آرامگاه عطار نیشابوری
فریدالدین عطار نیشابوری شاعر و عارف نامی ایران در حدود سال ۶۱۸ و با حمله‌ی مغول‌ها درگذشت. آرامگاه وی در خیابان عرفان واقع در نیشابور کنونی هر ساله پذیرای علاقه‌مندان به ادب و فرهنگ ایرانی است. آرامگاه عطار از بناهای دوره امیر علیشیر نوایی است و در سده نهم هجری ساخته شده‌است. بنای کنونی آرامگاه دارای هشت ضلع و گنبدی کاشی کاری شده و چهار در ورودی است. در نمای بیرونی آن چهار غرفه کاشی کاری شده تعبیه شده‌است و در وسط بقعه، قبر عطار و یک ستون هشت ترکی به ارتفاع ۳ متر وجود دارد.
حافظ
دربارهٔ تولد و مرگ حافظ ابهامات زیادی وجود دارد چنان‌که در هیچ‌یک از کتاب‌های پس از سدهٔ نهم ه‍. ق، اشاره‌ای به زمان تولد حافظ نشده‌است. اولین منبعی که تاریخِ وفاتِ حافظ در آن نوشته شده، کتابِ "لطایف اشرفی" است که آن را ۷۹۲ ه‍.ق می‌داند. این کتاب که پیرامون افکار و رفتارِ شیخ اشرفُ‌الدّین جهانگیر سمنانی در اواخر سدهٔ هشتم ه‍.ق نوشته شده‌است. دیگر آثاری که این تاریخ را ذکر می‌کنند عبارتند از: "مُجمَلِ فَصیحی"، "نَفَحاتُ الْاُنْس"، "هفت اِقلیم"، "مَجالِسُ الْمُؤمِنین"، "خِیرُ الْبَیان"، "مَجمَعُ النَّفائِس"، "نَشْتَرِ عشق"، "نَتایِجُ الْاَفکار" و "سفینَةُالْاُولیاء". "تَذکَرهٔ مِیْخانه" نوشتهٔ مُلّا عبدُالنَّبی فخرُالزَّمانی قزوینی در سدهٔ یازدهم ه‍.ق از جمله منابعی است که تاریخِ وفاتِ حافظ را سال ۷۹۱ ه‍.ق ذکر کرده‌است. این کتاب نخستین تذکرهٔ دربردارندهٔ زندگی‌نامهٔ ساقی‌نامه‌سرایان است و فخرالزّمانی از این اثر به‌عنوان «حاصل عمرِ» خود یاد می‌کند. این تاریخ در "سُلَّمُ السَّمٰوات"، "ریاضُ الْفِردُوس خانی"، "بهارستانِ سخن"، "مُنتَخَبُ اللَّطایِف"، "ریاضُ الْعارِفین"، "مَجمَعُ الْفُصَحاء"، "ریاض العارفین" لَکْهْنَوی، "تَذکِرَةُالشُّعَراء" موفرخ‌آبادی، "تذکرهٔ عَلَوی" و "خُلاصَةُالْاَشعار" نیز آمده‌است. در بعضی منابع سال درگذشت ۷۹۲ ه‍.ق آمده اما آن را برابر با ماده‌تاریخ «خاک مصلی» — که ۷۹۱ است — دانسته‌اند که عبارتند از: "هفت اقلیم"، "ریاضُ الشُّعَراء"، "خلاصةالافکار"، "شمعِ انجمن" و "آفتابِ عالمتاب". دولتشاه سمرقندی تذکره‌نویس سدهٔ نهم ه‍.ق نیز تاریخ وفات حافظ را سال ۷۹۴ ه‍.ق می‌داند. "ریْحانَةُالْاَدَب" نیز سال درگذشت را ۷۹۱، ۷۹۲ و ۷۹۴ ه‍.ق آورده‌است.