لینوکس
در گذشته یک کاربر لینوکس برای پیکربندی و نصب سیستم خود، نیازمند دانش بالایی از رایانه بود. این دلیل به علاوه جذاب بودن دسترسی به درون سیستم، باعث شده بود که به‌طور سنتی کاربران لینوکس را (بر خلاف کاربران ویندوز یا مک‌اواس) کسانی شکل بدهند که با رایانه بیشتر آشنا هستند. افرادی که معمولاً با القاب «هَکِر» و «گیک» شناخته می‌شوند. این نگرش در سال‌های اخیر با افزایش راحتی کار در لینوکس و گسترده شدن استفاده از بسیاری از توزیع‌ها، اعتبار خود را از دست داده‌ است. لینوکس در بازار سرورها و کاربردهای ویژه (مانند پردازش تصویر و ) پیشرفت قابل ملاحظه‌ای کرده و در حال ورود به بازار بزرگ رایانه‌های رومیزی است.
رویکرد گسترده معماری هسته
بیشتر کارها در سیستم‌های یکپارچه توسط فراخوان‌های سیستمی انجام می‌گیرد. این رابط‌ها معمولاً به صورت داده‌های جدولی نگهداری می‌شوندکه به زیر سیستم‌هایی که داخل هسته هستند (مانند عملگرهای دیسک) دسترسی دارند. فراخوان‌های اساسی توسط برنامه‌ها ساخته می‌شوند و یک رونوشت چک شده از درخواست توسط فراخوان سیستمی فرستاده می‌شود. هستهٔ یکپارچهٔ لینوکس می‌تواند بسیار کوچک درست شود نه به دلیل بارگذاری پویای پیمانه‌ها بلکه سهولت در سفارشی سازی. در واقع در برخی از نسخه‌ها به اندازه‌ای کوچک اند که می‌توانند در کنارتعداد زیادی افزونه و نرم‌افزار دیگر بروی فلاپی دیسکی قرار بگیرند و یک سیستم عامل تمام عیار را ارائه دهند. این قابلیت هسته باعث رشد سریع این سیستم عامل در سیستم‌های نهفته شده‌است