کرو دراگون دمو-۲
کرو دراگون دمو-۲ () یا به صورت رسمی اسپیس‌اکس دمو-۲ نخستین پرواز فضایی سرنشین دار فضاپیمای دراگن ۲ است که فضانوردان را بعد از حدود یک دهه از خاک آمریکا و با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی رساند. مقامات ناسا بعد از پرتاب اس‌تی‌اس-۱۳۵ در سال ۲۰۱۱ و بازنشسته شدن شاتل‌های فضایی بعد از حدود ۳۰ سال خدمت به دلایل عمده‌ای مانند هزینه‌های عملیاتی بسیار بالا، ایمنی کمتر شاتل‌ها و از دست رفتن تعدادی از فضانوردان ناسا در گذشته و همچنین تغییر ماهیت مأموریت‌های فضایی و عدم نیاز به پرتاب تعداد زیادی از فضانوردان در طول یک مأموریت به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی، تصمیم گرفتند فضانوردان خود را از طریق فضاپیماهای روسی سایوز و صرف هزینه‌ای در حدود ۸۰ میلیون دلار برای هر صندلی به فضا پرتاب کنند. اما با پرتاب دمو ۲ این رقم به نصف کاهش یافت. همچنین دمو ۲، بعد از اس‌تی‌اس-۴ در سال ۱۹۸۲ اولین مأموریت دونفره ناسا می‌باشد. کرو دراگون دمو ۲ نخستین پروژه پرتاب خدمهٔ آمریکایی توسط کپسول فضایی از زمان پروژه آزمایشی آپولو–سایوز است.
آرادو آر ۲۳۲
اوایل سال ۱۹۴۰ کار بر روی طراحی یک هواگرد ترابری جهت جایگزینی هواگرد یونکرس یو ۵۲ آغاز شد. هواگرد دو موتوره آرادو آر ۲۳۲ دارای یک در پشتی بارگیری هیدرولیک بود. پیکربندی جدید این هواگرد ۱۱ جفت چرخ کوچک جهت نگهداری بدنه هنگام عملیات بارگیری و تخلیه داشت. ارابه فرود با دو بازوی هیدرولیک تا حدودی جمع می‌شد. نخستین دو پیش‌نمونه در سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمدند. این پیش‌نمونه دارای دو موتور شعاعی ب‌ام‌و ۸۰۱ام‌آ هر یک با توان ۱۶۰۰ اسب بخار بود. نیاز فراوان به این موتورها در خطوط تولید فوکه-وولف اف‌و ۱۹۰، موجب تغییر این موتور در هواگردهای بعدی گشت. برگزیده شدن موتور ضعیف‌تر ب‌ام‌و-برامو ۳۲۳آر-۲ باعث افزایش تعداد موتورها به چهار موتور و متعاقبا افزایش ۱.۷ متری طول بخش مرکزی بال در هواگرد سوم شد. حدود ۲۰ فروند آرادو آر ۲۳۲ب-۰ تحویل گردید.