خودکشی
عواملی که خطر خودکشی را تحت تأثیر قرار می‌دهند، عبارتند از اختلالات روانی، مصرف نادرست دارو، حالات روانی، شرایط فرهنگی، خانوادگی و اجتماعی و ژنتیک.بیماری روانی و سوء مصرف مواد غالباً در کنار هم وجود دارند. سایر عوامل خطرآفرین عبارتند از اقدام به خودکشی قبلی، در دسترس بودن وسیله برای ارتکاب این عمل، سابقه خانوادگی خودکشی، یا وجود آسیب ضربه‌ای مغز. به عنوان مثال، میزان خودکشی در خانواده‌های دارای سلاح گرم بیش از خانواده‌های فاقد آن بوده‌است. عوامل اجتماعی و اقتصادی مانند بیکاری، فقر، خانه به‌دوشی و تبعیض نیز ممکن است فکر خودکشی را موجب شود. حدود ۱۵–۴۰٪ مردم یادداشت خودکشی از خود بجا می‌گذارند. به نظر می‌رسد ژنتیک در ۳۸٪ تا ۵۵٪ از رفتارهای خودکشی دخیل باشد. سربازان در معرض خطر خودکشی بیشتری هستند که این امر تا حدی ناشی از میزان بالاتر بیماری‌های روانی و مشکلات سلامت جسمی مربوط به جنگ است.
خودکشی در کره جنوبی
به‌طور متوسط، مردان دوبرابر بیش از زنان اقدام به خودکشی می‌کنند. اما نرخ تلاش برای خودکشی در میان زنان بالاتر است. برپایه پژوهشی، از آنجا که مردان از روش‌های خشن‌تر و کشنده‌تری برای خودکشی بهره می‌برند، آمار مرگ ناشی از خودکشی‌شان بیش از زنان است. میزان خطر مرگ در خودکشی مردان، ۳۷٫۱۸٪ و زنان، ۳۴٪ است. در تحقیقی مشخص شد که این بدین سبب است که زنان بیش‌تر برای جلب توجه اقدام به خودکشی نمایشی می‌کنند در حالی که مردان با قصد مرگ دست به این کار می‌زنند.