مهندس سازه
مهندسان سازه تضمین می‌کنند که ساختمان‌ها یا پل‌ها به حدی محکم و پایدار ساخته شده‌اند که می‌توانند بارهای سازه‌ای متداول (همچون گرانش زمین، باد، برف، باران، زمین‌لرزه، فشار زمین، تغییرات دما و رفت‌وآمد و ترافیک) را تحمل کرده و جلوی مرگ و آسیب‌دیدگی را بگیرند. آن‌ها همچنین سازه‌ها را چنان طراحی می‌کنند که به حدی محکم هستند که تغییر شکل و لرزش‌های نامتداول و بیشتر از محدودیت‌ها را نداشته باشند. آسایش مردم، موضوعی است که در این محدودیت‌ها در نظر گرفته می‌شود. ماندگاری نیز بحثی است که در طراحی پل‌ها و هواپیماها یا سازه‌های دیگری که در طول عمرشان تنش‌های زیادی به آن‌ها وارد خواهد شد، مورد بررسی قرار می‌گیرد. موضوع دیگر نیز، دوام و پایداری مصالح، در مقابل خرابی‌هایی است که می‌توانند موجب مختل شدن کارآیی‌شان در طول عمر سازه باشند.
پایایی سازه‌های بتن مسلح
مدل عمر بهره‌برداری سازه مبتنی بر عملکرد، ارائه شده توسط پروژه اروپایی دووراکیریت (به انگلیسی: DuraCrete) و توسط مدل کد اف آی بی (به انگلیسی: Model Code) برای طراحی عمر بهره‌برداری سازه،بر اساس یک رویکرد احتمالی، مشابه روشی است که برای طراحی سازه اتخاذ شده‌است. عوامل محیطی به عنوان بارهای وارده S (t) در نظر گرفته می‌شوند، در حالی که مشخصات مصالح مانند مقاومت در برابر نفوذ کلرید، همان‌طور که در شکل ۲ نشان داده شده‌است، مقاومتهای R (t) در نظر گرفته می‌شوند. برای هر فرایند تخریب، معادلات طراحی آن چنان تنظیم شده‌است که احتمال شکست عملکرد از پیش تعریف شده سازه را ارزیابی کنند، در حالی که احتمال قابل قبول وبذیرفته شده براساس حالت حدی مورد نظر انتخاب شده‌است. فرایندهای تخریب هنوز با مدلهایی که قبلاً برای خوردگی ناشی از کربناتی شدن و نیز، خوردگی ایجاد شده توسط کلرید تعریف شده‌اند، توصیف شده‌است، اما برای تأمل در ماهیت آماری مسئله، متغیرها به عنوان منحنی توزیع احتمال در طول زمان در نظر گرفته می‌شوند. برای ارزیابی برخی از پارامترهای طراحی پایایی، استفاده از تست آزمایشگاهی تسریع داده شده پیشنهاد شده‌است، مانند به اصطلاح تست مهاجرت سریع کلرید برای ارزیابی مقاومت بتن در برابر نفوذ کلرید. با استفاده از پارامترهای اصلاحی، رفتار بلند مدت سازه در شرایط در معرض قرارگیری واقعی می‌تواند ارزیابی شود.