స్నెల్ నియమం
వక్రీభవన సిద్ధాంతము గురించి మొదటగా బాగ్దాద్ కు చెందిన ఇబ్న్ శాల్, తన పుస్తకం "ఆన్ బర్నింగ్ మిర్రర్స్ అండ్ లెన్సెస్" లో వివరించాడు.అతను ఈ సిద్ధాంతాన్ని కటకముల ఆకారలని తెలుసుకొనదానికి ఉపయోగించాడు.1621 లో, Willebrord Snellius (Snell) అనే శాస్త్రవేత్త గణిత శాస్త్ర ప్రకారంగా స్నెల్స్ నియమాన్ని రాశాడు.ఫ్రెంచ్ లో స్నెల్స్ నియమాన్ని "la loi de Descartes" or "loi de Snell-Descartes " అని అంటారు.1678 లో స్నెల్స్ నియమాన్ని క్రిస్టియాన్ హుయ్గేన్స్ అనే శాస్త్రవేత్త సంపూర్ణంగా వివరించాడు.
హెర్బర్ట్ స్పెన్సర్
సింథటిక్ ఫిలాసఫీ యొక్క రెండవ ఉద్దేశంలో ఇవే నియమాలు అభివృద్ధికి నిర్దయాత్మకంగా దారితీశాయి. శాస్త్రీయ పద్ధతి యొక్క ఐకమత్యాన్ని నొక్కివక్కాళించిన కోంటేకు విరుద్ధంగా, స్పెన్సర్ శాస్త్రీయ విజ్ఞానం యొక్క ఐక్యాన్ని అన్ని సహజమైన నియమాల యొక్క ఆకృతిని ఒకే ప్రాథమిక చట్టంగా పరిణామ చట్టంగా కోరబడింది. ఈ విధానంలో, అతను ఎడిన్బర్గ్ ప్రచురణకర్త రాబర్ట్ చాంబర్స్ అతని అనామధేయమైన "వెస్టిజెస్ ఆఫ్ ది నాచురల్ హిస్టరీ ఆఫ్ క్రియేషన్" (1844) నమూనాను అనుసరించాడు. చార్లెస్ డార్విన్ యొక్క "ది ఆరిజన్ ఆఫ్ స్పీసెస్" ‌కు తేలికపాటి సూచకంగా ఉన్నప్పటికీ, చాంబర్స్ పుస్తకం నిజానికి శాస్త్రం యొక్క ఐక్యానికి ఉన్న కార్యక్రమం, ఇది లాప్లేస్ యొక్క నెబ్యులర్ హైపోథిసిస్ ను సౌర విధానం యొక్క మూలాన్ని మరియు లమార్క్ యొక్క జాతుల సిద్ధాంతం ప్రదర్శించటాన్ని లక్ష్యంగా కలిగి ఉంది, రెండు సందర్భాలలో (లెవెస్ పదసమూహంలో) 'పురోగమిస్తున్న అభివృద్ధి యొక్క ఒక ఘనమైన సాధారణీకరణం' రూపాంతరం ఉంది. చాంబర్స్, చాప్మన్ యొక్క మిత్రుల సంఘంతో సంబంధం కలిగి ఉన్నాడు మరియు సింథటిక్ ఫిలాసఫీకు అతని కృషి గుర్తింపు పొందని గణాంకంగా ఉంది.