کارآیی پارتو
کارایی پارتو یا بهینگی پارتو یک مفهوم در علم اقتصاد است با کاربردهایی در مهندسی و علوم اجتماعی. این مفهوم حالتی از تخصیص منابع است که در آن امکان بهتر کردن وضعیت یک فرد بدون بدتر کردن وضعیت فردی دیگر وجود ندارد. این اصطلاح پس از ویلفردو پارتو به این نام نامیده شد. یک مهندس و اقتصاد دان ایتالیایی که از این مفهوم در مطالعاتش در زمینه کارایی اقتصادی و توزیع درآمد استفاده کرد. این مفهوم در زمینه‌های دانشگاهی مانند اقتصاد، مهندسی و علوم زیستی کاربرد دارد. در یک تخصیص اولیه از منابع در بین مجموعه‌ای از افراد، تغییر در این تخصیص که باعث گردد شرایط فردی بدون تغییر منفی در شرایط فردی دیگر رخ دهد، ارتقا پارتو نامیده می‌شود. تخصیصی «بهینه پارتو» نامیده می‌شود که نتوان ارتقا پارتو را در آن اعمال کرد.
پاول ای. برن
از نظر دسته‌بندی برن، «مازاد اقتصادی واقعی» عبارت از «تفاوت میان تولید فعلی واقعی جامعه و مصرف فعلی واقعی آن» بوده و از این‌رو مساوی به پس‌اندازها یا انباشت فعلی است. برخلاف آن، «مازاد اقتصادی بالقوه» عبارت است از «تفاوت میان مقداری که می‌تواند تحت یک محیط طبیعی و فنی مورد نظر به کمک منابع تولیدی در دسترس تولید گردید و آنچه که مصرف اساسی گفته می‌شود». برن همچنین مفهوم «مازاد برنامه‌ریزی شده» را معرفی کرد – دستهٔ که تنها در یک جامعه سوسیالیستی به‌طور عقلانی برنامه‌ریزی شده امکان عملی شدن آن وجود دارد. این دسته چنین تعریف گردیده بود، «تفاوت میان تولید «بهینه» یک اجتماع که درگذشته تحت شرایط استفاده «بهینه» برنامه‌ریزی‌شده از تمامی منابع تولید موجود در یک محیط طبیعی و تکنولوژیکی به‌دست آمده‌است و یک مقدار «بهینه» انتخاب شده مصرف».