زبان‌های ژرمنی
زبان‌های ژرمنی غربی شامل سه زبان پرکاربرد ژرمنی هستند: انگلیسی با حدود ۳۶۰–۴۰۰ میلیون گویشور بومی، آلمانی با بیش از ۱۰۰ میلیون گویشور بومی و هلندی با ۲۴ میلیون گویشور بومی. زبان‌های دیگر ژرمنی غربی شامل آفریکانس، شاخه‌ای از هلندی، با بیش از ۷٫۱ میلیون گویشور بومی؛ آلمانی سفلی با حدود ۰٫۳ میلیون گویشور بومی و احتمالاً ۶٫۷–۱۰ میلیون گویشور کل (حداقل ۵ میلیون نفر در آلمان و ۱٫۷ میلیون در هلند)؛ ییدیش که پیش از جنگ جهانی دوم توسط تقریباً ۱۳ میلیون یهودی در اروپا استفاده می‌شد و اکنون دارای تقریباً ۱٫۵ میلیون گویشور بومی است؛ اسکاتس، با ۱٫۵ میلیون گویشور بومی؛ گونه‌های لیمبورخی با تقریباً ۱٫۳ میلیون گویشور در مرزهای هلند - بلژیک - آلمان و زبان‌های فریسی با بیش از ۰٫۵ میلیون گویشور بومی در هلند و آلمان هستند.
ژرمن‌های شرقی
ژرمن‌های شرقی گروهی از ژرمن‌های مهاجر بودند که میان سالهای ۶۰۰ تا ۳۰۰ قبل از میلاد، از اسکاندیناوی به نواحی میان رودهای اودر و ویستولا مهاجرت نمودند. آنان بعدها به سوی جنوب رفتند. برخلاف ژرمن‌های شمالی و غربی، ژرمن‌های شرقی چندان در حفظ قومیت و اصلیت خویش موفق نبودند بلکه با رومی‌ها و ژرمن‌های غربی درآمیختند.