ادبیات فارسی
طنز یکی از شاخه‌های ادبیات انتقادی و اجتماعی است که در ادبیات کهن فارسی، به عنوان نوع ادبی‌مستقل شناخته نشده و مرزهای مشخصی با دیگر مضمون‌های انتقادی و خنده‌آمیز چون «هجو»، «هزل» و «مطایبه» نداشته‌است. از واژهٔ طنز، اغلب معنی لغوی آن یعنی «مسخره کردن» و «طعنه زدن» مورد نظر شاعران و نویسندگان بوده‌است ولی معنی امروزی آن، که جنبهٔ انتقاد غیرمستقیم اجتماعی با چاشنی خنده، که بُعد آموزشی و اصلاح‌طلبی آن مراد است، از واژهٔ satire اروپایی گرفته شده‌است.
داستان هنجارشکن
داستان هنجارشکن یا داستان مرزشکن () گونه‌ای ادبی‌ست که تمرکزش روی شخصیت‌هایی است که خود را در حصار قوانین و اخلاقیات مرسوم جامعه حس می‌کنند و برای رهایی از آن کارهایی خودسرانه و بعضاً غیرعادی انجام می‌دهند. این‌گونه داستان‌ها سرشار از موضوعات تابو همچون سکس، مواد مخدر، خشونت، زنا با محارم، بچه‌خواهی و جنایتند و شخصیت‌های اصلی‌شان نیز روانی، ضد اجتماع یا هیچ‌انگار به نظر می‌رسند.