معماری ایرانی
در معماری ایرانی، با وجود خصایلی چون تناسب و زیبایی سردرها و گنبدها و ایوان‌ها خصلتی که بیشتر شایستهٔ بررسی است گوهر معماری ایرانی و منطق ریاضی و عرفانی آن است. درونگرایی و گرایش معماران ایرانی به سوی حیاط‌ها، پادیاوها، گودال باغچه‌ها، هشتی‌ها و کلاه فرنگی‌ها که شبستان‌ها را گرداگرد خود گرفته‌است، از دیرباز جزء منطق ایرانی بوده‌است.
محرمیت
در معماری غربی اصل privacy به شکل سنتی در تصمیم‌های طراحی مورد نظر قرار می‌گرفت ولی با ظهور سبک‌های معاصر از جمله دیکانستراکشن و فولدینگ این امر با هدف شکل‌دهی سیالیت فضا کمرنگ شده است. رعایت محرمیت و سلسله‌مراتب درون‌گرایی در معماری اسلامی اهمیت ویژه‌ای دارد. معماری ایران از دوران پیش از اسلام نیز به محرمیت توجهی ویژه داشته است و این امر برخی محققان را متقاعد کرده است که در شکل‌گیری این الگو مسائل اقلیمی را مهمتر از رویکردهای اعتقادی بدانند. محمدکریم پیرنیا اصل محرمیت را در قالب اصل درون‌گرایی یکی از شاخصه‌های معماری ایرانی می‌داند. به گفته او: