نور
در سال ۱۸۴۹ از سوی ایپولیت فیزو ، اندازه‌گیری دقیق‌تری برای بدست آوردن سرعت نور انجام شد. او پرتوهایی از نور را به سمت آینه‌ای که کیلومترها دورتر بود هدایت کرد. یک چرخ‌دندهٔ در حال گردش نیز در مسیر نور در فاصلهٔ میان منبع تا آینه و مسیر برگشت تا نقطهٔ مبدأ قرار داد. او دریافت که با یک نرخِ مشخصِ گردش، نور می‌تواند در مسیر رفت از میان یکی از فضاهای خالی روی چرخ رد شود و در برگشت از فضای خالی بعدی (سوراخ‌های متوالی) عبور کند. با داشتن فاصلهٔ آینه، تعداد دندانه‌های چرخ و نرخ گردش آن، او توانست سرعت نور را ۳۱۳٬۰۰۰٬۰۰۰ متر بر ثانیه بدست آورد.
محور نوری یک بلور
ساختار داخلی بلورها (ساختار خاص شبکه کریستالی و اتم‌های خاص یا مولکول‌هایی که از آن تشکیل شده‌است)، باعث می‌شود سرعت نور در مواد و در نتیجه ضریب شکست مواد به هر دو مورد جهت انتشار و قطبش بستگی داشته باشد. وابستگی به قطبش باعث دوشکستی شدن می‌شود، که در آن دو قطبش عمود با سرعت‌های مختلف منتشر می‌شوند و در زوایای مختلف در بلور انکسار میابند. این باعث می‌شود پرتوی نور به یک پرتوی معمولی و یک پرتوی خارق‌العاده با قطبش‌های متعامد تقسیم شود. برای انتشار نور در امتداد محور نوری، سرعت به قطبش بستگی ندارد، بنابراین هیچ دوشکستی وجود ندارد اگرچه می‌تواند فعالیت نوری (چرخش صفحهٔ قطبش) وجود داشته باشد.