رابرت آلتمن
هرچند که آلتمن برای کارگردانی فیلم‌های "مش" (۱۹۷۱)، "نشویل" (۱۹۷۶)، "بازیگر" (۱۹۹۳)، "برش‌های کوتاه" (۱۹۹۴) و "گاسفورد پارک" (۲۰۰۲) نامزد اسکار بهترین کارگردان و برای دو فیلم "نشویل" و "گاسفورد پارک" هم‌زمان نامزد دریافت بهترین فیلم شد اما هیچ‌گاه نتوانست اسکار دریافت کند. با این حال، در سال ۲۰۰۶ جایزه اسکار دستاورد یک عمر فعالیت هنری را که هر بار به یک هنرمند فعال در عرصه سینما می‌دادند، از دستان مریل استریپ و لیلی تاملین دریافت کرد.
رابرت پتینسون
آخرین فیلم او در سال ۲۰۱۸ فیلم درام علمی تخیلی حیات والا به کارگردانی کلر دنی، دربارهٔ تیم جنایتکارانی که در فضا به سمت سیاه چاله سفر می‌کردند بود. او در نقش مانتی، یکی از خلافکاران در فضا است که دخترش «ویلو» را، که برخلاف تصمیم خود با روش لقاح مصنوعی به دنیا آمده، به تنهایی و در فضا بزرگ می‌کند. منتقدین این فیلم را با آلن هانتر از صفحه نمایش بین‌المللی عنوان کردند و پتینسون را به عنوان «مسلط‌ترین» و «جذاب» ترین عنصر در این فیلم معرفی کردند. جیسون بیلی از "The Playlist" گفت: «یکی دیگر از عملکردهای برجسته رابرت پتینسون، او مخاطره و سرکشی شخصیت را با زندگی نشان می‌دهد.»