پل خواجو
این پل را همچنین پل شاه، پل بابا رکن‌الدین (مسیر رفتن به خانقاه و آرامگاه بابا رکن‌الدین و تخت فولاد) و پل حسن‌بیگ (نام پل قبلی که در زمان شاه‌عباس تخریب شد و این پل به جای آن ساخته شد) یا پل شیراز هم نامیده‌اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است، که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده‌است. در میانه پل خواجو، ساختمانی مخصوص، که به بیگلربیگی شهرت دارد بنا شده‌است، که برای اقامت موقتی شاه صفوی و خانواده او ایجاد شده بود و هم‌اکنون نیز وجود دارد و طاق‌های آن دارای تزئینات نقاشی بسیار زیبایی است و در واقع پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پل‌های زاینده رود مشهورتر است. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن /۱۲ متر است. این پل را به نام‌های دیگری نیز خوانده‌اند ولی به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو معروف است.
پل باقرآباد (تهران)
این پل در حدود ۲۵ کیلومتری جنوب شرقی تهران و ۱۰ کیلومتری شمال غربی ورامین است. این پل یکی از هشت پلی است که از روی رودخانه جاجرود می‌گذرد و قدمت آن به دوره قاجار یا قرن نوزدهم بازمی‌گردد. مصالح ساختمانی مورد استفاده شامل آجر (۵/۴ در ۲۰ در ۲۰ سانتی‌متر) و سنگ آهک است و متعاقباً با بتن تقویت می‌شود. به دلیل تقویت سطح آب جاجرود در سیل‌های بهاری که از سمت شرق به سمت پل می‌ریزند، ضلع غربی این پل توسط دو تخته ۷۰ سانتی‌متری تقویت شده‌است. بزرگترین دهانه آن ۱۱ متر، عرض تقریباً ۷٫۰ متر و ارتفاع از کف بستر رودخانه ۸٫۰ متر (۶٫۰ متر ارتفاع دیداری) است. این پل در جهت شمال غربی-جنوب شرقی به طول ۵۵ متر سات. تا نیمه دوم قرن بیستم به عنوان جاده ای برای وسایل نقلیه موتوری که بخشی از جاده تهران - ورامین را تشکیل می‌داد مورد استفاده قرار گرفت. امروزه اتصال‌دهندهٔ دو پارک محلی است. در تاریخ معاصر، این پل به خاطر قتل‌عام معترضان توسط نیروهای رژیم پهلوی در پانزدهم خرداد ۱۳۴۲، اهمیت دارد. امروزه گاهی به همین دلیل پل پانزده خرداد خوانده می‌شود.