قتل‌های زنجیره‌ای ایران
سابقهٔ فعالیت برخی از اصلاح‌طلبان در دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی در دههٔ شصت سبب شد که دامنهٔ افشاگری‌ها و پیگیری‌ها هیچ‌گاه به سال‌های دههٔ شصت (که اوج درگیری سیاسی و بعضاً نظامی جمهوری اسلامی و گروه‌های اپوزیسیون بود و طی آن هزاران نفر از اپوزیسیون زندانی، شکنجه و اعدام شده و ده‌ها نفر از مقامات جمهوری اسلامی نیز توسط برخی از گروه‌های اپوزیسیون ترور و کشته شدند) کشیده نشود. مطبوعات اصلاح‌طلب تنها به افشای قتل‌هایی که در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی روی داده بود پرداختند و خصوصاً از نزدیک شدن به واقعهٔ اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ به شدت پرهیز می‌کردند. علت عدم انتشار روزنامهٔ اصلاح طلب آریا مصاحبه‌ای با عزت‌الله سحابی اعلام شد که وی در آن ریشهٔ قتل‌های زنجیره‌ای را در اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ دانسته بود. حسین‌علی منتظری تنها مقام حکومتی بود که به اعدام‌ها اعتراض کرد.
مجازات اعدام در ایالات متحده آمریکا
سه ایالت میشیگان در ۱۸۴۷، ویسکانسین در ۱۸۵۳، و ماین در ۱۸۸۷ مجازات اعدام برای قتل را در سده ۱۹ (میلادی) لغو کردند. مینه‌سوتا در ۱۹۱۱، ورمانت در ۱۹۶۴، آیووا و ویرجینیای غربی در ۱۹۶۵، و داکوتای شمالی در ۱۹۷۳ ایالت‌های بعدی لغو مجازات اعدام بودند. هاوایی مجازات اعدام را در ۱۹۴۸، آلاسکا در ۱۹۵۷، پورتوریکو در ۱۹۲۹، و ناحیه کلمبیا در ۱۹۸۱ آن را لغو کردند. آریزونا و اورگان به ترتیب در ۱۹۱۶ و ۱۹۶۴ با رای مردم مجازات اعدام را لغو کردند. اما هر دو، مجازات اعدام را دوباره با رای مردم پس از چند سال به کار گرفتند. آریزونا در سال ۱۹۱۸ و اورگان در ۱۹۷۸ مجازات اعدام را احیا کردند. در اورگان، مجازات اعدام توسط دادگاه عالی اورگان در سال ۱۹۸۱ لغو شد، اما رای‌دهندگان اورگان دوباره مجازات اعدام را در سال ۱۹۸۴ بازگرداندند. دولت دونالد ترامپ نیز در سال ۲۰۱۹ پس از ۱۷ سال، اجرای مجازات اعدام را از سر گرفت و تا پایان ریاست‌جمهوری او ۱۳ نفر با حکم دادگاه فدرال، اعدام شدند.