فرناندو دوم
در دوران حکومت فردیناند و ایزابلا قدرت پادشاه افزایش یافت، نجبا و پارلمان محدود شدند و کلیسا به‌عنوان ابزاری برای مقاصد سیاسی مورد استفاده قرار گرفت. فردیناند در صدد گسترش قلمرو خود بود و او با متحد ساختن پادشاهی‌های اسپانیا و ایجاد اسپانیایی یکپارچه، آن کشور را وارد عصر جدیدی از توسعهٔ امپریالیستی نمود.
فتح شبه جزیره ایبری از سوی امپراتوری روم
اقدامات رومی‌ها در اسپانیا انفعالی بود. آنها به جای گشودن سرزمین‌های بیشتر سرگرم سرکوب شورش‌های دودمان‌های اسپانیایی‌تبار بودند.