ఛత్రపతి శివాజీ
చత్రపతి శివాజీగా ఖ్యాతి పొందిన శివాజీ రాజే భోంస్లే (ఫిబ్రవరి 19, 1627 - ఏప్రిల్ 3, 1680) పశ్చిమ భారతదేశాన మరాఠా సామ్రాజ్యాన్ని నెలకొల్పి మొఘల్ సామ్రాజ్యాన్ని ఎదిరించాడు.
శివాజీ తండ్రి అయిన షాహాజీ నిజాంషాహీల ప్రతినిధిగా ఉంటూ మొఘల్ రాజులను వ్యతిరేకిస్తూ యుద్ధాల్లో పాల్గొనేవాడు. నిజాంషాహీలపైన షాజహాన్ దండయాత్ర చేసినపుడు షాహాజి సైనికులను బలోపేతం చేయడంలో కీలక పాత్ర వహించాడు. తన ఆదేశాలను ధిక్కరించినందుకు లఖూజీ జాదవ్‌రావ్ అనే మరాఠా యోధుణ్ణి నిజాంషాహీ ప్రభువు హత్య చేయించాడు. ఇది నచ్చని షాహాజీ నిజాంషాహీ ప్రభువు పైన తిరుగుబాటు బావుటా ఎగురవేసి స్వతంత్ర మరాఠా సామ్రాజ్యానికి నాంది పలికాడు.
మైసూరు సామ్రాజ్యం
మహారాజా చామరాజా IX మరణించిన తరువాత, పదకొండు ఏళ్ల బాలుడిగా ఉన్న కృష్ణరాజా IV 1895లో సింహాసనాన్ని అధిష్టించారు. 1902 ఫిబ్రవరి 8న కృష్ణరాజా పాలనా పగ్గాలు చేపట్టే వరకు ఆయన తల్లి మహారాణి కెంపరాజామన్నియావరు రాజప్రతినిధిగా పాలన సాగించారు. ఆయన పాలనలో సర్ ఎం. విశ్వేశ్వరయ్య దివాన్‌గా పనిచేశారు, మహారాజా ఈ కాలంలో మైసూర్‌ను పురోగమన మరియు ఆధునిక రాష్ట్రంగా తీర్చిదిద్దారు, ముఖ్యంగా పరిశ్రమలు, విద్య, వ్యవసాయం మరియు కళల్లో రాష్ట్రం పురోభివృద్ధి సాధించింది. మైసూర్‌లో సాధించిన ఈ పురోభివృద్ధి కారణంగా మహాత్మా గాంధీ మహారాజాను ఒక ""రాజర్షి" "గా కీర్తించారు. బ్రిటీష్ తత్వవేత్త మరియు ఆసియా దేశాల నిపుణుడు పాల్ బ్రుంటన్ మరియు అమెరికా రచయిత జాన్ గుంథర్ మరియు బ్రిటీష్ పాలకుడు లార్డ్ సామ్యేల్ ఆయన చర్యలను ప్రశంసించారు. ఈ కాలంలో విద్యాపరమైన మౌలిక సదుపాయాల ఏర్పాటు కోసం చేసిన ప్రయత్నాలు తరువాతి దశాబ్దాల్లో కర్ణాటకకు అనేక అవకాశాలు తెచ్చిపెట్టాయి. మహారాజా ఒక ప్రసిద్ధ సంగీత కళాకారుడు, తన పూర్వీకుల మాదిరిగానే లలిత కళల అభివృద్ధికి పోషకుడిగా ఉన్నారు. ఆయన తరువాత సోదర తనయుడు జయచామరాజా అధికారంలోకి వచ్చారు, 1947 ఆగస్టు 9న భారత సమాఖ్యలో మైసూర్‌ను విలీనం చేస్తూ సంతకం చేయడంతో ఆయన పాలనకు తెరపడింది.