کرو دراگون دمو-۲
کرو دراگون دمو-۲ () یا به صورت رسمی اسپیس‌اکس دمو-۲ نخستین پرواز فضایی سرنشین دار فضاپیمای دراگن ۲ است که فضانوردان را بعد از حدود یک دهه از خاک آمریکا و با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی رساند. مقامات ناسا بعد از پرتاب اس‌تی‌اس-۱۳۵ در سال ۲۰۱۱ و بازنشسته شدن شاتل‌های فضایی بعد از حدود ۳۰ سال خدمت به دلایل عمده‌ای مانند هزینه‌های عملیاتی بسیار بالا، ایمنی کمتر شاتل‌ها و از دست رفتن تعدادی از فضانوردان ناسا در گذشته و همچنین تغییر ماهیت مأموریت‌های فضایی و عدم نیاز به پرتاب تعداد زیادی از فضانوردان در طول یک مأموریت به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی، تصمیم گرفتند فضانوردان خود را از طریق فضاپیماهای روسی سایوز و صرف هزینه‌ای در حدود ۸۰ میلیون دلار برای هر صندلی به فضا پرتاب کنند. اما با پرتاب دمو ۲ این رقم به نصف کاهش یافت. همچنین دمو ۲، بعد از اس‌تی‌اس-۴ در سال ۱۹۸۲ اولین مأموریت دونفره ناسا می‌باشد. کرو دراگون دمو ۲ نخستین پروژه پرتاب خدمهٔ آمریکایی توسط کپسول فضایی از زمان پروژه آزمایشی آپولو–سایوز است.
اس‌تی‌اس-۲
در ۱۴ نوامبر ۱۹۸۱، ساعت ۱:۲۳:۱۱ بعدازظهر به وقت پی‌اس‌تی، مدارگرد کلمبیا در پایگاه نیروی هوایی ادواردز فرود آمد. طول مسافت پیموده شده روی باند و زمان فرود ۵۰ ثانیه بود. ماموریت به علت مشکلات مربوط به سلول‌های سوختی به ۳ روز تقلیل یافت و پس از فرود مدارگرد در ۲۵ نوامبر ۱۹۸۱ به پایگاه فضایی کندی منتقل شد. وزن مدارگرد در هنگام فرود چیزی در حدود محاسبه شده‌است.ناسا شروع سنت نواختن موسیقی برای فضانوردان را طی برنامه جمینی و اولین بار برای خدمهٔ آپولو ۱۵ آغاز کرد. این آهنگ‌ها توسط اعضای خانواده یا خود فضانورد انتخاب شده و برای او در شروع روز پخش می‌شود.