ارزیابی خطر خودکشی
پژوهش‌های فراوانی پی‌درپی اثبات کرده‌اند که عواملی چون خودکشی اقوام درجه یک، تجربیات تلخ دوران کودکی (همچون از دست دادن پدر و مادر، سوء استفاده عاطفی، جسمی و جنسی) و موقعیت‌های تلخ زندگی (همچون بی‌کاری، تنهایی و استرس‌زاهای روانی) با خطر اقدام به خودکشی مرتبط هستند.
خودکشی (کتاب دورکیم)
خودکشی خودخواهانه بیانگر عدم احساس تعلق طولانی مدت فرد به گروه و عدم یکپارچگی در یک جامعه است. نتیجه چنین احساس، خودکشی خودخواهانه است چون آنها هیچ اتصالی به جمع ندارند. این غیبت می‌تواند منجر به بی‌معنا شدن، بی‌علاقگی، مالیخولیا و افسردگی شود. دورکیم چنین جدایی را «[[فرد] شدن] بیش از حد» می‌نامد. آن دسته از افرادی که به اندازه کافی به گروه‌های اجتماعی پایبند نبودند (و بنابراین ارزش‌ها ، سنت‌ها، هنجارها و اهداف به خوبی تعریف شده بودند) از حمایت یا راهنمایی اجتماعی کمی برخوردار بودند، بنابراین احتمال بیشتری برای خودکشی وجود داشت. دورکیم دریافت خودکشی بیشتر در بین افراد مجرد، به ویژه مردان مجرد اتفاق می‌افتد که به نظر او کمتر می‌تواند آنها را به هنجارها و اهداف اجتماعی ثابت وصل کند.