قرون وسطای میانه
ممالک اسکاندیناوی در شمال اروپا پیش از سال ۱۰۰۰ میلادی سازمان سیاسی و اداری چندانی نداشتند. اگرچه راهبان سال‌های پیشین و اوان سال ۸۲۶ به صورت مبلغان مذهبی به سرزمین‌های شمالی رفته بودند لکن تا نیمهٔ سدهٔ دهم و نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم پادشاهی‌های اسکاندیناوی ــ دانمارک، نروژ و سوئد ــ صاحب ساختار سیاسی ملموسی نشدند. در چنین زمانی مردم این سه قلمرو پادشاهی با تشویق شاهان خود که وجود کلیسای سازمان یافته را برای تشکیل کشور منسجم خویش ضروری می‌دیدند، به مسیحیت گرویدند. گرچه مذهب بت‌پرستی مخصوصاً در سوئد دوام آورد، با این حال تا سدهٔ دوازدهم عموماً مسیحیت پذیرفته شد اما دین مسیحیت نتوانست تمایلات جنگجویی اقوام اسکاندیناوی را از میان بردارد. نه‌تنها این سه پادشاهی در سده‌های یازدهم و دوازدهم با یکدیگر می‌جنگیدند بلکه خاندان‌های رقیب در هر سه کشور دائم بر سر تاج و تخت در حال ستیزه بودند. همچنین در این دوره طبقهٔ اشراف زمیندار هم ظاهر شد و رشد کرد.
معاهده کپنهاگ
معاهده کپنهاگ در ۲۷ مه ۱۶۶۰ منعقد شد و به دومین جنگ شمالی بین سوئد و دانمارک-نروژ و جمهوری لهستان-لیتوانی و کشورهای مشترک‌المنافع پایان داد. معاهده کپنهاگ مرزهای بین سوئد، دانمارک و نروژ را معین کرد و تا به امروز به همان صورت وجود دارند. صدراعظم فرانسه، کاردینال مازارن، در تدارک این قرارداد نقش اساسی داشت و موفق شد با منزوی کردن هر چه بیشتر خاندان هابسبورگ از مسائل اروپا و قبولاندن ترتیبات جدید به روسیه، به صورت حافظ توازن قوا و داور اصلی در مسائل اروپا ظاهر شود. معاهده کپنهاگ، در کنار معاهده وستفالی و معاهدات پیرنه و الیوا، از عوامل تبدیل فرانسه به قدرت اصلی در قاره اروپا بود.