یوکاریوت
مفهوم یوکاریوت را به ادوارد شاتون، زیست‌شناس فرانسوی (۱۸۸۳–۱۹۴۷) نسبت می‌دهند. با قطعیت بیشتر می‌توان گفت که عبارات پروکاریوت و یوکاریوت توسط میکروبیولوژیست کانادایی راجر استنیر و میکروبیولوژیست هلندی-امریکایی سی. بی. فان نیل در ۱۹۶۲ معرفی شده‌اند. شاتون در اثر ۱۹۳۷ خود به نام "Titres et Travaux scientifiques" این دو لغت را پیشنهاد داده بود و باکتری‌ها را پروکاریوت‌ها و جانداران هسته‌دار را یوکاریوت می‌نامید. با این حال، او نکته اخیر را تنها در یک پاراگراف ذکر کرد و این ایده به‌طور مؤثر تا زمانی که جمله شاتون مجدداً توسط استنیر و فان نیل کشف شد، مورد بی‌توجهی قرار گرفت.
گروه تحقیقاتی سیستم‌های کامپیوتری
در سال ۱۹۷۴ پروفسور باب فابری از دانشگاه برکلی، یک مجوز یونیکس از AT&T دریافت کرد. پس از آن برکلی شروع به سازگار کردن یونیکس کرد و نسخه جدیدی که ماحصل این سازگاری بود تحت نام بی‌اس‌دی منتشر شد. پروفسور فابری در آوریل ۱۹۸۰ قرارداری با دارپا به امضا رساند تا یونیکس را هر چه بیشتر با نیازهای دارپا سازگار سازد. با حمایت مالی دارپا، فابری گروه تحقیقاتی سیستم‌های کامپیوتری را ایجاد کرد. سیستم فایل سریع برکلی و سوکت‌های برکلی برخی از نوع‌آوری‌های قابل توجه این گروه هستند. رابط سوکت‌ها مشکل پشتیبانی از پروتکل‌های چندگانه (برای مثال TCP و XNS) را حل کرد و این فلسفه یونیکس که «همه چیز یک فایل است» را به این پروتکل‌های شبکه گسترش داد. سیستم فایل سریع برکلی هم اندازه بلاک‌های تخصیص را از ۵۱۲ بایت به ۴۰۹۶ بایت (یا بیشتر) افزایش داد، کارایی نقل و انتقالات داده‌ها از/به دیسک را بهبود بخشید و همچنین از«میکرو-بلاک‌هایی» به کوچکی ۱۲۸ بایت بودند پشتیبانی می‌کرد که استفاده از دیسک را بهبود بخشید. از جمله کمک‌های قابل توجه دیگر می‌توان به سیگنال‌های کنترل کار اشاره کرد که به یک کاربر اجازه می‌داد یک کار در حال اجرا را با کلیدهای ctrl-z معلق کرده و اجرای آن را در پس‌زمینه سی‌شل ادامه دهد.