english: In her prison diaries, Dima also remembers the screams of tortured detainees — the screams that are too painful for “just one heart and two ears” to handle — the everyday “tricks” used by women to cope and survive, and the wait for prison doors to open, for the guard to call the names of those selected for release, and for the arrival of the “morning bus” — the bus that transfers detainees out of jail, “from a certain death to a possible life.”
non_english: In haar gevangenisdagboeken, herinnert Dima zich ook de kreten van gevangenen die werden gemarteld. Kreten die te pijnlijk zijn voor "slechts een hart en twee oren". Ze herinnert zich de dagelijkse "trucjes" die vrouwen gebruikten om te overleven, het wachten op het opengaan van de gevangenisdeuren, het moment dat de bewaker de namen opnoemt van degenen die worden vrijgelaten, het wachten op de aankomst van de "ochtendbus", de bus waarmee vrijgelaten gevangenen worden vervoerd 'van een wisse dood naar een mogelijk leven'.