قتل‌های زنجیره‌ای ایران
سابقهٔ فعالیت برخی از اصلاح‌طلبان در دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی در دههٔ شصت سبب شد که دامنهٔ افشاگری‌ها و پیگیری‌ها هیچ‌گاه به سال‌های دههٔ شصت (که اوج درگیری سیاسی و بعضاً نظامی جمهوری اسلامی و گروه‌های اپوزیسیون بود و طی آن هزاران نفر از اپوزیسیون زندانی، شکنجه و اعدام شده و ده‌ها نفر از مقامات جمهوری اسلامی نیز توسط برخی از گروه‌های اپوزیسیون ترور و کشته شدند) کشیده نشود. مطبوعات اصلاح‌طلب تنها به افشای قتل‌هایی که در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی روی داده بود پرداختند و خصوصاً از نزدیک شدن به واقعهٔ اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ به شدت پرهیز می‌کردند. علت عدم انتشار روزنامهٔ اصلاح طلب آریا مصاحبه‌ای با عزت‌الله سحابی اعلام شد که وی در آن ریشهٔ قتل‌های زنجیره‌ای را در اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ دانسته بود. حسین‌علی منتظری تنها مقام حکومتی بود که به اعدام‌ها اعتراض کرد.
کریم دستمالچی
برخی از گروه‌های چپ چون «حزب توده ایران»، یا «سازمان فداییان خلق ایران- اکثریت»، از این اعدام استقبال کرده و خشنود شدند. روزنامه کار، ارگان سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) در شمارهٔ چاپ شده در ۲۴ تیر ۱۳۶۰ نوشت:سرانجام در سحرگاه روز دوشنبه ۲۲ تیرماه، کریم دستمالچی و احمد جواهریان، از سرمایه‌داران بزرگ، تاجران عمده همانند دیگر یاران خمینی همچون صادق قطب زاده که نقش اساسی در انقلاب پنجاه و هفت داشتند با حکم دادگاه انقلابی که خودشان به پا کردند اعدام شدند. (تاریخ نگارش این متن ۲۴ تیر ۱۳۶۰ قید شده درحالی که صادق قطب زاده در شهریور ۱۳۶۱ تیرباران شد لذا نیاز به اصلاح هست)