کرو دراگون دمو-۲
کرو دراگون دمو-۲ () یا به صورت رسمی اسپیس‌اکس دمو-۲ نخستین پرواز فضایی سرنشین دار فضاپیمای دراگن ۲ است که فضانوردان را بعد از حدود یک دهه از خاک آمریکا و با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی رساند. مقامات ناسا بعد از پرتاب اس‌تی‌اس-۱۳۵ در سال ۲۰۱۱ و بازنشسته شدن شاتل‌های فضایی بعد از حدود ۳۰ سال خدمت به دلایل عمده‌ای مانند هزینه‌های عملیاتی بسیار بالا، ایمنی کمتر شاتل‌ها و از دست رفتن تعدادی از فضانوردان ناسا در گذشته و همچنین تغییر ماهیت مأموریت‌های فضایی و عدم نیاز به پرتاب تعداد زیادی از فضانوردان در طول یک مأموریت به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی، تصمیم گرفتند فضانوردان خود را از طریق فضاپیماهای روسی سایوز و صرف هزینه‌ای در حدود ۸۰ میلیون دلار برای هر صندلی به فضا پرتاب کنند. اما با پرتاب دمو ۲ این رقم به نصف کاهش یافت. همچنین دمو ۲، بعد از اس‌تی‌اس-۴ در سال ۱۹۸۲ اولین مأموریت دونفره ناسا می‌باشد. کرو دراگون دمو ۲ نخستین پروژه پرتاب خدمهٔ آمریکایی توسط کپسول فضایی از زمان پروژه آزمایشی آپولو–سایوز است.
برنامه فضایی سایوز
سایوز بعد از پروژه‌های وستوک و وسخود سومین برنامه فضایی سرنشین‌دار سازمان فضایی شوروی می‌باشد که در ابتدا با هدف فرود فضانوردان روسی بر سطح ماه طراحی شده بود. مدیریت مأموریت‌های سایوز هم‌اکنون بر عهده سازمان فضایی روسیه قرار دارد. پرتاب فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی فضایی حدفاصل آخرین پرواز شاتل فضایی آتلانتیس در مأموریت اس‌تی‌اس-۱۳۵ تا پرتاب کرو دراگون ۲ توسط فضاپیماهای سایوز انجام می‌شد. موشک‌های پرتاب سایوز و فضاپیماهای سایوز از زمان شروع به کار این پروژه تاکنون چندین بار مورد بازبینی قرار گرفته و بهینه شده‌اند. همچنین فضاپیماهای زوند، فضاپیمای ترابری پروگرس و فضاپیمای چینی ژنژو نیز بر مبنای فضاپیمای سایوز توسعه یافته‌اند.