อักษรลาว
อักษรลาว เป็นชื่ออักษรที่รัฐบาลลาวรับรองให้ใช้เขียนภาษาลาว ซึ่งใช้เป็นภาษาราชการในปัจจุบัน มีพัฒนาการมาจากอักษรลาวเดิม (หรือในอีกชื่อหนึ่ง คือ อักษรไทน้อย) ซึ่งเริ่มพัฒนาขึ้นในสมัยราชวงศ์ล้านช้าง เมื่อราว พ.ศ. 1900 โดยได้รับอิทธิพลจากอักษรลาวโบราณสมัยรัชกาลพระเจ้าฟ้างุ้มเป็นต้นมา ซึ่งรับมาจากอักษรมอญและอักษรเขมร (อักษรขอม) อีกต่อหนึ่ง ลักษณะการใช้งานยังคงมีระบบการเขียนคล้ายอักษรไทยโบราณ ที่ไม่ใช้แล้วในอักษรไทยปัจจุบัน เช่น การใช้ไม้กงแทนเสียงสระโอะเมื่อมีตัวสะกด หรือการใช้ตัวเชิงของอักษร ย แทนสระเอียเมื่อมีตัวสะกด เป็นต้น
ภาษาตะโอย
ภาษาตะโอยอยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในเวียดนาม แขวงสาละวันและแขวงเซกอง ประเทศลาว เป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์และลักษณะน้ำเสียง เป็นภาษาในกลุ่มกะตูที่มีการเปลี่ยนแปลงไปจากภาษากะตูโบราณมากกว่าภาษาอื่น พยัญชนะต้นมี 19 เสียง มีเสียงควบกล้ำที่เกิดจากพยัญชนะ 2 เสียง เช่น /pr-/, /mp-/ และ 3 เสียง เช่น /mpr/ ตัวสะกดมี 13 เสียง สระมี 20 เสียง มีสำเนียงย่อย 2 สำเนียงคือภาษาตะโอยบนและภาษาตะโอยล่าง