مهاجرت معکوس ارامنه
اگرچه تعدادی از ارامنه حکومت عثمانی یا ایران را ترجیح می‌دادند، ارامنه اهل داخل روسیه شورش‌ها و احساس بیداری ملی را در میان ارامنه عثمانی تحریک می‌کردند. بسیاری برای پیوستن به سازمانهای انقلابی که هدف آنها بازگرداندن استقلال ارمنستان برای ارمنستان عثمانی بود، به قفقاز جنوبی نقل مکان کردند. این امر در نهایت به یکی از عواملی تبدیل شد که رهبری عثمانی را به سوی نسل‌کشی و از بین بردن تمام حضور ارامنه از ارمنستان عثمانی سوق داد. با آغاز نسل‌کشی ارامنه از سال ۱۹۱۵، هجوم پناهندگان ارمنی به ماورای قفقاز به سرعت تسریع شد.
در سرزمین اشک و خون
کونتسلر از ۱۸۹۹ تا ۱۹۲۲ همراه همسرش در بیمارستان مبلغان مذهبی شهر اورفا در جنوب‌شرقی ترکیه حضور داشته‌است. او از نزدیک شاهد نسل‌کشی ارمنیان به دست حکومت عثمانی بوده و این واقعه نخستین نسل‌کشی قرن بیستم است. در سال‌های ۱۹۱۹–۱۹۲۰ میلادی و هنگام تعطیلات در شهر بازل، سوئیس، کونتسلر تجربیات خود را به زبانی ساده می‌نویسد. گزارش تکان‌دهنده او به رغم تضادهای آن، نمونه ای منحصر بفرد از علاقه به سرزمینی است که در آن مردمان با زبان‌ها و ادیان گوناگون زندگی می‌کرده‌اند.