موش آزمایشگاهی
بیشتر موش‌های آزمایشگاهی، ترکیبی از زیرگونه‌های مختلف هستند. موش‌های آزمایشگاهی می‌توانند تنوعی از رنگ‌های پوششی، از جمله agouti، سیاه و زال داشته باشند. بسیاری (اما نه همه ی) نژادهای آزمایشگاهی inbred هستند. نژادهای مختلف با ترکیب‌های خاصی از رقم – حرف شناسایی می‌شوند؛ برای مثال C57BL/6 و BALB/c.. اولین نژادهای inbred این چنینی در سال ۱۹۰۹ توسط Clarence Cook Little که در ترویج موش به عنوان یک ارگانیسم آزمایشگاهی تأثیرگذار بود، تولید شدند. در سال ۲۰۱۱، حدود ۸۳٪ از جوندگان آزمایشگاهی در ایالات متحده، موش‌های آزمایشگاهی C57BL / 6 بودند.
موش خانگی
موش خانگی جونده‌ای کوچک است که از پرشمارترین انواع پستانداران محسوب می‌شود که هرچند جانوری وحشی است اما بیشتر در کنار انسان‌ها زندگی می‌کند. این حیوان پوزه دراز، دم بلند و دارای مو، گوش‌های گرد و کوچک و دست و پاهای کوتاهی دارد. طول بدن آن ۷.۵ تا ۱۰ سانتیمتر، طول دم ۵ تا ۱۰ سانتیمتر و وزن بدن آن ۱۰ تا ۲۵ گرم است. موش های خانگی گاهی به عنوان حیوان خانگی نگهداری می شوند. همچنین این جانور یکی از مهم ترین حیوانات آزمایشگاهی بوده و به عنوان یکی از گونه های مدل در پزشکی و زیست شناسی مورد توجه و استفاده است.