تاریخ کانادا
با تصویب اساسنامه وست مینستر در سال ۱۹۳۱ این امر به رسمیت شناخته شد که اکنون کانادا با بریتانیا به عنوان یک واحد سیاسی در سطحی برابر قرار گرفته‌است. قانون اساسی سال ۱۹۸۲ حذف وابستگی قانونی به پارلمان بریتانیا را نشان داد. کانادا در حال حاضر از ده استان و سه قلمرو تشکیل شده‌است و یک دموکراسی پارلمانی و یک پادشاهی مشروطه است. طی قرن‌ها، عناصر بومی، فرانسوی، بریتانیایی و آداب و رسوم مهاجران جدیدتر با یکدیگر ترکیب شده و فرهنگ کانادایی را شکل داده‌است. این فرهنگ به شدت تحت تأثیر همسایه زبانی، جغرافیایی و اقتصادی‌اش، یعنی ایالات متحده، قرار گرفته‌است. از زمان پایان جنگ جهانی دوم، کانادایی‌ها از چندجانبه‌گرایی در روابط خارجی و توسعه اجتماعی-اقتصادی حمایت کرده‌اند.
کانادای علیا
سرزمین‌های جنوب انتاریو معاصر و جنوب کبک در ابتدا به عنوان استان کبک واحد حفظ می‌شد، همان‌طور که در زیر فرانسه بود. از سال ۱۷۶۳ تا ۱۷۹۱، استان کبک زبان فرانسه ، انتظارات رفتاری فرهنگی، اعمال و قوانین خود را حفظ کرد. انگلیسی‌ها "قانون کبک را" در سال ۱۷۷۴ تصویب کردند که بر اساس آن اختیارات مستعمره کبک شامل بخشی از ذخیره گاه هند در غرب (به عنوان مثال، مناطقی از جنوب انتاریو) و سایر مناطق غربی در جنوب دریاچه‌های بزرگ از جمله بسیاری از مواردی که به این کشور تبدیل می‌شود، می‌شود. سرزمین شمال غربی ایالات متحده، شامل ایالت‌های مدرن ایلینوی، ایندیانا، میشیگان، اوهایو، ویسکانسین و مناطقی از مینه سوتا بود.