లక్క
లక్కతో నిర్మించిన గదిలో ఆడ లక్క కీటకం నివసిస్తుంది. ఈ కీటకం అధో చర్మీయ గ్రంథులనుంచి లక్క అనే గుగ్గిలం వంటి పదార్థం ఉత్పత్తి అవుతుంది. ఈ లక్కా గృహ నివాసం వల్ల కీటకానికి శత్రువుల బారి నుంచి రక్షణ లభిస్తుంది. సంపర్కం జరిగాక ఆడ కీటకం వందల కొద్ది అండాలను గదిలో పెడుతుంది. అండాల నూచి సరూప శాబకాలు ఏర్పడతాయి. వీటికి రెక్కలు ఉండవు. ఇవి మొక్కలకు చెందిన రసాల మీద జీవిస్తాయి. ఒక్కొక్క సరూప శాబకం తన చర్మంలో ఉన్న గ్రంథుల నుంచి ఒక లక్క కవచాన్ని స్రవిస్తూ ఉంటుంది. ఇలా శాబకాలు తయారుచేసిన కవచాలన్నీ ఒక 'లక్కా గృహం'గా ఏర్పడుతుంది. దీనిలో సరూప శాబకాలు స్వేచ్ఛగా తిరుగుతుంటాయి. వీటిలో కొన్ని మగ కీటకాలుగా పెరిగి ఎగిరి పోతాయి. మిగిలినవి ఆడ కీటకాలుగా మారి లోపలే ఉంటూ లక్కను స్రవిస్తూ కొత్త గృహాలను తయారు చేసి వాటిలో అండాలను పెట్టడం ఆరంబిస్తాయి. 6 నుంచి 8 వారాలు గడిచాక సరూప శాబకాలు మూడు సార్లు నిర్మోచనం జరుపుకొని రూప విక్రియ చెందుతాయి.
హచికో కుక్క కథ
' 'హచికో: ఒక కుక్క కథ" 2009 లో వెలువడిన చలన చిత్రం. ఒక విశ్వాసపాత్రమైన "అకిటా ఇను", నామమాత్ర "హచికో" యొక్క వాస్తవ కథ ఆధారంగా నిర్మించబడ్డ చిత్రం. ఇది 1987 లో వెలువడిన చలనచిత్రం "నిహింగో" యొక్క పునర్నిర్మాణం ఈ చిత్రానికి "లాస్సే హాల్‌స్ట్రోమ్" దర్శకత్వం వహించారు. స్టీఫెన్ P. లిండ్సే రచించిన ఈ చిత్రానికి తారాగణం రిచర్డ్ గేర్, జాన్ అల్లెన్, మరియు సారా రోమర్.
ప్రేమంటే ఒక చిన్న పదంలోనో వాక్యం లోనో చెప్పలేనిది. నిజంగా చెప్పాలంటే ఒక నిర్దిష్టమైన రూపకల్పన చేయలేని భావతరంగం. జపాన్ లోని టోక్యో నగరంలో అడుగుపెడితే శిబుయ రైల్వే స్టేషను ఎదురుగా ఒక కూర్చొని ఉన్న కుక్క కాంస్య విగ్రహం కనపడుతుంది ఆ కుక్క పేరు హచికో (hachiko). అంతటి ఉన్నతమైన పేరు రావడం వెనుక ఉన్నా కన్నీటి కథ హచికో కథ.
1923 నవంబరు, ఒడాట్ (odate city) లో హచికో పుట్టింది, 1924 లో దాన్నిఇసబురో ఇనో ( Eisaburo Ueno) అనే ఒక కాలేజి ప్రొఫెసర్ టోక్యో తీసుకువచ్చాడు. అతని వెంట రోజు ఆ కుక్క పిల్ల హచికో కూడా ప్రొఫెసర్ తో పాటు శిబుయ రైల్వే స్టేషను వరకు వచ్చి ఆతను రైలు ఎక్కి వెళ్ళేవరకు ఉండేది. మళ్లీ సాయంత్రం ఆతను వచ్చేవరకు అతనికోసం వేచి ఉండేది. యిలా 1925 మే వరకు జరిగింది. ఒకరోజు రోజులాగే హచికో మరియు ప్రొఫెసర్ రైల్వే స్టేషనుకి వచ్చారు. ఆతను కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంది రోజులాగే హచికో. కానీ అక్కడ ప్రొఫెసర్ హఠాత్తుగా సేరెబ్రల్ హేమరేజ్ (cerebral hemorrhage ) తో చనిపోయాడు. ఈ విషయం ఏమి తెలియని హచికో మాత్రం తన యజమాని కోసం ఎదురుచూడడం మొదలెట్టింది. ప్రొఫెసర్ రాకకై వేచి ఉండి ఇంటికి పరుగులు తీసింది అక్కడ ఆతను కనిపించకపోవడంతో మళ్లీ రైలు రాక కోసం ఎదురుచూస్తూ రైల్వే స్టేషను దగ్గరే ఉండిపోయింది. ఒకరోజు రెండు రోజులు కాదు నెలలు గడుస్తున్న హచికో మాత్రం రోజు రైలు వచ్చేసరికి తన యజమాని రాక కోసం పరుగులు పెట్టేది.