تجوید
قرآن با هفت قرائت مشهور خوانده می‌شود که در میان هفت قرائت مشهور جهان اسلام قرائت حفص از عاصم از فصاحت و اعتبار ویژه‌ای برخوردار است. تجوید را می‌توان به دو بخش نظری و عملی تقسیم کرد. تجوید نظری مجموعه قواعد و ضوابطی است که دانشمندان مسلمان برای صحیح خواندن حروف و کلمات قرآن وضع نموده‌اند از قبیل بحث مخارج حروف، صفات حروف، تفخیم و ترقیق، ادغام، مدّ و قصر و مانند اینها. تجوید عملی، فن و هنر تلاوت قرآن کریم بر اساس تلفظ صحیح حروف و اصوات، با لهجه فصیح عربی است. این بخش مبتنی بر اداء و استماع است. تجوید از فنونی است که باید از طریق تمرین در قاری ملکه شود.
تفسیر القرآن الکریم
مفسر در مرحله اول نظرات و عقاید مفسران مشهور در موضوعات لغوی، روایی، اختلاف قرائات را می‌آورد و به نقد و بررسی آنها می‌پردازد. وی در موارد بسیاری برای تفسیر آیات از آیات دیگر استفاده می‌کند به طور نمونه در تفسیر سوره فاتحه که هفت آیه دارد، بیش از صد بار به آیات دیگر استناد می‌کند. سپس در مرحله دوم مطالبی از خود یا کسانیکه آنها را اهل کشف و اشاره می‌نامد، مطالبی از لطایف عرفانی و حکمتی می‌آورد. وی در این مرحله از سخنان خواجه عبدالله انصاری، بایزید بسطامی، جنید بغدادی، سهل تستری، غزالی، ابن عربی و شارحان ابن عربی استفاده می‌کند. وی همچنین از اشعار عرفانی مولوی، عطار و سنایی که آنها را حکیم می‌نامد استفاده کرده‌است.