تخریب پلیمر
پلیمرهای مذاب، سیالات غیر نیوتنی با ویسکوزیته بالا هستند و برهمکنش بین تخریب حرارتی و مکانیکی آنها می‌تواند پیچیده باشد. در دماهای پایین، پلیمر مذاب چسبناک تر است و بیشتر در معرض تخریب مکانیکی از طریق تنش برشی است. در دماهای بالاتر ویسکوزیته کاهش می‌یابد اما تخریب حرارتی افزایش می‌یابد. اصطکاک در نقاط پرشور نیز می‌تواند باعث گرمایش موضعی شود که منجر به تخریب حرارتی اضافی می‌شود.
پلی‌پپتیدهای الاستینی
ساختار کلی پلیمر ELP به صورت VPGXG)n) است که واحد مونومری آن Val-Prp-Gly-X-Gly می‌باشد و X نشان دهنده یک متغیر اسید آمینه است که باعث تغییراتی در ویژگی‌های ELP مثل دمای گذار (T) می‌شود. آب دوست بودن یا آب گریزی و باردار یا بی بار بودن X نیز نقش زیادی در تعیین دمای گذار دارد. همچنین قابلیت انحلال پذیری X می‌تواند روی دمای گذار اثر داشته باشد. n نشان دهنده تعداد واحدهای مونومر است که پلیمر را می‌سازند. به‌طور کلی این پلیمرها زیر دمای Tخطی هستند اما در دماهای بالاتر از آن به شکل تودهای کروی جمع می‌شوند.