تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
مردم استونیایی
استونی اولین بار در حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش مسکونی شد که همزمان با جدا شدن دریاچه یخی بالتیک از استونی بود. قدیمی‌ترین نام شناخته شده برای استونیایی‌ها Maarahvas است. Eesti نام امروزین استونی به نظر می‌آید از Aesti مشتق شده باشد، ژرمن‌ها مردمان بالتی‌ای را که در شمال رود ویستولا زندگی می‌کردند Aesti می‌نامیدند. تاسیتوس تاریخدان رومی در سال ۹۸ پ. م نخستین کسی است که از مردمان «Aestii» نام می‌برد و ساکنان نخستین اسکاندیناوی نیز سرزمینی را که در جنوب خلیج فنلاند واقع بود «Eistland» (ایسلند) می‌نامیدند (امروزه در زبان ایسلندی Eistland به معنی استونی است). استونیایی‌های اولیه در رویدادنامه اسلاوی خاوری باستان چودها (чудь) نامیده شده‌اند.