اسکاندیناوی
سلطه مسیحیت بر اسکاندیناوی هنگامی موفقیت‌آمیز قلمداد شد که در هر سه پادشاهی موجود در آن، پادشاهان مسیحی به شکل پیاپی بر تخت سلطنت تکیه زدند. این اتفاق نخستین بار در دانمارک با به قدرت رسیدن جانشینان کانوت بزرگ سپس در نروژ توسط ماگنوس خوب و اواخر سده یازدهم در سوئد به وسیله اینگه محقق گشت. سازمان یافته بودن شدید مسیحیت در مقابل نبودن بدنه منسجمی در عقاید پاگانیسم و تجزیه و اضمحلال عقاید پیشین نزد مردم اسکاندیناوی را می‌توان دلیل غلبه دین جدید دانست. از طرفی مسیحیت تمامی ویژگی‌های مقدس عقاید پیشین خصوصاً آن‌هایی را که به نفع پادشاهان بود از جمله اعطای قربانی، را نفی نکرد. به شکلی که یکی از حاکمان ایسلند با وجود گرویدن به مسیحیت، در مواقع مختلف همچنان از خدای ثور طلب استمداد می‌نمود. با توجه به دور افتاده بودن و سختی ارتباطات در نواحی کوهستانی، با وجود مسیحی شدن اغلب جمعیت مناطق ساحلی در نروژ، تقریباً همه ساکنان مناطق داخلی تر تا سده یازدهم همچنان بر عقاید پیشین خود بودند.
معاهده کپنهاگ
معاهده کپنهاگ در ۲۷ مه ۱۶۶۰ منعقد شد و به دومین جنگ شمالی بین سوئد و دانمارک-نروژ و جمهوری لهستان-لیتوانی و کشورهای مشترک‌المنافع پایان داد. معاهده کپنهاگ مرزهای بین سوئد، دانمارک و نروژ را معین کرد و تا به امروز به همان صورت وجود دارند. صدراعظم فرانسه، کاردینال مازارن، در تدارک این قرارداد نقش اساسی داشت و موفق شد با منزوی کردن هر چه بیشتر خاندان هابسبورگ از مسائل اروپا و قبولاندن ترتیبات جدید به روسیه، به صورت حافظ توازن قوا و داور اصلی در مسائل اروپا ظاهر شود. معاهده کپنهاگ، در کنار معاهده وستفالی و معاهدات پیرنه و الیوا، از عوامل تبدیل فرانسه به قدرت اصلی در قاره اروپا بود.