تقسیمات کشوری پاکستان
پاکستان از پنج ایالت، یک منطقهٔ خودمختار قبایلی، یک منطقه فدرال پایتخت (اسلام آباد) و دو منطقه مربوط به جامو و کشمیر تشکیل شده‌است.
دولت چندملیتی
این جنبش با ایجاد پاکستان در سال ۱۹۴۷ از طریق چندپارگی هند به اوج خود رسید. سپس اردو به عنوان زبان ملی همه مسلمانان جنوب آسیا ترویج شد. با این حال، پاکستان از نظر قومی متنوع است. پنجابی ها بزرگترین گروه زبان هستند ، اما با ۴۵ درصد جمعیت ، اکثریت مطلق را تشکیل نمی دهند. علاوه بر این ، تنها ۸ درصد از پاکستانی ها به زبان ملی، اردو، به عنوان زبان مادری خود صحبت می کنند. در نتیجه، بسیاری از جنبش های ملی گرایانه که با تئوری دو ملت مخالفت می کنند، ظهور کرده اند و معتقدند که پاکستان نه تنها از نظر زبانشناسی یک کشور متنوع است بلکه یک دولت چند ملیتی است و بنابراین، هر گروه قومی زبان زای پاکستان یک کشور متمایز است. گلایه های رایج این جنبش ها شامل این ایده است که پنجابی ها از نظر سیاسی و اقتصادی بر پاکستان تسلط دارند ، بنابراین گروه های دیگر را به حاشیه می برد و استقرار زبان اردو به عنوان تنها زبان رسمی کشور نوعی امپریالیسم فرهنگی است که میراث مردمان متنوع پاکستان را نادیده می گیرد.