مالیات پیگویی
در ادبیات اقتصاد خرد، عملکرد بهینه معمولاً با بهینگی پارتو سنجیده می‌شود. بهینه پارتو از لحاظ مفهومی به معنای حالتی است که نتوان رضایت یک فرد را بدون ایجاد نارضایتی برای دیگران افزایش داد. در محاسبات تکنیکی، چنین نتیجه‌گیری می‌شود که یک بازار به شرطی در بهینگی پارتو قرار دارد که منفعت نهایی تولید کالا با هزینه نهایی تولید آن، برابر گردد. برمبنای قضیه اول رفاه، بازار رقابت کامل با برقراری پیش‌فرض‌های لازم می‌تواند این بهینگی را بدون دخالت خارجی محقق کند. با این حال یکی از موارد نقض قضیه اول رفاه، وجود اثرات جانبی در بازار است. وجود اثر جانبی در بازار بدین معنی است که در فرایند تولید و مبادله، کالایی جانبی تولید می‌گردد که قیمت آن در مبادلات لحاظ نمی‌گردد؛ اما این کالا برای هر دو طرف مبادله اثر رفاهی دارد.
اقتصاد مشارکتی
اقتصاد مشارکتی (به ) اغلب به صورت مختصر در زبان انگلیسی با parecon بیان می‌شود. یک نظام اقتصادی مبتنی بر تصمیم‌گیری مشارکتی به عنوان مکانیزم اقتصادی اصلی برای تخصیص در جامعه است. در این نظام در تصمیم‌گیری متناسب با تأثیر سیاست بر روی یک فرد یا گروهی از مردم حق ابراز نظر در نظر گرفته می‌شود. اقتصاد مشارکتی شکل غیر متمرکز برنامه‌ریزی اقتصادی و سوسیالیستی است و شامل به مالکیت اشتراکی ابزار تولید می‌شود. این یک پیشنهاد جایگزین برای سرمایه‌داری معاصر و اقتصاد دستوری است. این مدل اقتصادی در درجه اول به نظریه‌پرداز سیاسی مایکل آلبرت و اقتصاددان رابین هنل نسبت داده می‌شود. آنها اقتصاد مشارکتی به عنوان چشم‌اندازی از آنارشیسم اقتصادی توصیف می‌کنند. در ایران در بعضی منابع از اصطلاح اقتصاد مشارکتی برای اشاره به اقتصاد تسهیمی نیز استفاده می‌شود.