ارزیابی خطر خودکشی
حوادث اخیر زندگی برای خودکشی به منزله شتاب‌دهنده (کاتالیزور) عمل می‌نمایند. از دست رفتن روابط بین فردی و فقدان ثبات خانوادگی، سوگ و محرومیت، کاهش سطح روابط خانوادگی، خشونت خانگی از سوی شریک زندگی، جدایی و طلاق نیز از دیگر عوامل خطرزا برشمرده می‌شوند. همچنین بحران‌های اقتصادی، استرس معاش، بی‌کاری و کاهش سطح رفاه اقتصادی-اجتماعی از دیگر ماشه‌چکان‌های بحران خودکشی محسوب می‌شوند. همچنین گاهی برخی بیماری‌های مزمن مثل مبتلی شدن به ایدز و سرطان نیز ممکن است خطر اقدام به خودکشی را در فرد افزایش دهند. باید توجه داشت که استرس و هورمون‌های مربوط به آن در طول زمان موجب آسیب دیدن و از بین رفتن هیپوکامپوس در مغز می‌شود. هیپوکامپوس محل ذخیره حافظه مکانی، احساسی و اجتماعی است و در به کار اندازی حافظه موقعیتی نیز تأثیر دارد؛ بنابراین منطق و طرز فکر نادرست در رابطه با موقعیت‌ها و تصمیم‌گیری نادرست بر طبق حافظه موقعیتی می‌تواند خطر خودکشی را در فرد به شدت افزایش دهد. گفته می‌شود خود این تعجیل در تصمیم‌گیری نادرست سبب‌ساز استرس بیش‌تر می‌گردد.
خودکشی در کره جنوبی
برپایه پژوهشی، در کره جنوبی پس از خودکشی و مرگ مشاهیر، میزان خودکشی افزایش می‌یابد. این پژوهش مشخص کرد که سه مورد از یازده مورد خودکشی مشاهیر، بیش‌تر باعث افزایش نرخ خودکشی شده‌است. این کارا آن چنان قوی هست که تأثیر آن بر میزان نرخ خودکشی، مثل تأثیر بی‌کاری یا مشکلات روحی و روانی است. همچنین میزان پوشش رسانه‌ای این گونه خودکشی‌ها، به افزایش نرخ خودکشی و در پی‌آمد آن، خودکشی تقلیدی دامن می‌زند. برخی حتی عیناً همان روش خودکشی مشاهیر را برای خودکشی خود برمی‌گزینند. به‌طور مثال پس از خودکشی لی اون جو، بازیگر، به روش به دار آویختن و در سال ۲۰۰۵، عده بیش‌تری از این روش برای خودکشی استفاده کردند.