کربوکسیلیک اسید
کربوکسیلیک اسید یک ترکیب آلی است که دارای گروه عاملی کربوکسیل (COOH) است. فرمول عمومی کربوکسیلیک اسید R–COOH است. R به گروه آلیکل اشاره دارد. کربوکسیلیک اسید به طور گسترده رخ می دهد. آمینو اسید و استیک اسید دو مثال مهم از کربوکسیلیک اسیدها هستند. دپارتون شدن یک گروه عاملی کربوکسیل به آنیون کربوکسیلات می دهد. وقتی حاصل می‌شوند که یک گروه هیدروکسی به بنیان آسیل متصل گردد. گروه R می‌تواند آریل (ArCOOH) یا آلکیل (RCOOH) باشد. گروه‌های متصل شده به بنیان کربوکسیل خواص گروه کربوکسیل را تغییر نمی‌دهد. کربوکسیلیک اسیدها اسیدهای ضعیفی هستند و بر اثر حل شدن در آب تعدادی از مولکولهای آن‌ها پروتون اسیدی خود را به مولکول‌های آب می‌دهند و به سرعت به حالت تعادل می‌رسند.
کاربید
کاربید () به یک ترکیب شیمیایی گفته می‌شود که از کربن و یک عنصر با الکترونگاتیویته کمتر تشکیل شده باشد. کاربیدها بر پایهٔ پیوند شیمیایی به چهار گروه کاربیدهای نمک‌گون، کاربیدهای کووالانسی، کاربیدهای بینابینی و کاربیدهای حدواسط فلزهای واسطه دسته‌بندی می‌شوند. کاربیدهای نمک‌گون یا کاربیدهای نمکی از یک عنصر بسیار الکتروپوزتیو مانند یک فلز قلیایی و کربن تشکیل شده‌اند. کاربید کلسیم مثالی برای این نوع کاربید است. کاربیدهای سیلیسیم و بور به عنوان کاربیدهای کووالانسی شناخته می‌شوند. کاربیدهای بینابینی، کاربیدهای گروه‌های چهارم و پنجم و ششم فلزهای واسطه هستند که هم خاصیت فلزی دارند و هم دیرگداز هستند. کاربید تیتانیوم و کاربید تنگستن نمونه‌های کاربید بینابینی به‌شمار می‌روند. در لفظ عام، گاهی به کاربید تنگستن، کاربید گفته می‌شود. دسته چهارم، کاربیدهای حد واسط فلزهای واسطه هستند که در آنها یون فلزی، کوچکتر از ۱۳۵ پیکومتر است و خواص کاربیدهای بینابینی را هم ندارند. سمنتیت یک نمونه از این کاربیدها است.