سبک‌شناسی معماری ایرانی
معماری ایران دارای ویژگی‌هایی است که در مقایسه با معماری کشورهای دیگر جهان از ارزشی بخصوص برخوردار است: ویژگی‌هایی چون طراحی مناسب، محاسبات دقیق، فرم درست پوشش، رعایت مسائل فنی و علمی در ساختمان، ایوان‌های رفیع، ستون‌های بلند و بالاخره تزئینات گوناگون که هریک در عین سادگی معرف شکوه معماری ایران است. به‌طور کلی می‌توان معماری ایرانی را در این ۵ اصل یاد شده توسط محمدکریم پیرنیا مشاهده کرد.
شهین پزشکی
وی عقیده دارد که فرم سرو استفاده شده در نمادهای هخامنشی متفاوت با طرح سروی است که در پارچه‌های ایرانی استفاده می‌شود و قامت کشیده و بلند سرو در طی سال‌ها به تدریج خمیده شده بطوری‌که پس از مدتی به جقه همایونی تبدیل شده‌است. همچنین نقش‌های شاخ قوچ، گردونه خورشید، گل چهار پر (نماد چهار عنصر اصلی طبیعت شامل آب، باد، خاک و آتش) و نقوش ساده پرندگان در حال پرواز توانسته در دوره‌های مختلف تاریخی و مذهبی به نسلهای بعدی انتقال یابد. در پژوهشهایی که انجام داده دریافته که لندره دوزی نوعی از سوزن دوزی و در حقیقت هنر معرق پارچه‌است که همراه با نقوش ایرانی و طرحهایی همانند گل‌های شاه عباسی، ختایی و اسلیمی در شمال ایران مرسوم بوده ولی در حال حاضر اطلاعات بیشتری از آن در دست نیست. وی در چگونگی استفاده از ۶ رنگ سنتی و اصلی ایران (لاکی، لاجوردی، نیلی، سفید، گلناری، آتشی و ماشی) عقیده دارد که این رنگها همواره مورد استفاده بوده‌اند ولی نحوه استفاده از آن‌ها در منطقه‌های مختلف جغرافیایی ارتباط مستقیمی با روحیه افراد همان منطقه داشته‌است.