آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
انرپوس
آسایش انسان بسته به پنج معیار دارد، دو عدد از این معیارها مربوط به لباس و متابولیسم می‌باشد و سه عدد دیگر بر دمای هوا، رطوبت هوا و سرعت جریان هوا تأکید دارد. هر چقدر سرعت جریان هوا برای شخصی سریعتر باشد ان شخص احساس خنکی بیشتری می‌کند. علاوه بر این، تهویه مطبوع طبیعی هوای تازه را به درون ساختمانی به خوبی طراحی شده هدایت می‌کند؛ بنابراین، تهویه مطبوع، آسایش و سلامت را در اب و هوای گرمسیری افزایش می‌دهد و هدفش ساپورت تهویه هوا می‌باشد. ساختمان متمایل به شرق ساخته شد تا از وزش بادهای شرق- جنوب- شرق به داخل اتاق‌ها در فصل زمستان جلوگیری کند و از نسیم‌های گرمایی در تابستان بهره برد. نماهای اصلی ساختمان به سمت شمال و جنوب می‌باشند، که هم‌زمان باعث کاهش گرما در نماهای جنوبی و غربی می‌شود (که بیشتر در معرض تابش خورشیدی می‌باشند). تهویه مطبوع موفق بوسیلهٔ ایجاد پنجره‌ای در دیوار با نسبت ۳۰ درصد با استفاده از کرکره در در سمت مخالف اتاق‌ها انجام می‌شود. کرکره‌ها نه تنها برای تنظیم جریان هوا مناسب می‌باشند، بلکه محافظی در برابر طوفان‌ها و دزدی‌ها می‌باشند. علاوه بر این موضوع به محوطهٔ اطراف ساختمان نیز به خوبی فکر شده‌است تا از گرم شدن زمین قبل از ورود به اتاق‌ها جلوگیری شود.