بیماری آلزایمر
در مرحله نهایی و شدید آلزایمر، بیمار کاملا به مراقبان خود وابسته می‌شود. قابلیت‌های زبانی محدود به عبارات ساده و حتی کلمات می‌شود و در نهایت بیمار توان سخن‌گفتن را از دست می‌دهد. علیرغم از بین رفتن توانایی‌های زبانی، اغلب بیماران می‌توانند سیگنال‌های عاطفی را دریافت کرده و بازگردانند. هرچند پرخاشگری ممکن است در این مرحله نیز وجود داشته باشد اما بی‌تفاوتی شدید و خستگی مفرط به مراتب شایع‌ترند. بیمار در نهایت قادر نخواهد بود حتی ساده‌ترین کارها را مستقلا انجام بدهد؛ توده عضلات و توانایی‌های حرکتی بیمار به حدی کاهش پیدا می‌کند که بیمار زمین‌گیر می‌شود و قادر به تغذیه نیست. علت مرگ در این مرحله از بیماری اغلب عاملی بیرونی است مثل عفونت زخم بستر یا سینه‌پهلو، و نه خود بیماری آلزایمر.
کارل پترسون اشمیت
اشمیت در سال ۱۹۵۷ پس از گزیده‌شدن توسط یک مار بومسلنگ جوان کشته شد. او به اشتباه معتقد بود که این مار جوان قادر به تولید کردن دز کشنده نیست به همین دلیل پس از گاز گرفته‌شدن، مشغول به ثبت کردن دقیق علائم و تجربیاتش شد و این نت‌برداری را تقریباً تا آخرین لحظات ادامه داد. از اشمیت چند ساعت قبل از مرگش پرسیده شدکه آیا نیاز به مراقبت پزشکی دارد یا نه که وی این پیشنهاد را بدلیل اینکه مداخله پزشکی موجب تغییر علائم واقعی این گزیدگی می‌شد رد کرد. زهر مار بومسلنگ لخته‌های کوچک در خون ایجاد می‌کند و قربانی توانایی لخته شدن بیشتر خون را از دست می‌دهد و خونریزی تا مرگ ادامه پیدا می‌کند. او ۲۴ ساعت بعد از گزیدگی به علت خونریزی در ریه‌ها، کلیه، قلب و مغز درگذشت. مارتین پرکینز، که پس از او مدیر باغ‌وحش پارک لینکلن بود، ماری که او را گزیده بود را برای شناسایی به آزمایشگاه اشمیت در شیکاگو فرستاد.