خودکشی
عواملی که خطر خودکشی را تحت تأثیر قرار می‌دهند، عبارتند از اختلالات روانی، مصرف نادرست دارو، حالات روانی، شرایط فرهنگی، خانوادگی و اجتماعی و ژنتیک.بیماری روانی و سوء مصرف مواد غالباً در کنار هم وجود دارند. سایر عوامل خطرآفرین عبارتند از اقدام به خودکشی قبلی، در دسترس بودن وسیله برای ارتکاب این عمل، سابقه خانوادگی خودکشی، یا وجود آسیب ضربه‌ای مغز. به عنوان مثال، میزان خودکشی در خانواده‌های دارای سلاح گرم بیش از خانواده‌های فاقد آن بوده‌است. عوامل اجتماعی و اقتصادی مانند بیکاری، فقر، خانه به‌دوشی و تبعیض نیز ممکن است فکر خودکشی را موجب شود. حدود ۱۵–۴۰٪ مردم یادداشت خودکشی از خود بجا می‌گذارند. به نظر می‌رسد ژنتیک در ۳۸٪ تا ۵۵٪ از رفتارهای خودکشی دخیل باشد. سربازان در معرض خطر خودکشی بیشتری هستند که این امر تا حدی ناشی از میزان بالاتر بیماری‌های روانی و مشکلات سلامت جسمی مربوط به جنگ است.
خودکشی در کره جنوبی
برپایه پژوهشی، در کره جنوبی پس از خودکشی و مرگ مشاهیر، میزان خودکشی افزایش می‌یابد. این پژوهش مشخص کرد که سه مورد از یازده مورد خودکشی مشاهیر، بیش‌تر باعث افزایش نرخ خودکشی شده‌است. این کارا آن چنان قوی هست که تأثیر آن بر میزان نرخ خودکشی، مثل تأثیر بی‌کاری یا مشکلات روحی و روانی است. همچنین میزان پوشش رسانه‌ای این گونه خودکشی‌ها، به افزایش نرخ خودکشی و در پی‌آمد آن، خودکشی تقلیدی دامن می‌زند. برخی حتی عیناً همان روش خودکشی مشاهیر را برای خودکشی خود برمی‌گزینند. به‌طور مثال پس از خودکشی لی اون جو، بازیگر، به روش به دار آویختن و در سال ۲۰۰۵، عده بیش‌تری از این روش برای خودکشی استفاده کردند.