ภาษาบาลี
คาดว่าภาษาบาลีเป็นภาษาที่ใช้ในสมัยพุทธกาลเช่นเดียวกับภาษามคธโบราณหรืออาจจะสืบทอดมาจากภาษานี้ เอกสารในศาสนาพุทธเถรวาทเรียกภาษาบาลีว่าภาษามคธ ซึ่งอาจจะเป็นความพยายามของชาวพุทธที่จะโยงตนเองให้ใกล้ชิดกับราชวงศ์เมาริยะ พระพุทธเจ้าทรงเทศนาสั่งสอนที่มคธ แต่ก็มีสังเวชนียสถาน 4 แห่งที่อยู่นอกมคธ จึงเป็นไปได้ที่จะใช้ภาษากลุ่มอินโด-อารยันยุคกลางหลายสำเนียงในการสอน ซึ่งอาจจะเป็นภาษาที่เข้าใจกันได้ ไม่มีภาษากลุ่มอินโด-อารยันยุคกลางใดๆมีลักษณะเช่นเดียวกับภาษาบาลี แต่มีลักษณะบางประการที่ใกล้เคียงกับจารึกพระเจ้าอโศกมหาราชที่คิร์นาร์ทางตะวันตกของอินเดีย และหถิคุมผะทางตะวันออก
ภาษาเปอรานากันอินโดนีเซีย
ภาษาเปอรานากันอินโดนีเซีย () หรือ ภาษาอินโดนีเซียบ้าบ๋า มีผู้พูด 20,000 คน (พ.ศ. 2424) ในชวากลางและชวาตะวันออก เป็นภาษาลูกผสมที่มีภาษามลายูเป็นพื้นฐาน เป็นภาษาผสมระหว่างภาษาอินโดนีเซีย ภาษาชวา และอิทธิพลจากภาษาจีนกลาง ภาษานี้ต่างจากภาษามลายูบ้าบ๋า ซึ่งได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนฮกเกี้ยน ผู้พูดมักเป็นผู้สูงอายุ