లోబోటోమి
లోబోటోమి (: "లోబ్ (మెదడు)" యొక్క; τομή – tome: "cut/slice") అనేది ఒక న్యూరోసర్జికల్ ప్రక్రియ, అది ఒక రకమైన సైకో సర్జరి, దానిని leukotomy లేదా leucotomy (గ్రీకు భాష λευκός – "leukos" : "స్పష్టమైన/తెల్లదయిన" మరియు ""టోమె" " ) అని కూడా పిలుస్తారు. దీనిలో ప్రిఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ నుండి మరియు అదే కార్టెక్స్ వరకు ఉండే సంబంధాలను కత్తిరించడం జరుగుతుంది, ప్రిఫ్రంటల్ కార్టెక్స్ అనేది, మెదడు యొక్క ఫ్రంటల్ లోబ్స్ యొక్క ముందరి భాగం. మొదట్లో ల్యూకోటోమిగా పేరొందిన ప్రక్రియ, 1935లో ప్రారంభమయిన దగ్గరి నుండి వివాదాస్పదంగా ఉన్నప్పటికీ, అది రెండు దశాబ్దాలకు పైగా ఒక ముఖ్యస్రవంతి ప్రక్రియ, దీనివల్ల తరచు సంభవించే మరియు తీవ్రము అయిన సైడ్ ఇఫెక్ట్స్ ఉంటాయన్న సాధారణ గుర్తింపు ఉన్నప్పటికీ సైకియాట్రిక్ (మరియు అప్పుడప్పుడూ ఇతర) స్థితులకు నిర్దేశించేవారు. 
1949లో శరీరధర్మ శాస్త్రం లేదా వైద్య నోబెల్ పురస్కారం ఆంటోనియో ఎగాస్ మోనిజ్‌కు వచ్చింది. కొన్ని రకాల తీవ్రమయిన మానసిక ఋగ్మతలలో ల్యూకోటోమికి సంబంధించిన గుణపర్చగల విలువను కనిపెట్టినందుకు గాను అతనికి ఈ పురస్కారం లభించింది.
ఆధునిక న్యూరోలెప్టిక్ (ఆంటిసైకోటిక్) ఔషధాలను ప్రవేశపెట్టినపుడు దాని ఉపయోగం యొక్క పురోభివృధ్ధి సమయం 1940వ దశాబ్దపు తొలి సంవత్సరాల నుండి 1950వ దశాబ్దపు మధ్య భాగం వరకు ఉండింది. 1951 వచ్చే సరికి యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో 20,000 లోబోటోమీలు చేసారు. ఈ ప్రక్రియ యొక్క తగ్గుదల తొందరపాటు చర్యగా కాకుండా క్రమక్రమంగా సంభవించింది. 1954లో ఆంటిసైకోటిక్ ఔషధం క్లోర్‌ప్రోమాజైన్ కెనడాలో ప్రవేశించాక ఒట్టావా యొక్క సైకియాట్రిక్ ఆసుపత్రులలో, ఉదాహరణకు, 1953లో 153 లోబోటోమీలు చేస్తే ఆ సంఖ్య 1961 నాటికి 58కి తగ్గింది.
శరీరశాస్త్రం
మధ్యయుగాల అనంతర కాలంలో చోటుచేసుకున్న పారిశ్రామిక విప్లవంతో పశ్చిమ దేశాలలో శరీరశాస్త్రం గురించి మరిన్ని పరిశోధనలు జరిగాయి. దాంతో శరీరనిర్మాణం, 
శరీరశాస్త్రంపై ఆధునిక అధ్యయనం వేగవంతమైంది. ఆండ్రియాస్ వెసాలియస్ మానవ శరీరనిర్మాణం పై ప్రభావవంతమైన గ్రంథం "డి హ్యూమాని కార్పోరిస్ ఫాబ్రికా" రచన చేశాడు. వెసాలియస్‌ను ఆధునిక మానవ శరీరనిర్మాణశాస్త్ర మూలపురుషునిగా చెప్పుకుంటారు. శరీరనిర్మాణ శాస్త్రవేత్త విలియం హార్వే 17వ శతాబ్దం లోనే రక్తప్రసరణ ప్రక్రియను కనిపెట్టాడు. శరీరం పనితీరును తెలుసుకునేందుకు జాగ్రత్తగా ప్రయోగాలు చేయటం, నిశిత పరిశీలనలను ప్రయోజనాత్మకంగా మేళవించి సమర్థవంతంగా రక్తప్రసరణ ప్రక్రియను ప్రదర్శనాపూర్వకంగా నిరూపించాడు. ఇది ప్రయోగాత్మక శరీరధర్మశాస్త్రం అభివృద్ధికి మూలం. హెర్మన్ బోయర్ హావేను కొన్నిసార్లు శరీరశాస్త్ర పితామహునిగా అభివర్ణిస్తారు. ఎందుకంటే ఆయన లైడెన్ నగరంలో ఈ శాస్త్రంపై అద్భుతంగా బోధించాడు. అంతేగాక పాఠ్య పుస్తకం "ఇన్‌స్టిట్యూషనిస్ మెడికా" (1708) ను రచించాడు.