اسکاندیناوی
سلطه مسیحیت بر اسکاندیناوی هنگامی موفقیت‌آمیز قلمداد شد که در هر سه پادشاهی موجود در آن، پادشاهان مسیحی به شکل پیاپی بر تخت سلطنت تکیه زدند. این اتفاق نخستین بار در دانمارک با به قدرت رسیدن جانشینان کانوت بزرگ سپس در نروژ توسط ماگنوس خوب و اواخر سده یازدهم در سوئد به وسیله اینگه محقق گشت. سازمان یافته بودن شدید مسیحیت در مقابل نبودن بدنه منسجمی در عقاید پاگانیسم و تجزیه و اضمحلال عقاید پیشین نزد مردم اسکاندیناوی را می‌توان دلیل غلبه دین جدید دانست. از طرفی مسیحیت تمامی ویژگی‌های مقدس عقاید پیشین خصوصاً آن‌هایی را که به نفع پادشاهان بود از جمله اعطای قربانی، را نفی نکرد. به شکلی که یکی از حاکمان ایسلند با وجود گرویدن به مسیحیت، در مواقع مختلف همچنان از خدای ثور طلب استمداد می‌نمود. با توجه به دور افتاده بودن و سختی ارتباطات در نواحی کوهستانی، با وجود مسیحی شدن اغلب جمعیت مناطق ساحلی در نروژ، تقریباً همه ساکنان مناطق داخلی تر تا سده یازدهم همچنان بر عقاید پیشین خود بودند.
هلگی هاندینگزبان
هلگی هاندینگزبان نام پهلوانی در یکی از فصل‌های چرخه ولسونگ، که به دنبال داستان مشابهی در دو شعر ادای شاعرانه - "هلگاکویتا هوندینگس بانا یک و دو" «Helgakviða Hundingsbana I & II» است. مرگ هلگی در دومین شعر ادا ظاهر شده‌است، اما اسنوری استورلوسون در ادای منثور از شخصیت هلگی چشم‌پوشی کرده‌است. هلگی به معنای «مقدس» نام چندین شخصیت در اساطیر و افسانه‌های اسکاندیناوی به شمار می‌رود که یا پادشاه، شاهزاده یا پهلوان بودند. از این تعداد تنها دو تن از آنان به صورت گسترده در اساطیر اسکاندیناوی نقش دارند. اولین هلگی فرزند زیگموند ("هلگی هاندینگزبان" یا "هلگی زیگموندارسان") و دومین هلگی پسر هیوروارد است. این دو شخصیت نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند. "هلگی هیورواردسان" نام پهلوانی در شعر دیگری از مجموعهٔ ادای شاعرانه به نام هلگاکویتا هیورواردسونار است.