همجنس‌گرایی
شواهد مبتنی بر تأثیر هورمون‌های دوران جنینی بر گرایش جنسی انسان، هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم یافت شده‌اند. از جمله شواهد مستقیم، می‌توان به نقش هورمون‌های دوران جنینی (مانند آندروژن‌ها) و تأثیرگذاری آن‌ها بر نقاط تعیین‌کننده‌ای در مغز جنین (مانند INAH-3) در زمان تمایز جنسی جنین تأکید کرد. بسیاری از تفاوت‌های جسمی و رفتاری بین همجنس‌گرایان و دگرجنس‌گرایان تحت تأثیر هورمون‌های دوران جنینی قرار دارند. از این مشخصه‌ها می‌توان به تفاوت در نسبت درازی انگشت‌ها بین همجنس‌گرایان و دگرجنس‌گرایان، ظرافت یا زمختی صورت، گسیل‌های صوتی گوش، بلندی قد، دست برتری، و رفتارهای مبتنی بر نقش جنسیتی اشاره کرد؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که هورمون‌های دوران جنینی نقش مهمی در شکل‌گیری گرایش جنسی کودک دارند.
افراد تراجنسیتی در ورزش
بحث در جریانی در مورد تأثیر تفاوت‌های جنسی بیولوژیکی در انسان بر توانایی‌های ورزشی وجود دارد. افرادی که مخالف رقابت زنان تراجنسیتی در ورزش زنان هستند می‌گویند به دلیل بالاتر بودن سطح تستوسترون و توزیع متفاوت ماهیچه‌ها و چربی ها، به آنها مزیت ناعادلانه ای نسبت به زنان هم سو جنسی می‌دهد. تستوسترون بسیاری از عملکردهای مختلف بدن را تنظیم می‌کند، از جمله حفظ توده استخوان و عضله. همچنین استدلال می‌شود که ورزشکارانی که پس از بلوغ به زن تغییر جنسیت می‌دهند نسبت عضلات به چربی شان در مقایسه با ورزشکاران زن بیشتر خواهد بود. یک مطالعه در سپتامبر ۲۰۱۹ از مؤسسه کارولینسکا در استکهلم نشان داد که یک سال هورمون درمانی باعث کاهش حجم عضلانی در زنان تراجنسیتی می‌شود.