سامانه ترابری هوشمند
هنگامی؜که از واژه­ سامانه حمل ­ونقل هوشمند استفاده می­ شود، منظور سامانه حمل­ ونقلی است که در آن ایده و فکر بشری در قالب آنچه فناوری اطلاعات و ارتباطات و پردازش داده به همراه داشته ؜اند، سبب بهبود ­حمل­ و نقل و در نتیجه ارتقای کیفیت زندگی شده است. به عنوان نمونه وقتی خودروها برای فراهم نمودن یک تجربه­ رانندگی مناسب، با یکدیگر و هم­چنین با محیط ارتباط برقرار می­ کنند و یا زیرساخت­ های هوشمند، ایمنی و ظرفیت راه­ها را بهبود می­بخشند، جلوه ؜هایی از حمل؜ ونقل هوشمند پدیدار شده ؜اند. هر چند استفاده از روش؜های سنتی بهبود ایمنی و زیرساخت ­ها و آموزش رانندگان از عوامل اساسی ارتقای کیفیت حمل­ و نقل است، اما برای دستیابی به حمل­ ون قل متناسب با نیازها، کافی نیستند. در واقع یکی از انگیزه؜ های مهم در تحول، توسعه، استانداردسازی و پیاده­ سازی سامانه حمل ­و نقل هوشمند، دستیابی به سطوحی از کیفیت در مباحث ایمنی، سرعت عبور، کاهش آلایندگی و ارتقای بهره ­وری اقتصادی در سامانه حمل ­ونقل است که در قالب پاسخ­های کلیشه ­ای و بعضا تک­ بعدی ممکن نیست.
شهرسازی
رشد شهر گرایی و شهرنشینی در طی سده اخیر در سرتاسر جهان و بروز مسائل و مشکلات گوناگون شهری منجر به ایجاد دوره‌های عالی آموزشی و پژوهشی شهرسازی در دانشگاه‌های جهان گردید است. توسعه بی‌سابقه شهرها و شهرنشینی، پیشرفت‌های فناوری و خصوصاً فناوری‌های ارتباطات و اطلاعات، تحولات مربوط به وسائل حمل ونقل و تغییرات کمی و کیفی کاربری اراضی، و همین‌طور تغییرات کمی و کیفی جمعیت شهری و خواست‌های متنوع و متعدد آنها، و بالاخره تغییر عمده و اساسی در مکانیزمهای تصمیم‌گیری در جوامع شهری، پیچیدگی‌های روزافزون موضوعات شهرسازی را موجب شده‌است. این امر بار دیگر و این بار بسیار روشن‌تر و قاطع تر از گذشته بر ماهیت بین رشته‌ای یا میان رشته‌ای بودن شهر سازی (interdisciplinary) تأکید می‌ورزد. به گونه ای که محتوا، و به تبع آن رویه‌های شهرسازی را نه صرفاً به عنوان زمینه ای علمی یا هنری، بلکه زمینه ای علمی، هنری و انسانی معرفی می‌کند که از ویژگی‌ها و در عین حال پیچیدگی‌های زمینه‌های مرتبط برخوردار بوده و بنابراین استفاده از نظریه‌ها، روش‌ها و فنون مربوط به کلیه زمینه‌های تشکیل دهنده آن اجتناب ناپذیر است. این امر شهرسازی را به رشته و حرفه ای کاملاً خاص و تقریباً بی نظیر تبدیل می‌کند.