Say “you love me” พูดสิว่า...รัก
Waritara
## Prologue

ครั้งหนึ่งเขาเคยมีความรัก ทว่า...
โลกนี้ช่างโหดร้าย เพราะมันพรากพวกเขาให้แยกจากกัน
ภาพที่เคยวาดฝันไว้ของความรักที่สมบูรณ์แบบใน
ตอนจบ สมัยยังเป็นเด็กเธอเชื่อว่าเด็กหญิงหลายคนคงฝันถึงวินาที
ที่ตัวเองได้สวมใส่ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ฟูฟ่อง ขณะเดินเข้าประตูวิวาห์ พื้นปูด้วยพรมแดงราวกับหลุดออกมาจากนิทานของเจ้าหญิง ณ สุดทางเดินมีชายหนุ่มที่เธอตกหลุมรักกำลังรอคอยอยู่ตรงนั้น
ส่งสายตาหวานด้วยความรักอันเต็มเปี่ยม
ทว่าเงาสะท้อนจากตัวเธอในวัยสามสิบ ไม่อาจคิดเช่นนั้น
ได้แล้ว แม้ชุดเจ้าสาวจะงดงาม สวยพลิ้วยิ่งกว่าที่เคยจินตนาการไว้ แต่หัวใจของหญิงสาวกลับว่างเปล่า...
ชุดเกาะอกลูกไม้สีขาวดุจหิมะดูเหมาะกับเธออย่างน่าอัศจรรย์ สาวร่างบางหมุนตัวเล็กน้อยเพื่อดูรายละเอียดรอบด้าน ชุดขนาดพอดีตัวเผยให้เห็นหลังเนียนใส ริ้วผ้าพลิ้วยาวลากถึงพื้น หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นราวกับจะได้เข้าพิธีวิวาห์ในไม่ช้า
พนักงานสาวเดินเข้ามาพร้อมยืนช่อดอกลิลี่สีชมพูอ่อนให้ถือ เธอเปรยยิ้มหวานเป็นเชิงขอบคุณหล่อนก่อนจะเหม่อมองตัวเองในกระจกเงาอีกครั้ง ความคิดมากมายตีกันยุ่งเหยิง ตัวเธอเหมาะจะเป็นเจ้าสาวของเขาบ้างไหมนะ
"ยัยไมล์ แกสวยมากกก" เสียงตื่นเต้นของไอรินทำให้เธอหลุดจากภวังค์ก่อนจะเหลือบมองเพื่อนสนิทที่กำลังตั้งอกตั้งใจยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเธอในชุดวิวาห์ด้วยความตื่นเต้นดีใจ เพราะมีโอกาสได้เห็นเพื่อนสนิทในชุดเจ้าสาวกับเขาสักที หล่อนกระตือรือร้นรัวภาพไปเป็นร้อย ๆ รูปจนอีกฝ่ายตั้งท่าไม่ทัน ไอรินใจเต้นโครมครามก่อนจะคิดแผนร้ายบางอย่าง
หล่อนส่งยิ้มให้เพื่อนสาวในชุดวิวาห์อย่างมีเลศนัย...
หนึ่งเดือนต่อมา
ปิ๊ง ป่อง
ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มหน้านิ่ง ไอรินถอดหายใจอย่างเอือมระอาเมื่อเห็นคนตรงหน้าอยู่ในสภาพซีดโทรมราวกับศพเดินได้ นิกม์ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแก่จนตะวันจะลับฟ้า เขาสวมบ๊อกเซอร์กับเสื้อยืดย้วย ๆ เดินมาต้อนรับแขกอย่างเธอ
"โอ้โหสภาพอะไรของมึงเนี่ย" เสียงแหลมของไอรินแซวขึ้นทันที
ก็สภาพแบบนี้แหละครับ ชายหนุ่มคิดในใจเพราะไม่ทันตั้งตัวว่าจะมีแขกมาหาในวันอาทิตย์เช่นนี้ สภาพตอนนี้ดูไม่ค่อยจะได้
ดีแค่ไหนแล้วที่เขาคว้าเสื้อยืดเน่า ๆ จากในตระกร้ามาใส่ก่อนจะเปิดประตูบ้านให้คนที่มาเยือน
"มาทำอะไรเนี่ย" เขาถามกลับเสียงเนือย ไอรินไม่ได้ตอบอะไรนอกจากเดินสำรวจภายในบ้านอยู่ครู่หนึ่ง เธอมองข้าวของที่ไม่ค่อยมีอะไรมากนักนอกจากข้าวของเครื่องใช้จำเป็น ภายในบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่าย เธอยืนเท้าเอวมองโซฟาหนังสีดำเหมือนกำลังลอบวางแผนอะไรในหัวก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา นิกม์นั่งลงข้าง ๆ และถามย้ำอีกครั้ง "สรุปมาทำไม"
"เป็นเจ้าของบ้านไม่คิดจะหาน้ำมารับแขกบ้างรึไง" เธอแว้ดเสียงแปดหลอดใส่เจ้าบ้าน นิกม์ได้แต่ส่ายหัวไปมาพลางคิดว่ายัยเพื่อนสาวคนนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนเรียนมัธยมด้วยกันสักนิด แม้จะอยู่ในวัยขึ้นเลขสามแล้วก็ตาม เด็กเห็นจะเคารพผู้ใหญ่อย่างยัยนี่บ้างไหมนะ
"ได้ครับท่านไอรินจะดื่มอะไรดีครับผม" เขาประชดแขกผู้มาเยือนตามนิสัย
"น้ำเปล่าค่ะ"
"สักครู่นะครับท่านไอริน"
"กวนตีนเหมือนเดิมนะมึง"
"พูดจาดีก็โดนว่า...ผมเสียใจนะ!"
คนหัวฟูบ่นกระปอดกระแปดพร้อมลุกไปยังห้องครัว หลังผ่านไปสิบนาทีที่เขาเอาน้ำเปล่ามาให้ไอรินตามคำขอ แต่เพื่อนสาวคนเดิมยังคงเงียบไม่บอกจุดประสงค์การมาเยือนในวันนี้ เขาจึงได้แต่เงียบรอฟังเธออย่างใจเย็น ถ้าขืนถามขึ้นเองคงได้โดนตวาดแว้ด ๆ ใส่อีกรอบแน่ เขารู้ว่ายัยเพื่อนคนนี้อารมณ์เปลี่ยนไปมา
พลางคิดไปถึงสมัยก่อน ไอรินชอบโผล่มาส่งเสียงดังตอนที่เขากับไมล์นั่งอ่านหนังสืออยู่ด้วยกัน นึกดูเวลาก็ผ่านไปนานหลายปีแล้ว แต่ในความรู้สึกมันเหมือนเมื่อวานนี้เองสำหรับพวกเขา ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาจะไม่ทำผิดซ้ำซาก และตอนนี้พวกเขาคงจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากกว่านี้
"รู้ไหม ความรักน่ะ มันมีจังหวะเวลาของตัวมันเองนะ เราเข้าไปควบคุมไม่ได้เหรอกถึงอยากจะทำแค่ไหน" ไอรินเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเจ้าตัวหมายถึงเรื่องอะไร หรือบางทีเขาอาจกำลังโดนอีกฝ่ายอ่านใจอยู่
"..." นิกม์ได้แต่ยกยิ้มบางเพราะไม่รู้จะตอบกลับไปยังไง
"ที่มาวันนี้ก็อยากมาเจอและเอาบางอย่างมาให้" เธอบอกพร้อมกับยื่นซองจดหมายสีขาวสะอาดให้เขา "บัตรเชิญงานแต่งน่ะ" เขาแกะซองดูของข้างใน สิ่งที่เห็นมันบีบรัดหัวใจเกินจะทนไหว
"สวยใช่ป่ะล่ะ ไมล์ในชุดเจ้าสาว เห็นมันเป็นแบบนั้นก็เถอะจริง ๆ แล้วความฝันของไมล์มันก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นแหละ อยากจะเป็นเจ้าสาวของใครสักคน มีความรักและอยู่กับคนนั้นอย่างมีความสุข"
"อื้อ งั้นเหรอ ก็ดีแล้วล่ะ"
ผ้าม่านพลิ้วไหวไปตามแรงลมที่พัดผ่าน หอบกลิ่นอายของอดีตมาพร้อมเสียงแห่งความอ้างว้างซึ่งก่อขึ้นในใจเขาอีกครั้ง ดั่งเวลารอบตัวหยุดนิ่งพาให้ได้ยินกระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาดัง ไกลออกไป เสียงใสหวานของไมล์ในอดีตของชายหนุ่มพลันชัดแจ้งขึ้นทันที
'เราชอบแกวะ'
นิกม์มองดูรูปไมล์ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ถือช่อดอกลิลี่สีชมพูอ่อน แววตาสดใสเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขขับกับรอยยิ้มที่ใครเห็นเป็นต้องยิ้มตาม ช่างอ่อนหวาน ดูใสซื่อเสียเหลือเกินในสายตาของเขา ตัวเขาควรจะมีความสุขที่เห็นเธอมีความสุข แต่ภายในกลับรู้สึกสั่นไหวเกินกว่าจะห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาได้


## Chapter 01

'เราชอบแกวะ'
เสียงหนึ่งดังแว่วในหัวของชายหนุ่มขณะนี้เขานั่งอยู่บนรถสองแถวประจำทาง เขามองไปรอบ ๆ และพบว่าไม่มีใครเลยนอกจากตัวเองและลุงคนขับรถซึ่งอยู่ด้านหน้า ไอลมร้อนตีใส่หน้าทำให้เขาได้สติว่าเสียงนั้นคงเป็นเสียงในความทรงจำของตัวเขาเอง
นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีที่เขามีโอกาสได้นัดเจอกับเพื่อนสมัยมัธยมปลาย จุดหมายปลายทางในวันนี้จึงเป็นโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดเล็ก ๆ
กริ๊ง
ชายหนุ่มชะเง้อมองนอกรถพร้อมกดกริ่งก่อนจะเห็นป้ายโรงเรียนขนาดใหญ่ ทันทีที่รถจอดสนิทเขาก้าวลงจากท้ายรถอย่างหนักแน่นและเดินไปจ่ายค่าโดยสารกับลุงคนขับอย่างคุ้นชิน เจ้าตัวรู้สึกตื่นเต้น ประหม่าจนมือสั่นเพราะในกลุ่มเพื่อนที่นัดมีคน
คนหนึ่งที่เขาอยากจะเจอมาด้วยในวันนี้
เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าเต็มปอด เดินเข้าไปในโรงเรียนด้วยความคุ้นเคย ก่อนจะตรงไปยังสถานที่นัดพบกับเพื่อนอีกสองคนซึ่งก็คือ ห้องสมุด สมัยก่อนที่นั้นเป็นที่ประจำของเขากับเหล่าเพื่อน
บรรยากาศภายในโรงเรียนยเงียบสงบเช่นเคย เขาคิดว่าอาจเพราะเป็นช่วงปิดเทอมสั้น ๆ ของเด็กมัธยมจึงไม่มีใครมาโรงเรียนนอกจากอาจารย์บางท่าน บรรยากาศสงบก็จริงแต่อากาศร้อนเป็นบ้าเลย เขาหัวเสียกับสภาพอากาศทั้งที่ตอนนี้เป็นช่วงปลายปีที่อากาศควรจะเย็นแต่กลับมีแค่ลมร้อนที่พัดมาอย่างกับเปิดไดร์เป่าผมจ่อไว้ตลอดเวลา
แฮ่!
"เหี้ย!"
เขาเผลอร้องอุทานคำหยายคายออกไปอย่างลืมตัว เมื่อจู่ ๆ โดนคนตัวเล็กกระโดดตัดหน้าเขาพร้อมกับแลบลิ้นร้องแฮ่แกล้งให้อีกฝ่ายตกใจ นิกม์ก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณในขณะเดียวกันเสียงหัวเราะใสแจ๋วดังลั่นของหญิงสาวตรงหน้าเรียกสติคนโดนแกล้ง
เล่นบ้าอะไรเนี่ย เขาคิดแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะรู้จักนิสัยของเธอดีว่าชอบแกล้งหยอกคนอื่นเป็นประจำ เขาส่งยิ้มให้คนอารมณ์ดีตรงหน้า รู้สึกเอ็นดูในความร่าเริงของเธอเหมือนเมื่อก่อน
"ตกใจขนาดนั้นเลย" เธอถามด้วยเสียงร่าเริงปนหัวเราะ
"เออดิ ขวัญเสียเลย ต้องเลี้ยงข้าวปลอบขวัญล่ะแบบนี้"
"โธ่ ไอ้คนเห็นแก่กิน หยอกแค่นี้ทำขวัญสงขวัญเสีย" เธอว่าพร้อมทำแก้มป่อง หน้าเนียนใสอมชมพูทำให้ท่าทางนั่นดูน่ารักเป็นพิเศษ ชายหนุ่มยิ้มเขิน ๆ เพราะรู้สึกประหม่าที่ได้มาเจอกันหลังไม่ได้คุยกันมานาน จึงถามอีกฝ่าย
"แล้วคนอื่นล่ะ?"
"เสียใจด้วยนะ วันนี้คงต้องเดตกับเราแค่สองคนแล้วแหละ"
"อ้าว...แบบนี้ไมล์ก็ได้เลี้ยงข้าวเราคนเดียวสิ"
"เดี๋ยววว ใครบอกจะเลี้ยง" ไมล์โต้กลับทันทีที่โดนชายหนุ่มแหย่เล่น เขาปั่นประสาทเธอหน่อย ๆ ตามนิสัยบุคคลที่กวนตีนที่สุดในสายชั้น ยิ่งหัวใจเขามันเต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอกก็ยิ่งส่งให้เขาทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่ จนต้องหยอกล้อกวนใจเพื่อนสาวไปอย่างนั้น
"อ่า ๆ ไว้เดินเที่ยวโรงเรียนก่อนแล้วค่อยไปกิน เราเลี้ยงเอง ถือว่าเป็นค่าจ้างเดต" เขาหัวเราะพร้อมกับพยักหน้ารับ และเดินตามหลังเธอไป
พวกเขาเดินเล่นกันทั่วโรงเรียน เก็บเกี่ยวความทรงจำมากมายที่ผ่านพ้นไปแล้ว ระหว่างเดินไปรอบตึกนู้นตึกนี่ ทักทายอาจารย์บางท่านที่เดินผ่านไปมา ก่อนจะขึ้นไปยังห้องเรียนประจำชั้น นิกม์รู้สึกดีที่นาน ๆ ครั้งจะได้แวะเข้ามาโรงเรียนเก่า ซึมซับกับความรู้สึกเก่า ๆ ที่เคยหลงลืม สาวร่าเริงคนเดิมเริ่มวิ่งเข้าไปนั่งที่โต๊ะเรียนประจำของตัวเองด้วยความตื่นเต้น ทั้งที่เรียนจบไปแค่ปีเดียวแท้ ๆ แต่เธอกลับคิดถึงบรรยายกาศที่นี่มากมาย
โรงเรียนก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย แม้จะคิดถึงแต่ก็ไม่ได้อยากกลับมาเรียนอีก นี่เป็นเรื่องที่พวกเขาคิดตรงกันโดยไม่ได้พูดออกมา
"คิดถึงเมื่อก่อนเนอะ" ไมล์นั่งเท้าคางบนโต๊ะริมหน้าต่าง สายตาทอดมองออกไปด้านนอก เธอเหม่อมองฟ้าสีครามและ
แดดจ้าจนรู้สึกแสบตาเพื่อรอนิกม์ต่อประโยค
"อือ ก็คิดถึงแหละ คงเป็นเพราะผูกพันมั้ง"
"แกคิดถึงอะไรที่สุด" เธอเอ่ยถาม เขาไม่แน่ใจนักว่าความหมายของคำถามนั่นต้องการจะสื่ออะไร แม้พยายามนึกหาคำตอบที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับคำถามแล้วแต่ก็ยังหาไม่เจอ หรือที่จริงแล้วตัวเขาแค่ไม่กล้าพูดออกไป
'คิดถึงเธอ'
"ไม่รู้สิ" ไมล์มีสีหน้าผิดหวังกับคำตอบของอีกคน เขารู้
ถ้าเป็นเขาก็คงผิดหวังไม่ต่างจากเธอ แต่เพราะไม่อาจจะรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคาดหวังคำตอบไว้แบบไหน การไม่พูดออกไปตรง ๆ อาจจะดี
ซะกว่า
"สำหรับเรา เราคิดถึงแกที่สุดเลย" เธอพูดยิ้ม ๆ พร้อมกับ
ลุกออกจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินนำเจ้าหนุ่มทึ่มที่ไม่เคยรู้อะไรเลยออกไป นิกม์ได้แต่เฝ้ามองตามแผ่นหลังของหญิงสาวอยู่เช่นนั้น ในขณะที่ใจเต้นไม่เป็นส่ำ คำพูดที่อยากจะบอกเธอติดจุกอยู่ที่คอหอย ถ้ามีเครื่องแงะคำพูดออกจากปากเขาได้คงยอมให้ทำไปแล้ว เผื่อจะหยุดลังเลแล้วบอกอีกฝ่ายออกไปว่าคิดถึงเธอมากแค่ไหน
แต่จะมั่นผิดเรื่องก็ไม่ได้ คำว่า คิดถึง ของพวกเขามันอาจจะคนละความหมายกัน
"จะไปกินข้าวป่าวเนี่ย ยืนทำอะไรอยู่ รีบ ๆ มาขึ้นรถ"
ไมล์ส่งเสียงเรียกคนที่หลุดไปในความคิดของตัวเองขณะกำลังใส่หมวกกันน็อคสีขาวติดสติกเกอร์รูปดวงอาทิตย์หน้ายิ้มสีซีดเพราะโดนแดดเลีย เธอยืนรอที่มอไซต์สีแดงแปร๊ดคันเก่งของเจ้าตัวระหว่างรอชายหนุ่มขึ้นไปนั่งซ้อน อีกฝ่ายเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปคว้าหมวกกันน็อคอีกอันที่ถูกเตรียมไว้ให้ พร้อมกระโดดขึ้นซ้อนท้ายอย่างรู้งาน
นี่ไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่อะไรสำหรับพวกเขา เพราะเมื่อก่อนก็ซ้อนท้ายรถของเธอเป็นประจำ นิกม์มักติดสอยคล้อยตามไมล์กลับบ้านอยู่เสมอ เนื่องด้วยสมัยเรียนมัธยมเขาขี่มอไซต์ไม่เป็น พาหนะที่ใช้ได้อย่างมากก็แค่จักรยาน ในสายตาของชายหนุ่มไมล์เลยเป็นผู้หญิงเก่ง แข็งแรง ในขณะที่เขาเป็นเพียงเด็กอมมือ อ่อนแอต้องคอยให้ไมล์ช่วยเตือนสติ ทั้งการเรียนและการใช้ชีวิต
เขาเคยฝึกขี่รถจักรยานยนต์นะ
แต่ว่าเขาไม่คิดจะบอกอีกฝ่าย เพราะอยากจะนั่งซ้อนท้ายและมองแผ่นหลังเล็กของเธอมากกว่า เขาได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาตามแรงลม เป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคยและคิดถึง
@ร้านหมูกระทะ
"ไหนบอกจะกินข้าว นี่มันหมูกระทะ" นิกม์ถามอีกฝ่ายทันทีที่เธอจอดรถหน้าร้านหมูกระทะ ตั้งใจหยอกหญิงสาวให้ปวดหัวเล่นและดูเหมือนจะได้ผลเมื่อเธอกลอกตามองบนพร้อมเถียงกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้
"เออน่า อาหารเหมือนกันไหม" ไมล์ตอบยียวนเขาพร้อมเดินไปนำไปหาโต๊ะนั่งตรงมุมสุดของร้าน พวกเขาทำตัวไม่ค่อยจะถูกเท่าไหร่นักเมื่อนั่งอยู่ตรงข้ามและมองหน้าอีกคน ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เคอะเขินทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าอึดอัด
เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้มานั่งร้านอาหารปิ้งย่างด้วยกัน ส่วนใหญ่จะมากันเป็นกลุ่มแก๊งมากกว่า
"แกจะกินอะไรก็ไปตักก่อนเลยนะเดี๋ยวเรานั่งรอ"
"ได้ ๆ แกเอาน้ำอะไรเดี๋ยวกดมาให้"
เนื่องจากเป็นร้านอาหารแบบบุฟเฟ่ต์จำเป็นต้องบริการตัวเอง นิกม์จึงตั้งใจจะบริการไมล์เป็นอย่างดี ความจริงแล้วเขาเกร็งนิดหน่อยที่ได้นั่งให้เธอมองหน้า สมัยเรียนแม้จะโดนอีกฝ่ายแกล้งหยอกไว้เยอะจนภูมิต้านท้านความเขินมีมากขึ้น แต่สถานการณ์
แบบนี้มันต่างกันลิบลับ
"งั้นเอาน้ำแดงละกัน"
ระหว่างที่นิกม์เดินไปกดน้ำและตักอาหาร เขาแอบลอบสังเกตไมล์อยู่เป็นครั้งคราว เธอหยิบกล้องดิจิตอลของเธอขึ้นมาถ่ายเล่นไปพลาง ๆ ตอนนั้นเองได้มีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาคุย
กับเธอ ท่าทางของเจ้าตัวพูดคุยตอบกลับเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ร่าเริง แต่สักพักท่าทางนั้นก็พลันเปลี่ยนไป เธอหุบยิ้มและก้มหน้าลงไม่พูดอะไรต่อ ผู้ชายตัวโตยังคงพูดอะไรสักอย่างต่อ เธอจึงเงยหน้ามองพร้อมพูดบางอย่างออกไปก่อนจะยิ้มให้บาง ๆ ขณะโบกมือ
ลากัน
เขาเดินกลับเข้าไปนั่ง คนตรงข้ามยังคงก้มหน้าก้มตาเล่นกล้องในมืออยู่ เขาจึงยื่นแก้วน้ำให้เธอ ทันทีที่เธอสังเกตเห็นมัน
ดูเหมือนเจ้าตัวจะตกใจอยู่สักหน่อยที่เขากลับมาแล้ว เธอมองหน้าเขานิ่งแล้วรับแก้วน้ำไปจากมือของเขา เธอยังคงยิ้มให้เขาผิดกับ
สีหน้าที่แสดงออกกับผู้ชายคนนั้นลิบลับ
"เมื่อกี้ใครเหรอ คนที่เข้ามาคุย ใช่เพื่อนเราไหม พอดีเราเห็นแค่ข้างหลัง" นิกม์เอ่ยถาม
"อ๋อ เต๋อน่ะ มากินที่นี่เหมือนกัน ก่อนจะกลับเห็นเราเลยเข้ามาทักน่ะ" สิ้นเสียงนั้นเหมือนเธอยังอยากจะพูดอะไรสักอย่างอีก แต่สุดท้ายเธอก็ยื่นกล้องมาให้เขาพร้อมกับลุกขึ้นจากโต๊ะ "จะเอาอะไรอีกไหม เดี๋ยวเราจะไปตักเพิ่ม"
เขาส่ายหน้าแทนคำตอบพร้อมนั่งลงประจำที่ก่อนจะเอาเนื้อไปปิ้งบนกระทะร้อน ระหว่างพลิก ๆ กลับ ๆ รอเนื้อสุก คนหน้านิ่งหยิบกล้องของหญิงสาวขึ้นมาเปิดเล่นพร้อมเลื่อนดูภาพที่เธอถ่ายไว้ขณะอยู่ที่โรงเรียน
วิวรอบตัวอันคุ้นเคย สิ่งของธรรมดาที่วางมุมไว้สวยงาม
ดูธรรมดาแต่น่าสนใจ เขาเลื่อนภาพไปเรื่อย ๆ และเพิ่งจะสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายถ่ายเขาติดในเฟรมแทบทุกภาพราวกับจงใจเก็บช่วงเวลาที่มีเขาอยู่ รู้ตัวอีกทีหนุ่มหน้านิ่งยิ้มน้อยอย่างเขากลับหุบยิ้มเก็บอาการไม่เป็น กระแสความรู้สึกพองโตในหัวใจ ความหวังที่เคยริบหรี่ดูจะมีแสงนำทางอีกครั้ง
"เออหลังจากนี้ไปถ่ายรูปที่สวนเป็นเพื่อนกันหน่อยนะ"
ไมล์เอ่ยขึ้นทันทีที่กลับมาพร้อมของกินเต็มมือ
"ก็ได้อยู่เหรอก ยังไงแกก็ต้องเป็นคนไปส่งเราที่บ้านนะ
ฮ่า ๆ" เขาตอบพร้อมกับหัวเราะ สวนที่เธอว่าคือสวนสาธารณะใกล้ ทางกลับบ้านพวกเขา
"แกจะไปถ่ายอะไร มันมืดแล้วนะ"
"ช่วงเทศกาล แสงไฟเยอะแยะ จริง ๆ แค่อยากไปถ่ายเล่นเฉย ๆ ไปเถอะน่า"
"อ่าฮะ ยังไงก็ได้" ความจริงเขาอยากใช้เวลาร่วมกับเธอต่ออีกสักหน่อย จึงไม่คิดจะปฏิเสธ
บทสนทนาระหว่างพวกเขาพลันสดใสขึ้นเมื่อแลกเปลี่ยนเรื่องราวในช่วงที่ห่างหายกันไป พวกเขาคิดว่ามื้อนี้เป็นมื้อที่สนุกและมีความสุขที่สุดวันหนึ่ง ทว่าบรรยากาศและความสงสัยในตอนนั้นยังคงกวนใจทั้งสองทำให้เผลอรู้สึกอึดอัดในที... ถึงจะอยากรู้
ความจริงก็ตาม แต่ทั้งคู่ไม่กล้าที่จะละลาบละล้วงถามอีกฝ่าย
ตามตรงและคงเป็นประเด็นอ่อนไหวที่จะส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา
ไม่ว่าจะด้วยเรื่องใดคำถามเดียวค้างในใจชายหนุ่ม
คงหนีไม่พ้น...
'ไมล์ แกยังชอบเราอยู่ไหมวะ'


## Chapter 02

สามเดือนก่อนเจอกัน
[แค่ฝันได้ไหม ตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ให้เธอยังอยู่ข้าง ๆ]
หนุ่มอารมณ์เศร้าจ้องข้อความที่โพสต์ลงโซเชียลมีเดียของตัวเองซึ่งตอนนี้ได้ถูกส่งไปยังหน้าฟีดข่าวของเพื่อน ๆ เขาเรียบร้อยแล้ว ในใจคิดแค่ว่า ถ้าสิ่งที่พิมพ์ลงไปมันเป็นจริงคงจะดีสินะ
คอมเมนต์ให้กำลังใจที่ส่งมามากมายไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาแม้แต่น้อย แน่นอนว่าพวกเพื่อน ๆ ได้แต่พร่ำบอกให้เขา เข้มแข็งนะ , สู้ ๆ นะ , เป็นกำลังใจให้นะ
แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความห่วงใยพวกนั้นเลย แม้พวกเขาอาจจะห่วงใยเขาจริง ๆ นิกม์เลือกที่จะไม่อ่านต่อ เขาไม่ได้ตั้งใจจะเรียกร้องความสนใจจากใครแค่คิดว่าหากพิมพ์ระบายมันออกไป อาจจะช่วยให้เขาจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ง่ายขึ้น เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มพร้อมโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งลงไปข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ
แต่...เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา
ครืด ครืด...
สมาร์ทโฟนเจ้ากรรมก็สั่นขึ้นมาขัดความตั้งใจที่จะหลับตานอนเสียก่อน เขาอยากจะปล่อยมันไว้ทั้งแบบนั้น แต่อีกใจก็คิดว่าฝ่ายที่ติดต่อมาอาจจะมีเรื่องสำคัญบางอย่างก็ได้ เขาเคยละเลยข้อความและเสียงโทรศัพท์มาแล้วซึ่งมันไม่เคยส่งผลดีในตอนท้าย เจ้าตัวจึงใจอ่อนหยิบหน้าจอสี่เหลี่ยมขึ้นมาดูอย่างเลี่ยงไม่ได้
"สวัสดีคุณนิกม์ เป็นไร เราเห็นแกโพสต์เศร้า ๆ โอเคป่าว"
มันน่าประหลาดใจมากที่คนส่งข้อความมากลับกลายเป็นคนที่ไม่ได้ติดต่อกันปีกว่าแล้ว และดูเหมือเพื่อนสาวคนนี้จะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขา ทั้งที่ออกจะเป็นข่าวดังทั่วโลกออนไลน์
"โอเค ไม่ได้เป็นอะไร" เขาพิมพ์ตอบกลับเธอไป ส่วนหนึ่งเพราะไม่อยากให้เธอไม่สบายใจต่างหาก
"อื้อ ถ้ามีอะไรไม่โอเค เล่าได้นะ เราเห็นในคอมเมนต์แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร"
"ช่างมันเถอะ แล้วแกนึกไงทักมา ไม่ได้คุยกันตั้งนาน หรือเพราะโพสต์เรา" เขาถาม
ผ่านไปยี่สิบนาที...
เพื่อนสาวคนนั้นกลับยังไม่ตอบคำถามของเขาทั้งที่ขึ้นอ่านแล้ว พอย้อนมองกลับไปก็น่าแปลกที่เขาดันต้องมารอคำตอบจากคนที่ไม่ได้ทักหามานานอย่างเธอ ตั้งแต่ที่พวกเขาแยกย้ายกันไปเรียนมหาลัยก็แทบไม่ได้ติดต่อกันเลย
ไมล์เป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลาย พวกเขาได้รู้จักกันตอนขึ้นมัธยมปีสี่ เธอเป็นนักเรียนใหม่ แน่นอนทุกคนเป็นนักเรียนใหม่ แต่สำหรับเขาที่เป็นนักเรียนโรงเรียนนี้ตั้งแต่อยู่มัธยมต้นนั้น ในสายตาเขาเธอจึงเป็นเด็กใหม่สุดเฟรช ตอนนั้นเขาคิดว่าเธอเป็นที่คนน่าสนใจคนหนึ่ง ยิ้มเก่ง สดใสร่าเริง รอยยิ้มของเธอทำให้โลกเปล่งประกาย รู้สึกอิจฉาที่ยิ้มเก่งได้แบบนั้นตลอด
ครืด ครืด...
"อื้อ เห็นโพสต์ละมันดูไม่เป็นแก ปกติแชร์แต่เรื่องเกม ไม่ก็หมาแมว"
เธอตอบข้อความของเขาเท่านั้น เขาอึ้งเล็กน้อยที่เธอสังเกตเห็นด้วย ว่านั่นดูไม่เป็นตัวเขา แน่นอนที่เธอบอกนั่นถูกต้อง เขาไม่ใช่คนพร่ำเพ้ออะไรแบบนั้น จึงรีบพิมพ์จะตอบข้อความกลับหาเธอทันที ในขณะเดียวกันเขาก็เห็นว่าทางเธอกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างอยู่เช่นกัน เขาหยุดชะงักและลบข้อความของตัวเองออกไป รอคอยสิ่งที่เธอจะส่งให้เขาอีก
"บายแก ต้องรีบนอนน่ะ ฝันดีนะ"
นั่นคือ สิ่งที่เขารอคอย ข้อความลาไปนอนเนี่ยนะ ไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้เขาคาดเดาเธอได้เลยจริง ๆ นึกจะไปก็ไปเสียดื้อ ๆ
เห็นแล้วยังหงุดหงิดใจ นี่มันยังมีมนุษย์ประหลาดอย่างยัยนี่อยู่
งั้นเหรอ? นี่เขารอเธอตอบมายี่สิบกว่านาทีนะเว้ย ตอบมา
แค่เนี่ย อย่างน้อยก็ช่วยคุยต่ออีกหน่อยไหมเล่า ไหน ๆ ก็ทักกันมาแล้ว เขาโยนมือถือลงข้างตัวตามเดิมและฟุบหน้าเข้ากับหมอน
หัวเสียที่ถูกปล่อยให้รอเก้อ
ชายหนุ่มข่มตาหลับโดยที่ในหัวยังคงคิดถึงการกระทำของไมล์อยู่ ลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านั้นเป็นคนอมทุกข์ที่เพิ่งสูญเสียคนที่รักไป หงุดหงิดกับเพื่อนสาวคนนี้อาจจะดีกว่าจมดิ่งอยู่กับความเศร้า
จากวันนั้นก็ผ่านมาสองเดือนแล้ว แต่ก็ไร้การติดต่อกับเพื่อนสาวสมัยมัธยมปลายคนนั้น เขารู้สึกคิดถึงเธอ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน อาจเป็นเพราะตั้งแต่ตอนนั้นที่เธอทักทายมา แม้จะเป็นเพียง
บทสนทนาสั้น ๆ เขากลับรู้สึกสบายใจและลืมเรื่องราวร้าย ๆ
ไปได้บ้าง ราวกับว่าเธอมอบความกล้าที่จะให้ตัวเขาได้เดินออกจากความทุกข์
หน้าจอคอมเปิดค้างไว้อยู่นานแล้ว เขาตั้งใจจะเล่นเกม
ที่ชอบเล่นเป็นประจำ แต่สุดท้ายก็แพ้พ่ายในโลกออนไลน์แล้วเลื่อนฟีดข่าวไปมาเกินชั่วโมงแล้ว จุดสีเขียวเล็ก ๆ บนแถบข้างขวา
บนหน้าจอ มีชื่อของเธอปรากฏอยู่ เขาจ้องมันอยู่สักพักแต่ก็
ละสายตาจากมันและเลื่อนฟีดข่าวไปมาต่อไม่สนใจนัก ทั้งที่
ความจริงในหัวเขามีความคิดมากมายและข้ออ้างเป็นร้อยที่จะหาเรื่องทักเธอไป แปลกใจกับตัวเองไม่น้อยที่เขาเอาแต่กลอกตากลับไปมองจุดเขียว ๆ นั่นตลอด
ในที่สุดเขาก็ทำใจคลิกที่กล่องข้อความ แน่นอนต้องเป็นชื่อของเธออยู่แล้ว
"ไง" เฮ้ย เขาทักไปแค่นี้จริง ๆ เหรอ ไอ้บ้าเอ้ย มันขึ้นอ่านแล้วแทบจะทันที ทำให้เขาลนลานกับกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นั้นอยู่ลำพัง
"ไง อะไรล่ะแก" นั่นสิ 'ไง' อะไรของเขาวะ
"ป่าว อยากทักเฉย ๆ"
"คิดถึงเราเหรอออ"
"คิดถึง ๆ"
"..."
"คิดถึงเพื่อนร่วมห้อง"
"ฮ่า ๆ แกนี่ตลก งั้นก็ทักแชตกลุ่มสิ"
"ก็อยากคุยกับแก"
"...อะไรเนี่ย มาแปลก!"
"คิดถึงแกไง" เขาย้ำอีกครั้งเพราะรู้สึกคิดถึงเธอจริง ๆ
ถ้าอยากให้อีกฝ่ายรู้ก็มีแต่ต้องบอกออกไปเท่านั้น สำหรับเขาเธอคือเพื่อนผู้หญิงที่เขาสนิทที่สุดแล้ว ส่วนหนึ่งอาจจะมาจากที่เธอเข้ากับคนง่าย อัธยาศัยดี
"จ้า เออ พอดีเลย เดี๋ยวอาทิตย์หน้าเราจะกลับบ้าน ว่าจะไปเยี่ยมโรงเรียนกับเพื่อนคนอื่นด้วย ไปด้วยกันไหม"
"ได้ ๆ"
"โอเค ถ้ายังไงเดี๋ยวเราบอกแกอีกทีนะว่าวันไหน"
"อื้อ"
ไมล์ข้อความอ่านแล้วและทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ
เธอไม่ได้ต่อบทสนทนาใด ๆ กลับมาและเขาก็คิดว่าแค่นี้ก็ดีแล้วสำหรับการกลับมาคุยกันอีกครั้งในรอบหลายเดือน
ตอนเช้าวันถัดมา
อยู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องที่เขาเผลอหลงลืมไป เลยนั่งรื้อข้าวของในห้องย้อนกลับไปในอดีตพร้อมกับสิ่งของที่ถูกซ่อนไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ เปิดอัลบั้มรูปเก่า ๆ จากบนชั้นหนังสือแต่ละภาพที่มีเพื่อน ๆ และเขาอยู่ด้วยนั้นทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่น่าคิดถึง
จริง ๆ
ช่วงมัธยมปลายเขาสงสัยว่าทำไมถึงได้มีภาพถ่ายเยอะแยะขนาดนี้กันนะ แถมยัง...พรินต์เก็บไว้เป็นอัลบั้มเลยทีเดียว ซึ่งในยุคนี้มันน่าจะถูกอัปโหลดลงโซเชียลมีเดียมากกว่า
ช่างเถอะ... ยังไงมันก็รู้สึกดีกว่าที่ได้สัมผัสภาพถ่ายมากว่าการเลื่อนดูในหน้าจอ
และที่เขาชอบเป็นพิเศษคงจะเป็นภาพเขากับเธอ ความจริงมีภาพคู่แค่เพียงไม่กี่ภาพ ที่เหลือจะเป็นภาพที่มีเธอติดเฟรม เขาคงไม่ได้คิดไปเองเพราะหลาย ๆ ภาพเธอมักมองมาที่เขาอยู่เสมอ
ราวกับว่าคอยสังเกตเขาอยู่ตลอดเวลา...
เขายิ้มเมื่อคิดถึงมัน
เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่าย ไม่คิดว่าเวลาจะผ่านไปเร็วได้ถึงเพียงนี้ เขาทิ้งตัวลงนอนกับพื้นที่มีสิ่งของมากมายวางเกลื่อนกลาด เขาหลับตาลงและนึกถึงหลายสิ่งที่ล่องลอยในหัว ก่อนจะวูบหลับไปเพราะตื่นเช้าเกินเหตุ
ครืด ครืด...
สมาร์ทโฟนที่วางไว้ข้างตัวเขาสั่นปลุกเขาตื่นจากการเฝ้าพระอินทร์ เขาจึงเปิดขึ้นมาอ่าน
"คุณนิกม์ ขอเบอร์โทรศัพท์หน่อย"
"08xxxxxxxx" เขาพิมพ์ตอบเธอไปในทันที
"ง่ายจัง นี่เคยขอไปสิบกว่ารอบละไม่เคยได้"
"จริงเหรอ เคยขอด้วยเหรอ ไม่เห็นจำได้"
"ขอเว้ย บ่อยด้วยแต่ไม่เคยให้สักทีตั้งแต่ม. ปลายละ"
เขานึกขำว่าสมัยมัธยมปลายเขาหยิ่งขนาดนั้นเลยรึไง ถึงได้ไม่เคยให้เบอร์โทรเธอไป แต่ย้อนนึกดูดี ๆ ก็เพราะสมัยนั้นเขาไม่ใช้โทรศัพท์เลย นั่นคงเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่เคยได้เบอร์โทรเขาไป "นึกออกล่ะ เราไม่ใช้โทรศัพท์ไงตอนนั้น"
"กระจ่างเลย ตอนนี้มีโทรศัพท์แล้วสินะ ฮ่า ๆ"
"เออครับ มีแล้วครับ โทรมาด้วยนะอย่าเซฟไว้เฉย ๆ"
เขาแซว
"ไว้จะโทรไปนะ นี่จะกลับไปบ้านพรุ่งนี้อาจจะแวะไปโรงเรียนด้วย"
"ได้เลย" เขาตอบกลับและส่งสติ๊กเกอร์ตัวการ์ตูนแพนด้าตัวอ้วนยกนิ้วโป้งไปให้เธอ เขาเดาว่าเธอคงจะยังอยู่ที่กรุงเทพ เพราะเธอได้ไปเรียนที่นั่น ส่วนตัวเขายังคงเรียนในละแวกใกล้ ๆ บ้านเกิด ขับรถไป-กลับบ้านและมหา'ลัยสบาย ๆ น่าแปลกใจที่เขารู้สึกตื่นเต้นกับการกลับมาของเธอเป็นพิเศษ ทั้งที่มันก็ไม่มีอะไรพิเศษนอกจากการจะได้เจอกับเพื่อนเก่าสมัยมัธยมเท่านั้น
จบบทสนทนาอีกครั้ง
เฮ้อ...
เขาถอนหายใจพร้อมกับค่อย ๆ เก็บของที่รื้อมาไว้ในชั้นตามเดิม ก่อนจะสะดุดตากับกล่องเล็ก ๆ ใบหนึ่งซึ่งหลบอยู่ในสุด
ของชั้นวาง เขาดึงมันออกและเปิดดูข้างใน สิ่งของข้างในทำเขาประหลาดใจไม่น้อย ดอกไม้แห้งดอกหนึ่งซึ่งเขาได้มาจากเธอ มีการ์ดข้อความเขียนว่า 'โชคดีนะ ขอบคุณที่ดูแลกันมาตลอด 3 ปี จะคิดถึงเสมอ' เขาหุบยิ้มแทบไม่ได้ ไม่รู้ทำไม แต่มันโคตรรู้สึกดีที่ได้อ่านมันอีกครั้ง มันไม่ใช่ของมีค่าอะไรมากมาย แต่ความทรงจำระหว่าง
พวกเขาต่างหากที่มีค่าไม่อาจตีราคา ช่างโหดร้ายเพราะตัวเขาไม่เคยใส่ใจที่จะจดจำเรื่องราวเหล่านั้นเลย


## Chapter 03

วันปัจฉิมนิเทศ
นิกม์เดินเข้ามาในห้องเรียนเพื่อรื้อของที่ระลึกซึ่งติดไว้ตามเสื้อนักเรียนโดยมีเพื่อนร่วมรุ่นเป็นคนมาติดไว้ให้เพื่อขอบคุณและกล่าวอำลากัน เนื่องจากมันเยอะเกินไปจึงต้องเอามันออกเสียบ้าง ขืนเขาออกไปจากโรงเรียนสภาพนี้คงจะสร้างความลำบากในการเดินทางไม่ใช่น้อยแถมยังจะเป็นเป้าสายตาอีกต่างหาก
ไม่นานชุดนักเรียนที่เคยเต็มไปด้วยของฝากจากเพื่อน ๆ
ก็หายไปจนหมด เหลือไว้เพียงรอยปากกาที่เขียนข้อความจารึกไว้บนเสื้อเท่านั้น ถือเป็นความทรงจำที่จะทำให้เราได้นึกถึงช่วงเวลานี้
แม้สุดท้ายมันอาจจะถูกยัดทิ้งไว้ในลิ้นชักจนเน่าก็ตามที
"นิกม์" ไมล์เรียกชื่อของนักเรียนชายหัวเกรียนจากหน้าห้องเรียนขณะที่กำลังเก็บของบนโต๊ะซึ่งได้รับจากรุ่นน้องหลังเสร็จพิธีจบการศึกษา เขาหันไปมองเธอพร้อมกับทำหน้าสงสัย เอียงคอเล็กน้อยให้เด็กสาวในชุดนักเรียนซึ่งอยู่หน้าประตู "กลับบ้านด้วยกันไหม" เธอถามขึ้น เขาจึงพยักหน้าแทนคำตอบ รีบยัดของบนโต๊ะใส่ถุงกระดาษและเดินไปหาไมล์ดูเธอเองก็มีของเยอะพอสมควร เธอวางถุงกระดาษลงและรื้อหาของในกระเป๋าเป้นักเรียน
"เราให้" เธอยื่นดอกเดซี่ช่อเล็กให้เขาพร้อมกับการ์ดใบจิ๋ว เขารับมาพร้อมยิ้มขอบคุณและให้ของที่ระลึกจากเขาเพื่อตอบแทนเธอ
"ขอบคุณนะไมล์"
"เอาปากกามานี่ เดี๋ยวเราเขียนเสื้อให้" ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเธอก็หยิบปากกาที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อของเขาไป แล้วดันตัวเขาให้หันไปข้าง ๆ ก่อนจะเริ่มละเลงปากกาสีลงตรงปกเสื้อ เธอเขียนหยุกหยิกอยู่นานจนเขาชักจะอยากรู้แล้วว่าเธอเขียนอะไรไปบ้าง แน่นอนว่าทันทีที่ไมล์เขียนเสร็จเขาก็ต้องเขียนอะไรลงไว้บนเสื้อนักเรียนเธอบ้าง เผื่อวันใดพวกเขาเกิดคิดถึงช่วงเวลานี้ขึ้นมาจะได้มีอะไรไว้ดูต่างหน้า
บรรยากาศรอบตัวพวกเขาคึกคักไปด้วยกิจกรรมต่าง ๆ ที่
จัดขึ้นเพื่ออำลารุ่นพี่ ทว่าระหว่างเดินไปยังลานจอดรถของโรงเรียน ไมล์ที่มักจะมีบทสนทนามากมายกลับเงียบผิดปกติ
การบ่นเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวันจนถึงการแนะนำหนังสือเล่มใหม่ให้เขาได้ไปลองอ่านเป็นช่วงเวลาที่เขาสนุกและได้รับพลังงานใหม่ ๆ จากเธอเสมอ แค่คิดว่าวันนี้จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่พวกเขาจะได้เจอกันก็ทำให้ตัวเขาใจหวิวไม่น้อยเขาคิดไปเรื่อยเปื่อยถึงแม้จะสงสัยว่าทำไมไมล์เงียบไม่พูดไม่จาแต่เขาไม่คิดจะเปิดบทสนนาใด ๆ นิกม์เพียงแค่เดินตามไมล์ไปอย่างเงียบเชียบ มองการแกว่งไปมาของผมหางม้าสีดำเงาซึ่งเคลื่อนไหวตามจังหวะการเดินของเจ้าตัว
"ไมล์" เขาส่งเสียงเรียกคนข้างหน้าให้หันกลับมา
"มีอะไรเหรอ?" เจ้าตัวหันกลับมาถาม ทำหน้าสงสัยเล็กน้อย เขาจึงรีบก้าวเข้าไปใกล้เธอ ทำให้ระยะห่างของเราเหลือเพียงนิดเดียว เขาก้มลงมองใบหน้าเรียวยาว แก้มเนียนอมชมพู ริมฝีปากบางเล็ก ยิ่งไปกว่านั้นเหมือนเขาโดนสะกดเมื่อสายตาเลื่อนขึ้นไปประสานกับดวงตากลมโต นัยน์ตาสีนิลแม้จะดูแข็งกร้าว แต่ก็มีเสน่ห์ที่น่าดึงดูด
เขาเอื้อมมือขึ้นไปผูกริบบิ้นสีขาวซึ่งทำท่าจะหลุดออกจากผมหางม้าของไมล์ เขาใช้เวลาตรงนั้นอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนต้องกลั้นหายใจเพราะกลัวอีกฝ่ายจะจับได้ว่ากำลังทำตัวไม่ถูก เธอเหลือบมองเขาอย่างเขินอาย ก่อนจะก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างให้พอดี
"ขอบคุณนะตัวเอง ดูแลดีขนาดนี้มาเป็นที่รักเค้าเถอะ" ไมล์เงยหน้ายิ้มทะเล้นใส่ พร้อมกับพูดจาหยอกล้อเช่นเคย เธอเข้ามาควงแขนแล้วลากเขาเดินไปเคียงคู่เธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส จนเขาลืมท่าทางเขินอายของเธอเมื่อกี้ไปเสียสนิท สรุปยัยนี่คงแกล้งเขินอีกตามเคย เขาคิด
บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจเธอที่มักทำตัวเป็นแฟนของเขาตลอด การแสดงออกต่าง ๆ ไม่ว่าจะคำพูดคำจา พวกสรรพนามแบบคู่รัก ทว่าบ่อยครั้งก็มักแสดงออกอย่างจริงจัง จนเขาแอบเก็บไปคิด
อยู่บ่อย ๆ ว่าที่เธอแสดงออกทั้งหมดเป็นเพราะคิดจีบเขาจริงจังหรือแค่แกล้งหยอกให้เขาสับสนกันแน่นะ
ไม่นานรถจักรยานยนต์สีแดงก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของนิกม์ เขารีบลงจากรถพร้อมขอบคุณไมล์ที่มักให้เขาติดรถมาด้วยเป็นประจำเพราะหลังผ่านวันนี้ไปพวกเขาคงไม่สามารถไปกลับด้วยกันแบบนี้ได้อีกแล้ว
นิกม์โบกมือลาหญิงสาวที่ยังนั่งคร่อมบนรถจักรยานยนต์อยู่ จังหวะที่เขาหันหลังกำลังจะก้าวเข้าไปในบ้าน จู่ ๆ ไมล์ก็ดับเครื่องยนต์ ตั้งขาตั้งรถลง เธอเอี้ยวตัวมาทางเขาแม้เจ้าตัวจะยังคง
นั่งอยู่บนเบาะตามเดิม
"ดับรถทำไม จะอยู่เล่นก่อนเหรอ" เขาฉงนใจจึงถามขึ้น
เธอกระโดดลงจากรถ สาวเท้าตรงมาทางเขา อีกทั้งคว้ามือขวาไปจับและบีบมันเบาเบาราวกับต้องการจะสื่อบางอย่าง เธอ
สูดลมหายใจเข้าลึกและปล่อยมันออกอย่างแรง พร้อมกับค่อย ๆ เผยอปากตั้งท่าจะพูดสิ่งที่ติดค้างในใจ
"เราชอบแกว่ะ" ราวกับรอบข้างดับวูบไป เขาจ้องดวงตากลมโตอันแข็งกร้าวนั่น ทว่านัยน์ตาสีนิลสั่นระริกราวกับตื่นกลัวสิ่งที่ตนได้เปล่งออกมา พวกเขาสบสายตากันนิ่ง ในหัวของชายหนุ่มขาวโพลนทำตัวไม่ถูกว่าจะตอบรับอีกฝ่ายยังไงดี จนกระทั่งไมล์บีบมือเขา
เพื่อเรียกสติกลับมา
"เราขอโทษนะไมล์ คือว่า..." เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
"..."
"เรื่องนี้… ค่อยคุยกันอีกทีได้ไหม หลังได้เข้ามหา'ลัยแล้ว"
"แสดงว่าเรารอแกได้ใช่รึเปล่า" เขาลังเลที่จะให้คำตอบใด ๆ แก่เธอ ในหัวมีความคิดหลากหลายวิ่งวนชนกันไปมามากมาย
จนตัดสินใจอะไรไม่ได้ สิ่งที่เขาแน่ใจคือ ตัวเขาน่ะเหรอที่ไมล์ชอบ เขามีอะไรน่าสนใจงั้นเหรอ? หรือเธอแค่แกล้งเขาเล่นอีก ความสับสนกับท่าทางทีเล่นทีจริงเหล่านี้ อันไหนจริงอันไหนหลอกกันนะ...
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกดีกับเธอนะ เขารู้ตัวดีว่าค่อนข้างรู้สึกพิเศษกับเธอมากกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขารู้จัก แต่ตัวเขาเอง
ขี้ขลาดเกินกว่าที่จะรับรักใครในตอนนี้ คิดเพียงว่าคนอย่างเขา
จะรักษาความรักไว้ได้ไหมก็แค่นั้น
เขาปล่อยมือของไมล์ลงอย่างเชื่องช้า ก้าวถอยหลังออกห่างจากเธอ เขาดูเธอไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไรกับการที่โดนเขาปฏิเสธ
อ้อม ๆ เช่นนี้ แต่ที่แน่ใจคือแววตาแข็งกร้าวก่อนหน้านี้กำลังมีน้ำใส ๆ รื้นขึ้นมา ไมล์หันหลังกลับไปที่รถจักรยานยนต์คันเก่ง และขี่มันออกไปโดยไม่มีคำบอกลาใดใด
ทันทีที่ไมล์จากไป เขาทำได้เพียงมองตามรถจักรยานยนต์วิ่งออกห่างจนลับสายตา อยู่ ๆ ร่างกายก็หนักอึ้งราวกับแบกโลกทั้งใบ เกิดความรู้สึกเจ็บหน่วงบริเวณหน้าอก ไม่สามารถอธิบายมันออกไปเป็นคำพูดได้ รู้แต่เพียงว่าเขาต้องขอโทษกับกระทำอันโง่เขลานี้
กับเธอ รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้ดวงตาอันสดใสนั้นต้องเศร้าหมองพวกเขาขาดการติดต่อกันไปนับจากวันนั้นซึ่งตัวเขาเองไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้พบกับไมล์
ภาพความทรงจำระหว่างเขากับไมล์ในอดีตถูกตัดไปด้วยเสียงชัตเตอร์ของกล้อง เขาเงยหน้ามองคนหลังกล้องซึ่งเป็นคนลั่นชัตเตอร์ช่วงขณะที่จิตใจล่องลอยโหยหาสิ่งที่ได้ผ่านไปแล้ว สายตาของเขาเผลอมองไปหาไมล์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ในหัวยังคงมีคำถามว่าเธอรู้สึกเช่นไรกันแน่จนกระทั่งตอนนี้
"นิกม์ แกเป็นไรรึเปล่า ทำไมเหม่อจัง" ไมล์เอยถาม
"ไม่มีอะไร คิดเรื่อยเปื่อยน่ะ"
"โอยที่รักไม่ต้องเขินเราก็ได้ อยู่ใกล้แค่นี้เองไม่ต้องใจลอยคิดถึงเราขนาดนั้นเหรอกจ้า"
"นี่แน่ะ พูดหยอดแล้วจีบเล่น ๆ ห้ามจีบนะครับ ผมหวงตัว" เขาดีดหน้าผากไมล์อย่างเอ็นดูหลังจากที่เธอพูดติดตลกให้เขา
ขวยเขิน
"โอย เจ็บนะเว้ย" เธอโวยวายไปพลางลูบหน้าผากไปพลาง สักพักก็เหมือนปิ๊งไอเดียขึ้นมา ไมล์ยกกล้อง DSLR ในมือให้เขาดูพร้อมกับยักคิ้วใส่ เขาไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ว่าไอ้ท่าทางแบบนั้นมันคืออะไร
"อะไร แกมองหน้าทำไม"
"มาถ่ายรูปคู่กัน"
"ใช้กล้องโปรมาเชลล์ฟี่เนี่ยนะ มือถือก็มีไหม" เขาจึงเขกหัวยัยไมล์อีกหนึ่งโบก
"เออน่า กล้องมือถือมันมืด ใช้อันนี้แหละ" เธอว่าพร้อมกับยื่นกล้องตัวใหญ่ไปข้างหน้า หันเลนส์มาทางพวกเขา ด้วยระยะที่มันค่อนข้างใกล้ทำให้พวกเขาต้องขยับร่างกายเข้ามาแนบชิดกัน ตัวของเธอซ้อนอยู่ข้างหน้า หญิงสาวตัวเล็กกว่าเขานิดหน่อย นิกม์จึงโน้มตัวลงไปให้ใบหน้าของพวกเขาอยู่ในระดับเดียวกัน เขาใจเต้นตึกตักยากที่จะควบคุมให้สงบลง แก้มของทั้งสองอยู่ใกล้กันจนแทบจะแนบติดกัน
ราวกับได้ย้อนกลับไปในช่วงเวลาก่อนการสารภาพรัก
ของไมล์ ระยะห่างระหว่างพวกเขาหดสั้น ความจริงที่เขาเคยปฏิเสธ
คำสารภาพรักของเธอนั้นไม่เคยเกิดขึ้น พวกเขาไม่เคยห่างหาย
ไปไหน นิกม์ตระหนักแล้วว่าไมล์ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือปัจจุบันนี้
ในที่สุดเขาก็เข้าใจเสียทีว่ามีเพียงเขาเองที่นั่งเจ็บปวดกับเหตุการณ์ครั้งนั้น เพราะไม่สามารถรักษาคนที่รักจนหมดหัวใจไว้ได้ และโง่ที่ปล่อยคนสำคัญหลุดมือไปโดยไม่คิดจะทำอะไรเลย ไม่เคยรู้ตัวว่ารักอีกฝ่ายมากเพียงใด
ทุกอย่างได้ผ่านเลยไปไม่อาจหลีกหนีความจริง เขาได้สูญเสียผู้คนที่เขารักเพราะความขลาดกลัวของเขาเอง


## Chapter 04

เสียงดนตรีแจ๊สเนิบช้า คลอภายในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง บรรยากาศผ่อนคลาย ลูกค้ามีไม่มากนักจึงยิ่งทำให้รอบข้างไม่วุ่นวาย นิกม์มองออกไปนอกกระจกร้านชื่นชมสวนหย่อมสไตล์ญี่ปุ่นร่มรื่น ไผ่ลู่ลมชวนให้ใจสงบ ต่างจากเสียงแชตข้อความของคนตรงข้ามที่ดังอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่มานั่งที่ร้านก็ไม่ได้พูดคุยกับเขานอกจากถามว่าจะสั่งอะไร จะกินเค้กกับเธอไหม
เขาจิบกาแฟพลางลอบมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือและบทสนทนาในกล่องข้อความนั้นมากกว่าคนที่มาด้วยอย่างเขา นิกม์แอบมองท่าทางของหญิงสาวอยู่เงียบเชียบ แม้จะดูไม่สนใจอะไรมาแต่กลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าระยะห่างระหว่างพวกเขามันได้ถูกทำลายลงไปแล้ว พวกเขาสนิทสนมกันมากขึ้นพูดคุยหยอกล้อกันได้มากกว่าสมัยมัธยมปลายเสียด้วยซ้ำ
ตลอดทั้งสัปดาห์นับจากกลับมาเจอกัน พวกเขาไปถ่ายรูปตามสถานที่ต่าง ๆ ภายในเมืองเล็กแห่งนี้และจบลงที่ร้านกาแฟร้านใดร้านหนึ่งหลังเสร็จภารกิจ ไมล์เป็นฝ่ายชวนเขาเนื่องจากเจ้าตัวมีโปรเจคงานถ่ายภาพของมหาลัยที่เธอต้องทำให้เสร็จ ระหว่างที่ไปเธอมักจะอัปโหลดรูปที่ถ่ายและเช็คอินพร้อมแท็กชื่อเขาลงโซเซียลเสมอ เหตุนั้นเพื่อน ๆ ในไทม์ไลน์จึงดูสนอกสนใจในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แน่นอนว่าไม่มีใครไม่รู้เรื่องระหว่างเขาและคนรักเก่า
น่าประหลาดใจที่ไมล์ไม่รู้เรื่องนี้หรือกำลังทำเป็นไม่รู้?
ยังไงก็ตามเขาไม่คิดจะเล่าให้เธอต้องมารับรู้ความทุกข์
ของเขา เพราะเรื่องบางเรื่องต่อให้พูดออกไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งยังจะทำให้อีกฝ่ายอึดอัดไปด้วยเสียเปล่า ๆ ดังนั้นเขาตัดสินใจ
ที่จะลืมมันไปให้หมด ทิ้งอดีตไว้ในอดีตปล่อยมันไว้อย่างนั้นคิดว่า
ดีที่สุดแล้วต่อทุกคน
นิกม์ยอมรับว่าช่วงเวลาเหล่านี้อาจจะยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิตของเขาแล้วก็ได้ ตัวเขาสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้หญิงสาวร่าเริงคนนี้ ความสดใสจากไมล์กำจัดความเศร้าหมองออกจากตัวเขาไป
โดยสิ้นเชิง สายตาเขาจ้องมองไปยังสาวยิ้มเก่งตรงหน้า เพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังยิ้มตามอีกฝ่ายอยู่ก็ตอนที่รอยยิ้มสดใสจากไมล์
ผลิบาน
"ยิ้มบ้าอะไรของแกนิกม์" ไมล์ถามเสียงกลั้วหัวเราะ เจ้าตัวอมยิ้มเพ่งมองกดดันจะเอาคำตอบ เขาเลิ่กลั่กหน้าเริ่มร้อนผ่าวเมื่อรู้คำตอบในใจ เพียงแต่จะให้บอกโต้ง ๆ ว่ากำลังคิดถึงความอิ่มเอมใจซึ่งได้รับจากเจ้าของคำถามก็เกรงว่าจะคล้ายกับคำสารภาพรัก
"โอยยยยฟินมากแก เค้กนุ่มละลายในปากสุด ๆ" แต่ตัวเธอคงไม่ได้สนใจกับคำตอบแล้ว หลังจากเจ้าตัวได้ลิ้มรสหอมหวานจากเค้กของร้านกาแฟที่พวกเขานั่งมาได้สักพักใหญ่ หน้าตามีความสุขอะไรขนาดนั้นคุณเธอ เขาส่ายหน้าไม่เข้าใจอีกฝ่ายแต่ไม่วายลอบอมยิ้มอยู่ลำพัง
"อร่อยขนาดนั้นเลย มันก็เหมือนกันทุกร้านนั่นแหละน่า"
เธอมองตาค้อนใส่เขา ดึงช้อนที่คาบอยู่ในปากออกพร้อมกับตักเค้กคำโตยื่นมาให้เขาลิ้มลอง
"ลองชิมดูสิ อ้ามมมมม" ถึงจะเขินกับการโดนไมล์ป้อนเค้กกลางร้านกาแฟแต่เอาเข้าจริงคงไม่มีใครมานั่งสนใจเหรอก เอ๊ะ...
เมื่อกี้มันเรียกว่าจูบทางอ้อมรึเปล่านะ เขาชักจะเพ้อเจ้อไปกันใหญ่
นี่เขากำลังคิดบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย
"แกมีแฟนรึเปล่า" หน้าเขาเหวอไปเลยเหตุมาจากตอบสนองต่อความเร็วในการเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไม่ทัน ยังไม่ทันได้ตอบเลยว่ารสชาติเค้กเป็นยังไงก็พาโบยไปเรื่องอื่นซะงั้น แถมยังเป็นหัวข้อตอบยากอีก
"ไม่มีหรอก"
"จริงดิ!? ไหงเป็นงั้นไปได้ท่าทางแกออกจะมีคนรุมล้อม"
"นั่นมันแกต่างหาก คนเข้ามาจีบเยอะเลยสิ เลือกใครมาเป็นแฟนสักคนยัง"
"ยังไม่มีเหรอก รอใครสักคนชัดเจนกว่านี้ก่อน..." ดวงตาเธอฉายแววเศร้าหม่นจนเขาแปลกใจ อีกทั้งตัดบทจบย้อนมาที่เรื่องของเขาอีกครั้งทันที "เออ ช่างเถอะ ว่าแต่แกล่ะ ทำไมไม่มีแฟนสักที
อย่าบอกนะว่าไม่คิดจะนอกใจเราไปมีคนอื่นน่ะ ฮ่า ๆ"
เหลือเชื่อจริง ๆ เลย
"จะว่าไงดีละ มันก็มีนะแต่เขาไม่อยู่แล้ว"
"เลิก?"
"จะเรียกแบบนั้นก็ได้"
"อื้อ เสียใจด้วย ขอโทษที่ถามขึ้นมานะ"
"ช่างเถอะน่า ไม่ได้คิดมากอยู่แล้ว"
บรรยากาศชวนอึดอัดเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา บทสนทนา
จึงสิ้นสุดลงเพียงเท่านั้น ไมล์ไม่ได้เอ่ยถามเรื่องใดใดต่อและก้มหน้าก้มตาจิบกาแฟร้อนคู่กับเค้กอย่างเงียบเชียบ มีบางคราที่เธอดูลังเลราวกับยังมีคำถามที่ติดค้างแต่ลงเอยโดยไม่ปริปากพูดเลยแม้แต่
คำเดียว
@บ้านนิกม์
ยามค่ำคืนจันทร์ขึ้นเต็มดวงส่องสว่าง ลมกรรโชกผ่านมาวูบหนึ่ง ผมยาวสลวยพัดปลิวไปตามแรงลม กลิ่นหอมอ่อนจางจากตัวหญิงสาวโชยให้อีกฝ่ายใจเต้นตึกตัก พวกเขาสบสายตาประสานกันเสี้ยววินาทีก่อนไมล์จะเสมองไปทางอื่น สถานการณ์ชวนเขินกับท่าทีอึกอักของแต่ละคน ดูท่าชายหนุ่มต้องตัดใจและบอกลาเธอเพื่อปล่อยให้พวกเขาเป็นอิสระจากความกระอักกระอ่วนนี้เสียที
"นิกม์" เสียงอ่อนโยนจากฝ่ายหญิงเรียกรั้งเขาไว้ ขณะกำลังก้าวเดินเข้าไปในบ้านของตัวเอง เขาหันกลับไปมองเธอนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดใดจากเธอ ทำใจเขากระตุกเล็กน้อย
"...!?"
"เราไม่ได้จีบแกแล้วนะ"
"ทำไมถึง..."
"แกชอบมาทำให้เรารัก และจากเราไป" เธอพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเยาะราวกับนี่เป็นเรื่องสนุกเรื่องหนึ่งที่เธอจะแกล้งเขา แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกสนุกตามแม้แต่น้อย จึงตอบออกไปไม่ทันได้คิด
"อย่าพูดแบบนี้สิ คนเราก็มีหวั่นไหวกันบ้างนะ"
"ฮะ!? นี่แกใช่นิกม์แน่เหรอ เป็นร่างโคลนนิ่งรึเปล่าเนี่ย"
"เออตัวจริงเว้ย คิดว่าใครยื่นหัวโด่อยู่นี่ครับ โคลนนิ่งอะไรเถียงได้" เขาตอบกลับไปทั้งที่ตัวเองเพิ่งจะมาฉุกคิดได้ว่าฟังยังไงก็ไม่ใช่ตัวเขาจริง ๆ เขาไม่เคยพูดจาทำนองนี้กับไมล์ คำพูดเมื่อกี้
บ่งบอกว่าลึกลงไปในใจเขายังคงอยากให้เธอรักและตามหยอกล้อเขาเช่นเดิม
"ฮ่า ๆ งั้นเหรอ" ไมล์หัวเราะดังลั่นพร้อมกับพุ่งตรงเข้ามาใส่เขา ง้างมือสองข้างตบแก้มสองฝั่งของเขาถึงแม้จะไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บอะไรแต่ก็แรงพอที่จะทำให้รู้สึกตัวว่าเขามันช่างไร้สติเสียเหลือเกิน เธอพูดงึมงำบางอย่างก่อนประคองหน้าเขาให้จ้องสบตาเธอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ตลอดเวลาอาทิตย์กว่า เราได้กลับมาเจอกัน ไปนู้นไปนี่ด้วยกัน...ฮึ" ไมล์พูดขึ้นโดยไม่ได้ผลักมือออกจากเขา จังหวะหนึ่งถ้าเข้าใจไม่ผิดเหมือนมีเสียงสะอื้นเล็กน้อย เธอจึงเว้นช่วงไว้
"..."
"แกไม่รู้สึกว่านี่มันบ้าบ้างเหรอ เราใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ด้วยกัน มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ"
"ไม่เห็นจะแปลกอะไรสักหน่อย"
"แปลกสิ...!! แปลกมากด้วย"
สิ้นเสียงกราดเกรี้ยวจากไมล์ เธอผลักตัวเองออกจากเขา สายตาจ้องเขาดุดัน พวกเราประสานตากันนิ่ง ภายในใจเต็มไปด้วยความลังเล ยิ่งเธอไม่ละสายตาออกจากเขามันยิ่งทำให้สับสนว่า
มันจะแปลกอะไรที่พร้อมจะกลับมาสนิทกันเช่นเดิม
"ไมล์"
"แกทำแบบนี้กับเราได้ไง นี่แกยังจะปิดบังเราไปเพื่ออะไรวะ"
"แกหมายถึงอะไร"
"เราเจ็บนะเว้ย โดยเฉพาะเรื่องแฟนแกที่..."
"ภีมเสียแล้ว" เขาพูดตัดบทจบอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ไมล์
จะได้เอ่ยคำใดใดต่อ
"อือ เรารู้จากเต๋อแล้ว"
"นั่นสินะ"
"เรารอฟังจากแก แต่แกก็ไม่พูดสักที ทุกครั้งที่เรามองหน้าแกคำพูดของเต๋อก็ลอยเข้ามา มันทำให้อึดอัดมากเลยนะ"
"เราทำใจได้แล้ว ตั้งนานแล้วด้วย เลยคิดว่าไม่พูดให้แกอึดอัดจะดีกว่าไง" ทำไมอยู่ ๆ ตัวเขาก็พูดประโยคนี้ออกไปได้โดยไม่ได้เจ็บปวดอะไร จริงอยู่ว่าภีมคนรักของเขาเสียไปตั้งนานแล้วแต่ยังไงเขาก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดีนั้นแหละ และการมาพูดมันออกไปโต้ง ๆ แบบนี้ ทำเขายิ่งรู้สึกผิดต่อภีมมากขึ้นกว่าเดิม
"เราขอโทษนะนิกม์ ไม่ได้ตั้งใจจะทำแกอึดอัด เราเข้าใจแล้วถ้าแกไม่อยากเล่าอดีตก็ไม่เป็นไร" ว่าจบเธอก็หันหลังกลับไปขึ้นคร่อมรถมอไซต์คันเก่ง ทิ้งเรื่องไว้ให้คาราคาซังตามเคย "เราไม่อยากจะคาดหวังอะไรจากความสูญเสียของนิกม์นะ" เธอทิ้งท้ายเพียงแค่นั้นและจากไปอีกครั้ง ภาพวันนี้ช่างเหมือนกับวันนั้น...
วันที่เราได้พบกันเป็นครั้งสุดท้าย


## Chapter 05

ตื๊ด~ ตื๊ด ~
เขารอการตอบรับอย่างใจจดใจจ่อ เวลารอบข้างราวกับเดินช้าลงเมื่อปลายสายไม่มีวี่แววจะรับโทรศัพท์ ถ้าครั้งนี้เธอไม่รับคงต้องตัดใจแล้วล่ะ เขากวาดสายตามองขึ้นไปข้างบนบ้านหลังหนึ่ง
ในห้องนั้นยังมีแสงไฟสลัวเปิดค้างไว้อยู่
(ฮะ...ฮัลโหล) เสียงงัวเงียเล็ดลอดมาตามสาย
"ไมล์นอนแล้วเเหรอ"
(อือออ กี่โมงแล้วเนี้ย... โหนี่มันตีสอง แล้วนะ)
"อ่า โทษทีเห็นว่าไฟห้องนอนยังเปิดอยู่" เขาบอกปลายสายและยังคงเงยหน้ามองตรงไปบนห้องนอนของไมล์
(แกว่าไงนะ!?)
เสียงกุกกักดังผ่านโทรศัพท์ ไม่นานไมล์จึงโผล่หน้าออกมานอกหน้าต่างห้องนอน ทำสีหน้าตกใจถึงขีดสุด เพ่งสายตาตรงมายังเขาซึ่งอยู่ด้านล่าง เขาส่งยิ้มให้เธอบาง ๆ
"มาทำอะไรหน้าบ้านคนอื่นดึกดื่นขนาดนี้"
"คิดถึง" ไมล์ชะงักไปกับคำตอบที่เขาให้ เธอยิ้มเล็กที่มุมปากพร้อมเอ่ย
"เข้ามาในบ้านก่อนสิ เดี๋ยวลงไปเปิดประตูให้"
"เอานี่สักหน่อยไหมหรือน้ำเปล่า" ไมล์ยื่นกระป๋องเบียร์มาให้พลางถาม เขารับมันมาถือไว้ในมือ เปิดกระป๋องแล้วยกขึ้นมาจิบ แปลกใจที่เธอต้อนรับแขกยามดึกด้วยเบียร์แต่ก็สมกับเป็นเธอดี นิสัยชอบมอมคนรอบข้างให้คายความลับ เธอนั่งลงบนโซฟาสีขาวสะอาดข้างตัวเขา ตั้งแต่เข้ามานั่งภายในบ้าน เขาไม่สามารถละสายตาออกจากไมล์ได้เลย สมองมันมีความคิดมากมายแล่นวนไปมาอย่างหยุดไม่ได้ พอลองย้อนนึกให้ดี ตัวเขาตั้งใจจะคุยกับไมล์เรื่องเมื่อช่วงเย็นวันนี้
เหตุผลที่เขาต้องมานั่งอยู่ตรงนี้เพราะหลังจากตอนนั้นเขาเอาแต่กระวนกระวาย พยายามสงบใจแล้วแต่ก็ไร้ผล ไมล์ไม่ได้ติดต่อกลับมาหาเขาอย่างทุกวัน ไม่มีแม้แต่ความเคลื่อนไหวใด ๆ
ในโซเชียลมีเดีย เขาส่งข้อความหาเธออยู่หลายครั้งแต่ก็ไร้การ
ตอบรับ เขานั่งทบทวนเวียนวนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นานจนตัดสินใจมาหาเธอเอง แม้กว่าจะคิดได้ก็ปาไปตีสอง แต่เอาวะ
ไม่มีอะไรจะเสีย...
"สรุปจะมานั่งเงียบในบ้านคนอื่นใช่ไหม"
"เปล่าสักหน่อย แกชวนเราเข้าบ้านเองนะ" นิกม์ตอบกวน ๆ
"ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปเลย จะไปนอนต่อแล้ว" ไมล์จิกตาใส่อย่างเหลืออด อีกฝ่ายคงจะหงุดหงิดที่มาปลุกขึ้นในเวลาแบบนี้
ซ้ำยังมานั่งนิ่งไม่พูดไม่
"อย่าเพิ่งไล่กันเลยครับ" เขาเว้นช่วงครู่หนึ่ง "เพราะอยากจะคุยด้วยถึงได้มา"
"รีบร้อนทำไม พรุ่งนี้ก็ได้มั้งคะคุณ"
เขายกเบียร์ขึ้นดื่มไปหลายอึกพลางเรียบเรียงประโยคในหัวให้เข้าทาง มันเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องพูดออกไปให้ชัดเจน เขารู้สึกว่ามันช่างพูดยากเย็นเสียเหลือเกิน
"กลัวว่าจะไม่มีพรุ่งนี้มากกว่า เพราะแกไม่ตอบข้อความ
โทรมาตั้งหลายรอบก็ไม่รับแถมยังไม่โทรกลับ"
"..."
"ไม่อยากให้แกหายไปอีก หรือทิ้งเราไปเหมือนตอนนั้นนะ"
ดวงตาเบิกกว้างสื่อออกชัดเจนถึงความประหลาดใจ เธอรีบก้มหน้ามองกระป๋องเบียร์ในมือ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวลูบขอบกระป๋องเล่นราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ตอนนี้เขาไม่สามารถรับรู้ได้ว่าไมล์คิดหรือรู้สึกแบบไหนกับเขา อย่างเดียวที่มั่นใจคือเขา
ไม่อยากที่จะสูญเสียคนสำคัญไปจากชีวิตเขาอีกเป็นครั้งที่สอง
"เราไม่เคยหายไปจากแกเลยนะ ที่ผ่านมาเราอยู่เคียงข้างแกมาเสมอไม่ว่าจะฐานะอะไร จริงอยู่ที่เราเลือกที่จะตัดใจกับแกตั้งแต่โดนแกปฏิเสธแต่เราไม่เคยที่จะเลิกเป็นห่วง เลิกกังวล และเลิกคิดถึงแกเลยนะ" เสียงสั่นคลอที่เปล่งออกมา เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกจากก้นบึ้งหัวใจ ไมล์เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา แววตาเศร้าสร้อยของเธอเป็นดั่งมีดที่กรีดเฉือนก้อนเนื้อในอกให้แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
"การที่เราต้องรับรู้เรื่องสำคัญจากคนอื่น ซึ่งแกไม่คิดจะเล่าให้เราฟัง มันอัดอั้นน่ะ ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงต่อหน้าแกดี ที่สำคัญมันเจ็บปวดที่ต้องรู้สึกแบบนั้น"
สิ้นคำจากไมล์เขากระดกเบียร์จนหมดกระป๋องวางลงบนโต๊ะพร้อมกับเอื้อมมือไปสัมผัสมือของคนตรงหน้าอย่างเชื่องช้า
ดึงกระป๋องเบียร์ออกจากมือของเธอไปวางไว้ เพื่อที่จะได้กระชับมือพวกเขาให้แน่นพอจะส่งความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้อีกฝ่ายได้รับรู้
เธอจะรู้ไหมนะว่าความอบอุ่นจากเธอนั้นได้โอบอุ้มหัวใจอันบอบช้ำดวงนี้ของชายหนุ่มไว้แล้ว
"ขอโทษนะเราแค่ไม่อยากทำให้อึดอัด อีกอย่างเราไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นแล้ว" ตั้งแต่มีแกเข้ามา... เขาไม่ได้บอกเธอในส่วนสุดท้าย หวังเพียงสักวันมันคงส่งไปถึงเธอ เขาเชื่อว่าคำพูดครั้งนี้หนักแน่นพอที่จะทำให้ไมล์เข้าใจ เขาไม่ได้พูดเพียงเพื่อให้เธอสบายใจแต่ออกไปจากใจจริง
"อือ เราเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะอธิบาย แต่อย่าปฏิเสธความเศร้าที่มีในใจมันไม่ช่วยอะไรนอกจากทำร้ายตัวเอง"
ถูกต้องแล้วล่ะสิ่งที่ไมล์พูดเป็นความจริง เขาปฏิเสธความเศร้าที่มีในใจ ทว่าสิ่งที่เขาปฏิเสธมาตลอดกลับคือความรู้สึกที่มีต่อไมล์ ปฏิเสธความโศกที่สูญเสียไมล์ไปในวันนั้น เพียงเพราะเขาปฏิเสธเธอ เขาจึงปฏิเสธตัวเอง และเริ่มต้นใหม่กับคนอื่นทิ้งความทรงจำระหว่างพวกเขา ซ่อนไว้ลึกเสียจนหลงลืมมันไปแล้ว
เขาเสียใจที่เป็นเช่นนั้น
ทั้งสองสบตากันเนิ่นนานกระทั่งความรู้สึกบางอย่างในตัวนิกม์เริ่มพุ่งพล่าน ร่างกายขยับตามความรู้สึกไร้การควบคุม เขาค่อย ๆ โน้มตัวลงไปเพื่อจะสัมผัสริมฝีปากอมชมพูของคนตรงหน้า สมองพยายามต่อต้านแต่ไม่เป็นดั่งใจนึกมันยังคงขยับไปเอง แม้จะลังเลว่าควรหรือไม่ควร เสียงในใจจึงตอบแทน ขอเขาเห็นแก่ตัวกับเธอสักวัน เพียงแค่นิดเดียว หากเธอไม่ปฏิเสธ...
ดวงตาไมล์สั่นระริกเมื่อริมฝีปากระหว่างทั้งคู่กันห่างกันเพียงปลายเล็บ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรด เสี้ยววินาทีนั่น...
ปัง!
ทั้งสองคนสะดุ้งเฮือกผลักตัวออกจากกันเมื่อเสียงประตูจากชั้นบนส่งเสียงดัง เขาถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าโล่งอกหรือเสียดายกกันแน่ ไมล์ลุกขึ้นจากโซฟาไปที่บันไดจังหวะที่เธอกำลังเดินขึ้นไปผู้หญิงวัยกลางคนในชุดนอนก็ปรากฏตัวขึ้น
"แม่ลงมาทำอะไร"
"ยังไม่นอนอีกเหรอลูก แม่เห็นไฟมันเปิดอยู่เลยจะลงมาปิด"
"เพื่อนไมล์มาหา เลยนั่งจิบเบียร์คุยกันนิดหน่อยน่ะ" ไมล์หันมองไปทางนิกม์ที่ตกใจจนกินใบ้ เขารีบยกมือไหว้คุณแม่ของเธอ ในขณะที่หญิงวัยกลางคนจ้องเขม็งใส่เขา แต่หล่อนก็ไม่ได้แสดงความขุ่นเคืองทั้งยังรับไหว้และยิ้มตอบเด็กหนุ่มผู้บุกรุกมาหาลูกสาวยามวิกาล
"ดึกแล้วก็รีบ ๆ นอนล่ะ ให้เพื่อนค้างที่นี่ก็ได้นะกลางค่ำกลางคืนมันอันตราย แถมกินเบียร์กันไปด้วย" หญิงผู้เป็นแม่ว่าด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
"ค่ะ ๆ แม่ไปนอนต่อเถอะเดี๋ยวลูกสาวจะรีบนอน"
ว่าจบหล่อนก็เดินกลับขึ้นไปบนห้องนอน นิกม์กระพริบตาปริบ ๆ แปลกใจที่แม่ของเธอไม่ได้ดุด่ากล่าวว่าอะไรเขาเลย แถมไมล์ยังพูดได้อย่างสบาย ๆ เรื่องมานั่งจิบเบียร์กับผู้ชาย ถึงจะเป็นเพื่อนแต่เขาก็ผู้ชายนะ เขานึกว่าตัวเองจะโดนไล่ตะเพิดกลับบ้านแล้ว
ที่ไหนได้บอกให้เขาค้างก่อนช่างเป็นคุณแม่ที่ใจกล้าปล่อยลูกสาวเสียจริง
"เออ เดี๋ยวเรากลับแล้วดีกว่า ไมล์จะได้นอนต่อ"
"อ๋ออื้อ ว่าแต่...แกมายังไง" เธอถาม พร้อมกับเดินมาหยิบเบียร์บนโต๊ะยกดื่มจนหมด
"ปั่นจักรยานมา" ไมล์เบิกตาโตด้วยความแปลกใจ ซ้ำยังถึงขั้นสำลักเบียร์กับคำตอบของเขา จะไม่ให้ตกใจได้ไงก็บ้านของเธออยู่ตรงชานเมืองห่างจากบ้านเขาที่อยู่ในเมืองตั้งสิบกิโล
ลงท้ายเขาก็ค้างที่บ้านของเธอเพราะหญิงสาวยืนกรานและย้ำนักหนาว่าอันตรายเกินจะปั่นจักรยานกลับไป ไว้รอตอนเช้าค่อยกลับจะดีกว่า ยังไงอีกแค่ไม่กี่ชั่วโมง...
หมายความว่าเขาจะได้อยู่กับไมล์สองคนในห้องนอนของเธอรึเปล่านะ?


## Chapter 06

"นี่หลับแล้วเหรอ" เขาเอ่ยถามคนที่นอนอยู่ข้างกายโดยไม่ได้หันไปมอง
"ยังเหรอก"
"จริง ๆ ให้เราลงไปนอนข้างล่างก็ได้นะ นอนพื้นก็ยังได้"
"ไม่เป็นไร เราไม่ซีเรียสกับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้เหรอก"
เขาหันหน้าไปมองไมล์ ใบหน้านิ่งเรียบไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใด สายตาของเธอจับจ้องไปยังเพดานห้อง เขาได้แต่ครุ่นคิดว่าภายใต้ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์นั่นกำลังคิดถึงสิ่งใดกันแน่ คนข้างกายเหมือนจะรู้ตัวว่าถูกจ้องอยู่จึงนอนตะแคงข้างมาทางเขา ดวงตาคู่สวยสบมองเขาเนิ่นนานก่อนจะเอื้อนเอ่ยบางอย่าง
"ตอนที่ไปเรียนมหา'ลัยแรก ๆ เราได้เจอกับคนคนหนึ่ง เขาคล้ายแกมากเลยอะ"
"งั้นเหรอ"
"คล้ายมากจนเราเผลอรู้สึกดีด้วยเลยแหละ พวกเราเหมือนแฟนกันมากเลยนะ เขาก็ปฏิบัติกับเราเหมือนคนรัก เพียงแต่ว่า
แค่เฉพาะตอนที่อยู่ด้วยกันสองคนเท่านั้น"
"ก็ดีไม่ใช่เเหรอ"
"จะว่าดีมันก็นะ... ดีแหละ ถ้าอยู่ต่อหน้าเพื่อน ๆ เขาแสดงออกไปมากกว่านี้บ้าง ไม่ใช่ท่าทีห่างเหินกับเราอย่างกับคนที่ไม่สนิท"
"..."
"จนเราไม่แน่ใจซะแล้วล่ะ ว่าจะมีใครที่ชัดเจนกับเราบ้างไหม เราไม่อยากจะเผลอใจให้ใครเพราะเราไม่ได้เป็นคนเข้มแข็งอย่าง
ที่คนอื่นเข้าใจซะหน่อย อือ เราก็เป็นคนหนึ่งที่มีความรู้สึกนะ"
น้ำตาเอ่อคลอรอบดวงตา นัยน์ตาหญิงสาวร้อนผ่าวกระทั่งน้ำใสท่วมล้นทะลักออกไปดั่งสายน้ำ เขาไม่รู้ว่าไมล์ไปเจอกับผู้คนแบบไหน เขาคนนั้นที่เธอพูดถึงเป็นคนยังไง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องปลอบประโลมให้เธอคลายความทุกข์ใจออกไปอย่างไร
เขาไม่เคยแม้แต่จะสนใจว่าเธอต้องพบเจอกับอะไร ไมล์เองก็มีความเศร้าในใจที่ปิดบังไว้ภายใต้รอยยิ้มอันสดใสงั้นเหรอ... แย่ซะจริง ที่เพิ่งจะมารู้ตัวเอาปานนี้
ราวกับเรื่องนี้มันจงใจตอกย้ำความเสียใจที่ไมล์ได้รับจากเขา ครั้งที่เคยปฏิเสธเธอไป
"ที่น่าแปลกใจก็คือ เราไม่เคยรู้สึกดีกับใครไปมากกว่าแกเลยนะ" เธอพูดประโยคนั้นออกไปด้วยรอยยิ้มแม้ว่าน้ำตายังคงไม่หยุดไหล ไมล์คว้ามือเขาไปแนบไว้กับแก้มอันอบอุ่น ไม่สิ ความจริงมันร้อนฉ่าต่างหาก ถ้าให้เขาเดาใบหน้านั้นคงจะแดงก่ำด้วยความ
เขินอาย
เขาดีใจนะ ที่เธอยังคงรู้สึกดีกับเขามากกว่าใคร ทว่าช่องว่างระหว่างพวกเขายังคงเหมือนมีกำแพงหนาวมาขวางกั้นซ่อนไว้อยู่ นิกม์ไม่อยากจะให้มันเป็นเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว เขาจึงยอมคายความลับในใจให้อีกฝ่ายได้รับรู้
"ภีมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์น่ะ แกคงรู้แล้ว"
"อื้อ ก็ลองย้อนไปตามอ่านข่าวบ้างแล้ว"
"จะเริ่มเล่าไงดี คือเรื่องมันกะทันหันแบบไม่ทันตั้งตัวเลย ร่างกายแข็งทื่อไปเลยตอนรู้ ความจริงพวกเราก็เป็นเหมือนเพื่อนสนิทกันมากกว่าล่ะมั้ง จะเรียกว่าคนรักก็ไม่ใช่แบบนั้นเหรอก ก็สนิทและคุยกันได้หลาย ๆ อย่างแหละนะ ที่พูดก็อยากให้เข้าใจนะว่าไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ"
"ขอบคุณนะที่เล่ามันออกมา แค่นี้ก็ดีแล้ว" เธอกระชับมือ
ที่กุมไว้ให้แน่นขึ้น
ไมล์ส่งยิ้มให้อีกฝ่าย เขาจึงพลิกตัวพร้อมกับหันหน้าเข้าหาเธอ เป็นอีกครั้งที่สายตาของพวกเขาจับจ้องกัน ทว่าครั้งนี้เจ้าตัวดันรีบหลับตาปี๋ ตั้งใจจะหลบสายตาเพื่อแก้เขิน
"นอนได้แล้ว ใกล้เช้าแล้วเนี่ย" เธอสั่งเสียงอ่อน
ใจเขาสั่นระรัวเหมือนจะเพิ่งมารู้สึกตัวว่ากำลังนอนร่วมเตียงเดียวกัน แถมไมล์ยังกุมมือเขาไว้ไม่ปล่อยอีกต่างหาก ส่วนตัวเขาเองไม่คิดจะปฏิเสธความอบอุ่นเช่นนี้จากเธอซะด้วยสิ ก็คงจะขอรับความอิ่มเอมใจนี้ไว้ก่อน
เอาเถอะมันออกจะข้ามขั้นตั้งแต่ที่เขาเริ่มรุกจะจูบเธอตอนดื่มเบียร์อยู่ข้างล่างนั่นแล้ว ถ้าแม่ของไมล์ไม่ขัดจังหวะซะก่อนจะเกิดอะไรขึ้นเนี่ย เขารู้สึกหน้าร้อนจี๋เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ตอนนั้นจึงข่มตาให้หลับโดยเร็วที่สุดเพื่อสะบัดภาพตอนนั้นออกไป
ว่าแล้วเชียว ไมล์ทำให้หัวใจเขาพองโตและเต้นแรงมาโดยตลอด...
05.56 น.
ก๊อก ก๊อก !
เฮือก !
เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงแห่งความฝัน กวาดสายตาไปทั่วบริเวณและตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ที่บ้านของคนอื่น
ที่สำคัญทำไมถึงได้อยู่ในสภาพนอนกอดกันแบบนี้ได้วะ เมื่อคืนแค่จับมือเองนะเว้ย
"ไมล์ แม่จะออกไปดูงานข้างนอกนะ เช้านี้หาอะไรกินเองนะลูก"
แม่ของไมล์ท่าทางจะอึ้งจนเหวอไป เขาจ้องหน้าหญิง
วัยกลางคนที่เปิดประตูเข้ามาตั้งใจจะปลุกลูกสาวของตนทว่ากลับพบเขาที่โดนเธอนอนกอดไว้อยู่ เขาเด้งตัวขึ้นจากที่นอนพลางสะกิดคนขี้เซาที่ยังนอนหลับไม่รู้ทุกข์ร้อนอะไร
"ถ้างั้นฝากบอกไมล์แทนแม่ด้วยนะ ท่าทางจะไม่ตื่นเหรอก"
"คะ...ครับ"
ประตูห้องนอนถูกปิดลงอย่างเบามือ เขาหันไปปลุกไมล์แต่ปลุกยังไงก็ไม่ยอมจะตื่นซะที เอาแต่งัวเงีย อืออ่าอยู่อย่างนั้นจนเขาเลิกล้มความพยายาม เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เลิกผ้าม่านออกเล็กน้อยเพื่อดูบรรยากาศภายนอก ในช่วงเช้าของฤดูหนาวเช่นนี้ท้องฟ้ามีหมอกบางเบาปกคลุมทั่วบริเวณ
ไหน ๆ ฟ้าก็ยังไม่สว่างเต็มที่ปล่อยให้ไมล์นอนต่ออีกสักหน่อยจะเป็นไรไป เขาเหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาหกโมงเช้า แม้เขาเองจะยังง่วงอยู่ และยังอยากจะนอนต่อก็เถอะ แต่ต้องรีบกลับก่อนเจ็ดโมงนี่สิ ไม่งั้นโดนแม่บ่นหูชาแน่
"อยากจะนอนต่อกับเรารึไง" อยู่ ๆ เสียงจากคนที่นอนอยู่ข้างกายก็ดังขึ้น ดูเธอไม่ได้มีท่าทางง่วงซึมเลยสักนิดเดียว
"อย่าบอกนะว่ารู้สึกตัวแต่ไม่ยอมลุก" เขาถามเสียงเรียบชักจะเคืองที่ปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับแม่ของเธอคนเดียว ยิ่งมารู้ว่าแกล้งหลับมันยิ่งน่าหมั่นไส้
"ใช่แหละ ก็ขี้เกียจคุยกับแม่นี่น่า"
"จะดีเหรอ พาผู้ชายขึ้นห้องมาซุกไว้เชียวนะ"
"ใครสนกันเล่า ยังไงแม่ก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ของเราอยู่ล่ะ ยังไงก็เถอะ ไม่รีบกลับน่ะไม่ดีนะ ไม่ได้บอกคนที่บ้านว่าจะค้าง
ที่อื่นนี่"
"อ่า โอเค งั้นจะกลับแล้ว"
ตัดบทจบแค่นั้นเจ้าตัวก็ลงมาส่งข้างล่างและตัวเขาก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างไม่ได้เร่งรีบ ระหว่างทางมีหลายอย่างที่ไม่เข้าใจวิ่งวุ่นในหัว แต่อย่างน้อยตอนนี้เขาไม่ได้สับสนเรื่องความรู้สึกที่มีต่อไมล์แล้ว ตอนที่ได้เปิดใจพูดคุยกับเธอมันทำให้เขารู้ว่าเธอไว้ใจและเชื่อมั่นในตัวเขา จึงเล่าเรื่องราวของตัวเองให้เขาได้รู้ และเธอเองก็คงคาดหวังว่าจะได้รับความเชื่อใจจากเขาเช่นกัน
ความรู้สึกของเขาตอนนี้มันชัดเจนกว่าครั้งไหน เขาจะไม่มีวันปล่อยมันทิ้งไปอีก ต่อให้เธอจะปฏิเสธเหมือนที่เขาทำกับเธอ เขาก็ยังยืนยันที่จะ... รักไมล์
เพราะว่า เขารักไมล์
เขาแอบยิ้มอยู่ในใจกับคำสารภาพรักของตัวเองที่อยากจะส่งให้ถึงอีกฝ่ายเร็ว ๆ


## Chapter 07

ห้องมืดกว้าง เก้าอี้นุ่มเรียงราย มีคนนั่งประจำที่อยู่
บางตา หน้าจอยักษ์ตรงหน้ากำลังฉายภาพยนตร์ซึ่งทุกคนตีตั๋วเข้ามาดู เครื่องปรับอากาศดูเหมือนจะเร่งจนแรงสุด ทำให้คนข้างกายเขาถึงกับตัวสั่น เธอสวมเพียงเสื้อตัวบางคู่กับกางเกงยีนส์ขาสั้น
ยัยนี่ชวนมาดูหนังเองแท้ ๆ ดันใส่ชุดแบบนี้เข้ามา ก็น่าจะรู้ว่าที่นี่เขาเปิดแอร์หนาวอย่างกับขั้วโลกเหนือ แม้แต่คนที่นั่งถัดจากเรายังถึงกับต้องหอบผ้าห่มมาช่วยบรรเทาความเหน็บหนาว
"หนาวจัง" ไมล์กระซิบข้างหูเขาพร้อมกับโน้มตัวไปซบที่ไหล่อีกฝ่าย หวังจะพึ่งพิงไออุ่น เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกไปคลุมให้ไมล์ เธอมองเขาแล้วยิ้มดีใจ
"ว่าแล้วเชียวว่าต้องหนาว ใส่เสื้อผ้ามาซะบาง" เขากระซิบกลับไปเธอไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับนอกจากยิ้มกรุ้มกริ่มและจดจ่อกับหนังที่กำลังเล่นอยู่ต่อ
ถึงแม้ว่าเขาจะสละเสื้อคลุมให้แต่เจ้าตัวก็ยังคงซบไหล่เขาอยู่เช่นนั้น มือข้างหนึ่งของเธอเกยข้ามเบาะมาโดนแขนเขา
มือเย็นเฉียบจนเขาต้องคว้ามือของเธอมากุมไว้อย่างช่วยไม่ได้ สัมผัสเย็น ๆ จากมือเล็ก ทำใจเขาร้อนวูบวาบไปชั่วขณะหนึ่ง
ย้อนนึกไปถึงตอนที่พวกได้สัมผัสมือกันครั้งแรก ทั้งที่มือ
ของเธอเย็นยะเยือกแต่เขากลับอบอุ่นในใจราวกับว่าไม่ใช่เขาที่กำลังมอบความอุ่นให้แก่เธอ แต่เป็นไมล์ต่างหากที่ทำหน้าที่นั้นอยู่
พวกเขากุมมือกันไว้และจดจ่อกับภาพเคลื่อนไหวตรงหน้า
กระทั่งจอยักษ์ขึ้นเครดิตเหล่าผู้สร้าง ความคิดในหัวเขาก็ยังคงฟุ้งกระจายไปทั่วจนแทบไม่ได้ใส่ใจเรื่องราวในหนังที่เพิ่งจะจบไป คนข้างกายยังคงซบเขาไว้อย่างนั้น ไออุ่นจากลมหายใจโรยริน
ต้นคอ
เขาเหลือบมอง
เธอผล็อยหลับไปตอนไหนกันนะ เขายิ้มบางมองใบหน้า
ของเธอ
สีหน้าไร้อารมณ์ ทว่ากลับแฝงความรู้สึกอ่อนโยน เขาจ้องมองไมล์อย่างตั้งใจพลางลูบปอยผมซึ่งปรกข้างแก้มไปทัดหู เจ้าตัว เริ่มรู้สึกตัวตื่น ดวงตากลมโตใสค่อย ๆ เปิดกว้าง ยั่วยวนเขาให้หลงเสน่ห์ ใบหน้าเขาขึ้นสีแดงระเรื่อจนต้องยกแขนขึ้นมาปกปิดมันไว้ พร้อมทั้งเสมองไปทางอื่น
"กะ...กำลังว่าจะทิ้งให้นอนเฝ้าโรงหนังซะหน่อย" เขาเอ่ยแก้เขินพลางลุกเดินออกจากที่นั่ง ไมล์เร่งตามแล้วกระโดดมาเกาะแขนเขา ส่งเสียงยียวน
"จะทิ้งเราไปจริง ๆ เหยอออออ"
"จะทิ้งไว้ก็สงสารพนักงาน ต้องมาเก็บกวาดแก" เขาเหล่
หางตามอง คนข้างกายทำแก้มป่องพร้อมสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นเป็นที่เรียบร้อย เขาอมยิ้มตามกับท่าทีของเธอ
เขารู้สึกว่าเธอน่ารักดีนะเวลาไมล์แสดงท่าทางงอแงใส่
ทุกอิริยาบถที่ไมล์แสดงออกตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเขากำลังครอบครองมันไว้เพียงคนเดียว เพราะคงไม่มีใครจะสามารถอยู่ใกล้พระอาทิตย์ดวงน้อยอย่างเธอที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งรอบข้างได้ นิกม์ยิ้มดีใจ
ที่ได้อยู่ในวงโคจรของดวงตะวันสดใส
ครืน... ครืน...
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูมันโชว์เบอร์ของเพื่อนที่มหา'ลัย ไม่ต้องคิดอะไรมากเขาก็ปิดมันลงและ
ยัดเก็บลงตามเดิม เพราะไม่มีธุระอะไรจะต้องคุยกันแล้วนี่น่า นอกจากเรื่องสอบที่อาจารย์เลื่อนออกไปเป็นช่วงอาทิตย์หน้าเท่านั้น ตามจริงเขาควรจะสอบเสร็จแล้วแท้ ๆ แต่ดันเลื่อนออกไปจนเริ่มเบื่อ เขาแอบคิดว่าอาจจะไม่ไปสอบแล้ว ความจริงไม่รู้ว่าควรจะกลับไปเรียนที่มหาลัยอีกดีไหมด้วยซ้ำ
"ไม่รับสายล่ะ" ไมล์ถามขึ้นเมื่อเหลือบเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเขาทัน
"อ๋อ ขี้เกียจคุย"
"หูยยยย เย็นชาจังนะคุณนิกม์" ไมล์พึมพำอย่างไม่ยี่หระ
ถนนคนเดิน ช่วงพลบค่ำ
ฝูงคนมหาศาลเดินสวนไปมาควักไขว่ เขาและไมล์เดินเบียดเสียดท่ามกลางผู้คนอย่างยากลำบาก ตลาดช่วงค่ำที่เหล่าวัยรุ่นมักมาเดินเล่นมากกว่าจับจ่าย (?) สองข้างทางตั้งร้านค้าเรียงยาว ไม่ว่าจะของกินเล่น เสื้อผ้า เครื่องประดับ และอื่น ๆ อีกมากมาย
เดินไปได้สักระยะหนึ่งนิกม์ก็แวะเข้าไปหลังร้านขายน้ำแห่งหนึ่ง ไมล์ดูงง ๆ แต่ก็เดินตามเข้าไปและพบว่านี่เป็นร้านของเพื่อนเขา ซึ่งมาตั้งขายเป็นประจำ นิกม์จัดแจงหาเก้าอี้มาให้ไมล์นั่ง มันเป็นเก้าอี้พลาสติกสีแดงซีดดูง่อนแง่นคงเพราะผ่านฝนผ่านร้อนมานานปี เขาบอกให้เธอนั่งอย่างระวังด้วยความเป็นห่วงกลัวอีกฝ่ายจะล้มพับไปกับเก้าอี้ เขาคิดไว้ว่าอีกสักหน่อยค่อยออกไปเดินต่อเพราะช่วงนี้คนเยอะจนเดินดูของลำบากเกินไป ท่าทางไมล์ก็ดูล้าตรงข้ามกับความคึกคักรอบตัว
"กินปลาหมึกย่างไหม" ชายหนุ่มชี้ไปที่ร้านหมึกย่างข้าง ๆ ไมล์หันมองตามพร้อมพยักหน้าตอบตกลง เขาจึงเดินไปสั่งลุงคนขายร้านข้าง ๆ ท่าทางสนิทสนม
สักพักพวกเพื่อนคนอื่นของเขาก็มาสมทบโดยไม่ได้นัดหมาย พร้อม ๆ กับหมึกย่างที่จัดใส่กล่องมาเสิร์ฟ
"อ้าว ใครอัญเชิญมึงเนี่ย ไอ้ไมล์ ไม่เจอตั้งนานโผล่มาจากไหนครับบบ" เพื่อนคนหนึ่งที่โผล่มาโดยไม่ได้นัดหมายเอ่ยทักไมล์ นัทเป็นอดีตเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนแต่ย้ายออกกะทันหันด้วยเหตุผลบางอย่าง แม้ทั้งสองจะไม่ได้สนิทกันมากนักแต่ก็รู้จักกันดีพอ
จะพูดจาหยอกล้อกันได้ทันทีโดยไม่เคอะเขิน
"กูวาร์ปมา พอดีท่านนิกม์อัญเชิญกูมากินหมึกย่าง" ไมล์ตอบ
"สัสกวนตีน...เออไหน ๆ ก็มาเจอกัน เบียร์สักหน่อยไหมมึง"
"ด่าตัวเองเหรอ ดื่มเก่งไม่เปลี่ยน... ขอด้วยสักหน่อยก็ดี
ฮ่า ๆ"
แล้วพวกเขาก็จัดปาร์ตี้เบียร์และหมึกย่างในมุมมืดหลังร้าน ต้องยอมรับว่านี่ไม่ใช่การดื่มสักหน่อยของไอ้นัทแล้ว แต่มันเยอะมาก ระหว่างดื่มกันไปพูดคุยสัพเพเหระกันไป
สายตานิกม์จับจ้องไมล์ที่ดื่มจนหน้าแดง หูแดง เธอดื่มเข้าไปค่อนข้างมาก เขาเองก็เริ่มมึนนิดหน่อย บรรยากาศเต็มไปด้วยความมึนเมา ตอนแรกก็ครึกครื้นดี แต่จังหวะที่เพลงเปลี่ยนเป็นอีกเพลง ก่อนจะเริ่มอินโทรเพลงใหม่ ก็มีเสียงผู้ชายที่เล่นเอ็มวีเพลงนี้ดังขึ้นก่อน
'สนุกมากเเหรอที่ทำให้คนอื่นเขาเป็นบ้าแบบนี้ ชอบ? ไม่ชอบ? พูดดิ' *
เขาหันไปสนใจ ทุกคนเงียบตั้งใจฟัง จนเพลงดังไปถึงท่อนฮุค
'รู้ไหมเธอว่าทุกข์นั้นเบาลงเมื่อแบ่งให้ใครสักคน ก็เหมือนที่เธอเคยช่วยให้ฉันยิ้มได้ ก็เหมือนกัน' **
สายตาเขากับไมล์ประสานเข้าหากันโดยบังเอิญ เธอมองเขาแน่นิ่งไม่หลบหนี ริมฝีปากเผยอออกเพื่อพูดบางสิ่ง เสียงที่เธอเปล่งนั้นราวกับเสียงกระซิบ เขาฟังมันไม่ถนัดนัก จึงเอียงหูเข้าไปฟังใกล้ใกล้
"ชอบ? ไม่ชอบ?" ไมล์พูดขึ้นเต็มเสียง
เขาอึ้ง ทว่ายังคิดทบทวนสิ่งที่ไมล์พูดออกไป ชอบ / ไม่ชอบ
คำตอบมันจะยากตรงไหนล่ะ
"เราชอบไมล์นะ"
ราวกับมีคนเอื้อมมือไปกดปุ่ม pause ไว้ บรรยากาศโดยรอบค้างเติ่ง หยุดนิ่งไป ร้านรวงรอบที่เริ่มเก็บของต่างทยอยขึ้นของขึ้นรถอย่างเชื่องช้า เธอมึนงงยิ่งกว่าคนเมาแล้วภาพตัด แต่เป็นภาพตัดแบบเรียลไทม์ที่ไม่สามารถประมวลผลอะไรได้เลย ไฟรอบข้างดับลง ถนนคึกคักช่วงพลบค่ำผันแปรเหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวฉายส่องเป็นสปอร์ตดวงเล็กที่ตัวไมล์
ถนนร้างอันเงียบเหงา...
และไมล์หน้าแดงฉ่า ไม่รู้เพราะเมาหรือเขินที่โดนเล่นคืน


## Chapter 08

ข้าวของภายในหอพักของเขา ถูกจัดเก็บลงกล่องอย่างเรียบร้อย พร้อมที่จะย้ายออกเหลือก็แค่เอารถมาขนกลับบ้าน เขาคงคิดถึงที่นี่ สำหรับเขาตอนนี้ที่นี่คงไม่มีอะไรที่น่าจดจำ ดีแล้วที่ตัดสินใจจะทิ้งทุกอย่างที่นี่แล้วเริ่มต้นใหม่สักที
ปัง ๆ ปัง ๆ
เสียงตุบประตูดังลั่น เขารีบลุกขึ้นไปเปิดทันที
"ไอ้นิกม์ ทำไมมึงไม่รับสายหรือตอบแชตกูเลยว่ะ"
อยู่ ๆ ไอ้มิวเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันกับเขาก็เข้ามาโวยวาย หล่อนหยุดชะงักไปทันทีเมื่อเห็นสภาพห้อง มิวขมวดคิ้วงุนงง
พร้อมเอ่ยถามอีกครั้ง
"นี่มึงจะย้ายหอเหรอ"
"เปล่า กูลาออกแล้ว มาขนของกลับบ้าน"
"ตั้งแต่ตอนไหนวะ" มิวเอ่ยถามเสียงอ่อน
เขานึกย้อนถึงคืนนั้น
หลังจากที่เขาบอกว่าชอบไมล์ไป เธอก็เอาแต่เงียบและกระดกเบียร์ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าจนสภาพเมาเละ เขาจึงต้องให้เธอซ้อนท้ายมอไซต์และพาขี่ไปส่งบ้าน ระหว่างทางเขาต้องคอยจับมือของเธอให้กอดเอวเขาไว้ตลอด เพราะไม่อยากให้เจ้าตัวตกรถไปจูบกับพื้นถนน
"นี่...นิกม์" ไมล์ดึงเสื้อตัวนอกของเขาพร้อมกับส่งเสียงผ่านแผ่นหลังกว้างอย่างเนิบนาบ เขาจึงชะลอรถและให้ความสนใจ
กับเธอ
"อะไรงั้นเหรอ"
"จอดรถแล้วนั่งเล่นก่อนได้ไหมอะ"
"อือได้"
ทั้งที่ตอบรับแล้วแต่เขากลับขี่รถต่อไปและไม่คิดที่จะจอดพักนั่งเล่นอย่างที่ไมล์ขอไว้ เพียงมุ่งหน้าไปยังตึกหอพักที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ซึ่งครอบครัวของเขาเป็นเจ้าของอยู่ ด้วยคิดว่ามันน่าจะปลอดภัยกว่าการไปนั่งพักริมทางในช่วงดึกดื่นเช่นนี้
เสียงรถมอไซต์ดับลง ไมล์ดันตัวเองออกจากแผ่นหลังของเขา พร้อมกับค่อย ๆ ลงจากรถ เธอแสดงสีหน้างุนงงกับสถานที่แปลกตา เขาไม่ได้อธิบายอะไรให้ไมล์ฟังนอกจากเดินนำไปยังห้องพักด้านในสุด เธอจึงได้แต่เดินตามหลังเขาไป บรรยากาศเงียบเชียบ ไร้ซึ่งบทสนทนา ห้องพักไม่ได้อยู่ไกลนักแต่ในความรู้สึกของพวกเขามันช่างเป้นช่วงเวลาที่ยาวนาน เสียงฝีเท้าของพวกเขาทั้งคู่ดังก้องภายในอาคาร 5 ชั้น และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามซึ่งเขาได้ยินมันอยู่คนเดียว ความจริงคือเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาที่นี่เลย แม้แต่ภีมที่เป็นคนรักเก่า สถานการณ์ตอนนี้ทำเขาใจสั่น ประหม่าจนทำตัว
ไม่ค่อยจะถูก และไม่รู้อะไรเหมือนกันเขาจึงพาเธอมาที่นี่
เขาไขกุญแจเข้าไปในห้องพัก พร้อมบอกให้ไมล์เข้าไปล้างหน้าล้างตาให้สร่างเมาจะได้รู้สึกดีขึ้น เธอทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว เจ้าของห้องจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แม้ตัวเขาตอนนี้จะยังไม่สร่างดีนัก และมันดีจริง ๆ รึเปล่านะที่พาไมล์มาที่ห้องของเขา ถ้าเป็นที่บ้านของเธอ อีกฝ่ายอาจจะสบายใจกว่ารึเปล่านะ อย่างน้อยที่นั้นก็เป็นที่ที่คุ้นเคย แต่ที่นี่มีแค่เขากับเธอพร้อมคนแปลกหน้าอีกหลายชีวิตที่เช่าห้องภายในตึกแห่งนี้
"มีห้องที่นี้ด้วยเเหรอ ห้องใครอ่ะ" ทันทีที่ไมล์เดินออกไปจากห้องน้ำ เธอก็ถามขึ้น พลางใช้สายตาสำรวจรอบห้องขนาด 30 ตรม. ครุ่นคิดเรื่อยเปื่อย
"ห้องเรานี่แหละ ตึกของครอบครัว"
"หูย ล้อเล่นป่ะเนี่ย ไม่เคยรู้ว่ารวยเป็นลูกเจ้าของตึก"
"เอาอะไรมารวย หนี้ทั้งนั้นนนน"
"อ่า อย่างน้อยที่บ้านก็ทิ้งอะไรไว้ให้แหละ"
"อื้อ ก็คงงั้นมั้ง""
เธอพยักหน้ารับหัวเราะในลำคอเบา ๆ พร้อมกับเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวเล็กบริเวณปลายเตียง ไมล์เริ่มสร่างแล้วดูเหมือนความง่วงจะเข้ามาแทรกแทน
ภายในห้องไม่มีอะไรให้เธอสำรวจมากนัก เป็นห้องเรียบง่ายพื้นที่โล่งตรงกลางห้อง มีเตียงขนาด 3.5 ฟุตชิดมุมกำแพง เก้าอี้สตูที่เธอนั่งอยู่ ชั้นหนังสือและโต๊ะคอมซึ่งเปิดเครื่องทิ้งไว้ แสงไฟจากซีพียูสีเขียวฟ้าสว่าง อยู่ทางฝั่งซ้ายของห้อง เธอนั่งเอาหัวพิงผนังห้อง จ้องแสงไฟฝั่งตรงข้ามสะท้อนผนังสีฟ้าอ่อนที่นิกม์ไม่ได้เป็นคนเลือก ตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว
"มานอนบนเตียงสิ มีที่ว่างอยู่นะ" ไมล์สะดุ้งขึ้นกับคำพูดของเขา ความหมายของเขามันไม่ใช่ในเชิงอย่างว่านะ แต่เหมือนว่าเธอจะตกใจกลัวกับประโยคนั้นแปลก ๆ จะว่ากันตามตรงไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ไม่เคยนอนร่วมเตียงเดียวกันเสียหน่อย
"อ๋อ โทษที ๆ เหม่อ ๆ เบลอ ๆ เลยตกใจน่ะ" เธอรีบพูดระรัวก่อนกระโดดขึ้นเตียงอย่างรวดเร็ว
เป็นอีกครั้งที่ภายห้องเข้าสู่โหมดเงียบ ไมล์นอนก่ายหน้าผากฝั่งผนังห้อง เขาคิดว่าเธอน่าจะหลับไปแล้ว จึงลุกขึ้นจะไปปิดไฟเพราะกลัวว่าเธอจะแสบตา
"ทำไมถึงมาเอาป่านนี้ล่ะ" ไมล์พูดขึ้นมาขณะที่ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
"ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึก" เขาตอบ
"มันหนักเกินไป เกินกว่าที่เราจะรับไหว"
"เรื่อง?"
"ทุกอย่างที่มันเคยเกิดขึ้น และกำลังเกิดขึ้น รวมไปถึงที่จะเกิดขึ้น"
"..."
"เราไม่รู้ว่าเรายังเป็นตัวเราคนนั้นที่เคยรู้สึกกับแกได้มากขนาดนั้นอีกรึเปล่า"
ราวกับเขาล่วงรู้ถึงความอัดอั้นของเธอ ในไม่ช้าเธอต้องปล่อยโฮออกไปแน่ เขารีบกุมมือเธอไว้และกระชับให้แน่นเพื่อส่งมอบความรู้สึกที่เขามีในใจให้แก่เธอ สื่อไปอ้อม ๆ ว่าเธอไม่จำเป็นต้องด่วนตัดสินใจในความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเลย ในเมื่อตอนนั้นเขาคือคนที่ปิดกั้นเธอ และโดยไม่ทันได้ตั้งตัวกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาพังทลายลงอย่างง่ายดายจากเธอ ทว่าในขณะเดียวกันนั้นไมล์ได้ปิดประตูที่เคยเปิดรับเขามาตลอดเสียแล้ว
ครั้งนี้ถึงคราวที่เขาจะเป็นฝ่ายทำให้เธอเปิดใจต้อนรับเขากลับไปอยู่ในนั้นอีกครั้ง
มิวจดจ่อรอฟังคำตอบจากเขา เหตุผลของเขาอาจจะฟังดู
งี่เง่าไปสักหน่อยสำหรับมิว แต่เขาคิดว่าสิ่งที่เขาตัดสินใจมันเป็นการยอมรับความจริงมากกว่าหนี หรือเอาแต่จมปลักกับอดีตที่มีภีม
"กูทำใจได้แล้วนะเรื่องภีม" เขาเปิดประเด็น
"อือ ก็ดีแล้วล่ะ"
"ดีมั้งนะ ถึงขั้นตามจีบคนคนนึง"
"ลาออกไปตามจีบสาวเหรอมึง" มิวถามแกมแซวขำอย่างไม่ปิดบัง
"เออจะว่างั้นก็ได้" เขาตอบติดตลก ทั้งที่มันก็อาจจะไม่ได้รู้สึกตลกขนาดนั้น
"ใครว่ะ กูรู้ได้ป่ะ"
"เพื่อนสมัยม. ปลาย ส่องเฟสกูเอานะถ้าอยากรู้ คนที่กูแท็กด้วยบ่อย ๆ ช่วงนี้ คนนั้นแหละ"
"ดีแล้วล่ะ ที่มึงทำใจได้... พูดจริง ๆ นะเว้ย ดีจริง ๆ ที่มึงเปิดใจรับคนอื่น"
"อือ"
"อย่าคิดมาก กูจะยอมให้มึงโดยไม่ถามอะไรอีกและยินดีกับมึงจากใจ แค่มึงไม่โทษตัวเองเรื่องภีม"
ไม่มีทางเหรอก ตัวเขาต่อต้านความคิดนั้นของมิวเพียงลำพัง เขารู้ดีว่าไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองเรื่องของภีมเด็ดขาด ถ้าหากว่าคืนนั้นเขาไม่เดินหนีหายไปเฉย ๆ และยอมรับฟัง พูดคุยกับภีมดี ๆ ตั้งแต่แรก อุบัติเหตุและเรื่องราวโหดร้ายแบบนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น มันเป็นเพราะเขาเอง ทุกอย่าง...
เขายกยิ้มมุมปากบางแทนคำตอบให้แก่มิวโดยเก็บความรู้สึกที่แท้จริงไว้ภายใน
แน่ใจหรือไม่ว่าคุณต้องการลบสิ่งนี้
เขาไม่ลังเลที่จะคลิกข้อความตกลงบนหน้าจอ เพื่อลบ
โพสต์นี้
นี่เป็นโพสต์สุดท้ายที่เกี่ยวข้องกับภีมแล้ว เขาเลือกที่จะลบเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่มหาลัยแห่งนี้ เขาลบทุกแท็ก ทุกความรู้สึก ทุกความเสียใจของเพื่อนที่เวทนาเขา ไม่มีเหลืออีกแล้ว ความทรงจำเหล่านี้มันก็แค่อดีตที่ลบหลักฐานส่วนหนึ่งในชีวิต ลบห้วงเวลาแห่งความเศร้าโศกทิ้งออกไป เขาไม่ต้องการให้ใครมารื้อค้นและพบเจอกับมันหรือเป็นตัวตอกย้ำเขาอีกครั้งในอนาคต เรื่องราวครั้งนี้จะถูกยัดไว้ในส่วนลึก ฝังกลบมันไปตลอดกาล
ทุกอย่างบนหน้าไทม์ไลน์ดูโล่งขึ้นมาในความรู้สึก ราวกับกระโดดข้ามเวลาจากช่วงที่ได้กลับมาเจอและข้ามย้อนกลับไปในช่วงมัธยมปลายที่เคยมีไมล์ เด็กสาวร่าเริง ยิ้มเก่ง ที่มักเข้ามาหยอกล้อเขาด้วยดวงตาสดใส
เขาพับเก็บโน้ตบุ๊คยัดใส่กระเป๋า ทิ้งกุญแจไว้บนโต๊ะเพื่อคืนเจ้าของหอพัก
ปึง!
เสียงปิดประตูห้องพักดังขึ้น เขาแบกกระเป๋าเป้ใบสุดท้ายเดินตรงออกจากหอพักไป ข้าวของอย่างอื่นถูกนำขึ้นท้ายรถกระบะของพ่อเรียบร้อยแล้ว นิกม์พร้อมจะออกเดินทางไปจากที่นี่แล้ว
และเขาไม่คิดจะหวนกลับมา...
ลาก่อนนะ ภีม


## Chapter 09

@Plus, Tree bar
"ไมล์ นิกม์ ทางนี้ ๆ" ไอรินเพื่อนร่วมชั้นตอนมัธยมปลาย
ส่งเสียงเรียกพวกเขาสองคนที่กำลังเดินเข้าไปในร้าน หลังจากเขา
ขนของกลับมาถึงบ้านจู่ ๆ ไมล์ก็ส่งข้อความหาเขาบอกว่าจะเข้าไปรับเขาที่หอพัก เพราะนัดรวมตัวกับชาวแก๊งไว้ซึ่งนิกม์คิดว่าตอนนี้เขาคงเข้าใจคำว่าชาวแก๊ง ของไมล์ผิดไปสักเล็กน้อย เพราะเท่าที่เห็นจำนวนคนที่พอคุ้นหน้าคุ้นตาแล้วเหมือนจะยกกันมาทั้งรุ่น!
"กลุ่มเราล่ะ ยังไม่มาเหรอ ไหนแกบอกว่านัดรวมก๊วนเราไง" ไมล์เอ่ยถามไอริน ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเองก็ไม่ได้คาดหวังถึงคนทั้งสายชั้นเช่นกัน
"เดี๋ยวก็มากันแล้วมั้ง พวกเยลลี่กับปั้นเพิ่งโทรมาบอกว่าจะมาช้าหน่อยแต่คงใกล้มากันแล้วแหละ" รินอธิบาย ไมล์ได้แต่พยักหน้าเข้าใจ พร้อมกับนั่งลงตรงข้ามกับไอรินโดยมีนิกม์นั่งลงข้าง ๆ เธอ
"จะกินอะไรก่อนไหม เรายังไม่ได้กินไรเลยอ่ะ" ไมล์หันมาถามเขา
"อือ ไมล์อยากกินอะไรสั่งมาเลย เดี๋ยวเรากินด้วย" เขาบอกไมล์และหยิบเมนูที่วางอยู่ยื่นไปให้เธอ
"กูสั่งเบียร์รอพวกมึงแล้วนะ ถ้าจะเอาอะไรเพิ่มก็สั่งเลย" รินเสริมสักพักไมล์ก็จดเมนูอาหารลงในกระดาษเสร็จสรรพก็ลุกออกไปตรงเคาน์เตอร์ร้านให้บิลแก่พนักงาน ระหว่างที่เธอกำลังจะเดินกลับมาเธอถูกเรียกโดยเพื่อนอีกกลุ่ม เขามองเธอพูดคุยกับเพื่อนกลุ่มนั้นสักพัก จนกระทั่งไอรินพูดขึ้น
"ไม่ทักไม่ทายกันเลยนะนิกม์"
"อะไร ก็ทักแล้วไงตอนมาถึง" นิกม์ตอบไอริน
"พยักหน้าทักอะนะ เรียกทักเหรอวะ"
"สวัสดีครับคุณไอริน"
"กวนตีนเหมือนเดิม"
"ก็คุณรินอยากให้ทัก ไม่ได้กวนเพื่อนเลยจริง ๆ ครับ"
"หึหึ ไอ้นิกม์..." ไอรินจ้องหน้าเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย
"…"
"…"
บทสนทนาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนไอรินจะพูดอะไรแต่ไม่ยอมพูดออกมาสักทีจนเขาต้องเป็นฝ่ายเริ่มเอง
"อะไรของมึงไอ้ริน มาเดดแอร์ใส่กู"
"ไม่มีไร ไม่อยากพูดละ"
"เอ้า มึงนี่!"
ไมล์เดินกลับมานั่งที่โต๊ะ หอบนำความสดใสเข้ามาทำลายความขุ่นมัวรอบบริเวณเพื่อนทั้งสองคนที่นั่งจ้องกันอย่างเอาเรื่อง พร้อมพาสมาชิกอย่างเยลลี่และปั้นเข้ามาสมทบด้วย ไม่นานนักเพื่อน ๆ คนอื่นก็เริ่มทยอยมากันจนเต็มโต๊ะ จนตอนนี้บรรยากาศรอบ ๆ เริ่มคึกคักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาจเพราะแอลกอฮอล์เริ่มเข้าปากกันทุกคนแล้ว
ทั้งที่เพื่อนของพวกเขาพูดคุยกันมันส์ปากแต่เขาและไมล์กลับพูดคุยกันอยู่สองคน เขาไม่อยากละสายตาจากรอยยิ้มที่เปื้อนแก้มแดงของเธอสักวินาทีเดียว ดูเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขล้นซะจนเขาหุบยิ้มแทบไม่ได้เช่นไมล์ ไมล์ยื่นมือมาจับมือเขาเล่น ดูเธอพินิจพิเคราะห์เรียวนิ้วของเขาอย่างเพลิดเพลิน
"มือใหญ่จัง มือเราเล็กนิดเดียวเอง"
"อยากมือใหญ่บ้างเหรอ"
"เปล่า แค่ชอบคนมือใหญ่"
"อ๋อ งั้นก็ชอบเราด้วยสิ เราก็มือใหญ่นะ" เขาพูดขึ้นพร้อมประสานมือเทียบกับฝ่ามือเล็กของเธอ มือหนาแทบจะครอบครองมือของเธอไว้ เขาจึงกุมมือนั้นไว้โดยซ่อนมันไว้ใต้โต๊ะไม่ให้ใครเห็น เขาอยากจะให้เธอมั่นใจและยอมรับเขามากกว่านี้ก่อน
"สรุปมึงมีแฟนยังไอ้ไมล์" อยู่ ๆ รินก็ถามขึ้น ไมล์จึงเหลือบตามองเขาเป็นเชิงไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
"ไม่มีเว้ย"
"ทำไมไม่มี ตอนม. ปลายนี่ฮอตไม่ใช่เหรอ"
"ตอนนู้นอ่ะใช่ แต่ตอนนี้ยังไม่มีคนขอสักทีไง" เธอตอบยิ้ม ๆ เป็นยิ้มเศร้า ทำเอาเขาเจ็บแปล๊บในใจ เขาไปต่อแทบไม่เป็น นี่คือไมล์รอเขาขอคบอยู่ ใช่รึเปล่านะ เขาไม่ได้คิดไปเอง เขาได้แต่แสดง
สีหน้านิ่งเรียบปล่อยมือที่กุมอยู่ของเราออกก่อนจะขอตัวลุกไป
เข้าห้องน้ำ
ต้องตั้งสติ
ใจเขาเต้นแรงถี่ขึ้น ถ้าขืนจับมือเธอและอยู่ตรงนั้นต่อไปไมล์ต้องรู้ตัวแน่
เขาจัดการทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมายืนหน้าที่สูบบุหรี่ เขาหยิบบุหรี่ออกจากซองมาหนึ่งม้วนกำลังจะจุดสูบ แต่ต้องชะงักมือไว้ พอมองไปที่ซองก็นึกได้ว่ามันเป็นเพียงซองเตือนใจเพื่อจะเลิกสูบ ช่วงที่ภีมเสียไปเขาเริ่มสูบบุหรี่หนักขึ้นเพื่อระบายความเครียด ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าจะทำยังไง ทุกอย่างมันมืดไปหมดจนสุดท้ายกลายเป็นคนเสพติดบุหรี่ไป กระทั่งกลับมาเจอไมล์เขาก็รู้สึกดีขึ้น
จนไม่ต้องพึ่งมันอีก
"ไอ้นิกม์"
"อ้าว มีไรริน" เขาถามคนตรงหน้าที่เดินเข้ามาหาเขา เขาคิดไว้แล้วว่าไอรินต้องอยากพูดอะไรกับเขาแน่ ๆ
"สงสัย"
"เรื่องไร"
"มึงจะขอไมล์คบตอนไหน กูดูออกนะว่ามึงรู้สึกดีกับไมล์"
"อือ"
"อืออะไรของมึง รีบ ๆ ทำให้มันชัดเจนถ้าไอ้ไมล์ไปคบกันคนอื่นมึงจะเสียใจ"
"ใครวะ"
"มึงไม่ต้องรู้หรอก แต่กูมั่นใจว่าไมล์ก็รู้สึกดีกับมึง อย่างน้อย ๆ มันก็เคยชอบมึงไม่ใช่เหรอ ตอนม. ปลาย"
"หลังปีใหม่" ถ้าไมล์ดูโอเคจะไปไปต่อกับเขา เขาก็พร้อมจะเดินหน้า
"กูจะไปบอกไมล์ให้นะ ฮุฮุ" จบคำนั้นรินก็วิ่งลู่กลับไปที่โต๊ะทันที จะให้ห้ามก็ไม่ทันได้ออกเสียงตัวแรกเสร็จด้วยซ้ำ
รอก่อนนะไมล์
เขาเดินไปคุยกับเพื่อนโต๊ะอื่น ๆ นานสักพักกว่าจะกลับไปที่นั่ง พอเขากลับไปที่โต๊ะของตัวเองกลับพบแค่เยล ปั้น ไอริน และมีเพื่อนมาเพิ่มอีกคนคือไอ้แทน นึกว่ามันไปเรียนที่ญี่ปุ่นซะอีก มาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย
"ไมล์อ่ะ" เขาถามหาไมล์แต่ทุกคนส่ายหน้าพร้อมเพรียงกัน
"เออ แต่กูเห็นอยู่แถวห้องน้ำนะคุยอยู่กับไอ้สกาย เมื่อกี้เดินผ่าน ก็ทักมันไป" แทนบอก เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองทางนั้น แม้จะมองจากที่ไกล ๆ ก็เห็นได้ว่าไมล์กำลังพูดคุยกับสกายอยู่จริง ๆ ใจเขาปลิวขึ้นมาทันใดเมื่อเห็นไมล์พูดคุยกับแฟนเก่าของเธอแล้วยังหัวเราะมีความสุขแบบนั้นได้ ไม่รู้ว่าสองคนนั้นพูดคุยอะไรกัน จู่ ๆ สกายก็ลูบหัวของเธออย่างเอ็นดู พวกเขาดูเหมาะสมน่ารักซะจนเขาอิจฉา อิจฉาที่เธอกับเขามีท่าทีสนิทสนมกันขนาดนั้น
ตุ้บ!
เขาลุกขึ้นยืนเดินตรงไปทางที่ไมล์อยู่โดยไม่ได้สนใจเก้าอี้ที่ล้มลงสักนิด เธอหันมามองเขาที่กำลังเดินไปพอดี เธอยิ้มร่าเริงให้เขาเช่นเดิมก่อนจะหันกลับไปสนใจสกาย เมื่อเขาเข้าไปถึงเขาก็ทักสกายด้วยความคุ้นเคย ยังไงซะก็เพื่อนของเขาคนหนึ่งเหมือนกัน
"ไง สบายดีเหรอ" เขาถาม
"เออดี ๆ มึงอะเป็นไงบ้าง เรื่องที่เกิดขึ้นกับแฟนมึง...มึงโอเคใช่ะป่าว"
"อื้อ ไม่ได้คิดมากแล้ว"
"ดีแล้วละ กูเข้าใจมึงดีเลยล่ะ" สกายบอกเขา
"อื้อ แต๊งกิ้ว"
"…"
บทสนทนาเข้าสู่ความเงียบ ไมล์ทำท่าพูดไม่ออกเหมือนเธอไม่อยากให้เขารับรู้บทสนทนาระหว่างเธอกับสกาย
"งั้นพวกกูไปก่อนนะ, ไปกันเถอะไมล์" เขาดึงข้อมือเธอมาจับไว้พร้อมกึ่งดึงกึ่งลากเธอออกมา ไมล์ทำหน้าเอ๋อ แต่ก็ก้าวตามอย่างว่าง่าย
"เอ่อ...นิก"
"อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ" เขาปราม เพราะกลัวจะเผลอแสดงออกมากไปว่ากำลังหึงหวงและหงุดหงิดที่สกายมาพูดต่อหน้าไมล์เรื่องเข้าใจความรู้สึกเขาดี เหอะ เข้าใจดีอะไรกัน เขากับสกายไม่เหมือนกันสักนิด
"อื้อ"
หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่พูดไม่จากันอีกเลย นิกม์ครุ่นคิดในใจ ทำไมสกายถึงได้พูดจาอวดดี มาเข้าใจเขาเรื่องภีมได้แบบนั้น หรือว่า นี่เขากำลัง 'หึง' อย่างงั้นเหรอ ไม่ใช่หึงสิ เขาหึงไม่ได้ โกรธก็ไม่ได้ ไม่พอใจไม่ได้
เขาไม่รู้ว่าควรจะอธิบายความรู้สึกเช่นนี้ออกมายังไงแค่ตอนนี้เป็นห่วงความรู้สึกของไมล์มากจนไม่รู้จะปลอบใจเธอยังไงกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นระหว่างสกายกับไมล์
ดูเหมือนจะงี่เง่าแต่เขาทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้
"นิกม์…"
"…"
"นิกม์" เขาหลุดจากภวังค์แล้วหันมาให้ความสนใจเสียงเรียกจากไมล์
"อ๊ะ โทษที ๆ ว่าไง"
"เราอยากกลับแล้ว"
"งั้นกลับกันเลยไหม"
"อือ, พวกมึง...เดี๋ยวกูขอกลับก่อนนะ ใกล้จะเกินเวลาที่บอกที่บ้านแล้วล่ะ" ไมล์เออออกับเขาแล้วหันไปบอกเพื่อน ๆ
และทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง เราเดินออกมาเงียบ ๆ เงียบซะจนเขานึกว่าไม่มีเสียงรอบข้างด้วยซ้ำ เธอไม่พูดอะไรเลยจนกระทั่งถึงหน้าหอพักของเขา เขาลงจากมอไซต์เธอก็ถอยรถเปลี่ยนทิศทางและตั้งท่าจะขี่ออกไปโดยไม่บอกลา เขาจึงเป็นฝ่ายต้องรั้งเธอไว้อีกครา
"เดี๋ยวดิไมล์ ให้เราขี่รถตามไปส่งไหม" เขาถามเธอด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ต้องหรอก เรากลับคนเดียวได้"
ไมล์ปฏิเสธเสียงแข็ง น้ำเสียงเยือกเย็นไม่สมกับเป็นเธอ นิกม์ได้แต่อึดอัดในใจกลัวว่าจะเป็นฝ่ายทำให้เธอเคืองเขาที่เข้าไปแทรกในช่วงที่กำลังคุยกับสกาย บางทีความห่วงใยของเขาอาจจะเป็นความจุ้นจ้านสำหรับเธอ เขารู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์แสดงออกในเรื่องนี้ เพราะตัวเขาในมุมมองของไมล์อาจไม่ได้ต่างจากสกายนัก
เธอไม่รอให้นิกม์ได้พูดตื้อต่อสักนิด รู้ตัวเธอก็บอกลาแล้วขี่รถออกไปทันที เขาวิ่งเข้าห้องพักเพื่อไปหยิบกุญแจมอไซต์ และขี่ตามหลังเธอไปอย่างรวดเร็ว เขามองตามแผ่นหลังของเธออยู่ไกล ๆ จนระยะเริ่มใกล้ขึ้น เมื่อเธอรู้ตัวว่าเขาตามเธออยู่ จึงหันขวับมาถามด้วยความแปลกใจ
"ตามมาทำไมเนี่ย"
"เป็นห่วงไง มันดึกแล้วทางบ้านไมล์เปลี่ยวจะตาย อันตราย"
"ไม่ต้องไง เรากลับได้เกรงใจ"
"ไม่อ่ะ มันไม่ปลอดภัย"
"เฮ้อ~ งั้นตามใจล่ะกัน" สรุปเขาก็ดื้อมาส่งเธอถึงหน้าบ้านจนได้
"แกเป็นไรป่าวอ่ะ"
"เปล่า เราแค่เหนื่อยอะ"
"หรอ งั้นไมล์ขึ้นไปพักเถอะ"
"อื้อเค"
"ฝันดีนะ"
"…" เธอพยักหน้าเบา ๆ พร้อมกับเปิดประตูรั้วบ้าน
"ไมล์"
"หื้ม อะไรหรอ"
"มะรืนนี้ไปเค้าดาวน์ด้วยกันนะ"
"ได้สิ"
เธอยิ้มนิ่ง ๆ ให้เขา ในขณะที่ทุกอย่างยังเต็มไปด้วยความสับสน ท่าทีที่ห่างเหินของไมล์ ความรู้สึกแปลกประหลาดได้พุ่งปะทะภายในตัวเขาราวกับมีพลังงานบางอย่างที่กำลังส่งคลื่นสัญญาณบอก
'สกายต้องพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเขาให้ไมล์รู้สึกแย่แน่นอน'


## Chapter 10

ท่ามกลางผู้คนในงานคอนเสิร์ต ฝูงชนกำลังสนุกสนาน ร้องเล่นเต้นกันอย่างเมามันส์ ไมล์กำลังยิ้มหัวเราะคลอไปกับบรรยากาศคึกคัก เสียงดนตรีดังสะนั่น เธอโยกหัวขยับตัวไปตามจังหวะเพลง อิ่มเอมไปพร้อมกับชายหนุ่ม เขาเฝ้ามองรอยยิ้มนั้นของเธอไม่ละสายตา ร้องเพลงตามคลอขยับตามจังหวะเล็กน้อย
"เป็นไร ไม่สนุกเหรอ" ไมล์ยื่นหน้ามาพูดข้างหูเพราะกลัวว่าเขาจะไม่ได้ยิน เขาส่ายหน้าและยิ้มตอบว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร เธอดูไม่เชื่อสายตานิกม์จึงโน้มตัวเอ่ยบอกอีกฝ่าย
"แค่เห็นไมล์สนุก เราก็สนุกแล้ว" เธอนิ่งไปปล่อยยิ้มเขินก่อนจะหันกลับไปสนใจนักร้องนำบนเวทีต่อ ร่วมด้วยกอดคอร้องเพลงกับไอรินเพื่อนสนิท
เขาคงต้องสนุกให้มากกว่านี้สินะ คิดได้ดังนั้นเขาจึงเข้าไปแจมกับสาว ๆ สองคน ไมล์เอื้อมแขนขึ้นมากอดคอเขาไว้พร้อมทั้งขยับร่างกายไปมาตามเสียงพลง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยใกล้หมดคืนท้ายปี ตัวเลขบอกเวลาบนเวทียังคงนับถอยหลังไปเรื่อย ๆ กระทั่ง...
9
.
.
.
8
.
.
.
เสียงนักร้องบนเวทีร่วมด้วยฝูงชนเริ่มนับถอยหลังกันอย่างพร้อมเพียง
.
.
.
7
เขาหันไปสบตากับคนข้างกายซึ่งกำลังนับถอยหลังพร้อม
คนอื่น ๆ แต่เขาไม่
.
.
.
"ไมล์"
6
"เราไม่รู้เหรอกนะว่า ตอนนี้แกคิดกับเรายังไง"
.
.
.
5 คนตรงหน้ามองเขานิ่ง เธอกำลังตั้งใจฟังเขา
"แต่ที่เราบอกแกวันนั้นน่ะ เรารู้สึกจริง ๆ นะ"
.
.
.
4
"เราชอบไมล์"
.
.
.
3
"เพราะงั้น ตอนนี้เราอยากรู้ว่าแก..."
เขาเกิดลังเลที่จะพูดต่อ แล้วถ้าเกิดว่ามันไม่ใช่อย่างที่เขาคิดล่ะ
.
.
2
เอาวะ
.
.
.
1
"จะชอบเราอีกได้ไหม"
ปุง ปัง ปุ้ง ~ปัง
เสียงพลุดังสนั่นรอบทิศ ไมล์เงยหน้ามองดอกไม้ไฟซึ่งกำลังสุกสว่างบนท้องฟ้า เธอคว้ามือของเขาไปกุม สัมผัสอันอบอุ่นจากเธอที่เขาต้องการครองไว้เพียงคนเดียว เขาลอบมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอสลับกับมือที่ถูกกุมไว้ เธอหันมายิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
00.00
1 JAN 20xx
เวลาและวันที่บนหน้าจอโทรศัพท์เปลี่ยนไป เพียงแค่พริบตาช่วงเวลาเชื่อมระหว่างปีเก่าผันเปลี่ยนไปสู่ปีใหม่ได้อย่างหน้าใจหาย เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ซึ่งดังไม่หยุดมาได้สักพัก ไม่ได้แปลกอะไรเป็นปกติธรรมดาเมื่อพอถึงช่วงเวลานี้ทุกคนจะพร้อมใจกันส่งข้อความมาอวยพร เขาเปิดและเลื่อนดูข้อความเหล่านั้น ตอบบ้าง ไม่ตอบบ้าง
ครืน~ ครืน ~
New Notifications
[Mile @memile]
@Nickmelt HNY นะนิกม์ ขอบคุณที่ชวนมาด้วยกันในปีนี้ ดีใจมากนะ
เขาเงยหน้ามองเจ้าของทวีต ไมล์ยิ้มและหัวเราะเบา ๆ เขาอมยิ้ม จริง ๆ เธอบอกตรงหน้าเลยก็ได้นี่ทำไมต้องทวีตมาบอกกันด้วยเล่า ยัยบ้า เขาจึงก้มพิมพ์โทรศัพท์เพื่อทวีตไปหาไมล์
@memile หันมาบอกตรง ๆ ก็ได้นะ
เออวะ แล้วทำไมเขาไม่บอกไปต่อหน้าเลยวะ
"แฮปปี้นิวเยียค่ะคุณนิกม์"
"แฮปปี้นิวเยียครับคุณไมล์" เขาตอบไมล์และฉีกยิ้มกว้างให้เธออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน นี่น่าจะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดในการเริ่มต้นใหม่ของพวกเขา ใช่ไหมนะ เขาครุ่นคิดไปมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำอีก
"จำไม่ได้จริง ๆ เหรอ" ไมล์เอ่ยถาม
"เรื่องอะไร"
"เมื่อสองสามปีก่อนน่ะ เราเคยทวีตถามแกว่าเค้าดาวน์ที่ไหน"
"อ่าฮ่ะ"
"แล้วแกก็ตอบเราว่า HOME"
"อืม แล้วทำไมล่ะ"
"ก็เปล่าเหรอก แค่คิดว่าแทนที่จะถามแกว่าเค้าดาวน์ที่ไหน เราน่าจะชวนแกไปตรง ๆ เลย เพราะพอแกตอบว่าบ้านก็รู้สึกว่าคงชวนไม่ได้แล้ว เลยทวีตขอบคุณไว้ที่ได้มาด้วยกันในปีนี้ เหมือนทดแทนเวลาของปีที่อยากชวนตอนนั้นมั้ง เพราะถ้าตัวเราตอนนั้นได้รู้ว่าแกมากับเราได้ในวันนี้ อีไมล์ตอนนั้นคงดี๊ด๊าน่าดูเลย เพราะงั้นขอบคุณนะ ขอบคุณอีกครั้ง" เธอพูดไปยิ้มไปอย่างเขิน ๆ ไมล์แสดงออกชัดเจนว่าเธอมีความสุขกับช่วงเวลาตอนนี้มากซะจนเขาคิดว่าถ้าพูดว่าชอบกับเธออีกสักรอบไมล์คงเป็นฝ่ายขอคบเขาซะเอง เขารู้สึกเช่นนั้น
แกจะคบกับเราได้ไหมไมล์?
"เอ่อไมล์"
"หื้ม..."
"แก..."
ครืน ครืน~
"เฮ้ย แปบนะแก" ไมล์แทรกขัดจังหวะก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยประโยคถัดมา เธอปล่อยมือจากเขาเพื่อกดรับสายเรียกเข้าจาก
มือถือพร้อมทักทายปลายสายอย่างร่าเริงสมกับตัวเธอ "นิวเยียจ้าเกล... อะไรไม่ต้องโทรมาอวยพรก็ได้นะแค่นี้...แหวะ ไม่ต้องมาพูดหวานเลย เราไม่หลงกลเธอเหรอก... ฮ่า ๆ ไอ้บ้าผู้ชายดี ๆ ที่ไหนทำแบบนั้น... แล้วไปเค้าดาวน์ไหนแอบไปกับสาวที่ไหนย่ะ นอกใจกันป่ะเนี่ย... ชิ งั้นทางนี้ก็มาเดทกับผู้ชายเหมือนกันแหละย่ะ...อื้อใช่เรามากับเพื่อนม.ปลายไง คนที่เล่าให้ฟังแหละ... อือเกลขอวางก่อนนะเพื่อนเรารอ ไว้เดะโทรหาใหม่ บายจ้า..."
เขาได้แต่นิ่งฟังไมล์พูดคุยโทรศัพท์กับปลายสาย ร่างกายรู้สึกชาไปหมด ใจเขามันวูบไหว ราวกับความหวังเมื่อกี้ถูกชายชื่อเกลเอามีดมาปาดแล้วยิ้มเยาะบอกเขาว่า 'แกไม่มีวันได้ไมล์คนนี้คืนไปหรอก' คนที่เขาควรระวังไม่ใช่สกาย แต่เป็นเกล เพื่อนมหา' ลัย
คนใหม่ของเธอมากกว่า
'รีบ ๆ ทำให้มันชัดเจนถ้าไอ้ไมล์ไปคบกับคนอื่นมึงจะเสียใจ'
คำพูดว่าไอรินแล่นเข้ามาในทรงจำ คนอื่นที่ไอรินบอกคงเป็นเกลสินะ ไอรินเป็นเพื่อนสนิทของไมล์ไม่ว่าเรื่องอะไร ไมล์ต้องเล่าให้รินฟังตลอดอยู่แล้ว เรื่องนี้ก็ด้วย ไม่งั้นรินคงไม่พูดกับเขาเรื่องไมล์
จะไปคบกับคนอื่นเหรอก ทำไมเขาถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้
โง่ซะจริงนะไอ้นิกม์
"แกจะพูดอะไรนะ โทษทีเพื่อนที่มหาลัยโทรมา"
"อือ ไม่มีอะไรแล้วล่ะ กลับกันเถอะ" เขารู้สึกจริง ๆ ว่าตัวเองตอนนี้พูดได้เท่านี้ เขาไม่มีความกล้าเหลืออยู่แล้ว ไมล์ในตอนนี้อยู่ไกลจากเขาเหลือเกิน ห่างกันเป็นพันไมล์แม้ตัวเราจะใกล้กันเพียงสิบเซนติเมตร
"อื้อ งั้นก็ได้ กลับกัน"
ไมล์ขี่รถมาส่งเขาที่หน้าบ้านเหมือนเช่นเคย เขาลงจากมอไซค์มองหน้าเธอพลางคิดว่าความจริงเขามีโอกาสมากมายที่จะบอกว่ารักเธอ จะขอคบเธอ ทำไมเขาต้องทิ้งโอกาสเหล่านั้นด้วย เขากำกระเป๋าสะพายแน่นซึ่งมีของขวัญที่เตรียมไว้ให้ไมล์ก็พร้อมขนาดนี้แล้ว ไมล์ก็อยู่ตรงหน้าแล้ว เขาคงทนไม่ได้ถ้าต้องเห็นเธอจากไปอีก นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่จะได้ขอคบเธอ
"ไมล์ ความจริงแล้วเรา..." เขาตัดสินใจที่จะพูดอีกครั้ง
"…"
"มีของขวัญจะให้อ่ะ" เห่ยซะมัด เขาพูดว่ามีของขวัญจะให้ มันต้องขอคบสิวะ
"จริงเหรอ แต่เราไม่มีอะไรให้เลยนะ"
"จริง อ่ะนี่" เขาล้วงเอากล่องของขวัญในกระเป๋ายื่นให้ไมล์ เธอรับและยิ้มดีใจพร้อมทำท่าเขย่ากล่องของขวัญเพื่อลุ้นว่ามีอะไรอยู่ข้างในกล่อง
"ขอบคุณมากนะ แล้วก็ขอโทษ ไม่ได้เตรียมอะไรให้เลย"
"ไม่เป็นไร เอ่อไมล์ที่เราบอกแกตอนเค้าดาวน์อ่ะ เราอยากถามแก"
"ถามว่า…"
"ว่าแกจะชอบเราอีกได้ไหม"
จบคำนั้นไมล์นิ่งไป สีหน้าเรียบเฉย เธอมองต่ำและหลบตาเขาต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ อย่างน้อยให้เขาได้ลองก่อนเถอะ ให้โอกาสเรานะไมล์ ให้เราได้พูด
"คะ...ค"
"แกว่าเรื่องระหว่างเรามันเร็วเกินไปป่ะ ตอนนี้แกอกหักแล้วเป็นเราที่เข้ามา แกก็คงหวั่นไหว มันอาจจะชั่ววูบก็ได้นะที่แกรู้สึกกับเราตอนนี้ มันอาจจะหายไปก็ได้หลังจากที่เราแยกกัน ถึงตอนนั้นถ้าความรู้สึกยังไม่เปลี่ยนค่อยว่ากันอีกทีได้ไหม" ไมล์ตัดพ้อเขาแค่นั้น เขาได้แต่เมินหน้ามองไปทางอื่นระหว่างฟัง เจ็บใจชะมัดที่ไมล์ดันใช้รูปประโยคเดียวกับตอนที่เขาปฏิเสธเธอตอนม. ปลาย เขายังไม่มีโอกาสได้พูดคำว่า คบกันนะ แม้แต่นิดเดียว
ทั้งหมดเป็นเพราะเขาที่รู้สึกเร็วไปหลังจากเสียภีม และช้าไปหลังจากเสียไมล์ และอีกครั้งที่ไล่ตามไมล์คนนี้ไม่ทัน
สายไปแล้วสำหรับเรา ไอ้นิกม์จอมทึ่มเฮ้ย
"อือ"
"กอดหน่อยดิ" เขาหันหน้ากลับไปทางไมล์และยังไม่ทันได้ตอบอะไรเจ้าตัวก็เข้ามาโอบกอดเขาไว้ เขายืนเกร็งไม่กล้าที่จะกอดเธอกลับด้วยซ้ำ เมื่อรู้สึกได้ว่าควรทำอะไรสักอย่างเขาจึงค่อย ๆ
ยกมือข้างลำตัวเพื่อกอดเธอตอบ เขาโอบเธอไว้อย่างหลวม ๆ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของไมล์ เธอกอดเขาไว้แน่น เขาได้แต่เจ็บใจที่ตัวเองทำได้แค่นี้
ได้แต่คิดโทษตัวเองในทุกเรื่อง ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ประดังประเดเข้ามาจนน้ำตามันเอ่อคลอขึ้นมา และไม่อาจห้ามมันไม่ให้ไหลออกไปอาบแก้มได้
"เข้าใจเราหน่อยนะ"
คำพูดนั้นของไมล์ดังก้อง นั้นทำให้เขาโอบเธอแน่นขึ้นเมื่อได้ยิน เพราะเธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรทั้งนั้น
เป็นเขาต่างหากที่ควรเข้าใจจุดยืนตัวเองตั้งแต่แรก


## Chapter 11

PART II
ไมล์
"มีความสุขไหม" ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวซึ่งนั่งหันหลังให้เขาอยู่ปลายเตียง เธอคว้าเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มที่ตกอยู่ขึ้นมาใส่เพื่อปกปิดเรือนร่างอันเปลือยเปล่า พร้อมกับหันมามองเขา สีหน้าเรียบนิ่งไม่ได้ใส่ใจบุคคลผู้เปลือยท่อนบนซึ่งนั่งพิงหัวเตียงอยู่เลย เขาผลักตัวเองออกจากที่นอนแล้วเอื้อมมือไปดึงหญิงสาวเข้ามากอดอิงแอบแนบกายไว้
"ไมล์เป็นอะไรรึเปล่า" เขาถามหญิงสาวพร้อมพรมจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน เธอยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะตอบ
"เปล่า ก็แค่คิดอะไรนิดหน่อย"
"เรื่องอะไรคะ บอกเกลได้ไหม" เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อย พร้อมกับโอบแขนขึ้นกอดคอชายหนุ่ม
"ความลับ" หญิงสาวบอกยียวน เขาจึงโน้มตัวลงจะจูบหญิงสาว แต่เธอใช้ปลายนิ้วแตะห้ามริมฝีปากของเขาเอาไว้ เธอหัวเราะให้เขาก่อนจะลุกออกจากอ้อมกอดนั้น "ไปอาบน้ำดีกว่า"
ไมล์เดินตรงไปทางห้องน้ำ เกลมองตามเธอไม่วางตาพลางครุ่นคิดอยู่ในใจเพียงลำพัง กระทั่งเธอเข้าไปในห้องน้ำได้สักพักเสียงน้ำจากฝักบัวก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงข้อความจากโทรศัพท์ของไมล์ เกลมองข้อความที่ถูกส่งมาจากเพื่อนชายคนหนึ่งของเธอ 'นิกม์' เขาคว้าโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาเปิดข้อความอ่าน ก่อนจะโยนมันทิ้งลงใส่ที่นอนอย่างแรง
น้ำจากฝักบัวไหลชำระล้างร่างกายของไมล์ ราวกับเธอตกอยู่ในภวังค์กระทั่งมีคนเข้ามาในห้องอาบน้ำเธอจึงได้สติกับคืนมา เขาเข้ามากอดเธอเอาไว้จากด้านหลัง มือเขาลูบไล้ไปบนเรือนร่างของเธอไม่หยุด พร้อมกระซิบข้างหูของเธออย่างแผ่วเบา
"ขอต่ออีกสักหน่อยนะ"
"เกล พอแล้วน่า ไมล์จะไปเรียนสาย" ไมล์พ่นเสียงใส่เขาอย่างหงุดหงิด ที่ชายหนุ่มคนนี้ยังเอาแต่ก่อกวนเธอไม่ยอมหยุด
ทั้งที่เธอไม่ได้มีอารมณ์จะทำอะไรแบบนั้นแล้ว เธอแกะมือปลาหมึกของเขาออกไปด้วยความรำคาญใจ
"ทำไม เดี๋ยวนี้แตะไม่ได้แล้วงั้นสิ หลงไอ้เพื่อนสมัยมัธยมคนนั้นมากรึไง ได้กับมันยังล่ะวะ" เขาตะคอกใส่เธออย่างมีน้ำโห กระชากเธอให้หันไปปะทะกับเขาซึ่ง ๆ หน้า เขาบีบแขนของไมล์ไว้แน่นเพื่อเค้นคำตอบ
"หยุดพูดนะเกล เรากับนิกม์ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น" แววตาดุดันของเขาไม่อาจสู้ดวงตาแข็งกร้าวของเธอได้สักนิด ไมล์สะบัดแขนให้หลุดออกจากพันธนาการของเกล และเดินออกจากห้องอาบน้ำไป
ไมล์หยิบชุดนักศึกษาออกจากตู้เสื้อผ้าชายเจ้าของห้องมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว จัดการแต่งหน้าทำผมจนเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มออกไปจากห้องน้ำและเดินมาหยิบเสื้อผ้าที่ตู้ชำเลืองมองไมล์เล็กน้อย ไมล์รู้สึกได้ถึงสายตาของเขาแต่ก็ไม่ได้มองกลับไปเพื่อสบตา เธอพูดขึ้นเสียงเรียบขณะที่กำลังสวมรองเท้าผ้าใบสีขาว
"คืนนี้เราไม่มาค้างนะ" เธอพูดแค่นั้นพร้อมกับเปิดประตูและเดินออกจากห้องไป ทิ้งเขาไว้ไม่รับรู้ถึงการตอบสนองใด ๆ ของเกลที่เก็บอาการขุ่นเคืองอย่างที่สุด
หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านี้...
"ไมล์แกจะกลับไปมหา' ลัยตอนไหนวะ" ไอรินเพื่อนสนิทของเธอถามขึ้น ทั้งสองนั่งอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่งใกล้บ้านซึ่งมีคนนั่งอยู่ภายในร้านไม่กี่คนเท่านั้น
"อาทิตย์หน้ามั้ง ถามทำไมก็เปิดเรียนพร้อมกัน"
"ฉันถามไม่ได้รึไง"
"ถามได้ แต่ถามอะไรที่ไม่ใช่คำตอบที่แกรู้อยู่แล้วดีกว่าป่ะ"
"หงุดหงิดอะไรฉันเนี่ย พาลเเหรอ"
"ไม่ได้พาล"
"เออแก..."
"อะไร"
"งั้นขอถามอะไรที่ฉันไม่รู้ได้ป่ะ"
"ว่า?"
"แกยังชอบไอ้นิกม์อยู่รึเปล่า"
"ไม่ ไม่ได้ชอบ..."
"ห๊ะ แล้วที่เคยบอกว่ายังไม่มีแฟน เพราะไม่มีคนขอสักที ไม่ได้หมายถึงไอ้นิกม์แต่เป็นเกลคนที่เคยเล่าให้ฟังรึเปล่า แล้วฉันจะทำไงล่ะเนี่ยพูดให้ความหวังมันซะขนาดนั้น นิกม์บอกฉันว่าจะขอคบกับแกด้วย" ไอรินทำน้ำเสียงตกอกตกใจกับคำตอบของไมล์เพื่อนรัก ไมล์จึงต้องรีบพูดขัดก่อนที่เพื่อนจะเข้าใจอะไรผิด ๆ ไปมากกว่านี้
"เดี๋ยว ๆ ใจเย็นก่อน ฟังฉันก่อนดินี่ยังพูดไม่ทันจบเลย" ไมล์สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่พร้อมกับเริ่มอธิบายให้ไอรินเข้าใจ "ตอนที่แกถามอ่ะ ฉันหมายถึงเกลจริง ๆ นั้นแหละเพราะตอนนั้นแกก็รู้ว่าเกลมันไม่ขอฉันสักทีทั้งที่ความสัมพันธ์มันออกจะก้าวกระโดด"
"ไอ้ไมล์!"
"ฟังก่อนสิ"
"…"
"แล้วฉันก็พูดแบบนั้นใส่นิกม์ด้วยแหละ เผื่อว่ามันได้ยินแล้วมันได้รู้ว่าฉันรู้สึก"
"รู้สึกอะไร"
"ก็รู้สึกว่ารออยู่ รอนิกม์ชัดเจน"
"จะรออะไรละ มันก็ชัดเจนขนาดนั้น คบ ๆ กันสักที" ไอรินยิ่งทำหน้างงหนักที่เพื่อนรักของเธอมัวแต่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขายิ่งซับซ้อน
"อื้อ ก็รู้ว่ามันควรจะง่าย ๆ แบบที่แกพูด แต่ไม่เข้าใจเหรอว่ะไอ้ริน แฟนมันเพิ่งตายนะ ไม่กี่เดือนมานี้เอง นิกม์มันรักหรือมันแค่ต้องการใครมาแทนที่ ฉันไม่อยากจะถูกแทนที่อีกแล้ว เจ็บมามากพอแล้ว ตอนนี้เหตุการณ์มันไม่ต่างกับตอนที่สกายเสียพี่เฟย์ แฟนเก่าไปเลยนะ แล้วไงล่ะฉันคบกับสกาย แล้วมันก็ไม่เคยลืมเขาเลย ฉันไม่อยากให้ซ้ำรอยเดิม" ไมล์ว่าความในใจที่ทนฝืนมานาน และนึกย้อนถึงวันที่ได้คุยกับสกายอีกครั้ง เขาเตือนเธอเพราะรู้สึกผิดมาตลอดและไม่อยากให้เธอต้องเสียใจเหมือนที่เขาทำต่อเธอ "อีกอย่างฉันมีเกลอยู่ถึงมันจะไม่ชัดเจนว่าเราเป็นอะไรกันแต่พวกเราก็ขั้นนั้นกันแล้วป่ะว่ะ ลึก ๆ ก็ยังหวังนะ เกลก็ดีกับฉันมาก"
"เฮ้อ ไอ้ไมล์เอ้ย พวกแกจะซับซ้อนมากเรื่องไปทำไมว่ะ บอกตรง ๆ นะเกลมันรักแกจริงเหมือนไอ้นิกม์มันแสดงออกกับแกไหม
แกจะมัวรอคนที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะขอแกเป็นแฟนแล้วยังเอาแกฟรีอยู่ทำไมว่ะ แกโง่ป่ะไมล์"
"ฉันไม่ได้โง่ แต่มันเป็นความสัมพันธ์ที่วินทั้งคู่ย่ะ อีกอย่างฉันเพิ่งปฏิเสธนิกม์ไปเมื่อวันปีใหม่เอง"
"ฉันล่ะปวดหัวเรื่องเกลกันแกมานานละ แต่ที่งงกว่าคือแกปฏิเสธไอ้นิกม์"
"ก็ตอนเค้าดาวน์เสร็จ มันเหมือนจะขอคบอ่ะ แต่ฉันอึ้ง
จนปฏิเสธไป ฉันไม่รู้จะต้องตอบยังไงอ่ะ ต้องทำไงล่ะ"
"โอ้ยมาถามฉันทำไม แกถามตัวเองเถอะ ว่าแกจะเลือกใคร ไปคิดให้ดีนะ"
"ทีงี้ละไม่ช่วย ถ้าฉันรู้ฉันไม่ต้องเครียดเหรอก" ไมล์เบ้ปาก ตาค้อนใส่เพื่อนที่ไม่ยอมช่วยหาคำตอบให้เธอ แต่ก็เริ่มครุ่นคิดตามคำของเพื่อนอย่างจริงจัง
@มหาลัย U
"อ้าวไมล์ ไอ้เกลอ่ะ ยังไม่มาเหรอ" เสียงของเพื่อนชาย
ร่วมแก๊งของเธอถามขึ้น ไมล์ทำหน้านิ่งตอบไปตามมารยาท
"กำลังมามั้ง"
"เออวันนี้กูไม่เข้านะ ฝากบอกไอ้เกลด้วย ติดไปออกกองกับพวกรุ่นพี่" เธอพยักหน้ารับรู้ แม้จะเอือมหน่อย ๆ ที่พวกเพื่อนเธอมั่วแต่สนใจที่จะไปออกกองถ่ายหนังกับพวกรุ่นพี่ ทั้งที่ควรตั้งใจเรียนมากกว่า สำหรับเธอแล้วแม้ไปกับรุ่นพี่จะได้ประสบการณ์แต่พวกเขาก็ไม่ได้ให้เกรดหรือทำให้จบได้ถ้าเราติดเอฟ เธอโบกมือลาเพื่อนพร้อมกับเดินเข้าคลาสเรียน
เมื่อเข้ามาในคลาสเธอก็เลือกนั่งแถวหลังสุดใกล้ประตูทางเข้าจะได้สะดวกไม่ต้องเดินเข้าไปรบกวนเพื่อนคนอื่นที่กำลังเรียนกันอยู่ เนื่องจากเธอมาค่อนข้างสายเนื้อหาที่อาจารย์สอนไปแล้วจึงตกหล่น เธอรีบหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาจดให้ทันอาจารย์กะว่าค่อยไปขอยืมโน้ตของเพื่อนคนอื่นท้ายคาบ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะถ่ายรูปสไลด์ไว้ เมื่อเธอเปิดหน้าจอโทรศัพท์จึงได้เห็นข้อความจากนิกม์
'คิดถึงแกนะ' เธอยิ้มกว้างเมื่อเปิดอ่าน อดไม่ไหวที่จะรีบตอบกลับข้อความเขาทันที
'คิดถึงเหมือนกัน'
เธอก็นึกถึงเหตุการณ์หลังจากที่ปฏิเสธเขาไป รู้สึกแย่อยู่หลายวันจนกระทั่งก่อนวันที่ไมล์จะกลับมาเรียน พวกเขาไปปาร์ตี้ที่บ้านของไอรินก่อนจะแยกย้ายกับทุกคน เธอยอมรับว่าตัวเองค่อนข้างเมา เธอกับเขาอยู่จนเพื่อน ๆ กลับกันไปหมดไม่เว้นแม้เจ้าของบ้านที่ขึ้นไปนอนสลบเพราะความเมา เธอจึงนั่งดื่มต่อ
กับนิกม์ สองคนและพูดปรับความเข้าใจกัน
"คืนนั้นเราไม่ได้ปฏิเสธแกเพราะเราไม่ชอบแกนะ แต่..."
"ไม่เป็นไรไมล์ เราเข้าใจว่าเราควรอยู่ตรงไหน แกไม่ต้องอธิบายเหรอก"
"ฟังเราก่อนสิ" ไมล์ยกมือขึ้นไปจับหน้าของนิกม์ไว้ให้เขาหันมาสบตากับเธอ "เราแค่กลัวว่าแกจะเห็นเราเป็นตัวแทนของใคร
เราเสียใจมากแล้วกับการเป็นตัวแทนของพี่เฟย์แฟนเก่าของสกายและเรารับไม่ไหวเหรอกนะถ้าต้องมารู้สึกแบบเดียวกันกับแกอีกคน" น้ำตาของหญิงสาวนองอาบแก้มแดงทั้งสองข้าง นิกม์ใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาเธออย่างเบามือ สองสายตาประสานกันลึกซึ้ง แววตาเปรียบไปด้วยความรักอย่างชัดแจ้ง
"จูบเราได้ไหมนิกม์"
จบคำนั้นของไมล์ ชายหนุ่มตรงหน้าค่อย ๆ โน้มหน้าลงมาสัมผัสริมฝีปากเนียนนุ่มของเธอ พวกเขาสัมผัสกันอย่างลึกซึ้ง สำหรับพวกเขาทุกสัมผัสนั้นคงหวานราวกับน้ำผึ้งในห้วงเวลานี้


## Chapter 12

'เราตัดสินใจจะไปเรียนที่เดียวกันกับไมล์นะ'
ไมล์ตกใจอยู่ไม่น้อยกับข้อความซึ่งได้รับจากนิกม์ เพราะเขาไม่เคยบอกอะไรเธอมาก่อน มีเพียงคำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว นี่เขาจะลาออกจากมหา' ลัยเดิมเพื่อมาเรียนกับเธอทำไม แม้ว่าเธออยากจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาอยากมาอยู่ใกล้เธอ แต่ลึก ๆ นั้นอดคิดไม่ได้ว่าเขาพยายามหนีจากสถานที่เก่า ๆ ซึ่งเคยมีคนรักอย่างภีม เธอได้แต่ตอบเขาออกไปอย่างดีใจ ทั้งที่จริงหวั่นใจเหลือเกิน
เธอได้แต่เดินเหม่อลอยออกจากตึกคณะ พลางคิดว่าตั้งแต่วันนั้นหลังจากจูบกับนิกม์ พวกเธอก็ดูเหมือนจะคุยกันมากกว่าเดิมจากที่ปกติก็มากอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นความสัมพันธ์ของเธอและเขาดูจะชัดเจนขึ้นมาในระดับที่เรียกว่า 'คนรัก' ได้แล้วด้วยซ้ำ อีกทั้งเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่เดือนที่สามของปีแล้ว แต่พวกเขาไม่เคยได้พูดถึงสถานะระหว่างกันเลยสักนิดเดียว เธอกลัวเหลือเกินถ้าหากถึงเวลานั้น เวลาที่นิกม์เอ่ยปากขอคบเธอ ตัวเธอจะตอบเขาว่าอย่างไร ในเมื่อตอนนี้เธอมีเกล ชายอีกคนอยู่เคียงข้างกาย...
ปิ๊บ ปิ๊บ~
เสียงแตรจากรถคันหรูดังขึ้นทำให้เธอหลุดจากภวังค์และมองไปยังรถคันที่คุ้นตา เจ้าของรถเลื่อนกระจกลง ชายที่ปรากฏตรงหน้าคือ เกล เขาไม่ได้พูดอะไรกับเธอนอกจากควักมือเรียกให้สาวเจ้าขึ้นรถพร้อมกับบีบแตรรถดังไม่หยุด เธอจึงยืนลังเลได้ไม่นานเพราะสถานการณ์รอบข้างไม่ปล่อยให้เธอได้ครุ่นคิดใด ๆ เมื่อเธอเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ชายเจ้าของรถก็ทำหน้าอย่างพึงใจ และเริ่มเปิดบทสนทนากับเธอพร้อมเคลื่อนรถไปบนถนนอีกครั้ง
"ทำไมไม่มาหาเราที่คอนโดเลย"
"…"
"ไลน์ไปก็ไม่ค่อยตอบ ในคลาสก็ไม่ค่อยคุยด้วย" ไมล์ไม่ตอบกลับคู่สนทนา เธอมองหน้าเขานิ่ง เธอรักเขาหรือนิกม์ เธอรักใคร
ในใจเธอมีใครอยู่สักคนจริง ๆ หรือ ตอนนี้ในความคิดเธอมีเพียงแค่นี้ "ไมล์เป็นอะไรรึเปล่า... ยังโกรธเราอยู่เเหรอ"
เธอยังคงไม่ตอบอะไรเช่นเดิม ทำให้บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทเสียจนน่าอึดอัด ดำเนินไปต่อเนื่อง จนกระทั่งเกลทนไม่ไหวเขาหักพวงมาลัยเข้าข้างทางเมื่อรถจอดสนิท หญิงสาวซึ่งงงงวยกับการหักรถเข้าจอดกะทันหันหันไปมองหน้าคนขับ เขานิ่งสนิท มือทั้งสองข้างจับพวงมาลัยรถแน่น เธอสังเกตได้ดังนั้นจึงพยายามเอ่ยถามเขาอย่าง เก้ ๆ กัง ๆ
"กะ...เกล…"
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ คนข้างกายก็โน้มตัวลงไปสัมผัสริมฝีปากอมชมพูของเธอไว้ สัมผัสที่เติมไปด้วยอารมณ์รุนแรง หึงหวง ทว่าก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเธอ เขาสัมผัสเธอจนพอใจแล้วถอนจูบออกเชื่องช้าและแผ่วเบา น้ำตาของหญิงสาวไหลอาบแก้มอย่างไร้สาเหตุ
เขาส่งยิ้มมุมปากให้เธอ พลางเอื้อมมือขึ้นไปเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนใส เขารู้ดีว่าเธอหลงรักชายคนอื่นเข้าให้แล้ว แต่ตราบใดที่เธอยังไม่พูดมันออกไปอย่างชัดเจน เขาจะขอครอบครองเธอไว้เคียงกาย แม้ไม่ได้เศษเสี้ยวของใจเธอมาครองก็ตาม...
"แน่ใจนะว่าคืนนี้ไม่ไปค้างกับเรา" เขาเอ่ยถามอยากระมัดระวัง
"ไว้คราวหน้านะ คืนนี้ต้องทำงานให้เสร็จน่ะ"
"เหงาแย่เลย ไมล์ไม่ยอมไปค้างด้วยตั้งนานแล้ว"
"ไม่งอแงสิ" เธอพูดยิ้ม ๆ
"เอาแบบนี้ดีไหม ไมล์ก็มาทำงานห้องเราไง เราก็หายเหงาด้วย"
ไมล์ยกยิ้มเล็กให้เกลซึ่งยังไม่ยอมแพ้กับการให้เธอไปค้างกับเขาคืนนี้ เธอส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับคนขี้อ้อน พร้อมยกนิ้วเกี่ยวก้อยสัญญาว่าคราวหน้าเธอจะอยู่กับเขาตามที่ขอ เขาจึงใจอ่อนและทำตามที่เธอต้องการก่อนจะเปิดประตูออกจากรถและโบกมือให้กับคนที่กำลังขับรถออกไป
เฮ้อออ~
เธอถอนหายใจลากยาวราวกับทนเก็บมันมานานแล้ว นับวันเธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวขึ้นทุกวัน เธอคุยกับนิกม์ราวกับคนรัก และยังไปไหนมากับเกลตลอดแถมก่อนหน้านั้นยังเคยไปนอนค้างกับเขาบ่อย ๆ โดยไม่มีสถานะพิเศษใด ระหว่างเธอกับเกลไม่เคยมีการตกลงกันจริงจัง เธอคิดมาตลอดว่าสำหรับเกลเธอก็คงเป็นผู้หญิงอีกคนที่มีสัมพันธ์ด้วยโดยไม่ผูกมัด เริ่มแรกเธอก็รู้รู้สึกแบบนั้นเพราะต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ วินวินกันทั้งคู่ แต่เมื่อมีคนหนึ่งเริ่มแสดงออกว่ารู้สึกมากขึ้นมันก็ชักจะไม่สนุก
"ไมล์..." เสียงนิ่งเรียบอันคุ้นเคยทำใจเต้นโครมคราม เธอหันไปตามเสียงอย่างลังเล พร้อมด้วยความประหลาดใจประดังประเดเข้ามาเมื่อพบกับชายเจ้าของใบหน้านิ่งเรียบ...
"นิกม์" เธอเผลอเรียกชื่อของเขาออกไป เจ้าของชื่อจึงส่งยิ้มให้ทันที การปรากฏตัวของเขาสร้างความตกตะลึงให้เธออย่างถึงที่สุด แต่แล้วก็ต้องถามเขาเพื่อไขความสงสัย "แกมาทำอะไรที่นี่"
คนตรงหน้าถูกถามเขายังคงส่งยิ้มให้ไมล์อยู่อย่างนั้น
ก่อนจะตอบคำถามอย่างขวยเขิน
"มาหาไมล์ไง"
"ตกใจจริงนะ…"
"ขอโทษที่มาโดยไม่บอก คือเราตั้งใจมาสมัครเรียนด้วยแหละ" เขารีบแก้ตัว
"อ๋อ น่าจะบอกกันหน่อย มาเจอแบบนี้เราก็ช็อคสิ นึกว่าคุณนิกม์มีร่างโคลนซะอีก ฮ่า ๆ"
"ตัวจริงนะเว้ย ไม่เชื่อลองแตะดู"
"เป็นผีเหรอต้องแตะตัวพิสูจน์ บ้าไปแล้ว..." แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะเสียงดังลั่นออกไปพร้อมกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะสดใสของทั้งคู่เต็มไปด้วยความสุข นานแล้วที่ไม่ได้พบกัน นานแล้ว
ที่ไม่ได้หัวเราะด้วยกันแบบนี้ พวกเขาได้แต่คิดเช่นนี้ในใจโดยไม่เปิดเผยให้ใครได้รับรู้
23:30 PM
"โทษทีนะไมล์ ที่มาขอค้างด้วย ไอ้แทนมันเสือกเบี้ยวหนีไปต่างจังหวัด เราก็เพิ่งมารู้ตอนมาถึง เลยคุยกับไอรินแล้วมันบอกว่าให้มาหาแกก่อน"
"แล้วทำไมแกไม่โทรหาเรา เสียใจอ่ะ"
"ก็ตอนแรกจะได้ไปพักกับไอ้แทนก็เพราะไอรินบอกนั้นแหละ พอแทนมันเบี้ยวไอรินเลยโทรมาหาแล้วให้เรามาหาไมล์เนี่ยแหละ"
"อ๋อ ยัยรินก็โยนแกมาให้เราโดยไม่ปรึกษา บอกที่อยู่เราด้วย แกก็บ้าจี้มาอีก ที่สำคัญจะมาเรียนที่นี่ก็เพิ่งบอกเราวันนี้ แถมมาที่นี่วันนี้เลย ทำอะไรปุ๊บปับไปไหมเนี่ย"
"ขอโทษครับบบบท่านไมล์"
"จ้ะอภัยให้…ว่าแต่จะมาอยู่กี่วัน"
"สามวันมั้ง ไปทำเรื่องอะไรให้เสร็จก่อน ว่าจะอยู่เที่ยวอีกนิดหน่อย"
"โอเค เราไม่มีปัญหาอะไรเหรอก คืนนี้ก็พักเถอะ ไว้พรุ่งนี้ว่ากันอีกทีหลังจากแกทำธุระเรื่องเรียนอะไรเสร็จ ดึกแล้วนอนกันเถอะ"
"เดี๋ยวเรานอนพื้นเอง ไมล์มีผ้าปูไหม"
"ไม่มี ถ้าจะนอนพื้นก็นอนไปทั้งแบบนั้นแหละ หมอนก็ไม่ให้ด้วย"
"อ้าวววว ทำไมล่ะ ไม่มีผ้าปูยังพอว่าแต่นี่งกหมอนด้วยเหรอ"
"โธ่ คุณคะ!! นอนบนเตียงสิ จะลำบากนอนบนพื้นแข็ง ๆ ทำไม ทำอย่างกับไม่เคยนอนด้วยกัน"
"เหมือนกันที่ไหนเล่า" ไมล์ลอบอมยิ้มอยู่ห่าง ๆ เมื่อเห็นเขาบ่นอุบอิบคนเดียวแต่ก็ยอมขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างที่เธอต้องการ ไมล์จึงล้มตัวนอนลงข้าง ๆ พร้อมกับหันหน้าไปมองนิกม์ เขามองเธอด้วยความเขินอายทั้งยังทำหน้างงกับการแสดงออกของไมล์ที่จ้องเขาตาใส ไมล์เผลอหัวเราะออกไปลั่นห้อง ยิ่งกับท่าทางของเขาที่เธออดจะมองไม่ได้ว่าน่ารักเสียจนทำเธอใจเต้น คืนนี้เห็นทีคงไม่ได้หลับได้นอนกันพอดี
ภาพความทรงจำคืนนั้นที่ได้สัมผัสจูบกันยิ่งแจ่มชัดขึ้นในเวลานี้ ทั้งคู่หน้าแดงระเรื่อขึ้นอย่างไม่ได้นัดแนะ นิกม์ใช้มือแตะหน้าอันร้อนผ่าวของไมล์ พวกเขาสบตากันครู่นึง "เราคิดถึงไมล์นะ" นิกม์เอ่ยบอก เสียงโครมครามจากอกซ้ายทำให้หญิงสาวต้องผลักคนที่พยายามโน้มหน้าเข้ามาใกล้ออกก่อนไมล์จะหลบสายตาหวานเยิ้มของอีกฝ่าย
"ฝันดีนะ" ว่าแล้วไมล์จึงพลิกตัวหันหลังให้กับเขา เธอยิ้มตาหยีเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เห็น เธอจับอกซึ่งระรัวหนักราวกับกลองที่ถูกตี ภายในสั่นไหวเธอหายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลย ได้แต่คิดว่าไม่ควรจะปล่อยใจไปจนเกิดเรื่องเลยเถิดเหมือนคราวที่แล้วอีก ถ้าเธอยังไม่สามารถตอบตัวเองได้ว่า ใจของเธออยู่ที่ใคร หากจะมีใครชัดเจนกับเธอจริง ๆ หรือไม่ เธอยังคงหวั่นอยู่กับเหตุผลเหล่านี้ เธอกลัวเกินกว่าจะตกหลุมรักใครอีก
หลังจากผ่านไปสองวัน นิกม์จัดการเรื่องการสมัครเข้าเรียนเรียบร้อยแล้ว ไมล์เองก็ดีใจที่ไม่มีปัญหาเรื่องเอกสารใด ๆ เกรดเฉลี่ยของนิกม์ไม่มีปัญหาที่จะยื่นเข้ามหาวิทยาลัยเอกชน เขาไม่จำเป็นต้องสอบเข้าให้ยุ่งยาก ในอีกสามเดือนข้างหน้าเขาจะเป็นนักเรียนปีหนึ่งของที่นี่ในฐานะรุ่นน้องของไมล์ เธอยังไม่เข้าใจที่เข้าตัดสินใจซิ่วทั้งที่เขาควรจะได้ขึ้นปีสาม แทนที่จะเป็นปีหนึ่ง ถ้าหากเป็นเพราะภีมมันก็เกินกว่าเหตุไปหน่อย หรือแม้แต่อยากจะมาอยู่ใกล้เธอก็ตามที และก่อนที่เธอจะจินตนาการไปไกลกว่านี้
"จะว่าไปนะ... นิกม์ทำไมแกลาออกล่ะ จะขึ้นปีสามแล้วแท้ ๆ คงไม่ใช่เพราะเรื่องภีมใช่ไหม"
"เฮ้ย ไม่ใช่แน่นอน"
"เฮ้อ เเหรอดีจัง ถ้ายังงั้น..." อยากจะอยู่ใกล้เราเเหรอ ไมล์คิดในใจ
"ตอนนั้นเรายื่นคณะนี้ไว้ แล้วคะแนนมันถึงน่ะ แต่อีกคณะที่อยากเข้ามันไม่ติด เราเลยลงเอยที่คณะนั้น และทนกับมันมากพอสมควร ติดเอฟไปหลายตัวเลย"
"ฮ่า ๆ อย่างนี้นี่เอง เผลอคิดไปไกลเชียวเรา"
"พอไม่มีภีมมันก็ยากขึ้นด้วย"
"งั้นภีมก็ยังอยู่ในเหตุผล..."
"ก็ใช่ ก็เรียนกับภีมมาตั้งแต่ปี 1 ภีมก็ช่วยเราเรื่องเรียนมาตลอด มันเลยยากพอไม่มีคนค่อยช่วยในวิชาและคณะที่ตัวเอง
ไม่ชอบน่ะ"
"โอเคเข้าใจล่ะ ขอบใจนะที่บอก ไม่น่าถามเลย"
"ทำไม"
"ไม่รู้สิ รู้สึกแปลก ๆ แถมเจ็บใจขึ้นมานิดนึง"
"ดีใจนะ" เธอได้แต่ทำหน้าตาไม่เข้าใจผู้ชายตรงหน้าที่บอกและยิ้มแบบนั้นให้เธอ ไมล์จึงเปลี่ยนเรื่องคุยโดยการชวนเข้าไปเที่ยวก่อนที่เขาจะกลับ
"นี่คือพาเรามาเที่ยวจริง ๆ ใช่ป่ะ ไม่ได้พามาเชือด" นิกม์ยืนประจันหน้ากับชิงช้าสวรรค์ขนาดยักษ์พร้อมมองสลับกับหน้าไมล์ซึ่งยืนยิ้มหน้าบานอย่างสนุกสนาน เขาทำสีหน้าหวาดหวั่นเมื่อรู้สึกได้ถึงความคิดของไมล์
"เราไม่ขึ้นชิงช้านะ"
"ยังไม่ทันได้บอกเลยว่าจะให้ขึ้น ทำไมต้องกลัวจ้ะคุณ เอ๊ะหรือว่าพาขึ้นดี"
"บอกไว้ไงว่าจะไม่ขึ้น"
"ฮ่า ๆ จ้าา" เธอหัวเราะร่าไม่วายพยายามดึงแขนนิกม์ให้เดินตามเธอไปซึ่งมุ่งตรงไปยังที่จำหน่ายตั๋ว เขาพยายามรั้งไว้สุดแรง แต่ไม่รู้ทำไมถึงสู้แรงของหญิงสาวไม่ได้เลย ลึก ๆ แล้วเขาอยากจะเอาใจเธอที่อุุตส่าห์พาเขามาเที่ยว เลยยอมแต่ถ้าเธอเห็นเขาขัดขืนเธออาจจะเปลี่ยนใจก็ได้...
แต่... เขาคิดผิดมหันต์
ไมล์ไม่เปลี่ยนใจแม้เขาจะขัดขืนที่จะไม่ขึ้น ขณะนี้เขาจึงต้องยอมนั่งเกร็งอยู่บนกระเช้าที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ
ทุกวินาที เขาไม่กล้ามองออกไปข้างนอกแม้แต่นิด ผิดกับคนต้นเหตุ
ที่ระริกระรี้กับทิวทัศน์นอกกระเช้า
"ลองมองข้างนอกสิแก ดูจากข้างบนนี้สวยมากเลยนะ"
"ยอมขึ้นมาด้วยก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ" เขาว่าเธออย่างสั่นเคืองหญิงสาวที่ยังสนุกได้อยู่คนเดียวทั้งที่เขาสั่นไปทั้งตัวเพราะกลัวความสูง ทำไมเขาต้องเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงขนาดนี้ด้วยเนี่ย เขาได้แต่คิดในใจพลางมองหญิงสาวตาเขียว เมื่อเห็นดังนั้นเธอเหมือนจะรู้สึกตัวว่าเขาจะทนไม่ไหวจริงๆ จึงพูดขึ้น
"แกกลัวขนาดนี้ทำไมไม่บอกแต่แรกว่ากลัว"
"บอกว่าจะไม่ขึ้นไง" เขากัดฟันตอบเธอ
"อ้าว ไม่ขึ้นส่วนไม่ขึ้น ไม่ได้บอกว่ากลัวนี่ ถ้าบอกว่ากลัวคงไม่พาขึ้นมาเหรอก" เธอเถียงอย่างลอยหน้าลอยตาอย่างไม่มีความรู้สึกผิดใด ๆ จนเขาต้องยอมและได้แต่ส่ายหน้าไปมาให้
"แล้วนี่มันกี่นาทีกว่าจะได้ลงไปเนี่ย"
"น่าจะยี่สิบนาทีมั้ง"
"นานเกินไปแล้ววววว"
"เดี๋ยวทำหายกลัวก็ได้"
"จะทำอะไร" คนฟังประหลาดใจ
"หลับตาก่อนสิ"
นิกม์ปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย เขาหลับตาลงเพียงไม่นานเขาก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นอันนุ่มนิ่มบนริมฝีปากเขา เขาเบิกตากว้างพร้อมผลักตัวเองออกจากไมล์เล็กน้อยพร้อมมองการกระทำของเธอที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้านใด ๆ ซ้ำยังอมยิ้มหยอกล้อท่าทางของเขาที่ตกตะลึงอยู่
"พระอาทิตย์ตกสวยเนอะ" เธอเอ่ยลอย ๆ เมื่อรู้สึกตัวได้
ว่านั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอควรจะทำ ทำไมสมองกับหัวใจจึงสวนทางกัน
ถึงเพียงนี้นะ เธอชายตามองคนที่ตอนแรกกลัวความสูงจนไม่กล้าแม้แต่จะมองออกไปข้างนอก แต่ตอนนี้กลับไม่มีท่าทีกลัวใด ๆ แล้ว อีกทั้งยังมองออกไปนอกกระเช้าเพื่อชมพระอาทิตย์ที่กำลังลาลับฟ้า
กระทั่งกระเช้าเคลื่อนตัวมาถึงจุดจอดให้พวกเขาลง นิกม์
รีบออกจากกระเช้าพร้อมกับยื่นมือให้ไมล์จับ เธอจับมือของเขามั่น พวกเขาเดินจูงมือกันขณะกำลังเดินออกจากบริเวณชิงช้าสวรรค์ทว่าฝีเท้าไมล์กลับชะงักเมื่อพบกับชายอีกคนที่ยืนมองพวกเขาสองคนอยู่


## Chapter 13

ความกระอักกระอ่วนแผ่กระจายรอบบริเวณ อาหาร
บนโต๊ะจัดไว้อย่างน่าเอร็ดอร่อย มีเพียงหญิงสาวเท่านั้นที่นั่งหน้าเกร็งกับสถานการณ์การประจันหน้ากันของทั้งสองหนุ่ม พวกเขาทานอาหารบนโต๊ะปกติสุข ช่างบ่งบอกอารมณ์ใด ๆ ไม่ได้เลยว่าพวกเขารู้สึกอย่างไร อีกคนนิ่งเฉยเสียเดาใจไม่ถูก อีกคนยังคงส่งรอยยิ้มให้เธอและเขาอย่างเป็นมิตร คงมีแต่เพียงเธอ ที่แทบไม่แตะต้องอาหารบนโต๊ะ
"ไมล์เป็นไรคะ ทำไมไม่ค่อยกินอะไรเลย เกลสั่งแต่ของโปรดไมล์มาทั้งนั้นเลยนะ" เกลเป็นผู้เริ่มต้นทำลายความเงียบ เขาว่าพร้อมกับตักเทมปุระกุ้งให้ไมล์ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม เธอพยักหน้าขอบคุณเขา ในขณะที่หางตาก็พยายามลอบมองไปทางนิกม์ซึ่งยังคงนั่งกินอย่างนิ่งสงบ "ช่วงปีใหม่ไมล์เล่าเรื่องนิกม์ให้ฟังบ่อย ๆ อยากเจอตัวจริงมาตลอดเลย ดีจริง ๆ นะที่วันนี้ได้เจอกัน" เกลหันไปพูดกับชายที่นั่งเงียบมานาน เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองเกล
"ไมล์เล่าเรื่องเราให้เพื่อนไมล์ฟังด้วยเเหรอ" แต่แทนที่เขาจะโต้ตอบกลับตั้งคำถามไปที่หญิงสาวแทน ไมล์จึงอึกอักเล็กน้อย
"ก็แน่นอนสิ ก็แกเป็นเพื่อนที่เราเจอช่วงปีใหม่นี่นา" นิกม์ยิ้มเป็นการโต้ตอบ และกลับไปนิ่งเฉยอีกครั้ง
"แล้วไมล์ได้เล่าเรื่องเราให้นิกม์ฟังบ้างรึเปล่า" เกลหันไปถามไมล์
"เล่าสิ ไมล์บอกว่าเป็นเพื่อนที่สนิทในมหา' ลัย ก็คงสนิทกันจริง ๆ สินะ ก็เห็นคุยกันตลอด" นิกม์แทรกก่อนที่ไมล์จะได้เอ่ย
"ครับ เรากับไมล์สนิทกันมากเลยล่ะ เราทำงานด้วยกัน
บ่อย ๆ บางครั้งไมล์ก็ค้างที่ห้องของเราเลย เพื่อนที่คณะก็ชอบแซว ๆ กันว่าพวกเราอย่างกับแฟนกัน ว่ากันตามตรงเราไม่ปฏิเสธเลยนะถ้าทุกคนคิดแบบนั้น"
"เฮ้ออออ จะยังไงก็เถอะ ไมล์ไม่ได้คบกับใครทั้งนั้นแหละ
ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" หญิงสาวหมดความอดทนที่เกลพูดมากเกินความจำเป็น เธอไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกับใคร เพราะความจริงก็ไม่มีใครสักคนที่ขอคบเธอ เกินไปจริง ๆ ที่เกลแสดงออกว่าเขาเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอและน่าหงุดหงิดที่นิกม์นิ่งได้ขนาดนี้ โดยไม่แสดงอาการหึงหวงเธอสักนิด เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองด้วยซ้ำว่าต้องการให้พวกเขาแสดงออกต่อเธอแบบไหนกันแน่ เธอแค่ทนต่อไปไม่ไหวแล้วที่ต้องเป็นเช่นนี้
"ขอพูดตามตรงเลยนะ ไมล์เป็นของเรา" เกลเปิดศึกทันทีที่ไมล์ลุกออกไป คนถูกโจมตียังคงทำหน้านิ่งไม่แสดงอาการสะทกสะท้านใด ๆ ต่อคำพูดของคนที่ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นศัตรูหัวใจ
"…"
"ผู้หญิงกับผู้ชายที่ไปนอนค้างด้วยกันบ่อย ๆ คงรู้นะ ว่าเราคงไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา ๆ"
"อ่าใช่ เพื่อนสนิท"
"น่าจะรู้นะว่า หมายถึงอะไร" คนถูกยั่วโมโหเริ่มแสดงออกถึงความเกรี้ยวกราดมากขึ้น ในขณะที่อีกฝ่ายสงบอย่างน้ำนิ่ง
"เรารู้ แต่ไม่ว่าจะพูดอะไร คนที่เรารอฟังมีแค่ไมล์คนเดียว"
"กวนประสาทเหรอวะ…" เกลลุกขึ้นกระชากคอเสื้อของ
นิกม์อย่างมีน้ำโหเพราะคำพูดอวดดีของอีกฝ่าย ทว่าเขาไม่ได้หวาดหวั่นกับท่าทีโดนคุมคามจากเกล เขายังคงตอบกลับอย่างเรียบนิ่ง
"เราว่า...รอไมล์ตัดสินใจดีกว่านะ บางทีเราอาจไม่ได้เป็นคนที่ไมล์จะเลือกเลยก็ได้"
"…"
"เรารักไมล์ แต่ถ้าไมล์ไม่รักเรา นั่นก็เป็นสิทธิ์ของเธอ"
"หึ! กูไม่ยกไมล์ให้มึงหรอก"
"เราก็ไม่ได้บอกนี่ว่าจะขอ..."
"ไอ้…!" เกลกัดฟันข่มอารมณ์ก่อนที่จะทนไม่ไหวและ
ทำอะไรรุนแรงกับอีกฝ่ายกลางร้านอาหาร
"เราว่าอย่าเห็นแก่ตัวดีกว่า ไมล์ไม่ใช่สิ่งของที่เราต้องมา
แย่งชิง ถ้ายังไม่เข้าใจและยังคิดแบบนั้นอยู่ เราก็ปล่อยเธอให้ไม่ได้เหมือนกัน" เขาพูดด้วยโทนเสียงเย็นยะเยือกผิดกับเมื่อครู่ สายตาจ้องมองเกลแน่วแน่ เขาตวัดมือของเกลออกจากพันธนาการ
ตอนนั้นเองที่ไมล์เดินกลับเข้ามาร่วมวง เกลจึงยอมนั่งเก้าอี้ตามเดิม ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปยังคนฝั่งตรงข้ามอย่างโกรธแค้น เขาทำได้เพียงกำมัดแน่นอดทนอดกลั้นกับทุกสิ่ง
ไม่ต่างจากคนอื่นที่ต่างกล้ำกลืนกับสถานการณ์นี้ มีเพียงไมล์ที่จะสามารถสะสางให้ทุกอย่างกระจ่างเท่านั้น แต่ตัวเธอกลับ
ไม่รู้ว่าจะกระทำสิ่งใดนอกจากนั่งเงียบ และเงียบอยู่อย่างนั้น...
บทสนทนาของทุกฝ่ายเงียบไปตั้งแต่นั้นมา จนกระทั่งเกลขับรถมาจอดหน้าหอพักของไมล์ เธอลงจากรถโดยไม่ปริปากเอ่ยสิ่งใดพร้อมกับนิกม์ที่ตามลงมาอย่างนิ่งเงียบเช่นเคย เกลขับรถจากไป ไมล์มองตามรถของเขาจนลับตา เธอจึงละสายตาหันมามองคนข้างกาย เขาหันมาสบตาเธอนิ่ง เพียงครู่เดียวเท่านั้นพวกเขาก็ละสายตาออกจากกัน ต่างคนต่างเดินเข้าไปยังหอพัก บรรยากาศยังคงฟุ้งกระจายไปด้วยความอึดอัด แต่เมื่อเข้ามาในห้องดูเหมือนชายผู้นิ่งสงบจะทนนิ่งเฉยไม่ไหวอีกต่อไป
"เรารอคำตอบจากแกอยู่นะ"
"คำตอบอะไรอีกล่ะ แกยังต้องการคำตอบอะไรจากคนอย่างเรา"
"แกยังรักเราอยู่ไหม ยังจะกลับมารักมาชอบเราได้อยู่รึเปล่า"
"เราไม่ใช่ไมล์คนเดิมคนนั้นอีกต่อไปแล้วนิกม์ เราไม่ใช่ไมล์ที่นิกม์รู้จักหรอก"
"…"
"แกจะรับไมล์คนนี้ได้จริง ๆ อย่างนั้นเเหรอ"
"อื้อ"
"แกดูไม่ออกจริงเหรอว่าเรากับเกลเป็นมากกว่าเพื่อนสนิท แกยังคิดจะรักไมล์คนนี้อยู่อีกไหม ที่เกลพูดกับแกมันก็เป็นความจริงทั้งหมดนะ แกรับได้จริง ๆ เหรอ เรามันก็แค่ผู้หญิงใจง่ายคนนึงที่พอจูบแกไม่นานก็มีอะไรกับใครอีกคนได้ แกจะไม่คิดแบบนี้บ้างเลย...เราว่ามันคงเป็นไปไม่ได้หรอกที่แกไม่คิด"
"…"
"เพราะงั้นนะ คำตอบของเราคือ ไม่... อย่ามาทำให้เราเจ็บปวดอีกเลย เราไม่ค่าพอกับคนที่ดีอย่างแกเหรอก"
"…" เขาอึ้งเงียบ ในใจได้แต่พร่ำบอกเธอว่าไม่เคยคิดอะไรแย่ ๆ ถึงเธอแบบที่เธอมมองตัวเองเลยสักครั้ง เขาไม่เคยอยากให้เธอเจ็บปวด แต่เขากลับกำลังทำให้เธอเจ็บปวดอย่างงั้นเเหรอ คำถามเหล่านี้วนเวียนในสมอง เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปโอบกอดหญิงสาว
อยู่ ๆ ไมล์ก็สะอื้นไห้ก่อนเธอจะระเบิดสติตัวเองด้วยความสับสน ลังเล และกังวลกับทุกสิ่ง เธอผลักนิกม์ออกห่างจากตัวและตะโกนใส่เขาสุดเสียง...
"แกกลับมาทำไมว่ะ กลับมาทำไมเอาตอนนี้"
"เรา…"
"เพราะแกเสียคนของแกไป เลยอยากจะหาคนมาทดแทน
รึไง"
"...ไมล์" คำพูดนั้นของไมล์ทำเขาอึ้งเสียจนพูดไม่ออกราวกับประโยคที่อยากจะพูดมันติดอยู่ในลำคอ เขาจึงทำได้เพียงก้าวไปหาหญิงสาวเพื่อให้เธอสงบลง เขาเอื้อมมือไปจะคว้ามือของเธอไว้
ทว่า...
"อย่ามายุ่งกับเรา" ไมล์ปัดป้องเขาออกห่างตัว พร้อมออกปากไล่สุดกำลัง "ถ้าภีมไม่ตาย ยังไงแกก็ไม่มาสนใจเราหรอก
ตอนนั้นแกยังเลือกภีมแท้ ๆ แล้วทิ้งเราไปโดยไม่ลาสักคำ ถ้าแกไม่กลับเข้ามาในชีวิตเราก็คงจะดีกว่านี้ เราไม่น่าโง่เป็นห่วงแกแล้วทักไปคุยกับแกเลยจริง ๆ เราเจ็บเพราะแกขนาดนี้ ทำไมเรายังโง่เจ็บซ้ำซากเพราะแกอีกว่ะ"
"…"
"ออกไปจากชีวิตเราสักทีเถอะ พอแล้วกับการเป็นตัวแทนของใคร..." เธอพูดออกไปอย่างคนไร้สติ ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ความในใจที่เธอเก็บซ่อนถูกเปิดเผยออกไปเสียแล้ว
เมื่อสิ้นคำนั้นเหมือนสติที่ขาดผึ่งของเธอกลับมาอีกครั้ง และเธอรู้ตัวว่าคำพูดนี้อาจจะทำให้คนอย่างนิกม์หายไปจากชีวิตเธอจริง ๆ
และเธอไม่คิดจะรั้งเขาไว้ ไม่มีเลยสักครั้งที่เธอจะเป็นผู้หญิงที่คู่ควรกับเขาได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตามเขาก็ปฏิเสธเธอไปแล้ว ถ้าเขารักเธอ
จริง ๆ ทำไมตอนนั้นปล่อยเธอไปและเลือกคนอื่นกันล่ะ...
ไมล์มองนิกม์ที่เปิดประตูออกจากห้องไป ทันทีที่ประตูปิดสนิท ร่างกายเธอรู้สึกหนักอึ้ง เสียศูนย์จนทรุดลงกับพื้นไปตามแรงโน้มถ่วง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบแก้มเนียน เจ็บเหลือเกิน
ที่ต้องปล่อยเขาไป แต่การมีเขาอยู่ก็ทำเธอเจ็บปวดไม่แพ้กัน
"เรายังรักแกนะ" เธอพึมพำแผ่วเบา


## Chapter 14

'หลังเข้ามหา' ลัยได้แล้ว ค่อยว่ากันอีกทีได้ไหม'
เขาให้ความหวังต่อเธอกับคำตอบนั้น เธอยังรอคอยเขาได้ อย่างน้อยก็หลังจากที่เรียนจบเมื่อเขาพร้อมเขาคงจะให้คำตอบที่ชัดเจนกับเธอเอง เธอเชื่อแบบนั้นมาตลอด...
หนึ่งสัปดาห์หลังจากวันปัจฉิมนิเทศเธอตัดสินใจเดินทางไปอเมริกาเพื่อเรียนต่อ เธอแค่ไม่กล้าอยู่ที่เมืองไทยเพราะทำใจเรื่องของเขาไม่ได้ กลัวที่ต้องเผชิญกับคำตอบของเขา ถ้าเขาปฏิเสธเธออีก
อยู่ตรงนี้อาจเจ็บน้อยกว่าต้องเผชิญหน้ากันก็ได้ แต่เธอหวัง...
หวังว่าเขาจะมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเธอบ้าง
เวลาผ่านพ้นไปสี่เดือนเต็มไร้การติดต่อจากเขา การอยู่ที่นี่ทำให้เธอเหงา เธอไม่ค่อยมีเพื่อนที่สามารถพูดคุยได้เท่าไหร่ เรียนภาษาก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้ อีกทั้งยังต้องสอบวัดระดับเพื่อยื่นเอกสารเรียนต่อมหา' ลัยที่นี่อีก ขณะที่กำลังท้อกับการอยู่ที่นี่ เขาก็ติดต่อกลับมา เขาบอกว่า สอบติดมหา' ลัยที่หวังได้แล้ว เธอแสดงความยินดีและดีใจกับเขาจากใจจริง ความหวังในใจก่อตัวขึ้นอีกครั้ง คำตอบที่เธอรอคอยมาเนินนานกำลังจะกระจ่าง พวกเขาพูดคุยกันเรื่อยมาเป็นครั้งคราวเนื่องจากเวลาที่ต่างกันค่อนข้างมาก เธอส่งโปสการ์ดไปให้เขาบ่อยครั้ง ไม่รู้จะได้รับรึเปล่าเธอไม่เคยถามเขาสักที เขาเองก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้
ผ่านไปอีกสองเดือนเธอถูกครอบครัวเรียกตัวกลับประเทศไทย เธอไม่ทราบเหตุผลแต่คิดว่าน่าจะเป็นสภาวะการเงินของทางบ้านที่พวกเขาไม่ต้องการให้เธอรู้ พอดีกับช่วงที่เธอเรียนจบหลักสูตรภาษา เธอจึงคิดว่าจะกลับมาเรียนต่อที่เมืองไทยดีกว่า เธอสู้ต่อไป
ไม่ไหวแล้ว...
'ไว้เจอกันนะ เราจะเก็บเงินไปหาไมล์เอง'
'อืม เราจะรอแกนะ'
เพราะเขาบอกเธอแบบนั้น ความหวังก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มกว่าเดิม พอกลับมาถึงเมืองไทย ยิ่งทำให้พวกเขาสองคนคุยกันมากขึ้น ขณะเดียวกันมหา' ลัยของเขาก็เปิดแล้ว เขาบอกว่าคณะที่สอบติดมันไม่ใช่ทางของเขาสักเท่าไหร่แต่ก็พอทำได้เพราะมีเพื่อนคอยช่วยเหลือ เธอเองก็ทำเรื่องเรียนต่อมหา' ลัยเอกชนในกรุงเทพฯ เรียบร้อยดี พวกเขาคุยกันเป็นระยะ ๆ จากความรู้สึกชอบก็กลายเป็นรัก
แต่เขายังไม่ให้คำตอบกับเธอเสียที และเธอไม่กล้าที่จะเรียกร้องขอคำตอบ กระทั่งเขาเริ่มเงียบหายไป เธอคิดว่าเขาคงเรียนหนักขึ้นจึงไม่ค่อยมีเวลา พวกเขาแทบไม่คุยกันแล้วและตอนนั้นเอง
ที่เธอเห็นภาพของเขากับผู้หญิงอีกคนยืนคู่กำลังจะปล่อยโคมลอยด้วยกัน
นี่สินะ... คำตอบที่เธอรอคอย
วันนั้นเธอไม่ได้เจ็บปวด มันแทบไม่มีความรู้สึกใด ๆ เป็นเพียงความจุกและด้านชาไปหมด เขาหายเงียบไปเพราะผู้หญิงคนนั้น เขาให้ความหวังเธอ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกเธอคนนั้น ที่ผ่านมาเธอแค่คิดไปเอง หวังลม ๆ แล้ง ๆ อย่างคนเพ้อเจ้อว่าเขาคงจะรู้สึกดีกับเธอเข้าสักวัน พวกเขาพูดคุยและหัวเราะด้วยกัน เขาจะไม่รู้สึกอะไรกับเธอจริงๆ เลยงั้นเหรอ!? เธอได้แต่ถามตัวเองในใจ...
พวกเขาขาดการติดต่อกันไปนับแต่นั้น เหลือเพียงคำถามค้างคาในใจและแล้วเกลก็เข้ามา ชายหนุ่มผู้กลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอในกลุ่ม เธอรู้สึกได้ว่าเขาใส่ใจเธอมากเป็นพิเศษ ใคร ๆ ก็บอกว่าพวกเขาเป็นเหมือนคนรักกัน จนเกิดเป็นกระแสคู่จิ้นในคณะที่ใครต่อใครก็รู้จัก ช่วงแรกเธอรำคาญใจนิดหน่อยและพยายามออกห่างจากเกล แต่ดูเหมือนว่าเกลจะยังเข้าหาเธอเสมอ พอนานเข้าเธอกลับสบายใจที่มีเขาอยู่ เธอเปิดใจรับเขาเข้ามา กระทั่งความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเริ่มเกินกว่าเพื่อน
คืนนั้นพวกเขาไปเที่ยวผับกับเพื่อนในกลุ่ม เธอดื่มหนักมากและเป็นครั้งแรกที่เธอร้องไห้เรื่องของนิกม์ ความรู้สึกของเธอมันดีเลย์ เพิ่งรู้ตัวว่าเธอเสียใจ และรักเขามากแค่ไหน เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ฝันที่เคยมีเขา เธอได้เผชิญความจริง จุดที่เขายืนอยู่ไม่มีเธอ เขาเลือกใครอีกคนแทนที่ตรงนั้น ที่ที่ควรจะเป็นเธอ เกลเข้ามาโอบกอดเธอไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบเธอ เธอตอบรับเขาอย่างเต็มใจ ไม่สนอีกต่อไป เธอเพียงแค่ต้องการใครสักคน และเขาคือคนนั้นที่อยู่กับเธอในตอนในช่วงเวลานั้น เธอเพียงแค่อยากจะรักใครสักคนและเขารักเธอตอบ ทำไมใจเธอกลับดื้อดึงที่จะรักแค่คนคนเดียว คำถามเหล่านั้นวนเวียนในใจหญิงสาว
แม้เธออยากจะรักเกล แต่เธอไม่สามารถรักเขาได้อย่างหมดใจ
เธอตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมความสัมพันธ์อันลึกซึ้งซึ่งก่อตัวขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวระหว่างพวกเขาสองคน พวกเขาไม่เคยถามถึงสถานะว่าเป็นอะไรกัน ความรู้สึกก็ไม่ชัดเจน พวกเขารักกันรึเปล่า หรือเพียงแค่เป็นของกันและกัน เธอไม่ได้เรียกร้องจากเขาเพราะเธอพอใจแค่นี้ เขาเองก็ไม่เคยขออะไรจากเธอ เธอคิดว่าบางทีอาจจะรักเขาได้ในสักวัน พวกเขาน่าจะรักกันได้
เกือบสองปีต่อจากนั้น
เธอก็เห็นสเตตัสของนิกม์ เธอไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องอะไร แต่มันไม่ใช่นิสัยของเขาสักนิด เธอจึงตัดสินใจทักเขาไปด้วยความเป็นห่วง เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พวกเขากลับมาพบกัน จากตอนนั้นถึงตอนนี้ เธอชักไม่แน่ใจแล้วว่า เป็นเธอหรือเขาที่ทำมันพัง
ทันทีที่เธอรู้เรื่องแฟนของเขาเสียชีวิต ในใจเธอหนักอึ้งมาตลอด ไม่รู้จะปลอบประโลมเขายังไง และอึดอัดใจที่เขาไม่พูดถึงเรื่องนี้ เธอรู้ตัวว่าได้เริ่มถลำลึก เผลอตัวและใจไปบ่อยครั้ง เธอรู้สึกมีความหวังอีกครั้งในความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ จนลืมคิดไปเลยว่าตัวเธออาจเป็นตัวแทนของคนรักเก่า เธอแค่ถูกเลือกให้มาแทนที่เขาคนนั้นของนิกม์ สถานการณ์และสถานะที่เธอกำลังเผชิญมันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว เธอเคยเจ็บปวดเพราะการเป็นตัวแทนของใครคนหนึ่ง และเธอไม่อยากเจ็บซ้ำซากกับเรื่องแบบนี้อีก
เธอจะแน่ใจได้ยังไงว่านิกม์จะไม่เอาเธอไปเป็นตัวแทนของภีม เธอกลัวว่าเขาจะคิดถึงแต่หล่อน กลัวไปหมดทุกอย่าง เขาจะรักเธออย่างที่เธอรักเขางั้นเหรอ เพราะเขาเลือกหล่อนในวันนั้น ก็หมายความว่าเขาไม่เคยเลือกที่จะรักเธอเลย...
เพราะเขาสูญเสีย เธอจึงอยู่ในสายตาของเขาขึ้นมาอีกครั้ง
แค่นี้ก็เป็นคำตอบของความสัมพันธ์ของพวกเขาได้อย่างชัดเจนแล้ว
ไม่ต่างกันเลยสักนิด...
'เราเลิกกันเถอะ'
เธอบอกผู้ชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใช้เวลานานเหลือเกินกว่าจะรู้สึกตัวและเปล่งประโยคนั้นออกมาได้ เธอไม่อาจพูดด้วยประโยคที่จะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาทันทีได้ มันจึงเหมือนคำขอร้องครั้งสุดท้ายของเธอจากผู้ชายคนนี้ ได้โปรดปล่อยให้หล่อนเป็นอิสระจากพันธนาการนี้ทีเถอะ
'ไมล์ไม่รักเราแล้วงั้นเหรอ' เขาถามพร้อมทั้งดึงมือของเธอไปกุมไว้
'สกายต่างหากที่ไม่เคยรักเรา เธอรักแต่พี่เฟย์ เธออย่าใช้เรามาเป็นตัวแทนของคนที่ตายไปแล้วเลย ยังไงเราก็ไม่ใช่พี่เฟย์ คนรักเก่าของเธอ'
'มันไม่ได้หมายความว่าเราไม่รักไมล์นะ แล้วเธอก็ไม่ได้เป็นตัวแทนของพี่เฟย์'
'การกระทำที่ผ่านมาของเธอมันหมายความตามนั้นอย่างชัดเจน' เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบางเบา
'ไมล์ขอร้องล่ะ อย่าทิ้งเราไปอีกคนเลย เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ'
ชายชื่อสกายสวมกอดเธอแน่น น้ำเสียงอ้อนวอนแม้จะรู้ว่าเขาคงอยู่ไม่ได้ที่่ผ่านมาเขาก็ทรมานมามากแล้ว เธอเสียใจและสงสารเขาจากใจจริงที่ไม่อาจทำใจยอมรับความจริงเรื่องคนรักเก่าได้ แต่เธอก็ต้องสงสารตัวเองเช่นกัน
'เราขอโทษนะสกาย' เธอร่ำไห้เมื่อเขาเอาแต่กอดรัดเธอไว้แน่น เธอพยายามแกะแขนที่โอบเธอไว้ออกแล้วผลักเขาออกห่างตัว ในใจของเธอบอกเขาเป็นร้อย ๆ รอบว่าเขาจะอยู่ได้ เขาจะต้องยอมรับความจริงเสียที เธอไม่สามารถหลอกตัวเองและยืนอยู่ตรงนี้แทนพี่เฟย์ได้ เธอคือไมล์ และความรักของไมล์ที่มีต่อสกายมันเจือจางหายไปทุกครั้งที่เขาเรียกเธอว่า พี่เฟย์ ใจของเธอก็ออกห่างจากเขาไกลขึ้นเรื่อย ๆ และล่องลอยไปหาใครอีกคนที่เขาเข้ามาใกล้ชิดเธอ
ทว่านิกม์ก็ไม่เคยเลือกเธอจนกระทั่งเขาเสียภีม
สุดท้ายทุกอย่างคงเวียนวนกลับมาลูปเดิมหากเธอไม่หยุดยั้งมันไว้


## Chapter 15

19:30
ไมล์ตั้งใจจะมาเพื่อพูดคุยกับเกลถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานรวมถึงเรื่องระหว่างพวกเขาด้วย ความจริงเธอมายืนนิ่งอยู่ห้องเข้า
สักพักใหญ่เลยล่ะ เธอนั่งคิดทั้งวันแต่พอมาถึงก็ลังเลว่าควรจะเริ่มยังไงดี เขาจะโกรธเธอเรื่องของนิกม์รึเปล่านะ เธอรู้ว่าเขาหัวเสียมาก แต่วันนั้นเธอเองก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ สถานการณ์แบบนั้นให้มานั่งอธิบายก็คงมีแต่ทำให้เรื่องมันแย่ไปเปล่า ๆ
ฟู่~ ฟู่~
เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอดเป็นจังหวะเพื่อเรียกพลังใจให้ตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูห้อง ความจริงเธอมีคีย์การ์ดจะเปิดห้องเข้าไปเลยก็ทำได้ แต่เธออยากรักษามารยาทกับเขาเพราะเรื่องที่จะมาคุยคงสั่นคลอนความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา...มันคงไม่ดีถ้าเข้าไปโดนพลการ ใจเธอเต้นรัวทุกช่วงขณะที่รออีกฝ่ายเปิดประตู หรือเธอควรไป ไม่เห็นจำเป็นต้องพูดอะไรกับเขาเลย เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้ว จะหายไปก็คงไม่เสียใจอะไร...ทั้งนั้น
ใช่ไหมนะ เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา
"เดี๋ยวเราเปิดประตูให้นะ" เสียงใสของหญิงสาวซึ่งเธอไม่รู้จักดังเล็ดลอดออกมาพร้อมกับบานประตูห้องสีขาวถูกเปิด เธอมองผู้หญิงตรงหน้าสลับกับเลขที่ห้อง ด้วยความประหลาดใจที่เธอก็ไม่ได้มาห้องผิด จึงเพ่งมองผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้งตั้งแต่หัวจรดเท้า หล่อนสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กระดุมสองเม็ดบนถูกปลด เขาเผ้าดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย
ในหัวของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง อื้ออึ้ง ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากอารมณ์ไหน นี่เธอควรต้องโกรธ หรือหึงหวงรึเปล่าที่เขาพาผู้หญิงคนอื่นเข้าห้อง และสภาพแบบนั้นไม่ต้องบอกก็รู้แล้วว่าเพิ่งทำอะไรกันมา
แต่ที่แน่ ๆ สิ่งทำให้เธอโกรธก็คือ หล่อนใส่รองเท้าแตะน้องกระต่ายของเธออยู่!
"ถอดออก" หล่อนตกใจกับน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเธอ จึงได้แต่เลิ่กลั่ก อั้มอึ้ง อยู่แบบนั้น เธอมองหล่อนด้วยห่างตา พร้อมกับผลักประตูให้เปิดกว้างเพื่อที่จะได้เดินเข้าไปข้างในสะดวก เมื่อเดินมาในห้องก็เห็นเกลกำลังเล่นเกมอยู่
"ใครมาเหรอสา" เขาถามโดยสายตายังจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอม
"เราเองน่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ เขาละสายตาหันมาตามเสียงของเธอทันที เขาตกใจเมื่อเห็นเธอจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วมองหน้าเธออย่างตั้งคำถาม...
"เกลคะ คนนี้ใครเหรอ" หล่อนทำเสียงสองถามพร้อมเดินเข้ามาเกาะแขนของเขาไว้อย่างกับลิงกัง ท่าทางออดอ้อนทำเอาเธอต้องกลอกตามองบนกับท่าทางนั้น ก่อนจะตอบคำถามแทนเกลที่ยังตาค้างกับเธออยู่
"ก็เจ้าของรองเท้าที่เธอใส่อยู่นั้นแหละ ได้คำตอบแล้วก็เชิญออกไปได้แล้วฉันมีเรื่องจะคุยกับเกล"
"เกลคะ~ ยัยนี่มันอะไรกัน" หล่อนทำท่างอแงใส่คนข้างกาย ในขณะที่เขาไม่มีทีท่าสนใจหล่อนสักนิด เขายังคงมองหน้าไมล์นิ่ง เสียงของหล่อนยังดังหงุงหงิงเป็นลูกหมา จนน่ารำคาญก่อนที่ความอดทนของเธอจะหมดลง เกลจึงบอกให้หล่อนกลับไปก่อน หล่อนตึงตังเดินไปหยิบกระเป๋าและเสื้อผ้าสองสามชิ้นซึ่งพาดอยู่บนโซฟาก่อนจะออกไปพร้อมกับการปิดประตูเสียงดังชนิดที่ว่าคอนโดพร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ
"ขอโทษนะที่เรามาขัดจังหวะเวลาของพวกเธอ"
"ช่างเถอะ เรากำลังเบื่อพอดี แต่เธอคงไม่โกรธเหรอกใช่ไหม เพราะเธอก็แอบไปมีไอ้ผู้ชายที่เจอเมื่อวานอยู่แล้วนี่" เขาพูดออกไปอย่างไม่ยี่หระพร้อมถามขึ้น "จะคุยอะไรกับเราอีกล่ะ"
คำพูดที่เขากล่าวถึงนิกม์ทำให้เธอฉุนขึ้นมาไม่น้อย แต่เขาก็พูดความจริง เธอไม่ได้โกรธเขาที่มีผู้หญิงอีกคน เพราะเธอเองก็ไม่ต่างจากเขาที่มีนิกม์เข้ามา
"เราจะไม่สนใจคำพูดของเธอเหรอกนะ เรามาก็เพื่อจะขอโทษเรื่องเมื่อวาน แล้วก็อะไรหลาย ๆ อย่าง เราอยากจะมาคุยเรื่องระหว่างเราให้มันชัดเจนด้วย"
"งั้นก็รักเราซะสิ มันดีกว่าเรายังไงวะ ระหว่างพวกเรามันชัดเจนอยู่แล้วเว้ย ไมล์ต่างหากที่ไม่เคยชัดเจนกับเรา"
"เกลไม่พอใจที่เป็นอยู่ตั้งแต่แรกหรือเพิ่งมารู้สึกหลังจากที่เราไปเจอนิกม์ล่ะ"
"จะรู้สึกตอนไหน แล้วมันสำคัญด้วยเเหรอวะ เธอคงมีอะไรกับมันไปแล้วด้วยซ้ำ มีใครอีกบ้างล่ะที่เรายังไม่รู้" คำพูดเหยียดของเขายิ่งทำให้เธอต้องกลั้นความรู้สึกโกรธที่เริ่มพุ่งพล่านในตัว
"แล้วเราเป็นอะไรกันงั้นเหรอ เกลมีสิทธิ์อะไรมาดูถูกเรา"
"..."
"เราไม่เคยมีอะไรกับใคร ที่ผ่านมาเรามีเธอคนเดียว ใช่! เราคุยกับนิกม์ ไปเที่ยวด้วยกัน แต่เราไม่ใช่เธอนะที่จะพาผู้หญิงคนไหนก็ได้มาพลอดรักแบบที่เธอทำวันนี้ แต่ก็ดีเหมือนกันที่มาเจออะไรแบบนี้ จะได้ไม่ต้องลังเลที่จะเดินออกจากความสัมพันธ์บ้า ๆ นี่"
"เออ จบก็จบสิวะ คงอยากจะไปเอากับมันจนตัวสั่นอยู่แล้วนี่"
เพี๊ยะ!
สิ้นคำนั้นของเกลฝ่ามือของไมล์ก็ไปฉาบอยู่บนใบหน้าของเขาอย่างแรงจนแก้มขาวเนียนเป็นรอยแดงระเรื่อขึ้นมา เธอไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำรู้แต่ว่าสิ่งที่อดกลั้นไว้มันยั้งไว้ไม่ได้อีกต่อไป
"เราไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเราไม่เคยมั่นใจพอที่จะรักเธอ จะดูถูกกันเกินไปแล้วนะ...โอยยย"
เกลกระชากเธอเข้าไปหาตัวเต็มแรง บีบแขนเธอแรงขึ้นจนเธอคิดว่ากระดูกคงร้าวไปแล้วแน่ ๆ เธอจ้องคนตรงหน้าอย่างเหลืออด และพยายามผลักเขาออก แต่ยิ่งเธอพยายามสลัดเขาออกไปแค่ไหน เขายิ่งใช้กำลังรั้งเธอไว้ยิ่งกว่าเดิม เธอมองตาเขาเพื่อขอความเห็นใจ ทว่าแววตาดุดันนั่นของเขากลับทำให้เธอสั่นกลัว ความน่ากลัวจากผู้ชายคนนี้ทำให้เธอชะงัก อีกทั้งแขนมันปวดร้าวจนน้ำตาแทบเล็ดออกมา เธอเพิ่งเคยเห็นเขาโกรธเป็นครั้งแรก
"เรารักเธอมาตลอด ทำไมวะ ทำไมไม่รักเราเลย เกือบสองปีเลยนะเว้ยที่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ ไม่มีสักนิดเลยเหรอที่เธอจะรักเรา"
"เกลถามตัวเองเถอะว่าทำไมไม่เคยชัดเจนกับเรา...ปล่อยได้แล้ว เราเจ็บ" เธอร้องขอเขาแต่คนตรงหน้าไม่มีท่าทีจะปล่อย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเหวี่ยงเธอลงโซฟาอย่างแรง เจ้าตัวขึ้นคร่อมเธอ ใช้สองมือรั้งแขนสองข้างของเธอไว้ไม่ให้หลุด "เกลจะทำอะไรน่ะ หยุดนะ! ปล่อยเราเดี๋ยวนี้"
เจ้าตัวไม่พูดสักคำ เขามองเธอนิ่ง แววตาที่เคยดุดันดูอ่อนลงแต่ไม่ได้ทำให้ความหวาดหวั่นในใจเธอลดลงไปด้วยเลย เธอไม่อาจเข้าใจอารมณ์ของเขาตอนนี้ได้เลย
"เกล ปล่อยเราเถอะ...เราเจ็บ" เธอทำใจกล้าพูดวิงวอนขออีกครั้ง ตอนนั้นเองที่เขาโน้มตัวลงมาจูบเธอ สัมผัสรุนแรง ป่าเถื่อน เธอไม่ตอบรับรสจูบของเขา
คนร่างกำยำรุกล้ำเรือนร่างของหญิงสาว โลมเลียเธอทั่วร่างแม้เจ้าตัวจะไม่ยินยอม เขาสอดมือหนาเข้ามาใต้เสื้อ ลูบคลำผิวกายของเธอก่อนจะค่อย ๆ ปลดสายบราของเธอออก การคุมคามของเขายิ่งส่งผลให้เธอสั่นกลัว ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากขัดขืนแต่เขาน่ากลัวเกินกว่าจะเสี่ยง
ไม่เป็นไร เธอปลอบใจตัวเอง ใช่ว่าพวกเขาไม่เคย เพียงแต่ครั้งนี้เธอไม่ได้เต็มใจ
"ถ้าเธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ใจเรา ก็ตามใจเธอเลยเกล" น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง เธอพูดออกไปด้วยความเสียใจ ความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมอบให้เขาในฐานะเพื่อนสนิทมันจางหายไปจากการกระทำครั้งนี้ เธอไม่อาจแน่ใจได้เลยว่าผู้ชายคนนี้ ยังเป็นคนเดิมที่เธอรู้จักอยู่ไหม เขาหยุดชะงักไปพร้อมพูดขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย
"ที่ผ่านมา... มันไม่มีความหมายกับเธอเลยเเหรอไมล์"
เขาค่อย ๆ ปล่อยเธอให้หลุดจากพันธนาการ เขาไม่ได้มีความตั้งใจจะให้เธอมองเขาเยี่ยงสัตว์ร้ายหิวกระหาย เขาเข้าใจมาตลอดว่าเธอเป็นของเขา และเขาก็เป็นของเธอ เป็นคนรักกันอย่างที่ทุกคนพูดหรือเพราะเขาไม่เคยพูดมันออกไปตรง ๆ แค่แสดงออกนั่นคงไม่ชัดเจนมากพอสำหรับเธอ
"เราแค่ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาสถานะเราคืออะไร เราไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิ์หึงเธอได้เลยสักครั้ง" เขาโน้มตัวลงไปจูบเธออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้อ่อนโยนกว่าครั้งไหน ๆ เขาสัมผัสเธออย่างเชื่องช้า แผ่วเบา การกระทำของเขาราวกับเสียงกระซิบซึ่งสะท้อนเสียงภายในใจ เธอตอบรับเขาไม่มีทีท่าจะปฏิเสธรสสัมผัสบนริมฝีปากเนียนนุ่ม
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างอ้อยอิ่ง เขายื้อเธอไว้แม้จะรู้ตัวดีว่าถึงเวลาต้องปล่อย แต่เขายังไม่อยากหยุดตอนนี้ เขาอยากสัมผัสเธอไปเรื่อย ๆ อยากจะเก็บเธอไว้ข้างกายให้นานที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ก่อนฝันนั้นจะสลายไปพร้อมคำพูดสั้น ๆ ที่เอ่ยขึ้นคำนั้นของเธอ "จบมันแค่นี้เถอะนะ"
01:25 AM
หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย ไมล์เก็บของของเธออย่างเงียบ ๆ โดยมีเกลเฝ้ามองเธออยู่เป็นระยะ เขาอยากจะเข้าไปช่วยแต่คงจะดีกว่าถ้าเขามองดูอยู่อย่างนี้ต่อไป ยื้อเวลาที่พวกเขาจะได้อยู่กันตามลำพังเช่นนี้ เขาพลาดที่ดูถูกเธอ และคิดว่าการพาผู้หญิงอีกคนเข้ามาจะช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นจากความรู้สึกถูก
หักหลัง ทั้งที่น่าจะรู้จักไมล์ดีกว่าใคร แต่กลับไม่ไว้ใจเธอ ไม่เคยเชื่อใจเธอสักครั้ง และไม่เคยบอกเธอออกไปว่าระหว่างพวกเขาไม่ใช่แค่นั้น ไม่ใช่เรื่องชั่วครั้งชั่วคราว แม้เรื่องราวจะเกิดขึ้นด้วยอารมณ์ชั่วขณะ แต่เขาไม่เคยคิดจะฉวยโอกาสหรือเอาเปรียบเธอเลย
ทุกอย่างมาจากความรู้สึกดีที่เขามีต่อเธอจากใจจริง เขาค่อย ๆ เริ่มชอบเธอมากขึ้นทุกวันและคิดไปเองว่าเธอจะรู้สึกเหมือนกันโดย
ไม่เคยถาม...
ไมล์เดินมาตามโถงทางเดินผ่านมาสามสี่ห้องจนใกล้ถึงห้องของตนเอง เธอเอาแต่ก้มหน้ามองต่ำ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปที่หน้าห้องของตัวเอง ก็พบกับเงาของใครบางคนนั่งอยู่หน้าประตู เธอชะงักเท้าเมื่อสบตากับคนที่คุ้นเคย อยู่ ๆ น้ำตาก็รื้นขึ้นมา ภาพของคนตรงหน้าพร่ามัวแต่ก็พอรู้ว่าเขาไม่ได้รอเธออยู่เพียงลำพัง คนที่อยู่ด้านหลังเขาวิ่งลู่ตรงมาทางเธอพร้อมสวมกอดแน่น
"ไมล์แกไปไหนมา" เสียงใสของไอรินถามด้วยความเป็นห่วง
"ไอริน...ฮึ...ฮือ... ฉันแย่เกินไปป่ะว่ะ" เธอเรียกได้แค่ชื่อของเพื่อนรัก ไม่สามารถจะบรรยายสิ่งที่พบเจอได้ น้ำตาไหลนองหน้า ได้แต่สะอึกสะอื้น และร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ทำไมเธอต้องเผชิญสิ่งเหล่านี้ รู้สึกว่าตนเองตัวเล็กนิดเดียว
ในหัวมีแต่คำถามว่าทำไมถึงเป็นเธอที่ต้องรู้สึกผิดทั้งที่เขาเลือกที่จะประชดเธอด้วยการไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น แต่กลายเป็นเธอที่ต้องรู้สึกแย่เอง เพราะเธอดันรู้สึกตัวเอาตอนนี้ว่าไม่ได้รักเขาเลย เสียใจที่ไม่ได้รักเขามากพออย่างที่เคยเข้าใจ
"นิกม์เอากุญแจไปเปิดประตูดิ" เสียงยัยรินสั่งผู้ชายที่ยืนดูสถานการณ์เงียบ ๆ เธอยังคงร้องไห้แต่ก็ยื่นกระเป๋าสะพายให้เขาหยิบกุญแจไปเปิดประตู
ทันทีที่นิกม์เปิดประตูเรียบร้อย ไอรินพาเธอข้าไปในห้อง หล่อนให้เธอนั่งลงบนปลายเตียงโดยไม่พูดอะไร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงดังทำลายความเงียบภายในห้อง สายตาของนิกม์ลอบมองไมล์บ่อยครั้งจนเธอรู้สึกได้ถึงความกังวลใจของเขา เธอคิดว่าเขาจะกลับบ้านแล้วตั้งแต่เมื่อวาน แต่เขาคงไปอยู่กับไอริน เธอได้แต่คิดว่าเธอต้องเป็นคนที่แย่ขนาดไหนกันถึงไล่เขาออกไปแบบนั้น ทั้งที่เขาอาจจะไม่มีที่จะนอนด้วยซ้ำในเมืองที่ไม่คุ้นเคย
"เราขอโทษนะที่ไล่แกไปเมื่อวาน" เธอพูดขึ้น เสียงยังคงอู้อี้จากการร้องไห้ไม่หยุด เธอจึงรีบปาดน้ำตาที่ไหลออกไปอีกระลอก สูดหายใจตั้งสติอีกครั้ง "ขอโทษจริง ๆ ที่ทำตัวไม่ดี และพูดไปแบบนั้น"
"อื้อ ไม่เป็นไร เราลืมไปแล้ว" เขาพูดอย่างอ่อนโยน ยิ่งทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ทะลักออกไป
"ไอ้บ้า ฮึ...ฮือ ... เพิ่งพูดไปเมื่อวาน ฮึ...ลืมไปได้ไง สมองปลาทองเหรอ" เธอพูดไปร้องไห้ไป ซ้ำยังพยายามพูดติดตลกให้อีกฝ่ายสบายใจที่ต้องเห็นเธอร้องไห้ให้กับเรื่องของผู้ชายอีกคน
"พอดีใส่ที่อุดหูไว้ ไม่ได้ยินก็ไม่ได้จำไง" นิกม์บอกพร้อมกับลูบศีรษะของเธออย่างเบามือ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้ใจเธอสงบลง เธอยกมือขึ้นไปจับมือของเขาไว้แล้วหัวเราะออกไปเบา ๆ กับมุกตลกของเจ้าตัว แล้วดึงมือมาแนบแก้มที่เคยอาบน้ำตาจนบัดนี้ได้เหือดแห้งไป
"ขอบคุณนะ และขอโทษอีกครั้งกับเรื่องเกิดขึ้น"


## Chapter 16

วันถัดมา ณ สนามบิน
"แล้วสรุป...แกกับนิกม์เนี่ย ครั้งนี้จะยังไง" ไอรินเอ่ยถามไมล์ขณะนิกม์เดินไปเช็กอิน สายตาของไมล์จับจ้องอยู่ที่เขาเพื่อค้นหาคำตอบให้กับเพื่อนรักรวมถึงตัวเธอเอง
"ขอเวลาคิดก่อนนะ ไว้ฉันตอบตัวเองได้เองเมื่อไหร่ จะบอกทั้งแกและนิกม์ทันที"
"ไอ้ไมล์ นิกม์รักแกนะ ดูออกง่ายจะตาย ตอนนั้นที่แกหายไปนิกม์โทรจิกฉันจะเป็นจะตายว่าแกอยู่ด้วยรึเปล่า แถมตอนแรกก็นอนอยู่หน้าห้องแกตั้งแต่ที่โดนไล่ออกไป แต่ตอนที่ไปเข้าห้องน้ำที่ปั๊มข้าง ๆ หอ ก็ดันเห็นแกเดินออกไปข้างนอก แต่รอจนดึกดื่นแกก็ไม่กลับสักที นิกม์ก็รีบโทรหาฉัน บอกฉันโทรหาแกเพราะตัวเองไม่กล้าโทรไป... อดีตของแกฉันเข้าใจนะ เรื่องแกกับเกลก็พอรู้บ้างแหละว่ามันเป็นยังไง ยิ่งเกิดเรื่องแบบนั้นระหว่างแกกับเกล...แกคงไม่กลับไปหรอกใช่ไหม"
"…"
"แล้วก็ฉันคิดนะ นิกม์คงไม่ทำให้แกเสียใจเหมือนคนอื่น ๆ ที่แกเจอเหรอก"
"พูดตามตรงนะ เกลไม่เคยทำให้ฉันเสียใจนอกจากเรื่องครั้งนี้เลย ที่ผ่านมาฉันน้อยใจเกลที่ไม่เคยขอคบหรือแสดงออกมามากกว่านี้ต่อหน้าคนอื่น ๆ ก็แค่นั้นน่ะ"
"มันไม่ผิดนะถ้าแกรู้สึกดีกับทั้งเกลและนิกม์ในเวลาเดียวกัน แต่แกต้องตอบตัวเองให้ได้แล้วว่าใจแกอยู่ที่ใครมากกว่ากัน"
"เออ...รู้แล้วน่าาา แกก็อย่าเร่งฉันมากสิ ขอเวลาหน่อย" ไอรินไม่พูดอะไรต่อหลังจากไมล์ตอบ เธอรู้ดีว่าเพื่อนสนิทเป็นห่วง อยากให้เธอลงเอยกับนิกม์ ที่ผ่านมาเธอพยายามปกป้องความรู้สึกตัวเองจากการรักใครมาตลอด ถ้าเกิดเธอรักนิกม์มากไปกว่านี้ เธอกับเขาจะไปกันได้ไกลแค่ไหน
"งั้นเราเข้าไปรอข้างในเลยนะ พวกแกกลับไปพักเถอะ" นิกม์เดินเข้ามาหาพวกเขาหลังจากเช็คอินเรียบร้อยแล้ว ไมล์์พยักหน้าตอบรับเขา เธอไม่รู้จะพูดยังไงกับเขาดีเพราะยังรู้สึกผิดที่ไล่เขาออกจากห้องไปวันนั้น ยิ่งไอรินเล่าให้ฟังว่าเขานอนรอเธออยู่หน้าห้องยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปอีก
"ไว้เจอกันนะมึง เดินทางปลอดภัย" ไอรินเอ่ยบอก
"อื้อ ไว้เจอกันทั้งสองคน" ไมล์ยิ้มบางพร้อมโบกมือลาเขาที่หันหลังออกเดินเข้าประตูเพื่อรอเครื่องบินด้านใน เธอได้แต่มองตามเขาจนลับตา ในใจครุ่นคิดถึงคำตอบที่ควรให้เขาอย่างตรงไปตรงมาเสียที
ปิ๊ง ปิ๊ง ~
[ยิ้มเข้าไว้นะ]
เธอเห็นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์จากนิกม์ เธออมยิ้มอยู่คนเดียวพร้อมกดเปิดข้อความและส่งสติกเกอร์หมียิ้มหน้าบานให้เขา
"ไปกันเถอะไมล์"
"อื้อ"
พวกเธอเดินออกจากสนามบินพร้อมกัน ไอรินเดินนำไปที่ประตูทางออก เธอว่าจะเรียกแท็กซี่ แต่ก็มีรถคันหนึ่งเข้ามาจอดเทียบบริเวณที่พวกเขายืนอยู่ เมื่อกระจกถูกเลื่อนลงจนเห็นผู้ชายคนขับไมล์ถึงกับร้องอ๋อทันทีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ต้องมีซัมติงในก่อไผ่แน่ ๆ แต่ตอนนี้ในใจเธอคงไม่มีพื้นที่ว่างมากพอจะมาคิดเรื่องของคนอื่นเหรอก แม้แต่ตัวเธอเองยังจัดการความรู้สึกตัวเองไม่รอดเลย
"ขึ้นรถเลยสาว ๆ" สิ้นคำนั่นของหนุ่มหล่อมาดเท่อย่าง แทน ไอรินจึงเปิดประตูข้างคนขับและขึ้นรถในทันที ไมล์เดินไปเปิดประตูหลัง แต่สายตายังมองไปข้างในสนามบิน
"ไมล์ขึ้นรถเร็ว" ไอรินเร่งเธอ
"อ่า อื้อ"
"ไมล์...ยังทันนะ"
"หื้มม"
"แค่บอกออกไปตามความรู้สึกก็พอแล้วนี่ จะเริ่มหรือจะจบก็อยู่ที่แกแล้วนะ" คำพูดของไอรินทำเธอชะงักไป ทันใดนั้นเธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้... จริงด้วยสินะ แค่บอกออกไปก็พอแล้ว จะเป็นยังไง
ก็แล้วแต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็ได้บอกเขาอย่างตรงไปตรงมา
นิกม์ต้องการคำตอบ และเธอก็แค่ให้คำตอบเขาอย่างที่
เธอรู้สึก เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
เธอวิ่งกลับเข้าไปข้างในสนามบินอย่างไม่ลังเลอะไรอีกต่อไป เรื่องแค่นี้เอง แค่บอกเขามันไม่ยากอะไรเลย ง่ายนิดเดียว เธอล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหานิกม์ ขอให้เขายังไม่เข้าไปทีเถอะ เธอวิ่งหอบกลับเข้าไปในอาคารผู้โดยสารกวาดสายตามองหาเขาทั่วทิศ ทันใดนั้นเองเสียงนิ่งเรียบจากปลายสายก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเขา ตรงหน้าเธอ
"ไง ลืมอะไรเเหรอ" เขายิ้มพร้อมมองไมล์ซึ่งอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว เธอค่อย ๆ ก้าวเดินไปหาเขาด้วยใจที่เต้นระรัว
"ลืมคำตอบที่ควรให้"
"ไม่เห็นต้องวิ่งหอบมาเลย บอกทางโทรศัพท์ก็ได้นะ"
"มันสำคัญนี่น่า ต้องบอกต่อหน้าสิ"
ไมล์ลดโทรศัพท์ลงพร้อมกับตัดสายทิ้ง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงไปเพียงพอที่จะได้ยินเสียงกันอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องมีสื่อกลางอีกต่อไปแล้ว
"เรารักแกนะนิกม์ รักมาตลอดเลย"
"…"
"ตอนนั้นที่เราปฏิเสธแกเพราะเรากลัว...กลัวว่าทุกอย่างจะซ้ำรอยเดิม เหตุผลที่เราอยู่กับเกลก็เพราะแกทิ้งเราไปคบกับภีม
แกผลักเราไปเอง และสุดท้ายพอภีมไม่อยู่ แกก็กลับมา แล้วแกดันพูดว่าต้องการเรา เราเป็นอะไรสำหรับแกงั้นเเหรอ ที่ผ่านมาเราพยายามไม่รักแก แต่ทำไมเราถึงทำไม่ได้"
"มะ...ไมล์"
"คำตอบของเรา มีเท่านี้แหละ และเรายังไม่พร้อมจนกว่าแกจะทำให้เรารู้ว่าแกพร้อม... พร้อมที่จะไม่ทำให้เราต้องเจ็บเหมือนที่ผ่านมา"
"เรารักไมล์นะ ไม่ใช่เพราะเสียภีมแต่เพราะรู้ตัวแล้วว่ารักไมล์มาตลอดตั้งแต่ม. ปลาย เพิ่งจะรู้สึกตัวก็ตอนกลับมาเจอกันอีกครั้ง เราขอโทษที่เคยทิ้งแกไปคบกับภีม เราไม่ได้ตั้งใจทำแกเจ็บ
แต่เราไม่เคยรู้ว่าแกชอบเราจริง ๆ หรือแค่แกล้งเพราะสนุกกันแน่" เขาโผเข้ากอดเธอไว้แน่นพลางพูดอย่างแผ่วเบา มันต่างจากอ้อมกอดตอนนั้นลิบลับ เพียงเพราะเขาพูดอย่างชัดเจน คำบอกรักนั้นก็พลันอบอุ่นซึมลึกเข้าไปในใจของเธอ "เราขอจูบเธอได้ไหม"
"ฮ่า ๆ ให้จูบดีไหมเนี่ยพูดงี้" ไมล์หัวเราะกับคำพูดของนิกม์ด้วยความเขินอาย หน้าเธอแดงระเรื่อขึ้นชัดราวกับมะเขือเทศลูกโต เธอได้แต่คิดในใจ คนบ้าอะไรขอจูบยังน่ารักได้ขนาดนี้ แล้วไอ้การเปลี่ยนสรรพนามจากแกเป็นเธอทันทีนี่มันอะไร ปุบปับจนเธอตั้งตัวไม่ทัน
"เป็นแฟนกันแล้วนะ" เขาดันตัวเธอออกจากอ้อมกอดพร้อมกับโน้มตัวลงมาจุ๊บที่ริมฝีปากของเธอเบา ๆ
"บ้า!" เธอตีแขนเขาทันทีที่พูดจบ เธอเขินราวกับว่าเพิ่งเคยมีแฟนเป็นครั้งแรก ความรู้สึกอบอุ่นในใจแบบนี้ เธอไม่เคยรู้สึกว่าการมีความรักมันดีแบบนี้มาก่อน เขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ จากที่เคยกลัวว่าจะต้องรักแบบไหน จะรักษาเขาไว้ได้ยังไง
และเธอไม่กลัวอะไรอีกแล้ว
ผ่านไปหนึ่งเดือนที่เธอตัดสินใจคบกับนิกม์ พวกเขาคุยกันเหมือนที่ผ่านมาไม่ต่างจากตอนก่อนคบกันเลย บางทีก็มีคำพูด
หวาน ๆ จากนิกม์หลุดออกไปให้ไมล์เขินเล่นบ้าง ยังไม่ทะเลาะกันมีแต่งอแงง้องแง้งบ้าง โดยรวมทุกอย่างก็ดี ดีมากจนคิดว่าตัวเธอเองฝันอยู่ แต่ถึงจะคบกันแล้วแต่ตั้งแต่วันนั้นที่เขากลับไป พวกเขาก็ยังไม่ได้เจอกันเลย เธอยังยุ่งกับช่วงสุดท้ายของการเรียนปีสาม
ถ้าปิดโปรเจคสุดท้ายได้เธอก็จะเป็นอิสระและกลับบ้านที่ต่างจังหวัดได้แล้ว ที่สำคัญจะได้เจอกับนิกม์
ส่วนเธอกับเกลแทบไม่คุยกันเลย เขาหายหน้าไป คลาสก็ไม่มาเข้าและเพื่อนก็ติดต่อเขาไม่ได้เลยสักคน เธอเองก็เป็นห่วงเขาอยู่ เพราะพวกเขาก็ช่วยกันเรียนมาตลอด งานกลุ่มต่าง ๆ ก็อยู่ด้วยกันทั้งหมดยิ่งไปกว่านั้นพรุ่งนี้มีนัดออกกองถ่ายหนังสั้นที่ต่างจังหวัดด้วย ไม่รู้ว่าเขาจะไปรึเปล่าแต่ถ้าไม่ไปก็คงไม่มีเขาอยู่ในภาพเบื้องหลังการทำงานนั่นอาจจะเป็นปัญหาตอนส่งงานให้อาจารย์ก็ได้
ครืน ~ ครืน ~
เสียงโทรศัพท์สั่นดังขึ้นทำให้เธอหลุดจากความคิดทั้งหลาย เมื่อมองไปที่จอมือถือก็พบว่าเป็นเพื่อนในกลุ่มที่นัดออกกองกันพรุ่งนี้ เธอจึงรีบกดรับสายทันที
"ฮัลโหล ว่าไงแบงก์"
"พรุ่งนี้เจอกันตีห้านะหน้ามหา' ลัย อย่าลืม"
"ได้ ไม่ลืมเหรอกเว้ย เออ...ว่าแต่มึงติดต่อเกลได้ไหม" เธอตอบพร้อมถามขึ้น
"ติดต่อได้ละ มันว่าจะตามไป"
"อื้อโอเค งั้นก็ดีแล้ว"
"ถามจริง พวกมึงทะเลาะอะไรกัน" แบงก์ถามน้ำเสียงจริงจัง เขาคงสังเกตเห็นระยะห่างของพวกเขาทั้งคู่แล้ว เธอควรจะบอกเขายังไงดี เพราะระหว่างเขากับเธอมันเกินกว่าการทะเลาะกันไปแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขาเละไม่เป็นท่า
"เปล่า ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันเหรอกก็แค่ความคิดไม่ตรงกัน...อะไรประมาณนั้น ล่ะมั้ง" เธอบอกอย่างไม่แน่ใจ เธอรู้สึกว่ายังเป็นเพื่อนกับเกลได้ แค่ตอนนี้ยังไม่ได้คุยกันเท่านั้น เธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกแบบไหนกับเหตุการณ์ทั้งหมด เธอผิดที่ไปยั่วโมโหเขาล่ะมั้ง หลังจากเห็นเขาพาผู้หญิงคนอื่นมาที่ห้อง ต่างฝ่ายต่างผิดนั่นแหละ
"มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกัน ยังต้องร่วมงานกันอีกปีเลยนะเว้ย
ถ้าพวกมึงทะเลาะกันพวกกูก็อึดอัดดิวะ ไปเคลียร์กันให้เรียบร้อย คุยกันดี ๆ ละมึง"
"อื้อ โอเค ๆ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"
ทันทีที่เธอวางสายจากแบงก์โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนใจเธอหยุดเต้นไปวูบนึงเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ เป็นชื่อของคนที่เงียบหายไปสักพักใหญ่ เธอกลั้นหายใจกดรับสาย เสียงของเขาเอ่ยเรียกชื่อไมล์ราวกับเสียงกระซิบ เธอจึงควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่นเพื่อขานรับปลายสาย
"มีอะไรงั้นเเหรอ"
"เกี่ยวกับพรุ่งนี้...เธอต้องไปกับเรานะ คนอื่น ๆ โทรมาบอกเราว่าให้ไปรับเธอหน้ามหา'ลัย"
"อ้าว เรานึกว่าเราต้องไปเจอพวกนั้นที่หน้ามหาลัยซะอีก... แล้วไปพร้อมกัน แบงก์เพิ่งโทรมาคุยตะกี้เอง"
"รถพวกนั้นต้องขนอุปกรณ์ เธอนั่งกับพวกมันไม่พอเหรอก อีกอย่างพวกนั้นเหมือนจะรู้ว่าเราทะเลาะกัน พวกมันคงอยากสร้างโอกาสให้เรามั้ง ถ้าไมล์ลำบากใจเดี๋ยวเราโทรบอกไอ้แบงก์ขับรถแทนเราก็ได้ เดี๋ยวเราไปอีกคันเอง"
"ช่างเถอะ เราไปกับเกลได้ มีแค่นี้ใช่ไหม งั้นวางแล้วนะ"
"เอ่อ...ไมล์ เรา..."
"แค่นี้นะ"
เกลเหมือนมีเรื่องอะไรจะบอกเธอ แต่ไมล์อยากจะรีบ ๆ วางสายไปก่อน เพราะกลัวจะอึดอัดมากกว่า จึงกดตัดสายทิ้งเขาไปก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เธอคิดว่าเธอโกรธเขาที่ทำกับเธอแบบนั้น แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองมีส่วนผิดเหมือนกัน เลยทำให้เธอโกรธเขาไม่ลง เธอไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ควรทำตัวยังไงต่อหน้าเขา เธอควรจะทำเหมือนที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยมีอะไรต่อกัน พวกเขาเป็นเพียงเพื่อนกัน
พวกเขาเป็นกันได้แค่นั้น เขาไม่เคยแสดงออกต่อเธอ จนกระทั่งจะเสียเธอไปจึงพยายามรั้งเธอด้วยการทำให้เธอหึง เหมือนที่เขาหึงเธอเวลาอยู่กับนิกม์
เธอได้แต่หวังว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี


## Chapter 17

ถนนเวลาตีห้าแทบไม่มีรถวิ่งผ่าน บรรยายกาศภายในรถชวนอึดอัดเสียจนเธอแทบหายใจไม่ออก ตั้งแต่ขึ้นรถมามีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ส่งเสียงดังอื้ออึง เธอได้แต่เหม่อมองออกไปนอกกระจกรถ มองแสงไฟสีส้มซึ่งทอดยาวบนถนน เมื่อไหร่จะถึงจุดหมายกันนะ...
เธอคิดอยู่แบบนั้นจนผล็อยหลับไป
ร่างกายเธอรู้สึกอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาดหลังจากทนตัวเย็นมานานพอสมควร แสงแดดจ้าแยงตา รู้ได้ทันทีว่าพระอาทิตย์คงจะขึ้นแล้ว แต่เธอไม่สนใจว่ารอบตัวจะเกิดสิ่งใดขึ้น เธอยังคงสะลึมสะลืออยู่ แม้จะได้ยินเสียงประตูรถเปิด ปิด และเสียงเครื่องยนต์หลายคันแวบหนึ่งและเงียบไป
กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นฟุ้งทั่วจมูกจนเธอต้องค่อย ๆ ลืมตาตื่น สิ่งแรกที่เห็นคือเสื้อแจ๊คเก็ตของเกลซึ่งคลุมอกเธอเอาไว้ นั่นคือสาเหตุที่เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้น ก่อนจะหันไปมองด้านฝั่งคนขับ
ปรากฏภาพของผู้ชายที่เธอคุ้นเคยกำลังจิบกาแฟ ในมือเขาถือแซนด์วิชซึ่งถูกกัดไปแล้วหลายคำ เธอจ้องมองเขานิ่งโดยไม่พูดอะไร กระทั่งอีกฝ่ายสัมผัสได้ว่าถูกจ้องมองจึงหันมาทางเธอ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบ
"ตื่นแล้วเหรอไมล์ หิวไหม?"
"…"
"เกลซื้อแซนด์วิชกับลาเต้ที่ไมล์ชอบมาให้ด้วยนะ กินก่อนสิ" เจ้าตัวพูดขึ้นพร้อมยื่นแก้วกาแฟกับห่อแซนด์วิชมาให้โดยที่เธอยังไม่ได้ตอบอะไรทั้งสิ้น เป็นแกมบังคับว่าเธอต้องกินเพราะเขาซื้อมาแล้ว เธอจึงรับมาถือไว้ในมือแต่ก็เหม่อมองไปข้างนอกรถ เพื่อดูว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนแล้วด้วยความที่ไม่ยอมพูดคุยกับคนขับจึงต้องหาคำตอบเอง
ทว่า...
"อีกชั่วโมงก็ถึงแล้ว" คนข้างกายให้คำตอบกับเธอพร้อมกับเปลี่ยนเกียร์ถอยรถออกจากลานจอดของปั๊มน้ำมัน มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทาง
เธอมองห่อแซนด์วิชกับแก้วลาเต้ในมือโดยยังไม่ได้ลิ้มรสมันสักนิด พลางครุ่นคิดหลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับเรื่องของเกล เขายังรู้ว่าเธอชอบกินอะไร ใส่ใจเธอเหมือนเดิม ราวกับเรื่องคืนนั้นไม่เคยเกิดขึ้น เขาคิดอะไรอยู่นะ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอสนใจการกระทำของเขาและอึดอัดที่ต้องอยู่ตรงนี้กับเขาตามลำพังสองต่อสอง
'เรารักเธอมาตลอด ทำไมวะ ทำไมไม่รักเราเลย เกือบสองปีเลยนะเว้ยที่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ ไม่มีสักนิดเลยเหรอที่เธอจะรักเรา' คำพูดของเขาล่องลอยอยู่ในหัวเธอมาตลอด มันเป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำบอกรักของเขาและไม่รู้ว่ามันมีความจริงอยู่มากน้อยแค่ไหน
"รีบกินเถอะ"
เกลซึ่งเงียบไปสักพักเอ่ยบอก เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์พยักหน้าตอบรับเขาพร้อมกับแกะห่อแซนด์วิชขึ้นมากัด เคี้ยวอย่างเชื่องช้าก่อนจะกลืนลงคอและจิบกาแฟตาม แม้เธอจะไม่ยอมพูดกับเขาแต่ยังแอบลอบมองสีหน้าของเขาผ่านหางตาอยู่เป็นระยะ
เธอเห็นเขาอมยิ้มเล็ก ๆ เมื่อเห็นเธอกินแซนด์วิชจนหมด
เมื่อลงจากรถเธอได้กลิ่นอายของทะเลโชยมาแต่ไกลแม้เธออยากจะไปชมวิวเพียงใด แต่พวกเขาคงยังไม่มีเวลาไปชื่นชมความสวยงามของทะเลยามเช้าได้ในตอนนี้ เพราะเธอเห็นเพื่อน ๆ หลายคนที่มาถึงก่อนกำลังขนของเข้าที่พักกันอย่างขะมักเขม้น ยิ่งเมื่อเธอเปิดตารางกำหนดการการถ่ายทำหนังขึ้นมาดูจากมือถือก็พบว่าเรามีเวลาเตรียมตัวอีกเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น เธอจึงรีบหยิบกระเป๋าแล้วขนของเข้าที่พักซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
เมื่อจัดการกับของต่าง ๆ เสร็จสรรพเธอก็เข้าไปช่วยเพื่อน
ขนของต่อโดยไม่ได้สนใจผู้ชายที่มาด้วยกัน พวกเขาเริ่มขนของเพื่อไปเซตฉากที่จะถ่ายเป็นฉากแรกของวัน ไม่นานนักแสดงที่นัดไว้ก็มาสแตนด์บายตามเวลานัดหมาย หลายคนรีบเร่งมือกับการเซตของให้เสร็จเพราะเวลาเริ่มเดินไปเรื่อย ๆ และพวกเขาจะเสียเวลาไม่ได้เนื่องจากขอเช่าสถานที่ไว้แค่วันนี้เท่านี้ และพรุ่งนี้จะต้องยกกองไปอีกที่ซึ่งอยู่ไม่ไกล
นักแสดงหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาไมล์ หลังจากฝ่ายอาร์ตจัดการแต่งหน้าแต่งตัวให้หล่อนเสร็จ หล่อนก็เดินไปทั่วกองเหมือนกำลังหาใครบางคน กระทั่งยอมเดินเข้ามาถามเธอ
"เห็นเกลบ้างรึเปล่าคะ ตั้งแต่มาถึงฉันยังไม่เห็นเขาเลย" หล่อนถามเสียงใส ไมล์ได้แต่คิดในใจว่านี้คงเป็นนักแสดงที่เกลรู้จัก และคงขอให้หล่อนมาแสดงให้ และหล่อนคงไม่ปฏิเสธอยู่แล้วยังไงซะเกลก็เป็นหนุ่มฮอตคนหนึ่งในมหา'ลัยเชียวนะ มีหรือสาวเจ้า
จะพลาดโอกาสที่จะได้อยู่ใกล้กับเขา เธอได้แต่ส่ายหน้าแทนคำตอบเพราะตั้งแต่ลงจากรถเธอก็วุ่นกับการเซตฉาก นักแสดงหน้าตา
แบ๊วทำสีหน้าผิดหวังใส่ก่อนจะเดินกลับไปยังจุดพักนักแสดง เธอไม่สนใจหล่อนและตะโกนออกคำสั่งทุกคนให้เตรียมพร้อมถ่ายเมื่อเห็นว่าทุกอย่างดูเรียบร้อยดีแล้ว
"ทุกคนใกล้ถึงเวลาเริ่มถ่ายแล้ว นักแสดงพร้อมไหม กล้องไฟเซตเรียบร้อยแล้วรึยัง เร่งมือหน่อยนะเหลือเวลาสิบนาทีต้องพร้อมถ่าย"
"เรียบร้อยแล้ว นักแสดงชายไปที่จุดมาร์กได้" แบงก์ตะโกนบอก ทุกคนเริ่มประจำตำแหน่งของตน
"เงียบนะ นักแสดงพร้อม! กล้องพร้อม! ...และแอคชั่น"
ผู้กำกับประจำกองวันนี้ออกคำสั่ง และเธอเพิ่งสังเกตเห็นเกลกำลังกระซิบกระซาบคุยกับนักแสดงสาวคนนั้นอยู่ระหว่างรอเข้าฉากของหล่อน
13:00 PM
การถ่ายทำในช่วงเช้าลุล่วงไปด้วยดี จนถึงเวลาพักกองเธอเดินไปหยิบข้าวกล่องซึ่งเพื่อนที่ดูแลเรื่องอาหารจัดไว้ให้หลังจากนั้นจึงเดินถือข้าวกล่องกำลังไปหาที่นั่ง อยู่ดี ๆ ก็เกิดลมพัดแรงวูบหนึ่งจนเธอต้องหลับตาปี๋เนื่องจากเศษฝุ่นลอยเข้าตา เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับขาตั้งไฟกำลังร่วงดิ่งมาใส่เธอ เธอมีสติพอที่จะเบี่ยงตัวหนีจากมัน ทว่าขาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับกระสอบทรายที่ควรจะถ่วงขาตั้งไฟไว้ แต่มันกลับไม่ทำหน้าที่นั้นแล้วยังมาติดที่ขาเธอแทนอีก วินาทีนั้นตัวเธอจึงพลิกลงกับพื้นพร้อมกล่องข้าวซึ่งขึ้นฟ้าไปแทน กลายเป็น
กระเพราไข่ดาวลอยฟ้าไปแล้วจ้า... จังหวะนั้นเธอได้ยินเสียง
โหวกเวกโวยวายดังไล่หลังตามมาแต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ขาตั้งไฟซึ่งกำลังล้มใส่หน้าราวกับมันเป็นภาพสโลโมชั่น ด้วยความกลัวเธอรีบก้มหัวและยกแขนขึ้นมากำบังตัวเองไว้
โครม!
เธอเงยหน้าขึ้นมองเมื่อเสียงกับอาการเจ็บที่ควรเกิดขึ้น
ไม่สอดคล้องกัน จากอาการที่ควรเจ็บกลายเป็นลมหายใจอุ่นรินรดต้นคอของเธอ ความร้อนจากชายตรงหน้าคนนี้ที่เข้ามากอดกำบังเธอไว้จากขาตั้งไฟมหึมา เธอมึนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เสียง
ทุกอย่างรอบตัวดังซา ๆ จนไม่สามารถรับรู้สิ่งใด รู้เพียงว่าคนตรงหน้ากำลังมีเลือดไหลอาบมาออกไปทางหน้าผาก ไมล์มองหน้าเขานิ่งอึ้งด้วยความตกใจ เกลยิ้มให้เธอพร้อมถามขึ้นอย่างฝืน ๆ
"ไม่เป็นอะไรใช่ไหม เจ็บตรงไหนรึเปล่า" แทนที่เขาจะห่วงตัวเองที่เลือดอาบ เขายังมีกะจิตกะใจมาเป็นห่วงเธอ สิ้นคำนั้นของเขา น้ำตาเธอเอ่อคลอขึ้นมาจนเห็นใบหน้าของคนตรงหน้าพร่ามัว เธอปล่อยโฮออกไปอย่างไม่สนสายตาใคร รู้สึกเสียใจที่อยากจะเกลียดจะโกรธเขาแทบบ้าตั้งแต่คืนนั้น ทั้งที่วันนี้เขาเอาตัวเองเข้ามาปกป้องเธอไว้โดยไม่สนใจว่าตัวเองจะบาดเจ็บสักนิด เขาดูแลเธอมาตลอดและเป็นเธอเองที่เอาแต่ทำร้ายจิตใจเขาเรื่อยมา ความผิดพลาดของเขาเพียงครั้งเดียวที่กระทำต่อเธอ แต่เธอกลับเลือกที่เย็นชาใส่เขาในทันที
เธอตระหนักได้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหนก็ตอนนี้เอง...
@ โรงพยาบาล c
"เราไม่เป็นไรเหรอกน่า" เกลพูดขึ้นเมื่อยังคงเห็นไมล์นั่งซึมอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยหลังจากเขาทำแผลเสร็จ เธอจึงเงยหน้ามอง
คนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่เขาต้องเย็บแผลตั้งหลายเข็มเพราะเธอแท้ ๆ ถึงคุณหมอจะบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่เธอก็ทำใจ
ให้สบายไม่ได้สักที
"ขอโทษนะที่ต้องมาเจ็บตัวแทนเราแบบนี้" เธอบอกเขาเสียงสั่นแม้จะพยายามกลั้นไว้แต่มันก็ไม่สำเร็จ เกลลูบปอยผมที่ปรกหน้าเธอไปทัดหูไว้ เขาลูบมันอย่างอ่อนโยนและเบามือที่สุดเพื่อปลอบประโลมให้เธอผ่อนคลาย "ขอบคุณนะที่ช่วยเราไว้" เธอบอกเขาพร้อมยิ้มน้อย ๆ ให้คนตรงหน้า
"คุณหมอบอกว่าสามารถกลับบ้านได้เลยนะคะ เชิญคนไข้ไปรอรับยาด้านนอกได้เลยค่ะ" พยาบาลสาวเดินเข้ามาบอกพวกเขา เธอและเกลพยักพร้อมกันเป็นอันรับรู้
ขณะที่พวกเขากำลังเดินอออกจากห้องฉุกเฉินหญิงสาวตาใสก็วิ่งเข้ามาหาเกลด้วยความเป็นห่วง ไมล์ไม่ได้รู้สึกขัดใจอะไรเหรอกนะ แต่ท่าทางของเจ้าหล่อนเนี่ยสิ โอเวอร์แอคติ้งไปไหมคะคุณเธอ! หล่อนเข้ามาเกาะแขนประคองเขาไว้ เธอทนการออดอ้อนของหล่อนไม่ได้จึงเดินแยกออกไปเพื่อไปจัดการค่าใช้จ่ายและรับยาให้เกลแทนเจ้าตัว เธอได้ยินแว่ว ๆ ว่าหล่อนยังไม่ถึงซีนที่ต้องแสดง ด้วยความเป็นห่วงเกลจึงตามมาดู
เธอก็ได้แต่คิดในใจว่าก็แน่ละ คิวหล่อนหลังจากพักกองก็อีกสองชั่วโมง ทำไมไม่พาเกลมาโรงพยาบาลเองตั้งแต่ตอนแรกเลยนะเธอจะได้ไม่ต้องลำบากขับรถ
"คนไข้ไม่มีประวัติการแพ้ยานะคะ" พยาบาลที่ช่องจ่ายยาถามขึ้น
"เอ่อ...เขาแพ้ยาแก้ปวดกลุ่ม NSAID นะคะ คิดว่าเขาน่าจะแจ้งคุณหมอตอนทำแผลแล้วนะคะ" เธอบอกพยาบาลไปตามที่รู้ ขืนเขากินยากลุ่มนี้ไปมีหวังอาการหนักกว่าเดิมอีกแน่ ดีนะที่เขาเคยบอกเธอไว้เมื่อนานมาแล้ว เพราะพยาบาลดันจัดยาแก้ปวดกลุ่มนี้มาให้เขาซะอย่างนั้น
"รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันไปจัดตัวใหม่มาให้" เธอยืนรออยู่สักพักพยาบาลสาวก็เดินออกมาพร้อมยาชุดใหม่ หล่อนหยิบยาหลายตัวออกไปอธิบายวิธีการทานอย่างละเอียด เธอพยักเข้าใจ
เสร็จเรียบร้อยจึงเดินออกไปยังหน้าประตูโรงพยาบาลซึ่งมีเกลและนักแสดงสาวยืนรออยู่ เธอยังงงอยู่ว่าหล่อนมาได้ยังไงแต่ที่แน่ ๆ
คงจะกลับพร้อมเกลอย่างไม่ต้องสงสัย เธอจึงเดินนำไปยังที่จอดรถโดยไม่พูดอะไร จนมาถึงรถของเกล เกลเข้ามาขอกุญแจจากเธอ
แต่เธอไม่ยอมยื่นให้เขา
"ขึ้นรถไปเลยเกล เราขับให้เอง"
"เอามาเถอะน่า เราไม่เป็นอะไรแล้วขับเองได้" เกลโต้กลับ
"ไม่ เราจะขับเอง" เธอยังยืนยันคำเดิมพร้อมเปิดประตูรถฝั่งคนขับ เอาตัวขึ้นไปนั่งบนรถและปิดประตูอย่างรวดเร็ว จัดการสตาร์ทรถและเลื่อนกระจกชี้นิ้วบอกอีกฝ่ายที่ยังยืนอยู่ให้ไปขึ้นรถอีกฝั่ง เจ้าตัวจึงยอมแต่โดยดี
ไมล์ขับรถออกจากโรงพยาบาลโดยมีเกลนั่งอยู่ข้าง ๆ และสาวนักแสดงนั่งอยู่ด้านหลัง เธอยื่นถุงยาไปให้คนข้างตัว
"อ่ะนี่ กินยาด้วยจะได้ไม่ปวดแผล"
"เราแพ้ยาแก้ปวดนะ" เกลแย้งขึ้น
"ไม่ต้องห่วงเหรอกน่า เราบอกเภสัชแล้วว่าเธอแพ้ยาตัวไหน กิน ๆ ไปเถอะจะได้ไม่ปวดแผล... นี่น้ำ" เธอชี้นิ้วไปที่ขวดน้ำเปล่าหน้าคอนโซลรถ เขาแกะยาออกจากถุง หยิบน้ำแล้วกินอย่างว่าง่าย
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงที่พักและกองถ่าย เธอลงจากรถแล้วรีบเดินไปยังจุดที่คนอื่น ๆ กำลังเตรียมเซตฉากสำหรับซีนต่อไปทันที เกลและแม่สาวนักแสดงก็เดินไปอีกทางเพื่อพักผ่อน แต่ฝ่ายอาร์ตกลับวิ่งเข้าไปหาพวกเขาและดึงตัวนักแสดงไปสแตนด์บาย หล่อนทำหน้าเซ็งที่ต้องแยกจากเกลแต่ถึงอย่างนั้นหล่อนก็ต้องยอมไปทำหน้าที่ของตัวเองเพราะถูกจ้างมา
"ไมล์... เดี๋ยวก่อน" เกลวิ่งมารั้งแขนเธอไว้
"หื้ม วิ่งมาทำไมเดี๋ยวก็ปวดหัวเหรอก กลับไปพักผ่อนที่ห้องไป" เธอดุเขาที่ไม่ระวังว่าตัวเองเจ็บอยู่
"แต่ว่าเรามีเรื่องจะคุยกับเธอ" เขาพูดเสียงอ่อน
"ไว้ก่อนล่ะกัน เราจะไปช่วยเพื่อนทำงาน" ว่าจบเธอก็แกะมือเขาออกจากแขนตัวเองแล้วเดินจากไป ที่ทำแบบนี้ก็เพราะอยากให้เขาไปนอนพัก แล้วเธอจะได้ไม่ต้องเห็นผ้าพันแผลซึ่งพันรอบหัวเขาไว้อันมีต้นเหตุมาจากเธอ แค่นี้เธอก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว อย่ามาทำให้เธอลำบากใจอะไรอีกเลย...
ภายใต้ท้องฟ้าซึ่งเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ไมล์นอนแหงนหน้ามองมันอยู่บนริมหาดทรายเพียงลำพัง เงี่ยหูฟังเสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งซ้อนกับเสียงต้นไม้ใบหญ้าที่ต้องลมเสียดสีกันจนดังอื้ออึง มันไม่สามารถทำให้สงบจิตใจอันฟุ้งซ่านของเธอสงบลงได้เลย อยากให้นิกม์มาอยู่ที่นี่กับเธอซะจริง ถ้าเขาอยู่ที่นี่ตัวเธอคงไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องของเกลเป็นแน่
"เธอมานอนทำอะไรตรงนี้" เสียงของชายหนุ่มนามว่าเกลเอ่ยถามเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำ เธอหันไปมองตามเสียงไม่คิดว่าจะมีใครมาเจอเธอตรงนี้ หรือถ้าเจอทำไมต้องเป็นเกลด้วยนะ เธอเลิ่กลั่กก่อนจะตอบเขาออกไป
"ดูดาว ฟังเสียงคลื่น และดมกลิ่นทะเล อะไรประมาณนี้แหละ"
"สมกับเป็นไมล์จริง ๆ ชอบหนีออกไปคนเดียวอยู่เรื่อย
เพื่อน ๆ กำลังทำบาร์บีคิวข้างในไม่ไปกินด้วยกันเเหรอ"
"เดี๋ยวค่อยไปก็ได้ ดาวกำลังสวยเลย"
"ขอนั่งด้วยคนสิ" เกลขออนุญาตเธอพร้อมกับนั่งลงทันทีโดยไม่รอคำตอบด้วยซ้ำ แล้วเขาจะขอทำไมล่ะนั่น หญิงสาวคิดในใจ
"…"
"เราขอโทษนะ เรื่องคืนนั้น มันโกรธจนแทบบ้าเลยล่ะ" จู่ ๆ เกลก็เปิดประเด็นขึ้นเธอได้แต่เงียบฟังเขาพูดไม่กล้าโต้ตอบ "เราหึงเธอมากที่สนิทกับนิกม์ โดยเฉพาะหลังจากที่พวกเธอกลับไปเจอกัน เรารู้สึกว่าพอไมล์กลับมา มันกลายเป็นว่าระหว่างเราเกิดช่องว่างขนาดใหญ่ มีระยะห่างที่มองไม่เห็น"
"…"
"และเราเสียใจที่รู้ว่าเธอไม่รักเรา แต่กลับรักคนอื่น ขอโทษนะ"
"…"
"เรารักเธอนะ"
"ขะ…" เขายกมือห้ามเธอไว้ก่อนที่จะพูดอะไรขึ้น
"ที่ผ่านมาเราไม่พูดอะไร...เรารู้อยู่แล้วว่าระหว่างเรามันไม่ใช่ความรักที่มีให้กัน"
"…"
"เพราะเรามีให้เธอแค่ฝ่ายเดียว"
"เกล"
"แต่อย่างน้อยให้โอกาสเราได้ไหมไมล์ ขอให้เราเป็นคนที่เธอรักบ้างจะได้รึเปล่า" เขาดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือ
บ่งบอกว่าเขาเจ็บปวดเพียงใด เธอสัมผัสได้เพราะเธอก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เจ็บที่ไม่สามารถรักเขาได้ แม้จะเคยรู้สึกอยากรักเขามากแค่ไหนก็ตาม...
"ขอโทษนะเกล มันไม่ได้หมายความว่าที่ผ่านมาเราไม่เคยรักเธอนะ แต่มันเป็นรักที่มากกว่าเพื่อนคนพิเศษไม่ได้จริง ๆ เรายอมรับนะว่าก่อนจะกลับไปเจอนิกม์ เรารู้สึกต่อเธอมากกว่านี้ และเราเสียใจทีมันเปลี่ยนไปแล้ว"
"อื้อ เราไม่ชัดเจนเองสินะ จนเสียเธอไปจริง ๆ"
เธอยกมือขึ้นโอบกอดเขาไว้เพื่อลดความเสียใจของตัวเองที่ให้ความรักต่อเขามากกว่าเพื่อนไม่ได้ เขากอดเธอไว้แน่นเพราะเขารู้ดีว่ามันอาจเป็นกอดครั้งสุดท้ายของพวกเขา ...ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ เธออยากจะบอกให้เขารู้สักล้านครั้งแต่นั้นคงเป็นสิ่งที่ยิ่งตอกย้ำให้พวกเขาเจ็บปวด


## Chapter 18

หลายเดือนผ่านไปราวกับเวลาติดจรวดได้ จากช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาไมล์ได้ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับนิกม์จนกระทั่งเปิดเทอมผ่านไปแล้วสองเดือนเธอก็ยังคงตัวติดกับเขาอย่างนั้น กลายเป็นคนติดแฟนไปแล้ว เธออยู่ไหนนิกม์อยู่นั้น พวกเขาไปไหนมาไหนด้วยกันแทบตลอดเวลาแน่นอนว่ายกเว้นเวลาเข้าคลาส ข่าวลือการคบกันแพร่กระจายไปไวอย่างไม่น่าเชื่อ
ลือกันไปทั่วว่านิกม์แย่งเธอมาจากเกล และเธอเป็นผู้หญิงใจง่าย กินเด็กปีหนึ่ง เธอได้เอือมระอาและอยากตะโกนตอกหน้าพวกหล่อนที่นินทาว่า ขอโทษนะคะ แต่แฟนเธออายุเท่ากันย่ะ เธอได้แต่ขำกับการมโนภาพของเหล่าแฟนคลับเกล ทั้งที่เธอกับเกลก็ไม่ได้บาดหมางกัน ยังไปด้วยกันปกติ ทำงานและเรียนด้วยกันเหมือนเดิม หลายคนก็มองว่าพวกเขารักกันเหมือนเดิม และนิกม์เป็นแค่รุ่นน้องที่เธอรู้จัก ข่าวลือได้แพร่ไปหลายมุมมอง บางอย่างก็แรงจนเธอกลัวจะกระทบกับนิกม์ที่เพิ่งมาเรียนที่นี่
เขาต้องปรับตัวเยอะไปอีกสองเท่าเพราะเรื่องของเธอและเกล เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าเกลฮอตนาดนี้ก็ตอนนี้เอง ที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้สนใจนักเพราะคนก็พูดกันไปเรื่อย
"เธอปรับตัวกับมหาลัยได้รึยัง" เธอถามนิกม์ที่กำลังตักพาสต้าเข้าปาก เขาชะงักเล็กน้อยแต่ก็จัดการพาสต้าคำนั้นเข้าปากโดยไม่เร่งรีบให้คำตอบแก่เธอ
"เรื่อย ๆ ครับ โอเคอยู่" เขาตอบหลังจะกลืนพาสต้าลงคอไป
"แล้ว..."
"ลองชิมอันนี้สิ" ไม่ทันทีที่เธอจะได้ถามต่อ คนตรงข้ามก็ตักอะไรสักอย่างมาป้อนเข้าปากเธอ นี่จะปิดปากเธอเพราะไม่อยากให้ถามรึเปล่าเนี่ย "อร่อยไหม เราชอบร้านนี้ ไว้มากันอีกนะ"
"อื้อ อร่อยดี ไว้มาอีกก็ได้"
"…" เขาตักอาหารกินต่อโดยไม่พูดอะไรอีก
"นี่นิกม์"
"หื้ม ว่าไงครับ"
"เป็นอะไรรึเปล่า เธอเงียบจัง"
"เราก็เงียบอยู่แล้วนี่"
"ไม่สิ แบบ...เธอไม่ตอบคำถามเรา ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องมหาลัย นี่เรายังไม่เคยเจอเพื่อนใหม่เธอบ้างเลยนะ เราก็อยากรู้ว่าเธอปรับตัวได้ไหม เรียนโอเครึเปล่า แต่เธอก็ไม่เคยเล่าสักที เราจะถามเรื่องนี้ทีไรเธอก็เปลี่ยนเรื่องทุกทีอ่ะ"
เขายื่นมือไปดึงแก้มเธอเล่น พร้อมฉีกยิ้มกว้าง เธอคิดว่าตั้งแต่คบกันมามีน้อยครั้งที่จะได้เห็นเขายิ้มกว้างขนาดนี้
"เธอคิดมากไปแล้ว ที่ไม่เล่าเพราะมันไม่มีอะไรพิเศษไง
แค่ได้เจอไมล์ทุกวันเราก็ไม่รู้สึกว่าต้องปรับตัวอะไร"
เธอแปลกใจที่ได้ยินเขาปากหวานแบบนี้ เมื่อก่อนนี้กว่าเขาจะพูดได้แต่ละคำนี่ยังกับกลัวดอกพิกุลจะร่วงออกจากปากยังไงยังงั้น ถึงแม้เขาจะพูดอย่างนั้นแต่เธอก็เชื่อได้ไม่สนิทใจนัก เธอรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรในใจเขาอยู่ เขาไม่ค่อยแสดงความรู้สึกต่อหน้าเธอ ระยะเวลาที่คบกันทำให้เธอรู้จักเขามากกว่าเดิม
ตัวตนของเขาตอนนี้เทียบไม่ติดกับนิกม์ที่เธอเคยรู้จักเลย เขาทำให้เธอประหลาดใจหลายอย่าง ทั้งคำพูด การแสดงออก เหมือนคนละคนเลย หมายความในแง่บวก เพราะแบบนี้...เวลาที่เขาไม่แสดงความรู้สึกเธอมักกังวลไปก่อน และรู้ได้จากท่าทีของเจ้าตัวทันทีว่ามีบางอย่าง
พวกเขาเดินกุมมือกันไปตามทางเดินเพื่อกลับไปยังหอพัก ไฟสองข้างทางส่องสว่าง พวกเขาพูดคุย หยอกล้อกันอย่างปกติ เธอไม่เคยรู้สึกดีกับการคบใครเท่านี้มาก่อน รู้สึกราวกับโลกทั้งใบมีแค่พวกเขา ในที่สุดเธอก็ได้เข้ามาในโลกของเขา ผู้ชายคนเดียวที่เธอเฝ้ามองมานานหลายปี เขาจะรู้สึกเหมือนเธอไหมนะว่าเธอได้ยกโลกทั้งใบของเธอให้เขาไปแล้ว
"นิกม์"
"ว่าไงครับ" เขาหันมามองเธอขณะแกว่งแขนที่กุมไว้เล่นไปมา ใบหน้ายิ้มแย้มสนุกสนานของเขาทำใจเธอแทบละลาย เขาไม่ยิ้มให้ใครเห็นบ่อยนัก มันเลยยิ่งส่งผลต่อใจดวงน้อย ๆ ของเธอเป็นพิเศษ ความสุขล้นทะลักเก็บไว้ไม่อยู่
"เรารักเธอนะ" เธอบอกเสียงใสพลางเก็บอาการเขินอายไว้กับตัว เขาไม่พูดอะไรนอกจากหยุดเดินแล้วดันตัวเธอหันไปเผชิญหน้ากับเขา เขายิ้มให้อย่างอ่อนโยนพร้อมโน้มตัวลงไปจุ๊บแก้มเธอ ก่อนจะรีบเดินนำออกไป เธอตัวชาด้วยความเขินไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบสาวเท้าตามคนฉวยโอกาสไป "อย่าหนีสิเจ้านิกม์บ้า"
"ฮ่า ๆ รักนะ" เขาหัวเราะร่าและบอกรักเธอซื่อ ๆ เธอเบิกยิ้มกว้าง แล้ววิ่งไปเกาะแขนเขาไว้ พวกเขาสองคนจึงกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปตามถนนท่ามกลางผู้คนซึ่งเดินกันกวักไขว่ เธออยากบอกนิกม์สักล้านล้านครั้งว่าช่วงเวลานี้เธอสุขใจเพียงใดที่มีเขา อยากขอบคุณที่อยู่ตรงนี้และคิดถึงเพียงเธอ
เธอรักเขาอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน หัวใจเธอคงสลายถ้าไม่มีเขา
วันต่อมา
"ไมล์ไปกินข้าวด้วยกันสิ พวกไอ้แบงก์มันอยู่โรงอาหารแล้ว" เสียงของเกลดังไล่หลังมาจากชั้นบน เธอหันมองตามเสียงนั้นไป เขาอยู่ห่างจากเธอไม่กี่ขั้นบันได เธอจึงหยุดเดินเพื่อรอเขา เมื่อเขาเห็นว่าเธอรออยู่จึงรีบวิ่งลงบันไดมาเดินตีคู่กับเธอ เหงื่อโชกเชียว เธอประหลาดใจเพราะเห็นเขาวิ่งลงแค่ไม่กี่ขั้นเอง
"ร้อนเหรอ ทำไมเหงื่อท่วมตัวขนาดนี้"
"อ้อ พอดีวิ่งลงมาจากห้องอ่ะ เห็นไมล์ออกไปก่อน... กลัวจะตามไม่ทัน" เธอโคตรทึ่ง ลงทุนไปไหม ส่งข้อความมาก็ได้ เธอคิดในใจ เพราะเธอไม่ได้บล็อกเขาสักหน่อย "สรุปไปกินด้วยกันป่ะ"
เกลถามย้ำ เธอพยักแทนคำตอบ ตอนนี้เธอก็หิวจนไส้กิ่วแล้ว จะรอนิกม์ก็ไม่ไหวเพราะเขายังไม่เลิกเรียน
เธอและเกลเราเดินลงบันไดไปด้วยกันเงียบ ๆ เป็นเดดแอร์อย่างไม่เคยเกิดขึ้น ตั้งแต่เธอบอกเขาว่าคบกับนิกม์แล้ว เกลก็ทิ้งระยะห่างไป ซึ่งเธอก็สบายใจที่เป็นแบบนั้น หลังจากถ่ายหนังเสร็จวันนั้นพวกเขาก็เลิกติดต่อกันจนกระทั่งกลับมาเจอกันใหม่ตอนเปิดเทอม ทุกอย่างนิ่งปกติ ถึงเขาจะทิ้งระยะแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเป็นเพื่อนของพวกเขาลดน้อยลงเลย เธอนึกขอบคุณเขาที่ยอมรับการตัดสินใจของเธอ
"พวกเธอคบกันเป็นไงบ้าง" จู่ ๆ เกลก็เอ่ยถาม เธอตั้งตัวไม่ทันด้วยความตกใจจึงก้าวบันไดผิดขั้นทำให้เสียการทรงตัว ร่างกายเริ่มพุ่งไปข้างหน้าควบคุมไม่อยู่ วินาทีนั้นตัวของเธอก็ถูกรั้งไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งของคนข้างกาย เขากอดรั้งเธอไว้ไม่ให้ล้มไปจูบกับพื้นกระเบื้อง เขากำชับกอดไว้แน่นขึ้น เธอเงยหน้ามองเขา พวกเขาจึงได้สบตากันนิ่ง เกลไม่ทีท่าว่าจะคลายอ้อมกอด เธอจึงค่อย ๆ ดันตัวเขาออก เมื่อเขารู้สึกตัวว่าเผลอกอดเธอไว้นานเกินไป จึงรีบปล่อย "เอ่อ... ขอโทษนะ"
"อื้อ ขอบคุณนะที่ช่วยไว้" เธอหัวเราะแห้ง ๆ พร้อมกล่าวขอบคุณคนช่วยชีวิต ดีแล้วมั้งที่ไม่ทันได้ตอบคำถามเขา แค่นี้เธอก็คิดว่าตัวเองใจร้ายมากแล้ว เขาคงเจ็บปวดถ้าได้ฟังคำตอบ เพราะขนาดเกลช่วยเธอไว้ตอนนี้ เธอกลับนึกถึงวันที่เธอรู้สึกใจเต้นกับนิกม์ช่วงแรก ๆ มันเป็นวันที่เขาช่วยเธอไว้ไม่ให้ตกบันไดเหมือนกับเหตุการณ์ในวันนี้
ระหว่างที่พวกเขากำลังกินข้าวและคุยกันสนุกสนานจนหัวเราะกันเสียงดังลั่นโรงอาหาร เธอเหลือบไปเห็นนิกม์กำลังถือจานข้าวเดินตรงมายังกลุ่มพวกเขา เธอยิ้มให้เขาทันทีที่เจ้าตัวนั่งลงข้าง ๆ
"ไหนว่าวันนี้เรียนถึงบ่ายสองไง"
"อาจารย์งดคลาสน่ะ" ก่อนจะตอบคำถาม เธอเห็นสายตาของเขาเหลือบมองเกลซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเล็กน้อย "เลยมาหาไมล์ที่ตึกแต่ก็เห็นเดินมาที่โรงอาหารเราเลยตามมา" เขาพูดต่อพร้อมกับลูบหัวเธอเล่นแบบที่ชอบทำเป็นประจำ
"เราตกใจหมดเลย เห็นเธอเดินมานึกว่ามีนิกม์ร่างสอง แยกร่างมาจากห้องเรียน"
"ติ๊งต๊องอ่ะเรา" เขาตีหน้าผากเธอดังแปะ เธอเลยได้แต่หัวเราะกับเขาสองคนจนลืมเพื่อน ๆ ที่นั่งมองดูพวกเขาจู๋จี๋กันในโลกสีชมพูอันสดใส
"เดี๋ยวกูกลับก่อนนะ ต้องรีบไปทำงานที่หอต่อ" เกลบอกเพื่อน ๆ ในกลุ่มและลุกขึ้นออกจากโต๊ะไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พวกเขาได้แต่มองตามหลังเขาอย่างงุนงง แต่อึ้งได้ไม่นานแบงก์ก็รีบลุกตามไป เธอเลยได้แต่ยักไหล่ให้เพื่อนในกลุ่มที่เหลือซึ่งสับสนกับการกระทำของพวกเขาไม่แพ้กัน
"เกลหึงไอ้ไมล์เหรอวะ ท่าทางเหมือนคนโดนแย่งของรัก
งั้นแหละ" อยู่ ๆ เพื่อนคนหนึ่งก็กระซิบถามเพื่อนอีกคน แต่ถึงจะกระซิบยังไงเธอก็ได้ยิน เพราะอยู่ใกล้กันแค่นี้
"ถามไอ้ไมล์เองดิ จะไปรู้เหรอ มันจะหึงอะไร กูจะรู้เหรอ"
ยังอีกไอ้พวกนี้ จะกระซิบทำไมถ้าจะดังจนเธอได้ยินเนี่ย เธอรู้สึกฉุนขึ้นมานิดหน่อยที่เกล ลุกออกไปแบบนี้ จะทำให้คนในกลุ่มเข้าใจผิดรึไงวะ แค่ข่าวลือระหว่างพวกเขาก็ทำให้เธอมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วมหา'ลัยอยู่แล้ว
"มันแค่ไปทำงาน ไม่ต้องโยงเรื่องโยงราวเลย จะกระซิบกระซาบทำไมถ้าจะพูดดังขนาดนี้ นิสัยผู้หญิงชัด ๆ เป็นผู้ชายป่าวเนี่ยถามจริง" เธอบ่นเสียงดุใส่เพื่อนสองคน "เฮ้อ ไอ้เกลก็ด้วยงานอะไรของมันว่ะ ไอ้แบงก์ก็ตามไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กเลย" เธอบ่นต่อไปด้วยความหงุดหงิดกับท่าทีของเพื่อนสองคนที่จากไป จนกระทั่งเพื่อนทั้งกลุ่มเริ่มขอตัวไปทีละคนจนสุดท้ายเหลือแค่เธอกับนิกม์ เออ หนีกันไปให้หมด
"ไมล์จะหงุดหงิดทำไม เพื่อนก็คงสงสัยเท่านั้นแหละ ไม่ตอบเพื่อนไปดี ๆ ล่ะ"
"นี่ เธอว่าเราผิดเเหรอ ก็แค่ไม่ชอบที่กระซิบกันอยู่นั้นแหละ สงสัยก็ถามดิ แล้วทำไมต้องโยงด้วยก็ไม่รู้ เราคบกับเธอนี่มันเรื่องอะไรของพวกแม่งว่ะ เกลมันก็ยังเป็นเพื่อนเรา ไม่เห็นต่างจากแต่ก่อนเลย"
"ไม่ต่างเลยเเหรอ"
"ใช่สิ" จบคำนั้นเธอได้สติว่าสิ่งที่ตอบออกไปไม่ใช่เรื่องดีแม้แต่น้อย เขาต้องคิดเกินกว่าที่เธอหมายความแน่นอน เธอตั้งท่าจะรีบแก้ตัวแต่นิกม์เร็วกว่าเธอมาก เขาลุกเดินหนีไปเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร เธอมองแผ่นหลังของเขานิ่งด้วยความรู้สึกผิดอย่างแรง
แม้อยากจะตามไปแต่เธอกลับก้าวขาไม่ออก เหมือนมีคำพูดจากเขาลอยมาอยู่ในหัวว่า ห้ามตามมานะ ยังไงยั'งั้น
เป็นครั้งแรกที่เธอโดนนิกม์โกรธขนาดนี้
แต่ว่า...
เธอได้แต่นิ่งครุ่นคิดในใจว่า เขาไม่น่าจะโกรธถึงขั้นเดินหนีออกไปดื้อ ๆ ปกติถ้าเป็นนิกม์ต้องแค่เงียบแล้วรอให้เธอง้อ คำพูด
ตะกี้ของเธอมันแรงไปงั้นเหรอ พักหลังมานี้เขาเองก็มีทีท่าแปลกไปยิ่งกว่าตอนเปิดเทอมช่วงแรกซะอีก คงไม่ใช่เรื่องปรับตัว หรือแค่เรื่องเธอกับเกลเหรอกมั้ง หรือว่าจะเป็นเรื่องของภีมกันนะ เขามีบางอย่างปิดบังเธอรึเปล่า แต่ยังไงก็ขออย่าให้เป็นอย่างหลังเลยล่ะกัน ขอให้เธอแค่คิดมากไปเองคนเดียวก็พอ...


## Chapter 19

เธอรู้ดีว่าทุกความสัมพันธ์มันยากเสมอ การจะรักใครสักคน นอกจากความรักที่มีให้กันแล้วควรจะเข้าใจซึ่งกันและกันด้วย สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้มันคงเป็นสิ่งที่เรียกว่า รัก แต่เธอกลับไม่เคยเข้าใจนิกม์เลยสักครั้ง เพียงเพราะเขาไม่พูดออกไปตรง ๆ หรือเธอไม่พยายามทำความเข้าใจกันแน่ เธอได้แต่นั่งเงียบอยู่บนโซฟาไม่พูดอะไรเป็นชั่วโมงตั้งแต่มาที่ห้องพักของเขา เขาเองก็ไม่ปริปากสักคำ
ตอนเปิดประตูห้องแล้วพบว่าเป็นเธอ เขากลับแสดงสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ ยังดีที่เขาอนุญาตให้เธอเข้ามานั่งเป็นหุ่นสำนึกผิด จ้องมองเข้าเล่นเกมอย่างดุเดือด เป็นช่วง ๆ ที่เจ้าตัวจะตะโกนขึ้นมาคุยกับเพื่อนทางเกมให้เธอตกใจเล่น กะรอให้เขาเล่นจบรอบ จนเจ้าตัวเล่นจบไปสามรอบแล้วเธอก็ยังอ้าปากไม่ออก ไม่ใช่อะไรเหรอกก็เขาดันเล่นต่อรัว ๆ ไม่ทิ้งจังหวะให้หายใจเลย นี่เขากำลังแข่งเกมมาราธอนเพื่อแกล้งให้เธอต้องรอเขาไปเรื่อย ๆ สินะ เธอได้แต่นั่งเซ็งและไถ่หน้าจอมือถือรอเขาต่อไป...
สองชั่วโมงผ่านไป ~
"โทษทีเพิ่งแข่งเสร็จ" นิกม์หันมาบอกเธอพลางบิดขี้เกียจ ยืดเส้นยืดสายหลังจากนั่งจ้องหน้าจอคอมอย่างเคร่งเครียดมาหลายชั่วโมง เธอประหลาดใจกับประโยคแรกที่เขาบอกเธอจนต้องถามเพื่อความแน่ใจอย่างตะกุกตะกัก ด้วยความกลัวว่าเธอควรจะถามคำถามที่ชวนไม่เชื่อในคำพูดของเขาออกไปหรือไม่
"นี่...แข่ง...อยู่...จริง ๆ... เหรอ"
"อื้อ เห็นนั่งเงียบไม่ถามอะไรก็คิดว่ารู้ซะอีก เหมือนจะบอกไปนะว่าจะแข่งอ่ะ"
"เหรอเราจำไม่ได้อ่ะ เออแต่ก็...พอเดาได้...นิดนึงล่ะมั้งว่าแข่งอยู่" เธอแก้ตัวแต่ความจริงนึกว่าเขาโกรธจนไม่ยอมคุยกันมากกว่า
"มากอดหน่อย" ว่าจบชายหนุ่มก็ดึงให้เธอไปนั่งตักแล้วโอบเธอไว้จากด้านหลัง อะไรกันนึกว่าเขาจะโกรธเรื่องตอนกลางวันมากกว่านี้ซะอีก อะไรกันทั้งที่เธอคิดว่า เธอทำผิดต่อเขาอยู่แท้ ๆ ทำไมต้องยอมเธอทุกทีด้วยนะ จะฝึกให้เธอเอาแต่ใจจนเคยตัวแบบนี้ไม่ได้นะ
"ขะ...ขอโทษนะเรื่องเมื่อกลางวัน เราน่าจะใช้อารมณ์ให้น้อยกว่านี้"
"ไม่ใช่เหรอก เราต่างหากที่ใช้อารมณ์เดินหนีเธอออกไป"
"หา..."
"ก็เราหึงไมล์ที่เป็นห่วงเกลนี่นา เลยพาลตอนเธอโวยวายใส่เพื่อน"
"หึงเเหรอ" เธอทวนคำของเขาพลางจับแก้มที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้น เธอรู้สึกดีใจอยู่เหรอกที่่เขาแสดงออกว่าหึงหวงในตัวเธอมากเพียงใด แต่ว่าเขาซึ่งเป็นฝ่ายที่หึงคงรู้สึกตรงกันข้าม ถ้าเขามีผู้หญิงคนอื่นอยู่ในใจเขา และแสดงออกไปว่าแคร์หล่อน เธอคงอึดอัดและรู้สึกไม่ดีเหมือนกัน
"หึงสิ หึงมากด้วย" นิกม์กอดเธอแน่นขึ้นอย่างออดอ้อนจนเธอเองยังแปลกใจกับกระทำนี้ แต่ยิ่งเขาทำตัวน่ารักแบบนี้มากเท่าไหร่เธอกลับเอาแต่คิดว่า เขาคงเคยน่ารักกับภีมแฟนเก่าของเขามาก่อน เวลาที่เขาอ้อนเธอ เขาคิดถึงเธออยู่จริง ๆ รึเปล่านะ "รักเธอมากนะ" เขาบอกรักเธอพลางซบหน้าลงบนแผ่นหลังของเธอไว้ ไม่นานเธอสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น
เขาร้องไห้?
เธอได้แต่อึ้งทำตัวไม่ถูกเมื่อเขาเริ่มสะอื้นไห้ถี่ขึ้น เธอหมุนตัวไปกอดเขาไว้พร้อมลูบเขาปลอบคนขี้แยซึ่งเอาแต่ซุกหน้าบนไหล่ของหญิงสาว พวกเขาอยู่ในท่านี้กันสักพักใหญ่กระทั่งเขาไม่เหลือน้ำตาและแรงจะร่ำไห้ต่อ เธอจึงลุกขึ้นยืน ลูบปอยเขาเขาพร้อมกับเดินไปหยิบน้ำจากตู้เย็นมาให้เขาดื่ม
"หยุดขี้แยได้แล้วคุณนิกม์... ร้องไห้แบบนี้ไม่สมชื่อเลยนะ"
"ใครร้อง...ไม่ได้ร้อง แค่ฝุ่นมันเข้าตา ฉันไม่ได้ร้องไห้" เขาตอบเป็นทำนองเพลง
"เธอไง ร้องเพลงของอะตอม หึหึ"
เธอล้อเลียนเขาด้วยการร้องเพลง ทางของฝุ่น กับสกิลร้องเพลงแสนผิดเพี้ยนของเธอ ทำให้นิกม์เผลอยิ้มออกไป พวกเขาจึงหัวเราะดังลั่นออกไปพร้อมกัน จากห้องซึ่งเต็มไปด้วยความขุ่นมัวกลับกลายเป็นฟุ้งกรุ่นไปด้วยความสุขของพวกเขาสองคน พวกเขาคืนดีกันได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้จะทะเลาะงอแงกันเป็นเด็ก ๆ ตั้งแรกทำไมนะ คำตอบคงเป็นเพื่อให้พวกเขาเข้าใจกันมากขึ้นเท่านั้นเอง...
ไมล์ได้เห็นความอ่อนไหวของผู้ชายคนนี้ และเธออยากจะถนอมเขาไว้เท่าที่เธอจะทำได้
สัมผัสอ่อนโยน ไออุ่นจากนิกม์ผู้ชายคนเดียวที่เธอหลงรักมานานแสนนานตอนนี้เขาอยู่ตรงนี้ ข้างกายเธอ ถ้านี้เป็นความฝันมันคงจะเป็นฝันแสนหวานที่สุดในชีวิต เธอไม่รู้เหรอกว่าการรู้สึกรักใครสักคนมันเป็นยังไง แต่ตลอดมาเธอไม่เคยรู้สึกสบายใจและเปิดเผยตัวตนกับใครได้มากเท่าเขา เธออาจจะใช้โชคดีทั้งชีวิตของเธอหมดลงพร้อมการกลับมาพบกันวันนั้นก็ได้ หากมันไม่เหลือความโชคดีแล้วต่อจากนี้ไปคงอยู่ที่พวกเขาสองคนว่าจะบังคับทิศทางของความสัมพันธ์ครั้งนี้ให้บอบช้ำน้อยที่สุดยังไง...
"ไม่เมื่อยเเหรอ" เธอเอ่ยถามชายข้างกายผู้มอบแขนให้เธอหนุนนอนพร้อมโอบกอดเธอไว้
"ไม่เหรอก เธอนอนให้สบายเถอะ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมไออุ่นจากมือหนาลูบพรมศีรษะเธอเล่น เขาทำเช่นนั้นจนเธอผล็อยหลับไป
ถ้าจะมีใครสักคนต้องทำมันพัง... หวังเพียงอย่างเดียวว่าจะไม่เป็นเธอที่ทำร้ายเขา
"ฮึ…ฮื…ฮือ...ฮือ..." ใครกันส่งเสียงสะอื้นราวกับจะขาดใจ หญิงสาวสะลึมสะลือลุกขึ้นมามองตามเสียง นิกม์หลับสนิทไม่ได้สะอื้นไห้เพราะฝันร้ายอย่างเคย
ซ่าาาา ~
เสียงฝนเสียงลมเหรอกเเหรอ ไม่คิดว่าพายุจะรุนแรงจนปลุกเธอตื่นได้ แต่ว่า... เสียงนั้น เสียงเหมือนคนร้องไห้ยังดังอยู่ ดังก้องในหู เธอลนลานหันมองไปทั่วห้องแต่ความมืดมิดปิดบังสายตาเธอไว้ให้ไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเงามืด ด้วยความหวาดหวั่นเธอพยายามสะกิดคนข้างกายให้ตื่นโดยไม่ลืมจับแขนเขาไว้แน่น ทั้งฝนที่โหมกระหน่ำหนัก และความแรงของเครื่องปรับอากาศก็เร่งจนสุด แต่ทว่าร่างกายเธอกลับร้อนและชุ่มไปด้วยเหงื่อ
แสงวาบจากสายฟ้าฟาดผ่านม่านมาสู่ห้องมืด ให้ส่องสว่าง พริบตานั้นเธอเห็นเงาบางอย่างบริเวณประตูเลื่อนตรงทางออกระเบียง เสียง เปรี้ยง! จากฟากฟ้าตามไล่หลังมาติด ๆ เธอสั่นผวารีบจับคนข้างกายที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแน่น
"ฮึ...ฮือ...ฮือออ" เสียงร้องไห้ดังต่อเนื่องแม้แต่เสียงฝนเสียงฟ้ายังกลบไม่มิด เธแดึงความกล้าส่งเสียงร้องถาม
"คะ...ใครน่ะ!?" สายตาเธอมันเริ่มปรับให้เข้ากับความมืดได้แล้วแม้จะมองเห็นไม่ชัดแต่ก็รู้ว่าบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
"อย่าเข้ามา...ฉันถามว่าใครไง!!" เธอตัวสั่นตะโกนออกเสียงดัง ความกลัวยิ่งทวีขึ้นในใจ เธอเขย่าร่างของนิกม์ให้ตื่นด้วยแรงที่มี สุดความสามารถเธอแล้วแต่ก็ไร้ผล เงานั้นเข้ามาข้างเตียง แสงจากสายฟ้าแวบมาอีกระลอก ครั้งนี้เธอเห็น... ร่างหญิงสาวบอบบาง น้ำตาอาบแก้ม เสียงสะอื้นนั้นยังคงดังก้องในหูเธอหล่อนโน้มตัวลงโอบกอดนิกม์ไว้
เธอรู้ในทันที...
"ภะ...ภีมเหรอ"
"…"
หล่อนยังคงสะอื้นไห้และกอดคนข้างกายเธอไว้ ทว่าจู่ ๆ คนที่หลับไม่รู้เรื่องและแม้ก่อนหน้านั้นเธอจะพยายามปลุกเพียงใดเขาก็ไม่ตอบสนองกลับลุกขึ้นมากอดเงานั้นซึ่งเธอคิดว่าคือภีม
"นิกม์"
"…"
"อย่าไปนะ"
เธอรั้งแขนเขาไว้ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นเมื่อเขาลุกเดินออกไปพร้อมหล่อน ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามรั้งเขาไว้มากแค่ไหน ทว่ามือซึ่งเคยจับเขาไว้แน่นกลับหลุดออกอย่างง่ายดายเมื่อสิ้นเสียงพูดของภีม
"เขาเป็นของฉัน"
เปรี้ยง ~
เธอสะดุ้งตื่นเหงื่อโชกไปทั้งตัว น้ำตาไหลอาบแก้มสองข้างราวกับความฝันนั้นเป็นความจริง เธอหันไปมองหาคนข้างกายทันที ทว่า...
ข้างกายเธอ ว่างเปล่า
ไม่นะ เธอน้ำตารื้นขอบตาขึ้นอีกครั้ง
"ฮึ…ฮืออออ" เธอสะอื้นไห้อย่างคนบ้าคลั่ง เขาไม่อยู่แล้ว
ตื่นสิ ตื่น เธอฝันอยู่ใช่ไหม เธอพยายามเรียกสติตัวเอง
มันเป็นเพียงความฝัน
ใช่ไหม...
"เธอเป็นอะไรรึเปล่า" น้ำเสียงตกใจของนิกม์เอ่ยถามเธอขึ้นทันทีที่เขาออกไปจากห้องน้ำ เธอส่ายหน้าแทนคำตอบแต่เขาเหมือนจะรู้สึกได้ว่าเธอคงไม่โอเค เขาจึงรีบเดินเข้ามาและโอบกอดเธอไว้ ปลอบประโลมความหวาดกลัวในใจเธอให้จางหายไป มันเป็นเพียงฝันร้าย นิกม์ลูบปอยเขาของเธอพร้อมโน้มตัวมากระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา "เราอยู่ตรงนี้แล้ว ภีมไม่ต้องกลัวนะ"
ดวงตาเธอเบิกกว้างขึ้นมาและเห็นว่าตนเองอยู่ภายในอ้อมกอดของนิกม์ ลมหายใจอบอุ่นรินรดแก้มเธอ เขาคือตัวจริงไม่ใช่ความฝัน และเขาอยู่กับเธอ ไม่ใช่หล่อน เมื่อภาพแห่งความฝันมันย้อนกลับมาฉายชัดในหัว ตัวฉันกลับหยุดน้ำตาซึ่งไหลออกไปไม่ได้แม้น้อย จากสะอื้นน้อย ๆ ยิ่งหนักทวีขึ้นเมื่อเสียงในฝัน เสียงที่เขาเรียกชื่อคนรักเก่าแทนที่จะเป็นเธอดังหลอกหลอน
"ไมล์ เธอร้องไห้ทำไม ฝันร้ายเเหรอ" ร่างกายอันสั่นเทาปลุกให้คนซึ่งกอดเธอไว้ตื่นขึ้น เขาถามเธอด้วยความห่วงใย แต่เธอกลับพูดอะไรกลับไปไม่ได้ ไม่ได้แม้แต่ประโยคเดียว เธอกลัวว่าเขาจะคิดว่าเธอเป็นคนงี่เง่า งี่เง่าจนเก็บเรื่องไร้สาระไปฝัน และเสียใจไปเอง สำหรับเขาอาจเป็นแค่นั้น ทว่าแม้จะเป็นความฝันสำหรับเธอมันกลับปวดร้าวราวกับความจริง
"ฮึ…ฮืออ อยู่กับเรานะ ฮึ...อย่า...ไป...ไหน...นะ ฮืออ"
"เราอยู่กับไมล์ ไม่ไปไหนเหรอก สัญญาครับ"
"อื้อ สัญญานะ"
เจ้าของเสียงนุ่มทุ้มตอบพลางลูบหัวเธอแผ่วเบาเช่นเคย เขาโน้มตัวไปจูบหน้าผากของเธอไว้นุ่มนวลและอ่อนโยนจนเธอสัมผัสได้ เธอไม่เคยกลัวอะไรเท่านี้มาก่อน กลัวจนเก็บไปฝันร้าย เขาเป็นต้นเหตุของความฝันแท้ ๆ แต่กลับเป็นคนเดียวกันที่ปัดเป่าความหวาดกลัวนั้นไปด้วยความรักที่เขามีให้เธอ อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่เธอคิด
เช้าวันรุ่งขึ้น
ครืด ๆ ครืด ๆ
เธอคว้านหาโทรศัพท์ซึ่งสั่นดังอยู่นานแล้วเพราะเจ้าของโทรศัพท์ไม่มีทีท่าจะตื่นหรือรู้สึกตัวขึ้นมารับเธอจึงจำเป็นต้องจัดการหาเครื่องเจ้าปัญหาเพื่อปิดมันแทน แต่เมื่อเห็นชื่อสายเรียกเข้า ใจมันก็เกิดเต้นแรงขึ้นจนแทบจะทะลุออกไปด้วยความหวาดหวั่นใจ
'ภีม'
เธอไม่กล้ากดรับสายจึงปล่อยให้มันดังและเงียบดับไปเอง แต่มันกลับดังเรื่อย ๆ ต่อเนื่อง ไม่หยุด แจ้งเตือนขึ้นจาก 1 จนกระทั่งเปลี่ยนเป็น 5 สายที่ไม่ได้รับ เธอจึงกลั้นใจกดรับ เสียงจากปลายสายดังลอดออกไปทันที
"พี่นิกม์ นี่พีชเอง"
"…"
"น้องสาวพี่ภีมนะ"
เธอเงียบไป ไม่ส่งเสียงตอบปลายสายสักคำเพื่อรอฟังสิ่งที่เธอจะพูดต่อ
ทำไมล่ะ ทำไมคนที่ตายไปแล้วถึงต้องการนิกม์ เด็กที่อ้างว่าเป็นน้องสาวของคนที่ตายไปแล้วยังต้องการอะไรจากนิกม์ มันควรจบไปแล้วสิ คำถามวนในหัวเธอไม่หยุด
"นิกม์หลับอยู่ ขอโทษด้วยนะ"
"อ่ะ...เอ่อ"
เธอตัดสายทิ้งไปทันทีก่อนที่เธอจะพูดอะไร ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ภีมตายไปแล้ว หล่อนต้องการอะไรจากผู้ชายคนนี้ไม่ได้แล้ว ตอนนี้เขาอยู่กับเธอ ไม่ใช่หล่อน...
"เขาเป็นของฉันแล้ว ได้ยินไหมภีม" ไมล์พึมพำบอกวิญญาณซึ่งเธอไม่รู้ว่าหล่อนจะมีจริงหรือไม่ เธอหวั่นไหวเหลือเกินที่รับรู้ถึงความไม่พร้อมในการคบกับเขา


## Chapter 20

หลังจากรับสายโทรศัพท์ในเช้าวันนั้นผ่านมาหลายวันเธอเลือกที่จะไม่ได้พูดกับนิกม์ถึงเรื่องนี้ เธอไม่อยากจะพูดอะไรขึ้นมาทั้งนั้น เขาเองก็ไม่พูดถึงมันเลย เขาไม่เห็นข้อมูลการโทรในโทรศัพท์เลย หรือเพราะไม่อยากพูดถึงเธอก็ไม่แน่ใจ อาจจะแย่กว่านั้นคือเขารับรู้และโทรกลับไปและได้พูดคุยกันแล้ว เธอไม่รู้ว่าอย่างไหนแย่กว่ากัน การรับรู้ว่าเขายังติดต่อกับครอบครัวของแฟนเก่ามันกลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจที่จะพูดคุยกับเขา เธอไม่อยากเป็นคนงี่เง่าที่ไปบ่งการชีวิตเขาไม่ให้คบกับใคร แต่เธอมันเห็นแก่ตัวเกินไปที่ปล่อยให้เขายังติดต่อกัน แม้จะไม่ใช่ภีม แต่ก็คือครอบครัวของหล่อน เธอเคยยอมมามากพอกับเหตุการณ์แบบนี้ ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเหมือนในอดีตที่ผ่านมา
ไมล์พยายามไม่แสดงอาการหวั่นไหวต่อเหตุการณ์ของเช้าวันนั้น เช่นเดียวกับตอนนี้ที่กำลังนั่งกินข้าวกับนิกม์ในร้านอาหารแถวมหาลัยอย่างเช่นทุกวันที่ผ่านมา สิ่งเดียวที่รู้สึกได้คือความนิ่งเฉยและเย็นชาที่มากกว่าปกติจากตัวเธอ นั่นเพราะเธอควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่ ทุกครั้งที่จะยิ้มหรือหัวเราะมันดันเต็มไปด้วยความอึดอัดภายในใจ และเธอเดาไม่ถูกเหมือนกันว่านิกม์จะสัมผัสถึงความผิดปกติของตัวเธอได้หรือไม่ หวังเพียงเขาจะไม่รู้ เธอได้แต่ตกอยู่ในห้วงอารมณ์ของตนเองขณะเหม่อมองคนตรงข้าม
"มีเรื่องเครียดอะไรรึเปล่าช่วงนี้ เธอดูไม่ค่อยร่าเริงเลยนะ" เสียงคนตรงหน้าเอ่ยถามขึ้นด้วยความห่วงใย โล่งใจและหน่วงใจแปลก ๆ ที่ถูกจับได้แล้วแม้เจ้าตัวจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่อย่างน้อยเขายังใส่ใจเธออยู่ เธอจึงได้แต่ยิ้มให้เขาอย่างนั้น...
เพียงแค่ยิ้มและส่ายหน้าให้เขา จู่ ๆ ภาพของเขาก็เริ่มพร่ามัวขึ้นราวกับทุกสิ่งที่เคยเห็นตรงหน้ากำลังจะละลายหายไป เธอจึงรีบเอื้อมขึ้นมาเช็ดน้ำตาซึ่งเอ่อคลอรอบดวงตาก่อนที่มันจะร่วงโรย
ครืด ครืด ครืด
เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะของเขาสั่นดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะทันได้สังเกตเห็นน้ำตารื้นขอบตาของเธอ ทว่าชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์นั่นกลับบีบรัดใจเธอยิ่งกว่าเดิม เมื่อนิกม์หยิบขึ้นมาดูครู่หนึ่งเธอเห็นดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะวางมันลงพร้อมคว่ำหน้าจอไว้ เขาปล่อยให้มันสั่นโดยไม่สนใจจะกดรับ เธอมองโทรศัพท์เครื่องนั้นสั่นต่อเนื่องกระทั่งหยุดสั่นและสั่นขึ้นอีกครั้ง
"ไม่รับเเหรอ" เธอกลั้นใจถาม และเจ้าตัวเพียงส่ายหน้าให้แทนคำตอบ เธอกำมัดแน่นอย่างอดทน นาทีแล้วนาทีเล่าที่เสียงสั่นดังไม่หยุด เสียงรอบตัวดูเงียบลงกลับกันเสียงโทรศัพท์นั่นยิ่งทวีดังก้องในหู ทำไมไม่รับล่ะ เขาอยากจะเก็บเรื่องของภีมเป็นความลับในใจเขาไปถึงเมื่อไหร่ แล้วเธอจะมั่นใจได้ยังไงว่าเขาไม่ได้คิดถึงแต่หล่อน จะรู้ได้ยังไงว่าเธอสำคัญกว่าหล่อน ถ้าเขายังปิดกั้นเรื่องของภีมกับเธอแบบนี้ต่อไป
เคร้ง ~
มือไมล์เผลอไปปัดแก้วน้ำตกแตก เธอสะดุ้งตกใจรีบก้มลงไปเก็บเศษแก้วพวกนั้นอย่างลืมตัว พนักงานสาววิ่งเข้ามาช่วยเก็บกวาดตามหน้าที่ นิกม์ไม่ได้สนใจมองเหตุการณ์ตรงหน้า สายตาเขาเอาแต่จับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์ ความอดกลั้นที่มีต่อเขาพังทลายลง เธอตะโกนเสียงดังใส่เขาพร้อมกำมัดแน่นอย่างเหลืออด
"ถ้ากังวลขนาดนั้นก็รับสายไปสักทีสิวะ!!" คนทั้งร้านหันมองมายังโต๊ะของพวกเขาอย่างสนใจใคร่รู้ แต่วินาทีนี้เธอไม่มีอารมณ์จะมาใส่ใจคนรอบตัวที่มองเธอด้วยสายตาอันหลากหลายเหรอก สิ่งที่เธอแคร์คือคนตรงหน้าของเธอ เขาคิดอะไรอยู่ เขารักเธอจริง ๆ อย่างที่พูด หรือยังอาลัยอาวรณ์สุดที่รักคนเก่าของเขาอยู่ เธออาจจะใจแคบเกินกว่าจะให้เขาคิดถึงคนรักที่ตายไปของเขา แล้วยังไงล่ะ ตอนนี้เธอสิที่เป็นคนรักของเขา
นิกม์ลุกขึ้นรีบมาคว้าข้อมือของฉันขึ้นมาดู สีหน้าและแววตาเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด "เจ็บไหม" เธอค่อย ๆ ก้มมองมือซึ่งโชกไปด้วยเลือดของตัวเอง หลังจากนั้นถึงค่อย ๆ คลายกำปั้นออกปล่อยเศษแก้วให้ร่วงลงพื้น จากตอนแรกที่ไม่มีความรู้สึกใด ๆ ตอนนี้มันเริ่มชา แสบขึ้นมา น้ำตาไหลรินอาบแก้มด้วยความเจ็บปวด เจ็บลึกไปถึงข้างในใจ เธอต้องเจ็บเรื่องอะไรมากกว่ากันนะ "รีบไปทำแผลเถอะ" เขาประคองมือเธอไว้พร้อมร้องขออุปกรณ์ปฐมพยาบาลกับพนักงาน
"รับสายสิ!" เธอเอ่ยบอกเขาเสียงนิ่ง เขาไม่สนใจสิ่งที่เธอพูดนอกจากก้มมองมือของเธอไว้อย่างกับนี่เป็นวิธีห้ามเลือด "น้องสาวของภีมต้องการเธอนะ" เธอพูดต่อไม่สนใจว่าเขาจะฟังหรือไม่ "เธอไม่ควรมาอยู่ตรงนี้กับเราเหรอกถ้าเธอยังรู้สึกกับภีมอยู่ ไม่ว่าความรู้สึกนั้นจะเป็นความรักหรือความรู้สึกผิด เรา..."
"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วไมล์ มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย"
"ไม่! … เราจะพูด เราจะบอกแก พอเถอะ เราว่าแกไม่พร้อมที่จะมีเราว่ะ และเราใจแคบเกินกว่าจะยอมให้ใครอยู่ในใจแก ทั้งที่แกคบกับเราอยู่"
เธอชักมือออกพร้อมเดินออกไป รอบนี้แค่ต้องเดินออกจากไปชีวิตเขาอีกครั้งมันคงไม่เจ็บปวดเท่าไหร่อย่างน้อยตลอดเวลาที่คบกันก็มีเรื่องราวดี ๆ มากมายเกิดขึ้นแค่นี้ก็ดีใจแล้ว ยัยเด็กมัธยมปลายตอนนั้นสมหวังกับคนที่รักแล้ว แม้จะเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ
เสียงของนิกม์เอ่ยเรียกชื่อของเธอ เขาจะเรียกเธอแค่นั้นแล้วหยุดเพราะไม่กล้าที่จะรั้งเธอไว้อีก เธอคิดอย่างนั้น เธอรู้จักเขาดี เขาคงแค่คิดว่าเธอกำลังโกรธเดี๋ยวไม่นานเธอก็จะสงบและเขาค่อยมาคุยกับเธอตอนนั้น เธอรู้ดี เธอเคยใจอ่อนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่มีทางเหมือนเดิม เธอคิดอยู่อย่างนั้นพร้อมน้ำตาพรั่งพรูไหลเป็นสายอาบแก้ม
เธอร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังเดินไปร้านขายยาเพื่อซื้ออุปกรณ์ทำแผลให้ตัวเอง เธอเดินเข้าไปในร้านและตรงไปหยิบน้ำเกลือล้างแผล ผ้าพันแผลและเบตาดีนบนชั้นทางด้านซ้ายสุดของร้านก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน ตอนที่กำลังรับตังค์ทอนจากเภสัชกรก็มีใครอีกคนวางกระปุกยาบำรุงที่เคาน์เตอร์ เธอเหลือบไปมองก็เห็นว่าเขาคนนั้นคือเกล อะไรจะบังเอิญขนาดนี้นะ ร้านขายยามีเยอะแยะจะมาร้านนี้ทำไมเนี่ย เขามองมาที่มือข้างที่อาบเลือดด้วยสายตาแห่งความเป็นห่วงปนสงสัย เธอจึงจำเป็นต้องอธิบายให้เขาฟัง
"แก้วบาดน่ะ ไม่เป็นไรมากเหรอก นิสัยซุ่มซ่ามของเรามันแก้ไม่หายอยู่แล้ว" เธอบอกเขาพลางแค่นหัวเราะในลำคอประชดความงี่เง่าของตัวเองที่แค่รักษาคนรักไว้ยังทำไม่ได้ แล้วยังทำเป็นเก่งตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตเขาเพราะความเห็นแก่ตัวทั้งที่ตัวเองต้องเจ็บแทบตายแบบนี้ ยังโง่กำเศษแก้วจนมันบาดอีก แค่คิดถึงนิกม์ตอนนั้นน้ำตาก็คลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
"เจ็บมากไหม" เขาถามด้วยเสียงอ่อนโยนนั่นยิ่งทำให้เธออยากจะร้องไห้
"เจ็บสิ เจ็บมากเลย ทำไมมันถึงได้เจ็บขนาดนี้นะ" เธอบอกเขาไปพร้อมน้ำตาที่ค่อย ๆ ร่วงออกจากดวงตาใส คนตรงหน้าดูจะตกใจที่จู่ ๆ เธอก็ร้องไห้ออกไป เขาลูบหัวเธอเพื่อปลอบแต่นั้นกลับยิ่งทำให้เธอปล่อยโฮหนักกว่าเดิม เธอซบหน้าลงบนแผงอกของคนตรงหน้าอยู่นานหลายนาทีจนกระทั่งรู้สึกเขินขึ้นมาเพราะรู้ตัวว่าเธอนั้นกำลังร้องไห้ต่อหน้าเภสัชด้วย เขาจึงพาเธอเดินมานั่งที่ม้านั่งหน้าร้านขายยา
เขาหยิบน้ำเกลือล้างแผลมาทำแผลให้เธอโดยไม่พูดอะไร เธอได้แต่เหม่อมองแสงไฟสีส้มจากเสาไฟซึ่งอยู่เหนือหัว แสงสลัวยามค่ำคืนวันนี้ ไม่ต่างจากใจที่หลงทางของเธอ มันทั้งเหงาและเศร้าจับใจทว่าก็ไม่รู้จะไปทางไหนเพื่อที่จะพบแสงสว่าง ยิ่งเดินไปแสงไฟที่เคยเจิดจ้าก็ริบหรี่ลงเหลือเพียงแสงสลัวที่พอให้เดินไปได้เท่านั้นเอง
"เสร็จแล้ว"
เธอหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงจับมือเธอไว้ เธอยิ้มจาง ๆ ให้เขาพลางคิดในใจว่าทำไมเธอไม่รักผู้ชายคนนี้แทน ใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ด้อยไปกว่าใคร นิสัยดีและใส่ใจเธออย่างจริงใจ เธอรู้สึกขอบคุณเขาที่ดูแลเธอเสมอมา แต่ทำไมถึงแปรเปลี่ยนไปเป็นรักไม่ได้ ทั้งที่เคยเรียกร้องความชัดเจนจากเขา และในตอนนี้เขามอบให้เธอแล้ว ทำไมเธอดึงดันจะรักนิกม์ และไม่เลือกเกล เธอใช้มืออีกข้างกุมมือของเขาไว้เพื่อแสดงความขอบคุณ
"ขอบคุณนะเกล"
สัมผัสอุ่นจากริมฝีปากอ่อนนุ่มของเกลประทับทาบริมฝีปากเธอไว้แผ่วเบา อ่อนโยนทว่าหนักแน่นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอไม่ได้ปฏิเสธการกระทำของเขาแม้แต่น้อย แม้เขาจะเคยทำไม่ดีกับเธอตอนนั้น แต่เธอก็ไม่ได้ต่างไปจากเขาเลย ตอนนี้เธอกลับรู้สึกขอบคุณที่เขาจูบเธอ ราวกับมันเป็นยาวิเศษที่ช่วยให้เธอผ่อนคลายความหนักหน่วงจากเรื่องราวในอดีตที่เกิดซ้ำในปัจจุบัน เหมือนเขามีกุญแจไขความทุกข์อันหนักอึ้งนี้ให้เป็นอิสระอย่างไงอย่างงั้น...


## Chapter 21

PART III
BETWEEN US
4 ปีหลังจากนั้นเขาไม่ได้ติดต่อกับไมล์อีกเลย ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองหยุดนิ่งนับแต่วันนั้น ภาพของเธอที่จูบกับเกลยังฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ เขาวิ่งตามหาเธออย่างบ้าคลั่งทั้งความเป็นห่วง และไม่อยากให้เธอเข้าใจเขาผิด วิ่งเพื่อไปเห็นภาพบาดตาเหล่านั้น
ทั้งที่คบกับเขาอยู่แต่ไมล์ไม่ไว้ใจเขาเลยแม้แต่น้อยทั้งที่เขารักและไว้ใจเธอ แม้จะต้องเห็นเธอยังไปไหนมาไหนกับเกลอยู่เขาก็พยายามคิดว่าพวกเขาสองคนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น ยิ่งวันที่เกลกอดเธอตรงบันไดก่อนที่เขาจะตามไปกินข้าวกับเธอ เขาหึงและอิจฉาที่ไมล์เอาแต่ปกป้องผู้ชายคนนั้นทั้งที่เขาเคยทำร้ายเธอ ไม่ชัดเจนต่อเธอ แต่กับเขาเธอกลับกลัวและไม่เปิดใจ เธอเอาแต่คิดว่าเขาจะกลับไปหาคนที่ตายไปแล้วได้อย่างนั้นเหรอ
เขารักไมล์อย่างจริงใจ รักเธอยิ่งกว่าภีม การกระทำของเขากลับทำลายทุกอย่าง เขาเพิ่งมารู้ก็เอาตอนหลังจากนั้นหลายเดือนว่าเธอเคยรับสายจาก พีช ตอนนั้นเธอโทรมาหาเขาเพราะต้องการให้ไปร่วมงานทำบุญครบรอบที่ภีมเสียชีวิต แต่เขาปฏิเสธไปเพราะไม่สะดวกอีกทั้งไม่อยากให้ไมล์ไม่สบายใจเขาจึงเก็บเรื่องนี้เงียบไว้โดยไม่บอกไมล์ เขาแค่พยายามปกป้องไมล์ไม่ให้ต้องมารับรู้เรื่องของเขากับภีม เขารู้ว่าเธออ่อนไหวเพียงใด แต่พีชยังโทรมาหาอยู่หลายครั้งจนครั้งนั้นที่ร้านอาหารจังหวะที่ละสายตาจากไมล์เพื่อจะปิดโทรศัพท์ทิ้งไป ทำให้เธอระเบิดอารมณ์ออกไป เขาไม่ทันได้อธิบายอะไรไปด้วยซ้ำ
เขาเคยโทษเธอที่ใช้อารมณ์และไม่ฟังเขา เขาโทษที่ความจริงแล้วเธอเลือกเกลแทนเขา เขาโทษที่เธอไม่ปล่อยอดีตของเธอเองและเอามันมาตัดสินตัวเขา แต่เขาไม่ใช่สกาย เขาไม่แสดงอารมณ์ เขาไม่เคยบอกความรู้สึกของตัวเองให้เธอรู้ เขารักเธอมากแค่ไหน และเขามองเธอคนเดียว เขาโทษตัวเองที่เอาแต่ปิดกั้นและไม่บอกอะไรให้เธอเข้าใจมากว่าการที่เอาแต่บอกว่ารักเธอ
ไม่แปลกใจที่เธอไม่ไว้ใจ และเราต้องเลิกกัน
เขาได้แต่เฝ้าคิดถึงเธอและมองดูชีวิตของเธอผ่านไทม์ไลน์ในโซเชียลมีเดีย อย่างน้อยเรายังเป็นเพื่อนกันในโลกเสมือนนี้แม้จะไม่ได้เจอหรือติดต่อกันในโลกแห่งความจริงก็ตามที ...
ก๊อก ๆ ก๊อก
เขาหลุดจากความคิดทันทีที่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เขาก้มลงมองตัวเองที่ใส่เพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวเดินเร่ร่อนในบ้านของตัวเอง ไม่คิดว่าจะมีแขกมาหาในวันอาทิตย์แบบนี้ สภาพตอนนี้ดูไม่ค่อยได้เอาซะเลย เขารีบคว้าเสื้อยืดจากตะกร้าผ้ามาใส่แก้ขัดไปก่อนพร้อมกับตรงดิ่งไปเปิดประตู
"โอ้โหสภาพอะไรของมึงเนี่ย" เสียงแหลมของไอรินแซวขึ้นทันทีที่เห็นเขา
"มาทำอะไรเนี่ย" เขาถามกลับ ไอรินไม่ได้ตอบอะไรกลับมานอกจากเดินเข้ามาสำรวจภายในบ้านอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา เขานั่งลงตรงโซฟาข้าง ๆ และถามย้ำอีกครั้ง "สรุปมาทำไม"
"เป็นเจ้าของบ้านไม่คิดจะหาน้ำมารับแขกบ้างรึไง" เธอแว้ดเสียงแปดหลอดใส่เขา ยัยนี่ไม่เปลี่ยนจากเมื่อก่อนสักนิด
"ได้ครับท่านไอรินจะดื่มอะไรดีครับเขา" เขาประชดเจ้าตัว
"น้ำเปล่าค่ะ"
"สักครู่นะครับท่านไอริน"
"กวนตีนเหมือนเดิม"
ผ่านไปสิบนาทีได้หลังจากเอาน้ำเปล่ามาให้ตามคำขอ แต่ไอรินยังคงเงียบไม่บอกจุดประสงค์การมาในวันนี้ เขาจึงได้แต่เงียบรอเธอพูดเอง ถ้าขืนถามขึ้นเองได้โดนตวาดแว้ด ๆ ใส่อีกรอบแน่ ยัยนี่อารมณ์เปลี่ยนไปมา จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเมื่อก่อน ยัยรินชอบโผล่มาส่งเสียงดังตอนที่เขากับไมล์นั่งอ่านหนังสืออยู่ด้วยกันตอนม.ปลาย จะว่าไปเวลาก็ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วสินะ ในความรู้สึกมันเหมือนเมื่อวานนี้เอง ถ้าย้อนกลับไปได้เขาจะไม่ปฏิเสธเธอตอนนั้นเลย พวกเราอาจจะยังอยู่ด้วยกันก็ได้ เขาคงไม่ต้องเสียเธอไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"รู้ไหม ความรักมันมีจังหวะเวลาของตัวมันเองนะ เราเข้าไปควบคุมไม่ได้เหรอกถึงอยากจะทำแค่ไหน" ไอรินเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่รู้ว่าเจ้าตัวหมายถึงเรื่องอะไร หรือบางทีเขาอาจจะโดนอ่านใจได้ล่ะมั้ง เขาจึงได้แต่ยกยิ้มบางเพราะไม่รู้จะตอบกลับไปยังไง "ที่มาวันนี้ก็อยากมาเจอและเอาบางอย่างมาให้" เธอบอกพร้อมกับยื่นซองจดหมายสีขาวสะอาดให้เขา "บัตรเชิญงานแต่งน่ะ" เขาแกะซองดูของข้างใน สิ่งที่เห็นมันบีบรัดหัวใจเกินจะทนไหว
"สวยใช่ป่ะล่ะ ไมล์ในชุดเจ้าสาว เห็นมันเป็นแบบนั้นก็เถอะจริง ๆ แล้วความฝันของไมล์มันก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นแหละ อยากจะเป็นเจ้าสาวของใครสักคน มีความรักและอยู่กับคนนั้นอย่างมีความสุข"
"อื้อ งั้นเเหรอ ดีแล้วล่ะ"
ผ้าม่านพลิ้วไหวไปตามแรงลมที่พัดผ่าน หอบกลิ่นอายของอดีตมาพร้อมเสียงแห่งความอ้างว้างซึ่งก่อขึ้นในใจเขาอีกครั้ง ดั่งเวลารอบตัวหยุดนิ่งพาให้ได้ยินกระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาดัง ไกลออกไป เสียงใสหวานของไมล์ในอดีตกลับชัดแจ้งขึ้น
'เราชอบแกนะ'
'แล้วจะรอแกนะ'
'จูบเราได้ไหมนิกม์'
'รักเธอนะ'
'พอเถอะ'
"ก็…เท่านี้แหละ เจอกันที่งานอาทิตย์หน้านะ ถึงจะกะทันหันไปหน่อยแต่ก็อยากให้ไปนะ คิดซะว่าเป็นโอกาสสุดท้าย ที่จะปรับจังหวะความรัก ระหว่างพวกมึงสองคนละกัน"
อดีตถูกแทรกด้วยเสียงไอริน โอกาส จังหวะความรัก ระหว่างพวกเขาสองคน พูดเรื่องอะไรกัน มันยังมีโอกาสในความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาอยู่งั้นเเหรอไมล์ ในเมื่อเธอจะแต่งงานแล้ว
เขามองดูรูปไมล์ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ช่อดอกลิลี่สีชมพูอ่อนแววตาสดใสเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ขับกับรอยยิ้มที่ใครเห็นเป็นต้องยิ้มตาม เพราะมันอ่อนหวานและใสซื่อเสียเหลือเกินในสายตาของเขา เขาควรมีความสุขที่เห็นเธอมีความสุข แต่เขากลับสั่นไหวเกินกว่าจะห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลออกไปได้
สัปดาห์ต่อมา
เขายืนมองดูตัวเองในชุดสูทสีดำสะท้อนในกระจกเงา เตรียมพร้อมเผชิญกับไมล์ เขาซ้อมกับตัวเองมาทั้งอาทิตย์เพื่อจะบอกเธอได้อย่างไม่ติดขัด 'ยินดีด้วยนะไมล์' ใจมันสั่นระรัวไปหมด เขาสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่สงบสติอารมณ์อันพลุ่งพล่านของตัวเอง มองตัวเองอีกครั้งและยืดอกเดินออกจากห้องน้ำของโรงแรมเพื่อไปยังจุดลงชื่อร่วมงาน
มองไปทางไหนก็เห็นแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตาทั้งนั้นนี่มันงานแต่งหรืองานร่วมรุ่นกันแน่นะ มีเพื่อนสมัยมัธยมปลายค่อนข้างเยอะ เขาเห็นว่าน่าจะยังมีเวลาอีกเยอะจึงออกไปเดินเล่นตรงสวนของโรงแรมซึ่งจริง ๆ ก็เป็นส่วนหนึ่งของที่จัดงาน แต่ยังไม่มีใครเข้ามาเลยสักคน อาจเพราะคงยังอยู่หน้างานตรงจุดลงชื่อและถ่ายรูปกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวกันอยู่ ดอกไม้ถูกจัดแต่งไว้อย่างสวยงามและมีภาพพรีเวดดิ้งของคู่บ่าวสาวร้อยเรียงเรื่องราวความรักอันหวานชื่นของพวกเขา ตั้งไว้ตามทางเดิน
"หึ ยัยตัวร้าย" เขาพึมพำเมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ ว่าในซองจดหมายเชิญนอกจากจะมีใบที่เป็นรูปภาพของไมล์แล้ว ยังมีการ์ดอีกอันคู่มาด้วยและเขาไม่ได้ดูรายละเอียดอะไรนอกจากสถานที่จัดงานเท่านั้น
"นิกม์" เสียงหวานใสเอ่ยเรียกเขาแผ่วเบา เขาหันไปสบตาเข้ากับหญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกสีชมพูอ่อน ความสดใสของเธอยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนจากตอนนั้นเลยสักนิดเดียว ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เขาเองก็เช่นกันประหลาดใจและดีใจเหลือเกินที่ได้พบกับเธอ "ดีจังที่ได้เจอกันอีก" เธอบอกเขาพร้อมส่งยิ้มกว้างด้วยความดีใจ


## Chapter 22 THE END

"ยัยไมล์~ เหมาะมากแก สวยจนฉันอิจฉาแล้วเนี่ย" เสียงร้องตื่นเต้นของไอรินทำเธอสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ เธอหรี่ตามองเพื่อนสาวคนสนิทผู้ขอร้องแกมบังคับให้เธอลองสวมชุดแต่งงานของหล่อน ยัยรินยกมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปรัว ๆ ด้วยความภูมิใจในผลงาน
"โอยนี่ หยุดถ่ายได้แล้ว... นี่ฉันไม่ได้เป็นคนที่จะแต่งงานนะ" เธอพูดเสียงแข็งทำทีเป็นโมโห แม้จะแอบชอบใจอยู่ที่มันสวยและเหมาะกันเธออยู่ไม่น้อย "แกจะให้ฉันลองทำไมเนี่ย อยากเห็นฉันแต่งงานรึไง"
"แล้วไม่คิดจะแต่งจริง ๆ เหรอ"
"หยุดเลย! แฟนยังไม่มีเลยจะให้ไปแต่งกับใครย่ะ"
"ก็หนุ่มคนนั้นน่ะ"
"แกไปมโนฉันกับใครอีกล่ะ"
"แสดงว่าเยอะเหมือนเดิมสินะ" ไอรินแซวหยอกถึงเธอสมัยก่อนที่มีหนุ่มเข้ามาจีบตลอดจนเพื่อนเพลีย
"แน่นอนคนมันสวย"
"เบาบ้างเถอะค่ะเพื่อน ฉันอยากเป็นเพื่อนเจ้าสาวตอนสาวนะ ไม่ใช่ตอนหนังเหี่ยว"
"แกก็พูดไปเรื่อย ถึงตอนนั้นฉันก็เหี่ยวไปกับแกนั่นแหละ"
พวกเธอหลุดหัวเราะกันคิกคักอย่างอดไม่ได้ ไม่อยากจะเชื่อว่าช่วงเวลาวัยรุ่นของพวกเขาผ่านมานานขนาดนี้แต่ทั้งสองก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนเดิม และเพื่อนเธอคนนี้ก็กำลังเป็นเจ้าสาวแล้ว
"ถามจริง ตอนนี้ไม่ได้คบใครเหรอ" เธอนิ่งกับคำถามนั้นเมื่อไอรินวกประเด็นกลับมาเรื่องความสัมพันธ์ของเธออีกครั้ง เธออึดอัดใจนิดหน่อยที่จะต้องตอบคำถามแต่สุดท้ายก็ทำให้เพียงถอนหายใจยาวเมื่อตัดสินใจยอมเล่าให้เพื่อนสาวฟัง
เฮ้อ ~
"ฉันเพิ่งเลิกกับแฟนน่ะ"
"เมื่อไหร่?" ไอรินแสดงออกว่าตกใจอย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าเพราะอึ้งกับข้อมูลไหนระหว่างเธอที่มีแฟนแล้วไม่บอก หรือเพราะเลิกกับแฟน
"ก็เมื่ออาทิตย์ก่อนหลังโดนขอแต่งงาน"
"เดี๋ยววววววว นะ..."
"แกก็รู้ว่าฉันไม่อยากมีลูก แต่เขาขอฉันแต่งงานและจะให้ฉันเตรียมพร้อม TO BE A MOM ทันที…"
"มันใช่เรื่องที่เขาอยากมีเจ้าตัวเล็กแน่ใช่ไหม" ไอรินถามคำถามแฝงความหมายบางอย่างที่เธอเข้าใจได้ทันที เพราะรู้ได้ว่าเพื่อนกำลังพูดถึงอดีตคนรักอย่างนิกม์
เมื่อเห็นไอรินทำหน้าผิดหวัง เธอก็ยิ้มเศร้า ๆ พลางคิดถึงหนุ่มตาน้ำข้าวคนนั้น เธอเสียใจที่ทำให้เขาผิดหวังมาก เขาดูจะจริงจังและคาดหวังกับคำตอบของเธอไว้สูง แต่แล้วเธอกลับทำร้ายจิตใจเขา "ฉันชอบเขานะ แต่ฉันไม่จริงใจเอาซะเลย" หล่อนน้ำตารื้น
"ฉันหลอกตัวเองไม่ได้ ยิ่งเขาดีกับฉัน วาดฝันถึงอนาคตด้วยกันมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งรู้สึกแย่และฉันก็ทำเขาผิดหวังที่สุดเพราะความจริงแล้วฉันไม่อยากมีเจ้าตัวเล็กน่ะสิ" รินสวมกอดเธอ ลูบหลังปลอบอย่างเข้าใจ "เขาขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคนที่เขาไว้ใจ ที่รักฉัน แต่ฉันกลับตอบว่าตกลงไม่ได้ ฉันแย่ป่ะว่ะ"
ไอรินนิ่งไปสักพักใหญ่ ทำท่าทางครุ่นคิดถึงบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา
"แล้วถ้าเป็นนิกม์แกจะตอบตกลงไหม ตัดเรื่องเจ้าตัวเล็กไปก่อนเลย"
คำถามนั้นทำเอาไมล์อึ้ง ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาตอบโต้เพื่อนคนนี้ได้ ไอรินรู้ดีอยู่แล้วว่าเธอจะตอบยังไง ที่ถามก็เพื่อให้ตัวเธอรับรู้ถึงคำตอบของตัวเองว่า ทำไมเธอถึงไม่ตอบตกลงแต่งงานกับชายคนนั้น ก็เพราะว่า...
ใช่
เธอคงตอบตกลงถ้าคนนั้นคือนิกม์
แต่ว่า... มันก็สายไปแล้วเหมือนกัน
"งั้นไม่เห็นต้องปฏิเสธตัวเองเลยนะไมล์ ฉันไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งเรื่องของพวกแกนะ แต่เอาจริง ๆ โคตรน่าหงุดหงิดเลยว่ะ รักกันทำไมต้องทำร้ายตัวเองด้วยว่ะ ไม่พูดกันตรง ๆ จะเข้าใจกันได้รึไง ตั้งแต่วันนั้นพวกแกก็ไม่ยอมเจอกันเลยสักครั้ง ทำไมล่ะ ในเมื่อแกมีคำตอบชัดเจนขนาดนี้แล้ว"
"กะ...ก็มัน ก็...ฉะ...ฉัน ฮึ...ทำไม่ได้ ตอนนั้นฉันไม่พร้อมเลย ต่อให้รักแค่ไหนมันก็มีคำว่า 'แต่' เสมอ"
เธอปล่อยมือจากช่อดอกไม้ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้าตัวเองไว้ น้ำตามากมายไหลทะลักออกไป ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่เคยร้องไห้ด้วยเรื่องนี้อีกเลย แต่แล้วทำไม เพียงแค่คำพูดจี้ใจจำของยัยริน ตัวเธอกลับ..เจ็บ หน้าชายิ่งกว่าถูกตบหน้าจริง ๆ เสียอีก
หลังจากคืนนั้นเมื่อสี่่ปีก่อน นิกม์ไม่ได้ตามมาคุยกับเธออีกเลย เขาไม่โทรหา หรือมาหาเธอที่ห้อง เราไม่ได้พูดปรับความเข้าใจหรืออะไรทั้งนั้น
เกลขอโทษที่จูบเธอ เขาสารภาพว่าถ้าจูบเธอตอนนั้นอาจจะทำให้เธอเปลี่ยนใจรักเขาก็ได้ แต่เธอก็ปฏิเสธเขาอยู่ดี เพราะเธอไม่เคยรักใครได้อย่างจริงใจเท่าที่รักนิกม์ พูดได้เพียงว่าขอบคุณที่รักและมอบจูบนั้นให้คนอย่างเธอ
'ถือเป็นจูบลาสุดท้ายนะ ขอโทษที่เห็นแก่ตัว' เธอบอกเกลและเดินจากเขาไป
เธอเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียวหลายคืน ผ่านไปสักพักก็ต้องยอมรับว่าจริง ๆ เธอวู่วามไปเอง สมควรแล้วที่ต้องมานั่งเสียใจ คนเรามักคิดอะไรได้ในช่วงเวลาที่สูญเสียทุกอย่างไป เธอเป็นหนึ่งในคนโง่เง่าพวกนั้น ถ้าเธอเปิดใจกว้างกว่านี้และเลิกคิดว่านิกม์จะเป็นเหมือนสกาย เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้
เธอไม่เชื่อใจเขามากพอ นั่นคือสิ่งที่เธอได้เรียนรู้
เธอพยายามใจกล้าโทรหานิกม์อยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะเธอตัดสายทิ้งก่อนทุกครั้ง มันจบลงแล้ว นับตั้งแต่ที่คบกันเธอไม่เคยเชื่อใจเขาเลยเรื่องภีม ต่อให้มีโอกาสกลับไปอีกครั้งตัวเธอในตอนนั้นก็ตระหนักได้อยู่ดีว่ายังไม่พร้อมที่จะเปิดใจ สุดท้ายเธอเลยละความพยายามและปล่อยให้ทุกอย่างผ่านเลยไปตามกาลเวลา
เพราะถ้าหากว่า...
นิกม์ยังรักเธอ
และเธอยังรักเขา
สักวันเราคงกลับมาพบกันอีกครั้ง เช่นครั้งนี้
ตอนนี้อาจจะไม่ใช่เวลาที่เหมาะ พวกเขาคงเพียงแค่ต้องรอเวลา
ตอนแรกเธอหวังว่าเขาคงมาหาเธอในวันที่เธอเรียนจบ เหมือนที่เธอสารภาพรักเขาในวันที่เราเรียนจบมัธยมปลาย
แต่ก็ไร้วี่แวว
ท้ายที่สุดเธอก็หนีไปต่างประเทศอีกครั้งทั้งยังตั้งใจจะไปอยู่ถาวร ระหว่างที่อยู่ที่นู่นเธอพยายามเปิดใจคบกับคนอื่นแต่ก็ล้มไม่เป็นท่าเพราะทนหลอกใจตัวเองไม่ไหว
ผ่านไปไม่กี่ปีไอรินติดต่อมาว่าจะแต่งงาน เธอซึ่งเป็นเพื่อนสนิทจึงจำเป็นต้องกลับมา
และ ได้พบกับเขา
"นิกม์"
ดีใจที่ได้เจอเขาในวันนี้ คิดไว้อยู่แล้วว่าไอรินต้องเชิญเขามาด้วย ความจริงเธอไม่คิดว่าเขาจะมาเหรอก แต่ก็แอบหวังไว้ที่จะได้เจอเขาอีกสักครั้ง
เขาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
.
.
.
ใจเธอสั่นระรัว เผลอเร่งเท้า ก้าวเข้าไปหาเขาด้วยความคุ้นชิน
.
.
.
ก่อนนั้นคงไม่ลังเลที่จะวิ่งเข้าไปกอด
.
.
ทว่า ระหว่างเรามันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
.
.
เธอต้องชะงักฝีเท้าตัวเองให้หยุดนิ่ง
พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ หวังจะให้มันช่วยลดอัตราการเต้นของหัวใจให้ช้าลงกว่านี้หน่อย เธอมองใบหน้าซึ่งหันเพียงครึ่งเสี้ยวของเขา นึกประหลาดใจทำไมเขามาอยู่บริเวณนี้ก่อนงานจะเริ่ม เธอจึงค่อย ๆ ก้าวไปใกล้ตรงที่เขายืนอยู่ แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความกังวลทว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความโหยหา
คิดถึงเขาเหลือเกิน
เสี้ยววินาทีที่เขาหันมาสบตา ดวงตาคู่นั้นส่อแววสับสนข้องใจ เธอหยุดเดินเมื่อคิดว่าน่าจะเว้นระยะห่างไว้อย่างพอเหมาะแล้ว ส่งยิ้มให้เขาอย่างเคย
"ดีจังที่ได้เจอกันอีก"
ไม่ว่าจะบังคับตัวเองไม่ให้ดีใจออกนอกหน้าแค่ไหนแต่รอยยิ้มกว้างของเธอคงปิดบังความรู้สึกนี้จากเขาไม่ได้สักนิดเดียว
* * *
THE END
คนหนึ่งเก็บซ่อนความเศร้า อีกคนแอบซ่อนความรัก เมื่อพวกเขากลับมาพบกันอีกครั้ง หัวใจที่ถูกปิดกั้นจะยังสื่อถึงกันได้อยู่ไหม..."พูดสิว่า...รัก"