جنگ داخلی اسپانیا
بعد از ۱۹۳۳ بیش از پیش زمام امور حکومت به دست عناصر محافظه کار افتاد. کابینهٔ محافظه کاران نه کفایتی از خود نشان می‌داد و نه مورد توجهٔ عامهٔ مردم بود و به همین دلیل اعتراضاتی در اسپانیا رخ داد. در فوریهٔ ۱۹۳۶ انتخابات جدیدی صورت گرفت. کلیهٔ عناصر جناح چپ، یعنی جمهوری خواهان، سوسیالسیت‌ها، آنارشیستها و کمونیستها دست به دست هم داده و جبهه‌ای در برابر سلطنت طلبان، روحانیون و افسران ارتش تشکیل دادند. اتحاد جناح چپ در انتخابات به پیروزی قاطعی نایل آمدند. پس از این واقعه در ژوئیهٔ ۱۹۳۶ یکی از ژنرال‌های ارتش به نام فرانسیسکو فرانکو ضد دولت جمهوری قیام کرد. او توانست بندر بارسلون را فتح کند و خود را آماده نمود تا پایتخت را نیز تسخیر کند. احزاب چپ (جمهوری خواهان، سوسیالیست‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها) برای مبارزه متحد شدند و تمامی مملکت دستخوش جنگ داخلی گردید.
جنگ اعاده استقلال دومینیکن
ژنرال پدرو سانتانا، که در جمهوری دومینیکن قدرت داشت با بحرانی اقتصادی و تهدید حمله دیگری توسط هائیتی رو به رو شد. در مواجهه با این تهدید، سانتانا از اسپانیا خواست تا بعد از ۱۷ سال استقلال مجدداً کنترل این کشور را در دست بگیرد. ایالات متحده از یک طرف در جنگ داخلی تضعیف شده بود و از طرف دیگر به دلیل دکترین مونرو نمی‌توانست در چنین جنگ‌هایی شرکت داشته باشد. این برای اسپانیا فرصتی بود که دوباره در قاره آمریکا جای پایی پیدا کنند. در ۱۸ مارس ۱۸۶۱ دومینیکن به اسپانیا ملحق شد و سانتانا فرماندار کل سن دومینیک شد.