آلاینده‌های مواد غذایی
بر اساس اصول حاکم بر سیستم های ایمنی مواد غذایی، خطرات در مواد غذایی به سه دسته خطرات فیزیکی، میکروبی و شیمیایی گروه‌بندی می شوند. در ارزیابی خطرات دو پارامتر شدت خطر و احتمال وقوع خطر بررسی می گردند. آلاینده‌ها در فراورده‌های غذایی ترکیبات مضر برای سلامت انسان هستند که ممکن است از وسیله یا ماده بسته‌بندی، خط تولید، آب‌های آلوده، سوخت‌های فسیلی، اجزاء رادیواکتیو، متابولیت‌های سمی میکروارگانیسم‌ها، بقایای مواد شیمیایی به کار رفته در کشاورزی و ترکیبات دارویی اضافه شده به خوراک دام‌ها و طیور به ماده غذایی رخنه کنند.
متاکوالون
مصرف بیش از حد آن می تواند منجر به خاموش شدن سیستم عصبی ، کما و مرگ شود. [4] اثرات اضافی عبارتند از: هذیان ، تشنج ، هیپرتونی ، هایپر رفلکسی ، استفراغ ، نارسایی کلیه ، کما و مرگ در اثر ایست قلبی یا تنفسی. این مسمومیت شبیه مسمومیت با باربیتورات است ، اما با افزایش مشکلات حرکتی و بروز کمتر افسردگی قلبی یا تنفسی. دوز استاندارد تک قرص بزرگسالان از مارکالون Quaalude 300 میلی گرم بود که توسط Lemmon ساخته شد. دوز 8000 میلی گرم کشنده است و دوز کمتری از 2000 میلی گرم در صورت مصرف با یک نوشیدنی الکلی می تواند کما ایجاد کند. [5] متاکالون طی چند ساعت در خون جریان می یابد و نیمه عمر آن 60-20 ساعت است. در حالی که نمک متاکالون هیدروکلراید به طور معمول از نظر بالینی استفاده می شود ، متاکالون فاز باز نیز به بازار عرضه شد ، یعنی به عنوان جز met متاکالون ماندراکس ، یک داروی ترکیبی حاوی 250 میلی گرم متاکالون و 25 میلی گرم دیفن هیدرامین در همان قرص. فرم های خوراکی خوراکی متاکالون هیدروکلراید به عنوان کپسول تولید می شد ، در حالی که اشکال دوز خوراکی پایه آزاد متاکالون به صورت قرص تولید می شد.