تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
تاریخ زبان دانمارکی
از سال ۱۱۰۰ میلادی، گویش دانمارک آغاز به تغییر از گویش سوئد کرد.نوآوری‌هایی در زبان دانمارکی به وجود آمد که در یک مرز همگویی که از شیلند تا سویالاند طول داشت گسترش یافت. در دوران میانه دانمارکی از سوئدی یک زبان جدا شد. زبان نوشتاری رسمی لاتین بود و چند نوشته دانمارکی که از این دوران باقی مانده‌اند به خط لاتین هستند هرچند که به نظر می‌رسد در چند منطقه خط رونی همچنان مورد استفاده بوده است. گونه نوشتارهای باقی مانده از این دوران قانون هستند که به زبان بومی دانمارکی نوشته شده بودند تا کسانی که لاتین بلد نبودند نیز متوجه بشوند.قانون یوتلاندی و قانون اسکونه در ابتدای سده ۱۳ میلادی به دانمارکی بومی نوشته شده بودند.از سال ۱۳۵۰ به بعد، دانمارکی زبان امور اداره شده و انواع نوشتارهای گوناگون به دانمارکی نوشته شدند، مانند نامه‌های سلطنتی و وصیت‌نامه‌ها. در این دوران دانمارکی یک دستور خط و املای معیار نداشت و تفاوت‌های گویشی را می‌توان در مناطقی که قانون‌ها نوشته شده بودند ملاحظه کرد. در این دوران دانمارکی با زبان آلمانی سفلی در ارتباط بود و وام‌واژه‌های زیادی از این زبان وارد دانمارکی شدند.