విద్యుదయస్కాంత వర్ణపటం
కాంతి కాకుండా మిగిలిన విద్యుదయస్కాంత తరంగాలు క్రీ.శ 1800 సం.లో విల్లియం హెర్షెల్ అనే శాస్త్రవేత్త పరారుణ వికిరణాలు కనుగొనుటలో మొట్టమొదట తెలిసినవి. ఆయన గాజు పట్టకం నుండి వెలువదిన వర్ణపటంలో వివిధ రంగుల యొక్క ఉష్ణోగ్రతలను అధ్యయనం చేశాడు.అతడు ఎరుపు రంగు తర్వాత హెచ్చు ఉష్ణోగ్రతలను గమనించాడు.ఎరుపు రంగు తర్వాత కాంతి రంగులు కనిపించనప్పటికీ ఈ ఉష్ణోగ్రతా మార్పు రావటానికి కారణం "కెలోరిఫిక్ కిరణాలు" అని సైద్ధాంతీకరించాడు. ఆ తర్వాత సంవత్సరం జోహన్న్ రిట్టెర్ అనే శాస్త్రవేత్త పట్టకం నుండి వెలువడిన వర్ణపటంలో ఊదా రంగు ముందు కూడా కిరణాలు ఉన్నాయని గననించి వాటికి "రసాయన కిరణాలు" అని నామకరణం చేశాడు. (కొన్ని రసాయన చర్యల ద్వారా కంటికి కనబడని కిరణాలు ) ఈ కిరణాలు కంటికి కనిపించే ఊదారంగు వలె ఉన్నయని తెలియ జేసి తర్వాత వాటికి అతినీలలోహిత వికిరణాలు అని పేరు పెట్టాడు.
నిర్జల ఘటం
మృత శరీర విశ్లేషకుడు మరియు జీవశరీరధర్మ శాస్త్రవేత్త ల్యూగీ గాల్వానీ ఒక లైడెన్ జార్ (ఒక బాహ్య విద్యుత్ మూలం) నుంచి వచ్చిన మెరుపు తగిలినప్పుడు విభజించిన కప్ప కాళ్లు సంకోచిస్తాయని గుర్తించాడు. 1786లో మెరుపు తుఫానులు సందర్భంగా కూడా కాళ్లు సంకోచించడం ఆయన గుర్తించాడు. దీని తరువాత పలు సంవత్సరాలకు గాల్వానీ ఒక విద్యుత్ బాహ్య మూలాన్ని ఉపయోగించకుండా సంకోచాన్ని ఉత్పత్తి చేయడం కనిపెట్టాడు. 1791లో ఆయన "యానిమల్ ఎలక్ట్రిసిటీ" (జంతు విద్యుత్) పై ఒక నివేదికను ప్రచురించాడు. కప్ప కాలు (FL-ఫ్రాగ్స్ లెగ్) మరియు ఒకదానితో ఒకటి మరియు కప్ప కాలును తాకుతున్న రెండు వేర్వేరు లోహాలు A మరియు Bలతో రూపొందించబడిన A-FL-B-A-FL-B... అనే ఒక విద్యుత్ వలయాన్ని (ఎలక్ట్రిక్ సర్క్యూట్) ఆయన సృష్టించాడు. ఆధునిక పరిభాషలో చెప్పాలంటే, కప్ప కాలు ఎలక్ట్రోలైట్ (విద్యుద్విశ్లేష్య పదార్థం) మరియు సెన్సార్ (సంవేదకి) రెండింటిగా, లోహాలు ఎలక్ట్రోడ్లుగా (విద్యుత్ దండం) పనిచేస్తాయి. కప్ప మరణించినప్పటికీ, దాని కాళ్లు లోహాలను తాకించినప్పుడు సంకోచించడం ఆయన గుర్తించాడు.