سوارکاری
سوارکاری از ورزش‌هایی است که در چند دههٔ اخیر مورد توجه خاصی قرار گرفته‌است؛ با این وجود سابقه‌ای طولانی داشته‌است و می‌توان آن را از کهن‌ترین ورزش‌ها به‌شمار آورد. این ورزش امروزه نه تنها به عنوان یک رقابت سالم و مفید، بلکه به عنوان سرگرمی و به منظور گذراندن اوقات فراغت مورد توجه قرار گرفته‌است، و با این که نسبت به بسیاری از ورزش‌ها پرهزینه به نظر می‌رسد، هر ساله تعداد بیشتری طرفدار به سوی خود جلب می‌کند.
رینینگ
ابزار و سبک این نوع سوارکاری جهت استفاده برای کابوی‌های غرب ایالات متحده آمریکا تغییر و توسعه یافته‌است. از آنجایی که کابوی‌های غرب آمریکا نیاز داشتند تا در مناطق سنگی و زمین‌های سخت برای ساعت‌های طولانی بر روی زین باشند یا گاهی اوقات احتیاج به استفاده از کمند برای بستن گاوها بوده‌است، این سبک گسترش پیدا کرده‌است.به دلیل ضرورت استفاده از یکدست برای سواری در زمان استفاده از کمند، اسب‌های رینینگ به طناب‌های دور گردن عادت دارند. رینینگ آزاد به اسب و سوارکار هر تیم اجازه میدهد تا یک سری حرکات رینینگ را در اجرای خود به همراه یک قطعه موسیقی بگنجانند.رینینگ مشابه رقابتهای درساژ آزاد است اما با عناصر انسانی مشابه اسکیت نمایشی است.مطابق با قوانین فدراسیون ملی رینینگ آمریکا (مخفف:ان آر اچ) راندن اسب با دو دست و هم با یک دست و حتی بدون دست مجاز است.