دانشکده زبان‌های خارجی دانشگاه تهران
احداث دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی در واقع به مرکز زبان‌های خارجی دانشکده ادبیات بازمی گردد. این مرکز از سال ۱۳۴۸ فعالیت خود را آغاز نمود و در سال ۱۳۶۷ با عنوان دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی به رسمیت شناخته شد و سپس به دنبال آن گروه‌های زبان آلمانی، انگلیسی، ایتالیایی، روسی و فرانسه که از زمان تأسیس دانشگاه تهران در دانشکده ادبیات مشغول به فعالیت بودند به این دانشکده منتقل شدند. پس از گذشت حدود سه سال از آغاز فعالیت رسمی این دانشکده، زبان و ادبیات اردو و به دنبال آن زبان و ادبیات ژاپنی نیز به رشته‌های قبلی اضافه شدند. از جمله برنامه‌های دراز مدت این دانشکده تأسیس چندین رشته جدید ازجمله ترکی استانبولی، چینی، سوئدی، کره‌ای، یونانی و همچنین گسترش گرایش‌ها و تأسیس مقاطع تحصیلی ارشد و دکترا می‌باشد.
دانشگاه فریدریش-آلکساندر ارلانگن-نورنبرگ
دانشگاه‌های آلمان در قرن هجدهم به محلی برای تربیت و آموزش کارمندان به منظور بالا بردن شهرت و وجه شاهزادگان به‌شمار می‌رفت. در چنین شرایطی دانشگاهی با نام تنهای ارلانگن در سال ۱۷۴۳ توسط شاهزاده فردریش براندربورگ-بایروس از خاندان هوهن‌تسولرن تأسیس شد. از آنجاییکه شاهزاده در تأمین مالی دانشگاه به مشکل برخورد، دانشگاه ارلانگن به صورت یک نهاد کوچک با ۱۶ استاد باقی ماند تا اینکه در سال ۱۷۶۹ اتحاد خاندان هوهن-تسولرن با خاندان براندربورگ-آنسباخ سبب ارتقای وضعیت مالی و توسعه دانشگاه شد. به پاس خدمات مارگراف الکساندر از اشراف خاندان شاهی جدید، نام دانشگاه به فردریش-الکساندر ارلانگن-نورنبرگ تغییر یافت. با آنکه رشته‌های دانشگاه از بدو تأسیس به الهیات، فلسفه، حقوق و پزشکی محدود می‌شدند با گذر زمان شاخه‌های جدیدتر مانند سیاست و اقتصاد به دانشگاه اضافه شد. تا ۵۰ سال پس از تأسیس، در باواریا تحولات سیاسی شامل تاجگذاری پروسیها در سال ۱۷۹۲، سیطره امپراطوری فرانسه در ۱۸۰۶ و در نهایت ظهور پادشاهی باواریا در ۱۸۱۰ سبب تغییر و تحول دانشگاه گردید. به قدرت رسیدن پادشاهی باواریا با جدا کردن دانشگاه ارلانگن-نورنبرگ از کنترل مارگراف‌ها و دولتی کردن آن همراه بود. با آنگه از خودگردانی دانشگاه در قوانین و مقررات داخلی تا حدود زیادی کاسته شد اما دولتی کردن آن سهم بسزایی در بهینه کردن امور مالی و توسعه فضای آموزشی و زیرساختی دانشگاه شد که با افزایش ورود دانشجویان و بین‌المللی کردن آن از نیمه‌های قرن نوزدهم همراه شد. با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، دانشکده‌های دانشگاه به بیمارستان‌هایی جهت مداوای مجروحان جنگ مبدل شده بود و با اینکه در سال ۱۸۹۰ از مرز هزار دانشجو گذشته بود شمار دانشجویانش به سیصد نفر رسید. رقم دانشجویان بعد از جنگ احیا شد و رو به فزونی گذاشت. از جمله تغییرات مهم تأسیس دانشکده‌های علوم طبیعی و علوم اجتماعی در سال ۱۹۲۸ بود که نقطه عطفی در توسعه دانشگاه محسوب می‌شود. پس از جنگ دوم جهانی در سال ۱۹۴۵، مقامات به بازسازی خرابی‌های دانشگاه و پاک کردن آثار حزب نازی که در دوران دیکتاتوری هیتلر فعال بود پرداختند هرچند که در کنار دانشگاه هایدلبرگ تنها دانشگاه‌های آلمان بودند که از خرابی کامل به دور مانده بودند. بعد از جنگ دوم تعداد دانشجویان دوباره افزایش یافت و دانشکده‌های جدید و مدرن دانشگاه در حوزه مهندسی و علوم اقتصاد عموماً در دهه ۵۰ و ۶۰ ساخته شدند. با شروع قرن جدید تعداد دانشکده‌ها به ۱۱ عدد رسید اما دانشگاه با معضل کمبود مکان ساخت ساختمان‌های جدید بویژه در بخش پردیس جنوبی Röthelheim روبه رو شد. از این رو در سال تحصیلی ۲۰۰۷/۲۰۰۸ با نظارت وزارت علوم، تحقیقات و هنر ایالت بایرن اصلاحاتی در ساختار دانشگاه صورت پذیرفت که از جمله آنان فشرده کردن و تبدیل ۱۱ دانشکده به ۵ دانشکده بوده‌است.