پادشاهی بریتانیا
از آنجا که سنت‌ها و رسوم سیاسی ریشه در تاریخ گذشته این کشور دارد، ملکه «به‌طور اسمی» از اختیارات گسترده‌ای برخوردار است که قرن‌ها پیش از این در دست پادشاهان این کشور متمرکز بود اما امروزه تقریباً تمامی این اختیارات عملاً به نهادهای انتخابی و تشکیلات منبعث از اراده مردم تفویض شده و تنها نام و برخی تشریفات مرتبط با آنها برای پادشاه یا ملکه بریتانیا باقی مانده‌است. به خصوص ملکه بریتانیا برخلاف اسلاف سده‌های پیشین خود، حق موضعگیری و اظهارنظر سیاسی و دخالت در امور حکومتی را به هیچ عنوان ندارد. از جمله این اختیارات تشریفاتی و اسمی می‌توان به ریاست دولت، فرماندهی کل نیروهای مسلح و تأیید قوانین مصوب پارلمان و همچنین ریاست عالیه بر کلیسای انگلیکن اشاره کرد. در عمل، ریاست دولت و فرماندهی کل نیروهای مسلح به نخست‌وزیر سپرده می‌شود و طی حدود سیصد سال گذشته، فرمانروایان بریتانیا هیچگاه از امضای مصوبات پارلمان خودداری نکرده‌اند. کلیسای انگلیکن نیز خود دارای تشکیلاتی برای تعیین مقامات ارشد و همچنین اداره امور خویش است هر چند موقعیت ملکه به عنوان «مدافع مذهب» در تشریفات کلیسایی همچنان محفوظ است.
ملکه لو
در حالی که وی هرگز خود را به عنوان حاکم اصلی چین اعلام نکرده است، اما توانایی و قدرتی که در طول زندگی خود در کل حاکمیت امپراتوری و سیاست داشته است باعث شده بسیاری از مورخان از وی به عنوان اولین امپراتریس حاکم بر چین یاد کنند. او پس از ظهور همسرش در سال ۲۰۲ به عنوان امپراتور چین به عنوان همسر اصلی (امپراتریس) او مورد تقدیر واقع شد و حتی در سالهای ۱۹۶ تا ۱۹۵ در غیاب گائوزو مسئولیت دربار امپراتوری و پایتخت چانگان و بخش اعظم تصمیمات مهم و جدی دولتی را برعهده داشت و برای مدت کوتاهی سلطنت كرد و پس از مرگ شوهرش به مدت ۱۵ سال توانست بر صحنه سیاسی و عمومی تسلط مطلقی یابد که بی سابقه بود و حتی برای تقریبا ۸ قرن بعد از او تا زمان ظهور امپراتریس وو که اولین و تنها امپراتور زن چین و تنها زنی که سلسله خاص خودش را داشت، زنی به اندازه او در چین قدرت نیافته بود، او زمانی قدرت را در مشت خود داشت که دوره ای سه امپراتور اسمی حکومت هان را به طور متوالی در خود دید. اگرچه او می تواند به عنوان یک حاکم توانمند و عاقل به رسمیت شناخته شود، اما سلطنت او بیشتر به دلیل نحوه برخورد با مخالفانش قابل توجه است.