شبکه قرآن
شبکهٔ قرآن و معارف سیمای جمهوری اسلامی ایران در ۲۱ آذر ۱۳۷۹ آغاز به کار کرد. پیش از افتتاح رسمی آن از سال ۱۳۷۸ برنامهٔ خود را آغاز نمود. بدین صورت که هر شب یک ساعت بعد از خبر ۲۲:۳۰ شبکهٔ دو از ساعت حدود ۲۳ تا ۲۴ با عنوان سیمای قرآن از شبکهٔ دو سیما به تهیه‌کنندگی علی اکرمی پخش می‌شد. بعد از یکسال این برنامه به پس از اذان ظهر انتقال یافت و مدت ۲ سال با عنوان سیمای نور به این نحو ادامه داشت. پس از آن تا زمان پخش سراسری شبکه، برنامه های شبکهٔ قرآن به مدت ۵ ساعت از ساعت ۶ الی ۱۱ روی فرکانس شبکهٔ چهار پخش می‌شد. در روز ۵ آبان ۱۳۹۹ لوگوی شبکهٔ قرآن و معارف بعد از ۲۱ سال تغییر کرد.
تاریخ‌نگاری قرآن
بر اساس رایج‌ترین روایت در سنت اسلامی و اقوال مشهور، تصمیم به جمع‌آوری قرآن بلافاصله بعد از درگذشت محمد در سال ۱۱ هجری، در زمان ابوبکر، خلیفهٔ اول، گرفته شد. بر اساس این روایات، نسخه‌ای رسمی و وفادار به گفته‌های محمد وجود داشت، اما شکل‌گیری نهایی آن تا اواخر خلافت عثمان، تقریباً سی سال پس از محمد، به درازا کشید. بر اساس این تفسیر سنتیِ مومنینِ مسلمان، «قرآن کلام خدا، نازل شده بر محمد به واسطه جبرئیل است.» در این نگرش و بر اساس نسخ و اسباب نزول، قرآن در طول ۲۳ سال در مکه و مدینه نازل شده‌است. رویکردِ مفسران سنتیِ مسلمان از خوانش قرآن، بر همین روایات بنا شده‌است؛ دانشی که به آن تفسیر قرآن می‌گویند. این شیوه تفسیر، توسط افرادی مانند سیدحسین نصر نیز دنبال شده‌است که آثارِ متاخرِ خودش را ("The Study Quran: A New Translation and Commentary", 2015) بر اساس تفسیر سنتی مسلمانان، یعنی تفسیر قرآن بر اساس منابع کاملاً اسلامی و بدون توجه به پژوهش‌های تاریخی و انتقادی، شکل داده‌است.