زبان چندکانونی
تا اوایل قرن بیستم، زبان فرانسوی در مناطق مختلف فرانسه در تلفظ و واژگان بسیار متغیر بود و در هر جا لهجه‌ها و گویش‌های اوییل با درجات متفاوت فهم متقابل وجود داشت. با این حال، سیاست‌های دولت باعث شد تا گویش پاریسی روش آموزش در مدارس باشد و سایر گویش‌ها، مانند نورمان، که از زبان‌های اسکاندیناوی تأثیر پذیرفته بود، نادیده گرفته شوند. هنوز اختلاف نظرهایی در مورد این واقعیت وجود دارد؛ مثلاً دولت آن‌ها را به عنوان زبان‌های فرانسه به رسمیت می‌شناسد، اما هیچ حمایت پولی از آن‌ها نمی‌کند و همچنین شورای قانون اساسی منشور اروپایی زبان‌های محلی یا اقلیت را تصویب نکرده‌است.
فرانتس بپ
چهار پژوهشگر شناخته‌شده در دانش زبان‌شناسی در آغاز سدهٔ نوزدهم، بوپ، راسک، گریم و هومبولت هستند. بوپ، راسک و گریم به‌عنوان بنیان‌گذاران زبان‌شناسی تاریخی به‌شمار می‌روند. مقایسهٔ صریح زبان‌های هندواروپایی با رساله‌ای که بوپ زبان‌شناس آلمانی در سال ۱۸۱۶ درباهٔ پی‌بندهای صرفی فعل در زبان‌های سانسکریت، یونانی، لاتین، فارسی، و آلمانی منتشر کرد آغاز شد. او تقریباً سی سال پس از مقالهٔ جونز، خویشاوندی میان زبان‌های یادشده را نشان داد.