متفقین جنگ جهانی اول
در آغاز قرن بیستم دولت‌های بزرگ اروپایی خود را در بین دو پیمان بزرگ دسته بندی می‌کردند. در سویی اعضا اتحاد سه‌گانه قرار داشتند و در سمت دیگر اعضا تفاهم مثلث که در سال ۱۹۰۷ طی آن سه دولت جمهوری سوم فرانسه، امپراتوری روسیه و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند با هم پیمان همراهی بستند که این پیمان هسته اصلی متفقین را تشکیل میداد. پس از آن اعضا جدیدی به این پیمان پیوستند مانند پادشاهی ایتالیا که پیشتر عضو اتحاد سه‌گانه بود اما در پی اختلافات با امپراتوری اتریش-مجارستان در ۱۹۱۵ به متفقین پیوست. سپس امپراتوری ژاپن، بلژیک، پادشاهی صربستان، پادشاهی یونان، پادشاهی مونته‌نگرو و پادشاهی رومانی نیز به متفقین پیوستند همچنین در سال ۱۹۱۷ و با وقوع انقلاب در روسیه این کشور از این اتحاد خارج شد. علاوه بر آنها در ۱۹۲۰ دولت‌های ارمنستان، پادشاهی حجاز، جمهوری دوم لهستان، بلغارستان و نخستین جمهوری چکسلواکی نیز جزء متفقین معرفی می‌شدند.
پیامدهای جنگ جهانی اول
از آتش‌بس در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ تا امضای معاهده صلح با آلمان در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹، متفقین محاصره دریایی آلمان را که در طول جنگ آغاز شده بود، حفظ کردند. از آنجایی که آلمان به واردات وابسته بود، تخمین زده می‌شود که ۵۲۳۰۰۰ غیرنظامی جان خود را از دست داده‌اند. تم.پی. هووارد، از دانشگاه شفیلد، می‌گوید که در یک دوره هشت‌ماهه پس از پایان درگیری، یک چهارم میلیون نفر دیگر از بیماری یا گرسنگی جان خود را از دست دادند. شرایط آتش‌بس اجازه می‌داد که مواد غذایی به آلمان ارسال شود، اما متفقین از آلمان می‌خواستند که ابزار (کشتیرانی) را برای انجام این کار فراهم کند. دولت آلمان موظف بود از ذخایر طلای خود استفاده کند، زیرا قادر به تأمین وام از ایالات متحده نبود.