నల్ల మిరియాలు
సుగంధ ద్రవ్యాలలో రారాజు మిరియం అందుకే దీన్ని క్వీన్ ఆఫ్ స్పిచెస్ అన్నారు. ఒకప్పుడు భారత దేశంలో అత్యధికంగా పండేవి. ప్రస్తుతం ఆస్థానాన్ని వియత్నాం స్వంతం చేసు కున్నది. ఆహారాల్లో రుచిని పెంచడానికి మిరియాలను వాడతారు. దీంతో ఆహారానికి మంచి రుచి వాసన వస్తుంది. అంతే కాదు మిరియాలను ముఖ్యంగా ఔషధంగా ఎక్కువగా వాడతారు. ఈ పద్ధతి మన దేశంలోనే ఎక్కువ. జలుబుకు, దగ్గుకు, గొంతు గర గరకు, ముక్కు దిబ్బడకు, అజీర్తికి ఇలా అనేక వ్యాధులకు మిరియాలను వాడతారు. ప్రస్తుతం మిరియాల వాడకంలో అమెరికన్లదే మొదటి స్థానం. మిరియాలను నూర్చే టప్పుడు వెలువడే పొట్టును ఒక సంచిలో వేసి దాన్ని ఒక దిండుగా వాడతారు. దాని వలన తలనొప్పి వంటి దీర్ఘ వ్యాధులు దూరం అవుతాయి. సాధారణంగా మిరియాలంటే నల్లటి మిరియాలే తెలుసు. కాని వాటిలో తెల్లనివి, ఆకుపచ్చనివి, ఎర్రనివి అరుదుగా గులాబి రంగువి కూడా వుంటాయి. మిరియాలకు పుట్టిల్లు మనదేశంలో మలబార్ ప్రాంతమైనా చాల ప్రాంతాలలో వీటిని పండిస్తున్నారు. పోషకాల విషయానికొస్తే చిట్టి మిరియాలలో పీచు పదార్థం, ఐరన్, మాంగనీసు, పొటాషియం, కాల్షియం, విటమిన్ సి ఎక్కువ పాళ్ళలో దొరుకు తాయి. అన్ని సుగంధ ద్రవ్యలకన్నా అత్యధిక విదేశీమారక ద్రవ్యాన్ని ఆర్జిస్తోంది. పలురకాల భూములు దీని సాగుకు అనుకూలమైనప్పటికీ 4.5-6.0 ఉదజని సూచికగల ఎర్ర లేటరైట్ నేలలు ఎక్కువ అనుకూలం. మిరియాలు తీగ జాతిపంట కనుక తీగలు పాకటానికి అనువుగా నిటారుగా పెరిగే చెట్లను పెంచుకోవాలి. సిల్వర్ ఓక్ అనే చెట్టు దీనికి సిరిపోతుంది. మిరియాల మొక్కలు నాటడానికి మూడేళ్లు ముందుగానే 2.5 - 3 మీటర్ల దూరంలో ఆధారపు చెట్లను నాటుకోవాలి. సాధారణంగా మిరియాల మొక్కల అడుగుభాగం నుంచి నేల బారున తీగలు పాకుతాయి. వీటిని రన్నర్ షూట్స్ అంటారు. ఫిబ్రవరి, మార్చి నెలల్లో నారుమడులు పోసుకొని మే - జూన్ నెలల్లో మొక్కలు నాటుకునేందుకు అనుకూలం. మొక్కలు మూడో సంవత్సరం నుంచి క్రమబద్ధమైన దిగుబడినిస్తాయి. మార్చి నెలలో గింజలు తయారవుతాయి. సాధారణంగా ఒకటి రెండు బెర్రీలు ఎర్రగా మారితే గుత్తులను కోయాలి. గుత్తులను చిన్న కుప్పలుగా పోసుకుని కాళ్ళతో తొక్కుతూ బెర్రీలను వేరు చేయాలి. బెర్రీలను పై చర్మం ముడతలుపడి నల్లగా తయ్యారయ్యే వరకు వారం రోజులదాకా ఎండలో వుంచాలి. ఒక హెక్టారుకు సుమారుగా 600 నుంచి 800 కిలోల ఎండు మిరియాల దిగుబడి వస్తుంది. ఈ పంటలో అధికంగా ఆశించే కుళ్ళు తెగులును నివారించడానికి కొన్ని చర్యలు తీసుకోవాలి. వర్షాకాలంలో నీరు నిలువకుండా చూడాలి.
బ్రాందీ
అనేక బ్రాందీలను ద్రాక్షల నుంచి స్వేదనం చేస్తుండటంతో, ప్రపంచంలో మంచి బ్రాందీలను ఉత్పత్తి చేసే ప్రాంతాలు సాధారణంగా బాగా ద్రాక్షను పండించే ప్రాంతాలుగా ఉన్నాయి. 19వ శతాబ్దం చివరి కాలానికి, పశ్చిమ ఐరోపా మార్కెట్ మరియు వాటి యొక్క విదేశీ సామ్రాజ్యాల్లో ఫ్రాన్స్ మరియు స్పెయిన్ బ్రాందీలు ఆధిపత్యం చెలాయించాయి, తూర్పు ఐరోపాలో బల్గేరియా, క్రిమెయా మరియు జార్జియాలతోపాటు నల్ల సముద్ర ప్రాంతంలో ఉత్పత్తి అయ్యే బ్రాందీలు ఆధిపత్యం కలిగివున్నాయి. 1880లో, డేవిడ్ సర్దార్జీష్విలీ జార్జియాలోని (తరువాత రష్యా సామ్రాజ్యంలో ఒక భాగం) బిలిసీలో తన కాగ్నాక్ కర్మాగారాన్ని స్థాపించాడు, ఈ ప్రాంతం టర్కీ, మధ్య ఆసియా మరియు పర్షియా వాణిజ్యమార్గాల కూడలిగా ఉంది. అర్మేనియా మరియు జార్జియా బ్రాందీలు (ఈ శకంలో కాగ్నాక్‌లుగా పిలువబడ్డాయి) ప్రపంచంలో అత్యుత్తమ బ్రాందీల్లో కొన్నింటిగా పరిగణించబడ్డాయి, 1900 దశకం ప్రారంభంలో ప్యారిస్ మరియు బ్రసెల్స్‌లో జరిగిన అంతర్జాతీయ ప్రదర్శనల్లో ఇవి వాటి ఫ్రెంచ్ ప్రత్యర్థి బ్రాందీల కంటే మెరుగైనవిగా గుర్తింపు పొందాయి. సెయింట్ పీటర్స్‌బర్గ్‌లోని రోమనోవ్ కోర్టు యొక్క గిడ్డంగి గృహాలు ప్రపంచంలో అతిపెద్ద కాగ్నాక్ మరియు వైన్‌ల సేకరణలుగా గుర్తించబడ్డాయి- వీటిలో ఎక్కువ మద్యసారాలు జార్జియాలోని ట్రాన్స్‌కాకసస్ ప్రాంతం నుంచి వచ్చేవి. 1917 అక్టోబరు విప్లవం సందర్భంగా, వింటర్ ప్యాలస్ ముట్టడితో, బోల్షెవిక్ విప్లవం వాస్తవానికి ఒక వారంపాటు నిలిచిపోయింది, ఈ సమయంలో ఆందోళనకారులు కాగ్నాక్ మరియు వైన్‌లను త్రాగుతూ గడిపారని తెలుస్తోంది. రష్యా మార్కెట్ ఎప్పుడూ ఎక్కువ బ్రాందీని వినియోగించే ప్రాంతంగా ఉంది, దీనిలో ఎక్కువ భాగం స్వదేశంలో తయారు చేసిన బ్రాందీతోపాటు, దిగుమతి చేసుకునే బ్రాందీ కూడా ఉంది. సీసాలపై క్రమాలు పశ్చిమ ఐరోపా నియమావళికి అనుగుణంగా ఉంటాయి. సోవియట్ శకంవ్యాప్తంగా, బ్రాందీ ఉత్పత్తి కమ్యూనిస్ట్ పాలనకు గర్వకారణంగా ఉండేది, వారు గొప్ప బ్రాందీలను తయారు చేయడం కొనసాగించారు-వీటిలో బాగా ప్రసిద్ధి చెందినవి 1967, 1977, మరియు 1987నాటి జూబ్లీ బ్రాందీలు. ఈ ఉత్పత్తుల వినియోగం తరువాత మిగిలిన సీసాలను తిరిగి సేకరించడం జరిగేది, వాటి నాణ్యత వలనే కాకుండా, చారిత్రక ప్రాధాన్యత కోసం వాటిని సేకరించేవారు.