فیلم‌شناسی آلفرد هیچکاک
آلفرد هیچکاک (۱۸۹۹–۱۹۸۰) فیلم‌ساز و کارگردان فیلم اهل انگلستان بود. هیچکاک، که به‌واسطهٔ استفاده از تکنیک‌های خلاقانه در فیلم‌های هیجان‌انگیز، در میان عوام با نام «استاد دلهره» مشهور بود، در اوایل دهه ۱۹۲۰ فعالیت حرفه‌ای خود در صنعت سینمای بریتانیا را در زمینهٔ طراحی تیتراژ و کارگردانی هنری برای تعدادی از فیلم‌های صامت آغاز کرد که بیشتر آن‌ها اکنون گمشده هستند. او نخستین فیلم خود با عنوان "پلژر گاردن" را در سال ۱۹۲۵ کارگردانی کرد. او این کار را با "" ادامه داد که اولین موفقیت تجاری و منتقدانهٔ او بود. این فیلم همچنین دربردارندهٔ اولین تک‌جلوه‌های آلفرد هیچکاک بود. او دو سال بعد فیلم "باج‌گیری" (۱۹۲۹) را ساخت که اولین فیلم صدادار او محسوب می‌شد. هیچکاک در سال ۱۹۳۵ فیلم "۳۹ پله" را کارگردانی کرد و سه سال بعد نیز "خانم ناپدید می‌شود" با بازی مارگارت لاکوود و مایکل ردگریو را کارگردانی کرد.
خسرو هریتاش
از سال ۱۳۵۰ خسروهریتاش ساخت فیلم بلند در سینمای ایران را آغاز کرد و نخستین فیلمش یعنی فیلم آدمک که در همین سال ساخته شد، توجه بسیاری از منتقدین و اهالی سینمای ایران را به سمت او جلب نمود. این فیلم که در میان انبوه فیلم‌های ساخته شده در این سال، عنوان یکی از بهترین فیلم‌های سال ۵۰ را در کنار داش آکل (ساختهٔ مسعود کیمیایی) به خود اختصاص داد، توسط سازمان سینمایی پانوراما و به طریقهٔ رنگی (ایستمن کالر) تهیه شده بود. در فیلم «آدمک»، نویسنده، کارگردان و آهنگساز اثر خود خسرو هریتاش بود و خود او با کمک رحمان گلزار (تهیه‌کننده فیلم) در تمام مراحل تهیه فیلم حضور داشت. این فیلم به عنوان نخستین تجربه مستقل «خسرو هریتاش» درساختن فیلم بلند داستانی، متعلق به سینمایی درون نگر، قابل تعمق و بدورازتصنع بود که باوجود همه نارسائی‌هایش، آنچه که قصد بازگوئی اش را داشت، بیان می‌کرد. هریتاش دراین فیلم، به‌طور جدی به شکاف بین دو نسل قدیم و جدید پرداخت و برای اولین بار دریک فیلم ایرانی از رنگ برای بیان احساس آدمها به نحوی مؤثری استفاده نمود. هریتاش درسکانس‌های مختلف این فیلم که به زندگی و تحول یک جوان اشرافی به نام بابک می‌پرداخت، ازهجوم تمدن شهری به سنتهای دیرینه سخن گفته و، البته بدون یک ریشه یابی مستدل، این تمدن را محکوم نمود. البته برخی از منتقدین ویژگی مذکور را یکی ازعیوب کار فیلم‌ساز دانسته و مثلاً در مورد این فیلم نوشتند: «اگر بعضی ازصحنه‌های فیلم آدمک که امکان وقوع آنها در جامعه ایرانی کم است (مثل خودکشی دختر و پسر بعد از رنگ کردن یکدیگر در هتل) وجود نداشت، و هم چنین اگر حرفهای دهن پرکن مستعمل در فیلم بکاربرده نمی‌شد، فیلم آدمک بهتر از آنچه هست می‌شد. عیب اصلی کار هریتاش را (که دراغلب فیلم‌هایش به چشم می‌خورد) درنگرش غیرایرانی او باید جستجو کرد، که بی شک اقامت چند ساله درامریکا و تحصیل سینما درآنجا دراین امر بی‌تاثیر نبوده‌است…» گفتنی است که در همین فیلم خسرو هریتاش از فریدون فروغی که در این زمان جوانی گمنام بود، برای خواندن ترانهٔ اصلی فیلم (ترانه آدمک) و همین‌طور ترانهٔ دیگری در متن فیلم (ترانه پروانه من) دعوت به عمل آورد که اجرای همین ترانه‌ها به شهرت فریدون فروغی کمک بسیار نمود.