دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
دراین دانشکده دانشجویان درمقطع کارشناسی در دورشته علوم سیاسی و روابط سیاسی (دیپلماتیک) مشغول به تحصیلند. رشته علوم سیاسی ازسال ۱۳۶۵ دایر گردیده، ۲۰ دوره دانشجو پذیرفته و۱۶ دوره فارغ‌التحصیل داشته‌است. رشته روابط سیاسی (دیپلماتیک) از دو سال پیش دایر گردیده، و۲دوره دانشجو پذیرفته‌است و فعلاً فارغ‌التحصیل نداشته‌است. این دانشکده درمقطع کارشناسی ارشد دارای چهار رشته علوم سیاسی، روابط بین‌الملل، مطالعات منطقه‌ای و اندیشه سیاسی در اسلام دایر است. در این مقطع دررشته علوم سیاسی ۱۶ دوره دانشجو پذیرفته شده و۱۴ دوره فارغ‌التحصیلی انجام گرفته‌است. همچنین دررشته روابط بین‌الملل ۱۲ دوره پذیرش دانشجو و۱۰ دوره فارغ‌التحصیلی، دررشته مطالعات منطقه‌ای ۹ دوره پذیرش دانشجو و۷ دوره فارغ‌التحصیلی و در رشته اندیشه سیاسی در اسلام که از دو سال پیش دایر گردیده‌است نیز فارغ‌التحصیلی نداشته‌است. درمقطع دکتری علوم سیاسی نیز ازسال۱۳۸۲ درسه دوره به تعداد ۲۴ نفر دانشجو پذیرش شده‌است که هنوز کسی فارغ‌التحصیل نشده‌است.
خسرو حکیم رابط
وی پیرامون سال‌های آوارگی می‌گوید: «در دوران "بازی‌های سیاسی"، فرار، هزار چهرگی، آوارگی و کارهای مختلفی را از سر گذرانده ام. ... حقیقتش این است که زمانی عینک سیاست و ایدئولوژی به چشم داشتیم و زندگی و زمانه را از پس آن عینک و آن چارچوب بسته می‌دیدیم. واقعیت این است که در همان آوارگی‌های سیاسی و کارهای مختلفی که من داشتم و از سر می‌گذراندم، زمانی ضمن کار گذارم به جایی افتاد که لوله‌کشی می‌کردم، شده بودم "اوستای" لوله کش. حدود سال‌های ۴۳-۱۳۴۲ در شرکتی کار می‌کردم که کارهای شهربانی را انجام می‌داد. یک روز در جایی تک و تنها مشغول به کار سخت لوله‌کشی بودم که با خودم گفتم این جا کجاست؟ دیدم پلکانی هست رو به پایین. رفتم دیدم اِ... ! این جا همان زندان موقت شهربانی است که من زمانی در آن زندانی بودم! داشتند طبقه بالایش را هم زندان می ساختند که بعدها شد کمیته ضد خراب کاری و حالا هم موزه شده‌است. دیدم من که یک وقت زندانی بودم، حالا زندان ساز شده ام. خیلی برایم تلخ بود... آن زمان دیپلم دانشسرای مقدماتی پسران را داشتم و معلم بودم. معلمی آواره که معلمی را ترک کرده بود». (حکیم رابط – گفتگو با عرفان پهلوانی، مجله نمایش -، ۱۳۹۱، ۱۷) سال ۱۳۴۳ بود که خسرو حکیم رابط با دیدن آگهی تأسیس دانشکده هنرهای دراماتیک وارد دانشگاه و با بزرگانی همچون رکن الدین خسروی، جمشید مشایخی و علی حاتمی همکلاس می‌شود. او پیرامون دوران دانشگاه می‌گوید: «در دانشکده در سطحی بودم که بعدها فهمیدم باید به من بورس تحصیلی خارج از کشور می دادند. اما چون در جریان نبودم، این حق را به کس دیگری دادند که حالا اسمش را نمی‌برم و اینکه از این بورس استفاده کرده‌است یا نه، نمی‌دانم. اما این را می دانم که بعدها در لندن قالی فروشی داشته‌است. به هر حال وارد کار شدیم و کار کردیم و درس دادیم. به این ترتیب گرچه رفتن من به دانشکده هنرهای دراماتیک به نوعی انتخاب تصادفی بود، اما با خلق و خویم سازگاری داشت و برایم خیلی بهتر از دانشکده شیمی یا زبان یا دانشکده‌های دیگر بود. ولی به هر حال تصادف هم در این ماجرا بدون نقش نبود. آخر، خار دم باد بودیم دیگر، هر جا که باد ما را می برد برده بود. خوش بختانه این بار و این باد مرا به این سو آورد، اگرچه هر جای دیگری هم بود می رفتم، ولی از اینکه به جایی آمدم که تنفس گاهی هست و می‌توانم کار کنم، کار خودم را، خوشحالم. از معلمی پشیمان نیستم». (حکیم رابط – گفتگو با عرفان پهلوانی، مجله نمایش -، ۱۳۹۱، ۱۸)