พ่อลูกตามล่าภรรยาที่เมรุ
Elara Cross
## บทที่ 1 ฉบับแก้ไข

"เซ็นชื่อตรงนี้"
ฉันโยนเอกสารการหย่าลงบนโต๊ะกาแฟ
แรงเหวี่ยงทำให้มันไถลไปหยุดตรงหน้าลู่เฟย
ลู่เฟยกลับมาครั้งนี้หลังจากหายไปนาน พอกลับมาก็บอกฉันว่า: คอ
เขาต้องการดูดเลือดอีกแล้ว
ครั้งนี้ฉันไม่ยอมให้เขาสมใจ
ลู่เฟยกำลังหงุดหงิดที่ไม่ได้ดื่มเลือด
เขาดึงเนคไทอย่างรำคาญ แล้วหยิบเอกสารขึ้นมา
"จะ นี่มันอะไร?"
พลิกดูสองหน้า สีหน้าของเขาค่อยๆ เคร่งขรึมลง
เขาโยนเอกสารกลับลงบนโต๊ะกาแฟอย่างแรง พูดเสียงเย็น
"หมายความว่าไง?"
ซีอีโอที่ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจคนนี้ไม่รู้หรอกหรือว่านี่คืออะไร?
ฉันอดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา
"ก็ตามที่เห็นนั่นแหละ"
"เหตุผล"
น้ำเสียงแบบนี้อีกแล้ว เหมือนกำลังออกคำสั่งกับลูกน้อง
น่ารำคาญจริงๆ
"ฉันกำลังจะเปิดทางให้คนที่คุณรักและแม่ในอุดมคติของลู่จือหมิงไง ไม่ดีหรือไง?"
เขาชะงักไป ราวกับไม่คิดว่าฉันจะพูดแบบนี้ ขมวดคิ้วมองฉัน
"เธอกำลังคิดอะไรเพ้อเจ้ออีกแล้ว?!"
ฉันเพิกเฉยต่อคำพูดของเขา จ้องมองเขาไม่วางตา ไม่ให้พลาดทุกอารมณ์ที่แสดงออกมา
"ฉันเป็นแค่ถุงเลือดสำหรับคุณใช่ไหม?"
เขาหลบตาอย่างที่ไม่ค่อยทำ ไม่พูดอะไรสักคำ
ทั้งที่ได้ยินมาจากลู่จือหมิงแล้ว ทำไมฉันยังหวังอีกนิดด้วยนะ
หวังว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจะมีความรู้สึกจริงใจสักนิด
แต่สุดท้ายก็แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ
ฉันไม่ได้เอาอะไรของเขาไปด้วย ทุกอย่างนั่นไม่ใช่ของฉัน
ฉันเอาไปแค่กล่องนักล่าของฉัน
ตอนมาฉันถือมันมาพร้อมกับหัวใจที่เปี่ยมด้วยความสุข
ตอนจากไปเหลือแค่มันเท่านั้น
ตอนที่ฉันกำลังจะก้าวออกจากประตู เสียงขู่ของลู่เฟยดังมาจากด้านหลัง
"ถ้าเธอก้าวออกจากประตูนี้ไป เธอจะไม่มีวันได้เจอลูกชายของเธออีก!"
ฉันหัวเราะเยาะ "นั่นสิ่งที่ฉันอยากได้พอดี"


## บทที่ 2

ในยุคที่แวมไพร์และมนุษย์อยู่ร่วมกันมาเป็นร้อยปี
เพื่อกำจัดและจับกุมแวมไพร์ที่ไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบที่ตกลงร่วมกัน จึงจำเป็นต้องมีนักล่าแวมไพร์
และครอบครัวของฉันก็เป็นตระกูลนักล่าแวมไพร์
ฉันสนใจอาชีพนี้มาตั้งแต่เด็ก จึงได้กลายเป็นนักล่าแวมไพร์
วันนั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันทำงานคนเดียว
ฉันได้รับบาดเจ็บ เพราะขาดประสบการณ์
แต่โชคดีที่มีคนผ่านมาช่วยฉันไว้
จากดวงตาที่กระหายเลือดของเขา ฉันรู้ว่าเขาเป็นแวมไพร์
ฉันเคยเห็นแวมไพร์มามากมาย แต่ไม่เคยเห็นใครหล่อขนาดนี้มาก่อน
ฉันกับเขากลายเป็นเพื่อนกัน เขาสอนฉันเกี่ยวกับแวมไพร์มากมายที่ไม่มีในตำรา
เขาไม่ได้แค่หล่อ แต่ยังสุภาพมากด้วย
ฉันหลงรักเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เขาก็แสดงท่าทีคลุมเครือ
ฉันคิดไปเองว่าเขาก็ชอบฉันเหมือนกัน แค่เกรงใจ อยากให้ฉันเป็นฝ่ายพูดก่อน
ฉันสารภาพรักกับเขา และเราก็คบกัน
หลังจากคบกัน เราก็ยังคงไม่มีความสนิทสนมมากนักเหมือนเดิม
วันหนึ่ง เขาบอกว่าอยากดื่มเลือดฉัน บอกว่าเลือดในถุงสกปรกเกินไป
แวมไพร์ไม่สามารถดื่มเลือดมนุษย์ได้ตามใจชอบ เว้นแต่ทั้งสองฝ่ายจะยินยอม
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในคู่รักที่เป็นแวมไพร์กับมนุษย์ ฉันจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
เขาไม่ได้ดูดเลือดบ่อย แต่ทุกครั้งที่ดูด เขาจะกัดแรงมาก
ตั้งแต่นั้นมา รอยกัดบนตัวฉันก็ไม่เคยหายดี


## บทที่ 3 หลังการแก้ไข

หลังจากดูดเลือดครั้งหนึ่ง ฉันได้มีความสัมพันธ์ทางกายกับลู่เฟย
และครั้งนั้นเองที่ทำให้ฉันตั้งครรภ์
ครอบครัวของลู่เฟยให้พวกเราแต่งงานกัน
พร้อมกับขอให้ฉันเลิกเป็นนักล่า
ฉันเข้าใจความห่วงใยของพวกเขา จึงตกลง
ตอนนั้นฉันจมอยู่ในความสุขของการตั้งครรภ์และแต่งงาน จนไม่ทันสังเกตสีหน้าเบื่อหน่ายของลู่เฟย
ลูกคลอดออกมาแล้ว เป็นแวมไพร์ น่ารักมาก
พวกเราตั้งชื่อเขาว่าลู่จือหมิง
ฉันไม่ได้ทำงานอะไรอีกเลย ทุ่มเทดูแลลูกอย่างเต็มที่
ซักผ้า เปลี่ยนผ้าอ้อม ชงนม ฉันทำเองทั้งหมด ไม่ได้ให้พี่เลี้ยงช่วย
ลู่จือหมิงชอบเล่น ไม่ยอมตั้งใจเรียนเลย
ฉันรู้ว่าเด็กๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ ทุกครั้งฉันจะค่อยๆ พูดปลอบอย่างใจเย็น
แต่จริงๆ แล้ว ทุกครั้งที่ฉันพูดจนน้ำลายแห้ง เขาก็ไม่ยอมกลับไปนั่งที่โต๊ะเรียนอยู่ดี


## บทที่ 4

ในปีที่ลู่จือหมิงอายุสี่ขวบ
มีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่บ้าน เธอบอกว่าชื่อหมิงช่านและเป็นเพื่อนของลู่เฟย
ฉันรู้สึกว่าชื่อคนนี้คุ้นหูอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
เมื่อเธอรู้ว่าลู่เฟยไม่อยู่ก็ไม่ได้อยู่นาน
แต่หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัว
ลู่เฟยแทบจะไม่กลับบ้านเลย
ทุกครั้งที่ฉันอุ้มลู่จือหมิงรอเขากลับมา สิ่งที่ได้รับมีเพียงความเจ็บปวดจากรอยกัดที่ลำคอ
ลู่เฟยยังคงดื่มเลือดฉัน และดื่มเพียงเลือดฉันเท่านั้น
หลังจากวันที่ลู่เฟยพาลู่จือหมิงออกไป
ลู่จือหมิงก็เริ่มกลัวฉัน ไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้
ถ้าฉันพยายามอุ้มเขา เขาจะทั้งชก ทั้งเตะ และแม้กระทั่งกรีดร้อง
ลู่เฟยเห็นแบบนั้นก็มักจะพาเขาออกไปบ่อยๆ
หลังจากนั้นเป็นเวลานาน ในบ้านมักจะมีแค่ฉันกับพี่เลี้ยงสองสามคน
ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหว
จับลู่จือหมิงไว้แน่นเพื่อถามให้รู้เรื่อง
เขาพยายามดิ้นหนีอย่างแรง
ตะโกนเสียงดังว่า "ป้าหมิงช่านบอกว่าแม่เป็นคนฆ่าแวมไพร์ พอผมโตขึ้นแม่ก็จะฆ่าผม!"
ฉันช็อกไปชั่วขณะ รีบอธิบายให้ลู่จือหมิงฟังอย่างร้อนรน "แม่จะทำร้ายลูกได้ยังไง แม่จับแต่แวมไพร์ที่ไม่ดีเท่านั้น"
"คุณไม่ใช่แม่ผม! คุณแค่ถุงเลือดในบ้านเรา ผมอยากให้ป้าหมิงช่านเป็นแม่!"
ค่อยๆ ฉันก็นึกออกว่าทำไมชื่อนี้ถึงได้คุ้นหู
ก่อนแต่งงาน ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างลู่เฟยกับพ่อแม่ของเขา
ในบทสนทนานั้นมีการพูดถึงชื่อนี้ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดาย
ในปีที่สี่ของการแต่งงานกับลู่เฟย
ลูกชายบอกฉันว่า: "เธอเป็นแค่ถุงเลือดของฉันกับพ่อ"
พูดว่า: "ผมไม่อยากให้คุณเป็นแม่ผม ผมอยากให้ป้าหมิงช่านเป็นแม่!"
มองดูลำคอขาวผ่องของหมิงช่าน ฉันก็เข้าใจทุกอย่างในที่สุด
เขาไม่ลังเลที่จะกัดคอฉันเพื่อดูดเลือด
แต่กลับระมัดระวังกับผู้หญิงคนนั้นอย่างมาก
ฉันพานหรานตื่นขึ้นมาและทิ้งเอกสารการหย่าไว้
ลู่เฟยขู่ฉันว่า: "ถ้าเธอเดินออกจากประตูนี้ เธอจะไม่มีวันได้เจอลูกชายอีก"
"นั่นแหละที่ฉันต้องการ"