متفقین جنگ جهانی اول
در آغاز قرن بیستم دولت‌های بزرگ اروپایی خود را در بین دو پیمان بزرگ دسته بندی می‌کردند. در سویی اعضا اتحاد سه‌گانه قرار داشتند و در سمت دیگر اعضا تفاهم مثلث که در سال ۱۹۰۷ طی آن سه دولت جمهوری سوم فرانسه، امپراتوری روسیه و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند با هم پیمان همراهی بستند که این پیمان هسته اصلی متفقین را تشکیل میداد. پس از آن اعضا جدیدی به این پیمان پیوستند مانند پادشاهی ایتالیا که پیشتر عضو اتحاد سه‌گانه بود اما در پی اختلافات با امپراتوری اتریش-مجارستان در ۱۹۱۵ به متفقین پیوست. سپس امپراتوری ژاپن، بلژیک، پادشاهی صربستان، پادشاهی یونان، پادشاهی مونته‌نگرو و پادشاهی رومانی نیز به متفقین پیوستند همچنین در سال ۱۹۱۷ و با وقوع انقلاب در روسیه این کشور از این اتحاد خارج شد. علاوه بر آنها در ۱۹۲۰ دولت‌های ارمنستان، پادشاهی حجاز، جمهوری دوم لهستان، بلغارستان و نخستین جمهوری چکسلواکی نیز جزء متفقین معرفی می‌شدند.
اروپای تحت اشغال آلمان نازی
چندین کشور تحت اشغال آلمان در آغاز جنگ جهانی دوم به عنوان متحدان بریتانیا یا اتحاد جماهیر شوروی وارد جنگ شدند. برخی، همچون چکسلواکی، پیش از آغاز جنگ ناچار به تسلیم شدند؛ برخی دیگر نیز مانند لهستان (در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ مورد حمله قرار گرفت) یا در جریان جنگ فتح شده و سپس اشغال شدند. در بعضی موارد، دولت‌های قانونی این کشورها به تبعید رفتند. در موارد دیگر دولت‌های در تبعید توسط شهروندان آنها در سایر کشورهای متفق تشکیل شدند. برخی از کشورهای اشغال شده توسط آلمان نازی رسماً بی‌طرف بودند. برخی دیگر نیز از اعضای پیشین نیروهای محور بودند (همچون ایتالیای فاشیستی) که در مراحل بعدی جنگ توسط نیروهای آلمانی اشغال شدند.