مخالفت با پورنوگرافی
در پژوهشی دیگر، با مشاهده تصاویر ام‌آرآی مغز مردانی که در هفته بیش از ۴ ساعت محتواهای پورنوگرافی مشاهده کرده‌اند، دیده شده‌است که بخش مربوط به انگیزش و پاداش مغز این افراد کوچکتر از سایرین است. نتیجه این تحقیق نشان می‌دهد که دیدن پورنوگرافی باعث تنبلی سیستم پاداش مغز می‌گردد و این افراد به دلیل کوچک شدن این بخش از مغزشان، به انگیزش بیشتری برای لذت بردن نیاز دارند. این تحقیق نشان می‌دهد که افرادی که پورنوگرافی تماشا می‌کنند پاسخ‌های طبیعی‌ای نسبت به محرک‌های جنسی ندارند یا این پاسخ‌ها در آن‌ها دچار کاهش شده‌است.
جنبش ضد پورنوگرافی در انگلستان
یک کمپین برای محدود در دسترس بودن پورنوگرافی خشونت‌آمیز در اینترنت در سال ۲۰۰۴ پس قتل جین Longhurst توسط گراهام کوتس؛ مردی که پورنوگرافی اینترنتی، به ویژه از سایت طلسم اختناق مشاهده کرده بود؛ راه اندازی شد. نگرانی از ارتباط بین این جنایت و آنچه دولت «پورنوگرافی افراطی» می‌نامد، منجر اعتراض‌های مادر لانگ هورست، لیز، پلیس، مارتین سالتر، نماینده مجلس و دیوید بلونکت، وزیر امور داخله برای ممنوعیت چنین وب سایت‌هایی شد. یک کمپین توسط دولت و لیز Longhurst طوماری از با امضا بیش از ۵۰٬۰۰۰ که خواستار ممنوعیت «سایتهای اینترنتی گسترده ترویج خشونت علیه زنان به نام رضایت جنسی» بود جمع‌آوری کرد. وزارت امور داخله گزینش را درمورد پیشنهادها برای جرم در اختیار داشتن «مطالب شدید مستهجن» که ۶۳٪ از پاسخ‌ها مخالف قانون جدید بودند، انجام داد. با این حال، این قانون توسط گروه‌های ضد پورنوگرافی Mediawatch و Mediamarch و همچنین برخی از فمینیست‌های رادیکال مانند جولی بینل حمایت می‌شد. برخی از کسانی که به مشاوره دولت، به ویژه سازمان‌های پلیس پاسخ می‌دهند، احساس کردند که این پیشنهاد باید خیلی فراتر رود و باید محدودیت‌های سخت تری برای همه مستهجن اعمال شود. در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۰۶، دولت انگلستان اعلام کرد که قصد دارد قانونی را برای جرم در اختیار داشتن «مستهجن افراطی» مجازات کند، اولین باری که داشتن مستهجن به تصویر کشیدن بزرگسالان در انگلیس جرم محسوب می‌شود. در سال ۲۰۰۹، بخش ۶۳ از قانون عدالت کیفری و مهاجرت ۲۰۰۸ داشتن برخی از انواع پورنوگرافی، از جمله پورنوگرافی خشونت‌آمیز را جرم شمرده‌است. این جرم تا ۳ سال زندان قابل مجازات است.