قمرهای مشتری
ماه‌های مشتری سیاره غول‌آسای مشتری دارای ۷۹ قمر شناخته‌شده‌است. بر این اساس مشتری دارای بیشترین تعداد قمر با مدار به نسبت پایدار در منظومه شمسی است. بزرگ‌ترین و پرجرم‌ترین این قمرها چهار قمر گالیله‌ای هستند، که به صورت مجزا در سال ۱۶۱۰ میلادی توسط گالیلئو گالیله و زیمون ماریوس کشف شدند و برای بشر اولین اجرام کشف شده‌ای بودند که در مدار زمین یا خورشید قرار نداشتند. در اواخر قرن نوزدهم، تعدادی دیگر از قمرهای کوچک‌تر مشتری کشف شدند و بر روی آنها اسامی معشوقه‌ها، فتوحات و دختران خدای روم ژوپیتر یا معادل یونانی آن زئوس گذاشته شد. قمرهای گالیله‌ای با اختلاف پرجرم‌ترین اجرام در مدار مشتری هستند، در حالی که دیگر ۶۵ قمر این سیاره به همراه حلقه‌های آن با یکدیگر ۰٫۰۰۳٪ از کل جرم مداری این سیاره را تشکیل می‌دهند.
نیمی (قمر)
قطر این قمر حدود دو کیلومتر است و با مدار ۲۱٫۴۲۷ میلیون کیلومتر هر ۶۴۰٫۷۶۹ روز زمینی، یک بار به دور مشتری می‌چرخد. انحراف آن ۱۴۹ درجه نسبت به دائرةالبروج است. (۱۴۸ درجه نسبت به استوای مشتری) و خروج از مرکز مدار آن ۰٫۲۲۱۴ است. سرعت متوسط گردش آن ۲٫۴۳کیلومتر/ثانیه است.