فعل کنایی
در پارسی، پاره‌ای از فعل‌های گذرا می‌توانند بدون ذکر مفعول به کار بروند، در حالی که حتی در چنین شرایطی دستورنویسان زبان فارسی معمولاً آن را گذرا حساب کرده‌اند، با این تفاوت که این عده «چیزی» و «کسی» را مفعول می‌دانند، در حقیقت آنها معتقدند که مفعول جمله ذکر نشده است. با این حال چنانچه این نوع کاربرد را ناگذر در نظر بگیریم بنا بر این اصل که ملاک گذرا بودن عمل و نقش فاعل نیست بلکه نیازمندی جمله به مفعول است، می‌توان گفت که بیشتر فعل‌های گذرا می‌توانند به صورت ناگذر به کار بروند، اما عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل گذرا با عمل و نقش فاعل در جمله شامل فعل ناگذر یکی است، مثلاً، «کاوه آش را خورد» (گذرا) و «کاوه خورد» (ناگذر)، که باز تنها تفاوت در این است که در دومی مشخص نیست چه خورده شد. در مقابل، در فارسی تعدادی از فعل‌ها کُنایی هستند به شکلی که می‌توان فعل را در دو جمله به گونه‌ای به کار برد که نقش فاعل تغییر کند. به عنوان مثال، «کاوه آش را پخت» (گذرا) و «آش پخت» (ناگذر).
چینگ چونگ
اصطلاح «چینگ چونگ» بر اساس نحوه شنیده شدن چینی برای کسانی است که به آن صحبت نمی‌کنند. «چ» منعکس کننده فراوانی نسبی از انسایشهای بی واک تیغه ای در چینی (شش تا در چینی ماندارین: به ترتیب در پینیین , و ) در حالیکه انگلیسی فقط یکی: دارد. «نگ» منعکس کننده معمول بودن بیشتر همخوان‌های خیشومی در هسته پایانهٔ هجاها در بسیاری از گونه‌های چینی است. به عنوان مثال، ماندارین تنها اجازه می‌دهد یا (نوشته شده در زبان انگلیسی و در لاتین نویسی زبان چینی) در هسته پایانهٔ هجا باشند. هجایی با این شکل 中 "ژونگ"، اولین هجا از 中国"ژونگ گوئو" به معنی «چین» است.