صرف توزیعی
در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز، که گاهی واژگان نامیده‌می‌شود (هرچند از کاربرد این اصطلاح اجتناب می‌گردد)، شامل تمام خوشه‌های معنایی و گاهی مشخصه‌های نحوی است که می‌توانند وارد محاسبات نحوی شوند. این‌ها مشخصه‌های قابل‌تعبیر یا غیرقابل‌تعبیر هستند (م: [+/- جاندار]، [+/- قابل‌شمارش]، و مانند آن) که در نحو از طریق عملکردهای نحوی سنتی (م: ادغام، حرکت، یا مطابقه در رویکرد کمینه‌گرا) دستکاری می‌شوند. این خوشه‌های مشخصه فاقد هرگونه محتوای واج‌شناختی هستند؛ محتوای واج‌شناختی تنها پس از مرحله بازنمون، که بعد از پایان تمام عملکردها است، برای آن‌ها تعیین‌می‌شود؛ بنابراین در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز از واژگان در دستور سنتی زایشی که شامل موارد واژگانی یک زبان (م: واژه‌ها و تکواژها) است، تفاوت دارد.
روش پیمزلر
روش پیمزلر اصلی‌ترین و متداول‌ترین واژگان را آموزش می‌دهد تا شنونده با یک هسته واژگان آشنا شود و آن را گسترش دهد. متن‌های بسامد واژگان نشان می‌دهد که هر زبان دارای یک هسته نسبتاً کوچک از واژگان پرکاربرد است. برای مثال انگلیسی دارای ۲۰۰۰ واژه پرکاربرد و مرکزی می‌باشد. روش پیمزلر در هر سطح ۳۰ قسمتی ۵۰۰ لغت آموزش می‌دهد. آموزش بعضی از زبان‌ها دارای ۴ سطح است و بعضی‌ها فقط یک سطح دارند. روش پیمزلر هرگز به صورت آشکار و صریح گرامر درس نمی‌دهد بلکه الگوها و نمونه‌های زبان را در قالب جملات و عبارات نشان می‌دهد تا ذهن زبان‌آموز با ساختار زبان آشنا شود و بتواند مانند یک بومی صحبت کند. پیمزلر معتقد بود که انسان‌ها با همین روش دستور زبان مادری خودشان را یادمی‌گیرند.