ตราแผ่นดินของไทย
นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าสยามนำรูปครุฑพ่าห์มาใช้เป็นตราพระราชลัญจกรประจำแผ่นดิน ตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา โดยนำแบบอย่างการใช้ตรามาจากประเทศจีน โดยอ้างอิงจดหมายเหตุลาลูแบร์ ซึ่งบันทึกว่า ในสมัยกรุงศรีอยุธยานั้น พระมหากษัตริย์มีตราประจำพระองค์ ในจดหมายเหตุดังกล่าวไม่ได้ระบุว่าตราเป็นรูปอะไร จึงสันนิษฐานกันว่าน่าจะเป็น ตราครุฑพ่าห์ คือ รูปพระนารายณ์ทรงครุฑ ทั้งนี้เพื่อให้เข้ากับคตินิยมที่ถือเอาองค์พระมหากษัตริย์เป็นผู้มีบุญบารมีเทียบเท่าพระนารายณ์ผู้ทรงครุฑเป็นพาหนะ
ธงชาติเบอร์มิวดา
ธงดังกล่าวนี้กำหนดให้ใช้ครั้งแรกพร้อมกับตราแผ่นดินในยุคแรกเมื่อปีค.ศ. 1875 (พ.ศ. 2418) โดยตราอาณานิคมที่ใช้ในยุคแรกเป็นรูปเรือสามลำที่แล่นในมหาสมุทร โดยเรือลำใหญ่ที่อยู่ตรงกลางกำลังแล่นเข้าสู่อู่แห้ง ซึ่งสันนิษฐานว่าในความเป็นจริงที่ว่าเกาะแห่งนี้คือฐานสำหรับการหยุดพักระหว่างการสัญจรทางเรือ โดยตราแผ่นดินที่ใช้ในปัจจุบันนั้นกำหนดให้ใช้พร้อมกับธงประจำอาณานิคมอย่างเป็นทางการเมื่อเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1910 (พ.ศ. 2453) ภายหลังจึงมีการขยายขนาดตราให้ใหญ่ขึ้นดังปรากฏในปัจจุบันเมื่อปี พ.ศ. 2542 ธงนี้ใช้ทั่วไปทั้งเรือของรัฐบาลและเรือพลเรือน ซึ่งค่อนข้างจะต่างจากธงเรือรัฐบาลอาณานิคมของสหราชอาณาจักรที่ใช้ธงพื้นสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ของรัฐบาล