نوار مغزی
ماشین‌های ای‌ای‌جی بالینی، معمولاً شامل ۸، ۱۶ یا ۳۲ کانال است. به صورت معمول ۲۰ الکترود روی سر بیمار قرار می‌گیرد که پتانسیل حیاتی مذکور را به پیش تقویت‌کننده می‌رساند. معمولاً با استفاده از یک سیگنال کالیبراسیون پالسی، سیستم کالیبره می‌شود. سیگنال‌های دریافت شده، تقویت و حذف نویز می‌شود. سیگنال‌ها را می‌توان به همین شکل ثبت کرد یا جهت انجام پردازش‌های بیشتر مانند محاسبه طیف فرکانسی سیگنال و طبقه‌بندی و اعمال الگوریتم‌های تشخیصی، به دیجیتال تبدیل و وارد کامپیوتر کرد. ثبت پتانسیل‌هایی که پس از تحریک‌های بینایی و شنوایی ثبت می‌شوند را پتانسیل‌های برانگیخته می‌نامند. می‌توان اینگونه تفسیر کرد که قسمت اعظم سیگنالی که از این طریق ثبت می‌شود در نتیجه محرک‌های بینایی یا شنوایی است. از این یافته‌ها می‌توان در مطالعه اعصاب مربوط به این دو حس استفاده کرد.
برش نگاری مغز با گسیل پوزیترون
رادیو ایزوتوپهای گسیل کننده پوزیترون معمولاً توسط سیکلوترون تولید می شوند و مواد شیمیایی، با این اتم های رادیواکتیو برچسب گذاری می شوند. رادیو ایزوتوپ های رایج مورد استفاده در کلینیک ها 18F (فلوراید) ، 11C (کربن) و 15O (اکسیژن) هستند . این ترکیب نشان دار شده که "ردیاب هسته ای یا ردیاب رادیواکتیو" نامیده می شود، در جریان خون تزریق شده و در نهایت از طریق گردش خون به مغز راه می یابد. شناساگرهای موجود در اسکنر PET، مقدار رادیواکتیویته را از میزان بارهای ترکیبی در مناطق مختلف مغز تشخیص می دهند. یک رایانه از داده های جمع آوری شده توسط شناساگرها برای ایجاد تصاویر چند بعدی (اغلب تصاویر 3 بعدی حجمی یا 4 بعدی متغیر با زمان) استفاده می کند که توزیع ردیاب هسته ای را در مغز نشان می دهد. در بسیاری از موارد از یک رشته گسترده از لیگاندها برای نقشه برداری از جنبه های مختلف فعالیت انتقال دهنده عصبی استفاده می شود. رایج ترین ردیاب های PET، فرم های نشان دار شده گلوکز مانند فلورودئوکسی گلوکوز ( F) هستند.