جنگ‌های صلیبی کودکان
جنگ‌های صلیبی کودکان، ، نامی است که به یک جنگ صلیبی یا جهاد فاجعه‌آمیز که بدست کودکان مسیحی برای بیرون راندن مسلمانان از سرزمین‌های مقدس رخ داد، اطلاق شد. این جنگ در ۱۲۱۲ رخ داده‌است. این جنبش در اصل نظامی نبود و افراد حاضر در آن نیز هیچ‌گاه به اراضی مقدس نرسیدند، اما چون هدف جنگ‌های صلیبی را دنبال می‌کرد، آن را جزو جنگ‌های صلیبی برشمرده‌اند.
جنگ صلیبی دوم
پاپ به راهب بزرگ فرانسوی، برنارد کلروو مأموریت داد که جنگ صلیبی دوم را در موعظه‌هایش مطرح، و آمرزش‌نامه‌هایی نیز برای آن اهدا کند، همان‌گونه که پاپ اوربان دوم در هنگام نخستین جنگ صلیبی این کار را انجام داده‌بود. پارلمانی در سال ۱۱۴۶ م و در شهر وزلی بورگوندی برپا شد و برنارد در روز ۳۱ مارس و پیش از تشکیل مجمع عمومی موعظه‌ای ایراد کرد. در این موعظه، لوئی هفتم پادشاه فرانسه، همسرش الینور د آکیتن، و شاهزادگان و اربابان حاضر، برای دریافتِ صلیبِ زائران، خود را به پای برنارد انداختند. برنارد پس از آن به آلمان رفت و گسترش اخبار معجزات گزارش‌شده — که تقریباً در هر مرحله نیز افزایش می‌یافت — بدون شک به موفقیت مأموریت او کمک می‌کرد. در اشپیر، کُنراد سوم، پادشاه آلمان و برادرزاده‌اش فریدریش بارباروسا که بعدها امپراتور مقدس روم گشت نیز صلیب را از دست برنارد دریافت کردند. پاپ اوژون نیز شخصاً به فرانسه رفت تا این امر مهم را ترویج و تشویق نماید. بدین ترتیب جنگ صلیبی دوم برخلاف نخستین جنگ‌صلیبی، شخصاً به‌وسیلهٔ دو فرمانروای بزرگ اروپایی رهبری شد. سرشت برنارد با همهٔ شوق و تعصباتش، فریبکار و آزاردهنده نبود. همان‌گونه که در نخستین جنگ صلیبی، موعظه‌ای غیرعمدی باعث حمله به یهودیان گشت، در جریان دعوت به این جنگِ تازه نیز یک راهب فرانسوی متعصب به نام رودُلف، ظاهراً با این ادعا که یهودیان برای نجات سرزمین مقدس کمک مالی نمی‌کنند، دست به تشویق مسیحیان برای قتل‌عام یهودیان در راینلند، کُلن، ماینتس، ورمس و اِشپیر زد. برنارد همراه با اسقف اعظم کُلن و اسقف اعظم ماینتس، به‌شدت با این حملات مخالفت ورزیدند، در نتیجه برنارد از فلاندرز به آلمان سفر کرد تا این مشکل را حل کرده و مردم را آرام نماید. پس از چندی برنارد، رودلف را در ماینتس یافته و توانست او را ساکت کرده و به صومعه بازگرداند.