زنان در ایران
در دوره قاجار زنان نقش نیروی ذخیره را داشتند که این امر در اقتصاد از اهمیت بالایی برخودار بود. کار آنها همیشه به نفع خانواده، صاحب مشاغل و دولت بود. زنان روستایی و طبقه پایین بیشتر در زمینه قالی بافی، گلدوزی و تولید انواع لباس، پارچه، کره، میوه و چای فعالیت داشتند. آنها همچنین در تولید ابریشم و پنبه و همچنین صنایع دستی دیگر کار می‌کردند. زنان همچنین در سردخانه‌ها، حمام‌های عمومی و خانه‌های مرفه‌تر به عنوان خدمتکار، پرستار و پرستار بچه‌ها استخدام می‌شدند. در شهرهای پرجمعیت، زنان به عنوان سرگرم‌کننده، رقصنده یا فاحشه کار می‌کردند. اگرچه بسیاری از فرصت‌های کار برای زنان باز بود، دستمزد آنها کمتر بود. زنانی که در این دوره زمانی در نساجی و تولید پوشتک کار می‌کردند، به‌طور متوسط یک سوم حقوق کار مردان را به دست می‌آوردند. اگرچه به زنان با توجه به توانایشان دریافت دستمزد داده می‌شد، اما آنها هنوز هم از حقوق زیادی برخوردار نبودند، اما باز هم فروش دختران روستایی توسط رئیس خانواده آنها امکان‌پذیر بود.
زنان در مغولستان
زنان مغول از نظر تاریخی از وضعیتی نسبتاً بالاتر از زنان سایر فرهنگهای شرق آسیا برخوردار بوده‌اند. زنان در مغولستان نقش مهمی در زندگی خانوادگی و اقتصادی داشتند. برخی از زنان نخبه تر از زنان فقیر فرصت‌های بیشتری داشتند، با این حال سبک زندگی خواستار کار همه زنان بود. هر یک از اعضای خانواده مسئولیت‌هایی داشتند. انتظار می‌رود در بسیاری از فرهنگ‌ها، زنان وظایف خانگی را در خانه انجام دهند، اما زنان در مغولستان نیز از انجام امور خانه مانند مراقبت از حیوانات، تولید محصولات لبنی خودداری می‌کردند. از طریق مشاغل خانگی خود، زنان در رده‌های نخبه جامعه توانستند نقش‌های خود را بیشتر به دست آورند تا قدرت قابل توجهی کسب کنند. هنگامی که امپراطوری مغول فروپاشید، زنان فقیر جامعه نتوانستند از هر نوع مراقبت مناسب یا هر فرصتی برای آموزش و اوقات فراغت برخوردار شوند.