آبیک
آبیک شهری در شهرستان آبیک، استان قزوین ایران است.
نوده (آبیک)
نوده روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آبیک و طالقان در حد فاصلاستان تهران و استان قزوین ایران است. این روستا در فاصله حدودي ١٠٠ كيلومتري از شهر تهران و كمتر از ٥٠ كيلومتري قزوین واقع شده است ، که با خودروی سواری شخصی مي توان از قزوين اين مسافت را در زماني كمتر از ۱ ساعت طي نمود. فاصله اين روستا از اتوبان تهران- قزوين در حدود ١٦ کيلومتر مي باشد. مسیر آن جاده ای است فرعي که از روستای کوندج واقع در حد فاصل بین شهرک حصارک و نیروگاه حرارتی شهید رجایی از اتوبان و جاده اصلی کرج -قزوین به سمت شمال اتوبان جدا شده و پس از گذشتن از روستاهای انجیلاق و شکرناب به روستاهاي نوده و كياده که در جوار هم قرار دارند می‌رسد.این روستا دارای مناظر زیبای کوهستانی در ارتفاعات خود بوده و برخی بناهای تاریخی روستا به زمان ایلخانی برمی‌گردد. نوده با توجه به موقعیت جغرافیایی آن بیشتر مناسباتش با قزوین بوده و از نظر تقسیمات کشوری از توابع شهرستان آبیک استان قزوین می‌باشد ؛ اما از نظر فرهنگی و اجتماعی، زبان تاتی، آداب و رسوم، باورها و سنتها، شیوه و سبک زندگی جزئی از طالقان است. زبان تاتی یکی از گویش‌های بسیار قدیمی و پیشینه‌دار است و مردم منطقه خود را جزء پایین طالقان می‌دانند. در پی اقداماتی که زمان صفويه ، قاجاريه و از دوره مشروطه در راستای گسترش دایره نفوذ حکومت در اقصی نقاط کشور صورت گرفت، تغییراتی در ابعاد مختلف مدیریت روستایی از جمله طالقان در منصب کدخدایی و ساختار و کارکردهای آن ایجاد گردید. در متون تاریخی و ادبی قرن سوم و چهارم، برای واژه کدخدا معانی متفاوتی همچون فرد دانا، رئیس خانه و مرد خانه، نگهبان شهر، وزیر و پیشکار بزرگان، معتمد و رئیس هر یک از محلات شهر، متصدی امور روستا ذکر شده است. آخرين كدخداي روستاهاي نوده ، كياده و غريب مزرعه از سنه ١٣١٨ش/۱۹۳۸م كدخدا اصغر بابائي فرزند غلامرضا از نوادگان كدخدا پهلوان سليمان بود(سازمان اسناد و کتابخانه ملی، سند شماره: ۲۹۱ و٩٨٤). اين منصب با ظهور دوره پهلوي دوم و پس تصويب قوانيني در سراسر روستاهاي طالقان كمرنگ گرديد. این روستا در دهستان کوهپایه غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۹ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است. این روستا تا سال‌های دهه ١٣٥٠ حدود ١٠٠ خانوار و جمعیتی حدود ٥٠٠ نفر داشت. جمعیتی که اغلب به کار کشاورزی مشغول بودند. اما با شکل گیری موج‌های مهاجرت به شهرها برخی از ساکنان این روستا به ویژه نسل جوان آن جهت ادامه تحصيلات و كار به تهران يا قزوین مهاجرت نموده و در شهرها ساکن شدند ، كه این امر موجب کاهش جمعیت این روستا گردید. البته در حال حاضر جمعیت این روستا در فصل‌های بهار و تابستان با فصلهای پائیز و زمستان متفاوت است . در فصل بهار و تابستان بسیاری از جمعیت به روستا بر می‌گردند ، لذا جمعیت در این فصول افزایش می یابد؛ اما در فصول پائیز و زمستان مجددا برخی از ساکنان به شهر بازگشته که اين امر موجب کاهش جمعیت در این فصول می‌گردد.