زنان در ایران
در دوره قاجار زنان نقش نیروی ذخیره را داشتند که این امر در اقتصاد از اهمیت بالایی برخودار بود. کار آنها همیشه به نفع خانواده، صاحب مشاغل و دولت بود. زنان روستایی و طبقه پایین بیشتر در زمینه قالی بافی، گلدوزی و تولید انواع لباس، پارچه، کره، میوه و چای فعالیت داشتند. آنها همچنین در تولید ابریشم و پنبه و همچنین صنایع دستی دیگر کار می‌کردند. زنان همچنین در سردخانه‌ها، حمام‌های عمومی و خانه‌های مرفه‌تر به عنوان خدمتکار، پرستار و پرستار بچه‌ها استخدام می‌شدند. در شهرهای پرجمعیت، زنان به عنوان سرگرم‌کننده، رقصنده یا فاحشه کار می‌کردند. اگرچه بسیاری از فرصت‌های کار برای زنان باز بود، دستمزد آنها کمتر بود. زنانی که در این دوره زمانی در نساجی و تولید پوشتک کار می‌کردند، به‌طور متوسط یک سوم حقوق کار مردان را به دست می‌آوردند. اگرچه به زنان با توجه به توانایشان دریافت دستمزد داده می‌شد، اما آنها هنوز هم از حقوق زیادی برخوردار نبودند، اما باز هم فروش دختران روستایی توسط رئیس خانواده آنها امکان‌پذیر بود.
زنان در روم باستان
مورخان رومی از زنان به دلیل نقش عمومی محدودشان کمتر از مردان نام برده‌اند. اما در حالی که زنان رومی از هیچ قدرت سیاسی مستقیمی برخوردار نبودند، کسانی که از خانواده‌های ثروتمند یا قدرتمند بودند می‌توانستند و از طریق مذاکرات خصوصی نفوذ می‌کردند. زنان استثنایی که اثری انکار ناپذیر در تاریخ برجای گذاشتند از لوکرتیا و کلودیا کوینتا، که داستان‌های آنها اهمیت اسطوره‌ای به خود گرفت، متغیر است. زنان عصبانی دوره جمهوری‌خواه روم مانند کورنلیا، مادر برادران گراکوس و فولویا، که فرماندهی ارتش را بر عهده داشتند و سکه‌هایی با تصویر او صادر می‌کردند. زنان دودمان ژولیو کلودین، برجسته‌ترین لیویا دروسیلا (۵۸ قبل از میلاد - ۲۹ میلادی) و آگریپینا کوچک (۱۵ میلادی - ۵۹ میلادی)، که در شکل‌گیری منش نیاکان امپراتوری روم سهیم بودند. و سنت هلنا (c 250/330 میلادی)، نیرویی محرک در ترویج مسیحیت.