جلبک دریایی خوراکی
جلبک‌های دریایی غنی از پلی‌ساکاریدهایی هستند که به‌طور بالقوه می‌توانند به عنوان ترکیبات عملکردی پری‌بیوتیک برای کاربردهای مرتبط با سلامت انسان و حیوانات مورد استفاده قرار گیرند. پری‌بیوتیک‌ها، ترکیبات غیرقابل هضم و تخمیرشده انتخابی هستند که رشد و/یا فعالیت میکروبیوتای مفید روده را تحریک می‌کنند که به نوبه خود فواید سلامتی را برای میزبان به همراه دارد. علاوه بر این، چندین متابولیت ثانویه مانند ترپنوئیدها، اکسی لیپین‌ها، فلوروتانین‌ها، هیدروکربن‌های فرار و محصولات با منشأ بیوژنتیکی مخلوط ساخته می‌شوند؛ بنابراین، جلبک‌ها را می‌توان به‌عنوان یک منبع طبیعی تغذیه‌ای، بسیار مورد توجه قرار داد، زیرا حاوی ترکیباتی با فعالیت‌های زیستی متعدد بوده و می‌توانند به‌عنوان یک عنصر کاربردی در بسیاری از فناوری‌ها، مثلاً برای به‌دست آوردن غذاهای فراسودمند مورد استفاده قرار گیرند. پلی‌ساکاریدهای موجود در جلبک‌های دریایی، ممکن است توسط آنزیم‌های باکتری‌های طبیعی روده در انسان متابولیزه شوند. میزان این آنزیم‌ها، به‌دلیل مصرف بالای جلبک‌های دریایی، در مردم ژاپن، بالاتر است.
داشی
رایج‌ترین نوع داشی از آب ماهی یا مواد حاصل از حرارت دادن مخلوط آب و کُمبو (نوعی جلبک دریایی خوراکی) و kezurikatsuo (تراش خوردهٔ کاتسوئوبوشی (katsuobushi – ماهی تن محفوظ و وَر آمده) درست می‌شود، به گونه‌ای که ابتدا نیم جوش شده و سپس محلول حاصل را صاف می‌کنند. داشی تازه که از جلبک خشک شده و کاتسوئوبوشی درست می‌شود، امروزه حتی در ژاپن هم به ندرت استفاده می‌شود.　بیشتر مردم امروزه از جایگزین‌های فوری مایع یا دانه ریز استفاده می‌کنند. بقیه نوع‌های داشی به وسیله جلبک خیس خورده، niboshi یا shiitake ای که در آب برای ساعت‌های طولانی مانده‌اند یا توسط حرارت دادن آنها در نقطهٔ نزدیک به جوش و سرانجام صاف کردن محلول حاصل به دست می‌آید.