خانواده سوئیسی رابینسون
خانواده سوئیسی رابینسون () رمانی است نوشته شده به زبان آلمانی توسط نویسنده سوئیسی یوهان داوید ویس که در سال ۱۸۱۲ منتشر شد. رمان داستان خانواده‌ای اهل سوئیس است که کشتی‌شان در مسیر رسیدن به بندرگاه سیدنی، دچار طوفان شده و آن‌ها در جزیره‌ای سرگردان می‌شوند. او این رمان را با الهام از رابینسون کروزوئه (اثر: دانیل دفو) و برای آموختن ارزش‌های زندگی به چهار پسرش، به نگارش درآورده است.
لارنس استرن
نوشته‌های اولیه لورنس استرن به جز مقاله‌های سیاسی در مطبوعات، مجموعه‌ای است از موعظه‌هایش که بیش از هرچیز نشان‌دهنده پرورش روحیه هزل‌پرداز اوست و از ۱۷۴۷ تا ۱۷۵۰ منتشر شده‌است. پیش از زندگی و عقاید آقای تریسترام شندی او یک رمانس سیاسی را نوشت. اما رمان تریسترام شندی نه فقط در انگلستان که در سراسر اروپا مشهور شد و استرن را در ردیف دیدرو و نویسندگان رمانتیک آلمانی قرار داد. کار او همچنین تأثیر قابل توجهی روی نویسنده برزیلی ماشادو د آسیس داشت که خاطرات پس از مرگ کوباس براس را نوشت که در ایران توسط عبدالله کوثری به فارسی ترجمه شده‌است. اما در انگلستان رمان استرن که در آن زمان و روایت نسبت به شکل‌های متعارف روایت، و میزانی از طنز بی‌پرواست به عنوان یک اثر فاسد شناخته شد. منتقد و نویسنده شهیر انگلیسی ساموئل جانسون در ۱۷۷۶ حکم داده بود: هیچ امر عجیب و غیرعادی دیری نخواهد پایید. این کتاب با ذائقه ادبی روزگار استرن هماهنگی چندانی نداشت. اما ولتر استرن را به وضوح بهتر از رابله و گوته او را زیباترین روحی که تا به حال زیسته‌است خواند. همچنین بعد از موفقیت خیره‌کننده تریسترام شندی خیلی آثاری با راویان شندی‌وار منتشر شد و تا امروز هم ادامه دارد. مدرنیست‌ها بیشترین الهام را از تریسترام شندی گرفتند. نویسندگانی مثل جیمز جویس، ویرجینا وولف و از معاصران دیوید پینچون، دیوید فاستر والاس و ایتالو کالوینو آن را جد تمام رمان‌های پیشروی قرن بیستم می‌داند. نظریه‌پرداز ساختارگرای روس ویکترو اسکلوفسکی هم تریسترام شندی را کهن الگوی رمان، رمان ناب که همه رمان‌های دیگر زیرمجموعه‌اش هستند می‌داند و تریسترام شندی را نمونه‌ای‌ترین رمان تاریخ ادبیات می‌نامد.