انگاره صرف واژگانی چه کاربردی دارد؟
صرف توزیعی
در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز، که گاهی واژگان نامیده‌می‌شود (هرچند از کاربرد این اصطلاح اجتناب می‌گردد)، شامل تمام خوشه‌های معنایی و گاهی مشخصه‌های نحوی است که می‌توانند وارد محاسبات نحوی شوند. این‌ها مشخصه‌های قابل‌تعبیر یا غیرقابل‌تعبیر هستند (م: [+/- جاندار]، [+/- قابل‌شمارش]، و مانند آن) که در نحو از طریق عملکردهای نحوی سنتی (م: ادغام، حرکت، یا مطابقه در رویکرد کمینه‌گرا) دستکاری می‌شوند. این خوشه‌های مشخصه فاقد هرگونه محتوای واج‌شناختی هستند؛ محتوای واج‌شناختی تنها پس از مرحله بازنمون، که بعد از پایان تمام عملکردها است، برای آن‌ها تعیین‌می‌شود؛ بنابراین در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز از واژگان در دستور سنتی زایشی که شامل موارد واژگانی یک زبان (م: واژه‌ها و تکواژها) است، تفاوت دارد.
تحلیل واژگانی
بسیاری از زبان‌ها از نقطه ویرگول برای پایان جمله استفاده می‌کنند؛ که اغلب اجباری است، اما در بعضی زبان‌ها استفاده از نقطه ویرگول در متن اختیاری است. این کار در مرحله lexerصورت می‌گیرد. جایی که lexer یک نقطه ویرگول را به جریانی از توکن‌ها تبدیل می‌کند، با این وجود در جریان ورودی کاراکترها آماده نیست ف که درج نقطه ویرگول یا درج خودکار نقطه ویرگول نامیده می‌شود. در این مورد، نقطه ویرگول یک عبارت نرمال گرامی از زبان هست، اما ممکن است که به عنوان ورودی نباشد که تحلیل گر لغوی آن را اضافه می‌کند. نقطه ویرگول اختیاری است یا پایان دهنده یا این که بعضی اوقات به عنوان جداکننده از مرحلهٔ تجزیه به کار می‌رود، به ویژه در مورد کامای انتهایی(trailing commas) یا نقطه ویرگول.