تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
نخستین جنگ صلیبی سوئدی
اولین جنگ صلیبی سوئد یک لشکرکشی نظامی در سال ۱۱۵۰ توسط اریک نهم پادشاه سوئد و اسقف اعظم فنلاند به شهر اوپسالا بود. اولین منابع مکتوب جنگ‌های صلیبی مربوط به اواخر قرن سیزدهم است. در منابع اصلی جنگ‌های صلیبی، در مورد افسانه سنت اریک و افسانه سنت هنری، توضیح می‌دهد که دلیل جنگ‌های صلیبی آن حملات متعددی بود که فنلاندی‌های بت‌پرست به سوئد انجام می‌داند.  به‌طور کلی این جنگ‌های صلیبی به عنوان اولین تلاش کلیسای کاتولیک و سوئد برای تبدیل فنلاندی‌های بت‌پرست به مسیحیت تلقی می‌شد. با این حال، مسیحی شدن قسمت جنوب غربی فنلاند قبلاً در قرن دهم آغاز شده‌است و در قرن دوادزهم، این منطقه احتمالاً کاملاً مسیحی بود است. طبق افسانه‌ها، اسقف هنری پس از جنگ صلیبی در دریاچه کیلیانجاروی توسط لالی (لالی شخصیتی آخرالزمانی از تاریخ فنلاند است) کشته شد. وی بعداً به شخصیت اصلی کلیسای کاتولیک در فنلاند تبدیل شد.