సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
వాయిస్ మెయిల్
మే 1980లో శాంటా క్లారా, సిఎ నుండి వి ఎమ్ ఐ మొదటి దేశ వ్యాప్త వాయిస్‌ మెయిల్‌ను డిజిటల్ ఎక్విప్మెంట్ పిడిఎఫ్ 11ను "బిగ్ టాకర్" అని పిలువబడే యాజమాన్య గాత్ర సాంకేతికతను ఉపయోగించి ప్రవేశపెట్టింది. ఖాతాదారులు ఒక టచ్-టోన్ ఫోన్‌ను (ఒక వృత్తాకార టెలిఫోన్, చేతిలో పెట్టుకొనే టచ్-టోన్ కీ పాడ్ కలిగినది సంస్థచే సరఫరా చేయబడింది) ఉపయోగించి పాస్వర్డ్ ప్రవేశపెట్టడం, పంపడం లేదా గ్రహించడం లేదా ఇతర సేవల ఎంపికల ద్వారా దేశవ్యాప్తంగా ఉన్న 800 నంబర్‌కు కాల్ చేసి తమ సందేశాలను రికార్డ్ చేయడం మరియు పొందడం జరిగింది. ఈ ఎంపికలు లభ్యం కాకపోవడం లేదా విఫలమైన పరిస్థితులలో, కాలర్లు ఆటోమేటిక్‌గా వారి కొరకు ఎంట్రీ చేసే ప్రత్యక్ష ఆపరేటర్‌తో కలుపబడేవారు. ఆ సమయంలో యు.ఎస్.లో టచ్ టోన్ ఫోన్లు ఎక్కువగా లేకపోవడం మరియు ఐరోపాలో దాదాపుగా లేకపోవడంతో ఈ లక్షణం ప్రత్యేక ప్రాముఖ్యత పొందింది.