سامانه ترابری هوشمند
هنگامی؜که از واژه­ سامانه حمل ­ونقل هوشمند استفاده می­ شود، منظور سامانه حمل­ ونقلی است که در آن ایده و فکر بشری در قالب آنچه فناوری اطلاعات و ارتباطات و پردازش داده به همراه داشته ؜اند، سبب بهبود ­حمل­ و نقل و در نتیجه ارتقای کیفیت زندگی شده است. به عنوان نمونه وقتی خودروها برای فراهم نمودن یک تجربه­ رانندگی مناسب، با یکدیگر و هم­چنین با محیط ارتباط برقرار می­ کنند و یا زیرساخت­ های هوشمند، ایمنی و ظرفیت راه­ها را بهبود می­بخشند، جلوه ؜هایی از حمل؜ ونقل هوشمند پدیدار شده ؜اند. هر چند استفاده از روش؜های سنتی بهبود ایمنی و زیرساخت ­ها و آموزش رانندگان از عوامل اساسی ارتقای کیفیت حمل­ و نقل است، اما برای دستیابی به حمل­ ون قل متناسب با نیازها، کافی نیستند. در واقع یکی از انگیزه؜ های مهم در تحول، توسعه، استانداردسازی و پیاده­ سازی سامانه حمل ­و نقل هوشمند، دستیابی به سطوحی از کیفیت در مباحث ایمنی، سرعت عبور، کاهش آلایندگی و ارتقای بهره ­وری اقتصادی در سامانه حمل ­ونقل است که در قالب پاسخ­های کلیشه ­ای و بعضا تک­ بعدی ممکن نیست.
گسترش بی‌رویه شهر
این که آیا گسترش شهرها مشکلات مربوط به وابستگی به خودرو را افزایش می‌دهند یا اینکه برعکس، سیاست‌های رشد هوشمندانه می‌توانند آنها را کاهش دهند، در طول چندین دهه به شدت مورد بحث بوده‌است. مطالعه تأثیر گذار در سال ۱۹۸۹ توسط پیتر نیومن و جف کنوورتی، ۳۲ شهر را در سراسر آمریکای شمالی، استرالیا، اروپا و آسیا مقایسه کرد. این مطالعه برای روش‌شناسی آن مورد انتقاد قرار گرفته‌است اما یافته‌های اصلی این است که شهرهای چسبیده به هم، به ویژه در آسیا، استفاده از خودروهای پایین‌تر نسبت به شهرهای پرتلاطم، به ویژه در آمریکای شمالی، تا حد زیادی پذیرفته شده‌است، هر چند که این رابطه در افراطی‌ترین قاره‌ها واضح‌تر از آن است که در داخل کشور است که در آن شرایط بیشتر مشابه هستند.