هپاتیت سی
آزمایش‌های تشخیص هپاتیت سی عبارتند از: آنتی‌بادی HCV، تست الایزا (ELISA)، وسترن بلات، HCV RNA کمی. واکنش زنجیره‌ای پلی مراز (PCR)، می‌تواند HCV RNA را یک تا دو هفته پس از ابتلا شناسایی کند، در حالی که آنتی‌بادی‌ها ممکن است برای شکل‌گیری و نمایاندن خود به زمان بسیار بیشتری نیاز داشته باشند. هپاتیت سی مزمن، ابتلا به ویروس هپاتیت سی است که بر اساس حضور RNA خود، تا شش ماه مقاومت نشان می‌دهد. . به این دلیل که بیماری‌های مزمن معمولاً تا ده‌ها سال علایمی نشان نمی‌دهند، پزشکان بالینی عموماً از طریق آزمایش‌های عملکرد کبد یا در حین آزمایش‌های روتین از افراد دارای ریسک بالا، به این بیماری پی می‌برند. آزمایش نمی‌تواند بین بیماری‌های مزمن و حاد تمایزی قایل شود.
جون آلمیدا
در سال ۱۹۶۴ مجدداً به بریتانیا بازگشت و در دانشکده پزشکی بیمارستان سنت توماس لندن مشغول به کار شد و روی سرماخوردگی عادی مشغول به تحقیق و ذرات ویروس را در آن‌ها دید، ویروسی که به گفته او شبیه ویروس‌های آنفلوانزا است ولی دقیقاً عین آن‌ها نیست؛ چیزی که او شناسایی کرده بود نخستین ویروس کرونای انسانی بود. اکتشاف جدید در قالب مقاله‌ای در سال ۱۹۶۵ برای ژورنال پزشکی بریتانیا ارسال شد و نخستین تصاویری که او از این ذرات گرفته بود دو سال بعد در ژورنال ویروس‌شناسی عمومی به چاپ رسید.