ตราแผ่นดินของไทย
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ เสวกเอก หม่อมเจ้าประวิช ชุมสาย พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชุมสาย กรมขุนราชสีหวิกรม ผูกตราประจำประเทศขึ้นเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2416 โดยอิงกับหลักการผูกตราของทางยุโรปที่เรียกกันว่า Heraldry (หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยแปลคำนี้ลงในหนังสือเรื่อง "ฝรั่งศักดินา" เอาไว้ว่า “มุทราศาสตร์”) ตรานี้เรียกกันโดยทั่วไปว่า ตราแผ่นดินหรือตราอาร์ม อันมีลักษณะดังต่อไปนี้
ตราแผ่นดินของชิลี
ตราแผ่นดินสมัยปิตุภูมิเก่า ประกาศใช้โดยประธานาธิบดี โฮเซ่ มิเกล คาร์เรรา (José Miguel Carrera) เมื่อ ค.ศ. 1812. ออกแบบเป็นรูปวงรี ภายในมีรูปเสาหินรองรับลูกโลก หมายถึง ต้นไม้แห่งอิสรภาพ. ที่ยอดบนมีรูปคทา และ กิ่งปาล์มไขว้กัน อยู่ภายใต้ดาวห้าแฉกสีขาว.
มีรูปชนพื้นเมืองชายถือถือหอกกับหญิงยืนอยู่ด้านข้างของเสาหินทั้งสองข้าง. เหนือรูปทั้งหมดมีคำขวัญเป็นภาษาลาตินว่า, "Post Tenebras Lux" ("แสงสว่างภายหลังความมืดมน") และ ใต้ภาพ, "Aut Consiliis Aut Ense" ("โดยสภาหรือโดยดาบ").