పెద్దమనుషుల ఒప్పందం
1956లో తెలుగు మాట్లాడే ప్రాంతాలన్నీ ఏకమై ఒకే రాష్ట్రంగా ఏర్పడటానికి - కోస్తా, రాయలసీమ, తెలంగాణా - అన్ని ప్రాంతాల నాయకులూ ఇష్టపడ్డారు. అయితే తెలంగాణా నాయకులకు తమ ప్రాంత అభివృద్ధిపై కొన్ని సందేహాలు ఉన్నాయి. అధిక రెవిన్యూ ఆదాయం గల తమ ప్రాంతం, అదే నిష్పత్తిలో అభివృద్ధికి నోచుకోదేమోనన్న భయం వారికి కలిగింది. ఇటువంటి ఇతర సందేహాల నివృత్తికై అన్ని ప్రాంతాల కాంగ్రెసు నాయకులు కలిసి 1956 జూలై 19 న ఒక ఒప్పందానికి వచ్చారు. దీనినే పెద్దమనుషుల ఒప్పందం అన్నారు. న్యూ ఢిల్లీలో పెద్దమనుషుల ఒప్పందం సంతకాలు చేసిన రోజు 1956 ఫిబ్రవరి 20 అని కె.వి.రంగారడ్డి స్వీయచరిత్రలో రాసారు. సంతకాలు చేసిన వారు తెలంగాణా తరపున, బూర్గుల రామకృష్ణారావు, కె.వి.రంగారెడ్డి, మర్రి చెన్నారెడ్డి, జె.వి. నరసింగరావు, ఆంధ్ర తరపున నీలం సంజీవరెడ్డి, బెజవాడ గోపాలరెడ్డి, అల్లూరి సత్యనారయణ రాజు, గౌతు లచ్చన్న. ఈ ఒప్పందంలోని ముఖ్యాంశాలు ఇవి:ఈ ఒప్పందం తరువాత తెలంగాణా నాయకులలో ఉన్న సందేహాలు తొలగి, ఆంధ్ర ప్రదేశ్‌ ఏర్పాటుకు మార్గం సుగమమైంది.
ట్రినిడాడ్ మరియు టొబాగో
వాళ్ళు యువదేశానికి రెండవ అతి పెద్ద సముదాయాన్ని సమకూర్చారు, వారి శ్రమ ఇదివరకు అభివృధ్ధికాని సేద్యపు భూములను అభివృధ్ధి చేసింది. ఇండెంచర్ ఒప్పందం చాలా పరపీడనంగా ఉన్నది, హ్యూజ్ టింకర్ లాంటి చరిత్ర కారులు, దానిని "బానిసత్వపు క్రొత్త వ్యవస్థ" అని వ్యాక్యానించారు. అయిదేళ్ళు రోజు కూలి లెక్కన (20వ శతాబ్దపు ముందు భాగంలో ఆ కూలి రేటు 25 సెంట్లు) మనుషులను పనిలోకి తీసుకుని వారిని ఆ తరువాత భారతదేశం తిరిగి పంపే విధంగా ఒప్పందం ఉండేది. కూలివాళ్ళను పొందడానికి బలప్రయోగం చేసేవారు, కానీ, సేద్యపుదారులు తమ కూలివాళ్ళను మరీ తొందరగా కోల్పోతున్నామని ఆరోపించినపుడు ఒప్పందాలను 10 యేళ్ళు పొడిగించేవారు.