ภาษาบาลี
คาดว่าภาษาบาลีเป็นภาษาที่ใช้ในสมัยพุทธกาลเช่นเดียวกับภาษามคธโบราณหรืออาจจะสืบทอดมาจากภาษานี้ เอกสารในศาสนาพุทธเถรวาทเรียกภาษาบาลีว่าภาษามคธ ซึ่งอาจจะเป็นความพยายามของชาวพุทธที่จะโยงตนเองให้ใกล้ชิดกับราชวงศ์เมาริยะ พระพุทธเจ้าทรงเทศนาสั่งสอนที่มคธ แต่ก็มีสังเวชนียสถาน 4 แห่งที่อยู่นอกมคธ จึงเป็นไปได้ที่จะใช้ภาษากลุ่มอินโด-อารยันยุคกลางหลายสำเนียงในการสอน ซึ่งอาจจะเป็นภาษาที่เข้าใจกันได้ ไม่มีภาษากลุ่มอินโด-อารยันยุคกลางใดๆมีลักษณะเช่นเดียวกับภาษาบาลี แต่มีลักษณะบางประการที่ใกล้เคียงกับจารึกพระเจ้าอโศกมหาราชที่คิร์นาร์ทางตะวันตกของอินเดีย และหถิคุมผะทางตะวันออก
ภาษาพังคัว
ภาษาพังคัว (Pangkhua language) หรือภาษาพังคู มีผู้พูดทั้งหมด 2,730 คน พบในบังกลาเทศ 2,500 คน (พ.ศ. 2550) พบในอินเดีย 230 คน (พ.ศ. 2514) ในรัฐไมโซรัม พบในรัฐฉิ่น ประเทศพม่าแต่ไมทราบจำนวนที่แน่นอน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากูกี-ฉิ่น-นาคา สาขาย่อยกูกี-ฉิ่น เขียนด้วยอักษรเทวนาครีและอักษรละติน ผู้พูดภาษานี้ในบังกลาเทศจะใช้ภาษาเบงกาลีเป็นภาษาทางการศึกษา ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียจะพูดภาษาไมโซ ภาษาฉิ่นสำเนียงเบาม์ หรือภาษาอังกฤษได้