مکینتاش پاور
اپل در ابتدا پردازنده‌هایی از جمله پردازنده‌های MIPS Technologies، سان و Acorn Computers (پردازنده‌های RISC معماری ARM آنها که در آیفون ۱۹۹۳ اپل نیوتون، آی پاد ۲۰۰۱ و ۲۰۰۷ آیفون ۲۰۰۷ مورد استفاده قرار می‌گیرند) و همچنین i860 اینتل را مورد بررسی قرار داد. مذاکرات با سان شامل این شرط بود که سان از رابط مکینتاش برای رایانه‌های اسپارک خود استفاده کند و در ازای آن اپل از پردازنده‌های SPARC Sun در مکینتاش استفاده کند. این معامله به دلیل نگرانی اپل مبنی بر اینکه سان نمی‌تواند به اندازه کافی پردازنده تولید کند، لغو شد. مذاکرات با MIPS برای استفاده از پردازنده R4000 نیز شامل این شرط بود که رابط مکینتاش به عنوان جایگزینی برای Advanced Computing Environment در دسترس باشد. این معامله همچنین به دلیل شریک بودن مایکروسافت در کنسرسیوم ACE و همچنین نگرانی در مورد توانایی تولید بهم خورد. i860 اینتل به دلیل پیچیدگی زیاد از نظرات حذف شد. اپل پردازنده IBM POWER1 را به عنوان یک گزینه در نظر نگرفت، زیرا معتقد بود که IBM مایل به صدور مجوز برای اشخاص ثالث نیست.
مکینتاش پاور
مکینتاش پاور در ۱۴ مارس به‌طور رسمی در مرکز هنرهای نمایشی لینکلن در منهتن معرفی شد. پیش خرید مدل‌های جدید مکینتاش پاور سریع بود، به طوری که ۱۵۰٬۰۰۰ دستگاه اعلام شده تا آن تاریخ فروخته شده‌است. در بررسی MacWorld از ۶۱۰۰/۶۰ اشاره شده‌است که «نه تنها اپل سرانجام عملکردی را که حدود ۸ سال پیش با حضور رایانه‌های شخصی با استفاده از پردازنده مرکزی ۸۰۳۸۶ اینتل از دست نداد، بلکه بدست آورد، اما بسیار جلوتر است.» عملکرد نرم‌افزار 680x0 به دلیل لایه شبیه‌سازی کندتر است، اما معیارهای MacWorld عملکرد CPU، دیسک، فیلم و نقطه شناور به مراتب سریعتر از Quadra 610 را که جایگزین شده‌است نشان می‌دهد. تا ژانویه ۱۹۹۵، اپل ۱ میلیون سیستم مکینتاش پاور فروخت.