معماری نوسنگی و مس‌سنگی در ایران
در اواخر عصر نوسنگی، سیَلْک در جنوب غربی کاشان به مهم‌ترین سکونت‌گاه فلات مرکزی ایران تبدیل شد. سیلک از دو تپه با فاصلهٔ ۶۰۰ متر تشکیل شده که تپهٔ شمالی در هزارهٔ ۵ و ۶ پیش‌ازمیلاد در دو دورهٔ مختلف و تپهٔ جنوبی در هزارهٔ ۴ پیش‌ازمیلاد تا ۲۸۰۰ سال پیش (عصر برنز) مسکون بوده‌است. در دورهٔ اول تپهٔ شمالی (۸٫۲۰۰ تا ۷٫۵۰۰ سال پیش)، بناهای گلی بدون پی‌ریزی با دیوارهای چینه‌ای با ضخامت‌های مختلف از گل ساخته‌شده بودند. مرده‌ها در کف اتاق یافت شده‌اند که به حالت خمیده و عموماً در جهت شرقی-غربی دفن می‌شده‌اند. به نظر می‌رسد ساکنان آغازین سیلک شکارچی-گردآورندگانی بودند که به تدریج به کشاورزی و دامداری و یکجانشینی روی آوردند.
آس قدیم
تپه «خئر سئق» در قسمت شمالی این روستا قرار دارد که قسمت فوقانی آن محلی مسطح و وسیع است که دور تا دور آن به صورت حلقه وار و از تخته سنگ‌های طبیعی احاطه گردیده است. در میان این تخته سنگ‌ها غاری نیز وجود دارد که به گفته اهالی، در گذشته لانه خرس و در زمان جنگ، محل اختفا بوده‌است. احتمال می‌رود قدمت این تپه باستانی به چند هزار سال پیش برسد. سنگ‌های این تپه از نوع سنگ آذرین و مخلل و بسیار سبک هستند.