విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
మిగ్ వెల్డింగు
క్రీ.శ.1920 లో మెటల్ ఇనెర్ట్‌ గ్యాస్ (MIG) లేదా గ్యాస్‌మెటల్‌ ఆర్కు వెల్డింగు (GMAW) పద్ధతి మొదటిసారిగా జనరల్ ఎలెక్ట్రిక్ (General electric) కు చెందిన పి.ఒ.నొబెల్ చే కనుగొనబడింది. ఈ విధానంలో పూరకలోహాం పై ఎటువంటి స్రావకం లేకుండ, ఏకముఖవిద్యుత్తును ఉపయోగించి, రక్షకవాయువును ఉపయోగించనవసరం లేకుండగా చెయ్యడం జరిగింది. పైన పేర్కొన్న పద్ధతిలో ఎటువంటి మార్పులు లేకుండా దాదాపు రెండు దశాబ్దాలు గడచిపోయాయి. క్రీ.శ.1926 లో మరొకరకమైన మిగ్‌వెల్డింగు పద్ధతిని కనుగొన్నను, అది ఆచరణకు నోచుకోలేదు. ఆతరువాత క్రమంలో 1948 లో కొన్ని చేర్పులు, మార్పులతో బట్టెల్లె మెమోరియల్ ఇన్‌స్టిట్యూటు (Battelle memorial institute) వారి ఆధ్వర్యంలో హెచ్.ఇ.కెన్నడి చే సంస్కరింపబడిన, స్థిర విద్యుత్తును ఉపయోగించి, రక్షకవాయువును ఉపయోగిస్తూ, సన్నని వ్యాసమున్న పూరకలోహాన్ని ఎలక్ట్రోడుగా వాడుతూ వెల్డింగు చేయువిధానం ఆచరణకొచ్చినది. ఈవిధానములో ఆనాడు ఉపయోగిస్తున్న రక్షకవాయువుల ఖరీదు ఎక్కువగా ఉన్నందున, కేవలం ఉక్కేతర లోహాలను మాత్రమే ఈపద్ధతిలో అతికేవారు. క్రీ.శ.1953 లో రక్షణ వాయువులుగా ఆర్గాను, హీలియం లకు బదులుగా కార్బనుడయాక్సైడును ఉపయోగించడం మొదలు పెట్టిన తరువాత, మిగ్‌ వెల్డింగు విధానంలో లోహాలను అతకడం అధికమైనది.1958-59 లో తక్కువ పొడవున్న ఆర్కు రకం (short-arc), నిలకడ గల స్థిరవిద్యుత్తును ఉపయోగించే వెసులుబాటు అందుబాటులోకి రావటంతో మిగ్‌వెల్డింగు పద్ధతితో ఉక్కులోహాలను కూడా అతకడం వేగవంతమైనది.