మహాత్మా గాంధీ
"మోహన్ దాస్ కరంచంద్ గాంధీ" 1869 అక్టోబరు 2 వ తేదీన (శుక్ల నామ సంవత్సరం బాధ్రపద బహుళ ద్వాదశి శనివారం) గుజరాత్ లోని పోర్ బందర్లో ఒక సామాన్య సాంప్రదాయక కుటుంబములో జన్మించాడు. ఆయన తండ్రి పేరు కరంచంద్ గాంధీ. తల్లి పుతలీ బాయి. వారిది ఆచారములు బాగా పాటించే సభ్య కుటుంబము. మోహన్ దాస్ కరంచంద్ గాంధీ కాస్త నిదానముగా ఉండే బాలుడు. చిన్నతనమునుండి అబద్ధాలు చెప్పే పరిస్థితులకు దూరముగా ఉండే ప్రయత్నము చేశాడు. 13 ఏండ్ల వయసులో అప్పటి ఆచారము ప్రకారము కస్తూర్బాయితో వివాహము జరిగింది. వీరికి నలుగురు పిల్లలు (హరిలాల్ గాంధీ, మణిలాల్ గాంధీ, రామదాస్ గాంధీ, దేవదాస్ గాంధీ). చదువులో గాంధీ మధ్యస్థమైన విద్యార్థి. పోర్ బందర్ లోను, రాజ్‌కోట్ లోను ఆయన చదువు కొనసాగింది. 19 సంవత్సరాల వయసులో (1888 లో) న్యాయశాస్త్ర విద్యాభ్యాసానికి గాంధీ ఇంగ్లాండు వెళ్ళాడు. తల్లికిచ్చిన మాట ప్రకారము ఆయన మాంసానికి, మద్యానికి, స్త్రీ సాంగత్యానికి దూరంగా ఉన్నాడు. ఆయనకు బెర్నార్డ్ షా వంటి ఫేబియన్లతో పరిచయం ఏర్పడింది. అనేక మతాల పవిత్ర గ్రంథాలను చదివాడు. ఈ కాలములోనే ఆయన చదువూ, వ్యక్తిత్వమూ, ఆలోచనా సరళీ రూపు దిద్దుకొన్నాయి. 1891లో ఆయన పట్టభద్రుడై భారతదేశానికి తిరిగివచ్చాడు. బొంబాయి లోను, రాజ్‌కోట్ లోను ఆయన చేపట్టిన న్యాయవాద వృత్తి అంతగా రాణించలేదు. 1893లో దక్షిణాఫ్రికా లోని నాటల్‌లో ఒక న్యాయవాద (లా) కంపెనీలో సంవత్సరము కాంట్రాక్టు లభించింది.
తారారాణి శ్రీవాస్తవ
తారారాణి శ్రీవాస్తవ భారత స్వాతంత్ర్యసమరయోధురాలు. ఆమె మహాత్మా గాంధీ నిర్వహించిన క్విట్ ఇండియా ఉద్యమంలో భాగస్వామి. ఆమె తన భర్త ఫూలేందు బాబుతో పాటు బీహార్ లోని సరద్ జిల్లాలో నివసించేది. 1942 లో ఆమె తన భర్తతో కలసి బీహార్ లోని "సివాన్" లో పోలీసు స్టేషను వైపు ఉద్యమాన్ని నడిపించింది. పోలీసుల కాల్పులలో ఆమె భర్త తీవ్రంగా గాయపడ్డాడు. ఆమె ఏదేమైనా ఆమె మార్చ్ ను కొనసాగించింది. తిరిగి వచ్చిన తరువాత తన భర్త మరణించినట్లు గుర్తించింది. ఆమె భారత స్వాతంత్ర్యం తరువాత ఐదు సంవత్సరాల వరకు కూడా ఉద్యమాలలో భాగంగా ఉంది. 
ఆమె బీహార్ లోని పాట్నా నగరానికి సమీపంలోని శరణ్ లో జన్మించింది. తక్కువ వయస్సులోనే ఆమె ఫూలేందు బాబును వివాహమాడింది. లింగ అసమానతలకు దారి తీసే ప్రజా ప్రతిపాదనల కోసం ఆమె బ్రిటిష్ రాజ్ కు వ్యతిరేకంగా నిరసన కార్యక్రమాల్లో పాల్గొనడానికి తన గ్రామం మరియు చుట్టుపక్కల గ్రామాల మహిళలను చైతన్యపరచింది. 1942 ఆగస్టు 12 న మహాత్మాగాంధీ పిలుపు మేరకు ఆమె తన భర్తతో పాటు శివాన్ పోలీసు స్టేషను ఎదుట భారత జాతీయ పతాకాన్ని ఎగురవేయడానికి మార్చ్ ను నిర్వహించింది. ఇది "ఒక పెద్ద ధిక్కరణ" గా కనిపించే చర్య. ఈ చర్యకు పోలీసులు అడ్డుకొని ఆందోళనకారులపై లాఠీఛార్జి జరిపారు. ఆందోళన కారుల ఉద్యమాన్ని అదుపు చేయడంలో విఫలమైన పోలీసులు కాల్పులు జరిపారు. ఆ కాల్పులలో ఆమె భర్త గాయపడ్డాడు. ఆమె తన చీరను చింపి దానితో అతని గాయాలకు కట్టుకట్టింది. ఏదేమైనా ఆమె తన పోరాటాన్ని కొనసాగించి పోలీసు స్టేషను ఎదుట జెండాను ఎగరవేసేందుకు ప్రయత్నించింది. తిరిగి వచ్చేటప్పుడు తన భర్త మరణించినట్లు తెలుసుకుంది. 1942 ఆగస్టు 15న దేశానికి త్యాగం చేసిన తన భర్త గౌరవార్థం ఛాప్రా లో ప్రార్థనా సమావేశం జరిగింది. ఆమె 1947 ఆగస్టు 15న భారత దేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చేవరకు తన స్వాతంత్ర్య పోరాటాన్ని కొనసాగించింది.