మధ్యాహ్న భోజన పథకము
1923 లోనే మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీ, మద్రాసు సిటీ కార్పొరేషన్ పాఠాశాలల్లో చదివే పిల్లలకి భోజనం పెట్టేది. 1960లో కామరాజ్ నాడార్ ప్రభుత్వం దీనిని విస్తృతంగా అమలు పరిచింది. 1982 లో ఎం జి రామచంద్రన్ ప్రభుత్వం ఈ పథకాన్ని అన్ని ప్రభుత్వ ప్రాథమిక పాఠశాలలకు విస్తరింపచేసింది. తరువాత తమిళనాడు ప్రభుత్వం, పదవ తరగతి చదివే పిల్లలందరికీ ఈ పథకాన్ని వర్తింపజేసింది. తమిళనాడులో అమలవుతున్న ఈ పథకం దేశంలోని ఇతర రాష్ట్రాలకు ఆదర్శమైంది.
ఇటలీ వంట పద్ధతి
1779లో, మార్చి ప్రాంతంలోని మాసెరటాకు చెందిన ఆంటోనియో నెబియా "ఐల్ క్వోకో మాసెరేటెస్" (ది కుక్ ఆఫ్ మాసెరాటా) అనే పుస్తకాన్ని రాశారు. నెబియా స్థానిక కూరగాయలు మరియు పాస్తా, బియ్యం మరియు గ్నోచీలకు ప్రాధాన్యత కల్పించారు. ఆహారం కోసం, కూరగాయలు మరియు కోడి మాంసానికి మొగ్గుచూపారు. 1773లో, నెపోలిటాన్ విన్సెంజో కోరాడో యొక్క "ఐల్ క్వోకో గాలెంట్" (ది కర్టియస్ కుక్) "విటో పిటాంగోరికో" (శాకాహారం) కు ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలని ఉద్ఘాటించారు. "పిటాగోరిక్ ఆహారంలో తాజా మూలికలు, దుంపలు, పుష్పాలు, పళ్లు, విత్తనాలు మరియు మన ఆహారం కోసం భూమిలో పండే అన్ని పదార్థాలు భాగంగా ఉంటాయి. దీనిని పైథాగరస్ అని కూడా పిలిచేవారు, ఇటువంటి ఆహారాన్ని పైథాగరస్ మాత్రమే ఉపయోగించడం వలన దానికి ఆ పేరు వచ్చింది. ఈ రకమైన ఆహారం మనిషికి అత్యంత సహజమైన ఆహారంగా కనిపిస్తుందనడంలో, మాంసం ఉపయోగం అనారోగ్యకరంగా ఉండుందనంలో ఎటువంటి సందేహం అవసరం లేదు. ఈ పుస్తకం మొట్టమొదటిసారి పదమూడు వంటకాలతో టమాటోకు ప్రధాన పాత్ర కల్పించింది. కొరాడో పుస్తకంలోని "జుప్పా అల్లీ పామిడోరో" వంటకం ప్రస్తుత రోజు టుస్కాన్ పప్పా అల్ పోమోడోరో తో సారూప్యత కలిగివుంటుంది. ఫ్రెంచ్ ఆంటోనీ-ఆగస్టిన్ పార్మెంటైర్ యొక్క విజయవంతమైన ప్రచారం తరువాత కొరాడో యొక్క 1798 సంచిక బంగాళాదుంప సంహతాన్ని పరిచయం చేసింది.
19వ శతాబ్దంలో, రాజు విక్టర్ ఎమ్మాన్యేల్ వంటమనిషి గియోవన్నీ వయాలార్డీ సాధు గృహాలకు అనువైన వంటకాలతో "ఎ ట్రైటైజ్ ఆఫ్ మోడర్ కుకరీ అండ్ పాటీసెరీ" రాశారు. అతని అనేక వంటకాలు టురిన్ ప్రాంతానికి చెందిన ప్రాంతీయ వంటకాలు, వీటిలో "జెనోస్ కాఫోన్ మేగ్రో" వంటి పన్నెండు బంగాళాదుంప వంటకాలు కూడా ఉన్నాయి. 1829లో, గియోవన్నీ ఫెలిస్ లారాస్చీ రాసిన "ఐల్ న్వోవో క్వోకో మిలనీస్ ఎకోనోమికో" పుస్తకం మిలాన్ పౌరుల వంటకాలను వివరిస్తుంది, దీనిలో ఆన్చోవీస్ (ఒక రకమైన చేప)తో కిడ్నీ మరియు లెమన్ మరియు గ్నోచీ అల్లా రోమనా వంటకాలు భాగంగా ఉన్నాయి. 1871లో గియాన్ బటిస్తా మరియు గియోవన్నీ రోటో యొక్క "లా కుసినా జెనోవీస్" పుస్తకం లిగురియా వంట పద్ధతిని వివరించింది. ఈ పుస్తకంలో మొట్టమొదటి పెస్టో వంటకం కనిపిస్తుంది. ఐపోలిటో కావాల్కాంటీ రాసిన "లా కుసినా టెయోరికో-ప్రాటికా" పుస్తకంలో టమాటోలతో చేసిన మొట్టమొదటి పాస్తా వంటకాన్ని గుర్తించవచ్చు. పెల్లెగ్రినో ఆర్టుసి రాసిన "లా సైంజా ఇన్ కుసినా ఎల్'ఆర్టే డి మాంగ్నియర్ బెన్" ("ది సైన్స్ ఆఫ్ కుకింగ్ అండ్ ది ఆర్ట్ ఆఫ్ ఈటింగ్ వెల్"), అనే పుస్తకం మొదటిసారి 1891లో ప్రచురించబడింది, సంప్రదాయ ఆధునిక ఇటాలియన్ వంట పద్ధతికి సంబంధించిన ప్రధాన గ్రంథంగా ఇది విస్తృతంగా గుర్తింపు పొందింది, ఇది ఇప్పటికీ ముద్రించబడుతుండటం గమనార్హం. దీనిలోని వంటకాలు ప్రధానంగా రోమగ్నా మరియు టుస్కానీ ప్రాంతాలకు చెందినవి ఉంటాయి, ఆయన ఈ ప్రాంతాల్లోనే నివసించాడు.