آسیای استوایی
آسیای استوایی منطقه‌ای در آسیا است که آب و هوای گرمسیری را تجربه می‌کند. از نظر فیزیوژجغرافیایی و اقتصادی، از نظر منابع طبیعی و تنوع زیستی، از جمله بسیاری از گونه‌های کشاورزی، غنی است. ۱۶ کشور در آسیای استوایی وجود دارند که وسعت آنها از حدود (سنگاپور) تا (هند) است. جمعیت آن عمدتاً روستایی است در سال ۱۹۹۵، سرشماری منطقه‌ای با شش شهر از ۲۵ شهر بزرگ نشان داد که جمعیت آن ۱٫۶ میلیارد نفر است که احتمالاً در سال ۲۰۲۵ به ۲٫۴ میلیارد نفر می‌رسد. آب و هوا در آسیای استوایی تابع الگوهای آب و هوای فصلی با دو باد موسمی و میزان طوفان‌های استوایی در سه ناحیه اصلی چرخه‌زایی (خلیج بنگال، اقیانوس آرام شمالی و دریای چین جنوبی) است. آب و هوا بر اساس عوامل محیطی متعددی مانند: رشد شهرنشینی، صنعتی شدن زمین و توسعه اقتصادی یا برعکس تخریب زمین، مسائل زیست‌محیطی و افزایش آلودگی متفاوت است.
کرانه اقیانوس آرام
این فهرستی از کشورهایی ست که از آنجایی که در امتداد اقیانوس آرام هستند به‌طور کلی به عنوان قسمتی از کرانه آرام به آنها اشاره می‌شود. اقیانوس آرام بستر داغ ترابری فرادریایی ست. شلوغ‌ترین ترمینال‌های کانتینری(۱۰ رتبه اول) به استثنای بندر جبل علی دبی (نهمین رتبه) در ملت‌های کرانه واقع شده‌اند. این ترمینال‌ها میزبان ۲۹ بندر از ۵۰ بندر شلوغ جهان هستند: سازمان‌های بین دولتی(IGO) و غیر دولتی(NGO) گوناگونی روی کرانه آرام متمرکز هستند، از جمله سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–اقیانوسیه (اپک)، مرکز غرب-شرق (EWC)، شهرهای کرانه آرام قابل پایداری. همچنین، رزمایش‌های دریایی کرانه آرام (RIMPAC) هماهنگ با فرماندهی آرام ایالات متحده(USPACOM).