فعل کنایی
در پارسی، پاره‌ای از فعل‌های گذرا می‌توانند بدون ذکر مفعول به کار بروند، در حالی که حتی در چنین شرایطی دستورنویسان زبان فارسی معمولاً آن را گذرا حساب کرده‌اند، با این تفاوت که این عده «چیزی» و «کسی» را مفعول می‌دانند، در حقیقت آنها معتقدند که مفعول جمله ذکر نشده است. با این حال چنانچه این نوع کاربرد را ناگذر در نظر بگیریم بنا بر این اصل که ملاک گذرا بودن عمل و نقش فاعل نیست بلکه نیازمندی جمله به مفعول است، می‌توان گفت که بیشتر فعل‌های گذرا می‌توانند به صورت ناگذر به کار بروند، اما عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل گذرا با عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل ناگذر یکی است، مثلاً، «کاوه آش را خورد» (گذرا) و «کاوه خورد» (ناگذر)، که باز تنها تفاوت در این است که در دومی مشخص نیست چه خورده شد. در مقابل، در فارسی تعدادی از فعل‌ها کُنایی هستند به شکلی که می‌توان فعل را در دو جمله به گونه‌ای به کار برد که نقش فاعل تغییر کند. به عنوان مثال، «کاوه آش را پخت» (گذرا) و «آش پخت» (ناگذر).
چاشت
از این چمِ چاشت آمیغهایی مانند چاشتخورد (خوراکی که در هنگام چاشت خورده شود) و نیز چاشت‌خواب یا خواب‌ چاشت نیز بکار می‌رود.چاشت در چم خوراکی که در میانهٔ روز پیش از ناهار می‌خورند، نیز بکار می‌رود. این واژه در خراسان بسیار پرکاربرد است و در کودکستانهای خراسان نیز چنین خوراکی را چاشت می‌نامند. چاشت در این چم با کارواژگان خوردن و دادن بکار می‌رود. سعدی شیرازی در باب نخست بوستان در داستان زورآور تهیدست می‌فرماید: "یکی مشت زن بخت و روزی نداشت "نه اسباب شامش مهیا نه چاشت" و یا در باب دوم بوستان سروده است: "مسلم کسی را بود روزه داشت "که درمانده‌ای را دهد نان چاشت" نیز از ناصر خسرو است  "چون چاشت کند ز خویش و پیوندت "تو ساخته باش کار شامش را" از چاشت به چم خوراکی میانهٔ روز واژگان چاشتگاه به چم هنگام چاشت، هنگام خوردن چاشت و همچنین آمیغِ جاشتگاه فراخ به چم اندک زمانی از هنگام چاشت گذشته، نزدیک نیمروز، ساخته شده‌اند. چاشتگاه فراخ را نیز چاشتِ فراخ گویند که در دومی چاشت به چم نیمهٔ‌روز است. واژگان چاشتگاه و چاشتگاه فراخ در روستاهای خراسان، به‌ویژه خراسان اباخترین پرکاربرد است.