مکینتاش پاور
اپل در ابتدا پردازنده‌هایی از جمله پردازنده‌های MIPS Technologies، سان و Acorn Computers (پردازنده‌های RISC معماری ARM آنها که در آیفون ۱۹۹۳ اپل نیوتون، آی پاد ۲۰۰۱ و ۲۰۰۷ آیفون ۲۰۰۷ مورد استفاده قرار می‌گیرند) و همچنین i860 اینتل را مورد بررسی قرار داد. مذاکرات با سان شامل این شرط بود که سان از رابط مکینتاش برای رایانه‌های اسپارک خود استفاده کند و در ازای آن اپل از پردازنده‌های SPARC Sun در مکینتاش استفاده کند. این معامله به دلیل نگرانی اپل مبنی بر اینکه سان نمی‌تواند به اندازه کافی پردازنده تولید کند، لغو شد. مذاکرات با MIPS برای استفاده از پردازنده R4000 نیز شامل این شرط بود که رابط مکینتاش به عنوان جایگزینی برای Advanced Computing Environment در دسترس باشد. این معامله همچنین به دلیل شریک بودن مایکروسافت در کنسرسیوم ACE و همچنین نگرانی در مورد توانایی تولید بهم خورد. i860 اینتل به دلیل پیچیدگی زیاد از نظرات حذف شد. اپل پردازنده IBM POWER1 را به عنوان یک گزینه در نظر نگرفت، زیرا معتقد بود که IBM مایل به صدور مجوز برای اشخاص ثالث نیست.
کامپایلرهای ابسافت فرترن
در سال 1985 مایکروسافت مجوز MacFortran را صادر کرد که شامل یک کامپایلر بومی ANSI FORTRAN 77 و دیباگر گرافیکی بود. اندکی پس از آن، مایکروسافت با Absoft قراردادی برای توسعه مایکروسافت فرترن برای مکینتاش و یک کامپایلر بیسیک مایکروسافت که 100% نحو با مفسر مایکروسافت بیسیک موجود در مکینتاش سازگار بود، منعقد کرد. اپل با سفارش زیادی برای دانشگاه Drexel، یکی از اولین مشتریان Mac Fortran بود. انواع کامپایلرهای Fortran و BASIC برای مکینتاش تحت نام A/C Fortran و A/C Basic برای آمیگا به بازار عرضه شد. کامپایلرهای فرترن برای لینوکس/یونیکس و مایکروسافت ویندوز دنبال شدند.