مدلسازی عامل بنیان
امروزه عامل‌های هوشمند به‌طور وسیعی در پروژه‌های عملیاتی و تحقیقاتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. موسسات و شرکت‌هایی مانند IBM، دایملر کراسلر، وزارت دفاع آمریکا و ناسا به‌طور موفقیت‌آمیزی از سیستم‌های مبتنی بر عامل استفاده می‌کنند و بکارگیری عامل‌ها رفته رفته به یک موضوع حیاتی در فرایندهای توزیع شده و غیر متمرکز تبدیل شده‌است. تمامی این تلاش‌ها را می‌توان به ۴ گروه زیر طبقه‌بندی کرد. مدلسازی عامل بنیان (ABM) یک روش مناسب برای شبیه‌سازی سیستم‌های پیچیده اقتصادی، اجتماعی و به‌طور کلی سیستم‌های پیچیده‌است. این روش مکمل و بسط روش‌های اقتصادسنجی است که تعاملات میان عامل‌های سیستم و سازگاری در سیستم را ترکیب می‌کند. از آنجا که ABM مطالعه واحدهای فردی را ممکن می‌کند، ناهمگنی در میان عامل‌های سیستم ایجاد می‌شود.
هسته (سیستم‌عامل)
یک روش جایگزین شبیه سازی قابلیت ها با استفاده از دامنه های سلسله مراتبی است که معمولاً پشتیبانی می شوند. در این روش ، هر شیء محافظت شده باید در یک فضای آدرس قرار بگیرد که برنامه به آن دسترسی ندارد. هسته همچنین لیستی از قابلیتهای موجود در چنین حافظه ای را حفظ می کند. هنگامی که یک برنامه کاربردی باید به یک شیء محافظت شده توسط یک قابلیت دسترسی داشته باشد ، تماس تلفنی سیستم را انجام می دهد و هسته بررسی می کند که آیا توانایی برنامه به شما اجازه می دهد تا عملکرد درخواست شده را انجام دهد یا خیر ، اگر اجازه داشته باشد دسترسی به آن را انجام می دهد (یا مستقیم ، یا با ارسال درخواست به یک فرآیند سطح کاربر دیگر). هزینه عملکرد تعویض فضای آدرس ، عملی بودن این روش را در سیستمهایی با تعامل پیچیده بین اشیاء محدود می کند ، اما در سیستم عامل های فعلی برای اشیاء که به طور مکرر قابل دسترسی نیستند یا از آنها انتظار نمی رود که به سرعت انجام شوند ، استفاده می شود.