రబ్బరు
భారతదేశంలో, వ్యాపారరీత్యా సహజ రబ్బరు సేద్యాన్ని బ్రిటిష్ వలసవచ్చిన వారు పరిచయం చేశారు, అయితే భారతదేశంలో వ్యాపార స్థాయిలో రబ్బరును పెంచడానికి ప్రయోగాత్మక ప్రయత్నాలు 1873నాటికి కలకత్తా, బొటానికల్ గార్డెన్స్‌లో ప్రారంభమయ్యాయి. భారతదేశంలోని మొట్టమొదటి వ్యాపార "హివీయా" సాగు 1902లో కేరళలో తెట్టేకాడులో ప్రారంభమైంది. 19వ మరియు ప్రారంభ 20వ శతాబ్దాల్లో, దీనిని తరచూ "ఇండియా రబ్బరు"గా పిలిచేవారు. కొన్ని రబ్బరు సాగులు బ్రిటీష్ వారు పాకిస్థాన్‌లో కూడా ప్రారంభించారు.
రబ్బరు
అదనంగా, రబ్బరును కొన్నిసార్లు "ఎలాస్టిక్" అని పిలిచే ఒక ఫైబర్ వలె కూడా ఉత్పత్తి చేస్తున్నారు, ఇది వస్త్ర పరిశ్రమలో ముఖ్యపాత్రను పోషిస్తుంది ఎందుకంటే ఇది ఉత్తమ దీర్ఘకరణ మరియు పునరుద్ధరణ లక్షణాలను కలిగి ఉంది. ఈ ప్రయోజనాలు వలన, తయారు చేయబడిన రబ్బరు పైబర్‌ను తయారు చేసిన పదార్థం నుండి ఒక గుండ్రని ఫైబర్ లేదా దీర్ఘచతురస్ర ఫైబర్‌లు వలె రూపొందిస్తారు. దీని అత్యల్ప వర్ణ అనుకూలత, స్థితి మరియు కనిపించే తీరు కారణంగా, రబ్బరు ఫైబర్ అనేది నూలుతో లేదా మరొక ఫైబర్‌తో కప్పుతారు లేదా నేరుగా ఫ్యాబ్రిక్‌లోకి ఇతర నూలుతో కుడతారు. ఉదాహరణకు, ప్రారంభ 1900ల్లో, రబ్బరు నూలును వస్త్రాల ప్రారంభం స్థాయిలో ఉపయోగించారు. ఇప్పటికీ రబ్బరును వస్త్ర పరిశ్రమలో ఉపయోగిస్తున్న కారణంగా, దీని అత్యల్ప దృఢత్వం దానిని తక్కువ బరువు ఉండే వస్త్రాలకు మాత్రమే పరిమితం చేసింది ఎందుకంటే రబ్బరు పాలలో ఆక్సీకరణ కారకాలకు నిరోధక శక్తి లేదు మరియు ఇది దీర్ఘకాలం, సూర్యకాంతి, నూనె మరియు స్వేదనం వలన పాడయ్యే అవకాశం ఉంది. ఈ అడ్డంకులను అధిగమించడానికి ఒక పరిష్కారంగా, వస్త్ర పరిశ్రమ నియోప్రేన్‌ను ఉపయోగించడం ప్రారంభించింది, ఇది ఒక రకం కృత్రిమ రబ్బరు అలాగే స్పాండెక్స్‌‌ను (ఎలాస్టానే అని కూడా పిలుస్తారు) సర్వసాధారణంగా ఉపయోగించే మరొక ఎలాస్టోమెర్ ఫైబర్‌గా చెప్పవచ్చు, ఎందుకంటే ఇవి దృఢత్వం మరియు మన్నిక రెండింటిలోనూ రబ్బరు కంటే ఎక్కువ నాణ్యతను కలిగి ఉన్నాయి.