భారత ప్రభుత్వ చట్టం 1935
తమ దేశాన్ని పాలించే ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామ్యాన్ని బాగా ఎక్కువ చేయాలనే డిమాండ్ పంతొమ్మిదవ శతాబ్దం నుండి పెరుగుతూ వచ్చింది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో బ్రిటీష్ వారి ప్రయత్నాలకు భారతీయులు అందించిన తోడ్పాటు కారణంగా, బ్రిటీష్ రాజకీయ వ్యవస్థలోని తీవ్ర యథాతథవాద శక్తులు సైతం రాజ్యాంగ మార్పు అవసరమని భావించారు. ఫలితంగా భారతీయ ప్రభుత్వ చట్టం 1919 రూపొందింది. ఈ చట్టం, ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన ఒక కొత్త వ్యవస్థను ప్రాంతీయ ద్వంద్వ పాలనా విధాన రూపంలో ప్రవేశ పెట్టింది. అంటే ప్రభుత్వానికి సంబంధించిన కొన్నిశాఖలలో (విద్య వంటివి) మంత్రులు శాసన సభకు బాధ్యత వహిస్తారు. మిగిలినవి (ప్రజా వ్యవహారాల నిర్వహణ, ఆర్థికం వంటివి) బ్రిటీష్ వారిచేత నియమింపబడిన ప్రొవెన్షియల్ గవర్నర్‌కు బాధ్యత వహించే అధికారుల చేతులలో ఉంటాయి. ప్రభుత్వంలో తమ భాగస్వామాన్ని పెంచాలని భారతీయులు చేసిన డిమాండ్‌ని ఈ చట్టం ప్రతిబింబిస్తుంది. అంతేకాక, భారత దేశానికి సంబంధించి, ఆచరణలో తమ భాగస్వామ్యం గురించి బ్రిటీష్ వారి భయాలకు కూడా ఇది మరింతగా ప్రతిబింబిస్తుంది.
అవస్థాపన సౌకర్యాలు
1930లలో గొప్ప ఆర్ధిక మాంద్య సమయములో, ఉద్యోగాలను సృష్టించటానికి మరియు ఆర్ధిక పరిస్థితిని ఉత్తేజపరచడానికి చాలా ప్రభుత్వాలు ప్రజా పనుల ప్రణాళికను చేపట్టాయి. అర్థ శాస్త్రజ్ఞుడు జాన్ మేవార్డ్ కీన్స్ ఈ సిద్ధాంతం కోసం న్యాయ సమర్థ సిద్ధాంతాన్నిఉద్యోగమూ, వడ్డీ మరియు ధనం[23] యొక్క సామాన్య సిద్ధాంతంలో అందించారు, ఇది 1936 లో ప్రచురింపబడింది. తరువాత 2008-2009 యొక్క భూగోళ ఆర్ధిక మాంద్యం, సమయంలో కొంతమంది ఆర్ధిక పరిస్థితిని ఉత్తేజపరిచే విధంగా మళ్ళీ అవస్థాపనలో పెట్టుబడులు చేయటాన్ని ప్రతిపాదించారు (2009 లో అమెరిక యొక్క పునఃస్తితి ప్రాప్తి మరియు పునః పెట్టుబడుల చట్టం చూడండి)