فعل کنایی
در پارسی، پاره‌ای از فعل‌های گذرا می‌توانند بدون ذکر مفعول به کار بروند، در حالی که حتی در چنین شرایطی دستورنویسان زبان فارسی معمولاً آن را گذرا حساب کرده‌اند، با این تفاوت که این عده «چیزی» و «کسی» را مفعول می‌دانند، در حقیقت آنها معتقدند که مفعول جمله ذکر نشده است. با این حال چنانچه این نوع کاربرد را ناگذر در نظر بگیریم بنا بر این اصل که ملاک گذرا بودن عمل و نقش فاعل نیست بلکه نیازمندی جمله به مفعول است، می‌توان گفت که بیشتر فعل‌های گذرا می‌توانند به صورت ناگذر به کار بروند، اما عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل گذرا با عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل ناگذر یکی است، مثلاً، «کاوه آش را خورد» (گذرا) و «کاوه خورد» (ناگذر)، که باز تنها تفاوت در این است که در دومی مشخص نیست چه خورده شد. در مقابل، در فارسی تعدادی از فعل‌ها کُنایی هستند به شکلی که می‌توان فعل را در دو جمله به گونه‌ای به کار برد که نقش فاعل تغییر کند. به عنوان مثال، «کاوه آش را پخت» (گذرا) و «آش پخت» (ناگذر).
مشخص کردن
در ریاضیات، عبارت «ویژگی P شیئ X را مشخص می‌کند» به این معناست که نه‌تنها X ویژگی P را دارد، بلکه "فقط" X ویژگی P را دارد. به عبارت دیگر P ویژگی تعریف کنندهٔ X است. همچنین عباراتی چون «ویژگی Q شیئ Y را به تقریب یک یک‌ریختی مشخص می‌کند» معمول هستند. عبارت دستهٔ اول به این معنا هستند که مصداق P یک مجموعه تک‌عضوی است. دستهٔ دوم به این معناست که مصداق Q یک مفرد (برای یک‌ریختی در مثال مذکور) است بسته به این که به تقریب چگونه استفاده شده باشد.