آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
هوای زمین
از نظر حجم، هوای خشک ۷۸٫۰۹٪ ازت، ۲۰٫۹۵٪ اکسیژن، ۹۳٪ آرگون، ۰٫۰۳۹٪ دی اکسید کربن و مقدار کمی از گازهای دیگر است. هوا حاوی مقدار متغیری از بخار آب؛ به طور متوسط حدود ۱٪ در سطح دریا، و ۰٫۴ درصد از کل جو، نیز هست. محتوای هوا و فشار هوا در لایه‌های مختلف متفاوت است، و هوای مناسب برای استفاده در فتوسنتز گیاهان زمینی و تنفس حیوانات زمینی تنها در تروپوسفر زمین و در اتمسفرهای مصنوعی یافت می‌شود.