قتل‌های زنجیره‌ای ایران
سابقهٔ فعالیت برخی از اصلاح‌طلبان در دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی در دههٔ شصت سبب شد که دامنهٔ افشاگری‌ها و پیگیری‌ها هیچ‌گاه به سال‌های دههٔ شصت (که اوج درگیری سیاسی و بعضاً نظامی جمهوری اسلامی و گروه‌های اپوزیسیون بود و طی آن هزاران نفر از اپوزیسیون زندانی، شکنجه و اعدام شده و ده‌ها نفر از مقامات جمهوری اسلامی نیز توسط برخی از گروه‌های اپوزیسیون ترور و کشته شدند) کشیده نشود. مطبوعات اصلاح‌طلب تنها به افشای قتل‌هایی که در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی روی داده بود پرداختند و خصوصاً از نزدیک شدن به واقعهٔ اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ به شدت پرهیز می‌کردند. علت عدم انتشار روزنامهٔ اصلاح طلب آریا مصاحبه‌ای با عزت‌الله سحابی اعلام شد که وی در آن ریشهٔ قتل‌های زنجیره‌ای را در اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ دانسته بود. حسین‌علی منتظری تنها مقام حکومتی بود که به اعدام‌ها اعتراض کرد.
و شما هم سیاهان را لینچ می‌کنید
لینچ به طور کلی به عنوان «مجازات فراقانونی توسط یک گروه غیررسمی» توصیف می‌شود. این پدیده که در تاریخ آمریکا زیاد دیده می‌شود، یعنی اعدام یک فرد، معمولاً با دار زدن، توسط گروهی از مردم عادی بدون هیچ گونه تحقیق و محاکمه. این روش «اعدام سریع» گاهی توسط گروه‌های جنایتکار برای نشان دادن اقتدار خود نیز انجام می‌شود. با توجه به ماهیت لینچ (اعدام فوری و بدون مستندات قانونی)، آمار رسمی و متمرکزی از این پدیده وجود ندارد. به گفته اکثر مورخان، در مورد آمار و تعداد واقعی لینچ‌ها تا حد زیادی توسط دولت آمریکا پنهان‌کاری صورت گرفته است. برای چندین دهه، کامل‌ترین آمار در مورد این پدیده متعلق به آرشیو «موسسه Tuskegee» بود که تعداد ۴۷۴۳ قتل به شکل لینچ در ایالات متحده بین سال‌های ۱۸۸۱ تا ۱۹۶۸ را نشان می‌داد. از این تعداد، در ۳۴۴۶ مورد (حدود سه چهارم)، قربانی از سیاه‌پوستان آمریکایی بوده است. سازمان که داده‌های آن بر اساس آمار مؤسسه Tuskegee است، منابع دیگر مانند آرشیو روزنامه‌ها و سایر اسناد تاریخی را نیز مورد بررسی قرار داد و در مجموع به ۴۰۸۴ مورد قتل نژادپرستانه به شکل لینچ که در بین سالهای ۱۸۷۷ و ۱۹۵۰ در ایالت‌های جنوبی ایالات متحده آمریکا رخ داده است، رسید. علاوه بر این تعداد، ۳۰۰ مورد دیگر نیز در ایالت‌های دیگر گزارش شده است.