تشکیلات خودگردان فلسطینی
مفهوم تشکیلات خودگردان فلسطینی از سازمان آزادی‌بخش فلسطین متمایز بوده و این سازمان آزادیبخش فلسطین و نه دولت خودگردان است که موجودیت بین‌المللی دارد و تنها سازمانی است که کشورهای دیگر دنیا آن را نماینده مردم فلسطین می‌دانند. فعالیت دولت خودگردان منحصر به مناطق فلسطینی‌نشین است و فلسطینیانی که محل زندگی آنان خارج از کرانه باختری و نوار غزه است از حق رأی در انتخابات تعیین‌کننده مناصب دولت خودگردان فلسطین محروم هستند. سازمان آزادیبخش فلسطین از سال ۱۹۷۴ به عنوان «ناظر» در سازمان ملل متحد حضور دارد و بسیاری از کشورهای دنیا نیز ساف را به رسمیت شناخته و با آن روابط دیپلماتیک برقرار کرده‌اند. پس از صدور اعلامیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸ نام نمایندگی این سازمان در سازمان ملل متحد از «سازمان آزادیبخش فلسطین» به «فلسطین» تغییر یافت. در واقع این ساف است ـ و نه دولت خودگردان ـ که در سازمان ملل و برخی سازمان‌های بین‌المللی دیگر هیئت نمایندگی دارد و در بسیاری از کشورهای دنیا سفارتخانه دارد و در مذاکرات صلح با اسرائیل نیز نمایندگان ساف ـ به عنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین ـ شرکت می‌کنند.
هانی الحسن
هانی الحسن مسئولیت‌های زیادی را در جنبش آزادی ملی فلسطین (فتح) به رهبری عرفات بر عهده داشت که آخرین آن نایب رئیس کمیته مرکزی و مذاکره‌کننده روابط خارجی بود. وی به عنوان مسئول بسیج نیرو و تشکیلات فتح برای «بازسازی وضعیت درونی» تعیین شده بود و از روابط قوی با تشکیلات جنبش فتح و رهبران و کادرهای رزمنده این جنبش در اراضی فلسطین برخوردار بود. برای مدتهای طولانی مشاور یاسر عرفات در امور سیاسی و استراتژی بود. در سال ۲۰۰۲ هانی الحسن سرپرست وزرات کشور شد و در این مسئولیت وی سه ارگان امنیتی فلسطینی را تبدیل به یک ارگان کرد. هانی الحسن به مرد ماموریت‌های سری و دارای روابط قوی بین‌المللی و عربی خوبی مشهور بود. وی در دوره‌های مهم و اصلی در مسایل حساس و مهم مسئولیت‌هایی بعهده گرفت که تأثیرات خودش را در آرمان فلسطینیان گذاشته‌است. وی رهبری مذاکره با نماینده ویژه آمریکا «فیلیپ حبیب» در سال ۱۹۸۲ را برعهده داشت که منجر به خروج سازمان آزادیبخش از لبنان شد. همچنین در لبنان نقش بسزایی در مأموریت سنگینی که بر عهده داشت بازی کرد. وی فرستاده یاسر عرفات نزد احزاب لبنانی مارونی بود و توانست با حافظ اسد ریس جمهور قبلی سوریه مذاکراتی را در اوج بحران لبنان و تیرگی روابط سوریه و فلسطین داشته باشد. او اولین سفیر سازمان آزادیبخش فلسطین در سال ۱۹۷۹ در ایران شد. وی مأموریت جنبش فتح را در اروپا بعهده گرفت و سپس نماینده سازمان آزادیبخش در پایتخت اردن در دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد بود. همچنین وی ریاست کمیته فرانسوی فلسطینی در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۲را برعهده داشت و نقش مهمی را در رابطه با عربستان سعودی و کمیته مصری فلسطینی داشت. علیرغم اینکه وی مخالف توافقنامه اسلو بود ولی از گفتگو اسراییلی و فلسطینی حمایت می‌کرد و در دیدارهای سری فلسطینی اسراییلی در سال ۱۹۸۶ شرکت کرد.