تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
رشته‌داستان‌های تیرفینگ
رشته‌داستان‌های تیرفینگ به مجموعه افسانه‌هایی در اساطیر اسکاندیناوی گفته می‌شود که دربارهٔ شمشیر جادویی تیرفینگ گردآوری شده، و دو افسانه آن در ادای منظوم  و یک داستان در هروارار ساگا آمده‌است. این شمشیر به دست دو دورف به نام‌های دولین و دوالین برای پادشاه گارداریکی و نوهٔ شجاع اودین، اسوافرلامی درست شده بود. اسوافرلامی به قدری برای این کار عجله داشت که آن‌ها را در بیرون غار غافلگیر کرده و با استفاده از جادو از بازگشت آن‌ها به داخل جلوگیری کرد. سپس با تهدید جانشان، آن‌ها را مجبور به ساخت شمشیری کرد با دسته‌ای از جنس طلا، شمشیری که هیچگاه زنگ نزند، شمشیری که آهن را به مانند پارچه‌ای بشکافد و همیشه پیروزی به ارمغان آورد. دورف‌ها نیز با بی‌تمایلی ساخت شمشیر را در زمان تعیین شده به پایان رساندند. اما آن‌ها برای گرفتن انتقام شمشیر را نفرین کردند، شمشیر هر زمان که کشیده شود زندگی فردی را خواهد گرفت و بدین سبب سه عمل ناجوانمردانه نیز انجام خواهد شد و برای دارنده آن نیز مرگ را به ارمغان می‌آورد. پس از این ماجرا، شمشیر برای مدت زمانی طولانی نزد او باقی ماند و توسط آن به پیروزی‌های زیادی در جنگ‌‌ها و نبردهای تن به تن دست یافت. اسوافرلامی عاقبت در جنگی تن به تن بدست برزرکری به نام آرن‌گریم کشته شد و او نیز شمشیر را به پسرش آنگانتیر داد.