راج بریتانیا
راج بریتانیا تقریباً شامل تمام هند، پاکستان، میانمار و بنگلادش امروزی، به جز مناطقی چون گوآ و پوندیچری که مستعمرات دیگر ملت‌های اروپایی بودند، می‌شده‌است. این مناطق بسیار متنوع هستند و شامل کوه‌های هیمالیا، دشت‌های حاصلخیز سیلابی، جلگه سند و گنگ، یک خط ساحلی طولانی، جنگل‌های خشک استوایی، مناطق مرتفع و بیابان تار می‌شوند. علاوه بر اینها، در برهه‌های مختلف، شامل عدن (از ۱۸۵۸ تا ۱۹۳۷)، برمه سفلی (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، برمه علیا (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، سومالی لند (۱۸۸۴–۱۸۹۸) و سنگاپور (۱۸۵۸–۱۸۶۷) می‌شد. برمه از هند جدا شد و به‌طور مستقیم توسط تاج انگلیس از سال ۱۹۳۷ تا استقلال آن در ۱۹۴۸ اداره می‌شد. برمه از هند جدا شد و از سال ۱۹۳۷ تا زمان استقلالش در سال ۱۹۴۸، به عنوان مستعمره ای جداگانه توسط انگلیس اداره می‌شد. کشورهای ساحل آشتی خلیج فارس و دولت‌های مقیم خلیج فارس و ایالت‌های شاهزاده ای و همچنین استان‌های هند انگلیس تا سال ۱۹۴۷ جزو این حکومت بودند و از روپیه به عنوان واحد پول خود استفاده می‌کردند.
مستعمره‌سازی
مستعمره‌سازی یا کُلُنی‌سازی ، فرایندی است که از طریق آن یک سیستم مرکزی قدرت بر زمین‌های اطراف و اجزای آن غالب می‌شود. این اصطلاح از کلمه کلر (colere) لاتین بدست آمده که به معنای "ساکن‌شدن" است. همچنین مستعمره‌سازی به طور مستقیم به مهاجرت اشاره می کند مانند مستعمرات آمریکا و استرالیا. مستعمره‌سازی با گسترش ده‌ها میلیون نفر از کشورهای اروپای غربی در سراسر جهان ارتباط داشت. در بسیاری از مستعمرات سکونت یافته، مهاجران اروپای غربی بیشترین جمعیت را تشکیل می‌دهند. مانند آمریکا، استرالیا و نیوزیلند. این مستعمرات گاهی اوقات "نئو اروپایی" نامیده می‌شوند. هنگامی که پادشاهی بریتانیای کبیر در حال مستعمره‌سازی استرالیا و نیوزلند و چند جزیره کوچک دیگر بود اغلب به سرزمین‌های بلاصاحب توجه می‌کردند. سرزمین بلاصاحب (Terra nullius) به معنای زمین خالی در زبان لاتین است. به علت عدم وجود مهارت‌های کشاورزی اروپا، این زمین‌ها توسط انسان غیرقابل تغییر بود و به رغم حضور جمعیت بومی، به عنوان سرزمین غیرقانونی شناخته می‌شد. در قرن نوزدهم میلادی قوانین و ایده‌هایی مانند قانون عمومی مستعمره‌سازی مکزیک و بیانیه سرنوشت ایالات متحده آمریکا به تشویق بیشتر استعمار آمریکا در قرن پانزدهم میلادی آغاز شده بود منجر شد.