مدلسازی عامل بنیان
امروزه عامل‌های هوشمند به‌طور وسیعی در پروژه‌های عملیاتی و تحقیقاتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. موسسات و شرکت‌هایی مانند IBM، دایملر کراسلر، وزارت دفاع آمریکا و ناسا به‌طور موفقیت‌آمیزی از سیستم‌های مبتنی بر عامل استفاده می‌کنند و بکارگیری عامل‌ها رفته رفته به یک موضوع حیاتی در فرایندهای توزیع شده و غیر متمرکز تبدیل شده‌است. تمامی این تلاش‌ها را می‌توان به ۴ گروه زیر طبقه‌بندی کرد. مدلسازی عامل بنیان (ABM) یک روش مناسب برای شبیه‌سازی سیستم‌های پیچیده اقتصادی، اجتماعی و به‌طور کلی سیستم‌های پیچیده‌است. این روش مکمل و بسط روش‌های اقتصادسنجی است که تعاملات میان عامل‌های سیستم و سازگاری در سیستم را ترکیب می‌کند. از آنجا که ABM مطالعه واحدهای فردی را ممکن می‌کند، ناهمگنی در میان عامل‌های سیستم ایجاد می‌شود.
اقتصاد محاسباتی
درواقع می‌توان چنین گفت که اقتصاد محاسباتی از مدل‌سازی و شبیه‌سازی کامپیوتری برای حل مسائل تحلیلی و آماری اقتصاد استفاده می‌کند. یک‌راه برای انجام این کار استفاده از اقتصاد محاسباتی عامل بنیان(ACE) است. این روش، مطالعه محاسباتی فرایندهای اقتصادی است که کل اقتصاد را به‌عنوان یک سامانهٔ پویا از عامل‌های مؤثر برهم می‌بیند. در واقع این روش اقتباسی از پارادایم سامانه‌های تطبیقی پیچیده است. در اینجا عامل به معنای اشیایی محاسباتی هستند که به نحوی مدل شده‌اند که بر طبق قواعدی باهم در تعامل‌اند. عامل‌ها می‌توانند نمایندهٔ آحاد اجتماعی، زیستی و یا فیزیکی باشند. فروض نظری بهینه‌سازی ریاضی عامل‌ها، به کمک عقلانیت محدود و نظریه بازی‌ها، با فروض کم‌تر محدودکننده‌ای جایگزین می‌شود و شبیه‌سازی با آغاز از شرایط اولیه‌ای که پژوهشگر مدل‌کننده تعیین می‌کند، انجام می‌شود. مدل محاسباتی عامل بنیان با توجه به تعامل موجود بین عوامل، رفتار آن‌ها را در طی زمان شبیه‌سازی می‌کند.