లోబోటోమి
ఫ్రీమాన్ మొదటి ట్రాన్సార్బిటల్ లోబోటోమిని ఒక బ్రతికి ఉన్న రోగి పైన 1946లో చేసాడు. దాని సరళత్వం ఇది వరకటి జటిలమైన ప్రక్రియకు అవసరమయ్యే శస్త్రచికిత్సకు సంబంధించిన సౌలభ్యాలు లేని పిచ్చి ఆసుపత్రులలో కూడా ఈ రకమైన శస్త్రచికిత్సను చేయగలిగే అవకాశాన్ని సూచించింది (ఎక్కడయితే సాంప్రదాయికమైన అనస్థీషియా అందుబాటులో లేదో, అక్కడ రోగిని అపస్మారక స్థితిలోనిని తీసుకువెళ్ళడానికి ఎలెక్ట్రోకన్వల్సివ్ చికిత్సని ఉపయోగించాలని ఫ్రీమాన్ సూచించడం). 1947లో, ఫ్రీమాన్ మరియు వాట్స్ యొక్క భాగస్వామ్యం అంతమయ్యింది ఎందుకంటే ఫ్రీమాన్ లోబోటోమిని ఒక శస్త్రచికిత్స స్థాయి నుండి సరళమైన "కార్యాలయపు" ప్రక్రియగా మార్పు చేయడం వాట్స్‌కు గిట్టలేదు. 1940 నుండి 1944 మధ్యకాలంలో, యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో 684 లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సలు నిర్వహించబడ్డాయి. కానీ, ఫ్రీమాన్ మరియు వాట్స్ ద్వారా ఈ సాంకేతిక పద్ధతి యొక్క ఉద్వేగపూరితమైన ప్రచారాభ్యున్నతి వల్ల, ఆ సంఖ్యలు దశాబ్దం పూర్తయ్యేసరికి చాలా పదునుగా హెచ్చయినాయి. 1949లో, అంటే USలో లోబోటోమి శస్త్రచికిత్సలు తారాస్థాయి చేరుకున్న సంవత్సరంలో 5,074 ప్రక్రియలు చేపట్టడం జరిగింది, 1951వ సంవత్సరానికి USలో 18,608 మందికి లోబోటోమి శస్త్రచికిత్స చేయడం జరిగింది.
లోబోటోమి
లోబోటోమి అనేది ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు మొదటి సగంలో యూరోపులో అభివృధ్ధి చెందిన ఒకానొక విప్లవాత్మకమైన మరియు శస్త్రచికిత్సకు సంబంధించిన భౌతిక రోగచికిత్సల వరుసక్రమం. ఈ సైకియాట్రిక్ ఆవిష్కారాలు సైకియాట్రిక్ రోగులను ఆశ్రమాలకు పరిమితం చేసే సంస్కృతికి అడ్డుకట్టవేసాయి. రోగులను ఆశ్రమాలకు పరిమితం చేసే సంస్కృతి అనేక రకాల అతి తీవ్రమైన మానసిక వ్యాధులను తీవ్రమయిన కృషితో కూడా అసంతృప్తికరంగా చికిత్స చేయడం వల్ల లేదా అవి చికిత్సకు ప్రతికూలమైనవిగా ఉండడం వల్ల నిరాటంకంగా కొనసాగేది. ఈ కొత్త ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు తొలి సంవత్సరాల భౌతిక రోగచికిత్సలను ప్రాణాన్ని కాపాడే నిరాశ ఆతృతలతో కూడిన చివరి "వీరోచితమైన" చర్యగా వర్ణించారు, వీటిలో మలేరియల్ థెరపి ఫర్ జనరల్ పారెసిస్ ఆఫ్ ది ఇన్సేన్ (1917, బార్బిట్యురేట్ ఇండ్యూస్డ్ డీప్ స్లీప్ థెరపి (1920), ఇన్సులిన్ షాక్ థెరపి (1933), కార్డియాజోల్ షాక్ థెరపి (1934), మరియు ఎలెక్ట్రోకన్వల్సివ్ థెరపి (1938) ఉన్నాయి.