خودکشی
عواملی که خطر خودکشی را تحت تأثیر قرار می‌دهند، عبارتند از اختلالات روانی، مصرف نادرست دارو، حالات روانی، شرایط فرهنگی، خانوادگی و اجتماعی و ژنتیک.بیماری روانی و سوء مصرف مواد غالباً در کنار هم وجود دارند. سایر عوامل خطرآفرین عبارتند از اقدام به خودکشی قبلی، در دسترس بودن وسیله برای ارتکاب این عمل، سابقه خانوادگی خودکشی، یا وجود آسیب ضربه‌ای مغز. به عنوان مثال، میزان خودکشی در خانواده‌های دارای سلاح گرم بیش از خانواده‌های فاقد آن بوده‌است. عوامل اجتماعی و اقتصادی مانند بیکاری، فقر، خانه به‌دوشی و تبعیض نیز ممکن است فکر خودکشی را موجب شود. حدود ۱۵–۴۰٪ مردم یادداشت خودکشی از خود بجا می‌گذارند. به نظر می‌رسد ژنتیک در ۳۸٪ تا ۵۵٪ از رفتارهای خودکشی دخیل باشد. سربازان در معرض خطر خودکشی بیشتری هستند که این امر تا حدی ناشی از میزان بالاتر بیماری‌های روانی و مشکلات سلامت جسمی مربوط به جنگ است.
خودکشی در ژاپن
یکی از عوامل مؤثر در آمار خودکشی در میان افرادی که شاغل بودند، فشار فزاینده برای حفظ شغل از طریق اضافه کاری بیشتر و روزهای مرخصی کمتر بود. بر اساس آمارهای دولتی، خستگی ناشی از کار و مشکلات سلامتی، از جمله افسردگی ناشی از کار، انگیزه های اصلی خودکشی بودند که بر رفاه اجتماعی حقوق بگیران تأثیر منفی گذاشت و ۴۷ درصد از خودکشی ها در سال ۲۰۰۸ را به خود اختصاص دادند. از ۲۲۰۷ خودکشی ناشی از کار در سال ۲۰۰۷، شایع ترین دلیل (۶۷۲ خودکشی) کار زیاد بود.