భారత ప్రభుత్వ చట్టం 1935
తమ దేశాన్ని పాలించే ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామ్యాన్ని బాగా ఎక్కువ చేయాలనే డిమాండ్ పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం నుండి పెరుగుతూ వచ్చింది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో బ్రిటీష్ వారి ప్రయత్నాలకు భారతీయులు అందించిన తోడ్పాటు కారణంగా, బ్రిటీష్ రాజకీయ వ్యవస్థలోని తీవ్ర యథాతథవాద శక్తులు సైతం రాజ్యాంగ మార్పు అవసరమని భావించారు. ఫలితంగా భారతీయ ప్రభుత్వ చట్టం 1919 రూపొందింది. ఈ చట్టం, ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన ఒక కొత్త వ్యవస్థను ప్రాంతీయ ద్వంద్వ పాలనా విధాన రూపంలో ప్రవేశ పెట్టింది. అంటే ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన కొన్నిశాఖలలో (విద్య వంటివి) మంత్రులు శాసన సభకు బాధ్యత వహిస్తారు. మిగిలినవి (ప్రజా వ్యవహారాల నిర్వహణ, ఆర్థికం వంటివి) బ్రిటీష్ వారిచేత నియమింపబడిన ప్రొవెన్షియల్ గవర్నర్‌కు బాధ్యత వహించే అధికారుల చేతులలో ఉంటాయి. ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామాన్ని పెంచాలని భారతీయులు చేసిన డిమాండ్‌ని ఈ చట్టం ప్రతిబింబిస్తుంది. అంతేకాక, భారత దేశానికి సంబంధించి, ఆచరణలో తమ భాగస్వామ్యం గురించి బ్రిటీష్ వారి భయాలకు కూడా ఇది మరింతగా ప్రతిబింబిస్తుంది.
బహుభార్యాత్వం
1935 వరకు బహుభార్యాత్వం థాయ్‌ల్యాండ్‌లో చట్టబద్ధంగా గుర్తించబడింది. బర్మాలో కూడా బహుభార్యాత్వం తరచుగా అమలులో ఉండేది. అక్కడ ఇది ఇప్పటికీ చట్టబద్దంగా గుర్తించబడుతూ ఉంది కాని ఆధునిక కాలంలో దీన్ని చాలా తక్కువగా పాటిస్తున్నారు మరియు సామాజికంగా దీనికి తక్కువ ఆమోదం లభిస్తోంది. శ్రీలంకలో, బహుభార్యాత్వం (విస్తృత స్థాయిలో కానప్పటికీ) ఇటీవలి కాలం వరకు అమలులో ఉండేది.. బౌద్ధ గ్రంథాలు చైనాలోకి అనువదించబడినప్పుడు, ఇతరుల ఉంపుడుకత్తెలను తగిన భాగస్వాములు కానివారి జాబితాలోకి చేర్చారు. టిబెట్‌లో బహుభార్యాత్వం సాధారణంగా సాంప్రదాయికంగా ఉంటుంది, బహుభార్యాత్వం మరియు పలు భార్యలు లేదా భర్తలను కలిగి ఉండటం అనేది తగిన భాగస్వాములు కాని వారితో లైంగిక సంబంధంగా ఎన్నడూ గుర్తించబడలేదు. టిబెట్ నేటి ప్రపంచంలో అతిపెద్ద మరియు అత్యధికంగా బహుభార్యాత్వాన్ని అవలంబిస్తున్న కమ్యూనిటీకి నిలయంగా ఉంటోంది. మరింత ప్రత్యేకంగా, సోదరభావ బహుభార్యాత్వం కూడా ఆచరించబడుతోంది కాని కొన్నిసార్లు తండ్రి, కుమారుడు ఇద్దరూ ఉమ్మడి భార్యను కలిగి ఉంటుంటారు, ఇది ప్రపంచంలోనే వింతైన కుటుంబ వ్యవస్థ. గుంపు పెళ్ళి, దంపతీ వివాహం వంటి ఇతర వివాహ రూపాలు కూడా ఇక్కడ అమలులో ఉంటున్నాయి. బహుభార్యాత్వం (ప్రత్యేకించి సోదరభావ బహుభార్యాత్వం) కూడా భూటాన్, లడక్ మరియు భారతీయ ఉపఖండంలోని ఇతర ప్రాంతాల్లోని బౌద్ధులలో సర్వసాధారణంగా అమలవుతోంది.