ปฏิบัติการเท็งโง
กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรได้เริ่มต้นแผนการทัพที่จะโจมตีแผ่นดินแม่ของญี่ปุ่น ด้วยการรุกรานเกาะไซปันและเกาะอิโวะจิมะ กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรรุกรานเกาะโอะกินะวะในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1945 ซึ่งนับเป็นก้าวถัดมาก่อนการเริ่มแผนการที่เตรียมไว้สำหรับการโจมตีแผ่นดินใหญ่ญี่ปุ่น ในเดือนมีนาคม ในแถลงการสรุปต่อสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะเกี่ยวกับการตอบโต้ของญี่ปุ่นต่อการโจมตีเกาะโอะกินะวะของฝ่ายสัมพันธมิตร ผู้นำทางทหารของญี่ปุ่นอธิบายว่ากองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นวางแผนที่จะโจมตีทางอากาศเป็นวงกว้างรวมถึงการใช้คะมิกะเซะด้วย ตามที่มีรายงานไว้ สมเด็จพระจักรพรรดิได้ตรัสถามว่า "แล้วกองทัพเรือละ? พวกเขาจะทำสิ่งใดเพื่อช่วยป้องกันโอะกินะวะ?" ด้วยความกดดันจากสมเด็จพระจักรพรรดิให้มีการโจมตีบางรูปแบบ ทำให้บรรดาผู้บัญชาการกองทัพเรือคิดปฏิบัติการอัตวินิบาตกรรมขึ้นโดยใช้เรือขนาดใหญ่ที่ยังใช้การได้อยู่ รวมไปถึงเรือประจัญบานยะมะโตะด้วย
ปฏิบัติการรุกลูย์บัน
ปฏิบัติการรุกลูย์บัน (7 มกราคม-30 เมษายน ค.ศ. 1942) (Russian: Любанская наступательная орерация) เป็นปฏิบัติการรุกที่ดำเนินโดยแนวรบโวลคอฟแห่งกองทัพแดงด้วยเป้าหมายของการบรรเทาการล้อมเลนินกราด การรุกครั้งนี้ไม่ได้ใช้รถถังเพราะภูมิประเทศ ดังนั้นจึงต้องใช้พวกทหารราบและปืนใหญ่ การโจมตีของกองกำลังโซเวียตนั้นได้พบว่าพวกเขาตกอยู่ภายใต้การยิงที่รุนแรงจากตำแหน่งป้องกันของเยอรมัน และกองทัพแดงขาดการยิงสนับสนุนปืนใหญ่ที่เหมาะสมต่อแนวรบเยอรมัน การรุกครั้งนี้ได้หยุดชะงักและโซเวียตได้ตกเป็นฝ่ายตั้งรับ จอมพลเกออร์ก ฟอน คึชเลอร์ได้ทำการตอบโต้ด้วยปฏิบัติการที่เรียกว่า 'Wild Beast" และกองทัพช็อตที่ 2 (2nd Shock Army) ได้ถูกตัดกำลังและยอมจำนน มันได้ถูกทำลายลงในปี ค.ศ. 1942 และผู้บัญชาการ อันเดรย์ วลาซอฟได้ถูกจับเป็นเชลยซึ่งต่อมาได้แปรพักตร์ให้นาซีเยอรมันเพื่อเป็นฝ่ายปรปักษ์ต่อสหภาพโซเวียต