اوتیسم
تشخیص اوتیسم بر پایهٔ رفتار افراد است و نه سبب یا مکانیزم خاص. وجود حداقل ۶ مورد از مواردی که در بندهای اول و دوم و سوم توصیف شده‌اند، لااقل دو مادّه از بند اول و یک مادّه از هر یک از بندهای دوم و سوم الزامی است.
نیازهای ویژه
از لحاظ تشخیص کلینیکی و رشد عملکردی انسان، اصطلاح نیازهای ویژه افرادی را توصیف می‌کند که به خاطر معلولیت‌های پزشکی، ذهنی یا روانی نیاز به کمک داشته باشند. در کتابچهٔ راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی و نیز ویرایش نهم کتاب طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها رهنمودهای تشخیص بالینی این افراد ارائه شده‌است. این افراد می‌تواند شامل کسانی شوند که به هر یک از اختلالات اوتیسم، سندرم آسپرگر، فلج مغزی، سندرم داون، نارساخوانی، دیس پراکسی، کوری، ناشنوایی، ADHD و فیبروز کیستیک مبتلا باشند. این گروه همچنین می‌تواند شامل شکاف لب و افرادی باشد که پای آنها قطع شده‌است. افرادی که نیاز ویژه دارند را می‌توان از نظر شدت و حدت در گروه‌های مختلفی طبقه‌بندی کرد. دانش‌آموزی که ضریب هوشی وی بین ۲۰ تا ۳۵ باشد یک مورد حاد و شدید است. این دانش‌آموزان معمولاً در مدرسه نیاز به کمک دارند و خدمات متفاوتی در شرایط متفاوت به آنها ارائه می‌شود.