کشاورزی در ایران
در دوران رضاشاه، پا به پای پیشرفت‌های صنعتی، اجرای برنامه‌های گسترش بخش کشاورزی و دامداری ایران نیز صورت گرفت. کشاورزی سنتی ایران، برای نخستین‌بار مکانیزه شد و اصول کار وارد آن شد. هرچند که مکانیزه‌شدن کشاورزی، سراسری نبود و تنها در نقاطی خاص روی داده‌است. شبکه‌های آبیاری، بندها و مهارسازی آب، کمک کرد تا سطح کشاورزی در همهٔ نقاط این کشور، به ویژه در استان‌های آذربایجان، خراسان، کردستان، کرمانشاه، گرگان، گیلان، مازندران و اطراف تهران تا چندین برابر افزایش یابد. با استخدام کارشناسان خارجی و خرید ماشین‌آلات کشاورزی، تولید محصولات وابسته در ایران، بیشتر و بهتر گردید.
کشاورزی گسترده
کشاورزی گسترده اغلب به پرورش گوسفند و گاو در مناطق کم بهره‌وری و غیرحاصلخیز اشاره دارد، اما همچنین می‌تواند به کشت‌هایی که در مناطق وسیعی انجام می‌شوند مانند گندم و جو، دانه‌های روغنی و دیگر غلات اشاره داشته‌باشد. در این‌مناطق با توجه فقر خاک، بازده هر هکتار بسیار پایین است اما مسطح‌بودن زمین و بزرگی کشتزار به معنای تولید بالا به‌نسبت نیروی انسانی مورد استفاده می‌باشد. دامداری عشایری یک نمونه افراطی از کشاورزی گسترده است که در آن دامداران دام‌های خود را برای استفاده از علوفه فصلی در مناطق مختلف به حرکت درمی‌آورند.