సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
మత మార్పిడి
ఈ ప్రకటన మీద ఆధారపడి చట్టపరంగా కట్టబాటుగా ఉండే సంధిని, యునైటెడ్ నేషన్స్ కమిషన్ ఆన్ హ్యూమన్ రైట్స్ (UNCHR) పౌర మరియు రాజకీయ హక్కుల మీద అంతర్జాతీయ శాసనం చేసింది. దీని ప్రకారం "ప్రతి ఒక్కరు స్వేచ్ఛాయుతమైన ఆలోచనను, మనస్సాక్షిని మరియు మతాన్ని కలిగి ఉండే హక్కును కలిగి ఉండాలి. ఈ హక్కు ద్వారా అతని ఎంపిక ప్రకారం మతం లేదా విశ్వాసాన్ని అవలంబించే లేదా కలిగి ఉండటాన్ని చేర్చి ఉండాలి. (వ్యాసం 18.1). "ఏ ఒక్కరూ నిర్భంధానికి లోనుకాకూడదు, ఇది మతాన్ని లేదా విశ్వాసాన్ని ఎంపిక చేసుకునే వ్యక్తి యొక్క స్వేచ్ఛను పోగొడుతుంది" (వ్యాసం 18.2).