جوشکاری تیتانیوم
در این فرایند همجوشی، از یک پرتو الکترونی با سرعت بالا برای اتصال دو فلز به یکدیگر استفاده می کند. هنگامی که پرتو با قطعات فلزی تماس پیدا می کند، گرمای شدید تولید می کند. این دو صفحه ذوب می‌شوند و به هم می‌پیوندند تا یک مفصل جامد تشکیل دهند. صنایع هوافضا و تولید هواپیما به دلیل دوام اتصالات تولید شده از جوشکاری پرتو الکترونی استفاده می کنند. از روش جوشکاری پرتو الکترونی می توان برای صفحاتی از 6 میلی متر تا 76 میلی متر و بیشتر استفاده کرد این فرآیند جوش‌هایی با کیفیت بالا با سطوح آلودگی کم تولید می‌کند زیرا فرآیند در فضای خلاء بالا انجام می‌شود.
جوشکاری انفجاری
جوشکاری انفجاری یک روش غیرمرسوم برای اتصال دو یا چند فلز با استفاده از نیروی یک انفجار کنترل‌شده‌است. اگرچه انفجار مواد منفجره گرمای زیادی تولید می‌کند ولی زمان کافی برای انتقال حرارت وجود ندارد بنابراین افزایش قابل توجهی در دمای قطعات صورت نمی‌گیرد. در این فرایند یک ضربهٔ مایل با سرعت بسیار بالا به فصل مشترک دو قطعه اعمال می‌شود که موجب می‌شود فلز جامد، مشابه یک سیال عمل کند. زمانی که انفجار آغاز می‌شود ورقۀ بالایی به علت فشار زیاد ناشی از انفجار به سمت ورقه پایینی (ورقهٔ مادر) شتاب می‌گیرد، فاصلهٔ اولیه بین دو فلز زمان لازم برای رسیدن به سرعت لازم برای به‌هم فشرده شدن دو فلز را فراهم می‌کند که در این سرعت یک پیوند متالورژیکی بین عضوهای فلزی شکل می‌گیرد. این فرایند معمولاً برای پوشش‌دهی ورق‌های فولاد کربنی با یک لایه نازک از مواد مقاوم به خوردگی مانند تیتانیوم و نیکل به کار گرفته می‌شود. این روش برای ساخت قطعاتی با هندسهٔ ساده مانند ورق‌ها و لوله‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.