ققنوس
قُقنوس (به زبان یونان باستان: Φοῖνιξ، به عربی: العنقاء و به انگلیسی: Phoenix) پرندهٔ مقدس افسانه‌ا‌ی‌ است که در اساطیر ایران، اساطیر یونان، اساطیر مصر، و اساطیر چین از آن نام برده شده. گفته می‌شود که وی مرغی نادر و تنهاست و جفت و زایشی ندارد. اما هر هزار سال یک بار، بر توده‌ای بزرگ از هیزم بال می‌گشاید و آواز می‌خواند و چون از آواز خویش به وجد و اشتیاق آمد، به منقار خویش آتشی می‌افروزد و با سوختن در آتش تخمی از وی پدید می‌آید که بلافاصله آتش می‌گیرد و می‌سوزد و از خاکستر آن ققنوسی دیگر متولد می‌شود. ققنوس در اغلب فرهنگ‌ها نماد جاودانگی و عمر دگربار تلقی شده‌است. اما برخی فرهنگ‌ها ویژگی‌های دیگری هم به او نسبت داده‌اند. از جمله در مورد او گفته شده: اشک ققنوس زخم را درمان می‌کند ، ققنوس صدای دل‌نشینی دارد، موسیقی از آوای او پدید آمده‌است و…
جورج قدیس و اژدها
روایت "افسانه طلایی" منبع اصلی داستان جورج مقدس و اژدها است که در اروپای غربی بدست آمده است، و بنابراین برای سنت جورج به عنوان قدیس حامی انگلیس مرتبط است. شاهزاده خانم در نسخه " "افسانه طلایی"" بی نام مانده است، و نام "صبرا" توسط " ریچارد جانسون" نویسنده دوره الیزابتان در "هفت قهرمان مسیحیان" (1596) تهیه شده است. این افسانه، دوباره به عنوان شاهزاده خانم مصر احیا می شود. در این اثر افسانه ای جدید جورج قدیس با صبرا ازدواج می کند ، که یکی از فرزندان انگلیسی حاصل از این ازدواج گای وارویک است. نام های جایگزین که در منابع ایتالیایی هنوز به قرن سیزدهم به شاهزاده خانم داده می شود "کلولیندا" و "آیا هستند" .