گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
گسل ایپک
این گسل در سال‌های اخیر فعالیت‌های زیادی داشته‌است و بر اساس مطالعات انجام شده قدرت لرزه زایی این گسل ۸ ریشتر است. از این گسل به عنوان یکی از عوامل تهدید کننده شهر تهران یاد شده‌است. این گسل عامل زمین‌لرزهٔ ۱۰ شهریور ۱۳۴۱ بوئین زهرا و زمین‌لرزهٔ ۱ تیر ۱۳۸۱ بوئین زهرا بوده‌است.