پل خواجو
شعرای اصفهان دربارهٔ پل خواجو اشعار زیبایی سروده و در این سروده‌ها زیبایی‌های آن را ستوده‌اند. از جمله این سروده‌ها قصیده بلند صائب تبریزی در وصف یکی از روزهای جشن و چراغانی در کنار این پل است. به نوشته تاریخ نگاران و پژوهشگرانی که دربارهٔ سلسله صفوی بررسی کرده‌اند، هدف شاه عباس دوم از ساختن پل خواجو پیوند دادن دو محله خواجو و دروازه حسن‌آباد با تخت فولاد و راه شیراز بوده‌است. گردشگران و جهانگردانی که در دوره‌های گوناگون به اصفهان آمده‌اند، زیبایی‌های پل خواجو را ستوده، آن را در زمره شاهکارهای جاودانه معماری ایرانی و اسلامی به‌شمار آورده‌اند. قصیده افتتاحیه پل خواجو (شاهی) شامل ۴۵ بیت است که با این ابیات شروع می‌شود:
کسیان (چایپاره)
این پل از بناهای مربوط به دوره قاجاریه می‌باشد و بر روی رودخانه آغ چای ساخته شده و از لحاظ معماری در عصر خود بی نظیر بوده‌است. این پل علاوه بر قدمت، هم بدلیل برقراری ارتباط بین چند روستای چایپاره و هم بدلیل پیدا شدن سنگ نبشتهٔ اورارتویی بسطام هنگام انتقال سنگ‌های قلعه، از شهرت نسبتا" زیادی برخورداراست. تا قبل از احداث جاده ترانزیتی ایران اروپا در ۳ کیلومتری قره ضیاءالدین، مهم‌ترین راه ارتباطی منطقه جاده قدیمی خوی-ماکو (جاده حمزیان) بوده و در طول خود از خوی تا ماکو دارای ۴ دهنه پل بوده که مهم‌ترین آن‌ها پل کسیان یا در اصطلاح محلی ((دوقوز گوز)) به معنای نه دهنه در کنار روستای کسیان می‌باشد. دلیل این نامگذاری وجود نه دهنه در بدنه این پل می‌باشد.