هپاتیت سی
آزمایش هپاتیت سی معمولاً با آزمایش‌های خون آغاز می‌شود تا با استفاده از روش ایمونواسی آنزیمی وجود پادتن‌ها در ویروس هپاتیت سی تشخیص داده شوند. اگر آزمایش مثبت باشد، برای تأیید صحت ایمونواسی و به منظور تعیین شدت بیماری آزمایش دومی انجام می‌شود. آزمایش recombinant immunoblot صحت ایمونواسی را تأیید کرده، و واکنش زنجیره‌ای پلیمراز ویروس هپاتیت سی و اسید ریبونوکلیئیک (RNA) شدت بیماری را تعیین می‌کند. اگر اثری از اسید ریبونوکلیئیک (RNA) و جود نداشته باشد و آزمایش immunoblot مثبت باشد، این به این معنی است که شخص قبلاً به ویروس آلوده شده اما یا به وسیلهٔ معالجه یا خود به خود این ویروس از بین رفته‌است؛ اگر آزمایش immunoblot منفی باشد، به این معنی است که آزمایش ایمونواسی اشتباه بوده‌است. برای مثبت بودن آزمایش‌های ایمونواسی بین شش تا هشت هفته باید از زمان آلودگی به ویروس گذشته باشد. آنزیم‌های کبدی در ابتدای آلودگی به ویروس متغیر می‌باشند؛ معمولاً پس از گذشت هفت هفته از آلودگی به ویروس، آنزیم‌های کبدی افزایش می‌یابند. آنزیم‌های کبدی ارتباط چندانی با شدت بیماری ندارند.
جی‌اس-۶۶۲۰
جی‌اس-۶۶۲۰ یک داروی ضد ویروس است که یک آنالوگ نوکلئوتید محسوب می شود. این دارو برای درمان هپاتیت C توسعه داده شد، اما در حالی که اثرات ضد ویروسی بسیار خوبی را در آزمایش‌های اولیه نشان داد، به دلیل جذب کم و متغیر در روده که باعث غلظت غیر قابل پیش بینی در خون می شد، نمی توان آن را با موفقیت در قالب یک دوز خوراکی استفاده کرد. با این وجود همچنان به عنوان یک درمان بالقوه برای سایر بیماری‌های ویروسی مانند بیماری ویروسی ابولا مورد بررسی قرار گرفته است.