భారతదేశ చరిత్ర
1526 లో ఫెర్గానా లోయ (ఆధునిక ఉజ్బెకిస్తాన్) నుండి తైమూరు వారసుడైన తైమూరిదు బాబరు, చెంఘిస్ ఖాన్ వారసుడు బాబర్, ఖైబర్ పాస్ గుండా పయనించి వచ్చి మొఘల్ సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు. ఇందులో ప్రస్తుత ఆఫ్ఘనిస్తాన్, పాకిస్తాన్, భారతదేశం, బంగ్లాదేశ్ భాగంగా ఉండేవి. అతని కుమారుడు హుమాయును 1540 లో ఆఫ్ఘన్ యోధుడు షేర్ షా సూరి చేతిలో ఓడిపోయాడు. ఫలితంగా హుమయూన్ కాబూల్ వైపు తిరుగుబాటు చేయవలసి వచ్చింది. షేర్ షా మరణించిన తరువాత అతని కుమారుడు ఇస్లాం షా సూరి, ఆయన హిందూ సైన్యాధ్యక్షుడు హేము విక్రమాదిత్య 1556 లో ఢిల్లీ కేంద్రంగా ఉత్తర భారతదేశంలో లౌకిక పాలనను స్థాపించారు. ఢిల్లీ యుద్ధంలో విజయం సాధించిన తరువాత అక్బర్ దళాలు 1556 నవంబరు 6 న రెండవ పానిపట్టు యుద్ధంలో హేమును ఓడించాయి.
సహారన్పూర్
మొగల్ చక్రవర్తులు అక్బర్ మరియు తరువాత షాజహాన్ (1592–1666) సయ్యద్ కుటుంబాలకు సర్వాత్ పరగణాను బహుమతిగా ఇచ్చారు; 1633లో వీరిలో ఒకరు ఒక నగరాన్ని స్థాపించి, దానికి చుట్టుపక్కల ప్రాంతాలతో కలిపి ముజాఫర్‌నగర్ అనే పేరు పెట్టారు, తన తండ్రి సయ్యద్ ముజాఫర్ అలీ ఖాన్ మీదగా దీనికి ఆ పేరు పెట్టడం జరిగింది. సయ్యద్‌లు 1739లో నాదీర్ షా ముట్టడి వరకు ఈ ప్రాంతాన్ని పాలించారు. ఆయన పతనం తరువాత, దోవాబ్ ప్రాంతమంతటా అస్థిరత ఏర్పడింది, రాజపుత్రులు, త్యాగీలు, బ్రాహ్మిణ్‌లు, జాత్‌లు ఈ ప్రాంతాన్ని కొల్లగొట్టారు, తరచుగా సిక్కులు కూడా ఈ ప్రాంతాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నారు. అస్థిరతను అనుకూలంగా చేసుకొని, రోహిల్లాలు గంగానది పరిసర ప్రాంతాన్ని పూర్తిగా స్వాధీనం చేసుకున్నారు.