عدنان صادق ارزی
وی استاد دانشگاه آنکارا بوده است. از او چندین اثر تحقیقی و مقالات متعددی در در دایرةالمعارف اسلام (ترکی) به چاپ رسیده است. طی سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۸ سفرهای متعددی به ایران کرد و با بنیاد فرهنگ ایران و فرهنگستان ادب و هنر ایران نیز همکاری داشت. از میان استادان ایرانی بیش از همه با مجتبی مینوی و محمدامین ریاحی ارتباط داشت. مقاله‌های تحقیقی متعدد از او در نشریات خاورشناسی جهان و دایرةالمعارف اسلامی چاپ استانبول به جا مانده است. مجله ترکیات به مدیریت او انتشار می‌یافت.
احمد حمدی تانپینار
به دلیل شغل پدر که ناچار به سفر بود، تانپینار تحصیلاتش را در شهرهای مختلف از جمله استانبول، سینوپ، سیرت، کرکوک و آنتالیا ادامه می‌داد. او بعد از پایان تحصیل در مدرسه نظامی، تحصیل آکادمی را در دانشکده ادبیات دانشگاه استانبول ادامه داد و در سال ۱۹۲۳ فارغ‌التحصیل شد. در زمان دانشگاه او دانش‌آموز یحیی کمال بود که عقاید او تاثیر زیادی بر روی شکل‌گیری ذهنیت دانش‌آموزان از زیبایی، ادبیات و تاریخ و فرهنگ ترکیه گذاشت. بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ تانپینار ۱۱ شعر در مجله ادبی "درگاه" که توسط یحیی کمال بنیان‌گذاری شده بود، منتشر کرد. او در سال ۱۹۲۳ از پایان‌نامه خود با عنوان "Şeyhî's Hüsrev ü Şirin" دفاع کرد که یکی از تاثیرگذارترین مثنوی‌های قرن ۱۵ بود که گاهی با نام فرهاد و شیرین نیز شناخته می‌شد و توسط شاعران مختلف دوباره سروده می‌شد.