بهداشت عمومی
همه ما به خوبی می‌دانیم که سلامت ما تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار دارد برای مثال جایی که در آن زندگی می‌کنیم، ژنتیک، درآمد ما، وضعیت تحصیلی ما و روابط اجتماعی ما؛ این عوامل، تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت نامیده می‌شوند. یک شیب اجتماعی در سلامت از طریق جامعه رخ می‌دهد. فقیرترین افراد معمولاً از بدترین وضع سلامت رنج می‌برند، ولی حتی رده‌های متوسط در مقایسه با آن‌هایی که از یک قشر اجتماعی بالاتری هستند معمولاً پیامدهای سلامت بدتری دارند. بهداشت عمومی نوین طرفدار سیاست‌های مبتنی بر جمعیتی است که با یک رفتار عادلانه به بهبود سلامت کمک می‌کنند..
تنهایی
تعدادی مکانسیم بالقوه فیزیولوژیکی وجود دارد که تنهایی را به پیامد های بهداشتی ضعیف مرتبط می کند. در سال ۲۰۰۵، نتایج حاصل از مطالعه قلب در فرامینگام آمریکا نشان داد که مردانی که احساس تنهایی می کنند سطح اینترلوکین 6، ماده شیمیایی خون که مرتبط با بیماری های قلبی است، افزایش پیدا کرده است. مطالعه ای در سال ۲۰۰۶ توسط مرکز اعصاب شناختی و اجتماعی دانشگاه شیکاگو انجام شد، نشان داد که تنهایی می تواند، ۳۰ درجه در اندازه گیری فشارخون برای بزرگسالان بالای ۵۰ سال را افزایش دهد. یافته دیگر، از نظرسنجی انجام شده توسط جان کاسیوپو از دانشگاه شیکاگو، این است که پزشکان گزارش می دهند که مراقبت های پزشکی بهتری را برای بیمارانی که دایره ی ارتباطی قوی با خانواده و دوستان دارند، نسبت به بیمارانی که تنها هستند، می توانند ارائه دهند. کاسیوپو اظهار داشت که تنهایی باعث اختلال در شناخت و اراده می شود، رونویسی دی ان ای در سلول های ایمنی را تغییر می دهد و با گذشت زمان به فشارخون بالا منجر می شود. افرادی که تنهایی بیشتری از افرادی که تنهایی کمتری دارند، شواهدی از فعال شدن مجدد ویروس نشان می دهند. افراد تنها در مقایسه با افرادی که تنهایی کمتری دارند نسبت به استرس حاد و واکنش های التهابی قوی تری دارند. التهاب یک عامل خطرناک شناخته شده برای بیماری های مرتبط با سن است.