تشکیلات خودگردان فلسطینی
مفهوم تشکیلات خودگردان فلسطینی از سازمان آزادی‌بخش فلسطین متمایز بوده و این سازمان آزادیبخش فلسطین و نه دولت خودگردان است که موجودیت بین‌المللی دارد و تنها سازمانی است که کشورهای دیگر دنیا آن را نماینده مردم فلسطین می‌دانند. فعالیت دولت خودگردان منحصر به مناطق فلسطینی‌نشین است و فلسطینیانی که محل زندگی آنان خارج از کرانه باختری و نوار غزه است از حق رأی در انتخابات تعیین‌کننده مناصب دولت خودگردان فلسطین محروم هستند. سازمان آزادیبخش فلسطین از سال ۱۹۷۴ به عنوان «ناظر» در سازمان ملل متحد حضور دارد و بسیاری از کشورهای دنیا نیز ساف را به رسمیت شناخته و با آن روابط دیپلماتیک برقرار کرده‌اند. پس از صدور اعلامیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸ نام نمایندگی این سازمان در سازمان ملل متحد از «سازمان آزادیبخش فلسطین» به «فلسطین» تغییر یافت. در واقع این ساف است ـ و نه دولت خودگردان ـ که در سازمان ملل و برخی سازمان‌های بین‌المللی دیگر هیئت نمایندگی دارد و در بسیاری از کشورهای دنیا سفارتخانه دارد و در مذاکرات صلح با اسرائیل نیز نمایندگان ساف ـ به عنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین ـ شرکت می‌کنند.
تیسیر خالد
تیسیر خالد از زمان تأسیس سازمان آزادی فلسطین در سال ۱۹۶۹ به جناح جبهه دموکرات پیوست. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در اقتصاد و علوم سیاسی از دانشگاه «هیدلبرگ» در آلمان شرقی دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۱ به عنوان عضو کمیته اجرایی سازمان آزادی فلسطین تحت رهبری دفتر ملی دفاع از زمین و مقاومت انتخاب شد. وی در ۱۹۹۸ در حین رانندگی هنگام راهپیمایی جمعی که در اعتراض به حل و فصل موضوع روستای «عصیره القبلیه» شرکت کرده بود مجروح شد. او در اوایل سال ۲۰۰۳ توسط نیروهای اشغالگر اسرائیلی دستگیر شد و در ماه ژوئن همان سال آزاد شد. در سال ۲۰۰۵، وی خودش را دردوره دوم به عنوان رئیس دولت فلسطین کاندید کرد. در سال ۱۹۹۶ میلادی، ۳٫۳۵٪ آرا کسب کرد.