జార్ఖండ్
2000 నవంబరు 15న బీహార్ రాష్ట్రంనుండి దక్షిణ ప్రాంతాన్ని వేరుచేసి జార్ఖండ్ ప్రత్యేకరాష్ట్రం ఏర్పాటు చేశారు. చిరకాలం శాంతియుతంగా, ప్రజాస్వామికంగా జరిగిన పోరాటానికి ఫలితంగా రాష్ట్రం ఏర్పడింది.
జార్జియా (దేశం)
సాంప్రదాయ శకంలో స్థాపించబడిన స్వతంత్ర రాజ్యాలు ఇప్పుడు జార్జియాలో కోలకీస్, ఇబెరియా వంటి ప్రాంతాలుగా మారాయి. క్రీ.పూ. 4 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో జార్జియన్లు క్రైస్తవ మతాన్ని స్వీకరించారు. జార్జియా సమైఖ్య సామ్రాజ్యం 12 వ, 13 వ శతాబ్దాల ప్రారంభంలో కింగ్ నాలుగవ డేవిడ్, క్వీన్ తామారుల పాలనలో రాజకీయ, ఆర్థిక శక్తి అత్యున్నత స్థాయికి చేరుకున్న తరువాత రాజ్యం క్షీణించింది. చివరికి మంగోలు, ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యం, ఇరాన్ తదుపరి రాజవంశాలు వంటి వివిధ ప్రాంతీయ పాలకుల ఆధిపత్యంతో విచ్ఛిన్నమైంది. 18 వ శతాబ్దం చివరిలో కార్టలీ-కాఖేటి తూర్పు జార్జియన్ రాజ్యం రష్యన్ సామ్రాజ్యంతో ఒక సంబంధాన్ని ఏర్పరచుకుంది. ఇది నేరుగా 1801 లో సామ్రాజ్యంలో కలుపుకొని 1810 లో పశ్చిమ సామ్రాజ్యాన్ని ఆక్రమించింది. జార్జియాపై రష్యా పాలన చివరికి వివిధ శాంతి ఒప్పందాల ద్వారా గుర్తించబడింది. 19 వ శతాబ్దంలో ఇరాన్, ఒట్టోమన్లు మిగిలిన జార్జియన్ భూభాగాలు రష్యన్ సామ్రాజ్యాన్ని చుట్టుముట్టడంతో రష్యన్ పాలన ముగింపుకు వచ్చింది. 1917 లో రష్యా విప్లవం తరువాత పౌర యుద్ధంలో జార్జి క్లుప్తంగా ట్రాన్స్కాకాసియన్ సమాఖ్యలో భాగంగా మారింది. తరువాత 1921 లో రెడ్ ఆర్మీ దండయాత్రకు ముందు స్వతంత్ర రిపబ్లిక్గా అవతరించింది. ఇది కార్మికుల, రైతుల సొసైటీల ప్రభుత్వాన్ని స్థాపించింది. సోవియట్ జార్జియా ఒక కొత్త ట్రాన్స్కాకాసియన్ సమాఖ్యలోకి విలీనం చేయబడింది. ఇది 1922 లో సోవియట్ యూనియన్ వ్యవస్థాగత గణతంత్రంగా ఉంది. 1936 లో ట్రాన్స్కాకాసియన్ సమాఖ్య రద్దు చేయబడి జార్జియా యూనియన్ రిపబ్లిక్గా ఉద్భవించింది. గ్రేట్ పేట్రియాటిక్ యుద్ధ సమయంలో 7,00,000 మంది జార్జియన్లు ఎర్ర సైన్యంలో చేరి చమురు క్షేత్రాలను కొరకు పోరాటం చేస్తున్న జర్మనీ ఆక్రమణదారులతో పోరాడారు. 1953 లో సోవియట్ నాయకుడు జోసెఫ్ స్టాలిన్ మరణించిన తరువాత నికితా క్రుష్చెవ్, అతని డి-స్టాలినైజేషన్ సంస్కరణల వ్యాప్తి చెందడంతో 1956 లో సుమారు వంద మంది విద్యార్థులు మరణించారు. అప్పటి నుండి జార్జియా ప్రజల కఠోర అవినీతి ప్రభుత్వానికి సాక్షులుగా మారారు.