فدرالیسم
در کانادا نظام فدرالیسم به وسیلهٔ تقسیم قدرت بین پارلمان فدرال و دولت‌های استانی کشور توصیف شده‌است. طبق قانون اساسی سال ۱۸۶۷ (که قبلاً به عنوان قانون بریتانیایی آمریکای شمالی شناخته می‍شد)، قدرت‍های خاص قانون‍گذاری به نهادهای مختلف واگذار شده‍است. بند ۹۱ قانون اساسی صلاحیت قانونگذاری را به دولت مرکزی می‌دهد، در حالی که بند ۹۲ این صلاحیت را به قدرت‍های منطقه‌ای واگذار می‌کند. دیگر قدرت‌هایی که به‌طور مستقیم مورد اشارهٔ قانون اساسی قرار نگرفته‌اند در صلاحیت دولت مرکزی قرار می‌گیرند. هر چند اختلاف بین دولت مرکزی و ایالتی در مورد این که کدام یک صلاحیت قانونگذاری در موضوعات مختلف را دارند، یک مسئلهٔ طولانی مدت و در حال تحول بوده‌است. حوزه‌های رقابتی میان دولت مرکزی و دولت‌های ایالتی اموری نظیر قانونگذاری، توجه به مقررات اقتصادی، مالیات و منابع طبیعی می‌باشند.
کانادای علیا
کانادای علیا مقصد اصلی پناهجویان وفادار و شهرک نشینان از ایالات متحده پس از انقلاب آمریکا بود، که اغلب به آنها زمینی برای استقرار در کانادای علیا اعطا می‌شد. این استان با سبک زندگی انگلیسی خود، از جمله پارلمان دو مجلس و قوانین مدنی و کیفری جداگانه، و نه مخلوط مانند کانادای سفلی یا سایر نقاط امپراتوری انگلیس، مشخص می‌شد. این بخش برای اطمینان از اعمال حقوق و امتیازات یکسانی که افراد تحت وفادار در سایر نقاط مستعمرات آمریکای شمالی از آن بهره‌مند شده‌اند، ایجاد شده‌است. در سال ۱۸۱۲، جنگ بین انگلیس و ایالات متحده آغاز شد و منجر به چندین نبرد در کانادای علیا شد. ایالات متحده تلاش کرد کانادای علیا را تصرف کند، اما جنگ با تغییر وضعیت به پایان رسید.