పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
భారతదేశ రాష్ట్రాలు, కేంద్రపాలిత ప్రాంతాలు
భారత ఉపఖండం దాని చరిత్ర అంతటా వివిధ జాతుల చేత పాలించబడింది, ప్రతి ఒక్కరు ఈ ప్రాంతాన్ని వారి స్వంత పరిపాలనా విభాగాలుగా విభజించుకున్నారు. ఆధునిక భారతదేశం యొక్క ప్రస్తుత పాలనా విభాగాలు న్యాయంగా ఇటీవలే అభివృద్ధి చెందాయి, ఇవి భారతదేశంలో బ్రిటిష్ రాచరిక పాలన సమయంలో వృద్ధిచెందటం మొదలుపెట్టాయి. బ్రిటిష్ ఇండియాలో ప్రస్తుత భారతదేశం యావత్తూ, పాకిస్తాన్, మరియు బంగ్లాదేశ్, అదేవిధంగా బ్రిటిష్ ఇండియా ఆధీనంలో ఉన్నఆఫ్ఘనిస్తాన్ మరియు దాని పరగణాలు, బర్మా (మయన్మార్) లోని బ్రిటిష్ స్థావరాలు మొదలైనవి ఉండేవి. ఈ సమయంలో, భారతదేశ ప్రాంతాలు నేరుగా బ్రిటిష్ వారి పాలనలో ఉండేవి లేదా స్థానిక రాజుల నియంత్రణలో ఉండేవి. 1947 లో వచ్చిన స్వతంత్రం ఈ విభాగాలను చాలా వరకు అలానే ఉంచగలిగింది, అయితే పంజాబ్ మరియు బెంగాల్ పరగణాలు భారతదేశం మరియు పాకిస్తాన్ల మధ్య విభజించబడ్డాయి. కొత్త దేశం ఎదుర్కోబోయే అనేక సవాళ్లలో రాచరిక రాష్ట్ర సమూహాన్ని సమైక్య భారతంలో విలీనం చేయటం అనేది మొదటిది.