یعقوب لیث
با همه این‌ها، سیاست ضدخلیفه او بسیار آشکار است. کتاب تاریخ سیستان نقل می‌کند که یعقوب عباسیان را «دروغگو» خطاب کرده‌است. در ادامه این نقل قول آمده‌است: یعقوب لیث را نخستین شهریار ایرانیِ احیاگر زبان پارسی، پس از فروپاشی شاهنشاهی ساسانیان می‌دانند. وقتی شاعری بنا بر رسم زمان قصیده‌ای به عربی در مدح او سرود، وی او را ملامت کرد که چرا به زبانی که نمی‌فهمد برایش شعر سروده‌است که «چیزی که من اندر نیابم چرا باید گفت». با شنیدن این سخن، محمد بن وصیف که ادارهٔ امور دیوان یعقوب را بر عهده داشت، قصیده‌ای به فارسی در مدحش سرود و این قصیده (براساس روایت مؤلف ناشناس تاریخ سیستان که قصیده را نقل نموده) آغاز سرودن شعر درباری به این زبان گردید.
یعقوب لیث
ازهر که تبار خود را به خسرو پرویز پادشاه ساسانی می‌رساند نامه‌ای به بزرگان خوارج نوشت و خواستار پیوستن آنها به سپاه یعقوب لیث شد و هزاران نفر به سپاه یعقوب پیوستند. یعقوب هر کدام را به مقام و منصبی وعده داد و این جماعت همراه او در سیستان ماندند. همزمان با قدرت یافتن یعقوب در سیستان، طاهر بن عبدالله در نیشابور درگذشت و خلیفه عباسی محمد پسر او را به جانشینی‌اش در خراسان گمارد. در این زمان یعقوب لیث عزیز بن عبدالله را به عنوان جانشین در سیستان گماشت تا به جنگ با صالح در بُست برود. صالح که از این جنگ مطلع شده بود به زنبیل گریخت و یعقوب تمام اموال وی را مصادره کرد و به سیستان بازگشت. در همان سال اسدویهٔ خارجی به جنگ با یعقوب آمد ولی شکست خورد. یعقوب بار دیگر به جنگ با صالح بن نصر در زنبیل رفت و زنبیل با هزاران فیل و سپاه از صالح پشتیبانی کرد ولی در این جنگ از یعقوب لیث شکست خورد و با تمام اموال و سلاح‌ها و نزدیکان او روانه سیستان شد و صالح بن نصر با سپاهیان خود گریخت. یعقوب فردی به نام شاهین بن روشن را به تعقیب صالح فرستاد. در نزدیکی پلی به نام سرحد والشتان او را دستگیر کردند و نزد یعقوب آوردند. بعد از ۱۷ روز رسیدن اسرا به سیستان صالح در زندان درگذشت.