شیر (گربه‌سان)
ژن رشد در شیببرها از ببر ماده منتقل نمی‌شود و این شیر نر است که ژن رشد خود را به فرزند منتقل می‌کند. نتیجه آن می‌شود که شیببرها سریع‌تر از هر یک از والدین‌شان بزرگ می‌شوند. آن‌ها ویژگی‌های ظاهری و رفتاری هر دو پدر و مادر خود را به ارث می‌برند؛ برای نمونه خال‌ها و رگه‌هایی بر روی پوستی به رنگ بدن شیر. شیببرهای نر توانایی باروری ندارند ولی ماده‌ها بارورپذیر هستند. احتمال آنکه نرها یال داشته باشند ۵۰ درصد است ولی حتی اگر یال در بیاورند اندازهٔ متوسطی خواهد داشت. طول بدن شیببرها میان ۳ تا ۳٫۷ متر و وزنشان میان ۳۶۰ تا ۴۵۰ کیلوگرم یا بیشتر است. ببشیرِ کمتر مرسوم، حاصل آمیزش ببر نر و شیر ماده است. به دلیل اثرات متقابل وراثتی، اندازهٔ ببشیرها کوچکتر از مادر و پدرشان است.
شیپورک (مژک‌داران)
این تک‌هسته‌ای‌ها در سراسر جهان در دریاچه‌ها و نهرهای آب شیرین معمول هستند. فقط S. multiformis از زی‌جاهای دریایی، آب شیرین و حتی زمینی ثبت شده است. آنها معمولاً به رشته‌های جلبکی یا ریزه‌ها متصل می‌شوند. برخی از گونه‌های شِیپورک، مانند S. polymorphus می‌توانند به‌صورت همزیستی با گونه‌های خاصی از جلبک‌های سبز زندگی کنند. جلبک‌ها پس از بلعیدن زنده می‌مانند در حالی که میزبان آنها مواد مغذی تولید شده را جذب می‌کند، در حالی که جلبک‌ها نیز به نوبه خود مواد زائد متابولیکی شِیپورک را جذب و از آن تغذیه می‌کنند. گونه‌های شِیپورک به اغتشاشات بیرونی با انقباض به شکل توپ واکنش نشان می‌دهند. کیست‌های استراحت از چند گونه شناخته شده‌اند.