رابرت آلتمن
هرچند که آلتمن برای کارگردانی فیلم‌های "مش" (۱۹۷۱)، "نشویل" (۱۹۷۶)، "بازیگر" (۱۹۹۳)، "برش‌های کوتاه" (۱۹۹۴) و "گاسفورد پارک" (۲۰۰۲) نامزد اسکار بهترین کارگردان و برای دو فیلم "نشویل" و "گاسفورد پارک" هم‌زمان نامزد دریافت بهترین فیلم شد اما هیچ‌گاه نتوانست اسکار دریافت کند. با این حال، در سال ۲۰۰۶ جایزه اسکار دستاورد یک عمر فعالیت هنری را که هر بار به یک هنرمند فعال در عرصه سینما می‌دادند، از دستان مریل استریپ و لیلی تاملین دریافت کرد.
اینگمار برگمان
او پس آن در طی ۱۰ سال حدود ۱۲ فیلم را—از جمله "تابستان با مونیکا"—کارگردانی کرد. برگمان اولین بار با فیلم "لبخندهای یک شب تابستانی" و کسب جایزهٔ «بهترین اثر طنز شاعرانه» توانست خود را به جهانیان اثبات کند. موفقیت‌های برگمان با "مهر هفتم" و "توت‌فرنگی‌های وحشی" همچنان ادامه داشت. این دو فیلم که با فاصلهٔ ده ماه از هم ساخته شده‌اند، حتی بیشتر از فیلم‌های پیشین برگمان مورد استقبال منتقدان قرار گرفتند ("مهر هفتم" موفق به دریافت جایزهٔ «هیئت داوران» از کن شد و "توت‌فرنگی‌های وحشی" جایزهٔ «خرس طلایی» را از برلیناله دریافت کرد). او نمایشنامهٔ "مهر هفتم" را بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۴ نوشت و اولین بار برای تئاتر نوشته بود. برگمان این فیلم را با بودجهٔ محدود (۱۵۰ هزار دلار) و در ۳۵ روز ساخت.ایدهٔ ساخت "توت‌فرنگی‌های وحشی" زمانی به ذهن برگمان رسید که به خانهٔ مادربزرگش رفته بود. در همین لحظه بود که ایده‌ای به ذهن برگمان خطور کرد: ساختن فیلمی در رابطه با فردی که دری را باز می‌کند و به دوران کودکی خود برود. سپس در دیگری را باز کند و به واقعیت برگردد. این ایدهٔ اولیه فیلم بود. نقش اول این فیلم را ویکتور شوستروم به عهده گرفت که از فیلم‌سازان مورد علاقهٔ برگمان بود. در یکی از مصاحبه‌های او (که در کتاب «"Bergman on Bergman"» جمع‌آوری شده‌است) برگمان گفته‌است که ایدهٔ استفاده از شوستروم از مراحل اولیه ساخت فیلم به ذهنش خطور کرده بود، اما در کتاب «"Images: My Life in Film"» او نوشته‌است که این پیشنهاد را اولین بار تهیه‌کنندهٔ فیلم به او داد. او به شوستروم گفت تنها کاری که باید بکند این است که زیر درخت بنشیند، توت‌فرنگی وحشی بخورد و به گذشته‌اش فکر کند. با این حال برخی اوقات هنگام فیلم‌برداری شوستروم ۷۹ ساله با مشکل مواجه می‌شد. او اوایل کار دیالوگ‌های خود را فراموش می‌کرد و عصبانی می‌شد. با این حال "توت‌فرنگی‌های وحشی" ساخته شد تا برگمان بیشتر از قبل شناخته شود. اوایل ۱۹۶۰ بود که برگمان سه فیلم "همچون در یک آینه" (۱۹۶۱)، "نور زمستانی" (۱۹۶۲) و "سکوت" (۱۹۶۳) را ساخت. موضوع این سه فیلم در رابطه با خدا و مذهب است. به دلیل شباهتی که بین این سه فیلم وجود دارد، منتقدان آن‌ها را یک سه‌گانه می‌نامند. برگمان گفته‌است که قصد ساخت یک سه‌گانه را نداشته‌است؛ اما بعدها خود او نیز به شکلی این سه فیلم را یک سه‌گانه خواند. "همچون در یک آینه" اولین فیلمی بود که در جزیرهٔ فارو فیلمبرداری شد. اولین بار سون نیکویست بود که جزیرهٔ فارو را برای فیلمبرداری به برگمان پیشنهاد داد.