باغ گیاه‌شناسی نوشهر
دراین باغ ۳۵ هکتاری حدود ۶۵۰ گونه متنوع شامل گونه‌های درختی و درختچه‌ای، پیازی، گیاهان علفی، کاکتوس و گیاهان گوشتی و چند ساله کاشته شده است، تنها پایه بلوط چوب پنبه در ایران، قدیمی ترین پایه های دارتالاب و ژینکو درکشور، ۲۵ گونه کاج، حدود ۳۰ گونه اکالیپتوس و ده ها گونه صنعتی و مهم از سراسر جهان در کنار گونه های بومی کشور این باغ را به یکی از زیبا ترین باغ های گیاه شناسی تبدیل کرده است. مهمترین کلکسیون این مجموعه که آربراتوم نام دارد با قدمت بالای ۵۸ سال به مجموعه بی نظیری تبدیل شده است که سالانه مورد بازدید کارشناسان، دانشجویان و دانش آموزان از سراسر ایران قرار می گیرد.
اسفندیار اسفندیاری
اسفندیاری علاوه بر آموزش تعداد زیادی از دانشجویان کشاورزی، مولف بیست و یک عنوان اثر علمی تحقیقاتی در زمینه‌های قارچ‌شناسی، گیاه‌شناسی و بیماری‌شناسی گیاهی است که به شکل انفرادی یا با مشارکت دیگر دانشمندان تهیه و در مجلات علمی ایران یا خارج از کشور به چاپ رسیده.. او در این مقالات ۴۴ گونه و یک ترکیب جدید از گیاهان گلدار و ۲۹ گونه قارچ را به عنوان آرایه جدید معرفی و توصیف کرده‌است. وی اولین مقاله علمی خود را با همراهی استادش آدولف اشتاف در سال ۱۳۱۶ زمانی که در وین به تحصیل میپرداخت، به زبان آلمانی نوشت و آن را در مجله Molkerei Zeitung (جلد ۶۶) در شهر هیلدس هایم آلمان با عنوان "شمه‌ای درباره اقتصاد شیر در ایران" منتشر کرد. همچنین در نگارش نخستین مقاله تخصصی‌اش از مشارکت فرانس پتراک قارچ‌شناس بلندآوازه اتریشی در زمینه قارچ‌شناسی بهره برد و مقاله‌اش را با عنوان "Beiträge zur Kenntnis iranischen Pilzflora" در سال ۱۳۲۰ در مجله "Annales Mycologici" جلد ۳۹ در برلین به چاپ رساند. او در سال ۱۳۲۴ فهرستی از قارچ‌های گردآوری شده در ایران را به زبان فارسی منتشر کرد که اولین نوشته فارسی در زمینه قارچ‌شناسی گیاهی محسوب می‌شود. در ادامه فهرست‌های شماره دو، سه و چهار قارچ‌های ایران توسط او تا سال ۱۳۳۰ تکمیل و ارائه شدند. از دیگر مقالات مرجع اسفندیاری در زمینه بیماری‌های گیاهی میتوان به مقالات زنگ‌های غلات در ایران، سیاهکل‌های غلات ایران و بیماری‌های گیاهان زراعی درختان میوه نواحی سوبتروپیکی شمال ایران اشاره کرد. اسفندیاری عضو هیئت تحریریه مجلات آفات و بیماری‌های گیاهی از ۱۳۲۵ تا ۱۳۶۰، بیماریهای گیاهی از ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۸ و Sydowia از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ میلادی بود.