اولین تجزیه لهستان
اولین تجزیه لهستان یا اولین تجزیه همسود لهستان–لیتوانی در سال ۱۷۷۲ میلادی به عنوان نخستین مرحله از تجزیه لهستان رخ داد؛ واقعه‌ای که عاقبت به پایان حیات همسود لهستان–لیتوانی در ۱۷۹۵ میلادی ختم گردید. رشد قدرت امپراتوری روسیه، که باعث تهدید پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش شد، انگیزه اصلی این تجزیه به حساب می‌آید.
فرمان ۵ نوامبر
فرمان ۵ نوامبر ۱۹۱۶ () اعلامیه‌ای بود که توسط قیصر آلمان ویلهلم دوم و امپراتور اتریش-مجارستان فرانتس یوزف یکم مبنی بر تلاش جهت تشکیل پادشاهی لهستان در سرزمین‌های لهستان کنگره صادر گشت. نویسندگان این اعلامیه در نظر داشتند تا لهستان جدید دولت دست‌نشانده قدرت‌های مرکز باشد. علت اعلان این فرمان نیاز مبرم آلمان به بسیج نمودن لهستانی‌ها برای جنگ با روسیه بود. هرچند که این اعلامیه تضمین‌های محکمی نداشت اما یکی از عوامل مهم در تلاش لهستانی‌ها برای بازیابی استقلالشان دانسته می‌شود. بر خلاف آنچه که در اعلامیه گفته شده بود پادشاهی آلمان قصد داشت ۳۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع از خاک انجمن لهستان را تصرف کرده و با پاک‌سازی قومی ۲ تا ۳ میلیون لهستانی و یهودی ساکن این مناطق فضا را برای مهاجرین آلمانی فراهم نماید.