ستاد اجرایی فرمان امام
در ششم اردیبهشت سال ۱۳۶۸، حدود یک ماه قبل از درگذشت سید روح‌الله خمینی، با حکمی به حبیب‌الله عسگراولادی، مهدی کروبی و حسن صانعی برای در اختیار گرفتن همۀ وجوه و اموال مجهول‌المالک بلاصاحب، ارث بلاوارث و اموالی که بابت تخمیس و خروج از ذمه و اجرای اصل ۴۹ قانون اساسی و دیگر قوانین، در اختیار ولی فقیه قرار گرفته‌است، ستاد اجرایی فرمان امام آغاز به کار کرد. نام‌بردگان از طرف نخستین رهبر جمهوری اسلامی، اختیار داشتند تا هرگونه صلاح می‌دانند در تمامی ابعاد فروش، نگهداری و ادارهٔ آن‌ها اقدام کرده یا قسمتی از این اختیارات را به وزارت امور اقتصادی و دارایی واگذارند. این ستاد طی این حکم موظف شد همه درآمدهای حاصل را در موارد مقررهٔ شرعیه، بنیاد شهید، بنیاد پانزده خرداد، بنیاد مسکن، کمیتهٔ امداد، سازمان بهزیستی، طرح شهید رجایی و بنیاد جانبازان انقلاب اسلامی و مواردی از این دست مصرف کند.
سازمان اداری و استخدامی کشور
این سازمان تا سال ۱۳۷۹ با عنوان «سازمان امور اداری و استخدامی کشور» فعال بود و مقام اول سازمان عنوان «دبیرکل» داشت که جایگاه معاون نخست‌وزیر ایران داشت که با انجام اصلاحات در قانون اساسی و حذف جایگاه نخست‌وزیری، به معاون رئیس‌جمهور تبدیل شد. سازمان امور اداری و استخدامی کشور در سال ۱۳۷۹ با سازمان برنامه و بودجه ادغام شده و سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی تأسیس شد. سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی در سال ۱۳۸۶ به دو معاونت رئیس‌جمهور با نام‌های برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی و توسعه مدیریت و سرمایه انسانی تفکیک شده بود که «معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی» همان وظایف سابق «سازمان امور اداری و استخدامی کشور» را برعهده گرفت. با ادغام دو معاونت مذکور در سال ۱۳۹۳، سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی برای بار دوم شکل گرفت اما در سال ۱۳۹۵، سازمان «سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی» بازهم منحل شده و سازمان‌های «برنامه و بودجه» و «اداری و استخدامی کشور» برای بار دوم تفکیک شدند و به وضعیت سابق خود در پیش از سال ۱۳۷۹ بازگشتند. فلسفه وجودی این سازمان و سازمان برنامه و بودجه به لحاظ ماهوی از مشابهت زیادی برخوردار است بطوریکه امکان تفکیک این دو سازمان در واحدهای استانی وجود ندارد و همچنان با وضعیت سابق تحت عنوان سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان‌ها فعالیت می‌نمایند.