زمین
درون زمین را مانند دیگر سیاره‌های خاکی می‌توان بسته به تفاوت‌های شیمیایی و فیزیکی (رئولوژی) که در آن دیده می‌شود، به چندین لایه تقسیم کرد. زمین بر خلاف دیگر سیاره‌های خاکی از دو هستهٔ بیرونی و درونی جدا از هم ساخته شده‌است. لایهٔ بیرونی زمین که پوسته نام دارد، جامد است و بیشتر از سیلیکات‌ها ساخته شده‌است. درست در زیر پوسته، گوشتهٔ جامد، لایه‌ای با گرانروی بسیار بالا قرار دارد. پوسته و گوشته با کمک لایه‌ای به نام ناپیوستگی موهوروویچیچ از هم جدا می‌شوند. ضخامت پوسته در نقاط گوناگون زمین تغییر می‌کند، این ضخامت به‌طور متوسط در زیر اقیانوس‌ها حدود ۶ کیلومتر است و در بخش‌های قاره‌ای به ۳۰ تا ۵۰ کیلومتر هم می‌رسد. مجموعهٔ پوسته و ناحیهٔ بالایی گوشته که سرد و سخت است روی هم لیتوسفر نام دارد. زمین‌ساخت بشقابی یا همان صفحه‌های تکتونیکی مربوط به لیتوسفر است. در زیر لیتوسفر، لایهٔ آستنوسفر قرار دارد. این لایه به نسبت از گرانروی کمتری برخوردار است به گونه‌ای که لیتوسفر بر روی آن روان است. دگرگونی‌های مهم در ساختار بلوری در گوشته در عمقی میان ۴۱۰ تا ۶۶۰ کیلومتری از سطح زمین رخ می‌دهد. این بازه، که ناحیهٔ گذار نام دارد، گوشتهٔ بیرونی و درونی را از یکدیگر جدا می‌کند. در زیر گوشته، لایه‌ای با گرانروی بسیار کم قرار دارد، این لایه که هستهٔ بیرونی نام دارد بر روی لایهٔ جامد و در حال گردش هستهٔ درونی جای گرفته‌است.
عایق‌های چند لایه
عایق چند لایه (MLI) عایق حرارتی است که از چندین لایه ورقه‌های نازک تشکیل شده‌است و اغلب در فضاپیماها و تجهیزات برودتی استفاده می‌شود. MLI یکی از موارد اصلی طراحی حرارتی فضاپیماها است که در درجه اول برای کاهش تلفات حرارتی در برابر تشعشعات در نظر گرفته شده‌است. عایق‌های چند لایه در برابر سایر تلفات حرارتی مانند رسانش گرمایی یا همرفت عایق نمی‌باشند؛ بنابراین معمولاً این نوع عایق‌ها در ماهواره‌ها و سایر برنامه‌های کاربردی که در خلاء مورد اسفاده قرار می‌گیرند، به کار می‌روند؛ زیرا در خلاء انتقال گرما تماماً به صورت تابش خواهد بود. MLI به بسیاری از ماهواره‌ها و سایر کاوشگرهای فضایی ظاهری پوشیده از ورق طلا می‌دهد، این پوشش متشکل از لایه کاپتون به منظور عایق الکتریکی و مایلار آلومینیومی برای بازتاب حداکثری تشعشعات است.