شاه سلطان حسین
شاه سلطان حسین، یا شاه حسین یکم، (۱۰۴۷ – ۲۴ آبان ۱۱۰۱ ش/ اکتبر ۱۶۶۸ – ۱۵ نوامبر ۱۷۲۶ م) نهمین پادشاه سلسله صفویان بود. او فرزند و جانشین سلیمان یکم بود و به مدت ۲۹ سال سلطنت کرد، سرانجام حکومتش با قیام افغان‌ها به‌رهبری محمود افغان و سقوط اصفهان در سال ۱۷۲۲ به پایان رسید.
سلطان‌حسین تابنده گنابادی
سلطان‌حسین تابنده گنابادی ملقب به «رضاعلی‌شاه» در روز ۲۵ آبان ۱۲۹۳ در بیدخت متولد شد. وی پس از گذراندن دورهٔ رضاعت و صباوت، خواندن و نوشتن را نزد ملا خداداد خیبرگی فراگرفت. در سن ۷ سالگی به آموختن مقدمات ادبیات فارسی و عربی نزد پدر و استادان محلی مشغول شد. مقدمات عربی را ابتدا نزد محمدرضا نودهی مشهور به «ادیب» و سپس نزد محمداسماعیل ملقب به «رئیس العلما» عموی مادری خود تعلیم یافت. سپس به فراگیری معانی و بیان مشغول شد و از تعلیم جد مادری خویش ملقب به «صدرالعلما» استفاده کرد. در همین ایام رسالهٔ موجزهٔ التاریخ المختصر فی احوال المعصومین الاربعه عشر را تألیف کرد. دروس فقه و اصول و فلسفه و منطق و کتب مهم در این علوم مثل معالم الاصول و شرایع و شرح لمعه در فقه و اصول و شرح منظومه حکمت و منطق اثر ملاهادی سبزواری را نزد والد خود فرا گرفت. در شب جمعه ۱۳ شهریور ۱۳۰۹ به دست صالح علی شاه به وادی فقر وارد شد.