کرو دراگون دمو-۲
کرو دراگون دمو-۲ () یا به صورت رسمی اسپیس‌اکس دمو-۲ نخستین پرواز فضایی سرنشین دار فضاپیمای دراگن ۲ است که فضانوردان را بعد از حدود یک دهه از خاک آمریکا و با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی رساند. مقامات ناسا بعد از پرتاب اس‌تی‌اس-۱۳۵ در سال ۲۰۱۱ و بازنشسته شدن شاتل‌های فضایی بعد از حدود ۳۰ سال خدمت به دلایل عمده‌ای مانند هزینه‌های عملیاتی بسیار بالا، ایمنی کمتر شاتل‌ها و از دست رفتن تعدادی از فضانوردان ناسا در گذشته و همچنین تغییر ماهیت مأموریت‌های فضایی و عدم نیاز به پرتاب تعداد زیادی از فضانوردان در طول یک مأموریت به سمت ایستگاه فضایی بین‌المللی، تصمیم گرفتند فضانوردان خود را از طریق فضاپیماهای روسی سایوز و صرف هزینه‌ای در حدود ۸۰ میلیون دلار برای هر صندلی به فضا پرتاب کنند. اما با پرتاب دمو ۲ این رقم به نصف کاهش یافت. همچنین دمو ۲، بعد از اس‌تی‌اس-۴ در سال ۱۹۸۲ اولین مأموریت دونفره ناسا می‌باشد. کرو دراگون دمو ۲ نخستین پروژه پرتاب خدمهٔ آمریکایی توسط کپسول فضایی از زمان پروژه آزمایشی آپولو–سایوز است.
اسپیس‌اکس کرو-۱
فضاپیمای اسپیس‌اکس کرو-۱ فضاپیمایی با قابلیت استفاده مجدد است که به وسیله‌ی شرکت اسپیس‌اکس طراحی و توسعه یافته و جایگزین فضاپیمای اسپیس‌اکس دراگون شده است. دراگون ۲ قابلیت حمل تا ۷ مسافر به مدار زمین و فرای آن را داراست و اولین فضاپیمای خصوصی محسوب می‌شود که فضانوردان را به ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌برد. دراگون ۲ اولین فضاپیمای آمریکایی با قابلیت حمل سرنشین به ایستگاه فضایی بین‌المللی بعد از شاتل فضایی است. دراگون ۲ در ۲ نسخه‌ی کرو دراگون (به انگلیسی Crew Dragon) برای حمل سرنشین و کارگو دراگون (به انگلیسی Cargo Dragon) برای حمل تجهیزات وجود دارد. این فضاپیما در بالای موشک فالکن ۹ قرار گرفته و به وسیله‌ی چتر های نجات بر فراز اقیانوس فرود می‌آید. دراگون ۲ برخلاف جدّ خود کاملاً به ایستگاه فضایی بین‌الملل متصل می‌شود.