آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
حساسیت به آب و هوا
حساسیت به آب و هوا () اندازه‌گیری میزان سرد یا گرم شدن آب و هوای زمین پس از تغییر در سیستم آب و هوا است، به عنوان مثال، آن چقدر برای دو برابر شدن غلظت دی‌اکسید کربن () گرم خواهد شد. از نظر فنی، حساسیت به آب و هوا میانگین تغییر در دمای سطح زمین در پاسخ به تغییرات اجبار تابشی، اختلاف بین انرژی ورودی و خروجی زمین است. حساسیت به آب و هوا یک معیار اصلی در اقلیم‌شناسی است، و یک مرکز تمرکز برای دانشمندان اقلیم است، که می‌خواهند عواقب نهایی تغییرات اقلیمی انسانی را درک کنند.