فردوسی
پژوهشگران سرودن "شاهنامه" را برپایهٔ "شاهنامهٔ ابومنصوری" از زمان سی سالگی فردوسی می‌دانند. تنها سروده‌ای که روشن شده از اوست، خود "شاهنامه" است. "شاهنامه" پرآوازه‌ترین سرودهٔ فردوسی و یکی از بزرگ‌ترین نوشته‌های ادبیات کهن پارسی است. فردوسی "شاهنامه" را در ۳۸۴ ه‍.ق، سه سال پیش از برتخت‌نشستن محمود، به‌پایان برد و در ۲۵ اسفند ۴۰۰ ه‍.ق برابر با ۸ مارس ۱۰۱۰ م، در هفتاد و یک سالگی، تحریر دوم را به انجام رساند. سروده‌های دیگری نیز به فردوسی منتسب شده‌اند، که بیشترشان بی‌پایه هستند. نامورترین آن‌ها به صورت مثنوی به نام "یوسف و زلیخا" است. سرودهٔ دیگری که از فردوسی دانسته شده، "هجونامه‌ای" در نکوهش سلطان محمود غزنوی است. برابر "کتابشناسی فردوسی و شاهنامه"، گردآوری ایرج افشار، با به‌شمارآوردن سروده‌های منسوب به فردوسی مانند "یوسف و زلیخا" تا سال ۱۳۸۵، تعداد ۵۹۴۲ اثر گوناگون در این سال‌ها نوشته شده‌است.
زنان در شاهنامه
متن آلمانی کتاب به کتاب انگلیسی به عنوان تز دکترا، توسط پروفسور جلال خالقی مطلق در دانشگاه کلن در ۱۹۷۱ نوشته شد. کتاب از زبان آلمانی به انگلیسی توسط دکتر Brigitte Neuenschwander فارغ التحصیل ادبیات آلمانی در دانشگاه یو سی ال ای ترجمه شد و توسط ناهید پیرنظر، فارغ التحصیل و مدرس ایرانشناسی دانشگاه یو سی ال ای ویرایش شده است. به روز رسانی بیشتر و یادداشت توسط پروفسور خالقی به زبان فارسی ترجمه و توسط ویرایشگر الحاق گردید.