آسیای استوایی
آسیای استوایی منطقه‌ای در آسیا است که آب و هوای گرمسیری را تجربه می‌کند. از نظر فیزیوژجغرافیایی و اقتصادی، از نظر منابع طبیعی و تنوع زیستی، از جمله بسیاری از گونه‌های کشاورزی، غنی است. ۱۶ کشور در آسیای استوایی وجود دارند که وسعت آنها از حدود (سنگاپور) تا (هند) است. جمعیت آن عمدتاً روستایی است در سال ۱۹۹۵، سرشماری منطقه‌ای با شش شهر از ۲۵ شهر بزرگ نشان داد که جمعیت آن ۱٫۶ میلیارد نفر است که احتمالاً در سال ۲۰۲۵ به ۲٫۴ میلیارد نفر می‌رسد. آب و هوا در آسیای استوایی تابع الگوهای آب و هوای فصلی با دو باد موسمی و میزان طوفان‌های استوایی در سه ناحیه اصلی چرخه‌زایی (خلیج بنگال، اقیانوس آرام شمالی و دریای چین جنوبی) است. آب و هوا بر اساس عوامل محیطی متعددی مانند: رشد شهرنشینی، صنعتی شدن زمین و توسعه اقتصادی یا برعکس تخریب زمین، مسائل زیست‌محیطی و افزایش آلودگی متفاوت است.
آسیا-اقیانوسیه
منطقه آسیا-آرام یا آس-پَک (AsPac) یا آسیااقیانوسیه ، شامل بخشی از جهان واقع در اقیانوس آرام، یا در مجاورت آن می‌باشد. این ناحیه شامل بخش عمدهٔ آسیای شرقی، آسیای جنوب شرق و اقیانوسیه است. گاهی اوقات آسیای شمالی را نیز جزئی از آسیا-آرام محسوب می‌کنند، با همه اینکه کشور هند و همسایگانش در منطقهٔ اقیانوس هند و نه اقیانوس آرام واقع‌اند. این عنوان همچنین می‌تواند شامل کشور روسیه (واقع در اقیانوس آرام شمالی) و کشورهای آمریکای شمالی و جنوبی که در کرانهٔ شرقی اقیانوس آرام واقع شده‌اند، باشد.