రబ్బరు
భారతదేశంలో, వ్యాపారరీత్యా సహజ రబ్బరు సేద్యాన్ని బ్రిటిష్ వలసవచ్చిన వారు పరిచయం చేశారు, అయితే భారతదేశంలో వ్యాపార స్థాయిలో రబ్బరును పెంచడానికి ప్రయోగాత్మక ప్రయత్నాలు 1873నాటికి కలకత్తా, బొటానికల్ గార్డెన్స్‌లో ప్రారంభమయ్యాయి. భారతదేశంలోని మొట్టమొదటి వ్యాపార "హివీయా" సాగు 1902లో కేరళలో తెట్టేకాడులో ప్రారంభమైంది. 19వ మరియు ప్రారంభ 20వ శతాబ్దాల్లో, దీనిని తరచూ "ఇండియా రబ్బరు"గా పిలిచేవారు. కొన్ని రబ్బరు సాగులు బ్రిటీష్ వారు పాకిస్థాన్‌లో కూడా ప్రారంభించారు.
రబ్బరు
రబ్బరు పాలు కలిగిన ఇతర వృక్షాల్లో గుట్టా-పెర్చా ("పాలాక్యియమ్ గుట్టా", రబ్బరు ఫిగ్ ("ఫికస్ ఎలాస్టికా" ), పనామా రబ్బరు చెట్టు ("క్యాస్టిల్లా ఎలాస్టికా" ), జెముడు ("యుఫోర్బియా" సెప్.), లెటుస్, సాధారణ డాండెలైన్ ("టారాక్సాకమ్ ఆఫిసినాలే" ), రష్యన్ డాండెలైన్ ("టారాక్సాకమ్ కోక్-సాఘైజ్" ), "స్కోర్జోనెరా (టు-సాఘేజ్)" మరియు గుయాయులే ("పార్థెనియమ్ ఆర్జెంటాటమ్" ) లు ఉన్నాయి. అయితే ఇవి రబ్బరుకు ముఖ్యమైన వనరులు కానప్పటికీ, జర్మనీ రబ్బరు సరఫరాను కోల్పోయినప్పుడు వీటిలో కొన్నింటిని రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంలో ఉపయోగించింది. తర్వాత ఈ ప్రయత్నాలు కృత్రిమ రబ్బరుల అభివృద్ధిచే నిలిచిపోయాయి. కృత్రిమ రబ్బరు నుండి చెట్టు-నుండి తయారు చేసిన సహజ రబ్బరును వేరు చేయడానికి, కొన్నిసార్లు గమ్ రబ్బరు అని ఉపయోగిస్తారు.