تاریخ یهودیان در ترکیه
یهودیان در منطقه‌ای که امروزه ترکیه نامیده می‌شود از حدود ۲٬۴۰۰ سال پیش ساکن هستند. از زمان سدۀ پنجم پیش از میلاد در منطقهٔ آسیای میانه جمعیت‌های یهودی وجود داشته‌است. پس از اخراج یهودیان از اسپانیا و پرتغال در سال ۱۴۹۲ میلادی، امپراتوری عثمانی بیشتر این یهودیان را جذب کرده و دارای جمعیت یهودی زیادی شد. با اینکه پس از بنیانگذاری کشور اسرائیل بسیاری از یهودیان از ترکیه مهاجرت کردند، این منطقه هنوز هم دارای جمعیت یهودی قابل توجهی است.
تاریخ یهودیان در لوکزامبورگ
نخستین گزارش از حضور یهودیان در لوکزامبورگ به سال ۱۲۷۶ میلادی بازمی‌گردد. در جریان بروز مشکلات و کاستی های آن دوران از جمله گسترش طاعون در سالهای 1348 و 1349 میلادی در جریان مرگ سیاه و مسمومیت چاه های آب، مردم آن دوران، یهودیان را مقصر وضعیت نابسامان دانسته بودند. به همین علت یهودیان از جمله در لوکزامبورگ مورد آماج حمله قرار گرفتند، بسیاری از آنها فرار کرده و تعدادی از آنها نیز به قتل رسیدند. کارل چهارم که از عدم تقصیر یهودیان در گسترش طاعون و مسمومیت چاه های آب متقاعد بود، در 24 جولای 1349 میلادی فرمان داد تا آزار و قتل یهودیان به طور اعم پایان یابد تا آنها یا محاکمه و محکوم شوند ویا بی گناهی آنها ثابت شود. یهودیان بارها از لوکزامبورگ اخراج شدند و تنها در اواخر قرن هژدهم میلادی بود که توانستند به آن سرزمین بروند و این اجازه پس از پیروزی‌های ناپلئون بناپارت رخ‌داد. بیش از پانصد سال پس از اولین مهاجرت یهودیان به لوکزامبورگ،اولین کنیسه یهودیان در لوکزامبورگ لوکزامبورگ در ۱۸۲۳ برپا شد. با توجه به کنیسه اولیه، طرح ساخت کنیسه جدید و بزرگتری در سال 1876 ریخته شد که سنگ بنای ساخت آن در اواخر همان قرن یعنی در سال 1893 گذاشته شد که یک سال بعد در 28 سپتامبر 1894 افتتاح شد.