اعتراضات مرداد ۱۳۹۷ ایران
عموم شعارها معیشتی و بعضاً مرتبط با سیاست خارجه منطقه ای ایران بود. برخی دیگر از شعارها نیز علیه سیستم استبدادی حاکم بوده و پس‌زمینه اجتماعی داشت. اکثر شعارها پیشتر در اعتراضات ماه‌ها و سال‌های گذشته همچون اعتراضات دی ماه ۹۶ و اعتراضات سال ۸۸ استفاده شده و مشترک بود:
شعارهای مردم در انقلاب ۱۳۵۷
به اعتقاد احمد سلامتیان، کارشناس مسائل سیاسی ایران و نماینده اولین دوره مجلس پس از انقلاب، جامعهٔ ایران فرهنگ شفاهی دارد و شعر در آن اهمیت بسیار دارد؛ بنابراین در هر فعالیت جمعی شعرها به‌طور چشمگیری وجود دارند. به اعتقاد عباس عبدی، کارشناس مسایل ایران و از فعالان سیاسی این دوران، بحث استقلال سیاسی، دخالت بیگانگان و وابستگی محمدرضا شاه به آن‌ها بحثی کلیدی بود که در شعارها نیز تجلی یافته‌است؛ ولی ترکیب این موارد با آزادی و جمهوری اسلامی، به تدریج شکل گرفت. به اعتقاد ابراهیم نبوی شعارهای انقلاب در دو دوره زمانی شکل گرفتند. به گفته وی «به نظر می‌رسد از پاییز سال ۵۷ به بعد، سر و سامانی در شعارها وجود دارد و حساب شده هستند، ولی تا پیش از آن، مثلاً در تظاهراتی که گروه‌های دانشجویی تا پیش از مهر و آبان ۵۷ برگزار می‌کردند، بیشتر شعارها علیه حکومت، شاه و استبداد بود، ولی نام آیت‌الله خمینی و تأکید بر وجه اسلامی انقلاب از نیمه دوم سال ۵۷ در شعارها مطرح شد یعنی زمانی که رهبران انقلاب و گروه‌هایی که انقلاب را سازماندهی می‌کردند، در حال ثبت سند انقلاب به نام خود بودند.» فرخ نگهدار، از رهبران گروه‌های چپگرای مخالف شاه می‌گوید «شرکت وسیع مردم از تمام گروه‌ها در تجمع‌های انقلابی ویژگی بارز روزهای قبل از پیروزی این انقلاب بود، ولی نوعی انحصار طلبی وجود داشت و طرفداران آیت‌الله خمینی اجازه نمی‌دادند دیگران با شعارهای خود در خیابان‌ها تظاهرات کنند و حضور داشته باشند.» ولی عباس عبدی معتقد است شعارهای چپ‌ها در بین مردم تعمیم نمی‌یافت. احمد سلامتیان معتقد است چون مراحل مختلف اوج‌گیری انقلاب مقارن با مناسبت‌های مذهبی می‌شد، شعارهایی که در مراسم مذهبی مانند عاشورا و نوحه داده می‌شد با وجود اینکه تنها سیاسی بودند، ساختمان‌بندی مذهبی این مراسم را حفظ می‌کردند. همچنین معتقد است پیش و پس از پیروزی انقلاب، پلاکاردها و عکس‌های دست تظاهرکنندگان و شعارها تفاوت محسوسی دارند: پیش از انقلاب در پلاکاردهای گروه‌ها و دسته‌های مختلف عکس‌های محمد مصدق، علی شریعتی یا عکس‌های قربانیان سرکوب دیده می‌شود ولی پس از انقلاب جز عکس روح‌الله خمینی و پلاکاردهای بزرگ و پرچم‌های مذهبی باقی نماند.