విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
స్నెల్ నియమం
కాంతి శాస్త్రంలో ఈ నియమాన్ని కిరణముల జాడలు కనుగొని దాని ద్వారా సంభవ కోణం (లేదా) వక్రీభవ కోణం కనుక్కొంటారు. ప్రయోగాత్మక కాంతి శాస్త్రంలో ఒక పదార్ధము యొక్క వక్రీభవన గుణకము కనుగొనడానికి ఉపయోగపడుతుంది. ఈ నియమం అధిభౌతిక పద్దార్ధాలు, అనగా యే పదార్ధాలు కాంతిని ఒక ప్రతికూల వక్రీభవన కోణంతో వక్రీభవనం యొక్క ప్రతికూల కోణంలో వంగి అనుమతించేవి, కూడా పనికొస్తుంది.
ఈ నియమాన్ని డచ్ ఖగోళశాస్త్రజ్ఞుడు అయిన Willebrord Snellius (1580-1626) పేరు పెట్టినప్పటికి ఈ నియమాన్ని ఇబ్న్ సాహ్ల్ అనే శాస్త్రవేత్త బాగ్ద్దాద్ కోర్టు అనే ప్రదేశంలో 984 లో ప్రతిపాదించాడు.On Burning Mirrors and Lenses అనే రాతప్రతిలో సాహ్ల్ రేఖాగణిత భ్రాంతులతో కాంతి దృష్టి లెన్స్ ఆకారాలు ఉత్పాదించడానికి ఈ చట్టం ఉపయోగించారు.