భౌతిక శాస్త్రము
భౌతిక శాస్త్రము అత్యంత ప్రాచీనమైన శాస్త్రాలలో ఒకటి. 17వ శాతబ్దం నాటికి భౌతిక శాస్త్రం ఒక ఆధునిక శాస్త్రముగా ఆవిర్భవించింది. ఇందులో అత్యంత ప్రాచీనమైనా ఉపశాస్త్రము ఖగోళశాస్త్రం (Astronomy) అని చెప్పుకోవచ్చు. ఈ రంగంలో పని చేసేవారిని "భౌతికశాస్త్రవేత్తలు" (Physicists) అంటారు.
ఆధునికత్వం
సామాజిక శాస్త్రపరంగా… ఆధునికత్వంలో సామాజిక సమస్యలకు స్పందనగా తెర తీసిన విభాగమే సామాజిక శాస్త్రం . (హేరిస్ 2000, 325) విజ్ఞానదాయక తరానికి తర్వాత కాలంలోని సామాజిక పరిస్థితులు, విధానాలు, విద్యా విషయ చర్చలకు ఆధునికత్వం అనే పదం వర్తిస్తుంది. చాలా సాధారణ పదాల్లో ఆంథోని గిడెన్స్ ఆధునికతను..
...ఆధునిక సమాజానికి షార్ట్ హ్యాండ్ పదంగా లేదా పారిశ్రామిక నాగరికతగా వర్ణించాడు. ఇంకా సమగ్రంగా వర్ణించాలంటే.. (1) మానవ జోక్యంతో ప్రపంచానికి అనుగుణంగా ఏర్పడిన ధోరణుల నిర్దిష్ట సమూహంగా, మార్పులకు తెరదీసిన ఆలోచనగా ;(2) ఆర్థిక సంస్థల సముదాయం ప్రధానంగా పారిశ్రామిక ఉత్పత్తి మరియు మార్కెట్ ఎకానమీ; (3) జాతి-రాజ్యం మరియు ప్రజాస్వామ్య సమూహంగా కలిసి ఉన్న రాజకీయ సంస్థల నిర్దిష పరిమితి గా వర్ణించవచ్చు. ఇలాంటి విశిష్ట ధర్మాలన్నింటి ఫలితంగా గతంలో ఉన్న సామాజిక విధానం కంటే ఆధునికతను మరింత శక్తిశీలతగా చెప్పవచ్చు. ఇది ఒక సమాజం- సాంకేతికంగా, సంస్థల సముదాయం- గతంలోని సంస్కృతి మాదిరి కాకుండా, గతంలో కంటే భవిష్యత్తులో జీవించేది. (గిడెన్స్ 1998, 94).
అమాయకంగా హేతు విరుద్ధంగా ఉండే మానవజాతిని విశాలభావాలుగల జాతిగా రూపొందిచే ప్రగతిశీల శక్తికి హామీ ఇవ్వడమే ఆధునికత్వం లక్ష్యం. సామాజిక, తాత్విక పరిస్థితుల్లోని మార్పుల కారణంగా కొన్ని కొత్త ప్రాథమిక సవాళ్లు కూడా తెరలేచాయి. ఆధునికత్వ యుగం సామాజికంగా.. పారిశ్రామికీకరణ, శ్రామిక వర్గీకరణతో, తాత్విక పరంగా “నిశ్చితత్వ లోపం, ఆ నిశ్చితత్వంను మళ్లీ ప్రతిష్టించలమేనే అవగాహన’ అనే ధర్మాలతో రూపొందింది. (డెలాంటి 2007). ఈ నిశ్చితత్వ లోపానికి ప్రధానం ఆచారాల్లో లోపం. మతాల్లోనిలోపం. అగస్టీ కామ్టే నుంచి కార్ల్ మార్క్స్ నుంచి సిగ్మండ్ ఫ్రాయిడ్ వంటి 19వ శతాబ్దానికి చెందిన విద్యావేత్తలు లౌకిక వాదానికి నాంది పలకడానికి ఎన్నో శాస్త్రీయ, రాజకీయ సిద్ధాంతాలను ప్రతిపాదించే ప్రయత్నం చేశారు. ఆధునికత్వాన్ని “సిద్ధాంతాల యుగం’గా వర్ణించవచ్చు.