جلبک قهوه‌ای
جلبک‌های قهوه ای در سواحل صخره‌ای و دریاهای سرد زیست می‌کنند، به ویژه در مناطقی که جزر و مد شدید حکمفرما است. این نمونه‌ها دارای رنگینه‌های کلروفیل (سبز) و کارتن (نارنجی و قرمز) هستند. همچنین در سلول‌های جلبک قهوه ای ممکن است مقدار زیادی [[اسید آلژینیک]]، مواد بین سلولی را تشکیل دهند. این ماده لزج و چسبناک بوده و گاهی ممکن است تا ۲۵ درصد وزن خشک جلبک را تشکیل دهد. در صنعت از اسید آلژینیک استفاده‌های زیادی می‌شود که از آن جمله می‌توان به ساخت و تولید امولسیون اشاره کرد که برای براق کنندگی در صنایع کاغذسازی به کار گرفته شود. سلول جلبک‌های قهوه ای در قسمت پهلوها دارای تاژک‌های نامساوی هستند. برخی از جلبک‌ها دارای ساختمانی شبیه به برگ، ساقه، ریشه و گاهی [[گل‌آذین]] هستند.
جلبک قهوه‌ای
فئوفیتا یا جلبکهای قهوهای عمدتاً [[ماکروفیت]] بوده و تنها تعداد اندکی گونه میکروسکوپی که بیشتر فرم رشتهای دارند در این شاخه جای می‌گیرند. به استثناء چند گونه که ساکن آبهای شیرین هستند، بوده و c و 2 c1 ،a اغلب جلبکهای قهوهای در آبهای شور رشدمیکنند. این جلبکها حاوی کلروفیل رنگ خود را از رنگدانه [[فوکوگزانتین]] می‌گیرند. علاوه بر لامینارین، که فرم اصلی ذخیره‌ای است، مانیتول، ساکارز و گلیسرول نیز در این جلبکها انباشته می‌شوند. کلپ‌ها گروهی از جلبک‌های قهوهای هستند که طول برخی از آنها مانند ماکروسیستیس به ۶۰ متر می‌رسد. برخی جلبک‌های قهوهای، تمایزات سلولی مشخصی ایجاد می‌کنند که می‌تواند به فرم [[پارانشیم]] کاذب یا حقیقی دیده شوند. دیواره سلولی از سلولز ساخته شده که توسط لایه‌ای از مواد لغزنده که از آلژینات و ترکیبات ترکیبات مشابه آن مانند [[فوکوئیدان]] تشکیل شده‌اند احاطه می‌شود. از این رو، کاربرد عمده جلبک‌های قهوه‌ای تولید همین ترکیبات خارج سلولی است.