สงครามโบชิน
สงครามครั้งนี้มีรากเหง้ามาจากความไม่พอใจในบรรดาขุนนางและซามูไรหนุ่มจำนวนมากจากการจัดการกับคนต่างด้าวของรัฐบาลโชกุนหลังการเปิดประเทศญี่ปุ่นเมื่อทศวรรษก่อน อิทธิพลของชาติตะวันตกที่เพิ่มขึ้นในเศรษฐกิจนำไปสู่ความเสื่อมที่คล้ายกับประเทศทวีปเอเชียอื่นในเวลาไล่เลี่ยกัน พันธมิตรซามูไรตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งแคว้นโชชู แคว้นซัตสึมะ และแคว้นโทะซะ และข้าราชบริพาร ยึดการควบคุมราชสำนักจักรพรรดิและมีอิทธิพลต่อจักรพรรดิเมจิวัยหนุ่ม โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนในเวลานั้น ตระหนักถึงสถานการณ์ที่หมดหวังของตน จึงสละอำนาจทางการเมืองคืนแก่จักรพรรดิ โยชิโนบุหวังว่าเมื่อทำดังนี้ จะสามารถรักษาตระกูลโทกูงาวะและเข้ามีส่วนร่วมในรัฐบาลอนาคต
อักไสชิน
เมื่อจีนยึดครองทิเบตมาอยู่ในการดูแลได้ใน พ.ศ. 2493 ได้ส่งทหารเข้าไปในอักไสชินและระหว่าง พ.ศ. 2499–2500 จีนได้ตัดถนนผ่านอักไสชินเพื่อเชื่อมโยงทิเบตกับส่วนอื่น ๆ ของจีน ทำให้เกิดปัญหาพรมแดนกับอินเดียตั้งแต่ครั้งนั้น โดยจีนถือว่าอักไสชินเป็นส่วนหนึ่งของซินเจียง ส่วนอินเดียถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของลาดัก แต่ปากีสถานได้โต้แย้งสิทธิ์ของอินเดีย มีการปะทะระหว่างอินเดียและจีนจนรุนแรงขึ้นใน พ.ศ. 2505 เกิดสงครามจีน-อินเดีย ทำให้จีนยึดดินแดนได้มากขึ้น ปัจจุบันอักไสชินยังเป็นดินแดนพิพาทระหว่างจีนและอินเดีย