ساختار زمین
اکنون هفت قاره بر روی کرهٔ زمین وجود دارد: آسیا، آفریقا، آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، اروپا، استرالیا و جنوبگان. اما برخی از جغرافی‌دانان تنها فهرست شش قاره را ارائه می‌دهند و آسیا و اروپا را با هم ترکیب می‌کنند و آن را یک قاره (اوراسیا) به‌شمار می‌آورند. در برخی از جاها، دانش‌آموزان یادمی‌گیرند که بر روی زمین تنها پنج قاره وجود دارد: اوراسیا، استرالیا، آفریقا، جنوبگان و آمریکا. برخی از جغرافی‌دانان قاره را نه فقط یک اصطلاح فیزیکی، بلکه یک اصطلاح فرهنگی نیز می‌دانند؛ برای نمونه، آسیا و اروپا از دیدگاه فیزیکی بخشی از یک سرزمین هستند، اما از دیدگاه فرهنگی متفاوت هستند. جزایر واقع در نزدیکی قاره‌ها، بخشی از آن قاره محسوب می‌شوند؛ برای نمونه، گرینلند از دیدگاه سیاسی بخشی از اروپا و از دیدگاه جغرافیایی بخشی از آمریکای شمالی است. برخی از جزایر مانند نیوزیلند، هاوائی و پلی‌نزی نیز بخشی از قاره محسوب نمی‌شوند. اقیانوسیه نام مجموعهٔ سرزمین‌های اقیانوس آرام است. اقیانوسیه نامی مناسب برای این سرزمین‌ها به استثنای استرالیا است که این سرزمین‌ها بخشی از قاره نیستند و اقیانوسیه نیز یک قاره محسوب نمی‌شود. کوه اورست مرتفع‌ترین کوه زمین و بلندترین نقطهٔ کرهٔ زمین با ارتفاع ۸٬۸۵۰ متر (۲۹٬۰۳۵ فوت) است که در رشته‌کوه هیمالیا در منطقهٔ خودمختار تبت چین در آسیا قرار دارد.
بر جدید
بَرّ جدید (به معنای جهان نو) نامی است که بیشتر برای نیم‌کرهٔ غربی زمین، به ویژه قارهٔ آمریکا به کار می‌رود. این اصطلاح در آغاز سَده شانزدهم میلادی، در دوران اکتشاف اروپایی، اندکی پس از اینکه کاوشگر ایتالیایی، "آمریگو وسپوچی"، به این نتیجه رسید که آمریکا یک قارهٔ جدید است، گسترش پیدا کرد و پس از آن یافته‌های خود را در جزوه‌ای به نام " موندوس نووس"(به معنای جهان نوین) منتشر کرد. این درک افق دید جغرافی‌دانان کلاسیک اروپایی را که تصور می‌کردند جهان متشکل از آفریقا، اروپا و آسیا است، که در مجموع به عنوان بَرّ قدیم یا آفرو–اوراسیا نامیده می‌شود، گسترش داد. و همچنین از قاره آمریکا به عنوان چهارمین بخش جهان نیز یاد می‌شد.