موش آزمایشگاهی
بیشتر موش‌های آزمایشگاهی، ترکیبی از زیرگونه‌های مختلف هستند. موش‌های آزمایشگاهی می‌توانند تنوعی از رنگ‌های پوششی، از جمله agouti، سیاه و زال داشته باشند. بسیاری (اما نه همه ی) نژادهای آزمایشگاهی inbred هستند. نژادهای مختلف با ترکیب‌های خاصی از رقم – حرف شناسایی می‌شوند؛ برای مثال C57BL/6 و BALB/c.. اولین نژادهای inbred این چنینی در سال ۱۹۰۹ توسط Clarence Cook Little که در ترویج موش به عنوان یک ارگانیسم آزمایشگاهی تأثیرگذار بود، تولید شدند. در سال ۲۰۱۱، حدود ۸۳٪ از جوندگان آزمایشگاهی در ایالات متحده، موش‌های آزمایشگاهی C57BL / 6 بودند.
مرغابی اسرائیلی
این نوع مرغابی حاصل تلاقی مرغابی نر مسکوی و ماده پکنی یا نژاد دیگر می‌باشد که از پدر و مادر خود جثه ای بزرگتر دارد و سرعت رشد بالا به همراه قابلیت گوشت دادن بالا از ویژگی‌های این مرغابی است. این مرغابی گوشت بسیار لذیذی دارد و نازا و عقیم است و نمی‌توان از آن برای نسل کشی استفاده کرد. مانند مسکوی بی‌صدا است و رنگ‌های بسیار متنوع و خاص خود را دارد. در کشورهای اروپایی با استفاده از تکنیک تلقیح مصنوعی این نژاد را برای مصارف گوشتی پرورش انبوه می‌دهند. متاسفانه عده‌ای به علت کلاهبرداری یا نداشتن آگاهی، مرغابی‌های پکنی سیاه سفید را اردک دورگه می‌نامند که بسیار اشتباه است. ویژگی اصلی دورگه نازا بودن آن و گوشت دادن بالای اوست. ماده‌های دورگه تخم می‌گذارند و نرها جفتگیری می‌کنند ولی جوجه‌ای متولد نمی‌شود.