మార్టిన్ స్కోర్సెస్
1967లో కూడా, స్కోర్సెస్ తన మొట్టమొదటి ప్రదర్శన చిత్రం, నలుపు మరియు తెలుపు "ఐ కాల్ ఫస్ట్‌" ను నిర్మించాడు, తర్వాత సహ విద్యార్థులైన నటుడు హార్వే కెయిటెల్ మరియు సమర్పకుడు థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌లతో దీని పేరును హూజ్ దట్ నాకింగ్ ఎట్ మై డోర్‌గా మార్చారు. ఇతను థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌తో దీర్ఘ-కాల సహకారులుగా మెలిగారు. ఈ చలన చిత్రాన్ని స్కోర్సెర్ యొక్క పాక్షిక-ఆత్మకథ 'J.R. ట్రయోలజీ' వలె భావించారు, అతను తన తదుపరి చిత్రం "మీన్ స్ట్రీట్స్‌"లో కూడా ఉపయోగించుకున్నాడు. ప్రారంభ కాలంలోనే, "స్కోర్సెస్ శైలి" అప్పటికే స్పష్టంగా కనిపించింది: న్యూయార్క్ ఇటాలియన్ అమెరికన్ వీధి జీవితానికి ఒక అనుభూతి, త్వరిత కూర్పు, ఒక ఎలక్ట్రానిక్ రాక్ సౌండ్‌ట్రాక్ మరియు ఒక సమస్యలతో పురుష నాయకుడు.
మార్టిన్ స్కోర్సెస్
"బ్రింగింగ్ అవుట్ ది డెడ్" (1999) అనేది దర్శకుడు మరియు రచయిత పాల్ షూరాడెర్ వారి స్వంత ప్రారంభ "టాక్సీ డ్రైవర్‌" పై నిర్మించిన ఒక గాఢాంధకార హాస్యచిత్రంతో మళ్లీ సాధారణ స్థాయి చిత్రంగా చెప్పవచ్చు. గత స్కోర్సెస్-షూరాడెర్ సహకార చిత్రాలు వలె, దీని చివరి దృశ్యాల్లోని ఆధ్యాత్మిక విముక్తి ప్రత్యేకంగా రాబర్ట్ బ్రెసన్ చలన చిత్రాలను జ్ఞప్తికి తెస్తాయి. (అలాగే చలన చిత్రంలోని సంఘటనలు జరిగే రాత్రి సంబంధిత సెట్టింగ్ కూడా "ఆఫ్టర్ అవర్స్‌"లో దానిని జ్ఞాపకం చేస్తుంది.) ఇది సాధారణ అనుకూల సమీక్షలను అందుకుంది, అయితే అతని కొన్ని ఇతర చలన చిత్రాలు అందుకున్న విశ్వవ్యాప్త ప్రశంసలకు చేరుకోలేకపోయింది.