حسن یوسفی اشکوری
یوسفی اشکوری در ۲۰ مرداد ۱۳۲۸ در اشکور از توابع شهرستان رودسر گیلان متولد شد. پس از آموزش علوم مقدماتی در سال ۱۳۴۰ به عنوان طلبه وارد حوزه علمیه رودسر شد. در سال ۱۳۴۴ به حوزه علمیه قم رفت و تا سال ۱۳۵۷ در آن حوزه به آموزش اشتغال داشت. در این دوران دانشهای رایج در حوزه مانند ادبیات، منطق، تفسیر، کلام، فلسفه، اصول و فقه را آموخت. وی افزون بر تحصیل به مطالعه و تحقیق نیز اهتمام کرد و به نویسندگی نیز پرداخت. نخستین مقاله‌اش در سال ۱۳۴۹ در «مجله دانشمند» چاپ شد و تا سال ۱۳۵۷ با آن مجله همکاری کرد. در این دوران نیز با نشریاتی چون «ندای حق»، طلوع اسلام، ماهنامه مکتب اسلام، سالنامه معارف جعفری، سالنامه نسل جوان و سالنامه پیام اسلام همکاری کرد و مقالاتی در آن نشریات نوشت. چهار کتاب «علل جرائم و راه مبارزه با آنها»، «عدل در جهان‌بینی توحید»، «بت‌های شکسته» و «مردی از کویر» را در همین دوران نوشت. او از سال ۱۳۴۰ هم‌زمان با آغاز نهضت روحانیت به فعالیت‌های سیاسی روی آورد و دو بار در سال‌های ۱۳۵۳ و ۱۳۵۴ بازداشت شد.
محمد فنایی اشکوری
محمد فنائی اشکوری در سال ۱۳۴۰ در اشکور رودسر متولد شد. پس از پایان دوره ابتدائی، مقدمات علوم اسلامی را در چالوس و قزوین آموخت. وی در سال ۱۳۵۹ وارد حوزه علمیه قم شد و تا سال ۱۳۷۰ دروس سطح و خارج فقه و اصول و همچنین متون سنتی فلسفه و عرفان اسلامی را نزد استادان حوزه آموخت. او در کنار دروس یادشده، دوره چهارساله مؤسسه در راه حق در زمینه مقدمات علوم انسانی را نیز به پایان رساند. از اساتید او در فقه و اصول سید نور الدین اشکوری و سید محمود هاشمی شاهرودی هستند. اساتید فلسفه و عرفان او عبارتند از: انصاری شیرازی، حسن‌زاده آملی، جوادی آملی و مصباح یزدی. وی در کنار درس‌های حوزوی تحصیل در دانشگاه را نیز پی‌گیری کرد. او با شرکت در درس‌های مختلف فلسفه غرب دانشگاه تهران و دیگر مراکز آموزش عالی با فلسفه غرب آشنا شد.