కెమెరా
వాడుకకి అనువుగా చేతిలో ఇమిడే చిత్రపటాలను రూపొందించేందుకు వీలుపడే కెమెరాని మొట్టమొదట 1685లో జోహాన్ జాహ్న్ రూపొందించాడు. నిల్వ ఉంచే దారి లేకపోవటంతో అప్పట్లో ఏర్పడిన ప్రతిబింబాన్ని చిత్రపటంగా మరల గీసేవారు. అయితే సూర్యరశ్మి సోకినచో రంగులు వెలిసిపోవటం లేదా రంగులు ముదరటం అప్పటికే మానవాళికి తెలుసు. కెమెరా అబ్స్క్యూరాలో కాంతి తాత్కాలితంగా గీసే ఈ చిత్రలేఖనాలతో ప్రేరణ చెందిన చాలామంది ప్రయోగకర్తలు వీటిని శాశ్వతంగా ముద్రించటానికి కావలసిన పదార్థాలని కనుగొనే ప్రయత్నంలో పడ్డారు.
అనలాగ్ ఫోటోగ్రఫీ
1991లో ఒక విద్యార్థి బృందానికి దొరికిన లోమో ఎల్ సి-ఏ చాలా వ్యత్యాసంగా ఫోటోలను తీయటం తో వారు దాని పై ఆసక్తి కనబరచారు. ఇటువంటి ప్రత్యేకత కలిగి ఉన్న పురాతన కెమెరాలకు క్రొత్త సొబగులు అద్ది వాటిని పునర్నిర్మించటం మొదలు పెట్టారు. లోమోగ్రఫీ అనే సంస్థగా ఏర్పడి లోమో ఎల్ సి-ఏ ను లోమో ఎల్ సి-ఏ+ గా, డయానా కెమెరాను డయానా ఎఫ్+ గా నిర్మించింది. వీటితోబాటు లుబిటెల్, హోల్గా వంటి పలు టాయ్ కెమెరాలకు సూదిబెజ్జం కెమెరాలౌ పునర్జన్మను ఇచ్చింది. డిజిటల్ ఫోటోగ్రఫీ సర్వసాధారణం అయిన నవీన యుగంలో మెరుగులు దిద్దిన పురాతన కెమెరాలకు, గడువు తీరిన ఫిలిం కు, ప్రత్యాన్మాయ ఛాయాచిత్రకళ కు గిరాకీ పెరిగింది. లోమోగ్రఫీ ఉద్యమం ప్రపంచం నలుమూలలా ప్రాకుతూ ఫిలిం విప్లవాన్ని సృష్టించింది.