تاریخ‌نگاری جنگ‌های صلیبی
از نظر اصطلاحی، منظور از جنگ‌های صلیبی در میان اکثر مورخان جهان، لشکرکشی‌های فرماندهان، اربابان و پادشاهان مسیحی اروپای لاتین، به ویژه از کشور فرانسه، تحت نظر و هدایت پاپ، از ۱۰۹۵ تا ۱۲۹۱ میلادی است که به بهانه بازپس‌گیری اورشلیم، شهر مقدس مسیحیان، صورت گرفت، هرچند انگیزه و بهانه‌های دیگری همچون دلایل سیاسی و اقتصادی برای آغاز این جنگ‌ها مطرح است. بسیاری از مورخان معاصر باور دارند که جنگ‌های صلیبی دارای مفهومی وسیع‌تر، یعنی جنگ و ستیز همیشگی میان شرق و غرب، است که قبل‌تر از قرون وسطی آغاز شده‌است؛ و با گسترش مسیحیت در غرب و سپس ظهور اسلام در قرن ۷ میلادی و گسترش آن در شرق، این کشمکش جنبهٔ دینی نیز به خود گرفت و به ستیز میان جهان اسلام و مسیحیت تبدیل شد.
جنگ صلیبی نهم
بارون‌ها و فرقه‌های نظامی در عکا بی درنگ از غرب درخواست یاری کردند. با همه امید دادنهای بسیار، در میدان یاری چندانی از راه نرسید. ونیز کشتی‌های جنگی فرستاد و پاپ برای فراهم کردن سپاه صلیبی از توسکانی و لمباردی به گردآوری پول دست زد. اوت ۱۲۹۰، سربازان لمباردی به عکا آمدند، اما سربازان کارآزموده‌ای نبودند. پس از چند هفته سربازان تازه چند بازرگان مسلمان بی سلاح را که برای فروش کالای خود به شهر آمده بودند، کشتند. سردسته‌های این گروه دستگیر شدند و برای پوزش خواهی از مرگ بازرگانان، نامه‌ای به مصر فرستاده شد. این پیشامد بهانه خوبی بود تا قلاوون دشمنی با صلیبیان را از سر بگیرد. او درخواست کرد که فرقه‌های نظامی بزهکاران را به وی بسپارند. شورای عالی در عکا درخواست پادشاه را بررسی کرد، اما اعضای انجمن نتوانستند قبول کنند که مسیحیان را به رهبر مسلمانان واگذار کنند تا با شکنجه کشته شوند. به جای آنها به قلاوون پیغام دادند که در واقع بازرگانان مسلمان درگیری را آغاز کرده بودند. سلطان که نتوانست بپذیرد، پیغام جنگ داد.