قرون وسطای میانه
ممالک اسکاندیناوی در شمال اروپا پیش از سال ۱۰۰۰ میلادی سازمان سیاسی و اداری چندانی نداشتند. اگرچه راهبان سال‌های پیشین و اوان سال ۸۲۶ به صورت مبلغان مذهبی به سرزمین‌های شمالی رفته بودند لکن تا نیمهٔ سدهٔ دهم و نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم پادشاهی‌های اسکاندیناوی ــ دانمارک، نروژ و سوئد ــ صاحب ساختار سیاسی ملموسی نشدند. در چنین زمانی مردم این سه قلمرو پادشاهی با تشویق شاهان خود که وجود کلیسای سازمان یافته را برای تشکیل کشور منسجم خویش ضروری می‌دیدند، به مسیحیت گرویدند. گرچه مذهب بت‌پرستی مخصوصاً در سوئد دوام آورد، با این حال تا سدهٔ دوازدهم عموماً مسیحیت پذیرفته شد اما دین مسیحیت نتوانست تمایلات جنگجویی اقوام اسکاندیناوی را از میان بردارد. نه‌تنها این سه پادشاهی در سده‌های یازدهم و دوازدهم با یکدیگر می‌جنگیدند بلکه خاندان‌های رقیب در هر سه کشور دائم بر سر تاج و تخت در حال ستیزه بودند. همچنین در این دوره طبقهٔ اشراف زمیندار هم ظاهر شد و رشد کرد.
اریک پیروزمند
ساکسو گراماتیکوس و آداموس برمنزیسف، داستان‌های ایسلندی و کتاب گستادانوروم اولین منابعی هستند که راجع به حکومت اریک پیروزمند بحث کرده‌اند. در یان منابع آمده‌است که او خواستار فتح و حکومت بر دانمارک بود. او در آنجا غسل تعمید کرد و به مسیحیت گروید اما هنگام بازگشت به سوئد دو باره به دین خود (چند خدایی) بازگشت. اما این منابع عاری از خطا نیستند و جامع‌ترین داستان‌ها بسیار جدید هستند.ساکسو گراماتیکوس نیز به سیاه‌نمایی در مورد اسون یکم (دانمارک) گرایش داشته و اطلاعات او می‌تواند مبالغه‌آمیز باشد. این مسلم است که دانمارک در این زمان قدرتمندترین کشور شمال اروپا بوده و و هیچ منبع دیگر یا نشانه باستانشناسی نشان نمی‌دهد که سوئد درصدد حاکمیت بر دانمارک بوده باشد و این سبب تردید در این اطلاعات می‌شود. این اظهار نظر در اوایل سالهای ۱۹۰۰ زیر سؤال برده شد.