مرغ عشق
مرغ عشق اهلی از هم‌نوعان وحشی خود بزرگ‌تر است. طول بدن نوع وحشی در طبیعت حدود ۱۸ سانتی‌متر و وزن آن‌ها ۳۰ تا ۴۰ گرم است. طول عمر مرغ عشق اهلی بین ۵ تا ۱۰ سال هست، البته در مواردی تا ۱۷ سال و بیشتر هم گزارش شده. طول عمر آن‌ها بستگی زیادی به نحوهٔ نگهداری، نوع تغذیه، تمرینات بدنی و نژاد پرنده دارد. نوع انگلیسی عمر کوتاه‌تری نسبت به نوع معمولی دارد و به‌طور متوسط بین ۴ تا ۶ سال عمر می‌کند. آمار دقیقی در مورد طول عمر نوع وحشی در طبیعت در دسترس نیست.رنگ طبیعی این حیوان سبز چمنی بوده و پشت سینه و شکم، سبز و پشت سر آبی است. بالای شانه و روی بال‌ها زرد همراه با خط‌های سیاهی به صورت موجی می‌باشد. دو پر بزرگ از میان دم پرنده بیرون آمده که آبی تیره‌اند. پرهای دم سبز بوده و دارای نوار زردی می‌باشد. صورت مرغ عشق تا گلو زرد روشن است. نوک این پرنده مانند سایر طوطی‌ها خمیده و نیمهٔ پایینی آن کوچک‌تر از نیمهٔ بالایی است.
خروس
خروس معمولاً بیش از یک جفت (مرغ) برای خود انتخاب می‌کند ولی چون نمی‌تواند محافظت از تک تک لانه مرغ‌ها را انجام دهد، عموماً از منطقه‌ای که مرغ‌هایش در آنجا هستند مراقبت می‌کند و چنانچه خروس دیگری به محدوده او نزدیک شود به او حمله خواهد کرد. در طی روز خروس در جایی بلندتر از زمین (بین یکی دو متر) می‌نشیند و مراقبت از محدوده و مرغ‌هایش را در مقابل خطر حمله دیگر جانوران و خروسهای دیگر انجام می‌دهد، و چنانچه احساس خطری کند با درآوردن صداهایی از خود به مرغها اعلام خطر می‌کند. خروس دارای نژادهای متعدد و متفاوتی است که در هر نژاد خصوصیات منحصربه‌فردی مشاهده می‌شود. نژادهای مرغ و خروس از لحاظ تقسیم‌بندی به پنج گروه تقسیم می‌شوند: نژادهای آمریکایی، انگلیسی، آسیایی، مدیترانه‌ای و متفرقه. با توجه به این که نژادهای خروس به تنهایی ذکر نمی‌شوند، معمولاً نژادهای مرغ (ماکیان) به معنی نژاد مشترک مرغ و خروس مطرح می‌شود، هرچند که در برخی از نژادها شکل ظاهری خروس با شکل ظاهری مرغ از همان نژاد تفاوت آشکاری دارد، برای مثال فرق در تاج کاکل خروس، اما معمولاً در اغلب نژادهای ماکیان شباهت‌های زیادی بین مرغ و خروس در یک نژاد مخصوص دیده می‌شود.