ستاره
سِتاره یا اَختَر گوی آسمانی درخشان و بسیار داغی از پلاسماست که انسجام خود را با نیروی گرانش خود حفظ می‌کند. نزدیکترین ستاره به زمین خورشید و پس از آن پروکسیما قنطورس است. ستارگانِ قابل دیدن در شب از روی زمین، به دلیل فاصلهٔ بسیار دورشان، به شکل نقاطی ثابت (گاهی چشمک زن) و روشن دیده می‌شوند. در طول تاریخ، گروه‌های ستاره‌های برجسته‌تر، به نام صورت‌ها و صورت‌واره‌های فلکی، گروه‌بندی شده و روشن‌ترین ستارگان نیز نام‌گذاری شده‌اند. کاتالوگ‌هایی از ستارگان توسط اخترشناسان گردآوری شده‌است که ستارگان شناخته‌شده را مشخص می‌کند و نام‌های استانداردی برای ستارگان پیشنهاد می‌کنند. هرچند که بیشتر ستارگان جهان از جمله تمامی ستارگان خارج از کهکشان راه شیری با چشم غیر مسلح از روی زمین قابل دیده شدن نیستند. در حقیقت بیشتر آن‌ها حتی از دید قویترین تلسکوپ ها نیز پنهان می‌مانند.
میشل مایور
بنابراین یک زمینه جدید تحقیق در نجوم آغاز شد. در اوایل ماه اوت ۲۰۱۱، محققان سراسر جهان بیش از ۶۸۰ سیارهٔ فراخورشیدی را کشف کرده‌اند، که بسیاری از آنها بزرگ به اصطلاح «مشتری‌های داغ»، سیاره‌های گازی است که بسیار از اندازه زمین بزرگترند. مایور و همکارانش حدود ۲۰۰ سیاره را در طی سالهای بعد شناسایی کرده‌اند. با این حال، تیم او تحقیقات خود را بر روی سیارات کوچکتر، «فوق العاده زمین»، نزدیک تر به جرم به زمین متمرکز شده‌است. در سال ۲۰۰۳، آخرین ابزار جستجوی سیاره خود، جستجوگر سیاره سرعت شعاعی با دقت بالایی (HARPS)، در تلسکوپ اروپایی جنوبی (ESO) در مشاهیر La Silla در شیلی، به صورت دقیق تر اندازه‌گیری سرعت شعاعی را انجام داد.