سامانه تهویه طبیعی
سامانه تهویه طبیعی بر مبنای جریان باد و حرارت به عنوان نیروهای محرکه می‌باشد و یک پدیده یا اختراع جدید نمی‌باشد. به‌کارگیری نیروی طبیعی به منظور تهویه به مدت هزاران سال برای انسان‌ها و جانوران از جمله موارد در دسترس برای ایجاد شرایط زیستی مناسب بوده‌است. به‌کارگیری محرکه مکانیکی مثل فن‌ها برای انجام تهویه طبیعی هوا در طول کانال‌های هواکش، در طی قرن بیستم محقق گشت. سامانه تهویه مکانیکی هوا یک جریان هوای ثابت را ارائه داد، بدین ترتیب امکاناتی برای پاکسازی هوا (مانند تهویه مطبوع) و بازیابی حرارتی نیز فراهم آمد. اما با وجود مزایای سامانه تهویه مکانیکی، سامانه تهویه طبیعی رشد خیلی خوبی داشته‌است که حتی می‌توان آن را یک دوره تجدد در اواخر دهه ۱۹۹۰ نامید. در این میان به خصوص مهندسان معمار علاقه‌مند به به‌کارگیری سامانه تهویه طبیعی با به‌کارگیری قدرت محرکه هوا در داخل ساختمان بودند. آن‌ها به‌کارگیری سامانه تهویه طبیعی را در ساختمان‌ها رواج داده و توجه بیشتری را به این زمینه جلب کردند. البته پیش زمینه‌ها و انگیزه‌ها برای این توجه گوناگون بود. سامانه‌های تهویه مکانیکی، به سامانه‌های پیچیده با شمار بسیاری از اجزایی که نیازمند فضا و مصرف انرژی بودند توسعه یافتند. به عنوان یک پیامد، استفاده یکپارچه از این سامانه‌ها در ساختمان‌ها، چالش‌برانگیز و نیازمند مهارت بود. در این مورد، برآورده‌سازی و ایجاد تعادل در هر دو مورد کیفیت معماری و تنفس خوب، به عنوان عملکردهای سامانه تهویه، از نتایج مهم کار است. یک سامانه مکانیکی تهویه، دارای عمر خدمت کوتاهی نسبت به ساختار ساختمان می‌باشد. از طرفی بازسازی یا نوسازی سامانه تهویه مکانیکی به دلیل وجود داکت‌هایی که با سازه ساختمان درگیر هستند، مدت عمر ساختمان را کاهش می‌دهد. در نتیجه سامانه تهویه مکانیکی بخش بزرگی از هزینه‌های ساختمان را شامل می‌شود. در حقیقت بسیاری از سامانه‌های تهویه مکانیکی هوای مطلوب مورد نظر را ایجاد نمی‌کنند که این موضوع در تحقیقات، به نام سندروم ساختمان بیمار معروف شده‌است، که باعث کم شدن اعتقاد به سامانه‌های مکانیکی، به عنوان راه حل نهایی، شده‌است. سامانه‌های تهویه مکانیکی صدای بسیاری تولید می‌کنند (هم در داخل و هم خارج از ساختمان) و اغلب تمیز کردن، تعمیر و نگهداری آن‌ها سخت می‌باشد. در مجموع، همه این موارد و نیز افزایش آگاهی پیرامون پیامدهای محیطی مصرف بیشتر انرژی و منابع، به تمرکز بیشتر بر ساختمان‌های با مصرف پایین انرژی منجر شده‌است.
آکواملت
آکواملت ها مزایای متعددی را نسبت به راه حل های فعلی برای تولید پلیمر های مصنوعی ارائه می‌دهند.اولاً آنها منشأ کاملاً طبیعی دارند، بدون اتکا به نفت برای تولید و قابل بازیافت و زیست تخریب پذیر هستند . ثانیاً آنها را می توان در دما و فشارهای اتاق پردازش کرد و در نتیجه فقط آب به عنوان محصول جانبی فرآیند انجماد تولید می شود. ثالثاً محاسبات کاری انجام شده بر روی مواد اولیه ابریشم و پلی اتیلن با چگالی بالا تفاوت ده برابری را در مقدار انرژی برشی مورد نیاز برای شروع انجماد نشان داد. هنگامی که دمای پردازش در نظر گرفته می شود، تفاوت در انرژی مورد نیاز برای انجماد برای آکواملت ها هزار برابر کمتر از پلیمرهای مصنوعی است.  کت آکواملت (Coats Aquamelt) یک جایگزین مقرون‌به‌صرفه و کم‌هزینه برای نخ‌های معمولی در تولید پوشاک است.آکواملت که از PVA نخ ریسی شده ساخته شده است، یک نخ محلول در آب است که هنگام غوطه ور شدن یا اسپری شدن با آب گرم حل می شود. این به محافظت از پارچه در برابر آسیب های ناشی از برداشتن بخیه های موقت کمک می کند . همچنین درز تمیزی را بدون نخ های شل یا بدون تراش می دهد و پس از حل شدن در آب هیچ اثری از خود باقی نمی گذارد.نیازی به برداشتن بخیه‌های موقتی که با نخ معمولی دوخته شده‌اند، وجود ندارد و در نتیجه از آسیب دیدن پارچه جلوگیری می‌شود و باعث صرفه‌جویی در انجام عملیات وقت‌گیر و پرهزینه می‌شود .