ویلما نونیز
نونیز در ماه دسامبر ۱۹۶۳ با اتو اسکورسیا پاستران که دندانپزشک بود، با او در دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه آشنا شد، ازداوج کرد. هر دوی آن‌ها برنده جایزه بهترین دانشجوی دانشگاه بودند. سپس او به نام «ویلما نونیز دی اسکورسیا» مسمی شد. این زوج دو فرزند (به نام‌های اتو و یوجینیا)، چهار نوه و یک نبیره دارند.
ویلیام ازگود
او که فرزند یک پزشک آمریکایی بود در آغاز در دانشکده زبان لاتین بوستون در دانشگاه هاروارد به فراگیری زبان‌های کلاسیک پرداخت ولی سپس زیر تأثیر فرانک نلسون کول، ویلیام بایرلی و بنجامین پرس به ریاضیات علاقه‌مند شد. او در ۱۸۸۶ دانش‌آموخته شد و یک سال بعد درجه فوق لیسانس را دریافت کرد. در ۱۸۸۷ بورس تحصیلی گرفت و توانست به دانشگاه گوتینگن برود و در نزد فلیکس کلاین کار کند. در سال ۱۸۸۹ به دانشگاه ارلانگن رفت و در همان‌جا با سرپرستی ماکس نوتر درجه دکتری ریاضیات را با رساله‌ای دربارهٔ توابع آبلی در سال ۱۸۹۰ دریافت کرد. در همان سال با ترزا روپرشت که در گوتینگن با وی آشنا شده بود ازدواج کرد. سپس به آمریکا بازگشت و تا سال ۱۸۹۳ در هاروارد تدریس ریاضیات می‌کرد. در این سال او درجه استادیاری گرفت و در سال ۱۹۰۳ استاد تمام در هاروارد شد. ازگود با ایده‌هایی که از اروپا و به ویژه آلمان آورده بود نسیمی تازه در ریاضیات هاروارد به جریان انداخت. او همواره دین خود را به آلمان ابراز می‌کرد و نحوه رفتار و لباس پوشیدنش مانند استادان آلمانی ان روزگار بود. ازگود از همسرش ۳ فرزند داشت ولی ازدواج آنان به طلاق انجامید و ازگود در سال ۱۹۳۲ در سن ۶۸ سالگی با مطلقه مارستون مورس که دو سال پیش از آن از مورس طلاق گرفته و ۲۸ سال از ازگود جوان‌تر بود ازدواج کرد. این ازدواج به رسوایی در هاروارد انجامید و در پی آن ازگود ناچار به بازنشستگی از هاروارد شد. پس از آن ازگود ۲ سال در دانشگاه پکن درس داد و سپس به بلمونت رفت و تا پایان عمر در همان‌جا ماند.