نارنجک تفنگی
نارنجک تفنگی گلوله ای است شبیه گلوله آر پی جی که به وسیله تفنگ و غالباً با سلاح ژ-۳ به سمت هدف پرتاب می‌شود. این گلوله به وسیله گازی که فشنگ گازی (و نه مشقی) ایجاد می‌کند به سمت نقطه مورد نظر هدایت می‌شود. خرج گود و خرج ضمیمه از اجزای مهم نارنجک تفنگی می‌باشند که در جلوی سر نارنجک قطعه ای قرار دارد که هنگام برخورد سر نارنجک با هدف خرج احتراق مشتعل می‌شود. نارنجک تفنگی مجهز به یک فنر نازنک است که عمل نشانه‌گیری را دقیق تر می‌کند و برای تیراندازی به سمت اهداف مختلف در سازه‌های ۵۰، ۷۵ و ۱۰۰ متری به کار می‌رود.
تفنگ ام۱۹۲۲ بنگ
این تفنگ با گاز باروت مسلح می‌شد که برای این منظور، از یک سامانه سرپوش دهانهٔ لغزان استفاده می‌کرد که این سرپوش در اثر دمیده شدن و فشار گازهای ناشی از خروج گلوله از دهانه لوله، به سمت جلو حرکت می‌کرد. در طول آزمایش‌های میدانی در سال ۱۹۱۹ و ۱۹۲۷، این اسلحه توسط طراح آن معرفی و نمایش داده شد. اسلحه ام ۱۹۲۲ بنگ به دلیل پیچیدگی مکانیکی و حساسیت زیاد و گیر کردن سرپوش لغزان دهانه لوله، که بر اثر تجمع جِرم‌ها و رسوبات ناشی از گاز باروت به مرور زمان به‌وجود می‌آمد، در آزمایش دولت آمریکا ناموفق بود.