english: It helps us white South Africans who lived through apartheid (or whose parents did) to retain the idea that we were, for the most part, “decent” people – lawyers, accountants, government clerks, railway workers, doctors, school teachers, insurance brokers – who read and discussed the merits of good books and movies with friends, who went to the opera and the symphony concert, who swooned over the yodelling Briels, who cried when that dog was killed in that children’s movie, who treated our servants with condescending kindness.
non_english: Μας βοηθάει εμάς, τους λευκούς Νοτιοαφρικανούς, που ζήσαμε το Απαρτχάιντ (ή που το έζησαν οι γονείς μας) να διατηρήσουμε την ιδέα ότι είμαστε, ως επί το πλείστον, "αξιοπρεπείς" άνθρωποι – δικηγόροι, λογιστές, υπάλληλοι της κυβέρνησης, εργάτες των σιδηροδρόμων, γιατροί, δάσκαλοι, ασφαλιστές – που διάβαζαν και συζητούσαν τα πλεονεκτήματα των καλών βιβλίων και ταινιών με φίλους, που πήγαιναν στην όπερα και στο συμφωνικό κονσέρτο, που λιποθύμησαν κατά τη διάρκεια των τραγουδισμάτων, που έκλαψαν όταν εκείνος ο σκύλος πέθανε σε αυτή την παιδική ταινία, που συμπεριφέρονταν στους υπηρέτες μας με συγκαταβατική καλοσύνη.