قرون وسطای میانه
ممالک اسکاندیناوی در شمال اروپا پیش از سال ۱۰۰۰ میلادی سازمان سیاسی و اداری چندانی نداشتند. اگرچه راهبان سال‌های پیشین و اوان سال ۸۲۶ به صورت مبلغان مذهبی به سرزمین‌های شمالی رفته بودند لکن تا نیمهٔ سدهٔ دهم و نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم پادشاهی‌های اسکاندیناوی ــ دانمارک، نروژ و سوئد ــ صاحب ساختار سیاسی ملموسی نشدند. در چنین زمانی مردم این سه قلمرو پادشاهی با تشویق شاهان خود که وجود کلیسای سازمان یافته را برای تشکیل کشور منسجم خویش ضروری می‌دیدند، به مسیحیت گرویدند. گرچه مذهب بت‌پرستی مخصوصاً در سوئد دوام آورد، با این حال تا سدهٔ دوازدهم عموماً مسیحیت پذیرفته شد اما دین مسیحیت نتوانست تمایلات جنگجویی اقوام اسکاندیناوی را از میان بردارد. نه‌تنها این سه پادشاهی در سده‌های یازدهم و دوازدهم با یکدیگر می‌جنگیدند بلکه خاندان‌های رقیب در هر سه کشور دائم بر سر تاج و تخت در حال ستیزه بودند. همچنین در این دوره طبقهٔ اشراف زمیندار هم ظاهر شد و رشد کرد.
رشته‌داستان‌های تیرفینگ
رشته‌داستان‌های تیرفینگ به مجموعه افسانه‌هایی در اساطیر اسکاندیناوی گفته می‌شود که دربارهٔ شمشیر جادویی تیرفینگ گردآوری شده، و دو افسانه آن در ادای منظوم  و یک داستان در هروارار ساگا آمده‌است. این شمشیر به دست دو دورف به نام‌های دولین و دوالین برای پادشاه گارداریکی و نوهٔ شجاع اودین، اسوافرلامی درست شده بود. اسوافرلامی به قدری برای این کار عجله داشت که آن‌ها را در بیرون غار غافلگیر کرده و با استفاده از جادو از بازگشت آن‌ها به داخل جلوگیری کرد. سپس با تهدید جانشان، آن‌ها را مجبور به ساخت شمشیری کرد با دسته‌ای از جنس طلا، شمشیری که هیچگاه زنگ نزند، شمشیری که آهن را به مانند پارچه‌ای بشکافد و همیشه پیروزی به ارمغان آورد. دورف‌ها نیز با بی‌تمایلی ساخت شمشیر را در زمان تعیین شده به پایان رساندند. اما آن‌ها برای گرفتن انتقام شمشیر را نفرین کردند، شمشیر هر زمان که کشیده شود زندگی فردی را خواهد گرفت و بدین سبب سه عمل ناجوانمردانه نیز انجام خواهد شد و برای دارنده آن نیز مرگ را به ارمغان می‌آورد. پس از این ماجرا، شمشیر برای مدت زمانی طولانی نزد او باقی ماند و توسط آن به پیروزی‌های زیادی در جنگ‌‌ها و نبردهای تن به تن دست یافت. اسوافرلامی عاقبت در جنگی تن به تن بدست برزرکری به نام آرن‌گریم کشته شد و او نیز شمشیر را به پسرش آنگانتیر داد.