هپاتیت سی
در اواسط دهه ۱۹۷۰، هاروی جی آلتر (Harvey J. Alter)، رئیس بخش بیماری‌های عفونی سازمان انتقال خون واقع در موسسات ملی بهداشت، و تیم تحقیقاتی اش اثبات کردند که در اکثر موارد ویروس هپاتیت آ یا هپاتیت ب نقشی در بروز هپاتیت پس از تزریق خون به بیمار ندارند. علی‌رغم این اکتشاف، در طول دهه بعد تلاش‌های تحقیقاتی بین‌المللی برای تشخیص ویروس این بیماری با شکست مواجه شد. در سال ۱۹۸۷، مایکل هاگتون (Michael Houghton)، کوی لیم چو (Qui-Lim Choo)، و جورج کو (George Kuo) در شرکت کایرون (Chiron) با همکاری دکتر دی دبیلیو برادلی (D.W. Bradley) از مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها، به منظور تشخیص اورگانیسم ناشناخته و انجام آزمایش تشخیصی از یک شیوه جدید تولید مثل مولوکولی ااستفاده کردند. در سال ۱۹۸۸، آلتر (Alter) ویروس مورد نظر را با تأیید وجود آن در گروهی از نمونه‌های هپاتیت غیر آ و غیر ب به اثبات رسانید. در آوریل ۱۹۸۹، کشف ویروس هپاتیت سی در دو مقاله در مجله «ساینس» منتشر شد.
کریستین دروستن
کریستین دروستن یک ویروس‌شناس آلمانی است که تمرکز تحقیقات او روی ویروس‌های جدید (ویروس‌های نوظهور) است. دروستن در سال ۲۰۰۳ یکی از افرادی بود که موفق به کشف و شناسایی کروناویروس سارس شد. او پژوهش‌های خود را درباره ویروس‌هایی با قابلیت تبدیل به اپیدمی ادامه داد و به ویژه پروژه‌های تحقیقاتی درباره تست‌های گسترده را به انجام رساند. از جمله در سال‌های بعد همراه با تیم‌های پژوهشی، آزمایش برای تشخیص مبتلایان به ویروس زیکا و مرس را گسترش داد. در زمان دنیاگیری ۲۰–۲۰۱۹ کروناویروس، دروستن یکی از اولین افرادی بود که با استفاده از داده‌های چین، مدل آزمایش ویروس کرونای جدید را توسعه داد. نتایج همین پروژه تحقیقاتی از سوی سازمان جهانی بهداشت به‌عنوان پروتکل آزمایش افراد مشکوک به کرونا، منتشر شد.