دروازه قرآن
در قدیم شیراز دارای ۶ دروازه بوده‌است. هم‌اکنون در شیراز دروازه‌ای به جز دروازه قرآن وجود ندارد اما مردم شیراز هنوز به محل دروازه‌های قدیمی اشاره می‌کنند که عبارتند از: (دروازه قرآن، دروازه اصفهان، دروازه سعدی، دروازه قصابخانه، دروازه کازرون، دروازه شاه داعی الی اله). در مدخل تنگ الله اکبر با دروازه‌ای روبرو هستیم، که به دروازه قرآن معروف شده‌است. این دروازه به دستور عضدالدوله دیلمی ساخته شده‌است. وجه تسمیه آن بخاطر قرآنی است، که به دستور امیر در آن گذاشته شده بود تا مسافرین به سلامت از زیر آن عبور کنند. این طاق به مرور زمان به خرابی رفت، تا این که در زمان کریم خان زند از نوساخته شد و قرآن معروف به «هفده من» که منسوب به خط سلطان ابراهیم نوه شاهرخ تیموری در اتاقک بالای آن گذاشته شد. قران مذکور در حال حاضر در موزه پارس شیراز نگهداری می‌شود. این دروازه با نابخردی شهرداری شیراز در سال۱۳۱۵شمسی با دینامیت ویران شد. باردیگر این دروازه با بلندنظری یکی از بازرگانان معروف شیراز بنام حسین ایگار در سال ۱۳۲۸شمسی تجدید بنا گردید. در اتاقک‌های کناری این بنا، ایگار و همسرشان دفن گرديده اند. دروازه قرآن در شمال شهر شیراز در تنگ الله اکبر میان کوه چهل مقام و کوه باباکوهی قرار دارد و در واقع در خروجی شیراز به سمت کمربندی و جاده مرودشت واقع شده‌است. این بنای تاریخی در کنار فلکه طاووسیه شیراز قرار دارد. دروازه قرآن در فاصله کمتر از ده متری مقبره خواجوی کرمانی و همچنین فاصله کمتر از پانصد متری باغ جهان‌نما و همچنین فاصله کمتر از هزار متری مقبره شاعر نامدار پارسی زبان حافظ شیرازی و باغ جهان‌نما قرار دارد.
حصار (قزوین)
روستای حصار در شمال غربی استان قزوین و جنوب غربی بخش طارم سفلی قرار دارد. روستای حصار از توابع بخش طارم سفلی شهرستان قزوین است. این روستا با مختصات جغرافیایی ۴۹ درجه و ۷ دقیقه طول شرقی.و ۳۶ درجه و ۳۰ دقیقه عرض شمالی.در فاصله ۱۲۰ كیلومتری قزوین قرار دارد. از جنوب شرق به كوه‌های بتک و سندان‌داغ و از جنوب به كوه قراول‌داغ (قاراوُل‌داغ) محدود می‌شود. رودخانه درگاه از جنوب این روستا می‌گذرد و به رودخانه اورکن‌چایی می‌ریزد. ارتفاع این روستا از سطح دریا ۱۹۹۰ متر است.و از نظر اقلیمی دارای آب و هوای معتدل در تابستان و سرد و خشك در زمستان است.این روستا در یک محدوده کوهستانی استقرار یافته و بافت مسکونی متمرکزی دارد. به‌ویژه در بافت قدیم روستا. این تمرکز به گونه‌ای است که خانه‌های روستاییان در کنار یکدیگر و چسبیده به هم بنا شده‌اند. خانه‌های جدید از این قاعده مستثنی می‌باشند و نسبتاً پراکنده‌اند. خانه‌های روستاییان متناسب با نوع فعالیت و درآمد افراد احداث گردیده‌اند. نکته جالب توجه درباره خانه‌های این روستا. تزیینات خارجی آن‌ها است، که به صورت ساده و همرنگ طبیعت اطراف خود می‌باشند. مصالح به‌کار رفته در بناهای قدیمی شامل گل، سنگ، خشت و چوب می‌باشد. ولی در ساخت خانه‌های جدید از مصالحی مانند آجر، گچ، سیمان، آهن استفاده شده است. وجود باغ‌های سرسبز و همچنین درخت‌زارهای حاشیه رودخانه درگاه که از جنوب روستا می‌گذرد. به‌ویژه در فصول بهار و تابستان جلوه ویژه‌ای به روستا می‌دهد.