భారత ప్రభుత్వ చట్టం 1935
తమ దేశాన్ని పాలించే ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామ్యాన్ని బాగా ఎక్కువ చేయాలనే డిమాండ్ పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం నుండి పెరుగుతూ వచ్చింది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో బ్రిటీష్ వారి ప్రయత్నాలకు భారతీయులు అందించిన తోడ్పాటు కారణంగా, బ్రిటీష్ రాజకీయ వ్యవస్థలోని తీవ్ర యథాతథవాద శక్తులు సైతం రాజ్యాంగ మార్పు అవసరమని భావించారు. ఫలితంగా భారతీయ ప్రభుత్వ చట్టం 1919 రూపొందింది. ఈ చట్టం, ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన ఒక కొత్త వ్యవస్థను ప్రాంతీయ ద్వంద్వ పాలనా విధాన రూపంలో ప్రవేశ పెట్టింది. అంటే ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన కొన్నిశాఖలలో (విద్య వంటివి) మంత్రులు శాసన సభకు బాధ్యత వహిస్తారు. మిగిలినవి (ప్రజా వ్యవహారాల నిర్వహణ, ఆర్థికం వంటివి) బ్రిటీష్ వారిచేత నియమింపబడిన ప్రొవెన్షియల్ గవర్నర్‌కు బాధ్యత వహించే అధికారుల చేతులలో ఉంటాయి. ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామాన్ని పెంచాలని భారతీయులు చేసిన డిమాండ్‌ని ఈ చట్టం ప్రతిబింబిస్తుంది. అంతేకాక, భారత దేశానికి సంబంధించి, ఆచరణలో తమ భాగస్వామ్యం గురించి బ్రిటీష్ వారి భయాలకు కూడా ఇది మరింతగా ప్రతిబింబిస్తుంది.
నిర్వహణ
నిర్వచనపరంగా కొంతమంది నిర్వహణని ఆధునిక భావసంబంధిత రంగంగా చూశారు. ఆవిధంగా చూస్తే నిర్వహణకి ప్రాచీన చరిత్ర లేదు. అయితే, కొందరు నిర్వహణను పోలిన ఆలోచనా విధానం, సుమేరియా వర్తకుల మరియు ప్రాచీన ఈజిప్ట్ లోని పిరమిడ్ నిర్మాతల నాటి భావనగా కనుగొన్నారు. శతాబ్దాలుగా తమ పై ఆధారపడుతూ వచ్చిన బానిసల శ్రమని వినియోగించుకోవటంలో యజమానులు సమస్యలు ఎదుర్కొనారు. పని పట్ల ఆసక్తి లేని కొందరు బానిసలు వారిపై ఎదురు తిరిగేవారికి యజమానులు ప్రేరణని అందించలేకపోయారు. కానీ పారిశ్రామికీకరణకి ముందే ఏర్పడ్డ సంస్థలు వాటి చిన్న పరిమాణం వలన, క్రమబద్ధమైన నిర్వహణ పద్ధతుల ప్రాముఖ్యతని గుర్తించలేకపోయాయి. అయినప్పటికీ, 5 నుండి 15వ శతాబ్దం వరకు విస్తరించిన అరబిక్ సంఖ్యలు మరియు 1494లో జంట-పద్దు పుస్తక విధానము (double-entry book-keeping) యొక్క వ్యాప్తి వంటి నవీన పోకడల వలన నిర్వహణ యొక్క సమీకరణకు, ప్రణాళికకు మరియు నియంత్రణకు ఉపకరణాలు అందించబడ్డాయి.