اولین تجزیه لهستان
اولین تجزیه لهستان یا اولین تجزیه همسود لهستان–لیتوانی در سال ۱۷۷۲ میلادی به عنوان نخستین مرحله از تجزیه لهستان رخ داد؛ واقعه‌ای که عاقبت به پایان حیات همسود لهستان–لیتوانی در ۱۷۹۵ میلادی ختم گردید. رشد قدرت امپراتوری روسیه، که باعث تهدید پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش شد، انگیزه اصلی این تجزیه به حساب می‌آید.
نیروهای مسلح لهستان در شرق
دو ارتش مختلف از نیروهای لهستانی در طول جنگ توسط شوروی ایجاد گشت که نخستین آن با نام ارتش آندرس در نیمه دوم سال ۱۹۴۱ بود. پس از آغاز تهاجم آلمان نازی به شوروی در عملیات بارباروسا و به تعاقب پیمان سیکورسکی-مایسکی فرمان عفو عمومی مردم لهستان در شوروی اعلام شد که به یاری آن ایجاد این واحد نظامی ممکن گشت. ارتش آندرس که وفادار به دولت در تبعید لهستان بود در سال ۱۹۴۲ ابتدا به ایران منتقل شده و سپس تحت فرماندهی نیروهای متفقین قرار گرفت که در آنجا به سپاه دوم لهستانی معروف گشت. این نیروها در ادامه جنگ و در کنار نیروهای متفقین در شمال آفریقا، ایتالیا و فرانسه با نیروهای محور جنگیدند که مهم‌ترین آن نبرد مونته کاسینو در جبهه ایتالیا بود.