ตราแผ่นดินของไทย
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ เสวกเอก หม่อมเจ้าประวิช ชุมสาย พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชุมสาย กรมขุนราชสีหวิกรม ผูกตราประจำประเทศขึ้นเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2416 โดยอิงกับหลักการผูกตราของทางยุโรปที่เรียกกันว่า Heraldry (หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยแปลคำนี้ลงในหนังสือเรื่อง "ฝรั่งศักดินา" เอาไว้ว่า “มุทราศาสตร์”) ตรานี้เรียกกันโดยทั่วไปว่า ตราแผ่นดินหรือตราอาร์ม อันมีลักษณะดังต่อไปนี้
ตราแผ่นดินของบัลแกเรีย
ตราแผ่นดินของบัลแกเรียปัจจุบันเริ่มใช้ในปี ค.ศ. 1997 เป็นตราที่ประยุกต์เล็กน้อยจากตราอาร์มที่ใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1927 ถึงปี ค.ศ. 1946 ตราอาร์มเหล่านี้มีพื้นฐานมาจากตราที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันก่อนหน้านั้น ที่ใช้ครั้งแรกโดยสมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรีย (ค.ศ. 1887-ค.ศ. 1918) เป็นตราอาร์มส่วนพระองค์ ตราสัญลักษณ์ก่อนหน้านั้นที่รวมสิงโตยืนสีทองกับตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียตเลิกใช้ในปี ค.ศ. 1989 เมื่อบัลแกเรียยุติการปกครองระบบคอมมิวนิสต์ รัฐธรรมนูญบัลแกเรียฉบับใหม่ที่เริ่มใช้ในปี ค.ศ. 1991 บรรยายตราแผ่นดินของบัลแกเรียว่า: