کامرون دیاز
دیاز در سن دیگو به دنیا آمد و در لانگ بیچ، کالیفرنیا بزرگ شد. او هنگام تحصیل در دبیرستان با الیت مدل قرارداد مدلینگ امضا کرد. او فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم "ماسک" (۱۹۹۴) آغاز کرد. او سپس برای نقش مکمل فیلم "عروسی بهترین دوست من" (۱۹۹۷) انتخاب شد و در پی آن در فیلم موفق "مری یه جوریه" (۱۹۹۸) ایفای نقش کرد. بازی در این فیلم باعث گسترش شهرت او شد و برایش نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن در موزیکال یا کمدی شد. او در سال ۱۹۹۹ برای بازی در درام ورزشی "هر یکشنبه کذایی" و فیلم فانتزی "جان مالکوویچ بودن" به‌عنوان بازیگری دراماتیک شهرت یافت و برای "جان مالکوویچ بودن" دومین بار نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد.
سیمون دیاز
"دیاز در حوزه تئاتر، پویانمایی و تلویزیون نیز کار کرده‌است. در دهه ۱۹۶۰ در ونزوئلا رو به بازیگری آورد و نقش اصلی را در سه نمایش نامه و دو فیلم el reportero " و isla de sal برعهده داشت. او تهیه‌کننده و مجری دوازده برنامه تلویزیونی بوده‌است که همه برای ترویج موسیقی ونزوئلا ساخته شده‌است. یکی از این برنامه‌ها به نام Contesta por Tío Simón برای آموزش فرهنگ عامه به کودکان است. این برنامه ده سال از تلویزیون نشان داده شده و به همین دلیل دیاز لقب عمو سیمون را گرفت. او بیست و پنج سال یک یک برنامه رادیویی روزانه را اجرا می‌کرد که برای ترویح فرهنگ عامه و موسیقی ونزوئلا تلاش می‌کرد. او هفتاد ترانه و سی دی ضبط کرده‌است و و در زندگی حرفه‌ای اش اجراهای بی شماری از وی به جا مانده‌است.