مکینتاش پاور
اپل در ابتدا پردازنده‌هایی از جمله پردازنده‌های MIPS Technologies، سان و Acorn Computers (پردازنده‌های RISC معماری ARM آنها که در آیفون ۱۹۹۳ اپل نیوتون، آی پاد ۲۰۰۱ و ۲۰۰۷ آیفون ۲۰۰۷ مورد استفاده قرار می‌گیرند) و همچنین i860 اینتل را مورد بررسی قرار داد. مذاکرات با سان شامل این شرط بود که سان از رابط مکینتاش برای رایانه‌های اسپارک خود استفاده کند و در ازای آن اپل از پردازنده‌های SPARC Sun در مکینتاش استفاده کند. این معامله به دلیل نگرانی اپل مبنی بر اینکه سان نمی‌تواند به اندازه کافی پردازنده تولید کند، لغو شد. مذاکرات با MIPS برای استفاده از پردازنده R4000 نیز شامل این شرط بود که رابط مکینتاش به عنوان جایگزینی برای Advanced Computing Environment در دسترس باشد. این معامله همچنین به دلیل شریک بودن مایکروسافت در کنسرسیوم ACE و همچنین نگرانی در مورد توانایی تولید بهم خورد. i860 اینتل به دلیل پیچیدگی زیاد از نظرات حذف شد. اپل پردازنده IBM POWER1 را به عنوان یک گزینه در نظر نگرفت، زیرا معتقد بود که IBM مایل به صدور مجوز برای اشخاص ثالث نیست.
سیستم‌عامل ابررایانه
ابر رایانه IBM Blue Gene از سیستم عامل CNK در گره‌های محاسبه استفاده می‌کند، اما از هسته تغییر یافته مبتنی بر Linux به نام I / O Node Kernel (INK) در گره‌های ورودی/خروجی استفاده می‌کند. CNK یک هسته سبک است که روی هر گره اجرا می‌شود و از یک برنامه کاربردی برای یک کاربر در آن گره پشتیبانی می‌کند. بخاطر کارایی بهینه، طراحی CNK ساده و حداقلی حفظ شد، با حافظه فیزیکی به صورت ایستا نگاشت می‌شد و CNK به برنامه‌ریزی یا تغییر زمینه نه نیاز داشت و نه آن را فراهم سازی می‌کرد. CNK حتی فایل‌های ورودی / خروجی را بر روی گره محاسبه پیاده‌سازی نمی‌کند، بلکه این پرونده را به گره‌های اختصاصی ورودی / خروجی اختصاص می‌دهد. با این حال، با توجه به اینکه در گره‌های محاسبه چندگانه Blue-Gene یک گره ورودی / خروجی واحد به اشتراک گذاشته می‌شود، سیستم عامل گره ورودی/خروجی نیاز به چند وظیفه دارد، از این رو سیستم عامل مبتنی بر Linux انتخاب می‌شود.