گوشواره
این مدل که به صورت یک نخ بخیه است. با ایجاد کردن چند سوراخ روی گوش و رد کردن این نخ طلا از این سوراخ‌ها جلوه خاصی به گوش میدهد، البته این سبک سلیقه بسیار خاصی را می طلبد و همه پسند نیست.
جوشکاری گوشه
جوشکاری گوشه به فرایند اتصال دو قطعه فلز متصل می‌شود، چه در عمق یا در یک زاویه. این جوش معمولاً به عنوان اتصالات T شناخته می‌شود که دو قطعه از فلز عمود بر یکدیگر هستند یا اتصالات لبه که دو قطعه از فلز است که با هم همپوشانی دارند و در لبه‌های جوش داده می‌شوند. جوش به شکل زیبایانه مثلثی است و ممکن است بسته به روش جوش متشکل از سطح مقعر، مسطح یا محدب باشد. جوشکاران با استفاده از اتصالات فلنج به لوله‌ها، جوش مته سوراخ کردن زیرساخت‌ها، جوش‌های فلزی را استفاده می‌کنند، و هنگام اتصال فلز به وسیله پیچ و مهره‌ها به اندازه کافی قوی نیست و به راحتی پوشانده می‌شود. دو نوع اصلی جوش گوشه وجود دارد: ۵ قطعه برای هر جوش گوشه شناخته شده به عنوان ریشه، پا، صورت، پا و گلو وجود دارد. ریشه جوش بخشی از عمیق نفوذ است که زاویه مخالف وتر است. انگشتان دست جوش عمدتاً لبه‌ها یا نقاط وتر هستند. چهره جوش، بصری بیرونی یا فرضیه ای است که شما در هنگام نگاه کردن به جوش گوشه می‌بینید. پاها مخالف و طرفهای مجاور جوش گوشه مثلثی هستند. طول پا معمولاً به عنوان اندازه جوش تعیین می‌شود. گلو جوش فاصله از مرکز چهره به ریشه جوش است. به‌طور معمول، عمق گلو باید حداقل به ضخامت فلز مورد استفاده در جوش باشد.