آخرالزمان
در مزدیسنا (دین زرتشتی) در گاهان (گاتها) که سروده‌های خود زرتشت است و در آن‌ها می‌توان عقاید وی را یافت اشاره چندانی به پایان جهان نشده‌است، اما چنین می‌نماید که در بندی از گاهان ("یسن ۴۳ بند ۳") سخن از مردی است که در آینده می‌آید و راه نجات را می‌یابد، همچنین در گاهان چند بار به واژه سوشینت برمی‌خوریم که در ادبیات بعدی زرتشت به صورت سوشیانس درآمده و منجی نهائی زرتشتی به‌شمار می‌آید. علاوه بر این‌ها در گاهان زرتشت سخن از «داوری واپسین» برای درست کاران و بدکاران به میان می‌آید. در دین زرتشتی وقایع آخرالزمان را فرشگرد می‌گویند که به معنی بازسازی جهان است. در عقاید زرتشتی این پدیده به معنی پایان جهان نیست بلکه تسویه جهان از بدی و بازگشت به دوران پیش از آمیزش اهریمن است. در روز رستاخیز روان درگذشتگان از پل چینوت عبور کرده و در آن‌سوی توسط مهر، رشن و سروش اعمالشان سنجیده می‌شود.
نشانه
نشانه‌های ترسیمی قرن‌ها پیش از خط و زبان به وجود آمده‌اند. انسان‌های اولیه برای بجا گذاردن مدرکی از مجاهدتهای خویش، از استعدادهای خود کمک گرفتند و نشانه‌هایی را بر درختان و سنگ‌ها از خود بجا گذاشتند. با پیدایش خط و زبان، از کاربرد نشانه‌ها کم نشد. چرا که همواره اکثریت مردم، بی سواد بودند. اختراع اتومبیل باعث شد تا نشانه‌های تصویری جدیدی به وجود آید. یکی از اولین سیستم‌های علایم جاده‌ای توسط کلوپ توریستی ایتالیا در سال ۱۸۹۵ طرح‌ریزی شد. در سال ۱۹۰۹ چندین کشور اروپایی برای اولین بار نشانه‌هایی را به عنوان نشانه‌های همشکل و یکسان پذیرفتند. از سال ۱۹۴۲ ایالات متحده نشانه‌های جاده‌ای جدید خود را طرح‌ریزی نمود که مورد قبول بسیاری از کشورهای جهان قرار گرفت.