خودکشی
عواملی که خطر خودکشی را تحت تأثیر قرار می‌دهند، عبارتند از اختلالات روانی، مصرف نادرست دارو، حالات روانی، شرایط فرهنگی، خانوادگی و اجتماعی و ژنتیک.بیماری روانی و سوء مصرف مواد غالباً در کنار هم وجود دارند. سایر عوامل خطرآفرین عبارتند از اقدام به خودکشی قبلی، در دسترس بودن وسیله برای ارتکاب این عمل، سابقه خانوادگی خودکشی، یا وجود آسیب ضربه‌ای مغز. به عنوان مثال، میزان خودکشی در خانواده‌های دارای سلاح گرم بیش از خانواده‌های فاقد آن بوده‌است. عوامل اجتماعی و اقتصادی مانند بیکاری، فقر، خانه به‌دوشی و تبعیض نیز ممکن است فکر خودکشی را موجب شود. حدود ۱۵–۴۰٪ مردم یادداشت خودکشی از خود بجا می‌گذارند. به نظر می‌رسد ژنتیک در ۳۸٪ تا ۵۵٪ از رفتارهای خودکشی دخیل باشد. سربازان در معرض خطر خودکشی بیشتری هستند که این امر تا حدی ناشی از میزان بالاتر بیماری‌های روانی و مشکلات سلامت جسمی مربوط به جنگ است.
خودکشی (کتاب دورکیم)
خودکشی ناشی از نابسامانی بیانگر [[انحطاط اخلاقی]] فرد و عدم جهت‌گیری اجتماعی است که با تحولات اجتماعی و اقتصادی چشمگیر مرتبط است. این خودکشی، محصول مقررات‌زدایی اخلاقی و عدم تعریف خواسته‌های مشروع از طریق محدودسازی [[اخلاق اجتماعی]] است که می‌تواند معنا و نظمی را بر وجدان فرد تحمیل کند. این نوع، نشانه شکست [[توسعه اقتصادی]] و [[تقسیم کار]] در تولید [[همبستگی ارگانیکی]] مورد نظر دورکیم است. مردم نمی‌دانند در جوامع خود در کجا قرار می‌گیرند. دورکیم توضیح می‌دهد بی‌نظمی اخلاقی حاکم است و افراد حدود خواسته‌های خود را نمی‌دانند و دائماً در حالت ناامیدی هستند. این خودکشی می‌تواند زمانی رخ دهد که آنها دچار تغییرات شدید در ثروت شوند. در حالی که این امر شامل [[بحران اقتصادی]] می‌شود، همچنین می‌تواند شامل دستاوردهای بادآورده باشد - در هر دو مورد ، انتظارات پیشین از زندگی کنار گذاشته می‌شود و انتظارات جدیدی مورد نیاز است تا افراد بتوانند وضع جدید خود را در رابطه با محدودیت‌های جدید هماهنگ کنند.