آناتولی بوکریف
در ۱۹۹۳ بوکریف از تیغه آبروتزی قله کی۲ (۸۶۱۱ متر)، دومین قله بلند جهان را که در مرز هند و پاکستان و در رشته‌کوه قارقروم واقع شده را به همراه پیتر متزگر آلمانی و اندی لوکه استرالیایی فتح کرد. این قله که به کوه وحشی معروف است، به خاطر برجستگی شیب‌دار و هرمی‌شکل‌اش مشهور است، شیب بسیار تندی در تقریباً تمام جهات دارد و خطری ذاتی در صعود به آن به چشم می‌خورد. خطری که بوکریف هنگام فتح کی۲ با آن مواجه شد، مانند آن بود که به آخر خط رسیده باشد. بوکریف بعدها نوشت که بر فراز کی۲ خالی از احساس پیروزی بود چراکه هم از لحاظ فیزیکی و هم از لحاظ حسی، خالی شده بود. او خودش را در موقعیت خطرناکی یافته بود. او همان روز انرژی زیادی را برای قرار دادن خطوط ثابت در طول تیغه در بخش شیب‌دار صرف کرده بود. با این همه، بعد از ظهر همان روز تیم، به جای این‌که به چادرها برگردند و استراحت کنند و فردا صبح به سمت قله حرکت کنند، تصمیم به فتح قله گرفت. او بعدها نوشت:
نانگا پاربات
نانگا پاربات دارای سه رخ پهناور است. جبهه «راکیوت» که بر بخش شمالی کوه مسلط گشته، جبهه نقره فام جنوبی و فلات گسترده آن و رخ پرعظمت دیامیر که با بخشی صخره‌ای آغاز و بعد به شکل یخشار (آبشار یخی) کوه را دربر گرفته. جبهه «روپال» نیز که در بخش جنوبی قرار گرفته را می‌توان بزرگترین جبهه صخره‌ای کوه‌های جهان نامید، که با حدود ۴۵۰۰ متر ارتفاع از سطح دره‌ها قد برافراشته. رینولد مسنر اولین فاتح این جبهه روپال را کاری فراتر از دشوارترین صعودهای آلپ می‌داند. رخ پهناور کوه از دره‌های لم یزرع ایندوس بسیار تماشایی است. در مطالعات صورت گرفته از سوی اداره جغرافیای پیشاور به همراه گروهی از زمین شناسان آمریکایی پیدایش نانگاپاربات را مربوط به ۴۰۰۰۰۰ سال قبل و درست زمانی که شبه قاره هند به قاره اوراسیا برخورد کرد می‌دانند. آن‌ها معتقدند در میان کوه‌های جهان نانگاپاربات سریعترین رشد را داشته و این کوه همچنان در حال بالا رفتن است. دسترسی به کوه از طریق بزرگراه قراقروم بسیار راحت است. گرچه صعود آن آنچنان راحت به نظر نمی‌رسد. سالها پیش از اولین صعودها، نانگاپاربات را راحتترین کوه ۸۰۰۰ متری دنیا می‌دانستند. اما نخستین تلاش‌ها خلاف این را ثابت کرد. یخچال‌های ناپایدار و طوفان‌های یکنواخت و دائمی در کنار بهمن‌های هولناک جشن کوچک نخستین فاتح کوه بودند.هرمان بول با موفقیت کوه را فتح نمود اما این صعود به بهای از دست رفتن ۳۱ کوهنورد و باربر در تلاش‌های قبلی امکان‌پذیر شد.