تاثیرات نابرابری اقتصادی
در سالهای اخیر مشخصه ای که ارتباطی قوی با سلامت در کشورهای توسعه یافته داشته‌است، نابرابری درآمدی است. نویسندگان ریچارد ویلکینسون و کیت پیکت با ایجاد شاخص «مشکلات بهداشتی و اجتماعی» متشکل از نه عامل، مشکلات بهداشتی و اجتماعی را «در کشورهایی که نابرابری درآمدی بزرگتر دارند، شایع تر یافتند» و در بین ایالت‌های ایالات متحده با نابرابری درآمدی بزرگ‌تر، شایع تر بودند. مطالعات دیگر این رابطه را تأیید کرده‌اند. شاخص «بهزیستی کودک در کشورهای ثروتمند» یونیسف، با مطالعه ۴۰ شاخص در ۲۲ کشور، با برابری بیشتر و نه درآمد سرانه آنها ارتباط دارد.
خودکشی در کره جنوبی
طی سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸، یک بحران اقتصادی که در آسیا آغاز شده بود، دامن‌گیر کره جنوبی نیز شد که در آن این کشور با ۶٫۹٪ بیکاری مواجه شد. طی تحقیقی مشخص شد که این شدت افزایش بی‌کاری با افزایش در نرخ خودکشی‌ها همبستگی مستقیمی داشت. علاوه بر بی‌کاری، افزایش نرخ طلاق نیز سبب افزایش ابتلا به اختلال افسردگی اساسی، که یک عامل مهم در خودکشی است، گشت. دورکیم معتقد است که بحران اقتصادی سبب برهم خوردن نظم جامعه به گونه‌ای می‌شود که فرد دیگر قادر نیست نیازها و انتظاراتش را بآورده کند و چنانچه فرد نتواند خود را با این برهم‌خوردگی نظم تطبیق دهد، همین، سبب سوق داده شدن وی به سمت خودکشی می‌شود.