جوشکاری با پرتو الکترون
جوشکاری با پرتو الکترونی معمولاً در یک محفظه خلأ با استفاده از یک سیستم تولید و تمرکز پرتو الکترونی انجام می‌شود. جوشکاری در یک محفظه بسته محدودیت‌های زیادی را به دنبال دارد ولی نقطه قوت بسیار مهم آن، انجام فرایند در یک محیط تمیز و عاری از هر گونه آلودگی است که موجب می‌شود یک جوش با کیفیت بسیار عالی ایجاد شود. شکل زیر یک نمای کلی از دستگاه جوشکاری با پرتو الکترونی را نشان می‌دهد.
جوشکاری با قوس الکتریکی
در طول جنگ جهانی اول، جوشکاری شروع به استفاده در ساخت کشتی در بریتانیا بجای صفحات فولادی پرچ شده شد. آمریکایی ها نیز هنگامی که جوشکاری موجب شد بتوانند کشتی هایشان را پس از حمله آلمان به نیوریورک هاربور در ابتدای جنگ سریعا تعمیر کنند، به این فناوری جدید اقبال بیشتری پیدا کردند . جوشکاری قوسی برای اولین بار برای هواپیماها در طول جنگ بکار رفت و برخی از بدنه¬ هواپیماهای آلمانی با استفاده از این فرایند ساخته شدند. در 1919، شرکت کشتی سازی بریتانیایی Cammell Laird شروع به ساخت یک کشتی تجاری با عنوان Fullagar کرد که کل بدنه آن جوشکاری شده بود. این کشتی در 1921 به آب انداخته شد. در طول دهه 1920، پیشرفت های عمده ای در فناوری جوشکاری رخ داد از جمله معرفی جوشکاری خودکار در 1920 که در آن سیم جوش الکترود بطور پیوسته خورانده می شد. گاز محافظ تبدیل به موضوعی مورد توجه شد زیرا دانشمندان تلاش می کردند تا جوش ها را از تاثیرات اکسیژن و نیتروژن موجود در اتمسفر حفاظت کنند. تخلخل و تردی، مسائل اصلی بودند و راه حل های ایجادشده عبارت بودند از استفاده از استفاده از هیدروژن، آرگون و هلیوم بعنوان اتمسفر جوشکاری. در طول دهه های بعدی، پیشرفت های بیشتری درباره جوشکاری فلزات واکنشی مانند آلومینیوم و منیزیم رخ داد. این موضوع همراه با پیشرفت های رخ داده در جوشکاری خودکار، جریان متناوب و فلاکس ها منجر به گسترش استفاده از جوشکاری قوسی در دهه 1930 و سپس در طول جنگ جهانی دوم گردید.در طی اواسط قرن بیستم، روش های جوشکاری جدید زیادی اختراع شدند. جوشکاری قوسی زیرپودری در 1930 اختراع شد که هنوز هم محبوب است. در 1932، یک فرد روس به نام کنستانتین خرنوف (Konstantin Khrenov) با موفقیت نخستین جوشکاری قوسی الکتریکی زیرآب را بکار برد. جوشکاری قوس با الکترود تنگستن تحت پوشش گاز- پس از دهه ها توسعه پیدا کردن- در نهایت در 1941 کامل شد و به دنبال آن، جوشکاری قوسی با گاز محافظ در 1948 ایجاد گردید که منجر به جوشکاری سریع مواد غیرآهنی می شد اما به گازهای محافظ گران قیمت نیاز داشت. با توجه به استفاده از الکترود مصرفی و اتمسفر دی اکسید کربن بعنوان گاز محافظ، این روش تبدیل به محبوب ترین فرایند جوشکاری قوسی فلزات شد. در 1957، فرایند جوشکاری قوس الکتریکی با سیم توپودری مصرفی آغاز به کار کرد که در آن، سیم جوش خودمحافظت کننده را با تجهیزاتی خودکار می توان بکار برد که منجر به سرعت های جوشکاری بسیار بالا می شود. در همان سال، جوشکاری قوسی پلاسما اختراع شد. جوشکاری الکترواسلگ در 1958 و به دنبال آن در 1961، هم خانواده این روش یعنی جوشکاری الکتروگازی (برقی گازی) معرفی شدند .