خانواده بهاءالله
بهاءالله پایه‌گذار آیین بهایی است. او در سال ۱۱۹۶ در قریه نور در استان مازندران ایران به دنیا آمد. پدر او میرزا بزرگ و مادر او خدیجه خانم نام داشت. او از سران جنبش بابی بود و سپس آیین بهایی را در سال 1252 بنیان گذارد. خانواده او شامل سه همسر و فرزندان او هستند.
بهاءالله
میرزا حسین‌علی، از اهالی منطقه نور مازندران، در تهران در خانواده‌ای که با دربار قاجار ارتباط داشت متولد شد. او که با تفکر شیخی آشنا بود، به سال ۱۲۲۳ شمسی برابر با ۱۸۴۴ میلادی در ۲۷ سالگی، دعوت سید علی‌محمد باب را پذیرفت و به تبلیغ آموزه‌های او پرداخت. او در گردهمایی بدشت لقب بهاءالله به معنی «شکوه خداوند» را برای خود برگزید. برخلاف انتظار، علی‌محمد باب قبل از تیرباران، حداقل در ظاهر، میرزا یحیی صبح ازل، برادر کوچکتر و ناتنی بهاءالله، را به جانشینی خود برگزید. پس از ترور نافرجام ناصرالدین شاه توسط بابی‌ها، بهاءالله در سیاه‌چال زندانی شد، اما پس از چهارماه تبرئه و به همراه خانواده اش به بغداد تبعید شد.