english: Today, a baffled lady observed the shell where my soul dwells And announced that I'm "articulate" Which means that when it comes to enunciation and diction I don't even think of it ‘Cause I’m "articulate" So when my professor asks a question And my answer is tainted with a connotation of urbanized suggestion There’s no misdirected intention Pay attention ‘Cause I’m “articulate” So when my father asks, “Wha’ kinda ting is dis?” My “articulate” answer never goes amiss I say “father, this is the impending problem at hand” And when I’m on the block I switch it up just because I can So when my boy says, “What’s good with you son?” I just say, “I jus’ fall out wit dem people but I done!” And sometimes in class I might pause the intellectual sounding flow to ask “Yo! Why dese books neva be about my peoples” Yes, I have decided to treat all three of my languages as equals Because I’m “articulate” But who controls articulation?
non_english: Vandaag zag een verbijsterde dame het omhulsel waarin mijn ziel huist. En kondigde aan dat ik 'welbespraakt' ben. Dat betekent dat wanneer het aankomt op verkondiging en dictie ik er niet aan denk want ik ben 'welbespraakt'. Dus wanneer mijn docent een vraag stelt en mijn antwoord bevat een bijbetekenis van verstedelijkte suggestie, dan is er geen verkeerde intentie. Let op want ik ben 'welbespraakt'. Dus wanneer mijn vader vraagt: "Wat voor ding is dit?" Dan is mijn 'welbespraakte' antwoord nooit verkeerd. Ik zeg: "Vader, dit is het dreigend probleem". En wanneer ik in de wijk ben dan kan ik omschakelen. Dus wanneer mijn vriend zegt: "Wat is er met jou man?" zeg ik: "Ik ben klaar met die mensen!" En soms in de klas onderbreek ik de intellectuele sfeer om te vragen: "Yo! Waarom gaan deze boeken  nooit over mijn volk?" Ja, ik heb besloten dat alle drie mijn talen elkaars gelijke zijn. Want ik ben 'welbespraakt'. Maar wie heeft de macht omtrent articulatie?