پیشینه کشاورزی در ایران
در دورهٔ رضاشاه، پا به پای پیشرفت‌های صنعتی، اجرای برنامه‌های گسترش بخش کشاورزی و دامداری ایران نیز انجام شد. کشاورزی سنتی ایران، برای نخستین‌بار مکانیزه شد و اصول کار وارد آن شد. هرچند که مکانیزه‌شدن کشاورزی، در دورهٔ نخست سراسری نبود و تنها در نقاطی خاص روی داده‌است. شبکه‌های آبیاری، بندها و مهارسازی آب، کمک کرد تا سطح کشاورزی در همهٔ نقاط این کشور، به ویژه در استان‌های آذربایجان، خراسان، کردستان، کرمانشاه، گرگان، گیلان، مازندران و اطراف تهران تا چندین برابر افزایش یابد. با استخدام کارشناس‌هایی خارجی و خرید ماشین‌آلات کشاورزی، تولید محصولات وابسته در ایران، بیشتر و بهتر گردید.
ولم
محصولاتی که با این ناحیه و شرایط آب و هوایی آن سازگار است عبارتند از: گندم، جو، لوبیا یا دانه روغنی(سویا)، شالی، ارزن(گرس)، باقلا، کُلزا و ... می‌باشد. یکی دیگر از منابع درآمد روستاییان دامپروری می‌باشد. موقعیت جغرافیایی و شرایط اقلیمی روستا ایجاب می‌کند تا مردم در کنار کشاورزی به دامپروری بپردازند. زمین‌های کشاورزی پس از برداشت محصول بهترین چراگاه برای دام‌ها می‌باشد همچنین چراگاههای طبیعی زیادی که قابل کشت نمی باشد هم برای چرای گاو، گوسفند و بز استفاده می‌شود. در سالهای اخیر به علت جلوگیری از ورود گاوها به جنگلها از اهمیت گاوداری کاسته شده‌است و هر خانواده تعداد اندکی گاو را در دامداری‌های خود به صورت دستی نگه می دارند.