کشتی کج
قانونی به نام کایفابه در کشتی کج وجود دارد که بر اساس آن شرکت‌کنندگان هنگام مسابقه باید تصور کنند که شخصیت‌ها و داستان نمایش واقعی است. در گذشته برخی از کشتی‌گیران حتی در زندگی واقعی خود نیز در این دنیای خیالی باقی می‌ماندند. در صورتی که کشتی‌گیری حرکتی در رینگ انجام دهد که مطابق با شخصیت داستانی او نباشد ، این قانون را شکسته‌است و این اتفاق که به تماشاگران ضربه زده و تجارت گردانندگان مسابقات را دچار مشکل می‌کند در نتیجه برگزارکنندگان رقابت‌های کشتی کج روی خوشی به اینگونه کشتی‌گیران نشان نداده و معمولاً آن‌ها را یا از داستان اصلی خارج می‌کنند یا به‌ طور کامل کنار می‌گذارند. البته امروزه اهمیت این موضوع از گذشته کمتر شده‌است چرا که در دنیای کشتی حرفه‌ای این واقعیت که داستان‌ها از پیش نوشته می‌شوند راحت‌ تر پذیرفته شده و این برنامه‌ها بیشتر بر علاقه تماشاگران برای سرگرم شدن متکی هستند. با این حال کشتی‌گیران همچنان بایستی در طول مسابقه در شخصیت خود بماکند.
کشتی با چوخه
کشتی روی خاک نرم یا چمن و با حضور انبوه تماشاگرانی از زن و مرد و پیر و جوان برگزار می‌شود. امروزه این مسابقات در اواسط زمستان و در بهمن ماه در مانه و سملقان، هشتم فروردین در ریواده، ۱۲ فروردین هر سال در شیروان، ۱۳ فروردین در بجنورد به صورت استانی با حضور پهلوانان نامدار این خطه برگزار می‌شود. اما رقابت‌های اصلی و ملی همه ساله در روز ۱۴ فروردین در گود زینل خان شهرستان اسفراین برگزار می‌شود.پشم چینی گوسفندان در خراسان شمالی بین کردها به پز برین معروف است در این میان به وسیلهٔ "هورینگ" یا همان قیچی پشم زنی، به سراغ بره‌هایی که پشم حنایی و زیبا دارند می‌روند، به پشم چیده شده که اولین بار بدست ممی آید "لواگ می‌گویند. سایر پشم‌هایی که چندین بار از بدن گوسفندان بزرگتر چیده می‌شود "هری" می‌نامند. لوا بدست آمده شسته، سپس حلاجی و «تیت» شده آنگاه به وسیلهٔ دوک یا تشی آن پشم‌ها را می‌ریسند تا توپ نخ و گریف بدست آید. سپس دار یا «تون» آماده می‌شود و نخ‌ها در کنار هم یکرنگ و همدست بافته می‌شوند و پارچه‌ای که از لوا یا هری بود ساخته می‌شود و به این پارچه چوخ گفته می‌شود. پارچه چوخ «توک» یاپرز داده می‌شود پس از پایان کار جوانان و پهلوانان که عموماً ورزشکار هستند پارچه چوخ را برای تبدیل شدن به پالتو، کت و شلوار و پاتابه به دست خیاط می‌دهند. کشتی گیران و پهلوانان می‌بایست پالتوی چوخ را در هنگام مبارزه کشتی به تن می‌کردند و این از قوانین اولیه کشتی محسوب می‌شد و از این لحاظ کشتی را چوخه نام نهادند و این کشتی به کشتی چوخه شهرت یافت. لباس چوخه در آن روزگار مقوام‌ترین لباس عشایر کرد شمال خراسان بود به‌طوری‌که هیچ پارچه دیگری مثل پارچه چوخه در مبارزه کشتی گیران دوام نمی‌آورد.