رگ خونی
طول مجموع رگ‌های بدن انسان برابر با ۱۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۶۰٬۰۰۰ مایل) می‌شود که دو و نیم برابر دور زمین است. دستگاه گردش خون و لنف شامل قلب، سرخرگ‌ها، سیاهرگ ها، مویرگ‌ها و رگ‌های لنفی است. خون پمپ‌شده از قلب که حاوی مواد غذایی و اکسیژن است توسط سرخرگ‌ها در بدن توزیع می‌شوند. سرخرگ‌ها پس از انشعاب به شاخه‌های باریک، سرخرگچه‌ها را به‌وجود می‌آورند و سرخرگچه‌ها نیز به انشعابات باریکتری به نام مویرگ ختم می‌شوند. مقاومت در یک رگ با افزایش ویسکوزیته و طول رگ افزایش می‌یابد؛ و با افزایش قطر رگ، مقاومت رگ کاهش می‌یابد.
سرخرگ حلقی بالارو
این سرخرگ به طور معمول در تنه‌های حلق و نورومننژال جنینی جدا می‌شود. رگ‌های تنه حلق معمولاً از چندین شاخه تشکیل شده است که خون عضلات تنگ‌کننده حلق میانی و زیرین و نیزه‌ای‌حلقی را در آن‌ها و در غشاء مخاطی تامین می‌کنند. این شاخه‌ها با عوامل سرخرگ فکی در تعادل همودینامیک هستند. تنه مغز و اعصاب به طور معمول از تقسیمات ژوگولار و زیرزبانی تشکیل شده است که برای تأمین ساختارهای منطقه‌ای مننژ و عصب وارد سوراخ ژوگولار و زیرزبانی (هیپوگلوسال) می‌شود. در مجموع تعادل این مجموعه با شاخه‌های سرخرگ‌های مهره‌ای، پس‌سری، مننژیال پشتی، سرخرگ‌های میانی درونی و کاروتید درونی (از راه آن شاخه‌های کاروتیدوتمپانیک، تنه‌های مننگوهیپوفیزی و زیر شاخه‌ای) برقرار می‌شود. همچنین شاخه تمپانیک زیرین وجود دارد که به سمت حفره گوش میانی بالا می‌رود. این رگ از راه نوع "سرخرگ کاروتید نابجا" در بازسازی سرخرگ کاروتید درونی نقش دارد. شاخه عضلانی سرخرگ حلقی بالارو با بازی اودنتوئید از سرخرگ مهره‌ای در تعادل است.