جنگ جهانی دوم
جنگ در اروپا با تهاجم متفقین غربی به آلمان از ۲۲ مارس تا ۸ مه ۱۹۴۵، به پایان رسید. در نتیجه این تهاجم، حاکمیت نازی‌ها پایان یافت و آلمان به اشغال دشمنانش درآمد. آدولف هیتلر، پیشوای آلمان پیش از این که توسط مهاجمان به اسارت دربیاید، خودکشی کرد. پس از ابلاغ اعلامیه شرایط تسلیم در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۵ توسط متفقین، ژاپن از پذیرش نتیجه جنگ خودداری کرد و به دنبال آن، ایالات متحده در ۶ و ۹ اوت سال ۱۹۴۵ اقدام به بمباران اتمی شهرهای هیروشیما و ناگاساکی نمود. شوروی نیز که تا پیش از این به پیمان عدم تجاوز دو طرفه پایبند بود، علیه ژاپن اعلان جنگ کرد و به منچوری یورش برد. پس از تسلیم ژاپن در ۱۵ اوت ۱۹۴۵، پیروزی متفقین در آسیا نهایی شد.
متفقین جنگ جهانی دوم
اتفاق موقت ضد-آلمان در آغار جنگ (۱ سپتامبر ۱۹۳۹) شامل فرانسه، لهستان، بریتانیا و اندکی بعد قلمرو همسود (کانادا، استرالیا، زلاندنو، نیوفاندلند و آفریقای جنوبی) می‌شد. اتحاد جماهیر شوروی ابتدا در کشمکش بین متفقین و قدرت‌های محور بی‌طرف باقی‌مانده بود و حتی با آلمان طی قرارداد عدم تجاوز در تهاجم نظامی شوروی به لهستان همکاری کرد، نهایتاً شوروی بعد از مورد تهاجم قرار گرفتن از سوی آلمان و متحدانش در عملیات بارباروسا، ژوئن ۱۹۴۱ به متفقین پیوست. ملحق شدن ایالات متحده دسامبر ۱۹۴۱ بعد از حمله به پرل هاربر توسط ژاپنی‌ها، اتفاق افتاد. به طوری که از ۱۹۴۲، «بیگ تری» رهبران بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی، و ایالات متحده آمریکا سیاست‌های متفقین را تنظیم می‌کردند؛ روابط مابین بریتانیا و ایالات متحده به‌طور ویژه نزدیک بود، اندکی بعد فرانسه تبدیل به شریک نخست بریتانیا شد، این مهم با حل و فصل آنتانت کوردیال بدست آمد و در واقع پسایند سقوط فرانسه بود، با این وجود این آخرین فرصت بود تا اتحاد انگلیسی-فرانکی به آرمانی دست نیافتنی تبدیل نشود. دیگر متفقین کلیدی شامل چین، راج بریتانیا (هند)، هلند، نروژ، یوگسلاوی و همچنین فرانسهٔ آزاد می‌شدند؛ تعداد دیگری نیز وجود داشت. آن‌ها خودشان را «ملل متحد» می‌نامیدند (و در ۱۹۴۵ سازمان ملل متحد نوین را ایجاد کردند).