భారతీయ అంతరిక్ష పరిశోధనా సంస్థ
విక్రం సారాభాయ్ను భారత అంతరిక్ష పరిశోధనా వ్యవస్థకు పితామహుడిగా అభివర్ణిస్తారు. 1957లో రష్యా మొట్టమొదటి శాటిలైట్ అయిన స్పుత్నిక్‌ను ప్రయోగించినపుడు శాటిలైట్ యొక్క ఆవశ్యకతను అప్పటి ప్రధాన మంత్రి అయిన నెహ్రూకు వివరించి, 1962లో, భారత అణుశక్తి వ్యవస్థ పితామహుడయిన హోమీ భాభా పర్యవేక్షణలో ఇండియన్ నేషనల్ కమిటీ ఫర్ స్పేస్ రీసెర్చ్ (Indian National Committee for Space Research - INCOSPAR) ను ఏర్పరచాడు. 
ఆది నుండి ఉపగ్రహాల నిర్మాణాన్నే దృష్టిలో పెట్టుకొని దానికి అవసరమయిన భూ ఉపరితల లక్షణాలను అధ్యయనం చేసేందుకు కేరళలో త్రివేండ్రం వద్ద తుంబా ఈక్వటోరియల్ రాకెట్ లాంచింగ్ స్టేషన్ (TERLS) నెలకొల్పి అమెరికా, రష్యాల నుండి దిగుమతి చేసుకున్న రాకెట్లను ప్రయోగిస్తూ ఉపరితలాన్ని అధ్యయం చేయడం మొదలు పెట్టారు. అనతికాలంలోనే భారతదేశం స్వదేశీయంగా పూర్తి స్థాయి రాకెట్లను తయారు చేసి, ఉపరితల అధ్యయంలో పురోగతి సాధించింది. భవిష్యత్తులో ఇతర దేశాలు ఉపగ్రహానికి అవసరమయిన అన్ని పరికరాలను అందించక పోవచ్చని గ్రహించిన విక్రం సారాభాయ్, ఉపగ్రహానికి అవసరమయిన అన్ని విడిభాగాలనూ దేశీయంగానే తయారు చేసే దిశగా తన బృందాన్ని నడిపించాడు. 1969లో ఇన్‌కోస్పార్ ఇస్రోగా రూపొందింది. 1972లో ప్రత్యేక అంతరిక్ష విభాగం ఏర్పడింది.
కృత్రిమ ఉపగ్రహము
1903 లో కొన్స్తాన్టిన్ సిఒల్కొవ్స్కి (1857-1935) "ది ఎక్ష్ప్లొరెశన్ అఫ్ కాస్మిక్ స్పేస్ బై మీన్స్ అఫ్ రిఅక్షన్ డివైసెస్"ను ప్రచురించారు ( రష్యన్ లో: "Исследование мировых пространств реактивными приборами" ), అది అంతరిక్ష నౌకలను ప్రవేశపెట్టడంలో రాకెట్ ఉపయోగమును గురించిన మొదటి విద్యావిషయక పుస్తకము. అతను భూమి చుట్టూ ఉన్న అతి చిన్న కక్ష్యలో అవసరమైన,కక్ష్య వేగాన్ని 8 Km/s గా గణించాడు, ద్రవచోదకాలను ఇంధనముగా నింపుకున్న ఒక బహు దిశల రాకెట్ దీనిని సాధించగలదు. ఇతర మిశ్రమాలను ఉపయోగిస్తూ కూడా ద్రవ ఉదజని, ద్రవ ఆమ్లజనులను ఉపయోగించవచ్చని ప్రతిపాదించాడు.