విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
లేజరు బీమ్ వెల్డింగు
1900 కాలంలో కిరణాలు ఒకరకమైన విద్యుదయస్కాంత వ్యాపకాలని మాక్సుప్లాంక్ (Max plank) తన పరిశోధన వ్యాసాలలో మొదట పేర్కొన్నాడు.అ తరువాత 1917 లో అల్బెర్ట్ ఐన్‌స్టీన్ (Albert Einstein) కాంతికిరణాల ఉద్దీపన ఉద్గారణ (stimulated emission) సిద్ధాంత ప్రతిపాదన, లేసరు కిరణాల పట్ల ఒక అవగహాన శాస్త్రవేత్తలలో కలిగించి.అతితే 1940 వరకు దీని గురించి పెద్దగా చర్చలేమి జరుగలేదు.1950 నుండి పలువురు శాస్త్రవేత్తలు లేసరు కిరణం అవిష్కరణ పై పరిశోధనలు ప్రారంభించారు.ఈవిషయంలో టౌన్సు (towns) మరియు ప్రొఖోరోవ్ (prokhorov) విశేష కృషి సరిపినప్పటికి, 1960 లో లేసరు కిరణాన్ని మొదటిగా సృష్టించిన ఖ్యాతి థొయోడోర్ మైమాన్ (theodore maiman) కు దక్కింది. టౌన్సు (towns) మరియు ప్రొఖోరోవ్ (prokhorov) విశేష కృషికి గుర్తింపుగా నోబల్ బహుమతి 1964 లో ప్రకటించారు