صرع
خطر مرگ در افراد مبتلا به صرع افزایش می‌یابد. این افزایش بین ۱٫۶ تا ۴٫۱ برابر جمعیت عادی است و معمولاً مربوط می‌شود به: دلیل نهفتهٔ حمله‌ها، بحران صرعی، خودکشی، تروما، و مرگ ناگهانی ناشی از صرع (SUDEP). مرگ ناشی از بحران صرعی در درجهٔ اول به دلیل مشکلی نهفته‌است تا به دلیل کمبود مصرف دارو. خطر خودکشی در افراد مبتلا به صرع بین دو تا شش برابر بیشتر از سایرین است. دلیل این مسئله نامشخص است. به نظر می‌رسد، SUDEP تاحدی مربوط به بسامد حمله‌های فراگیر تونیک-کلونیک است و دلیل حدود ۱۵٪ از مرگ و میر ناشی از صرع می‌باشد. روش کاهش این خطر نامشخص است. بیشترین افزایش مرگ و میر ناشی از صرع در میان سالمندان است. کسانی‌که مبتلا به صرع با ریشهٔ ناشناخته هستند، کمترین افزایش خطر را دارند. در بریتانیا برآورد شده‌است که ۴۰–۶۰٪ مرگ و میرها احتمالاً قابل پیش‌گیری است. در کشورهای در حال توسعه بسیار از مرگ و میرها به دلیل درمان نشدن صرع است که منجر به سقوط یا بحران صرعی می‌شود.
حمله وازوواگال
حمله وازوواگال یا پاسخ وازوواگال (سنکوپ هوش‌بر و سنکوپ نوروکاردیوژنیک نیز نامیده می‌شود) نوعی ضعف است که در نتیجهٔ تحریک عصب واگ ایجاد می‌شود و هنگامی که به سنکوپ یا «غش» منجر شود، به آن سنکوپ وازوواگال می‌گویند، که رایج‌ترین نوع غش است. اغلب در نوجوانان و افراد مسن رخ می‌دهد و نوعی از دست دادن هوشیاری کوتاه به دلیل افت فشار خون و یا کاهش ضربان قلب است. قبل از اینکه فرد مبتلا از حال برود ، ممکن است عرق کردن ، کاهش قدرت دیدن یا زنگ زدن در گوش ها را تجربه کند گاهی اوقات ممکن است فرد در حالت بیهوشی تکان خورده یا حرکت ناگهانی انجام دهد . عوارض سنکوپ شامل آسیب ناشی از زمین خوردن است. سنکوپ‌های مختلفی وجود دارند که همگی زیر مجموعه‌ای از سنکوپ‌های وازوواگال هستند. عنصر مشترک در تمامی سنکوپ‌ها، مکانیسم مرکزی مغز است که منجر به از دست دادن هوشیاری می‌شود. تفاوت میان سنکوپ‌ها عواملی است که باعث به وجود آمدن این مکانیسم می‌شوند که به سه نوع 'سینوس وازوواگال' ، 'موقعیتی' و'کاروتید' تقسیم می شود. سنکوپ وازوواگال معمولاً با دیدن خون ، درد ، استرس عاطفی یا ایستادن طولانی مدت ایجاد می شود. سنکوپ موقعیتی اغلب با ادرار ، بلع یا سرفه ایجاد می شود. سنکوپ سینوس کاروتید به دلیل فشار بر سینوس کاروتید در گردن است. مکانیسم زیرین شامل کند شدن سیستم عصبی ضربان قلب و گشاد شدن رگ های خونی است که منجر به فشار خون پایین و در نتیجه جریان خون کافی به مغز نمی شود. تشخیص بر اساس علائم پس از رد سایر علل احتمالی است.