فرناندو دوم
در دوران حکومت فردیناند و ایزابلا قدرت پادشاه افزایش یافت، نجبا و پارلمان محدود شدند و کلیسا به‌عنوان ابزاری برای مقاصد سیاسی مورد استفاده قرار گرفت. فردیناند در صدد گسترش قلمرو خود بود و او با متحد ساختن پادشاهی‌های اسپانیا و ایجاد اسپانیایی یکپارچه، آن کشور را وارد عصر جدیدی از توسعهٔ امپریالیستی نمود.
شورش کمونرس
فردیناند کاتولیک، که برای سال‌ها تلاش کرده بود از سلطه دودمان هابسبورگ بر فرانسه جلوگیری کند، در درگذشت و کارل شانزده ساله به عنوان نایب‌السلطنه مادرش، خوانای دیوانه، کنترل کاستیا و لئون و آراگون را در دست گرفت. فردیناند در وصیت‌نامه‌اش نوشته بود که کنترل مستقیم کاستیا باید در دست کاردینال فرانسیسکو خیمنز دی سیسنروس که از مهمترین مشاوران فردیناند و ایزابل بود باشد، ولی مخالفان اسپانیایی فردیناند که در زمان زنده بودن او به بروکسل گریخته بودند موفق شدند وصیت‌نامه فردیناند کاتولیک را باطل کنند و در کارل را به عنوان پادشاه کاستیا و لئون اعلام کردند. کارل در سال ۱۵۱۷ برای اولین بار از کشورهای سفلی خارج شد و به اسپانیا رفت و برادر کوچکترش فردیناند را دید. کارل در اسپانیا از خود اراده‌ای استوار به نمایش گذاشت و پیشنهاد خانواده‌اش مبنی بر اینکه حکومت هلند یا اسپانیا را به برادرش بدهد را قاطعانه رد کرد.