قمرهای مشتری
ماه‌های مشتری سیاره غول‌آسای مشتری دارای ۷۹ قمر شناخته‌شده‌است. بر این اساس مشتری دارای بیشترین تعداد قمر با مدار به نسبت پایدار در منظومه شمسی است. بزرگ‌ترین و پرجرم‌ترین این قمرها چهار قمر گالیله‌ای هستند، که به صورت مجزا در سال ۱۶۱۰ میلادی توسط گالیلئو گالیله و زیمون ماریوس کشف شدند و برای بشر اولین اجرام کشف شده‌ای بودند که در مدار زمین یا خورشید قرار نداشتند. در اواخر قرن نوزدهم، تعدادی دیگر از قمرهای کوچک‌تر مشتری کشف شدند و بر روی آنها اسامی معشوقه‌ها، فتوحات و دختران خدای روم ژوپیتر یا معادل یونانی آن زئوس گذاشته شد. قمرهای گالیله‌ای با اختلاف پرجرم‌ترین اجرام در مدار مشتری هستند، در حالی که دیگر ۶۵ قمر این سیاره به همراه حلقه‌های آن با یکدیگر ۰٫۰۰۳٪ از کل جرم مداری این سیاره را تشکیل می‌دهند.
قمرهای مریخ
هر دوی قمرها کشندی قفل شده هستند. همواره چهرهٔ یکسانی به سمت بهرام ارائه می‌دهند. از آنجایی که فوبوس بهرام را سریع‌تر از چرخش سیارهٔ خودش دور می‌زند، نیروهای کشندی کمتر هستند اما به‌طور پیوسته و یکنواخت شعاع مداری‌اش کاهش می‌یابد. به عبارت دیگر در آینده، وقتی که فوبوس به اندازهٔ کافی به بهرام نزدیک می‌شود (نگاه کنید به حد روش)، فوبوس توسط این نیروهای کشندی خرد خواهد شد. چندین حفره به ردیف شده روی سطح بهرام وجود دارد که، به ذهن خطور می‌کند ممکن است قمرهای کوچک دیگری باشند که به سرنوشت در انتظار فوبوس تن داده‌اند.