جنگ داخلی اسپانیا
بعد از ۱۹۳۳ بیش از پیش زمام امور حکومت به دست عناصر محافظه کار افتاد. کابینهٔ محافظه کاران نه کفایتی از خود نشان می‌داد و نه مورد توجهٔ عامهٔ مردم بود و به همین دلیل اعتراضاتی در اسپانیا رخ داد. در فوریهٔ ۱۹۳۶ انتخابات جدیدی صورت گرفت. کلیهٔ عناصر جناح چپ، یعنی جمهوری خواهان، سوسیالسیت‌ها، آنارشیستها و کمونیستها دست به دست هم داده و جبهه‌ای در برابر سلطنت طلبان، روحانیون و افسران ارتش تشکیل دادند. اتحاد جناح چپ در انتخابات به پیروزی قاطعی نایل آمدند. پس از این واقعه در ژوئیهٔ ۱۹۳۶ یکی از ژنرال‌های ارتش به نام فرانسیسکو فرانکو ضد دولت جمهوری قیام کرد. او توانست بندر بارسلون را فتح کند و خود را آماده نمود تا پایتخت را نیز تسخیر کند. احزاب چپ (جمهوری خواهان، سوسیالیست‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها) برای مبارزه متحد شدند و تمامی مملکت دستخوش جنگ داخلی گردید.
جنگ استقلال مکزیک
در آن زمان نخبگان تحصیل کرده اسپانیا شروع به تفکر دربارهٔ روابط اسپانیا و پادشاهی‌های مستعمرات خود کردند. تغییرات ساختار اجتماعی و سیاسی ناشی از اصلاحات بوربون‌ها و یک بحران اقتصادی عمیق در اسپانیا باعث نارضایتی نخبگان بومی شد. رویدادهای دراماتیک سیاسی در اروپا، جنگ‌های انقلاب فرانسه و فتوحات ناپلئون، رویدادهای اسپانیای نو را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. در سال ۱۸۰۸، کارلوس چهارم اسپانیا و فردیناند هفتم مجبور شدند به نفع امپراتور فرانسه، که برادر بزرگترش ژوزف بناپارت را در منصب پادشاهی قرار داد، کنار بروند. در همان سال، شورای شهر مکزیکو سیتی، در غیاب شاه خود را حاکم مشروع این کشور می‌دانست. این امر باعث شد که علیه آنها کودتا شود. در این کودتا رهبران شورا دستگیر شدند.