نشانگان آسپرگر
نشانگان آسپرگر یا سندرم آسپرگر یک نوع اختلال رشد عصبی است که با مشکلات قابل توجه در ارتباط بین فردی و ارتباط غیرکلامی، مشخص می‌شود، که معمولاً به همراه علایق و رفتارهای وسواسی و تکراری است. نخستین بار در سال ۱۹۴۴ پزشک اتریشی به نام هانس آسپرگر با انتشار مقاله‌ای آن را توصیف کرد.
سندرم استرف
غالباً بیماران دچار استریوپسیس، تأخیر تطبیقی بزرگ در رتینوسکوپی دینامیک و کاهش دید (میدان لوله ای یا مارپیچی) خواهند شد. سندرم استرف اولین بار در سال ۱۹۶۲ توسط یک متخصص بینایی سنجی، جان استرف به عنوان سندرم غیر سوinger استفاده شد. در سال ۱۹۶۲، استرف و ریچارد اپل این مفهوم را گسترش دادند و سندرم سازگار اولیه را به عنوان پیش‌درآمد سندرم استرف اضافه کردند. استرف معتقد بود که تغییرات بصری ناشی از استرس ناشی از خواندن است. در طبقه‌بندی نقص عملکرد عملکرد اختلاف وجود دارد. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که سندرم استرف ممکن است به دلیل اختلال در کار در مسیر سلول بزرگ گانگلیون شبکیه ایجاد شود. این سلولها فقط ۱۰٪ سلولهای عصبی شبکیه هستند و تشخیص حرکت را ثبت می‌کنند.