درون‌کاشت دندانی
درون‌کاشت دندانی یا پروتز ایمپلنت دندانی، بخشی از درون‌کاشت (ایمپلنت) دندانی است که به صورت دندان برساخته (پروتزی) در دهان بیمار، جایگزین دندان طبیعی وی می‌گردد. امروزه دندانپزشکی ایمپلنت را هنر جایگزینی دندان‌های از دست رفته توصیف می‌کنند. ایمپلنت‌ها برای جایگزینی یک یا چند دندان و برای نگه داشتن و تامین ریتنشن پروتز کامل اوردنچر به کار می‌روند. ایمپلنت‌های دندانی از تیتانیوم ساخته می‌شوند و با استخوان استئواینتگره می‌شوند. بعد از معاینات اولیه در ابتدا فیکسچر یا همان قسمت ریشه ایی پروتز با استفاده از جراحی کوچکی در داخل فک و به جای دندان از دست داده شده، جاگذاری می‌گردد و بعد از اطمینان از ثبات آن که معمولاً ۴ الی ۶ ماه به طول می‌انجامد، قسمت رویی یا همان تاج دندان (Crown) گذاشته می‌شود. اگر فردی دندان خود را از دست بدهد ایمپلنت در اندازه همان ریشه به جای آن قرار داده می‌شود. ایمپلنت‌ها قطعاتی در اندازه دندان طبیعی می‌باشند. ایمپلنت‌ها توسط ابزار بسیار دقیقی کنترل می‌گردند و توسط دستگاه‌های بسیار دقیق ساخته می‌شود. به دلیل خصوصیات ذکرشده برای ایمپلنت دندان، هنگامی در فک بیمار قرار بگیرد، یک جسم خارجی به‌شمار نمی‌رود و با قرارگرفتن در فک بیمار با آن سازگار می‌شود. ایمپلنت باعث رشد استخوان‌های کنار دندان هم می‌شود و از تحلیل استخوان فک جلوگیری به عمل می‌آورد.
پلی (متیل متاکریلات)
در جراحی ارتوپدی، سیمان استخوان PMMA برای ضبط ایمپلنت‌ها و بازسازی استخوان‌های از دست رفته استفاده می‌شود. این پودر با متیل متاکریلات مایع (MMA) تأمین می‌شود. اگر چه PMMA از لحاظ بیولوژیکی سازگار است، MMA در معرض تحریک پذیر و سرطان زا ممکن است. PMMA نیز به علت فشارخون منجر به رویدادهای قلب و عروق در اتاق عمل شده‌است. سیمان استخوان مانند یک غلظت عمل می‌کند و نه خیلی شبیه یک چسب در آرتروپلاستی. گرچه چسبنده به استخوان یا ایمپلنت متصل نیست، در واقع فضای بین پروتز و حرکت پیشگیری از استخوان را پر می‌کند. معایب این سیمان استخوانی این است که حرارت آن تا دمای ۸۲٫۵ درجه سانتیگراد (۱۸۰٫۵ درجه فارنهایت) گرم می‌شود در حالی که تنظیم می‌تواند باعث ناباروری بافت همسایه شود. تعادل دقیق آغازگرها و مونومرها برای کاهش میزان پلیمریزاسیون و به تبع آن گرما تولید شده‌است.