مدلسازی عامل بنیان
امروزه عامل‌های هوشمند به‌طور وسیعی در پروژه‌های عملیاتی و تحقیقاتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. موسسات و شرکت‌هایی مانند IBM، دایملر کراسلر، وزارت دفاع آمریکا و ناسا به‌طور موفقیت‌آمیزی از سیستم‌های مبتنی بر عامل استفاده می‌کنند و بکارگیری عامل‌ها رفته رفته به یک موضوع حیاتی در فرایندهای توزیع شده و غیر متمرکز تبدیل شده‌است. تمامی این تلاش‌ها را می‌توان به ۴ گروه زیر طبقه‌بندی کرد. مدلسازی عامل بنیان (ABM) یک روش مناسب برای شبیه‌سازی سیستم‌های پیچیده اقتصادی، اجتماعی و به‌طور کلی سیستم‌های پیچیده‌است. این روش مکمل و بسط روش‌های اقتصادسنجی است که تعاملات میان عامل‌های سیستم و سازگاری در سیستم را ترکیب می‌کند. از آنجا که ABM مطالعه واحدهای فردی را ممکن می‌کند، ناهمگنی در میان عامل‌های سیستم ایجاد می‌شود.
مدل رابطه‌ای
ایده اصلی مدل رابطه‌ای، همان «توصیف یک پایگاه داده به صورت گردآوردی از محمولات روی مجموعه محدودی از متغیر محمولاتی» است، که آن محمولات، توصیف کننده روی مقادیر ممکن و ترکیب مقادیر ممکن هستند. محتوای پایگاه داده در هر زمان یک مدل (منطقی) محدود از پایگاه داده‌است، یعنی یک مجموعه از رابطه‌ها (برای هر متغیر محمولاتی یک رابطه) است، به این شیوه که همه محمولات برآورده شوند. یک درخواست برای اطلاعات از پایگاه داده (یک پرسمان پایگاه داده) نیز یک محمول است. مدل‌های جایگزین دیگری مثل و نیز وجود دارند. بعضی از سامانه‌های استفاده‌شونده فعلی از این معماری‌های قدیمی استفاده می‌کنند، مثلاً در مراکز داده‌ای که نیازهای داده‌ای با حجم بالا دارند، یا موقعی که سامانه‌های موجود به اندازه‌ای پیچیده و انتزاعی هستند که برای تبدیل به سامانه‌های استفاده‌کننده از مدل رابطه‌ای از نظر هزینه ممنوعیت دارند. انواع قابل ذکر در این زمینه پایگاه داده‌های شیء گرا هستند.