کشاورزی در ایران
نزدیک به یک‌سوم زمین‌های ایران، قابلیت کشاورزی را دارند، اما به دلیل خاک نامرغوب و نامناسب بودن پخش آب در بیشتر نواحی، تنها در ۱۲٪ از سرزمین ایران کشاورزی انجام می‌شود. اما کمتر از یک‌سوم از زمین‌های کشاورزی آبیاری می‌شود و در دیگر موارد، دیم‌کاری می‌شود. دشت آبرفتی (جلگه) رودخانه سفیدرود در شمال و دشت مغان در شمال‌غرب و دشت (جلگه) رودهای کارون، دز و کرخه در خوزستان دارای گستره خاک حاصلخیزتری در برابر دیگر پهنه‌های کشاورزی در ایران به‌شمار می‌روند.
تاریخ کشاورزی
جنوب غربی ایران به منزله یک منطقه عمده کشاورزی غنی از حرکت و جابه جایی اقوام میان دشت‌های پست و بلندی‌هاست و این چشم انداز اجتماعی و قومی، بستری فراهم کرد که سبب تحول یک ساختار سیاسی-اجتماعی متفاوت ازبین‌النهرین در جنوب غربی ایران شد و در ایران تفاوت‌هایی بین اقتصاد، معیشت، کشاورزی و دامداری کوچ‌نشین بود. همانطور که گفته شد کشاورزی محتاج یک جا نشینی است این مسئله باعث می‌شود که خطرات بیشتری کشاورزان را تهدید کند همچون بیماری‌های واگیر دار، ولی با این وجود کشاورزی باعث افزایش جمعیت شد، زیرا غذای بیشتری تولید می‌شد. یک هکتار زمین کشت شده توسط انسان بیش از یک هکتار جنگل محصول می‌دهد.