وزارت دفاع
تا پیش از جنگ جهانی دوم، وزارت جنگ شامل نیروهای زمینی بود و نیروی دریایی و هوایی توسط وزاری دیگری اداره می‌شدند. مثلاً در اواخر سال ۱۹۵۳ اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی دو وزارت جداگانه «نیروی دریایی» و «جنگ» وجود داشت. پس از جنگ جهانی دوم، نام معمول این وزارت در کشورها «وزارت جنگ» بود که پس از آن به «وزارت دفاع» تغییر یافت. برای نمونه، در هند این تغییر نام برای پرهیز از مفهوم تجاوزگری و همگامی با سنت‌های هندی انجام شد.
تاریخچه هوانوردی ایران ۱۳۲۴ - ۱۲۵۶
افسر ایرانی بنام عیسی خان اشتوداخ در موسکو مجاز به تست پرواز R-3 شد اما نهایتاً تصمیم به خرید R-1 شد و شش فروند از آن‌ها توسط کشتی در ۳۱ خرداد ۱۳۰۹ به بندر پهلوی رسید. همچنین در شهریور ماه سه فروند هواپیمایی شناسایی پولیکارپوف R-5 وارد تهران شد. در مهر ۱۳۰۹ سرهنگ نخجوان معلق و سرگرد احمدمیرزا خسروانی جایگزین او شد. بعدها نخجوان به دفتر خود بازگشت اما مجدداً در تیر ۱۳۱۰ برکنار و این بار سرلشکر محمدصادق کوپال به همراه خسروانی مسئولیت نیروی هوایی را بعهده گرفت. نخجوان در شهریور ۱۳۳۲ به عنوان بازرس کل هواپیمایی منصوب شد. خسروانی دفتر سابق خود را به عنوان مرکز فرماندهی نیروی هوایی در نظر گرفت. نیرویی که عنوان آن در فرانسه: l'Aeronautique Persane, l'Armée Imperiale Persane (هوانوردی ایران، ارتش شاهنشاهی ایران) گذاشته شد اما بعداً با نام انگلیسی: Imperial Iranian Air Force (مخفف: IIAF) به فارسی: نیروی هوایی شاهنشاهی ایران شناخته شد.