گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
گسل کندوان
گسل کندوان یکی از گسل‌های عمده و کهن البرز است که روند غربی–شمال‌غربی دارد و شیب صفحه گسلی حدود ۳۰ تا ۹۰ درجه به سمت شمال است. گسل کندوان در بخش‌های مختلف به نام‌های راندگی کندوان، راندگی طالقان، روراندگی گرمابدر، گسل برگشته بایجان، گسل رود والار و شاهان‌دشت (در شرق دماوند) نیز نام‌گذاری شده‌است.