متفقین جنگ جهانی اول
در آغاز قرن بیستم دولت‌های بزرگ اروپایی خود را در بین دو پیمان بزرگ دسته بندی می‌کردند. در سویی اعضا اتحاد سه‌گانه قرار داشتند و در سمت دیگر اعضا تفاهم مثلث که در سال ۱۹۰۷ طی آن سه دولت جمهوری سوم فرانسه، امپراتوری روسیه و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند با هم پیمان همراهی بستند که این پیمان هسته اصلی متفقین را تشکیل میداد. پس از آن اعضا جدیدی به این پیمان پیوستند مانند پادشاهی ایتالیا که پیشتر عضو اتحاد سه‌گانه بود اما در پی اختلافات با امپراتوری اتریش-مجارستان در ۱۹۱۵ به متفقین پیوست. سپس امپراتوری ژاپن، بلژیک، پادشاهی صربستان، پادشاهی یونان، پادشاهی مونته‌نگرو و پادشاهی رومانی نیز به متفقین پیوستند همچنین در سال ۱۹۱۷ و با وقوع انقلاب در روسیه این کشور از این اتحاد خارج شد. علاوه بر آنها در ۱۹۲۰ دولت‌های ارمنستان، پادشاهی حجاز، جمهوری دوم لهستان، بلغارستان و نخستین جمهوری چکسلواکی نیز جزء متفقین معرفی می‌شدند.
بلغارستان در جنگ جهانی اول
پس از جنگ‌های بالکان در سال‌های ۱۹۱۲/‍۱۹۱۳، بلغارستان خود را کشوری ایزوله در میان همسایگانی ستیزه‌جو و بی پشتیبانی هیچ قدرت بزرگ جهانی‌ای می‌دید. با آغاز جنگ یکم جهانی، این کشور که هنوز دچار گرفتاری‌های اقتصادی و اجتماعی درگیری پیشین بود اعلام بی‌طرفی کرد. ولی موقعیت ژئوپلیتیک و بدنه نظامی مناسبش سبب شد تا هر دو جبههٔ متخاصم بکوشند تا بلغارستان را به سود خود به جنگ بکشانند. سرانجام قدرت‌های مرکز شامل امپراتوری آلمان و اتریش-مجارستان توانستند بلغارها را راضی کنند که به سود آنان وارد جنگ شوند. پیوستن بلغارستان به قدرت‌های مرکز نویدبخش سقوط صربستان باشد و نیز با ارتباط زمینی‌ای که این ارتباط پدید می‌آورد رساندن کمک‌های آلمان‌ها به امپراتوری عثمانی را نیز تضمین می‌کرد.