سیاست در کانادا
ساختار دولت کانادا، در اصل توسط پارلمان بریتانیا از طریق مصوبه بریتانیایی آمریکای شمالی - که در حال حاضر با عنوان مصوبه قانون اساسی ۱۸۶۷ شناخته می‌شود - ایجاد شد، اما مدل فدرال دولت و نحوه تقسیم قدرت، توسط سیاستمداران کانادا ابداع شد. به‌طور خاص، پس از جنگ جهانی اول، شهروندان قلمروهای خودگردان بریتانیا (دومینین‌ها) مانند کانادا، شروع به توسعه یک حس هویت‌طلبی قوی کردند و در اعلامیه بالفور ۱۹۲۶، دولت بریتانیا قصد خود را برای اعطای خودمختاری کامل به این مناطق اعلام کرد.
کانادای سفلا
مانند کانادای باعا، ناآرامی‌های سیاسی قابل توجهی وجود داشت. بیست و دو سال پس از حمله آمریکایی‌ها در جنگ ۱۸۱۲، یک شورش اکنون حاکمیت انگلیس بر جمعیت عمدتاً فرانسه را به چالش کشید. پس از اینکه شورش میهنی در شورشهای ۱۸۳۷–۱۸۳۸ توسط ارتش انگلیس و داوطلبان وفادار درهم شکسته شد، قانون اساسی ۱۷۹۱ در ۲۷ مارس ۱۸۳۸ به حالت تعلیق درآمد و شورای خاصی برای اداره مستعمره تعیین شد. تلاش سقط جویانه رابرت نلسون انقلابی برای اعلام جمهوری کانادای سفلی به سرعت خنثی شد.