کامرون دیاز
دیاز در سن دیگو به دنیا آمد و در لانگ بیچ، کالیفرنیا بزرگ شد. او هنگام تحصیل در دبیرستان با الیت مدل قرارداد مدلینگ امضا کرد. او فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم "ماسک" (۱۹۹۴) آغاز کرد. او سپس برای نقش مکمل فیلم "عروسی بهترین دوست من" (۱۹۹۷) انتخاب شد و در پی آن در فیلم موفق "مری یه جوریه" (۱۹۹۸) ایفای نقش کرد. بازی در این فیلم باعث گسترش شهرت او شد و برایش نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر زن در موزیکال یا کمدی شد. او در سال ۱۹۹۹ برای بازی در درام ورزشی "هر یکشنبه کذایی" و فیلم فانتزی "جان مالکوویچ بودن" به‌عنوان بازیگری دراماتیک شهرت یافت و برای "جان مالکوویچ بودن" دومین بار نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد.
کلر دینز
بعد از لغو شدن مجموعهٔ "آنچه من زندگی می‌نامم"، دینز به سمت فیلم سوق پیدا کرد. وی در نقش الیزابت «بت» مارس را در سال ۱۹۹۴ بر عهده گرفت. این فیلم اقتباسی "زنان کوچک" نام داشت که دینز در این فیلم در کنار کیریستن دانست، وینونا رایدر، سامانتا ماتیس، ترینی آلوارادو، کریستین بیل، سوزان ساراندون و گابریل بیرن نقش‌آفرینی نمود. وی همچنین در نقش دخترِ هالی هانتر در "خانه‌ای برای تعطیلات" به کارگردانی جودی فاستر، نیز ظاهر شد. دینز در سال ۱۹۹۵، در فیلم "دوستت دارم، دوستت ندارم" در نقش مقابل ژن مورو و جود لا به بازی پرداخت. نقش‌آفرینی بعدی وی در "به جولیان در ۳۷ سالگی‌اش" در نقش راشل بود.