نارنجک تفنگی
نارنجک تفنگی گلوله ای است شبیه گلوله آر پی جی که به وسیله تفنگ و غالباً با سلاح ژ-۳ به سمت هدف پرتاب می‌شود. این گلوله به وسیله گازی که فشنگ گازی (و نه مشقی) ایجاد می‌کند به سمت نقطه مورد نظر هدایت می‌شود. خرج گود و خرج ضمیمه از اجزای مهم نارنجک تفنگی می‌باشند که در جلوی سر نارنجک قطعه ای قرار دارد که هنگام برخورد سر نارنجک با هدف خرج احتراق مشتعل می‌شود. نارنجک تفنگی مجهز به یک فنر نازنک است که عمل نشانه‌گیری را دقیق تر می‌کند و برای تیراندازی به سمت اهداف مختلف در سازه‌های ۵۰، ۷۵ و ۱۰۰ متری به کار می‌رود.
آرپی‌جی-۷
بعد از ضربه‌زدن سوزن بر روی چاشنی، خرج باروتی پرتاب به کار افتاده و با تولید گازهایی که در نتیجه اشتعال باروت سریع‌سوز خرج پرتاب تولید می‌گردد. راکت با سرعت اولیه ۱۲۰ متر در ثانیه به بیرون از راکت انداز پرتاب می‌شود. پس از خارج‌شدن راکت از لوله راکت‌انداز پرّه‌های دم راکت باز شده و با ایجاد حرکت دورانی موجب تثبیت حرکت راکت می‌گردد. پس از پرتاب ماسوره خرج پرواز به صورت خودکار فعّال شده و در فاصله‌ای که برای تیرانداز بی‌خطر باشد خرج پرواز را به کار می‌اندازد. در نتیجه خروج گازهای خرج پرواز سرعت راکت افزایش یافته و به حدود ۳۰۰ متر در ثانیه می‌رسد. در لحظه اصابت به هدف، ماسورهٔ راکت موجب تولید الکتریسیته شده و خرج نفوذکننده را فعّال می‌نماید سپس موجب انفجار خرج تخریب می‌گردد.