آرامش دوستدار
منتقدان گفته‌اند که دوستدار با گرایش به خودبنیادی فرهنگی، فرهنگ را ذاتی ثابت و استوار می‌پندارد که خصلت فراتاریخی دارد. یعنی در طول زمان، و از ازل تا ابد پایدار است و تغییری نمی‌کند. با چیرگی یک دین که همواره با باورهای جادویی و آیین‌های غیرعقلانی همراه است هسته یا ذات فرهنگ آسیب کمی می‌بیند تا آنجا که جامعه کاملا فلج می‌شود و توان تفکر را موقت یا برای همیشه از دست می‌دهد. دوستدار به پیروی از اندیشوران فلسفه فرهنگ، دین را نه به عنوان یک تجربه نفسانی و دارای نقش اعتلایی، جدا و مستقل از شناخت علمی می‌داند بلکه در تقابل کامل با اندیشه علمی قرار داد به گونه‌ای که آنرا به تابعی از کشمکش‌های فکری و ایدئولوژیک فرو می‌کاهد.
دین عامیانه
دین عامیانه را می‌توان صورتی از دین دانست که در برابر دین رسمی تعریف می‌شود (دین رسمی به معنای باورها و اعمالی که نهادهای تخصصی و رسمی دینی آن‌ها را تنظیم، تجویز و مقرر کرده و در جوامع معمول داشته و رواج داده‌اند). در مقابل، دین عامیانه باورها و رفتارهایی است که طبیعتی آشکارا دینی دارند ولی تحت سلطه و کنترل یک نهاد رسمی دینی نیستند. این دسته از باورها و رفتارها در مردم عادی یک جامعه دیده می‌شوند و هویت فرهنگی آن‌ها را در سطوح مختلف شکل داده‌اند. مطالعهٔ دین عامیانه به عنوان مبحثی تخصصی در دین‌پژوهی، همچنین در جامعه‌شناسی و مطالعات فرهنگی بررسی می‌شود.