هایده
هایده که نام اصلی او معصومه دده‌بالا بود، در تهران متولد شد. پدر وی محمد دده‌بالا و مادرش زینت بلغاری بود. هایده در ابتدا به‌واسطهٔ صدای توانمند، اپرایی و آلتو اش و سپس با پالودن صدایش به واسطهٔ دقت بیشتر، غزل‌سرایی و تنوع، برجسته شد. صدای هایده به لحاظ زیباشناختی با صدای آوازخوان دیگر موسیقی ایرانی، دلکش، که از وی قدیمی‌تر بود مقایسه می‌شد. در کنار توانایی صوتی درخور توجه، محبوبیت هایده در میان شنوندگان ایرانی، در درجهٔ اول به‌دلیل تسلط وی بر اصول بنیاد موسیقی، صدای زایا، مجموعه‌ای از آهنگ‌های ایرانی و اجرای ردیف‌های آواز بوده‌است. این اجراها جایگاه وی را در فهرست آوازخوان‌های برجستهٔ موسیقی ایرانی در سدهٔ بیستم میلادی تثبیت کرد. خواهر کوچک‌تر او، مهستی نیز از خوانندگان معروف ایرانی بود که حدود سه سال پیش از هایده خوانندگی را آغاز کرد.
محمدعلی ریاضی یزدی
وی در مدایح و مناقب معصومین و در سرودن انواع شعر از قصیده و غزل مهارت زیادی داشت، اما تمایل او بیشتر به قالب مثنوی می‌باشد. در محافل ادبی و مذهبی به «شاعر آل‌الله» معروف بود و او را «معین‌السادات» نیز می‌گفتند. ریاضی به رتبه ملک‌الشعرایی در آستان حضرت معصومه (س) نیز دست یافت. او در سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۷ در جلسات انجمن ادبی گوهر شرکت می‌کرد و اشعار خود را می‌خواند که بیشتر آنها را مجلهٔ گوهر به چاپ رسانده‌است. بنای حرم حضرت معصومه و مسجد دانشگاه تهران به اشعار او مزین گشته‌است. ریاضی در نثر نیز هنر خود را آزموده بود و در روزنامه آتشفشان و انسان آزاد مقالات اجتماعی و سیاسی زیادی را به چاپ رسانده است.