زنان در ایران
در دوره قاجار زنان نقش نیروی ذخیره را داشتند که این امر در اقتصاد از اهمیت بالایی برخودار بود. کار آنها همیشه به نفع خانواده، صاحب مشاغل و دولت بود. زنان روستایی و طبقه پایین بیشتر در زمینه قالی بافی، گلدوزی و تولید انواع لباس، پارچه، کره، میوه و چای فعالیت داشتند. آنها همچنین در تولید ابریشم و پنبه و همچنین صنایع دستی دیگر کار می‌کردند. زنان همچنین در سردخانه‌ها، حمام‌های عمومی و خانه‌های مرفه‌تر به عنوان خدمتکار، پرستار و پرستار بچه‌ها استخدام می‌شدند. در شهرهای پرجمعیت، زنان به عنوان سرگرم‌کننده، رقصنده یا فاحشه کار می‌کردند. اگرچه بسیاری از فرصت‌های کار برای زنان باز بود، دستمزد آنها کمتر بود. زنانی که در این دوره زمانی در نساجی و تولید پوشتک کار می‌کردند، به‌طور متوسط یک سوم حقوق کار مردان را به دست می‌آوردند. اگرچه به زنان با توجه به توانایشان دریافت دستمزد داده می‌شد، اما آنها هنوز هم از حقوق زیادی برخوردار نبودند، اما باز هم فروش دختران روستایی توسط رئیس خانواده آنها امکان‌پذیر بود.
زنان در امپراتوری عثمانی
زنان در امپراتوری عثمانی () بسته به مذهب و طبقه خود از حقوق و موقعیتهای مختلفی برخوردار بودند. زنان عثمانی مجاز به شرکت در سیستم حقوقی، خرید و فروش املاک، ارث بردن و وصیت به ثروت، و مشارکت در سایر فعالیت‌های مالی بودند. اصلاحات تنظیمات در قرن نوزدهم حقوق اضافی برای زنان ایجاد کرد، به ویژه در زمینه آموزش. برخی از اولین مدارس دخترانه در سال ۱۸۵۸ آغاز به کار کردند، اگرچه برنامه درسی بیشتر به آموزش زنان و مادران مسلمان متمرکز بود. سلطنت زنان، دورانی که به دهه ۱۵۲۰ برمی گردد و تا اواسط قرن هفدهم ادامه داشت، دوره‌ای بود که در آن زنان بلندپایه از طریق مشارکت در سیاست داخلی، مذاکرات خارجی و کارگزاران از قدرت سیاسی و اهمیت عمومی برخوردار بودند. مادران ملکه و صیغه‌های اصلی از طریق سیاست حارم نفوذ قابل توجهی پیدا کردند. برخی از تأثیرگذارترین سلاطین والده سلطان، نوربانو سلطان، صفیه سلطان، خندان سلطان، حلیمه سلطان، کوسم سلطان و تورخان سلطان بودند.