مدلسازی عامل بنیان
امروزه عامل‌های هوشمند به‌طور وسیعی در پروژه‌های عملیاتی و تحقیقاتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. موسسات و شرکت‌هایی مانند IBM، دایملر کراسلر، وزارت دفاع آمریکا و ناسا به‌طور موفقیت‌آمیزی از سیستم‌های مبتنی بر عامل استفاده می‌کنند و بکارگیری عامل‌ها رفته رفته به یک موضوع حیاتی در فرایندهای توزیع شده و غیر متمرکز تبدیل شده‌است. تمامی این تلاش‌ها را می‌توان به ۴ گروه زیر طبقه‌بندی کرد. مدلسازی عامل بنیان (ABM) یک روش مناسب برای شبیه‌سازی سیستم‌های پیچیده اقتصادی، اجتماعی و به‌طور کلی سیستم‌های پیچیده‌است. این روش مکمل و بسط روش‌های اقتصادسنجی است که تعاملات میان عامل‌های سیستم و سازگاری در سیستم را ترکیب می‌کند. از آنجا که ABM مطالعه واحدهای فردی را ممکن می‌کند، ناهمگنی در میان عامل‌های سیستم ایجاد می‌شود.
برنامه‌ریزی اثر محور
برنامه‌ریزی اثرمحور یک روش بهینه سازی است که توسط جاش فیشر طراحی شده و توسعه یافته و در کامپایلرها برای برنامه‌های کامپیوتری استفاده می‌شود. برنامه‌ریزی اثر محور، یک راه حل برای "مشکل جهانی بهینه‌سازی ریزکد" است. این مشکل، تبدیل یک میکروکد عمودی(vertical) (متوالی(sequential))نوشته شده برای دستگاهی با میکروکد افقی به به یک میکروکد افقی(horizontal) (موازی(parallel)) کارآمد است و به همین دلیل این روند به جای "بهینه سازی" با عنوان "فشرده سازی" شناخته می‌شود. فشرده‌سازی دارای انواع مختلفی از جمله فشرده‌سازی محلی(local) و جهانی(global) است.هر کدام از این انواع دارای متدهای زمانبندی و برنامه‌ریزی مربوط به خود هستند.به صورت کلی برنامه‌ریزی اثرمحور از فشرده‌سازی محلی به عنوان یکی از گام‌های خوذ استفاده می‌کند. در فرایند استفاده برنامه‌ریزی اثرمحور برای فشرده‌سازی جهانی ساده‌ترین الگوریتم ممکن یک برنامه را به بلوک‌های اولیه آن تقسیم کرده و فشرده‌سازی محلی را به هر کدام اعمال می‌کند.اگرچه آزمایش‌ها نشان می دهند که عمده موازی گرایی در فراتر از مرزهای بلوک‌های مختلف پیدا می‌شود، زیرا بلوک‌های میکروکدتولید شده کوتاه هستند و فشرده سازی‌هایی که به دست می آیند پر از "سوراخ" و مشکل هستند. یک کامپایلر اغلب می‌تواند با چینش دوباره دستورالعمل‌های ماشین تولید شده اش به منظور اجرای سریع تر، عملکرد برنامه را بهبود ببخشد. کامپایلر میزان موازی‌سازی سطح دستورها ((ILP(Instruction Level Parallelism) را در امتداد مسیرهای اجرایی مهم به وسیله پیش‌بینی استاتیک مسیرهای اجرایی پرتکرار افزایش می‌دهد. برنامه‌ریزی اثر محور یکی از بسیاری از روش‌های شناخته شده برای انجام این کار است.