اسکاندیناوی
با مسیحی شدن تمام اسکاندیناوی، سال ۱۱۰۳ میلادی نخست اسقف‌نشین اعظم در لوند در دانمارک بنیان نهاده شد تا بر امور دینی در سرتاسر این منطقه نظارت داشته باشد و از سلطه مذهبی آلمانی‌ها خارج شود. چند دهه بعد با ایجاد اسقف‌نشین‌های مشابهی در نروژ و سوئد، این مناطق نیز از این منظر مستقل گشتند.
دوران وایکینگ‌ها
در اسکاندیناوی، دانشمندان دانمارکی قرن هفدهم، توماس بارتولین و اوله ورم و محقق سوئدی اولاوس رودبک، اولین کسانی بودند که از کتیبه‌های رونی و سرگذشت‌نامه‌های ایسلندی به عنوان منابع تاریخی اولیه استفاده کردند. در طول دوران روشنگری و رنسانس نوردیک، مورخانی مانند تورمودوس تورفئوس لودویگ هولبرگ و اولوف فون دالین سوئدی رویکرد «عقلانی» و «عمل گرایانه» تری به پژوهش تاریخی ارائه کردند.