کارآیی پارتو
کارایی پارتو یا بهینگی پارتو یک مفهوم در علم اقتصاد است با کاربردهایی در مهندسی و علوم اجتماعی. این مفهوم حالتی از تخصیص منابع است که در آن امکان بهتر کردن وضعیت یک فرد بدون بدتر کردن وضعیت فردی دیگر وجود ندارد. این اصطلاح پس از ویلفردو پارتو به این نام نامیده شد. یک مهندس و اقتصاد دان ایتالیایی که از این مفهوم در مطالعاتش در زمینه کارایی اقتصادی و توزیع درآمد استفاده کرد. این مفهوم در زمینه‌های دانشگاهی مانند اقتصاد، مهندسی و علوم زیستی کاربرد دارد. در یک تخصیص اولیه از منابع در بین مجموعه‌ای از افراد، تغییر در این تخصیص که باعث گردد شرایط فردی بدون تغییر منفی در شرایط فردی دیگر رخ دهد، ارتقا پارتو نامیده می‌شود. تخصیصی «بهینه پارتو» نامیده می‌شود که نتوان ارتقا پارتو را در آن اعمال کرد.
اقتصاد مشارکتی
اقتصاد مشارکتی (به ) اغلب به صورت مختصر در زبان انگلیسی با parecon بیان می‌شود. یک نظام اقتصادی مبتنی بر تصمیم‌گیری مشارکتی به عنوان مکانیزم اقتصادی اصلی برای تخصیص در جامعه است. در این نظام در تصمیم‌گیری متناسب با تأثیر سیاست بر روی یک فرد یا گروهی از مردم حق ابراز نظر در نظر گرفته می‌شود. اقتصاد مشارکتی شکل غیر متمرکز برنامه‌ریزی اقتصادی و سوسیالیستی است و شامل به مالکیت اشتراکی ابزار تولید می‌شود. این یک پیشنهاد جایگزین برای سرمایه‌داری معاصر و اقتصاد دستوری است. این مدل اقتصادی در درجه اول به نظریه‌پرداز سیاسی مایکل آلبرت و اقتصاددان رابین هنل نسبت داده می‌شود. آنها اقتصاد مشارکتی به عنوان چشم‌اندازی از آنارشیسم اقتصادی توصیف می‌کنند. در ایران در بعضی منابع از اصطلاح اقتصاد مشارکتی برای اشاره به اقتصاد تسهیمی نیز استفاده می‌شود.