کوهنوردی
با توسعه ورزش کوهنوردی ابزار و لوازم مخصوص آن نیز به بازار آمد. شاید اساسی‌ترین وسیله کوهنوردی کفش کوه باشد زیرا کوهنوردی و کوه‌پیمایی بدون آن توصیه نمی‌شود. کفشهای کوهنوردی ابتدایی تنها برای حفاظت پاها در محیط خشن کوهستان ساخته می‌شدند و هدف اصلی آنها حفظ گرما، ایجاد اصطکاک مناسب با سطوح و حفاظت پا در پهنه‌های خشن بود. امروزه علاوه بر این اهداف شکل طبیعی پا هم در نظر گرفته می‌شود تا کفش راحتتر باشد. به علاوه با توجه به مواد جدیدی که بر پایه پلاستیک ساخته می‌شوند، تولید کنندگان توانسته‌اند وزن کفشها و به طور کلی وسایل کوهنوردی را به اندازه قابل ملاحظه‌ای کاهش دهند.
کفش پاشنه‌بلند
لوئی چهاردهم محبوبیت کفش پاشنه‌بلند را به اوج رساند. او این کفش‌ها را به خاطر قد کوتاه خود می‌پوشید. کفش‌های پاشنه‌بلند قرمز رنگ او، منبع الهام کریستین لوبوتین، برای طراحی کفش‌های زنانه شدند. رنگ قرمز پاشنه، نشانگر جایگاه طبقاتی دارنده آن بود زیرا ساخت آن رنگ، گران تمام می‌شد و به نوعی، جنگاوری و رزم‌آور بودن فرد را نیز نشان می‌داد. در دهه ۱۶۷۰ (میلادی)، لوئی چهاردهم فرمانی صادر کرد مبنی بر آنکه تنها اعضای دربارش اجازه داشتند «کفش‌های پاشنه‌بلند قرمزرنگ» بپوشند. از دهه ۱۷۴۰ (میلادی) مردان، دیگر، کفش پاشنه‌بلند نپوشیدند. ۵۰ سال پس از آن و با انقلاب فرانسه، زنان اروپایی هم کفش پاشنه‌بلند نپوشیدند. اما در میانه سده ۱۹ (میلادی) و با پیدایش و گسترش عکاسی، بار دیگر پوشیدن کفش پاشنه‌بلند مد شد.