صرع
صرع در عمل به عنوان دو یا چند تشنج صرعی تعریف می‌شود که فاصله آن‌ها ۲۴ ساعت است و دلیل خاصی ندارد؛ این درحالی است که حمله صرعی به عنوان نشانه یا عاملی تعریف می‌شود که بر اثر فعالیت الکتریکی غیرعادی مغز به وجود می‌آید. حمله صرعی همچنین می‌تواند به عنوان اختلالی در نظر گرفته شود که در آن فرد حداقل یک تشنج صرعی داشته و احتمال افزایش این تشنج‌ها وجود دارد.لیگ بین‌المللی ضد صرع و دفتر بین‌المللی صرع، همکاران سازمان بهداشت جهانی در ارزیابی سال ۲۰۰۵ خود صرع را به عنوان «اختلال مغز که به وسیله در معرض قرارگیری همیشگی در برابر به وجود آمدن تشنج‌های صرعی و پیامدهای زیست شناختی، شناختی، روانشناختی و اجتماعی این شرایط توصیف می‌شود. تعریف صرع نیازمند رخ دادن حداقل یک تشنج است.»
کانال کلسیمی
داروهای مسدودکننده کانال کلسیم نوع T برای درمان صرع استفاده می‌شوند. افزایش هدایت کلسیم در یاخته‌های عصبی منجر به افزایش دپلاریزاسیون و تحریک‌پذیری می‌شود و این اتفاق، منجر به افزایش دفعات حملات صرع می‌شود. مسدودکننده‌های کانال‌های کلسیمی، هدایت کلسیم در یاخته‌های عصبی را کاهش داده و احتمال بروز و دفعات حملات صرع، کاهش می‌یابد.