భారత ప్రభుత్వ చట్టం 1935
తమ దేశాన్ని పాలించే ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామ్యాన్ని బాగా ఎక్కువ చేయాలనే డిమాండ్ పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం నుండి పెరుగుతూ వచ్చింది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో బ్రిటీష్ వారి ప్రయత్నాలకు భారతీయులు అందించిన తోడ్పాటు కారణంగా, బ్రిటీష్ రాజకీయ వ్యవస్థలోని తీవ్ర యథాతథవాద శక్తులు సైతం రాజ్యాంగ మార్పు అవసరమని భావించారు. ఫలితంగా భారతీయ ప్రభుత్వ చట్టం 1919 రూపొందింది. ఈ చట్టం, ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన ఒక కొత్త వ్యవస్థను ప్రాంతీయ ద్వంద్వ పాలనా విధాన రూపంలో ప్రవేశ పెట్టింది. అంటే ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన కొన్నిశాఖలలో (విద్య వంటివి) మంత్రులు శాసన సభకు బాధ్యత వహిస్తారు. మిగిలినవి (ప్రజా వ్యవహారాల నిర్వహణ, ఆర్థికం వంటివి) బ్రిటీష్ వారిచేత నియమింపబడిన ప్రొవెన్షియల్ గవర్నర్‌కు బాధ్యత వహించే అధికారుల చేతులలో ఉంటాయి. ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామాన్ని పెంచాలని భారతీయులు చేసిన డిమాండ్‌ని ఈ చట్టం ప్రతిబింబిస్తుంది. అంతేకాక, భారత దేశానికి సంబంధించి, ఆచరణలో తమ భాగస్వామ్యం గురించి బ్రిటీష్ వారి భయాలకు కూడా ఇది మరింతగా ప్రతిబింబిస్తుంది.
ఫ్రాంక్లిన్ డి. రూజ్‌వెల్ట్
మొదటి పాలనా కాలానికి భిన్నంగా, రెండో పాలనా కాలంలో ఆయన అతికొద్ది ప్రధాన చట్టాలను మాత్రమే ప్రవేశపెట్టారు. యునైటెడ్ స్టేట్స్ హోసింగ్ అథారిటీ (1937), ద్వితీయ వ్యవసాయ సర్దుబాటు చట్టం మరియు కనీస వేతనాన్ని సృష్టించిన న్యాయమైన కార్మిక ప్రమాణాల చట్టం (FLSA-ఫెయిర్ లేబర్ స్టాండర్డ్స్ యాక్ట్)-1938 ఆయన రెండో పాలనా కాలంలో అమల్లోకి వచ్చాయి. 1937 చివరి కాలంలో ఆర్థిక వ్యవస్థ తిరిగి అదుపు తప్పడం ప్రారంభమైనప్పుడు, రూజ్‌వెల్ట్ దూకుడుతో కూడిన ఉద్దీపన కార్యక్రమాన్ని చేపట్టారు, WPA సహాయక మరియు ప్రజా పనుల కోసం $5 బిలియన్‌ల నిధులను కోరుతూ కాంగ్రెస్‌కు ప్రతిపాదన పంపారు. ఈ నిధులతో 1938నాటికి గరిష్ఠ స్థాయిలో 3.3 మిలియన్ WPA ఉద్యోగాలు సృష్టించడం సాధ్యపడింది.