کشتی کج
قانونی به نام کایفابه در کشتی کج وجود دارد که بر اساس آن شرکت‌کنندگان هنگام مسابقه باید تصور کنند که شخصیت‌ها و داستان نمایش واقعی است. در گذشته برخی از کشتی‌گیران حتی در زندگی واقعی خود نیز در این دنیای خیالی باقی می‌ماندند. در صورتی که کشتی‌گیری حرکتی در رینگ انجام دهد که مطابق با شخصیت داستانی او نباشد ، این قانون را شکسته‌است و این اتفاق که به تماشاگران ضربه زده و تجارت گردانندگان مسابقات را دچار مشکل می‌کند در نتیجه برگزارکنندگان رقابت‌های کشتی کج روی خوشی به اینگونه کشتی‌گیران نشان نداده و معمولاً آن‌ها را یا از داستان اصلی خارج می‌کنند یا به‌ طور کامل کنار می‌گذارند. البته امروزه اهمیت این موضوع از گذشته کمتر شده‌است چرا که در دنیای کشتی حرفه‌ای این واقعیت که داستان‌ها از پیش نوشته می‌شوند راحت‌ تر پذیرفته شده و این برنامه‌ها بیشتر بر علاقه تماشاگران برای سرگرم شدن متکی هستند. با این حال کشتی‌گیران همچنان بایستی در طول مسابقه در شخصیت خود بماکند.
ورزش در افغانستان
کشتی‌گیری یکی از ورزش‌ها و سنن ملی افغانستان می‌باشد. مردم افغانستان کشتی‌گیری را طور عموم پهلوانی می‌گویند. کشتی‌گیری درین کشور تاریخ طولانی دارد. زیرا زیاده شاعران افغان در اشعار خود از کلمه پهلوان یاد نموده‌است. قصه رستم و سهراب تورانی یکی از رویداد واقعی این کشور است که در عصر اوستا می‌زیستند. بر مبنای روایت‌ها گویند در زمانه‌های قدیم پهلوانان ما پیش از مسابقه بدن شان را با تیل‌های سیاه یا زیتون چرب می‌نمودند و در آفتاب می نشستند، بعد به کشتی می‌پرداختند و چهار طرف محل برگزاری بازی شان را به فاصله ۱۰ متر بر ۱۰ متر ریسمان می‌بستند. در حین رقابت‌ها وقت تعیین نبود، داور در میدان موجود نبود، وزن کشتی گیران معلوم نبود، هیچ گونه قوانین برای بازی وجود نداشت، مسابقه میان یک جوره به ساعت‌ها دوام می‌نمود و مسابقه تا زمانی ادامه می‌داشت تا پشت یک پهلوان به زمین اصابت می‌کرد یا یکی از حریف‌ها به دیگرش تسلیم می‌شد. در ختم رقابت‌ها برای ورزشکار برنده معمولاً یک چپن سبز با یک دستار و پول نقد به گونه تحفه داده می‌شد. تماشاچیان با پرداخت پول از همچو رقابت‌ها دیدن می‌نمودند و بالای هر یک از پهلوانان جایزه می‌گذشتند. پهلوانان دران زمان با پای برهنه، و با یک نیکر تا سر زانوهای شان دراز می‌بود به رقابت می‌پرداختند؛ و این رقابت‌ها بیشتر در باغ عمومی شهر کابل برگزار می‌شد. پهلوانان نامدار در زمان سلطنت امیر عبدالرحمن خان که در رقابت‌های حایز مقام بودند عبارتند از بابه قادر و بهرام واته بود. این‌ها روزانه سه هزار بیتک و سنیه کشی می‌نمودند.