พุทธจริต
ในปีค.ศ. 420 พระธรรมเกษม แปลพุทธจริตในภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีน ต่อมาในราวศตวรรษที่ 7 หรือราวศตวรรษที่ 8 ได้มีการแปลเป็นภาษาทิเบต และได้รับการยอมรับว่า มีความใกล้เคียงกับต้นฉบับภาษาสันสกฤตมากกว่าฉบับแปลภาษาจีน 
ผู้แต่งมหากาพย์พุทธจริต คือพระอัศวโฆษ ผู้ได้รับยกย่องเป็นมหากวีและเป็นนักปราชญ์ที่มีชื่อเสียง คาดว่าท่านมีช่วงชีวิตอยู่ระหว่างปีค.ศ. 80 – c. 150 ท่านเป็นบุตรของนางสุรรณกษี เกิดที่เมืองสาเกต แต่เดิมนับถือพราหมณ์และได้รับการศึกษาแบบพราหมณ์จนมีความเชี่ยวชาญในไตรเพท ภายหลังหันมานับถือพระพุทธศาสนาโดยบวชเป็นภิกษุในนิกายสรวาสติวาท ด้วยความที่ท่านเป็นทั้งปราชญ์และเป็นทั้งกวี เมื่อบวชแล้วจึงมีคำนำหน้าชื่อมากมาย เช่น ภิกษุ อาจารย์ ภทันตะ มหากวี และมหาวาทิน
หลวงจีนวิศวภัทร มณีปัทมเกตุ
ผลงานการแปลพระสูตรฝ่ายมหายานนั้น ไม่เพียงได้ทำให้พุทธศาสนิกชนชาวไทยและชาวจีนจำนวนมาก ที่ศรัทธาพระพุทธศาสนาแบบจีนหรือมหายานได้มีความเข้าใจที่ถูกต้องตามคัมภีร์ฝ่ายมหายานยิ่งขึ้นเท่านั้น ชาวพุทธฝ่ายเถรวาทก็ยังได้มีความรู้ความเข้าใจ ได้สัมผัสพระธรรมคัมภีร์ฝ่ายมหายานโดยการอ่าน ซึ่งที่ผ่านมานั้นความรู้หรือตำราฝ่ายนิกายมหายานนั้น ถูกจำกัดอยู่แต่ในภาษาจีน จึงทำให้ชาวจีนยุคใหม่และชาวไทยจำนวนมากขาดความเข้าใจและศรัทธาที่ถูกต้อง งานแปลพระสูตรนี้ยังได้สร้างกระแสความสนใจและความตื่นตัวให้หน่วยงานหลายแห่งที่เกี่ยวข้อง ได้สนใจศึกษาและเผยแผ่พระสูตรทางมหายานอย่างจริงจัง