پاهای برهنه، رؤیاهای سفید
در سال ۱۹۹۰، شکیرای سیزده ساله با سونی میوزیک یک قرارداد ضبط امضا کرد و اولین آلبوم استودیویی خود "افسون" را در سال ۱۹۹۱ منتشر کرد که تا حد زیادی شامل قطعاتی بود که او از هشت سالگی نوشته بود. از نظر تجاری، این پروژه با مشکل روبرو شد و تنها حدود ۱۲۰۰ نسخه از آن در زادگاهش کلمبیا فروخته شد. به دنبال آن، آلبوم "خطر" او در سال ۱۹۹۳ منتشر شد و با شکست مشابهی روبرو شد. در نتیجه، این دوره استراحت دو ساله شکیرا به او اجازه داد تحصیلات دبیرستان خود را به پایان برساند.
شکیرا
وقتی شکیرا چهار ساله بود، پدرش او را به یک رستوران محلی در خاورمیانه برد، جایی که شکیرا برای اولین بار با ساز گابلت درام (نوعی تنبک عربی) آشنا شد، یک طبل سنتی که در موسیقی عربی مورد استفاده قرار می‌گرفت و معمولاً با رقص شکم همراه بود. او شروع به رقص روی میز کرد و این تجربه او باعث شد متوجه شود که دوست دارد نوازنده شود. او در مدرسه کاتولیک خود از خواندن برای همکلاسی‌ها و معلمان (و حتی راهبه‌ها) لذت می‌برد، اما در کلاس دوم، او را برای خواندن در گروه کر مدرسه رد کردند زیرا ویبراتو صدای او خیلی قوی بود. معلم موسیقی به او گفت که صدایش شبیه بز است. در مدرسه او را به دلیل اختلال ADHD اش، بسیار از کلاس بیرون می‌انداختند. او می‌گوید که همچنین در مدرسه به عنوان «دخترک رقاص شکم» نیز شناخته می‌شد، زیرا او هر جمعه در مدرسه تعدادی از حرکات رقصی که آموخته بود را به دیگران نشان می‌داد. او می‌گوید: «به این ترتیب من اشتیاق خودم را برای اجرای زنده رقص کشف کردم.» پدرش یکبار او را به دیدن بچه‌های یتیم در یک پارک محلی برد تا شکرگذار داشته‌ها و تربیتش باشد. او می‌گوید این تصاویر در ذهنش ماند و به خودش قول داد تا وقتی یک هنرمند معروف شد به این بچه‌ها کمک کند.