زبان‌های ژرمنی
زبان‌های ژرمنی غربی شامل سه زبان پرکاربرد ژرمنی هستند: انگلیسی با حدود ۳۶۰–۴۰۰ میلیون گویشور بومی، آلمانی با بیش از ۱۰۰ میلیون گویشور بومی و هلندی با ۲۴ میلیون گویشور بومی. زبان‌های دیگر ژرمنی غربی شامل آفریکانس، شاخه‌ای از هلندی، با بیش از ۷٫۱ میلیون گویشور بومی؛ آلمانی سفلی با حدود ۰٫۳ میلیون گویشور بومی و احتمالاً ۶٫۷–۱۰ میلیون گویشور کل (حداقل ۵ میلیون نفر در آلمان و ۱٫۷ میلیون در هلند)؛ ییدیش که پیش از جنگ جهانی دوم توسط تقریباً ۱۳ میلیون یهودی در اروپا استفاده می‌شد و اکنون دارای تقریباً ۱٫۵ میلیون گویشور بومی است؛ اسکاتس، با ۱٫۵ میلیون گویشور بومی؛ گونه‌های لیمبورخی با تقریباً ۱٫۳ میلیون گویشور در مرزهای هلند - بلژیک - آلمان و زبان‌های فریسی با بیش از ۰٫۵ میلیون گویشور بومی در هلند و آلمان هستند.
زبان‌های فرانکی سفلی
فرانکی باستان زبان فرانک‌ها بوده‌است. این زبان که در خانواده زبان‌های ژرمنی غربی جای دارد در زمان مروونژی‌ها و تا قبل از قرن هفتم میلادی رواج داشته‌است. اوسترازیا که یکی از دوبخش اصلی قلمرو مروونژی‌ها بوده شامل غرب آلمان، شرق و شمال فرانسه، لوکزامبورگ، بلژیک و هلند امروزی می‌شده‌است. فرانکی باستان تاثیر زیادی بر فرانسوی باستان داشته‌است. این زبان به تدریج در بخش‌های شمالی تبدیل به فرانکی سفلای باستان و در بخش‌های جنوبی تبدیل به زبان‌های اوییل شد. (فرانکی سفلای باستان دسته‌ای از گویش‌های فرانکی باستان بوده‌است که خود از دو بخش فرانکی سفلای باستان غربی (هلندی باستان) و شرقی تشکیل می‌شده.)