استقرا
استدلال کل به جزء یا استدلال قیاسی (deductive reasoning) یکی از دو استدلال معروف در منطق (استدلال کل به جزء و استدلال جزء به کل {the deductive and inductive approaches}) می‌باشد . استدلال کل به جزء هنگامی است که در استدلال از یک نظریه (تئوری) کلی استفاده کنیم و به فرضیه یا فرضیه‌های جزئی برسیم. در پژوهش ها، زمانی که پژوهشگر از نظریه استفاده می‌کند و فرضیه می‌سازد و برای ازمون فرضیه‌ها داده جمع‌آوری می‌کند و نتیجه می‌گیرد می گوییم پژوهشگر از روش استدلال کل به جزء استفاده کرده‌است. روش استدلال جزء به کل (inductive approaches) بر عکس این روش می‌باشد یعنی پژوهشگر داده جمع‌آوری می‌کند و الگو بین داده‌ها و متغیرها کشف می‌کند سپس فرضیه می‌سازد و فرضیه را آزمون می‌کند و در نهایت نظریه می‌دهد. روش‌های جز به کل و کل به جز از دو روش مهم در پژوهش می‌باشد (the deductive and inductive methods).
رزولوشن (منطق)
رِزولوشن در منطق ریاضی و اثبات قضیه خودکار، یک نوع قاعده استنتاج است. رزلوشن منجر به یک نوع فن اثبات قضیه از نوع باطل‌سازی برای جمله‌ها در منطق گزاره‌ای و منطق مرتبه اول می‌گردد؛ یعنی اگر قاعده رزلوشن را چندین بار و به صورت مناسب اعمال کنیم، می‌توانیم بگوییم که «آیا یک فرمول گزاره‌ای صادق هست»، و یا اثبات کنیم که «یک فرمول مرتبه اول صادق نیست». تلاش برای اثبات آنکه یک فرمول مرتبه‌اول صادق نیست می‌تواند منجر به محاسبات بی‌پایان بشود؛ اما در منطق گزاره‌ای این مشکل وجود ندارد.