భారతీయ రైలు రవాణా వ్యవస్థ
భారత దేశంలో రైల్వే వ్యవస్థ కొరకు 1832లో ప్రణాళిక రూపొందించినా, తరువాతి దశాబ్ద కా‍లం‍ వరకూ ఆ దిశలో ఒక్క అడుగూ పడలేదు. 1844 లో, అప్పటి గవర్నరు జనరలు, లార్డు హార్డింజ్ రైల్వే వ్య్వస్థ నెలకొల్పేందుకు ప్రైవేటు సంస్థలకు అనుమతి ఇచ్చాడు. రెండు కూత రైల్వే కంపెనీలను స్థాపించి, వాటికి సహాయపడవలసిందిగా ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీని అదేశించారు. ఇంగ్లండు లోని పెట్టుబడిదారుల ఆసక్తి కారణంగా తరువాతి కొద్ది సంవత్సరాలలో రైల్వే వ్యవస్థ త్వరిత గతిన ఏర్పడింది. 1851 ఏప్రిల్ 16 న మొదటి రైలు పనిచెయ్యడం మొదలుబెట్టింది. రూర్కీలో కట్టుబడి సామాగ్రిని మోసేందుకు దాన్ని వాడారు. కొన్నేళ్ళ తరువాత, 1853 ఏప్రిల్ 16 న బాంబే లోని బోరి నందర్, ఠాణాల మధ్య -34 కి.మీ.దూరం - మొట్టమొదటి ప్రయాణీకుల రైలును నడిపారు.
అసన్సోల్
బర్న్ అండ్ కో, ది ఇండియన్ ఐరన్ అండ్ స్టీల్ Co. Ltd.ని 1918లో ప్రోత్సహించారు. G.H. ఫెయిర్హర్స్ట్ బురన్పూర్ వాడ ప్లాంటును ఏర్పరచి నందుకు శ్లాఘించబడినారు (ఇది తరువాత హీరాపూర్ గా ప్రసిద్ధి చెందింది). సర్ రాజేంద్రనాథ్ మూకర్జీ మరియు T. లెస్లీ మార్టిన్ కూడా దీనితో సంబంధం కలిగి ఉన్నారు. సర్ బిరేన్ మూకర్జీ కొద్ది రోజుల తర్వాత చేరారు మరియు ప్లాంటు యొక్క అభివృద్ధిలో ముఖ్య పాత్ర పోషించారు. బురన్పూర్‌‌లో ఉక్కు ఉత్పత్తి 1922లో ఆరంభమయ్యింది. కుల్టి వర్క్స్ అఫ్ బెంగాల్ ఐరన్ 1936లో IISCOతో కలిసి పోయింది. స్టీల్ కార్పోరేషన్ ఆఫ్ బెంగాల్ (SCOB) 1939లో ఉక్కు తయారీ యొక్క సౌకర్యాలను బురన్పూర్ వద్ద స్థాపించింది. SCOB 1952లో IISCOతో చేరిపోయింది మరియు మార్టిన్ బర్న్ సంస్థ యొక్క అప్పటి నిర్వహణా ఏజంట్. ఇండియన్ స్టాండర్డ్ వాగన్ (ISW) (తర్వాత దీని పేరు బర్న్ స్టాండర్డ్ అని పెట్టారు) దాని యొక్క రైలు పెట్టెల పరిశ్రమను బురన్పూర్ లో ఏర్పాటు చేసింది.