آمریکای شمالی بریتانیا
در سال ۱۷۷۵ امپراتوری انگلستان، شامل ۲۰ قلمرو در نیمکره غربی و شمال اسپانیای نو می‌شد. این قلمروها عبارت بودند از: نیوفاندلند، روپرتزلند، نوا اسکوشیا، جزیره پرنس ادوارد، مستعمرات سیزده‌گانه (که با بریتانیا جنگیدند و در سال ۱۷۸۳ ملت پیشروی ایالات متحده شدند)، فلوریدای شرقی و غربی و استان کبک.
حاکمیت محلی
در انگلستان، مقررات محلی به طور سنتی با اشاره به استقلال اداری یا قدرت سیاسی ملت‌های زیرمجموعه مانند ایرلند و بعد اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی دارد. در ایالات متحده و دیگر کشورهایی که به صورت فدراسیون اداره می‌شوند، اصطلاح مقررات محلی معمولاً اشاره به روند و ساز و کارهایی دارد که از سوی شهرداری‌ها، شهرها یا سایر سطوح دولت‌های محلی در سطحی پائین‌تر از دولت فدرال صورت می‌گیرد. مثال دیگر آن می‌تواند وضعیت گرینلند و جزایر فارو در ارتباط با دانمارک باشد.