سیاست‌های اقتصادی رضاشاه
در دوران رضاشاه، پا به پای پیشرفت‌های صنعتی، اجرای برنامه‌های گسترش بخش کشاورزی و دامداری ایران نیز صورت گرفت. کشاورزی سنتی ایران، برای نخستین‌بار مکانیزه شد و اصول کار وارد آن شد. هرچند که مکانیزه‌شدن کشاورزی، سراسری نبود و تنها در نقاطی خاص روی داده‌است. شبکه‌های آبیاری، بندها و مهارسازی آب، کمک کرد تا سطح کشاورزی در همهٔ نقاط این کشور، به ویژه در استان‌های آذربایجان، خراسان، کردستان، کرمانشاه، گرگان، گیلان، مازندران و اطراف تهران تا چندین برابر افزایش یابد. با استخدام کارشناسان خارجی و خرید ماشین‌آلات کشاورزی، تولید محصولات وابسته در ایران، بیشتر و بهتر گردید.
اوجغاز علیا
« کشاورزی ، باغداری ، دامداری ، پرورش زنبورعسل ،کارگری و گلیم بافی منابع درآمد اهالی روستا را تشکیل می دهد و باغداری شامل سیب درختی ، گیلاس ، گردو ، زردآلو و آلبالو است. در برخی نواحی روستا اقدام به کشت محدود صیفی جات و حبوبات(عدس) ، گندم و جو ، سیب زمینی نموده اند. اما منابع اصلی و درآمد اولیه روستا را دامداری تشکیل می دهد. در این روستا به دلیل وجود مراتع ییلاقی مناسب و آب فراوان دامداری یکی از مشاغل اصلی ساکنان منطقه به شمار می رود و به طور معمول هریک از ساکنان روستا تعدادی دام نظیرگاو ، گوسفند و بز نگهداری می کنند. گوسفند ، دام غالب منطقه را تشکیل می دهد و مردم روستا با فرارسیدن فصل گرم دام خود را از منطقه قشلاق به منطقه ییلاقی هم مرز با منطقه طالش می برند. علاوه بر دامداری در اغلب منازل ساکنان روستا نگهداری مرغ و خروس نیز مرسوم است.».