دوران طلایی اسلام
دوران طلایی اسلام یا دوران پیشرفت دانش در میان دانشمندان مسلمان (و نیز غیر مسلمان) به ویژه ایرانی، دوره‌ای در تاریخ اسلام است که به‌طور سنتی، از سدهٔ هشتم تا ۱۳ میلادی به طول انجامیده‌است؛ به ویژه سده‌های ۴ و ۵ هجری قمری و طی آن بسیاری از جهان تاریخی اسلامی زیر سلطهٔ خلفا قرار گرفتند و گسترش علم، اقتصاد و کارهای فرهنگی شکوفا شد. هنرمندان، صنعت گران، فیلسوفان، دانش پژوهان، شاعران، جغرافی دانان، مهندسان، نویسندگان، شیمی‌دانان، فیزیک‌دانان، پزشکان، بازرگانان و دیگر دانشمندان جهان اسلام، نقش به سزایی در رشد، پیشرفت و تکامل دانش‌ها و فنونی از قبیل کشاورزی، هنر، اقتصاد، صنعت، حقوق، ادبیات، دریانوردی، فلسفه، شیمی، فیزیک، جامعه‌شناسی، پزشکی و غیره ایفا کردند.
تاریخ امارات متحده عربی
از ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد تا ظهور اسلام در عربستان سعودی، از طریق سه سده متمایز آهن (عصر آهن ۱، ۱۲۰۰–۱۰۰۰ پیش از میلاد؛ عصر آهن II، ۱۰۰۰–۶۰۰ قبل از میلاد و عصر آهن III ۶۰۰–۳۰۰ قبل از میلاد) و دوره هلنی (۳۰۰ سال قبل از میلاد به بعد)، این منطقه به طرق مختلفی توسط شاهنشاهی هخامنشی و سایر نیروها اشغال شد و شاهد ساخت شهرکهای مستحکم و دامداری‌های گسترده به لطف توسعه سیستم آبیاری قنات بود. یافته‌های اولیه افلج، به ویژه آنهایی که در اطراف شهر کویری العین قرار دارند، به عنوان اولین مدرک ساخت این آبراه‌ها ذکر شده‌است. [۱۶] مراکز مهم عصر آهن در امارات متحده عربی ثروت غیرمعمول در اکتشافات باستان شناسان، به ویژه مرکز متالورژی چشمگیر ساروق الحدید در دبی که امروزه وجود دارد، به ارمغان آورده‌اند. از دیگر شهرکهای مهم عصر آهن در کشور می‌توان به التقیبه، بییدا بن سعود، اد دور و تل ابراق اشاره کرد.