هفت‌سنگ
امکانات لازم برای این بازی، هفت عدد سنگ صاف و تخت و یک توپ هفت‌سنگ است. بازیکنان در قالب دو تیم پنج یا شش نفره تقسیم می‌شوند. وقتی که سنگ‌ها چیده می‌شوند یکی از گروه‌ها به عنوان پرتاب‌کننده بازی را شروع می‌کند. شروع بازی به این ترتیب است که باید از فاصله نسبتاً دور توپ را به طرف سنگ‌ها بیندازند. گروهی که توپ را پرتاب می‌کند باید سعی کند که کمترین مقدار سنگ را بیندازد چون در این صورت راحت‌تر می‌تواند بازی را تمام کند. وظیفه گروه دوم هم این است که نگذارد تیم پرتاب‌کننده سنگ‌های ریخته شده را دوباره روی هم بچیند و باید با توپ به آن‌ها بزند. هر کدام از بازیکنان تیکی از مهاجم که توپ به او برخورد کند از جریان بازی کنار می‌رود. و به این ترتیب اگر هیچ‌کدام باقی نمانند بازی به نفع تیم مدافع و اگر سنگ‌ها روی هم چیده بشوند بازی به نفع تیم مهاجم تمام می‌شود.
نبرد سنگ‌اندازی
نبرد سنگ‌اندازی، سئوکیجون () (به تلفظ کره‌ای) یک نوع بازی است که در برخی از نواحی در شرق آسیا رواج داشته‌است. در ژاپن این بازی در دوره سنگوکو به تقلید از نبردهای واقعی در روز ۵ مه به صورت یک رسم انجام می‌شده‌است. در این بازی افراد به دو گروه تقسیم شده و به طرف یکدیگر سنگ پرتاب می‌کردند. در برخی از مواقع برای حل مسائل مربوط به مالکیت آب یا زمین از نتیجه این بازی برای رفع اختلاف استفاده می‌شده و حق به برندگان داده می‌شده‌است. اصابت سنگ در برخی مواقع موجب زخمی شدن یا حتی مرگ افراد شرکت‌کننده یا تبدیل شدن به دعواهای شدید را در پی داشته و به همین سبب هوجو یاسوتوکی (۱۱۸۳ – ۱۲۴۲) سومین شیکن از شوگون‌سالاری کاماکورا دستور ممنوعیت این بازی را در زمان خود صادر می‌کند. گفته می‌شود که این بازی مورد علاقه اودا نوبوناگا بوده‌است.