కోల్‌కాతా
17వ శతాబ్దపు చివరి సమయంలో మొగల్ సామ్రాజ్య బెంగాల్ రాజ్యప్రతినిధి పాలనలో ప్రస్తుత కోల్ కత ప్రదేశంలో ఉన్న మూడు గ్రామాలు ఉండేవి. 1690లో బెంగాల్ నవాబు ఈస్టిండియా కంపనీకి వ్యాపార అనుమతి ఇచ్చిన తరువాత కంపనీ ఈ ప్రదేశాన్ని
బలమైన రేవుపట్టణంగా అభివృద్ధి పరచింది. 1756లో కొల్ కత నగరం నవాబు సిరాజ్ ఉద్ దులాహ్ చేత ఆక్రమించబడింది. తరువాతి సంవత్సరమే ఈస్టిండియా కంపనీ ఈ నగరాన్ని తిరిగి స్వాధీనపరచుకుని 1772 నాటికి పూర్తి సామ్రాజ్యాధిపత్యం కూడా సాధించింది. మొదట ఈస్టిండియా కంపనీ తరువాత బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యపాలనలో కొల్ కత 1911 వరకు భారతదేశ రాజధానిగా ఉంటూ వచ్చింది. ఈ నగర భౌగోళిక పరమైన అసౌకర్యాలు, బెంగాలులో సమైగ్ర స్వతంత్ర ఉద్యమం తీవ్రరూపందాల్చడం వంటి పరిణామాల కారణంగా రాజధాని కొత్త ఢిల్లీకి బదిలీ చేయబడింది. ఈ నగరం స్వాతంత్ర్యోద్యమంలో కేంద్రస్థానం అయింది. ఆ సమయంలో ఈ నగరం ఉద్రక్త రాజకీయాలలో ఉంటూ వచ్చింది. 1947 స్వతంత్రం వచ్చిన తరువాత ఆధునిక భారతదేశంలో కొల్ కత విద్య, వితజ్ఞానం, సంస్కృతి మరియు రాజకీయలలో పలు దశాబ్ధాల కాలం ఈ నగరం ప్రధానకేంద్రంగా అభివృద్ధి చెందింది. 
2000 నుండి ఈ నగరం వేగవంతంగా ఆర్థిక ప్రగతిని సాధించింది.
పెట్టుబడిదారీ విధానం
పద్దెనిమిదో శతాబ్దం నుండి, పెట్టుబడిదారీ విధానం యొక్క వాణిజ్య దశ బ్రిటిష్ ఈస్టిండియా కంపెనీ మరియు డచ్ ఈస్టిండియా కంపెనీ నుంచి పుట్టుకొచ్చింది. ఈ కంపెనీలు జాతీయ రాజ్యాలు తమకు అందించిన వలసవాద మరియు విస్తరణ శక్తుల ద్వారా వ్యక్తీకరించబడ్డాయి. ఈ కాలంలో వాణిజ్యవాద పూర్వ దశలో వ్యాపారం చేసిన వర్తకులు తమ మదుపులకు లాభాలను ఆశిస్తూ, ఈస్టిండియా కంపెనీలు మరియు ఇతర వలసలలో పెట్టుబడులు పెట్టారు. తన "ఆర్థిక విశ్లేషణ చరిత్ర," పుస్తకంలో, ఆస్ట్రియన్ ఆర్థికవేత్త జోసెఫ్ షుంపెటర్ వాణిజ్యవాద ప్రతిజ్ఞా వాక్యాలను మూడు ప్రధాన అంశాలకు తగ్గించారు: మారక నియంత్రణలు, ఎగుమతి గుత్తాధిపత్యం, వ్యాపార సమతుల్యత.