متفقین جنگ جهانی اول
در آغاز قرن بیستم دولت‌های بزرگ اروپایی خود را در بین دو پیمان بزرگ دسته بندی می‌کردند. در سویی اعضا اتحاد سه‌گانه قرار داشتند و در سمت دیگر اعضا تفاهم مثلث که در سال ۱۹۰۷ طی آن سه دولت جمهوری سوم فرانسه، امپراتوری روسیه و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند با هم پیمان همراهی بستند که این پیمان هسته اصلی متفقین را تشکیل میداد. پس از آن اعضا جدیدی به این پیمان پیوستند مانند پادشاهی ایتالیا که پیشتر عضو اتحاد سه‌گانه بود اما در پی اختلافات با امپراتوری اتریش-مجارستان در ۱۹۱۵ به متفقین پیوست. سپس امپراتوری ژاپن، بلژیک، پادشاهی صربستان، پادشاهی یونان، پادشاهی مونته‌نگرو و پادشاهی رومانی نیز به متفقین پیوستند همچنین در سال ۱۹۱۷ و با وقوع انقلاب در روسیه این کشور از این اتحاد خارج شد. علاوه بر آنها در ۱۹۲۰ دولت‌های ارمنستان، پادشاهی حجاز، جمهوری دوم لهستان، بلغارستان و نخستین جمهوری چکسلواکی نیز جزء متفقین معرفی می‌شدند.
ورود ژاپن به جنگ جهانی اول
ورود ژاپن به جنگ جهانی اول امپراتوری ژاپن، در ۲۳ اوت ۱۹۱۴ وارد جبهه مشترک متفقین جنگ جهانی اول شد و از فرصت مشغول شدن امپراتوری آلمان با جنگ جهانی اول استفاده کرد تا حوزه نفوذ خود را در چین و اقیانوس آرام گسترش دهد. ژاپن قبلاً یک اتحاد نظامی به نام اتحاد ژاپن و بریتانیا داشت، اما این کشور را ملزم به ورود به جنگ نمی‌کرد اما به منظور دستیابی به دستاوردهای سرزمینی به متفقین پیوست و توانست دارایی‌های کوچک پراکنده آلمان را در اقیانوس آرام و سواحل چین با حداقل درگیری به دست‌آورد.