جاسازی کلمه
در پردازش زبان طبیعی (NLP)، جاسازی کلمه اصطلاحی است که برای نمایش کلمات به منظور تجزیه و تحلیل متن استفاده می‌شود، ساختار آن معمولاً به شکل یک بردار با مقادیر واقعی است که معنای هر کلمه را به گونه‌ای رمزگذاری می‌کند که کلماتی که در بردار به هم نزدیک‌تر هستند از نظر معنی نیز مشابه باشند. جاسازی کلمات را می‌توان با ترکیبی از عملیات مدل‌سازی زبان و تکنیک‌های یادگیری ویژگی به دست آورد که در آن نگاشتی از واژگان کلمات یا عبارات به بردارهای اعداد واقعی انجام می‌شود. این عمل از نظر مفهومی به معنای یک جاسازی ریاضی از فضایی با ابعاد بزرگ به فضای برداری پیوسته با ابعاد بسیار کمتر است.
جاسازی کلمه
یکی از محدودیت‌های اصلی جاسازی کلمات (به‌طور کلی مدل‌های فضای برداری) این است که کلمات با معانی متعدد در یک نمایش واحد (یک بردار در فضای معنایی) ترکیب می‌شوند. به عبارت دیگر، چند معنایی و هم نامی به درستی به کار گرفته نمی‌شود. به عنوان مثال، در جمله "باشگاهی (کلاب) که دیروز امتحان کردم عالی بود!"، مشخص نیست که اصطلاح "باشگاه (کلاب)" به معنای کلمه "ساندویچ" کلاب، "باشگاه بیسبال" "، کلاب هوس یا" "باشگاه گلف" است یا ممکن است در بر گیرنده هر معنای دیگری مربوط به "باشگاه" باشد. از این رو تطبیق معانی متعدد هر کلمه در بردارهای مختلف (جاسازی‌های چند حسی (چند معنایی)) در پردازش زبان طبیعی برای تقسیم کردن جاسازی‌های تک معنایی به چند معنایی ضروری است.