మార్టిన్ స్కోర్సెస్
1967లో కూడా, స్కోర్సెస్ తన మొట్టమొదటి ప్రదర్శన చిత్రం, నలుపు మరియు తెలుపు "ఐ కాల్ ఫస్ట్‌" ను నిర్మించాడు, తర్వాత సహ విద్యార్థులైన నటుడు హార్వే కెయిటెల్ మరియు సమర్పకుడు థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌లతో దీని పేరును హూజ్ దట్ నాకింగ్ ఎట్ మై డోర్‌గా మార్చారు. ఇతను థెల్మా స్కూన్‌మేకర్‌తో దీర్ఘ-కాల సహకారులుగా మెలిగారు. ఈ చలన చిత్రాన్ని స్కోర్సెర్ యొక్క పాక్షిక-ఆత్మకథ 'J.R. ట్రయోలజీ' వలె భావించారు, అతను తన తదుపరి చిత్రం "మీన్ స్ట్రీట్స్‌"లో కూడా ఉపయోగించుకున్నాడు. ప్రారంభ కాలంలోనే, "స్కోర్సెస్ శైలి" అప్పటికే స్పష్టంగా కనిపించింది: న్యూయార్క్ ఇటాలియన్ అమెరికన్ వీధి జీవితానికి ఒక అనుభూతి, త్వరిత కూర్పు, ఒక ఎలక్ట్రానిక్ రాక్ సౌండ్‌ట్రాక్ మరియు ఒక సమస్యలతో పురుష నాయకుడు.
డాక్యుమెంటరీ చిత్రం
డాక్యుమెంటరీ చిత్రాల స్వభావం 1960లలో పరిచయమైన సినిమా శైలి నుంచి విడివడి గత 20 సంవత్సరాలలో విస్తరించబడింది, ఈ తరహా సినిమాలలో పోర్టబుల్ కెమెరా మరియు సౌండ్ ఎక్విప్‌మెంట్ అనేవి చిత్ర నిర్మాతకు, కథకు మధ్య సన్నిహిత సంబంధాన్ని అనుమతిస్తుంది. డాక్యుమెంటరీ మరియు వర్ణణాత్మక చిత్రాల మధ్య గీత అస్పష్టంగా ఉంటుంది, కొన్ని చిత్రాలు చాలా వ్యక్తిగత స్వభావంతో ఉంటాయి, మార్లోన్స్ రిగ్స్' తీసిన "టంగ్స్ యునైటెడ్" (1989) మరియు "బ్లాక్ ఈజ్..." "బ్లాక్ ఎయిం’ట్" (1995), వ్యక్తీకరణ, కవితారీతి మరియు ఛందోబద్ధ శైలులు మరియు చారిత్రక సామగ్రి కంటే స్వీయాత్మకతలను నొక్కి చెప్పడం వంటి వాటి కలయికతో ఉంది. సుప్రసిద్ధమైన 14 గంటల కథతో నడిచే "ఐస్ ఆన్ ది ప్రైజ్: అమెరికాస్ సివిల్ రైట్స్ ఇయర్స్ " (1986 - పార్ట్ 1 మరియు 1989 - పార్ట్ 2) నిర్మాత హెన్రీ హాంప్టన్, "ఫోర్ లిటిల్ గర్ల్స్" (1997) నిర్మాత స్పైక్ లీ, మరియు "ది సివిల్ వార్" నిర్మాత కెన్ బర్న్స్, బానిసత్వంపై యునెస్కో అవార్డు పొందిన స్వతంత్ర చిత్రం 500 ఇయర్స్ లాటర్, వంటి చారిత్రక లఘుచిత్రాలు విశిష్ట స్వరాన్ని వినిపించడమే కాక, ఒక భిన్న దృక్పధాన్ని, దార్శనికతను వ్యక్తం చేశాయి. ఎరోల్ మోరిస్ తీసిన "ది థిన్ బ్లూ లైన్" వంటి కొన్ని సినిమాలు ఒక ప్రత్యేక శైలిని సంతరించుకున్నాయి మరియు మైకేల్ మోర్ తీసిన "రోజెర్ & మి" చిత్రం దర్శకుడితో వ్యాఖ్యానభరిత నియంత్రణను ప్రదర్శించాయి. ఈ డాక్యుమెంటరీలు సాధించిన వ్యాపార విజయాలు డాక్యుమెంటరీ రూపంలో తీసుకున్న వర్ణణాత్మక మార్పునుంచి పుట్టి ఉండవచ్చు, దీంతో కొంత మంది విమర్శకులు ఇలాంటి చిత్రాలను నిజంగా డాక్యుమెంటరీలు అనవచ్చా అని ప్రశ్నిస్తున్నారు కూడా; ఇలాంటి సినిమాలను విమర్శకులు తరచుగా "మోండో ఫిల్మ్స" లేదా "డాక్యు-గండ." అని పేర్కొంటున్నారు. అయితే, డాక్యుమెంటరీ కథలపై దర్శకుడి చేర్పు ఫ్లాహెర్టీ కృషి తర్వాతే గుర్తింపు పొందింది ఇది రూపానికి స్థానికత్వం జోడించి ఉండవచ్చు.