آلاینده‌های مواد غذایی
بر اساس اصول حاکم بر سیستم های ایمنی مواد غذایی، خطرات در مواد غذایی به سه دسته خطرات فیزیکی، میکروبی و شیمیایی گروه‌بندی می شوند. در ارزیابی خطرات دو پارامتر شدت خطر و احتمال وقوع خطر بررسی می گردند. آلاینده‌ها در فراورده‌های غذایی ترکیبات مضر برای سلامت انسان هستند که ممکن است از وسیله یا ماده بسته‌بندی، خط تولید، آب‌های آلوده، سوخت‌های فسیلی، اجزاء رادیواکتیو، متابولیت‌های سمی میکروارگانیسم‌ها، بقایای مواد شیمیایی به کار رفته در کشاورزی و ترکیبات دارویی اضافه شده به خوراک دام‌ها و طیور به ماده غذایی رخنه کنند.
معیشت در افغانستان
تقریباً تمامی ملت افغان از غذاهای قوی سخت ثقیل العضم استفاده می‌نمایند. معمولاً مواد غذائی از قبیل گوشت و حبوبات به حرارت‌های بلند نرم گردیده قابل هضم می‌گردد. دلیل آن حیوانات اهلی به چرا طبیعی روزانه فاصله زیاد را طی می‌کند و هکذا حبوبات غیر اصلاح شده بوده به حرارت‌های خیلی بلند قابل هضم می‌گردد. غالباً غذاهای افغانی از تولیدات داخلی و طرز پخت آن غیر صحی می‌باشد. نوشیدن آب از چاهای خود سر و سرباز و خوردن سبزیجات غیر صحی درین کشور معمول بوده همه ساله تعداد زیادی را به کام مرگ می‌کشاند. سبزی خیار افغانی و کندنه یکی از کشنده‌ترین مواد غذائی بوده همه ساله تعداد زیادی را ازبین می‌برد. در کشورهای پیشرفته سبزیجات از طریق کمپنی‌ها شسته شده بفروش می‌رسد. طور انفرادی بدون تضمین هیچ‌کس حق فروش سبزیجات را ندارد؛ ولی در افغانستان هر زمین‌دار بدون تضمین راساً به مستهلکین می‌فروشد؛ که بدین ترتیب به میلیون‌ها مکروب‌های مختلف از طریق زمین هر دهقان به فامیل‌ها انتقال می‌نماید. در کشورهای گرم آسیائی ۶۰فیصد مرگ ومیر از کثافات و بکتریا که در آب و غذا است می‌میرند. قسمت زیادی از آب‌های ولایات اندخوی شبرغان مزارشریف الی قندوز شور و در بعضی ساحات تلخ است. مردم شمال افغانستان به نسبت گرمی هوا از چای سبز و غذاهای چرب استفاده می‌نمایند. تعداد کمی از مردم بدخشان از نان ارزن و حدودی از مردم از نان جو و حدودی در جلال‌آباد وسایر نقاط از نان جواری استفاده می‌نمایند. بالعموم مردم افغانستان به قابلی پلو خیلی علاقمند بوده و از غذاهای رسمی نیز می‌باشد. در رستورانتها و هوتل‌ها قابلی پلو و شوربای گوشت معمول است می‌شود. انداختن مثاله جات چون مرچ سیاه، مرچ سرخ، تخم گشنیز، هفت مثاله (مثاله دیگ) زرد چوبه نمک در غذاها معمول است. نهال یک تعداد میوه جات در دوره تیموریان به کشور ما ترویج گردید. نهال‌های انجیر انگور کلان انار بادام نازک در زمان احمدشاه بابا از سمرقند به افغانستان وارد شد. کشت بادنجان رومی بادنجان سیاه انواع دال کچالو مرچ شلغم لبلبو ملی سرخک گشنیز و غیره پس از قرن ۱۸ توسط انگلیس‌ها در افغانستان ترویج گردیده مردم به خوردن سبزیجات عادت نمودند. بدین صورت تعداد مواد غذائی در خاک بیشتر گردید. پس از قرن ۱۸ مینو غذائی مردم افغانستان به ۳ وقت تقسم گردیده‌است؛ که درین سه وقت مردم نادار از غذاهای کم ارزش و دارندگان از غذاهای متنوع استفاده می‌نمودند.