شار گرمایی
شار گرمایی یا شار حرارتی به مقدار انرژی حرارتی منتقل شده در واحد زمان و بر واحد سطح گفته می‌شود. با نماد "q" نمایش داده شده و واحد آن در دستگاه بین‌المللی یکاها وات بر مترمربع می‌باشد. نرخ گرما کمیت نرده‌ای است، ولی شار گرمایی کمیت برداری است.
ذخیره حرارتی
جرم حرارتی به‌طور ایدئال در داخل ساختمان قرار داده شده به گونه‌ای که هنوز بتواند در معرض نور خورشید که در زمستان با زاویه کم از طریق پنجره می‌تابد قرار گیرد اما در برابر از دست دادن حرارت عایق شده‌است. در تابستان همان جرم حرارتی، برای جلوگیری از حرارت دادن بیش از حد به ساختمان در برابر نور خورشید تابستان پنهان باشد. جرم حرارتی به روش منفعلانه توسط خورشید یا سیستم‌های داخلی گرمایشی در طول روز گرم می‌شود و سپس انرژی حرارتی ذخیره شده در جرم در طول شب دوباره به فضای داخلی منتشر بازمی‌گردد. ضروری است که آن را همراه بااصول استاندارد طراحی غیرفعال خورشیدی استفاده کرد. هر نوع جرم حرارتی را می‌توان استفاده کرد. دال بتنی پایه در معرض یا پوشیده شده با مواد رسانا نظیر کاشی؛ یک راه حل آسان است. یکی دیگر از روش‌های جدید این است که مکان نمای بنایی خانه‌های با قاب چوب در داخل قرار گیرد ('روکش آجری معکوس'). جرم حرارتی در این شرایط بهتراست که در یک سطح بزرگ استفاده شود تا اینکه در حجم زیادی یا ضخامت زیادی مورد استفاده قرار گیرد. ضخامت ۷٫۵ – ۱۰ سانتی‌متر ("۳–۴) اغلب کافی است. از آنجا که مهم‌ترین منبع انرژی حرارتی از خورشید است، نسبت لعاب به جرم حرارتی یک عامل مهم برای در نظر گرفتن است. فرمول‌های مختلف برای تعیین این ابداع شده‌اند. به عنوان یک قاعده کلی، جرم حرارتی اضافی در معرض انرژی خورشیدی به نسبت ۶ تا ۸ به یک برای تمام قسمت‌های رو به خورشید (شمالی در نیمکره جنوبی یا جنوبی در نیمکره شمالی) و لعاب بالای ۷ درصد از مساحت کل طبقه. باید مورد استفاده قرار گیرد. برای مثال خانه 200 m2 با ۲۰متر مربع جداره رو به خورشید ۱۰٪ از لعاب کل طبقه را دارد؛ 6 m2 از آن لعاب به جرم حرارتی اضافی نیاز خواهد داشت؛ بنابراین، با استفاده از نسبت ۶–۸:۱ فوق، 36–48 m جرم حرارتی در معرض تابش خورشیدی مورد نیاز است. الزامات دقیق از آب و هوا به آب و هوای دیگر متفاوت است.