การศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทย
ภาษาบาลี หรือภาษามคธ เป็นภาษาที่จารึกพระไตรปิฎก ด้วยเป็นภาษาที่คนชมพูทวีปในสมัยพุทธกาลนิยมใช้กันทั่วไป จึงเป็นภาษาที่พระพุทธเจ้าใช้เผยแพร่พระพุทธศาสนาในสมัยนั้น หลังจากพุทธปรินิพพานมีการทำปฐมสังคายนา พระเถระได้ตกลงกันใช้ภาษาบาลีสำหรับจดจำพระไตรปิฎก พระสงฆ์สายเถรวาทจึงต้องศึกษาภาษาบาลีให้เข้าใจลึกซึ้งและสามารถเทียบเคียงสอบทานกับพระไตรปิฎกที่เก็บไว้ในสถานที่ต่างกันได้ เพื่อรักษาการแปลความหมายจากพระพุทธพจน์ในพระไตรปิฎกให้ถูกต้องไม่บิดเบือน และหน้าที่นี้ก็เป็นหน้าที่ของพระสงฆ์ในประเทศไทยเช่นเดียวกัน
ภาษาเปอรานากันอินโดนีเซีย
ภาษาเปอรานากันอินโดนีเซีย () หรือ ภาษาอินโดนีเซียบ้าบ๋า มีผู้พูด 20,000 คน (พ.ศ. 2424) ในชวากลางและชวาตะวันออก เป็นภาษาลูกผสมที่มีภาษามลายูเป็นพื้นฐาน เป็นภาษาผสมระหว่างภาษาอินโดนีเซีย ภาษาชวา และอิทธิพลจากภาษาจีนกลาง ภาษานี้ต่างจากภาษามลายูบ้าบ๋า ซึ่งได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนฮกเกี้ยน ผู้พูดมักเป็นผู้สูงอายุ