కోల్‌కాతా
17వ శతాబ్దపు చివరి సమయంలో మొగల్ సామ్రాజ్య బెంగాల్ రాజ్యప్రతినిధి పాలనలో ప్రస్తుత కోల్ కత ప్రదేశంలో ఉన్న మూడు గ్రామాలు ఉండేవి. 1690లో బెంగాల్ నవాబు ఈస్టిండియా కంపనీకి వ్యాపార అనుమతి ఇచ్చిన తరువాత కంపనీ ఈ ప్రదేశాన్ని
బలమైన రేవుపట్టణంగా అభివృద్ధి పరచింది. 1756లో కొల్ కత నగరం నవాబు సిరాజ్ ఉద్ దులాహ్ చేత ఆక్రమించబడింది. తరువాతి సంవత్సరమే ఈస్టిండియా కంపనీ ఈ నగరాన్ని తిరిగి స్వాధీనపరచుకుని 1772 నాటికి పూర్తి సామ్రాజ్యాధిపత్యం కూడా సాధించింది. మొదట ఈస్టిండియా కంపనీ తరువాత బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యపాలనలో కొల్ కత 1911 వరకు భారతదేశ రాజధానిగా ఉంటూ వచ్చింది. ఈ నగర భౌగోళిక పరమైన అసౌకర్యాలు, బెంగాలులో సమైగ్ర స్వతంత్ర ఉద్యమం తీవ్రరూపందాల్చడం వంటి పరిణామాల కారణంగా రాజధాని కొత్త ఢిల్లీకి బదిలీ చేయబడింది. ఈ నగరం స్వాతంత్ర్యోద్యమంలో కేంద్రస్థానం అయింది. ఆ సమయంలో ఈ నగరం ఉద్రక్త రాజకీయాలలో ఉంటూ వచ్చింది. 1947 స్వతంత్రం వచ్చిన తరువాత ఆధునిక భారతదేశంలో కొల్ కత విద్య, వితజ్ఞానం, సంస్కృతి మరియు రాజకీయలలో పలు దశాబ్ధాల కాలం ఈ నగరం ప్రధానకేంద్రంగా అభివృద్ధి చెందింది. 
2000 నుండి ఈ నగరం వేగవంతంగా ఆర్థిక ప్రగతిని సాధించింది.
బిర్బం
బ్రిటిష్ ఈస్టిండియా కంపనీ పాలనాకాలంలో 1787లో బిర్బం పేరుతో నిర్వహణా విభాగం ఏర్పాటు చేయబడింది. అంతకు ముందు ఇది ముర్షిదాబాద్ జిల్లాలో భాగంగా ఉంటూఊవచ్చింది. 1787లో అధికారికంగా బీర్భూం జిల్లా రూపొందించబడిన తరువాత ఈ జిల్లా వైశాల్యం ఇప్పుడు ఉన్నదానికంటే చాలా అధికంగా ఉండేది. 1793లో బిర్బం జిల్లాతో బిష్ణుపూర్ కూడా చేర్చబడింది. బిష్ణుపూర్ ఇప్పుడు బంకురా జిల్లాలో భాగంగా ఉంది. 1857లో సిపాయీల తిరుగుబాటు తరువాత శాంతల్ పరగణాలు కూడా బిర్బం జిల్లాతో చేర్చబడ్డాయి. క్రమంగా జిల్లా డియోఘర్ వరకు విస్తరించబడింది. 1855-56 లో గిరిజన ప్రజలలో మొదలైన శాంతల్ తిరుగుబాటు కారణంగా పశ్చిమ గిరిజన ప్రాంతాలు వేరుచేయబడ్డాయి. బిర్బం జిల్లాలోని సిధు మరియు కను 
ప్రాంతాలు అమరవీరుల స్మృతిచిహ్నాలుగా గుర్తించబడుతున్నాయి.