อักษรลาว
อักษรลาว เป็นชื่ออักษรที่รัฐบาลลาวรับรองให้ใช้เขียนภาษาลาว ซึ่งใช้เป็นภาษาราชการในปัจจุบัน มีพัฒนาการมาจากอักษรลาวเดิม (หรือในอีกชื่อหนึ่ง คือ อักษรไทน้อย) ซึ่งเริ่มพัฒนาขึ้นในสมัยราชวงศ์ล้านช้าง เมื่อราว พ.ศ. 1900 โดยได้รับอิทธิพลจากอักษรลาวโบราณสมัยรัชกาลพระเจ้าฟ้างุ้มเป็นต้นมา ซึ่งรับมาจากอักษรมอญและอักษรเขมร (อักษรขอม) อีกต่อหนึ่ง ลักษณะการใช้งานยังคงมีระบบการเขียนคล้ายอักษรไทยโบราณ ที่ไม่ใช้แล้วในอักษรไทยปัจจุบัน เช่น การใช้ไม้กงแทนเสียงสระโอะเมื่อมีตัวสะกด หรือการใช้ตัวเชิงของอักษร ย แทนสระเอียเมื่อมีตัวสะกด เป็นต้น
ภาษาลาฮูเหลือง
ภาษาลาฮูเหลือง (Lahu Shi) หรือภาษาลาฮู ชิ มีผู้พูดทั้งหมด 40,240 คน พบในลาว 3,240 คน (พ.ศ. 2543) ในบ่อแก้ว พบในจีน 5,000 คน (พ.ศ. 2527) ทางใต้ของยูนนาน พบในพม่า 10,000 คน (พ.ศ. 2541) พบในไทย 20,000 คน(พ.ศ. 2541) ในค่ายผู้ลี้ภัยจากประเทศลาวในจังหวัดน่าน พบในเวียดนาม 6,874 คน (พ.ศ. 2542) จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยโลโล ต่างจากภาษาลาฮูดำ เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา