مهاجرت معکوس ارامنه
اگرچه تعدادی از ارامنه حکومت عثمانی یا ایران را ترجیح می‌دادند، ارامنه اهل داخل روسیه شورش‌ها و احساس بیداری ملی را در میان ارامنه عثمانی تحریک می‌کردند. بسیاری برای پیوستن به سازمانهای انقلابی که هدف آنها بازگرداندن استقلال ارمنستان برای ارمنستان عثمانی بود، به قفقاز جنوبی نقل مکان کردند. این امر در نهایت به یکی از عواملی تبدیل شد که رهبری عثمانی را به سوی نسل‌کشی و از بین بردن تمام حضور ارامنه از ارمنستان عثمانی سوق داد. با آغاز نسل‌کشی ارامنه از سال ۱۹۱۵، هجوم پناهندگان ارمنی به ماورای قفقاز به سرعت تسریع شد.
کنفرانس بین‌المللی هولوکاست و نسل‌کشی
در بین بیش از صد سخنرانی برنامه‌ریزی شده، شش سخنرانی به نسل‌کشی ارامنه اختصاص داشت. که در آن به نابودی سیستماتیک حدود یک میلیون ارمنی عثمانی در طول جنگ جهانی اول پرداخته می‌شد. اما از زمان ایجاد جمهوری ترکیه، همه دولت‌های ترکیه هرگونه ارتکاب جنایتی علیه مردم ارمنستان را انکار کرده‌اند. تلاش‌ها برای ثبت نام کشورهای دیگر در این انکار دولت‌ها مربوط به دهه ۱۹۲۰ است. لوون چورباجیان جامعه‌شناس آمریکایی می‌نویسد: «روش کار ترکیه در همه حال پایدار است و در مواضع حداکثری این کشور هیچ مصالحه‌ای به جز تهدید و تهدید وجود ندارد» زیرا در پی این است تا از هرگونه اشاره به نسل‌کشی ارامنه جلوگیری کند. در ۱۹۸۲ ترکیه از معدود دولت‌هایی با اکثریت مسلمان بود که با اسرائیل روابط دیپلماتیک برقرار کرد. اسرائیل هرگز نسل‌کشی ارامنه را به دلیل نگرانی در مورد رابطه خود با ترکیه به رسمیت نشناخته‌است. در این کنفرانس برای اولین بار بحث در مورد نسل‌کشی ارامنه در صحنه عمومی را مورد بحث و بررسی قرار داد.