صرف توزیعی
در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز، که گاهی واژگان نامیده‌می‌شود (هرچند از کاربرد این اصطلاح اجتناب می‌گردد)، شامل تمام خوشه‌های معنایی و گاهی مشخصه‌های نحوی است که می‌توانند وارد محاسبات نحوی شوند. این‌ها مشخصه‌های قابل‌تعبیر یا غیرقابل‌تعبیر هستند (م: [+/- جاندار]، [+/- قابل‌شمارش]، و مانند آن) که در نحو از طریق عملکردهای نحوی سنتی (م: ادغام، حرکت، یا مطابقه در رویکرد کمینه‌گرا) دستکاری می‌شوند. این خوشه‌های مشخصه فاقد هرگونه محتوای واج‌شناختی هستند؛ محتوای واج‌شناختی تنها پس از مرحله بازنمون، که بعد از پایان تمام عملکردها است، برای آن‌ها تعیین‌می‌شود؛ بنابراین در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز از واژگان در دستور سنتی زایشی که شامل موارد واژگانی یک زبان (م: واژه‌ها و تکواژها) است، تفاوت دارد.
معناشناسی صوری (زبان‌شناسی)
در زبان‌شناسی، معناشناسی صوری به دنبال درک معنی زبان‌شناختی از راه احداث مدلهای دقیق ریاضی از اصولیست که گویشوران برای تعریف روابط بین عبارات در زبان طبیعی و جهانی که گفتار معنی دار را پشیبانی می‌کند، بکار می‌برند. ابزارهای ریاضی مورد استفاده عبارتند از تلاقی منطق صوری و نظریه زبانهای صوری، به‌ویژه حساب لاندای تایپها.