آمریکای شمالی بریتانیا
در سال ۱۷۷۵ امپراتوری انگلستان، شامل ۲۰ قلمرو در نیمکره غربی و شمال اسپانیای نو می‌شد. این قلمروها عبارت بودند از: نیوفاندلند، روپرتزلند، نوا اسکوشیا، جزیره پرنس ادوارد، مستعمرات سیزده‌گانه (که با بریتانیا جنگیدند و در سال ۱۷۸۳ ملت پیشروی ایالات متحده شدند)، فلوریدای شرقی و غربی و استان کبک.
قلمروهای ایالات متحده روی تمبرها
از قلمرو واگذار شده توسط بریتانیای کبیر در معاهده پاریس سال ۱۷۸۳، پنج ایالت از قلمرو شمالغرب و دو ایالت از قلمرو جنوب غربی ایجاد شده‌اند. ایالت‌ها براساس اصول کنفدراسیونی، ادعاهای خود بر سرزمین‌های غربی را واگذار کرده و به کنگره اجازه دادند تا سرزمین‌ها را تا زمان تشکیل دولت اداره کند. این عمل طبق قانون اساسی تمدید شد. از قلمرو شمال غربی اوهایو، ایندیانا، ایلینوی، میشیگان و ویسکانسین و از قلمرو جنوب غربی می‌سی‌سی‌پی و آلاباما شکل گرفتند.