طوایف بختیاری
ایل بختیاری که یکی از کهن ترین ایلات فلات ایران می‌باشند که در بخش‌های جنوب‌غربی ایران زندگی می‌کنند. از نظر تقسیمات استانی، طایفه‌های ایل بختیاری تقریباً در غرب چهارمحال و بختیاری، شرق خوزستان، شرق لرستان و غرب استان اصفهان پراکنده می‌باشند.
مکری
مکری‌ها یا مکریان چند تیره‌اند: ایل دهبکری، ایل گورک، ایل فیض الله بیگی، ایل زرزا، ایل مامش، ایل منگور، و ایل پیران که عمدتاً سکونتگاه این ایلات در شمال غرب ایران در شهرستان‌های بوکان، مهاباد، پیرانشهر، سردشت، اشنویه، تکاب، نقده، شاهیندژ و بخش‌هایی از میاندوآب می‌باشد؛ که به گویش کردی مرکزی و به لهجهٔ مکریانی سخن می‌گویند. خوانین و روسای ایل‌های صاحب قدرت و منصب مکری دو منطقهٔ مهاباد و بوکان بیشترین نفوذ را در مکریان داشتند و در اختلاف و رقابت نیز با یکدیگر بوده‌اند. ایل مُکری رئیس قبیله خود را خان خطاب می‌کردند و همچنین مرکز مکریان شهر مهاباد بوده‌است، مکریان از شمال به دریاچهٔ ارومیه و جلگه‌های نقده، از شرق به جلگه‌های میاندوآب و تکاب، از جنوب به سرحد اقلیم کردستان و خاک پشدر و از مغرب به مرزهای ایران محدود می‌شود.