สุวรรณ นภาพล
สุวรรณ ตอนนั้น อายุเพิ่งจะย่าง 20 ปี ถึงร่างกายจะผอมสูงบอบบาง แต่เชิงชกกำปั้นหนักทายาท เขาครองแชมป์มวยนักเรียนมา 2 ปี 2 รุ่น ปีแรก 2493 เป็นแชมป์แบนตั้มเวทตอนเรียนอยู่โรงเรียนปทุมคงคา ต่อมาย้ายไปอยู่โรงเรียนช่างอากาศบำรุงปี 2495 ได้เป็นแชมป์รุ่นฟลายเวท ส่วนปี 2494 ชวดโอกาสชกเพราะถูกงูเขียวกัดข้อมือบวม เมื่อใกล้วันชกเลยต้องถอนตัว เดิมทีสุวรรณเป็นเด็กเกิดที่สวนหลวง ใกล้สนามกีฬาแห่งชาติ บ้านอยู่ติดๆ กับค่ายมวยของผล พระประแดง เขาเรียกผลว่า “อาว์” มวยแต่เล็กๆ สุวรรณจึงมีโอกาสคลุกคลีอยู่ในค่ายซ้อมแห่งนั้นมาแต่หัวเท่ากำปั้นก็ว่าได้ ก่อนที่จะได้แชมป์มวยนักเรียนหนแรกชกที่วัดไตรมิตรได้รางวัลมา 12 บาท รุ่งขึ้นติดใจไปขอชกอีก เสมอกับตี้ ศิษย์ยอดฟ้า ได้รางวัล 15 บาท จากนั้นได้ใจดอดไปชกที่งานวัดตึกอีก ชนะมาแค่ยกแรก ได้อัฐใช้อีก 15 บาท ทั้ง 3 หนสุวรรณชกมวยไทยทั้งสิ้น เพราะมวยสากลมวยหรั่งงานวัดไม่นิยมกันหรอก...
สุวรรณ นภาพล
พ่อจำได้ว่าตลอดเวลาที่แม่ของพ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อชกมวยโดยที่ไม่เคยแพ้ใครเลยถึง 62 ครั้ง มีเสมอเพียง 2 ครั้งเท่านั้น หลังจากที่แม่เสีย พ่อเหมือนว่าหมดกำลังใจ ชกชนะบ้างแพ้บ้าง เมื่อรวบรวมถึงเมื่อพ่อเลิกชก พ่อชกมาทั้งหมด 98 ครั้ง จำได้ว่าแพ้เพียง 6 ครั้ง ในชีวิตไม่เคยถูกใครต่อยพ่อน๊อคได้ เพียงแต่พ่อยอมแพ้ไปและเดินลงเวที สิ่งที่พ่อภูมิใจมากที่สุดในชีวิตคือพ่อได้คลานไปกราบพระบาทในหลวงองค์นี้ เมื่อคราวกราบลาไปชกเอเชี่ยนเกมส์ ที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ มวยอาชีพของพ่อ พ่อยังไปได้แชมป์เปี้ยน รุ่นฟลายเวทที่ประเทศสิงคโปร์ด้วย เมื่อปี พ.ศ. 2498 การชกมวยของพ่อ พ่อได้ไปถึง 7 ประเทศ สำหรับที่ประเทศฟิลิปปินส์ พ่อได้ไป 2 ครั้ง