విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
నిర్జల ఘటం
ప్రారంభ బ్యాటరీలను ఎక్కువగా ప్రయోగాత్మక ప్రయోజనాల కోసం తయారు చేసినప్పటికీ, ఆచరణలో వాటి వోల్టేజ్‌లలో హెచ్చుతగ్గులు కనిపించాయి మరియు చాలా కాలంపాటు అవి పెద్దమొత్తంలో కరెంట్‌ను (విద్యుత్ ప్రవాహం) అందించలేకపోయాయి. తరువాత, 1836లో డేనియల్ ఘటంతో బ్యాటరీలు మరింత ఆధారపడదగిన కరెంట్‌లను అందించాయి మరియు స్థిర పరికరాల్లో ఉపయోగించేందుకు వీటిని పరిశ్రమల్లోకి స్వీకరించడం జరిగింది, ముఖ్యంగా విద్యుత్ సరఫరా వ్యవస్థలు అందుబాటులోలేని కారణంగా, టెలిగ్రాఫ్ నెట్‌వర్క్‌ల్లో ఇవి విద్యుత్‌కు ఆచరణీయ మూలంగా ఉపయోగపడ్డాయి. ఈ వెట్ సెల్స్ (ద్రవ విద్యుద్విశ్లేష్య పదార్థాలు ఉన్న ఘటాలు) లో ద్రవ విద్యుద్విశ్లేష్య పదార్థాలను ఉపయోగిస్తాయి, వీటిని సరిగా నిర్వహించనట్లయితే, అవి కారిపోయే ప్రమాదం ఉంది. అనేక బ్యాటరీలకు వాటి భాగాలను ఉంచేందుకు గాజు పాత్రలను ఉపయోగించేవారు, ఇవి కూడా పగిలిపోయేందుకు ఎక్కువ అవకాశం ఉంటుంది. ఈ అంశాలు ద్రవ విద్యుద్విశ్లేష్య పదార్థాలు ఉన్న ఘటాలను వహనీయ అనువర్తనాల్లో ఉపయోగించడానికి ప్రతికూలంగా మారాయి. 19వ శతాబ్దం ముగిసే సమయంలో, ద్రవ విద్యుద్విశ్లేష్య రహిత ఘటాలు (నిర్జల ఘటాలు) కనిపెట్టబడ్డాయి, వీటిలో ద్రవ విద్యుద్విశ్లేష్య పదార్థం స్థానంలో ఒక అంజనాన్ని (ముద్ద) ఉపయోగించారు, దీని ద్వారా వహనీయ విద్యుత్ పరికరాల తయారీ సాధ్యపడింది.