ذبیح‌الله منصوری
یکی از مهم‌ترین نوشته‌های منصوری کتاب شاه جنگ ایرانیان است. از آثار قابل توجه دیگرش می‌توان به "سینوهه پزشک مخصوص فرعون"، "خواجه تاجدار"، "خداوند الموت" (حسن صباح)، "ابن سینا نابغه‌ای از شرق"، "اسپارتاکوس"، "امام حسین و ایران"، "اندیشه‌های یک مغز بزرگ" (۴ ج)، "افکار مترلینک" و "منم تیمور جهانگشا" اشاره کرد.
ذبیح‌الله منصوری
منصوری کتاب‌های بسیاری تألیف و ترجمه کرده‌است. او در سبک نویسندگی خود دارای روش خاصی بود. اما در فرایند ترجمه طرفدار سبک بسط و گسترش کتب بود. او در ترجمه به رعایت امانت در برگردان پیام نویسندگان کتاب‌های اصلی وفادار نبود. در بسیاری از موارد اطلاعات خویش را نیز به کتاب‌های می‌افزود. او معتقد بود ترجمه بر دو گونه‌است نوعی که در آن مترجم، لغت به لغت ترجمه می‌کند و به متن اصلی وفادار است و نوعی دیگر که خود آن را اقتباس می‌نامید مترجم این اختیار را داشت که ایده اولیه نویسنده را گسترش دهد. نقل است که اصلاً شخصیتی به نام «پل آمیر» در تاریخ ادبیات فرانسه وجود ندارد. عده‌ای معتقدند «خداوند الموت» پرداخته ذهن منصوری بوده‌است.