مولوی
جلال‌الدین محمد بلخی (۶ ربیع‌الاول ۶۰۴ – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری) (۱۵ مهر ۵۸۶ – ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) معروف به مولانا، مولوی و رومی، شاعر پارسی‌گوی ایرانی است. نام کامل وی «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده‌است.
جلال‌الدین محمد اصفهانی
جلال‌الدین محمد اصفهانی پزشک ایرانی قرن ۱۹ میلادی بود. وی از اهالی اصفهان بوده است. وی که از خود به عنوان طبیب الاصفهان یاد می‌کند، دانشنامه ای پزشکی به نام "دستور جلالی" به زبان عربی نوشته که بیماری‌ها را به ترتیب از بیماری‌های سر تا پا توضیح می‌دهد. این دانشنامه در ۹ دسامبر ۱۸۲۸ میلادی تکمیل شد. یک نسخه از آن در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، ۳ نسخه در کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده آمریکا و ترجمهٔ فارسی (احتمالاً از خود وی) در تهران موجود می‌باشد.