ارزیابی خطر خودکشی
پژوهش‌های فراوانی پی‌درپی اثبات کرده‌اند که عواملی چون خودکشی اقوام درجه یک، تجربیات تلخ دوران کودکی (همچون از دست دادن پدر و مادر، سوء استفاده عاطفی، جسمی و جنسی) و موقعیت‌های تلخ زندگی (همچون بی‌کاری، تنهایی و استرس‌زاهای روانی) با خطر اقدام به خودکشی مرتبط هستند.
خودکشی (کتاب دورکیم)
خودکشی ناشی از نابسامانی بیانگر [[انحطاط اخلاقی]] فرد و عدم جهت‌گیری اجتماعی است که با تحولات اجتماعی و اقتصادی چشمگیر مرتبط است. این خودکشی، محصول مقررات‌زدایی اخلاقی و عدم تعریف خواسته‌های مشروع از طریق محدودسازی [[اخلاق اجتماعی]] است که می‌تواند معنا و نظمی را بر وجدان فرد تحمیل کند. این نوع، نشانه شکست [[توسعه اقتصادی]] و [[تقسیم کار]] در تولید [[همبستگی ارگانیکی]] مورد نظر دورکیم است. مردم نمی‌دانند در جوامع خود در کجا قرار می‌گیرند. دورکیم توضیح می‌دهد بی‌نظمی اخلاقی حاکم است و افراد حدود خواسته‌های خود را نمی‌دانند و دائماً در حالت ناامیدی هستند. این خودکشی می‌تواند زمانی رخ دهد که آنها دچار تغییرات شدید در ثروت شوند. در حالی که این امر شامل [[بحران اقتصادی]] می‌شود، همچنین می‌تواند شامل دستاوردهای بادآورده باشد - در هر دو مورد ، انتظارات پیشین از زندگی کنار گذاشته می‌شود و انتظارات جدیدی مورد نیاز است تا افراد بتوانند وضع جدید خود را در رابطه با محدودیت‌های جدید هماهنگ کنند.