شبکه قرآن
شبکهٔ قرآن و معارف سیمای جمهوری اسلامی ایران در ۲۱ آذر ۱۳۷۹ آغاز به کار کرد. پیش از افتتاح رسمی آن از سال ۱۳۷۸ برنامهٔ خود را آغاز نمود. بدین صورت که هر شب یک ساعت بعد از خبر ۲۲:۳۰ شبکهٔ دو از ساعت حدود ۲۳ تا ۲۴ با عنوان سیمای قرآن از شبکهٔ دو سیما به تهیه‌کنندگی علی اکرمی پخش می‌شد. بعد از یکسال این برنامه به پس از اذان ظهر انتقال یافت و مدت ۲ سال با عنوان سیمای نور به این نحو ادامه داشت. پس از آن تا زمان پخش سراسری شبکه، برنامه های شبکهٔ قرآن به مدت ۵ ساعت از ساعت ۶ الی ۱۱ روی فرکانس شبکهٔ چهار پخش می‌شد. در روز ۵ آبان ۱۳۹۹ لوگوی شبکهٔ قرآن و معارف بعد از ۲۱ سال تغییر کرد.
قرآن
این کار در سال ۳۲۲ ه‍.ق توسط خلیفه المقتدر سازماندهی شد و بالاخره انجام گرفت. شجاع الدین شفا در کتاب «پس از ۱۴۰۰ سال» در صفحه ۱۰۱ می‌نویسد: «در قرن چهارم هجری ابن مجاهد، یکی از فقهای بزرگ بغداد، به اتکاء حدیثی از پیامبر نظر داد که قرآن در هفت قرائت وحی شده‌است و هرچه جز آن باشد مخدوش است، و این نظر مورد تأیید دستگاه خلافت نیز قرار گرفت. بدین ترتیب هفت قرائت مختلف از قرآن که هرکدام از آن‌ها به یکی از فقهای بزرگ قرون اول و دوم هجری در شهرهای مهم جهان اسلام ارتباط داده می‌شد در سال ۳۲۲ هجری توسط خلیفه المقتدر به رسمیت شناخته شد. بعد از آن در دو مرحله متوالی سه و چهار قرائت دیگر بر آن‌ها اضافه شد، به‌طوری‌که سرانجام شمار قرائت‌های مجاز قرآن به چهارده رسید (که حافظ در غزلی که انتساب آن بدو مورد تردید است، مدعی از بردانستن همه آن‌ها شده‌است).