ترانه انقلابی
ترانه و سرودهای انقلابی در جهت تشویق و روحیه بخشیدن به جامعه ای ست که خواهان تغییر و نظمی نو می‌باشد و امید و آرزوهای خود را در این ترانه‌ها بازمی‌یابد. ترانه‌های انقلابی بخش قابل توجهی از تبلیغات سیاسی را تشکیل می‌دهند. متن این‌گونه ترانه‌ها اغلب به عنوان یک حرکت اعتراضی یا انقلابی در نظر گرفته می‌شود. این‌گونه ترانه‌ها برای همبستگی با جوامع سیاسی به‌وجود می‌آید. متن این دسته از ترانه، بعضاً به‌طور خودجوش از دل جامعه جوشیده‌است و برخی هم توسط نویسندگان برجسته ای مانند برتولت برشت نوشته شده‌است. آهنگ‌های انقلابی اغلب یک دولت مشخصی را مورد هدف قرار می‌دهد.
سرود ملی کوبا
روز ۱۰ اکتبر ۱۸۶۸، نیروهایی کوبایی، کنترل بایامو را از نیروهای اسپانیایی به دست خود گرفتند. مردم از فیگوردو خواستند که سرودی را با ملودی که خودش آوازش را بخواند، تنظیم کند. فیگوردو بر روی اسب خود که زین کرده بود، این شعر را سرود. دو سال بعد توسط نیروهایی اسپانیایی دستگیر و اعدام شد. به هنگام اجرای حکم اعدام، قبل از اینکه فرمان آتش اجرا شود، فیگوردو خط آخر سرود را فریاد زد. در سال ۱۹۰۲ این سرود رسمی کوبا شد. آهنگساز کوبایی آنتونیو رودریگوز این سرود را مجدد تنظیم کرد.