دوران طلایی اسلام
دوران طلایی اسلام یا دوران پیشرفت دانش در میان دانشمندان مسلمان (و نیز غیر مسلمان) به ویژه ایرانی، دوره‌ای در تاریخ اسلام است که به‌طور سنتی، از سدهٔ هشتم تا ۱۳ میلادی به طول انجامیده‌است؛ به ویژه سده‌های ۴ و ۵ هجری قمری و طی آن بسیاری از جهان تاریخی اسلامی زیر سلطهٔ خلفا قرار گرفتند و گسترش علم، اقتصاد و کارهای فرهنگی شکوفا شد. هنرمندان، صنعت گران، فیلسوفان، دانش پژوهان، شاعران، جغرافی دانان، مهندسان، نویسندگان، شیمی‌دانان، فیزیک‌دانان، پزشکان، بازرگانان و دیگر دانشمندان جهان اسلام، نقش به سزایی در رشد، پیشرفت و تکامل دانش‌ها و فنونی از قبیل کشاورزی، هنر، اقتصاد، صنعت، حقوق، ادبیات، دریانوردی، فلسفه، شیمی، فیزیک، جامعه‌شناسی، پزشکی و غیره ایفا کردند.
نقش اسلام در رشد قرون وسطی
نقش اسلام در رشد قرون وسطی: اروپاییان با ترجمه و به‌کارگیری علوم مسلمین به ویژه کتاب‌هایی که در دوران طلایی اسلام در زمینه‌های علوم و فنونی نظیر زراعت، هنر، اقتصاد، موسیقی، معماری، صنعت، حقوق، تاریخ، جامعه شناسی، زیست شناسی، ریاضیات، ادبیات، دریانوردی، فلسفه، شیمی، فیزیک، پزشکی، نجوم، علوم دینی، اخلاق، منطق و غیره نوشته شده بود، بهره کامل را برده و با نبوغ و تحقیقات خود و همچنین وجود دانشمندان بزرگی نظیر نیوتن، گالیله، ماکسول، داوینچی و صدها دانشمند دیگر توانستند رشد و شکوفایی اروپا و غرب را در قرون وسطی آغاز کرده و این توسعه علمی را توسط دانشمندان قرون پیشین اروپا و غرب تا عصر حاضر و تا به امروز توسعه دهند.