english: In her prison diaries, Dima also remembers the screams of tortured detainees — the screams that are too painful for “just one heart and two ears” to handle — the everyday “tricks” used by women to cope and survive, and the wait for prison doors to open, for the guard to call the names of those selected for release, and for the arrival of the “morning bus” — the bus that transfers detainees out of jail, “from a certain death to a possible life.”
non_english: Στα ημερολόγια των φυλακών της, η Dima θυμάται, επίσης, τις κραυγές των κρατούμενων που βασανίζονταν — οι κραυγές που είναι πάρα πολύ επίπονες για να τις αντέξουν "μία μόνο καρδιά και τα δύο αυτιά" — τα καθημερινά “κόλπα” που χρησιμοποιούνταν από τις γυναίκες για να τα βγάλουν πέρα και να επιβιώσουν και την αναμονή να ανοίξουν οι πόρτες της φυλακής για να φωνάξει ο φρουρός τα ονόματα όσων απελευθερώνονταν και για την άφιξη του “πρωινού λεωφορείου” — το λεωφορείο που μετέφερε τους κρατούμενους εκτός φυλακής, “από έναν σίγουρο θάνατο σε μία πιθανή ζωή.”