زمین‌لرزه
سه نوع عمده از گسل وجود دارد که ممکن است موجب زلزله بشوند: نرمال، معکوس (محوری) و ضربه‌ای-لغزشی. گسل‌های نرمال و معکوس نمونه‌هایی از شیب - لغزش هستند، که در آن جابه جایی در امتداد گسل در جهت شیب و حرکت بر روی آن‌ها شامل مؤلّفهٔ عمودی می‌شود. گسل نرمال عمدتاً در حوزه‌هایی رخ می‌دهد که پوسته مانند مرز واگرا در حال تمدید شدن است. گسل معکوس در مناطقی که پوسته مانند مرز همگرا در حال کوتاه شدن است رخ می‌دهد. گسل‌های ضربه‌ای - لغزشی ساختمان‌های شیب داری دارند که دو طرف گسل به صورت افقی در کنار یکدیگر می‌لغزند؛ مرزهای تبدیلی نوع خاصی از گسل ضربه‌ای – لغزشی هستند. زلزله‌های بسیاری ناشی از جنبش در گسل‌هایی هستند که شامل هر دو نوع شیب - لغزش و ضربه‌ای- لغزشی است، این لغزش به عنوان مورب شناخته شده‌است.
گسل ترادیس
زمانی که صفحات سنگ‌کره در کنار یکدیگر و بدون ایجاد پوسته جدید (مانند پشته‌های اقیانوسی) یا بدون تخریب پوسته (مانند نواحی فرورانش)می‌لغزند گسل‌های تبدیلی یا انتقالی ایجاد می‌کنند. امتداد گسله‌های ترادیس موازی با جهت حرکات صفحات سنگ‌کره بوده و در واقع در بین دو پشته اقیانوسی قرار دارند. اغلب گسل‌های ترادیسی در پوسته‌های اقیانوسی قرار دارند اما تعداد کمی از آن‌ها مانند گسل واقع در کالیفرنیا در پوسته قاره‌ای نیز مشاهده می‌گردد. در حد فاصل بین دو پشته اقیانوسی صفحات سنگ‌کره در خلاف جهت یکدیگر حرکت می‌کنند واین امر موجب ایجاد زمین‌لرزه می‌گردد. در واقع گسل‌های ترادیسی بخش‌هایی از یک زون شکستگی بزرگتری هستند که به لحاظ زمین لرزه‌ای فعال هستند.