مننگوانسفالیت
سردرد، تهوع، راه رفتن نامتعادل، تحریک‌پذیری، گیجی و تاری دید از علائم ابتدائی شایع هستند. روش تشخیص قطعی عامل بیماری‌زا، انجام پونکسیون نخاع (Lumber puncture) است. بیماری خطر مرگ و میر و عوارض قابل توجهی دارد. مرگ و میر این بیماری در افراد درمان نشده بالا و در بیماران درمان شده نیز ممکن است. بسیاری از بیماران پس از بهبود، امکان نقص‌های نورولوژیک متوسط تا شدید مانند تشنجهای مکرر، هیدروسفالی، سربلیت، فلج عصب هفتم، کری حسی عصبی و غیره دارند.
موروموناب-سی‌دی ۳
به‌ویژه به‌هنگام نخستین تزریق، در اثر اتصال این دارو به گیرندهٔ CD3، سیتوکین‌هایی نظیر فاکتور نکروز توموری آلفا و اینترفرون گاما توسط لنفوسیت‌های تی ساخته و رها می‌شود و موجب بروز سندرم آزادسازی سیتوکین می‌گردد که علائمی همچون واکنش‌های پوستی، خستگی، تب، لرز، درد ماهیچه، سردرد، تهوع، اسهال دارد و ممکن است به عواقب خطرناکی همچون، توقف تنفس و ایست قلبی و ادم ریه ختم شود. به منظور جلوگیری از سندرم آزادسازی سیتوکین، پیش از تزریق موروموناب-سی‌دی ۳ از داروهایی نظیر گلوکوکورتیکوئیدها (مثلاً متیل پردنیزولون)، استامینوفن و دیفن‌هیدرامین استفاده می‌شود.