شاهنامه
شاهنامه اثر حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی، حماسه‌ای منظوم، بر حسب دست نوشته‌های موجود دربرگیرنده نزدیک به ۵۰٬۰۰۰ بیت تا نزدیک به ۶۱٬۰۰۰ بیت و یکی از بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین سروده‌های حماسی جهان است که سرایش آن دست‌آوردِ دست‌کم سی سال کارِ پیوستهٔ این سخن‌سرای نامدار ایرانی است. موضوع این شاهکار ادبی، افسانه‌ها و تاریخ ایران از آغاز تا حملهٔ عرب‌ها به ایران در سدهٔ هفتم میلادی است (شاهنامه از سه بخش اسطوره، پهلوانی و تاریخی تشکیل شده‌است) که در چهار دودمان پادشاهیِ پیشدادیان، کیانیان، اشکانیان و ساسانیان گنجانده می‌شود. شاهنامه بر وزن «فَعولُن فعولن فعولن فَعَلْ»، در بحرِ مُتَقارِبِ مثمَّنِ محذوف نگاشته شده‌است.
موسی‌نامه
فرای حقیقت که او در دوران حکمرانی ابوسعید ایلخانی (حکومت ۱۳۱۶-۱۳۳۵ م) که مدحی شاهین برایش سروده است، هیچ اطلاعات دیگری درباره شاهین نمی‌دانیم. او نه تنها توسط میراشیم و ژانر افسانه‌ای مسلمانان (شناخته شده به نام قصص الانبیا) تاثیر پذیرفته است، بلکه تحت تاثیر زبان و فصاحت و بلاغت اشعار ایرانی، مخصوصاً شاهنامه فردوسی (مرگ ۱۰۲۰) و داستان عاشقانه نظامی (مرگ ۱۲۰۹) و احتمالاً عطار نیشابوری (مرگ ۱۲۲۰) و رومی (مرگ ۱۲۷۳) قرار گرفته است. شاهین این کتاب را با لهجه ترفیع شده فارسی به همراه کمی کلمات مصطلح عبری سروده است. در رگ شعر سنتی فارسی، او کار برجسته موسی را در موسی نامه تجلیل کرده است و به بیشمار جزئیات افسانه یهودی و اسلامی آراسته است. مدتی بعد از مرگ شاهین، حوزه شعری اش در اشعار افسار پنجگانه کتاب مقدس به نام تفسیر تورات شاهین شناخته شد. این در بین یهودیان ایرانی بسیار مشهور است.