شیوه‌های حکومت
حکومت در لغت به معنای فرمانفرمایی و حکمرانی است ، و بدین معنا، برای آن وجود رابطه‎ی پایدار فرماندهی و فرمانگزاری میان فرمانفرما و فرمانگزار لازم است. حکومت، ساختاری است که یک کشور یا جامعه توسطِ آن اداره می‌شود. حکومت غالباً برای اشاره به کل ساختار سیاسی یک کشور بکار می‌رود اما ممکن است گاهی برای اشاره به قوهٔ مجریه نیز استفاده شود. در حالت نخست، حکومت شامل قوهٔ مقننه و قضائیه هم می‌گردد. شیوهٔ حکومت «رژیم»، «نظام حکومتی» یا «نظام» خوانده می‌شود. علاوه بر کشورها، سازمان‌های مذهبی همچون کلیساها، شرکت‌ها، کلوب‌ها و سایر مجموعه‌های زیرملی نیز شیوهٔ حکومتی دارند.
نظریه ثبات هژمونیک
نظم سیستم زمانی حفظ می‌شود که دولت‌های راضی و قدرتمند نسبت به دولت‌های چالشگر دارای قدرت برتری باشند و جنگ زمانی رخ می‌دهد دولت‌های چالشگر خود را با موازنه با دولت رهبر (هژمونیک) برسانند. از نظر ارگانسکی نتیجه رفتار بسیاری دولت‌ها موازنه قوا نخواهد بود. موجودی به نام دولت موازنه دهنده وجود ندارد و حاصل موازنه قوا نیز صلح نیست، بلکه کاهش فاصله بین قدرت دولت‌ها خطر جنگ را افزایش می‌دهد.