వాక్యూమ్ క్లీనర్
హ్యూబెర్ట్ సెసిల్ బూత్ సాధారణంగా 1901లో మొట్టమొదటి మోటారు ఆధారిత వాక్యూమ్ క్లీనర్ సృష్టికర్తగా గుర్తించబడ్డాడు, అయితే వాస్తవానికి అతని వాక్యూమ్‌ను కనిపెట్టడానికి రెండు సంవత్సరాల ముందే 1899లో USA, మిసౌరీ, సెయింట్ లూయిస్‌లోని ఒక అమెరికన్ జాన్ తుర్మాన్ రూపొందించాడు. బూత్ రైళ్లల్లోని కుర్చీల నుండి దుమ్మును దులపడానికి ఉపయోగించే ఒక పరికరం యొక్క పనిని పరిశీలించాడు మరియు దుమ్మును పీల్చే యంత్రం మరింత ఉపయోగకరంగా ఉంటుందని భావించాడు. అతను ఒక చేతిరుమాలను ఒక రెస్టారెంట్ కుర్చీలో ఉంచి, చేతిరుమాలపై అతని నోటిని ఉంచిన తర్వాత చేతిరుమాలపై అతను పీల్చకలిగిన దుమ్మును పీల్చడం ద్వారా ఆ ఆలోచనను పరీక్షించాడు. చేతిరుమాల కింద చేరిన దుమ్ము మరియు ధూళిని చూసిన తర్వాత, అతను ఆ ఆలోచన పనిచేస్తుందని గుర్తించాడు. బూత్ పఫ్పింగ్ బెల్లీ అని పిలిచే ఒక పెద్ద పరికరాన్ని రూపొందించాడు, దీనిని అమలు చేయడానికి ముందుగా ఒక ఇంధన ఇంజిన్‌ను మరియు తర్వాత ఒక విద్యుత్ మోటారును ఉపయోగించాడు. ఇది గుర్రాలచే లాగబడుతుంది మరియు శుభ్రపర్చవల్సిన భవనం వెలుపల ఉంచబడుతుంది.
అలెగ్జాండర్ ఫ్లెమింగ్
మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం మొదలవడంతో సైనికులకు చికిత్సలు చేసే బృందానికి నాయకత్వం వహించాడు. గాయాలకు సూక్ష్మజీవుల వల్ల ఇన్ఫెక్షన్‌ సోకి చాలా మంది సైనికులు చనిపోవడాన్ని గమనించిన ఫ్లెమింగ్‌, యుద్ధానంతరం బ్యాక్టీరియాపై పరిశోధనలు చేయసాగాడు. వాటిలో భాగంగా 'స్టెఫైలో కోకి' (Staphylo cocci) సూక్ష్మజీవులపై పరిశోధన చేస్తుండగా ఓ రోజున చిన్న పొరపాటు జరిగింది. ఆ బ్యాక్టీరియా ఉన్న పాత్రలను బల్లపై పెట్టి మర్చిపోయి ఇంటికి వెళ్లిపోయాడు. ఆ మర్నాడు వచ్చి చూస్తే బయటి వాతావరణం ప్రభావం వల్ల ఓ పాత్రలో నీలిరంగులో బూజులాంటి తెట్టు (ఫంగస్‌) కట్టి ఉండడం గమనించాడు. చిత్రంగా ఆ బూజు ఆశించినంత మేరా పాత్రలో సూక్ష్మజీవులు నాశనమై కనిపించాయి. అంటే ఆ బూజులో సూక్ష్మజీవులను చంపే పదార్థమేదో ఉందన్నమాట! దాంతో ఫ్లెమింగ్‌ దానిపై పరిశోధనలు చేసి చిన్న కుంచెలాగా ఉండే పదార్థాన్ని వేరుచేయగలిగాడు. లాటిన్‌లో పెన్సిలియమ్‌ అంటే చిన్న కుంచె అనే అర్థం ఉండడంతో దానికి 'పెన్సిలిన్‌' అని పేరు పెట్టాడు. దాన్ని 1928లో కనిపెట్టగా, మరిన్ని పరిశోధనలు చేసి ఓ మందుగా మార్చి వాడుకలోకి తీసుకు రావడానికి 17 సంవత్సరాలు పట్టింది. దీంతో యాంటీబయాటిక్‌ యుగానికి నాంది పలికినట్టయింది.