متفقین جنگ جهانی اول
در آغاز قرن بیستم دولت‌های بزرگ اروپایی خود را در بین دو پیمان بزرگ دسته بندی می‌کردند. در سویی اعضا اتحاد سه‌گانه قرار داشتند و در سمت دیگر اعضا تفاهم مثلث که در سال ۱۹۰۷ طی آن سه دولت جمهوری سوم فرانسه، امپراتوری روسیه و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند با هم پیمان همراهی بستند که این پیمان هسته اصلی متفقین را تشکیل میداد. پس از آن اعضا جدیدی به این پیمان پیوستند مانند پادشاهی ایتالیا که پیشتر عضو اتحاد سه‌گانه بود اما در پی اختلافات با امپراتوری اتریش-مجارستان در ۱۹۱۵ به متفقین پیوست. سپس امپراتوری ژاپن، بلژیک، پادشاهی صربستان، پادشاهی یونان، پادشاهی مونته‌نگرو و پادشاهی رومانی نیز به متفقین پیوستند همچنین در سال ۱۹۱۷ و با وقوع انقلاب در روسیه این کشور از این اتحاد خارج شد. علاوه بر آنها در ۱۹۲۰ دولت‌های ارمنستان، پادشاهی حجاز، جمهوری دوم لهستان، بلغارستان و نخستین جمهوری چکسلواکی نیز جزء متفقین معرفی می‌شدند.
صلح مسلح
در اروپا دوره بین سال ۱۸۷۱ (سال شکست فرانسه از امپراتوری آلمان) تا سال ۱۹۱۴ که جنگ جهانی اول شروع شد نمونه ای از دوران صلح مسلح است. در فاصله این ۴۳ سال اگرچه بین دولتهای بزرگ اروپا جنگی رخ نداد، اما کشورهای بزرگ با گسترش ارتش و تجهیز زرادخانه‌های جنگی خود، برای نبرد آماده می‌شدند. در این دوران، قدرت‌هاي اروپايي در حين ارتقاي موقعيت و امكانات نظامي به دنبال ایجاد اتحادهایی با دیگر کشورها بودند.در اين ميان، خصومت ديرينه فرانسه و آلمان كه از زمان بیسمارک وجود داشت ترس فزاينده‌اي بر فرانسه ديكته مي‌كرد. از این رو فرانسوي‌ها با بريتانيايي‌ها هم‌پيمان شدند و روسيه نيز كه خود را حامي بلوك شرق مي‌دانست براي جلوگيري از پيشروي ژرمن‌ها به اين اتحاديه ملحق شد. از سويي ديگر نيز آلمان و اتريش كه از نژاد ژرمن‌ها در اروپاي مركزي بودند به همراه دولت عثماني كه از سال‌ها قبل با آلمان رابطه حسنه‌اي داشت، اتحاديه ديگري تشكيل دادند و به این ترتیب مفهوم صلح مسلح بیش از پيش عینیت یافت.