اولین تجزیه لهستان
اولین تجزیه لهستان یا اولین تجزیه همسود لهستان–لیتوانی در سال ۱۷۷۲ میلادی به عنوان نخستین مرحله از تجزیه لهستان رخ داد؛ واقعه‌ای که عاقبت به پایان حیات همسود لهستان–لیتوانی در ۱۷۹۵ میلادی ختم گردید. رشد قدرت امپراتوری روسیه، که باعث تهدید پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش شد، انگیزه اصلی این تجزیه به حساب می‌آید.
تاریخ لهستان (۱۹۴۵–۱۹۸۹)
پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، یک «ذوب» سیاسی به جناح لیبرال تری از کمونیستهای لهستان، به رهبری وادیسلاو گوموشکا، اجازه افزایش قدرت را داد. در اواسط دهه ۱۹۶۰، لهستان با افزایش مشکلات اقتصادی و همچنین سیاسی روبرو شد. اوج آنها در بحران سیاسی ۱۹۶۸ لهستان و اعتراضات ۱۹۷۰ لهستان بود که افزایش قیمت مصرف‌کننده منجر به موج اعتصاب شد. دولت برنامه اقتصادی جدیدی را مبتنی بر وام‌های کلان از طلبکاران غربی معرفی کرد که منجر به افزایش سطح رفاه زندگی و انتظارات شد، اما این برنامه به معنای ادغام فزاینده اقتصاد لهستان با اقتصاد جهانی بود و پس از بحران نفتی ۱۹۷۳ دوبراه متزلزل شد. در سال ۱۹۷۶، دولت ادوارد گایرک مجبور شد تا دوباره قیمت‌ها را افزایش دهد که منجر به اعتراضات ژوئن ۱۹۷۶ شد.