راج بریتانیا
راج بریتانیا تقریباً شامل تمام هند، پاکستان، میانمار و بنگلادش امروزی، به جز مناطقی چون گوآ و پوندیچری که مستعمرات دیگر ملت‌های اروپایی بودند، می‌شده‌است. این مناطق بسیار متنوع هستند و شامل کوه‌های هیمالیا، دشت‌های حاصلخیز سیلابی، جلگه سند و گنگ، یک خط ساحلی طولانی، جنگل‌های خشک استوایی، مناطق مرتفع و بیابان تار می‌شوند. علاوه بر اینها، در برهه‌های مختلف، شامل عدن (از ۱۸۵۸ تا ۱۹۳۷)، برمه سفلی (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، برمه علیا (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، سومالی لند (۱۸۸۴–۱۸۹۸) و سنگاپور (۱۸۵۸–۱۸۶۷) می‌شد. برمه از هند جدا شد و به‌طور مستقیم توسط تاج انگلیس از سال ۱۹۳۷ تا استقلال آن در ۱۹۴۸ اداره می‌شد. برمه از هند جدا شد و از سال ۱۹۳۷ تا زمان استقلالش در سال ۱۹۴۸، به عنوان مستعمره ای جداگانه توسط انگلیس اداره می‌شد. کشورهای ساحل آشتی خلیج فارس و دولت‌های مقیم خلیج فارس و ایالت‌های شاهزاده ای و همچنین استان‌های هند انگلیس تا سال ۱۹۴۷ جزو این حکومت بودند و از روپیه به عنوان واحد پول خود استفاده می‌کردند.
آرتور فیلیپ
نخستین دریانورد انگلیسی که قاره استرالیا را اکتشاف کرد جیمز کوک بود که در سال ۱۷۷۰ به این سرزمین وارد شد. هفت سال بعد دولت بریتانیا تصمیم گرفت تا در این سرزمین تازه، مستعمره‌ای تشکیل دهد. در اکتبر ۱۷۷۷، گروهی از کشتی‌های بریتانیایی به فرماندهی دریادار آرتور فیلیپ، این کشور را به مقصد سرزمین استرالیا ترک کردند. آرتور فیلیپ از طرف وزیر کشور وقت بریتانیا، لرد سیدنی، ماموریت یافت تا در این سرزمین پیاده شده و مستعمره جدید بریتانیا را با نام نیو ساوت ولز تشکیل دهد. این گروه، در بیست‌وشش ژانویه‌ی ۱۷۷۸ به استرالیا رسید و نیو ساوت ولز را به عنوان مستعمره جدید استرالیا تشکیل داد. آرتور فیلیپ، فرمانده این مستعمره شد. وی حدود پانزده سال فرمانده این مستعمره بود و در این مدت بیش از چهار هزار و دویست اروپایی در سرزمین جدید ساکن شدند و زمین دریافت کردند که دست کم سه هزار نفر آنان، محکومین و زندانیان بودند.