ساختار زمین
حدود ۲۷۰ میلیون سال پیش، ابرقاره‌ای به نام پانگه آ (شامل همهٔ قاره‌های زمین) وجود داشت که یک سوم زمین را پوشش می‌داد و اقیانوس جهانی پانتالاسا آن را احاطه کرده‌بود. فروپاشی این ابرقاره در حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش آغاز شد و سرانجام قاره‌های امروزی (آسیا، آفریقا، آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، جنوبگان، اروپا و استرالیا) پدید آمدند. اکنون علاوه بر این هفت قاره، پنج اقیانوس (اقیانوس آرام، اقیانوس اطلس، اقیانوس هند، اقیانوس منجمد جنوبی و اقیانوس منجمد شمالی) بر روی زمین وجود دارد. به عوارض سطح زمین، زمین‌چهر می‌گویند که ساخت زمین‌چهرها گاهی اوقات میلیون‌ها سال طول می‌کشد.
بر جدید
بَرّ جدید (به معنای جهان نو) نامی است که بیشتر برای نیم‌کرهٔ غربی زمین، به ویژه قارهٔ آمریکا به کار می‌رود. این اصطلاح در آغاز سَده شانزدهم میلادی، در دوران اکتشاف اروپایی، اندکی پس از اینکه کاوشگر ایتالیایی، "آمریگو وسپوچی"، به این نتیجه رسید که آمریکا یک قارهٔ جدید است، گسترش پیدا کرد و پس از آن یافته‌های خود را در جزوه‌ای به نام " موندوس نووس"(به معنای جهان نوین) منتشر کرد. این درک افق دید جغرافی‌دانان کلاسیک اروپایی را که تصور می‌کردند جهان متشکل از آفریقا، اروپا و آسیا است، که در مجموع به عنوان بَرّ قدیم یا آفرو–اوراسیا نامیده می‌شود، گسترش داد. و همچنین از قاره آمریکا به عنوان چهارمین بخش جهان نیز یاد می‌شد.