స్టీవెన్స్‌-జాన్సన్ సిండ్రోమ్‌
స్టీవెన్స్‌ జాన్సన్‌ సిండ్రోమ్‌ (ఎస్‌జేఎస్‌)ను తేలికపాటి టాక్సిక్‌ ఎపిడెర్మల్‌ నెక్రోలిసిస్‌ (టీఈఎన్‌)గా పరగణించవచ్చని వైద్య పరిభాషలో ఒక ఒప్పందముంది. ఈ పరిస్థితులను తొలుత 1922లో గుర్తించారు.
కీళ్ళ సంబంధిత శస్త్రచికిత్స
ఆంటోనియస్ నాథీసెస్, ఒక డచ్ మిలటరీ సర్జన్, 1851లో ప్లాస్టర్ ఆఫ్ ప్యారిస్ కాస్ట్‌ని కనుగొన్నాడు.
యుద్ధ కాలంలో అనుభవాల నుండి కీళ్ళ సంబంధిత శస్త్ర చికిత్సలో చాలా అభివృద్ధి సంభవించింది. మధ్య యుగపు యుద్ధరంగాలలో గాయపడిన వారిని అనారోగ్యకర చీలికను నిడుపుగా చేసేందుకు గుర్రాల రక్తంలో నాన బెట్టిన పట్టీలతో చికిత్స చేసేవారు. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం సమయంలో లాగటం మరియు చీలిక అభివృద్ధి చేయబడ్డాయి. తొడ ఎముక మరియు జంఘికల పగుళ్ళకు చికిత్స చేసేందుకు ఇంట్రామెడుల్లరీ కడ్డీని ఉపయోగించడానికి జర్మనీకి చెందిన గ్రెహార్డ్ కుంట్స్చర్ మార్గదర్శకుడు. ఇది రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం సమయంలో గాయపడిన జర్మనీ సైనికులు వేగంగా కోలుకోవటంలో గుర్తించ దగినంత వ్యత్యాసాన్ని చూపింది మరియు దాంతో మిగిలిన ప్రపంచంలో పగుళ్ళలో ఇంట్రామెడుల్లరీ అమరికలు మరింత విస్తారంగా స్వీకరించబడ్డాయి. ఏదేమైనా సియాటిల్ గ్రూపులో హార్బర్‌వ్యూ మెడికల్ సెంటర్ పగులుని తెరవకుండానే ఇంట్రా మెడుల్లరీ అమరికని ప్రసిద్ధి పరిచినప్పుడు 1970ల వరకూ తొడ ఎముక పగుళ్ళకు చికిత్స చేసేందుకు లాగటమే ప్రామాణిక విధానంగా ఉండేది. వియత్నాం యుద్ధ సమయంలో అమెరికన్ శస్త్ర చికిత్సకులు పగుళ్ళను బాహ్య అమరికలతో శుద్ధి చేసారు, అయితే అందులో అధిక భాగం యూఎస్‌ఎస్‌ఆర్లో గావ్రిల్ అబ్రామోవిచ్ ఇల్లిజారోవ్ చేత చేయబడింది. ఎక్కువ కీళ్ళ సంబంధత శిక్షణ లేకుండానే, సైబీరియాలోని గాయపడిన రష్యన్ సైనికులను పర్యవేక్షించేందుకు 1950లలో అతడు పంపబడ్డాడు. వాచిపోని, క్రమ భూయిష్టమైన మరియు మాలాలైన్డ్ పగుళ్ళ యొక్క దుర్భల పరిస్థితులను అతడు పనిముట్లు లేకుండా ఎదుర్కున్నాడు. స్థానిక సైకిల్ దుకాణాల సహాయంతో అతడు సైకిల్ చక్రాల సన్నని కడ్డీల (స్పోక్) వలె ఉండే తన్యత గల గుండ్రని బాహ్య అమరికలని తయారు చేసాడు. ఈ సాధనంలో అతడు వాపు, అసమరేఖనం మరియు సాగదీయటాన్ని ప్రపంచంలో ఎక్కడా వినని స్థాయిలో సాధించాడు. అతడి ఇల్లిజారోవ్ పరికరం డిస్టాక్షన్ ఒస్టోయోగెలిసిస్ పద్ధతిలో ఇప్పటికీ వాడే సాధనాలలో ఒకటి.