دین در ایران
بر پایه یک نظرسنجی اینترنتی که گروه مطالعات افکارسنجی ایرانیان-گمان-در خرداد ۱۳۹۹ از مجموعه شبکه اجتماعی پیرامونی آن گروه با نمونه‌گیری گلوله‌برفی انجام داده‌است. بر پایه نتیجه این نظرسنجی، ۳۲٪ از افراد مورد پرسش خود را «مسلمان شیعه» می‌دانند، ۹٪ خود را خداناباور (آتئیست)، ۸٪ معنویت‌گرا، ۷٫۵٪ زرتشتی، ۷٪ ندانم‌گرا و ۴٫۵٪ خود را مسلمان سنی می‌دانند. همچنین گرایش به عرفان‌گرایی (تصوف)، انسانیت‌گرایی، مسیحیت و بهائیت در کنار گرایش‌های دیگر در جامعه ایران حضور دارند. حدود ۲۲٪ جامعه نیز خود را نزدیک به هیچ‌یک از این گرایش‌ها نمی‌دانند. در این نظرسنجی بیش از ۵۰ هزار پاسخ‌دهنده شرکت کردند و حدود ۹۰٪ پاسخ‌دهندگان ساکن ایران بوده‌اند. بر اساس این نظرسنجی، نزدیک به ۵۰ درصد از جمعیت ایران در نظام جمهوری اسلامی ایران، دین‌ناباور (اعم از: خداناباور، انسانیت‌گرا، ندانم‌گرا، معنویت‌گرا و عرفان‌گرای دین‌ناباور…) شده‌اند. البته نقدهایی بر نحوه انجام این نظرسنجی و صحت مطرح شده‌است.
اقلیت حاکم
اقلیت حاکم به گروهی گفته می‌شود که با وجود اینکه نمایندهٔ درصد کوچکی از جمعیت جامعه هستند، قدرت اقتصادی، سیاسی، یا فرهنگی آن جامعه را در دست دارند. این عبارت بیشتر برای اشاره به گروه‌های قومیتی استفاده می‌شود که در چارچوب نژاد، دین، تابعیت، قبیله، و فرهنگ تعریف می‌شوند. برای مثال آفریقای جنوبی در دوران رژیم آپارتاید تحت حکومت اقلیت آفریکانرهای سفید قرار داشت. از اقلیت‌های حاکم معاصر دیگر می‌توان از سیاهپوستان آمریکایی در لیبریا، اعراب سنی در عراق بعثی، علویان در سوریهٔ تحت حکومت خانواده اسد، و توتسی‌ها در رواندا نام برد.