మహాత్మా గాంధీ
"మోహన్ దాస్ కరంచంద్ గాంధీ" 1869 అక్టోబరు 2 వ తేదీన (శుక్ల నామ సంవత్సరం బాధ్రపద బహుళ ద్వాదశి శనివారం) గుజరాత్ లోని పోర్ బందర్లో ఒక సామాన్య సాంప్రదాయక కుటుంబములో జన్మించాడు. ఆయన తండ్రి పేరు కరంచంద్ గాంధీ. తల్లి పుతలీ బాయి. వారిది ఆచారములు బాగా పాటించే సభ్య కుటుంబము. మోహన్ దాస్ కరంచంద్ గాంధీ కాస్త నిదానముగా ఉండే బాలుడు. చిన్నతనమునుండి అబద్ధాలు చెప్పే పరిస్థితులకు దూరముగా ఉండే ప్రయత్నము చేశాడు. 13 ఏండ్ల వయసులో అప్పటి ఆచారము ప్రకారము కస్తూర్బాయితో వివాహము జరిగింది. వీరికి నలుగురు పిల్లలు (హరిలాల్ గాంధీ, మణిలాల్ గాంధీ, రామదాస్ గాంధీ, దేవదాస్ గాంధీ). చదువులో గాంధీ మధ్యస్థమైన విద్యార్థి. పోర్ బందర్ లోను, రాజ్‌కోట్ లోను ఆయన చదువు కొనసాగింది. 19 సంవత్సరాల వయసులో (1888 లో) న్యాయశాస్త్ర విద్యాభ్యాసానికి గాంధీ ఇంగ్లాండు వెళ్ళాడు. తల్లికిచ్చిన మాట ప్రకారము ఆయన మాంసానికి, మద్యానికి, స్త్రీ సాంగత్యానికి దూరంగా ఉన్నాడు. ఆయనకు బెర్నార్డ్ షా వంటి ఫేబియన్లతో పరిచయం ఏర్పడింది. అనేక మతాల పవిత్ర గ్రంథాలను చదివాడు. ఈ కాలములోనే ఆయన చదువూ, వ్యక్తిత్వమూ, ఆలోచనా సరళీ రూపు దిద్దుకొన్నాయి. 1891లో ఆయన పట్టభద్రుడై భారతదేశానికి తిరిగివచ్చాడు. బొంబాయి లోను, రాజ్‌కోట్ లోను ఆయన చేపట్టిన న్యాయవాద వృత్తి అంతగా రాణించలేదు. 1893లో దక్షిణాఫ్రికా లోని నాటల్‌లో ఒక న్యాయవాద (లా) కంపెనీలో సంవత్సరము కాంట్రాక్టు లభించింది.
కస్తూరిబాయి గాంధీ
జనవరి 1944లో, కస్తూరిబాయికి రెండుసార్లు గుండెపోటు వచ్చింది. ఆమె చాలాకాలం మంచంలోనే గడిపింది. అక్కడ కూడా ఆమెకు బాధ నుండి ఏమాత్రం ఉపశమనం దొరకలేదు. ఊపిరి అందకపోవటంతో కొన్నిసార్లు రాత్రిళ్ళు ఆమెకు నిద్ర కరువైంది. పరిచయం ఉన్న వైద్య విధానంలో చికిత్స కొరకు ఆత్రుతలో, కస్తూరిబాయిను ఒక ఆయుర్వేద వైద్యుడిని కలవవలసిందని చెప్పారు. పలు జాగుల తర్వాత (వీటిని గాంధీ అన్యాయముగా భావించాడు), ప్రభుత్వం సాంప్రదాయక భారతీయ వైద్యంలో నిపుణుడికి ఆమెకు చికిత్స చేయటానికి మరియు మందులను సూచించటానికి అనుమతి ఇచ్చింది. మొదట్లో ఆమెలో కొద్దిగా గుణం కనిపించింది- ఫిబ్రవరి రెండవ వారంలో కొద్దిగా కోలుకుని వరండాలో చక్రాల కుర్చీలో కొద్దిసేపు కూర్చుని, మాట్లాడేది... అప్పుడే ఆ జబ్బు మళ్ళీ తిరగబెట్టింది. ఆ వైద్యుడు ఆయుర్వేద మందు ఆమెకు ఇంక పనిచేయదు అని చెప్పాడు.
దిగజారిపోతున్న ఆమె ధైర్యానికి "నీకు త్వరలోనే బాగవుతుంది" అని చెపుతూ అండగా నిలవటానికి ప్రయత్నించిన వారికి, కస్తూరిబాయి ఇలా సమాధానం చెప్పేది, "లేదు, నా కాలం తీరిపోయింది."
ఆ సాయంత్రం సరిగ్గా ఏడు గంటల తర్వాత, దేవదాస్ మోహన్ దాసును మరియు వైద్యులను పక్కకు తీసుకువెళ్ళాడు. ఆమె పరిస్థితి చేతులు దాటిపోయిందని వైద్యులు చెప్పినా కూడా, బా జీవితాన్ని కాపాడే మందు ఇవ్వాలని అతను దీనంగా వేడుకున్నాడు. ఆ తరువాత అతను దాని గురించి ఈ విధంగా వర్ణించాడు "మా నాన్నతో నాకు జరిగిన వాదనలన్నింటిలో ఎన్నడూ లేనంత మధురమైనది". ప్రతి నాలుగు లేదా ఆరు గంటలకు ఒకసారి పెన్సిలిన్ ను సూదిమందు ద్వారా ఇవ్వాలని తెలుసుకున్న తర్వాత, మోహన్ దాస్ చివరకు తన చిన్న కుమారునికి ఆ ఆలోచన మానుకొమ్మని నచ్చచెప్పాడు. "ఆమె ఇన్ని బాధలు అనుభవించిన తర్వాత ఇంకా ఎందుకు నువ్వు నీ తల్లి వేదనను కొనసాగించాలని కోరుకుంటున్నావు?" అని గాంధీ అడిగాడు. అప్పుడు ఆయన ఈవిధంగా చెప్పాడు, "ఎంత అద్భుతమైన మందు వాడినా కూడా, ఇప్పుడు నువ్వు ఆమెకు నయం చెయ్యలేవు. కానీ నువ్వు పట్టుబడితే, నేను నీ దారికి అడ్డురాను."