มูฮัมหมัด อาลี
อาลีได้ขึ้นชกมวยอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1960 โดยมีแองเจโล่ ดันดี เทรนเนอร์ชื่อดังระดับโลกเป็นผู้ฝึกสอน ซึ่งการชกภายใต้การควบคุมของดันดี ทำให้อาลีพัฒนาสไตล์การชกแตกต่างไปจากนักมวยในรุ่นเฮฟวี่เวทคนอื่น ๆ มาก เพราะอาลีแม้จะเป็นมวยรุ่นใหญ่แต่สามารถเต้นฟุตเวิร์กได้ตลอดเวลาอย่างสวยงามและมีลีลาเหมือนมวยรุ่นเล็ก แต่ก็ยังปล่อยหมัดได้คมกริบและหนักหน่วง ถึงขนาดสามารถที่จะชกพร้อมกับเต้นถอยหลังได้ จึงทำให้อาลีได้รับนิยามว่า ""โบยบินเหมือนผีเสื้อ ต่อยเจ็บเหมือนผึ้ง" (Float like a Butterfly, Sting Like a Bee)" จุดนี้ทำให้อาลีนำพู่มาติดที่รองเท้าเป็นรายแรกยามที่พู่สะบัดก็จะยิ่งเพิ่มความงดงามให้กับการชกของตน
โอะซะมุ โนะงุชิ
ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 โอซามู โนกูจิ ได้พานักมวยคิกบ็อกซิ่ง 3 ราย ในรุ่นแบนตั้มเวท, เฟเธอร์เวท และมิดเดิลเวท ซึ่งได้แก่ ฟูจิฮิร่า, นากามูระ และเคนจิ คูโรซากิ มาต่อสู้กับนักมวยไทย ที่สนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งในครั้งนั้น ทางผู้จัดได้ประเมินนักมวยคิกบ็อกซิ่งต่ำมาก จึงจัดให้นักมวยไทยระดับพอใช้รับมือ ซึ่งได้แก่ "เห่าไฟ ลูกคลองตัน" ชกกับ ฟูจิฮิร่า และ "ตั้ง แช เล้ง" ซึ่งเว้นช่วงการแข่งขันไปนาน 3 ปี ชกกับ นากามูระ จากการแข่งขันครั้งดังกล่าว ทั้ง "เห่าไฟ ลูกคลองตัน" และ "ตั้ง แช เล้ง" เป็นฝ่ายแพ้ ในขณะที่คู่เอก เป็นการต่อสู้ระหว่าง เคนจิ คูโรซากิ ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนนักมวยคิกบ็อกซิ่ง และเป็นอดีตนักคาราเต้แถวหน้าที่มีฝีมือสูงมาก พบกับ "ราวี เดชาชัย" ซึ่งเป็นนักมวยไทยที่ห่างหายไปจากวงการนานนับปี โดยในการแข่งขันคู่เอกครั้งนี้ ราวีเป็นฝ่ายชนะน็อค