تمام‌نگاری رنگین‌کمانی
این هولوگرام یک هولوگرام عبوری است که در آن هولوگرام در یک طرف روشنسازی می‌شود، و در سمت دیگر مشاهده می‌شود. روشن سازی و مشاهده (نمایش) را می‌توان در یک سمت انجام داد. اگر هولوگرام بر روی یک سطح منعکس کننده نصب شده باشد. تکثیر انبوه چنین هولوگرام می‌تواند با استفاده از یک فرایند کندهکاری برجسته (منبت) انجام داد. اینها در طیف گسترده‌ای از برنامه‌های امنیتی مانند کارت‌های اعتباری، اسکناس و کالا با کیفیت استفاده می‌شود.
نورمن لاکیر
در دههٔ ۱۸۶۰ لاکیر با دستگاه‌های طیف‌سنجی آشنا شد و علاقهٔ ویژه‌ای به کار با آن پیدا کرد. او دریافت که با کمک این ابزار پژوهشی می‌توان مواد سازندهٔ جرم‌های آسمانی را شناسایی کرد. لاکیر در خانهٔ تازه‌اش در وست همستد پژوهش‌هایش را با تلسکوپ اینچی اش که پیشتر در ویمبلدون هم داشت، از سرگرفت. لاکیر در رویداد خورشیدگرفتگی سال ۱۸۶۸ توانست هنگام طیف سنجی یک خط زرد طیفی را ثبت کند. این خط مربوط به طول موج ۵۸۸ نانومتر بود که اندکی از خط معروف به D که مربوط به سدیم بود کمتر بود. این خط زرد را نمی‌شد به هیچ یک از عنصرهای شناخته شده در آن روزگار نسبت داد برای همین لاکیر پیشنهاد داد که این خط می‌تواند مربوط به یک عنصر تازه باشد. او این عنصر نو را هلیم نامید برگرفته از واژهٔ یونانی "Helios" به معنی خورشید. در همان رویداد خورشیدگرفتگی بود که ژول ژانسن هم توانست خط زرد طیفی هلیم را ثبت کند و به وجود عنصر تازه پی ببرد. به همین دلیل شناسایی عنصر هلیم را به لاکیر و ژانسن، هر دو با هم نسبت می‌دهند. هلیم موجود در زمین نزدیک به ۱۰ سال بعد توسط ویلیام رمزی شناسایی شد. لاکیر در این دستاورد با رمزی همکاری کرده بود.