یعقوب لیث
با همه این‌ها، سیاست ضدخلیفه او بسیار آشکار است. کتاب تاریخ سیستان نقل می‌کند که یعقوب عباسیان را «دروغگو» خطاب کرده‌است. در ادامه این نقل قول آمده‌است: یعقوب لیث را نخستین شهریار ایرانیِ احیاگر زبان پارسی، پس از فروپاشی شاهنشاهی ساسانیان می‌دانند. وقتی شاعری بنا بر رسم زمان قصیده‌ای به عربی در مدح او سرود، وی او را ملامت کرد که چرا به زبانی که نمی‌فهمد برایش شعر سروده‌است که «چیزی که من اندر نیابم چرا باید گفت». با شنیدن این سخن، محمد بن وصیف که ادارهٔ امور دیوان یعقوب را بر عهده داشت، قصیده‌ای به فارسی در مدحش سرود و این قصیده (براساس روایت مؤلف ناشناس تاریخ سیستان که قصیده را نقل نموده) آغاز سرودن شعر درباری به این زبان گردید.
ویلیام لوتر پیرس
در زمان استادی او در دانشگاه اورگان استیت دو جنبش اجتماعی حقوق اجتماعی و فعالان ضد جنگ ویتنام در جریان بود که او هر دو این جنبشها را جنبشهایی یهودی می‌دانست که هدف آنها نابودی قدرت اروپاییها در آمریکا است. او به مدت کوتاهی عضو جامعه بیرچ شد. در سال ۱۹۶۵ او برای کسب قدرت سیاسی مایل بود درآمد بیشتری داشته باشد و شغل استادی خود را برای کار به عنوان محقق در شرکت پرات و ویتنی رها کرد. در سال ۱۹۶۶ او به واشنگتن دی.سی. رفت و با جرج لینکلن راکول مأنوس شد. وقتی که راکول در سال ۱۹۶۷ ترور شد پیرس رهبر حزب نازی او در ایالات متحده شد. او در سال ۱۹۶۸ حزب جوانان برای والاس را تأسیس کرد که از رئیس جمهور شدن جرج والاس پشتیبانی می‌کرد. در سال ۱۹۷۰ او حزب اتحاد ملی جوانان را تأسیس کرد که اینکار را به کمک ویلیس کارتو انجام داد؛ ولیکن بعد به دلیل اختلاف با کارتو از او جدا شد و حزب اتحاد ملی را در سال ۱۹۷۴ تأسیس نمود. یکی از مهمترین افراد تأثیرگذار در زندگی پیرس در این زمان استاد دانشگاه ایلینوی به نام رویلو اولیور بود.