بارورسازی ابرها
بارورسازی ابرها یا ابرآمایی تعدیل آب و هوا، به وسیله افزودن مواد به داخل یک ابر با هدف تقویت تشکیل و رشد «بلورهای یخ» (Ice Crystal) در ابرهای سرد (بیشتر حجم ابر در دمای زیر صفر درجه سلسیوس است) و رشد قطرک‌های درون ابرهای گرم (بیشتر حجم ابر دارای دمای بالای صفر درجه سلسیوس) و در نتیجه افزایش بارش برف یا باران است. به عبارت دیگر باروری ابرها روشی برای تأثیرگذاری بر روی ابرهای طبیعی است که در آن با استفاده از مواد شیمیایی آب بیشتری از ابر به شکل باران یا برف درست می‌شود. بیشترین عواملی که در باروری ابرها برای تولید باران سرد و طرح‌های باروری ابرها برای تقویت بارش برف به کار می‌روند یدید نقره و یخ خشک (دی‌اکسید کربن منجمد) هستند. عواملی دیگر مانند گازهای مایع (به عنوان مثال نیتروژن مایع) نیز می‌توانند برای بارور کردن ابرها در این دسته مورد استفاده قرار گیرند.
بهاره‌سازی
بسیاری از گیاهان معتدل، دارای شرایطی برای بهاره‌سازی هستند و باید یک دوره سرمای زمستانی را برای آغاز یا تسریع فرایند گل‌دهی تجربه کنند. این گیاهان مانند بسیاری از انواع درخت‌های میوه، برای قطع شدن واقعیِ دورة غیرفعال بودن، پیش از گل‌دهی نیازمند این سرما هستند. بسیاری از انواع گیاه شامل برخی از اکوتیپ‌های «آرابیدوپسیس تالیانا» و غلات زمستانی مثل گندم باید یک دوره سرمای طولانی را قبل از گل‌دهی تجربه کنند. این دورة سرما، تحولات تولیدمثلی و تولید بذر را در زمان بهینه و مطلوب از نظر محیطی که معمولاً پس از زمستان ایجاد می‌شود، تضمین می‌کند. واحد اندازه‌گیری این دورهٔ سرمای مورد نیاز، معمولاً «ساعت خنکی» (chill hour) است.