شاه سلطان حسین
شاه سلطان حسین، یا شاه حسین یکم، (۱۰۴۷ – ۲۴ آبان ۱۱۰۱ ش/ اکتبر ۱۶۶۸ – ۱۵ نوامبر ۱۷۲۶ م) نهمین پادشاه سلسله صفویان بود. او فرزند و جانشین سلیمان یکم بود و به مدت ۲۹ سال سلطنت کرد، سرانجام حکومتش با قیام افغان‌ها به‌رهبری محمود افغان و سقوط اصفهان در سال ۱۷۲۲ به پایان رسید.
صفیه سلطان
هنگامی که مراد سوم در سال ۱۵۹۵ از دنیا رفت صفیه مقدمات به سلطنت رسیدن فرزندش محمد را فراهم کرد و خودش والده سلطان - یکی از قدرتمندترین‌ها در تاریخ عثمانی شد. هنگامی که وی در سال ۱۵۹۵ والده سلطان شد، در گردش امور داخلی و خارجی امپراتوری فعالتر شد، تا زمان مرگ پسرش در سال ۱۶۰۳، سیاست عثمانی در این دوره بر اساس نظر گروهی به رهبری صفیه سلطان و غضنفر آقا یکی از خواجگان سفیدپوست حرم و رئیس اندرونی تعیین می‌کرد. او بخاطر دخالت‌ها و اعمال اقتدار و نفوذ مجبور به درگیری جدی داخلی بود و به جای پسرش با ارتش مبارزه می‌کرد. او هزینه های جنگ را از حساب شخصی خود برای حمایت از پسرش می داد و در شورش‌های دوره سلطنت پسرش عامل اصلی بود، زیرا مشاوره او به پسرش سلطان محمد تاثیر منفی داشت.