کامرون دیاز
دیاز در سن دیگو به دنیا آمد و در لانگ بیچ، کالیفرنیا بزرگ شد. او هنگام تحصیل در دبیرستان با الیت مدل قرارداد مدلینگ امضا کرد. او فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم "ماسک" (۱۹۹۴) آغاز کرد. او سپس برای نقش مکمل فیلم "عروسی بهترین دوست من" (۱۹۹۷) انتخاب شد و در پی آن در فیلم موفق "مری یه جوریه" (۱۹۹۸) ایفای نقش کرد. بازی در این فیلم باعث گسترش شهرت او شد و برایش نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن در موزیکال یا کمدی شد. او در سال ۱۹۹۹ برای بازی در درام ورزشی "هر یکشنبه کذایی" و فیلم فانتزی "جان مالکوویچ بودن" به‌عنوان بازیگری دراماتیک شهرت یافت و برای "جان مالکوویچ بودن" دومین بار نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد.
دنیل دی-لوئیس
در سال ۱۹۸۹، دی-لوئیس با بازی در فیلم "پای چپ من" به کارگردانی جیم شریدان، در نقش کریستی براون، ظاهر شد. او در این فیلم، به‌طور کامل، از سبک متد اکتینگ استفاده کرد و توانست جوایز متعددی، از جمله جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد، را ازآن خود کند. براون، نویسنده و نقّاش مبتلا به فلج مغزی بود و تنها می‌توانست پای چپ خود را کنترل کند. دانیل برای اینکه خود را آماده ایفای این نقش کند، به صورت مکرر، به «کلینیک سندی مونت» در دوبلین می‌رفت و در آنجا با افراد مختلفی با ناتوانی‌های متفاوت ارتباط دوستانه برقرار کرد، بعضی از این افراد حتی نمی‌توانستند صحبت کنند. او به هنگام صحنه برداری فیلم، حاضر نشد که از نقشش بیرون بیاید. بخاطر اینکه دی-لوئیس نقش فردی فلج را بازی می‌کرد، مجبور بود با ویلچر سر صحنه حاضر شود. به همین دلیل اعضای گروه فیلمبرداری او را جلوی دوربین می‌بردند و به او غذا می‌دادند. او همچنین برای بهتر شدن ایفای نقشش، به قدری با جنبه‌های درونی زندگی کریستی وفق گرفته بود که حتی همانند او خجالت می‌کشید. شایعه شده بود، او برای اینکه بتواند همانند فلج‌ها روی ویلچر بنشیند، دوتا از دنده‌هایش را شکسته‌است اما در سال ۲۰۱۳ در جشنواره بین‌المللی سنتا باربارا آن را تکذیب کرد.