سوارکاری
سوارکاری از ورزش‌هایی است که در چند دههٔ اخیر مورد توجه خاصی قرار گرفته‌است؛ با این وجود سابقه‌ای طولانی داشته‌است و می‌توان آن را از کهن‌ترین ورزش‌ها به‌شمار آورد. این ورزش امروزه نه تنها به عنوان یک رقابت سالم و مفید، بلکه به عنوان سرگرمی و به منظور گذراندن اوقات فراغت مورد توجه قرار گرفته‌است، و با این که نسبت به بسیاری از ورزش‌ها پرهزینه به نظر می‌رسد، هر ساله تعداد بیشتری طرفدار به سوی خود جلب می‌کند.
دشت جیدیر
دشت جیدیر همیشه محل اصلی برگزاری جشنها و رویدادهای ورزشی در شوشا بوده‌است. پس از تأسیس شهر شوشا، مسابقات کشتی جزو مسابقات دوره‌ای بوده‌است که توسط خانان قره‌باغ برگزار می‌شده‌است. چه مسابقه اسب‌دوانی و چه شتردوانی در اینجا برگزار می‌شده‌است. چوگان هم در زمره بازی‌هایی بود، که در این محل بازی می‌شده‌است. حضار این بازی‌ها همچنین در زمینه حرکت‌های نمایشی سوارکاری نیز از مهارت‌های فراوانی برخوردار بودند. ابراهیم خلیل جوانشیر که علاقه شدیدی به اسب‌های قره‌باغ داشت، همزمان با اینکه رقابت‌های مداوم سوارکاری به صورت هفتگی در قلمرو خانات قره‌باغ برگزار می‌شد، مسابقات رسمی نیمه‌سالانه‌ای نیز در این دشت برپا می‌نمود. جوانان دارای قریحه منحصر به فرد در رشته اسب‌سواری جوایز زیادی در این مسابقات به دست می‌آورده‌اند. یکی از این بازی‌های برگزار شده در دشت جیدیر «بهاربندی» نام داشت که بر اساس مقررات آن، ورزشکاران هنگام سوارکاری با سرعت بالا باید پاپاخ، تفنگ، خنجر و سابر را به سمت جاهای تعیین شده دور می‌انداختند. سپس، هنگامی که به نقطه اول بازمی‌گشتند می‌بایست آن‌ها را با انجام حرکات نمایشی و با حفظ سرعت بالای اسب، از روی زمین جمع می‌کردند. افزون بر این، دشت جیدیر به منزله محلی برای برگزاری جشن‌های نوروزی و استقبال از مهمانان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. سایر جشنوارههای برگزار شده در این دشت حاوی بندبازی، نمایش‌های دلقکها همراه با موسیقی زنده و غیره… بود. این دشت را اغلب به یک هیپودروم تشبیه می‌کنند.