انجمن ماکس پلانک
انجمن ماکس پلانک که در ۲۶ فوریه ۱۹۴۸ توسط تعدادی از فیزیکدانان اتمی آلمان مانند ورنر هایزنبرگ و اتو هان تأسیس گردید، جایگزین انجمن قیصر ویلهلم برای توسعه علوم است، که در سال ۱۹۱۱ ایجاد شده بود. مؤسسه‌های ماکس پلانک در زمینه‌های علوم طبیعی به ویژه فیزیک، زیست‌شناسی، علوم انسانی و علوم اجتماعی به پژوهش‌های پایه می‌پردازند. انجمن ماکس پلانک با دانشگاه‌های مرتبط با خود دانشکده‌های پژوهشی ماکس پلانک (Max-Planck-Research-Schools) را بنا نهاده‌است (۱۶ دانشکده). محققین شاغل در موسسات انجمن ماکس پلانک تا به حال موفق به دریافت 22 جایزه نوبل شده‌اند. این تعداد جایزه نوبل توسط هیچ انجمن تحقیقاتی دیگر در دنیا دریافت نشده‌است.
انستیتوی فیزیک فرازمینی ماکس پلانک
"انستیتوی فیزیک فرازمینی ماکس پلانک" (MPE) پیش از این توسط بخش فیزیک فرازمینی در مؤسسهٔ ماکس پلانک برای فیزیک و اخترفیزیک تشکیل شده بود. این بخش را پروفسور ریمار لوست در ۲۳ اکتبر ۱۹۶۱ تأسیس کرد. یک تصویب‌نامهٔ انجمن ماکس پلانک در ۱۵ مه ۱۹۶۳ این بخش را به یک مؤسسهٔ فرعی از مؤسسهٔ فیزیک و اخترفیزیک ماکس پلانک تبدیل کرد. پروفسور لست به عنوان مدیر منصوب شد و مؤسسه با تصویبنامهٔ دیگری در انجمن در ۸ مارس ۱۹۹۱ سرانجام MPE را به عنوان یک مؤسسه مستقل درون Max-Planck-Gesellschaft تأسیس کرد. (MPE) به کاوش‌های تجربی و نظری در فضای خارج از زمین و همچنین پدیده‌های اخترفیزیکی اختصاص داده شده‌است.