موش آزمایشگاهی
بیشتر موش‌های آزمایشگاهی، ترکیبی از زیرگونه‌های مختلف هستند. موش‌های آزمایشگاهی می‌توانند تنوعی از رنگ‌های پوششی، از جمله agouti، سیاه و زال داشته باشند. بسیاری (اما نه همه ی) نژادهای آزمایشگاهی inbred هستند. نژادهای مختلف با ترکیب‌های خاصی از رقم – حرف شناسایی می‌شوند؛ برای مثال C57BL/6 و BALB/c.. اولین نژادهای inbred این چنینی در سال ۱۹۰۹ توسط Clarence Cook Little که در ترویج موش به عنوان یک ارگانیسم آزمایشگاهی تأثیرگذار بود، تولید شدند. در سال ۲۰۱۱، حدود ۸۳٪ از جوندگان آزمایشگاهی در ایالات متحده، موش‌های آزمایشگاهی C57BL / 6 بودند.
شاه موش
وجود این پدیده به دلیل شواهد محدودی که به‌طور طبیعی اتفاق می‌افتد مورد بحث است. نگرانی دیگر این احتمال است که برخی از نمونه‌های موزه حفظ شده با قدمت چند قرن ساخته شوند، از جمله جعل‌هایی که در دوران قرون وسطی رایج است. طبیعت گرایان قرن هفدهم تا هجدهم فرضیه‌های زیادی را برای توضیح این پدیده مطرح کردند. بیشتر آنها مشکوک بودند، از موشهای صحرایی که هنگام تولد به هم چسبیده بودند و بعداً چسبیده بودن، گرفته تا موش‌های سالم که عمداً خود را به موش‌های ضعیف گره می‌زدند تا لانه درست کنند. یک توضیح احتمالی این است که دم قابل انعطاف طولانی موش سیاه می‌تواند در معرض مواد چسبنده یا منجمد مانند سبوم (ترشحی از خود پوست)، شیره، مواد غذایی یا محصولات دفع باشد.