خودکشی
عواملی که خطر خودکشی را تحت تأثیر قرار می‌دهند، عبارتند از اختلالات روانی، مصرف نادرست دارو، حالات روانی، شرایط فرهنگی، خانوادگی و اجتماعی و ژنتیک.بیماری روانی و سوء مصرف مواد غالباً در کنار هم وجود دارند. سایر عوامل خطرآفرین عبارتند از اقدام به خودکشی قبلی، در دسترس بودن وسیله برای ارتکاب این عمل، سابقه خانوادگی خودکشی، یا وجود آسیب ضربه‌ای مغز. به عنوان مثال، میزان خودکشی در خانواده‌های دارای سلاح گرم بیش از خانواده‌های فاقد آن بوده‌است. عوامل اجتماعی و اقتصادی مانند بیکاری، فقر، خانه به‌دوشی و تبعیض نیز ممکن است فکر خودکشی را موجب شود. حدود ۱۵–۴۰٪ مردم یادداشت خودکشی از خود بجا می‌گذارند. به نظر می‌رسد ژنتیک در ۳۸٪ تا ۵۵٪ از رفتارهای خودکشی دخیل باشد. سربازان در معرض خطر خودکشی بیشتری هستند که این امر تا حدی ناشی از میزان بالاتر بیماری‌های روانی و مشکلات سلامت جسمی مربوط به جنگ است.
خودکشی جوانان
مهم‌ترین کارا در یاری رساندن به جوانانی که خودکشی ناموفق داشته‌اند، کمک به آن‌ها در کنار آمدن با غصه‌هایشان و نتایج احتمالی خودکشی همچون افسردگی و اضطراب ویا افکار خودکشی است. از آنجا که ۴۲٪ خودکشی‌های صورت گرفته به سبب غم مربوط به خود عمل خودکشی ناموفق در گذشته یا واگیری خودکشی بوده‌است، به‌جاست که برای کاهش خودکشی در میان جوانان به این عامل مهم توجه ویژه شود. چنانچه جوانان از پشتیبانی مورد نیاز برخوردار شوند، احساس مرتبط بودن با دیگران کنند، و درک بشوند، می‌توان به کاهش خودکشی در میانشان امیدوار بود. همچنین شایان ذکر است که آزار و سوء استفاده جنسی هم از دیگر عوامل مهم خودکشی در میان جوانان هستند.