حمل بار از راه هوا
از هواپیما برای ورود کالاهایی که معمولاً دارای حجم کم و سرعت در وصول کال مطرح است استفاده می‌شود زیرا هر چند که محصولات وارده از طریق هوا هزینه بسته‌بندی و بیمه کمتری را به خود اختصاص می‌دهند ولی کرایه حمل بار محدودیت استفاده از این طریق را به وجود آورده‌است به خصوص آنکه معمولاً کالاهای مشخصی برای حمل و نقل هوایی پذیرفته می‌شود. از طرف دیگر رعایت ضوابط پیش‌بینی شده در قرارداد بین‌المللی هواپیمایی کشوری برای دول عضو لازم‌الاجرا می‌باشد که مواردی از قرارداد مورد بحث در ارتباط با ورود کالا وسایل گمرکی ذیلاً درج می‌گردد.
بادبرگردان
تاریخچه استفاده از بادبرگردان در فرودگاه‌ها به سال ۱۹۵۰ میلادی بازمی‌گردد. در سال ۱۹۶۰ اغلب فرودگاه‌ها از بادبرگردان با ارتفاع ۶ الی ۸ فوت (۱٫۸ الی ۲٫۴ متر) بهره می‌بردند، اما در سال ۱۹۹۰ و با روی کار آمدن هواپیماهایی همچون مک‌دانل داگلاس دی‌سی-۱۰ و ام‌دی-۱۱ که دارای موتور سوم بر روی ساختمان دم خود بودند، نیاز فرودگاه‌ها به بادبرگردان با ابعاد ۲ برابر و حتی ارتفاع بیش از ۳۵ فوت (۱۱ متر) بیش از پیش جلوه نمود. اکثر فرودگاه‌های دنیا و به‌ویژه آن‌هایی که دارای جاده و ساختمان‌های مجاور در اطراف باند می‌باشند، دیوار محافظ جریان جت را در ابتدای باند قرار می‌دهند. فرودگاه‌های واقع در مناطق متراکم شهری معمولاً در اطراف خزش‌راه‌ها (مسیرهای فرعی عبور هواپیما) و مناطق مرزی فرودگاه نیز از دیوارهای محافط استفاده می‌نمایند. اکثر بادبرگردان‌ها معمولاً گازهای خروجی را به سمت بالا منحرف می‌کنند. با این حال در پشت دیوارهای محافظ، شرایط لازم جهت ایجاد یک منطقه کم فشار و حاوی گازهای سمی وجود دارد. بادبرگردان‌ها به‌طور اختصاصی جهت مقابله با این مشکل طراحی شده‌اند و برای تحقق این منظور از صفحات متعدد، فاصله دار و دارای زوایای مختلف بهره می‌برند.