شبکه قرآن
شبکهٔ قرآن و معارف سیمای جمهوری اسلامی ایران در ۲۱ آذر ۱۳۷۹ آغاز به کار کرد. پیش از افتتاح رسمی آن از سال ۱۳۷۸ برنامهٔ خود را آغاز نمود. بدین صورت که هر شب یک ساعت بعد از خبر ۲۲:۳۰ شبکهٔ دو از ساعت حدود ۲۳ تا ۲۴ با عنوان سیمای قرآن از شبکهٔ دو سیما به تهیه‌کنندگی علی اکرمی پخش می‌شد. بعد از یکسال این برنامه به پس از اذان ظهر انتقال یافت و مدت ۲ سال با عنوان سیمای نور به این نحو ادامه داشت. پس از آن تا زمان پخش سراسری شبکه، برنامه های شبکهٔ قرآن به مدت ۵ ساعت از ساعت ۶ الی ۱۱ روی فرکانس شبکهٔ چهار پخش می‌شد. در روز ۵ آبان ۱۳۹۹ لوگوی شبکهٔ قرآن و معارف بعد از ۲۱ سال تغییر کرد.
تاریخ‌نگاری قرآن
پژوهش در بابِ قرآن و سرآغازهای آن، با داشتن ارتباطی تنگاتنگ با سرآغازهای اسلام، سابقه‌ای طولانی دارد. در سنتِ اسلامی، دانش‌هایی مانندِ، نسخ، اسبابِ نزول و تفسیرِ قرآن و تاریخ قرآن برای فهم منطق و شیوه شکل‌گیری قرآن پدیدار شدند و در طول قرن‌ها متفکران مسلمان بر روی فهمِ متنِ قرآن، دورهٔ انتقال، کتابت و تاریخِ آن بحث‌های جدی کرده‌اند. در غرب، نخستین پژوهش‌های جدی با رویکرد تاریخی-انتقادی و علمی در نیمه نخست قرنِ نوزدهم و در تداوم مطالعه تاریخی و انتقادیِ کتابِ مقدس آغاز شد. یکی از نخستین پژوهشگران، آبراهام گایگر بود که پژوهشی مبتنی بر فقه‌الغه در مورد قرآن را آغاز کرد. سپس در اوایل سال ۱۸۶۰، یکی از اولین و جدی‌ترین آثار مرجع تحت عنوان «"تاریخ قرآن"» توسط تئودور نلدکه به نگارش درآمد که سرآغاز اسلام را از زاویه ای فلسفی، تاریخی و انتقادی بررسی کرده‌است؛ این اثر سریعاً به یک اثر کلاسیک در زمینه قرآن‌پژوهی تبدیل شد.