అలూఫ్‌ ఖాన్
అలూఫ్‌ఖాన్ తాను జీవించివుండగానే గులాం రసూల్ ఖాన్ను నవాబును చేశారు. అలూఫ్ ఖాన్ తన ఆరుగురు కొడుకుల్లో చివరవాడైన గులాంరసూల్‌ఖాన్ మీద ఉన్న ప్రేమ వల్ల తన బదులుగా అతడిని నవాబును చేసేందుకు అంగీకరించమని గవర్నర్ మింటోను ప్రార్థించారు. అతని కోరిక మేరకు అందుకు అనుగుణంగా యిచ్చిన ఫర్మానాతో చివరి కొడుకు గులాం రసూల్ ఖాన్ ను నవాబును చేశారు. మళ్ళీ అతనికి మారుగా కొంతకాలం మునవర్‌ఖాన్, ఆపైన ముజఫర్‌ఖాన్ నవాబులు అయ్యారు. క్రీ.శ.1815లో అలూఫ్‌ఖాన్ మరణించడంతో కంపెనీ ప్రభుత్వాధికారులు ముజఫర్ ఖాన్‌ని తొలగించి మునవర్ ఖాన్‌నే నవాబు చేశారు. 1823 సంవత్సరంలో గులాం రసూల్‌ఖాన్ నవాబు అయ్యారు.
హిమాయత్‌ఖాన్
తన దావూద్ ఖాన్ కేవలం జాగీరుదారుగా 1733లో మరణించగా ఆయన తర్వాత పాలనకు వచ్చినాకా హిమాయత్ ఖాన్ అల్లకల్లోలంగా ఉన్న దక్షిణ భారతదేశ స్థితిగతుల నేపథ్యంలో నవాబైనారు. తండ్రికి జాగీరు లభించిన నాటికి ఔరంగజేబు అద్వితీయంగా దక్షిణభారత విజయాలతో వెలిగిపోతుండగా, హిమాయత్ ఖాన్ పరిపాలనకు వచ్చేనాటికి ఔరంగజేబును శివాజీ అల్లకల్లోల స్థితికి తీసుకురావడం, ఆయన మరణం, ఆపైన వారసుల పోరుతో పదిహేనేళ్ళ స్వల్పవ్యవధిలో అయిదుగురు చక్రవర్తి పదవిలో మారడం, అంతర్గత కల్లోలాలతోనే కాక మరాఠా పీష్వా, గొప్ప సేనాని బాజీరావు 1 మొఘల్ భూభాగాలను చేజిక్కించుకోవడం, దక్కన్ సుబేదారు నిజాం స్వతంత్రుడు కావడం వంటి ఘటనలతో మొఘలులప్రభ అడుగంటింది. ఈ పరిణామాలకు పతాకగా 1737లో బాజీరావు 1 ఏకంగా ఢిల్లీపైనే దాడిచేసి సుశిక్షితులైన మొఘల్ సైన్యాలను దారుణంగా ఓడించారు. ఈ నేపథ్యంలో హిమాయత్ ఖాన్ జాగీర్దారు స్థితి నుంచి నవాబుగా ప్రకటించుకునేందుకు, అందుకు మొఘలులు అంగీకరించేందుకు సానుకూల వాతావరణం ఏర్పడి కర్నూలు నవాబుల పాలకవంశం ఏర్పండేందుకు వీలుచిక్కింది.
ఐతే ఇతనికాలంలో నే 1740లో మరాఠీ సైన్యం వచ్చి రాజ్యాన్ని కొల్లగొట్టింది. వారి సైనిక విధానాలు, రాజకీయ లక్ష్యాలు వేరుగా ఉండడంతో ఈ పోరాటంలో వారు నవాబు రాజ్యాన్ని సామంతరాజ్యం చేసుకోవడం వంటివి చేయలేదు. ఐతే ఈ దాడిలో ప్రజలు, ప్రభుత్వం ఆర్థికంగా, సైనికపరంగానే కాక నైతిక స్థైర్యం పరంగా కూడా చాలా దెబ్బతిన్నారు. జానపదులు ఆ దాడుల గురించిన పాటలు శతాబ్దాల తరబడి పాడుతూండేవారు.