آسیای استوایی
آسیای استوایی منطقه‌ای در آسیا است که آب و هوای گرمسیری را تجربه می‌کند. از نظر فیزیوژجغرافیایی و اقتصادی، از نظر منابع طبیعی و تنوع زیستی، از جمله بسیاری از گونه‌های کشاورزی، غنی است. ۱۶ کشور در آسیای استوایی وجود دارند که وسعت آنها از حدود (سنگاپور) تا (هند) است. جمعیت آن عمدتاً روستایی است در سال ۱۹۹۵، سرشماری منطقه‌ای با شش شهر از ۲۵ شهر بزرگ نشان داد که جمعیت آن ۱٫۶ میلیارد نفر است که احتمالاً در سال ۲۰۲۵ به ۲٫۴ میلیارد نفر می‌رسد. آب و هوا در آسیای استوایی تابع الگوهای آب و هوای فصلی با دو باد موسمی و میزان طوفان‌های استوایی در سه ناحیه اصلی چرخه‌زایی (خلیج بنگال، اقیانوس آرام شمالی و دریای چین جنوبی) است. آب و هوا بر اساس عوامل محیطی متعددی مانند: رشد شهرنشینی، صنعتی شدن زمین و توسعه اقتصادی یا برعکس تخریب زمین، مسائل زیست‌محیطی و افزایش آلودگی متفاوت است.
اقتصاد آسیا
سازمان همکاری شانگهای (SCO) است که در اوراسیا وظایف سیاسی ، اقتصادی ، و امنیتی سازمان را بر عهده دارد، که در تاریخ ۱۵ ژوئن سال ۲۰۰۱ در شانگهای ، چین ایجاد شد . اعضای آن شامل چین ، قزاقستان ، قرقیزستان ، روسیه ، تاجیکستان ، ازبکستان ، هند و پاکستان است . منشور سازمان همکاری شانگهای است ، که رسماً این سازمان را تأسیس کرد ، در ژوئن ۲۰۰۲میلادی به صورت رسمی شناخته شد و از ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۳میلادی اجرا شد. در حال حاضر ، سازمان همکاری شانگهای یکی از سازمانهای قدرتمند و تأثیرگذار در جهان است به دلیل داشتن جمعیت های بسیاری زیاد و کشور هایی که عضو این سازمان هستند سبب شده است یکی از مهم ترین سازمان های همکاری و تصمیم گیرنده در جهان باشد.