گوشی
گوشی تلفن‌های بی‌سیم، یک فرستنده-گیرنده رادیویی دارد که ارتباط را از طریق ایستگاه پایه که به خط تلفن وصل است رله می‌کند. تلفن همراه، به ایستگاه پایه نیاز ندارد و از طریق باندهای فرکانس ویژه‌ای، مستقیما با سایت سلولی، ارتباط برقرار می‌کند.
فرگشت بلندمدت
فناوری فرگشت بلندمدت در واقع مسیر طبیعی ارتقا و توسعهٔ اپراتورهای شبکه بی‌سیم است که با هر دو شبکهٔ GSM و UTMS و همچنین شبکه‌های دسترسی چندگانه تقسیم کدی ۲۰۰۰ (CDMA2000) مانند شرکت بی‌سیم «وِرایزِن» (ورایزن وایرلس) اداره می‌شوند. این شرکت در سال ۲۰۱۰ (میلادی) نخستین شبکهٔ فرگشت بلندمدت را در اندازه گسترده در آمریکای شمالی راه‌اندازی کرد و شرکتی ژاپنی نیز وعدهٔ تغییر فناوری به فناوری فرگشت بلندمدت را اعلام کرد. شرکت «ایرتل» (Airtel) نیز این سرویس را در آوریل سال ۲۰۱۲ در کشور هند راه‌اندازی نمود؛ بنابراین این فناوری، نخستین استاندارد واقعاً جهانی برای ارتباطات است، البته با استفاده از باندهای فرکانسی متفاوت در کشورهای گوناگون که تنها آن دسته از دستگاه‌های سیار که از پهنای باند متفاوت پشتیبانی می‌کنند پاسخگوی این فناوری هستند.