رابرت آلتمن
هرچند که آلتمن برای کارگردانی فیلم‌های "مش" (۱۹۷۱)، "نشویل" (۱۹۷۶)، "بازیگر" (۱۹۹۳)، "برش‌های کوتاه" (۱۹۹۴) و "گاسفورد پارک" (۲۰۰۲) نامزد اسکار بهترین کارگردان و برای دو فیلم "نشویل" و "گاسفورد پارک" هم‌زمان نامزد دریافت بهترین فیلم شد اما هیچ‌گاه نتوانست اسکار دریافت کند. با این حال، در سال ۲۰۰۶ جایزه اسکار دستاورد یک عمر فعالیت هنری را که هر بار به یک هنرمند فعال در عرصه سینما می‌دادند، از دستان مریل استریپ و لیلی تاملین دریافت کرد.
وودی آلن
آلن در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ مشغول نوشتن و کارگردانی فیلم‌ها شد و به‌طور تخصصی به کار بر روی کمدی بزن‌بکوب مانند "پول را بردار و فرار کن" (۱۹۶۹)، "موزها" (۱۹۷۱)، "درخواب‌فرورفته" (۱۹۷۳) و "عشق و مرگ" (۱۹۷۵) پرداخت. او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به کار بر آثار نمایشی تحت‌تأثیر سینمای هنری اروپا پرداخت و "صحنه‌های داخلی" (۱۹۷۸)، "منهتن" (۱۹۷۹) و "خاطرات استارداست" (۱۹۸۰) را منتشر کرد و فعالیتش تا به امروز بر ساخت کمدی و درام تناوب دارد. آلن اغلب به‌عنوان بخشی از موج فیلم‌سازان هالیوود نو در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰ مانند مارتین اسکورسیزی، رابرت آلتمن و سیدنی لومت شناخته می‌شود. او اغلب در فیلم‌هایش نقش‌آفرینی می‌کند و عموماً شخصیتی که در نقش استندآپ توسعه شده‌است را ایفا کرد. فیلم کمدی رمانتیک "آنی هال" (۱۹۷۷) با حضور آلن و همکار مکرر او دایان کیتن، چهار جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی و بازیگر نقش اول زن را به همراه داشت. منتقدان آثار او در دههٔ ۱۹۸۰ را توسعه‌یافته‌ترین دوره آلن می‌دانند. از فیلم‌هایش در این دوره می‌توان به "زلیگ" (۱۹۸۳)، "برادوی دنی رز" (۱۹۸۴)، "رز ارغوانی قاهره" (۱۹۸۵)، "هانا و خواهرانش" (۱۹۸۶)، "روزگار رادیو" (۱۹۸۷)، "زنی دیگر" (۱۹۸۸) و "جنایت و جنحه" (۱۹۸۹) اشاره کرد. در قرن ۲۱ بسیاری از فیلم‌های آلن در اروپا واقع و ضبط شده‌اند؛ مانند "امتیاز نهایی" (۲۰۰۵)، "ویکی کریستینا بارسلونا" (۲۰۰۸) و "نیمه‌شب در پاریس" (۲۰۱۱). آلن با فیلم‌های تحسین‌شدهٔ "یاسمن پژمرده" (۲۰۱۳) و "کافه سوسایتی" (۲۰۱۶) به آمریکا بازگشت.