ఏల్చూరి విజయరాఘవ రావు
ఏల్చూరి విజయరాఘవ రావు  (నవంబర్ 3, 1925 - నవంబర్ 30, 2011) ప్రముఖ భారతీయ సంగీతకారుడు,వేణుగాన విద్వాంసుడు,సంగీత దర్శకుడు,కంపోజర్ రచయిత..ఆయన అత్యంత ప్రతిభావంతుడు. సంగీత లోకంలో చాలా గొప్పవాడు. మహాత్మాగాంధీనే తన రామధున్‌ కార్యక్రమం ద్వారా మెప్పించినవా డు. ఖండాంతర ఖ్యాతినార్జించినవాడు. ప్రపంచంలోని ఐదు ఖండాలలో మూడు ఖండాలలో ఒకసారి కాదు ఎన్నోసార్లు ఆయన సంగీత కచేరీలు నిర్వహించాడు. శ్రోతల నుంచి బహుళ విశేష ప్రశం సలు పొందాడు. ఆయన వేణునాద రికార్డులు ఇంగ్లండులోనూ, పారిస్‌లోనూ లభిస్తాయి.ప్రాచుర్యం పొందాయి. 
విజయరాఘవ రావు గారు శ్రీ ఏల్చూరి రామయ్య,సుబ్బాయమ్మ దంపతుల ద్వితీయ సంతానంగా 1925, నవంబర్ 3 న జన్మించారు. ఆయన పసి బిడ్డగా ఉండగానె తండ్రి కాలం చేశారు. వీరి అన్నగారు నయాగరా కవుల్లో ఒకరైన శ్రీ ఏల్చూరి సుబ్రహ్మణ్యం గారు. తండ్రి గారి నుంచి ఆయనకు సంగీతాభిమానం సంక్రమించింది.ఆయనకు తెలుగు, ఇంగ్లీష్, హిందీలతో బాటుగా బెంగాలీవంటి ఇతరభాషలు కూడా క్షుణ్ణంగా వచ్చు. విజయరాఘవరావు తన కళాజీవితాన్ని భరతనాట్యంతో మొదలు పెట్టినప్పటికీ, ఆయన వేణువునేకాక, వాద్యబృంద నిర్వహణనూ, మెళుకువలనూ, స్వరరచననూ, సంగీతప్రసంగాలనూ అద్భుతంగా నిర్వహించారు. ఇవన్నీకాక సుబ్రహ్మణ్యంగారి సోదరుడిగా తెలుగు కవిత్వమూ, కథలూ, ఇంగ్లీషులో రచనలూ చేశారు.
బాల్యంలో నరసరావుపేటలో ఎకరాల కొద్దీ విస్తరించిన పెద్ద చెరువు నిండుగా నీళ్లతో తొణికిసలాడుతూ పలనాడు రోడ్డు వెంబడే ఉండేది. చెరువు కట్ట దగ్గర్లోనే ఏల్చూరి రామయ్య గారి ఇల్లు రాళ్ళబండి వారి వీధిలో ఉండేది. ఆ వీధికి పక్కగానే యాదవుల వీధి ఉంది. చెరువు కట్ట మీద యాదవుల పిల్లలతో కూడి వారి వద్దనే వేణువు వాయించడం నేర్చుకున్న విజయరాఘవరావు గారికి ప్రాథమికంగా గురువు ఎవరూ లేరు. అయితే గొల్ల పిల్లలతో చేరి కూడా అల్లరి చేయకుండా విద్యను మాత్రమే గ్రహించే వారు. తర్వాతి రోజుల్లో శాస్త్రీయ సంగీత కచేరిలు చూసి, ఇంటికి వచ్చి సాధన చేసేవారట. ఆయన సంగీతానికి శ్రోతలుగా అనిసెట్టి కృష్ణ, నరసరావు పేట లోని కన్యకా పరమేశ్వరీ గ్రంథాలయ నిర్మాత, విద్యావేత్త మస్తాన్ గార్లు ఉండేవారు. అనిసెట్టి కృష్ణ గారి ప్రేరణతో ఆ తర్వాత ఆయన మద్రాసు వెళ్ళి కళా క్షేత్రంలో సంగీతం, రుక్మిణీదేవి అరండేల్ గారి వద్ద భరత నాట్యం అభ్యసించారు. అక్కడికి వచ్చిన ప్రఖ్యాత నర్తకులు ఉదయ శంకర్ గారి దృష్టిని ఆకర్షించి వారి నృత్య బృందంలో నర్తకుడిగా దేశ విదేశాలూ తిరిగారు. ఆ ప్రదర్శనలు ఇస్తున్నపుడే ఒకసారి రష్యాలో నాట్య ప్రదర్శన అనంతరం వేణు గానంతో అక్కడి శ్రోతల్ని అబ్బుర పరిచారు. ఆ సందర్భంలోనే ఉదయ శంకర్ గారి సోదరుడు పండిట్ రవి శంకర్ తన శిష్యుడిగా స్వీకరించి హిందూస్తానీ సంగీత ప్రపంచంలోకి ఆయన్ని ఆహ్వానించారు. అక్కడితో ఆయన ప్రతిభ మరింతగా విస్తరించింది. సితార్ విద్వాంసుడైన రవిశంకర్‌వద్ద సంగీతం నేర్చుకున్న విజయరాఘవరావు ఆయనకు నికరమైన శిష్యుడు ఎందుకంటే కేవలం రాగతాళాలేకాక మొత్తం భారతీయసంస్కృతినీ, అందులోని వివిధ అంశాలనూ పరిశీలించి, అర్థంచేసుకునే సామర్థ్యం ఆయనకు అలవడింది. రవిశంకర్ స్వయంగా సంగీతరచన చేసిన అనూరాధా, గోదాన్, మీరా మొదలైన హిందీ చిత్రాల రికార్డింగ్‌లన్నిటిలోనూ రావుగారు ప్రధానపాత్ర నిర్వహించారు. ఫిల్మ్స్ డివిజన్‌వారి అసంఖ్యాకమైన డాక్యుమెంటరీల సంగీతంలో ఆయన రేడియోశబ్గాల దగ్గర్నుంచీ, రకరకాల ప్రపంచవాద్యాలదాకా అనేకం వాడి విజయవంతమైన ప్రయోగాలు చేశారు.
తెలుగువారికన్నా, ముంబాయి, ఢిల్లీ ఇంకా ఉత్తరభారతదేశ ప్రముఖ నగరాలలో సంగీత విద్వత్ప్రముఖుడిగా గొప్పఖ్యాతినార్జించినవాడు.1945 నుండి 1958 వరకు ఢిల్లీ ఆకాశవాణి కేంద్రంలో విజయరాఘవరావు సంగీత ప్రయోక్తగా, వాద్యబృంద కార్యక్రమ సంవిధాన కర్తగా పనిచేశారు.
వట్టికూటి ఆదినారాయణరావు
వట్టికూటి ఆదినారాయణరావు ప్రముఖ రంగస్థల నటుడు. ఇతడు 1902లో పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా, నర్సాపురంలో బసవమ్మ, వెంకటస్వామి దంపతులకు జన్మించాడు. ఇతడికి చిన్ననాటి నుండే నాటకాలంటే సరదా. తాను కూడా నటుడు కావాలనే కోరికతో ఎన్ని వ్యయప్రయాసలకైనా ఓర్చుకుని ప్రతి నాటకాన్ని చూసి ఆకళింపుచేసుకునేవాడు. 1925లో విజయనగర పతనం నాటకంలో సవరం వీరాస్వామినాయుడు గారి పఠాన్ పాత్రను చూసి ప్రేరేపితుడై అదే నాటకసమాజం లోనే అదే నాటకంలో అదే పాత్రను ధరించడం ద్వారా రంగస్థల ప్రవేశం చేశాడు. ఇతని సహజ నటనను చూసి ప్రేక్షకులు తన్మయత్వంతో లీనమై ఇతడు నటించిన దుష్టపాత్రలను దూషించేవారు. ఇతడు నటించిన వాటిలో కాళిదాసు నాటకంలో కుముదప్రియ, భోజరాజు, ప్రమీలార్జునీయం నాటకంలో మేఘనాథుడు, నరకాసుర నాటకంలో నరకాసురుడు, కనకతార నాటకంలో క్రూరసేనుడు, చింతామణిలో భవానీ శంకరం, పద్మవ్యూహంలో అభిమన్యుడు, హరిశ్చంద్రలో విశ్వామిత్రుడు, సారంగధరలో రాజరాజు, రంగూన్‌రౌడి నాటకంలో శంకర్రావు, విజయనగర పతనం నాటకంలో పఠాన్ పాత్రలు ఇతడికి మంచి పేరు తెచ్చిపెట్టాయి. ఇతడు 1927లో మురళీమోహన నాటకసభ అనే నాటక సమాజాన్ని స్థాపించి సహ నటులకు తర్ఫీదునిస్తూ అనేక నాటకాలను ప్రదర్శించాడు. ఇతడు సహ నటుల కష్టాలను తనవిగా భావించి అనేక నాటకాలను ఉచితంగా ప్రదర్శించి ఆయా నటులకు సహాయపడ్డాడు. బర్మాలోని ప్రవాసాంధ్రుల కోసం ఒక సహాయనిధి ఏర్పాటు చేసి అనేక నాటకాల ద్వారా ధనాన్ని సేకరించి ఆ సొమ్మును అవుటపల్లి నారాయణరావు ద్వారా ప్రవాసాంధ్రులకు పంపి తన జాతీయ భావాన్ని వెల్లడించుకున్నాడు. ఇతడికి ఎన్నో బహుమతులు లభించాయి. 1947లో నర్సాపురంలో ఇతనికి ఘనమైన పౌరసన్మానం జరిగింది. ఆ సభలో ఇతనికి రజత ఖడ్గం బహూకరించారు. ఇతనికి నటవిశారద అనే బిరుదు లభించింది. ఇతడు పక్షవాతానికి గురై 1950లో మరణించాడు.