భారతదేశంలో అధికార హోదా ఉన్న భాషలు
భారత రాజ్యాంగం లోని 343 వ అధికరణం దేవనాగరి లిపిలోని హిందీని అధికార భాషగా గుర్తించింది. 1950 లో రాజ్యాంగంలో పొందుపరచినట్లుగానే 1965 లో ఇంగ్లీషు అధికార భాష హోదాను (హిందీతో సమానంగా) కోల్పోయింది. ఆ తరువాత దాన్ని అదనపు అధికార భాషగా కొన్నాళ్ళపాటు కొనసాగించి, హిందీని పూర్తి స్థాయిలో అమలుపరచాలనేది ప్రభుత్వ ఉద్దేశంగా ఉండేది. అయితే, హిందీ అంతగా ప్రాచుర్యం పొందని దక్షిణాది రాష్ట్రాలు దీన్ని వ్యతిరేకించడంతో "జంట భాషల" పద్ధతి ఇంకా కొనసాగుతూ వస్తోంది. శీఘ్ర పారిశ్రామికీకరణ, ఆర్థిక వ్యవస్థపై బహుళజాతి సంస్థల ప్రభావం మొదలైన వాటి కారణంగా ప్రభుత్వంలోనూ, బయటా కూడా దైనందిన కార్యకలాపాల్లో ఇంగ్లీషు ప్రాధాన్యత పెరుగుతూ వచ్చింది. దాన్ని తొలగించాలన్న ప్రతిపాదనలు అటకెక్కక తప్పలేదు.
ప్రవాస భారతీయులు
సింగపూర్ యొక్క స్థానిక మలాయ్ సమాజంపై పురాతన భారతదేశంతో సంబంధాలు ఇక్కడ లోతైన సాంస్కృతిక ప్రభావం చూపినప్పటికీ, 1819లో బ్రిటీష్‌వారిచే ఆధునిక సింగపూర్ స్థాపన తరువాతే ఇక్కడకు భారతీయులు వలస రావడం మొదలైంది. మొదట, భారతీయ జనాభా అస్థిరంగా ఉండేది, ప్రధానంగా కార్మికులుకు వచ్చివెళ్లేవారు, ప్రధానంగా పనికోసం వచ్చివెళ్లే యువ కార్మికులు, సైనికులు మరియు అపరాధులు వీరిలో ఉండేవారు. 20వ శతాబ్దం మధ్యకాలానికి, బాగా సంతులన లింగ నిష్పత్తి మరియు మెరుగైన వయస్సు సమూహాల వ్యాప్తితో స్థిరనివాసాలు ఏర్పరుచుకున్న సమూహం గుర్తింపు పొందింది. సింగపూర్ యొక్క నాలుగు అధికారిక భాషల్లో తమిళం కూడా ఒకటి, ఆంగ్లం, చైనీస్ మరియు మలాయ్ ఇక్కడ మిగిలిన మూడు అధికారిక భాషలుగా ఉన్నాయి.