فعل کنایی
در پارسی، پاره‌ای از فعل‌های گذرا می‌توانند بدون ذکر مفعول به کار بروند، در حالی که حتی در چنین شرایطی دستورنویسان زبان فارسی معمولاً آن را گذرا حساب کرده‌اند، با این تفاوت که این عده «چیزی» و «کسی» را مفعول می‌دانند، در حقیقت آنها معتقدند که مفعول جمله ذکر نشده است. با این حال چنانچه این نوع کاربرد را ناگذر در نظر بگیریم بنا بر این اصل که ملاک گذرا بودن عمل و نقش فاعل نیست بلکه نیازمندی جمله به مفعول است، می‌توان گفت که بیشتر فعل‌های گذرا می‌توانند به صورت ناگذر به کار بروند، اما عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل گذرا با عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل ناگذر یکی است، مثلاً، «کاوه آش را خورد» (گذرا) و «کاوه خورد» (ناگذر)، که باز تنها تفاوت در این است که در دومی مشخص نیست چه خورده شد. در مقابل، در فارسی تعدادی از فعل‌ها کُنایی هستند به شکلی که می‌توان فعل را در دو جمله به گونه‌ای به کار برد که نقش فاعل تغییر کند. به عنوان مثال، «کاوه آش را پخت» (گذرا) و «آش پخت» (ناگذر).
دوز (بیوشیمی)
دوز، کمیت اندازه گیری شده‌ای (برحسب یکای تعریف شده‌ای) از یک دارو، ماده مغذی یا بیماری‌زاییست که تحویل داده می شود. هرچه مقدار تحویل داده شده بیشتر باشد، دوز تحویلی نیز بیشتر است. اصطلاح "دوز" را اغلب برای ترکیبات دارویی به کار می برند. این اصطلاح را معمولاً برای مقادیر مصرفی یک دارو یا عامل درمانی به کار می برند، اما ممکن است از آن برای توصیف معرفی هرنوع ماده به بدن نیز استفاده شود. در بحث تغذیه، ازین اصطلاح برای توصیف میزان مصرف مواد غذایی در رژیم، وعده‌ها و مکمل‌های غذایی یک فرد نیز استفاده می شود. در مورد عوامل باکتریایی یا ویروسی، اصطلاح دوز، اغلب برای توصیف مقادیر بیماری‌زای مورد نیاز برای آلوده کردن آن میزبان اشاره دارد. برای اطلاع در مورد دوز مواد سمی، مقاله سم‌شناسی را ببینید. برای اطلاع در مورد مصرف زیاد از حد عوامل دارویی، بحث اوردوز را ببینید.