تاریخ بیهقی
با این که بسیاری از مورخان بر این عقیده بوده‌اند که تاریخ بیهقی، دورهٔ حکومت غزنویان را در بر می‌گیرد، از متن کتاب مشخص می‌شود که بیهقی بازگویی وقایع را از سال ۴۰۹ آغاز کرده و تا کمی پیش از مرگش حدود سال ۴۷۰ ادامه داده. البته روایاتی مربوط به پیش از سال ۴۰۹ هم در کتاب هست (حتی برخی از اهم حوادث تاریخی پس از اسلام را که عمدتاً در خراسان رخ داده) ولی بیهقی این وقایع را عمدتاً به نقل از دیگران آورده‌است. مثلاً «باب خوارزم» به نقل از استاد ابوریحان بیرونی و دوران کودکی مسعود به نقل از «خواجه عبدالغفار» نقل شده‌است.
ابراهیم جعبری
ابراهیم بن عمر جَعبَری با کنیهٔ ابواسحاق (۱۲۴۲–۱۳۳۲م) قرائت‌شناس، فقیه شافعی، نویسنده و شاعر شامی بود. در قلعهٔ جعبر، میان بالس و رقه زاده شد، در بغداد و دمشق درس خواند و در الخلیل، فلسطین ماندگار شد تا همان‌جا درگذشت. به او "شیخِ خلیل" می‌گفتند، به "ابنِ سراج" شناخته شد، در بغداد با کُنیهٔ "تقی‌الدین" نامیده می‌شد و در غیر از این جای‌ها، او را "برهان‌الدین" می‌شناختند. نزدیک صد اثر نگاشت که بیشتر آن‌ها مختصرنوشته‌هاست؛ "خلاصة الأبحاث"، "شرح الشاطبیه" یا "کنز المعانی فی شرح حرز الأمانی" در تجوید، "نزهة البررة فی القراآت العشره"، "موعد الکرام"، "حدیقة الزهر"، "خمیلة أرباب المقاصد"، "الشرعة"، "عقود الجمان فی تجوید القرآن"، "أسماء الرواة المذکورین فی الشاطبیه" و "الروضة" از آثار اوست.