పోర్చుగల్
15వ శతాబ్దంలో భారత దేశం చేరే నావిక మార్గాన్ని కనుక్కోవడంలో పోర్చుగల్ దేశస్థులు ముందున్నారు. ఆ దేశస్థుడైన వాస్కో డ గామా (Vasco da Gama) 1498లో ఐరోపా నుండి భారతదేశానికి నేరుగా సముద్రమార్గాన్ని కనుగొన్నాడు. వాస్కోడిగామా బృందము మొట్టమొదట కాలికట్లో కాలుమోపింది. 16వ శతాబ్దంలో పోర్చుగీసు వర్తకులు గోవాలో స్థావరం ఏర్పరచుకొన్నారు. కొద్దికాలంలోనే, 1510లో అఫోన్సో డి ఆల్బుకరెక్ గోవాను స్వాధీనపరుచుకుని అధికారాన్ని బలవంతంగా హస్తగతం చేసుకొన్నాడు. 1531లో దమన్‌ను, ఆ తర్వాత దియును పోర్చుగీసువారు ఆక్రమించారు. 1539లో గుజరాతు సుల్తాను ద్వారా దమన్ అధికారికంగా పోర్చుగీసువారికి అప్పగింపబడింది. పోర్చుగీసువారు గోవాను స్వాధీనపరుచుకున్న 450 ఏండ్ల తరువాత, 1961లో డిసెంబరు 19న భారత ప్రభుత్వం గోవా, దమన్, దియులను తన అధీనంలోకి తీసుకొన్నది. కానీ పోర్చుగల్ ప్రభుత్వం 1974 వరకు వీటిపై భారతదేశపు అధిపత్యాన్ని అంగీకరించలేదు. అలాగే దాద్రా నగరు హవేలీ కూడా 1779 నుండి 1954లో భారతదేశము స్వాధీనము చేసుకునే వరకు పోర్చుగీస్ కాలనీగా ఉంది.
పోర్చుగల్
1762 లో స్పెయిన్ ఏడు సంవత్సరాల యుద్ధంలో భాగంగా పోర్చుగీస్ భూభాగాన్ని ఆక్రమించింది. కానీ 1763 నాటికి యుద్ధానికి ముందు స్పెయిన్ మరియు పోర్చుగల్ మధ్య ఉన్న పూర్వ స్థితి పునరుద్ధరించబడింది.
తవోరా వ్యవహారాన్ని అనుసరించి ఓయిరాస్ కొత్త కౌంట్ ఎటువంటి వ్యతిరేకత ఎదురవ లేదు. 1770 లో "మార్క్విస్ ఆఫ్ పోమ్బాల్" మేడ్ 1779 లో మొదటి జోసెఫ్ మరణం వరకు సమర్థవంతంగా పోర్చుగల్‌ను పరిపాలించాడు. అయితే పొంబాల్ "చైతన్యం," సుదూరతీరాలకు చేరింది. ప్రధానంగా వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ వ్యయంతో స్వతంత్రతను మెరుగుపర్చడానికి ఒక యంత్రాంగం పనిచేసింది. ప్రత్యేకించి విమర్శలను అణిచివేసేందుకు మరియు కాలనీల ఆర్థిక దోపిడీని అలాగే పుస్తకం సెన్సార్షిప్ను తీవ్రతరం చేయడం మరియు వ్యక్తిగత నియంత్రణ మరియు లాభాలను పటిష్ఠం చేయడం కోసం ఒక ఉపకరణంగా మారింది.