امیرحسین جهانشاهی
از وی کتاب‌هایی با عنوان‌های «هیتلر ایرانی-پایان دیکتاتوری احمدی‌نژاد» و "درهم‌شکستن استبداد سوم" منتشر گردیده است که به نقش نیروهای مذهبی در عدم توسعه‌یافتگی ایران و همچنین خطر افراط‌گرایی اسلامی برای جامعه بشری در قرن نوین، می‌پردازد.
بنیادگرایی اسلامی در ایران
مفهوم «اقتصاد اسلامی» که ابتدا توسط خمینی رهبر ایران در سال‌های آغازین انقلاب ارائه شد پس از مرگ وی این مفهوم هم چون کوه یخ آب شد. در انتخابات ریاست جمهوری ژوئن ۲۰۰۵، نه نامزد برنده پوپولیست-بنیادگرا، محمود احمدی نژاد، و نه هیچ یک از مخالفان اصلاح طلب یا محافظه کار وی سخنی در مورد اقتصاد اسلامی مطرح نکردند. با این حال، پس از استقرار دولت احمدی نژاد، تیم نومحافظه کار او پرونده بسته اقتصاد اسلامی را باز کرد. به عنوان مثال، پرویز داوودی، معاون رئیس جمهور در سال ۲۰۰۶ گفت: درگیری‌های جناح‌های تحت سلطه خمینی در سیاست اقتصادی ایران از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ بود. دو جناح اصلی یک گروه که از کنترل دولت بر اقتصاد حمایت می‌کردند و یک گروه محافظه کار که از بخش خصوصی حمایت می‌کردند. هر دو جناح از حمایت خمینی برخوردار بودند، اما تا سال ۱۹۸۷، وی به وضوح با حاکمیت دولتی در اقتصاد همراه بود زیرا معتقد بود سرمایه داری دولتی بهترین راه برای مقابله با هر گونه تهدید علیه اسلام است. مرگ خمینی در ۳ ژوئن ۱۹۸۹ باعث شد که هر دو کنش اقتصادی بدون منبع مشروعیت رها شوند. عبدالکریم سروش، پشتیبان پلورالیسم اسلامی، براین باورست که بنیادگرایی در ایران با تضاد درونی که خود را از درون متلاشی می‌کند، روبه‌روست. ایده‌های مشابهی نیز توسط اندیشمند ایرانی سعید حجاریان مطرح شده‌است. عبدالکریم سروش، محسن کدیور، سعید حجاریان و سید حسین نصر از منتقدان برجسته بنیادگرایی در ایران هستند. امروزه نو بنیادگرایان ایرانی در حوزه‌های علمیه قم اقلیت هستند. با این حال، آن‌ها از حمایت دو مرجع بزرگ، یعنی ناصر مکارم شیرازی و حسین نوری همدانی و همچنین پشتیبانی مستقیم رهبر عالی ایران، علی خامنه ای، برخوردارند.