شبکه حسگر
شبکه‌های حسگر بی‌سیم، اصولاً برای نظارت بر محیط‌های گسترده شامل پدیده‌های مشخص و ردیابی هدف‌های متحرک به کار م یروند. در این کاربردها معمولاً لازم است که یک محیط گسترده و عمدتاً غیرقابل دسترسی توسط انسانها، به مدت طولانی رصد شود. تغییرات اندازه‌گیری شده (پدیده فیزیکی، شیمیایی یا هدف‌های متحرک) توسط حسگرها به یک مرکز کنترل گزارش می‌شوند و در برخی موارد نیز اقداماتی از سوی مرکز کنترل صورت می‌گیرد.
محلی‌سازی و نقشه‌برداری همزمان
سنسورهای نوری ممکن است یک بعدی (پرتوی منفرد) یا دو بعدی - (مسافت‌یاب لیزری)، سه بعدی با تعریف بالا، سه بعدی فلش ریدر، سنسور سونار دو یا سه بعدی و دوربین عکاسی یک یا دو بعدی باشند. از سال ۲۰۰۵، تحقیقات بسیاری در VSLAM با استفاده از سنسورهای دوربین (دوربین)، به دلیل افزایش حضور دوربین‌ها مثل دستگاه‌های تلفن همراه، انجام شده‌است. سنسورهای Visual و LIDAR به اندازه کافی آموزنده هستند که در بسیاری از موارد امکان استخراج نقاط برجسته را فراهم می‌کنند. مدل‌های دیگر Slam، لمسی، رادار و وایفای هستند. اخیراً، مخابرات بی‌سیم شبه نوری را به عنوان تابعی از معیارهای بی‌سیم نامنظم استفاده می‌کنند. یک نوع SLAM برای عابران پیاده از یک واحد اندازه‌گیری درونی مجهز در کفش به عنوان حسگر اصلی استفاده می‌کند و می‌توانند نقشهٔ ساختمان‌ها را به صورت خودکار ایجاد کنند. برای برخی از کاربردهای خارج از فضای باز، نیاز به SLAM به دلیل حسگرهای تفاضلی دقیق GPS به‌طور کامل حذف شده‌است. از دیدگاه SLAM، این‌ها ممکن است به عنوان سنسورهای مکان‌یاب در نظر گرفته شوند که به‌طور کامل بر این مسئله تسلط دارند.