నల్ల మిరియాలు
సుగంధ ద్రవ్యాలలో రారాజు మిరియం అందుకే దీన్ని క్వీన్ ఆఫ్ స్పిచెస్ అన్నారు. ఒకప్పుడు భారత దేశంలో అత్యధికంగా పండేవి. ప్రస్తుతం ఆస్థానాన్ని వియత్నాం స్వంతం చేసు కున్నది. ఆహారాల్లో రుచిని పెంచడానికి మిరియాలను వాడతారు. దీంతో ఆహారానికి మంచి రుచి వాసన వస్తుంది. అంతే కాదు మిరియాలను ముఖ్యంగా ఔషధంగా ఎక్కువగా వాడతారు. ఈ పద్ధతి మన దేశంలోనే ఎక్కువ. జలుబుకు, దగ్గుకు, గొంతు గర గరకు, ముక్కు దిబ్బడకు, అజీర్తికి ఇలా అనేక వ్యాధులకు మిరియాలను వాడతారు. ప్రస్తుతం మిరియాల వాడకంలో అమెరికన్లదే మొదటి స్థానం. మిరియాలను నూర్చే టప్పుడు వెలువడే పొట్టును ఒక సంచిలో వేసి దాన్ని ఒక దిండుగా వాడతారు. దాని వలన తలనొప్పి వంటి దీర్ఘ వ్యాధులు దూరం అవుతాయి. సాధారణంగా మిరియాలంటే నల్లటి మిరియాలే తెలుసు. కాని వాటిలో తెల్లనివి, ఆకుపచ్చనివి, ఎర్రనివి అరుదుగా గులాబి రంగువి కూడా వుంటాయి. మిరియాలకు పుట్టిల్లు మనదేశంలో మలబార్ ప్రాంతమైనా చాల ప్రాంతాలలో వీటిని పండిస్తున్నారు. పోషకాల విషయానికొస్తే చిట్టి మిరియాలలో పీచు పదార్థం, ఐరన్, మాంగనీసు, పొటాషియం, కాల్షియం, విటమిన్ సి ఎక్కువ పాళ్ళలో దొరుకు తాయి. అన్ని సుగంధ ద్రవ్యలకన్నా అత్యధిక విదేశీమారక ద్రవ్యాన్ని ఆర్జిస్తోంది. పలురకాల భూములు దీని సాగుకు అనుకూలమైనప్పటికీ 4.5-6.0 ఉదజని సూచికగల ఎర్ర లేటరైట్ నేలలు ఎక్కువ అనుకూలం. మిరియాలు తీగ జాతిపంట కనుక తీగలు పాకటానికి అనువుగా నిటారుగా పెరిగే చెట్లను పెంచుకోవాలి. సిల్వర్ ఓక్ అనే చెట్టు దీనికి సిరిపోతుంది. మిరియాల మొక్కలు నాటడానికి మూడేళ్లు ముందుగానే 2.5 - 3 మీటర్ల దూరంలో ఆధారపు చెట్లను నాటుకోవాలి. సాధారణంగా మిరియాల మొక్కల అడుగుభాగం నుంచి నేల బారున తీగలు పాకుతాయి. వీటిని రన్నర్ షూట్స్ అంటారు. ఫిబ్రవరి, మార్చి నెలల్లో నారుమడులు పోసుకొని మే - జూన్ నెలల్లో మొక్కలు నాటుకునేందుకు అనుకూలం. మొక్కలు మూడో సంవత్సరం నుంచి క్రమబద్ధమైన దిగుబడినిస్తాయి. మార్చి నెలలో గింజలు తయారవుతాయి. సాధారణంగా ఒకటి రెండు బెర్రీలు ఎర్రగా మారితే గుత్తులను కోయాలి. గుత్తులను చిన్న కుప్పలుగా పోసుకుని కాళ్ళతో తొక్కుతూ బెర్రీలను వేరు చేయాలి. బెర్రీలను పై చర్మం ముడతలుపడి నల్లగా తయ్యారయ్యే వరకు వారం రోజులదాకా ఎండలో వుంచాలి. ఒక హెక్టారుకు సుమారుగా 600 నుంచి 800 కిలోల ఎండు మిరియాల దిగుబడి వస్తుంది. ఈ పంటలో అధికంగా ఆశించే కుళ్ళు తెగులును నివారించడానికి కొన్ని చర్యలు తీసుకోవాలి. వర్షాకాలంలో నీరు నిలువకుండా చూడాలి.
దక్షిణ కన్నడ జిల్లా
జిల్లా ప్రజలకు వ్యవసాయం ప్రధాన జివనాధారాంగా ఉంది. ఇతర రాష్ట్రాలు మరియు దేశాలలో స్థిరపడిన ప్రజలద్వారా వచ్చి పడుతున్న పెట్టుబడుల కారణంగా ప్రస్తుతం వ్యవసాయం మీద ఆసక్తి తగ్గుముఖం పడుతుంది. ఈ జిల్లా నుండి గుర్తించతగినంత మంది దేశంలోని ఇతర రాష్ట్రాలు మరియు గల్జ్ దేశాలలో పనిచేస్తూ ఉన్నారు. పొలాలు మరియు తోటలు నివాసగృహాలు మరియు 
షాపింగ్ కాంప్లెక్సులుగా మార్చబడుతున్నాయి. కూలీలు అధికం కావడం మరియు శ్రామికులు లభించక పోవడం మొదలైన కారణాలతో హార్టికల్చర్ కూడా వెనుకబడి పోతుంది. అసమానమైన భౌగోళిక పరిస్థితులు మరియు వ్యవసాయ భూములు చిన్న చిన్న భూభాగాలుగా ఉన్నందున యంత్రాలవాడకం సాధ్యపడడం లేదు. జిల్లాలో ప్రధానంగా వరి, కొబ్బరి, పోక, నల్లమిరియాలు మరియు కోకో పండించబడుతున్నాయి. వార్షికంగా వరి మూడు మార్లు పండించబడుతుంది. కార్తిక (యెనెల్) (మే నుండి అక్టోబరు) సుగ్గి (అక్టోబరు నుండి జనవరి) మరియు కొలకె (జనవరి నుండి ఏప్రిల్) మాసాలలో వరి పండించబడుతుంది. వరి పంటకు నీరు పుష్కలంగా లభించడమే అందుకు కారణం. సుగ్గి సీజన్లో కొన్ని ప్రాంతాలలో మినుములు పండించబడుతున్నాయి. కూరగాయలు మరియు పండ్లు మరియు పూతోటలు స్వంత ఉపయోగానికి పండించబడుతున్నాయి. వీటి అమ్మకం క్రమంగా తగ్గుముఖం పడుతుంది. వ్యవసాయ ఉత్పత్తుల సేకరణ కొరకు జిల్లాలోని పలు తాలూకాలలో (ఎ.పి.ఎం.సి) మార్కెట్ నిర్వహించబడుతుంది. మంగుళూరు లోని కులశేఖర వద్ద ది కర్నాటక మిల్క్ ఫెడరేషన్ పనిచేస్తుంది. ఈ ప్లాంటు వ్యవసాయదారుల పశువుల నుండి పాలను సేకరించి ప్రజలకు విక్రయిస్తుంది.