توافقنامه صلح اسرائیل–امارات متحده عربی
توافقنامهٔ صلح اسرائیل–امارات متحدهٔ عربی که به‌طور رسمی توافقنامهٔ صلح ابراهیم: پیمان صلح، برقراری روابط دیپلماتیک و عادی‌سازی کامل روابط بین امارات متحدهٔ عربی و حکومت اسرائیل نامیده می‌شود، توافقنامه‌ای به منظور عادی سازی روابط و صلح بین اسرائیل و امارات متحدهٔ عربی است. این توافق ابتدا در تاریخ ۱۳ اوت ۲۰۲۰ و طی بیانیهٔ مشترک ایالات متحدهٔ آمریکا، اسرائیل و امارات متحدهٔ عربی اعلام شد. با امضای این توافق، امارات متحدهٔ عربی تبدیل به سومین کشور عربی بعد از مصر در ۱۹۷۹ و اردن در ۱۹۹۴ شد که رسماً روابط خود را با اسرائیل عادی‌سازی می‌کرد؛ امارات هم‌چنین نخستین کشور حاشیهٔ خلیج فارس بود که دست به این اقدام می‌زد. هم‌زمان، اسرائیل موافقت کرد که برنامه‌های الحاق بخش‌هایی از کرانه باختری به خاک خود را متوقف کند. این توافقنامه روابط خارجی غیررسمی اما مستحکم بین دو کشور را عادی و علنی کرد. توافقنامه در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۰ در کاخ سفید به امضا رسید.
توافق شفاهی
به گفته نویسنده دیگری، همه توافق نامه‌های بین‌المللی توافق شفاهی است زیرا کوتاه مدت جنگ، همه قابل اجرا نیستند. اوسماچیک اشاره کرد که بین توافق نامه‌های آقایان علنی و موافقت نامه‌های مخفی دیپلماتیک تفاوت وجود دارد. در ایالات متحده، منع توافق شفاهی در روابط تجاری بین ایالت‌ها در سال ۱۸۹۰ وارد شد، زیرا ماهیت پنهانی چنین توافق نامه‌هایی از عهده هرکسی خارج بود. در قانون قرارداد انگلیس، برای اینکه توافق لازم‌الاجرا باشد، باید قصد ایجاد روابط حقوقی وجود داشته باشد. اما در معاملات تجاری (به عنوان مثال توافقی که بین اعضای خانواده یا دوستان نیست) یک فرض قانونی "قصد ایجاد روابط حقوقی" وجود دارد. با این حال، در پرونده Rose & Frank Co v JR Crompton & Bros Ltd، مجلس اعیان معتقد است که عبارت "این توافق نامه … توافق نامه رسمی یا قانونی نیست … بلکه فقط یک رکورد از قصد طرفین "برای رد فرض مذکور کافی بود.