تاریخ یهودیان در مقدونیه شمالی
پیش از جنگ جهانی دوم، جامعه یهودیان واردار مقدونیه (ناحیه ای تقریباً منطبق با مرزهای جمهوری امروزی) متمرکز بر بیتولا (تقریباً ۸٬۰۰۰ یهودی)، اسکوپیه (تقریباً ۳۰۰۰ یهودی) و شتیپ (تقریباً ۵۰۰ یهودی) متمرکز بود. جوامع یهودیان در طول جنگ جهانی اول در مناطق کوچکتر مانند دوجران و استرومیکا که به خط مقدم نزدیک بودند، به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر جنگ قرار گرفتند و از منطقه گریختند. تجزیه منطقه همچنین بر یهودیان در مراکز کوچکتر تأثیر منفی گذاشت، زیرا آنها را از جریان آزاد فعالیت در بیشتر فعالیت‌های بازرگانی خود به بزرگترین مرکز تجاری یهودیان در بالکان به ویژه سالونیک محروم کرد.
گتو کونو
گتو کونو یک محله یهودی‌نشین ایجاد شده توسط آلمان نازی در طول هولوکاست برای نگهداری یهودیان لیتوانی در کائوناس بود. در زمان اوج خود، دراین گتوی ۴۰٬۰۰۰ نفر نگهداری می‌شدند، بسیاری از آن‌ها بعداً به اتاق‌های گاز و اردوگاه‌های مرگ فرستاده شدند، یا در دژی نظامی به نام نهمین دژ به رگبار گلوله بسته شدند. ۵۰۰ نفر از یهودی‌ها در طی فراری بزرگ از اردگاه‌های کار اجباری و گتو فرار کردند و به پارتیزان‌های اتحاد جماهیر شوروی که در جنگل‌های جنوب شرقی لیتوانی و بلاروس مستقر بودند پیوستند.