نارنجک تفنگی
نارنجک تفنگی گلوله ای است شبیه گلوله آر پی جی که به وسیله تفنگ و غالباً با سلاح ژ-۳ به سمت هدف پرتاب می‌شود. این گلوله به وسیله گازی که فشنگ گازی (و نه مشقی) ایجاد می‌کند به سمت نقطه مورد نظر هدایت می‌شود. خرج گود و خرج ضمیمه از اجزای مهم نارنجک تفنگی می‌باشند که در جلوی سر نارنجک قطعه ای قرار دارد که هنگام برخورد سر نارنجک با هدف خرج احتراق مشتعل می‌شود. نارنجک تفنگی مجهز به یک فنر نازنک است که عمل نشانه‌گیری را دقیق تر می‌کند و برای تیراندازی به سمت اهداف مختلف در سازه‌های ۵۰، ۷۵ و ۱۰۰ متری به کار می‌رود.
توپ بدون لگد
توپ بدون لگد یا تفنگ بدون لگد سلاحی است که گاز حاصل از احتراق را در هنگام شلیک به سوی عقب رانده و در نتیجه لگد آن به طرز قابل ملاحظه‌ای کاهش یافته‌است. این سازوکار باعث می‌شود تا سلاح قادر به شلیک گلوله‌های بسیار بزرگتری در مقایسه با توپ‌های دارای لگد هم‌اندازه خود باشد. توپ‌های بدون لگد به‌طور دستی از ته گلوله‌گذاری شده، با فشار هوا خنک شده، و بیشتر به عنوان یک سلاح ضدتانک استفاده می‌شوند. فشاری که در هنگام شلیک این نوع سلاح‌ها به سمت جلو وارد می‌شود برابر با فشاری است که به عقب وارد می‌شود و گازهای باقی‌مانده از احتراق به سمت عقب حرکت کرده و از ته سلاح خارج می‌شوند، در نتیجه سلاح در هنگام شلیک تقریباً بدون حرکت می‌ماند. توپ بدون لگد را نخستین بار آلمانی‌ها در جنگ جهانی دوم استفاده کردند و ادامه پیشرفت آن در آمریکا به عنوان توپخانه ضدتانک نیروهای هوابرد انجام شد. پس از جنگ کره با پیشرفت زره تانک‌ها نیاز به سلاح‌های ضدتانک سنگین‌تر منجر به تولید انواع بزرگتری از جمله‌ام-۶۷ ۹۰ میلی‌متری و ام۴۰ ۱۰۶ میلی‌متری شد.