مسجد
واژهٔ مسجد در لغت به معنای سجده‌گاه و پیشانی است. بر طبق یک نظر، واژهٔ مسجد معرب واژهٔ مزگت است که از زبان آرامی وارد عربی و فارسی شده‌است. در قرآن، مسجد به معنای اعم نیایشگاه خداوند به کار رفته‌است. مسجد الاقصی، که معبد یهودیان یا کنیسه بوده‌است و در زمان نزول قرآن کاربردی غیر از آن نداشته‌است، دو بار در قرآن از آن به عنوان مسجد نام برده شده‌است. همچنین در داستان اصحاب کهف نیز قرآن می‌گوید بر مزار آنان مسجدی بنا کردند. این مسجد بر اساس قول غالب مورخین با توجه به دین مرسوم آن روز کلیسا بوده ست. البته ممکن است کنیسه نیز بوده باشد؛ ولی با توجه به قبل تر بودن از اسلام نمی‌تواند به معنی مسجد مخصوص مسلمانان بوده باشد. علاوه برمسجدالحرام (بیت العتیق) و مسجدالاقصی در قرآن به مساجد دیگری نیز اشاره شده‌است. مسجد قبلتین۱اسرا-مسجد قبا۱۰۷توبه-مقام ابراهیم (مصلی)-مسجدضرارکه دستور تخریب آن داده شد۱۰۷توبه
گور
نویسنده کتاب: «أهوال القبور و أحوال أهلها إلی النشور» در خصوص معنای قبر در عالَم معنا که با حواس ظاهری درک نمی‌شود واژه «قبر» را در اصطلاح کلامی اینگونه بیان کرده و با استناد به روایتی از پیامبر خاتم می‌گوید: «قال رسول‌الله صلی الله علیه و سلم: القبر إما روضة من ریاض الجنة أو حفرة من حفر النار.»(ابن رجبعلی حنبلی، ۱۴۲۴: ۱، ۲۱) یعنی: «قبر یا باغی از باغ‌های بهشت است یا چاله ای از چاله‌های آتش.» وی همچنین قبر را در نگاه علم کلام با استناد به روایتی دیگر اینگونه توصیف و تشریح نموده و می‌گوید: «قال رسول اللّه صلی اللّه علیه و سلم: «یقول القبر للمیت حین یوضع فیه: و یحک یا ابن آدم، من غرّک بی، أ لم تعلم أنی بیت الفتنة، و بیت الظلمة، و بیت الوحدة، و بیت الدود، ما غرک بی إذ کنت تمر بی فدادا.»(همان، ۱۴۲۴: ۱، ۲۱) یعنی: «رسول خدا (صلوات الله علیه) گفت: هنگامیکه مرده در قبر گذارده می‌شود، قبر خطاب به او می‌گوید: یابن آدم، وای بر تو، چه سبب شد که نسبت به من فریب بخوری، آیا نمی‌دانستی که من خانه فتنه و خانه تاریکی و خانه تنهایی و خانه کِرم هستم، چه باعث شد که با غرور و تکبر از من گذر کنی؟» شیخ کلینی در روایتی از امام صادق «قبر» را از منظر علم کلام ذکر و حکایت کرده و می‌گوید: «عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنَّ لِلْقَبْرِ کَلَاماً فِی کُلِّ یَوْمٍ یَقُولُ أَنَا بَیْتُ الْغُرْبَةِ أَنَا بَیْتُ الْوَحْشَةِ أَنَا بَیْتُ الدُّودِ أَنَا الْقَبْرُ أَنَا رَوْضَةٌ مِنْ رِیَاضِ الْجَنَّةِ أَوْ حُفْرَةٌ مِنْ حُفَرِ النَّارِ.»(کلینی، ۱۴۰۷: ۳، ۲۴۲) یعنی: «از امام صادق منقول است: همانا برای قبر سخنی است که هر روزه می‌گوید: من خانه غربت، خانه وحشت و خانه کِرم هستم، من باغی از باغ‌های بهشت یا چاله ای از چاله‌های آتش می‌باشم.» مولف کتاب: «الفائق في غريب الحديث» به استناد روایتی از پیامبر (صلوات الله علیه) تصریح می کند: «اگر کسی درستکار باشد، بدون ترس و وحشت در قبرش منزل می گیرد.»(زمخشری، 1417، 3/5)مردگان را، بسته به فرهنگ ناحیه، کفن‌پوش یا در تابوت در درون چال گور می‌نهند.