สงครามโบชิน
สงครามครั้งนี้มีรากเหง้ามาจากความไม่พอใจในบรรดาขุนนางและซามูไรหนุ่มจำนวนมากจากการจัดการกับคนต่างด้าวของรัฐบาลโชกุนหลังการเปิดประเทศญี่ปุ่นเมื่อทศวรรษก่อน อิทธิพลของชาติตะวันตกที่เพิ่มขึ้นในเศรษฐกิจนำไปสู่ความเสื่อมที่คล้ายกับประเทศทวีปเอเชียอื่นในเวลาไล่เลี่ยกัน พันธมิตรซามูไรตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งแคว้นโชชู แคว้นซัตสึมะ และแคว้นโทะซะ และข้าราชบริพาร ยึดการควบคุมราชสำนักจักรพรรดิและมีอิทธิพลต่อจักรพรรดิเมจิวัยหนุ่ม โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนในเวลานั้น ตระหนักถึงสถานการณ์ที่หมดหวังของตน จึงสละอำนาจทางการเมืองคืนแก่จักรพรรดิ โยชิโนบุหวังว่าเมื่อทำดังนี้ จะสามารถรักษาตระกูลโทกูงาวะและเข้ามีส่วนร่วมในรัฐบาลอนาคต
การก่อการกำเริบอู่ชาง
การกำเริบครั้งนี้สืบเนื่องจากความวุ่นวายในหมู่ประชาชนเกี่ยวกับวิกฤติการณ์การรถไฟที่เรียก ขบวนการปกป้องทางรถไฟ (保路運動) โดยอาศัยจังหวะที่เกิดเหตุการณ์นั้นมาเตรียมการ ครั้นวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1911 ทัพใหม่ที่ประจำอยู่ในอู่ชางก็เริ่มโจมตีจวนของรุ่ยเฉิง (瑞澂) ซึ่งว่าที่หู-กวั่งจ่งตู (湖廣總督; "ผู้สำเร็จราชการหู-กวั่ง") รุ่ยเฉิงหนีออกจากจวนอย่างรวดเร็ว เปิดช่องให้คณะก่อการยึดเมืองไว้ได้โดยสิ้นเชิงในไม่ช้า