دین و مذهب صفویان
زمانی که صفویان به قدرت رسیدند، مردم ایران بیش تر تسنن بودند. شیعیان بیش تر در شهرهای مشهد، سبزوار، قم، کاشان، مناطق شمالی ایران و در میان قوم لر ساکن بودند. با به قدرت رسیدن شاه اسماعیل و اعلام رسمیت تشیع، بیش تر مردم ایران به این مذهب روی آوردند و تسنن، بیش تر به مناطق مرزی تبدیل شد. از دلایل رسمی کردن مذهب تشیع به وسیله صفویان، ایجاد وحدت و یگانگی میان مردم، مشخص کردن ایران از دیگر کشورهای اسلامی و تأمین استقلال کشور بود. یکی از پیامدهای این اقدام، دشمنی حکومت‌های سنی مذهب عثمانی (در غرب) و ازبکان (در شرق) با صفویان و بروز جنگ‌های طولانی و سخت میان طرفین بود و افزایش قدرت علمای مذهبی بود. از نظر شاهان صفوی، ((مجتهد)) نایب امام زمان (عج) بود و بر جان و مال مردم تسلط داشت. در این دوره، افراد زیادی به تحصیل علوم دینی پرداختند. فقط در زمان شاه عباس اول تا حدی از قدرت و نفوذ آنان کاسته شد.
غازی بیگ
غازی بیگ برای تثبیت حکومت شروان‌شاهان و گرفتن انتقام خون پدرش (فرخ یسار) مجبور به جنگ با صفویان بود و به شاه اسماعیل یکم اعلام جنگ کرد. شاه اسماعیل یکم که در آن زمان درگیر جنگ با امپراتوری عثمانی بود مجبور بود تا لشکر قزلباش خود را برای مقابله با غازی بیگ بفرستد. در جنگی که میان سپاه طلایی قفقاز و لشکر قزلباش‌های شاه اسماعیل روی داد لشکر قزلباش‌های شاه اسماعیل شکست بسار سنگینی خوردند و در هم شکستند. به سبب این شکست قلمرو شروان‌شاهان تا شهر ری گسترش یافت.