موزه دل پرادو
با به خاک سپرده شدن ایزابلای دوم اسپانیا در سال ۱۸۶۸، موزه ملی شد و نام جدید «موزه دل پرادو» را به دست آورد. این ساختمان مجموعه هنرهای سلطنتی را در خود جای داده بود و به سرعت بسیار کم اثبات شد. اولین بزرگ سازی موزه در سال ۱۹۱۸ انجام شد. از زمان ایجاد موزه دل پرادو، بیش از ۲۳۰۰ نقاشی در مجموعه آن گنجانده شده‌است، همچنین تعداد زیادی مجسمه، اثر چاپی، نقاشی و آثار هنری از طریق وصیت نامه، کمک‌های مالی و خریدها، که بیشتر خریدهای جدید را به خود اختصاص می‌دهد. وصیت‌های بیشماری باعث غنای دارایی موزه شده‌است، مانند مجموعه برجسته مدال‌هایی که پابلو بوش به موزه سپرده‌است. نقاشی‌ها و موارد هنری تزئینی به جا مانده از پدرو فرناندز دوران و همچنین شاهکار ون der Weyden , Duran Madonna. و وصیت نامه Ramón de Errazu از نقاشی‌های قرن نوزدهم. کمک‌های مالی ویژه مهم شامل هدیه بارون امیل د ارلانگر از نقاشی‌های سیاه گویا در سال ۱۸۸۱ است. از جمله آثار بی شماری که از طریق خرید وارد مجموعه شده‌اند، موارد برجسته ای است که در سال‌های اخیر خریداری شده‌است، از جمله دو اثر ال گرکو، افسانه و پرواز به مصر The Countess of Chinchon در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ خریداری شد، The Countess of Chinchon از Goya در سال ۲۰۰۰ خریداری شد، پرتره Velázquez از Ferdinando Brandani، خریداری شده در سال ۲۰۰۳ و Fra Angelico's Madonna of the Pomegranate در سال ۲۰۱۶ خریداری شد.
فرانسیس لاسکر برودی
به پیشنهاد پدر برودی و مادرخوانده‌اش، مری لاسکرکه پزشک نوع‌دوستی بود، فرانسیس و همسرش شروع به گردآوری آثار هنری کردند. وی به‌واسطهٔ همکاری با شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس که اوایل دههٔ ۵۰ میلادی تأسیس شده بود، شیفتهٔ مجسمه‌های هنری مور شد. در سال ۱۹۶۹، او به مجلهٔ لس آنجلس تایمز در این باره چنین گفت: «سید آن را زیر درخت کریسمس گذاشت و خوب تا آن زمان حدس می‌زنم که ما گرفتار شده بودیم». او با همسر فقیدش، سیدنی، در تأسیس موزهٔ هنر لس آنجلس که در سال ۱۹۶۵ افتتاح شد، نقش مهمی ایفا نمود. همچنین سال‌های طولانی در شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس عضویت داشت؛ شورایی که به تأسیس آن کمک و به‌عنوان رئیس آن خدمت کرد. در دوران ریاست وی، این شورا نمایشگاه بسیار مهمی از آثار پابلو پیکاسو به مناسبت هشتادمین سالروز تولد او یعنی در سال ۱۹۶۱ برگزار نمود. در سال ۱۹۶۶، فرانسیس لسکر با اخذ وام‌های بی‌سابقه از خانوادهٔ ماتیس، بانی برگزاری نمایشگاه بزرگ واپسگرایی ماتیس در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس بود که هنری سلدیس، منتقد مجلهٔ لس آنجلس تایمز، آن را «یکی از جاه‌طلبانه‌ترین نمایشگاه‌های که تابه‌حال به‌صورت محلی برگزار شده‌است» نامید.