่ก้นจริงๆ แต่เธอคิดว่าเป็นเพราะนั่งนานๆ จึงไม่ได้สนใจ ไม่คิดว่าเย่เทียนจะทายถูก
"ผมไม่ได้พูดเหลวไหลนะครับ ผมพูดความจริง" เย่เทียนพูดอย่างจริงจัง จากนั้นก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลายิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ไม่ต้องกลัวนะครับ"
ไป๋หลานโกรธจนหน้าแดง อยากจะคว้าแก้วน้ำข้างๆ เทราดหน้าเขา แต่เดิมคิดว่าเขาจะรู้อะไรบ้าง แต่ดูท่าทางแบบนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นไอ้ตาเขียวชัดๆ!
"ถ้าคุณยังพูดเหลวไหล ฉันจะไล่คุณออกเดี๋ยวนี้!"
"อย่าไม่เชื่อสิครับ ผมเป็นที่ยอมรับว่าเป็นเพื่อนสตรี เพื่อนที่ดีของผู้หญิง ตอนผมอยู่มีกั๋ว คุณนายและสาวสวยมากมายขอร้องให้ผมช่วยเพิ่มหน้าอก เพิ่มก้น ผมยังไม่อยากทำเลย แล้วคุณยังบอกว่าผมพูดเหลวไหลอีก" เย่เทียนทำหน้าจนใจ ยุคนี้พูดความจริงทำไมไม่มีใครเชื่อเลย พี่ไม่ใช่ไอ้ตาเขียวจริงๆ นะ
"ไปตายซะ!" ดวงตาของไป๋หลานวาบขึ้นด้วยความเย็นชา ใบหน้างามสมบูรณ์แบบเต็มไปด้วยความเย็นชา ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าที่ใส่ปากกาขว้างใส่เย่เทียน
เย่เทียนหลบอย่างคล่องแคล่ว ไขว่ห้างขา ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ผมว่านะสาวสวย ตีแปลว่ารัก ด่าแปลว่าห่วง คุณทั้งตีทั้งด่าผม แปลว่าทั้งรักทั้งห่วงผมใช่ไหม? ถ้าคุณรักผมจริงๆ พี่ไม่นัดกลางวัน นัดกลางคืนก็ได้ อาบน้ำรอผมก็พอ!"
"คุณ คุณ คุณ คุณ!" ไป๋หลานพูดคำว่า "คุณ" อยู่นาน ก็พูดอะไรไม่ออก สภาพครอบครัวและสิ่งแวดล้อมตั้งแต่เด็กของเธอ ทำให้เธอไม่รู้จะด่าคนยังไง แม้จะรู้ ก็พูดไม่ออก
"คุณรอดู!"
ในที่สุดไป๋หลานก็พูดประโยคที่มีพลังออกมา รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรออก
เย่เทียนที่อยู่ข้างๆ อดขำไม่ได้ น้องคนนี้น่าสนใจจริงๆ ยังไม่เท่าหยุนซินเยียนเลย แม้แต่ด่าคนก็ไม่เป็น แต่ว่า มันจะสนุกแน่
ไม่นานไป๋หลานก็โทรติด พูดอย่างไม่พอใจ "หยุนจง! จะให้ไล่เย่เทียนออกได้ไหมคะ!"
ที่จริงเธอมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องยามรักษาความปลอดภัยตัวเล็กๆ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนที่หยุนซินเยียนแนะนำมา ถึงเธอจะโกรธแค่ไหน ก็ไม่กล้าไม่ให้เกียรติหยุนซินเยียนโดยตรง
หยุนซินเยียนพูดอย่างจนใจ "เขาทำอะไรเหรอ?"
"เขา เขาเป็นไอ้ตาเขียว! คนไร้ยางอาย!" ไป๋หลานพูดใส่โทรศัพท์อย่างโกรธๆ ตอนนี้หันไปมองเย่เทียน เห็นเย่เทียนกำลังลุกขึ้นยืน ก้มหน้ามองหน้าอกเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ไป๋หลานรีบใช้มือกอดอก พูดกับเย่เทียนอย่างโกรธแกมอาย "ไอ้ตาเขียว! ยังจะมองอีก!"
หยุนซินเยียนที่อยู่ในห้องทำงานประธานได้ยินเสียงไป๋หลานในโทรศัพท์ ทำหน้าจนใจ ยกมือปิดหน้าผาก เย่เทียนคนนี้ ทำไมไม่รู้จักประหยัดความคิดบ้างนะ


## บทที่ 15 ชุดชั้นในสีแดงลายแกะน้อย

ในรถปอร์เช่ที่จอดอยู่หน้ากลุ่มบริษัทหยุน หลังจากตู้เส้าชิงฟังคนในสายจบ เขาก็ขว้างโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างคนขับอย่างแรง ตบพวงมาลัยด้วยความโกรธ "ผู้หญิงบ้านี่! กล้าปล่อยให้เย่เทียนอยู่ในบริษัท!"
ตู้เส้าชิงทั้งแค้นทั้งโกรธ นึกถึงภาพที่เห็นเย่เทียนกับหยุนซินเยียนในห้องทำงาน เขาก็โมโหจนแทบตาย!
จู่ๆ เขาก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา ดวงตาของตู้เส้าชิงวาบขึ้นด้วยแววอำมหิต รีบหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาโทรออก
"ฮัลโหล พี่เฉียง"
เสียงทุ้มลึกดังมาจากในสาย "เส้าชิง นานแล้วนะที่ไม่ได้โทรหาพี่ มีอะไรหรือ"
"ช่วยกำจัดคนให้ผมคนหนึ่ง" ตู้เส้าชิงกำหมัดแน่นพูดด้วยน้ำเสียงอาฆาต
"ใครกันที่ทำให้เส้าชิงโกรธขนาดนี้ บอกพี่มา พี่จะจัดการให้เอง"
"ไอ้บ้านนอกชื่อเย่เทียน!" ตู้เส้าชิงแค่นเสียงอย่างเคียดแค้น "มันเก่งกาจด้านการต่อสู้มาก แม้แต่ลุงต้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ ผมต้องการคนที่เก่งกว่านั้น"
"หลินต้าก็ยังไม่ใช่คู่มือ?" คนในสายอุทานเบาๆ แล้วหัวเราะ "งั้นก็ไม่มีปัญหา นักฆ่าอันดับ 4 ของโลก 'หิวหมาป่า' มีความสัมพันธ์กับพี่อยู่ พอดีช่วงนี้เขาอยู่ในเมืองหยุนไห่ พี่จะช่วยติดต่อให้ แต่ว่า..."
"เรื่องค่าจ้างไม่ใช่ปัญหา! ผมต้องการให้เย่เทียนตาย!" ตู้เส้าชิงหัวเราะเยาะอย่างอาฆาต นักฆ่าอันดับ 4 ของโลก ด้วยฝีมือระดับนี้ เขาไม่เชื่อว่าจะฆ่าเย่เทียนไม่ได้!
"เส้าชิงวางใจได้ ครั้งนี้ เย่เทียนคนนี้ต้องตายแน่"
...
"พอเถอะ หลันหลัน เห็นแก่หน้าฉันก็อย่าไปสนใจเขาเลย เมินเขาไปเลย ไล่เขาออกไป อย่าไปหาเรื่องเขา เดี๋ยวจะโมโหเปล่าๆ" หยุนซินเยียนพูดกับไป๋หลานทางโทรศัพท์อย่างจนใจ
ไป๋หลานมองเย่เทียนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานด้วยความโกรธอาย "ได้ ฉันสัญญา"
"อืม ดี เที่ยงนี้เลี้ยงข้าวเธอ" หยุนซินเยียนพูดพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นทั้งคู่ก็จบการสนทนา
ไป๋หลานมองเย่เทียนแวบหนึ่ง แล้วไม่สนใจเขา จัดการเอกสารที่เกี่ยวข้อง และโทรหาคนหนึ่ง ไม่นานชายร่างกำยำคนหนึ่งก็มาถึง
"ผู้จัดการไป๋ เรียกผมหรือครับ"
"เสี่ยวเฟิง พาเขาออกไป เขาเป็นยามใหม่ อยู่ใต้บังคับบัญชาคุณ ดูแลให้ดีๆ!" ไป๋หลานมองไปที่ชายหนุ่ม เน้นเสียงหนักแน่นในสามคำสุดท้าย
เสี่ยวเฟิงพยักหน้า มองไปที่เย่เทียน ยิ้มพลางยื่นมือ "เสี่ยวเฟิง"
เย่เทียนจับมือทักทาย จากนั้นหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ไป๋หลาน "ผู้จัดการไป๋ อืม ชื่อเหมาะกับตัวจริงๆ คุณขาวมากเลย"
เสี่ยวเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกตะลึง คิดในใจว่า ไอ้หมอนี่เป็นใครกัน? กล้าพูดกับผู้จัดการไป๋แบบนี้? ไม่อยากทำงานแล้วหรือไง?
ไป๋หลานโกรธจนแทบจะคว้าแก้วน้ำข้างๆ ขว้างใส่เย่เทียน เย่เทียนรีบหลบ ยิ้มเจ้าเล่ห์ "แค่ชมหน่อยเดียว อ้อ คุณแน่ใจนะว่าไม่อยากให้ผมช่วยทำให้สะโพกอวบขึ้น? ฟรี ไม่คิดตังค์"
"ไปให้พ้น!!" ไป๋หลานกล้าพูดได้เลยว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอด่าคน มองเย่เทียนด้วยความโกรธจนอยากจะบีบคอให้ตาย
เย่เทียนยักไหล่ ยิ้มกวนๆ "งั้นก็ได้ ผมไปละ แต่ครั้งหน้าถ้าจะมาหาผม ต้องคิดค่าบริการนะ"
พูดจบเย่เทียนก็วิ่งหนีไป เพราะไป๋หลานทนไม่ไหวขว้างแก้วน้ำใส่ เสี่ยวเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ แทบจะช็อก นี่คือผู้จัดการไป๋ที่สง่างามเย็นชาคนเดิมหรือ? ทั้งด่าคนทั้งทำร้ายคน? แล้วเย่เทียนคนนี้คือใครกัน? ทำไมถึงมีความสามารถขนาดนี้?
ตอนนั้นเสี่ยวเฟิงไม่กล้าพูดอะไร พยักหน้าให้ไป๋หลานแล้วรีบจากไป เขากลัวว่าไป๋หลานจะระบายโทสะมาที่เขา
มองดูทั้งสองคนจากไป ไป๋หลานหายใจหอบด้วยความหงุดหงิด มองไปที่ประตู ไป๋หลานขบฟันกรอด "ไอ้ตาเล็ก อย่าให้ตกมาอยู่ในมือฉันเชียว! ไม่งั้นคอยดู!"
เดินออกจากห้องทำงานมองเย่เทียนที่ยืนรออยู่ เสี่ยวเฟิงอดชูนิ้วโป้งไม่ได้ "พี่ชายเก่งจริงๆ ผู้จัดการไป๋แม้จะเย็นชา แต่การด่าคนทำร้ายคนนี่ครั้งแรกเลยนะ"
"อ้าว? ผมได้ครั้งแรกของเธอเหรอ โธ่" เย่เทียนยิ้มพลางส่ายหน้า เดินจากไป ทิ้งให้เสี่ยวเฟิงตะลึงค้าง พี่ชายคนนี้พูดจาตรงไปตรงมาจริงๆ
เสี่ยวเฟิงยิ้มขื่น เขามีลางสังหรณ์ว่า กลุ่มบริษัทหยุนจะเกิดพายุครั้งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนเพราะการมาของเย่เทียน!
เวลาช่วงเช้าผ่านไปอย่างเงียบๆ วันแรกที่เย่เทียนมาทำงานก็ไม่ได้ทำอะไรมาก มีแต่เสี่ยวเฟิงคอยแนะนำและพาเที่ยวชมรอบๆ
ปกติแล้วเขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ แค่จัดตำแหน่งให้เย่เทียนแล้วให้ทำงานก็พอ แต่เพราะพฤติกรรมของเย่เทียนในห้องทำงาน และท่าทีของผู้จัดการไป๋ที่ดูจนใจ เขารู้ว่าเย่เทียนต้องมีพื้นหลังใหญ่โตแน่ๆ จึงไม่กล้าละเลย
ส่วนเหตุผลที่มาเป็นยาม เสี่ยวเฟิงเลือกที่จะไม่ถาม เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเดือดร้อน
พอถึงเวลาอาหารกลางวัน เย่เทียนกำลังจะไปกินข้าวกับเสี่ยวเฟิงตามคำเชิญ จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เย่เทียนมองด้วยความสงสัย แล้วก็ยิ้ม เพราะหลิวเฟยเอ๋อร์ส่งวีแชทมาชวนกินข้าวกลางวันด้วยกัน
เย่เทียนตอบกลับทันที ขอให้เลี้ยงอาหารหรู ไส้กรอกกับไข่ ทำให้หลิวเฟยเอ๋อร์ส่งอิโมจิอายๆ มา เพราะเย่เทียนใส่เครื่องหมายอัญประกาศที่คำว่าอาหารหรู และยังส่งอิโมจิหื่นๆ ตามมาด้วย
หลังจากนั้นเย่เทียนกำลังจะถามที่อยู่ แต่หลิวเฟยเอ๋อร์กลับตอบว่า "ทายสิว่าวันนี้ชั้นในของฉันสีอะไร? ถ้าทายถูก ฉันจะเลี้ยง ถ้าทายผิด อืม ไม่ต้องคุยกันแล้ว"
เย่เทียนยิ้มมุมปาก ตอบกลับทันที: สีแดงเย้ายวนน่าหลงใหล และเป็นลายแกะน้อยด้วย สุดท้ายยังใส่อิโมจิหื่นๆ ต่อท้ายข้อความอีก
หลิวเฟยเอ๋อร์ไม่ตอบกลับมาพักใหญ่ เย่เทียนคิดว่าเธอโกรธเสียแล้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ หน้าจอมือถือก็ปรากฏสองตัวอักษร: ไอ้หื่น
จากนั้นก็มีรูปภาพปรากฏขึ้นมา เย่เทียนมองดู เป็นภาพร้านอาหารทะเลขนาดใหญ่
แต่เย่เทียนไม่คุ้นเคยกับเมืองหยุนไห่เลย จึงถามเสี่ยวเฟิงทันที พอเสี่ยวเฟิงเห็นรูปนั้นก็ตกใจทันที "ห้องอาหารทะเลซี่ยาง! ร้านอาหารทะเลอันดับต้นๆ ของเมืองนี้เลยนะ! มื้อหนึ่งต้องหลายพันหยวนขึ้นไป นายจะไปกินที่นั่นเหรอ?"
เย่เทียนรู้สึกแปลกใจที่หลิวเฟยเอ๋อร์ชวนเขาไปที่แพงขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าให้เสี่ยวเฟิงแล้วพูดประโยคหนึ่ง ก่อนจะจากไปทันที
"เพื่อนเลี้ยง"
เสี่ยวเฟิงได้ยินแล้วยิ่งตกใจ "โอ้โห แค่กินข้าวกลางวันกับเพื่อนธรรมดาๆ ก็ไปร้านหรูขนาดนี้ ไอ้นี่ต้องมีพื้นเพไม่ธรรมดาแน่ๆ อย่าไปยุ่งกับมันดีกว่า"
...
ออกจากบริษัทแล้วนั่งแท็กซี่ ไม่นานเย่เทียนก็มาถึงห้องอาหารทะเลซี่ยาง เมื่อเดินเข้าไป มีสาวสูงสองคนใส่ชุดกี่เพ้ากล่าวต้อนรับอย่างอ่อนโยน บริการที่เป็นกันเองนี้ทำให้เย่เทียนพอใจมาก
เมื่อเดินเข้าไปข้างใน เย่เทียนพบว่าร้านอาหารทะเลนี้ใหญ่มาก และมีลูกค้าเยอะด้วย อีกทั้งการแต่งตัวและการพูดจาของลูกค้าแต่ละคนล้วนบ่งบอกถึงสถานะอันสูงส่งของพวกเขา
ตอนที่กำลังจะหยิบมือถือถามหลิวเฟยเอ๋อร์ว่าอยู่ตรงไหน จู่ๆ ก็เห็นเธอในฝูงชน จึงค่อยๆ เดินไปหาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์
ตอนนี้หลิวเฟยเอ๋อร์นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง สวมชุดรัดรูปสีชมพูเข้ารูป ผมยาวเป็นลอนคลื่น ตอนนี้เธอเอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพทั้งหมดดูราวกับภาพวาดที่งดงาม แม้แต่แวนโก๊ะก็ไม่อาจวาดภาพที่ทำให้คนไม่อยากละสายตาได้เช่นนี้
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เย่เทียนค่อยๆ ดึงเก้าอี้ออก ยังไม่ทันพูดอะไร หลิวเฟยเอ๋อร์ก็ขมวดคิ้วน้อยๆ "มีคนแล้ว"
"ไม่ทราบว่าสาวสวยนัดใครไว้" เย่เทียนหยุดมือทันที ยิ้มเจ้าเสน่ห์
"แฟนฉัน..." หลิวเฟยเอ๋อร์พูดพลางหันมามองเย่เทียน พอเห็นว่าเป็นเขาก็ชะงักไป ใบหน้าขาวนวลเริ่มแดงระเรื่อ
"น่าหมั่นไส้" หลิวเฟยเอ๋อร์มองเย่เทียนด้วยสายตาเย้ายวน กัดริมฝีปากสีชมพูอ่อนเบาๆ ช่างมีเสน่ห์ที่ทำให้ฮอร์โมนพลุ่งพล่าน
"คุณสวยมาก สวยจนผมไม่อาจละสายตาได้เลย" เย่เทียนค่อยๆ นั่งลงอย่างสุภาพ ยิ้มอย่างอ่อนโยน
หลิวเฟยเอ๋อร์มองเย่เทียนที่จู่ๆ ก็ดูจริงจังขึ้นมาด้วยความงุนงง แม้เย่เทียนจะยังคงใส่เสื้อผ้าตลาดนัดธรรมดา แต่ร่างกายที่สง่างาม ใบหน้าหล่อเหลา เส้นสายคมชัด ท่าทางเจ้าเสน่ห์ ดูเหมือนจะมีเสน่ห์ลึกลับบางอย่าง เสน่ห์พิเศษที่ทำให้หลิวเฟยเอ๋อร์แค่คิดก็หน้าแดง จนต้องก้มหน้าลงในที่สุด
"เฮ้ สาวสวย อยากรู้จักผมขึ้นมาแล้วสินะ? รู้ไหม เมื่อผู้หญิงเริ่มอยากรู้จักผู้ชาย เธอก็จะตกหลุมรักเขานะ" เย่เทียนแซวอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้หลิวเฟยเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะมองเขาด้วยสายตาตำหนิ
"พอเถอะ สั่งอาหารกันเถอะ"
หลิวเฟยเอ๋อร์ยกมือเรียกพนักงาน จากนั้นพนักงานก็หยิบเมนูออกมา มองหลิวเฟยเอ๋อร์ด้วยความตะลึง แต่พอมองเย่เทียน กลับอดไม่ได้ที่จะดูถูกในใจ
ไม่รู้จริงๆ ว่าสาวสวยสมัยนี้เป็นอะไรกัน รสนิยมแย่ขนาดนี้ แต่พนักงานก็ไม่กล้าพูดอะไร เพียงยิ้มอย่างอ่อนโยน "คุณผู้ชายคุณผู้หญิงจะสั่งอะไรดีคะ?"
"คุณอยากกินอะไร?" หลิวเฟยเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ มองไปที่เย่เทียน
"คุณเลี้ยงเหรอ?"
"น่าหมั่นไส้" หลิวเฟยเอ๋อร์มองเย่เทียนด้วยสายตาตำหนิ นึกถึงการทายของเย่เทียนที่แม่นยำจนน่าหงุดหงิด ทำไมถึงทายถูกได้นะ
"ที่นี่มีเมนูพิเศษอะไรบ้าง?" เย่เทียนหันไปถามพนักงาน
"กุ้งขาวเอกวาดอร์ปรุงเป็นกุ้งเมฆาลอย กุ้งแดงอาร์เจนตินาปรุงเป็นกุ้งจันทร์แดง กุ้งล็อบสเตอร์แคนาดาปรุงเป็นกุ้งเล่นฟ้า..." พนักงานแนะนำอาหารทะเลต่างๆ ทั้งกุ้ง ปลา ปู พร้อมแหล่งที่มาและชนิดต่างๆ อย่างสุภาพและมีมารยาท
ต้องยอมรับว่าร้านอาหารทะเลนี้มีลูกค้าเข้าออกตลอดก็มีเหตุผล แค่ชื่อแปลกๆ พวกนี้ แหล่งที่มาจากต่างประเทศ ก็ทำให้คนอยากสั่งทั้งโต๊ะแล้ว
เย่เทียนพยักหน้า แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย "ตั้งชื่อได้ดี แต่ละอย่างมีเอกลักษณ์ แต่ชนิดค่อนข้างจำกัด"
"อย่างเช่นกุ้งขาวเอกวาดอร์ จับจากแหล่งน้ำที่มีกระแสน้ำเย็นจากเปรูไหลผ่าน มีแพลงก์ตอนเยอะ อาหารซ้ำๆ ทำให้เปลือกบาง เนื้อแน่น เนื้อนุ่ม รสชาติหวานอร่อย อุดมไปด้วยสารอาหาร ไม่เพียงแต่ปรุงอาหารได้ ยังทอดได้ด้วย แค่ทอดน้ำมันนิดหน่อย ไม่เพียงรักษาเนื้อกุ้งไว้ได้ ยังทำให้สารพิเศษในตัวกุ้งออกมา ทั้งรสชาติดีและสวยงาม เป็นตัวเลือกที่ดี แต่ดูเหมือนที่นี่จะไม่มี"
"ยังมีกุ้งแดงอาร์เจนตินา... และกุ้งล็อบสเตอร์แคนาดา..."
ในทันใดนั้น เย่เทียนก็พูดไม่หยุด เล่าถึงแหล่งที่มา วิธีการใช้ของคนท้องถิ่นของกุ้ง ปลา ปู และวิธีการทำที่แตกต่างจากห้องอาหารทะเลซี่ยาง
ด้วยวาทศิลป์ของเย่เทียน พูดจบแล้ว พนักงานที่อยู่ข้างๆ ก็ตะลึง ไม่คิดว่าลูกค้าคนนี้จะรู้มากขนาดนี้ เมื่อกี้ยังดูถูกเขาอยู่...
ตอนนี้พนักงานรู้สึกกระอักกระอ่วน เมื่อเทียบกันแล้ว เขาต่างหากที่เป็นคนบ้านนอก ส่วนเย่เทียนกลับเป็นคนมีระดับ แม้จะแต่งตัวธรรมดา


## บทที่ 16 มหาเศรษฐีระดับสุดยอด!

หลิวเฟยเอ๋อร์ถึงกับน้ำลายไหลออกมา ในใจรู้สึกตกตะลึงอย่างที่สุด เธอไม่คิดว่าเย่เทียนจะมีความรู้และประสบการณ์ที่ลึกซึ้งขนาดนี้ มันช่างน่าประหลาดใจจริงๆ
ขณะที่กำลังจะพูดอะไรด้วยความตกตะลึง จู่ๆ ก็มีเสียงเยาะเย้ยดังมาจากด้านหลัง
"คนแต่งตัวดูจนๆ แบบนี้ กล้ามาคุยโวโอ้อวดเรื่องโน้นเรื่องนี้ ฉันนี่ยกนิ้วให้เลยกับความกล้าของคุณ คงต้องใช้เวลาค้นหาใน Baidu นานพอสมควรเพื่อจะมาจีบสาวสินะ"
หลิวเฟยเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวฉูดฉาด แต่งหน้าจัด กำลังมองมาด้วยสายตาดูถูก
แต่แล้วทั้งสองคนก็ต้องตะลึงงัน เพราะพวกเธอเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกัน
"อ้าว นี่ไม่ใช่นางงามประจำมหาวิทยาลัยของเราหลิวเฟยเอ๋อร์หรอกเหรอ? ยังไง ตอนนี้รสนิยมสูงส่งขนาดนี้เลยเหรอ?" หวังหงไม่ได้สวยมาก แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียด ภายใต้การแต่งหน้าจัดและเครื่องแต่งกายแบรนด์เนมราคาแพง หวังหงถือว่าเป็นสาวสวยระดับกลางค่อนไปทางต่ำ
เย่เทียนไม่ได้สนใจกับการดูถูกของเธอ เขายิ้มมองหลิวเฟยเอ๋อร์ "เพื่อนของเธอเหรอ?"
"เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเก่าของฉัน หวังหง" หลิวเฟยเอ๋อร์บ่นอย่างไม่พอใจ
หลิวเฟยเอ๋อร์กับหวังหงไม่ถูกกันมาตลอด หลิวเฟยเอ๋อร์รังเกียจที่หวังหงชอบสบายไม่ชอบทำงาน ชอบของแพง ชอบคนรวย ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็ใช้เวลาหลายชั่วโมงแต่งหน้าเพื่อให้คนรวยสนใจ
ส่วนหวังหงก็เกลียดชังรูปร่างหน้าตาของหลิวเฟยเอ๋อร์มาตลอด ถ้าเธอมีแค่ครึ่งหนึ่งของหลิวเฟยเอ๋อร์ ตอนนี้เธอคงได้คนที่รวยกว่านี้แล้ว
หลิวเฟยเอ๋อร์หันไปมองชายที่อยู่ข้างๆ หวังหง อายุราวสามสี่สิบ แก่กว่าหวังหงอย่างน้อยสิบกว่าปี พุงพลุ้ย ตัวอ้วนฉุ ใบหน้ากลมป้อมกำลังมองหลิวเฟยเอ๋อร์ด้วยความตกตะลึงและสายตาลามก ทำให้หลิวเฟยเอ๋อร์รู้สึกขยะแขยง
สมกับที่หวังหงชอบคนรวย นิสัยนี้ไม่เคยเปลี่ยนเลย
"หง นี่เพื่อนของเธอเหรอ?" ฝางตงซานยิ้มถามหวังหง
หวังหงชำเลืองมองฝางตงซานแวบหนึ่ง พยักหน้า เธอรู้ว่าเขาสนใจหลิวเฟยเอ๋อร์ทำให้เธอยิ่งหงุดหงิด แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ เพราะรถเข็นช้อปปิ้งในเถาเป่ายังต้องให้เขาจ่ายเงิน
ฝางตงซานเห็นหวังหงพยักหน้า ก็ลุกขึ้นทันที "ยังไง? เป็นเพื่อนกันทำไมไม่รีบแนะนำล่ะ แย่จริง"
"จะแนะนำอะไรกัน ไม่เห็นเหรอว่าเขามีแฟนเป็นไอ้บ้านนอกดูจนๆ น่าเกลียด" หวังหงทนไม่ไหวแล้ว ไม่ปิดบังความรู้สึก พูดอย่างดูถูก
"เธอว่าอะไรนะ?! พูดอีกทีซิ!" หลิวเฟยเอ๋อร์มองหวังหงด้วยความโกรธ
เธอรู้ว่าเย่เทียนดูไม่ได้เลย เธออาจจะล้อเล่นบ้าง แต่พอถูกคนอื่นดูถูก โดยเฉพาะเพื่อนเก่าที่ไม่ถูกกันมาตลอด เธอรู้สึกไม่พอใจมาก เหมือนมีคนเอาหมึกมาราดของรักของหวง โกรธจนแทบระงับไม่อยู่
หวังหงเห็นท่าทางแบบนั้นยิ่งดูถูก กำลังจะเยาะเย้ย ฝางตงซานก็พูดแทรก "ถึงแฟนของเขาจะขี้เหร่หน่อย จนหน่อย ก็ไม่ควรพูดแบบนี้นะ"
จากนั้นฝางตงซานก็หันไปมองเย่เทียน ยิ้มเล็กน้อย แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความดูถูกและไม่พอใจ ส่วนใหญ่เป็นความไม่พอใจ ผู้หญิงสวยขนาดหลิวเฟยเอ๋อร์กลับไปคบกับไอ้หมอนี่ ช่างน่าเศร้าใจจริงๆ กูมีเงินยังไม่ได้คบเลย
"น้องชายอย่าถือสาเลยนะ แม้คำพูดของเธอจะฟังไม่ดี แต่ก็เป็นความจริงนะ คนไม่ใช่ระดับเดียวกันก็อย่าไปคุยโว คนหนุ่มสาวควรจะเป็นคนจริงจังหน่อย"
เย่เทียนมองใบหน้าอ้วนฉุของฝางตงซานที่มีรอยดูถูกแฝงอยู่อย่างแทบสังเกตไม่เห็น ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ถอนหายใจ สมัยนี้โลกช่างเสื่อมทรามจริงๆ พูดความจริงยังไม่มีใครเชื่อ
ค้นหาใน Baidu?
เย่เทียนสงสัยว่าถ้าเขาไปค้นใน Baidu จะหาข้อมูลพวกนี้ได้หรือเปล่า แต่เขาไม่จำเป็นต้องไปต่อความยาวสาวความยืดกับคนพวกนี้
ฝางตงซานเห็นเย่เทียนไม่พูดอะไรก็รู้สึกโมโห กำลังจะพูด จู่ๆ ก็เห็นอะไรบางอย่างไม่ไกล รีบเดินออกไปต้อนรับชายวัยกลางคนคนหนึ่งด้วยท่าทางนอบน้อม ตะโกนแต่ไกล "อ้าว ผู้จัดการติง ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ"
ติงเฉียงใส่เสื้อเชิ้ตจีน ผมสั้นเกรียน หน้าตาธรรมดา มุมปากมักจะมีรอยยิ้มอ่อนโยนติดอยู่เสมอ ดูธรรมดามาก แต่มีเพียงคนในสังคมชั้นสูงของเมืองหยุนไห่เท่านั้นที่รู้ว่าอิทธิพลของเขาน่ากลัวแค่ไหน
เขาไม่เพียงแต่เป็นเจ้าของร้านอาหารทะเลแห่งนี้ แต่ยังเป็นนักธุรกิจชื่อดังของเมืองหยุนไห่ เป็นบุคคลที่ทุกคนในวงการเสื้อผ้ารู้จักดี ที่สำคัญที่สุดคือ เขามีอิทธิพลทั้งในโลกสว่างและโลกมืด! ไม่มีใครกล้าไม่ให้เกียรติลุงติง
แต่เขาไม่ชอบให้คนเรียกเขาว่าลุงติง กลับชอบให้คนเรียกว่าผู้จัดการติงมากกว่า
ติงเฉียงมองฝางตงซานแวบหนึ่ง จับมือทักทาย ยิ้มเบาๆ "เจ้าของฝาง นานไม่ได้พบกันเลยนะ หลายวันมานี้ไม่ได้มาอุดหนุนร้านเล็กๆ ของผมเลย ไม่ต้องพูดอะไรมาก วันนี้ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมเลี้ยงเอง"
ฝางตงซานรู้สึกตื่นเต้น ไม่คิดว่าติงเฉียงจะจำเขาได้ จึงรีบพูดประจบว่า "เป็นเกียรติมากที่ผู้จัดการติงยังจำผมได้ จะให้คุณเลี้ยงได้อย่างไร วันนี้ผมจะเป็นคนจ่ายเอง และจะพาเพื่อนๆ มาอุดหนุนบ่อยๆ"
"งั้นนายติงต้องขอบคุณด้วย" ติงเฉียงยิ้มอย่างอ่อนโยน ท่าทางการพูดมีกลิ่นอายของผู้มีวิชาอาคม ทำให้ดูมีบารมีโดยไม่ต้องแสดงออก
เย่เทียนที่อยู่ข้างๆ มองติงเฉียงอย่างแปลกใจ ในสายตามีความชื่นชม คนคนนี้ไม่ธรรมดา
"เมื่อกี้ไม่ทราบว่าเจ้าของฝางคุยอะไรกันอยู่ ดูสนุกมากเลยนะ" ติงเฉียงยิ้มอย่างอ่อนโยน ท่าทีสุภาพมาก
ที่เขาประสบความสำเร็จจนเป็นที่เกรงขามของทุกคนได้ ข้อดีอันดับหนึ่งคือชอบผูกมิตร และที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาไม่ได้ดูที่ฐานะของคนที่จะคบ แค่ขอให้มีประโยชน์กับเขา ต่อให้เป็นขอทานเขาก็สามารถคุยกับเขาได้
ฝางตงซานมองเย่เทียนแวบหนึ่งแล้วพูดอย่างดูถูกว่า "เมื่อกี้ผมกำลังพูดถึงคนหนุ่มคนนี้ แต่งตัวธรรมดาแต่กลับคิดใหญ่เกินตัว พูดโม้โอ้อวด ไม่รู้จักกาลเทศะ จริงๆ แล้ว..."
ฝางตงซานพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นติงเฉียงมองเย่เทียนอย่างสงสัย เดินเข้าไปสำรวจดูตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด
จากนั้น ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน ติงเฉียงค่อยๆ คุกเข่าข้างหนึ่ง ก้มลงมองรองเท้าธรรมดาๆ ที่ดูเหมือนของตลาดนัดราคาไม่กี่สิบบาทของเย่เทียน ไม่นานก็พึมพำอย่างตกใจว่า "ฝีมือ ลวดลาย สี นี่มันหายากในโลกจริงๆ แม้แต่ช่างทำรองเท้าระดับสุดยอดของโลกก็ทำได้แค่นี้"
จากนั้นสายตาก็ค่อยๆ มองไปที่ถุงเท้า เพราะเย่เทียนไม่ได้ดูแล จึงมีฝุ่นจับอยู่ชั้นหนึ่ง แต่ติงเฉียงกลับยิ่งตกใจ "โอ้แม่เจ้า นี่ ถุงเท้าคู่นี้ต้องมีราคาหลายสิบล้านดอลลาร์สหรัฐแน่ๆ!"
มองด้วยสายตาเหม่อลอยไปที่กางเกงและเสื้อ ติงเฉียงพูดติดอ่างด้วยความตกใจว่า "ผ้า ลวดลาย เงา นี่เป็นฝีมือของจอร์จ อาร์มานีผู้ก่อตั้งอาร์มาห์นีหรือ? ไม่ใช่ ไม่ใช่ ได้ยินว่าชาตินี้เขาไม่ทำด้วยมือแล้ว หรือว่าเป็น GianniVersace? [ผู้ก่อตั้งแวนซ์ยุคแรก] ไม่ใช่ ไม่ใช่ ผมจำไม่ได้ นี่ นี่ แค่วัสดุก็ต้องหลายล้านดอลลาร์สหรัฐแล้ว ไม่ใช่ ไม่ใช่ ต้องเกินสิบล้านดอลลาร์สหรัฐแน่ๆ!"
เสียงพึมพำของติงเฉียงเบามาก แต่ฝางตงซานที่อยากประจบก็ได้ยินชัดเจน!
หวังหงที่เห็นว่าฝางตงซานยังต้องประจบคนคนนี้ก็รีบเข้ามาใกล้ และได้ยินชัดเจน ส่วนหลิวเฟยเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็ได้ยินเสียงของติงเฉียงทั้งหมด!
ทันใดนั้นทุกคนมีสีหน้าเหมือนกัน นั่นคือตกใจ!
ติงเฉียงเป็นใคร? เขาคือมหาเศรษฐีวงการเสื้อผ้าที่มีชื่อเสียงทั่วเมืองหยุนไห่!
ถ้าคำพูดเมื่อกี้ออกมาจากปากคนอื่น พวกเขาอาจจะหัวเราะเยาะ แต่พอออกมาจากปากติงเฉียง มันก็เป็นความจริงอย่างแน่นอน!
แต่ความจริงนี้กลับทำให้คนตกใจจนตาเหลือก!
ตอนนี้ทุกคนมองเย่เทียนเหมือนเห็นผี รวมทั้งหลิวเฟยเอ๋อร์ด้วย!
เย่เทียนที่ดูยากจนข้นแค้น สวมเสื้อผ้าตลาดนัด ตอนนี้กลับมีมูลค่าถึงหลายสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ? นี่ นี่...
ทำให้คนรู้สึกว่าสมองตามไม่ทัน!
หวังหงแทบจะร้องไห้ มองเย่เทียนด้วยสายตาเขียวปั้ด คิดในใจว่า "พระเจ้า! นี่ นี่คนนี้เป็นเศรษฐีที่แอบแฝงตัว! เกือบพลาดไปแล้ว! ต้องหาทางจีบเขาให้ได้ ไม่รู้ว่าเขาชอบอะไร..."
ฝางตงซานกลัวจนตัวสั่น ใบหน้าอ้วนสั่นไม่หยุด สั่น สั่นต่อไป
เขาไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ตัวเองไปทำให้เศรษฐีระดับนี้ไม่พอใจโดยไม่รู้ตัว!
สวมเสื้อผ้าราคาเกือบสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ ไม่แปลกที่เขาดูสงบนิ่งไม่อยากพูด ที่แท้ไม่ใช่หยิ่ง แต่ไม่อยากพูดจริงๆ!
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ใช้เงินเกือบสิบล้านดอลลาร์สหรัฐทำเสื้อผ้าชุดเดียว? นี่มันบ้าอะไรขนาดนี้! แม้แต่บิล เกตส์ก็คงไม่ทำแบบนี้มั้ง? โอ้แม่เจ้า!!
ส่วนหลิวเฟยเอ๋อร์มือทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด หน้าเต็มไปด้วยความตกใจและตะลึง
เธอรู้ว่าเขาลึกลับขนาดนั้น สูงส่งขนาดนั้น ที่แท้ก็สูงเกินเอื้อมจริงๆ...
เมื่อเห็นทุกคนตกใจในท่าทางต่างๆ เย่เทียนผู้เป็นจุดสนใจเพียงแค่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่พูดอะไร แต่ก็มองติงเฉียงอย่างสนใจ ไม่คิดว่าคนคนนี้จะมีสายตาดีขนาดนี้
เพราะสิ่งที่ติงเฉียงพูดเมื่อกี้เป็นความจริงทุกคำ แค่ประเมินราคาต่ำไปหน่อย
ชุดที่ดูมอซอเหมือนของตลาดนัดนี้ ถ้าพูดถึงมูลค่าจริงๆ แล้ว ไม่สามารถใช้เงินมาวัดได้ เพราะต่อให้รวยแค่ไหนในโลก ก็ทำไม่ได้ที่จะให้ช่างระดับตำนานในวงการเสื้อผ้าระดับโลกมาร่วมมือกันทำเสื้อผ้าสักชุด!


## บทที่ 17 ฉันสามารถช่วยได้!

ติงเฉียงค่อยๆ ฟื้นสติ เรียกพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งมา มองไปที่เย่เทียนด้วยสีหน้าจริงจัง "วันนี้ยกเว้นค่าอาหารให้เขา และต่อไปถ้าคุณชายท่านนี้มาทานอาหาร ไม่ต้องคิดเงินทั้งหมด"
ฝางตงซานและคนอื่นๆ ได้ยินแล้วยิ่งตกตะลึง
โดยเฉพาะฝางตงซาน เขารู้ดีว่าในเมืองหยุนไห่นี้ คนที่ได้รับสิทธิพิเศษทานอาหารฟรีที่นี่นับนิ้วมือได้เท่านั้น แต่ตอนนี้กลับให้สิทธิพิเศษระดับสูงขนาดนี้กับเย่เทียน!
ในตอนนั้นติงเฉียงหันไปมองหวังหงและฝางตงซาน สีหน้าเย็นชา พูดเรียบๆ ว่า "ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกคุณ กลับไปเองเถอะ ต่อไปห้องอาหารทะเลซี่ยางของผมจะไม่ต้อนรับ และจะขึ้นบัญชีดำของผมติงเฉียง"
ฝางตงซานตกใจจนหน้าซีด การถูกติงเฉียงขึ้นบัญชีดำ ถ้าเพื่อนและคู่ค้ารู้เข้า เขาก็จบเห่แล้ว เพราะไม่มีใครกล้าเป็นเพื่อนกับศัตรูของติงเฉียง มันจะจบไม่สวยแน่!
หวังหงที่อยู่ข้างๆ ตะลึงงัน ส่วนหลิวเฟยเอ๋อร์ก็อ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ส่วนเย่เทียนยังคงนั่งอย่างสงบนิ่ง ท่าทางสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
"ผู้จัดการติง ผม..." ฝางตงซานรีบมองติงเฉียงด้วยความตื่นตระหนก แต่ยังพูดไม่ทันจบ ติงเฉียงก็พูดเสียงเย็นว่า "ส่งแขก!"
จากนั้นหันไปมองเย่เทียน ติงเฉียงพูดอย่างนอบน้อม "คุณชายครับ ไม่ทราบว่าเบอร์โทรศัพท์ของท่านคือเท่าไหร่? ถ้าวันหลังมีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ ผมจะทำสุดความสามารถเลยครับ"
ฝางตงซานมองเย่เทียนแล้วยิ่งตะลึง หนุ่มคนนี้เป็นใครกันแน่ ถึงทำให้ติงเฉียงต้องลดตัวลงมาขอสร้างความสัมพันธ์!
แต่เย่เทียนกลับสงบนิ่ง ยิ้มบางๆ "เบอร์โทรผมให้แต่สาวสวยเท่านั้น ถ้าคุณมีสาวสวยระดับพรีเมี่ยม ผมอาจจะพิจารณาดู"
ติงเฉียงยิ้มแหยๆ แน่นอนว่าเข้าใจความหมายปฏิเสธของเย่เทียน "ครับ งั้นต่อไปเชิญคุณชายแวะมาทานอาหารที่ร้านเล็กๆ นี้บ่อยๆ นะครับ รับรองบริการดีที่สุด ผมขอตัวก่อน"
พูดจบ ติงเฉียงก็รู้กาลเทศะเดินจากไป แต่ก่อนไปก็มองฝางตงซานอย่างเย็นชา ทำให้ฝางตงซานร่างอ้วนกว่าสองร้อยโลตัวสั่นด้วยความกลัว
ติงเฉียงที่เดินออกไปไปที่เคาน์เตอร์ พูดกับพนักงานหญิงคนหนึ่งว่า "ถ้าคุณชายโต๊ะนั้นมาทานอาหารครั้งหน้า ต้องแจ้งผมทันที ห้ามล่าช้า"
พนักงานเคาน์เตอร์พยักหน้า เห็นติงเฉียงจากไปแล้วก็มองไปที่เย่เทียนที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างด้วยความตกตะลึง
ฝางตงซานที่อยู่ข้างเย่เทียนอยากจะพูดขอร้อง แต่เย่เทียนกลับทำเหมือนเขาเป็นอากาศ ยิ้มมองหลิวเฟยเอ๋อร์ "เด็กน้อย เลิกเหม่อได้แล้ว มองอะไรอยู่"
หลิวเฟยเอ๋อร์ได้สติ มองเย่เทียนด้วยความสงสัย แต่มากกว่านั้นคือความชื่นชม "ไม่นึกว่าคุณจะเป็นเศรษฐีนี่"
"ผมแค่ชอบเก็บตัวเงียบๆ" เย่เทียนไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ยิ้มอย่างมีเลศนัย
ส่วนฝางตงซานที่อยู่ข้างๆ เห็นแบบนี้ก็ได้แต่หันหลังจากไปอย่างจนใจ หวังหงที่อยู่ข้างๆ รีบพูด "รอด้วย"
"รอบ้านแกสิ!" ฝางตงซานหันไปมองหวังหงด้วยความโกรธ มองรอบๆ เห็นคนมองมา จึงแค่แค่นเสียงใส่หวังหงแล้วเดินจากไป
ถ้าที่นี่คนไม่เยอะ เขาต้องตบหน้าเธอสักทีแน่ๆ บ้าเอ๊ย พูดอะไรไม่มีสาระ ไปทำให้โกรธพระพุทธรูปองค์ใหญ่ขนาดนี้ คราวนี้ดีแล้ว ไปทำให้ติงเฉียงโกรธ ฝางตงซานเห็นภาพคนมากมายหลีกหนีเขาแล้ว หน้าตาหมดอาลัยตายอยาก
หวังหงทำหน้าน้อยใจ น้ำตาคลอ มองหลิวเฟยเอ๋อร์กับเย่เทียนแวบหนึ่ง แล้วเอามือปิดปากเดินจากไป
เห็นหวังหงเดินจากไป หลิวเฟยเอ๋อร์รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ้มมองเย่เทียน "คุณเก่งจริงๆ!"
"ผมยังมีที่เก่งกว่านี้อีก"
"อะไรเหรอ?"
เย่เทียนมองหลิวเฟยเอ๋อร์ที่สงสัยแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ "คุณถอดเสื้อชั้นในออก ผมจะบอกให้"
"ไอ้บ้า!" หลิวเฟยเอ๋อร์แค่นเสียงใส่ ชายตามองเย่เทียน ความเย้ายวนชั่วขณะทำให้เย่เทียนตะลึงไปชั่วครู่ หัวใจเหมือนถูกแมวข่วน แอบด่าหลิวเฟยเอ๋อร์ว่าเป็นตัวยั่วใจ
ไม่นาน พนักงานเสิร์ฟก็นำอาหารมาเต็มโต๊ะ เย่เทียนพบว่ามีหลายอย่างที่ไม่ได้สั่ง แต่ดูจากวิธีทำแล้วเป็นอาหารราคาแพงมาก อดชื่นชมวิธีการทำงานของติงเฉียงไม่ได้ สมแล้วที่เป็นคนฉลาด
หลิวเฟยเอ๋อร์แปลกใจมาก แล้วชมเย่เทียนหนึ่งประโยค ก็มีความสุขกับการทานอาหาร ส่วนเย่เทียนถูกหลิวเฟยเอ๋อร์ชมจนรู้สึกเคลิ้ม พูดคุยหยอกล้อไปด้วย หัวเราะพูดคุยไป เวลาผ่านไปเร็ว ทั้งสองคนก็ทานอาหารอย่างมีความสุข
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของหลิวเฟยเอ๋อร์ดังขึ้น เธอรีบรับสาย ครู่หนึ่งต่อมา สีหน้าของหลิวเฟยเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไปทันที หลังจากวางสาย เธอพูดขอโทษเย่เทียนแล้วจะเดินออกไปข้างนอก
เย่เทียนขมวดคิ้วมองเธอแวบหนึ่ง คว้าตัวเธอไว้ "มีเรื่องอะไรใช่ไหม? เดี๋ยว ผมไปด้วย"
ตอนนั้นไม่ถามว่าเป็นเรื่องอะไร หันตัวพาหลิวเฟยเอ๋อร์ออกไปเลย ตั้งใจจะไม่เอาเปรียบติงเฉียง แต่เห็นหลิวเฟยเอ๋อร์รีบร้อนมาก ตอนนี้ก็เลยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
มองเย่เทียน ดวงตาของหลิวเฟยเอ๋อร์มีความซาบซึ้งใจ แต่ตอนนี้มีความกังวลมากกว่า น้ำตาคลอเต็มเบ้าตา
ออกไปข้างนอกเรียกแท็กซี่ นั่งบนรถเย่เทียนถามหลิวเฟยเอ๋อร์จึงรู้
ที่แท้คุณพ่อของหลิวเฟยเอ๋อร์ หลิวหยุนขับรถชนกับคนขับรถบีเอ็มดับเบิลยู แต่คนคนนั้นไม่พาหลิวหยุนไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจอาการบาดเจ็บ กลับทำร้ายร่างกายหลิวหยุนจนบาดเจ็บสาหัสต้องเข้าโรงพยาบาล
"ไอ้คนเลวนี่สมควรตาย!" เย่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาที่สงบนิ่งฉายแววเยือกเย็นจนหลิวเฟยเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ รู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก
จากนั้นเย่เทียนหันไปมองหลิวเฟยเอ๋อร์ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่มุมตาของเธอ พูดเบาๆ ว่า "อย่าเสียใจไปเลย มีฉันอยู่ ทุกอย่างจะไม่เป็นไร"
หลิวเฟยเอ๋อร์พยักหน้า รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง เธอเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ ตอนนี้พ่อประสบเหตุ ทุกอย่างต้องแบกรับไว้คนเดียว ความกดดันมากมายเหลือเกิน แต่ประโยคนี้ของเย่เทียนทำให้จิตใจของหลิวเฟยเอ๋อร์เข้มแข็งขึ้นมาก เพราะเธอยังมีเย่เทียนอยู่
ไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาล ตามคำบอกทางโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ หลิวเฟยเอ๋อร์พาเย่เทียนมาถึงห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว แต่พอมาถึงก็ได้ยินเสียงร้องไห้โศกเศร้า
ร่างบอบบางของหลิวเฟยเอ๋อร์สั่นสะท้านอย่างรุนแรง น้ำตาไหลอาบใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ เรียกเบาๆ ว่า 'แม่!' แล้วรีบเดินไปข้างหน้าทันที
เห็นที่หน้าห้องฉุกเฉิน สตรีวัยกลางคนคนหนึ่งก้มหน้าร้องไห้อย่างเจ็บปวดบนเตียงที่มีผ้าขาวคลุมอยู่ ใต้ผ้าขาวนั้นมองเห็นเค้าโครงร่างคนรางๆ
ข้างหน้าสตรีวัยกลางคนมีชายวัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์ขาว ใส่แว่นตา ขมวดคิ้วพูดว่า "ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วย แต่อาการบาดเจ็บสาหัสเกินไป ผมก็ทำอะไรไม่ได้"
"อะไรนะ?!"
หลิวเฟยเอ๋อร์ที่เพิ่งมาถึงได้ยินข่าวร้ายนี้ ก็แทบจะพังทลาย น้ำตาไหลไม่หยุด ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตามองชายวัยกลางคน "คุณ คุณ คุณพูดว่าอะไรนะ? บาดเจ็บสาหัส ทำอะไรไม่ได้?"
ชายวัยกลางคนเห็นประกายตระการตาในดวงตาของหลิวเฟยเอ๋อร์ แล้วรีบเก็บอาการ สีหน้าเคร่งขรึมพยักหน้า "ขอโทษด้วย ผมพยายามอย่างเต็มที่แล้ว"
"ฮือๆ!"
หลิวเฟยเอ๋อร์ขาอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น
เห็นสภาพของหลิวเฟยเอ๋อร์แบบนี้ หมอหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ดวงตาฉายแววตัณหาขึ้นมาทันที แล้วรีบเก็บอาการ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พูดพลางจะเข้าไปประคองหลิวเฟยเอ๋อร์
"เฮ้อ ขอให้ทำใจ ผู้สูงอายุจากไปอย่าง..."
ตอนที่กำลังจะโอบกอดหลิวเฟยเอ๋อร์ มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากที่ไหนไม่รู้คว้าจับมือของหมอไว้ ทำให้เขาเจ็บจนสีหน้าเปลี่ยน หันไปมองเย่เทียน "นายทำอะไร? ทำร้ายหมอ? ก่อเรื่องในโรงพยาบาล?"
"กรุณาลืมตาที่เต็มไปด้วยราคะของคุณดูให้ดีๆ" เย่เทียนมองเขาอย่างดูแคลน ชี้ไปที่หลิวหยุนใต้ผ้าขาวบนเตียง "คนยังมีชีวิตอยู่ ทำไมถึงบอกว่าตายแล้ว?"
"อะไรนะ?!" หลิวเฟยเอ๋อร์และแม่ของเธอหันไปมองเย่เทียนด้วยความตกใจพร้อมกัน
เย่เทียนก้มลงมองหลิวเฟยเอ๋อร์ที่ร้องไห้จนหน้าเปื้อนน้ำตาข้างๆ ยิ้มอย่างอ่อนโยน "อย่าเสียใจไปเลย ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ากลัว มีฉันอยู่ ลุงหลิวฉันช่วยได้"
"แค่นาย?" เหมียวตงสะบัดมือออกจากเย่เทียน ถอยหลังสองก้าว มองสำรวจเย่เทียนอย่างดูแคลน "แค่นายแบบนี้จะรู้ศาสตร์แพทย์? หมูขึ้นต้นไม้ยังง่ายกว่า!"
"พี่ พี่ใหญ่เย่ พี่ช่วยได้จริงๆ เหรอ?" หลิวเฟยเอ๋อร์มองเย่เทียนด้วยสายตาหวังพึ่ง เธอรู้ว่าเย่เทียนมีความรู้ด้านการแพทย์ แต่คนตายแล้วก็ช่วยให้ฟื้นได้เหรอ? หลิวเฟยเอ๋อร์ไม่เชื่อ แต่เธอขอเชื่อดีกว่า!
เพราะนี่คือพ่อของเธอ!
แม้จะมีความหวังเพียงน้อยนิดก็ไม่อาจละทิ้ง!
"ฉันเคยโกหกเธอเมื่อไหร่?" เย่เทียนค่อยๆ พยุงหลิวเฟยเอ๋อร์ขึ้นมา เช็ดน้ำตาให้เธอพลางพูด
"อาจารย์ของผม ศาสตราจารย์ซุนยังบอกด้วยตัวเองว่าคนไข้รักษาไม่ได้แล้ว นายจะช่วยให้ฟื้นได้?" เหมียวตงเห็นเย่เทียนโอบอุ้มหลิวเฟยเอ๋อร์ ดวงตาฉายแววไม่พอใจ น้องสาวสวยขนาดนี้กลับไปคบกับไอ้ขี้ยาจกแบบนี้ ช่างบ้าจริงๆ!
"นายว่าอะไรนะ!" หลิวเฟยเอ๋อร์และแม่ของเธอมองเหมียวตงด้วยความโกรธ หมายความว่าไม่อยากให้หลิวหยุนมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?
เหมียวตงก็รู้ตัวว่าพูดผิด รีบพูดว่า "ผมไม่ได้แช่งนะ แต่อาจารย์ของผม ศาสตราจารย์ซุนเป็นหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองเจียงเฉิง บรรพบุรุษสามรุ่นล้วนเป็นหมอ ท่านเป็นหมอมาสามสิบกว่าปี เป็นศาสตราจารย์แพทย์ระดับสูงสุดของโรงพยาบาล จะหลอกพวกคุณได้ยังไง? ผมกลัวว่าพวกคุณจะถูกเขาหลอก ปล่อยให้คนที่จากไปแล้วต้องถูกทำให้เสื่อมเสีย!"
ต้องยอมรับว่าเหมียวตงฉลาดมาก ไม่เพียงแก้ไขความผิดพลาดเมื่อครู่ แถมยังยกย่องอาจารย์จนถึงฟ้า พร้อมกับดูถูกเย่เทียนไปด้วย
และคำพูดของเขาก็ได้ผลจริงๆ เพราะพูดความจริง
หลิวเฟยเอ๋อร์และแม่ของเธอต่างเข้าใจดี ศาสตราจารย์ซุนเป็นหมอมาสามสิบปี ส่วนเย่เทียน พูดไม่ดีก็แค่เด็กเพิ่งหัดเดิน ควรเชื่อใคร ชัดเจนอยู่แล้ว
แต่นี่ไม่รวมหลิวเฟยเอ๋อร์
มองไปที่เย่เทียน หลิวเฟยเอ๋อร์พูดอย่างมั่นใจ "ฉันเชื่อพี่ใหญ่เย่!"
"เธอ!" เหมียวตงรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
เย่เทียนพยักหน้าให้หลิวเฟยเอ๋อร์ จากนั้นมองสำรวจเหมียวตงขึ้นลง หัวเราะเยาะ "อย่าเอาความโง่เขลาของตัวเองมาทำเป็นเก่ง! หลบไป! ฉันจะช่วยคน!"


## บทที่ 18 ทำไมอิฐจึงแดงขนาดนั้น?

ขณะที่พูด เย่เทียนก็เดินไปหยุดตรงหน้าเหมียวตง เมื่อเขาพยายามขัดขวาง เย่เทียนก็สะบัดมือเบาๆ ทำให้เหมียวตงเซถอยหลังเกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงไป
ศาสตราจารย์ซุนลังเลเล็กน้อย มองไปที่เย่เทียน "คุณหนุ่ม คนไข้เสียชีวิตไปแล้วนะ คุณ..."
"ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ผมรับผิดชอบเอง" เย่เทียนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง รู้ทันทีว่าเขาหมายความว่าอะไร ก็แค่กลัวต้องรับผิดชอบเท่านั้นเอง
หลังจากเย่เทียนพูดแบบนั้น ศาสตราจารย์ซุนก็ไม่พูดอะไรอีก ในเมื่อญาติเห็นด้วยแล้ว เขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปขัดขวาง
ในขณะเดียวกัน ศาสตราจารย์ซุนก็มองเย่เทียนด้วยความสงสัย เขามีความสามารถจริงหรือ? หรือแค่แกล้งทำ? แต่ถ้าแค่แกล้งทำ นี่มันก็จะเป็นการตบหน้าตัวเองชัดๆ ศาสตร์แพทย์ไม่ใช่อย่างอื่น ไม่ใช่แค่เรียนๆ เล่นๆ ก็จะเป็นได้ มันต้องมีความรู้จริงๆ!
เมื่อเดินไปถึงข้างหน้าหลิวหยุน เย่เทียนค่อยๆ ดึงผ้าขาวที่คลุมศีรษะออก มองใบหน้าที่ซีดขาวและเย็นเฉียบนั้น ด้านข้างแม่ของหลิวเฟยเอ๋อร์ก็ร้องไห้โฮออกมา
เย่เทียนมองเธอแวบหนึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงและสงบว่า "ป้าไม่ต้องกังวล ลุงไม่เป็นไรหรอก"
มองดูเย่เทียน เธอพยักหน้าอย่างมั่นใจ รู้สึกอย่างประหลาดว่าคนหนุ่มคนนี้น่าจะทำได้จริง
เย่เทียนก้มลงมองหลิวหยุน ทันใดนั้นก็โบกมือ มีประกายเงินวาบขึ้น แล้วเข็มเงินก็ปรากฏบนตัวของหลิวหยุน
จากนั้นร่างของเย่เทียนก็เคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน ดูเหมือนเป็นท่าเดินพิเศษ ดูแปลกแต่ก็ไม่แปลก
ฉึก!
เมื่อหยุดฝีเท้า เย่เทียนก็โบกมือปักเข็มเงินอีกเล่ม จากนั้นก็ไม่หยุดเท้า เดินด้วยท่าพิเศษ เริ่มเดินวนรอบตัวหลิวหยุนไม่หยุด แน่นอน ทุกครั้งที่เดินผ่านก็จะโบกมือปักเข็มเงินลงบนตัวหลิวหยุน
เมื่อเห็นเย่เทียนเดินวนไม่หยุด ปักเข็มเงินไปด้วย เหมียวตงก็แสดงสีหน้าดูถูก "ยังจะแพทย์แผนจีน? เข็ม? ช่างโง่จริงๆ! แพทย์แผนจีนมันล้าสมัยไปแล้ว ถูกกำจัดไปแล้ว! ฮึ! ไอ้พวกชอบอวดเก่ง!"
แต่ศาสตราจารย์ซุนที่ยืนอยู่ข้างเหมียวตง ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เบิกตากว้าง สีหน้ายิ่งตกตะลึง ตกตะลึง...
ไม่นาน เย่เทียนก็มีไอขาวลอยออกจากศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ แต่มือที่โบกยังคงมั่นคงและแข็งแรง ฝีเท้าก็ยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ!
"เหนื่อยจากการเรียกวิญญาณแล้วใช่ไหม? คราวหน้าจะอวดเก่งต้องออกกำลังกายให้มากกว่านี้..." เหมียวตงเยาะเย้ยอย่างดูถูก แต่พูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ ศาสตราจารย์ซุนที่อยู่ข้างๆ ก็ยกมือตบเหมียวตง เสียง 'แปะ' ดังกังวาน ทำให้เหมียวตงเซเกือบล้ม หน้างงไปหมด
"หุบปากซะ!" ศาสตราจารย์ซุนมองด้วยสายตาเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เหมียวตงที่อยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ถ้าไม่ใช่เรียกวิญญาณ แล้วไอ้หมอนี่กำลังทำอะไรวุ่นวายอยู่?
ในตอนนี้เอง จู่ๆ เย่เทียนก็หยุดฝีเท้า หมุนตัว ถอนหายใจเบาๆ "เสร็จแล้ว"
"เสร็จแล้ว?" ทุกคนพร้อมใจกันอึ้ง รีบมองไปที่หลิวหยุน
เห็นว่าตอนนี้แม้บนใบหน้าของหลิวหยุนจะมีเข็มเงินอยู่บ้าง แต่สีหน้ากลับเปล่งปลั่ง เหมือนคนปกติ ดวงตาที่ปิดสนิทค่อยๆ สั่นและเปิดขึ้นช้าๆ
"พ่อ! (ไอ้แก่!)"
หลิวเฟยเอ๋อร์และแม่ของเธอรีบวิ่งเข้าไปทันที ร้องไห้ด้วยความดีใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ไม่คิดว่าหลิวหยุนจะฟื้นขึ้นมาจริงๆ! ฟื้นขึ้นมาจริงๆ!
เหมียวตงที่ล้มอยู่บนพื้นค่อยๆ ลุกขึ้น มองหลิวหยุนที่ลืมตาขึ้นด้วยสีหน้างงงวยสารพัด "แม่ง ฟื้น ฟื้นขึ้นมา? นี่มันเป็นไปได้ยังไง!"
เหมียวตงไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง คนที่ประกาศว่าตายไปแล้ว ทำไมถึงฟื้นขึ้นมาได้?
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังถูกไอ้หนุ่มขี้เหร่คนนี้รักษาจนหาย มันช่างเหมือนเรื่องเล่าในนิทานอาหรับราตรีเลยทีเดียว!
ในขณะนั้น ศาสตราจารย์ซุนที่อยู่ข้างๆ ถอยหลังไปสองก้าวอย่างห้ามไม่อยู่ พึมพำด้วยสีหน้าตกตะลึง "นั่นคือวิชาเข็มเจ็ดดาวเก้าผี มันคือวิชาเข็มเจ็ดดาวเก้าผีจริงๆ!"
เย่เทียนได้ยินเสียงของศาสตราจารย์ซุน เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ศาสตราจารย์ซุนเห็นดังนั้นก็รีบจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เย่เทียนกลับหันหน้าไปทางอื่นโดยไม่แม้แต่จะมอง
ศาสตราจารย์ซุนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เขารีบเตะเหมียวตงทันที "เข็นคนไข้เข้าไปข้างใน ทำการตรวจและรักษาต่อ"
เมื่อได้ยินเสียงของศาสตราจารย์ซุน หลิวเฟยเอ๋อร์ไม่ได้มองเขา แต่กลับมองไปที่เย่เทียน ในดวงตาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและตื่นเต้น ไม่คิดว่าเย่เทียนจะเก่งขนาดนี้ สามารถช่วยชีวิตพ่อได้ในเวลาไม่กี่นาที
เย่เทียนยิ้มเล็กน้อย "ไปตรวจดูเถอะ พวกคุณจะได้สบายใจ และไม่ต้องให้พวกไร้สาระบางคนมาว่าผมเป็นหมอผี"
เหมียวตงแทบจะอายจนเป็นมะเร็งแล้ว ก้มหน้าด้วยสีหน้าแดงก่ำไม่กล้าพูดอะไร เงียบๆ เดินเข้าไปข้างในพร้อมกับศาสตราจารย์ซุนและหลิวหยุน แต่ไม่นานนักก็เดินออกมาด้วยกัน
แต่หลิวหยุนกลับเดินออกมาด้วยตัวเอง สีหน้าเปล่งปลั่ง ดวงตาเป็นประกาย เดินหลังตรง ดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งถูกประกาศว่าจะต้องตายเลย
หลิวเฟยเอ๋อร์และแม่ของเธอวิ่งเข้าไปหาหลิวหยุน กอดเขาไว้แน่น ร้องไห้ด้วยความดีใจ สำหรับครอบครัวสามคนนี้ มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีเกินกว่าจะบรรยายได้!
ในช่วงเวลานั้น ศาสตราจารย์ซุนเดินมาข้างๆ เย่เทียน หยิบนามบัตรออกมาพูดอย่างนอบน้อม "นายเย่ ผมชื่อซุนเต๋อซิง ยินดีที่ได้พบครับ"
เย่เทียนพยักหน้า รับนามบัตรมาอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้ซุนเต๋อซิงรู้สึกอึดอัดมาก
ส่วนเหมียวตงที่อยู่ข้างๆ งงไปหมด มองศาสตราจารย์ซุน ไม่รู้จะพูดอะไรดี
อาจารย์ของเขาถึงกับให้ความเคารพคนรุ่นราวคราวเดียวกันขนาดนี้?
ต้องรู้ว่า ในเมืองหยุนไห่ทั้งเมือง ไม่มีใครสักคนที่จะทำให้ศาสตราจารย์ซุนเคารพได้ขนาดนี้ แต่ตอนนี้กลับให้ความเคารพเย่เทียนขนาดนี้?
ที่สำคัญที่สุดคือ ไอ้หมอนี่ยังทำท่าไม่แยแสอีก?
เหมียวตงรู้สึกว่าโลกเปลี่ยนไปแล้ว โลกวุ่นวายไปหมด...
ไม่นานนัก ครอบครัวของหลิวเฟยเอ๋อร์ก็เดินมา หลิวหยุนพูดกับเย่เทียนอย่างนอบน้อม "ขอบคุณพี่ชายเย่..."
เย่เทียนรีบหลบตัวไม่ยอมรับ มองหลิวหยุนแล้วยิ้มขื่น "ผมเป็นเพื่อนสนิทกับหลิวเฟยเอ๋อร์ ลุงทำแบบนี้ทำให้ผมอึดอัดมากเลย ที่ได้ช่วยผมก็ดีใจแล้ว ลุงไม่ต้องมากพิธีขนาดนี้"
"ใช่ พ่อ ไม่ต้องมากพิธีกับเขาหรอก" หลิวเฟยเอ๋อร์ส่งเสียงฮึดฮัดใส่เย่เทียน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความดีใจและภาคภูมิใจ
"ฮ่าๆ งั้นก็ได้ ไป พวกเราออกไปกัน เลี้ยงข้าวสักมื้อก็แล้วกัน" หลิวหยุนหัวเราะ เย่เทียนพยักหน้าทันที ทุกคนหมุนตัวเดินจากไป
มาถึงหน้าโรงพยาบาล กำลังจะจากไป จู่ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินสวนทางมาจะเข้าโรงพยาบาล ท่าทางองอาจผึ่งผาย ราวกับจะเดินข้ามฟ้า
หลิวหยุนกำลังคุยกับเย่เทียนอย่างสนุกสนาน จู่ๆ ก็เห็นคนที่นำหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เย่เทียนสังเกตเห็น เงยหน้ามองคนที่นำหน้า เขาเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างกำยำ ยิ่งไปกว่านั้นใบหน้าดุดันน่ากลัว ดูเหมือนจะเป็นนักต่อสู้ที่เก่งกาจ
"ลุงหลิว เป็นอะไรหรือครับ?"
"คนที่ทำร้ายฉันคือคนนี้" หลิวหยุนมีสีหน้าหวาดกลัว แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ในตอนนั้น เหนียวไถผู้เป็นหัวหน้าเงยหน้าขึ้นมองหลิวหยุนแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะพลางพูดว่า "โอ้ ไอ้แก่ เธอมีชีวิตรอดมาได้ด้วยเหรอ ไม่ตายซะหน่อย?"
"แก! แก!" หลิวหยุนโกรธจนตัวสั่น ใบหน้าแดงก่ำ
เหนียวไถหัวเราะเยาะ แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นหลิวเฟยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ดวงตาเปล่งประกายราคะ มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "นี่ลูกสาวเธอเหรอ? ไม่เลวๆ หน้าตาน่ารัก ก้นก็สวย เซ็กซี่จริงๆ! งั้นแบบนี้ไหม ให้ลูกสาวเธอมาอยู่กับฉันสักปี แล้วฉันจะไม่ยุ่งกับเธออีก ว่าไง?"
"แก แก ไร้เหตุผล!!" หลิวหยุนชี้หน้าเหนียวไถด้วยความโกรธ นอกจากชนเขาแล้วยังทำร้ายร่างกาย เกือบจะฆ่าเขาให้ตาย แค่นี้ก็พอแล้ว แต่ยังจะมาข่มขู่เอาลูกสาวเขาอีก ช่างเป็นอันธพาลชั้นต่ำจริงๆ!
หลิวเฟยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็โกรธจนหน้าแดง อกสั่นไหว
เย่เทียนจับมือหลิวเฟยเอ๋อร์ไว้ ส่งสายตาให้เธอสงบใจ แล้วหันไปมองเหนียวไถด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย "ไสหัวไป!"
"โอ้โห? หนุ่มน้อยหน้าตาดีมาจากไหนเนี่ย?" เหนียวไถมองเย่เทียนอย่างดูถูก "ยังไง? จะมาช่วยพวกเขาเหรอ? หึ เธอรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร? ตอนนี้ฉันจะเตือนเธอสักคำ ไปให้ไกลเท่าที่จะไกลได้!"
เย่เทียนเห็นดังนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก ก้มลงมองเห็นอิฐก้อนหนึ่งที่พื้น จึงหยิบขึ้นมา โยนขึ้นลงในมือเบาๆ แล้วรับกลับมาอย่างนิ่มนวล มองไปที่เหนียวไถพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ "วันนี้ฉันจะสอนให้แกรู้ว่าทำไมอิฐถึงแดง!"
พูดจบ เย่เทียนทำท่าจะเดินเข้าไป เหนียวไถถอยหลังสองก้าว โบกมือด้วยท่าทางเจ้าพ่อ "พวกมึง ลุย!"
เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่เห็นว่าเขาทำอย่างไร แต่ได้ยินเสียงปั๊ก ปั๊ก ปั๊ก ทุกคนที่วิ่งเข้ามาถูกตีด้วยอิฐกระเด็นออกไป อิฐถูกย้อมด้วยเลือดจนแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ
เหนียวไถหน้าซีด ตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว มองเย่เทียนที่ค่อยๆ เดินเข้ามาด้วยความกลัว "นาย นาย อย่าเข้ามา"
"ไม่เข้าไป? ก็ได้ บอกมาสิว่าทำไมอิฐถึงแดง?" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์
"เพราะ เพราะถูกย้อมด้วยเลือด" เหนียวไถมองอิฐ รู้สึกว่าน้องชายตัวสั่น พูดด้วยความกลัว
"ขอโทษด้วย คำตอบผิด"
เย่เทียนพูดจบ ปั๊ก! อิฐฟาดเข้าไป เหนียวไถร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลจากศีรษะ
"ทำไมอิฐถึงแดง?" เย่เทียนยังคงยิ้มเจ้าเล่ห์ถามเหนียวไถ
เหนียวไถมองเย่เทียนอย่างงงๆ ขาสั่น โซเซ "ฉัน ฉันก็ไม่รู้"
"ผิด!"
ปั๊ก!
โอ๊ย!
"ทำไมอิฐถึงแดง?"
"ฉันก็..."
"ผิด!"
ปั๊ก!
"ทำไมอิฐถึงแดง?"
"ยังผิดอีก!"
...
ตีต่อเนื่องจนเหนียวไถหมดสติล้มลง เย่เทียนจึงโยนอิฐทิ้ง ปัดมือ ทำหน้านิ่ง
เหลือบมองครอบครัวหลิวหยุน ยิ้มเบาๆ "ไปกันเถอะ กำจัดขยะเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องขวางทางแล้ว"
หลิวหยุนตกตะลึง ส่วนหลิวเฟยเอ๋อร์ทำหน้าจนใจ ใครจะไปกำจัดขยะรุนแรงขนาดนี้... แต่ในใจกลับรู้สึกซาบซึ้งและดีใจ เพราะมีเย่เทียนอยู่ หลิวเฟยเอ๋อร์รู้สึกว่าท้องฟ้าของเธอมีเสาหลักเพิ่มขึ้นอีกต้น!
ระหว่างทางกลับ หลิวเฟยเอ๋อร์อดสงสัยไม่ได้จึงถาม "พี่ชายเย่ แล้วทำไมอิฐถึงแดงกันแน่?"
เย่เทียนยักไหล่อย่างจนใจ "อิฐมันก็แดงอยู่แล้วนี่ เธอโง่หรือไง?"
หลิวเฟยเอ๋อร์: "..."
ไม่นาน เย่เทียนก็ตามครอบครัวหลิวเฟยเอ๋อร์มาถึงบ้านของพวกเขา ไม่ได้คิดจะไปกินข้าวข้างนอก แต่จะกินที่บ้าน พ่อแม่ของหลิวเฟยเอ๋อร์มีท่าทีดีมาก ชอบเย่เทียน รีบออกไปซื้อของ ให้หลิวเฟยเอ๋อร์อยู่ดูแลเย่เทียนที่บ้าน
ในบ้านเหลือแค่หลิวเฟยเอ๋อร์กับเย่เทียนสองคน
เห็นเย่เทียนนั่งอย่างสบายๆ บนโซฟา มองมาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม หลิวเฟยเอ๋อร์หน้าแดงเรื่อ แล้วมองเย่เทียนด้วยสายตาต่อว่า พูดเบาๆ ว่า "วันนี้ ขอบคุณนะคะ"
"ขอบคุณมันเกรงใจไปหน่อย แต่ถ้าเธออยากขอบคุณก็ได้" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฉันไม่ต้องการอะไรมาก แค่มีวิชาฝ่ามือหนึ่ง อยากจะลองฝึกกับตัวเธอ มันช่วยรักษาโรคได้ดีนะ"
"คืออะไรเหรอ?" หลิวเฟยเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย
"เธอเคยได้ยินวิชาฝ่ามือที่ลงมาจากสวรรค์ไหม?"
หลิวเฟยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว "มือปาฏิหาริย์ของพุทธเจ้า?"
"ใช่แล้ว เฟยเอ๋อร์ของฉันฉลาดจัง" เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ชูนิ้วโป้งให้หลิวเฟยเอ๋อร์
หลิวเฟยเอ๋อร์มองเย่เทียนด้วยสายตาต่อว่า "ใช้ยังไง?"
"ดูนี่"
เย่เทียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป จากบนลงล่าง คว้าและบีบหน้าอกของหลิวเฟยเอ๋อร์
"ใช้แบบนี้ เจ๋งไหมล่ะ"
หลิวเฟยเอ๋อร์: "..."


## บทที่ 19 ผู้หญิงของข้าเย่เทียน ใครก็แตะต้องไม่ได้!

หลังจากทานข้าวเสร็จ เย่เทียนลูบท้องป่องเดินออกจากบ้านของหลิวเฟยเอ๋อร์
"ท้องหรือ?" หลิวเฟยเอ๋อร์ที่ออกมาส่งเย่เทียนแซวเขา
"อืม ท้องลูกของเธอไง" เย่เทียนยิ้มมองหลิวเฟยเอ๋อร์ ทำให้เธออายจนโกรธ
"ก็ใครใช้ให้อาลุงอาป้าทำอาหารอร่อยขนาดนี้ล่ะ เลยอดใจไม่ไหวกินเยอะไปหน่อย" เย่เทียนพูดอย่างจนปัญญา
"งั้นต่อไปไม่มีอะไรก็มากินได้เลยนะ เลี้ยงอิ่มแน่นอน" หลิวเฟยเอ๋อร์พูดขึ้นมาทันใด แล้วก็นึกขึ้นได้ ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
"เมื่อไหร่เธอจะให้ฉันกินตัวเธอล่ะ นั่นแหละถึงจะอิ่มจริงๆ" เย่เทียนโน้มตัวเข้าไปใกล้ ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้หลิวเฟยเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ เย่เทียนหัวเราะก่อนจะเดินจากไป
"ไปล่ะ คราวหน้าทำอาหารอร่อยๆ เรียกฉันด้วยนะ"
หลิวเฟยเอ๋อร์มองเย่เทียนที่เดินจากไป แล้วแค่นเสียง "เรียกผีสิ!"
แม้จะพูดแบบนั้น แต่มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไป ดูเหมือนเด็กน้อยที่มีความสุข
ไม่นาน เย่เทียนก็มาถึงบริษัท เขาตั้งใจจะไปทำงานเลย แต่กลับมุ่งหน้าไปชั้นบนสุด เพราะไม่ได้เจอภรรยาสักพัก อยากไปดูและแกล้งเธอหน่อย
เย่เทียนสวมหน้าเจ้าเล่ห์ ไม่เคาะประตู ค่อยๆ เดินเข้าไป ตั้งใจจะไปหลอกหยุนซินเยียน แต่กลับพบว่าเธอกำลังก้มหน้าร้องไห้อยู่ที่โต๊ะทำงาน
เย่เทียนขมวดคิ้วทันที ค่อยๆ เดินเข้าไป มองใบหน้าของหยุนซินเยียน ความโกรธพลันลุกโชนขึ้นในใจ
ลูบรอยฝ่ามือบนใบหน้าของหยุนซินเยียน แล้วถามเสียงนุ่ม "ใครตบ!"
หยุนซินเยียนเพิ่งรู้ตัวว่าเย่เทียนอยู่ตรงนั้น ตกใจเล็กน้อย แล้วส่ายหน้า ไม่พูดอะไร
เห็นหยุนซินเยียนร้องไห้จนหน้าเปื้อนน้ำตา เย่เทียนรู้สึกเจ็บใจ คว้ามือเธอไว้ โน้มตัวเข้าไปดูใกล้ๆ พูดเสียงเบา "บอกฉัน ใครตบ บอกมา"
เห็นเย่เทียนที่ดูสงบนิ่ง แต่น้ำเสียงแฝงความเด็ดเดี่ยว หยุนซินเยียนรู้สึกอบอุ่นในใจ ความรู้สึกที่ได้รับความรัก ทำให้หยุนซินเยียนรู้สึกสบายใจ
หลังจากผ่านไปพักใหญ่ เธอก็พูดเสียงเบา "หยุนเฟิง"
"หยุนเฟิง?" เสียงของเย่เทียนดังขึ้นเล็กน้อย ดวงตาวาบไปด้วยความโกรธ ปล่อยมือหยุนซินเยียนทันที หมุนตัวเดินออกไปข้างนอก
มองแผ่นหลังของเย่เทียนที่เดินจากไป หยุนซินเยียนอึ้งไปชั่วขณะ แม้ไม่ได้พูดอะไรที่แสดงพลังอำนาจ แต่กลับให้ความรู้สึกเหนือฟ้าดินอย่างเด็ดขาด!
เย่เทียนในยามปกติกับตอนนี้ ต่างกันราวฟ้ากับดิน!
แต่เย่เทียนแบบนี้แหละ ที่ทำให้หยุนซินเยียนสับสนในความรู้สึก
"เขาโกรธขนาดนี้เพราะฉันหรือ?" หยุนซินเยียนรู้สึกซาบซึ้ง แล้วก็นึกถึงความน่ากลัวของเย่เทียนขึ้นมา สีหน้าเปลี่ยนไปทันที หมุนตัวเดินจากไป
หลังจากเย่เทียนเดินออกจากห้องทำงาน สีหน้าเขาดูสงบนิ่ง แววตาลึกล้ำ แต่ถ้าคนที่คุ้นเคยกับเย่เทียนเห็นเข้า ก็จะรู้ว่าเย่เทียนโกรธจริงๆ แล้ว!
เขาจับคนมาถามที่อยู่ของหยุนเฟิงอย่างลวกๆ แล้วก็หมุนตัวเดินจากไป
แม้เย่เทียนจะดูสงบนิ่ง แต่กลับให้ความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรง!
ไม่นาน เย่เทียนก็มาถึงห้องรับรอง หยุนเฟิงกำลังดื่มชาอยู่ เห็นเย่เทียนเดินเข้ามา ก็ลุกขึ้นยืนทันที พูดเสียงเย็นชา "ใครให้แกเข้ามา! ออกไป!"
"แกตบซินเยียน?" เย่เทียนมองหยุนเฟิงด้วยสายตาเย็นชา แต่กลับทำให้หยุนเฟิงรู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง หนาวเหน็บไปทั้งตัว
นั่นมันสายตาแบบไหนกัน!
หยุนเฟิงไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต!
ทำให้เขารู้สึกกลัว หวาดหวั่น!
แต่พอนึกได้ว่าตัวเองเป็นผู้ถือหุ้นที่ถูกต้องตามกฎหมายของบริษัท และที่นี่ก็เป็นที่ของเขา จึงแค่นเสียงเย็นชา "ฉันตบแล้วยังไง? เธอเป็นลูกสาวฉัน ฉันมีสิทธิ์ตบ! มันเกี่ยวอะไรกับแก? แกยุ่งเรื่องชาวบ้านมากไปแล้ว!"
"ฉันยุ่งเรื่องชาวบ้านเหรอ?"
เย่เทียนมองหยุนเฟิงอย่างเย็นชา ยกมือขึ้นต่อยกำแพงข้างๆ ทันที!
แกร๊ก! โครม!
หมัดเดียว ฝังเข้าไปในกำแพง!
กำแพงที่ในสายตาคนทั่วไปดูแข็งแรงหนาแน่น กลับเปราะบางราวกระดาษในมือเย่เทียน!
หยุนเฟิงตกใจจนขาอ่อน ทรุดลงนั่งบนโซฟา หน้าซีดด้วยความกลัวและหวาดหวั่น ไอ้หมอนี่ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าวะ ต่อยกำแพงทะลุได้ยังไง?!
"แก แกกล้า แกกล้าตีฉันเหรอ! ฉันเป็นพ่อของหยุนซินเยียนนะ!" หยุนเฟิงทำท่าขู่แต่ในใจกลัวจับใจ มองเย่เทียนพลางพูด
"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเป็นพ่อของซินเยียน?" เย่เทียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา กำปั้นของเขาค่อยๆ ดึงออกจากกำแพง ไม่มีรอยบาดเจ็บแม้แต่น้อย ในขณะที่เหล็กเสริมในกำแพงบิดเบี้ยวอย่างประหลาด จนทำให้หยุนเฟิงกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัว
ในตอนนั้นเอง หยุนซินเยียนวิ่งมาอย่างร้อนรน เมื่อเห็นรอยที่กำแพงก็ตกใจจนหน้าซีด รีบเข้าไปจับแขนของเย่เทียนด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรไหม?"
เย่เทียนหันมามองเธอแล้วส่ายหัว
"หยุนซินเยียน! แกนี่มันไอ้ตัวทรยศ!" หยุนเฟิงโกรธจัดเมื่อเห็นหยุนซินเยียนมาถึงแล้วไม่แม้แต่จะมองเขา แต่กลับเป็นห่วงเย่เทียน กูเป็นพ่อแกนะ!
"แกกล้าพูดอีกคำไหม?" ดวงตาของเย่เทียนเต็มไปด้วยพลังอำมหิตที่แทบจะจับต้องได้ ทำให้หยุนเฟิงขนลุกด้วยความกลัว ราวกับมีดาบนับร้อยจ่ออยู่ที่ลำคอ
"พอเถอะ เขาก็เป็นพ่อฉันนะ" หยุนซินเยียนมองหยุนเฟิงแล้วส่ายหน้าให้เย่เทียน
เย่เทียนมองหยุนซินเยียนแล้วถอนหายใจ รู้ดีว่าเธอปากแข็งแต่ใจอ่อน ถ้าเธอไม่ห้าม เขาคงไม่แค่ทุบกำแพงขู่ แต่จะเข้าไปซ้อมให้เละเลย!
แต่หยุนเฟิงกลับยิ่งหยิ่งผยองเมื่อได้ยินคำพูดของหยุนซินเยียน "ได้ยินไหม! กูเป็นพ่อมัน! เรื่องของพ่อลูกมันเกี่ยวอะไรกับแก! ถึงกูจะตีมันตาย ก็เป็นสิทธิ์ของกู!"
เย่เทียนหันขวับไปมองหยุนเฟิง ดวงตาเต็มไปด้วยพลังอำมหิตราวกับมีดที่ทำให้หยุนเฟิงไม่กล้าสบตา
หยุนซินเยียนได้ยินคำพูดนั้นก็สั่นสะท้าน มองหยุนเฟิงด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่เขายังเป็นพ่อของเธออยู่หรือ? ตีตายก็เป็นสิทธิ์ของเขางั้นหรือ?
หยุนซินเยียนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น!
เย่เทียนไม่สนใจหยุนซินเยียน ค่อยๆ เดินเข้าไปหาหยุนเฟิง คว้าคอเสื้อของเขา จ้องด้วยสายตาเย็นเยียบพลางพูดทีละคำ "ผู้หญิงของข้า ใครก็แตะต้องไม่ได้!!"
หยุนซินเยียนที่อยู่ด้านหลังเงยหน้ามองเย่เทียนทันที ดวงตาใสกระจ่างเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาไหลออกมา
ตอนนี้เย่เทียนช่างดูหยิ่งผยอง เถื่อน และโอหัง!
แต่กลับทำให้หยุนซินเยียนรู้สึกซาบซึ้งใจ!
เขาไม่ได้มีคำหวานหอมเหมือนคนอื่นๆ ที่มาจีบเธอ แต่แค่ประโยคนี้ก็ทำให้หยุนซินเยียนยอมรับเย่เทียนจากก้นบึ้งของหัวใจ!
เพราะเย่เทียน คือสวรรค์ของหยุนซินเยียน!
"แก...แก...แก!"
เย่เทียนโน้มตัวเข้าไปใกล้ หยุนเฟิงรู้สึกถึงพลังอำมหิตที่หนาวเหน็บมากขึ้น จนแทบหายใจไม่ออก เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็ยิ่งตกใจ พูดติดอ่าง แม้แต่คำเดียวก็พูดไม่ออก!
ฉาด!
จู่ๆ ก็มีเสียงตบดังขึ้น เย่เทียนตบหยุนเฟิงจนร้องลั่น เลือดพุ่งออกจากปาก ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
เย่เทียนโน้มตัวเข้าไปใกล้พูดเสียงเย็น "บอกให้รู้ไว้ วันนี้เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ถ้าให้ข้าเจอเป็นครั้งที่สอง ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ข้าจะให้แกรู้ว่าอะไรคือการมีชีวิตที่แย่กว่าความตาย!!"
พูดจบด้วยน้ำเสียงเย็นชา เย่เทียนก็โยนหยุนเฟิงลงบนโซฟา หันหลังเดินไปหาหยุนซินเยียน คว้ามือเธอ "ไป"
หยุนซินเยียนเงยหน้ามองเย่เทียนที่ดูเย็นชาในตอนนี้ แล้วหันไปมองหยุนเฟิงที่กำลังครวญครางด้วยความเจ็บปวด เธอไม่พูดอะไร เพียงแต่ก้มหน้าเดินตามเย่เทียนออกไป
เมื่อเห็นหยุนซินเยียนและเย่เทียนจากไป หยุนเฟิงมองตามด้วยสายตาอาฆาต เช็ดเลือดที่มุมปาก หยิบโทรศัพท์โทรออก "หวังเทียน! บอกข้าซิว่าเย่เทียนทำงานอะไรในบริษัท!"
หลังจากฟังหวังเทียนเล่าเรื่องแต่งเติมและได้ยินว่าถูกทำร้าย หยุนเฟิงก็ยิ่งโกรธ "บอกไป๋หลาน บอกว่าข้าสั่ง ให้ไล่เย่เทียนออก!"
"ครับ!" หวังเทียนในห้องทำงานได้ยินคำสั่งของหยุนเฟิงก็ดีใจ ดวงตาฉายแววยิ้มเย้ยหยัน วางสายแล้วรีบตรงไปที่ห้องทำงานของไป๋หลาน
ไป๋หลานเห็นหวังเทียนมาก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ เธอเป็นเพื่อนสนิทของหยุนซินเยียน รู้เรื่องที่หยุนเฟิงทำร้ายหยุนซินเยียนเป็นคนแรก และรู้ว่าหวังเทียนเป็นคนสนิทของหยุนเฟิง จะให้แสดงสีหน้าดีด้วยก็แปลก!
"มาทำอะไร?" ไป๋หลานมองเขาเย็นชาแล้วทำงานต่อ
"มาแจ้งตามคำสั่งประธานกรรมการ ให้ไล่เย่เทียนออก" หวังเทียนพูดพลางมองด้วยสายตาหื่นกระหาย ไป๋หลานเป็นสาวสวยที่ทั้งเย้ายวนและเย็นชา หวังเทียนเคยจินตนาการถึงเธอหลายครั้ง
"ไล่เย่เทียนออก?" ไป๋หลานเหลือบมองหวังเทียน ขมวดคิ้ว
แม้ว่าเย่เทียนจะทำให้เธอรำคาญ แต่ก็เป็นคนที่หยุนซินเยียนส่งมา อีกอย่างเธอก็รู้ว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างหยุนซินเยียนกับหยุนเฟิงไม่ดี
"ขอโทษ เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ ต้องแจ้งประธานบริษัทก่อน ถ้าประธานเห็นด้วย ฉันจะไล่เขาออกทันที!"
"หัวหน้าไป๋! ประธานกรรมการสำคัญกว่า หรือประธานบริษัทสำคัญกว่า?" หวังเทียนแสดงความโกรธในดวงตา "ประธานกรรมการเป็นพ่อของประธานบริษัท และเป็นผู้มีอำนาจทางกฎหมายของบริษัท เขามีสิทธิ์ตัดสินใจ!"
"ใจเย็นๆ ไม่งั้นฉันจะคิดว่าบริษัทเป็นของนาย" ไป๋หลานไม่รีบร้อน มองเขาเย็นชา "นั่งรอตรงนี้ ฉันจะโทรศัพท์หน่อย ถ้าไม่อยากนั่งรอก็ออกไปได้ อย่าลืมปิดประตูด้วย"
"เธอ!" หวังเทียนโกรธจนพูดไม่ออก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่แค่นเสียงแล้วเดินออกไป
เมื่อเห็นหวังเทียนเสียหน้าจากไป มุมปากของไป๋หลานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เธอรีบโทรหาหยุนซินเยียน แต่ไม่มีคนรับสาย ไป๋หลานขมวดคิ้ว "กำลังทำอะไรกันอยู่"..............................................................
มีดวงตาทะลุสิ่งของ ราชาแห่งความมืดมิดเย่เทียน ลงสู่เมืองแห่งดอกไม้!!!
