భారతీయ అంతరిక్ష పరిశోధనా సంస్థ
విక్రం సారాభాయ్ను భారత అంతరిక్ష పరిశోధనా వ్యవస్థకు పితామహుడిగా అభివర్ణిస్తారు. 1957లో రష్యా మొట్టమొదటి శాటిలైట్ అయిన స్పుత్నిక్‌ను ప్రయోగించినపుడు శాటిలైట్ యొక్క ఆవశ్యకతను అప్పటి ప్రధాన మంత్రి అయిన నెహ్రూకు వివరించి, 1962లో, భారత అణుశక్తి వ్యవస్థ పితామహుడయిన హోమీ భాభా పర్యవేక్షణలో ఇండియన్ నేషనల్ కమిటీ ఫర్ స్పేస్ రీసెర్చ్ (Indian National Committee for Space Research - INCOSPAR) ను ఏర్పరచాడు. 
ఆది నుండి ఉపగ్రహాల నిర్మాణాన్నే దృష్టిలో పెట్టుకొని దానికి అవసరమయిన భూ ఉపరితల లక్షణాలను అధ్యయనం చేసేందుకు కేరళలో త్రివేండ్రం వద్ద తుంబా ఈక్వటోరియల్ రాకెట్ లాంచింగ్ స్టేషన్ (TERLS) నెలకొల్పి అమెరికా, రష్యాల నుండి దిగుమతి చేసుకున్న రాకెట్లను ప్రయోగిస్తూ ఉపరితలాన్ని అధ్యయం చేయడం మొదలు పెట్టారు. అనతికాలంలోనే భారతదేశం స్వదేశీయంగా పూర్తి స్థాయి రాకెట్లను తయారు చేసి, ఉపరితల అధ్యయంలో పురోగతి సాధించింది. భవిష్యత్తులో ఇతర దేశాలు ఉపగ్రహానికి అవసరమయిన అన్ని పరికరాలను అందించక పోవచ్చని గ్రహించిన విక్రం సారాభాయ్, ఉపగ్రహానికి అవసరమయిన అన్ని విడిభాగాలనూ దేశీయంగానే తయారు చేసే దిశగా తన బృందాన్ని నడిపించాడు. 1969లో ఇన్‌కోస్పార్ ఇస్రోగా రూపొందింది. 1972లో ప్రత్యేక అంతరిక్ష విభాగం ఏర్పడింది.
సౌర ఘటం
కాంతివిపీడన ప్రభావం అనేది 1839లో మొట్టమొదటిసారిగా ఫ్రెంచ్ భౌతిక శాస్త్రవేత్త ఎ.ఇ. బెక్యూరెల్ కనుగొన్నాడు. అయితే, ఇది 1883లో చార్లెస్ ఫ్రిట్స్‌చే మొట్టమొదటి సౌర ఘటాన్ని నిర్మించే వరకు ఉపయోగపడలేదు, ఈయన అర్థవాహకం, సెలెనీయమ్‌ను బంగారంతో చేసిన సన్నని పొరచే పూత పోసి జంక్షన్‌లను నిర్మించాడు. ఈ పరికరం సుమారు 1% సామర్థ్యాన్ని మాత్రమే కలిగి ఉంది. చివరికి రష్యా భౌతిక శాస్త్రవేత్త అలెగ్జాండర్ స్టోలెటోవ్ బహిరంగ కాంతివిద్యుత్ ప్రభావం (1887లో హెన్రిచ్ హెర్ట్‌జ్ కనుగొన్నది) ఆధారంగా మొదటి సౌర ఘటాన్ని నిర్మించాడు. ఆల్బర్ట్ ఐన్‌స్టీన్ 1905లో కాంతివిద్యుత్ ప్రభావాన్ని వివరించాడు, ఈ వివరణకు అతను 1921లో భౌతిక శాస్త్రంలో నోబుల్ బహుమతిని అందుకున్నాడు. రుసెల్ వోల్ 1946లో ఆధునిక జంక్షన్ అర్థవాహక సౌర ఘటానికి ప్రత్యేక హక్కులను పొందాడు, దీనిని ట్రాన్సిస్టర్ కనుగొనేందుకు చేసిన ప్రయత్నాల్లో కనుగొన్నారు.