کربوکسیلیک اسید
رفتار شیمیائی ویژه ترکیب‌های آلی از گروه‌های عاملی آن‌ها منشأ می‌شود و کربوکسیلیک اسیدها نیز از این قاعده مستثنی نیستند. در این ترکیب‌ها گروه عاملی آنها، یعنی کربوکسیل COOH تعیین‌کننده رفتار شیمیائی خواهد بود. این گروه عاملی از یک بخش کربونیلی (C=O) و بخش هیدروکسیل (OH) تشکیل شده‌است. همان طوری‌که خواهیم دید، این گروه OH است که در واقع در هر واکنشی مانند از دست دادن H یا جایگزینی به وسیله گروه‌های دیگر شرکت می‌کند اما فقط اثر گروه کربونیلی است که چنین واکنش‌هایی را ممکن می‌سازد. بقیه مولکول که ممکن است آلیفاتیک یا آروماتیک، اشباع شده یا اشباع نشده باشد، واکنش‌های مشخصه ساختمانش را متحمل می‌شود.
نوآرایی بنزیلیک اسید
نوآرایی بنزیلیک اسید شامل تبدیل α- دی کتون‌ها به α- هیدروکسی اسید را گویند. این نوآرایی بیشتر در α-دی کتون‌های آروماتیک مشاهده شده‌است. وجود دو گروه کربونیل همسایه دراین ترکیبات باعث ناپایداری می‌شود؛ زیرا با توجه به قطبیت گروه‌های کربونیل، کربن‌های دارای چگالی بار مثبت در کنار هم قرار می‌گیرند و دافعه ایجاد می‌کنند. در نوآراریی بنزیلیک، یکی از گروه‌های کربونیل به عنوان الکترون دوست عمل کرده و مورد حمله باز موجود در محیط قرار می‌گیرد و هیبرید کربن آن از sp2 به sp3 تبدیل می‌شود. تشکیل دوباره گروه کربونیل، نیازمند مهاجرت گروه آریل به گروه کربونیل همسایه می‌باشد. نیروی پیش برنده در این نوآرایی حذف ناپایداری بین دو کربن گروه‌های کربونیل همسایه و رسیدن به پایداری بیشتر می‌باشد.