భౌతిక శాస్త్రము
భౌతిక శాస్త్రము అత్యంత ప్రాచీనమైన శాస్త్రాలలో ఒకటి. 17వ శాతబ్దం నాటికి భౌతిక శాస్త్రం ఒక ఆధునిక శాస్త్రముగా ఆవిర్భవించింది. ఇందులో అత్యంత ప్రాచీనమైనా ఉపశాస్త్రము ఖగోళశాస్త్రం (Astronomy) అని చెప్పుకోవచ్చు. ఈ రంగంలో పని చేసేవారిని "భౌతికశాస్త్రవేత్తలు" (Physicists) అంటారు.
ఖగోళ భౌతిక శాస్త్రం
ప్రారంభ 11వ శతాబ్దంలో, అరబిక్ ఇబ్న్ ఆల్-హేథామ్ (అల్హాజెన్) 1021 కంటే కొంతకాలం ముందు "Maqala fi daw al-qamar" ("చంద్రుని కాంతిలో" ) రచించాడు. దీనిని గణిత ఖగోళ శాస్త్రాన్ని భౌతిక శాస్త్రంతో మిళితం చేసేందుకు మొట్టమొదటి విజయం సాధించిన ప్రయత్నంగా చెప్పవచ్చు మరియు ప్రయోగాత్మక పద్ధతిని ఖగోళ శాస్త్రం మరియు ఖగోళ భౌతిక శాస్త్రానికి వర్తించే ప్రారంభ ప్రయత్నంగా కూడా చెప్పవచ్చు. అతను చంద్రుడు ఒక అద్దం వలె సూర్యకాంతిని పరావర్తనం చేస్తాడనే విశ్వవ్యాప్త అభిప్రాయాన్ని తప్పని నిరూపించాడు మరియు సరిగ్గా వివరిస్తూ ఇది "సూర్యకాంతి పడిన దాని ఉపరితలంపైన భాగాల నుండి కాంతిని ప్రసారం చేస్తుందని" నిర్ధారించాడు. "చంద్రుని ప్రకాశవంతమైన ఉపరితలంలోని ప్రతి భాగం నుండి కాంతి ప్రసారమవుతుందని" నిరూపించడానికి, అతను ఒక "అసాధారణ ప్రయోగాత్మక పరికరాన్ని" నిర్మించాడు. ఇబ్న్ ఆల్-హేథమ్ "ఒక అసాధారణ గణిత శాస్త్ర నమూనా మరియు పరిశీలించిన దృగ్విషయంలోని సంక్లిష్టాల మధ్య ఒక స్పష్టమైన సంబంధాన్ని నిర్మించాడు; ప్రత్యేకంగా, ఒక స్థిరమైన మరియు ఏకరీతి పద్ధతిలో ప్రయోగ పరిస్థితులను మార్చే పద్ధతిని సక్రమంగా ఉపయోగించిన మొట్టమొదటి వ్యక్తి చెప్పవచ్చు, రెండు చిన్న రంధ్రాల ద్వారా చంద్రునికాంతి ఒక తెరపై పడటం వలన ఏర్పడిన కాంతి బిందువు యొక్క తీవ్రతను చూపించే ప్రయోగంలో స్థిరంగా ఒక రంధ్రం నెమ్మిదిగా మూసివేయడం వలన, ఆ బిందువు తగ్గిపోయింది."