گسل
گسل‌های بزرگ در پوسته زمین نتیجه حرکت برشی زمین هستند و زمین‌لرزه نیز نتیجه نیروی رها شده در حین لغزش سریع لبه‌های یک گسل به هم است. بزرگترین نمونه‌های گسل مرزهای میان ورقه‌های زمین‌ساختی کره زمین است. از آنجا که یک گسل معمولاً از یک شیار مستقیم و مرتب تشکیل نشده و ناحیه‌ای از تغییر شکل‌های پیچیده زمین را در بر می‌گیرد معمولاً به جای گسل از «منطقه گسلی» صحبت می‌کنند. بزرگترین گسل ایران گسل زاگرس است.
گسل کوهبنان
گسل کوهبنان یکی از گسل‌های ایران مرکزی است که طول آن تا ۹۰۰ کیلومتر برآورد می‌شود و راستای عمومی آن شمال‌غربی–جنوب‌شرقی است و ممکن است ادامه جنوبی گسل کلمرد باشد. در شمال کوهبنان (شمال کرمان)، این گسل ارتفاعات سنگی را از رسوبات آبرفتی جوان جدا می‌کند. حرکت این گسل در کامبرین، پالئوزوئیک، تریاس و پلیو–پلیستوسن آشکار است. نوع حرکت گسل تلفیقی از راست‌گرد و راندگی است و به‌نظر می‌رسد یک گسل معکوس پرشیب باشد، که به سمت شمال‌شرقی شیب دارد. گسل کوهبنان رسوبات کواترنری را بریده و می‌توان آن را گسلی فعال تلقی کرد که با زمین‌لرزه‌ها و گسلش جوان همراه است.