حضور مطلق
حضور مطلق خداوند از سوی سیستم‌های مذهبی مختلف، به طرایق متفاوتی متصور شده‌ است. در باورهای یکتاپرستی مانند مسیحیت، یهودیت و اسلام، خدا و جهان از یکدیگر جدا هستند. اما خدا در همه‌جا حضور دارد. در باورهای همه‌خدایی، خدا و جهان یکی هستند. در باورهای خدافراگیردانی، خدا جهان را فرا گرفته‌است، اما در فراتر از آن در زمان و فضا گسترش یافته‌است.
خدا در مسیحیت
آگوستین هیپو، توماس آکویناس و سایرین، خدا را با اصطلاح لاتینی "ipsum esse" که می‌توان آنرا «موجودیت خود» ترجمه کرد، تعریف کرده‌اند. واجب‌الوجود بودن خدا، باعث می‌شود که خدای مسیحیت به «یک موجود» تبدیل نشود، بلکه «موجودیت خودی» شده که می‌تواند با اصطلاحاتی همچون «ذاتی که برای موجودیت، اتکا به هیچ چیز خارجی ندارد» یا «ذاتی که همه چیز برای موجودیت به او نیاز دارند» آن را توضیح داد.