పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
ప్రవాస భారతీయులు
కెన్యా, ఉగాండా మరియు టాంజానియా వంటి ఆధునిక దేశాలకు భారతీయ వలసలు ఒక శతాబ్దం క్రితం ప్రారంభమయ్యాయి, ఈ దేశాలు బ్రిటీష్ తూర్పు ఆఫ్రికాలో భాగంగా ఉన్నప్పుడు ఈ వలసలు జరిగాయి. ఎక్కువ మంది వలసదారులు గుజరాతీ లేదా పంజాబీ ప్రాంతానికి చెందినవారు. 1960వ దశకంలో ఇక్కడ వారి సంఖ్య 500,000 వరకు ఉంది. భారతీయల-నేతృత్వంలోని వ్యాపారాలు ఈ దేశాల ఆర్థిక వ్యవస్థలకు వెన్నుముకగా ఉన్నాయి. చిన్న గ్రామీణ పచారీ దుకాణాల నుంచి చక్కెర మిల్లుల వరకు గతంలో వీరి వ్యాపార పరిధి విస్తరించివుంది. అంతేకాకుండా, వైద్యులు, ఉపాధ్యాయులు, ఇంజనీర్లు వంటి భారతీయ నిపుణులు ఈ దేశాల అభివృద్ధిలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషించారు. 1960వ దశకంలో బ్రిటన్ నుంచి స్వాతంత్ర్యం పొందిన తరువాత ఎక్కువ మంది ఆసియన్‌లు ఈ దేశాల నుంచి వెళ్లపోవడం లేదా వారిని బలవంతంగా వెళ్లగొట్టడం జరిగింది (1970వ దశకంలో ఉగాండాలో ఐది అమీన్ చేత). వీరిలో ఎక్కువ మంది బ్రిటన్ లేదా భారతదేశం లేదా USA మరియు కెనడా వంటి ఇతర ప్రసిద్ధ గమ్యస్థానాలకు తరలివెళ్లారు.