เชอร์ล็อก โฮมส์
เมื่อโคนัน ดอยล์ เรียนจบและออกไปประกอบอาชีพ เขาเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรกเพื่อสร้างรายได้เสริม โดยเขียนเรื่องสั้นส่งให้กับนิตยสาร เนื่องจากการงานอาชีพแพทย์ไม่ค่อยสร้างรายได้ดีนัก เขาใช้เวลาว่างระหว่างรอคนไข้เริ่มเขียนนวนิยาย โดยใช้นายแพทย์เบลล์ อาจารย์ของเขาเองเป็นต้นแบบในการสร้างตัวละครเอก คือ เชอร์ล็อก โฮมส์ แล้วสร้างตัวละครรองเป็นนายแพทย์ซึ่งเกี่ยวข้องกันกับวิชาชีพของเขา และเรื่องแรกที่โคนัน ดอยล์ เขียนคือ "แรงพยาบาท (A Study in Scarlet)" พิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ "Beeton's Christmas Annual" ในปี ค.ศ. 1887 หลังจากที่ถูกปฏิเสธอยู่หลายครั้งหลายหน หลังจากนั้น โคนัน ดอยล์ จึงทยอยเขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับนักสืบโฮมส์และเพื่อนนายแพทย์ของเขา ผลตอบรับจากการเขียนนวนิยายนักสืบชุดนี้ดีจนคาดไม่ถึง และโคนัน ดอยล์ ต้องแต่งเรื่องส่งให้สำนักพิมพ์อยู่เรื่อย ๆ จนเป็นที่ยอมรับ
ปริศนาบนถนนสายมรณะ
เมื่อนิทรรศการเริ่ม ปรากฏว่า สมองกลเรือโนอาห์ของฮิโรกิเข้าควบคุมระบบเกมโคคูน แล้วแจ้งผู้ชมว่า ถ้าเด็กห้าสิบคนซึ่งเข้าร่วมงานอยู่ในบัดนี้ไม่มีใครเล่นเกมโคคูนชนะเลย เด็กเหล่านั้นจะถูกแม่เหล็กไฟฟ้าระเบิดตายทั้งสิ้น เด็กแต่ละคนมีสิทธิเลือกด่านในเกมด่านใดก็ได้ในจำนวนห้าด่าน ฝ่ายโคนันกับเพื่อนสมาชิกชมรมนักสืบเยาวชนเลือกด่านที่ห้า คือ การตามล่าแจ็กเดอะริปเปอร์ในกรุงลอนดอนคริสต์ศตวรรษที่ 19 ขณะที่รัน โมริ ก็เข้าร่วมเล่นเกมกับโคนันด้วย โคนันกับพวกจึงได้รับการนำพาไปยังบ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์ (221B Baker Street) และพบว่าเชอร์ล็อก โฮมส์ (Sherlock Holmes) กับนายแพทย์วอตสัน (Dr. Watson) ไม่อยู่ที่พัก เพราะไปทำคดีหมาผลาญตระกูล จึงไม่ได้รับความช่วยเหลือจากคนทั้งสองแต่ประการใด โคนันกับพวกจึงไปพบเซแบสเตียน มอรัน (Sebastian Moran) และศาสตราจารย์มอริอาร์ตี (Professor Moriarty) เพื่อแกะรอยแจ็กต่อไป ศาสตราจารย์มอริอาร์ตีแจ้งเขาเหล่านั้นว่า ตนได้พบแจ็กเดอะริปเปอร์แต่ครั้งที่แจ็กเป็นขี้ครอกข้างถนน จึงนำแจ็กมาฝึกฝน เสร็จแล้ว ศาสตราจารย์มอริอาร์ตีบอกเงื่อนงำเกี่ยวกับเหยื่อรายหน้าของแจ็กให้แก่โคนัน เหยื่อรายนั้นคือไอรีน แอดเลอร์ (Irene Adler) คนรักของโฮมส์