پادشاهی بریتانیا
از آنجا که سنت‌ها و رسوم سیاسی ریشه در تاریخ گذشته این کشور دارد، ملکه «به‌طور اسمی» از اختیارات گسترده‌ای برخوردار است که قرن‌ها پیش از این در دست پادشاهان این کشور متمرکز بود اما امروزه تقریباً تمامی این اختیارات عملاً به نهادهای انتخابی و تشکیلات منبعث از اراده مردم تفویض شده و تنها نام و برخی تشریفات مرتبط با آنها برای پادشاه یا ملکه بریتانیا باقی مانده‌است. به خصوص ملکه بریتانیا برخلاف اسلاف سده‌های پیشین خود، حق موضعگیری و اظهارنظر سیاسی و دخالت در امور حکومتی را به هیچ عنوان ندارد. از جمله این اختیارات تشریفاتی و اسمی می‌توان به ریاست دولت، فرماندهی کل نیروهای مسلح و تأیید قوانین مصوب پارلمان و همچنین ریاست عالیه بر کلیسای انگلیکن اشاره کرد. در عمل، ریاست دولت و فرماندهی کل نیروهای مسلح به نخست‌وزیر سپرده می‌شود و طی حدود سیصد سال گذشته، فرمانروایان بریتانیا هیچگاه از امضای مصوبات پارلمان خودداری نکرده‌اند. کلیسای انگلیکن نیز خود دارای تشکیلاتی برای تعیین مقامات ارشد و همچنین اداره امور خویش است هر چند موقعیت ملکه به عنوان «مدافع مذهب» در تشریفات کلیسایی همچنان محفوظ است.
شاهدخت مارگارت
پیتر تاونسند به عنوان سرپرست خانه تجدید ساختار شده مادرش منصوب شد. در سال ۱۹۵۳، او از همسر اول خود جدا شد و خواستار ازدواج با مارگارت شد. وی ۱۵ سال بزرگتر از وی بود و از ازدواج قبلی خود دارای دو فرزند بود. مارگارت خواست خود را برای ازدواج با تاونسند خواهر خود، ملکه را پذیرفت و به او اطلاع داد. رضایت ملکه طبق قانون ازدواجهای سلطنتی ۱۷۷۲ لازم بود. همان‌طور که در سال ۱۹۳۶، کلیسای انگلیس حاضر به ازدواج مجدد ازدواج نکرده شد. ملکه ماری اخیراً فوت کرده بود و الیزابت در آستانه تاج گذاری بود. وی پس از تاج گذاری، قصد داشت به مدت شش ماه در کشورهای مشترک‌المنافع گشت و گذار کند. ملکه به مارگارت گفت، «تحت این شرایط، منطقی نیست که من از شما بخواهم یک سال صبر کنید.» و در عوض او را از خانه مادر ملکه به خانه خود منتقل کرد. کابینه انگلیس از تأیید این ازدواج خودداری کرد و روزنامه‌ها گزارش دادند که این ازدواج «غیرقابل تصور» است و «برخلاف سنت سلطنتی و مسیحی» پرواز خواهد کرد. چرچیل به ملکه اطلاع داد که نخست وزیران دومنیون به اتفاق آرا مخالف این ازدواج هستند و پارلمان ازدواج را که توسط کلیسای انگلیس به رسمیت شناخته نشود تصویب نمی‌کند مگر اینکه مارگارت از حقوق خود برای سلطنت چشم پوشی کند.