سیکلوپنتامین
این دارو باعث تحریک رها شدن نوروترانسمیترهای کاته کولامینی، شامل نوراپی نفرین (نورآدرنالین), اپی نفرین (آدرنالین) و دوپامین می‌شود. اثرگذاری این دارو بر روی نوراپی نفرین و اپی نفرین، مسئول نقش ضداحتقانی آن است. از آنجایی که این دارو هر سه نوروترانسمیتر بالا را تحت تأثیر قرار می‌دهد، گاه باعث بروز ویژگی‌های تحریکی می‌شود.
آنافیلاکسی
علاوه بر اپی نفرین، معمولاً از آنتی هیستامین‌ها استفاده می‌شود. بر اساس استدلال‌های نظری چنین پذیرفته شده بود که آنتی هیستامین‌ها مؤثر هستند، اما در واقع شواهد کمی در مورد اینکه آنتی هیستامین‌ها در درمان آنافیلاکسی مؤثر است، وجود دارد. در بررسی ۲۰۰۷ کوکرن هیچ تحقیق با کیفیتی برای توصیه آنتی هیستامین‌ها پیدا نشد. آنتی هیستامین‌ها بر روی تجمع مایعات و اسپاسم‌های راه تنفسی مؤثر نیستند. کورتیکواستروئیدها هم احتمالاً چندان فرقی نمی‌کنند اگر فرد دچار آنافیلاکسی شده باشد. از آن‌ها با امید کاهش خطر آنافیلاکسی دومرحله‌ای استفاده می‌شود، اما آن‌ها در پیشگیری از آنافیلاکسی‌های بعدی بی تأثیر هستند. سالبوتامول که از طریق دستگاه تنفس (نبولایزر) وارد می‌شود می‌تواند در زمانی که اپی نفرین علائم برونکواسپاسم را از بین نمی‌برد مفید باشد. متیلن بلو برای افرادی که به درمان‌های دیگر پاسخ نمی‌دهند استفاده شده‌است چرا که عضلات صاف را آزاد می‌کند.