మార్టిన్ స్కోర్సెస్
1967లో కూడా, స్కోర్సెస్ తన మొట్టమొదటి ప్రదర్శన చిత్రం, నలుపు మరియు తెలుపు "ఐ కాల్ ఫస్ట్‌" ను నిర్మించాడు, తర్వాత సహ విద్యార్థులైన నటుడు హార్వే కెయిటెల్ మరియు సమర్పకుడు థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌లతో దీని పేరును హూజ్ దట్ నాకింగ్ ఎట్ మై డోర్‌గా మార్చారు. ఇతను థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌తో దీర్ఘ-కాల సహకారులుగా మెలిగారు. ఈ చలన చిత్రాన్ని స్కోర్సెర్ యొక్క పాక్షిక-ఆత్మకథ 'J.R. ట్రయోలజీ' వలె భావించారు, అతను తన తదుపరి చిత్రం "మీన్ స్ట్రీట్స్‌"లో కూడా ఉపయోగించుకున్నాడు. ప్రారంభ కాలంలోనే, "స్కోర్సెస్ శైలి" అప్పటికే స్పష్టంగా కనిపించింది: న్యూయార్క్ ఇటాలియన్ అమెరికన్ వీధి జీవితానికి ఒక అనుభూతి, త్వరిత కూర్పు, ఒక ఎలక్ట్రానిక్ రాక్ సౌండ్‌ట్రాక్ మరియు ఒక సమస్యలతో పురుష నాయకుడు.
మార్టిన్ స్కోర్సెస్
స్కోర్సెస్ యొక్క తదుపరి ప్రాజెక్ట్, రాబర్ట్ డె నిరోతో అతని ఐదవ సహకార చలన చిత్రం "ది కింగ్ ఆఫ్ కామెడీ" (1983). ఇది ప్రపంచంలోని ప్రసార సాధనాలు మరియు ప్రముఖులపై ఒక వ్యంగ్య రచనగా చెప్పవచ్చు, ఇది అతను తరచూ చేసే అధిక భావోద్వేగ చలన చిత్రాల నుండి పూర్తిగా విభిన్నమైనది. దృశ్యరూపంలో, ఇది స్కోర్సెస్ ఆ సమయం వరకు అభివృద్ధి చేసిన శైలి కంటే చాలా తక్కువ వేగాన్ని కలిగి ఉంటుంది, తరచూ ఒక స్థిరమైన కెమెరా మరియు దీర్ఘకాల దృశ్యాలతో ఉంటుంది. అతని ఇటీవల చలన చిత్రాల్లోని భావ ప్రకటన వాదం పూర్తిగా కనుమరుగై, సంపూర్ణ అధివాస్తవికత యొక్క క్షణాలకు దారి ఇచ్చింది. అయితే ఇది స్కోర్సెస్ యొక్క శైలిని కోరుకునే పలువురుకి నిరాశను మిగిల్చింది, అతని శైలిలో ఒక నేరానికి (హత్య మరియు అపహరించడం వంటివి) పాల్పడటం ద్వారా ప్రాచుర్యం పొందే సమస్యలతో ఉండే ఒక ఒంటరి చుట్టూ కథ తిరుగుతుంది.