భారత ప్రభుత్వ చట్టం 1935
తమ దేశాన్ని పాలించే ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామ్యాన్ని బాగా ఎక్కువ చేయాలనే డిమాండ్ పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం నుండి పెరుగుతూ వచ్చింది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో బ్రిటీష్ వారి ప్రయత్నాలకు భారతీయులు అందించిన తోడ్పాటు కారణంగా, బ్రిటీష్ రాజకీయ వ్యవస్థలోని తీవ్ర యథాతథవాద శక్తులు సైతం రాజ్యాంగ మార్పు అవసరమని భావించారు. ఫలితంగా భారతీయ ప్రభుత్వ చట్టం 1919 రూపొందింది. ఈ చట్టం, ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన ఒక కొత్త వ్యవస్థను ప్రాంతీయ ద్వంద్వ పాలనా విధాన రూపంలో ప్రవేశ పెట్టింది. అంటే ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన కొన్నిశాఖలలో (విద్య వంటివి) మంత్రులు శాసన సభకు బాధ్యత వహిస్తారు. మిగిలినవి (ప్రజా వ్యవహారాల నిర్వహణ, ఆర్థికం వంటివి) బ్రిటీష్ వారిచేత నియమింపబడిన ప్రొవెన్షియల్ గవర్నర్‌కు బాధ్యత వహించే అధికారుల చేతులలో ఉంటాయి. ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామాన్ని పెంచాలని భారతీయులు చేసిన డిమాండ్‌ని ఈ చట్టం ప్రతిబింబిస్తుంది. అంతేకాక, భారత దేశానికి సంబంధించి, ఆచరణలో తమ భాగస్వామ్యం గురించి బ్రిటీష్ వారి భయాలకు కూడా ఇది మరింతగా ప్రతిబింబిస్తుంది.
బ్రిటిష్ రాజ్య చరిత్ర
1858 నుండి 1947 మధ్య, భారత ఉపఖండం లో సాగిన బ్రిటిష్ పరిపాలనను బ్రిటిష్ రాజ్య చరిత్ర సూచిస్తుంది. బ్రిటిష్ ఈస్టిండియా కంపెనీఆధ్వర్యంలో ఉన్న పాలనను 1858లో విక్టోరియా రాణి కిరీటానికి మార్పిడి చేశాక (1876లో ఈమెను భారత సామ్రాఙ్ఞిగా ప్రకటించారు), పాలనా వ్యవస్థ సంస్థాగతం చేయబడింది. బ్రిటిష్ ఇండియా సామ్రాజ్యం 1947 వరకూ కొనసాగింది. 1947లో ఇది రెండు సర్వసత్తాక అధినివేశ రాజ్యాలుగా విభజించబడింది .అవి: "భారత సమాఖ్య" (ఆ తర్వాత ఇది భారత గణతంత్ర రాజ్యం) అయింది), "పాకిస్తాన్ అధినివేశ రాజ్యం" (ఆ తర్వాత ఇది పాకిస్తాన్ ఇస్లామిక్ గణతంత్ర రాజ్యం అయింది. కొంత కాలం తర్వాత దీనిలో తూర్పునున్న సగ భాగము విడివడి బంగ్లాదేశ్ ప్రజా గణతంత్ర రాజ్యం ఏర్పడింది). భారత సామ్రాజ్యంలో తూర్పున ఉన్నబర్మా ప్రాంతాన్ని 1937లో విడదీసి, ప్రత్యేకమైన వలసగా మార్చారు. ఇది 1948లో స్వాతంత్ర్యం పొందింది.