ستاره ولف–رایه
در سال ۱۸۶۷ میلادی در رصدخانهٔ پاریس دو نفر به نام‌های چارلز ولف و جرج رایه هنگامی که طیف‌های بسیاری از ستارگان صورت فلکی دجاجه را رمزگشایی می‌کردند سه ستارهٔ ناشناس را یافتند. هنگامی که طیف این ستارگان را رمزگشایی کردند، برخلاف خطوطی جذبی عادّی و باریک معمولی خطوط غیر عادّی نشری پهنی را در طیف‌های آنان دیدند. در طیف بیشتر ستارگان در پی حضور عنصرها در لایه‌های بالایی که پرتو را در دامنهٔ ویژه‌ای جذب می‌کنند، خطوط جذبی دیده می‌شود. شمار ستارگان با خطوط نشری بسیار کم است؛ بنابراین این ستارگان آشکارا غیرعادی بودند.
نگاه (اختربینی)
در طالع بینی، در یک زایچه به زاویه‌ای که سیارات، و برخی اشیاء دیگر زایچه با یکدیگر می‌سازند نگاه گفته می‌شود. این زاویه‌ها (که آن‌ها را فاصله نیز می‌گویند) بر حسب درجه و دقیقه از منظر ناظر زمینی محاسبه می‌شود.  نگاه‌های سنتی و اصلی گاهی اوقات "نگاه‌های بطلمیسی" نامیده می شوند زیرا در قرن اول میلادی توسط بطلمیوس تعریف و مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. این نگاه‌ها عبارتند از: اتصال (0 درجه)، تسدیس (60 درجه)، تربیع (90 درجه) ، تثلیث (120 درجه) و مقابله (180 درجه). ذکر این نکته حائز اهمیت است که اخترشناسان مختلف و سیستم‌های نجومی از "orbsهای" مختلف (میزان جداسازی بین دقت) هنگام محاسبه و استفاده از نگاه‌ها استفاده می‌کنند.