یائسگی
استروژن اثرات عمیقی بر رشد، تمایز و عملکرد بسیاری از بافت‌های تولید مثلی دارد. آنها همچنین بافت‌های دیگر، از جمله استخوان، کبد، سیستم قلب و عروق و مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهند. زمانی که زنان در معرض یائسگی قرار می‌گیرند، غلظت هورمون استروژن در بدن کاهش می‌یابد. محرومیت نسبی استروژن در زنان یائسه با تغییرات فیزیولوژیکی و افزایش سطح گونه‌های فعال اکسیژن و خطر چندین بیماری از جمله بیماری قلب و عروق، پوکی استخوان و فرایندهای تحلیل برنده در سیستم عصبی مرکزی همراه است. مطالعات اخیر نشان می‌دهد که استروژن ممکن است برای محافظت از بیماری آلزایمر و نیز پیشگیری از پوکی استخوان و بیماری قلبی عروقی مورد استفاده قرار گیرد. تحقیقات نشان می‌دهد استروژن بر مورفولوژی مغز و یادگیری تأثیرگذار است. مطالعه ای که در سال ۲۰۱۷ بر روی هیپوکمپ مغز موش‌هایی که در مراحل اولیه یائسگی بودند انجام شد، نشان داد که تغییرات مورفولوژیک هیپوکمپ در موش‌های یائسه همراه با آسیب‌های میتوکندری، رسوب لیپوفاسین و تجزیه میکروتوبول‌ها است. مکمل‌های استروژن تنها می‌توانند اثراتی پیشگیرانه بر روی آسیب‌های میتوکندری و جلوگیری از افزایش رسوب لیپوفاسین مربوط به ناحیه DG هیپوکمپ داشته باشند اما تأثیری بر روی آسیب‌های میکروتوبولی وتغییرات سیناپسی ندارند.
حرف‌های خودمانی اتاق خواب
پژوهش‌های انجام شده بر روی حرف‌های خودمانی اتاق خواب، بیشتر متمرکز بر هورمون اکسی‌توسین بوده‌است که به «هورمون ایجاد رابطه و پیوند» معروف است و اثرات مهمی چون کاهش استرس، کاهش احساس تهدیدهای اجتماعی، افزایش پیوندهای صمیمانه و افزایش توانایی فرد در خواندن و دریافتن نشانه‌ها و علامت‌های هیجانی دارد. ثابت شده‌است که میزان این هورمون در بدن انسان در جریان فعالیت جنسی و تا رسیدن به اوج لذت جنسی (اُرگاسم) بالا می‌رود. طرفین درگیر در آمیزش جنسی می‌توانند از چنین فرصتی برای درددل کردن و بیان ناگفته‌های پنهان خود استفاده کرده و ایجاد رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد کنند. پژوهشی که در سال ۲۰۱۲ توسط «آماندا دنس» انجام شد نشان داد که زوج‌هایی که در رابطهٔ جنسی خود به اُرگاسم می‌رسند، احتمال بیشتری دارد که حرف‌های خودمانی اتاق خواب بزنند تا آنهایی که به این اوج لذت جنسی نمی‌رسند.