فدرالیسم
در کانادا نظام فدرالیسم به وسیلهٔ تقسیم قدرت بین پارلمان فدرال و دولت‌های استانی کشور توصیف شده‌است. طبق قانون اساسی سال ۱۸۶۷ (که قبلاً به عنوان قانون بریتانیایی آمریکای شمالی شناخته می‍شد)، قدرت‍های خاص قانون‍گذاری به نهادهای مختلف واگذار شده‍است. بند ۹۱ قانون اساسی صلاحیت قانونگذاری را به دولت مرکزی می‌دهد، در حالی که بند ۹۲ این صلاحیت را به قدرت‍های منطقه‌ای واگذار می‌کند. دیگر قدرت‌هایی که به‌طور مستقیم مورد اشارهٔ قانون اساسی قرار نگرفته‌اند در صلاحیت دولت مرکزی قرار می‌گیرند. هر چند اختلاف بین دولت مرکزی و ایالتی در مورد این که کدام یک صلاحیت قانونگذاری در موضوعات مختلف را دارند، یک مسئلهٔ طولانی مدت و در حال تحول بوده‌است. حوزه‌های رقابتی میان دولت مرکزی و دولت‌های ایالتی اموری نظیر قانونگذاری، توجه به مقررات اقتصادی، مالیات و منابع طبیعی می‌باشند.
فهرست احزاب سیاسی در کانادا
تقریباً از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۵ احزاب سیاسی فعال بودند. با این وجود، هنگام ایجاد استانهای آلبرتا و ساسکاچوان از مناطق پرجمعیت NWT، دولت قانونگذاری حذف شد. دولت مقننه منتخب در سال ۱۹۵۱ مجدداً تأسیس شد. مانند Nunavut NWT نامزدهای مستقلی را انتخاب می‌کند و با اجماع عمل می‌کند. برخی از نامزدها در سال‌های اخیر ادعا کرده‌اند که از طرف یک حزب در انتخابات شرکت می‌کنند، اما قانون ارضی احزاب را به رسمیت نمی‌شناسد.این قلمرو که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد، دارای یک مجلس قانونگذاری است که بر اساس الگوی اجماع دولت عمل می‌کند، نامزدهایی به عنوان مستقل شرکت می‌کنند و هیچ احزابی در مجلس قانونگذاری نمایندگی نمی‌کنند.