کشاورزی در ایران
در دوران رضاشاه، پا به پای پیشرفت‌های صنعتی، اجرای برنامه‌های گسترش بخش کشاورزی و دامداری ایران نیز صورت گرفت. کشاورزی سنتی ایران، برای نخستین‌بار مکانیزه شد و اصول کار وارد آن شد. هرچند که مکانیزه‌شدن کشاورزی، سراسری نبود و تنها در نقاطی خاص روی داده‌است. شبکه‌های آبیاری، بندها و مهارسازی آب، کمک کرد تا سطح کشاورزی در همهٔ نقاط این کشور، به ویژه در استان‌های آذربایجان، خراسان، کردستان، کرمانشاه، گرگان، گیلان، مازندران و اطراف تهران تا چندین برابر افزایش یابد. با استخدام کارشناسان خارجی و خرید ماشین‌آلات کشاورزی، تولید محصولات وابسته در ایران، بیشتر و بهتر گردید.
قالینی
فعالیت مردمان این روستا به ترتیب اهمیت کشاورزی و دامداری است که کشاورزی آن شامل غرس و پرورش انواع درختان مرکبات، خرما، دامداری، نگهداری و پرورش گاو و گوسفند و بز می‌باشد. در این روستا زنان نیز دوشادوش با مردان در امر تلاش جهت امرار و معاش فعالیت دارند و قالیبافی که یکی از صنایع دستی کشورمان است توسط آنان انجام می‌گیرد. قالی‌های بافته شده در منطقه و حتی خارج از منطقه از نظر لطافت و ظرافت مشهور است و تقریباً دو پنجم درآمد این روستا را تشکیل می‌دهد.