کربوکسیلیک اسید
کربوکسیلیک اسید یک ترکیب آلی است که دارای گروه عاملی کربوکسیل (COOH) است. فرمول عمومی کربوکسیلیک اسید R–COOH است. R به گروه آلیکل اشاره دارد. کربوکسیلیک اسید به طور گسترده رخ می دهد. آمینو اسید و استیک اسید دو مثال مهم از کربوکسیلیک اسیدها هستند. دپارتون شدن یک گروه عاملی کربوکسیل به آنیون کربوکسیلات می دهد. وقتی حاصل می‌شوند که یک گروه هیدروکسی به بنیان آسیل متصل گردد. گروه R می‌تواند آریل (ArCOOH) یا آلکیل (RCOOH) باشد. گروه‌های متصل شده به بنیان کربوکسیل خواص گروه کربوکسیل را تغییر نمی‌دهد. کربوکسیلیک اسیدها اسیدهای ضعیفی هستند و بر اثر حل شدن در آب تعدادی از مولکولهای آن‌ها پروتون اسیدی خود را به مولکول‌های آب می‌دهند و به سرعت به حالت تعادل می‌رسند.
ترکیبات آلی سیلیسیم
ترکیباتی آلی سیلیسیم یا ترکیبات اورگانوسیلیکون، شامل پیوندهای کربن-سیلیکون هستند. شیمی اورگانوسیلیکون، علمی متناظر است که به جستجوی خواص و واکنش‌پذیری آنها می‌پردازد. اکثر ترکیبات اورگانوسیلیکون، شبیه دیگر ترکیبات عادی آلی هستند، یعنی دارای ویژگی‌های بی‌رنگ بودن، قابل‌اشتعال‌بودن، آب‌هراس‌بودن و پایداری هستند. اولین ترکیب اورگانوسیلیکون، تترااتیل‌سیلان، در سال ۱۸۶۳ میلادی توسط چارلز فریدل و جیمز کرافتس از واکنش‌پذیری تتراکلرید سیلیسیم و دی‌اتیل‌روی کشف شد. ترکیب کربن-سیلیکون‌ای سیلیسیم کاربید، ترکیبی غیرآلی است. از ترکیبات اورگانوسیلیکون، می‌توان در ساخت وسایل درزگیری و بتونه‌کاری، کالک (نوعی درزگیر]]، چسب‌ها و روکش‌های سیلیکونی استفاده می‌شود.