مدیریت زمان
در طول تاریخ، زمان و ابعاد مختلف آن، مورد توجه انواع تمدن‌ها بوده و امروزه این توجه بیش از پیش وجود دارد. به گونه‌ای که فناوری‌های نو، محیطی فراهم آورده‌اند که تقریباً در کوتاه مدت می‌توان به اطلاعات بی‌شماری دسترسی پیدا کرده و کارها را بسیار سریع تر و آسان‌تر از پیش انجام داد. با این وجود، تمایل سرعت عمل در انجام کارها روز به روز بیشتر می‌شود؛ لذابا چنین تمایلی این احساس در افراد به وجود می‌آید که از زمان عقب مانده نمی‌توان طور مؤثر بهره‌مند شد؛ و سیر تاریخی نشان داده‌است که ضعف در مدیریت زمان، یک مسئله قدیمی است. مسئله‌ای که فناوری آن را به وجود نیاورده و قادر به حل آن نمی‌باشد. در شرایطی که ابزار بیشتری برای مدیریت زمان در اختیار داریم و فرایندهای اداری، کمتر دستخوش کاغذ و ملزومات غیرلازم قرار می‌گیرد، مدیریت ضعف زمان را نمی‌توان پنهان نمود و اثر بخشی بیشتری مورد نیاز است؛ زیرا برای موفقیت بیشتر، چه در زندگی شخصی و چه در زندگی حرفه‌ای نیازمند بکارگیری راهبردهای مدیریت زمان می‌باشیم. این راهبردها برای استفادهٔ بهینه از وقت تنظیم شده و به عنوان روشهایی برای پایش و کنترل زمان به کار می‌رود. با استفاده مؤثر از زمان می‌توان اهداف را مشخص و وظایف و فعالیت‌ها را برنامه‌ریزی و اولویت بندی نمود. با برنامه‌ریزی و اختصاص زمان، درک افراد از زمان در دسترس، افزایش یافته و در نتیجه می‌توانند از زمان خود به صورت هدفمند و سازمان یافته بهره‌مند شوند. اولویت بندی امور و اختصاص زمان مشخص به هر فعالیت، موجب می‌شود وظایف گوناگون به موقع انجام گیرد. پس با استفاده از روش‌های مدیریت زمان، بینش افراد در مورد نحوه استفاده از زمان بیشتر شده، تخمین دقیق تری از مدت زمان لازم جهت انجام کارها به دست می‌آورند و در مجموع نتایج مفیدی حاصل می‌گردد.
افزایش شتاب
در سریال تلویزیونی ارتباطات ۱٬۲ و ۳ که در سال‌های ۱۹۷۸، ۱۹۹۴ و ۱۹۹۷ تولید شدند جیمز برک به بررسی «دیدگاه جایگزین تغییر» می‌پردازد که دیدگاه خطی و پایانی سنتی پیشرفت تاریخی را رد می‌کند. برک مدعی است که انسان نمی‌تواند توسعه هر بخش خاصی از دنیای مدرن را به تنهایی در نظر بگیرد. در عوض، تمام گشتالت دنیای مدرن نتیجه یک وب از رویدادهای مرتبط است که هر کدام شامل فرد یا گروهی است که به دلایل داشتن انگیزه‌های شخصی خود عمل می‌کنند (به عنوان مثال، سود، کنجکاوی، مذهبی) بدون هیچ مفهومی از نتایج نهایی که از اعمال آن‌ها یا همسالان آن‌ها منجر می‌شود. اثر متقابل نتایج این رویداده‌ای مجزا، چیزی است که تاریخ و نوآوری را محرک می‌سازد و همچنین تمرکز اصلی مجموعه و دنباله آن است. برک همچنین سه نتیجه را در پایان‌نامه اولیه خود مورد بررسی قرار می‌دهد. ایده اول این است، اگر تاریخ توسط افرادی که تنها براساس آنچه در آن زمان می‌دانند و نه به خاطر هر ایده‌ای که در آن اقدامات آن‌ها در نهایت منجر شود عمل کند، و سپس پیش‌بینی مسیر آینده پیشرفت‌های تکنولوژیکی صرفاً حدس و گمان است؛ بنابراین، اگر از ارتباط برک با رویداده‌ای گذشته شگفت‌زده شویم، به همان اندازه متعجب هم خواهیم شد که اتفاقات امروز در نهایت منجر خواهند شد، به خصوص رویدادهایی که ما حتی در آن زمان از آن آگاه نبودیم. نتایج دوم و سوم بیشتر در قسمت‌های مقدماتی و پایانی مورد بررسی قرار می‌گیرند و بیانگر جنبه منفی یک تاریخچه به‌هم‌پیوسته می‌باشند. اگر تاریخ به دلیل درگیری متقابل رویدادهای گذشته و نوآوری‌ها پیشرفت کند، پس از آنکه تاریخ پیشرفت می‌کند، تعداد این وقایع و نوآوری‌ها افزایش می‌یابد. این افزایش در اتصالات احتمالی باعث می‌شود فرایند نوآوری نه تنها ادامه یابد بلکه تسریع شود.