چینی معیار
هم در سرزمین اصلی چین و هم در تایوان، استفاده از ماندارین به عنوان زبان آموزش در سیستم آموزشی و رسانه‌ها به گسترش آن کمک کرده‌است. در نتیجه، بیشتر مردم در سرزمین اصلی چین و تایوان به زبان ماندارین صحبت می‌کنند، هرچند که این زبان اغلب از نظر تلفظ یا دایره واژگان با گویش معیار متفاوت است. با این حال، وزارت آموزش و پرورش در سال ۲۰۱۴ تخمین زده‌است که فقط حدود ۷۰٪ از مردم چین تا حدی به ماندارین معیار سخن می‌گویند و فقط یک دهم از این افراد می‌توانند به آن «روان و رسا» صحبت کنند. همچنین ۲۰ درصد اختلاف نفوذ بین مناطق شرقی و غربی چین و ۵۰ درصد تفاوت بین مناطق شهری و روستایی وجود دارد. علاوه بر این، هنوز ۴۰۰ میلیون چینی وجود دارند که فقط قادر به شنیدن و درک زبان ماندارین هستند و قادر به صحبت کردن آن نیستند. بنابراین، در برنامه پنج ساله سیزدهم چین، هدف کلی افزایش میزان نفوذ به بیش از ۸۰٪ تا سال ۲۰۲۰ است.
نام‌های ژاپن
کلمه انگلیسی ژاپن از مسیرهای تجاری اولیه به غرب آمد. کلمه اولیه "چینی ماندارین یا احتمالاً چینی وو برای ژاپن توسط مارکو پولو به عنوان "سیپانگو ثبت شد". در تایشانی مدرن (زبانی در زیر گروه چینی یوئی)، 日本 به عنوان "Ngìp Bāwn" ] تلفظ می‌شود، که تقریباً یکسان با "Nippon به نظر می‌رسد." واژه‌های مالایی و اندونزیایی Jepang , Jipang و Jepun از زبانهای چینی غیر ماندارین گرفته شده‌است، و این کلمه مالایی نخستین بار توسط بازرگانان پرتغالی در مالاکا در قرن شانزدهم آورده شده‌است. تصور می‌شود تاجران پرتغالی اولین کسانی هستند که این کلمه را به اروپا وارد کردند. اولین بار در سال ۱۵۷۷ با هجی "Giapan" به انگلیسی ضبط شد.