بیماری آلزایمر
در افراد مبتلا به آلزایمر، نقص فزاینده یادگیری و حافظه در نهایت منجر به تشخیص قطعی بیماری می‌شود. در درصد کمی از مبتلایان، مشکلات دز زبان، کارکردهای اجرایی، ادراک (ادراک‌پریشی) یا انجام حرکات (آپراکسی) شاخص‌تر از مشکل حافظه هستند. آلزایمر تمام قابلیت‌های حافظه را به یک اندازه تحت تاثیر قرار نمی‌دهد. خاطرات قدیمی‌تر از زندگی فرد (حافظه رویدادی)، آموخته‌ها (حافظه معنایی) و حافظه ناآشکار (حافظه بدن در مورد نحوه انجام کارها مثلا استفاده از قاشق و چنگال یا نوشیدن از لیوان) آسیب نسبتا کمتری می‌بینند.
تاثیر نوشیدن الکل بر افزایش سن
الکل یک نوروتوکسین قوی است. مؤسسه ملی سوء مصرف الکل و الکلیسم گزارش داد: «الکلیسم ممکن است پیری طبیعی را تسریع کند یا باعث پیری زودرس مغز شود.» گزارش دیگری از همان مؤسسه نشان داد که «مصرف مزمن الکل و همچنین قرار گرفتن در معرض گلوکوکورتیکوئیدهای مزمن، می‌تواند منجر به پیری زودرس یا پیری اغراق آمیز شود.» به‌طور خاص، الکل، محور هیپوتالاموس - هیپوفیز - آدرنال را فعال می‌کند و باعث ترشح گلوکوکورتیکوئید و در نتیجه افزایش سطح هورمون‌های استرس در بدن می‌شود. قرار گرفتن در معرض مزمن این هورمون‌ها منجر به افزایش سرعت روند پیری می‌شود، که با «تغییرات تدریجی، اما اغلب چشمگیر» در طول زمان تقریباً در هر سیستم فیزیولوژیکی بدن انسان همراه است. در مجموع، این تغییرات منجر به کاهش کارایی و انعطاف‌پذیری عملکرد فیزیولوژیکی می‌شود. استرس مزمن و مصرف الکل سنگین مزمن باعث ایجاد اثر پیری زودرس مشابه، از جمله انحطاط سلول‌های عصبی در هیپوکامپ نیز می‌شود.