آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
نوسازی پایدار
در سر تا سر دنیا شهرها با تأثیرات زیست‌محیطی ناشی از توسعه شهری روبه رو هستند. مقدار زیادی از این توسعه در عرض‌های جغرافیایی نیمه حاره استوایی که شامل مناطق گرم و خشک می‌شود رخ می‌دهد. شهرسازی در این مناطق منجر به تراکم و هرز روی شهری و تغییر در کاربری زمین (که معمولاً بدون برنامه‌ریزی هستند) و می‌توانند عواقب زیست‌محیطی قابل ملاحظه‌ای داشته باشند. آب و هوای شهری که تحت تأثیر الگوی کاربری زمین، فعالیت‌های گرمازا وبافت فیزیکی ساخت و ساز شهری است تأثیر به سزایی بر آسایش محیط بیرون و همچنین مصرف انرژی ساختمان دارد. بنابراین ارزیابی اقلیم شهری و بهبود آن به معنای طراحی مناسب شهری می‌تواند شاید یک محیط زیست پاسخ گو در برابر استراتژی‌های مصرف بهینه انرژی ارائه دهد. شهرسازی به‌طور کلی همراه است با افزایش دمای هوای شبانه و تفاوت دمای شهری و روستایی با افزایش ساخت و ساز روبه افزایش می‌رود. در آب و هوای گرم این گرمای شهری موجب تشدید نارضایتی از دما و افزایش استفاده از سیستم‌های تهویه هوا می‌شود به هر حال در نواحی گرم و خشک سرمایش در شب مؤثرتر است به این علت که دمای هوا به میزان قابل توجهی افت می‌یابد، و گرمای شب در شهر مشکل کمتری ایجاد می‌کند در این موارد ماکزیمم دمای هوا و فشار دمایی در روز از اهمیت بیشتری برخوردار است.