బెస్సేమర్ పద్ధతి
బెస్సేమర్ పద్ధతి అనేది కరిగించిన పిగ్ ఐరన్ నుండి భారీస్థాయిలో పారిశ్రామిక పద్ధతిలో ఉక్కును ఉత్పత్తి చేసిన తొలి చౌకైన పద్ధతి. ఈ పద్ధతిని కనిపెట్టిన హెన్రీ బెస్సేమర్ తదనంతరము అతని పేరు మీదుగా పేరు పెట్టబడినది, అతను ఈ పద్ధతి పై 1855లో విశిష్ట అధికారమును పొందాడు. ఈ పద్ధతి 1851 లో విలియం కెల్లీ చేత ఒంటరిగా అవిష్కరించబడింది. ఈ పద్ధతి పారిశ్రామిక స్థాయిలో కాకుండా ఐరోపా బయట చాలా వందల సంవత్సరముల పాటు వినియోగించబడింది. దీని యొక్క ముఖ్యమైన సూత్రము వచ్చేసి కరిగిన ఐరన్ గుండా గాలిని పంపించి భస్మీకరణము చేసి మలినములు తొలగించడముగా ఉంది. భస్మీకరణము కూడా ఐరన్ రాశి యొక్క ఉష్ణోగ్రతను పెంచుతుంది మరియు అది కరిగే ఉండేలా చేస్తుంది.
ఎంతో వేడికి కానీ కరగని ఒక మూల పదార్ధమును పొరలా వేసి చేసే పద్ధతి "మూల బెస్సేమర్ పద్దతి (బేసిక్ బెస్సేమర్ ప్రాసెస్)" లేదా దీనిని కనిపెట్టిన సిడ్నీ గిల్క్రిస్ట్ థామస్ తదనంతరము నుండి "గిల్క్రిస్ట్-థామస్ పద్ధతి " అని పిలవబడుతున్నది.
బెంజీన్
1825లో మొదటగా మైఖేల్ ఫారడే వెలుగించుటకు ఉపయోగించు వాయువు నుండి వేరు చేసి, దీనికి బైకార్బురేట్ ఆఫ్ హైడ్రోజన్ అని నామకరణం చేసాడు . 1833లో ఎయిల్హార్డ్ మిత్స్ చెర్లిష్ (Eilhard Mitscherlich) బెంజోయిక్ ఆమ్లం మరియు సున్నాన్ని కలిపి స్వేదన క్రియద్వారా బెంజీన్ ఉత్పత్తి చేసాడు. ఆయన రసాయన పదార్థాన్ని బెంజైన్ (benzin) అని పిలిచాడు. 1836 లో ఆగస్టు లారెంట్ (Auguste Laurent ) ఈ పదార్థానికి పేరును ఫేనే (phène) గా నిర్ణయించాడు. ఈ పదమే ఇంగ్లీషు పదం ఫెనోల్ ("phenol") కు మూలపదం. ఫెనోల్ అనునది హైడ్రోక్సిలేటేడ్ బెంజీన్. ఫెనైల్ (phenyl", ) అనునది బెంజీన్ నుండి హైడ్రోజన్ పరమాణువు (స్వేచ్ఛా రాడికల్ H•) ను వేరుచేయగా/ సారగ్రహణం చేయగా (abstraction) ఏర్పడిన రాడికల్ పదార్థం. 1845లో ఆగస్టు విలహేం వోన్ హోఫ్ మాన్ (August Wilhelm von Hofmann) తో పనిచేయునపుడు చార్లెస్ మాన్స్‌ఫీల్డ్ (Charles Mansfield) కోల్ తార్ నుండి బెంజీన్‌ను వేరు చేసాడు. నాలుగు సంవత్సారాల తరువాత చార్లెస్ మాన్స్‌ఫీల్డ్ మొదటిసారిగాపారిశ్రామిక స్థాయిలో, కోల్ తార్ విధానంపై ఆధారపడి బెంజీన్‌ను ఉత్పత్తి చేయడం ప్రారంభించాడు.