قرون وسطای میانه
ممالک اسکاندیناوی در شمال اروپا پیش از سال ۱۰۰۰ میلادی سازمان سیاسی و اداری چندانی نداشتند. اگرچه راهبان سال‌های پیشین و اوان سال ۸۲۶ به صورت مبلغان مذهبی به سرزمین‌های شمالی رفته بودند لکن تا نیمهٔ سدهٔ دهم و نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم پادشاهی‌های اسکاندیناوی ــ دانمارک، نروژ و سوئد ــ صاحب ساختار سیاسی ملموسی نشدند. در چنین زمانی مردم این سه قلمرو پادشاهی با تشویق شاهان خود که وجود کلیسای سازمان یافته را برای تشکیل کشور منسجم خویش ضروری می‌دیدند، به مسیحیت گرویدند. گرچه مذهب بت‌پرستی مخصوصاً در سوئد دوام آورد، با این حال تا سدهٔ دوازدهم عموماً مسیحیت پذیرفته شد اما دین مسیحیت نتوانست تمایلات جنگجویی اقوام اسکاندیناوی را از میان بردارد. نه‌تنها این سه پادشاهی در سده‌های یازدهم و دوازدهم با یکدیگر می‌جنگیدند بلکه خاندان‌های رقیب در هر سه کشور دائم بر سر تاج و تخت در حال ستیزه بودند. همچنین در این دوره طبقهٔ اشراف زمیندار هم ظاهر شد و رشد کرد.
هلگی هاندینگزبان
هلگی هاندینگزبان نام پهلوانی در یکی از فصل‌های چرخه ولسونگ، که به دنبال داستان مشابهی در دو شعر ادای شاعرانه - "هلگاکویتا هوندینگس بانا یک و دو" «Helgakviða Hundingsbana I & II» است. مرگ هلگی در دومین شعر ادا ظاهر شده‌است، اما اسنوری استورلوسون در ادای منثور از شخصیت هلگی چشم‌پوشی کرده‌است. هلگی به معنای «مقدس» نام چندین شخصیت در اساطیر و افسانه‌های اسکاندیناوی به شمار می‌رود که یا پادشاه، شاهزاده یا پهلوان بودند. از این تعداد تنها دو تن از آنان به صورت گسترده در اساطیر اسکاندیناوی نقش دارند. اولین هلگی فرزند زیگموند ("هلگی هاندینگزبان" یا "هلگی زیگموندارسان") و دومین هلگی پسر هیوروارد است. این دو شخصیت نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند. "هلگی هیورواردسان" نام پهلوانی در شعر دیگری از مجموعهٔ ادای شاعرانه به نام هلگاکویتا هیورواردسونار است.