భారతీయ అంతరిక్ష పరిశోధనా సంస్థ
విక్రం సారాభాయ్ను భారత అంతరిక్ష పరిశోధనా వ్యవస్థకు పితామహుడిగా అభివర్ణిస్తారు. 1957లో రష్యా మొట్టమొదటి శాటిలైట్ అయిన స్పుత్నిక్‌ను ప్రయోగించినపుడు శాటిలైట్ యొక్క ఆవశ్యకతను అప్పటి ప్రధాన మంత్రి అయిన నెహ్రూకు వివరించి, 1962లో, భారత అణుశక్తి వ్యవస్థ పితామహుడయిన హోమీ భాభా పర్యవేక్షణలో ఇండియన్ నేషనల్ కమిటీ ఫర్ స్పేస్ రీసెర్చ్ (Indian National Committee for Space Research - INCOSPAR) ను ఏర్పరచాడు. 
ఆది నుండి ఉపగ్రహాల నిర్మాణాన్నే దృష్టిలో పెట్టుకొని దానికి అవసరమయిన భూ ఉపరితల లక్షణాలను అధ్యయనం చేసేందుకు కేరళలో త్రివేండ్రం వద్ద తుంబా ఈక్వటోరియల్ రాకెట్ లాంచింగ్ స్టేషన్ (TERLS) నెలకొల్పి అమెరికా, రష్యాల నుండి దిగుమతి చేసుకున్న రాకెట్లను ప్రయోగిస్తూ ఉపరితలాన్ని అధ్యయం చేయడం మొదలు పెట్టారు. అనతికాలంలోనే భారతదేశం స్వదేశీయంగా పూర్తి స్థాయి రాకెట్లను తయారు చేసి, ఉపరితల అధ్యయంలో పురోగతి సాధించింది. భవిష్యత్తులో ఇతర దేశాలు ఉపగ్రహానికి అవసరమయిన అన్ని పరికరాలను అందించక పోవచ్చని గ్రహించిన విక్రం సారాభాయ్, ఉపగ్రహానికి అవసరమయిన అన్ని విడిభాగాలనూ దేశీయంగానే తయారు చేసే దిశగా తన బృందాన్ని నడిపించాడు. 1969లో ఇన్‌కోస్పార్ ఇస్రోగా రూపొందింది. 1972లో ప్రత్యేక అంతరిక్ష విభాగం ఏర్పడింది.
రోహిణి రాకెట్
భారత్ స్వంతంగా తయారుచేసిన మొదటి సౌండింగు రాకెట్టు RH-75. 1967 నవంబరు 20 న దీన్ని తొలిసారి ప్రయోగించారు, TERLS నుండి. అది 75 మిల్లీమీటర్ల వ్యాసంతో, 32 కిలోగ్రాముల బరువుంది. 1968 సెప్టెంబరు వరకు దాన్ని 15 సార్లు ప్రయోగించారు.
RH-125 ను మొదటిసారి 1971 అక్టోబరు 9 న శ్రీహరికోట నుండి మొదటిసారి ప్రయోగించారు. ఘన ఇంధనాన్ని ఉపయోగించే రెండు దశల రాకెట్టు అది. 7 కెజి బరువును 19 కిమీ ఎత్తుకు తీసుకుపోగలదు. 1970 జనవరి, 1971 అక్టోబరుల మధ్య అది రెండు సార్లు ప్రయణించింది.
RH-200 గరిష్ఠంగా 80 కిమీ ఎత్తుకు చేరగలదు. దీని మరొక కూర్పు RH-300 Mk-II, 160 కిమీ ఎత్తుకు, మరో కూర్పు RH-560 Mk-II, 470 కిమీ ఎత్తుకూ చేరగలవు.