اولیگونوکلئوتید
اولیگونوکلئوتیدها از نظر جهت قرارگیری به دو نوع اولیگونوکلئوتیدهای سانس و اولیگونوکلئوتیدهای آنتی‌سانس تقسیم می‌شوند.
سی‌پی‌جی اولیگودئوکسی‌نوکلئوتید
نخستین نمونهٔ این گروه با نام ODN 2216 در سال ۲۰۰۱ میلادی توسط گروگ و همکارانش توصیف شد. این کلاس از اولیگودئوکسی‌نوکلئوتیدها، محرک تولید حجم زیادی از اینترفرون نوع ۱ به‌ویژه اینترفرون آلفاست. کلاس A همچنین از طریق سیگنالینگ غیرمستقیم سیتوکین، محرکِ قویِ ترشح یاخته کشنده طبیعی است.کریگ و همکارانش در سال ۱۹۹۵ برای تخستین بار این کلاس از اولیگودئوکسی‌نوکلئوتیدها را شرح دادند که محرک قوی لنفوسیت‌های بی و همچنین محرک بلوغ مونوسیت‌ها و تا حدودی سلول‌های دندریتیک پلاسماسیتوئید هستندقوی‌ترین اولیگودئوکسی‌نوکلئوتید در این کلاس، دارای ۶ توالی ۶ حرفی است. مطالعات فراونی بر روی این کلاس از اولیگودئوکسی‌نوکلئوتیدها انجام شده‌است چرا که محرک قوی ایمنی هومورال هستند و به همین سبب، موادی ایدئال برای ساخت اَدجوان‌های واکسن محسوب می‌شوند.