آواشناسی
برخلاف آواشناسی، واج‌شناسی عبارت است از مطالعه چگونگی الگوپذیری اصوات و ایماها بین زبان‌ها که چنین مسائلی را با سطوح و جنبه‌های دیگر زبان مرتبط‌می‌کند. آواشناسی با خواص تفصیلی و آکوستیک اصوات گفتاری، چگونگی تولید شدن آن‌ها و چگونگی درک آن‌ها ارتباط‌دارد. آواشناسان می‌توانند به عنوان بخشی از این بررسی به خواص فیزیکی کنتراست‌های صدای معنادار یا معنای اجتماعی کدگذاری شده در سیگنال گفتار (مانند جنسیت، مسائل جنسی، مسائل اخلاقی و غیره) بپردازند. با این حال یکی از بخش‌های اساسی تحقیقات انجام شده در زمینه آواشناسی به عناصر معنی‌دار موجود در سیگنال گفتار مربوط‌نمی‌شود. درحالی‌که به شکل گسترده‌ای در مورد این مسئله موافقت شده که واج‌شناسی ریشه در آواشناسی دارد، شاخه متمایزی از زبان‌شناسی است که به اصوات و ایماها به عنوان واحدهای چکیده (مانند ویژگی‌ها، واج‌ها، وزن‌ها، هجاها و غیره) و تغییر شرطی آن‌ها (مثلا از طریق قوانین اَلوفونیک، محدودیت‌ها یا قوانین اشتقاق آن‌ها) مربوط می‌شود. واج‌شناسی از طریق دسته‌ای از ویژگی‌های متمایز با آواشناسی ارتباط دارد که نمایش چکیده واحدهای گفتاری را برای ایماهای تفصیلی، سیگنال‌های آکوستیک یا نمایش‌های ادراکی مجسم می‌کند.ویکی‌پدیای انگلیسی
آواشناسی زبان فارسی: آواها و ساخت آوایی هجا
آواشناسی زبان فارسی: آواها و ساخت آوایی هجا کتابی از یدالله ثمره است که در سال ۱۳۶۴ منتشر شد. نویسنده در این کتاب به توصیفِ جامع تمام آواهای زبان فارسی و ساخت هجا در این زبان می‌پردازد. ویراست دوم این کتاب در آبان ۱۳۷۸ انتشار یافت. این کتاب که از درسنامه‌های دورهٔ کارشناسی ارشد و دکتری است، از پراستنادترین کتاب‌ها در حوزهٔ زبان‌شناسی به شمار می‌آید و در رشته‌های گویش‌شناسی، گفتاردرمانی، پردازش زبان گفتاری و حتی آواز مورد استفاده قرار گرفته‌است. غلامرضا دین‌محمدی (استادیار دانشگاه تهران) در مقاله‌ای به نقد این کتاب از نظر شیوهٔ پژوهش پرداخته‌است. نقد کوتاهی بر این کتاب نیز در "نقدنامه زبانشناسی" منتشر شده‌است.