کامرون دیاز
دیاز در سن دیگو به دنیا آمد و در لانگ بیچ، کالیفرنیا بزرگ شد. او هنگام تحصیل در دبیرستان با الیت مدل قرارداد مدلینگ امضا کرد. او فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم "ماسک" (۱۹۹۴) آغاز کرد. او سپس برای نقش مکمل فیلم "عروسی بهترین دوست من" (۱۹۹۷) انتخاب شد و در پی آن در فیلم موفق "مری یه جوریه" (۱۹۹۸) ایفای نقش کرد. بازی در این فیلم باعث گسترش شهرت او شد و برایش نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن در موزیکال یا کمدی شد. او در سال ۱۹۹۹ برای بازی در درام ورزشی "هر یکشنبه کذایی" و فیلم فانتزی "جان مالکوویچ بودن" به‌عنوان بازیگری دراماتیک شهرت یافت و برای "جان مالکوویچ بودن" دومین بار نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد.
جین سیمونز
اوایل ۱۹۵۰ با بازی در فیلم "آرزوی‌های بزرگ" ساخته دیوید لین صاحب اعتبار ویژه شد. بعدها در فیلم "هملت" در کنار لارنس اولیویه نقش اوفلیا را عهده‌دار شد. سیمونز در فیلم بعدی خود بنام "مردها و عروسک‌ها" در کنار مارلون براندو بسیار خوش درخشید. در سال ۱۹۶۰ در فیلم "اسپارتاکوس" ساخته استنلی کوبریک و در کنار کرک داگلاس هنر نمایی کرد فیلمی که برنده چهار جایزه اسکار شد و در نزد منتقدان جزو ماندگارترین آثار حماسی محسوب می‌شود. وی برای بازی در فیلم "هملت" نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. از مهم‌ترین فیلم‌های وی می‌توان به "طلاق به سبک آمریکایی" و "المر گنتری" و آخرین فیلم وی "سایه‌هایی در خورشید "اشاره کرد. سیمونز در اواخر ۱۹۷۰ کمتر بر پرده سینما حاضر شد و فعالیت خود را به تئاتر و تلویزیون معطوف کرد.