زیاریان
پیشین‌ترین نهاد آموزشی در دوران اسلامی «مکتب» بود و کودکان از پنج یا شش سالگی که توانایی شست و شو و طهارت شخصی خود را پیدا می‌کردند، می‌توانستند به مکتب بروند. در این مکتب‌ها بزرگسالان جایی نداشتند و هدف از آن‌ها تعلیم الفبا و قرآن به مبتدیان بود. اما، نهاد اصلی آموزش در دوران زیاریان، «مسجد» و شیوهٔ معمول آموزشی مبتنی بر املاء بود. این نظام را «آمالی» می‌خواندند و بسیاری از قضات و بزرگان شهرهای استرآباد و گرگان که در قرون سوم و چهارم به مدارج و مقامات عالی دیوانی و مذهبی می‌رسیدند، در حلقه‌های فقه همین نظام آمالی رشد یافته بودند. علاوه بر حلقه‌های فقه، درس‌های مذهبی دیگر، همچون حدیث، نیز تدریس می‌شد و آثار مهمی از این دوره باقی مانده‌است.
جشن جوانان سکولار
جشن جوانان سکولار که گاهی تأیید مدنی نیز خوانده می‌شود، جشنی است که سازمان‌های سکولاریسم آن را برگزار می‌کنند؛ این سازمان‌ها وابستگی به هیچ دینی ندارند. هدف این جشن‌ها آماده‌سازی نوجوانان برای زندگی در بزرگسالی است. برگزاری و شرکت در جشن سکولار در قرن نوزدهم آغاز شد؛ زمانی که جامعهٔ بی‌دین‌ها، می‌خواستند یک جشن آیین‌گذار (رسیدن به سن بلوغ) برای افراد بی‌دین برگزار شود که سنجش پذیر با جشن مسیحیان باشد. امروزه جشن سکولار در چندین کشور اروپایی برگزار می‌شود.