మరాఠా సామ్రాజ్యం
మరాఠా సామ్రాజ్యం (Marathi|मराठा साम्राज्य "మరాఠా సామ్రాజ్య" ; "మహ్‌రాట్ట" అని కూడా ప్రతిలిఖించవచ్చు) లేదా మరాఠా సమాఖ్య అనేది నేటి భారతదేశం యొక్క నైరుతి దిక్కున ఒకప్పుడు విలసిల్లిన ఒక మహా సామ్రాజ్యం. 1674 నుంచి 1818 వరకు ఉనికిలో ఉన్న ఈ సామ్రాజ్య శోభ ఉచ్ఛస్థితిలో కొనసాగిన సమయంలో 2.8 మిలియన్ km² పైగా భూభాగాన్ని తన వశం చేసుకోవడం ద్వారా దక్షిణాసియాలో అత్యంత ఎక్కువ భాగాన్ని ఆక్రమించిన సామ్రాజ్యంగా వర్థిల్లింది. శివాజీ భోంస్లే ద్వారా ఈ సామ్రాజ్య స్థాపన మరియు సుసంఘటితం జరిగింది. మొఘల్ చక్రవర్తి ఔరంగజేబు మరణానంతరం మరాఠా సామ్రాజ్య ప్రధాన మంత్రులైన పేష్వాల పాలన కింద ఈ సామ్రాజ్యం మరింత గొప్పగా అభివృద్ధి చెందింది. 1761లో మరాఠా సైన్యం మూడవ పానిపట్టు యుద్ధంలో ఓడిపోవడం ఈ సామ్రాజ్య విస్తరణకు అడ్డుకట్టగా పరిణమించింది. అటుపై ఈ సామ్రాజ్యం మరాఠా రాష్ట్రాల సమాఖ్య రూపంలోకి విడిపోవడమే కాకుండా ఆంగ్లో-మరాఠా యుద్ధాల కారణంగా చివరకు 1818లో బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీలో భాగమైపోయింది.
మాలిక్ కాఫుర్
క్రీ.శ. 1310లో కాఫుర్ కన్ను సంపదతో తులతూగుతున్న హోయసల సామ్రాజ్యముపై పడింది. చిరకాల శత్రువులగు హోయసాలులపై పగతీర్చుకొనుటకు రామచంద్రునకు మంచి అవకాశము చిక్కింది. దేవగిరి సాయముతో కాఫుర్ నకు బళ్ళాలుని జయించుట కష్టము కాలేదు. కదంబులు, చాళుక్యులు, హోయసలులు నిర్మించిన అతి ప్రాచీన దేవాలయాలు ధ్వంసమయ్యాయి. ముస్లిం చరిత్రకారుడు ఫెరిష్తా ప్రకారము కాఫుర్ హలేబీడులో మసీదులు నిర్మించి కర్ణాట రాజ్యములో ఇస్లాము స్థాపించాడు.