موسیقی کانتری
طبق گفته لیندزی استارنس، اصطلاح موسیقی کانتری در دهه ۱۹۴۰ محبوبیت بیشتری نسبت به اصطلاح اولیه موسیقی Hillbilly پیدا کرد. این موسیقی در اواسط قرن بیستم شامل موسیقی غربی شد که به موازات موسیقی تپه ای از ریشه‌های مشابه تکامل یافت. در سال ۲۰۰۹ در ایالات متحده، موسیقی کانتری بیشترین شنونده ژانر رادیویی در ساعت شلوغی را در هنگام رفت و آمد شب داشت و دومین محبوب‌ترین دررفت و آمد صبح بود.
موسیقی کلاسیک قرن بیستم
آرنولد شونبرگ یکی از مهمترین چهره‌های موسیقی قرن بیستم است. در حالی که کارهای اولیه او در سبک اواخر رومانتیک (شب دگرگون ۱۸۹۹) و تحت تأثیر واگنر بود. این امر در سالهای قبل از جنگ جهانی اول به اصطلاحِ موسیقی آتونال تبدیل شد. در سال ۱۹۲۱، پس از چندین سال تحقیق، او این نوع آهنگسازی را برای اولین بار در سال ۱۹۲۳ و به‌طور خصوصی برای همفکرانش، تکنیک دوازده تنی توصیف کرد. اولین کار وی در مقیاس بزرگ که کاملاً با استفاده از این تکنیک ساخته شده بود «کوئینتت باد» (اپوس ۲۶ نوشته شده در ۲۴–۱۹۲۳) است. مثال‌های بعدی شامل «واریاسیون برای ارکستر» (اپوس ۳۱، ۱۹۲۶–۱۹۲۶)، سومین و چهارمین کوارتت‌های زهی (به ترتیب ۱۹۲۷ و ۱۹۳۶)، کنسرتوی ویولن (۱۹۳۶) و کنسرتو پیانو (۱۹۴۲) از این جمله‌اند. در سالهای بعد وی به‌طور متناوب به سبکی تونال‌آمیزتر بازگشت. مانند: «سمفونی مجلسی شماره ۲» (در سال ۱۹۰۶ آغاز شد اما در سال ۱۹۳۹ به پایان رسید) و «واریاسیون روی یک رسیتاتیف برای ارگ» (۱۹۴۱).