شیوه‌های حکومت
حکومت در لغت به معنای فرمانفرمایی و حکمرانی است ، و بدین معنا، برای آن وجود رابطه‎ی پایدار فرماندهی و فرمانگزاری میان فرمانفرما و فرمانگزار لازم است. حکومت، ساختاری است که یک کشور یا جامعه توسطِ آن اداره می‌شود. حکومت غالباً برای اشاره به کل ساختار سیاسی یک کشور بکار می‌رود اما ممکن است گاهی برای اشاره به قوهٔ مجریه نیز استفاده شود. در حالت نخست، حکومت شامل قوهٔ مقننه و قضائیه هم می‌گردد. شیوهٔ حکومت «رژیم»، «نظام حکومتی» یا «نظام» خوانده می‌شود. علاوه بر کشورها، سازمان‌های مذهبی همچون کلیساها، شرکت‌ها، کلوب‌ها و سایر مجموعه‌های زیرملی نیز شیوهٔ حکومتی دارند.
پادشاه (عنوان)
فرمانروایان تخت‌های زیر که دو فرمانده اول به‌طور مؤثر فرماندهی امپراتوری‌های بزرگ آسیای غربی را بر عهده به عنوان پادشاه معرفی شدند: اعتبار برتر عنوان "پادیشا" در اسلام و فراتر از آن از معاملات امپراتوری عثمانی با قدرتهای اروپایی (عمدتاً مسیحی) آشکار می‌شود. به عنوان مثال، یکی از مفاد عهدنامه کوچوک کاینارکا در سال ۱۷۷۴ این بود که امپراتوری مغلوب عثمانی از ملکه کاترین بزرگ روسیه و دیگر ملوک روس بعد از او به عنوان «پادیشاه» در تمام نامه نگاری‌های رسمی (از جمله در خود معاهده). این تصدیق نمادین بود که امپراطورهای مسیحی در تمام ظرفیت‌های دیپلماتیک و تبعاتی برابر با حاکم ترکیه بودند، که توسط دفتر عالی مذهبی خود در اسلام (خلیفه) ادعای نظری حاکمیت جهانی (حداقل در میان اهل سنت) را داشت.