تب نفاسی
چنانچه عفونت خفیف باشد پزشک با تجویز آنتی‌بیوتیک به درمان کمک می‌کند اما در صورت شدت عارضه، نیاز به بستری شدن در بیمارستان وجود دارد.
گانگرن گازی
درمان معمولاً توسط دبریدمان و برش بافت‌های نکروتیک و حتی امپوتاسیون بخش آسیب دیده انجام می‌شود. آنتی‌بیوتیک‌های محلول در آب (مانند پنی سیلین) به تنهایی مؤثر واقع نمی‌شوند، چرا که آنها نمی‌توانند در عضلات ایسکمیک نفوذ کنند. می‌توان از اتاقکهای هایپرباریک استفاده کرد که در آنها بیمار تحت فشار بالای اکسیژن واقع می‌شود. اکسیژن بافت‌های آلوده را اشباع نموده و در نتیجه مانع رشد کلاستریدیوم‌های بی‌هوازی اجباری می‌شود. اگر شروع درمان زود هنگام انجام شود، این بیماری در بیشتر موارد درمان می‌شود. مطالعات نشان می‌دهند که درمان با اکسیژن هایپرباریک در بیماران مبتلا به گانگرن گازی، منجر به کاهش نرخ قطع عضو (آمپوتاسیون) شده و درمان را بهبود می‌بخشد. علاوه بر این، درمان با اکسیژن هایپرباریک نرخ مرگ را در نکروزان غلاف کاهش داده و به‌طور چشمگیری در کاهش اندازه زخم‌های مقاوم به درمان مؤثر است.