اسکاندیناوی
سلطه مسیحیت بر اسکاندیناوی هنگامی موفقیت‌آمیز قلمداد شد که در هر سه پادشاهی موجود در آن، پادشاهان مسیحی به شکل پیاپی بر تخت سلطنت تکیه زدند. این اتفاق نخستین بار در دانمارک با به قدرت رسیدن جانشینان کانوت بزرگ سپس در نروژ توسط ماگنوس خوب و اواخر سده یازدهم در سوئد به وسیله اینگه محقق گشت. سازمان یافته بودن شدید مسیحیت در مقابل نبودن بدنه منسجمی در عقاید پاگانیسم و تجزیه و اضمحلال عقاید پیشین نزد مردم اسکاندیناوی را می‌توان دلیل غلبه دین جدید دانست. از طرفی مسیحیت تمامی ویژگی‌های مقدس عقاید پیشین خصوصاً آن‌هایی را که به نفع پادشاهان بود از جمله اعطای قربانی، را نفی نکرد. به شکلی که یکی از حاکمان ایسلند با وجود گرویدن به مسیحیت، در مواقع مختلف همچنان از خدای ثور طلب استمداد می‌نمود. با توجه به دور افتاده بودن و سختی ارتباطات در نواحی کوهستانی، با وجود مسیحی شدن اغلب جمعیت مناطق ساحلی در نروژ، تقریباً همه ساکنان مناطق داخلی تر تا سده یازدهم همچنان بر عقاید پیشین خود بودند.
مردم استونیایی
استونی اولین بار در حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش مسکونی شد که همزمان با جدا شدن دریاچه یخی بالتیک از استونی بود. قدیمی‌ترین نام شناخته شده برای استونیایی‌ها Maarahvas است. Eesti نام امروزین استونی به نظر می‌آید از Aesti مشتق شده باشد، ژرمن‌ها مردمان بالتی‌ای را که در شمال رود ویستولا زندگی می‌کردند Aesti می‌نامیدند. تاسیتوس تاریخدان رومی در سال ۹۸ پ. م نخستین کسی است که از مردمان «Aestii» نام می‌برد و ساکنان نخستین اسکاندیناوی نیز سرزمینی را که در جنوب خلیج فنلاند واقع بود «Eistland» (ایسلند) می‌نامیدند (امروزه در زبان ایسلندی Eistland به معنی استونی است). استونیایی‌های اولیه در رویدادنامه اسلاوی خاوری باستان چودها (чудь) نامیده شده‌اند.