پرتو ایکس
پَرتوِ ایکس یا اشعه ایکس یا گاهی پرتو رونتگن (Röntgen radation)، نوعی از تابش الکترومغناطیسی با طول موج حدود ۰٫۰۱ تا ۱۰ نانومتر معادل با ۳۰ پِتاهرتز تا ۳۰ اِگزاهرتز ( ۱۰×۳ تا ۱۰×۳ هرتز) و انرژی بین ۱۰۰ الکترون‌ولت تا ۱۰۰ کیلوالکترون‌ولت است. طول موج پرتو ایکس از طول موج پرتو فرابنفش پایین‌تر و از طول موج پرتو گاما بالاتر است. نام دیگر اشعهٔ ایکس، پرتو رونتگن است، که برگرفته از نام ویلهلم رونتگن، کاشف آن است. علت نام‌گذاری پرتو ایکس از طرف ویلهلم رونتگن نشان دادن کشف یک نوع پرتو که ناشناخته بود، است.
جوشکاری پلاستیکی
آزمایش اشعه ایکس پلاستیک ها مشابه جوشکاری فلزات است ، اما از شدت تابش کمتری نسبت به فلزات استفاده می کنند زیرا پلاستیک ها دارای چگالی پایین تری هستند. آزمایش اشعه ایکس برای یافتن عیوب موجود در زیر سطح استفاده می شود. این نقص ها شامل تخلخل ، اجزا جامد ، حفره ها ، ترک و ... است. اشعه ایکس تابش را از طریق جسم آزمایش شده به یک فیلم یا دوربین منتقل می کند. این فیلم یا دوربین یک تصویر تولید می کند. تراکم های مختلف جسم به صورت سایه های مختلف در تصویر نشان داده می شود و بنابراین محل نقص را نشان می دهد. یکی از مزایای اشعه ایکس این است که راهی برای نشان دادن سریع نقص های سطح و داخل اتصال جوش فراهم می کند. علاوه بر این ، از اشعه ایکس می توان روی طیف گسترده ای از مواد استفاده کرد. می توان از آنها برای ایجاد رکورد برای آینده استفاده کرد. یکی از معایب اشعه ایکس پرهزینه و پرمصرف بودن آن است. مورد دیگر این که نمی‌تواند در ارزیابی کیفیت درز جوش یا بهینه سازی پارامترهای فرایند استفاده شود. علاوه بر این ، اگر انقطاع به درستی با پرتو تابش مطابقت نداشته باشد ، تشخیص آن دشوار است. عیب چهارم این است که دسترسی به هر دو طرف قطعه مورد اندازه گیری مورد نیاز است. درنهایت ، به دلیل اشعه ای که در طی فرایند اشعه ایکس منتقل می شود ، خطر سلامتی ایجاد می کند.