موش آزمایشگاهی
موش‌های آزمایشگاهی از همان گونهٔ موش‌های خانگی هستند، با این حال اغلب در رفتار و فیزیولوژی بسیار متفاوت هستند. صدها نژاد inbred, outbred و ترانس ژنیک وجود دارد. نژاد، در مورد جوندگان، به گروهی اطلاق می‌شود که در آن همه اعضا از لحاظ ژنتیکی تا حد امکان شبیه هستند. در موش‌های آزمایشگاهی، این امر از طریق inbreeding (تولیدمثل زاده‌های یک والد با یکدیگر) انجام می‌شود. با داشتن این نوع جمعیت، انجام آزمایش‌هایی بر روی نقش ژن‌ها یا آزمایش‌هایی که تنوع ژنتیکی را به عنوان یک عامل حذف می‌کنند، امکان‌پذیر می‌گردد.
موش برهنه
موش برهنه نژادی از موش آزمایشگاهی با یک جهش ژنتیکی منجر به تخریب یا فقدان تیموس است که در آن سیستم ایمنی به دلیل کاهش شدید سلولهای T مهار می‌شود. فنوتایپ (مشخص‌ترین خصیصه ظاهری) این موش فقدان موی بدن است که سبب اعطای لقب «برهنه» است. موش برهنه می‌تواند بافتهای مختلف و پیوندهای توموری متنوعی را بدون پس زدن بافت مورد نظر دریافت کند و از این لحاظ در مطالعات تحقیقاتی حائز اهمیت است. پیوندهای خارجی اغلب برای بررسی روشهای تصویربرداری و درمان تومورها استفاده می‌شوند. مبنای ژنتیکی جهش موش برهنه تخریب ژن FOXN1 است.