وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح
پیشینه شکل‌گیری این وزارتخانه، به دوران قاجار بازمی‌گردد، که تحت عنوان "وزارت جنگ" فعالیت خود را آغاز کرد. در دولت محمد مصدق در دوره کوتاهی نام آن به "وزارت دفاع ملی" تغییر پیدا کرد، ولی پس از آن بار دیگر به "وزارت جنگ" تغییر یافت. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ تا خردادماه ۱۳۶۳ تحت عنوان "وزارت دفاع ملی" فعالیت می‌کرد و در فاصله سالهای ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۸ "وزارت دفاع" نامیده می‌شد. فرم کنونی این وزارتخانه در سال ۱۳۶۸ با ادغام وزارت دفاع و وزارت سپاه پاسداران شکل گرفت.
ارتش جمهوری اسلامی ایران
در سال‌های بعد، مقطع بالاتر آموزش عالی نظامی، بنام دافوس (دانشکده فرماندهی و ستاد) راه‌اندازی شد. از سال ۱۳۳۴ نیز نیروی دریایی شاهنشاهی ایران شکل گرفت. به دنبال تعدادی از درگیری‌ها با پادشاهی عراق در فروردین ۱۳۴۸ بر سر حق مالکیت اروندرود، محمدرضا پهلوی برنامه نوسازی و تجهیز بی‌سابقه‌ای را برای نیروهای مسلح ایران آغاز کرد. در بسیاری از موارد، ایران حتی قبل از اینکه سلاح به نیروهای مسلح کشورهای سازنده‌اش عرضه شود، از آن برخوردار می‌شد. در این دوره قدرت، ایران از منافع خود در منطقه با بهره‌گیری از قدرت نظامی حفاظت کرد؛ در عمان، شورش ظفار با کمک نیروهای ارتش شاهنشاهی در هم شکسته شد. در آذر ۱۳۵۰، نیروهای ایرانی به دنبال خروج بریتانیا از جزایر غیرمسکونی، اما استراتژیک ابوموسی، تنب کوچک و تنب بزرگ کنترل سه جزیره را به دست گرفتند.