ارتقاء سلامت
مطابق با منشور بانکوک سازمان سلامت جهانی (در سال ۲۰۰۵) ارتقای سلامت فرایند توانمندسازی مردم برای افزایش کنترل بر سلامت خود و تعیین‌کننده‌های آن می‌باشد که به موجب آن سلامت آن‌ها بهبود می‌یابد. ارتقای سلامت سیاست عمومی را درگیر کرده‌است که به عوامل تعیین‌کننده آن مانند درآمد، وضعیت مسکن، امنیت غذایی، وضعیت اشتغال و شرایط محیط کاری می‌پردازد. اخیراً از واژه سلامت در همه سیاست‌ها، برای ارجاع به اقداماتی که ارتقای سلامت در همه سیاست‌های عمومی انجام می‌دهد استفاده شده‌است. ارتقای سلامت هم تراز با عدالت در سلامت است و می‌تواند بر روی سازمان‌های غیردولتی اختصاصی جهت عدالت اجتماعی و حقوق بشر متمرکز شود. سواد سلامت را می‌توان در مدارس توسعه داد، در حالی که جنبه‌های از ارتقای سلامت مانند ارتقای تغذیه با شیر مادر می‌تواند به قوانین و مقررات فضاهای عمومی بستگی دشته باشد. ارتقای سلامت بر مراقبت‌های پیشگیری‌کننده سلامتی، به جای الگوهای بالینی (پزشکی) مراقبت‌های درمانی تأکید می‌کند. در میان سازمان‌های سلامت عمومی و دولت‌ها تمایلی وجود دارد در این مورد به ویژه در ملت‌های نئولیبرال مانند کانادا و آمریکا، برای کاهش ارتقای سلامت به آموزش سلامت و بازاریابی اجتماعی با تمرکز بر تغییر عوامل خطر رفتاری.
کیفیت زندگی (مراقبت‌های بهداشتی)
مفهوم فعلی کیفیت زندگی مرتبط با سلامتی اذعان می‌کند که افراد وضعیت واقعی خود را در رابطه با انتظار شخصی خود قرار می‌دهند. این مفهوم می‌تواند در طول زمان متفاوت باشد و به تأثیرات خارجی مانند طول و شدت بیماری، حمایت خانواده و غیره واکنش نشان دهد. مانند هر وضعیتی که شامل چندین رویکرد مختلف می‌باشد، مشخص شده‌است که امتیاز بیماران و پزشکان در یک وضعیت عینی یکسان به‌طور قابل توجهی متفاوت است. در نتیجه، کیفیت زندگی مربوط به سلامتی، هم‌اکنون با استفاده از پرسشنامه بیمار ارزیابی می‌شود. این موارد اغلب چند بعدی هستند و جنبه‌های جسمی، اجتماعی، عاطفی، شناختی، مربوط به کار و احتمالاً رویکردهای معنوی و همچنین طیف گسترده‌ای از علائم مربوط به بیماری، عوارض جانبی ناشی از درمان و حتی تأثیر مالی شرایط پزشکی را در بر می‌گیرند. اگرچه اغلب این اندازه‌گیری با اندازه‌گیری «وضعیت سلامت» به جای یکدیگر استفاده می‌شوند، اما هر دو مفاهیم مختلفی از کیفیت زندگی مرتبط با سلامتی و وضعیت سلامت را اندازه‌گیری می‌کنند.