سیاست در کانادا
سیاست کانادا در چارچوب یک دموکراسی پارلمانی و نوعی سیستم فدرال از دولت پارلمانی با سنت‌های دموکراتیک قوی عمل می‌کند. کانادا، یک سلطنت مشروطه است که در آن پادشاه، رئیس دولت است. این کشور یک نظام چند حزبی دارد که در آن بسیاری از قانون‌گذاری‌ها، با استخراج و استناد به عرف‌های نانوشته و سوابق پارلمان وستمینستر بریتانیا صورت می‌گیرد که در آن کابینه دولت، از میان نمایندگان مجلس عوام انتخاب می‌شوند و در آن تمام نماینده‌ها، حداقل عضو یکی از دو جناح اصلی دولت یا مخالف دولت (اپوزیسیون) هستند. اما این نظام در کانادا، با اعمال برخی تغییرات تکامل یافته‌است: نظام حزب‌های کانادا، قوی‌تر از انگلستان است و کسب رأی بیشتر در ورود به مجلس، به عنوان نوعی رای اعتماد در نظر گرفته می‌شود که عملاً، منجر به کاهش نقش اعضای غیر کابینه‌ای پارلمان می‌شود. اعضای غیر کابینه‌ای در جناح دولت، و اعضای تازه‌کار یا کمتر شاخص جناح مخالف، با توجه به اینکه در صندلی‌های عقب‌تر مجلس عوام می‌نشینند، عقب‌نشین (به انگلیسی: Backbencher) نامیده می‌شوند. با این وجود، عقب‌نشین‌ها می‌توانند با حضور در کمیته‌های پارلمان، مانند کمیته حساب‌های عمومی یا کمیته دفاع ملی، نظر خود را اعمال کنند.
انتخابات فدرال کانادا (۲۰۱۵)
به‌طور تاریخی، احزاب محافظه‌کار و لیبرال دو رقیب اصلی در صحنه سیاست کانادا بوده‌اند، و حزب سوم مؤثر در کانادا حزب نیودموکرات است، اما در عمل تقسیم آرای مخالفانِ دولت محافظه‌کار، میان دو حزب اصلی رقیب آنها، به شکست مخالفان دولت محافظه‌کار، در ۳ انتخابات پیشین، انجامیده‌است. هرچند نتیجهٔ نظرسنجی‌ها در ساعات پایانی پیش از شروع رسمی انتخابات فدرال کانادا ۲۰۱۵ از جلوبودن حزب لیبرال، حکایت داشته‌است، اما مجدداً سه حزبی بودن رقابت، پیش‌بینی نتیجه‌های نهایی را مشکل نموده‌است، رهبری هر کدام از احزاب که بیشترین کرسی‌ها را بتواند کسب کند، نخست‌وزیر جدید کانادا خواهد شد، این مقام در ۱۰ سال گذشته، در اختیار شخص «استیون هارپر» رهبری حزب محافظه‌کار بوده‌است. دراین انتخابات جاستین ترودو به عنوان نخست‌وزیر جدید کانادا از حزب لیبرال انتخاب شد.