پل خواجو
این پل را همچنین پل شاه، پل بابا رکن‌الدین (مسیر رفتن به خانقاه و آرامگاه بابا رکن‌الدین و تخت فولاد) و پل حسن‌بیگ (نام پل قبلی که در زمان شاه‌عباس تخریب شد و این پل به جای آن ساخته شد) یا پل شیراز هم نامیده‌اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است، که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده‌است. در میانه پل خواجو، ساختمانی مخصوص، که به بیگلربیگی شهرت دارد بنا شده‌است، که برای اقامت موقتی شاه صفوی و خانواده او ایجاد شده بود و هم‌اکنون نیز وجود دارد و طاق‌های آن دارای تزئینات نقاشی بسیار زیبایی است و در واقع پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پل‌های زاینده رود مشهورتر است. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن /۱۲ متر است. این پل را به نام‌های دیگری نیز خوانده‌اند ولی به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو معروف است.
پل دسوق
دولت مصر این پل را برای اولین بار در سال ۱۸۹۷ در زمان سلطنت خدیو عباس حلمی دوم توسط شرکت لامیزون سیرالویس (به فرانسوی:La Maison Seralloois) برای عبور از قطار و همچنین یک جاده یک طرفه برای تردد اتومبیل، بنا نمود. در سال ۱۹۲۶، دولت برآورد کرد که برای عبور قطار درجه یک و ایجاد یک جاده یک طرفه برای عبور اتومبیل از روی این پل نیاز به تعویض قطعات فلزی اجزای فلزی شانه‌ها و کناره‌های پل دارد، لذا دولت برای پیشبرد اینکار شرکت دورمان لونگ (به انگلیسی: Dorman Long) را مکلف نمود و این شرکت نیز کارهای درخواست شده را تا سال ۱۹۲۷ تمام کرد. در زمان ساخت پل جدید، مدیریت راه‌آهن با توجه به تعطیل شدن هرگونه تردد با قطار بین دسوق و الرحمانیه، با استفاده از کشتی‌ها و قایق‌های بخار کار عبور و مرور و نقل انتقال را بین دو طرف رود نیل انجام می‌داد.