گوشی
گوشی تلفن‌های بی‌سیم، یک فرستنده-گیرنده رادیویی دارد که ارتباط را از طریق ایستگاه پایه که به خط تلفن وصل است رله می‌کند. تلفن همراه، به ایستگاه پایه نیاز ندارد و از طریق باندهای فرکانس ویژه‌ای، مستقیما با سایت سلولی، ارتباط برقرار می‌کند.
نسل اول شبکه تلفن همراه
گرچه هر دوی سیستم‌ها از سیگنال‌دهی دیجیتال برای اتصال به برج‌های رادیویی استفاده می‌کنند، بقیه سیستم تلفنی، تماس در نسل۲ به همان صورتِ نسل۱، سیگنال‌های دیجیتال رمزگذاری می‌شوند، با این تفاوت که نسل۱ در فرکانس‌های بالاتر مخابره می‌شود، معمولاً ۱۵۰MHz و بالاتر. استاندارد شبیه این، NMT (تلفن همراه شمالی) است، که در کشورهای شمالی (و وابسته به شمال) از قبیل کشورهای شمالی، "سوئیس"، هلند، اروپای شرقی، و روسیه استفاده می‌شد. انواع دیگر شامل AMPS (سیستم تلفن همراه پیشرفته) در آمریکا، TACS (سیستم ارتباطی دسترسی کلی) که در انگلستان، C-۴۵۰ در آلمان غربی، پرتغال و آفریقای جنوبی، Radiocom ۲۰۰۰ در فرانسه، و RTMI در ایتالیا. در ژاپن سیستم‌های گوناگونی وجود داشت. سه استاندارد TZ-۸۰۱، TZ-۸۰۲ و TZ-۸۰۳ توسط NTT توسعه یافت، که یک سیستم محاسباتی توسط DDI اجرا و توسط JTACS (سیستم ارتباطاتی دسترسی کلی ژاپن) استفاده شد. قبل تر از فناوری نسل۱، تلفن رادیویی همراه یا نسل۰ وجود داشت.