มุฮัมมัด
นบีมุฮัมมัด หรือ มุหัมมัด หรือ พระมะหะหมัด ( แปลว่า "ผู้ได้รับการสรรเสริญ") (22 เมษายน ค.ศ.571 - 8 มิถุนายน ค.ศ.632) เป็นนบีคนสุดท้ายของศาสนาอิสลาม ที่อัลลอฮ์ทรงแต่งตั้ง ท่านมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกหลายชื่อ เช่น มุสตอฟา, ฏอฮา, ยาซีน และ อะฮฺมัด
ฮุจญัต บิน อัลฮะซัน
การอธิบายเนื้อหาในแหล่งอ้างอิงทางประวัติศาสตร์ทั่วไปของบรรดามุสลิมนั้นมีความแตกต่างกัน มุฮัมหมัด บิน ญะรีร ฏอบะรี (ฮ.ศ. 224/ ค.ศ. 922) ซึ่งอยู่ร่วมสมัยในยุคการเร้นกาย ในตารีคฏอบะรี ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องอิมามท่านที่ 12 และกิจกรรมต่างๆ ของบรรดาชีอะฮ์อิมามสิบสองไว้เลย ทั้้งๆ ที่ได้บันทึกกิจกรรมต่างๆ ของชีอะฮ์กลุ่มอื่นไว้ เช่น อิสมาอีลียะฮ์ แม้แต่การยกฮะดีษมะฮ์ดีกออิมของกลุ่มนี้เพื่อแสวงหาอำนาจก็ตาม ญาซิม ฮุเซน เชื่อว่าสาเหตุที่ไม่กล่าวถึงกิจกรรมต่างๆ ของชีอะฮ์สิบสองอิมามไว้ในหนังสือเล่มนี้ก็เพื่อปกปิดเรื่องนี้ไว้ มัสอูดี (ประมาณ ฮ.ศ. 283-346 / ค.ศ. 896-957) กล่าวเรื่องการเร้นกายของอิมามมะฮ์ดีว่าเป็นเพราะการกดดันและการสร้างความลำบากจากราชวงศ์อับบาซีต่อบรรดาชีอะฮ์ไว้ในหนังสือ มุรูญุซซะฮับ , อัตตัมบิฮ์วัลอัชรอฟ และหนังสือ อิษบาตุลวะซียะฮ์ อิบนุอะซีร (ฮ.ศ. 555-630 / ค.ศ. 1232) กล่าวถึงเรื่องความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในหมู่ผู้แทนของอิมามในยุคเร้นกายและอิทธิพลของพวกฆุลูว (กลุ่มความเชื่อเลยเถิด) ตามความเชื่อของญาซิม ฮุเซน เป็นไปได้ที่เขาจะเอาข้อมูลมาจากหนังสือ ตารีคุลอิมามียะฮ์ ผลงานของ ยะห์ยา บิน อะบี ฏอย (ฮ.ศ. 630 / ค.ศ. 1232)