نظامی گنجوی
نخستین مقلد بزرگ منظومه لیلی و مجنون نظامی در زبان فارسی، امیرخسرو دهلوی است. بعدها نورالدین عبدالرحمن جامی نیز در هفت پیکر خود منظومه لیلی و مجنون را بازآفرینی کرده‌است. در دوره تیموری و دوره صفوی چندین شاعر در ایران و هند، از جمله هاتفی خرجردی، میرزا محمدقاسم گنابادی و هلالی جغتایی لیلی و مجنون را بازآفرینی کردند و این روند تا دوره قاجار نیز ادامه یافته‌است. علاوه بر این سلمان ساوجی نیز از شعرایی است که سخت تحت تأثیر لیلی و مجنون نظامی بوده‌است و این تأثیر در فراق‌نامه او مشهود است. سهیلی جغتایی نیز منظومه‌ای با عنوان لیلی و مجنون و به پیروی از نظامی سروده‌است. تازه‌ترین منظومه‌های لیلی و مجنون از نامی اصفهانی و سرانجام حسن اهتمام (۱۳۳۵ خورشیدی) است. در مجموع به گفته حسن ذوالفقاری، ۸۶ نظیره‌پرداز به استقبال لیلی و مجنون نظامی رفته‌اند.
شعله گلپایگانی
ملا مهدی گلپایگانی، متخلّص به شعله، از شاعران شیعی مذهب، قرن دوازدهم هجری است که آثاری همچون «چاه وصال (لیلی و مجنون)»، «یوسف و زلیخا»، «رعنا و زیبا»، «پادشاه مصر» و «پسر آهنگر» و چند مثنوی و غزل از او باقی مانده‌است. متأسفانه احوال و آثار این شاعر، با سراینده دیگری با نام سید محمد طبیب متخلّص به شعله و معروف به شعله اصفهانی، حکیم، طبیب و شاعر قرن دوازدهم هجری درآمیخته است. مثنوی رعنا و زیبا، منظومه‌ای است عاشقانه با بحور مختلفه که شاعر آن را در بیان عشق کامیاب رعنا و زیبا، به نام میرزا عبدالصمد مستوفی مشک آبادی (از مردمان متعین مشک آباد فراهان اراک) به رشته نظم درآورده است. شیوه داستان در داستان، انتخاب وزن و بحرهای گوناگون، ابداع در تصویرگری‌ها، سه ویژگی اصلی منظومه است که به ویژه انتخاب اوزان مختلف در اثنای اثر، این منظومه را از دیگر آثار، متمایز ساخته‌است. این اثر برای نخستین بار در سال ۱۳۹۲ توسط احمدرضا یلمه‌ها از سوی انتشارات شورای گسترش زبان و ادبیات فارسی چاپ و منتشر شده‌است.