అంజలీదేవి
1936లో రాజా హరిశ్చంద్రలో అంజలీదేవి చిన్న పాత్రతో పరిచయమైంది. ఆ తరువాత కష్టజీవిలో నాయికగా నటించింది. లవకుశలో ఎన్.టి. రామారావు సరసన నటించిన సీత పాత్ర మంచి పేరు తెచ్చిపెట్టింది. ఆ పాత్ర అప్పటి గ్రామీణ మహిళలను బాగా ప్రభావితం చేసింది. ఆమె కొన్ని గ్రామాలను సందర్శించడానికి వెళితే కొంతమంది ఆమెను నిజమైన సీతాదేవిగా భావించి మోకరిల్లిన సందర్భాలున్నాయని 1996లో ఒక వార్తా పత్రిక ముఖాముఖిలో పేర్కొన్నారు. సువర్ణసుందరి, అనార్కలిలో ఆమె నటన మన్ననపొందింది. దాదాపు 500 తెలుగు, తమిళ, కన్నడ చిత్రాలలో నటించింది. బృందావనం (1992), అన్న వదిన (1993) మరియు పోలీస్ అల్లుడు (1994) ఆమె నటజీవితంలో చివరి చిత్రాలు.
రేఖ
రేఖ బాల నటిగా (బేబీ భానురేఖగా పేర్కొనబడిన) తెలుగు చిత్రం "రంగుల రాట్నం" (1966) లో కనిపించింది. రేఖ, 1969లో విజయవంతమైన కన్నడ చలనచిత్రం "గోదల్లి CID 999"లో డా. రాజ్ కుమార్ సరసన నాయికగా రంగప్రవేశం చేసింది. అదే సంవత్సరం ఆమె తన మొదటి హిందీ చిత్రం, "అంజానా సఫర్" (తరువాతి కాలంలో "దో షికారి"గా పేరు మార్చబడిన) లో నటించింది. అంతర్జాతీయ విపణి కొరకు తనతో మోసపూరితంగా బిస్వజిత్ తో ముద్దు సన్నివేశాన్ని చేయించారని తర్వాత ఆమె ఆరోపించింది మరియు "లైఫ్" పత్రిక యొక్క ఆసియా సంచికలో ఈ ముద్దు సన్నివేశం ప్రచురితమైంది. ఈ చిత్ర ప్రదర్శనకు సెన్సార్ ఇబ్బందులు వచ్చాయి, మరియు దశాబ్దము చివరి వరకు కూడా విడుదల కాలేదు. 1970లో ఆమె రెండు చిత్రాలు విడుదల అయ్యాయి: వాటిలో తెలుగు చిత్రం "అమ్మ కోసం" మరియు హిందీ చిత్రం "సావన్ బాధోన్"లు ఉన్నాయి, రెండవ దాని ద్వారా ఆమె బాలీవుడ్ లోనికి రంగప్రవేశం చేసింది. ఆమె యొక్క మాతృభాష తెలుగు కనుక ఆమె హిందీ భాషను నేర్చుకోవలసి వచ్చింది. "సావన్ బాధోన్" భారీ విజయం సాధించింది, మరియు రేఖ — రాత్రికి రాత్రే గొప్ప నటి అయ్యింది. ఆమెకి వెంటనే ఎన్నో అవకాశాలు వచ్చాయి, కానీ వాటిలో విషయ ప్రాధాన్యత గలవి లేవు. ఆమె పాత్రలలో ఎక్కువ భాగం అందమైన ఆడపిల్లవే. ఆ రోజులలో వ్యాపారపరంగా విజయం సాధించిన ఎన్నో చిత్రాలలో ఆమె కనిపించింది, వాటిలో "కహాని కిస్మత్ కీ", "రాంపూర్ కా లక్ష్మణ్" మరియు "ప్రాణ్ జాయే పర్ వచన్ న జాయే"లు ఉన్నాయి, కానీ, వాటిలో ఆమె యొక్క నటనా సామర్ధ్యానికి గాను ఆమెకు ఏ విధమైన గుర్తింపు రాలేదు.