మహాత్మా గాంధీ జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి హామీ పధకం
జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి హామీ చట్టం లేదా జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి పథకం (National Rural Employment Guarantee Act) అని కూడా ప్రసిద్ధి పొంది, భారత రాజ్యాంగం ద్వారా 25 వ తేదీ ఆగస్టు 2005 వ సంవత్సరములో అమలులో పెట్టబడింది. చట్టం ద్వారా ప్రతి ఆర్థిక సంవత్సరములో నైపుణ్యము లేని వయోజనులందరికీ ప్రతి గ్రామీణ కుటుంబంలో పనిని కోరిన వారికి ఆ గ్రామీణ పరిధిలో 100 పని దినములు కనీస వేతనం వచ్చేలాగా చట్ట పరమైన హామీ ఇవ్వబడింది. గ్రామీణాభివృద్ధి మంత్రిత్వ శాఖ (Ministry of Rural Development), భారతదేశ ప్రభుత్వం ఈ పథకాన్ని రాష్ట్ర ప్రభుత్వాల సహకారంతో పర్యవేక్షిస్తున్నాయి.
బీమా
బీమా ద్వారా మానసికంగా కొంత స్థిమితాన్ని పొందవచ్చు. విపత్తు సంభవిస్తే నష్టాన్ని తగ్గించుకోవచ్చు. దీని కొరకు వినియోగదారు, బీమా సంస్ధతో అనుకోని విపత్తులకి కావలసిన నష్ట పరిహారం, బీమా కాలం, విపత్తు మూలం అవబడే వివరాలు తెలియబరిచి, బీమా సంస్థ ఒప్పందం ప్రకారం ఒకసారి గాని, క్రమ పద్ధతిలో వాయిదాల మీద కాని డబ్బు (ప్రీమియం) చెల్లించాలి. బీమా సంస్థ - చేసుకున్న ఒప్పందం ప్రకారం - విపత్తు సంభవించినపుడు, లేక కాల పరిమితి ముగిసిన రోజున, ఒప్పందం ప్రకారం ఇవ్వ వలసిన ధనం ఇస్తుంది. బీమా ఒప్పందాలు పెట్టుబడితో మిళితం అయి, విపత్తు జరగక పోయినా, కాల పరిమితి ముగిసిసప్పుడు కొంత రాబడిని కలిగించగలవు.
ఆభివృద్ధి చెందిన దేశాలలో ప్రజలలో ఎక్కువ మంది బీమాని ఉపయోగిస్తారు. భారతదేశంలో అవగాహన తక్కువ వలన, ప్రభుత్వ రంగం సంస్థలు గుత్తాధిపత్యం వలన, జీవితంపై తాత్విక భావనల (జరిగేది ఏదో జరగక మానదు, అన్నింటికి ఆ భగవంతుడిదే భారం) వలన బీమా అంతగా వ్యాప్తి చెందలేదు. సరళీకృత విధానాల వలన,1991-92 లో బీమా రంగంలో బహుళ జాతి ఖానిగీ (private) సంస్థలు ప్రవేశించటం వలన, బీమా రంగం అభివృద్ధి పెరిగింది. దీనికి తోడు ఉపాధి అవకాశాలు మెరుగయ్యాయి. మల్హోత్రా కమిటీ సిఫార్సుల ననుసరించి బీమా నియంత్రణ మరియు అభివృద్ధి అథారిటీ 1999 లో స్వయంనిర్ణాయక సంస్థగా స్థాపించబడి, ఆగస్టు 2000 లోరాజ్యాంగ సంస్థగా మారింది. బీమా రంగం 15-20 శాతం పెరుగుదలతో, అనుబంధ బ్యాంకింగ్, ఆర్థిక సపర్య రంగాలతో కలిసి భారత స్థూల జాతీయోత్పత్తిలో 7 శాతం భాగంగా వుంది.