خرس قهوه‌ای
با آن که قلمرو زیست خرس قهوه‌ای کاهش یافته و در بسیاری از مناطق منقرض شده‌است ولی همچنان در فهرست کمترین نگرانی آی‌یوسی‌ان باقی‌مانده و با جمعیت تقریبی ۲۰۰ هزار رأس خطر انقراض وی را تهدید نمی‌کند. بیشترین شمار خرس قهوه‌ای به ترتیب در روسیه، آمریکا (بیشتر در آلاسکا)، کانادا، منطقهٔ کارپات (به‌ویژه رومانی) و فنلاند، جائی‌که حیوان ملی این کشور نامیده می‌شود، سکونت دارند. البته سه زیرگونهٔ این گونه خرس یعنی خرس قهوه‌ای آفریقای شمالی (خرس اطلس)، کالیفرنیایی و مکزیکی در قرن نوزدهم و بیستم منقرض شدند و برخی از زیرگونه‌های جنوب آسیایی این حیوان نیز به شدت در خطر انقراض هستند. زیرگونه ای از خرس قهوه ای محدود شده در مرکز ایتالیا موسوم به خرس قهوه‌ای مارسیکایی وجود دارد که تعداد آن ها بین 50-60 فرد بوده و در خطر انقراض هستند.در ایران نیز در مناطق شمالی به ویژه مازندران این خرس زندگی می‌کند.
ستبرخروس نوک‌سیاه
ستبرخروس نوک‌سیاه، ستبرخروس شرقی، ستبرخروس سیبری، ستبرخروس خالدار، یا (در روسی) ستبرخروس سنگی ، یک گونه سیاه‌خروس بزرگ است که نزدیک به ستبرخروس اوراسیایی گسترده‌تر است. این یک گونه کم‌تحرک است که در جنگل‌های تایگای کاج اروپایی در شرق سیبری و همچنین بخش‌هایی از شمال مغولستان و چین زادآوری می‌کند. در غرب‌ترین پراکنش، ستبرخروس نوک‌سیاه به دورگه‌زایی با سنبرخروس غربی شناخته شده است. در مقایسه با پسرعموی غربی خود، ستبرخروس سیبری همچنین با زیستگاه باز سازگارتر است، زیرا جنگل‌های کاج اروپایی که در آن زندگی می کنند، معمولاً تراکم کمتری نسبت به سایر جوامع تایگا دارند. بنابراین، آنها تمایل دارند که از جنگل‌های مخروطی انبوه پرهیز کنند.