راج بریتانیا
این حکومت در ۲۸ ژوئن ۱۸۵۸، هنگامی که پس از شورش‌های ۱۸۵۷ در هند، حکومت کمپانی هند شرقی انگلیس به شخص ملکه ویکتوریا منتقل شد (که در سال ۱۸۷۶، امپراتریس هند نامیده شد) ایجاد شد. این نظام تا سال ۱۹۴۷ ادامه داشت و پس از آن به دو کشور تقسیم شد: قلمروی هند (بعدها به جمهوری هند تبدیل شد) و قلمرو پاکستان (بعدها به جمهوری اسلامی پاکستان تبدیل شد و قسمت شرقی آن (پاکستان شرقی) نیز بعداً از پاکستان جدا شد و سال ۱۹۷۱ تبدیل به جمهوری خلق بنگلادش شد). در اوائل عمر حکومت در سال ۱۸۵۸، برمه سفلی قبلاً بخشی از هند بود. در سال ۱۸۸۶ برمه علیا نیز به قلمروی راج اضافه شد و اتحادیه حاصل از آن، برمه (یا میانمار)، تا سال ۱۹۳۷ به عنوان یک استان خودمختار در هند اداره می‌شد، اما بعد از آن از هند جدا و به مستعمره جداگانه انگلیس تبدیل شد و سال ۱۹۴۸ استقلال خود را از انگلیس بدست آورد.
سودان
با مرگ محمد احمد بین پیروان او اختلاف افتاد و سرانجام «عبدالله» به همراه نیروهایش که به «انصار» معروف شدند در سال ۱۸۹۱ توانستند کلیه مخالفان را سرکوب نمایند. در سال‌های ۱۸۸۹و ۱۸۹۰ میلادی، خشکسالی و گرسنگی و بیماری‌های واگیر دار، سودان را در کام خود کشید در چنین وضعیتی در سال ۱۸۹۶ بریتانیا و فرانسه به ترتیب از شمال و از غرب وارد عملیات نظامی علیه دولت عبدالله شدند. نیروهای مشترک بریتانیایی-مصری به فرماندهی لرد هربرت کیچنر در سپتامبر ۱۸۹۸ میلادی، ام درمان، مرکز دولت عبدالله را اشغال کردند و عبدالله با اندک نیروی باقیمانده‌اش به سمت کردفان عقب‌نشینی کردند و بدین طریق سودان عملاً مستعمره کامل بریتانیا شد. مدتی بعد، عبدالله به قتل رسید. در ادامه سلطه کامل بریتانیا بر سودان، نیروهای باقی‌مانده «المهدی» نیز در شهر «ام درمان» در جنگی با نیروهای بریتانیایی شکست خورده و کاملاً منهدم شدند و به این شکل بریتانیا سودان را تا ۶۰ سال تحت انقیاد کامل خود درآورد. در سال ۱۸۹۹ سودان به‌طور کامل، مستعمره بریتانیا شد. در همین سال «سر رجینالد وینگیت» در سمت فرماندار کل سودان سازمان اداری سودان را با اقتباس از تشکیلات بریتانیایی پی‌ریزی کرد.