جنگ داخلی اسپانیا
بعد از ۱۹۳۳ بیش از پیش زمام امور حکومت به دست عناصر محافظه کار افتاد. کابینهٔ محافظه کاران نه کفایتی از خود نشان می‌داد و نه مورد توجهٔ عامهٔ مردم بود و به همین دلیل اعتراضاتی در اسپانیا رخ داد. در فوریهٔ ۱۹۳۶ انتخابات جدیدی صورت گرفت. کلیهٔ عناصر جناح چپ، یعنی جمهوری خواهان، سوسیالسیت‌ها، آنارشیستها و کمونیستها دست به دست هم داده و جبهه‌ای در برابر سلطنت طلبان، روحانیون و افسران ارتش تشکیل دادند. اتحاد جناح چپ در انتخابات به پیروزی قاطعی نایل آمدند. پس از این واقعه در ژوئیهٔ ۱۹۳۶ یکی از ژنرال‌های ارتش به نام فرانسیسکو فرانکو ضد دولت جمهوری قیام کرد. او توانست بندر بارسلون را فتح کند و خود را آماده نمود تا پایتخت را نیز تسخیر کند. احزاب چپ (جمهوری خواهان، سوسیالیست‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها) برای مبارزه متحد شدند و تمامی مملکت دستخوش جنگ داخلی گردید.
جنگ استقلال مکزیک
پس از ۱۸۱۰، جنبش استقلال طلبی وارد مراحل دیگری شد. چرا که رهبران جنبش یا دستگیر یا اعدام شده بودند. در ابتدای حاکمیت فردیناند هفتم اسپانیا و مستعمره‌های آن را به رسمیت شناختند، اما بعدها رهبران جنبش موضوعات رادیکال تری مانند نظم اجتماعی و الغاء بردگی را مطرح کردند. خوسه ماریا مورلوس، کشیش سکولار، استان‌های جدایی طلب را به تشکیل کنگره فراخواند. این فراخوان به جنبش چهره‌ای قانونی می‌داد. پس از شکست مورلوس، این جنبش در شکل یک جنگ چریکی تحت رهبری ویسنته گوررووقیج ادامه یافت. تا سال ۱۸۲۰، تعداد زیادی از گروه‌های شورشی جان خود را از دست دادند. تعدیل قانون اساسی اسپانیا در سال ۱۸۲۰ باعث آن شد که اذهان گروه‌های نخبه که از حکومت اسپانیا حمایت می‌کردند تغییر کند. بومی‌ها که تحت تأثیر این رویداد قرار گرفته بودند تصمیم گرفتند تا از استقلال اسپانیای جدید حمایت کنند. آن‌ها خواستار پیوستن به جنبش مقاومت سابق شدند.