پارکت
پارکِت، چوب‌فرش یا کف‌پوش چوبی، کف‌پوش ی از جنس چوب است که برای داخل ساختمان استفاده می‌شود. بدین صورت که قطعات پارکت را به صورت‌های مختلف مانند جناغی، آجری، شطرنجی و سطری و … در کنار هم قرار می‌دهند تا کف ساختمان پوشیده شود. امروزه می شود کف‌پوش‌های جدیدی با مواد ام دی اف و اچ دی اف نیز استفاده می‌شوند که لمینت یا لمینیت فلورینگ نام دارند و به اشتباه با نام پارکت در بازار عرضه می‌شود. این مواد جدید برای نصب موقتی مناسب بوده و فاقد ویژگی‌های بنیادی پارکت هستند. پارکت‌ها در ابعاد و اندازهای مختلف مانند ۴۹*۷ و ۱۰۰*۱۰ سانتیمتر وجود دارند که بخاطر طریقه نصب آن یعنی استفاده از چسب‌های مخصوص و پوشش‌های لاک و رنگ که هیچ فضایی را برای فعالیت موریانه و خوردگی ندارد مانع از فعالیت‌های آنها می‌شود. به علت این که از چوب در ساختار آن استفاده شده نباید در مجاورت با رطوبت و آب باشد اما در صورتیکه با پوشش‌های از جنس لاک، رنگ، روغن و… آغشته شود در کنار آب و رطوبت هم مقاوم است. هنگام نصب پارکت باید دقت داشت که کلیک ها بطور کامل در هم قفل شوند.
بتن بروت
هنگامی که قالب با چوب ساخته شده‌است به الگوی ظاهر بتن، فرم تخته‌ای می‌گویند. هنگامی که برای ساخت قالب از چوب استفاده می‌شود، دانه‌های مصالح سنگی بتن همزمان با گیرش بتن بالا می‌آیند، که در نتیجه بافت در بتن ریخته شده شبیه به چوب می‌شود. استفاده از همان نوع چوب در طول یک کار بسیار مهم است، خصوصاً در ساختمان‌های بزرگتر که قالب‌ها ممکن است مکرر مورد استفاده قرار گیرند، زیرا چوب می‌تواند رطوبت را جذب کند، که این احتمالاً ممکن است روی رنگ بتن تأثیر بگذارد. سایر الگوهای خام را می‌توان با استفاده از قالب‌های فلزی بافت‌دار، یا زبر سازی سنگدانه‌ای یا چکش کاری ایجاد کرد. بتن ساخته شده با نمای چوب هنوز هم در محوطه‌سازی، مخصوصاً در برخی از کشورهای اروپای غربی معمول است.