کارآیی پارتو
کارایی پارتو یا بهینگی پارتو یک مفهوم در علم اقتصاد است با کاربردهایی در مهندسی و علوم اجتماعی. این مفهوم حالتی از تخصیص منابع است که در آن امکان بهتر کردن وضعیت یک فرد بدون بدتر کردن وضعیت فردی دیگر وجود ندارد. این اصطلاح پس از ویلفردو پارتو به این نام نامیده شد. یک مهندس و اقتصاد دان ایتالیایی که از این مفهوم در مطالعاتش در زمینه کارایی اقتصادی و توزیع درآمد استفاده کرد. این مفهوم در زمینه‌های دانشگاهی مانند اقتصاد، مهندسی و علوم زیستی کاربرد دارد. در یک تخصیص اولیه از منابع در بین مجموعه‌ای از افراد، تغییر در این تخصیص که باعث گردد شرایط فردی بدون تغییر منفی در شرایط فردی دیگر رخ دهد، ارتقا پارتو نامیده می‌شود. تخصیصی «بهینه پارتو» نامیده می‌شود که نتوان ارتقا پارتو را در آن اعمال کرد.
پییرو سرافا
سرافا خاطرنشان می‌کند که قانون بازده کاهنده و بازده فزاینده منشأ و حوزه‌های مختلف کاربردی دارند (بنابراین نمی‌تواند شکل منحنی عرضه یکسان را توضیح دهد): قانون بازده نزولی در ابتدا در کل اقتصاد اعمال شد و ناشی از کمبود زمین کشاورزی به عنوان وسیله تولید (تئوری رانت دیوید ریکاردو)؛ در حالی که قانون بازده فزاینده در بنگاه‌های فردی اعمال می‌شود و از مزایای تقسیم کار ناشی می‌شود. مورد اول اجازه مطالعه قوانین توزیع و مورد دوم قوانین تولید را دارد.