خرس قطبی
خرس قطبی یک پستاندار دریایی به‌شمار می‌رود چون بیشتر ماه‌های سال را در آب به سر می‌برد. اما تنها پستاندار دریایی زنده است که دست و پاهای بسیار قوی دارد و می‌تواند مسافت‌های طولانی را راه برود یا بدود. خرس‌های قطبی بیشتر دوست دارند در یخ دریا که سطح آب‌های فلات‌قاره را پوشانده و مجمع‌الجزایر شمالگان زندگی کنند. به این مناطق «حلقه‌های زندگی شمالگان» گفته می‌شود؛ چون از نظر زیستی نسبت به آب‌های عمیق شمالگان پربارترند. خرس‌ها هر چند وقت یک بار به جاهایی که یخ دریا به آب منتهی می‌شود می‌روند چون می‌توانند در آنجا به شکار فُک‌ها که غذای اصلی شان است بپردازند. در محیط زندگی آن‌ها دسترسی به آب شیرین بسیار محدود است چون بخش زیادی از آن به شکل برف است. خرس‌های قطبی می‌توانند طی یک فرایند زیستی از چربی سطح بدن فُک‌ها، آب تولید کنند از این رو خرس‌های قطبی بیشتر در مناطقی دیده می‌شوند که فک‌ها در آن بیشترند. سالانه با تغییرات فصلی میزان یخ‌های منطقه تغییر می‌کند و این امر باعث کوچ فک‌ها می‌شود و در نتیجه خرس‌های قطبی هم به دنبال آن‌ها کوچ می‌کنند. در مناطقی مانند خلیج هادسون و خلیج جیمز، یخ‌ها به‌طور کامل آب می‌شود از این رو خرس‌ها مجبورند به خشکی روند و چند ماه صبر کنند تا دوباره آب دریا یخ بزند.
بیابان قطبی
بیابان‌های قطبی به همراه توندرای قطبی دو زیست‌بوم اصلی مناطق قطبی به شمار می‌روند. این دو زیست‌بوم در مناطق قطبی زمین به ویژه در شمالگان، شمال شرق آمریکای شمالی، اروپا، آسیا و جنوبگان قرار دارند. بیابان‌های قطبی در شمالگان و سرزمین جنوبی یافت می‌شود. بر خلاف توندرا که می‌تواند زندگی جانوری و گیاهی را در تابستان پشتیبانی کند، بیابان‌های قطبی پوشیده از لایه‌های همیشگی یخ هستند. با این حال شواهدی از وجود حیات در این محیط‌های ظاهراً غیرقابل زندگی وجود دارد. لایه‌های ضخیم یخ دارای رسوباتی از مواد آلی و غیرآلی است که محیطی قابل زندگی را برای ارگانیسم‌های میکروبی فراهم می‌سازد. این میکروارگانیسم‌ها با سیانوباکتر مرتبط هستند که دارای کارکردهای گوناگونی به ویژه در زمینه تثبیت کربن دی‌اکسید آب‌های در حال ذوب است.