اندازه‌گیری توان عملیاتی شبکه
برخی از تجهیزات با فشرده سازی داده‌هایی که ارسال می‌کنند، باعث بهبود کانال می‌شوند. اکثر مودم‌های آنالوگ و چندین سیستم عامل عامه پسند از این ویژگی بهره می‌برند. اگر حجم یک فایل (مثلاً ۶۴کیلوبایتی) را بتوان با فشرده‌سازی کاهش داد، زمان مورد نیاز برای انتقال آن نیز کاهش می‌یابد. این کار می‌تواند از دید کاربر پنهان باشد، در نتیجه انتقال یک فایل فشرده شده می‌تواند به‌طور قابل ملاحظه‌ای سریعتر از حد انتظار انجام شود. از آنجا که این فشرده‌سازی 'پنهان' را به راحتی نمی‌توان غیرفعال کرد، بنابراین برای اندازه‌گیری توان عملیاتی با استفاده از انتقال فایل‌ها و زمان بندی زمان انتقال، باید از فایلی استفاده کرد که امکان فشرده‌سازی نداشته باشد. اغلب برای این منظور از فایل‌های از قبل فشرده شده، مانند فایل‌های زیپ (zip) بهره می‌گیرند.
الگوریتم نیگل
در این RFC آنچه که او (مشکل بسته‌های کوچک) می‌نامد را توصیف می‌کند، که در آن برنامه‌ای به‌طور مکرر داده‌ها را در تکه‌های کوچک (اغلب فقط با اندازهٔ ۱ بایت) منتشرمیکند. از آنجا که بسته‌های TCP دارای یک هدر ۴۰ بایتی (۲۰ بایت برای TCP و ۲۰ بایت برای IPv4)، در نتیجه تنها برای ارسال یک فایل ۱ بایتی از اطلاعات مفید یک بسته ۴۱ بایتی نیاز است، که این یک سربار بسیار بزرگ است. این وضعیت اغلب در جلسات Telnet به وقوع می‌پیوندد، که در آن بیشتر دستورات به وسیله فشار دادن صفحه کلید داده‌های یک بایتی تولید می‌کنند که سریعاً منتقل می‌شود. بدتر از آن، بر بستر لینک‌های کند، بسیاری از این بسته‌ها می‌توانند همزمان در حال ارسال باشند و پتانسیل رخ دادن یک فروپاشی ازدحامی وجود دارد.