సమాచార హక్కు
ప్రభుత్వ కార్యాలయాలు, సంస్థల నుంచి సమాచారాన్ని అడిగి తీసుకునే అధికారమే సమాచార హక్కు (Right to Information). మనం ఏ ఆఫీస్ లో కాలిడినా కావలిసిన సమాచారంపొందుట దుర్లభం. లంచం ఇచ్చుకోనిదే ఫైలు కదలదు. సామాన్యుడికి ఏ ఆఫీసుకు వెళ్ళినా పనిచేయించుకోవటం, తనకు కావలసిన సమాచారాన్ని రాబట్టటం చాలా కష్టం.ఈ నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం 12 అక్టోబర్ 2005 తేదీన ఈ సమాచార హక్కు చట్టం (Right to Information Act) * భారతదేశమంతటా అమలులోకి వచ్చింది. దీనిని ఉపయోగించుకొని, ప్రభుత్వ పనులపై సమచారాన్ని పొందవచ్చు. ఇంతకుముందు పార్లమెంటు, లేక విధాన సభ లేక విధాన పరిషత్ సభ్యులకు గల ఈ సౌకర్యాన్ని, ఈ చట్టం ద్వారా ప్రజలందరికి కలిగింది. ప్రభుత్వ అధికారులు అడగకపోయినా వారంతట వారే విధి విధానాలు, ఉద్యోగుల బాధ్యతలు మొదలైన 17 అంశాల గురించి సమాచారం ఇవ్వాలి. దీని ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో సహాయ పౌర సమాచార అధికారి, పౌర సమాచార అధికారి, అప్పిలేట్ అధికారుల పేర్లు, వారి ఫోన్ నెంబర్లను, ప్రజలకు కనిపించే విధంగా బోర్డుమీద స్పష్టంగా రాసి ఉంచాలి.సమాచార హక్కు చట్టం లో మెుత్తం 6 అధ్యాయాలు, 31సెక్షన్లు ఉన్నాయి.
ఆఫ్రికా-అమెరికా చట్ట హక్కుల ఉద్యమం (1955-1968)
1962 హేమంత ఋతువులో, వోటర్ ఎడ్యుకేషన్ ప్రాజెక్ట్ నుండి వచ్చిన నిధులతో SNCC/COFO మిస్సిస్సిప్పి డెల్ట ప్రాంతములో గ్రీన్వుడ్ మరియు హట్టీస్బర్గ్, లారెల్ మరియు హోలీ స్ప్రింగ్ పరిసర ప్రాంతాలలో వోటర్ రిజిస్ట్రేషన్ మొదలు పెట్టింది. మెక్ కూంబ్ లో లాగానే, వారి ప్రయత్నాలు తీవ్ర వ్యతిరేకతను చవి చూసాయి మరియు నిర్బంధాలు, కొత్తదాలు, కాల్పులు, ఆర్సన్ మరియు హత్యలు వంటివి జరిగాయి. రిజిస్ట్రార్లు నల్లజతీయులను ఎన్నికల జాబితాలనుండి దూరంగా ఉంచుటకు విద్యా పరీక్షలు ఉపయోగించారు. ఈ పరీక్షలు చాలా ఉన్నత స్థాయిలో ఉండి ఉన్నత విద్య అభ్యసించిన వారుకూడా చేయలేని విధంగా ఉండేవి. దీనికి తోడుగా, ఉద్యోగ యజమానులు రిజిస్టర్ చేసుకోవాలని ప్రయత్నించిన నల్లజాతీయులపై కాల్పులు జరిపారు మరియు భూస్వాములు వారిని తమ ఇండ్లనుండి ఖాళీ చేయించారు. ఆ తరువాతి సంవత్సరాలలో, నల్లజాతీయ వోటర్ రిజిస్ట్రేషన్ ప్రచారము రాష్ట్రమంతా వ్యాపించింది.