نفوذپذیری (علوم زمین)
نفوذ پذیری () در مکانیک شاره‌ها و علوم زمین به میزان توانایی انتقال مایعات از محیط متخلخل میان حفره‌های رسوب‌ها یا سنگ‌ها اطلاق می‌شود. مقدار نفوذپذیری به اندازه حفره‌ها، غلظت مایع و نیروی کششی که با کاهش اندازه دانه‌ها کم می‌شود، بستگی دارد. در واقع عواملی که بر تخلخل اولیه موثرند، در میزان نفوذپذیری نیز مؤثر می‌باشند. نفوذ پذیری را معمولاً با واحد دارسی بیان می‌کنند. یک دارسی عبارتست از نفوذ پذیری که در آن یک مایع با غلظت یک سانتیمتر در ثانیه تحت فشار یک اتمسفر بر سانتیمتر عبور کند. نفوذپذیری اغلب سنگ‌ها به‌طور کلی کمتر از ۱ دارسی می‌باشد.
ریخته‌گری انجمادی
این مرحله از فرایند ریخته‌گری انجمادی به عنوان یکی از مهم‌ترین مراحل شناخته می‌شود چرا که در آن ساختار مدنظر تشکیل شده و مشخصه‌های تخلخلی آن تعیین می‌گردد. در این مرحله دوغاب منجمد می‌گردد، در طی این مرحله نمونه در دمای نگهداری می‌شود که شرایط آن توسط خواص فیزیکی حلال تعیین می‌شود، در این شرایط خاص کریستال‌هایی از حلال شروع به تشکیل نموده و درون دوغاب رشد می‌کنند. ذرات سرامیکی یا فلزی معلق در دوغاب، با حرکت جبهه انجماد پس زده شده، تغلیظ می‌شوند و در بین کریستال‌ها به دام می‌افتند. جهت ترغیب بیشتر این فرایند طبیعی جدایش، دوغاب درون قالبی ریخته می‌شود که به صورت جهت دار سرد می‌گردد. شرایط سردشوندگی به‌طور عمده ای بر روی مشخصه‌های رشد کریستال‌های حلال و لذا مشخصه‌های نهایی تخلخل مؤثر است [۱۰].