پرتو ایکس
پَرتوِ ایکس یا اشعه ایکس یا گاهی پرتو رونتگن (Röntgen radation)، نوعی از تابش الکترومغناطیسی با طول موج حدود ۰٫۰۱ تا ۱۰ نانومتر معادل با ۳۰ پِتاهرتز تا ۳۰ اِگزاهرتز ( ۱۰×۳ تا ۱۰×۳ هرتز) و انرژی بین ۱۰۰ الکترون‌ولت تا ۱۰۰ کیلوالکترون‌ولت است. طول موج پرتو ایکس از طول موج پرتو فرابنفش پایین‌تر و از طول موج پرتو گاما بالاتر است. نام دیگر اشعهٔ ایکس، پرتو رونتگن است، که برگرفته از نام ویلهلم رونتگن، کاشف آن است. علت نام‌گذاری پرتو ایکس از طرف ویلهلم رونتگن نشان دادن کشف یک نوع پرتو که ناشناخته بود، است.
تقویت‌کننده تصویر پرتو ایکس
تقویت‌کننده تصویر اشعه ایکس در اوایل دهه ۱۹۵۰ در دسترس قرار گرفت و از طریق یک میکروسکوپ مشاهده شد. مشاهده خروجی تا قبل از سازگاری سیستم‌های تلویزیون در دهه ۱۹۶۰ از طریق آینه‌ها و سیستم‌های نوری انجام می‌شد. علاوه بر این، خروجی توانست بر روی سیستم‌های با یک دوربین فیلمبرداری ۱۰۰ میلی‌متری با استفاده از خروجی‌های پالس از یک لوله اشعه ایکس شبیه به نوردهی رادیوگرافی نرمال ضبط شود. این تفاوت بین تقویت‌کننده تصویر بود و نه کاست صفحه فیلم، که تصویری را برای ضبط ارائه فیلم داد. ابعاد صفحه نمایش ورودی می‌تواند از ۱۵ تا ۵۷ سانتی‌متر باشد، که ۲۳ سانتی‌متر، ۳۳ سانتی‌متر و ۴۰ سانتی‌متر در میان رایج‌ترین ابعاد آن است. در هر تقویت‌کننده تصویر، سایز میدان واقعی را می‌توان با استفاده از ولتاژ اعمال شده به اپتیک الکترونی داخلی تغییر داد تا بتوان به بزرگنمایی دلخواه و کاهش سایز مشاهده دست یافت. به عنوان مثال، مدل ۲۳ سانتی‌متر ای که معمولاً در کاربردهای قلب استفاده می‌شود را می‌توان به قالب ۲۳، ۱۷ و ۱۳ سانتی‌متر تنظیم کرد. از آنجا که صفحه نمایش خروجی دراندازه ثابت باقی می‌ماند، به نظر می‌رسد که خروجی تصویر ورودی را بزرگ کرده‌است.