مدارگزینی
در سوئیچینگ مدار، یک مسیر و پهنای‌باند اختصاصی مربوط به آن از مبدأ به مقصد رزرو می‌شود و باعث می‌شود سوئیچینگ مدار نسبتاً ناکارآمد است تا هنگامی که ظرفیت مدار رزرو شده باشد یا نه اتصالات به صورت متداوم در حال استفاده شدن هستند. سوئیچینگ مدار با سوئیچینگ پیام و سوئیچینگ بسته در کاملاً متفاوت است و در تضاد است. هر دوی این روش‌ها می‌توانند از پهنای‌باند شبکه موجود بین نشست‌های ارتباطی متعدد تحت شرایط معمول در شبکه‌های ارتباطی داده استفاده بهتر و بهینه تری بگیرند.
دروازه آرایه
یک مدار کاربردی باید روی یک آرایه دروازه که به اندازه کافی دروازه یا گیت، سیم‌کشی (Wiring) و پایه‌های ورودی-خروجی (I/O) دارد ساخته شود. از آنجا که نیازمندی‌ها متفاوت است، آرایه‌های دروازه معمولاً در قالب خانواده‌ها یا دسته‌های با اعضای بزرگتری که بیشتر از تمام منابع را دارند ارائه شده‌است، اما به نسبت گران‌تر هستند. در حالی که طراح نسبتاً به راحتی می‌تواند تعداد دروازه‌ها و پایه‌های ورودی-خروجی مورد نیاز را تعیین کند، مقدار گام‌های مسیریابی مورد نیاز ممکن است به‌طور قابل ملاحظه‌ای حتی در میان طرح با همان مقدار از منطق متفاوت باشد. (به عنوان مثال، یک crossbar switch یا سوئیچ ماتریسی نیاز به مسیریابی بسیار بیشتر از یک آرایه سیستولیک با همان تعداد گیت دارد) از آنجا که گام‌های مسیریابی استفاده نشده هزینه را، بدون ایجاد هیچگونه سودی، افزایش (و عملکرد را کاهش) می‌دهند، تولیدکنندگان آرایهٔ دروازه، تنها سعی در ارائه گام‌های (Track) لازم دارند؛ بنابراین بسیاری از طرح‌ها که از نظر دروازه و پایه‌های ورودی-خروجی مناسب است را می‌توان تعیین مسیر کرد. این به وسیلهٔ تخمین چیزهایی که از قانون اجاره (Rent's rule) یا به وسیلهٔ تجربیاتی که از طرح‌های موجود بدست می‌آید، تعیین می‌شود.