ققنوس
قُقنوس (به زبان یونان باستان: Φοῖνιξ، به عربی: العنقاء و به انگلیسی: Phoenix) پرندهٔ مقدس افسانه‌ا‌ی‌ است که در اساطیر ایران، اساطیر یونان، اساطیر مصر، و اساطیر چین از آن نام برده شده. گفته می‌شود که وی مرغی نادر و تنهاست و جفت و زایشی ندارد. اما هر هزار سال یک بار، بر توده‌ای بزرگ از هیزم بال می‌گشاید و آواز می‌خواند و چون از آواز خویش به وجد و اشتیاق آمد، به منقار خویش آتشی می‌افروزد و با سوختن در آتش تخمی از وی پدید می‌آید که بلافاصله آتش می‌گیرد و می‌سوزد و از خاکستر آن ققنوسی دیگر متولد می‌شود. ققنوس در اغلب فرهنگ‌ها نماد جاودانگی و عمر دگربار تلقی شده‌است. اما برخی فرهنگ‌ها ویژگی‌های دیگری هم به او نسبت داده‌اند. از جمله در مورد او گفته شده: اشک ققنوس زخم را درمان می‌کند ، ققنوس صدای دل‌نشینی دارد، موسیقی از آوای او پدید آمده‌است و…
آواز قو
آواز قو عبارتی استعاری برای آخرین ژست، تلاش یا اجرای درست قبل از مرگ یا بازنشستگی است. این عبارت به یک باور باستانی اشاره دارد که قوها درست قبل از مرگشان آهنگ زیبایی می‌خوانند، زیرا بیشتر عمرشان ساکت بوده‌اند. این عقیده که اساس آن مدت‌ها مورد بحث بوده‌است، در یونان باستان در قرن سوم قبل از میلاد ضرب‌المثل شده بود و بارها در شعر و هنر غربی بعدی بارها تکرار شد. قوها در طول زندگی خود صداهای مختلفی را یادمی‌گیرند. صداهای آنها در طول مراسم جفت یابی متمایزتر است و با مرگ مرتبط نیست. در اساطیر یونانی، قو پرنده ای بود که به آپولون تقدیم می‌شد و به همین دلیل نمادی از هماهنگی و زیبایی در نظر گرفته می‌شد و توانایی‌های محدود آن به عنوان خواننده به توانایی‌های پرندگان آوازخوان تعالی پیدا می‌کرد.