ادبیات فارسی
طنز یکی از شاخه‌های ادبیات انتقادی و اجتماعی است که در ادبیات کهن فارسی، به عنوان نوع ادبی‌مستقل شناخته نشده و مرزهای مشخصی با دیگر مضمون‌های انتقادی و خنده‌آمیز چون «هجو»، «هزل» و «مطایبه» نداشته‌است. از واژهٔ طنز، اغلب معنی لغوی آن یعنی «مسخره کردن» و «طعنه زدن» مورد نظر شاعران و نویسندگان بوده‌است ولی معنی امروزی آن، که جنبهٔ انتقاد غیرمستقیم اجتماعی با چاشنی خنده، که بُعد آموزشی و اصلاح‌طلبی آن مراد است، از واژهٔ satire اروپایی گرفته شده‌است.
آرتور آسا برگر
طنزپژوهی (Humor Studies) نام زیرشاخه نوپایی از پژوهش‌های آکادمیک است که پیرامون خنده و شوخ‌طبعی شکل گرفته و شاید بتوان گفت تعریف آن به اندازة تعریف خنده و شوخ‌طبعی سهل و ممتنع است. امروز در گسترهٔ جهانی، تمام شاخه‌های علوم انسانی، از روان‌شناسی گرفته تا ارتباطات و از ادبیات تا هنر، موضوعات مرتبط با خنده و شوخ‌طبعی مورد توجه جدی قرار گرفته‌اند و در هر رشته‌ای صدها پژوهش علمی در قالب مقاله و پایان‌نامه و کتاب به چاپ رسیده‌است. تأمل و تعمق در چیستی و چگونگی شکل گرفتن خنده و موقعیت طنزآمیز، اکنون دیگر نه اذهان فیلسوفان نازک اندیشی چون برگسن (۱۸۹۲ – ۱۹۴۱) که دانشمندانی در پزشکی و هوش مصنوعی را به خود مشغول داشته‌است.