భారతదేశ ఆర్ధిక వ్యవస్థ
సుమారు 60 శాతం ఉద్యోగతకు దోహదపడటం ద్వారా వ్యవసాయం భారతదేశ ప్రధాన వృత్తి అయింది. సేవా రంగం 28 శాతం మరియు పారిశ్రమిక రంగం 12 శాతం ఉద్యోగతకు దోహద పడుతున్నాయి. ఒక గణాంకం ప్రకారం ప్రతి ఐదుగురు ఉద్యోగస్తులలో ఒక్కరు మాత్రమే వృత్తి పరమైన శిక్షణ పొందుతున్నారు. మొత్తం శ్రామిక బలం దాదాపుగా 50 వేల కోట్లకి సమానం. GDPలో 17 శాతం వ్యవసాయ రంగం వలన 54 శాతం సేవారంగం వలన మరియు 29 శాతం పారిశ్రామిక రంగం వలన సమకూరుతున్నది. వరి, గోధుమ, నూనె గింజలు, పత్తి, జానప నార, తేయాకు, చెరకు, బంగాళదుంప, పశువులు, నీటి గొర్రె, బర్రెలు, మేకలు, కోళ్ళు మరియు చేపలు ప్రధానమైన వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు. వస్త్రాలు, రసాయనాలు, ఆహారోత్పత్తులు, ఉక్కు, రవాణా పనిముట్లు, సిమెంటు, గునులు, పెట్రోలియము, యంత్రాలు మరియు సాఫ్ట్ వేర్ కల్పన మొదలగునవి ప్రధాన పరిశ్రమలు.
గణతంత్ర భారతదేశ చరిత్ర
పరిశ్రమల శాస్త్రీయ విభాగాల్లో బాగా చదువుకున్న, నైపుణ్యంగల కొత్త తరం భారత ఆర్థిక వ్యవస్థకు చోదక శక్తిగా మారింది. కంప్యూటర్ల విస్తరణతో సమాచార సాంకేతిక పరిశ్రమ దేశం మీద పట్టు బిగించింది. కొత్త సాంకేతికత దాదాపు అన్ని పరిశ్రమలలోను, అన్ని విధానాలలోనూ ఉత్పాదకతను మెరుగు పరిచింది. నిపుణుల లభ్యతలో సహాయ పడింది. విదేశీ పెట్టుబడులు, విదేశీ ఉద్యోగ అవకాశాలూ ఆర్థిక వ్యవస్థను మరింత మెరుగు పరిచాయి. దేశవ్యాప్తంగా విస్తరించిన భారీ మధ్యతరగతి వర్గం ఏర్పడింది. అది అవసరాలను పెంచింది. తద్వారా వివిధ వస్తువుల తయారీ పెరిగింది. నిరుద్యోగం క్రమంగా తగ్గింది. పేదరికం సుమారు 22 శాతానికి తగ్గింది. జాతీయ స్థూల ఉత్పత్తి 7 శాతానికి మించి పెరిగింది. ముఖ్యమైన సవాళ్ళు అలానే ఉన్నప్పటికి, భారత ఆర్థిక వ్యవస్థ విస్తరిస్తూనే పోయింది. ప్రపంచ ఆర్థిక రంగంలో భారత్‌ ముందు వరుసలో నిలబడింది. తద్వారా ప్రపంచ రాజకీయాల్లో తన ప్రభావాన్ని, ప్రాభవాన్నీ పెంచుకుంది.