اداره فدرالی زندان‌ها
پیش‌تر و از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۶۳ فوق امنیتی‌ترین زندان آمریکا در جزیره آلکاتراز قرار داشت. بعد از بسته شدن این زندان، زندانی‌ها را به زندان جدیدی به نام "مریون" منتقل می‌کنند که در نوع خود یکی از فوق امنیتی‌ترین زندان‌ها است. در نهایت و در سال ۱۹۹۴ و زمانی که زندان ای‌دی‌اکس فلورنس بازگشایی شد، تمامی زندانی‌های خطرناک مرد را به آنجا منتقل کردند.
میگل آنخل آستوریاس
در آرژانتین داستان تعطیلات گواتمالا را در ۱۹۵۶ نوشت. در ۱۹۶۱ داستان برکه گدا و در ۱۹۶۳ داستان زنی دورگه را انتشار داد که هردو از سنن و آداب و رسوم کشورش الهام گرفته‌است. در ۱۹۶۶ سفیر کشورش در پاریس شد و جایزه صلح لنین را دریافت کرد. آستوریاس چندین دیوان نیز منتشر کرده که به سبب خیال‌انگیزی و درخشندگی و بیان خاص، آثاری بسیار شگفت‌آور به‌شمار آمده، که دوشینه درخشان بهار، از آن جمله‌است. آستوریاس در ۱۹۶۷ به دریافت جایزه نوبل ادبیات نائل آمد و در ۱۹۶۸ در پاریس نمایشگاهی از «هنر قوم مایا» ترتیب داد، در ۱۹۷۰ از سفارت کناره‌گیری کرد و در همین سال به ریاست هیئت داوران در جشنواره کان برگزیده شد. داستان جیب بر خدانشناس را در ۱۹۷۰ انتشار داد. شیوه نگارش آستوریاس خاص خود اوست و می‌توان آن را «رئالیسم جادویی» نامید. ریشه خیال‌انگیزی در آثار آستوریاس در واقعیتهای روزانه کشورش جایگزین است. اعتقادهای آباء و اجدادی و خرافه پرستی، علاقه و ایمان به سحر و جادو از سوئی و فقر و بینوایی از سوی دیگر، در زمینه زیبایی طبیعت و سرسبزی منطقه استوایی با قلمی سحار و شاعرانه عرضه شده‌است. آخرین رمان آستوریاس پیش از مرگ به نام جمعه آلام Viernes de Dolores در ۱۹۷۲ در بوئنوس آیرس انتشار یافت.