پل خواجو
شعرای اصفهان دربارهٔ پل خواجو اشعار زیبایی سروده و در این سروده‌ها زیبایی‌های آن را ستوده‌اند. از جمله این سروده‌ها قصیده بلند صائب تبریزی در وصف یکی از روزهای جشن و چراغانی در کنار این پل است. به نوشته تاریخ نگاران و پژوهشگرانی که دربارهٔ سلسله صفوی بررسی کرده‌اند، هدف شاه عباس دوم از ساختن پل خواجو پیوند دادن دو محله خواجو و دروازه حسن‌آباد با تخت فولاد و راه شیراز بوده‌است. گردشگران و جهانگردانی که در دوره‌های گوناگون به اصفهان آمده‌اند، زیبایی‌های پل خواجو را ستوده، آن را در زمره شاهکارهای جاودانه معماری ایرانی و اسلامی به‌شمار آورده‌اند. قصیده افتتاحیه پل خواجو (شاهی) شامل ۴۵ بیت است که با این ابیات شروع می‌شود:
پل ایستاسیون
طبق صفحه شهرداری آماسیا، این پل توسط سادگلدی، فرماندار آماسیا در طی سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۲ احداث شده‌است. در دوران امپراتوری عثمانی این پل در سیل ۱۸۲۴ و در زلزله ۱۸۲۵ تا حدی آسیب دید. در سال ۱۸۲۸ توسط هاجی یوسف، ایان آماسیا (فرماندار) تعمیر شد. در جمهوری ترکیه، در سال ۱۹۴۰ بازسازی مجدد شد. این پل چهار طاقی است. به گفته فوگن اولتر، این پل اگرچه در قرن ۱۴ ساخته شده‌است، اما با پل‌های دیگر ساخته شده در دوران پس از سلجوقی کاملاً متفاوت است.