واکسن طاعون
اولین واکسن طاعون توسط باکتری‌شناس یهودی والدمار هافکین در سال ۱۸۹۷ ساخته شد. وی این واکسن را روی خودش آزمایش کرد تا ثابت کند که واکسن بی خطر است. بعداً، هافکین برنامه تزریق گسترده‌ای را در هند بریتانیا انجام داد و تخمین زده می‌شود که ۲۶ میلیون دوز از واکسن هافکین از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۲۵ به بمبئی ارسال شده و این واکسیناسیون در آن منطقه توانست میزان مرگ و میر طاعون را ۵۰٪ -۸۵٪ کاهش دهد.
واکسن
واکسن را اینگونه می‌سازند: نخست حیوانی را عمداً دچار بیماری مورد نظر می‌کنند. سپس ویروس آن بیماری را از بدن آن حیوان جدا می‌کنند. مجدداً این ویروس را به حیوانی دیگر تزریق می‌کنند و پس از بیمار شدنش، باز ویروس را از بدنش جدا می‌سازند. آنقدر این عمل را تکرار می‌کنند تا به قدری ویروس ضعیف گردد که اگر آنرا به بدن انسانی تزریق کنند نه تنها او را بیمار نکند، بلکه برایش مصونیت هم پدیدآورد. راه دیگر واکسن سازی این است که آن را از ویروس‌های مرده یا غیرفعال به دست می‌آورند، با تزریق این نوع واکسن بدن مشغول ساختن پادتن (آنتی‌بادی) می‌شود و خود را آماده دفاع در برابر میکروب اصلی می‌کند. برای بیماری خواب و آنفلوانزا از این روش استفاده می‌کنند. بالاخره گاهی هم خود ویروس را بی آنکه ضعیفش گردانند از راه پوست به بدن تزریق می‌کنند. در چنین شرایطی چون ویروس از راه غیرطبیعی وارد بدن شده‌است، در بدن مصونیت ایجاد می‌کند.