بسکتبال
با گذشت زمان، قوانینی برای انجام بسکتبال وضع شد؛ مثلاً تعداد بازیکنان هر تیم ۱۲ نفر تعیین گردید. سپس به ۷ نفر کاهش یافت و بالاخره این تعداد به ۵ نفر کاهش یافت و تثبیت شد. هر بازیکن می‌توانست در موقع وقوع خطا به جای کلیه بازیکنان تیم خود پرتاب آزاد را انجام دهد. هر تیم می‌توانست از شروع تا پایان بازی توپ را در زمین خود ۸ ثانیه به‌طور دلخواه نگهداری نماید. بازیکنان بلند قد می‌توانستند نزدیک سبد قرار گیرند و توپ را به آرامی در سبد جای دهند (قانون سه ثانیه وجود نداشت). در آن زمان سعی شد توجه مدیران مدارس و مسئولان سازمان‌های ورزشی را به آموزش بسکتبال جلب نمایند. باوجود این تلاش مداوم و پیگیر، آموزش بسکتبال برای مربیان حالت جنبی داشت و اساساً فعالیت آن‌ها در ورزش‌های رقابت‌آمیز دیگری مانند فوتبال آمریکایی یا راگبی متمرکز بود.بسکتبال در چهار کوارتر ۱۰ دقیقه‌ای (بین‌المللی) یا ۱۲ دقیقه‌ای (اِن. بی. اِی) انجام می‌شود. زمان استراحت بین کوارتر اول و دوم و بین کوارتر سوم و چهارم ۲ دقیقه و بین کوارتر دوم و سوم (بین دو نیمه) ۱۰ دقیقه‌است. وقت اضافه‍ (آور تایم) در بسکتبال ۵ دقیقه می‌باشد. پس از استراحت بین دو نیمه زمین حمله و دفاع دو تیم عوض می‌شود. اصطلاحاً به زمین حریف، زمین حمله و به زمین خودی زمین دفاع گفته می‌شود. زمان‌های گفته شده زمان واقعی بازی است؛ یعنی زمانی که توپ در جریان نیست وقت بازی متوقف می‌شود؛ مثلاً زمانی که خطایی رخ داده‌است یا هنگام پرتاب آزاد زمان متوقف می‌شود. به همین دلیل زمان انجام یک بازی کامل بیشتر از مجموع عددی زمان‌های بالا است و معمولاً حدود دو ساعت طول می‌کشد.
بازی دوستانه
به‌طور سنتی، تیم‌های بزرگ بسکتبال دانشگاهی فصل خود را با چند بازی دوستانه آغاز می‌کردند و همچنین به مصاف تیمهایی که از بازیکنان سابق دانشگاهی تشکیل می‌شدند مانند "Athletes in Action" یا تیم تحت حمایت ماراتن پترولیوم می‌رفتند. تا قبل از سال ۱۹۹۲، زمانی که FIBA به بازیکنان حرفه‌ای در تیم‌های ملی خارجی اجازه داد، دانشگاه‌ها با این تیم‌ها بازی‌های دوستانه برگزار می‌کردند. با این حال، در سال ۲۰۰۳، اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی بازی با تیم‌های غیر دانشگاهی را ممنوع کرد. برخی از تیم‌ها بازی‌های دوستانه در برابر تیم‌های حاضر در سطوح پایین‌تر لیگ‌های دانشگاهی NCAA Division II و NCAA Division III، یا حتی دانشگاه‌های مستقر در کانادا را در دستور کار قرار داده‌اند. تیم‌های بزرگتر بسکتبال دانشگاهی هنوز در طول تابستان برای بازی در رقابت‌های دوستانه به کشورهای دیگر سفر می‌کنند، اگرچه برای یک تیم دانشگاهی در هر چهار سال تنها یک تور خارجی و در هر تور حداکثر ده بازی مجاز است.