کنوانسیون ژنو
نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر نخستین پیشگام در امور بشردوستانه بین‌المللی می‌باشد که منطبق با حقوق بین‌الملل رفتار می‌کند. این نهضت در زمینه محافظت از زخمی‌ها و بیماران عضو در نیروهای مسلح کشورها در نبردهای زمینی، دریایی و همچنین در زمان اسارت فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۴۹، با تصویب کنوانسیون ژنو، چهارچوب کلی جدیدی برای کمک به نیازمندان در شرایط جنگی فراهم آمد.
داوطلبان ملل متحد
در سال ۱۹۶۲، سپاه صلح آمریکا کنفرانس بین‌المللی نیروی انسانی سطح متوسط را در پورتوریکو برگزار کرد، که در ان نقش داوطلبان بین‌المللی که در زمینه ایجاد مهارت در کشورهای در حال توسعه کمک می‌کنند، ترویج شد. در نتیجه، دبیرخانه سپاه صلح بین‌المللی، بعداً دبیرخانه بین‌المللی خدمات داوطلبانه (ISVS)، به عنوان یک سازمان جهانی برای ترویج خدمات داوطلبانه برای توسعه در سراسر جهان ایجاد شد. ابتکار داوطلبان ملل متحد در یک سخنرانی در دانشگاه هاروارد در ۱۳ ژوئن ۱۹۶۸ توسط محمدرضا شاه پهلوی پیشنهاد شد و یوان‌وی در ۱۹۷۰ توسط مجمع عمومی سازمان ملل تأسیس شد. ISVS در تأسیس UNV نقشی اساسی داشت و خود در سال ۱۹۷۶ منحل شد.