ادبیات فارسی
طنز یکی از شاخه‌های ادبیات انتقادی و اجتماعی است که در ادبیات کهن فارسی، به عنوان نوع ادبی‌مستقل شناخته نشده و مرزهای مشخصی با دیگر مضمون‌های انتقادی و خنده‌آمیز چون «هجو»، «هزل» و «مطایبه» نداشته‌است. از واژهٔ طنز، اغلب معنی لغوی آن یعنی «مسخره کردن» و «طعنه زدن» مورد نظر شاعران و نویسندگان بوده‌است ولی معنی امروزی آن، که جنبهٔ انتقاد غیرمستقیم اجتماعی با چاشنی خنده، که بُعد آموزشی و اصلاح‌طلبی آن مراد است، از واژهٔ satire اروپایی گرفته شده‌است.
آرتور آسا برگر
این کتاب به علاقمندان طنزپژوهی، به ویژه دانشجویان و دانشگاهیان یاری می‌رساند تا با گزیده‌ای از طنزپژوهی‌ها به کوشش چند تن از مشهورترین طنزپژوهان جهان که هر یک دیدگاه و روش متفاوتی در زمینة کار خود دارند آشنا شوند. این کتاب با سبکی دست یافتنی و آسان نگاشته شده‌است و نقاشی‌های نویسنده و بسیاری از تصاویر دیگر به شفاف سازی و روشن ساختن آن کمک کرده‌است. آسابرگر در این کتاب در مورد اصول اساسی نظریه گفتمان بحث می‌کند و آنها را در جنبه‌های مختلف فرهنگ عامه، رسانه‌ها و زندگی روزمره به کار می‌برد. از جمله مباحثی که آنالیز می‌کند عبارتند از: سرعت یابی، تبلیغات، شوخی، استفاده از زبان، اسطوره‌ها، افسانه‌ها و فرهنگ مادی.