బెస్సేమర్ పద్ధతి
బెస్సేమర్ పద్ధతి అనేది కరిగించిన పిగ్ ఐరన్ నుండి భారీస్థాయిలో పారిశ్రామిక పద్ధతిలో ఉక్కును ఉత్పత్తి చేసిన తొలి చౌకైన పద్ధతి. ఈ పద్ధతిని కనిపెట్టిన హెన్రీ బెస్సేమర్ తదనంతరము అతని పేరు మీదుగా పేరు పెట్టబడినది, అతను ఈ పద్ధతి పై 1855లో విశిష్ట అధికారమును పొందాడు. ఈ పద్ధతి 1851 లో విలియం కెల్లీ చేత ఒంటరిగా అవిష్కరించబడింది. ఈ పద్ధతి పారిశ్రామిక స్థాయిలో కాకుండా ఐరోపా బయట చాలా వందల సంవత్సరముల పాటు వినియోగించబడింది. దీని యొక్క ముఖ్యమైన సూత్రము వచ్చేసి కరిగిన ఐరన్ గుండా గాలిని పంపించి భస్మీకరణము చేసి మలినములు తొలగించడముగా ఉంది. భస్మీకరణము కూడా ఐరన్ రాశి యొక్క ఉష్ణోగ్రతను పెంచుతుంది మరియు అది కరిగే ఉండేలా చేస్తుంది.
ఎంతో వేడికి కానీ కరగని ఒక మూల పదార్ధమును పొరలా వేసి చేసే పద్ధతి "మూల బెస్సేమర్ పద్దతి (బేసిక్ బెస్సేమర్ ప్రాసెస్)" లేదా దీనిని కనిపెట్టిన సిడ్నీ గిల్క్రిస్ట్ థామస్ తదనంతరము నుండి "గిల్క్రిస్ట్-థామస్ పద్ధతి " అని పిలవబడుతున్నది.
అనిష్ప సంఖ్య
π సహేతుకంగా ఉండదని లాంబెర్ట్ (1761) లో నిరూపించాడు మరియు "n" సహేతుకమైనది అయితే ("n" = 0కానట్లయితే) "e" అహేతుకంగా ఉంటుంది. లాంబెర్ట్ ప్రమాణం తరచు అసంపూర్తి సూత్రంగా చెప్పబడుతున్నప్పటికీ, ఆధునిక మదింపు దీన్ని సంతృప్తికరంగా చెబుతూ బలపరుస్తోంది, వాస్తవానికి దాని కాలంలో ఇది అసాధారణమైన కచ్చితత్వంతో ఉండేది. బెస్సెల్–క్లిఫోర్డ్ ఫంక్షన్‌ని ప్రవేశపెట్టిన తర్వాత లెజెండ్రె (1794) πని అహేతుకమైనదని చూపించే ప్రమాణాన్ని అందించాడు, కనుక ఇది తదనుగుణంగా πని కూడా అహేతుకంగా ప్రతిపాదిస్తుంది. బీజాతీత సంఖ్యల ఉనికి మొదటి సారిగా లియోవెల్లె (1844, 1851) ద్వారా ప్రతిపాదించబడింది. తరువాత, జార్జ్ కాంటర్ (1873) లో మరొక భిన్నమైన పద్ధతిలో వీటి ఉనికిని అందించాడు, యధార్థాలలో ప్రతి విరామం కూడా బీజాతీత సంఖ్యలను కలిగి ఉంటుందని ఇది చూపించింది. చార్లెస్ హెర్మిట్ (1873) మొదటగా "e" బీజాతీతసంఖ్యను నిరూపించాడు, మరియు ఫెర్డినాండ్ వాన్ లిండెమాన్ (1882), హెర్మిట్ నిర్ధారణలనుంచి మొదలై πకి ఆ సంఖ్యనే చూపించాడు. లిండెమాన్ నిరూపణను వైయర్‌స్ట్రాస్ (1885) మరింతగా సులభతరం చేశాడు, దీన్ని డేవిడ్ హిల్బర్ట్ (1893), మరింత మెరుగుపర్చగా, చివరగా అడోల్ఫ్ హుర్విజ్ మరియు పాల్ ఆల్బర్ట్ గోర్డాన్ ప్రాథమిక సూత్రంగా రూపొందించారు.