มหายาน
มหายาน (, ; ; ; ) มาจากธาตุศัพท์ภาษาบาลี-สันสกฤต มหา + ยาน แปลว่า พาหนะที่ใหญ่ เป็นคำเรียกที่อาศัยการเปรียบเทียบ จากคำว่า หีนยาน ซึ่งแปลว่า พาหนะที่เล็ก ๆ มหายานยังมีความหมายว่า “ยานที่สูงสุด” ตามความเชื่อของพุทธศาสนิกชนฝ่ายมหายาน คำว่ามหายาน ไม่เพียงแต่เป็นยานใหญ่และสูงสุดเท่านั้น หากเป็นยานที่รื้อขนสรรพสัตว์ได้ทุกประเภททุกวัย รวมทั้งสัตว์โลกทุกรูปนาม เพื่อไปสู่พระนิพพาน และยานนี้ยังหมายถึงยานที่จะไปถึงพุทธภูมิ แล้วสำเร็จเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ภาษา
คำว่า "ภาษา" ในภาษาไทยนั้น มาจากภาษาบาลี "ภาสา" และ ภาษาสันสกฤต "ภาษา" อย่างไรก็ตาม ในภาษากลุ่มไท-กะไดอื่นที่มีคำศัพท์บาลีและสันสกฤตน้อยกว่าภาษาไทยนั้น มักใช้คำที่มีรากศัพท์เดียวกับคำว่า "ความ" ในภาษาไทย เช่น ภาษาไทใหญ่ใช้ "กว๊าม" (ၵႂၢမ်း) "ภาษา, "คำ" และ "กว๊ามล๊าว" (ၵႂၢမ်းလၢဝ်း) "ภาษาลาว", ภาษาถิ่นพายัพใช้ "กำ" (คำ) "ภาษา, คำ" และ "กำไท" (คำไธ) "ภาษาไทย", ภาษาไทดำใช้ "กว๊าม" (ꪀꪫꪱꪣ) "ภาษา, คำ" และ "กว๊ามแกว" (ꪵꪀꪫ) "ภาษาเวียดนาม", และภาษาไทลื้อใช้ "ก๊ำ" (ᦨᦱᧄ) "ภาษา, คำ" และ "ก๊ำไถ่" (ᦒᦺ) "ภาษาไทย" เป็นต้น ดั่งนั้น หากคำว่า "ความ" ในภาษาไทยยังมีการใช้เหมือนภาษาตระกูลไท-ไตดั่งกล่าว "ความไทย" ควรแปลว่า "ภาษาไทย"