اولین تجزیه لهستان
اولین تجزیه لهستان یا اولین تجزیه همسود لهستان–لیتوانی در سال ۱۷۷۲ میلادی به عنوان نخستین مرحله از تجزیه لهستان رخ داد؛ واقعه‌ای که عاقبت به پایان حیات همسود لهستان–لیتوانی در ۱۷۹۵ میلادی ختم گردید. رشد قدرت امپراتوری روسیه، که باعث تهدید پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش شد، انگیزه اصلی این تجزیه به حساب می‌آید.
تهاجم شوروی به لهستان
سال ۱۹۲۰ لهستان با استفاده از ضعف شوروی در نتیجه جنگ جهانی اول و جنگ داخلی به این کشور حمله کرد و خط مرزی خود را ۲۴۰ کیلومتر به زیان شوروی جلو برد و در نتیجه چهار و نیم میلیون اوکراینی و یک و نیم میلیون بلاروسی تحت حکومت لهستان قرار گرفتند. از سوی دیگر قسمت‌های قابل ملاحظه‌ای از خاک آلمان مطابق پیمان ورسای به لهستان تعلق گرفته بود. بدین سان مرزهای شرقی و غربی لهستان برای آلمان و شوروی قابل قبول نبود.هنگامی که دو کشور قدرت یافتند و مطابق پیمان مولوتوف-ریبنتروپ در سال ۱۹۳۹ در مورد تقسیم لهستان به توافق رسیدند، موحبات از بین رفتن کشور مستقل لهستان فراهم آمد. پس از تهاجم آلمان به لهستان، شوروی با این بهانه که لهستان دیگر وجود خارجی ندارد و قرارداد عدم تعرض لهستان و شوروی از بین رفته و برای دولت شوروی لازم است که منافع خود و اقلیت‌های اوکراینی و بلاروسی را حفظ کند، تهاجم به لهستان را آغاز کرد.