تاریخ انگلستان
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی وایکینگ‌ها آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از دانمارک هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله پادشاهی آنگلیای شرقی، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و مرسیا در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی وسکس که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری آلفرد بزرگ، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد. در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور پادشاهی انگلستان شد.
اسکالد
اسکالد (به زبان نروژی باستان: skáld) در اساطیر شمال، شاعران، موسیقی‌دانان، داستان‌سراها، مشاوران، استادان و مهمتر از آن‌ها مورخانی بودند که به صورت کلامی دانش و اطلاعات نژاد خود را حفظ می‌کردند. "اسکالد" به‌طور کلی به شاعرانی گفته می‌شد که در دربار رهبران اسکاندیناوی و ایسلندی در عصر وایکینگ‌ها و قرون وسطا شعر می‌سرودند. پادشاهان از اینکه اسکالدها دربارهٔ آن‌ها صحبت کنند هراس داشتند، چون آنان کسانی بودند که شخصیت افراد را به عنوان یک قهرمان یا ضدقهرمان در نظر می‌گرفتند. "اسکالد" با داشتن مهارت‌های منحصر به فرد خود، بسیار در جامعه وایکینگ‌ها مورد احترام بودند. آن‌ها با بازگو کردن داستان‌های خود، تمام اطلاعات و فرهنگ مردم را از یک نسل به نسلی دیگر انتقال می‌دادند، تا زمانی که این اطلاعات بوسیلهٔ نوشتن قادر به ثبت بود. به لطف اسکالدها، دانش و اطلاعات امروزی از قهرمانان و ضد قهرمانان، شجره‌نامه خانوادگی، جنگ‌ها، دین و مذهب، ساختار اجتماعی و منشأ آن‌ها در دسترس است.