هپاتیت سی
در اواسط دهه ۱۹۷۰، هاروی جی آلتر (Harvey J. Alter)، رئیس بخش بیماری‌های عفونی سازمان انتقال خون واقع در موسسات ملی بهداشت، و تیم تحقیقاتی اش اثبات کردند که در اکثر موارد ویروس هپاتیت آ یا هپاتیت ب نقشی در بروز هپاتیت پس از تزریق خون به بیمار ندارند. علی‌رغم این اکتشاف، در طول دهه بعد تلاش‌های تحقیقاتی بین‌المللی برای تشخیص ویروس این بیماری با شکست مواجه شد. در سال ۱۹۸۷، مایکل هاگتون (Michael Houghton)، کوی لیم چو (Qui-Lim Choo)، و جورج کو (George Kuo) در شرکت کایرون (Chiron) با همکاری دکتر دی دبیلیو برادلی (D.W. Bradley) از مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها، به منظور تشخیص اورگانیسم ناشناخته و انجام آزمایش تشخیصی از یک شیوه جدید تولید مثل مولوکولی ااستفاده کردند. در سال ۱۹۸۸، آلتر (Alter) ویروس مورد نظر را با تأیید وجود آن در گروهی از نمونه‌های هپاتیت غیر آ و غیر ب به اثبات رسانید. در آوریل ۱۹۸۹، کشف ویروس هپاتیت سی در دو مقاله در مجله «ساینس» منتشر شد.
جی‌اس-۶۶۲۰
جی‌اس-۶۶۲۰ یک داروی ضد ویروس است که یک آنالوگ نوکلئوتید محسوب می شود. این دارو برای درمان هپاتیت C توسعه داده شد، اما در حالی که اثرات ضد ویروسی بسیار خوبی را در آزمایش‌های اولیه نشان داد، به دلیل جذب کم و متغیر در روده که باعث غلظت غیر قابل پیش بینی در خون می شد، نمی توان آن را با موفقیت در قالب یک دوز خوراکی استفاده کرد. با این وجود همچنان به عنوان یک درمان بالقوه برای سایر بیماری‌های ویروسی مانند بیماری ویروسی ابولا مورد بررسی قرار گرفته است.