یائسگی
استروژن اثرات عمیقی بر رشد، تمایز و عملکرد بسیاری از بافت‌های تولید مثلی دارد. آنها همچنین بافت‌های دیگر، از جمله استخوان، کبد، سیستم قلب و عروق و مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهند. زمانی که زنان در معرض یائسگی قرار می‌گیرند، غلظت هورمون استروژن در بدن کاهش می‌یابد. محرومیت نسبی استروژن در زنان یائسه با تغییرات فیزیولوژیکی و افزایش سطح گونه‌های فعال اکسیژن و خطر چندین بیماری از جمله بیماری قلب و عروق، پوکی استخوان و فرایندهای تحلیل برنده در سیستم عصبی مرکزی همراه است. مطالعات اخیر نشان می‌دهد که استروژن ممکن است برای محافظت از بیماری آلزایمر و نیز پیشگیری از پوکی استخوان و بیماری قلبی عروقی مورد استفاده قرار گیرد. تحقیقات نشان می‌دهد استروژن بر مورفولوژی مغز و یادگیری تأثیرگذار است. مطالعه ای که در سال ۲۰۱۷ بر روی هیپوکمپ مغز موش‌هایی که در مراحل اولیه یائسگی بودند انجام شد، نشان داد که تغییرات مورفولوژیک هیپوکمپ در موش‌های یائسه همراه با آسیب‌های میتوکندری، رسوب لیپوفاسین و تجزیه میکروتوبول‌ها است. مکمل‌های استروژن تنها می‌توانند اثراتی پیشگیرانه بر روی آسیب‌های میتوکندری و جلوگیری از افزایش رسوب لیپوفاسین مربوط به ناحیه DG هیپوکمپ داشته باشند اما تأثیری بر روی آسیب‌های میکروتوبولی وتغییرات سیناپسی ندارند.
هورمون‌درمانی زنانه‌سازی
آنتی آندروژن‌هایی که مستقیماً گیرنده آندروژن را مسدود می‌کنند به عنوان آنتاگونیست یا مسدودکننده گیرنده آندروژن شناخته می‌شوند، آنتی آندروژن‌هایی که از بیوسنتز آنزیمی آندروژن‌ها جلوگیری می‌کنند به عنوان مهارکننده‌های آندروژن و آنتی آندروژن‌هایی که تولید آندروژن را در غدد جنسی سرکوب می‌کنند به عنوان آنتی گنادوتروپین شناخته می‌شوند. هدف از استفاده آنتی آندروژن‌ها در زنان ترنس سرکوب یا مسدود سطح باقی‌مانده از تستوسترون است که توسط استروژن‌ها سرکوب نمی‌شود. اگر سطح تستوسترون در فرد ترنس هم‌تراز با سطح تستوسترون زنان هم‌سوجنسی باشد یا فرد تحت عمل جراحی قرار گرفته باشد، لزومی به درمان با آنتی آندروژن نیست.