موسیقی کانتری
کانتری (همچنین کانتری و وسترن نامیده می‌شود) ژانری از موسیقی عامه پسند است که ریشه در ژانرهایی مانند بلوز و موسیقی قدیمی و انواع مختلف موسیقی محلی آمریکا از جمله آپالاچی، کاجون و سبک‌های موسیقی غربی و کابوی Red Dirt دارد. نیومکزیکو، کشور تگزاس و تجانو. ریشه‌های محبوب آن از اوایل دهه ۱۹۲۰ در جنوب ایالات متحده آمریکا سرچشمه می‌گیرد.
تیلور سوئیفت
یکی از اولین خاطرات موسیقی سوئیفت شنیدن آوازهای مادربزرگ مادریش، مارجوری فینلی، بود که در کلیسا می‌خواند. در کودکی، او از موسیقی متن فیلم‌های دیزنی لذت می‌برد: «والدینم متوجه شدند، وقتی حرف‌هایم تمام می‌شوند، خودم آن‌ها را ترکیب می‌کردم.» سوئیفت گفته‌است که اعتماد به نفسش را مدیون مادرش است، که به او کمک کرد به‌عنوان یک کودک در کلاس‌های نمایش حاضر شود. او همچنین «جذابیت نوشتن و داستان‌پردازی‌اش» را به مادرش نسبت می‌دهد. سوئیفت مجذوب شیوهٔ داستان‌پردازی موسیقی کانتری شد، و با گوش دادن به «بزرگ‌ترین هنرمندان زن کانتری دههٔ ۹۰ — شانیا توین، فیث هیل و دیکسی چیکس» با این سبک آشنا شد. توین، هم به‌عنوان ترانه‌سرا و هم به‌عنوان اجراکننده، بزرگ‌ترین تأثیر را در موسیقی او داشت. هیل رل مدل دوران کودکی سوئیفت بود: «هرچه او گفت، انجام داد، پوشید، سعی کردم آن را تقلید کنم.» او نگرش مبارز دیکسی چیکس و توانایی آن‌ها در نواختن سازهایشان را تحسین می‌کند. «مرا ببوس» اثر سیکس‌پنس نان د ریچر نخستین ترانه‌ای بود که توانست آن را با گیتار بنوازد. همچنین سوئیفت به بررسی ستارگان کانتری قدیمی‌تر، مانند پتسی کلاین، لورتا لین، دالی پارتن و تامی وینت پرداخت. او معتقد است که پارتن «نمونه‌ای شگفت‌انگیز برای هر ترانه‌سرای زن غیر متعارف» است. هنرمندان آلترناتیو-کانتری مانند پتی گریفین و لوری مک‌کنا نیز الهام‌بخش سوئیفت بودند. او از سبک موسیقایی کیث اربن به‌عنوان یک تأثیرگذار یاد کرده‌است.