شراب‌گیری
پس از برداشت محصول انگورها به شراب‌سازی (شراب‌خانه) رفته و برای اولیه آماده می‌شوند.  در این مرحله فرایند ساخت شراب سفید از قرمز جدا می‌شود. شراب قرمز از پوراب (پالپ) انگورهای قرمز یا سیاه تولید شده و فرایند تخمیر با پوست‌های انگور انجام می‌شود که آن را رنگی می‌کنند. شراب سفید به واسطه تخمیر آب‌میوه — که از فشردن انگورهای له شده تولید شده و پوست انگور از آن مرحله به بعد دیگر نقشی ندارد — تولید می‌شود. گاهی شراب سفید از انگور قرمز تولید می‌شود که با گرفتن آب انگور توام با کمترین تماس پوست انگور انجام می‌شود. شراب‌های گلی رُز هم از انگورهای قرمز در تماس با پوست تا زمانی که به اندازه کافی رنگ صورتی بگیرد (خیساندن یا عصاره‌گیری) ساخته می‌شود و هم اینکه می‌تواند ترکیبی از شراب سفید و شراب قرمز باشد. شراب گلی و سفید مقدار کمی از تانن پوست انگور را استخراج می‌کنند.
آب انگور
روش پاستوریزه کردن آب انگور برای توقف تخمیر به پزشک و دندانپزشک آمریکایی، توماس برامول ولش، در سال ۱۸۶۹ نسبت داده شده‌است. او که حامی جنبش اعتدال بود، شرابی غیر الکلی تولید کرد که برای خدمات کلیسایی در زادگاهش (واینلند، نیوجرسی) استفاده می‌شد. هموطنان او همچنان ترجیح می‌دادند از شراب معمولی استفاده می‌کردند. پسرش، چارلزولچ (که او هم دندانپزشک بود) سرانجام تلاش خود را برای تبلیغ آب انگور رها کرد. در سال ۱۸۹۳، وی شرکت آب میوه انگور ولش را در وستفیلد، نیویورک تأسیس کرد. این محصول در نمایشگاه‌های بین‌المللی به بازدیدکنندگان داده شد. قدیمی‌ترین سازه موجود مربوط به این شرکت ساختمان شماره ۱ کارخانه Welch است که در وستفیلد واقع شده‌است و در ۱۹۸۳ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شده‌است.