พุทธจริต
ในปีค.ศ. 420 พระธรรมเกษม แปลพุทธจริตในภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีน ต่อมาในราวศตวรรษที่ 7 หรือราวศตวรรษที่ 8 ได้มีการแปลเป็นภาษาทิเบต และได้รับการยอมรับว่า มีความใกล้เคียงกับต้นฉบับภาษาสันสกฤตมากกว่าฉบับแปลภาษาจีน 
ผู้แต่งมหากาพย์พุทธจริต คือพระอัศวโฆษ ผู้ได้รับยกย่องเป็นมหากวีและเป็นนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียง คาดว่าท่านมีช่วงชีวิตอยู่ระหว่างปีค.ศ. 80 – c. 150 ท่านเป็นบุตรของนางสุรรณกษี เกิดที่เมืองสาเกต แต่เดิมนับถือพราหมณ์และได้รับการศึกษาแบบพราหมณ์จนมีความเชี่ยวชาญในไตรเพท ภายหลังหันมานับถือพระพุทธศาสนาโดยบวชเป็นภิกษุในนิกายสรวาสติวาท ด้วยความที่ท่านเป็นทั้งปราชญ์และเป็นทั้งกวี เมื่อบวชแล้วจึงมีคำนำหน้าชื่อมากมาย เช่น ภิกษุ อาจารย์ ภทันตะ มหากวี และมหาวาทิน
บรรจบ บรรณรุจิ
ท่านมีงานเขียนหลากหลายรูปแบบ ทั้งที่เป็นตำราเรียนและหนังสือปรัชญาพุทธศาสนาเช่น จิต มโน วิญญาณ, ปฏิจจสมุปบาท, อสีติมหาสาวก, ภิกษุณี:พุทธสาวิกาครั้งพุทธกาล, พุทธประวัติ:ประสูติ-ตรัสรู้, พระเวสสันดร:มหาบุรุษแห่งหิมพานต์, ไวยากรณ์ภาษาบาลี, ไวยากรณ์บาลีเบื้องต้น เป็นต้น งานวิจัย เช่น ปัญญาในธัมมจักกัปปวัฒนสูตร:ชื่อเรียกและพัฒนาการ, โสตัตถกีมหานิทาน:การชำระและการศึกษาวิเคราะห์ ฯลฯ นอกจากนี้แล้วยังมีบทความในวารสารหลายฉบับ เช่น บวชที่มา:ความหมาย และอิทธิพล, โคลนนิงแล้วได้อะไร คำถามจากวิทยาศาสตร์-คำตอบจากพุทธศาสนา, พระนางพิมพา วารสารราชบัณฑิตยสถาน เมษายน - มิถุนายน พ.ศ. 2539, พระพุทธศาสนาในจีนสองยุค วารสารราชบัณฑิตยสถาน กรกฎาคม - กันยายน พ.ศ. 2540, คำสอนของพระพุทธเจ้าในชื่อต่าง ๆ วารสารศาสนปริทรรศน์ พฤศจิกายน พ.ศ. 2542, พระพุทธศาสนาในฐานะเป็นฐานหนึ่งของปัญญาไทย วารสารราชบัณฑิตยสถานฉบับพิเศษ เมษายน พ.ศ. 2543 ฯลฯ