زنان در قرون وسطی
کلیسای کاتولیک که در این دوران به عنوان یکی از بزرگترین واحدهای قدرت که با انتخاب آموزش لاتین، حفاظت از هنر نوشتن و قدرت متمرکز که توسط شبکه اسقف‌ها اداره می‌شد به عنوان تأثیرگذارترین نیروی فرهنگی به‌شمار می‌آید. به‌طور تاریخی در کلیسای کاتولیک و دیگر کلیساهای باستان نقش اسقف و دیگر نقش‌های مشابه مانند مقام کشیش تنها به مردان محدود می‌شد. شورای نخست اورانژ (سال۴۴۱ میلادی) انتصاب زنان را به عنوان دیکون ممنوع کرد که این قانون در شورای ایپاوان (سال ۵۱۷ میلادی) و شورای دوم اورلئان (سال ۵۳۳ میلادی) تمدید شد. با تأسیس رهبانیت مسحیت نقش‌های دیگری در کلیسا برای زنان قابل دسترس شد. از قرن پنج میلادی به بعد صومعه‌های مسیحی فرصتهایی را برای برخی از زنان به وجود آوردند تا با یادگیری سواد و تحصیل از راه ازدواج و نگهداری فرزندان بگریزند ونقش دینی فعالتری را بازی کنند. رئیسه صومعه زنان می‌توانست با در اختیار داشتن مقدار قابل ملاحظه‌ای از زمین، قدرت و حکمرانی بر صومعه‌هایی که متشکل از زنان و مردان می‌شد به چهره مهمی در حوضه حقوق خود تبدیل شود. اشخاصی مانند هیلدای ویتبای در مقیاس ملی و بین‌المللی افراد با نفوذی شدند.
در حمایت معنوی از افراد همجنس‌گرا
راتزینگر توضیح داد که آموزه کلیسا در مورد گناهکاری اعمال همجنسگرایانه بسیار پیچیده‌تر از آنچه که معمولاً توسط رسانه‌ها تبلیغ می‌شود و برخی کاتولیک‌ها اعتقاد دارند است: استدلال شده‌است که گرایش همجنس گرایانه در موارد خاص نتیجه انتخاب آگاهانه نیست؛ بنابراین فرد همجنسگرا چاره ای جز رفتار با روحیه همجنسگرایانه نخواهد داشت. فقدان آزادی بدین معنی است که چنین شخصی، حتی اگر به فعالیت همجنسگرایانه بپردازد، مقصر نخواهد بود. در اینجا ، سنت اخلاقی عاقلانه کلیسا مهم است، چرا که در داوری موارد فردی هشدار می‌دهد. در حقیقت، شرایطی ممکن است وجود داشته باشد یا ممکن است در گذشته وجود داشته باشد، که باعث می‌شود مقصر بودن فرد در یک زمان معین، کاهش یا حذف شود. یا شرایط دیگر ممکن است آن را افزایش دهد. آنچه از هر قیمتی که می‌توان از آن اجتناب کرد، این فرض بی اساس و شرورانه است که رفتار جنسی افراد همجنس‌گرا همیشه و کاملاً اجباری است و بنابراین قابل تحمل است. در این نامه کاردینال اظهار داشت: «گرچه تمایل خاص فرد همجنس‌گرا، گناه نیست، اما یک گرایش کم و بیش قوی است که به یک شر اخلاقی ذاتی متمایل است؛ و بنابراین خود تمایل باید به عنوان یک اختلال عینی تلقی شود. . . . . جای تاسف دارد که افراد همجنسگرا هدف گفتار خشن یا رفتار خشونت‌آمیز بوده و هستند. چنین رفتاری مستحق محکوم کردن از پیشوایان کلیسا در هر کجا که باشند است».