هندی‌ها در شیلی
برخی از مهاجران از انگلیس هند (از جمله پاکستان) در اوایل قرن بیستم، معمولاً تحت شرکت‌های متعلق به انگلیس، برای کار در معدن، راه‌آهن و کشاورزی وارد کار شدند. با این حال، بیشتر هندی‌های شیلی به دلایل اقتصادی در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ وارد می‌شوند. امروزه، حدود ۱۵۰۰ هندی در شیلی زندگی می‌کنند، بیشتر در سانتیاگو. اولین مهاجران از هند (عمدتا از تبار سندی) در سال ۱۹۰۴ به ماگالانز (Punta Arenas امروزی) رسیدند و به عنوان تاجر کار کردند. فرزندان آنها به مناطق مختلفی از کشور منتقل شدند، گرچه بیشتر آنها به سانتیاگو بودند. فرزندان مهاجران سندی به شیلی نیز در سواحل شمالی زندگی می‌کنند (یعنی Arica , Iquique و Antofagasta). دومین موج بزرگ مهاجرت هند در دهه ۱۹۸۰ رخ داد. اینها افرادی هستند که انجمن هند سانتیاگو را تأسیس می‌کنند. ۹۰ خانواده وجود دارند که فقط ۴۰۰ نفر در سانتیاگو زندگی می‌کنند. از نظر ملی، حدود ۱۵۰۰ نفر با منشأ هندی (عمدتا سندی) در این کشور زندگی می‌کنند. همچنین تعداد زیادی شیلیایی وجود دارد که به فرهنگ هند علاقه‌مند هستند.
بنی افغان
"بنی اسرائیل" ("پسران اسرائیل") جمعیت از یهودیان در هند هستند. جمعیت بنی اسرائیل ادعا می کند که از یهودیانی که پس از آزار و اذیت در قرن 2 قبل از میلاد به جلیل گریختند و عمدتاً در بمبئی و مناطق اطراف آن ساکن شدند بنی اسرائیل از نظر ظاهری و رفتارهای خود مانند قوم مراتی غیر یهودی است و این نشان می دهد که یهودیان با هندی ها آمیخته بودند و باهمزندگی می کردند. زبان آنها به زبان مراتی در ایالت ماهاراشترا می باشد. اواسط قرن بیستم آنها کشف شدند. بازرگانان یهودی (جاده ابریشم) به‌صورت اسناد در قرن یازده ام میلادی (غزنویان) از سکونت یهودیان در هند و ایران روایت داده اند و از طریق کشتی اسپانیا که ابراهیم بن دائود اسپانیایی یهودی بود. وی از مترجمان متون یهودی از عبری به عربی و از عبری به لاتین بود. کوروش بزرگ یهودیان را از اسارت نبوکد نصر دوم (بخت النصر) در بابل نجات داد. یهودیان توانستند سرزمین اسرائیل که اکنون تحت هخامنشی باز گردند و معبد خود را بازسازی کنند. اما تعداد دیگر به هند و آریانا توران در بغداد ٬ تیسفون همدان، نهاوند، جندی شاپور، شوش و اصفهان ٬ بخارا ٬هرات و کابل و پشاور (شهر شاهپور ساکن شدند. و همسایه های در به دیوار مردمان هندی و ایرانی و تورانی بودند. یهودیان ایرانی از خراسان ایران در سالهای ۱۹۶۰ میلادی با برنامه های دولت جمهوری یهودی اسرائیل شهروندان یهودی میهن هندوایران و توران خود را ترک نمودند و به اسرائیل مهاجرت نمودند. کابلی ها و هراتی ها و بسیاری هندو ایرانی و بخارایی ها از اسرائیل به امریکا رفتند٬ زیرا بعید نیست بسیاری یهودیان از شرق ایران پشاور و کابل و هرات (کشورهای جوان و جدید) تا غرب اش اصفهان با موسیقی و سازه های موسیقی، آشپزی و خوراک، رفتار و کردار، زبان پارسی و زبان بدن و گونه و خوی و خلق و جشنهای ایرانزمین و نوروز دل افروز مردمان هندوایرانی پیوند ناگسستنی دارد و چندان با یهودان امریکایی و اروپایی در نه آمیختند.