قلعه الموت
قلعهٔ الموت یا دژ الموت (الموت: به معنای آشیانهٔ عقاب) مقرّ حسن صباح، یکی از قلعه‌های تاریخی ایران است که بخش‌های زیادی از آن ویران شده و امروزه فقط آثاری از آن برجا مانده‌است. دژ الموت در منطقهٔ الموت قزوین، شمال شرقی روستای گازرخان (قصر خان یا مسعود آباد) و در فاصلهٔ حدود ۲۰۰ کیلومتری از تهران قرار دارد. موقعیت قلعه بر فراز صخره‌ای به بلندای ۲٬۱۶۳ متر از سطح دریا که بلندی صخره از زمین‌های پیرامون خود ۲۰۰ متر و گسترهٔ دژ ۲۰٬۰۰۰ متر مربع می‌باشد که بنا به قول عطاملک جوینی به شکل شتر خوابیده‌است. این صخره با شیب تند و پرتگاه‌های عمیق و خطرناک و غیرقابل دسترسی است که بخشی از معماری استحکامات دژ را تشکیل می‌دهد. این کوهستان از نرمه‌گردن شروع شده و به طرف غرب ادامه پیدا کرده‌است. صخره‌های پیرامون قلعه که رنگ سرخ و خاکستری دارند، در جهت شمال شرقی به جنوب غربی کشیده شده‌اند.
منازعات نزاری-سلجوقی
حسن با نقشه ای مبتکرانه قلعه الموت را از دست حاکم زیدی آن مهدی گرفت. برخی از نگهبانان مهدی قبلاً مخفیانه توسط "داعیان" حسن، به ویژه حسین قائنی به اسماعیلیه گرویده بودند. حسن از قزوین "داعی" دیگری را به الموت فرستاد. در همین حال، اسماعیلیان از جاهای دیگر به منطقه الموت نفوذ کردند. حسن سپس به اشکور و سپس انجیرود رفت و به قلعه نزدیک شد و در آستانه ۴ سپتامبر ۱۰۹۰ مخفیانه وارد خود قلعه شد و مدتی در لباس معلم کودکان در آنجا زندگی کرد. مهدی سرانجام هویت واقعی حسن را کشف کرد، اما ناتوان بود زیرا اکثر پادگان و مردم محلی دیگر اسماعیلی شده بودند. حسن به مهدی اجازه داد تا با آرامش آنجا را ترک کند و سپس از طریق مظفر، "رئیس" سلجوقی و یک اسماعیلی مخفی، ۵۰۰ دینار برای قلعه به او پرداخت. این تصرف نشان دهنده تأسیس دولت اسماعیلیه در ایران و آغاز دوره موسوم به الموت است که در آن دعوت اسماعیلیان به عنوان یک شورش آشکار علیه مقامات اهل سنت آشکار شد.