همجنس‌گرایی
شواهد مبتنی بر تأثیر هورمون‌های دوران جنینی بر گرایش جنسی انسان، هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم یافت شده‌اند. از جمله شواهد مستقیم، می‌توان به نقش هورمون‌های دوران جنینی (مانند آندروژن‌ها) و تأثیرگذاری آن‌ها بر نقاط تعیین‌کننده‌ای در مغز جنین (مانند INAH-3) در زمان تمایز جنسی جنین تأکید کرد. بسیاری از تفاوت‌های جسمی و رفتاری بین همجنس‌گرایان و دگرجنس‌گرایان تحت تأثیر هورمون‌های دوران جنینی قرار دارند. از این مشخصه‌ها می‌توان به تفاوت در نسبت درازی انگشت‌ها بین همجنس‌گرایان و دگرجنس‌گرایان، ظرافت یا زمختی صورت، گسیل‌های صوتی گوش، بلندی قد، دست برتری، و رفتارهای مبتنی بر نقش جنسیتی اشاره کرد؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که هورمون‌های دوران جنینی نقش مهمی در شکل‌گیری گرایش جنسی کودک دارند.
هورمون رشد ۲
پروتئین کدگذاری شده توسط این ژن، عضو خانواده سوماتوتروپین / پرولاکتین هورمون‌ها است و در کنترل رشد نقش مهمی دارد. ژن، همراه با چهار ژن مرتبط دیگر، است که در واقع هورمون رشد منبع بر روی کروموزوم ۱۷ جایی که آنها در جهت رونویسی همان آمیخته؛ ترتیبی که تصور می‌شود توسط یک سری از تکثیر ژن‌ها تکامل یافته‌است. این پنج ژن دارای درجه بالایی از هویت توالی هستند. مخلوط کردن جایگزین ایزوفرم‌های اضافی از هر یک از پنج هورمون رشد ایجاد می‌کند و منجر به تنوع بیشتر و پتانسیل تخصص می‌شود. همان‌طور که در مورد همتای هیپوفیز خود، هورمون رشد ۱، ایزوفرم غالب این عضو خانواده خاص، فعالیت سوماتوژنیک مشابه، با کاهش فعالیت لاکتوژن نشان می‌دهد. جهش در این ژن منجر به کمبود هورمون رشد جفت / لاکتوژن می‌شود.