آسیای استوایی
آسیای استوایی منطقه‌ای در آسیا است که آب و هوای گرمسیری را تجربه می‌کند. از نظر فیزیوژجغرافیایی و اقتصادی، از نظر منابع طبیعی و تنوع زیستی، از جمله بسیاری از گونه‌های کشاورزی، غنی است. ۱۶ کشور در آسیای استوایی وجود دارند که وسعت آنها از حدود (سنگاپور) تا (هند) است. جمعیت آن عمدتاً روستایی است در سال ۱۹۹۵، سرشماری منطقه‌ای با شش شهر از ۲۵ شهر بزرگ نشان داد که جمعیت آن ۱٫۶ میلیارد نفر است که احتمالاً در سال ۲۰۲۵ به ۲٫۴ میلیارد نفر می‌رسد. آب و هوا در آسیای استوایی تابع الگوهای آب و هوای فصلی با دو باد موسمی و میزان طوفان‌های استوایی در سه ناحیه اصلی چرخه‌زایی (خلیج بنگال، اقیانوس آرام شمالی و دریای چین جنوبی) است. آب و هوا بر اساس عوامل محیطی متعددی مانند: رشد شهرنشینی، صنعتی شدن زمین و توسعه اقتصادی یا برعکس تخریب زمین، مسائل زیست‌محیطی و افزایش آلودگی متفاوت است.
ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا
ناحیهٔ دریایی آسیای جنوب شرقی یا جزایر جنوب شرق آسیا اشاره به‌ چند‌ بخش‌ جزیره‌‌ای و دریایی منطقهٔ جنوب شرقی آسیا دارد. آسیای جنوب شرقی از دو بخش متمایز محصور در خشکی و مجموعهٔ جزایر تشکیل می‌شود. ناحیهٔ خشکی به عنوان سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی (هند و چین) شناخته‌ می‌شود. منطقهٔ دریایی جنوب شرق آسیا از خشکی قاره آسیا فاصله دارد و شامل برونئی، تیمور شرقی، اندونزی، ایالت‌های ساراواک و صباح (از کشور مالزی)، فیلیپین و سنگاپور می‌باشد. اصطلاح «مجمع الجزایر مالایی» که در قرن ۱۹ رواج داشت، تا حد زیادی معادل ناحیهٔ دریایی آسیای جنوب شرقی است.