พลิกชะตา หมอเทวดาอันดับหนึ่ง
ซีสิง
## 001 คืนพิศวง

บทที่ 1 คืนพิศวง
เมื่อยามกรับไม้เคาะครั้งที่สาม คนหน้าศาลาไหว้ศพยิ่งน้อยลง
สองสาวใช้จามเพราะฟืนที่ถูกโยนเข้าไปในกองไฟ
“ท่านพี่เจ้าคะ พวกเราไปงีบกันสักหน่อยเถอะ” สาวใช้คนหนึ่งกล่าว
“ไม่ดีหรอก ถ้าไปกันหมด ก็ไม่มีใครเฝ้าศพฮูหยินน้อยน่ะสิ” สาวใช้อีกคนพูดด้วยความลังเล
สาวใช้ที่เอ่ยชวนเบะปาก
“ใครใช้ให้ฮูหยินน้อยตายเร็วล่ะ คุณหนูเล็กเพิ่งคลอดออกมาตัวเล็กนิดเดียว ร้องไห้เป็นก็เก่งแล้ว คงไม่ต้องพูดถึงเรื่องความกตัญญู ดูแลพ่อแม่แล้วล่ะ” สาวใช้คนนั้นกล่าวพร้อมกับดึงสาวใช้อีกคน “ไปเถอะๆ เดี๋ยวก็กลับมาอยู่ดี ท่านชายใหญ่ยังไม่สนใจเลยแล้วพวกเราจะกลัวอะไร”
สาวใช้คนนั้นลุกขึ้นตาม แล้วทั้งสองคนเดินไปคุยไป
“ก็อย่างว่าแหละนะอะไรดีก็สู้สุขภาพดีไม่ได้ ตายเร็วแบบนี้ หาอะไรมาได้ก็ต้องยกให้คนอื่นหมด... ”
ลมยามค่ำคืนพัดเข้ามากระทบกับกระดาษเงินกระดาษทองที่ห้อยระโยงระยางจนเกิดเสียงซ่าๆ ศาลาไหว้ศพสีขาวดุจหิมะก็ว่างเปล่าและเงียบเหงายิ่งกว่าเดิม
กระดาษใบสุดท้ายที่ถูกเผาในเตาไฟหน้าโลงศพที่ยังไม่ได้ทาสี บัดนี้กลายเป็นเถ้าถ่านล่องลอย ธูปสามดอกที่จุดไว้ก็ไหม้จนเกือบจะหมดดอก
เงาดำเล็กๆ ของร่างคนวิ่งเข้ามาจากข้างนอก เงามืดนั้นเล็กเสียจนสูงไม่ถึงขาโต๊ะเสียด้วยซ้ำ หากจะมอง
โลงศพตรงหน้ายังต้องเงยหน้าขึ้นถึงจะมองเห็น
นั่นคือเด็กหญิงอายุราวสามสี่ขวบ ดวงตากลมโต ใบหน้ารูปไข่ ผิวอมชพมู เพียงแต่เสื้อคลุมบนร่างนั้นถูกสวมอย่างหลุดลุ่ย เส้นผมก็ปล่อยสยาย
เด็กน้อยมองดูโลงศพที่ยังไม่ได้ปิดฝา เดินเข้าใกล้อย่างช้าๆ ก่อนจะจับเก้าอี้ข้างโลงศพและปีนขึ้นไป หลังจากล้มเหลวอยู่สองสามครั้ง ในที่สุดเด็กหญิงก็จับขอบโลงศพไว้แล้วค่อยๆ ยืนขึ้นและมองเข้าไปข้างใน
ภายใต้แสงเทียนสีขาวที่ส่องสว่างศาลาไหว้ศพ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนอย่างสงบอยู่ในโลง
ใบหน้ากลมถูกทาด้วยแป้งยิ่งดูขาวนวล จมูกเป็นสันโด่ง ริมฝีปากสีแดงเรื่อ หน้าผากกว้าง คิ้วเรียวยาว ผมดำเงางามด้วยปิ่นปักเก้าปีกประดับลูกปัดทอง ผ้าไหมหวินจินสีน้ำเงินเข้มปักลายปราณีต ลำคอมีไข่มุกหลากสีที่คล้องไว้ถึงสามรอบ ส่องประกายแวววาวสะดุดภายใต้แสงเทียน
เด็กน้อยยื่นมือเข้าไป
“ท่านแม่ ท่านแม่ตื่น อุ้มๆ” เด็กน้อยร้องอย่างงอแง
แขนป้อมยืดอยู่ที่ขอบโลงศพก็ลำบากมากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหากต้องการจะเอื้อมไปถึงคนข้างในนั้นจะลำบากขนาดไหน
เด็กหญิงเขย่งเท้าขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
เสียงเจี๊ยวจ๊าวของนางทำลายความสงบในศาลา
เด็กหญิงหันหลังกลับ ก็มองเห็นสาวใช้สองคนนั้นยืนอยู่หน้าประตูศาลาไหว้ศพ ทั้งสองใบหน้าซีดเผือด มองมาทางตนด้วยความหวาดกลัว
“ท่านแม่เรียกข้าอยู่” เด็กหญิงกล่าวเช่นนั้น ก่อนจะยื่นมือชี้ที่โลงศพเพื่ออธิบายแก่สาวใช้ทั้งสอง
คำพูดของเด็กหญิงทำเอาสาวใช้ทั้งสองสติแตกกระเจิงจนสลบลงไปนอนกับพื้น
เรือนใหญ่แห่งตระกูลจางกินพื้นที่ทั้งถนนเส้นนี้ เสียงครึกโครมจากเรือนดังขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้แสงจันทร์ในคิมหันตฤดูสั่นไหว
บริเวณสุดเขตทิศตะวันตกของเรือนใหญ่ตระกูลจางนั้น มีสวนเล็กๆ อยู่สามสวนซึ่งไม่ได้อยู่ในครอบครองของตระกูลจาง แม่น้ำกลางเมืองไหลตามความคดเคี้ยวผ่านมายังที่แห่งนี้ ส่งผลให้ที่นี่ชุ่มชื้นจนขึ้นตะไคร่เขียวตลอดทั้งปี
เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้นทำลายความสงบของถนนเส้นนี้
เสียงฝีเท้าหยุดลงหน้าเรือนเล็กหลังหนึ่ง หน้าประตูบานแคมมีโคมไฟแขวนอยู่สองดวง ใต้ฟ้ายามราตรีแสงสลัวสีเหลืองนวลจากโคมไฟสาดส่องไปยังคนที่ยืนหยุดอยู่หน้าประตู
มีผู้มาเยือนทั้งหมดสี่คน ชายสองหญิงสอง หนึ่งในหญิงสองคนอุ้มผ้าไหมห่อนึงไว้ในอ้อมอก
ราวกับว่าเร่งฝีเท้าเร็วจนเกินไป พวกเขาหยุดหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยให้ชายผู้หนึ่งจะเดินเข้าไปเคาะประตู
ประตูไม้ใต้แสงไฟทั้งดูเก่าและทรุดโทรม มือของชายผู้นั้นเพิ่งสัมผัสโดนประตู เสียงกุกกักจากประตูก็ดังขึ้น ก่อนประตูจะเปิดออกเอง
ประตูที่เปิดออกเองกลางดึกเช่นนี้ ทำให้ทั้งสี่คนที่ประหม่าอยู่แล้วตกใจยิ่งกว่าเดิม หญิงทั้งสองคนทนไม่ไหวจนต้องก้าวขาถอยหลังออกมา และมองดูประตูที่เปิดออกเพียงครึ่งเดียวด้วยความหวาดกลัว
แสงที่ส่องเพียงครึ่งเดียวยิ่งทำให้เงามืดนั้นน่ากลัวขึ้นไปอีก
“แม่...แม่นางเฉิง...” ชายหนุ่มกล่าวด้วยเสียงสั่น “กลางคืน...ก็ไม่ปิดประตูหรือ...”
เสียงพูดผ่อนคลายความหวาดกลัวของทุกคนลง หญิงที่อุ้มผ้าไหมอยู่สูดหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินก้าวไปข้างหน้า
“แม่นางเฉิง...” เธอมองเข้าไปด้านในและตะโกนด้วยเสียงเบาว่า “แม่นางเฉิง...แม่นาง...”
เสียงพูดแผ่วเบาลง เมื่อทุกคนเห็นไฟของโคมในมุมมืดพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังก้องออกมา
“พวกเจ้ามาหาหมอรึ ” เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยถามขึ้น
โคมไฟเขยิบเข้ามาใกล้ ทุกคนจึงได้พบว่าหลังโคมนั้นคือหญิงสาวผู้หนึ่ง นางอยู่ในเสื้อสีเหลืองขนห่าน ดวงตาดุจหงส์ จมูกโด่ง ปากแดง ใต้ริมฝีปากมีไฝเสน่ห์ งดงามสมกับสาวแรกแย้ม
ความมึดมิดอันน่าสะพรึงกลัวหายไปในพริบตา ทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ด้านนอกหัวใจหล่นวูบ
“ใช่แล้วๆ ขออภัยที่รบกวนแม่นางเสียดึกดื่น คุณหนูของข้าอาการไม่สู้ดีนัก...” หญิงที่อุ้มผ้าอยู่รีบเดินก้าวขึ้นมา ก่อนจะรีบเปิดห่อผ้าออก
ปรากฏเป็นร่างของทารกน้อยคนหนึ่งกำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่บนบ่าของนาง
เด็กสาวในเสื้อสีเหลืองขนห่านขยับตัวเข้าไปดูและพยักหน้า
“ได้สิ งั้นตามข้ามา” นางเอ่ย
ทั้งสี่คนรีบเดินตามเข้าไป แต่กลับถูกหญิงสาวเสื้อสีเหลืองขนห่านห้ามไว้
“ให้นางพาเด็กเข้ามาคนเดียวก็พอ” นางกล่าว
ชายสองคนกับหญิงอีกคนหยุดฝีเท้า มองดูนางอุ้มเด็กเข้าไป โคมไฟค่อยๆ ไกลออกไปพร้อมกับสองคนที่หายไปในความมืด ราวกับถูกสัตว์ร้ายกลืนกินเข้าไป
เพราะเมื่อวานฝนตก หินตามถนนจึงลื่นเล็กน้อย ยิ่งทำให้บ้านที่ตั้งอยู่ในมุมมืดใกล้แม่น้ำนั้นอับชื้นกว่ายามปกติ
เรือนเล็กขนาดเล็ก ไม่มีโคมไฟแขวนอยู่ ทั้งสองเดินตามแสงของโคมไฟในมือของหญิงสาว ความมืดรอบกายยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัดมากขึ้น
“รบกวนแม่นางดึกดื่นป่านนี้...” หญิงสาวที่อุ้มทารกอยู่อัดอั้นจนต้องพูดออกมา ราวกับว่าคำพูดจะทำลายความตึงเครียดลงได้
“ไม่เป็นไร” หญิงสาวในชุดเหลืองตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน พร้อมกับ พากันเดินผ่านห้องโถง ก่อนจะหันมาส่องไฟให้เธอด้วยความเป็นห่วง “ระวังขั้นบันได”
หญิงสาวเซเล็กน้อยแต่ก้าวถอยหลังได้ทรงตัวได้ทัน นางเงยหน้าขึ้นก่อนเห็นแสงจากโคมไฟที่ส่องสว่างอยู่ใต้ความมืด หลังจากปรับสายตาได้แล้ว นางก็พบตัวเองยืนอยู่หน้าห้องหนึ่งที่มีแสงไฟสว่างอยู่ภายใน
หญิงสาวก้าวไปข้างหน้าอย่างฉับไวและเปิดประตูออก
แสงไฟจากด้านในส่องทแยงออกมา หญิงสาวรู้สึกไม่ชินอยู่ครู่หนึ่ง นางเอี้ยวศีรษะและมองเข้าไปด้านในอีกครั้ง
โคมไฟที่ใช้ในวังหลังแสนงดงามตั้งอยู่กลางห้อง ฉากกั้นลมแบบหกพับปักลายดอกไม้ ด้านหลังสะท้อนเห็นเงาเลือนลางของที่กำลังคนนอนตะแคงอยู่
นั่นคือแม่นางเฉิงอย่างนั้นรึ
“แม่นาง มีคนมาขอรับการรักษา” หญิงสาวเดินเข้าไปด้านใน ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่แผ่วเบา
เงาของร่างที่นอนตะแคงอยู่หลังฉากกั้นค่อยๆ ลุกขึ้น แสงจากโคมไฟทำให้มองเห็นผมดำสลวยดุจสายน้ำปล่อยสยายลงมา
“ให้คนป่วยเข้ามาได้”
น้ำเสียงเรียบเฉยของหญิงสาวดังมาจากหลังฉากกั้นลม
หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะอุ้มเด็กแล้วก้าวเท้าเข้าไป
“เจ้ายืนอยู่ตรงนั้น อย่าขยับ” เด็กสาวเสื้อสีเหลืองขนห่านกล่าว นางก้าวขาอย่างฉับไว แล้วยื่นมือออกไปรับเด็ก “ส่งเด็กให้ข้าเถอะ”
หญิงสาวลังเลอยู่เพียงครู่แล้วจึงส่งเด็กให้กับเด็กสาว มองดูเด็กถูกอุ้มเข้าไปด้านใน
ประตูนั้นไม่ได้ปิดสนิท หญิงสาวพอจะมองเห็นทารกน้อยถูกอุ้มเข้าไปด้านหลังจากเงาที่สะท้อนผ่านฉากกั้นลม เงาของหญิงสาวสะท้อนอยู่บนฉากกั้น นางเหมือนจะอยู่ในชุดคลุมยาวตัวหลวม จากนั้นเงาของแขนที่ยื่นออกมาก็ปรากฎขึ้น
ผ่านไปพริบตาเดียว เด็กสาวก็อุ้มทารกออกมา
หญิงสาวรีบยื่นมือรับเอาไว้ มองดูแล้วเด็กในอ้อมแขนของเธอยังคงแก้มแดงและหลับอย่างสบายดังเดิม
“เป็นเพราะจู่ๆ ถูกพลังร้ายจู่โจม แต่ข้าฝังเข็มให้แล้ว ทารกจะไม่มีอาการชักอีกแล้ว” หญิงสาวหลังฉากกั้นลมกล่าว
หญิงสาวทั้งตกใจและดีใจ ตกใจที่ตนนั้นยังไม่ทันได้พูดอะไร แต่อีกฝ่ายกลับรู้อาการป่วย และดีใจก็เพราะเพียงประโยคเดียวที่นางเอ่ยก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าฝีมือการรักษาของแม่นางเฉิงนั้นยอดเยี่ยม
“ขอบใจแม่นางมาก” หญิงสาวรีบกล่าวขอบคุณ และหยิบถุงเงินออกมา “ค่ารบกวนแม่นาง”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงของนาง เสียงของหญิงสาวในห้องก็ดังแทรกขึ้นมา
“เด็กคนนี้ไม่ได้ป่วยหรอก ในเรือนของเจ้ามีคนที่ป่วยจริงๆ คือคนที่นอนอยู่ในโลง พวกเจ้าไม่คิดจะรักษารึ”
“ท่านว่าอย่างไรนะ”
หญิงสาวเงยหน้าด้วยความตกใจ มองดูเงาของร่างที่นอนตะแคงอยู่หลังฉากกั้นลม เพราะใช้มือที่ดันศรีษะเอาไว้ ทำให้เห็นความโค้งเว้าของเรือนร่างได้อย่างขัดเจน ยามที่ความมืด ไฟสลัวสีส้ม และภาพปักลายดอกไม้สอดผสานกันนั้น ทำให้ภาพที่ปรากฏงดงามอย่างแปลกตา
คนตายในโลงศพ ยังรักษาได้อยู่รึ
แม่นางเฉิงพูดเพ้อเจ้ออะไร
เวลาเช้ามืด แม่นมเปิดมุ้งออกช้าๆ เด็กหญิงที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มผ้าฝ้ายรู้สึกเหมือนถูกรบกวน มือจึงกระตุกเล็กน้อย แม่นมรีบกลั้นหายใจ แต่เด็กน้อยก็กระตุกอยู่เพียงครู่เดียวก็หลับต่อ
แม่นมยื่นมือเข้าไปจับใต้ผ้าห่ม แต่เด็กหญิงก็ยังคงหลับใหล
แม่นมโล่งใจและปล่อยมุ้งลงมา เธอหันหลังกลับมามองเหล่าหญิงสาวที่อยู่ด้านหลัง
“เป็นอย่างไรบ้าง” หญิงชราหัวหงอกขาวคนหนึ่งกระซิบถามอย่างรีบร้อนด้วยความเป็นห่วง
“เหล่าฮูหยิน พี่หยวนไม่ได้ฉี่เจ้าค่ะ ไม่ได้ตื่นด้วย ตั้งแต่กลับมาถึงก็นอนจนถึงตอนนี้ ระหว่างนี้ก็ไม่ชักเจ้าค่ะ” แม่นมเอ่ยเสียงแผ่วเบา
หญิงสาวทุกคนในห้องรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินเช่นนี้
เหล่าฮูหยินสะบัดมือและเดินออกไปก่อน ส่วนคนอื่นๆ ก็รีบเดินตามออกไป
ด้านนอกเริ่มสว่างแล้ว โคมไฟสีขาวถูกแขวนเต็มเรือน มีแต่คนใส่ชุดไว้ทุกข์ ดูแล้วน่าหนักใจยิ่งนัก
“แม่ชีหลิวมาแล้ว” คนใช้เดินอย่างฉับไวและอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา
เหล่าฮูหยินนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ให้นางรอก่อน เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที” เหล่าฮูหยินกล่าว
งานศพในเรือน แต่เชิญแม่ชีมาเวลานี้ ถ้าคนนอกเห็นคงมีเรื่องให้นินทากัน
น่าปวดหัวเสียจริง
จู่ๆ เหตุใดลูกสะใภ้ถึงได้พลาดหกล้มจนสิ้นลมไป แถมนางยังล้มที่ห้องของตัวเองอีก และยิ่งไปกว่านั้นคือ ในช่วงเวลานั้นลูกสะใภ้กับแม่ยายกำลังมีปากเสียงกันเสียด้วย
“แม่นางเฉิงบอกว่า...” เหล่าฮูหยินนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถามแม่นมด้วยเสียงแผ่วเบา
ยังไม่ทันพูดจบ เสียงร้องไห้จากด้านนอกดังเข้ามา ช่วงฟ้าใกล้สางแต่ยังไม่สว่างดีเช่นนี้ เสียงแหลมของหญิงสาวที่ร้องไห้ฟังดูหดหู่เหลือเกิน
คนที่อยู่ ณ ที่นั้นสีหน้าเปลี่ยนทันที
“คนของเรือนสะใภ้มาถึงแล้วเจ้าค่ะ!” สาวใช้หลายคนวิ่งมารายงาน
พี่ชายของฮูหยินน้อยยืนด้านนอกศาลาไหว้ศพหัวใจแทบสลาย
ทั้งตระกูลแทบเสียสติเมื่อรู้ข่าวการตายอย่างกระทันหันของน้องสาว คนเป็นพ่อหน้ามืดในทันทีเมื่อทราบข่าว แต่ก็ยังไม่กล้าบอกแม่ หลังปลอบใจคนในบ้านที่ขวัญหนีดีฝ่อ พี่ชายของฝ่ายสะใภ้ก็พาลูกน้องสามคนมายังบ้านที่น้องสาวแต่งเข้าไปเป็นสะใภ้
ชุดไว้ทุกข์ที่อยู่ตรงหน้าทำให้ความหวังสุดท้ายของพวกเขาสลายไป หลังเดินเข้ามาในศาลาไหว้ศพอันว่างเปล่า บ้านฝ่ายสะใภ้ที่โศกเศร้าอยู่ แทบจะเป็นลมกันไปหมด
นี่มันหมายความอย่างไร นี่หมายความอย่างไรกันแน่! อย่าว่าแต่นางร้องไห้หน้าศพเลย แม้แต่ธูปหน้าศาลายังหักเป็นท่อนๆ ไม่มีชิ้นดี!
ตายแล้วยังถูกรังแกถึงเพียงนี้ ตอนมีชีวิตจะลำบากเพียงใด!
น้องเขยที่พุ่งตัวออกมาอย่างลนลานถูกเหล่าน้องชายของฝ่ายสะใภ้ล้อมเอาไว้
“นายท่าน พวกข้าไม่ใช่ไม่มาเฝ้า แต่เพราะมีผี...” สาวใช้ตะโกนน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามอธิบาย
“ถุย คนไม่เคยทำชั่ว เขาไม่กลัวผีกันหรอก! พวกเจ้าทำให้น้องสาวของข้าต้องตาย จะเสแสร้งอะไรอีก!” หญิงสาวจากบ้านฝั่งสะใภ้ทิ้งความเป็นผู้ดีไปจนหมด ทั้งร้องไห้ ด่าทอ แถมยังสั่งให้คนใช้ที่ตนพามาลงไม้ลงมือกับคนใช้จากบ้านนี้อีกด้วย
ศาลาไหว้ศพวุ่นวายไปหมด
เหล่าฮูหยินกับสาวใช้อีกหลายคนที่มาจากด้านหลังตกใจกับภาพตรงหน้าจนไม่กล้าเดินเข้าไป
แต่การหนีมิใช่วิธีแก้ปัญหา
“เหล่าฮูหยิน ฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว” สาวใช้เตือนด้วยความวิตก
ในเรือนยังวุ่นวายถึงเพียงนี้ บนถนนจะต้องได้ยินแน่นอน หากฟ้าสว่างกว่านี้คงมีคนมามุงดูยิ่งกว่าเดิม!
เหล่าฮูหยินมือเท้าสั่นไปหมด ได้ยินว่าบ้านของลูกสะใภ้โวยวายจะแจ้งกับทางการ นี่จะเอาเรื่องกันถึงทางการเชียวรึ ชื่อเสียงเรียงนามที่สั่งสมกันมา คงพังทลายในคราวนี้แน่ๆ !
เกียรติยศชื่อเสียงที่สืบทอดกันมาหลายต่อหลายรุ่นจะพังทลายที่รุ่นของนางงั้นหรือ ถ้าเธอตายไป จะมีหน้าไปพบบรรพบุรุษได้อย่างไรกันเล่า !
บาปกรรมจริงๆ !
“เหล่าฮูหยิน ทำอย่างไรดีเจ้าคะ” ลูกสะใภ้และสาวใช้ ต่างก็ถาม
ทำอย่างไรดี เวลานี้แล้วจะทำอะไรได้ ! เว้นเสียแต่ว่าคนจะยังไม่ตาย !
คนยังไม่ตายงั้นรึ?
เหล่าฮูหยินนึกอะไรได้บางอย่าง
“แม่นม แม่นม!” เธอหันไปเรียก “รีบไปเชิญแม่นางเฉิงมา!”


## 002 พบหมอ

บทที่ 2 พบหมอ
“ท่านพี่ชายสะใภ้ อย่าเอะอะไปเลย!”
เหล่าฮูหยินประคองไม้เท้ายืนตระหง่านอยู่หน้าเรือน มองดูความวุ่นวายในศาลาไหว้ศพ ข้างหลังนางตามมาด้วยเหล่าหญิงสาวแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยม
ถึงคราวนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกชายหญิงกันแล้ว หากยังแบ่งแยกกันอยู่ จะไร้ซึ่งคนรักษาหน้าตาเหล่าฮูหยินไว้ได้แล้ว
“ท่านแม่ย่า กล้าออกมาแล้วงั้นหรือ” พี่ชายของลูกสะใภ้ตะโกนถาม “มาก็ดีแล้ว เราไปพบขุนนางกัน”
“หลานชาย เจ้าเข้าใจผิดแล้ว!” เหล่าฮูหยินกระแทกไม้เท้าพร้อมเอ่ยด้วยเสียงต่ำ
“เข้าใจผิดหรือ” พี่สะใภ้ยืนขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าจากการร่ำไห้เมื่อครู่หัวเราะเย้ยหยัน “เหล่าฮูหยิน คนตายทั้งคน เข้าใจผิดหรือไม่ ไม่ใช่ท่านเป็นคนตัดสิน ใครจะรู้ว่าท่านทำไปเพื่อหาเมียรองหรือเปลี่ยนเมียหลวงให้น้องเขยกันแน่”
สีหน้าเหล่าฮูหยินเปลี่ยนไป นางรู้ว่าเรื่องนี้คงปิดบังไม่ได้อีกแล้ว
ที่ลูกสะใภ้ต้องมานอนในโลงศพนี้ ก็เพราะว่านางหกล้มในเรือน ที่หกล้มก็เพราะนางทั้งสองเกิดปากเสียงกัน ลูกสะใภ้โมโหรีบเดินหนีไป โมโหจนรีบเดินหนีไปก็เพราะตัวเองพูดเรื่องที่จะรับสะใภ้รองเข้าบ้าน
นางทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ ลูกชายเป็นลูกคนโตของตระกูล จนวันนี้ยังไม่มีหลานชายให้สักคน แต่กลับมีหลานสาวคนแล้วคนเล่าแบบนี้ ก็เพราะหญิงในบ้านไม่ได้เรื่องไม่ใช่หรอกหรือ คนเป็นแม่อย่างนางจะทำพิธีไซ่ไหว้หรือว่าจะรับสะใภ้รองเพิ่มอีกสักคนไม่ได้หรือไร
เซ่นไหว้วิญญาณเรื่องใหญ่เป็นหลักการแห่งฟ้าดิน!
นางผิดอะไร!
ความผิดเพียงอย่างเดียว ก็คือลูกสะใภ้ตายในเรือนของนาง!
เหล่าฮูหยินกำไม้เท้าในมือจนแน่น เหงื่อไหลเต็มฝ่ามือ
“อวิ๋นเหนียงไม่ได้ตาย” นางกล่าวออกมาทีละคำ
เมื่อคำพูดนี้ออกจากปาก ผู้คน ณ ที่แห่งนั้นต่างอึ้งไปกันหมด
คนที่ยืนใกล้ก็อึ้ง ส่วนคนที่เหลือก็อึ้งไปตามกัน
เวลาฟ้าใกล้รุ่ง แสงจากโคมไฟในเรือนค่อยๆ เลือนหาย ต้นไม้เขียวขจีเป็นทิวแถว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคล้ายว่าจะมองหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดเจนนัก
ในสายตาของผู้คน ณ ตอนนี้ เหล่าฮูหยินราวกับอยู่ในเมฆหมอก
“ท่านพูดอะไรนะ” พี่ชายสะใภ้ตะโกนถาม
“ข้าบอกว่าอวิ๋นเหนียงไม่ได้ตาย!” เหล่าฮูหยินเริ่มเอ่ยคำแรก หลังจากนั้นคำพูดก็เริ่มลื่นไหล
จะไม่ไหลลื่นได้อย่างไร ณ เวลานี้ ต้องฝืนกัดฟันเท่านั้น
คราวนี้ทุกคนได้ยินชัดเจน ไม่เพียงแต่คนของบ้านสะใภ้เท่านั้นที่ตกใจ ขนาดคนในบ้านฝั่งตัวเองก็ตะลึงไปเช่นกัน
เหล่าฮูหยิน ท่านเสียสติไปแล้วหรือ
น้องเขยที่โดนต่อยจนหน้าตาดูไม่ได้ รีบร้อนจะปกป้องแม่ กระเด้งตัวขึ้นมาจากพื้นก่อนจะรั้งตัวพี่ชายของภรรยาไว้แน่น
“หากแม่ข้าเป็นอะไรไป ข้าไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!” เขาตะโกน
ในตอนนี้เขากลายเป็นฝั่งที่พูดจาด้วยเหตุผล เขาดีใจสุดขีดขึ้นมาในทันใด ข้าไม่ต้องกลัวพวกเจ้าอีกแล้ว!
เมื่อเห็นว่าสองฝ่ายจะลงไม้ลงมือกันอีกครั้ง เหล่าฮูหยินจึงกระแทกไม้เท้าแล้วพูดด้วยเสียงอันดังก้องว่า
“หยุดเดี๋ยวนี้! ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ อวิ๋นเหนียงไม่ได้ตาย! นางแค่ไม่สบาย! นี่คือวิธีรักษาอาการป่วยของนาง!”
ทั้งสองฝ่ายนั่งลงในห้องโถง เหล่าสาวใช้ยกน้ำชามาให้จากนั้นจึงรีบถอยออกไป เพื่อไม่ให้ได้ยินคำพูดหรือ
เห็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมของเหล่าเจ้านาย
มากคนก็มากความ ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นคนมีฐานะทั้งสิ้น ปิดประตูแก้ไขกันเองเสียน่าจะดีเกว่า
“ท่านหมายความว่าจัดพิธีใหญ่โต เพียงเพื่อรักษาอาการป่วยอย่างนั้นรึ” พี่ชายสะใภ้ถาม สายตากวาดมองคนตรงหน้า
“ใช่แล้ว เรื่องนี้นอกจากข้าและหมอท่านนั้นแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้” เหล่าฮูหยินปั้นหน้าพูด
สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกผู้หนึ่งรีบร้อนเข้ามา กระซิบกระซาบข้างหูพี่สะใภ้
พี่สะใภ้กระแทกถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะโดยทันที
“ท่านแม่ย่า ท่านเห็นพวกเราเป็นคนโง่หรืออย่างไร” นางกล่าวอย่างเย้ยหยัน “ก็เห็นอยู่ว่าคนไม่หายใจแล้ว ตัวก็แข็ง ยังจะบอกว่ารักษาอาการป่วยอีกงั้นหรือ! ท่านเองหรือเปล่าที่ป่วย”
“แม่นางเฉิงบอกว่าป่วย ก็คือป่วย!” เหล่าฮูหยินไม่มีทีท่ายอมถอย นางเอ่ยด้วยสีหน้าขึงขัง
ดูจากท่าทางของเหล่าฮูหยินแล้ว หากไม่ได้บ้า ก็คงฝั่นเฝือนอยู่บ้าง
คนฝั่งบ้านพี่ชายสะใภ้หันมาสบตากันอย่างอดไม่ได้
“แม่นางเฉิงคือใคร” มีคนถามขึ้นมา
แม่นางเฉิงคือใคร คำถามนี้กล่าวออกมา แต่ยังไม่มีผู้ใดตอบ
ไม่ใช่พวกเขาไม่อยากตอบ แต่ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี
เมื่อสองเดือนที่แล้ว เรือนริมน้ำที่ร้างมานานก็ได้ปล่อยให้คนเช่าไป เหมือนว่าคนเช่าจะย้ายเข้ากลางดึก
เพื่อนบ้านละแวกนั้นไม่มีใครพบเห็นว่าเป็นผู้ใด วันต่อมาก็เห็นว่ามีสาวใช้คนหนึ่งออกมาจับจ่าย ท่าทางเป็นกันเอง พูดจาอ่อนหวาน ติดสำเนียงเจียงไหฺวที่อยู่ทางใต้
“เป็นหมออย่างนั้นรึ” พี่ชายสะใภ้ถามแทรกขึ้นมา
สาวใช้ที่ยืนตอบคำถามในห้องโถงนั้นพยักหน้าอย่างลังเล
“ทีแรกก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ ช่วงก่อนลูกชายคนเล็กของนายใบ้ทางถนนฝั่งตะวันออกไข้ขึ้นสูงไม่ยอมลด แถมยังพูดจาเพ้อเจ้อ ไปหาแม่ชีหลิวก็บอกว่าไม่รอดแล้ว นายใบ้กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่ สาวใช้ของแม่นางเฉิงเดินผ่านมาพอดี บอกว่าโรคนี้นายของนางสามารถรักษาได้ บ้านนายใบ้ได้ยินคำว่ารักษาได้ก็ไม่สนใจใดๆ รีบอุ้มลูกน้อยไปหาทันที ได้หาหมอตอนเช้า พอตกบ่ายก็ฟื้นจริงๆ แถมยังกินข้าวชามใหญ่อีกต่างหาก วันต่อมาก็ลงจากเตียงมาวิ่งเล่นได้เหมือนไม่มี อะไรเกิดขึ้น” นางกล่าว
คนแถวนั้นล้วนแต่เป็นหญิงแก่ไร้ชาติตระกูล ชอบฟังเรื่องนินทาเป็นชีวิตจิตใจ ยิ่งเรื่องแปลกประหลาด
ของชาวบ้านแบบนี้ คงพูดกันสนุกปากจนน้ำลายกระเซ็น
เหล่าฮูหยินกระแอมขึ้น สาวใช้จึงจะได้สติกลับมา พอนึกได้ว่ากำลังอยู่ต่อหน้าใครก็รีบหดหัวปิดปากในทันที
ผู้หญิงที่ไหนจะเป็นหมอได้เล่า คงเป็นแค่คนที่มีรู้วิธีรักษาอาการป่วยก็เท่านั้น
พี่ชายสะใภ้หยาม
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ไม่ใช่เจ้าค่ะ” สาวใช้เกรงว่าจะเสียชื่อด้านความรอบรู้ของตน จึงรีบพูดพลางออกท่าทางไปด้วยว่า “ไม่เพียงเท่านี้นะเจ้าคะ ต่อมามีแม่ของคนเชือดหมูในตลาดทางตะวันออก กินลูกท้อมากเกินไป ท้องเสียจนหมดแรง สาวใช้บ้านตระกูลเฉิงได้ข่าวตอนซื้อหมู จึงเชิญแม่ของเขาไปดูอาการ พอกลางคืนส่งตัวกลับมาก็หายดีแล้ว วันต่อมายังถือไม้เท้าดูหลานอยู่เลยนะเจ้าคะ”
พี่ชายสะใภ้ขมวดคิ้ว
สาวใช้พูดจาน้ำไหลไฟดับ นางถนัดนักเรื่องการแย่งพูด ฝึกจนวิชาแก่กล้า เมื่อเห็นพี่ชายสะใภ้ขมวดคิ้ว นางจึงสูดหายใจลึก แล้วพูดต่อทันที
“ตั้งแต่นั้นมา แม่นางเฉิงก็มีชื่อเสียง มีผู้คนมากมายอยากให้นางรักษา ทว่าสาวใช้บ้านตระกูลเฉิงกล่าวไว้ว่า บ้านนางไม่ปิดประตู อยากมารักษาก็เข้ามาได้เลย มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวคือ ถ้าไม่ใช่โรคที่รักษาไม่หายจะไม่รักษาให้”
นางกล่าว
คำพูดของนางทำเอาคนทั้งห้องโถงประหลาดใจ
สาวใช้สูดหายใจลึกอีกครั้ง
“หากไม่ใช่โรคที่รักษาไม่หาย จะไม่รักษาให้ หมายความว่าอย่างไรกัน” หญิงนางหนึ่งฝั่งทางบ้านพี่ชายสะใภ้ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้
คราวนี้หัวข้อสนทนาตกเป็นเรื่องของนางเสียแล้ว สาวใช้พักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ดูท่าทางแล้วไม่ว่าจะคนบ้านไหนก็สอดรู้กันทั้งนั้น
“ก็หมายความว่า อาการป่วยจำพวกปวดหัวตัวร้อนไอจาม เป็นต้น โรคที่ไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตนางไม่รับรักษา จะไล่ให้ไปที่โรงหมอ มีเพียงคนที่ถูกหมอวินิจฉัยแล้วว่ารักษาไม่หายรอคอยความตายเท่านั้นนางถึงจะรักษาให้เจ้าค่ะ” นางกล่าว
คำพูดที่ออกมาทำเอาคนทั้งห้องโถงถึงกับตะลึงงัน
“วาจาเหิมเกริมนัก” ฮูหยินทั้งหลายถกเถียงกันให้เซ็งแซ่
“มิได้เหิมเกริมเจ้าค่ะ” สาวใช้รีบร้อนพูดต่อ “แม่นางเฉิงบอกว่า นางเป็นนักบวช ไม่สะดวกเรื่องการรักษา เพียงแต่ทนเห็นการเกิดแก่เจ็บตายของเหล่ามนุษย์มิได้ จึงตัดใจกระทำการเหิมเกริมเช่นนี้”
เมื่อได้ยินนางพูดดังนั้น หญิงกลุ่มหนึ่งก็เอ่ยขึ้นว่าพระพุทธเจ้าเมตตา
คงจะมีแค่หญิงเหล่านั้นที่เชื่อคำอวยพร ทว่าพี่ชายสะใภ้และญาติพี่น้องต่างเบะปาก
ไม่สะดวกรักษาอย่างนั้นรึ ให้ทานเพื่อให้ได้มาซึ่งบุญบารมีอย่างนั้นหรือ แม้ใจอยากปฏิเสธแต่กลับจำใจทำอย่างนั้นหรือ
“ช่วงนี้คนที่ไปขอให้แม่นางเฉิงรักษา ล้วนแล้วแต่เป็นคนป่วยอาการหนักทั้งนั้น แล้วก็หายดีกันทั้งหมดด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้จบบทสนทนา
ในห้องเต็มไปด้วยเสียงคนพูดจา
บนโลกนี้คนแปลกเรื่องประหลาดมีมากนัก เหมือนว่าเหลวไหลไร้สาระ แต่ก็มิอาจเหมารวมทั้งหมดได้
“อย่างนั้นน้องสาวข้าตอนนี้เป็นอย่างไรกันแน่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เหตุใดยังไม่รีบช่วยรักษา ทำพิธีพวกนี้เพื่ออะไร" พี่ชายสะใภ้เอ่ยเสียงทุ้ม
“ล้างซวยสักหน่อย” เหล่าฮูหยินพูดหน้านิ่ง จิตใจไม่สั่นไหว เมื่อเห็นพี่ชายสะใภ้เลิกคิ้ว จึงรีบพูดต่อ “แม่นางเฉิงผู้นั้นเป็นคนบอกมา ยังต้องสมจริงอย่างยิ่งด้วย มิเช่นนั้นจะไม่ได้ผล”
“นางเป็นหมอผีหรือหมอคนกันแน่ ล้างซวยอะไรกัน!” พี่ชายสะใภ้เอ่ย เส้นเลือดบนหน้าพร้อมจะระเบิดออก
ล้างซวย แต่เกือบซวยถึงพ่อถึงแม่แล้ว! มีอย่างที่ไหนกัน
“ข้าไม่ใช่หมอ ข้าไม่รู้” เหล่าฮูหยินพูดอย่างไม่แยแส “ข้าเพียงแต่จะช่วยชีวิตลูกสะใภ้ อย่าว่าแต่ใช้งานศพล้างซวยเลย หากให้ข้านอนในโลงด้วยก็ย่อมได้”
เห็นเหล่าฮูหยินท่าทีจริงจัง เหล่าหญิงฝั่งสะใภ้กลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดขึ้นมา
แม่ย่าที่กล้าทำในสิ่งที่คนถือที่สุดให้สะใภ้ บนโลกนี้จะมีสักกี่คนกัน
พี่ชายสะใภ้กระแอมหนึ่งที
“คำพูดสวยหรู แต่ไร้ประโยชน์” เขากล่าวเย้ย แต่ท่าทีกลับแตกต่างจากตอนที่เพิ่งมาถึงยิ่งนัก เพราะใครก็ห้ามไม่อยู่ ราวกับจะพังบ้านคนอื่นทิ้งให้มันรู้กันไป
ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นต่างโล่งอก แต่ก็รีบกลั้นใจหันมองไปทางเหล่าฮูหยิน
ก็ใช่น่ะสิ คำพูดสวยหรูไร้ประโยชน์ ก็เพราะว่า...
“ทำไมยังไม่เชิญแม่นางเฉิงมาอีก” เหล่าฮูหยินเลิกคิ้วกล่าวถาม “ฟ้าสว่างแล้ว!”
เสียงฝีเท้ามาจากนอกประตู แม่นมของพี่หยวนวิ่งเข้ามา
“แม่นางเฉิงมาแล้วหรือ” เหล่าฮูหยินยืนขึ้นถาม
แม่นางเฉิงผู้นั้นเป็นคนอย่างไรกันแน่ คนในที่นั้นต่างพากันมองออกไป
หมอกจางๆ ภายนอกประตูเริ่มคลาย แสงแดดแรกแย้มมาให้เห็น แต่กลับไร้ซึ่งเงาคน
“สาวใช้บ้านตระกูลเฉิงบอกว่า นายของนางป่วยยังไม่หายจึงไม่ออกจากบ้าน ให้พวกเราพาคนไปส่งถึงที่” แม่นมพูดจาอึกอัก
สาวใช้คนนั้นยังอยู่ พอได้ยินก็รีบประสมโรงโดยไม่รอคำสั่ง
“ใช่แล้วๆ แม่นางเฉิงไม่เคยออกจากบ้าน ทุกคนต้องพาคนไข้ไปหาถึงที่ทั้งนั้น ทุกครั้งจะมีญาติเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนข้างในนั้นได้เจ้าค่ะ” นางรีบพยักหน้ากล่าว
“อย่างนั้นรีบพาคนไข้ไปเร็วเข้า” เหล่าฮูหยินรีบพูดต่อ
เช่นนี้สมใจนางยิ่งนัก คนบ้านสะใภ้จะได้ไม่ถามนู่นนี่จนตนมีพิรุธ
คนใช้ตอบรับแล้วรีบไปทันใด
“รอเดี๋ยว” พี่ชายสะใภ้พูด ก่อนจะยืนขึ้นและมองแม่นม พร้อมคิ้วขมวดกันแน่น “เมื่อกี้เจ้าว่าอย่างไรนะ แม่นางเฉิงนั้นป่วยยังไม่หายหรือ”
แม่นมพยักหน้า
สาวใช้บ้านนั้นบอกมาแบบนี้
“ตัวนางเองป่วยยังไม่หาย แล้วจะมีปัญญารักษาโรคที่รักษาไม่หายได้อย่างไร!” พี่ชายสะใภ้กล่าวเย้ยหยัน


## 003 คืนชีพ

บทที่ 3 คืนชีพ
“นายหญิงเรือนข้าจะป่วยหรือไม่ ก็ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับท่าน และอีกอย่างท่านไม่รู้จักคำว่า ‘หมอไม่รักษาตนเอง’
หรืออย่างไร”
สาวใช้ยืนมองชายท่าทางโหดเหี้ยมที่ยืนอยู่หน้าประตูจากด้านใน แม้ถูกถามยอกย้อน แต่เขากลับไม่มีท่าทีว่าจะถอย
“คนที่อยากจะรักษาคือพวกท่านต่างหาก ไม่ใช่พวกข้า พวกข้ามีอะไรติดค้างพวกท่านอย่างนั้นหรือ ไม่อยากรักษาก็ไม่ต้องรักษา” สาวใช้กล่าวด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง นางยื่นมือชี้ออกไปทางประตู “ถอยไป อย่ามาขวางประตูบ้านพวกข้า”
พี่ชายสะใภ้โตมาจนป่านนี้ นอกจากพ่อตัวเองแล้วยังไม่เคยมีใครมาสั่งสอนเขาแบบนี้เลย เขาโกรธจนหน้าบูดบึ้ง จ้องตาเขม็ง
“หลานชาย หยุดโวยวายได้แล้ว หากช่วยชีวิตอวิ๋นเหนียงไม่ทันการณ์ ละ...แล้วจะโทษใคร” เหล่าฮูหยินที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น
พี่ชายสะใภ้อดกลั้นความโกรธไว้ยิ่งกว่าเดิม
จะโทษใครอย่างนั้นหรือ ที่น้องสาวเขาเป็นเช่นนี้ เป็นความผิดของเขาอย่างนั้นหรือ
“ข้าจะตามไปด้วย” เขากัดฟันพูด
“คงไม่ดีกระมัง ให้เฉินหลังไปเถอะ” เหล่าฮูหยินกล่าว
ลูกชายที่อยู่ข้างหลังรีบลุกขึ้น เร่งเร้าให้ชายสี่คนที่แบกโลงศพคลุมผ้าดำเดินเข้าไป
“ไม่ได้ พวกท่านสองแม่ลูกเป็นคนนอกตระกูล นางเป็นน้องสาวข้า ต้องให้ข้าไปถึงจะถูก” พี่ชายสะใภ้พูดจาเย้ยหยัน
ส่วนสาวใช้ของแม่นางเฉิงได้เดินนำเข้าไปก่อนแล้ว
“เข้าไปด้วยได้แค่คนเดียว แบกคนเข้าไปที่ห้องโถงแล้วออกไปเสีย” นางกล่าว
ถึงแม้จะเป็นช่วงฤดูร้อน แต่พอเดินเข้ามาในเรือนนี้กลับรู้สึกถึงความเย็นเยือกและชื้นแฉะแผ่ซ่านไปทั่ว พี่ชายสะใภ้เดินบนรองเท้าเกี๊ยะอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวตะไคร่บนหินกรวดที่ปูทางเดินจะทำเขาลื่นล้ม
โลงศพถูกยกเข้าไปในห้องโถง สาวใช้รีบไล่คนออกไปทันที ทั้งยังขวางพี่ชายสะใภ้ที่จะเข้าไปในห้องอีก
“ท่านรออยู่ข้างนอก นายหญิงข้าไม่พบคนนอกขณะรักษาคนป่วย” สาวใช้กล่าว
นี่มันกฎอะไรกัน! พี่ชายของสะใภ้ตาเบิกโพลง
เขาจ้องนางตาเขม็ง ส่วนสาวใช้เองก็เงยหน้าเท้าสะเอวถลึงตาใส่เขา ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปแล้วปิดประตูปัง
อย่างไรเสียพี่ชายสะใภ้ก็เป็นผู้รากมากดี เขาคงไม่เข้าไปหากโดยไม่ได้รับอนุญาต ยิ่งเป็นเรือนของหญิงสาวด้วยแล้ว
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังออกมาจากในห้อง แต่กลับไม่มีเสียงพูดจาของคนเลยแม้แต่น้อย
มีเพียงแต่เสียงบ่นพึมพำ นี่หมอผีหรือหมอคนกันแน่
พี่ชายสะใภ้ประสานมือไว้ด้านหลัง เดินไปมาในเรือน
นี่มันเรื่องอะไรกัน!
เหล่าฮูหยินและคนอื่นๆ นอกเรือนก็ยังไม่ไปไหน
“ท่านแม่ ท่านพูดจริงหรือ” ลูกชายเอ่ยถามเบาๆ
เหล่าฮูหยินถอนหายใจ ไม่สนใจเขาแต่อย่างใด
“เหล่าฮูหยิน” แม่นมเบี่ยงตัวเข้ามาใกล้อย่างร้อนรน ก่อนจะกางพัดออกแล้วพูดเสียงเบาว่า “จะสำเร็จไหมเจ้าคะ หากไม่สำเร็จ...”
“ไม่สำเร็จอย่างนั้นหรือ” เหล่าฮูหยินมองดูประตูไม้บานเล็ก ฉากกั้นบังสายตาทำให้มองไม่เห็นเหตุการณ์ข้างใน นางกำไม้เท้าแน่น แล้วเอ่ยเสียงรอดไรฟันออกมา “หากไม่สำเร็จ ก็ไปฟ้องว่านางหมอปลอมนั่นฆ่าคนตาย!”
คนต่างถิ่นแถมยังมีแค่นายบ่าวสองคน ทั้งยังไม่คุ้นชินเส้นทางแถวนี้ เหตุใดนางจะจัดการไม่ได้ และอีกอย่างเรื่องนี้จะโทษนางคงไม่ถูก เพราะพวกนางทั้งสองอยากกระโดดเข้ามารับกรรมเอง
พี่ชายสะใภ้เดินในเรือนเพียงไม่นาน ประตูก็เปิดออก
“เรียกคนมาแบกไปสิ” สาวใช้ที่เดินออกมาเอ่ยขึ้น
“เป็นอย่างไรบ้าง” พี่ชายสะใภ้ถามอย่างร้อนรน ทั้งมองเข้าไปในห้อง
โลงศพยังคงตั้งไว้ในห้องโถงเหมือนเดิม แต่ไม่เห็นใครอื่น
ในห้องนี้มีแม่นางเฉิงผู้นั้นจริงหรือ คงไม่ได้มีแค่สาวใช้ผู้นี้เพียงคนเดียวแต่แรกหรอกนะ
เขาใช้ความคิดอยู่เพียงครู่ ทันใดนั้นเสียงเดินของรองเท้าเกี๊ยะก็ดังออกมาจากในห้อง ราวกลับตั้งใจจะคลายความสงสัยให้แก่เขา จากนั้นเงาของร่างคนก็ปรากฏขึ้นหลังฉากกั้นลม เงาของหญิงนางหนึ่ง เหตุเพราะนางสวมใส่ชุดตัวโคร่ง จึงมองไม่ออกว่าอ้วนผอมหรือเด็กแก่ หญิงสาวยืนได้เพียงครู่แล้วก็นั่งลง จากนั้นร่างของสาวใช้ก็บังสายตาของเขา
“นี่ เรียกคนมาสิ” สาวใช้พูดอย่างไม่พอใจ ราวกับไม่ชอบใจนักที่แอบมองนายหญิงของตน
พี่ชายสะใภ้เบนสายตากลับมา
“รักษาหายหรือยัง” เขาถาม
“โดยรวมแล้วดีขึ้น ขาดแต่ก็ตัวนำยาแล้ว” สาวใช้กล่าว
หญิงแก่ท่าทางมอซอสี่คนพยุงร่างคนขึ้นไว้บนเตียงแล้วออกจากห้องไป
เหล่าฮูหยินและบ้านฝั่งสะใภ้พากันล้อมเข้ามามุงดูหญิงที่อยู่บนเตียง
หญิงผู้นั้นยังสวมชุดคนตายอยู่ มือเท้าถูกมัดด้วยเชือกฟาง หลับตาอย่างสงบ เหมือนตอนที่อยู่ในโลงไม่มีผิด
คนในห้องรู้สึกหนาวยะเยือกอย่างอดไม่ได้
“ชุด...เปลี่ยนชุดไหม” มีคนถามขึ้นมา
จะเปลี่ยนได้อย่างไรเล่า หากไม่ฟื้น ไม่ต้องใส่ให้อีกรอบหรือ!
เหล่าฮูหยินไม่ตอบ แต่หันไปมองพี่ชายสะใภ้
“นางบอกว่าต้องใช้ตัวนำยาอะไร” นางถาม
“หวีและกระจกที่อวิ๋นเหนียงใช้เป็นประจำ” พี่ชายสะใภ้เอ่ยพลางขมวดคิ้ว เขาเองก็ไม่รู้ควรจะทำสีหน้าอย่างไร
เหล่าฮูหยินไม่ได้สนใจว่าตัวนำยาจะแปลกประหลาดเพียงใด ขนาดคนตายแล้ว นางยังกล้าบอกว่ารักษาได้ เรื่องแปลกเช่นนี้ยังพูดออกมาได้ ยังมีอะไรจะทำนางประหลาดใจได้อีก
สาวใช้หยิบกระจกที่ฮูหยินใช้เป็นประจำออกมาทันที เป็นกระจกทองเหลืองทรงพระจันทร์เต็มดวง สลักลายดอกบัว ประดับด้วยอัญมณีและเข้ากรอบรอบด้าน
“บอกว่าให้เอาทับไว้บนอก” พี่ชายสะใภ้กล่าว น้ำเสียงดูหงุดหงิดและจนปัญญา
สาวใช้สองคนค่อยๆ นำกระจกทองเหลืองวางไว้บนหน้าอกของฮูหยิน
“คว่ำหน้ากระจกลง” พี่ชายสะใภ้นึกรายละเอียดขึ้นได้
สาวใช้สองคนรีบกลับหัว นำกระจกทองเหลืองคว่ำลงบนหน้าอกฮูหยิน แล้วรีบถอยออก
การเฝ้าคนตายนี้ ทำให้รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัวจริงๆ
ในห้องเงียบสงัด
“แล้วอย่างไรต่อ” มีคนอดถามขึ้นมาไม่ได้
“รอ” พี่ชายสะใภ้ตอบอย่างไม่สบอารมณ์
ในห้องนั้นเงียบสงัดลงอีกครั้ง ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจ สายตาของทุกคนจ้องมองไปที่ร่างของหญิงที่นอนอยู่บนเตียง
ผ่านไปสิบห้านาที เหล่าคนที่กลั้นหายใจรอลุ้นเริ่มทนไม่ไหวจนต้องถอนหายใจออกมา
หญิงบนเตียงยังคงนอนแน่นิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน
“ไปดูหน่อยว่ามีลมหายใจหรือยัง” พี่ชายสะใภ้กล่าว
สาวใช้ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยืนขึ้นข้างเตียงด้วยความหวาดกลัว มืออันสั่นเทายื่นไปรองที่ใต้จมูกของหญิงผู้สาวอย่างระวัง
“ยังเจ้าค่ะ...” สาวใช้ชักมือกลับ ใบหน้าซีดเผือก เสียงพูดสั่นเครือ
ผู้คนในห้องสีหน้าเปลี่ยนไป
“ท่านแม่ย่า! เรื่องนี้วุ่นวายสมใจท่านหรือยัง!” พี่ชายสะใภ้ตะโกน ความโมโหที่สะสมได้ระเบิดออกมาอีกครั้ง เขาเขวี้ยงถ้วยน้ำชาลงกับพื้น
ทันใดนั้นเอง เสียงหายใจเฮือกของหญิงสาวก็ดังขึ้นทั่วห้อง
เสียงหอบหายใจนี้ทั้งแรงทั้งยาว เหมือนกับคนที่กลั้นหายใจมานานอย่างไรอย่างนั้น
“โอย ทับจนข้าจะตายอยู่แล้ว! อะไรนี่ รีบยกออกเร็ว! ทับจนข้าแทบหายใจไม่ออก!” เสียงแหบพร่าของหญิงเอ่ยขึ้นหลังจากที่หลังพ่นล่มหายใจออกมา
สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างเตียงตัวแข็งทื่อตั้งแต่ได้ยินเสียงหายใจแล้ว จู่ๆ ก็ขนลุกกันทั่วทั้งตัว พอได้ยินเสียงพูด นางก็ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง แต่กลับกรีดร้องและรีบล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกไป
“ผีหลอก!”
สาวใช้บ้านตระกูลเฉิงรีบเข้าไปในห้องด้วยฝีเท้าฉับไว รองเท้าผ้าเมื่อเดินบนไม้กระดานไม่ได้มีเสียงดังมากนัก
“นายหญิงเจ้าคะ นางฟื้นแล้วจริงๆ” นางตะโกน น้ำเสียงนั้นยากจะซ่อนความประหลาดใจ
เสียงของนางดังรอดออกมาจากฉากกั้นลม สาวใช้มองหญิงสาวที่พิงร่างกับโต๊ะเตี้ยกำลังเหม่อมองไปที่ฉากกั้นลม แต่เมื่อได้เห็นสีหน้าของนาง ความดีใจบนหน้าสาวใช้ก็หายไปทันที
หญิงสาวผู้นั้นเป็นเพียงเด็กสาวอายุราวสิบสี่สิบห้า สวมใส่ชุดสีพื้นและคลุมด้วยชุดคลุมสีดำตัวใหญ่ที่แทบจะห่มนางเข้าไปได้ทั้งตัว ยิ่งทำให้นางดูตัวเล็กลงยิ่งกว่าเดิม ผิวขาวใสดุจหยก เส้นผมดกดำดั่งหมึกวาด มองแล้วสวยสุดบรรยาย
แต่ทว่านัยน์ตาดำของนางนั้นเล็กมาก ตาขาวนั้นใหญ่จนเกินไป บวกกับขณะนี้ที่เหม่อมองฉากกั้น ดูแล้วเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ไร้วิญญาณ
“นายหญิง!” สาวใช้คุกเข่าบนพื้น พร้อมคว้าเสื้อผ้าที่ของหญิงสาวที่กองอยู่บนพื้น นางก้มหน้าร้องไห้ฟูมฟายกับพื้น “นายหญิงเจ้าคะ ตื่นสิเจ้าคะ นายหญิง อย่าทำปั้นฉินตกใจสิเจ้าคะ!”
ในขณะที่นางกำลังนางร้องฟูมฟาย ลูกตาของเด็กสาวก็ค่อยๆ กลิ้งกลอก ดวงตาที่เหม่อลอยเริ่มเผยความมีชีวิตชีวา
“ข้า...คือใครกัน” นางเอ่ยพึมพำ


## 004 เจียวเหนียง

บทที่ 4 เจียวเหนียง
แม้ว่าที่นี่จะยังไม่ถึงเจียงหนัน แต่ฤดูร้อนที่นี่ก็ฝนตกบ่อย ลมฝนเมื่อคืนก็ค่อยๆ ซาลง เรือนที่เดิมทีก็ชื้นแฉะอยู่แล้ว ผ่านเพียงคืนเดียวตะไคร่ก็ขึ้นมาอีกชั้น
เสียงประตูดังเอี๊ยดอ๊าด สาวใช้ถือร่มกระดาษกับตะกร้าเข้ามาอย่างรีบร้อน เสียงเกี๊ยะไม้กระทบหินฟังดูร้อนรน นางวางร่มกระดาษไว้ตรงทางเดิน ก่อนจะเอ่ยเรียกนายหญิงในห้องเบาๆ
ไม่มีเสียงตอบรับจากในห้อง แต่ยังเห็นเงาคนนอนตะแคงหลังฉากกั้น
ใบหน้าสะสวยของสาวใช้ไร้ชีวิตชีวาไม่เหมือนยามอยู่ต่อหน้าผู้คน นางถอนหายใจด้วยความกังวล น้ำตาคลอเบ้า ถือตะกร้าเดินเข้าครัวที่อยู่ข้างๆ ไม่นานนักก็ยกน้ำแกงเดินเข้าห้องไปด้วยฝีเท้าว่องไวอย่างระมัดระวัง
เมื่อเดินอ้อมฉากกั้นมาก็เห็นสาวน้อยที่เดิมที่นอนอยู่ได้ลุกขึ้นมานั่งแล้ว สาวใช้ดีใจ แต่เมื่อดูอีกทีก็ต้องผิดหวัง
ดวงตาของสาวน้อยยังคงมีแต่ตาขาว หากน้ำลายที่มุมปากยังไม่หยุดไหลแล้วละก็ นางก็คือคนสติไม่สมประกอบดีๆ นี่เอง
“นายหญิง...” สาวใช้คุกเข่านั่งลงบนเสื่อรองนั่ง แล้วนำถ้วยน้ำแกงวางไว้บนโต๊ะเตี้ย นางร้องไห้เสียงสั่น “นายหญิง”
หญิงสาวไม่ตอบสนอง
“เจียวเหนียง เจียวเหนียง ยายป้อนข้าวให้เจ้ากินนะ” สาวใช้ยื่นมือมาเช็ดน้ำตา เปลี่ยนคำเรียกใหม่
สาวน้อยขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาค่อยๆ กรอกหันมา
สาวใช้ดีใจอย่างมาก ถือถ้วยค่อยๆ ใช้ช้อนตักแล้วยื่นให้
ช้อนหยุดที่ริมฝีปากของสาวน้อยเพียงครู่ นางจึงอ้าปากแล้วกินลงไป
สาวใช้น้ำตาร่วงหล่นอีกครั้ง แต่มือยังคงไม่หยุดพัก ตักอีกช้อนหนึ่งแล้วยื่นไปให้
หลังจากกินไปสี่คำติดต่อกัน เมื่อยื่นให้อีกสาวน้อยก็ไม่อ้าเสียปากแล้ว
เพียงเท่านี้ก็ดีมากแล้ว สาวใช้วางถ้วยข้าวลงแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา
“เจ้าบอกว่าข้าชื่อเจียวเหนียง...”
จู่ๆ เสียงของสาวน้อยก็โพล่งออกมา สาวใช้เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ นางไม่รู้ว่าดวงตาของสาวน้อยกลับมาเป็นเหมือนคนปกติตั้งแต่เมื่อใด ถึงแม้ตาขาวยังคงมากกว่าตาดำอยู่เมื่อเปรียบกับคนทั่วไป มองดูแล้วแสนห่อเหี่ยวใจ
“นายหญิง! ท่านฟื้นแล้ว!” สาวใช้จับแขนเสื้อคลุมของนางไว้ น้ำตาไหลด้วยความดีใจ
สาวน้อยหายใจออกเบาๆ ดวงตากลิ้งกลอก ถึงแม้จะเฉื่อยๆ แต่ภายในเริ่มเผยความคล่องแคล่ว นางมองไปรอบๆ เหมือนกับไม่คุ้นชินที่ที่ตัวเองอยู่
“ปั้นฉิน นี่โรคข้ากำเริบเป็นครั้งที่เท่าไรของเดือนนี้แล้ว” นางกล่าวถาม
น้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับไร้เรี่ยวแรง
“ครั้งที่สามแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ปั้นฉินรีบตอบกลับ
สาวน้อยพูด ’อ้อ’ ตอบรับ
“เดือนที่แล้ว กี่ครั้ง” นางถามอีก “เจ้าเคยบอก แต่ข้าจำไม่ได้”
“นายหญิงไม่ต้องจำเจ้าค่ะ ไม่ต้องจำ บ่าวจำได้เจ้าค่ะ บ่าวจำได้” ปั้นฉินกล่าวอย่างดีอกดีใจ “ห้าครั้งเจ้าค่ะ”
สาวน้อยพูด ’อ้อ’ ตอบรับอีกครั้ง นางยกแขนขึ้นเท้าศรีษะของตนบนโต๊ะเตี้ย มองดูฉากกั้นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ด้วยดวงตาที่แปลกประหลาด จึงดูเหมือนเหม่อลอยเสียมากกว่า
จู่ๆ สาวน้อยก็ตื่นกลัวขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมจ้องมองนางด้วยความพินิจ
“ถ้าอย่างนั้น อาการป่วยข้าก็ค่อยๆ ดีขึ้นแล้วสิ” สาวน้อยกล่าว
ปั้นฉินโล่งอก นางรีบพยักหน้า
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ นายหญิงหายแล้ว นายหญิงหายแล้ว” นางกล่าว
สาวน้อยเม้มปาก คล้ายอยากจะยิ้ม แต่ก็เหมือนใบหน้าตึงเกร็งจนทำไม่ได้
“ปั้นฉิน ข้าจำไม่ค่อยได้อีกแล้วว่าข้าเป็นใคร เรื่องในอดีต เจ้าเล่าให้ข้าฟังอีกที” นางกล่าว
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ” ปั้นฉินรีบพยักหน้าตอบรับ แล้วรีบคุกเข่าต่อหน้าสาวน้อย
ตอนนี้เป็นยุคราชวงศ์ต้าโจวรัชศกเฉียนหยวนปีที่ห้า นายหญิงแซ่เฉิง ชื่อเจียวเหนียง อยู่ในตระกูลเฉิงแถบแม่น้ำซีเหอเมืองเจียงโจว บิดาเป็นผู้ว่าการเมืองปิ้งโจว เดิมทีทั้งครอบครัวอาศัยอยู่ที่ปิ้งโจว เมื่อครึ่งปีก่อนครบวาระกลับเมืองเจียงโจว เนื่องด้วยอาการป่วยของเฉิงเจียวเหนียงจึงผ่อนผัดวันกลับ และอาศัยตามลำพังในวัดเต๋านอกเมือง
“ที่จริงแล้วนายหญิงถูกเลี้ยงดูในวัดเต๋ามาตั้งแต่อายุหกขวบเจ้าค่ะ” ปั้นฉินก้มหน้ากล่าว
“เพราะข้าเกิดมาเป็นเด็กสติไม่ดีงั้นหรือ” สาวน้อยถาม เหมือนว่าจะย้ำเตือนความจำอีกครั้ง แต่ก็เหมือนกับกำลังขบคิดสงสัย
ปั้นฉินก้มหน้าลง
“เจ้าค่ะ” นางกล่าว เหมือนนึกอะไรได้จึงรีบเงยหน้าขึ้น “ไม่ใช่ ไม่ใช่เจ้าค่ะ นายหญิงแค่ป่วย ป่วยเจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะ นายหญิงตอนนี้ก็หายดีแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
ความสงสัยบนใบหน้าของสาวน้อยยิ่งทวีคูณ
“แล้วทำไม ข้าถึงแทบจะจำเรื่องเหล่านี้ไม่ได้เลยเล่า” นางพูดพึมพำ
“นายหญิงป่วยมาสิบปี เป็นธรรมดาที่จะจำเรื่องเหล่านั้นไม่ได้ แต่ว่า...แต่ว่านายหญิงจำเหล่าฮูหยินได้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าว ควบคู่กับความร้อนใจเล็กน้อย
ท่านยายเหล่าฮูหยิน...
ภาพหญิงผมขาวที่กำลังส่งยิ้มมาให้ลอยขึ้นมาในหัวของสาวน้อย
เจียวเจียวเด็กดีของข้า...
“ท่านยาย...” สาวน้อยพึมพำ
เสียงพึมพำมาพร้อมกับความปั่นป่วนที่ปะทุขึ้นในหัวของนางที่เดิมทีก็แสนยุ่งเหยิงอยู่พอตัว อารมณ์และภาพหลากหลากปรากฏขึ้น แต่มองไม่ชัดทั้งยังจับต้องไม่ได้ เอาแต่ผุดขึ้นมาจนนางปวดหัวแทบระเบิด
“นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ” ปั้นฉินเห็นสีหน้าเจ็บปวดของนาง ก็ตกใจเสียจนยกตัวขึ้นประคองนางไว้ นางตะโกนด้วยความตื่นตกใจ พลางตบบ่าสาวน้อยเบาๆ
ในภาพความทรงจำนั้น เหมือนมีมือคู่หนึ่งที่คอยปลอบประโลมนางเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง ท่าทางของปั้นฉินทำให้สาวน้อยค่อยๆ สงบอารมณ์ลง ความเจ็บปวดมลายหายไป เหลือไว้เพียงความยุ่งเหยิงในหัว และความรู้สึกที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก
“ข้าคือเฉิงเจียวเหนียง ป่วยเป็นโรคสติไม่สมประกอบ แม่ข้าเสียตั้งแต่ข้ายังเด็ก พ่อข้ามีภรรยาใหม่ ไม่มีใครชอบข้า เห็นว่าได้คำแนะนำจากเซียนให้ส่งข้าไปเลี้ยงในวัดเต๋า ต่อมาทิ้งข้าไว้แล้วจากไป” นางกล่าว
หลังจากที่อารมณ์สงบลง เสียงของนางก็มีพลังขึ้น แต่ทว่าความอ่อนโยนกลับหายไป น้ำเสียงแข็งกระด้าง ฟังดูไร้อารมณ์
ปั้นฉินก้มหน้าลง
เห็นบอกว่าเพราะร่างกายอ่อนแอเดินทางไกลไม่ได้ ยังบอกอีกว่าอีกสักพักจะให้คนมารับนางกลับบ้าน
แต่แท้จริงแล้วความจริงเป็นอย่างไร พวกเขาต่างรู้ดี
ตั้งแต่วินาทีที่เด็กไม่สมประกอบคนนี้ได้เกิดมา ก็เป็นความอัปยศของบ้านตระกูลเฉิง หากไม่ใช่เพราะแม่ของเฉิงเจียวเหนียงยืนกรานว่าจะเลี้ยง ก็คงโดนถ่วงน้ำตายไปตั้งแต่ตอนที่หมอบอกว่าเป็นโรคสติไม่สมประกอบตอนหนึ่งขวบแล้ว
เนื่องจากต้องดูแลเด็กสติไม่สมประกอบอีกทั้งยังถูกบ้านสามีทอดทิ้งและเย้ยหยัน แม่ของเฉิงเจียวเหนียงได้จากไปตั้งแต่เจียวเหนียงอายุได้หกขวบ บ้านตระกูลเฉิงยิ่งมีข้ออ้างที่จะไล่เด็กคนนี้ออกจากบ้านให้ไปอยู่วัดเต๋าเสีย
โชคดีที่ยังมีท่านยายคอยดูแล เจียวเหนียงจึงมีชีวิตรอดปลอดภัยในวัดเต๋าได้ แต่ทว่าเมื่อหนึ่งปีก่อน ท่านยายก็เสียชีวิตไปอีกคน ท่านลุงท่านป้าไม่มีทางที่จะยอมเสียเงินทองมากมายเพื่อดูแลลูกคนอื่น วัดเต๋าก็ขาดเงินเยียวยา อีกทั้งเวลานี้ผู้ว่าการเฉิงก็ยังรักษาราชการนอกปิ้งโจว ทิ้งเด็กคนนี้ไว้ที่วัดเต๋าเพียงลำพัง ถึงปากจะบอกว่าจะกลับมารับ แต่อยู่ห่างกันไกลกว่าแสนลี้ ใช่เรื่องง่ายเสียที่ไหนกัน
ชัดเจนแล้วว่านี่คือการทอดทิ้งเฉิงเจียวเหนียง ชีวิตของเฉิงเจียวเหนียงจึงลำบากขึ้นมาทันใด
แท้จริงแล้วบ้านตระกูลเฉิงทอดทิ้งเด็กคนนี้มาตั้งนานแล้ว
ห้องเงียบสงัด
“ปั้นฉิน ลำบากเจ้าต้องมาดูแลข้ามาตั้งนานหลายปี” สาวน้อยพูดอย่างช้าๆ
ปั้นฉินส่ายหน้า
“เหล่าฮูหยินช่วยชีวิตของปั้นฉินไว้ ปั้นฉินเคยรับปากกับเหล่าฮูหยิน จะรับใช้นายหญิงไปชั่วชีวิตเจ้าค่ะ”
นางกล่าว
ตั้งแต่แม่ของเฉิงเจียวเหนียงเสีย ท่านยายก็รู้ว่าคนบ้านตระกูลเฉิงพึ่งพิงไม่ได้ นายพึ่งไม่ได้ ไหนเลยบ่าวจะทุ่มเทให้ เหล่าฮูหยินจึงตั้งใจส่งสาวใช้มาไว้สองคน แก่คนหนึ่ง สาวคนหนึ่ง เพื่อคอยตามรับใช้ข้างกายเฉิงเจียวเหนียงสาวใช้ที่อายุมากได้ป่วยตายไปเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้เหลือปั้นฉินเพียงคนเดียว
สาวน้อยมองดูนางพลางขยับมุมปากเล็กน้อย ปั้นฉินคุ้นชินกับท่าทางของนางแล้ว รู้ว่านางกำลังยิ้มกับตน
สาวใช้รีบเผยยิ้ม ทั้งที่ในตายังมีน้ำตาคลออยู่ มองดูน่าขันยิ่งนัก
ขนาดยิ้มยังยากขนาดนี้เชียวหรือ สาวน้อยยื่นมือออกมาลูบหน้าตัวเอง ดั่งร่างกายนี้ไม่ใช่ของนางอย่างนั้น
แต่ยังดีที่ตอนนี้เดินทรงตัวได้แล้ว พูดได้แล้ว เพียงแต่บางครั้งอาการเหม่อลอยกำเริบจึงหมดสติไป นางไม่ชอบแสงแดดแต่ชอบความเย็นชื้น ทว่าโดยรวมแล้วอาการนางดีขึ้นเรื่อยๆ
เฉิงเจียวเหนียง...
มือของนางค่อยๆ กดนวดบนใบหน้า บนผิวเนียนนุ่ม...
ความรู้สึกไม่คุ้นชินกับตัวเองนั้นช่างแปลกยิ่งนัก แต่ทว่าในหัวยังคงมีความทรงจำผุดขึ้นมา ความทรงจำที่แตกละเอียด ไม่ปะติดปะต่อของเฉิงเจียวเหนียง รวมถึงความทรงจำแปลกประหลายบางอย่าง เช่นสามารถรักษาโรคได้


## 005 ออกเดินทาง

บทที่ 5 ออกเดินทาง
เหตุใดถึงรักษาโรคได้ล่ะ
“ปั้นฉิน เจ้าบอกว่าเป็นหมอต้องเรียนตั้งแต่ยังเล็กถึงจะรักษาคนได้ไม่ใช่หรือ” เฉิงเจียวเหนียงพูดพร้อมนั่งตัวตรง ถึงแม้จะเป็นท่วงท่าที่แสนง่ายดาย แต่เมื่อเทียบกับคนปกติแล้ว นางยังคงดูเชื่องช้ากว่ามาก “ในเมื่อข้าเป็นเด็กสติไม่ดี
ก็คงไม่เรียนด้านนี้หรอก”
ปั้นฉินมองดูนางด้วยท่าทางงุนงง
นึกถึงคืนฝนฟ้าคะนองเมื่อสามเดือนก่อน สายฟ้าฟาดผ่าลงที่กลางวัดเต๋า โชคดีที่นางและนายหญิงอาศัยอยู่
ในห้องที่โทรมที่สุดของวัด ฟางหญ้าอิฐดินทำให้พวกนางยังมีโอกาสหนีรอดออกมาได้ แต่ทว่าสายฟ้านั้นกลับผ่าลงที่ต้นไม้ใหญ่หน้าห้องพวกนางและพื้นที่พวกนางยืนอยู่ นายหญิงส่งเสียงกรีดร้องครั้งแรกในชีวิตก่อนจะสลบไป
พอฟื้นขึ้นมานางก็เปลี่ยนไป ไม่สิ หายดีต่างหาก
ดวงตาขยับได้ ไม่มีน้ำลายไหลยืด แถมยังพูดได้อีกด้วย
“นายหญิง ดูเหมือนว่าในตอนนั้นนักพรตจะพูดถูก ที่ให้ท่านออกจากบ้าน ห่างจากญาติ แล้วมาอยู่ในวัดเต๋า
ถึงจะเป็นการมงคล” ปั้นฉินกล่าวด้วยความตื่นเต้น
อย่างนั้นหรือ
เฉิงเจียวเหนียงครุ่นคิด แต่เพราะกล้ามเนื้อแข็งเกร็งไปหมด จึงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า
“แต่ว่า ถึงแม้ข้าจะหายดีเพราะเหตุนี้ แต่ก็ไม่น่าจะจู่ๆ ก็รักษาโรคได้นี่” นางเอ่ยช้าๆ
นั่นสิ ปั้นฉินขมวดคิ้วครุ่นคิด น่าแปลกเสียจริง
“อ้อ” ทันใดนั้นนางก็ตบฝ่ามือฉาดเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “ไม่แปลกนี่เจ้าคะ”
เฉิงเจียวเหนียงเบนสายตามองไปทางนาง แต่เพราะท่วงท่านั้นแสนเชื่องช้า ทำให้ยังดูเหมือนเหม่อลอย
“นายหญิง ในเมื่อท่านเซียนทำให้ท่านหายดีได้ ถ้าท่านจะรักษาโรคให้คนตายแล้วฟื้นขึ้นมาได้ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่เจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าว ดวงตาส่องประกายแวววาว
‘หา’ เฉิงเจียวเหนียงเหม่อไปสักพัก เอ๊ะ หรือว่าจะเป็นอิทธิฤทธิ์ที่ท่านเซียนประทานให้
“นายหญิง นี่ก็ไม่แปลกนี่เจ้าคะ ท่านรู้จักหยางต้าเหนียนเมืองเจี้ยนโจวไหมเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม พอพูดเสร็จก็ตบหัวตัวเองหนึ่งที นายหญิงเป็นเด็กสติไม่ดี จะรู้ได้อย่างไรเล่า เพราะชีวิตในวัดเต๋านั้นแสนน่าเบื่อ เรื่องซุบซิบนินทาของโลกภายนอกนั้นนางจึงจำได้เป็นอย่างดี ตอนที่เหล่าฮูหยินยังอยู่และมาเยี่ยมพวกนางนั้น นางได้ยินเหล่าฮูหยินซุบซิบกับแม่เฒ่าสาวใช้อีกคนหนึ่งว่า “อายุไม่เท่าไร แถมยังพูดไม่ได้ แต่จู่ๆ ก็แต่งกลอนได้ ยังมีอีกนะ ที่จินซีมีบ้านลูกชาวนาคนหนึ่ง อายุได้ห้าขวบ จู่ๆ ก็ท่องกลอนได้เสียอย่างนั้น”
‘หา’ เฉิงเจียวเหนียงเหม่ออีกครั้ง แต่เหม่อครั้งนี้เพราะว่าตกใจ
เก่งเพียงนี้เชียวหรือ!
“เจ้าค่ะนายหญิง พวกผู้ใหญ่พูดกันว่า เป็นเพราะท่านเซียนเปิดทวารให้” ปั้นฉินพูดอย่างชอบใจ มองดูเฉิงเจียวเหนียงพร้อมกุมมือทั้งสองไว้ “นายหญิง ท่านก็เปิดทวารแล้ว เดิมทีสามจิตของท่านขาดไปหนึ่ง เจ็ดวิญญาณขาดไปสอง ตอนนี้ท่านเซียนคืนจิตวิญญาณให้ท่านแล้วนะเจ้าคะ”
‘หา’ เป็นเช่นนี้หรือ เฉิงเจียวเหนียงสายตาว่างเปล่า
“นายหญิง นักพรตผู้นั้นไม่ใช่คนหลอกลวงจริงๆ ด้วยเจ้าค่ะ! นายท่านอาจจะไม่ได้ตั้งใจทอดทิ้งท่านก็ได้นะ
เจ้าคะ!” ทันใดนั้นปั้นฉินก็อดประหลาดกับคำพูดของตัวเองไม่ได้ “นายหญิง หรือเราจะกลับไปวัดเต๋าดีเจ้าคะ นายท่านต้องกลับมารับท่านแน่นอนเจ้าค่ะ”
‘หา’ จะเป็นไปได้หรือ เฉิงเจียวเหนียงส่ายหน้าในใจ เพียงแต่ร่างกายตามความคิดของนางไม่ทัน สีหน้าแรกยังไม่ทันได้ปรากฏ ความคิดใหม่ก็ลอยเข้ามาในหัวเสียแล้ว สุดท้ายก็เลยไม่ทำมันสักสีหน้าไปเสียเลย
“เราออกมาไกลขนาดนี้แล้ว จะกลับไปอีกก็คงไม่ดี เดินทางกลับบ้านน่าจะดีกว่า จะได้ไม่ยุ่งยาก” นางเอ่ยอย่างเชื่องช้าในที่สุด
ปั้นฉินพยักหน้ารับ เมื่อนายหญิงที่นางต้องเฝ้าดูทุกกระเบียดนิ้วอาการดีขึ้น นางจึงรู้สึกราวกับว่ามีที่พึ่งพิง ถึงแม้นายหญิงจะอาการกำเริบขึ้นมาในบางครั้ง แต่นางกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างหาใดเปรียบ
เฉิงเจียวเหนียงเหม่อลอยไม่พูดจา
วันเวลาที่ผ่านมาทำให้ปั้นฉินอ่านกริยาของนางออกอย่างกระจ่าง รู้ว่าท่าทางเช่นนี้หมายถึงกำลังครุ่นคิด
และเตรียมจะพูด นางจึงเฝ้าคอยโดยไม่ได้เร่งรัดใดๆ
“ตอนนี้เราเก็บเงินได้เท่าไร” เฉิงเจียวเหนียงถาม
เรื่องเงินนั้น แต่ละวันปั้นฉินต้องนับสักสองรอบ เพื่อให้จำได้ขึ้นใจ
“บวกกับเงินครั้งนี้ที่บ้านตระกูลจางให้มา ก็สิบตำลึงเจ้าค่ะ” นางรีบตอบ
ค่าเช่าบ้าน รักษาโรคให้คนอื่น ยาบำรุงของตน และอาหาร ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น ทุกครั้งที่นางหาเงินมาได้ เดี๋ยวเดียวก็ใช้หมด แต่ก็ไม่เป็นไร หมดแล้วหยุดพัก มาหาเงินใหม่ วนเวียนซ้ำไปเช่นนี้ เพื่อจะได้เข้าใกล้บ้านตระกูลเฉิงมากเรื่อยๆ
หากได้พบเจ้าเหล่าญาติพี่น้อง ได้กลับบ้านที่เคยอยู่ตอนเกิด ก็คงจะช่วยให้เรียบเรียงความทรงจำที่วุ่นวาย
ไม่ปะติดปะต่อเหล่านี้ได้
“ก็คงพอให้เราเดินทางได้ช่วงหนึ่งแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เจ้ารีบไปโรงรถม้า เราจะไปกันตอนกลางคืน”
ตอนนี้เลยหรือ คืนนี้เลยหรือ
ปั้นฉินตกใจไม่น้อย แม้ว่าบ่อยครั้งที่พวกนางพักอาศัยอยู่ที่หนึ่งแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ในคราวก่อนๆ มักจะวางแผนเดินทางวันนี้ พรุ่งนี้จึงเตรียมตัว แล้ววันมะรืนถึงจะออกเดินทาง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่พูดว่าจะไปก็ไปเช่นนี้
“นายหญิง ท่านพักฟื้นร่างกายอีกสักนิดเถอะเจ้าค่ะ” นางกล่าวอย่างกังวลใจ “ไม่ต้องรีบร้อนเช่นนี้”
เฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ พยักหน้า เดิมทีนางอยากจะส่ายหน้า แต่ช่างทำยากเสียจริง จึงยอมเลิกไป
“ครั้งนี้เป็นเพราะฮูหยินบ้านข้างๆ ป่วย เราเลยพักอยู่ที่นี่นานกว่าคราวก่อนๆ หลายวัน ...” นางเอ่ย ในใจนางมีคำพูดมากมาย แต่ทำอย่างไรได้พอมาถึงที่ปาก ลิ้นมันก็ควบคุมไม่ได้ดั่งใจ ทำได้เพียงพูดเรื่องยาวให้สั้นลง สุดท้ายเหลือเพียงหนึ่งประโยคว่า “ก็เลยเกรงว่าจะไม่ดี”
ไม่ดีหรือ ทำไมถึงไม่ดีเล่า ปั้นฉินไม่เข้าใจ
เฉิงเจียวเหนียงไม่พูดต่อ แต่จ้องมองนาง
แม้ดวงตาคู่นั้นจะกลับมามีชีวิตชีวาแล้ว แต่มองดูดีๆ ก็เหมือนกับสระน้ำที่แน่นิ่ง
ปั้นฉินรีบก้มหัว
“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” นางกล่าวแล้วรีบลุกออกไป
ความเงียบสงัดกลับเข้ามาปกคลุมภายในห้องอีกครั้ง ไม่รู้ว่าฝนข้างนอกหยุดไปตั้งแต่เมื่อใด บรรยากาศเปียกชื้นลอดเข้ามาพร้อมกับสายลมเย็น ความรู้สึกนี้ช่างสบายกายยิ่งนัก เฉิงเจียวเหนียงนอนลง ปลดปล่อยอารมณ์ให้
ว่างเปล่า ร่างทั้งร่างกลับมาแน่นิ่งดังเดิม
ไม่ใช่ว่านางไม่คิดอะไร แต่นางคิดไม่ได้ต่างหาก เพราะหากคิดจะจับต้นชนปลายความทรงจำในหัวเมื่อใด นางก็จะว้าวุ่นและปวดหัวเสียทุกที จนอาจจะฟั่นเฟือนไปเลยก็ได้ แต่หากปล่อยวางไม่คิดอะไรเลยเช่นนี้ จะทำให้ร่างกายนางนับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ อาการเหม่อลอยก็จะน้อยลงเช่นกัน
ปั้นฉินทำงานอย่างว่องไว ออกไปเพียงครู่เดียวนางก็กลับมา แน่นอนว่าเป็นเพราะตอนนี้พวกนางพอจะมีเงิน
บ้างแล้ว นึกถึงแต่ก่อนตอนที่เดินทางจากวัดเต๋าเพื่อออกจากเมืองปิ้งโจว แม้จะเป็นระยะทางสั้นๆ แต่พวกนางยังใช้เวลาถึงเจ็ดวัน
“นายหญิง ข้าไปเก็บของนะเจ้าคะ” นางกล่าว “รถม้าของโรงรถม้าจะมาตอนกลางคืน เรากินข้าวกันก่อน
ตอนกลางคืนจะได้ไม่ต้องหยุดแวะเจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน เพียงแต่ส่งเสียง ‘อืม’
ปั้นฉินลุกขึ้นอย่างดีใจ แต่พอยืนขึ้นก็ได้ยินคนพูดเสียงดังจากด้านนอก
“นี่ หมอเทวดาอยู่บ้านนี้ใช่หรือไม่”
ปั้นฉินเปิดประตูอีกบานที่ยังไม่ได้ผลักออก มองดูสองชายหนึ่งหญิงนอกประตู เมื่อเห็นนางมองมา หญิงที่นั่งอยู่ตรงประตูก็โอดครวญเสียงดัง
“แม่นางรีบช่วยชีวิตข้าเถิด” นางตะโกน
ปั้นฉินขมวดคิ้ว ดูท่าทางแล้วไม่เหมือนคนป่วยเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้นนายหญิงบอกเองว่าจะไม่รับรักษาแล้วด้วยสิ
“อาการป่วยของเจ้า นายหญิงข้ารักษาไม่ได้ ไปโรงหมอเถิด” นางกล่าวและกำลังหันหลังกลับ
เสียงปังมาจากด้านหลัง ชายหนึ่งในนั้นใช้มือตบบนประตู
“ทำไมรักษาไม่ได้ คนอื่นพวกเจ้าก็รักษาให้ ทำไมพวกเราไม่รักษาเล่า เพราะเราไม่มีเงินหรือ” ชายผู้นั้นตะโกน
ปั้นฉินมองดูชายท่าทางโหดเหี้ยม แต่นางกลับไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย
นายหญิงของนางเป็นเทวดาที่ท่านเซียนเปิดทวารให้เชียวนะ
“มิใช่หรอก เพราะนายหญิงของข้ารักษาเพียงคนใกล้ตายที่รักษาไม่หายเท่านั้น นายหญิงของท่านไม่เป็นอะไร...” นางกล่าว
คำสุดท้ายยังไม่ทันออกจากปาก ชายผู้นั้นหันหลังกลับยกเท้าขึ้นถีบยอดอกของหญิงสาวในทันที
เสียงกรีดร้องของปั้นฉินและหญิงผู้นั้นดังขึ้นพร้อมกัน แต่ต่างกันที่หญิงผู้นั้นกระอักเลือด ทั้งยังล้มลงบนพื้น
ไม่ขยับตัว
“ตอนนี้คนจะตายแล้ว รักษาได้หรือยัง” ชายผู้นั้นหันกลับมา ยื่นมือมาตบประตูอย่างแรงอีกครั้ง มองดูสาวใช้
ที่หน้าซีดเผือดตรงหน้า น้ำเสียงแสนหยาบโลน
นี่ไม่ใช่มาเพื่อรักษาโรค นี่มาหาเรื่องกันชัดๆ
ปั้นฉินก้าวถอยหลัง แต่พอนึกถึงนายหญิงที่อยู่ในเรือน นางจึงกลับมายืนที่เดิมอีกครั้ง ใบหน้าของปั้นฉินซีดขาว แถมขบริมผีปากล่างของตนไว้แน่น
นี่หรือเรื่องไม่ดีที่นายหญิงพูดถึงเมื่อครู่


## 006 ช่วยเหลือ

บทที่ 6 ช่วยเหลือ
จะทำอย่างไรดี
“พวกเจ้าจะทำอะไร” ปั้นฉินตะโกน แม้จะหวาดกลัวแต่ก็ยังขวางประตูไว้อย่างแน่นหนา
“จะทำอะไรหรือ ก็รักษาโรคอย่างไรเล่า!” ชายผู้นั้นตะโกนพร้อมมองนางอย่างเกลียดชัง “เจ้าบอกว่าคนไม่ตายไม่รักษาไม่ใช่หรือ ตอนนี้คนใกล้ตายแล้ว พวกเจ้ายังไม่รักษาอีก เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาหรืออย่างไร”
เมื่อเขาพูดจบก็มีคนหัวเราะออกมา
“ในเมื่อคนใกล้จะตายแล้ว ก็รีบไปแจ้งขุนนางเสียสิ” เสียงของผู้ชายดังขึ้น
ที่นี่เป็นถิ่นของตระกูลจาง บรรพบุรุษตระกูลใหญ่แห่งถงเจียง บริเวณโดยรอบไม่ค่อยมีผู้อื่นพักอาศัย มีเพียงบ้านไม่กี่หลังที่ว่างอยู่ เนื่องจากทำเลชื้นแฉะจึงรกร้าง หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมักจะไม่มีคนมามุงล้อม อีกทั้งบ้านตระกูลจางกำลังจัดพิธีศพ ยิ่งไม่มีคนนอกเข้าใกล้ แต่จู่ๆ มีคนเข้ามายุ่งได้อย่างไร แถมยังมาพูดจาถากถางกันอีกต่างหาก
“ไอ้คนไหนมันไม่มีลูกกะตา...” ชายหนุ่มสองคนหันไปหาต้นเสียงด้วยความหงุดหงิด
แต่ก็เห็นเพียงชายสามคนกับม้าอีกหนึ่งตัวที่ไม่รู้ว่าเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด บนม้ามีชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมฤดูร้อนแขนยาว สวมงอบไม้ไผ่ ดูท่าทางเหนื่อยล้า เหมือนคนกำลังเดินทางมาอย่างรีบเร่ง ม้าตัวนั้นหยุดลงแล้วหันมองมาทางพวกเขา
“กล้าดีอย่างไรถึงเสียมารยาทกับท่านชายเช่นนี้!” เมื่อได้ยินชายสองคนนั้นตะโกนขึ้น ชายเสื้อดำทั้งสองที่ติดตามท่านชายหนุ่มน้อยก็เลิกคิ้วพร้อมตะโกนกลับ
ท่านชายหรือ มองดูการแต่งตัวของหนุ่มคนนี้อีกที ไม่เหมือนชาวบ้านธรรมดา ชายสองคนสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย
“ท่านชายไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ อย่าพูดจาเหลวไหลจะดีกว่า” ชายหนึ่งในนั้นกล่าว
“ข้ามองดูอยู่ตลอด” ท่านชายผู้นั้นเอ่ย พร้อมยกมือขึ้นถอดงอบออก “กลางวันแสกๆ ยังหลอกลวงคนได้
เสี่ยวลิ่ว เจ้านำประกาศของข้า ไปถามใต้เท้าฉินปลัดอำเภอถงเจียงดูสิว่า เขาดูแลเรื่องนี้หรือไม่”
พอได้ยินท่านชายพูดว่าเฝ้ามองดูอยู่ตลอด ชายสองคนก็เริ่มกระสับกระส่าย ยิ่งพอได้ยินท่านชายพูดถึงท่านปลัดอำเภอก็ยิ่งร้อนรน เมื่อเห็นทางที่ท่านชายกำลังมุ่งไปคือบ้านตระกูลจางที่กำลังจัดพิธีศพอยู่ เพื่อนสนิทมิตรสหายของตระกูลจางล้วนแล้วแต่เป็นเหล่าผู้ดีมีอำนาจทั้งสิ้น ดูแล้วพื้นเพของท่านชายผู้นี้คงไม่ใช่คนธรรมดา
“ได้ ในเมื่อท่านชายจะไปหาปลัดอำเภอ อย่างนั้นพวกเราก็จะไปร้องกับขุนนางก่อนเหมือนกัน!” ชายหนึ่งในนั้นตอบกลับในทันที เสียงตะโกนฟังดูเกรี้ยวกราด แต่พอตะโกนเสร็จกลับรีบหันหลังวิ่งหนีไป
“ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ชายอีกคนแม้จะตอบโต้ช้าไปบ้าง แต่ก็ทิ้งคำขู่ไว้ก่อนจะวิ่งตามออกไป
เพียงชั่วพริบตา หน้าเรือนก็เหลือเพียงหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้น
ปั้นฉินดึงสติกลับมา มองดูหญิงนางนั้นด้วยอย่างร้อนใจ
“นายหญิงเจ้าคะ มีหญิงผู้หนึ่ง...” นางกัดฟันก่อนจะหันหลังตะโกนเข้าไปในบ้าน ขณะที่กำลังจะอธิบายอาการบาดเจ็บของนาง ท่านชายผู้นั้นก็หัวเราะขึ้นมา
“เสี่ยวลิ่ว มีคนตาย พวกเจ้ารีบหามไปหาขุนนาง ให้หมอผ่าศพ...” เสียงพูดของเขาดังก้อง
ยังไม่ทันพูดจบ หญิงที่นอนอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลแล้ววิ่งหนีไปทั้งที่ยังไม่ได้เก็บของบนพื้น
เพียงพริบตาเดียวก็หายไปไร้เงาคน
ท่านชายหนุ่มน้อยกับคนติดตามสองคนหัวเราะเสียงดัง ปั้นฉินอึ้งไปสักครู่แล้วก็หัวเราะตาม อดไม่ได้ที่จะเดินออกมาดูของที่อยู่บนพื้น
“นั่นมันกระดานเหล็กนี่ ที่ออกจากปากหญิงผู้นั้นคงจะเป็นเลือดไก่” ท่านชายหนุ่มน้อยกล่าว
ปั้นฉินเห็นท่านชายหนุ่มน้อยก็รีบก้มหัวทำความเคารพ
“ขอบคุณท่านชายที่ช่วยเจ้าค่ะ” นางกล่าว
“ไม่ต้องมากพิธี นี่เป็นหน้าบ้านท่านป้าของข้า ข้าไม่ยอมให้อันธพาลไร้หัวนอนปลายเท้าพวกนี้มารังควาญ มาทำเสียหน้าหรอก” ท่านชายหนุ่มน้อยพูดจบ เขาไม่ได้หันมาหาปั้นฉิน แต่กลับควบม้าจากไป
“ปั้นฉิน”
เสียงเรียกของเฉิงเจียวเหนียงลอยมาจากในบ้าน
ปั้นฉินรีบหันไป ยังไม่ทันกลับตัว ประโยคถัดไปก็ดังตามมา
“ถามชื่อแซ่ของเขา วันหน้าจะได้ทดแทนบุญคุณ”
ปั้นฉินไม่หันกลับ แต่รีบตามท่านชายที่ควบม้าออกไป
น่าจะเป็นครั้งแรกที่เสียงของเฉิงเจียวเหนียงดังเช่นนี้ ดังจนกระทั่งท่านชายผู้นั้นยังได้ยิน เขายิ้มพลางมองดู
ฉินที่วิ่งตามมา
“เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ ผู้ใดก็ทำได้ ไม่นับเป็นบุญคุณอะไร” เขายิ้มกล่าว พูดเสร็จก็ควบม้ามุ่งหน้าไปไม่หยุด
คนติดตามวิ่งตามมา ปั้นฉินเร่งฝีเท้าตามไปไม่กี่ก้าว ก็เห็นว่าท่านชายเข้าไปในบ้านตระกูลจาง
ปั้นฉินเป็นห่วงนายหญิงจึงรีบกลับไป
เฉิงเจียวเหนียงยังคงนั่งอยู่หลังฉากกั้นลม หน้าตาเหม่อลอยอีกทั้งยังหอบเล็กน้อย
“นายหญิง” ปั้นฉินตกใจสุดขีด นางคุกเข่านั่งลง
เฉิงเจียวเหนียงมองดูนาง สายตาบ่งบอกว่าข้าไม่เป็นไร ปั้นฉินใจเริ่มสงบ นายหญิงไม่ได้เสียสติ
ผ่านไปเพียงครู่ เฉิงเจียวเหนียงเริ่มพูดออกมาช้าๆ
“เมื่อครู่ ตะโกนคำนั้นไป เหนื่อย” นางกล่าว
นี่เป็นการอธิบายว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ปั้นฉินทั้งดีใจทั้งเสียใจ
“ข้าทำนายหญิงตกใจ” นางก้มหัวปาดน้ำตากล่าว
“ไม่ได้ตกใจ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เป็นเรื่องเข้าใจได้”
มีคนร้ายมาถึงบ้านเป็นเรื่องเข้าใจได้อย่างไรเล่า ปั้นฉินไม่เข้าใจ
เฉิงเจียวเหนียงไม่ได้พูดต่อ เดิมทีนางอยากอธิบาย แต่ทว่าพูดจายากลำบากเหลือเกิน จึงไม่พูดเลยเสียดีกว่า
ปั้นฉินก็ปล่อยทิ้งไปไม่คิดต่อ แค่นายหญิงไม่กลัวก็วางใจแล้ว
“ท่านชายผู้นั้นเดินเข้าประตูบ้านตระกูลจางไป ทั้งยังเรียกที่นี่ว่าบ้านของท่านป้า น่าจะอายุราวสิบเจ็ด
สิบแปดได้” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้าเล็กน้อย หากแต่การพยักหน้านี้คนนอกคงดูไม่ออก
“จางเหล่าฮูหยินอายุปูนนี้แล้ว ไม่น่าจะมีหลานอายุน้อยเพียงนี้ น่าจะเป็นหลานฝั่งมารดาของฮูหยินน้อยสกุลหัน” นางกล่าว มองดูปั้นฉิน “การช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยบนโลกนี้มีมากนัก แต่กลับไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนยินยอมทำ ปั้นฉิน
ข้าความจำไม่ดี เจ้าช่วยข้าจดไว้”
ปั้นฉินรับคำ คลานเข่าเข้าไปหน้าโต๊ะเตี้ยข้างๆ บนโต๊ะมีพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก นางเขียนตัวหนังสือสองสามตัวบนกระดาษอย่างตั้งใจ
“นายหญิง เราไปกันเลยไหมเจ้าคะ” นางเหมือนนึกอะไรได้จึงกล่าวถาม
“ไม่รีบ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ในเมื่อนายหญิงบอกไม่รีบ ปั้นฉินก็ไม่รีบ นางหันกลับมาเขียนต่ออย่างยากลำบาก
ในเวลาเดียวกัน ณ เรือนแถวตลาดตะวันออกกลางเมือง ชายฉกรรจ์สองคนกับหญิงหนึ่งนางก้มหน้าคุกเข่าอยู่กับพื้น
“แต่ก็โทษพวกเจ้าไม่ได้” ชายชุดดำหน้าตาคร่ำเครียด นั่งพูดอยู่บนแคร่เถาวัลย์ในเรือน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สามคนที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูบ้านก็โล่งอก คำนับขอบคุณ
“ท่านพ่อ” ชายผู้หนึ่งรีบร้อนเข้ามา “ท่านชายผู้นั้นมาจากสกุลหันแห่งเมืองซู่โจว วันนี้มาเพื่อร่วมพิธีศพ ไม่ได้มีความสัมพันธ์กับแม่นางเฉิงมาก่อน”
ได้ยินเขาพูดดังนั้น ชายชุดดำจึงพยักหน้าอย่างโล่งอกเช่นกัน
ขอเพียงไม่มีบ้านตระกูลจางหรือตระกูลหันหนุนหลังเป็นพอ
“ข้าเองที่ผลีผลาม พิธีศพสะใภ้สกุลหันของบ้านตระกูลจาง ต้องมีคนเข้าออกมากมาย ข้าไม่ควรรีบร้อนเข้าไปตอนนี้” เขากล่าว “เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ค่อยๆ วางแผนแล้วกัน”
สามคนนั้นตอบรับ แล้วถอยออกไป
“ท่านพ่อ แม่นางเฉิงผู้นั้นฝีมือในการรักษาเหนือคนจริงหรือ ถ้าอย่างนั้นนางน่าจะเป็นศิษย์มีอาจารย์ หากเราคาดคั้นตำรับยาจากนางได้ ก็คงจะ...” ชายผู้นั้นกล่าวอย่างกังวลใจเล็กน้อย
“นางมิใช่ยอดฝีมือหรอก คนไข้รายก่อนๆ ที่นางรักษาหายนั้น ไม่มีคนไหนอาการเหมือนกันเลยสักคน แต่กลับหามเข้าไปไม่นานก็หายทั้งสิ้น ขนาดใบสั่งยาหลังรักษาก็ไม่เคยให้ ไม่เป็นไปธรรมเนียมของหมอทั่วไป ดังนั้นจะต้องมีวิชา ที่ทำให้คนตายฟื้นคืนได้อยู่ในมือเป็นแน่” ชายชุดดำกล่าวหน้าตายิ้มแย้ม
ชายหนุ่มได้ยินแล้วครุ่นคิดพลางพยักหน้า
“หากโรงยาตระกูลเฉาของเราได้วิธีรักษานี้มา ก็ถือเป็นเรื่องโชคดีอย่างมาก” เขาเอ่ยสีหน้าตื่นเต้น ราวกับว่าได้วิธีการรักษาไว้ในกำมือแล้ว
“ในบ้านนั้นมีแค่นายบ่าวเพียงสองคนหรือ” ชายชุดดำถามอีกครั้ง
ชายหนุ่มพยักหน้า
“มีแค่นายบ่าวสองคนนี้ แต่เห็นเพียงตอนคนไข้ของแม่นางเฉิงนอนสลบ คนที่อนุญาตให้เข้าไปได้ ก็ให้อยู่นอกห้อง แม่นางเฉิงก็แทบไม่ได้พูดจา จึงไม่รู้จักหน้าตาและอายุของแม่นางเฉิง แต่ดูจากเงาแล้วน่าจะหญิงอายุราวยี่สิบสามสิบ” เขากล่าว
“ไม่เป็นไร อีกสองสามวัน เราก็จะได้เจอตัวเป็นๆ แล้ว” ชายชุดดำกล่าวพลางยิ้ม
ชายหนุ่มถอดเกี๊ยะไม้ เขาสวมถุงเท้าผ้าก้าวเข้าไปในห้องก่อนจะนั่งบนเบาะรองนั่ง
“ท่านพ่อ หากถึงเวลานั้น คนบ้านตระกูลจางหรือตระกูลหันมาออกหน้าขัดขวางอีกเล่า” เขาถามขึ้น
ตระกูลจางหรือตระกูลหัน ล้วนแต่ไม่ใช่คนที่พ่อค้าตัวเล็กๆ อย่างพวกเขาจะมีเรื่องด้วยได้
“คนเมืองอื่น ไร้ญาติขาดมิตร เขาจะขัดขวางเพราะเหตุใด” ชายชุดดำขมวดคิ้วกล่าว “อย่างไรเสียนางก็อยู่หน้าบ้านตระกูลจาง แต่ไหนแต่ไรมาตระกูลจางถือตัวสูงศักดิ์ไม่ยุ่งเกี่ยวโลกภายนอก ครั้งหน้าพวกเจ้าระวังหน่อยเป็นพอ”
ชายหนุ่มหมดความกังวล และตอบรับด้วยความดีใจ


## 007 ระลึกบุญคุณ

บทที่ 7 ระลึกบุญคุณ
เมื่อแสงตะวันแรกแย้ม คนระแวกนั้นพบว่าพิธีศพของเรือนใหญ่ตระกูลจางจบลงไปในชั่วข้ามคืน ทั้งยังเห็นว่าญาติมิตรของคนตระกูลจางเข้าออกเรือนด้วยฝีเท้าเร่งรีบอย่างไม่หยุดหย่อนและไม่มีการเคารพศพใดๆ
“จัดสามวันหรือห้าวันกันนะ”
“ฝังไปแล้วหรือ เหตุใดจึงเร็วเช่นนี้ นี่ก็เพิ่งจะวันที่สามเอง”
คนตามท้องถนนวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างอดไม่ได้
เมื่อเทียบกับความครึกครื้นภายนอก ในเรือนตระกูลจางนั้นเงียบสงัดนัก
จางเหล่าฮูหยินนั่งอยู่เพียงลำพัง ท่าทางคร่ำเครียด ลูกชายยืนปรนนิบัติเคียงข้าง เขาดูเหม่อลอยเล็กน้อย
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงจอแจดังมาจากด้านนอก ตามมาด้วยสาวใช้สองคนที่ฝีเท้าเร่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก
“เหล่าฮูหยิน ฮูหยินน้อยกับคนบ้านสะใภ้มากันแล้วเจ้าค่ะ” พวกนางกล่าว
ท่านชายใหญ่ตระกูลจางหน้าซีดเผือดทันใด
“ท่านแม่” เขาเรียก
จางเหล่าฮูหยินหน้าตาเคร่งเครียด
หากลูกสะใภ้คนนี้ตายไป บ้านตระกูลหันเอาเรื่องเราไม่หยุดแน่ แต่ตอนนี้แม้ลูกสะใภ้จะไม่ตาย ทั้งยังรู้ต้นสายปลายเหตุอย่างชัดเจนแล้ว ทว่าคนบ้านตระกูลหันก็ไม่ยอมเลิกรังควานเสียที
จริงๆ เลย! จางเหล่าฮูหยินกำไม้เท้าไว้แน่น โชคร้ายของตระกูลเสียจริง!
เสียงฝีเท้าลอยมา คนบ้านตระกูลหันเข้ามาแล้ว
เหล่าสาวใช้มองดูสาวใช้คนหนึ่งพยุงฮูหยินน้อยเดินเข้ามา ในใจล้วนรู้สึกแปลกๆ
คนที่เดิมทีนอนอยู่ในโลงฟื้นชีพขึ้นมาจริงๆ !
จางเหล่าฮูหยินไม่ได้ขยับตัว ท่านชายใหญ่มองดูกลุ่มคนบ้านตระกูลหัน โดยเฉพาะนายใหญ่บ้านตระกูลหัน
ก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว จนต้องไปยืนหลบหลังท่านแม่
“ท่านแม่” ฮูหยินน้อยเข้ามาก็คุกเข่าลง เสียงสะอื้นตะโกนว่า “สะใภ้ผิดเอง”
เมื่อได้ยินดังนั้น แม่ลูกบ้านตระกูลจางต่างประหลาดใจ
“สะใภ้เถียงท่านแม่ ทั้งยังกรีดข้อมือฆ่าตัวตายอีก ทำท่านแม่ตกใจ” ฮูหยินน้อยพูดไปร้องไห้ไป
นี่ผีหลอกหรือนี่!
แม่ลูกตระกูลจางหน้าตาตกตะลึง
หันอวิ๋นเหนียงสารภาพความในใจต่อ แม่ลูกตระกูลจางต่างโล่งอกเบาใจไป
ชัดเจนว่าคนบ้านตระกูลหันปรึกษากันมาก่อนแล้ว ถึงแม้ท่าทางจะดูไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร แถมนายใหญ่บ้านตระกูลหันยังแสร้งทำทีตักเตือนน้องสาวตัวเองอีกด้วย
เมื่อเห็นว่าคนบ้านตระกูลหันไม่ได้แสดงละคร จางเหล่าฮูหยินก็โล่งอก น้ำตาคลอพยุงสะใภ้ และขอโทษอย่างจริงใจ บอกว่าตัวเองไม่ควรไปยุ่งเรื่องของสามีภรรยา พูดจบ แม่สามีกับลูกสะใภ้ก็พยุงกันร้องไห้กันไปพลาง
อย่างไรเสียก็เป็นคนบ้านเดียวกันที่จะต้องใช้ชีวิตร่วมกัน อย่างนี้ทั้งสองฝ่ายก็ต่างก็ไม่เสียหน้า ทุกคนในที่นั้นต่างก็โล่งอกไปตามกัน
หันอวิ๋นเหนียงลุกขึ้นนั่งบนเตียงค่อยๆ ดื่มน้ำแกงโสม หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมุมปากเอง
“ท่านอา ท่านป่วยจริงๆ หรือ ทำพวกข้าตกใจกันไปหมด” ภายในห้องมีรุ่นลูกหลานนั่งอยู่สองสามคน หนึ่งในนั้นกล่าว
หันอวิ๋นเหนียงเช็ดปากก้มหน้ากล่าว ‘อืม’
พอหันอวิ๋นเหนียงฟื้นขึ้นมา คำพูดของจางเหล่าฮูหยินก็หลอกนายใหญ่ตระกูลหันมิได้อีกต่อไป แต่ว่ากันดีๆ แล้วเรื่องนี้บ้านตระกูลจางก็ไร้ความผิด ในเมื่อยังเป็นคนบ้านเดียวกันอยู่ เพราะฉะนั้นเรื่องฉาวโฉ่ในบ้านแบบนี้จะให้คนนอกรู้ไม่ได้เด็ดขาด เว้นเสียแต่ญาติไม่กี่คน ถึงอย่างไรก็ต้องบอกคนนอกว่าป่วยแล้วทำพิธีล้างซวย
“หากไม่ใช่หมอเทวดาผู้นั้น ข้าคงตายไปแล้วจริงๆ” นางเงยหน้ากล่าวอย่างอมยิ้ม
ทุกคนต่างพยักหน้ากัน และพากันถกเถียงเรื่องวิธีการรักษาแปลกประหลาดของหมอเทวดา
“ฮูหยินน้อย” สาวใช้คนหนึ่งเข้ามา สีหน้ากังวลใจ “บ้านแม่นางเฉิงไม่มีคนอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
ค่ารักษาจางเหล่าฮูหยินได้ให้ไปแล้ว แต่หลังจากหันอวิ๋นเหนียงรู้ข่าวก็ยังให้คนไปขอบคุณอีกครั้ง ทั้งยังอยากจะเชิญมาขอบคุณด้วยตนเองอีก
ไม่มีคนแล้วหรือ หันอวิ๋นเหนียงตกใจอย่างมาก
“ไปแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ
“ทำไมอยู่ดีๆ ก็ไปแล้วเล่า” หันอวิ๋นเหนียงถาม
สาวใช้กลับตอบว่าไม่รู้
“แม่นางเฉิงหรือ” หลานคนหนึ่งถามขึ้น “คนที่อาศัยอยู่ข้างบ้านใช่หรือไม่”
ทุกคนมองไปที่เขา
“ใช่ นางเอง” หันอวิ๋นเหนียงกล่าว มองไปที่ชายหนุ่ม “หยวนเจา เจ้ารู้จักด้วยหรือ”
หันหยวนเจาหัวเราะ
“อันที่จริงเมื่อวานข้าได้ตอบแทนบุญคุณแทนท่านอาไปแล้ว” เขากล่าว แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟัง
เมื่อพูดจบ หันอวิ๋นเหนียงก็สีหน้าคร่ำเครียด
“ถ้าอย่างนั้น แม่นางเฉิงผู้นั้นคงจะหนีภัยไปแล้วเป็นแน่” นางกล่าว กำผ้าเช็ดหน้าในมือไว้แน่น ในแววตาโกรธเคือง “ไป ตามอาหลังมา”
ข่าวแม่นางเฉิงจากไปก็คงถึงหูคนไม่ประสงค์ดีในไม่ช้า
“ไปตั้งแต่กลางคืนแล้วหรือ” ชายชุดดำตระกูลเฉากล่าวอย่างโมโห
แค่พวกเขาประมาทไปเพียงคืนเดียว คนก็หนีไปเสียแล้ว!
ด้านนอกมีคนท่าทางรีบร้อนวิ่งเข้ามา
“นายท่าน หาไม่เจอขอรับ เมื่อคืนมีรถม้าห้าคันออกเมือง ล้วนไปกันคนละเส้นทางทั้งสิ้น” คนผู้นั้นคุกเข่าตอบกลับ
ชายชุดดำตกใจยิ่งกว่าเดิม จับถ้วยน้ำชาบนโต๊ะเขวี้ยงลงพื้น
“หญิงผู้นี้ช่างว่องไวนัก!” เขากล่าวน้ำเสียงโกรธแค้น
ชื่อเสียงหมอเทวดากำลังจะโด่งดัง หากเป็นผู้อื่นคงไม่จากไปเช่นนี้แน่ คาดไม่ถึงเลยว่าแม่นางเฉิงผู้นี้จะจากไปปุบปับเช่นนี้
“คนชั้นต่ำเช่นนั้น ทำการใหญ่มิได้หรอก เสียดายตำรับวิชาแพทย์เสียจริง!” ชายชุดดำกล่าวอย่างโมโห ทั้งยังเร่งเร้าคนรับใช้ “ไปหามา รถม้าเพียงห้าคันเท่านั้น ไปตามสืบมา!”
พูดไม่ทันขาดคำ ก็มีคนวิ่งเข้ามาจากข้างนอกอีก
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ เกิดเรื่องแล้ว” ครั้งนี้เป็นลูกชายของเขา หน้าตาตื่นตระหนก “ทางการส่งคนมาปิดร้านยาเรา!”
ชายชุดดำตกใจใหญ่
“เพราะเหตุใด” เขาถาม
“ไม่รู้ขอรับ ไม่พูดอะไรสักอย่างก็ปิดร้านเรา!” ลูกชายตะโกน
เขาไปล่วงเกินใครเข้าแล้ว!
ชายชุดดำสีหน้าซีดเผือดอย่างคุมไม่ได้
สั่งนายอำเภอให้มาปิดร้านตัวเองได้ นี่กะจะเอาให้ถึงตายเชียวหรือ!
ล่วงเกินใครกัน เหตุใดจึงกระทันหันเช่นนี้
สองวันต่อมา เรื่องที่ฮูหยินน้อยตระกูลจางจัดพิธีศพเพื่อรักษาอาการป่วยก็แพร่กระจาย และวิธีนี้มีที่มาจาก
แม่นางเฉิงก็ถูกแพร่งพรายออกมาด้วย ในที่สุดชายชุดดำก็รู้ว่าตนล่วงเกินใครเข้า แต่ถึงจะรู้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว
ราชวงศ์ต้าโจวรัชศกเฉียนหยวนปีที่ห้าเดือนห้า อำเภอถงเจียงเกิดเรื่องใหญ่ที่ทำให้ผู้คนทั่วไปบนท้องถนนถกกันสนุกปากอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกคือฮูหยินน้อยตระกูลจางตายแล้วฟื้นคืน เรื่องสองคือร้านยาที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ โรงยาตระกูลเฉาถูกปิดเนื่องจากมียาปลอมปะปน แต่กลับมีน้อยคนนักที่จะเห็นความเกี่ยวโยงของสองเรื่องนี้
ข่าวทั้งสองกลายเป็นหัวข้อที่ในเมืองนั้นถกกันอย่างสนุกปาก กลบเรื่องของแม่นางเฉิงที่รักษาโรคประหลาดไปโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะเรื่องที่แม่นางเฉิงผู้นั้นไปจากเมืองนี้ไปแล้วก็แทบจะถูกลืมเลือน ก็อย่างที่ว่ากันว่าเทพเซียนที่ผ่านมามักจะอยู่ไม่นาน
แต่ก็ยังมีคนที่เคยลืม
“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ” สาวใช้ผู้หนึ่งนำโฉนดบ้านแผ่นหนึ่งยื่นให้ “ซื้อบ้านหลังนั้นมาแล้วเจ้าค่ะ”
หันอวิ๋นเหนียงยื่นมือรับมา
“นี่ไม่ใช่บ้านของนางสักหน่อย เจ้าจะขอบคุณนางยังมีวิธีอื่น ซื้อเรือนที่ไม่มีความเกี่ยวพันธ์มาเพื่ออะไร”
ท่านชายใหญ่ตระกูลจางพูดอยู่ข้างๆ
“นางเป็นคนมีพระคุณช่วยชีวิตข้า เสียดายที่แม้แต่นางหน้าตาอย่างไรข้ายังไม่รู้ บ้านหลังนี้นางเคยอาศัยอยู่
ข้าซื้อไว้ รอนางกลับมาข้าจะมอบให้นาง” หันอวิ๋นเหนียงกล่าว
ท่านชายใหญ่ส่ายหัว ใจหญิงนี้ช่างยากแท้หยั่งถึง
“ไม่รู้นางมาจากไหน ยิ่งไม่รู้ว่านางจะไปที่ใด ช่างเป็นคนประหลาดนัก” เขากล่าวก่อนจะลุกไปอ่านหนังสือที่อื่น
ไม่รู้นางมาจากไหน ไม่รู้นางไปที่ใด ไม่รู้หน้าตานาง ไม่รู้จักชื่อนาง มากลางดึก ไปกลางดึก ถึงตอนนี้ผู้คนบนท้องถนนก็ไม่มีใครพูดถึงนางอีก หากไม่ใช่เพราะตัวเองประสบพบเจอกับตัวเอง คงสงสัยว่าอำเภอถงเจียงเคยมีคนผู้นี้มาเยือนจริงหรือ
หันอวิ๋นเหนียงมองดูโฉนดบ้านในมือ บนโฉนดไม่ได้เขียนชื่อตนเอง แต่เว้นว่างไว้ ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสเติมชื่อแม่นางเฉิงนี้อีกหรือไม่


## 008 ทางสายฝน

บทที่ 8 ทางสายฝน
เสียงฟ้าร้องเงียบลง ฝนเม็ดใหญ่สาดเทลงมา บนถนนทางหลวงทั้งคนทั้งม้าจอแจวุ่นวาย แต่ผ่านไปเพียงครู่เดียวหมอกฝนก็เข้าปกคลุมผืนฟ้าในทันใด
ศาลย่าข้างทางมีคนเข้ามาหลบฝนอยู่ไม่ขาดสาย เพราะจำนวนคนที่มากขึ้นทำให้ตำหนักที่เดิมทีแออัดอยู่แล้ววุ่นวายขึ้นมา เนื่องจากศาลมีขนาดเล็ก หลายคนที่ยืนใต้ชายคาจึงโดนน้ำฝนกระเซ็นทั้งตัว เสียงก่นด่า เสียงโวยวายจากการผลักกันดังขึ้นอยู่เนืองๆ
แต่หากเทียบกับคนที่อยู่ข้างนอก คนในศาลก็ยังเป็นสุขมากกว่า
เพราะถึงกับมีคนก่อเตาไฟ เป็นเตาเผาสาเกร้อนทำจากอิฐสลักสี่เหลี่ยมเล็กๆ สาวน้อยสวมชุดกระโปรงผ้ากำลังอุ่นสาเกบนเตาอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมของสาเกฟุ้งไปทั่ว ทำเอาใครหลายคนมองมากัน
“เหล้าดี...”
มีคนเอ่ยขึ้น
แต่ทว่าทั้งหมดนี้ไม่ได้รบกวนสาวน้อยที่อุ่นสาเกอยู่เลย ไม่นานนางก็ยกกาสาเกขึ้น แล้ววางถาดเหล็กบนนั้น จากนั้นจึงหยิบขนมสี่ชิ้นจากกล่องข้างๆ วางลงไป แล้วยกกาสาเกเดินไปยังข้างพระพุทธรูป
ทุกคนถึงได้เห็นว่า ที่ตรงนั้นมีรถม้าหนึ่งคันจอดอยู่
คนที่เข้ามาก่อนช่างโชคดีจริงๆ ขนาดลายังไม่โดนฝนเลย
“นายหญิง เหล้าเหลืองเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” สาวน้อยกล่าว พร้อมเทออกมาแก้วหนึ่ง
ม่านรถเปิดออกเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยื่นออกมา ในแขนเสื้อกว้างเห็นเพียงปลายนิ้วเล็กน้อย เมื่อรับถ้วยสาเกแล้วม่านก็ถูกปล่อยลง
สาวน้อยหันหลังกลับ บนเตาทางด้านนี้ที่กำลังอุ่นขนมก็เริ่มส่งกลิ่นหอม
“นี่คือของอร่อยอะไรกัน” คนที่ยืนอยู่รอบข้างเริ่มอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น มองดูขนมเนื้อนุ่มสีเหลืองอ่อนสอดไส้สีแดงที่ถูกม้วนเป็นสีเหลี่ยมบนถาดเหล็ก
แค่ภายนอกก็ดูน่ากินเสียเหลือเกิน
“ท่านปู่” เด็กหญิงอายุราวสี่ห้าขวบนั่งอยู่หน้าโต๊ะพระอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา เด็กน้อยหยุดดูดนิ้วในปากดูดมาแล้วครู่หนึ่ง ดวงตาใสวาวจ้องมองดูจานใบเล็กอย่างไม่ละสายตา
เด็กน้อยเอนพิงผู้เฒ่าอายุราวๆ เจ็ดสิบที่สวมชุดคลุมผ้าสีน้ำตาล บนหน้าเต็มไปด้วยหลุมบ่อ หน้าตาใจดี
พอได้ยินเด็กน้อยพึมพำ แน่นอนว่าผู้เฒ่าย่อมรู้ใจนาง กอดเด็กน้อยไว้ด้วยความเคอะเขินเล็กน้อย
“ตันเหนียง เดี๋ยวกลับบ้านไปเจอพ่อเจ้าแล้ว จะทำอะไรเป็นอย่างแรกหรือ” เขากล่าวเสียงเบา หมายจะเบี่ยงเบนความสนใจของเด็กหญิง
แต่ไม่มีอะไรจะต้านทานแรงดึงดูดของอาหารต่อเด็กอายุน้อยเพียงนี้ได้
เด็กหญิงที่พิงท่านปู่ดิ้นเร้าอย่างอดไม่ได้
สาวน้อยผู้นั้นหยิบขนมม้วนสี่ชิ้นนั้นวางไว้บนจานใบเล็ก ส่งให้คนในรถลา
ครั้งนี้คนในรถยื่นมือมาหยิบเพียงหนึ่งชิ้น
“ปั้นฉิน ให้เด็กน้อยกิน”
ในนั้นมีเสียงผู้หญิงพูดออกมา น้ำเสียงนิ่งเรียบ
สาวน้อยที่ถูกเรียกว่าปั้นฉินตอบรับแล้วหันหลังกลับ แล้วยกจานน้อยนั้นมาหน้าเด็กหญิงจริงๆ
แค่เสียงพูดของผู้หญิงดังขึ้นเมื่อครู่ ผู้เฒ่าก็หยัดตัวลุกขึ้นแล้ว
“จะ...จะดีหรือ” เขาพูดด้วยความกังวลใจและรู้สึกผิด
ปั้นฉินยื่นจานใบเล็กให้กับเด็กหญิงไปแล้ว
ถึงแม้เด็กหญิงจะอยากกิน แต่ก็ยังแอบดูท่านปู่ แสดงให้เห็นว่าได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี
“ท่านผู้เฒ่า อย่าเกรงใจไปเลย พวกเราเดินทางร่วมกันมาตลอดทาง นับว่าคุ้นเคยกันดีแล้ว” ปั้นฉินอมยิ้มเอ่ยทั้งยื่นมืออกมาลูบไหล่เด็กน้อย
ผู้เฒ่าจะกล่าวขอบคุณ เสียงหญิงผู้นั้นก็ลอยมาอีก
“ปั้นฉิน ให้ท่านผู้เฒ่าดื่มเหล้าเหลืองสักแก้วสิ” นางกล่าว
“ไม่ดีหรอกกระมัง” ผู้เฒ่ารีบพูด
ปั้นฉินฟังแต่คำสั่งของนายหญิงเท่านั้น จึงเทสาเกส่งให้กับมือ
เวลานี้ประเพณีเปิดกว้าง นิสัยใจคอของคนก็กว้างตาม การปฏิเสธหรือการออมชอมทำให้คนผู้นั้นเป็นคน
คับแคบ ผู้เฒ่ายิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือรับและดื่มรวดเดียวหมด เขารักการดื่มเหล้าเป็นปกติ แต่น้อยครั้งที่จะได้ดื่มเหล้าเหลือง พอได้ดื่มคราวนี้เพียงแค่อึกเดียวรู้สึกโล่งไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ อาการปวดหลังเมื่อครู่ได้บรรเทาลงไป
ไม่น้อย
ผู้เฒ่าส่งแก้วคืนให้แล้วกล่าวขอบคุณอีกครั้ง
เด็กหญิงผู้นั้นได้รับอนุญาตให้หยิบขนมม้วนอีกชิ้นหนึ่งจากในจาน ก่อนจะกินอย่างเต็มปากเต็มคำ
“พี่สาว อร่อยจังเลย นี่เรียกว่าอะไรหรือ” นางถาม
“นี่เรียกขนมถั่วแดงม้วน” ปั้นฉินอมยิ้มตอบกลับ
“แม่สาวน้อยช่างทำอาหารเก่งจริงๆ” ผู้เฒ่ากล่าวชม อย่าว่าแต่เด็กน้อยเลย ผู้ใหญ่อย่างเขาก็อยากกินเหมือนกัน
“นายหญิงของข้าเป็นคนสอนข้าทำ” ปั้นฉินกล่าว สีหน้าดีใจอย่างปิดไม่มิด
แม้จะเป็นหญิงสาวในตระกูลร่ำรวย ก็ใช่ว่าจะไม่ทำงานบ้านเลย การทำอาหารก็จัดอยู่ในตำรากุลสตรีเช่นกัน
ทำขนมเป็นก็ไม่ถือเป็นเรื่องน่าแปลก ไม่รู้ว่าทำไมสาวน้อยผู้นี้เวลาพูดถึงต้องตื่นเต้นดีใจเพียงนี้
แน่นอนว่า หากผู้เฒ่าได้รู้ว่า นายหญิงที่สอนทำขนมผู้นี้เมื่อสามเดือนก่อนยังเป็นเด็กสติไม่ดีที่พูดไม่ได้อยู่ คงไม่คิดเช่นนี้เป็นแน่ เกรงว่าจะตกใจกว่านี้ต่างหาก
“นายหญิงช่างฉลาดจริงๆ” ผู้เฒ่าพยักหน้าพลางอมยิ้ม มองรถลานั้น “เมื่อครู่หากไม่ใช่นายหญิงเตือนว่าจะมีฝนตกหนักให้พักในศาลก่อน พวกเราปู่หลานรั้นจะรีบไปแล้วก็คงจะต้องตากฝนเป็นแน่ ขอบคุณมากจริงๆ”
ปั้นฉินก้มหัวยิ้มตอบเป็นมารยาท ก่อนจะส่งขนมที่เหลือให้เด็กหญิงกิน แล้วหันไปเก็บข้าวของต่อ
คนรอบข้างได้ยินบทสนทนาเช่นนั้นต่างตะลึงงันกันไป
นายหญิงผู้นั้นรู้ก่อนว่าฝนจะตกหนัก จึงหลบฝนที่นี่ก่อนแต่แรกหรือ
มีคนรู้ว่าฝนจะตกเมื่อไรด้วยหรือ ยิ่งไปกว่านั้นคือเมื่อครู่ก่อนฝนมาท้องฟ้ายังสดใสไม่มีทีท่าของฝนเลยนี่
คนรอบข้างถกเถียงกัน คนถกกันมากขึ้นเรื่อยๆ สายตาสงสัยก็ยิ่งมองมายังนายบ่าวบนรถลา
ได้ยินว่ามีคนสามารถมองดวงดาวแล้วรู้อดีตอนาคตได้ หรือว่านายหญิงไม่ทราบอายุที่นั่งอยู่ในรถลาคันเล็กๆ นี้จะเป็นคนจำพวกนั้นกัน
มีชายฉกรรจ์อดไม่ได้ที่จะเขย่งเท้าแหงนหน้ามองมาทางนี้
“นายหญิงท่านนั้นรู้ได้อย่างไรกันว่าฝนจะตก” เขาตะโกน “หรือว่าจะเป็นเทพเซียนบอกท่านกัน”
คำพูดนี้ทำให้คนทั้งศาลต่างพากันหัวเราะ เสียงหัวเราะลอยไปข้างนอก คนข้างนอกก็รีบถามไถ่ ความครึกครื้นเริ่มแพร่ออกไป
ปั้นฉินมีเคืองเล็กน้อย รู้สึกว่าเช่นนี้เป็นการนำนายหญิงของตนมาล้อเล่นต่อหน้าผู้คน
เมื่อเสียงหัวเราะผ่านพ้นไป ตอนที่ทุกคนเริ่มไม่สนใจ เสียงหญิงในรถลานั้นก็ลอยออกมา
“ไม่ใช่เทพเซียน ฟ้าบอกข้ามา” นางกล่าว
เมื่อพูดดังนั้น ความครึกครื้นที่เดิมทีได้หยุดลงก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
เสียงหญิงสาวผู้นี้แข็งทื่อนัก ฟังดูตั้งใจ จะว่าพูดเล่นก็ดูไม่เหมือนสักนิด หรือนี่จะเป็นลักษณะที่นางพูดเล่นกัน
ชายฉกรรจ์หัวเราะเสียงดังก่อนใคร
“นายหญิงท่านนั้น ฟ้าได้บอกท่านหรือไม่ว่าฝนจะหยุดเมื่อไร” เขาตะโกนถาม
เสียงหัวเราะในศาลดังขึ้นกว่าเดิม
“ชาวบ้านในเมืองนี้ก็ปากไม่มีหูรูดเช่นนี้แหละ แต่ไม่มีพิษภัยใดๆ นายหญิงอย่าโกรธเคืองไปเลย” ผู้เฒ่าอุ้มเด็กน้อย พร้อมหันไปพูดกับรถลา
ดูท่าทีของสองนายบ่าวนี้ กริยาท่าทางไม่ว่าจะกินจะนอน ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาเป็นแน่ คนสูงศักดิ์เหล่านี้ถูกล้อเล่น ก็คงไม่สบอารมณ์เป็นธรรมดา ยิ่งเป็นหญิงสาวทั้งสองคนด้วยแล้ว อย่าทำนางโมโหเลย
ผู้เฒ่าหวังดีกล่าวปลอบใจ
ปั้นฉินโกรธเคืองจริงอย่างที่คาด แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ นายหญิงเคยบอกให้นางทำให้เยอะพูดให้น้อย
เสียงหยอกล้อเงียบลงอีกครั้ง
“ฟ้าบอกว่าจะหยุดแล้ว” เสียงของหญิงสาวลอยมาอีกครั้ง
นายหญิงผู้นี้ตั้งใจจะล้อเล่นกระมัง ทุกคนเพิ่งจะหยุดหัวเราะก็แหย่ให้หัวเราะอีก หากพูดตอนที่ทุกคนกำลังหัวเราะ ก็คงไม่ครึกครื้นขึ้นมาเรื่อยๆ เช่นนี้
ศาลอันทรุดโทรมแห่งนี้ครึกครื้นอย่างไม่เคยมีมาก่อน คนที่มีปากเสียงกันเพราะมาหลบฝนก็หัวเราะจนเลิกโกรธแค้นกันไป
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะข้างนอกก็หยุดลง
“เอ๊ะ ฝนหยุดแล้ว!” มีคนตะโกนเสียงดัง
เสียงตะโกนดังขึ้นต่อๆ กันมา ดังจนกลบเสียงหยอกล้อในศาล ผู้คนมากมายกรูกันออกมามองดูภายนอก
ฝนที่เดิมทีสาดเทลงมาก็กลับซาลงจริงๆ ในขณะที่ทุกคนมองออกไป ฟ้าก็สดใสแล้ว
หลังจากที่บรรยากาศเงียบสงัดอย่างแปลกประหลาดได้เพียงครู่ ในศาลก็เริ่มมีเสียงครึกครื้นดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง


## 009 วิชานอกตำรา

บทที่ 9 วิชานอกตำรา
ฝนหยุดเมฆคลาย ภายในพริบตาก็เหมือนมีคนมากมายโผล่มาขึ้นจากใต้ดิน บนทางหลวงอันว่างเปล่าเต็มไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่จอแจ
คนที่หลบฝนในศาลทรุดโทรมและพากันเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม ทว่าเรื่องราวที่ได้พบเจอในวันนี้ก็เพียงพอให้พวกเขาสนทนาได้อีกหลายวัน
“ได้ยินว่าเหล่าขุนนางของสำนักดาราพยากรณ์ในเมืองหลวงก็คาดเดาฟ้าฝนได้เช่นกัน...”
“อย่างนั้นนายหญิงผู้นั้นก็เก่งกาจเหมือนเหล่าขุนนางเชียวหรือ”
ผู้คนสลายไปชั่วพริบตา ในศาลทรุดโทรมเหลือเพียงปั้นฉินนายบ่าวและผู้เฒ่ากับเด็กหญิง
ปั้นฉินเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วตั้งนานแล้ว ส่วนคนรถช่วยเก็บใส่รถ จากนั้นจึงออกเดินทางไปกับรถลา
ผู้เฒ่าเองก็แบกเด็กหญิงออกเดินทางเช่นกัน
“นายหญิงเรียกลมเรียกฝน!” เด็กหญิงยังเล็ก ถึงจะได้ยินคนพูดซุบซิบทั้งวัน แต่เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เอาแต่นึกถึงขนมแสนอร่อย เด็กน้อยปรบมือตะโกนไปทางรถลาอย่างอดไม่ได้
นายหญิงของข้าได้รับการเปิดทวารรับรู้จากท่านเซียน ปั้นฉินยิ้มแย้มอย่างได้ใจ
“ไม่ใช่ ดูฟ้า” มีเสียงลอยออกมาจากรถลาอีกครั้ง และยังเปิดม่านรถมาครึ่งหนึ่ง
ตอนนี้พวกนางอยู่หน้าศาลแล้ว ฝนคลายฟ้าสดใส แสงแดดเจิดจ้า ม่านรถที่เปิดออกบดบังเงาเล็กน้อย แต่ยังคงมองเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถ นางยังคงเป็นสาววัยเยาว์
เด็กเพียงนี้เชียว! ผู้เฒ่าตกใจอย่างมาก นี่จะเรียกว่ายังสาวอาจยังมิได้! อายุน่าจะเพียงสิบสามสิบสี่เท่านั้น!
“ตอนเช้าตอนออกมา มีเมฆมากคล้ายสำลี” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว มองดูเด็กหญิงบนหลังท่านปู่
เด็กหญิงไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่ผู้เฒ่ากลับเข้าใจ มองเมฆรู้ฝน มองฝนรู้ฟ้า
“นายหญิงรอบรู้ยิ่งนัก นายหญิงรอบรู้ยิ่งนัก” เขากล่าวไม่หยุด
เฉิงเจียวเหนียงก้มหัวตอบกลับเพื่อแสดงความเคารพ แล้วหันไปมองดูผู้เฒ่า
“ท่านผู้เฒ่า อาการป่วยของท่านต้องรีบรักษา” นางจู่ๆ พูดออกมา
ผู้เฒ่ายืนห่างออกมาเพื่อให้พวกนางไปก่อน เมื่อได้ยินคำพูดดังนั้นก็อึ้งไปสักพัก
“นายหญิงยังรักษาโรคได้หรือ” เขาถาม
“รู้เล็กน้อย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว สายตามองไปบนหลังที่ค่อมเล็กน้อยของผู้เฒ่า
หากเป็นคนนอกมากคงจะคิดว่าผู้เฒ่าหลังค่อมงอเพราะว่าแบกเด็กสาว
“แล้วนายหญิงว่าข้าเป็นโรคอะไร” หลังผู้เฒ่าอึ้งไปสักพัก เอ่ยถามอย่างอมยิ้ม
เฉิงเจียวเหนียงกลับเงียบไป
“ไม่รู้” นางตอบ
ผู้เฒ่าอึ้งไปอีกสักพัก
“แต่ข้ารักษาได้” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“อย่างนั้นท่านจะรักษาอย่างไร” ผู้เฒ่ายิ้มถาม ดูท่าทีจะไม่ใส่ใจกับคำพูดของนากมากนัก
“นายหญิงของข้ารักษาโรค ต้องจ่ายค่ารักษาก่อน” ปั้นฉินพูดอยู่ข้างๆ
ได้ยินดังนั้น ผู้เฒ่าก็หัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย
“ขอบคุณนายหญิง ข้าอุ้มเด็กน้อยอยู่ไม่ค่อยมีแรง รีบไปก่อนแล้วก็แล้วกัน” เขาพูดตัดบทไปเสียดื้อๆ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยแล้วออกประตูศาลเดินไปตามทาง
คนรถอดไม่ไหวแล้ว
“นายหญิง พวกท่านทำการค้าแบบนี้ไม่ได้หรอก มีพูดแบบนี้กันที่ไหนเล่า” เขากล่าว “บอกว่าไม่รู้โรคอะไรได้อย่างไรเล่า ถึงแม้จะไม่รู้ ในเมื่อรักษาได้ อย่างนั้นก็ตั้งชื่อโรคมาก็ได้นี่”
ปั้นฉินจ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์
“พวกเราไม่ได้ทำการค้า” นางกล่าว
คนรถเบะปาก
“ไม่ได้ทำการค้า แล้วจะเอาค่ารักษาไปทำไม” เขาพึมพำ
“เพราะเราต้องการเงินนี่...” ปั้นฉินกล่าว พูดเสร็จมองดูท่าทางดูแคลนของคนรถจึงรู้สึกโมโห “รีบไปกันเถอะ ต้องไปถึงเมืองข้างหน้านั้นก่อนฟ้ามืด”
“ข้าก็แค่อยากช่วยพวกท่าน” คนรถรู้สึกไม่น้อยใจ พูดพึมพำ แล้วควบลาออกไป
รถโครงเครงออกประตูศาล แสงแดดแยงตา เฉิงเจียวเหนียงปล่อยม่านรถลง
ปั้นฉินนั่งอยู่บนรถ คนรถเร่งรถ คนทั้งคันรถมุ่งไปยังทางข้างหน้า
ยามฟ้ามืดรถลาก็มาจอดหน้าที่พักในที่สุด เสี่ยวเอ้อร์ในร้านเดินหาวออกมารับรอง ปั้นฉินกระโดดลงจากรถ
นางสอบถามอย่างตั้งใจพักใหญ่ กว่าจะโบกมือให้คนรถในที่สุด
“เอาใจยากเสียจริง ที่พักมากมาย ถามนู่นถามนี่อันนี้ไม่ดีอันนั้นไม่ได้ ทำเอาจนฟ้ามืด พวกท่านยังต้องให้เงินข้าเพิ่มอีกวัน แถมยังต้องให้ค่าอาหารที่พักข้าอีกวัน ทำไปเพื่ออะไรกัน” คนรถบ่นพึมพำพลางลากรถลาไปจอดในโรงรถม้า
“มีเงินให้ยังไม่เอาอีกหรือ” ปั้นฉินกล่าวกับคนรถอย่างไม่พอใจ
เฉิงเจียวเหนียงลงจากรถ ปั้นฉินรีบยื่นมือพยุงนาง
เสี่ยวเอ้อร์ในร้านที่นำทางอยู่ด้านหน้ามองมา เห็นนายหญิงผู้นี้ตัวสูงกว่าสาวใช้เล็กน้อย คลุมผ้าคลุมหน้ายาวจากหัวจรดเท้า ข้างในใส่เสื้อแขนสั้นกระดุมหน้าสีน้ำตาล กระโปรงสีพื้นเห็นอยู่รำไร การแต่งตัวเช่นนี้ช่างจืดชืด แสดงว่านายหญิงผู้นี้อายุไม่น้อยแล้ว แต่ดูรูปร่างแล้วกลับสวยงามสะโอดสะอง
ณ เวลานี้ บนทางเดินไม่มีแขกอื่นเดินไปมาแล้ว ไฟของห้องรับรองด้านหลังก็ดับหมดแล้ว สายลมยามค่ำคืนพัดโชยมา หญิงสาวที่เดินอยู่ใต้โคมไฟทางเดินช่างสะกดสายตาคนยิ่งนัก
ตรงข้ามมีคนสองคนพิงผนังพูดคุยกันอยู่ หนึ่งในนั้นมองมาพอดี ดวงตาลุกวาวอย่างอดไม่ได้
“หญิงผู้นี้ช่างงดงามนัก” เขากล่าว
อีกคนหนึ่งมองตามสายตาเขาไป กลับเห็นเพียงด้านหลังรางๆ ของเฉิงเจียวเหนียงที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง
“หยวนหลังเดี๋ยวนี้สายตาแหลมคมกว่าเก่า มองทะลุผ้าคลุมทางด้านหลังก็เห็นหน้าตาคนเสียแล้ว” เขาหัวเราะกล่าว
ชายที่ถูกเรียกว่าหยวนหลังหัวเราะออกมา
“สาวงามนั้น มิใช่เพียงแต่หน้าตาดีเพียงอย่างเดียว” เขากล่าว
เขาพูดพลางมองไปทางห้องที่หญิงผู้นั้นพักอยู่ ในห้องแสงไฟมืดสลัว เหมือนว่าจะพักผ่อนกันแล้ว
ปั้นฉินนั่งอยู่ใต้ไฟสลัว นับเงินอย่างตั้งใจ
“นายหญิงเจ้าคะ มีแค่ไม่กี่ตังแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพิงกายบนหัวเตียง แสงไฟที่มืดสลัวไม่อาจสลายความมืดยามค่ำคืนข้างกายนาง รอบกายพร่าเลือนไปหมด
“พรุ่งนี้เช่ารถ อาหารสองมื้อ ไปถึงเมืองเจียงโจวก่อนตะวันตกดินพอพอดี” นางกล่าว
ถึงแม้ปั้นฉินจะคุ้นเคยกับค่าเช่ารถค่าอาหารต่างๆ แต่คำนวณได้ไม่เร็วเท่าเฉิงเจียวเหนียง ดังนั้นนางจึงจำแต่ราคา ทุกครั้งแค่บอกตัวเลข รอให้นายหญิงจัดแจงการเดินทางเป็นพอ
“นายหญิงเจ้าคะ เดินทางอีกแค่วันเดียว เรายังต้องเปลี่ยนรถอีกหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินถามอย่างสงสัย
เฉิงเจียวเหนียงเงียบไปสักครู่
“ต้อง” นางกล่าว
“อืม คนรถคนนี้ขี้โวยวายเสียจริง” ปั้นฉินพยักหน้ากล่าว
แท้จริงแล้วไม่ใช่เพราะเหตุนี้ แต่ด้วยจิตใต้สำนึกนางแล้วอยากจะทำแบบนี้ เปลี่ยนรถ ใช้รถหลายคันเดินทางพร้อมกัน ทำเส้นทางการเดินทางของนางให้ยุ่งเหยิงไม่มีใครรู้ได้ วิธีนี้ทำให้ค่าเดินทางของพวกนางเพิ่มขึ้นมาก สำหรับคนทั่วไปแล้ว เป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นเสียเลย แต่ทว่าทำไมนางถึงอยากทำเช่นนี้ เหมือนว่ากำลังหลบหลีกอะไรอยู่ หลบหลีกอะไรกัน
เฉิงเจียวเหนียงหลบหลีก หรือใครกันที่หลบหลีก
เฉิงเจียวเหนียงขบคิดอีกครั้ง ความทรงจำจางๆ ที่วุ่นวายของนางมันคืออะไรกันแน่
เมื่อเห็นนายหญิงที่อยู่ข้างเตียงเหม่อลอยอีกครั้ง ปั้นฉินเก็บถุงเงินอย่างระมัดระวัง ดับไฟ ตะแคงนอนอยู่บนเสื่อรอง
ตั้งแต่ที่โรคกำเริบเมื่อเดือนก่อน ในระหว่างการเดินทางนี้นายหญิงก็ไม่มีอาการเลย ทั้งยังใกล้จะถึงบ้านแล้ว ไม่ต้องเดินทางเหน็ดเหนื่อย ไร้ที่พึ่งพิงอีกแล้ว
ปั้นฉินยิ้มหวานมุมปาก นอนหลับไปอย่างตื่นเต้นและสบายใจ
วันรุ่งขึ้นตอนเฉิงเจียวเหนียงนายบ่าวนั่งรถออกเมืองก็ใกล้จะเวลาเที่ยงวันแล้ว บนท้องถนนทั้งม้ารถผู้คนจอแจ ทำให้รถลาของเฉิงเจียวเหนียงวิ่งอยู่ในนั้นไม่เป็นที่สังเกต
“รายงานด่วน รายงานด่วน”
เสียงฝีเท้าม้าที่เร่งรีบลอยมาจากทางด้านหลัง ผู้คนที่เดินบนท้องถนนต่างหลบให้ มองดูขบวนทหารวิ่งผ่านไป
ฝูงชนเบียดเสียดทั้งยังต้องหลบทาง ทำให้รถม้าคันหนึ่งเกือบจะตกลงไปในร่องน้ำข้างทาง
“ท่านพ่อ ไม่เป็นไรใช่ไหม” ชายวัยกลางคนสวมชุดแพรไหมรีบลงจากม้าที่อยู่ด้านข้างเพื่อสอบถาม
คนรับใช้เปิดม่านรถ
ในรถมีผู้เฒ่ากับเด็กน้อยนั่งอยู่
“ท่านพ่อ ตันเหนียงจะขี่ม้า” เด็กหญิงอ้าแขนตะโกนพูดกับชายผู้นั้น
ผู้เฒ่ายื่นมือมาลูบหัวเด็กหญิง
“ข้างนอกร้อน รอเย็นแล้วตันเหนียงค่อยขี่ม้า” เขากล่าวปลอบเด็กน้อยแล้วหันมาพยักหน้ากับชายหนุ่ม
“ข้าไม่เป็นอะไร รีบไปเถอะ อย่าให้เสียงานเจ้าเลย”
“ลูกอกตัญญู ให้ท่านพ่อต้องมาลำบากกับข้า” ชายหนุ่มก้มหน้าเอ่ยอย่างรู้สึกผิด
“อย่าพูดเช่นนี้เลย รีบ...” ผู้เฒ่ากล่าว พูดยังไม่จบก็หยุดลงกระทันหัน สีหน้าตกใจเล็กน้อย
“ท่านพ่อขอรับ” ชายหนุ่มไม่เข้าใจถึงร้องถาม แต่เห็นสายตาของท่านพ่อที่มองออกไปด้านหน้า เขาจึงได้มองตาม
ตรงนั้นมีรถลาคันหนึ่ง สาวใช้อายุราวสิบห้าสิบหกกำลังเปิดม่านรถพูดกับคนในรถ สีหน้าดูร้อนใจ
พอมองไปที่ลาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหมือนว่าโดนเบียดเมื่อครู่จะทำให้ขามันบาดเจ็บ คนรถกำลังนั่งลงสำรวจ
นั่นนายหญิงผู้นั้นนี่...
ผู้เฒ่าครางเสียงเบา พวกนางจะไปเจียงโจวเหมือนกันหรือ
ครั้งก่อนระหว่างทางเห็นว่าคนแก่กับเด็กเดินเชื่องช้า พวกนางก็เชิญให้นั่งรถของตน บอกว่ารีบไปจะได้ไม่ตากฝน ตอนแรกไม่ได้สนใจคำพูดนี้ เพียงเห็นว่าใจดีช่วยเหลือคนแก่ ถึงแม้จะไม่เชื่อคำพูดพวกนาง แต่ก็ยังเชื่อความเมตตานี้
เลยให้สาวใช้นั้นอุ้มเด็กหญิงไว้นั่งนอกรถมาระยะทางหนึ่ง
ครั้งนี้จะเชิญพวกนางเดินทางไปด้วยกันดีหรือไม่
บ้านตนยังมีรถอีกคัน อย่างไรก็เร็วกว่ารถลาคันนี้ของพวกนางแน่ๆ
แต่ทว่า...
ผู้เฒ่านึกถึงคำพูดนายหญิงผู้นั้นขึ้นมา ‘รักษาได้ ไม่รู้ชื่อโรค ค่ารักษา’
เขาส่ายหัว
“ท่านพ่อขอรับ” ชายหนุ่มเรียกอีกครั้งอย่างร้อนใจ
ผู้เฒ่าดึงสติกลับมา พยักหน้าให้ลูกชาย
“ไม่มีอะไร รีบไปกันเถอะ” เขากล่าว
ชายวัยกลางคนเห็นว่าท่านพ่อท่าทางไม่เป็นอะไรจึงโล่งอก เขาปลอบเด็กหญิงอีกเพียงครู่ แล้วจึงหันกลับไปขึ้นม้า
คนคุ้มกันเปิดทางให้ พวกเขามุ่งหน้าออกไป
รถโครงเครงจนม่านเปิด ผู้เฒ่ามองออกไปข้างนอกอย่างไม่ได้ตั้งใจ รถลาคันเล็กนั้นหายไปอย่างว่องไว
โรคของท่านต้องรีบรักษา...
เสียงแข็งทื่อของนายหญิงผู้นั้นลอยขึ้นมาข้างหู
ผู้เฒ่ายื่นมือมาลูบบั้นเอว ส่ายหัวยิ้มเล็กน้อย
นายหญิงผู้นี้เป็นเพียงเด็กน้อยอายุสิบกว่าขวบ รู้วิชานอกตำราเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ขบวนรถวิ่งบนทางหลวงออกไปไกลอย่างรวดเร็ว


## 010 เฉิงเหนือ

บทที่ 10 เฉิงเหนือ
เป็นเพราะรถลาเสีย เมื่อเฉิงเจียวเหนียงมาถึงเจียงโจว ประตูเมืองใกล้จะปิดเสียแล้ว ปั้นฉินชูป้ายตระกูลเฉิงให้ผู้เฝ้าประตู พวกเขาปล่อยให้พวกนางเข้าไปทั้งที่ยังสงสัย
ในเมืองเจียงโจวมีแม่น้ำเชื่อมระหว่างเมืองอยู่เส้นนึง เป็นแม่น้ำที่เกิดขึ้นจากการขุดโดยแรงงานของตระกูลเฉิงยามเมื่อเกิดน้ำท่วม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาแม่น้ำที่มักเกิดภัยพิบัติก็แยกออกเป็นสองสาย ทำให้ไม่มีภัยพิบัติภายในเมืองอีก
ทางรัฐทราบซึ้งในการกระทำของตระกูลเฉิง ไม่เพียงสร้างอนุสาวรีย์ แต่ยังแบ่งหนึ่งในสามส่วนของแม่น้ำฝั่งตะวันตกให้กับตระกูลเฉิงอีก ด้วยเหตุนี้ตระกูลเฉิงจึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าตระกูลเฉิงแห่งแม่น้ำตะวักตก
สมาชิกตระกูลเฉิงอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้ พื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งโดยสะพานหินสามโค้ง ทิศใต้เรียกเฉิงใต้ ทิศเหนือเรียกเฉิงเหนือ ความสัมพันธ์ทางสายเลือดของทั้งสองฝั่งผ่านมาสามชั่วอายุคนแล้ว เฉิงเหนือเคร่งครัดตามธรรมเนียม ไม่แบ่งเรือน ไม่แบ่งทรัพย์สินมาจนถึงทุกวันนี้ ส่วนเฉิงใต้นั้นอยู่กันอย่างแสนวุ่นวาย ฝ่ายเหนือร่ำรวย ฝ่ายใต้สูงศักดิ์
นายท่านรองคนปัจจุบันของเรือนใหญ่เฉิงเหนือคือพ่อของเฉิงเจียวเหนียง
การที่ปั้นฉินแสดงตัวว่าเป็นคนของตระกูลเฉิงเหนือที่หน้าประตู ทำให้พวกเขาผ่านเข้าไปได้เร็วขึ้น หากแสดงตัวว่าเป็นเฉิงใต้ อาจจะไม่เร็วขนาดนี้
ปัจจุบันแม่น้ำไม่เชี่ยวกรากเหมือนเมื่อก่อน ระดับน้ำตื้นเขินในฤดูใบไม้ผลิ แม้แต่เรือก็ไม่สามารถแล่นผ่านได้ เวลานี้ต้นหลิวริมน้ำพลิ้วไสว ลมเย็นโบกโชย
ปั้นฉินยืนอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ มองดูกำแพงสีครามสูงใหญ่นั่น ก่อนจะชี้ไปด้วยความตื่นเต้น
“แม่นาง นั่นคือเรือนของพวกเราเจ้าค่ะ” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงมองดูกำแพงสีขาว หลังคาสีดำที่ซ้อนกันเป็นชั้น หากมองด้วยตาเปล่าน่าจะมีอย่างน้อยห้าชั้น
จากตรงนี้จะมองเห็นซุ้มประตูอันสูงใหญ่ แต่เพราะเป็นตอนกลางคืนจึงไม่สามารถมองเห็นตัวหนังสือบนนั้นได้
“นั่นประตูหลัก” ปั้นฉินนำทางข้ามสะพานก่อนจะพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “ข้าเคยไปกับเหล่าฮูหยินสองครั้ง แม่นางอยู่ที่นี่จนถึงสามขวบเจ้าค่ะ...”
ถึงจะอยู่จนสิบสามปีก็คงไม่มีประโยชน์ เด็กสติปัญญาไม่ดีอย่างนางจะจำได้อย่างไร
เฉิงเจียวเหนียงจับมือของปั้นฉินเอาไว้แล้วเดินข้ามสะพานไปอย่างเชื่องช้า เพราะเป็นพื้นที่ของเรือนตระกูลเฉิง
ที่นี่ไม่มีคนนอกเข้ามาเที่ยวเล่นชมทิวทัศน์ คนที่นั่งเล่นอยู่ในเรือ ก็ล้วนแต่เป็นคนในตระกูลเฉิง มีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง คนสูงอายุและเด็ก เหล่าเด็กๆ นั่งเล่น ผู้หญิงซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำ คุยเล่นกันเสียงเจี๊ยวจ๊าวสนุกสนาน
เมื่อมีคนเห็นพวกเขากำลังเดินมา โดยเฉพาะคนที่สวมใส่ผ้าคลุมที่ปิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ทุกคนเดินเข้ามาหาด้วยความสงสัย
“ทั้งหมดนี่เป็นคนฝั่งเฉิงใต้ ล้วนอยู่ได้ด้วยการพึ่งพาคนในตระกูลเจ้าค่ะ” ปั้นฉินพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
สองคนยังคงเดินต่อไป ข้ามสะพานเพื่อไปยังเฉิงเหนือ
ดึกดื่นป่านนี้ ผู้หญิงสองคนนั้นทำอะไรกัน สาวใช้ของตระกูลเฉิงงั้นรึ
คนที่กินลมชมวิวตรงนั้นเริ่มวิจารณ์ต่างๆ นานา
ประตูหลักต้องปิดไปแล้วเป็นแน่
ปั้นฉินพาเฉิงเจียวเหนียงเดินมาถึงประตูรองตะวันตก ซึ่งเป็นประตูที่คนในตระกูลใช้เป็นประจำ
“แม่นาง” ปั้นฉินยกมือขึ้น และหันกลับไปมองเฉิงเจียวเหนียง
ลมยามราตรีพัดโชย เสื้อของเฉิงเจียวเหนียงพลิ้วไสวอยู่ใต้แสงไฟ
“เคาะเลย” เฉิงเจียวเหนียงพูด
ปั้นฉินพยักหน้ารับก่อนจะเคาะประตูด้วยความตื่นเต้น
ฮูหยินใหญ่เฉิงน่าจะยังไม่เข้านอน เพราะพรุ่งนี้ต้องออกไปข้างนอก นางคงยังเฝ้าสาวใช้ซักผ้าอยู่เป็นแน่
“เสื้อผ้าพวกนี้สีสดเกินไป ไปหยิบชุดสีม่วงมา” นางสั่ง
สาวใช้ที่อยู่ตรงตู้เสื้อผ้าใหญ่ได้ยินคำสั่ง นางรีบค้นหาออกมาทันที แต่ฮูหยินใหญ่กลับไม่ชอบและรู้สึกเบื่อหน่าย
สุดท้ายลูกสะใภ้จึงเลือกชุดพื้นสีไม้จันทน์ให้ ทำให้เรื่องนี้ได้ข้อสรุปในที่สุด
“ตัวนี้แหละ ไม่เด่นสะดุดตา ไม่เบี่ยงเบนความสนใจมากเกินไปและไม่น่าเบื่อหน่าย”
สาวใช้คนนึงเข้ามาอย่างเร่งรีบ
“ฮูหยิน แม่บ้านมาเจ้าค่ะ “สาวใช้พูด
แม่บ้าน
เหล่าฮูหยินใหญ่เฉิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ดึกดื่นป่านนี้ แม่บ้านมาที่นี่ทำไม
“นายท่านเข้านอนหรือยัง” ฮูหยินถาม
นายท่านใหญ่เฉิงวันนี้พักเรือนเมียรอง
“แม่บ้านบอกว่ามีเรื่องจะให้ฮูหยินตัดสินใจเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ
ฮูหยินใหญ่เฉิงปีนี้อายุสี่สิบกว่าแล้ว แม่ยายอายุมาก เรื่องต่างๆ ในเรือนจึงมอบให้ฮูหยินใหญ่ดูแล ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องบางเรื่องก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้
“เชิญเข้ามาสิ” ฮูหยินใหญ่เฉิงตอบ
สาวใช้พาแม่บ้านมาถึงห้องรับแขก แม่บ้านมาถึงก็รีบคำนับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“มีอะไรรึ” ฮูหยินใหญ่ถาม
“ด้านนอก มีหญิงสาวผู้หนึ่งมาหาเจ้าค่ะ” แม่บ้านพูดด้วยเสียงต่ำ
พูดเพียงเท่านี้ ฮูหยินใหญ่ก็เบิกตาโพรง นางใช้ยกพัดกลมขึ้นพัดเบาๆ เพื่อปกปิดสีหน้า
สาวใช้ข้างๆ เข้าใจฮูหยิน จึงรีบพาสาวใช้คนอื่นๆ ออกไป เหลือไว้เรียกใช้เพียงสองคน
“พวกนางบอกว่ามาหานายท่านรองเจ้าค่ะ” แม่บ้านพูดต่อ
ฮูหยินโล่งใจไปเปราะ ยังดีที่ไม่ได้มาหาเจ้าตัว แม้นายท่านรองจะอยู่เรือนนี้ แต่ความรู้สึกก็ไม่เหมือนกัน
“นายท่านรองเพิ่งกลับมา ยังไม่ถึงครึ่งปี” ฮูหยินกล่าวพร้อมวางพัดกลมลง
“ได้ข่าวว่ากลับมาจากปิ้งโจวเจ้าค่ะ” แม่บ้านรีบพูดต่อ
ฮูหยินใหญ่เฉิงวางพัดกลมที่โต๊ะดังปัง
นายท่านใหญ่ถูกเชิญมาอย่างรวดเร็ว ตอนเดินเข้าประตูมานายท่านอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก นึกว่าภรรยาตนหึงหวง ตั้งใจขัดขวางไม่ใช้ตนหาความสุขจากเรือนเมียรอง แต่พอเห็นแม่บ้านอยู่ด้วยสีหน้าตึงเครียดจึงคลายลง แต่พอได้ยินสิ่งที่แม่บ้านพูด สีหน้าของนายท่านเปลี่ยนไปทันที
“สามหาว! “เขากล่าว “ไล่ออกไป! “
“นายท่ายเจ้าคะ ถ้ากล้ามาจากปิ้งโจวขนาดนี้ ข้าว่าถามน้องรองก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่กล่าว
“จะถามอะไรอีก เรื่องสามหาวเช่นนี้ให้น้องรองตัดสินใจไม่ได้!” ในฐานะพี่ใหญ่ทั้งยังเป็นนายท่านใหญ่ของตระกูล
ฮูหยินใหญ่ส่ายหัว ทั้งไกล่เกลี่ยและสั่งให้คนไปเรียกนายท่านรองมา
“ระวังฮูหยินรองด้วย” ฮูหยินใหญ่เตือน
คนที่ไปเรียกกลับมาอย่างรวดเร็ว และรายงานว่านายท่านรองไม่อยู่ ไปดื่มเหล้ากับสหายยังไม่กลับมา
“ฮูหยินรองบอกว่าถ้าเป็นเรื่องด่วน เธอจะส่งคนไปเรียกนายท่านกลับมาเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
นายท่านใหญ่ได้ยินดังนั้นยิ่งโมโห
“กินเหล้าไปวันๆ ทำตัวเหลวไหลสิ้นดี!” เขากล่าวด้วยความโมโห “ไปเรียกกลับมา!”
ฮูหยินใหญ่นึกขึ้นได้อีกเรื่องหนึ่ง
“หญิงนางนั้นอยู่ที่ใด” ฮูหยินถาม
“ยังอยู่หน้าประตูเจ้าค่ะ” แม่บ้านตอบ
“อย่าปล่อยให้นางอยู่หน้าประตู ถ้าเจอกันเดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่จนปิดไม่อยู่ ไปพาเข้ามาก่อน ให้คนเฝ้าเอาไว้” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
“ไม่ได้ อย่าริอาจพาเข้ามาเด็ดขาด พาออกไป เฝ้าเอาไว้” นายท่านใหญ่กล่าว
แม่บ้านลำบากใจ ไม่รู้จะฟังใครดี
ด้านนอกประตูมีเสียงพูดคุยของสาวใช้ดังขึ้น
“ฮูหยินรองมาเจ้าค่ะ”
คนในห้องต่างเงียบกันหมด ฮูหยินใหญ่ลุกขึ้นอย่างรู้งาน ประตูถูกเปิดออกจากนั้นก็มีหญิงสาวอายุราวยี่สิบสี่ ยี่สิบห้าปีเดินเข้ามา เครื่องหน้าทั้งห้าแสนงดงาม เรียวคิ้วสวยแววตาสุกใส นางปรี่เข้าไปแสดงความเคารพต่อนายท่านใหญ่ทันทีที่มาถึง
“พอดีว่าทางการไม่คุมเข้มแล้ว นายท่านจึงไปพบปะสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานสักหน่อย” ฮูหยินรองเอ่ยพลางยิ้ม
นี่คือการมารับหน้าแทนสามี แต่นายท่านใหญ่กลับโมโหยิ่งกว่าเดิม เพราะมีเมียแสนดีรออยู่ที่บ้าน แต่กลับเที่ยวเถลไถลก่อเรื่องด้านนอกอีก
“อืม ไม่มีอะไรหรอก” ฮูหยินใหญ่ตอบรับด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่ต้องมาด้วยตัวเองหรอก กลับไปพักเถอะ ซีเกอเอ๋อร์คงนอนแล้วกระมัง เจ้ารีบกลับไปพักได้แล้ว”
เมื่อต้นปีฮูหยินเพิ่งคลอดบุตรคนโต ทำให้เรือนรองได้พักหายใจสักที
ฮูหยินรองยิ้มและไม่ตอบกลับ แต่ก็ไม่ได้ลากลับเช่นกัน
บรรยากาศในห้องเริ่มแปลกชอบกล
“ท่านพี่คะ ในเมื่อข้ามาแล้ว ไม่ต้องปิดบังข้าก็ได้ หากทุกคนรู้แต่ข้าไม่รู้ มันน่าอายยิ่งกว่านะเจ้าคะ ” ฮูหยินรองกล่าว พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา
อยู่เรือนเดียวกัน เกิดอะไรขึ้นจะปิดใครได้เล่า
นายท่านใหญ่กับฮูหยินใหญ่สีหน้าแปลกไป
“ชิงเหนียง เจ้าใจเย็นๆ ก่อน ยังถามไม่ได้ความเลย เจ้าอย่าเพิ่งคิดมาก” ฮูหยินใหญ่ปลอบฮูหยินรอง
ขณะที่พวกนางกำลังพูดคุยกัน เสียงของนายท่านรองก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู
“ท่านพี่ต้องการพบข้ารึ”
คนยังไม่ทันเข้ามา แต่เสียงกลับนำหน้ามาก่อนแล้ว
นายท่านรองเฉิงสวมชุดสีครามตัวยาว กลิ่นเหล้าหึ่งไปทั้งตัว ใบหน้ายิ้มแย้มเดินเข้ามาด้านใน นายท่านรองตกใจทันทีที่เห็นคนอยู่เต็มห้อง
“อยู่กันหมดเลยหรือ” เขากล่าว “มีเรื่องอะไรกัน”
เสียงยังไม่ทันสิ้น เมียก็เดินเข้ามาหา
“เรื่องดีๆ งั้นรึ เฉิงต้ง ท่านชายรอง ท่านก่อเรื่องไว้ไงเจ้าคะ!” ฮูหยินรองดึงนายท่านรองไว้
ทันใดนั้นใบหน้าของนายท่านรองก็ปรากฏรอยของฝ่ามือ เขาตั้งตัวไม่ทันทั้งยังหลบไม่ทันอีกด้วย
ไม่มีใครเคยคิดว่าฮูหยินรองที่อ่อนโยนมาโดยตลอดจะลงมือได้เฉียบขาดถึงเพียงนี้ ฮูหยินใหญ่เพิ่งได้สติจึงรีบลุกไปช่วยดึงกลับมา ส่วนนายท่านใหญ่ก็ลุกขึ้นเช่นกัน
ในห้องวุ่นวายขึ้นในทันทีทันใด
คนใช้ด้านนอกต่างบอกกันให้รีบหลบไปก่อน
ไม่เคยมีการเคาะประตูยามวิกาลครั้งใดเป็นเรื่องดี
แม้จะผ่านมาหลายปี แต่สาวใช้ทั้งหลายยังคงจำภาพเฉิงเจียวเหนียงเคาะประตูจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โตได้ และเรื่องนี้ก็เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น


## 011 ลูกคนโต

บทที่ 11 ลูกคนโต
ปั้นฉินไม่รู้ว่าภายในประตูที่ตนเคาะนั้นผู้ที่อยู่ข้างในสองคนเริ่มทะเลาะกันแล้ว
ปั้นฉินและเฉิงเจียวเหนียงเดินมาถึงที่ประตู แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป
บรรดาคนรับใช้ที่อยู่โดยรอบต่างมีแววตาที่แปลกไป ถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ เหมือนพยายามจะหลีกเลี่ยงพวกนางอยู่
ปั้นฉินประหลาดใจนัก
“พวกเขาเป็นอะไรกันเจ้าคะ” นางถามเฉิงเจียวเหนียงเบาๆ “เหตุใดจึงมองเราด้วยสายตาแบบนั้น”
เฉิงเจียวเหนียวมองไปที่สวน
“พวกนางเข้าใจคำพูดของเจ้าผิดไป” นางกล่าว
ปั้นฉินตอบรับ แต่ก็ทำให้ยิ่งสับสน
เมื่อครู่นางพูดกับยามด้วยความตื่นตระหนกว่ามาหานายรอง มาเพื่อนับญาติ มาจากปิ้งโจว
“มีอะไรให้เข้าใจผิดกันงั้นหรือเจ้าคะ” นางถามอย่างไม่เข้าใจ หลังจากถามเสร็จก็โยนความคิดนี้ทิ้งไป หากเฉิงเจียวเหนียงบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด อย่างนั้นคงเป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ กระนั้นยังก็ยังคงไม่วางใจ “พวกเขาเข้าใจผิดเรื่องอะไรเล่า
เหตุใดเฉิงเจียวเหนียงถึงไม่เตือนข้าล่ะ”
เพราะว่าปากของข้าตามสมองไม่ทัน เฉิงเจียวเหนียงเงียบ อยากจะหัวเราะ แต่ยังไม่ทันได้หัวเราะอีกความคิดหนึ่งก็โผล่ขึ้นมา
นางมองไปที่สวน มีสาวรับใช้สี่ห้านางกำลังเดินเข้ามาหน้าตาคร่ำเคร่ง
เมื่อปั้นฉินเห็นแล้วก็รีบเข้าไปรับ
“แม่นมจ้ะ นายรองท่าน...” นางกล่าว
พูดยังไม่ทันจบประโยค สาวใช้สองนางก็รีบเข้ามาล้อมไว้
“นายรองไม่อยู่บ้าน ดึกป่านนี้แล้ว แม่นางน้อยไปพักผ่อนก่อนเถอะ รอพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ พวกนางกล่าวพลางยืนฝั่งซ้ายคนหนึ่งฝั่งขวาคนหนึ่งหนีบปั้นฉินไว้ตรงกลาง
ปั้นฉินตกใจ
“พวกเจ้าทำอะไร นางตะโกน” เมื่อเปิดปากก็ถูกผ้าขี้ริ้วผืนเก่ายัดเข้าไป
ปั้นฉินมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
“พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว” นางส่งเสียงครวญคราง
ความจริงแล้วคำพูดของเฉิงเจียวเหนียงถูกต้องมาโดยตลอด
“ข้าเป็นบุตรสาวของนายรอง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้สองนางที่เดินเข้าหาเขาสะดุ้งโหยง
อะไรนะ
ภายในบ้านฝั่งนี้ รองฮูหยินเฉิงก้มหน้าเช็ดน้ำตาขณะที่นายรองเฉิงกำลังจัดการกับเสื้อผ้าที่มีรอยขาดวิ้น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ถนัดเรื่องแบบนี้ แต่ก็ไม่สามารถเรียกพวกเด็กๆ ให้เข้ามาเห็นเรื่องน่าขันนี้ได้
“เข้าไปขังตัวเองในหอบรรพบุรุษครึ่งเดือนเดี๋ยวนี้ แล้วห้ามออกมาเด็ดขาด” นายใหญ่ตระกูลเฉิงด่าทอด้วยใบหน้าขมึง
“อย่างไรเสียเขาก็ยังหนุ่มยังแน่น แถมยังอยู่ในตำแหน่งนั้นอีก ยากที่จะหลีกเลี่ยงการเข้าสังคม ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่เพื่อความบันเทิง พวกเราอย่ามาทะเลาะกันเพียงเพราะเรื่องนี้เลย” ฮูหยินใหญ่โอบไหล่ปลอบใจฮูหยินรอง
คนหนี่งโกรธ คนหนึ่งนิ่ง ฮูหยินรองเองก็รู้ว่านางไม่ควรโวยวายให้เป็นเรื่องใหญ่โต ไม่เช่นนั้นก็จะเป็นคนเสียเปรียบเสียเอง
นางเช็ดน้ำตาพร้อมกับตอบรับ
“เอาล่ะ ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องเขาแล้ว รีบไล่ไปเสีย ถือเสียว่าไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น” ฮูหยินใหญ่หายใจเฮือกใหญ่ มองไปที่นายรอง แล้วพูดว่า “น้องรอง ต่อไปเจ้าอย่าทำเรื่องเช่นนี้อีก ถ้าไม่คิดเผื่อตัวเจ้าเอง ก็ขอให้คิดเผื่อพวกพี่ๆ บ้าง”
สีหน้านายรองเฉิงยังบึ้งตึง ทั้งโกรธทั้งอาย
สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกเข้ามาอย่างรีบร้อน
“นายท่าน ฮูหยิน” พวกนางกล่าวคาราวะ
“จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ” ฮูหยินใหญ่ถาม
“ยังเจ้าค่ะ สาวใช้ตอบ ชายตามองไปที่นายรอง เห็นได้ว่าท่านกำลังลังเลใจ
“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า ไม่ว่านางจะพูดสิ่งใดก็ไม่ต้องสนใจ ให้ยัดผ้าเข้าปากแล้วเอาตัวไป พวกเจ้าทำงานมานานขนาดนี้ เรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้หรือไง”
พวกสาวใช้ตกใจ
“เจ้าค่ะ” พวกนางกล่าว มองดูที่นายรองแล้วอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “แต่ว่า นางบอกว่า นางเป็นลูกสาวของนายรอง”
หลังจากที่มีคำๆ นี้ออกมา รองฮูหยินเฉิงจากเดิมที่สงบลงแล้วก็โวยวายขึ้นอีกครั้ง
“เฉิงเอ้อหลาง นี่ถึงขึ้นมีลูกสาวกันเลยหรือไง ท่านทำเกินไปแล้ว” นางตะโกนแล้วโถมตัวเข้าใส่นายรองเฉิง
ครั้งนี้ฮูหยินใหญ่ยื่นมือเข้าไปหวังจะห้ามไว้ แต่ตัวเองก็ถูกลากตัวไปด้วยจนแทบล้มลง
บรรดาสาวใช้รีบเข้าไปพยุงตัวนางไว้
ทันใดนั้นในบ้านก็ได้เกิดปากเสียงขึ้นมาอีกครั้ง
ปั้นฉินยืนอยู่ข้างกายของเฉิงเจียวเหนียง มองดูสาวใช้ที่ล้อมรอบพวกนางไว้
“ครั้งนี้ไม่น่าเข้าใจผิดแล้วใช่ไหม” นางกระซิบถามเฉิงเจียวเหนียง
“กลัวแค่ผู้ที่ส่งสารจะสื่อไม่ชัดเจน หรือผู้รับสารอาจจะไม่เข้าใจสารที่ต้องการจะสื่อ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ในบ้านนี้ ยังมีผู้ใดจำได้บ้างไหมว่าที่เมืองปิ้งโจวยังมีลูกสาวของตระกูลเฉิงอยู่
นางมองไปที่สวนของบ้าน เห็นเป็นเงาสะท้อนมาบดบัง แต่ไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นเงาของอะไร
“ไม่จริง” นายรองตะโกนตอบอย่างโกรธเกรี้ยวแล้วผลักฮูหยินรองออก
ฮูหยินรองล้มลงกับพื้นและร้องไห้คร่ำครวญกับฮูหยินใหญ่
นายใหญ่เดินวนไปวนมา ดึงเอาดาบที่แขวนอยู่บนพนังออกมา
เหล่าสาวใช้พากันตกใจ รีบคุกเข่าหยุดนายใหญ่ไว้
ฮูหยินใหญ่ห้ามแล้วห้ามอีก ร้อนใจเป็นฟืนเป็นไฟ
“ข้าจะไปดูว่าใครกันที่มาให้ร้ายข้า” นายรองพุ่งไปด้วยความโกรธ
“เจ้ายังมีหน้าไปพบอีกหรือ ถ้าไปแล้วเจ้าไม่ต้องกลับเข้าบ้านอีก” นายใหญ่ด่าเสียงสั่น
นายรองเดินพุ่งออกไปราวกับไม่ได้ยิน
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านดูสิ เขารีบออกไปนับญาติเช่นนี้” ฮูหยินรองร้องไห้ครวญคราง
ฮูหยินใหญ่รีบลุกขึ้นมา
นี่ถ้าได้พบกันแล้วก็คงหาข้ออ้างมาลบล้างไม่ได้
“เจ้าไม่ต้องกังวลนะ มีข้าอยู่ทั้งคน ข้าไม่ยอมให้คนนอกเข้าบ้านเราได้ง่ายๆ หรอก ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่ยอมเด็ดขาด” นางกล่าว อีกใจก็อยากปลอบใจฮูหยินรอง อีกใจก็อยากรีบวิ่งตามออกไป
นายรองเฉิงมาถึงหน้าประตูอย่างรวดเร็ว มองเห็นหญิงสองนางยืนอยู่ใต้โคมไฟโดนเหล่าสาวใช้ยืนล้อมไว้ เป็นที่สะดุดตานัก
มีคนมาหาข้าถึงบ้านจริงสินะ
นายรองเฉิงเดินให้ช้าลง เขาเคยพลาดพลั้งก็จริง แต่เท่าที่จำได้ไม่เคยมีลูกข้างนอก หรือเป็นเพราะประมาทไป
ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว ตีให้ตายก็ไม่ยอมรับ เพราะทางนี้เองก็คงไม่มีหลักฐาน ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รอจนป่านนี้ค่อยมาหาหรอก
พอคิดได้เช่นนี้ นายรองเดินเร็วขึ้น เขาเก็บสีหน้าอาการแล้วเดินเข้าไปหา
“นายท่านมาแล้ว” ปั้นฉินตะโกนอย่างดีใจเมื่อเห็นนายรอง
เฉิงเจียวเหนียงเห็นเขาแต่แรกแล้ว
ชายอายุราวสามสิบปีนี้ รูปร่างค่อนข้างผอม ส่วนสูงปานกลาง พอเข้าใกล้ก็เห็นใบหน้าขาวสะอาด รูปหน้าสี่เหลี่ยม ไม่ถึงกับดูดีแต่ก็ไม่ได้น่าเกลียด
ฮูหยินใหญ่เดินตามหลังมาติดๆ
“พวกเจ้านี่มันอะไรกัน” นายรองตะโกนถามเสียงต่ำ
เสียงยังไม่ทันสิ้นสุด ปั้นฉินก็เดินเข้ามาใกล้ๆ ด้วยความดีใจ
“นายท่าน นี่ข้าปั้นฉินเอง” นางตะโกนพูด “ข้าพาคุณหนูกลับมาแล้ว”
นายรองเฉิงหยุดก้าวขา
ปั้นฉิน
คือใครกัน
“คุณหนู คุณหนู นี่ไงท่านพ่อของคุณหนู” ปั้นฉินจับมือของเฉิงเจียวเหนียงแล้วพูดขึ้น ทั้งยินดีทั้งขมขื่น อดไม่ไหวจนร้องไห้ออกมา
“อย่าพูดจามั่วซั่ว ใครเป็นพ่อใครกัน” นายรองเฉิงรีบกล่าวขึ้น
“เจ้ามาจากที่ไหนหรือแม่นาง จำผิดคนหรือไม่” ฮูหยินใหญ่ก็เดินเข้ามา กล่าวถามด้วยเสียงทุ้ม
ปั้นฉินร้องไห้จนพูดไม่ออก และไม่สามารถอธิบายได้ เฉิงเจียวเหนียงก้าวมาข้างหน้า ยื่นมือดึงเอาผ้าคลุมออก
“ท่านพ่อ" นางกล่าวพร้อมคุกเข่าลงกราบ
หญิงสาวนางนี้หน้าตาดียิ่ง พอมองดูแล้วรู้สึกคุ้นหน้านัก
นายรองกับฮูหยินใหญ่ตกตะลึง
“เจ้าเป็นใครกัน ทำไมถึงได้พร่ำเรียกผู้อื่นว่าพ่อเช่นนี้” นายรองถามเมื่อได้สติ
“นายท่าน ท่านลืมไปแล้วหรือ ท่านบอกว่าจะไปรับพวกข้ากลับมาจากวัดเต๋า” ปั้นฉินร่ำไห้กล่าวว่า “วัดเต๋าถูกฟ้าผ่าและเกิดไฟไหม้ ข้ากับคุณหนูจึงกลับมากันเอง”
บนฟ้ามืดราวกับมีเสียงเหมือนฟ้าร้องดังขึ้น
นายรองและฮูหยินใหญ่ตกใจทันที
นี่ไม่ได้เป็นการเรียกบิดาอย่างพร่ำเพรื่อ แต่เป็นลูกสาวของเขาจริงๆ
นายใหญ่ตกใจนิ่ง
“นี่ ใช่จริงหรือ” ยังมีบางคำถามที่เขายังไม่แน่ใจ
“เจ้าค่ะนายท่าน เฉิงเจียวเหนียงจากวัดเต๋าที่เมืองปิ้งโจวกลับมาแล้ว” สาวใช้กล่าว
นายใหญ่ค่อยๆ วางดาบเก็บไว้บนโต๊ะ
“นางนี่เอง” เขากล่าวพึมพำ ถอนหายใจ เหมือนนึกอะไรออก แล้วเกิดความประหม่า “คนตระกูลโจวก็มาด้วยหรือ”
สาวใช้ยังไม่ทันนึกออกว่าคนตระกูลโจวคือใคร แต่ฮูหยินรองกลับนึกออกแล้ว
ตระกูลโจว ตระกูลของภรรยาคนแรกของสามีนาง ก่อนที่ตนจะเข้าบ้านนี้ ยังถูกคนตระกูลโจวดูหมิ่นเพราะเป็นผู้มาก่อน หากไม่เป็นเพราะว่าตระกูลของบ้านนางพอมีอำนาจบ้าง นางยังต้องเข้าพิธีเคารพน้ำชาคนตระกูลโจวนี้
ฮูหยินรองหยุดร้องไห้ ค่อยๆ ยกมือที่วางบนเข่าขึ้นมา
เป็นลูกสาวของนางนั่นเอง
ลูกสาวคนโตของนายรองเฉิงกลับมาแล้ว
“อะไรนะ เป็นลูกสาวคนโตงั้นหรือ”
ลึกเข้าไปในสวนของบ้าน เฉิงชีเหนียงที่ปล่อยผมนอนราบกับพื้นลุกขึ้นนั่งในทันที
“ข้ามีพี่สาวเพิ่มคนหนึ่งงั้นหรือ” นางเบิกตากลมโตถาม ใบหน้าสีขาวเริ่มขึ้นสีแดง นิ้วมือที่ทาสีเล็บแดงอ่อนอันแหลมคมชี้มาที่ตัวเอง “ข้าไม่ใช่ลูกสาวคนโตแล้วสินะ”


## 012 อย่างไร

บทที่ 12 อย่างไร
แสงไฟของเรือนตระกูลเฉิงสว่างแทบทั้งคืน
สองพี่น้องตระกูลเฉิงรวมทั้งภรรยานั่งในบ้านของนายใหญ่ สาวใช้ต้มน้ำซุปบำรุงกำลังมาให้เจ้านาย
“นอนหรือยัง” ฮูหยินใหญ่ถาม
สาวใช้พยักหน้า
“พวกนางทั้งสองนอนเตียงเดียวกัน” นางกล่าว
“แล้วตรวจดูสัมภาระหรือยัง” ฮูหยินใหญ่เฉิงถามต่อ
“ตรวจดูแล้ว ไม่มีสิ่งใด เงินทองก็ไม่มี มีเพียงเสื้อผ้าติดตัวไม่กี่ชุด เตา กล่องอาหารเปล่า ไม่มีอะไรอย่างอื่นเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
หลังจากที่ฟังนางพูด สีหน้าของทั้งสี่คนที่อยู่ในบ้านก็แปลกไป
เพียงมีสิ่งของเหล่านี้ก็สามารถเดินทางจากปิ้งโจวมายังเจียงโจวได้เลยหรือ แบบนี้แค่ไปจุดธูปที่วัดในชานเมืองก็ไม่น่าจะเพียงพอ
ฮูหยินใหญ่โบกมือ เหล่าสาวใช้ก็ทยอยออกไป
“เด็กคนนั้นออกจากบ้านไปนานแล้ว จนข้าแทบจำรูปร่างหน้าตาของนางไม่ได้” ฮูหยินรองมองดูนายรองแล้วกล่าว “ท่านเห็นแล้ว คิดว่าใช่หรือไม่”
ตอนที่คนตระกูลโจวแต่งเข้ามา รอกว่าสองปีก็ยังไม่ตั้งครรภ์ ทั้งบ้านกังวลเป็นอย่างมาก แต่พอมีครรภ์แล้ว แม้ว่าบุตรที่คลอดออกมาจะเป็นบุตรสาว แต่ทั้งบ้านก็ดีใจเป็นอย่างมาก
สมัยนั้นนายท่านยังมีชีวิตอยู่ จึงตั้งชื่อให้ทารกด้วยตนเอง คิดไม่ถึงว่าพออายุได้หกเดือนกลับพบว่ามีปัญหา
“ลูกของคนอื่นสามารถใช้สายตามองผู้อื่นได้แล้ว แต่นางกลับนิ่งและมองเหม่อไปข้างหน้า บุตรของคนอื่นสามารถนั่งได้แล้ว แต่นางกลับทำไม่ได้ ได้แต่ฝืนพลิกตัว ตอนแรกเข้าใจว่ามีปัญหามาจากการตั้งครรภ์ แต่ก็ให้กินดีอยู่ดีมาโดยตลอด แต่ปัญหาก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ น้ำลายยืด ตาลอย พูดไม่ได้ พออายุครบหนึ่งขวบ ก็ได้รับการยืนยันว่าไม่สติไม่สมประกอบ” แม่นมนั่งส่งเสียงกระซิบเล่าเรื่องในอดีต
แม่นางเฉิงเจ็ดที่สวมใส่ชุดกระโปรงสีม่วงนั่งกอดเข่าอยู่บนตั่ง พอนางอายุได้แปดขวบก็เริ่มรักสวยรักงาม ฉลาดหลักแหม
“ตอนนี้ก็ยังสติไม่สมประกอบอยู่อีกหรือ” นางตะโกนถาม
แม่นมรีบร้องชู่บอกนางให้เงียบเสียง
“คุณหนูของบ่าว เบาเสียงหน่อย” นางกล่าว
“ข้าจะพูด” เสียงของนางดังขึ้นเรื่อยๆ แถมยังปาหมอนที่อยู่ข้างๆ ออกมา “มีพี่สาวสติไม่สมประกอบ แล้วต่อไปจะกล้าออกไปเจอผู้คนได้อย่างไร”
เสียงจากตัวบ้านดังไปถึงข้างนอก สาวใช้ที่อยู่ข้างนอกได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าพูดอะไร
แม่นางเฉิงเจ็ดเอาแต่ใจ นิสัยไม่ค่อยดี พออาละวาดขึ้นมาก็ไม่มีใครกล้าไปยุ่ง
ฝั่งนายรองเฉิงก็รู้สึกไม่ชอบใจ แต่ยังไงก็ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ยังไงก็ไม่สามารถโวยวายเหมือนเด็กได้
“ข้าจะไปรู้ได้เยี่ยงไร หลังจากที่แม่นางเสีย ก็ส่งนางไปอยู่ที่วัดเต๋าแล้ว” เขากล่าว
“เจ้าพูดอะไรของเจ้า ขนาดเจ้าที่เป็นบิดายังจำไม่ได้ แล้วพวกข้าจะจำได้เยี่ยงไร” นายใหญ่เฉิงถอนหายใจหน้าเครียด
“เช่นนั้นก็คงใช่แล้วกัน” นายรองเฉิงกล่าว
นายใหญ่เฉิงโกรธจนจะลุกไปหยิบดาบอีกครั้ง แต่ฮูหยินใหญ่เข้ามาห้ามไว้
“เมื่อนั้นท่านนักบวชกล่าวไว้ว่า ไม่ให้มีการเยี่ยมญาติ ตอนที่ส่งไปก็อายุราวหกเจ็ดปี หญิงสาวพอโตก็รูปร่างเปลี่ยนแปลงไป ไม่ได้โตอยู่กับเรา จะรู้ได้อย่างไร” นางกล่าว
พูดถึงการเปลี่ยนแปลงของหญิงสาววัยสิบแปด ทุกคนในบ้านต่างก็เงียบไปชั่วขณะ
“ว่าแต่พวกนางสองคนเดินทางมาถึงที่นี่ได้อย่างไรกัน” ฮูหยินรองถามขึ้นทันใด
“เพราะตอนนั้นฮูหยินใหญ่โจวมอบเงินก้อนหนึ่งไว้ให้กับนาง ฝังไว้ใต้ดินที่วัดเต๋า เมื่อวัดเกิดไฟไหม้ ปั้นฉินจึงขุดออกมา จ้างรถม้าเพื่อเดินทางมายังที่นี่ คนหนึ่งสติไม่สมประกอบ คนหนึ่งเป็นบ่าว โชคดีที่ระหว่างทางกลับไม่ถูกหลอกไปขาย เพียงแต่โดนหลอกเอาเงินไปบ้าง ใช้เองจนหมดบ้าง” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
คนในบ้านต่างก็พยักหน้า ล้วนเป็นจริงเช่นนั้น
เมื่อข้างนอกสงบลงแล้ว ปั้นฉินลุกขึ้นมาจากเสื่อ เฉิงเจียวเหนียงที่นอนตะแคงอย่างไม่สนใจอยู่ที่เตียงไม้ไผ่ “คุณหนู” นางเรียกเบาๆ “ทำไมจึงไม่บอกว่าพวกเรามาที่นี่อย่างไร ฮูหยินใหญ่ไม่ได้มอบเงินให้พวกเราสักนิด หากบอกพวกเขาไปว่าท่านสามารถรักษาโรคได้ นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีหรือ”
เฉิงเจียวเหนียงไม่ขยับตัว
ปั้นฉินคิดว่านางนอนหลับแล้ว จึงค่อยๆ ปีนกลับมา
“บอกไปเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี” เสียงของเฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ ดังขึ้น
“คุณหนูก็ยังไม่นอนหรือ นอนไม่หลับใช่หรือไม่” นางถามเบาๆ “พวกเราถึงบ้านแล้ว”
เฉิงเจียวเหนียงยิ้มในใจ แต่สิ่งที่แสดงออกทางสีหน้านั้นแสนเบาบาง ยิ่งในเวลากลางคืนยิ่งเห็นไม่ชัด
“อืม” นางกล่าว
“คุณหนู รีบเข้านอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องได้พบผู้คนมากมายแน่นอน” ปั้นฉินกดเสียงลงต่ำแล้ว เฉิงเจียวเหนียงตอบรับก่อนจะหลับตาลง
ลมยามค่ำคืนลอยผ่านเข้ามาจากริมหน้าต่าง คืนที่เงียบสงบ แต่กลับมีเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนลอยมาด้วย แต่กลับไม่ได้รบกวนนายบ่าวสองคน
ครั้งนี้ปั้นฉินนอนหลับสนิทอย่างรวดเร็ว นี่น่าจะเป็นการนอนพักที่ดีที่สุดในรอบหลายเดือนของหญิงสาวทั้งสอง เฉิงเจียวเหนียงได้ยินเสียงกรน อยากจะพลิกตัว แต่ลองดูแล้ว สุดท้ายก็ถอดใจ
ถึงบ้านแล้ว ที่นี่คือบ้านของนางหรือ
เฉิงเจียวเหนียงหลับตาลง และนอนหลับไปอย่างเงียบๆ
ดึกมากแล้ว คนทั้งสี่ของตระกูลเฉิงก็สิ้นสุดการสนทนาลงชั่วคราว เพราะต่างก็ไม่รู้จะพูดสิ่งใดต่อดี
“คืนนี้ส่งคนไปที่ปิ้งโจว แล้วไปสอบถามตระกูลโจว ก็คงจะได้คำตอบ” นายใหญ่เฉิงกล่าว ยกมือขึ้นเป็นการตัดสินใจ
สองสามีภรรยาเฉิงรองกลับถึงเรือนของตน ทั้งสองแยกกันทำธุระของตนเอง เสร็จแล้วนายรองเฉิงก็จะรีบไปที่ห้องหนังสือ แต่ฮูหยินรองเฉิงก็ได้เข้ามาหยุดไว้
“เป็นความผิดของข้าเอง ที่ไม่ได้ถามให้ชัดเจนก็โวยวายขึ้น” นางถือถ้วยชายื่นขอขมาสามีด้วยตนเอง ก้มหัวกล่าวเสียงค่อยด้วยความเสียใจ
เห็นภรรยาสำนึกผิดแล้ว สีหน้าของนายรองเฉิงก็เริ่มดีขึ้นมาหน่อย ตอบกลับอืม เขาไม่ได้รับชา แต่ก็ไม่ได้เดินหนีไป ฮูหยินรองเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาจับชายเสื้อของสามีไว้
“ท่านพี่ ข้ามิใช่คนที่ไม่มีเหตุผล เพียงแต่ความรักที่มีทำให้ข้าไม่สามารถควบคุมตนเองได้ แต่ไรมาท่านก็รู้ว่าข้ามิได้เป็นคนขี้หึงหวง แต่ครั้งนี้ได้พอยินว่าเป็นคนภายนอก และมาหาท่านดึกๆ ดื่นๆ ข้ารู้สึกตกใจและหวาดกลัว เวลาที่คับขันเช่นนี้ หากมีจุดอ่อนอะไรที่คนอื่นรู้เข้า ท่านพี่ ชีวิตข้าและลูกล้วนต้องพึ่งพาท่าน” นางกล่าว มองนายรองเฉิงด้วยนัยต์ตาที่พร่าไปด้วยน้ำตา
นายรองเฉิงแต่งงานใหม่กับบุตรสาวคนเล็กตระกูลเผิงในตงผิงโจว อายุน้อยกว่าเขาหกปี และยังเป็นแม่มือใหม่ กำลังเป็นช่วงเวลาที่มีเสน่ห์มากเป็นพิเศษ บวกกับคำพูดและท่าทางแบบนี้ ความโกรธของนายเฉิงรองนั้นหมดไปนานแล้ว
“เจ้านี่จริงๆ เลย จะไม่ข้าโกรธได้อย่างไร ในสายตาเจ้า ข้าเป็นคนไม่รอบคอบขนาดนั้นเลยหรือ” เขากล่าว แล้วจึงนั่งลงพร้อมรับถ้วยชา
ในที่สุดสองสามีภรรยาก็ปรับความเข้าใจกัน บรรยายกาศอบอวลไปด้วยความอบอุ่น
“เพียงแต่นางกลับมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะจัดการต่อเช่นไรถึงจะดี” ฮูหยินรองกล่าว
“คนสติไม่ดีเพียงคนเดียว จะมีอะไรยุ่งยากนักเล่า แค่ให้กินดื่มเท่านั้นก็พอ” นายรองเฉิงกล่าวแบบไม่ใยดี พูดเสร็จก็หาว พร้อมกับเตรียมจะไปเข้านอน
คุณนายรองไตร่ตรองชั่วครู่
นึกถึงเรื่องราวของคนไม่เต็มบาทคนนี้แล้ว พลันนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา
“พี่รอง เมื่อครู่ที่เรือนพี่ใหญ่ ท่านกล่าวถึงแม่นางลี่ว์ แม่นางสิบสาม คือผู้ใดกันหรือ” นางถาม
นายรองเฉิงที่กำลังถอดเสื้อเตรียมเข้านอนท่าทางเปลี่ยนไป
นั่นเป็นเพราะเมื่อครู่ที่ทะเลาะกันแล้วเผลอพูดชื่อของคนเก่าที่เคยใยดีด้วยในอดีตออกมา แต่ก็พูดเพื่อบอกพี่ใหญ่ว่าตัดสัมพันธ์กับคนเหล่านั้นไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าฮูหยินรองที่ร้องไห้อยู่ในขณะนั้นจะได้ยินและจำได้
นี่ล้วนแต่เป็นเพราะเจ้าสติไม่ดีนั่นแท้ๆ หากนางไม่ได้ปรากฏตัวมาในกลางดึกเช่นนี้ เรื่องวุ่นวายเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร
คนไม่เต็มบาทจะก่อเรื่องยุ่งยากอะไรได้งั้นหรือ คิดผิดไปจริงๆ คนสติไม่ดีคนนี้เพิ่งมาถึงก็ก่อปัญหามากมายมาให้เขาแล้ว


## 013 นินทา

บทที่ 13 นินทา
ทางทิศตะวันออกของเรือนรองตระกูลเฉิง ติดกับสระบัวเป็นเรือนหลังใหญ่สองเรือนที่มีสวนดอกไม้ และเป็นสถานตาก
อากาศในฤดูร้อน เรือนของหญิงสาวในบ้านล้วนอยู่ใกล้บริเวณนี้
รุ่งเช้าเหล่าสาวใช้ต่างพากันมาปรนนิบัติรับใช้ แต่สิ่งที่ต่างไปจากทุกวันคือทุกคนต่างเดินผ่านและหยุดที่บ้านสวนหลัง
หนึ่งพร้อมกับส่งสายตาสอดส่องและพูดคุยกัน
กลางดึกเมื่อคืนนี้ บ้านหลังนี้ได้ถูกจัดเก็บอย่างกะทันหัน และมีหญิงนางหนึ่งได้เข้าไปอาศัย ว่ากันว่า นางเป็นบุตรสาวคนโตของบ้าน
“พวกเราต้องมาจัดลำดับกันใหม่แล้ว ต่อไปแม่นางเฉิงเจ็ดก็ต้องเป็นแม่นางเฉิงแปดแล้ว” แม่นางเฉิงหกวัยสิบสองปีหัวเราะคิกคัก
หลังจากฟังคำพูดของนาง หญิงสาวสองนางที่กินข้าวอยู่ในบ้านก็วางตะเกียบลง ก้มหัวลงและกลั้นหัวเราะ
แม่นมวิ่งมาอย่างตื่นตระหนก
“คุณหนูหก อย่าแกล้งน้องเล่นแบบนี้” นางกล่าว
แม่นางเฉิงหกเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้านใหญ่ ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ของบ้านตัวเอง แม่นางเฉิงเจ็ดจึงไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงนัก
ความโกรธที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนของแม่นางเฉิงเจ็ดได้ปะทุขึ้นมาจากคำพูดนี้ นางโยนตะเกียบ ร้องไห้แล้ววิ่งออกไปข้างนอก
แม่นมถอนหายใจแล้วรีบตามออกไป
เห็นแม่นางเฉิงเจ็ดร้องไห้วิ่งหนี แม่นางเฉิงหกแลบลิ้นล้อเลียน แล้วเดินจากไป
หญิงสาวสองนางที่เหลืออยู่ในบ้านต่างจ้องมองกัน
“เจ้ายังจำคนสติไม่สมประกอบนั่นได้หรือไม่ ” แม่นางเฉิงสี่ถาม
“ตอนที่นางออกไปเราเพิ่งจะอายุได้สิบสอง จะจำได้อย่างไรเล่า” แม่นางเฉิงห้ากล่าว แล้วค่อยๆ จับตะเกียบขึ้นมา
กินข้าว “อีกอย่าง คนสติไม่สมประกอบมีอะไรให้น่าจดจำเล่า ก็เท่านี้แหละ”
ขณะที่กล่าว นางได้ทำท่าทางแลบลิ้นและกรอกตา ทำหน้าตาล้อเลียน
แม่นางเฉิงสี่โดนหยอกจนหัวเราะ
“อย่างนั้นต่อไปข้าก็เป็นแม่นางเฉิงห้าแล้วซิ” นางกล่าวพร้อมกับยื่นมือชี้ไปที่แม่นางเฉิงห้า
ช่างเป็นเรื่องน่าขำสิ้นดี สองพี่น้องมองตากันอีกครั้ง แล้วหัวเราะออกมาอีกครั้ง
ฮูหยินรองที่ไม่ได้หลับแทบทั้งคืนแม้แต่ข้าวก็ยังไม่ทันได้กิน อยากจะหลับต่ออีกสักพัก แต่กลับถูกลูกสาวร้องไห้เสียงดัง
รบกวนจนหลับนอนต่อไม่ได้
“ไม่มีใครไม่ให้เจ้าเป็นแม่นางเฉิงเจ็ด เจ้าคือแม่นางเฉิงเจ็ด และจะเป็นแม่นางเฉิงเจ็ดตลอดไป” นางกล่าวพร้อมกับลูบหัวบุตรสาว
แม่นางเฉิงเจ็ดจับชายเสื้อของมารดา นัยน์ตาดวงโตน้ำตาคลอเบ้า อารมณ์ของนางสงบลงเมื่อได้รับการรับการยืนยันจากมารดา
“อย่างนั้น ข้าไม่อยากจะมีพี่สาวที่ไม่สมประกอบ คนอื่นจะหัวเราะเยาะข้าได้” นางเริ่มบิดตัวกล่าว
ถ้าเป็นไปได้ ทุกคนในตระกูลเฉิงล้วนแล้วแต่มีความต้องการเช่นนี้ แต่จะมีวิธีใดเล่า
เจ้าสติไม่ดีถูกส่งไปที่วัดเต๋าตั้งเจ็ดแปดปี ไม่ตายไม่พอ ซ้ำยังกลับมาอีก
ฮูหยินรองเฉิงรู้สึกเพียงว่าปวดหัวจนจะระเบิด
“เอาล่ะ แม่นางเฉิงเจ็ด เจ้าจะโวยวายไปทำไมเล่า เจ้าลองมองดูตัวเองว่าเหมือนกุลสตรีหรือเปล่า ถ้าเจ้ายังเป็นเช่นนี้ เจ้าจะต่างอะไรกับพี่สาวที่สติไม่ดีของเจ้า ที่ถูกคนทั้งเมืองหัวเราะเยาะ” นางก้มหน้าลงพูดกับลูก
นี่นับเป็นฝันร้ายที่สุดของแม่นางเฉิงเจ็ด นางมองไปที่มารดา พร้อมกับร้องไห้ออกมาเสียงดัง
เรือนรองของตระกูลเฉิงเสียงดังวุ่นวายตั้งแต่เช้า
ข่าวถูกส่งไปถึงเรือนใหญ่ของตระกูลเฉิง สองสามีภรรยาประมุขแห่งเฉิงใหญ่ที่แทบไม่ได้นอนมาทั้งคืนสบตากัน พร้อมถอนหายใจออกมาเสียงดัง
“น้องรองเป็นลูกผู้ชาย น้องสะใภ้แต่งเข้าบ้านมาก็ไม่ทันได้เห็นหน้าเด็กคนนั้น ข้าว่าอย่าให้พวกเขาถามอะไรอีกเลย พานางเข้ามาหาข้าก็แล้วกัน” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
นายใหญ่เฉิงพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยหน่าย
“เด็กคนนั้นกินข้าวหรือยัง” ฮูหยินใหญ่ให้สาวใช้ไปถาม
ไม่นานนักสาวใช้ก็กลับมารายงาน
“ยังหลับอยู่เจ้าค่ะ” นางกล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงรู้สึกตกใจ มองดูท้องฟ้าข้างนอก แสงสว่างยามเช้าในฤดูร้อน ขณะนั้นดวงอาทิตย์สูงโด่งทั้งในและนอกเรือนล้วนแต่มีแสงสว่างแยงตา
“กับคนสมประกอบคนหนึ่ง เจ้ายังคาดหวังให้เขาใช้ชีวิตเหมือนคนปกติหรือ ไม่กินก็นอน” นายใหญ่เฉิงกล่าวอย่างไม่สนใจใยดี “ไม่ต้องถามแล้ว ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ”
เฉิงเจียวเหนียงสองนายบ่าวนอนหลับสนิทในวันแรกที่กลับมาถึงบ้านตระกูลเฉิง
เมื่อปั้นฉินได้กลับมาปักหลักที่บ้าน จิตใจจึงได้ผ่อนคลาย ความกลัวที่สั่งสมมานานหลายเดือนมลายหายไปสิ้น นางนอนหลับสนิทกว่าที่ผ่าน
เฉิงเจียวเหนียงเองที่หลับไม่สนิทมาตลอดหลายเดือน มาถึงตอนนี้ นอนหลับพักผ่อนได้ดีขึ้น โดยเฉพาะเมื่อคืนนี้ ที่หลับสนิทโดยไม่ฝันอะไรเลย อาจเป็นเพราะการกลับมาถึงที่บ้านจริงๆ เสียที เพราะจิตวิญญาณได้กลับสู่ถิ่นฐานเป็นแน่แท้
สรุปแล้ว นายบ่าวทั้งสองมีความสุขเป็นอย่างมาก ดังนั้นหลังทำธุระเรียบร้อยแล้ว ถึงแม้จะพบว่าอาหารบนโต๊ะเย็นแล้วก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีแต่อย่างใด
“ที่เรือนจะกินข้าวกันค่อนข้างเร็ว พวกเจ้ามาใหม่คงไม่รู้กฎ เตาไฟเมื่อปิดไปแล้วจะจุดใหม่ก็กะไรอยู่ คนทั้งบ้านอยู่กันตั้งมาก ไม่ได้สร้างครัวเล็กไว้ใช้เองด้วย” สาวใช้ที่อยู่ระเบียงทางเดินด้านนอกอธิบายด้วยใบหน้าที่จะยิ้มก็ไม่ใช่ จะไม่ยิ้มก็ไม่เชิง
นางทำท่าดูแสงแดด แล้วพูดต่ออีกว่า “หรือจะรออีกสักพัก นี่ก็จวนจะกินข้าวเที่ยงกันแล้ว”
นี่เป็นการประชดที่พวกนางตื่นสาย แต่ปั้นฉินไม่ได้สนใจอะไร
“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวข้าอุ่นอาหารเอง” นางกล่าวพลางส่งยิ้มให้กับสาวใช้
อุ่นเองงั้นหรือ สาวใช้ตกตะลึง เห็นหญิงสาวเข้าไปไม่นานก็จุดเตาไฟอันเล็กสองตัวไว้กลางบ้าน เปิดกล่องข้าวออก ข้างในมีอุปกรณ์ทั้งหมดครบสมบูรณ์ ไม่เพียงแต่ครบสมบูรณ์ มิหนำซ้ำยังเรียบหรูอีกด้วย มีหลายสิ่งที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อน
คนไม่สมประกอบมีรสนิยมดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ
สาวใช้เห็นแล้วรู้ยิ่งตื่นตาตื่นใจ ขณะเดียวกันข้างหลังก็มีสาวใช้อีกคนหนึ่งยื่นมือมาสะกิดนาง
“เป็นอย่างไรบ้าง” สาวใช้ที่มาทีหลังถามนางด้วยความสงสัย แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปแอบมองในห้องโถงอย่างเงียบๆ
สาวใช้ที่มาก่อนส่ายหน้า
“ยังไม่ออกมาเลย ข้าเองก็ไม่ได้เข้าไป ตอนนี้หน้าต่างยังเปิด เจ้าลองแอบดูสิ” นางกล่าวแล้วยิ้มเบาๆ
สาวใช้สองนางหัวเราะคิกคักด้วยกัน
ทางปั้นฉินที่อุ่นอาหารเสร็จแล้ว ก็นำอาหารบรรจุเข้าลงในกล่องอาหารแล้วมุ่งตรงไปที่ห้องนอน สาวใช้สองนางไม่มีใจจะตามเข้าไปดูเหตุการณ์
“ข้าจำได้เมื่อก่อนตอนนางยังเด็ก ข้าวก็กินไม่เป็น จะถ่ายหนักถ่ายเบาก็ไม่รู้เรื่อง พอถึงฤดูหนาว เสื้อผ้าก็ยังซักไม่ได้ กลิ่นตัวเหม็นตลอดทั้งวัน ฮูหยินคนก่อนต้องเอาธูปมาจุด จนเด็กสติไม่ดีนั่นฉุนจนจามที ฉี่เล็ดที”
อีกด้านหนึ่ง สาวใช้ของจิ๋วเส่าที่ชอบพูดคุยเล่นด้วยกัน พอนางพูดถึงตรงนี้ก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา
“ก็ลำบากใจแทนฮูหยินคนก่อนเสียจริง ลูกสาวที่เป็นเช่นนี้ไม่ควรเก็บเอาไว้ตั้งแต่แรก”
“ไม่ใช่เพราะเมื่อก่อนนายใหญ่อยากปล่อยให้ตาย แต่ฮูหยินกลับไม่ยอม ร่ำไห้เสียงดัง ย้ายไปบ้านญาติ จนทำให้นายใหญ่โกรธนานเป็นถึงสามวัน สุดท้ายก็ทำใจ ไม่ยุ่งกับเรื่องของเรือนรองอีก”
“โบราณว่าไว้ คนแก่อาบน้ำร้อนมาก่อน ฮูหยินรองคนก่อนนางไม่ยอมฟังคำผู้ใหญ่ ก็ต้องยอมเหน็ดเหนื่อยเพราะเด็กคนนี้ นายรองเฉิงไม่ชอบใจ ก็เลยไม่มีบุตรด้วยกันอีก นางเหนื่อยจนร่างกายสู้ไม่ไหว เสียชีวิตก่อนวัยอันควร ทิ้งให้ลูกของนางต้องทนแบกรับความลำบากไปอีก ไม่สู้ตัดใจเสียแต่แรก ลูกของนางคนนี้ก็เกิดใหม่มีชีวิตที่ดีแล้ว”
“ดูเจ้าพูดเข้า ถ้าไม่ใช่เพราะฮูหยินก่อนเสียไว แล้วจะมีฮูหยินใหม่เหมือนวันนี้ได้เยี่ยงไร”
คำพูดนี้ทำให้เกิดเสียงหัวเราะ และหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องของฮูหยินรองใหม่
“แล้วพวกเจ้าคิดว่าฮูหยินคนก่อนกับฮูหยินใหม่คนไหนดีกว่ากัน”
การเปรียบเทียบกับคนตาย เป็นกฎข้อห้ามของฮูหยินรอง แต่นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ สำหรับผู้เป็นภรรยาใหม่ นางทราบเรื่องนี้ดี ตั้งแต่ตอนที่แต่งเข้าบ้านตระกูลเฉิงแล้ว
หญิงคนใดไม่อยากจะแต่งงานแล้วเป็นรักเดียวของกันและกันบ้างเล่า แต่ว่าบางครั้งชีวิตก็เลือกไม่ได้ เป็นเพราะบิดาของนางได้รับโทษ ทั้งบ้านโดนหางเลขไปด้วย ไม่มีใครอยากเกี่ยวดองจนนางถูกทิ้งให้เป็นสาวแก่ สุดท้ายต้องยอมออกเรือนเป็นภรรยาใหม่ของผู้อื่น
ยังดีที่สามีเป็นหนุ่มหล่อ อาชีพการงานดี เป็นคู่ครองที่อ่อนโยน แม่สามีเป็นคนธรรมะธรรมโม นางแต่งเข้าบ้านนี้ เหมือนไม่ได้มาเป็นลูกสะใภ้ แต่เหมือนมาเป็นลูกสาวมากกว่า แล้วยังมีบุตรสาวให้ตระกูลอีก สิ่งต่างๆ ที่นางกังวลก่อนที่จะออกเรือนก็ค่อยๆ คลายไปจนสิ้น
นึกไม่ถึงว่าในขณะที่ชีวิตกำลังดีขึ้นในทุกวัน กลับมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น ความกลัวเหล่านั้นที่ถูกกลบเกลื่อนอยู่ข้างใน
กลับโผล่ออกมาอีกครั้ง
ถ้านางจากไป นางและสามีก็ไม่อาจฝังร่างร่วมกันได้ ตรงกลางต้องถูกคั่นไว้ด้วยโลงศพอีกหนึ่ง และนางทำได้เพียงอยู่ในตำแหน่งล่างถัดไป ถึงแม้ว่านางจะเคียงข้างสามีเป็นหลายสิบปี หรือมีบุตรเพื่อสืบสกุลให้แล้วก็ตาม ก็มิอาจสู้กับหญิงอายุสั้น
ที่ไม่มีความสำคัญอะไรภายในบ้านเลย เพียงเพราะนางแต่งเข้าบ้านก่อน เพียงเพราะนางเป็นภรรยาคนแรกของสามี
ฮูหยินรองเฉิงสั่นไปทั้งตัว โดนลูกสาวร้องไห้ปลุกแต่เช้า และหวนคิดถึงคำพูดประโยคนั้นของลูกสาวที่ว่าข้าไม่ต้องการพี่สาวที่เป็นคนไม่สมประกอบ
เพราะนางคนเดียว สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่เป็นปัญหาที่มากับเจ้าคนสติไม่ดีนั่น ทำไมนางไม่ตายไปที่ปิ้งโจวไปเสีย เหตุใดยังกลับมาที่นี่ได้อีก


## 014 ตกใจ

บทที่ 14 ตกใจ
ปั้นฉินนำของในตะกร้าอาหารออกมาจัดวาง
“นายหญิง รับประทานอาหารได้แล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยความดีใจ
เฉิงเจียวเหนียงอยู่เพียงครู่
“อาหารเน้นความพิถีพิถัน ไม่เน้นที่ปริมาณ” นางกล่าวพร้อมยื่นมือมาหยิบขนมชิ้นหนึ่ง
ปั้นฉินรีบแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ ให้นาง พุทราข้างในปรากฏออกมา
“อ่า ขนมชุยปิ่งนี้อร่อยกว่าในวัดเต๋าเยอะเลยเจ้าค่ะ” นางพูดพลางยิ้มไปพลาง
“ไม่อร่อย” เฉิงเจียวเหนียงส่ายหัว กินเพียงคำเล็กๆ ก็ไม่กินต่อแล้ว
ตั้งแต่ที่นายหญิงหายดีแล้ว ถึงแม้กินได้น้อย แต่กลับช่างเลือกเป็นอย่างมาก เงินที่พวกนางหามาได้นอกจากจะไว้ใช้
ในการเดินทางแล้ว กว่าครึ่งนั้นใช้ไปกับอาหารการกิน ไม่รู้ว่านางคิดอาหารที่พิถีพิถันเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร
อย่างเช่นหมี่เย็นที่นายหญิงจะกิน ต้องใช้ใบไหวสดบดเอาน้ำมานวดกับแป้งทำเป็นเส้น กลั่นน้ำมันจากเนื้อหมูเอามาผัดหมี่ หมี่ถ้วยหนึ่งมีส่วนผสมไม่มาก แต่ใช้เวลามากกว่าคนอื่นที่ทำหมี่เป็นหม้อ
โชคดีที่นายหญิงกินไม่มากนัก บางทีวันหนึ่งกินขนมไม่กี่ชิ้นก็พอแล้ว ไม่เช่นนั้นป่านนี้พวกนางคงยังไปไม่ถึงบ้าน
เฉิงเจียวเหนียงมองดูกล่องอาหาร พร้อมยกมือขึ้นชี้
“อันนี้เอาไปทอด เอาแป้งนึ่งนี้ฉีกละเอียดต้มกับน้ำแกงเสีย ก็พอแล้ว” นางกล่าว
ปั้นฉินทำงานพวกนี้จนเคยชินเสียแล้ว นางตอบรับแล้วยกออกไปอย่างอารมณ์ดี
“เจ้านั่งยองๆ นั่งยองลงไป” แม่นางเฉิงหกหันซ้ายหันขวา เหมือนนึกอะไรออก ก่อนจะชี้นิ้วกับสาวใช้พร้อมพูดไปพลาง
สาวใช้หวาดหวั่นชอบกล
“นายหญิง พวกเรากลับไปกันเถอะเจ้าค่ะ ฮูหยินต้องตามหาท่านแน่เลย” นางกล่าว
แม่นางเฉิงหกเบาลมชู่วเพื่อให้นางเงียบ
“เบาๆ หน่อย! อย่าทำให้เจ้าสติไม่ดีนั่นตกใจ!” นางเอ่ยเสียงเบา
สาวใช้แทบจะร้องไห้ออกมา
“นายหญิง อย่าดูอีกเลย เจ้าสติไม่ดีนั่นตีคนนะเจ้าคะ” นางกล่าวเสียงสั่น
สำหรับเด็กอายุสิบกว่าขวบ คนสติไม่ดีนั้นน่ากลัวยิ่งนัก
“อยู่ในบ้านข้าจะกลัวอะไรเล่า เร็วเข้า นั่งลง ข้าจะปีนขึ้นไปดูว่าเจ้าคนสติไม่ดีหน้าตาเป็นอย่างไร” แม่นางเฉิงหกกล่าว
โบกไม้โบกมือ เร่งเร้าสาวใช้ให้รีบนอนคว่ำลง
สาวใช้จนปัญญาทำได้เพียงนอนลงน้ำตาคลอเบ้า แม่นางเฉิงหกจับกำแพงไว้และเหยียบบนร่างของสาวใช้ คว้าขอบหน้าต่างไว้แล้วมองผ่านช่องเข้าไปข้างใน
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ทำเอาแม่นางเฉิงหกตกใจรีบนั่งลง สาวใช้โซเซแทบทำนางล้มลง
“นายหญิง เจียนปิ่งเสร็จแล้วเจ้าค่ะ ท่านกินนี่ไปก่อน ข้าต้มโจ๊กชุยปิ่งอยู่”
แม่นางเฉิงหกยื่นหัวออกมาอย่างระมัดระวัง มองดูสาวใช้กระโปรงดำวิ่งผ่าน พร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งลอยมา
“เหตุใดถึงหอมเช่นนี้” นางพึมพำ เขย่งเท้าเกยหน้าต่าง ริมซ้ายหลังม่านไม่ไผ่มีเงาคนสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากันอยู่
“นายหญิง ข้าไปตักน้ำแกง...”
“นายหญิง ท่านชิมอันนี้ว่าได้ไหม”
สาวใช้เดินเข้าออกเรือนไปมา เสียงใสเจื้อยแจ้วดังสะท้อน นอกจากเสียงนางแล้วไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
“เจ้าสติไม่ดีนั่นพูดไม่ได้” แม่นางเฉิงหกหันกลับมาพูดกับสาวใช้เบาๆ ด้วยความดีใจที่สืบข่าวใหม่มาได้
ทั้งกลัวทั้งเจ็บ สาวใช้สั่นไปทั้งตัวจนคุกเข่าไม่ไหวแล้ว
“นายหญิง เรารีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ...” นางพูดเสียงสั่น
“เจ้าอย่าขยับสิ ข้ายังไม่เห็นว่านางหน้าตาอย่างไร น้ำมูกไหลยาวเท่าไหร่ ตาปากเบี้ยวหรือไม่...” แม่นางเฉิงหกกล่าว พร้อมทั้งหันหน้ากลับไปอีกครั้ง
ดวงตาคู่ใหญ่จ้องมองดูนาง
แม่นางเฉิงหกกรีดร้อง ล้มลงบนพื้นไป
สาวใช้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ตกใจจนต้องกรีดร้องตาม ยิ่งเห็นแม่นางเฉิงหกล้มลงบนพื้น ก็ยิ่งตกใจจนกรีดร้อง
ออกมาอีก ก่อนจะรีบลากแม่นางเฉิงหกวิ่งหนีสุดชีวิต
เฉิงเจียวเหนียงมองดูคนสองคนล้มลุกคลุกคลานหนีไปดังลมพัด
“นายหญิง ผู้ใดหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินยืนข้างๆ กล่าวด้วยสีหน้าตกใจและกังวล
เฉิงเจียวเหนียงหน้านิ่ง
ปั้นฉินบ่นพึมพำ บนเตามีเสียงน้ำมันควันดังขึ้น นางร้องพลางรีบหันกลับวิ่งไป
“ข้าไม่รู้ว่าคือใคร” เฉิงเจียวเหนียงเพิ่งจะพูดออกมา
พอพูดจบ สีหน้าของนางก็ดูเบื่อหน่ายขึ้นมา
ความคิดให้หัววิ่งวนไปมาไม่รู้กี่รอบ แต่คำพูดเพิ่งจะออกมาจากปากได้
ปากเจ้านี่มันไม่เก่งเหมือนใจหวัง ชาติหน้าเกิดมาขอให้มีปากเป็นไม้ เอาให้อึดอัดตายไปเลย
จู่ๆ ในคำพูดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาในหัว เฉิงเจียวเหนียงรู้สึกปวดตรงหัวใจ ความเจ็บปวดนั้นแผ่ซ่านไปทุกซอกกระดูก เสียงดังหึ่งในหู นางยืนไม่ไหวอีกต่อไป มือคว้าขอบหน้าต่างไว้ แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะยามที่นางยื่นมือออกมาก็สายไปเสียแล้ว
ปั้นฉินยกกล่องอาหารเข้ามาอย่างอารมณ์ดี ได้ยินเสียงโครมครามจึงพบว่าเฉิงเจียวเหนียงล้มลงบนพื้นไปเแล้ว
เสียงกรีดร้องกับเสียงกล่องอาหารที่ตกบนพื้น ดึงดูดให้เหล่าสาวใช้ที่อยู่ตรงหน้าประตูเดินเข้ามา
เมื่อเฉิงฮูหยินใหญ่มาถึง หมอก็เพิ่งจะส่งกลับ สาวใช้ต่างกำลังพูดคุยกัน
“ไม่ได้มีอะไรมาก ก็แค่ตกใจ พักสักหน่อยก็หาย” นางกล่าว
ฮูหยินรองเฉิงใบหน้าซีดเซียว เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งคืนกับอีกครึ่งวัน แป้งใต้ตาก็ปกปิดไม่มิดเสียแล้ว
“อยู่ในบ้านดีๆ จะตกใจได้อย่างไร” นางกล่าว อธิบายพร้อมถามกับฮูหยินใหญ่อย่างอ่อนแรง
“เพราะเปลี่ยนที่อยู่ใหม่กระมัง” ฮูหยินใหญ่กล่าว “เด็กแบบนั้น สติปัญญาเหมือนเด็กอายุไม่กี่เดือน ไม่รู้เรื่องอะไรหรอก”
ฮูหยินรองฝืนยิ้มเล็กน้อย
“สะใภ้ใหญ่พูดถูก” นางกล่าวก่อนจะเลิกคิ้วมองสาวใช้ “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ แต่ละคนวิ่งพล่านไปหานายหญิงใหญ่อย่างกับลิงค่าง วันหน้าหากยังมีคนทำเช่นนี้อีก ข้าจะเอาพวกเจ้าไปขายเสีย ไปบนท้องถนนอยากดูอะไรก็ไปดูให้พอ”
เหล่าสาวใช้หดหัวก้มหน้าไม่กล้าพูดจา รู้ดีว่าผิด แต่ไม่ใช่เพราะพวกนางไปดูเด็กสติไม่ดีนั่น แต่เป็นเพราะจับกลุ่มคุยกันจนเกิดเรื่อง
พวกนางรีบคุกเข่าลงพร้อมร้องขออภัย บอกว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก จากนั้นฮูหยินรองจึงไล่พวกนางออกไป
“ลำบากเจ้าแล้ว” ฮูหยินใหญ่เอ่ยพลางมองดูนาง
ฮูหยินรองร้องไห้ออกมาทันใด นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องร้อง เพียงแต่อยากร้อง รู้สึกน้อยใจและอึดอัดใจ
“แม่นางเจ็ดเพิ่งจะเรียนรู้กฎเกณฑ์ ซีเกอเอ๋อร์ก็ยังเล็ก น้องชายสองก็ต้องเตรียมตัวไปรับหน้าที่ ลูกสาวสามคนของข้าก็แต่งงานแล้ว เหลือเพียงแม่นางหก ทั้งในบ้านหรือนอกบ้านได้พี่ชายใหญ่ของเจ้ามาดูแล ข้าก็เบาใจ เด็กสติไม่ดีคนนี้ก็ให้ข้าดูแลไปก่อนแล้วกัน” ฮูหยินใหญ่คิดสักครู่แล้วกล่าว
ฮูหยินรองลุกขึ้นเคารพ
“จะลำบากพี่สะใภ้ได้อย่างไร นี่เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว” นางเอ่ยเสียงสะอื้น
“พอแล้ว คนบ้านเดียวกันแท้ๆ พูดอย่างกับเป็นคนนอก” ฮูหยินใหญ่กล่าว ยื่นมือมากุมมือนาง “อย่างไรเสียก็อยู่ในรอบรั้วเดียวกัน ข้าจะให้คนใช้ไปดูแลก็แล้วกัน เรื่องอื่นก็ไม่ต้องกังวลใจไป เจ้าก็วางใจได้ ตั้งใจสอนลูกๆ ในบ้าน ให้น้องชายสองไปรับหน้าที่อย่างสบายใจ ตระกูลเฉิงเรา ต้องอาศัยบารมีน้องชายสองอยู่”
หากตอนนี้ยังจะบ่ายเบี่ยงอีกก็ดูอิดออดไป ฮูหยินรองกล่าวขอบคุณความกรุณาอย่างจริงใจ ถือว่าบรรเทาความทุกข์ใจไปได้ชั่วคราว
เหล่าสาวใช้ด้านนอกรวมตัวกันอีกครั้ง
“รีบบอกเร็ว หน้าตาอย่างไร” หลายคนมารุมล้อมเหล่าสาวใช้ที่โชคดีได้ยินเสียงกรีดร้องแล้วเข้าไปรับใช้เฉิงเจียวเหนียง กล่าวถามอย่างใคร่รู้
“หน้าตาเหมือนกับฮูหยินที่ล่วงลับไปอย่างกับแกะ” สาวใช้คนหนึ่งกล่าวด้วยความประหลาดใจ
ฮูหยินสกุลโจวใบหน้างดงาม สาวใช้คนเก่าแก่ ในบ้านยังจำได้อย่างชัดเจน
“แต่เสียดายที่เดินไม่ได้ ยืนอยู่ดีๆ ยังล้มลงได้” สาวใช้ส่ายหัวถอนหายใจ “เหม่อลอยตลอด ตื่นอยู่ก็ไม่รู้ว่าตื่น ดูอย่างไรก็เหมือนไร้วิญญาณ ข้าวที่ยกเข้าไปก็ไม่กิน ไม่รู้ว่ากินข้าวเองได้หรือไม่”
เหล่าสาวใช้ทางนี้พากันถอนหายใจกัน อีกทางก็มีเหล่าแม่นางทั้งหลายรวมตัวกัน
“ตาโตขนาดนี้...” แม่นางเฉิงหกกล่าว ยื่นมือมาทำท่าทางบนใบหน้า
พี่น้องที่นั่งอยู่ต่างทำท่าทางตกใจและหวาดกลัว
“แล้วยังไม่มีนัยน์ตาอีก!” แม่นางเฉิงหกพูดอีกประโยค เบิกตาใส่ทุกคน
เหล่าหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องขึ้นมา นั่งกำมือกันแน่นบนเสื่อรอง
“น่ากลัวจัง น่ากลัวจัง” ทุกคนต่างกล่าว “แม่นางหก เจ้าอย่าไปดูอีกเลย ได้ยินว่าคนสติไม่ดีนี่ตีคนด้วย!”
แม่นางเฉิงหกได้ใจเล็กน้อย
“ข้าไม่กลัวหรอก ข้ามีพี่ชาย หากนางจะตีข้า ข้าก็ให้พี่ชายข้าตีนาง” นางเท้าเอวกล่าว
ถึงบ้านรองในวันนี้จะมีเพียงลูกชายหนึ่งคน คือซีเกอเอ๋อร์ที่นอนกินนมอยู่บนเตียง บ้านใหญ่มีลูกชายสามคน มีพี่ชายคอยปกป้อง เป็นเรื่องที่เหล่าหญิงสาวต่างอิจฉา พี่ชายแท้ๆ กับพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันย่อมต่างกันอยู่บ้าง
เสียงเกี๊ยะไม้ดังลอยมา แม่นางเฉิงเจ็ดเดินมาเข้าห้องโดยไม่ถอดรองเท้าเกี๊ยะไม้ นางเดินตรงเข้ามาทั้งยังทิ้งรอยเท้าไว้อย่างชัดเจนบนเสื่อรองนั่งลายดอกไม้นกปลาสุดโปรดของแม่นางเฉิงหก
“แม่นางหก คนสติไม่ดีนั่นตอนนี้เป็นพี่สาวเจ้าแล้ว” แม่นางเฉิงเจ็ดโบกพัดน้อยไปมา บนไหล่คลุมด้วยไหมซาหลัว ร่างสะโอดสะองพูดจาเสียงดัง


## 015 คำเรียก

บทที่ 15 คำเรียก
“อาการสติดีของนายหญิงข้าดีหายแล้ว” ปั้นฉินคำนับกล่าวอย่างรีบร้อน
เฉิงฮูหยินใหญ่ที่อยู่ตรงหน้ายกมือขึ้นปรามนางไม่ให้พูดต่อ
“ข้าไม่อยากเป็นแม่นางเจ็ด ข้าไม่อยากเป็นแม่นางเจ็ด” แม่นางเฉิงหกนั่งอยู่อีกด้านหนึ่ง ผลักกระดานหมากรุกล้มระเนระนาดเสียงดัง อีกทั้งยังส่งเสียงตะโกนโวกเหวก จนในห้องนั้นวุ่นวายไปหมด
“เจ้าหยุดโวยวายเสียที” ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วตำหนิ
อย่างไรเสียแม่นางเฉิงหกก็ยังเกรงกลัวแม่ของตน ทำหน้าบึ้งตึงและไม่กล้าตะโกนอีก
ภายในห้องเงียบสงบลง ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจ มองไปที่สาวใช้ข้างๆ
“แม่นางใหญ่ปีนี้อายุเท่าไรแล้ว” นางถาม
“สิบสี่ปีเต็มแล้วเจ้าค่ะ” ปั้นฉินรีบตอบ
ฮูหยินใหญ่มองนางอย่างรังเกียจ สาวใช้ก็มองนางอย่างไม่พอใจ
อารมณ์ผลีผลาม ไร้การอบรม
“ตอบฮูหยินเจ้าค่ะ หลังเทศกาลไหว้บะจ่างก็สิบสี่ปีแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว “อายุมากกว่าแม่นางสี่แม่นางห้าครึ่งปีเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่นึกย้อนตาม
“ใช่สิ ข้าจำได้ว่าตอนนั้นพวกนางตั้งครรภ์ไล่เลี่ยกัน” นางกล่าว
ตอนนั้นในบ้านรองตระกูลเฉิงแม่นางสกุลโจวตั้งครรภ์ คนทั้งบ้านต่างพากันโล่งอก เพื่อเป็นการอธิษฐานให้กับเด็กในท้อง และแสดงถึงความใจกว้างของตน แม่นางโจวให้เหล่าเมียรองหยุดยา ดังนั้นเมื่อแม่นางโจวตั้งครรภ์ได้ครึ่งปี เมียรองทั้งสองของบ้านรองก็ต่างพากันตั้งครรภ์ด้วย
ยังจำได้ว่าตอนนั้นทั้งบ้านต่างพากันดีใจ นายใหญ่ตระกูลเฉิงเปิดตำราคำนวณชื่อทุกวัน คิดไม่ถึงว่า...
ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจ
ตอนนั้นยิ่งดีใจมากเพียงใด ต่อมายิ่งโมโหมากเท่านั้น ดังนั้น ฮูหยินใหญ่ของบ้านรองผู้นี้ก็ถูกมองว่าไม่ใช่คนตระกูลเฉิง ถึงขนาดที่ลำดับที่ยังถูกลืมเลือนไป
“ชื่อเล่นนาง...” นางคิดสักครู่แล้วกล่าว
“เจียวเหนียง เจียวเหนียง นายหญิงข้าชื่อเจียวเหนียงเจ้าค่ะ ท่านยายของนายหญิงตั้งให้เจ้าค่ะ” ปั้นฉินรีบตอบกลับอย่างดีใจ
เจียวเหนียง...
ฮูหยินใหญ่เบะปากในใจ
“อย่างนั้นก็เรียกเจียวเหนียงเหมือนเดิมแล้วกัน อย่างไรเสียก็เป็นความตั้งใจของท่านยายของเจียวเหนียง” นางกล่าว
แม่นางเฉิงหกโล่งใจ ดีเสียจริง ตนเองไม่ต้องเปลี่ยนชื่อแล้ว
“ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ นายหญิงของข้าอยู่ลำดับที่สี่ อย่างนั้นต้องเรียก...” ปั้นฉินกล่าวอย่างลังเล
ลูกในบ้านตระกูลเฉิงถ้าไม่เรียงตามลำดับที่ ก็เหมือนไม่ใช่ลูกบ้านตระกูลเฉิง พูดออกไปก็ดูไม่ดี
“ก็บอกว่าเรียกเจียวเหนียงก็เจียวเหนียงสิ เจ้าฟังไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร” แม่นางเฉิงหกตะโกนกล่าว
เห็นแม่นางที่อายุน้อยกว่านายหญิงของตนเหิมเกริมต่อหน้าฮูหยินเฉิง ปั้นฉินเดาออกว่าคงล่วงเกินไม่ได้เป็นแน่ เพิ่งจะเข้ามาอาศัยในบ้านนี้ นางจะหาเรื่องให้นายหญิงไม่ได้ ปั้นฉินรีบก้มหัวบนพื้น รีบขอโทษไม่หยุด
“คนสติไม่ดีจะเอาชื่อไปทำไม!” แม่นางเฉิงหกกล่าวอย่างโกรธงอน แต่แอบมีความดีใจแฝง
ปั้นฉินก้มหน้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“นายหญิงของข้าหายดีแล้ว หายจากสติไม่ดีแล้วเจ้าค่ะ” นางยิ้มกล่าว
คนในห้องต่างไม่ปริปากพูดว่าถูกหรือผิด
“จริงๆ นะเจ้าคะ นายหญิงของข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะ” ปั้นฉินกล่าวอย่างรีบร้อน
“เจ้าคนสติไม่ดี พูดก็ไม่ได้ หายอะไรกันเล่า!” แม่นางเฉิงหกเอ่ยพลางเชิดจมูก พร้อมโบกพัดน้อย
“ได้เจ้าค่ะ ได้เจ้าค่ะ นายหญิงพูดได้เจ้าค่ะ” ปั้นฉินรีบปฏิเสธ แล้วมองไปทางฮูหยินใหญ่ “ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ ท่านยังจำได้หรือไม่ ที่หน้าประตูนั้น นายหญิงของข้ายังเรียกพ่ออยู่เลยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่นึกขึ้นได้ ใต้โคมไฟหน้าประตู หญิงสาวผู้นั้นเปิดม่านมาแสดวความเคารพและเอ่ยเรียกพ่ออยู่ครั้งหนึ่ง
ท่าทางเหม่อเลย น้ำเสียงแข็งกระด้างเหมือนกับตุ๊กตาหุ่นเชิด
“เจ้าสอนได้ดี ต่อไปก็สอนนายหญิงของเจ้าดีๆ แล้วกัน” นางกล่าวอย่างเชยชา มองดูสาวใช้ผู้นี้สักครู่ “เจ้าเป็นสาวใช้ของบ้านตระกูลโจวหรือ”
ปั้นฉินพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า
“เหล่าฮูหยินโจวเป็นคนซื้อตัวข้ามา เพื่อรับใช้นายหญิง ดังนั้นจึงไม่นับว่าเป็นคนของตระกูลโจวเจ้าค่ะ” นางกล่าว
อย่างนั้นก็ไม่ใช่คนของพวกเราตระกูลเฉิงเหมือนกัน ฮูหยินใหญ่หน่ายจะพูดอีก มองไปทางสาวใช้พวกนั้น
“เรือนนั้น ส่งคนเก่าไปคนหนึ่ง ส่งสาวใช้ไปปัดกวาดเช็ดถูไปคนหนึ่ง คนครัวก็ส่งไปคนหนึ่ง” นางกล่าว
สาวใช้ตอบรับคำ
“นายหญิงข้าหายสติไม่ดีแล้วจริงๆ นะเจ้าคะ ฮูหยินและนายท่านทั้งหลายมาพบได้เจ้าค่ะ” นางกล่าว
ขนาดไม่ไปพบหน้าก็ลำบากจะแย่แล้ว...
ฮูหยินใหญ่ ‘อืม’ ตอบรับ
“นางสุขภาพไม่ดี อย่าไปพบเลย รักษาตัวดีๆ เถอะ” นางกล่าวอย่างไร้อารมณ์
ปั้นฉินยังอยากจะพูดอีก สาวใช้อีกคนจ้องมองนางอย่างรำคาญจึงลุกขึ้นมาก่อน
“ไปเถอะ” นางกล่าว เรียกปั้นฉินให้ลุกขึ้น
ปั้นฉินทำได้เพียงลุกขึ้นแล้วถอยออกไป
“ทีหลังระวังหน่อย ใครอย่าไปเรือนหลังนั้นอีก ถ้าข้ารู้ จะส่งพวกเจ้าไปบำเพ็ญตนที่วัดเต๋า!”
เสียงฮูหยินใหญ่ลอยออกมาจากในห้อง
ปั้นฉินโกรธเคืองเล็กน้อย กลับมาถึงบ้านทั้งที นอกจากจะไม่ได้พบหน้าพ่อแม่ลุงป้าอย่างเป็นทางการแล้ว พี่สาวน้องสาวก็ยังถูกห้ามเข้าใกล้อีก ก็เท่ากับโดนปิดกั้นให้อยู่นอกบ้านอยู่ดี
“นายหญิงของข้าหายสติไม่ดีแล้วจริงๆ” นางกล่าว
สาวใช้ที่เดินนำนางออกมากวาดสายตาไปที่นาง ท่าทีหน่ายจะพูดจา
นางเห็นคนในเรือนสติไม่ดีหรืออย่างไร
ปั้นฉินกลับมาถึงในห้อง เฉิงเจียวเหนียงนั่งอยู่ริมหน้าต่างมองไปข้างนอกเหมือนคิดอะไรอยู่ หรืออาจจะแค่เหม่อลอย
“นายหญิงเจ้าคะ” ปั้นฉินเรียกอย่างระมัดระวัง
เมื่อวานที่จู่ๆ ก็สลบไป ทำนางตกใจไปหมด โชคดีที่นายหญิงฟื้นขึ้นมาเร็ว และยังไม่ได้เสียสติไป เพียงแต่พูดน้อยกว่าเดิมไปอีก
“ชา” เฉิงเหนียงกล่าว
ปั้นฉินดีใจรีบตอบรับ คลานเข่าไปที่โต๊ะเตี้ยอีกด้าน ชงชาหนึ่งถ้วยยกมา
เฉิงเจียวเหนียงมือไม้ไม่ว่องไว ปั้นฉินถือช้อนป้อนให้นาง ดื่มเพียงหนึ่งคำ เฉิงเจียวเหนียงก็ขมวดคิ้ว
“ไม่อร่อย ไม่ใช่ชา” นางกล่าว ปิดปากไม่ยอมกินอีก
“นายหญิง ชาก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นเจ้าค่ะ” ปั้นฉินกล่าว
อาการเลือกกินของนายหญิงนับวันจะยิ่งรุนแรงขึ้น
“ไม่ใช่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว ง่ายๆ ชัดเจนและยืนยันเสียงแข็ง
ปั้นฉินจนปัญญา
ช่วงก่อนเพื่อบำรุงร่างกาย เฉิงเจียวเหนียงจัดยาให้ตัวเอง ไม่ดื่มชา ดื่มเพียงน้ำเปล่าหรือไม่ก็เหล้าเหลือง ตอนนี้ไม่กินยาแล้ว แล้วยังจะดื่มเพียงน้ำเปล่ากับเหล้าอีกหรือ
“นายหญิง จริงๆ นะเจ้าค่ะ กินจนชินแล้วก็จะดีเองเจ้าค่ะ” นางพูดปลอบ
ชาดีเพียงนี้ เมื่อก่อนอยากดื่มก็ไม่มีปัญญาดื่ม
เฉิงเจียวเหนียงไม่ผ่อนปรนเรื่องอาหารการกิน ปั้นฉินปลอบได้สองคำก็ล้มเลิกไป มองดูชาที่ตักมาครึ่งถ้วย
ยึดหลักไม่ควรเสียของ สาวใช้จึงดื่มหมดในอึกเดียว
รสชาติดีเสียจริง
เมื่อหันกลับมามอง เฉิงเจียวเหนียงยังคงนั่งมองไปนอกหน้าต่าง ปั้นฉินเทน้ำเปล่ายกมาให้นางหนึ่งแก้ว แล้วมานั่งมองไปข้างนอกด้วย
นอกหน้าต่างนั้นมีทั้งดอกไม้และเถาวัลย์พันเลื้อยต้นไม้ ก้อนหินเขียวมรกต ระหว่างช่องว่างที่กั้นอยู่นั้นมองเห็นสระบัวครึ่งสระ หากไม่มีเถาวัลย์ภูเขาหินนี้บดบัง น่าจะเป็นทิวทัศน์ที่งดงามยิ่ง แน่นอนว่าหากเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามเช่นนี้จริง ก็คงไม่เหลือไว้ให้พวกนางนายบ่าวคู่นี้เป็นแน่
“นายหญิงเจ้าคะ ท่านทุกข์ใจหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินนึกถึงเรื่องสองสามวันมานี้ กล่าวอย่างละเหี่ยใจ
เมื่อก่อนตอนสติไม่ดี คนอื่นจะรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไรก็ไม่รับรู้ใดๆ แต่ตอนนี้หายแล้ว พอหูได้ยินตา มองเห็นก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกัน
“ทุกข์ใจ” ครั้งนี้เฉิงเจียวเหนียงตอบกลับอย่างเร็วไว
เมื่อได้ยินนางพูดว่าทุกข์ใจ ปั้นฉินก็รู้สึกกระวนกระวายใจ
“นายหญิง ท่านอย่าทุกข์ใจไปเลย เป็นเพราะท่านเพิ่งจะกลับมา ทุกคนยังไม่คุ้นเคย พอคุ้นชินกันแล้วก็จะดีขึ้น ท่านเป็นลูกสาวตระกูลเฉิง นี่เป็นญาติพี่น้องของท่านทั้งนั้น...”
ปั้นฉินกล่าวปลอบใจ เฉิงเจียวเหนียงฟังไม่เข้าหูสักคำ นางมองไปยังนอกหน้าต่าง รู้สึกถึงเพียงความทุกข์ใจ
ความรู้สึกขมขื่นโอบล้อมจิตใจนางมาตั้งแต่เมื่อวาน
ที่ยิ่งเป็นทุกข์กว่าคือ นางไม่รู้ว่าทำไมนางถึงทุกข์ใจ


## 016 ของว่าง

บทที่ 16 ของว่าง
เรื่องวุ่นวายที่เกิดจากการกลับมาของเฉิงเจียวเหนียงได้คลี่คลายลงชั่วคราว
นายรองเฉิงใช้เวลาหลายวันกว่าจะแก้ไขความวุ่นวายที่เกิดจากคนสนิทในอดีตได้อย่างเรียบร้อย ฮูหยินรองไม่ต้องไปลำบากดูแล ‘ลูกสาว’ ตัวปัญหาคนนี้เป็นการชั่วคราว
แม่นางเฉิงหกเฉิงเจ็ดไม่ต้องกังวลว่าชื่อของตนจะถูกเปลี่ยน คนสติไม่ดีคนนั้นก็โดนกักขังไว้ ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกทำให้ตกใจ
ฮูหยินใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงว่าสามีภรรยาบ้านรองจะทะเลาะกัน ครอบครัวเป็นสุข ข้างหูก็ไม่มีลูกสาวมาโวยวาย
ชีวิตเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนเก่า สงบเงียบ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ปั้นฉินและเฉิงเจียวเหนียงก็ใช้ชีวิตได้ไม่เลว ไม่ต้องเกรงกลัวหรือหวาดระแวงอะไร กินอยู่สุขสบาย แถมอีกยังมีห้องครัวเป็นของตัวเอง ไม่ต้องกลัวว่านายหญิงจะเลือกกินอีกต่อไป
“นายหญิงนายหญิง แบบนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ”
เสียงตะโกนเรียกของปั้นฉินดังมาจากด้านนอก
เฉิงเจียวเหนียงหลับตาพิงพนัก ไม่รู้ว่าหลับหรือตื่นอยู่
ปั้นฉินตะโกนมาเรื่อยจนถึงหน้าประตู ในมือชูก้อนแป้งก้อนหนึ่ง สีเหลืองอร่าม
เฉิงเจียวเหนียงลืมตามาดู
“เติมน้ำผึ้งลงไปอีกหนึ่งช้อน” นางกล่าว “แล้วนวดก้อนแป้งได้”
ปั้นฉินตอบรับอย่างดีใจ
“เอ่อ...” นางจะวิ่งออกไปแล้วก็หันกลับมาอีก “นายหญิง ใช้ตะเกียบแผ่ออก แล้วก็...”
เฉิงเจียวเหนียงลุกขึ้นจากพนักวางแขน มือซ้ายและขวาชูสองนิ้วออกมา แล้วทำท่าทางบนอากาศ
ท่าทางของนางเชื่องช้า ปั้นฉินมองเห็นอย่างละเอียด
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าว แล้วรีบหันหลังวิ่งไปในห้องครัว
เฉิงเจียวเหนียงเม้มปาก นี่คือการยิ้มของนาง ก่อนจะท้าวแขนพิงพนักต่อ
“นายหญิง นี่เรียกว่าอะไรหรือเจ้าคะ ดูดีเสียจริง นี่ข้าทำออกมาเองจริงๆ หรือนี่” ปั้นฉินกล่าวอย่างดีใจและประหลาดใจ
อาหารทอดสีเหลืองทองเรียงตัวกันเหมือนพัดจีบวางอยู่บนโต๊ะเตี้ย เจริญตาเจริญใจ
เฉิงเจียวเหนียงมองดูแล้วยื่นมือออกมาบิดแท่งหนึ่ง ก่อนจะใส่เข้าไปในปากแล้วค่อยๆ เคี้ยว รสหวานละมุนเนื้อกรุบกรอบ ละลายทันทีเมื่อเข้าปาก
“ข้า ไม่รู้” นางกล่าวอย่างช้าๆ
“นายหญิงคิดวิธีทำได้เก่งจริงๆ เจ้าค่ะ” ปั้นฉินหักแท่งเล็กๆ มากินด้วย พลางพูดไป
เฉิงเจียวเหนียงเงียบไปครู่หนึ่ง
นางไม่ได้คิดขึ้นมาเอง แต่มันอยู่ในความทรงจำของนาง
“อาหารเล็กน้อยเท่านั้น” นางกล่าว
นางกินเพียงไม่กี่คำก็หยุด ปั้นฉินยกน้ำขึ้นให้นาง
“ว่าแต่ นายหญิงเจ้าคะ ไม่ดื่มชาจริงๆ หรือเจ้าคะ” นางถาม
“ไม่ดื่มชาแบบนั้น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว ยกน้ำขึ้นมาดื่มอย่างช้าๆ
ปั้นฉินแลบลิ้นออกมาเล็กน้อย
“แล้วนายหญิงดื่มชาแบบไหนเจ้าคะ” นางถามอย่างจนปัญญา
เฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ ดื่มน้ำจนหมด แล้ววางแก้วน้ำลง
ความจำของนางยังไม่ฟื้นคืน นอกจากความจำที่กลับมาเองตามสัญชาติญาณแล้ว แม้ว่านางไปคิดค้นหาเองอย่างไรก็นึกไม่ออก
อย่างเช่นบางครั้งมองเห็นแป้ง ในหัวก็จะมีวิธีทำโผล่ขึ้นมา แต่บางครั้งกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ อย่างเช่นชาที่ดื่มอย่างไรก็ไม่คุ้นชิน นอกจากในหัวที่ต่อต้านไม่ยอมกิน ส่วนอยากกินแบบไหนนั้น กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
นางเหมือนจะเป็นนาง แต่ควบคุมตนเองไม่ได้ ช่างจนปัญญาเสียจริง
“ไม่รู้” นางกล่าว
นี่เป็นคำตอบให้แก่ปั้นฉิน ในตอนนั้นปั้นฉินได้เลื่อนโต๊ะเตี้ยออกไปแล้ว นางเคยชินกับการที่นายหญิงตอบคำถามช้าแล้ว
“นายหญิง ถึงเวลานอนกลางวันแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพูด ‘อืม’ ตอบรับ ปั้นฉินพยุงมือนางลุกขึ้นผ่านม่านไผ่แล้วเดินไปยังเตียงนอน
ในห้องเงียบสงัดทันใด
ด้านนอกมีสาวใช้คนหนึ่งชะโงกหัวมองเข้ามาในห้อง เมื่อมองทะลุผ่านม่านไผ่ไป ก็เห็นเพียงหญิงสาวนอนบนเตียงและสาวใช้ที่นอนด้านล่าง ทั้งสองต่างนอนอย่างนิ่งสงบ ทั้งยังมองเห็นของกินสีเหลืองทองจานหนึ่ง ที่ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว วางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง วางซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ดูไม่ออกว่ามีวิธีการทำอย่างไร
สาวใช้ตาเป็นประกายอย่างอดไม่ได้ เดินย่องเข้ามาอย่างระมัดระวัง ก่อนยื่นมือมาบิดชิ้นหนึ่งใส่เข้าปาก สีหน้าชื่นชมยิ่งชัดเจนขึ้น
ในห้องมีเสียงกรนเล็กๆ กับเสียงลมฤดูร้อนพัดมาพร้อมกัน
“คนสติไม่ดีจริงๆ ด้วย เอาแต่กินกับนอน” นางพูดเบาๆ เบะปาก “เสียดายของกิน”
นางมองไปข้างในสองสามครั้ง คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกของกินทั้งจานออกไปนอกห้อง
มีสองคนที่ถูกส่งมายังเรือนหลังนึ้ คนหนึ่งคือตัวนางเอง และยังมีสาวใช้ที่ทำงานบ้านอีกคนหนึ่ง
สาวใช้วัยสาวออกไปเที่ยวเล่นทุกวัน เวลานี้ยิ่งไม่เห็นเงา
ส่วนนางเหลียวซ้ายแลขวา แล้วยกอาหารออกห้องไป
แสงแดดแผดเผาจนดอกบัวในสระเหี่ยวเฉา เสียงจักจั่นร้องในสวนก็ไร้เรี่ยวแรง เวลาพักลางวันพอดี ในสวนจึงเงียบสงัดไร้เสียง
สาวใช้ยกจานพร้อมเร่งฝีเท้าเดินไปข้างนอก นางเดินทะลุผ่านสวนออกประตูมุมเรือนไป จากนั้นจึงเดินผ่านตรอกแคบมาถึงบ้านของตน
“นี่”
เสียงตะโกนเรียกของหญิงสาวดังมาจากเหนือศรีษะ
สาวใช้ฝีเท้าชะงัก มองไปรอบๆ อย่างระแวง
“ทางนี้” เสียงหญิงสาวตะโกนเรียก
สาวใช้เงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กหญิงสามคนยืนอยู่ในศาลาน้อยบนเขาหินจำลอง
“แม่นางหก แม่นางเจ็ด แม่นางห้า” สาวใช้รีบย่อตัวเคารพ
แม่นางห้าอยู่ลำดับหน้าสุด แต่กลับเรียงไว้สุดท้าย ไม่ใช่สาวใช้ผู้นี้มึนงงไป แต่เป็นการแบ่งตามบ้านใหญ่บ้านเล็ก
“นังแก่ มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว
แม่นางเฉิงหกสายตาแหลมคม เห็นจานที่สาวใช้ถืออยู่ จึงรีบกระตุกแขนเสื้อแม่นางเฉิงเจ็ดแล้วชี้ไป
“เจ้าถืออะไรไว้ ขโมยของในบ้านมาปรนเปรอตัวเองอีกแล้วหรือ!” แม่นางเฉิงหกกล่าว
ตอนนี้นางก็อายุสิบสองแล้ว ถึงอายุที่คุยเรื่องออกเรือนได้แล้ว ทั้งยังเริ่มเรียนรู้การดูแลบ้านเรือนกับแม่และ
นายหญิงที่ดูแลเรื่องในบ้านแล้ว นางรู้ดีว่าสาวใช้พวกนี้ขโมยของเก่งนัก
เมื่อโดนข้อหานี้ไป อย่างเบาก็แค่ไล่ออกไป อย่างหนักต้องส่งให้ทางการ สาวใช้ตกใจจนรีบคุกเข่าลง
“แม่นางหกเจ้าคะ ข้าไม่กล้าหรอกเจ้าค่ะ นี่เป็นของที่เจียวเหนียงกินเหลือจะทิ้งแล้ว ข้าเห็นว่าของกินดีๆ จะเสียของเอา ก็เลยจะเอาไปให้หลานกิน ไม่ได้ขโมยมาเจ้าค่ะ” นางเอ่ยสารภาพ
แม่นางเฉิงเจ็ดพูด ‘อ้อ’ เพิ่งจะรู้ว่าคนใช้ผู้นี้เป็นของเฉิงเจียวเหนียง เป็นเพราะนางรังเกียจคนสติไม่ดีนั่น เลยพาลรำคาญสาวใช้ผู้นี้ไปด้วย
“เป็นของเจ้าสติไม่ดีนั่นรึ ช่างมันเถอะ” นางเอ่ยพลางดึงแขนเสื้อของแม่นางหกไว้
แม่นางห้าข้างๆ เม้มปากยิ้ม แล้วส่ายหัว
สาวใช้พวกนี้แต่ละคนเจ้าเล่ห์เสียจริง โยนไปให้คนสติไม่ดี จะพูดอย่างไรนางก็มีเหตุผล ไม่กลัวจะโดนสอบสวน
แม่นางเฉิงหกได้ยินว่าเป็นคนของคนสติไม่ดี ก็จะปล่อยไปอย่างรังเกียจ แต่สายตาตกจับจ้องไปที่อาหารสีทองอร่ามจานนั้นไม่อาจละไปได้
จู่ๆ นางก็นึกถึงกลิ่นหอมหวนของวันนั้น ตอนที่เกาะหน้าต่างนางบ้านั่น
“นี่ เอาอันนั้นมา” นางกล่าว ยื่นมือชี้จานใบนั้น
สาวใช้ไม่กล้าชักช้า เวลานี้นางไม่กล้าคิดที่จะเอาของกลับบ้านแล้ว ขอแค่แม่นางทั้งสามไม่เอาเรื่องอีกเป็นพอ แล้วจึงรีบประเคนให้อย่างนอบน้อม
“เอาสิ่งนี้มาทำไม” แม่นางเฉิงเจ็ดปิดจมูก กล่าวอย่างรังเกียจ “อย่าไปติดโรคเสียสติเลย”
แม่นางเฉิงห้ารับจานที่สาวใช้ส่งมาให้ ประเคนมาตรงหน้าแม่นางเฉิงหกอย่างยิ้มแย้ม
“น้องสาว เจ้าจะเอามันมาเล่นอะไรหรือ” นางถาม
“พวกเรา เอาไปให้อาหารปลา” แม่นางเฉิงหกกลอกตาไปมาแล้วกล่าว
“ปลากินแล้วจะสติไม่ดี!” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกนกล่าว
“สติไม่ดีแล้วยิ่งดี พวกเราตกปลาก็ยิ่งง่ายขึ้นสิ” แม่นางเฉิงหกพูดพลางหัวเราะไปพลาง ยกกระโปรงขึ้นเดินไปทางสระบัว
แม่นางเฉิงเจ็ดหน้ามุ่ย
“อย่างนั้นข้าไม่เล่นกับเจ้าแล้ว” นางตะโกนขู่
แม่นางเฉิงหกไม่กลัวนาง เร่งเร้าแม่นางเฉิงห้าให้รีบมา
แม่นางเฉิงห้ายิ้มไปลากแม่นางเฉิงเจ็ดไปพลาง
“กินของคนสติไม่ดี ไม่ทำให้เสียสติหรอก อีกอย่างนี่ไม่ใช่ของนาง เป็นของบ้านพวกเราต่างหาก” นางยิ้มกล่าว
แม่นางเฉิงเจ็ดจึง ‘อ้อ’ รับคำ ยอมครึ่งไม่ยอมครึ่งเดินตามไป
สาวใช้ฉวยโอกาสหนีไปอย่างว่องไว
บีบเพียงแผ่วเบา แป้งที่กรุบกรอบก็กระจายบนพื้นน้ำ เพียงไม่กี่อึดใจก็ชักนำปลาตัวใหญ่ใต้ใบบัวขึ้นมากิน
“นี่อะไร ทำไมไม่เคยเห็น” แม่นางเฉิงหกกล่าว ให้อาหารปลาครู่หนึ่ง แต่ก็ทนความหอมของของกินในมือไม่ได้
จนต้องจ้องมองอยู่อย่างนั้น
“ไม่รู้ ข้าก็ไม่เคยเห็น” แม่นางเฉิงห้ากล่าว
“ของที่ให้คนสติไม่ดีนั่นกิน ก็ต้องไม่เหมือนของพวกเราเป็นธรรมดา” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว ปิดจมูกยืนออกห่างสองสามก้าว
แม่นางเฉิงหกกลอกตาไปมา ยื่นมือไปบิดแล้วเอาเข้าปาก แม่นางเฉิงเจ็ดตกใจร้อง
“อ้า” แม่นางเฉิงหกก็ตะโกนออกมาตาม
แม่นางเฉิงห้าเข้าใจบ้างแล้ว ได้ยินว่าคนสติไม่ดีนั่นมีห้องครัวเป็นของตัวเอง แต่ไม่ได้ให้คนครัวไว้ ให้เพียงคนใช้แก่กับเด็กที่คอยทำความสะอาดบ้าน สาวใช้พวกนี้จะทำอาหารเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร แต่ทว่าคนสติไม่ดีก็ไม่ต้องกินอาหารดีอะไร สำหรับคนสติไม่ดีแล้ว กินแค่ให้อิ่มท้องเท่านั้น
อาหารนี้ไม่เคยเห็น ไม่ใช่อย่างที่พวกนางกินอยู่ประจำ คิดว่าน่าจะทำมาจากครัวของคนสติไม่ดีนั่นเป็นแน่ อร่อยก็แปลกแล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่งแม่นางเฉิงหกไม่ได้คายออกมาอย่างที่นางคิดไว้ แต่กลับยื่นมือมาหยิบยัดเข้าปากอีก
“อร่อย!” นางเอ่ยพึมพำ
แม่นางเฉิงห้ากับแม่นางเฉิงเจ็ดเบิกตาโต มองดูแม่นางเฉิงหกที่เสียอาการคุณหนูบ้านใหญ่
“แม่นางหกสติไม่ดีไปแล้ว!” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกน ยกกระโปรงวิ่งหนี
ฮูหยินใหญ่เฉิงเพิ่งจะสงบหูไปได้สามวันก็ถูกลูกสาวโวยวายจนหูอื้อ
ลูกสาวคนนี้ เดิมทีอยากจะให้อยู่อีกสองสามปี ตอนนี้ดูแล้วให้รีบแต่งงานไปจะดีเสียกว่า
“ท่านแม่ ท่านแม่ ข้าจะกินอันนี้ ข้าจะกินอันนี้ด้วย” แม่นางเฉิงหกกล่าว คุกเข่าบนเบาะรองนั่ง เขย่าแขนแม่
โต๊ะเตี้ยตรงหน้ามีอาหารที่ถูกหักเป็นชิ้นกระจุยกระจายวางอยู่จานหนึ่ง
“แม่นางหก เจ้าอายุสิบสองปีแล้ว จะกินจุกจิกเช่นนี้ได้อย่างไร” ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วกล่าว
“ท่านแม่ ข้าไม่อยากฟัง ท่านลำเอียง ทำของอร่อยให้เจ้าสติไม่ดีนั่น ไม่ให้ข้ากิน” แม่นางเฉิงหกกล่าวหน้ามุ่ย “ท่านยังอยากให้นางเป็นแม่นางหก ให้ข้าเป็นแม่นางเจ็ด!”
ฮูหยินใหญ่ปวดหัว
“อร่อยอย่างไรเล่า” นางยื่นมือมาบิคำหนึ่งเอาเข้าปาก ตาลุกวาว พยักหน้า “อืม ไม่เลว”
เห็นว่าท่านแม่ว่าดี แม่นางเฉิงหกยิ่งได้ใจ โวยวายจนฮูหยินใหญ่ทนไม่ไหว
“ไป ไปถามคนครัวที่ทำ” นางได้แต่กล่าว
เพียงไม่นาน สาวใช้ของเรือนเฉิงเจียวเหนียงก็มาคุกเข่าอยู่หน้าห้องอย่างกระวนกระวาย
คนใช้ทำงานหยาบเช่นนี้ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้ามาในห้อง
นางนึกว่าเกิดเรื่องแล้ว คำพูดของนางหลอกหญิงสาวในบ้านได้ แต่กับนายหญิงอย่างไรก็หลอกไม่ได้
คราวนี้คงแย่แน่ นางคงถูกไล่ออกเป็นแน่ ต้องโทษเจ้าสติไม่ดีนั่นแท้ๆ จะทำอาหารส่งเดชนี่ขึ้นมาทำไมกัน
สาวใช้ทั้งเกลียดทั้งกลัวก้มตัวลงบนพื้นลุกลี้ลุกลน
“นี่เจ้าทำหรือ” ฮูหยินใหญ่กล่าวถาม
สาวใช้ฟังสองรอบถึงจะฟังรู้เรื่องว่าถามอะไร
“ไม่ใช่ ไม่ใช่เจ้าค่ะ สาวใช้ปั้นฉินนั่นเป็นคนทำเจ้าค่ะ” นางรีบโบกไม้โบกมือกล่าวเสียงดัง
ปั้นฉินหรือ
ฮูหยินใหญ่นึกอยู่สักพักเพิ่งจะนึกออกว่าเป็นใครก่อนจะพยักหน้า ก็จริง ในเมื่อเหล่าฮูหยินโจวให้สาวใช้นี่รับใช้คนสติไม่ดีนั่น ก็ต้องเลือกมาแล้วอย่างพิถีพิถัน คนสติไม่ดีจะต้องการอะไร นอกจากกินอิ่มเสื้ออุ่น หากมีสาวใช้ทำอาหารเก่งก็เป็นเรื่องธรรมดา
“ท่านแม่ ข้าจะเอาสาวใช้คนนั้น” แม่นางเฉิงหกนั่งหลังตรงพร้อมเอ่ยขึ้น


## 017 มึนงง

บทที่ 17 มึนงง
ถึงแม้ว่าฮูหยินใหญ่เฉิงจะช่วยดูแลเฉิงเจียวเหนียงแทนฮูหยินรอง แต่ฮูหยินใหญ่ก็ยังออกปากขอฮูหยินรองด้วยตัวเอง
“สะใภ้ใหญ่ หากท่านชอบสาวใช้คนใดของข้า ท่านก็เอาไปได้เลย ยิ่งตอนนี้เจียวเหนียงยังรักษาตัวที่อยู่ที่เรือนท่านด้วย” ฮูหยินรองกล่าว
เรื่องภายในเรือนเช่นนี้ ไม่ได้มีกฎเกณฑ์อะไรตายตัว การบอกกล่าวกันก่อนสักนิดก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ทั้งยังช่วยลดความวุ่นวายลงได้เยอะ
นี่เป็นประสบการณ์ที่สั่งสมมานับปีสิบจากการออกเรือนของฮูหยินใหญ่
“อย่างไรเสียก็เป็นสาวใช้ข้างกายลูกสาวน้องรอง ถึงข้าจะเป็นป้าก็ต้องบอกกล่าวเสียหน่อย” นางเอ่ย แต่เมื่อพูดจบนางก็รู้ว่าสามีภรรยาบ้านรองไม่มีทางไม่ยอมแน่นอน หากพูดมากกว่านี้ก็จะดูเป็นคนจู้จี้จนเกิดไป นางจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ข้าให้คนเรียกสาวใช้นั่นมา ถามเรื่องงานครัวดีหรือไม่”
ฮูหยินรองไม่ได้อยากจะพบสาวใช้ ยิ่งเป็นสาวใช้ของคนสติไม่ดีนั่นด้วยแล้ว แต่ในเมื่อสะใภ้ใหญ่เอ่ยปากแล้วจึงตอบรับไป
“เจ้ากินอาหารของสาวใช้นั่น ระวังจะกลายเป็นบ้าไปด้วย” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว
เหล่าท่านแม่กำลังพูดคุยกัน ส่วนสองพี่น้องก็นั่งเล่นหมากกระดานอยู่หลังฉากกั้น
“สาวใช้นางนั้นไม่ได้สติไม่ดีสักหน่อย” แม่นางเฉิงหกหัวเราะเยาะเย้ยกับคำพูดของเด็กน้อย ในเวลาเดียวกันก็ผลักกระดานหมากออก “ข้าชนะแล้ว ข้ากินของทอดจานนั้นแล้ว ดูสิ ข้ายังชนะเจ้าอีก”
แม่นางเฉิงเจ็ดหน้ามุ่ยไม่พอใจล้มกระดานเสียงดัง
“หากข้าสติไม่ดีอย่างที่ว่าจริง” แม่นางเฉิงหกโบกพัดน้อยแสร้งกล่าวอย่างจริงจัง “แล้วทำไมยังชนะเจ้าแม่นางเจ็ดได้อีกเล่า หรือแม่นางเจ็ดเจ้าสติไม่ดีกว่าคนสติไม่ดีอีกหรือ”
พูดจบนางก็ใช้พัดป้องปากหัวเราะออกมา
แม่นางเฉิงเจ็ดทั้งอายทั้งโกรธจนร้องไห้
“แม่นางหก! แกล้งน้องอีกแล้วหรือ!” เสียงโมโหของฮูหยินใหญ่ลอยมาจากหน้าฉากกั้น
เหล่าแม่นมซอยเท้าเข้ามาคุกเข่าลงพร้อมว่ากล่าวแม่นางหกและปลอบใจแม่นางเจ็ด ซึ่งเป็นภาพเห็นกันจนชินตาเสียแล้ว และเป็นที่รู้กันดีว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับสองพี่น้องคู่นี้เป็นประจำ
ขณะที่บรรยากาศกำลังครื้นแครง ปั้นฉินก็ถูกพาตัวมาถึง
“นายหญิงเจ้าทำอะไรอยู่” ฮูหยินรองถามตามมารยาท
ปั้นฉินดีใจอย่างมาก
“นายหญิงนอนหลับอยู่เจ้าค่ะ” นางรีบตอบกลับอย่างดีใจ
นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วยังนอนอยู่อีกหรือ ฮูหยินรองเม้มปาก คนสติไม่ดีก็คือคนสติไม่ดีอยู่วันยังค่ำ
“เจ้าเป็นคนทำสิ่งนี้หรือ” ฮูหยินใหญ่ไม่จำเป็นต้องเกรงใจสาวใช้ จึงถามเข้าประเด็นอย่างตรงไปตรงมา
สาวใช้นำของทอดที่แม่นางเฉิงหกกินเหลือไว้ยื่นให้ปั้นฉินดู
ปั้นฉินร้อง ‘อ่า’ พร้อมสีหน้าตกใจ
เพิ่งจะรู้ตัวว่าอาหารของตัวเองถูกคนขโมยไป สาวใช้และฮูหยินใหญ่มองดูนางที่กำลังพูดกับตัวเอง
“นายหญิงไม่ชอบกินข้าว ข้าจึงทำของว่างให้เจ้าค่ะ” ปั้นฉินดึงสติกลับมาแล้วรีบก้มหัวตอบ
ตอนที่สาวใช้บอกว่าฮูหยินรองเรียกหานาง นางก็บอกกับนายหญิงอย่างดีใจว่าพวกเจ้านายคงอยากพบนายหญิงเป็นแน่
“ของว่าง” เฉิงเจียวเหนียงพูดมาสองคำ
เพียงแต่ตอนนั้นนางไม่เข้าใจ แถมยังนึกว่านายหญิงอยากกินของว่างเสียอีก เดิมทีจะไปเอาให้อยู่หรอก แต่สาวใช้เอาแต่เร่งเร้าให้ไปอยู่ได้ นางจึงจำเป็นต้องวานให้สาวใช้ที่ทำงานบ้านยกของว่างให้นายหญิงแทน
ไม่นึกเลยว่าของว่างได้มาอยู่ที่ในมือของฮูหยินแล้ว!
ที่แท้ของว่างที่นายหญิงพูดหมายถึงฮูหยินอยากพบนางเพราะเรื่องของว่างอย่างนั้นหรือ
นายหญิงรู้ได้อย่างไรกัน
พระเจ้าช่วย นายหญิงเป็นคนที่เทพเซียนเปิดทวารรับรู้ให้จริงด้วย ฉลาดหลักแหลมเสียจริง!
ปั้นฉินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้าทั้งประหลาดใจและดีใจ
ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรอง และเหล่าสาวใช้เห็นสีหน้าเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง สีหน้าดีใจตื่นเต้นที่กำลังจะได้รับข่าวดีอย่างคาดไม่ถึง ยามที่สาวใช้ในบ้านมีเรื่องให้ชมเชยก็จะถูกเรียกมาถามไถ่เช่นนี้
คาดว่าสาวใช้ผู้นี้เองก็น่าจะเดาออกว่าหลังจากนี้คงจะมีโชคดีหล่นทับตัวนางแน่ๆ
ฮูหยินใหญ่ยิ้มบาง
“เจ้าทำได้ไม่เลว” นางกล่าว มองไปทางสาวใช้ที่ยืนอยู่หน้าประตู “แม่นมเถา ให้นางไปทำขนมกับแม่นมจูในครัวก็แล้วกัน”
สาวใช้ตอบรับ
“ยังไม่ขอบคุณฮูหยินอีก” นางมองปั้นฉินพลางเอ่ยตำหนิ
แม่นมจูเป็นแม่ครัวในบ้านที่ทำขนมเก่งมาก การได้ติดตามนาง เรียนรู้การทำอาหาร เป็นสิ่งที่เหล่าสาวใช้ต่างแก่งแย่งกัน
ปั้นฉินอึ้งไปเล็กน้อย เหมือนว่ายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“ขอบคุณฮูหยินเจ้าค่ะ” นางยังคงคำนับขอบคุณตามคำบอก แล้วเงยหน้าขึ้น “ฮูหยินให้ข้าทำอะไรเจ้าคะ”
“ดูสิ สติไม่ดีจริงด้วย ฟังเราพูดยังไม่รู้เรื่องเลย!” แม่นางเฉิงเจ็ดที่นั่งอยู่หลังฉากกั้นกล่าว
แม่นางเฉิงหกลุกขึ้นเดินออกมา
“ข้าให้เจ้ามาทำขนมให้ข้ากิน” นางมองดูปั้นฉินพร้อมเชิดหน้าเอ่ยง
ในที่สุดปั้นฉินก็เข้าใจเสียที
“แต่ว่า ข้ายังต้องรับใช้นายหญิงของข้านะเจ้าคะ” นางกล่าวอย่างมึนงง
“ส่งสาวใช้ไปให้เจียวเหนียงอีกสองคน” ฮูหยินใหญ่พูดต่อ แล้วสั่งอีก “คนครัวก็ไปอีกคน”
พอแล้วกระมัง
“ท่านพี่สะใภ้ ไม่ต้องเยอะถึงขนาดนั้นหรอก” ฮูหยินรองกล่าว
“อย่างไรเสียนางก็ป่วยอยู่ คนเยอะหน่อยถึงจะดี” ฮูหยินใหญ่กล่าว
ปั้นฉินมึนงงเล็กน้อย
“ฮูหยินหมายความว่า ต่อจากนี้ไปข้าไม่ต้องติดตามนายหญิงของข้าแล้วหรือเจ้าคะ” นางกล่าว
แม่นางเฉิงเจ็ดลุกขึ้นเดินออกมา มองดูปั้นฉินแล้วหัวเราะ
“สติไม่ดีจริงๆ ฟังเราพูดก็ไม่รู้เรื่อง อยู่กับคนสติไม่ดีก็พลอยสติไม่ดีไปด้วย” นางกล่าวอย่างได้ใจ แล้วมองดูแม่นางเฉิงหกเล็กน้อย “พี่หก พี่จะกินอาหารที่สาวใช้นี่ทำจริงหรือ คิดให้ดีก่อนเถอะ”
แม่นางเฉิงหกยังไม่ทันพูด ปั้นฉินก็พูดแล้ว
“นายหญิง นายหญิงของข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะ” นางรีบกล่าว
คราวนี้แม่นางเฉิงเจ็ดและเฉิงหกสีหน้าเหมือนกัน ต่างหลุดหัวเราะออกมา
“จริงนะเจ้าคะ นายหญิงข้าหายดีแล้ว” ปั้นฉินกล่าว แล้วชี้ไปทางของว่าง “อันนี้ อันนี้ไม่ใช่ข้าทำเจ้าค่ะ นายหญิงข้าเป็นคนสอนเจ้าค่ะ”
คำพูดของนางแม้จะขัดหูคนที่ได้ยินในที่นั้นอยู่บ้าง แต่ทุกคนต่างเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่เป็นอย่างดี
“พี่หก นางไม่ไปกับพี่” แม่นางเฉิงเจ็ดหัวเราะกล่าว
แม่นางเฉิงหกชักสีหน้า
“เจ้าไม่อยากไปทำขนมให้ข้าอย่างนั้นหรือ” นางก้าวขึ้นไป เชิดคิ้วกล่าวถาม
ปั้นฉินลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย
“ข้า ที่จริงแล้วข้าทำขนมไม่เป็นเจ้าค่ะ” นางเอ่ยตะกุกตะกัก “นายหญิงเป็นคนสอนข้าทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
นางพูดไม่ทันจบ แม่นางเฉิงเจ็ดก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนี้ทำเอาแม่นางเฉิงหกคลุ้มคลั่งทันที
“ตบปาก!” นางตะโกน โยนพัดลงอย่างแรง กระทืบเท้าตะโกนว่า “ตบปาก! ตบปาก!”
ปั้นฉินหวาดกลัว เหล่าสาวใช้ต่างพากันอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ทันใดนั้นสาวใช้คนหนึ่งก็รีบเข้าไปตบปั้นฉินตามคำสั่ง
“พอแล้ว” ในที่สุดฮูหยินใหญ่ก็ยอมปริปาก
สาวใช้ยั้งมือแล้วเก็บมือยืนเข้าที่
แก้มปั้นฉินปูดบวม ทั้งร่างอื้ออึงไปหมด
ตั้งแต่นางถูกเหล่าฮูหยินโจวซื้อตัวมาก็ถูกฝึกอยู่ช่วงหนึ่ง จากนั้นก็ถูกส่งตัวไปที่วัดเต๋าเพื่อรับใช้เฉิงเจียวเหนียง ถึงแม้ว่าในวัดเต๋าจะลำบาก แต่เนื่องจากเงินของเหล่าฮูหยินโจว ทำให้คนในวัดเต๋าไม่รังแกพวกนาง อีกทั้งเฉิงเจียวเหนียงยังเป็นคนสติไม่ดี ชีวิตในแต่ละวันจึงผ่านไปอย่างเรียบง่าย ข้างบนก็ไม่มีนายคอยควบคุม โตมาถึงเพียงนี้นางเพิ่งจะเคยโดนคนตบเป็นครั้งแรก
“ไม่อยากทำก็ไม่เป็นไร กลับไปเถอะ” ฮูหยินใหญ่เอ่ยของไม่ใยดี
ปั้นฉินยังคงอึ้งอยู่
“ยังไม่ขอบคุณฮูหยินอีก!” สาวใช้กระซิบเสียงเบา
ปั้นฉินคำนับขอบคุณอย่างลุกลี้ลุกลน ลุกขึ้นพรวดพราดแล้วรีบวิ่งออกไป
“ท่านแม่ ไล่นางออกไป ไล่นางออกไป ข้าไม่อยากเห็นสาวใช้คนนี้ในบ้านเรา!”
ด้านหลังมีเสียงของแม่นางเฉิงหกลอยตามออกมา
มองดูปั้นฉินกลับมาอย่างกระหือกระหอบ สภาพดูไม่จืด สาวใช้ที่ผ่านไปมาก็เริ่มชี้พากันนินทา
ปั้นฉินรู้สึกเพียงใบหน้าที่ร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าเพราะอายหรือเพราะเจ็บกันแน่
นางก้มหน้าลนลานจนแทบจะเดินสะดุดล้ม ถึงได้รู้ตัวว่ารีบร้อนลุกออกมาจนทิ้งเกี๊ยะไม้ไว้ที่เรือนฮูหยินรอง แต่ก็ไม่กล้ากลับไปเอา จึงใส่เพียงถุงเท้าก้มหน้าก้มตาเดินไปอย่างร้อนรน
ก้อนหินบาดเท้าจนเจ็บไปหมด
ปั้นฉินก้มหน้าน้ำตาไหลพราก


## 018 ผิด

บทที่ 18 ผิด
เฉิงเจียวเหนียงจ้องมองฉากกั้นลมอยู่ครู่ใหญ่บนฉากกั้นถูกแต่งแต้มด้วยภาพต้นไม้กับหญิงงาม และตัวอักษรอีก
หนึ่งแถว
สิ่งที่เฉิงเจียวเหนียงจ้องมองก็คือตัวอักษรจ้วนซูแถวยาวนั้น นางขยับปากช้าๆ และเริ่มอ่านออกเสียง
นางจ้องฉากกั้นลม มือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยก็เริ่มขยับเขียนตามตัวอักษรจ้วนซูที่อยู่บนนั้น
นางอ่านหนังสือเป็น เขียนหนังสือเป็น ดูท่าทางแล้วน่าจะคล่องแคล่วมาก มิหนำซ้ำอาจเขียนได้ดีมากด้วย
แต่ทว่านิ้วมือนั้นแข็งตึง ตวัดขีดไม่ได้ดั่งใจหมาย แต่ภายในใจของนางกลับรู้สึกแสนไหวพริ้ว
นี่เป็นความทรงจำของคนสติไม่ดีคนหนึ่งจริงๆ หรือ
คนบ้าคนหนึ่งทำอะไรแบบนี้ได้เพราะเทพเซียนเบิกทวารให้อย่างนั้นหรือ
เจ้าเป็นใครกัน
แล้วข้าเป็นใครกัน
เสียงเท้าจากด้านนอกดังขึ้น ปั้นฉินกลับมาแล้ว เฉียงเจียวเหนียงจึงหยุดมือลง
ทว่าปั้นฉินไม่ได้เข้ามาทันที แต่กลับเดินเข้าไปในห้องครัวแทน
น้ำตาลในหม้อถูกเคี่ยวจนเหนียว ปั้นฉินหยิบลูกท้อที่เตรียมไว้เทลงไป ขนไปสองสามทีจากนั้นจึงตักขึ้นมา แล้ววางเรียงกันผึ่งไว้ให้เย็น
เป็นเพราะไม่มีกระจก ปั้นฉินส่องเงาสะท้อนน้ำในโอ่งแล้วจัดผมเผ้าอยู่นานสองนาน ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วย
เถ้าก้นหม้อ มองดูแล้วน่าขันยิ่งนัก นางหัวเราะกับเงาในโอ่งน้ำ เห็นได้ชัดเจนว่าดวงตานั้นผ่านการร้องไห้มา
นางขมวดคิ้วขยุกขยิกไปมา ก่อนจะมือขึ้นมาขยี้ตาอีกสองสามหน ไม่นานลูกท้อก็เย็นลงพอสมควร นางสูดลมหายใจลึกและยกจานเข้าไปในเรือนทันที
“นายหญิง นายหญิง ลองชิมดูหน่อยเจ้าค่ะ คราวนี้ใช้ได้หรือไม่”
เฉิงเจียวเหนียงมองนาง
ปั้นฉินยิ้มตาหยี นางย่อตัวลงและวางจานไว้โต๊ะเตี้ย ก่อนจะใช้ไม้ไผ่เล็กจิ้มขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วยื่นให้เฉิงเจียวเหนียง
เฉินเจียงเหนียงอ้าปากรับเข้าไป
“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม
เฉิงเจียวเหนียงกินอย่างช้าๆ โดยไม่พูดอะไร
ปั้นฉินไม่ได้รีบร้อน นางมองดูแม่นางกินด้วยร้อยยิ้ม พร้อมสาธยายวิธีทำของนาง
“ดี” เฉินเจียงเหนียงกินหมดและตอบกลับ
ปั้นฉินดีใจยิ้ม นางยื่นมือไปจับแก้มเจียวเหนียง จากนั้นก็ทำท่าตกใจเมื่อเห็นอะไรบางอย่าง
“อ้าว มือเปื้อนฝุ่นหรือ” นางกล่าว “นายหญิง บนหน้าข้าก็มีรอยเปื้อนใช่ไหมเจ้าคะ ”
“มี” เฉิงเจียวเหนียงตอบ
“น่าอายจัง แต่ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ไม่มีคนนอก ไม่ล้างแล้วเจ้าค่ะ” ปั้นฉินยิ้มพลางเอ่ย
เฉิงเจียวเหนียงเม้มปาก
“ก็ได้” นางตอบ
ปั้นฉินจิ้มลูกท้อและป้อนแม่นางต่อ
เฉิงเจียวเหนียงกินไปเพียงสองชิ้นก็ไม่กินต่อ
“ยังเก็บเม็ดลูกท้อเอาไว้ใช่ไหม” จู่ๆ นางก็เอ่ยถามขึ้น
ปั้นฉินพยักหน้า
“นายหญิง อยากกินอะไรอีกเจ้าคะ” นางถาม
“ทุบให้แตก แล้วเอาเม็ดด้านในออกมา” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ใช้สากทุบให้เละ แล้วเอามาให้ข้า”
ปั้นฉินไม่ถามอะไรต่อ เมื่อรับทราบแล้วก็หันหลังออกไป
ถุงเท้าที่เปื้อนโคลนทิ้งรอยเท้าเอาไว้บนพื้น
เฉิงเจียวเหนียงมองตาม
“นายหญิง แบบนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ” ปั้นฉินที่นั่งทุบเม็ดลูกท้อบนพื้นอยู่ตรงข้ามนาง เอ่ยถามไม่หยุด
เฉิงเจียวเหนียงปิดตาพักจิตใจด้วยการเอนพิงโต๊ะเตี้ย
“ยังมีขิงอยู่ไหม” นางถาม
ปั้นฉินพยักหน้าตอบว่ามี
“ไปเอามา ใช้ตะเกียบขูดเปลือกออก” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ปั้นฉินตอบรับและทำตามคำสั่ง
“แม่นาง เอาแค่เปลือกไม่เอาเนื้อขิงใช่ไหมเจ้าคะ” นางถามพลางขูดเปลือกขิงชั้นนอกออกแล้วใส่ลงไปในถ้วย
“ไม่เอา” เฉิงเจียวเหนียงตอบ นางหลับตาพลางฟังสาวใช้ขูดขิงอยู่ครู่หนึ่ง “พอแล้ว”
ปั้นฉินวางมือ รอคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ
“นายหญิง ให้ทำอย่างไรเจ้าคะ ทอด ผัด หรือตุ๋น” นางถาม
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือออกไป
“มาสิ” นางเอ่ย
ปั้นฉินขยับไปข้างหน้าอย่างไม่เข้าใจ
“เอามาสิ” เฉิงเจียวเหนียงพูดอีกครั้ง
ปั้นฉินประคองถ้วยแล้วขยับไปอยู่ตรงหน้าเฉิงเจียวเหนียง
เฉิงเจียวเหนียงถกแขนเสื้อขึ้นก่อนควักเปลือกจากถ้วยแล้วถูมันบนหน้าของปั้นฉิน
ปั้นฉินตกใจสะดุ้ง รู้สึกเย็นวาบ จะเหนียวก็ไม่เชิง ทั้งยังแสบร้อนอีกด้วย
“นายหญิง” นางร้องเอ่ยด้วยความตกใจ
เฉิงเจียวเหนียงไม่พูดอะไร แต่กลับหยิบเปลือกอีกชิ้นหนึ่งถูบนใบหน้าของนางช้าๆ เกลี่ยให้เสมอกันทั้งด้านซ้ายและด้านขวา
ปั้นฉินนิ่งไม่ขยับ น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลรินลงมา ไม่นานน้ำตาก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ผสมปนเปกับเถ้าบนหน้าจนดำไปหมด
เฉิงเจียวเหนียงใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาของนาง
“เช็ดเสร็จแล้วรอครู่หนึ่งแล้วค่อยร้องนะ ไม่เช่นนั้น เจ้าต้องทุบถ้วยอีกถ้วย” นางกล่าว
ปั้นฉินเม้มปากกลั้นน้ำตาเอาไว้
“นายหญิง อย่าใช้แขนเสื้อเลยเจ้าค่ะ สกปรกหมดแล้ว” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงตอบรับ
“ไม่เป็นไร นี่มันแขนเสื้อของเจ้า” นางกล่าว
ปั้นฉินก้มมองแล้วพบว่าเป็นแขนเสื้อของตัวเองจริงๆ ถึงกับขำออกมา
“นายหญิง” ปั้นฉินร้องออกมา ทั้งหัวเราะทั้งสะอื้นในเวลาเดียวกัน
พอตกดึกปั้นฉินส่องกระจกดูก็พบว่าใบหน้าของนางกลับมาขาวนวลเหมือนแต่เดิมแล้ว
“นายหญิง” นางตะโกนด้วยความดีใจ “หายเร็วมากเลยเจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงนอนอยู่บนเตียง ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว
“นายหญิง” ปั้นฉินรู้ว่านางยังไม่หลับ นางจึงนั่งลงบนพรมข้างเตียงแล้วเกลี่ยผมที่ปิดหน้าออก “นายหญิงเก่งจังเลยเจ้าค่ะ”
“คนตายข้าก็รักษาหายได้ นับประสาอะไรกับรอยตบของเจ้าล่ะ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ปั้นฉินรู้สึกแย่ทันทีที่ได้ยินนางกล่าวถึงรอยตบนั่น นางโถมกายลงบนข้างเตียงของเฉิงเจียวเหนียง
“นายหญิงเจ้าคะ เหตุใดพวกนั้นต้องตบข้าด้วย” นางพึมพำด้วยความรู้สึกน้อยใจ “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะเจ้าคะ”
“เพราะสิ่งที่เจ้ามี พวกเขาไม่มี แล้วเจ้าไม่แบ่งให้พวกเขาใช้ เหตุนี้แหละ เป็นความผิดของเจ้า” เฉิงเจียงเหนียวตอบ
ปั้นฉินเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ
เฉิงเจียวเหนียงพูดประโยคนี้ออกมาด้วยความไม่ตั้งใจ แม้แต่ตัวนางเองยังตกใจเช่นกัน เสียงกึกก้องดังขึ้นมาในหัวของนางอีกครั้ง
เพราะเจ้าดีเกินไป ดีเกินไป เจ้าก็เลย สมควรตาย...
นางยื่นมือไปจับที่คอเสื้อ และเริ่มหอบหายใจแรง
ปั้นฉินตกกะใจ ลุกขึ้นอย่างลนลานแล้วช่วยลูบหลังให้นาง ปากก็เรียกนายหญิงไม่หยุด
ยังดีที่คราวนี้เฉิงเจียวเหนียงไม่ได้สลบไป หลังจากหอบอยู่ครู่หนึ่ง จังหวะหายใจก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ
เพราะคราวนี้ไม่ได้รู้สึกเสียใจเหมือนคราวก่อน แต่เป็นเพราะความรู้สึกโกรธ
เจ็บเพราะโกรธ สู้เจ็บเพราะเสียใจไม่ได้ ความเจ็บปวดเช่นนี้ไม่ทำให้นางสลบ มีแต่ทำให้นางได้สติขึ้นมา
“นายหญิง” ปั้นฉินเรียกไปร้องไห้ไป “เป็นความผิดของข้าเอง”
“มันผิด” เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยพร้อมถอนหายใจยาว “มันผิด”
“ใช่ ข้าผิดไปแล้ว” ปั้นฉินพูดไปร้องไห้ไป และใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา
หมายถึงประโยคนั้นผิด เฉิงเจียวเหนียงพูดในใจ แต่ก็คร้านจะขยับปากจึงไม่พูดออกมา
นางดื่มน้ำลงไปหลายอึก หลังจากทุกอย่างสงบลง ปั้นฉินก็พยุงเฉิงเจียวเหนียงนอนลงอีกครั้ง
เวลาก็ดึกมากแล้ว แม้แต่เสียงร้องของแมลงก็เงียบลงแล้ว
ปั้นฉินนั่งคุกเข่าอยู่พักใหญ่ เมื่อแน่ใจแล้วว่าเฉิงเจียวเหนียงปลอดภัย นางถึงจะนอนลง
“เจ้าผิด” จู่ๆ เฉิงเจียวเหนียงก็กล่าวออกมา
ตอนนั้นปั้นฉินใกล้จะหลับแล้ว แต่ก็สะดุ้งตื่นจนลืมตา
“หา” นางตอบสนองไม่ทัน นางนิ่งไปครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่าแม่นางกำลังตอบคำถามของตัวเมื่อสักครู่ รู้สึกเหมือนอยากยิ้มทั้งน้ำตา
“เจ้าผิด” เฉิงเจียวเหนียงพูดย้ำ ตามองฟ้านามราตรี “ตอนนั้นเจ้าไม่ควร พูดมากขนาดนั้น”
“แล้วข้าต้องทำอย่างไรเจ้าคะ” ปั้นฉินไม่รู้จึงถามออกไป
“พูด ว่าตัวเองไม่ได้เป็นนาย ให้พวกเขามาหาข้า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“ทำไมละเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม เพราะสงสัยยิ่งกว่าเดิม “เหตุใดต้องโยนมาให้นายหญิงด้วยเล่า”
“เพราะข้าเป็นนายหญิงของเจ้าไง” เฉิงเจียวเหนียงตอบ
ปั้นฉินเหมือนเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ
ทว่าสิ่งที่นายหญิงพูดไม่เคยผิด นางพยักหน้าตอบรับ ผ่านไปครู่หนึ่งนายหญิงไม่ได้อะไรพูดต่อ นางจึงเอนตัวลงนอน
แม้ว่าไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่มันกลับทำให้นางรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก นางสูดหายใจเข้าลึกแล้วหลับตาลง
“แล้วก็” เฉิงเจียวเหนียงพูดอีกครั้ง “ข้าเป็นคนบ้า”
คนบ้าทำอะไรก็ไม่ผิด
ครั้งนี้ไม่มีความสงสัยจากปั้นฉิน มีเพียงเสียงกรนแผ่วเบาของนางที่ตอบกลับมา
ในห้องเงียบสงัด ทุกสรรพสิ่งนิ่งสงบ


## 019 ตระกูลโจว

บทที่ 19 ตระกูลโจว
กลางเดือนหก คนที่นายใหญ่ตระกูลเฉิงส่งไปปิ้งโจวกลับมารายงานข่าว ยืนยันแล้วว่าสิ่งที่ปั้นฉินพูดเป็นความจริงทั้งหมด
“ไฟไหม้เพราะฟ้าผ่า ไหม้ไปครึ่งหลัง วัดเต๋าแถวนั้นหนีกันออกไปหมด พวกเขานึกว่าพวกนางถูกคนลักพาตัวไป กลัวว่าพวกเราจะไปเอาเรื่องนักบวชเต๋า จึงหนีกันหมด” นายใหญ่ตระกูลเฉิงอ่านจดหมายให้คนในห้องฟัง พออ่านเสร็จก็วางจดหมายลงบนโต๊ะไม้เสี้ยว
ตอนนั้นฮูหยินใหญ่ สองสามีภรรยานายรองเฉิงก็อยู่
ทุกคนทำสีหน้าแปลกประหลาด ราวกับไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ
“ฝั่งตระกูลโจวล่ะ” ฮูหยินใหญ่ถาม
“ยังไม่ตอบกลับมา” นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว “ไม่รู้ว่ายังไม่ได้รับหรือว่าได้รับแล้ว แต่ไม่สนใจ”
“ถึงจะถามไป แต่พวกเขาก็อาจจะไม่รู้เรื่อง” ฮูหยินใหญ่กล่าว แล้วหันไปมองฮูหยินรอง “เดิมทีตอนที่เหล่าฮูหยินตระกูลโจวอุปถัมภ์วัดเต๋า คนในตระกูลต่างก็ไม่เห็นด้วยสักเท่าไหร่”
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยเรื่องที่นางฝังเงินก้อนใหญ่ไว้ที่วัด แน่นอนว่าตระกูลโจวคงไม่รู้เรื่อง ไม่เช่นนั้นทันทีที่
เหล่าฮูหยินตระกูลโจวสิ้น เงินเหล่านั้นจักต้องถูกเอาคืนไปเป็นแน่
ฮูหยินรองพยักหน้าขอบคุณที่พี่สะใภ้อธิบายให้ตนฟัง
“ในเมื่อแน่ใจแล้ว งั้นก็ดูแลให้ดี” นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว
ทุกคนตอบรับ จากนั้นต่างก็แยกย้าย
ฮูหยินรองกลับมาถึงเรือนของตนเอง นางเช็ดเครื่องสำอางก่อนจะพักงีบช่วงกลางวัน ขณะที่สาวใช้
ปรนนิบัตินาง ฮูหยินรองคิดทบทวนสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่
ตั้งแต่ออกเรือนมา นางรับใช้พ่อแม่สามีอยู่สามปีก่อนจะมีลูก จากนั้นนางถึงตามสามีไปอยู่ที่ปิ้งโจว ตอนนั้นเด็กบ้าคนนั้นถูกเลี้ยงไว้ในวัดเต๋าแล้ว คนในเรือนไม่มีใครเอ่ยถึงเด็กคนนี้ สามีเองก็ไม่เคยไปเยี่ยม แม้ว่าจะอาศัยอยู่ที่ปิ้งโจวมากว่าสี่ห้าปี เด็กบ้าคนนั้นไม่เคยปรากฏตัวขึ้นในชีวิต ราวกับไม่มีตัวตนอยู่จริง
แต่การไม่ปรากฏตัวขึ้นไม่ได้แปลว่านางไม่มีชีวิต หากยังมีลมหายใจอยู่สักวันก็ต้องปรากฏตัวอยู่ดี
“ตระกูลโจวนั่น ร่ำรวยมากนักหรือ” นางถาม
จำได้ว่าแต่ก่อนพ่อแม่เล่าให้ฟังว่าบรรพบุรุษของตระกูลโจวมาจากเปียนโจว เข้ามารับราชการในเมืองหลวงเป็นฝ่ายทหาร ตระกูลขุนนางฝ่ายบุ๋นอย่างพวกนางเทียบไม่ได้เลย
ตอนนั้นเหล่าคนที่บ้านแม่ฝั่งสะใภ้ผู้ล่วงลับส่งมาล้วนแต่เป็นอันธพาลทั้งนั้น
“รวยมากเจ้าค่ะ” สาวใช้หวีผมพลางตอบกลับ
ฮูหยินรองหันไปมองนาง
“เจ้ารู้ดีกว่าข้าเสียอีก” นางเอ่ยเสียงเรียบ
ตั้งแต่ที่คนบ้านั่นกลับมา หลายวันมานี้แม้จะรู้ว่าฮูหยินรองไม่ได้ยินดีนัก แต่เหล่าสาวใช้ก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงเรื่องเก่าๆ ของฮูหยินตระกูลโจว
สาวใช้ที่หวีผมให้อยู่นั้น เป็นคนที่ฮูหยินรองพามาด้วยจากบ้านแม่
สาวใช้ก้มหน้าด้วยความเขินอาย
“รวยแค่ไหนกันเชียว” ฮูหยินรองถาม
เมื่อเห็นฮูหยินตำหนิ สาวใช้ก็โล่งใจ
“ฮูหยินเจ้าคะ ยังไม่พูดถึงเรื่องอื่น แม่นางรู้หรือไม่ ในตอนนั้นตระกูลโจว...สินเดิมของหญิงตระกูลโจวที่แต่งเข้ามามากเท่าใด”
ฮูหยินรองเหล่ตามองสาวใช้
ไร้สาระ ภรรยาใหม่อย่างนางจะไปสอดรู้เรื่องสินเดิมของภรรยาเก่าเพื่ออะไร
สาวใช้ไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไร แค่นี้ก็ฟังไม่เข้าหูแล้วหรือ หากได้ยินที่เหล่าสาวใช้พูดกันนางคงทนฟังไม่ได้
“... ตอนที่ฮูหยินโจวแต่งเข้ามา เรียกได้ว่ายิ่งใหญ่อลังการมาก มีแก้วแหวนเงินทองผ้าไหม แล้วก็มีร้านค้าสองร้านที่ทำเลที่ดีที่สุดของเมืองฝั่งตะวันตกและตะวันออก ที่ดินอีกสองแปลงตั้งอยู่บนพื้นที่ที่เก็บเกี่ยวได้ดีที่สุด”
“...ตระกูลโจวส่งคนมาเจียงโจวของเราล่วงหน้ากว่าครึ่งปี เพื่อทำการคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน”
“...ข้ายังจำได้ ตอนนั้นฮูหยินโจวเสียชีวิต สินเดิมของฮูหยินถูกดูแลโดยเหล่าฮูหยินอยู่ช่วงหนึ่ง ได้ยินพวกแม่นมเคยพูดว่า แค่กำไรร้านค้าร้านเดียวก็มีมากพอๆ กับรายจ่ายของเรือนเราครึ่งปี...”
สินเดิมที่เกิดจากเงินต่อเงิน ขุมทรัพย์แท้ๆ
พอมานึกถึงสินเดิมของฮูหยินคนปัจจุบัน...
ถึงจะมาจากตระกูลสูงศักดิ์นอกเมืองหลวง แต่ก็เทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย
สิ่งที่พอจะพูดได้สาวใช้ก็พูดออกไปหมดแล้ว
ฮูหยินรองแอบกัดฟัน หากเป็นเช่นนั้นแล้วจะทำไม สินเดิมมีมากแล้วเป็นอย่างไรหรือ พอตาปิดลงก็ไม่เหลืออะไรแล้ว
แต่ว่า...
กำไรร้านค้าร้านเดียวมีมากพอๆ กับรายจ่ายของเรือนเราครึ่งปีเชียวหรือ
“แล้วร้านค้า ที่นาพวกนี้ นายใหญ่เป็นคนดูแลรึ” นางเหมือนคิดอะไรออกบางอย่างจึงถามออกไป
กำไรมากมายขนาดนั้น เหตุใดถึงไม่เคยเห็นในเรือนมาก่อน
หรือว่าแม่นางลวี่กับแม่นางสิบสามอาศัยกำไรเหล่านี้ใช้ชีวิตงั้นรึ
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ไม่ใช่” สาวใช้มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าฮูหยินของตนคิดอะไรอยู่จึงรีบพูดขึ้นว่า “อยู่ที่
ฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่งั้นรึ
ฮูหยินรองหยิบปิ่นปักผมออกมาหนึ่งอัน แล้ววางไว้บนโต๊ะช้าๆ
“เหตุใดพี่สะใภ้ถึงไม่เคยพูดถึงล่ะ” นางเอ่ยพลางยิ้ม
แม้จะไม่แบ่งเรือน แต่ข้าวของเครื่องใช้ของแต่ละคนล้วนแต่เป็นค่าใช้จ่าย ในตอนนี้แม่ยายไม่ได้เป็นผู้ดูแลเรื่องในเรือน แต่ให้พี่สะใภ้เป็นคนคุมแทน
“ก็เพราะเป็นสินเดิมของคนเก่าไงเจ้าค่ะ เกรงว่าหากพูดออกมา ฮูหยินจะไม่สบายใจเอา” สาวใช้กล่าว
ฮูหยินรองต้องไม่สบายใจเป็นแน่ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าไม่สบายใจตรงไหน
สินเดิมเหล่านั้นคงต้องตกเป็นของคนบ้าคนนั้นในสักวัน แม้แต่นางหรือลูกหลานของนางก็คงไม่ได้แตะต้อง แต่กำไรจากสินเดิมเหล่านั้นล่ะ...
ค่าใช้จ่ายในเรือนถูกควบคุมโดยพี่สะใภ้ กำไรที่ได้มาก็คงไม่ต้องแบ่งเรือนใหญ่เรือนรองหรอก แต่ว่า...
นางก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี
แต่งเข้าตระกูลมาก็เก้าปีเต็มแล้ว นางเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ คงต้องขอบใจนางสติไม่ดีนั่น!
ถ้าคนบ้านั่นไม่กลับมาตลอดชีวิต ชาตินี้นางก็คงไม่มีวันรู้เรื่องนี้อย่างนั้นหรือ
“ฮูหยิน น้ำแกงคลายร้อนจากห้องครัวมาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้คนนึงเข้ามาแจ้ง
แม้ตระกูลเฉิงจะร่ำรวย แต่คนในตระกูลใช้จ่ายอย่างมัธยัสถ์ อาหารสามมื้อต่อวัน อาหารว่างถูกกำหนดประเภทและปริมาณ ช่วงนี้อากาศร้อนฮูหยินจึงให้ครัวเพิ่มแกงคลายร้อน นางไม่ได้กินเองแต่กลับให้ลูกๆ กินแทน ส่วนฮูหยินรองก็ทำตามพี่สะใภ้ ไม่ทานซุปนี้เช่นกัน
แต่สาวใช้ก็ยังต้องมาถามเป็นพิธี
ฮูหยินรองหันตัวกลับ
“ยกมาสิ ข้าอยากกินพอดี” นางกล่าว
“เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบพร้อมหันตัวกลับ เดินไปไม่กี่ก้าวเพิ่งจะได้นึกขึ้นได้
ฮูหยินว่าอย่างไรนะเมื่อกี้
“เอ๊ะ ฮูหยินบอกว่าไม่รับหรือเปล่า” นางถามสาวใช้คนข้างๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา
สาวใช้นางนั้นกำลังหาว
“เจ้าง่วงจนไม่ได้สติเลยหรือ ฮูหยินบอกว่ารับ” นางกล่าว
หา สาวใช้เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนฟังไม่ผิด
“น่าแปลก เหตุใดฮูหยินถึงรับล่ะ” นางยิ้มไปกล่าวไป
“ข้าวของในเรือน ฮูหยินอยากใช้เมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ใช้ก็สุดแล้วแต่นาง” สาวใช้คนที่เดินนำหน้ากล่าวอย่างเกียจคร้าน
แต่ตอนนี้บนตรอกกว้างใหญ่ในเมืองหลวง ณ หน้าประตูเรือนตระกูลโจวอันสูงใหญ่ มีชายหนุ่มรูปงามอายุราวสิบเจ็ดสีแปดปีกำลังกระโดดลงจากหลังม้า
เด็กรับใช้สี่ห้าคนวิ่งออกมาจากเรือนแล้วแย่งกันจูงม้า
ชายหนุ่มแกะถุงเงินที่มัดไว้ตรงเอวและโยนออกไป
“ให้พวกเจ้า เอาไปดื่มสุราไป” เขากล่าว
เด็กรับใช้แย่งกันเก็บ
“ขอบคุณรางวัลของนายน้อยหกขอรับ” พวกเขาตะโกนขึ้นพร้อมกัน
นายน้อยโจวหกหัวเราะร่วนก่อนจะเดินตรงเข้าไป
เรือนใหญ่ตระกูลโจวสร้างและดัดแปลงจากแบบของเรือนบรรพบุรุษที่ส่านเปียนโจว โดยเฉพาะกำแพงภาพที่ถูกถอดและส่งมาจากเรือนหลังเก่า เงินที่เสียไปน่าจะซื้อกำแพงใหม่ได้อีกสิบอัน สิ่งนี้ทำให้ตระกูลโจวเป็นที่เลื่องลือภายในชั่วข้ามคืน จากนั้นก็กลายเป็นตระกูลที่แปลกประหลาดที่สุดในเมืองหลวง และได้รับฉายาว่าเหล่าส่านโจว
นายน้อยหกก้าวเท้าตรงไปยังห้องของตัวเอง ใต้ชายคามีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งอยู่ เด็กหนุ่มคิ้วยาว ดวงตาเรียว สวมชุดยาวแขนกว้าง ท่าทางกำลังใช้ความคิดกับตารางหมากล้อมดินเผาสีขาวที่อยู่ตรงหน้า
สาวใช้ที่นั่งพับเพียบประกบอยู่สองข้างต่างก็มองดูหมากล้อมและพูดคุยกันไปพลาง
“ท่านชายฉิน อันนี้ไม่เห็นจะสนุกเลยเจ้าค่ะ เล่นหมากกระดานทอยลูกเต๋าดีกว่าเจ้าค่ะ” พวกนางกล่าว
พอได้ยินเสียงก้าวเท้าของนายน้อยหก ทุกคนจึงหันมามอง สองสาวใช้ที่นั่งพับขาอยู่ก็ลุกขึ้นเพื่อแสดงความเคารพ
ชายหนุ่มยังคงจับจ้องบนกระดานหมาก
“มาวันนี้มีเหตุอะไรหรือ” นายน้อยหกสะบัดแขนเสื้อและนั่งลงข้างๆ วางแขนลงบนหมากกระดานราวกับวางบนโต๊ะเตี้ยจนเม็ดหมากล้อมกระจายไปหมด
ชายหนุ่มไม่สนใจ
“ข้าเบื่อ ก็เลยอยากมาฟังเรื่องสนุกๆ ที่นี่” เขากล่าว
“ที่นี่จะมีเรื่องสนุกอะไร” นายน้อยหกถาม
“ได้ข่าวว่าท่านอาที่อยู่เจียงโจวส่งคนมาที่นี่” ชายหนุ่มถาม
นายน้อยหกมองสาวใช้สองคนที่นั่งพับขาอยู่ด้านหลัง สาวใช้ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย
“คนเรือนนั้นตลกจริงๆ ” นายน้อยหกกล่าว มือเล่นเม็ดหมากล้อม
“หมายถึงลูกพี่ลูกน้องของเจ้า” ชายหนุ่มกล่าว “พวกเจ้าทำไมไม่ถามให้ละเอียดก่อน เหตุใดถึงไล่คนของตระกูลเฉิงออกไปแบบนั้น”
“คนไร้ประโยชน์แบบนั้นเกี่ยวอะไรกับบ้านข้าล่ะ” นายน้อยหกกล่าว สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “ตอนนั้นท่านอาไม่ยอมฟัง จะให้เก็บคนบ้าเอาไว้ให้ได้ ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวเสียจริง เสียดายความเอ็นดูของท่านตากับท่านยาย ส่วนคนบ้าคนนั้น ท่านยายผิดที่ให้ความเมตตา ไม่ให้นางตายจะได้ไปเกิดใหม่เร็วๆ
แต่กลับชุบเลี้ยงเป็นอย่างดี ป้อนอาหารให้หมูมันยังรู้จักกิน แต่ป้อนให้คนบ้าแบบนั้นจะมีประโยชน์อะไร”
ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ
“นายน้อยหก หมูที่เลี้ยงไว้ยังสู้น้องสาวของเจ้าที่เลี้ยงไว้ปิ้งโจวไม่ได้งั้นรึ” เขากล่าว “คนตระกูลเฉิงมาถามหา พวกเจ้าส่งนางกลับเจียงโจวแล้วใช่หรือไม่”
“ใช่น่ะสิ พวกเขามาถามว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร พวกเราต้องตอบคำถามด้วยความเคารพงั้นรึ” นายน้อยหกจ้องหน้าและตอบกลับไป
ชายหนุ่มมองดูเขาและหัวเราะ ใช้นิ้ววาดเส้นยาวลงบนหมากกระดาน
“จากปิ้งโจว ถึงเจียงโจว” เขากล่าว “น้องสาวของเจ้าอยู่เรือนตระกูลเฉิง ตอนที่คนในบ้านของเจ้าไม่ทันรู้ตัว นางก็กลับไปเองแล้ว”
นายน้อยหกมองชายหนุ่มแล้วคิ้วขมวดด้วยความสงสัย
ชายหนุ่มวาดจากจุดนึงไปยังอีกจุดนึงอีกครั้ง
“จากปิ้งโจวถึงเจียงโจว สาวน้อยอายุน้อยคนหนึ่ง” เขาพูดไปยิ้มไป “เจ้าคิดว่า คนบ้าอย่างนาง
ทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”


## 020 ไร้สาระ

บทที่ 20 ไร้สาระ
ชายหนุ่มพูดจบก็มองไปยังนายน้อยหก นายน้อยหกเองก็จ้องเขากลับ
เขาลุกขึ้นพรวดจนกระดานหมากแทบพลิก
“ท่านพ่ออยู่หรือไม่” นายน้อยหกถามเสียงสูง
บ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านนอกรีบตอบ นายน้อยหกพูดพลางเดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวไม่เห็นแม้แต่เงา
ภายในเรือนกลับมาสงบอีกครั้ง ชายหนุ่มขยับมือของตน
“ที่นี่ไม่มีเรื่องสนุกๆ แล้ว ข้ากลับบ้านดีกว่า” เขากล่าวพร้อมยื่นมือออกไป
สาวใช้ที่นั่งพับขาอยู่ลุกขึ้นตาม คนหนึ่งหยิบไม้เท้า อีกคนนึงก็พยุงชายหนุ่มให้ลุกขึ้น
บ่าวรับใช้ในเรือนรีบไปต้อนรับด้านนอก ไม่นานนักบ่าวรับใช้สี่คนเดินก็เข้ามาพร้อมกับเกี้ยว
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนด้วยไม้เท้า ชายชุดกี่เผ้าทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง ชายรูปร่างผอมสูง ร่างสูงโปร่งราวต้นไม้ที่โบกไหวตามสายลม แต่น่าเสียดายนักที่ภายใต้ชุดนั้นมีขาข้างหนึ่งที่บิดเบี้ยวจนไม่สามารถจรดลงพื้นได้
สาวใช้พยุงชายหนุ่มขากระเผลกขึ้นนั่งบนเกี้ยว
“ส่งท่านชายฉิน” สาวใช้สองคนแสดงความเคารพ
บ่าวรับใช้หามเกี้ยวขึ้นและเดินออกไป เพียงไม่นานก็เดินลับไปไกล
การกลับมาของเฉิงเจียวเหนียงนั้นเหมือนกับสายลมที่พัดโบก นำพาให้เกลียวคลื่นก่อตัวขึ้นบนทะเลสาบอันแสนสงบ นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ แต่นางเองก็ไม่อาจควบคุมได้ ทุกสิ่งเกิดขึ้นด้วยและเหตุผลโดยมิอาจยับยั้งได้ ชีวิตของมนุษย์เองก็เป็นเช่นนี้
ปั้นฉินหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาลงไปน้ำจนสระบัวสาดกระเซ็นเป็นละออง
“นายหญิง” นางหันกลับมา “ข้าเห็นปลาแล้ว! มันหนีไปอยู่ใต้ใบบัวแล้ว! ”
เฉิงเจียวเหนียงที่นั่งอยู่บนเบาะรองนั่งพยักหน้าและอมยิ้ม
ครึ่งเดือนที่ผ่านมาร่างกายของนางดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย
เมื่อร่างกายดีขึ้นแล้วก็เป็นธรรมดาที่นางจะไม่ยอมอยู่แต่ในห้อง
ทว่าหากโดนแสงแดดสาดส่งมาตรงๆ นางก็ทนไม่ไหว โชคดีที่ในสวนมีต้นไม้มากมาย ร่มรื่นเย็นสบาย
ปั้นฉินหันกลับมาพยุงนาง
“นายหญิง ลองมาดูสิเจ้าค่ะ” นางกล่าว “สวยกว่าปลาในวัดเต๋าของพวกเราอีกใช่มั้ย”
เฉิงเจียวเหนียงจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าเดือนก่อนเกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วจะจำปลาได้อย่างไรกัน
นางลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้สระบัวอย่างช้าๆ
เจ้านายกับสาวใช้ยืนนิ่งข้างสระบัว มองดูปลาที่แหวกว่ายอยู่ในสระ
“ไม่รู้ว่าปลาในนี้กินได้หรือไม่” ปั้นฉินถาม
ตั้งแต่โดนตบหน้าครั้งนั้น แม้จะไม่มีใครหาเรื่องนางอีก แต่อาหารจากครัวนั้นแย่ลงทุกวัน ทั้งนายทั้งบ่าวก็ขี้หลงขี้ลืม ลืมนั่นลืมนี่เป็นประจำ จะไปขอของใหม่ที่ไรก็โดนตะคอกใส่บอกว่าไม่มีเสียอย่างนั้น
“นางเอาไปไว้ที่เรือนของตัวเองแน่ๆ เจ้าค่ะ” ปั้นฉินเดา
เฉิงเจียวเหนียงเห็นด้วยกับสิ่งที่นางพูด
“ข้าจำมันไว้ก่อน” ปั้นฉินกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงหัวเราะแต่ไม่เอ่ยคำใด
ปั้นฉินคัดคัมภีร์เพื่อขอพรให้กับนายหญิงที่วัดเต๋าตามคำสั่งเสียของเหล่าฮูหยิน นางจึงพอจะรู้หนังสืออยู่บ้าง แต่เพราะความจำของนางไม่ค่อยดีนัก จึงให้ปั้นฉินใช้ตัวหนังสือขยุกขยิกของนางคอยจดเรื่องที่พบเจอ เดิมทีนางจดเพื่อบันทึกจำนวนครั้งที่ตนโรคกำเริบ เพื่อสำรวจว่าอาการของตนดีขึ้นหรือยัง
นอกจากนี้ยังบันทึกเรื่องราวและผู้คนที่ได้พบเจอ
“ใครมีบุญคุณ ใครทำตัวห่างเหิน บันทึกไว้ทั้งหมด หากไม่ได้เจอก็แล้วไป แต่ถ้าได้เจอ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไร จะได้ไม่เป็นคนโง่เขลาที่ไม่รู้จักกาลเทศะ” นางกล่าว
จักจั่นส่งเสียง เงาไม้ใต้แสงแดดเริ่มจางหาย
“นายหญิง พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ” ปั้นฉินหาวพลางเอ่ย
แม้ว่าจะเคยถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมมาแล้วหนึ่งครา แต่โดยรวมแล้วก็ยังใช้ชีวิตได้ปกติไม่ว่าจะกินหรือนอน ปั้นฉินเองก็กลายเป็นที่รู้จักขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้าอยากตกปลา” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
นี่เป็นสัญญาณอย่างหนึ่งที่บ่งบอกว่าร่างกายของนางดีขึ้น นางไม่รู้สึกง่วงตลอดเวลาเหมือนแต่ก่อน กระปรี้กระเปร่ามากขึ้น เวลาคิดเรื่องอะไร อาการปวดหัวก็ลดลง มีเพียงความเหม่อลอยที่ยังควบคุมไม่ได้
ไม่แน่ว่าการตกปลา ณ ที่แห่งนี้จะช่วยฝึกสมาธิดีขึ้น หรือเรียกความทรงจำที่หายไปกลับมาได้เร็วขึ้นหรือไม่
“ได้เจ้าค่ะ จะได้กินปลาที่ตกได้” ปั้นฉินดีใจมาก “นายหญิงตกปลาเป็นด้วย ดีจังเลยเจ้าค่ะ แม่นางนั่งตรงนี้ก่อน ข้าไปหาเบ็ดตกปลาก่อน”
นางพูดจบก็รีบวิ่งเข้าไปในเรือนแล้วเอาเบ็ดตกปลามา
เฉิงเจียวเหนียงมองปั้นฉินวิ่งออกไป
“ข้าตกปลาไม่เป็น” นางกล่าว
ข้างสระบัวมีภูเขาจำลองลูกหนึ่ง กลางภูเขาเป็นทางเรียบ ไม่สูงและไม่ต่ำมาก มีต้นไม้ย้อยต่ำจนเกือบถึงขอบน้ำซึ่งอยู่ห่างจากเรือนของนางไม่มากนัก และเป็นสถานที่ตกปลาที่เฉิงเจียวเหนียงชอบมาก
ปั้นฉินนั่งอยู่ด้านหลังของเฉิงเจียวเหนียง ดอกไม้ใบหญ้าที่กระจายเต็มพื้น นางใช้มันประดิษฐ์เป็นตะกร้าใบเล็กรูปร่างต่างๆ
“ครั้งนี้มีปลาติดเบ็ดหรือไม่เจ้าค่ะ” นางหันไปถามด้วยเสียงต่ำเป็นพักๆ
เฉิงเจียวเหนียงส่ายหัว
“แม่นางตกปลาไม่เป็นจริงด้วย” ปั้นฉินกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงยิ้ม ก็จริงน่ะสิ นางแค่อยากได้บรรยากาศตกปลาเพียงเท่านั้น
เป็นอย่างที่นางคิดเลย การนั่งแบบนี้ทำให้สภาพจิตของนางไม่เอ่ยเฉื่อยเหมือนเมื่อก่อน
เมื่อเห็นสุขภาพจิตของแม่นางดีกว่าเมื่อก่อน ปั้นฉินก็ดีใจ
นอกจากกินและนอนแล้ว เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องที่เจ้านายกับสาวใช้สองคนนี้จะต้องทำ หลังมื้อเที่ยงในทุกวัน พวกนางจะมาที่นี่ เฉิงเจียวเหนียงจะนั่งตกปลาอยู่เงียบๆ ส่วนปั้นฉินจะประดิษฐ์ของจากดอกไม้ใบหญ้า
ทว่าช่วงนี้ชีวิตของแม่นางเฉิงหกกลับไม่ค่อยสู้ดีนัก ท่าทางเหมือนไม่เจริญอาหารอย่างเคย และเนื่องจากเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูล พี่ชายทุกคนจึงเป็นห่วงนางมาก
ท่านชายเฉิงสี่ถือกล่องขนมมาเยี่ยมน้องสาว
แม่นางเฉิงหกนั่งอยู่ในห้องคนเดียว มองดูสาวใช้เล่นเกมกระดานด้วยท่าทางเกียจคร้าน
“น้องหก ลองชิมอันนี้ดูสิ เป็นขนมจากร้านที่เปิดใหม่ ได้ข่าวว่าเป็นแม่ค้าทำขนมจากเมืองหลวง เจ้าลองชิมดูสิ” ท่านชายเฉิงสี่กล่าว
แม่นางเฉิงหกยื่นมือรับไว้ด้วยท่าทีเฉื่อยชา
“เลี่ยนเกินไป ท่านพี่สี่ ท่านไม่ได้ชิมก่อนรึ” นางกล่าวด้วยความไม่พอใจ
ท่านชายเฉิงสี่ยิ้มอย่างเคอะเขิน
“ข้าไม่ชอบกินสิ่งนี้” เขากล่าว “พวกเขาบอกว่าอร่อยน่ะ”
แม่นางเฉิงหกเบะปาก ยังไม่ทันพูดต่อก็มีเสียงก๊อกแก๊กของร้องเท้าเกี๊ยะดังขึ้น เป็นแม่นางเฉิงเจ็ดที่เดินเข้ามา ด้านหลังมีแม่นางสี่ แม่นางห้าตามมาด้วย ทุกคนล้วนแต่สีหน้าไม่สู้ดีไหร่ พวกนางสะบัดรองเท้าออกแล้วนั่งลง
“วันหลังออกจากเรือนไม่ได้แล้วนะ! ” แม่นางเฉิงเจ็ดพูดเสียงดัง ดวงตาของนางแดงก่ำ ทั้งกริ้วโกรธทั้งเสียใจ
“เกิดอะไรขึ้น” ท่านชายเฉิงสี่ถามในทันที
แม่นางสี่และแม่นางห้าเคารพท่านพี่เสร็จแล้วจึงนั่งลง
“ท่านพี่สี่ ตอนท่านพี่ออกไปข้างนอก ไม่มีใครล้อเลียนท่านพี่รึ” แม่นางเฉิงเจ็ดถามพี่
“ทำไมต้องล้อเลียนข้าด้วย” ชายสี่ไม่เข้าใจ
เขาเป็นถึงลูกคนโตของตระกูล แม้เรื่องเรียนจะกลางๆ แต่ก็ไม่ถึงขึ้นขายหน้าหรอกมั้ง
“คงมีแต่ผู้หญิงอย่างพวกข้าที่ซวย” แม่นางเฉิงเจ็ดรู้สึกไม่เป็นธรรม นางมองไปที่แม่นางเฉิงหก “ตอนนี้ทั้งเมืองรู้แล้วว่าพวกข้ามีพี่สาวที่เป็นบ้า เอาเรื่องนี้มาล้อพวกข้า! ”
แม่นางเฉิงหกลุกขึ้นยืน
“อะไรนะ” นางตะโกน “รู้กันได้อย่างไร นังบ้านั่นไม่ได้ออกไปข้างนอกเลยนะ ! ”
“คุณงามความดีไม่ใครป่าวประกาศ แต่เรื่องเลวๆ แม้ไกลนับพันลี้ ใครก็เล่าลือ” แม่นางเฉิงห้าพูดเสียงอ่อย
แม่นางเฉิงหกตบหน้าผากอย่างถอนใจ
“ให้ตายเถอะ มะรืนข้ายังต้องไปเที่ยวที่บ้านแม่นางต่งอีกนะ” นางกล่าว
“ห้ามไป” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกน “พวกเจ้ารู้หรือไม่ วันนี้พวกข้าออกไปมันน่าอายแค่ไหน นังสารเลวบ้านเหยียน พูดต่อหน้าทุกคนว่า คนตระกูลเดียวกันสายเลือดเดียวกัน หากพี่น้องฉลาดก็จะฉลาดกันหมด พี่น้องของคนบ้าก็จะบ้ากันหมด”
“บ้าชะมัด นังสารเลวตระกูลเหยียนต้องไปเรือนแม่นางต่งด้วยแน่” แม่นางเฉิงหกกล่าวพร้อมถูมือตัวเอง นางมองแม่นางเฉิงเจ็ด “ถึงแม้คนบ้านั่นจะเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเจ้า...”
แม่นางเฉิงเจ็ดได้ยินประโยคนี้แทบจะกระโดด
“นั่นก็พี่สาวของเจ้าเหมือนกัน! ” นางตะโกน
“แต่ก็ห่างมากกว่าเจ้านิดหน่อย” แม่นางเฉิงหกพูดอย่างตั้งใจ
ท่านชายเฉิงสี่ฟังอยู่ข้างๆ ทั้งขำทั้งโกรธ เวลาผู้หญิงคุยกันนี่น่าขันเสียจริง เหมือนว่าจะไม่เคยคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวสักที
“นี่ไม่ใช่เวลามาเปรียบเทียบกันนะ” แม่นางเฉิงสี่ที่เป็นพี่สาวถึงกับออกหน้าดึงประเด็นกลับมา นางพูดด้วยเสียงอ่อนนุ่มว่า “เอาเป็นว่าหากคนในตระกูลก็ต้องถูกหัวเราะเยาะอยู่ดี แม่นางหก โดยเฉพาะเจ้าที่ทั้งหน้าตาหรือกิริยาก็ล้วนแต่โดนเด่นกว่าใคร พวกที่อิจฉาริษยาเจ้า จะต้องฉวยโอกาสนี้เยาะเย้ยเจ้าเป็นแน่”
นั่นนะสิ แม่นางเฉิงหน้าตางดงามไม่มีใครเทียม จู่ๆ ก็มีญาติพี่น้องที่เสียสติโผล่มาโดนไม่รู้ตัว ราวกับภาพวาดไร้ที่ติที่เปื้อนน้ำหมึก ถูกทำลายในพริบตา
“ซวยชะมัด!” แม่นางเฉิงหกอารมณ์เสียจนทิ้งพัดกลมลงบนพื้น “ต่อไปนี้พวกเราคงออกไปพบปะผู้คนไม่ได้อีกแล้ว! เป็นเพราะนังนั่นแท้ๆ ! ”
แม่นางเฉิงเจ็ดคิดอะไรบางอยู่แล้วมองไปทางแม่นางเฉิงสี่
“แม่นางเฉิงสี่ นังสารเลวตระกูลเหยียนหยามข้าวันนี้ ก็เพราะริษยาในใบหน้าและกิริยาของข้าที่งดงามกว่านางใช่หรือไม่” นางถาม


## 021 หญิงงาม

บทที่ 21 หญิงงาม
แม่นางเฉิงสี่เอ่ยเสียงเบาว่าแย่แล้ว นางรีบพยักหน้าตามเพียงเพราะต้องการให้บทสนทนานั้นผ่านไป แต่แม่นางเฉิงหกกลับหัวเราะขึ้น
“เจ้าเพิ่งจะแปดขวบ จะไปเอาความงามมาจากไหนกัน” นางเอ่ย
แม่นางเฉิงเจ็ดเบะปากมองนาง
“ข้างามกว่าเจ้าอีก ทุกคนพูดเช่นนั้นกันหมด” นางตอบ
“ใครบอกเจ้า คำพูดหลอกเด็กเจ้าก็เชื่อรึ” แม่นางเฉิงหกตอบไปขำไป
ท่านชายเฉิงสี่ทนฟังไม่ไหวจึงรีบลุกออกไป เหล่าสาวน้อยสนใจเพียงเรื่องตรงหน้า ไม่ได้สนใจเขาเลย
ท่านชายเฉิงสี่เดินออกไปสูดอากาศ ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวของสาวๆ ข้างในที่เหมือนเริ่มทะเลาะกันแล้ว
เขาส่ายหน้า เดินผ่านสวนดอกไม้มุ่งหน้าออกไปจากเรือน เดินไปยิ้มไป
เขารู้แต่แรกแล้วว่ามีน้องสาวคนใหม่มาอยู่ที่เรือน ก็ไม่ใช่น้องสาวคนใหม่หรอก ลูกพี่ลูกน้องคนนี้เขาพอจะจำได้อยู่บ้าง
ช่วงฤดูหนาว เด็กอ้วนไม่สมประกอบส่งกลิ่นฉุนนอนอยู่บนเตียง เขาชะเง้อหัวมองจากด้านหลังของแม่นม พอดีกับตอนที่เด็กหญิงผู้เบิกตาขาวโพลนจ้องมองมาที่เขา น่ากลัวเสียจนเขาวิ่งเตลิดออกไป
ท่านชายเฉิงสี่สะบัดหัว ขจัดภาพความทรงจำที่ลืมเลือนไปแล้วออกไป
เสียงหัวเราะของผู้หญิงดังขึ้นเหนือศีรษะของเขา
ท่านชายเฉิงสี่อึ้งไปครู่หนึ่ง อันที่จริงไม่มีข้อห้ามอะไรหรอก พี่น้องในตระกูลพักล้วนแต่พักอาศัยอยู่บริเวณใกล้เคียงสวนนี้ ปกติก็มีแต่พวกหล่อนนั่นแหละที่มาวิ่งเล่นที่นี่
ทว่าตอนนี้เหล่าสาวโสดในเรือนกำลังต่อปากต่อคำกันอยู่ เสียงนั้นคงเป็นของสาวใช้ที่เดินผ่านมา
ท่านชายเฉิงสี่หันไปเห็นเงาของใครคนหนึ่งวิ่งผ่านภูเขาหินที่อยู่ไม่ไกลนัก
กระโปรงสีแดง ผมเงาตั้งสูงเหนือเมฆ รูปร่างอรชร
ตามหนทางที่คดเคี้ยว ภูเขาหินตั้งตระหงาน ภาพที่อยู่ตรงหน้าสวยงามราวกับภาพวาด ในภาพมีเด็กผู้หญิงอายุราวสิบห้าสิบหกปียืนอยู่บนโขดหิน กำลังเอื้อมไปจับต้นหลิวที่ย้อยลงมา
เด็กผู้หญิงจอมซนคนนี้ ทำให้มุมปากของท่านชายเฉิงสี่ยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว นี่น้องสาวคนไหนกัน เหตุใดจึงไม่เคยเห็นมาก่อน
เขามองดูเด็กผู้หญิงคนนั้นพร้อมลดความเร็วของฝีเท้าลง เด็กผู้หญิงคนนั้นดึงต้นหลิวได้หนึ่งก้านจนสำเร็จก็คุกเข่าและนั่งลง ท่านชายเฉิงสี่เอะใจอยู่ครู่หนึ่ง ที่แท้เด็กคนนั้นไม่ได้อยู่คนเดียว แต่ยังมีเด็กผู้หญิงอีกหนึ่งคนปรากฏตัวขึ้น
ท่านชายเฉิงสี่มองไปเรื่อยเปื่อย เพียงชั่วพริบตานั้นความงดงามดั่งพลุดอกไม้ไฟบนฟากฟ้าก็ปรากฎขึ้น
ผมดำเงางามปล่อยสยาย หน้าม้ายาวเสมอคิ้ว คิ้วเรียวยาวสวยสง่า จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง ลำคอระหง นางสวมชุดคอทบกระโปรงบานแขนกระบอกสีดำ ช่างแสนงดงามภายใต้แสงแดดรำไร
เพียงพริบตาเดียว สายตาของท่านชายเฉิงสี่ก็ไม่มีภาพสะท้อนของหญิงชุดแดงอีกต่อไป ในสายตาของเขามีเพียงหญิงสาวแสนงามในชุดดำ
แต่ไหนแต่ไรมาเขานึกว่าสีสันหลากหลายจึงจะเรียกว่างดงาม แต่บัดนี้เขาได้รู้แล้วว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุดกลับไร้สีสัน
ท่านชายตะลึงจนหยุดอยู่กับที่ เขาเห็นสายตาของหญิงผู้นั้นที่มองกลับมาอย่างไร้ความรู้สึกใด เพียงแต่จ้องมองเขาอย่างเรียบเฉย
ท่านชายเฉิงสี่ไม่เคยเห็นสายตาเช่นนี้ที่ไหนมาก่อน แววตาสีดำราวกับความมืดมิดยามราตรี
“นี่ เจ้าเป็นใครกัน”
เสียงของหญิงสาวดังขึ้น เงาของชุดสีแดงบดบังสายตาของเขา ทำให้ท่านชายเฉิงสี่ได้สติกลับคืนมา
ท่านชายเฉิงสี่รู้สึกเพียงว่าฝีเท้าของเขาเบาจนเหมือนลอยได้ ก่อนจะเร่งสาวเท้าออกไปโดยเร็ว
เสียงเอ่ยถามของหญิงสาวดังตามหลังมา
“นั่นใครกัน ตกใจหมดเลย ทำไมเขาไม่พูดล่ะ นายหญิง...”
มีแขกมาเยือนงั้นรึ
ท่านชายเฉิงสี่ออกจากสวนอย่างรวดเร็ว ทั้งกายของเขาร้อนดุจไฟแผดเผา กว่าจะได้สติก็ตอนที่นั่งลงจิบชาร้อนอยู่หน้าโต๊ะเตี้ยแล้ว
“ชายสี่ เจ้าไปไหนมารึ” คนที่กำลังเดินเข้ามาเอ่ยถามขึ้น ทว่ายังไม่ทันจะพูดจบ พอเห็นท่าทีของท่านชายเฉิงสี่เขาก็ออกไปต่อว่า “เจ้าเป็นอะไรรึ ทำไมหน้าแดงเช่นนี้ล่ะ”
“เมื่อครู่ข้าเห็นหญิงงามอยู่ในเรือน” ท่านชายเฉิงสี่กล่าว
ฮ่าๆ เสียงหัวเราะจากคนที่ถาม
“เจ้าไม่เห็นหญิงงามในเรือนสิ ถึงจะแปลก” เขาหัวเราะแล้วนั่งลงข้างๆ “น้องสาวของพวกเรา เจ้ากล้าพูดว่าไม่ใช่หญิงงามรึ” ท่านชายเฉิงสี่ได้สติก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งอยู่
“ท่านพี่สาม” เขารีบคารวะและกล่าวทัก
“มองจนเคลิ้มเลยหรือ” ท่านชายเฉิงสามหัวเราะ “พวกน้องๆ ไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ต้องมากพิธีหรอก”
ท่านชายเฉิงสี่ส่ายหน้า อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่จู่ๆ ก็ไม่อยากพูดเสียอย่างนั้น
หญิงงามเช่นนั้น หากเขาได้เห็นเพียงคนเดียว คงเป็นความโชคดีอย่างที่สุด
“ท่านพี่สาม ท่านพี่มีอะไรกับข้ารึ” เขาเอ่ยแกมหัวเราะพร้อมเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“เมื่อครู่ข้าได้ยินคนพูดว่า แม่นางสามแห่งตระกูลต่งจะไปงานประพันธ์บทกวีที่หอธรรมเนียม ข้าเลยมาตามเจ้าให้ไปกับข้า ข้ารู้ว่าเจ้าชื่นชอบหญิงงาม” ท่านชายเฉิงสามกล่าวและจูงมือท่านชายเฉิงสี่เดินออกไป
ท่านชายเฉิงสี่แม้จะตื่นเต้นแต่กลับมาอย่าก้าวเท้าออกไป
แต่ไหนแต่ไรมาแม่นางสามแห่งตระกูลต่งคือหญิงงามที่มิอาจหาผู้ใดมาเปรียบได้ แต่สาวงามที่เขาพบเมื่อครู่ คงไม่มีหญิงใดบนลงโลกนี้มาเทียบได้
“ขอบใจมากท่านพี่สาม แต่วันนี้ข้าไม่ค่อยอยากไป” เขาเอ่ย
ท่านชายเฉิงสามประหลาดใจยิ่งนัก ปกติท่านชายเฉิงสี่ชื่นชอบหญิงงามมากความสามารถอย่าง
แม่นางสามแห่งตระกูลต่งเป็นที่สุด เหตุใดจึงเอ่ยปากว่าไม่ไปเช่นนี้ได้
“นี่เจ้าพบเห็นหญิงงามจริงๆ งั้นรึ” ท่านชายสามถามด้วยความประหลาดใจ หลังจากออกมาเขาก็ถามบ่าวทั้งหลายได้ความว่า เมื่อครู่ท่านชายเฉิงสี่ไปหาน้องสาวที่ริมสระบัว
“แม่นางหกกับแม่นางเจ็ดทะเลาะกันอีกแล้ว เพราะแม่นางเจ็ดถูกแม่นางหกบอกว่าหน้าตาขี้เหร่” บ่าวเล่าไปหัวเราะไปกับข่าวที่ตนได้ยินมา
แม่นางหกกับแม่นางเจ็ดทะเลาะกันเป็นกิจวัตรจนคนในเรือนก็ชินชากันเสียแล้ว
ท่านชายเฉิงสามหัวเราะชอบใจ
“เป็นเช่นนี้นี่เอง ที่แท้ก็ตกใจเพราะเหล่าหญิงงามทะเลาะกัน มิน่าล่ะ หน้าบึ้งเชียว” เข้าใจและกล่าวไปเช่นนั้น “นึกว่าเจ้าพบหญิงงามจนวิญญาณหลุดไปแล้วเสียอีก!”
ปั้นฉินพยุงเจียวเหนียงลงจากภูเขาหินแล้ววางเบ็ดตกปลาไว้บนหิน เบ็ดตกปลาไม่ใช่เบ็ดตกปลาอีกต่อไป คงเป็นได้แค่เบ็ด เพราะตกปลาไม่ได้เลยสักตัว
“นายหญิงเจ้าคะ ผู้นั้นเป็นใครกัน” ปั้นฉินถามซ้ำ
พร้อมหยิบผ้าคลุมสวมใส่ให้เฉิงเจียวเหนียง
แม้ว่าระยะทางจากภูเขาหินกับประตูเรือนไม่ได้ไกลกันมากนัก แต่แดดที่สาดส่องมาก็ทำให้เฉิงเจียวเหนียงทนไม่ไหวเช่นกัน
ปั้นฉินเข้ามาอยู่ในเรือนพร้อมกับแม่นางเฉิง หากลองนับดูแล้ว ตั้งแต่กลับมาที่เรือนนี้ ตนนั้นเดินออกจากเรือนมากกว่าแม่นางเสียอีก แต่ปั้นฉินก็ถามออกไปราวกับไม่ได้เห็นคนนั้นพร้อมกับแม่นางเฉิง
ในความคิดของนาง ไม่มีสิ่งใดที่แม่นางเฉิงจะไม่รู้
ส่วนแม่นางเฉิงของนางก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวัง
“ชายผู้นั้นเดินมาจากทางนั้น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวและชี้ไปตามทาง “อายุประมาณสิบห้าสิบหกปี
ใส่เสื้อลำลอง ไม่น่าจะเป็นแขก ท่าทางดูผ่อนคลาย ไม่น่าจะเป็นบ่าวรับใช้ ในบรรดาลูกชายของท่านพ่อ ท่านพ่อไม่มีลูกชายอายุเท่านี้ ก็คงจะเป็นท่านชายใหญ่จากเรือนฮูหยินใหญ่”
ปั้นฉินพยักหน้ารับทราบ
“นายหญิงรู้เยอะเสียจริง” เธอยิ้มเอ่ย
เฉิงเจียวเหนียงมองปั้นฉินและเม้มปากเบาๆ
“เจ้า” เธอยกมือจิ้มที่หน้าผากของปั้นฉินอย่างแผ่วเบา “ใช้ตรงนี้คิดดู ก็รู้แล้ว”
ปั้นฉินหัวเราะร่วน
“มีแม่นางคอยคิดแล้ว ข้าไม่ต้องคิดหรอก” เธอตอบ
“ข้าเนี่ยนะ จะให้ข้าคิดแทนเจ้า ตลอดชาติเลยรึ” เฉิงเจียวหนียงกล่าว
“นายหญิงเจ้าคะ ปั้นฉินจะอยู่กับนายหญิงตลอดชีวิต นายหญิงอย่าทิ้งปั้นฉินนะเจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าว
ขณะที่พูดคุยกันทั้งสองคนก้าวเข้ามาในประตูเรือนเรียบร้อยแล้ว
สาวใช้อายุราวสิบสี่สิบห้าปีนั่งอยู่ตรงคานประตูกำลังเล่นก้อนหิน เธอหัวเราะตามบทสนทนานั่น
“โง่เช่นนี้ไม่มีใครเอาแล้วล่ะ คนโง่อยู่กับคนบ้า พากันเป็นสาวแก่ไปตลอดชีวิต!” เธอพูดขึ้นและไม่กลัวว่าใครจะได้ยินอีกด้วย
“เจ้าสิโง่” ปั้นฉินสวนกลับ “นายหญิงของข้าเป็นหญิงที่ฉลาดที่สุดในปฐพีแล้ว!”
“เจ้าคนฉลาด วันนี้แม่บ้านจ้าวไม่มา ข้าเฝ้าประตูจนลืมไปเอาสำรับ พวกเจ้าหาทางไปเอาสำรับเองแล้วกันนะ” สาวใช้พูดจบก็โยนก้อนหินแล้ววิ่งหนีไปทันที
ปั้นฉินตะโกนไล่หลังแต่ก็ไม่เป็นผล
“นายหญิงดูสิเจ้าคะ นี่มันจะรังแกกันมากเกินไปแล้ว ข้าจะไปฟ้องนายท่าน” สาวใช้กล่าว
“เรื่องเช่นนี้ไม่ต้องฟ้องหรอก” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวก่อนจะเดินเข้าห้อง “รู้ผลอยู่แล้วแต่กลับทำ หากพวกเราไปฟ้องจะเป็นการหาเรื่องใส่ตัว”
ปั้นฉินที่ฟังแล้วเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ได้แต่เดินตามเข้าไป
“ถ้าเช่นนั่น ก็ปล่อยไปอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” นางถาม “ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือเจ้าคะ”
“เอ่อ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ก็ไม่แน่”
เอ หมายความอย่างไรเล่า
ปั้นฉินยิ่งไม่เข้าใจ แต่แม่นางเข้าใจก็เพียงพอแล้ว นางไม่อยากคิดอะไรอีก นางคิดถึงเรื่องที่นางควรคิดจะดีกว่า
“นายหญิงเย็นนี้อยากกินอะไรรึเจ้าคะ มีถั่วลันเตา...” เธอเอ่ยขึ้นและนับที่นิ้ว


## 022 ประหลาดใจ

บทที่ 22 ประหลาดใจ
ทุกสิ้นเดือนฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเฉิงจะทำการตรวจสอบบัญชี นางเป็นผู้ดูแลเรื่องนี้มานานหลายปี หลับตาฟังก็ยังพอจะรู้ได้
“เหตุใดถึงมีรายจ่ายมากกว่าเดือนก่อนล่ะ” นางลืมตาขึ้นแล้วถามออกไป
แม่นมนั่งเรียงรายกันอยู่ด้านหน้ารีบเปิดสมุดบันทึกกันจ้าละหวั่น
“เรียนฮูหยินเจ้าค่ะ เป็นเพราะครัวของฮูหยินรองเพิ่มน้ำแกงคลายร้อนเจ้าค่ะ” แม่นมคนหนึ่งกล่าว
น้ำแกงคลายร้อนถ้วยหนึ่งจะสักเท่าไหร่กันเชียว
ฮูหยินใหญ่พยักหน้า แต่ทว่าที่ผ่านมาฮูหยินรองเองก็ไม่เคยทาน เหตุใดจึงคราวนี้ถึงทานล่ะ
แม่นมอีกคนพูดขึ้นต่อ
“ฮูหยินรองสั่งชุดฤดูกาลใหม่เจ้าค่ะ” นางเอ่ย
ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เสื้อผ้าทั้งสี่ฤดูของเรือนจะตัดตามกำหนด นี่ยังไม่ทันเปลี่ยนฤดูกาล เหตุใดถึงตัดเสื้อใหม่แล้วล่ะ
ทว่าต่อหน้าเหล่าสาวใช้นางจะแสดงความสงสัยไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นหากมีการพูดกันปากต่อปาก อาจกลายเป็นเรื่องได้
โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างสะใภ้ของพี่กับน้อง
“ข้าลืมไปได้อย่างไร ข้าเป็นคนพูดเองแท้ๆ ” นางกล่าว
แม่นมประจำเรือนยิ้มที่ฮูหยินมีเรื่องต้องดูแลมากมายจนจำเรื่องนี้ไม่ได้ แต่พวกนางนั้นรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร
หลายปีที่ผ่านมามีเพียงเรือนใหญ่วางตัวดีมาตลอด ส่วนเรือนรองเปลี่ยนไปแล้ว
อย่าดูถูกน้ำแกงเพียงถ้วยเดียวหรือเสื้อผ้าใหม่เพียงหนึ่งชุด
สำหรับหญิงสาวแล้ว การตอบโต้ที่เล็กน้อยที่สุดต่างหากคือการตอบโต้ที่แท้จริง
ข่าวลือต่างๆ นานาเริ่มกระจายไปตามเรือนอย่างช้าๆ
หลังจากตรวจบัญชีเสร็จ ในที่สุดฮูหยินใหญ่ก็ว่าเดือนนี้กำลังจะผ่านไปเสียที นางรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายใจ
ไม่รู้ว่าเหตุใดในใจของนางจึงรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก มีเรื่องราวเกิดขึ้นเรื่องแล้วเรื่องเล่า ราวกับไม่มีวันใดที่จิตใจได้พักผ่อน
แต่ก่อนไม่เคยเป็นเช่นนี้ แล้วมันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกัน
“ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าคะ” เสียงของแม่นางเฉิงหกดังมาจากด้านนอก “ข้าไม่อยากให้นังบ้านั่นอยู่ในเรือน!”
อ๋อ ใช่ นังบ้านั่นเอง!
ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเฉิงคิดอะไรได้บางอย่าง
เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่นังบ้านั่นเข้ามาอยู่ในเรือนนี่เอง
เมื่อมาคิดดูดีๆ แล้ว ตั้งแต่นังบ้านั่นมาอยู่ที่นี่ คนในตระกูลเฉิงก็ไม่เคยสบายใจอีกเลย
ตอนที่นางยังเด็ก ในเรือนก็มีแต่ความโศกเศร้า นายท่านเครียดแทบตาย แม่บังเกิดกล้าก็ตรอมใจจากไปอีก จนคนในตระกูลเฉิงไม่มีใครกล้าออกบ้าน
หลังจากส่งนางออกไป ชีวิตของคนในตระกูลดีวันดีคืน กิจการของเรือนใหญ่เจริญรุ่งเรือง เส้นทางราชการของเรือนรองราบรื่น สะใภ้ที่แต่งเข้าใหม่กิริยางดงาม ทั้งยังเพรียบพร้อมไปด้วยบุตรชายและบุตรสาว ไม่ว่าจะในเรือนหรือนอกเรือนล้วนเป็นไปตามปรารถนา และไม่ว่าจะเป็นคนในเรือนหรือคนนอกเรือนก็ประสบความสำเร็จกันถ้วนหน้า
แต่นังบ้านั่นดันกลับมาอีก
คืนที่นางกลับมา ฮูหยินเรือนรองที่แสนอ่อนหวานมาโดยตลอดก็ทะเลาะกันต่อหน้าพวกเขา ทำให้นางเห็นว่าน้องสะใภ้ที่แสนเรียบร้อยมาตลอด ที่แท้ก็มีอารมณ์โกรธเช่นนี้เหมือนกัน
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายเฮือกใหญ่อีกครั้ง
“ท่านแม่ ท่านแม่อย่าเอาแต่ถอนหายใจสิเจ้าคะ รีบไล่นังบ้านั่นออกไปสิเจ้าคะ!” แม่นางเฉิงหกเอ่ยพลางเขย่าแขนของแม่
ฮูหยินใหญ่เฉิงได้สติกลับมา
“เกิดอะไรขึ้นอีกรึ” นางถามด้วยเสียงไร้เรี่ยวแรง
“ท่านแม่ ถ้ามันยังอยู่ ข้าก็ออกจากเรือนไม่ได้” แม่นางเฉิงหกกล่าว รู้สึกเสียหน้าทั้งและโมโห “วันนี้ข้าไปชมสวนดอกไม้ที่เรือนแม่นางต่ง ข้าถูกผู้อื่นเหน็บแหนม ตอนนี้คนทั้งเมืองรู้แล้วว่านังบ้านั่นกลับมาแล้ว”
เจียงโจวเล็กเพียงเท่านี้ หากมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น พริบตาเดียวก็กระจายจากไปทั่วทุกสารทิศแล้วนับประสาอะไรกับตระกูลเฉิงเล่า มีสายตากี่ร้อยคู่จ้องมองมาที่นี่ หากรู้ก็คงไม่แปลก
“พวกเขาไม่ได้เพิ่งรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรกเสียหน่อย” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว “เจ้าไม่ต้องไปสนใจ ถ้ากลัวว่าจะมีปัญหา ช่วงนี้เจ้าก็อย่าออกไปข้างนอก รอให้พวกเขาพูดจนเบื่อ เดี๋ยวพวกเขาก็หยุดเอง”
จะให้แม่นางเฉิงหกอย่างนางหลบซ่อนตัวหดหัวอยู่ในกระดองเต่าอย่างนั้นรึ น่าอับอายยิ่งนัก
“ท่านแม่ ถ้าเช่นนั้นข้าไม่ต้องออกจากเรือนทั้งชีวิตเลยก็แล้วกัน! ข้าจะไม่แต่งงานแล้วด้วย! จะแต่งกับใครล่ะ! ใครจะกล้าแต่งกับข้าที่เป็นพีน้องกับนังบ้านั่น! ” เธอเอ่ย จากนั้นก็สะบัดแขนวิ่งออกไป
ฮูหยินใหญ่เฉิงเรียกอยู่หลายครา แต่ก็ไม่ได้ผล ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
“นิสัยเอาแต่ใจของแม่นางหกนับวันยิ่งไปกันใหญ่” นางกล่าว
“ฮูหยินเจ้าคะ สิ่งที่แม่นางหกกังวลก็พอมีเหตุมีผลอยู่บ้าง” สาวใช้คนหนึ่งกล่าว
“เจ้าจะเอาแต่ใจตามเด็กด้วยงั้นรึ” ฮูหยินใหญ่เฉิงตำหนิสาวใช้นางนั้น
“แม้จะเป็นเพียงการหยอกล้อเล่นกันของเด็กสาว” สาวใช้กล่าว “แต่หากเล่นมากเกินก็คงไม่ดี โดยเฉพาะสาวๆ ในเรือนของเราก็ใกล้ถึงคราออกเรือนแล้วค่ะ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงนั่งหลังตรง แล้วหยุดพัดในมือลง
เป็นพี่น้องกับคนบ้านั้นไม่ใช่เรื่องน่ายินดีจริงๆ โดยเฉพาะกับเหล่าตระกูลใหญ่ที่มีข้อห้ามมากมาย
ในคืนนั้น ฮูหยินใหญ่เฉิงก็คุยกับนายใหญ่เฉิงเรื่องนี้ทันที
“แต่ว่า แล้วมีวิธีไหนล่ะ คนเป็นๆ ทั้งคน อยากจะไล่ให้ไปก็ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ ยังไม่ต้องนึกถึงว่าคนนอกจะเล่าลือกันว่าอย่างไร ไหนจะคนตระกูลโจวอีก” นายใหญ่เฉิงกล่าวอย่างหัวเสีย
“ส่งออกไปจากเรือนเลยดีไหมเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่กล่าว “ไม่ใช่แค่ปิ้งโจวที่มีวัดเต๋า ตระกูลเราก็มีเหมือนกัน”
“ถึงส่งออกไปจากเรือน คนก็ยังอยู่ แล้วมันจะต่างกันอย่างไรเล่า” นายใหญ่เอ่ย ก่อนดื่มน้ำชาคั่วพร้อมชมไม่หยุดปากว่า “ชาคั่วที่ส่งมาจากเตียนหนานนี่ดีจริงๆ เสียดายที่ราคาแพงไปหน่อย”
“แพงแค่ไหนกันเชียว จะไม่มีชาให้ท่านดื่มสักคำเลยงั้นรึ” ฮูหยินใหญ่หัวเราะ “งั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน ข้าจะไปคุยกับน้องสะใภ้ หาฤกษ์แล้วส่งนางออกไป เดิมทีนักบวชเต๋าก็บอกว่า อยู่ที่วัดเต๋าจะเป็นการดีต่อนางเอง”
แค่คนบ้าคนหนึ่งไม่ได้สำคัญอะไรกับนายใหญ่ตระกูลเฉิงนัก เขาเพียงพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ
แต่พอฮูหยินใหญ่ไปหารือกับฮูหยินรอง ฮูหยินรองกลับไม่ให้ฮูหยินใหญ่เป็นคนตัดสินใจอย่างที่เคยเป็นมา
“รอก่อนอีกสักหน่อยไม่ดีกว่าหรือ” นางกล่าว “ส่งไปตอนนี้เกรงว่าจะไม่ดีนัก”
ฮูหยินใหญ่ประหลาดใจ
“รออะไรรึ” นางถาม
“ทางตระกูลโจวยังไม่มีข่าวคราวอะไรใช่หรือไม่” ฮูหยินรองถาม “ในเมื่อพวกเขาตั้งใจส่งคนมาถึงที่นี่ หากเราส่งนางไปวัดเต๋า แล้ววันดีคืนดีพวกเขาหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาเอาความ ก็คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ รอพวกเขาส่งข่าวมาก่อน แล้วค่อยส่งนางออกไปจะดีกว่า”
ฮูหยินใหญ่คิดตาม พยักหน้าเห็นด้วย
ตระกูลโจวส่งคนมาตอนนี้ ไม่รู้ว่าต้องการอะไร ระวังไว้ก่อนดีกว่า
ฮูหยินรองเม้มปากหลังจากฮูหยินใหญ่เดินออกไป
“ส่งออกไปงั้นรึ นี่มันคนในเรือนรองของข้า ข้ามีศักดิ์เป็นแม่ของนาง หากคนนอกพูดกันขึ้นมา ก็มีแต่จะต่อว่าข้าน่ะสิ เหตุใดคนที่ได้คุณความดีกลับเป็นเจ้า” นางเอ่ยเสียงต่ำ ก่อนจะรวบพัดแล้วฟาดมันลงไปกับโต๊ะ นางมองสาวใช้แล้วกล่าวว่า “พัดอันนี้ไม่ดี ข้าได้ยินว่าห้องสมบัติได้พัดมาใหม่ เจ้าไปเลือกแล้วเอามาให้ข้าที”
แม้เรื่องที่จะส่งไปวัดเต๋าถูกระงับไว้ แต่ฮูหยินใหญ่ก็เปลี่ยนที่พักให้กับเฉิงเจียวเหนียง
เพราะแม่นางเฉิงหกลูกสาวของนางไม่ออกจากเรือนตามที่เธอกล่าวจริง แม่นางเฉิงเจ็ดเองวิ่งมาบอกเหมือนกันว่าพวกนางไม่สามารถชมสวนได้อีกแล้ว เพราะพวกเขาจะตกใจหากนังบ้านั่นอยู่ในสวน
สำหรับเฉิงเจียวเหนียงแล้วจะพักที่ใดก็ไม่สำคัญ นางจึงย้ายบ้านตามคำสั่ง
การที่คนในเรือนเปลี่ยนห้องไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่ถ้ามีคนเจ็บป่วยต่างหากถึงจะเป็นเรื่องใหญ่
นายท่านเฉิงเดินรีบร้อนเข้าไปเรือนของท่านชายเฉิงสี่ มีคนมากมายยืนอยู่แล้วในห้องนั้น แม่นมของท่านชายเฉิงสี่ร้องห่มร้องไห้จนลุกไม่ขึ้น “ก็เห็นดีๆ อยู่ เหตุใดจึงล้มป่วยได้ล่ะ” นายใหญ่ถาม
ท่านชายเฉิงสี่นอนหงายอยู่บนเตียงนอน ใบหน้าซีดขาว เหงื่อไหลไม่หยุด หายใจออกมากกว่าหายใจเข้า
“ท่านพ่อ หมอบอกว่า ท่านพี่สี่ป่วยเป็นไข้ใจ” แม่นางเฉิงหกรีบพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงมีความเยาะเย้ยแฝงอยู่
คำพูดของนาง ทำให้คนในห้องทำอะไรไม่ถูก
ฮูหยินใหญ่ใบหน้าซีดเผือดทรุดลงข้างเตียง
“แม่นางหก ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ท่านชายสี่เจอผี” แม่นมของท่านชายสี่เอ่ยสะอื้น
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน นายใหญ่แห่งตระกูบเฉิงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ


## 023 เหลือทน

บทที่ 23 เหลือทน
เรื่องเศร้าโศกของฮูหยินใหญ่เฉิงไม่ลดลง และตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆ
อาการป่วยของท่านชายเฉิงสี่นับวันยิ่งแย่ลง หมอเข้าออกบ้านนับครั้งไม่ถ้วน จนสาวใช้ได้เตือนให้วางแผนจัดเตรียมงานศพไว้ล่วงหน้า
เมื่อเทียบกับเรือนรองที่มีลูกชายเพียงคนเดียวแล้ว ลูกชายทั้งสี่คนของเรือนใหญ่ก็ไม่ได้ถือว่ามากจนเกินไป กิจการของครอบครัวต้องถูกส่งต่อให้กับใครสักคน ไม่ว่าจะเป็นลูกของบ้านใหญ่หรือบ้านเล็กก็ตาม ตราบใดที่ใช้นามสกุลเฉิงแล้ว ล้วนเป็นลูกรักของนายใหญ่เฉิงทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้นนายน้อยสี่ยังเป็นลูกชายคนเล็ก ทายาทโดยตรงของฮูหยินใหญ่เฉิง ซึ่งลูกคนสุดท้องล้วนเป็นลูกหัวแก้วหัวแหวนของพ่อแม่อยู่แล้ว
นายใหญ่แห่งตระกูลเฉิงทอดถอนใจ ฮูหยินใหญ่ก็ร้องไห้วิตกกังวล ทำเอาทั้งนายและบ่าวในตระกูลเฉิงพากันเศร้าโศกตามไปด้วย
แม้แต่แม่นางเฉิงสี่กับแม่นางเฉิงหกที่ชอบทะเลาะกันมาตลอด ทุกวันนี้ทั้งสองเลิกต่อล้อต่อเถียงกัน และหันมากังวลกับอาการของพี่ชายแทน
เพราะในตระกูลมีพี่ชายหลายคน ยามเหล่าน้องสาวแต่งออกเรือนไปก็มักจะได้เปรียบ เพราะเหล่าพี่ชายเสมือนต้นไม้ใหญ่ที่คอยปกป้องพวกนางในภายภาคหน้า
“ว่ากันว่าเจอผีในสระบัว” แม่นางเฉิงหกกระซิบ
แม่นางเฉิงเจ็ดตกใจกลัวจนโผเข้ากอดแม่นางเฉิงห้า
“แม่นางเฉิงหก เจ้าบ้าหรือ อย่าหลอกให้คนอื่นกลัว” แม่นางเฉิงสี่กระซิบ
“ทำไมอยู่ดีๆ ถึงป่วยกระทันหันได้ล่ะ” แม่นางเฉิงหกกระซิบ “พี่สามบอกว่า ท่านชายสี่เห็นหญิงงามอยู่ที่สระบัว เลยทำให้ป่วยแบบนี้”
หลังจากนั้นแม่นางเฉิงหกพูดต่อด้วยเสียงทุ่มต่ำ
“สระบัวจะมีหญิงงามได้อย่างไร” แม่นางเฉิงหกกระซิบ “จะเป็นอะไรไปได้ นอกเสียจากผีสาว”
“ข้าไม่อยากอยู่ที่สระบัวแล้ว!” แม่นางเฉิงเจ็ดกรีดร้องด้วยความตกใจ ร้องเรียกหาแม่นม ก่อนจะวิ่งไปร้องไห้ไป
พี่น้องในบ้านต่างตกใจกับเสียงร้องของนาง แม่นางเฉิงเจ็ดตกใจกลัวจนวิ่งหนีออกไป เสียงภายในบ้านเงียบลงชั่วขณะ บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด
“ขี้ขลาดชะมัด” แม่นางเฉิงหกกล่าวพลางโบกมือ “ข้าจะไปหาท่านแม่”
หลังจากพูดจบ แม่นางเฉิงหกก็ลุกขึ้นเดินจากไป
แม่นางเฉิงสี่กับแม่นางเฉิงห้าหันมาสบตากัน
“พี่สี่ เราย้ายมาอยู่ด้วยกันเถอะ จะได้ช่วยกันทำบัญชีให้เสร็จเร็วขึ้น เพื่อเป็นของขวัญวันเกิดท่านแม่” แม่นางเฉิงห้ากล่าว
แม่นางเฉิงสี่รีบพยักหน้า
ขณะที่แม่นางเฉิงเจ็ดย้ายออกจากสระบัวไปอยู่กับแม่ของนางที่ห้องเอ่อร์ฝาง แม่นางเฉิงหกก็ได้ตามไปอาศัยกับฮูหยินใหญ่เฉิงด้วยเช่นกัน โดยแม่นางเฉิงหกอ้างว่าจะช่วยท่านแม่ทำงานบ้าน ทางด้านแม่นางเฉิงสี่กับแม่นางเฉิงห้าสองพี่น้องก็พักอยู่ด้วยกัน ทำให้ไฟบริเวณลานบ้านสว่างไสวอยู่ทุกค่ำคืน
ข่าวลือเรื่องผีริมสระบัวแพร่กระจายไปทั่ว จนทำให้สาวใช้ไม่กล้ามาที่สระบัว สระบัวที่เคยเป็นสถานที่คลายร้อนของบรรดาสาวใช้ บัดนี้กลับยิ่งเย็นยะเยือก เต็มไปด้วยกลิ่นไอของความพิศวง
นายใหญ่เฉิงและนายรองเฉิงหนักใจเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาสั่งลงโทษเหล่าสาวใช้ที่ปล่อยข่าวลือ ทั้งสองต่างรู้ดีว่าการหยุดข่าวลือนั้นช่างยากเหลือเกินแต่ก็พอทำได้ หนึ่งคือให้เหล่าลูกสาวย้ายกลับมาใช้ชีวิตที่สระบัวเหมือนเดิม และสองคือนายน้อยเฉิงสี่ตองหายป่วยโดยเร็ว
ข้อแรกแม้นายท่านทั้งสองจะบังคับขู่เข็นอย่างไร ลูกสาวทั้งหลายก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย รวมถึงเหล่าภรรยาเองก็ไม่ยอมให้กลับ ข้อหลังยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ นอกเสียจากจะหาหมอที่เก่งกว่านี้ได้
“นายหญิงเจ้าคะ ทุกคนต่างบอกว่าที่นี่มีผีสิง”
ปั้นฉินประคองเฉิงเจียวเหนียงเดินไปยังสระบัวอย่างระมัดระวัง นายหันซ้ายมองขวาตลอดเวลา หากจะบอกว่าปั้นฉินประคองเฉิงเจียวเหนียง เรียกว่าหลบอยู่หลังเฉิงเจียวเหนียงน่าจะเหมาะกว่า
“พวกเราอย่าตกปลาเลย” “นายหญิงไม่กลัวหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าว
“กลัวอะไร” เฉิงเจียวเหนียงถาม “ผีต้องกลัวคนสิ”
“เหตุใดนายหญิงถึงคิดเช่นนั้น” ปั้นฉินถามต่อ
เฉิงเจียวเหนียงเงียบไปครู่หนึ่ง
ปั้นฉินรู้ดีว่านายหญิงกำลังจะพูด จึงตั้งใจรอฟัง
“ไม่พูดดีกว่า เรื่องมันวุ่นวาย” เฉิงเจียวเหนียงตอบกลับปั้นฉิน
ปั้นฉินเบะปาก
“นายหญิงคิดว่าข้าโง่เกินไป จึงไม่อยากเล่าให้ฟัง” ปั้นฉินกล่าว
ทว่าสองประโยคนี้กลับทำให้ปั้นฉินโล่งใจและกังวลน้อยลง ปั้นฉินเดินเร็วขึ้นแล้วชี้ไปทางก้อนหินอย่างมีความสุข
“นายหญิง เบ็ดตกปลาของพวกเรายังอยู่ที่นี่!” ปั้นฉินร้องตระโกนด้วยความดีใจ พร้อมกับวิ่งนำไปก่อน
เฉิงเจียวเหนียงเดินตามไปอย่างช้าๆ พร้อมกับมองท่าทางตื่นตระหนกของปั้นฉินที่กำลังพูดอยู่
“ก็ไม่นะ” “ตอนนี้ข้ารู้สึกว่า ไม่พูด ก็ดีเหมือนกัน” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวอย่างช้าๆ
พูดแล้วเข้าใจ ไม่พูดก็เข้าใจเหมือนกัน ฉะนั้น ข้าจะพูดหรือไม่พูด มีค่าเท่ากัน
เฉิงเจียวเหนียงถือคันเบ็ด นางนั่งลงบนก้อนหินแล้วมองดูน้ำที่กระเพื่อมจนนิ่งสงบ
ในความทรงจำอันเลือนลางนั้น ดูเหมือนว่าเฉิงเจียวเหนียงจะเป็นคนช่างพูด ช่างเจรจา แต่ความเป็นจริงเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น เฉิงเจียวเหนียงดูเหมือนไม่มีความสุขเลย นางพยามยามจะรื้อฟื้นความทรงจำ แต่ภายในใจกลับรู้สึกขมขื่น
“นายหญิง พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” ปั้นฉินที่กำลังเล่นดอกไม้และกิ่งไม้เอ่ยขึ้น พร้อมกับใช้มือบังแสงแดดที่ส่องตาอยู่
เฉิงเจียวเหนียงรู้สึกถึงความแสบร้อนบนผิวหนัง นางอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาบังแสงแดดเล็กน้อย
มีคนบอกว่าผีกลัวแสงแดด แล้วอย่างนางจะเรียกว่าผีหรือไม่?
ทันใดนั้นแสงอาทิตย์ก็ถูกเมฆบดบัง
“นายหญิง ใส่มี่หลี เถอะเจ้าคะ” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับหยิบมี่หลีที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาสวมใส่ให้กับเฉิงเจียวเหนียง
แม้ว่าจะยังคงกลัวแสงแดด แต่เฉิงเจียวเหนียงก็ใช้เวลาอยู่ข้างนอกมากขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าถือเป็นสัญญาณดีที่บ่งบอกว่าร่างกายของนางดีขึ้นทุกวัน
“อืม” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว พร้อมกับตกปลาต่อ
สระบัวเงียบสงบกว่าแต่ก่อนนัก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครกล้าเดินผ่านเลย
เมื่อสาวใช้อายุราวสิบสี่สิบห้าปีนางนั้นเดินถึงมุมเลี้ยวด้านหน้า ก็ดูเหมือนว่าจะไม่กล้าเดินต่อ นางวางกระเป๋าในมือลงแล้วคุกเข่า
“ท่านชาย...ได้โปรด...ปล่อยข้าไป”
สาวใช้ตัวสั่นกำลังพยายามจุดกระดาษสีแดง แต่ด้วยความกลัวสุดขีด ยิ่งอยากจุดไฟให้ติดมากเท่าใด ไฟกลับยิ่งจุดไม่ติดมากเท่านั้น ตอนนี้สาวใช้ยิ่งรู้สึกว่าที่แห่งนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ไฟจุดไม่ติดอยู่แบบนี้หลายรอบ สาวใช้หวาดกลัวจบแทบจะร้องไห้ออกมา
“เจ้าทำอะไรน่ะ”
เสียงดังขึ้นในระหว่างที่สาวใช้กำลังคุกเข่าอยู่
สาวใช้เงยศีรษะขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว สิ่งแรกที่นางเห็นคือเงาดำของคน แถมในมือนั้นถือก้านไม้อยู่อีกด้วย
“ผี!” สาวใช้กรีดร้องด้วยความตกใจ ใจอยากวิ่งหนีออกไปให้เร็วที่สุดแต่กลับทำไม่ได้ เนื้อตัวของนางสั่นเทิ้มทั้งที่ยังคุกเข่าอยู่
ปั้นฉินเองก็ตกใจจนกรีดร้องออกมาพร้อมสวมกอดเฉิงเจียวเหนียง
“ผี!” ปั้นฉินตะโกนเช่นกัน โดยไม่มองรอบกายใดๆ ทั้งสิน
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือไปตบปั้นฉินเบาๆ แล้วชี้มาที่ตัวเอง
ปั้นฉินถึงบางอ้อ
ปรากฎว่าสาวใช้กลัวเฉิงเจียวเหนียงที่สวมมี่หลีอยู่นี่เอง
“เจ้าทำเอาพวกข้าตกใจแทบตาย!” ปั้นฉินกระโดดพร้อมกับตะโกน “เหตุใดถึงขวัญอ่อนเช่นนี้”
ปั้นฉินลืมไปเลยว่าตัวเองก็กลัวเช่นกัน กลัวจนเข้าไปกอดเฉิงเจียวเหนียง
สาวใช้เงยหน้าขึ้นอย่างกล้าหาญ มองเห็นสาวใช้ร่างใหญ่พอๆ กับตน ซึ่งเป็นคนเป็นๆ ยังมีชีวิตอยู่
นางถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนมองอย่างตั้งใจถึงได้พบว่าเงาดำนั้นคือคนที่สวมมี่หลีอยู่
“พวกเจ้าเป็นใครกัน! จงใจมาหลอกให้กลัวหรือ!” สาวใช้ตะโกนกลับ ทั้งโกรธ ทั้งกลัว น้อยเนื้อต่ำใจ เสียใจ ความรู้สึกปนเปกันไปหมด
“ข้ากับนายหญิงมาตกปลา เจ้าวิ่งออกมากระทันหันแบบนี้ น่าตกใจยิ่งกว่า” ปั้นฉินกล่าว
นายหญิง?
นายหญิงทั้งหลาย ต่างไม่กล้าออกมาเที่ยวเล่นที่นี่ ฉะนั้นนายหญิงท่านนี้คือ...
“อ๋อ คือคนบ้าคนนั้นนี่เอง!” สาวใช้ตะโกนขึ้น
“เจ้าสิที่บ้า!” ปั้นฉินโต้กลับในทันที
ในฐานะที่อดีตเคยเป็นสาวใช้ประจำกายของท่านชายสี่ นางตั้งใจจะสั่งสอนปั้นฉิน สาวใช้ไร้มารยาทผู้นี้สักหน่อย ทว่าเห็นแก่ท่านชายสี่ที่จะอยู่ได้อีกไม่นาน หากต้องตายจากโลกนี้ไป เข่นนั้นเป็นคนบ้าไม่ดีกว่าหรือ
พอนึกถึงตัวเองที่ตามปรนนิบัติรับใช้ท่านชายสี่ก็ตั้งหลายปี หากจู่ๆ ท่านสียชีวิตขึ้นมา สาวใช้เหล่านี้เองก็ยังไม่รู้ชะตาชีวิตตัวเองด้วยซ้ำว่าจะถูกส่งตัวไปที่ไหน คุ้นเคยแต่งานสบาย ปรนนิบัติดูแลเจ้านาย ใครจะทนทำงานที่ต้องใช้แต่แรงงานได้เล่า
ดูนางบ่าวเบื้องหน้าผู้นี้ แม้ว่าจะตามปรนนิบัติคนบ้าน แต่อย่างน้อยคนบ้าก็มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกขับไล่ออกไปเมื่อไหร่
สาวใช้ร้องไห้ออกมา
ปั้นฉินตกใจเล็กน้อย ข้าดุจนนางร้องไห้เลยหรือ
“เจ้าจะร้องไห้ไปทำไม หยุดร้องได้แล้ว” ปั้นฉินรีบพูดขึ้นมา
สาวใช้ร้องไห้เสียงดังสนั่น ราวกับร้องออกมาให้หมด
ปั้นฉินไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีจึงหันหน้ามามองเฉิงเจียวเหนียง เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือออกมาเปิดมี่หลีขึ้นแล้วจ้องมองสาวใช้ที่กำลังร้องไห้อยู่
“ปัญหาการขาดแคลนอาหารของพวกเรามีทางออกแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่ปั้นฉิน พร้อมกับกระซิบเบาๆ


## 024 มีทางออก

บทที่ 24 มีทางออก
ปั้นฉินยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับสาวใช้นางนั้น
“ไม่ไหวแล้วจริงๆ หรือ” ปั้นฉินถาม
สาวใช้รับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาก่อนจะดึงสติกลับมา
นี่มันผ้าเช็ดหน้าของคนบ้านี่ หากข้าใช้มัน ข้าจะกลายเป็นคนบ้าไปด้วยหรือไม่
ทว่าความมีน้ำใจของผู้อื่น ไม่สามารถโยงทิ้งต่อหน้าได้ สาวใช้กำผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือ กลั้นน้ำตาอย่างสุดแรง
“ไม่ใช่ว่าไม่ไหว” นางเอ่ย “แม้ว่านายท่านจะห้ามไม่ให้พูด แต่ก็เชิญหมอมาจากทั่วสารทิศ จนหมอไม่รู้จะสั่งยาอะไรให้แล้ว ฮูหยินเองก็ร้องไห้จะเป็นจะตายไม่รู้กี่ครั้ง” สาวใช้กล่าว
“อืม” ปั้นฉินกล่าว
“เกิดอะไรขึ้นกับนายน้อยสี่หรือ ก็เห็นยังดีๆ อยู่เลย เหตุใดถึงได้... แล้วเริ่มป่วยตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ” ปั้นฉินถามละเอียดยิบ
เมื่ออยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้า สาวใช้กลับพร้อมเปิดใจและทยอยตอบทุกคำถาม
“ตอนแรกหน้าแดงจากนั้นก็ซีดขาวงั้นหรือ” ปั้นฉินชี้นำให้สาวใช้ยืนยัน
“ใช่แล้ว ตอนแรกก็คิดว่าเป็นไข้เลยให้กินยาขับเหงื่อก่อน ปรากฎว่าเหงื่อออก แต่กลับไหลไม่หยุด เสื้อผ้าแฉะชื้นอย่างกับแช่น้ำมา จนต้องเปลี่ยนไม่รู้กี่ชุด” สาวใช้กล่าว
สาวใช้พูดถึงเพียงเท่านั้นก็หยุด ก่อนจะมองไปทางหญิงสาวที่สวมมี่หลีนั่งที่นิ่งเงียบราวกับรูปหินบนโขดหิน
“นาง...” สาวใช้ชี้นิ้วและถามปั้นฉินว่า “นั่งอยู่เช่นนี้จะดีหรือ เหตุใดเจ้าถึงไม่พานางกลับไป”
หากส่งนายหญิงกลับ แล้วใครจะรักษานายน้อยสี่ของเจ้าเล่า
ปั้นฉินพึมพำในใจ โชคมาเยือนแท้ๆ กลับไม่รู้ตัวเสียนี่
“ไม่เป็นไร นายหญิงชอบนั่งเฉยๆ แบบนี้อยู่แล้ว” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับซักไซ้ถามนางต่อว่า “แล้วอย่างไรต่อ มีอาการอะไรอีกไหม”
คนบ้าก็แบบนี้แหละ เอาแต่นั่งเฉยๆ กินๆ นอนๆ สาวใช้จึงปล่อยไป ไม่ได้สนใจ
“ต่อมานายน้อยสี่ก็เริ่มเลอะเลือน เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว พูดจาเพ้อเจ้อ” สาวใช้กล่าวต่อทั้งยังร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้ “นายน้อยสี่ของพวกข้ารูปงามยิ่งนัก ชั่วพริบตาเดียวถอดรูปราวกับเป็น...ธรรมดาทั่วไป”
คนจะรูปงามเพียงใดก็ไม่ดึงดูดใจเท่าอาหารอร่อย สิ่งที่ปั้นฉินอยากรู้ไม่ใช่เรื่องนี้ จึงรีบตัดบทสาวใช้
“หมอตรวจอาการแล้วว่าอย่างไรบ้าง” ปั้นฉินถาม
สาวใช้นางนี้เหตุใดถึงถามละเอียดเช่นนี้
สาวใช้ของท่านชายสี่มองปั้นฉินด้วยความสงสัย
“ในเมื่อป่วยแล้ว อย่างน้อยหมอก็ต้องบอกได้สิว่าป่วยเป็นโรคอะไร” ปั้นฉินเอ่ยอย่างรีบร้อน “เหตุใดถึงไม่มีวิธีรักษา เป็นเพราะหมอไม่เก่งล่ะสิ”
“หมอมาตั้งเยอะตั้งแยะ คงต้องมีคนเก่งสักคนแหละน่า” สาวใช้เอ่ยค้านโดยลืมความสงสัยไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดต่อว่า “บอกว่ากังวลมากเกินไป ก็เลยปวดหัว ปวดใจ ... และ แล้วก็ทำลายไปถึงตับ ทำลายม้าม อะไรประมาณนั้น... สรุปคือ หมอบอกว่าอวัยวะข้างในมีแต่แผล แต่ไม่ได้กระแทกอะไรที่ไหน จะมีแผลได้อย่างไรกัน”
ได้ยินเพียงเท่านั้นเฉิงเจียวเหนียงลุกยืนขึ้น
สาวใช้ผู้นั้นตกใจ
“นางขยับแล้ว” สาวใช้หลุดปากร้องออกมา
“นายหญิงของข้าเป็นมนุษย์ก็ต้องขยับได้สิ!” ปั้นฉินเอ่ยอย่างไม่พอใจ
สาวใช้รู้สึกเขินอาย
“นายหญิงจะกลับเลยหรือไม่เจ้าคะ” ปั้นฉินถามแบบมีความหมายโดยนัย
“ใช่” เฉิงเจียวเหนียงตอบ
“นางพูดแล้ว!” สาวใช้อุทานอีกครั้ง พร้อมกับชี้ไปที่เฉิงเจียงเหนียง ด้วยสีหน้าที่ไม่เชื่อ
“เอ๊ะ! นายหญิงของข้าไม่ได้เป็นใบ้นี่” ปั้นฉินไม่พอใจเป็นอย่างมาก ลับหลังผู้คนเหล่านี้กล่าวถึงนายหญิงว่าอย่างไรกัน!
สาวใช้มองเฉิงเจียวเหนียงด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่น่าเสียดายที่สาวใช้ไม่สามารถเห็นใบหน้าของเฉิงเจียวเหนียงผ่านมี่หลีได้
ได้ยินมาว่าคนบ้าทุกคนล้วนตาเขปากเบี้ยว
ปั้นฉินเข้าใจสัญญาณของเฉิงเจียวเหนียง จึงรั้งสาวใช้ผู้นั้นไว้โดยเก็บความโกรธไว้ในใจ
“พี่สาว ข้าไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่” ปั้นฉินกล่าว
“พูดอะไรล่ะ?” สาวใช้ถาม
ปั้นฉินมองไปรอบๆ พร้อมกับพาสาวใช้ก้าวออกไป
“ข้ามีวิธีหนึ่ง อาจจะช่วยชีวิตท่านชายสี่ได้” ปั้นฉินกระซิบ
“ว่าอย่างไรนะ” สาวใช้ตกใจร้องออกมา
ปั้นฉินรีบทำท่าให้สาวใช้เบาเสียงลง
“เจ้าอย่าเสียงดังไป” ปั้นฉินกล่าว
“เจ้าพูดจริงหรือ” สาวใช้สงบสติลงพร้อมกับถามว่า “เจ้า เจ้า...เจ้ารักษาคนได้หรือ”
ในตอนนั้นนายหญิงออกบ้านไม่ได้ ทำให้ไม่สามารถพบคนป่วยได้ด้วยตัวเอง ที่ผ่านมานางหญิงรักษาโรคจากคำพูดที่ได้ยินมาโดยตลอด
ปั้นฉินถามไถ่อาการของโรคประหลาดที่รักษาไม่หายจากชาวบ้านตามท้องถนน จากนั้นจึงกลับไปเล่าให้กับนายหญิงฟัง นายหญิงอาศัยการฟังแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะรักษาได้หรือไม่ จากนั้นนางจะทำทีออกมาบังเอิญเจอกับครอบครัว แล้วอาศัยวาทศิลป์โน้มน้าวให้ผู้ป่วยมารักษาที่บ้าน
รับมือกับคำถามและข้อสงสัยเหล่านี้ ปั้นฉินชำนาญแล้ว
“อย่างข้ารักษาโรคได้อย่างไร” ปั้นฉินยิ้ม “เจ้าก็รู้ว่าข้าเติบโตมาในวัดเต๋า”
คนบ้าถูกเลี้ยงดูมาในวัดเต๋า เรื่องนี้ทุกคนในตระกูลรู้ดี สาวใช้พยักหน้ารับรู้
“เหล่านักบวชในวัดเต๋าล้วนมีทักษะวิชาการแพทย์ติดตัวมาบ้าง ข้าเคยเห็นพวกเขารักษาโรคเช่นนี้กันแถมยังรักษาหายอีกด้วย หากไม่เชื่อ เจ้าไปถามที่ปิ้งโจวได้เลย” ปั้นฉินกล่าวอย่างจริงจัง
อยู่ห่างออกไปตั้งหนึ่งหมื่นแปดพันลี้ ใครจะไปถามเล่า
สาวใช้เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“ข้าจะกลับไปจดยาให้เจ้า เจ้าลองดู” ปั้นฉินกล่าว
สาวใช้ไม่พูด
“ในเมื่อเจ้ามียารักษาโรคนี้ เหตุใดถึงไม่ไปบอกนายท่านกับฮูหยินเล่า” สาวใช้กล่าว
“ข้าไม่ใช่หมอ และข้าเป็นสาวใช้ของ...” ปั้นฉินกล่าว พร้อมกับมองไปที่เฉิงเจียวเหนียงซึ่งยังคงยืนอยู่ข้างหิน ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นายท่านกับฮูหยินจะเชื่อข้าได้อย่างไร เจ้าคือคนที่ดูแลท่านชายสี่มาตั้งแต่เด็ก เจ้าไม่เหมือนผู้อื่น ไม่เช่นนั้น เจ้าคงไม่แอบมาขอพรเทพเซียนที่นี่หรอก”
สาวใช้รู้สึกอุ่นใจกับสิ่งที่ปั้นฉินพูด นางเริ่มจับมือปั้นฉินเขย่าไปมา ดวงตาของนางแดงก่ำ
“พี่สาวเอาไปใช้เถอะ หากท่านชายสี่กินแล้วไม่ดีขึ้น เจ้าชี้ตัวข้าให้มารับผิดได้เลย” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับจับมือของนาง “หากท่านชายสี่หายป่วย แสดงว่าคำอธิษฐานของพี่เป็นจริงแล้ว ไม่เกี่ยวกับข้า”
นางพูดถึงเพียงเท่านี้ ก่อนจะจับมือของสาวใช้เต็มแรง พร้อมกับพยักหน้าอย่างสื่อความหมาย
หากท่านชายสี่หายป่วยแล้วจะเกิดอะไรขึ้น นางนั้นรู้ดีกว่าใคร แววตาของนางกลับมาสว่างสดใสขึ้นอีกครั้ง
สาวใช้อย่างนางหากได้ลงเอยเป็นฝั่งเป็นฝากับท่านชายสี่คงเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิต แต่โชคอีกครึ่งหนึ่งนี้ขึ้นอยู่กับฮูหยินสี่ในอนาคต ทว่าหากเจ้ามีบุญคุณช่วยชีวิตนายน้อยสี่ เรื่องราวก็อาจจะแตกต่างออกไป
สาวใช้หอบหายใจรัวพร้อมกับบีบมือปั้นฉินโดยไม่รู้ตัว
“หากเป็นเช่นนั้น ได้ข้าก็จะขอลองดู” สาวใช้กล่าว
ปั้นฉินพยักหน้า
“เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ ข้ากลับไปจดแล้วจะนำมาให้เจ้า” ปั้นฉินกล่าว
“รีบไปรีบมาล่ะ ” สาวใช้คะยั้นคะยอ
ปั้นฉินตอบรับแล้วหันหลังวิ่งออกไป ขณะเดียวกันก็หันไปแลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าผีใส่เฉิงเจียวเหนียง
มุมปากของเฉิงเจียวเหนียงยกยิ้มภายใต้มี่หลี
จนกระทั่งก้าวเข้าสู่เขตเรือนตัวเอง ปั้นฉินถึงกล้าเอ่ยปากพูด
“นายหญิง สามารถรักษาให้หายได้จริงหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่ปั้นฉิน
ปั้นฉินแลบลิ้นพร้อมกับยิ้ม
“น่าตีเสียจริง นายหญิงบอกว่ารักษาได้ ก็ต้องรักษาได้สิ” ปั้นฉินยิ้ม
เฉิงเจียวเหนียงนั่งลง ปั้นฉินยกโต๊ะเตี้ยออกมาพร้อมกับกระดาษและหมึก เตรียมจดใบสั่งยา
“แต่ว่า นายหญิงเจ้าคะ” ปั้นฉินอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา “ตำหรับยาดีเช่นนี้ จะให้สาวใช้ผู้นั้นจริงๆ หรือ พวกเราพูดกับนายท่านและฮูหยินดี ให้นายท่านกับฮูหยินเชื่อพวกเรา ไม่ดีกว่าหรือ”
“ไม่ดี” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“เพราะเหตุใดเล่าเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม นางรู้ดีกว่าหากนางไม่ถาม นายหญิงก็คงไม่พูดต่อแน่นอน
“เพราะบางอย่างทำง่ายกว่าพูด” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
นี่คือความจริง ปั้นฉินมองหน้านายหญิงพร้อมหัวเราะเสียงดัง สิ่งที่นายหญิงพูดล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น


## 025 ป้อนยา

บทที่ 25 ป้อนยา
ในตอนกลางวัน บริเวณลานบ้านของท่านชายเฉิงสี่ไม่ได้มีคนมากนัก
ฮูหยินใหญ่เฉิงร้องไห้เหมือนใจจะขาดพร้อมดื่มยาไปด้วย ก่อนจะก็ถูกนายใหญ่บังคับให้ออกไป
หมอที่อยู่บริเวณใกล้เคียงก็เชิญมาหมดแล้ว หมอที่อยู่ห่างไกลออกไปก็กำลังเดินทางมา วิธีไหนที่ว่าดีก็ลองมาหมดแล้ว ที่เหลือคงต้องแล้วแต่ฟ้าจะลิขิต
สาวใช้ที่อยู่ตรงหัวมุมด้านนอกรับถุงกระดาษมาจากหญิงที่มีอายุนางหนึ่ง
“ชุนหลาน เจ้าจะทำเช่นนี้จริงๆ หรือ” หญิงแก่ดึงมือของชุนหลานไว้พร้อมกับกระซิบ สีหน้าของนางดูเป็นกังวล
ชุนหลานพยักหน้า
“ถ้าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น...” หญิงแก่พูดด้วยเสียงสั่นเครือ “หากพวกนางรับผิด เจ้าก็หนีไม่พ้นข้อหาถูกล่อลวงให้ทำร้ายนายไปได้หรอก”
“ท่านแม่ ไม่ต้องกังวลไป สาวใช้นางนั้นจะมาหาตอนที่ข้าป้อนยา หากเกิดเหตุผิดพลาด คนอื่นก็เป็นพยานได้ เพียงบอกไปว่านางเป็นผู้วางยาตอนที่พวกเราไม่ทันระวัง ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา” ชุนหลานกระซิบ “เจ้าเผาใบสั่งยาไปแล้วหรือยัง”
“เผาไปแล้ว” หญิงแก่พยักหน้าพร้อมกับกล่าวว่า “ข้าถามคนในร้านขายยา ยานี้เป็นยาที่ใช้ปกติทั่วไป ไม่มีอะไรผิดแปลกไป”
“ท่านพูดอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นแล” ชุนหลานกล่าว
หญิงแก่ท่าทางลังเล
“เหตุใดนางถึงช่วยเจ้า” หญิงแก่กระซิบถาม “ไม่เห็นนางจะได้ประโยชน์อันใดเลย”
ชุนหลานเม้มปาก
“ไม่มีประโยชน์อย่างไรกัน นางก็แค่ต้องการชีวิตที่ดีกว่า” ชุนหลานกระซิบ “ดูแลคนบ้าจะมีอนาคตที่ดีได้อย่างไร ครั้งนี้นางช่วยข้า หากสำเร็จ ข้าจะซาบซึ้งในน้ำใจนางไปชั่วชีวิต หวังว่าท่านพ่อ ท่านแม่ จะช่วยดูแลนางด้วย ข้าเข้าใจในสิ่งที่นางคิดดี”
หญิงแก่พยักหน้ารับ
“ท่านแม่ ข้าขอตัวก่อน” ชุนหลานกล่าว
“แล้วตัวนำยานี่ล่ะ ...” หญิงแก่กระซิบพร้อมกับหยิบหน้ากากออกจากแขนเสื้อกว้าง
“ข้าเลือกอันที่อัปลักษณ์ที่สุดที่อยู่ในร้านบนถนนเส้นนี้” หญิงแก่กล่าว
ชุนหลานเอื้อมมือออกไปรับ
หญิงแก่จับมือลูกสาวแน่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยอย่างไม่เต็มใจ นางเฝ้ามองลูกสาวเดินเข้าบ้านไปด้วยสีหน้าเป็นกังวล
ชุนหลานนั่งอยู่ในบ้านหลังเล็กพร้อมกับมองไปที่หม้อต้มยาที่กำลังเดือดปุดๆ เสียงจากลานบ้านด้านนอกฟังดูสนุกครึกครื้น หัวใจของนางเต้นแรงตึกตัก ชุนหลานลุกขึ้นยืนแล้วจึงพบสาวใช้นางหนึ่งงกำลังชะเง้อมองเข้ามาในเรือน
“เจ้ามาจากไหน” สาวใช้นางหนึ่งเห็นเข้าจึงถามขึ้น
“นายหญิงของข้า ให้ข้ามาเยี่ยมท่านชายสี่” ปั้นฉินกล่าว
นับตั้งแต่ท่านชายสี่ล้มป่วย คนก็มาเยี่ยมไม่ขาดสาย เหล่าบรรดาพี่น้องถึงไม่ได้มาด้วยตัวเองทุกวัน ก็จะส่งสาวใช้มาถามไถ่อาการอยู่เสมอ
นายหญิงของเจ้าคือใครกัน
“เหตุใดถึงไม่เคยพบเจอเจ้ามาก่อน” สาวใช้ถาม
ปั้นฉินไม่ได้ตอบ ชุนหลานออกมาจากบ้านพร้อมกับยา
“ซยาจวี๋ ดูเตาให้ข้าหน่อย” ชุนหลานเอ่ย
สาวใช้อีกนางตอบรับและทิ้งปั้นฉินไว้โดยไม่ได้ถามต่อ
“ข้าช่วยพี่สาวผูกม่านแล้วกัน” ปั้นฉินยิ้มพร้อมสาวเท้าอย่างฉับไว
ชุนหลานรับคำ สองเดินตามกันเข้าบ้าน
“เออ ใช่สิ เจ้าช่วยข้าดูหน่อย ข้าจะไปเอาตัวนำยา” ชุนหลานที่เพิ่งเดินเข้าไปกล่าวอีกครั้ง นางหันตัวกลับและเดินวนรอบห้องครัวหนึ่งรอบ พร้อมกับพูดกับสาวใช้ที่เฝ้าเตาอีกสองสามคำ
เมื่อเห็นความกังวลใจของชุนหลาน ปั้นฉินที่อยู่ในเรือนถึงกับเบ้ปาก
จะกังวลไปทำไม ใบสั่งยาของนายหญิงข้า คนตายยังฟื้นได้เลย นับประสาอะไรกับคนเป็นไข้ใจเล่า
ปั้นฉินมองไปรอบๆ เรือนอย่างสบายใจ
ตระกูลเฉิงไม่ได้ไม่มีเงินเสียหน่อย เรือนหลังนี้ไม่โทรมเลย เมื่อสายตาของนางหันไปเห็นบนเตียงก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา
เสียงกรีดร้องของนางทำเอาชุนหลานกับสาวใช้สองคนที่เดินเข้ามาในเรือนตกใจ
“เบาๆ หน่อย” เหล่าสาวใช้ตวาด
ปั้นฉินยกมือปิดปากพร้อมกับมองไปยังคนที่อยู่บนเตียง
นั่นคือท่านชายหรอกหรือ!
ในใจเบิกบานขึ้นมา
นายหญิงพูดถูก เขาคือลูกชายของเรือนใหญ่ตระกูลเฉิง
บรรยากาศภายในเรือนอึมครึม แต่ปั้นฉินกลับยิ้มมีความสุข สร้างความไม่พอใจให้กับเหล่าสาวใช้อย่างมาก
“เจ้ากลับไปเถิด หมอบอกว่านายน้อยของพวกข้าต้องพักผ่อน” เหล่าสาวใช้กล่าว
ปั้นฉินตอบรับแล้วเดินจากไป
“สาวใช้ของนายหญิงท่านใดกัน เหตุใดถึงไม่มีมารยาทเช่นนี้” เหล่าสาวใช้กระซิบด้วยความไม่พอใจ
คราวนี้พวกนางคงจำสาวใช้นางนี้ได้ขึ้นใจ
ชุนหลานมองว่าปั้นฉินตั้งใจทำกิริยาเมื่อครู่ และความจริงใจนี้ ทำให้ชุนหลานมั่นใจในยานี้มากขึ้น
“ประคองนายน้อยขึ้นมากินยาเถิด” ชุนหลานกล่าว
ท่านชายเฉิงสี่ถูกประคองขึ้นมา เขาไม่แม้แต่จะลืมตาและแทบจะไม่สามารถกินยาต้มได้
ท้องฟ้าเริ่มมืดมิด ท่านชายเฉิงสี่นอนอยู่บนเตียงราวกับคนตาย
ตั้งแต่มีข่าวลือเรื่องผี ตอนกลางคืนสาวใช้ในบ้านต่างรู้สึกผวาดมาก หากหลบออกไปได้ก็เลือกที่จะหลบไปข้างนอก ยิ่งดึก ก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
ชุนหลานยืนอยู่ข้างเตียง ฝ่ามือของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อ ร่างทั้งร่างสั่นเทา
ป้อนยาไปแล้ว หากไม่ได้ผลก็คงต้องพึ่งตัวนำยาเพื่อกระตุ้นคืนนี้แล้ว
ชีวิตคนเรา ล้วนต้องเจอกับอุปสรรค และข้ามผ่านมันให้ได้
“ท่านชาย ท่านชาย” ชุนหลานกระซิบเรียก “ท่านชาย ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว”
ท่านชายเฉิงสี่รู้สึกร่างกายเหนื่อยล้ามาโดยตลอด เหนื่อยจนอยากจะถอนหายใจยาวแต่ก็ทำไม่ได้ ทว่าไม่นานมานี้ ท่านชายถูกป้อนยาต้มไปถ้วยหนึ่ง ความเหนื่อยล้านั้นคลายลงไปมาก แต่กลับรู้สึกไร้เรี่ยวแรงราวกับตัวจะลอยแทน
เสียงเรียกข้างหูเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
“ท่านชาย ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว”
มาเยี่ยมข้าหรือ ใครมาเยี่ยมข้ากัน
ท่านชายเฉิงสี่พยายามออกแรงลืมตา เหมือนที่เคยอยากทำในอดีต แต่ครั้งนี้เขากลับลืมตาได้จริงๆ
แสงไฟสลัวยามค่ำคืน ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดนัก
“ท่านชาย!”
จู่ๆ เสียงก็ดังขึ้น ท่านชายเฉิงสี่จึงหรี่ตาเพ่งมองภาพเบื้องหน้า แต่กลับเห็นเป็นใบหน้าปีศาจที่เต็มไปด้วยรอยสักลอยเข้ามาใกล้
ท่านชายเฉิงสี่ตะโกนด้วยความตกใจ ตาเหลือกขาวโพลนจนสลบไป
เมื่อทราบข่าวอาการของท่านชายเฉิงสี่ที่ไม่สู้ดีนัก ฮูหยินรองเฉิงอยากรีบไป แม่นางเฉิงเจ็ดกอดแขนฮูหยินรองไว้ รั้งเพื่อไม่ให้ไป
“ท่านแม่ มีผี มีผี ท่านอย่าไปเลย” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกนร้องไห้
ฮูหยินรองเฉิงทั้งโกรธ ทั้งจนปัญญา ไม่มีแม้แต่เวลาที่จะปลอบลูกสาว จึงต้องปล่อยให้เหล่าสาวใช้ในบ้านทุกคนมาอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวแทน
เมื่อฮูหยินรองเฉิงมาถึงลานด้านนอกอย่างเร่งรีบก็ได้ยินเสียงร้องไห้ที่อยู่ด้านใน
“ไม่ไหวแล้วหรือ” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว หัวใจกระตุกวูบหนึ่ง
ทุกวันนี้เลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องง่าย ลูกชายโตได้ขนาดนี้ หากตายไป หัวใจของคนในครอบครัวก็เหมือนถูกกรีดเนื้อออกไปชิ้นหนึ่ง
ฮูหยินรองเฉิงเดินเข้าบ้านไป ขณะนั้นชุนหลานกำลังคุกเข่าและร้องไห้ตัวสั่น
“เจ้าว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ของนี้มากจากไหนกัน! เจ้ากำลังจะทำอะไร!” นายใหญ่เฉิงตะโกน พร้อมกับโยนของบางอย่างที่อยู่ในมือลงกับพื้นอย่างรุนแรง
หน้ากากที่ตกลงพื้นแตกกระจายไปทั่ว จนกระเด็นใส่หน้าของชุนหลาน
ชุนหลานร้องไห้ คุกเข่าหมอบกราบ
นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฮูหยินรองเฉิงงวยงงเล็กน้อย เสียงร้องจากด้านนอกของฮูหยินใหญ่เฉิงดังเข้ามาถึงด้านใน
“เหตุใดถึงทำให้ฮูหยินตกใจอีก” นายใหญ่เฉิงเอ่ยอย่างโมโห
หากลูกชายทางนี้มีอันเป็นไป ภรรยาคงรับไม่ไหวอีกเป็นแน่ แล้วครอบครัวจะยังคงเป็นครอบครัวได้อย่างไร!
“ต้องรอให้ลูกชายข้าตาย แล้วข้าไม่ได้พบหน้าลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย ท่านถึงจะพอใจหรือ” ฮูหยินใหญ่เฉิงตะโกนอย่างไร้เรี่ยวแรง นางร้องไห้จนสาวใช้ต้องพยุงร่างเข้ามา
ฮูหยินรองเฉิงรีบเข้าไปปลอบ ฮูหยินใหญ่เฉิงร้องไห้ขณะที่ถูกประคองไปข้างเตียงของท่านชายเฉิงสี่
“ไม่เป็นอะไรหรอก เจ้าอย่าคิดมากไปเลย” นายใหญ่กล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงมองลูกชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง
“ลูกเอ๋ย ข้าตกใจแทบ...” ฮูหยินใหญ่โถมกายลงบนร่างของท่านชายเฉิงสี่ ทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน
ยังไม่ทันจะพูดจบ ท่านชายเฉิงสี่ก็ร้องโอ๊ยออกมา
“ตกใจหมดเลย!” เขาร้องเสียงดัง ท่านชายเฉิงสี่ที่ถูกฮูหยินใหญ่ทับอยู่เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง
ฮูหยินรองเฉิงและสาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต่างพากันกรีดร้อง พร้อมกับเดินถอยหลัง
ทุกคนตกตะลึง
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันครั้งนี้ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับอึ้ง
ฮูหยินใหญ่เฉิงจ้องมองลูกชายที่กำลังนั่งอยู่
“ลูก เจ้า...เจ้า...” ฮูหยินใหญ่เสียงสั่นจนพูดไม่ออก
แม้ว่าใบหน้าของท่านชายเฉิงสี่จะขาวซีด แต่แววตากลับสดใส เพียงแต่รับน้ำหนักของมารดาไว้ไม่ไหว จึงอุทานและล้มลงไป
ชุนหลานที่คุกเข่าอยู่บนพื้นลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
พระเจ้าช่วย! พระเจ้าช่วย!
หายดีแล้วจริงๆ ! ตื่นแล้วจริงๆ !
ยานี้ได้ผลจริงๆ
ชุนหลานรับโชคใหญ่แล้ว
“ท่านชาย ท่านชาย” ชุนหลานรีบคุกเข่า พร้อมกับร้องไห้เสียงดัง “ท่านฟื้นแล้วจริงๆ ! หากข้าตาย ข้าก็ไม่เสียดาย!”


## 026 วิเศษ

บทที่ 26 วิเศษ
“ดีมาก วิเศษมาก!”
นายรองเฉิง ซึ่งยุ่งอยู่กับการเชิญหมออยู่หลายวันโดยไม่มีเวลาหยุดพัก กล่าวชื่นชมหมอ
คนป่วยจนเกือบตาย มีอะไรน่ายินดีปรีดา
หมอผู้นี้เชื่อถือได้หรือไม่?
นายใหญ่เฉิงมองหน้านายรองเฉิง จนนายรองเฉิงรู้สึกเก้ๆ กังๆ
“หมอเหลียว ท่านดูอาการของท่านชายสี่แล้วเป็นเช่นไรบ้าง” นายรองเฉิงกล่าวอย่างรีบร้อน
หมอเทวดาท่านนี้มีชื่อเสียงมากในมณฑลเจ้อเจียง กว่าข้าจะเชิญมาได้ ข้าเสียแรงมาก ฉะนั้น อย่าให้เสียแรงเปล่าเลย ไม่มีทั้งความดีความชอบและความมานะตั้งใจ
“เป็นเช่นไรบ้าง” หมอเหลียวกล่าวพลางลูบหนวด “หายแล้ว หายแล้ว”
หายแล้ว?
นี่หายแล้วหรือ?
“ท่านหมอ นี่ นี่อาการดีขึ้นได้อย่างไรกัน?” นายใหญ่เฉิงถามด้วยความร้อนใจ
“เจ้านี่ อยากให้ป่วยต่ออย่างนั้นหรือ?” หมอเหลียวมองนายใหญ่เฉิงและกล่าวออกมา
พูดแบบนี้ได้อย่างไรกัน! เหตุใดหมอเหลียวถึงพูดจาห้วนเช่นนี้!
นายใหญ่เฉิงขมวดคิ้ว
“ท่านหมอ เมื่อวานท่านชายสี่ยังไม่ฟื้นเลย ป่วยหนักมาก นี่ผิดปกติหรือไม่?” นายใหญ่เฉิงรีบถาม
“ไม่ผิดๆ แต่ตอนนี้หายขาดแล้ว” หมอเหลียวกล่าว
นายท่านทั้งสองของตระกูลเฉิงต่างสบตากัน
“รักษาหายได้อย่างไรกัน?” นายนายทั้งสองถามอย่างพร้อมเพรียงกัน
หมอเหลียวมองไปที่นายท่านทั้งสอง พร้อมกับยิ้มแบบแฝงความหมาย
“หายตกใจหรือยัง” หมอเหลียวกล่าว “วิเศษยิ่งนัก!”
ในบ้านด้านใน เมื่อฮูหยินใหญ่เฉิงเห็นลูกชายที่เกือบจะหายดีแล้ว พร้อมกับได้ฟังคำพูดของสามีก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย
หมอยังอยู่ แต่นายใหญ่เฉิงเป็นห่วงฮูหยินใหญ่เฉิง จึงรีบเข้ามาส่งข่าวก่อน เพื่อให้ฮูหยินใหญ่สบายใจ
“หายตกใจแล้ว?” ฮูหยินใหญ่ถาม “นี่เรียกว่าโรคอะไรกัน?”
หมอเหลียวท่านนั้นบอกว่า กังวลคิดมาก ตับทำงานผิดปกติ เลือดลมไม่ไหลเวียน ซึ่งเรียกกันทั่วไปว่าโรคไข้ใจ
สีหน้าของฮูหยินใหญ่เฉิงแย่มาก
สิ่งที่บรรดาหมอก่อนหน้านี้พูดถูกต้องทั้งหมดเลย
ทว่าไม่เป็นโรคอย่างอื่น แต่กลับเป็นโรคไข้ใจเช่นนี้ ช่างน่าอดสูจริงๆ
“ไม่ใช่ว่าไข้ใจ ต้องใช้ใจแก้หรือ แต่นายสี่ไม่ได้พบเจอหญิงสาวที่ใคร่ครวญถึง ก็หายดีแล้ว จะเรียกว่าไข้ใจได้อย่างไร” ฮูหยินใหม่เฉิงโต้เถียง
หมอเหลียวบอกว่า คิดถึงไม่จำเป็นว่าคิดถึงคน สิ่งของ นก ดอกไม้ แมลง หรือแม้กระทั่งวิวทิวทัศน์ ล้วนคิดถึงได้ทั้งนั้น” นายใหญ่เฉิงกล่าว คำพูดเหล่านี้ ทำให้หมอเหลียวดูเหมือนหมอจริงๆ
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจ พร้อมกับดีใจมีความสุข
ขอเพียงว่าลูกชายไม่เป็นโรคไข้ใจเช่นนั้นก็พอ
“แต่ว่าลูกชายของเรา เป็นไข้ใจที่เกิดจากคน” นายใหญ่เฉิงกล่าว
ใบหน้าของฮูหยินใหญ่เฉิงกลับมาบึ้งตึงอีกครั้ง
ให้ดื่มยาต้มปรับลมปราณ แล้วก็ตกใจกลัวขึ้นทันที จิตไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หลังจากนั้นลมปราณก็ติดขัดน้อยลง เลือดลมไหลเวียนดีขึ้น แล้วก็หายดี!"
ส่วนในของห้องนั่งเล่น หมอเหลียวกล่าวด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับปรบมืออีกครั้ง “วิเศษมาก วิเศษมาก”
นายรองเฉิงที่นั่งรอเป็นเพื่อนฟังด้วยสับสน มึนงง แต่ก็จนปัญญา เต๋าแตกต่างมิอาจร่วมทาง นายรองเฉินไม่ใช่หมอ จึงไม่เข้าใจสิ่งที่หมอพูด
“ที่แท้คือยาต้มที่รักษาตามอาการนี่เอง ใครเป็นผู้สั่งยานั่น รีบให้รางวัลเร็ว” นายรองเฉิงกล่าวกับสาวใช้
คนใช้ขานรับ แล้วรีบวิ่งออกไปถาม
“ยาต้มดีมาก แต่ยังมีผู้หนึ่งที่ต้องได้รับรางวัลใหญ่ นั่นก็คือหญิงสาวที่ใช้หน้ากากผีหลอกนายน้อยของพวกเจ้า” หมอเหลียวกล่าว “เพราะหากดื่มยาต้มนี้เพียงอย่างเดียว ปกติมักจะไม่ได้ผล แต่เพิ่มตัวกระตุ้นนี้ จึงทำให้ยอดเยี่ยมมาก!”
พูดจบ หมอเหลียวปรบมือหัวเราะอีกครั้ง
“วิเศษมาก” หมอเหลียวอุทาน “เหตุใดข้าถึงคิดไม่ถึงว่า คิดถึงคือสติรวม ตกใจคือสติแตก ซึ่งสามารถใช้สลับกันได้ วิเศษมาก วิเศษมาก”
นายรองเฉิงมั่นใจแล้วว่า หมอเหลียวเป็นหมอเทวดาที่แท้จริง ลึกลับซับซ้อน
เมื่อเห็นท่านชายเฉิงสี่ค่อยๆ กินโจ๊กไก่ผสมโสมหลายคำ ฮูหยินใหญ่เฉิงเริ่มรู้สึกโล่งใจ
“ข้าทำให้ท่านแม่ต้องเป็นห่วง” ท่านชายเฉิงสี่กล่าวอย่างอ่อนแรง
แม้ว่าร่างกายยังไม่ฟื้นฟู แต่กลับมีสติบ้างแล้ว
ฮูหยินใหญ่เฉิงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา มองดูสาวใช้พยุงตัวท่านชายสี่ลงนอนพักผ่อน ถึงจะเดินออกมา
ฮูหยินใหญ่เฉิงอยากจะถามผู้หญิงที่ทำให้ท่านชายเฉิงสี่หลงรักจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ฮูหยินใหญ่ก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เวลาที่จะถาม จึงหันไปแก้ปัญหาอื่นก่อน
ชุนหลานคุกเข่าอยู่ในห้องโถงใหญ่มาครึ่งค่อนวัน
“พูดเถิด” ฮูหยินใหญ่เฉิงคุกเข่าลง พร้อมกับเอ่ยเบาๆ
“ฮูหยิน ข้าน้อย ข้าน้อยคิดว่าท่านชายสี่เห็นผี จึงไปที่สระบัวไหว้ขอพร แต่อาการของท่านชายสี่กลับไม่ดีขึ้น ข้าน้อยนึกถึงคำพูดของเหล่าหญิงชราที่อยู่ในชนบทว่า ผีกลัวคนชั่ว จึงอยากหลอกให้ผีกลัว...” ชุนหลานกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้าน้อยมีความผิด”
ชุนหลานพูดไป หมอบกราบไป
เหล่าสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ฮูหยินใหญ่ ต่างพากันแสดงสีหน้าสับสน เป็นความโชคดีโดยแท้ คำพูดของหมอเหลียวได้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วว่า อาการของท่านชายสี่จะดีขึ้น ทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของชุนหลานที่ทำให้ท่านชายสี่ตกใจกลัว
ซึ่งถือว่าเป็นผู้ช่วยชีวิตท่านชายเฉิงสี่ จากนี้ไปคงมิได้เป็นแค่สาวใช้ธรรมดาคนหนึ่งแล้ว
“เจ้าไม่ผิด” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวพลางถอนหายใจ “ เจ้ามีบุญคุณต่างหาก”
ชุนหลานซึ่งหมอบอยู่บนพื้นร้องไห้ แต่เสียงร้องไห้แฝงไปด้วยความดีใจ ซึ่งยากที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกนี้ไว้
“เพียงแต่ว่าความดีความชอบนี้มิใช่เป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว” ฮูหยินใหญ่เฉิงมองไปที่ชุนหลาน พร้อมกับกล่าวด้วยเสียงเรียบ
ชุนหลานซึ่งหมอบอยู่บนพื้น ตัวแข็งเล็กน้อย พร้อมกับหัวใจเต้นแรง
“ฮูหยิน ...” ชุนหลานเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่อฟัง “ข้าน้อยไม่กล้ารับความดีความชอบนี้ ข้าน้อยมีความผิด”
“หากเป็นเช่นนั้น ถือว่าเอาความดีความชอบหักล้างความผิดไป พูดเถิด ผู้ใดบอกวิธีนี้แก่เจ้า” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
ทันทีที่พูดคำนั้นออกมา ทุกคนในห้องถึงกับตะลึง และสีหน้าของชุนหลานก็ขาวซีด
“ฮูหยิน?” ชุนหลานถามด้วยเสียงสั่น
“ชุนหลาน อันที่จริงชายสี่จะหายหรือไม่ เจ้าก็ไม่แน่ใจใช่ไหม” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวช้าๆ พลางมองไปที่ชุนหลาน “ข้าคิดว่า หากชายสี่มีอันเป็นไป เจ้าคงบอกว่าไม่ทันระวังจนทำหน้ากากตกใส่ ใช่หรือไม่?
ชุนหลานส่ายหัวด้วยความตื่นตระหนก
“ฮูหยิน ฮูหยิน ข้าน้อยไม่เคยคิดเช่นนั้น ข้าน้อยมิบังอาจ” ชุนหลานกล่าวไป ร้องไห้ไป
“หยุดร้องก่อน ชิวขุ่ย” จู่ๆ ฮูหยินใหญ่เฉิงก็ตะโกน
สาวใช้ชิวขุ่ยที่ยืนอยู่ด้านนอกรีบเข้ามาคุกเข่า
“หากตอนนั้นเจ้าทำให้ท่านชายสี่ตกใจกลัว ตอนนั้นเจ้าควรทำเช่นไร? ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
“ข้าน้อยมีความผิด ข้าน้อยทำให้ท่านชายสี่ตกใจ” ชิวขุ่ยรีบกล่าว ขณะนั้นชิวขุ่ยหวาดผวาและเสียงสั่น ราวกับว่าชิวขุ่ยทำผิดจริงๆ
“ชุนหลาน เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เจ้าทำเช่นไร” ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
ใบหน้าของชุนหลานซีดเซียว สาวใช้ที่อยู่รอบๆ เริ่มรับรู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น พร้อมกับมองไปที่ชุนหลานซึ่งคุกเข่าอยู่
นายท่านบอกว่า ตอนนั้นเจ้าแค่คุกเข่าร้องไห้ แต่ไม่ได้บอกว่าทำผิดเพราะประมาท ไม่มีแม้แต่ที่จะพูดแก้ต่างว่าหน้ากากนั้นปรากฎอยู่ตรงท่านชายสี่ได้อย่างไร” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวพร้อมกับหัวเราะ “เจ้าเอ่ย นั่นเป็นเพราะ เจ้าต้องการรอดูสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะพูดเช่นไรใช่หรือไม่?”
ชุนหลานกัดริมฝีปากล่างพร้อมกับร้องไห้และก้มหน้า เพราะไม่กล้าสบตาฮูหยินใหญ่เฉิง
“พูดมา ผู้ใดบอกให้เจ้าทำเช่นนี้” ฮูหยินใหญ่เฉิงตะโกนด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
ความโกรธที่เพิ่มขึ้นฉับพลันนี้ ทำให้ทุกคนถึงกับตกใจ
ชุนหลานสะอึกพร้อมกับคุกเข่าลงบนพื้น
เมื่อประตูลานหน้าบ้านของเฉิงเจียวเหนียงถูกเปิดออก ปั้นฉินก็รู้สึกประหลาดใจ
“นายหญิง ท่านพูดถูกอีกแล้ว!” ปั้นฉินกล่าว “หลอกนายท่านกับฮูหยินไม่ง่ายเลยจริงๆ !”


## 027 ดีเยี่ยม

บทที่ 27 ดีเยี่ยม
“นายหญิง ข้าจำที่ข้าต้องพูดได้แล้ว แต่หากพวกเขาตีข้าอีกล่ะ” ปั้นฉินถาม พร้อมกับคุกเข่าบนเสื่อที่นั่ง ไม่ยอมลุกขึ้น
เฉิงเจียวเหนียงกำลังมองตัวอักษรที่อยู่บนฉากบังลมอีกครั้ง และใช้มือข้างหนึ่งวางบนโต๊ะเตี้ย พร้อมกับเขียนตัวอักษรอย่างช้าๆ
“เจ้าไม่ใช่คนในครอบครัวของพวกเขาสักหน่อย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ปั้นฉินตะลึงไปชั่วขณะก่อนจะตอบว่าอืมอย่างเข้าใจ
“จริงด้วย ข้าไม่ใช่สาวใช้ที่พวกเขาซื้อมา แต่ข้าเป็นสาวใช้ที่เหล่าฮูหยินโจวซื้อให้แก่นายหญิง” ปั้นฉินกล่าว พร้อมกับยิ้มหัวเราะให้กับเฉิงเจียงเหนียงอีกครั้ง “ข้าเป็นคนของนายหญิง!”
เมื่อเห็นว่าปั้นฉินเข้าใจแล้ว เฉิงเจียวเหนียงจึงไม่ได้พูดต่อ
“หากเป็นเช่นนั้น ท่านหญิง ครั้งนี้ก็ไม่พูดว่านายหญิงเป็นผู้รักษาทนชายสี่ให้หายดีเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาใช่หรือไม่” ปั้นฉินถามอีกครั้ง
เฉิงเจียวเหนียงหยุดเขียน พร้อมกับมองไปที่ปั้นฉิน และขยับริมฝีปาก
บางครั้งอยากพูดแต่พูดไม่ออก ลำบากใจจริงๆ
“ตอนนี้เราทำความดีเล็กๆ น้อยๆ กันดีกว่า” เฉิงเจียวเหนียงต้องใช้ความพยายามมากที่จะใช้คำที่ง่ายอธิบายความคิดของตนออกมา
ปั้นฉินมึนงงเล็กน้อย
“พวกเขาไม่เชื่อข้า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เชื่อเจ้าง่ายกว่าเชื่อข้า ให้พวกเขาเชื่อเจ้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
ปั้นฉิน เจ้าอยากถามอะไรอีกหรือ สาวใช้ที่รออยู่นอกประตูเร่งด้วยความหงุดหงิด
“ไปเถิด ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่อยากพูดแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว ขณะที่พิงโต๊ะเตี้ยอยู่
ร่างกายของนายหญิงไม่ค่อยดีนัก พูดก็ไม่ค่อยชัด หากนายใหญ่กับฮูหยินมาถามจริงๆ ความลำบากใจของนายหญิง ก็คงพูดไม่เข้าใจ หากเป็นเช่นนั้น รอก่อนค่อยพูด รอให้สุขภาพของนายหญิงดีขึ้นก่อน ตอนนี้ทำความดีความชอบ ได้ความสะดวกบ้างก่อน เพื่อให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้น
ปั้นฉินตะลึงอีกครั้ง ที่นายหญิงพูดว่าตอนนี้ทำความดีความชอบเล็กๆ น้อยๆ ก่อน คือความหมายเช่นนี้เอง!
อยู่กับนายหญิง ปั้นฉินนับวันยิ่งฉลาดขึ้น!
“ใช่เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว นายหญิง ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ” ปั้นฉินโค้งคำนับและออกเดินทางอย่างมีความสุข
นายใหญ่เฉิงได้ฟังสิ่งที่ฮูหยินใหญ่เฉิงพูดแล้ว แต่นายใหญ่เฉิงไม่ค่อยสนใจกับความคิดเล็กคิดน้อยของบรรดาผู้หญิงในบ้านนัก
ในความคิดของนายใหญ่แล้ว ไม่ว่าสาวใช้จะคิดเองหรือมีใครบอกก็ตาม ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าวิธีของพ่อมดและเชลยสาวเท่านั้น
คิดว่าฮูหยินใหญ่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ หรือไม่ก็ค่อนข้างคิดไปในทางที่ไม่ดี
เหตุใดถึงทั้งดุทั้งทำให้ตกใจกลัวเช่นนี้ ซึ่งควรได้รับรางวัลถึงจะถูก
“เรื่องเช่นนี้จะให้ตอบแทนได้อย่างไร และบอกได้อย่างไรว่าที่ทำไปเพื่อให้ท่านชายสี่หายดี ” ฮูยินใหญ่เฉิงกล่าวด้วยใบหน้าบึ้งตึง “ในเมื่อถูกล่อลวงให้กล้าทำเช่นนี้ ครั้งนี้ถือว่าโชคดีไป หากครั้งหน้าถูกหลอกให้ป้อนยาพิษล่ะ ก็จะเอายาพิษมาให้ท่านชายสี่กินหรือ!”
ชุนหลานตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ร้องไห้ไป หมอบกราบไป
“ข้าน้อยไม่กล้า ข้าน้อยไม่กล้า” ชุนหลานกล่าวพร้อมกับร้องไห้
คำพูดนี้ฟังดูเหมือนเป็นเหตุผลเช่นนั้น แต่บางทีก็รู้สึกเหมือนไม่ถูกต้อง
นายใหญ่เฉิงและนายรองเฉิงขมวดคิ้ว
บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่เรียกว่าเหตุผลวิบัติของผู้หญิงก็เป็นได้
“หล่อนจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว” นายใหญ่เฉิงกล่าว
ในเวลานี้ สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกบอกว่าปั้นฉินมาถึงแล้ว ขัดจังหวะการซักถามที่อยู่ด้านในบ้าน
“นี่เจ้าคือคนนั้น...” นายใหญ่เฉิงถาม นายใหญ่เฉิงนึกชื่อของคนโง่ผู้นั้นไม่ออก ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโส ไม่ควรเรียกผู้หญิงผู้นั้นว่าคนบ้าต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก จึงเรียกอย่างรวมๆ ว่า “เป็นสาวใช้ของ ”
“ใช่เจ้าค่ะ ข้าน้อยเป็นสาวใช้ของนายหญิงเจียวเหนียงเจ้าค่ะนายท่าน ฮูหยิน” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับคารวะ
ปั้นฉินคารวะด้วยท่านั่งยอง ไม่ใช่ท่าคุกเข่า หลังจากเคารพเรียบร้อยแล้ว ปั้นฉินจึงคุกเข่าลง
“เจ้าช่างกล้า!” ฮูหยินใหญ่เฉิงขมวดคิ้วพร้อมกับตะโกน
แม้แต่ฮูหยินใหญ่เองก็ไม่รู้ว่าท่าทีหรือว่าสิ่งที่ทำลงไปของปั้นฉินนั้นที่กล้านัก
หลังจากพูดประโยคนี้จบ ฮูหยินใหญ่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี
กล้าทำร้ายท่านชายสี่เลยหรือ ก็ไม่ใช่ แต่กลับช่วยชีวิต
เพียงแค่การช่วยชีวิตครั้งนี้พิศดารเกินไป ในฐานะนายหญิงของตระกูลเฉิง ฮูหยินใหญ่เฉิงรับไม่ได้จริงๆ
“ข้าน้อยไม่กล้า” ปั้นฉินกล่าว
มันแตกต่างจากครั้งที่แล้ว อาจเป็นเพราะว่าคำพูดที่เฉิงเจียวเหนียงเตือนไว้นั้น ปั้นฉินจำจนขึ้นใจ ปั้นฉินจึงเริ่มไม่รู้สึกกลัวนายท่านและฮูหยินของตระกูลเฉิง
“เจ้าบอกให้ชุนหลานหลอกให้ท่านชายสี่ตกใจกลัวหรือ ” นายใหญ่เฉิงถามต่อจากฮูหยินใหญ่เฉิง
“ใช่เจ้าค่ะ” ปั้นฉินตอบอย่างไม่ลังเล และมองไปที่ชุนหลาน ซึ่งกำลังร้องไห้อยู่บนพื้นและไม่อาจลุกขึ้นได้ “พวกท่านอย่าถือโทษโกรธนางเลย ข้าเป็นคนบอกให้นางทำทั้งหมด”
“ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาสอนเราว่าต้องทำอย่างไร!” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวอย่างเย็นชา “ใครให้เจ้าทำเช่นนี้ เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ”
ปั้นฉินมองไปที่ฮูหยินใหญ่เฉิงด้วยความงวยงง
“ข้าไม่มีอะไร ข้าแค่ต้องการช่วยท่านชายสี่เท่านั้น” ปั้นฉินกล่าว
“เจ้า เจ้า เหตุใดไม่มาบอกข้าเอง” ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
“หากข้าพูด ฮูหยินจะเชื่อข้าหรือไม่” ปั้นฉินถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
ไม่เชื่อแน่นอน...
ฮูหยินใหญ่เฉิงพูดไม่ออก
“เจ้าเสี้ยมสอนชุนหลานเองหรือ เจ้าเห็นท่านชายสี่เป็นอะไร หากผิดพลาดขึ้นมา...” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวด้วยความโกรธ
“ไม่เป็นเช่นนั้นหรอกฮูหยิน” ปั้นฉินยิ้มตอบพร้อมกับทำมือ “อาการแบบท่านชายสี่ ข้าเห็นมานักต่อนักแล้ว ก่อนหน้านี้ที่วัดลัทธิเต๋า เหล่าบรรดาอาหญิงนักบวชเต๋า ล้วนรักษาด้วยวิธีนี้กัน มันง่ายมากจริงๆ ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงกัดฟัน ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
“อันที่จริงข้าก็อยากจะบอกนายท่านกับฮูหยิน แต่ ที่ที่พวกท่านอยู่ไม่ใช่ปิ้งโจว ข้าพูดไปก็กลัวว่าพวกท่านจะไม่เชื่อ อาการป่วยของท่านชายสี่ไม่กล้ารอช้า หากอยู่ที่ปิ้งโจว แค่ข้าพูดว่าเป็นคนของชิงอวิ๋นกวน ทุกคนก็เชื่อแล้ว” ปั้นฉินกล่าว ดวงตาสุกสกาว ท่าทางร่าเริง มีชีวิตชีวา
เมื่อปั้นฉินพูดถึงตรงนี้ ก็มองไปที่นายรองเฉิง
“นายรอง ท่านต้องรู้แน่ๆ ชิงอวิ๋นกวนของพวกเราปิ้งโจว ไล่ผีและวิญญาณชั่วร้ายได้เก่งที่สุด” ปั้นฉินกล่าว
นายรองเฉิงถูกถามจนหน้าดำคร่ำเครียด
นายรองเฉิงอยากให้โลกนี้ไม่มีชิงอวิ๋นกวน จะให้มีความสนใจเป็นพิเศษกับชิงอวิ๋นกวนได้อย่างไรกัน
อีกทั้ง ไหว้เทพขอผีเหล่านี้ มีแต่ภรรยาในบ้านทำกัน ข้าที่เป็นพ่อบ้านจะเข้าใจได้อย่างไร
นายรองเฉิงเปล่งเสียงเฮ้อออกมา โดยไม่ได้พูด
ดูท่าทาง เสียงที่ไพเราะและชัดเจนของปั้นฉินแล้ว บรรยากาศภายในบ้านที่เคยหดหู่ กลับร่าเริงและมีชีวิตชีวา
แม้แต่นายใหญ่เฉิงก็ยิ้มโดยไม่รู้ตัว
“เจ้านี่จริงใจหรือกล้ามากกันแน่ เจ้าบอกพวกข้าดีๆ มีหรือที่พวกข้าจะไม่เชื่อ” นายใหญ่เฉิงกล่าวออกมา
“นายท่าน ฮูหยิน แม้พวกท่านจะเชื่อข้า แต่หากเทียบกับชุนหลานแล้ว พวกท่านคงเชื่อชุนหลานมากกว่า” ปั้นฉินกล่าว
ช่างเป็นสาวใช้งี่เง่าของคนบ้าจริงๆ คำพูดเช่นนี้ก็สามารถพูดออกมาได้
นายรองเฉิงและฮูหยินรองต่างมองไปที่ปั้นฉินด้วยสีหน้าแปลกๆ
ชุนหลานคุกเข่าอยู่บนพื้น อยากตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไป
หากรู้ก่อนว่าสาวใช้ของคนโง่พึ่งไม่ได้! ปั้นฉินทำไมทำให้ลุ่มหลง!
“เจ้า ... ” ฮูหยินใหญ่เฉิงกำลังเกิดโทสะ
นายใหญ่เฉิงแย่งพูดก่อน
“เหตุใดถึงพูดเช่นนี้” นายใหญ่เฉิงถาม
“เพราะพวกท่านเป็นนายใหญ่ของบ้าน จึงมีเรื่องให้กังวลใจมากมาย ชุนหลานไม่เหมือนพวกท่าน ในสายตาของชุนหลานมีท่านชายสี่เป็นนายผู้เดียว ขอเพียงแต่ช่วยท่านชายสี่ให้รอดได้ นับประสาอะไรกับการแค่หลอกให้ตกใจกลัว ข้าแค่ใช้หัวใจของชุนหลาน ซึ่งชุนหลานพร้อมที่จะควักหัวใจออกมาโดยไม่ลังเล” ปั้นฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
นายหญิงเคยพูดว่า นี่เป็นเหตุผลว่าเหตุใดถึงหลอกนายท่านกับฮูหยินไม่ง่ายเลย ในทางกลับกัน มีเพียงใจผูกพันของสาวใช้ชุนหลานเท่านั้นที่หลอกง่าย
ชุนหลานคิดไม่ถึงว่าปั้นฉินจะช่วยตนพูดเช่นนี้ ชุนหลานก้มหมอบอยู่บนพื้น พร้อมกับร้องไห้เสียงดังด้วยความดีใจปนน้อยใจ
ฮูหยินใหญ่เฉิงขมวดคิ้ว นายใหญ่เฉิงกลับหัวเราะเสียงดัง
“คำพูดของผู้หญิง คำพูดของผู้หญิง” นายใหญ่เฉิงกล่าวพร้อมกับหัวเราะ สีหน้าไม่ได้ตำหนิ
“จริงเจ้าค่ะ นายท่าน ปั้นฉินไม่ได้พูดผิด ตอนอาศัยอยู่ที่วัดลัทธิเต๋า เหล่าอาหญิงนักบวชเต๋ารักษาผู้คน โดยไม่บอกครอบครัวผู้ป่วยล่วงหน้า ใช้ผักกุยช่ายที่บดไว้ อุดรูจมูกและปาก หากพูดเช่นนี้กับทางครอบครัวก่อน พวกเขาคงไม่เชื่อว่าการทำเช่นนี้สามารถช่วยคนให้รอดได้” ปั้นฉินกล่าว
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของปั้นฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แน่นอนนี่ไม่ใช่สิ่งที่เหล่าอาหญิงนักบวชเต๋าทำ เหล่านักบวชเต๋ารู้วิธีกินกุยช่าย แต่ไม่รู้ว่ากุยช่ายมีสรรพคุณที่รักษาโรคได้ ผู้ที่รู้ว่ากุยช่ายสามารถรักษาโรคได้ก็คือนายหญิงเฉิงเจียวเหนียง
หากครอบครัวนั้นรู้ว่า ตอนนั้นในห้องหลังฉากบังลม ท่านแม่ของพวกเขาถูกนายหญิงอุดปากและจมูกจนแทบจะหายใจไม่ออก พวกเขาคงสู้ไม่คิดชีวิตเป็นแน่
“เหล่านักบวชกล่าวไว้ว่า เรื่องบางเรื่องการกระทำสำคัญกว่าคำพูด” ปั้นฉินกล่าว
“พูดได้ดี พูดได้ดี”
มีคนที่อยู่ด้านนอกกล่าวยกย่องเสียงดัง
“ขอผล อย่าถามวิธี เป็นทางของหมอวิเศษโดยแท้!” หมอเหลียวกล่าวพร้อมกับปรบมือ “วิเศษมาก วิเศษมาก”
หมอเหลียวผู้นี้มาตั้งแต่เมื่อใดกัน นายใหญ่เฉิงกับนายรองเฉิงรีบลุกขึ้น เพิ่งลุกขึ้นยืนก็ตะลึงอีกครั้ง ห้องโถงนอกจากหมอเหลียวแล้ว ยังมีชายหนุ่มท่านหนึ่งยืนอยู่ด้วย
ชายหนุ่มผู้นี้อายุราวๆ สิบหก สิบเจ็ด สวมชุดคอกลมสีน้ำหมึก ผิวสีเข้มเล็กน้อย รูปร่างแข็งแรง ยืนอยู่ตรงนั่นด้วยท่าทางเงียบขรึม
อายุยังน้อย แต่กลับมีท่าทางน่าเกรงขาม โดยเอามือจับไว้ที่เอว ตั้งท่าถือมีดไว้ แม้ว่าจะไม่มีมีดพาดเอวจริงๆ ก็ตาม
ท่าทางนี้ดูเป็นธรรมชาติและสบายๆ จะเห็นได้ว่าเป็นปกติวิสัย
นี่คือ เป็นลูกศิษย์ของหมอเหลียว
ลูกศิษย์หมอไม่ควรมีลักษณะโหดเหี้ยม น่ากลัว
นั่นคือยามรักษาความปลอดภัย แต่ยามไม่น่ามีความเป็นผู้ดีเช่นนี้
นี่คือ...
“เจ้าคือสาวใช้ที่ท่านยายของข้ายกให้กับนายหญิงตะกูลเฉิงหรือ ” ชายหนุ่มเริ่มถาม
สายตาของชายหนุ่มนั้นไม่ได้มองไปที่สมาชิกของครอบครัวเฉิงที่อยู่ในบ้านด้วยเลย แต่กลับมองไปที่ปั้นฉิน ซึ่งนั่งคุกเข่าอยู่
ปั้นฉินหันศีรษะ เพียงพริบตาเดียว ก็รู้สึกถึงแสงพราวเจิดจ้า อดไม่ได้ที่จะตะลึง แม้แต่คำพูดที่จะพูด ก็ลืมสนิท
ชายหนุ่มก็ไม่ได้ต้องการให้ปั้นฉินตอบ
“ไม่เลว เจ้าทำได้ดีมาก” ชายหนุ่มพยักหน้า กล่าวพร้อมกับมองปั้นฉินด้วยความหยิ่งผยองเล็กน้อย


## 028 พึ่งพาญาติ

บทที่ 28 พึ่งพาญาติ
ท่านยายของข้างั้นหรือ
นี่มันสำเนียงเมืองหลวงนี่
หรือว่าจะเป็น...
“ข้าเพิ่งกลับมาถึงเมื่อครู่ บังเอิญเจอท่านชายโจวหกที่ด้านนอกประตู นึกไม่ถึงเลยว่าพวกท่านจะเป็นญาติกัน จะได้พากันเข้ามาพร้อมกัน” หมอเหลียวยิ้มและกล่าวว่า “เมื่อตอนอยู่เมืองหลวงข้าเคยไปพักบ้านตระกูลโจวอยู่หลายวัน”
พ่อบ้านและคนอื่นๆ ก็พากันเข้ามา เลิกลั่กทำอะไรไม่ถูก
คนใช้หน้าบ้านรู้จักหมอเหลียวกันทุกคน เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาจึงไม่ได้ถามไถ่อะไร ฉะนั้นพอเห็นเขาเดินเข้ามาพูดคุยยิ้มแย้มกับชายหนุ่มผู้หนึ่ง จึงพากันคิดว่าเป็นคนของท่านเอง ไม่คิดว่าจะเป็นญาติพี่น้องของตระกูล
ท่านชายตระกูลโจวผู้นี้ก็เหลือเกิน ไม่ยอมพูดอะไรสักค่ำ จู่ๆ ก็เดินเข้าบ้านคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนั้น แถมยังไม่พูดไม่จามายืนดูเรื่องชุลมุนวุ่นวายภายในตระกูลคนอื่นเสียอย่างนั้น
คนตระกูลเฉิงที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งโกรธและอับอาย
พวกตระกูลขุนนางฝ่ายทหารนั้นหยาบคาบไร้มารยาทอย่างที่เขาว่ากันจริง!
“ท่านชาย ท่านเป็นญาติของนายหญิงหรือเจ้าคะ” ฉินถามด้วยเสียงสั่น
ท่านชายโจวหกมองหน้านางแล้วพยักหน้า
“ดีจังเลยเจ้าค่ะ ท่านมาแล้ว ท่านมาเยี่ยมนายหญิงของข้าใช่หรือไม่” ปั้นฉินเอ่ยอย่างดีใจ.
ท่านชายโจวหกไม่ได้พูดอะไร เขาหันไปมองนายใหญ่ตระกูลเฉิงที่ทุกคนถูกละเลย แล้วโค้งคำนับทำความเคารพ
“ข้าน้อยบุตรชายคนที่หกของตระกูลโจว ได้รับจดหมายที่ท่านลุงส่งมา ท่านพ่อจึงส่งข้าน้อยมาตอบด้วยตัวเอง” เขาพูดด้วยเสียงดังฟังชัด
นี่สิท่าทีที่ควรจะเป็นของเด็กรุ่นหลัง คนตระกูลเฉิงโล่งอก
“ไปคุยกันที่ห้องโถงเถอะหลานชาย” นายใหญ่เฉิงกล่าว
ท่านชายโจวหกคำนับอีกครั้ง ก่อนจะกลับหลังหันแล้วเดินตามพ่อบ้านที่นำทางไป
ปั้นฉินเหม่อมองตามหลังเขา
“พอแล้ว เรื่องนี้ให้มันจบเพียงเท่านี้” นายใหญ่เฉิงกล่าว การมาเยือนของคนตระกูลโจวกำลังปั่นป่วนความคิดของเขา ”หมอเหลียวบอกว่าท่านชายสี่หายดีแล้ว สาวใช้สองคนนี้ก็หวังดี แต่การกระทำเลินเล่อ ความดีก็หักล้างเรื่องที่ทำผิดไป ให้มันจบแค่นี้เถอะ อย่าให้ใครพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย”
“ขอบพระคุณนายท่าน ขอบพระคุณฮูหยิน” ชุนหลานร้องไห้คุกเข่าหมอบกราบ
ปั้นฉินที่เพิ่งได้สติก้มหัวคำนับ
ฮูหยินใหญ่รู้สึกไม่ดีสักเท่าไหร่แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อสามีและหมอล้วนเห็นว่าสาวใช้สองคนนี้ช่วยท่านชายสี่ไว้ หากตนยังคงจะเอาเรื่องที่สาวใช้ทั้งสองทำอะไรโดยพลการ เหล่าบริวารทั้งหลายคงผิดหวังในตัวนางเป็นแน่
“กลับไปบอกต่อกัน ต่อไปถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก...” เฉิงฮูหยินเอ่ย อันที่จริงแล้วนางอยากบอกว่า
หากเกิดเรื่องเช่นนี้อีกจะลงโทษอย่างหนัก แต่ก็คิดได้ว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกครั้งจริงๆ แล้วไม่ได้สาวใช้สองนางนี้ช่วยไว้ ลูกชายของนางคงไม่มีชีวิตอยู่แล้วแน่ๆ ...
“ต้องมารายงานข้า ไม่ว่าจะใช้วิธีไร้สาระแค่ไหน หากรู้ว่าพวกเจ้าหวังดี ข้ากับนายท่านก็จะเชื่อพวกเจ้า” นางพูดอย่างช้าๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉิงฮูหยิน ชุนหลานดีใจเหมือนตายแล้วเกิดใหม่
“ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะ ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะ” นางก้มลงคำนับ จนหน้าผากจรดลงกับพื้นอยู่หลายครั้ง
ปั้นฉินกล่าวขอบคุณแล้วเดินจากไปอย่างเร่งรีบ ลืมแม้กระทั่งทำความเคารพ นางรีบกลับไปบอกข่าวดีให้นายหญิงของตัวเอง
ลูกสาวคนหนึ่งที่เสียมารดาไป แต่ยังมีครอบครัวฝ่ายแม่สนับสนุนอยู่นั้นเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก
สาวใช้ทุกคนออกไปหมดแล้ว นายใหญ่และนายรองตระกูลเฉิงพากันไปห้องโถงเพื่อพบแขกรุ่นหลานที่มาจากตระกูลโจว
ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองพูดคุยกันที่ด้านหลังห้องโถง คาดเดากันไปต่างๆ นานาว่าตระกูลโจวมาเพื่ออะไร
“ยังดีที่เจ้าเตือนข้าก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้นคงส่งเด็กคนนั้นไปวัดเต๋าแล้ว คนตระกูลโจวนึกจะมาก็มา เกิดอยากจะพบขึ้นมา ข้าคงเปลืองน้ำลายแก้ตัวแย่” เฉิงฮูหยินเอ่ย นางรู้สึกโชคดีเป็นอย่างมา
ฮูหยินรองยิ้ม
ในใจรู้สึกเสียดาย หากรู้แต่แรกว่าคนตระกูลโจวจะมา คงบอกให้ฮูหยินใหญ่ส่งนางไปวัดเต๋าดีกว่า
ขณะเดียวกันเฉิงเจียวเหนียงเองก็ทราบเรื่องที่คนตระกูลโจวมาแล้ว หากเทียบกับความตื่นเต้นของปั้นฉินแล้ว ที่นางแสดงออกมานั้นดูไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าแม้จะตื่นเต้นแค่ไหนนางก็ยากที่จะแสดงออกมา
ปั้นฉินคุกเข่าลงต่อหน้านาง แล้วจับไหล่ของนางไว้
“นายหญิงเจ้าขา แบบนี้ดีแล้วเจ้าค่ะ แม้ว่าฮูหยินจะไม่อยู่แล้ว แต่ท่านลุงทั้งหลายก็ยังนึกถึงท่านอยู่ ไม่ได้ทอดทิ้งหรือไม่สนใจท่าน” นางได้กล่าวด้วยความดีใจ
เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยเสียงอืมตอบรับ
“ท่านชายหกมาเจ้าค่ะ” ปั้นฉินกัดปากล่าง ทำตาใสแป๋วแล้วกล่าว” เมื่อก่อนข้าไม่เคยพบท่านชายหกเลย ถึงข้าจะเป็นสาวใช้ที่ฮูหยินใหญ่ซื้อมา แต่ก็ถือว่าเป็นคนตระกูลโจวเหมือนกัน แต่ว่าข้าไม่เคยรู้จักท่านชายหกเลย”
เฉิงเจียวเหนียงมองหน้านาง
นางบอกว่า เป็นคนตระกูลโจว...
“ท่านชายหกอายุเท่าไหร่แล้ว” เฉิงเจียวเหนียงถาม
นี่เป็นประโยคแรกที่นางถามปั้นฉินหลังจากเข้ามา
“ดูแล้วน่าจะสิบหก ไม่ ไม่ เหมือนจะสิบเจ็ด” ปั้นฉินรีบตอบ นึกภาพท่านชายหนุ่มน้อยพร้อมครุ่นคิดอย่างจริงจัง
“เจ้าบอกว่าเขาเข้ามาเงียบๆ ยืนมองพวกเจ้าเกือบค่อนวันงั้นหรือ” เฉิงเจียวเหนียงถาม
นายหญิงถามเรื่องนี้ทำไมกัน ปั้นฉินพยักหน้า จู่ๆ ก็นึกถึงเสียงที่ได้ยินและภาพที่เห็นในตอนนั้นจนเหม่อเลย
“ท่านชายหกมาได้ทันเวลาพอดีเจ้าค่ะ ตั้งแต่วินาทีนั้นข้าก็ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น รู้สึกเหมือนกับตอนที่ฮูหยินใหญ่ยังมีชีวิตอยู่อย่างนั้นเลยเจ้าค่ะ” นางเอ่ยด้วยความคิดถึง
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้าไม่พูดอะไร พิงเก้าอี้แล้วดูตัวหนังสือบนฉากกั้นต่อ ครั้งนี้นางเปลี่ยนไปเขียนด้วยมือซ้ายแทน
เปลี่ยนซ้ายขวาสลับไปมา ฝึกมือสองข้างให้ว่องไวมากขึ้น
“นายหญิง เราไม่ไปพบท่านชายหกหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ นั่งลงเมื่อพูดจบ ”รอท่านชายหกมาเองดีกว่าเนอะเจ้าคะ”
“รอเขามาเองเถอะ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว” เขามาแน่นอน”
ปั้นฉินตอบ” เจ้าค่ะ”
“อีกอย่าง โอกาสแก้แค้นของเจ้ามาถึงแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงเอ่ย
ปั้นฉินร้อง ”เอ๊ะ” แล้วมองนางด้วยความไม่เข้าใจ
แก้แค้นอะไรเจ้าคะ
เฉิงเจียวเหนียงหยิบสมุดที่วางไว้ข้างๆ ขึ้นมา เปิดออกมาหน้าหนึ่งแล้วชี้
วันนี้สาวใช้ขโมยหัวไชเท้าสดไปอีกหนึ่งตะกร้า นายหญิงไม่ได้ทานอาหาร
ไม่นานท่านชายโจวหกก็ตามนายรองเฉิงมา
“กลัวว่านางจะตกใจคนเยอะ เลยให้นางพักอยู่ที่นี่” นายรองเฉิงกล่าว
พูดจบก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เด็กข้างหน้าคนนี้เป็นแค่เด็กกะโปโลคนหนึ่ง ทำไมตัวเองต้องมาอธิบายอะไรให้เขาฟังด้วย อีกอย่างนี่คือลูกสาวของตัวเอง ให้นางพักที่ไหนก็พัก ใครจะทำไม
นายรองเฉิงหน้านิ่งไม่พูดอะไร
“ขอแค่อยู่ที่บ้าน อยู่ที่ไหนก็ได้” ท่านชายโจวหกกล่าว ”น้องสาวได้กลับบ้านก็ดีแล้ว รังทองรังเงินก็ไม่ดีเท่ารังสุนัขของตัวเอง”
นายรองเฉิงโกรธมาก
ไอ้เด็กคนนี้ กล้าด่าเขาต่อหน้าเลยหรือ
“ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่ข้าต้องไกลบ้านขนาดนี้ ตอนนี้ข้าอยากกลับบ้านเหลือเกิน” ท่านชายโจวหกหันหลังกลับไปมองหน้านายรองเฉิงแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง” ท่านลุงออกบ้านไปร่ำเรียนตั้งแต่เด็ก หลังจากนั้นก็ไปรับราชการต่างเมือง ข้านับถือท่านยิ่งนัก”
นายรองเฉิงกระแอมขึ้น ใบหน้าคลายความโกรธลง
“ชายที่ดีต้องมีเป้าหมายและความทะเยอทะยานที่ก้าวไกล โตขึ้นเจ้าก็จะเป็นแบบนี้”
พวกเขาพูดคุยกันพลางเดินเข้าไปในลานบ้านที่เฉิงเจียวเหนียงอาศัยอยู่
หญิงคนงานและสาวใช้ยืนต้อนรับและทำความเคารพ
ปั้นฉินที่ยืนอยู่ใต้ห้องโถงเรียกด้วยความดีใจ “นายท่าน ท่านชาย”
ตั้งแต่ลูกสาวคนนี้กลับมา เป็นครั้งแรกที่นายรองเฉิงก้าวเข้ามาในลานบ้านของลูกสาว แต่เรือนหลังนั้นเขาไม่อยากเข้าไปจริงๆ
ทันใดนั้นกลิ่นในห้องสมัยแบเบาะของเด็กคนนี้ก็ลอยเข้ามาในจมูก จนเขาแทบหายใจไม่ออก
“นายหญิงของเจ้าตื่นอยู่หรือหลับอยู่” นายรองเฉิงยืนหยุดนิ่งแล้วถามปั้นฉิน
ท่านชายโจวหกเองก็ยืนหยุดนิ่งมองปั้นฉินที่ยืนอยู่ในห้องโถงของเรือน
“ตื่นเจ้าค่ะ ตื่นเจ้าค่ะ ” ปั้นฉินรีบตอบ “ข้าจะไปพยุงนายหญิงออกมาเจ้าค่ะ”
ไม่รอให้นายรองเฉิงพูดอะไร ปั้นฉินก็หมุนตัวเข้าไปแล้วไม่นานก็พยุงเฉิงเจียวเหนียงออกมา
“นายหญิงเจ้าคะ นายหญิงเจ้าคะ ดูเร็วเจ้าค่ะ นี่คือท่านชายเจ้าค่ะ” ปั้นฉินเอ่ยพร้อมพยุงไหล่เฉิงเจียวเหนียงให้มองไปทางท่านชายโจวหก
มองหญิงสาวตรงหน้า นายรองเฉิงและท่านชายโจวหกต่างตกใจเล็กน้อย ยังไม่ทันได้เอ่ยความในใจที่มีต่อรูปร่างหน้าตาของนางออกมา หญิงสาวก็เอ่ยเสียงแทรกขึ้นมาก่อน
“ข้าหิว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
นายรองเฉิงตะลึงงัน คำพูดสวยหรูที่คิดมาในหัวหายไปในพริบตา
ท่านชายโจวหกตาไม่กระพริบ เขากวาดสายตามองผ่านเฉิงเจียวเหนียงไป แต่กลับหยุดอยู่ที่ปั้นฉิน
เขาดูมือของนางที่เขย่าไหล่ของเฉิงเจียวเหนียงอยู่ ทันใดนั้นรอยยิ้มที่มุมปากก็หายไปในพริบตา
“ท่านลุง!” เขาสีหน้าไม่สู้ดีนัก หันไปจ้องนายรองเฉิงตาเขม็งคิ้วขมวด ก่อนจะตะโกนเสียงดังขึ้น
“นี่หมายความว่าอย่างไรกัน”


## 029 ทวงความเป็นธรรม

บทที่ 29 ทวงความเป็นธรรม
เฉิงเจียวเหนียงถูกพยุงกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ในเมื่อเป็นคนสติไม่ดี นางจึงไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมกับเรื่องของคนปกติ
เฉิงเจียวเหนียงนั่งอยู่หลังฉากกั้น เอนกายพิงโต๊ะเตี้ย เสื้อคลุมตัวหลวมถูกปูไว้ที่พื้น ผมถูกปล่อยสยาย นางแน่นิ่งราวกับขอนไม้ หากใครได้พบเห็นนางในตอนนี้ คงต้องถอนหายใจแล้วพูดว่านี่มันตุ๊กตาไม้เป็นแน่
แต่ก็ไม่แน่เสียทีเดียว ท่านชายโจวหกหันหลังกลับมามองที่ห้องโถง
"คนบ้าคนหนึ่ง" เขาชี้นิ้วอย่างเกรี้ยวกราดแล้วมองไปยังนายรองเฉิง "จะโกหกได้อย่างไร"
นายรองเฉินหน้านิ่ง คนมากมายกรูเข้ามาจากประตูด้านนอก
"มีอะไรหรือ” ฮูหยินเฉิงและฮูหยินรองเฉิงรีบถาม
ผู้ติดตามของท่านชายโจวหกเองก็มาด้วย พร้อมกับโยนข้าวของในห้องครัวออกมา
ถังข้าวสารที่มองเห็นก้นถัง หัวผักที่เหี่ยวแห้ง ปลาที่กำลังจะตายแหล่มิตายแหล่ที่ลอยอยู่ในน้ำ
สาวใช้ทั้งหมดและปั้นฉินคุกเข่าอยู่ที่ลานบ้าน
ท่านชายโจวหกเตะอ่างน้ำคว่ำต่อหน้าทุกคน ฮูหยินเฉิงและฮูหยินรองเฉิงที่กำลังเดินเข้ามาตกใจจนต้องรีบหลบ
"เจ้าคนแซ่เฉิง ข้าเรียกท่านว่าท่านลุง แต่นี่เป็นวิธีที่ท่านปฏิบัติต่อลูกสาวของป้าข้าที่กำพร้าแม่อย่างนั้นหรือ! " ชายหนุ่มตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว เอื้อมมือไปชักดาบที่เอว แต่พบว่าไม่มีดาบจึงกลับมาเตะบ่าวรับใช้แทน "ไปเอาดาบของข้ามา"
ตระกูลโจวเป็นทหารและพูดจาด้วยหมัดเท่านั้น ลักษณะของคนตระกูลเป็นเช่นนี้ ในเวลานี้ด้วยอารมณ์ของคนหนุ่มเขากล้าที่จะทำทุกอย่าง
ฮูหยินเฉิงรีบเรียกให้คนมาจับท่านชายโจวหกไว้
"ท่านชายหก มีเรื่องอะไรก็ให้พูดจากันดีๆ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น " นางเอ่ย
"มีอะไรงั้นหรือ" เขาเอ่ยอย่างโมโหพร้อมกับชี้นิ้วไปที่สิ่งของที่กระจัดกระจายบนพื้น "นั่นเป็นวิธีที่ท่านปฏิบัติต่อลูกพี่ลูกน้องของข้าหรือ หากนางมีมือมีเท้าเหมือนคนธรรมดาก็ว่าไปอย่าง แต่ท่านทำกับคนบ้าพูดไม่ได้ เดินไม่ได้แบบนี้ ท่านไม่กลัวฟ้าผ่าตายเอาหรือไง"
ฮูหยินเฉิงและฮูหยินรองดูลุกลี้ลุกลน
"พวกเจ้ามีเรื่องอะไรกับ" นายใหญ่ตระกูลเฉิงหันกลับมาตะโกนถาม
เหล่าบ่าวใช้และสาวใช้ที่ติดตามมาด้วยนั้นก็คุกเข่าลงทันที
"เป็นเพราะบ่าวไร้ความสามารถ จึงดูแลนายหญิงให้ดีไม่ได้เจ้าค่ะ " ปั้นฉินเอ่ยสะอื้น
นางไม่อยากร้องไห้ แต่เมื่อมองไปที่เศษอาหารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น พลางคิดถึงความยากลำบากแต่ก่อน และความวุ่นวายหลังจากนี้ โดยเฉพาะตอนที่โดนตบหน้าอย่างไม่มีปี่ไม่ขลุ่ยนั่นอีก นางเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนใต้แสงอาทิตย์ ที่ดูจะห่างเหินออกไปเรื่อยๆ
"หากไม่อาจเรียกร้องให้แก่น้องสาวได้ ก็ไม่ถือว่าเป็นลูกผู้ชาย!” เขาตะโกนอย่างโกธรเกรี้ยว
น้ำตาของปั้นฉินไหลออกมาดั่งสายฝน
"เป็นเพราะบ่าวไร้ความสามารถเจ้าค่ะ” นางฟุบลงกับพื้นพูดและร้องไห้
ฮูหยินใหญ่เฉิงพอรู้บ้างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น นางโกรธจนตัวสั่น หนึ่งคือโกรธสาวรับใช้ที่นางส่งไปนั้นสร้างความเดือดร้อน สองคือหญิงสาวคนใช้ของนังคนบ้านั่นจงใจสร้างเรื่อง เรื่องแบบนี้คงไม่ได้เกิดขึ้นมาแค่วันสองวัน เหตุใดถึงมาพูดเอาวันนี้เล่า! เมื่อครู่ได้โอกาสพูดกลับไม่พูด แต่กลับจะมาพูดเอาตอนนี้! จะให้ไว้ใจได้อย่างไรเล่า
"ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า" ฮูหยินรองเฉิงกล่าว
ท่านชายโจวหกมองดูนางด้วยสายตาเย้ยหยันและดูถูก
"ท่านคือเมียใหม่สินะ! อย่างที่เขาว่าไม่มีผิดเมียใหม่ไร้หัวใจ" เขากล่าว
ใบหน้าของฮูหยินรองเฉิงซีดเผือด หากคำพูดเหล่านี้ถูกเผยแพร่ออกไป ชื่อเสียงของนางคงต้องป่นปี้
"ท่านชายหก เรื่องยังไม่ได้ถามอย่างกระจ่าง ท่านอย่าพูดใส่ความกัน!" นายรองเฉินตะโกนอย่างบึ้งตึง
" มีแม่เลี้ยง แต่มีพ่อกลับไม่เลี้ยง!" ท่านชายโจวหกหันไปยิ้มเย้ยให้แก่เขา " ข้าแค่พูดว่าเมียใหม่คำเดียว ท่านก็ทนไม่ได้แล้วหรือ ลูกพี่ลูกน้องของข้าทั้งหิวและถูกรังแก และท่านก็ทำเหมือนคนตาบอดไม่รับรู้!"
หยาบคาย! หยาบคาย! ท่าทีแบบนี้ไม่มีความเป็นผู้น้อยเลย
นายรองเฉิงตัวสั่นด้วยความโกรธ มันเป็นเรื่องที่มีเหตุผลแต่ไม่สามารถอธิบายให้เข้าใจได้
"เดิมทีข้ามาเพื่อดูว่าลูกพี่ลูกน้องของข้ากลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยหรือไม่ ข้าไม่คิดเลยว่าระหว่างทางที่มานั้นจะปลอดภัยดี แต่เมื่อกลับมาเจออันตรายที่บ้านแทน ข้าเป็นเพียงหลานชายไม่มีสิทธิที่จะพูด ...” ท่านชายโจวหกไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้พูดแถมยังหัวเราะเย้ย
เจ้าไม่มีสิทธิพูดงั้นรึ จนถึงตอนนี้ก็มีแต่เจ้านั่นแหละที่เอาแต่พูด
คนในตระกูลเฉิงตะโกนอยู่ในใจ
"...ข้าจะกลับไปเรียกผู้ใหญ่ในตระกูลมา ให้พวกผู้ใหญ่อย่างท่านทั้งหลายได้นั่งคุยกัน!" ท่านชายโจว
หกเอ่ยขึ้นแล้วเดินออกไป
ขนาดเด็กยังยโสโอหังมากเพียงนี้ หากโตเป็นผู้ใหญ่แล้วพูดจาดีก็คงแปลกพิลึก!
นายใหญ่ตระกูลเฉิงหมือนจะเห็นกลุ่มทหารกำลังเดินเข้ามาทางประตูบ้านของตระกูลเฉิง
"ช้าก่อน มีอะไรค่อยพูดค่อยจา หากบ่าวชั่วหลอกนาน ก็ไล่ออกไปเสีย! " เขาเอ่ยคิ้วขมวด
แต่ท่านชายหกก็ไม่ได้หยุดเดิน
"ชิงเหนียงละเลยหน้าที่ ไปที่หอบรรพบุรุษแล้วทบทวนตัวเองเสีย! " นายใหญ่ตระกูลเฉิงกัดฟันพูด
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนในเรือนต่างตกใจก่อนจะมองไปทางฮูหยินรอง
ทันใดนั้นฝีเท้าของนายน้อยโจวหกจึงหยุดลง
ฮูหยินรองเฉิงกัดริมฝีปากล่างของตน นางรู้สึกถึงสายตาที่แผดเผารอบตัว ทำเอานางร้อนรนกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข
นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกตำหนินับตั้งแต่ที่นางเดินเข้ามายังตระกูลนี้ อีกทั้งการกล่าวหาครั้งนี้แสนรุนแรง แถมยังทำต่อหน้าบ่าวไพร่อีก
แล้วต่อไปนางจะปกครองคนได้อย่างไร
"เจ้าค่ะ" นางตอบรับอย่างกลั้นกลืนฝืนทน
"พี่ใหญ่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับชิงเหนียง!" นายรองเฉิงรีบกล่าวอย่างกังวล
"ใช่ เจ้าเองก็ด้วย!" นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว เวลาเช่นนี้นายรองเฉิงยังต้องปกป้องเมียอยู่ น่ารำคาญนัก
ไม่ดูเวล่ำเวลาเอาเสียเลย! ไม่รู้หรือว่าเรื่องใดสำคัญกว่า!
"พี่ใหญ่ ชิงเหนียงร่างกายไม่แข็งแรง เด็กคนนั้น...ต้องให้พี่สะใภ้ใหญ่ดูแลแทน" นายรองเฉิงยังคงพูดอยู่อย่างนั้น เมื่อพูดจบก็ก้มหน้าลง
นายใหญ่ตระกูลเฉิงทำหน้าไม่ถูก
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจยาว
ช่างมันเถอะ เรื่องก็เป็นไปอย่างนี้แล้ว ชื่อเสียงหน้าตาทั้งภายในภายนอกตระกูลต่างป่นปี้ไปแล้ว
"ใช่ มันเป็นความผิดของข้า ไม่เกี่ยวกับชิงเหนียงจริงๆ" นางพูดพร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้าแล้วคำนับให้แก่ท่านชายโจวหกอย่างสุภาพ "ท่านชายหก ป้าขอยอมรับผิด”
ท่านชายหกคำนับคืน
"ข้าไม่สนหรอกว่าใครผิด แต่ข้าหวังว่าภายหน้าจะไม่มีความผิดพลาดแบบนี้เกิดขึ้นอีก" เขาเอ่ย "เกิดเป็นคนต้องรู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา กราบพระที่วัดได้บุญก็จริง แต่ทำดีกับคนในครอบครัวนั้นสร้างกุศลง่ายกว่ามิใช่หรือ"
ชายหนุ่มคนนี้ รู้จักพูดจา
เฉิงเจียวเหนียงเม้มปากเน้น นางลดสายตาลงแล้วค่อยๆ วาดภาพต่อไปด้วยมือซ้ายของตน
นางสามารถเขียนตัวอักษรตามบทกวีนี้ได้แล้ว ควรใช้โอกาสนี้ขอหนังสือมาฝึกฝนเพิ่มเติมหรือไม่
เรือนของคนบ้าไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะจะพูดคุยกัน ไม่นานผู้คนก็รีบออกไป ผ่านไปเพียงครู่หญิงคนงานและสาวรับใช้ก็ถูกพาตัวออกไป พวกนางไม่มีแม้แต่โอกาสจะร้องไห้ นอกจากตัวพวกนางแล้ว ครอบครัวของพวกนางก็ถูกขับออกเรือนตระกูลเฉิงเช่นกัน บ่าวไพร่ในเรื่องต่างตื่นกลัวเรื่องที่เกิดขึ้น ทุกคนมองไปที่เรือนของคนบ้าด้วยความหวาดผวา
ไม่นานข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วทุกเรือนในตระกูลเฉิง แม่นางเฉิงเจ็ดที่อาศัยอยู่ในบ้านขอฮูหยินรองเฉิง กำลังนั่งกอดเข่าด้วยความกังวล
“แม่นางเฉิงเจ็ดไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ" แม่นมปลอบ "ฮูหยินและฮูหยินรองไม่ได้ไปที่หอบรรพบุรุษเพื่อสำนึกตนหรอกเจ้าค่ะ เพราะคนจากตระกูลโจวยอมความแล้ว"
แม่นางเฉิงเจ็ดตกใจตะลึงเล็กน้อย
แม่นางเฉิงสี่ที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นว่า
"แน่นอนสิ" นางกล่าว "ท่านป้าและท่านแม่เป็นนายหญิงของตระกูล จะให้ผู้อาวุโสสำนึกตนได้เพียงเพราะคำพูดของเด็กเมื่อว่าซืนอย่างไร หากผู้อาวุโสของตระกูลโจวมา ก็ยังเป็นไปไม่ได้"
แม่นมพยักหน้า
"แม่นางเฉิงสี่พูดถูกแล้วเจ้าค่ะ" นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แม่นางเฉิงเจ็ดยกมือออกจากเข่าแล้วนั่งลง จากนั้นจึงดึงสติกลับมา
"มีพี่ชายนี่ดีเสียจริง” นางพูด ทันใดนั้นดวงตาของนางก็สดใสขึ้นมา "มีพี่ชายแบบนี้ดีจริงๆ"
พูดถึงเรื่องนี้นางก็ดูเศร้า
"น่าเสียดายที่ข้าไม่มีพี่ชายแบบนี้" นางบ่นพึมพำ
เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกอิจฉานังบ้านั่น น่าโมโหเสียจริง
คนบ้าเช่นนั้นแต่กลับมีพี่ชายแสนดีเช่นนี้ น่าเสียตายจริงๆ !


## 030 ช่องว่าง

บทที่ 30 ช่องว่าง
มีพี่ชายแบบนี้นั้นดีจริงๆ
ปั้นฉินมองดูอาหารแสนอร่อยตรงหน้า ก่อนจะหันหลังกลับไปยิ้มอย่างมีความสุข
"นายหญิง ทานอาหารกันเจ้าค่ะ " นางพูดแล้วนั่งคุกเข่าลง
แม่นมและสาวใช้คนใหม่ช่วยกันออกแรงย้ายโต๊ะอาหาร
หลังม่านไม้ไผ่นั้น มีร่างของนายหญิงนอนตะแคงอยู่บนฟูก
"พวกเจ้าออกไปเถอะ" ปั้นฉินกล่าว
คนงานหญิงและสาวรับใช้ตอบรับ
"ไม่รู้ว่านายหญิงถูกปากรสชาติแบบไหน ขอนายหญิงชี้แนะด้วย" แม่นมเอ่ยอย่างนอบน้อม
"ได้สิ" ปั้นฉินกล่าวพยักหน้าเป็นการตอบ
แม่นมและสาวใช้ถอยออกไป เมื่อม่านประตูถูกเปิดออก ปั้นฉินก็พยุงร่างของหญิงผู้หนึ่งมานั่งที่กลางโถง
สาวใช้สงสัยอยากจะเห็นหน้าของนางชัด แต่กลับถูกแม่นมจ้องตาเขม็ง จึงทำได้เพียงรีบก้มหน้าเดินออกไป
“นายหญิงหน้าตาเช่นไร” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย
"คนบ้าจะเป็นอย่างไรได้เล่า! อย่าก่อเรื่องเลย ถ้าเราทั้งสองถูกคุณชายตระกูลโจวจับได้อีก เจ้าและข้าจะซวยแน่ " สาวใช้เตือน
เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างสองตระกูลทำให้คนถึงเจ็ดคนต้องถูกไล่ออกจากบ้านไป ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพวกบ่าวรับใช้ที่ถูกเจ้านายไล่ออกไปบัดนี้จะมีชะตากรรมอย่างไร สาวใช้ทั้งกลัวทั้งกังวล จนไม่กล้าแม้แต่จะแลตามองเรือนหลังนั้น เกรงว่าหากได้เห็นหน้าคนบ้านั่นเข้าจะทำให้เป็นเรื่องขึ้นมาอีก
เมื่อทานอาหารเสร็จ ฮูหยินใหญ่เฉิงก็รอนายใหญ่ตระกูลเฉิงมา
"เขาว่าอย่างไรบ้าง " นางถามอย่างรีบร้อน
"ไม่ได้พูดอะไร รินเหล้าไปหนึ่งไหแล้วหลับไป" นายใหญ่ตระกูลเฉิงพูดด้วยอารมณ์ไม่ดีนัก ก่อนจะนั่งลงอย่างหงุดหงิด
เรื่องที่เกิดขึ้นวันที่ทำให้เขาหงุดหงิดตั้งแต่ต้นจนจบ แต่เขากลับไม่สามารถตอบโต้ได้เลย
ฮูหยินใหญ่เฉิงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจึงนั่งลงตรงข้าม นางกำลังจะเอ่ยปากพูด นายรองเฉิงและภรรยาของเขาก็มา
ฮูหยินรองเฉิงเดินเข้ามาแล้วก็ร้องไห้ ร้องไห้จนฮูหยินใหญ่เฉิงอารมณ์เสียมากขึ้น
“พี่สะใภ้” นางคุกเข่าลงแล้วโค้งคำนับ
การกระทำเช่นนี้ทำให้นายใหญ่ตระกูลเฉิงและภรรยาตกใจ และพวกเขาก็รีบยื่นมือเพื่อพยุงให้นางลุกขึ้น
"เจ้าทำอะไรของเจ้า" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
“ต่อหน้าผู้คนวันนี้ ข้ามีความผิดแต่กลับผลักไปให้พี่สะใภ้ มันเป็นการดูหมิ่นจริงๆ” ฮูหยินเฉิงเอ่ยสะอื้น แต่ก็ไม่ยอมลุกขึ้น
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ท่าทางของฮูหยินให้ก็แปลกออกไป
ทางนายรองเฉิงก็โค้งคำนับ
"มันเป็นความผิดของข้า ข้าไม่ควร ... ข้าไม่ควรพูดถึงพี่สะใภ้" เขาก้มศีรษะลงและพูด
"อย่าทำแบบนี้เลย" ฮูหยินใหญ่เฉิงรีบใช้มือทั้งสองข้างพยุงตัวนาง ด้วยท่าทีตำหนิ "จะถือเป็นความผิดได้อย่างไร มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว เป็นเพราะข้าไม่จัดการครอบครัวให้ดี จึงทำให้เจ้ารู้สึกผิด "
ฮูหยินรองเฉิงจับมือฮูหยินใหญ่เฉิงแล้วร่ำไห้
"เอาล่ะ เราครอบครัวเดียวกันอย่าพูดเหมือนห่างเหิน แต่ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือเรื่องของคนนอก" นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว
จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็แยกย้ายกันนั่งลง
"ตระกูลทางนู้นยังไม่รู้เลยว่า... เด็ก... เด็กคนนั้นชื่ออะไรนะ" นายใหญ่ตระกูลเฉิงถาม ที่นี่ก็ไม่มีคนนอก เขาจึงถามอย่างเรียบง่าย
พวกเขาทั้งสามคนในห้องตกตะลึงเล็กน้อย ทุกคนดูเหมือนจะสงสัยว่าคนบ้านั่นชื่อแซ่ว่าอะไร
"ชื่อเจียวเหนียงเจ้าค่ะ! " ฮูหยินรองนึกขึ้นได้ก่อนจึงพูดออกมา ก่อนจะพูดเสริมว่า "ดูเหมือนว่าท่านยายทางตระกูลโจวเป็นตั้งชื่อให้นาง"
สีหน้าของนายใหญ่ดูไม่ชอบใจนัก
“ตั้งชื่อแปลกๆ” เขาพึมพำ ไม่รู้ว่าพูดถึงชื่อหรือว่าคนตระกูลโจว
“ที่ท่านชายโจวหกบอกว่าเขาไม่รู้เรื่องการกลับมาของเจียวเหนียงนั้น เชื่อถือได้หรือไม่?” นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าวต่อ
“ไม่รู้ก็แปลกแล้ว" นายรองเฉิงพูดอย่างหงุดหงิด "ไม่รู้แล้วจะวิ่งโร่มาก่อเรื่องได้อย่างไร" ในห้องเงียบไปชั่วขณะ
“เรื่องวันนี้ก็เป็นความผิดของข้าเช่นกัน ที่ทำให้ทุกคนพลอยโดนหางเลขไปด้วย จนทุกคนต้องมาขายขี้หน้าเช่นนี้” นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว “พวกเรายอมรับผิดแล้ว ก็ต้องรอดูว่าตระกูลโจวจะทำอะไรอีก”
“พวกเขาจะทำอะไรอีกหรือ” นายรองเฉิงพูดอย่างโมโห “คิดว่าตระกูลเฉิงของเราจะกลัวพวกเขางั้นหรือ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงพยักหน้า
“ใช่แล้ว เรื่องของวันนี้จริงที่พวกเรามีส่วนผิด แต่ถ้าพวกเขาได้คืบและจะเอาศอก แล้วจงใจสร้างความเดือดร้อน ตระกูลเฉิงของเราใช่ว่าจะยอมให้กลั่นแกล้งกันได้ง่ายๆ” เขากล่าว “สิ่งที่เสียไปไม่ใช่แค่หน้าตาของตระกูลเฉิง แต่เป็นหน้าตาของเหล่าบัณฑิตในตระกูลโจวด้วย”
แม้อีกฝ่ายจะมาจากตระกูลทหารสูงศักดิ์ แต่บัณฑิตไร้ชื่อเสียงก็ไม่กลัวขุนนางทหารหรอก
“เดิมทีก็ไม่ควรเกี่ยวดองกับตระกูลนี้แต่แรก ขายขี้หน้าชาวบ้านนัก” นายรองเฉิงบ่นพึมพำ
นายใหญ่ตระกูลเฉิงจ้องมอง
"เจ้ากำลังพูดถึงพ่อตาของเจ้ารึ" เขาเอ่ยถาม
เพราะเมื่อพูดถึงภรรยาคนแรก ฮูหยินรองก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตา
ฮูหยินใหญ่เฉิงดึงสามีตน
"นายรองไม่ได้หมายความอย่างนั้น ท่านอย่าคิดไปเอง” นางพูดและมองไปที่นายรองเฉิง "เอาล่ะ
ทุกคนก็เหนื่อยแล้ว ไปพักทานอาหารกลางวันและเติมพลังงานให้เพียงพอ จะทำตัวให้พวกเขาหัวเราะเยาะเอาไม่ได้"
นายรองเฉิงและภรรยาขอตัวออกแล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนของตน
"ช่วงนี้เจ้าก็ไปปรนนิบัติพี่สะใภ้ให้มากหน่อย" นายรองเฉินกล่าว "ให้พี่สะใภ้คลายความกังวลขึ้นมาบ้าง"
ฮูหยินรองเฉิงยิ้มเล็กน้อย
“ข้าเอ่ยปากขอโทษไปแล้วนี่ แถมยังก้มหัวคำนับขนาดนั้น ยังให้เกียรตินางไม่พออีกหรือ และอีกอย่างนั่นก็ไม่ใช่ความผิดของเราแต่แรก” นางกล่าว
นายรองเฉิงหยุดเดินและหันกลับมามองนาง
"เจ้าพูดอะไรน่ะ" เขากระซิบ
“ข้าพูดอะไรน่ะหรือ แล้วข้าพูดผิดหรือย่างไร คุณงามความดีทำไมนางถึงได้ไป แล้วเรื่องที่ต้องถูกด่าก็เป็นข้าที่ต้องแบกรับไว้ เป็นเพราะนางต้องการจะรับเอานางคนบ้านั้นไปดูแลเอง ทำไมเมื่อเกิดเรื่องแล้วต้องมาด่าว่าข้า ถ้าท่านไม่ออกหน้าแทนข้าในตอนนั้น นางเองก็คงจะไม่คิดจะเอ่ยปากเองหรอก หรือนางอยากจะเห็นข้าไปสำนึกตนที่หอบรรพบุรุษ " รองฮูหยินเฉิงกล่าวด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
“เบาเสียงหน่อย เรายังอยู่ข้างนอกนะ" นายรองเฉิงสะดุ้งและพูดอย่างรีบร้อน
สาวใช้ที่ตามมาหลีกทางให้อย่างตกใจ
ฮูหยินรองสะบัดแขนเสื้อและเดินไปอย่างรวดเร็ว
นายรองเฉิงเพียงรู้สึกปวดแปลบที่ขมับ
เรื่องปวดหัวไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที่
ยังดีๆ อยู่เลยเหตุใดเป็นเช่นนี้ไปได้ !
ตระกูลก็มีคนเพียงเท่านี้ หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นย่อมปิดบังกันไม่ได้นาน เมื่อฮูหยินใหญ่เฉิงรู้เรื่องที่นายรองและภรรยาผิดใจกัน นางได้แต่ถอนใจและถอดปิ่นปักผมออก
"ออกไปเถอะ และห้ามเอาไปพูดต่อที่ไหนอีกเด็ดขาด" นางกล่าว
แม่นมตอบรับพร้อมก้มศีรษะแล้วเดินออกไป
"เหตุใดจู่ๆ ฮูหยินรองถึงได้พูดไม่รู้ความเช่นนี้" นายใหญ่ตระกูลเฉิงพูดพร้อมกับขมวดคิ้วนอนอยู่บนฟูก
“ท่านเองก็เหมือนกัน เหตุใดถึงลืมไปว่าข้าเป็นคนเลี้ยงดูเจียวเหนียง" ฮูหยินใหญ่เฉิงพูด นางทั้งเหนื่อยหน่ายและอ่อนแรง
"ถึงแม้เจ้าจะเป็นคนเลี้ยงดู แล้วมันยังไงเล่า นางถือว่าเป็นแม่เลี้ยงของเจียวเหนียง ถ้าเจ้าไม่ลงโทษและตำนินาง ตระกูลโจวนั้นจะยอมหรือ นอกจากนี้จะลงโทษนางได้อย่างไร" นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าวพลางถอนหายใจ “เรื่องไม่เป็นเรื่องเลยจริงๆ ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงนอนลงบนฟูกอีกฝั่งพลางขมวดคิ้ว“
"อาจเป็นเพราะการกลับมาของเจียวเหนียง ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปกะทันหัน นางจึงรับไม่ไหว" นางกล่าว
นายใหญ่ตระกูลเฉิงตะคอก
“นางไม่ได้เพิ่งรู้ว่ามีเด็กคนนี้อยู่ในตระกูล ทำไมถึงรับไม่ได้เอาตอนนี้” เขากล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงเม้มริมฝีปากและยิ้ม
"รับรู้ก็เรื่องหนึ่ง เจอกับตัวก็อีกเรื่องหนึ่ง" นางกล่าว
“ข้าคิดว่านางคงชินกับการใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมานานเกินไป” นายใหญ่ตระกูลเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ
คราวนี้ฮูหยินใหญ่เฉิงไม่โต้เถียงแต่กลับถอนหายใจ นางยกมือขึ้นลูกหน้าผากก่อนจะหลับตาลง


## 031 ความต้องการ

บทที่ 31 ความต้องการ
"ลำบากแม่นมแย่เลยเจ้าค่ะ" ปั้นฉินคารวะและกล่าวขอบคุณอยู่หน้าประตูเรือน
“แม่นางเกรงใจมากไปแล้ว” แม่นมตอบกลับอย่างสุภาพ
ปั้นฉินรีบหันหลังแล้ววิ่งเข้าไปในห้อง
"นายหญิง นายหญิง ข้าถามมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านชายลูกพี่ลูกน้องไปนอนกลางวันแล้วหลังจากดื่ม" นางเอ่ยอย่างดีใจ
เฉิงเจียวเหนียงไม่จำเป็นต้องนอนกลางวัน เพราะในหนึ่งวันนั้นนางนอนหลับมากพอแล้ว
ขณะนี้นางกำลังดูหนังสือที่วางไว้บนโต๊ะเตี้ย
นางฉวยโอกาสตอนที่ตระกูลเฉิงและตระกูลโจวนั่งถกเถียงกันระหว่างกินข้าว ใช้ให้ปั้นฉินหาหนังสือมาให้
เพราะไม่รู้ว่านางจะอ่านอะไร พอได้ยินแม่นมสั่งพวกบ่าวผู้ชายให้กลับไปรายงานนายใหญ่ เลยให้เลือกหยิบหนังสือที่หนาที่สุดในห้องของนายท่านมา
แค่นี้ก็พอฉีกเล่นไปได้สักพักหนึ่งแล้ว
คนบ้าจะเอาหนังไปทำอะไรนอกจากเล่น คงไม่ได้เอาไปอ่านหรอก
พงศาวดารมสมัยราชวงศ์โจว เฉิงเจียวเหนียงใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามปกหนังสือก่อนจะอ่านชื่อเรื่องออกมาเบาๆ นางไม่สนใจว่าปั้นฉินพูดอะไร ภายในใจของนางมีความสุขมาก เพียงแต่ไม่สามารถแสดงมันออกมาได้
"นายหญิงเจ้าขา หากท่านชายตื่นแล้วคงมาหานายหญิงแน่นอนเจ้าค่ะ" ปั้นฉินเอ่ยพลางคุกเข่าแล้วนั่งลงอยู่ตรงหน้านาง ก่อนวางมือทับลงบนหนังหนังสือ
เฉิงเจียวเหนียงตอบรับแล้พยักหน้าให้แก่นาง
"ดี" นางกล่าว
"นายหญิง" ปั้นฉินนั่งอยู่เพียงครู้ก่อนจะยืดตัวขึ้น ท่าทีดูร้อนรนไม่สงบ ท่านได้เจอลูกพี่ลูกน้องของท่านแล้ว ท่านจะพูดอะไรกับเขาหรือเจ้าคะ"
เฉิงเจียวเหนียงเปล่งเสียงพึมพำแต่กลับไม่พูดออกมา
"อยากจะพูดมากมายแต่พูดไม่ออกใช่ไหมเจ้าคะนายหญิง ไม่ต้องรีบร้อนเจ้าค่ะ " ปั้นฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม " พูดช้าๆ ท่านชายต้องอดทนฟังอย่างแน่นอน "
เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยอืมอีกครั้ง ความจริงแล้วนางไม่มีอะไรจะพูดหรอก เพราะไม่ได้สนิทสนมกับเขา
นางก้มศีรษะลงเพื่ออ่านหนังสือ
"มีท่านชายอยู่ วันหน้าพวกเขาไม่กล้ารังแกนายหญิงแน่" ปั้นฉินพูดอีกครั้ง นางทั้งตื่นเต้นและรู้สึกโล่งใจ “หากรู้เช่นนี้ พวกเราไปบ้านเหล่าฮูหยินตระกูลโจวเสียก่อน แล้วค่อยกลับมาที่นี่ดีกว่า"
เฉิงเจียวเหนียงเงยหน้าขึ้น
“เจ้าเคยบอกว่ามีคนชื่อหันหยวนเจา” จู่ๆ นางก็พูดขึ้น
ปั้นฉินตกใจที่ถูกขัดจังหวะ
หันหยวนเจางั้นหรือ
เฉิงเจียวเหนียงหยิบสมุดบันทึกประจำวันของปั้นฉินขึ้นมาและเปิดออก แล้วชี้ไปที่บรรทัดหนึ่ง
‘วันนี้ แม่น้ำถง ท่านชายตระกูลหัน นามว่าหยวนเจา เห็นความอยุติธรรมจึงเข้ามาช่วยเหลือ’
ปั้นฉินนึกขึ้นได้
"ข้าจำไม่ได้ ว่าเกิดอะไรขึ้น" เฉิงเจียวเหนียงถาม
ปั้นฉินเล่าเรื่องนี้อีกครั้ง แต่เมื่อเทียบกับครั้งก่อนๆ ในครั้งนี้นางเล่าได้เร็วและเข้าใจได้ง่ายขึ้น
"นายหญิง ท่านชายหกตัวเล็กกว่าท่านชายของตระกูลหันคนนี้นิดหน่อย" นางพูดเสริม
"ปั้นฉิน ท่านชายหันบอกว่า เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ผู้ใดก็ทำได้ ไม่ได้ถือว่าเป็นบุญคุณอันใด" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว แต่ไม่ได้พูดถึงท่านหกเลย
ปั้นฉินมองนางแล้วพยักหน้า
" ใช่ ใช่เจ้าค่ะ นายหญิงจำได้แล้วใช่ไหมเจ้าคะ นายหญิงบอกว่า มีหลายสิ่งที่สามารถทำได้ในโลกนี้ แต่มันไม่ใช่ว่าทุกคนจะยอมทำ ข้าจึงอยากเขียนมันลงไปเพื่อที่จะไม่ลืมความช่วยเหลือที่ได้จากท่านชายหัน" นางเอ่ยพลางหัวเราะ
เฉิงเจียวเหนียงมองมาที่นาง
"ใช่ ปั้นฉิน มีโอกาสไม่มากนักที่จะได้พบเจอคนอย่างท่านชายหัน" นางกล่าว
ปั้นฉินงุนงง นี่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรงั้นหรือ
นายหญิงสมองเชื่องช้าคงคิดเรื่องอื่นไปแล้วกระมัง หรือว่ากำลังนึกถึงท่านชายหกที่มาช่วยเหลือ เลยพลอยนึกถึงท่านชายหันไปด้วย
คงเป็นเช่นนั้นแน่ๆ หัวสมองของนายหญิงแล่นไปไกล ดึงสติกลับมาไม่ได้
"ใช่แล้วเจ้าค่ะ เพราะฉะนั้นที่ท่านชายมาเยือน นับเป็นเรื่องที่ดีมาก" นางยิ้มพร้อมใช้โต๊ะเตี้ยพยุงตัวลุกขึ้น "นายหญิงเจ้าคะ ข้าจะไปดูชาสำหรับรับรองแขก”
ปั้นฉินวิ่งออกไปโดยไม่ลังเล
เฉิงเจียวเหนียงเห็นนางกลับมาอีกครั้ง สวมรองเท้าที่วางไว้ตรงทางเดิน จากนั้นก็เข้าไปในครัวอีกครั้ง
เจียวเหนียงเม้มริมฝีปาก ยิ้มเล็กน้อย ก้มศีรษะลงและเปิดหนังสือต่อ
เมื่อถึงเวลาเที่ยง ชาของปั้นฉินเย็นแล้วเย็นอีก แต่ท่านชายโจวหกก็ยังไม่มา
"ยังไม่ตื่นอีกหรือ" ปั้นฉินพูดขึ้น "หรือว่าจะดื่มเหล้าเยอะจนเกินไป”
ไม่มีใครตอบนาง เมื่อคนอื่นๆ พักเที่ยงเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาพักกลางวันของเฉิงเจียวเหนียง
นางนอนอยู่บนฟูกแล้วหลับไป หนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยริมหน้าต่าง ถูกลมพัดจนเกิดเสียงเบาๆ
ปั้นฉินเดินอย่างระมัดระวังเพื่อพลิกหนังสือ นางจ้องมองแสงแดดและร่มเงาสีเขียวนอกหน้าต่างครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน
"ข้าจะไปพบท่านชายหก เจ้าช่วยข้าดูนายหญิงด้วยนะ" นางกระซิบกล่าวบอกกับสามใช้คนใหม่
สาวใช้หน้าตาแสนธรรมดา หากอยู่ท่ามกลางผู้คนก็คงหาไม่เจอ อายุประมาณสิบหกหรือสิบเจ็ดปีได้ นางรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
"เอ่อ...เอ่อ... แล้วข้าต้องทำอย่างไร" นางถามเสียงสั่น
ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยดูแลคนบ้าเสียด้วยสิ...
หากเจ้าคนบ้าตื่นขึ้นแล้วร้องไห้ฟูมฟายจะทำอย่างไร ตีคนหรือเปล่า จะต้องป้อนน้ำหรือไม่ ทานขนมชนิดไหน นางคนเดียวจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไหวหรือเปล่า
ปั้นฉินจ้องหน้าสาวใช้ด้วยความรำคาญ
"ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา เจ้ารออยู่ที่ทางเดิน ไม่ต้องเข้าไป ถ้านายหญิงตื่นนางจะนอนนิ่งๆ และเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไร" นางกระซิบบอก
สาวใช้รู้สึกโล่งใจ
“รีบไปรีบกลับนะพี่” นางยังคงพูดเสียงประหม่า
ปั้นฉินก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว
นางถามอยู่หลายคนกว่าจะรู้ว่าท่านชายโจวหกพักอยู่ที่ใด แต่พอรีบไปที่นั่นกลับไม่พบใครแล้ว
"ท่านชายไปหานายรองแล้ว" ชายหนุ่มที่อยู่นอกประตูกล่าว
มันก็ถูกแล้วที่จะไปพบพ่อของนายหญิงก่อน ปั้นฉินคิดอย่างมีความสุข แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนของนายรองเฉิง นางไม่ได้เข้าไปในลานบ้าน คิดว่ารออยู่ข้างนอกจะเหมาะกว่า เมื่อท่านชายออกมาตนก็สามารถพาเขาไปพบนายหญิงได้ทันที
รออยู่พักใหญ่แต่ก็ไม่เห็นท่านชายโจวหกออกมาเสียที ปั้นฉินกระวนกระวายเล็กน้อย จึงรีบถามชายหนุ่มที่หน้าประตูของนายรอง จึงได้รู้ว่าท่านชายไปหานายใหญ่พร้อมกับนายรองตั้งนานแล้ว
ปั้นฉินกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะรีบวิ่งไปที่เรือนของนายใหญ่
นางรู้สึกโมโห ส่วนเหล่าสาวใช้ที่อยู่บริเวณลานบ้านก็ดูเป็นกังวล
“ท่านแม่นม ท่านว่าเข้าไปดูดีหรือไม่” นางยื้อแม่นมไว้ก่อนจะถาม
ทั้งสองนั่งชันเข่าอยู่ข้างนอกทางเดินกว่าครึ่งค่อนวัน ข้างในไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมา เงียบเสียจนน่ากลัว
"สาวใช้คนนั้นบอกว่าอย่าเลย เราอย่าเข้าไปเลยจะดีกว่า" แม่นมเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ
"เหตุใดถึงยังไม่กลับออกมาอีก" สาวใช้มองไปที่ประตู "คุยอะไรกันนานถึงเพียงนี้ เหตุใดต้องคุยกันตอนนี้ วันพรุ่งค่อยคุยกันก็ไม่สายไม่ใช่หรือ"
ปั้นฉินเพิ่งจะมาถึงหน้าประตูเรือนของนายใหญ่ บ่าวตัวน้อยข้างในออกมาแล้ว
"ว่าอย่างไรนะ ท่านชายหกกำลังจะไปแล้วหรือ" ปั้นฉินถึงกับผงะ "เพิ่งมาถึงวันนี้ เหตุใดถึงจะกลับไปแล้วเล่า"
นายใหญ่เฉิงและนายรองเฉิงเมื่อได้ฟังก็รู้ว่าเรื่องนี้หนักหนาเอาการ
"ฟ้าเริ่มมืดแล้ว หลานชายจะกลับได้อย่างไร" นายใหญ่เฉิงกล่าว
"ไม่เป็นไร ฟ้ามืดแล้ว คนยิ่งน้อย ยิ่งเดินทางได้เร็ว" นายน้อยโจวหกหัวเราะตามประสาชายหนุ่ม
นายรองเฉิงดูแคลยเขาอยู่ในใจ
"หลานชายต้องรีบไปรีบกลับ เพียงเพื่อตอบจดหมาย ลำบากแท้” นายใหญ่เฉิงเอ่ยแต่ก็ไม่รั้งให้อยู่ต่อ
“โอ้ นอกจากจะมาตอบจดหมายแล้ว ก็ยังมาดูว่าน้องสาวกินดีอยู่ดีหรือไม่ แล้วยังมีอีกเรื่องหนึ่ง " ท่านชายโจวหกพูดพลางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาทันใด
ในที่สุด!
นายใหญ่ตระกูลเฉิงและนายรองเฉิงอึ้งไปครู่ ทำทีมาก่อความวุ่นวาย ในที่สุดพวกเขาก็พูดถึงเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาเสียที
"เชิญพูดมาได้เลย" นายใหญ่ตระกูลเฉิงกล่าว
ท่านชายโจวหกนั่งตัวตรงแล้ววางมือลงบนหัวเข่า
"ข้าต้องการสาวใช้นางนั้น" เขากล่าว


## 032 ไปเถิด

บทที่ 32 ไปเถิด
ข้าอยากได้สาวใช้นางนั้น
ฮูหยินใหญ่เฉิงรู้สึกเหมือนเพิ่งได้ยินประโยคนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน
“สะ...สาวใช้ของเจียวเหนียงนางนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่ถาม
นายใหญ่เฉิงพยักหน้า
“เขามาเพื่อรับนางอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่ถามต่อ
“เขาพูดเช่นนั้น” นายใหญ่เฉิงกล่าว
ความต้องการของเขาผิดความคาดหมายของทุกคนไปอย่างมาก
“เลิกคิดได้แล้ว ถ้าเขาอยากได้ก็ให้เขาไป เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่ใช่สาวใช้ในบ้านของเราอยู่ดี” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว “หากเขาเอ่ยปากขอ เราก็ให้ไป หากเขาไม่พูด เราก็ทำเฉยๆ ไว้ ดังสุภาษิตที่ว่าทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้านทาน”
พูดถึงเพียงเท่านี้ ฮูหยินใหญ่ก็พลันนึกถึงนางขึ้นมา
“อีกอย่าง ตั้งแต่สาวใช้นางนี้มาอยู่ที่บ้านก็สร้างเรื่องมากมาย ตระกูลของเราเลี้ยงคนอย่างนางไว้ไม่ได้หรอก”
ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
นายใหญ่เฉิงพยักหน้า
“บอกสาวใช้นางนั้นว่าไปเถอะ ให้นางไปอยู่กับนายที่แท้จริง” นายใหญ่เฉิงกล่าว
เหล่าบรรดาสาวใช้ได้ยินคำสั่งจึงเดินออกไป ไม่นานก็เดินกลับเข้ามา
“นายใหญ่ ฮูหยินเจ้าคะ ไม่ต้องบอกนางแล้วเจ้าค่ะ นางอยู่ด้านนอกและพบกับท่านชายโจวหกแล้ว” สาวใช้กล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงหัวเราะ
“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี เรื่องของบ้านเขาก็ให้เขาจัดการเอง” ฮูหยินใหญ่กล่าว พูดจบนางก็หัวเราะออกมาพร้อมกับถือพัดโบกสะบัด ก่อนจะมองไปที่นายใหญ่เฉิง “ไม่รู้ว่าครั้งนี้นางจะยอมไปหรือไม่นะเจ้าคะ”
“กลับบ้านพร้อมท่านชายหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินถามด้วยความประหลาดใจ
ท่านชายโจวหกพยักหน้า
“ดีเหลือเกินเจ้าค่ะ!” ปั้นฉินดีใจมาก “ข้าจะไปบอกนายหญิง”
ปั้นฉินหันหลังกำลังจะเดินจากไป แต่นึกอะไรบางอย่างออกจึงหยุดเดิน
“ท่านชาย นายใหญ่อนุญาตแล้วหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม
“เจ้าไม่ใช่คนของตระกูลพวกเขาสักหน่อย เหตุใดถึงต้องได้รับอนุญาตจากพวกเขาก่อน” ท่านชายโจวหกขมวดคิ้วเอ่ย
ปั้นฉินตะลึงไปชั่วครู่
“แต่ว่านายหญิงเป็นคนของตระกูลเฉิงนะเจ้าคะ” ปั้นฉินถาม
ท่านชายโจวหกยิ่งขมวดคิ้วหนักเข้าไปอีก
“นายหญิงที่ไหนกัน ข้าหมายถึงเจ้า” ท่านชายโจวหกกล่าว
“เอ๊ะ” ปั้นฉินตะลึงพร้อมกับมองไปที่ท่านชายโจวหก “ท่านไม่ได้มารับนายหญิงของข้าหรือเจ้าคะ”
“นี่เจ้าโง่ฟั่นเฟือนไปแล้วหรือ” ท่านชายโจวหกมองสำรวจปั้นฉิน คิ้วขมวดด้วยความหงุดหงิด “นายหญิงของเจ้าแซ่โจวงั้นหรือ เก็บข้าวของเร็ว พวกเราต้องเดินทางออกจากที่นี่ก่อนอาทิตย์ตกดิน”
ท่านชายโจวหกกล่าว พร้อมกับหันหลังเดินจากไป
ปั้นฉินยืนนิ่งอยู่กับที่ ในหูมีแต่เสียงอื้ออึงเต็มไปหมด
อันที่จริงเฉิงเจียวเหนียงนั้นตื่นตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ปั้นฉินกำลังกำชับสาวใช้ให้ดูแลนาง แต่เพราะนางนอนจนเบื่อแล้วจึงลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเอง เสียงขยับตัวของเฉิงเจียวเหนียงทำให้เหล่าสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกถึงกับตกใจ เสียงกระซิบนินทาของเหล่าสาวใช้ดังลอดเข้ามาจนนางได้ยิน
การพลิกหนังสืออ่านท่ามกลางความเงียบนั้นแตกต่างกับการดูรูปภาพหรือตัวอักษรที่มีเพียงสองแถวบนฉากกั้นห้อง ตัวหนังสือถี่ยิบมากมายประดังเข้าตา แค่เห็นก็ทำให้สายตาพร่ามัวจิตใจว้าวุ่น นางถึงกับต้องหลับตาลงชั่วขณะถึงรู้สึกดีขึ้น
จะอ่านหรือไม่อ่านดี
เฉิงเจียวเหนียงมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ พร้อมกับก้มศีรษะลงอีกครั้ง
เวลาครึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกพะอืดพะอมนั้นหายไปด้วยการใช้ฝ่ามือปิดตัวหนังสือเอาไว้แล้วดูทีละแถว ตัวหนังสือจึงจะไม่ซ้อนทับกัน
แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วนางจะอ่านตัวหนังสือได้เพียงแถวเดียวก็ตาม
แต่ก็ใช้เวลาไปกว่าครึ่งค่อนวันแล้ว
เฉิงเจียวเหนียงเงยหน้าขึ้นมาจึงเห็นว่าใกล้เวลาพลบค่ำแล้ว ก้อนเมฆสีเพลิงราวกับกำลังลุกไหม้ ทำให้ขอบฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดง
คำนินทาของบรรดาสาวใช้ที่วิตกกังวลอยู่ด้านนอกเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง
“เหตุใดถึงยังไม่กลับมาอีก... ”
“อาจไปทำธุระที่อื่นอยู่ก็เป็นได้... ”
“นายหญิงของนางเป็นคนบ้า ไม่มีคนดูแลไม่ได้...”
“หากเป็นเช่นนั้น พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ...”
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่ด้านนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ แล้วปิดหนังสือลง
“เข้ามาหาข้าหน่อย” นางตะโกนเรียก
เสียงพูดจากด้านนอกหยุดลงในทันที ลานหน้าบ้านเงียบสนิท ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของลมหายใจ
เพียงไม่นานสาวใช่ที่ทั้งตัวสั่นทั้งหวาดกลัวก็เดินเข้ามา
“นายหญิงเจ้าคะ” สาวใช้คุกเข่าพร้อมกับขานตอบด้วยเสียงสั่น ไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าขึ้น
“ข้าอยากเปลี่ยนเสื้อผ้า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวพร้อมกับมองไปที่สาวใช้
“ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบพลางเงยหน้าขึ้น ขณะนั้นพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสายัณห์อันสว่างไสวของดวงอาทิตย์สาดส่องหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าของนาง แสงแพรวพราวส่องไสวไปชั่วขณะ
แม่เจ้า เหตุใดนางถึงงดงามเช่นนี้ แถมยังไม่มีกลิ่นเหม็นอีกต่างหาก...
สิ่งที่คนเหล่านั้นพูดเป็นคำโกหกทั้งสิ้น!
ปั้นฉินก้าวเข้ามาในเรือนอย่างเร่งรีบ
“นายหญิงตื่นแล้วหรือยัง” นางรีบถาม แต่ยังพูดไม่จบประโยคก็เหลือบเห็นสาวใช้ที่อยู่ตรงทางเดินหันหลังมามองนาง
เสียงของปั้นฉินหยุดลงทันที
“นายหญิง น้ำมาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้พูดแต่หลบสายตา นางคุกเข่าก้มหน้าและนำถ้วยน้ำชาวางไว้บนโต๊ะเตี้ย
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือออกมาหยิบแก้วน้ำชา
ปั้นฉินได้สติกลับมาจึงรีบเดินเข้าไปแล้วนั่งคุกเข่าลง
“นายหญิงต้องการดื่มน้ำเย็นหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินพูดพลางเอื้อมมือไปจับถ้วยน้ำชาเพื่อวัดอุณหภูมิ
“ได้ทั้งนั้น ข้ารอสักครู่ค่อยดื่มก็ได้” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“เจ้าค่ะ” ปั้นฉินตอบ พร้อมกับเก็บมือแล้วนั่งลง
“นายหญิงต้องการเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่เจ้าคะ” ปั้นฉินนึกขึ้นได้จึงรีบถาม
“ข้าเปลี่ยนชุดให้นายหญิงแล้ว” สาวใช้ที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงทางเดินรีบกล่าวด้วยความตื่นเต้น เหมือนกับว่าได้ทำสิ่งที่น่าอัศจรรย์ไป
“อืม” ปั้นฉินกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงยกแก้วน้ำชาขึ้นดื่มอย่างช้าๆ
“นายหญิง มื้อดึกนี้อยากทานอะไรหรือเจ้าคะ ปั้นฉินจะลงมือทำให้ทานเจ้าค่ะ” ปั้นฉินกล่าวไปยิ้มไป
เฉิงเจียวเหนียงมองหน้าปั้นฉิน
ปั้นฉินหลบตาลง ไม่กล้าสบตา
“บะหมี่เย็น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“ได้เจ้าค่ะ” ปั้นฉินก้มหน้าขานตอบ
“ข้าจะรีบไปทำเจ้าค่ะ” ปั้นฉินเอ่ยพร้อมกับยืนขึ้น
ปั้นฉินเพิ่งก้าวลงขั้นบันได ก็มีสาวใช้เดินมายืนรออยู่ตรงนอกประตู
“แม่นางปั้นฉิน คนของท่านชายโจวที่อยู่ตรงประตูสองถามว่าท่านพร้อมแล้วหรือยัง” นางกล่าว
ปั้นฉินตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ใบหน้าขาวซีด
"แม่นมช่วยไปบอกท่านชายทีว่า ขอข้าทำบะหมี่เย็นให้กับนายหญิงอีกสักครั้งก่อนไป" ปั้นฉินเอ่ยตัวสั่นเทา
เฉิงเจียวเหนียงวางถ้วยน้ำชาลง
“หากพี่ปั้นฉินไม่ว่างทำ ก็ไปเถอะ ข้าให้ห้องครัวจัดเตรียมให้ได้” หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าว
“ข้าทำได้!” ปั้นฉินตะโกนกลับ
สาวใช้สะดุ้งตกใจ นางมองไปยังปั้นฉินที่น้ำตาไหลพราก รู้สึกงุนงงยิ่งนัก
ปั้นฉินหันหลัง ก่อนจะก้มหน้าแล้วรีบเดินไปยังห้องครัว
“ไม่ต้องทำแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เจ้าไปเถอะ”
ปั้นฉินหันหลังและคุกเข่าหมอบลงกับพื้นร้องไห้สะอื้นเสียงดัง
สาวใช้ที่อยู่นอกประตูและริมทางเดินต่างพากันตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
“นายหญิง นายหญิง เจ้าคะ“ ปั้นฉินกล่าวพร้อมน้ำตา ก่อนจะคุกเข่าคลานไปข้างหน้า “ข้าไม่ไปแล้ว ข้าจะไปบอกท่านชายหกเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
เมื่อพูดจบนางก็ลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกไป
สาวใช้มองตะลึง
“เกิดอะไรขึ้น” นางถามอย่างงวยงง
ไม่มีใครตอบนาง
ปั้นฉินวิ่งไกลออกไปมากแล้ว สาวใช้ที่อยู่นอกประตูก็วิ่งตามไป
สาวใช้หันหลังกลับมามองเฉิงเจียวเหนียงอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ผมยาวของนางถูกปล่อยสยาย เฉิงเจียวเหนียงสวมเสื้อผ้าแพรสีเรียบทรงหลวม นั่งนิ่งเหมือนเช่นเคย ท่าทางราวกับว่าเห็นทุกอย่าง แต่ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย
รู้ว่าต้องกิน ดื่ม ถ่าย นอน ก็นับว่าเก่งแล้ว แต่สำหรับรัก โลภ โกรธ หลง นั้นนางคงไม่เข้าใจเป็นแน่
“บอกห้องครัวด้วยว่าข้าจะกินบะหมี่เย็น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ดูสิ เป็นอย่างที่พูดไม่มีผิด!
“ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบ
คนบ้าผู้นี้ใช่ว่าจะไม่รู้ความ แถมยังไม่ส่งเสียงหัวเราะหรือร้องไห้โวยวาย ที่สำคัญคือไม่ทำร้ายผู้อื่น เพียงแต่ชอบเอาแต่นั่งนิ่งเงียบ กินแล้วก็นอน ขอแค่มีคนช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ก็พอแล้ว ช่างดูแลง่ายอะไรเช่นนี้
สาวใช้เดินจากไปอย่างร่าเริง
เฉิงเจียวเหนียงนั่งอยู่ในห้องโถง ถือถ้วยน้ำชาไว้ในมืออย่างนิ่งสงบ
เมื่อเห็นปั้นฉินร้องไห้ ท่านชายโจวจึงขมวดคิ้วแน่น
“ข้าเห็นว่าเจ้าทำคุณงามความดี เป็นวีรสตรีผู้หนึ่ง จึงอยากจะพาเจ้ากลับไปพร้อมๆ กัน เหตุใดเจ้าถึงได้ร้องไห้ฟูมฟายเช่นนี้” เขาเอ่ยพลางจับบังเหียนขึ้นขี่ม้า
วีรสตรีอย่างนั้นหรือ ท่านชายหกพูดถึงตัวนางใช่หรือไม่ ท่านชายเห็นคุณค่านางมากเพียงนี้เชียวหรือ
ทว่า...
“หาก...หากข้าไปแล้วนายหญิงข้าจะอยู่อย่างไร” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับร้องไห้
“ไม่มีเจ้า ตระกูลเฉิงก็ไม่มีสาวใช้นางอื่นแล้วหรือ” ท่านชายโจวหกอดขำไม่ได้ ฉลาดก็ฉลาดอยู่หรอก แต่ปัญหาหลักของผู้หญิงคือชอบทำให้ผู้อื่นรำคาญ
“แต่ว่าข้าดูแลนายหญิงตั้งแต่เล็ก...” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับร้องไห้
“อยู่กับเจ้าตั้งแต่เล็กแล้วอย่างไรเล่า หากไม่อยู่กับเจ้าแล้วไปอยู่กับคนอื่นแทน นางจะตายอย่างนั้นหรือ หากบัดนี้ไม่มีเจ้า นางก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้หรือ” ท่านชายโจวหกขมวดคิ้วกล่าว “บนโลกนี้ไม่มีใครห่างกันแล้วมีชีวิตต่อไปไม่ได้หรอก เจ้าอย่าสำคัญตัวผิด จะเป็นการหลอกตัวเองเสียเปล่า”
ปั้นฉินก้มหน้าร้องไห้ราวกับใจจะขาด
ถูกต้องแล้ว นางไม่ใช่คนของตระกูลเฉิง นางคือสาวใช้ที่เหล่าฮูหยินโจวซื้อตัวมาจึงต้องคนของตระกูลโจว
เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วนางก็ควรกลับพร้อมกัน
“เจ้าจะไปหรือไม่ไปกันแน่ ข้ารีบ ไม่ไปก็ช่างเจ้าแล้ว ขาดเจ้าไปคนหนึ่ง ก็ไม่มีผลอะไรกับข้า!” ท่านชายโจวหกตะโกน “ข้าก็แค่เสียดายความสามารถของเจ้า หากต้องปล่อยเจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปก็เท่านั้น!”
ปั้นฉินเงียบ นางพูดไม่ออกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่อยู่บนหลังม้า
ชายหนุ่มมองลงไปที่ปั้นฉิน แสงของดวงอาทิตย์กำลังจะลับจากขอบฟ้า
ปั้นฉินหันหลังกลับไปมองที่ประตู
แม้ว่าบัดนี้อาการป่วยของนายหญิงจะดีขึ้นมากแล้ว แต่หากไม่คอยย้ำเตือน นางจะจดจำผู้คนหรือเรื่องราวได้เพียงสามถึงสี่วันเท่านั้น
หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ผ่านไปสามสี่วันนางคงจำสาวใช้ที่ชื่อปั้นฉินนางนี้ไม่ได้แล้ว
ปั้นฉินก้มหน้าเช็ดน้ำตา
“เจ้าค่ะ” นางก้มหน้า กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ “ข้าเชื่อท่านชาย ข้าไม่มีของที่ต้องเก็บเจ้าค่ะ”
แสงสุดท้ายกำลังจะลับขอบฟ้า ความมืดมิดยามค่ำคืนกำลังจะปกคลุมพสุธา


## 033 ใครบ้า

บทที่ 33 ใครบ้า
บะหมี่เย็นที่สาวใช้ตักใส่ชามกระเบื้องศิลาดลสีเขียวอ่อนและโรยหน้าด้วยต้นหอมสีขาวบางถูกวางไว้บนโต๊ะเตี้ย พร้อมกับเครื่องเคียงอีกสองถ้วยเล็ก ถ้วยแบ่ง และตะเกียบ ก่อนจะยกมาวางไว้ตรงหน้าของเฉิงเจียวเนียง
เมื่อภายในห้องจุดไฟสว่าง ม่านไม้ไผ่จึงถูกปิดลงเพื่อกันไม่ให้แมลงบินเข้ามา
เฉิงเจียวเหนียงมองไปยังโต๊ะอาหารที่อยู่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ลงมือกิน
ไม่รู้ว่านางกินข้าวเองเป็นหรือไม่
สาวใช้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมองไปที่สาวใช้อีกคนที่รออยู่ด้านข้าง สาวใช้นางนั้นกระพริบตาส่งสัญญาณ
ให้นาง
นางเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบ
ทว่าเฉิงเจียวเหนียงเอื้อมมือไปถึงก่อน มือข้างหนึ่งปัดแขนเสื้อ แล้วใช้อีกมือหนึ่งค่อยๆ คีบบะหมี่ขึ้นมาทาน
สาวใช้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทำท่าทางภูมิใจใส่สาวใช้อีกคน
เสียงฝีเท้าที่อยู่ด้านนอกประตูเข้ามาใกล้ ก่อนจะมีคนสี่ถึงห้าคนเดินเข้ามา
“แม่นางกัวมาที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ” เหล่าสาวใช้เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม
หัวหน้าสาวใช้ยิ้มก่อนจะชี้ไปยังคนที่อยูข้างหลังนาง
“สาวใช้นางนี้ ข้ายกให้พวกเจ้า” นางกล่าว
สาวใช้หน้าบูดบึ้งก้าวเท้าขึ้นออกมาแล้วแสดงความเคารพอย่างเก้ๆ กังๆ
“เหตุใดถึงเพิ่มสาวใช้อีกเจ้าคะ” สาวใช้ถาม
“อืม สาวใช้ที่มาพร้อมกับนายหญิงไปแล้ว ฮูหยินกลัวว่าพวกเจ้าสองคนจะดูแลกันไม่ไหว เลยส่งสาวใช้มาเพิ่มอีกหนึ่งคน” แม่นางกัวกล่าวพร้อมกับมองไปที่ห้องโถง
ภายใต้แสงไฟสลัว หญิงสาวผู้นั้นเอาแต่ก้มหน้ากินข้าว ไม่มีทีท่าว่าจะเงยหน้าขึ้นมามองไปทางอื่นเลย
เป็นคนบ้าก็ดีเหมือนกัน ไร้ความกังวล ไร้ปัญหา
แม่นางกัวไม่มีกะจิตกะใจที่จะอยู่ต่อ นางจึงหันหลังแล้วเดินจากไป
สาวใช้คนเดิมและสาวใช้คนใหม่ยังคงอยู่ในความงุนงง
“ไปดื้อๆ เช่นนั้นเลยหรือ”
สาวใช้คนใหม่เบะปากมองไปรอบๆ ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเยาะลอยมา
“เป็นเจ้าจะไม่ไปหรือไร จะให้อยู่ที่นี่ตลอดชีวิตเลยหรือ” นางกล่าว “ในเมื่อมีที่ที่ดีกว่าให้ไป และท่านชายก็มารับด้วยตัวเอง หากไม่ไป ก็โง่เต็มทีแล้ว”
เหล่าบรรดาสาวใช้ถึงบางอ้อ ทั้งรู้สึกผิดหวังและหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
“ก็ไปเลยอย่างนั้นหรือ” สาวใช้หันหลังมองเฉิงเจียงเหนียงที่อยู่ในห้องโถง
นางยังคงทานข้าวอย่างช้าๆ ต่อไปภายใต้แสงไฟสลัวนั้น
“ติดตามนายหญิงมาก็ตั้งนาน มาคำนับหรือพูดลาสักคำก็ยังดี” นางบ่นพึมพำ
“คำนับแล้ว คำนับหน้าประตูตั้งหลายครั้ง" สาวใช้คนใหม่กล่าว “และอีกอย่าง ไม่เห็นจะต้องบอกอะไรเลย
คนบ้าจะไปเข้าใจอะไรกัน”
ท่านชายตระกูลโจวอยู่ถึงแค่ตอนกลางวันก็เดินทางกลับ แถมยังพาสาวใช้กลับไปด้วย ข่าวนี้แพร่สะพัดไปถึงเรือนนายใหญ่
“ไม่ใช่ว่าทิ้งนายหญิงของนางไม่ลงหรอกหรือ แม้แต่ให้เข้าครัวทำขนมยังไม่ยอมเลย แล้วนี่อะไร เหตุใดตอนนี้
ถึงบอกว่าจะไปก็ไปเลย นี่ระยะทางไกลกว่าหนึ่งหมื่นแปดพันลี้ ทิ้งกันลงได้อย่างไร” แม่นางเฉิงหกเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ทิ้งไม่ลงหรอก สาวใช้นางนี้เป็นคนฉลาด คนเราต้องรู้จักมักใหญ่ใฝ่สูงไว้บ้าง หากอยู่กับคนบ้าต่อไป ชีวิตก็เท่านั้นแล ทว่าหากไปอยู่กับท่านชายผู้นั้น ภายภาคหน้าคงสุขสบายกว่าที่เป็นอยู่เป็นแน่” แม่นางเฉิงห้าเอ่ยอย่างช้า ๆ
แม่นางเฉิงหกรู้เรื่องนี้แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้จึงเข้าใจเป็นอย่างดี ก่อนจะกวาดสายตามองสาวใช้ที่อยู่รอบๆ ด้วยความโกรธ
“หากพวกเจ้าคนใดแตกเนื้อสาว แล้วทิ้งนายหนีตามผู้ชายไปเช่นนางแล้วล่ะก็ ไม่ว่าเจ้าจะอยู่กับนายคนไหน
ข้าก็จะตามไปตีพวกเจ้าจนตายแน่นอน” นางเชิดคางขึ้นเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด
เหล่าบรรดาสาวใช้ต่างคุกเข่าลงด้วยความตกใจกลัว พร้อมกับพูดว่าไม่กล้าเจ้าค่ะ
“แตกเนื้อสาวคืออะไรหรือ” แม่นางเฉิงเจ็ดถามด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดถึงแตกเนื้อสาวแล้วจึงต้องทิ้งนายเล่า”
ลืมไปเสียสนิทว่าที่นี่มีเด็กอายุแปดขวบอยู่ด้วย พี่สาวน้องสาวทั้งหลายยกพัดขึ้นมาโบกเพื่อกลบเกลื่อน
“ข้าหงุดหงิดนัก เราไปเดินเที่ยวที่สระบัวกันเถอะ” แม่นางเฉิงหกเปลี่ยนเรื่องสนทนา
เหล่าพี่น้องเห็นด้วยจึงพากันลุกขึ้นยืน เว้นแต่แม่นางเฉิงหกที่ไม่ยอมลุก
“ที่นั้นมีผี” นางกล่าว
“มีผีที่ไหนกัน หมอเลี่ยวบอกว่าที่พี่ชายสี่ล้มป่วย เพราะอ่านหนังสือกับคิดมากเกินไป และเป็นเพราะโดนลมที่สระบัวด้วย” แม่นางเฉิงหกเลิกคิ้วตะโกนพร้อมกับยื่นมือไปจิ้มหน้าผากของแม่นางเฉิงเจ็ด “หากเจ้ายังพูดถึงพี่ชายข้าเช่นนั้นอีก ข้าจะเลิกเล่นกับเจ้า!”
แม่นางเฉิงเจ็ดทั้งโมโหทั้งน้อยใจ
“ข้าก็ไม่ได้อยากเล่นกับเจ้า!“ นางกระทืบเท้ากล่าว แล้วเดินออกไปโดยไม่สวมรองเท้า
แม่นมและสาวใช้เห็นจนชินตาไปแล้ว จึงถือรองเท้าเกี๊ยะรีบวิ่งตาม
แม่นางเฉิงหกส่งเสียงกระฟัดกระเฟียด
“พวกเราไปกันเถอะ คนบ้านั่นไม่ได้อยู่ที่สระบัวแล้ว เราเดินเที่ยวเล่นได้สบายเลย” นางกล่าว
สาวใช้ที่กำลังนอนอยู่บนเสื่อสานด้านนอกม่านไม้ไผ่รีบลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงจากข้างในเรือนดังขึ้น
“นายหญิงตื่นแล้วหรือเจ้าคะ" นางถาม
“อืม” คนที่อยู่ในเรือนกล่าว
สาวใช้ลุกขึ้นจัดผมเผ้าของตัวเองก่อนจะเข้าไป ในขณะที่เฉิงเจียวเหนียงนั้นนั่งรออยู่ข้างเตียงแล้ว
“นายหญิง ข้าช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านนะเจ้าคะ” สาวใช้กล่าว
แม้ว่าจะมาได้เพียงแค่สามสี่วัน แต่นางก็สามารถทำได้อย่างชำนาญแล้ว เพราะมันช่างง่ายมากเหลือเกิน
นายหญิงไม่โวยวาย ชอบอยู่เงียบๆ ปรนนิบัติรับใช้ง่ายมาก เอ๊ะ เว้นเสียแต่เวลากินข้าว
หลังจากที่เฉิงเจียวเหนียงล้างหน้า หวีผม และดื่มน้ำไปสองสามจิบ สาวใช้ก็ดันโต๊ะอาหารมาไว้หน้าเฉิงเจียวเหนียง
“นายหญิง ดูนี่สิเจ้าคะ...” นางกล่าวอย่างระมัดระวัง
เฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ กวาดสายตาไปที่โต๊ะอาหาร
อาหารถูกส่งมาจากห้องครัว ซึ่งที่นี่ก็มีห้องครัวขนาดค่อนข้างเล็ก แต่กลับไม่ถูกรื้อออกไป เป็นเพราะว่า...
“เอาปลานี้ทอดด้วยน้ำมันงา และเอาข้าวไปแช่ในน้ำแกงด้วย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้นตอบพร้อมกับนำอาหารบนโต๊ะใส่ลงกล่องอาหารแล้วถือออกมา
สาวใช้ที่อยู่ตรงลานหน้าบ้านกำลังสระผมอยู่
“หยุดสระได้แล้ว ตักน้ำออกมาให้ข้าด้วย ข้าจะใช้เตาถ่านทำอาหารให้นายหญิงใหม่” สาวใช้กล่าว
สาวใช้ที่กำลังสระผมอยู่หงุดหงิดเล็กน้อย
“อาหารทำเสร็จแล้วไม่ใช่หรือ ยังต้องทำอะไรเพิ่มอีก” นางถาม
“นายหญิงไม่กิน ต้องทำอย่างโน้นอย่างนี้ใหม่” สาวใช้กล่าว
สาวใช้ที่กำลังสระผมอยู่ สะบัดผม กระทืบเท้า แล้วมองดูกล่องอาหารพร้อมกับเบะปาก
“คนบ้าจะรู้อะไร ทำตามที่นางต้องการก็พอแล้ว ปรนนิบัติให้เหมือนกับนายหญิงทั่วไป” นางกล่าว พร้อมกับยื่นมือรับของ “เดี๋ยวข้าทำเอง”
นางหยิบตะเกียบขึ้นมาพลิกปลา แล้วเทน้ำแกงที่อยู่ข้างๆ ลงไปในข้าว จากนั้นจึงคนให้เข้ากันดี
น้ำมันทาผมที่เพิ่งถูกชโลมลงบนหัวส่งกลิ่นฉุนไปทั่วบ้าน
เฉิงเจียวเหนียงเงยหน้าขึ้นจากหน้าต่างแล้วมองไปทางสาวใช้แปลกหน้านางนั้น
“นายหญิงเจ้าคะ..." สาวใช้ตะโกนเรียก นางถึงกับตะลึงมองไปยังนายหญิงที่กำลังนั่งนิ่งริมหน้าต่าง
ตั้งแต่นางย้ายเข้ามานี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เข้ามาในห้องนี้ และได้เห็นรูปร่างหน้าตาของนายหญิงอย่างชัดเจน
นายหญิงสวยมากจนนางตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ
น่าเสียดายจริงๆ ที่เป็นคนบ้า
“นายหญิงเจ้าคะ” นางดึงสติกลับมา ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงแล้วนำกล่องอาหารที่ใส่ปลาและข้าวออกมาจัดเตรียมไว้บนโต๊ะ “ข้าทำตามที่ท่านสั่งแล้วเจ้าค่ะ ทั้งทอดปลาและแช่ข้าวในน้ำซุป”
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่จานชามบนโต๊ะ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองสาวใช้นางนั้น
เดิมทีสาวใช้นั้นรู้สึกผ่อนคลาย แต่ตอนนี้กลับเริ่มรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อถูกนายหญิงจ้องมอง
คนบ้ามักทำให้คนปกติกลัว
นางฉีกยิ้มให้กับเฉิงเจียวเหนียง
“ต้องการให้ข้าป้อนหรือไม่เจ้าคะ” นางพูดตะกุกตะกัก
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่นางแล้วเม้มปาก
“ข้าไม่ใช่คนบ้า" นางกล่าว “เจ้าสิเป็นคนบ้า"
สาวใช้ยิ้มเยาะ
ช่างบ้าอะไรเช่นนี้...
เฉิงเจียวเหนียงเอื้อมมือไปผลักจานที่อยู่บนโต๊ะ
ทันใดนั้นทั้งน้ำแกงและข้าวก็หกกระจายไปทั่วทั้งโต๊ะและบนพื้น รวมถึงบนตัวของสาวใช้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"โอ้ย ร้อนชะมัด" สาวใช้กรีดร้องพร้อมกระเถิบตัวหนี
ฮูหยินใหญ่เฉิงเพิ่งสบายใจได้ไม่กี่วัน ก็ต้องเริ่มขมวดคิ้วอีกครั้งแล้ว
“เฉิงเจียวเหนียวบอกว่าสาวใช้นางนั้นเอาน้ำแกงในข้าวลวกนาง... " สาวใช้คุกเข่ากระซิบฮูหยินใหญ่ "สาวใช้บอกว่านายหญิงเจียวทำหกเอง...สาวใช้คนอื่นรออยู่ด้านนอก จึงไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฮูหยินจะเชื่อใครเจ้าคะ”
“เจ้าถามว่าข้าจะเชื่อใครอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว นางนั่งยืดหลังตรงแล้วมองไปที่สาวใช้นางนี้ ทันใดนั้นเสียงของฮูหยินใหญ่ก็ดังขึ้น “นี่ยังต้องมาถามข้าอีกหรือ พวกเจ้าคิดว่าคนตระกูลโจวกลับไปแล้ว ชาตินี้จะไม่กลับมาอีกเลยหรือ แค่ปรนนิบัติคนบ้าให้กินๆ นอนๆ เพียงเท่านี้ ลำบากพวกนางมากนักหรือไร นี่เห็นว่าใครเป็นคนบ้ากันแน่ ข้างั้นหรือ!”
สาวใช้ตกใจจนต้องรีบหมอบกราบ
“เจ้าค่ะๆ ฮูหยินใจเย็นก่อนนะเจ้าคะ ข้ารู้แล้ว ข้าจะรีบไปจัดการเจ้าค่ะ” นางพูดจบก็รีบลุกเดินออกไป


## 034 จำได้

บทที่ 34 จำได้
เพียงไม่กี่วัน เฉิงเจียวเหนียงเปลี่ยนสาวใช้ไปแล้วสามชุด
นอกจากนางที่หนีไปกับตระกูลโจวแล้ว อีกสองกลุ่มที่เหลือก็ถูกนำไปขาย
ตระกูลเฉิงปกครองเข้มงวด คำสอนบรรพบุรุษชัดเจน ยึดหลักเมตตาข้าทาสบริวาร การที่จะขายทาสรับใช้ให้กับผู้อื่นนั้น ในช่วงหลายปีนี้แทบจะไม่เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าบัดนี้ยังภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนกลับขายไปแล้วถึงสองหน ณ ตอนนี้ทั้งนายทั้งบ่าวของตระกูลเฉิงต่างตื่นตระหนกและระวังตัวกันเป็นอย่างมาก
ข่าวการขายสาวใช้ในตระกูลออกไปถึงสองกลุ่มนั้นแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว
ซึ่งทั้งหมดเป็นเพราะคนบ้าที่อาศัยอยู่ที่เรือนรองตระกูลเฉิง
คนบ้าของตระกูลอื่นหน้าตาอัปลักษณ์ ไม่รู้ว่าทุกข์สุขคืออะไร และชอบด่าทอทุบตีผู้อื่น แต่คนบ้าของตระกูลเฉิงถนัดเรื่องโยนความผิดให้ผู้อื่น ทำให้สาวใช้ทุกคนต่างพากันหวาดผวา
และร้ายที่สุดคือ คนบ้าผู้นี้มีตระกูลฝ่ายแม่คอยหนุนหลัง จึงไม่อาจกล่าวโทษหรือเอาผิดนางได้
สาวใช้ที่เคยไปดูแลคนบ้าของตระกูลเฉิงก่อนหน้านี้ ไม่เพียงแต่น้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกกดขี่ ข่มเหง แถมยังอาจต้องสูญเสียอนาคตอันเป็นความหวังของครอบครัวของตนไปด้วย
“พี่สาวๆ พี่อยู่ที่นี่มานานแล้วสินะ พวกข้าไม่กล้าเข้าไปรับใช้หรอก”
“พี่จ้ะ น้องสาวข้ายังไม่หย่านมเลย หากถูกขายไป น้องข้าคงไม่รอดแน่”
เมื่อมองไปยังสองสาวใช้ใหม่ที่กำลังอ้อนวอนตนด้วยสีหน้าตื่นกลัว นางเองก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
“อันที่จริงนายหญิงก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น” นางกล่าว
สาวใช้ที่ถูกขายออกไปนั้นไม่ได้ถูกปรักปรำ แต่เป็นเพราะนางทำให้นายหญิงอับอายก่อน ถึงได้ถูกลงโทษเช่นนี้...
หากเป็นนายหญิงท่านอื่นแล้วล่ะก็ คงถูกลงโทษหนักเสียยิ่งกว่านี้
หากเป็นนายหญิงท่านอื่น พวกนางก็คงไม่กล้าทำกิริยาเช่นนี้เหมือนกัน
พูดตรงๆ ก็คือ รังแกผู้อื่นแต่สุดท้ายกรรมตามสนองเอง
ทว่าเหตุใดคนบ้าถึงรู้ว่าตัวเองถูกกลั่นแกล้ง
หรือเป็นเพราะว่านางไม่ได้บ้า
สาวใช้เหม่อลอยไปชั่วขณะ
“พี่สาวๆ พี่ใจดี มีเมตตา ครอบครัวพวกข้าคงต้องพึ่งพี่แล้ว” สองสาวใช้ดึงมุมเสื้อขอร้องอ้อนวอน
สาวใช้ได้สติกลับมา จากนั้นจึงถอนหายใจ
“ก็ได้ ก็ได้ พวกเจ้าไม่ต้องเข้าไปรับใช้นายหญิงในเรือน ไปทำความสะอาดล้างหม้อล้างเตาในห้องครัวแทนก็แล้วกัน รับใช้นายหญิงให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง” นางกล่าว
สองสาวใช้ขอบคุณยกใหญ่
สาวใช้หันหลังเดินเข้าเรือนไป
คนบ้าในเรือนที่แต่ก่อนถูกหัวเราะเยาะเย้ย แต่บัดนี้ต่างเป็นที่เกรงกลัว นางกำลังนั่งเงียบๆ และเปิดหนังสืออ่านเหมือนเช่นเคย
สาวใช้รินน้ำแล้วคุกเข่ายื่นให้กับนายหญิง
“นายหญิงดื่มน้ำเจ้าค่ะ" นางกล่าว
“อืม” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำ
สาวใช้มองหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยตั้งแต่วันแรกที่นางเข้ามารับใช้นายหญิง จนถึงบัดนี้นายหญิงยังคงเปิดหนังสือค้างไว้ที่หน้าเดิมโดยไม่พลิกไปหน้าอื่นเลย
นิ้วขาวเรียวยาวของนายหญิงชี้ไปที่ตัวหนังสือแถวหนึ่ง ซึ่งมีร่องรอยผ่านการถูทิ้งไว้อยู่แล้ว
“นายหญิงอยากนอนกลางวันไหมเจ้าคะ" สาวใช้ถามอีกครั้ง
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่สาวใช้แล้วส่ายหัว พร้อมกับยื่นมือออกไป
“พยุงข้าหน่อย” นางพูด
สาวใช้รีบลุกขึ้นเอื้อมมือไปช่วยประคอง
“ข้าอยากออกไปเดินเล่น” นางพูด
“ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบรับ พร้อมกับประคองนายหญิงเดินไปถึงทางเดิน
เหล่าบรรดาสาวใช้ที่คุยกันอยู่บริเวณลานหน้าบ้านหันมองตามเสียงที่ได้ยิน พวกนางมองเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งสวมชุดกระโปรงผ้าแพรสีเขียวล้วน ปล่อยผมสยายยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง ทุกคนต่างพากันตกตะลึง
เมื่อรู้ว่าหญิงสาวผู้นั้นเป็นใคร พวกนางต่างอุทานตกใจอย่างพร้อมเพรียงกัน พร้อมกับวิ่งเบียดเสียดกันเข้าไปในครัว เหล่าสาวใช้มองเห็นเพียงใบหน้าเรียวขาวนวล งดงามสะกดสายตา แต่ไม่ทันได้เห็นขนาดรูปร่างของนายหญิง และไม่กล้ามองด้วย
กลัวว่าหากมองแล้วเฉิงเจียวเหนียงจะหงุดหงิด แล้วเกิดทำร้ายพวกนางขึ้นมา แบบนั้นคงแย่แน่ๆ
สาวใช้มองไปที่ลานบ้านที่เงียบสงัดด้วยความประหม่า
“พวกนางรีบเข้าไปทำความสะอาดห้องครัวเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว
เฉิงเจียวเหนียงไม่ได้สนใจ นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
แสงแดดร้อนจ้า จักจั่นส่งเสียงร้อง
เฉิงเจียวเหนียงหรี่ตาลง
สาวใช้ทำตัวไม่ถูก จึงลองประคองนายหญิงให้เดินลงไป
“เอามี่หลีมาให้ข้าที" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ข้าไม่โดนแดดไม่ได้ มิเช่นนั้นข้าจะไม่สบาย”
สาวใช้ขานตอบด้วยความตกใจ
“ข้าไม่รู้จริงๆ ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ" นางกล่าว
“ไม่เป็นไร" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว "ครั้งนี้ข้าบอกเจ้า ครั้งหน้าเจ้าก็รู้แล้ว"
"เจ้าค่ะ ข้าจำได้แล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าวอย่างมีความสุข แล้วรีบหันหลังกลับเข้าเรือนเพื่อไปเอามี่หลีออกมา จากนั้นจึงสวมให้แก่เฉิงเจียวเหนียงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะประคองเฉิงเจียวเหนียงเดินออกไปอย่างช้าๆ
“ตกใจหมดเลย”
อากาศร้อนเยี่ยงนี้ เหตุใดนางถึงออกไปข้างนอก หลายคนใจคอไม่ดียิ่งนัก
สองสาวใช้ที่อยู่ในครัวชะโงกหัวออกมาดู ทั้งสองเอามือทาบอกพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นกลัว
เฉิงเจียวเหนียงไม่ได้เดินไปที่ไหนไกลเลย แค่เดินรอบลานหน้าบ้านของตัวเองหนึ่งรอบเท่านั้น ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าประตู
“จะกลับแล้วหรือเจ้าคะ” สาวใช้ช่วยประคองนายหญิงอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่านายหญิงหยุดเดิน จึงรีบถาม
“ใช่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้ไม่กล้าถามต่อ จึงได้แต่พยุงนายหญิงกลับเข้าบ้านไป ขณะเดียวกันสาวใช้ที่อยู่บริเวณลานหน้าบ้านต่างพากันหลบเข้าไปในครัวด้วยความหวาดผวาอีกเช่นเคย
ตั้งแต่นั้นมา เฉิงเจียวเหนียงจะออกมาเดินทุกวัน แต่ไม่ได้ไปไหนไกล นางเพียงแค่เดินบริเวณรอบๆ บ้านเท่านั้น เหล่าบรรดาสาวใช้นับวันยิ่งเคยชิน ไม่ได้หลบหน้าเหมือนทุกครั้งที่นายหญิงออกมาเดินเล่น เฉิงเจียวเหนียงจึงออกมาเดินถี่ขึ้น จากหนึ่งรอบเป็นสองรอบและสามรอบตามลำดับ
เวลาผ่านไปครึ่งเดือนก็สิ้นสุดฤดูร้อนและเข้าสู่ช่วงต้นของฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
“นายหญิงเหนื่อยแล้วใช่ไหมเจ้าคะ พวกเราพักสักครู่ไหมเจ้าคะ” สาวใช้ถาม หลังจากนั้นมี่หลีก็แหวกออกเป็นสองข้าง ทำให้เห็นใบหน้าชัดเจน
ผิวที่ขาวสวยมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเล็กน้อย
“ไม่เหนื่อย เดินต่อเถอะ” นางกล่าว
สาวใช้ขานรับพร้อมกับเดินตาม
ผ่านไปถึงสี่รอบกว่าเฉิงเจียวเหนียงถึงจะหยุดเดิน ร่างกายของนางเริ่มเมื่อยล้า จึงเอนกายพิงตัวสาวใช้ไว้
“หากนายหญิงเหนื่อยก็พักนะเจ้าคะ ไม่เห็นต้องหักโหมเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ” นางกล่าว
ตอนนี้นางเริ่มชอบผู้หญิงนิ่งเงียบคนนี้โดยไม่รู้ตัว
เมื่อเทียบกับการปรนนิบัติรับใช้เหล่านายหญิงอื่นที่อารมณ์แปรปรวนแล้ว นายหญิงผู้นี้กลับดูแลรับใช้ง่ายกว่ามาก แม้จะเคยได้ยินข่าวลือมาบ้างว่านายหญิงผู้นี้น่ากลัวมากก็ตาม แต่แค่ปรนนิบัติตามที่นายหญิงต้องการก็เพียงพอแล้ว
เฉิงเจียวเหนียงหยุดเดินและหันหลังกลับไปมอง
“ไม่เหนื่อย” นางกล่าว
แม้ว่าวันๆ หนึ่งจะผ่านไปอย่างเชื่องช้าแต่เมื่อตัดสินใจทำแล้ว ก็มีรางวัลตอบแทนสำหรับคนที่มีความพยายามเสมอ เชื่อว่าออกกำลังกายเช่นนี้เป็นประจำ ก็จะสามารถขยับตัวได้อย่างอิสระ หากได้ผลดีเช่นนี้ การเดินออกกำลังกาย
แค่นี้ ไม่เหนื่อยเลย
สาวใช้รออยู่ครู่หนึ่งเมื่อไม่เห็นว่าเฉิงเจียวเหนียงมีทีท่าว่าจะพูดต่อ เลยรู้ว่าจบบทสนทนาแล้ว จึงรีบประคองนายหญิงเข้าเรือน
น้ำร้อนถูกเตรียมไว้พร้อม เมื่อพาเฉิงเจียวเหนียงอาบน้ำ และเปลี่ยนกระโปรงเสื้อคลุมผืนสะอาดแล้ว สาวใช้จึง
นั่งลงเช็ดผมให้กับเฉิงเจียวเหนียง ขณะที่นางกำลังอ่านหนังสืออยู่
สาวใช้ยืนอยู่ข้างหลังจึงมองเห็นมือซ้ายของเฉิงเจียวเหนียงที่อยู่บนตัวหนังสือ ค่อยๆ ขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ ขณะที่มือขวาก็ถูโต๊ะเตี้ยอย่างช้าๆ เช่นกัน หลังจากนั้นมือทั้งสองข้างก็สลับหน้าที่กัน และทำเช่นนั้นซ้ำอีกรอบหนึ่ง
นางกำลังอ่านหนังสืออยู่หรือนี่ ช่างแปลกประหลาดอะไรเช่นนี้
ในบ้านเงียบสงบ เฉิงเจียวเหนียงนั่งเงียบ และถูๆ ไถๆ เช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จู่ๆ สาวใช้ก็รู้สึกเศร้า
นายหญิงแทบจะไม่พูดเลย เว้นแต่ตอนต้องการเปลี่ยนเสื้อ กินข้าวและดื่มน้ำ เพราะปกตินางจะไม่พูด
สาวใช้นึกถึงปั้นฉิน เมื่อตอนที่ปั้นฉินยังอยู่ นางกับเหล่าสาวใช้ที่อยู่ตรงลานหน้าบ้านยังพอจะได้ยินเสียงนายบ่าวสองคนพูดโต้ตอบกันเป็นระยะๆ แม้ว่าจะได้ยินแต่เสียงของปั้นฉินพูดเกือบตลอดเวลาก็ตาม
นับตั้งแต่ปั้นฉินจากไป นายหญิงเงียบกว่าเก่ามาก เอาแต่เดินรอบลานหน้าบ้านอย่างเงียบๆ และนั่งเงียบในบ้าน พร้อมกับขยับนิ้วมือซ้ำไปซ้ำมา
นางรู้หรือไม่ว่าปั้นฉินไปแล้ว
กำลังโศกเศร้าอยู่หรือไม่
“นายหญิงจำปั้นฉินได้หรือไม่เจ้าคะ" สาวใช้ถามขึ้น
หลังจากพูดจบ นางก็ตกใจกลัวเล็กน้อย
ว่ากันว่าคนบ้าจดจำชื่อหรือใบหน้าของคนไม่ได้
เฉิงเจียวเหนียงชะงัก
“จำได้สิ" นางกล่าวพร้อมกับยกยิ้มบาง ที่แทบจะสังเกตไม่เห็น
สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของนางมีชีวิตชีวาขึ้น
สาวใช้ตกตะลึง
นี่นางหัวเราะอยู่อย่างนั้นหรือ
รอยยิ้มบางของนาง ช่างสวยงามยิ่งนัก
ทว่าเหตุใดถึงหัวเราะได้เล่า
“หากเป็นเช่นนั้น นายหญิงรู้จักนางใช่หรือไม่...” สาวใช้เอ่ยตะกุกตะกัก
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้าเล็กน้อย
นางรู้จักและจำได้ สาวใช้ที่ชื่อปั้นฉินไปกับคนอื่นแล้ว
ทันใดนั้นนางก็ค้นพบว่าตัวเองเริ่มจำสิ่งต่างๆ ได้แล้ว
อันที่จริงนางไม่ได้ป่วย สมองไม่ได้เสื่อม ร่างกายก็แข็งแรงดี แต่แค่ทรงตัวไม่ค่อยไหวก็เท่านั้น
เมื่อรู้ดังนั้นแล้ว ร่างกายของเฉิงเจียวเหนียงจึงฟื้นตัวเร็วขึ้น ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก นางจะหลงลืมไปได้อย่างไร
“นายหญิงเจ้าคะ เมื่อตอนปั้นฉินจากไป นางได้คุกเข่าก้มหัวอยู่ด้านนอก” สาวใช้มองไปที่ใบหน้านิ่งของนายหญิง และอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา
นางพูดออกไปเพื่อปลอบประโลมนายหญิง เพราะปั้นฉินไม่ได้จากไปโดยไม่ร่ำลา
“อืม” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
คำพูดง่ายๆ เพียงหนึ่งคำ ฟังไม่ออกว่ากำลังมีความสุขหรือโกรธอยู่กันแน่
สาวใช้ผ่อนคลายทันทีหลังจากพูดออกไปแล้วนั่งคุกเข่าลงข้างๆ
“นายหญิงเจ้าคะ ข้าคิดว่า..." นางตั้งใจจะพูดอีกเล็กน้อย หรือกำลังคิดคำพูดแล้วบอกว่าปั้นฉินเป็นคนพูดอยู่
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่นางและยิ้มอีกครั้ง
“ขอบคุณเจ้ามาก แต่ข้าไม่ได้เศร้า" นางกล่าว “คนที่เศร้าคือนางต่างหาก"


## 035 เหมือนที่คิดไว้

บทที่ 35 เหมือนที่คิดไว้
“ปั้นฉิน!”
เสียงเรียกจากคนด้านนอก
“อืม” สาวใช้ที่กำลังนั่งตัดกิ่งดอกไม้ที่งอกใหม่อยู่ตอบพร้อมกับเงยหน้าขึ้น
“นี่ตับหมูกับตับแพะที่เจ้าต้องการ” สาวใช้ตัวน้อยยื่นศีรษะเข้ามาพร้อมกับบีบจมูก แล้วยื่นถุงกระดาษเคลือบน้ำมันให้นางด้วยมือข้างเดียว
สาวใช้ลุกขึ้นยิ้มแล้วรับถุงมา
“เอ่อ...พี่สาวเอาของพวกนี่ไปทำอะไรกัน ข้าตกใจหมดเลย” สาวน้อยถามด้วยความขยะแขยง
“นายหญิงข้าอยากกิน” สาวใช้กล่าว
สาวน้อยเบ้ปาก
“อาหารดีๆ ที่ส่งมาจากห้องครัวไม่ยอมกิน แล้วนี่กินอะไร คนบ้าก็คือคนบ้าอยู่วันยังค่ำ ” นางเอ่ย
“นายหญิงของพวกข้าไม่ใช่คนบ้า” สาวใช้สวนกลับ
สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านนอกก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยิน
บทสนทนานี้และชื่อนี้...
ตลอดหนึ่งเดือนที่พวกนางอยู่ที่นี่ ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ทั้งที่เปลี่ยนสาวใช้ไปแล้วหลายชุด
แต่ราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นเลย
“เจ้าไม่กลัวคนบ้า แต่ข้ากลัว ข้าไปก่อนนะ” นางโบกมือลาแล้วรีบวิ่งออกไป
สาวใช้เดินเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษเคลือบน้ำมัน
“พี่สาว ไฟพร้อมแล้วจ้ะ" สองสาวใช้ที่อยู่ในห้องครัวชะโงกหัวออกมาบอก ทั้งสองมองไปที่ของในมือนาง
พร้อมกับแสดงท่าทางรังเกียจเล็กน้อย “จะกินอันนี้จริงๆ หรือ"
“ไม่อย่างนั้นเจ้าก็ไปบอกนายหญิงสิว่าอย่ากินเลย” สาวใช้ยิ้มกล่าว
“ข้ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ...ข้าไม่ไปหรอก” สาวใช้คนหนึ่งยิ้มกล่าว พร้อมกับเดินถอยหลัง
“แม้แต่ชื่อของเจ้า นางยังเปลี่ยนให้เลย ข้าไม่อยากถูกเปลี่ยนชื่อ” สาวใช้คนหนึ่งพูดขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องครัว
แป้งพร้อมแล้ว เตาที่ก่อด้วยอิฐก้อนเล็กก็ร้อนแล้ว ตับกับไตก็ถูกนึ่งจนสุกเละแล้วเช่นกัน สาวใช้สามคนที่นั่งอยู่ในห้องครัว สองคนห่อไส้ อีกคนนำไปอบในเตาถ่าน
“พิศดารเช่นนี้ คิดออกได้อย่างไรกัน”
"ขนมแป้งอบอร่อยๆ ที่มีอยู่ในครัวก็ไม่กิน อยากจะกินอันนี้แทน เครื่องในพวกนี้เขาเก็บไว้ป้อนสุนัข...”
สองสาวพึมพำแต่ก็หยุดพูดทันที
เพราะกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วครัว
“ร้อนๆ ” สาวใช้วางขนมที่เพิ่งอบเสร็จลงในถาดไม้ไผ่กล่าวพร้อมกับเป่านิ้วมือ
“หอมเสียจริง" สาวใช้ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้ามองขนมแป้งอบทรงกลมขนาดเล็กที่มีสีทองทั้งสองชิ้น
สาวใช้เม้มปากยิ้มและใช้มือหักแบ่งขนมหนึ่งชิ้น
“อยากลองชิมรสชาติของขนมนี้หรือไม่” นางถาม
เมื่อมองเห็นไส้ สองสาวใช้ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สาวใช้อีกนางหนึ่งหยิบเข้าไปปากเรียบร้อยแล้ว
“อืม” สาวใช้เบิกตาโพรงพยักหน้า “อร่อยมาก”
นางพูดเสียงอู้อี้แล้วรีบกัดเพิ่มอีกคำ ทว่าขนมนั้นร้อนจนต้องสูดลมเย็นเข้าปาก
“ไหนข้าลองชิมดูซิ ข้าเป็นคนปรุงไส้นี้เอง ลองดูซิว่ารสชาติเป็นอย่างไร” สาวใช้คนหนึ่งอดไม่ไหว จึงเอามือเปื้อนน้ำมันเช็ดกับผ้าคลุมอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบขนมที่เหลืออยู่ครึ่งชิ้นเข้าปาก
ลานหน้าบ้านของเฉิงเจียวเหนียงมีคนเดินผ่านน้อยมาก เว้นแต่จำเป็นต้องเดินผ่านจริงๆ
ณ เวลานี้มีสาวใช้สองนางที่จำใจต้องเดินผ่าน ทั้งสองแทบอยากจะก้าวกระโดดข้ามลานนี้ไปเสียให้พ้น แต่กลับต้องหยุดฝีเท้าลงในทันที
“อืม หอมมาก” นางสูดกลิ่นแล้วเอ่ยออกมา
“จริงด้วย” สาวใช้อีกคนก็ได้กลิ่นเช่นกัน ก่อนจะมองไปทางลานหน้าบ้าน
นางทั้งสองสบตากัน
“ทำอาหารให้กับคนบ้าอีกแล้วหรือ เอาอกเอาใจยิ่งกว่านายหญิงท่านใดเสียอีก พวกนางเม้มปากกล่าว “ไม่รู้ว่ากินแล้วมันดีอย่างไร"
สาวใช้เดินเข้าไปในเรือนพร้อมกับกล่องอาหาร นางคุกเข่าลงแล้วจัดโต๊ะกับวางกล่องอาหาร จากนั้นจึงย้ายโต๊ะอาหารไปที่ริมหน้าต่าง
“นายหญิง อาหารพร้อมแล้วเจ้าค่ะ" นางเอ่ยด้วยความเคารพแล้วดันโต๊ะเข้ามาใกล้
หญิงสาวที่กำลังหลับตานั่งหันข้างเองกายกับพิงโต๊ะเตี้ยริมหน้าต่างลืมตาขึ้น ก่อนจะยืดขาที่ชันอยู่ลงมาเพื่อนั่ง
“นายหญิงลองชิมดูก่อนนะเจ้าคะว่ารสชาติใช้ได้หรือไม่” สาวใช้กล่าว
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือหยิบขนม นางฉีกขนมเข้าปากแล้วกินอย่างช้าๆ
สาวใช้ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น เพราะนางได้ชิมก่อนหน้านี้แล้วมั่นใจกับอาหารนี้มาก
“มันหอมเกินไป” เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยพลางส่ายหน้า นางกินเพียงแค่ชิ้นเดียวก็วางลง
“อะไรนะเจ้าคะ” สาวใช้สงสัย
“แล้ว...หอมไม่ดีหรือเจ้าคะ" สาวใช้ถามอย่างงวยงง
“ไม่ดีสิ ไส้มันกระจายไป ต้องให้แน่นถึงจะดี ไม่ใช่ดมแล้วหอม แต่ต้องกินแล้วอร่อย” เฉิงเจียวเหนียงพูดพลางกินโจ๊กด้วยช้อนอย่างช้าๆ
ด้วยความพิถีพิถันนี้เองจึงทำให้รสชาติที่จะถูกปากนายหญิงต้องมีมาตราฐานที่สูงมาก การเลือกกินเช่นนี้
นายหญิงฝึกมาจากที่ไหนกัน
คนสูงศักดิ์ก็เช่นนี้แล
สาวใช้จนปัญญา หรืออาจเป็นเพราะปั้นฉินทำอาหารอร่อยมากก็เป็นได้
“ข้าโง่เขลาเองเจ้าค่ะ” นางโค้งตัวลงกล่าว
“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นิดเดียว ข้าจะช่วยให้เจ้าไม่โง่เขลาเอง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวโดยไม่ได้มองไปที่นาง ก่อนจะหยุดพูดไปชั่วขณะ “หากเจ้าต้องการนะ..."
ใบหน้าของสาวใช้มีความสุขมาก นางก้มลงคำนับอีกครั้ง
"ปั้นฉินขอบคุณนายหญิง คงต้องรบกวนนายหญิงแล้วเจ้าค่ะ" นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียวหยุดพูด และกินข้าวต่ออย่างช้าๆ สาวใช้จัดเตรียมสำรับอย่างระมัดระวัง
“นายหญิง นี่คืออะไรหรือเจ้าคะ” นางคิดอะไรออกก็ถามเลย "ที่แท้แล้วอาหารชั้นต่ำที่ใครก็ไม่กิน สามารถนำมาทำอาหารที่เลิศรสได้ถึงเช่นนี้เลยหรือเจ้าคะ”
เฉิงเจียวเหนียงเหลือบมองเห็นเค้กทองคำในจานไม้ไผ่สีเขียว
"ไท่ผิง " นางพูดโพล่งออกมาแล้วหยุดนึกชื่อเต็มของขนมนั้น ความทรงจำค่อยๆ ชัดเจนขึ้น “ไท่ผิงหมั่นโถว"
"ไท่ผิงหรือเจ้าคะ" สาวใช้ยิ้มแล้วพูดตาม "ชื่อเรียกเป็นมงคลมากเจ้าค่ะ หากกินทุกวัน คงจะมีแต่ความสงบสุขตลอดไปนะเจ้าคะ"
หากไม่ได้กินขนมนี้ จะเกิดความวุ่นวายหรือไม่เจ้าคะ
"ท่านแม่!" แม่นางเฉิงเจ็ดส่งเสียงเรียกพร้อมเดินยกชายกระโปรง
ฮูหยินรองเฉิงรีบบอกให้เงียบ
"น้องชายของเจ้าเพิ่งเข้านอน" นางกล่าว
แม่นมที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบรับเด็กทารกจากอ้อมแขนนาง พร้อมกับโค้งตัวแล้วเดินออกไป
หากมีแม่นางเจ็ดอยู่ที่นี่ เด็กน้อยคงนอนไม่หลับเป็นแน่
“ท่านแม่เจ้าคะ ท่านป้าลำเอียงเจ้าค่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว พร้อมกับนั่งคุกเข่าลงข้างๆ แล้วแกว่งแขนของนางไปมา
“เกิดอะไรขึ้นอีก ท่านป้าลำเอียงเข้าข้างใครอีกล่ะ” ฮูหยินรองเฉิงถาม
ก็ต้องลำเอียงไปทางครอบครัวของพวกเขาสิเจ้าคะ นางตอบในใจ แม้จะเป็นลูกที่มีแม่คนเดียวกัน แต่ท่านแม่ก็ชอบลำเอียง ไม่ต้องพูดถึงครอบครัวเราที่มีศักดิ์เป็นแค่พี่น้อง
ไม่เข้าใจเลยว่าเมื่อก่อนข้าคิดเช่นนั้นได้อย่างไร คิดว่าสะใภ้ใหญ่เหมือนดั่งแม่ แค่เหมือนแม่ แต่ไม่ใช่แม่ที่แท้จริง
"คนบ้านางนั้น!" แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าว
"คนบ้านางนั้นหรือ" ฮูหยินรองเฉิงขมวดคิ้วพร้อมกับหยิบพัดขึ้นมาโบกเบาๆ "นางประจบอะไรอีก เงินที่ใช้ก็ไม่ใช่เงินของตัวเองสักหน่อย”
แม่นมที่อยู่ข้างๆ ส่งเสียงกระแอมเตือนสตินาง
ต่อหน้าเด็กอย่าพูดอะไรที่ไม่เหมาะสม คำพูดของเด็กก็ไม่ควรถือสา
“ท่านป้าของเจ้าดูแลนาง เพราะนางป่วย อาจลำเอียงไปบ้างก็สมควรอยู่” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว เพื่อตัดบทสนทนาทก่อนหน้านี้
“นางเป็นคนบ้า ไม่ได้ล้มป่วยเหมือนพี่ชายสี่ วันๆ เอาแต่เปลี่ยนลูกไม้ไปเรื่อยๆ กินอาหารรสเลิศ มีประโยชน์อะไร หากป่วยก็กินของบำรุง ร่างกายก็จะหายป่วย คนบ้าหากกินของดีบำรุง ก็จะหายบ้าอย่างนั้นหรือ” แม่นางเฉิงเจ็ดตะโกนพร้อมกับกอดแขนแม่ของนาง “ท่านแม่ ข้าก็อยากได้เหมือนกัน! ข้าสู้คนบ้าบ้านนั้นไม่ได้เลยหรือ”
ฮูหยินรองเฉิงถูกเขย่าจนมึนเล็กน้อย
“นางเปิดเตาทำอาหารเองเลยหรือ” นางถามแม่นม
"น่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ" แม่นมตอบ “นอกจากอาหารสามมื้อและของหวานสองมื้อแล้ว ทางครัวยังส่งพวกผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ไปบ่อยๆ ซึ่งล้วนแต่ซื้อแยกจากที่ใช้ประจำวันเจ้าค่ะ
“ท่านแม่ ข้าก็อยากทำอาหารกินเองบ้างเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากกินอาหารจากครัวแล้ว” นางแม่เฉิงเจ็ดรีบพูดขึ้น
หากเงินส่วนนี้เบิกจ่ายจากเงินส่วนรวม บรรดาลูกคนอื่นๆ ก็ต้องทำได้เช่นกัน
ฮูหยินรองเฉินกำพัดใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เอาล่ะ ในเมื่อนางได้กิน เจ้าก็ต้องได้กิน เจ้าอยากกินอะไรก็ไปบอกคนครัว” นางเอ่ยขึ้นพลางมองลูกสาวที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่


## 036 ไม่ยุติธรรม

บทที่ 36 ไม่ยุติธรรม
เมื่อปลายเดือนวนมาถึงอีกครั้ง บรรยากาศตรงลานหน้าบ้านของฮูหยินใหญ่เฉิงก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
เสียงปังดังขึ้น
เหล่าแม่บ้านของท่านหญิงทั้งหลายต่างนั่งคุกเข่าทำสงครามเย็นกันในบ้าน
“บ้านนี้ไม่ต้องมีข้าเป็นนายหญิงแล้วใช่หรือไม่” ฮูหยินใหญ่เฉิงขมวดคิ้วตะโกน
สมุดบัญชีที่ถูกโยน กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
“ฮูหยินเจ้าคะ นี่เป็นคำสั่งของฮูหยินรองเจ้าค่ะ จริงๆ แล้ว...” แม่บ้านหลายนางหมอบกล่าวด้วยเสียงสั่น
พวกนางไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรต่อดี กลัวว่าคำพูดที่พูดออกมานั้น จะสร้างความไม่ร้าวฉานให้แก่ทั้งสองเรือน
ของนางอีกแล้วหรือ เหตุใดชิงเหนียงยิ่งอยู่วุฒิภาวะยิ่งน้อยลงเช่นนี้
เหตุใดนางถึงไม่ยอมมาพูดเอง นางไม่ได้ทำบัญชีต่อแล้วจึงไม่เห็นรายจ่ายของบัญชีทั้งหมด ไม่เช่นนั้นครั้งก่อนเบิกซื้อของหัตถกรรมราคาแพง ครั้งนี้ซื้ออาหารอันโอชะเพิ่มตามที่ต้องการ ซึ่งหากรายจ่ายทั้งหมด หักจากบัญชีของนางเองคงไม่เป็นไร แต่นางกลับเบิกจากบัญชีกลาง ครั้งหน้าไม่รู้จะเบิกไปซื้ออะไรอีก
“เชิญฮูหยินรองมาพบข้าที" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว "พวกเจ้าออกไปเถอะ"
“เจ้าค่ะ” แม่บ้านรีบตอบ พร้อมกับเก็บสมุดบัญชีที่ตกอยู่อย่างระมัดระวัง
พวกนางกระพริบตาให้กันและแลบลิ้นเมื่อก้าวออกจากประตู
หลบไปไกลๆ ก่อนเถอะ.
ฮูหยินรองเฉิงยิ้มเมื่อได้ยินคำเชิญจากฮูหยินใหญ่
“เหตุใดพี่สะใภ้ถึงเรียกเจ้าให้ไปหา” นายรองเฉิงที่พิงโต๊ะผิงจีและนั่งอ่านหนังสืออยู่บนพื้นถาม
“อาจเป็นเพราะว่าไม่ได้เจอหน้าข้ามาหลายวัน คงคิดถึงข้า” ฮูหยินรองเฉิงยิ้มกล่าว พร้อมกับลุกขึ้นยืน
นายรองเฉิงหัวเราะเสียงดัง
“หากเป็นเช่นนั้น เจ้าจงรีบไปเถอะ ไปพูดคุยกันให้หายคิดถึง” เขากล่าว
เมื่อเห็นฮูหยินรองเฉิงเดินจากไป นายรองเฉิงที่กำลังพลิกหนังสืออ่านอยู่ก็จาม และได้ยินเสียงของหญิงสาวที่อยู่ด้านนอกกำลังหัวเราะ ท้องฟ้าในช่วงฤดูใบไม้ร่วงสูงโปร่ง อากาศเย็นสบาย อีกทั้ง เสียงหัวเราะจากด้านนอกฟังดูน่าดึงดูดใจเป็นพิเศษ
เขาวางหนังสือลง แล้วลุกเดินออกไป ไม่นานเสียงหัวเราะจากด้านนอกก็เงียบลง และสาวใช้ที่อยู่ลานหน้าบ้านก็ไม่เห็นนายรองเฉิงกลับมาอีกเลย
“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง” สาวใช้นางหนึ่งเม้มปากยิ้มถาม
สาวใช้นางหนึ่งที่อยู่หน้าประตูเบะปาก
“เป็นคนของอนุภรรยาจากเรือนบูรพา” นางกระซิบ
“อนุภรรยานางนี้มีดวงตาเฉียบคมยิ่งนัก” สาวใช้ก่อนหน้านี้ยิ้มกล่าว
สาวใช้ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มโดยไม่ออกเสียง
ฮูหยินรองเฉิงนำเหล่าสาวใช้เดินบนถนนอย่างไม่เร่งรีบ ซึ่งไปเรือนฮูหยินใหญ่ต้องผ่านสระบัว
"ไม่ได้ผ่านมาหลายวัน ดอกเบญจมาศบานเร็วมาก” นางพูดพลางมองไปที่ดอกเบญจมาศข้างสระดอกไม้
“ใช่เจ้าค่ะ ปีนี้ดอกเบญจมาศบานไวกว่าปกติเจ้าค่ะ” สาวใช้ยิ้มกล่าว
ฮูหยินรองเฉิงชะลอเดิน
"อืม ดีมาก ข้าดูสิ" นางกล่าว
สาวใช้ที่อยู่ข้างหลังสบตากันด้วยความกังวลและงวยงงเล็กน้อย
ไม่ใช่ว่าฮูหยินใหญ่เรียกหาหรือ เหตุใดฮูหยินรองถึงยังไม่รีบไป
ทว่าพวกนางไม่บ้าพอที่จะออกเสียงเตือน เพราะฮูหยินรองเฉิงไม่ใช่คนบ้า!
"ท่านแม่" เสียงของแม่นางเฉิงเจ็ดดังมาจากฝั่งตรงข้าม
ฮูหยินรองเฉิงมองไปทางเสียงที่ได้ยิน แล้วมองเห็นแม่นางเฉิงเจ็ดกับแม่นางท่านอื่นๆ กำลังชมดอกไม้อยู่
“เล่นให้สนุก ระมัดระวังด้วย และห้ามตกน้ำล่ะ” นางกล่าว
“รู้แล้วเจ้าค่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเก็บมือตะโกน แล้วมองท่านแม่พาสาวใช้เดินจากไป
“ช่างน่าเบื่ออะไรเช่นนี้" นางกล่าว พร้อมกับโยนกิ่งไม้ลงสระ
แม่นางเฉิงห้ากับแม่นางเฉิงสี่กำลังเลือกมงกุฎดอกเบญจมาศให้แก่แม่นางเฉิงหกอยู่
“ข้าได้ยินมาว่าแม่นางต่งจะจัดงานเลี้ยงน้ำชา” แม่นางเฉิงหกกล่าว
“แล้วอย่างไรเล่า พวกเราไปไม่ได้สักหน่อย หากไป ก็คงถูกหัวเราะเยาะใส่เป็นแน่” แม่นางเฉิงเจ็ดพูดพลางนั่งลงบนหิน และมองไปที่ดอกเบญจมาศที่อยู่ตรงหน้า “คนบ้านางนั้นเมื่อไหร่จะไปสักที”
“อย่าพูดมั่วเช่นนี้ นางจะไปไหนได้" แม่นางเฉิงห้ากล่าว
“ดอกเบญจมาศของบ้านเราบานสะพรั่ง แต่บ้านของแม่นางต่งไม่มี นางจะจัดงานเลี้ยงน้ำชา ข้าก็สามารถจัดงานดอกเบญจมาศได้” แม่นางเฉิงหกกล่าวด้วยแววตาที่สดใส
“พี่สาวเจ้าคะ ออกไปยังถูกหัวเราะเยาะเลย นี่จะเชิญคนมาดูคนบ้าหรือเจ้าคะ” แม่นางเฉิงเจ็ดเบ้ปากกล่าว พร้อมกับยื่นมือไปเด็ดดอกเบญจมาศที่บานอยู่ครึ่งดอกขยี้จนเละแล้วโยนทิ้งกับพื้น
"ถูกของเจ้า" แม่นางเฉิงหกกล่าวอย่างหดหู่
"เหตุใดถึงยังไม่ส่งนางไปวัดเต๋า พ่อข้าบอกว่า ในเวลานั้นนักพรตเต๋ากล่าวไว้ว่า ส่งนางไปวัดเต๋านั้นดีกับนาง" แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าวด้วยความโกรธ ขณะที่ถือดอกเบญจมาศอยู่
แม่นางเฉิงหกทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ และมองไปที่ดอกเบญจมาศที่บานสะพรั่งไปทั่วลาน
“พวกเจ้ากำลังชมดอกไม้กันอยู่หรือ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
พี่สาวน้องสาวทุกนางต่างมองไปทางเสียงนั้น และทุกคนก็ยิ้มด้วยความประหลาดใจ
“พี่ชายสี่!”
หนึ่งเดือนที่ไมได้เจอหน้าท่านชายเฉิงสี่ ท่านผอมไปมาก แต่ยังดูสดใสอยู่ ซึ่งท่านยืนเกาะสาวใช้อยู่ด้านข้าง
บรรดาพี่สาวน้องสาวยืนล้อมท่านชายสี่ พร้อมกับกล่าวทักทาย
“พี่สี่ท่านยังกล้ามาที่สวนนี้อีกหรือ ไม่กลัวโดนผีสาวจับตัวไปอีกหรือเจ้าคะ” แม่นางเฉิงเจ็ดยิ้มกล่าว
พี่น้องที่เหลือต่างรีบเรียกนาง
ท่านชายเฉิงสี่หัวเราะเสียงดัง
"ข้าไม่กลัวหรอก ผีกลัวคนชั่ว ครั้งที่แล้วนางไม่กล้าจับข้าไป ครั้งนี้ก็ไม่กล้าเช่นกัน” เขายิ้มกล่าว พร้อมกับลูบศีรษะแม่นางเฉิงเจ็ด
“ พี่ชายเจ้าคะ ผีรูปร่างน่ากลัวหรือไม่เจ้าคะ” แม่นางเฉิงเจ็ดถามด้วยความสนใจปนสงสัย
“ ไม่น่ากลัวเลย” ท่านชายเฉิงสี่ยิ้มตอบ
“พอแล้ว พอแล้ว ปล่อยให้พี่ชายสี่ค่อยๆ เดินผ่อนคลายเถอะ พวกเราไปที่โน้นกัน” แม่นางเฉิงห้ากล่าว
แม้ว่าแม่นางเฉิงเจ็ด ยังอยากถามเรื่องผีสาวอยู่ แต่ก็หมดหนทางเพราะเหล่าพี่น้องเดินไปกันแล้ว และนางก็ไม่อยากเที่ยวเล่นคนเดียวตามลำพัง ดังนั้น นางจึงเดินตามออกไปอย่างไม่เต็มใจ
“ท่านชายเหนื่อยแล้วใช่ไหมเจ้าคะ พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ” ชุนหลานถาม
"ข้าไม่เหนื่อย" ท่านชายเฉิงสี่มองไปข้างหน้าที่ไม่ไกลมาก และกล่าวว่า "เดินต่ออีกหน่อย"
“ได้เจ้าค่ะ” ชุนหลานตอบ พร้อมกับพยุงท่านชายเฉิงสี่ แล้วทั้งสองก็เดินอย่างช้าๆ
เมื่อเดินมาถึงข้างหินก้อนใหญ่ ทั้งสองก็หยุดพร้อมกัน
ท่านชายเฉิงสี่อยากพูดพูด จึงหันหน้าไปมองชุนหลาน เห็นนางกำลังจ้องมองก้อนหินนั้นอย่างเหม่อลอย
นางก็มองหรือ
ท่านชายเฉิงสี่มองไป ในระหว่างที่ใจลอยก็มองเห็นสาวนางนั้นนั่งมองตรงอยู่ แล้วหายไปในพริบตา
"ชุนหลาน เจ้าเคยมาที่นี่ขอผีสาวใช่หรือไม่" เขาพูดอย่างกะทันหัน "หรือว่าเจ้าเห็นอะไรตรงนี้หรือ"
ชุนหลานตัวสั่น
“ที่ตรงนี้ ข้าทาสพบกับคนที่บอกวิธีช่วยท่านชายเจ้าค่ะ" นางกล่าว
“อืม” ท่านชายเฉิงสี่เปล่งเสียงออกมาด้วยความผิดหวังเล็กน้อย
บางทีผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นคนในจินตนาการของเขาเองก็เป็นได้ ซึ่งขณะนั้นเขากำลังป่วยอยู่
“เป็นสาวใช้ของตระกูลโจวล่ะสิ" เขากล่าวพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย "ข้ายังไม่ได้ขอบคุณนางเลย นางก็ไปซะแล้ว"
ชุนหลานพยักหน้า
“ใช่เจ้าค่ะ" นางกล่าว พร้อมกับมองไปที่ก้อนหินนั้นอีกครั้ง ช่างแปลกอะไรเช่นนี้ นางจำคำอธิบายของสาวใช้ไม่ได้แล้ว แต่ภาพของหญิงสาวที่คลุมผ้าสีดำกลับปรากฏเด่นชัดขึ้น นางส่ายหัว "ท่านชายเพิ่งจะหายดี และวันนี้อากาศก็เย็น พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ”
“ได้” ท่านชายเฉิงสี่กล่าว พร้อมกับเกาะนาง แล้วหันหลังเดินกลับช้าๆ
ขณะนี้ ฮูหยินรองเฉิงนั่งลงตรงหน้าของฮูหยินใหญ่เฉิง
“พี่สะใภ้เจ้าคะ ดอกเบญจมาศที่นี่กำลังบานพอดีเลยเจ้าค่ะ" นางพูดพลางมองไปที่ดอกเบญจมาศดอกหนึ่งที่จัดไว้ตรงหน้าฉากกั้นห้อง
“ดอกไม้ในสวนบานหมดแล้ว หากเจ้าชอบก็เด็ดกลับไปได้" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
ฮูหยินรองเฉิงรับน้ำชาจากสาวใช้แล้วจิบ
“ดอกไม้ของตระกูลเราดี แต่ก็ไม่ได้ดีที่สุด มีคนสวนคนใหม่มาจากในเมือง แล้วปลูกดอกเบญจมาศที่ล้ำค่าและขึ้นชื่อไว้จำนวนมาก” นางกล่าว“ ทุกคนต่างรีบแย่งกันซื้อ โชคดีที่ข้าซื้อมาได้สองต้น หากถึงตอนนั้น พี่สะใภ้ใหญ่ลองมาชมนะเจ้าคะ พี่ต้องชอบแน่ๆ เจ้าค่ะ"
หัวใจของฮูหยินใหญ่เฉิงสะดุ้งขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า "ล้ำค่า"
“เท่าไหร่หรือ” นางถามอย่างไม่รีรอ
ได้ยินมาว่าดอกไม้ที่ล่ำค่ามีราคาแพงมาก
“ไม่แพงเจ้าค่ะ แค่สามร้อยกว่าน เจ้าค่ะ” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว “พี่สะใภ้เจ้าคะ หากถึงตอนนั้นก็ปลูกไว้ในสวน แล้วพวกเราจัดงานชมดอกไม้กันนะเจ้าคะ”
นางยังพูดไม่จบ ฮูหยินใหญ่ก็ตะโกนเรียกชื่อชิงเหนียง
ฮูหยินรองเฉิงมองหน้านาง โดยไม่ได้พูดต่อ
“คืนดอกไม้ไป” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายที
“พี่สะใภ้เจ้าคะ ท่านยังไม่เห็นดอกเบญจมาศเลย หากท่านเห็นมัน ท่านต้องชอบแน่ๆ เจ้าค่ะ” ฮูหยินรองเฉิงยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับจับพัดงาช้างที่เพิ่งซื้อมาใหม่ โดยพัดนี้ทำขึ้นด้วยความปราณีตและพิถีพิถันเป็นอย่างมาก และข้าก็ชอบมันมาก "อีกอย่าง ข้าจ่ายค่ามัดจำไปแล้ว จะคืนได้อย่างไรเจ้าคะ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงเฉิงกัดฟันมองนาง
“หากเป็นเช่นนั้น เจ้าชอบ ก็จงซื้อด้วยเงินของเจ้าเอง” นางกล่าว
"พี่สะใภ้พูดอะไรออกมาเจ้าคะ" ฮูหยินรองเฉิงหัวเราะพลางแกว่งพัดที่อยู่ในมือ "ต่างเป็นคนในครอบครัว เงินของครอบครัว เหตุใดข้าถึงใช้ไม่ได้เจ้าคะ "
"เจ้า!" นางเฉิงตะโกนอย่างเกรี้ยวโกรธ
นับตั้งแต่แต่งเข้าตระกูลเฉิงมา นี่คงเป็นครั้งแรกที่เผิงชิงเหนียงพูดกับตนเช่นนี้!
เกิดอะไรขึ้นกับนาง เหตุใดนางถึงทำตัวแปลกเช่นนี้ ผีเข้าสิงหรือ


## 037 ผิดพลาด

บทที่ 37 ผิดพลาด
เฉิงเจียวเหนียงยกผ้าคลุมขึ้น เพื่อฟังเสียงคนร้องไห้ที่มาพร้อมกับสายลม
“มีคนร้องไห้หรือเจ้าคะ" สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังถาม พร้อมกับมองไปทางเดียวกัน
เรือนหลังนี้ตั้งอยู่ทิศเหนือสุดของบ้านตระกูลเฉิง บนพื้นที่ที่ค่อนข้างสูง เดิมทีใช้เพื่อสอดแนมกับป้องกันภัย
แต่ยามที่บ้านเมืองสงบสุขเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องใช้
บริเวณที่ทั้งสองคนอยู่นั้นได้ยินเสียงอย่างชัดเจนและดูเหมือนว่าต้นเสียงจะมาจากทิศตะวันออก
“มาจากฝั่งเหล่าฮูหยินเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว
“เหล่าฮูหยินแห่งตระกูลเฉิงหรือ” เฉิงเจียวเหนียงถาม
“ใช่เจ้าค่ะ เหล่าฮูหยินไม่สนใจเรื่องภายในบ้าน แต่ฝักใฝ่ทางธรรม เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ" สาวใช้เอ่ยพร้อมกับมองไปทางนั้น
หากเกิดเรื่องขึ้นก็ไม่เกี่ยวกับนาง เฉิงเจียวเหนียงก้มหน้าลงพร้อมกับยกเท้าก้าวเดินต่อไป
วันนี้ยังเหลืออีกหนึ่งรอบ ก็จะเดินครบห้ารอบแล้ว
แต่ทว่านางคาดการณ์ผิดไป เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนางโดยตรง
เหล่าฮูหยินเฉิงมองไปที่ลูกสะใภ้ทั้งสองที่กำลังร้องไห้อยู่ ด้วยความรู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง
“เจ้าจะบอกว่าเจ้าไม่ผิดตั้งแต่แรก แต่นายใหญ่ลงโทษเจ้าให้ไปสำนึกตนที่หอบรรพบุรุษอย่างนั้นหรือ” นางถามด้วยความรู้สึกสับสน
ไม่ใช่ว่ากำลังพูดถึงเรื่องให้สิทธิพิเศษในการเปิดครัวให้กับใครคนหนึ่งในบ้านอยู่หรือ เหตุใดถึงย้อนกลับมาพูดเรื่องนี้อีก
ไม่ใช่สิ ก่อนหน้านี้เหมือนพูดถึงเรื่องใครซื้อพัดหรือใครซื้อดอกไม้มาใหม่ไม่ใช่หรือ
วุ่นวายอะไรเช่นนี้!
“หุบปากกันให้หมด!" เหล่าฮูหยินเฉิงตบลูกประคำในมือลงบนโต๊ะไม้เตี้ยอย่างแรง
ลูกสะใภ้ทั้งสองนิ่งเงียบ
“ข้าเข้าใจแล้ว" เหล่าฮูหยินกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจนั้นกระอักกระอ่วน สายตาของนางกวาดไปที่สะใภ้ทั้งสอง "ที่พวกเจ้าไม่พอใจกัน เพราะนางบ้าคนนั้นหรือ"
หากไตร่ตรองดูดีๆ แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
เพราะสาวใช้ของคนบ้านางนั้นเล่นพิเรน ให้คนของตระกูลโจวฉวยโอกาสหาเรื่องตระกูลเฉิงได้ ตอนนั้นสะใภ้รองต้องแบกรับความไม่เป็นธรรมไว้ จึงพาลไม่พอใจฮูหยินใหญ่ไปด้วย
ฮูหยินใหญ่เฉิงพยักหน้า
อันที่จริงนี่ไม่ใช่เรื่องแรกที่เกิดขึ้น หากไม่ใช่เพราะพี่สะใภ้ใหญ่พูดถึงเรื่องสินสอดที่แม่นางคนบ้านั่นทิ้งไว้ เมื่อคนของตระกูลโจวมาหาเรื่อง นางก็คงไม่ตกที่นั่งลำบากเช่นนั้นหรอก
จะว่าไปแล้วอย่างไรเสียเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนางบ้านั้นอยู่ดี
ฮูหยินรองเฉิงพยักหน้า สะอึกสะอื้นพลางเช็ดน้ำตา
“น่าอับอายยิ่งนัก! เพียงเพราะเรื่องแค่นี้นะ พวกเจ้าอายุรวมกันก็มากกว่าข้าแล้ว ต้องมาทะเลาะกันถึงที่นี่เลยหรือ" เหล่าฮูหยินกล่าวด้วยความโมโห “สะใภ้ใหญ่ เจ้ามีความผิด เหตุใดตอนนั้นถึงไม่ยื่นอกรับผิดเอง!"
“ข้าผิดเองเจ้าค่ะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงหมอบลงกับพื้น
“สะใภ้รอง เหตุใดลุงเขาถึงบอกว่าเจ้าผิด เขารู้เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่หรือ แต่คนของตระกูลโจวไม่รู้” เหล่าฮูหยินเฉิง
กล่าว “ตอนนั้นต่อหน้าคนนอก พวกเจ้ายังจะหาตัวคนผิดอย่างนั้นหรือ แล้วเจ้าแบกรับความผิดไว้ เจ้าผิดจริงๆ”
“ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ" ฮูหยินรองเฉิงหมอบลงกับพื้นเช่นกัน นางเอ่ยพร้อมกับน้ำตา
เหล่าฮูหยินถอนหายใจก่อนจะยกน้ำชาขึ้นดื่ม
“ดอกไม้นั้น สะใภ้รองคืนไปเถอะ ดอกไม้ใบหญ้าพวกนี้ทำให้คนมีความสุข ไม่แบ่งสูงต่ำ เมื่อมองแล้วมีความสุขก็มีค่ามหาศาล แต่หากทำให้เป็นทุกข์ก็ไม่มีค่าแม้แต่สตางค์แดงเดียว” นางกล่าว
“ใช่เจ้าค่ะ” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว
"สำหรับมื้ออาหาร ของว่างและผลไม้ของแต่ละเรือน สะใภ้ใหญ่ก็ไม่ต้องละเอียดมากนัก การกินเป็นความสุขของมนุษย์ ตราบใดที่มันไม่ฟุ่มเฟือยจนเกินไป เจ้าก็ไม่ต้องไปประหยัดค่าอาหารมากนัก" เหล่าฮูหยินเฉิงกล่าว
“เจ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่เฉิงตอบ
“พวกเราพี่น้องตระกูลเฉิงไม่แบ่งบ้าน เหล่าพี่น้องไม่เห็นจะเป็นอะไรกันเลย มีแต่พวกเหล่าสะใภ้นี่แหละที่ใช้ชีวิตยาก ผู้หญิงอยู่รวมกันมักคิดเล็กคิดน้อย มีอะไรก็ไม่ยอมพูด เอาแต่เก็บไว้ในใจ เรื่องเพียงน้อยนิด สุดท้ายเวลาโกรธก็พูดออกมาในคราวเดียว เหมือนเป็นศัตรูกันมากช้านาน” เหล่าฮูหยินเฉิงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ตอนนี้ในใจของพวกเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงแม้พวกเจ้าจะไม่พูด ข้าก็รับรู้ได้"
พูดถึงเพียงเท่านี้ สายตากวาดไปที่สองสะใภ้ที่นั่งหลังตรงอยู่
“ไม่ว่าเจ้าจะคิดอะไรอยู่ในใจ อีกฝ่ายก็รู้อยู่ดี หากวันนี้ไม่รู้ วันข้างหน้าก็ต้องรู้อยู่ดี โลกนี้ไม่มีคนโง่หรอก มีแต่คนที่รู้ก่อน รู้หลังเท่านั้นเอง” นางกล่าว
“เจ้าค่ะ” ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองเฉิง ก้มศีรษะตอบ
เหล่าฮูหยินเฉิงถอนหายใจ
“อีกอย่าง เอาคนบ้านั่นออกไปโดยเร็วที่สุด" นางกล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองต่างตกใจและเงยหน้าขึ้น
"ท่านแม่ หากตระกูลโจวถามถึงล่ะเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
เหล่าฮูหยินเฉิงตะคอก
"พวกเขาไม่ถามหรอก" นางกล่าว
"แต่ข้าเพิ่งจะทะเลาะกับตระกูลโจวเรื่องคนบ้านั่นไปเมื่อสองสามวันก่อนเองนะเจ้าคะ มิเช่นนั้นข้ากับน้องสะใภ้คงไม่บาดหมางกัน" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
ฮูหยินรองเฉิงก้มศีรษะลง
“เจ้าคิดว่าพวกเขาหาเรื่องเราเพราะคนบ้านั่นหรือ” เหล่าฮูหยินเฉิงถลึงตาถาม
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองถึงกับงวยงง หรือเพราะสาวใช้นางนั้นกันแน่
“ที่เขามา ก็เพราะจะมาหาเรื่องอยู่แล้ว แต่ดันประจวบเหมาะกับช่วงนั้นพอดี ใครจะมาชวนทะเลาะเพื่อแย่งคนบ้าเล่า” เหล่าฮูหยินเฉิงกล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองมองหน้ากัน
"เหตุใดเขาถึงพาสาวใช้นั้นไปน่ะหรือ ก็เพราะเห็นว่านางฉลาดและเป็นที่น่าพอใจก็เท่านั้นเอง” เหล่าฮูหยินเฉิง
กล่าว "มีแต่พวกเจ้าที่คิดไม่ทัน หากทำเพื่อคนบ้านางนั่นจริงๆ คงนอนค้างคืนไปแล้ว และที่สำคัญเขาเคยถามเรื่องความเป็นอยู่ของนางบ้านั่นหรือไม่”
ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองตะลึง
"พวกเจ้าไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย จึงทำให้ตามเขาไม่ทัน” เหล่าฮูหยินกล่าว "จะไม่มั่นใจอะไรนักหนา นางบ้านั่นแซ่เฉิง ไม่ได้แซ่โจว เป็นลูกของตระกูลเรา ต้องถึงตาคนนอกมาชี้นิ้วสั่งแล้วหรือ หากต้องการชี้นิ้วสั่งจริงๆ ก็ให้พวกเขาพานางไปเลย!”
ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองนั่งยืดหลังตรงทันที
ใช่แล้ว จะกลัวอะไรล่ะ! นี่คือลูกหลานของพวกนางเอง!
"คนบ้าเช่นนี้ ใครใช้ให้พวกเจ้ารับไว้ตั้งแต่แรก!" เหล่าฮูหยินเฉิงยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห "ตอนกลับมาก็ควรส่งไปที่วัดเต๋าเลย”
ฮูหยินใหญ่เฉิงกับฮูหยินรองรู้สึกประหลาดใจอย่างถึงที่สุด
"ตอนนั้นก็เพราะนางบ้านั่น ที่ทำให้นายท่านใหญ่ตรอมใจตาย ในใจของเหล่าฮูหยินคงเกลียดนางยิ่งนัก” ฮูหยินใหญ่เฉิงพึมพำ
พวกนางออกมาจากเรือนของเหล่าฮูหยินเฉิง ทั้งสองต่างขอโทษซึ่งกันและกัน ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอของพวกนางได้คลายลงแล้ว
ฮูหยินรองเฉิงช่วยประคองฮูหยินใหญ่เฉิง ทั้งสองก็เดินจากไปอย่างช้าๆ
“แสดงว่าเหล่าฮูหยินจะไม่ยอมเรื่องของนางคนบ้านั่นเด็ดขาด" ฮูหยินรองเฉิงพยักหน้า
“แล้วจะส่งนางไปที่ไหนดี" ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม "หากตระกูลโจวรู้ข่าวแล้วมาถามล่ะ... "
“ก็เหมือนที่เหล่าฮูหยินพูด หากพวกเขามาถามไม่ใช่เพราะห่วงนางบ้านั่นหรอก" ฮูหยินรองเฉิงกล่าว "คนเราเกิดมาชีวิตจะบาดหมางกันก็เพียงเพราะ หนึ่งเรื่องศักดิ์ศรี สองเรื่องผลประโยชน์”
“ศักดิ์ศรีกับผลประโยชน์อย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
“เรื่องศักดิ์ศรีทะเลาะไปแล้ว หากมาหาเรื่องอีกครั้งก็คงเพราะเรื่องผลประโยชน์เป็นแน่” ฮูหยินรองเฉิงยิ้มกล่าว ในตอนนี้นางเปลี่ยนจากพัดงาช้างเป็นพัดไม้ไผ่แล้ว ฮูหยินรองเอื้อมไปแตะมือของฮูหยินใหญ่เฉิง “อาทิ เรื่องสินสอด"
สินสอดอย่างนั้นหรือ
ฮูหยินใหญ่เฉิงตะลึง
สาวใช้รีบเข้าไปกระซิบข้างหูฮูหยินรองเฉิง
“สาวใช้นางนั้นหรือ!" ฮูหยินรองเฉิงกัดฟันกล่าว นางกำพัดในมือแน่น ก่อนจะฉีกยิ้มเพื่อแสดงความเคารพ "พี่สะใภ้เจ้าคะ ข้ามีธุระเล็กน้อย ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"
นางพูดจบก็รีบเดินออกไปกับสาวใช้
ฮูหยินใหญ่เฉิงยืนอยู่กับที่ด้วยความงุนงง
“สินสอดอย่างนั้นรึ" นางพูดซ้ำอีกครั้งพร้อมกับมองไปยังเงาของฮูหยินรองเฉิงที่ไกลออกไป ก่อนจะได้สติกลับมาในทันที "ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องสินสอดนี่เอง!"
นางยิ้มอย่างขมขื่น
“ปั้นฉิน ปั้นฉิน ”
เสียงตะโกนที่ไม่รู้ว่ามาจากทิศใด ทำเอาฮูหยินใหญ่เฉิงตกใจวูบ
ชื่อนี้ นางจำได้แม่น
“ปั้นฉินหรือ” นางถาม “ไม่ใช่สาวใช้ที่ไปกับคนของตระกูลโจวหรอกหรือ”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ" สาวใช้นางหนึ่งยิ้มกล่าว "แต่เป็นสาวใช้คนใหม่ที่ส่งไปรับใช้ท่านหญิงเจียวเหนียงและท่านหญิงเปลี่ยนชื่อนางเป็นปั้นฉินเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่เฉิงไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าเช่นไรดี
“สมกับเป็นคนบ้าจริงๆ " นางกล่าว
เธอสาวเท้าเดินต่อ แต่เดินได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง เสียงสั้นและเบามาก ราวกับถูกใครบางคนห้ามเอาไว้
“เกิดอะไรขึ้นอีก” ฮูหยินใหญ่เฉิงขมวดคิ้วกล่าว
สาวใช้ทั้งหลายรีบออกไปอย่างเร่งรีบ พอฮูหยินใหญ่เฉิงกลับถึงเรือนแล้วนั่งลง พวกนางก็กลับเข้ามาเช่นกัน
“ฮูหยินรองจะขายสาวใช้ของนายรองเจ้าค่ะ” พวกนางกระซิบ
หมายความว่าอย่างไรกัน ฮูหยินใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมเข้าใจดี นางโบกมือขึ้นแต่ไม่ถามอะไรต่อ ก่อนจะยกมือขึ้นมาบีบนวดหน้าผาก
เรื่องวุ่นวายเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นางเหนื่อยล้าเหลือเกิน
หากไม่ใช่เรื่องศักดิ์ศรี ก็คงเป็นเรื่องผลประโยชน์อย่างที่ว่าไว้ เหตุใดนางถึงคิดไม่ได้ตั้งแต่แรก
หากเป็นเช่นนั้น คงต้องขอบคุณการกลับมาของนางคนบ้านั่นจริงๆ
ใครจะคิดว่าคนบ้าจะสร้างปัญหามากมายขนาดนี้
ก็เหมือนกับน้ำมันที่ลงบนผิวน้ำที่นิ่งสงบ ไม่ละลาย ไม่หายไป แต่กลับทำให้ผืนน้ำขุ่นมัว
จะปล่อยให้นางบ้าผู้นี้อยู่ในเรือนอีกต่อไปไม่ได้เด็ดขาด


## 038 เลือก

บทที่ 38 เลือก
“จะให้ส่งไปวัดเต๋าตามที่เจ้าว่างั้นหรือ” นายใหญ่เฉิงกล่าว
สาวใช้ยกน้ำชาให้ นายใหญ่ยกขึ้นจิบอย่างพอใจ
“ชานี้ดีนัก พระสงฆ์จากวัดว่านหนิงที่มาอยู่ใหม่เป็นคนคั่ว ข้าไหว้วานให้หลายคนช่วยกว่าจะได้มากาหนึ่ง” เขากล่าว
“ก็แค่จ่ายเงินมากหน่อย ไม่เห็นจะยากอะไรนี่เจ้าคะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงเอ่ยขึ้น
นายใหญ่เฉิงหัวเราะ
นอกจากชาแล้ว เขาไม่มีอะไรที่โปรดปรานเป็นพิเศษ
“ส่งไปวัดเต๋าไม่ใช่ความตั้งใจของข้า” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว “แต่เป็นความตั้งใจของท่านแม่”
สาวใช้นางหนึ่งเดินเข้ามาจากโถงด้านนอก นางกระซิบข้างหูฮูหยินใหญ่สองสามคำแล้วถอยออกมา
“มีเรื่องอะไรให้น่าอับอายอีกหรือ” นายใหญ่เฉิงถาม
“น้องรองขายสาวใช้ไปแล้วเจ้าค่ะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวพร้อมกับถอนหายใจอย่างจนปัญญา “พออายุมากขึ้น ชิงเนียงก็ดูเหมือนจะอารมณ์ร้อนยิ่งขึ้น"
“พาลหาเรื่องอีกแล้ว" นายใหญ่เฉิงวางถ้วยน้ำชาลงอย่างไม่พอใจ "เหตุใดเจ้าถึงไม่ดูแลนางบ้าง”
“ข้าไม่กล้าหรอกจ้าค่ะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว นางหยุดพูดไปชั่วขณะ "ตั้งแต่เด็กคนนี้เข้ามา ก็เอาแต่สร้างเรื่องวุ่นวายให้แก่ตระกูล"
“หากเป็นเช่นนั้น ก็ส่งนางไปออกไปเสีย” นายใหญ่เฉิงกล่าว
“ต้องไปบอกคนของตระกูลโจวก่อนหรือไม่เจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่เฉิงถาม
พูดยังไม่ทันจบประโยค สาวใช้นางหนึ่งก็เดินเข้ามาจากประตูด้านนนอกอย่างรีบเร่ง
“นายใหญ่ ฮูหยินเจ้าคะ ตระกูลโจวส่งคนมาเจ้าค่ะ” นางกล่าว
พูดยังไม่ทันขาดคำก็โผล่มาเสียแล้ว แล้วเหตุใดถึงมาอีกเล่า
นายใหญ่เฉิงและภรรยาสบตากันด้วยความประหลาดใจ
การมาเยือนของตระกูลโจวคราวนี้ถือว่าดีกว่าคราวก่อน ครั้งนี้มีชายสี่คนและหญิงอีกสี่คน กิริยาท่าทางเหมือนกับเจ้านายตระกูลโจวคนอื่นๆ ที่เคยพบมา
“นายใหญ่และฮูหยินให้พวกข้ามาในวันนี้ เพื่อมาจัดการเรื่องสินสอดทองหมั้นของนายหญิงใหญ่ตระกูลโจวขอรับ" พ่อบ้านหนึ่งในบรรดาผู้มาเยือนเอ่ยขึ้น
คนตระกูลเฉิงต่างตกตะลึง
“เหลวไหลสิ้นดี!" นายรองเฉิงตะโกนพลางนั่งตัวตรง
“นายรองอย่าโกรธไปเลยขอรับ" พ่อบ้านโค้งตัวกล่าว "ตอนที่แม่นางเจียวเหนียงยังไม่ได้กลับมา ก็คิดว่านางจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้นาน ดังนั้นนายใหญ่กับฮูหยินจึงไม่ได้วางแผนใดๆ ไว้ แต่ตอนนี้แม่นางเจียวเหนียงกลับมาแล้ว อายุก็ไม่น้อยแล้ว หากวันหน้านางออกเรือน สินสอดเหล่านี้ก็ต้องเอาไปด้วย”
นายใหญ่และฮูหยินเฉิงสีหน้าประหลาดใจ
คนบ้าอย่างนางยังคิดว่าตนจะได้ออกเรือนอีกหรือ
คนของตระกูลโจวหน้าแดงเพราะรู้ตัวว่าตนพูดจาเหลวไหล
“ดังนั้นนายใหญ่และฮูหยินจึงให้พวกเรามาดูแลสินสอดทองหมั้นของนายหญิงใหญ่ เพื่อให้นายหญิงแต่งออกเรือนอย่างสง่างาม" พ่อบ้านพูดต่อ
“พวกเจ้าคิดว่าตระกูลเฉิงของเราอยากได้สินสอดของเจียวเนียงอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่เฉิงยิ้มเยาะถาม
“นายใหญ่และฮูหยินไม่คิดเช่นนั้นหรอกขอรับ เพียงแค่อยากให้สินน้ำใจแก่เฉิงเจียวเหนียงขอรับ” พ่อบ้านกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย "หากไม่แน่ชัดว่าสิ่งใดใช่หรือไม่ใช่ จะเชิญขุนนางมาช่วยตรวจสอบสินสอดตามบัญชีก็ย่อมได้ นายใหญ่และฮูหยินจะได้มิต้องถูกตราหน้าอย่างไร้เหตุผลขอรับ”
“มีบัญชีทั้งหมดอยู่ จะไม่แน่ชัดได้อย่างไร” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว "อยู่ๆ จะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร"
ในเมื่อตนไม่ได้ผลประโยชน์อันใด ผู้อื่นก็ต้องไม่ได้เช่นกัน
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจ
"พวกเจ้ามาที่นี่พอดี" นางกล่าว "ไปพบแม่นางเจียวเหนียงสิ อีกไม่กี่วันนางก็จะไปวัดเต๋ารักษาตัวแล้ว”
คนของตระกูลโจวต่างนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ทว่าพวกเขาได้รับคำสั่งก่อนหน้านี้ว่าให้พ่อบ้านเป็นผู้ตัดสินใจ พวกเขาจึงก้มหน้าไม่พูดอะไร
“แม่นางไม่ได้ป่วยสักหน่อย เหตุใดถึงต้องส่งไปวัดเต๋า” พ่อบ้านถาม “หากข่าวนี้เล็ดลอดออกไป คนอื่นเขาจะพูดว่าอย่างไร“
“พูดว่าอย่างไรอย่างนั้นหรือ นักพรตเต๋าเคยดูดวงชะตาของนางแล้วว่ามีแค่สามหุนหกพ่อ ขาดไปหนึ่งพ่อ จึงต้องส่งไปวัดเต๋าถึงจะทำให้พ่อครบทั้งเจ็ด” นายรองกล่าวด้วยถ้อยคำเสียดสี “พวกเจ้าไม่ใช่ไม่รู้นี่ หากไม่เชื่อพวกข้า ในเมืองหลวงมีหมอดีมากมาย พวกเจ้าลองส่งนางไปหาหมอดู"
พ่อบ้านยิ้มและโค้งคำนับ
"มิบังอาจขอรับ ท่านจะทำอย่างไรก็ดีทั้งนั้น เพราะนายหญิงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน ผิดที่ข้าเองที่เชื่อในคำโกหกเหล่านั้น" เขากล่าวขอโทษ
นายใหญ่เฉิงกับนายรองเฉิงสบตากันแล้วส่ายหน้า
สิ่งที่ตระกูลโจวต้องการมีเพียงผลประโยชน์เท่านั้น ส่วนแม่นางเจียวเหนียง พวกเขาไม่แม้แต่จะพูดถึง
“เมื่อรู้ว่าเป็นเลือดเนื้อของตระกูลข้า เรื่องสินสอดนั้น พวกข้าเองก็ไม่วางใจที่จะส่งมอบให้พวกเจ้า” นายใหญ่เฉิงเอ่ยเสียงเรียบ “เหล่าบรรดาน้องชายและน้องสาวไม่อยู่แล้ว เหลือแต่เจียวเนียงที่ยังอยู่กับพ่อ ข้าที่เป็นลุงก็ยังอยู่ ยังไม่ถึงตาคนแซ่โจวมาชี้นิ้วสั่ง"
ฮูหยินรองเฉิงยืดหลังตรงในทันที
ถูกต้อง พ่อก็ยังอยู่ ยังไม่ถึงตาที่ลุงจะมาชี้นิ้วสั่งเช่นกัน
ถึงเวลาที่จะต้องพูดเรื่องสินสอดให้กระจ่างและเข้าใจกันถ้วนหน้าแล้ว
ต่างคน ต่างใจ ต่างฝ่ายเริ่มวางแผนต่อสู้เพื่อเป็นฝ่ายครอบครองสินสอดนั้น และคงไม่สามารถจัดการให้แล้วเสร็จภายในวันสองวันได้ เหล่าคนใช้ไม่สนใจการจัดการเรื่องสินสอดมากนัก ตรงกันข้ามกลับสนใจเรื่องที่เฉิงเจียวเหนียงจะถูกส่งไปวัดเต๋าอีกรอบมากกว่า
“อะไรกัน จะส่งนายหญิงไปวัดเต๋าหรือ”
บรรดาสาวใช้ของเฉิงเจียวเหนียวที่อยู่ตรงลานหน้าบ้านเริ่มสับสน
ต้องไปสถานที่อย่างวัดเต๋าเช่นนั้น แถมยังต้องติดตามคนบ้านั่นด้วย ชาตินี้พวกนางคงออกหนีไปที่ไหนไม่ได้แล้ว
ตั้งแต่นางบ้าผู้นี้มาเยือนก็ไม่เคยเกิดเรื่องดีๆ เลยสักครั้ง ข้อแรกทำให้คนใช้ของทั้งสองเรือนต้องถูกขับไล่ออกไป และตอนนี้ยังจะทำให้พวกนางเดือดร้อนไปตลอดชีวิตอีก หากเทียบกับการถูกขายแล้ว ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่ากันเลย!
นางบ้าผู้นี้คือตัวกาลกิณีเป็นแน่แท้ ใครเจอ คนนั้นฉิบหาย!
ทันใดนั้นเหล่าสาวใช้ที่อยู่ ณ ลานหน้าบ้านก็พากันวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก หาที่พึ่งวิงวอนร้องขอให้ตนหลุดพ้น
สาวใช้นางหนึ่งนั่งเย็บถุงเท้าอยู่ตรงระเบียงอย่างเงียบๆ
เมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาดังมาจากในบ้าน นางจึงรีบวางเข็มและด้าย แล้วเดินเข้าไปในทันที
เฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง
“นายหญิงตื่นแล้วหรือเจ้าคะ" นางเอ่ยพร้อมกับยื่นมือช่วยพยุง
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าเสร็จ เฉิงเจียวเหนียงจึงนั่งลงตรงหน้าโต๊ะไม้เตี้ยริมหน้าต่าง สาวใช้ยื่นแก้วน้ำอุ่นให้แก่นายหญิง ทั้งหมดนี้สาวใช้ทำมันได้อย่างคล่องแคล่ว
"นายหญิงเจ้าคะ ข้าไปเอาเม็ดบัวขาวมาต้ม แล้วเอาไปนึ่งกับแป้งข้าวเจ้าแล้วก็น้ำผึ้งที่คนเป็นเนื้อเดียวกัน จากนั้นนำไปตากแดด ทิ้งไว้จนเย็นตามที่นายหญิงสั่งแล้วเจ้าค่ะ ให้ข้าตัดแบ่งมาให้นายหญิงชิมเลยหรือไม่เจ้าคะ”
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้า
ขนมโก๋สีขาวเหลืองปนเขียววางอยู่บนจานกระเบื้องสีขาวใบเล็ก หน้าตาน่าทาน เฉิงเจียวเหนียงหยิบกินไปเพียงไม่กี่ชิ้น
“ก็ดีนะ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้ยิ้มอย่างมีความสุข
“เจ้าเก็บของเสร็จหรือยัง” เฉิงเจียวเหนียงถาม
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ เหลือเพียงหนังสือที่นายหญิงอยากอ่านเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว "ไว้วันเดินทาง ข้าจะถือเองเจ้าค่ะ"
เฉิงเจียวเหนียงเงยหน้าขึ้นมองนาง
“เจ้าจะไปกับข้าหรือ" นางถาม
“ใช่เจ้าค่ะ ข้ามีหน้าที่ปรนนิบัติรับใช้นายหญิง นายหญิงไปที่ใด ข้าก็จะตามไปทุกที่เจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว
“ไปกับข้า ดีอย่างไร” เฉิงเจียวเหนียงถาม
“ข้ามารับใช้นายหญิงที่นี่ คนในเรือนก็ไม่ชอบใจนักหรอกเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมกับวางมือไว้บนหัวเข่า “อยู่ที่นี่ต่อไป อาจจะฟังดูดี แต่ต้องอยู่อย่างอึดอัดเป็นแน่ ตอนนี้ข้าเองก็อายุมากแล้ว อีกสักปีสองปีคงต้องหาคู่ครอง คนอย่างข้าในตอนนี้คงได้คู่ครองที่มีฐานะไม่ต่างกัน ที่ผ่านมาข้ารับใช้นายหญิง ข้ากลับรู้สึกว่าได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ สบายใจมากกว่าเดิม ข้าคิดว่า กินอะไร ดื่มอะไร มีชื่อเสียงหรือไม่ ไม่สำคัญหรอกเจ้าค่ะ เป็นไปไม่ได้หรอกที่คนๆ หนึ่งจะสมปรารถนาทุกสิ่งตลอดชีวิตข้าไม่ขออะไรมาก ขอแค่ได้อยู่อย่างอิสระก็พอแล้วเจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงมองไปที่นางแล้วเม้มปาก
"เจ้าพูดเยอะเพียงนี้ คนบ้าอย่างข้าจะเข้าใจหรือ" นางถาม
สาวใช้ปิดปากหัวเราะ
“นายหญิงล้อเล่นอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ หากนายหญิงเป็นคนบ้า ข้าก็คงเป็นคนบ้าเหมือนกันเจ้าค่ะ” นางเอ่ยหัวเราะ
เฉิงเจียวเหนียงหยุดพูดแล้วก้มอ่านหนังสือ
สาวใช้หยุดพูดเช่นกัน นางถอยออกไปก่อนจะนั่งลงแล้วหยิบเข็มกับด้ายขึ้นมาใหม่
“ชีวิตคนเราจะสมปรารถนาทุกประการ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” เฉิงเจียวเหนียงพูดขึ้น
นายหญิงพูดช้ากว่าคนปกติทั่วไปหนึ่งจังหวะ สาวใช้รู้ดี นางจึงหัวเราะแล้วขานตอบว่า “เจ้าค่ะ” โดยไม่ได้เก็บไปคิด
เสียงคนเรียกดังจากประตูด้านนอก
ทั้งสองมองออกไปนอกหน้าต่าง แม่นมแปลกหน้านางหนึ่งแต่งกายแตกต่างจากบ่าวในเรือนตระกูลเฉิง
เช่นเดียวกับทุกคนที่ได้เห็นเฉิงเจียวเหนียงเป็นครั้งแรก แม่นมตกตะลึงไปชั่วขณะ เมื่อเห็นเฉิงเจียวเหนียงเหม่อมองมา นางถึงได้สติ
"นี่คือของที่ตระกูลโจวมอบให้แก่นายหญิงเจ้าค่ะ” นางโค้งตัวแล้วผลักกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสให้
“ปั้นฉิน” เฉิงเจียวเหนียงโพล่งขึ้นมา
แม่นมตกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ
ไม่ใช่ว่าคนบ้าจดจำคนกับเรื่องราวไม่ได้หรือ เหตุใดถึง...
“เจ้าค่ะนายหญิง” สาวใช้ขานตอบ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบกล่อง
แม่นมงุนงงเล็กน้อย รู้สึกเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก แต่ก็เหมือนจะนึกไม่ออก
"ของกินเจ้าค่ะนายหญิง" สาวใช้เปิดกล่องดู นางเอ่ยด้วยแววตาประหลาดใจ
เมื่อเปิดกล่องอาหารทั้งสองชั้นออก ก็พบกับผลไม้แช่อิ่มหลากสี สีสันสวยงามที่วางอยู่เต็มตะแกรงสี่เหลี่ยมด้านใน
"นี่เป็นขนมขึ้นชื่อของเมืองหลวงเจ้าค่ะ ครอบครัวของปั้น...บอกว่านายหญิงชอบกินขนม จึงเลือกสรรมาเป็นพิเศษ" แม่นมพูดขึ้น ทว่านางพูดกับสาวใช้ของเฉิงเจียวเหนียง "แต่อย่ากินมากไป เพราะอาจทำให้มวนท้องได้"
สาวใช้ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
"ข้าขอตัวลาก่อนเจ้าค่ะ" แม่นมกล่าว แม้ว่าคนบ้านางนี้จะงดงามเพียงใด แต่การที่ต้องอยู่กับคนบ้านั้นทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่
"อันนี้" เฉิงเจียวเหนียงเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับหยิบสมุดที่อยู่บนโต๊ะเตี้ยขึ้น "เจ้าเอาไปให้นาง"
แม่นมนิ่งไปครู่หนึ่งพร้อมกับมองไปที่เฉิงเจียวเหนียง
นางที่พูดถึงคือใครกัน คนบ้าแยกออกว่าใครเป็นใครหรือ เป็นไปได้อย่างไร
สาวใช้รับสมุดมาแล้วส่งต่อให้กับแม่นม
แม่นมเหลือบมองและเห็นว่าเป็นสมุดสอนตัดเย็บเล่มบางที่เขียนขึ้นมาด้วยมือ นางอ่านหนังสือไม่ออก และไม่รู้ว่าข้างในเขียนอะไรไว้ จึงทำได้เพียงหยิบขึ้นมา ก่อนจะแสดงความเคารพอีกครั้งแล้วเดินจากไป
สาวใช้ส่งนางถึงระเบียง
“ข้าขอถามหน่อยว่าเจ้าชื่ออะไร” หลังจากที่แม่นมเดินลงบันไดไป นางนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงถามออกไป
สาวใช้มองไปที่นางแล้วยิ้ม
“ข้าชื่อปั้นฉิน” นางกล่าว


## 039 เรื่องตลก

บทที่ 39 เรื่องตลก
เพราะเมืองหลวงนั้นอากาศเย็น ดอกเบญจมาศจึงบานสะพรั่งกว่าทางตอนใต้
ลานหน้าบ้านของท่านชายโจวหกเต็มไปด้วยดอกเบญจมาศหลากสี หลายขนาด เหล่าสาวใช้ต่างชอบมาเดินเล่นรอบลานนี้อย่างสนุกสนาน เสียงพูดของสาวใช้นั้นราวกับเสียงร้องของเหล่าปักษา ฟังแล้วสบายอกสบายใจยิ่งนัก
“เด็ดเพิ่มอีกสอง" ท่านชายฉินกล่าว มือข้างหนึ่งถือครก ส่วนอีกข้างหนึ่งที่ถนัดกำลังใช้สากตำอยู่
“เจ้าค่ะ” สองสาวใช้ตอบพร้อมกับวิ่งไปเด็ดดอกเบญจมาศมาอีกสองดอก
ก้านดอกเบญจมาศถูกทุบจนละเอียด
“ซังจื่อเจ้าทำงานประดิษฐ์ประดอยเช่นนี้เป็นด้วยหรือ บอกใครก็คงไม่เชื่อ" ท่านชายโจวที่นั่งไขว่ห้างพบขาอยู่ริมทางเดิน ยิ้มกล่าว
“ข้ากำลังทำชาอยู่ คนเราหากเก่งหลายเรื่อง ก็ย่อมมีเสน่ห์มากกว่ามิใช่หรือ" ท่านชายฉินกล่าว
“อยู่ดีๆ ก็ชอบลุกขึ้นมาทำอะไรพวกนี้เสมอๆ นะเจ้า” ท่านชายโจวหกกล่าว
สาวใช้เดินมาอย่างรีบร้อนจากด้านหลัง นางคุกเข่าลงตรงทางเดิน พร้อมกับนำชาสองถ้วยมา
“ท่านชายโจว ท่านชายฉิน เชิญดื่มชาเจ้าค่ะ" นางก้มหน้าลงแล้วพูด
ท่านชายโจวหกยื่นมือออกไปรับก่อนจะยกขึ้นดื่ม
ท่านชายฉินไม่ได้ไม่รับถ้วยชา แต่กลับตำดอกไม้ต่อไป
“ข้าไม่ดื่มชานี้ รสชาติแย่” เขากล่าว “ข้าอยากลองทำเอง”
ท่านชายโจวหกยิ้มแต่ไม่พูดอะไร แต่สาวใช้กลับประหลาดใจจนเงยหน้าขึ้นมา
“ท่านชายฉินก็รู้สึกว่าชาคั่วนี้ไม่อร่อยหรือเจ้าคะ” นางกล่าว
มือของท่านชายฉินหยุดลงชั่วขณะ
“ ‘ก็รู้’ อย่างนั้นหรือ” เขาถามแล้วมองไปยังสาวใช้นางนั้น
“ปั้นฉิน เจ้าก็คิดว่าชานี้ไม่อร่อยหรือ” ท่านชายโจวหกถาม
ปั้นฉินก้มหัวลง
“เจ้าค่ะ ข้ารู้เพียงผิวเผินเท่านั้นเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยความกังวล
ท่านชายฉินยิ้มพลางโบกมือ
“ไม่ผิวเผิน ยากมากที่เจอคนที่รู้จริงเช่นนี้ ดีมากๆ” เขาเอ่ยพลางหัวเราะ
ท่านชายโจวหกเบ้ปาก ก่อนจะหยิบชาของท่านชายฉินแล้วเงยหน้ายกขึ้นดื่ม
เสียงหัวเราะของท่านชายฉินทำให้ปั้นฉินผ่อนคลายลง ตอนแรกที่พบกับท่านชายโจว สายตาที่จ้องมองมามักทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจนัก แต่ตอนนี้สายตานั้นเป็นมิตรขึ้นอย่างมาก
“แล้วเจ้าคิดว่าชาจะอร่อยได้อย่างไร” ท่านชายฉินถามด้วยรอยยิ้ม
ปั้นฉินไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ทันใดนั้นก็มีแม่นมนางหนึ่งเดินเข้ามาขัดจังหวะพอดี
"ท่านชายหกเจ้าคะ" นางเคารพกล่าว
เมื่อเห็นแม่นม ปั้นฉินตกใจจนนั่งยืดหลังตรงโดยไม่รูตัว
"ทางนั้นตอบจดหมายแล้วหรือ" ท่านชายโจวหกถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
"เจ้าค่ะ" แม่นมตอบ
“ยังตกลงกันไม่ได้หรือ” ท่านชายโจวถาม
"ใช่เจ้าค่ะ เดิมทีร้านถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน จวนนอกเมืองหลวงเป็นของเรา โดยที่ฮูหยินใหญ่เฉิงตอบตกลงแล้ว แต่นายรองเฉิงไม่เห็นด้วย อ้างว่าแม่นางเจียวเหนียงจะพึ่งจวนนี้ยังชีพในภายภาคหน้า จึงต้องแบ่งใหม่อีกครั้งเจ้าค่ะ” แม่นมกล่าว
ท่านชายโจวหกยิ้มเยาะ
“กินอิ่มมาตั้งหลายปี จะให้คายออกจากปากตอนนี้คงเสียดาย” เขาพูดแหย่ “ก็ค่อยๆ แบ่งไป จะมาเอาเปรียบตระกูลเรา มันไม่ง่ายเช่นนั้นหรอกนะ”
“ใช่เจ้าค่ะ” แม่นมตอบ
“นายท่านกับฮูหยินสั่งไว้เช่นนั้นเหมือนกันเจ้าค่ะ ข้าต้องไปที่นั่นอีกรอบ” นางตอบ ก่อนจะหยุดไปชั่วขณะหลังพูดจบ “อีกเรื่องเจ้าค่ะ เด็กผู้นั้นถูกส่งไปวัดเต๋าแล้วเจ้าค่ะ”
"อะไรนะ นายหญิงหรือเจ้าคะ" ปั้นฉินตะโกนออกมาอย่างยั้งสติไม่อยู่ น้ำตาไหลพรากออกมาในทันที นางคุกเข่ากระเถิบขาเคลื่อนไปด้านหน้า “นายหญิงถูกส่งไปวัดเต๋าแล้วหรือ”
ท่านชายโจวหกมองนางอย่างไม่พอใจ
“ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้” เขาเอ่ยอย่างหงุดหงิด
ปั้นฉินก้มหน้า กลั้นน้ำตา
“เป็นลูกหลานของตระกูลเฉิง ก็ให้เขาตัดสินใจกันเองสิ ไม่ใช่ธุระอะไรของพวกเรา” ท่านชายโจวหกกล่าวพลางโบกมือ
"ใช่เจ้าค่ะ นายท่านก็พูดอย่างนั้นเช่นกัน" แม่นมกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ปั้นฉินที่อยู่ข้างหลังท่านชายโจวหกอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้า ขณะที่ท่านชายฉินเอาแต่ตำดอกไม้อย่างเงียบๆ ราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาเลย
"ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ" แม่นมกลับมาหยุดอีกครั้ง แล้วหยิบสมุดบันทึกออกมา “ปั้นฉิน นี่เป็นสมุดที่คนทางโน้นฝากมาให้เจ้า"
“ของข้าหรือ” ปั้นฉินกล่าวพร้อมกับรีบลุกขึ้นมารับ นางรีบจนไม่ทันได้สวมรองเท้า เมื่อมองเห็นสมุดเล่มนั้น ร่างของนางก็สั่นไปทั้งตัว น้ำตาไหลพรากออกมา
ท่าทีแปลกประหลาดของปั้นฉินทำให้ทุกคนต่างมองมาที่นาง แม้แต่คนกำลังตำดอกไม้อยู่อย่างท่านชายฉินยังเงยหน้าขึ้นมอง
“นายหญิง...” ปั้นฉินเอ่ยเสียงสะอึกสะอื้น พร้อมถือสมุดแล้วนั่งคุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
"คนบ้าให้มาหรือ" ท่านชายโจวถาม "มันคืออะไร"
"เป็นสมุดบันทึกที่ข้าและนายหญิงใช้จดบันทึกเรื่องราวที่ผ่านมาด้วยกันเจ้าค่ะ” ปั้นฉินร้องไห้กล่าว
“อืม” ท่านชายโจวเอ่ยอย่างไม่แยแส ส่วนท่านชายฉินกลับกำลังครุ่นคิด
"นายหญิง ฝากบอกอะไรข้าหรือไม่" ปั้นฉินร้องไห้และเงยหน้าขึ้นถามแม่นม
ท่านชายโจวหกขมวดคิ้วและมองไปที่ปั้นฉิน
แม่นมส่ายหน้า
“เจ้าไปได้แล้ว” ท่านชายโจวกล่าว
“เจ้าค่ะ” แม่นมตอบ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปแล้วหยุดลง ราวกับว่ามีคำพูดที่อยากพูดมากมาย แต่กลับพูดไม่ได้
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ...” นางหันหลังกลับมาอย่างลังเลแล้วกล่าว
“พูดมา” ท่านชายโจวหกกล่าว
“แม่นางผู้นั้นมีสาวใช้ข้างกายมาเพิ่มเจ้าค่ะ นางก็มีชื่อว่าปั้นฉินเช่นกันเจ้าค่ะ” แม่นมกล่าว
ปั้นฉินเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ น้ำตานองหน้า พร้อมกับหมอบลงกับพื้น ก่อนจะร้องไห้ฟูมฟายอยู่ครู่หนึ่ง
นายหญิงจำชื่อนี้ได้ แสดงว่านางต้องคิดถึงข้าเป็นแน่แท้!
ท่านชายโจวหกไล่พวกนางทั้งหมดออกไป เสียงอื้ออึงในหูถึงเงียบสงบลง
“ข้านั้นรำคาญผู้หญิงร้องไห้เป็นที่สุด " พูดจบ เขาก็มองไปยังท่านชายฉินซึ่งหยุดตำดอกไม้แล้ว แต่ท่าทางกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ "ร้องไห้จนทำให้เจ้าเสียสมาธิหมด”
ท่านชายฉินได้สติกลับมาก็หัวเราะ พร้อมกับวางสากยาในมือลง
“ท่านชายหก" เขาเอ่ยปากพูด "ตอนที่เจ้าไปที่เรือนของตระกูลเฉิง คงได้เจอกับน้องสาวที่เป็นบ้าก่อน แล้วถึงได้เจอสาวใช้นางนี้สินะ”
“ไม่ใช่ ข้าจะไปเจอนางทำไมกัน” ท่านชายโจวหกกล่าว พร้อมสะบัดแขนเสื้อยาว ก่อนจะนั่งลงแล้วยืดหลังเหยียดตรง "ทันทีที่เดินเข้ามา ก็เจอสาวใช้นางนี้ที่เล่นละครตบตาเก่งนัก คนตระกูลเฉิงอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก น่าขันเสียจริง ยิ่งไปกว่านั้นคือ นางรู้วัตถุประสงค์ที่แท้จริงของการมาเยือนของข้า ทั้งยังยุยงให้คนบ้านั่นให้สร้างเรื่องจนทำให้คนตระกูลเฉิงดูแย่ไปในคราวนั้น”
พูดถึงเพียงเท่านี้ เขาก็หัวเราะเสียงดัง ในหัวใจครื่นเครงขึ้นมาทันที
“ไม่เช่นนั้นข้าคงต้องเสียเวลาอยู่ที่เรือนของตระกูลเฉิงเพิ่มอีกวันหนึ่งเป็นแน่แท้ ราบรื่นอะไรเช่นนี้” เขากล่าว
“เจ้าไม่เคยเห็นหน้าของคนบ้านั่นอย่างนั้นหรือ” ท่านชายฉินขมวดคิ้วถาม
“ทำไม ไม่ดีหรือ” ท่านชายโจวหกถาม
“ข้าคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ยังดูไม่ออกว่าตรงไหน” ท่านชายฉินกล่าว พร้อมกับเอนตัวนั่งมองดอกเบญจมาศที่บานเต็มสวน "ทางนั้นให้สมุดบันทึกเล่มนั้นแก่ปั้นฉิน...”
ท่านชายโจวหกรอคำพูดนั้นมาครึ่งวัน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า “เฮ้อ”
“นั่นคือของของนาง ตระกูลเฉิงไม่เอา จึงโยนทิ้งกลับมา ก็เป็นเรื่องปกตินะ” เขากล่าว
“ใช่ แล้วก็ตั้งชื่อสาวใช้ใหม่ด้วยชื่อเดิม” ท่านชายฉินกล่าว
“คนของตระกูลเฉิงแค่เอาใจคนบ้าไม่ให้โวยวายเท่านั้นแหละ" ท่านชายโจวหกกล่าว "เจ้าเอาแต่คิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้ ช่างไร้สาระจริงๆ "
ท่านชายโจวยิ้มอย่างเฉยเมย
“หากคนของตระกูลเฉิงทำโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็แล้วไป” เขากล่าว “แต่หากเป็นความคิดของคนบ้าแล้วล่ะก็...”
“หากเป็นความคิดของคนบ้านั่นจริง แล้วจะเป็นอย่างไรเล่า”
“คนบ้านั่นก็เป็นคนที่ขี้น้อยใจและพยาบาทมากน่ะสิ" ท่านชายฉินค่อยๆ แตะมือเบาๆ แล้วกล่าว
ท่านชายโจวหกมองไปที่เขาครู่หนึ่งพลางเงยหน้าหัวเราะ
“เป็นไปได้ว่าสิ่งที่สาวใช้ทำและพูดตอนอยู่ที่เรือนตระกูลเฉิงนั้น มีคนบ้าเป็นคนสอน” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม
ท่านชายฉินพยักหน้า
“ไม่แน่หรอก" เขามองไปที่ท่านชายโจวหกแล้วพูด
ท่านชายโจวหกตบเข่าหัวเราะอีกครั้ง
“ซังจื่อ ไม่แน่ข้าอาจเป็นคนบ้าก็ได้นะ!” เขาหัวเราะ
ลานหน้าบ้านของตระกูลโจวนั้นลึกมาก เสียงหัวเราะจึงไม่สามารถเล็ดลอดออกไปนอกประตูได้
บ่าวที่อยู่นอกประตูกำลังกวาดถนนอยู่ ทันใดนั้นก็มีรถม้าควบเข้ามามาอย่างเร่งรีบ เมื่อเห็นว่าเป็นขุนนางจึงอาสาเปิดทางให้ เพียงแค่มองบ่าวตระกูลโจวก็รู้ว่าเป็นรถม้าของตระกูลขุนนางใหญ่ แม้แต่พ่อบ้านยศใหญ่ก็ยังต้องรีบหลีกทางให้
“ใครกันน่ะ”
ทุกคนต่างถกเถียงกันไปต่างๆ นานา ข่าวในเมืองหลวงนั่นแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานทุกคนก็ทราบข่าว
เสนาบดีกรมขุนนางที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ มีนามว่า เฉินเซ่า
ขุนนางผู้นี้ยามเด็กเป็นอัจฉริยะ เมื่อครั้นบรรลุนิติภาวะก็สอบผ่านการคัดเลือกของราชสำนักเป็นบัณฑิตชั้นสูง อีกทั้งเป็นผู้มีชื่อเสียงจากทางตอนใต้ เคยดำรงตำแหน่งขุนนางศาลาใน และขุนนางท้องถิ่นเป็นเวลาหลายปี หลังจากไว้ทุกข์ให้แก่มารดาเป็นเวลาสามปี ในที่สุดก็ได้กลับเข้ารับตำแหน่งราชการอีกครั้ง โดยเลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีกรมขุนนาง และเป็นเจ้ากระทรวงทั้งหก
ใต้เท้าเฉินไม่ได้อยู่เมืองหลวงมากว่าสามปี แม้ว่าเรือนหลังเก่าจะมีคนดูแล ทว่าก็ยังดูทรุดโทรมลงไปบ้าง แน่นอนว่ามีคนมากมายอยากเข้ามาซ่อมแซมเรือนนี้ให้เสร็จล่วงหน้าก่อนใต้เท้าเฉินกลับมา หากต่อแถวกัน แถวคงยาวจากประตูบ้านไปยังประตูเมืองได้ แต่ใต้เท้าเฉินผู้นี้เป็นคนซื่อสัตย์และเที่ยงตรงมาโดยตลอด จึงไม่ทำเช่นนั้น
แม้แต่ผู้คนที่มาต้อนรับบนท้องถนนยังไม่มี มีแต่เพียงรถม้าธรรมดาๆ กับบ่าวสองถึงสามคนเท่านั้น ทั้งยังไล่ขุนนางอาสาของทางการกลับไป อีก ทางเข้าเรือนของใต้เท้าเฉินเองก็เหมือนกับบ้านของคนธรรมดาทั่วไป ไม่ได้พิเศษแต่อย่างใด
“ท่านพ่อ” ใต้เท้าเฉิน อายุราวสี่สิบห้าปีนขึ้นรถม้าเพื่อประคองชายชราลงมาด้วยตนเอง
“ท่านพ่อเจ้าคะ” ด้านหลังของชายชราท่านนั้นมีเด็กหญิงโผล่หน้าออกมา นางเอ่ยพลางหัวเราะ “ตันเหนียงไปเที่ยวเล่นมาเจ้าค่ะ!”
ใต้เท้าเฉินยิ้ม พร้อมกับอุ้มเด็กสาว ก่อนจะส่งให้กับแม่นมแล้วจึงพยุงท่านพ่อลงมาด้วยตัวเอง
ใบหน้าของชายชราดูเหน็ดเหนื่อย เห็นได้ชัดว่าตลอดการเดินทางนี้ ร่างกายของเขาคงรับไม่ไหว
เขาก้าวขึ้นขั้นบันไดอย่างช้าๆ แล้วหยุดลงอย่างฉับพลัน ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
“ท่านพ่อเป็นอะไรไปหรือ” ใต้เท้าเฉินถามด้วยความเป็นห่วง
ชายชรายืนนิ่ง แล้วยืดเส้นเพื่อผ่อนคลายครู่หนึ่ง
“ปวดเอวนิดหน่อย ได้ขยับตัวก็ดีขึ้นแล้ว” เขาพูด
"ข้าปล่อยให้ท่านพ่อต้องเดินทางเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ อกตัญญูยิ่งนัก" ใต้เท้าเฉินกล่าวด้วยความละอายใจ
ชายชราไม่พูด แต่กลับใช้มือถูหลังไปมาอย่างแรง
ช่วงนี้อาการปวดเหน็บชาเริ่มถี่ขึ้น อาจเป็นเพราะนั่งรถม้านานก็เป็นได้ ในที่สุดก็ถึงบ้านเสียที เขาเองก็จะได้พักผ่อนได้อย่างเต็มที่ กระดูกที่ใช้การมานานเช่นนี้ เขาไม่กล้าเสี่ยงให้เกิดอะไรขึ้นแน่นอน การไว้ทุกข์ให้มารดาในช่วงสามปีที่ผ่านมานี้ทำให้หน้าที่การงานของลูกชายสะดุดลง หากเกิดอะไรขึ้นกับเขาอีก ความหวังของลูกชายที่จะก้าวหน้าในหน้าที่ คงจะต้องหมดไปเป็นแน่
‘ท่านผู้เฒ่า รีบรักษาอาการป่วยโดยเร็วเถิด’
ข้างหูเหมือนกับได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
ชายชราหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวออกไป
“ท่านพ่อ” ใต้เท้าเฉิงถามอย่างกังวล “ให้หมอมาดูอาการของท่านสักหน่อยดีหรือไม่”
ชายชราหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินเข้าประตูไป


## 040 เสวียนเมี่ยว

บทที่ 40 เสวียนเมี่ยว
เมื่อถึงกลางเดือนกรกฎาคม เจียงโจวเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศจึงเริ่มเย็นลง ฝนตกชุกโดยทั่วไป เขาเสวียนเมี่ยวที่อยู่นอกเมืองเจียงโจวถูกปกคลุมไปด้วยหมอกฝนและป่าเขียวขจี โดยมีวัดเต๋าสองแห่งซ่อนตัวอยู่บริเวณตีนเขา
เช่นเดียวกับพื้นที่อื่น เมื่อมีภูเขาอยู่ที่ใดก็ย่อมมีเซียนสถิตอยู่ที่นั่น เขาเสวียนเมี่ยวก็มีวัดเสวียนเมี่ยว แต่เมื่อพูดถึงวัดเสวียนเมี่ยวทั้งสองแห่งนั้น กลับมีขนาดแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์จิน ตัววัดประกอบด้วยประตูทางเข้าสองบาน วิหารสามหลัง และเวทีการแสดงหลังหนึ่ง ส่วนวัดเสวียนเมี่ยวน้อยตั้งอยู่บริเวณทางขึ้นเขา สร้างขึ้นตามแนวภูเขา มีประตูทางเข้าหนึ่งบานและวิหารเพียงหนึ่งหลังเท่านั้น ถึงจะเล็กและแสนคับแคบ แต่วิวทิวทัศน์นั้นสวยงามตระการตา
แต่สิ่งหนึ่งที่สองวัดนั้นเหมือนกันคือ ทั้งสองเป็นวัดเต๋าสำหรับนักบวชหญิงเท่านั้น วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่มีเจ้าอาวาสหญิงและเซียนหญิงอีกห้ารูป ในขณะที่วัดเสวียนเมี่ยวน้อยมีเพียงเจ้าอาวาสหญิงอาศัยอยู่เพียงรูปเดียว ซึ่งไม่กี่ปีก่อนนางเพิ่งจะรับอุปการะเด็กกำพร้าไว้สองคน
แม้ว่าเขาเสวียนเมี่ยวจะสวยงามเพียงใด แต่ก็ไม่ได้เป็นภูเขาหรือจุดชมวิวทิวทัศน์ที่มีชื่อเสียงมากนัก อันที่จริงหุบเขาแห่งนี้มีวัดเต๋าเพียงแห่งเดียวก็น่าจะเพียงพอแล้ว แต่นี่กลับมีถึงสองแห่ง เหล่าผู้คนที่เดินทางมาจุดธูปอธิษฐาน ต่างรู้กันดีว่าหนึ่งในวัดเต๋า ณ เขาเสวียนเมี่ยวนี้มีชื่อเสียงไม่ค่อยดีนัก
หญิงแก่ร่างท้วม ตัวเตี้ย ผิวคล้ำ รีบวิ่งเข้ามาในประตูวัด เมื่อเห็นเซียนหญิงเดินผ่านตรงทางเดิน ดวงตาของนางแดงก่ำไปด้วยความโกรธราวกับกำลังเจอศัตรู
“นังเซียนไร้ยางอายสิ้นดี ข้าจะตี... " หญิงแก่วิ่งเข้ามาพลางตะโกน
ทว่าใบหน้าของเซียนหญิงกลับดูนิ่งสงบ เห็นได้ชัดว่านี่คงเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว
"ที่นี่วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่นะโยม" นางโน้มตัวเคารพแล้วเอ่ย "โยมกำลังมองหาวัดเสวียนเมี่ยวน้อยอยู่ใช่หรือไม่”
หมัดที่กำลังจะพุ่งเข้าหาศีรษะของเซียนหญิงหยุดลง หญิงแก่หอบหายใจหนัก เบิกตาโพรง
"พวกเจ้าก็เหมือนกันทั้งนั้น!" นางพูดจบก็หันหลังวิ่งออกไป
เซียนหญิงมองตามหลังของหญิงแก่และฝืนใจยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปเห็นเซียนหญิงอีกนางหนึ่งอายุราวสี่สิบกว่าปีเดินออกจากวิหาร นางจึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อแสดงความเคารพ
"เจ้าอาวาสเจ้าคะ" นางกล่าว
เจ้าอาวาสพยักหน้า
"เจ้าอาวาสเจ้าคะ หากปล่อยให้วัดเสวียนเมี่ยวน้อยทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนี้ต่อไป ชื่อเสียงที่เราสั่งสมมาคงต้องหมดไปเป็นแน่เจ้าค่ะ” เซียนหญิงยิ้มเอ่ยอย่างขมขื่น
เจ้าอาวาสถอนหายใจ
"แล้วจะทำอย่างไรได้เล่า นั่นเป็นวัดที่ตระกูลเฉิงอุปถัมภ์อยู่ ไม่ได้สร้างจากแรงศรัทธาของผู้คน และอีกอย่างตระกูลเฉิงก็ยังคอยหนุนหลังอีก ข้าจนปัญญาจริงๆ" เจ้าอาวาสกล่าว นางยืนบนทางเดินแล้วมองไปทางภูเขาอีกฟากหนึ่ง “น่าเสียดายที่ผืนงามแห่งนั้นยิ่งนัก"
ทันใดนั้นสายฟ้าฟาดก็ผ่ากลางท้องฟ้า เซียนหญิงตกใจจนต้องอุดหู
“ช่วงนี้ฝนฟ้าคะนองบ่อยนะเจ้าคะ” นางกล่าว
"จะปีไหนก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ" เจ้าอาวาสพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไป
เซียนหญิงเหลือบตามองไปยังวัดเต๋าที่โผล่ให้เห็นเพียงครึ่งจากอีกฝั่งเขาหนึ่ง
“ฟ้าผ่าเช่นนี้ทุกปี เหตุใดถึงไม่ผ่าไปที่วัดแห่งนั้นบ้างเล่า” นางเอ่ยพึมพำ
"ที่แห่งนี้สร้างขึ้นโดยท่านปู่เกา เพื่อสวดภาวนาให้แก่ภรรยา เขาได้อัญเชิญเซียนหญิงจากเขาชิงเฉิงมาเป็นเจ้าอาวาส ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นตามที่คิดไว้" สาวใช้กล่าว "วัดแห่งนี้ขลังกว่าวัดใหญ่ที่อยู่ตีนเขาเสียอีก ผู้คนจึงลืมชื่อที่แท้จริงของวัดนั้น แล้วเรียกรวมๆ ว่าวัดเสวียนเมี่ยวน้อย”
สายลมปนเม็ดฝนทำให้อากาศหนาวเย็น นางเอื้อมมือออกไปดึงหน้าต่างให้เปิดขึ้น ก้อนเมฆที่ถูกลมพัดราวกับอีกาสีเขียวอมน้ำเงินเข้มที่นิ่งสงบ เผยให้เห็นเงาของคนที่อยู่ด้านหลังเด่นชัดขึ้น
สาวใช้เปิดม่านขึ้นก่อนจะเดินไปดูเฉิงเจียวเหนียงที่กำลังอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ เหมือนเช่นเคย ขณะที่อ่านหนังสือ มืออีกข้างก็ค่อยๆ ขีดเขียนไปมาบนโต๊ะไม้เตี้ยไปด้วย
ไม่อาจพูดได้ว่าเป็นเช่นนี้อยู่ทุกวัน เพราะหากเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว มือข้างที่นายหญิงเขียนหนังสือขยับได้คล่องแคล่วกว่าเดิมมาก
เขียนได้เพียงหนึ่งแถวเท่านั้น เฉิงเจียวเหนียงก็หยุดมือลง
"บัดนี้เซียนหญิงจากเขาชิงเฉิงไม่ได้เป็นเจ้าอาวาสแล้วหรือ" นางถาม
“ไม่ใช่แล้วเจ้าค่ะ นั่นมันเรื่องเมื่อร้อยปีก่อนแล้ว ป่านนี้คงเป็นกลายเซียนจริงๆ ไปแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้หัวเราะ นางนั่งคุกเข่าลงแล้วยกน้ำให้เฉิงเจียวเหนียง “ต่อมาเซียนหญิงมรณภาพ แต่เชิญผู้ใดมารับตำแหน่งนี้ไม่ได้เสียที กอปรกับตระกูลเฉิงตอนนั้นกำลังขุดคลองเก็บน้ำ ทำให้ต้องใช้เงินจำนวนมาก วัดเต๋าแห่งนี้จึงถูกทิ้งร้าง ครั้นเมื่อนายใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ จึงได้บูรณะวัดแห่งนี้ขึ้นมาใหม่ เจ้าอาวาสคนปัจจุบันจึงเป็นคนของตระกูลเฉิง ซึ่งเป็นหญิงสาวจากตระกูลหนานเฉิง ที่ตั้งใจใฝ่พระธรรม ดังนั้นนางจึงมาอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงเงียบไปครู่หนึ่ง วันนั้นที่นางเดินทางมาถึง ก็มีเจ้าอาวาสมาให้การต้อนรับ แต่เนื่องด้วยเจ้าอาวาสง่วนอยู่กับการคุยกับแม่บ้าน จึงไม่ได้เดินตามนางมา เฉิงเจียวเหนียงกวาดตามองเพียงเสี้ยววินาทีก็รู้ว่านางน่าจะอายุราวสามสิบสี่ถึงสามสิบห้าปีได้ แม้รูปร่างหน้าตาอาจจะไม่ดีนัก แต่ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายงดงาม
ความคิดในหัวของนางสับสนปนเปไปหมด
“อืม" เฉิงเจียวเหนียงพูดเพียงเท่านี้
หลังจากได้ยินนายหญิงตอบกลับ สาวใช้จึงกล้าที่จะพูดต่อ
"นายหญิงอยากทานของว่างหรือไม่เจ้าคะ เชิงเขามีส้มเขียวหวานขาย ข้าเลยซื้อมากำหนึ่งเจ้าค่ะ" นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงถือหนังสือไว้ในมือ แล้วนิ่งเงียบไปชั่วครู่
สาวใช้รู้ว่านางกำลังคิดอยู่ จึงเงียบเช่นกัน
“ใช้น้ำเชื่อมสิ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
อาหารที่นายหญิงพูดออกมาแต่ละอย่าง นางล้วนไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่สาวใช้ก็ไม่ได้สงสัย
"เจ้าค่ะ” สาวใช้พูดด้วยรอยยิ้ม "นายหญิงบอกข้าได้เลยเจ้าค่ะ ว่าต้องทำอย่างไร"
วัดเสวียนเมี่ยวน้อยสร้างขึ้นตามแนวภูเขา พื้นที่จึงค่อนข้างจำกัด นอกจากประตูวัดและวิหารแล้ว มีเพียงห้องปีกซ้ายกับปีกขวาที่กั้นด้วยประตูอุโมงค์ทรงโค้งสองบานเท่านั้น เจ้าอาวาสและเด็กหญิงสองคนอาศัยอยู่ห้องหนึ่ง ส่วนเฉิงเจียวเหนียงกับสาวใช้อาศัยอยู่ก็อาศัยอยู่อีกห้องหนึ่ง แต่ละฝั่งต่างมีเตาไฟเป็นของตัวเอง ไม่ได้รบกวนกัน
ยามสาวใช้เดินผ่านอีกฟากหนึ่งก็เห็นเด็กหญิงสองคนกำลังยืนตากฝนทำความสะอาดตรงบริเวณหัวจ่ายน้ำที่เต็มไปด้วยวัชพืชและใบไม้ที่เหี่ยวเฉา ทั้งสองสวมใส่เสื้อคลุมที่ดัดแปลงจากเสื้อผ้าเก่า ร่างเปียกโชกของพวกนางแลดูผอมโซเป็นอย่างมาก
“เหตุใดถึงไม่กางร่มล่ะ” นางอดถามไม่ได้
เสียงที่ดังขึ้นทำให้เด็กๆ ตกใจ พวกนางลุกขึ้นอย่างหวาดระแวง แล้วมองไปยังสาวใช้ที่เดินถือร่มอยู่ เด็กหญิงทั้งสองไม่กล้าแม้แต่ออกเสียงพูด
“ฝนตกไม่หนัก แต่เด็กสองคนนี้เกียจคร้านนัก จึงทำงานไม่เสร็จเสียที” เสียงของหญิงนางหนึ่งดังออกมาจากข้างในห้อง ก่อนร่างของคนจะก้าวเดินออกมา
เจ้าอาวาสมองหน้าเด็กทั้งสองด้วยรอยยิ้ม
"ยังไม่ไปจุดไฟ ทำอาหารอีก!" นางตะหวาด
เด็กทั้งสองวิ่งออกไปอย่างตื่นตระหนก
เจ้าอาวาสมองตามเด็กหญิงทั้งสองอีกครั้งแล้วหัวเราะออกมา
"แม่นางมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือ" นางถาม
“ข้าจะมาขอยืมน้ำตาลก้อนสักสองสามก้อน” สาวใช้กล่าว นางรู้สึกไม่สบายใจกับรอยยิ้มของเจ้าอาวาสนัก “ยืมอะไรกัน พวกเราเป็นคนของตระกูลเฉิงเหมือนกัน” เจ้าอาวาสยิ้มก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปหยิบน้ำตาลก้อนออกมาสองสามก้อน
สาวใช้กล่าวขอบคุณแล้วเดินจากไป นางถือร่มมองทางก่อนจะเดินชนกับใครบางคนเข้าที่ประตูลานวัดโดยไม่รู้ตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับพบว่าเป็นชายร่างใหญ่ สวมเสื้อคลุมและงอบอยู่
หญิงสาวตกใจแทบผงะหงาย
ที่นี่เป็นวัดเซียนหญิง มีผู้ชายเข้ามาได้อย่างไรกัน!
“เขาเป็นคนขายฟืน มาได้สักทีนะ เหตุใดเมื่อวานถึงไม่มาส่งฟืนเล่า” เจ้าอาวาสกล่าวหลังจากนั้น
ขายฟืนอย่างนั้นหรือ สาวใช้ก้มหน้า นางรู้สึกเหมือนมีสายตากำลังจ้องมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจาบจ้วง นางจึงรีบเดินจากไป
"ข้ามาที่นี่เพื่อบอกเซียนหญิงว่าอากาศไม่ดี ฟืนของเมื่อวานไม่มีแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะเอามาส่งให้แน่นอน"
น้ำเสียงหยาบกระด้างของชายผู้นั้นดังมาจากด้านหลัง นางรีบปิดประตูเดินมาถึงเรือนฝั่งของตน ทำให้ไม่ได้ยินเสียงจากด้านนอกอีกต่อไป
เมื่อเห็นว่าประตูปิดลง ชายผู้นั้นถึงจะละสายตา แล้วจึงส่งสายตายิ้มแย้มให้แก่เจ้าอาวาส
“ต้องจ้องมองขนาดนั้นเลยหรือ” เจ้าอาวาสกล่าว พร้อมกับพิงประตู ใบหน้าของนางดูเหนื่อยหน่ายแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์ที่เย้ายวน ไม่เหมือนกับนักบวชที่ใฝ่ทางธรรมเลยสักนิด
ชายผู้นั้นหัวเราะแก้เก้อก่อนจะยื่นมือเข้ามาโอบกอดเจ้าอาวาส
“ก็แค่สาว แต่ไม่สวย” เขากล่าว
เจ้าอาวาสเบ้ปาก
"นั่นคือนายหญิงที่ถูกส่งมาหรือ" ชายคนนั้นถาม "ข้าได้ยินว่าจะมีนายหญิงมาอยู่ จึงรีบแวะมาก่อน กลัวว่าวันหน้าหากอยากเจอเจ้าอีก คงไม่สะดวกแล้ว”
"นายหญิงผู้นั้นเป็นคนบ้า นั่นคือสาวใช้ของนาง" เจ้าอาวาสยิ้มเอ่ย ก่อนจะกลับหลังเดินเข้าห้องไป "มีอะไรไม่สะดวกเล่า เจ้าไม่อยากมาก็พูดมาเถอะ"
ชายผู้นั้นยิ้มเจื่อนแล้วเดินตามเข้าไป พร้อมกับปิดประตู
"สาวใช้นางนั้นขี้เหร่ไปหน่อย... สู้เด็กสองคนที่เจ้าเลี้ยงยังไม่ได้เลย... "
“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากได้อะไร รอไปก่อน ยังเด็กเกินไป ... ”
เสียงหัวเราะของชายหญิงดังออกมาจากทางหน้าต่าง เด็กทั้งสองคนที่อยู่ในห้องครัวต่างก้มหน้า กอดเข่าตัวสั่น แม้ว่าไฟจากเตาจะถูกจุดจนลุกไหม้ แต่ดูเหมือนว่าไม่สามารถปัดเป่าความหนาวเย็นออกไปจากเด็กหญิงทั้งสองได้เลย


## 041 ต่างคนต่างพูด

บทที่ 41 ต่างคนต่างพูด
ฟ้าหลังฝน ท้องฟ้าสีครามสุกสกาว ก้อนเมฆพลบค่ำส่องแสงสว่างไสว
“พรุ่งนี้เป็นวันดี" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวขณะมองออกไปข้างนอก
อาหารมื้อค่ำยังขึ้นโต๊ะไม่เสร็จ วันแสนวุ่นวายสิ้นสุดลงแล้ว บัดนี้เป็นช่วงที่สุขกายสบายใจที่สุด
“ท่านแม่เจ้าคะ”
เสียงของแม่นางเฉิงหกดังมาจากข้างนอก
ฮูหยินใหญ่เฉิงเอื้อมมือไปแตะหน้าผาก ลูกๆ ก็เหมือนหนี้สิน ชีวิตนี้สะบัดอย่างไรก็ไม่หมด
“ท่านป้าเจ้าคะ" เสียงของแม่นางเฉิงเจ็ดดังจากข้างหลัง
หญิงสาวทั้งสองนางถอดรองเท้าเกี๊ยะ แล้วนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าประกบซ้ายขวาฮูหยินใหญ่เฉิง
“จ้ะ" ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม แล้วมองไปยังลูกสาวทั้งสอง ช่างงดงามเหมือนดอกไม้อะไรเช่นนี้
“ท่านป้าเจ้าคะ" แม่นางเฉิงสี่กับแม่นางเฉิงห้าที่ตามมาทีหลังถอดรองเท้าขึ้นมาอย่างเงียบๆ แล้วนั่งคุกเข่าลงเพื่อแสดงความเคารพอยู่ด้านข้าง
“เอาล่ะ พวกเจ้าพี่น้องสามสี่คนหิวกันหรือไม่” ฮูหยินใหญ่เฉิงถามด้วยรอยยิ้ม
“ท่านแม่เจ้าคะ ยังไม่กินตอนนี้เจ้าค่ะ" แม่นางเฉิงหกกล่าว
“ท่านป้าเจ้าคะ พวกเราอยากจัดงานเลี้ยงดอกเบญจมาศเจ้าค่ะ" แม่นางเฉิงเจ็ดชิงพูดก่อน
เมื่อถูกแม่นางเฉิงเจ็ดแย่งพูดไปก่อน แม่นางเฉิงหกจึงเบิกตาจ้องมองนาง
"หยุดพูดได้แล้ว เจ้าพูดไม่รู้เรื่อง ไปนั่งฟังข้างๆ ไป” นางพูดพร้อมดึงแขนท่านแม่ของนาง "ท่านแม่ พวกเราอยากจัดงานเลี้ยงดอกเบญจมาศ แล้วเชิญพวกแม่นางต่งมาเล่นที่บ้าน แข่งวาดภาพและจัดดอกไม้ด้วยเจ้าค่ะ"
"ท่านป้าเจ้าคะ แล้วก็ตกปลาด้วยเจ้าค่ะ ข้าชอบตกปลา อยากเล่นตกปลาเจ้าค่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าวต่อ
"ดี แม่นางเฉิงเจ็ดแข่งตกปลาคงได้ที่หนึ่งเป็นแน่" ฮูหยินใหญ่เฉิงยิ้มกล่าว พร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวไหล่ของแม่นางเจ็ด
"ไม่อยากตกปลาเจ้าค่ะ" แม่นางเฉิงหกไม่เห็นด้วย "สระบัวของเราเล็กจะตายไป หากจัดตกปลา ก็สู้ของบ้านคนอื่นไม่ได้ ข้าไม่อยากถูกพวกนางหัวเราะเยาะเจ้าค่ะ"
แม่นางเฉิงเจ็ดเรียนรู้ช้า เพิ่งจะอ่านหนังสือออกได้ไม่นาน ทั้งยังไม่ชำนาญศิลปะการเขียนพู่กัน หรือแม้แต่การวาดภาพและจัดดอกไม้ หากจัดงานเลี้ยงดอกเบญจมาศ มีแต่แข่งวาดภาพกับจัดดอกไม้ นางคงไม่มีโอกาสแสดงความสามารถที่มีอยู่ได้ นางจึงไม่พอใจเป็นอย่างมาก
เหล่าลูกสาวถกเถียงกันวุ่นวายจนฮูหยินใหญ่เฉิงเริ่มทนไม่ไหว เรือนที่เงียบสนิทเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะกัน ฮูหยินใหญ่เฉิงรู้สึกเหมือนได้ยินแต่เสียงดังอื้ออึงอยู่เต็มสองหู  ทันใดนั้นนางรีบเรียกหาแม่บ้าน ให้มารับใช้บรรดาเหล่าลูกสาวและช่วยจัดเตรียมงาน จนในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมให้ทุกคนออกไปได้
เสียงดังจากเรือนอีกหลังลอยเข้ามาเป็นระยะๆ แต่ก็ดีกว่าเดิมมาก ในระหว่างที่เหล่าพี่สาวน้องสาวทะเลาะกันหรือในยามที่หัวเราะอย่างมีความสุข บรรยากาศนั้นสุดแสนสนุกสนาน เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
อย่างนี้สิถึงเรียกว่า ”บ้าน” ดั่งสำนวนที่ว่า “มีความสุขร่วมกันสมัครสมาน”
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจอย่างสบายใจ
นางควรเชื่อฟังคำของแม่สามีว่าควรส่งคนบ้านั้นไปวัดเต๋าตั้งแต่แรก ไม่เช่นนั้นคงไม่ต้องเกิดเรื่องวุ่นวายอย่างเช่นก่อน
เมื่อพูดถึงเหตุรำคาญใจ ฮูหยินใหญ่เฉิงก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง
เรื่องสินสอดใช้เวลาตกลงกันอยู่หลายวัน ถึงตอนนี้ยังไม่ได้ข้อสรุปที่ชัดเจน เดิมทีตระกูลโจวยอมถอยหนึ่งก้าว แต่เรือนรองนั้นดันเข้ามาแส่ แถมยังมาคอยบงการ เดิมทีก็แบ่งกันเสร็จสรรพแล้วแท้ เลยต้องมานั่งแบ่งใหม่อีก คนของตระกูโจวจึงย้ายเข้าไปอยู่ในร้าน ทำให้กิจการที่ดีอยู่นั้นยอดขายตกฮวบในชั่วพริบตา
“ใครก็ได้เข้ามานี่หน่อย” ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห นางจึงตะโกนเรียกเรียกคนให้เข้ามา
แม่นมที่อยู่ด้านนอกเดินเข้ามา
“เดือนหน้านอกจากเรือนของเหล่าฮูหยิน รายจ่ายของห้องครัวทั้งหมดให้ลดลงกึ่งหนึ่ง” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
แม่นมอ้าปากค้าง แต่ไม่กล้าพูดอะไรมาก นอกจากขานตอบว่า “ได้เจ้าค่ะ”
“ลดครึ่งหนึ่งก็ลดครึ่งหนึ่ง” ฮูหยินรองเฉิงเอ่ยพลางหัวเราะหลังจากได้ยินข่าวนี้ “เหตุใดต้องติดร่างแหไปด้วย พวกนางกินเนื้อสัตว์ แต่พวกเราแม้แต่น้ำแกงยังไม่มีปัญญาหาดื่มเลย”
“ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่ตกลงยกจวนนอกเมืองหลวงให้แก่ตระกูลโจวได้อย่างไรกัน เหตุใดถึงไม่ลองคิดทบทวนให้ดีเสียก่อน จวนเหล่านั้นสร้างผลกำไรเป็นกอบเป็นกำเลยนะเจ้าคะ” แม่นมที่อยู่ด้านข้างกระซิบ
“แน่นอนว่านางไม่ต้องการเสียร้านทั้งสองไปหรอก เพราะถือครองมานานหลายปี คุ้นเคยกับทั้งคนและเงิน หากเสียร้านทั้งสองไป ก็เท่ากับกรีดเนื้อของนางไปด้วยเช่นกัน” ฮูหยินรองเฉิงยิ้มเยาะกล่าว “ ร้านหนึ่งถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ถึงข้าจะแย่งมาได้ ก็สู้คนของนางไม่ได้หรอก มีก็เหมือนไม่มี เอาจวนนอกเมืองหลวงไปยังจะดีเสียกว่า”
“ใช่เจ้าค่ะ" แม่นมยิ้มพลางโน้มตัวเข้าไปกระซิบ "คนในครอบครัวข้าทำนาเก่งเป็นที่หนึ่งเลยเจ้าค่ะ ถึงจะไม่มีหัวด้านการค้า แต่ก็ทำนาเก่งเจ้าค่ะ"
“อืม” ฮูหยินรองเฉิงกล่าว
แม่นมประจบสอพลอ
“ฮูหยินใหญ่ไม่สนใจจวนนั่นหรอก สามีข้าไปดูมาเมื่อหลายวันก่อน ที่ผืนงามเช่นนั้น กลับปล่อยรกร้าง น่าเสียดายยิ่งนัก" นางกล่าว "ปิดพวกข้ามาตั้งหลายปี ไม่เห็นจะได้ประโยชน์อะไรเลย ไม่ลองคิดดูบ้างว่า นางบ้าผู้นั้นเป็นคนของเรือนรอง จะยึดสินสอดไว้เป็นของตัวเองตลอดชีวิตเลยหรือ”
“อย่างน้อยก็ควรให้เป็นสินสอดแก่ลูกสาวคนอื่นบ้าง” ฮูหยินรองเฉิงกล่าวอย่างไม่พอใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห “ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าต้องได้มันมาครอบครอง มีแต่นางคนเดียวที่มีลูกสาวหรือไร”
“ใช่เจ้าค่ะ หากนับจริงๆ แล้ว คนบ้านั้นมีศักดิ์เป็นพี่สาวแท้ๆ ของแม่นางเจ็ด แต่กับพวกนางแล้ว มีศักดิ์เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องเจ้าค่ะ” แม่นมกล่าว
หากเปรียบเทียบกับความวุ่นวายภายในบ้านแล้ว เขาเสวียนเมี่ยวที่ตั้งอยู่นอกเมืองกลับเงียบสงบและอิสระกว่ามาก
เป็นเพราะเมื่อวานฝนตก พื้นจึงเปียกชื้น สาวใช้หักกิ่งไม้ลงมาแล้วขลิบใบออก ก่อนจะค่อยๆ ใช้มือลูบที่ก้านอีกสองรอบอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีเสี้ยนตำมือ ถึงจะส่งให้แก่เฉิงเจียวเหนียง
แม้ว่าเฉิงเจียวเหนียงจะยังคงสวมมี่หลีอยู่ แต่ก็สามารถเปิดผ้าคลุมขึ้นเพื่อสัมผัสกับสายลมของช่วงฤดูใบไม้ร่วงได้บ้างแล้ว
นางยื่นมือออกมารับกิ่งไม้ แล้วนั่งบนก้อนหินที่อยู่ด้านข้าง
สาวใช้มองอย่างประหม่า
มือข้างหนึ่งของเฉิงเจียวเหนียงจับแขนเสื้อ อีกข้างหนึ่งถือกิ่งไม้ แล้วค่อยๆ เขียนตัวหนังสือลงบนพื้น แต่น่าเสียดายยิ่งนักที่มือของนางนั้นแสนอ่อนแรงจนกิ่งไม้ในมือสั่น รอยขีดเขียนที่อยู่บนดินชุ่มเลยบิดเบี้ยวไปมา ดูไม่ออกว่าเขียนคำว่าอะไร
เฉิงเจียวเหนียงวางกิ่งไม้ลงแล้วนั่งหลังตรง
“นายหญิงเจ้าคะ ฝึกเขียนต้องใช้เวลาหลายวันนะเจ้าคะ” สาวใช้พูดปลอบ “ข้าไปซื้อกระดาษกับพู่กันให้นายหญิงนะเจ้าคะ พวกเราค่อยๆ ฝึกกัน”
ณ บัดนี้ สำหรับนางแล้วกระดาษกับพู่กันไม่มีประโยชน์แต่อย่างได้
“ไม่ต้อง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวแล้วลุกขึ้นยืน
เขาเสวียนเมี่ยวมีทิวทัศน์ที่สวยงามมาก วัดเต๋าถูกสร้างขึ้นตามแนวเขา หากเดินออกจากประตูจะพบถนนที่ตัดวนรอบวัดเต๋า แม้เส้นทางจะไม่ยาวนั้น แต่ก็มีความชันเล็กน้อย การเดินวนหนึ่งรอบของที่นี่จึงเดินลำบากกว่าที่รอบลานบ้านตระกูลเฉิงนัก
สมใจของเฉิงเจียวเหนียงมาก ยามเมื่อนางค้นพบที่แห่งนี้ก็ได้ลองเดินวนไปรอบหนึ่งแล้ว และบัดนี้การเดินได้กลายเป็นสิ่งที่นางต้องทำเป็นประจำทุกวัน
นางยกเท้าก้าวเดิน สาวใช้ก็รีบเดินตาม
แม้ว่ามือจะขยับเองได้ไม่มากนัก แต่อย่างน้อยไม่จำเป็นต้องช่วยประคองเดินแล้ว และถึงแม้ว่าจะยังคงเคลื่อนตัวได้ช้าอยู่ แต่เมื่อคำนวณดูแล้ว ในระยะเวลาเพียงหกเดือนกว่า แต่กลับฟื้นตัวได้เร็วเช่นนี้ ก็ถือว่าไม่ช้าแล้ว เชื่อว่าเมื่อวันตรุษจีนมาถึง น่าจะเดินเหินได้อย่างคล่องแคล่ว
เมื่อเดินครบหนึ่งรอบ เฉิงเจียวเหนียงและสาวใช้ก็เดินกลับเข้าประตูวัด เจ้าอาวาสกำลังคุยกับใครสักคนบริเวณลานหน้าวัด บนพื้นมีตะกร้าหวายวางอยู่สองใบ ใบหนึ่งว่างเปล่า อีกใบหนึ่งเหลือของอยู่เพียงครึ่งหนึ่ง
“นายหญิงกลับมาแล้วหรือ” เจ้าอาวาสเอ่ยถาม มือหนึ่งชี้ไปที่ของที่อยู่ในตะกร้าหวาย “ที่บ้านส่งข้าวสารกับผักมาให้ท่าน ให้เขาแบกไปส่งท่านนะ”
เฉิงเจียวเหนียงเดินผ่านไป ซึ่งเจ้าอาวาสก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะกำลังยืนคุยอยู่กับสาวใช้
สาวใช้ตอบรับพร้อมกับเดินไปดู แต่กลับพบข้าวสารเพียงหนึ่งถุงกับผักอีกไม่กี่มัด นางจึงขมวดคิ้วขึ้นมา
“ของจำนวนแค่นี้ไม่ถูกนะ” นางกล่าว “เหตุใดถึงน้อยเพียงนี้ แถมยังไม่มีปลา เนื้อสัตว์กับผลไม้อบแห้งด้วย”
เจ้าอาวาสยิ้มอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดอะไร ส่วนบ่าวชายเบ้ปาก
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ทางบ้านท่านให้มาแค่นี้” เขากล่าว
“ปกติไม่ได้มีแค่นี้นะ” สาวใช้กล่าว
“หากเป็นเช่นนั้น เจ้าก็กลับบ้านไปถามเถอะ” บ่าวกล่าวอย่างไม่เกรงใจ ยกตะกร้าหวายใบที่มีของอยู่ขึ้น แล้วเทลงกับพื้น จากนั้นจึงสะพายตะกร้าเปล่าสองใบเดินจากไป
สาวใช้โมโหจนสั่นไปทั้งตัว นางชี้หน้าบ่าวที่เดินไกลออกไปผู้นั้น โดยพูดอะไรไม่ออก
“โถ่ แล้วจะทำเช่นไรดี” เจ้าอาวาสที่อยู่ข้างๆ ถอนหายใจเอ่ย
สาวใช้กัดฟันแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงเก็บของที่ถูกเทลงพื้น
“ไม่ต้องเก็บแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว โดยไม่รู้ว่านางเห็นเหตุการณ์นี้ตั้งแต่เมื่อใด ก่อนนางจะกลับหลังเดินต่อ
สาวใช้ที่กำลังก้มเก็บของอยู่นั้นตะลึงไปชั่วครู่ ปราดตามองข้าวสารและผักที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นอยู่เพียงครู่ แล้วจึงหันหลังเดินตามเฉิงเจียวเหนียงไป
คนบ้านี่พูดได้จริงๆ แล้วยังโกรธเป็นอีกด้วย
ทว่าโกรธไม่รู้เวล่ำเวลาเช่นนี้ ไม่แปลกใจเลยที่เป็นคนบ้า เจ้าอาวาสเบ้ปากใส่


## 042 สงบสุข

บทที่ 42 สงบสุข
แม้จะเตรียมใจไว้ก่อนล่วงหน้านานแล้วว่าจะต้องมาเจอกับความยากลำบากกว่าตอนที่อยู่บ้านมาก แต่เมื่อมาเจอกับตัวเองจริง สาวใช้ก็ยังคงรู้สึกโกรธและเสียใจ
“ไอ้ทาสชั่วกล้าดียังไงถึงทำเช่นนี้ได้!” นางกล่าว “ที่บ้านขายทาสรับใช้ไปจำนวนมากขนาดนี้ ยังไม่ได้รับบทเรียนกันอีกหรือ เขาไม่กลัวว่าพวกเราจะบอกให้ที่บ้านรู้หรือเจ้าคะ”
“เมื่อกล้าทำ ก็ไม่กลัวหรอก” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ข้าเดาว่าเขาคงตกลงกับเจ้าอาวาสเรียบร้อยแล้ว”
เจ้าอาวาสหรือ
สาวใช้นั่งหลังตรง
“นายหญิงหมายความว่าเจ้าอาวาสรู้เห็นเป็นใจหรือเจ้าคะ” นางถาม
“ไม่ใช่แค่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดหรอก แต่น่าจะเป็นผู้บงการเลยเสียมากกว่า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวพร้อมกับถือหนังสือ โดยยังไม่ได้เปิดอ่าน
“ข้าจะไปหานางเจ้าค่ะ” สาวใช้พูดพร้อมกับลุกขึ้น
“เจ้าไปหานาง จะพูดอะไรกับนางหรือ” เฉิงเจียวเหนียงถาม “ในเมื่อนางกล้าทำเช่นนี้ ก็คงมีข้อแก้ตัวต่างๆ นานาไว้รอแล้ว ในเมื่อข้าถูกส่งมาอยู่ที่นี่ หากเกิดเรื่องทะเลาะขึ้นมาอีก ก็เหมือนทำผิดในเรื่องเดิมซ้ำๆ ญาติพี่น้องในตระกูลก็ไม่ชอบใจนักหรอก ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้ไม่มีคนของตระกูลโจวแล้วด้วย
“ท่านหญิงเจ้าคะ" สาวใช้นึกบางอย่างออกแล้วนั่งหลังตรง "ตระกูลโจวส่งคนมาอยู่ที่วัดนี้สองสามคนพอดีเจ้าค่ะ หรือว่าเราไปหาพวกเขาดีหรือไม่เจ้าคะ"
“ไม่ดี” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้มองหน้าเฉิงเจียวเหนียง
“พวกเขามาถึงก่อนที่พวกเราจะมาถึงเสียอีก” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ข้าถูกส่งมาที่นี่ เกิดอะไรขึ้นกับข้าบ้าง มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้”
สาวใช้รู้สึกเศร้า
“ใช่เจ้าค่ะ หากตอนนั้นพวกเขาไม่ช่วยเช่นไร ตอนนี้ก็คงไม่ช่วยเช่นนั้น" นางก้มศีรษะลงแล้วพูด
“อีกอย่าง ครั้งที่แล้วก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญ" เฉิงเจียวเหนียงกล่าวต่อ "หากคนอยากช่วยจริงๆ แค่เราเอ่ยปาก เขาก็ช่วยแล้ว แต่บัดนี้พวกเขาได้สิ่งที่ต้องการจากตระกูลโจว ข้ารู้จักคนพวกนี้ดี”
ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงช่วยไม่ได้จริงๆ
สาวใช้นิ่งเงียบ
“หากพูดกันตรงๆ คนบ้าอย่างข้าคือต้นเห็นของเรื่องทั้งหมด" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
มิฉะนั้นในฐานะเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเฉิง แม้ว่ามารดาจะเสียชีวิตนานแล้ว คงไม่มีใครกล้าดูถูกดูแคลนได้ถึงเพียงนี้หรอก
สาวใช้ร้องไห้
คำพูดประโยคเดียว เหตุใดถึงทำให้รู้สึกเศร้าได้ถึงเพียงนี้
"นายหญิงไม่ได้บ้านะเจ้าคะ" นางกล่าว
"เดิมทีข้าอยากจะค่อยๆ ดีขึ้นทีละนิด หายดีอย่างเงียบๆ ข้าไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะปฏิบัติต่อข้าเช่นไร ข้าไม่ได้เอามาใส่ใจ แต่บัดนี้ดูเหมือนว่าข้าคิดเช่นนั้นไม่ได้แล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้เศร้าใจอีกครั้ง
"ที่นี่ไม่ดีเลยเจ้าค่ะ อาจทำให้อาการป่วยของนายหญิงหายช้าลง" นางกล่าว
"ไม่นะ เราอยู่กันที่นี่ล่ะดีแล้ว" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว "ช้าชอบที่นี่มาก"
สาวใช้มึนงง
นี่เรียกว่าดีได้อีกหรือ มันดีตรงไหนกัน
"คนบ้ามาอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน”
ดึกแล้ว แต่ห้องที่อยู่อีกฝั่งกลับมีคนที่ถูกเรียกว่าชายส่งฟืนนั่งอยู่ตรงข้ามเจ้าอาวาส ณ เวลานี้ เจ้าอาวาสไม่หลงเหลือความทรงเกียรติเหมือนตอนกลางวันแล้ว
อันที่จริงนางขี้เกียจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทำให้อยู่ในบ้านต่อไปไม่ไหว และตระกูลเป่ยเฉิงเองก็ไม่ยอมให้คนสกุลตนไปเป็นทาสรับใช้หรอก งานจิปะถะข้างนอกคงไม่ถึงมือหญิงสาวในตระกูลแน่ คิดไปคิดมา ก็พลันนึกถึงวัดเต๋าที่ตั้งยู่บนภูเขา จึงอาศัยข้ออ้างว่าญาติที่ตายไปมาเข้าฝันให้ไปใฝ่ลัทธิเต๋า สวดมนต์ปฏิบัติธรรม จึงใช้เวลาอยู่หลายวันถึงจะท่องจำคัมภีร์เต๋าได้บ้าง จากนั้นก็ไปอ้อนวอนนายท่านจนได้ย้ายมาอยู่ที่นี่
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไม่ว่าจะกินหรือดื่มก็มีคนหามาให้ แม้ว่าจะดูยากจน แต่ก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ไร้กังวล ต่อมานางอาศัยเสน่ห์ที่มี ทำให้ชายหนุ่มละแวกนี้ต่างเข้ามาติดพัน ยิ่งทำให้นางเป็นอิสระไม่มีข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น
“ข้าคิดว่าจะไม่สะดวกเสียอีก" ชายส่งฟืนกล่าว พร้อมกับกินเหล้าจากปากของเจ้าอาวาส "คิดไม่ถึงเลยว่าวันดีจะมาถึงแล้ว"
ในขณะที่เขาพูด มือหยาบของเขาก็หยิบเนื้อแกะขึ้นมาจากโต๊ะส่งเข้าปากแล้วเคี้ยว
“นางบ้านั่นไม่ได้มีประโยชน์อะไร ชีวิตนี้ก็พึ่งตระกูลเฉิงเลี้ยงดู บัดนี้ถูกส่งให้มาอยู่กับข้าที่นี่ ก็คิดเสียว่าเลี้ยงหมูไว้ตัวหนึ่ง” เจ้าอาวาสหัวเราะกล่าว พร้อมกับขึ้นขี่บนร่างของหนุ่มใหญ่ผู้นั้น นางดื่มเหล้าจนหน้าเริ่มแดงก่ำ
“เจ้าตั้งใจยักยอกเสบียงของพวกเขาเช่นนี้ เจ้าไม่กลัวว่าพวกนางจะไปฟ้องหรือ” ชายหนุ่มถาม
“คนบ้าเช่นนางหรือ!” เจ้าอาวาสหัวเราะเบาๆ “ยิ่งไปกว่านั้นข้าได้ตกลงกับคนที่มาส่งอาหารเรียบร้อยแล้ว เขาสัญญาว่าจะไม่โลภ แล้วข้าค่อยให้ผลประโยชน์อื่นๆ ตอบแทนอีกที ดังนั้นหากต้องยืนยันต่อหน้ากัน ชายผู้นั้นก็จะเป็นพยานปากเอกให้อย่างแน่นอน”
“เจ้าให้ประโยชน์อะไรแก่เขาหรือ" ชายหนุ่มยิ้มถามแล้วจับไปที่ร่างกายของหญิงสาว จนนางถึงกับหัวเราะออกมา
“บัดนี้เหลือเพียงสาวใช้นางนั้นแล้ว” หญิงสาวพูดต่อด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินนางพูดถึงสาวใช้นางนั้น ดวงตาของชายผู้นั้นก็แสดงอาการหิวโหยขึ้นมาทันที แม้ว่าหน้าตาของนางจะดูธรรมดา แต่ยังดูอ่อนเยาว์มาก รสชาติย่อมดีกว่าหญิงวัยกลางคนผู้นี้เป็นแน่
"หากสาวใช้นั้นฟ้องว่าเจ้า จงใจทำให้ลำบากเล่า” ชายผู้นั้นจงใจจุดประเด็นนี้ขึ้นมา
“สาวใช้นางนั้นถูกส่งมาที่นี่ คงเป็นเพราะว่าอยู่บ้านนั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว วันนี้ข้าตบหัวแต่อีกวันลูบหลัง ดูแลนางให้กินดี อยู่ดี แล้วค่อยๆ เล่าประโยชน์ของวัดแห่งนี้ให้แก่นาง” หญิงสาวยิ้มกล่าว “เจ้าว่านางจะยอมติดตามรับใช้คนบ้านั่นโดยต้องทนกับทุกข์ยากลำบากต่อไป หรือว่าจะเลือกเสวยสุขกับข้าเล่า”
"ข้าไม่รู้ว่านางจะเลือกอะไร แต่ที่แน่ๆ คือ ข้าเลือกเสพสุขกับเจ้า" ชายผู้นั้นแลดูมีความสุขมาก
อีกไม่นานบนเตียงหลังนี้จะมีสาวน้อยบริสุทธิ์ไร้เดียงสามาเพิ่มอีกหนึ่งคน เมื่อนึกถึงรสชาตินั้น ชายหนุ่มก็ร้อนรุ่มไปทั้งตัวจนแทบรอไม่ไหว เขาอยากจะกดหญิงสาวไว้แล้วระบายความใคร่ในตัวออกมา
ค่ำคืนของฤดูใบไม้ร่วง ทำให้เสียงหัวเราะในวัดได้ยินไม่ชัดเจนนัก เด็กหญิงทั้งสองที่อยู่ในห้องครัวซุกตัวเข้ากับเบาะที่ทำจากกองฟางแล้วแนบหูฟัง
“พี่สาว เราหนีกันเถอะ”
“จะหนีไปไหนได้เล่า หากหนีออกไปก็ตายอยู่ดี หากอยู่ที่นี่ต่อไปก็คงมีชีวิตรอดไปได้อีกหลายวัน”
“แล้วหลังจากนั้นเล่า"
“รอดถึงเมื่อใดเมื่อนั้น ปัจจุบันยังไม่รู้ว่าจะรอดหรือไม่ จะไปคิดถึงเรื่องอนาคตทำไมเล่า”
พอรุ่งเช้าสาวใช้ที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนก็ลุกขึ้นมา เมื่อวานหลังจากนายหญิงเรียกให้กลับไปโดยทิ้งข้าวสารไว้ นึกแล้วก็เสียดาย อาหารของวันนี้จะทำอย่างไรดีเล่า
“ไม่ต้องกังวลไป เดี๋ยวก็มีคนเอามาให้”
เมื่อนางเอ่ยกับนายหญิงอย่างระมัดระวัง เฉิงเจียวเหนียงก็พูดกับนางเช่นนี้
ใครกัน หรือว่าจะเป็นทาสชาติชั่วผู้นั้น สำนึกผิดแล้วจึงเอามาส่งให้
เฉิงเจียวเหนียวยังคงหลับอยู่บนเตียงหลังม่าน สาวใช้จึงเปิดประตูอออกไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเหม่อมอง ทันใดนั้นก็มีคนมาเคาะประตูบ้าน
"แม่นางปั้นฉิน แม่นางปั้นฉิน "
หญิงสาวนิ่งอึ้ง หรือว่าจะเป็น ...
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวไปเปิดประตู สาวใช้เห็นเจ้าอาวาสยืนอยู่พร้อมกับเด็กหญิงสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังและอุ้มตะกร้าไว้คนละอันพร้อมกับข้าวสารกับผักข้างใน
จริงๆ ด้วย! สาวใช้ประหลาดใจนัก
นางรู้ว่านายหญิงไม่ได้บ้า ซึ่งไม่ใช่แค่ไม่ได้บ้าแถมยังหยั่งรู้อนาคตด้วย
เมื่อเห็นสาวใช้ประหลาดใจเช่นนี้ รอยยิ้มของเจ้าอาวาสก็เก็บซ่อนความพอใจไว้ไม่อยู่
“เมื่อวานนี้ข้าทำให้เจ้าตกใจกลัวใช่หรือไม่" นางกระซิบเบาๆ พร้อมกับเก็บความพอใจนั้นไว้ แล้วให้เด็กหญิงก้าวเท้ามาด้านหน้า “เอาของกินไปเถอะ อย่าโกรธไปเลยหนา”
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยให้พวกนางเข้ามา
“คนพวกนั้นยอมไม้อ่อน แต่ไม่เกรงกลัวไม้แข็ง จากนี้ไปอย่าชวนทะเลาะอีกเชียวล่ะ” เจ้าอาวาสกล่าว “พวกเราอาศัยพวกเขาส่งอาหารมาให้ตามเวลาและจำนวนที่กำหนด ก็อาจต้องได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมเช่นนี้ไปบ้าง หากขาดเหลืออะไร เจ้าก็มาบอกข้า ข้าอยู่ที่นี่มานาน อายุก็มากอยู่ ดังนั้นเรื่องเอาชีวิตรอด น่าจะมีประสบการณ์มากกว่าพวกเจ้า”
ท่าทางของนางดูเหมือนเป็นคนมีน้ำใจ แต่ภายในก็มีความเหนื่อยหน่ายแฝงอยู่ด้วย หากไม่ใช่เพราะสาวใช้ได้ยินจากปากของนายหญิงที่คาดว่านางมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้แล้ว สาวใช้คงเชื่อนางไปแล้ว
“จะรังแกกันเกินไปแล้ว" สาวใช้บ่นพึมพำ
ไม่รู้ว่าหมายถึงเจ้าอาวาสหรือบ่าวที่ส่งอาหารกันแน่


## 043 พบเจอ

บทที่ 43 พบเจอ
สาวใช้กวาดตามองไปรอบๆ ฝั่งเรือนของเจ้าอาวาส
"เซียนหญิงอาศัยอยู่ที่นี่มานานนับสิบกว่าปี คงจะลำบากมากสินะเจ้าคะ” นางกล่าว
เจ้าอาวาสเดินเข้ามา ในมือถือเนื้อไว้ชิ้นหนึ่ง
"ลำบากก็ลำบากอยู่หรอก แต่ในความทุกข์ยากก็มีความสุขแฝงอยู่”
สาวใช้อดทนต่อคำพูดที่น่ารังเกียจแล้วฉีกยิ้ม
"นี่เป็นของที่เหล่าประสกและสีกานำมาทำบุญ เจ้าเอาไปกินสิ แล้วฝากให้นายหญิงด้วย” เจ้าอาวาสกล่าว
ของทำบุญที่ไหนกัน ดูก็รู้ว่านี่เป็นวิธีหั่นของครัวจากที่บ้านที่หั่นเช่นนี้เป็นประจำ หญิงสาวนางนี้ยักยอกอาหารของพวกเราจริงๆ
สาวใช้ยื่นมือไปรับอย่างไม่เกรงใจ
"คงต้องรบกวนนักบวชเช่นท่านดูแลพวกเราแล้ว" นางกล่าวโดยฝืนยิ้ม
"แม้ว่าข้าออกบวชจะลำบากไปบ้าง แต่เมื่อเทียบกับพวกเจ้าแล้ว ถือว่ายังดีกว่ามาก" เจ้าอาวาสพูดด้วยความเห็นใจ
สาวใช้ไม่อยากเห็นท่าทีแสร้งเป็นคนดีของนางอีกต่อไป การมาครั้งนี้ถือเป็นการแสดงความเชื่อใจที่มีต่อหญิงนางนี้
“นี่ก็สายมากแล้ว ข้าต้องไปเดินเป็นเพื่อนนายหญิง มิเช่นนั้นนางจะถือโทษโกรธเอาได้” นางพูดพลางหันหลังเดินจากไป โดยลืมแสดงความเคารพ
"ช่างน่าสงสารเสียจริง เป็นคนดีแท้ๆ กลับต้องถูกบังคับให้มาปรนนิบัติรับใช้คนบ้า" เจ้าอาวาสกล่าว นางทำทีเหมือนว่าพูดกับตัวเอง แต่แท้จริงแล้วจงใจให้สาวใช้ได้ยิน จากนั้นก็พูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ “แม่นางปั้นฉิน หากมีสิ่งใดขาดเหลือ ก็ขอให้บอก"
สาวใช้โบกมือทำความเคารพอยู่ตรงประตูแล้วเดินจากไป
“นายหญิงพักเท้าสักหน่อยไหมเจ้าคะ ข้าเอาลูกอมส้มมาด้วยเจ้าค่ะ นายหญิงจะกินหรือไม่เจ้าคะ”
สาวใช้กล่าวพร้อมกับเอื้อมมือไปช่วยประคองเฉิงเจียวเหนียงเดินไปตามถนนบนภูเขา
เฉิงเจียวเหนียงหยุดเดินแล้วรับลูกอมที่หยิบออกมากจากถุงหอมก่อนจะนำเข้าปาก จากที่ตรงนี้สามารถมองเห็นเชิงเขาด้านล่างได้ ขณะนี้แม้ฟ้าจะใกล้สว่างแล้ว บนถนนภูเขาไม่มีผู้คนเดินผ่านเลยสักคน
“คนจะเริ่มเยอะในช่วงตอนกลางวัน แล้วก็มีพ่อค้ามาขายของป่ากับผลไม้ด้วยเจ้าค่ะ ส้มที่นายหญิงกิน ข้าก็ซื้อมาจากที่นั่น ราคาถูกด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้า
"นายหญิงเจ้าคะ หากเจ้าอาวาสชวนข้าไปนั่งคุยอีก ข้าต้องไปหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้ถาม "ข้าเห็นนางหัวเราะแล้ว ข้ารู้สึกอึดอัดจริงๆ เจ้าค่ะ"
"ไปสิ" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว "แต่อย่าอยู่นานและห้ามกินของที่นางให้"
“ได้เจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบ
เสียงหัวเราะของผู้หญิงนางหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้า นายบ่าวทั้งสองมองไปทางต้นเสียง จึงได้พบกับเซียนหญิงสามรูปที่กำลังเดินลงจากภูเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม พวกนางสะพายตะกร้าหวายมาด้วย เหล่านักบวชพูดคุยและหัวเราะไปด้วย แต่เมื่อเห็นว่าฝั่งตรงข้ามมีคนอยู่ก็หุบยิ้ม แล้วโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อทักทาย
“คงเป็นเซียนหญิงของวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงเชิงเขาเจ้าคะ” สาวใช้กระซิบข้างหูเฉิงเจียวเหนียง
เฉิงเจียวเหนียงไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่จึงสนใจเป็นพิเศษ
สาวใช้กระซิบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟัง เฉิงเจียวเหนียงก็ครุ่นคิด
"วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ตั้งอยู่ตรงเชิงเขาหรือ” นางถามพร้อมกับมองลงไป
สาวใช้ประคองนางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วชี้ให้นางดู
มองเห็นมุมหนึ่งของวัดที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้เขียวขจี
"ก็ไม่ใหญ่มากนี่" นางกล่าว
"ใหญ่กว่าวัดของเราเล็กน้อยเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าว "ตอนนั้นเคยมีความคิดที่จะรวมวัดเต๋าทั้งสองแห่งเข้าด้วยกัน แต่ผู้หญิงนางนั้นกลับมายึดวัดไปเสียก่อนเ”
“อืม” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“น่าเสียดายจริงๆ ” นางกล่าว
"ใช่เจ้าค่ะ แดนสวรรค์สำหรับเซียนทั้งหลาย ต้องมาตกต่ำก็เพราะหญิงนางนั้นเจ้าค่ะ" สาวใช้กล่าวด้วยความโกรธปนเศร้าใจ
ระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีคนตะโกนเรียก
"นายท่าน ท่านเป็นอะไรขอรับ”
"ช่วยด้วย! ใครก็ได้มาช่วยที! "
มีคนร้องให้ช่วยหรือ สาวใช้ตกใจ กลางวันแสกๆ เช่นนี้ คงจะไม่มีโจรขโมยหรอก
"ไปดูกัน" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว แล้วเดินนำหน้าไปก่อน ไม่เหมือนที่ผ่านมาที่ต้องพึ่งตา ปาก และเท้าของสาวใช้ความรู้สึกเช่นนี้ ช่างดีจริงๆ
สาวใช้รีบเดินตาม พวกนางลัดเลี้ยวไปตามถนนบนภูเขา ทำให้เสียงที่ได้ยินเสียงนั้นชัดเจนขึ้น
เซียนหญิงทั้งสามของวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่กำลังล้อมเขาไว้ ชายชราผู้หนึ่งกำลังนอนเอนกายอยู่ข้างหิน ใบหน้าขาวซีด เขามีบ่าวติดตามมาด้วยเพียงคนเดียว บ่าวผู้นี้นั่งอยู่ข้างๆ และกำลังร้องไห้อยู่
“เกิดอะไรขึ้นหรือ”
“ไม่สบายใช่หรือไม่”
“ถูกงูกัดหรือ"
เซียนหญิงถามด้วยความกังวล
บ่าวพยายามแบกชายชราขึ้นอย่างสุดแรง
“หมอที่อยู่ใกล้ที่สุด อยู่ตรงไหนหรือ” เขาถาม
"โอ้ ไกลจากที่นี่มากนัก มีเฉพาะในเมืองเท่านั้น" เซียนหญิงพูดอย่างลนลานพร้อมกับช่วยพยุง
“ช้าก่อน!”
เสียงผู้หญิงลอยลงมากจากด้านบน ทุกคนต่างหยุดเดิน แล้วมองไปตามเสียงนั่น
ผู้หญิงสวมกระโปรงผ้าสีน้ำเงิน ในมือถือถุงหอมกำลังรีบเดินลงมา
"รีบพาไปหาหมอเถิด ก่อนจะสายเกินไป" นางกล่าว
เมื่อทุกคนได้สติ อยากจะพูด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
"นายหญิงรู้วิชาแพทย์หรือไม่ขอรับ" บ่าวของชายชราถามด้วยเสียงสั่น
“ค่อยๆ ป้อนให้กินอันนี้” สาวใช้ไม่ตอบแต่กลับพูดเรื่องอื่นแทน “ให้เขานอนตะแคง ช่วยบีบนวดบริเวณหลัง แล้วใช้แรงบีบหูจนเลือดออก ซักพักก็จะหาย”
บ่าวและเซียนหญิงทั้งสามเฝ้าดูและฟังด้วยความงุนงง
แค่นี้หรือ
“แค่นี้อีกสักพักก็จะฟื้น ฟื้นแล้วอย่าเพิ่งรีบเดิน ให้นั่งพักก่อน และหาอะไรกินรองท้อง แล้วค่อยออกเดินทางจะดีที่สุด” สาวใช้กล่าว
หลังจากนางพูดจบก็ยัดถุงหอมใส่มือบ่าวผู้นั้นแล้วหันหลังเดินจากไป นางไม่รอให้ทุกคนได้สติก่อน แต่กลับเดินลัดเลี้ยวหายไปกับเส้นทางบนภูเขา
"นายหญิง" บ่าวตะโกนเรียก
“ข้าเพิ่งเคยเห็นนางทั้งสองคน อาจจะเป็นนายหญิงท่านใดสักท่านมาเที่ยวเล่นก็เป็นได้" เซียนหญิงรูปหนึ่งกล่าว
ทุกคนมองไปที่ถุงหอมในมือบ่าวผู้นั้น
จะกินดีหรือไม่
เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของชายชราที่คล้ายจะเป็นลม จึงกัดฟันเทของที่อยู่ในถุงหอมออกมา
ถั่วเคลือบน้ำตาลเมล็ดกลมลูกใหญ่กลิ้งหล่นลงมาทีละลูก
"นายใหญ่ข้าไม่เคยทำเรื่องผิดต่อฟ้าดิน คงไม่มีใครคิดร้ายกับท่านหรอก" บ่าวพูดพร้อมกับอ้าปากชายชราแล้วป้อนถั่วนั้น
ขณะเดียวกันสาวใช้และเฉิงเจียวเหนียงเดินถึงมาหน้าประตูวัดแล้ว
“นายหญิงเจ้าคะ กินลูกอมนั่นแล้วจะช่วยชีวิตเขาได้จริงหรือเจ้าคะ” นางอดไม่ไหวที่จะถาม
"ไม่ถึงขั้นเสียชีวิต จะเรียกว่าช่วยชีวิตได้อย่างไรเล่า” นางกล่าว “แค่ป่วยเล็กน้อยเอง”
“แล้วลูกอมใช่ยาหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้ถามด้วยความงวยงง
“หมั่นโถวใช่ยาหรือไม่” เฉิงเจียวเหนียงย้อนถามนาง
“ไม่ใช่สิเจ้าคะ” สาวใช้ส่ายหัวตอบ
“หิวจวนจะตาย มันก็คือยาช่วยชีวิตทั้งนั้น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
“นายหญิงหลอกข้าหรือเจ้าคะ" สาวใช้ยิ้มกล่าวแล้วประคองเฉิงเจียวเหนียงเดินเข้าประตู "นายหญิงก็บอกข้าตามตรงว่าชายชราผู้นั้นหิว ไม่ได้ป่วยไม่ได้หรือเจ้าคะ”
“ไม่สิ" เฉิงเจียวเหนียงกล่าว "หิวก็เป็นอาการป่วยชนิดหนึ่ง"
สาวใช้หัวเราะออกมา นางปล่อยผ่านหัวข้อสนทนานี้ไปแล้วมองไปยังฟืนซึ่งกองอยู่ด้านหลังประตู
“ฟืนของเราใช้หมดแล้ว พอดีเลยเจ้าค่ะ ข้าเอากลับไปสักหน่อย” นางพูดพลางก้มลงไปเก็บฟืน
“แม่สาวน้อยจะขนฟืนหรือ เจ้าไม่มีแรงยกหรอก ให้ข้าช่วยขนเถอะ”
เสียงหัวเราะแห้งของผู้ชายดังมาจากลานหน้าเรือน
สาวใช้สะดุ้งแล้วหันไปมอง นายหญิงก็หันกลับไปมองเช่นกัน
บัดนี้ผ้าคลุมที่ปิดหน้านางไว้ได้เปิดขึ้น ดังนั้นจึงเห็นใบหน้าของนางได้อย่างชัด
ใบหน้าช่างงดงามอะไรเช่นนี้!
ทันใดนั้น หาบที่ชายผู้นั้นแบกอยู่ก็ร่วงตกลงกระทบกับพื้น จนเกิดเสียงดังโครมคราม เขาจ้องมองไปที่เฉิงเจียวเหนียงโดยไม่ละสายตา
สาวใช้จำได้ว่าเขาคือชายที่นางพบเมื่อหลายวันก่อนตรงลานบ้านฝั่งเจ้าอาวาส แม้ว่านางจะยังเด็ก แต่นางนั้นเติบโตมาในครอบครัวตระกูลใหญ่ จึงโตเร็วกว่าคนปกติทั่วไป รู้ว่าชายผู้นี้กับเจ้าอาวาสมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งต่อกัน คนพวกนี้ไร้ศีลธรรมยิ่งนัก วันนั้นมองนางตามอำเภอใจโดยไม่เกรงกลัว พอมาวันนี้เขาก็ใช้สายตาเช่นนั้นมองนายหญิงอีก
สาวใช้หันหลังแล้วรีบเดินไปปิดผ้าคลุมหน้าของนายหญิงลง นางไม่สนใจฟืนแล้ว จากนั้นจึงรีบประคองนายหญิงเดินอ้อมเข้าลานบ้านอีกฝั่งของตนอีกหนึ่ง ก่อนจะปิดประตูลง


## 044 ผู้ใด

บทที่ 44 ผู้ใด
บ่าวชราและเซียนหญิงสองคนพยุงผู้เฒ่าให้นั่งลงบนเบาะฟางรองนั่งตรงทางเดินอย่างระมัดระวัง
“เลือดนี่จะเช็ดสักหน่อยไหม” เซียนหญิงผู้หนึ่งเอ่ยถามอย่างวิตก มองดูรอยเลือดบนหูทั้งสองข้างของผู้เฒ่า
“ไม่ต้อง ไม่ต้องหรอก” ผู้เฒ่าเอ่ยอย่างเชื่องช้า
เมื่อทางนั้นได้ข่าว เซียนหญิงสองคนก็เร่งฝีเท้าเดินออกมา
“เจ้าอาวาส” เซียนหญิงสามคนรีบกล่าวพลางคำนับ
“เกิดอะไรขึ้น” เซียนหญิงเอ่ยถาม
เหล่าเซียนหญิงรีบเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
“ต้องรบกวนแล้ว ขอพักที่ท่านเซียนหญิงสักพัก” ผู้เฒ่ากล่าว
ถึงแม้สีหน้าอ่อนล้า แต่ท่าทางของเขานั้นดูไม่ธรรมดาเหมือนคนทั่วไป
เจ้าอาวาสรีบคำนับ
พวกนางพบเห็นผู้คนที่มาปีนเขาแห่งนี้จนคุ้นชินแล้ว เพียงแต่ประการแรกวัดเสวียนเมี่ยวนั้นชื่อเสียงไม่โด่งดัง ประการที่สองวัดเสวียนเมี่ยวน้อยนั้นชื่อเสียงไม่ดีเลยทำให้ติดร่างแหไปด้วย จึงไม่ค่อยมีคนเดินเข้าวัดพวกนางนัก
ผู้เฒ่าผู้นี้เองก็เช่นกัน หากไม่ใช่เพราะเกิดเหตุฉุกเฉิน เขาไม่เดินเข้าวัดเต๋านี้เป็นอันขาด ถึงแม้จะไม่มีหวังที่จะให้เขาเป็นแขกบูชาที่วัดนั้น แต่เจ้าอาวาสยังคงนำทุกคนมาต้อนรับอย่างดี
น้ำแกงกับข้าวมาจัดวางไว้บนโต๊ะอย่างเร็วไว
“อาหารในวัดธรรมดา โยมอย่าได้ถือสา” เจ้าอาวาสกล่าว
“ขอบคุณมาก ขอบคุณมาก” ผู้เฒ่ากล่าวพลางคำนับกลับ
เจ้าอาวาสเห็นว่าเขาไม่ได้กินทันที แต่เทลูกปั้นกลมสีขาวออกมาจากถุงหอมในมือ แล้วนำเข้าปากอย่างช้าๆ
“นี่คือยาที่นายหญิงบนเขาผู้นั้นให้มาหรือ” เจ้าอาวาสเอ่ยถามอย่างสงสัย
ผู้เฒ่าหัวเราะ
“ที่จริง ไม่ใช่ยาหรอก” เขากล่าว แล้วเทออกมาอีกเม็ดยื่นให้ “ท่านเซียนหญิงลองชิมดู”
ไม่ใช่ยาหรือ ทั้งยังชิมได้ตามใจอย่างนั้นหรือ
เหล่าเซียนหญิงต่างตกใจกัน
“จะดีหรือ” เจ้าอาวาสรีบปัดป้อง
“ลองชิมดู ลองชิมดู” ผู้เฒ่ากล่าวพลางยิ้มให้
เมื่อได้พักผ่อนสักพัก เรี่ยวแรงก็เริ่มกลับมา
เจ้าอาวาสอายุมากแล้วค่อนข้างไว้ตัวจึงไม่ได้ลองชิม เซียนหญิงน้อยคนหนึ่งอดสงสัยไม่ได้จึงยื่นมือมาหยิบไปเม็ดหนึ่ง แล้วมองอาจารย์อย่างหวั่นเกรง
เจ้าอาวาสส่ายหน้าแต่กลับไม่ได้ว่ากล่าวใดๆ เด็กน้อยจึงหยิบใส่ในปากอย่างวางใจ รสน้ำผึ้งฟุ้งกระจายทั่วโพรงปาก
“ท่านอาจารย์ มันคือส้มเจ้าค่ะ!” เด็กน้อยเบิกตาโพรงก่อนตะโกนเสียงอู้อี้ จนน้ำผึ้งไหลย้อยออกมา
นอกจากผู้เฒ่าที่รู้อยู่แล้ว คนอื่นต่างพากันตกใจกันใหญ่
“ส้มหรือ”
“มันคือส้มที่ซื้อจากตรงเชิงเขาน่ะ”
ไม่ใช่ยาจริงๆ ด้วย เจ้าอาวาสคิด
“ท่านอาจารย์ ส้มก็กินเช่นนี้ได้หรือเจ้าคะ”
“ท่านอาจารย์ ส้มไม่ได้แกะกินเลยหรือเจ้าคะ”
แน่นอนว่าไม่ใช่ บ้านคนร่ำรวย ขนาดกินเมล็ดแตงยังกินได้หลากหลายรูปแบบ ผลไม้แช่อิ่มยิ่งซับซ้อนหรูหรา
ได้ยินเหล่าเซียนหญิงแอบถกเถียงกัน ผู้เฒ่าอมยิ้มพลางกินข้าว เขาเป็นคนเลือกกิน น้ำชาอาหารแสนหยาบและธรรมดาเช่นนี้ไม่ถูกปากเขาอยู่แล้ว
“นายท่าน นายหญิงผู้นั้นบอกให้ท่านกินข้าว...” บ่าวชราเอ่ยเสียงเบา มองดูนายท่านของตนที่กำลังจะหยุดกิน
ผู้เฒ่าส่ายหน้าหัวเราะ
“เจ้าไม่เคยว่าง่ายเช่นนี้มาก่อนเลย” เขากล่าวหยอกเย้า แล้วยื่นมือมาลูบหูก่อนจะเอ่ยพึมพาออกมาอีก “นึกไม่ถึงจริงๆ วั่นผิง เหตุใดเจ้าถึงลงมือได้โหดเหี้ยมเพียงนี้”
บ่าวชราแสยะยิ้มอย่างขมขื่น
“นายท่าน ตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นอยู่นะขอรับ ท่านกินข้าวเสร็จ เราก็ไปหาหมอกันเลย” เขากล่าว
“นายหญิงผู้นั้นบอกว่าไม่เป็นไรไม่ใช่หรือ เจ้าไม่ฟังคำนางแล้วหรือ” ผู้เฒ่ากล่าวพลางหัวเราะ แต่แล้วก็จับตะเกียบขึ้นมาเพื่อกินข้าวต่อ
เหล่าเซียนหญิงออกไปแล้ว เจ้าอาวาสจึงต้องรับรองแขกด้วยตนเอง นางมองดูผู้เฒ่ากินข้าวและน้ำแกงอีกถ้วยหนึ่งจนหมด
เด็กน้อยยกน้ำเปล่ามาให้
“ไม่มีน้ำชา ขอโยมอย่าได้ถือสา” เจ้าอาวาสกล่าว
น้ำชาจากข้างนอก ข้าก็ไม่กินไปเรื่อยอยู่แล้ว ยิ่งเป็นวัดเต๋าที่ดูธรรมดาเพียงนี้อีก ผู้เฒ่ายิ้มเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เขากล่าว ยกแก้วดินเผาที่ปั้นออกมาค่อนข้างหยาบขึ้นดื่มหนึ่งคำ พอกินข้าวเสร็จเรี่ยวแรงก็กลับมาบ้าง เขามองดูรอบๆ วัดเต๋าแห่งนี้
อิฐดำและกระเบื้องเทา พอดูออกว่าเจ้าของตั้งใจบูรณะดูแลเป็นอย่างดี แต่ทว่าก็ไม่สามารถปกปิดความเก่าแก่ไว้ได้ แม้ความศักดิ์สิทธิ์จะลดลงแต่ความเป็นที่อยู่อาศัยเพิ่มมากขึ้น
มีเซียนก็ย่อมมีความศักดิ์สิทธิ์ วัดเต๋าจำต้องพึ่งพาความนิยมศรัทรามาคอยหนุน จึงจะมีความศักดิ์สิทธิ์
เมื่อดื่มน้ำไปแก้วหนึ่ง ผู้เฒ่าก็เทส้มเชื่อมออกมาอีกสองเม็ด เขาลังเลไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกกินเพียงเม็ดเดียว ผู้เฒ่าเอาเม็ดที่เหลือใส่กลับเข้าไปก่อนจะลุกขึ้นยืน
ข้างนอกมีรถลาวิ่งผ่านมา บ่าวชราพยุงผู้เฒ่าขึ้นรถ เจ้าอาวาสพาเหล่าลูกศิษย์ออกมาส่ง
“ขอบคุณมาก” ผู้เฒ่ากล่าว
เจ้าอาวาสคำนับกลับ
“ขอบคุณมาก” ผู้เฒ่ากล่าวพลางยกมือขึ้นมาคารวะ
รถลาค่อยๆ วิ่งไกลออกไป
“ผู้เฒ่าผู้นี้ช่างเกรงใจเสียจริง เขาเอ่ยขอบคุณถึงสองครั้ง” เด็กน้อยกล่าวพลางหัวเราะคิกคัก
“ครั้งนั้นไม่ใช่ขอบคุณเราหรอก ขอบคุณนายหญิงผู้นั้นต่างหาก” เซียนหญิงผู้หนึ่งลูบหัวเด็กน้อยแล้วเอ่ยพลางหัวเราะ
“ศิษย์พี่ นายหญิงผู้นั้นเป็นใครกัน หรือจะเป็นเซียนบนเขา” เด็กน้อยเอ่ยถามอย่างสงสัย เสียดายที่ตนไม่ได้ไปขุดหาผักป่าด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้พบท่านเซียนเหมือนกัน
คำพูดของเด็กน้อยทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปบนเขา แสงแดดจ้ากลางท้องฟ้า สาดส่องป่าเขาจนเป็นประกายวาววับ ในพงไม้ปิดทึบมีวัดเต๋าปรากฏขึ้น พร้อมกับควันไฟลอยพวยพุ่ง
ทุกคนนิ่งไปเพราะอารมณ์ที่ขุ่นมัว
มีหญิงโสโครกผู้นั้นอยู่ เซียนเทพที่ไหนก็คงรั้งไว้ไม่อยู่!
สาวใช้เปิดฝาหม้อออก เนื้อในถ้วยสีชมพูสวยงาม นางใช้ผ้ารองแล้วยกขึ้นมาพร้อมตักข้าวมาถ้วยหนึ่ง ก่อนจะคีบผักดองเรียวยาวสีเขียวเข้มจากในไหด้านข้างมาจัดใส่จาน เมื่อเห็นว่าไฟในเตาดับแล้วจึงยกถาดรองเดินไปในห้อง
เฉิงเจียวเหนียงนั่งดูหนังสืออยู่ในห้องโถง
“นายหญิงเจ้าคะ กินข้าวก่อนเจ้าค่ะ” สาวใช้นั่งคุกเข่าแล้วกล่าว นางมองดูหนังสือที่พลิกเปิดแล้วเม้มปากยิ้มออกมา “ไม่รีบดูหนังสือนะเจ้าคะ ปีใหม่ยังอีกนาน ต้องอ่านจบหนึ่งหน้าแน่นอนเจ้าค่ะ”
เฉิงเจียวเหนียงแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อย
รู้จักกันมาจนเดี๋ยวนี้ สาวใช้ผู้นี้ไม่ประหม่าเหมือนตอนแรกแล้ว ทั้งยังล้อเล่นกันได้อีก
คนเราก็แบบนี้ไม่ใช่หรือ จากแปลกหน้ากระทั่งสนิทสนม จากสนิทสนมแล้วกลายเป็นแปลกหน้าอีก
เฉิงเจียวเหนียงยกตะเกียบขึ้น คีบเนื้อวางบนข้าว แล้วคีบผักดองมาหนึ่งชิ้น คลุกเคล้ากันเล็กน้อยแล้วกินเข้าไป
“ผู้นั้นคือชายเถื่อนของเจ้าอาวาสหรือ” นางเอ่ยถามขึ้นกระทันหัน
หัวข้อสนทนานี้สำหรับหญิงที่ยังไม่ได้ออกเรือน ช่างเป็นเรื่องน่าอับอายยิ่งนัก สาวใช้ไม่คิดว่านายหญิงจะพูดคำที่น่าอับอายเช่นนั้นออกมา อีกทั้งยังพูดด้วยท่าทางนิ่งสงบ เหมือนกับตอนพูดบ่นว่าข้าววันนี้นิ่มเกินไปอย่างไรอย่างนั้น
“น่าจะใช่เจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้า ไม่ได้พูดต่อ ก่อนจะกินข้าวอย่างช้าๆ ต่อไป
มีคนเรียกดังขึ้นจากนอกประตู
“พี่ปั้นฉิน พี่ปั้นฉิน”
เป็นเด็กน้อยที่เจ้าอาวาสผู้นั้นเก็บมาเลี้ยง สาวใช้ลุกขึ้นแล้วเดินไป
“เจ้าอาวาสเชิญพี่ไปหาเจ้าค่ะ” เด็กน้อยกล่าวอย่างหวั่นเกรง
สาวใช้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลียวไปมองเฉิงเจียวเหนียงในห้องโถง เฉิงเจียวเหนียงโบกตะเกียบให้นาง
“เจ้าค่ะ ข้าจะไปดูสักหน่อย” สาวใช้กล่าว นางก้าวเท้าออกประตูแล้วปิดประตูลง พร้อมเดินตามเด็กน้อยไป
พวกนางเพิ่งจะออกไป เด็กน้อยอีกคนก็ชะโงกหัวมาสอดส่องจากด้านหนึ่งของห้อง นางเหลียวซ้ายแลขวา สุดท้ายก็กัดฟันเดินย่องเข้ามา ยื่นมือมาเปิดประตูบานหนึ่งออก ไม่รู้ว่ากำลังเล่นซนอะไร จากนั้นเด็กน้อยจะหันหลังกลับวิ่งออกไป
เฉิงเจียวเหนียงได้ยินเสียงประตูดังขึ้นเลยเงยหน้าดู แต่กลับไม่พบปั้นฉินเดินเข้ามา นางนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วก็กินต่อ
“จะเลี้ยงข้าวสาวใช้นั่น ก็ไม่ต้องไล่ข้าไปก็ได้นี่ กินด้วยกันดีจะตาย” ชายหนุ่มท่าทางหงุดหงิดเดินแวบเข้ามาจากประตูด้านหลัง เขาบ่นเสียงพึมพำ “รีบร้อนอะไรปานนั้น...ข้ายังไม่อิ่มเลย”
เขาหยุดฝีเท้าลงกระทันหันเมื่อหันมาเห็นบานประตูเปิดออกอยู่ครึ่งหนึ่ง
นี่คงเป็นเรือนของนายหญิงสติไม่สมประกอบผู้นั้นสินะ...
ยามคำว่านายหญิงสติไม่สมประกอบแวบขึ้นมา ภาพใบหน้าที่งดงามอย่างไม่เคยเห็นมาก่อนที่ได้พบเห็นในตอนเช้านั้นก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า...
ประเด็นคือนางเป็นคนบ้า...
คนบ้าที่ไม่รู้ความ...
ชายหนุ่มหอบหายใจถี่รัว เขากลืนน้ำลายสองสามอึกที่ไหลทะลักในลำคอ แม้จะอยู่ในฤดูใบไม้ร่วงแต่เขากลับรู้สึกเร่าร้อนไปทั่วร่าง อดไม่ได้ที่จะยื่นมือมาปลดเสื้อออก เผยให้เห็นหน้าอกที่มีกลุ่มขนดกดำ
เขาสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ แล้วก้าวเข้าประตูที่เปิดออกครึ่งหนึ่ง
“นายหญิงน้อย...” เขาเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ สายตามองเข้าไปในห้องโถง


## 045 น่าชัง

บทที่ 45 น่าชัง
“ปลาของเมืองเจียงโจวเราขึ้นชื่อนัก แต่ก่อนตอนที่น้ำอุดมสมบูรณ์ หน้าบ้านเราก็ตกปลาได้ตามใจเลย” เจ้าอาวาสยิ้มกล่าว ชี้ปลากลิ่นหอมฉุยที่เพิ่งจะวางบนโต๊ะอย่างกระตือรือร้น
สาวใช้ฝืนยิ้มออกมาแล้ว ‘อ้อ’ ขานรับ
“นายหญิงของเจ้ากินข้าวหรือยัง” เจ้าอาวาสเอ่ยถาม
“เจ้าค่ะ กำลังกินเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าวพลางจะก้าวเท้าเดินออกไป “หากเจ้าอาวาสไม่มีอะไรแล้ว ข้าต้องกลับไปรับใช้นางหญิงแล้วเจ้าค่ะ”
“นี่ ในเมื่อนางกินข้าวเองได้ก็ให้นางกินเองเถิด มา นั่งลง เจ้ากินกับข้าที่นี่” เจ้าอาวาสยิ้มกล่าว แล้วส่งตะเกียบให้ “กินแต่ของเหลือคนอื่นช่างน่าสงสารนัก”
“ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว “ขอบคุณน้ำใจของเจ้าอาวาสนะเจ้าคะ”
ขณะที่ทั้งสองกำลังฉุดกระชากลากถู เสียงพูดของเหล่าเด็กน้อยก็ลอยมาจากข้างนอก
“ท่านพี่ ฟืนอยู่ไหนหรือ”
“ท่านอาไปเอาแล้วไม่ใช่หรือ”
“อ้อ อย่างนั้นหรือ ข้าเห็นท่านอาไปที่ห้องพี่ปั้นฉิน...”
“คงจะไปส่งให้พี่ปั้นฉินก่อนสินะ รอเดี๋ยวก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น คนในห้องก็นึ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
สาวใช้กระโจนออกมาเป็นคนแรก นางทั้งตื่นกลัวทั้งลนลาน ทั้งยังกลัวว่าฝีเท้าที่ส่ายไปมาแทบจะสะดุดล้ม แต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าประตูน้ำตาก็ร่วงหล่นลงเสียมาแล้ว รู้สึกเพียงในหัวอื้ออึงไปหมด
เจ้าอาวาสก็ตามติดออกมา ง้างมือขึ้นตบเด็กน้อยที่ยืนงงอยู่ในเรือนไปหนึ่งที
“เสี่ยวถีจื่อ ทำไมเจ้าไม่รั้งนางไว้!”
นางด่าเสร็จก็รีบร้อนพุ่งตัวออกไปเช่นกัน
เจ้าชายโฉดนี่ จะพานางซวยให้ได้เลยใช่ไหม!
“นายหญิงน้อย...ข้า...ข้าพาเจ้าไปเล่นดีหรือไม่...จับ...จับผีเสื้อกันไหม” ชายหนุ่มเดินเข้าห้องโถงทีละก้าว
จากตรงนี้สามารถมองเห็นสาวน้อยที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ ชุดคลุมตัวกว้างสีพื้นธรรมดา หน้าม้าที่ตรงเรียงเส้น ผมดกดำด้านหลังที่ปล่อยสยายปกคลุมไปบนพื้น นางยกตะเกียบอย่างเงียบๆ แล้วมองมา
คนบ้าก็เหมือนเด็กที่ยังไม่โต ตอนเขาอยู่ในหมู่บ้านก็เจอเคยคนบ้าเหมือนกัน คนพวกนั้นไม่รู้อะไรสักอย่าง รู้แต่เพียงกินเล่นแล้วก็หัวเราะ ให้ก้อนหินยังหลอกว่าเป็นลูกกวาดจนกัดฟันหักได้
“พี่ให้ลูกกวาดเจ้ากิน... เจ้า...อยากกินลูกกวาดหรือไม่” เขากล่าวเสียงสั่นเครือ ในที่สุดก็เดินมาใกล้ทางเดิน ยิ่งเห็นโฉมหน้าของสาวน้อยได้ชัดเจนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งควบคุมตนเองไม่อยู่ เขาคว้าระเบียงไม้แล้วนั่งเอนตัวลง ก่อนจะควานหาก้อนหินก้อนหนึ่งมาจากพื้นแล้วยกมือชูขึ้น
สาวน้อยตรงหน้ามุมปากโค้งขึ้น คล้ายว่าจะยิ้มแล้ว
ยิ้มแล้วสินะ ยิ้มแล้วสิ ได้ผลจริงด้วย!
ชายหนุ่มรู้สึกถึงเพียงลำคออันแห้งผาก สาวน้อยที่ผิวขาวใสเช่นนี้ ไม่เหมือนกับคนบ้าคนอื่นที่ทำเอาคนอยากอาเจียนเลยสักนิด แค่ดูยังทนไม่ไหว แล้วถ้าหาก...
ชายหนุ่มเลียริมฝีปาก
“นายหญิงน้อย พี่ชายมีลูกกวาดอร่อยๆ แท่งหนึ่ง ให้เจ้ากินดีไหม” เขาพูดเสียงกระเส่า อดไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว รู้สึกแต่เพียงใต้หว่างขานั้นแทบจะระเบิดออกมา เขาใช้มือข้างหนึ่งไปจับขยำให้ความอึดอัดคลายลง อีกมือหนึ่งจับขั้นบันไดไว้จะกระโดดขึ้นไป
เฉิงเจียวเหนียงที่อยู่ในห้องโถงค่อยๆ วางตะเกียบลงมากำไว้ในมือแทน นางมองดูเขาอยู่อย่างเงียบๆ
เสียงฝีเท้าร้อนรนลอยมาจากนอกประตู แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ยิน จนกระทั่งประตูถูกพังเสียงดังปังเข้ามา
สาวใช้เห็นชายหนุ่มที่ปีนขึ้นมาบนเรือนก็กรีดร้องเสียงแหลม หยิบสลักประตูด้านข้างแล้วกระโจนเข้าหาเขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง มีเพียงแต่เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นเรื่อยๆ นางเล็งไปที่หัวและใบหน้าของเขาก่อนจะทุบตีอย่างแรง
ชายหนุ่มสะดุ้งได้สติหลังจากถูกตีไปสองสามที ถึงแม้หญิงสาวจะไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง แต่ถ้าเป็นบ้าขึ้นมาแล้วก็น่ากลัวเช่นกัน
ชายหนุ่มรีบหลบหลีก
“เข้าใจผิดเข้าใจผิดแล้ว ข้ามาส่งฟืนน่ะ... คนบ้านี่เป็นคนเรียกข้า...ข้าแค่มาดูว่ามีอะไรจะสั่งหรือไม่...” เขากล่าวด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน
สาวใช้ยังคงอาละวาดราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น มีเพียงความคิดเดียวคือจะต้องตีโจรชั่วนี่ให้ตายให้ได้ เจ้าโจรชั่วช่างเหิมเกริมยิ่งนัก
ชายหนุ่มก็เริ่มโมโห เป็นแค่สาวใช้คนหนึ่ง ช้าเร็วก็ต้องมาเป็นของเล่นใต้ร่างของตนอยู่ดี อวดดีเหลือเกิน!
เขาหลบสลักประตูได้อย่างว่องไว
“นังตัวดี อยากโดนดีอย่างนั้นรึ...” เขากระโกนด่า
พูดไม่ทันขาดคำ ข้างประตูก็มีเสียงแหลมของหญิงสาวตะโกนขึ้นมาอีก
“หวงเอ้อร์หลัง เจ้าจะทำอะไร” นางตะโกน แล้วทำทีเป็นหันไปเรียกเด็กน้อย “รีบไปบอกนายใหญ่ตระกูลเฉิง มีคนมาหาเรื่องคนในเขตของตระกูลเฉิง!”
ชายหนุ่มสะดุ้งได้สติ
จริงสิ ที่นี่ที่ของบ้านตระกูลเฉิง! นายหญิงผู้นี้ก็เป็นคนของตระกูลเฉิง! ไม่ใช่สาวใช้ทั่วไป! แล้วยังไม่ใช่คนในบ้านรองของตระกูลที่กำลังตกต่ำอีก! แต่เป็นเลือดเนื้อคนบ้านใหญ่ของตระกูลเฉิง!
ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป เขาจะต้องถูกโบยจนตายในทันที
“เข้าใจผิดน่ะเข้าใจผิด ข้าบอกไปแล้ว ข้าผ่านมาทางนี้ นายหญิงเป็นคนเรียกข้า ข้าแค่เป็นห่วงว่ามีอะไรเลยเข้ามาดูเท่านั้น!” ชายหนุ่มโยนสลักประตูที่แย่งมาชูขึ้นแล้วปาลงพื้นอย่างโกรธเคือง ทำทีราวกับตนนั้นถูกกลั่นแกล้งแล้วตะโกนกล่าวออกไป
สาวใช้ถูกแย่งสลักประตูทั้งยังถูกสะบัดจนนั่งกองลงบนพื้น นางร้องโวยวาย เมื่อพยุงตัวขึ้นมาได้ก็เข้าไปทุบตีตัวชายหนุ่ม
เจ้าอาวาสรีบเข้ามาห้ามนาง
“หวงเอ้อร์หลัง ต่อจากนี้ไปที่นี่ไม่สั่งฟืนของเจ้าแล้ว รีบไสหัวไป!” นางตะโกนแล้วก็ปลอบสาวใช้ “อย่ากลัวไป อย่ากลัวเลยมีข้าอยู่”
ก็เพราะมีเจ้าอยู่จึงเป็นเช่นนี้! สาวใช้ขัดขืนจิกข่วนหญิงสาว
เจ้าอาวาสตกใจมาก ถูกข่วนหน้าจิกผมอย่างไม่ทันตั้งตัว
“บ้าไปแล้ว รีบมาจับนางไว้” นางตะโกน
ชายหนุ่มวิ่งหนีไปแล้ว เหล่าเด็กน้อยก็หวาดกลัวไม่กล้าเข้ามา เจ้าอาวาสถูกสาวใช้ดึงกระชากในทันใด นางเสียหลักไปพักหนึ่งก่อนจะสลัดหลุดออกมาได้ เมื่อเห็นสาวใช้เริ่มอาละวาดแล้ว นางก็ไม่มีใจอยากอยู่ต่อ
“พวกเจ้าเฝ้านางไว้ ปลอบนาง ข้าไปดูว่าโจรชั่วนั่นหนีไปหรือยัง ข้าจะไปตามคนมา” นางกล่าว
นางหนีไปแล้ว เด็กน้อยสองคนนั่นยังกล้าอยู่อีกหรือ รีบหนีไปเช่นกัน
สาวใช้จะวิ่งตาม แต่กลับใช้แรงไปหมดตัวเสียแล้ว นางวิ่งออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ทรุดลงบนพื้น ร้องไห้โฮออกมา
เฉิงเจียวเหนียงที่ได้ยินอึกทึกคึกโครมก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว ทั้งยังกินข้าวต่ออย่างเชื่องช้า
นางเลือกกิน ของที่ไม่ชอบก็จะไม่กิน แต่หากอาหารที่ถูกใจวางอยู่ตรงหน้าแล้ว ก็จะกินจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือ
เมื่อนางคีบข้าวเม็ดสุดท้ายขึ้นมา สาวใช้ก็เดินร้องไห้เดินโซซัดโซเซกลับมา
“นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ” นางกล่าวพลางร้องไห้ ก่อนจะคิดได้ว่าไม่เป็นไรได้อย่างไรกัน หญิงสาวลูกผู้ดีถูกกระทำเช่นนี้ก็ถือว่าเป็นการดูถูกอย่างใหญ่หลวงแล้ว หรือจะให้ถูก...จริงๆ จึงจะเรียกว่าเป็นไรอย่างนั้นหรือ
สาวใช้ถอยหลังสองสามก้าว ก้มหัวคำนับโขกกับพื้นเสียงปึงปัง
“ข้าสมควรตาย ข้าสมควรตาย” นางกล่าวพลางร้องไห้ไป
“ปั้นฉิน” เฉิงเจียวเหนียงเรียก
สาวใช้น้ำตานองเงยหน้าขึ้นมามองเฉิงเจียวเหนียง
“นายหญิง นายหญิงจะ...พูดอะไรเจ้าคะ” นางกล่าวพลางร้องไห้
“เติมข้าว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว แล้ววางตะเกียบลง
จานชามว่างเปล่า สาวใช้ยื่นมือไปเก็บจานทีละใบ แล้ววางน้ำแกงอีกถ้วยหนึ่งให้
“นายหญิง น้ำสาลี่เจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงแหบพร่า
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือมาใช้ช้อนค่อยๆ ตักกิน
สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ก็เริ่มน้ำตาไหล
“นายหญิง พวกเรากลับไปกันเถอะเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางร้องไห้ “พวกเรากลับไปกันเถอะเจ้าค่ะ บอกนายใหญ่บอกฮูหยิน พวกเขาคงไม่ห้ามให้เรากลับไปหรอกเจ้าค่ะ”
“พูดโง่ๆ” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
กว่าจะออกมาได้ จะกลับเข้าไปทำไมกัน
“ชายโฉดหญิงชั่วนั่นช่างน่ารังเกียจนัก” สาวใช้กล่าวพลางร้องไห้ “น่าชังยิ่งนัก!”
ขณะมองดูสาวใช้ร้องไห้จนตาบวม แต่เฉิงเจียวเหนียงสีหน้านิ่งเรียบไม่เปลี่ยนแปลง น้ำสาลี่ที่ทำจากโม่หินสีใสเข้มข้น นางก้มหน้าแล้วมองเห็นเงาสะท้อนครึ่งหน้า ก้มลงไปอีกก็เห็นคิ้วยาวดกดำดังหมึกใต้ผมหน้าม้า ยิ่งเสริมให้ดวงตาคู่นั้นดูเปล่าเปลี่ยว
“คนทำชั่ว สมควรตาย” นางกล่าว
พูดเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมองดูสาวใช้
“ปั้นฉิน ข้าจะให้เจ้าทำสิ่งหนึ่ง เจ้ากล้าหรือไม่” นางเอ่ยถาม
สาวใช้พยักหน้าด้วยน้ำตาเต็มเบ้า
“นายหญิงเจ้าคะ แม้จะให้ข้าไปตายข้าก็กล้าเจ้าค่ะ” นางกล่าว
เฉิงเจียวเหนียงเม้มปากยิ้มเล็กน้อย
“ทำไมเจ้าต้องไปตายเล่า” นางกล่าว “คนที่สมควรไปตายไม่ใช่เจ้าสักหน่อย”


## 046 ไปเที่ยว

บทที่ 46 ไปเที่ยว
เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลง สาวใช้ที่ยืนอยู่มุมห้องของวิหารกลางก็อดหนาวสั่นไม่ได้
อากาศบนเขานี้ เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม่ร่วงแล้วก็จะหนาวกว่าตอนอยู่ที่บ้านมาก
นางทนไม่ไหวจนต้องกอดไหล่ตนเอง ยามค่ำคืนกลางเขาจะมืดกว่าและเงียบกว่าที่ใด เสียงร้องของนกและสัตว์ที่ไม่รู้จักชื่อก็ชัดเจนเป็นพิเศษ
นางทนไม่ไหวจนกรามเริ่มสั่นเครือ ในที่สุดเสียงเคาะประตูอันแผ่วก็เบาลอยมาจากที่ที่ไม่ไกลนัก
ประสาทของสาวใช้เกร็งตึงในทันใด นางหยุดหายใจไป แนบตัวกับกำแพงแน่น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่นาน ก็มีเงาคนเล็กๆ จากเรือนเจ้าอาวาสเปิดประตูออกมา
แม้จะมีความมืดมิดดั่งน้ำหมึกคั่นกลาง สาวใช้ก็คล้ายว่าจะมองเห็นเงาคนผู้นี้ได้อย่างชัดเจน ตัวของนางสั่นเทา นิ้วมือจิกฝ่ามือแน่น ความโกรธและความกลัวผสมปนเปกันไปหมด
เงาคนเงาใหญ่หนึ่งเงา เงาเล็กหนึ่งเงา ทั้งเข้าไปในเรือนทางนั้นอย่างรวดเร็วแล้วก็ใส่สลักประตู
สาวใช้รออีกสักครู่แล้วจึงวิ่งออกมาด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
กว่าจะทำให้มือที่สั่นนั้นหยุดนิ่งได้แล้วไขกลอนก็ใช้แรงมากโข พอเข้าไปได้ก็รีบใส่สลัก สาวใช้พิงบานประตูหอบหายใจอย่างแรง แต่จู่ๆ กลับเห็นเงาคนยืนอยู่ตรงทางเดิน ทำเอานางตกใจจนกรีดร้องออกมา
“ข้าเอง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้ตบหน้าอกตนเอง นางหอบอยู่หลายทีจึงหายเหนื่อยขึ้นมาหน่อย
“นายหญิง ท่านมายืนทำอะไรตรงนี้เจ้าคะ” นางเดินเข้าไปหาในทันที มองผ่านแสงไฟในห้อง เห็นเฉิงเจียวเหนียงที่สวมเพียงถุงเท้ามายืนตรงทางเดินก็รีบเอ่ยขึ้น
“ดูท้องฟ้า” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว เงยหน้าเล็กน้อยมองดูท้องฟ้ายามราตรี
ผืนฟ้ามืดมิด ไม่มีแม้แต่แสงดาว
สาวใช้ละสายตาออกมา มีอะไรน่าดูกัน...
“นายหญิง อากาศเย็นแล้ว อย่ามายืนตรงนี้เท้าเปล่าสิเจ้าคะ” นางกล่าวพร้อมพยุงเฉิงเจียวเหนียงเข้าไป
ทั้งสองนั่งอยู่หน้าแคร่ สาวใช้สีหน้าตระหนก
“นายหญิง โจรชั่วนั่นมาจริงๆ เจ้าค่ะ” นางกล่าวเสียงสั่นเครือ “ทำอย่างไรดีเจ้าคะ”
เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้า
“อย่างนั้นก็ดีเลย” นางกล่าว
คนชั่วมาทำไมถึงดีกันเล่า สาวใช้ไม่เข้าใจ แต่นางก็ไม่ได้ถาม นางมองดูนายหญิงใต้แสงไฟ หากเป็นหญิงอื่นที่ประสบเรื่องอัปยศเรื่องน่าตกใจเช่นนี้ เกรงว่าจะโมโหเสียใจร้องไห้ฟูมฟายไปแล้ว แต่ตั้งแต่แรกจนบัดนี้ นายหญิงสีหน้ายังดูนิ่งเฉยอยู่ตลอด
มองดูใบหน้าที่เรียบเฉยของนาง จิตใจที่หวาดกลัวของสาวใช้ก็เหมือนว่าจะได้รับการปลอบประโลม ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น ใครจะคิดว่าคนบ้าคนหนึ่งจะสามารถปลอบคนได้ อีกยังคล้ายว่าจะเป็นที่พึ่งได้อีกด้วย
“หากเขาไม่มา กลับอันตรายกว่า จะต้องเสี่ยงเพราะเข้าตาจนเป็นแน่ เช่นนั้น เจ้าและข้าจะไม่มีเวลากัน” เฉิงเจียวเหนียงมองดูสาวใช้ ตัดสินใจพูดต่อไปเรื่อยๆ ไม่เช่นนั้นหากสาวใช้ผู้นี้หวาดกลัวไม่หยุด จะให้นางทำพลาดเป็นแน่ “เขามา ก็แปลว่าเขากลัว มาเพื่อคิดวิธีรับมือร่วมกับหญิงผู้นั้น วิธีนี้จะต้องชี้ว่าข้าเป็นคนบ้า พูดให้ดูว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด แล้วปลอบเจ้า ไม่ให้เจ้าพูดไป เช่นนี้ พวกเขาจะไม่ทำให้เจ้าและข้าลำบากใจอีก พวกเราจะสงบสุขได้ชั่วคราว”
สาวใช้จิตใจสงบในทันที
“ใช่หรือไม่ พรุ่งนี้เจ้าก็รู้เอง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว แล้วค่อยๆ เอนตัวลง
พูดคำพูดเหล่านี้ทำเอานางเหนื่อยล้าหมดแรง
สาวใช้รีบช่วยนางจัดหมอน ห่มผ้าผืนบาง นางเฝ้ามองดูเฉิงเจียวเหนียงหลับตาลงก่อนจะนั่งลงตรงหน้าแคร่
นางนึกย้อนถึงคำพูดที่เฉิงเจียวเหนียงพูดเมื่อครู่ แล้วนั่งเหยียดขาตรงในทันใด
“นายหญิง ท่านบอกว่าสงบสุขได้ชั่วคราว แล้วหลังจากนั้นเล่า พวกเขายังจะทำกับเรา...” นางเอ่ยเสียงสั่นเครือ
เฉิงเจียวเหนียงนอนอยู่ไม่ขยับเขยื้อน และไม่ได้พูดอะไร ดูเหมือนว่าจะหลับแล้ว
สาวใช้ไม่กล้าถามอีก อย่างไรเสียเรื่องนี้หากพูดถึงความกลัว นายหญิงกลัวกว่าตนอีก อย่าซ้ำเติมนางอีกเลย
นางดับไฟแล้วปลดมุ้งลง
ทุกวันนี้งานประจำวันทั้งหมดนางต้องทำอยู่คนเดียว กลางวันทำไม่หมด งานจำพวกขัดล้างและดองผักต้องทำในตอนกลางคืน
ไฟในห้องครัวสว่างขึ้น เงาเล็กๆ ยังคงยุ่งง่วนอยู่
เฉิงเจียวเหนียงในห้องค่อยๆ พลิกตัว ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย
“หลังจากนั้นหรือ หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่มีโอกาสแล้ว” นางกล่าวช้าๆ
ยามฟ้าสาง เมื่อได้ยินว่าเฉิงเจียวเหนียงยังจะออกไปเดินเล่นอีก สาวใช้แทบจะร้องไห้ออกมา
“นายหญิงเจ้าคะ พวกเราอยู่ในบ้านเถอะเจ้าค่ะ ออกไปข้างนอกอันตรายเกินไปนะเจ้าคะ” นางกล่าว
“อยู่ในบ้าน เจ้าจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามีอันตรายอะไรบ้าง แล้วจะไม่มีวิธีรับมือ นี่สิอันตรายที่สุด” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว จับแขนของนาง “ไปเถอะ ไม่ต้องกลัว”
ไม่ต้องกลัวจริงหรือ
สาวใช้ตัวสั่นเปิดประตูออก ก็ต้องตกใจจนกรีดร้องออกมา แล้วคว้าสลักประตูมาถือไว้ในมือ
“นายหญิงอภัยให้ข้าด้วย นายหญิงอภัยให้ข้าด้วย” ชายหนุ่มคุกเข่าอยู่หน้าประตูคำนับหัวโขกพื้นตึงตัง “เมื่อวานเป็นความผิดข้าเองที่ล่วงเกินนายหญิง ข้ายอมให้ตีให้ทำโทษตามใจท่าน ขอแค่นายหญิงไว้ชีวิตข้าด้วย”
เขาพูดพลางร้องไห้ฟูมฟาย
“บ้านข้ายังมีแม่อายุแปดสิบ ลูกสามขวบ ทั้งบ้านข้านั้นหวังว่าข้าจะมีชีวิตรอด” เขาตะโกนพลางโขกหัว “นายหญิงไว้ชีวิตข้าเถิด”
เจ้าอาวาสที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบตะคอกใส่
“เจ้าล่วงเกินนายหญิงเช่นนี้แล้วยังจะอยากมีชีวิตอยู่อีกหรือ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโห
“ท่านเซียนหญิง ขอท่านเซียนหญิงพิจารณาด้วยเถิด วันนั้นข้าไม่ได้ตั้งใจจะเข้าเรือนนายหญิงจริงๆ ข้าได้ยินนายหญิงเรียกคน จึงเข้าไปดู ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นะขอรับ” ชายหนุ่มตะโกนร้องเรียกความยุติธรรม “ไม่เชื่อพวกท่านก็ลองถามนายหญิงดูสิขอรับ”
“นายหญิงข้าสติไม่สมประกอบ เจ้าพูดอะไรนางก็ว่าตามนั้น จะยืนยันได้อย่างไร” เจ้าอาวาสกล่าว
“อย่างนั้นจะให้พวกท่านพูดอะไรก็ได้หรือขอรับ ข้าน้อยถูกใส่ร้าย!” ชายหนุ่มตะโกนโหวกเหวก ท่าทางเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างนั้น
สาวใช้ดูแล้วฟังแล้วโมโหอยู่ในใจจนตัวสั่นเทา นี่ต้องเป็นวิธีรับมือของชายโฉดหญิงชั่วที่คิดไว้เมื่อคืนเป็นแน่!
นึกว่านายหญิงของนางเป็นคนบ้า จึงอยากจะโยนทั้งหมดนี้ให้เป็นความผิดของนายหญิง พวกเจ้าพูดอะไรก็ว่าตามนั้น คนบ้าพูดอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่!
เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ว่านายหญิงของนางไม่ใช่คนบ้า
สาวใช้กำสลักประตูก้าวเข้ามากำลังจะปริปากพูด
เสียงของเฉิงเจียวเหนียงดังขึ้นมาจากข้างหลังก่อน
“ไปเที่ยว จับผีเสื้อ” นางกล่าว
สาวใช้อึ้งไป เจ้าอาวาสก็อึ้งไปเช่นกัน แต่ชายที่คุกเข่าอยู่ดีใจเป็นบ้า
“ดูสิ ดูสิขอรับ เมื่อวานก็พูดแบบนี้แหละ!” เขาตะโกนกล่าว ยื่นมือไปชี้เฉิงเจียวเหนียง “เมื่อวานนางเองที่เรียกข้าเข้าไป แล้วก็บอกให้ข้าไปจับผีเสื้อให้นาง ข้าบอกว่าเวลานี้บนเขาไม่มีผีเสื้อ นางก็ร้องไห้โวยวาย ข้าตกใจจะเข้าไปปลอบนาง แล้วพวกท่าน...พวกท่านก็เข้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรก็เข้ามาตีข้า!”
คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนบ้านี่จะพูดได้ อีกทั้งยังพูดได้ถูกจังหวะพอเหมาะพอดีเสียจริง
สีหน้าดีอกดีใจของชายหนุ่มยากจะปกปิดไว้ เขาลุกขึ้นมาจากพื้น
ในใจสาวใช้นั้นก็ตกตะลึง แต่ก็เข้าใจที่นายหญิงย้ำเตือน นางถือสลักประตูไว้ไม่ได้เดินเข้าไปอีก
“อย่างนั้น...ถึงอย่างนั้นเจ้าก็เข้าเรือนข้ามาตามใจชอบไม่ได้ นายหญิงข้าเป็นคนสติไม่สมประกอบไม่รู้ความ เจ้า... เจ้าก็ไม่รู้ความอย่างนั้นหรือ” นางกล่าวเสียงสั่นเครือ
สำเร็จแล้ว เจ้าอาวาสและชายหนุ่มผู้นั้นโล่งใจ
“ข้าไม่รู้ว่านายหญิงเจ้าเป็นคนสติไม่สมประกอบนี่” ชายหนุ่มกล่าวเสียงโกรธเคือง
“พอแล้ว หวงเอ้อร์หลัง เจ้าอย่ามาได้ประโยชน์แล้วมาพูดนั่นพูดนี่ ข้าเห็นว่าคนแก่และเด็กบ้านเจ้าลำบากจึงให้เจ้ามาส่งฟืนหาเงินได้ ให้ท้ายเจ้าจนไม่รู้กฎระเบียบ ใครให้เจ้าเที่ยวเดินในวัดของข้าไปเรื่อย!” เจ้าอาวาสตะโกนกล่าว จ้องชายหนุ่มตาเขม็ง
ชายหนุ่มเบะปากอย่างฝืนใจไม่พูดอะไรต่อ
“เอาล่ะ เอาล่ะ ในเมื่อเป็นการเข้าใจผิด แม่นางปั้นฉินอย่าได้โกรธเคืองไปเลย” เจ้าอาวาสกล่าวแล้วจ้องชายหนุ่มผู้นั้น “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก ครั้งนี้ไว้ชีวิตเจ้า คราวหลังไม่ต้องมาส่งฟืนให้แล้ว”
ชายหนุ่มบ่นพึมพำ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินไป
เจ้าอาวาสโล่งใจยิ้มพลางยื่นมือไปเอาสลักประตูในมือปั้นฉินมาถือไว้
“เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าไล่เขาไปแล้ว คราวหลังไม่ให้เขาเข้าวัดมาแม้แต่ครึ่งก้าว แม่นางปั้นฉินหายโกรธเถิด ข้าไม่ดีเอง” นางกล่าว
ปั้นฉินกัดริมฝีปากล่าง แทบอยากจะเอาสลักประตูเคาะหัวหญิงผู้นี้สักที
“ไปเที่ยวกัน ไปเที่ยวกัน” เฉิงเจียวเหนียงพูดอยู่ข้างหลัง
ปั้นฉินปล่อยมือ เจ้าอาวาสเห็นว่านางเชื่อฟังก็ดีใจยิ่งนัก
“ดีมาก ดีมาก น้องสาวคนเก่ง ครั้งนี้ทำเจ้าตกใจเสียแล้ว” นางกล่าว “คืนนี้ข้าเข้าครัวเอง ทำอาหารให้น้องเป็นการเรียกขวัญ”
สาวใช้ก้มหน้าไม่อยากจะมองหน้านางเลยสักนิด
“ข้าพานายหญิงไปเที่ยวนะเจ้าคะ” นางกล่าว
“ได้ ได้ ไปเถอะ” เจ้าอาวาสกล่าว นางยิ้มพลางตบแขนของตน แล้วกล่าวอย่างทอดถอน “ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ”
สาวใช้ไม่พูดอะไรพลางพยุงเฉิงเจียวเหนียงเดินออกไป
มองดูสองคนนี้เดินหายไปจากในเรือน เจ้าอาวาสก็ยิ้มออกมาอย่างได้ใจ
“บอกแล้ว คนบ้าคนหนึ่ง สาวใช้คนหนึ่ง ปลอบง่ายจะตายไป” นางกล่าว เดินซ้ายทีขวาทีอย่างสบายใจ
เด็กน้อยสองคนที่มุมเรือนค่อยๆ นั่งลงบนกองฟืน
“ท่านพี่ พวกเราหนีกันเถอะ”
ครั้งนี้พี่สาวไม่ได้ตอบอะไร ในเงาร่มที่แสงแดดส่องไม่ถึง เด็กน้อยสองคนนั่งตัวสั่นเทาอยู่ในนั้น


## 047 ช่วยข้า

บทที่ 47 ช่วยข้า
เฉิงเจียวเหนียงเดินวนรอบวัดเต๋าอยู่สองรอบ ไม่เหมือนกับวันก่อนๆ ครั้งนี้นางเดินช้ามาก และหยุดเดินเป็นครั้งคราว
สาวใช้มีเรื่องในใจ นางเดินอย่างใจลอย จู่ๆ ก็ชนเข้ากับร่างของเฉิงเจียวเหนียงที่ไม่รู้ว่าหยุดเดินเมื่อไร
“นายหญิง เหนื่อยแล้วหรือเจ้าคะ” นางรีบเอ่ยถามพร้อมประคองร่างตัวเอง
เฉิงเจียวเหนียงส่ายหน้า นางยืนมองวัดเต๋าจากด้านบน ณ จุดที่ยืนอยู่
สาวใช้มองไปทางเดียวกันกับนางอย่างเหม่อลอย
“เจ้าดูสิ หลังคานี้ชำรุดเสียแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนมองออกไป หลังคาดูเก่าชำรุดไปบ้างจริงๆ แต่ก็ถือว่ายังพอใช้ได้อยู่ ทว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับพวกนางกัน
ยามแสงแดดเริ่มเจิดจ้า สาวใช้สวมผ้าคลุมให้กับเฉิงเจียวเหนียง แล้วเดินไปยังวัดเต๋า แต่ยังไม่ทันถึงประตูวัดก็มีคนกระโจนเข้ามาจากด้านข้างเสียก่อน
สาวใช้ขวัญอ่อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อเห็นคนกระโจนเข้ามา นางจึงกรีดร้องก่อนจะหันตัวมากอดเฉิงเจียวเหนียงไว้แน่น
ทว่าก็ทำคนผู้นั้นตกใจจนต้องถอยหลังออกไปเช่นกัน
คนผู้นั้นคือเด็กหนุ่มอายุราวสิบสองสิบสามปี สวมใส่เสื้อผ้ามอซอ ท่าทางดูเหม่อลอย
“ท่านคือพี่ชิงเหมยใช่หรือไม่” เขาเอ่ยถาม
สาวใช้เมื่อตอนยังไม่ได้เปลี่ยนชื่อเป็นปั้นฉินนั้น ชื่อว่าชิงเหมย
“พี่สาวข้าคือชุนหลาน นางให้ข้ามาหาท่าน” หนุ่มน้อยกล่าวต่อ
สาวใช้เพิ่งกักเก็บความตื่นตระหนกไว้ได้
“นี่คืออะไรหรือ” นางมองดูห่อผ้าที่เด็กหนุ่มยื่นมาให้อย่างสงสัย
“นี่เป็นเงินที่พี่สาวข้าให้ข้านำมาให้ท่าน” หนุ่มน้อยกล่าว
ชิงเหมยเปิดห่อผ้าออก เห็นเศษเงินจำนวนหนึ่งในนั้นแล้วตกใจ
“พี่สาวเจ้าให้เงินข้าทำไมกันหรือ” นางถาม
เมื่อนางอยู่ที่บ้านนั้นฐานะต่ำต้อยนัก เมื่อเทียบกับสาวใช้ที่รับใช้ท่านชายแล้วต่างกันราวฟ้ากับเหว เหล่าสาวใช้ที่ติดตามท่านชายนั้น ปกติแล้วยามพบหน้ากันแล้วก็มักจะมองพวกนางด้วยสายจาเหยียดหยาม ยิ่งตอนนี้โดนไล่ออกจากบ้านยิ่งแล้วใหญ่ ชาตินี้คงไม่ได้กลับไปอีก นางให้เงินตนอย่างนั้นหรือ นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน
“มิได้ให้ท่านหรอก” หนุ่มน้อยกล่าว “ตอนนั้นพี่ปั้นฉินผู้นั้นมีบุญคุณกับพี่สาวข้า ตอนจากกันฝากฝังกับพี่ข้าไว้ว่าให้ดูแลนายหญิงให้ดี พี่สาวข้าเกรงว่าพวกท่านอยู่ข้างนอกจะลำบาก จึงเก็บเงินบางส่วนให้ข้านำมาให้ ท่านให้นายหญิงกินของดีๆ บ้างเถิด”
ทันใดนั้น สาวใช้ก็อยากร้องไห้แล้วน้ำตาร่วงอย่างไม่รู้ตัว
หนุ่มน้อยตกใจอย่างมาก คนรับใช้คนบ้าท่าทางคงจะเสียสติตามคนบ้าไปแล้วจริงๆ อยู่ดีๆ ถ้าไม่ตะโกนโวยวายก็ร้องไห้ออกมา
“ขอบคุณพี่สาวเจ้ามาก” สาวใช้กล่าวพลางเช็ดน้ำตา
คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า ในบ้านมีคนมากมาย กลับมีสาวใช้คนหนึ่งยังนึกถึงนายหญิง แม้จะเป็นคำฝากฝังของสาวใช้คนก่อนหน้าก็ตาม แต่เมื่อคนเราห่างกันก็มักเย็นชาต่อกัน คนที่ยังจำบุญคุณของผู้อื่นได้นั้นมีไม่มากแล้ว
“ไม่ต้องขอบคุณ ไม่ต้องขอบคุณ ข้า...ข้าอาศัยอยู่ในซอยด้านหลังเรือนนี้ หากท่านมีธุระใดก็ให้คนมาหาข้าได้” เด็กหนุ่มกล่าวแล้วหันกลับกำลังจะเดินจากไป
“รอเดี๋ยว” เฉิงเจียวเหนียงที่นั่งอยู่ด้านหลังอยู่ตลอดปริปากเอ่ยขึ้น
เด็กหนุ่มอึ้งไปครู่หนึ่ง หันมามองหญิงสาวสวมใส่ผ้าคลุมที่นั่งอยู่ตรงทางเดิน
“นาง...เรียกข้าหรือ” เขากล่าวอย่างสงสัย
“ใช่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “ปั้นฉิน เอาเงินให้เขาไป”
สาวใช้และเด็กหนุ่มต่างพากันอึ้งไปครู่หนึ่ง
คงเป็นเพราะยังโกรธสาวใช้คนก่อนหน้านั้น จึงไม่รับน้ำใจของนาง สาวใช้นึกขึ้นได้ดังนั้นก็ขานรับอย่างไม่ลังเล ยื่นห่อผ้าคืนให้หนุ่มน้อย
“ทำอะไรน่ะ” เด็กหนุ่มถามอย่างตกตะลึง
“ข้าจะให้เจ้าช่วยข้าเรื่องหนึ่ง” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “นี่เป็นค่าตอบแทนสำหรับเจ้า”
สาวใช้กับหนุ่มน้อยต่างพากันอึ้งไปตามกัน
“ท่าน...ท่านจะให้ข้าช่วยอะไร” หนุ่มน้อยเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก
“หลังคาที่นี่ชำรุดแล้ว เจ้าช่วยหาช่างอิฐมาซ่อมแซมหลังคาให้ข้าหน่อย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
หลังคาชำรุดแล้วเกี่ยวข้องกับพวกนางจริงหรือ สาวใช้มองดูเฉิงเจียวเหนียงอย่างตกใจปนสงสัย
ชายหนุ่มเข้ามาในห้อง เจ้าอาวาสกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนแคร่ได้ยินเสียงจึงลืมตาขึ้น เมื่อเห็นเป็นเขาจึงตกใจ
“กลางวันแสกๆ เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!” นางลุกขึ้นตะโกนกล่าว
ชายหนุ่มรุดหน้าไป เขายิ้มอย่างมีเลศนัยพลางบีบนวดลูบไล้ไปบนร่างหญิงสาว
“ไม่เป็นไรแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมข้าจะมาไม่ได้เล่า ไม่ได้แนบชิดกายกันมากี่วันแล้ว ข้าแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว”
หญิงสาวสลัดตัวหลายครั้งแต่ก็สลัดไม่ออก ทั้งสองฉุดกระชากกันพักใหญ่
“ข้าบอกให้เจ้าหลบเลี่ยงไปก่อนไม่ใช่หรือ รอให้ข้าปลอบสาวใช้นั่นให้ได้ก่อน เจ้าค่อยมาใหม่” หญิงสาวกล่าว พลางจัดผมของตน
“สาวใช้ผู้นั้น เจ้าได้มาอย่างง่ายดายอยู่แล้วมิใช่หรือ” ชายหนุ่มนอนหงายบนเตียงเอื้อนเอ่ยอย่างไม่สนใจ
หญิงสาวโกรธงอน มองขวางชายหนุ่มอยู่สักพัก ก่อนจะยกมือขึ้นทุบเขาไปครั้งหนึ่ง
“เจ้าทำอะไร” เขาตะโกนกล่าว หน้าท้องเปล่าเปลือยของเขาถูกตีจนเจ็บ
หญิงสาวจ้องเขาอย่างโกรธเกลียด
“เจ้ามันกินไม่เลือก ขนาดคนบ้าก็ยังจะเอา!” นางกล่าวอย่างขุ่นเคือง
ชายหนุ่มหัวเราะดังลั่น พูดถึงคนบ้าก็พลางนึกถึงหน้าตาของคนบ้าขึ้นมา ไฟราคะที่กดเก็บไว้ก็ประทุขึ้นมาอีกทันใด
คนสติไม่สมประกอบนั่น ใบหน้างดงามเพียงนั้นแถมยังไม่รู้ประสาอีก อยู่บนเตียงไม่ใช่ว่าให้นางทำอะไรก็ทำอะไรหรอกหรือ...
เขาลุกขึ้นโอบหญิงสาวไว้
“คนบ้าทิ้งไว้ก็เสียดายเปล่าน่า” เขายิ้มเยาะกล่าว
“เจ้าจะไปตายก็ไปตายคนเดียว อย่ามาทำร้ายข้า!” หญิงสาวกล่าวอย่างโกรธเกลียด
“มีเจ้าอยู่ ข้าจะไปตายได้ลงหรือ” ชายหนุ่มเอ่ยพลางหัวเราะ ทั้งหอมทั้งง้อปลอบใจหญิงสาว “ในวัดแห่งนี้เจ้าเป็นใหญ่อยู่แล้วนี่ ในเมื่อบ้านตระกูลเฉิงนั่นเอาคนบ้ามาทิ้งไว้ที่นี่ ก็หมายความว่าไม่เอาแล้ว บ้านตระกูลเฉิงยังไม่เอาเลย เจ้ายังจะรับใช้นางดั่งนายหญิงอยู่หรือ ถ้าจะใจดีอย่างนี้ ให้ข้าง่ายๆ เสียไม่ดีกว่าหรือ”
หญิงสาวถูกฉุดกระชากลากถูอย่างจนใจ ทั้งรักทั้งเกลียดชายหนุ่มผู้นี้ แล้วยังรู้ว่าตัวเองเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ อีกทั้งยังไม่มีเงินทอง หากอยากจะจับชายหนุ่มผู้นี้ให้อยู่หมัดก็ต้องให้เขาได้ลองอะไรแปลกใหม่บ้าง
เพียงแค่สาวใช้และคนสติไม่สมประกอบอีกคนหนึ่ง จะหลอกล่อให้อยู่ในกำมือนั้นเป็นเรื่องแสนง่ายดาย หากนางทำสำเร็จตามที่หมายแล้วไม่ต้องกลัวว่าพวกนางแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป อีกทั้งยังไม่ต้องกลัวว่าพวกนางจะจับชายหนุ่ม
ผู้นี้แล้วทิ้งตนไป ไม่มีอะไรจะเหมาะเจาะไปกว่านี้อีกแล้ว
“ก่อนที่จะเก็บสาวใช้นั่น อย่าเพิ่งยั่วคนบ้านั่นก็แล้วกัน” หญิงสาวยื่นมือมาจิ้มหน้าผากชายหนุ่มยามพูดขึ้น
ชายหนุ่มดีใจใหญ่ ในเมื่อมีก่อนก็ต้องมีหลัง แต่ไม่ว่าจะก่อนหรือหลัง ขอเพียงได้มาก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี เขากอดหญิงสาวผู้นั้นแล้วกดร่างของนางลง
“ข้ามีวิธีอะไรบ้างเจ้ายังไม่รู้อีกหรือ รับรองว่าสาวใช้นั่นได้ลองเพียงครั้งเดียวก็ต้องคิดถึงทั้งวันทั้งคืนเป็นแน่” เขากล่าวพลางยิ้มอย่างทะลึ่ง
หญิงสาวได้ยินดังนั้น ทั้งที่ในใจรู้สึกอิจฉาแท้ๆ แต่กลับโอนอ่อนตามอย่างไร้เหตุผล ก่อนจะหงายตัวขึ้นตอบรับเขา
ขณะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันนั้น ก็มีเสียงจอแจดังมาจากนอกห้อง เหมือนมีคนมากมายกำลังพูดคุยกันโหวกเหวก ทั้งสองรีบกระชับเสื้อผ้าของตน
“เกิดอะไรขึ้น ใครอยู่ข้างนอกกัน” หญิงสาวตะโกนกล่าว ในใจตื่นตระหนก
นางได้ยินเสียงชายหลายคนพูดคุยกันข้างนอก คงไม่ใช่สาวใช้นั่นกลับไปฟ้องหรอกนะ บ้านตระกูลเฉิงส่งคนมาอย่างนั้นหรือ
ไม่สิ ให้เด็กน้อยนั่นคอยสังเกตนายบ่าวคู่นั้นอยู่ตลอด ตอนกลับมารายงานก็ไม่มีอะไรแปลกนี่
หญิงสาวรวบรวมความกล้ามาที่เรือน เห็นกลุ่มชายหนุ่มถือตะกร้าแบกเชือก กำลังยืนล้อมรอบเรือนถกเถียงกันวุ่นวาย
“มาซ่อมเรือนหรือ” นางเอ่ยถามอย่างตกตะลึง
“เจ้าค่ะ” สาวใช้เดินออกมาอย่างเร่งรีบเช่นกันก่อนจะเอ่ยขึ้น “เจ้าอาวาสเจ้าคะ เรือนข้านั้นค่อนข้างเก่าทั้งยังมีรอยรั่วชำรุด ข้าจึงให้คนมาซ่อมแซม เรือนท่านก็ซ่อมสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”
ซ่อมเรือนให้โดยตนเองไม่ต้องเสียเงินทอง อย่างนั้นก็ดีสิ
หญิงสาวยิ้มพลางพยักหน้า
“อย่างนี้ก็ดี สองสามวันนี้ฝนตกบ่อย ข้ากำลังจะเรียกคนมาพอดี อย่างนั้นก็ซ่อมทีเดียวเลยแล้วกัน” นางกล่าว
เด็กน้อยสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังมองตากัน สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
นึกว่าชายหนุ่มผู้นั้นมาแล้วจะเป็นโอกาสเสียอีก ไม่คิดว่าจะผิดแผนเพราะมีคนมาซ่อมเรือนเสียนี้
คนบ้าก็คือคนบ้าจริงๆ


## 048 กล้าก็ไป

บทที่ 48 กล้าก็ไป
บนทางเดินมีคนแบกดินเหนียวและหญ้าแห้งเดินผ่านไปอยู่เนืองๆ ช่างคึกคักนัก คนของวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ต่างพากันถามไถ่ เมื่อได้ยินว่าวัดเสวียนเมี่ยวน้อยบนเขานั้นซ่อมแซมหลังคา ในใจก็รู้สึกวุ่นวายสับสน
“หญิงผู้นี้ไปเอาเงินมาจากไหนอีกกัน” มีเด็กน้อยคนหนึ่งพึมพำ “ไม่สนใจปากท้อง แต่กลับมาซ่อมเรือนเสียอย่างนั้น”
เมื่อผู้คนกำลังพูดอยู่นั้น แม่ชีผู้หนึ่งก็ส่งเสียงร้องออกมา
“รีบดูเข้า รีบดูเข้า” นางตะโกนพลางยื่นมือชี้ไปทางนอกประตู
ประตูเปิดออกกว้างจนมองเห็นไปยังถนนทางด้านนอก เด็กหนุ่มอายุประมาณสิบสองสิบสามปีคนหนึ่งถือว่าวกระดาษเต็มสองมือเดินผ่านไป
“ว่าวกระดาษนั่นมีอะไรน่าดูกัน” เด็กน้อยกล่าวอย่างหน้ามุ่ย “ถึงแม้ช่วงนี้จะพบเห็นได้น้อย แต่ก็ไม่ได้แปลกอะไรนี่”
“ไม่ใช่ หญิงผู้นั้น” แม่ชีกล่าว
หญิงผู้นั้นหรือ
ทุกคนต่างพากันมองไป เห็นนายหญิงผู้หนึ่งเดินไปยังหนุ่มน้อยคนนั้น หนุ่มน้อยชูว่าวกระดาษในมือให้นางดู คล้ายกับกำลังถามว่าใช้ได้หรือไม่
“เอ๊ะ นั่นนายหญิงผู้นั้นนี่!” แม่ชีผู้หนึ่งตะโกนขึ้น
“คนไหนหรือ” เด็กน้อยถามอย่างสงสัย
“คนนั้นอย่างไรเล่า นายหญิงที่ให้ผู้เฒ่าคนนั้นกินส้มเชื่อมตอนอยู่บนเขา” แม่ชีกล่าว
ท่านเซียน! เด็กน้อยตกตะลึงแล้วรีบวิ่งไปข้างนอก คนอื่นก็พาวิ่งตามกันไป เจ้าอาวาสเองก็ตามออกมาด้วย
“หากเป็นนายหญิงผู้นั้น ก็กล่าวขอบคุณแทนผู้เฒ่าคนนั้นสักหน่อย” นางกล่าว
ผู้คนต่างแห่แหนไปยังนอกประตู แต่ทว่านายหญิงและเด็กหนุ่มผู้นั้นได้เดินจากไปแล้ว
“นายหญิง...” แม่ชีผู้หนึ่งกำลังจะตะโกนเรียก แต่เห็นว่าทางที่พวกนางเดินไปนั้นคือวัดเสวียนเมี่ยวน้อยบนเขา เสียงพูดนั้นก็หยุดชะงักไป
ทั้งมีชายหนุ่มที่แบกตะกร้าใส่ดินโคลนสองคนเดินตามไปอีก
“นายหญิงขอรับ หญ้าแห้งต้องรอตอนบ่ายจึงจะส่งมาขอรับ” พวกเขากล่าว
“อย่าให้ช้าไปกว่านี้ เย็นนี้ต้องทำให้เสร็จ” สาวใช้กล่าว
คนกลุ่มนั้นพูดคุยและเดินขึ้นเขาไป เหล่าแม่ชีวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่มองตามอย่างงุนงง
“อ้อ ท่านเซียนผู้นั้น อาศัยอยู่ที่วัดเสวียนเมี่ยวน้อยหรอกหรือ” เด็กน้อยกล่าวขึ้น หันหน้าไปยังเหล่าศิษย์พี่ “ท่านเซียนไม่อาศัยอยู่ในที่แบบนั้นหรอก!”
เหล่าแม่ชีสีหน้าอึกอักทั้งยังรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
“ที่แท้ก็มีแขกมาอยู่ใหม่ จึงได้ซ่อมแซมเรือนสินะ” เจ้าอาวาสกล่าวพลางพยักหน้า
สาวใช้ถือว่าวตัวหนึ่งแล้ววิ่งเข้าไป
“นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ ท่านดูว่าอันนี้ใช้ได้ไหมเจ้าคะ” นางตะโกนเสียงดัง
“ข้ายังมีนกนางแอ่นอีกนะ” หนุ่มน้อยตะโกนจากทางด้านหลัง ชูว่าวในมือขึ้นแล้ววิ่งตามเข้าไป
คงสติไม่สมประกอบจริงๆ โตขนาดนี้แล้ว ยังจะเล่นของเช่นนี้อีกหรือ
เจ้าอาวาสที่ยืนดูช่างอิฐซ่อมหลังคาอยู่ในเรือนส่ายหน้าเบะปาก
“ปั้นฉิน” นางคิดอยู่สักครู่จึงตะโกนกล่าว “พานายหญิงไปเล่นข้างนอก ทางนี้วุ่นวายกันมาก”
สาวใช้ในเรือนรีบขานรับ เพียงไม่นานก็พยุงเฉิงเจียวเหนียงที่สวมผ้าคลุมหน้าเดินออกไป
“ทำไมถึงไม่ลอยขึ้นเล่า”
“นายหญิงเจ้าคะ วันนี้ไม่มีลมเจ้าค่ะ”
“ต้องลอย ต้องลอย”
“พี่ชิงเหมยข้าเอง ข้าวิ่งเร็ว”
สองสามวันมานี้บนเขามักจะได้ยินเสียงร้องตะโกนของสาวใช้ เด็กหนุ่ม และคนสติไม่สมประกอบนั่นอยู่บ่อยๆ บนฟ้าก็มีว่าวกระดาษลอยไปลอยมา แต่ทว่าลอยได้ไม่เท่าไรก็ตกลงมาเช่นกัน ทั้งยังมีครั้งหนึ่งที่พลาดตกลงมาโดนไหล่ของเจ้าอาวาสอีกด้วย
“โอย นี่ไม่ใช่ฤดูที่จะเล่นของเช่นนี้ บนเขาก็เล่นไม่ได้” ช่างเก่าแก่คนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ไม่เป็นไรไม่เป็นไร นางไม่รู้อะไรพวกนี้หรอก ขอเพียงมีความสุข จะทำอะไรก็ทำเถิด” เจ้าอาวาสยิ้มกล่าว
เหล่าช่างอิฐสองสามวันมานี้ก็ได้รู้แล้วว่านายหญิงผู้นั้นเป็นคนสติไม่สมประกอบ
“ช่างน่าสงสารเสียจริง” พวกเขาต่างแอบนินทากันเซ็งแซ่
คนบ้าสติไม่สมประกอบ ไม่รู้เรื่องอะไรอยู่แล้ว
เมื่อฟ้าเริ่มมืดลง เหล่าช่างทั้งหลายก็เริ่มเลิกงานกัน
สาวใช้เอาเหล็กหล่อแท่งยาวยื่นให้หนุ่มน้อย
“จะเอาสิ่งนี้ใส่บนหลังคาหรือ” หนุ่มน้อยถามอย่างสงสัย
“ใช่ ตอนนั้นเหล่าฮูหยินเคยบอกว่า ที่ที่นายหญิงอยู่ต้องมีสิ่งนี้ นี่เรียกว่าแท่งเรียกสติ มีสิ่งนี้แล้ว จิตวิญญาณของนายหญิงก็จะค่อยๆ เข้าที่” สาวใช้กล่าว “แม่นางปั้นฉินคนก่อนสั่งเสียไว้ก่อนไปน่ะ”
เรื่องพวกนี้เด็กหนุ่มไม่อยากจะใส่ใจนัก อย่างไรเสียก็เอาเงินเขามาแล้วก็ต้องทำงานให้เขา ตนเพิ่งจะเคยหาเงินได้มากเพียงนี้เป็นครั้งแรก รู้สึกเหมือนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทั้งยังภูมิใจเป็นอย่างมาก
“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” เขากล่าวแล้วรับแท่งเหล็กมาก่อนเดินออกไป
“เดี๋ยวก่อน แอบๆ หน่อย อย่าให้ใครเห็นเข้า เห็นแล้วจะไม่ศักดิ์สิทธิ์” สาวใช้รีบกล่าวกำชับ
เด็กหนุ่มถอนหายใจแล้ววิ่งออกไป
ข้างนอกเลิกงานแล้วเจ้าอาวาสก็โล่งใจ วันๆ ยืนเฝ้าดูงานก็เหนื่อยอยู่หรอก ยังดีที่อีกไม่กี่วันก็คงจะเสร็จแล้ว
นางให้เด็กน้อยทั้งสองคอยดูให้คนออกไปจนหมดแล้วจึงลงกลอนประตู ส่วนนางนั้นกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตนก่อนหน้าแล้ว นางเพิ่งจะได้นั่งลงบนเบาะรอง ชายหนุ่มก็ยกกาสาเกเดินเข้ามา
เขาฉวยโอกาสในช่วงช่างอิฐทำงานอยู่ ชายหนุ่มผู้นั้นก็ลักลอบเข้ามา ทำทีช่วยผสมดิน และยื่นน้ำให้ แน่นอนว่าไม่ยอมทำงานหนักๆ เมื่อคนอื่นเดินออกจากวัดไป เขาก็เดินอย่างเชื่องช้าอยู่ข้างหลังแต่ไม่ได้เดินออกไปด้วย
“คนยังไปไม่หมด เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!” หญิงสาวตกใจเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา
“ไม่มีใครเห็นหรอก” ชายหนุ่มกล่าวพลางยิ้มไป ไม่สนใจอะไร
อีกอย่างถึงมีคนเห็นแล้วจะทำไม เรื่องไม่เกี่ยวข้องกับตน ใครอยากจะออกหน้าไปเรื่อยกันเล่า
“มา ท่านเซียนหญิงลำบากแย่แล้ว มาดื่มสาเกแก้เหนื่อยสักแก้ว” เขากล่าวพลางยิ้มไป ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
เจ้าอาวาสจ้องเขาตาเขม็ง นางก็ไม่ได้กลัวหรอก ขอเพียงไม่มีใครถูกใครจับไว้บนเตียง ใครจะพูดอะไรแล้วจะทำไม พวกเขากล้าพูด ตนจะฟ้องร้องว่าพวกเขาทำลายชื่อเสียงของตน! ทำลายชื่อเสียงของนาง ก็เท่ากับทำลายชื่อเสียงบ้านตระกูลเฉิง เมืองเจียงโจวนี้คนที่กล้ามีเรื่องกับเป่ยเฉิงมีเพียงไม่กี่คน
ทั้งสองเพิ่งจะเทสาเกกัน ก็ได้ยินเสียงดังมาจากบนห้อง
“อะไรน่ะ รีบไปดูเร็ว” เจ้าอาวาสตกใจกำลังจะลุกขึ้น
“เฮ้อ คงเป็นช่างที่เพิ่งเลิกงานพวกนั้นลืมของแล้วขึ้นไปอีกกระมัง” ชายหนุ่มกล่าว
อย่างนั้นหรือ
“ไปหมดหรือยัง” เจ้าอาวาสถามออกไปนอกห้อง
“ยังเหลืออีกคนขอรับ” เด็กน้อยพูดเสียงสั่นอยู่ข้างนอก
ชายหนุ่มทำสีหน้าประหนึ่งว่า ’ดูสิ ข้าพูดถูกแล้ว’ ใส่เจ้าอาวาส
“บอกเขาให้เร็วหน่อย ฟ้ามืดแล้ว” เจ้าอาวาสตะโกนบอก
เด็กน้อยขานรับจากข้างนอก เพียงไม่นานทั้งเรือนก็เงียบสงัดลง
ฟ้ายามค่ำคืนปกคลุมไปทั่วอารามหลังเล็กนี้
ในห้องแสงไฟสลัว สาวใช้มองดูเฉิงเจียวเหนียง
“นายหญิง นายหญิงจะให้ข้าไปขอผักกำหนึ่งจากที่นั่นหรือเจ้าคะ” นางถาม
“ใช่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวพลางมองดูนาง
สาวใช้ ‘อ่อ’ ตอบรับ ไม่ถามแม้กระทั่งว่าจะขอผักไปทำอะไรก็เดินไปออกไปเสียแล้ว
“ชายผู้นั้นน่าจะอยู่ที่นั่น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
ร่างกายของสาวใช้ยืดตรงขึ้นในทันใด นางกัดริมฝีปากไว้แต่ก็ยังก้าวเท้าเดินต่อไป
ข้าจะให้เจ้าทำสิ่งหนึ่ง เจ้ากล้าหรือไม่ นายหญิงเคยถามนาง นางก็เคยตอบว่าแม้ตายก็กล้า มีอะไรไม่กล้าทำอีก
นายหญิงไม่ได้ให้นางไปตาย แต่ให้นางฟังคำตน ตนพูดอะไรนางก็จะไปทำอย่างนั้น
“ถ้าหากนางให้เจ้านั่งดื่มเหล้าด้วยกัน เจ้าก็ดื่มสักแก้ว” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวต่อ “แต่ดื่มเพียงหนึ่งแก้วเท่านั้น หากนางยื้อเจ้าอีก เจ้าก็บอกว่าฝนจะตกแล้วเจ้าต้องกลับมาอยู่เป็นเพื่อนข้า”
สาวใช้กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด นางอดไม่ได้ที่จะหันไปมองท้องฟ้าด้านนอก ท้องฟ้าสดใสอากาศดีมาหลายวันติดต่อกันแล้ว ร้อนจนจะเหมือนเป็นฤดูร้อนอยู่แล้ว แม้ยามค่ำคืนลมเย็นไร้เดือนไร้ดาว แต่ไม่มีวี่แววว่าฝนจะตกเลยนี่
ข้ออ้างปลอมเท็จเพียงนี้จะช่วยนางให้หลุดรอดมาได้หรือ
แต่ว่า...
“เจ้าค่ะ” นางกล่าว แล้วยกเท้าก้าวเดินออกไป
ระยะทางไม่ใกล้ไม่ไกล สาวใช้เดินทางราวกับยาวนานทั้งชีวิต แต่ถึงจะไกลเพียงไหนก็ยังมีจุดสิ้นสุด นางยืนนิ่งอยู่หน้าเรือน สายลมยามค่ำคืนพัดพาเสียงหัวเราะของหนุ่มสาวมารำไร
สาวใช้ยกมือขึ้นเคาะประตู เสียงพูดหัวเราะที่ดังขึ้นเป็นช่วงๆ ก็จางหายไปทันใด
“ใครน่ะ”
เสียงอันสั่นเครือของเด็กน้อยลอยมาจากด้านใน
สาวใช้สูดลมหายใจสองสามครั้ง
“ข้าเอง ปั้นฉิน” นางกล่าว “มาขอผักกำหนึ่งน่ะ”


## 049 ลวงฟ้า

บทที่ 49 ลวงฟ้า
หลังจากปั้นฉินเดินออกแล้ว เฉิงเจียวเหนียงจึงออกมายืนอยู่ตรงทางเดิน
การให้หญิงบอบบางผู้หนึ่งก้าวเข้าไปในเรือนเจ้าอาวาสยามวิกาล อีกยังรู้ทั้งรู้ว่ามีชายโฉดอยู่ในนั้น เป็นเรื่องที่อาจหาญยิ่งนัก
ตามปกติแล้วหากได้ชื่อว่าเป็นคนของตระกูลเฉิง ชายโฉดหญิงชั่วนั่นคงไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม แต่โลกใบนี้อย่างไรก็ยังมีเรื่องที่คาดคิดไม่ถึงเกิดขึ้นอยู่มากมาย
หากไม่ใช่เพราะเวลากระชั้นชิด พลาดโอกาสครั้งนี้แล้วไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกเมื่อไหร่ นางจึงไม่อยากเสี่ยงเช่นกัน
ฟ้าเริ่มมืดเริ่มลงเรื่อยๆ แม้กระทั่งลมยามค่ำคืนก็คล้ายว่าจะหยุดพัดลง
สาวใช้รับแก้วสาเกมาด้วยมืออันสั่นเทา นางเงยหน้าดื่มหมดภายในอึกเดียว
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้อง
“น้องสาวคนเก่ง น้องสาวคนเก่ง” เจ้าอาวาสกล่าวอย่างหน้าระรื่น
ชายที่อยู่ด้านข้างท่าทางนอบน้อมเป็นที่สุด
“ขอบคุณนายหญิงที่ใจกว้าง” เขายิ้มกล่าว
สาวใช้วางแก้วสาเกลง
“ข้าไปแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงสั่น หันหลังกำลังจะเดินไป
ชายหนุ่มสีหน้ากังวลเล็กน้อย เขาพยายามส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เจ้าอาวาสอย่างสุดกำลัง
กว่าจะได้พบนายหญิงน้อยในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก อีกทั้งเขานั้นได้พูดจาหว่านล้อมจนเจ้าอาวาสใจอ่อนไปบ้างแล้ว จะปล่อยไปได้อย่างไร
“น้องสาว” เจ้าอาวาสยื่นมือมาดึงสาวใช้ไว้
สาวใช้ตกใจจนตัวสั่นเทา
“นี่เจ้าหนาวหรือ” เจ้าอาวาสกลับตกใจกับปฏิกิริยาของนางแทนจึงเอ่ยถามขึ้น ก่อนแล้วมองไปทางข้างนอก “วันนี้อากาศร้อนออก”
“ตอนกลางคืนหนาวอยู่บ้าง” ชายหนุ่มรีบกล่าว “นายหญิงน้อยใส่เสื้อผ้าบางนักอาจหนาวก็เป็นได้”
ขณะที่พูดอยู่ก็รีบเอาเบาะรองนั่งมา แล้วเทสาเกอีกแก้ว
“รีบนั่งลงสิ ดื่มสาเกอีกแก้วแก้หนาว” เขาพูดอย่างเอาใจใส่
ท่าทางหิวกระหายของชายหนุ่ม ทำเอาเจ้าอาวาสเห็นแล้วแอบกัดฟันแน่น นางแทบอยากจะถีบสาวใช้นี้ออกไปให้พ้น แต่รู้ดีว่าทำไม่ได้ จึงทำได้เพียงดึงแขนของนางไม่ยอมปล่อย
สาวใช้หน้าซีดเผือด
“ข้า...ข้าต้องกลับแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าว
“กลับไปทำอะไรเล่า ยังเช้าอยู่เลย” เจ้าอาวาสกล่าวพลางยิ้มไป
สาวใช้อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากไว้ จะพูดประโยคนั้นออกไปอย่างนั้นหรือ ตอนนี้พูดได้แล้วสินะ
นางมองออกไปนอกห้อง
“ฝนจะตกแล้ว ข้าต้องกลับไปดูแลนายหญิงเจ้าค่ะ” นางกล่าวเสียงสั่น
เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวและชายหนุ่มต่างพากันอึ้งไป แล้วหัวเราะขึ้นมาทันใด
“ฝนตกที่ไหนกันเล่า ฟ้าสดใสขนาดนี้...” ชายหนุ่มกล่าวพลางหัวเราะไป เสียงหัวเราะยังไม่ทันขาด ทันใดนั้นเสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นขึ้น ฟ้ายามค่ำคืนราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้น ก่อนมีแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมา
หญิงทั้งสองนางในห้องตกใจจนกรีดร้องออกมา ชายหนุ่มเองก็อึ้งไปเช่นกัน รู้สึกเหมือนมีเสียงอื้ออึงอยู่ในหู ผ่านไปสักพักใหญ่จึงจะดีขึ้น เสียงฟ้าร้องข้างนอกที่ลอยไกลออกไปยังขอบฟ้า
“นายหญิงข้ากลัวเสียงฟ้าร้องมากเจ้าค่ะ ข้าต้องรีบไปดูเจ้าค่ะ” สาวใช้ตะโกนกล่าว นางสะบัดมือเจ้าอาวาสแล้วพุ่งออกไป
เจ้าอาวาสไม่มีสนใจว่าจะรั้งตัวนางไว้อย่างไรแล้ว นางออกไปรีบเรียกเด็กๆ ให้เก็บของที่ผึ่งตากไว้ข้างนอก
ฝนเม็ดใหญ่เริ่มตกลงมา
สาวใช้วิ่งกลับเรือนโดยไม่หยุดพัก รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นระรัวจนจะหลุดออกมาจากอก ก่อนจะเหลือบไปเห็นเฉิงเจียวเหนียงยืนอยู่ตรงทางเดิน
“นายหญิง” นางร้องไห้กระโจนเข้าใส่ บอกไม่ถูกว่าเพราะดีใจหรือเสียใจกันแน่
ฝนตกแล้วจริงๆ! ฝนตกแล้วจริงๆ! ที่ท้องฟ้าเป็นเช่นนี้... นี่...นี่นายหญิงเรียกลมฝนได้อย่างนั้นหรือ
เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือมาขวางนางไว้
“ยังไม่เสร็จ” นางกล่าว
สาวใช้หยุดร้องไห้แล้วเงยหน้าขึ้นมามองนาง เฉิงเจียวเหนียงนำของในมือยื่นมาให้
ว่าวกระดาษ
“นายหญิงเจ้าคะ” สาวใช้ถามอย่างสงสัย
เสียงฟ้าร้องข้างนอกดังอย่างต่อเนื่อง เม็ดฝนเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
“ตอนนี้เจ้าช่วยพยุงข้าไปที่นั่น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
สาวใช้สูดลมหายใจเข้า จ้องตาเขม็ง
“นายหญิง ไม่ได้เจ้าค่ะ” นางจับมือเฉิงเจียวเหนียงไว้พลางตะโกนกล่าว
หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น อย่างไรนางก็เดินเหินสะดวกวิ่งได้ขัดขืนได้ แต่นายหญิงไม่มีแรงต่อต้านใดเลย
“เจ้าส่งข้าไป แล้วหาข้ออ้างออกมา” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวต่อ
สาวใช้ฟังแล้วอึ้งตะลึงงันไป
“เจ้าไม่ต้องพูด ไม่มีเวลาแล้ว ลมจะพัดมาแล้ว ตอนนี้ ฟังข้า เจ้าไม่ต้องคิดไม่ต้องถาม ขอแค่จำคำที่ข้าพูดต่อไปนี้ให้ดี ทำตามที่ข้าบอก ห้ามผิดพลาดสักประโยค สักก้าว สักนิด” เฉิงเจียวเหนียงไม่เว้นช่วงให้นางร้องไห้ได้อีก นางดึงแขนของสาวใช้ไว้แล้วค่อยๆ พูดทีละคำ “ผิดพลาดเพียงเล็กน้อย เราจะตายกันหมด”
สาวใช้มองดูนาง เนื้อตัวสั่นเทา ริมฝีปากเกร็งแน่น
เมื่อสาวใช้พยุงเฉิงเจียวเหนียงเดินเข้าไปในเรือนทางนี้ ลมพัดกระหน่ำ เสียงฟ้าร้องถี่ขึ้นทุกที
“ท่านเซียนหญิง นายหญิงข้ากลัวเสียงฟ้าร้อง เสียงฟ้าร้องนี้รุนแรงเหลือเกิน” สาวใช้กล่าวเสียงสั่น
เจ้าอาวาสและชายหนุ่มในห้องต่างพากันอึ้งไป มองดูสาวใช้ที่ไปแล้วกลับมาอย่างไม่เชื่อสายตา ที่น่ายินดีไปกว่านั้นคือ คนสติไม่สมประกอบนั่นก็มาด้วย
ใต้แสงสว่างจากฟ้าแลบฟ้าร้องข้างนอกห้อง ยิ่งทำให้เจียวเหนียงที่ยืนอยู่ในห้องที่เห็นอยู่รำไรยิ่งเย้ายวนนัก
“บนเขาพอถึงเวลาแบบนี้ก็เป็นเช่นนี้ล่ะ อย่าหวาดกลัวไปเลย สักพักก็ผ่านไป” เจ้าอาวาสได้สติกลับมาจึงรีบกล่าวออกไป แล้วรีบเชิญพวกนางให้นั่งลง
สาวใช้ขานรับ พยุงเฉิงเจียวเหนียงนั่งลงบนเบาะรองนั่ง ส่วนตนเองที่กำลังจะนั่งนั้นกลับทำท่าทีเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
“เอ๊ะ ข้าลืมปิดหน้าต่างประตูน่ะ” นางกล่าวแล้วรีบหันกลับวิ่งออกไป
เจ้าอาวาสยังไม่ทันได้พูดประโยคที่ว่า ‘ให้เด็กๆ ไปปิด’ แต่สาวใช้ก็วิ่งไปจนไม่เห็นเงาเสียแล้ว
นางจะลุกขึ้น แต่กลับโดนชายหนุ่มผู้นั้นยื้อเอาไว้
“คืนนี้เจ้าเฝ้าสาวใช้นั่นเอาไว้ดีๆ” เขากล่าวเสียงแผ่วเบา ถึงเสียงจะเบาแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีว่าปกปิดอะไร
ก็แค่คนบ้ามีอะไรต้องปิดบังกัน
เจ้าอาวาสอึ้งไปสักพัก นางเห็นสายตาทะลึ่งลามกของชายหนุ่มที่ตกกระทบบนตัวของคนสติไม่สมประกอบที่นั่งเงียบๆ อยู่ด้านข้างตั้งแต่ต้น
“เจ้า!” นางอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว “บอกแล้วว่าไม่ใช่หรือว่าตอนนี้ยังไม่ได้”
“มาเสนอถึงหน้าประตูแล้วยังไม่เอาอีก ยังจะเห็นข้าเป็นผู้ชายอยู่อีกหรือ” ชายหนุ่มกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ ผลักหญิงสาวออก “วันฝนกระหน่ำเช่นนี้ เป็นโชคที่สวรรค์มอบให้ข้า หากไม่ลงมืออีก จะโดนฟ้าผ่าเอา”
เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน แล้วขยับไปทางเฉิงเจียวเหนียง
เฉิงเจียวเหนียงตอนนี้ก็ลุกขึ้นเช่นกัน ชายหนุ่มตกใจจนหยุดฝีเท้าลง
เจ้าอาวาสก็อึ้งไปครู่หนึ่ง นางกับชายหนุ่มเหม่อมองดูคนบ้านั้นเดินไปยังหน้าต่าง ยื่นมือไปผลักหน้าต่างออก
ลมฝนพัดเข้ามาในห้อง จนผ้าปูเตียงปลิวว่อน
“นี่ อย่าเปิดหน้าต่างสิ” เจ้าอาวาสรีบตะโกนบอก
“สนุกจังเลย” เฉิงเจียวเหนียงหันมามองนางแล้วกล่าว พลางยิ้มเล็กน้อย
รอยยิ้มใต้แสงไฟทำเอาชายหนุ่มแทบสลบ เขายื่นมือไปขวางเจ้าอาวาสที่กำลังเดินเข้าไป
“ได้ สนุกนัก ก็เล่นสิ” เขากล่าวเสียงสั่นแล้วสลัดเจ้าอาวาสทิ้ง พลางกลืนน้ำลายแล้วขยับเข้าไปข้างเฉิงเจียวเหนียง ก่อนจะผลักหน้าต่างออกอีก
เฉิงเจียวเหนียงยิ้มอีก
“สนุกจัง” นางกล่าว
ชายหนุ่มดีใจใหญ่
“อย่างนั้น ข้าพานายหญิงเล่นดีหรือไม่” เขากล่าวเสียงสั่น
เฉิงเจียวเหนียงมองดูเขา แล้วพยักหน้า
ชายหนุ่มดีใจจนตัวแทบลอย เหลียวซ้ายแลขวา วิ่งไปหน้าประตู แล้วผลักประตูออก
เวลานี้ฝนกำลังตกหนัก เพียงครู่เดียวบนพื้นก็เต็มไปด้วยน้ำขัง
เจ้าอาวาสโกรธจนกัดฟันแน่น
“พวกเจ้าหยุดวุ่นวายสักทีได้หรือไม่ ฝนตกหนักอยู่นะ” นางตะโกนกล่าว “เป็นเช่นนี้แล้วข้าจะอยู่ได้อย่างไร”
ขณะนี้ชายหนุ่มได้ลองจับมือเฉิงเจียวเหนียงแล้ว ตัวก็แข็งทื่อไปหมด
“ไม่ได้ให้เจ้าอยู่นี่ เจ้ารีบไปเล้าโลมสาวใช้นั่นไว้” เขากล่าวเสียงแหบพร่าอย่างไม่สบอารมณ์แล้วกลืนน้ำลายลงคอ สายตาตกอยู่บนหน้าอกของเฉิงเจียวเหนียง จะบ้าไม่บ้า ที่ที่ควรโตก็เจริญเติบโตแล้ว...
หญิงสาวโกรธจนแทบอยากจะถีบชายชั่วนี่ นางรีบเดินไปจนแทบลื่นหกล้ม
ทันในนั้นก็มีเสียงดังเกิดขึ้น เชือกเส้นหนาสองเส้นพัดมากับลม ตีกระทบบนหน้าต่างและประตู ทำเอาทั้งสองตกใจ
“ลมแรงมาก พัดเอาเชือกที่ซ่อมเรือนหลังนั้นหล่นลงมาแล้ว” หญิงสาวกล่าว
ชายหนุ่มมองไปข้างนอก เห็นเชือกสองเส้นส่ายไปมากับลม มีเส้นหนึ่งโดนพัดเข้ามาในห้องผ่านทางหน้าต่าง
เฉิงเจียวเหนียงยกเท้าเดินออกไป
“นี่ นี่” ชายหนุ่มได้สติก็รีบตะโกนกล่าว “อย่าออกไป ฝนตกฟ้าร้องอยู่นะ”
เฉิงเจียวเหนียงได้ก้าวออกไปจากตัวเรือนแล้ว
ฝนสาดเทลงมาอย่างหนัก เฉิงเจียวเหนียงเปียกปอนไปทั่วตัวในทันใด น้ำฝนสาดใส่จนนางแทบหายใจไม่ออก
“นายหญิง!” เสียงของสาวใช้ลอยมาจากกลางสายฝน
“รีบเข้ามา” เจ้าอาวาสก็ได้ยินเช่นกัน นางเห็นสาวใช้กำลังวิ่งมาจากประตูเรือนอย่างเลือนลาง จึงรีบตะโกนออกไป “พวกเจ้ารีบเข้ามา ฝนตกหนักเพียงนี้อยู่ข้างนอกมันอันตราย”
หลังจากพูดจบ เสียงระเบิดกลางท้องฟ้าทำให้ทั้งห้องสั่นสะเทือน บนพื้นก็เองสั่น และตัวนางก็สั่นเช่นกัน
ตัวสั่นอย่างนั้นหรือ
จากนั้นเสียงฟ้าฝ่าก็ดังก้องไปทั่วห้อง เจ้าอาวาสหันไปตามจิตใต้สำนึกเมื่อมองเห็นลูกไฟลุกขึ้นบนพื้นข้างหน้าต่าง
“นี่อะไรกัน” เจ้าอาวาสกรีดร้องตะโกน
ชายหนุ่มที่กำลังจะพุ่งเข้าไปท่ามกลางสายฝนเพื่อดึงตัวนายหญิงที่ตัวเปียกปอนกลับมา ก็หันไปมองเช่นกัน
ณ เวลานี้ที่เนินเขา วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นเช่นกัน
“อาจารย์ อาจารย์ ท่านรีบดูเข้า วัดเสวียนเมี่ยวน้อยถูกฟ้าผ่า!” แม่ชีสองคนที่กำลังเข้าเวรในคืนฝนตกที่วิหารกลางมองไปข้างนอกแล้วส่งเสียงกรีดร้อง
บนยอดเขาในคืนฝน สายฟ้าเส้นตรงยาวผ่ากลางลงบนหลังคาของวัดเสวียนเมี่ยวน้อย ราวกับพุ่งตรงลงมาจากฟากฟ้า
เสียงดัง ‘เปรี้ยง’ ของฟ้าร้องดังราวกับระเบิด เสียงตึงตังดังขึ้น คนทั้งสองในห้องไหม้ดำไปทั้งตัว นอนล้มอยู่บนพื้น
เสียงร้องคำรามดังอย่างต่อเนื่องบนท้องฟ้า แสงไฟลูกแล้วลูกเล่าลุกไหม้ขึ้นบนหลังคาของวัดเต๋า เปลวไฟนั้นลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ ว่าวกระดาษที่ลอยมาติดกับแท่งเหล็กบนหลังคาติดถูกแผดเผาจนเกิดเสียงดังของเปลวไฟ ก่อนจะร่วงหล่นลงมารวมเรือนที่กำลังมอดไหม้อยู่ในกองเพลิง


## 050 สมควรได้รับ

บทที่ 50 สมควรได้รับ
เสียงฟ้าร้องดังสนั่น สายฟ้าแลบสว่างวาบเป็นระยะ แต่เมื่อเทียบกับที่อยู่บนหัวเมื่อครู่นั้น ก็ถือว่าได้ไกลออกไปมากแล้ว
เรือนถูกไฟไหม้ไปครึ่งเรือนแล้ว สายฝนที่เทลงมาค่อยๆ ช่วยดับไฟลง
แสงไฟกระพริบเดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด สะท้อนเงาที่นั่งคุดคู้ขดตัวเป็นก้อนกลางสายฝนในเรือน
ปรากฏภาพเงาของคนสี่คน
เด็กน้อยสองคนวิ่งออกมาจากห้องครัวเช่นกันยามที่เกิดไฟลุกไหม้ พวกนางหวาดหวั่นไม่เป็นสุข เมื่อได้ยินเฉิงเจียวเหนียงตะโกนให้สาวใช้ที่วิ่งมานั่งยองลงกอดเข่าไว้จึงทำตามด้วย
ฟ้าฝนกระหน่ำบนเขานี้มาเร็วไปเร็ว เมื่อตอนเสียงฟ้าร้องเริ่มเบาหูลง เฉิงเจียวเหนียงจึงค่อยๆ ลุกขึ้น แต่ทว่าสายฝนนั้นสาดเทลงมาหนักมากจนนางไร้เรี่ยวเรียงจะลุกขึ้นแล้ว
“ปั้นฉิน” นางเรียกอย่างอ่อนแรง “ได้แล้ว”
สาวใช้ได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองดูเฉิงเจียวเหนียงที่อยู่ใกล้เรือนที่ถูกไหม้ยิ่งกว่านาง ปั้นฉินล้มลุกคลุกคลานพุ่งกระโจนเข้าหาก่อนจะปล่อยโฮร้องไห้ออกมา
นางไถลลงบันไดแล้วจึงรีบวิ่งตรงมา แต่กลับถูกนายหญิงเรียกให้หยุดก่อนจะเข้ามาในเรือน
ลองนึกย้อนดูตอนนี้ ถึงได้รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นช่างแสนน่ากลัวและอันตรายมากเพียงใด นางนั่งย่อตัวลงข้างประตูเรือน รู้สึกว่าหัวชาตัวแข็งไปหมด คล้ายกับว่ามีสิ่งประหลาดแทงทะลุร่างไป แค่คิดก็รู้ว่าเฉิงเจียวเหนียงที่อยู่ใกล้ๆ นั้นจะเป็นอย่างไร
“นายหญิง นายหญิงไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ” นางร้องไห้ตะโกนกล่าว
“ไม่เป็นอะไร” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว นางไร้เรี่ยวแรงจะตบปลอบสาวใช้ ทำได้เพียงจับแขนนางลุกขึ้นมา
สาวใช้ทั้งเหนื่อยทั้งกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา อย่าเรียกว่าพยุงตัวเฉิงเจียวเหนียงเลย เรียกว่าทั้งสองคนพยุงกันและกันเสียดีกว่า พอเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายและเสียงตบประตูจากทางด้านนอกประตู
“พวกข้ามาช่วยดับไฟ ยังมีคนอยู่ไหม ยังสบายดีอยู่ไหม”
เสียงอันสั่นเครือของหญิงสาวลอยมาจากด้านนอกประตู
ด้านในประตูไร้ซึ่งเสียงคนตอบกลับมา มีเพียงเสียงของไฟที่ลุกโชน
“อาจารย์ คงถูกไฟคลอกตายกันหมดแล้วกระมัง” เหล่าแม่ชีที่ใส่เสื้อกันฝนฟาง สวมงอบ ถือขันน้ำ ถังไม้ และไม้กวาดเอ่ยขึ้น
เจ้าอาวาสมองดูประตูวัดแล้วหันไปมองดูแสงไฟและควันหมอกด้านในประตู
แม้คนจะมีความผิด แต่สรรพสิ่งมีชะตา ประสบความลำบากแต่ไม่ช่วย ก็ไม่สมควรเป็นมนุษย์
“พังประตู” นางกล่าว
แม่ชีสองสามคนมาเบียดกันหน้าประตูพร้อมกัน
“ฟังข้าส่งเสียงนะ” เจ้าอาวาสยืนอยู่ข้างๆ “หนึ่ง สอง สาม”
เหล่าแม่ชีส่งเสียงฮึดฮัด พุ่งชนบานประตูพร้อมกัน
ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก เสียงออกแรงของเหล่าแม่ชีกลายเป็นเสียงตกใจ พวกนางล้มระเนระนาดอยู่หน้าประตู
ไม่รู้ว่าอารมณ์ดีหรือว่าแม่ชีเหล่านี้ท่าทางดูตลกกันแน่ เด็กน้อยที่มาเปิดประตูจึงอดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้
หญิงผู้นั้นถูกฟ้าผ่าตายแล้ว! หญิงผู้นั้นถูกฟ้าผ่าตายแล้ว!
ตอนที่พวกนางไร้หนทางไป หญิงผู้นั้นดันตายไปก่อนเสียแล้ว!
ช่างเป็นเรื่องที่ตลกเสียจริง
เด็กน้อยหัวเราะเสียงดังขึ้นทุกทีจนต้องกอดท้องไว้นั่งย่อลงไปกับพื้น
เหล่าแม่ชีที่ทับซ้อนกันบนพื้นกลางสายฝนได้แต่มองหน้ากันไปมา วัดเต๋าถูกฟ้าผ่าไฟไหม้ ยังจะหัวเราะออกมาได้หรือ ตกใจจนบ้าไปแล้วหรือไร
สาวใช้ใช้ผ้าห่มผืนบางห่อตัวเฉิงเจียวเหนียงไว้แล้วรีบยกน้ำขิงร้อนมาให้ หลังจากทั้งสองค่อยๆ ดื่มกันได้สองสามคำสีหน้าจึงเริ่มดีขึ้น
“นายหญิง เดี๋ยว เดี๋ยวอีกสักพักต้มน้ำร้อนแล้วแช่อีกหน่อยนะเจ้าคะ” สาวใช้กล่าว
ยามอ้าทั้งปากฟันบนฟันล่างของนางยังคงสั่นเครืออยู่ ไม่รู้ว่าเพราะตกใจหรือเพราะหนาวกันแน่
ด้านนอกมีเสียงฝีเท้า สาวใช้จึงรีบหันไปดู แม่ชีสูงอายุผู้หนึ่งหยุดยืนอยู่ตรงทางเดิน
“แม่นาง” นางคำนับกล่าว
สาวใช้รีบคำนับกลับ
“เจ้าอาวาสเฉิงมรณภาพแล้ว” แม่ชีกล่าว “ไฟก็ดับแล้ว นอกจาก เจ้าอาวาสเฉิง...และ...แล้ว ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต”
มีชายหนุ่มผู้หนึ่งตายอยู่ในห้องแม่ชียามวิกาล เรื่องนี้พูดออกไปไม่ได้จริงๆ
“อย่างนั้น อย่างนั้น จะทำอย่างไรดีหรือเจ้าคะ” สาวใช้ถามกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ
มองดูสาวน้อยที่ถูกห่ออยู่ในผ้าห่มแลดูเหม่อลอย สาวใช้อายุน้อยผู้นี้เองที่ตัวสั่นเทาจนไร้สติ เจ้าอาวาสก็ถอนหายใจ
“เช่นนั้นก็ให้นายใหญ่ตระกูลเฉิงตัดสินแล้วกัน” นางกล่าวเตือนสติ
สาวใช้ขานรับ ‘อ้อๆ’ ในทันใด รีบหันหน้าไปมองเฉิงเจียวเหนียง
นายหญิงเหนื่อยแย่แล้ว ตั้งแต่กลับมาจนบัดนี้ยังไม่พูดเลยสักคำ
ทำเช่นนี้จะดีหรือ
เฉิงเจียวเหนียงมองดูเจ้าอาวาสผู้นี้
“ท่านนักพรต” นางปริปากพูด
เจ้าอาวาสที่อยู่ด้านนอกตกใจเล็กน้อย นางคงเคยได้ยินคนเล่าลือกันมาแน่นอนว่าคนที่อาศัยในวัดเสวียนเมี่ยวน้อยแห่งนี้คือลูกสาวที่สติไม่สมประกอบของตระกูลเฉิง คนสติไม่สมประกอบพูดได้ด้วยหรือ แถมน้ำเสียงก็ไม่เห็นมีความบ้าแฝงอยู่เลย
นางตั้งสติได้ก็รีบคำนับตอบรับ
“เกรงว่าจะต้องรบกวนท่านด้วย” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
เจ้าอาวาสอึ้งไปสักครู่
“ได้ นายหญิงวางใจได้ ข้าจะไปเรียกคนตระกูลเฉิงมาให้นายหญิง บอกว่าเมื่อวานเห็นฟ้าผ่า คนตระกูลเฉิงคงเข้าใจดี” นางกล่าว
นางบอกเป็นนัยว่า นางไม่ได้เข้ามาในวัด จึงไม่รู้ว่าวัดเสวียนเมี่ยวน้อยเกิดอะไรขึ้น และแน่นอนว่าไม่รู้ว่าชายผู้นั้นอยู่ข้างในด้วย หน้าตาและชื่อเสียงของตระกูลเฉิงจะยังคงอยู่ดังเดิม
“ไม่” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว “เจ้าอาวาสเห็นอะไรก็เป็นเช่นนั้น เจ้าอาวาสมีเมตตาจิตใจบริสุทธิ์ ไม่ต้องปกปิดอะไร”
เจ้าอาวาสมองดูเฉิงเจียวเหนียง สีหน้าตกใจของนางยากจะปิดไว้
คนบ้าหรือ
คนบ้าอย่างนั้นหรือ
“ท่านนักพรต วัดเสวียนเมี่ยวน้อยอยู่ดีๆ ก็ถูกฟ้าผ่าจนไฟไหม้ ต่อไปให้วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่มาดูแลแทนน่าจะดี” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
นายหญิงผู้นี้เป็นคนสติไม่สมประกอบหรือไม่ ก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เจ้าอาวาสรู้ว่าตนไม่ใช่คนสติไม่สมประกอบแน่ ความหมายของคำพูดนี้ นางเข้าใจได้ในทันที
เรื่องที่ปรารถนามาตลอดจู่ๆ ก็บังเกิดขึ้นตรงหน้า บนใบหน้าของเจ้าอาวาสนั้นมีทั้งความตื่นเต้นและความเหลือเชื่อปรากฏออกมา
นางรู้สึกว่าตนจะควรพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับได้แต่นิ่งอึ้ง สุดท้ายก็ก้มตัวคำนับ
“ขอบคุณนายหญิงที่เห็นความสำคัญ” นางกล่าว
เมื่อคืนบนเขามีทั้งฟ้าร้องทั้งฝนตก แต่ในเมืองกลับไม่ได้รุนแรงเช่นนั้น ฝนกระหน่ำทั้งคืนมาเร็วไปเร็ว เมืองเจียงโจวในเวลาเช้าตรู่ก็เปิดฉากด้วยความคึกคักเช่นเดิม
เพียงแต่ม้าสองสามตัวที่ผ่านตลาดไปอย่างรีบร้อนทำให้ถนนที่เงียบสงบวุ่นวายไปพักหนึ่ง นำมาซึ่งเสียงก่นด่าสาปแช่ง
นายใหญ่ตระกูลเฉิงเดินไปมาในห้องรับแขกอยู่นาน ในที่สุดก็เห็นพ่อบ้านเข้ามาอย่างรีบร้อน
“ว่าอย่างไร” เขารีบเอ่ยถาม
พ่อบ้านพยักหน้าแล้วเข้าไปป้องปากกระซิบข้างหูอยู่สองสามคำ นายใหญ่ตระกูลเฉิงสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“เสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล โชคร้ายของตระกูลเสียจริง!” เขากลับเข้าห้องนอนแล้วนั่งลง โมโหจนแทบทนไม่ไหว
ฮูหยินใหญ่เฉิงให้สาวใช้ออกไป แล้วยกน้ำชาด้วยตนเอง
“ไม่มีใครรู้ ก็ไม่เป็นไร” นางกล่าวปลอบใจ พูดถึงเรื่องนี้ก็อดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง “เป็นเช่นนี้จริงหรือ”
นายใหญ่เฉิงพยักหน้าอย่างหน้าดำคร่ำเครียด
“ตรวจสอบแล้วว่าเป็นชายหนุ่มหมู่บ้านใกล้เคียง ส่วนหญิงสาวนั้นกำลังตามหา พ่อบ้านก็ให้เงินแล้วไล่ไปแล้ว บอกเพียงล่าสัตว์บนเขาแล้วถูกฟ้าผ่า หญิงคนนั้นก็ไม่มีลูก เอาเงินไปอย่างดีใจขายนาทิ้งแล้วกลับบ้านแต่งงานใหม่ไปแล้ว” เขากล่าว
ฮูหยินใหญ่เฉิงถอนหายใจยาว
“ปิดเรื่องให้เงียบได้ก็ดีแล้ว” นางกล่าวพลางถอนหายใจ ประนมมือขึ้นสวดมนต์ “ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้าอาวาสซุนจริงๆ”
นายใหญ่เฉิงพยักหน้า
“เจ้าว่า เด็กคนนั้นยังอยู่ที่วัด เกิดเรื่องแบบนี้ จะรับกลับมาดีหรือไม่” เขาเอ่ยถาม
ฮูหยินใหญ่เฉิงเงียบไปไม่ได้พูดอะไร
ตามหลักแล้วเกิดเรื่องนี้ขึ้นควรจะรับกลับมา แต่ว่า...
ข่าวแม่ชีวัดเสวียนเมี่ยวน้อยถูกฟ้าผ่าตายได้แพร่กระจายไปถึงคนในบ้านอย่างรวดเร็ว
แม่นางเฉิงหกเพิ่งจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“โอย ทำไมอยู่ดีๆ ก็ถูกฟ้าผ่าล่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าวอย่างตกใจ หันหน้าไปมองแม่นมที่คุกเข่ารับใช้อยู่ด้านนอก แล้วใช้พัดน้อยชี้ออกไป “ท่านแม่บอกว่า คนที่ทำเรื่องชั่วร้ายไม่น่าให้อภัยจึงจะถูกฟ้าผ่า หรือไม่ก็พวกวิญญาณเอย ปีศาจเอย โอย เจ้าอาวาสนั่นคงไม่ใช่ปีศาจจิ้งจอกหรือผีภูเขาหรอกนะ”
เด็กน้อยจริงๆ...
พี่น้องในห้องจ้องนางอย่างจนใจ
“ในเขามีฝนมาก ไฟป่าก็มีมาก พบเห็นได้บ่อยๆ” แม่นางเฉิงหกกล่าว
“ถ้าอย่างนั้นทำไมเมื่อก่อนไม่ถูกฟ้าผ่า ตอนนี้คนบ้านั่นไปแล้วก็ฟ้าผ่าเลยล่ะ” แม่นางเฉิงเจ็ดกล่าวอย่างไม่ยอม พอพูดถึงเรื่องนี้ก็ร้อง ‘อ๋อ’ ก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงบนพื้นอย่างแรง นางโบกพัดน้อยของตนราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างออก “อ๋อๆ คนบ้า คนบ้านั่น คนบ้านั่นชักนำมาเป็นแน่!”
ในขณะเดียวกัน ผู้คนภายนอกก็ถกเถียงกันเซ็งแซ่
“ต้องเป็นเพราะคนบ้านั่นแน่ๆ”
“ใครอยู่ใกล้คนนั้นก็โชคร้ายจริงๆ ตั้งแต่เข้าบ้านมา พวกเจ้าลองนับดู มีคนโชคร้ายไปกี่คนแล้ว”
“...ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรองถูกคนมาด่าต่อหน้า คนแก่และเด็กทั้งบ้านเหล่าถัง เสี่ยวจวี๋และพ่อแม่นางถูกไล่ออกจากบ้าน ล้วนเป็นเพราะนางทั้งนั้น นับดูมีสักสิบคนได้แล้ว”
“นี่เพิ่งจะเข้าไปอยู่ในวัดเต๋าไม่กี่วัน อยู่ดีๆ เจ้าอาวาสก็ถูกฟ้าผ่าตายแล้ว...”
เสียงพูดคุยหัวเราะคิกคักดังลอยมาจากหลังประตู แม่นมที่นำทางมาชักสีหน้ากระทืบเท้าแล้วกระแอมหนึ่งที เสียงพูดคุยหัวเราะหลังประตูนั้นก็หายไปทันใด
“ท่านเซียนหญิง เชิญทางนี้” แม่นมฝืนยิ้มเล็กน้อยให้แม่ชีข้างหลังพลางกล่าวขึ้น
เจ้าอาวาสซุนพยักหน้า สีหน้าเฉยชาแฝงไปด้วยรอยยิ้ม นางเดินอย่างช้าๆ สองสามก้าว แต่ในใจกลับวนเวียนอยู่กับเรื่องที่เหล่าแม่นมซุบซิบนินทากันเมื่อครู่
เพราะคนสติไม่สมประกอบนั่น มีหลายคนแล้วที่ต้องโชคร้าย...
หลายคน...
นายหญิงที่ดูแลบ้าน แม่นมและสาวใช้ที่คอยรับใช้...
คนเหล่านี้ไม่น่าจะโชคร้ายอย่างไร้สาเหตุหรอก...ยั่วโมโหคนบ้านั่นเข้าแล้วละสิ...
ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เจ้าอาวาสซุนตัวสั่นเทา
ยั่วโมโหคนบ้านั่นอย่างนั้นหรือ
ฉะนั้น หญิงผู้นั้นก็เลยโชคร้ายถูกฟ้าผ่าตายอย่างนั้นหรือ
“ท่านเซียนหญิง” แม่นมเอ่ยเรียก ขัดจังหวะนางที่กำลังเหม่อลอย
เจ้าอาวาสซุนเพิ่งจะเห็นว่าตน เข้ามายังห้องของฮูหยินใหญ่เฉิงแล้ว นางจึงรีบคำนับ
“ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้าอาวาสมาก” ฮูหยินใหญ่เฉิงทำท่าทางบอกให้นางลุกขึ้นมา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เป็นธรรมชาติของมนุษย์” เจ้าอาวาสซุนกล่าวพลางคำนับอีกครั้ง
“ถึงแม้จะเป็นวัดเต๋าของบ้านเรา แต่อย่างไรเสียก็จัดการได้ไม่รอบคอบเท่าพวกท่านที่เป็นผู้บำเพ็ญตนหรอก ฉะนั้น ข้ากับนายท่านเห็นว่า จะมอบวัดเต๋านี้ให้เจ้าอาวาสเป็นคนดูแล” ฮูหยินใหญ่เฉิงพูดอย่างตรงไปตรงมา แล้วยื่นโฉนดใบหนึ่งให้
ถึงแม้ว่าคาดเอาไว้แล้วว่าผลจะออกมาเป็นเช่นนี้ แต่หลังจากได้ยินได้เห็นจริงๆ แล้ว เจ้าอาวาสซุนก็ยังดีใจอย่างห้ามไม่ได้
“ขอบคุณนายท่าน ฮูหยินที่ไว้ใจ” นางคำนับและกล่าวอย่างเคร่งขรึมตั้งใจ
มักจะนึกอยู่บ่อยครั้งว่าบนโลกใบนี้มีบางเรื่องทำได้แต่คิดเท่านั้น เพียงแต่ไม่คิดว่าเรื่องที่ไกลเกินตัวจะมาอยู่ตรงหน้าในชั่วพริบตา
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรกัน นางยังมึนงงอยู่เล็กน้อย
บนเขาฝนตกฟ้าร้องไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเวลานี้ของทุกปีก็เป็นเช่นนี้
แต่ปีนี้กลับมีคืนหนึ่งที่ฝนตกฟ้าร้อง แล้ววัดเสวียนเมี่ยวน้อยก็ถูกฟ้าผ่า
จากนั้นนางก็พาเหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายไปช่วยดับไฟ
จากนั้นก็เห็นสาวใช้พยุงหญิงสาวที่เปียกปอนไปทั้งตัวเดินมาท่ามกลางสายฝน
จากนั้นหญิงสาวผู้นั้นก็บอกนางว่า เรื่องของวัดเสวียนเมี่ยวน้อยให้วัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ของนางมาสยบไว้จึงจะดี...
หญิงสาวผู้นั้น!
เจ้าอาวาสซุนเนื้อตัวสั่นเทาอีกครั้ง
“ยังมีอีกเรื่องจะรายงานฮูหยิน ให้ฮูหยินเป็นผู้ตัดสิน” นางกล่าว
“ท่านเซียนหญิงเชิญกล่าว” ฮูหยินใหญ่เฉิงกล่าว
“นายหญิงที่อาศัยอยู่ในวัดเสวียนเมี่ยวน้อยก่อนหน้านี้นั้นตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก ข้าพอจะรู้การแพทย์เล็กน้อย จึงอยากจะดูอาการให้นาง ทำให้นางหายจากอาการตกใจเสียหน่อย อีกอย่างธูปที่ใช้ในวัดก็ควรจะใช้ของดีหน่อย
มิทราบว่าท่านฮูหยินจะว่าอย่างไร” เจ้าอาวาสซุนกล่าว
นี่เป็นโพธิสัตว์มีชีวิตที่สวรรค์ประทานให้นางจริงๆ ฮูหยินใหญ่เฉิงยิ้มหน้าระรื่น อมิตาพุทธ ขอเพียงแค่คนบ้านั่นไม่อยู่ในบ้าน นางก็สมความปรารถนาราบรื่นทุกประการได้จริงด้วย
ฮูหยินใหญ่เฉิงรีบไปบอกนายใหญ่เฉิง แล้วก็เชิญคู่สามีภรรยานายรองเฉิงมาเพื่อบอกข้อเสนอของเจ้าอาวาส
ข้อเสนอนี้สำหรับทุกคนแล้ว ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว
“เจ้าอาวาสซุนเป็นผู้บำเพ็ญตนจริงๆ หนักแน่นน่าเชื่อถือ ทำตามที่นางบอกแล้วกัน” นายใหญ่เฉิงกล่าว
นายรองเฉิงก็พยักหน้าเช่นกัน
“ตอนนั้นนักพรตก็เคยบอกว่า ต้องอาศัยอยู่ในวัดเต๋า เป็นเรื่องดีจริงด้วย” เขากล่าว
“วัดเสวียนเมี่ยวน้อยไฟไหม้เสียหายอย่างหนัก จัดสรรเงินให้คนไปซ่อมแซมบูรณะเสีย” นายใหญ่เฉิงกล่าว มองดูฮูหยินใหญ่เฉิง แล้วก็คิดสักครู่หนึ่ง “หาใครมาซ่อม จะซ่อมอย่างไร ก็ให้เจ้าอาวาสซุนเป็นคนตัดสินใจแล้วกัน”
จ้างคนบูรณะซ่อมแซมนั้นย่อมมีกำไรให้ตักตวง เจ้าอาวาสซุนนี้ช่วยบ้านพวกเขาไว้อย่างมาก แล้วยังเข้าใจหัวอกคนอย่างพวกเขา ทั้งยังแนะให้คนบ้านั่นอยู่ในวัดเช่นนี้อีก นายใหญ่เฉิงคิดว่าจะต้องตอบแทนคนผู้นี้อย่างแน่นอน
ไม่มีผู้ใดคัดค้านในจุดนี้ ฮูหยินใหญ่เฉิงลุกขึ้นไปบอกกับเจ้าอาวาสซุน นายใหญ่เฉิงก็เรียกให้พ่อบ้านมาสั่งเรื่องจ่ายค่าจ้างคนงาน
คู่สามีภรรยานายรองเฉิงหมดธุระก็ขอตัวกลับก่อน
“ว่าแต่ช่างแปลกเสียจริง” ฮูหยินรองเฉิงเหมือนคิดอะไรได้ กล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา
“อะไรแปลกหรือ” นายรองเฉิงกล่าวอย่างใจลอย
ช่วงนี้การแต่งตั้งของเขาก็ยังไม่มีคำสั่งลงมา เมื่อถามอีกก็บอกว่าผ่านแล้วผ่านแล้ว แต่เมื่อใดที่ยังไม่ได้รับหนังสือแต่งตั้ง ก็ยังไม่ถือว่าผ่านแล้ว
“วัดเต๋าที่ปิ้งโจวก็ถูกฟ้าผ่า ทำไมกลับมาถึงวัดเต๋านี้ก็ถูกฟ้าผ่า หรือว่าจะมีอะไร...” ฮูหยินรองเฉิงกล่าวเสียงแผ่วเบา
“มีอะไร ไม่มีอะไรสักนิด!” นายรองเฉิงขัดจังหวะนางอย่างไม่สบอารมณ์ “อยู่ดีไม่ว่าดี เจ้าไปฟังหญิงต่ำช้าไม่รู้ความพวกนั้นพูดอะไรไปเรื่อย!”
พอพูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินนำไปก่อน ฮูหยินรองเฉิงเบะปากอยู่ข้างหลังแล้วเดินตามไป
สาวใช้พยุงเฉิงเจียวเหนียงเดินเข้าในวัดเสวียนเมี่ยวใหญ่ที่ตีนเขา เจ้าอาวาสซุนนำทางด้วยตนเอง เหล่าแม่ชีที่ถูกกำชับและไล่ออกไปก่อนหน้านี้ต่างแอบอยู่ในห้อง พวกที่อายุน้อยสองสามคนทนความสงสัยมิได้ ก็แอบมองลอดออกไปผ่านช่องหน้าต่าง
“เป็นนายหญิงผู้นั้นจริงๆ!” มีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันเบา “วันนั้นที่เจอบนเขานั้นก็คือนายหญิงสองคนนี้แหละ”
“ที่แท้พวกนางก็เป็นคนของตระกูลเฉิงนี่เอง”
“นายหญิงผู้นั้นเป็นคนสติไม่สมประกอบจริงๆ”
“พวกเจ้าเพิ่งมาไม่รู้อะไร ข้ายังจำได้ว่าตอนนั้นฮูหยินโจวของตระกูลเฉิง เดินผ่านตีนเขาไปยังวัดเสวียน
เมี่ยวน้อยอยู่บ่อยครั้ง เดินผ่านที่นี่ก็เข้ามาไหว้เพื่อขอพรให้เด็กคนนี้ ทุกครั้งต้องร้องไห้อยู่ในนั้นเป็นนานสองนาน ช่างน่าสงสารนัก”
คนอื่นๆ แอบถกเถียงกันเสียงเบา เขย่งเท้ามองดูหญิงสาวที่สวมผ้าคลุมสีดำปิดจรดเท้าผู้นั้น แล้วสุดท้ายสายตาก็มองไปยังสาวใช้ผู้นั้นที่อยู่เคียงข้าง
“สาวใช้ผู้นี้เป็นคนดีเสียจริง”
“ไม่ใช่คนดีก็คงไม่ตามมาคอยรับใช้คนบ้านี่หรอก หากเป็นคนอื่นคงรังเกียจเป็นแน่”
“นั่นสิ จะต้องชักสีหน้าไม่พอใจแน่ เจ้าดูสิว่าสีหน้านางตอนนี้ช่างเอาใจใส่นัก ดูแลคนบ้านี้ด้วยความจริงใจ”
เจ้าอาวาสซุนนำเบาะรองนั่งฟางมาปูให้ด้วยตนเอง มองดูสาวใช้พยุงเฉิงเจียวเหนียงค่อยๆ นั่งลงแล้ว ตนจึงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ
“ทำตามที่นายหญิงบอกแล้ว บ้านตระกูลเฉิงให้นายหญิงอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราว” นางกล่าว ความตื่นเต้นดีใจบนในหน้ายากจะปกปิดได้ “ขอบคุณนายหญิงมาก”
ความดีใจเช่นนี้บังเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่นางเห็นพ่อบ้านตระกูลเฉิงเบิกตั๋วเงินให้แล้ว
นางไม่คิดว่าตระกูลเฉิงจะมอบหน้าที่การบูรณะวัดเสวียนเมี่ยวน้อยให้เป็นธุระของนาง ช่างเป็นความน่ายินดีที่คาดไม่ถึงเสียจริง
เงินก้อนนี้นำมาบูรณะวัดเสวียนเมี่ยวน้อยนั้นมากมายเกินพอ ในฐานะเจ้าอาวาสวัดเต๋าที่คนมากราบไหว้ไม่มาก ก็ขาดเงินจริงๆ มีเงินที่เหลือเกินมาส่วนนี้ เสื้อผ้าที่ใส่จนใส่ไม่ได้แล้วของนางและเหล่าลูกศิษย์คงจะได้เปลี่ยนกันเสียที
“นี่เพียงเริ่มต้นเท่านั้น” เฉิงเจียวเหนียงกล่าวพลางมองดูนาง
ก้าวแรกได้เริ่มก้าวออกมาแล้ว ประการแรกวัดเสวียนเมี่ยวน้อยเป็นกิจการของตระกูลเฉิง ประการสองความสัมพันธ์ต้องมีการไปมาหาสู่ การไปมาหาสู่จึงเกิดความสัมพันธ์ ในภายหลังจะไปไหนก็ทันเวลา อีกยังมีครั้งนี้ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเฉิงเป็นรากฐานอีก หลังจากนี้ปัจจัยถวายพระต้องมีไม่น้อยเป็นแน่
แน่นอนว่าเจ้าอาวาสซุนก็คิดได้เช่นกัน แต่ว่า...
ตนคิดได้ก็ไม่แปลกอะไร เพียงแต่ยังไม่ได้พูดอะไร นายหญิงผู้นี้ก็ดูเหมือนจะรู้ได้ว่าตนคิดอะไรอยู่ แม้กระทั่งอยากพูดอะไรก็ยังรู้
นางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองนายหญิงตรงหน้า
เฉิงเจียวเหนียงเปิดผ้าคลุมหน้าออก เผยหน้าตาออกมาให้เห็น นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าอาวาสซุนได้เห็นโฉมหน้าของนางอย่างชัดเจน ครั้งก่อนนั้นเป็นช่วงกลางคืน อีกยังเป็นเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานจึงมองเห็นไม่ชัดเท่าไรนัก
เจ้าอาวาสซุนยังจำฮูหยินสกุลโจวของบ้านตระกูลเฉิงได้ เวลานี้มองดูแล้วเด็กคนนี้หน้าตาคล้ายแม่ของนางที่ผสมผสานกับหน้าตาพ่อของนาง ผ้าคุมที่เปิดออกเลิกผมหน้าม้าขึ้น เผยให้เห็นคิ้วคู่ดกดำดั่งน้ำหมึก เรียวเล็กดังใบหลิว และคมกริบดังใบมีด มาคู่กับดวงตาคู่โตคู่นั้น แต่เสียดายที่ในดวงตาตาดำเล็กกว่าตาขาว เพิ่มความเย็นยะเยือกให้ดวงตา จนทำให้คนไม่กล้ามอง
เจ้าอาวาสซุนก้มหน้าลง
“ขอบคุณนายหญิงที่เห็นความสำคัญ” นางกล่าวขอบคุณอีกครั้ง
“เจ้าอาวาสมีเมตตา สมควรจะได้รับมัน” เฉิงเจียวเหนียงกล่าว
อากาศฟ้าฝนคะนองเช่นนั้น ไฟจากฟ้าผ่าลุกโชนรุนแรง อีกยังเป็นวัดเสวียนเมี่ยวน้อยที่ชื่อเสียงไม่ดีนัก นางยังพาเหล่าลูกศิษย์มาช่วย เห็นได้ว่าเป็นผู้มีจิตใจดีมีเมตตาจริงๆ
ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเช่นนี้ต่ออีก เจ้าอาวาสซุนกล่าวขอบคุณ
“นายหญิงอาศัยที่นี่ชั่วคราวไปก่อน รอให้ทางนั้นบูรณะเสร็จแล้วค่อยย้ายไป” นางพูดขึ้นและเอ่ยต่อด้วยความรู้สึกผิด “ห้องทรุดโทรมนายหญิงคงต้องลำบากสักหน่อย”
เฉิงเจียวเหนียงคำนับกลับไม่ได้พูดอะไร
เจ้าอาวาสซุนไม่กล้าพูดมากถอยออกไปก่อน เหล่าลูกศิษย์รอจนทนไม่ไหวตั้งนานแล้วรีบรุมล้อมเข้ามา มองดูอาจารย์ที่เหมือนว่าจะโล่งใจดังยกภูเขาออกจากอก
“เจ้าอาวาส คนบ้านั่นน่ากลัวไหม” ศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น
ตีคนด่าคนร้องไห้โวยวายปลอบไม่ได้เตือนไม่ได้ไม่เข้าใจหัวอกคนอย่างนั้นหรือไม่
คนบ้านั่น...
เจ้าอาวาสอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง นางอายุยังน้อย นั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับไม่พูดจา ไม่แสดงสีหน้าอาการ แต่กลับทำให้นางไม่กล้าพูดไม่กล้ามอง
ที่สำคัญที่สุดนางยังรู้สึกว่าเรื่องครั้งนี้เกี่ยวกับเด็กสติไม่สมประกอบคนนั้น แต่ว่าทว่าไฟจากฟ้าผ่านั้นคนสามารถควบคุมได้อย่างนั้นหรือ มันเป็นไปไม่ได้เลย มีเพียงเทพเซียนเท่านั้นที่จะทำได้
แต่ความคิดแบบนั้นยังวนเวียนอยู่ในใจไปมา นางไม่รู้ว่าทำไมถึงมีความคิดเช่นนั้นได้
“นั่นสิ น่ากลัวเสียจริง” นางกล่าวพึมพำ
เฉิงเจียวเหนียงก็เป็นแค่เด็กสติไม่สมประกอบคนหนึ่งไม่ใช่หรือ แต่เหตุใดนางถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ใช่เฉิงเจียวเหนียง?'

ภาพความทรงจำประหลาดมากมายปรากฏขึ้นมาในหัวของเด็กสาวคนหนึ่ง...

ภาพของเฉิงเจียวเหนียง คุณหนูที่ถูกทอดทิ้งอยู่ในวัดเต๋า แต่จู่ๆ กลับมีเหตุการณ์ฟ้าผ่าครั้งใหญ่ใจกลางวัดจนทำให้นางสลบไป

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งพบว่าแม้ร่างกายจะหายดีเป็นปกติ แต่ความทรงจำของนางกลับหายไปหมดสิ้น

นางจึงตัดสินใจกลับมายังบ้านตระกูลเฉิงเพื่อตามหาความทรงจำที่แท้จริงของตัวเอง

และระหว่างทางกลับบ้าน นางก็ค้นพบความสามารถพิเศษในการรักษาคน

กระทั่งใช้ทักษะนี้ รักษาคนไข้จนเลี้ยงตัวเองได้และกลายเป็นที่เลื่องลือในฐานะ 'หมอเทวดา'

ทว่าทันทีที่คนในตระกูลทราบข่าวการกลับมาของนาง พวกเขากลับมิได้ยินดีแม้แต่น้อย

...แต่ถึงอย่างไร ก็อย่าหวังว่านางจะเป็นเหยื่อให้ใครกลั่นแกล้งเหมือนเมื่อก่อน!

และหากจะมีศึกใดที่น่าตื่นใจ... สำหรับนางแล้วก็เห็นจะเป็นศึกในบ้านตระกูลเฉิงหลังนี้นี่แหละ!