راج بریتانیا
راج بریتانیا تقریباً شامل تمام هند، پاکستان، میانمار و بنگلادش امروزی، به جز مناطقی چون گوآ و پوندیچری که مستعمرات دیگر ملت‌های اروپایی بودند، می‌شده‌است. این مناطق بسیار متنوع هستند و شامل کوه‌های هیمالیا، دشت‌های حاصلخیز سیلابی، جلگه سند و گنگ، یک خط ساحلی طولانی، جنگل‌های خشک استوایی، مناطق مرتفع و بیابان تار می‌شوند. علاوه بر اینها، در برهه‌های مختلف، شامل عدن (از ۱۸۵۸ تا ۱۹۳۷)، برمه سفلی (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، برمه علیا (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، سومالی لند (۱۸۸۴–۱۸۹۸) و سنگاپور (۱۸۵۸–۱۸۶۷) می‌شد. برمه از هند جدا شد و به‌طور مستقیم توسط تاج انگلیس از سال ۱۹۳۷ تا استقلال آن در ۱۹۴۸ اداره می‌شد. برمه از هند جدا شد و از سال ۱۹۳۷ تا زمان استقلالش در سال ۱۹۴۸، به عنوان مستعمره ای جداگانه توسط انگلیس اداره می‌شد. کشورهای ساحل آشتی خلیج فارس و دولت‌های مقیم خلیج فارس و ایالت‌های شاهزاده ای و همچنین استان‌های هند انگلیس تا سال ۱۹۴۷ جزو این حکومت بودند و از روپیه به عنوان واحد پول خود استفاده می‌کردند.
ملی‌گرایی آمریکایی
ایالات متحده خاستگاهش را در مستعمره‌هایی ردیابی می‌کند که توسط پادشاهی انگلستان در اوایل قرن ۱۷ تشکیل شدند. هر مستعمره مستقلاً حکمرانی می‌شد و تحت سلطهٔ خاندان سلطنتی بریتانیا بود. یک مستعمره‌نشین نسبت به هیچ مستعمره‌ای به جز مستعمرهٔ خودش وظیفه و تعهدی نداشت. تا ۱۷۳۲ پادشاهی بریتانیای کبیر ۱۳ مستعمره در آمریکای بریتانیا داشت. وقتی مستعره‌ها به هنگام جنگ فرانسه و سرخپوستان احساس خطر کردند، طرح آلبانی پیشنهاد کرد تا اتحادی میان مستعمره‌ها برقرار گردد. اگرچه این طرح با شکست مواجه شد ولی زمینه‌ها را برای بحث‌های آینده پیرامون استقلال فراهم آورد.