میدان آزادی
میدان آزادی (پیش از انقلاب اسلامی: میدان شهیاد) بزرگ‌ترین میدان شهر تهران است که در بخش غربی آن جای گرفته‌است. این میدان به همراه برج آزادی در سال ۱۳۴۹ خورشیدی برای یادبود جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران و به دستور محمدرضا پهلوی و توسط حسین امانت طراحی و ساخته شد و پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به نام «میدان آزادی» نام گرفت.
بیمارستان فوق تخصصی دولتی تامیل نادو
این مجموعه توسط شرکت معماری GMP آلمان طراحی شد که با مشارکت مینهارد وان گرکان و ولکوین مارگ در برلین پایه‌گذاری شده‌است. ساخت مجلس جدید به شرکت ساخت وساز و صنایع شرق ساحلی واگذار شد. بنا با گنبدی به ارتفاع ۳۰ متر و ۴۵متر قطر دارای چهار حیاط مدور است و این طراحی یاداور خصوصیات ساختاری مجتمع‌های معبد دراویدی در جنوب هند است. گنبد از روی Draupadi Ratha در شهر مامالاپورام طراحی شده و شبیه بالای طاق معبد تامیل است. مجتمع دو بلوک دارد: بلوک A و B. هفت طبقه در بلوک A به بیمارستان تعلق دارد. دیوار مانع (بافلی) در سه لایه ساخته شد و به صورت سازه‌ای مدور به ارتفاع ۱۰۰ فوت ساخته شد. در ماه دسامبر ۲۰۰۹ ساخت هفت طبقه بلوک B با تخمین بودجه اولیهٔ ۲۷۹۵٫۶ میلیون شروع شد. انتظار می‌رفت که در ۱۸ ماه ساخت آن تمام شود، اما هنوز ادامه دارد. پایهٔ بلوک A 930297 فوت مربع (۸۶۴۶۰ مترمربع) است و پایهٔ بلوک B 743900 فوت مربع است. گنبد با سنگ ساخته شده و با شیشه محصور شده‌است و به عنوان اجزای اصلی عمل می‌کنند. درآغاز، پارکی در طبقه پنجم مجتمع دبیرخانه، که قرار بود مجلس باشد، ساخته شد.