గృహహింస నిరోధక చట్టం
భారత ప్రభుత్వం గృహహింసని నేరంగా గుర్తించి గృహహింస నిరోధక చట్టం 2005ని తీసుకొచ్చింది. జమ్ము, కాశ్మీర్‌ తప్ప దేశమంతా ఈ చట్టం పరిధిలోకి వస్తుంది. ఇది ఒక సివిల్‌ చట్టం. నేరం చేసిన వాళ్ళను దండించడం కాకుండా బాధితులకు (స్తీలకు) ఉపశమనం కల్పించేదిశగా ఈ చట్టం ఏర్పడింది.
తన కుటుంబానికి సంబంధించినవారు, తన కుటుంబంలోని మగవారు (భర్త /బావ/మరిది/ అన్నదమ్ములు/మామ/ కొడుకు/అల్లుడు/తండ్రి) జరిపే ఎటువంటి హింస నుంచైనా మహిళలకు రక్షణ కల్పించేందుకు ఈ చట్టం ఏర్పాటు చేయటం జరిగింది.అంత కముందు వరకట్న వేధింపుల చట్టం (490ఎ) మాత్రమే ఉంది.
కుష్టువ్యాధి వ్యతిరేకపోరాటం
కుష్టువ్యాధిసోకిన వ్యక్తులపట్ల చూపే వివక్షను పూర్తిగా తొలగించాలి. అలా చేయటం వల్లనే భారతదేశం జరిపే కుష్టువ్యతిరేక పోరాటంలో నూతన అధ్యాయం ఆరంభం అవుతుంది. ఈ నివేదిక ముఖ్యంగా 2005 నుంచి ఈ కుష్టునిర్మూలన పధకంలో వైఫల్యాలను ఎత్తిచూపింది. రాజ్యాంగంలో ప్రతిపౌరునికి అందవలసిన ఆత్మాభిమానం, సమానత, స్వేచ్ఛల విషయంలో లా కమిషను నివేదిక స్పష్టమైన సిఫారసులు చేసింది.2010 లో ఐక్యరాజ్యసమితి కుష్టు సోకిన వారిపట్ల ఎటువంటి వివక్ష చూపగూడదని చేసిన తీర్మానం గురించి గుర్తు చేసింది. అంగవైకల్యాలు కలవారి హక్కులను గౌరవిస్తూ అంతర్జాతీయంగా 2007 లో చేసిన తీర్మానాలను అనుసరించి కూడా అది మన కర్తవ్యం. ఈ నివేదికలో ముఖ్యంగా ముచ్చటించింది సమాజం ఈ రోగబాధితుల పట్ల సమాజం చూపే చిన్నచూపు గురించే.
న్యాయం చేయవలసిన చట్టాలే వీరి పట్ల వివక్షను చూపుతున్నాయి. కనుక అటువంటి చట్టాలను తొలగించాలి లేదా సవరించాలి. ఉదాహరణకు-1956 జీవితబీమాచట్టం వీరిపట్ల వివక్ష చూపుతుంది. కుష్టు సోకిన వ్యక్తికి ప్రాణప్రమాదం ఎక్కువగా ఉంటుంది కనుక అధిక మొత్తం ప్రీమియం చెల్లించాలి అని చెపుతుంది. ఇంకా 1955 హిందూవివాహచట్టం, 1939 ముస్లిం వివాహరద్దు చట్టం వంటి వ్యక్తిగత చట్టాలు కూడా వివక్షను సమర్ధిస్తున్నాయి. కుష్టువ్యాధిని చికిత్సకు సాధ్యం కాని, తీవ్రమైన దానిలా పరిగణించాయి. వాళ్లకు అందవలసిన రక్షణలు అందకుండా ఈ చట్టాలు చేశాయి. కనుక ఈ రోగబాధితులను ఉద్యోగాలల్లో, విద్యాసంస్ధల్లో ప్రధాన జనవాహినిలో కలసిపోయేలా ఎటువం
టి వివక్ష లేని చట్టాలు కావాలని చెప్పారు.