اوتیسم
علائم اوتیسم باید تا قبل از ۳ سالگی ظهور پیدا کنند تا ارزیابی برای تشخیص لازم باشد. اگرچه بعضی از کودکان که دارای علائم خفیف هستند اوتیسم شان در سنین پایین قابل تشخیص نمی‌باشد اما این کودکان تشخیص اوتیسم شان بعد از ۳ سالگی ممکن است.
توجه اشتراکی
منظور از توجه اشتراکی، توانایی فرد در تمرکز بر اطلاعات موجود در کانون توجه دیداری خویش، به موازات اطلاعات موجود در کانون توجه دیداری فرد دیگر است(ماندی، سالیوان و مسترجورج، 2009). در جریان توجه اشتراکی، دو فرد فعالانه توجه شان را معطوف یک شیی، موقعیت یا رویداد می کنند. این توانایی مستلزم شناسایی کانون توجه فرد مقابل است(بیکمن و آدامسون، 1984). نقص در توجه اشتراکی یکی از اولین نشانه‌های قابل‌تشخیص در کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم به شمار می‌رود. توجه اشتراکی به توجه مشترک دو فرد بر روی یک شی گفته می شود. این امر زمانی حاصل می شود که یک فرد به وسیله خیره شدن، اشاره یا سایر نشانه های کلامی و غیر کلامی به یک شیی اشاره کند. یک فرد به یک فرد دیگر خیره می شود سپس به یک شیی با نگاه اشاره می کند و دوباره نگاه خود را به فرد باز می گرداند. اسکائیف و برونر اولین محقیقینی بودند که یک بررسی مقطعی بر روی توانایی کودکان در دنبال کردن نگاه را، در سال ۱۹۷۵ انجام دادند. آن ها دریافتند که بیشتر کودکان 8 تا 10 ماهه توانستند یک خط را دنبال کنند و همه کودکان 11 تا ۱۴ ماهه هم این توانایی را داشتند. این بررسی نشان داد که بالغین می توانند اشیای خاصی در محیط را با استفاده از خیره شدن به محدوده ی توجه کودک بیاورند(مور و دانهام[3]، 1995). تحقیقات بعدی نشان داد که دو مهارت مهم در توجه اشتراکی، دنبال کردن خیرگی فرد و شناخت منظور است. توانایی به اشتراک گذاشتن خیرگی با یک فرد دیگر، مهارت مهمی در ایجاد موضوع است. قابلیت تشخیص منظور در توانایی کودک برای یادگیری زبان و توجه مستقیم به دیگران مهم است. توجه اشتراکی در بسیاری از جنبه های توسعه زبان که شامل درک، تولید و یادگیری کلمات می باشد مهم است. دوره های توجه اشتراکی برای کودکان در مورد محیط اطراف خود اطلاعات فراهم می کند، به افراد امکان می دهد که مرجع زبان گفتاری را تعریف کنند و کلمات را یاد بگیرند. توسعه احساسی- اجتماعی و توانایی شرکت در روابط اجتماعی طبیعی نیز تحت تاثیر توانایی های توجه اشتراکی قرار می گیرد. ناتوانایی ایجاد توجه اشتراکی ممکن است ناشی از ناشنوایی، نابینایی و اختلالات رشدی مانند اوتیسم باشد. دو نوع توجه اشتراکی وجود دارد