هایده
هایده که نام اصلی او معصومه دده‌بالا بود، در تهران متولد شد. پدر وی محمد دده‌بالا و مادرش زینت بلغاری بود. هایده در ابتدا به‌واسطهٔ صدای توانمند، اپرایی و آلتو اش و سپس با پالودن صدایش به واسطهٔ دقت بیشتر، غزل‌سرایی و تنوع، برجسته شد. صدای هایده به لحاظ زیباشناختی با صدای آوازخوان دیگر موسیقی ایرانی، دلکش، که از وی قدیمی‌تر بود مقایسه می‌شد. در کنار توانایی صوتی درخور توجه، محبوبیت هایده در میان شنوندگان ایرانی، در درجهٔ اول به‌دلیل تسلط وی بر اصول بنیاد موسیقی، صدای زایا، مجموعه‌ای از آهنگ‌های ایرانی و اجرای ردیف‌های آواز بوده‌است. این اجراها جایگاه وی را در فهرست آوازخوان‌های برجستهٔ موسیقی ایرانی در سدهٔ بیستم میلادی تثبیت کرد. خواهر کوچک‌تر او، مهستی نیز از خوانندگان معروف ایرانی بود که حدود سه سال پیش از هایده خوانندگی را آغاز کرد.
عطیه معصومی
زمانی که ۸ سال داشت نقش دختری به نام «ملیحه» را در فیلم سینمایی پرنده کوچک خوشبختی (۱۳۶۷) ایفا کرد. وی در مورد ایفای نقش در این فیلم چنین گفته‌است:«اولین کار حرفه‌ای من با فیلم پرنده کوچک خوشبختی ساخته پوران درخشنده آغاز شد. ایشان برای انتخاب بازیگر نقش اصلی فیلمشان به مدرسه ما آمدند. باغچه‌بان جایی بود که من و دوستانم با عشق فراوان در آنجا به معنای واقعی زندگی می‌کردیم. مدیر مدرسه طبق نظر خودش پنج نفر از بچه‌ها را به خانم درخشنده معرفی کردند.»البته عطیه جزو پنج نفری که به پوران درخشنده معرفی شدند، نبود. اما وی توانست این نقش را به دست بیاورد؛ خودش ماجرای به دست آوردن نقش را چنین بازگو کرده‌است:«مدیر مدرسه‌مان اصلاً حواسش به من نبود و چند نفر دیگر را انتخاب کرد اما وقتی کارگردان از بازی آن‌ها خوشش نیامد من معرفی شدم. چند تا تست مختلف مثل راه‌رفتن، گریه کردن و حرف زدن دادم و درخشنده گفت این نقش را تو بهتر از هرکسی می‌توانی بازی کنی.» از دیگر آثار او بازی در فیلم سینمایی «شمعی در باد» (۱۳۸۲) و مجموعه‌های تلویزیونی «راه شب» (۱۳۸۵)، «بزنگاه» (۱۳۸۷) تله فیلم بلندترین شب سال (۱۳۸۹) و «بال‌های خیس» (۱۳۹۱) می‌باشد.