رابرت دنیرو
دنیرو در بخش منهتن نیویورک به دنیا آمد و بازیگری را در اچ‌بی استودیو، هنرستان استلا آدلر و اکتورز استودیو لی استراسبرگ فرا گرفت. نخستین نقش مهم او در "تبریکات" (۱۹۶۸) بود و سپس با ایفای نقش یک بازیکن بیسبال در درام ورزشی "طبل را آهسته بزن" (۱۹۷۳) به شهرت رسید. نخستین همکاری او با اسکورسیزی "خیابان‌های پایین شهر" (۱۹۷۳) بود که در آن نقش جنایتکاری را ایفا می‌کند. سپس با ایفای نقش جوانی ویتو کورلئونه در حماسی جنایی "" (۱۹۷۴) که برایش جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را به همراه داشت، به بازیگری برجسته تبدیل شد. بازی در نقش تراویس بیکل در "راننده تاکسی" (۱۹۷۶) و سرباز جنگ ویتنام در درام "شکارچی گوزن" (۱۹۷۸) منجر به نامزد شدن او برای دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.
بنیسیو دل تورو
در ۱۹۹۵، دل تورو با بازی در نقش فرد فنستر در فیلم مظنونین همیشگی شاهد شتاب کردن ناگهانی حرفه‌اش بود. او با دریافت یک جایزه ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، توانست خود را به عنوان گزینه‌ای مناسب برای ایفای نقش‌های اصلی مطرح کند. پس از مظنونین همیشگی، دل تورو نقش‌های قابل توجهی در چند فیلم مستقل و نیز چند فیلم عمده استودیویی به دست آورد از جمله نقش گاسپار در فیلم مراسم تدفین و بنی دالمائو در فیلم بسکئت. بنی دالمائو برای او دومین جایزه ایندیپندنت اسپیریت را به ارمغان آورد. در سال ۱۹۹۶ او در فیلم هوادار با بازی رابرت دنیرو در نقش خوان پریمو یک بازیکن بیس بال ظاهر شد.