విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
రేడియో తరంగాలు
రేడియో తరంగాలను మొట్టమొదట 1865లో జేమ్స్ క్లర్క్ మాక్స్‌వెల్ వ్రాసిన గణితశాస్త్ర గ్రంథంలో ఊహించడం జరిగింది. విద్యుత్ మరియు అయస్కాంత పరిశీలనలలో పోలికలు మరియు కాంతి ధర్మాలను మాక్స్‌వెల్ గమనించాడు. అప్పుడు అతడు కాంతి తరంగాలు మరియు రేడియో తరంగాలను, అంతరిక్షంలో ప్రయాణించే విద్యుదయస్కాంత తరంగాలుగా వివరించే సమీకరణాలు ప్రతిపాదించాడు. 1887లో, మాక్స్‌వెల్ యొక్క విద్యుదయస్కాంత తరంగాల వాస్తవికతను, హీన్రిచ్ హెర్ట్జ్ ప్రయోగపూర్వకంగా తన ప్రయోగశాలలో రేడియో తరంగాలు ఉత్పత్తి చేసి ప్రదర్శించాడు. తరువాత ఎన్నో ఆవిష్కారాలు సంభవించాయి, ఇందువలన అంతరిక్షంలో రేడియో తరంగాలు ఉపయోగించి సమాచార రవాణా సాధ్యమైంది.