ارزیابی خطر خودکشی
حوادث اخیر زندگی برای خودکشی به منزله شتاب‌دهنده (کاتالیزور) عمل می‌نمایند. از دست رفتن روابط بین فردی و فقدان ثبات خانوادگی، سوگ و محرومیت، کاهش سطح روابط خانوادگی، خشونت خانگی از سوی شریک زندگی، جدایی و طلاق نیز از دیگر عوامل خطرزا برشمرده می‌شوند. همچنین بحران‌های اقتصادی، استرس معاش، بی‌کاری و کاهش سطح رفاه اقتصادی-اجتماعی از دیگر ماشه‌چکان‌های بحران خودکشی محسوب می‌شوند. همچنین گاهی برخی بیماری‌های مزمن مثل مبتلی شدن به ایدز و سرطان نیز ممکن است خطر اقدام به خودکشی را در فرد افزایش دهند. باید توجه داشت که استرس و هورمون‌های مربوط به آن در طول زمان موجب آسیب دیدن و از بین رفتن هیپوکامپوس در مغز می‌شود. هیپوکامپوس محل ذخیره حافظه مکانی، احساسی و اجتماعی است و در به کار اندازی حافظه موقعیتی نیز تأثیر دارد؛ بنابراین منطق و طرز فکر نادرست در رابطه با موقعیت‌ها و تصمیم‌گیری نادرست بر طبق حافظه موقعیتی می‌تواند خطر خودکشی را در فرد به شدت افزایش دهد. گفته می‌شود خود این تعجیل در تصمیم‌گیری نادرست سبب‌ساز استرس بیش‌تر می‌گردد.
خودکشی (کتاب دورکیم)
خودکشی ناشی از نابسامانی بیانگر [[انحطاط اخلاقی]] فرد و عدم جهت‌گیری اجتماعی است که با تحولات اجتماعی و اقتصادی چشمگیر مرتبط است. این خودکشی، محصول مقررات‌زدایی اخلاقی و عدم تعریف خواسته‌های مشروع از طریق محدودسازی [[اخلاق اجتماعی]] است که می‌تواند معنا و نظمی را بر وجدان فرد تحمیل کند. این نوع، نشانه شکست [[توسعه اقتصادی]] و [[تقسیم کار]] در تولید [[همبستگی ارگانیکی]] مورد نظر دورکیم است. مردم نمی‌دانند در جوامع خود در کجا قرار می‌گیرند. دورکیم توضیح می‌دهد بی‌نظمی اخلاقی حاکم است و افراد حدود خواسته‌های خود را نمی‌دانند و دائماً در حالت ناامیدی هستند. این خودکشی می‌تواند زمانی رخ دهد که آنها دچار تغییرات شدید در ثروت شوند. در حالی که این امر شامل [[بحران اقتصادی]] می‌شود، همچنین می‌تواند شامل دستاوردهای بادآورده باشد - در هر دو مورد ، انتظارات پیشین از زندگی کنار گذاشته می‌شود و انتظارات جدیدی مورد نیاز است تا افراد بتوانند وضع جدید خود را در رابطه با محدودیت‌های جدید هماهنگ کنند.