تخریب پلیمر
پلیمرهای مذاب، سیالات غیر نیوتنی با ویسکوزیته بالا هستند و برهمکنش بین تخریب حرارتی و مکانیکی آنها می‌تواند پیچیده باشد. در دماهای پایین، پلیمر مذاب چسبناک تر است و بیشتر در معرض تخریب مکانیکی از طریق تنش برشی است. در دماهای بالاتر ویسکوزیته کاهش می‌یابد اما تخریب حرارتی افزایش می‌یابد. اصطکاک در نقاط پرشور نیز می‌تواند باعث گرمایش موضعی شود که منجر به تخریب حرارتی اضافی می‌شود.
پلیمرهای معدنی هوشمند
پلی فسفات (PolyP) یک پلیمر معدنی است که از زیر واحدهای فسفات ساخته شده‌است و می‌تواند نمک‌هایی با کاتیون‌های فلزی فیزیولوژیکی مانند Mg ،Ca ،Sr تشکیل دهد. هنگامی‌که به این فلزات نمک زده می‌شود، می‌تواند به‌طور انتخابی باعث بازسازی استخوان (Ca-PolyP)، سخت شدن استخوان (Sr-PolyP) بسته به فلزی که در آن زده می‌شود، باشد. این توانایی هوشمند، آن را به یک پلیمر نوید بخش برای کاربردهای پزشکی تبدیل کرده‌است. پلی فسفاژن یک پلیمر معدنی است که از فسفر و نیتروژن تشکیل شده‌است که می‌تواند با افزودن جایگزین‌های آلی، پلیمرهای ترکیبی معدنی و آلی تشکیل دهد. برخی از پلی فسفاژن‌ها به گونه‌ای ساخته شده‌اند که LCST آن‌ها نزدیک دمای بدن باشد و بتوانند با تزریق به فرد، ژلی را تشکیل دهند تا در نهایت برای رهایش دارو مفید باشند. تجزیه بیولوژیکی آن‌ها نشان داده‌است که غیرسمی هستند و میزان تخریب آن‌ها می‌تواند با افزودن جایگزین‌های مختلف تنظیم شود.