روابط ارمنستان و ترکیه
از مهم‌ترین اختلافات این دو کشور، موضوع نسل‌کشی ارامنه در سال ۱۹۱۵ به دست دولت عثمانی و به رسمیت نشناختن آن توسط ترکیه‌است.
جنگ ایران و عثمانی (۱۸۳۹–۱۸۳۸)
اندکی قبل از فوت سلطان محمود دوم، چون عبداللّه پاشا بابان پاشای سلیمانیه و دست نشاندهٔ ایران از اجرای فرمان حکومت مرکزی سرپیچیده و چندین بار دست به نهب و غارت اموال مرزنشینان کردستان زده بود، رضا قلی خان والی کردستان به دستور محمد شاه مأمور شد که او را از سلیمانیه اخراج و محمد پاشا (یا محمود پاشا) را که به ایران پناهنده شده بود، به حکومت آن شهر بگمارد. رضا قلی خان در حین حرکت به سمت سلیمانیه، دسته‌هایی از سپاه عثمانی را در شهر زور شکست داد، ولی بر اثر غرور و جوانی به باده‌گساری و عیاشی پرداخت و هنگامی که خود و سربازانش در حال استراحت و عیش و نوش بودند، عبداللّه پاشا بر سر آنان تاخت. رضا قلی خان به زحمت از آن مهلکه نجات یافت ولی عدهٔ زیادی از سربازانش تلف شدند و مهمات و اموال سپاه او به تصرف عبداللّه پاشا درآمد. پس از این ماجرا انگلستان به هر دو دولت ایران و عثمانی فشار وارد کرد تا صلح کنند این فشارها منتج به عهدنامه ارزنه الروم دوم شد.