جنگ ایران و عراق
جنگ ایران و عراق یا جنگ هشت‌ساله که در ایران با نام جنگ تحمیلی و دفاع مقدس نیز شناخته می‌شود و در بسیاری از منابع عربی و بعضی منابع غربی از آن با عنوان جنگ اول خلیج یاد شده‌است که در زمان صدام حسین در عراق با نام قادسیهٔ صدام از آن یاد می‌شد، طولانی‌ترین جنگ متعارف در قرن بیستم میلادی و دومین جنگ طولانی این قرن پس از جنگ ویتنام بود که نزدیک به هشت سال به طول انجامید. جنگ به صورت رسمی در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ برابر ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰ آغاز شد. در این روز درگیری‌های پراکنده مرزی دو کشور با یورش هم‌زمان نیروی هوایی عراق به ده فرودگاه نظامی و غیرنظامی ایران و تهاجم نیروی زمینی این کشور در تمام مرزها به یک جنگ تمام عیار تبدیل شد، هرچند مقامات عراقی معتقد بودند که جنگ از ۱۳ شهریور ۱۳۵۹ برابر با ۴ سپتامبر ۱۹۸۰ با حملات توپخانه‌ای ایران به شهرهای مرزی عراق آغاز شده‌است. این جنگ در نهایت پس از حدود ۸ سال در مرداد ۱۳۶۷ با قبول آتش‌بس از سوی دو طرف و پس از به جا گذاشتن یک میلیون نفر تلفات و ۱۱۹۰ میلیارد دلار خسارات به دو کشور خاتمه یافت. مبادلهٔ اسیران جنگی بین دو کشور از سال ۱۳۶۹ آغاز شد. ایران آخرین گروه از اسرای جنگی عراقی را در سال ۱۳۸۱ به عراق تحویل داد.
عملیات انتقام (ایران)
عملیات انتقام، عملیاتی نظامی است که توسط نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در فاصله زمانی دو (الی سه) ساعت پس از آغاز رسمی جنگ ایران-عراق، علیه ارتش بعثی عراق انجام گردید. در این عملیات، ۸ فروند از جنگنده‌های ارتش جمهوری اسلامی ایران به بمباران کردن ۲ پایگاه ارتشِ صدام در خاک آن کشور پرداخت. بنابر گزارش خبرگزاری تسنیم، صدام رئیس‌جمهور (وقتِ) عراق در تاریخ بیست و ششم شهریور سال ۱۳۵۹ قرارداد الجزایر را بطور یک‌طرفه لغو می‌کند و این قرارداد را در برابر دوربین‌های تلویزیونی پاره می‌نماید و پس از گذشت پنج روز، در ظهرِ روز ۳۱ شهریور --ساعت ۱۳:۴۵-- حملهٔ زمینی-هوایی گسترده‌ای را در خاک کشور ایران آغاز می‌کند.