زیاریان
پیشین‌ترین نهاد آموزشی در دوران اسلامی «مکتب» بود و کودکان از پنج یا شش سالگی که توانایی شست و شو و طهارت شخصی خود را پیدا می‌کردند، می‌توانستند به مکتب بروند. در این مکتب‌ها بزرگسالان جایی نداشتند و هدف از آن‌ها تعلیم الفبا و قرآن به مبتدیان بود. اما، نهاد اصلی آموزش در دوران زیاریان، «مسجد» و شیوهٔ معمول آموزشی مبتنی بر املاء بود. این نظام را «آمالی» می‌خواندند و بسیاری از قضات و بزرگان شهرهای استرآباد و گرگان که در قرون سوم و چهارم به مدارج و مقامات عالی دیوانی و مذهبی می‌رسیدند، در حلقه‌های فقه همین نظام آمالی رشد یافته بودند. علاوه بر حلقه‌های فقه، درس‌های مذهبی دیگر، همچون حدیث، نیز تدریس می‌شد و آثار مهمی از این دوره باقی مانده‌است.
کاتاکالی
تمرین‌ها از دَه تا چهارده سالگی در ماه باران‌های موسمی (ژوئن) (خرداد و تیر) آغاز می‌شود. در گذشته گروه‌های وابسته به خانواده‌های سلطنتی آموزش و اجرای کاتاکالی را بر عهده داشتند. اگر خانواده‌های سلطنتی از این گروه‌ها پشتیبانی نمی‌کردند، هنر کاتاکالی مدت‌ها پیش از بین رفته بود. پشتیبانی این خانواده‌ها از این هنر اجرایی، انگیزه‌ای شد تا همهٔ انرژی گروه در اجرا و تمرین به کار برده شود.