สุวรรณ นภาพล
สุวรรณ ตอนนั้น อายุเพิ่งจะย่าง 20 ปี ถึงร่างกายจะผอมสูงบอบบาง แต่เชิงชกกำปั้นหนักทายาท เขาครองแชมป์มวยนักเรียนมา 2 ปี 2 รุ่น ปีแรก 2493 เป็นแชมป์แบนตั้มเวทตอนเรียนอยู่โรงเรียนปทุมคงคา ต่อมาย้ายไปอยู่โรงเรียนช่างอากาศบำรุงปี 2495 ได้เป็นแชมป์รุ่นฟลายเวท ส่วนปี 2494 ชวดโอกาสชกเพราะถูกงูเขียวกัดข้อมือบวม เมื่อใกล้วันชกเลยต้องถอนตัว เดิมทีสุวรรณเป็นเด็กเกิดที่สวนหลวง ใกล้สนามกีฬาแห่งชาติ บ้านอยู่ติดๆ กับค่ายมวยของผล พระประแดง เขาเรียกผลว่า “อาว์” มวยแต่เล็กๆ สุวรรณจึงมีโอกาสคลุกคลีอยู่ในค่ายซ้อมแห่งนั้นมาแต่หัวเท่ากำปั้นก็ว่าได้ ก่อนที่จะได้แชมป์มวยนักเรียนหนแรกชกที่วัดไตรมิตรได้รางวัลมา 12 บาท รุ่งขึ้นติดใจไปขอชกอีก เสมอกับตี้ ศิษย์ยอดฟ้า ได้รางวัล 15 บาท จากนั้นได้ใจดอดไปชกที่งานวัดตึกอีก ชนะมาแค่ยกแรก ได้อัฐใช้อีก 15 บาท ทั้ง 3 หนสุวรรณชกมวยไทยทั้งสิ้น เพราะมวยสากลมวยหรั่งงานวัดไม่นิยมกันหรอก...
สุวรรณ นภาพล
สำหรับการที่พ่อมีความสนุกเกี่ยวแก่ที่ที่พ่อได้เป็นนักมวย ถึงแม้ความรู้สึกที่แท้จริงของพ่อกับการที่ชกมาถึง 98 ครั้งนี้ พ่อเป็นเพียงนักกีฬาสมัครเล่นเท่านั้น ถ้าพ่อหวังที่จะเป็นนักมวยอาชีพจริง การที่จะได้เป็นแชมป์เปี้ยนโลกไม่ได้เป็นเรื่องยากเย็นเลย ในชีวิตพ่อที่มีการฝึกซ้อมและมีความสมบูรณ์สุดมีอยู่เพียงแค่ 1-2 ครั้งเท่านั้น คือ ก่อนที่จะไปชกเอเชี่ยนเกมส์ เมื่อปี 2497 แต่พอไปถูกฝนที่ฮ่องกงและผู้ที่คุมไปไม่มีความรู้เรื่องฝึกซ้อม ตอนที่ขึ้นชกจึงไม่สมบูรณ์ อีกครั้งนึงที่พ่อขึ้นชกชิงแชมป์ฟลายเวทที่สิงคโปร์ พ่อสมบูรณ์มากประมาณ 80% ทำให้ได้แชมป์มา ผลจากที่พ่อสนุกและความตั้งใจจริงกับการชกมวยนี่ พ่อเคยได้ชิงชนะเลิศถึง 7 ครั้ง และก็ได้ชัยชนะทั้ง 7 ครั้ง ทำให้พ่อได้เสื้อสามารถถึง 4 ตัว พ่อจึงคิดว่า “การเล่นกีฬาถ้าเล่นด้วยใจรักและจริงใจ ฝึกซ้อมให้ถูกวิธี ไม่เป็นการยากเลยที่จะได้รับชัยชนะในเกมกีฬาที่เราชอบ เมื่อเราได้ฝึกซ้อมดี การเจ็บตัวมีน้อยมาก และเป็นความสนุกจริงๆ”