تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
دومین جنگ صلیبی سوئد
سوئد از ابتدای قرن سیزدهم شروع به مستعمره نمودن فنلاند کرد، در سال ۱۲۲۰، سوئد سعی کرد در جنگهای صلیبی بالتیک شرکت کند، اما نتوانست جای خود را در استونی حفظ کند. یادداشتهایی از افراد کلیسایی سوئدی در سال ۱۲۳۰ در تواستیا وجود دارد که احتمالاً توسط اسقف فنلاند به نام توماس نوشته شده‌است. مسیحیت داشت به آرامی در فنلاند جای خود را باز می‌کرد که ظاهراً با واکنش شدید علیه مبلغین مسیحی روبرو شد، و در سال ۱۲۳۷، پاپ گریگوری نهم فراخوان جنگ صلیبی برای سوئدی‌ها علیه «مرتدان و بربرها» فرستاد. تمامی جزئیات این جنگ صلیبی مربوط به نوشته‌های اریک کرونیکل است که ماهیتی عمدتاً تبلیغاتی دارد و یک قرن پس از وقایع، در میان ناآرامی‌های داخلی و جنگ با نوگورود نوشته شده‌است. تاریخ‌نگار می‌گوید که جنگ صلیبی بین نبرد اسپارساترا در سال ۱۲۴۷ و مرگ پادشاه اریک (XI) در ۱۲۵۰ رخ داده‌است، و تاوستیان را به عنوان مخالفان سوئدی معرفی می‌کند. طبق تاریخچه، لشکرکشی در سوئد آماده شد و سپس از طریق دریا به یک سرزمین در ساحل، جایی که دشمن منتظر بود، انجام شد.