راج بریتانیا
راج بریتانیا تقریباً شامل تمام هند، پاکستان، میانمار و بنگلادش امروزی، به جز مناطقی چون گوآ و پوندیچری که مستعمرات دیگر ملت‌های اروپایی بودند، می‌شده‌است. این مناطق بسیار متنوع هستند و شامل کوه‌های هیمالیا، دشت‌های حاصلخیز سیلابی، جلگه سند و گنگ، یک خط ساحلی طولانی، جنگل‌های خشک استوایی، مناطق مرتفع و بیابان تار می‌شوند. علاوه بر اینها، در برهه‌های مختلف، شامل عدن (از ۱۸۵۸ تا ۱۹۳۷)، برمه سفلی (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، برمه علیا (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، سومالی لند (۱۸۸۴–۱۸۹۸) و سنگاپور (۱۸۵۸–۱۸۶۷) می‌شد. برمه از هند جدا شد و به‌طور مستقیم توسط تاج انگلیس از سال ۱۹۳۷ تا استقلال آن در ۱۹۴۸ اداره می‌شد. برمه از هند جدا شد و از سال ۱۹۳۷ تا زمان استقلالش در سال ۱۹۴۸، به عنوان مستعمره ای جداگانه توسط انگلیس اداره می‌شد. کشورهای ساحل آشتی خلیج فارس و دولت‌های مقیم خلیج فارس و ایالت‌های شاهزاده ای و همچنین استان‌های هند انگلیس تا سال ۱۹۴۷ جزو این حکومت بودند و از روپیه به عنوان واحد پول خود استفاده می‌کردند.
امپراتوری استعماری دانمارک
امپراتوری استعماری دانمارک () و قبل از آن امپراتوری دانمارک-نروژ نامی است برای مجموعه مستعمرات دو کشور دانمارک و نروژ (دانمارک به تنهایی پس از ۱۸۱۴) که طی دوره ۱۵۳۶ تا ۱۹۴۵ در استعمار این دو کشور قرار داشتند. امپراتوری دانمارک در اوج خود مستعمراتی از چهار قاره (اروپا، آمریکای جنوبی، آفریقا و آسیا) داشت و مساحت آن در سال ۱۸۰۰ بالغ بر بود. دوره استعماری گسترش مشخص شده افزایش در وضعیت و قدرت دانمارکی و نروژی در اتحادیه. ساختمان‌ها و کاخ‌هایی از این دوران در کپنهاگ پایتخت دانمارک به جای مانده است. در قرن ۱۷ و بر اساس تجربیاتی در اداره شبه جزیره اسکاندیناوی، دانمارک-نروژ شروع به توسعه مستعمرات، قلعه‌ها و پست‌های تجاری در آفریقا، کارائیب و هند کردند. پس از ۱۸۱۴ زمانی که نروژ پس از جنگ ناپلئون به سوئد اعطا شد، دانمارک بر مستعمرات مشترک پیشین با نروژ مسلط شد. پادشاه دانمارک کریستیان چهارم، برای اولین بار آغاز سیاست گسترش تجارت دانمارک-نروژ در مناطق دور را اجرا کرد که بخشی از موج مرکانتالیسم در اروپا بود. نخستین مستعمره دانمارک-نروژ در سواحل جنوبی هند در ۱۶۲۰ تأسیس شد.