مهاجرت معکوس ارامنه
اگرچه تعدادی از ارامنه حکومت عثمانی یا ایران را ترجیح می‌دادند، ارامنه اهل داخل روسیه شورش‌ها و احساس بیداری ملی را در میان ارامنه عثمانی تحریک می‌کردند. بسیاری برای پیوستن به سازمانهای انقلابی که هدف آنها بازگرداندن استقلال ارمنستان برای ارمنستان عثمانی بود، به قفقاز جنوبی نقل مکان کردند. این امر در نهایت به یکی از عواملی تبدیل شد که رهبری عثمانی را به سوی نسل‌کشی و از بین بردن تمام حضور ارامنه از ارمنستان عثمانی سوق داد. با آغاز نسل‌کشی ارامنه از سال ۱۹۱۵، هجوم پناهندگان ارمنی به ماورای قفقاز به سرعت تسریع شد.
قیبالی
در ژوئیه سال ۱۹۱۹ میلادی، تعداد زیادی از ارامنه ساکن در این ناحیه توسط نیروهای مسلّح آذربایجانی و شبه‌نظامیان کُرد کشته شدند. شمار افراد کشته شده ۶۰۰ تا ۷۰۰ نفر بود که افرادی از چند روستای مجاور از جمله همین روستا، جمیل‌لی، کرکی‌جهان و ... غارت و سوزانده شدند. بیشتر کشته‌شدگان از زنان و کودکان بودند.