کنوانسیون ژنو
نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر نخستین پیشگام در امور بشردوستانه بین‌المللی می‌باشد که منطبق با حقوق بین‌الملل رفتار می‌کند. این نهضت در زمینه محافظت از زخمی‌ها و بیماران عضو در نیروهای مسلح کشورها در نبردهای زمینی، دریایی و همچنین در زمان اسارت فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۴۹، با تصویب کنوانسیون ژنو، چهارچوب کلی جدیدی برای کمک به نیازمندان در شرایط جنگی فراهم آمد.
جنبش ضد زجرکشی
ابتدای کار جنبش ضد زجرکشی به صورت کنوانسیون‌های متشکل از سیاه پوستان بود که پس از بروز هر مورد زجرکشی، جلسه تشکیل می‌دادند. این جنبش در سال‌های دهه ی نود توانست پشتیبانی مردم را به دست بیاورد. در این مدت، دو سازمان اصلی جنبش یکی لیگ آمریکایی‌های سیاه (AAL) و دیگری شورای ملی برابری حقوق (NERC) بودند.در سال ۱۹۰۹، انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) تأسیس شد. تشکیل این سازمان نقطه عطفی در تاریخ جنبش ضد زجرکشی است و باعث تولد کمیته ویژه‌ای در سال ۱۹۱۶ شد که برای تصویب قانون ضد زجرکشی و نیز روشنگری برای مردم در مورد زجرکشی شکل گرفت.