چینی ماندارین
مناطق مرزی شمال غربی چین در همان زمان مورد هجوم گویشوران ماندارین قرار گرفتند و در نتیجه گویش‌های آن مناطق نیز مشابه با خویشاوندان خود در منطقه اصلی ماندارین است. ماندارین‌زبان‌ها در اوایل در جنوب غربی کشور مستقر شدند، اما این جمعیت به دلایل نامشخصی در قرن سیزدهم افت کرد و تا قرن ۱۷ بهبود نیافت. گویش‌های این منطقه اکنون نسبتاً یکنواخت هستند. با این حال، شهرهای قدیمی حتی بسیار نزدیک به پکن، مانند تیانجین، بائودینگ، شنیانگ و دالیان لهجه‌هایی با تفاوت قابل توجهی دارند.
زبان خیتانی
سلسله لیائو به زبان خیتان با اصطلاح Guoyu 國語 «زبان ملی» اشاره می‌کرد که همچنین توسط سایر سلسله‌های چینی غیر هان در چین برای اشاره به زبان‌های آنها مانند منچوی چینگ، مغولی کلاسیک در زمان سلسله یوان، یورچن استفاده می‌شد ، اشاره می کردند. حتی امروزه از ماندارین در تایوان با نام Guoyu یاد می‌شود.