اولین تجزیه لهستان
اولین تجزیه لهستان یا اولین تجزیه همسود لهستان–لیتوانی در سال ۱۷۷۲ میلادی به عنوان نخستین مرحله از تجزیه لهستان رخ داد؛ واقعه‌ای که عاقبت به پایان حیات همسود لهستان–لیتوانی در ۱۷۹۵ میلادی ختم گردید. رشد قدرت امپراتوری روسیه، که باعث تهدید پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش شد، انگیزه اصلی این تجزیه به حساب می‌آید.
میشکو اول لهستان
میشکو اول را نخستین شاه و مؤسس کشوری مستقل به نام لهستان دانسته‌اند. او سیاست پدر و پدربزرگش (شمومسو و لستک) را ادامه داد که هر دو روسای قبایل ملحد در لهستان امروزی بودند. اگرچه، قدرت نظامی میشکو بسیار زیاد بود اما وی در نخستین سال‌های فرمانروایی خویش، زیردست و مطیع دولت‌های کویاویا، گدانسک پومرانی و مازویا بود. میشکو اول در بیش تر دوران حکومتش، درگیر جنگ بر سر تسلط بر پومرانی غربی بود؛ جنگی که سرانجام با پیروزی او و گسترش قلمرو لهستان تا جنوب ناحیه اودر انجامید. میشکو در آخرین سال‌های عمرش، به بوهم حمله کرد و سیلزیا را تصرف کرد.