پل خواجو
این پل را همچنین پل شاه، پل بابا رکن‌الدین (مسیر رفتن به خانقاه و آرامگاه بابا رکن‌الدین و تخت فولاد) و پل حسن‌بیگ (نام پل قبلی که در زمان شاه‌عباس تخریب شد و این پل به جای آن ساخته شد) یا پل شیراز هم نامیده‌اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است، که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده‌است. در میانه پل خواجو، ساختمانی مخصوص، که به بیگلربیگی شهرت دارد بنا شده‌است، که برای اقامت موقتی شاه صفوی و خانواده او ایجاد شده بود و هم‌اکنون نیز وجود دارد و طاق‌های آن دارای تزئینات نقاشی بسیار زیبایی است و در واقع پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پل‌های زاینده رود مشهورتر است. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن /۱۲ متر است. این پل را به نام‌های دیگری نیز خوانده‌اند ولی به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو معروف است.
پل بنگابندو
پل بنگابندو () که عموماً پل چند منظوره جمنا نامیده می‌شود، پلی است که در ماه ژوئن ۱۹۹۸ در بنگلادش افتتاح گردید. این پل بوآپور در ساحل شرقی رودخانه جمنا را به سراج گنج در ساحل غربی وصل می‌کند. در زمان احداث آن در سال ۱۹۹۸، یازدهمین پل طویل جهان بود و در حال حاضر ششمین پل طویل در آسیای جنوبی است. این پل بر روی رودخانه جمنا ساخته شد که یکی از سه رودخانه اصلی بنگلادش و پنجمین رودخانه بزرگ جهان بلحاظ حجم آب است. این پل یک ارتباط استراتژیک بین بخش‌های غربی و شرقی بنگلادش را به وجود آورد. این پل منافع گوناگونی برای مردم ایجاد می‌کند و به‌طور خاص تجارت بین منطقه ای را در کشور گسترش می‌دهد. جدای از جابجایی سریع کالا و مسافر توسط جاده و خط آهن، این پل انتقال برق و گاز طبیعی و یکپارچه کردن ارتباطات راه دور را تسهیل نمود. این پل بر روی شاهراه آسیا و خط آهن بین آسیایی قرار دارد که هنگامی که تکمیل شود جاده و راه‌آهن بین‌المللی بدون انقطاع از جنوب شرقی آسیا تا آسیای مرکزی تا اروپای شمال غربی را تأمین می‌کند.