قتل‌های زنجیره‌ای ایران
سابقهٔ فعالیت برخی از اصلاح‌طلبان در دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی در دههٔ شصت سبب شد که دامنهٔ افشاگری‌ها و پیگیری‌ها هیچ‌گاه به سال‌های دههٔ شصت (که اوج درگیری سیاسی و بعضاً نظامی جمهوری اسلامی و گروه‌های اپوزیسیون بود و طی آن هزاران نفر از اپوزیسیون زندانی، شکنجه و اعدام شده و ده‌ها نفر از مقامات جمهوری اسلامی نیز توسط برخی از گروه‌های اپوزیسیون ترور و کشته شدند) کشیده نشود. مطبوعات اصلاح‌طلب تنها به افشای قتل‌هایی که در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی روی داده بود پرداختند و خصوصاً از نزدیک شدن به واقعهٔ اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ به شدت پرهیز می‌کردند. علت عدم انتشار روزنامهٔ اصلاح طلب آریا مصاحبه‌ای با عزت‌الله سحابی اعلام شد که وی در آن ریشهٔ قتل‌های زنجیره‌ای را در اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ دانسته بود. حسین‌علی منتظری تنها مقام حکومتی بود که به اعدام‌ها اعتراض کرد.
پروانه میلانی
پروانه میلانی یکی از کسانی بود که از نخستین روزهای پس از اعدام‌های سال ۱۳۶۰ به دنبال اطلاع‌رسانی عمومی در این رابطه بود و از طریق مصاحبه با رسانه‌ها و نوشتن نامه‌های اعتراضی به مقامات داخلی و بین‌المللی در پی روشن شدن حقیقت و پاسخگویی آمران و عاملان کشتارهای دهه شصت بود. برادرش رحیم میلانی از فعالان سازمان انقلابی کارگران ایران (راه کارگر) بود که در تاریخ هفتم آبان ماه ۱۳۶۰ در زندان‌های جمهوری اسلامی ایران اعدام شد. پروانه میلانی در یکی از نخستین اقدام‌هایش در رابطه با دادخواهی و اطلاع‌رسانی دربارهٔ کشتار زندانیان سیاسی، در تجمع مادران و خانواده‌های اعدام‌شدگان در ۵ دی ماه سال ۱۳۶۷ در برابر دادگستری تهران با خبرنگار رادیو بی‌بی‌سی و آساهی ژاپن مصاحبه کرد و در رابطه با کشتار زندانیان سیاسی خواستار دادخواهی شد.