اولین تجزیه لهستان
اولین تجزیه لهستان یا اولین تجزیه همسود لهستان–لیتوانی در سال ۱۷۷۲ میلادی به عنوان نخستین مرحله از تجزیه لهستان رخ داد؛ واقعه‌ای که عاقبت به پایان حیات همسود لهستان–لیتوانی در ۱۷۹۵ میلادی ختم گردید. رشد قدرت امپراتوری روسیه، که باعث تهدید پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش شد، انگیزه اصلی این تجزیه به حساب می‌آید.
هنگ‌های لهستانی در عصر ناپلئونی
پس از سومین تجزیه لهستان در ۱۷۹۵ بسیاری از لهستانی‌ها باور داشتند که دولت انقلابی فرانسه می‌تواند یاور ایشان باشد زیرا دشمنان فرانسه مانند پروس، اتریش و روسیه همان کشورهایی بودند که لهستان را میان خود تقسیم نمودند. بسیاری از لهستانی‌های مهاجر در فرانسه و ایتالیا که دولت دست نشانده فرانسه بود وارد خدمت نظامی شدند و به زودی تعداد آن‌ها به هزاران نفر رسید. با پشتیبانی ناپلئون بناپارت واحدهای نظامی لهستانی ایجاد گشت که در آن از درجات نظامی لهستان استفاده می‌گشت و افسران لهستانی فرماندهی آن را به عهده داشتند. این واحدها به هنگ‌های لهستانی مشهور شدند و ارتش لهستان در تبعید و تحت فرماندهی فرانسوی‌ها به حساب می‌آمدند. مهم‌ترین فرماندهان لهستانی این هنگ‌ها عبارت بودند از یان هنریک دوبروفسکی، کارول کنیاژویج و یوزف ویبتسکی.