مولوی
جلال‌الدین محمد بلخی (۶ ربیع‌الاول ۶۰۴ – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری) (۱۵ مهر ۵۸۶ – ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) معروف به مولانا، مولوی و رومی، شاعر پارسی‌گوی ایرانی است. نام کامل وی «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده‌است.
جمال‌الدین قاسمی
جمال‌الدین قاسمی (۱ اکتبر ۱۸۶۶ – ۱۸ آوریل ۱۹۱۴) (نسب: جمال‌الدین بن محمد بن سعید) فقیه سلفی و ادیب عربی سوری بود. از سوی حکومت در سال ۱۸۹۰–۱۸۹۴م به سفرها و برپایی درس در روستاها و جای‌های سوریه مأمور بود. به مصر و مدینه نیز رفت. پس از بازگشت به دمشق، متهم به تأسیس مذهبی نوین در دین اسلام شد که به مذهب جمالی شهرت یافت. در سال ۱۸۹۵ دستگیر شد اما تبرئه شد. پس از این، به عزلت روی آورد و در خانه‌اش به تدریس علوم اسلامی و ادبیات پرداخت. "محاسن التأویل، دلائل التوحید، قواعد التحدیث، إصلاح المساجد من البدع و العوائد" از آثار اوست. بخشی از کتابخانهٔ شخصی او به مرکز سعودی بابطین و کتابخانهٔ ملی ملک فهد در ریاض انتقال یافت.