فرناندو دوم
در دوران حکومت فردیناند و ایزابلا قدرت پادشاه افزایش یافت، نجبا و پارلمان محدود شدند و کلیسا به‌عنوان ابزاری برای مقاصد سیاسی مورد استفاده قرار گرفت. فردیناند در صدد گسترش قلمرو خود بود و او با متحد ساختن پادشاهی‌های اسپانیا و ایجاد اسپانیایی یکپارچه، آن کشور را وارد عصر جدیدی از توسعهٔ امپریالیستی نمود.
فرناندو دوم
فردیناند و ایزابلا خواهان مدرن‌سازی کاستیا بودند و به‌عنوان بخشی از کوشش‌هایشان در این زمینه، تمامی مذاهب به جز مسیحیت کاتولیک رومی را ممنوع ساختند. در نتیجهٔ این فرمان آنها دادگاه‌های تفتیش عقاید (انگیزاسیون) در ۱۴۷۸ شکل گرفت و در ۱۴۹۲ تمامی یهودیانی که حاضر به پذیرش مسیحیت نشده بودند از خاک اسپانیا اخراج شدند. اما این کار تأثیرات منفی خودش را داشت و اسپانیا از یکی از جوامع با ارزش فرهنگی و اقتصادی خود محروم شد. آنها سپس حکم به اخراج مورها در ۱۵۰۲ دادند که تأثیراتش کمتر از اخراج یهودیان بود زیرا بسیاری از مورها به گرویدن به مسیحیت تظاهر کرده و در اسپانیا باقی‌ماندند.