فرناندو دوم
در دوران حکومت فردیناند و ایزابلا قدرت پادشاه افزایش یافت، نجبا و پارلمان محدود شدند و کلیسا به‌عنوان ابزاری برای مقاصد سیاسی مورد استفاده قرار گرفت. فردیناند در صدد گسترش قلمرو خود بود و او با متحد ساختن پادشاهی‌های اسپانیا و ایجاد اسپانیایی یکپارچه، آن کشور را وارد عصر جدیدی از توسعهٔ امپریالیستی نمود.
روابط امپراتوری عثمانی و دودمان نصریان
این گسترش ترک‌ها تهدیدی بیشتر برای پادشاهی اسپانیا در زمان فرناندو بود که باید با حضور مسلمانان در جنوب اسپانیا با پادشاهی قرطبه مقابله می‌کرد. این امر اسپانیا را ترغیب کرد تا با خلع سلاح کردن مدجن‌ها و ممنوعیت دسترسی آنها به قلعه‌ها، برخورد شدیدتری داشته باشد.