قمرهای مشتری
ماه‌های مشتری سیاره غول‌آسای مشتری دارای ۷۹ قمر شناخته‌شده‌است. بر این اساس مشتری دارای بیشترین تعداد قمر با مدار به نسبت پایدار در منظومه شمسی است. بزرگ‌ترین و پرجرم‌ترین این قمرها چهار قمر گالیله‌ای هستند، که به صورت مجزا در سال ۱۶۱۰ میلادی توسط گالیلئو گالیله و زیمون ماریوس کشف شدند و برای بشر اولین اجرام کشف شده‌ای بودند که در مدار زمین یا خورشید قرار نداشتند. در اواخر قرن نوزدهم، تعدادی دیگر از قمرهای کوچک‌تر مشتری کشف شدند و بر روی آنها اسامی معشوقه‌ها، فتوحات و دختران خدای روم ژوپیتر یا معادل یونانی آن زئوس گذاشته شد. قمرهای گالیله‌ای با اختلاف پرجرم‌ترین اجرام در مدار مشتری هستند، در حالی که دیگر ۶۵ قمر این سیاره به همراه حلقه‌های آن با یکدیگر ۰٫۰۰۳٪ از کل جرم مداری این سیاره را تشکیل می‌دهند.
کپلر-۵
جرم مشتریایی کپلر-۵بی ۲٫۱۱۴ و شعاع مشتریایی آن ۱٫۴۳۱ است بنابراین جرم آن بیش از ۲ برابر جرم مشتری و شعاع آن کمی کمتر از ۱٫۵ برابر شعاع مشتری است. سیارهٔ کپلر-۵بی هر ۳٫۵۴۸۵ روز یک بار دور ستارهٔ خودش می‌چرخد. فاصلهٔ آن تا کپلر-۵ ۰٫۰۵۰۶۴ است بنابراین یک مشتری داغ یا یک غول گازی است که در نزدیکی ستاره میزبان آن قرار دارد. برای مقایسه، عطارد هر ۸۷٫۹۷ روز یک بار در مدار ۰٫۳۸۷۱ واحد نجومی خود به دور خورشید می‌گردد. خروج از مرکز مداری کپلر-۵بی صفر در نظر گرفته می‌شود که خروج از مرکز برای یک مدار دایره ای است.