کربوکسیلیک اسید
رفتار شیمیائی ویژه ترکیب‌های آلی از گروه‌های عاملی آن‌ها منشأ می‌شود و کربوکسیلیک اسیدها نیز از این قاعده مستثنی نیستند. در این ترکیب‌ها گروه عاملی آنها، یعنی کربوکسیل COOH تعیین‌کننده رفتار شیمیائی خواهد بود. این گروه عاملی از یک بخش کربونیلی (C=O) و بخش هیدروکسیل (OH) تشکیل شده‌است. همان طوری‌که خواهیم دید، این گروه OH است که در واقع در هر واکنشی مانند از دست دادن H یا جایگزینی به وسیله گروه‌های دیگر شرکت می‌کند اما فقط اثر گروه کربونیلی است که چنین واکنش‌هایی را ممکن می‌سازد. بقیه مولکول که ممکن است آلیفاتیک یا آروماتیک، اشباع شده یا اشباع نشده باشد، واکنش‌های مشخصه ساختمانش را متحمل می‌شود.
کاربید
کاربید () به یک ترکیب شیمیایی گفته می‌شود که از کربن و یک عنصر با الکترونگاتیویته کمتر تشکیل شده باشد. کاربیدها بر پایهٔ پیوند شیمیایی به چهار گروه کاربیدهای نمک‌گون، کاربیدهای کووالانسی، کاربیدهای بینابینی و کاربیدهای حدواسط فلزهای واسطه دسته‌بندی می‌شوند. کاربیدهای نمک‌گون یا کاربیدهای نمکی از یک عنصر بسیار الکتروپوزتیو مانند یک فلز قلیایی و کربن تشکیل شده‌اند. کاربید کلسیم مثالی برای این نوع کاربید است. کاربیدهای سیلیسیم و بور به عنوان کاربیدهای کووالانسی شناخته می‌شوند. کاربیدهای بینابینی، کاربیدهای گروه‌های چهارم و پنجم و ششم فلزهای واسطه هستند که هم خاصیت فلزی دارند و هم دیرگداز هستند. کاربید تیتانیوم و کاربید تنگستن نمونه‌های کاربید بینابینی به‌شمار می‌روند. در لفظ عام، گاهی به کاربید تنگستن، کاربید گفته می‌شود. دسته چهارم، کاربیدهای حد واسط فلزهای واسطه هستند که در آنها یون فلزی، کوچکتر از ۱۳۵ پیکومتر است و خواص کاربیدهای بینابینی را هم ندارند. سمنتیت یک نمونه از این کاربیدها است.