مهندس سازه
مهندسان سازه تضمین می‌کنند که ساختمان‌ها یا پل‌ها به حدی محکم و پایدار ساخته شده‌اند که می‌توانند بارهای سازه‌ای متداول (همچون گرانش زمین، باد، برف، باران، زمین‌لرزه، فشار زمین، تغییرات دما و رفت‌وآمد و ترافیک) را تحمل کرده و جلوی مرگ و آسیب‌دیدگی را بگیرند. آن‌ها همچنین سازه‌ها را چنان طراحی می‌کنند که به حدی محکم هستند که تغییر شکل و لرزش‌های نامتداول و بیشتر از محدودیت‌ها را نداشته باشند. آسایش مردم، موضوعی است که در این محدودیت‌ها در نظر گرفته می‌شود. ماندگاری نیز بحثی است که در طراحی پل‌ها و هواپیماها یا سازه‌های دیگری که در طول عمرشان تنش‌های زیادی به آن‌ها وارد خواهد شد، مورد بررسی قرار می‌گیرد. موضوع دیگر نیز، دوام و پایداری مصالح، در مقابل خرابی‌هایی است که می‌توانند موجب مختل شدن کارآیی‌شان در طول عمر سازه باشند.
طراحی حالت حدی
طراحی حالت حدی که با عنوان طراحی با ضرایب بار و مقاومت نیز شناخته می‌شود، روشی برای طراحی است که در مهندسی سازه به کار می‌رود. حالت حدی، شرایطی است که برای یک سازه اعمال می‌شود و اگر برقرار نباشد، ممکن است که سازه برخی معیارهای طراحی را ارضا نکند. شرایط شامل میزان بارگذاری یا سایر کنش‌ها بر روی سازه هستند. معیارها می‌توانند شامل دوام، شکل‌پذیری یا سایر ضرورت‌های طراحی باشند. سازه‌ای که به روش حالت حدی طراحی می‌شود، در برابر همهٔ بارهایی که ممکن است به آن وارد شود، مقاوم است و کارایی آن در طول عمر سازه با یک سطح اعتماد مناسب برای هر حالت حدی، حفظ می‌شود.