آسیای استوایی
آسیای استوایی منطقه‌ای در آسیا است که آب و هوای گرمسیری را تجربه می‌کند. از نظر فیزیوژجغرافیایی و اقتصادی، از نظر منابع طبیعی و تنوع زیستی، از جمله بسیاری از گونه‌های کشاورزی، غنی است. ۱۶ کشور در آسیای استوایی وجود دارند که وسعت آنها از حدود (سنگاپور) تا (هند) است. جمعیت آن عمدتاً روستایی است در سال ۱۹۹۵، سرشماری منطقه‌ای با شش شهر از ۲۵ شهر بزرگ نشان داد که جمعیت آن ۱٫۶ میلیارد نفر است که احتمالاً در سال ۲۰۲۵ به ۲٫۴ میلیارد نفر می‌رسد. آب و هوا در آسیای استوایی تابع الگوهای آب و هوای فصلی با دو باد موسمی و میزان طوفان‌های استوایی در سه ناحیه اصلی چرخه‌زایی (خلیج بنگال، اقیانوس آرام شمالی و دریای چین جنوبی) است. آب و هوا بر اساس عوامل محیطی متعددی مانند: رشد شهرنشینی، صنعتی شدن زمین و توسعه اقتصادی یا برعکس تخریب زمین، مسائل زیست‌محیطی و افزایش آلودگی متفاوت است.
مشارکت اقتصادی جامع منطقه‌ای
مشارکت اقتصادی جامع منطقه ای (RCEP) یک توافق‌نامه تجارت آزاد در منطقه آسیا و اقیانوسیه بین ده کشور آسه آن (مانند: برونئی، کامبوج، اندونزی، لائوس، مالزی، میانمار، فیلیپین، سنگاپور، تایلند و ویتنام) و پنج کشور از شرکای FTA (استرالیا، چین، ژاپن، نیوزیلند و کره جنوبی) است. ۱۵ کشور عضو حدود ۳۰٪ از جمعیت جهان و ۳۰٪ از تولید ناخالص داخلی جهانی را تشکیل می‌دهند و این کشورها را به بزرگترین بلوک تجاری تبدیل می‌کند. در اجلاس مجازی آسه آن در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰ به میزبانی ویتنام امضا شد و انتظار می‌رود ظرف دو سال پس از تصویب توسط کشورهای عضو، اجرا شود. پیمان تجاری، که شامل ترکیبی از کشورهای با درآمد بالا، متوسط و کم درآمد است، در اجلاس ۲۰۱۱ آسه آن در بالی منعقد شد در حالی که مذاکرات آن به‌طور رسمی در طی اجلاس ۲۰۱۲ آسه آن در کامبوج آغاز شد.