یعقوب لیث
با همه این‌ها، سیاست ضدخلیفه او بسیار آشکار است. کتاب تاریخ سیستان نقل می‌کند که یعقوب عباسیان را «دروغگو» خطاب کرده‌است. در ادامه این نقل قول آمده‌است: یعقوب لیث را نخستین شهریار ایرانیِ احیاگر زبان پارسی، پس از فروپاشی شاهنشاهی ساسانیان می‌دانند. وقتی شاعری بنا بر رسم زمان قصیده‌ای به عربی در مدح او سرود، وی او را ملامت کرد که چرا به زبانی که نمی‌فهمد برایش شعر سروده‌است که «چیزی که من اندر نیابم چرا باید گفت». با شنیدن این سخن، محمد بن وصیف که ادارهٔ امور دیوان یعقوب را بر عهده داشت، قصیده‌ای به فارسی در مدحش سرود و این قصیده (براساس روایت مؤلف ناشناس تاریخ سیستان که قصیده را نقل نموده) آغاز سرودن شعر درباری به این زبان گردید.
ابوعباس
جبهه دچار جنگ‌های داخلی شد که این جنگها؛ با تقسیم جبهه به دو بخش در سال ۱۹۸۳ به پایان رسید یکی از آن‌ها به رهبری یعقوب؛ مقرش به تونس منتقل شد، جایی که سازمان آزادیبخش فلسطین (PLO) و رهبر آن، یاسر عرفات در آنجا بودند. ابو عباس در سال ۱۹۸۲ در برابر حمله اسرائیل به لبنان زخمی شد و در سال ۱۹۸۴ به عضویت کمیته اجرایی سازمان آزادیبخش فلسطین درآمد. ابوعباس پس از عملیات «اکیلی لورو» (Akili Lauro) معروف شد، او این عملیات را سازماندهی کرده بود. در طی این عملیات، یک قایق توریستی ایتالیایی ربوده شد و یک مرد یهودی آمریکایی سالخورده کشته شد. هواپیماهای جنگنده آمریکایی؛ هواپیمایی که او را از قاهره به تونس می‌برد را مورد تعرض قرار داده و مجبور کردند که هواپیمای حامل ابوعباس در جزیره سیسیل ایتالیا فرود بیاید ولی مقامات ایتالیایی هواپیما را آزاد کرده و او را دستگیر نکردند. مقامات ایتالیایی ابوعباس را به‌طور غیابی محاکمه و به حبس ابد محکوم کردند و پس از آن ابو عباس مجبور شد به عراق پناهنده شود و در عراق به عنوان دبیرکل جبهه آزادی فلسطین مشغول بکار شد.