شیوه‌های حکومت
حکومت در لغت به معنای فرمانفرمایی و حکمرانی است ، و بدین معنا، برای آن وجود رابطه‎ی پایدار فرماندهی و فرمانگزاری میان فرمانفرما و فرمانگزار لازم است. حکومت، ساختاری است که یک کشور یا جامعه توسطِ آن اداره می‌شود. حکومت غالباً برای اشاره به کل ساختار سیاسی یک کشور بکار می‌رود اما ممکن است گاهی برای اشاره به قوهٔ مجریه نیز استفاده شود. در حالت نخست، حکومت شامل قوهٔ مقننه و قضائیه هم می‌گردد. شیوهٔ حکومت «رژیم»، «نظام حکومتی» یا «نظام» خوانده می‌شود. علاوه بر کشورها، سازمان‌های مذهبی همچون کلیساها، شرکت‌ها، کلوب‌ها و سایر مجموعه‌های زیرملی نیز شیوهٔ حکومتی دارند.
فرماندهی و کنترل
فرماندهی و کنترل () یا فرماندهی و نظارت، سیستمی است که شیوه‌های لازم برای جمع‌آوری، پردازش و انتشار اطلاعات در خصوص کارکنان، تجهیزات و تأسیسات نظامی را فراهم می‌کند. این اطلاعات، مورد نیاز فرماندهان و تصمیم‌گیرندگان است و در طرح‌ریزی، سازماندهی، هدایت، هماهنگی، کنترل و نظارت بر عملیات نظامی، مورد استفاده قرار می‌گیرد. سیستم فرماندهی و کنترل به اعمال اختیار و هدایت از سوی یک فرمانده مشخص، بر نیروهای نظامی، برای تحقق مأموریت کمک می‌کند و کارکردهای مربوط به ترتیب‌بندی نیرو، تجهیزات، ارتباطات، تأسیسات و راه‌کارهای به کار گرفته شده توسط یک فرمانده در طرح‌ریزی، هدایت، هماهنگ‌سازی و کنترل نیروها و عملیات را جهت تحقق کامل مأموریت، تسهیل می‌نماید. کنترل و هماهنگی عملیات، به وسیله فرماندهی، کنترل و ارتباط انجام می‌شود و این سیستم وسیله‌ای است که با استفاده از آن فرمانده، سایر سیستم‌های عملیاتی یا پشتیبانی را با یکدیگر تلفیق می‌نماید.