زیاریان
پیشین‌ترین نهاد آموزشی در دوران اسلامی «مکتب» بود و کودکان از پنج یا شش سالگی که توانایی شست و شو و طهارت شخصی خود را پیدا می‌کردند، می‌توانستند به مکتب بروند. در این مکتب‌ها بزرگسالان جایی نداشتند و هدف از آن‌ها تعلیم الفبا و قرآن به مبتدیان بود. اما، نهاد اصلی آموزش در دوران زیاریان، «مسجد» و شیوهٔ معمول آموزشی مبتنی بر املاء بود. این نظام را «آمالی» می‌خواندند و بسیاری از قضات و بزرگان شهرهای استرآباد و گرگان که در قرون سوم و چهارم به مدارج و مقامات عالی دیوانی و مذهبی می‌رسیدند، در حلقه‌های فقه همین نظام آمالی رشد یافته بودند. علاوه بر حلقه‌های فقه، درس‌های مذهبی دیگر، همچون حدیث، نیز تدریس می‌شد و آثار مهمی از این دوره باقی مانده‌است.
آموزش در مالزی
بچه‌ها تحصیل را از سن ۷ سالگی به مدت شش سال در مدراس ابتدایی شروع می‌کنند. دو نوع مدرسه ابتدایی (کاملاً) دولتی یا با مساعدت دولت وجود دارد: مدارس ملی («kebangsaan sekolah») از زبان مالایایی به عنوان واسطه آموزشی استفاده می‌نمایند، و مدارس نمونه ملی («kebangsaan jenis sekolah») از زبان چینی یا تامیلی به عنوان واسطه آموزشی بهره می‌برند. دانش آموزان پیش از ورود به سطح دوم، در پایان دوره ۶ ساله، یو پی اس آر یا امتحان ارزشیابی مدرسه ابتدائی را می‌گذرانند.