کارآیی پارتو
کارایی پارتو یا بهینگی پارتو یک مفهوم در علم اقتصاد است با کاربردهایی در مهندسی و علوم اجتماعی. این مفهوم حالتی از تخصیص منابع است که در آن امکان بهتر کردن وضعیت یک فرد بدون بدتر کردن وضعیت فردی دیگر وجود ندارد. این اصطلاح پس از ویلفردو پارتو به این نام نامیده شد. یک مهندس و اقتصاد دان ایتالیایی که از این مفهوم در مطالعاتش در زمینه کارایی اقتصادی و توزیع درآمد استفاده کرد. این مفهوم در زمینه‌های دانشگاهی مانند اقتصاد، مهندسی و علوم زیستی کاربرد دارد. در یک تخصیص اولیه از منابع در بین مجموعه‌ای از افراد، تغییر در این تخصیص که باعث گردد شرایط فردی بدون تغییر منفی در شرایط فردی دیگر رخ دهد، ارتقا پارتو نامیده می‌شود. تخصیصی «بهینه پارتو» نامیده می‌شود که نتوان ارتقا پارتو را در آن اعمال کرد.
اقتصاد تجربی
بازی‌های کئوردیناسیون، بازی‌هایی با چند استراتژی تعادل نش است. به‌طور کلی دو دسته سئوال وجود دارد که اقتصاد تجربی به هنگام بررسی این دسته از بازی‌ها می‌پرسد: (۱) توانایی‌های یادگیری بازی بر روی یک تعادل، آیا می‌توان (با استفاده از روش‌های تجربی) مبانی ای را برای پیش‌بینی درست تعادلی که بدست خواهد آمد، ساخت؟ (۲) آیا نمونه مورد آزمایش قرار گرفته همگرا است؟ یا یادمی‌گیرد که همگرا شود (به بهترین تعادل پارتو) و اگرنه، آیا مکانیزم‌ها و شرایطی وجود دارند که باعث همگرایی نمونه مورد آزمایش به تعادل پارتو شود؟ مبانی انتخاب جستجوگرا، آنهایی هستند که امکان پیش‌بینی را صرفاً بر اساس اطلاعات بازی فراهم می‌کنند. اصول انتخاب قیاسی، اصولی هستند که به ما اجازه پیش‌بینی‌هایی را می‌دهند که صرفاً بر اساس خواص و مقادیر داخل بازی بنا شده‌اند. اصول انتخاب استنتاجی، اصولی هستند که پیش‌بینی‌ها را بر اساس خصوص دینامیکی تعیین می‌کنند. در عمل، تحت برخی شرایط حداقل گروهی از نمونه‌های آزمایش شده (یک گروه از مجموعه گروه‌ها) می‌توانند به بهترین تعادل پارتو که نا واضح و نا متقارن و پیچیده‌است، دست یابند. این در حالی است که تمام افراد مورد آزمایش قرار گرفته به شکل مجزا و بدون هیچ گونه ارتباط با دیگری تصمیم می‌گیرند، علت و نحوهٔ پدیدار شدن این حالت هنوز در حاله ای از ابهام قرار دارد.