برج آزادی
«برج آزادی» یا «برج شهیاد»، در سال ۱۳۴۹ به عنوان نماد «ایران مدرن» ساخته شد. در طول دهه‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷، از سوی نظام جمهوری اسلامی تلاش‌هایی شد که این بنا، از ذهن همگان به عنوان نماد تهران از دوران پهلوی، پاک شود و بناهای دیگری همانند برج میلاد، جای آن را بگیرند. با این حال، در واپسین سال‌های دههٔ ۱۳۹۰، بر پایهٔ نظرسنجی مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران، بیشتر مردم تهران، این برج را نماد تهران، دانسته‌اند. بنا بر گزارشی در سال ۲۰۲۱ م، این برج، هنوز از مهم‌ترین نمادهای بازشناسی کشور ایران و کلان‌شهر تهران در سطح بین‌المللی به‌شمار رفته‌است.
بیمارستان فوق تخصصی دولتی تامیل نادو
این مجموعه توسط شرکت معماری GMP آلمان طراحی شد که با مشارکت مینهارد وان گرکان و ولکوین مارگ در برلین پایه‌گذاری شده‌است. ساخت مجلس جدید به شرکت ساخت وساز و صنایع شرق ساحلی واگذار شد. بنا با گنبدی به ارتفاع ۳۰ متر و ۴۵متر قطر دارای چهار حیاط مدور است و این طراحی یاداور خصوصیات ساختاری مجتمع‌های معبد دراویدی در جنوب هند است. گنبد از روی Draupadi Ratha در شهر مامالاپورام طراحی شده و شبیه بالای طاق معبد تامیل است. مجتمع دو بلوک دارد: بلوک A و B. هفت طبقه در بلوک A به بیمارستان تعلق دارد. دیوار مانع (بافلی) در سه لایه ساخته شد و به صورت سازه‌ای مدور به ارتفاع ۱۰۰ فوت ساخته شد. در ماه دسامبر ۲۰۰۹ ساخت هفت طبقه بلوک B با تخمین بودجه اولیهٔ ۲۷۹۵٫۶ میلیون شروع شد. انتظار می‌رفت که در ۱۸ ماه ساخت آن تمام شود، اما هنوز ادامه دارد. پایهٔ بلوک A 930297 فوت مربع (۸۶۴۶۰ مترمربع) است و پایهٔ بلوک B 743900 فوت مربع است. گنبد با سنگ ساخته شده و با شیشه محصور شده‌است و به عنوان اجزای اصلی عمل می‌کنند. درآغاز، پارکی در طبقه پنجم مجتمع دبیرخانه، که قرار بود مجلس باشد، ساخته شد.