آش رشته
آش رشته از معروف‌ترین آش‌های ایرانی است. این آش را غالباً با کشک و گاهی با سرکه و حتی ترشی می‌خورند. بسته به عادت‌های خانوادگی از این خوراک به عنوان پیش خوراک یا خوراک اصلی استفاده می‌شود(ولی آش غذا نیست). همچنین گاهی در مهمانی‌ها در فصل زمستان یا در روز سیزده‌به‌در و یا مراسم افطار مسلمانان در ماه رمضان از آش رشته به عنوان پیش خوراک استفاده می‌شود. آش رشته در ماه رمضان جایگاه ویژه‌ای بین خانواده‌های ایرانی دارد و از جمله خوراک‌های مناسب این ماه است.آب را در ظرفی که به اندازهٔ کافی بزرگ است می‌گذاریم که جوش بیاید، پس از آن حبوبات شامل لوبیا، عدس و نخود را به آن اضافه می‌کنیم در این میان در ظرف دیگری پیازهایی را که از پیش خرد کرده‌ایم در روغن، نمک و زرد چوبه سرخ می‌کنیم. پس از آنکه محتوی ظرف شامل آب و حبوبات به جوش آمد، سبزی آش را به آن می‌افزاییم و صبر می‌کنیم تا ۲۰ دقیقه بجوشد تا مزهٔ خامی ندهد. پس از این مدت رشتهٔ آشی را اضافه می‌کنیم و همراه با آن پیاز داغ را هم می‌ریزیم و آن قدر صبر می‌کنیم تا رشته پخته شود. رشته زمانی پخته‌است که به خوبی نرم شده باشد، و رشته‌ها همگی کمی پهن‌تر شده باشند (کمی بیش از ۲۰ دقیقه).
خورش کور
همزمان در تابۀ دیگری ترۀ خردشده تفت داده شده و سرخ می‌شود. هنگامی که آب به جوش آمد و گوشت پخته شد، ترۀ سرخ‌شده و نمک به آن اضافه شده و به مدت یک ساعت بر روی حرارت می‌ماند تا جا بیفتد. پنج دقیقه قبل از خاموش کردن شعله، زرشک‌های شسته‌شده به خورش اضافه می‌شوند و سپس غذا قابل استفاده است. در تهیۀ خورش کَوَر گاه از آب لیمو یا آب غوره نیز برای ترش کردن مزۀ خورش استفاده می‌شود. همچنین بهتر این است که این خورش با ترۀ کوهی (کَوَر) تهیه شود که در آشپزی کردی کاربرد فراوانی دارد. استفاده از زرشک نیز اختیاری است و بنا بر سلیقه صورت می‌گیرد. لوبیای سفید یا چیتی باید از شب قبل در آب خیسانده شده و آب آن حداقل دو بار عوض شود. گاه به همراه تره از جعفری نیز استفاده می‌شود. همچنین برخی بنا به سلیقه از خلال سیب‌زمینی سرخ‌شده و گوجه‌فرنگی سرخ‌شده برای تزئین روی خورش کَوَر استفاده می‌کنند.