خودکشی
عواملی که خطر خودکشی را تحت تأثیر قرار می‌دهند، عبارتند از اختلالات روانی، مصرف نادرست دارو، حالات روانی، شرایط فرهنگی، خانوادگی و اجتماعی و ژنتیک.بیماری روانی و سوء مصرف مواد غالباً در کنار هم وجود دارند. سایر عوامل خطرآفرین عبارتند از اقدام به خودکشی قبلی، در دسترس بودن وسیله برای ارتکاب این عمل، سابقه خانوادگی خودکشی، یا وجود آسیب ضربه‌ای مغز. به عنوان مثال، میزان خودکشی در خانواده‌های دارای سلاح گرم بیش از خانواده‌های فاقد آن بوده‌است. عوامل اجتماعی و اقتصادی مانند بیکاری، فقر، خانه به‌دوشی و تبعیض نیز ممکن است فکر خودکشی را موجب شود. حدود ۱۵–۴۰٪ مردم یادداشت خودکشی از خود بجا می‌گذارند. به نظر می‌رسد ژنتیک در ۳۸٪ تا ۵۵٪ از رفتارهای خودکشی دخیل باشد. سربازان در معرض خطر خودکشی بیشتری هستند که این امر تا حدی ناشی از میزان بالاتر بیماری‌های روانی و مشکلات سلامت جسمی مربوط به جنگ است.
خودکشی در نپال
بخش مطالعات مرگ‌ومیر سازمان بهداشت خانواده در نپال در پژوهشی «تکان‌دهنده» گزارش کرد که خودکشی نخست علت مرگ زنان در سنین باروری یعنی ۱۵ تا ۴۵ سال است. بر پایه این گزارش، «بررسی‌های پرسشی مشخص نمود که مشکلات روحی، روابط بین فردی، ازدواج و مشکلات خانوادگی از مهم‌ترین کاراها در این آمار بالا هستند.» ۲۱٪ از خودکشی زنان مربوط است به سنین ۱۸ به پایین که این «نشان‌دهنده آن است که جوانی نیز خود یک کارای عمده می‌تواند باشد.» با وجود آنکه نرخ خودکشی زنان چه در نپال و چه در دیگر نقاط دنیا همچنان بالاست، (۳۰٫۱/۱۰۰٬۰۰۰ برای مردان ۲۰٫۰/۱۰۰٬۰۰۰ برای زنان) اما در نپال که هفدهمین کشور از نظر نرخ خودکشی مردان و سومین از نظر خودکشی زنان است، نسبت خودکشی زنان به مردان بسیار بالاتر است. باید دانست که درصد مرگ‌ومیر مردان از خودکشی در این کشور بالاست اما نرخ اقدام به خودکشی زنان بسیار بیش‌تر از مردان است. در همان گزارش به مشکلاتی که زنان با آن روبرو هستند این گوهه اشاره شده‌است: