پادشاهی بریتانیا
از آنجا که سنت‌ها و رسوم سیاسی ریشه در تاریخ گذشته این کشور دارد، ملکه «به‌طور اسمی» از اختیارات گسترده‌ای برخوردار است که قرن‌ها پیش از این در دست پادشاهان این کشور متمرکز بود اما امروزه تقریباً تمامی این اختیارات عملاً به نهادهای انتخابی و تشکیلات منبعث از اراده مردم تفویض شده و تنها نام و برخی تشریفات مرتبط با آنها برای پادشاه یا ملکه بریتانیا باقی مانده‌است. به خصوص ملکه بریتانیا برخلاف اسلاف سده‌های پیشین خود، حق موضعگیری و اظهارنظر سیاسی و دخالت در امور حکومتی را به هیچ عنوان ندارد. از جمله این اختیارات تشریفاتی و اسمی می‌توان به ریاست دولت، فرماندهی کل نیروهای مسلح و تأیید قوانین مصوب پارلمان و همچنین ریاست عالیه بر کلیسای انگلیکن اشاره کرد. در عمل، ریاست دولت و فرماندهی کل نیروهای مسلح به نخست‌وزیر سپرده می‌شود و طی حدود سیصد سال گذشته، فرمانروایان بریتانیا هیچگاه از امضای مصوبات پارلمان خودداری نکرده‌اند. کلیسای انگلیکن نیز خود دارای تشکیلاتی برای تعیین مقامات ارشد و همچنین اداره امور خویش است هر چند موقعیت ملکه به عنوان «مدافع مذهب» در تشریفات کلیسایی همچنان محفوظ است.
ملکه آن
آن، در دوران سلطنت عمویش، چارلز دوم، که هیچ فرزند قانونی‌ای نداشت، متولد شد. اگر چه پدرش، جیمز، به عنوان برادر جوانتر چارلز، به عنوان وارث سلطنت مطرح بود اما از آنجایی که عقاید کاتولیکی‌اش در انگلستان نامحبوب بود، به دستور چارلز، آن و خواهر بزرگترش، مری، تحت آموزش کلیسای انگلستان بزرگ شدند. سه سال پس از مرگ چارلز و جانشینی جیمز، او طی انقلاب باشکوه، در سال ۱۶۸۸، از سلطنت خلع شد و خواهر آن، ماری و برادر شوهر پروتستانش، ویلیام اورانژ- ناسو، مشترکاً به پادشاهی رسیدند. اگر چه دو خواهر با هم روابط نزدیکی داشتند اما اختلاف نظرها بر سر مسائل مالی و اطرافیان، به سرعت پس از به سلطنت رسیدن مری بالا گرفته و روابط آنها به سردی گرایید. ویلیام و مری فرزندی نداشتند و پس از مرگ ماری در سال ۱۶۹۴، ویلیام به تنهایی تا زمان مرگش در سال ۱۷۰۲ به سلطنت ادامه و سپس آن جانشین او شد.