آزمون ایزولاسیون الکتریکی
آزمون ایزولاسیون الکتریکی آزمونی برای سنجش مقاومت جریان مستقیم (DC) است که در آن مقاومت بین سر مشترک و بدنهٔ یک زیرسیستم اندازه‌گیری شده تا از وجود سطح قابل قبولی از ایزولاسیون الکتریکی بین این دو نقطه اطمینان حاصل شود. همچنین، این آزمون بین قسمت‌ها و مدارهای مختلف یک یا چند زیرسیستم نیز قابل انجام است. این آزمون به‌طور معمول مشکلات مرحلهٔ مونتاژ همانند قطعات خراب، جهت‌گیری و جاگذاری اشتباه قطعات، خطا در عایق‌گذاری سیم‌ها یا آسیب‌های وارده به عایق مورد استفاده را مشخص می‌کند. این مشکلات موجب بروز اتصال به زمین یا اتصال کوتاههای ناخواسته در مدار و در نتیجه کاهش ایمنی و کیفیت تجهیز الکتریکی می‌شوند.
الیاف کربن
به‌طور کلی، مقاومت الکتریکی الیاف کربن به سه روش اصلی کنترل می‌شود: ۱- با رژیم دمایی- حرارتی در طول مراحل تشکیل الیاف، شامل عملیات حرارتی ناگهانی سطح ۲- کشش آرایش دهنده الیاف در طول مراحل تشکیل و کربنیزاسیون ۳- اضافه کردن المان‌های شیمیایی و گروه‌های عاملی به ساختار مواد خام اولیه یا الیاف کربن. مقاومت الکتریکی الیاف کربن به دمای کربنیزاسیون بستگی دارد، اگر دمای کربنیزاسیون در محدوده ۸۰۰–۳۰۰ درجه سانتی‌گراد باشد. کاهش سریع مقاومت الکتریکی مشاهده می‌شود. اگر دمای کربنیزاسیون ۹۰۰–۸۰۰ درجه ساتی گراد باشد. این کاهش کندتر می‌شود و فرایند کربنیزاسیون در دماهای بالاتر از ۹۰۰ درجه سانتی‌گراد با تغییرات ناچیز مقاومت الکتریکی همراه است.