معماری پیشاتاریخی در ایران
در اواخر عصر نوسنگی، سیَلْک در جنوب غربی کاشان به مهم‌ترین سکونت‌گاه فلات ایران تبدیل شد. سیلک از دو تپه با فاصلهٔ ۶۰۰ متر تشکیل شده که تپهٔ شمالی در هزارهٔ ۵ و ۶ پیش‌ازمیلاد در دو دورهٔ مختلف و تپهٔ جنوبی در هزارهٔ ۴ پیش‌ازمیلاد تا ۲۸۰۰ سال پیش (عصر برنز) مسکون بوده. در دورهٔ اول تپهٔ شمالی (۸٫۲۰۰ تا ۷٫۵۰۰ سال پیش)، بناهای گلی بدون پی‌ریزی با دیوارهای چینه‌ای با ضخامت‌های مختلف از گل ساخته‌شده بودند. مرده‌ها در کف اتاق یافت شده‌اند که به حالت خمیده و عموماً در جهت شرقی-غربی دفن می‌شده‌اند. به نظر می‌رسد ساکنان آغازین سیلک شکارچی-گردآورندگانی بودند که به تدریج به کشاورزی و دامداری و یکجانشینی روی آوردند.
تپه باستانی چال تپه هشتگرد
چال تپه با ارتفاع ۱۳ متر تپهای است باستانی که در جنوب غربی شهر هشتگرد در نزدیکی امامزاده جعفر واقع گردیده است.شامل قطعات سفالها و آجرهایی مربوط به اواسط دوره اسلامی خصوصا سلجوقی. سفالهای دوره تیموری و صفوی در لعابهای به رنگ آبی فیروزهای و لاجوردی و سبز تیره را میتوان در محوطه این تپه رویت کرد. همچنین در قسمت جنوبی این تپه گورستانی باستانی قرار دارد که از نوع گورخمره میباشد.