خودکشی
عواملی که خطر خودکشی را تحت تأثیر قرار می‌دهند، عبارتند از اختلالات روانی، مصرف نادرست دارو، حالات روانی، شرایط فرهنگی، خانوادگی و اجتماعی و ژنتیک.بیماری روانی و سوء مصرف مواد غالباً در کنار هم وجود دارند. سایر عوامل خطرآفرین عبارتند از اقدام به خودکشی قبلی، در دسترس بودن وسیله برای ارتکاب این عمل، سابقه خانوادگی خودکشی، یا وجود آسیب ضربه‌ای مغز. به عنوان مثال، میزان خودکشی در خانواده‌های دارای سلاح گرم بیش از خانواده‌های فاقد آن بوده‌است. عوامل اجتماعی و اقتصادی مانند بیکاری، فقر، خانه به‌دوشی و تبعیض نیز ممکن است فکر خودکشی را موجب شود. حدود ۱۵–۴۰٪ مردم یادداشت خودکشی از خود بجا می‌گذارند. به نظر می‌رسد ژنتیک در ۳۸٪ تا ۵۵٪ از رفتارهای خودکشی دخیل باشد. سربازان در معرض خطر خودکشی بیشتری هستند که این امر تا حدی ناشی از میزان بالاتر بیماری‌های روانی و مشکلات سلامت جسمی مربوط به جنگ است.
خودکشی در ژاپن
به منظور بررسی بهتر انگیزه های خودکشی، در سال ۲۰۰۷، پلیس ژاپن (NPA) در دسته بندی انگیزه های خودکشی به ۵۰ دلیل، با حداکثر سه دلیل برای هر خودکشی، تجدید نظر کرد. عموماً بیش‌تر خودکش‌ها در ژاپن مرد هستند (۷۱٪ مردان و ۲۹٪ زنان به تاریخ ۲۰۰۷). در سال ۲۰۰۹ شمار خودکشی‌ها در میان مردان این کشور از ۶۴۱ تن به ۲۳٬۴۷۲ تن رسید (۴۰٫۸٪ از این افراد ۴۰ تا ۶۹ سال داشته‌اند). خودکشی نخستین کارای مرگ در بین مردان سنین ۲۰ تا ۴۴ سال در این کشور بوده‌است. در واقع مردان ژاپنی دو برابر زنان این کشور دست به خودکشی می‌زنند و این شاید به سبب خاتمه دادن به زندگیشان پس از طلاق باشد. با این وجود خودکشی نخستین کارای مرگ و میر بین زنان سنین ۱۵ تا ۳۴ سال این کشور است.