معماری پیشاتاریخی در ایران
در اواخر عصر نوسنگی، سیَلْک در جنوب غربی کاشان به مهم‌ترین سکونت‌گاه فلات ایران تبدیل شد. سیلک از دو تپه با فاصلهٔ ۶۰۰ متر تشکیل شده که تپهٔ شمالی در هزارهٔ ۵ و ۶ پیش‌ازمیلاد در دو دورهٔ مختلف و تپهٔ جنوبی در هزارهٔ ۴ پیش‌ازمیلاد تا ۲۸۰۰ سال پیش (عصر برنز) مسکون بوده. در دورهٔ اول تپهٔ شمالی (۸٫۲۰۰ تا ۷٫۵۰۰ سال پیش)، بناهای گلی بدون پی‌ریزی با دیوارهای چینه‌ای با ضخامت‌های مختلف از گل ساخته‌شده بودند. مرده‌ها در کف اتاق یافت شده‌اند که به حالت خمیده و عموماً در جهت شرقی-غربی دفن می‌شده‌اند. به نظر می‌رسد ساکنان آغازین سیلک شکارچی-گردآورندگانی بودند که به تدریج به کشاورزی و دامداری و یکجانشینی روی آوردند.
تپه باستانی ملک‌آباد
تپه باستانی ملک‌آباد در روستای ملک‌آباد از توابع شهرستان ساوجبلاغ، بخش چهارباغ واقع گردیده است. ارتفاع این تپه در حال حاضر ۳ متر می‌باشد. شامل قطعات سفالی آجری و نخودی دوران اسلامی. این تپه در سال ۱۳۷۸ توسط هیئت باستانشناسی میراث فرهنگی کرج گمانه زنی شد که حاصل آن کشف یک تنور قدیمی و تعداد زیادی از سفالینه‌های مربوط به ادوار مختلف تاریخی بود.