వంగపండు ప్రసాదరావు
ఈయన పార్వతీపురం దగ్గర పెదబొండపల్లిలో 1943 జూన్ లో జన్మించారు. తండ్రి జగన్నాధం తల్లి చినతల్లి.2008, నవంబరు 23 న తెనాలిలో ఈయనకు బొల్లిముంత శివరామకృష్ణ సాహితీ అవార్డును బి.నరసింగరావు చేతులమీదుగా ప్రధానం చేశారు. ప్రజలకోసం బ్రతికిన నాజర్ లాంటి కళాకారుడని వంగపండును పోలుస్తారు. వంగపండు ప్రసాదరావు, గద్దర్తో కలిసి 1972లో పీపుల్స్ వార్ యొక్క సాంస్కృతిక విభాగమైన జన నాట్యమండలిని స్థాపించాడు. వంగపండు మూడు దశాబ్దాలలో 300కు పైగా పాటలు వ్రాశాడు. అందులో 12 పాటలు అన్ని గిరిజన మాండలికాలతో పాటు తమిళం, బెంగాళీ, కన్నడ మరియు హిందీ వంటి పది భారతీయ భాషలలోకి కూడా అనువదించబడినవి. "యంత్రమెట్టా నడుస్తు ఉందంటే..." అనే పాట ఒక ఆచార్యునిచే ఆంగ్లంలో కూడా అనువదించబడి అమెరికా, ఇంగ్లాండులో అభిమానం చూరగొన్నది. విప్లవ కవిత్వంలో పాట ప్రముఖ పాత్ర వహించింది. సుబ్బారావు పాణిగ్రాహి, వంగపండు ప్రసాదరావు, గద్దర్ మొదలైనవారు విప్లవ భావాలను ప్రజల దగ్గరకు తీసుకెళ్ళారు.జజ్జనకరి జజ్జనకరి జజ్జనకరి జనారే
గేటులు కాసిన సిన్నోడా/ మూటలు వోసిన కుర్రోడా/ ఎన్నాళ్లయి తిన్నావో/ ఎండుతొక్కలాగున్నావో/ అన్నాననకు రారన్నా/ నిన్నుదిన్న తుసపోతునుతన్న
కొండలు ఎక్కిన కోదోడా/ కట్టెలుగొట్టిన పేదోడా/ మంచులోన తొంగున్నావు/ మన్నుబెడ్డ కప్పుకున్నావు/ ఆ ఉన్నోడు తెగ తిన్నోడు/ నీ ఉసురుతగిలి మరి సవ్వకపోడు
భూమిని దున్నిన రైతన్నా/ ఏమీలేని కూలన్నా/ కాకిలాగ నువ్వున్నావు/ కావుకావు మంటున్నావు/ కాయితాలలో దాసిన భూములు/ కాల్చర నువ్వు కాగడాలతో
ఇనుపకొండ మీదున్నోడా/ ఇంజినులు కడుతున్నోడా/ ఎప్పుడు ఇంటికి వస్తావో/ ఎక్కడ పడి నువు సస్తావో/ ఆ దిక్కులేని సావు సచ్చేకన్నా/ వీరుడివై నువ్వు సావరా అన్నా
మట్టిని వోసిన మాలన్నా/ గట్టులు పోసిన కూలన్నా/ గునపామెత్తి పొడలేక/ గుండెలు పీకుతు ఉన్నాయా/ ఆ గుండెబలం మరి కావాలంటే/ రండిర అన్నా దండుగ ఎళ్దాం
ఎండిన గొంతుకుతీసి/ ఇంజను సైరనుచేసి
ఆరిన పేగులుతీసి/ ఆయిలు గొట్టాలుచేసి
నరం నరం తీగజేసి కరెంటెలుగు తెచ్చినోడా/ దివ్వలోన చమురులేక దిగులు వెుకం పెట్టకురా
నువ్వు మేడిపట్టి దున్నకున్న/ బువ్వ బుక్కలేడు ఎవడు/నువ్వు బురద మట్టి కుమ్మకుండ/ మేడ కట్టలేడు ఎవడు/ సుక్కసుక్క చెమటజేసి వెుక్కవెుక్క నువు పెంచితే/ ఆ పంటలన్ని పట్టుకెళ్లి బటాచోర్లు బతుకుతుండ్రు/ బాకుతియ్... బదులు చెయ్
నీలంరాజు గంగా ప్రసాదరావు
ఆయన సెప్టెబరు 5, 1927 న ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రంలోని ప్రకాశం జిల్లాలో జన్మించాడు. బాపట్లలోని వ్యవసాయ విశ్వవిద్యాలయంలో వ్యవసాయ బి.యస్సీ డిగ్రీని పొందాడు. ఆయన ఇండియన్ అగ్రికల్చరల్ రీసెర్చ్ ఇనిస్టిట్యూట్ నుండి మాస్టర్ డిగ్రీ పొందిన తరువాత 1958 లో బీహార్ విశ్వవిద్యాలయం నుండి పి.హెచ్.డి పొందాడు. చంద్రశేఖర్ ఆజాద్ యూనివర్శిటీ ఆఫ్ అగ్రికల్చరల్ అండ్ టెక్నాలజీ ఆయనను డాక్టర్ ఆఫ్ సైన్స్ పురస్కారాన్ని అందించింది. ఆయన వృత్తి జీవితం ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయంలొ అధ్యాపకునిగా ప్రారంభమైనది. కానీ తరువాత ఆయన ఇండియన్ అగ్రికచ్లరల్ రీసెర్చ్ ఇనిస్టిట్యూట్ లో జొన్న యొక్క ప్లాంట్ బ్రీడర్ గా చేరాడు. ఆయన ఆల్ ఇండియా జొన్న అభివృద్ది ప్రాజెక్టు కు కో ఆర్డినేటరుగానూ, హైదరాబాదు లోని ఐ.ఎ.ఆర్.ఐ కు అధితిగానూ సేవలనందించారు. ఆయన హైదరాబాదులోని వ్యవసాయ కళాశాలలోనూ మరియు న్యూఢిల్లీ లోని ఐ.ఎ.ఆర్.ఐ కాంపస్ లలో ఫాకల్టీ సభ్యునిగా పనిచెసాడు. ఆయన వసంతరావు నాయిక్ మరాఠ్వాడా అగ్రికల్చరల్ విశ్వవిద్యాలయం లో వైస్ ఛాన్సలర్ గా పనిచేసే ముందు పశ్చిమ ఆఫ్రికాలోని ఇంటర్నేషనల్ క్రాప్స్ రీసెర్చ్ ఇనిస్టిట్యూట్ ఫర్ ద సెమి-అరిడ్ ట్రాపిక్స్ లో జొన్న పెంపకందారునిగా సేవలనందించాడు. యునైటెడ్ స్టేట్స్ లోని ఫుడ్ అండ్ అగ్రికల్చరల్ ఆర్గనైజేషన్ లో కన్సల్టెండ్ గా కూడా పనిచేసాడు. ఆయన కృషి వల్ల హైబ్రిడ్ జొన్న రకాలు సీఎస్‌హెచ్ 1, సీఎస్‌హెచ్ 5, సీఎస్‌హెచ్ 9 వంటివి దేశంలో బాగా ప్రాచుర్యం పొందాయి. భారతదేశం మరియు ఆఫ్రికా దేశాలలో ఖరీఫ్ కాలంలో పంటలకు ఇవి ఎంతో సహాయపడ్డాయి.