آمنیوسنتز
آمنیوسنتز یا آزمایش مایع آمنیوتیک (به انگلیسی: Amniocentesis) یک تکنیک پزشکی تشخیص قبل از تولد می‌باشد که در طی آن مقدار کمی از مایع آمنیون نمونه‌برداری شده و مورد بررسی ژنتیکی قرار می‌گیرد. این شیوه معمولاً در سه‌ماههٔ دوم بارداری انجام می‌گیرد. آمنیوسنتز یکی از رایج‌ترین روش‌های تهاجمی تشخیص پیش از تولد در سه‌ماهٔ دوم بارداری است. آمنیوسنتز برای همه مادران باردار توصیه نمی‌شود بلکه تنها در مادرانی انجام می‌گیرد که سن آنان بالای ۳۵ سال باشد یا در بررسی غربالگری سندرم داون یا شیوه‌های دیگر غربالگری در زمره بارداری‌های پر خطر طبقه‌بندی شده باشند. آمنیوسنتز علاوه بر بررسی از نظر سندرم داون و اختلالات کروموزومی و عفونت در جنین، به منظور تعیین وضعیت جنین از نظر ابتلا به سایر بیماری‌های ژنتیکی نیز کاربرد دارد. در این موارد می‌بایست وضعیت ژنتیکی خانواده و افراد مبتلا از قبل تعیین شده‌باشد. از جمله علل مهم برای انجام آمنیوسنتز می‌توان به
بیوفیزیکال پروفایل
بیوفیزیکال پروفایل جنین یا تست BPP (به انگلیسی: Biophysical profile) یکی دیگر از سونوگرافی های بارداری برای ارزیابی سلامت جنین می باشد. در واقع این سونوگرافی تلفیق تست بدون استرس با ارزیابی مقدار مایع آمنیوتیک است. اگر جنین با تست بدون استرس واکنش مناسبی نشان دهد و سطح مایع آمنیوتیک کافی باشد، به احتمال زیاد نیازی به انجام پروفایل بیوفیزیکال نیست. به طور معمول این تست برای خانم های بارداری که در معرض بارداری های پرخطر، سقط جنین، کاهش حرکت جنین و زایمان زودرس هستند، انجام می‌شود. این آزمایش معمولاً بعد از هفته ۳۲ و گاهی طبق صلاح دید پزشک زودتر و بعد از هفته ۲۴ بارداری نیز تجویز می‌شود. اگر از موعد زایمان گذشته باشد، پزشک برای بررسی وضعیت جنین در رحم این تست را درخواست می‌کند.