نیروگاه سوخت فسیلی
برای حمل زغال سنگ از وسایل مختلفی مانند کامیون‌ها، قطار، قایق یا کشتی استفاده می‌شد. قطارهای مخصوص حمل زغال سنگ ممکن است تا دو کیلومتر طول داشته باشند و تا ۱۰۰ واگن زغال سنگ به وزن تقریبی ۱۰۰ تن را حمل کنند که در مجموع چیزی در حدود ۱۰۰۰۰ زغال سنگ با هر یک از آن‌ها حمل می‌شود. یک نیروگاه بزرگ در بار کامل هر روز تقریباً به این اندازه زغال سنگ نیاز دارد. برخی نیروگاه‌ها به ویژه در فصل اوج مصرف یعنی در تابستان ممکن است به ۳ تا ۵ قطار سوخت در روز نیاز داشته باشند. نیروگاه‌های گرمایی بزرگ میلیون‌ها تن زغال سنگ برای فصل زمستان ذخیره می‌کنند.
شناسه تایر
حرف بازهٔ تحمل بار در تایرهای وانت‌های سبک و کامیونت‌ها نشانگر درجه‌بندی لایهٔ آن‌ها است. شاخص بار در تایر خودروهای سواری از یک شناسهٔ عددی تشکیل شده‌است که حداکثر بار (جرم یا وزن) قابل تحمل توسط هر تایر را مشخص می‌کند. استانداردهای ETRTO (متریک ISO) رتبه‌بندی شاخص بار برای تایرهایی با بازهٔ تحمل بار «B» را در فشار باد تعیین اندازه می‌گیرند؛ در حالی که استانداردهای P-Metric ظرفیت بار را در فشار باد اندازه‌گیری می‌کنند. این دو استاندارد در زمینهٔ ظرفیت لازم برای فشارهای مختلف باد با یکدیگر کمی متفاوت هستند.