عدنان صادق ارزی
وی استاد دانشگاه آنکارا بوده است. از او چندین اثر تحقیقی و مقالات متعددی در در دایرةالمعارف اسلام (ترکی) به چاپ رسیده است. طی سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۸ سفرهای متعددی به ایران کرد و با بنیاد فرهنگ ایران و فرهنگستان ادب و هنر ایران نیز همکاری داشت. از میان استادان ایرانی بیش از همه با مجتبی مینوی و محمدامین ریاحی ارتباط داشت. مقاله‌های تحقیقی متعدد از او در نشریات خاورشناسی جهان و دایرةالمعارف اسلامی چاپ استانبول به جا مانده است. مجله ترکیات به مدیریت او انتشار می‌یافت.
علی عبدالرازق
پس از اخراج از دانشگاه الازهر، عبدالرازق به لندن بازگشت و در دانشگاه آکسفورد مشغول به تحصیل شد. او طی این سال‌ها همزمان با دیدار از کشورهای آفریقایی مقالاتی را در نشریه «السیاسة» مصر منتشر می‌کرد. نهایتاً پس از پایان جنگ جهانی دوم و در هنگامیکه برادرش مصطفی عبدالرازق جزء شیوخ طراز اول دانشگاه الازهر بود هیئت علمای دانشگاه الازهر رأی دادگاه سال ۱۹۲۵ را فسخ و تمام مناصب شرعی او را بازگرداند. اما عبدالرازق پس از آن به کسوت فقیهان بازنگشت و به دانشگاه قاهره رفت و مدتی هم در سمت رئیس دانشگاه قاهره باقی بود. او در این فاصله پژوهش‌های خود را روی موضوع حجیت «اجماع» در فقه متمرکز کرد و در نقد آن با استفاده از آرای فقیه بزرگ سده ۳ (قمری)، ابراهیم بن سیار معتزلی، کتابی را به نام "الاجماع فی الشریعة الاسلامیة" به چاپ رساند.