چینی ماندارین
در بیشتر هزاره اخیر، پایتخت چین همواره در مناطق ماندارین‌زبان قرار داشته و از قرن چهاردهم گونه‌هایی از آن به عنوان زبان میانجی در سرتاسر کشور کاربرد داشته‌اند. در اوایل قرن بیستم، یک گونه استاندارد مبتنی بر گویش پکن همراه با عناصر سایر گویش‌های ماندارین، به عنوان زبان ملی چین پذیرفته شد. چینی معیار زبان رسمی جمهوری خلق چین و تایوان و یکی از ۴ زبان رسمی سنگاپور است. ماندارین همچنین در میان بیشتر گروه‌های شورشی و مناطق چندقومی میانمار زبان رسمی یا زبان میانجی است. از ماندارین به عنوان یکی از زبان‌های کاری سازمان ملل هم استفاده می‌شود و آن همچنین یکی از پرکاربردترین انواع زبان‌های چینی در بین جوامع چینی دور از وطن و متداول‌ترین زبان چینی که به غیرچینی‌زبانان آموزش داده می‌شود است.
مادارها
مادارها میزان بالایی از کروموزوم Y هاپلوگروپ جی-ام۲۰۱ را نشان می‌دهند. آن‌ها از نظر ژنی ترکیبی از مردم آرژین، مردم قفقازی و ترک هستند. از نظر نام‌شناسی گاهی برخی از کارشناسان مانند آندری زولت بیرو (András Zsolt Bíró) آن‌ها را با مجارها (هونگرین‌ها) مرتبط درنظر می‌گیرند. در حقیقت، هاپلوگروپ جی در مجارستان نادر است (با نرخ حدود ۳ درصد) و در قسمت‌هایی از اروپای غربی و جنوبی (به عنوان مثال ایتالیا و فرانسه) نرخ بسیار بالاتری دارد. جمعیت جنوب آلمان نسبت به جمعیت مجارستان میزان بالاتری از هاپلوگروپ جی دارد. به علاوه، ایمره باسکی نتیجه گرفت که نام گروه قومی مادیار (ساکن در شمال قزاقستان) با مگیار (مجار) مرتبط نیست و بنابراین نمی‌تواند به عنوان اثباتی برای رابطه مادیار و مگیار (مجار) باشد.