آنا آخماتووا
در ۱۴ اوت ۱۹۴۶، قطعنامهٔ کمیتهٔ مرکزی که گزارش ژدانوف نیز به آن الصاق شده بود، منتشر شد. در این قطعنامه از آنا به عنوان «فردگرا» و «خانمی از طبقات بالا که پیوسته میان اتاق خواب و نمازخانه در رفت‌وآمد است» و «یک راهبه یا روسپی یا در واقع راهبهٔ روسپی که روسپی‌گری را با دعا درهم می‌آمیزد» و «شعرش به کلی دور از خلق و متعلق به ده‌هزار تن اشراف روسیهٔ قدیم است» یاد شده بود. پیرو آن در روزنامه‌های ایزوستیا و لنینگراد از اشعار او به شدت انتقاد شد و سرانجام در همین سال از شورای نویسندگان اخراج شد. هر چند او هرگز بازداشت نشد و به زندان نیفتاد اما در عوض، پسرش "لف گومیلیف" مانند گروگانی در دست حکومت، بارها به زندان افتاد و وقتی برای سومین بار بازداشت شد، آنا که جان تنها فرزندش را در خطر می‌دید، در ۱۹۵۰ مجموعه‌ای انتشار داد به نام "درود بر صلح" که این مجموعه شامل پانزده قطعه شعر در مدح استالین بود و در "مجله آگانیوک" چاپ شد. با مرگ ژوزف استالین در ۵ مارس ۱۹۵۳، انتظار بازشدن فضای سیاسی فرهنگی در شوروی می‌رفت و سرانجام در مه ۱۹۵۶ با نطق معروف نیکیتا خروشچف در کنگره بیستم حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، فضای سیاسی فرهنگی این کشور به‌طور نسبی باز شد. چند ماه پس از این نطق، لف گومیلیف از زندان آزاد شد و به مطالعات قوم‌شناسی‌اش پرداخت و فضای کاری برای آخماتووا هم مناسب‌تر از پیش شد. هر چند آخماتووا با ناباوری به بازشدن فضای فرهنگی نگاه می‌کرد اما اعاده حیثیت از او تا جایی پیش رفت که سرانجام در ۱۹۵۹ بار دیگر به عضویت اتحادیهٔ نویسندگان پذیرفته شد و به عضویت هیئت رئیسه آن درآمد.
نیکولو آمانیتی
نیکولو آمانیتی در رشته زیست‌شناسی مشغول به تحصیل شد، اما تحصیلات خود را نیمه‌کاره رها کرد. اولین رمان او «آبشش‌ها» در سال ۱۹۹۴ به چاپ رسید، که کارگردان ایتالیایی فرانچسکو رانیه‌ری مارتینوتی در سال ۱۹۹۹ فیلمی از روی آن ساخت. آمانیتی در در ۱۹۹۶مجموعه داستان «گل و لای» را نوشت که «مارکوریزی» فیلم «آخرین سال نو» را در ۱۹۹۸ از روی یکی از داستان‌های آن به تصویر کشید. در سال ۱۹۹۹ رمان «تو را برمی‌دارم و می‌برم» را نوشت و سرانجام در سال ۲۰۰۱ رمان معروفش «من نمی‌ترسم» را چاپ کرد که او را به شهرت رساند. دو سال بعد «گابریله سلوتورس» فیلم زیبایی از روی این اثر ساخت. رمان بعدی او «خداوند چگونه فرمان می‌راند» است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد و در سال ۲۰۰۷ جایزه «استرگا» را از آن خود کرد. فیلمی به کارگردانی «سلوتورس» در ۲۰۰۸ از روی این رمان ساخته شد. این نویسنده در سال ۲۰۰۹ کتاب «که جشن آغاز شود» را چاپ کرد و برای آن کاندیدای جایزه «الابردای طلایی» در سال۲۰۱۰ شد. پس از آن، آخرین اثر آمانیتی، مجموعه داستان «لحظه حساس» است که در سال ۲۰۱۲ به چاپ رساند. «من و تو» آخرین رمان منتشرشده این نویسنده است که در اکتبر ۲۰۱۰ منتشرشد و برناردو برتولوچی کارگردان ایتالیایی هم با برداشتی آزاد، فیلمی از روی آن به همین نام ساخت که در سال ۲۰۱۲ روی پرده سینماها به نمایش درآمد. رمان «من و تو» سرگذشت پسری چهارده ساله است که از کودکی در برقراری روابط اجتماعی با همسالان خود دچار مشکل بوده‌است. مادر که نگران از وضعیت فرزند است، او را برای معالجه نزد روانپزشک می‌برد. او هنگام گذراندن سن رشد، سعی می‌کند با دیگر دانش‌آموزان مدرسه معاشرت کند.