english: A student, a young woman in a fourth-floor hallway of her lycee, perched on the ledge of an open window chatting with friends between classes; a teacher passes and chides her, "Be careful, you might fall," almost banteringly chides her, "You might fall," and the young woman, 18, a girl really, though she wouldn't think that, as brilliant as she is, first in her class, and "Beautiful, too," she's often told, smiles back, and leans into the open window, which wouldn't even be open if it were winter -- if it were winter someone would have closed it ("Close it!") -- leans into the window, farther, still smiling, farther and farther, though it takes less time than this, really an instant, and lets herself fall.
non_english: Een scholiere van het lyceum houdt zich op de vierde verdieping op, in de gang, op de vensterbank, bij het open raam. De jonge vrouw kletst wat met vriendinnen, een passerende leraar leest haar de les: "Voorzichtig, anders val je nog." Het heeft iets goedmoedigs, gekscherends: "Anders val je nog." Achttien is ze, een meisje dus eerder, hoewel ze dat zelf niet zo zou zien, ze is immers de beste van de klas, en heeft, zo zegt men, "Een knap toetje." Ze glimlacht en leunt nog wat verder uit het raam, dat in de winter niet eens open zou hebben gestaan. In de winter zou men het wel hebben dichtgedaan ("Dicht dat raam!") Ze leunt voorover, met een brede glimlach, verder en verder, wat langer klinkt dan de luttele tel die het kostte, en ze laat zich vallen.