زنان در ایران
در دوره قاجار زنان نقش نیروی ذخیره را داشتند که این امر در اقتصاد از اهمیت بالایی برخودار بود. کار آنها همیشه به نفع خانواده، صاحب مشاغل و دولت بود. زنان روستایی و طبقه پایین بیشتر در زمینه قالی بافی، گلدوزی و تولید انواع لباس، پارچه، کره، میوه و چای فعالیت داشتند. آنها همچنین در تولید ابریشم و پنبه و همچنین صنایع دستی دیگر کار می‌کردند. زنان همچنین در سردخانه‌ها، حمام‌های عمومی و خانه‌های مرفه‌تر به عنوان خدمتکار، پرستار و پرستار بچه‌ها استخدام می‌شدند. در شهرهای پرجمعیت، زنان به عنوان سرگرم‌کننده، رقصنده یا فاحشه کار می‌کردند. اگرچه بسیاری از فرصت‌های کار برای زنان باز بود، دستمزد آنها کمتر بود. زنانی که در این دوره زمانی در نساجی و تولید پوشتک کار می‌کردند، به‌طور متوسط یک سوم حقوق کار مردان را به دست می‌آوردند. اگرچه به زنان با توجه به توانایشان دریافت دستمزد داده می‌شد، اما آنها هنوز هم از حقوق زیادی برخوردار نبودند، اما باز هم فروش دختران روستایی توسط رئیس خانواده آنها امکان‌پذیر بود.
زنان در انجیل
در عهد جدید به تعدادی از زنان در حلقه داخلی عیسی اشاره شده‌است و دانشمندان معمولاً او را با احترام با زنان می‌دانند. در عهد جدید زنان در اوایل کلیسا نیز از مقام‌های رهبری نام برده شده‌است. در کلیسای معاصر مسیحی در مورد زنان اختلاف وجود دارد. به عنوان مثال، پولس رسول از جونیا به عنوان «برجسته در میان حواریون» یاد می‌کند و در مورد زن و رسول بودن جونیا اختلاف نظر وجود دارد. نقش مریم مجدلیه به عنوان رهبر نیز مورد اختلاف است. جنسیت در این موضوعات نقش مهمی ایفا کرده‌است که کلیسای مدرن مسیحی نقش زنان را تحت تأثیر قرار داده و همچنان تحت تأثیر قرار می‌دهد. این دیدگاه‌های متغیر دربارهٔ زنان در کتاب مقدس در هنر و فرهنگ منعکس شده‌است.