پل خواجو
این پل را همچنین پل شاه، پل بابا رکن‌الدین (مسیر رفتن به خانقاه و آرامگاه بابا رکن‌الدین و تخت فولاد) و پل حسن‌بیگ (نام پل قبلی که در زمان شاه‌عباس تخریب شد و این پل به جای آن ساخته شد) یا پل شیراز هم نامیده‌اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است، که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده‌است. در میانه پل خواجو، ساختمانی مخصوص، که به بیگلربیگی شهرت دارد بنا شده‌است، که برای اقامت موقتی شاه صفوی و خانواده او ایجاد شده بود و هم‌اکنون نیز وجود دارد و طاق‌های آن دارای تزئینات نقاشی بسیار زیبایی است و در واقع پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پل‌های زاینده رود مشهورتر است. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن /۱۲ متر است. این پل را به نام‌های دیگری نیز خوانده‌اند ولی به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو معروف است.
پل ووکسهال
ساختمان هر دوی پل‌ها مشکل ساز بود، هر دو پل‌های اول و دوم نیاز به طراحی دوباره از چند معماران متعدد. پل اصلی، اولین پل آهن بر رودخانه تیمز، توسط یک شرکت خصوصی قبل از اینکه به مالکیت عمومی در سال ۱۸۷۹ گرفته شده ساخته شده بود و به عنوان یک پل عوارضی به بهره‌برداری رسید. پل دوم، که هشت سال برای ساخت زمان برد، برای اولین بار در لندن به حمل تراموا و بعدها اولین بار به یکی از دو جاده یک خط اتوبوس در لندن داشت.