హాలీ బెర్రీ
బెర్రీ పుట్టుకతో మరియా హాలీ బెర్రీ, అయినప్పటికీ 1971 లో చట్టబద్ధంగా ఆమె పేరు హాలీ మరియా బెర్రీగా మార్చబడింది. బెర్రీ తల్లిదండ్రులు ఆమె మధ్య పేరును ఆమె జన్మస్థలమైన క్లీవ్ ల్యాండ్, ఒహయోలో అప్పట్లో స్థానిక ఆనవాలుగా ఉన్న హాలేస్ డిపార్ట్మెంట్ స్టోర్ నుండి ఎంపికచేశారు. కాకేసియన్ అయిన ఆమె తల్లి, జుడిత్ ఆన్ (నే హాకిన్స్), మానసిక రోగులకు చికిత్స చేసే ఒక నర్సు. ఆమె తండ్రి, జేరోమ్ జెస్సే బెర్రీ, ఆమె తల్లి పనిచేసే మానసిక రోగుల వార్డు లోనే పనిచేసే ఒక ఆఫ్రికన్ అమెరికన్ ఆసుపత్రి పరిచారకుడు; ఆ తర్వాత అతను బస్సు డ్రైవర్ అయ్యాడు. బెర్రీ అమ్మమ్మ, నెల్లీ డికెన్, ఇంగ్లాండ్ లోని సాలె, డెర్బిషైర్లో జన్మించగా, ఆమె తాత (అమ్మకు నాన్న), ఎర్ల్ ఎల్స్వర్త్ హాకిన్స్, ఒహియోలో జన్మించాడు. బెర్రీకి నాలుగు సంవత్సరాల వయసప్పుడు ఆమె తల్లిదండ్రులు విడాకులు తీసుకున్నారు; ఆమె మరియు ఆమె అక్క హీడీ ఆమె తల్లి దగ్గరే పెరిగారు. చిన్నతనం నుండే తను తన తండ్రికి దూరమైందని నివేదికల ప్రచురణలలో బెర్రీ పేర్కొంది, 1992 లో ఆమె ఈవిధంగా పేర్కొంది, "అప్పటినుండి అతని గురించి నాకు ఏమీ తెలియదు [అతను వెళ్ళిపోయినప్పటినుండి] . అతను బ్రతికుండక పోవచ్చు."
హెలెన్ కెల్లర్
హెలెన్ కెల్లర్ అంధులకు, బధిరులకు, మూగవారికి వారధిగా, వికలాంగుల ఉద్యమాల సారథిగా ప్రపంచ స్థాయిలో పేరొంది ఎందరెందరికో స్ఫూర్తినిచ్చారు. ఊహ బాగా అందీ అందక పూర్వమే పెద్ద జబ్బు చేసి, చూపు, వినికిడి, మాట పోగొట్టుకొని పూర్తి వికలాంగురాలై ఈమె ఈ ప్రపంచాన్ని చూసింది లేదు. ఏ శబ్దాన్ని విన్నదీ లేదు. అయినా అన్నీ అవయవాలు సలక్షణంగా ఉన్న వారందరి కంటే మహోన్నత స్థాయిలో జీవించారు. పట్టుదలతో సాధింపలేనిది ఏదీ లేదని తన జీవితం ద్వారా నిరూపించి ప్రపంచ పౌరులందరికీ ఆదర్శవంతమైన సార్థక సేవా విదుషీమణీగా వన్నెకెక్కారు."19 వ శతాబ్దం"లో అత్యంత శక్తిమంతులుగా ఆవిర్భవించిన వారు ఇద్దరే ఇద్దరు. ఒకరు నెపోలియన్ అయితే రెండవవారు హెలెన్ కెల్లర్ అని ప్రసిద్ధ రచయిత మార్క్ ట్వయిన్ కితాబునందుకున్న ఈమె వికలాంగుల కష్ట నిష్టూరాలు మీదనే కాక, మహిళల హక్కులను గూర్చి పుంఖానుపుంఖాలుగా పత్రికా రచనలు చేశారు. మహిళా హక్కుల సాధనకు స్వయంగా ఉద్యమాలు నడిపారు. "ది స్టోరీ ఆఫ్ మై లైఫ్" గ్రంథ రచనతో తన పుస్తక రచనలకు శ్రీకారం చుట్టి అనేక ప్రఖ్యాత రచనలను వెలువరించారు. వికలత్వానికి, అంధత్వానికీ మూలం పేదరికమనీ, అదిలేని సమాజ స్థాపన ద్వారా వికలాంగుల సమస్యల పరిష్కారం సాధ్యమనీ, అట్టిది సమ సమాజ స్థాపన ద్వారానే సాధ్యమనీ దృఢంగా విశ్వసించి వికలాంగుల ఉజ్వల భవిష్యత్తుకు విశేష కృషి చేశారు.
హెలెన్ ఆడమ్స్ కెల్లర్ (జూన్ 27, 1880 - జూన్ 1, 1968) అమెరికా లోని అలబామా రాష్ట్రంలోని టస్కాంబియా అనే బస్తీలో జన్మించింది. పుట్టుకతో అంగవికలురాలు కాదు. ఏడాదిన్నర గడిచిన తర్వాత పెద్ద జబ్బు చేసి, మెదడు తీవ్ర రుగ్మతకు గురై క్రమక్రమంగా చూపు, వినికిడి తర్వాత మాట్లాడేశక్తిని కోల్పోయారు. అయితే ఈమె లోని సాధారణ తెలివితేటలకు, ఇతర అవయవాల ఆరోగ్యానికి ఏ మాత్రం లోపం రాలేదు. మూడేళ్ళ వయసులో ఒకరోజు తన "ఏప్రస్"ను తడుపుకొని ఆరబెట్టుకొనేందుకు గది వెచ్చదనం కోసం ఉంచిన పొయ్యి దగ్గరకు చేరుకోవడంతో ఆమె బట్టలు అంటుకొని కనుబొమ్మలు, జుట్టు, నుదురు కాలాయి. ఈ సంఘటనతో చలించిపోయిన తల్లిదండ్రులు మరింత దిగులుపడ్డారు. వెంటనే బాల్టమోర్ పట్టణంలోని ప్రఖ్యాత నేత్ర వైద్యునితో సంప్రదించగా "చూపు వచ్చే అవకాశం లేదు గానీ, మెదడులోని నరాలన్నీ చాలా చురుకుగా ఉన్నాయి. వాషింగ్టన్ అలగ్జాండర్ గ్రాంహంబెల్ వద్దకు తీసుకెళ్ళమని" సలహా అందింది.
ప్రపంచ ప్రఖ్యాత శాస్త్రవేత్త అయిన అలెగ్జాండర్ గ్రాహంబెల్ భార్యకు దారుణమైన చెముడు. ఆమెకు మాటలు నేర్పే పట్తుదల, అవిరామ ప్రయత్నాల ఫలితమే టెలిఫోన్ ఆవిష్కరణ. ఆయన సలహా మేరకు అంధులకు విద్య నేర్పే "పెర్కిన్స్ ఇనిస్టిట్యూట్" యానమాన్యాన్ని (బోస్టన్) కెల్లర్ తండ్రి అభ్యర్థించాడు.తన కూతురుకు విద్య నె ఒక్ర్పేఅ అధ్యాపకురాలిని ఒప్పించి తన ఇంటివద్దే విద్య నేర్పేందుకు పంపమన్నాడు. ఈ ఇన్‌స్టిట్యూట్ వారే మూగ, గుడ్డి వ్యక్తి మాట్లాడటం, రాయడం నేర్చిన ప్రపంచంలో ప్రథమ వ్యక్తి లారా బ్రిడ్జియన్ను తీర్చిదిద్దారు.