اولین تجزیه لهستان
اولین تجزیه لهستان یا اولین تجزیه همسود لهستان–لیتوانی در سال ۱۷۷۲ میلادی به عنوان نخستین مرحله از تجزیه لهستان رخ داد؛ واقعه‌ای که عاقبت به پایان حیات همسود لهستان–لیتوانی در ۱۷۹۵ میلادی ختم گردید. رشد قدرت امپراتوری روسیه، که باعث تهدید پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش شد، انگیزه اصلی این تجزیه به حساب می‌آید.
بحران سوگند
در این مقطع پیلسودسکی تصمیم گرفت تا به سراغ فرانسه و بریتانیا در تفاهم مثلث برود تا آن‌ها بتوانند او را در تشکیل کشور مستقل لهستان یاری نمایند. دستاویز لازم برای بریدن از اتحاد با دولت‌های مرکز در ژوئن ۱۹۱۷ به سراغ او آمد. در آن تاریخ آلمانی‌ها از هنگ‌های لهستانی خواستند تا پیمان وفاداری و اطاعت با امپراتور آلمان، ویلهلم دوم را ابراز کنند اما پیلسودسکی و به دنبال او بسیاری از سربازان از این عمل سر باز زدند. سربازانی که متعلق به نواحی در اشغال اتریش-مجارستان بودند (نزدیک به ۳۰۰۰ نفر) به اجبار و با تنزل درجه در واحدهای امپراتوری اتریش-مجارستان و ارتش سلطنتی لهستان ادغام شدند و سربازانی که متولد دیگر نواحی بودند به عنوان اسیر به اردوگاه‌های اسرا منتقل گشتند. ۷٬۵۰۰ نفر نیز به سپاه کمکی لهستان پیوستند. پیلسودسکی و رئیس ستادش سوسنکوفسکی در ۲۷ ژوئن دستگیر شده و به عنوان اسیر به دژ ماگدبورگ فرستاده شدند.