آسایش گرمایی
رطوبت نسبی، نسبت میزان بخار آب هوا به میزان بخار آبی که هوا می‌توانست در دما و فشار خاصی داشته باشد. در حالیکه بدن انسان دارای سنسورهایی بر روی پوست است که برای حس کردن گرما و سرما به صورت مؤثری کار می‌کنند، رطوبت نسبی (RH) به صورت غیر مستقیم حس می‌شود. تعرق، مکانیسم اتلاف گرمایی مؤثر است که با فرایند تبخیر از پوست کار می‌کند. اما در RH (رطوبت نسبی) بالا، هوا تقریباً ماکزیمم بخار آبی که می‌تواند داشته باشد را دارد، بنابراین تبخیر، و در نتیجه اتلاف گرما کاهش می‌یابد. از طرف دیگر، محیط‌های بسیار خشک (RH<20-30%) به دلیل تأثیرشان بر غشای مخاطی نامناسب هستند. سطح پیشنهادی رطوبت درونی در محدودهٔ ۳۰ تا ۶۰٪ در ساختمان‌های دارای تهویه می‌باشد. اما استانداردهای جدید از قبیل مدل تطبیقی، رطوبت پایین‌تر و بالاتری را بسته به دیگر فاکتورهای درگیر در آسایش فراهم می‌کنند.
حساسیت به آب و هوا
تغییرات اجباری تابشی منجر به تغییرات طولانی مدت در دمای کره زمین می‌شود. فاکتورهایی هستند که می‌توانند بر اجبار تابشی تأثیر بگذارند: افزایش تابش جریان نزولی به دلیل اثر گلخانه‌ای، تنوع در تابش خورشیدی به دلیل تغییر در مدار سیاره، تغییر در تابش خورشیدی، تأثیرات مستقیم و غیرمستقیم ناشی از ذرات معلق در هوا (به عنوان مثال تغییرات در آلبدو به دلیل پوشش ابر) و تغییر در استفاده از زمین (به عنوان مثال جنگل زدایی یا از بین رفتن پوشش یخ بازتابنده). در تحقیقات معاصر، اجبار تابشی توسط گازهای گلخانه‌ای به خوبی محسوس و قابل درک بوده‌است. از سال ۲۰۱۹، عدم قطعیت‌های زیادی برای تأثیر هواپخش‌ها وجود دارد.