اسکاندیناوی
سلطه مسیحیت بر اسکاندیناوی هنگامی موفقیت‌آمیز قلمداد شد که در هر سه پادشاهی موجود در آن، پادشاهان مسیحی به شکل پیاپی بر تخت سلطنت تکیه زدند. این اتفاق نخستین بار در دانمارک با به قدرت رسیدن جانشینان کانوت بزرگ سپس در نروژ توسط ماگنوس خوب و اواخر سده یازدهم در سوئد به وسیله اینگه محقق گشت. سازمان یافته بودن شدید مسیحیت در مقابل نبودن بدنه منسجمی در عقاید پاگانیسم و تجزیه و اضمحلال عقاید پیشین نزد مردم اسکاندیناوی را می‌توان دلیل غلبه دین جدید دانست. از طرفی مسیحیت تمامی ویژگی‌های مقدس عقاید پیشین خصوصاً آن‌هایی را که به نفع پادشاهان بود از جمله اعطای قربانی، را نفی نکرد. به شکلی که یکی از حاکمان ایسلند با وجود گرویدن به مسیحیت، در مواقع مختلف همچنان از خدای ثور طلب استمداد می‌نمود. با توجه به دور افتاده بودن و سختی ارتباطات در نواحی کوهستانی، با وجود مسیحی شدن اغلب جمعیت مناطق ساحلی در نروژ، تقریباً همه ساکنان مناطق داخلی تر تا سده یازدهم همچنان بر عقاید پیشین خود بودند.
اسکالد
اسکالد (به زبان نروژی باستان: skáld) در اساطیر شمال، شاعران، موسیقی‌دانان، داستان‌سراها، مشاوران، استادان و مهمتر از آن‌ها مورخانی بودند که به صورت کلامی دانش و اطلاعات نژاد خود را حفظ می‌کردند. "اسکالد" به‌طور کلی به شاعرانی گفته می‌شد که در دربار رهبران اسکاندیناوی و ایسلندی در عصر وایکینگ‌ها و قرون وسطا شعر می‌سرودند. پادشاهان از اینکه اسکالدها دربارهٔ آن‌ها صحبت کنند هراس داشتند، چون آنان کسانی بودند که شخصیت افراد را به عنوان یک قهرمان یا ضدقهرمان در نظر می‌گرفتند. "اسکالد" با داشتن مهارت‌های منحصر به فرد خود، بسیار در جامعه وایکینگ‌ها مورد احترام بودند. آن‌ها با بازگو کردن داستان‌های خود، تمام اطلاعات و فرهنگ مردم را از یک نسل به نسلی دیگر انتقال می‌دادند، تا زمانی که این اطلاعات بوسیلهٔ نوشتن قادر به ثبت بود. به لطف اسکالدها، دانش و اطلاعات امروزی از قهرمانان و ضد قهرمانان، شجره‌نامه خانوادگی، جنگ‌ها، دین و مذهب، ساختار اجتماعی و منشأ آن‌ها در دسترس است.