اولین تجزیه لهستان
اولین تجزیه لهستان یا اولین تجزیه همسود لهستان–لیتوانی در سال ۱۷۷۲ میلادی به عنوان نخستین مرحله از تجزیه لهستان رخ داد؛ واقعه‌ای که عاقبت به پایان حیات همسود لهستان–لیتوانی در ۱۷۹۵ میلادی ختم گردید. رشد قدرت امپراتوری روسیه، که باعث تهدید پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش شد، انگیزه اصلی این تجزیه به حساب می‌آید.
انتقال جمعیت لهستانی (۱۹۴۶–۱۹۴۴)
انتقال جمعیت لهستانی در ۱۹۴۶–۱۹۴۴ سیاستی بود که شوروی بعد از پایان جنگ جهانی دوم و با تأیید متفقین غربی جهت مهاجرت اجباری مردمان لهستانی از مناطق شرقی لهستان پیش گرفت. (به تبعید لهستانی‌ها از کلان منطقه کرسی نیز شناخته می‌گردد) پیش از آن نیز در بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ و پس از تهاجم به لهستان توسط شوروی و آلمان، دولت کمونیستی شوروی سیاست‌های مشابه‌ای را جهت اخراج لهستانی‌ها از مناطق تحت تصرف خود پیش گرفته بود. پس از پایان جنگ جهانی دوم سیاست رسمی شوروی جهت انتقال مردمان لهستانی از نواحی اشغالی خود در طی مراحل مختلف بیش از یک میلیون نفر شهروند لهستانی را تحت تأثیر قرار داد.