میدان آزادی
میدان آزادی (پیش از انقلاب اسلامی: میدان شهیاد) بزرگ‌ترین میدان شهر تهران است که در بخش غربی آن جای گرفته‌است. این میدان به همراه برج آزادی در سال ۱۳۴۹ خورشیدی برای یادبود جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران و به دستور محمدرضا پهلوی و توسط حسین امانت طراحی و ساخته شد و پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به نام «میدان آزادی» نام گرفت.
خیابان انقلاب اسلامی
پیچ شمیران نام محلی است که جاده قدیم شمیران (خیابان دکتر علی شریعتی) از خیابان انقلاب منشعب شده و به سمت شمال شرق می‌رود. دروازه دولت هم در تقاطع روزولت (دکتر مفتح) با انقلاب قرار دارد. کمی جلوتر از دروازه دولت، خیابان لاله‌زار نو از خیابان انقلاب منشعب می‌شود که از خیابان‌های قدیمی و معروف تهران است. پس از آن، خیابان سپهبد قرنی (سپهبد زاهدی) در گذر خود از خیابان انقلاب و تبدیل شدن به خیابان فردوسی، میدان فردوسی را تشکیل می‌دهد. بیشتر به سمت غرب، تقاطع انقلاب و خیابان حافظ، چهارراه کالج نام دارد که در دو سوی آن دانشگاه پلی‌تکنیک (صنعتی امیرکبیر) و تالار رودکی (وحدت) به اضافه سفارت روسیه از مکان‌های قابل توجه این محل هستند. خیابان انقلاب سپس در ادامه راه تئاتر شهر را در سمت چپ خود دارد و به چهارراه پهلوی (ولی‌عصر) می‌رسد. جلوتر از این چهارراه راستهٔ کتاب‌فروشی‌های جلو دانشگاه تهران شروع می‌شود و خیابان انقلاب با گذر از سردر دانشگاه تهران و سپس تالار مولوی در سمت راست خود نهایتاً به میدان انقلاب (۲۴ اسفند) می‌رسد که ادامه آن در همان راستای خیابان انقلاب پس از این میدان، خیابان آزادی (آیزنهاور سابق) نام‌گذاری شده‌است.