موش آزمایشگاهی
موش‌های آزمایشگاهی از همان گونهٔ موش‌های خانگی هستند، با این حال اغلب در رفتار و فیزیولوژی بسیار متفاوت هستند. صدها نژاد inbred, outbred و ترانس ژنیک وجود دارد. نژاد، در مورد جوندگان، به گروهی اطلاق می‌شود که در آن همه اعضا از لحاظ ژنتیکی تا حد امکان شبیه هستند. در موش‌های آزمایشگاهی، این امر از طریق inbreeding (تولیدمثل زاده‌های یک والد با یکدیگر) انجام می‌شود. با داشتن این نوع جمعیت، انجام آزمایش‌هایی بر روی نقش ژن‌ها یا آزمایش‌هایی که تنوع ژنتیکی را به عنوان یک عامل حذف می‌کنند، امکان‌پذیر می‌گردد.
شاه موش
وجود این پدیده به دلیل شواهد محدودی که به‌طور طبیعی اتفاق می‌افتد مورد بحث است. نگرانی دیگر این احتمال است که برخی از نمونه‌های موزه حفظ شده با قدمت چند قرن ساخته شوند، از جمله جعل‌هایی که در دوران قرون وسطی رایج است. طبیعت گرایان قرن هفدهم تا هجدهم فرضیه‌های زیادی را برای توضیح این پدیده مطرح کردند. بیشتر آنها مشکوک بودند، از موشهای صحرایی که هنگام تولد به هم چسبیده بودند و بعداً چسبیده بودن، گرفته تا موش‌های سالم که عمداً خود را به موش‌های ضعیف گره می‌زدند تا لانه درست کنند. یک توضیح احتمالی این است که دم قابل انعطاف طولانی موش سیاه می‌تواند در معرض مواد چسبنده یا منجمد مانند سبوم (ترشحی از خود پوست)، شیره، مواد غذایی یا محصولات دفع باشد.