آرامش دوستدار
منتقدان گفته‌اند که دوستدار با گرایش به خودبنیادی فرهنگی، فرهنگ را ذاتی ثابت و استوار می‌پندارد که خصلت فراتاریخی دارد. یعنی در طول زمان، و از ازل تا ابد پایدار است و تغییری نمی‌کند. با چیرگی یک دین که همواره با باورهای جادویی و آیین‌های غیرعقلانی همراه است هسته یا ذات فرهنگ آسیب کمی می‌بیند تا آنجا که جامعه کاملا فلج می‌شود و توان تفکر را موقت یا برای همیشه از دست می‌دهد. دوستدار به پیروی از اندیشوران فلسفه فرهنگ، دین را نه به عنوان یک تجربه نفسانی و دارای نقش اعتلایی، جدا و مستقل از شناخت علمی می‌داند بلکه در تقابل کامل با اندیشه علمی قرار داد به گونه‌ای که آنرا به تابعی از کشمکش‌های فکری و ایدئولوژیک فرو می‌کاهد.
تعریف دین
تعریف دین، با پژوهشگرانی که موفق به توافق به هیچ یک تعریف خاصی نمی‌شوند، موضوعی مناقشه‌آمیز در مطالعات دینی است. برخی پژوهشگران، دین را به عنوان سیستمی فرهنگی از رفتارها و سنن تعریف می‌کنند، سایرین به عنوان جهان‌بینی‌ای جامع و فراگیر یا "اجتماعی معنوی" که "چرچ" نامیده می‌شود، تعریف می‌کنند. سایرین مانند Wilfred Cantwell Smith تلاش کرده‌اند تا یک سوگیری‌ دیده‌شده غربی و یهودو-مسیحی در تعریف و مطالعه دین را اصلاح کنند. متفکرانی مانند Daniel Dubuisson تردید کرده‌اند که اصطلاح غربی دین (یعنی "Religion") هیچ معنی ای خارج از فرهنگ‌های غربی داشته باشد، در حالی که دیگران، مانند Ernst Feil، حتی تردید دارند این اصطلاح هیچ معنی جهان‌گیر و مشخصی حتی آن‌جا [در غرب] داشته باشد.