موزه دل پرادو
با به خاک سپرده شدن ایزابلای دوم اسپانیا در سال ۱۸۶۸، موزه ملی شد و نام جدید «موزه دل پرادو» را به دست آورد. این ساختمان مجموعه هنرهای سلطنتی را در خود جای داده بود و به سرعت بسیار کم اثبات شد. اولین بزرگ سازی موزه در سال ۱۹۱۸ انجام شد. از زمان ایجاد موزه دل پرادو، بیش از ۲۳۰۰ نقاشی در مجموعه آن گنجانده شده‌است، همچنین تعداد زیادی مجسمه، اثر چاپی، نقاشی و آثار هنری از طریق وصیت نامه، کمک‌های مالی و خریدها، که بیشتر خریدهای جدید را به خود اختصاص می‌دهد. وصیت‌های بیشماری باعث غنای دارایی موزه شده‌است، مانند مجموعه برجسته مدال‌هایی که پابلو بوش به موزه سپرده‌است. نقاشی‌ها و موارد هنری تزئینی به جا مانده از پدرو فرناندز دوران و همچنین شاهکار ون der Weyden , Duran Madonna. و وصیت نامه Ramón de Errazu از نقاشی‌های قرن نوزدهم. کمک‌های مالی ویژه مهم شامل هدیه بارون امیل د ارلانگر از نقاشی‌های سیاه گویا در سال ۱۸۸۱ است. از جمله آثار بی شماری که از طریق خرید وارد مجموعه شده‌اند، موارد برجسته ای است که در سال‌های اخیر خریداری شده‌است، از جمله دو اثر ال گرکو، افسانه و پرواز به مصر The Countess of Chinchon در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ خریداری شد، The Countess of Chinchon از Goya در سال ۲۰۰۰ خریداری شد، پرتره Velázquez از Ferdinando Brandani، خریداری شده در سال ۲۰۰۳ و Fra Angelico's Madonna of the Pomegranate در سال ۲۰۱۶ خریداری شد.
موزه فرانس مایر
ساختمان موزه در" پلازا د لا سانتا وراکروز" و در کنار موزهٔ ملی لا استامپا است. ساختمان و بنای موزه ابتدای امر به عنوان آسیاب آرد ساخته شد و سپس به عنوان یک بیمارستان برای نزدیک به چهار صد سال مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۵۸۲ بیمارستان "Real y Pontificia Universidad de México" تأسیس شد و توسط دکتر پدرو لوپز که پزشک فارغ‌التحصیل اسپانیای نو بود، تمامی مردمان از هر قشر و طبقه‌ای برای درمان به آنجا مراجعه می‌کردند. بیمارستان به کلیسای سه مغ اختصاص داده شده‌بود. پس از بیمارستان لوپز، فرقه دومینیکن از ۱۶۰۴ مالک آن شد. ساختار فعلی بنا در قرن ۱۸ به این شکل ایجاد شد. در طول بیشتر از یک قرن و بازسازی و مرمت آن انجام شد. در ۱۶۲۰ مجموعه‌ای از کلیساها و صومعه‌ها و بیمارستان در این محل برپا بودند. در ۱۶۵۰ میلادی محراب اصلی کلیسا افتتاح و تکمیل شد و در سال ۱۶۷۲ درمانگاه کامل گشت. در سال‌های ۱۷۶۶ و ۱۸۰۰ با آتش‌سوزی و زلزله ساختمان تخریب شد و پس از استقلال کشور مکزیک، در سال ۱۸۲۱ ترمیم آن به تصویب رسید. پس از آن بیماران دوباره از سال ۱۸۶۵ به مراجعه به درمانگاه پرداختند و در سال ۱۸۷۵ بیمارستان بسط یافت. در دهه ۱۹۶۰ میلادی با نام‌ها مختلفی بیمارستان اداره شد و در زمان بازی‌های المپیک مکزیکو سیتی از آن استفاده شد. اما در طول دههٔ ۱۹۷۰ میلادی به مخروبه‌ای بدل شد.