ఆర్ద్రతామాపకం
ఆర్ద్రతామాపకాలు సాపేక్ష ఆర్ద్రతను కొలవడానికి ఉపయోగించే సాధనాలు. ఒక ఆర్ద్రతామాపకం యొక్క ఒక సాధారణ రూపం ప్రత్యేకంగా ఒక సైక్రోమీటర్ అని పిలుస్తారు మరియు రెండు ఉష్ణమాపకాలను కలిగి ఉంటుంది, దీనిలో ఒకటి అనార్ద్ర బల్బ్‌ను కల్గి ఉండగా, మరొకటి "అనార్ద్ర-బల్బ్ ఉష్ణోగ్రత"ను కొలవడానికి పొడిగా ఉంచే ఒక బల్బ్‌ను కలిగి ఉంటుంది. ఆధునిక ఎలక్ట్రానిక్ పరికరాలు సాంద్రీకరణ యొక్క ఉష్ణోగ్రత, విద్యున్నిరోధంలో మార్పులు మరియు విద్యుత్ సామర్థ్యంలో మార్పులను ఆర్ద్రతలో మార్పులను గుర్తించడానికి ఉపయోగిస్తాయి.
ఉష్ణమాపకం
అయినప్పటికీ ప్రతీ ఆవిష్కర్త మరియు ప్రతీ ధర్మామీటరుకు ఒక స్కేలు ఉండడం జరిగినది కానీ ప్రామాణికమైన స్కేలు లేదు. 1665లో క్రిస్టియన్ హైగన్స్ అనే భౌతిక శాస్త్రవేత్త నీటి ద్రవీభవన మరియు బాష్పీభవన స్థానాలను ప్రామాణికరించాడు. 1694లొ కార్లో రెనాల్డిని సార్వజనీన స్కేలుకు ఈ స్థానాలను స్థిర స్థానాలుగా ఉపయోగించాడు. 1701 లో ఐజాక్ న్యూటన్ మంచు ద్రవీభవన స్థానానికి మరియు మానవుని శరీర ఉష్ణోగ్రతకూ మధ్య 12 డిగ్రీల యొక్క స్కేలును ప్రతిపాదించాడు. చివరిగా 1724లో డేనియల్ గాబ్రియల్ ఫారన్‌హీట్ ఒక ఉష్ణోగ్రతా మానాన్ని (ఫారన్‌హీటు ఉష్ణోగ్రతామానం) తయారుచేసాడు. ఆయన పాదరసంతో (అధిక వ్యాకోచ గుణకం కలది) ఉష్ణమాపకాలను ఉత్పత్తి చేయడం మూలంగా ఈ స్కేలును ప్రతిపాదించడం జరిగింది. 1724 లో ఆండెర్స్ సెల్సియస్ మంచు ద్రవీభవన స్థానమైన 0 డిగ్రీలను కనిష్ఠ అవధిగానూ, నీటి బాష్పీభవన ఉష్ణోగ్రత 100 డిగ్రీలుగా కలిగిన స్కేలుతో సెలియస్ ధర్మామీటరును తయారుచేసాడు. ఈ రెండు ఉష్ణమాపకాలు అధిక ప్రాచుర్యం పొందాయి.