بهروز حشمت
بهروز حشمت (زاده ۱۳۳۲ در تبریز) از مجسمه سازان برجسته ایران و عرصه جهانی است. که در اتریش اقامت دارد. بهروز حشمت پیش از انقلاب ایران از دست‌اندرکاران کارخانه ماشین‌سازی تبریز بود. او پس از ساخت تندیس کار و اندیشه که جلوی درب ورودی کارخانه ماشین‌سازی و در میدان قراملک تبریز کار گذاشته شد، مورد توجه مهندس تقی توکلی بنیانگذار و مدیر کارخانه ماشین‌سازی قرار گرفت و با پشتیبانی‌های مهندس توکلی به درون کار و پیشه و هنر تندیس تراشی راه یافت و مجسمه‌ساز شد.
خوان مونوز
نخستین نمایشگاهش در سال ۱۹۸۴ در گالری"Fernando Vijande " اسپانیا برگزار گردید و از آن زمان کارهایش به تناوب در اروپا و نقاط دیگر جهان به نمایش گذاشته شده‌است. در اوایل سال ۱۹۹۰ خوان مونوز تحولاتی در مجسمه‌سازی سنتی ایجاد کرد به این ترتیب که مجسمه‌هایش را با شیوهٔ روایتی و کوچکتر از اندازه واقعی در فضایی از تعاملات متقابل خلق می‌نمود. مجسمه‌های فیگوراتیو او اغلب بینندگان را دعوت به ارتباط بر قرار کردن می‌کنند، چنان‌که آنان احساس می‌کنند خود بخشی از کار هنری هستند. مجسمه‌های خاکستری یا مومی یکرنگ او بعلت نداشتن فردیت خاص ذهنیت نامحسوس، مبهم و تا حد زیاد ناراحت‌کننده‌ای را بر می‌انگیزانند که بینندگان را به واکنش و کاوش وامی‌دارد. خوان مونوز در مصاحبهٔ خود با(از کتاب خوان مونوز) در ارتباط با چگونگی یافتن سبک شخصی خود گفته‌است او خود را مجسمه‌سازی داستانسرا می‌داند که سال‌ها در پی یافتن سبک شخصی خود بوده‌است. او می‌گوید پس از بازگشت به اسپانیا در کنار خانه‌ام مردی بود که با اینکه آموزش هنری ندیده بود و چیزی از تاریخ هنر نمی‌دانست مجسمه‌هایی برای باغ‌ها می‌ساخت و آن را می‌فروخت او خود را مجسمه‌ساز می‌دانست من به اعتماد نفسش غبطه می‌خوردم ولی این تناقض را دوست داشتم من مجسمه‌سازی بودم که مجسمه نمی‌ساختم و او را که مجسمه‌ساز نمی‌دانستم مجسمه‌های زیادی می‌ساخت تعدادی از کارهایش را خریدم و کارهایش برایم محرکی شد برای یافتن سبک شخصی مجسمه‌های بالکنی ام.. او در این گفتگو همچنین از تأثیر گرفتن عمیق از آثار جورجو د کیریکو (۱۹۷۸ –۱۸۸۸)هنرمند ایتالیایی یاد می‌کند و می‌گوید .. به نظرم او استاد بزرگ سبک باروک بود و از مفهوم معنوی رسم خط راست به خوبی آگاه بود و زمان را در آثارش ساکن کرده‌است. این حس جابجایی‌های معماری او بود که برایم تحسین‌برانگیز بود... پلان بندی مجسمه‌هایم بسیار مدیون سبک معماری فریبندهٔ باروک ایتالیایی است .. او می‌گوید معماری مانند یک پس زمینه برای فیگورها است. برای مثال من از کارل آندره (مجسمه‌ساز) آموختم که چگونه کف زمین حس فضایی را فعال می‌کند ولی من برای مجسمه‌هایم بسترهای نوری –سایه روشن ایجاد می‌کنم چرا که می‌توانم تنش روانی آن‌ها را بهتر نشان دهم و این برای فیگورهایم فضایی روانی ایجاد می‌کند که بر بینندگان تأثیر می‌گذارند... این بازی‌های نور باعث می‌شود فکر کنیم چشمهایمان ما را گول می‌زند، صحنه‌هایی خلق می‌شود که نمی‌توانید به چشم خود اطمینان کنید و همین عمل دیدن را تحت سؤال می‌بردو تنها به آنچه که می‌بینید اطمینان ندارید...Juan Muñoz