آسیای استوایی
آسیای استوایی منطقه‌ای در آسیا است که آب و هوای گرمسیری را تجربه می‌کند. از نظر فیزیوژجغرافیایی و اقتصادی، از نظر منابع طبیعی و تنوع زیستی، از جمله بسیاری از گونه‌های کشاورزی، غنی است. ۱۶ کشور در آسیای استوایی وجود دارند که وسعت آنها از حدود (سنگاپور) تا (هند) است. جمعیت آن عمدتاً روستایی است در سال ۱۹۹۵، سرشماری منطقه‌ای با شش شهر از ۲۵ شهر بزرگ نشان داد که جمعیت آن ۱٫۶ میلیارد نفر است که احتمالاً در سال ۲۰۲۵ به ۲٫۴ میلیارد نفر می‌رسد. آب و هوا در آسیای استوایی تابع الگوهای آب و هوای فصلی با دو باد موسمی و میزان طوفان‌های استوایی در سه ناحیه اصلی چرخه‌زایی (خلیج بنگال، اقیانوس آرام شمالی و دریای چین جنوبی) است. آب و هوا بر اساس عوامل محیطی متعددی مانند: رشد شهرنشینی، صنعتی شدن زمین و توسعه اقتصادی یا برعکس تخریب زمین، مسائل زیست‌محیطی و افزایش آلودگی متفاوت است.
مردمان آسترونزیایی
آسترونزیاییهایا مردمان آسترونزیایی جمعیت‌های انسانی وسیع و متنوعی هستند که ویژگی مشترک آن‌ها داشتن زبان‌هایی هم ریشه از خانواده زبانهای آسترونزیایی است. به همین دلیل به آنها مردمان آسترونزیایی زبان هم گفته می‌شود. جمعیت‌های مختلف در آسیا، اقیانوسیه و آفریقا وجود دارند که به زبان آسترونزیایی صحبت می‌کنند. آن‌ها شامل بومیان تایوان، اکثر گروه‌های قومی مالزی، تیمور شرقی، فیلیپین، اندونزی، برونئی، جزایر کوکوس، ماداگاسکار، میکرونزی و پلینزی و همچنین مردمان مالایی سنگاپور، مردمان پلینزی نیوزیلند و مردم هاوایی و مردم غیر پاپوآیی ملانزی. آسترونزیایی‌ها همچنین شامل اقلیتی از مردمان منطقه پاتانی تایلند، منطقه چم در ویتنام، کامبوج و هاینان چین، بخش‌هایی از سریلانکا، جنوب میانمار و برخی از جزایر آندامان می‌شوند. مناطقی که محل سکونت جمعیت‌های دارای زبان‌های خانواده آسترونزیایی است در مجموع آسترونزیا نام دارند.