اسپرانتو
زبان بین‌المللی اِسپِرانتو در سال ۱۸۸۷ (میلادی) (۱۲۶۶ خورشیدی) توسط لودویک لازاروس زامنهوف لهستانی ساخته شد. اسپرانتو به علت ساختار علمی و آسان خود مورد توجه متفکران و دانشمندان با ملیت‌های گوناگون قرار گرفته و به خاطر ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن، سازمان علمی، فرهنگی و تربیتی سازمان ملل متحد (یونسکو) در سال ۱۹۵۴ (میلادی) به اتفاق آرا آن را طی قطعنامه‌ای به عنوان زبان بین‌المللی و بی‌طرف به رسمیت شناخت و آموزش اسپرانتو را به تمامی کشورهای عضو خود توصیه کرد. همچنین «یونسکو» در استقبال از صدمین سالگرد انتشار زبان اسپرانتو در سال ۱۹۸۶ (میلادی) (۱۳۶۵) در قطعنامه‌ای دیگر ضمن تأکید بر تصمیم قبلی خود، مراتب پشتیبانی خود را از آموزش و گسترش زبان بین‌المللی اسپرانتو در سراسر جهان ابراز داشته‌است.
مارک فتس
زبان اسپرانتو را فتس در سن ۱۴سالگی از عموی خود کریستوفر فتس فراگرفت. در طول تحصیل در دانشگاه کمبریج، فتس در گروه اسپرانتوی کمبریج و جوانان اسپرانتیست انگلستان فعالیت می‌کرد و در سال ۱۹۸۴ عضو کمیته‌ی محلی کنگره‌ی ۶۹امین همایش جهانی اسپرانتو بود. وی پس از تحصیلات خود، در دفتر مرکزی سازمان جهانی اسپرانتو به‌عنوان سردبیر مجلهٔ اسپرانتو (ارگان رسمی سازمان جهانی اسپرانتو) از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲ مشغول به‌کار بود. در طول همین دوره بود که بخش اطلاع‌رسانی سازمان جهانی اسپرانتو را مجدداً تأسیس نمود و به‌عنوان سازمان‌دهنده و سخن‌وری متبحر شناخته شد. در سال ۱۹۹۰ تحقیقی علمی تحت عنوان یک زبان برای اروپا نگاشت که برندهٔ جایزهٔ انجمن مطالعات اروپائی شد و سپس در مجموعهٔ اسناد اسپرانتو به چندین زبان منتشر گردید.