پارکت
پارکِت، چوب‌فرش یا کف‌پوش چوبی، کف‌پوش ی از جنس چوب است که برای داخل ساختمان استفاده می‌شود. بدین صورت که قطعات پارکت را به صورت‌های مختلف مانند جناغی، آجری، شطرنجی و سطری و … در کنار هم قرار می‌دهند تا کف ساختمان پوشیده شود. امروزه می شود کف‌پوش‌های جدیدی با مواد ام دی اف و اچ دی اف نیز استفاده می‌شوند که لمینت یا لمینیت فلورینگ نام دارند و به اشتباه با نام پارکت در بازار عرضه می‌شود. این مواد جدید برای نصب موقتی مناسب بوده و فاقد ویژگی‌های بنیادی پارکت هستند. پارکت‌ها در ابعاد و اندازهای مختلف مانند ۴۹*۷ و ۱۰۰*۱۰ سانتیمتر وجود دارند که بخاطر طریقه نصب آن یعنی استفاده از چسب‌های مخصوص و پوشش‌های لاک و رنگ که هیچ فضایی را برای فعالیت موریانه و خوردگی ندارد مانع از فعالیت‌های آنها می‌شود. به علت این که از چوب در ساختار آن استفاده شده نباید در مجاورت با رطوبت و آب باشد اما در صورتیکه با پوشش‌های از جنس لاک، رنگ، روغن و… آغشته شود در کنار آب و رطوبت هم مقاوم است. هنگام نصب پارکت باید دقت داشت که کلیک ها بطور کامل در هم قفل شوند.
کف‌سازی خاکستر-آهک
کف خاکستر- آهک به طور معمول در طبقات فوقانی یک ساختمان به کار برده می‌شود. می‌توان انتظار داشت که تیر آهن‌های کف که به فاصله ۴۰۰میلی‌متری از یکدیگر قرار گرفته‌اند نمایان باشند، بنابراین بستری از نی به عنوان پوشش روی تیر آهن‌ها قرار داده می‌شود که به وسیله تخته کوبی چوب‌های بلوط روی آن‌ها محکم می‌شوند. یک دوغاب ۵۰ میلی‌متری از ترکیب خاکستر- آهک روی مصالح زیرین ریخته می‌شود که تا زمانی که خاکستر- آهک خشک شود آن را محافظت می‌کند، بستر نی به عنوان حائل عمل می‌کند و تخته کوب‌ها به استحکام کف کمک می‌کند. با این حال تخته کوب‌ها که محکم به تیر آهن‌ها ثابت شده‌اند که مانع حرکت کف شوند باید در طول عمر خود که ممکن است چند قرن باشد تغییرات ساختاری را تحمل کنند.