معماری نوسنگی و مس‌سنگی در ایران
در اواخر عصر نوسنگی، سیَلْک در جنوب غربی کاشان به مهم‌ترین سکونت‌گاه فلات مرکزی ایران تبدیل شد. سیلک از دو تپه با فاصلهٔ ۶۰۰ متر تشکیل شده که تپهٔ شمالی در هزارهٔ ۵ و ۶ پیش‌ازمیلاد در دو دورهٔ مختلف و تپهٔ جنوبی در هزارهٔ ۴ پیش‌ازمیلاد تا ۲۸۰۰ سال پیش (عصر برنز) مسکون بوده‌است. در دورهٔ اول تپهٔ شمالی (۸٫۲۰۰ تا ۷٫۵۰۰ سال پیش)، بناهای گلی بدون پی‌ریزی با دیوارهای چینه‌ای با ضخامت‌های مختلف از گل ساخته‌شده بودند. مرده‌ها در کف اتاق یافت شده‌اند که به حالت خمیده و عموماً در جهت شرقی-غربی دفن می‌شده‌اند. به نظر می‌رسد ساکنان آغازین سیلک شکارچی-گردآورندگانی بودند که به تدریج به کشاورزی و دامداری و یکجانشینی روی آوردند.
تپه باستانی منجوق تپه سیراب
واقع در شمال غربی امامزاده موسی شهرک هیو از توابع شهرستان ساوجبلاغ.شامل سفال‌های شکسته در سر قبر از نوع بدون لعاب و لعابدار سفید، آبی، لاجوردی. در نزدیکی قبرستان تپه ای به نام منجوق تپه وجود دارد که شامل قطعات و مهره‌های سفالی و خمیر شیشه مربوط به دوران تاریخی و قبل تاریخ است. احتمال میرود این محوطه باستانی زمانی پوشیده از جنگل بوده که امروزه تخریب گردیده است.