موش آزمایشگاهی
موش‌های آزمایشگاهی از همان گونهٔ موش‌های خانگی هستند، با این حال اغلب در رفتار و فیزیولوژی بسیار متفاوت هستند. صدها نژاد inbred, outbred و ترانس ژنیک وجود دارد. نژاد، در مورد جوندگان، به گروهی اطلاق می‌شود که در آن همه اعضا از لحاظ ژنتیکی تا حد امکان شبیه هستند. در موش‌های آزمایشگاهی، این امر از طریق inbreeding (تولیدمثل زاده‌های یک والد با یکدیگر) انجام می‌شود. با داشتن این نوع جمعیت، انجام آزمایش‌هایی بر روی نقش ژن‌ها یا آزمایش‌هایی که تنوع ژنتیکی را به عنوان یک عامل حذف می‌کنند، امکان‌پذیر می‌گردد.
بوستان موش‌ها
الکساندر تعدادی آزمایش دربارهٔ تمایل موش‌ها به مصرف مرفین طرّاحی کرد. این آزمایش فریبنده روی چهار گروه موش انجام شد. گروه سی‌سی در بیست و دو روزگی که از پستان گرفته شدند، از بقیّه جدا شدند و تا هشتاد روزگی که پایان آزمایش بود در قفس‌های آزمایشگاه نگهداری شدند؛ گروه پی‌پی در بازه زمانی یکسان، در بوستان موش‌ها اقامت کردند؛ گروه سی‌پی در شصت و پنج روزگی از قفس‌های آزمایشگاه به بوستان موش‌ها منتقل شدند؛ و گروه پی‌سی در شصت و پنج روزگی از بوستان موش‌ها به قفس‌های آزمایشگاه منتقل شدند.