ผู้เล่นคนที่ 12
ผู้เล่นคนที่ 12 () เป็นคำที่อธิบายถึงแฟนฟุตบอลในสนามฟุตบอลระหว่างการแข่งขันฟุตบอลหรืออเมริกันฟุตบอล คำนี้มีความหมายแตกต่างในกีฬาคริกเกต หมายถึงผู้เล่นสำรองคนแรกที่ได้ลงสนามหลังจากที่ผู้เล่นบาดเจ็บ ในกีฬาฟุตบอลซึ่งมีจำนวนผู้เล่นแข่งขันในสนาม 11 คนต่อทีม คำ ๆ นี้จึงแสดงถึงแฟนฟุตบอลที่พยายามช่วยทีม ส่วนในอเมริกันฟุตบอลคำนี้เป็นสัญลักษณ์และมีที่มาจากมหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม ในปี ค.ศ. 1922
ฟุตบอลทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์
ในฟุตบอลโลก 1950 รอบคัดเลือก เป็นครั้งแรกที่ทั้ง 2 ไอร์แลนด์ต้องลงแข่งขันรายการเดียวกัน มีผู้เล่นทีมชาติถึง 4 ราย ได้แก่ ทอม อเฮิร์น จากสโมสรลูตัน ทาวน์ , เรก ไรอัน และ เดวี วอลช์ จากเวสต์บรอมมิช อัลเบียน และคอน มาร์ติน จากแอสตัน วิลลา ที่ต้องลงเล่นให้กับทั้ง 2 ทีมชาติไอร์แลนด์ในรายการเดียวกัน โดยผู้เล่นทั้ง 4 รายเกิดในดินแดนส่วนใต้ที่เป็นของเสรีรัฐไอร์แลนด์ และลงเล่นให้กับทีมชาติไอร์แลนด์ใหม่ (FAI) ไปแล้ว แต่ภายหลังกลับไปเลือกเล่นให้กับทีมชาติไอร์แลนด์ดั้งเดิม (IFA) เรื่องดังกล่าวทำให้ สมาคมฟุตบอลไอร์แลนด์ (FAI) ที่บริหารทีมชาติไอร์แลนด์ใหม่ ร้องไปยังฟีฟ่า และเรียกร้องให้ สมาคมฟุตบอลไอริช (IFA) ที่บริหารทีมชาติไอร์แลนด์ดั้งเดิม หยุดเรียกผู้เล่นที่เกิดในแดนของตนไปติดทีมชาติซ้ำซ้อน