కోల్‌కాతా
17వ శతాబ్దపు చివరి సమయంలో మొగల్ సామ్రాజ్య బెంగాల్ రాజ్యప్రతినిధి పాలనలో ప్రస్తుత కోల్ కత ప్రదేశంలో ఉన్న మూడు గ్రామాలు ఉండేవి. 1690లో బెంగాల్ నవాబు ఈస్టిండియా కంపనీకి వ్యాపార అనుమతి ఇచ్చిన తరువాత కంపనీ ఈ ప్రదేశాన్ని
బలమైన రేవుపట్టణంగా అభివృద్ధి పరచింది. 1756లో కొల్ కత నగరం నవాబు సిరాజ్ ఉద్ దులాహ్ చేత ఆక్రమించబడింది. తరువాతి సంవత్సరమే ఈస్టిండియా కంపనీ ఈ నగరాన్ని తిరిగి స్వాధీనపరచుకుని 1772 నాటికి పూర్తి సామ్రాజ్యాధిపత్యం కూడా సాధించింది. మొదట ఈస్టిండియా కంపనీ తరువాత బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యపాలనలో కొల్ కత 1911 వరకు భారతదేశ రాజధానిగా ఉంటూ వచ్చింది. ఈ నగర భౌగోళిక పరమైన అసౌకర్యాలు, బెంగాలులో సమైగ్ర స్వతంత్ర ఉద్యమం తీవ్రరూపందాల్చడం వంటి పరిణామాల కారణంగా రాజధాని కొత్త ఢిల్లీకి బదిలీ చేయబడింది. ఈ నగరం స్వాతంత్ర్యోద్యమంలో కేంద్రస్థానం అయింది. ఆ సమయంలో ఈ నగరం ఉద్రక్త రాజకీయాలలో ఉంటూ వచ్చింది. 1947 స్వతంత్రం వచ్చిన తరువాత ఆధునిక భారతదేశంలో కొల్ కత విద్య, వితజ్ఞానం, సంస్కృతి మరియు రాజకీయలలో పలు దశాబ్ధాల కాలం ఈ నగరం ప్రధానకేంద్రంగా అభివృద్ధి చెందింది. 
2000 నుండి ఈ నగరం వేగవంతంగా ఆర్థిక ప్రగతిని సాధించింది.
లంబోర్ఘిని
ఫెర్రుక్కియో లంబోర్ఘిని, స్థానిక ప్రత్యర్థి సంస్థైన ఫెర్రారి S.p.A యొక్క వాహనాలని మించిన సామర్ధ్యము, మంచి నాణ్యత కూడా కలిగిన ఒక గ్రాండ్ టూరెర్ తయారు చేయాలనే ఉద్దేశముతో వాహన ఉత్పత్తి రంగంలో అడుగు పెట్టారు. సంస్థ యొక్క మొదటి కారు రకాలు నిరాసక్తి కలిగించే రూపకల్పన మరియు సరైన ఉత్పత్తి నాణ్యత లేక ఉన్నాయి. అందువల్ల ఈ కార్లు వాటిని పోలిన ఫెరారీ కార్లకంటే తక్కువగా అమ్ముడు పోయాయి. లంబోర్ఘిని, 1966 సంవత్సరము మధ్య భాగములో ఇంజన్ కలిగి ఉన్న మియుర క్రీడా కూపే అనే వాహనాన్ని మరియు 1968 సంవత్సరములో ఎస్పాడ GT అనే వాహనాన్న్నివిడుదల చేయడంతో విజయం సాధించారు. ఎస్పాడ GT నిర్మాణములో ఉన్న పది సంవత్సరాలలో 1200 కంటే ఎక్కువ వాహనాలు అమ్ముడు పోయాయి. సుమారు పది సంవత్సరాల త్వరితగతిలో పెరుగుదల అనంతరం 1974 సంవత్సరములో కోంటాక్ వంటి అధ్బుతమైన నమూనా విడుదల చేసింది.అనంతరము 1973 సంవత్సరములో సంభవించిన ఇంధన సంక్షోభం వలన 1970 దశకపు ఆఖరిలో అమ్మకాలు దిగజారిపోయి ఈ సంస్థకి కష్టకాలం మొదలయింది. దానితో ఈ వాహన తయారి సంస్థ దివాళా పరిస్థితిని ఎదుర్కొంది. స్విట్జర్లాండ్ కు చెందిన పలు వ్యాపారవెత్తల చేతులు మారిన లంబోర్ఘిని సంస్థ వాహన తయారి పరిశ్రమలలో అగ్రగామియైన క్రిస్లర్సంస్థ యొక్క వాణిజ్య సామ్రాజ్యం క్రింద వచ్చింది. ఈ అమెరికా సంస్థ ఇటలి సంస్థని లాభాల బాటలో నడిపించలేక పోవడంతో, 1994లో ఆ సంస్థని ఇండోనేషియా సంస్థలకి అమ్మటం జరిగింది. 1990 దశాబ్దములోని మిగిలిన సంవత్సరాలలో లంబోర్ఘిని సంస్థ జీవనాధారము మీద ఉండి కూడా 1990 కాలానికి చెందిన డయబ్లొ కారుని నిరంతరాయంగా మెరుగు చేస్తూ ఉంది. కాని అనుకున్న విధముగా కార్ల రకాలను విస్తరించటములో ముఖ్యంగా అమెరికా వాసులని ఆకర్షించే చిన్న రకము కారుని రూపొందించటములో శ్రద్ధ చూపించలేదు. ఆ ముందు సంవత్సరములో ఆసియాలో నెలకొన్నవిషమ ఆర్ధిక పరిస్థితి వల్ల నష్టపోయి లంబోర్ఘిని యొక్క యజమానులు కష్టాల్లో ఉన్న వాహన ఉత్పత్తి సంస్థని జర్మనీకి చెందిన వాహనతయారి కూటమి వోల్క్స్వాగన్ AG యొక్క విలాసవంతమైన కారు తయారీ ఉపసంస్థ అయిన ఆడీ AGకి అమ్మివేశారు. జర్మనీ యజమాన్యం క్రిందకు రావడంతో లంబోర్ఘిని సంస్థకు స్థిరత్వం మొదలయి, ఉత్పత్తికూడా పెరిగి, తరువాయి దశాబ్దములో అమ్మకాలు సుమారు 10 రెట్లు కావటం జరిగింది.