مولوی
جلال‌الدین محمد بلخی (۶ ربیع‌الاول ۶۰۴ – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری) (۱۵ مهر ۵۸۶ – ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) معروف به مولانا، مولوی و رومی، شاعر پارسی‌گوی ایرانی است. نام کامل وی «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده‌است.
قطب‌الدین فالی
مولانا قطب‌الدین محمد بن ابوالخیر صفی الدین مسعود بنه محمود بن ابوالفتح فالی سیرافی یا قطب‌الدین فالی یکی از علما و فضلای بزرگ قرن هشتم بود. قطب الدین در شیراز به تدریس و تألیف اشتغال داشت و عمر خود را در نشر علوم و معارف به پایان رسانید. ابوالعباس معین‌الدین احمد زرکوب شیرازی یکی از شاگردان او بود. وفاتش در سال ۷۲۱ هجری قمری در شیراز اتفاق افتاد. آثار: کتاب التقریب فی التفسیر، توضیح الحاوی فی الفقه، کتاب شرح التوجیح، شرح اللباب الاغراب فی الاعراب، شرح قصیده عمیدیه.