حسابداری مدیریت
امروزه یکی از شیوه‌های خلاقانه‌تر در دسترس، حسابداری مصرف منابع (آرسی‌ای) است. آرسی ای توسط اتحادیه بین‌المللی حسابداران (آیفک) به عنوان یک ""رویکرد پیچیده در سطوح بالاتر از زنجیره فنون بهایابی "" به رسمیت شناخته شده‌است چون توانایی استخراج هزینه‌ها را به صورت مستقیم از داده‌های منابع عملیاتی یا قرنطینه و اندازه‌گیری هزینه‌های ظرفیت بلاستفاده فراهم می‌کند. آرسی‌ای با در نظر گرفتن ""بهترین ویژگی‌های رویکرد حسابداری مدیریت گنزپلن‌کاستن‌ریچنانگ (جی‌پی‌کا) و ترکیب آن با کاربرد عوامل هزینه مبتنی برفعالیت در هنگام نیاز، مانند آنهایی که در بهایابی مبتنی بر فعالیت استفاده شده، حاصل می‌شود. با رویکرد آرسی ای، منابع و هزینه‌های آن‌ها به عنوان "مبنایی برای تقویت مدل سازی بها و پشتیبانی از تصمیم‌گیری مدیریتی در نظر گرفته می‌شود، به این دلیل که هزینه‌ها و درآمدهای یک سازمان همه تابعی از منابع و ظرفیتهای منحصربه‌فردی است که آن‌ها را تولید می‌کند"".
میثاق‌های حسابداری
واحدهای اقتصادی مجازند در خصوص اقلامی که با توجه به وضعیت، محیط و عملکرد واحد از جهت ارزش، ناچیز و کم اهمیت می‌باشند از بکار گرفتن روش‌های صحیح تئوریک اجتناب نموده و به جای آن از روشهایی استفاده کنند که کم هزینه تر، عملی تر و راحت‌تر باشد. بر اساس این میثاق در حسابداری، مبالغ اعداد و یا اقلامی که با توجه به وضعیت کلی یک مجموعه، میزان گردش مالی آن و محیطی که در آن به فعالیت می پردازد، کم ارزش و جزئی شناخته شوند، می توان از اعمال اصول حسابداری در مورد آن ها چشم پوشی کرد. البته این نکته را باید متذکر شد که این اصل در میثاق های حسابداری هرگز به این معنا نخواهد بود که اقلام با ارزش پایین را به هیچ وجه نباید به حساب آورد و ثبت کرد، بلکه می‌توان برای آنها از محاسبه استهلاک با توجه به عمر مفید بیش از یک سال چشم پوشی کرد و آن را به حساب هزینه ها منظور نمود. برای روشن شدن موضوع در این باره سعی خواهیم کرد تا توجه شما را به دو مثال جلب کنیم. خرید یک خودنویس را در نظر بگیرید که با آن می توان دفاتر مختلف شرکت را نوشت، اگرچه این لوازم التحریر خود به تنهایی در زمره دارایی های شرکت می باشد و عمر مفید آن نیز ممکن است بیش از یک سال باشد، ولی می‌توان با تقسیم بهای تمام شده آن به طول عمر مفید، کل هزینه خرید آن را به حساب همان دوره مالی منظور نمود. یا برای مثال کسری میزان دو تن در انبار نگهداری کیسه های سیمان که در طی یک سال مالی بیش از دو هزار تن سیمان به آن وارد می شود بسیار ناچیز و بی اهمیت تلقی می شود، چرا که ممکن است باسکول اختلافاتی را در میزان اندازه گیری داشته باشد و در نهایت آن ها با یکدیگر جمع شده و این مقدار کسری را ایجاد کرده باشند. البته همین مقدار کسری برای انباری که میزان ورود و خروج اجناس به آن به ۵۰ تن می‌رسد با اهمیت تلقی می شود و باید اختلافات گزارش شده مورد پیگیری قرار گیرند.