میدان آزادی
میدان آزادی (پیش از انقلاب اسلامی: میدان شهیاد) بزرگ‌ترین میدان شهر تهران است که در بخش غربی آن جای گرفته‌است. این میدان به همراه برج آزادی در سال ۱۳۴۹ خورشیدی برای یادبود جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران و به دستور محمدرضا پهلوی و توسط حسین امانت طراحی و ساخته شد و پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به نام «میدان آزادی» نام گرفت.
ولادیمیر تاتلین
تاتلین برای طراحی "بنای یادمان انترناسیونال سوم" "که" به نام برج تاتلین نیز شناخته می‌شود به عنوان یک معمار به شهرت رسید. برنامه‌ریزی این طرح از سال ۱۹۱۹ آغاز شد. این بنای یادبود قرار بود برج بلندی از آهن، شیشه و فولاد باشد که به مراتب بلندتر از برج ایفل در پاریس ساخته شود. این برج بنا بود با ۱۳۰۰ فوت ارتفاع (تقریباً معادل ۴۰۰ متر) یک سوم از ایفل بلندتر باشد. در این طرح یک جفت ساختار آهنی و فولادی مارپیچی، سه بلوک ساختمان را با پنجره‌های شیشه‌ای که در سرعت‌های مختلف می‌چرخیدند را در بر می‌گیرند این سه ساختار متحرک یکی به شکل یک مکعب با یک بار گردش در سال؛ دومین به شکل یک هرم یک بار در ماه؛ و سومین یک استوانه یک بار در روز پیش‌بینی شده بود. به دلیل مشکلات مالی و اجرایی این برج هرگز ساخته نشد.