خانواده سوئیسی رابینسون
خانواده سوئیسی رابینسون () رمانی است نوشته شده به زبان آلمانی توسط نویسنده سوئیسی یوهان داوید ویس که در سال ۱۸۱۲ منتشر شد. رمان داستان خانواده‌ای اهل سوئیس است که کشتی‌شان در مسیر رسیدن به بندرگاه سیدنی، دچار طوفان شده و آن‌ها در جزیره‌ای سرگردان می‌شوند. او این رمان را با الهام از رابینسون کروزوئه (اثر: دانیل دفو) و برای آموختن ارزش‌های زندگی به چهار پسرش، به نگارش درآورده است.
غروب واترلو
در پادشاهی متحده معمولاً از "غروب واترلو" به عنوان معروف‌ترین کار دیویس یاد می‌شود و «از طرف بسیاری یک اثر هنری در اوج جنبش دهه شصتی‌ها می‌باشد.» این ترانه به خاطر مرغوبیت شعری و ساختار موسیقی عالی که دارد، معمولاً موضوع مطالعه هنر در دانشگاه‌های هنری می‌باشد. دیویس بارها این ستایش‌ها را مردود دانسته و حتی بیان داشته که دوست دارد به عقب برگردد و برخی از تکه‌های شعر را تغییر دهد. بیشتر کارشناسان با نظر کن گارنر که یک مدرس در دانشگاه کلدونین گلاسگو است موافق هستند که می‌گوید: «دیویس، همانند همهٔ بهترین ترانه سرایان، به طرز شدیدی خودش را نقد می‌کند.» رابرت کریستگاو، روزنامه‌نگار و منتقد موسیقی، "غروب واترلو" را «زیباترین ترانه به زبان انگلیسی» می‌داند.پیت تاونزند از گروه د هو ترانه را «الهی» و «یک شاهکار» خوانده‌است. استیون توماس ارلواین، منتقد موسیقی و ویرایشگر آل‌میوزیک، ترانه را «احتمالاً زیباترین ترانه دوران راک اند رول» می‌داند. رت میلر به آن لقب «برترین ترانه ای که توسط بشر نوشته شده‌است» داده‌است. در لیستِ ۵۰۰ ترانه برتر تمام اعصار رولینگ استون رتبه ۴۲ از آن "غروب واترلو" می‌باشد که از دیگر ترانه‌های کینکس جایگاه بالاتری دارد.