నెయ్యి
మానవుడు సంచారజీవనం వదలి, స్దిరనివాసం ఏర్పరచుకొని వ్యవసాయం చేయ్యడం మొదలుపెట్టుటకు మునుపే పశువులను మచ్చిక చేసుకొని పాల వుత్పత్తి, మరియు ఇతర వ్యవసాయ పనులకు వినియోగించుకోవటం ప్రారంభించాడు. పాల నుండి వెన్న, మీగడ, నెయ్యి తయారుచేయటం నేర్చుకున్నాడు. విదేశాలలో వెన్ననే ఎక్కువగా ఆహారంగా వాడెదరు. విదేశాలలో నెయ్యిని క్లారిఫైడ్‌ బట్టరు అంటారు. తూర్పు దక్షిణ ఆసియా దేశాలు (ఇండియా, పాకిస్దాన్, బంగ్లా, ఛైనా తదితర దేశాలు) వెన్ననుండి నెయ్యిని తయారుచేసి ఉపయోగించడం ఎక్కువ. భారతదేశంలో వేదకాలం నాటికె నెయ్యిని వాడటం మొదలైనది. యజ్ఞాలలో హోమగుండంలో అగ్నిని ప్రజ్వలింప చేయుటకు నెయ్యిని వాడెదరు. ఆయుర్వేదంలో నెయ్యిని ప్రశస్తమైన స్వాత్తిక ఆహారంగా పెర్కొన్నారు. నెయ్యిని ఆవు, గేదె, మేక పాల వెన్ననుండి తయారుచేయుదురు. విదేశాలలో ఆవు పాల వెన్ననుండి ఎక్కువగా నెయ్యిని చేయుదురు. భారతదేశంలో ఆవు మరియు గేదె పాల వెన్ననుండి నెయ్యిని చేయుదురు. గేదె నెయ్యి కన్న ఆవు నెయ్యిని శ్రేష్టమైనదిగా ఆయుర్వేదంలో పెర్కొన్నారు. నెయ్యి జ్ఞాపకశక్తిని, జీర్ణశక్తిని పెంచుతుందని, మరియు రోగ నిరోధక శక్తిని పెంచుతుందని భావిస్తారు. నెయ్యి మెదడు, నాడీ వ్యవస్థను చురుకుగా వుండునట్లు చేయునని ఆయుర్వీదంలో చెప్పారు.
కర్ర బొగ్గు
చారిత్రాత్మకంగా, పురాతన కాలం నుంచి కలప వనరులు సమృద్ధంగా ఉన్న ప్రాంతాల్లో కర్ర బొగ్గు ఉత్పత్తి జరిగేది, సాధారణంగా కలప దిమ్మెలను వాటి చివరి భాగాల్లో కలిపి కట్టి శంక్వాకారంలో నిలబెడతారు, గాలి ప్రవేశించేందుకు అడుగు భాగంలో ఖాళీలను ఉంచేవారు, మధ్యలో ఉన్న దిమ్మె ఒక పొగ గొట్టంగా పని చేస్తుంది. మొత్తం దిమ్మెల దొంతరను గడ్డి లేదా తడి మట్టితో కప్పుతారు. పొగ గొట్టం అడుగు భాగం వద్ద నిప్పు పెడతారు, తరువాత క్రమంగా మంటలు పక్కలకు మరియు పైభాగానికి వ్యాపిస్తాయి. ఈ మొత్తం పని విజయవంతం కావడం దహనం యొక్క స్థాయిపై ఆధారపడివుంటుంది. సాధారణ పరిస్థితుల్లో 100 పాళ్ల కలప పరిమాణం పరంగా 60 పాళ్లు లేదా బరువు పరంగా 25 పాళ్ల బొగ్గును ఇస్తుంది: ఈ పద్ధతిలో తక్కువ మొత్తంలో కలపను దహనం చేసినట్లయితే తరచుగా 50% మాత్రమే కర్ర బొగ్గు వస్తుంది, పెద్ద మొత్తంలో కలపను దహనం చేస్తే 90% వరకు ఫలాన్ని పొందవచ్చు, 17వ శతాబ్దం వరకు ఈ ప్రక్రియలో ఈ స్థాయి ఫలితాలను సాధించారు. ఈ పని బాగా సున్నితమైనది కావడం వలన దీనిని సాధారణంగా బొగ్గు తయారీదారులకు (నిపుణ కర్ర బొగ్గు కూలీలు) అప్పగించేవారు.