شورای امنیت سازمان ملل متحد
شورای امنیت ملل متحد یکی از ارکان سازمان ملل متحد است که وظیفهٔ پاسداری از امنیت و صلح بین‌المللی را به عهده دارد. بر اساس منشور سازمان ملل متحد، حیطهٔ قدرت شورای امنیت شامل اعزام نیروهای پاسدار صلح، تصویب تحریم‌های بین‌المللی، و اعطای اجازه استفاده از نیروی نظامی علیه کشورهای متخاصم است. تصمیم‌های این شورا به صورت قطعنامه‌های شورای امنیت اعلام می‌شود.
قطعنامه سازمان ملل
طبق ماده ۲۵ منشور ، کشورهای عضو سازمان ملل متحد ملزم به انجام "تصمیمات شورای امنیت مطابق با این منشور" هستند. قطعنامه هایی که تحت فصل هفتم صادر می شوند ، لازم الاجرا محسوب می شوند ، اما قطعنامه های مربوط به فصل VI هیچ مکانیسم اجرایی ندارند و به طور کلی طبق قوانین بین المللی فاقد هرگونه الزام آور هستند. در سال ۱۹۷۱ ، بیشتر اعضای دادگاه بین المللی دادگستری آن زمان (ICJ) در رایزنی غیر الزام آور "نامیبیا" اظهار داشتند که کلیه قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل از نظر قانونی لازم الاجرا است. این ادعا توسط ICJ و دیگران مقابله شده است. دی وت معتقد است که قطعنامه های فصل ششم "نمی" توانند لازم الاجرا باشند. در استدلال او ، در بخشی از اظهارات:اجازه دادن به شورای امنیت برای اتخاذ تدابیر لازم الاجرا در بخش VI می تواند تقسیم ساختاری صلاحیت های پیش بینی شده در فصل های VI و VII را از بین ببرد. هدف کلی از تفکیک این فصل ها تمایز بین اقدامات داوطلبانه و الزام آور است. در حالی که حل و فصل خاص اختلافات ارائه شده توسط سابق با رضایت طرفین ایجاد می شود ، اقدامات اجباری از نظر فصل هفتم با عدم وجود چنین موافقت مشخص می شود. نشانه دیگری از ماهیت غیر الزام آور اقدامات صورت گرفته از نظر فصل ششم ، تعهد اعضای شورای امنیت که طرف اختلاف هستند ، هنگام تصویب قطعنامه های مندرج در فصل VI ، از رأی دادن خودداری کنند. هیچ تعهدی مشابه در مورد قطعنامه های لازم الاجرا تصویب شده در فصل هفتم وجود ندارد. . . اگر کسی این استدلال را در مورد "نظر نامیبیا اعمال" کند ، نکته تعیین کننده این است که هیچ یک از مواد تحت فصل VI تصویب نوع اقدامات لازم را که توسط شورای امنیت در قطعنامه ۲۷۶ (۱۹۷۰) تصویب شده است ، تسهیل نمی کند. . . قطعنامه ۲۶۰ (۱۹۷۰) در واقع از نظر فصل هفتم تصویب شد ، حتی اگر ICJ برای ایجاد تصور مخالف طول کشید. در عمل ، شورای امنیت تصمیمات خود را خارج از فصل هفتم لازم الاجرا نمی داند.