آسیای استوایی
آسیای استوایی منطقه‌ای در آسیا است که آب و هوای گرمسیری را تجربه می‌کند. از نظر فیزیوژجغرافیایی و اقتصادی، از نظر منابع طبیعی و تنوع زیستی، از جمله بسیاری از گونه‌های کشاورزی، غنی است. ۱۶ کشور در آسیای استوایی وجود دارند که وسعت آنها از حدود (سنگاپور) تا (هند) است. جمعیت آن عمدتاً روستایی است در سال ۱۹۹۵، سرشماری منطقه‌ای با شش شهر از ۲۵ شهر بزرگ نشان داد که جمعیت آن ۱٫۶ میلیارد نفر است که احتمالاً در سال ۲۰۲۵ به ۲٫۴ میلیارد نفر می‌رسد. آب و هوا در آسیای استوایی تابع الگوهای آب و هوای فصلی با دو باد موسمی و میزان طوفان‌های استوایی در سه ناحیه اصلی چرخه‌زایی (خلیج بنگال، اقیانوس آرام شمالی و دریای چین جنوبی) است. آب و هوا بر اساس عوامل محیطی متعددی مانند: رشد شهرنشینی، صنعتی شدن زمین و توسعه اقتصادی یا برعکس تخریب زمین، مسائل زیست‌محیطی و افزایش آلودگی متفاوت است.
هفت کشور (اوستا)
هفت کشور یا هفت بوم یا هفت اقلیم اشاره به هفت کشوری دارد که در اوستا به آنها اشاره شده‌است. آریاییان مرو را کَرشوَر یا اقلیم تقسیم کرده‌بودند. احتمالاً اَرزهی نشان‌دهندهٔ کوهستان‌هایی بود که بخش مرو را از سوی غرب محدود می‌کرد، یعنی کوهستان‌های هیرکانی پیرامون دریای مازندران. سرزمین‌های شمالی و جنوبی دیگر شناخته‌شده نیستند و در سنت اوستائی از روزگار پیش تنها نام‌هایی بودند بدون معنا. طبیعی است که این سرزمین‌ها را باید در دشت‌های اسکیت‌ها در شمال و جنوب شرقی ایران جستجو کرد. در گاتها (یسنای ۳۲، بند۳) نیز از هفت اقلیم سخن رفته‌است ولی نام آنها ذکر نشده‌است.