پل خواجو
این پل را همچنین پل شاه، پل بابا رکن‌الدین (مسیر رفتن به خانقاه و آرامگاه بابا رکن‌الدین و تخت فولاد) و پل حسن‌بیگ (نام پل قبلی که در زمان شاه‌عباس تخریب شد و این پل به جای آن ساخته شد) یا پل شیراز هم نامیده‌اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است، که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده‌است. در میانه پل خواجو، ساختمانی مخصوص، که به بیگلربیگی شهرت دارد بنا شده‌است، که برای اقامت موقتی شاه صفوی و خانواده او ایجاد شده بود و هم‌اکنون نیز وجود دارد و طاق‌های آن دارای تزئینات نقاشی بسیار زیبایی است و در واقع پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پل‌های زاینده رود مشهورتر است. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن /۱۲ متر است. این پل را به نام‌های دیگری نیز خوانده‌اند ولی به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو معروف است.
پل خشتی لاهیجان
بر روی پایه‌های میانی پل اتاق‌هایی تعبیه کرده‌اند که از طریق درگاه‌های طاقداری ب طرفین پل راه پیدا می‌کنند؛ و این بیانگر این است که این اتاق‌ها تنها برای کاهش وزن وارده برپایه‌ها و صرفه جویی در مصالح ایجاد شده در نظر گرفته نشده‌است و بیشتر به منظور اتراق و استراحت تعبیه شده‌است. پل باستانی لاهیجان در گذشته بخشی از مسیر جاده ابریشم بوده که به همین علت تجارت ابریشم در شهر لاهیجان (شهر ابریشم) رونق فراوان داشته‌است. این پل در میان اهالی به خشت پورد نیز شهرت دارد که پورد در زبان محلی به معنای پل می‌باشد. میر ظهیرالدین مرعشی در کتاب تاریخ گیلان و دیلمستان در ذکر وقایع ۸۹۲هجری قمری در رابطه با احداث این پل اینگونه نوشته‌است که خلاصه ای آن را می‌آوریم: