اندازه‌گیری توان عملیاتی شبکه
برخی از تجهیزات با فشرده سازی داده‌هایی که ارسال می‌کنند، باعث بهبود کانال می‌شوند. اکثر مودم‌های آنالوگ و چندین سیستم عامل عامه پسند از این ویژگی بهره می‌برند. اگر حجم یک فایل (مثلاً ۶۴کیلوبایتی) را بتوان با فشرده‌سازی کاهش داد، زمان مورد نیاز برای انتقال آن نیز کاهش می‌یابد. این کار می‌تواند از دید کاربر پنهان باشد، در نتیجه انتقال یک فایل فشرده شده می‌تواند به‌طور قابل ملاحظه‌ای سریعتر از حد انتظار انجام شود. از آنجا که این فشرده‌سازی 'پنهان' را به راحتی نمی‌توان غیرفعال کرد، بنابراین برای اندازه‌گیری توان عملیاتی با استفاده از انتقال فایل‌ها و زمان بندی زمان انتقال، باید از فایلی استفاده کرد که امکان فشرده‌سازی نداشته باشد. اغلب برای این منظور از فایل‌های از قبل فشرده شده، مانند فایل‌های زیپ (zip) بهره می‌گیرند.
جدول توصیف گر محلی
ریزپردازنده‌های ۸۰۳۸۶ اینتل صفحه‌بندی را معرفی می‌کنند که صفحات حافظه فیزیکی (اینها واحدهای حافظه کوچک هستند) را به صورت جداگانه در آدرس‌های مجازی مثل هم تخصیص می‌دهند. صفحه‌بندی دیسک بسیار سریع‌تر و مناسبتر از تعویض قطعه است. بنابراین سیستم‌عاملهای جدید x86 32 بیتی از LDT بسیار اندک و برای اجرای اولیه کد ۱۶بیتی ارث استفاده می‌کنند. چون کدهای ۱۶بیتی باید در محیط ۳۲ بیتی با حافظه مشترک اجرا شوند، در این صورت LDT باید در این شرایط نوشته شود که هر پرچم آدرس گذاری شده یک انتخاب‌کننده در LDT داشته باشد. (معمولاً این نتایج در LDTهایی با ورودی ۶۴ کیلو بایتی پر می‌شود.) این تکنیک برخی مواقع LDT tiling نامیده می‌شود. اندازه محدود LDT به این معناست که فضای آدرس پرچم مجازی به ۵۱۲ مگابایت محدود می‌شود. این عمل در OS/2 اتفاق می‌افتد ولی در ورژن ۴٫۵ این محدودیت درست شد. علاوه بر این موارد باید مطمئن شویم که شی‌هایی که در محیط ۳۲ بیتی تخصیص داده می‌شوند نمی‌توانند از مرز ۶۴ کیلو بایتی عبور کنند و برخی از فضای آدرس‌های بیهوده را ایجاد می‌کند. اگر کد ۳۲ بیتی نباید از اشیای حافظه قراردادی به کد ۱۶ بیتی عبور نکنند لازم نیست محدودیت مصنوعی برای اندازه فضای آدرس ۳۲ بیتی قرار داد. به عنوان مثال احتمالاً تقلید از OS/21.X در ویندوز NT انجام شده‌است.