دیازپام
در صورت بروز هریک از علایم نادر ولی جدی زیر، مصرف دیازپام را قطع کرده، با پزشکتان تماس بگیرید: افت قوای ذهنی؛ خواب‌آلودگی شدید؛ تکلم نامفهوم؛ ضربان قلب کند؛ تنگی‌نفس؛ عدم تعادل؛ بثورات جلدی؛ گلودرد؛ تب؛ لرز؛ کبودی یا خون‌ریزی غیرعادی؛ زخم‌های دهانی؛ زردی پوست یا چشمان؛ از دست رفتن حافظه؛ بی‌خوابی؛ اضطراب؛ یا تحریک‌پذیری. دیازپام می‌تواند اعتیادآور باشد، و علایم ترک دارو ممکن است در صورت قطع ناگهانی آن روی دهد؛ علایم ترک دارو عبارتند از: گیجی، افت قوای ذهنی، دردهای شکمی، افزایش تعریق، تهوع، استفراغ، حساسیت به نور و صدا، یا احساس سوزن‌سوزن شدن یا گزگز. اگر می‌خواهید مصرف دیازپام را قطع کنید با پزشکتان تماس بگیرید تا شاید این کار تدریجی انجام گیرد. علایم زیر ممکن است مشاهده شوند اما فقط در صورتی که مشکل‌ساز شوند نیاز به گزارش دارند: سرگیجه، خواب‌آلودگی، خشکی دهان، سردرد، تهوع، یبوست، اسهال، ضربان قلب سریع و شدید، یا لرزش. تنگی نفس
فلورازپام
گیجی و خواب آلودگی، کاهش قوای فکری، سردرد و کماشایعترین عوارض جانبی سرگیجه، خواب آلودگی، سبکی سر و آتاکسی است. فلورازپام پتانسیل سو مصرف دارد و هرگز نباید از آن با نوشیدنی‌های الکلی یا هر ماده دیگری که باعث خواب آلودگی می شود استفاده شود. ممکن است نتایج اعتیاد آور و احتمالاً کشنده ای ایجاد کند. مصرف کنندگان فلورازپام فقط باید طبق دستورالعمل این دارو را مصرف کنند و فقط باید شب هایی که فرد تصمیم دارد شب را کامل بخوابد مصرف شود. روز بعد خواب آلودگی شایع است و ممکن است در مرحله اولیه درمان افزایش یابد زیرا اثر تجمعی دارو تا زمان رسیدن به سطح پلاسمایی پایدار اتفاق می‌افتد. فلورازپام برای جلوگیری از عوارض مرتبط با مصرف طولانی‌مدت بهتر است برای مدت‌زمان کوتاه و در کمترین دوز ممکن استفاده شود. فلورازپام دارای تحمل متقابل با باربیتورات‌ها است و باربیتورات‌ها به راحتی می‌توانند در افرادی که عادت به خوابیدن با باربیتورات دارند با فلورازپام جایگزین شوند. پس از قطع فلورازپام، ممکن است حدود چهار روز بعد، اثر برگشت یا سندرم ترک بنزودیازپین ایجاد شود. بنزودیازپین‌ها