فلج تاد
فلج تاد در برخی از افراد مبتلا به صرع اتفاق می‌افتد. این وضعیت پس از حملهٔ تشنجی باعث می‌شود فرد دچار مشکلاتی همانند بی‌حسی در کل یا قسمتی از بدن، ناتوانی در گفتار، ناتوانی در دید و عدم حرکت کل یا بخشی از بدن فرد بیمار به ویژه دست و پا شود .صرع نوعی بیماری است که باعث ایجاد فعالیت الکتریکی در مغز شده و می‌تواند برای مدت کوتاهی عملکرد آن را متوقف سازد. هیچ دلیل مشخصی برای فلج تاد وجود ندارد و علائم آن با توجه به بخشی از مغز که تحت تأثیر قرار می‌گیرد، متفاوت خواهد بود. این حمله در مواقع بسیار نادر برای افرادی که مبتلا به صرع نیستند هم رخ می‌دهد. مانند مواقعی که به سر فرد بیمار ضربه وارد شده باشد.
جراحی صرع
جراحی صرع شامل یک جراحی مغز و اعصاب است و ناحیه‌ای از مغز که در تشنج درگیر است را قطع یا تحریک می‌کنند. هدف از بین بردن تشنج یا کاهش قابل توجهی در قدرت تشنج می‌باشد. تقریباً ۶۰٪ از افراد مبتلا به صرع (۰٫۴٪ از جمعیت کشورهای صنعتی) دارای سندرم صرع کانونی هستند. ۱۵ تا ۲۰ درصد از این بیماران تشنجشان با داروهای ضدصرع کنترل نمی‌شود و از آنجا که تشنج‌های کنترل نشده دارای خطراتی از جمله آسیب و مرگ ناگهانی هستند، چنین بیمارانی کاندید جراحی صرع می‌شوند. به‌طور کلی، جراحی در بیمارانی مورد بررسی قرار می‌گیرد که تشنج آنها با یک یا دو دوره درمان با داروهای ضد صرع نمی‌تواند کنترل شود. جراحی صرع برای بیش از یک قرن انجام شده‌است، اما استفاده از آن در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌است. ارزیابی جراحی صرع برای پیدا کردن محل صحیح اختلال صرع و تعیین اینکه آیا جراحی عملکرد مغز را مختل می‌کند یا خیر، می‌باشد. جراحی مؤثر شامل برداشتن یا برش دادن بافت مغزی که شامل ناحیهٔ اختلال صرع می‌باشد. این ارزیابی به‌طور معمول شامل معاینهٔ عصبی ،EEG معمولی،EEG طولانی مدت، ارزیابی فیزیولوژی اعصاب و MRI می‌باشد. هنگامی که ناحیهٔ اختلال صرع تعیین شد، نوع عمل جراحی متناسب با ناحیهٔ مورد نظر تعیین می‌شود. جراحی برای درمان صرع عبارتند از: برش لوب گیجگاهی، برداشتن، برش جزئی، برش اکسیپیتال، برش پیشانی، برش خارج گیجگاهی و کولوزوتومی.