عصاره مخمر
عصاره مخمر شامل محتویات سلول مخمر بدون دیواره سلولی است؛ این ماده به عنوان مواد افزودنی غذایی یا طعم دهنده یا به عنوان ماده مغذی برای محیط کشت باکتریها مورد استفاده قرار می‌گیرند. عصاره مخمر غالباً برای ایجاد طعم‌های خوش طعم و احساسات طعم اومامی مورد استفاده قرار می‌گیرند، و می‌توان آنها را در انواع زیادی از غذاهای بسته‌بندی شده، شامل وعده‌های غذایی یخ زده، کراکر، غذاهای میان‌وعده، گراوی، سهام و غیره یافت. آنها سرشار از ویتامین‌های گروه B (بغیر از B12) هستند، و از این رو برای وگان و گیاهخواران از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند. عصاره‌های مخمر و غذاهای تخمیر شده حاوی گلوتامیک اسید (گلوتامات آزاد)، یک اسید آمینه است که به طعم امامی اضافه می‌کند. گلوتامیک اسید در گوشت، پنیر، قارچ‌ها و سبزیجات یافت می‌شود - مانند قارچ، کلم بروکلی و گوجه فرنگی.
آنزیم
در اواخر سده ۱۷ و اوایل سده ۱۸، هضم گوشت توسط ترشحات معده و تبدیل نشاسته به قند توسط عصاره‌های گیاهی و بزاق شناخته شد اما مکانیسم‌هایی که به موجب آن اتفاق می‌افتد مشخص نشده بود. شیمیدان فرانسوی، آنسلم پین اولین کسی بود که در سال ۱۸۳۳ آنزیم، دیاستاز را کشف کرد. چند دهه بعد، هنگام مطالعه تخمیر قند به الکل توسط مخمر، لویی پاستور نتیجه گرفت که این تخمیر توسط نیروی حیاتی موجود در سلول‌های مخمر به نام "تخمیر" ایجاد شده‌است، که تصور می‌شد فقط در موجودات زنده وجود دارد. وی نوشت: «تخمیر الکلی عملی است که با زندگی و سازماندهی سلول‌های مخمر ارتباط دارد، نه با مرگ یا قرارگیری سلول‌های مخمر.»