ราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
ในบรรดาพระราชนัดดาทั้งหมดของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต มีพระราชนัดดาจำนวนสองคู่ที่อภิเษกสมรสกันเองคือ การอภิเษกสมรสในปี พ.ศ. 2431 ระหว่างเจ้าชายไฮน์ริชแห่งปรัสเซีย พระโอรสในเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารีและพระจักรพรรดินีแห่งเยอรมนี กับ เจ้าหญิงไอรีนแห่งเฮสส์และไรน์ พระธิดาในเจ้าหญิงอลิซ และอีกครั้งเป็นการอภิเษกสมรสในปี ในปี พ.ศ. 2437 ระหว่างเจ้าชายแอร์นส์ ลุดวิก แกรนด์ดยุกแห่งเฮสส์และไรน์ พระโอรสในเจ้าหญิงอลิซ กับ เจ้าหญิงวิกตอเรีย เมลิตาแห่งเอดินบะระ พระธิดาในเจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินบะระ (และดยุกแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา) พระอนุชาในเจ้าหญิงอลิซ แต่สิ้นสุดด้วยหย่าร้างกันในปี พ.ศ. 2444
หม่อมเจ้าฉวีวาด ปราโมช
หม่อมเจ้าฉวีวาด ปราโมช เสกสมรสกับพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมลักษณวงศ์ กรมหมื่นวรวัฒน์สุภากร พระโอรสในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว และทรงมีความสนิทสนมกับครอบครัวนายโทมัส น็อกซ์ กงสุลอังกฤษ ในเวลาต่อมาท่านได้ทรงก้าวเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งระหว่างวังหลวงและวังหน้า โดยในวันรุ่งขึ้นหลังเหตุระเบิดที่ตึกดินในวังหลวง ท่านทรงว่าจ้างเรือสำเภาขนสมบัติและผู้ติดตามหนีไปยังเขมร พร้อมคณะละครของเจ้าจอมมารดาอัมพา ในรัชกาลที่ 2 ซึ่งถือเป็นคณะละครที่มีชื่อเสียงที่สุดในราชสำนักสยาม จนเรือถึงราชสำนักเขมร ซึ่งได้รับการตอบรับอย่างดีจากพระบาทสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ (พระนามเดิม คือ นักองค์ราชาวดี) ด้วยความพอพระทัยในหม่อมเจ้าฉวีวาด ปราโมชและคณะละครที่ท่านนำมา โรงละครโรงใหญ่ของเจ้าจอมมารดาอำภา ไกรฤกษ์ ได้กลายเป็นต้นแบบของละครในประเทศเขมรปัจจุบันนี้