پایگاه داده
"پایگاه داده" به مجموعه‌ای از داده‌های مرتبط، ساختار مند یا سازمان‌یافته گفته می‌شود که دسترسی به این اطلاعات معمولاً از طریق "سیستم مدیریت پایگاه داده" یا (DBMS) صورت می‌گیرد. "سیستم مدیریت پایگاه داده" متشکل از مجموعهٔ یکپارچه از نرم‌افزارهای رایانه‌ای است که به کاربران اجازه می‌دهد تا با یک یا چند پایگاه داده ارتباط یافته و به اطلاعات موجود در پایگاه داده دسترسی یابند؛ هرچند که این دسترسی کامل بوده یا در صورت وجود محدودیت به بخشی از اطلاعات دسترسی پیدا کنند. DBMS عملکردهای مختلفی را برای ورود، ذخیره‌سازی و بازیابی مقادیر زیادی از اطلاعات فراهم و راه‌های متنوعی برای مدیریت چگونگی سازمان یابی اطلاعات ارائه می‌کند. از آنجا که بین "پایگاه داده" و "سیستم مدیریت پایگاه داده" قرابت بسیاری وجود دارد بعضی اوقات اصطلاح پایگاه داده برای اشاره به هر دو بکار می‌رود.
پایگاه داده بلادرنگ
هدف از برنامه ریزی زمانبدی ها و مهلت ها به روز کردن تراکنش ها و تضمین برای تکمیل آن ها قبل از مهلت شان به طوری که حجم کار حداقل باشد است. با پایگاه داده های بلادرنگ بزرگ، توابع بافر می تواند به شدت به بهبود عملکرد کمک کند. یک بافر بخشی از پایگاه داده است که در حافظه اصلی ذخیره می شود تا زمان پاسخ تراکنش را کاهش دهد. برای کاهش تراکنش های ورودی و خروجی دیسک، تعداد مشخصی از بافر ها باید اختصاص داده شود. گاهی اوقات چندین نسخه در بافرها ذخیره می‌شوند، زمانی که داده های مورد نیاز تراکنش در حال حاضر در حال استفاده هستند. در ادامه، پایگاه داده دارای اطلاعاتی است که به آن اضافه شده است. استراتژی های مختلفی برای اختصاص بافرها وجود دارد، و باید بین داشتن حجم زیادی از حافظه و داشتن تمام اطلاعات روی بافرها تعادل ایجاد کرد. هدف کاهش و حذف زمان جستجو و توزیع منابع بین فریم های بافر به منظور دسترسی سریعتر به داده است. مدیریت کننده بافر می تواند در صورت نیاز مقدار بیشتری حافظه به بافر اختصاص دهد تا زمان پاسخ را بهبود بخشد. مدیر بافر حتی می‌تواند تعیین کند که آیا که باید آن تراکنش را پیش ببرد. به طور کل بافر کردن می تواند سرعت سیستم های بلادرنگ را بهبود بخشد.