فدرالیسم
در کانادا نظام فدرالیسم به وسیلهٔ تقسیم قدرت بین پارلمان فدرال و دولت‌های استانی کشور توصیف شده‌است. طبق قانون اساسی سال ۱۸۶۷ (که قبلاً به عنوان قانون بریتانیایی آمریکای شمالی شناخته می‍شد)، قدرت‍های خاص قانون‍گذاری به نهادهای مختلف واگذار شده‍است. بند ۹۱ قانون اساسی صلاحیت قانونگذاری را به دولت مرکزی می‌دهد، در حالی که بند ۹۲ این صلاحیت را به قدرت‍های منطقه‌ای واگذار می‌کند. دیگر قدرت‌هایی که به‌طور مستقیم مورد اشارهٔ قانون اساسی قرار نگرفته‌اند در صلاحیت دولت مرکزی قرار می‌گیرند. هر چند اختلاف بین دولت مرکزی و ایالتی در مورد این که کدام یک صلاحیت قانونگذاری در موضوعات مختلف را دارند، یک مسئلهٔ طولانی مدت و در حال تحول بوده‌است. حوزه‌های رقابتی میان دولت مرکزی و دولت‌های ایالتی اموری نظیر قانونگذاری، توجه به مقررات اقتصادی، مالیات و منابع طبیعی می‌باشند.
نخست‌وزیر کانادا
با وجود اینکه در هیچ‌یک از مدارک قانون اساسی ذکر نشده، بر اساس پیمان‌نامه مقرر - که منشأ آن دورانی است که کانادا مستعمره بریتانیا بوده‌است - دفتر نخست وزیر، تنها تا زمانی وجود خواهد داشت که فرماندار کل به عنوان نماینده فرمانروا بر سر کار باشد. بر همین اساس، فرماندار کل، باید کسی را به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کند که با احتمال زیاد بتواند اعتماد مجلس عوام را هدایت کند. ابن شخص معمولاً رهبر حزبی است که بیشترین تعداد کرسی مجلس را در اختیار دارد. به نخست‌وزیر کانادا منصب «بسیار محترم» ؛ اهدا می‌شود که مادام‌العمر است.