مولوی
جلال‌الدین محمد بلخی (۶ ربیع‌الاول ۶۰۴ – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری) (۱۵ مهر ۵۸۶ – ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) معروف به مولانا، مولوی و رومی، شاعر پارسی‌گوی ایرانی است. نام کامل وی «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده‌است.
الحراره الغریزیه
رساله منی یا همان الحراره الغریزیه، یکی از کتاب‌های نظام الدین احمد گیلانی(۹۹۳ق/۱۵۸۵م) در طب سنتی و زمینهٔ حرارت غریزی است که به بررسی علل حیات و بروز مرگ در جانداران و علی الخصوص انسان می پردازد.  " نظام الدین احمد گیلانی " که در دوره صفوی در گیلان زاده و علوم روزگار خود را از میر محمد باقر داماد و شیخ بهاءالدین محمد آموخته بود، در روزگار حکمرانی قطب‌شاهیان در جنوب هند به امر طبابت مشغول بود. در دوران حکمرانی قطبشاهیان و بخاطر علم دوستی این سلسله، علم پیشرفت چشمگیری یافت و کارهای خیریه ای از جمله تاسیس دارالشفاء و حمام و ... انجام گرفت که در جنب مسجد جامع حیدرآباد اطباء بدون دریافت اجرت و مزد به درمان بیماران مشغول بودند.