چتر
چتر وسیله‌ای نیم‌کروی‌شکل است که از آن برای محافظت فرد یا چیزی از باران یا نور خورشید استفاده می‌شود. چتر یا چتر چوبی یک سایبان تاشو است که توسط دنده‌های چوبی یا فلزی پشتیبانی می‌شود، که معمولاً روی یک قطب چوبی، فلزی یا پلاستیکی نصب می‌شود. این دستگاه برای محافظت از فرد در برابر باران یا نور خورشید طراحی شده‌است. اصطلاح چتر به‌طور سنتی هنگام محافظت از خود در برابر باران به کار می‌رود، از چتر دریایی در هنگام محافظت از خود در برابر نور خورشید استفاده می‌شود، اگرچه این اصطلاحات همچنان به صورت متناوب مورد استفاده قرار می‌گیرند. اغلب تفاوت در ماده مورد استفاده برای سایبان است. برخی چترهای ضدآب ضدآب نیستند. سایبان‌های چتر ممکن است از پارچه یا پلاستیک انعطاف‌پذیر باشد. همچنین ترکیباتی از چتر چتر و چتر وجود دارد که به هر صورت en-tout-cas (فرانسوی برای) نامیده می‌شوند.
دستکش
برخی دیگر از انواع دستکش‌ها اصولاً انگشتان را پوشش نمی‌دهند. چنین دستکش‌هایی برای آزادی عمل انگشتان ضمن محافظت از کف و روی دست کاربرد دارند. در برخی از ورزش‌ها مانند دوچرخه‌سواری و یا قایق‌رانی از چنین دستکش‌هایی استفاده می‌شود. بیشترین استفاده از دستکش ورزشی در ورزشهای رزمی دیده می‌شود دستکش‌ها ممکن است از مواد گوناگونی مانند پارچه، تریکو، پشم، چرم، نایلون، لاتکس و حتی فولاد ساخته شده‌باشند. دستکش‌های دو انگشتی و ۵ انگشتی، دستکش‌های دو لایه و تک لایه، دستکش‌های ضد آب و پلار و ... انواع دیگری از دستکش‌ها هستند. در کوهنوردی بنا به نوع صعود زمستانه یا تابستانه، کوهگشت، دما و رطوبت محل اجرای برنامه از انواع مختلف استفاده می‌شود. نوع تک‌لایهٔ آن معمولاً در هر ضخامتی از جنس پلار است(حتی در انواع مارکدار کمپ، ماموت و...)و در نوع دولایه بر این دستکش پلار روکشی جداگانه از جنس گورتکس اضافه می‌شود(در حقیقت ۲جفت دستکش خریداری می‌کنید). در نوع ۲ انگشتی حفظ حرارت دست بهتر صورت می‌گیرد. در کل لایه گورتکس هم از نظر جنس خودش و هم نوع دوختش(با چسب مخصوص درزها را ضد آب می‌کنند)ضد آب محسوب می‌شوند. ولی نه ضد آب صد درصد، بلکه بنا به کیفیت پارچه و دوخت در بهترین حالت ۸۰% ضد آب است(و این یعنی اینکه فقط چند ساعت در مقابل خیسی و آب زیاد مقاومت دارد-هرچه درصد بیشتر مقاومت بیشتر)