తెలుగు
తెలుగు లిపి చాలవరకు ఉచ్చరించగల ఏకాక్షరాలతో ఉండి, ఎడమనుండి కుడికి, సరళమైన, సంక్లిష్టమైన అక్షరాల సరళితో కూడి ఉంటుంది. ఈ విధమైన ఉచ్చరించగల ఏకాక్షరాలు అనేకంగా ఉండడానికి ఆస్కారం ఉన్నందువల్ల, అక్షరాలు "అచ్చులు" (వొవెల్స్ లేదా స్వర్) మరియు "హల్లులు" (కాన్సొనెంట్స్ లేదా వ్యంజన్) అన్న ప్రధానమైన ప్రమాణాలను కలిగి ఉన్నాయి. హల్లుల రూపు వాటి వాడుకను బట్టి, సందర్భానుసారము మార్పు చెందుతూ ఉంటుంది. అచ్చుల ధ్వని వాటిలో లేనప్పుడు హల్లులు పరిశుద్ధమైనవిగా పరిగణించబడతాయి. అయితే, హల్లులను వ్రాయడానికీ, చదవడానికీ, అచ్చు "అ"ను చేర్చడం సాంప్రదాయకం. హల్లులు వేర్వేరు అచ్చులతో చేరినప్పుడు, అచ్చుఅంశం వర్ణ పరిచ్ఛేదముతో "మాత్రలు" అన్నసంకేతాలను ఉపయోగించడంతో గుర్తింపబడుతుంది. ఈ "మాత్రల" ఆకారాలు తమ తమ హల్లుల ఆకారాలకు ఎంతో విరుద్ధంగా ఉంటాయి. తెలుగులో ఒక వాక్యం "పూర్ణవిరామం"తో కానీ, "దీర్ఘవిరామం"తో కానీ ముగించబడుతుంది. అంకెలను గుర్తించడానికి తెలుగులో ప్రత్యేకంగా సంకేతాలున్నా, అరబిక్ అంకెలే విస్తృతంగానూ, సర్వసాధారణంగానూ ఉపయోగింపబడుతున్నాయి. ఈ విధంగా, తెలుగులో, 16 అచ్చులు, 3 విశేషఅచ్చులు, 41 హల్లులు చేరి మొత్తం 60 సంకేతాలు ఉన్నాయి.
స్క్రాబుల్
ఒక టర్న్‌లో మొత్తం ఏడు పలకలను ఉపయోగిస్తే వచ్చే 50 పాయింట్ల బోనస్ కారణంగా, అనేకమంది ఆటగాళ్లు వీలైనన్ని బింగోలను స్కోర్ చేయడంకోసం తమ రాక్‌లను ప్రత్యేకంగా నిర్వహిస్తారు. ఏడు లేదా ఎనిమిది అక్షరాల పదాలను రూపొందించడం సాధారణంగా అత్యున్నత స్కోరును సాధించడానికి వేగవంతమైన మార్గం A, E, I, N, R, S, మరియు T అక్షరాలు ఈ ప్రయోజనం కోసం చాలా ఉపయోగరమైన అక్షరాలు, కాబట్టి మంచి ఆటగాడు ఎంతో కొంత ప్రయోజనం సిద్ధించకుండా ఈ అక్షరాలను ఆడటానికి తిరస్కరిస్తాడు. ప్రతిగా, మంచి ఆటగాళ్లు ఆ ఆట అత్యున్నత స్కోరుకు సంబంధించినది కానప్పటికీ అవాంఛిత పలకలను ఆడడానికి తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తారు మరియు అవసరమైతే పలకలను మార్చుకోవడం కోసం టర్న్‌ను ఉపయోగిస్తారు.