ఫిల్మ్
మొదట రూపొందించిన ఫోటోగ్రఫిక్ పళ్ళాలు మరియు ఫిలింలు నీలి రంగు, ఊదా రంగు మరియు పరారుణ కాంతిని మాత్రమే గుర్తించగలిగేవి. ఫలితంగా దృశ్యంలోని వర్ణ విలువలు ఊదా రంగు గాజు ముక్క ద్వారా చూస్తే ఎలా ఉండేవో అలా నమోదయ్యేవి. నీలి రంగులో ఉండే ఆకాశం, తెల్లగా, మేఘాలు ఉన్ననూ ఖాళీగా కనబడేది. ఆకుపచ్చ రంగులు లేతగా, పసుపు పచ్చ మరియు ఎరుపు రంగులు దాదాపు నలుపుగా కనబడేవి. ముఖం పైన చర్మం ఉన్న రంగు కంటే నలుపుగా, ముఖం పైన ఉండే ఎత్తుపల్లాలు లేదా మచ్చలు అతిశయంగా కనబడేవి. చక్కగా అగుపడే ఆకాశాన్ని ఇతర ఛాయాచిత్రాల నుండి తెచ్చి కావలసిన ఛాయచిత్రంలో ముద్రించటం, మచ్చలు మరియు ఎత్తుపల్లాలని తగ్గించటానికి ముఖాన్ని పౌడరుతో దట్టించటం వంటివి ఛాయాచిత్రకారులు చేసేవారు.
వర్ణాంధత్వం
ఇవి తరచూ "నీలిరంగు, ఆకుపచ్చ మరియు ఎరుపు రంగు" గ్రాహకాలుగా సూచించబడినప్పటికీ, ఇది పూర్తిగా సరికాదు. ప్రత్యేకించి, "ఎరుపురంగు" గ్రాహకం నిజానికి పసుపు రంగు ప్రాంతంలో దాని గరిష్ఠ సూక్ష్మగ్రాహ్యతను కలిగి ఉంటుంది. సాధారణ వర్ణ దృష్టి యొక్క సూక్ష్మగ్రాహ్యత వాస్తవంగా మూడు వ్యవస్థల యొక్క శోషణ వర్ణపటం మధ్య ఉండే అతివ్యాప్తతపై ఆధారపడి ఉంటుంది. విభిన్న రకాల శంకువులు విభిన్న స్థాయిలకు ప్రేరేపించబడినప్పుడు భిన్నమైన రంగులు గుర్తించబడుతాయి. ఉదాహరణకు, ఎరుపు రంగు కాంతి మిగిలిన ఇతర వాటి కంటే సుదీర్ఘ తరంగదైర్ఘ్యాల శంకువులను ప్రేరేపిస్తుంది. తరంగదైర్ఘ్యం తగ్గడం వల్ల మిగిలిన ఇతర రెండు శంకువు వ్యవస్థలు ఎక్కువగా ప్రేరేపించబడుతాయి. తద్వారా రంగులో క్రమానుగత మార్పు సంభవిస్తుంది.