جنگ داخلی اسپانیا
بعد از ۱۹۳۳ بیش از پیش زمام امور حکومت به دست عناصر محافظه کار افتاد. کابینهٔ محافظه کاران نه کفایتی از خود نشان می‌داد و نه مورد توجهٔ عامهٔ مردم بود و به همین دلیل اعتراضاتی در اسپانیا رخ داد. در فوریهٔ ۱۹۳۶ انتخابات جدیدی صورت گرفت. کلیهٔ عناصر جناح چپ، یعنی جمهوری خواهان، سوسیالسیت‌ها، آنارشیستها و کمونیستها دست به دست هم داده و جبهه‌ای در برابر سلطنت طلبان، روحانیون و افسران ارتش تشکیل دادند. اتحاد جناح چپ در انتخابات به پیروزی قاطعی نایل آمدند. پس از این واقعه در ژوئیهٔ ۱۹۳۶ یکی از ژنرال‌های ارتش به نام فرانسیسکو فرانکو ضد دولت جمهوری قیام کرد. او توانست بندر بارسلون را فتح کند و خود را آماده نمود تا پایتخت را نیز تسخیر کند. احزاب چپ (جمهوری خواهان، سوسیالیست‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها) برای مبارزه متحد شدند و تمامی مملکت دستخوش جنگ داخلی گردید.
جنگ‌های استقلال آمریکا از اسپانیا
جنگ‌های استقلال آمریکا از اسپانیا ()در مقابله با قوانین اسپانیایی در اوایل قرن نوزدهم رخ داد. پس از حمله فرانسه به اسپانیا در جریان جنگ‌های اروپایی ناپلئون بناپارت، درگیری با شوراهای نظارتی کوتاه مدت که در شوکیساکا و کیتو تأسیس شده بودند، در مخالفت با تشکیل شورای نظامی مرکزی شروع شد. پس از سقوط شورای نظامی به دلیل تهاجم فرانسه، چند شورای جدید در مناطق اسپانیایی در آمریکا ایجاد گردید. این درگیری‌ها میان مستعمرات و اسپانیا در فاصله زمانی حدود یک دهه منجر به به‌وجود آمدن یک سری از دولت‌های مستقل مدرن شد که از آرژانتین و شیلی در جنوب تا مکزیک در شمال گسترش داشت. در سال ۱۸۳۳، تنها دو ایالت کوبا و پورتوریکو پس از مرگ پادشاه فردیناند هفتم تحت حکومت اسپانیا باقی ماندند. تسلط اسپانیا از این جزایر تا زمانی که اسپانیا توسط ایالات متحده آمریکا در طی جنگ اسپانیا و آمریکا سال ۱۸۹۸ شکست خورد، ادامه یافت.