రబ్బరు
భారతదేశంలో, వ్యాపారరీత్యా సహజ రబ్బరు సేద్యాన్ని బ్రిటిష్ వలసవచ్చిన వారు పరిచయం చేశారు, అయితే భారతదేశంలో వ్యాపార స్థాయిలో రబ్బరును పెంచడానికి ప్రయోగాత్మక ప్రయత్నాలు 1873నాటికి కలకత్తా, బొటానికల్ గార్డెన్స్‌లో ప్రారంభమయ్యాయి. భారతదేశంలోని మొట్టమొదటి వ్యాపార "హివీయా" సాగు 1902లో కేరళలో తెట్టేకాడులో ప్రారంభమైంది. 19వ మరియు ప్రారంభ 20వ శతాబ్దాల్లో, దీనిని తరచూ "ఇండియా రబ్బరు"గా పిలిచేవారు. కొన్ని రబ్బరు సాగులు బ్రిటీష్ వారు పాకిస్థాన్‌లో కూడా ప్రారంభించారు.
రబ్బరు
దాని స్వేచ్ఛా స్థితిలో, రబ్బరులో ఒకానొక స్థానాల వద్ద పరస్పరం అనుసంధానించబడిన పొడవైన, చుట్టబడిన పాలీమర్ గొలుసులను కలిగి ఉంటుంది. ఒక రెండు స్థానాల అనుసంధానాల మధ్య, ప్రతి మోనోమెర్ దాని సమీప దానికి స్వేచ్ఛగా భ్రమణం చేయగలదు, ఇది రెండు స్థిర స్థానాలకు అనుసంధానించిన చాలా వదులుగా ఉండే త్రాడు వలె ఒక భారీ సంఖ్యలో జ్యామితి రూపాలను ఊహించడానికి ప్రతి విభాగానికి గొలుసు పరిధిని అందిస్తుంది. గది ఉష్ణోగ్రత వద్ద, రబ్బరు తగినంత గతి శక్తిని నిల్వ చేసుకుంటుంది, దీని వలన గొలుసులోని ప్రతి విభాగం గజిబిజిగా ఊగిసలాడుతుంది, ఇది పైన పేర్కొన్న త్రాడులోని భాగం వలె గజిబిజిగా కదులుతుంది. రబ్బరు యొక్క జడోష్ణత నమూనాను 1934లో వెర్నెర్ కుహ్న్ అభివృద్ధి చేశాడు.