کشاورزی در ایران
نزدیک به یک‌سوم زمین‌های ایران، قابلیت کشاورزی را دارند، اما به دلیل خاک نامرغوب و نامناسب بودن پخش آب در بیشتر نواحی، تنها در ۱۲٪ از سرزمین ایران کشاورزی انجام می‌شود. اما کمتر از یک‌سوم از زمین‌های کشاورزی آبیاری می‌شود و در دیگر موارد، دیم‌کاری می‌شود. دشت آبرفتی (جلگه) رودخانه سفیدرود در شمال و دشت مغان در شمال‌غرب و دشت (جلگه) رودهای کارون، دز و کرخه در خوزستان دارای گستره خاک حاصلخیزتری در برابر دیگر پهنه‌های کشاورزی در ایران به‌شمار می‌روند.
کشاورزی گسترده
کشاورزی گسترده اغلب به پرورش گوسفند و گاو در مناطق کم بهره‌وری و غیرحاصلخیز اشاره دارد، اما همچنین می‌تواند به کشت‌هایی که در مناطق وسیعی انجام می‌شوند مانند گندم و جو، دانه‌های روغنی و دیگر غلات اشاره داشته‌باشد. در این‌مناطق با توجه فقر خاک، بازده هر هکتار بسیار پایین است اما مسطح‌بودن زمین و بزرگی کشتزار به معنای تولید بالا به‌نسبت نیروی انسانی مورد استفاده می‌باشد. دامداری عشایری یک نمونه افراطی از کشاورزی گسترده است که در آن دامداران دام‌های خود را برای استفاده از علوفه فصلی در مناطق مختلف به حرکت درمی‌آورند.