آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
حساسیت به آب و هوا
سطح زمین در نتیجهٔ مستقیم افزایش CO در جَو، و همچنین افزایش غلظت سایر گازهای گلخانه‌ای مانند نیتروز اکسید و متان گرم می‌شود. افزایش دما تاثیرهای ثانویه‌ای بر سیستم آب و هوایی دارد، مانند افزایش بخار آب جوی، که خود نیز یک گاز گلخانه‌ای است. از آنجا که دانشمندان دقیقاً نمی‌دانند که این بازخوردهای اقلیمی چقدر قوی هستند، پیش‌بینی دقیق میزان گرمایش حاصل از افزایش مشخص غلظت گازهای گلخانه‌ای دشوار است.