صرع
خطر مرگ در افراد مبتلا به صرع افزایش می‌یابد. این افزایش بین ۱٫۶ تا ۴٫۱ برابر جمعیت عادی است و معمولاً مربوط می‌شود به: دلیل نهفتهٔ حمله‌ها، بحران صرعی، خودکشی، تروما، و مرگ ناگهانی ناشی از صرع (SUDEP). مرگ ناشی از بحران صرعی در درجهٔ اول به دلیل مشکلی نهفته‌است تا به دلیل کمبود مصرف دارو. خطر خودکشی در افراد مبتلا به صرع بین دو تا شش برابر بیشتر از سایرین است. دلیل این مسئله نامشخص است. به نظر می‌رسد، SUDEP تاحدی مربوط به بسامد حمله‌های فراگیر تونیک-کلونیک است و دلیل حدود ۱۵٪ از مرگ و میر ناشی از صرع می‌باشد. روش کاهش این خطر نامشخص است. بیشترین افزایش مرگ و میر ناشی از صرع در میان سالمندان است. کسانی‌که مبتلا به صرع با ریشهٔ ناشناخته هستند، کمترین افزایش خطر را دارند. در بریتانیا برآورد شده‌است که ۴۰–۶۰٪ مرگ و میرها احتمالاً قابل پیش‌گیری است. در کشورهای در حال توسعه بسیار از مرگ و میرها به دلیل درمان نشدن صرع است که منجر به سقوط یا بحران صرعی می‌شود.
جراحی صرع
جراحی برش لوب گیجگاهی برای بیماران با صرع در ناحیهٔ لوب گیجگاهی می‌باشد. تشنج لوب گیجگاهی از رایج‌ترین انواع تشنج صرعی می‌باشد که جراحی شامل بریدن بافت مغز در ناحیهٔ لوب گیجگاهی به منظور حذف کردن ناحیهٔ تشنج می‌باشد. این جراحی در ۶۵٪ از بیماران صرعی که مبتلا به صرع لوب گیجگاهی هستند نتابج موفقیت‌آمیزی دارا می‌باشد و مطالعات نشان داده‌است که۶۳ درصد از بیمارانی که تحت این جراحی قرار می‌گیرند می‌توانند برای مدت طولانی بدون تشنج به زندگی خود ادامه دهند. این جراحی عوارضی از قبیل از دست دادن بخشی از حافظه را می‌تواند دارا باشد که جراحی بخش راست لوب گیجگاهی می‌تواند منجر به از دست دادن حافظهٔ دیداری و بخش چپ لوب گیجگاهی می‌تواند منجر به از دست دادن حافظهٔ زبانی شود.