تمام‌نگاری
برای ساختن هولوگرام نیازی به ابزار زیاد نیست. به راحتی می‌توانید یکی برای خودتان با ابزار زیر بسازید: لیزر: لیزرهای واقعی معمولاً هلیم-نئون (HeNe) در هالوگرافی زیاد به کار می‌روند. بسیاری در منزل از لیزرهای به اصطلاح نشان‌گر (pointer) استفاده می‌کنند، ولی نور حاصل از آن‌ها کم‌تر همدوس و پایا باقی می‌ماند؛ در نتیجه تصویر به ندرت خوب از آب در می‌آید. برخی از انواع لیزر هستند که از لیزرهایی با رنگ‌های مختلف استفاده می‌کنند. بسته به نوع لیزری که استفاده می‌کنید نیاز به شاتر یا نوردهی معینی دارید (این اصطلاح در عکاسی و دوربین‌ها رایج است. یعنی زمان نوردهی هر تصویری که می‌خواهید بگیرید). عدسی‌ها: اغلب مردم تصور می‌کنند که هالوگرافی عکاسی بدون لنز است. در حالی که این‌جا هم به لنز نیاز هست. با این تفاوت که در دوربین‌ها عدسی یا لنز نور را کانونی می‌کند ولی در هالوگرافی لنزها باعث می‌شوند نور رسیده پخش شود. نوفه یا باریکهٔ جداکننده: این ابزاری است که آینه‌ها و منشورهایی دارد تا یک نوفه یا باریکهٔ نور را به دو باریکه تبدیل می‌کند. آینه‌ها: این باریکه‌های مستقیم نور برای تصحیح مکان به کار می‌روند. با استفاده از عدسی‌ها و باریکهٔ جداکننده، آینه‌ها باید کاملاً تمیز باشند. غبار یا کثیف بودن آن‌ها روی تصویر نهایی تأثیر منفی دارد. فیلم هولوگرافی: فیلم هولوگرافی می‌تواند نور را با کیفیت بالا ثبت کند (ثبت نور برای ساختن هولوگرام ضروری است). ثبت‌کننده نور در واقع لایه‌ای است که به نور حساس بوده و بر روی سطح شفافی مانند فیلم یا شیشه عکاسی قرار می‌گیرد. تفاوت بین فیلم هولوگرافی و عکاسی این است که فیلم هولوگرافی باید قادر باشد تا تغییرات خیلی کوچک را که در فاصله‌های میکروسکپی اتفاق می‌افتد، ثبت کند. به عبارت دیگر باید دانه بندی خیلی خوبی داشته باشد. در برخی حالت‌ها هولوگرام‌هایی که لیزر قرمز استفاده می‌کنند، براساس امولسیونی هستند که به نور قرمز بسیار حساس هستند.
ریزسیال بر پایه کاغذ
دستگاه‌های میکروفیلوئیدی مبتنی بر کاغذ برای نظارت بر طیف گسترده‌ای از بیماریهای پزشکی طراحی شده‌اند. گلوکز نقش مهمی در دیابت و سرطان دارد، و می‌توان آن را از طریق چرخه کاتالیزوری شامل گلوکز اکسیداز، پراکسید هیدروژن و پراکسیداز ترب کوهی شناسایی کرد که باعث ایجاد واکنش بین گلوکز و یک نشانگر رنگی، اغلب یدید پتاسیم، روی یک دستگاه میکرو سیال بر پایه کاغذ می‌شود. این نمونه ای از تشخیص رنگ سنجی است. اولین وسیله میکروفیلوئیدی مبتنی بر کاغذ، که توسط گروه جورج وایتسایدز در دانشگاه هاروارد ساخته شد، قادر به شناسایی همزمان پروتئین و همچنین گلوکز از طریق واکنشهای تغییر رنگ (واکنش یدید پتاسیم برای گلوکز و واکنش تترابروموفنول آبی برای پروتئین BSA) بود. قسمت پایین دستگاه کاغذی در محلول نمونه ای که در آزمایشگاه تهیه شده‌است وارد می‌شود و میزان تغییر رنگ مشاهده می‌شود. اخیراً، یک دستگاه میکروفیلوئیدی مبتنی بر کاغذ با استفاده از تشخیص رنگ سنجی برای تعیین کمیت گلوکز در پلاسما خون ایجاد شد. پلاسمای خون از نمونه خون در یک دستگاه که از چاپ موم درست شده، که در آن سلول‌های قرمز خون توسط آنتی‌بادی‌ها لخته شده و از پلاسمای خون جدا شده جایی که پلاسما قادر به جریان یافتن به یک محفظه دوم برای واکنش تغییر رنگ است. تشخیص الکتروشیمیایی نیز در این دستگاه‌ها مورد استفاده قرار گرفته‌است. این حساسیت بیشتر در کمیت را فراهم می‌کند، در حالی که تشخیص رنگ سنج در درجه اول برای ارزیابی کیفی مورد استفاده قرار می‌گیرد. از الکترودهای چاپ شده روی صفحه و الکترودهایی که مستقیماً روی کاغذ فیلتر چاپ می‌شوند استفاده شده‌اند. یک نمونه از دستگاه میکروفیلوئیدی مبتنی بر کاغذ با استفاده از تشخیص الکتروشیمیایی، که یک شکل دمبلی دارد برای جداسازی پلاسما از خون کامل است. جریان حاصل از پراکسید هیدروژن تولید شده در چرخه کاتالیزوری فوق‌الذکر اندازه‌گیری می‌شود و به غلظت گلوکز تبدیل می‌شود.