สุวรรณ นภาพล
สุวรรณ ตอนนั้น อายุเพิ่งจะย่าง 20 ปี ถึงร่างกายจะผอมสูงบอบบาง แต่เชิงชกกำปั้นหนักทายาท เขาครองแชมป์มวยนักเรียนมา 2 ปี 2 รุ่น ปีแรก 2493 เป็นแชมป์แบนตั้มเวทตอนเรียนอยู่โรงเรียนปทุมคงคา ต่อมาย้ายไปอยู่โรงเรียนช่างอากาศบำรุงปี 2495 ได้เป็นแชมป์รุ่นฟลายเวท ส่วนปี 2494 ชวดโอกาสชกเพราะถูกงูเขียวกัดข้อมือบวม เมื่อใกล้วันชกเลยต้องถอนตัว เดิมทีสุวรรณเป็นเด็กเกิดที่สวนหลวง ใกล้สนามกีฬาแห่งชาติ บ้านอยู่ติดๆ กับค่ายมวยของผล พระประแดง เขาเรียกผลว่า “อาว์” มวยแต่เล็กๆ สุวรรณจึงมีโอกาสคลุกคลีอยู่ในค่ายซ้อมแห่งนั้นมาแต่หัวเท่ากำปั้นก็ว่าได้ ก่อนที่จะได้แชมป์มวยนักเรียนหนแรกชกที่วัดไตรมิตรได้รางวัลมา 12 บาท รุ่งขึ้นติดใจไปขอชกอีก เสมอกับตี้ ศิษย์ยอดฟ้า ได้รางวัล 15 บาท จากนั้นได้ใจดอดไปชกที่งานวัดตึกอีก ชนะมาแค่ยกแรก ได้อัฐใช้อีก 15 บาท ทั้ง 3 หนสุวรรณชกมวยไทยทั้งสิ้น เพราะมวยสากลมวยหรั่งงานวัดไม่นิยมกันหรอก...
สนอง รักวานิช
เคยขึ้นชกมวยในแบบมวยไทยในชื่อ "สนองชัย เกศสงคราม" แต่ทว่าไม่ประสบความสำเร็จ เพราะขึ้นชกได้แค่ 3-4 ครั้ง มีแต่แพ้ตลอด แต่ก็ไม่ละทิ้งวงการมวย ยังคงทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงและเทรนเนอร์ให้กับนักมวยคนอื่น ๆ ในค่ายเกศสงคราม จนกลายมาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงขึ้นมาในวงการมวย และกลายมาเป็นเจ้าของค่ายมวยเมืองสุรินทร์ เมื่อศิริชัย เรืองกาญจนเศรษฐ์ เจ้าของค่ายมวยเมืองสุรินทร์ ได้โอนกิจการมาให้สนองเป็นผู้ดูแล ซึ่งค่ายมวยเมืองสุรินทร์ในเวลาต่อมาได้มีนักมวยฝีมือดีทั้งในแบบมวยไทยและมวยสากลอยู่ในสังกัดหลายคน อาทิ แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์, ประยูรศักดิ์ เมืองสุรินทร์, ปราบธรณี เมืองสุรินทร์, สำราญศักดิ์ เมืองสุรินทร์, รักแท้ เมืองสุรินทร์ เป็นต้น ซึ่งนักมวยในค่ายจะเรียกสนองด้วยความเคารพว่า "พี่หนอง"