حسین روازاده
حسین روازاده (متولد ۲۶ مرداد ۱۳۳۵ در تهران)، برابر اطلاعات تارنمای سازمان نظام پزشکی، یک پزشک عمومی است او می‌گوید که دانش‌آموخته از دانشگاه تهران است و بیماران خود را با استفاده از طب سنتی و طب اسلامی درمان می‌کند. حسین روازاده مدعی است احیاگر حجامت در ایران است و هر پزشکی که در ایران حجامت انجام می‌دهد، مستقیم یا با واسطه شاگرد وی بوده‌است. او که مطالعاتی در زمینه طب سنتی و گیاهان دارویی دارد، بازگشت به تغذیه سنتی و اسلامی را راه رسیدن به سلامت می‌داند و وضعیت نامناسب تغذیه در ایران را به عوامل خارجی نسبت می‌دهد. وی که مدتی عقاید خود را در برنامه‌های صدا و سیما ابراز می‌کرد، اکنون در تارنمای خود دیدگاه‌هایش را بیان می‌کند. این دیدگاه‌ها، مورد چالش و نقد نشریات علمی طب جدید قرار گرفته‌است. روازاده که مسواک زدن پیش از خواب را باعث پوسیدگی دندان می‌داند، از دکتر علی مرسلی به‌دلیل نشر مطالبی در مخالفت با این اظهارات، به‌جرم نشر اکاذیب به دادگاه شکایت کرده‌است.
ابراهیم علیزاده
علیزاده در رشتهٔ برق در دانشگاه تبریز به تحصیل پرداخت و با مدرک فوق لیسانس از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. وی در دوران تحصیل به فعالیت دانشجویی در قالب جنبش دانشجویی می‌پرداخت. نخستین بار در سال ۱۳۴۷ در جریان دستگیری چند تن از دانشجویان دانشگاه تبریز، در فعالیت‌های اعتراضی مربوط به آزادی این دانشجویان مشارکت کرد. این فعالیت‌ها سبب شد تا در سال ۱۳۵۰ مورد توجه فعالان سیاسی کومله قرار گیرد که به‌طور مخفی فعالیت می‌کردند. در این رابطه حسین مرادبیگی (حمه سور) با وی تماس گرفته و از طریق وی با عمر ایلخانیزاده آشنا می‌گردد که وی نیز به شیوه مشابهی مورد توجه کومله قرار گرفته‌بود. وی از طریق علی آشناگر با محمدحسین کریمی در ارتباط قرار گرفت که مسئولیت فعالیت‌های کومله در مهاباد و حومه به وی سپرده شده‌بود. علیزاده به همراه ایلخانیزاده و حسین مرادبیگی در مهاباد یک هستهٔ فعالیت به وجود آورد. علیزاده تا سال ۱۳۵۳ عضویت رسمی در کومله نداشت و از این سال، همزمان با دستگیری گستردهٔ کادرهای کومله که ضربهٔ بزرگی به سازمان وارد آورد به عضویت رسمی کومله درآمد. پس از این دستگیری‌ها، تشکیلات کومله به صورت دو مرکز در موکریان و سنندج به سازماندهی خود پرداخت. محمدحسین کریمی، حسین مرادبیگی، عمر ایلخانیزاده و ابراهیم علیزاده اعضای مرکز موکریان بودند و ساعد وطندوست، صدیق کمانگر، جمیل زکریایی و حسین مرادبیگی اعضای مرکز سنندج بودند. پس از پایان تحصیلات دانشگاهی دوران سربازی را به مدت ۱۸ ماه در کارخانهٔ قند میاندوآب که به بخش لجستیک ارتش ایران متعلق بود گذراند. سپس به مهاباد بازگشت و به مدت یک سال در آموزشکدهٔ فنی مهاباد به تدریس الکترونیک پرداخت. در همین دوران برای نخستین بار از سوی ساواک دستگیر و مدت ۹ ماه را در سلول انفرادی ساواک به سر برد. با این حال پس از آزادی از زندان نیز تحت تعقیب قرار گرفت و ناگزیر تا زمان انقلاب بهمن ۱۳۵۷ به زندگی مخفی روی آورد.