ادبیات فارسی
طنز یکی از شاخه‌های ادبیات انتقادی و اجتماعی است که در ادبیات کهن فارسی، به عنوان نوع ادبی‌مستقل شناخته نشده و مرزهای مشخصی با دیگر مضمون‌های انتقادی و خنده‌آمیز چون «هجو»، «هزل» و «مطایبه» نداشته‌است. از واژهٔ طنز، اغلب معنی لغوی آن یعنی «مسخره کردن» و «طعنه زدن» مورد نظر شاعران و نویسندگان بوده‌است ولی معنی امروزی آن، که جنبهٔ انتقاد غیرمستقیم اجتماعی با چاشنی خنده، که بُعد آموزشی و اصلاح‌طلبی آن مراد است، از واژهٔ satire اروپایی گرفته شده‌است.
طنز سیاسی
طنز سیاسی معمولاً از اعتراض سیاسی یا مخالفت سیاسی متمایز می‌شود، زیرا لزوماً برنامه ای ندارد و نمی‌خواهد روند سیاست را تغییر دهد. در حالی که گاهی ممکن است، هدفش سرگرم کردن باشد. از نظر ماهیت طنز سیاسی، به ندرت به خودی خود نمایی سازنده ارائه می‌دهد و وقتی به عنوان بخشی از اعتراض یا مخالفتی استفاده می‌شود، به جای ارائه راه حل، به سادگی خطاها را مشخص می‌کند.