آزادی مدنی
آزادی‌های مدنی و یا آزادی های شخصی آزادی‌هایی هستند که حکومت نمی‌تواند بر اساس قانون یا تفسیر قضایی و بدون محاکمه آنها را سلب کند. هر چند دامنه این واژه در کشورهای مختلف، متفاوت است اما آزادی‌های مدنی شامل آزادی اندیشه، آزادی مطبوعات، آزادی دین، آزادی بیان، آزادی تجمعات اعتراضی، حق امنیت، آزادی سخنرانی (کتبی و شفاهی)، حریم خصوصی، حق دادرسی برابر بر اساس قانون، حق برخورداری از یک محاکمه عادلانه و حق زیستن می‌باشد. دیگر آزادی‌های مدنی شامل حق مالکیت، حق دفاع از خود و حق مالکیت بر بدن خود است. در تمایز بین آزادی‌های مدنی و سایر انواع آزادی، بین آزادی مثبت / حقوق مثبت و آزادی منفی / حقوق منفی تفاوت وجود دارد.
اخلاق فناوری
در مواردی مانند سونامی اقیانوس هند ۲۰۰۴ یا جنبش‌های بهار عربی ۲۰۱۱، روزنامه نگاران شهروندی منابع قابل توجهی از حقایق و اطلاعات در رابطه با وقایع بوده‌اند. اینها توسط رسانه‌های خبری باز پخش شده و مهمتر از همه، توسط کاربران اینترنت و سایر کاربران نیز پخش می‌شود. همان‌طور که جی دیوید بولتر و ریچارد گروسین در کتاب خود اصلاح می‌کنند: درک رسانه‌های جدید (۱۹۹۹): «زنده بودن وب یک نسخه اصلاح شده از زنده بودن تلویزیون پخش شده‌است» با این حال، این معمولاً رویدادهای سیاسی است (مانند جنبش‌های «اشغال» یا انتخابات ایران در سال ۲۰۰۹) که به ایجاد سوالات و نگرانی‌های اخلاقی منجر می‌شود. در مثال اخیر، تلاش‌های دولت ایران در سانسور و ممنوعیت انتشار رویدادهای داخلی به خارج توسط شهروندان روزنامه‌نگار خود انجام شده‌است. این رخداد اهمیت گسترش اطلاعات مهم در مورد این مسئله و منبعی که از آن ناشی شده‌است (روزنامه نگاران شهروندی، مقامات دولتی و غیره) را زیر سؤال برده‌است. این نشان می‌دهد که چگونه اینترنت «اشکال جدیدی از عمل و بیان انسان را امکان‌پذیر می‌کند [اما] در عین حال [آن را] غیرفعال می‌کند» فناوری اطلاعات و ارتباطات همچنین روش‌هایی را برای ایجاد چارچوب‌های اخلاقی ساختارهای تحقیقاتی برای گرفتن جوهره فناوری نو.