شراب‌گیری
پس از برداشت محصول انگورها به شراب‌سازی (شراب‌خانه) رفته و برای اولیه آماده می‌شوند.  در این مرحله فرایند ساخت شراب سفید از قرمز جدا می‌شود. شراب قرمز از پوراب (پالپ) انگورهای قرمز یا سیاه تولید شده و فرایند تخمیر با پوست‌های انگور انجام می‌شود که آن را رنگی می‌کنند. شراب سفید به واسطه تخمیر آب‌میوه — که از فشردن انگورهای له شده تولید شده و پوست انگور از آن مرحله به بعد دیگر نقشی ندارد — تولید می‌شود. گاهی شراب سفید از انگور قرمز تولید می‌شود که با گرفتن آب انگور توام با کمترین تماس پوست انگور انجام می‌شود. شراب‌های گلی رُز هم از انگورهای قرمز در تماس با پوست تا زمانی که به اندازه کافی رنگ صورتی بگیرد (خیساندن یا عصاره‌گیری) ساخته می‌شود و هم اینکه می‌تواند ترکیبی از شراب سفید و شراب قرمز باشد. شراب گلی و سفید مقدار کمی از تانن پوست انگور را استخراج می‌کنند.
آب انگور
با افزایش جنبش اعتدال، محبوبیت آب انگور نیز افزایش یافت. در سال ۱۹۱۳، وزیر امور خارجه ایالات متحده، ویلیام جنینگز برایان، در طول یک کار دیپلماتیک با لباس کامل، به جای شراب آب انگور سرو کرد و در سال ۱۹۱۴، جوزفوس دانیلز، وزیر نیروی دریایی، هرگونه مشروبات الکلی را در کشتی‌های نیروی دریایی ممنوع کرد و آنها را با آب انگور جایگزین کرد. در طول جنگ جهانی اول، شرکت «گرِیپلید»، نوعی مربا انگور را به ارتش عرضه کرد و تبلیغات انجام داد. توسعه بعدی محصولات انگور جدید و حمایت برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی باعث موفقیت این شرکت شد.