یوکاریوت
مفهوم یوکاریوت را به ادوارد شاتون، زیست‌شناس فرانسوی (۱۸۸۳–۱۹۴۷) نسبت می‌دهند. با قطعیت بیشتر می‌توان گفت که عبارات پروکاریوت و یوکاریوت توسط میکروبیولوژیست کانادایی راجر استنیر و میکروبیولوژیست هلندی-امریکایی سی. بی. فان نیل در ۱۹۶۲ معرفی شده‌اند. شاتون در اثر ۱۹۳۷ خود به نام "Titres et Travaux scientifiques" این دو لغت را پیشنهاد داده بود و باکتری‌ها را پروکاریوت‌ها و جانداران هسته‌دار را یوکاریوت می‌نامید. با این حال، او نکته اخیر را تنها در یک پاراگراف ذکر کرد و این ایده به‌طور مؤثر تا زمانی که جمله شاتون مجدداً توسط استنیر و فان نیل کشف شد، مورد بی‌توجهی قرار گرفت.
پاراکوکسیدیویدس براسیلینسیس
"Paracoccidioides brasiliensis" یک یوکاریوت بدون حالت سنتتیکی نوری با دیواره سلولی سفت و محکم است که بسیار شبیه به یوکاریوت‌های پیشرفته تر است. به عنوان یک قارچ دیمورفیک، قادر به رشد به شکل مخمر بیضوی در ۳۷ ° C و یک فرم میلوئالی بلند که در دمای اتاق تولید می‌شود. فازهای Mycelial و مخمر در مورفولوژی، بیوشیمی و فراصوت آن‌ها متفاوت است. فرم مخمر شامل مقدار زیادی از گلوکان α- (۱،3) -linkedاست. محتوای کیتین فرم قارچ بیشتر از فرم مخمر است، اما محتوای چربی در هر دو فاز یکسان است. مخمر توسط جوانه زنی غیرمعمول تولید می‌شود، که در آن سلول‌های دختر به‌طور غیرمستقیم در چندین موقعیت تصادفی در سطح سلول قرار می‌گیرند. جوانه‌ها در لایه‌های دیواره سلولی تولید می‌شوند. هنگامی که جوانه به وجود آمده‌است، یک شکاف بین سلول‌های سرطانی و سلول مادر ایجاد می‌شود. پس از انهدام، زخم جوانه ناپدید می‌شود. در بافت، جوانه زدن در مرکز گرانولوماتوز ضایعه بیماری ایجاد می‌کند، همان‌طور که با رنگ آمیزی بخش‌های بافت‌شناسی هماتوکسیلین و ائوزین (H & E) مشخص می‌شود. سلول‌های Nonbuddingدارای ۵ تا ۱۵ μm قطر هستند، در حالی که سلول‌های جوانه‌های کروی چندگانه را از ۱۰–۲۰ میکرو متر اندازه‌گیری می‌کنند در میکروسکوپ الکترونی، سلول‌هایی با جوانه‌های متعدد یافت می‌شود که هسته و سیتوپلاسم در محیط اطراف محصور شده‌اند. در فرم بافت "P. brasiliensis"، سلول‌های مخمر با دیواره‌های نازک‌تر و پایه‌های باریک‌تر از آن‌هایی که از قارچ‌های دیمورفیک آن، "Blastomycosis dermatitidis"، موجود است دیده می‌شود. شکل مخمر مانند "P. brasiliensis" شامل هسته‌های چندگانه، غشاء هسته دو لایه متخلخل و یک دیواره سلولی ضخیم غنی از الیاف است، در حالی که فاز میسیلی دیواره سلولی نازک با لایه بیرونی الکترونی دارد.۳