لودویگ فان بتهوون
لودویگ فان بتهوون (غسل تعمید در ۱۷ دسامبر ۱۷۷۰ م. – درگذشتهٔ ۲۶ مارس ۱۸۲۷)، موسیقی‌دان و آهنگساز اهل آلمان بود. وی شخصیتی مهم در انتقال بین دوره‌های کلاسیک و رمانتیک در موسیقی غرب بود و یکی از بزرگترین آهنگسازان اروپایی به حساب می‌آید. زندگی حرفه‌ای او معمولاً به دوره‌های «اولیه»، «میانی» و «پایانی» تقسیم می‌شود. دورهٔ «اولیه» حدوداً تا سال ۱۸۰۲ ادامه دارد، دورهٔ «میانی» از سال ۱۸۰۲ تا ۱۸۱۲ را شامل می‌شود و دورهٔ «پایانی» از ۱۸۱۲ تا زمانِ مرگ وی در سال ۱۸۲۷ است. او در طول زندگی خود آثار بسیاری آفرید که نُه سمفونی، پنج کنسرتو پیانو، یک کنسرتوی ویولن، سی و دو سونات پیانو، شانزده کوارتت زهی، دو مس و اپرای "فیدلیو" از آن جمله‌اند.
بتهوون و موتسارت
هیچ سند معتبری، نظیرِ نامه‌ای از بتهوون، موتسارت، یا خاطره‌ای مستند از فردی از معاصرانِ آن دو، در تأییدِ دیدارِ دو آهنگساز وجود ندارد. اُتو یان زندگی‌نامه‌نویسِ قرن نوزدهم، دربارهٔ احتمالِ دیدارِ دو آهنگسازِ بزرگ نوشته‌است که بتهوونِ جوان، در بهارِ ۱۷۸۷، مدتی کوتاه، در وین اقامت داشت. او را به موتسارت معرفی کردند و بتهوون، به درخواستِ موتسارت، قطعاتی را نواخت. ابتدا بتهوون با تحسینی سرد و خشک از جانب موتسارت روبه‌رو شد. بعد از آن، بتهوون درخواست کرد تا قطعه‌ای بداهه بنوازد. بداهه‌نوازی بتهوون، موتسارت را تحت تأثیر قرار داد. در پایانِ این دیدار، موتسارت به حاضران گفت: «این مردِ جوان را به خاطر بسپارید؛ او نام خود را در جهان جاودانه خواهد ساخت».