فعل کنایی
در پارسی، پاره‌ای از فعل‌های گذرا می‌توانند بدون ذکر مفعول به کار بروند، در حالی که حتی در چنین شرایطی دستورنویسان زبان فارسی معمولاً آن را گذرا حساب کرده‌اند، با این تفاوت که این عده «چیزی» و «کسی» را مفعول می‌دانند، در حقیقت آنها معتقدند که مفعول جمله ذکر نشده است. با این حال چنانچه این نوع کاربرد را ناگذر در نظر بگیریم بنا بر این اصل که ملاک گذرا بودن عمل و نقش فاعل نیست بلکه نیازمندی جمله به مفعول است، می‌توان گفت که بیشتر فعل‌های گذرا می‌توانند به صورت ناگذر به کار بروند، اما عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل گذرا با عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل ناگذر یکی است، مثلاً، «کاوه آش را خورد» (گذرا) و «کاوه خورد» (ناگذر)، که باز تنها تفاوت در این است که در دومی مشخص نیست چه خورده شد. در مقابل، در فارسی تعدادی از فعل‌ها کُنایی هستند به شکلی که می‌توان فعل را در دو جمله به گونه‌ای به کار برد که نقش فاعل تغییر کند. به عنوان مثال، «کاوه آش را پخت» (گذرا) و «آش پخت» (ناگذر).
جمله (منطق ریاضی)
به مجموعه‌ای از جمله‌ها یک نظریه گفته می‌شود؛ از این رو جمله‌های منفرد را می‌توان قضیه نامید. برای آنکه به خوبی، درستی یا (نادرستی) یک جمله را ارزیابی کرد، باید ارجاعی به تفسیر برای یک نظریه ایجاد کرد. برای نظریه مرتبه اول، معمولاً تفسیرها ساختار نامیده می‌شوند. اگر یک ساختار یا تفسیر داده شده باشد، یک جمله یک مقدار درستی ثابت خواهد داشت. یک نظریه موقعی برآورده‌پذیر است که امکان ارائه یک تفسیر موجود باشد، که در آن تفسیر، همه جمله‌ها مقدار «درست» دارند. مطالعه الگوریتم‌ها برای کشف خودکار تفسیر نظریه‌ها، که همه «جمله‌های درست» را تحویل می‌دهد، مسئله «نظریه‌ها به پیمانه برآورده‌پذیری» نامیده می‌شود.