ستاره
سِتاره یا اَختَر گوی آسمانی درخشان و بسیار داغی از پلاسماست که انسجام خود را با نیروی گرانش خود حفظ می‌کند. نزدیکترین ستاره به زمین خورشید و پس از آن پروکسیما قنطورس است. ستارگانِ قابل دیدن در شب از روی زمین، به دلیل فاصلهٔ بسیار دورشان، به شکل نقاطی ثابت (گاهی چشمک زن) و روشن دیده می‌شوند. در طول تاریخ، گروه‌های ستاره‌های برجسته‌تر، به نام صورت‌ها و صورت‌واره‌های فلکی، گروه‌بندی شده و روشن‌ترین ستارگان نیز نام‌گذاری شده‌اند. کاتالوگ‌هایی از ستارگان توسط اخترشناسان گردآوری شده‌است که ستارگان شناخته‌شده را مشخص می‌کند و نام‌های استانداردی برای ستارگان پیشنهاد می‌کنند. هرچند که بیشتر ستارگان جهان از جمله تمامی ستارگان خارج از کهکشان راه شیری با چشم غیر مسلح از روی زمین قابل دیده شدن نیستند. در حقیقت بیشتر آن‌ها حتی از دید قویترین تلسکوپ ها نیز پنهان می‌مانند.
اخترشناسی زیرمیلی‌متری
اخترشناسی زیرمیلی‌متری شاخه‌ای از اخترشناسی رصدی است که در طول موج‌های کم‌تر از میلی‌متر (یعنی موردی مانند تابش تراهرتز) در طیف الکترومغناطیسی انجام می‌شود. ستاره شناسان، گستره امواج زیرمیلی‌متری را در جایی بین گستره امواج فروسرخ دور و مایکروویو قرار می‌دهند و معمولاً گستره آن بین چند صد میکرومتر تا یک میلی‌متر در نظر گرفته می‌شود. در اخترشناسی، رایج است که برای اشاره طول موج در این گستره از واژه "میکرون" استفاده شود، واحدی قدیمی که در گذشته به‌صورت گسترده برای اشاره به میکرومتر استفاده می‌شد.