సర్దార్ వల్లభభాయి పటేల్
భారతదేశపు ఉక్కు మనిషిగా పేరుగాంచిన సర్దార్ వల్లభ్ భాయి పటేల్ జవేరిభాయ్, లాడ్ బాయి దంపతులకు 1875, అక్టోబరు 31న గుజరాత్‌లోని నాడియార్‌లో జన్మించారు. ఇతను ప్రముఖ స్వాతంత్ర్య యోధుడిగానే కాకుండా స్వాతంత్ర్యానంతరం సంస్థానాలు భారతదేశములో విలీనం కావడానికి గట్టి కృషిచేసి సఫలుడై ప్రముఖుడిగా పేరుపొందారు. హైదరాబాదు, జునాగఢ్ లాంటి సంస్థానాలు భారతదేశములో విలీనం చేసిన ఘనత ఇతనికే దక్కుతుంది. ఇంగ్లాండులో బారిష్టరు పట్టా పుచ్చుకొని స్వదేశానికి తిరిగివచ్చి దేశంలో జరుగుతున్న జాతీయోద్యమానికి ఆకర్షితుడై బ్రిటీష్ వారికి వ్యతిరేకంగా మహాత్మాగాంధీ నేతృత్వంలో కొనసాగుతున్న స్వాతంత్ర్యోద్యమంలో పాలుపంచుకున్నాడు. బార్దోలిలో జరిగిన సత్యాగ్రహానికి నాయకత్వం వహించి విజయవంతం చేయడమే కాకుండా తాను దేశప్రజల దృష్టిని ఆకర్షించాడు. బ్రిటీష్ వారికి వ్యతిరేకంగా స్వాతంత్ర్య ఉద్యమంలోనే కాకుండా దేశప్రజల సంక్షేమం కోసం అనేక సాంఘిక ఉద్యమాలను చేపట్టాడు. 1931లో జరిగిన భారత జాతీయ కాంగ్రెస్ మహాసభకు అధ్యక్షత వహించాడు. భారత రాజ్యాంగం రచనలో ప్రముఖ పాత్ర వహించాడు. రాజ్యాంగ రచనలో అతిముఖ్యమైన ప్రాథమిక హక్కుల కమిటీకి చైర్మెన్‌గా వ్యవహరించాడు. స్వాతంత్ర్యానంతరం జవహార్ లాల్ నెహ్రూ నేతృత్వంలోని కేంద్రమంత్రిమండలిలో హోంశాఖ మంత్రి గానూ, ఉప ప్రధానమంత్రి గానూ బాధ్యతలను నిర్వహించాడు. దేశవిభజన అనంతరం అనేక ప్రాంతాలలో జరిగిన అల్లర్లను చాకచక్యంతో అణచివేశాడు. నెహ్రూ మంత్రిమండలిలో ఉన్ననూ అనేక విషయాలలో నెహ్రూతో విభేదించాడు. నెహ్రూ శాంతికాముకతను కాదని అనేక పర్యాయాలు బలప్రయోగం చేపట్టి సఫలుడైనాడు. కేవలం 40 మాసాలు మాత్రమే పదవిలో ఉన్ననూ అనేక దేశ సమస్యలను తనదైన పద్ధతితో పరిష్కరించి 1950 డిసెంబరు 15న మరణించాడు. మరణించిన 4 దశాబ్దాల అనంతరం 1991లో భారత ప్రభుత్వం భారతరత్న బిరుదాన్ని ఇచ్చి గౌరవించింది.
వ‌ల్ల‌భ‌భాయ్ వాసారాంభాయ్ మార్వ‌నీయ
వ‌ల్ల‌భ‌భాయ్ వాసారాంభాయ్ మార్వ‌నీయ 1943లో గుజ‌రాత్ ప్ర‌జ‌ల‌కి క్యారెట్ మ‌నుషులు తినే కాయ‌గూర అని ప‌రిచయం చేసిన వ్యక్తి. అతను వ్యవసాయ రంగానికి చేసిన సేవలకు గాను భారత ప్రభుత్వంచే వ్యవసాయ విభాగంగంలో పద్మశ్రీ పురస్కారాన్ని పొందాడు.
అతను గుజ‌రాత్‌లోని జునాగ‌ఢ్ జిల్లాలో ఖాంద్రోల్ గ్రామానికి చెందినవాడు. అతనికి 1943 నాటికి 13 యేండ్లు. అతను ఐదవ తరగతి అదివిన తరువాద విద్యకు స్వస్తిచెప్పి తన తండ్రికి గల 5 ఎకరాల వ్యవసాయ క్షేత్రంలో పప్పులు, ధాన్యాలు మరియు వేరుసెనగ పండించేందుకు తన తండ్రికి సహాయపడ్డాడు. ఆ పొలంలో పండించే పప్పులు, ధాన్యం, వేరుసెనగ వంటి పంటలను అమ్మేవారు. కానీ మొక్కజొన్న, జోవర్, రాజ్‌కో (ఒకరకమైన గడ్డి మొక్క) మరియు క్యారెట్లను పండించి పశువులకు మేతగా వేస్తుండేవారు. ఆనాటికి గుజరాత్ ప్రజలకు ఇటువంటి వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు మనుషులు కూడా తినవచ్చని తెలియదు. వ‌ల్ల‌భ‌భాయ్ వాసారాంభాయ్ మార్వ‌నీయ క్యారెట్ మ‌నుషులు తినే కాయ‌గూర అని గుజ‌రాత్ ప్ర‌జ‌ల‌కి ప‌రిచయం చేశాడు. 1943 వరకు క్యారెట్ ను ప‌శువుల దాణా కోసం మాత్ర‌మే పండించేవారు. ఒక‌రోజు అనుకోకుండా క్యారెట్‌ను కొరికి చూసి, రుచిగా అనిపించ‌డంతో అతను దానిని మార్కెట్‌కు తీసుకెళ్లాడు. అక్క‌డి వ‌ర్త‌కులు కూడా రుచిగా ఉంద‌ని, కొన‌డంతో క్యారెట్‌ను ఎక్కువ మొత్తంలో సాగు చేయ‌డం మొద‌లు పెట్టాడు.