کشتی کج
قانونی به نام کایفابه در کشتی کج وجود دارد که بر اساس آن شرکت‌کنندگان هنگام مسابقه باید تصور کنند که شخصیت‌ها و داستان نمایش واقعی است. در گذشته برخی از کشتی‌گیران حتی در زندگی واقعی خود نیز در این دنیای خیالی باقی می‌ماندند. در صورتی که کشتی‌گیری حرکتی در رینگ انجام دهد که مطابق با شخصیت داستانی او نباشد ، این قانون را شکسته‌است و این اتفاق که به تماشاگران ضربه زده و تجارت گردانندگان مسابقات را دچار مشکل می‌کند در نتیجه برگزارکنندگان رقابت‌های کشتی کج روی خوشی به اینگونه کشتی‌گیران نشان نداده و معمولاً آن‌ها را یا از داستان اصلی خارج می‌کنند یا به‌ طور کامل کنار می‌گذارند. البته امروزه اهمیت این موضوع از گذشته کمتر شده‌است چرا که در دنیای کشتی حرفه‌ای این واقعیت که داستان‌ها از پیش نوشته می‌شوند راحت‌ تر پذیرفته شده و این برنامه‌ها بیشتر بر علاقه تماشاگران برای سرگرم شدن متکی هستند. با این حال کشتی‌گیران همچنان بایستی در طول مسابقه در شخصیت خود بماکند.
بازی‌های المپیک
رفته رفته برای بسیاری روشن شد که قوانین آماتور از رده خارج شده‌اند. با این حال کمیته بین‌المللی المپیک به قوانین سنتی و آماتوری پایبند ماند. در دهه هفتاد شرایط ورزش آماتور از منشور المپیک حذف شد و تصمیم‌گیری در مورد حضور حرفه‌ای‌ها در هر رشته ورزشی، به فدراسیون بین‌المللی هر ورزش محول شد. مثال بارز این تغییر جهت، تیم رؤیایی آمریکا بود که از ستارگان گرانقیمت اتحادیه ملی بسکتبال تشکیل شده بود و در سال ۱۹۹۲ قهرمان المپیک شد. از سال ۲۰۰۴ به بعد تنها رشته‌ای که در آن هیچ ورزشکار حرفه‌ای شرکت نمی‌کند بوکس است «البته با تعریفی ساده از آماتور، چراکه بوکسرها هم از کمیته‌های ملی المپیک کشور خود جوایز نقدی دریافت می‌کنند»؛ در فوتبال مردان تعداد بازیکنان بالای ۲۳ سال در هر تیم نباید بیشتر از ۳ نفر باشد.