هایده
هایده که نام اصلی او معصومه دده‌بالا بود، در تهران متولد شد. پدر وی محمد دده‌بالا و مادرش زینت بلغاری بود. هایده در ابتدا به‌واسطهٔ صدای توانمند، اپرایی و آلتو اش و سپس با پالودن صدایش به واسطهٔ دقت بیشتر، غزل‌سرایی و تنوع، برجسته شد. صدای هایده به لحاظ زیباشناختی با صدای آوازخوان دیگر موسیقی ایرانی، دلکش، که از وی قدیمی‌تر بود مقایسه می‌شد. در کنار توانایی صوتی درخور توجه، محبوبیت هایده در میان شنوندگان ایرانی، در درجهٔ اول به‌دلیل تسلط وی بر اصول بنیاد موسیقی، صدای زایا، مجموعه‌ای از آهنگ‌های ایرانی و اجرای ردیف‌های آواز بوده‌است. این اجراها جایگاه وی را در فهرست آوازخوان‌های برجستهٔ موسیقی ایرانی در سدهٔ بیستم میلادی تثبیت کرد. خواهر کوچک‌تر او، مهستی نیز از خوانندگان معروف ایرانی بود که حدود سه سال پیش از هایده خوانندگی را آغاز کرد.
ایدا کار
ایدا کار (سِدا کارامیان) شهرت خود را در هنر عکاسی در اوایل سدهٔ بیستم میلادی به دست آورد. ایدا در پاریس تحصیل کرد، به قاهره رفت و در نهایت در لندن مستقر شد. او در دنیای عکاسی به «ملکهٔ نا متعارف» شهرت داشت. بیش از ده هزار قطعه عکس از او به جای مانده که بخشی‌هایی از آن در نمایشگاه‌های معتبری مانند نمایشگاه ملی عکس چهره‌های لندن و مجموعه‌های خصوصی نگهداری می‌شود. منتقدان بر آن باورند که عکس‌هایی که او از چهرهٔ افراد نامدار گرفته، آنان را در تاریخ ماندگارتر کرده‌است. در میان آثار این عکاس، به چهرهٔ نقاشان، هنرپیشه‌ها، کارگردانان، موسیقی دانان، نویسندگان، منتقدان هنری و بسیاری دیگر از شخصیت‌ها برمی‌خوریم. ذوق هنری این هنرمند در انتخاب طیفی وسیع از موضوعات گوناگون سهمی بسزا در پیشرفت هنر او داشت. خانم ایدا کار در ۱۹۵۷م به دعوت وازگن اول، جاثلیق اعظم کلیسای مرسلی ارمنی، به ارمنستان رفت. او با اشخاص بنامی چون آوتیک ایساهاکیان، نویسنده؛ گوهار گاسپاریان، خوانندهٔ مردمی؛ آلبرت آزاریان، قهرمان المپیک؛ و دیگران ملاقات کرد و از آنان عکس گرفت. ایدا کار طی این سفر از نواحی گوناگون کشور دیدن و مجموعه‌هایی با موضوع بچه‌های ارمنی، چرخ و فلک چوبی، کارگاه‌های شراب سازی، بازار محصولات و تعاونی‌های روستایی تهیه کرد.