نفوذپذیری (علوم زمین)
نفوذ پذیری () در مکانیک شاره‌ها و علوم زمین به میزان توانایی انتقال مایعات از محیط متخلخل میان حفره‌های رسوب‌ها یا سنگ‌ها اطلاق می‌شود. مقدار نفوذپذیری به اندازه حفره‌ها، غلظت مایع و نیروی کششی که با کاهش اندازه دانه‌ها کم می‌شود، بستگی دارد. در واقع عواملی که بر تخلخل اولیه موثرند، در میزان نفوذپذیری نیز مؤثر می‌باشند. نفوذ پذیری را معمولاً با واحد دارسی بیان می‌کنند. یک دارسی عبارتست از نفوذ پذیری که در آن یک مایع با غلظت یک سانتیمتر در ثانیه تحت فشار یک اتمسفر بر سانتیمتر عبور کند. نفوذپذیری اغلب سنگ‌ها به‌طور کلی کمتر از ۱ دارسی می‌باشد.
ریخته‌گری انجمادی
در فرایند ریخته‌گری انجمادی، پودر سرامیکی یا فلزی بایستی به‌طور مناسب در محیط مایع (حلال) پراکنده شود. بدین منظور معمولاً از یک عامل مخلوط کننده و یک عامل پلاستیک ساز استفاده می‌شود. دمای دوغاب بایستی در محدودهای تنظیم شود که حلال به صورت مایع باشد (دمای اتاق در صورت استفاده از آب). سپس در محدوده ۴۰–۱۰ درصد وزنی از پودر جامد (بسته به مقدار تخلخل نهایی موردنظر) استفاده می‌شود. پایداری این محلول بایستی کاملاً کنترل شود تا از وقوع هرگونه جدایش در مرحله دوم جلوگیری به عمل آید. رخداد جدایش می‌تواند سبب ایجاد گرادیان‌های چگالی و تخلخل در محصول نهایی گردد. این امر به‌خصوص در مواردی که کسر حجمی پایینی از پودر جامد استفاده شود اهمیت می‌یابد. سرانجام، حضور یک عامل اتصال دهنده (چسب) به منظور ایجاد استحکام تر پس از تصعید حلال ضروری به نظر می‌رسد. اگرچه حلال شکل ساختار و میزان تخلخل را تعیین می‌کند، با این حال در مرحله تصعید حذف شده و لذا اجزاء تر قطعه در غیاب یک چسب آلی دچار فروپاشی می‌گردند.