صرع
خطر مرگ در افراد مبتلا به صرع افزایش می‌یابد. این افزایش بین ۱٫۶ تا ۴٫۱ برابر جمعیت عادی است و معمولاً مربوط می‌شود به: دلیل نهفتهٔ حمله‌ها، بحران صرعی، خودکشی، تروما، و مرگ ناگهانی ناشی از صرع (SUDEP). مرگ ناشی از بحران صرعی در درجهٔ اول به دلیل مشکلی نهفته‌است تا به دلیل کمبود مصرف دارو. خطر خودکشی در افراد مبتلا به صرع بین دو تا شش برابر بیشتر از سایرین است. دلیل این مسئله نامشخص است. به نظر می‌رسد، SUDEP تاحدی مربوط به بسامد حمله‌های فراگیر تونیک-کلونیک است و دلیل حدود ۱۵٪ از مرگ و میر ناشی از صرع می‌باشد. روش کاهش این خطر نامشخص است. بیشترین افزایش مرگ و میر ناشی از صرع در میان سالمندان است. کسانی‌که مبتلا به صرع با ریشهٔ ناشناخته هستند، کمترین افزایش خطر را دارند. در بریتانیا برآورد شده‌است که ۴۰–۶۰٪ مرگ و میرها احتمالاً قابل پیش‌گیری است. در کشورهای در حال توسعه بسیار از مرگ و میرها به دلیل درمان نشدن صرع است که منجر به سقوط یا بحران صرعی می‌شود.
آئورا (نشانه بیماری)
آئورای صرعی یا تشنجی که در بیماران مبتلا به صرع لوب گیجگاهی دیده می‌شود، نتیجه فعال شدن قشر عملکردی توسط ترشحات عصبی غیرطبیعی مغز است. علاوه بر اینکه یک علامت هشدار برای یک صرع و تشنج قریب‌الوقوع است، اهمیت آئورا این دلیل است که روشن می‌کند که تغییر در کجا باعث وقوع این حمله شده‌است و ماهیت آئورا می‌تواند بینشی در مورد محلی سازی و جانبی شدن تشنج یا میگرن بدهد. آئوراها همچنین به برخی از افراد مبتلا به صرع، کمک می‌کند که قبل از آنکه دچار صرع شوند، با آگاهی قبلی، از آسیب دیدن خود جلوگیری کنند. در حقیقت دیدن یک آئورا (تششع نورانی) به معنای علامت شروع یک حمله تشنجی و آغاز توهمات شنوایی، بینایی و بویایی و… می‌باشد