گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
گسل بشاگرد
گسل طولی بشاگرد همانند دیگر گسل‌های هم‌زاد و هم‌روند (گسل‌های فنوج، جنوب جازموریان و…)، در زمان شکل‌گیری پهنه ساختاری – رسوبی مکران در دوران میانه‌زیستی به وجود آمده و ابتدا از نوع گسل عادی بوده ولی پس از آغاز فرورانش پوسته اقیانوسی عمان، به راندگی رو به شمال تبدیل شده‌است.