ارزیابی خطر خودکشی
حوادث اخیر زندگی برای خودکشی به منزله شتاب‌دهنده (کاتالیزور) عمل می‌نمایند. از دست رفتن روابط بین فردی و فقدان ثبات خانوادگی، سوگ و محرومیت، کاهش سطح روابط خانوادگی، خشونت خانگی از سوی شریک زندگی، جدایی و طلاق نیز از دیگر عوامل خطرزا برشمرده می‌شوند. همچنین بحران‌های اقتصادی، استرس معاش، بی‌کاری و کاهش سطح رفاه اقتصادی-اجتماعی از دیگر ماشه‌چکان‌های بحران خودکشی محسوب می‌شوند. همچنین گاهی برخی بیماری‌های مزمن مثل مبتلی شدن به ایدز و سرطان نیز ممکن است خطر اقدام به خودکشی را در فرد افزایش دهند. باید توجه داشت که استرس و هورمون‌های مربوط به آن در طول زمان موجب آسیب دیدن و از بین رفتن هیپوکامپوس در مغز می‌شود. هیپوکامپوس محل ذخیره حافظه مکانی، احساسی و اجتماعی است و در به کار اندازی حافظه موقعیتی نیز تأثیر دارد؛ بنابراین منطق و طرز فکر نادرست در رابطه با موقعیت‌ها و تصمیم‌گیری نادرست بر طبق حافظه موقعیتی می‌تواند خطر خودکشی را در فرد به شدت افزایش دهد. گفته می‌شود خود این تعجیل در تصمیم‌گیری نادرست سبب‌ساز استرس بیش‌تر می‌گردد.
خودکشی در کره جنوبی
به‌طور متوسط، مردان دوبرابر بیش از زنان اقدام به خودکشی می‌کنند. اما نرخ تلاش برای خودکشی در میان زنان بالاتر است. برپایه پژوهشی، از آنجا که مردان از روش‌های خشن‌تر و کشنده‌تری برای خودکشی بهره می‌برند، آمار مرگ ناشی از خودکشی‌شان بیش از زنان است. میزان خطر مرگ در خودکشی مردان، ۳۷٫۱۸٪ و زنان، ۳۴٪ است. در تحقیقی مشخص شد که این بدین سبب است که زنان بیش‌تر برای جلب توجه اقدام به خودکشی نمایشی می‌کنند در حالی که مردان با قصد مرگ دست به این کار می‌زنند.