راج بریتانیا
راج بریتانیا تقریباً شامل تمام هند، پاکستان، میانمار و بنگلادش امروزی، به جز مناطقی چون گوآ و پوندیچری که مستعمرات دیگر ملت‌های اروپایی بودند، می‌شده‌است. این مناطق بسیار متنوع هستند و شامل کوه‌های هیمالیا، دشت‌های حاصلخیز سیلابی، جلگه سند و گنگ، یک خط ساحلی طولانی، جنگل‌های خشک استوایی، مناطق مرتفع و بیابان تار می‌شوند. علاوه بر اینها، در برهه‌های مختلف، شامل عدن (از ۱۸۵۸ تا ۱۹۳۷)، برمه سفلی (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، برمه علیا (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، سومالی لند (۱۸۸۴–۱۸۹۸) و سنگاپور (۱۸۵۸–۱۸۶۷) می‌شد. برمه از هند جدا شد و به‌طور مستقیم توسط تاج انگلیس از سال ۱۹۳۷ تا استقلال آن در ۱۹۴۸ اداره می‌شد. برمه از هند جدا شد و از سال ۱۹۳۷ تا زمان استقلالش در سال ۱۹۴۸، به عنوان مستعمره ای جداگانه توسط انگلیس اداره می‌شد. کشورهای ساحل آشتی خلیج فارس و دولت‌های مقیم خلیج فارس و ایالت‌های شاهزاده ای و همچنین استان‌های هند انگلیس تا سال ۱۹۴۷ جزو این حکومت بودند و از روپیه به عنوان واحد پول خود استفاده می‌کردند.
مستعمرات سیزده‌گانه
سیزده مستعمره دارای اختیارات ادارهٔ مستقل خود بوده و انتخابات محلی فعالی داشتند و در برابر خواست لندن برای کنترل بیشتر مقاومت می‌کردند. جنگ فرانسویان و سرخپوستان (۱۷۵۴-۶۳) علیه فرانسه و متحدان سرخ‌پوست آن‌ها تنش‌ها بین بریتانیا و سیزده مستعمره را افزایش داد. در طی دههٔ ۱۷۵۰، مستعمرات به جای اطاعت از بریتانیا آغاز به همکاری با یکدیگر کردند. این همکاری میان مستعمرات حس مشترک آمریکایی بودن را که منجر به حقوق انگلیشمن، به ویژه اصل «نه به مالیات بدون داشتن نماینده» منجر شد. ناراحتی از بریتانیا منجر به انقلاب آمریکا شده که به تشکیل کنگرهٔ قاره‌ای انجامید. در سال‌های (۱۷۷۵-۸۳) مستعمرات با کمک پادشاهی فرانسه و به کمک‌های اندکی از جمهوری هلند و پادشاهی اسپانیا جنگ‌های انقلاب آمریکا را پیش بردند.