مکینتاش پاور
اپل در ابتدا پردازنده‌هایی از جمله پردازنده‌های MIPS Technologies، سان و Acorn Computers (پردازنده‌های RISC معماری ARM آنها که در آیفون ۱۹۹۳ اپل نیوتون، آی پاد ۲۰۰۱ و ۲۰۰۷ آیفون ۲۰۰۷ مورد استفاده قرار می‌گیرند) و همچنین i860 اینتل را مورد بررسی قرار داد. مذاکرات با سان شامل این شرط بود که سان از رابط مکینتاش برای رایانه‌های اسپارک خود استفاده کند و در ازای آن اپل از پردازنده‌های SPARC Sun در مکینتاش استفاده کند. این معامله به دلیل نگرانی اپل مبنی بر اینکه سان نمی‌تواند به اندازه کافی پردازنده تولید کند، لغو شد. مذاکرات با MIPS برای استفاده از پردازنده R4000 نیز شامل این شرط بود که رابط مکینتاش به عنوان جایگزینی برای Advanced Computing Environment در دسترس باشد. این معامله همچنین به دلیل شریک بودن مایکروسافت در کنسرسیوم ACE و همچنین نگرانی در مورد توانایی تولید بهم خورد. i860 اینتل به دلیل پیچیدگی زیاد از نظرات حذف شد. اپل پردازنده IBM POWER1 را به عنوان یک گزینه در نظر نگرفت، زیرا معتقد بود که IBM مایل به صدور مجوز برای اشخاص ثالث نیست.
مکینتاش پاور
اندکی پس از بازگشت استیو جابز به اپل در سال ۱۹۹۷، جونی آیو به عنوان معاون ارشد طراحی صنعتی منصوب شد. با توجه به موفقیت حیاتی و تجاری iMac , Ive و تیم او یک طراحی کاملاً جدید برای مکینتاش پاور G3 ایجاد کردند که بسیاری از اصول زیبایی iMac (منحنی‌ها، پلاستیک‌های شفاف، استفاده از رنگ) را با سهولت ترکیب می‌کند. نتیجه این کار مکینتاش پاور G3 (آبی و سفید) بود، ماشینی که جایزه قابل توجهی از سوی بازرسان دریافت کرد، از جمله جایزه تعالی فنی مجله PC آنها نوشتند: "مک پاور سریع‌ترین دسترسی را به درون رایانه ای که تاکنون دیده‌ایم فراهم می‌کند." "فقط یک دستگیره را بلند کنید و یک در لولایی همه چیز را در داخل نشان می‌دهد." این طرح مورد با کد "El Capitan" در تمام طول عمر Power Mac G4 حفظ شد. معرفی مینی برج G3 آبی و سفید همچنین نشان دهنده پایان طراحی رومیزی و همه موارد در یک مورد مکینتاش پاور است که iMac جایگزین نمونه دوم می‌شود.