సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
పొగాకు ధూమపానం
యూరోపియన్ యూనియన్లో 1991 నుండి టెలివిజన్ వితౌట్ ఫ్రాన్టియర్స్ డైరెక్టివ్ (1989) క్రింద అన్నిరకాల పొగాకు ప్రకటనలు మరియు ప్రాయోజితాలు టెలివిజన్లో నిషేధించబడ్డాయి జూలై 2005లో అమలులోకి వచ్చిన టొబాకో అడ్వర్టైజింగ్ డైరెక్టివ్ ద్వారా మరింత విస్తరింపబడి ఇతర రకాల మధ్యమాలైన ఇంటర్నెట్, ముద్రణ మాధ్యమం, మరియు రేడియోలను కూడా పరిధిలోకి తీసుకుంది. ఈ నిర్దేశకంలో చలన చిత్రాలలో ప్రకటనలు మరియు బిల్ బోర్డులు లేదా వర్తకాన్ని వాడుకోవడం– లేదా పూర్తికా స్థానిక, ఒక సభ్య దేశం నుండి మాత్రమే సభ్యులు పాల్గొనే సాంస్కృతిక లేదా క్రీడా కార్యక్రమాలు లేవు దీనికి కారణం ఇవి యూరోపియన్ సమాఖ్య పరిధిలోకి రాకపోవడం. అయితే, చాలావరకు సభ్యదేశాలు ఈ నిర్దేశ క్రమాన్ని మార్చి మరింత విస్తృతంగా స్థానిక ప్రకటనలకు వర్తించేటట్లు జాతీయ చట్టాలు చేసాయి. 2008లో యూరోపియన్ సమాఖ్య నివేదిక ఈ నిర్దేశిక విజయవంతంగా అన్ని EU సభ్యదేశాలలో జాతీయ చట్టంగా మార్చబడిందని, మరియు ఈ చట్టాలు బాగా అమలవుతున్నాయని ముగించింది.