آریستوکراسی (طبقه)
نخبه‌سالاری یا آریستوکراسی طبقه‌ای اجتماعی است که یک جامعه خاص بالاترین درجه خود را در نظر می‌گیرد. در بسیاری از ایالات، نخبه‌سالاری طبقه فرادست مردم (نخبه‌سالاری) را با درجه و عناوین وراثتی در بر می‌گرفت. در بعضی مانند یونان باستان، روم یا هند، وضعیت نخبه‌سالاری از تعلق به یک قشر نظامی حاصل می‌شد. همچنین، به ویژه در جوامع آفریقایی، وابستگی نخبه‌سالاری به سلسله‌های کشیش معمول بوده‌است. وضعیت نخبه‌سالاری می‌تواند شامل امتیازات فئودالی یا قانونی باشد. آنها معمولاً فقط در سطح سلطنت اجتماعی کشور یا ملتی در قشربندی قرار ندارند. در جوامع مدرن اروپا، نخبه‌سالاری غالباً با نجیب‌زادگی، یک طبقه خاص که در قرون وسطی به‌وجود آمده‌است، مصادف شده‌است، اما اصطلاح «نخبه‌سالاری» گاهی اوقات در مورد نخبگان دیگر نیز به کار می‌رود و به عنوان یک اصطلاح عمومی برای توصیف جوامع پیشین و غیر اروپایی استفاده می‌شود.
نینا انصاری
به عقیدهٔ انصاری بخش بزرگی از فعالیت‌های اجتماعی و جنبش آزادی و برابری خواهی زنان ایران بعد از وقوع «انقلاب ۱۳۵۷ ایران» جوانه زده است… وی می‌گوید: «در عصر سلطنت «دودمان پهلوی» به زنان ایرانی ازادی‌های بسیاری از جمله حق رای و انتخاب نوع پوشش داده شد اما زنان ایرانی خود این ازادی‌ها را به دست نیاوردند بلکه از سوی حکومت و مسئولین بالای مملکت به ان‌ها دیکته شده بود ولی بعد از وقوع انقلاب اسلامی و در پی به وجود آمدن قوانین محدود کنندهٔ بسیاری برای زنان، زنان ایرانی خود دست به یک مبارزهٔ مدنی زدند و در برابر این عوامل و موانع ایجاد شده توسط «جمهوری اسلامی» ایستادند به طوریکه زنان ایرانی در تحصیلات از مردها جلو زدند.»... وی همچنین معتقد است یکی از دلایل مهم وقوع انقلاب اسلامی ۵۷ تقلا و اصرار دستگاه پهلوی برای غربی کردن جامعهٔ ایران به صورت هرچه شتابان و سریع تر است که این فرایند «یک شبه غربی شدن» جامعهٔ ایران مورد قبول اکثریت مردم مذهبی قرار نگرفت و فقط بخش تحصیلکردهٔ جامعه از این فرایند استقبال کرد. انصاری بر این عقیده است که پادشاه وقت ایران «محمدرضا پهلوی» می‌بایست روند غربی کردن جامعهٔ ایران را به صورت آهسته و تدریجی پی می‌گرفت و جامعه را دگرگون می‌ساخت و نباید شتابان عمل می‌کرد.