جنگ الجزایر
جنگ الجزایر یا انقلاب الجزایر به مجموعه‌ای از زد و خوردهای میان فرانسه و الجزایری‌های استقلال‌طلب زیر استعمار این کشور می‌گویند که میان سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۲ رخ داد و به استقلال الجزایر انجامید. از دیگر اثرهای این جنگ سرنگونی جمهوری چهارم فرانسه و پایه‌ریزی جمهوری پنجم به ریاست شارل دوگل بود.
لاله فاطمه نسومر
فاطمه نسومر برای دفاع از منطقه جرجره در مقابل اشغالگری فرانسه به رهبر مقاوم الجزایر الشریف بوبغله (محمد بن عبدالله) پیوست و در نبردهای متعددی شرکت کرد. در یکی از این نبردها ابو بغله مجروح شد و فاطمه او را از مرگ نجات داد. فاطمه در نبرد ۱۸ ژوئیه ۱۸۵۴ که در آن فرانسوی‌ها شکست خورده و با دادن بیش از ۸۰۰ کشته عقب‌نشینی کردند شرکت داشت. در یکی از این نبردها در سال ۱۸۵۷ راندون ژنرال فرانسوی ارتشی مرکب از ۴۵ هزار تن تشکیل داده و با فرماندهی خودش بسمت روستای آیت تسورغ که نیروهای فاطمه نسومر شامل ارتشی از ۷ هزار داوطلب مرد و تعدادی زن بود حرکت کرد. در این نبرد ۱۰ ژنرال فرانسوی کشته شدند. فاطمه نسومر پیروزی‌های دیگری علیه دشمن در نواحی مختلف الجزایر محقق کرد و به همین دلیل دولتمردان فرانسوی یک ارتش به فرماندهی مارشال راندون و معاونت مارشال مک هون تشکیل دادند تا با ارتش فاطمه که متشکل از ۷۰۰۰ رزمنده بود مقابله کند. هنگامی که جنگ بین این دو ارتش درگرفت فرانسوی‌ها دست به قتل‌عام کلیه خانواده‌ها گرفته و در ژوئیه ۱۸۵۷ فاطمه با تعدادی از زنان دیگر به اسارت نیروهای فرانسوی درآمد.