چینی معیار
هم در سرزمین اصلی چین و هم در تایوان، استفاده از ماندارین به عنوان زبان آموزش در سیستم آموزشی و رسانه‌ها به گسترش آن کمک کرده‌است. در نتیجه، بیشتر مردم در سرزمین اصلی چین و تایوان به زبان ماندارین صحبت می‌کنند، هرچند که این زبان اغلب از نظر تلفظ یا دایره واژگان با گویش معیار متفاوت است. با این حال، وزارت آموزش و پرورش در سال ۲۰۱۴ تخمین زده‌است که فقط حدود ۷۰٪ از مردم چین تا حدی به ماندارین معیار سخن می‌گویند و فقط یک دهم از این افراد می‌توانند به آن «روان و رسا» صحبت کنند. همچنین ۲۰ درصد اختلاف نفوذ بین مناطق شرقی و غربی چین و ۵۰ درصد تفاوت بین مناطق شهری و روستایی وجود دارد. علاوه بر این، هنوز ۴۰۰ میلیون چینی وجود دارند که فقط قادر به شنیدن و درک زبان ماندارین هستند و قادر به صحبت کردن آن نیستند. بنابراین، در برنامه پنج ساله سیزدهم چین، هدف کلی افزایش میزان نفوذ به بیش از ۸۰٪ تا سال ۲۰۲۰ است.
بوپوموفو
بوپوموفو نامی است که توسط ISO و یونی‌کد استفاده می‌شود. "ژویین" (注音) در لغت به معنای نت آوایی است. نام رسمی اصلی این سیستم "Guóyīn Zìmǔ)"國音字母) بود که بعداً به 註音字母؛ 注音符號 تغییر نام یافت. در اسناد رسمی، گاهی اوقات "بوپوموفو" "نمادهای آوایی ماندارین I به چینی (國語注音符號第一式) به اختصار MPS I به چینی(注音一式) نامیده می‌شود. این سیستم گاهی اوقات"Chu-in" یا "نمادهای آوایی ماندارین" نیز نامیده می‌شود. یک سیستم آوایی لاتین‌شده نیز در سال ۱۹۸۴ با نام منتشر شد.