آمریکای شمالی بریتانیا
در سال ۱۷۷۵ امپراتوری انگلستان، شامل ۲۰ قلمرو در نیمکره غربی و شمال اسپانیای نو می‌شد. این قلمروها عبارت بودند از: نیوفاندلند، روپرتزلند، نوا اسکوشیا، جزیره پرنس ادوارد، مستعمرات سیزده‌گانه (که با بریتانیا جنگیدند و در سال ۱۷۸۳ ملت پیشروی ایالات متحده شدند)، فلوریدای شرقی و غربی و استان کبک.
راج بریتانیا
راج بریتانیا (راج در زبان سانسکریت به معنای حکومت است) حکومت تاج و تخت بریتانیا بر شبه قاره هند، از سال ۱۸۵۸ تا ۱۹۴۷، بود. این حکومت به نام‌های حکومت تاج در هند و منطقه حکومتی در هند نیز نامیده می‌شد. منطقه ای که تحت کنترل انگلیس بود معمولاً هندوستان نامیده می‌شد و شامل مناطقی بود که مستقیماً توسط انگلستان اداره می‌شدند و در مجموع هند بریتانیایی نامیده می‌شدند و مناطقی که تحت حکمرانی بومی اداره می‌شدند، اما تحت سرپرستی یا برتری انگلیس، به نام ایالت‌های شاهزاده ای اداره می‌شدند. این منطقه گاه امپراتوری هند نامیده می‌شد، اما نه به‌طور رسمی.