آسیای استوایی
آسیای استوایی منطقه‌ای در آسیا است که آب و هوای گرمسیری را تجربه می‌کند. از نظر فیزیوژجغرافیایی و اقتصادی، از نظر منابع طبیعی و تنوع زیستی، از جمله بسیاری از گونه‌های کشاورزی، غنی است. ۱۶ کشور در آسیای استوایی وجود دارند که وسعت آنها از حدود (سنگاپور) تا (هند) است. جمعیت آن عمدتاً روستایی است در سال ۱۹۹۵، سرشماری منطقه‌ای با شش شهر از ۲۵ شهر بزرگ نشان داد که جمعیت آن ۱٫۶ میلیارد نفر است که احتمالاً در سال ۲۰۲۵ به ۲٫۴ میلیارد نفر می‌رسد. آب و هوا در آسیای استوایی تابع الگوهای آب و هوای فصلی با دو باد موسمی و میزان طوفان‌های استوایی در سه ناحیه اصلی چرخه‌زایی (خلیج بنگال، اقیانوس آرام شمالی و دریای چین جنوبی) است. آب و هوا بر اساس عوامل محیطی متعددی مانند: رشد شهرنشینی، صنعتی شدن زمین و توسعه اقتصادی یا برعکس تخریب زمین، مسائل زیست‌محیطی و افزایش آلودگی متفاوت است.
شرق آسیا
شرق آسیا یا آسیای شرقی منطقه‌ای از آسیا است که بر پایهٔ جغرافیا یا فرهنگ تعریف می‌شود. از دید جغرافیایی این منطقه شامل کشورهای چین، مغولستان، کره (شمالی و جنوبی)، تایوان، ژاپن و مناطق خودمختار هنگ کنگ و ماکائو ۱۲ میلیون کیلومترمربع یا ۲۶٫۵٪ از خاک قارهٔ آسیا را شامل می‌شود که تقریباً ۱۴ درصد بزرگ‌تر از مساحت کل قاره اروپا می‌باشد. بیش از ۱/۵ میلیارد نفر در این منطقه از جهان زندگی می‌کنند که حدود ۳۸٪ جمعیت آسیا و ۲۲٪ یا بیش از یک‌پنجم جمعیت جهان است. این منطقه با تراکم جمعیتی ۱۳۳ نفر در هر کیلومتر مربع در قیاس با میانگین جهانی ۴۵ نفر در هر کیلومتر مربع (سه برابر) یکی از پرجمعیت‌ترین مناطق جهان به‌شمار می‌رود. در این بین، مغولستان کمترین تراکم جمعیتی را دارد. البته بیشتر این جمعیت در مناطق ساحلی متمرکز است کما این که مغولستان و نواحی غربی از تراکم جمعیت بسیار پایینی برخوردار هستند به گونه‌ای که مغولستان کم‌تراکم‌ترین کشور مستقل جهان به حساب می‌آید.