కోల్‌కాతా
17వ శతాబ్దపు చివరి సమయంలో మొగల్ సామ్రాజ్య బెంగాల్ రాజ్యప్రతినిధి పాలనలో ప్రస్తుత కోల్ కత ప్రదేశంలో ఉన్న మూడు గ్రామాలు ఉండేవి. 1690లో బెంగాల్ నవాబు ఈస్టిండియా కంపనీకి వ్యాపార అనుమతి ఇచ్చిన తరువాత కంపనీ ఈ ప్రదేశాన్ని
బలమైన రేవుపట్టణంగా అభివృద్ధి పరచింది. 1756లో కొల్ కత నగరం నవాబు సిరాజ్ ఉద్ దులాహ్ చేత ఆక్రమించబడింది. తరువాతి సంవత్సరమే ఈస్టిండియా కంపనీ ఈ నగరాన్ని తిరిగి స్వాధీనపరచుకుని 1772 నాటికి పూర్తి సామ్రాజ్యాధిపత్యం కూడా సాధించింది. మొదట ఈస్టిండియా కంపనీ తరువాత బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యపాలనలో కొల్ కత 1911 వరకు భారతదేశ రాజధానిగా ఉంటూ వచ్చింది. ఈ నగర భౌగోళిక పరమైన అసౌకర్యాలు, బెంగాలులో సమైగ్ర స్వతంత్ర ఉద్యమం తీవ్రరూపందాల్చడం వంటి పరిణామాల కారణంగా రాజధాని కొత్త ఢిల్లీకి బదిలీ చేయబడింది. ఈ నగరం స్వాతంత్ర్యోద్యమంలో కేంద్రస్థానం అయింది. ఆ సమయంలో ఈ నగరం ఉద్రక్త రాజకీయాలలో ఉంటూ వచ్చింది. 1947 స్వతంత్రం వచ్చిన తరువాత ఆధునిక భారతదేశంలో కొల్ కత విద్య, వితజ్ఞానం, సంస్కృతి మరియు రాజకీయలలో పలు దశాబ్ధాల కాలం ఈ నగరం ప్రధానకేంద్రంగా అభివృద్ధి చెందింది. 
2000 నుండి ఈ నగరం వేగవంతంగా ఆర్థిక ప్రగతిని సాధించింది.
హాంగ్‌కాంగ్
ఆయన వ్యాపారుల మీద కఠిన షరతులు విధించాడు. అనుమతించిన ప్రదేశంలోనే నివసించాలని, వ్యాపార కాలంలోనే నివసించాలని, ఆయుధాలు అమ్మకూడదని, వెండి వస్తువులు మాత్రమే అమ్మాలని నిషేధాలు విధించబడ్డాయి. 1699 నాటికి ఈస్టిండియా కంపనీ మొదటిసారిగా ఈ ప్రదేశం లోకి ప్రవేశించింది. తరువాత ఈ ప్రాంతంలో బ్రిటిష్ వ్యాపారులతో వ్యాపారం త్వరితగతిలో అభివృద్ధి చెందింది. 1771లో ఈస్టిండియా కంపనీ కాంటన్ లో వాణిజ్య స్థూపాన్ని స్థాపించింది. 1553 యురేపియన్ల ప్రవేశం తరువాత చైనీయులు ఒక సంవత్సరానికి 2, 000 చెస్ట్స్ ఓపియం ఉపయోగిస్తుండగా 1711 నాటికి కాంటన్లో మాత్రమే 1,000 చెస్ట్ ల వాడకానికి చేరింది.