موش آزمایشگاهی
بیشتر موش‌های آزمایشگاهی، ترکیبی از زیرگونه‌های مختلف هستند. موش‌های آزمایشگاهی می‌توانند تنوعی از رنگ‌های پوششی، از جمله agouti، سیاه و زال داشته باشند. بسیاری (اما نه همه ی) نژادهای آزمایشگاهی inbred هستند. نژادهای مختلف با ترکیب‌های خاصی از رقم – حرف شناسایی می‌شوند؛ برای مثال C57BL/6 و BALB/c.. اولین نژادهای inbred این چنینی در سال ۱۹۰۹ توسط Clarence Cook Little که در ترویج موش به عنوان یک ارگانیسم آزمایشگاهی تأثیرگذار بود، تولید شدند. در سال ۲۰۱۱، حدود ۸۳٪ از جوندگان آزمایشگاهی در ایالات متحده، موش‌های آزمایشگاهی C57BL / 6 بودند.
موش برهنه
موش برهنه نژادی از موش آزمایشگاهی با یک جهش ژنتیکی منجر به تخریب یا فقدان تیموس است که در آن سیستم ایمنی به دلیل کاهش شدید سلولهای T مهار می‌شود. فنوتایپ (مشخص‌ترین خصیصه ظاهری) این موش فقدان موی بدن است که سبب اعطای لقب «برهنه» است. موش برهنه می‌تواند بافتهای مختلف و پیوندهای توموری متنوعی را بدون پس زدن بافت مورد نظر دریافت کند و از این لحاظ در مطالعات تحقیقاتی حائز اهمیت است. پیوندهای خارجی اغلب برای بررسی روشهای تصویربرداری و درمان تومورها استفاده می‌شوند. مبنای ژنتیکی جهش موش برهنه تخریب ژن FOXN1 است.