فروغ فرخزاد
فروغ فرخزاد (۸ دی ۱۳۱۳ – ۲۴ بهمن ۱۳۴۵) با نام کامل فروغ‌زمان فرخ‌زاد عراقی شاعر نامدارِ برجسته و مستندساز معاصر ایران است. وی پنج دفتر شعر منتشر کرد که از نمونه‌های شایان شعر معاصر فارسی اند. فروغ فرخزاد در ۳۲ سالگی بر اثر واژگونی خودرو درگذشت.
غلام قادر گرامی
دیوان گرامی و رباعیات گرامی، هر دو اثر مولانا گرامی، پس از وفاتش به اهتمام همسرش و شاگرد و جانشین وی عظامی به چاپ رسیده‌است و بدون ذکر تاریخ چاپ و دیباچه در لاهور منتشر شده‌است. ناشر هر دو شیخ مبارک علی است. دیوان گرامی که دارای غزلیات، مثنویات، مناقب، قطعات، قصاید، مراثی و تک بیت‌ها است، مشتمل بر دویست و شانزده صفحه می‌باشد. تعداد غزلهایش از دیگر انواع سخن بیشتر است و در حقیقت همین سرمایهٔ نازش و شاهکار گرامی است. از هفتاد و نه غزل، بیست و هشت در تتبع استادان سخن گفته‌است که از آنها یازده در تتبع حافظ، هفت در تتبع نظیری، چهار در تتبع ظهوری و سه در تتبع صائب تبریزی می‌باشد. به علاوه پانزده مثنوی، یک ساقی نامه، دوازده منقبت، پنج قصیده، بیست قطعه، سه قطعهٔ تاریخ وفات، نه تک بیت و سه مرثیه در دیوان او موجود است. اثر دیگرش به عنوان رباعیات گرامی دارای سیصد و بیست رباعی و دو بیتی می‌باشد و موضوع آنها تصوف، عشق، فلسفه، اخلاق و مدح است. اشعار گرامی در حدود چهار هزار بیت می‌باشد و احتمال می‌رود که قسمتی از کلام گرامی از بین رفته باشد چون وی کلام خودش را در مینه حفظ می‌کرد و در بیاضی ضبط نمی‌نمود و چون دیوانش پس از وفات وی به چاپ رسید، بدیهی است که قسمتی از کلام موزونش در سینهٔ او مدفون شد. او شاعر فارسی بود و در زبان اردو به ندرت شعر می‌گفت. نسیم رضوانی صاحب تذکرۂ شعرای پنجاب، چند شعر اردو هم از گرامی درج کرده‌است. دربارۂ نثر فارسی، علامه اقبال لاهوری می‌گوید که گرامی به نثر فارسی چیزی ننوشته‌است، ولی اگر می‌نوشت الحق خیلی شگفت‌انگیز می‌بود.