رابرت آلتمن
هرچند که آلتمن برای کارگردانی فیلم‌های "مش" (۱۹۷۱)، "نشویل" (۱۹۷۶)، "بازیگر" (۱۹۹۳)، "برش‌های کوتاه" (۱۹۹۴) و "گاسفورد پارک" (۲۰۰۲) نامزد اسکار بهترین کارگردان و برای دو فیلم "نشویل" و "گاسفورد پارک" هم‌زمان نامزد دریافت بهترین فیلم شد اما هیچ‌گاه نتوانست اسکار دریافت کند. با این حال، در سال ۲۰۰۶ جایزه اسکار دستاورد یک عمر فعالیت هنری را که هر بار به یک هنرمند فعال در عرصه سینما می‌دادند، از دستان مریل استریپ و لیلی تاملین دریافت کرد.
مالکوم مک‌داول
مک داول در فیلم رابرت آلتمن یعنی "بازیگر" نقش خودش را بازی می‌کند که در آن، نقش مثبت داستان یعنی تیم رابینز را بخاطر بدگویی پشت سر او سرزنش می‌کند. او بار دیگر در سال ۲۰۰۳ در فیلمی از آلتمن به نام "The Company" بازی کرد که نقشش کارگردان خیالی "Joffrey Ballet of Chicago" بود. نقش او بر اساس کارگردان واقعی، جرالد آرپینو بود. در سال ۲۰۰۳ مک داول در فیلم "زمانی می‌خوابم که مرده باشم" نقش مردی مزدوج را بازی می‌کند که به جوانی موتدفروش تعرض می‌کند تا به او "درسی بدهد". در این فیلم کلایو اوون هم در نقش برادر بزرگتر جوان قربانی بازی می‌کرد.