زبان‌های ژرمنی
زبان‌های ژرمنی غربی شامل سه زبان پرکاربرد ژرمنی هستند: انگلیسی با حدود ۳۶۰–۴۰۰ میلیون گویشور بومی، آلمانی با بیش از ۱۰۰ میلیون گویشور بومی و هلندی با ۲۴ میلیون گویشور بومی. زبان‌های دیگر ژرمنی غربی شامل آفریکانس، شاخه‌ای از هلندی، با بیش از ۷٫۱ میلیون گویشور بومی؛ آلمانی سفلی با حدود ۰٫۳ میلیون گویشور بومی و احتمالاً ۶٫۷–۱۰ میلیون گویشور کل (حداقل ۵ میلیون نفر در آلمان و ۱٫۷ میلیون در هلند)؛ ییدیش که پیش از جنگ جهانی دوم توسط تقریباً ۱۳ میلیون یهودی در اروپا استفاده می‌شد و اکنون دارای تقریباً ۱٫۵ میلیون گویشور بومی است؛ اسکاتس، با ۱٫۵ میلیون گویشور بومی؛ گونه‌های لیمبورخی با تقریباً ۱٫۳ میلیون گویشور در مرزهای هلند - بلژیک - آلمان و زبان‌های فریسی با بیش از ۰٫۵ میلیون گویشور بومی در هلند و آلمان هستند.
یاکوب گریم
یاکوب گریم از نخستین دانشمندانی بود که در زمینه‌یِ قانون‌مندی‌هایِ آواییِ زبان‌هایِ ژرمنی دست به پژوهش زد. این پژوهش‌ها در روشن کردنِ روندهایِ آوایی در زبان‌هایِ ژرمنیِ باستان، میانه و نو نقشِ بسزایی داشته‌اند و دارند. در سالِ ۱۸۲۲ میلادی، گریم دست‌آوردهایِ خود در زمینه‌یِ دگرگونیِ همخوان‌ها در برساختنِ بن‌هایِ فعل در زبان هایِ ژرمنی منتشر کرد، و این پدیده را «دگرگونیِ واجی» („Grammatischer Wechsel“) نامید.