ویلما نونیز
نونیز در ماه دسامبر ۱۹۶۳ با اتو اسکورسیا پاستران که دندانپزشک بود، با او در دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه آشنا شد، ازداوج کرد. هر دوی آن‌ها برنده جایزه بهترین دانشجوی دانشگاه بودند. سپس او به نام «ویلما نونیز دی اسکورسیا» مسمی شد. این زوج دو فرزند (به نام‌های اتو و یوجینیا)، چهار نوه و یک نبیره دارند.
وویچخ کیلار
او در ژشوف، کراکوف و کاتوویتسه در رشتهٔ نوازندگی پیانو و تئوری موسیقی تحصیل کرد و در ۱۹۵۵ از آکادمی موسیقی ایالتی در کاتوویتسه دانش‌آموخته شد. او در نهایت این شهر صنعتی و سرشار معادن زغال سنگ را برای زندگی انتخاب کرد. کیلار در دهه ۱۹۵۰ یک سبک نئوکلاسیک را در نوشتن آهنگ پی گرفت. او پس از تحصیل در پاریس در دهه ۱۹۶۰ یکی از سه آهنگساز پیشرو لهستان شد. دو نفر دیگر هم غول‌های موسیقی بودند: کریشتوف پندرکی و هنریک میکولای گورکی بودند. بسیاری از کارهای کیلار برای ارکستر سمفونی نوشته شدند - اغلب با یک صدای تک یا گروه کر - و از سمفونی و کنسرتو تا قطعات کرال مذهبی مانند اکسدوس در ۱۹۸۱، آنجلوس در ۱۹۸۴ و باشکوه در ۲۰۰۶ در نوسان بودند. اما آنچه باعث شد این آهنگساز پیشرو و پرکار در سطح جهانی مورد توجه قرار بگیرد و کارگردانان مشهور را به سمت خود بکشاند، موسیقی فیلم، بخصوص موسیقی فیلم ترسناک دراکولای برام استوکر ساخته کارگردان کبیر سینمای جهان فرانسیس فورد کوپولا، ۱۹۹۲ بود. کیلار یک‌بار گفت معیار او برای ساخت موسیقی یک فیلم به ترتیب نام کارگردان، دستمزد و فیلمنامه بود. آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا در سال ۲۰۰۳ برای فیلم پیانیست به کارگردانی رومن پولانسکی به کیلار جایزه داد. او موسیقی فیلم‌های دوشیژه و مرگ و دروازه نهم پولانسکی را هم ساخت. کیلار سابقه همکاری با سه فیلمساز مطرح لهستان، آندری وایدا، کریشتوف کیشلوفسکی و کریستوف زانوسی را داشت و موسیقی فیلم پرتره‌ای از یک بانو ساخته جین کمپیون را هم ساخت.