ققنوس
قُقنوس (به زبان یونان باستان: Φοῖνιξ، به عربی: العنقاء و به انگلیسی: Phoenix) پرندهٔ مقدس افسانه‌ا‌ی‌ است که در اساطیر ایران، اساطیر یونان، اساطیر مصر، و اساطیر چین از آن نام برده شده. گفته می‌شود که وی مرغی نادر و تنهاست و جفت و زایشی ندارد. اما هر هزار سال یک بار، بر توده‌ای بزرگ از هیزم بال می‌گشاید و آواز می‌خواند و چون از آواز خویش به وجد و اشتیاق آمد، به منقار خویش آتشی می‌افروزد و با سوختن در آتش تخمی از وی پدید می‌آید که بلافاصله آتش می‌گیرد و می‌سوزد و از خاکستر آن ققنوسی دیگر متولد می‌شود. ققنوس در اغلب فرهنگ‌ها نماد جاودانگی و عمر دگربار تلقی شده‌است. اما برخی فرهنگ‌ها ویژگی‌های دیگری هم به او نسبت داده‌اند. از جمله در مورد او گفته شده: اشک ققنوس زخم را درمان می‌کند ، ققنوس صدای دل‌نشینی دارد، موسیقی از آوای او پدید آمده‌است و…
نیلوفر آبی مقدس
این گیاه اهمیت بسیار زیادی در اساطیر مصر دارد. همراه با نیلوفر مقدس، "نیمفیا لوتوس "نیز بومی مصر است. این گیاه و گل آن بسیار در هنر مصر به تصویر کشیده شده‌است. به عنوان مثال آن را می‌توان در سنگ حجاری و نقاشی‌های مختلف از جمله دیوارهای معروف معبد کرنک یافت؛ اکثر این نقاشی‌ها در ارتباط با صحنه‌های مهمانی، رقص و شادی یا در جنبه‌های معنوی و زندگی پس از مرگ می‌باشند. در اساطیر مصر به این گیاه توجه بسیار زیادی شده‌است و به عنوان نمادی از خورشید محسوب می‌شد زیرا گل آن در شب بسته‌است و در روز باز می‌شود. همچنین در ادیسه اثر هومر، اودوسئوس با همراهانش به جزیره لوتوفاگ‌ها وارد شدند و از میوه نیلوفر آبی خوردند و حافظه خود را از دست دادند.