نفوذپذیری (علوم زمین)
نفوذ پذیری () در مکانیک شاره‌ها و علوم زمین به میزان توانایی انتقال مایعات از محیط متخلخل میان حفره‌های رسوب‌ها یا سنگ‌ها اطلاق می‌شود. مقدار نفوذپذیری به اندازه حفره‌ها، غلظت مایع و نیروی کششی که با کاهش اندازه دانه‌ها کم می‌شود، بستگی دارد. در واقع عواملی که بر تخلخل اولیه موثرند، در میزان نفوذپذیری نیز مؤثر می‌باشند. نفوذ پذیری را معمولاً با واحد دارسی بیان می‌کنند. یک دارسی عبارتست از نفوذ پذیری که در آن یک مایع با غلظت یک سانتیمتر در ثانیه تحت فشار یک اتمسفر بر سانتیمتر عبور کند. نفوذپذیری اغلب سنگ‌ها به‌طور کلی کمتر از ۱ دارسی می‌باشد.
ترک خوردگی استرس محیطی
تحقیقات نشان می‌دهد که قرار گرفتن در معرض پلیمرها در معرض مواد شیمیایی مایع باعث تسریع در فرایند دیوانگی می‌شود و شروع به ایجاد دیوانگی در تنش‌هایی می‌کند که بسیار کمتر از فشار ناشی از دیوانگی در هوا است. عمل تنش کششی یا مایع خورنده به تنهایی برای ایجاد خرابی کافی نیست، اما در ESC ایجاد و رشد ترک ناشی از عملکرد ترکیبی تنش و مایع محیطی خورنده است. این مایعات خورنده محیطی «عوامل شیمیایی ثانویه» نامیده می‌شوند، غالباً آلی هستند و به عنوان حلالهایی که پیش‌بینی نشده در طول عمر استفاده از پلاستیک در تماس باشند، تعریف می‌شوند.