هفت‌سنگ
امکانات لازم برای این بازی، هفت عدد سنگ صاف و تخت و یک توپ هفت‌سنگ است. بازیکنان در قالب دو تیم پنج یا شش نفره تقسیم می‌شوند. وقتی که سنگ‌ها چیده می‌شوند یکی از گروه‌ها به عنوان پرتاب‌کننده بازی را شروع می‌کند. شروع بازی به این ترتیب است که باید از فاصله نسبتاً دور توپ را به طرف سنگ‌ها بیندازند. گروهی که توپ را پرتاب می‌کند باید سعی کند که کمترین مقدار سنگ را بیندازد چون در این صورت راحت‌تر می‌تواند بازی را تمام کند. وظیفه گروه دوم هم این است که نگذارد تیم پرتاب‌کننده سنگ‌های ریخته شده را دوباره روی هم بچیند و باید با توپ به آن‌ها بزند. هر کدام از بازیکنان تیکی از مهاجم که توپ به او برخورد کند از جریان بازی کنار می‌رود. و به این ترتیب اگر هیچ‌کدام باقی نمانند بازی به نفع تیم مدافع و اگر سنگ‌ها روی هم چیده بشوند بازی به نفع تیم مهاجم تمام می‌شود.
گردوبازی
گِردوبازی یا جُزْبازی از بازی‌های فولکلور قدیمی و کودکانه است که به صورت گروهی انجام می‌شود. این بازی دارای انواعی است که مختصری با هم تفاوت دارند. نوعی از گردوبازی شباهت به تیله بازی دارد و در کل نحوه بازی، اصطلاحات و جزئیات قواعد بازی از نسلی به نسل دیگر و ازمحلی به محل دیگر دچار تغییر شده و می شود.اما غالباً در این بازی، هر بازیکن از قبل تعدادی گردو با خود دارد. ستون‌هایی از گردوها، عموماً متشکل از دو گردو که روی هم قرار گرفته‌اند، به تعداد بازیکنان و به صورت ردیفی در کنار هم چیده می‌شود (که اصطلاحاً به این کار کاشتن گردوها می‌گویند). هر بازیکن گردویی مختص به خود دارد که معمولاً اندازهٔ آن بزرگ تر از بقیه است و به آن اصطلاحاً شَقِّه می‌گویند. بازیکنان به نوبت (که می‌تواند بر اساس قرعه مشخص شود)، گردوی شقهٔ خود را از فاصله‌ای معین (معمولاً ۴ یا ۵ متر) به سوی ردیف گردوها پرتاب می‌کند. در صورت اصابت کردن گردوی شقه به بقیه گردوها و ریختن آنها را روی زمین، بازیکن مورد نظر آن گردوها را تصاحب می‌کند، در غیر این صورت، نوبت به بازیکن بعدی می‌رسد. این روند همینطور ادامه می‌یابد تا اینکه تمام گردوهای کاشته‌شده در آن دور، به زمین بریزند. در هر دور، تعداد ردیف گردوها بیشتر می‌شود. در همه انواع این بازی، هدف ، بُردن گردوهای رقیبان است. در سال‌های اخیر مسابقات گردوبازی در ایران برگزار شده است.