زنان در قرون وسطی
کلیسای کاتولیک که در این دوران به عنوان یکی از بزرگترین واحدهای قدرت که با انتخاب آموزش لاتین، حفاظت از هنر نوشتن و قدرت متمرکز که توسط شبکه اسقف‌ها اداره می‌شد به عنوان تأثیرگذارترین نیروی فرهنگی به‌شمار می‌آید. به‌طور تاریخی در کلیسای کاتولیک و دیگر کلیساهای باستان نقش اسقف و دیگر نقش‌های مشابه مانند مقام کشیش تنها به مردان محدود می‌شد. شورای نخست اورانژ (سال۴۴۱ میلادی) انتصاب زنان را به عنوان دیکون ممنوع کرد که این قانون در شورای ایپاوان (سال ۵۱۷ میلادی) و شورای دوم اورلئان (سال ۵۳۳ میلادی) تمدید شد. با تأسیس رهبانیت مسحیت نقش‌های دیگری در کلیسا برای زنان قابل دسترس شد. از قرن پنج میلادی به بعد صومعه‌های مسیحی فرصتهایی را برای برخی از زنان به وجود آوردند تا با یادگیری سواد و تحصیل از راه ازدواج و نگهداری فرزندان بگریزند ونقش دینی فعالتری را بازی کنند. رئیسه صومعه زنان می‌توانست با در اختیار داشتن مقدار قابل ملاحظه‌ای از زمین، قدرت و حکمرانی بر صومعه‌هایی که متشکل از زنان و مردان می‌شد به چهره مهمی در حوضه حقوق خود تبدیل شود. اشخاصی مانند هیلدای ویتبای در مقیاس ملی و بین‌المللی افراد با نفوذی شدند.
درمان‌های تک روشی
بآیین تدهین در کلیسای کاتولیک یک متد درمانی تک روش است که در همهٔ بیماری‌ها استفاده می‌شود و هم از ویژگی آیینی و اساطیری برخوردار است. تداوم این سنت تا به امروز توجه ما را به زمینه‌های انسان‌شناختی امر درمان جلب می‌کند و نیاز جهان امروز را به تعریف دوبارهٔ بیماری، درمان و عوامل بیماری‌زا روشن می‌سازد. یکی از این روش‌های درمانی اساطیری، مراسم تدهین در کلیسای کاتولیک می‌باشد. کلیسای کاتولیک بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین نهاد فعال بین‌المللی جهان استکه بیش از ۳/۱ میلیارد پیرو دارد. این کلیسا بر «اعتقادنامهٔ نیقیه» بنا شده و به هفت آیین کلیسا (هفت راز مقدس یا ساکرامنت‌ها) باور دارد. مفهوم دینی راز عبارت از «دریافت نشان مرئی برای دست‌یافتن به فضایل نامرئی است». نخستین بار، سنت آگوستین قدیس کلمهٔ راز یا سِر را در قرن ۴ و ۵ میلادی به مفهوم امروزی آن (نشانهٔ قابل‌رؤیت از فیض غیرقابل‌رؤیت) به کار برده‌است.