فدرالیسم
در کانادا نظام فدرالیسم به وسیلهٔ تقسیم قدرت بین پارلمان فدرال و دولت‌های استانی کشور توصیف شده‌است. طبق قانون اساسی سال ۱۸۶۷ (که قبلاً به عنوان قانون بریتانیایی آمریکای شمالی شناخته می‍شد)، قدرت‍های خاص قانون‍گذاری به نهادهای مختلف واگذار شده‍است. بند ۹۱ قانون اساسی صلاحیت قانونگذاری را به دولت مرکزی می‌دهد، در حالی که بند ۹۲ این صلاحیت را به قدرت‍های منطقه‌ای واگذار می‌کند. دیگر قدرت‌هایی که به‌طور مستقیم مورد اشارهٔ قانون اساسی قرار نگرفته‌اند در صلاحیت دولت مرکزی قرار می‌گیرند. هر چند اختلاف بین دولت مرکزی و ایالتی در مورد این که کدام یک صلاحیت قانونگذاری در موضوعات مختلف را دارند، یک مسئلهٔ طولانی مدت و در حال تحول بوده‌است. حوزه‌های رقابتی میان دولت مرکزی و دولت‌های ایالتی اموری نظیر قانونگذاری، توجه به مقررات اقتصادی، مالیات و منابع طبیعی می‌باشند.
کانادای علیا
«کانادای الا» در تاریخ ۲۶ دسامبر ۱۷۹۱ با تصویب "قانون اساسی" در سال ۱۷۹۱ توسط پارلمان انگلیس به یک نهاد سیاسی تبدیل شد. این قانون استان کبک را به کانادای بالا و پایین تقسیم کرد، اما هنوز مرزهای رسمی کانادای علیا را مشخص نکرد. این تقسیم‌بندی انجام شد تا مهاجران وفادار آمریکایی و مهاجران انگلیسی در کانادای علیا بتوانند قوانین و موسسات انگلیسی داشته باشند و جمعیت فرانسوی زبان کانادای پاییم بتوانند قوانین مدنی فرانسه و دین کاتولیک را حفظ کنند. ستوان فرماندار اول جان گریوز سیمکو بود.