لینوکس
در گذشته یک کاربر لینوکس برای پیکربندی و نصب سیستم خود، نیازمند دانش بالایی از رایانه بود. این دلیل به علاوه جذاب بودن دسترسی به درون سیستم، باعث شده بود که به‌طور سنتی کاربران لینوکس را (بر خلاف کاربران ویندوز یا مک‌اواس) کسانی شکل بدهند که با رایانه بیشتر آشنا هستند. افرادی که معمولاً با القاب «هَکِر» و «گیک» شناخته می‌شوند. این نگرش در سال‌های اخیر با افزایش راحتی کار در لینوکس و گسترده شدن استفاده از بسیاری از توزیع‌ها، اعتبار خود را از دست داده‌ است. لینوکس در بازار سرورها و کاربردهای ویژه (مانند پردازش تصویر و ) پیشرفت قابل ملاحظه‌ای کرده و در حال ورود به بازار بزرگ رایانه‌های رومیزی است.
Sysctl
در بی‌اس‌دی، همان‌طور که در صفحه راهنمای sysctl(3) تشریح شده، فراخوان سیستمی sysctl() مستقیماً در هسته سیستم‌عامل پیاده‌سازی شده است. در لینوکس، فراخوان سیستمی sysctl()، به صورت یک پوشاننده برای رویه‌های سیستم‌فایل که برای دسترسی به محتویات دایرکتوری /proc استفاده می‌شوند، نوشته شده است. به عبارت دیگر، این فراخوان سیستمی در لینوکس، در حقیقت فایل‌های موجود در شاخه /proc/sys را باز کرده، محتوای آنها را تغییر می‌دهد و سپس فایل را می‌بندد. تأثیر این کار را به راحتی می‌توان در هنگام استفاده از ابزارهای نظارت بر سیستم مشاهده کرد. برای مثال، در لینوکس، اجرای برنامه top و سپس فشردن و نگه‌داشتن کلید space به منظور تازه کردن لحظه به لحظه اطلاعات، باعث می‌شود تا زمان زیادی از پردازنده استفاده شود. در سیستم‌های بی‌اس‌دی اینگونه نیست. البته در لینوکس از فراخوان سیستمی sysctl() به ندرت به چنین شکلی استفاده می‌شود و این مسئله یک نگرانی مهم محسوب نمی‌شود.