آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
باران اسیدی
باران اسیدی به صورت مستقیم بر سلامتی انسان تأثیر نمی‌گذارد. اسید موجود در آب باران بسیار رقیق‌تر از آن است که بتواند چنین تأثیر مستقیمی داشته باشد اما در عین حال، ذرات شکل‌دهندهٔ باران‌های اسیدی (گوگرد دی‌اکسید و اکسید نیتروژن) اثرات بسیار منفی به دنبال دارند که افزایش مقادیر ذرات ریز آنها مشکلات قلبی و ریه‌ای را به همراه خواهد داشت. باران‌های اسیدی می‌توانند به ساختمان‌ها، بناهای تاریخی، مجسمه‌ها و به ویژه بناهای متشکل از سنگ آهک و سنگ مرمر آسیب جدی وارد نمایند. تأثیرات این تخریب و فرسایش به خوبی بر روی سنگ قبرهای قدیمی نیز مشهود است که باعث سایش و از بین رفتن نوشته‌های کتیبه‌ها می‌گردد. همچنین این باران‌ها باعث خوردگی فلزاتی همچون آهن، فولاد، مس و برنز می‌شوند. مناطق عمده‌ای در دنیا وجود دارد که به شکل قابل ملاحظه‌ای تحت تأثیر باران‌های اسیدی قرار گرفته‌اند. این مناطق شامل اکثر کشورهای اروپای شرقی از لهستان به جانب شمال و کشورهای اسکاندیناوی است. نیمهٔ شرقی ایالات متحده و جنوب شرقی کانادا نیز جزو مناطق عمده هستند و در آسیا، بیشتر شامل سواحل جنوب شرقی چین و تایوان است.