ลำนำร้อยปี 百年爱情
Alphabetreading
## รัชศกอู๋เต๋อปีที่แปด

สายลมอ่อนโยนต้นฤดูซุนเฟินพัดมากระทบใบหน้าหยางเล่ยอี้แผ่วเบา เปลือกตาของเขาไหวเล็กน้อยตามแรงลมซึ่งบัดนี้เริ่มพัดถี่อย่างผิดธรรมชาติ
ยามนี้เขาเพิ่งประสบพบเจอภัยอันตรายใหญ่หลวงเรียกว่าหนักหนาที่สุดตลอดชีวิตบัณฑิตตกยากของเขา นึกไม่ถึงคนฐานะครอบครัวชาวบ้านธรรมดายากจนจากเมืองชายแดนขุยโจวเช่นหยางเล่ยอี้ กว่าจะใช้ชีวิตผ่านความยากลำบากนานับประการตลอดยี่สิบปีจนในที่สุดเขากำลังสอบเลื่อนขั้นได้เป็นถึงจิ้นซื่อ กลับต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือสมุนซ่องโจรชั้นต่ำ


## เมืองหลวงฉางอัน

ปีที่หนึ่งแห่งรัชศกจิ่งหยุนภายหลังสิ้นสุดรัชสมัยขององค์จักพรรดินีอู่เทียนโฮ่ว รุ่ยจงฮ่องเต้ทรงมีพระดำริให้จัดการสอบเคอจวี่เพื่อเลือกเฟ้นขุนนางเข้าราชสำนัก
(เคอจวี่ ระบบการสอบคัดเลือกขุนนางโบราณถือกำเนิดขึ้นสมัยราชวงค์สุย ประกอบด้วยการสอบระดับอำเภอคือ 'ซิ่วไฉ่' ระดับมณฑลคือ 'จวี่เหริน' จนถึงรอบสุดท้ายคือ 'จิ้นซื่อ' ซึ่งจะเป็นการสอบต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดเรียกว่า 'จ้วงหยวน' รองลงมาคือ 'ปั๋งเหยียน' และ 'ทั่นฮวา' ตามลำดับ)
หยางเล่ยอี้บัณฑิตหนุ่มจากสำนักศึกษาเซวียนเฉิงแห่งเมืองขุยโจวจึงปรากฏชื่อเป็นผู้เข้าสอบคัดเลือกเคอจวี่  ผ่านระดับมณฑลมาได้ หยางเล่ยอี้ผู้อายุน้อยเพียงยี่สิบปีจึงอาศัยวาสนาอันมุ่งมั่นจนมีชื่อติดในรอบการสอบระดับจิ้นซื่อต่อหน้าพระที่นั่ง
บุรุษผู้มีใบหน้าสดใสกับรอยยิ้มบุ๋มข้างแก้มอันทรงเสน่ห์ เขาเร่งเดินทางจากขุยโจวบ้านเกิดมาถึงเมืองหลวงฉางอันได้ราวสามวัน ด้วยความเป็นศิษย์ของสำนักศึกษาเซวียนเฉิงแห่งขุยโจวสามารถมาขอพักค้างแรมที่สำนักศึกษาติ้งซวนในย่านตะวันออกแห่งฉางอันได้
ทั้งสองสำนักศึกษานี้ก่อตั้งมาจากศิษย์เอกของอัครราชครูในรัชสมัยของจักพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นนับได้ว่าเป็นดั่งสำนักร่วมพี่ร่วมน้องกัน ส่วนผู้ที่มีรายชื่อเป็นระดับจิ้นซื่อจากสำนักศึกษาเซวียนเฉิงมีเหลียงเจิ้งศิษย์พี่ของหยางเล่ยอี้กับเขาเพียงสองคน
หยางเล่ยอี้ออกเดินทางมาก่อนร่วมเดือนหากแต่ด้วยฐานะทางบ้านค่อนข้างขัดสนจึงมาถึงเมืองหลวงล่าช้าไปสักหน่อย...อีกเพียงสามวันข้างหน้าก็จะถึงกำหนดเข้าสอบหน้าพระที่นั่ง
..ยังเหลือเวลาอีกสองวันให้เที่ยวดูฉางอันอันมั่งคั่ง...
ยามเช้าตรู่ต้นฤดูใบไม่ผลิอากาศสดใสท้องฟ้ากระจ่างเป็นสีฟ้าสด หยางเล่ยอี้นึกครึ้มใจหมายออกไปเที่ยวชมเมืองหลวงแห่งรัชสมัยอันรุ่งเรืองสักหน่อย เขาเกิดและเติบโตที่เมืองชายแดนขุยโจวมายี่สิบปีไม่เคยได้เดินทางไกลนับพันหลี่เช่นนี้มาก่อน ได้มาเยือนฉางอันทั้งทีถือเป็นโอกาสเปิดหูเปิดตา
"คุณชายท่านนี้...นี่เป็นผังเมืองโดยย่อของฉางอันขอรับ ท่านผู้อาวุโสจางให้นำมามอบให้ท่านขอรับ"
บ่าวรับใช้ใบหน้าสดใสเคาะประตูห้องพักพร้อมกันยื่นหนังสือในมือส่งให้...เมื่อวานอาจารย์อา จางเหลียงส่วงบอกไว้ว่าจะมอบให้เขาวันนี้จึงให้คนนำมาให้
"รบกวนพี่ชายฝากบอกอาจารย์อา..ยามสายข้าจะเข้าไปคารวะ"
"วันนี้ผู้อาวุโสจางไม่อยู่ที่สำนักขอรับ"
"เช่นนี้นี่เอง..รบกวนพี่ชายแล้ว"
หยางเล่ยอี้ยิ้มบางก่อนรับหนังสือเล่มนั้นมาถือไว้ ผังเมืองของฉางอันนั้นเขาย่อมรู้ดีหากแต่ไม่อยากปฏิเสธน้ำใจจากอาจารย์อาผู้นั้น
แผนผังโดยทั่วไปของเมืองฉางอันแบ่งเป็นสี่ส่วนทิศเหนือเป็นเขตพระราชวังและที่พำนักบรรดาราชนิกูลรวมถึงจวนขุนนางใหญ่ ที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้โดยตรง
ถัดมาทางทิศตะวันตกเป็นย่านภัตาคาร โรงน้ำชา โรงเตี๊ยม โรงละคร มีไว้สำหรับชนชั้นสูงทั้งหลายได้พักผ่อนหย่อนใจหาความรื่นเริง สองฝากคั่นกลางด้วยทิวทัศน์แม่น้ำเฟิงเหอ งดงามตระการตาคราคร่ำไปด้วยแสงสีและเสียงดนตรีทั้งยามกลางวันกลางคืน
ถัดจากนั้นจึงเป็นเขตกองกัพกับเหล่าจวนแม่ทัพสำคัญ อาณาเขตกินพื้นที่สามในสี่ส่วนทางด้านทิศใต้เชื่อมต่อมาจนถึงย่านการค้าทางตะวันออกของเมืองหลวงฉางอาน
ในย่านการค้าทางตะวันออกผู้คนพลุกพล่านกลับใหญ่โตโอ่อ่าไม่สู้บรรดาร้านรวงหรูหราทางทิศตะวันตกเน้นไปทางความหลากหลายของสินค้าจากต่างเมือง พื้นที่สามในสี่ส่วนเป็นบ้านเรือนของชาวบ้านสามัญถึงกระนั้นร้านรวงดาษดื่นในย่านนี้กลับมีไว้ให้สำหรับพ่อค้าคนเดินทางต่างถิ่นสามารถหาที่พักอาศัย
ด้านหลังตรอกซอยเล็กน้อยใหญ่ทั่วไปคราคร่ำไปด้วยบรรดาช่างฝีมือระดับกลาง เพียงพอต่อกำลังซื้อของประชาชนทั่วไปได้
วันนี้หยางเล่ยอี้ตั้งใจตื่นนอนแต่เช้าตรู่ ชำระใบหน้าเสร็จแล้วจึงผูกผมด้วยผ้าแถบสีเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน ขับเน้นใบหน้าคมคายเหนือผู้อื่นของเขาให้โดดเด่นยิ่งขึ้น  ตั้งแต่หัวจรดเท้าหยางเล่ยอี้ไม่ได้พกของมีค่าแสดงฐานะอันใด ขัดกับใบหน้าบุรุษรูปงามดั่งหยกไร้ตำหนิ ดวงตาสีดำสนิทนุ่มนวลประดุจสายลมวสันต์ โดยเฉพาะรอยยิ้มบุ๋มทรงเสน่ห์ที่ข้างแก้ม
หากแต่เพียงรูปกายภายนอกเท่านั้นที่แลดูสูงส่ง เนื้อแท้ของหยางเล่ยถูกหล่อเลี้ยงด้วยวิถีชีวิตตามธรรมดาชาวบ้าน แทบไม่ได้เข้าใกล้ความเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ มีเพียงสายเลือดในกายของฝั่งมารดาเป็นถึงอดีตกั๋วกงสกุลหยางผู้ยิ่งใหญ่
"คุณชายท่านนี้....ไม่ทราบว่าชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร? มาจากที่ใดหรือ?"
เสียงทักทายจากบุรุษหนุ่มหน้าตาสดใสแต่งกายสะอาดสะอ้าน ในมือถือพัดผ้าไหมสีขาวสะอาดตาตัวด้ามพัดทำจากไม้หอมอย่างดีประดับพู่ห้อยสีเขียวเข้ากันกับลายเส้นใบไผ่ เขาเอ่ยทักทายหยางเล่ยอี้ขณะกำลังก้าวเดินออกทางประตูด้านหลังสำนักศึกษาต้ิงซวนพอดี
"คุณชายกล่าวเกินไปแล้ว ตัวข้าเป็นจิ้นซื่อจากขุยโจว..แซ่หยางมีนามว่า..เล่ยอี้..."
"ข้าเพิ่งมาถึงฉางอันเป็นครั้งแรก หาใช่คุณชายจากสกุลใด? ขอท่านได้โปรดอย่าถือสา"
หยางเล่ยอี้ประสานมือคารวะอย่างเป็นทางการตอบกลับ
"มิได้ๆ ที่แท้หยางจิ้นซื่อจากขุยโจว..ข้าแซ่เฉิงชื่อคำเดียวว่า...ฉือ...เป็นคนหลิ่งโจวโดยกำเนิดยินดีที่ได้พบหน้าคุณชายหยาง"
คำทักทายจากเฉิงฉือค่อนข้างแปลกหูไปสักหน่อย เพียงแต่คุณชายผู้นี้นับเป็นผู้มีจิตใจกว้างขวางผู้นึง
"ไม่ทราบคุณชายเฉิงมีอะไรให้ข้าช่วย...หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้ายินดีขอรับ"
หยางเล่ยอี้เอ่ยปากถามก่อนตามอย่างนิสัยบัณฑิต
"คุณชายหยางอย่าได้กล่าวหนักเช่นนั้น...ข้าเพียงเห็นคุณชายหน่วยก้านดีหน้าตาสดใส ตัวข้าเป็นพ่อค้าพื้นฐานย่อมนิชมยมชอบคบหาสมาคม"
"หากคุณชายหยางไม่รังเกียจ?"
เฉิงฉือโบกพัดในมือพลางส่งยิ้มบาง
"หามิได้...ตัวข้าเพิ่งมาถึงฉางอันเมื่อวันก่อนวันนี้ตั้งใจออกมาเที่ยวชมในเมืองดูสักหน่อย"
หยางเล่ยอี้ตอบกลับไป
"บังเอิญเช่นนั้น....ข้าเองก็เพิ่งมาถึงฉางอันเมื่อสามวันก่อน"
"วันนี้มีอันคลาดกันกับสหายถือว่ามาเสียเที่ยว...อย่างนี้ดีหรือไม่?..หากคุณชายหยางไม่รังเกียจให้ข้าพาท่านเที่ยวชมฉางอัน...ดีหรือไม่?"
"คุณชายเฉิงเกรงใจไปแล้ว....หากท่านอาสามีหรือข้าจะไม่รับน้ำใจ...."
ไม่ทันหยางเล่ยอี้จะกล่าวจบประโยคเพียงได้ยินคำเอ่ยรับ คุณชายเฉิงฉือผู้นี้ดึงแขนเสื้อเขาออกเดินในทันที
"ไปกัน....ข้านี้โชคดีจริงเชียว! ได้มาเจอสหายใหม่เป็นถึงจิ้นซื่อ ฟ้าดินไม่รังแกคนดีภายภาคหน้าคุณชายหยางจะต้องประสบความสำเร็จเป็นแน่"
เฉิงฉือเอ่ยวาจารื่นหูไม่หยุดทั้งยังโบกพัดในมือ ใบหน้าเปื้อนยิ้มเป็นชีวิตจิตใจ
ไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงโรงน้ำชาสุ่ยเซียนในย่านทิศตะวันตก โรงน้ำชาแห่งนี้จัดว่าเป็นหนึ่งในสถานที่ขึ้นชื่อของฉางอันด้วยสามารถมองเห็นทิวทัศน์ส่วนหนึ่งของกำแพงวังหลวงและ 'สวนดอกท้อจรดตะวัน' อันเลื่องลือ  หยางเล่ยอี้ลอบถอนหายใจด้วยฐานะของเขาในยามนี้แม้จะมีเงินใช้จ่ายติดตัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจฟุ้งเฟ้อเห่อเหิมจนเกินไปนัก
เพียงเห็นบุรุษทั้งสองคนมาหยุดยืนอยู่หน้าหอสุ่ยเซียน เสี่ยวเอ้อผู้ดูแลด้านหน้ากุลีกุจอออกมาต้อนรับ
"คุณชายทั้งสอง....วันนี้มีห้องส่วนตัวที่ชั้นสองว่างอยู่ขอรับ"
"ห้องนั้นดีมากนะขอรับคุณชายมาสารถมองเห็นสวนดอกท้อจรดตะวันได้ตลอดทั้งวันเลยขอรับ"
"ไม่ทราบว่าคุณชายทั้งสองสนใจหรือไม่ขอรับ?"
เสี่ยวเอ้อใบหน้าแป้นแล้นทักทาย
"ชาเข็มเงินของที่นี่รสชาติดีมาก...กินกับขนมฮ่วยซัวของขึ้นชื่อขอหอสุ่ยเซียนเข้ากันยิ่งนัก"
เฉิงฉือหันมาเอ่ยกับหยางเล่ยอี้ด้วยแววตาประกายสดใสแทบไม่ต้องให้เสี่ยวเอ้อผู้ดูแลแนะนำให้..แน่นอนเฉิงฉือผู้นี้ย่อมมาเป็นแขกขาประจำหอสุ่ยเซียน
ยังไม่ทันจะก้าวเท้าเข้าไปภายในปรากฏมีบ่าวรับใช้รีบเร่งตามตัวเฉิงฉือกลับไป ห้องส่วนตัวจิบชาที่ชั้นสองอันงดงามจำต้องจบลงแต่เพียงเท่านั้น
"ไว้วันหลังข้ากับสหาย...ค่อยแวะมาใหม่"
กล่าวจบหยางเล่ยอี้ขอตัวเดินจากไป
หากเขามีดวงตามองเห็นด้านหลังได้หยางเล่ยอี้คงนึกประหลาดใจกับสายตาสตรีทั้งหลายในหอสุ่ยเซียนที่ชำเลืองมองรูปโฉมอันโดดเด่นของเขาจากด้านบนไม่ได้
เดินไปได้พักใหญ่หยางเล่ยอี้จับสังเกตุผู้คนบนท้องถนน โดยเฉพาะสตรีแรกรุ่นยามเดินมาใกล้เขามักจะพากันหยุดชำเลืองมองพลางยกแขนเสื้อขึ้นบังใบหน้าท่าทางเอียงอายเล็กน้อย
ปกติหยางเล่ยอี้ไม่ถนัดแต่งกายเปิดเผยใบหน้าถึงเพียงนี้ ยามอยู่ขุยโจวด้วยต้องทำงานใช้แรงเป็นส่วนใหญ่ หยางเล่ยอี้มักไม่สนใจหน้าตาตนเองสักเท่าใดนัก
หากมัวสละเวลาล้างหน้าแต่งกายจะเป็นการสิ้นเปลืองเวลาโดยเปล่าประโยชน์ มีเพียงยามที่ต้องไปเข้าเรียนจึงแต่งกายด้วยชุดสะอาดสะอ้านเป็นการให้เกียรติ
นึกไม่ถึงเพียงแต่เขาพิถีพิถันเล็กน้อยกลับกลายเป็นที่จำเริญตาของผู้คนไปได้ เมื่อครู่มากับเฉิงฉือเขาจึงไม่ได้เห็นผิดสังเกตเท่าใดนัก? ยามนี้อยู่ลำพังผู้เดียวจึงได้กระจ่างแจ้ง
ไม่แปลกที่หยางเล่ยอี้จะเกิดมาพร้อมรูปโฉมงดงาม ทั้งสติปัญญาเหนือผู้อื่น สายตระกูลฝั่งมารดามีศักดิ์เป็นถึง 'หยางกั๋วกงแห่งฉางอาน'  เพียงแต่หยางเล่ยอี้เกิดมาในยามที่ตระกูลถูกปลดเป็นสามัญชนต้องโทษเนรเทศอยู่ชายแดน และเขาเป็นเพียงผู้สืบสกุลสายรอง
ภายหลังจากคนตระกูลหยางถูกเนรเทศมาชายแดน ก็ไม่ปรากฏบุตรชายสืบสกุลนานถึงสองรุ่น อาศัยมารดาของหยางเล่ยอี้เป็นบุตรีสายตรงของตระกูลหยาง นางแต่งเข้าสกุลบัณฑิตธรรมดาเมื่อมีบุตรชายถือกำเนิด..จึงได้ใช้แซ่ของฝั่งมารดาด้วยถือเป็นบุรุษคนแรก  ภายหลังบิดาและมารดาด่วนจากไปด้วยโรคร้ายหยางเล่ยอี้จึงเติบโตมาเยี่ยงชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป
--------------------------------------------
โปรดติดตาม


## พานพบเซียนน้อยจำแลง

ถึงแม้หยางเล่ยอี้มีรูปโฉมเลิศเลอเหนือผู้อื่นเพียงใด หากแต่ด้วยฐานะทางบ้านขัดสนเหลือประมานส่งผลให้ดวงดอกท้อของหยางเล่ยอี้พลันอาภัพอับโชคถึงสามครา
คราแรกเมื่อคราวหยางเล่ยอี้อายุย่างเข้าสิบเจ็ดปี ญาติผู้ใหญ่ฝั่งบิดาได้ทาบทามหมั้นหมายบุตรีเจ้าของโรงทอผ้าที่เหยียนโจวทางฝั่งนั้นพึงพอใจในตัวหยางเล่ยอี้อย่างมาก
หากแต่มีเหตุให้ต้องคลาดกันไปด้วยในปลายปีนั้นมารดาของฝั่งเจ้าสาวด่วนจากไปด้วยโรคปัจจุบัน ภายหลังไว้ทุกข์ให้มารดาได้ไม่ถึงครึ่งปี ข่าวลือแว่วมาว่านางแอบนัดแนะหนีตามกันไปกับหัวหน้าผู้คุ้มกันประจำจวนทั้งสองเป็นคู่ม้าไม้ใผ่เขียวกันมา...พิธีมงคลครั้งนั้นจึงเป็นอันยกเลิกไป
ครั้งที่สอง...เมื่อปีที่หยางเล่ยอี้อายุเต็มสิบแปด ญาติผู้ใหญ่ฝั่งบิดาได้ทาบทามบุตรีคนรองของผู้ช่วยนายอำเภอแห่งถงเซียงให้เขาอีกครั้ง  หนึ่งเดือนหลังจากนั้นกลับปรากฏเหตุคุณหนูรองผู้นั้นวาสนาดอกท้อไม่เอื้ออำนวยมาถึงหยางเล่ยอี้ ยามนางติดตามครอบครัวมารดาไปเจียงหนานในปลายปีนั้นเองนางได้พบเจอรักแท้กับซิ่วไฉผู้หนึ่ง...พิธีมงคลครั้งที่สองนี้จึงได้มีอันยกเลิกไปอีกครา
ครั้งหลังสุดเมื่อต้นฤดูหนาวปีก่อนหยางเล่ยอี้ได้พบกับสตรีนางหนึ่ง นางเดินทางจากชิวโจวเมืองข้างเคียงมาเยี่ยมญาติฝ่ายมารดาที่ขุยโจว แม่นางผู้นั้นอายุเท่ากันกับหยางเล่ยอี้และญาติฝั่งมารดาของนางในขุยโจวเป็นตระกูลค้าขายมีฐานะมั่งคั่งกว่าหยางเล่ยอี้อยู่หลายส่วน
แม่นางผู้นั้นพบเจอเขาโดยบังเอิญระหว่างที่เขาไปตั้งแผงเขียนภาพอักษรในเมืองจากนั้นนางจึงเทียวมาซื้อภาพวาดอักษรของเขาทุกวัน มาหนึ่งครั้งใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วยาม แรกๆ หยางเล่ยอี้ไม่คิดติดใจอะไรเพียงนานวันเข้ากลับตกเป็นที่ซุบซิบนิททาของบรรดาชาวบ้านร้านตลาดละแวกนั้น
จนวันหนึ่งว่าที่สามีของแม่นางผู้นั้นมาเยือนขุยโจวเพื่อรับนางกลับไปแต่งงาน กลับกลายเป็นหยางเล่ยอี้แย่งชิงวาสนาดอกท้อของผู้อื่น นับแต่นั้นมาผู้คนครหานินทาหนักยิ่งขึ้นถึงขั้นมีผู้ที่หลงเชื่อเรื่องราวปั้นแต่งบุกมาหาเรื่องเขาถึงแผงเขียนอักษรเลยก็มี
หลักจากครั้งนั้นหยางเล่ยอี้จึงให้เข็ดขยาดยิ่งนักยามมีสตรีแสดงท่าทางเช่นนี้ต่อหน้าตน  เขาเลือกเดินหลบลัดเลาะเข้าตรอกสายเล็กแทนถนนเส้นหลักกลับไปยังตลาดทิศตะวันออกอีกครั้ง
มาฉางอันครานี้หากไม่ผิดพลาดประการใดหยางเล่ยอี้ตั้งใจจะพำนักอยู่จนถึงต้นฤดูร้อน รอให้มีประกาศจากทางราชสำนักออกมาอย่างเป็นทางการจึงจะเดินทางกลับขุยโจว  แม้ไม่อาจคิดไว้ล่วงหน้าว่าการสอบครั้งนี้เขาจะได้ตำแหน่งจ้วงหยวนหรือไม่? หากแต่หยางเล่ยอี้มั่นใจหนึ่งในสามลำดับต้องมีรายชื่อของเขาแน่
"คุณชายท่านนี้เชิญด้านในก่อนขอรับ...ร้านของเราค้าขายยุติธรรม"
"คุณชายต้องการของสิ่งใดแจ้งข้าน้อยได้เลยขอรับ"
เถ้าแก่ร้านขายของใช้ทั่วไปออกมาร้องเรียกเชื้อเชิญลูกค้าถึงหน้าร้าน หยางเล่ยอี้จึงไม่ปฏิเสธน้ำใจด้วยตั้งใจมาซื้อของใช้จำเป็นด้วยเช่นกัน
"เถ้าแก่เกรงใจไปแล้ว....ตัวข้าต้องการซื้อของใช้จำเป็นสักหน่อยเท่านั้น"
ภายในร้านจัดเรียงสินค้าอย่างเรียบง่ายดูสะอาดตาหยิบหาได้ง่าย มีสินค้าที่ต้องการแทบทุกอย่างรวมไปถึงของแห้งไว้ใช้เป็นเสบียงกรังสำหรับเดินทาง หยางเล่ยอี้เลือกเอาที่คุณภาพเพียงพอแก่การใช้ได้ไม่ขัดสนเท่านั้น
"รบกวนเถ้าแก่.....ข้าอยากได้แป้งปิ้งสักสองชั่งที่นี่พอจะมีหรือไม่?"
"...เรียนคุณชาย....มีขอรับอยู่ทางด้านข้างประตูทางนี้ขอรับ"
เถ้าแก่พยักเพยิดให้หยางเล่ยอี้เดินไปตรงมุมทางเดินเกือบถึงหน้าประตู ต้องก้มมองหาอยู่พักใหญ่จึงเห็นขนมแป้งปิ้งห่อด้วยผ้าวางเรียงรายอยู่ในถาดด้านล่าง เถ้าแก่สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยด้วยไม่คิดว่าคุณชายรูปงาม แต่งกายอย่างบัณฑิตเช่นหยางเล่ยอี้จะซื้อหาขนมแป้งปิ้งธรรมดาเช่นนี้
ขนมชนิดนี้ทำมาจากข้าวฝ่างบดหยาบ เนื้อแป้งทั้งแข็งทั้งเหนียวละลายยาก เมื่อนำเข้าปากแล้วกลืนลงไปฝืดคอยิ่งนัก  ในหน้าร้อนยิ่งยากจะบรรยายรสชาติทั้งเหนียวทั้งทรมานผู้คน ไม่เหมาะแก่การนำไปรับประทานโดยตรง หากเน้นใช้เป็นเสบียงกรังให้อิ่มท้องยามเดินทางนั้นพอได้ เถ้าแก่เพียงแต่จัดหามาไว้ในร้านให้พร้อม ไม่ได้ตั้งวางขายในจุดที่มองเห็นได้สะดวก
หากเถ้าแก่เคยอาศัยอยู่เมืองชายแดน ก็จะทราบได้ว่าขนมชนิดนี้กลับเป็นอาหารที่พบเจอได้โดยง่าย ยิ่งในยามสงครามใช้กัดแล้วเคี้ยวกลืนเข้าไปช่วยให้กระเพาะอิ่มได้เป็นครึ่งวันราคาซื้อขายของที่นั่นจึงสูงกว่าที่ฉางอันเล็กน้อย   เมืองหลวงอันมั่งคั่งนี้ผู้คนไม่ขัดสนเงินทองทั้งอาหารอุดมสมบรูณ์จึงไม่แปลกที่ยอดขายขนมชนิดนี้จะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
อารามรีบร้อนด้วยความดีใจยามเงยหน้าขึ้นมากระทันหัน หยางเล่ยอี้ไม่ทันระวังตัวจึงเกือบชนเข้ากับแม่นางน้อยผู้หนึ่งที่หน้าประตูซ้ำยังทำถาดขนมหล่นลงพื้นเกลื่อนกลาดไปหมด สตรีแรกรุ่นที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขานางมีผิวกายขาวเนียนละเอียดรูปร่างบอบบางอย่างยิ่ง สวมกระโปรงถักทอจากเส้นไหมสีสว่างตัวเสื้อเป็นสีม่วงอ่อน สวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีขาว
นางดูราวกับเซียนน้อยจำแลงกาย ใบหน้าประทินโฉมเพียงบางเบายิ่งขับเน้นรูปหน้าให้ดูอ่อนโยนสดใสงดงามดุจดั่งเซียนน้อยในภาพวาด  ต่างฝ่ายต่างยืนประจันหน้ากันหยางเล่ยอี้เพิ่งเคยพบเห็นหญิงงามยิ่งกว่าคำบรรยายในบทละครยืนอยู่ห่างกันเพียงหนึ่งฉื่อ
หากแต่ยามนี้เขากลับทำสีหน้าไม่ถูกด้วยแม่นางเซียนน้อยผู้นี้กำลังยืนมองเขาด้วยแววตาแข็งกระด้าง ประเดี๋ยวหม่นประเดี๋ยวแวววาวราวกับว่าสนใจหนักหนา ใบหน้างามได้รูปของนางไม่แสดงความเป็นมิตรสักส่วน
---------------------------
โปรดติดตาม


## ซื่อจื่อสกุลหยาง

ทั้งสองจ้องมองกันไปมาเช่นนั้นเถ้าแก่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าไม่สู้ดีจึงรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่
"ตัวข้าไม่ทันระวัง...เผลอชนแม่นางเข้าต้องขออภัย"
หยางเล่ยอี้เพียงยิ้มยามเอ่ยวาจาขึ้นก่อน อย่างน้อยเขาเป็นบุรุษซ้ำยังเป็นฝ่ายผิด
"คุณหนูน้อยท่านนี้...เชิญเข้ามาเลือกชมสินค้าด้านในก่อนดีหรือไม่ขอรับ? ร้านของเราค้าขายราคายุติธรรมคุณหนูต้องการสิ่งใด? ให้สาวใช้แจ้งข้าน้อยได้เลยขอรับ"
เมื่อเห็นแม่นางน้อยไม่ตอบวาจาเถ้าแก่จึงจำต้องเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยอีกแรง
"คุณชายจะไม่เอ่ยนามท่านหน่อยหรือ?"
ถ้อยคำเย็นชาส่งผ่านออกมาจากน้ำเสียงกังวานใสเสนาะหู หยางเล่ยอี้นิ่งไปสักครู่ด้วยงุนงงในตัวแม่นางเซียนน้อยผู้นี้ยิ่งนัก  เขาเคยพบเจอสตรีมาตามติดด้วยความเสน่หาครั้งนี้กลับตรงกันข้ามได้พบเจอเข้ากับสตรีตามติดด้วยความเย็นชาเหลือกำลัง ในใจพลางนึกเสียดายน้ำเสียงใสดั่งกระดิ่งแก้วที่ตนได้ยิน น้ำเสียงของนางเช่นนี้หากแม้แต่เอ่ยคำวาจาด่าทอ.....ผู้ที่ได้ฟังคงหาได้โกรธเคืองอันใดไม่.....
"ตัวข้าเป็นคนขุยโจว แซ่หยางมีนามว่าเล่ยอี้"
หยางเล่ยอี้เอ่ยตอบเสียงเรียบ
"ที่แท้ก็ 'หยางกั๋วกง' ข้าน้อยดูไม่ผิดจริงๆ ในที่สุดท่านก็กลับมาฉางอานเสียที"
ทุกถ้อยคำคล้ายดั่งคนสนิทชิดเชื้อ หากแต่หยางเล่ยอี้พลันขนลุกยามได้ยินนางเอ่ยถึงต้นตระกูลเขา
"แม่นางเข้าใจผิดไปแล้ว....ตัวข้าเป็นชาวบ้านธรรมดาหาได้มีตำแหน่งกั๋วกงอันใดไม่"
"หาใช่ท่านหรอกหรือ? หยางกั๋วกงซื่อจื่อผู้มีนามว่าเหลยอี้...ร้อยปีก่อนตัวท่านหายหน้าจากฉางอันไปกระทันหันจนถึงยามนี้คนสกุลฉู่ของข้าไม่มีผู้ใดลืมท่านได้เลยแม้สักวัน"
น้ำเสียงประชดประชันทั้งยังแววตาโกรธแค้นปิดไม่มิดของนางนั้นชวนให้ผู้พบเห็นขนลุกหนักกว่าเดิมทีเดียว
หยางเล่ยอี้กระจ่างแจ้งในที่สุดว่าแม่นางผ฿้เรียกตนเองว่าคน 'สกุลฉู่' ผู้นี้มีความแค้นอันใดกับตนถึงขนาดพบหน้ากันคราแรกก็ให้บันดาลโทสะหนักหนา
"แม่นางโปรดฟังก่อน..ตัวข้าหยางเล่ยอี้หาใช่ท่านกั๋วกงซื่อจื่อ ข้าเพียงแต่สืบเชื้อสายรองจากสกุลจากมารดาเท่านั้น"
"สกุลของข้ายามนี้ปักหลักเป็นคนขุยโจว ส่วนเรื่องราวแต่หนหลังแม้ไม่อาจปฏิเสธได้ก็จริงหากแต่เวลานี้ข้าหาได้มีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องราวครั้งนั้น...ขอคุณหนูฉู่โปรดไตร่ตรองด้วย"
พานพบศัตรูในตรอกแคบเป็นเช่นนี้นี่เอง...ไม่นึกไม่ฝันเพียงแค่ย่างเท้ามาถึงฉางอานวันเดียวกลับได้พบเจอ 'คนสกุลฉู่' สหายเก่าของสกุลหยางเข้าให้ดั่งคำพระโพธิสัตว์ตรัสสอนว่า 'หนีสิ่งใดหนีได้...หนีความจริงนั้นหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น'
หยางเล่ยอี้เองทราบดี ต้นตระกูลของเขาเคยทำผิดใหญ่หลวงจนถูกเนรเทศไปอยู่ชายแดนและการเดินทางมาฉางอันครั้งนี้หยางเล่ยอี้คาดหวังเต็มเปี่ยมที่จะเป็นขุนนางรับใช้ราชวงศ์ แม้จะเตรียมใจกับเหตุการณ์เช่นนี้ไว้แล้วเพียงคาดไม่ถึงว่าตนเองจะได้มาพบเจอเข้าอย่างจังเช่นนี้
"...หึ!..หยางเหลยอี้! ร้อยวันพันปีตัวข้าไม่เคยย่างเท้าออกนอกจวน วันนี้สวรรค์เห็นใจข้านักเห็นใจในความแค้นของตระกูลฉู่ให้ข้าได้เจอเจ้าเสียที!....คนสกุลฉู่มิเสียแรงเฝ้ารอมาร้อยปี"
"วันนี้ข้าจะแก้แค้นเจ้าให้จงได้!  หย่งเอ๋อ เหลียงซาน พวกเจ้าจงตีเขาให้ข้า!"
ไม่ทันที่สาวใช้กับผู้ติดตามจะเข้ามาถึงตัวหยางเล่ยอี้ เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางถอยห่างออกไปอีกหนึ่งเซี่ยะ
"ช้าก่อนแม่นาง...ยามนี้ตัวข้ามีฐานะเป็นผู้เข้าสอบจิ้นซื่อหากท่านให้คนทำร้ายข้า เกรงว่าคราวนี้ตระกูลของท่านไม่ได้เดือดร้อนเพราะข้าคงไม่อาจพ้นผิดไปได้"
การทำร้ายผู้มีตำแหน่งระดับเกินซิ่วไฉขึ้นไปถือว่ามีความผิด หยางเล่ยอี้กล่าววาจาไม่ผิดสักครึ่งคำต่อให้เป็นคนสกุลใหญ่โตเพียงใด ก็ไม่อาจหนีความผิดฐานทำร้ายว่าที่บัณฑิตประจำพระองค์ไปได้ บ่าวข้างกายนามว่าหย่งเอ๋อกับเหลียงซานยั้งมือทันทีพลางหันไปหานายหญิงของตน ยามนี้แม่นางเซียนน้อยสกุลฉู่ใบหน้าขาวจนแทบซีดนางข่มความโกรธกัดริมฝีปากตนจนเห็นเลือดซึม
"...ดี!...ดีเหลือเกินในที่สุดคนสกุลหยางก็กล้าเสนอหน้าเข้าไปในท้องพระโรงจนได้ ข้าฉู่หยวนเซวียนไม่มีทางละเว้นเจ้าแน่!!!....แล้วเจ้าจะได้เห็นดีกับข้า....หยางเล่ยอี้..."
กล่าวจบไม่รอให้ผู้ใดเอ่ยตอบคำ ฉู่หยวนเซวียนสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที ร่างบางจากไปราวกับสายลมพัด
ยามนี้เถ้าแก่ร้านชำได้แต่ยืนงงงวยไปหมด หวิดจะมีเรื่องราวใหญ่โตหน้าร้านเสียแล้วเพิ่งจะเปิดร้านได้ยังไม่ถึงยามซื่อด้วยซ้ำ....คุณชายท่านนี้เป็นถึงกั๋วกงซ้ำแม่นางน้อยยังเป็นคนสกุลฉู่ ผู้คนในฉางอันมีผู้ใดไม่ทราบบ้างว่าสกุลฉู่เคยรุ่งเรืองขนาดไหน
อดีตเฉียนเฟยพระสนมเอกในรัชสมัยหลี่ยวนฮ่องเต้เป็นที่โปรดปรานถึงกับได้รับพระกรุณาจากจักพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นให้ฝังร่างในสุสานหลวง แม้ยามนี้สกุลฉู่หาได้รุ่งเรืองโด่งดังเช่นยุคก่อนหากแต่บรรดาตระกูลขุนนางทั้งหลายในฉางอันนยังต้องไว้หน้าเสียสักส่วน
หากเป็นดั่งที่คุณหนูฉู่ผู้นั้นกล่าวอ้างจริง อย่างน้อยตระกูลที่นางหมายหัวเอาไว้มีศักดิ์เป็นถึงกั๋วกงก็นับว่าไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน เพียงแต่ให้แปลกใจนักตั้งแต่จำความได้เถ้าแก่ไม่เคยได้ยินนามสกุลใหญ่ระดับกั๋วกงที่มี  'แซ่หยาง' ในฉางอันมาก่อน
----------------------
โปรดติดตาม


## จวนสกุลฉู่

ฉู่หยวนเซวียนภายหลังจากกลับมาถึงจวนนางขังตัวเองอยู่ภายในห้องนอนนานกว่าหนึ่งชั่วยาม จวนสกุลฉู่แห่งนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ด้านทิศเหนือจัดเป็นหนึ่งในสกุลใหญ่แห่งฉางอาน ด้วยเคยมีลูกหลานกินตำแหน่งเป็นถึงราชครู ทั้งยังเคยมีพระสนมคนสำคัญเป็นบุตรีสายตรงสกุลฉู่ ในรัชสมัยปฐมกษัตริย์หลี่ยวนฮ่องเต้  จนสกุลฉู่สิ้นทายาทสายตรงกระทันหันในรัชสมัยจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่น สกุลฉู่แห่งฉางอานจึงถูกลดบทบาทหน้าที่ในราชสำนักลงไปหากแต่ฐานอำนาจเดิมยังคงมีอยู่ไม่น้อยจึงทำให้คนสกุลฉู่ยังจัดเป็นชนชั้นสูงในเมืองหลวง
"เซวียนเอ๋อร์ยังไม่ยอมออกมาจากห้องอีกหรือ?"
ฉู่เหยียนเจิ้งพี่ชายฝาแฝดของฉู่หยวนเซวียนทั้งยังเป็นบุตรชายสืบสกุลคนสำคัญเพียงคนเดียวของสกุลฉู่  บุรุษหนุ่มดวงหน้าคมคายหล่อเหลาผู้มีดวงตาดอกท้องดงามได้รูป หากแต่ผิวพรรณซีดเซียวผิดธรรมดาด้วยมีโรคร้ายติดตัวมาแต่กำเนิด ถึงกระนั้นฉู่เหยียนเจิ้งยังคงมีใบหน้างดงามละม้ายคล้ายฉู่หยวนเซวียนถึงแปดส่วน
"คุณชายใหญ่ช่วยด้วยเถอะเจ้าค่ะ...คุณหนูไม่ยอมออกมาจากห้องเกือบสองชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเรียกอย่างไรคุณหนูไม่ตอบรับเจ้าค่ะ"
หย่งเอ๋อสาวใช้ประจำตัวของฉู่หยวนเซวียนยามนี้น้ำตาปริ่มขอบตาทั้งสองข้าง ด้วยเป็นห่วงที่นายหญิงของตน ทรมานตัวเองอยู่ในห้องเล็กอุดอู้ตลอดบ่าย
"เซวียนเอ๋อร์...พี่ขอเข้าไปได้หรือไม่?"
ฉู่เหยียนเจิ้งเอ่ยคำขออนุญาตผ่านบานประตูเข้าไป ด้วยสุขภาพไม่สู้ดีนักน้ำเสียงเขาจึงไม่สดใสเท่าที่ควร ยังไม่ทันได้เอ่ยถ้อยคำซ้ำอีก พลันบานประตูไม้แกะสลักรูปนกเป็ดน้ำคู่เปิดออกทันทีพร้อมกับร่างงดงามอรชรโผเข้ามาหา
"อาเจิ้ง....ท่านออกมาจากเรือนชิงฟงใยไม่นั่งเกี้ยวเล็กมา....ท่านเหนื่อยมากหรือไม่เจ้าคะให้ข้าดูท่านหน่อย..."
ฉู่หยวนเซวียนมือไม้วุ่นอยู่กับการสาละวนยกผ้าเช็ดหน้าผืนบางซับเหงื่อบนหน้าผากให้พี่ชาย พลางบ่นพึมพำเด็กรับใช้ไม่หยุด ที่ปล่อยให้ฉู่เหยียนเจิ้งเดินมาหานางถึงเรือนพัก
"ให้พี่ออกมารับลมบ้างเถิด....เจ้าให้คนเฝ้าพี่อยู่ในเรือนเสียจนพี่อุดอู้แทบแย่อยู่แล้ว"
ฉู่เหยียนเจิ้งตัดพ้อน้องสาวคนเล็กได้แต่เพียงคำพูด ส่วนแววตานั้นทั้งรักทั้งเอ็นดูตามใจน้องสาวคนนี้ยิ่งนัก ยามที่เด็กรับใช้มาแจ้งข่าวที่เรือนชิงฟงว่าน้องสาวคนดีของเขา หลังจากกลับมาถึงจวนก็ขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ยอมพบผู้ใดตลอดบ่าย...ฉู่เหยียนเจิ้งจึงหาข้ออ้างออกมาจากเรือนชิงฟง
"อาเจิ้งข้าเปล่าขังท่าน....ข้าเพียงแต่เป็นกังวล เห็นท่านมีกำลังเดินเหินได้เช่นนี้ตัวข้าไม่ถือว่าออกไปเสียเที่ยวแล้ว"
ฉู่หยวนเซวียนแย้มยิ้มเต็มหน้าพลันอากาศที่สดใสอยู่แล้วยิ่งเปล่งประกายขึ้นไปอีก
"ข้าเดินไปส่งท่านกลับเรือนชิงฟงดีหรือไม่?"
ฉู่หยวนเซวียนดั่งนางฟ้านางสวรรค์ ทั้งอ่อนโยนอ่อนหวาน มีครั้งเดียวเท่านั้นที่นางอาละวาดบ่าวรับใช้เมื่อหลายปีก่อนด้วยสะเพร่าไม่ลงกลอนหน้าต่างให้สนิททำให้ฉู่เหยียนเจิ้งต้องความเย็น จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หลังจากนั้นไม่มีผู้ใดกล้าละเลยคำสั่งของนางอีกต่อไป
สองพี่น้องสกุลฉู่เป็นคู่หงห์มังกรเพียงหนึ่งเดียวในฉางอันยามนี้ ทั้งมีชาติกระกูลสูงส่งรูปงาม เสียแต่เพียงสวรรค์เลือกเอาความอาภัพทั้งหมดของคนสกุลฉู่ฝากไว้กับฉู่เหยียนเจิ้งผู้พี่ให้เขาเกิดมามีโรคประจำตัวตั้งแต่เกิด
ชีวิตตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาฉู่เหยียนเจิ้งมีลมหายใจเสมือนหม้อต้มยาเดินได้เห็นจะไม่ผิดนักผิดกันกับฉู่หยวนเซวียนน้องสาว ผู้ที่ยิ่งเติบโตยิ่งงดงามเปล่งประกายดั่งเทพเซียนใบหน้านางคล้ายดั่งเด็กสาวแรกรุ่นไม่มีเค้าของสตรีผู้พ้นวัยปักปิ่นแม้เพียงนิด
"เจ้าเอ่ยได้ตรงใจพี่...ไม่ได้เดินชมสวนกับเจ้านานมากแล้วเราไปกันเซวียนเอ๋อร์"
สองพี่น้องจับมือเดินเคียงกันไปตามระเบียงทางเดินโค้งเก้าชั้น บ่อปลาในสวนยามนี้เต็มไปด้วยปลาหลีฮ้อ      สีเหลืองสด ว่ายวนไปมากับดอกบัวสีเขียวสดงดงาม
แต่ก่อนยามอยู่กันแต่เพียงลำพังฉู่เหยียนเจิ้งผู้พี่จะเรียกขานฉู่หยวนเซวียนว่า "หยุนหยุน" มีความหมายว่าก้อนเมฆน้อยเป็นชื่อเรียกขานที่มารดาผู้งดงามมอบให้  ยามเป็นทารกฉู่หยวนเซวียนมีผิวขาวนุ่มละเอียดดุจปุยเมฆ เมื่อนางเติบโตขึ้นมาจำต้องแบกรับภาระดูแลจวนสกุลฉู่จึงไม่ยอมให้พี่ชายเรียกนางเช่นเดิมอีก
ทันทีที่กลับมาถึงเรือนเฟิ่งอวี้ฉู่หยวนเซวียนเรียกหาเหลียงซานทันที เมื่อครู่ในใจนางยินดีอย่างยิ่งที่เห็นพี่ชายอาการดีขึ้นหากแต่เรื่องสำคัญที่สุมอยู่ในอกยามนี้หนีไม่พ้นบุรุษหนุ่มท่าทางซอมซ่อ..จิ้นซื่อจากขุยโจวผู้มีนามว่า
'หยางเล่ยอี้'
วันนี้นางยอมออกจากจวนด้วยจำต้องไปรับตัวยาสำคัญเอามาให้อาเจิ้ง หากไม่มีผู้ที่วางใจได้เรื่องตัวยาเช่นนั้นนางคงไม่ก้าวออกจากจวนไปไหน ที่ผ่านมาฉู่หยวนเซวียนดูแลฉู่เหยียนเจิ้งด้วยตัวเองทุกอย่างทั้งอาหารข้าวของเครื่องใช้ รวมไปถึงตัวยาบรรเทาอาการ นางจึงไม่เคยออกจากจวนไปเที่ยวเล่นที่ใดเป็นเวลาหลายปี  ข้างกายนางเหลือพี่ชายเพียงคนเดียว ดังนั้นสิ่งใดที่เป็นเรื่องราวของพี่ชายจึงนับรวมเป็นของนางเช่นกัน
ไม่นึกไม่ฝัน...เพียงนางก้าวท้าวออกจากจวนครั้งแรก  ในรอบหลายปี กลับได้พานพบศัตรูในตรอกแคบเสียได้... ปัญญาชนแก้แค้นสิบปียังไม่สาย นับภาษาอะไรกับสกุลฉู่ของนางมีมลทินมาเกือบร้อยปี คราวนี้ถึงเวลาที่นางจะแก้แค้นคนสกุลหยางให้สาแก่ใจ!!!
ฉู่หยวนเซวียนนึกตรองแผนการในหัว....จะเป็นหยางเหลยอี้หรือหยางเล่ยอี้ก็ดี ช่างเลือกเกิดมาได้พอเหมาะพอดีนัก ใบหน้าถอดแบบบุคคลผู้นั้นเต็มทั้งสิบส่วน ในที่สุดสวรรค์ก็เห็นใจสกุลฉู่ คนแซ่หยางไม่ว่าใครก็ไม่คู่ควรอยู่ร่วมแผ่นดินกับนางทั้งนั้น!!
"เหลียงซาน....เจ้าจงออกไปสืบหาที่อยู่ของคนแซ่หยางคนนั้นให้ข้า"
"หากเจ้าหาที่อยู่ของเขาไม่พบข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า....เข้าใจหรือไม่!"
"ขอรับคุณหนู"
ภายหลังเหลียงซานออกไปตามคำสั่งของฉู่หยวนเซียน หย่งเอ๋อบรรจงรินน้ำชาใบใผ่เอ่อผู่บนโต๊ะยื่นให้ผู้เป็นนายได้ดับอารมณ์เดือดดาลยามนี้
-----------------------
โปรดติดตาม


## กบฏแผ่นดิน

คุณหนูของนางปกติเป็นคนอ่อนโยนอ่อนหวานดั่งนางเซียนบนสวรรค์ก็ไม่ปาน  ครั้งเดียวเท่านั้นเมื่อหลายปีก่อนที่หย่งเอ๋อได้เห็นคุณหนูบริพาทด่าทอผู้อื่น
"คุณหนูเจ้าคะ?...ใยท่านถึงเรียกบุรุษผู้นั้นว่ากั๋วกงล่ะเจ้าคะ?"
"บ่าวไม่เคยได้ยินว่ามีกั๋วกงสกุลใด?...แซ่หยางมาก่อนเจ้าค่ะ"
"หย่งเอ๋อ...เจ้าไปหยิบของในลิ้นชักชั้นล่างสุดในห้องมาให้ข้า"
ฉู่หยวนเซวียนไม่ตอบคำถามสาวใช้คนสนิท นางเพียงรับจอกน้ำชาวางกลับไปบนโต๊ะตามเดิม
"เจ้าค่ะคุณหนู"
ครู่เดียวหย่งเอ๋อกลับออกมาจากห้องพร้อมด้วยม้วนกระดาษสีเหลืองซีดในมือ ฉู่หยวนเซวียนบรรจงคลี่ม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าออกมา
....เป็นประกาศจับจากทางการฉบับหนึ่งที่เก่าจนลายเส้นเลือนไปกว่าครึ่ง...
ใบประกาศจับนี้เป็นภาพเหมือนของบุรุษผู้หนึ่งเค้าโครงใบหน้าหล่อเหลางดงามเจิดจ้า เจ้าของนัยน์ตาพยัคฆ์สีดำสนิท บุรุษในรูปแววตาดูเหย่อหยิ่งสูงส่งดวงตาของเขาราวกับจะจ้องทะลุเข้าในในจิตใจผู้อื่นง่ายดาย ใบหน้านี้นี่เองที่นางได้พบเจอโดยบังเอิญที่ร้านขายของชำวันนี้
กบฏแผ่นดินผู้อื้อฉาวนามว่า 'หยางเหลยอี้กั๋วกง'  ผู้ที่เป็นต้นเหตุให้สกุลฉู่ของนางไร้ทายาทสายตรงสืบสกุลเมื่อร้อยปีก่อน ทั้งยังมีมลทินล้างไม่หมดด้วยกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ แม้จะไม่มีหลักฐานว่าสกุลฉู่ร่วมกระทำการครั้งนั้นด้วยก็จริง หากแต่ชื่อเสียงที่ความดีงามที่สั่งสมมาหลายรุ่นจำต้องแปดเปื้อนไปด้วย
ที่คนสกุลฉู่ตกต่ำลงถึงเพียงนี้ สาเหตุก็เพราะ  หยางซื่อจื่อกั๋วกงผู้นั้น ทรยศหักหลังสหายสนิทผู้เป็นทายาทสายตรงสกุลฉู่ทั้งยังทำให้สตรีสกุลฉู่ต้องสังเวยชีวิตทั้งที่ไม่มีความผิด ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาสกุลฉู่ก็เหมือนมีตราบาป ยามสิ้นบุญแม้ฉู่เสียนเฟยจะได้รับพระเมตตาให้ฝังร่างในสุสานหลวงแต่ก็ไม่อาจทวงคืนความอยุติธรรมที่คนสกุลฉู่ได้รับในครั้งนั้นได้
ตั้งแต่เล็กจนโตฉู่หยวนเซวียนเก็บรักษาประกาศจับของหยางเหลยอี้กั๋วกงไว้อย่างดี นางไม่เคยลืมเลยสักวันว่าคนสกุลหยางเคยทรยศคนสกุลฉู่ไว้อย่างไรบ้าง? ถึงแม้เรื่องราวจะจางหายไปตามกาลเวลา แต่ก็ไม่วายถูกโยงเข้ากับเหตุผลเล็กๆน้อยๆ ที่สวรรค์ยังไม่ยอมคืนความสงบสุขแท้จริงให้คนสกุลฉู่
นางกับพี่ชายเกิดมาเพียบพร้อมทั้งยังรูปงาม หากแต่สวรรค์ยังกลั่นแกล้งให้พี่ชายคนเดียวของนางต้องเจ็บป่วยทุกทรมานไม่พ้นถูกโยงเข้ากับเหตุการณ์ก่อกบฏครั้งนั้นยามที่ถูกผู้คนทั้งใต้หล้าสาปแช่ง  ได้พบเจอใบหน้าที่คุ้นเคยนี้อีกครั้ง ฉู่หยวนเซวียนตั้งปณิธานกับตนเอง ขอใช้กำลังทั้งหมดที่มีทวงคืนเอาความกับคนสกุลหยางให้ได้เพื่อล้างความผิดให้กับสกุลฉู่
....จะกี่สิบกี่ร้อยปีก็ถือว่าไม่สายทั้งนั้น.....
"บุรุษในประกาศใบนี้เป็นกบฏหรือเจ้าคะ?"
"คล้ายกับคุณชายที่เราเจอเมื่อบ่ายมากเจ้าค่ะ...เขายังไม่ตายหรือเจ้าคะ? ข้าสับสนไปหมดแล้วเจ้าค่ะ"
หย่งเอ๋อพออ่านออกเขียนได้บ้าง จึงพอจะรู้ความว่านี่ไม่ใช่เพียงรูปวาดทั่วไปหากแต่เป็นกระกาศจับของจริงจากทางการเมื่อเกือบหนึ่งร้อยปีก่อน
"เขาไม่ใช่บุรุษคิดคดผู้นี้หรอกหย่งเอ๋อ...หากข้าคาดการณ์ไม่ผิด? ที่เราพบวันนี้คงเป็นทายาทของเขา"
ฉู่หยวนเซวียนยิ้มขม นึกไม่ถึง? ผู้ใดกล่าวว่าหยางเหลยอี้ถูกฆ่าปิดปากจึงหายตัวไปไร้ร่องรอย หากเขาตายจริงเหตุใด? ยามนี้ถึงมีลูกหลานสืบสกุลออกมาหน้าตาคล้ายเขาเต็มสิบส่วนเช่นนี้
ฉู่หยวนเซียนร้อนวูบในอก..นึกถึงตรงนี้เป็นไปได้ว่าหยางเหลยอี้ซื่อจื่อผู้นั้นทอดทิ้งคนสกุลฉู่ผู้เป็นสหายหลบหนีหายตัวไป  ยามนั้นข่าวลือเลวร้ายมากมายหลังไหลออกมาไม่หยุด ที่หนักที่สุดคือลือกันว่าคนสกุลฉู่กลัวเรื่องจะสาวมาถึงตัวจึงลงมือฆ่าปิดปากหยางซื่อจื่อในครานั้น  เวลานี้ล่วงเลยผ่านไปเกือบร้อยปีลูกหลานของคนทรยศผู้นั้นกล้าเสนอหน้ากลับมาฉางอันทั้งยังมีตำแหน่งเป็นถึงผู้เข้าสอบจิ้นซื่ออีกด้วย
"คุณหนูเจ้าคะ..คนแซ่หยางที่เราเจอคนนั้นดูหน้าตาไม่เป็นพิษเป็นภัยกับผู้ใดนะเจ้าคะ?"
หย่งเอ๋อนึกถึงเรื่องวันนี้ ที่บุรุษผู้มีนามว่าหยางเล่ยอี้ทั้งกล่าววาจาขอโทษทั้งโค้งคำนับให้คุณหนูของนางอย่างจริงใจ ดูไม่เหมือนบุคคลผู้ที่สืบสกุลมาจากกบฏแผ่นดินคนนั้น
"ไม่ผิดไปหรอก วันนี้เจ้าก็ได้ยินกับหูเองไม่ใช่หรือ?"
"คราวนั้นคนสกุลหยางทั้งหมดถูกเนรเทศไปชายแดน บุรุษผู้นั้นก็มาจากชายแดนซ้ำยังแซ่หยาง"
"เขายอมรับเองว่าเป็นลูกหลานกบฏจริง"
"ใช่จริงด้วยเจ้าค่ะ.....เขาพูดเองจริงเจ้าค่ะ...."
"เขาไม่กลัวความผิดหรือเจ้าคะ? เหตใดใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้"
"หาใช่ใจกล้าอันใดหรอก บุรุษสกุลหยางหากใจกล้าจริงจะหดหัวอยู่ในกระดองมาเกือบร้อยปีได้รึ"
"....หึ!...บุรุษสกุลหยางล้วนแยบยลกลอุบายนัก"
-------------------
โปรดติดตาม


## สำนักศึกษาติ้งซวน

รุ่งอรุณของวันใหม่อาบไล้แสงสีทองจนสะท้อนไปทั่วทั้งแม่น้ำเฟิงเหอ ห้องพักของหยางเล่ยอี้อยู่บนชั้นสองของหอตะวันฉายทางด้านทิศตะวันออกของสำนักศึกษาติ้งซวน
ประวัติของหอตะวันฉายแห่งนี้ก่อตั้งในปีที่สามแห่งรัชศกเจินกวนในจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่น ซึ่งผู้ที่เป็นคนต้นคิดสร้างหอตะวันฉายที่ติ้งซวนคือ "อัครราชครูเซวียนเฉิง" หนึ่งในสี่อัคราชครูคนสำคัญของจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นผู้เป็นทั้งไท่ซือให้จักรพรรดิและไท่ฟู่ในองค์รัชทายาท
วาจาของเขากล่าวกันกันว่ามีน้ำหนักดั่งเขาไท่ซาน น่าเสียดายบุคคลในตำนานผู้นี้ เขาอายุสั้นจากไปก่อน       หมดยุคสมัยครองราชของจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นเกือบสิบปี  ผลงานของอัครราชครูเซวียนเฉิง เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่เป็นตำนานแทบทั้งนั้น ทั้งศิษย์เอกหญิงผู้เดียวของเขานามว่า "เฉินจิ่วอิง" ผู้ก่อตั้งสำนักศึกษาเซวียนเฉิงแห่งขุยโจวให้อนุชนน์รุ่นหลังเช่นหยางเล่ยอี้ได้รับผลพลอยได้ไปด้วย
**เรืองรอง ดุจตะวันฉาย**
**พริ้มพราย คราต้องลมวสันต์**
**เหมันต์วิเวก สำเนียงแดนใต้**
ป้ายพระราชทานจากจักพรรดิหลี่ซื่อหมิ่น ทรงโปรดให้แขวนไว้ในห้องโถงใหญ่ที่หอตะวันฉาย นักปราชญ์บางคนพากันตีความถึงว่า หอตะวันฉายแห่งนี้เรืองรองสูงส่งมองเห็นแสงตะวันได้ไกลถึงแผ่นดินทางทิศใต้แต่ภายในกลับสัมผัสได้ถึงความสงบร่มเย็นดุจดั่งสายลม
หัวข้อบทประพันธ์นี้ถูกยกเป็นที่ถกเถียงกันอย่างสนุกสนามมานานหลายสิบปี ยามมีงานเลี้ยงเหล่าขุนนางด้วยขุนนางฝ่ายบุ๋นยึดถืออัคราชครูเซวียนเฉิงผู้มาจากแผ่นดินทางใต้และเขาผู้นั้นเป็นคนจัดสร้างหอตะวันฉาย  หากแต่ขุนนางฝ่ายบู๊เห็นต่างว่าผู้ที่ยิ่งใหญ่จนจรดแผ่นดินทางใต้ทั้งหมดคือยอดขุนพล "หยางเหยาซือ" ผู้เป็นแม่ทัพคู่บัลลังก์จักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นผู้ที่มีรูปโฉมงดงามอ่อนโยนดั่งสายลมวสันต์
ยามนี้ท้องฟ้าสว่างจนเห็นเม็ดถั่วทั่วหมดแล้วหยางเล่ยอี้ให้นึกเหนื่อยใจด้วยว่ามองจากบนหน้าต่างห้องพักนี้เขาสามารถมองเห็นเด็กรับใช้ของฉู่หยวนเซวียนชัดเจน ดูเหมือนจะมีนามว่า....เหลียงซาน...คอยเฝ้ามองประตูทางออกของสำนักศึกษาติ้งซวนจับตามองผู้คนทุกคนที่ผ่านเข้าออกสำนักศึกษา
ตั้งแต่ยามเซินของเมื่อวานจวบจนยามเหมาของวันนี้   ด้านหน้าประตูทางออกสำนักศึกษาติ้งซวนอยู่ในสายตาของเหลียงซานผู้นี้ไม่มีตกหล่น
พรุ่งนี้หยางเล่ยอี้จำต้องเข้าวังตั้งแต่ยามอิ๋น ดูท่าว่าแม่นางฉู่หยวนเซวียนจะไม่ยอมปล่อยให้เขาเดินทางออกจากที่นี่ไปโดยราบรื่นเป็นแน่ ในใจหยางเล่ยอี้ยามนี้ไม่มีความคิดขัดเคืองเอาความอันใดกับนางสักนิด...หากแต่จะปล่อยผ่านเรื่องตรงหน้าครานี้ไป...ตัวเขาเองนี้แหละที่จะขว้างหินทับเท้าตนเอง หยางเล่ยอี้ให้นึกเหนื่อยใจกับโชคชะตาของตนเองยิ่งนัก ด้วยไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่าสิ่งใดดลใจให้บิดาตั้งชื่อให้เขาว่า "เล่ยอี้"
.....อันมีความหมายตรงตัวว่า....ผู้ที่ชีวิตต้องก้าวข้ามผ่านปณิธานแห่งความเหนื่อยยากจึงจะสำเร็จผล...
พลันในห้วงความคิดให้หวนนึกถึง บรรพบุรุษต้นตระกูลของตนผู้มีนามอันสูงส่งว่า "เหลยอี้" แปลความหมายตรงตัวถึงความมั่นคงเด็ดเดี่ยวดังภูผา และเป็นต้นเหตุให้ยามนี้หยางเล่ยอี้พานพบความยากลำบากเข้าให้
คิดใคร่ครวญแผนการในใจจนถี่ถ้วนดีแล้ว เขาจึงลุกจากเตียงนอนล้างหน้าหวีผมให้สะอาดหมดจด สวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายตามอย่างบัณฑิต ใบหน้าหยางเล่ยอี้ยามนี้นั้นแค่เพียงพิถีพิถันการแต่งกายก็เปล่งประกายความงดงามสูงส่งเต็มสิบส่วน ในเมื่อหลีกหนีไม่พ้นก็จำต้องใช้กลยุทธ์ทางการศึกที่ว่า
'น้ำมาใช้ดินต้าน ข้าศึกบุกมาใช้ขุนพลรับ'
หากวันนี้เขานิ่งเฉยอีกวันพรุ่งนี้เภทภัยใหญ่หลวง...เป็นอันได้มาเคาะประตูเรือนนอนก่อนจะได้เข้าสอบเป็นแน่
ย่างเข้ายามซื่อผู้คนโดยรอบสำนักศึกษาติ้งซวนสัญจรไปมาหนาแน่นเช่นเคย หยางเล่ยอี้ตั้งใจก้าวเท้าซ้ายเดินออกทางประตูด้านหน้าตั้งตารอดูแผนการเอาคืนของสตรีสกุลฉู่  นางให้คนสนิทมาเฝ้าจับตาที่พักของเขาถึงสิบชั่วยาม หยางเล่ยอี้ถือคติประจำใจ....จงยิ้มรับคำครหานินทาดีกว่าหลบหน้าหนี....ข้าศึกมาเยือนท่านถึงที่แล้วก็เห็นควรเอาขุนพลออกมาต้านเสียที
หยางเล่ยอี้จงใจเดินอวดโฉมแก่ผู้คนทั้งหลายมาได้นานหนึ่งเค่อ.....ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเกิดขึ้น!....เขาอดทนเดินผ่านไปอีกหนึ่งช่วงถนน จนมาถึงด้านหน้า 'อารามซานเป่าเตี้ยนฉาง' หนึ่งในศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างในช่วงกลางรัชสมัยเจินกวน เดิมมีไว้เพื่อเป็นที่พำนักแก่ "เสวียนจั้งต้าซือ" ภายหลังเดินทางกลับมาจากไปอัญเชิญพระไตรปิฏก
ภายหลังได้เขียนบันทึก 'ต้าถังซือโหย่วจี้'  อันเป็นบันทึกเรื่องราวสำคัญคราวต้าซือเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฏกไว้ให้เป็นพุทศาสนสมบัติสืบไป อารามแห่งนี้จึงถูกย้ายมาสร้างใหม่จากที่เดิมที่เขาหยุนไถซานในเขตเมืองลั่วสุ่ย
ได้มาถึงสถานที่ศักสิทธิ์ หยางเล่ยอี้จึงเดินเข้าไปด้านในด้วยหมายสักการะองค์ซื่อเจียฝอ (พระศรีศากยมุนีพุทธเจ้าในกาลปัจจุบัน)  ร่ำลือกันว่ายามที่เสวียนจั้งต้าซือเริ่มออกเดินทางจากฉางอาน ได้เข้าไปนมัสการขอพรพระประธานที่อารามซานเป่าเตี้ยนที่เมืองลั่วสุ่ยและได้พบเจอนิมิตหมายแห่งความสำเร็จในภายภาคหน้า
พระประธานที่ซานเป่าเตี้ยนแห่งลั่วสุยเป็นองค์หมี่เล่อฝอ (อริยเมตตรัยพุทธเจ้ากาลอนาคต) เมื่อทำการย้ายอารามมาที่ฉางอานจักรพรรดิหลี่ซื่อหมิ่นจึงให้สร้างองค์ใหม่ประดิษฐานเป็น "ซื่อเจียฝอ" (พระศรีศากยมุนีพุทธเจ้าในกาลปัจจุบัน) ให้เป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรืองในรัชสมัยของพระองค์สืบไป
กระถางธูปขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางโถงทางเข้าอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานผสมควันธูป เบื้องหน้าองค์พระประธานซื่อเจียฝอมีทั้งคนชราไปจนถึงเด็กเล็กรวมถึงคนค้าขายต่างถิ่นมากหน้าหลายตา
----------------------
โปรดติดตาม


## ฉู่หยวนเซวียน

หยางเล่ยอี้หยุดยืนประนมมือขึ้นทั้งสองข้างเบื้องหน้ากระถางธูปตรงกลางพอดิบพอดี ท่ามกลางฝูงชนมากมายเช่นนี้กลับปรากฏผู้คนโดยรอบยืนเว้นระยะห่างจากเขาพอควร  เมื่อลืมตาขึ้นหยางเล่ยอี้รับรู้ถึงแรงมือน้อยๆ คอยกระตุกชายแขนเสื้อของเขา  เป็นเด็กผู้ชายอ้วนจ้ำหม้ำแก้มแดงดั่งผลท้อยิ้มตาหยีเอียงคอมองเขาดั่งเป็นญาติสนิท
เด็กน้อยทำไม้ทำมือชี้ให้หยางเล่ยอี้มองดูด้านบนโต๊ะไม้ยาวเหยียดที่มีไว้สำหรับวางเครื่องบูชา ของบูชาเหล่านี้สามารถหยิบฉวยได้ตามสะดวก หยางเล่ยอี้ย่อตัวนั่งยองลงที่พื้นให้อยู่ระดับเดียวกับ "เสี่ยวเปาจู่น้อย" (คำเรียกเด็กชายที่มีลักษณะอ้วนกลมเหมือนซาลาเปาใส้หมู)
"เจ้าหมายอยากได้สิ่งใด?...จงบอกพี่ชายมาเถิด"
"....."
เจ้าก้อนซาลาเปาไม่ตอบ เพียงลากเขาเดินไปจนสุดทางเดินแล้วมุดเข้าไปด้านล่างของโต๊ะบูชา
"เสี่ยวเปาจู่?....."
หยางเล่ยอี้ก้มตัวลงหมายจะตามหาเสี่ยวเปาจู่น้อยใต้โต๊ะนี้ พลันมือเล็กขาวอวบของเสี่ยวเปาจู่ยื่นออกมาคว้ามือของเขาเข้าไปใต้โต๊ะ ศีรษะหยางเล่ยอี้เกือบชนเข้ากับของโต๊ะเสียแล้วดีที่ทันระวังตัวเสียก่อน ผู้คนโดยรอบเริ่มหันมามองอากัปกิริยาของเขา
"เสี่ยวเปาจู่....หากเจ้าไม่ออกมาพี่ชายขอลาเจ้าตรงนี้วันนี้พี่ชายไม่ว่างเล่นด้วยกับเจ้า"
พูดจบหยางเล่ยอี้หันหลังก้าวเท้าหมายเดินกลับออกไปจากตัวอาราม เพียงลงมาถึงบันใดขั้นสุดท้ายพลันมีหนุ่มน้อยผู้นึงกระโดดออกมาขวางทางเขาไว้
"คุณชายท่านนี้...ไม่ทราบว่าท่านได้นำของสำคัญของผู้อื่นติดมือออกมาด้วย...ใช่หรือไม่ขอรับ?"
ผู้ที่ขวางทางหยางเล่ยอี้ จะเป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากเหลียงซานบ่าวรับใช้คนสนิทของฉู่หยวนเซวียน ข้าศึกเผยแผนการรบให้ได้เห็นในที่สุด
ฉู่หยวนเซวียนนางเลือกสถานที่ยืมมือฆ่าคนได้ชาญฉลาดนัก อารามซานเป่าเตี้ยนฉางแห่งนี้เป็นสถานที่ศักสิทธิ์ ทั้งยังเต็มไปด้วยผู้คนแทบจะทุกชนชั้น ในสถานที่แห่งนี้เวลานี้อาจจะมีขุนนางสักคนแวะเวียนผ่านมาแม้แต่กระทั่งบุคคลสำคัญในครอบครัว หรือไม่ก็ชาวบ้านร้านตลาดที่พร้อมจะกระพือข่าวไม่สู้ดีออกไปได้ทั่วฉางอันโดยที่นางไม่ต้องลงแรงเลยสักกระพีก
หากนางเลือกลงมือกลางตลาดด้านทิศตะวันออกเมื่อครู่ ก็จะมีแต่พ่อค้าต่างแดนผู้ไม่มีบทบาทสำคัญอันใด?ในราชสำนัก ข่าวลือที่ออกจากปากจากชาวบ้านคนค้าขายแม้จะเป็นเรื่องจริง ผู้คนก็ไม่ให้นำหนักสำคัญมากเท่ากับข่าวลือที่มาจากบรรดาเหล่าขุนนาง ขอแค่เพียงหยางเล่ยอี้เกิดเรื่องขึ้นที่นี่ ต่อให้วันนี้ผ่านพ้นไปได้วันพรุ่งต้องมีขุนนางสักคนในราชสำนักรับรู้เรื่องราวของต้นตระกูลของเขาเป็นแน่
"น้องชายท่านนี้.....เมื่อครู่ท่านเอ่ยถ้อยคำกับข้าใช่หรือไม่?"
หยางเล่ยอี้ส่งยิ้มบาง
"ใช่ขอรับเป็นข้าน้อยขอรับ....คุณชายท่านนี้นำของสำคัญของผู้อื่นติดตัวไปข้าเกรงว่าจะเป็นการไม่สมควรนะขอรับ"
เหลียงซานเลือกใช้ถ้อยคำสุภาพและน้ำเสียงไม่เบานัก จนผู้คนด้านหน้าอารามเริ่มให้ความสนใจปาหี่ตรงหน้ามากขึ้น
"ข้าไม่เข้าใจว่าน้องชายท่านนี้....พูดเรื่องอะไร? ตัวข้าหาได้นำสิ่งของสำคัญของผู้ใดไป ข้าเพียงแต่มาไหว้พระเท่านั้น..ขอน้องชายโปรดอย่าเข้าใจผิด"
"หาใช่หยางเหลยอี้ซื่อจื่อหรอกหรือ....ที่เป็นผู้ขโมยตราทองบัญชากองทัพไป!"
ฉู่หยวนเซวียนพลันย่างเท้าเข้ามาร่วมวงทั้งยังจูงเด็กน้อยเสี่ยวเปาจู่เมื่อครู่มาด้วย นางส่งเสี่ยวเปาจู่ไปให้หย่งเอ๋อก่อนจะหยุดยืนเว้นระยะสามเซี่ยะประชันหน้ากับหยางเล่ยอี้ หนึ่งบุรุษรูปโฉมงดงามกับหนึ่งสตรีใบหน้าดั่งเซียนสวรรค์ คราวนี้ผู้คนแทบทั้งหมดหยุดการกระทำของตนหันมายืนล้อมวงสนใจเรื่องราวตรงหน้าอย่างจริงจัง
เสียงซุบซิบเริ่มดังแว่วมาให้ได้ยิน ในยุคนี้น้อยนักที่จะมีผู้คนจดจำเรื่องราวใหญ่โตในครั้งนั้นได้ แต่ก็ไม่ถึงกับจางหายไปทั้งหมดเสียทีเดียว
"วันก่อนตัวท่านเองเป็นผู้แจ้งแก่ข้าว่าตนเองเป็นจิ้นซื่อจากขุยโจว"
"แซ่หยางมีนามว่าเล่ยอี้?"
เสียงเสนาะไพเราะดุจกระดิ่งเงิน สะกิดใจผู้ฟังให้นิ่งฟังแต่เพียงนาง
"แม่นางกล่าวไม่ผิดแม้แต่ครึ่งคำ"
"งั้นคำกล่าวของข้าก็คงไม่ผิดอีก เรื่องหยางเหลยอี้ซื่อจื่อสกุลหยางเป็นผู้ขโมยตรากองทัพไปจากฮ่องเต้"
ฉู่หยวนเซวียนไล่เรียงเอาความมากขึ้น
"แม่นางกล่างถูกต้องเพียงครึ่งส่วน"
"อย่างไร?...ข้าถึงกล่าวถูกต้องเพียงครึ่งส่วน?"
"คร้ังนั้น..ซื่อจื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นบกฎก็จริง...ถึงกระนั้นเรื่องที่กล่าวหาว่าเขาตรากองทัพไปหาได้มีหลักฐานไม่"
หยางเล่ยอี้เอ่ยตอบ
"...หึ!!...ถึงจะอย่างไรหยางเหลยอี้ซื่อจื่อเคยสร้างมลทินให้กับแผ่นดินเป็นถึงกบฏคนสำคัญ"
"วันนี้ท่านผู้เป็นลูกหลานของเขา.....ยังมีหน้ากลับมาเสนอตัวรับใช้ฮ่องเต้อีกหรือ?"
"มิได้.....เพียงแต่ข้าไม่ใช่หยางเหลยอี้ซื่อจื่อ ข้าไม่ทราบว่าแม่นางเอ่ยข้อกล่าวหาให้ข้านำของสำคัญกลับไปคืนตัวข้าไม่อาจรู้ได้ว่าสิ่งนั้นอยู่ที่ใด"
"หยางกั๋วกง! ท่านหน้าหนาถึงเพียงนี้เชียวรึ?"
"หากบรรพบุรุษท่านไม่แหกคุกหลวงหนีเอาตัวรอดไปผู้เดียว...วันนี้จะมีตัวท่านได้มายืนอยู่เบื้องหน้าข้าได้อย่างไร?"
ฉู่หยวนเซวียนเอ่ยวาจาเฉือดเฉือนได้เจ็บแสบนัก
"เรียนถามแม่นาง...ทั้งข้าและท่านเพียงแต่เคยพบหน้ากันชั่วครู่เท่านั้น แม่นางมั่นใจได้อย่างไรว่าข้ามีส่วนรู้เห็นเรื่องขโมยตรากองทัพเมื่อร้อยปีก่อน?"
หยางเล่ยอี้โต้กลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ ยามนี้ฉู่หยวนเซวียนดูคล้ายดั่งกำมือชกลงไปบนปุยนุ่นก็ไม่ปานไม่คาดคิดว่าหยางเล่ยอี้ผู้นี้จะซ่อนความร้ายกาจทั้งยังหน้าหนาแม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนเช่นนี้
"เช่นนั้น.....หากเพียงเอ่ยแต่คำพูดจะให้ท่านยอมรับก็คงไม่เหมาะ"
"ไม่สู้ท่านไปจวนว่าการกับข้าสักครั้ง..ข้าจะได้แสดงให้ท่านดูต่อหน้าผู้ตรวจการว่าท่านผิดจริงอย่างที่ข้าพูดหรือไม่"
"หากแม้ท่านต้องการโต้แย้งให้ข้าจนหนทาง...ท่านจะได้มีขุนนางในราชสำนักเป็นพยานรับรู้ด้วย เช่นนี้ข้ากล่าวถูกต้องหรือไม่?"
ฉู่หยวนเซวียนใบหน้าประดับรอยยิ้มงดงามดั่งว่าเรื่องราวร้ายแรงที่นางกล่าวหาหยางเล่ยอี้นั้นเป็นเพียงคำทักทายสหายสนิททั่วไป
-----------------------------------
โปรดติดตาม


## ความช่วยเหลือของสหาย

พลันเบื้องหน้ามีเสียงห้ามปรามไม่คาดฝันดังขึ้นกระทันหัน ฝูงชนที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างหันมองตามต้นเสียง เป็นเฉิงฉือก้าวเดินออกมาจากกลุ่มฝูงชนด้านข้าง ในมือถือพัดผ้าไหมโบกพริ้ว
"ช้าก่อนคุณหนูฉู่....นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดอันใด?กัน"
เฉิงฉือปรายสายตามองไปโดยรอบเป็นการบอกใบ้ให้ผู้ไม่เกี่ยวข้องแยกย้ายกันไปได้แล้ว ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ฉู่หยวนเซวียน ผู้คุ้มกันสี่คนด้านหลังเฉิงฉือยืนคุมเชิงกันฝูงชนให้แยกย้ายกันไป เหลือไว้เพียงแต่หยางเล่ยอี้ และเฉิงฉือกับฉู่หยวนเซวียนยืนเว้นระยะกันคนละสองเซี่ยะ
หย่งเอ๋อกับเหลียงซาน กระโดดออกมายืนด้านหน้า ฉู่หยวนเซวียนทันที เหลียงซานพอเป็นวรยุทธบ้างเล็กน้อย แต่หย่งเอ๋อนั้นเป็นเพียงสาวใช้ประจำตัวธรรมดา ยามนี้นางนึกเสียใจที่ไม่ได้ให้ผู้ติดตามประจำจวนออกมาด้วยสักหน่อย หย่งเอ๋อปั้นสีหน้าเครียดเขม็ง หากผู้ใด? ลงมือกับคุณหนูนางจะขอสู้สุดตัว ไม่ให้ใครมาแตะต้องคุณหนูได้แม้แต่ปลายเล็บ
"ที่แท้คุณชายเฉิง..ไม่ทราบว่าท่านรู้จักมักจี่กับท่าน กั๋วกงตั้งแต่เมื่อใดกัน"
ฉู่หยวนเซวียนเปิดประเด็นหมายจะมั่นปั้นมือแม้ส่วนเสี้ยวเดียวก็ไม่ยอมลงให้
"คุณหนูฉู่โปรดใจเย็น.....คุณชายหยางผู้นี้กับข้าถือเป็นสหายกัน..."
"หากคุณหนูมีเรื่องเข้าใจผิดอันใด?...โปรดเห็นแก่หน้าข้าสักครั้งได้หรือไม่"
ด้วยความที่ตนตัวสูงกว่าฉู่หยวนเซวียนเกือบสองช่วงตัว เฉิงฉือก้มตัวลงเอ่ยความกับนางด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ดั่งคำเปรียบเปรย....ไม่อาจตบหน้าสหายผู้แย้มยิ้ม อีกทั้งเฉิงฉือเป็นพ่อค้าคนสำคัญที่สามารถเสาะหาตัวยาหายากมาให้ฉู่หยวนเจิ้งได้เขาจงใจออกหน้าครั้งนี้ฉู่หยวนเซวียนจึงจำเป็นต้องรามือ
"เมื่อครู่คุณหนูเรียกนามคุณชายหยางว่ากระไร? ตัวข้าฟังไม่ใครชัดนัก?"
"ท่านหยางกั๋วกงกับสกุลฉู่ของข้านับว่ามีสายสัมพันธ์กันมาก่อน....เมื่อครู่เรื่องที่ข้าเอ่ยนั้นก็เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น"
ฉู่หยวนเซวียนผู้มีใบหน้างามพริ้งดั่งชื่อ หากแต่สีหน้ายามนี้กลับแข็งกระด้างทั้งคำพูดแดกดันผู้คนขัดกับแก้วเสียงใสกังวานดั่งกระดิ่งเงินของนาง เฉิงฉือให้นึกปวดเศียรเวียนเกล้านักหากไม่เคยพบหน้านางยามปกติมาก่อน คงจะจินตนาการไม่ออกแน่ว่าฉู่หยวนเซวียนผู้อ่อนโยนอ่อนหวานหนีหายอยู่ที่แห่งใด?
"คุณหนูฉู่ ตัวข้าตั้งใจมาพบท่านด้วยเรื่องสินค้าสำคัญจากเจียงหนานมาถึงท่าเรือที่ลั่วสุยแล้ว"
"ข้าจึงเร่งมาแจ้งข่าวแก่ท่านด้วยตัวเอง"
"ข้าจะให้คนไปรับของบางส่วน....วันนี้เลย...."   ฉู่หยวนเซวียนเอ่ยตอบ
ไม่ทันเฉิงฉือจะกล่าวจบฉู่หยวนเซวียนเดินหายลับไปเสียก่อนแล้ว นางสำเร็จเป็นเซียนแล้วหรืออย่างไรจึงได้ไปมารวดเร็วดั่งขี่เมฆทิ้งหยางเล่ยอี้กับเฉิงฉือยืนมองหน้ากันพักใหญ่ ตัวเอกของเรื่องหนีหายไปเสียอย่างนั้น ทำเอาผู้คนแตกกระจายไปแทบจะในทันที เอกลักษณ์ของชาวบ้านก็เป็นเช่นนี้
....มาไวไปเร็วใช้ชีวิตให้คุ้มค่า.....
เฉิงฉืออมยิ้มไม่เอ่ยคำใดเพียงแต่ชักชวนหยางเล่ยอี้ไปจิบชาที่หอสุ่ยเซียนอีกจนได้
"คุณชายหยางไม่ต้องประหลาดใจ ตัวข้าทราบเรื่องราวของท่านเป็นอย่างดี"
"ดีที่ครั้งนี้ข้ามาทัน...ไม่อย่างนั้นตัวท่านเป็นได้เจอดีเข้าเป็นแน่"
เฉิงฉืออมยิ้มพลางโบกพัดในมือ
"คุณชายเฉิงไม่ต้องอ้อมค้อม ตัวข้าเตรียมใจไว้นานแล้วตั้งแต่สอบผ่านซิ่วไฉเพียงแต่นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวจะมาถึงตัวไวเพียงนี้"
หยางเล่ยอี้ยิ้มเจื่อนไม่แสดงทีท่ารู้ร้อนหนาวกับคำกล่าวหาของฉู่หยวนเซวียน
"นั่นเป็นเรื่องของคนรุ่นก่อน.....คนรุ่นหลังไม่อาจสืบทราบต้นสายปลายเหตุใดได้แล้ว"
"จะเคืองแค้นกันไปด้วยเรื่องใด?"
เฉิงฉืออมยิ้มพลางโบกพัดผ้าไหมในมือ ท่าทางดั่งคุณชายเจ้าสำราญในโรงละคร
"อาเจิ้งพี่ชายของนางกับข้าถือเป็นสหายกัน เรื่องของสกุลฉู่กับสกุลหยางข้าเลยพอจะรับรู้มาบ้าง"
"ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก...หาใช่คนสกุลฉู่ทุกคนจะจ้องเล่นงานท่าน"
เฉิงฉือยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาละเมียดเป่าฟองด้านบน
"ดูอย่างอาเจิ้งถึงเขาจะสุขภาพย่ำแย่อย่างมาก...ทั้งยังรักตามใจน้องสาวคนเดียวนักหนา"
"กลับไหว้วานข้าให้เป็นธุระเรื่องนี้แทน อย่างไรเสียแม่นางฉู่ก็เป็นสตรีท่านยอมลงให้นางถึงเพียงนี้นับว่าประเสริฐแล้ว"
เฉิงฉือกล่าวคำหนักเบาแบ่งรับแบ่งสู้ ด้วยเป็นคนกลางไม่อาจให้ผิดใจทั้งสองฝ่าย
"หามิได้...ที่แท้เป็นคุณชายฉู่ที่มีน้ำใจไมตรีกับตัวข้า วันหลังหากมีโอกาสข้าจะต้องขอคารวะขอบคุณด้วยตัวเองให้ได้"
หยางเล่ยอี้ยิ้มจนเห็นแก้มบุ๋มด้านนึงที่ข้างแก้มเป็นรอยยิ้มที่พร่างพราวให้ความรู้สึกเย็นสบายเคลิ้บเคลิ้ม เฉิงฉือถึงกับต้องยกพัดผ้าไหมขึ้นมาลดทอนความเจิดจ้าของรอยยิ้มสหายตรงหน้า
"คุณชายหยาง?.....มีผู้ใดเคยบอกท่านหรือไม่ใบหน้าท่านแทบจะเป็นหนึ่งในฉางอันแล้ว"
"แม่นางฉู่งดงามเหนือกว่าข้าหลายส่วนนัก...หากข้าคาดเดาพี่ชายของนางสหายของท่านคงไม่พ้นรูปงามกว่าข้าเป็นแน่"
หยางเล่ยอี้หัวเราะเบาๆ
"นั่นเรียกว่างดงามเหนือมนุษย์ผิดธรรมดาสามัญ"
"ถือว่าข้าแนะนำท่านเถิดสหาย...หากท่านหมั่นออกมาแสดงตัวย่านผู้คนพลุกพล่านบ่อยเช่นนี้?....เกรงว่าบรรดาสตรีน้อยใหญ่ในฉางอันจะพาลหาเรื่องมาให้ท่านปวดหัวได้อีกมากโขเป็นแน่"
เฉิงฉือเอ่ยพลางหลับตาลงส่ายหน้าเบาๆ ใครใช้ให้เขามีสหายหน้าตางดงามสูงส่งเยี่ยงนี้ได้เล่า
"คุณชายเฉิงช่างมีอารมณ์ขันนัก เห็นทีตัวข้าต้องน้อมรับฟังคำแนะนำจากท่านแล้ว"
หยางเล่ยอี้ไม่หยุดส่งยิ้มกลับจะยิ้มมากขึ้นกว่าเดิม ยากนักที่จะได้พบเจอผู้อื่นที่ไม่ตั้งแง่รังเกียจลูกหลานตระกูลกบฏอย่างเขาทั้งยังมีความจริงใจให้หลายส่วนอย่างเฉิงฉือ
"อีกสามวันภายหลังท่านออกจากวัง ข้าจะหาทางให้อาเจิ้งพบท่าน"
"เขาไหว้วานให้ข้าเป็นธุระให้เรื่องท่าน ถือว่ารับปากข้าได้หรือไม่?"
จู่ๆเฉิงฉือเอ่ยถ้อยคำนัดหมาย ทั้งยังไม่เปิดช่องให้หยางเล่ยอี้บอกปัด
"ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องสำคัญอันใด?"
เฉิงฉือหุบพัดผ้าไหมในมือดังฉับ
"ขอท่านอย่าได้กังวลไป...เพียงแต่ยามนี้ตัวข้าจำเป็นต้องจัดการกับสินค้าสำคัญให้ลุล่วงก่อน"
"...ทั้งท่านก็ต้องเตรียมเข้าสอบวันพรุ่งแล้ว..."
"โอกาสอันดีเป็นดั่งคำท่านว่าจริง..คุณชายเฉิงไม่ต้องเกรงใจข้าขอเพียงให้คนของท่านมาบอกกล่าวแก่ข้าก็พอ"
หนึ่งวันหลังจากการสอบต่อหน้าพระที่นั่งผ่านพ้น...เดิมทีหยางเล่ยอี้ตั้งใจพักอยู่ที่ฉางอันรอผลการสอบประกาศลำดับออกมาอย่างเป็นทางการในช่วงปลายฤดูซย่าเทียน เขากลับได้รับสารด่วน แจ้งข่าวแก่ศิษย์ร่วมสำนักศึกษาเซวียนเฉิงให้เดินทางกลับไปรวมตัวกันที่ขุยโจว
...ในสารแจ้งข่าวนั้นไม่ได้ชี้แจงสาเหตุไว้...
ศิษย์ร่วมสำนักหลายคนพากันคาดเดามุ่งสาเหตุหลักไปที่ตัวท่านอาจารย์หญิงเฉินจิ่วอิงผู้ก่อตั้งสำนัก ปีนี้นางอายุได้เก้าสิบสองปีถือว่านานมากสำหรับคนธรรมดาผู้หนึ่ง บรรดาลูกศิษย์ในสำนักจึงไม่อาจนิ่งนอนใจกับสารเรียกรวมพลในครั้งนี้
หนึ่งวันหลังจากได้รับจดหมายหยางเล่ยอี้ให้คนไปแจ้งข่าวแก่เฉิงฉือ ว่าเขาจำต้องผิดนัดกับฉู่เหยียนเจิ้งในอีกสองวันข้างหน้าด้วยต้องเร่งเดินทางออกจากเมืองหลวงกลับสำนักศึกษาที่ขุยโจว
หลังจากออกนอกเขตฉางอันมุ่งเข้าสู่เขตลั่วสุยก็ใกล้เวลาพลบค่ำ หยางเล่ยอี้หมายตาเดินขึ้นเขาหยุนไถซานเพื่อขอพักแรมใน 'อารามซานเป่าเตี้ยน' เดิมบนยอดเขาแห่งนี้
ตัวอารามเดิมนั้นก่อสร้างขึ้นในรัชสมัยปฐมกษัตริย์หลี่หยวนฮ่องเต้ปราบปรามกองกำลังน้อยใหญ่จนรวบรวมแผ่นดินจงหยวนสำเร็จและสถาปนาราชวงหลี่ขึ้น หลังจากนั้นอีกหลายปีจึงถูกย้ายไปสร้างอยู่ในเขตเมืองหลวงฉางอันตามพระประสงค์ขององค์จักพรรดิหลี่ซื่อหมิ่น ทำให้อารามซานเป่าเตี้ยนเดิมบนภูเขาลูกนี้ถูกปล่อยทิ้งร้างมาจนปัจจุบัน
หยางเล่ยอี้พลันหางตากระตุกยามเดินขึ้นมาจนเกือบจะหมดขั้นบันใดทางขึ้นเขา ในใจให้หวนนึกถึงแม่นางเซียนน้อยฉู่หยวนเซวียนคราวที่แล้วนางให้คนดักเล่นงานเขาที่อารามซานเป่าเตี้ยนในฉางอัน  คราวนี้หยางเล่ยอี้มาเยือนถึงอารามซานเป่าเตี้ยนเมืองลั่วสุย
นึกไปพลางเท้าก็ย่ำเดินไปด้วยจนมาถึงบันใดขั้นสุดท้าย.....ชีวิตช่างยากลำบากสมดั่งนาม "เล่ยอี้" โดยแท้     เพียงแค่เห็นบรรดาผู้คนที่มาจับจองสถานที่แห่งนี้ก่อนเขาผ่านบานประตูเอียงกระเท่เร่อันเก่าคร่ำคร่าด้านหนึ่ง...หยางเล่ยอี้พลันชาวาบไปทั้งศีรษะ
...ที่เขาเห็นเบื้องหน้านั่นคือซ่องโจร....
-------------------
โปรดติดตาม


## เข้าเขตวัดคราใด เป็นต้องพบเจอเรื่องร้อนใจ

.....ซ่องโจรบนวัดซานเป่าเตี้ยน...
หยางเล่ยอี้ตั้งสติชักฝ่าเท้าที่กำลังก้าวข้ามธรณีประตูกลับมาหนึ่งข้าง ลูกสมุนซ่องโจรได้ยินเสียงขยับตัวของเขาเช่นกันต่างดาหน้าทยอยออกมาล้อมรอบ
หยางเล่ยอี้ไม่มีทางเลือกหากวิ่งกลับไปตอนนี้เขาก็ตายโดนที่ยังหันหลังให้ศัตรู  สายเลือดอดีตแม่ทัพในกายไหลพล่าน ด้วยความอับโชคของหยางเล่ยอี้หรือเทพสวรรค์ดลบันดาลไว้ไม่อาจทราบได้ เพียงย่างเท้าเข้ามายังอารามซานเป่าเตี้ยนกลับพบเจอซ่องโจรรังใหญ่ ที่เลือกอาศัยเขตอารามร้างแห่งนี้เป็นฐานที่มั่นเหมือนกัน
"....ช้าก่อนพี่ชาย...."
หยางเล่ยอี้ถึงกับไม่สามารถหาคำใดมาเอ่ยให้ตนรอดไปได้ครานี้ ด้วยหากปล่อยให้เขามีชีวิตรอดออกไป ซ่องโจรแห่งนี้ย่อมต้องถูกทางการกวาดล้างในเร็ววัน
"หากเจ้าจะสั่งเสียก่อนตาย...พวกบิดาจะรับฟัง"
"แค่รับฟัง!!!"
สีหน้าเหี้ยมเกรียมหันคมอาวุธเข้าใส่หลางเล่ยอี้ ตั้งแต่เกิดจนเติบโตมาถึงวันนี้หยางเล่ยอี้เข้าตาจนหมดหนทางถึงที่สุด แม้ตนจะไม่มีวรยุทธ์หากแต่อย่างน้อยต้นตระกูลหยางก็มีบุคคลเป็นถึงแม่ทัพรักษาแผ่นดินมาก่อน ชั่วชีวิตนี้เขายังไม่เคยลงมือทำร้ายผู้ใดแต่ถึงกระนั้นตัวเขาเองมีความเลื่อมใสศรัทธาในองค์ 'เหว่ยถัวผูซ่า' (พระเวทโพธิสัตว์หรือพระสกัณทะโพธิสัตว์ในพุทธนิกายมหายาน ลักษณะทรงเครื่องแต่งกายแบบนักรบ)
หยางเล่ยอี้วิ่งหลบคมอาวุธนับสิบที่พุ่งเข้าใส่หลุดเข้ามาถึงด้านในตัวอารามเก่าโทรม แขนข้างหนึ่งถูกคมมีดตวัดผ่านถึงโลหิตซึมสองขาเริ่มหมดแรง  ส่วนพวกโจรเห็นเขาดิ้นรนเอาชีวิตรอดกลับดูเป็นเรื่องสนุกขบขัน เมื่อไม่อยากเสียเวลากับเขาอีกต่อไปสบช่องโอกาสหนึ่งในพวกโจรออกกระบวนท่าเตะหยางเล่ยอี้เข้าเต็มที่
แรงเตะหมายเอาชีวิตหากเขากระแทกเข้ากับกำแพงสูงหรือเสาไม้ยักษ์สักอันนึง ไม่ทราบเป็นโชคช่วยหรือสวรรค์บันดาลให้หยางเล่ยอี้ยืดชีวิตออกไป ร่างเขาปลิวไปกระแทกเข้ากับบานหน้าต่างเก่า แรงปะทะไม่ได้ทำให้เขาถึงตายทันที....หากแต่บานหน้าต่างโบราณอายุกว่าร้อยปีไม่อาจทนรับร่างหยางเล่ยอี้ไว้ได้   แผ่นไม้บานใหญ่ทั้งอันพร้อมร่างของหยางเล่ยอี้ลอยละลิ่วลงสู่เหวน้ำตกด้านหลังภูเขาหยุนไถซานนั้นเอง
ริมฝั่งน้ำเบื้องล่าง
ไม่รู้เวลาล่วงไปยามใดแล้วนับตั้งแต่หยางเล่ยอี้ตกลงมาเบื้องล่างนี้ สายน้ำรับร่างเขาไว้ได้หากแต่ความสูงหลายสิบจั้งนั้นทำให้สติของเขาดับวูบไปในที่สุด
หลายชั่วยามผ่านไปนานพอควรแพขนตาหนาปรือขึ้นมา หยางเล่ยอี้เริ่มรับรู้ถึงสิ่งรอบตัวได้ถนัดสติสัมปชัญญะของเขาก็ค่อยกลับเข้าที่ ประสาทหูแว่วได้ยินเสียงเรียกไม่คุ้นหูกำลังเรียกขานชื่อตนอยู่
"หยางเล่ยอี้?"
"หยางเล่ยอี้?"
"ได้ยินเสียงข้า...ท่านจงลืมตาขึ้นเถิด"
ตรงหน้าหยางเล่ยอี้ปรากกร่างบุรุษชุดขาวผู้หนึ่งจ้องมองเขาอยู่ ในมือถือพัดจีบสีเงินเล่มใหญ่ใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
"ท่านเป็นอย่างไรบ้าง...ยังสบายดีหรือไม่?"
คล้ายดั่งเป็นสหายคุ้นเคยกันมาแสนนาน....หยางเล่ยอี้ไม่ตอบคำถามบุรุษชุดขาวตรงหน้าเขาพยายามเพ่งสายตามองดู
เป็นบุรุษสองคนปรากฏายขึ้นเบื้องหน้าเขา คนหนึ่งแต่งกายด้วยเสื้อแขนกว้างสีขาวสว่างทั้งตัวมองดูใบหน้าตามแบบคุณชายสกุลผู้ดี ดวงหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มกระจ่างเกลี้ยงเกลาหมดจด
ส่วนอีกหนึ่งสวมชุดคลุมแขนกว้างสีดำเข้มยาวจรดพื้น หมวกฟางมีผ้าโปร่งสีดำปิดบังใบหน้าเกือบทั้งหมดไว้ รอบตัวคล้ายมีไอประหลาดเปล่งออกมาจะเรียกว่าดีก็มากเกินไปจะว่าร้ายก็ไม่ถึงขั้นนั้น ด้วยความระวังตัวเป็นพื้นฐานหยางเล่ยอี้พยายามอาศัยเพียงสายตาประเมินบุรุษทั้งสอง
"ยามนี้ไม่มีผู้อื่นนอกจากท่าน...ข้าพูดกับท่านนั่นย่อมหมายถึงท่าน"
"ตัวข้ากับพี่ชายมีวาสนาได้มาพบท่านครั้งนี้...พวกข้าหาได้คิดร้ายอันใดไม่"
ชายชุดขาวดั่งล่วงรู้ความคิดหยางเล่ยอี้เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยพลางเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ
"คุณชายรู้จักข้าหรือขอรับ?"
หยางเล่ยอี้เอ่ยถาม คุณชายชุดขาวผู้นั้นเพียงยิ้มรับ
ถือคติข้าศึกมาเยือนย่อมเอาขุนพลต้านรับและยิ่งไม่อาจตบหน้าผู้ที่ยิ้มให้ หยางเล่ยอี้ยันกายขึ้นจากพื้นโน้มตัวเล็กน้อยกล่าวคำทักทายเต็มมารยาทแก่บุรุษทั้งสอง
"คารวะคุณชายทั้งสอง....ตัวข้าแซ่หยางมีนามว่าเล่ยอี้"
"ขอทราบนามคุณชายทั้งสองขอรับ"
"คุณชายหยางกล่าวหนักไปแล้ว...ยามปกติผู้คนนิยมเรียกขานข้าว่า 'ชวี่กง' และพี่ชายของข้าผู้นี้ว่า 'เป่ากง' ถ้าหากไม่รังเกียจท่านเรียกขานข้าตามนี้.....ดีหรือไม่?"
หยางเล่ยอี้พลันหางตากระตุกอีกครั้ง
"ผู้น้อยหยางเล่ยอี้คารวะคุณชายชวี่กง.....คารวะคุณชายเป่ากง"
"ไม่ทราบว่าพวกท่านทั้งสองมาจากที่ใด? ที่นี่อันตรายนักทางที่ดีพวกท่านรีบไปเถิดขอรับ"
ได้ยินคำบอกของหยางเล่ยอี้ คุณชายชุดขาวผู้มีนามว่าชวี่กงใบหน้าเปื้อนยิ้มเล็กน้อยก่อนเอ่ยวาจาตอบ
"เดิมทีข้ากับพี่ชายโดยสารเรือมาลำพัง....เสร็จธุระแล้วกำลังเดินทางกลับ"
"ตามปกติระหว่างทางพวกข้าไม่เคยได้พบเจอผู้คนเช่นท่านมาก่อน"
คุณชายชวี่กงเอ่ยต่อ
"ได้มาพบกันนับเป็นวาสนาดั่งสวรรค์ลิขิต...หากคุณชายหยางมีเรื่องให้ข้าสองพี่น้องช่วยเหลือหากแม้ไม่เกินกำลังพวกข้าย่อมยินดี"
"คุณชายทั้งสองเกรงใจไปแล้ว ข้ากำลังเดินทางกลับขุยโจวโชคไม่ดีพบรังโจรเข้าเลยถูกทำร้ายจนตกน้ำลงมาที่นี่"
บุรุษผู้มีนามแปลกประหลาดว่าชวี่กงหันหน้ามาทางหย่างเล่ยอี้เล็กน้อย แม้ไม่ได้สบตากันหยางเล่ยอี้รู้สึกได้ถึงแววตาจับจ้องพิจารณาจากคุณชายผู้นี้
"เช่นนั้นคุณชายหยางอยากลงเรือไปกับเราหรือไม่?...หากท่านยินดีข้ากับพี่เป่ากงย่อมไม่รังเกียจร่วมทางไปกับท่าน"
หยางเล่ยอี้ค้อมตัวลง
"ข้าน้อยคงต้องขอรบกวนคุณชายทั้งสองแล้ว เพียงรบกวนเท่าที่จำเป็น"
หยางเล่ยอี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ยามนี้เขาไม่มีสิ่งใดติดตัวเลยและเขาจำเป็นต้องเดินทางไปข้างหน้าจึงนับว่าดีที่สุด หยางเล่ยอี้ตกจากหน้าผาสูงกลับรอดชีวิตอย่างปาฏิหารย์เขาควรออกไปจากสถานที่นี้โดยเร็ว อย่างน้อยมีผู้ร่วมเดินทางให้อุ่นใจจากพวกโจรใจทรามบนเขาดักเล่นงานซ้ำอีก
หลังจากตัดสินใจ 'ลงเรือลำเดียวกัน' กับบุรุษแปลกหน้าสองคนนี้ ฝ่ายคุณชายชวี่กงนั่งเอกเขนกหลับตาอยู่อีกฝากหนึ่งของเรือส่วนคุณชายเป่ากงผู้พี่ทำหน้าที่เป็นผู้ถ่อเรือด้วยตนเอง คราแรกหยางเล่ยอี้อาสาทำหน้าที่นี้ให้กลับถูกปฏิเสธด้วยความเงียบ...จึงจนใจให้คุณชายเป่ากงทำหน้าที่สารถีต่อไป
-------------------------------
โปรดติดตาม


## แม่น้ำไร้ชื่อ

สองฝากฝั่งลำน้ำมืดมิดทั้งยังเงียบสนิทมาก ล่องเรือออกมาได้เกือบครึ่งชั่วยามกลับไม่พบว่าคุณชายทั้งสองจะเอ่ยถ้อยคำสนทนาใดต่อกัน หยางเล่ยอี้ถือโอกาศหลับตาลงพักสายตาเช่นกันในใจมัวพะวงครุ่นคิดว่าพรุ่งนี้เขาจะเดินทางต่ออย่างไรให้ถึงขุยโจวโดยเร็ว
ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีของมีค่าติดตัว ยามนี้เขาไม่มีสิ่งใดตอบแทนคุณชายทั้งสองได้เลยเกรงจะต้องขอถามตำบลถิ่นที่อยู่ ไว้ภายภาคหน้าตนจะได้ตามไปตอบแทนน้ำใจครั้งนี้ได้ แม้ตัวเขาเป็นบัณฑิตแต่ก็พึงยึดถือคุณธรรมน้ำมิตรไม่แพ้ชาวยุทธ
จนเมื่อลืมตาจากการไล่เรียงลำดับความคิดในหัว หยางเล่ยอี้กลับพบว่าครั้งนี้เป็นการเดินทางที่มีความผิดแปลกไม่น้อย ลำน้ำสายนี้มีความเงียบจนผิดสังเกตไม่เหมือนการล่องเรือที่เขาเคยพบมาก่อน เบื้องล่างผืนน้ำเป็นสีดำสนิทดุจน้ำหมึกมืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด ดูจากด้านข้างตัวเรือแม่น้ำสายนี้มีกระแสการไหลค่อนข้างแรงกลับไม่ได้ยินมีเสียงน้ำกระทบเรือไม่รับรู้ถึงสายลมยามเรือล่องไปข้างหน้าแม้แต่น้อย
ตลอดสองข้างลำน้ำเป็นป่าไผ่เงียบสงัด ใบไผ่สองฝากฝั่งโน้มกิ่งเข้าหากันกลับไม่มีกิ่งไหนยื่นมาสัมผัสลำเรือแม้แต่น้อย ทุกสิ่งวังเวงเงียบเชียบเสียจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงนกกลางคืนหรือแมลงกลางคืนสักนิด...หยางเล่ยอี้เพ่งมองเข้าไปในป่าไผ่เบื้องหน้าใช้สายตาเพ่งมองหาสัญญาณสิ่งมีชีวิตที่ควรจะมีบ้าง
...ไม่มีสิ่งใดให้เห็น.....
ตลอดทั้งชีวิตเขาคุ้นเคยกับป่าเขาสายน้ำมานักต่อนัก ลำพังชีวิตอาศัยเก็บของป่าขาย หรือหาเก็บยาสมุนไพรพื้นบ้านไปขายในตัวเมือง บางคราวลงเขามาไม่ทันมืดค่ำก็อาศัยค้างคืนในป่าตามเคยชิน หากแต่ป่าไผ่ที่เงียบสนิทเช่นนี้เขาเพิ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรก
แสงสว่างหนึ่งเดียวบนเรือลำนี้คือตะเกียงน้ำมันดวงน้อยด้านหน้าเท่านั้น ยามเรือล่องผ่านเข้าไปในไอหมอกสีขาวนวลเบื้องหน้ายิ่งรับรู้ถึงสภาวะผิดปกติได้มากขึ้นกว่าเดิม
'บรรยากาศวังเวง ผิดวิสัยเกินไป'
หยางเล่ยอี้พยายามข่มใจไม่ให้ตนเกิดความคิดจินตนาการเรื่องเหนือธรรมชาติ ยามนี้เขาแทบอยากลืมเนื้อหาในตำราคำสอนเรื่องนรก-สวรรค์...ทั้งแม่น้ำไน่เหอหรือน้ำแกงยายเม่งในหัวออกไปก่อน สิ่งที่พอประโลมใจคือควรเริ่มต้นบทสนทนาสัพเพเหระขึ้นมาสักเรื่องหนึ่งให้คลายบรรยากาศพิลึกพิลั่นยามนี้
ติดแต่เพียงเพื่อนร่วมทางทั้งสองหนึ่งยังคงนั่งเอนกายหลับตาพริ้มอยู่ที่เดิม อีกหนึ่งจับจ้องอยู่เพียงหนทางด้านหน้าไม่สบตาหยางเล่ยอี้สักนิด
"คุณชายหยางมีเรื่องอยากคุยกับพวกข้าหรือ?"
จู่ๆคุณชายชวี่กงเอื้อนเอ่ยวาจาออกมาทำเอาหยางเล่ยอี้หางตากระตุกไม่ทันตั้งตัว หยางเล่ยอี้ปรับสีหน้าให้เป็นปกติยามเอ่ยตอบ
"เรียนถามคุณชายทั้งสอง ยามนี้พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปที่ใด?"
"เรียนคุณชายตามตรงตัวข้าได้รับจดหมายเรียกตัวกลับสำนักโดยด่วน"
"จึงไม่อยากรบกวนคุณชายทั้งสองมากไปขอรับ"
"อีกอย่างข้าไม่มีสิ่งใดติดตัวมาพอจะตอบแทนน้ำใจคุณชาย"
"ข้าหยางเล่ยอี้แม้ยากจนยังยึดถือคุณธรรมน้ำมิตรเป็นที่ตั้ง ผู้ใดมอบน้ำใจให้ย่อมต้องตอบแทน"
ได้ยินหยางเล่ยอี้เอ่ยวาจาดังนั้น คุณชายชวี่กงยกยิ้มเอ่ยตอบทั้งที่ยังคงนั่งนิ่งหลับตา
"ท่านอย่าได้กังวลไป คุณชายหยางนำสิ่งของล้ำค่าติดตัวมาด้วย"
"แม้ข้ากับพี่ชายประสงค์ให้ท่านร่วมทางไปกับเรานานกว่านี้ก็ไม่อาจรั้งท่านไว้ได้"
"ตัวข้ากับพี่ชายเพียงให้ท่านรับรู้ไว้ ท่านต้องกระจ่างให้แจ้งใจว่าของสิ่งนี้นั้นล้ำค่าหาที่สุดไม่ได้"
"และท่านจะต้องเป็นผู้นำกลับไปคืน....ตามเดิม...."
คุณชายชวี่กงยังคงกล่าวต่อไป ทางด้านหยางเล่ยอี้หัวคิ้วขมวดมุ่นมือไม้ปัดป่ายไปตามตัว
"ของล้ำค่า?....ไม่มีนะขอรับคุณชาย"
"ท่านแน่ใจได้อย่างไร ว่าไม่มีสิ่งของมีค่าติดตัวมา"
ชวี่กงย้อนถามทันควัน...ถูกย้อนถามซึ่งหน้าเช่นนี้หยางเล่ยอี้เริ่มลังเลใจ พลันยกมือขึ้นลูบคลำไปตามตัวด้วยความมั่นใจสิบส่วนว่ายามนี้ตนไม่มีสิ่งใด? ติดตัวมาด้วยแท้จริง...พลันสัมผัสเย็นเฉียบของวัตถุปริศนาในอกเสื้อแล่นเข้ากลางฝ่ามือ หยางเล่ยอี้ล้วงเอาของสิ่งนั้นออกมา
"ข้ามีสิ่งนี้ติดตัวมาตั่งแต่เมื่อใดกัน?"
สิ่งนี้นี่เองที่คุณชายชวี่กงจงใจเอ่ยถาม...คงเป็นของสักชิ้นในอารามซานเป้าเตี้ยนยามเขาหนีเอาตัวรอดหัวซุกหัวซุน
คุณชายทั้งสองหันหน้ามาหาหยางเล่ยอี้พร้อมกัน ทั้งสองก้มตัวโค้งศีรษะลงระดับต่ำกว่าองค์พระพุทธรูปในมือเขาเล็กน้อย
"พระพุทธรูปองค์นี้เป็นหนึ่งในพุทธศาสนาศาสตร์ที่สร้างในสมัยเจินกวน...คุณชายหยางคงบังเอิญนำติดมาไม่ตั้งใจ"
"เป็นเช่นนั้น"
หยางเล่ยอี้ยกยิ้มจริงใจ พลางยื่นองค์พระไปทางคุณชายชวี่กงและคุณชายเป่ากง
"ไม่สู้ข้ามอบไว้ให้ท่านทั้งสอง"
"คุณชายหยางน้ำใจของท่านพวกข้าขอรับด้วยใจ ของสิ่งนี้ล้ำค่าอย่างยิ่งเราสองพี่น้องไม่อาจรับไว้ได้ขอท่านโปรดเห็นใจ"
หยางเล่ยอี้เริ่มยิ้มเจื่อน
"หากสวรรค์เมตตาตัวข้าอาจได้กลับมาฉางอันอีกครั้ง"
หยางเล่ยอี้อมยิ้มพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย แม้มั่นใจในผลการสอบครั้งนี้ว่าเขาต้องมีชื่อติดหนึ่งในสี่อันดับแรกหากแต่ไม่ควรโอ้อวดตนต่อหน้าผู้อื่นมากนัก
"ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น"
บทสนทนาพิลึกพิลั่นพลันสิ้นสุดลงเสียอย่างนั้น ทำเอาบรรยากาศยิ่งเพิ่มความวังเวงหนักกว่าเมื่อยามเริ่มสนทนากันเสียด้วยซ้ำไป คุณชายทั้งสองคล้ายนิ่งจมอยู่กับความคิดตนเองหาได้มีผู้ใดสนใจหยางเล่ยอี้อีก ตัวเขาเองไม่ใคร่จะแน่ใจว่ายามนี้เรือกำลังมุ่งหน้าไปทิศทางใด
---------------------------
โปรดติดตาม


## บุคคลผู้ไม่ควรเอ่ยนาม

นึกย้อนถึงบทสนทนาเมื่อครู่หยางเล่ยอี้รู้สึกวูบในช่องท้อง นับตั้งแต่ต้นจนจบตัวเขายังคงไม่ได้รับคำตอบว่ายามนี้ตนเองกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด...หรือมีจุดหมายปลายทางเป็นสถานที่ใดกันแน่  จู่ๆ หยางเล่ยอี้รู้สึกได้ถึงความไม่ปลอดภัยในชีวิตสัญชาตญาณบางอย่างของเขามักเชื่อถือได้เสมอ
คิดได้เช่นนั้นจึงตัดสินใจเอ่ยปากสอบถามคุณชายทั้งสองอีกครั้ง
"ขอเรียนถามคุณชายทั้งสองอีกครั้ง...พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปที่ใดหรือขอรับ"
"ข้ากำลังคิดอยู่เช่นกันว่าจะบอกคุณชายหยางอย่างไรดี?"
คุณชายชวี่กงคล้ายมีประกายในดวงตาไหวระริก
"วันหน้า...ข้าหวังว่าจะได้พบกันอีก"
หยางเล่ยอี้ประสานมือคารวะ
"ถ้าท่านหมายจะกลับตอนนี้ท่านต้องลงจากเรือแล้ว...หากเรือถึงฝั่งเมื่อใดต่อให้คุณชายอยากกลับก็กลับไม่ได้"
"ข้าพูดเช่นนี้...กระจ่างแจ้งหรือไม่"
หยางเล่ยอี้ยังคงมีสีหน้าไม่...กระจ่างแจ้ง....อยู่เช่นเดิม  คุณชายชวี่กงอมยิ้มก่อยปรายสายตาไปยังทิศทางเบื้องหลัง แรงกระแทกวูบหนึ่งที่กลางหลังหยางเล่ยอี้ส่งร่างเขากระเด็นลงจากเรือทันที!!!
...ตูม!!!!!.....
ร่างหยางเล่ยอี้จมลงผืนน้ำด้านล่างรวดเร็วนัก...ทันทีที่ร่างเขาสัมผัสผืนน้ำเขาแน่ใจเต็มสิบส่วนแล้วว่าตนเองได้มาพบเจอกับ 'บุคคลผู้ซึ่งไม่ควรเอ่ยนาม' เข้าให้แล้ว
เรื่องอื่นไว่ค้อยหาหนทางแก้ไข...หากแต่ยามนี้สัญชาตญาณบอกให้เขาหาทางเอาตัวรอดไปให้ได้แสงจากตะเกียงน้ำมันที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำเบื้องบนดูห่างไกลออกไปทุกที...ก่อนสติสุดท้ายจะดับลงหยางเล่ยอี้ทันได้ยินถ้อยคำจากคุณชายชวี่กงดังสะท้อนก้องผิวน้ำลงมา
'สิ่งของล้ำค่าสมควรนำกลับคืน'
....จากกันวันนี้นับเป็นโชคชะตา....
.....พบกันวันหน้าถือเป็นสวรรค์ลิขิต.....
สิ้นเสียงสั่งลาจากคุณชายชวี่กงร่างหยางเล่ยอี้คล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากสุดกำลังพลันได้สติคืนมาทันที!  ร่างสูงกลั้นลมหายใจเค้นพละกำลังเฮือกสุดท้าย ดีดตัวขึ้นมาบนผิวน้ำหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดทุลักทุเล สองมือปัดป่ายไปทั่วตัวทั้งตะกุยพุ้ยน้ำเข้าหาฝั่งสุดกำลัง ยามนี้ร่างกายเขายังหายใจไม่ใคร่สะดวกนักสภาพร่างกายไม่ปกติคล้ายคนจมน้ำนาน
หยางเล่ยอี้ตะกายขึ้นริมฝั่งฟุบนอนหมดแรงในที่สุด เจ้าตัวพยายามเรียกสติด้วยการอ้าปากเอาอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด  ในสมองคิดวกวนไปมาถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้....สิ่งแรกที่คิดได้คือ....ตกลงเขารอดตายแล้วหรือไม่?
ใบหน้าหยางเล่ยอี้ยามนี้ฉายแววประหลาดใจสุดจะพรรณา เมื่อครู่ตอนยังอยู่บนเรือจำได้แม่นว่าแม่น้ำสายนั้นผิวน้ำราบเรียบและสองฝากฝั่งเป็นป่าไผ่  หลังจากถูกถีบลงจากเรือกลับขึ้นฝั่งมาได้...สถานที่กลับผิดแปลกไปทั้งหมด...ไม่มีป่าใผ่วังเวง...ไม่มีลำน้ำทอดยาวสีดำสนิท!!
บรรยากาศดูโปร่งโล่งเย็นสบายตามแบบฤดูซุนเฟิน ไม่ใช่บรรยากาศกดดันลึกลับน่าอึดอัดที่เขาเจอมาเกือบสองช่วยาม ต้นไม้ใบหญ้าดูธรรมดาสามัญซ้ำรอบตัวได้ยินเสียงแมลงกลางคืนถนัดนัก
จุดสำคัญยามนี้คือริมฝั่งน้ำที่เขานอนอยู่นี้ ลำน้ำไหลมาจากเหวน้ำตกหลังอารามซานเป่าเตี้ยนนี้เอง เสียงน้ำตกจากที่สูงดังยิ่งกว่าฟ้าร้องฟ้าคำราม นี่ไม่ใช่สถานที่เดียวกับที่เขาพบเจอสองคุณชายเมื่อสักครู่เป็นแน่!! หากแต่เป็นเบื้องล่างอารามซานเป่าเตี้ยนใต้เขาหยุนไถซานนี้เอง
"สวรรค์เล่นตลกกับตัวข้าผู้นี้เข้าแล้ว"
หยางเล่ยอี้พยายามทบทวนความจำเพื่อปะติดปะต่อเรื่องราว ขณะที่ร่างกายนี้คล้ายกำลังประท้วงด้วยความเหนื่อยล้าอย่างหนักจนไม่อาจข่มเปลือกตาฝืนอยู่ได้  ก่อนหมดสติไปนั้นประสาทหูหยางเล่ยอี้แว่วได้ยินเสียงสวดมนต์ลอยมาตามสายลม
-----------------------
โปรดติดตาม


## แสงตะวันยามอู่

แสงแดดยามกลางวันส่องร้อนแรงหยางเล่ยอี้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาราวยามอู่ (เที่ยงวัน) เป็นเวลาแสงแดดส่องลงตรงกลางกระหม่อมพอดี ไม่รู้ว่าตนเองนอนไม่ได้สติไปกี่ชั่วยามหรือกี่วันกันแน่
หลังจากที่ได้นอนเต็มที่จนตื่นขึ้นมานี้ เขาพบว่าร่างกายตนเองไม่ได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยหรืออยากอาหารมากนัก...ดูผิดปกติไปจากวิสัยเดิมไม่น้อย  แม้ว่าปกติแล้วเขาจะไม่ได้กินอิ่มทุกมื้อ หากแต่ผ่านเรื่องราวความเป็นความตายขนาดนี้ย่อมจะต้องแสดงอาการอ่อนเพลียให้เห็นบ้าง
'บางทีนี่อาจเป็นความแข็งแกร่งตามแบบบุรุษผู้กำลังย่างเข้าพิธีสวมกวานเช่นนั้นหรือ'
ขณะที่หยางเล่ยอี้กำลังปล่อยความคิดเรียบเรียงเรื่องราวไปเรื่อย....มือข้างนึงพลางล้วงเข้าไปในอกเสื้อตามความเคยชินพลันสมองของเขาเกิดอาการเย็นวาบเข้าไปจนถึงจุดกลางกระหม่อม
"อะไรกันนี่?"
เสื้อผ้าบนตัวหยางเล่ยอี้ยามนี้จากชุดบัณฑิตธรรมดากลายเป็นเป็นชุดนักโทษสีสกปรก ตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยทำความผิดเลยสักครั้ง แล้วเช่นนี้จะมาสวมชุดนักโทษนี่ได้อย่างไร?
ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าเพียงอย่างเดียวอย่างเล่ยอี้ลูกตาเบิกกว้างเพ่งมองมือเท้าตนเอง ที่บัดนี้มีปุ่มนูนด้านสากเห็นได้ชัดคล้ายเป็นมือผู้ฝึกยุทธ!!
"นี่ใช่มือของข้าหรือนี่?...นี่ไม่ใช่มือของข้า!"
นิ้วมือเรียวยาวขาวสะอาด แม้มีร่องรอยบาดแผลน้อยใหญ่อยู่บ้าง แต่ก็ดูผิดไปจากมือของคนใช้แรงงานสามัญ ฝ่ามือทั้งสองข้างมีตุ่มด้านอยู่ทั่วฝ่ามือเหมือนผู้ฝึกยุทธ ไม่ใช่เพียงแค่มือเท่านั้นหากแต่สัดส่วนร่างกายยังแฝงมัดกล้ามกำยำสวยงามได้รูปกว่าร่างเดิมของเขาเสียอีก
"นี่ไม่ใช่ตัวข้าเช่นนั้นหรือ?.....นี่ร่างผู้ใด?"
ในคำภีร์วิญญาณมักมีคำอธิบายเรื่องเวียนว่ายตายเกิด มนุษย์ยามดับสิ้นอายุขัยลงแล้วนั้น...วิญญาณสามารถล่องลอยออกไปจากร่างเดิม.....เตรียมเดินทางสู่ภพภูมิใหม่เมื่อข้ามลำน้ำซานถูจะได้พบสะพานไน่เหอ
สองยมทูติแห่งโลกวิญญาณ "ไป๋อู๋ฉางและเฮยอู๋ฉาง" ทำหน้าที่มารับเอาดวงวิญญาณเหล่านั้นเพื่อใปยังยมโลกตัดสินกรรมดี-กรรมชั่ว ตามแต่บุคคลนั้นได้กระทำ หมดสิ้นกรรมก็ส่งข้ามสะพานไน่เหอเพื่อดื่มน้ำแกงยายเม่งลบความทรงจำเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้ง
เมื่อตั้งสติคิดได้จนกระจ่างแจ้ง...สองคุณชายที่ได้พบนั้นคือยมทูตประจำโลกวิญญาณและเขาเพิ่งรอดชีวิตกลับมาจากการล่องเรือชมแม่น้ำยมโลก
ร่างจริงของหยางเล่ยอี้วิญญาณคงตายออกจากร่างเดิมไปแล้ว จึงได้พบเจอและร่วมเดินทางไปกับยมทูตทั้งสองที่ล่องเรือผ่านมา....ลิขิตชีวิตของหยางเล่ยอี้ครานี้ไม่ง่ายเสียแล้วราวกับสวรรค์ลิขิตไว้  ทุกความทรงจำทุกอย่างของหยางเล่ยอี้บัณฑิตตกยากจากขุยโจวติดตัวมาด้วย
จับพลัดจับผลูวิญญาณฟื้นมาอยู่ในร่างผู้อื่นเช่นนี้ ซ้ำร้ายบุคคลผู้นี้มีสถานะเป็นนักโทษ!! หากสวรรค์ส่งวิญญาณเขามาผิดร่างเช่นนี้แล้วยามนี้ร่างเดิมของเขาอยู่ที่ใด?
ความคิดอัปลักษณ์อย่างหนึ่งวิ่งผ่านเข้ามาในหัวหยางเล่ยอี้...เช่นนั้นหรือว่าเขาตกลงมาพร้อมสมุนโจรผู้หนึ่งแล้ววิญญาณกลับเข้าร่างผิดไปหรือไม่?
คิดได้ถึงตรงนี้.....หยางเล่ยอี้พลันขนลุกซู่จนเนื้อตัวสั่นสะท้านสองขาออกวิ่งกลับไปที่ลำน้ำหมายจะค้นหาร่างเดิมของตนที่อาจจะจมอยู่ที่ไหนสักแห่งละแวกนี้  ในใจนึกตำหนิตนเองที่ไม่ตั้งสติพิจารณาให้ดีก่อนหลับไปเมื่อคืน หากเป็นไปดังที่ตนคิดไม่แน่ว่าโจรผู้นั้นอาจฟื้นขึ้นมาแล้วขโมยร่างของเขาหนีหายไปเป็นแน่
ยังไม่ทันได้ลงหาในผืนน้ำเบื้องหน้าอย่างที่ตั้งใจ สายตาหยางเล่ยอี้สะดุดเข้ากับภาพสะท้อนบุรุษผู้มีรูปโฉมงดงามดั่งแสงตะวันกลางยามอู่อยู่บนผิวน้ำใสเย็น และบุรุษรูปโฉมงดงามผู้นั้นกำลังสวมใส่ชุดนักโทษ ผิวเนื้อหมดจดใบหน้าคมคายทั้งยังแฝงแววหยิ่งผยอง ดวงตาพยัคฆ์สีดำสนิทคู่นั้นกำลังจ้องมองหยางเล่ยอี้เช่นกัน
ทุกคำตอบพลันแจ่มชัดตรงหน้าจนไม่อาจปฎิเสธความจริงในที่สุด ไม่มีผู้อื่นในสถานที่นี้อีกแล้ว ไม่มีสมุนซ่องโจรคนอื่นอีก  มีแต่ตัวเขาผู้เดียวเบื้องล่างอารามซานเป่าเตี้ยน....คิดได้ดังนี้หยางเล่ยอี้ได้แต่นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ริมฝั่งน้ำเอาแต่จ้องมองเงาสะท้อนบุรุษเจ้าของรูปโฉมดั่งแสงตะวันยามอู่ผู้นี้เงียบเชียบ
".....แปดส่วน....ท่านเหมือนข้าแปดส่วน อีกสองส่วนที่เหลือข้าไม่ได้เป็นจอมยุทธเหมือนท่านและข้าก็ไม่ได้เป็นนักโทษ"
--------------------------
โปรดติดตาม


## ไม้กลับกลายเป็นทอง

หลังจากนั่งหมดอาลัยตายอยากจนท้องใส้เริ่มร้องประท้วง หยางเล่ยอี้ไม่สามารถทนใช้ความคิดท่ามกลางภาวะขาดอาหารเช่นนี้ได้ เขาลงมือหาอาหารอย่างง่ายมาประทังชีวิตรอดก่อน เริ่มด้วยการกระโดดขึ้นต้นไม้เช่นเคย นึกไม่ถึงร่างยอมยุทธผู้นี้ออกแรงเพียงเสี้ยวเดียวร่างทั้งร่างเหินพลิ้วลอยขึ้นมาเกือบถึงยอดไม้
หยางเล่ยอี้วางเรื่องเจ้าของร่างเดิมผู้สง่างามนี้ลงไว้ก่อน ลงมือย่างลูกนกกับไข่นกบนยอดไม้กินจนพอใจ เมื่อท้องอิ่มความคิดก็พลันลื่นไหลไปตามเรื่อง หากจำเป็นถึงที่สุดเขาก็ยอมรับเดินหน้าใช้ชีวิตใหม่ในร่างผู้อื่นนี้ต่อไปไม่มีสิ่งใดติดขัด ด้วยว่าตัวเขาเองใบหน้าคล้ายบุรุษผู้นี้อันที่จริงก็ทั้งสิบส่วน
หยางเล่ยอี้สามารถทำใจได้ในเวลาอันสั้นเพียงช่วงเวลากินอิ่ม ส่วนหนึ่งมาจากใบหน้าของจอมยุทธ์มีความเหมือนกันกับใบหน้าเดิมของตัวเขาเอง แม้แต่ลักยิ้มบุ๋มด้านนึงที่แก้มก็มีเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน!!
ใบหน้าคุณชายผู้นี้นับว่ารูปงามอย่างยิ่ง คิ้วกระบี่ได้รูปรับกันกับดวงตาพยัคฆ์สีดำสนิท ซ้ำผิวพรรณงดงามดั่งหยกดูคมคาย ความหยิ่งทะนงสะท้อนออกมาจากใบหน้าร่งกายทุกส่วน แตกต่างจากใบหน้าที่มักยิ้มเจื่อนของหยางเล่ยอี้
ยามเขาทำท่าปรายหางตามองลงมา....ยิ่งปรากฏความหยิ่งผยองฉายชัดบนใบหน้า นับเป็นยอดบุรุษที่เพียงแค่ปรายตามองเหล่าสตรีก็อ่อนระทวยเป็นแน่
ถึงกระนั้นถ้าหากเขาไม่ได้ฝึกวรยุทธ์หรือไม่มีกลิ่นอายของคุณชายที่เติบโตมาในจวนสกุลใหญ่....ใบหน้าและร่างกายก็แทบไม่ต่างจากหยางเล่ยอี้คนเดิม เช่นนี้แล้วแม้ไม่ได้อยู่ในร่างเดิมอย่างน้อยก็พอทำใจใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้ต่อไปได้ไม่ยากเย็น
เรื่องแรกที่ต้องทำคือหาทางถอดชุดนักโทษนี้ออก กลับไปเป็นหยางเล่ยอี้บัณฑิตตกยากจากขุยโจวตามเดิม เพียงออกเดินทางจากเขาหยุนไถซานล่าช้าไปสักหน่อย และยังคงมุ่งหน้ากลับขุยโจวตามกำหนดเดิมเพิ่มเติมมาเพียงแค่เขากำลังสวมร่างผู้อื่นที่หน้าตาเหมือนเขา และมีวรยุทธเป็นของกำนัลจากสวรรค์เพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง
ไม่แน่ว่าคุณชายจอมยุทธผู้นี้....อาจจะบังเอิญสลับวิญญาณกับร่างจริงของเขาก็เป็นได้ โชคร้ายหน่อยที่คุณชายผู้นี้จำต้องฝึกวรยุทธเสียใหม่หากต้องการได้วรยุทธเดิมกลับคืน
"ข้าจำเป็นต้องยืมใช้ร่างท่านไปก่อนนะคุณชาย"
"ตัวข้าหยางเล่ยอี้ไม่เคยเอ่ยวาจาเท็จหลอกลวง"
"แม้เราไม่เคยพบหน้ากัน...ข้าจะไม่ทำให้ร่างท่านต้องลำบากเป็นแน่"
ไม่มีสิ่งใดเหลือให้คิดถึงที่นี่ต่อไปหยางเล่ยอี้เตรียมตัวกลับเข้าวัดอีกหน....ในใจให้นึกหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อยหากไม่เพราะชุดนักโทษนี้ หยางเล่ยอี้ไม่อยากเลือกกลับอารามซานเป่าเตี้ยน  เพราะหากเขาเดินลงจากเขาหยุนไถซานไปเช่นนี้จะเป็นการเสี่ยงภัยเกินไป ดังนั้นการตัดสินใจกลับเข้ารังโจรครั้งนี้จึงง่ายดายกว่ามาก...หากโชคดีอาจได้เบาะแสแจ้งทางการรับรางวัลนำจับได้อีกด้วย
ยามนี้หยางเล่ยอี้พบว่าการมีวรยุทธเป็นเรื่องน่ายินดีไม่น้อย ไม่เพียงแต่กำลังขาที่มากกว่าแต่ก่อนหลายร้อยเท่า ยังมีประสาทหูที่ได้ยินเสียงชัดเจนแม้ห่างหลายจั้ง ปลายเท้าเบาเงียบกริบยามก้าวเดินไม่มีแม้แต่เสียงลมให้ได้ยิน...กลับเข้าวัดครานี้หยางเล่ยอี้ไล่เรียงแผนการเอาไว้ละเอียดยิบ
หนก่อนเขาประมาทไม่ทันได้คิดว่าจะพบเจอรังโจรถึงในวัดเช่นนี้ คราวนี้เขามีร่างคุณชายจอมยุทธอยู่ด้วยหยางเล่ยอี้มั่นใจเต็มสิบส่วนว่าเขาสามารถย่องเบาขโมยเสื้อผ้าเปลี่ยนได้ไม่ยาก จากนั้นค่อยลงเขาไปแจ้งทางการก็ยังไม่สาย
หยางเล่ยอี้ถือเอาความคิดนี้เป็นข้อแรกในการเดินหน้าออกจากเขาหยุนไถซาน ดังนั้นเพื่อเป็นการเตรียมพร้อม....ขั้นแรกจำต้องสำรวจสิ่งของตามเนื้อตัวคุณชายจอมยุทธผู้นเสียก่อนเผื่อพบร่องรอยที่บ่งบอกได้ว่าบุรุษผู้มีใบหน้าเหมือนเขาคนนี้แท้จริงเป็นผู้ใดกันแน่
....เพียงล้วงเข้าไปอกเสื้อสิ่งแรกที่หยางเล่ยอี้พบกลับเป็นพระพุทธรูปไม้แกะสลัก...
"รูปทรงเช่นนี้..?.."
พระพุทธรูปเช่นนี้หยางเล่ยอี้จำแม่นนัก ภาพเหตุการณ์ซ้ำเก่าเมื่อครั้งล่องเรือในแม่น้ำซานถูแวบผ่านเข้ามาในความคิด....ครั้งก่อนเขามีพบพระพุทธรูปหนึ่งองค์ในอกเสื้อเช่นกันเพียงแต่เป็นคนละองค์กัน องค์ก่อนนั้นทำจากไม้เซวียนจื่อเนื้อดี (ไม้หอมหายากชนิดหนึ่ง) ส่วนองค์นี้เป็นทองเหลือง
...บุรุษสองคนหน้าตาเหมือนกันกับพระพุทธรูปสององค์หน้าตาเหมือนกัน....
'ไม้กลับกลายเป็นทอง'
เมื่อพิจารณาจนถี่ถ้วนพลันให้นึกถึงคำเปรียบเปรย กล่าวถึงเรื่องราวเลวร้ายกลับกลายเป็นเรื่องดีมีโชคอย่างไม่ทันตั้งตัว.....หากแต่คราวของหยางเล่ยอี้กลับสวนทางได้ทองคำกลับกลายเป็นไม้เสียแล้ว  จู่ๆ ในหูคล้ายได้ยินเสียงกระซิบของคุณชายชวี่กงดังแว่วจากที่ห่างไกลแสนไกล
'สิ่งของล้ำค่า.....ต้องนำกลับคืน'
หยางเล่ยอี้ขนลุกซู่ทันที ดังกับว่าบุรุษผู้ไม่ควรเอ่ยนามเพิ่งจะกล่าวให้ได้ฟังอีกครั้ง....เพียงแต่องค์พระของเขาหาใช่องค์เดิมอีกแล้ว เช่นนั้นจะยังเป็นของล้ำค่าอยู่หรือไม่? หรือหากว่าเขาไม่ทำตามที่รับปากไว้จะมีเรื่องน่าเหลือเชื่อใดเกิดขึ้นอีก  ถึงตรงนี้บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัดกระทันหัน!!....หยางเล่ยอี้เย็นวาบเข้าไปถึงกลางกระหม่อม
"เช่นนั้น?....องค์นี้อาจจะล้ำค่าดั่งทองด้วยก็เป็นได้"
อย่างไรเสียก็ต้องกลับไปเยือนรังโจรเพียงเพิ่มภาระคืนพระพุทธรูปอีกสักหนึ่งอย่างคงไม่ยากเย็นเกินไปนัก คุณชายชวี่กงนักย้ำหนาให้เขาเอาพระไปคืนที่เดิมให้จงได้... หยางเล่ยอี้จัดให้คำกล่าวของคุณชายชวี่กงศักดิ์สิทธิ์ดั่งอาญาสวรรค์ แม้คุณชายชวี่กงเอ่ยคำสั่งอันใดอีกร้อยพันอย่างเขาก็ยินดีกระทำ
-------------------------
โปรดติดตาม
บุรุษผู้มีนามว่า  ‘หยางเล่ยอี้’  ผู้ที่ตลอดชีวิตมีแต่ความเหนื่อยยากสมดังความหมายของ 'เล่ย' ผิดกันกับซื่อจื่อสกุลหยางนามว่า 'หยางเหลยอี้' ผู้มั่นคงเด็ดเดี่ยวดั่งภูผาสมดังนาม ‘เหลย’ ของเขา