کرمانشاه
در هزاره چهارم پیش از میلاد استان کرمانشاه یکی از مراکز مهم تجاری و بازرگانی بوده و بازرگانان آن با بازرگانان شوشی و میان‌رودانی به داد و ستد و مبادله کالا مبادرت می‌ورزیدند. حضور بازارهایی در گودین کنگاور و چغاگاوانه اسلام‌آباد از آن دوره شاهدی بر این مدعا است. به استناد کتیبه‌های بابلی و آشوری، ساکنان زاگرس اقوام لولوبی و گوتی بودند. این مردمان به منظور حفاظت از این خطه مرتب با بین‌النهرینی‌ها در جنگ و ستیز بوده‌اند که در این امر به پیروزی‌های چشمگیری نیز نایل شده‌اند و از آن پس دره‌های زاگرس قرن‌ها مرکز تمدن و حکومت‌های ایرانی و میان‌رودانی بوده‌است. حضور نقش برجسته‌های این اقوام در یکی از قدیمی‌ترین نقش برجسته‌های خاورمیانه محسوب می‌شود بیانگر این موضوع است.
صادقیه (کرمانشاه)
در گذشته در مکان محلۀ صادقیه در جنوب غربی شهر کرمانشاه، روستایی وجود داشت که با توسعۀ شهر در محدوده شهر قرار گرفت. این روستا به دلیل قیمت پایین زمین به مکان مناسبی برای مهاجرانی تبدیل شد که با افول زندگی روستایی و رشد اقتصاد شهری به شهر کرمانشاه مهاجرت می‌کردند. به تدریج این روستا بافتی نیمه‌شهری پیدا کرد. به مرور زمان بخش‌هایی از طبقۀ کارگر کُرد همچون کارگران کم‌درآمد، کارگران فصلی و دستفروش‌ها که سرمایۀ اندکی داشتند و توانایی اجاره یا خرید خانه در محلات مناسب شهر را نداشتند به ساکنان اولیۀ روستا و نیز مهاجران روستایی دیگر اضافه شدند.