کرو دراگون دمو-۲
کرو دراگون دمو-۲ () یا به صورت رسمی اسپیس‌اکس دمو-۲ نخستین پرواز فضایی سرنشین دار فضاپیمای دراگن ۲ است که فضانوردان را بعد از حدود یک دهه از خاک آمریکا و با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی رساند. مقامات ناسا بعد از پرتاب اس‌تی‌اس-۱۳۵ در سال ۲۰۱۱ و بازنشسته شدن شاتل‌های فضایی بعد از حدود ۳۰ سال خدمت به دلایل عمده‌ای مانند هزینه‌های عملیاتی بسیار بالا، ایمنی کمتر شاتل‌ها و از دست رفتن تعدادی از فضانوردان ناسا در گذشته و همچنین تغییر ماهیت مأموریت‌های فضایی و عدم نیاز به پرتاب تعداد زیادی از فضانوردان در طول یک مأموریت به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی، تصمیم گرفتند فضانوردان خود را از طریق فضاپیماهای روسی سایوز و صرف هزینه‌ای در حدود ۸۰ میلیون دلار برای هر صندلی به فضا پرتاب کنند. اما با پرتاب دمو ۲ این رقم به نصف کاهش یافت. همچنین دمو ۲، بعد از اس‌تی‌اس-۴ در سال ۱۹۸۲ اولین مأموریت دونفره ناسا می‌باشد. کرو دراگون دمو ۲ نخستین پروژه پرتاب خدمهٔ آمریکایی توسط کپسول فضایی از زمان پروژه آزمایشی آپولو–سایوز است.
اسپیس‌اکس دراگن ۲
دو نوع از این فضاپیما وجود دارد: اژدهای با خدمه (Crew Dragon) و اژدهای باری (Cargo Dragon). کرو دراگن در ابتدا دراگن رایدر (DragonRider به معنی اژدهاسوار) نام داشتو از ابتدا در نظر گرفته شده بود تا از خدمه هفت نفره یا ترکیبی از خدمه و محموله پشتیبانی کند. این فضاپیما قادر است با استفاده از سیستم لنگراندازی (Docking) ناسا (NDS) پهلوگیری و لنگراندازی کاملاً خودمختار انجام دهد. در مورد مأموریت‌های معمولی، Crew Dragon برای مدت ۱۸۰ روز در ایستگاه بین‌المللی فضایی لنگر می‌ماند، اما به گونه ای طراحی شده‌است که تا ۲۱۰ روز با مطابقت با فضاپیمای سایوز روسی در ایستگاه بماند. از ابتدای روند توسعه، SpaceX برنامه‌ریزی کرده بود تا از یک سیستم فرار پرتابگر یکپارچه برای فضاپیمای اژدها استفاده کند.