رفعت ایلگاز
او در جیده، در ولایت کاستامونو از امپراتوری عثمانی (ترکیه امروز) متولد شد. ایلگاز یکی از شاعران و نویسندگان معروف و پرطرفدار ترکیه بود که بیش از ۶۰ اثر از خود به جای گذاشته‌است. ایلگاز نوشتن شعر را در دوراه مدرسه آغاز کرد و تبدیل به یکی از نویسندگان پرکار اجتماعی-واقعگرای ادبیات ترکی در قرن بیستم شد. اشعار وی نمونهٔ اصلی از سبک سوسیالیستی-واقع گرایانه است. در حالی که او هرگز عضو هیچ حزب سیاسی نبوده‌است، این واقعیت که او در مورد رنج‌های مردم نوشته‌است، او را در زمرهٔ نویسندگان چپ قرار می‌دهد. همانند دیگر نویسندگان زمان خود، ایلگاز نیز به خاطر یکی از آثارش زندانی شده بود.
محمد بیابانی
محمد بیابانی از جمله شاعرانی می‌باشد که زبان و ساختار بیانی ویژه‌ای دارند. آگاهی وی از مفاهیم آرکائیک و استخدام اسطوره و تلمیحات افسانه‌ای در زبان شعری اش، شناخت تاریخ و ادبیات قدیم ایران، تخیّل قوی، عاطفه ـ اندیشه سرشار، ابهام و استعاره‌های تو در تو و دقت و وسواس وی در گزینش و چینش کلمات، از شاخصه‌های بارز در اشعار بیابانی به‌شمار می‌رود. مضامین شعری وی، بیشتر مسائل اجتماعی و سیاسی است. همچنین از خصایص شعری او، تمایل به ادبیات فولکلوریک واستفاده از باورها، آرمان‌ها و اعتقادات مردمی است. بیابانی در کنار شاعران بزرگ خطهٔ جنوب همچون منوچهر آتشی، فرج‌الله کمالی، بهرام اکبرزاده، ایرج شمسی‌زاده و دکتر سید جعفر حمیدی در جهت بومی‌سرایی و به‌کارگیری واژگان محلی در زبان شعری، گام‌های بزرگی برداشته‌است. سروده‌های وی از ابتدا در میان خوانندگان مورد استقبال قرار گرفت و جایگاهی ویژه یافت. منوچهر آتشی شعر بومی بیابانی (کِلِنگ گُل پُر گُل واویدن انگار بهار اَندن) را که مورد استقبال قرار گرفته بود سروده سال‌های ۱۳۴۱ او می‌داند.