ایالات متحده آمریکا
برآورد جمعیت بومیان آمریکای شمالی در زمان ورود اروپاییان دشوار است. داگلاس اچ. اوبلیکر از مؤسسه اسمیتسونین معتقد است که ۹۲٬۹۱۶ نفر در ایالت‌های جنوبی مجاور اقیانوس اطلس زندگی می‌کردند و ۴۷۳٬۶۱۶ نفر در ایالات‌های خلیجی، اما بیشتر محققان دانشگاهی این تخمین را خیلی کم می‌دانند. هنری اف. دوبینز، انسان‌شناس، معتقد است که جمعیت سرخ‌پوستان بسیار بیشتر بوده‌است؛ او می‌گوید در سواحل خلیج مکزیک ۱٬۱۰۰٬۰۰۰ نفر زندگی می‌کردند، ۲٬۲۱۱٬۰۰۰ نفر بین فلوریدا و ماساچوست، ۵٬۲۵۰٬۰۰۰ نفر در دره می‌سی‌سی‌پی و ۶۹۷٬۰۰۰ نفر در شبه‌جزیره فلوریدا.
مهاجرت بزرگ
مهاجرت بزرگ (همچنین با نام‌های مهاجرت بزرگ به سوی شمال یا مهاجرت سیاه شناخته می‌شود) حرکت شش میلیون از سیاه‌پوستان آمریکا از جنوب روستایی آمریکا به شمال شرق، غرب میانه، و غرب شهری این کشور است که بین ۱۹۱۶ و ۱۹۷۰ رخ داد.در هر سرشماری پیش از ۱۹۱۰، بیش از ۹۰ درصد جمعیت سیاهپوست در جنوب آمریکا زندگی می‌کردند. در ۱۹۰۰, فقط یک پنجم سیاهان ساکن جنوب در نواحی شهری زندگی می‌کردند. تا انتهای مهاجرت بزرگ، بیش از ۵۰ درصد جمعیت سیاهپوست در جنوب ماندند، و کمی کمتر از ۵۰ درصد در شمال و غرب زندگی می‌کردند، و جمعیت سیاهپوست شدیداً شهرنشین شده بود. تا ۱۹۶۰، از سیاهانی که هنوز در جنوب زندگی می‌کردند، دیگر نصفشان در نواحی شهری می‌زیستند و تا ۱۹۷۰ بیش از ۸۰ درصد سیاهان در سطح کشور در شهرها زندگی می‌کردند.