افشانش گازی
در فرآیندهای متداول اتمیزه کردن گاز، فشارهای اتمیزاسیون معمولاً در محدوده ۰٫۵ تا ۴ مگاپاسکال است و سرعت گاز در نازل‌ها از ۱ تا ۳ ماخ متغیر است. با این حال، در اتمیزرهای سقوط آزاد، سرعت گاز در ناحیه برخورد معمولاً به ۵۰ تا ۱۵۰ متر بر ثانیه (برای هوا یا نیتروژن) کاهش یافته‌است. به‌طور معمول، پودرهای اتمیزه شده با گاز معمولاً کروی با اندازه لگ نرمال هستند. توزیع اندازه متوسط ذرات معمولاً در محدوده ۱۰ تا ۳۰۰ میلی‌متر با انحراف استاندارد حدود ۲ است. محتوای اکسیژن حدود ۱۰۰ پی پی ام است. آلیاژهای پیش آلیاژی معمولاً با اتمیزاسیون گاز بی اثر ساخته می‌شوند. تناژ سالانه پودر اتمیزه شده با گاز بسیار کمتر از پودرهای اتمیزه شده با آب است و احتمالاً بیش از ۵۰۰۰۰ تن در سال است. نرخ تغذیه فلز کمتر از اتمیزه کردن آب است و دسته مذاب کوچکتر است. با این حال، تناژ پودرها، به ویژه روی و آلومینیوم و همچنین مس، قلع، سرب و آلیاژهای مس، احتمالاً بیش از ۴۰۰۰۰۰ تن در هر سال است. اتومایزرهای هوا به‌طور مداوم برای چندین ساعت یا در تمام ساعات شبانه روز کار می‌کنند. واحدهای چند نازلی اغلب برای تقویت استفاده می‌شوند. بازده آلومینیوم و روی در اتمیزه کردن گاز بی اثر یا هوای معمولی، نرخ جریان فلز معمولی از طریق نازل‌های تک روزنه ای از حدود ۱ تا ۹۰ کیلوگرم در دقیقه توانایی گیاهان از واحدهای آزمایشگاهی بسیار کم تا کارخانه عظیمی مانند ANVAL Atomizer 1 متفاوت است، که بزرگترین اتمایزر گاز بی اثر است و برای تولید تناژهای بزرگ سوپرآلیاژ و سایر آلیاژها طراحی شده‌است. ذوب در دو کوره القایی ۵٫۵ تنی صورت می‌گیرد. از تاندیش گرم شده با پلاسما استفاده می‌شود. با توجه به ارتفاع برج، پودر با اندازه ذرات تا ۱ میلی‌متر می‌تواند تولید شود. پودر بسیار ریز نیز می‌تواند برای کاربردهایی مانند MIM تولید شود.
ریخته‌گری ترکیبی
همچنین اندرکنش بین آلیاژ مذاب و گازهای محیطی ناشی از عملیات هم زدن می‌تواند موجب انحلال گازها گردد. در صورتی که ویسکوزیته آلیاژ مذاب یا نیمه جامد به خاطر حضور ذرات با دمای ریخته‌گری پایین بیشتر شود، امکان خروج حباب‌های هوا کمتر شده و در نتیجه تخلخل بیشتر می‌شود. این مسئله با عملیات ریخته‌گری مناسب، سرعت بهینه هم زدن و کنترل کامل فرایند قابل حل می‌باشد. به‌طور کلی سرعت هم زدن باید به گونه ای باشد که ترشوندگی و توزیع مناسب ذرات تقویت کننده در زمینه حاصل گردد در حالیکه تخلخل از حد مطلوب بیشتر نباشد. یکی از مشکلات تخلخل‌های گازی جوانه زنی هتروژن حباب‌ها بر سطح ذرات تقویت کننده در طی انجماد بوده که به شناور شدن ذرات کمک می‌کنند. مطالعات پژوهش گران نشان گر افزایش هر دو نوع تخلخل انقباضی و گازی با افزایش درصد وزنی ذرات تقویت کننده است. وقتی درصد وزنی ذرات در دوغاب افزایش می‌یابد، ویسکوزیته دوغاب افزایش یافته و بنابراین نرخ بیرون راندن گازهای محبوس شده از داخل دوغاب در حال انجماد کاهش می‌یابد. گاز موجود در سطح ذرات نیز عامل دیگری در ایجاد تخلخل می‌باشد. بدیهی است که هر چه درصد وزنی ذرات تقویت کننده افزایش پیدا کند، گاز وارد شده به دوغاب از این طریق افزایش می‌یابد. همچنین حضور ذراتی که دیرتر از مذاب اطراف خود سرد می‌شود، موجب می‌شود که نواحی دور از ذرات تقویت کننده جهت تغذیه از مذاب اطراف ذرات استفاده کنند، که منجر به مشاهدهٔ تخلخل‌های انقباضی در اطراف ذرات تقویتی می‌گردد. چندین روش برای کاهش تخلخل در کامپوزیت‌های زمینه فلزی تولید شده به روش ریخته‌گری پیشنهاد شده‌است که به شرح ذیل می‌باشد: