พระราชวังบางปะอิน
เมื่อปี พ.ศ. 2175 หลังจากที่สมเด็จพระเจ้าปราสาททองทรงขึ้นครองราชย์แล้ว พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างวัดขึ้นตรงบริเวณนิวาสสถานเดิมของพระมารดา และได้พระราชทานนามว่า "วัดชุมพลนิกายาราม" และได้สร้างพระที่นั่งองค์หนึ่งเพื่อฉลองการที่พระราชเทวีประสูติสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ พระนารายณ์ราชกุมาร พระราชทานนามว่า "พระที่นั่งไอศวรรย์ทิพยอาสน์" พระราชวังบางปะอินจึงเป็นสถานที่ประทับของพระมหากษัตริย์ในฤดูร้อนสืบเนื่องกันมา จนกระทั่ง กรุงศรีอยุธยาได้เสียแก่พม่าเมื่อปี พ.ศ. 2310 ซึ่งทำให้พระราชวังแห่งนี้ถูกปล่อยให้รกร้างไป
พระราชวังบางปะอินกลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้ง เมื่อสุนทรภู่ได้ตามเสด็จฯ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชไปนมัสการพระพุทธบาทสระบุรี ซึ่งได้เดินทางผ่านพระราชวังบางปะอิน และได้ประพันธ์ถึงพระราชวังแห่งนี้ในนิราศพระบาท ว่า
ปาแลเดปัป
"วังเดิม" ก่อสร้างโดยสถาปนิกปีแยร์ ปัวซ็องตามโองการของสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 12 ผู้ทรงสั่งให้รื้อทั้ง "วังเดิม" ทั้งหมดและสร้างวังใหม่และระเบียงฉันนบถที่ขนาดใหญ่กว่าเดิมเป็นอันมากขึ้นแทนที่ สิ่งก่อสร้างใหม่ได้รับการสร้างเสริมอย่างแข็งแรงเพื่อต่อต้านข้าศึก ที่ประกอบด้วยปีกสี่ปีกที่มีหอสูงประกบ
ตัววังมาขยายต่อไปในสมัยของสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 6, สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 6 และสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 5 ที่กลายมารู้จักกันว่า "วังใหม่" พระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 6 ทรงจ้างฌาน เดอ ลูฟวร์ให้สร้างหอใหม่, ตึกอีกหลังหนึ่ง และชาเปลที่ยาว 52 เมตร ต่อมาพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ก็ทรงสร้างหอใหม่อีกสองหอ พระสันตะปาปาเออร์บันสร้างลานหลักเสร็จที่เรียกว่า ) และสิ่งก่อสร้างรอบลาน การตกแต่งภายในทำอย่างหรูหราด้วยจิตรกรรมฝาผนัง, พรมแขวนผนัง, จิตรกรรม, ประติมากรรม และเพดานไม้