آیا آینده می‌ تواند حال را تحت اثر قرار دهد ؟
آینده‌پژوهی
اندیشیدن دربارهٔ آینده برای کارها و اقدامات کنونی انسان امری ضروری است. واکنش بدون اندیشیدن به آینده امکان‌پذیر است، اما کنش امکان‌پذیر نیست، چرا که عمل نیاز به پیش‌بینی دارد. بدین ترتیب، تصویرهای آینده (آرمان‌ها، اهداف، مقاصد، امیدها، نگرانی‌ها و آرزوها) پیشران‌های اقدامات فعلی ما هستند؛ بنابراین آینده امری است که مردم می‌توانند آن را با اقدامات هدفمند خود طراحی کرده و شکل دهند. مردم برای آنکه خردمندانه عمل کنند، بایستی نسبت به پیامدهای اقدامات خود و دیگران آگاهی و شناخت کافی داشته باشند. همچنین واکنش‌های دیگران و نیروهایی را که خارج از کنترل آن‌هاست بررسی کنند. این پیامدها تنها در آینده خود را نشان می‌دهد. بدین ترتیب، افراد نه تنها می‌کوشند امور در حال رخ دادن را بفهمند، بلکه می‌کوشند اموری را که شاید رخ دهد یا بالقوه امکان رخ دادن دارد یا در شرایط خاصی در آینده اتفاق خواهد افتاد، نیز بشناسند. افراد با بهره بردن از این شناخت حدسی موقعیت کنونی خود را تشخیص داده، کارهایشان را دنبال کرده، از بستر زمان و فضای مادی و اجتماعی می‌گذرند.
قضیه توماس
در سال ۱۹۲۳، و.ا. توماس در توضیح دقیقی گفت هر گونه تعریف از یک وضعیت بر زمان حال تأثیر می‌گذارد. علاوه بر این، پس از مجموعه‌ای از تعاریف که فرد در آن دخیل است، چنین تعریفی همچنین «بتدریج [بر کل سیاست زندگی و شخصیت خود فرد [تأثیر] می‌گذارد». در نتیجه، توماس بر مسایل اجتماعی مانند صمیمیت، خانواده یا تحصیلات به عنوان نقش اساسی در موقعیت موقعیت هنگام تشخیص جهان اجتماعی تأکید کرد «که در آن می‌توان تأثیرات ذهنی را بر زندگی نشان داد و در نتیجه برای خیالبافی‌ها واقعی می‌شود».