دروازه قرآن
در قدیم شیراز دارای ۶ دروازه بوده‌است. هم‌اکنون در شیراز دروازه‌ای به جز دروازه قرآن وجود ندارد اما مردم شیراز هنوز به محل دروازه‌های قدیمی اشاره می‌کنند که عبارتند از: (دروازه قرآن، دروازه اصفهان، دروازه سعدی، دروازه قصابخانه، دروازه کازرون، دروازه شاه داعی الی اله). در مدخل تنگ الله اکبر با دروازه‌ای روبرو هستیم، که به دروازه قرآن معروف شده‌است. این دروازه به دستور عضدالدوله دیلمی ساخته شده‌است. وجه تسمیه آن بخاطر قرآنی است، که به دستور امیر در آن گذاشته شده بود تا مسافرین به سلامت از زیر آن عبور کنند. این طاق به مرور زمان به خرابی رفت، تا این که در زمان کریم خان زند از نوساخته شد و قرآن معروف به «هفده من» که منسوب به خط سلطان ابراهیم نوه شاهرخ تیموری در اتاقک بالای آن گذاشته شد. قران مذکور در حال حاضر در موزه پارس شیراز نگهداری می‌شود. این دروازه با نابخردی شهرداری شیراز در سال۱۳۱۵شمسی با دینامیت ویران شد. باردیگر این دروازه با بلندنظری یکی از بازرگانان معروف شیراز بنام حسین ایگار در سال ۱۳۲۸شمسی تجدید بنا گردید. در اتاقک‌های کناری این بنا، ایگار و همسرشان دفن گرديده اند. دروازه قرآن در شمال شهر شیراز در تنگ الله اکبر میان کوه چهل مقام و کوه باباکوهی قرار دارد و در واقع در خروجی شیراز به سمت کمربندی و جاده مرودشت واقع شده‌است. این بنای تاریخی در کنار فلکه طاووسیه شیراز قرار دارد. دروازه قرآن در فاصله کمتر از ده متری مقبره خواجوی کرمانی و همچنین فاصله کمتر از پانصد متری باغ جهان‌نما و همچنین فاصله کمتر از هزار متری مقبره شاعر نامدار پارسی زبان حافظ شیرازی و باغ جهان‌نما قرار دارد.
المان مینودر
کل سازه با استفاده از بتن سفید ساخته شده ، و شکل کلی آن نمادی از یک دروازه با آغوش باز برای ورود به شهر است؛ علت بهره گیری از شکل دروازه این است که قزوین به شهر دروازه ها معروف بوده است. ایده طرح با توجه به نام مجموعه از حدیث نبوی درباره شهر قزوین گرفته شده است که ایشان می فرمایند : و کلمه مینودر یعنی دروازه بهشت. در ساخت بنا سعی شده است ضمن بهره وری از معماری ایرانی ، مفاهیم و معیار های نوین معماری هم گنجانده شود . به همین دلیل در ساختار نمایی المان ایوان ، قوس ، محراب ، شباک و نقش های هندسی که از شاخصه های معماری ایرانی هستند به وضوح به چشم می خورد. در سقف المان یک شبکه هندسی از ۸ روزن به شکل مثلث ایجاد شده که نماد ۸ ورودی بهشت است. این ۸ روزن نور را از خود عبور می دهند و در داخل آبنمای مجموعه منعکس می کنند. هندسه طرح، با الهام از بستر شکل گیری آن بر زوایای قائمه و نیمساز استوار است؛ پلان المان یک مربع است که از قطر برش خورده است و اضلاع آن در امتداد اقطار میدان سمت یافته اند. رنگ سفید بنا و ساختار دعوت کننده آن تمثیلی است از مینودر یا دروازه بهشت (باب الجنه) که یکی از نام های شهر قزوین و نیز نام میدان محل قرارگیری پروژه می باشد. کل سازه از دو بخش پایه و المان اصلی تشکیل شده است؛ در قسمت پایه فونداسیونی گسترده ای به مساحت ۹۲۰ متر مربع و ضخامت ۲ متر در عمق ۵/۵ متری زمین پی ریزی شده است؛و سقف بتنی یکپارچه آن به یک طبقه زیر زمینی تبدیل گشته که مجموعه فرهنگی در این قسمت واقع شده است.هم چنین حجم بتن ریزی فنداسیون در حدود ۱۵۰۰ متر مکعب است.در بخش المان اصلی با توجه به ضخامت ۱/۲۰ سانتی دیواره ها و بالا بودن وزن سقف مجموعه ، از دیواره های مجوف ( تو خالی ) استفاده شده است ؛ تا ضمن کاهش هزینه ، وزن نهایی المان را نیز کاهش دهد. هم چنین فاصله دهانه دروازه از هم در بالای المان ۳۰ متر می باشد.