زنان در قرون وسطی
کلیسای کاتولیک که در این دوران به عنوان یکی از بزرگترین واحدهای قدرت که با انتخاب آموزش لاتین، حفاظت از هنر نوشتن و قدرت متمرکز که توسط شبکه اسقف‌ها اداره می‌شد به عنوان تأثیرگذارترین نیروی فرهنگی به‌شمار می‌آید. به‌طور تاریخی در کلیسای کاتولیک و دیگر کلیساهای باستان نقش اسقف و دیگر نقش‌های مشابه مانند مقام کشیش تنها به مردان محدود می‌شد. شورای نخست اورانژ (سال۴۴۱ میلادی) انتصاب زنان را به عنوان دیکون ممنوع کرد که این قانون در شورای ایپاوان (سال ۵۱۷ میلادی) و شورای دوم اورلئان (سال ۵۳۳ میلادی) تمدید شد. با تأسیس رهبانیت مسحیت نقش‌های دیگری در کلیسا برای زنان قابل دسترس شد. از قرن پنج میلادی به بعد صومعه‌های مسیحی فرصتهایی را برای برخی از زنان به وجود آوردند تا با یادگیری سواد و تحصیل از راه ازدواج و نگهداری فرزندان بگریزند ونقش دینی فعالتری را بازی کنند. رئیسه صومعه زنان می‌توانست با در اختیار داشتن مقدار قابل ملاحظه‌ای از زمین، قدرت و حکمرانی بر صومعه‌هایی که متشکل از زنان و مردان می‌شد به چهره مهمی در حوضه حقوق خود تبدیل شود. اشخاصی مانند هیلدای ویتبای در مقیاس ملی و بین‌المللی افراد با نفوذی شدند.
زنان در کلیسای کاتولیک
افراد با نفوذ از متکلمان، رئیسان صومعه زنان تارک دنیا، پادشاهان، مبلغان مذهبی، عرفا، شهدا، دانشمندان، پرستاران، مدیران بیمارستان‌ها، تربیت کنندگان و خواهران مذهبی هستند که بسیاری از آنها به عنوان مقدسین کاتولیک مقدس شناخته شده‌اند. کلیسای کاتولیک از طریق حمایت از یادگیری نهادینه، بسیاری از اولین زنان برجسته و دانشمند جهان را تولید کرد - از جمله پزشکان Trotula of Salerno (قرن یازدهم) و Dorotea Bucca (درگذشته ۱۴۳۶)، فیلسوف النا کورنارو پیسکوپیا (درگذشته ۱۶۸۴)) و ریاضیدان ماریا گائتانا آنیزی (متوفی ۱۷۹۹). از ۳۶ آموزگار کلیسای شناخته شده، چهار نفر زن هستند (که همه آنها پس از سال ۱۹۷۰ به رسمیت شناخته شدند): عرفان آلمانی هیلدگارد بینگنی، عارف اسپانیایی سانتا ترسا، عارف ایتالیایی کاترین سیه‌نا و راهبه فرانسوی تیریز دو لیزیو. سایر زنان کاتولیک با کارهای مأموریت خیریه و کارزارهای عدالت اجتماعی به شهرت جهانی رسیده‌اند. مانند پیشگامان بیمارستان‌ها ماریان کوپه و مادر ترزا که با خدمت به تهی دستان در حال مرگ در هند شروع کردند.