ตราแผ่นดินของไทย
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ เสวกเอก หม่อมเจ้าประวิช ชุมสาย พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชุมสาย กรมขุนราชสีหวิกรม ผูกตราประจำประเทศขึ้นเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2416 โดยอิงกับหลักการผูกตราของทางยุโรปที่เรียกกันว่า Heraldry (หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยแปลคำนี้ลงในหนังสือเรื่อง "ฝรั่งศักดินา" เอาไว้ว่า “มุทราศาสตร์”) ตรานี้เรียกกันโดยทั่วไปว่า ตราแผ่นดินหรือตราอาร์ม อันมีลักษณะดังต่อไปนี้
ธงชาติเบอร์มิวดา
ธงดังกล่าวนี้กำหนดให้ใช้ครั้งแรกพร้อมกับตราแผ่นดินในยุคแรกเมื่อปีค.ศ. 1875 (พ.ศ. 2418) โดยตราอาณานิคมที่ใช้ในยุคแรกเป็นรูปเรือสามลำที่แล่นในมหาสมุทร โดยเรือลำใหญ่ที่อยู่ตรงกลางกำลังแล่นเข้าสู่อู่แห้ง ซึ่งสันนิษฐานว่าในความเป็นจริงที่ว่าเกาะแห่งนี้คือฐานสำหรับการหยุดพักระหว่างการสัญจรทางเรือ โดยตราแผ่นดินที่ใช้ในปัจจุบันนั้นกำหนดให้ใช้พร้อมกับธงประจำอาณานิคมอย่างเป็นทางการเมื่อเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1910 (พ.ศ. 2453) ภายหลังจึงมีการขยายขนาดตราให้ใหญ่ขึ้นดังปรากฏในปัจจุบันเมื่อปี พ.ศ. 2542 ธงนี้ใช้ทั่วไปทั้งเรือของรัฐบาลและเรือพลเรือน ซึ่งค่อนข้างจะต่างจากธงเรือรัฐบาลอาณานิคมของสหราชอาณาจักรที่ใช้ธงพื้นสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ของรัฐบาล