مزایای بازنشستگی
براساس ماده ۳۱ قانون برنامه پنجم توسعه، سازمان تأمین اجتماعی مکلف شده حقوق و دستمزد بازنشستگان را در صورت افزایش غیرعادی حقوق آن‌ها در ۲ سال پایانی کار، طبق حقوق ۵ سال آخر محاسبه کند. با این حال در قانون برنامه ششم توسعه این مطلب حذف شد و در ماده ۸۲ تأکید شد که «برقراری مستمری بازنشستگان برای کلیه بیمه‌شدگان صندوق‌های بازنشستگی (اعم از کشوری، لشکری، تأمین اجتماعی و سایر صندوق‌های بازنشستگی دستگاه‌ها، نهادها و بانکها) بر مبنای میانگین دو سال آخر دریافتی که دارای کسور بازنشستگی می‌باشد [است]».
پیری ژاپن
نسبت روزافزون سالمندان تأثیر عمده ای در هزینه‌ها و سیاست‌های دولت دارد. از اوایل دهه ۱۹۷۰، هزینه‌های حقوق بازنشستگی عمومی، خدمات بهداشتی و درمانی و رفاهی برای افراد مسن تنها حدود ۶٪ از درآمد ملی ژاپن درآمد ناخالص ملی بود. در سال ۱۹۹۲، ۱۸٪ بودجه ملی بود و انتظار می‌رود تا سال ۲۰۲۵، ۲۸٪ از درآمد ملی برای رفاه اجتماعی هزینه شود. از آنجا که بروز بیماری مزمن با افزایش سن افزایش می‌یابد ، انتظار می‌رود سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی و بازنشستگی تحت فشار جدی قرار بگیرند. در اواسط دهه ۱۹۸۰ دولت ارزیابی مجدد بار نسبی دولت و بخش خصوصی در مراقبت‌های بهداشتی و مزایای بازنشستگی را آغاز کرد و سیاست‌هایی را برای کنترل هزینه‌های دولت در این برنامه‌ها وضع کرد.