مکینتاش پاور
اپل در ابتدا پردازنده‌هایی از جمله پردازنده‌های MIPS Technologies، سان و Acorn Computers (پردازنده‌های RISC معماری ARM آنها که در آیفون ۱۹۹۳ اپل نیوتون، آی پاد ۲۰۰۱ و ۲۰۰۷ آیفون ۲۰۰۷ مورد استفاده قرار می‌گیرند) و همچنین i860 اینتل را مورد بررسی قرار داد. مذاکرات با سان شامل این شرط بود که سان از رابط مکینتاش برای رایانه‌های اسپارک خود استفاده کند و در ازای آن اپل از پردازنده‌های SPARC Sun در مکینتاش استفاده کند. این معامله به دلیل نگرانی اپل مبنی بر اینکه سان نمی‌تواند به اندازه کافی پردازنده تولید کند، لغو شد. مذاکرات با MIPS برای استفاده از پردازنده R4000 نیز شامل این شرط بود که رابط مکینتاش به عنوان جایگزینی برای Advanced Computing Environment در دسترس باشد. این معامله همچنین به دلیل شریک بودن مایکروسافت در کنسرسیوم ACE و همچنین نگرانی در مورد توانایی تولید بهم خورد. i860 اینتل به دلیل پیچیدگی زیاد از نظرات حذف شد. اپل پردازنده IBM POWER1 را به عنوان یک گزینه در نظر نگرفت، زیرا معتقد بود که IBM مایل به صدور مجوز برای اشخاص ثالث نیست.
مکینتاش پاور
اولین نسل مکینتاش پاور با NuBus ساخته شده بود، اما در پایان سال ۱۹۹۳ مشخص شد که گذرگاه PCI اینتل به قطعه گسترده‌ای تبدیل خواهد شد. موقعیت اپل به عنوان یک پخش کننده نسبتاً کوچک در بازار رایانه‌های شخصی بزرگتر به این معنی بود که تعداد کمی از سازندگان دستگاه در ایجاد نسخه‌های سازگار با NuBus و PCI کارت‌های خود سرمایه‌گذاری می‌کنند. اولین سیستم مبتنی بر PCI قدرت برتر مکینتاش ۹۵۰۰ بود که در مه ۱۹۹۵ معرفی شد. اندکی پس از آن با معرفی خط "Power Surge" از سیستم‌های نسل دوم مکینتاش پاور - مکینتاش پاور ۷۲۰۰، ۷۵۰۰ و ۸۵۰۰ دنبال شد. ۸۵۰۰ و ۹۵۰۰ در حدود PowerPC 604 جدید ساخته شده‌اند و از ۱۲۰ شروع می کنندمگاهرتز بررسی اینفو ورلد از ۸۵۰۰ بهبود سرعت در "مجموعه برنامه‌های تجاری" خود را از ۱۰ دقیقه با ۸۱۰۰/۱۰۰ به ۷:۳۷ برای ۸۵۰۰/۱۲۰ بهبود بخشید. آنها همچنین اشاره کردند که ۸۵۰۰ به‌طور متوسط ۲۴ تا ۴۴ درصد سریعتر از تراشه اینتل پنتیوم با سرعت مشابه کار می‌کند و در کارهای گرافیکی و انتشار به دو برابر افزایش می‌یابد.