మోనోరైలు
1820లో మొదటి మోనోరైల్‌ను రష్యాలోని ఇవాన్ ఎల్మనోవ్ తయారుచేసారు. సాంప్రదాయక రైల్వేల ప్రత్యామ్నాయాలుగా మోనోరైల్‌ను ఆకృతి చేసే ప్రయత్నాలు 19వ శతాబ్దం ఆరంభం నుంచి జరిగాయి. నూతన కల్పనకు ప్రత్యేక అధికారంను(పేటెంట్)మొట్టమొదటిసారి 1821లో UKలోని హెన్రీ పామెర్ పొందారు, ఈ ఆకృతి చేసిన దానిని ఆగ్నేయ లండన్‌లోని డెప్ట్‌ఫోర్డ్ డాక్‌యార్డ్‌లో స్వల్పదూరానికి ఉపయోగించారు, ఇందులో హెర్ట్‌ఫోర్డ్‌షైర్ చెషంట్ సమీపాన ఉన్న రాతిగని నుండి రాయిని రివెర్ లీకు తరలించటానికి ఉపయోగించారు. ప్రపంచంలో మొట్టమొదటిసారి మోనోరైల్ ద్వారా ప్రయాణికులను రవాణా చేసినందుకు మరియు హెర్ట్‌ఫోర్డ్‌షైర్‌లో ఆరంభించిన మొదటి రైల్వే లైన్ కొరకు చెషంట్ ప్రసిద్ధిగాంచింది.
మంచుయుగం
1742లో, జెనీవాలో నివసించే ఒక ఇంజినీర్ మరియు భూగోళ శాస్త్ర నిపుణుడు పైరే మార్టెల్ (1706-1767) ఆల్ప్స్ పర్వతాల్లోని చామోనిక్స్ లోయను సందర్శించాడు. రెండు సంవత్సరాలు తర్వాత అతను తన ప్రయాణం గురించి ప్రచురించాడు. అతను ఆ లోయలోని నివాసులు ఒకనొక కాలంలో హిమనదీయాలు ఎక్కువదూరం విస్తరించిన కారణంగా ఏర్పడిన అవ్యవస్థిత బండరాళ్లను చెదరగొట్టడానికి నిర్ణయించుకున్నారని నివేదించాడు. తర్వాత ఇలాంటి స్పష్టీకరణలు ఆల్ప్స్ యొక్క మిగిలిన ప్రాంతాలు నుండి కూడా నివేదించబడ్డాయి. 1815లో, వడ్రంగి మరియు కొండ మేకల వేటగాడు జీన్-పైరే పెరౌడిన్ (1767-1858) వాలాయిస్‌లో స్విస్ ఖండంలో వాల్ డె బాగ్నెస్‌లో గతంలో హిమనీనదాలు ముందుకు విస్తరించిన కారణంగా ఏర్పడిన అవ్యవస్థిత రాళ్లను వివరించాడు. బెర్నెసె ఒబెర్లాండ్‌లోని మైరింజెన్ నుండి ఒక అనామక చెట్లు కొట్టుకునేవాడు 1834లో స్విస్-జర్మన్ భూగోళ శాస్త్రజ్ఞుడు జీన్ డె చార్పెంటైర్‌తో ఒక చర్చలో ఇదే ఆలోచనను సూచించాడు. పశ్చిమ స్విట్జర్లాండ్‌లో వాలాయిస్ మరియు సీల్యాండ్‌ల్లోని వాల్ డె ఫెర్రెట్ నుండి మరియు గోయెథే యొక్క శాస్త్రీయ పరిశోధనల నుండి కూడా ఇదే విధమైన స్పష్టీకరణలు అందాయి. ఇటువంటి స్పష్టీకరణలు ప్రపంచంలోని ఇతర ప్రాంతాలు నుండి గుర్తించబడ్డాయి. బావారియాన్ ప్రకృతి ప్రియుడు ఎర్న్‌స్ట్ వోన్ బిబ్రా (1806-1878) చిలియాన్ అండెస్‌ను 1849-1850లో సందర్శించినప్పుడు, అక్కడి నివాసులు గతంలో హిమానీనదాల చర్యకు శిలాజ హిమానీ మృత్తికల గుణవిశేషాలను కలిగి ఉన్నారు. 
ఇదే సమయంలో, యూరోపియన్ విద్వాంసులు అవ్యవస్థిత పదార్థం యొక్క చెదరగొట్టడానికి కారణం ఏమిటని ఆశ్చర్యపడటం ప్రారంభించారు. 18వ శతాబ్దం మధ్యకాలం నుండి, కొంతమంది మంచును రవాణా వలె వచ్చినట్లు చర్చించారు. 1742లో, స్వీడిష్ తవ్వకాల నిపుణుడు డానియెల్ టిలాస్ (1712-1772) స్కాండినావియాన్ మరియు బాల్టిక్ ప్రాంతాల్లో అవ్యవస్థిత బండరాళ్ల ఉనికిని వివరించడానికి సముద్రపు మంచు కొట్టుకుని పోవడాన్ని సూచించిన మొట్టమొదటి వ్యక్తిగా చెప్పవచ్చు. 1795లో, స్కాటిష్ తత్వవేత్త మరియు ప్రముఖ ప్రకృతి ప్రియుడు జేమ్స్ హుటన్ (1726-1797) ఆల్ప్స్‌లోని అవ్యవస్థిత బండరాళ్లు మంచుదిబ్బలు కారణంగా ఏర్పడినట్లు వివరించాడు. రెండు దశాబ్దాలు తర్వాత, స్వీడిష్ ఓషధ శాస్త్రజ్ఞుడు గోరాన్ వాహ్లెన్‌బెర్గ్ (1780-1851) స్కాండినావియాన్ ద్వీపకల్పంలో ఒక మంచుతో కప్పబడిన అంశం యొక్క తన సిద్ధాంతాన్ని ప్రచురించాడు. అతను మంచుతో కప్పబడే అంశాన్ని ఒక ప్రాంతీయ దృగ్విషయంగా భావించాడు. కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత మాత్రమే, డానిష్-నార్వేయిన్ భూవిజ్ఞాన శాస్త్రజ్ఞుడు జెన్స్ ఎస్మార్క్ (1763-1839) ప్రపంచవ్యాప్త మంచు యుగాల క్రమాన్ని వివరించాడు. 1824లో ప్రచురించబడిన ఒక నివేదికలో, ఎస్మార్క్ వాతావరణంలోని మార్పులు ఆ మంచుతో కప్పబడినందు వలన సంభవిస్తున్నట్లు పేర్కొన్నాడు. అతను అవి భూమి యొక్క కక్ష్యలో మార్పుల నుండి సంభవించాయని చూపించడానికి ప్రయత్నించాడు. తర్వాత సంవత్సరాల్లో, ఎస్మార్క్ యొక్క ఆలోచనలు చర్చించబడ్డాయి మరియు స్వీడిష్, స్కాటిష్ మరియు జర్మన్ శాస్త్రజ్ఞులుచే ఆ ప్రాంతాల్లో పరిశీలించబడ్డాయి. యూనివర్సిటీ ఆఫ్ ఎడిన్‌బర్గ్‌లో రాబర్ట్ జామెసన్ (1774-1854) ఎస్మార్క్ ఆలోచనలకు అనుకూలంగా ఉన్నట్లు భావించారు. స్కాట్లాండ్‌లో పురాతన మంచుదిబ్బల గురించి జామెసన్ యొక్క పలుకులు ఎక్కువగా ఎస్మార్క్‌చే బహుశా సూచించబడినవి. జర్మనీలో, డ్రెయిసిగాస్కెర్‌లో అటవీ శాస్త్ర నిపుణుడు అల్బ్రెచ్ట్ రెయిన్‌హార్డ్ బెర్న్‌హార్డీ (1797-1849) ఎస్మార్క్ సిద్ధాంతాన్ని అనుసరించాడు. 1832లో ప్రచురించబడిన ఒక కాగితంలో, బెర్న్‌హార్డి భూతపూర్వ ధ్రువ మంచు అగ్ర భాగాలు ప్రపంచంలోని ఉష్ణోగ్రత మండలాలు వరకు పెరుగుతున్నాయని పేర్కొన్నాడు.