ستاره
سِتاره یا اَختَر گوی آسمانی درخشان و بسیار داغی از پلاسماست که انسجام خود را با نیروی گرانش خود حفظ می‌کند. نزدیکترین ستاره به زمین خورشید و پس از آن پروکسیما قنطورس است. ستارگانِ قابل دیدن در شب از روی زمین، به دلیل فاصلهٔ بسیار دورشان، به شکل نقاطی ثابت (گاهی چشمک زن) و روشن دیده می‌شوند. در طول تاریخ، گروه‌های ستاره‌های برجسته‌تر، به نام صورت‌ها و صورت‌واره‌های فلکی، گروه‌بندی شده و روشن‌ترین ستارگان نیز نام‌گذاری شده‌اند. کاتالوگ‌هایی از ستارگان توسط اخترشناسان گردآوری شده‌است که ستارگان شناخته‌شده را مشخص می‌کند و نام‌های استانداردی برای ستارگان پیشنهاد می‌کنند. هرچند که بیشتر ستارگان جهان از جمله تمامی ستارگان خارج از کهکشان راه شیری با چشم غیر مسلح از روی زمین قابل دیده شدن نیستند. در حقیقت بیشتر آن‌ها حتی از دید قویترین تلسکوپ ها نیز پنهان می‌مانند.
نگاه (اختربینی)
در طالع بینی، در یک زایچه به زاویه‌ای که سیارات، و برخی اشیاء دیگر زایچه با یکدیگر می‌سازند نگاه گفته می‌شود. این زاویه‌ها (که آن‌ها را فاصله نیز می‌گویند) بر حسب درجه و دقیقه از منظر ناظر زمینی محاسبه می‌شود.  نگاه‌های سنتی و اصلی گاهی اوقات "نگاه‌های بطلمیسی" نامیده می شوند زیرا در قرن اول میلادی توسط بطلمیوس تعریف و مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. این نگاه‌ها عبارتند از: اتصال (0 درجه)، تسدیس (60 درجه)، تربیع (90 درجه) ، تثلیث (120 درجه) و مقابله (180 درجه). ذکر این نکته حائز اهمیت است که اخترشناسان مختلف و سیستم‌های نجومی از "orbsهای" مختلف (میزان جداسازی بین دقت) هنگام محاسبه و استفاده از نگاه‌ها استفاده می‌کنند.