ตราแผ่นดินของไทย
ตราแผ่นดินของไทย คือตราพระราชลัญจกรพระครุฑพ่าห์ เทพพาหนะของพระนารายณ์ ใช้เป็นสัญลักษณ์ของพระราชอำนาจแห่งพระมหากษัตริย์ผู้เป็นประมุขของชาติและเป็นองค์อวตารของพระนารายณ์ตามแนวคิดสมมุติเทพ โดยเริ่มใช้มาตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่หลัง พ.ศ. 2436 เป็นต้นมา แต่มาใช้อย่างเต็มที่แทนตราแผ่นดินเดิมทั้งหมดเมื่อ พ.ศ. 2453
ตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียต
โครงการแรกของสัญลักษณ์ตราแผ่นดินได้รับการยอมรับในวันที่ 6 กรกฎาคม 1923 โดยเซสชั่นที่ 2 ของ คณะกรรมการบริหารกลางของสหภาพโซเวียต (CIK) และรุ่นเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 22 กันยายนในปีเดียวกัน การออกแบบนี้ได้รับการปรับปรุง รัฐธรรมนูญของสหภาพโซเวียต ปี 1924 ได้ระบุว่า"รัฐสัญลักษณ์ของสหภาพโซเวียตประกอบด้วยเคียวและค้อนบนโลกในภาพรังสีของดวงอาทิตย์และกรอบ โดยหูของข้าวสาลีที่มีจารึก "กรรมกรทั่วโลกจงสามัคคีกัน!" ในหกภาษา - รัสเซีย ยูเครน, เบลารุส, จอร์เจีย, อาร์เมเนีย, อาเซอร์ไบจาน ที่ด้านบนของสัญลักษณ์เป็นดาวห้าแฉก ".