سیمان
برای تولید سیمان پرتلند، سنگ آهک (کربنات کلسیم) و سایر مواد که حاوی نسبت‌های مناسبی از موادی حاوی اکسیدهای کلسیم، سیلیسیم، آلومینیوم و آهن باشند، خرد و آسیاب می‌شوند تا به یک پودر خام آردمانند تبدیل شوند. این مواد در یک کوره یا "کیلن" (Kiln) گرم می‌شوند، تا ابتدا کربنات کلسیم با آزاد کردن دی اکسیدکربن به اکسید کلسیم تجزیه گردد و سپس اکسید کلسیم را با اجزای دیگر واکنش دهد تا سیلیکات‌های کلسیم و آلومینات‌ها تشکیل شوند که در دماهای سوزاننده‌ای تا ۱۴۵۰ درجه سلسیوس تا حدودی ذوب می‌شوند. محصولاتِ واکنش، از کوره به شکل مواد گلوله‌ای تیره‌ای خارج می‌شوند که به آنها کلینکر (clinker) می‌گویند. کلینکر در نهایت با نسبت کمی از گچ (برای کنترل سرعت هیدراتاسیون) آسیاب می‌شود و محصولی ریز به دست می‌آید که به آن "سیمان" می‌گویند.
سرشمع
سرشمع از بتن ساخته شده‌است که شامل مصالح سنگی و سیمان است. این مخلوط باید توسط یک قالب نگهداری شود تا در هنگام گیرش، از شره کردن و شکست آن جلوگیری شود. این فرایند به عنوان قالب بندی و آرماتوربندی شناخته می‌شود. مصالح مورد استفاده میلگردهای فولادی بلند با برآمدگی‌های طولی هستند که توسط سیم‌های نازک‌تر گره خورده در موقعیت خود، ما بین شمع‌ها نگهداشته شده‌اند. پس از گذاشتن این لایه میلگردهای فولادی در داخل سرشمع، قالب‌هایی از چوب در اطراف محیط سر شمع نصب می‌شود تا مخلوط بتن تازه را در خود جای دهد. پس از ریختن بتن، (معمولاً توسط یک سری ویبراتورهای کوچک)، بتن هم زده می‌شود تا حباب هوا را که پس از گیرش بتن می‌تواند سازه را، تضعیف کند، از بین می‌برد. بتن در هنگام سخت شدن دچار تغییر شیمیایی می‌شود و این فرایند گرمای زیادی ایجاد می‌کند. گاهی اوقات، اگر حجم بتن بسیار بزرگ است، لوله‌های حمل مایع خنک‌کننده در داخل حجم بتن، برای جلوگیری از ترک خوردگی بتن در فرایند گیرش بتن، استفاده می‌شود.