زنان در ایران
در دوره قاجار زنان نقش نیروی ذخیره را داشتند که این امر در اقتصاد از اهمیت بالایی برخودار بود. کار آنها همیشه به نفع خانواده، صاحب مشاغل و دولت بود. زنان روستایی و طبقه پایین بیشتر در زمینه قالی بافی، گلدوزی و تولید انواع لباس، پارچه، کره، میوه و چای فعالیت داشتند. آنها همچنین در تولید ابریشم و پنبه و همچنین صنایع دستی دیگر کار می‌کردند. زنان همچنین در سردخانه‌ها، حمام‌های عمومی و خانه‌های مرفه‌تر به عنوان خدمتکار، پرستار و پرستار بچه‌ها استخدام می‌شدند. در شهرهای پرجمعیت، زنان به عنوان سرگرم‌کننده، رقصنده یا فاحشه کار می‌کردند. اگرچه بسیاری از فرصت‌های کار برای زنان باز بود، دستمزد آنها کمتر بود. زنانی که در این دوره زمانی در نساجی و تولید پوشتک کار می‌کردند، به‌طور متوسط یک سوم حقوق کار مردان را به دست می‌آوردند. اگرچه به زنان با توجه به توانایشان دریافت دستمزد داده می‌شد، اما آنها هنوز هم از حقوق زیادی برخوردار نبودند، اما باز هم فروش دختران روستایی توسط رئیس خانواده آنها امکان‌پذیر بود.
زنان در روشنگری
نقش زنان در جامعه در دوران روشنگری به موضوع بحث تبدیل شد. فلاسفه و اندیشمندان تأثیرگذاری مانند جان لاک، دیوید هیوم، آدام اسمیت، مارکی دو کندورسه و ژان-ژاک روسو در مورد مساوات جنسیتی بحث کردند قبل از روشنگری، زنان در جامعه غربی از نظر موقعیت برابر مردان نبودند. به عنوان مثال، روسو معتقد بود که زنان تابع مردان هستند و زنان باید از مردان اطاعت کنند. لاک با به چالش کشیدن نابرابری مردمی، عقیده داشت که این مفهوم که مردان از زنان برتر هستند، توسط مرد به‌وجود آمده‌است. کاندورست همچنین با حمایت از برابری سیاسی زنان، نابرابری جنسیتی موجود را به چالش کشید. نویسندگان از ملکه الیزابت، ملکه کاترین از روسیه و ملکه ماریا ترزا از اتریش به عنوان زنان قدرتمندی که توانایی تعقل داشتند نام بردند. در سال‌های اخیر رابطه دین و روشنگری، به عنوان مثال در روشنگری کاتولیک، در آثار و زندگی زنان نویسنده مورد توجه مورخان قرار گرفته‌است.