لیستریا مونوسیتوژنز
باکتری لیستریا مونوسیتوژنز گونه‌ای از باکتری‌های بیماری‌زاست که موجب عفونت لیستریوسیس می‌گردد. این باکتری بی‌هوازی اختیاری است و قادر به زنده ماندن در حضور و نبودن اکسیژن است و به عنوان عامل ایجاد کننده ی طیف وسیعی از بیماری ها در انسان و حیوانات می باشد. تظاهرات لیستریوزیس شامل سپتیسمی، مننگوانسفالیت ( التهاب مغز و پرده‌های مغزی)، زایمان زودرس و سقط جنین در انسان ها، به ویژه در افرادی از جمله زنان باردار، افراد دارای نقص سیستم ایمنی، جنین، نوزادان و افراد مسن می باشد. این باکتری می‌تواند درون سلول‌های میزبان رشد کرده و تولیدمثل کند و یکی از بدترین عوامل بیماریزای ناشی از عفونت مواد غذایی است. ۲۰ تا ۳۰ درصد از عفونت غذایی ناشی از لیستریوسیس در افرادی که در معرض خطر بالایی قرار دارند کشنده است. این باکتری توانایی زنده ماندن در یخچال و دمای ۴ درجه سانتی گراد و PH کم و نمک بالا را دارد.
کمبود لیپوپروتئین لیپاز
در پلاسمای این افراد سطح شیلومیکرون‌ها بشدت بالا می‌رود و هیپرتری‌گلیسریدمی رخ می‌دهد. (معمولاً سطح ناشتای تری‌گلیسریدهای خون در این بیمارن بالای ۲۰۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است) علائم این بیماری در دوران نوزادی، دردهای کولیکی شکم، اختلال رشد است. در تمامی سنین، شایع‌ترین علامت بیماری، دردهای راجعهٔ شکمی و پانکراتیت حاد است. این درد ممکن است در بالای شکم باشد و به پشت بزند، یا آنکه در تمامی شکم گسترده باشد و علائم یک شکم حاد اورژانسی را تقلید کند. از سایر علائم می‌توان به بزرگ‌شدن کبد و طحال (هپاتواسپلنومگالی)، زانتومای فورانی (تقریباً در ۵۰٪ بیماران) و تجمع چربی در شبکیه (لیپمیا رتینالیس) اشاره کرد. بروز پانکراتیت‌های حاد، علاوه بر خطر جانی، می‌تواند احتمال نارسایی مزمن لوزالمعده و دیابت را بدنبال داشته باشد.