گرایش جنسی
از آنجا که جنین‌های مؤنث دو کروموزوم ایکس و جنین‌های مذکر یک جفت کروموزوم XY دارند، بنابراین کروموزوم Y مسئول است که تمایزهای مربوط به مذکر شدن را در جنینی که تمایزهای جنس مؤنث هنوز در آن ناقص است ایجاد نماید. روند مذکر شدن از طریق هورمون‌های آندروژنی، خصوصاً تستوسترون و دی‌هیدروتستوسترون (DHT) انجام می‌شود. بیضه‌های تازه شکل گرفته در جنین، مسئول ترشح آندروژن‌هایی هستند که در ایجاد تمایز جنسی جنین در حال رشد (که شامل تأثیر بر مغز جنین نیز می‌شود) همکاری می‌کنند. این منجر به تمایز جنسی بین مذکرها و مؤنث‌ها می‌شود. این واقعیت سبب شده‌است که دانشمندان در آزمایش‌هایی با روش‌های مختلف پستانداران را طی مراحل جنینی و ابتدای حیات، در معرض سطوح تغییریافتهٔ آندروژن قرار دهند تا نتیجهٔ آن را بررسی نمایند.
هورمون رشد ۲
پروتئین کدگذاری شده توسط این ژن، عضو خانواده سوماتوتروپین / پرولاکتین هورمون‌ها است و در کنترل رشد نقش مهمی دارد. ژن، همراه با چهار ژن مرتبط دیگر، است که در واقع هورمون رشد منبع بر روی کروموزوم ۱۷ جایی که آنها در جهت رونویسی همان آمیخته؛ ترتیبی که تصور می‌شود توسط یک سری از تکثیر ژن‌ها تکامل یافته‌است. این پنج ژن دارای درجه بالایی از هویت توالی هستند. مخلوط کردن جایگزین ایزوفرم‌های اضافی از هر یک از پنج هورمون رشد ایجاد می‌کند و منجر به تنوع بیشتر و پتانسیل تخصص می‌شود. همان‌طور که در مورد همتای هیپوفیز خود، هورمون رشد ۱، ایزوفرم غالب این عضو خانواده خاص، فعالیت سوماتوژنیک مشابه، با کاهش فعالیت لاکتوژن نشان می‌دهد. جهش در این ژن منجر به کمبود هورمون رشد جفت / لاکتوژن می‌شود.