موش آزمایشگاهی
موش‌های آزمایشگاهی از همان گونهٔ موش‌های خانگی هستند، با این حال اغلب در رفتار و فیزیولوژی بسیار متفاوت هستند. صدها نژاد inbred, outbred و ترانس ژنیک وجود دارد. نژاد، در مورد جوندگان، به گروهی اطلاق می‌شود که در آن همه اعضا از لحاظ ژنتیکی تا حد امکان شبیه هستند. در موش‌های آزمایشگاهی، این امر از طریق inbreeding (تولیدمثل زاده‌های یک والد با یکدیگر) انجام می‌شود. با داشتن این نوع جمعیت، انجام آزمایش‌هایی بر روی نقش ژن‌ها یا آزمایش‌هایی که تنوع ژنتیکی را به عنوان یک عامل حذف می‌کنند، امکان‌پذیر می‌گردد.
مرغابی اسرائیلی
این نوع مرغابی حاصل تلاقی مرغابی نر مسکوی و ماده پکنی یا نژاد دیگر می‌باشد که از پدر و مادر خود جثه ای بزرگتر دارد و سرعت رشد بالا به همراه قابلیت گوشت دادن بالا از ویژگی‌های این مرغابی است. این مرغابی گوشت بسیار لذیذی دارد و نازا و عقیم است و نمی‌توان از آن برای نسل کشی استفاده کرد. مانند مسکوی بی‌صدا است و رنگ‌های بسیار متنوع و خاص خود را دارد. در کشورهای اروپایی با استفاده از تکنیک تلقیح مصنوعی این نژاد را برای مصارف گوشتی پرورش انبوه می‌دهند. متاسفانه عده‌ای به علت کلاهبرداری یا نداشتن آگاهی، مرغابی‌های پکنی سیاه سفید را اردک دورگه می‌نامند که بسیار اشتباه است. ویژگی اصلی دورگه نازا بودن آن و گوشت دادن بالای اوست. ماده‌های دورگه تخم می‌گذارند و نرها جفتگیری می‌کنند ولی جوجه‌ای متولد نمی‌شود.