నల్ల మిరియాలు
సుగంధ ద్రవ్యాలలో రారాజు మిరియం అందుకే దీన్ని క్వీన్ ఆఫ్ స్పిచెస్ అన్నారు. ఒకప్పుడు భారత దేశంలో అత్యధికంగా పండేవి. ప్రస్తుతం ఆస్థానాన్ని వియత్నాం స్వంతం చేసు కున్నది. ఆహారాల్లో రుచిని పెంచడానికి మిరియాలను వాడతారు. దీంతో ఆహారానికి మంచి రుచి వాసన వస్తుంది. అంతే కాదు మిరియాలను ముఖ్యంగా ఔషధంగా ఎక్కువగా వాడతారు. ఈ పద్ధతి మన దేశంలోనే ఎక్కువ. జలుబుకు, దగ్గుకు, గొంతు గర గరకు, ముక్కు దిబ్బడకు, అజీర్తికి ఇలా అనేక వ్యాధులకు మిరియాలను వాడతారు. ప్రస్తుతం మిరియాల వాడకంలో అమెరికన్లదే మొదటి స్థానం. మిరియాలను నూర్చే టప్పుడు వెలువడే పొట్టును ఒక సంచిలో వేసి దాన్ని ఒక దిండుగా వాడతారు. దాని వలన తలనొప్పి వంటి దీర్ఘ వ్యాధులు దూరం అవుతాయి. సాధారణంగా మిరియాలంటే నల్లటి మిరియాలే తెలుసు. కాని వాటిలో తెల్లనివి, ఆకుపచ్చనివి, ఎర్రనివి అరుదుగా గులాబి రంగువి కూడా వుంటాయి. మిరియాలకు పుట్టిల్లు మనదేశంలో మలబార్ ప్రాంతమైనా చాల ప్రాంతాలలో వీటిని పండిస్తున్నారు. పోషకాల విషయానికొస్తే చిట్టి మిరియాలలో పీచు పదార్థం, ఐరన్, మాంగనీసు, పొటాషియం, కాల్షియం, విటమిన్ సి ఎక్కువ పాళ్ళలో దొరుకు తాయి. అన్ని సుగంధ ద్రవ్యలకన్నా అత్యధిక విదేశీమారక ద్రవ్యాన్ని ఆర్జిస్తోంది. పలురకాల భూములు దీని సాగుకు అనుకూలమైనప్పటికీ 4.5-6.0 ఉదజని సూచికగల ఎర్ర లేటరైట్ నేలలు ఎక్కువ అనుకూలం. మిరియాలు తీగ జాతిపంట కనుక తీగలు పాకటానికి అనువుగా నిటారుగా పెరిగే చెట్లను పెంచుకోవాలి. సిల్వర్ ఓక్ అనే చెట్టు దీనికి సిరిపోతుంది. మిరియాల మొక్కలు నాటడానికి మూడేళ్లు ముందుగానే 2.5 - 3 మీటర్ల దూరంలో ఆధారపు చెట్లను నాటుకోవాలి. సాధారణంగా మిరియాల మొక్కల అడుగుభాగం నుంచి నేల బారున తీగలు పాకుతాయి. వీటిని రన్నర్ షూట్స్ అంటారు. ఫిబ్రవరి, మార్చి నెలల్లో నారుమడులు పోసుకొని మే - జూన్ నెలల్లో మొక్కలు నాటుకునేందుకు అనుకూలం. మొక్కలు మూడో సంవత్సరం నుంచి క్రమబద్ధమైన దిగుబడినిస్తాయి. మార్చి నెలలో గింజలు తయారవుతాయి. సాధారణంగా ఒకటి రెండు బెర్రీలు ఎర్రగా మారితే గుత్తులను కోయాలి. గుత్తులను చిన్న కుప్పలుగా పోసుకుని కాళ్ళతో తొక్కుతూ బెర్రీలను వేరు చేయాలి. బెర్రీలను పై చర్మం ముడతలుపడి నల్లగా తయ్యారయ్యే వరకు వారం రోజులదాకా ఎండలో వుంచాలి. ఒక హెక్టారుకు సుమారుగా 600 నుంచి 800 కిలోల ఎండు మిరియాల దిగుబడి వస్తుంది. ఈ పంటలో అధికంగా ఆశించే కుళ్ళు తెగులును నివారించడానికి కొన్ని చర్యలు తీసుకోవాలి. వర్షాకాలంలో నీరు నిలువకుండా చూడాలి.
జన్యు మార్పిడి ఆహారపదార్ధములు
సగానికి పైగా జిఎం ఉత్పత్తులు అమెరికాలోనే వుండడం గమనార్హం. ఐరోపా యూనియన్‌లో అయితే కేవలం ఏడు దేశాలు మాత్రమే జిఎం ఉత్పత్తులను అనుమతించాయి. అనియంత్రిత వ్యవసాయ పద్ధతులపై ఐరోపా యూనియన్ నిషేధం కూడా విధించింది. ఆఫ్రికాలో కేవలం మూడు దేశాలు, భారత్, చైనా సహా ఆసియాలో మూడు దేశాలు జిఎం పంటలను అనుమతించాయి. భారత్ విషయానికి వస్తే 7.6 మిలియన్ హెక్టార్ల పంట పొలాలు జిఎం పరిధిలోకి వచ్చాయి. అంటే ఇక్కడ ఎక్కువగా జిఎం పంటలనే పండిస్తున్నారు. అయితే బీటీ కాటన్‌తోపోలిస్తే బీటీ వంకాయకు సంబంధించి అనూహ్యరీతిలో ప్రతిస్పందన వచ్చింది. దీన్ని వాణిజ్యపరమైన వినియోగంలోకి తీసుకొస్తే ప్రమాదకరమన్న వాస్తవాన్ని ప్రభుత్వం గుర్తించడానికి వారాల తరబడి నిరసనలు, ప్రదర్శనలు చేయాల్సి వచ్చింది. బయోటెక్నాలజీని అనుమతించకూడదని ఎవరూ అనరు గానీ సరైన పరిశోధనలు లేకుండా అధ్యయనం లేకుండా బహుళజాతి సంస్థల ఒత్తిళ్ళకు తలొగ్గి ప్రజారోగ్యాన్ని దెబ్బతీసే ప్రయత్నం ఎవరు చేసినా క్షమార్హం కాదు. విచక్షణ, వాస్తవికత అన్నది ఏ నిర్ణయానికైనా గీటురాయి కావాలి. బీటీ ప్రత్తి విషయంలో ఇంతగా నిరసనలు తలెత్తపోవడానికి కారణం అది ఆహార పంట కాకపోవడమే. కానీ వంకాయను కూడా వక్రంగా మార్చే ప్రయత్నం చేస్తే ఎవరూ సహించే పరిస్థితి వుండదు. బయోటెక్నాలజీ ప్రజలకు ఉపయుక్తం కావాలి. అప్పుడే దానికి సార్థకత. జిఎమ్ పంటలను పరీక్షించే సదుపాయాలు లేవు : జన్యు మార్పిడి పంటల వల్ల కలిగే మేలు లేదా కీడును అంచనా వేసేందుకు వీలుగా జీవసురక్షిత పరీక్షలు నిర్వహించడానికి వీలైన సదుపాయాలు దాదాపు వంద అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశాల్లో లేవని అమెరికాకు చెందిన మేధావులు అభిప్రాయపడుతున్నారు. మానవుల ఆరోగ్యం, జీవ వైవిధ్యంపై కలిగించే దుష్పరిణామాలను అంచనా వేయడానికి అనువైన సాంకేతిక పరిజ్ఞానం ఆయా దేశాల్లో అందుబాటులో లేదని వారు స్పష్టం చేస్తున్నారు. చాలా దేశాలు జిఎం పంటలు పండించడానికి ముందుకు వస్తున్నప్పటికీ ఈ రంగంలో అభివృద్ధి చాలా నెమ్మదిగా సాగుతున్నదని వారు పేర్కొన్నారు. లాభాలు, ఖర్చులు, ప్రభావాలు, సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని వివియోగించడం వంటి వాటిల్లో ఆయా దేశాలు తగిన శ్రద్ధ వహించడం లేదని వారు చెబుతున్నారు. ఆయా దేశాలు సరళమైన, సమర్ధవంతమైన జీవ వైవిధ్య నియంత్రణ విధానాలను అనుసరించాల్సిన అవసరం ఎంతైనా వున్నదని వారు అభిప్రాయపడుతున్నారు. బిటి వంకాయపై వివిధ రాష్ట్రప్రభుత్వాలు, ఆరోగ్య కార్యకర్తలు వ్యతిరేకతను వ్యక్తం చేస్తున్న నేపథ్యంలో ఈ నివేదిక వెలువరించడం గమనార్హం. మూలము :బి. రాజేశ్వరప్రసాద్ -- ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక