ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ในช่วงก่อนคริสต์ศักราชที่ 3 ชนเผ่าเวียดอีกชนเผ่านามว่า "เอิวเวียด" อพยพจากบริเวณตอนใต้ของจีนในปัจจุบันเข้ามาตั้งถิ่นฐานที่บริเวณแม่น้ำแดงและได้มีการผสมกลมกลืนกับชนเผ่าวันลางที่เป็นชนเผ่าดั้งเดิมที่อยู่มาก่อน ในช่วง 257 ปีก่อนคริสต์ศักราช อาณาจักรใหม่นามว่า เอิวหลัก ได้เกิดขึ้นจากการรวมของชนเผ่าเอิวเวียดและหลักเวียด โดยมี ถุก ฟ้าน ตามตำนานเขาเป็นชาวจีนฮั่นที่อพยพเข้ามาปกครองดินแดน บริเวณตอนเหนือของเวียดนาม ถุก ฟ้าน ได้ประกาศตนเองเป็นกษัตริย์ อาน เซือง เวือง มีนักประวัติศาสตร์เวียดนามสมัยใหม่ได้สันนิษฐานว่า ถุก ฟ้าน มาจากบริเวณของชาวเอิวเวียด (ภาคเหนือของเวียดนาม, ตะวันตกของมณฑลกวางตุ้ง และภาคใต้ของมณฑลกวางสี ของประเทศจีนในปัจจุบัน โดยมีเมืองหลวงบริเวณจังหวัดกาวบั่งในปัจจุบัน
อัน จุง-กึน
จุง-กึนเกิดเมื่อ พ.ศ. 2422 ที่จังหวัดฮวงแช ได้รับการศึกษาตามแบบจีน จากนั้นมาเรียนที่โรงเรียนชอนจู เมื่อสำเร็จการศึกษา เขาทำธุรกิจค้าถ่านหินและประสบความสำเร็จ ญี่ปุ่นได้เข้ามาเป็นผู้อารักขาเกาหลีเมื่อ พ.ศ. 2448 และแต่งตั้งให้ อิโต ฮิโระบุมิ (伊藤博文) มาเป็นข้าหลวงใหญ่ ช่วงเวลาเดียวกันนั้น จุง-กึนได้จัดตั้งโรงเรียนโทนุยเพื่อเป็นแหล่งสอนวัฒนธรรมและความรักชาติ นโยบายของฮิโระบุมิในการเข้ามาเป็นข้าหลวงใหญ่นั้นเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและบีบบังคับให้พระเจ้าโกจงสละราชสมบัติให้พระโอรสคือพระเจ้าซุนจงใน พ.ศ. 2450 ทำให้ชาวเกาหลีลุกฮือขึ้นต่อต้าน ญี่ปุ่นได้ปราบปรามอย่างรุนแรงจนชาวเกาหลีถูกสังหารไปกว่าหมื่นคน จำนวนหนึ่งต้องอพยพหนีไปยังแมนจูเรียและรัสเซีย