మహాత్మా గాంధీ జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి హామీ పధకం
జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి హామీ చట్టం లేదా జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి పథకం (National Rural Employment Guarantee Act) అని కూడా ప్రసిద్ధి పొంది, భారత రాజ్యాంగం ద్వారా 25 వ తేదీ ఆగస్టు 2005 వ సంవత్సరములో అమలులో పెట్టబడింది. చట్టం ద్వారా ప్రతి ఆర్థిక సంవత్సరములో నైపుణ్యము లేని వయోజనులందరికీ ప్రతి గ్రామీణ కుటుంబంలో పనిని కోరిన వారికి ఆ గ్రామీణ పరిధిలో 100 పని దినములు కనీస వేతనం వచ్చేలాగా చట్ట పరమైన హామీ ఇవ్వబడింది. గ్రామీణాభివృద్ధి మంత్రిత్వ శాఖ (Ministry of Rural Development), భారతదేశ ప్రభుత్వం ఈ పథకాన్ని రాష్ట్ర ప్రభుత్వాల సహకారంతో పర్యవేక్షిస్తున్నాయి.
భారతదేశ ఆర్ధిక వ్యవస్థ
1950 మొదల నుండి వరుసగా ప్రభుత్వాలు పేదరికాన్ని తరిమివేయటానికి రకరకాల పదకాలని రచించి అమలు చేసాయి, వాటిలో కొన్ని పాక్షికంగా విజయం సాధించాయి.ఈ పదకాలన్నీ "పనికి ఆహారం" కార్యక్రమ విధానంపై మరియు 1980 లో నిరుద్యోగులను ఉపయోగించి విలువైన ఉత్పత్తిని సాధించటానికి మరియు గ్రామీణ అంతర్గత నిర్మాణాన్ని అభివృద్ధి చెయ్యటానికి అమలు చేసిన "జాతీయ గ్రామీణ ఉపాధి పధకం" పై ఆధారపడి ఉన్నాయి. 2005 ఆగస్టులో భారతదేశ ప్రజా ప్రతినిధుల సభ "గ్రామీణ ఉపాధి హామీ పధకం చట్టాన్ని " ప్రవేశపెట్టింది, ఇది ఖర్చు పరంగా మరియు చాటింపు పరంగా చాలా పెద్ద కార్యక్రమము, ఇది భారతదేశంలో ఉన్న 600 జిల్లాలలో 200 జిల్లాలలో ఉన్న గ్రామాలలో ప్రతే ఇంటికీ కనిష్ఠంగా 100 రోజులు వేతనంతో కూడిన పని కల్పనను హామీ ఇస్తుంది.251ఆర్ధిక సంస్కరణలు పేదరికాన్ని తగ్గించాయా లేదా అనే ప్రశ్న వాదనలను రేకెత్తించింది కానీ కచ్చితమైన సమాధానాన్ని ఇవ్వలేకపోయింది మరియు ఇక ముందు రాబోయే ఆర్ధిక సంస్కరణలపై ముఖ్యంగా శ్రామిక శక్తిని తగ్గించే మరియు వ్యవసాయ రిబేటులకు కోతపెట్టే వాటిపై రాజకీయ ఒత్తిడిని తెచ్చింది.