موش آزمایشگاهی
موش‌های آزمایشگاهی از همان گونهٔ موش‌های خانگی هستند، با این حال اغلب در رفتار و فیزیولوژی بسیار متفاوت هستند. صدها نژاد inbred, outbred و ترانس ژنیک وجود دارد. نژاد، در مورد جوندگان، به گروهی اطلاق می‌شود که در آن همه اعضا از لحاظ ژنتیکی تا حد امکان شبیه هستند. در موش‌های آزمایشگاهی، این امر از طریق inbreeding (تولیدمثل زاده‌های یک والد با یکدیگر) انجام می‌شود. با داشتن این نوع جمعیت، انجام آزمایش‌هایی بر روی نقش ژن‌ها یا آزمایش‌هایی که تنوع ژنتیکی را به عنوان یک عامل حذف می‌کنند، امکان‌پذیر می‌گردد.
موش خانگی
موش خانگی جونده‌ای کوچک است که از پرشمارترین انواع پستانداران محسوب می‌شود که هرچند جانوری وحشی است اما بیشتر در کنار انسان‌ها زندگی می‌کند. این حیوان پوزه دراز، دم بلند و دارای مو، گوش‌های گرد و کوچک و دست و پاهای کوتاهی دارد. طول بدن آن ۷.۵ تا ۱۰ سانتیمتر، طول دم ۵ تا ۱۰ سانتیمتر و وزن بدن آن ۱۰ تا ۲۵ گرم است. موش های خانگی گاهی به عنوان حیوان خانگی نگهداری می شوند. همچنین این جانور یکی از مهم ترین حیوانات آزمایشگاهی بوده و به عنوان یکی از گونه های مدل در پزشکی و زیست شناسی مورد توجه و استفاده است.