فدرالیسم
در کانادا نظام فدرالیسم به وسیلهٔ تقسیم قدرت بین پارلمان فدرال و دولت‌های استانی کشور توصیف شده‌است. طبق قانون اساسی سال ۱۸۶۷ (که قبلاً به عنوان قانون بریتانیایی آمریکای شمالی شناخته می‍شد)، قدرت‍های خاص قانون‍گذاری به نهادهای مختلف واگذار شده‍است. بند ۹۱ قانون اساسی صلاحیت قانونگذاری را به دولت مرکزی می‌دهد، در حالی که بند ۹۲ این صلاحیت را به قدرت‍های منطقه‌ای واگذار می‌کند. دیگر قدرت‌هایی که به‌طور مستقیم مورد اشارهٔ قانون اساسی قرار نگرفته‌اند در صلاحیت دولت مرکزی قرار می‌گیرند. هر چند اختلاف بین دولت مرکزی و ایالتی در مورد این که کدام یک صلاحیت قانونگذاری در موضوعات مختلف را دارند، یک مسئلهٔ طولانی مدت و در حال تحول بوده‌است. حوزه‌های رقابتی میان دولت مرکزی و دولت‌های ایالتی اموری نظیر قانونگذاری، توجه به مقررات اقتصادی، مالیات و منابع طبیعی می‌باشند.
انتخابات فدرال کانادا (۲۰۱۵)
به‌طور تاریخی، احزاب محافظه‌کار و لیبرال دو رقیب اصلی در صحنه سیاست کانادا بوده‌اند، و حزب سوم مؤثر در کانادا حزب نیودموکرات است، اما در عمل تقسیم آرای مخالفانِ دولت محافظه‌کار، میان دو حزب اصلی رقیب آنها، به شکست مخالفان دولت محافظه‌کار، در ۳ انتخابات پیشین، انجامیده‌است. هرچند نتیجهٔ نظرسنجی‌ها در ساعات پایانی پیش از شروع رسمی انتخابات فدرال کانادا ۲۰۱۵ از جلوبودن حزب لیبرال، حکایت داشته‌است، اما مجدداً سه حزبی بودن رقابت، پیش‌بینی نتیجه‌های نهایی را مشکل نموده‌است، رهبری هر کدام از احزاب که بیشترین کرسی‌ها را بتواند کسب کند، نخست‌وزیر جدید کانادا خواهد شد، این مقام در ۱۰ سال گذشته، در اختیار شخص «استیون هارپر» رهبری حزب محافظه‌کار بوده‌است. دراین انتخابات جاستین ترودو به عنوان نخست‌وزیر جدید کانادا از حزب لیبرال انتخاب شد.