معماری پیشاتاریخی در ایران
در اواخر عصر نوسنگی، سیَلْک در جنوب غربی کاشان به مهم‌ترین سکونت‌گاه فلات ایران تبدیل شد. سیلک از دو تپه با فاصلهٔ ۶۰۰ متر تشکیل شده که تپهٔ شمالی در هزارهٔ ۵ و ۶ پیش‌ازمیلاد در دو دورهٔ مختلف و تپهٔ جنوبی در هزارهٔ ۴ پیش‌ازمیلاد تا ۲۸۰۰ سال پیش (عصر برنز) مسکون بوده. در دورهٔ اول تپهٔ شمالی (۸٫۲۰۰ تا ۷٫۵۰۰ سال پیش)، بناهای گلی بدون پی‌ریزی با دیوارهای چینه‌ای با ضخامت‌های مختلف از گل ساخته‌شده بودند. مرده‌ها در کف اتاق یافت شده‌اند که به حالت خمیده و عموماً در جهت شرقی-غربی دفن می‌شده‌اند. به نظر می‌رسد ساکنان آغازین سیلک شکارچی-گردآورندگانی بودند که به تدریج به کشاورزی و دامداری و یکجانشینی روی آوردند.
ایل خزل
تیگلت-پیلسر در سال ۷۳۷ پ.م،برای دومین بار به زاگرس لشکر کشید و وارد سرزمین مادها می شود.وی در گزارش این لشکر کشی و دیگر متون خود که غالبا از کلخوی باستان به دست آمده اند در چهار کتیبه و همچنین در ادامه اسامی سرزمین های گیشسیم،خرخار،بیت سگبت،بیت ایشتر به کوه سیلخزی یا سیل هزو که دژ بابلی نیز خوانده می شده است اشاره می کند سیلخزی یا سیل هزو در شرق سرزمین مایشتا و در نزدیکی کوه الوند قرار داشته است مرکز مطالعات باستان شناسی دانشگاه تهران در شماره ی From Mount Silhazu to Mount Bikni موقعیت کوه سیلخزو را در همدان شناسایی نموده است.