سازند گدوان
سازند گَدوان یکی از سازندهای زمین‌شناسی گروه خامی در زاگرس با سن آپتین تا آلبین است. بُرش الگوی این سازند در کوه گدوان در ۴۰ کیلومتری شمال خاوری شیراز (نزدیک شهر داریان) به ضخامت ۱۲۰ متر، شامل تناوبی از شیل‌های خاکستری مایل به زرد یا سبز با میان‌لایه‌های خاکستری از سنگ‌آهک رُسی، دارای خرده صدف است. سازند گدوان پوش‌سنگ میدان‌های نفتی دورود و فروزان را تشکیل می‌دهد.
معماری نوسنگی و مس‌سنگی در ایران
جوامع دوران نوسنگی با سفال و مس‌سنگی در زاگرس مرکزی به پیچیدگی اجتماعی‌سیاسی و بزرگی جوامع معاصرشان در جنوب غربی ایران نیستند، که دلیل آن می‌تواند عدم وجود سازوکار آبیاری زمین‌های کشاورزی بوده باشد. سکونت‌گاه‌ها در دره‌هایی که به آب دسترسی داشته‌است ساخته می‌شدند و ساختاری سلسله مراتبی داشته‌اند. مهمترین این سکونت‌گاه‌ها تحت تأثیر فرهنگ‌های دالما (که مرکز آن در شمال غربی ایران قرار دارد) و عبید (که مرکز آن در میانرودان است) بوده‌اند. «دوران ۵ گودین‌تپه» و تپهٔ مجاورش، موسوم به «سه گابی»، از مهم‌ترین محوطه‌های کاوش‌شدهٔ دورهٔ مس‌سنگی در زاگرس مرکزی است. از «گودین تپهٔ دوران ۵»، که در اواخر دوران مس‌سنگی مسکون بوده‌است، مجموعه‌ای از اتاق‌ها، حیاط‌ها، و انبارهای مربع یا مستطیلی منظم بازمانده‌است که با خشت خام در ابعاد مختلف ساخته و با آهک سفید اندود شده بوده‌اند. در عریض‌ترین قسمتش، حصار گرد محوطه ۱٫۵ متر پهنا داشته‌است. گویا گودین در این دوره با شوش و جلگه خوزستان در ارتباط بوده‌است.