مهستی
افتخار دَدِه‌بالا (۲۵ آبان ۱۳۲۵ – ۴ تیر ۱۳۸۶) که با نام هنری مهستی شناخته می‌شود، خوانندهٔ موسیقی سنتی و پاپ ایرانی بود که بیش از چهار دهه فعالیت داشت. از او با نام‌هایی چون «بانوی آواز گل‌ها و دل‌ها و بانوی حنجره طلا » یاد می‌شود. مهستی دارای گسترهٔ صوتی متزوسوپرانو بود. وی کمی پیش از انقلاب از ایران خارج شد، ابتدا به بریتانیا و سپس برای همیشه به ایالات متحده رفت و تا زمان مرگ در آن کشور زندگی می‌کرد. بیشتر آثاری که او پس از انقلاب اجرا کرد در قالب ترانه‌های پاپ، سنتی و مردمی هستند. مهستی خواهر کوچک‌تر هایده، خوانندهٔ ایرانی بود.
مهین دیهیم
مهین دیهیم با نام اصلی مهین رجایی در سال ۱۳۰۴ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. وی تحصیلات متوسطه را تا کلاس سوم ادامه داد و بیست سال بیش تر نداشت که برای نخستین بار در نمایش «"تاجر ونیزی"» در تئاتر فرهنگ بازی کرد. در تئاتر دهقان در نمایش «"زورق بی صاحب"»، در تئاتر فردوسی در نمایش «"شعله"» و در تئاتر تهران در نمایش «"نی نی کوچولو"» بازی کرد. در ۱۳۳۱ در نخستین فیلم سینمایی اش «"اشتباه"» (منصور مبینی) ظاهر شد. در همین سال در فیلم دیگری به نام «"گرداب"» (حسن خردمند) بازی کرد، اما با فیلم «"بی‌پناه"» (گرجی عبادیا) به شهرت رسید. او علاوه بر شیوهٔ بازیگری، به خاطر صدای گرم و پرطنینش به سر آمد بازیگران زن دوران خود تبدیل شد و برای بازی در نمایش‌های رادیویی دعوت شد و در ۱۳۳۵ به رادیو رفت. بعدها در برنامه‌های «"شما و رادیو"» در صبح‌های جمعه و همچنین در «"جمعه بازار"» و «"رادیو تعطیلی"» فعالیت خود را گسترش داد. همچنین او از اولین نسل گویندگان دوبلاژ ایران بود که فعالیتهایش را در زمینه دوبله تا چند دهه و با موفقیت ادامه داد. پس از بی‌پناه در سه فیلم دیگر گرجی عبادیا، «"دست تقدیر"»، «"فرشته فراری"» و «"دختر ساری"» بازی کرد. در دههٔ ۱۳۴۰ دیهیم به تدریج از سینما فاصله گرفت و فقط نقش‌های کوچکی بازی کرد و آخرین فیلم او در این دهه «"آلونک"» (ماردوک الخاص. ۱۳۴۷) بود. بعدها به دعوت بهرام بیضایی نقش کوتاهی در چریکه تارا بر عهده گرفت. دیهیم پس از انقلاب ۵۷ عمدهٔ فعالیتش را در رادیو متمرکز کرد و در مجموعه‌هایی چون «"مثل یک گل بهار"»، «"پاییز عشق"» و «"آرایشگاه زیبا"» بازی کرد. بیماری دیابت در سال‌های اخیر، تقریباً خانه‌نشین اش کرده بود. وی در ۸ مهر ۱۳۸۰ درگذشت.