تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
هلگی هاندینگزبان
هلگی هاندینگزبان نام پهلوانی در یکی از فصل‌های چرخه ولسونگ، که به دنبال داستان مشابهی در دو شعر ادای شاعرانه - "هلگاکویتا هوندینگس بانا یک و دو" «Helgakviða Hundingsbana I & II» است. مرگ هلگی در دومین شعر ادا ظاهر شده‌است، اما اسنوری استورلوسون در ادای منثور از شخصیت هلگی چشم‌پوشی کرده‌است. هلگی به معنای «مقدس» نام چندین شخصیت در اساطیر و افسانه‌های اسکاندیناوی به شمار می‌رود که یا پادشاه، شاهزاده یا پهلوان بودند. از این تعداد تنها دو تن از آنان به صورت گسترده در اساطیر اسکاندیناوی نقش دارند. اولین هلگی فرزند زیگموند ("هلگی هاندینگزبان" یا "هلگی زیگموندارسان") و دومین هلگی پسر هیوروارد است. این دو شخصیت نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند. "هلگی هیورواردسان" نام پهلوانی در شعر دیگری از مجموعهٔ ادای شاعرانه به نام هلگاکویتا هیورواردسونار است.