مدارگزینی
در حالی که از سوئیچینگ مدار معمولاً برای اتصال مدارهای صوتی استفاده می‌شود، مفهوم یک مسیر اختصاصی که بین دو طرف یا گره ارتباط برقرار است را می‌توان به سیگنال محتوای غیر از صدا گسترش داد. مزیت استفاده از سوئیچینگ مدار این است که امکان انتقال مداوم و بدون سرانه کلی مربوط به بسته‌ها را فراهم می‌کند و حداکثر استفاده را از پهنای‌باند موجود می‌برد. یک نقطه ضعف این است که می‌تواند نسبتاً غیر بهینه باشد زیرا ظرفیت استفاده نشده تضمین شده پهنای‌باند برای اتصال توسط سایر اتصالات موجود در همان شبکه قابل استفاده نمی‌باشد. بعلاوه، تماسها پابرجا و مقرر نیستند یا در صورت خرابی مدار قطع می‌شوند.
مدار خطی‌انتقالی
TLP در مدارهای مختلفی از جمله مدارهای حسابی برداری، جابه‌جاگرهای جریان، تقویت کننده‌های عملیاتی مُد-جریانی و مبدل‌هایآرام‌اس-دی‌سی استفاده شده‌است. از دهه ۱۹۶۰ (توسط گیلبرت) مورد استفاده قرار گرفت، اما تا سال ۱۹۷۵ رسمی نشد. در دهه ۱۹۸۰، کار اورت سی‌وینک به ایجاد یک فرایند روشمند برای طراحی مدارهای خطی کمک کرد. در سال ۱۹۹۰، سی‌وینک مداری را اختراع کرد که او را انتگرال‌گیر مُد-جریان فشرده نامید که عملاً فیلتر با دامنه-لگاریتمی مرتبه-اول بود. نسخه ای از آن در سال ۱۹۹۳ توسط داگلاس فری تعمیم یافت و ارتباط بین این دسته از فیلترها و مدارهای TL در کارهای اواخر دهه ۹۰ توسط جان مولدر و همکاران بیشتر آشکار شد. جایی که آنها "اصل خطی‌انتقالی پویا" را توصیف می‌کنند. کارهای بیشتر توسط سی‌وینک منجر به روش‌های سنتز برای مدارهای TL بسیار کم-توان شد. کارهای اخیر در این زمینه منجر به اصل خطی‌انتقالی-ولتاژ، شبکه‌های با عنصر خطی‌انتقالی ورودی-چندگانه و آرایه‌های آنالوگ قابل‌برنامه‌ریزی-میدانی (FPAAs) شده‌است.