ภาษาชวา มีตัวอักษรหรือไม่ ?
อักษรชวา
อักษรชวา (ภาษาชวา: "อักซาราจาวา") หรือ ฮานาจารากา () เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาชวา โดยก่อนหน้าที่จะใช้อักษรชวาเขียน ราว พ.ศ. 1900 ภาษาชวาเขียนด้วยอักษรปัลลวะ อีก 200 ปีถัดมาเขียนด้วยอักษรกวิ จนราว พ.ศ. 2200 อักษรชวาหรือจารากันจึงพัฒนาขึ้นมา อักษรนี้ถูกห้ามใช้ในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2483 -2488 ราวพ.ศ. 2000 มีการเขียนภาษาชวาด้วยอักษรอาหรับเช่นกัน เรียกว่าเปกอลหรือกันดิล ตั้งแต่เนเธอร์แลนด์นำการเขียนด้วยอักษรละตินเข้ามาเผยแพร่ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ทั้งอักษรชวาและอักษรอาหรับจึงถูกแทนที่ด้วยอักษรละติน ปัจจุบันอักษรชวาใช้ทางวิชาการและการประดับตกแต่ง ผู้ที่อ่านได้จะได้รับการยกย่องมากอักษรนี้เคยใช้เขียนภาษาบาหลีและภาษาซุนดา แต่ถูกแทนที่ด้วยอักษรละตินหมดแล้ว
ภาษาไจ้หว่า
ภาษาไจ้หว่า (Zaiwa language) ISO 639-3: atb) หรือภาษาซิ มีผู้พูดทั้งหมด 110,000 คน โดยเป็นผู้ที่พูดได้ภาษาเดียวถึง 20,000 คน พบในจีน 80,000 คน (พ.ศ. 2542) ในเขตปกครองตนเองไทใต้คง-จิงผ่อ มณฑลยูนนาน พบในพม่า 30,000 คน (พ.ศ. 2540) ในรัฐกะฉิ่นและรัฐฉาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยพม่า ผู้พูดภาษานี้จะพูดภาษาจีนกลาง ภาษาหลี่ซู ภาษาไป๋ได้ บางส่วนจะพูดภาษาลาชิ ภาษามรูหรือภาษาจิงผ่อได้ ผู้พูดภาษาอื่นที่อยู่ใกล้เคียง จะพูดภาษาไจ้หว่าได้ด้วย ในจีนได้มีการอนุรักษ์ภาษานี้ แม้ว่าเยาวชนจะใช้ภาษานี้น้อยลง เขียนด้วยอักษรละตินที่ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2500 เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา มีเสียงวรรณยุกต์ 3 เสียง