فعل کنایی
در پارسی، پاره‌ای از فعل‌های گذرا می‌توانند بدون ذکر مفعول به کار بروند، در حالی که حتی در چنین شرایطی دستورنویسان زبان فارسی معمولاً آن را گذرا حساب کرده‌اند، با این تفاوت که این عده «چیزی» و «کسی» را مفعول می‌دانند، در حقیقت آنها معتقدند که مفعول جمله ذکر نشده است. با این حال چنانچه این نوع کاربرد را ناگذر در نظر بگیریم بنا بر این اصل که ملاک گذرا بودن عمل و نقش فاعل نیست بلکه نیازمندی جمله به مفعول است، می‌توان گفت که بیشتر فعل‌های گذرا می‌توانند به صورت ناگذر به کار بروند، اما عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل گذرا با عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل ناگذر یکی است، مثلاً، «کاوه آش را خورد» (گذرا) و «کاوه خورد» (ناگذر)، که باز تنها تفاوت در این است که در دومی مشخص نیست چه خورده شد. در مقابل، در فارسی تعدادی از فعل‌ها کُنایی هستند به شکلی که می‌توان فعل را در دو جمله به گونه‌ای به کار برد که نقش فاعل تغییر کند. به عنوان مثال، «کاوه آش را پخت» (گذرا) و «آش پخت» (ناگذر).
تابع cons
تابع (با تلفظ یا ) در برنامه‌نویسی رایانه‌ای، یک تابع بنیادین در بیشتر گویش‌های زبان برنامه‌نویسی لیسپ است. لغت از واژه construct گرفته شده‌است و اشیای حافظه‌ای را می‌سازد که «دو» "مقدار" یا "اشاره‌گر به مقدار" را نگهداری می‌کند. به این اشیاء، سلول cons یا conses یا عبارت-s غیراتمی ("NATSes") یا زوج cons گفته می‌شود. در اصطلاحات فنی لیسپ، عبارت "to cons "x" onto "y"" به معنی ساخت یک شیء جدید با دستور codice_1 است. جفت به دست آمده یک‌نیمه سمت چپ دارد که به آن  گفته می‌شود (عنصر اول، یا محتوای ) و نیز یک نیمه سمت راست دارد (عنصر دوم، یا محتوای ) که به آن گفته می‌شود.