معماری نوسنگی و مس‌سنگی در ایران
در اواخر عصر نوسنگی، سیَلْک در جنوب غربی کاشان به مهم‌ترین سکونت‌گاه فلات مرکزی ایران تبدیل شد. سیلک از دو تپه با فاصلهٔ ۶۰۰ متر تشکیل شده که تپهٔ شمالی در هزارهٔ ۵ و ۶ پیش‌ازمیلاد در دو دورهٔ مختلف و تپهٔ جنوبی در هزارهٔ ۴ پیش‌ازمیلاد تا ۲۸۰۰ سال پیش (عصر برنز) مسکون بوده‌است. در دورهٔ اول تپهٔ شمالی (۸٫۲۰۰ تا ۷٫۵۰۰ سال پیش)، بناهای گلی بدون پی‌ریزی با دیوارهای چینه‌ای با ضخامت‌های مختلف از گل ساخته‌شده بودند. مرده‌ها در کف اتاق یافت شده‌اند که به حالت خمیده و عموماً در جهت شرقی-غربی دفن می‌شده‌اند. به نظر می‌رسد ساکنان آغازین سیلک شکارچی-گردآورندگانی بودند که به تدریج به کشاورزی و دامداری و یکجانشینی روی آوردند.
تپه باستانی نمکلان
این تپه باستانی در موقعیت روستای نمکلان از توابع شهرستان ساوجبلاغ، بخش سعید آباد واقع گردیده است. ارتفاع تقریبی این تپه حدودا 2 متر است که در اثر فرسایش طبیعی ارتفاع آن کم شده‌است. محوطه تپه شامل سفال‌هایی بدون نقش و ساده و سفال‌های لعابدار با لعاب سبز و آبی رنگ دوره اسلامی است. کشفیات گذشته حاکی از وجود این منطقه به عنوان منطقه مسکونی است.