نفوذپذیری (علوم زمین)
نفوذ پذیری () در مکانیک شاره‌ها و علوم زمین به میزان توانایی انتقال مایعات از محیط متخلخل میان حفره‌های رسوب‌ها یا سنگ‌ها اطلاق می‌شود. مقدار نفوذپذیری به اندازه حفره‌ها، غلظت مایع و نیروی کششی که با کاهش اندازه دانه‌ها کم می‌شود، بستگی دارد. در واقع عواملی که بر تخلخل اولیه موثرند، در میزان نفوذپذیری نیز مؤثر می‌باشند. نفوذ پذیری را معمولاً با واحد دارسی بیان می‌کنند. یک دارسی عبارتست از نفوذ پذیری که در آن یک مایع با غلظت یک سانتیمتر در ثانیه تحت فشار یک اتمسفر بر سانتیمتر عبور کند. نفوذپذیری اغلب سنگ‌ها به‌طور کلی کمتر از ۱ دارسی می‌باشد.
گودال قیر
تبخیر فرآیند مهمی در تشکیل چاله های آسفالت است. بسته به ترکیب شیمیایی، نفت خام حوزه های مختلف به طور متفاوتی تبخیر می شود. مقدار نفت خام سبک روی سطح زمین ممکن است به واسطه تبخیر تنها پس از چند روز تا 75 درصد حجم اولیه کاهش مقدار دهد و مولکول های سبک تر تبخیر شوند و به عنوان محصول حاصل، آسفالت باقی بماند. برای نفت خام عادی، این تغییر حجم ممکن است تا 40 درصد کاهش یابد. میانگین ترکیب وزنی یک نمونه قیر 80.2 درصد کربن، 7.5 درصد هیدروژن، 7.6 درصد اکسیژن، 1.7 درصد نیتروژن و 3.0 درصد گوگرد است.