جلبک قهوه‌ای
جلبک‌های قهوه ای در سواحل صخره‌ای و دریاهای سرد زیست می‌کنند، به ویژه در مناطقی که جزر و مد شدید حکمفرما است. این نمونه‌ها دارای رنگینه‌های کلروفیل (سبز) و کارتن (نارنجی و قرمز) هستند. همچنین در سلول‌های جلبک قهوه ای ممکن است مقدار زیادی [[اسید آلژینیک]]، مواد بین سلولی را تشکیل دهند. این ماده لزج و چسبناک بوده و گاهی ممکن است تا ۲۵ درصد وزن خشک جلبک را تشکیل دهد. در صنعت از اسید آلژینیک استفاده‌های زیادی می‌شود که از آن جمله می‌توان به ساخت و تولید امولسیون اشاره کرد که برای براق کنندگی در صنایع کاغذسازی به کار گرفته شود. سلول جلبک‌های قهوه ای در قسمت پهلوها دارای تاژک‌های نامساوی هستند. برخی از جلبک‌ها دارای ساختمانی شبیه به برگ، ساقه، ریشه و گاهی [[گل‌آذین]] هستند.
ناجورتاژکان
اعضای این شاخه در زیستگاه‌های متفاوتی یافت می‌شود. آب‌های شیرین و دریاها، غنی از دیاتوم‌ها و انواع جلبک هستند. آن‌ها را می‌توان در خاک‌های مرطوب، یخچال‌های دریایی، یخچال‌های کوهی، برف‌ها و حتی روی اتمسفر یافت. آن‌هایی که زندگی آزاد و هتروتروف دارند در دریاها و آب‌های شیرین یافت می‌شوند. تعداد خیلی کمی هم همزیست جلبک‌های دیگر هستند. بسیاری از آن‌ها پولک‌ها یا پوسته کلسیتی، سیلیکونی ترشح می‌کنند که در یافته‌های فسیلی مربوط به 550mya مشاهده می‌شود.