جنگ داخلی اسپانیا
بعد از ۱۹۳۳ بیش از پیش زمام امور حکومت به دست عناصر محافظه کار افتاد. کابینهٔ محافظه کاران نه کفایتی از خود نشان می‌داد و نه مورد توجهٔ عامهٔ مردم بود و به همین دلیل اعتراضاتی در اسپانیا رخ داد. در فوریهٔ ۱۹۳۶ انتخابات جدیدی صورت گرفت. کلیهٔ عناصر جناح چپ، یعنی جمهوری خواهان، سوسیالسیت‌ها، آنارشیستها و کمونیستها دست به دست هم داده و جبهه‌ای در برابر سلطنت طلبان، روحانیون و افسران ارتش تشکیل دادند. اتحاد جناح چپ در انتخابات به پیروزی قاطعی نایل آمدند. پس از این واقعه در ژوئیهٔ ۱۹۳۶ یکی از ژنرال‌های ارتش به نام فرانسیسکو فرانکو ضد دولت جمهوری قیام کرد. او توانست بندر بارسلون را فتح کند و خود را آماده نمود تا پایتخت را نیز تسخیر کند. احزاب چپ (جمهوری خواهان، سوسیالیست‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها) برای مبارزه متحد شدند و تمامی مملکت دستخوش جنگ داخلی گردید.
جنگ فرانسه و مکزیک
جنگ فرانسه و مکزیک در ۱۷ ژوئیه سال ۱۸۶۱ جنگ بین فرانسه و مکزیک اتفاق افتاد. در آن زمان ناپلئون سوم در فرانسه حکومت می‌کرد. زمانی که بنیتو خوارز رییس جمهور مکزیک از دادن بهره به کشورهای بزرگ اروپایی چون: بریتانیا، فرانسه و اسپانیا سر باز زد، دلیل و بهانه‌های لازم برای مداخله نظامی فرانسه در مکزیک و تسلط بر مکزیک فراهم شد. تسلط بر مکزیک به معنی به‌دست آوردن بازار تجاری آمریکای لاتین بود که ناپلئون این را خوب می‌دانست. و هم‌چنین مکزیک دارای معادن نقره‌ی بسیاری بود؛ که استخراج آن می‌توانست نیازهای امپراتوری فرانسه را برطرف کند. به همین دلیل فرانسه با بریتانیا و اسپانیا ائتلافی برای جنگ با مکزیک تشکیل داد. این کار باعث اعتراض آمریکا شد ولی آمریکا خود درگیر بحران جنگ داخلی بود. این سه قدرت در تاریخ ۳۱ اکتبر در لندن پیمانی امضا کردند. در ۸ دسامبر ناوگان و نیروهای اسپانیایی به بندر مکزیک، وراکروز رسید. با این حال نیروهای فرانسوی برنامه‌ریزی کاملی برای تصرف مکزیک داشتند.