پادشاهی بریتانیا
از آنجا که سنت‌ها و رسوم سیاسی ریشه در تاریخ گذشته این کشور دارد، ملکه «به‌طور اسمی» از اختیارات گسترده‌ای برخوردار است که قرن‌ها پیش از این در دست پادشاهان این کشور متمرکز بود اما امروزه تقریباً تمامی این اختیارات عملاً به نهادهای انتخابی و تشکیلات منبعث از اراده مردم تفویض شده و تنها نام و برخی تشریفات مرتبط با آنها برای پادشاه یا ملکه بریتانیا باقی مانده‌است. به خصوص ملکه بریتانیا برخلاف اسلاف سده‌های پیشین خود، حق موضعگیری و اظهارنظر سیاسی و دخالت در امور حکومتی را به هیچ عنوان ندارد. از جمله این اختیارات تشریفاتی و اسمی می‌توان به ریاست دولت، فرماندهی کل نیروهای مسلح و تأیید قوانین مصوب پارلمان و همچنین ریاست عالیه بر کلیسای انگلیکن اشاره کرد. در عمل، ریاست دولت و فرماندهی کل نیروهای مسلح به نخست‌وزیر سپرده می‌شود و طی حدود سیصد سال گذشته، فرمانروایان بریتانیا هیچگاه از امضای مصوبات پارلمان خودداری نکرده‌اند. کلیسای انگلیکن نیز خود دارای تشکیلاتی برای تعیین مقامات ارشد و همچنین اداره امور خویش است هر چند موقعیت ملکه به عنوان «مدافع مذهب» در تشریفات کلیسایی همچنان محفوظ است.
انتخابات در بریتانیا
هنگامی که همهٔ نتایج اعلام شدند یا زمانی که یک حزب توانسته باشد اکثریت مطلق کرسی‌ها در مجلس عوام را بدست آورد، نخستین پاسخ از سوی نخست‌وزیر وقت اعلام می‌شود. اگر حزب نخست‌وزیر توانسته باشد اکثریت مطلق را کسب کند این حزب می‌تواند بدون تأیید یا نصب مجدد در رأس دولت باقی بماند. اما اگر حزب دیگری توانسته باشد اکثریت کرسی‌ها را برنده شود، نخست‌وزیر استعفای خود را به پادشاه (یا ملکه) تقدیم خواهد کرد. سپس پادشاه، رهبر حزب برنده را مأمور به تشکیل دولت جدید می‌کند. نخست‌وزیر می‌تواند بدون آنکه اکثریت را داشته باشد تلاش کند در رأس حزب خود باقی بماند. پارلمان جدید با «سخنرانی ملکه» آغاز می‌شود. در این سخنرانی وی سرفصل‌های برنامه پیشنهادی دولت را قرائت می‌کند و نمایندگانِ مجلس عوام فرصت خواهند داشت با قبول یا رد سخنرانی ملکه، به دولت رأی اعتماد یا عدم اعتماد بدهند.