شیوه‌های حکومت
حکومت در لغت به معنای فرمانفرمایی و حکمرانی است ، و بدین معنا، برای آن وجود رابطه‎ی پایدار فرماندهی و فرمانگزاری میان فرمانفرما و فرمانگزار لازم است. حکومت، ساختاری است که یک کشور یا جامعه توسطِ آن اداره می‌شود. حکومت غالباً برای اشاره به کل ساختار سیاسی یک کشور بکار می‌رود اما ممکن است گاهی برای اشاره به قوهٔ مجریه نیز استفاده شود. در حالت نخست، حکومت شامل قوهٔ مقننه و قضائیه هم می‌گردد. شیوهٔ حکومت «رژیم»، «نظام حکومتی» یا «نظام» خوانده می‌شود. علاوه بر کشورها، سازمان‌های مذهبی همچون کلیساها، شرکت‌ها، کلوب‌ها و سایر مجموعه‌های زیرملی نیز شیوهٔ حکومتی دارند.
ارباب/برده (فناوری)
ارباب/برده یا پایه/پیرو یا اصلی/فرعی یک مدل ارتباطی یا کنترل متقارن است که در آن یک دستگاه یا فرایند (ارباب) یک یا چند دستگاه یا فرایند دیگر (برده‌ها) را کنترل می‌کند و به عنوان مرکز ارتباطی آنها عمل می‌کند. در برخی از سامانه‌ها یک "ارباب" از میان یک گروه از دستگاه‌ها واجد شرایط برگزیده می‌شود و بقیهٔ دستگاه‌ها در نقش "برده" عمل می‌کنند. از نظر تاریخی، اصطلاحات ارباب/برده برای اولین بار در سال ۱۹۰۴ استفاده شد، هر چند تا قرن ۲۱ به دلیل ارتباط با برده‌داری مورد بحث قرار نگرفت و سازمانها و تولیدات شروع به جایگزینی آنها با اصطلاحات جایگزین کرند.