چینی ماندارین
مناطق مرزی شمال غربی چین در همان زمان مورد هجوم گویشوران ماندارین قرار گرفتند و در نتیجه گویش‌های آن مناطق نیز مشابه با خویشاوندان خود در منطقه اصلی ماندارین است. ماندارین‌زبان‌ها در اوایل در جنوب غربی کشور مستقر شدند، اما این جمعیت به دلایل نامشخصی در قرن سیزدهم افت کرد و تا قرن ۱۷ بهبود نیافت. گویش‌های این منطقه اکنون نسبتاً یکنواخت هستند. با این حال، شهرهای قدیمی حتی بسیار نزدیک به پکن، مانند تیانجین، بائودینگ، شنیانگ و دالیان لهجه‌هایی با تفاوت قابل توجهی دارند.
بوپوموفو
"Zhuyin Fuhao" و "ژویین" اصطلاحات سنتی هستند، در حالی که بوپوموفو اصطلاح محاوره ای است که توسط ISO و Unicode نیز استفاده می‌شود. بوپوموفو متشکل از ۳۷ نویسه و چهار نواخت است و تمام صداهای ممکن را به زبان ماندارین رونویسی می‌کند. ژویین در دهه ۱۹۱۰ توسط دولت جمهوری‌خواه در چین معرفی شد و در کنار سیستم وید جایلز که از الفبای لاتین اصلاح شده استفاده می‌کرد، استفاده شد. در سال ۱۹۵۸ پین‌یین توسط دولت جمهوری خلق چین و در سال ۱۹۸۲ توسط سازمان بین‌المللی استاندارد جایگزین سیستم وید شد.