هسته لینوکس
لینوکس یک کلون از UNIX است، بنابراین به دنبال انطباق POSIX و Single UNIX (SUSv3) است. بعلاوه، از آنجا که لینوکس یونیکس نیست، هسته مکالمه‌های اضافی سیستم و رابط‌های دیگر که مخصوص لینوکس هستند فراهم می‌کند. برای درج در هسته رسمی، کد باید با مجموعه ای از قوانین صدور مجوز تعریف شده کاملاً مطابقت داشته باشد.
تاریخچه توسعه هسته
شبکه مشکل دیگری را مطرح می‌کند. اگرچه ارتباط شبکه با دسترسی فایل قابل مقایسه است، لیکن معماری سطح پایین بسته گرا تعامل با کل فایل‌ها را نداشته، بلکه بیشتر با قطعات مجزای داده‌ها در عمل است. همان‌طور که قابلیت کامپیوترها رشد می‌کند، هستهٔ یونیکس با افزایش کدها دچار بهم ریختگی می‌شود. به علت گسترده بودن هسته، این بهم ریختگی قابل اندازه‌گیری است. هسته‌ها ممکن است دارای ۱۰٫۰۰۰ خط کد باشند، در حالی که در دهه ۷۰ و ۸۰ هسته‌های مدرن جانشین یونیکس مانند: لینوکس به بیش از ۱۳ میلیون خط رسیدند. مشتقات یونیکس مدرن به‌طور کلی بر مبنای مدل مقیاس بارگذاری هسته‌های یکپارچه می‌باشند. در این مورد می‌توان از مثال QNX، یک میکروکرنل در مالکیت Black Berry، هسته لینوکس در توزیع‌های زیاد مانند پخش نرم‌افزار Berkeley و انواع هسته‌ها مانند Mac OS ,Open BSD, Net BSD , Dragonfly BSD ,Free BSD نام برد. به غیر از این گزینه‌ها، توسعه دهندگان تازه‌کار (آماتور)، جامعهٔ توسعه سیستم عامل را به صورت فعال حفظ می‌کنند. اجتماعی که با سرگرمی نوشته‌های هسته خود، اغلب منجر به اشتراک گذاشتن بسیاری از ویژگی‌ها می‌شوند، مثلاً ایجاد سازگاری با برنامه‌های FreeBSd , Dragonfly BSd , Open BSd یا هسته‌های NetBSD