విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
మైకేల్ ఫారడే
ఫెరడే యొక్క తొలి రసాయనిక కర్తవ్యం హంఫ్రీ డేవీ యొక్క ఒక సహాయకుడిగానే. ఫెరడే క్లోరిన్ పై ప్రత్యేక అధ్యయనము చేసి, కార్బన్ యొక్క రెండు క్రొత్త క్లోరైడ్ లను కనుగొన్నాడు. అతను వాయువుల యొక్క వ్యాపకం గురించి తొలిసారిగా స్థూల పరిశోధనలు గావించగా, ఆ విషయాన్ని తొలిసారిగా జాన్ డాల్టన్ గుర్తించాడు. దీని యొక్క బాహ్య ప్రాముఖ్యత థామస్ గ్రాహం మరియు జోసఫ్ లోస్చ్మిడ్ట్ ల ద్వారా పూర్తి వెలుగులోనికి వచ్చింది. అతను అనేక వాయువులను ద్రవ రూపములోనికి మార్చడంలో సఫలీక్రుతుడయ్యాడు; అతను స్టీల్ యొక్క మిశ్రమలోహం గురించి పరిశోధించి, దృష్టి అవసరాలకు వాడదగిన పలు క్రొత్త రకాల గాజు పదార్ధాలను తయారుచేశాడు. అటువంటి బరువాటి గ్లాసులలో ఒకటి తదుపరి కాలములో ఫెరడే గ్లాస్ ను అయస్కాంత ప్రదేశంలో పెడితే, అది వెలుతురు యొక్క పోలరైసేషన్ వాలును పరిభ్రమించునట్లు చేస్తుందని, ఆ పదార్ధము తొలుతగా అయస్కాంతము యొక్క ధ్రువాలను వికర్షిస్తుందని గ్రహించటం ఒక చారిత్రాత్మకంగా ముఖ్యమైనదిగా పరిణమించింది. అతను శ్రమించి,రసాయన శాస్త్రములోని సామాన్య పద్ధతులను, వాటి ఫలితాలను ఒక ప్రత్యేక శాస్త్రముగా, ప్రాచుర్యములోనికి తీసుకురావటంలో కొంతమేరకు సాఫల్యమును సాధించాడు.