مدارگزینی
در سوئیچینگ مدار، یک مسیر و پهنای‌باند اختصاصی مربوط به آن از مبدأ به مقصد رزرو می‌شود و باعث می‌شود سوئیچینگ مدار نسبتاً ناکارآمد است تا هنگامی که ظرفیت مدار رزرو شده باشد یا نه اتصالات به صورت متداوم در حال استفاده شدن هستند. سوئیچینگ مدار با سوئیچینگ پیام و سوئیچینگ بسته در کاملاً متفاوت است و در تضاد است. هر دوی این روش‌ها می‌توانند از پهنای‌باند شبکه موجود بین نشست‌های ارتباطی متعدد تحت شرایط معمول در شبکه‌های ارتباطی داده استفاده بهتر و بهینه تری بگیرند.
مهار بیکر
مهار بیکر یک نام عمومی برای دسته ای از مدارهای الکترونیکی است که با اعمال بازخورد منفی غیرخطی از طریق انواع دیودها، زمان ذخیره‌سازی ترانزیستور پیوندی دوقطبی کلیدزنی (BJT) را کاهش می‌دهد. دلیل کند بودن زمان خاموش شدن BJTهای اشباع شده، بار ذخیره شده در بیس است. باید قبل از خاموش شدن ترانزیستور حذف شود زیرا زمان ذخیره‌سازی عامل محدودکننده استفاده از ترانزیستورهای دو قطبی و آی‌جی‌بی‌تی در کاربردهای کلیدزنی سریع است. مهارهای بیکر مبتنی‌بر دیود از اشباع ترانزیستور و در نتیجه مقدار زیادی شارژ ذخیره شده جمع می‌شود، جلوگیری می‌کند. مهار بیکر به نام ریچارد اچ بیکر نامگذاری شده‌است، که آن را در گزارش فنی خود در سال ۱۹۵۶ «مدارهای کلیدزنی ترانزیستوری با بیشینه بازده» توصیف کرده‌است. بیکر این روش را «مهارکردن پشتی» نامید، اما اکنون این مدار را مهار بیکر می‌نامند. بسیاری از منابع گزارش بیکر را برای مدار مهار دو-دیودی معتبر می‌دانند. همچنین در سال ۱۹۵۶، بیکر مدار را در یک ضمیمه ثبت اختراع توصیف کرد. ثبت اختراع ۱۹۶۱، ۳٬۰۱۰٬۰۳۱ ایالات متحده، ادعا می‌کند که استفاده از مهار در مدارهای فلیپ-فلاپ متقارن است.