رکود تورمی
رئیس فدرال رزرو، پاول ولکر از سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، به‌طور هوشمندانه‌ای نرخ‌های بهره را در سناریویی به نام سناریوی غیر تورمی افزایش داد. پس از اینکه نرخ‌های بهرهٔ اولیهٔ ایالات متحده به یک عدد دو رقمی افزایش پیدا کرد، تورم نیز کمتر شد. این نرخ‌های بهره، بالاترین نرخ‌های بهرهٔ اولیه در طولانی مدت بوده‌اند که تاکنون در بازارهای سرمایهٔ مدرن وجود داشته‌است. ولکر اغلب به عنوان شخصیتی یاد می‌شود که حداقل باعث توقف تورم در رکود تورمی شده‌است، هر چند که اقتصاد آمریکا در رکود غوطه ور بوده‌است. تقریباً از سال ۱۹۸۳، رشد (اقتصاد) شروع به بهبود و بازیابی کرد. هم محرک مالی و هم رشد عرضهٔ پولی در این زمان، به عنوان خط مشی عمل کرده‌اند. وجود جهش پنج – شش ساله در بیکاری در طول سناریوی غیر تورمی ولکر نشان می‌دهد که ولکر، از قابلیت خود اصلاحیِ بیکاری اطمینان داشته و بر این باور بوده‌است که بیکاری در یک دورهٔ معقولانه، به نرخ عادی خود بازمی‌گردد.
سینیورژ
وقتی دولت برای تأمین مخارج خود اقدام به چاپ پول می‌کند با افزایش حجم پول تورم ایجاد می‌شود که به نوعی مالیات تورمی است. دلیل این نام‌گذاری این است که با افزایش حجم پول و ایجاد تورم میزان ارزش پول در کیف شما کاهش میابد درآمد حاصل از چاپ پول در کشورهای مختلف متفاوت است، مثلاً در آمریکا کم‌تر از ۳درصد درآمد دولت است و در کشورهایی مانند ایتالیا و یونان بیش از ۱۰ درصد درآمد دولت را تشکیل می‌دهد. تا چه اندازه می‌توان کسری بودجه را از محل سینیورژجبران کرد؟ در پاسخ باید گفت همواره تعداد دلارهای موجود در دنیا مقدار مشخصی است و هر کشور به اندازه دلارهایی که داردمیتواند از کالاها و خدمات موجود در هر جای دنیاخریداری کند، تحت این شرایط می‌توان گفت قدرت اقتصادی کشورها به تعداد دلارهای اندوخته در بانک مرکزی آن هاست در این حالت کشورهایی که توان صادراتی بیشتری دارند، دارای اقتصادهای قدرتمند برای توسعه هر چه بیشتر کشورشان در ابعاد گوناگون هستندو کشورهای واردکننده در خطر عدم توسعه یافتگی و جا ماندن از روند حرکتی دنیا در زمینه‌های مختلف قراردارند. همین محدودیت مقدار دلار است که دولت نمی‌تواند هرمقداری که می‌خواهد پول چاپ کند.