ارزیابی خطر خودکشی
پژوهش‌های فراوانی پی‌درپی اثبات کرده‌اند که عواملی چون خودکشی اقوام درجه یک، تجربیات تلخ دوران کودکی (همچون از دست دادن پدر و مادر، سوء استفاده عاطفی، جسمی و جنسی) و موقعیت‌های تلخ زندگی (همچون بی‌کاری، تنهایی و استرس‌زاهای روانی) با خطر اقدام به خودکشی مرتبط هستند.
خودکشی میان خلبانان
کندی و دیگران معتقدند که هر چند شمار این گونه خود-دیگرکشی‌ها نسبت به حوادث دیگر کم‌تر است، اما شمار تلفات آن‌ها به مراتب بیش‌تر از حوادثی است که تنها شخص خلبان را درگیر می‌کند. آن‌ها می‌گویند: "دلایلی هست که اثبات می‌کند خودکشی یا خود-دیگر کشی خلبانان پس از مورد توجه قرار دادن خودکشی یا خود-دیگرکشی‌های صورت گرفته توسط رسانه‌ها، بیش‌تر می‌شود. از ۶ خودکشی خلبانان هواپیماهای بازرگانی، در ۵ مورد، خلبان زمانی اقدام به خودکشی کرده که در کابین تنها مانده بوده است. این موارد، به اضافه موردی که در آن خدمه هواپیمایی ژاپن مانع خودکشی خلبان و در نتیجه حفظ جان ۱۵۷ تن شدند، مشخص می‌کند که قانون حضور الزامی کمینه ۲ خلبان در کابین در همه حال یک قانون به شدت کارا و محافظت‌کننده است. نمی‌توان تنها یک کارا را به عنوان سببی برای خودکشی یا خود-دیگر کشی خلبان نام برد. اما می‌توان به کاراهایی همچون بحران‌های قانونی و اقتصادی، تضادهای محل کار، بیماری روانی و اضطراب‌های ناشی از روابط بین فردی اشاره کرد. مواد مخدر و الکل در نیمی از خودکشی‌های خلبان‌ها تاثیر داشته‌اند. این در حالی است که در خود-دیگر کشی خلبان‌ها اثری نداشته‌اند."