تخریب پلیمر
پلیمرهای مذاب، سیالات غیر نیوتنی با ویسکوزیته بالا هستند و برهمکنش بین تخریب حرارتی و مکانیکی آنها می‌تواند پیچیده باشد. در دماهای پایین، پلیمر مذاب چسبناک تر است و بیشتر در معرض تخریب مکانیکی از طریق تنش برشی است. در دماهای بالاتر ویسکوزیته کاهش می‌یابد اما تخریب حرارتی افزایش می‌یابد. اصطکاک در نقاط پرشور نیز می‌تواند باعث گرمایش موضعی شود که منجر به تخریب حرارتی اضافی می‌شود.
پلی انیدرید
فرسایش و تخریب یک پلیمر توصیف می‌کند که چگونه پلیمر از نظر جسمی جرم را از دست می‌دهد (تخریب می‌شود). دو مکانیسم فرسایش متداول، فرسایش سطحی و فله ای است. پلی هیدریدها پلیمرهای فرسایش دهنده سطح هستند. پلیمرهای فرسایش دهنده سطح اجازه نفوذ آب به مواد را نمی‌دهند. مانند یک آبنبات چوبی لایه به لایه فرسایش می‌کنند. ستون فقرات آبگریز با اتصالات انیدرید قابل هیدرولیتی حساس است که اجازه می‌دهد تخریب هیدرولیتیک با دستکاری ترکیب پلیمر کنترل شود. این دستکاری می‌تواند با افزودن یک گروه آب دوست به پلی هیدرید برای ساخت یک کوپلیمر ایجاد شود. کوپلیمرهای پلی هیدرید با گروه‌های آب دوست ویژگی‌های فرسایش فله را از خود نشان می‌دهند. پلیمرهای فرساینده فله مانند اسفنج آب (در سرتاسر مواد) گرفته و در داخل و سطح پلیمر فرسایش می‌یابند.