భారతదేశంలో అధికార హోదా ఉన్న భాషలు
భారత రాజ్యాంగం లోని 343 వ అధికరణం దేవనాగరి లిపిలోని హిందీని అధికార భాషగా గుర్తించింది. 1950 లో రాజ్యాంగంలో పొందుపరచినట్లుగానే 1965 లో ఇంగ్లీషు అధికార భాష హోదాను (హిందీతో సమానంగా) కోల్పోయింది. ఆ తరువాత దాన్ని అదనపు అధికార భాషగా కొన్నాళ్ళపాటు కొనసాగించి, హిందీని పూర్తి స్థాయిలో అమలుపరచాలనేది ప్రభుత్వ ఉద్దేశంగా ఉండేది. అయితే, హిందీ అంతగా ప్రాచుర్యం పొందని దక్షిణాది రాష్ట్రాలు దీన్ని వ్యతిరేకించడంతో "జంట భాషల" పద్ధతి ఇంకా కొనసాగుతూ వస్తోంది. శీఘ్ర పారిశ్రామికీకరణ, ఆర్థిక వ్యవస్థపై బహుళజాతి సంస్థల ప్రభావం మొదలైన వాటి కారణంగా ప్రభుత్వంలోనూ, బయటా కూడా దైనందిన కార్యకలాపాల్లో ఇంగ్లీషు ప్రాధాన్యత పెరుగుతూ వచ్చింది. దాన్ని తొలగించాలన్న ప్రతిపాదనలు అటకెక్కక తప్పలేదు.
భారతదేశములో ప్రాంతీయ భాషల ప్రాముఖ్యము
బ్రిటిష్ వారి పరిపాలనలో ఇంగ్లీష్య్ భాష ఉన్నత విద్య, కార్య నిర్వాహకత్వపు భాషగా ఎదిగింది. బ్రిటిషు వారు వెళ్ళిన తరువాత కూడా ఇది ఇలాగే కొనసాగ వలసినదేనా అనే ప్రశ్నకు రెండు సమాధానములు ఉన్నాయి. 
హిందీని జాతీయ భాషగా చాలా మంది దక్షిణభారతీయులు, హిందీకి దగ్గరగా లేని మాతృభాష కల ఇతర భారతీయులు ఒప్పుకున్నపటికీ వారు సాధారణంగా మూడు భాషలను నేర్ఛుకోవలసి వచ్చును. ఉత్తర భారతీయులకు కూడా ఒక వేరే ప్రాంతీయ నేర్పిస్తే బాగానే ఉంటుంది. ఈ విషయము మీద 1965 ప్రాంతాలలో పార్లమెంటులో నిర్ణయాలు తీసుకోవడాము జరిగింది కాని అమలు కాలేదు. ఆంధ్రప్రదేశ్ లో ప్రస్తుత అధికార భాషా సంఘము ప్రయత్నాల వలన ప్రభుత్వ జీ.వోలు కోర్టు కార్యకలాపాలు తెలుగులో పూర్తిగా అనువదించబడ్డాయి.