ادبیات فارسی
طنز یکی از شاخه‌های ادبیات انتقادی و اجتماعی است که در ادبیات کهن فارسی، به عنوان نوع ادبی‌مستقل شناخته نشده و مرزهای مشخصی با دیگر مضمون‌های انتقادی و خنده‌آمیز چون «هجو»، «هزل» و «مطایبه» نداشته‌است. از واژهٔ طنز، اغلب معنی لغوی آن یعنی «مسخره کردن» و «طعنه زدن» مورد نظر شاعران و نویسندگان بوده‌است ولی معنی امروزی آن، که جنبهٔ انتقاد غیرمستقیم اجتماعی با چاشنی خنده، که بُعد آموزشی و اصلاح‌طلبی آن مراد است، از واژهٔ satire اروپایی گرفته شده‌است.
طنز و کاریکاتور
طنز و کاریکاتور از آغاز بدون آگهی تبلیغاتی چاپ می‌شده‌است یا میزان این آگهی‌ها حداقل بوده‌است. به همین خاطر درآمد آن تنها از طریق فروش نشریه‌ می باشد. طنز و کاریکاتور بیش از اینکه نشریه طنز باشد، نشریه کاریکاتور است. با این وجود ستون‌های طنز خوبی نظیر ستون ابداعی طنز چهار بعدی (شوخی با فرضیه نسبیت اینشتین و فرمول E=mc2) و ستون‌هایی چون: درک کاریکاتور، یادداشت‌های یومیه شوت السلطنه، بی‌معنی نویسی، حرف و کاریکاتور، حرفهای بی حساب و چت رومهای طنزی سینمای، طنزی ورزشی و طنزی فیزیکی و... نیز در این نشریه دیده می‌شود که مخاطبان خاص خود را دارند.