سرخ خونی
رنگ سرخ خونی سایهٔ تیره‌ای از رنگ سرخ است که شبیه رنگ خون انسان است (که از گلبول‌های قرمز اکسیژن‌دار، گلبول‌های سفید و پلاسمای خون زرد تشکیل شده‌است). این آهن موجود در هموگلوبین است که به‌طور خاص به خون رنگ قرمز می‌دهد. رنگ واقعی بسته به میزان اکسیژن خون از زرشکی تا قهوه‌ای تیره متغیر است و ممکن است کمی رنگ نارنجی داشته باشد. خون بدون اکسیژن، که نزدیک‌تر به سطح بدن گردش می‌کند و بنابراین معمولاً بیشتر از خون اکسیژن‌دار دیده می‌شود، از سیاهرگ‌های بدن در حالت قرمز تیره خارج می‌شود، اما با قرار گرفتن در معرض هوا به سرعت اکسیژن می‌گیرد و سایه روشن‌تری از قرمز به خود می‌گیرد. این اتفاق با حجم‌های کوچک‌تر خون مانند سوزن سوزن و با سرعت کمتری در اثر بریدگی‌ها یا سوراخ‌هایی که باعث جریان خون بیشتر می‌شوند مانند سوراخ در سیاهرگ برجسته اتفاق می‌افتد: تمام خون جمع‌آوری‌شده در طول عمل فلبوتومی، خون بدون اکسیژن است و معمولاً این‌طور نیست. این شانس را دارند که پس از خروج از بدن، اکسیژن دریافت کنند. خون شریانی، که از قبل اکسیژن‌دار شده‌است، رنگ قرمز روشن‌تری دارد - این خونی است که از گردن ضربان‌دار، بازو یا پا مشاهده می‌شود و با قرار گرفتن در معرض هوا تغییر رنگ نمی‌کند؛ بنابراین، رنگ «قرمز خون» هر دو حالت را می‌پوشاند: رنگ تیره‌تر بدون اکسیژن و رنگ روشن‌تر اکسیژن‌دار. همچنین، خون خشک‌شده اغلب دارای کیفیت تیره‌تر و زنگ‌زده‌تر است: تمام خون‌های خشک‌شده اکسیژنه شده و سپس خشک شده‌اند و باعث می‌شوند که سلول‌های درون آن بمیرند. این خون اغلب تیره‌تر از رنگ قرمز است که در خون تازه دیده می‌شود.
کم‌خونی
شمارش رتیکولوسیتها و روش کینتیک برای کم‌خونی در مراکز درمانی بزرگ در غرب بیشتر از گذشته رایج گردیده زیرا دستگاه‌های آزمایشگر نوین می‌توانند رتیکولوسیت را هم بشمارند. شمارش رتیکولوسیت به منزله سنجش میزان خونسازی مغز استخوان یا تعداد گلبول‌های قرمز جوان است. اگر شمارنده خودکار در دسترس نباشد، شمارش رتیکولوسیت با روش دستی و رنگ آمیزی ویژه گسترش خون انجام می‌شود. گلبول‌های قرمز جوان اندکی بزرگتر از گلبول‌های قرمز پیر بوده و ویژگی پلی کرومازی(polychromasia) از خود بروز می‌دهند. حتی اگر منبع ازدست رفتن خون مشخص باشد، ارزیابی خونسازی می‌تواند کمک کند بفهمیم آیا مغز استخوان توانا است خون ازدست رفته را جبران کند یا خیر. وقتی علت کم‌خونی مشخص نباشد، پزشک معالج آزمایش‌های دیگری را درخواست می‌کند مانند: سرعت ته نشست گلبولهای قرمز(ESR)، اندازه‌گیری فریتین، میزان آهن سرم، ترانسفرین، میزان فولات سرم، میزان ویتامین B۱۲ سرم، الکتروفورز هموگلوبین، آزمایش عملکرد کلیه (همانند اندازه‌گیری کراتینین سرم). چنانچه تشخیص دشوار باشد، آسپیراسیون مغز استخوان و آزمایش روی آن، وضعیت سلول‌های بنیادی مولد گلبول‌های قرمز را مشخص می‌کند.