دشت نیزه‌وران
مرداس بر خلاف پسرش ضحاک حاکم نیک سرشتی بود که بسیار به درماندگان قوم عرب کمک می‌نمود و به آن‌ها بز و چهار پایان مفید دیگری پیشکش می‌کرد تا ضعیفان بتوانند مایحتاج‌شان را بی رنج و مشقّت بدست آورند. همچنین مرداس مردی دیندار و مؤمن بود و هر پگاه برای عبادت به معبد راهی می‌شد و عاقبت در همین مسیر توسط پسرش ضحاک در چاهی فرو افتاد و مرد. شاهنامه از مرداس و کشورش اینگونه سخن می‌راند:
اساطیر ایرانی
در اساطیر ایران چیزی که همه جا در همه روایات اساطیری مشاهده می‌شود حضور شر و نیروهای حافظ پلیدی در جهان است. این نیروهای شر که دستیاران اهریمن یا انگره مینو به‌شمار می‌آیند با نام‌های دیو و دروج از ایشان یاد شده‌است. دیوان دروجان جنسیت‌های مذکر و مؤنث دارند و در برابر هر نیکی در جهان یک پلیدی است و حداقل یک دیو هم موکل بر آن پلیدیست. در برابر زندگی مرگ است؛ در برابر خوشی رنج و بیماری در برابر گرما، سرمای سخت سوزان و برابر راستی دروغ و برابر باران خشکسالی و دیو موکل بر آن اپوش است. در اساطیر ایران همیشه دنیا صحنه جدال میان این نیروهای پلیدی و اساطیر نیکوست، آن‌هایی که یاور آفریده‌های گتیایی و نیک هستند.