ตราแผ่นดินของไทย
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ เสวกเอก หม่อมเจ้าประวิช ชุมสาย พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชุมสาย กรมขุนราชสีหวิกรม ผูกตราประจำประเทศขึ้นเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2416 โดยอิงกับหลักการผูกตราของทางยุโรปที่เรียกกันว่า Heraldry (หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยแปลคำนี้ลงในหนังสือเรื่อง "ฝรั่งศักดินา" เอาไว้ว่า “มุทราศาสตร์”) ตรานี้เรียกกันโดยทั่วไปว่า ตราแผ่นดินหรือตราอาร์ม อันมีลักษณะดังต่อไปนี้
ตราแผ่นดินของเปรู
ตราแผ่นดินแบบแรกออกแบบโดยนายพลโฮเซ เด ซาน มาร์ติน ประกาศใช้พร้อมกับธงชาติในกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1820 โดยระบุว่า เป็นตราโล่ภายในมีรูปดวงอาทิตย์ขึ้นหลังภูเขาเหนือทะเลรองรับด้วยช่อเลาเรลสีเขียวประกอบแพรริบบิ้นสีทอง เบื้องหลังของตรานั้นเป็นภาพของธงชาติของกลุ่มประเทศในอเมริกาใต้ไขว้ เบื้องซ้ายมีรูปนกแร้งคอนดอร์แอนดีส และ เบื้องขวามีรูปลามา เหนือตราโล่มีรูปต้นกล้วย รูปทั้งหมดรองรับด้วยฐานแบบสถาปัตยกรรมบารอก, ประกอบแพรสีแดงว่า "เปรูบุตรแห่งสุริยะ ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้ง" ("Renació el sol del Perú") ข้างฐานประกอบอาวุธยุทธภัณฑ์ และ ช่อดอกไม้วางแซมข้าง.