افشانش گازی
در فرآیندهای متداول اتمیزه کردن گاز، فشارهای اتمیزاسیون معمولاً در محدوده ۰٫۵ تا ۴ مگاپاسکال است و سرعت گاز در نازل‌ها از ۱ تا ۳ ماخ متغیر است. با این حال، در اتمیزرهای سقوط آزاد، سرعت گاز در ناحیه برخورد معمولاً به ۵۰ تا ۱۵۰ متر بر ثانیه (برای هوا یا نیتروژن) کاهش یافته‌است. به‌طور معمول، پودرهای اتمیزه شده با گاز معمولاً کروی با اندازه لگ نرمال هستند. توزیع اندازه متوسط ذرات معمولاً در محدوده ۱۰ تا ۳۰۰ میلی‌متر با انحراف استاندارد حدود ۲ است. محتوای اکسیژن حدود ۱۰۰ پی پی ام است. آلیاژهای پیش آلیاژی معمولاً با اتمیزاسیون گاز بی اثر ساخته می‌شوند. تناژ سالانه پودر اتمیزه شده با گاز بسیار کمتر از پودرهای اتمیزه شده با آب است و احتمالاً بیش از ۵۰۰۰۰ تن در سال است. نرخ تغذیه فلز کمتر از اتمیزه کردن آب است و دسته مذاب کوچکتر است. با این حال، تناژ پودرها، به ویژه روی و آلومینیوم و همچنین مس، قلع، سرب و آلیاژهای مس، احتمالاً بیش از ۴۰۰۰۰۰ تن در هر سال است. اتومایزرهای هوا به‌طور مداوم برای چندین ساعت یا در تمام ساعات شبانه روز کار می‌کنند. واحدهای چند نازلی اغلب برای تقویت استفاده می‌شوند. بازده آلومینیوم و روی در اتمیزه کردن گاز بی اثر یا هوای معمولی، نرخ جریان فلز معمولی از طریق نازل‌های تک روزنه ای از حدود ۱ تا ۹۰ کیلوگرم در دقیقه توانایی گیاهان از واحدهای آزمایشگاهی بسیار کم تا کارخانه عظیمی مانند ANVAL Atomizer 1 متفاوت است، که بزرگترین اتمایزر گاز بی اثر است و برای تولید تناژهای بزرگ سوپرآلیاژ و سایر آلیاژها طراحی شده‌است. ذوب در دو کوره القایی ۵٫۵ تنی صورت می‌گیرد. از تاندیش گرم شده با پلاسما استفاده می‌شود. با توجه به ارتفاع برج، پودر با اندازه ذرات تا ۱ میلی‌متر می‌تواند تولید شود. پودر بسیار ریز نیز می‌تواند برای کاربردهایی مانند MIM تولید شود.
قالب‌گیری تزریقی به کمک گاز
مشکلات زیادی در قالب گیری تزریقی به کمک گاز وجود دارد. اولاً تنظیم و نصب آن نسبت به روش‌های قالب گیری تزریقی دیگر سختتر و گرانتر است. هزینه‌ی ابزار قالب تزریق در این روش بسیار گران است. این روش قالبگیری برای قالب چند حفره‌ای، که با آن همزمان میتوان چند قطعه تولید کرد، بسیار دشوار است. به خصوص اگر اندازه حفره ها نسبت به یکدیگر متفاوت باشند، به این دلیل که کنترل کردن مقدار مذاب وارد شده به هر قالب دشوار است. همچنین با وارد شدن گاز به مذاب وارد شده در قالب، این متغیر باید ردیابی و کنترل شود. به همین دلیل بدون وجود اپراتورها و تکنسین های باتجربه ماشین آلات، این قالب گیری ممکن است دچار مشکلات زیادی شود و قطعه مطلوب بدست نیاید. همچنین این ردیابی و کنترل به متفاوت شدن ضخامت دیواره ها کمک میکند، برای مثال ضخامت زیاد در گوشه‌ها مشکلی است که تلاش می‌شود از آن اجتناب شود که با کنترل دقیق گاز میسر می‌شود. مواد پلاستیکی شفاف گزینه‌ی مناسبی برای این روش نیستند، زیرا ممکن است دستیابی به کیفیت سطح مطلوب به دلیل عدم توانایی تحت فشار قرار دادن مذاب در مراحل اولیه فرآیند قالب گیری، دشوار باشد.