کارخانه موتور ارتش استرتفورد
قبل از سال ۱۹۲۷، دارایی (SAEP) زمین کشاورزی بود. این کارخانه در ابتدا در سال ۱۹۲۹ به عنوان تاسیسات تولیدی سیکورسکی ساخته شد. زمینی به مساحت ۱۲۴ هکتار (۵۰ هکتار) را اشغال می‌کرد و شامل ۴۹ ساختمان صنعتی و گذرگاهی خاکی بود که در عمق ۸۰۰ فوتی (۲۴۰ متری) در زمین‌های گلی رودخانه هوساتونیک ساخته شد تا امکان دسترسی هواپیماهای دریایی فراهم شود. سیکورسکی اس-۳۹ ،سیکورسکی اس-۴۰ ،سیکورسکی اس-۴۱، سیکورسکی اس-۴۲ و سیکورسکی اس-۴۳ در این کارخانه ساخته شدند که دارای یک رمپ هواپیمای دریایی برای پرتاب هواپیما به رودخانه هاوستونیک بود.
شوایتزر اس-۳۰۰
در سال ۱۹۶۹ بهینه‌سازی هیوز ۳۰۰ همچنان ادامه پیدا کرد و مدل هیوز ۳۰۰C تولید شد که در سال ۱۹۷۰ مجوز و گواهی را دریافت کرد. این نسخه از یک موتور قوی‌تر لایکومینگ HIO-360-D1A با قدرت ۱۹۰ اسب بخار و روتور با قطر بیشتر بهره می‌برد که باعث شد بیشینهٔ وزن برخاست این بالگرد ۴۵درصد افزایش یابد و همچنین بازه زمان اورهال بهبود پیدا کند. شوایتزر اس-۳۰۰ درواقع همین مدل هیوز ۳۰۰C بود که شرکت شوایتزر در سال ۱۹۸۳ تحت لیسانس شرکت هیوز اقدام به تولید آن نمود. شرکت هیوز در سال ۱۹۸۴ منحل شد و شرکت مک‌دانل داگلاس سهام آن را خریداری کرد. دو سال بعد از این رویداد در سال ۱۹۸۶ شرکت شوایتزر کلیهٔ حق تولید بالگرد هیوز ۳۰۰ را از مک‌دانل داگلاس خریداری نمود. از آن زمان به بعد طراحی هیوز۳۰۰سی بدون تغییر باقی ماند ولی شرکت شوایتزر ۲۵۰ بهینه‌سازی جزئی در آن ایجاد نمود. در سال ۲۰۰۴ میلادی شرکت شوایتزر نیز به دست سیکورسکی خریداری شد و از آنجایی که سیکورسکی یک بالگردساز کارکشته در زمینه بالگردهای متوسط و سنگین ترابری است، بالگرد اس-۳۰۰ توانست خلاء بالگردهای سبک در شرکت سیکورسکی را پر کند.