جاسازی کلمه
در پردازش زبان طبیعی (NLP)، جاسازی کلمه اصطلاحی است که برای نمایش کلمات به منظور تجزیه و تحلیل متن استفاده می‌شود، ساختار آن معمولاً به شکل یک بردار با مقادیر واقعی است که معنای هر کلمه را به گونه‌ای رمزگذاری می‌کند که کلماتی که در بردار به هم نزدیک‌تر هستند از نظر معنی نیز مشابه باشند. جاسازی کلمات را می‌توان با ترکیبی از عملیات مدل‌سازی زبان و تکنیک‌های یادگیری ویژگی به دست آورد که در آن نگاشتی از واژگان کلمات یا عبارات به بردارهای اعداد واقعی انجام می‌شود. این عمل از نظر مفهومی به معنای یک جاسازی ریاضی از فضایی با ابعاد بزرگ به فضای برداری پیوسته با ابعاد بسیار کمتر است.
قطع‌کردن (برنامه‌نویسی)
زبان‌های مدرن به‌طور کلی از واژه‌های رزرو شده به جای قطع کردن (stropping) برای تمایز کلمات کلیدی از شناسه‌ها به عنوان کلمات کلیدی استفاده می‌کنند. این برجسته‌ترین قسمت در زبان C است، در جایی که شناسه‌ها از شناسه‌هایی که از زیرخط (underscore) شروع می‌شوند جداست، اگرچه جزئیات دقیق شناسه در یک دامنه محفوظ است. به‌طور مشابه در ++C هر شناسه ای که حاوی دو زیرخط باشد برای هرگونه استفاده محفوظ است، در حالی که شناسه‌ای که با تأکید زیر شروع می‌شود در فضای جهانی محفوظ است؛ بنابراین می‌توان با استفاده از کلمه رزرو شده codice_20کلمه کلیدی جدید codice_21 را اضافه کرد. در حالی که این از نظر سطحی شبیه به قطع کردن (stropping) است، معنی‌شناسی متفاوتی دارند. به عنوان یک کلمه محفوظ، رشته codice_20 شناسه codice_20 را در فضای نام شناسه مشترک نشان می‌دهد. در قطع کردن(Stropping) (با پیشوند کلمات کلیدی توسط codice_24)، رشته codice_20 کلمه کلیدی codice_21 را در یک نام جداگانه برای کلید واژه‌ها نشان می‌دهد؛ بنابراین با استفاده از کلمات رزرو شده، علائم codice_20 و codice_21 (شناسه، foo__) و (شناسه، foo) - مقادیر مختلفی در همان دسته هستند - در حالی که در تکنیک قطع کردن(stropping) نشانه‌های codice_20 و codice_21 (کلمه کلیدی، foo) و (شناسه، foo) - مقادیر یکسان در دسته‌های مختلف. این مسئله همان مشکل برخورد فضای نام را به گونه‌ای حل می‌کند که برای یک برنامه‌نویس نیز یک‌سان است، اما از نظر دستور زبان و اجرای رسمی تفاوت دارد.