ارزیابی خطر خودکشی
حوادث اخیر زندگی برای خودکشی به منزله شتاب‌دهنده (کاتالیزور) عمل می‌نمایند. از دست رفتن روابط بین فردی و فقدان ثبات خانوادگی، سوگ و محرومیت، کاهش سطح روابط خانوادگی، خشونت خانگی از سوی شریک زندگی، جدایی و طلاق نیز از دیگر عوامل خطرزا برشمرده می‌شوند. همچنین بحران‌های اقتصادی، استرس معاش، بی‌کاری و کاهش سطح رفاه اقتصادی-اجتماعی از دیگر ماشه‌چکان‌های بحران خودکشی محسوب می‌شوند. همچنین گاهی برخی بیماری‌های مزمن مثل مبتلی شدن به ایدز و سرطان نیز ممکن است خطر اقدام به خودکشی را در فرد افزایش دهند. باید توجه داشت که استرس و هورمون‌های مربوط به آن در طول زمان موجب آسیب دیدن و از بین رفتن هیپوکامپوس در مغز می‌شود. هیپوکامپوس محل ذخیره حافظه مکانی، احساسی و اجتماعی است و در به کار اندازی حافظه موقعیتی نیز تأثیر دارد؛ بنابراین منطق و طرز فکر نادرست در رابطه با موقعیت‌ها و تصمیم‌گیری نادرست بر طبق حافظه موقعیتی می‌تواند خطر خودکشی را در فرد به شدت افزایش دهد. گفته می‌شود خود این تعجیل در تصمیم‌گیری نادرست سبب‌ساز استرس بیش‌تر می‌گردد.
خودکشی در آمریکا
خودکشی دهمین سبب مرگ در کشور ایالات متحده آمریکا است. در سال ۲۰۰۹ تعداد ۳۶٬۹۰۹ تن به سبب خودکشی مردند. در آن سال این رقم ششمین سبب مرگ مردان و شانزدهمین سبب مرگ زنان بود. همچنین سومین عامل مرگ جوانان بین ۱۵ تا ۲۴ سال نیز بود. پژوهشگران آکادمی ملی علوم آمریکا درگزارشی اعلام کردند دلائل عمده مرگ زودرس آمریکایی‌ها مصرف شدید و بی‌رویه مواد مخدر و مشروبات الکلی و همچنین افسردگی‌های مزمن است که منجر به خود کشی آن‌ها می‌شود. دولت آمریکا می‌کوشد تا با کمک گیری از سازمان‌ها و نهادهای گوناگون نرخ خودکشی را در این کشور کاهش دهد. در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا برخی قوانین ضد خودکشی یا قوانین ضد خودکشی کمکی نیز وجود دارد که در سال‌های اخیر مورد تجدید نظر واقع شده‌اند. در این کشور نرخ خودکشی با شرایط بد اقتصادی همچون بیکاری همبستگی مستقیم دارد.