تشکیلات خودگردان فلسطینی
مفهوم تشکیلات خودگردان فلسطینی از سازمان آزادی‌بخش فلسطین متمایز بوده و این سازمان آزادیبخش فلسطین و نه دولت خودگردان است که موجودیت بین‌المللی دارد و تنها سازمانی است که کشورهای دیگر دنیا آن را نماینده مردم فلسطین می‌دانند. فعالیت دولت خودگردان منحصر به مناطق فلسطینی‌نشین است و فلسطینیانی که محل زندگی آنان خارج از کرانه باختری و نوار غزه است از حق رأی در انتخابات تعیین‌کننده مناصب دولت خودگردان فلسطین محروم هستند. سازمان آزادیبخش فلسطین از سال ۱۹۷۴ به عنوان «ناظر» در سازمان ملل متحد حضور دارد و بسیاری از کشورهای دنیا نیز ساف را به رسمیت شناخته و با آن روابط دیپلماتیک برقرار کرده‌اند. پس از صدور اعلامیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸ نام نمایندگی این سازمان در سازمان ملل متحد از «سازمان آزادیبخش فلسطین» به «فلسطین» تغییر یافت. در واقع این ساف است ـ و نه دولت خودگردان ـ که در سازمان ملل و برخی سازمان‌های بین‌المللی دیگر هیئت نمایندگی دارد و در بسیاری از کشورهای دنیا سفارتخانه دارد و در مذاکرات صلح با اسرائیل نیز نمایندگان ساف ـ به عنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین ـ شرکت می‌کنند.
حزب استقلال فلسطین
حزب در طول دوره سختی که بر جهان عرب به‌طور کلی و فلسطین به‌طور خاص گذشت، تأسیس شده‌است، که نشان دهنده افزایش مهاجرت یهودیان و عدم پاسخ مؤثر عربی یا فلسطینی است. ظهور حزب استقلال پس از حوادثی که فلسطین شاهد آن بود است، که جریان ملی که منبع فکری رهبران حزب بود را تشویق کرد تا وارد عرصه کار سیاسی و ملی شوند؛ و به دلایل مختلف در افزایش این جریان فلسطینی سهم داشت: ریشه‌های تشکیل حزب به سال ۱۹۱۹ در دمشق برمی‌گردد، زمانی که گروهی از ناسیونالیستها به نام سازمان استقلال طلبان خواستار استقلال سوریه، وحدت اعراب، رد اعلامیه بلفور و مهاجرت یهودیان شدند. آنها عبارت بودند از: رشید طالع، احمد ماریود، عادل ارسلان، فؤاد سلیم، احمد حلمی عبدالباقی، نبیه العظمه، سامی السراج، سعید عمون، عادل العظمه، خیرالدین زرکلی و عثمان قاسم.