اولین تجزیه لهستان
اولین تجزیه لهستان یا اولین تجزیه همسود لهستان–لیتوانی در سال ۱۷۷۲ میلادی به عنوان نخستین مرحله از تجزیه لهستان رخ داد؛ واقعه‌ای که عاقبت به پایان حیات همسود لهستان–لیتوانی در ۱۷۹۵ میلادی ختم گردید. رشد قدرت امپراتوری روسیه، که باعث تهدید پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش شد، انگیزه اصلی این تجزیه به حساب می‌آید.
تاریخ لهستان (۱۹۴۵–۱۹۸۹)
این چرخه سرکوب و اصلاحات و مبارزه اقتصادی - سیاسی با انتخاب کارول وویتیشا به عنوان پاپ ژان پل دوم در سال ۱۹۷۸ دارای ابعاد جدیدی شد. صعود غیرمنتظره وویتیا، مخالفت با سیستم اقتدارگرا و ناکارآمد سوسیالیسم دولتی "نومنکلاتورا" را به ویژه با اولین سفر پاپ به لهستان در سال ۱۹۷۹ تقویت کرد. در اوایل ماه اوت ۱۹۸۰، موج جدیدی از اعتصابات منجر به تأسیس اتحادیه صنفی مستقل «همبستگی» ("Solidarność") به رهبری لخ وائسا شد. قدرت و فعالیت روزافزون مخالفان باعث شد که دولت وویچچ جاروزلسکی در دسامبر ۱۹۸۱ حکومت نظامی اعلام کند. با این حال، با اصلاحات میخائیل گورباچف در اتحاد جماهیر شوروی، فشارهای فزاینده غرب و اقتصاد ناکارآمد، رژیم مجبور به مذاکره با مخالفان خود شد. گفتگوهای میزگرد ۱۹۸۹ به مشارکت همبستگی در انتخابات ۱۹۸۹ منجر شد. پیروزی چشمگیر نامزدهای این حزب باعث ایجاد اولین جانشینی گذار از حکومت کمونیستی در اروپای مرکزی و شرقی شد. در سال ۱۹۹۰، یاروزلسکی پس از انتخابات ریاست جمهوری از این سمت استعفا داد و با موافقت والسا روبرو شد.