تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
معاهده کپنهاگ
معاهده کپنهاگ در ۲۷ مه ۱۶۶۰ منعقد شد و به دومین جنگ شمالی بین سوئد و دانمارک-نروژ و جمهوری لهستان-لیتوانی و کشورهای مشترک‌المنافع پایان داد. معاهده کپنهاگ مرزهای بین سوئد، دانمارک و نروژ را معین کرد و تا به امروز به همان صورت وجود دارند. صدراعظم فرانسه، کاردینال مازارن، در تدارک این قرارداد نقش اساسی داشت و موفق شد با منزوی کردن هر چه بیشتر خاندان هابسبورگ از مسائل اروپا و قبولاندن ترتیبات جدید به روسیه، به صورت حافظ توازن قوا و داور اصلی در مسائل اروپا ظاهر شود. معاهده کپنهاگ، در کنار معاهده وستفالی و معاهدات پیرنه و الیوا، از عوامل تبدیل فرانسه به قدرت اصلی در قاره اروپا بود.