రామాయణము
రామాయణము
భారతీయ వాఙ్మయములో ఆదికావ్యముగాను, దానిని సంస్కృతము లో రచించిన వాల్మీకి మహాముని ఆదికవిగాను సుప్రసిధ్ధము. సాహిత్య చరిత్ర (History of Epic Literature) పక్రారం రామాయణ కావ్యము వేద కాలం తర్వాత, అనగా సుమారు 15000 AC లో దేవనాగరి భాష అనబడిన సంస్కృతం భాషలో రచించబడినది
. రామాయణం కావ్యంలోని కథ త్రేతాయుగం కాలంలో జరిగినట్లు వాల్మీకి పేర్కొన్నారు. భారతదేశం లోని అన్ని భాషల యందు, అన్ని ప్రాంతములందు ఈ కావ్యము ఎంతో ఆదరణీయము, పూజనీయము. ఇండొనీషియా, థాయిలాండ్, కంబోడియా, మలేషియా, వియత్నాం, లావోస్ దేశాలలో కూడా రామాయణ గాథ ప్రచారంలో ఉంది. ఇండోనీషియా లోని బాలి దీవిలో రామాయణము నృత్య నాటకము బాగా ప్రసిద్ధము.
వానమామలై జగన్నాథాచార్యులు
రైతు శ్రమను, దేశానికి రైతు వల్ల ఉన్న లాభాలను తెల్పుతూ 3000 పద్యాలతో ‘రైతు రామాయణం’ అనే మహాకావ్యాన్ని రాశాడు. రామాయణంను తలపించేలా గ్రామీణ ప్రాంతంలోని రైతు జీవిత గాథను రామాయణంగా శిశు, శిక్షణ, కల్యాణ, కృషి, నిర్బంధ, విజయ కాండలుగా కావ్యాన్ని రచించాడు. ఈ కావ్యానికి మహాకవి దాశరథి కృష్ణమాచార్య, కాళోజీ నారాయణరావు, పల్లా దుర్గయ్య, డా. సి. నారాయణరెడ్డి, గోవిందవరం మురహరిశర్మ మొదలైనవారు పీఠికలు రాయగా, విశ్వనాథ సత్యనారాయణ ఈ కావ్యాన్ని ప్రశంసించారు.ఈయన 1995, జూన్ 28న మరణించాడు.