صرع
خطر مرگ در افراد مبتلا به صرع افزایش می‌یابد. این افزایش بین ۱٫۶ تا ۴٫۱ برابر جمعیت عادی است و معمولاً مربوط می‌شود به: دلیل نهفتهٔ حمله‌ها، بحران صرعی، خودکشی، تروما، و مرگ ناگهانی ناشی از صرع (SUDEP). مرگ ناشی از بحران صرعی در درجهٔ اول به دلیل مشکلی نهفته‌است تا به دلیل کمبود مصرف دارو. خطر خودکشی در افراد مبتلا به صرع بین دو تا شش برابر بیشتر از سایرین است. دلیل این مسئله نامشخص است. به نظر می‌رسد، SUDEP تاحدی مربوط به بسامد حمله‌های فراگیر تونیک-کلونیک است و دلیل حدود ۱۵٪ از مرگ و میر ناشی از صرع می‌باشد. روش کاهش این خطر نامشخص است. بیشترین افزایش مرگ و میر ناشی از صرع در میان سالمندان است. کسانی‌که مبتلا به صرع با ریشهٔ ناشناخته هستند، کمترین افزایش خطر را دارند. در بریتانیا برآورد شده‌است که ۴۰–۶۰٪ مرگ و میرها احتمالاً قابل پیش‌گیری است. در کشورهای در حال توسعه بسیار از مرگ و میرها به دلیل درمان نشدن صرع است که منجر به سقوط یا بحران صرعی می‌شود.
جراحی صرع
جراحی صرع شامل یک جراحی مغز و اعصاب است و ناحیه‌ای از مغز که در تشنج درگیر است را قطع یا تحریک می‌کنند. هدف از بین بردن تشنج یا کاهش قابل توجهی در قدرت تشنج می‌باشد. تقریباً ۶۰٪ از افراد مبتلا به صرع (۰٫۴٪ از جمعیت کشورهای صنعتی) دارای سندرم صرع کانونی هستند. ۱۵ تا ۲۰ درصد از این بیماران تشنجشان با داروهای ضدصرع کنترل نمی‌شود و از آنجا که تشنج‌های کنترل نشده دارای خطراتی از جمله آسیب و مرگ ناگهانی هستند، چنین بیمارانی کاندید جراحی صرع می‌شوند. به‌طور کلی، جراحی در بیمارانی مورد بررسی قرار می‌گیرد که تشنج آنها با یک یا دو دوره درمان با داروهای ضد صرع نمی‌تواند کنترل شود. جراحی صرع برای بیش از یک قرن انجام شده‌است، اما استفاده از آن در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌است. ارزیابی جراحی صرع برای پیدا کردن محل صحیح اختلال صرع و تعیین اینکه آیا جراحی عملکرد مغز را مختل می‌کند یا خیر، می‌باشد. جراحی مؤثر شامل برداشتن یا برش دادن بافت مغزی که شامل ناحیهٔ اختلال صرع می‌باشد. این ارزیابی به‌طور معمول شامل معاینهٔ عصبی ،EEG معمولی،EEG طولانی مدت، ارزیابی فیزیولوژی اعصاب و MRI می‌باشد. هنگامی که ناحیهٔ اختلال صرع تعیین شد، نوع عمل جراحی متناسب با ناحیهٔ مورد نظر تعیین می‌شود. جراحی برای درمان صرع عبارتند از: برش لوب گیجگاهی، برداشتن، برش جزئی، برش اکسیپیتال، برش پیشانی، برش خارج گیجگاهی و کولوزوتومی.