تقسیمات کشوری پاکستان
پاکستان از پنج ایالت، یک منطقهٔ خودمختار قبایلی، یک منطقه فدرال پایتخت (اسلام آباد) و دو منطقه مربوط به جامو و کشمیر تشکیل شده‌است.
کودتای ۱۹۵۸ پاکستان
در سال ۱۹۵۶ مجلس مؤسسان پاکستان یک قانون اساسی را تصویب کرد که بر اساس آن موقعیت پاکستان به عنوان مستعمره مستقل امپراتوری بریتانیا شناخته شد و بدنبال آن جمهوری اسلامی پاکستان تأسیس شد و سرلشکر اسکندر میرزا، فرمانده کل نیروهای مسلح پاکستان، نخستین رئیس‌جمهور این کشور شد. با این وجود، قانون اساسی جدید با آشفتگی سیاسی در پاکستان همراه بود که چهار دوره نخست‌وزیری - چودری محمد علی، حسین شهید سهروردی، ابراهیم اسماعیل شاندریگار و سر فرسخ نون - در دوره دو ساله شاهد بود. پیش از این، ژنرال فرماندار ملک غلام محمد، اخراج نخست وزیران و اساس حکم، و بسیاری از آنها انتخاب میرزا را به عنوان دستکاری در قانون اساسی و فریب دادن ناشی از دولت‌ها دانستند. طرح ادغام واحد، استان‌های پاکستان را به دو بخش - غرب پاکستان و شرق پاکستان - از لحاظ سیاسی بحث‌برانگیز بود و ثابت می‌کرد که مدیریت آن مشکل است. جانشینی سریع نخست وزیران این دیدگاه را در داخل ارتش و مردم بارز کرد که سیاستمداران پاکستانی بیش از حد ضعیف و فاسد بودند تا بتوانند به‌طور مؤثر اداره کنند و سیستم پارلمانی ناقص بود.