قرون وسطای میانه
ممالک اسکاندیناوی در شمال اروپا پیش از سال ۱۰۰۰ میلادی سازمان سیاسی و اداری چندانی نداشتند. اگرچه راهبان سال‌های پیشین و اوان سال ۸۲۶ به صورت مبلغان مذهبی به سرزمین‌های شمالی رفته بودند لکن تا نیمهٔ سدهٔ دهم و نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم پادشاهی‌های اسکاندیناوی ــ دانمارک، نروژ و سوئد ــ صاحب ساختار سیاسی ملموسی نشدند. در چنین زمانی مردم این سه قلمرو پادشاهی با تشویق شاهان خود که وجود کلیسای سازمان یافته را برای تشکیل کشور منسجم خویش ضروری می‌دیدند، به مسیحیت گرویدند. گرچه مذهب بت‌پرستی مخصوصاً در سوئد دوام آورد، با این حال تا سدهٔ دوازدهم عموماً مسیحیت پذیرفته شد اما دین مسیحیت نتوانست تمایلات جنگجویی اقوام اسکاندیناوی را از میان بردارد. نه‌تنها این سه پادشاهی در سده‌های یازدهم و دوازدهم با یکدیگر می‌جنگیدند بلکه خاندان‌های رقیب در هر سه کشور دائم بر سر تاج و تخت در حال ستیزه بودند. همچنین در این دوره طبقهٔ اشراف زمیندار هم ظاهر شد و رشد کرد.
نخستین جنگ صلیبی سوئدی
اولین جنگ صلیبی سوئد یک لشکرکشی نظامی در سال ۱۱۵۰ توسط اریک نهم پادشاه سوئد و اسقف اعظم فنلاند به شهر اوپسالا بود. اولین منابع مکتوب جنگ‌های صلیبی مربوط به اواخر قرن سیزدهم است. در منابع اصلی جنگ‌های صلیبی، در مورد افسانه سنت اریک و افسانه سنت هنری، توضیح می‌دهد که دلیل جنگ‌های صلیبی آن حملات متعددی بود که فنلاندی‌های بت‌پرست به سوئد انجام می‌داند.  به‌طور کلی این جنگ‌های صلیبی به عنوان اولین تلاش کلیسای کاتولیک و سوئد برای تبدیل فنلاندی‌های بت‌پرست به مسیحیت تلقی می‌شد. با این حال، مسیحی شدن قسمت جنوب غربی فنلاند قبلاً در قرن دهم آغاز شده‌است و در قرن دوادزهم، این منطقه احتمالاً کاملاً مسیحی بود است. طبق افسانه‌ها، اسقف هنری پس از جنگ صلیبی در دریاچه کیلیانجاروی توسط لالی (لالی شخصیتی آخرالزمانی از تاریخ فنلاند است) کشته شد. وی بعداً به شخصیت اصلی کلیسای کاتولیک در فنلاند تبدیل شد.