آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
کمبود فشار بخار
کمبود فشار بخار یا کفبا تفاوت (کمبود) بین مقدار رطوبت موجود در هوا و میزان رطوبتی است که هوا می‌تواند در خود اشباع کند. وقتی که هوا از لحاظ میزان رطوبتی که می‌تواند پذیرا باشد اشباع شد، آب متراکم می‌شود و از این رو ابر، شبنم یا لایه‌های نازک آب روی برگها شکل می‌گیرد. از این رو است که این مقدار در پرورش گیاهان در گلخانه اهمیت زیادی دارد. وقتی که لایهٔ نازکی از آب بر روی برگها شکل می‌گیرد، گیاهان بسیار بیشتر در معرض پوسیدگی و آفتهای گیاهی هستند. از سوی دیگر همان‌طور که میزان کفبا افزایش می‌یابد، گیاهان باید آب بیشتری را از ریشه‌های خود جذب کنند. از این رو قلمه‌ها ممکن است خشکیده و از بین بروند. به همین دلیل بازه مطلوب کفبا در گلخانه‌ها از ۰٫۴۵ کیلوپاسکال تا ۱٫۲۵ کیلوپاسکال است؛ ولی حدوداً ۰٫۸۵ کیلوپاسکال مطلوب‌ترین مقدار است. به شکل یک قانون کلی بیشتر گیاهان در کفبای بین ۰٫۸ تا ۰٫۹۵ کیلوپاسکال رشد می‌کنند.