سیاست در کانادا
سیاست کانادا در چارچوب یک دموکراسی پارلمانی و نوعی سیستم فدرال از دولت پارلمانی با سنت‌های دموکراتیک قوی عمل می‌کند. کانادا، یک سلطنت مشروطه است که در آن پادشاه، رئیس دولت است. این کشور یک نظام چند حزبی دارد که در آن بسیاری از قانون‌گذاری‌ها، با استخراج و استناد به عرف‌های نانوشته و سوابق پارلمان وستمینستر بریتانیا صورت می‌گیرد که در آن کابینه دولت، از میان نمایندگان مجلس عوام انتخاب می‌شوند و در آن تمام نماینده‌ها، حداقل عضو یکی از دو جناح اصلی دولت یا مخالف دولت (اپوزیسیون) هستند. اما این نظام در کانادا، با اعمال برخی تغییرات تکامل یافته‌است: نظام حزب‌های کانادا، قوی‌تر از انگلستان است و کسب رأی بیشتر در ورود به مجلس، به عنوان نوعی رای اعتماد در نظر گرفته می‌شود که عملاً، منجر به کاهش نقش اعضای غیر کابینه‌ای پارلمان می‌شود. اعضای غیر کابینه‌ای در جناح دولت، و اعضای تازه‌کار یا کمتر شاخص جناح مخالف، با توجه به اینکه در صندلی‌های عقب‌تر مجلس عوام می‌نشینند، عقب‌نشین (به انگلیسی: Backbencher) نامیده می‌شوند. با این وجود، عقب‌نشین‌ها می‌توانند با حضور در کمیته‌های پارلمان، مانند کمیته حساب‌های عمومی یا کمیته دفاع ملی، نظر خود را اعمال کنند.
انتخابات فدرال کانادا (۲۰۲۱)
حزب لیبرال کانادا به رهبری ترودو امیدوار بود که اکثریت مطلق کرسی ها را تصاحب کند تا بتواند به تنهایی حکومت کند، با این حال نتایج نسبت به انتخابات پیشین تغییری ایجاد نشد و حزب لیبرال هرچند اکثریت آرای عمومی را از دست داد اما با کسب ۱۵۹ کرسی، اکثریت نسبی کرسی ها را به دست آورد که از ۱۷۰ کرسی حدنصاب برای تصاحب اکثریت مطلق کمتر است. همچنین، این حزب با کسب ۳۲٫۶٪ از آرای عمومی رکورد کمترین نسبت آرا برای حزب تشکیل دهنده دولت را نیز به دست آورد. حزب محافظه‌کار کانادا با حفظ ۱۱۹ کرسی، حزب مخالف اصلی در پارلمان آینده می باشد.