గణిత శాస్త్ర చరిత్ర
పైథాగరియన్లు (పైథాగరస్ అనుచరులు) అనిష్ప సంఖ్యలు ఉన్నాయని నిరూపించారు. యుడోక్సస్ (408–సుమారుగా 355 BC కాలం) శోషణ పద్ధతిని అభివృద్ధి చేశాడు, దీనిని ఆధునిక సమాకలనం యొక్క పూర్వగామిగా చెప్పవచ్చు. అరిస్టాటిల్ (384—సుమారుగా 322 BC కాలం) తొలిసారి తర్క శాస్త్రం యొక్క సూత్రాలను రాశాడు. యూక్లిడ్ (సుమారుగా 300 BC కాలం) ఈ రోజుకు కూడా గణిత శాస్త్రంలో ఉపయోగించబడుతున్న నిర్వచనం, ధర్మము, సిద్ధాంతం, రుజువు అంశాలకు ప్రారంభ ఉదాహరణలను అందజేశాడు. శృంగాకారాలపై కూడా ఆయన అధ్యయనం చేశాడు. ఆయన రాసిన "ఎలిమెంట్స్" అనే పుస్తకం 20వ శతాబ్దం మధ్యకాలం వరకు పశ్చిమ దేశాల్లో విద్యావంతులందరికీ సుపరిచితంగా ఉండేది. క్షేత్ర గణితంలో పైథాగరస్ సిద్ధాంతం వంటి సిద్ధాంతాలతోపాటు, రెండు యొక్క వర్గం అనిష్ప సంఖ్య మరియు అనంతం వరకు ప్రధాన సంఖ్యలు ఉన్నాయని అనేందుకు ఆధారాన్ని కూడా "ఎలిమెంట్స్" కలిగివుంది. ఎరాటోస్తనీస్ జల్లెడ (సుమారుగా 230 BC కాలం) ను ప్రధాన సంఖ్యలు గుర్తించేందుకు ఉపయోగించాడు.
సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం
పందొమ్మిదో శతాబ్దిలో, "సెమియోటిక్" అనే పదాన్ని చార్లెస్ శాండర్స్ పియర్స్ (ఇతడు కొన్నిసార్లు దీన్ని "సెమెయోటిక్" అని పలుకుతాడు) "సంకేతాల పాక్షిక అవసరం, లేదా లాంఛనప్రాయమైన సిద్ధాంతం" అని నిర్వచించాడు, ఇది "ఉపయోగించిన అన్ని సంకేతాల అక్షరాలు... అనుభవం ద్వారా గడించిన బౌద్ధిక అభ్యసన సామర్థ్యం" అనే అర్థాన్ని ఇస్తుంది, మరియు ఇది సంకేతాలు, సంకేత ప్రక్రియ యొక్క అర్థంలో గ్రహించిన తాత్వికపరమైన తర్కం. "సంకేతాధ్యయన శాస్త్రం" అనే పదాన్ని ఉపయోగించడంలో, ఈ శాఖను మానవ భావప్రసారానికి వెలుపల జంతువుల అభ్యసనం మరియు సంకేతాల ఉపయోగం వరకు విస్తరించడంలో చార్లెస్ మోరిస్ కూడా పియర్స్‌ని అనుసరించాడు.