ارزیابی خطر خودکشی
حوادث اخیر زندگی برای خودکشی به منزله شتاب‌دهنده (کاتالیزور) عمل می‌نمایند. از دست رفتن روابط بین فردی و فقدان ثبات خانوادگی، سوگ و محرومیت، کاهش سطح روابط خانوادگی، خشونت خانگی از سوی شریک زندگی، جدایی و طلاق نیز از دیگر عوامل خطرزا برشمرده می‌شوند. همچنین بحران‌های اقتصادی، استرس معاش، بی‌کاری و کاهش سطح رفاه اقتصادی-اجتماعی از دیگر ماشه‌چکان‌های بحران خودکشی محسوب می‌شوند. همچنین گاهی برخی بیماری‌های مزمن مثل مبتلی شدن به ایدز و سرطان نیز ممکن است خطر اقدام به خودکشی را در فرد افزایش دهند. باید توجه داشت که استرس و هورمون‌های مربوط به آن در طول زمان موجب آسیب دیدن و از بین رفتن هیپوکامپوس در مغز می‌شود. هیپوکامپوس محل ذخیره حافظه مکانی، احساسی و اجتماعی است و در به کار اندازی حافظه موقعیتی نیز تأثیر دارد؛ بنابراین منطق و طرز فکر نادرست در رابطه با موقعیت‌ها و تصمیم‌گیری نادرست بر طبق حافظه موقعیتی می‌تواند خطر خودکشی را در فرد به شدت افزایش دهد. گفته می‌شود خود این تعجیل در تصمیم‌گیری نادرست سبب‌ساز استرس بیش‌تر می‌گردد.
بحران خودکشی
افسردگی یکی از مهم‌ترین دلایل خودکشی است و همواره این خطر به شدت آن‌ها را تهدید می‌کند. اما افسردگی تنها عامل آن نیست. بیش از ۹۰٪ موارد خودکشی مربوط است به یکی از انواع اختلالات خلقی همچون اسکیزوفرنی یا اختلال دوقطبی. هرچه افسردگی فرد عمیق‌تر باشد، خطر این بحران نیز بیشتر می‌شود. از علائم آن می‌توان به ناامیدی، احساس تنهایی شدید و احساس بی‌ارزشی اشاره نمود. همچنین عوامل دیگری چون از دست دادن یکی از عزیزان، بیماری لاعلاج، شکست عشقی، ورشکستگی، پیری و عدم رضایت از جنسیت نیز در خودکشی ناشی از افسردگی دخالت دارند. بر اساس تحقیقی که سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۶ در رابطه با میزان خودکشی در جهان انجام داد، مشخص شد که به‌طور مثال در کشور کانادا ۸۰–۹۰٪ خودکشی‌ها ناموفق بوده و ۹۰٪ این خودکشی‌های ناموفق نیز سبب بستری شدن فرد در بیمارستان شده‌است. ۱۲٪ خودکشی‌ها نیز در بیمارستان صورت گرفته‌است.