مانی
مانی تا دوازده سال مکاشفاتش را پنهان نگاه داشت آنگاه که به بیست و چهار سالگی رسید التوم به او گفت که زمان ابلاغ و اعلان رسیده تا انجیل راستین اعلام شود. این مکاشفه در کدکس اینچنین نوشته شده‌است: هنگامی‌که مانی بیست و چهار ساله بود و در همان سال که اردشیر بر هترا تاخت و شاپور تاج شاهی بر سر نهاد در ماه برموده و روز هشتم ماه قمری، خداوند او را مأمور ساخت. ابن ندیم روزی که مانی رسالت خود را آشکار ساخت، همان روز تاجگذاری شاپور در یکشنبه اول نیسان وقتی خورشید در برج حمل بود و در سال ۵۵۱ سلوکی مطابق با ۱۲ آوریل ۲۴۰ میلادی می‌نویسد. دو تن از پیروانش، شمعون و زاکو و پدرش با او همراه بودند. او چنین موعظه کرد که فارقلیط ظهور کرده‌است و او همان فارقلیط و خاتم پیامبران است. (بیرونی) مانی حقایق دین خود را نخست بر پدر و پیران خاندان خویش آشکار کرد.
هنر مانوی
از فرقه‌های گنوسی در قرن دوم میلادی می‌توان به بازیلید، والنتینی‌ها، مرقیون و باردیصانیان اشاره کرد که اغلب آن‌ها در رم ساکن بودند اکثر این فرقه‌ها وجود خیر و شر و نور و ظلمت را ازلی می‌دانستند، چنانچه این دو اصل با یکدیگر ادغام شده و در نهایت به حالت اصلی خود بازمی‌گردند. مذهب مانی از این فرقه‌ها منشعب گردید که هم‌زمان با تاجگذاری شاپور بود. به‌طوری‌که کتب مانی به جز شاپورگان به شدت متأثر از گنوسی‌ها و به زبان سریانی بود. با توجه به این که گنوسیان به آیین سری علاقه‌مند بودند، مانویان نیز به مسائلی نظیر سحر و جادو علاقه نشان می‌دادند به‌طوری‌که خود مانی و دیگر عالمان دینی پیرو وی، مانی را طبیب بزرگ می‌خواندند به‌طوری‌که پیروان مانی امراض را ناشی از مداخلهٔ دیوان می‌انگاشتند