విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
సౌర ఘటం
కాంతివిపీడన ప్రభావం అనేది 1839లో మొట్టమొదటిసారిగా ఫ్రెంచ్ భౌతిక శాస్త్రవేత్త ఎ.ఇ. బెక్యూరెల్ కనుగొన్నాడు. అయితే, ఇది 1883లో చార్లెస్ ఫ్రిట్స్‌చే మొట్టమొదటి సౌర ఘటాన్ని నిర్మించే వరకు ఉపయోగపడలేదు, ఈయన అర్థవాహకం, సెలెనీయమ్‌ను బంగారంతో చేసిన సన్నని పొరచే పూత పోసి జంక్షన్‌లను నిర్మించాడు. ఈ పరికరం సుమారు 1% సామర్థ్యాన్ని మాత్రమే కలిగి ఉంది. చివరికి రష్యా భౌతిక శాస్త్రవేత్త అలెగ్జాండర్ స్టోలెటోవ్ బహిరంగ కాంతివిద్యుత్ ప్రభావం (1887లో హెన్రిచ్ హెర్ట్‌జ్ కనుగొన్నది) ఆధారంగా మొదటి సౌర ఘటాన్ని నిర్మించాడు. ఆల్బర్ట్ ఐన్‌స్టీన్ 1905లో కాంతివిద్యుత్ ప్రభావాన్ని వివరించాడు, ఈ వివరణకు అతను 1921లో భౌతిక శాస్త్రంలో నోబుల్ బహుమతిని అందుకున్నాడు. రుసెల్ వోల్ 1946లో ఆధునిక జంక్షన్ అర్థవాహక సౌర ఘటానికి ప్రత్యేక హక్కులను పొందాడు, దీనిని ట్రాన్సిస్టర్ కనుగొనేందుకు చేసిన ప్రయత్నాల్లో కనుగొన్నారు.