افشانش گازی
در فرآیندهای متداول اتمیزه کردن گاز، فشارهای اتمیزاسیون معمولاً در محدوده ۰٫۵ تا ۴ مگاپاسکال است و سرعت گاز در نازل‌ها از ۱ تا ۳ ماخ متغیر است. با این حال، در اتمیزرهای سقوط آزاد، سرعت گاز در ناحیه برخورد معمولاً به ۵۰ تا ۱۵۰ متر بر ثانیه (برای هوا یا نیتروژن) کاهش یافته‌است. به‌طور معمول، پودرهای اتمیزه شده با گاز معمولاً کروی با اندازه لگ نرمال هستند. توزیع اندازه متوسط ذرات معمولاً در محدوده ۱۰ تا ۳۰۰ میلی‌متر با انحراف استاندارد حدود ۲ است. محتوای اکسیژن حدود ۱۰۰ پی پی ام است. آلیاژهای پیش آلیاژی معمولاً با اتمیزاسیون گاز بی اثر ساخته می‌شوند. تناژ سالانه پودر اتمیزه شده با گاز بسیار کمتر از پودرهای اتمیزه شده با آب است و احتمالاً بیش از ۵۰۰۰۰ تن در سال است. نرخ تغذیه فلز کمتر از اتمیزه کردن آب است و دسته مذاب کوچکتر است. با این حال، تناژ پودرها، به ویژه روی و آلومینیوم و همچنین مس، قلع، سرب و آلیاژهای مس، احتمالاً بیش از ۴۰۰۰۰۰ تن در هر سال است. اتومایزرهای هوا به‌طور مداوم برای چندین ساعت یا در تمام ساعات شبانه روز کار می‌کنند. واحدهای چند نازلی اغلب برای تقویت استفاده می‌شوند. بازده آلومینیوم و روی در اتمیزه کردن گاز بی اثر یا هوای معمولی، نرخ جریان فلز معمولی از طریق نازل‌های تک روزنه ای از حدود ۱ تا ۹۰ کیلوگرم در دقیقه توانایی گیاهان از واحدهای آزمایشگاهی بسیار کم تا کارخانه عظیمی مانند ANVAL Atomizer 1 متفاوت است، که بزرگترین اتمایزر گاز بی اثر است و برای تولید تناژهای بزرگ سوپرآلیاژ و سایر آلیاژها طراحی شده‌است. ذوب در دو کوره القایی ۵٫۵ تنی صورت می‌گیرد. از تاندیش گرم شده با پلاسما استفاده می‌شود. با توجه به ارتفاع برج، پودر با اندازه ذرات تا ۱ میلی‌متر می‌تواند تولید شود. پودر بسیار ریز نیز می‌تواند برای کاربردهایی مانند MIM تولید شود.
انتشار مولکولی
در بین روش‌های غیر مستقیم، روش فروپاشی فشار به دلیل سادگی از نظر اندازه‌گیری‌های آزمایشی، توجه بیشتری را به خود جلب کرده‌است. در این روش گاز (به عنوان حلال) و نفت به سلول تزریق می‌شود. محتوای سلول در ابتدا در یک حالت غیر تعادلی است. با پیشرفت آزمایش، گاز در نفت حل می‌شود و در نتیجه فشار داخل سلول کاهش می‌یابد. با ثبت فشار و سطح مایع در سلول می‌توان میزان گاز منتقل شده به نفت را تعیین کرد. در مواردی که شامل مخلوط‌های هیدروکربن پیچیده با رفتارهای چند فاز احتمالی باشد، روش فروپاشی فشار شکست می‌خورد. اما این روش توسط لو و گو، بی‌اعتبار شده بود. آنها نشان دادند که تغییرات جزئی در فرضیات مربوط به شرایط مرزی منجر به اختلاف مقدار در مقادیر گزارش شده می‌شود. این روش ابتدا توسط ریاضی و برای انحلال متان در –n پنتان استفاده شد. او گاز غیرتعادلی را در یک ظرف در بسته و در دمای ثابت با n-pentane در تماس قرار داد. وی وضعیت نهایی را با تعادل ترمودینامیکی تعیین کرد. با این حل، زمان مورد نیاز برای رسیدن به حالت نهایی از فرایند انتشار در هر مرحله تعیین شد. وی فرض کرد که در رابط گاز و مایع، تعادل ترمودینامیکی بین دو مرحله در همه زمان‌ها وجود دارد. با این وجود موقعیت رابط و همچنین فشار ممکن است با گذشت زمان تغییر کند. سرعت تغییر فشار و موقعیت رابط به عنوان تابعی از زمان به سرعت انتشار در هر فاز و در نتیجه به ضرایب انتشار بستگی دارد. محققان دیگر با مدل‌سازی متفاوت شرایط مرزی رابط، راه حل‌های مختلف ریاضی را پیشنهاد و توسعه داده‌اند.