مردم بومی ساحل شمال غربی اقیانوس آرام
سواحل شمال غربی اقیانوس آرام در یک زمان پرجمعیت ترین مناطق بومی را در کانادا برای خود ثبت کرده است. سرزمین و آبها منابع طبیعی غنی را از طریق درخت سرو و ماهی آزاد تأمین می کردند و فرهنگهای بسیار ساختاریافته از جمعیت نسبتاً متراکم ایجاد می شدند.
وفاداران امپراتوری متحد
آنها عمدتا در نوا اسکوشیا و استان کبک ساکن شدند. هجوم شهرک نشینان وفادار منجر به ایجاد چندین مستعمره جدید شد. در سال ۱۷۸۴، نیوبرانزویک پس از اسکان مجدد وفاداران در اطراف خلیج فاندی از مستعمره نوا اسکوشیا جدا شد. هجوم پناهندگان وفادار همچنین منجر به تقسیم استان کبک به کانادای تحتانی (کبک فعلی) و کانادای علیا ( انتاریو کنونی) در ۱۷۹۱ شد. سلطنت به آنها یک زمین مساعدت داد. یک قطعه شامل هر نفر برای تشویق اسکان مجدد خود، زیرا دولت می خواست مرزهای بالای کانادا را توسعه دهد. اسکان مجدد جمعیت بسیاری از انگلیسی زبانان را به جمعیت کانادا افزود. این آغاز موج های جدیدی از مهاجرت بود که باعث ایجاد جمعیتی عمدتا انگلیسی زبان در کانادا در غرب و شرق مرز مدرن کبک شد.