پل خواجو
این پل را همچنین پل شاه، پل بابا رکن‌الدین (مسیر رفتن به خانقاه و آرامگاه بابا رکن‌الدین و تخت فولاد) و پل حسن‌بیگ (نام پل قبلی که در زمان شاه‌عباس تخریب شد و این پل به جای آن ساخته شد) یا پل شیراز هم نامیده‌اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است، که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده‌است. در میانه پل خواجو، ساختمانی مخصوص، که به بیگلربیگی شهرت دارد بنا شده‌است، که برای اقامت موقتی شاه صفوی و خانواده او ایجاد شده بود و هم‌اکنون نیز وجود دارد و طاق‌های آن دارای تزئینات نقاشی بسیار زیبایی است و در واقع پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پل‌های زاینده رود مشهورتر است. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن /۱۲ متر است. این پل را به نام‌های دیگری نیز خوانده‌اند ولی به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو معروف است.
کسیان (چایپاره)
این پل از بناهای مربوط به دوره قاجاریه می‌باشد و بر روی رودخانه آغ چای ساخته شده و از لحاظ معماری در عصر خود بی نظیر بوده‌است. این پل علاوه بر قدمت، هم بدلیل برقراری ارتباط بین چند روستای چایپاره و هم بدلیل پیدا شدن سنگ نبشتهٔ اورارتویی بسطام هنگام انتقال سنگ‌های قلعه، از شهرت نسبتا" زیادی برخورداراست. تا قبل از احداث جاده ترانزیتی ایران اروپا در ۳ کیلومتری قره ضیاءالدین، مهم‌ترین راه ارتباطی منطقه جاده قدیمی خوی-ماکو (جاده حمزیان) بوده و در طول خود از خوی تا ماکو دارای ۴ دهنه پل بوده که مهم‌ترین آن‌ها پل کسیان یا در اصطلاح محلی ((دوقوز گوز)) به معنای نه دهنه در کنار روستای کسیان می‌باشد. دلیل این نامگذاری وجود نه دهنه در بدنه این پل می‌باشد.