آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
ضربه انسان بر محیط زیست
"مقاله اصلی: " نگرانی ویژه NO است که طول عمر جوی آن به‌طور متوسط ۱۱۴–۱۲۰ سال است و ۳۰۰ برابر مؤثرتر از CO به‌عنوان گاز گلخانه‌ای است . NOx تولید شده توسط فرایندهای صنعتی ، اتومبیل و کودهای کشاورزی و NH3 ساطع شده از خاک (به عنوان مثال ، به عنوان یک محصول جانبی اضافی نیتریفیکاسیون) و عملیات دامی به اکوسیستم های بادی منتقل می شود و بر چرخش N و تلفات مواد مغذی آن تأثیر می گذارد. شش اثر عمده‌ای از گسیل NO و NH شناسایی شده‌اند :