دوره موروماچی
سال‌های آغازین این دوران (۱۳۳۶–۱۳۹۲) به سبب دوپاره بودن دربار پادشاهی، با نام دوره نان‌بوکو-چو یا دوره دربار شمالی و جنوبی نیز شناخته می‌شود. همچنین از سال ۱۴۶۷ تا پایان این دوره تاریخی را دوره سن‌گوکو یا دوره جنگ‌های داخلی ژاپن نیز می‌نامند.
جامعه ادو
شوگون‌سالاری آشیکاگا هنگامی که بر ژاپن به عنوان یک شوگون‌سالاری (باکوفو) فئودال در دوره موروماچی از سال ۱۳۳۸ تا ۱۵۷۳ بر ژاپن حکومت می‌کرد، یک سیستم طبقاتی آزاد را ایجاد کرد. سقوط شوگون‌سالاری آشیکاگا از سال ۱۴۶۷ به دوره سنگوکو (یا «عصر دولت‌های متخاصم») که با وضعیت آشفتگی اجتماعی و جنگ داخلی مدام همراه بود انجامید. توکوگاوا ایه‌یاسو از خاندان توکوگاوا و ارتش شرقی او پس از نبرد سکیگاهارا در سال ۱۶۰۰، با شکست ارتش غربی تویوتومی هیده‌یوری و پایان دادن به جنگ‌های داخلی سنگوکو، به عنوان پیروز میدان درآمد. ایه‌یاسو شوگون‌سالاری توکوگاوا را به عنوان یک دولت جدید فئودالی ژاپن تأسیس کرد که در آن خودش شوگون بود. با این حال، ایه‌یاسو به خصوص در مورد تحرک اجتماعی بسیار احتیاط می‌کرد، زیرا تویوتومی هیده‌یوشی، یکی از همسالان او و یک کانپاکو (مشاور سلطنتی) که قبل از او فرمانروای ژاپن شد، در طبقات پایین جامعه متولد شده بود و سپس و به قدرتمندترین شخصیت سیاسی ژاپن تبدیل شد. خاندان توکوگاوا سعی در از بین بردن هرگونه مخالفت احتمالی در سراسر جامعه ژاپن از بالا به پایین برای تحکیم حاکمیت خود داشت.