స్నెల్ నియమం
వక్రీభవన సిద్ధాంతము గురించి మొదటగా బాగ్దాద్ కు చెందిన ఇబ్న్ శాల్, తన పుస్తకం "ఆన్ బర్నింగ్ మిర్రర్స్ అండ్ లెన్సెస్" లో వివరించాడు.అతను ఈ సిద్ధాంతాన్ని కటకముల ఆకారలని తెలుసుకొనదానికి ఉపయోగించాడు.1621 లో, Willebrord Snellius (Snell) అనే శాస్త్రవేత్త గణిత శాస్త్ర ప్రకారంగా స్నెల్స్ నియమాన్ని రాశాడు.ఫ్రెంచ్ లో స్నెల్స్ నియమాన్ని "la loi de Descartes" or "loi de Snell-Descartes " అని అంటారు.1678 లో స్నెల్స్ నియమాన్ని క్రిస్టియాన్ హుయ్గేన్స్ అనే శాస్త్రవేత్త సంపూర్ణంగా వివరించాడు.
న్యాయ మీమాంస
హార్ట్ అభిప్రాయంలో నియమాలను ప్రాథమిక నియమాలు (శీలానికి సంబంధించినవి) మరియు సెకండరీ నియమాలు (ప్రాథమిక నియమాలను అమలు జరిపేందుకు అధికారులకు ఇవ్వబడిన నియమాలు). సెకండరీ నియమాలను న్యాయబద్ధమైన నియమాలు (న్యాయ వివాదాలను పరిష్కరించేటందుకు, మార్పుకు సంబంధించిన నియమాలు (చట్టాలలో మార్పుకు అనుమతి నిచ్చేవి) మరియు గుర్తింపుకు సంబంధించిన నియమాలుగా (చట్టాల యొక్క ప్రామాణికతను పరీక్షించేందుకు అవకాశం ఇచ్చేవి) వర్గీకరించడం జరిగింది. గుర్తింపు నియమము అనేది సహజంగా అధికారులతో (ముఖ్యంగా న్యాయ మూర్తులతో) అమలు చేయబడుతూ కొన్ని చర్యలు మరియు నిర్ణయాలు చట్టాలకు మూలాలుగా గుర్తిస్తుంది. నీల్ మక్కోర్మిక్ 1981 లో హార్ట్ పై వ్రాసిన పుస్తకం ఆయన సిద్ధాంతాలను విమర్శించడమే కాక మక్కోర్మిక్ తనదైన సొంత సిద్ధాంతాన్ని ప్రతిపాదించేందుకు దోహదపడింది. ("ఇన్స్టిట్యూషన్స్ ఆఫ్ లా",2007 అనే ఈయన ఇటీవలి పుస్తకమే ఇందుకు ఉదాహరణ). రోనాల్డ్ ద్వార్కిన్, జాన్ ఫిన్స్ మరియు జోసెఫ్ రాజ్ ఇతర విమర్శకులలో ముఖ్యులు.