متفقین جنگ جهانی اول
در آغاز قرن بیستم دولت‌های بزرگ اروپایی خود را در بین دو پیمان بزرگ دسته بندی می‌کردند. در سویی اعضا اتحاد سه‌گانه قرار داشتند و در سمت دیگر اعضا تفاهم مثلث که در سال ۱۹۰۷ طی آن سه دولت جمهوری سوم فرانسه، امپراتوری روسیه و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند با هم پیمان همراهی بستند که این پیمان هسته اصلی متفقین را تشکیل میداد. پس از آن اعضا جدیدی به این پیمان پیوستند مانند پادشاهی ایتالیا که پیشتر عضو اتحاد سه‌گانه بود اما در پی اختلافات با امپراتوری اتریش-مجارستان در ۱۹۱۵ به متفقین پیوست. سپس امپراتوری ژاپن، بلژیک، پادشاهی صربستان، پادشاهی یونان، پادشاهی مونته‌نگرو و پادشاهی رومانی نیز به متفقین پیوستند همچنین در سال ۱۹۱۷ و با وقوع انقلاب در روسیه این کشور از این اتحاد خارج شد. علاوه بر آنها در ۱۹۲۰ دولت‌های ارمنستان، پادشاهی حجاز، جمهوری دوم لهستان، بلغارستان و نخستین جمهوری چکسلواکی نیز جزء متفقین معرفی می‌شدند.
پیمان آنگلو-اتحاد جماهیر شوروی ۱۹۴۲
سایر متفقین از جمله استرالیا ، نیوزلند ، هند و چین از بحث و گفتگوها غایب بودند ، اگرچه همه آنها پیش از سال ۱۹۴۱ به قدرتهای محور جنگ اعلام کرده بودند. همچنین متفقین که دولتهایی در تبعید داشتند ، از جمله چکسلواکی و فرانسه ، نماینده ای نداشتند زیرا کشورهایشان توسط آلمان اشغال می شدند. این در حالی بود که هدف اولیه شوروی هدایت ساختار پس از جنگ این کشورها بود.