استودیو ضبط
یک استودیو می‌تواند در اندازه کوچک برای یک خواننده گیتاریست باشد یا در اندازه بزرگ در فضای بزرگ برای یک ارکستر که شامل صداها نوازنده است باشد به‌طور ایدئال، هر دو فضاهای ضبط و نظارت (گوش دادن و مخلوط کردن) به‌طور خاص توسط یک مهندس صدا یا آکوستیک برای رسیدن به خواص صوتی مطلوب (انعکاس صدا یا پخش یا جذب انعکاس صدا) طراحی شده‌است. بدین منظور معمولا مهندس صدا برای رسیدن به خواص مطلوب صوتی از ترکیب متعادلی از پنل های آکوستیک جاذب ، بیس ترپ و دیفیوزر در محیط استودیو استفاده می کند.
مدرسه عالی تصویر و صدای فرانسه
در فوریه ۱۹۸۶، به همت ژاک لانگ، مؤسسه عالی مطالعات سینما به مؤسسه ملی تصویر و صدا (INIS) تبدیل شد. هنگامی که جناح راست به قدرت می‌رسد، معاون دولت در امور فرهنگی، فیلیپ دو ویلیز، مؤسسه ملی تصویر و صدای تازه ایجاد شده را به بنیاد اروپایی تصویر و صدا، با اساسنامه انجمنی (قانون ۱۹۰۱)، تبدیل می‌کند[47]. در نوامبر ۱۹۸۶، فرانسوا لیوتار، وزیر فرهنگ آن زمان، این مدرسه را که در پله دو توکیو، روبروی موزه هنرهای مدرن شهر پاریس واقع شده‌است، را به ریاست نویسنده و فیلمنامه‌نویس ژان- کلود کاریر افتتاح کرد. فیلمسازان مانند نئومی لوویکی، آرنود د پلیر، سلوگ انسپاش، کریستین کریر، امی دلوز، منوئل پرادال، سوفی فیلیر از جمله دانشجویان دوره اول هستند. ژان لوک گدار، که امتحان ورودی مؤسسه عالی مطالعات سینما (IDHEC) را در سال ۱۹۴۹ گرفته بود، در مدرسه تدریس می‌کند و همچنین فیلسوف ژیل دلوز کنفرانس مهمی تحت عنوان «عمل ایجاد چیست؟» در آنجا برگزار می‌کند. این مدرسه تا سال ۱۹۹۸ به صورت انجمنی فعالیت می‌کرد.