آزمون ایزولاسیون الکتریکی
آزمون ایزولاسیون الکتریکی آزمونی برای سنجش مقاومت جریان مستقیم (DC) است که در آن مقاومت بین سر مشترک و بدنهٔ یک زیرسیستم اندازه‌گیری شده تا از وجود سطح قابل قبولی از ایزولاسیون الکتریکی بین این دو نقطه اطمینان حاصل شود. همچنین، این آزمون بین قسمت‌ها و مدارهای مختلف یک یا چند زیرسیستم نیز قابل انجام است. این آزمون به‌طور معمول مشکلات مرحلهٔ مونتاژ همانند قطعات خراب، جهت‌گیری و جاگذاری اشتباه قطعات، خطا در عایق‌گذاری سیم‌ها یا آسیب‌های وارده به عایق مورد استفاده را مشخص می‌کند. این مشکلات موجب بروز اتصال به زمین یا اتصال کوتاههای ناخواسته در مدار و در نتیجه کاهش ایمنی و کیفیت تجهیز الکتریکی می‌شوند.
لایه نشانی
هر یک از این مراحل از جمله تبلور، یکنواختی و استوکیومتری در غشای ایجاد شده نهایی بسیار مهم است. بیشترین روشهای مورد استفاده برای مدل‌سازی فرایند PLD، تکنیکهای مونت کارلو است. فرایندهای فرسایش ماده مورد نظر بر اثر تابش لیزر و ایجاد پلاسما فرایندهای بسیار پیچیده‌ای هستند. حذف اتم‌ها از جسم با بخار شدن جسم در آن منطقه از سطح، در حالت ناپایداری رخ می‌دهد. در این حالت با برخورد پالس لیزر به سطح ماده در عمق آن نفوذ می‌کند. این عمق نفوذ به طول موج لیزر و شاخص شکست ماده مورد نظر در طول موج لیزر اعمال شده بستگی دارد و به‌طور معمول در بیشتر مواد در محدوده ۱۰ نانومتر است. میدان الکتریکی قوی تولید شده توسط نور لیزر، به اندازه ای قوی است که می‌تواند الکترون‌ها را از جسم جدا کند. این فرایند در اثر فرایندهای غیرخطی مانند یونیزاسیون چند فوتونی که با ترک‌های میکروسکوپی در سطح، حفره‌ها و برامدگی‌ها افزایش می‌یابد، باعث افزایش میدان الکتریکی می‌شود. الکترونهای آزاد درون میدان الکترومغناطیسی نور لیزر، نوسان می‌کنند و می‌توانند با اتمهای مواد جسم برخورد کنند و در نتیجه مقداری از انرژی خود را به شبکه ماده مورد نظر در منطقه منتقل می‌کنند. سپس سطح هدف گرم شده و مواد بخار می‌شوند.