భారతీయ అంతరిక్ష పరిశోధనా సంస్థ
విక్రం సారాభాయ్ను భారత అంతరిక్ష పరిశోధనా వ్యవస్థకు పితామహుడిగా అభివర్ణిస్తారు. 1957లో రష్యా మొట్టమొదటి శాటిలైట్ అయిన స్పుత్నిక్‌ను ప్రయోగించినపుడు శాటిలైట్ యొక్క ఆవశ్యకతను అప్పటి ప్రధాన మంత్రి అయిన నెహ్రూకు వివరించి, 1962లో, భారత అణుశక్తి వ్యవస్థ పితామహుడయిన హోమీ భాభా పర్యవేక్షణలో ఇండియన్ నేషనల్ కమిటీ ఫర్ స్పేస్ రీసెర్చ్ (Indian National Committee for Space Research - INCOSPAR) ను ఏర్పరచాడు. 
ఆది నుండి ఉపగ్రహాల నిర్మాణాన్నే దృష్టిలో పెట్టుకొని దానికి అవసరమయిన భూ ఉపరితల లక్షణాలను అధ్యయనం చేసేందుకు కేరళలో త్రివేండ్రం వద్ద తుంబా ఈక్వటోరియల్ రాకెట్ లాంచింగ్ స్టేషన్ (TERLS) నెలకొల్పి అమెరికా, రష్యాల నుండి దిగుమతి చేసుకున్న రాకెట్లను ప్రయోగిస్తూ ఉపరితలాన్ని అధ్యయం చేయడం మొదలు పెట్టారు. అనతికాలంలోనే భారతదేశం స్వదేశీయంగా పూర్తి స్థాయి రాకెట్లను తయారు చేసి, ఉపరితల అధ్యయంలో పురోగతి సాధించింది. భవిష్యత్తులో ఇతర దేశాలు ఉపగ్రహానికి అవసరమయిన అన్ని పరికరాలను అందించక పోవచ్చని గ్రహించిన విక్రం సారాభాయ్, ఉపగ్రహానికి అవసరమయిన అన్ని విడిభాగాలనూ దేశీయంగానే తయారు చేసే దిశగా తన బృందాన్ని నడిపించాడు. 1969లో ఇన్‌కోస్పార్ ఇస్రోగా రూపొందింది. 1972లో ప్రత్యేక అంతరిక్ష విభాగం ఏర్పడింది.
జర్మనీ
అంతరిక్ష ఇంజనీర్ వెర్న్హెర్ వోన్ బ్రున్ మొదటి అంతరిక్ష నౌకను అభివృద్ధి. ఆయన నాసాలో ప్రముఖమైన సభ్యుడిగా ఉన్నాడు. ఇంకా సాటర్న్ వి అనే చంద్ర నౌక అభివృద్ధి చేయడం యు.ఎస్ అపోలో ప్రోగ్రాం సఫలంకావడానికి మార్గం సుగమం అయింది. విద్యుదయస్కాంత వికిరణ సమితిలో ఆధునిక టెలికమ్యూనికేషన్ అభివృద్ధికి హెయిన్రిచ్ రుడోల్ఫ్ హెర్ట్జ్ కృషి చాలా ముఖ్యమైనది. 1879లో లీప్జిగ్ విశ్వవిద్యాలయంలో మొదటి పరిశోధనాశాల నిర్మాణం ద్వారా మనస్తత్వశాస్త్రాన్ని స్వతంత్రమైన అనుభవ ఆధార శాస్త్రంగా స్థాపించటంతో విల్హేల్మ్ వున్ద్ట్ ఖ్యాతి గడించారు. ప్రకృతి శాస్త్రవేత్త, పరిశోధకుడు అయిన అలెగ్జాండర్ వోన్ హుమ్బోల్ద్ట్ కృషి జీవ భూగోళశాస్త్రానికి పునాది వంటిది.