کوهنوردی
با توسعه ورزش کوهنوردی ابزار و لوازم مخصوص آن نیز به بازار آمد. شاید اساسی‌ترین وسیله کوهنوردی کفش کوه باشد زیرا کوهنوردی و کوه‌پیمایی بدون آن توصیه نمی‌شود. کفشهای کوهنوردی ابتدایی تنها برای حفاظت پاها در محیط خشن کوهستان ساخته می‌شدند و هدف اصلی آنها حفظ گرما، ایجاد اصطکاک مناسب با سطوح و حفاظت پا در پهنه‌های خشن بود. امروزه علاوه بر این اهداف شکل طبیعی پا هم در نظر گرفته می‌شود تا کفش راحتتر باشد. به علاوه با توجه به مواد جدیدی که بر پایه پلاستیک ساخته می‌شوند، تولید کنندگان توانسته‌اند وزن کفشها و به طور کلی وسایل کوهنوردی را به اندازه قابل ملاحظه‌ای کاهش دهند.
کفش پاشنه‌بلند
در سده ۱۷ (میلادی) در شهرهای بزرگ اواخر دوران رنسانس، ونیز و فلورانس و اسپانیا کفش‌هایی می‌پوشیدند که گاهی به بلندی ۷۵ سانتیمتر هم می‌رسید. این کفش‌ها "چوپینز" نامیده می‌شدند و نشانهٔ ثروتمند افراد بود. هرچه پاشنه، بلند‌تر بود پوشاک بلند‌تر و تزئین‌شده‌تری نیاز بود که آنها را بپوشاند و خدمتکاران بیشتری برای کمک به راه‌رفتن نیاز داشتند. بلند‌ترین چوبینزی که تا به امروز باقی مانده، یک جفت کفش ونیزی است که نزدیک نیم‌متر پاشنه دارد و صاحب آن باید دو خدمتکار در دو طرف خود داشت که بتوانند او را سرپا نگه دارند.