تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
رشته‌داستان‌های ولسونگ
رشته‌داستان‌های ولسونگ (به زبان نروژی باستان: Vǫlsungr Cycle) به مجموعه افسانه‌هایی در اساطیر اسکاندیناوی گفته می‌شود که برای اولین بار در قرون وسطای ایسلند به ثبت رسید، و همچنین به شکل نقش‌های کنده‌کاری در سوئد، نروژ و انگلستان شناخته شده‌است. همانند افسانه‌های حول تیرفینگ، چرخه ولسونگ نیز از چندین افسانهٔ جداگانه ساخته شده‌است. وقایع داستان در شمال و اروپای مرکزی نهفته است و افسانه‌ها به خودی خود در میان تمام نژادهای متعلق به خانوادهٔ بزرگ ژرمنی یافت می‌شود. اشعار شاعرانه، این چرخه را با فرهنگ عامه مادری اسکاندیناوی شامل داستان هلگی هوندینگس‌بان آغاز می‌کند. سرود نیبلونگ‌ها نیز که سروده‌ای حماسی است و بر پایهٔ نقش‌مایه‌های پهلوانی ژرمنی پیش از مسیحیت سروده شده، بر بیشتر موضوعات این اتفاقات اشاره دارد.