نارنجک تفنگی
نارنجک تفنگی گلوله ای است شبیه گلوله آر پی جی که به وسیله تفنگ و غالباً با سلاح ژ-۳ به سمت هدف پرتاب می‌شود. این گلوله به وسیله گازی که فشنگ گازی (و نه مشقی) ایجاد می‌کند به سمت نقطه مورد نظر هدایت می‌شود. خرج گود و خرج ضمیمه از اجزای مهم نارنجک تفنگی می‌باشند که در جلوی سر نارنجک قطعه ای قرار دارد که هنگام برخورد سر نارنجک با هدف خرج احتراق مشتعل می‌شود. نارنجک تفنگی مجهز به یک فنر نازنک است که عمل نشانه‌گیری را دقیق تر می‌کند و برای تیراندازی به سمت اهداف مختلف در سازه‌های ۵۰، ۷۵ و ۱۰۰ متری به کار می‌رود.
تابش چرنکوف
اشعه چرنکوف تشعشعی است که بر اثر حرکت یک ذره باردار در ماده دی‌الکتریک با سرعت فاز بیش از سرعت فاز نور در آن ماده دی‌الکتریک حرکت کند؛ تابش می‌شود. این مفهوم به نام پاول چرنوکوف نامگذاری شده‌است. این اثر همچنین تابش واویلف-چرنکوف (Vavilov-Cherenkov) نیز نامیده می‌شود.  حتماً توجه کرده‌اید که وقتی قایقی با سرعت نسبتاً بالا (بیش از سرعت امواج سطحی آب) در یک دریاچه آرام حرکت می‌کند، پشت سرش موج مثلثی شکلی منتشر می‌شود. تابش چرنکوف پدیده‌ای کمابیش مشابه است. وقتی ذره بارداری در محیط ماده با سرعت بیش از سرعت نور در این ماده حرکت کند، تابشی از آن ساطع می‌شود که به تابش چرنکوف معروف است. این تابش به صورت همسانگرد ساطع نمی‌شود، بلکه مشابه همان موج پشت سر قایق در یک مخروط (در اینجا مسئله سه بعدی است) منتشر می‌شود. اگر یک ذره باردار چه در خلأ و چه در محیط ماده شتاب بگیرد، موج الکترومغناطیسی ساطع می‌کند. پدیده چرنکوف به غیر از آن است. اولاً تابش چرنکوف تنها در محیط ماده صورت می‌گیرد. در ثانی برای تابش چرنکوف نیازی به شتاب نیست و اگر سرعت ذره باردار ثابت بماند، باز هم تابش چرنکوف اتفاق می‌افتد (انرژی تابش را محیط ماده فراهم می‌سازد). تابش چرنکوف پدیده‌ای کاملاً شناخته شده است و در آشکارسازی ذرات به خصوص نوترینوها به طور وسیع مورد استفاده قرار می‌گیرد. البته نوترینوها خودشان بار الکتریکی ندارند، اما پس از وارد شدن به محیط ماده (مثل آب یا یخ) می‌توانند ذرات باردار تولید نمایند.