บากูมัตสึ
บากูมัตสึ (, "ปลายยุคบากูฟุ") เป็นชื่อเรียกช่วงเวลาปลายยุคเอโดะซึ่งนำไปสู่การสิ้นสุดของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ชื่อดังกล่าวถูกกำหนดขึ้นจากเหตุการณ์ใหญ่ที่เกิดขึ้นโดยรวมระหว่างปี ค.ศ. 1853 - 1867 ซึ่งเป็นระยะที่ญี่ปุ่นได้ยกเลิกนโยบายปิดประเทศที่เรียกว่า ซาโกกุ และเปลี่ยนผ่านจากรัฐบาลแบบศักดินาของโชกุนไปสู่รัฐบาลสมัยใหม่ในยุคเมจิ การแบ่งแยกทางอุดมการณ์และทางการเมืองในยุคนี้ส่วนใหญ่แบ่งออกเป็นกลุ่มผู้รักชาติที่เรียกว่า "อิชินชิชิ" ซึ่งสนับสนุนจักรพรรดิ และกองกำลังฝ่ายสนับสนุนรัฐบาลโชกุนตระกูลโทกูงาวะ เช่น กลุ่มชินเซ็งงุมิ เป็นต้น
โทกูงาวะ โยชิมูเนะ
เมื่อได้เข้าดำรงตำแหน่งโชกุนแล้ว โยะชิมุเนะได้ขับขุนนางคนสนิทของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะโนะบุและโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะสึงุ อันได้แก่ อะไร ฮะกุเซะกิ (新井白石) ออกไปจากบะกุฟุ และให้ขุนนางคนสนิทของตนจากแคว้นคิอิเดิมเข้ามามีอำนาจใน"บะกุฟุ"แทนที่ แต่โชกุนโยะชิมุเนะยังต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มอำนาจเก่าที่ได้สนับสนุนตนเองให้ขึ้นมาเป็นโชกุน ต้องรอจนกระทั่งถึงค.ศ. 1721 โชกุนโยะชิมุเนะจึงมีอำนาจปกครองที่แท้จริง
ผลงานชิ้นสำคัญที่สุดของโชกุนโยะชิมุเนะ คือการปฏิรูปปีเคียวโฮ (享保の改革) เป็นนโยบายต่างๆ ของโชกุนโยะชิมุเนะ ที่ออกมาในช่วงตั้งแต่ค.ศ. 1721 ถึง ค.ศ. 1744 ซึ่งเป็นการแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจและสังคมของญี่ปุ่น ที่มีมาแต่สมัยเง็นโระคุในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเจ็ด ในสมัยของโชกุนสึนะโยะชิ การปฏิรูปปีเคียวโฮ มีผลให้เศรษฐกิจและสังคมของญี่ปุ่นค่อนข้างจะมีเสถียรภาพไปเป็นเวลาอีกหนึ่งร้อยปี จนกระทั่งการเปิดประเทศในช่วงปลายสมัยเอะโดะ