ماهواره مخابراتی
ماهواره از دو بخش تجهیزات مخابراتی و غیرمخابراتی تشکیل شده‌است. زیرسیستم‌های مخابراتی، آنتنها و تکرارکننده‌ها هستند. در بخش مخابراتی، دستگاهی وجود دارد که تکرارکننده (رله) رادیویی در یک فرکانس مشخص است و ترانسپاندر نام دارد. یک ماهواره می‌تواند چندین ترانسپاندر داشته باشد. ترانسپاندرها سیگنال‌های فرستاده شده از زمین را دریافت و پس از تقویت و تغییر فرکانس آن‌ها را به زمین برمی‌گردانند. آنتن‌های مربوط به این ترانسپاندرها طوری طراحی شده‌اند که فقط قسمت‌هایی از سطح زمین را که درون شبکه ماهواره‌ای قرار دارند، پوشش دهند. یک ماهواره معمولاً آنتنی همه جهته دارد که برای دریافت سیگنال‌های فرمان صادر شده از زمین به کار می‌رود زیرا آنتن‌های دیگر ماهواره ممکن است به سوی زمین نباشند. آنتن همه جهته همچنین برای کنترل سیستم‌های فرعی در زمان پرتاب ماهواره و تعیین موقعیت آن به کار می‌رود. بخش غیرمخابراتی ماهواره که در واقع قسمت پشتیبانی فنی آن است شامل سیستم کنترل حرارتی، سیستم کنترل موقعیت و مدار، ساختار مکانیکی، سیستم منبع تغذیه و موتور اوج است
میدان مگنتوکوآسی‌استاتیک
آنتن معمولی شامل۵۰ عدد سیم پیچ در اطراف یک لوله پلی اکسید متیلن با قطر ۱۶٫۵ سانتی‌متر است که توسط یک مدار الگوریتم کلاس E هدایت می‌شود. چنین دستگاهی هنگامی که توسط باتری‌ها کار می‌کند، قابل حمل می‌باشد. به‌طور مشابه، یک گیرنده معمولی شامل یک حلقه فعال با قطر یک متر، یک تقویت‌کننده فوق‌العاده کم صدا و یک فیلتر باند عبور است. در حالت اجرا، نوسانگر در حال حرکت از طریق یک حلقه انتقال برای ایجاد میدان مغناطیسی نوسان می‌کند. این میدان یک ولتاژ در حلقه دریافتی ایجاد می‌کند که پس از آن تقویت می‌شود. از آنجا که منطقه کوآسی استاتیک در یک طول موج منبع الکترومغناطیسی تعریف شده‌است، فرستنده‌ها محدود به یک فرکانس بین حدود ۱ کیلو هرتز و ۱ مگاهرتز هستند. کاهش فرکانس نوسانگر طول موج را افزایش می‌دهد و به همین ترتیب دامنهٔ منطقه کوازیستا را افزایش می‌دهد اما ولتاژ القا شده در حلقه‌های دریافتی را کاهش می‌دهد که به نسبت سیگنال به نویز را بدتر می‌کند. در آزمایش‌های انجام شده توسط مؤسسه فناوری کارنگی، محدوده حداکثر گزارش شده توسط ۵۰ متر بود.