جاسازی کلمه
در پردازش زبان طبیعی (NLP)، جاسازی کلمه اصطلاحی است که برای نمایش کلمات به منظور تجزیه و تحلیل متن استفاده می‌شود، ساختار آن معمولاً به شکل یک بردار با مقادیر واقعی است که معنای هر کلمه را به گونه‌ای رمزگذاری می‌کند که کلماتی که در بردار به هم نزدیک‌تر هستند از نظر معنی نیز مشابه باشند. جاسازی کلمات را می‌توان با ترکیبی از عملیات مدل‌سازی زبان و تکنیک‌های یادگیری ویژگی به دست آورد که در آن نگاشتی از واژگان کلمات یا عبارات به بردارهای اعداد واقعی انجام می‌شود. این عمل از نظر مفهومی به معنای یک جاسازی ریاضی از فضایی با ابعاد بزرگ به فضای برداری پیوسته با ابعاد بسیار کمتر است.
روش شنیداری-گفتاری
نظریه ایجاد تأکید بر گوش دادن-حرف زدن-خواندن-نوشتن. گوش کردن یک مهارت مهم، برای بهتر کردن حرف زدن است. اینها موارد مهمی، برای تمرین‌های صحبت کردن به همراه گوش دادن به صورت فیزیکی و روانشناختی می‌باشند. صحبت کردن تأثیر بسزایی در گوش دادن دارد. با شنیدن صداها، بیان با تفاوت صداها، به خاطر سپردن آنها، از طریق گوش کردن به صدای تصاویر دقیق تر می‌شود. احساس پیشرفت یادگیری یک زبان جدید علاقه‌مندی بیشتری ایجاد می‌کند. در این موقعیت زمان مشخصی برای کسب تجربه در مهارت گوش دادن و صحبت کردن وجود ندارد. درک مطلب گوش دادن بسیار در یادگیری زبان تأکید شده‌است. به‌طور کلی صحبت کردن یک عمل اتفاقی است و نه یک پایه برای یادگیری زبان. متن‌ها، راهنماها و درس‌های یادگیری شامل تست‌ها برای درک مطلب زبان به‌طور صحیح، اما معمولاً مطالب برای پیشرفت مهارت‌ها طراحی می‌شوند. اینجا بعضی موارد برای ارتقاء درک مطلب گوش دادن مناسب هستند: بیشتر مطالب موجود در زبان توسط دانشجو یادگرفته یا بخاطر سپرده می‌شود. تمرین‌های حرف زدن بعد از درک مطلب گوش دادن می‌باشد. دانشجویان در این زمان برای حرف زدن آماده خواهند شد. تمرین‌های حرف زدن بر اساس این موارد تنظیم می‌شوند: به خاطر سپردن تکنیک‌ها، همواره به دانشجویان پیشنهاد می‌شود تا بتوانند حجم زیادی از موارد را در یک زمان به خاطر بسپارند و آن را با اعتماد بنفس بیشتری ارائه دهند. در این میان، اگر استادان می‌خواهند که از قوه تخیلشان و تجربه از تکنیک‌ها استفاده کنند، راه‌های زیادی برای تأکید بر صوت در این روش وجود دارد.