نور
در سال ۱۸۴۹ از سوی ایپولیت فیزو ، اندازه‌گیری دقیق‌تری برای بدست آوردن سرعت نور انجام شد. او پرتوهایی از نور را به سمت آینه‌ای که کیلومترها دورتر بود هدایت کرد. یک چرخ‌دندهٔ در حال گردش نیز در مسیر نور در فاصلهٔ میان منبع تا آینه و مسیر برگشت تا نقطهٔ مبدأ قرار داد. او دریافت که با یک نرخِ مشخصِ گردش، نور می‌تواند در مسیر رفت از میان یکی از فضاهای خالی روی چرخ رد شود و در برگشت از فضای خالی بعدی (سوراخ‌های متوالی) عبور کند. با داشتن فاصلهٔ آینه، تعداد دندانه‌های چرخ و نرخ گردش آن، او توانست سرعت نور را ۳۱۳٬۰۰۰٬۰۰۰ متر بر ثانیه بدست آورد.
حرکت ورای سرعت نور
این پدیده به‌وسیلهٔ جت‌هایی با سرعتی بسیار نزدیک سرعت نور در زاویه بسیار کوچکی نسبت به ناظر به وجود آمده‌است. از آن‌جا که جت‌های با سرعت بالا نور را در هر نقطه از مسیر خود منتشر می‌کنند، نوری که آن‌ها می‌فرستند سریع‌تر از نور خود جت به ناظر نمی‌رسد. این باعث می‌شود که نور بیش از صدها سال در سفر جت، صدها سال نوری فاصله را بین جلوی آن (اولین نور منتشر شده) و انتهای آن (آخرین نور منتشر شده) نداشته‌باشد؛ بنابرین «قطار نور» کامل در طول زمان بسیار کمتری (ده یا بیست سال) به ناظر رسیده؛ توهم "حرکت ورای سرعت نور".