రబ్బరు
భారతదేశంలో, వ్యాపారరీత్యా సహజ రబ్బరు సేద్యాన్ని బ్రిటిష్ వలసవచ్చిన వారు పరిచయం చేశారు, అయితే భారతదేశంలో వ్యాపార స్థాయిలో రబ్బరును పెంచడానికి ప్రయోగాత్మక ప్రయత్నాలు 1873నాటికి కలకత్తా, బొటానికల్ గార్డెన్స్‌లో ప్రారంభమయ్యాయి. భారతదేశంలోని మొట్టమొదటి వ్యాపార "హివీయా" సాగు 1902లో కేరళలో తెట్టేకాడులో ప్రారంభమైంది. 19వ మరియు ప్రారంభ 20వ శతాబ్దాల్లో, దీనిని తరచూ "ఇండియా రబ్బరు"గా పిలిచేవారు. కొన్ని రబ్బరు సాగులు బ్రిటీష్ వారు పాకిస్థాన్‌లో కూడా ప్రారంభించారు.
పురాన్ సింగ్
నూనెలను వడబోసే ప్లాంట్ ఒకటి లాహోర్ లో స్థాపించారు పురాన్ సింగ్. ఇషార్ దాస్, రాయ్ బహద్దూర్ శివ్ నాథ్ ల సహకారంతో ఈ ప్లాంట్ ను పెట్టారు ఆయన. థైమోల్, ఫెన్నెల్, నిమ్మ నూనెలను తయారు చేసేవారు ఆక్కడ. ఈ వ్యాపారం ఆయన తల్లితండ్రులకు ఇష్టం లేకపోవడంతో, వారితో గొడవ పడి వ్యాపారం వదిలేసి, డెహ్రాడూన్ వెళ్ళిపోయారు. కొన్నాళ్ళు స్వామీ రాం తీర్థ్ శిష్యునితో ఉన్నారు ఆయన.  డిసెంబరు 1904లో లాహోర్ తిరిగి వెళ్ళి ఆక్కడ డైమండ్ వి.జె.హిందూ టెక్నికల్ ఇన్స్టిట్యూట్ కు ప్రిన్సిపల్ గా పని చేయడం మొదలుపెట్టారు. తిరిగి 1906లో ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసి,  డెహ్రాడూన్ లో సబ్బుల ఫ్యాక్టరీ పెట్టారు పురాన్. కానీ కొన్నాళ్ళకు ఫ్యాక్టరీని అమ్మేశారు. తరువాత ఏప్రిల్ 1907లో డెహ్రాడూన్ లోని  ఫారెస్ట్ రీసెర్చ్ ఇన్స్టిట్యూట్ లో ఫారెస్ట్ కెమిస్ట్ గా ఉద్యోగంలో  చేరి, 1918లో ఉద్యోగ విరమణ చేశారు. ఆ తరువాత గ్వాలియర్ లోని ఎడారిలో దొరికే రోషా గ్రాస్, యూకలిప్టస్, పళ్ళ చెట్లను చూసి ఎంతో మురిసిపోయారు ఆయన. 1923-1924 మధ్యలో గ్వాలియర్ లోని సురయ్యాలో సర్ సుందర్ సింగ్ మజిథియాతో కలసి ఆయన పంచదార ఫ్యాక్టరీలో పనిచేశారు. పంచదారలు కాల్చిన ఎముకల పొడి  కలపకుండానే ఎలా శుద్ధి చేయాలో ఒక వినూత్న పద్ధతిని  కనుక్కున్నారు పురానా సింగ్. 1926లో నాంకనా సాహిహ్ వద్ద  పంజాబ్ ప్రభుత్వం నుండి కొంత భూమి కౌలుకు తీసుకుని రోషా గడ్డి  వ్యాపారం కోసం పెంచారు. 1928లో వరదలతో ఆయన  పెంచిన  పంటంతా కొట్టుకుపోయినా, తన పుస్తకాలను కాపాడుకొగలిగినందుకు  సంతోషించారు ఆయన. ఈ నష్టాన్ని వేదాంతపరంగా తీసుకున్నారు  పురాన్. ఈ సందర్భంగా ఒక కవిత కూడా రాశారు ఆయన. తన భవబంధాలు విముక్తి అయినట్టు భావించారు పురాన్.