معماری پیشاتاریخی در ایران
در اواخر عصر نوسنگی، سیَلْک در جنوب غربی کاشان به مهم‌ترین سکونت‌گاه فلات ایران تبدیل شد. سیلک از دو تپه با فاصلهٔ ۶۰۰ متر تشکیل شده که تپهٔ شمالی در هزارهٔ ۵ و ۶ پیش‌ازمیلاد در دو دورهٔ مختلف و تپهٔ جنوبی در هزارهٔ ۴ پیش‌ازمیلاد تا ۲۸۰۰ سال پیش (عصر برنز) مسکون بوده. در دورهٔ اول تپهٔ شمالی (۸٫۲۰۰ تا ۷٫۵۰۰ سال پیش)، بناهای گلی بدون پی‌ریزی با دیوارهای چینه‌ای با ضخامت‌های مختلف از گل ساخته‌شده بودند. مرده‌ها در کف اتاق یافت شده‌اند که به حالت خمیده و عموماً در جهت شرقی-غربی دفن می‌شده‌اند. به نظر می‌رسد ساکنان آغازین سیلک شکارچی-گردآورندگانی بودند که به تدریج به کشاورزی و دامداری و یکجانشینی روی آوردند.
تاریخ سیلیکیه
تاریخ سیلیکیه یا تاریخ کیلیکیه (), بررسی‌های تاریخی ناحیه ای است که یکی از مهم‌ترین مناطق خاورمیانه در طول تاریخ بوده و میزبان تمدن‌های هیتی، رومی، ارمنی و اسلامی بوده‌است، این سرزمین را ارمنستان کوچک نیز خوانده‌اند و از نظر تاریخی بسیاری آن را بخشی از سرزمین شام می‌دانند. سیلیکیه (Cilicia) منطقه ای است باستانی در جنوب شرقی آسیای صغیر که تا امتداد ساحل دریای مدیترانه، جنوب کوه‌های توروس، گسترش داشته‌است.