سیمین دانشور
سیمین دانشور در ۸ اردیبهشت ۱۳۰۰ خورشیدی در شیراز زاده شد. او سومین فرزند محمدعلی دانشور (پزشک) و قمرالسلطنه حکمت (مدیر هنرستان دخترانه و نقاش) بود. او سه برادر به نام‌های منوچهر، هوشنگ و خسرو و دو خواهر به نام‌های هما و ویکتوریا داشت.دورهٔ ابتدایی را در مدرسه انگلیسی‌زبان مهرآیین گذراند. او از کودکی با اشعار حافظ و سعدی و آثار نویسندگان ادبیات کلاسیک ایران نظیر ناصر خسرو و بیهقی آشنا شد. در کتابخانهٔ پدرش هم آثار نویسندگان ایرانی و هم آثار نویسندگان روز دنیا موجود بود. دو کتاب‌فروشی معرفت و احمدی که از کتابفروشی‌های معتبر شیراز بودند، با پدر او دوستی داشتند و کتاب‌های تازه چاپ‌شده‌شان را به پدرش هدیه می‌دادند. سیمین اشتیاق فراوانی به کتابخوانی داشت و به زبان انگلیسی هم مسلط بود. به این ترتیب، خیلی زود با ادبیات جهان نیز آشنا شد.دبیرستان را در همان مدرسه مهرآیین گذراند. در سال ۱۳۱۶ اولین مقاله‌اش را با نام "زمستان بی‌شباهت به زندگی ما نیست" در نشریه‌ای محلی چاپ کرد. در امتحان نهایی دیپلم شاگرد اول کل کشور شد. در سال ۱۳۱۷، به همراه هما و منوچهر به تهران آمد. هما در رشته پزشکی، منوچهر در رشته باستان‌شناسی مشغول تحصیل شدند. سیمین مدتی در شبانه‌روزی آمریکایی تهران ساکن شد و آموزش زبان انگلیسی را پی گرفت. بعد در رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد.
حسن دانشفر
حسن دانشفر در سال ۱۳۰۱ خورشیدی در همدان زاده شد. خوشنویسی را در حضور میرزا غلامحسین اسلامبولچی در همدان فرا گرفت و سپس در تهران به کلاس درس استاد حسن زرّین خط راه یافت. او برای شرکت در این کلاس هر هفته از همدان به تهران می‌رفت. در همان حین که در یکی از ادارات دولتی همدان به‌کار اشتغال داشت، به تحقیق و تتبع در آثار بزرگان خوشنویسی پرداخت و بیش از همه شیفته کارهای میرعماد الحسنی، محمد رضا کلهر، میرزا غلامرضا اصفهانی و محمد حسین خان عمادالکتاب گردید. دانشفر خود را پیش از موعد بازنشسته کرد تا همه وقت خویش را به فرهنگ و هنر اختصاص دهد. او فرزندی نداشت و اکثر عمر خویش را در کنار همسرش "خانم عالیه متقیان" طی کرد. دانشفر از ورود و حضور در انجمن خوشنویسان ایران خودداری ورزید و یکی از منتقدان رویه انجمن و به زعم او ساده‌انگاری در آموزش خوشنویسی و صدور مدرک بود. جز مواردی معدود که تنها برخی از آثارش را به نمایش عموم گذاشت از برگزاری نمایشگاه رویگردان بود. از میان اساتید انجمن خوشنویسان ایران، آثار غلامحسین امیرخانی، عباس اخوین و در مواردی عبدالله فرادی را بیشتر می‌پسندید اما در همین حال متواضعانه و مستدل یکی از منتقدین آثار بسیاری از سرشناسان انجمن خوشنویسان بود. او همچنین با بسیاری از بزرگان ادب و هنر مأنوس و هم‌گفتار بود که از آن جمله می‌توان به مجتبی مینوی، محسن هشترودی، دیجور همدانی و پرویز یاحقی اشاره کرد. هر جمعه صبح خانه‌اش محفل شاگردان و دوستدارانش بود. او هیچگاه در انتخاب شاگردانش سن، موقعیت، جنسیت یا عقاید آن‌ها را ملاک قرار نمی‌داد و صرفاً به استعداد هنری و تلاش آن‌ها نظر داشت. حسن دانشفر، علاوه بر تحقیق و تالیفات درباره خیام که به وی در این زمینه شهرت بخشید، به حافظ علاقه و ارادت خاصی داشت و آخرین اثر ادبی خود را در در سال ۱۳۸۴ و در سن هشتاد و دو سالگی درباره غزلیات حافظ به خط تحریر منتشر نمود.حسن دانشفر در روز ۱۲ تیرماه ۱۳۸۴ زندگی پربار خویش را بدرود گفت.