భారత ప్రభుత్వ చట్టం 1935
తమ దేశాన్ని పాలించే ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామ్యాన్ని బాగా ఎక్కువ చేయాలనే డిమాండ్ పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం నుండి పెరుగుతూ వచ్చింది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో బ్రిటీష్ వారి ప్రయత్నాలకు భారతీయులు అందించిన తోడ్పాటు కారణంగా, బ్రిటీష్ రాజకీయ వ్యవస్థలోని తీవ్ర యథాతథవాద శక్తులు సైతం రాజ్యాంగ మార్పు అవసరమని భావించారు. ఫలితంగా భారతీయ ప్రభుత్వ చట్టం 1919 రూపొందింది. ఈ చట్టం, ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన ఒక కొత్త వ్యవస్థను ప్రాంతీయ ద్వంద్వ పాలనా విధాన రూపంలో ప్రవేశ పెట్టింది. అంటే ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన కొన్నిశాఖలలో (విద్య వంటివి) మంత్రులు శాసన సభకు బాధ్యత వహిస్తారు. మిగిలినవి (ప్రజా వ్యవహారాల నిర్వహణ, ఆర్థికం వంటివి) బ్రిటీష్ వారిచేత నియమింపబడిన ప్రొవెన్షియల్ గవర్నర్‌కు బాధ్యత వహించే అధికారుల చేతులలో ఉంటాయి. ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామాన్ని పెంచాలని భారతీయులు చేసిన డిమాండ్‌ని ఈ చట్టం ప్రతిబింబిస్తుంది. అంతేకాక, భారత దేశానికి సంబంధించి, ఆచరణలో తమ భాగస్వామ్యం గురించి బ్రిటీష్ వారి భయాలకు కూడా ఇది మరింతగా ప్రతిబింబిస్తుంది.
కార్పొరేట్ పాలన
తొలుత 2000లో కార్యకలాపాలు మొదలుపెట్టి, 2002లో అభివృద్ధి చెందిన సుమారు 200కి పైగా సంస్థాగత పెట్టుబడిదారులు నిర్వహించిన 'గ్లోబల్ ఇన్వెస్టర్ ఒపీనియన్ సర్వే'లో ఉత్తమ నిర్వహణ సంస్థలకు 80% మంది ప్రతివాదులు ఎక్కువ మొత్తంలో చెల్లించగలరని మెక్‌కిన్సీ కనుగొన్నాడు. యాజమాన్య సంబంధాలు లేని వెలుపల డైరెక్టర్లను ఎక్కువగా కలిగి ఉండేది ఉత్తమ పాలన సంస్థ అని వారు నిర్వచించారు. 
అలాంటి సంస్థ తన డైరెక్టర్ల లాంఛనప్రాయ మూల్యంకనాన్ని చేపడుతుంది. అంతేకాక పెట్టుబడిదారులకు, పాలనకు సంబంధించిన సమస్యల సమాచారం కోసం వచ్చే విజ్ఞప్తులకు సానుకూలంగా స్పందిస్తుంది. విఫణి పరిస్థితిని బట్టి అధిక చెల్లింపుల పరిమాణం మారుతుంటుంది. ఉదాహరణకు కెనడా సంస్థల చెల్లింపులు 11% ఉంటే అదే నియంత్రణ వ్యవస్థ నేపథ్యం తక్కువగా (మొరాకో, ఈజిప్ట్ మరియు రష్యాలలో) ఉండే సంస్థలకు సుమారు 40% వరకు ఉంటుంది.