A däne han’i mi ghäbt u mi langsam ufgrichtet u mi ufetaschtet, verbi a zwöi zierliche Chnöi, witer obe zwöi amächeligi Oberschänkle, äs guets Füdle, de dr Buch – i ha ja ungerwägs bim chlätere nid gwüsst, was mi de obe für’nes Gsicht erwartet.