న్యూటన్ విశ్వగురుత్వాకర్షణ సిద్ధాంతం
చంద్రుడు, భూమి చుట్టూ ఒకసారి తిరిగి రావడానికి 27.3 రోజులు పడుతుంది. భూమికి, చంద్రునికి మధ్య గల దూరం సుమారుగా :formula_1 కి.మీ.లు ఉంటుంది. ఈ విలువలననుసరించి న్యూటన్ భూమి దిశగా చంద్రునికి ఉండే త్వరణాన్ని లెక్కించి, అది :formula_2గా ఉంటుందని కనుగొన్నాడు. అయితే మరి ఇంత త్వరణానికి కారణమయిన బలం ఏమయి ఉంటుందన ప్రశ్నకు సమాధానం అతని ప్రఖ్యాతి నొందిన చెట్టుపై నుండి పడుతున్న ఆపిల్ పండు పరిశీలన నుండే వెల్లడయింది. దాని ప్రకారం భూమి తనపై నున్న ప్రతీ దానిని తన కేంద్రం వైపుగా ఆకర్షించుతుంటుంది. ఈ ఆకర్షణ సిద్ధాంతం ఒక్క భూమికే గాక అన్ని ఖగోళ రాశులకూ వర్తిస్తుందని కూడా నిర్ధారించాడు. అంటే భూమి పైకి ఆపిల్ పండు పడటానికి ఏది కారణమయిందో, అదే చంద్రుని భూమి వైపుగా ఉంచడానికి పనిచేస్తున్నది. న్యూటన్ తాను చేసిన యోచన పర్యవసానంగా ఒక సార్వత్రిక సూత్రాన్ని వివరించారు. దీని ప్రకారం ఒక భూమి మాత్రమే కాక విశ్వంలోని అన్ని వస్తువులు ఇతర వస్తువులను పరస్పరం ఆకర్షించుకుంటున్నాయి. ఆ బలాన్ని గురుత్వబలం లేదా గురుత్వాకర్షణ బలం అంటారు. ఈ సూత్రాన్ని విశ్వ గురుత్వాకర్షణ నియమం అంటారు.
ఖగోళ భౌతిక శాస్త్రం
ఆరిస్టార్కస్ ఆఫ్ సామోస్ (c. 310–250 BC) మొట్టమొదటిసారి సౌర కుటుంబంలో సూర్యుని చుట్టూ కక్ష్యల్లో భూమి మరియు అన్ని ఇతర గ్రహాలు తిరుగుతున్నాయని ఊహించడం ద్వారా ఖగోళ పదార్థాల కదిలికలను వివరించవచ్చని ఒక అభిప్రాయాన్ని తెలిపాడు. దురదృష్టకరంగా, ఆ సమయంలోని భూ కేంద్రీయ ప్రపంచంలో, ఆరిస్టార్కస్ సూర్యకేంద్రక సిద్ధాంతం అసాధారణంగా మరియు అవిశ్వాసంగా భావించారు. శతాబ్దాల తర్వాత, 16వ శతాబ్దం ADలో కోపెర్నికన్ సూర్యకేంద్రక సిద్ధాంతం అభివృద్ధి అయ్యే వరకు సూర్యుడు మరియు ఇతర గ్రహాలు భూమి చుట్టూ తిరుగుతున్నాయనే స్పష్టమైన లోకజ్ఞానం ఉద్భవించకుండా ఉంది. దీనికి కారణంగా భూ కేంద్రీయ నమూనా ప్రాధాన్యతను చెప్పవచ్చు, దీనిని ప్టోలెమే (c. 83-161 AD), రోమన్ ఈజిప్ట్ నుండి ఒక హెలెనిజెడ్ ఖగోళ శాస్త్రవేత్త తన "ఆల్మాజెస్ట్" రచనలో పేర్కొన్నాడు.