آزادی مدنی
آزادی‌های مدنی و یا آزادی های شخصی آزادی‌هایی هستند که حکومت نمی‌تواند بر اساس قانون یا تفسیر قضایی و بدون محاکمه آنها را سلب کند. هر چند دامنه این واژه در کشورهای مختلف، متفاوت است اما آزادی‌های مدنی شامل آزادی اندیشه، آزادی مطبوعات، آزادی دین، آزادی بیان، آزادی تجمعات اعتراضی، حق امنیت، آزادی سخنرانی (کتبی و شفاهی)، حریم خصوصی، حق دادرسی برابر بر اساس قانون، حق برخورداری از یک محاکمه عادلانه و حق زیستن می‌باشد. دیگر آزادی‌های مدنی شامل حق مالکیت، حق دفاع از خود و حق مالکیت بر بدن خود است. در تمایز بین آزادی‌های مدنی و سایر انواع آزادی، بین آزادی مثبت / حقوق مثبت و آزادی منفی / حقوق منفی تفاوت وجود دارد.
آزادی بیان در کانادا
می‌توان اینگونه استدلال کرد که سانسور و مقررات آزادی بیان در رسانه‌ها را محدود کرده و یک محیط «آزاد» نیستند. سانسور اغلب به عنوان حذف صدای فرد یا فردی توصیف می‌شود. سانسور هر دو یک انگیزه و انگیزه برای عملکرد حالت‌های خاص، نگرش‌ها و رفتار، و نحوه انتخاب یک جامعه برای سازمان دهی سیستم کنترل اجتماعی است. این سازمان ادعا می‌کند که ما بیشتر نگران گروه‌های اقتصادی هستیم که قدرت کنترل رسانه‌ها از طریق مالکیت و تبلیغات را نسبت به خود دولت دارند. رسانه‌های گروهی دیگر انعکاسی از ایده‌ها در جامعه نیستند، بلکه بخشی از ساختار یک طبقه هستند.