یک قل دو قل
مرحلهٔ هشتم، در این مرحله بازیکن همه سنگ‌ها را یک جا به طرف بالا می‌اندازد، در فاصلهٔ بازگشت آنها، فوراً دست‌ها را از کناره به هم می‌چسباند و سنگ‌ها را با کف دو دست می‌گیرد، دوباره آنها را در همان حال با دو دست به طرف بالا می‌اندازد و در این فاصله دست‌ها را وارونه کرده و از ناحیهٔ انگشت سبابه به هم می‌چسباند و آنها را با پشت دست‌هایش می‌گیرد و سپس عکس آن را انجام داده و باز سنگ‌های پرتابی را با کف دو دست می‌گیرد، افتادن حتی یک سنگ، موجب سوختن است و هر کدام این مرحله را گذرانده باشد، برندهٔ بازی است. مرحلهٔ آخر، مرحلهٔ تنبیه است و دو بازیکن روبروی هم می‌نشینند (و یا اگر به صورت گروهی اجرا می‌شود، دو سر گروه). بازنده کف دستش را به زمین می‌چسباند و نفر برنده، سنگ‌ها را یکی یکی با اسامی تنبیه‌ها (مانند مشت، سیلی، نوازش، پیچش و برداشتن عسل از کندو) پشت دست او می‌چیند سپس او باید با یک حرکت همهٔ سنگ‌ها را به طرف بالا بیندازد و با دست بگیرد، اگر توانست همه را بگیرد، تنبیهی متوجه او نیست، ولی براساس آنچه بر زمین انداخته باشد، تنبیه می‌شود. البته این بازی، بنابر ذوق و ابتکار بازیکنان ماهر، می‌تواند مراحل بسیاری داشته باشد.
نبرد سنگ‌اندازی
نبرد سنگ‌اندازی، سئوکیجون () (به تلفظ کره‌ای) یک نوع بازی است که در برخی از نواحی در شرق آسیا رواج داشته‌است. در ژاپن این بازی در دوره سنگوکو به تقلید از نبردهای واقعی در روز ۵ مه به صورت یک رسم انجام می‌شده‌است. در این بازی افراد به دو گروه تقسیم شده و به طرف یکدیگر سنگ پرتاب می‌کردند. در برخی از مواقع برای حل مسائل مربوط به مالکیت آب یا زمین از نتیجه این بازی برای رفع اختلاف استفاده می‌شده و حق به برندگان داده می‌شده‌است. اصابت سنگ در برخی مواقع موجب زخمی شدن یا حتی مرگ افراد شرکت‌کننده یا تبدیل شدن به دعواهای شدید را در پی داشته و به همین سبب هوجو یاسوتوکی (۱۱۸۳ – ۱۲۴۲) سومین شیکن از شوگون‌سالاری کاماکورا دستور ممنوعیت این بازی را در زمان خود صادر می‌کند. گفته می‌شود که این بازی مورد علاقه اودا نوبوناگا بوده‌است.