آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
عایق‌بندی ساختمان
اگر در آب و هوای گرم و مرطوب، تهویه‌کننده‌های خنک‌کننده به کار روند، در این صورت درزگیری پوشش ساختمان اهمیت ویژه‌ای می‌یابد. رطوبت‌زدایی هوای مرطوبی که به داخل ساختمان نفوذ کرده‌است باعث می‌شود انرژی زیادی اتلاف شود. از طرف دیگر، برخی طراحی‌های ساختمانی، به جای این که مبتنی بر تهویهٔ هوای خنک‌کننده باشند، مبتنی بر یک تهویهٔ دوطرفه هستند تا بتوانند به وسیلهٔ وزش باد، فضا را به روش همرفتی، خنک کنند.