سیکلوپنتامین
این دارو باعث تحریک رها شدن نوروترانسمیترهای کاته کولامینی، شامل نوراپی نفرین (نورآدرنالین), اپی نفرین (آدرنالین) و دوپامین می‌شود. اثرگذاری این دارو بر روی نوراپی نفرین و اپی نفرین، مسئول نقش ضداحتقانی آن است. از آنجایی که این دارو هر سه نوروترانسمیتر بالا را تحت تأثیر قرار می‌دهد، گاه باعث بروز ویژگی‌های تحریکی می‌شود.
آسم
در سال ۱۸۷۳، یکی از اولین مقالات در طب مدرن در مورد این موضوع کوشید پاتوفیزیولوژی این بیماری را شرح دهد، در حالی که مقاله‌ای در سال ۱۸۷۲ به این نتیجه رسید بود که آسم را می‌توان با مالیدن روغن کلروفرم به سینه درمان کرد. درمان پزشکی در دهه ۱۸۸۰، شامل استفاده از دوز وریدی دارویی به نام پیلوکارپین بود. در سال ۱۸۸۶، اف. اچ. باسورث در خصوص ارتباط بین آسم و تب یونجه نظریه‌پردازی کرد. اپی‌نفرین برای اولین بار در سال ۱۹۰۵ در درمان آسم به‌کار گرفته شد. شروع استفاده از کورتیکواستروئیدهای خوراکی برای این بیماری در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد، اما کورتیکواستروئیدها استنشاقی و آگونیست‌های انتخابی کوتاه اثر بتا در دهه ۱۹۶۰ کاربرد گسترده‌ای پیدا کرد.