విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
మైకేల్ ఫారడే
ఒక సరళిలో పోలరైజ్ అయిన క్రాంతి కిరణం యొక్క పోలరైజేషన్ తలాన్ని, ఆ క్రాంతి కిరణం కదులుతున్న దిశలోనే ఉన్న ఒక వేలుపరి ఐస్కాన ప్రాంతాన్ని వాడి, తిప్పవచ్చు అని ఫెరదే కనుగున్నారు. ప్రస్తుతం దీనిని ఫెరడే ఎఫెక్ట్ అని పిలుస్తారు. అయిన తన నాట్ పుస్తకములో ఈ విధంగా వ్రాశారు, "నేను చివరిగా ఒక "ఐస్కాంత రేఖ" లేదా "బల రేఖ ను క్రాన్తింప చేయడములో" మరియు ఒక "క్రాంతి కిరణాన్ని ఐస్కాంత పరచడములో" సఫలమయాను."