english: How can human-made squiggles on a page reflect lights into our eyes that send signals to our brains that we logically and emotionally decode as complex narratives that move us to fight, cry, sing, and think, that are strong enough not only to hold up a world that is completely invented by the author, but also to change the reader's perspective on the real world that resumes only when the final squiggle is reached?
non_english: Hoe kunnen menselijke krabbels op een bladzijde licht in onze ogen reflecteren dat signalen naar onze hersenen stuurt die we logisch en emotioneel decoderen als complexe verhaallijnen die ons laten vechten, huilen, zingen en denken, die sterk genoeg zijn, niet alleen om een wereld op te houden die compleet is verzonnen door de auteur maar ook om verandering te brengen in de lezers standpunt ten opzichte van de echte wereld, die pas weer begint wanneer de laatste krabbel bereikt is?