پاکستان
پاکستان از پنج ایالت، یک منطقهٔ خودمختار قبایلی، یک منطقه فدرال پایتخت (اسلام‌آباد) و دو منطقه مربوط به جامو و کشمیر تشکیل شده‌است.
قانون اساسی پاکستان
قانون اساسی پاکستان، قوانین موضوعه این کشور و فرهنگ و نظام سیاسی آن را راهنمایی می‌کند. این قانون دولت (موجودیت فیزیکی و مرزهای آن)، مردم و حقوق اساسی آنها، قانون و دستورالعملهای قانون اساسی ایالتی و همچنین ساختار قانون اساسی و استقرار مؤسسات و نیروهای مسلح کشور را مشخص می‌کند. سه فصل اول قوانین، اختیارات و تفکیک قوا سه شاخه دولت را تعیین می‌کند: یک قوه مقننه دو مجلسی؛ قوه مجریه ای که توسط نخست‌وزیر به عنوان رئیس اجرایی اداره می‌شود و قوه قضائیه فدرال به ریاست دیوان عالی پاکستان. قانون اساسی رئیس‌جمهور پاکستان را به عنوان رئیس کشور تشریفاتی که وحدت دولت را نمایندگی می‌کند، تعیین می‌کند. شش ماده اول قانون اساسی نظام سیاسی پاکستان را به عنوان سیستم جمهوری فدرال پارلمانی تشریح می‌کند و همچنین اسلام به عنوان دین رسمی این کشور تعین می‌شود. قانون اساسی همچنین مقررات مربوط به پیروی نظام حقوقی از احکام اسلامی را که در قرآن و سنت آمده‌است را الزامی می‌کند.