రేబిస్
రేబీస్ ను పిచ్చికుక్క వ్యాధి, జలభీతి వ్యాధి (Hydrophobia) అని కూడా అంటారు. ఇది క్షీరదాలకు చెందిన జంతువుల నుండి జంతువులకు వ్యాపించే ఒక వైరల్ వ్యాధి. ఉదాహరణకు కుక్కలు, నక్కలు, తోడేళ్లు, పిల్లులు, ఎలుగుబంట్లు, కోతులు, తదితర కార్నివరస్ (carnivarous) జంతువులు. జబ్బుతో ఉన్న జంతువు మనిషికి కరిచినచో ఈ వ్యాధి మనుషులలో వ్యాప్తిచెందును. జంతువులలోనైనా, మనుషులలోనైనా ఈ వ్యాధి కనిపిస్తే చనిపోవడము తప్ప మందులేదు. పిచ్చికుక్క కరిచిన వెంటనే టీకాలు (వ్యాక్షిన్) వేసుకుంటే ప్రమాదమేమీ ఉండదు. నూటికి నూరుపాళ్లు సురక్షితము.
కౌబాయ్
1880ల నవకల్పనగా పేర్కొనే ముళ్లుగల వైరు పశువులు గడ్డిబీడులో అధికంగా మేయడం చేయకుండా, నిర్దిష్ట ప్రాంతాల్లోనే అవి మేసే విధంగా నిరోధిస్తుంది. టెక్సాస్ మరియు చుట్టుపక్కల ప్రాంతాల్లో పెరిగిన జనాభా వల్ల గడ్డిబీడుల యజమానులు వారి వ్యక్తిగత భూముల చుట్టూ కంచె ఏర్పాటు చేసుకోవాల్సి వచ్చింది. ఉత్తరంలో, అధిక మేత బహిరంగ ప్రదేశంపై ఒత్తిడి పెంచింది. దానివల్ల పశువులకు చలికాలంలో తగినంత పశుగ్రాసం లేకపోవడం మరియు పస్తులుండటం జరిగింది. ప్రత్యేకించి, 1886-1887 మధ్యకాలంలోని కఠినమైన చలికాలంలో వాయువ్యం అంతటా వేలాది పశువులు చనిపోయాయి. తద్వారా పశువుల పరిశ్రమ కుదేలయింది. 1890ల నాటికి, ముళ్ల కంచె కూడా ఉత్తర మైదానాల్లో ఒక ప్రమాణంగా మారింది మరియు మరియు అధిక శాతం భూమిని ఆవరించే విధంగా, టెక్సాస్ నుంచి కన్సాస్‌లోని రైల్‌హెడ్‌ల వరకు విస్తృతమైన పశువుల మందల అవసరం లేకుండా చేయడానికి రైలుమార్గాలను విస్తరించారు. మాంసం ప్యాకింగ్ కేంద్రాలను అతిపెద్ద గడ్డిబీడు ప్రాంతాలకు సమీపంలో ఏర్పాటు చేశారు. అందువల్ల, బహిరంగ ప్రదేశం యొక్క వయసుతో పనిలేకుండా పోయింది. అతిపెద్ద పశువుల మందలు ముగిసిపోయాయి. ఆధునిక పశువుల ట్రక్కు అభివృద్ధి చేయడానికి ముందు వరకు, పశువుల దొడ్లు మరియు ప్యాకింగ్ కేంద్రాలకు పశువులను గడ్డిబీడుల యజమానులు మందలుగా స్థానిక రైల్‌హెడ్‌లకు తోలుకుపోవాల్సి రావడంతో, చిన్న పశువుల మందలు సుమారు 1940ల వరకు ఉనికిలో ఉండేవి. మరోవైపు, అభివృద్ధి చెందుతోన్న పశ్చిమం అంతటా గడ్డిబీడులు కోకొల్లలుగా విస్తరించాయి. తద్వారా కౌబాయ్ పనికి మరింత గిరాకీ పెరిగింది. ఇప్పటికీ తక్కువ జీతాలే పొందుతున్నప్పటికీ, కొంత వరకు వారు స్థిరపడ్డారు.