اتریش
مطابق با آمارهای منتشر شده در سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ میلادی، ۵۹٫۹ درصد از جمعیت اتریش کاتولیک و ۳٫۵ درصد از آن‌ها اونجلیست هستند. این آمار نشان‌دهنده کاهش حدوداً ۱۳ درصدی جمعیت کاتولیک‌ها و کاهش تقریباً یک درصدی جمعیت اونجلیست‌ها در مقایسه با آمار سال ۲۰۰۱ میلادی است. از سوی دیگر جمعیت مسلمان‌ها در اتریش از حدود ۴٫۲ درصد به حدود ۷ درصد رسیده‌است. هواداران کلیسای ارتدکس شرقی نیز حدود ۶ درصد از جمعیت اتریش را تشکیل می‌دهند. معتقدان به مذاهبی همچون بودائیسم، هندوئیسم و یهودیت در مجموع کمتر از نیم درصد از جامعه اتریش را شکل می‌دهند.
جنگ داخلی اتریش
جنگ داخلی اتریش که همچنین به عنوان قیام فوریه (آلمانی: Februarkämpfe) شناخته می‌شود، اصطلاحاً برای پانزده روز از تداخل بین سوسیالیست‌ها و ارتش اتریش، بین ۱۲ فوریه تا ۲۷ فوریه ۱۹۳۴ در اتریش استفاده می‌شود. درگیری‌ها در شهر لینز آغاز شد و عمدتاً در شهرهای وین، گراتس، بروک آندر مور، یودنبورگ، وینر نویشتات و اشتایر، اما همچنین در برخی از شهرهای صنعتی شرقی و مرکزی اتریش رخ داد. پس از فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان (پس از جنگ جهانی اول)، جمهوری اول اتریش، که عمدتاً شامل بخش آلمانی زبان امپراتوری سابق بود، به عنوان یک دموکراسی پارلمانی تشکیل شد. دو حزب عمده در سیاست ملت جدید سلطه داشت: سوسیالیست‌ها (حزب کارگران سوسیال دموکرات و حزب سوسیال دموکرات) و محافظه کاران (حزب سوسیال مسیحی). سوسیالیست‌ها هواداران خود را در مناطق شهری طبقه کارگر شهر یافتند، در حالی که هواداران محافظه کاران جمعیت روستایی و اکثر طبقه‌های بالای جامعه را در بر می‌گرفتند. محافظه کاران همچنان همکاری نزدیکی با کلیسای کاتولیک رومی داشتند و می‌توانستند برخی از روحانیون برجسته را در میان هواداران خود قرار دهند.