صرع
خطر مرگ در افراد مبتلا به صرع افزایش می‌یابد. این افزایش بین ۱٫۶ تا ۴٫۱ برابر جمعیت عادی است و معمولاً مربوط می‌شود به: دلیل نهفتهٔ حمله‌ها، بحران صرعی، خودکشی، تروما، و مرگ ناگهانی ناشی از صرع (SUDEP). مرگ ناشی از بحران صرعی در درجهٔ اول به دلیل مشکلی نهفته‌است تا به دلیل کمبود مصرف دارو. خطر خودکشی در افراد مبتلا به صرع بین دو تا شش برابر بیشتر از سایرین است. دلیل این مسئله نامشخص است. به نظر می‌رسد، SUDEP تاحدی مربوط به بسامد حمله‌های فراگیر تونیک-کلونیک است و دلیل حدود ۱۵٪ از مرگ و میر ناشی از صرع می‌باشد. روش کاهش این خطر نامشخص است. بیشترین افزایش مرگ و میر ناشی از صرع در میان سالمندان است. کسانی‌که مبتلا به صرع با ریشهٔ ناشناخته هستند، کمترین افزایش خطر را دارند. در بریتانیا برآورد شده‌است که ۴۰–۶۰٪ مرگ و میرها احتمالاً قابل پیش‌گیری است. در کشورهای در حال توسعه بسیار از مرگ و میرها به دلیل درمان نشدن صرع است که منجر به سقوط یا بحران صرعی می‌شود.
حملات سقوط
حمله سقوط ناگهانی به افتادن بدون از دست دادن هوشیاری گفته می‌شود. حملات سقوط از مکانیسم‌های متنوعی، از جمله دلایل ارتوپدی (به عنوان مثال ضعف پا و بی‌ثباتی زانو)، دلایل همودینامیکی (به عنوان مثال، نارسایی گذرا مهره ای، نوعی قطع جریان خون در مغز) و دلایل نورولوژیک (مانند صرع) ناشی می‌شود. تشنج یا عملکرد دهلیزی ناپایدار)، از جمله دلایل دیگر. مبتلایان معمولاً دچار ضعف ناگهانی پا می‌شوند، گاهی اوقات پس از حرکت ناگهانی سر. این ضعف ممکن است ساعتها ادامه داشته باشد.