کوهنوردی
با توسعه ورزش کوهنوردی ابزار و لوازم مخصوص آن نیز به بازار آمد. شاید اساسی‌ترین وسیله کوهنوردی کفش کوه باشد زیرا کوهنوردی و کوه‌پیمایی بدون آن توصیه نمی‌شود. کفشهای کوهنوردی ابتدایی تنها برای حفاظت پاها در محیط خشن کوهستان ساخته می‌شدند و هدف اصلی آنها حفظ گرما، ایجاد اصطکاک مناسب با سطوح و حفاظت پا در پهنه‌های خشن بود. امروزه علاوه بر این اهداف شکل طبیعی پا هم در نظر گرفته می‌شود تا کفش راحتتر باشد. به علاوه با توجه به مواد جدیدی که بر پایه پلاستیک ساخته می‌شوند، تولید کنندگان توانسته‌اند وزن کفشها و به طور کلی وسایل کوهنوردی را به اندازه قابل ملاحظه‌ای کاهش دهند.
درآوردن کفش در خانه و مکان‌های مذهبی
در مذاهبی که از شبه‌قاره هند و خاورمیانه ریشه گرفته‌اند، رسم است که کفش‌ها در هنگام ورود به اماکن مذهبی از پای درآورده شوند؛ مثلاً در انجیل، خدا به موسی دستور می‌دهد که پیش از ورود به کوه سینا کفش‌هایش را درآورد. در سیاق فکری مشرقی، به نظر می‌رید کفش‌ها عامل آوردن گرد و خاک به داخل هستند و با درآوردن کفش شخص «ناپاکی خود را در برابر امر مقدّس نشان می‌دهد.» هندوئیسم و اسلام هر دو، پاها را ناپاک می‌دانند و عملی مثل لمس کردن کتاب با پا یا اشاره کرده به کسی با پا را زشت می‌انگارند. به همین علّت در بسیاری از مساجد و معابد هندو و همچنین کلیسا و کنیسه‌های واقع شده در شبه‌قاره و خاورمیانه رسم است که عبادت‌کنندگان کفش‌های خود را از پای درآورند.