รักนี้สีคราม
DaoistIwGetL
## บทที่ 1 จุดเริ่มต้น

สายลมอันแสนเย็นสบายได้ผสมเข้ากับไออุ่นของแสงแดดในยามเช้าทุกท่านคิดเห็นเช่นไรกับการผสมผสานของสิ่งนี้ครับ  แต่สำหรับผมมันคือการผสมที่ลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อที่มันสามารถทำให้คนนอนขี้เซาอย่างผมนั้นตื่นขึ้นมารับอรุณวันใหม่ได้อย่างไม่น่าเชื่อ  ตัวผมที่หลังจากตื่นขึ้นมาแล้วก็ได้เริ่มการทำกิจวัตรประจำวันคือการแปรงฟันอาบน้ำและแต่งตัวเพื่อไปมหาวิทยาลัยตามปกติเหมือนเช่นเคยนั้นเอง  และเมื่อตัวผมนั้นแต่งตัวเสร็จแล้วนั้นก็จะรีบลงมายังชั้นหนึ่งของบ้านเพื่อมาทานอาหารเช้าที่คุณแม่ของผมนั้นเตรียมไว้ให้  และเมื่อทันทีที่ผมลงมาจากชั้นสองของบ้านผมก็จะเดินไปทักทายคุณพ่อที่ตอนนี้ที่นอนเป็นเจ้าชายนิทราเพราะอุบัติเหตุ  และหลังจากนั้นผมก็จะเดินไปยังห้องครัวแล้วผมก็จึงได้พบกับคุณแม่ที่กำลังทำอาหารเช้าให้ผมทาน  ทันทีที่ผมเดินเข้ามาห้องครัวคุณแม่ของผมก็ได้ทักขึ้นมาว่า
" อ้าวตื่นแล้วเหรอกันต์ลูก  เจ้านี้ตื่นเช้ากว่าปกตินะเนี่ย "
"วันนี้ลูกรออาหารเช้าหน่อยนะเพราะแม่ยังทำไม่เสร็จเลย"
ผมที่เดินมานั่งรออาหารที่โต๊ะอาหารผมจึงได้ตอบกลับคุณแม่ไปว่า
" ครับแม่ "
"แม่ไม่ต้องรีบทำก็ได้วันนี้ผมมีเรียนช่วงสาย "
ในขณะที่ผมกำลังนั่งรออาหารที่แม่ของผมกำลังทำอยู่นั้นผมก็ได้ยินเสียงดัง  กุก กก กุก กก ตามมาด้วยเสียงพูดว่า
"สายแล้ว สายแล้ว "
ผมที่ได้ยินเสียงนั้นจึงได้หันไปมองก่อนที่จะได้พบว่าคนที่ทำเสียงดังพวกนั้นก็คือพี่สาวของผมที่รีบลงมาจากชั้นสองของบ้านเพราะอาจจะตื่นสายแล้วไปทำงานไม่ทัน  ตัวผมที่เห็นพี่สาวที่กำลังรีบร้อนที่จะไปทำงานผมจึงได้ทักเธอไปว่า
" วันนี้ตื่นสายเหรอ "
พี่ของผมเมื่อได้ยินผมทักขึ้นเธอจึงพูดขึ้นว่า
" ก็ใช่นะสิ  นาฬิกาปลุกไม่รู้มันเป็นอะไรถึงไม่ดัง "
แต่แม่ผมที่ได้ยินในสิ่งที่พี่สาวพูดแม่ก็หัวเราะออกมาก่อนที่จะพูดขึ้นว่า
" ไม่ใช่มันไม่ดัง  แต่มันดังจนไม่เงียบไปแล้ว "
" มันปลุกลูกประมาณสิบกว่ารอบได้แล้วมั่ง  นี่ขนาดแม่อยู่ชั้นหนึ่งยังได้ยินมันปลุกเลย "
" แม่ว่าสิ่งที่ลูกควรทำคือเบา ๆ การดื่มมั่งดีกว่านะ เก้า "
พี่สาวผมที่ได้ยินดังนะเธอก็ได้แต่ทำหน้ายิ้มเล็กประมาณว่าหนูก็ไม่ได้ดื่มอะไรเยอะขนาดนั้นเสียหน่อยก่อนที่พี่สาวผมจะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วเธอก็พูดกับผมว่า
" เออจริงสิ กันต์ไอ้ที่ ๆ เราของให้พี่ช่วยเรื่องหาที่ฝึกงานให้เราพี่หาให้ได้แล้วนะ "
" เดี๋ยวเรามาฝึกที่บริษัทเดียวกับพี่เลย  พี่ขอหัวหน้าให้แล้ว "
ทันทีที่ผมได้ยินในสิ่งที่พี่พูดกับผมนั้น  ผมแทบอยากจะลุกออกมากระโดดโลดเต้นกันเลยทีเดียวเพราะสิ่งที่ผมได้ขอกับพี่ไปอย่างนานแสนนานแล้วนั้นคือผมขอให้พี่ช่วยผมหาที่ฝึกงานให้ผมหน่อยเพราะตอนนี้ผมอยู่ปีสามแล้ว  และที่มหาลัยเขาให้ผมไปฝึกงานตัวผมที่พยายามหาที่ฝึกงานแล้วแต่ก็หาไม่จนต้องไปขอร้องให้พี่สาวช่วยจนในที่สุดผมก็ได้ที่ฝึกงานกับเขาสักที  เดี๋ยววันถ้าไปถึงมหาลัยแล้วผมต้องเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เพื่อนฟังอย่างแน่นนอน  แต่แล้วในขณะที่ผมกำลังดีใจอยู่นั้นพี่สาวผมจึงพูดขึ้นว่า
"  ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นพี่ไปก่อนนะกันต์ "
แล้วพี่ก็หันไปหาแม่แล้วก็พูดว่า
" แม่หนูไปทำงานก่อนนะค่ะ  สวัสดีค่ะแม่ "
เมื่อพี่ผมพูดจบแกก็รีบวิ่งออกไปอย่างเร็ว  ผมที่นั่งรออาหารของแม่สักพัก  แม่จึงนำอาหารเช้ามาว่างให้ผมทาน  และเวลาผ่านไปและผมทานอาหารเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วผมจึงเดินไปเก็บจานอาหารที่ผมทานก่อนที่จะเดินมาหาแม่และก็พูดว่า
" แมครับผมไปมหาลัยก่อนนะ "
แล้วจึงเดินไปหาพ่อที่นอนติดเตียงอยู่แล้วผมจึงกอดท่านแล้วก็พูดว่า
" พ่อครับผมไปเรียนก่อนนะ "
แล้วผมจึงเตรียมตัวจัดกระเป๋าและเก็บขอก่อนที่จะออกจากบ้านไป  และเมื่อผมออกมายังหน้าบ้านก็พบกับแม่ที่ต้องนี้กำลังให้อาหารหมาอยู่ ผมจึงพูดกับท่านไปว่า
" ผมไปก่อนนะครับแม่ "
และเมื่อผมทักทายท่านไปแล้วแม่ของผมจึงตอบกลับมาว่า
" เดินทางปลอดภัยนะจ้ะลูก "
ผมที่ได้ยินแบบนั้นผมจึงยิ้มให้แล้วก็เดินทางไปยังมหาลัยเพื่อเตรียมที่จะไปเรียน  และเมื่อทันทีที่ผมมาถึงยังมหาลัยผมก็ได้พบกับชายคนหนึ่งที่ใส่สูทที่ยืนอยู่ข้างหน้ามหาลัย  ผมที่ไม่ได้สนใจอะไรเขามากนักก็ได้เดินผ่านเขาไป


## บทที่ 2 ผมชื่อภัทร ยินดีที่ดีรู้จักครับ

กันต์ที่เดินผ่านชายคนนั้นที่ยืนอยู่หน้าทางเข้ามหาวิทยาลัยไปอย่างไม่ได้สนใจอะไรแต่แล้วชายคนนั้นที่ยืนอยู่ที่ทางเข้าเขาก็ได้พูดขึ้นกับกันต์ว่า
" นี่นายน่ะ "
กันต์ที่ในตอนแรกที่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจอะไรเขามากมายนักก็ต้องหันกลับมามองเขาอย่างไว้เพราะเกิดความสงสัยว่าชายคนนั้นเขาเรียกเรารึเปล่าเขาจึงได้พูดกับชายคนนั้นไปว่า
" เออคือคุณเรียกผมรึเปล่าครับ "
ชายคนนั้นที่เห็นว่ากันต์หยุดเดินแล้วเห็นหลังกลับมาตัวเขาที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาแล้วเดินตรงมาที่กันต์ยืนอยู่แล้วก็พูดว่า
" คุณชื่อว่า วินพาริน  มงคลทิศ  ชื่อเล่นว่ากันต์รึเปล่า "
กันต์ที่เห็นชายคนนี้ได้พูดถึงทั้งชื่อจริงกับชื่อเล่นเขา  ทำให้เขารู้สึกระแวงชายคนนี้มากเขาจึงพูดว่า
" ไม่  ไม่รู้จักครับ "
ก่อนที่เขาจะรีบหันหลังกลับแล้วรีบเดินเข้ามหาลัยไปอย่างไวโดยที่ไม่คิดจะหันกลับไปมองชายคนนั้นอีกเลย  และเมื่อเขาเดินเข้าไปในโรงอาหารของมหาลัยก็ได้มีชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ในผิวสีขาวเดินตรงมาที่กันก่อนที่จะพูดทักทายเขาว่า
" สวัสดีกันต์  เป็นไงวันนี้ทำไมถึงมาเรียนเช้าได้ "
กันต์ที่โดนทักโดยชายคนนั้นเขาจึงพูดว่า
" อ้าวสวัสดีกวี "
ชายหนุ่มที่ชื่อกวีก็จึงได้เดินเข้ามากอดคอของกันต์แล้วก็พูดขึ้นว่า
" เป็นอะไรเห็นดูเหมือนตกใจอะไร "
กันต์ก็เลยเล่าให้กวีฟังว่า
" ก็เมื่อครู่มีใครก็ไม่รู้  อยู่ ๆ ก็เขามาทักแถมยังรู้จักชื่อจริง นามสกุลชื่อเล่นครบอีกขอเราอีก "
" เมื่อกี้ก็เลยบอกไปว่าไม่รู้จักแล้วก็รีบเดินหนี้มาเนี่ย "
กวีก็เลยยิ้มแล้วพูดว่า
" ก็เลยทำหน้าเหมือนเห็นผีแล้วเดินมาเนี่ยนะ "
กันต์ก็เลยพูดว่า
" ก็ใช่ไง  เข้าใจยัง "
ในขณะที่กวีกับกันต์กำลังคุยเล่นกันอยู่นั้นก็ได้มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งตรงมายังที่สองคนนั้นยืนคุยกันอยู่โดยเธอคนนั้นได้ตะโกนออกมาว่า
" โถ่ก็วิ่งหาซะตั้งนานที่แท้แกอยู่นี่ นี่เองกันต์ "
กันต์ที่ได้ยินเสีงคนนั้นที่ตะโกนมาหาเขา  ตัวของกันต์จึงพูดตอบรับเธอว่า
" อ้าวมิ้นมีอะไรรึเปล่า "
หญิงสาวที่วิ่งตรงมายังที่กันต์ยืนอยู่และเมื่อเธอวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของกันต์แล้วนั้นเธอก็ได้พูดขึ้นว่า
" นี้พี่นายมารออยู่ที่น้องอาจารย์วิน  รีบไปหาเร็ว "
กันต์ที่ได้ยินดังนั้นก็ได้แต่งงแล้วก็พูดว่า
" พี่เก้าเนี่ยนะ "
" แล้วพี่ฉันจะมาทำไม "
หญิงสาวที่ชื่อมิ้นที่ในตอนนี้ยืนหอบอยู่เธอก็พูดว่า
" แล้วฉันจะไปรู้ได้ไง  ฉันรู้แค่ว่าพี่แกเขามาเจอฉันแล้วให้ฉันฝากมาให้ฉันมาบอกแกเนี่ยว่า "
" พี่แกเขาจะให้แกไปเจอเขาที่ห้องอาจารย์วิน  เรื่องที่ฝึกงานนี้ล่ะ "
" เขาฝากมาบอกแค่นี้ "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้บ่นกับตัวเองว่า
" แปลกมาก  เมื่อเช้าพี่เก้าก็ไม่เห็นได้บอกอะไรเลย "
มิ้นที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังบ่นอะไรไม่รู้  เธอจึงได้พูดเตือนสติเขาว่า
" นี่กันต์เลิกพูดคนเดียวได้แล้ว  ฉันว่าเราไปหาพี่แกกันก่อน  แล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลังดีกว่า "
ทันทีที่กันต์ได้ยินแบบนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า
" เออจริงว่ะ "
เขาจึงเดินนำทั้งสองคนไปยังห้องของอาจารย์ที่ชื่อว่าวิน  ละเมื่อทั้งสามคนเดินมาถึงยังหน้าห้องอาจารย์วินมิ้นก็ได้พูดว่า
" กันต์แกเข้าไปเลย  ฉันกับกวีจะยืนรอแกอยู่ข้างนอกห้องเป็นกำลังใจเอง "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เบาใจได้อย่างหนึ่งว่าอย่างน้องถ้าเขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นเพื่อน ๆ ที่เขารักก็ยังจะรออยู่หน้าห้อง  และเมื่อเขาเปิดประตูห้องเข้าไปก็ได้พบกับพี่สาวของตอนกำลังนั่งคุยอย่างสนุกสนานกับอาจารย์ที่ชื่อว่าวินอยู่  กันต์ที่เห็นแบบนั้นก็ได้พูดขึ้น
" ขออนุญาตเข้าห้องนะครับอาจารย์ "
อาจารย์กับพี่สาวของกันต์ที่ชื่อว่าเก้าก็ได้พูดขึ้นว่า
" อ้าวมาแล้วเหรอกันต์ "
กันต์ที่ในตอนนี้ยังรู้สึกงงกับเหตุการณ์ที่นี้อยู่แต่ก็ต้องจำใจเดินมานั่งข้างพี่สาวแล้วก็พูดกับพี่สาวว่า
" พี่มาที่มหาลัยทำไม "
เก้าพี่สาวของกันต์เธอก็ได้พูดขึ้นว่า
" ก็มาหาอาจารย์ที่ดูแลเรื่องฝึกงานแกนะซิ "
กันต์ที่พยายามถามพี่สาวเพื่อให้ได้คำตอบที่ตอนอยากรู้จนอาจารย์วินต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้กันต์ฟังว่า
" นักศึกษาฟังอาจารย์นะ "
" พี่สาวของเธอเขามาขอให้อาจารย์ช่วยเรื่องงานที่เธอต้องไปฝึกที่บริษัทพี่สาว  โดยพี่สาวเธอเล่าให้ฟังว่าเจ้านายของเธอต้องการให้นักศึกษาไปทำงานเลขาแทนที่จะไปเป็นเด็กฝึกงานในแผนกบัญชีที่นักศึกษาเรียนมา เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ "
กันต์ที่ได้ยินดังนั้นก็เลยพอเบาใจได้เพราะในตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองไปทำเรื่องอะไรผิดไว้รึเปล่าแล้วโดนเรียกผู้ปกครอง  แต่ในขณะที่กันต์กำลังนั่งถอนหายใจที่เรื่องของตนไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอยู่นั้นเอง  เก้าพี่สาวกันต์ก็ได้รับโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วก็พูดว่า
" สวัสดีค่ะ "
" เรื่องเรียบร้อยแล้วค่ะท่าน "
" ท่านจะขึ้นมาเหรอค่ะ "
แล้วพี่สาวของกันต์ก็ได้หันไปคุยกับอาจารย์วินว่า
" อาจารย์ค่ะ  ท่านภัทรกำลังขึ้นมาหาค่ะ "
อาจารย์วินที่ได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นมาใส่สูทแล้วก็พูดกับพี่สาวกันต์ว่าฃ
" ท่านจะมาเองเลยเหรอ "
เก้าเธอจึงไก้พยักหน้าให้อาจารย์วิน  ก่อนที่จะมีเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นก่อนที่ทั้งสามคนจะหันมาตามเสียงนั้นแล้วได้พบกับชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ สีผิวออกสีครีมไปทางขาว หน้าตาดูดุดัน สายตาดุจดังเหยี่ยว เดินเข้ามาในห้องนั้น  ทันทีที่กันต์เห็นชายคนนั้นกันต์ก็ได้พูดว่า
" นี่คุณ "
ชายคนนั้นที่เห็นอาการตกใจของกันต์เขาก็ได้พูดพร้อมกับมีลอยยิ้มว่า
" เป็นคุณจริง ๆ ด้วย  แสดงว่าผมจำไม่ผิดคน "
ก่อนที่เขาจะแนะนำตัวให้กันต์รู้จักว่า
" สวัสดีคุณนะครับ  ผมชื่อว่าภัทร  คนที่คุณจะรับคุณเข้ามาฝึกงาน "
แล้วชายคนนั้นก็หันไปหาอาจารย์วินแล้วพูดว่า
" สวัสดีตอนเช้านะครับอาจารย์  ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่มารับกวนอาจารย์ตั้งแต่เช้าแบบนี้ "
อาจารย์ก็วินก็ได้ตอบกลับชายคนนั้นไปว่า
" ไม่เป็นไรครับท่านอธิการบดี  เชิญท่านนั่งก่อนนะครับ "


## บทที่ 3 ผมจะดูแลให้ถึงใจเลย

หลังจากที่ชายที่มีชื่อว่าภัทร  เดินไปนั่งที่เก้าอี้ของอาจารย์วินแล้วนั้นเขาก็ได้พูดขึ้นว่า
" ยินดีที่ได้รู้จักอีกรอบนะครับ  คุณกันต์  ไม่ใช่สิ  ต้องเป็นนักศึกษากันต์ "
" สินะครับ "
กันต์ที่กำลังนั่งงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้  เก้าพี่สาวของกันต์เธอก็ได้พูดว่า
" คุณภัทรค่ะ  นี่กันต์น้องชานฉันค่ะ  คนที่ฉันพูดขอให้ท่านอนุญาตเข้ามาฝึกงานค่ะ "
ภัทรที่ในตอนนี้  ที่เอาแต่จ้องหน้าของกันต์เขาที่มองหน้าอย่างไม่กระพริบตาจนกันต์ที่ในตอนนี้รู้สึกกลัวในตัวของเขาจึงได้พูดว่า
" คุณจะจ้องอะไรผมนักหนา "
เก้าที่ได้ยินดังนั้นก็ได้พูดกับน้องชายของเธอพร้อมกับตีเบา ๆ ไปที่หลังของกันต์ผู้เป็นน้องชาย
" นี่กันต์ไปพูดกับเจ้าของบริษัทฉันแบบนั้นได้ไง "
ส่วนทางด้านอาจารย์วินก็พูดเสริมขึ้นมาว่า
" ใช่ ๆ เธอไปพูดกับท่านอธิการแบบนั้นได้ไงนักศึกษา "
กันต์ที่ในตอนนี้โดนโจมตีทุกรอบด้านในตอนนี้เขาก็เริ่มที่จะทำตัวไม่ถูก  แต่แล้วภัทรชายหนุ่มผู้ที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ของอาจารย์วิน  เขาก็ได้พูดขึ้นว่า
" คุณไม่ต้องไปว่าเขาหรอก  เขาคงตกใจกับเรื่องนี้อยู่มั่ง "
" ใช่ไหมครับกันต์ "
ภัทรเมื่อเขาพูดจบ  เขาจึงยิ้มให้กันต์อีกรอบหนึ่ง  ส่วนทางด้านกันต์ที่ในตอนนี้เริ่มจะทำตัวไม่ถูกแล้วนั้นเขาก็ได้พูดขึ้นมาอย่าง เบา ๆ ว่า
" แล้วไม่ทราบว่าเออคุณ...คุณ... "
ชายหนุ่มที่ชื่อภัทรก็พูดพร้อมยิ้มว่า
" ผมชื่อภัทรครับ "
กันต์ที่ได้ยินชื่อแล้วนั้นเขาก็พูดว่า ครับ ๆ คุณภัทรต้องการให้ผมทำอะไรเหรอครับ "
ภัทรเขาก็พูดตอบกลับมาว่า
" คุณก็มาเป็นเลขาผมช่วยจัดตะรางงานทำตามกฎและคำสั่งก็แค่นี้ล่ะ "
" คุณโอเคไหม "
กันต์ที่ได้ยินดังนั้นเขาก็หยุดคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า
" ครับ  ทำครับ "
ภัทรที่ได้ยินคำตอบของกันต์เขาก็แอบยิ้มเล็ก ๆ แล้วก็พูดว่า
" ผมถือว่าคุณตกลงแล้วนะ "
" งั้นวันนี้ก็มาเริ่มงานเลยนะ "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นเขาจึงทำหน้าตกใจแล้วก็รีบพูดว่า
" คือผมยังไม่ถึงเวลาฝึกงานเลยนะครับ "
" อีกอย่างวันนี้ผมมีเรียนด้วย "
ภัทรเขาก็พูดว่า
" งั้นเอาอย่างนี้  คุณก็มาทำงานกับผมแล้วช่วงเวลาว่างผมสอนหนังสือคุณล่ะกัน "
" คุณว่ายังไง "
กันต์ที่ได้ยินดังนั้นเขาที่กำลังจะพูดตอบกลับภัทรไปแต่ก็โดนอาจารย์วินพูดแทรกขึ้นมาว่า
" งั้นก็ฝากเด็กคนนี้กับท่านด้วยนะครับ "
ภัทรเขาจึงพูดกับอาจารย์วินว่า
" ไม่ต้อห่วงครับ  ผมจะดูแลเขาให้ดี  ให้ถึงใจเลย "
เขาที่ในขณะที่พูดกับอาจารย์วิน  แต่สายตาของเขาก็เอาแต่จ้องมองกันต์อย่างไม่ล่ะสายตา  และเมื่อทั้งสี่คนได้ข้อตกลงร่วมกันแล้วภัทรเขาก็หันไปคุยกับเก้าพี่สาวของกันต์ว่า
" งั้นคุณก็เขาที่ทำงานเลยนะ "
" เดี๋ยวน้องชายคุณผมดูแลเอง "
เก้าที่ได้ยินแบบนั้นเธอจึงรีบตอบกลับภัทรอย่างไวพร้อมกับลุกขึ้นไหว้ภัทรแล้วพูดว่า
" งั้นฉันฝากเจ้าน้องชายฉันด้วยนะค่ะท่านประธาน "
" ถ้าเขาทำอะไรที่ทำให้ท่านไม่ถูกใจฉันต้องขอโทษท่านจริง ๆ นะคะ "
ภัทรเขาก็ตอบกลับไปว่า
" ครับไม่ต้องห่วง "
และเมื่อเก้าพูดจบเธอก็ขอตัวออกจาห้องไป  ส่วนทางด้านภัทรกับกันต์  ภัทรเขาก็ได้พูดกับกันต์ว่า
" ส่วนคุณก็ตามผมมาที่รถนะ "
และเมื่อทันทีที่กันต์กับภัทรออกมาจากห้อง  กันต์พบกับกวีและก็มิ้นที่ยื่นรออยู่หน้าห้องก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะรีบเดินเข้าไปหากันต์แล้วพูดว่า
" เป็นไงบ้านกันต์ "
" โดนอาจารย์ดุอะไรรึเปล่า "
กันต์เขาจึงตอบว่า
" ไม่ได้โดนดุแต่ได้ที่ฝึกงาน "
และในขณะที่กันต์กำลังยื่นคุยกับเพื่อนซี้ทั้งสองอยู่นั้นภัทรเขาก็เดินหันกลับมาหากันต์แล้วพูดว่า
" ทำไมคุณไม่ตามผมไปที่รถ "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็รีบพูดว่า
" ต้องขอโทษด้วยครับผมแค่ทักทายเพื่อนก่อนไปกับคุณเฉย ๆ ครับ "
" ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ "
ภัทรพอเขาได้ยินดังนั้นก็เอามือลูบหัวของกันต์แล้วก็พูดว่า
" งั้นก็รีบ ๆ คุยแล้วตามผมมาที่รถนะ "
" รถผมจอดอยู่หน้าทางเข้ามหาวิทยาลัย  ทางเข้าที่คุณเจอผมนั้นล่ะ "
" คุยเสร็จแล้วตามผมไปนะ  ส่วนกระเป๋าคุณส่งมาสิเดี๋ยวผมถือไปให้ "
กันต์ที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็พูดว่า
" ผมว่าผมถือเองดีกว่าครับ  ไม่เป็นไรครับคุณภัทร "
ภัทรเขาก็เลยเอาหน้ายื่นมาใกล้ ๆ กับใบหน้าของกันต์แล้วพูดว่า
" ผมบอกพี่คุณไปแล้วว่าผมจะดูแลคุณเอง  เพราะงั้นคุณส่งมาเถอะ "
กันต์ที่ไม่รู้จะทำยังไงต่อเขาจึงต้องส่งกระเป๋าไปให้ภัทรอย่างโดยดีแบบไม่สามารถพูดอะไรต่อได้
กันต์ สรุปความสัมพันธ์ของเราเป็นแบบไหน? กันต์ ชายหนุ่มที่ได้ยินท่านประธานถามคำถามนี้กับเขา กันต์จึงตอบว่า ถ้าเป็นแค่เด็กฝึกงานคนนั้นก็คงจะเพราะเส้นทางของเราต่างกัน ประธานจึงดึงตัวกันต์เข้ามากอดและกล่าวว่า ถึงเส้นทางของเราจะต่างกัน แต่ตอนนี้ใจเรานั้นมันตรงกันกัน แค่นั้นก็พอไม่ใช่เหรอ