شفافیت اقتصادی
شفافیت اقتصادی (به انگلیسی:Economic Transparency) به معنای در دسترس قرار دادن داده‌های بیشتر و بهتر در مورد وضعیت مالی بانک‌ها و سایر شرکت‌ها است. برخی از اقتصاددانان معتقدند که شفافیت یکی از موثرترین روشهای تنظیم اقتصاد است. شکست صنایع مشهور باعث خواستار افزایش شفافیت و کمک به بهبود حاکمیت شرکت‌ها در ایالات متحده و سایر کشورهای صنعتی شد. در سال‌های اخیر بانک‌های مرکزی در سراسر جهان به مسئله شفاف سازی، مسئولیت پذیری و اطلاع‌رسانی توجه زیادی نموده‌اند. برخلاف گذشته که بانک‌های مرکزی تصمیم‌های خود را در خفا و پشت درهای بسته می‌گرفتند، اکنون جزئیات جلسات کمیته‌های پولی و اعتباری که مهمترین مراکز تصمیم‌گیری در بانک‌های مرکزی است، به اطلاع همگان می‌رسد. بانک‌های مرکزی در کنار شفاف سازی، مسئولیت پذیری را نیز به عهده گرفته‌اند و خود را درقبال مسائل اقتصادی و تصمیمات بانک در مقابل عموم مسئول می‌دانند. اطلاع‌رسانی نیز به عنوان بخشی از فعالیت‌های ضروری بانک‌های مرکزی به حساب می‌آید.
دوگانگی کلاسیک
دوگانگی کلاسیک به عنوان یک گزاره بلند مدت در تفکر برخی از اقتصاددانان پیش از کینزی (" پول به عنوان یک حجاب ") و امروزه در تئوری‌های کلاسیک جدید اقتصاد کلان یافت می‌شود. در اقتصاد کلان نئوکلاسیک، یک منحنی فیلیپس کوتاه مدت وجود دارد که با توجه به انتظارات عقلانی که به‌طور مداوم مورد بازبینی قرار می‌گیرند، به صورت عمودی تغییر می‌کند. به معنای دقیق‌تر، پول در کوتاه مدت خنثی نیست، یعنی دوگانگی کلاسیک را حفظ نمی‌کند، زیرا بنگاه‌ها تمایل دارند با تغییر عرضه خود به تغییرات قیمت و کمیت پول پاسخ دهند. با این وجود، از منظر کلاسیک‌ها پول می‌تواند در درازمدت خنثی باشد و زیرا هیچ ارتباطی بین قیمت‌ها و عملکرد واقعی اقتصاد کلان در سطح داده مشاهده نشده‌است. این دیدگاه پیامدهای جدی در سیاست اقتصادی دارد. در درازمدت، به دلیل دوگانگی، پول به عنوان ابزاری مؤثر در کنترل عملکرد اقتصاد کلان تصور نمی‌شود، در حالی که در کوتاه مدت بین قیمت و بازده (یا بیکاری) مبادله ای وجود دارد، اما با توجه به انتظارات عقلانی، دولت نمی‌تواند از آن سوءاستفاده کند تا بتواند یک سیاست اقتصادی ضداجتماعی ایجاد کند.