مدارگزینی
سوییچینگ پیام به‌طور کامل مسیرهای پیام را ارسال می‌کند، هر بار با یک خم، یعنی ذخیره و انتقال کل پیام. سوئیچینگ بسته داده‌های منتقل شده به بسته‌های منتقل شده از طریق شبکه را به‌طور مستقل و جداگانه تقسیم می‌کند. پیوندهای شبکه به‌جای اختصاص همزمان به یک نشست ارتباطی، توسط بسته‌های مختلف نشست‌های ارتباطی رقیب به اشتراک گذاشته می‌شوند و در نتیجه کیفیت خدمات تضمین شده توسط سوئیچینگ مدار از بین می‌رود.
مدار خطی‌انتقالی
TLP در مدارهای مختلفی از جمله مدارهای حسابی برداری، جابه‌جاگرهای جریان، تقویت کننده‌های عملیاتی مُد-جریانی و مبدل‌هایآرام‌اس-دی‌سی استفاده شده‌است. از دهه ۱۹۶۰ (توسط گیلبرت) مورد استفاده قرار گرفت، اما تا سال ۱۹۷۵ رسمی نشد. در دهه ۱۹۸۰، کار اورت سی‌وینک به ایجاد یک فرایند روشمند برای طراحی مدارهای خطی کمک کرد. در سال ۱۹۹۰، سی‌وینک مداری را اختراع کرد که او را انتگرال‌گیر مُد-جریان فشرده نامید که عملاً فیلتر با دامنه-لگاریتمی مرتبه-اول بود. نسخه ای از آن در سال ۱۹۹۳ توسط داگلاس فری تعمیم یافت و ارتباط بین این دسته از فیلترها و مدارهای TL در کارهای اواخر دهه ۹۰ توسط جان مولدر و همکاران بیشتر آشکار شد. جایی که آنها "اصل خطی‌انتقالی پویا" را توصیف می‌کنند. کارهای بیشتر توسط سی‌وینک منجر به روش‌های سنتز برای مدارهای TL بسیار کم-توان شد. کارهای اخیر در این زمینه منجر به اصل خطی‌انتقالی-ولتاژ، شبکه‌های با عنصر خطی‌انتقالی ورودی-چندگانه و آرایه‌های آنالوگ قابل‌برنامه‌ریزی-میدانی (FPAAs) شده‌است.