جاسازی کلمه
پس از پیشرفت‌هایی که در سال ۲۰۱۰ در زمینه کاری نظری در مورد کیفیت بردارها انجام شد و سرعت آموزش مدل و پیشرفت‌های سخت‌افزاری امکان کاوش در فضای پارامتر وسیع‌تری را فراهم کرد این رویکرد توسط بسیاری از گروه‌های تحقیقاتی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، تیمی در گوگل به رهبری توماس میکولوف روش word2vec را ایجاد کردند که ابزاری است که جاسازی کلمه در مدل‌های فضای برداری را سریعتر از رویکردهای قبلی امکان‌پذیر می‌کند. رویکرد word2vec به‌طور گسترده‌ای استفاده شده‌است و باعث افزایش علاقه به استفاده از تکنیک جاسازی کلمات و در نهایت هموار کردن راه برای کاربرد عملی شده‌است.
جاسازی کلمه
یکی از محدودیت‌های اصلی جاسازی کلمات (به‌طور کلی مدل‌های فضای برداری) این است که کلمات با معانی متعدد در یک نمایش واحد (یک بردار در فضای معنایی) ترکیب می‌شوند. به عبارت دیگر، چند معنایی و هم نامی به درستی به کار گرفته نمی‌شود. به عنوان مثال، در جمله "باشگاهی (کلاب) که دیروز امتحان کردم عالی بود!"، مشخص نیست که اصطلاح "باشگاه (کلاب)" به معنای کلمه "ساندویچ" کلاب، "باشگاه بیسبال" "، کلاب هوس یا" "باشگاه گلف" است یا ممکن است در بر گیرنده هر معنای دیگری مربوط به "باشگاه" باشد. از این رو تطبیق معانی متعدد هر کلمه در بردارهای مختلف (جاسازی‌های چند حسی (چند معنایی)) در پردازش زبان طبیعی برای تقسیم کردن جاسازی‌های تک معنایی به چند معنایی ضروری است.