کرو دراگون دمو-۲
کرو دراگون دمو-۲ () یا به صورت رسمی اسپیس‌اکس دمو-۲ نخستین پرواز فضایی سرنشین دار فضاپیمای دراگن ۲ است که فضانوردان را بعد از حدود یک دهه از خاک آمریکا و با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی رساند. مقامات ناسا بعد از پرتاب اس‌تی‌اس-۱۳۵ در سال ۲۰۱۱ و بازنشسته شدن شاتل‌های فضایی بعد از حدود ۳۰ سال خدمت به دلایل عمده‌ای مانند هزینه‌های عملیاتی بسیار بالا، ایمنی کمتر شاتل‌ها و از دست رفتن تعدادی از فضانوردان ناسا در گذشته و همچنین تغییر ماهیت مأموریت‌های فضایی و عدم نیاز به پرتاب تعداد زیادی از فضانوردان در طول یک مأموریت به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی، تصمیم گرفتند فضانوردان خود را از طریق فضاپیماهای روسی سایوز و صرف هزینه‌ای در حدود ۸۰ میلیون دلار برای هر صندلی به فضا پرتاب کنند. اما با پرتاب دمو ۲ این رقم به نصف کاهش یافت. همچنین دمو ۲، بعد از اس‌تی‌اس-۴ در سال ۱۹۸۲ اولین مأموریت دونفره ناسا می‌باشد. کرو دراگون دمو ۲ نخستین پروژه پرتاب خدمهٔ آمریکایی توسط کپسول فضایی از زمان پروژه آزمایشی آپولو–سایوز است.
فضاپیمای دیپ اسپیس۲
دیپ اسپیس ۲، همچنین به عنوان «میکرو کاوشگر مریخ» نیز شناخته می‌شود، دومین فضاپیمایی بود که تحت عنوان برنامه هزاره جدید ناسا برای آزمایش مفاهیم فناوری‌های پیشرفته با هدف ماموریت‌های فضایی توسعه یافت. منظور از این برنامه نمایش فناوری‌های پرخطر با شعار «ریسک کردن برای کاهش خطرات آینده» بود. این پروژه توسط آزمایشگاه پیشرانه جت در پاسادنا، با مشارکت دانشگاه آریزونا، ایالت نیومکزیکو، دانشگاه آریزونای شمالی، آزمایشگاه تحقیقاتی نیروی هوایی، و دیگران هدایت و اجرا شد.