موسیقی هیپ هاپ
بیت (نه ضرورتاً از طریق رپ) در هیپ هاپ تقریباً همیشه به صورت کسر ۴/۴ است. هیپ هاپ در کانون آهنگین خود می‌چرخد: به جای شمارش «مستقیم» ۴/۴ (موسیقی پاپ؛ هیپ هاپ بر اساس احساس پیش‌بینی شده تقریباً شبیه تأکید «چرخش» در کوبه جاز است. همانند تأکید تریوله در چرخش، آهنگ هیپ هاپ ظریف بوده، و به ندرت به صورت موجود نوشته شده‌است (مبنای ۴/۴: نوازنده طبل اجرای هیپ هاپ را بر عهده دارد) و اغلب به صورت «تأخیری» یا معوق نواخته می‌شود.
هیپ هاپ کمدی
طنز و هیپ هاپ از دوره جنبش هنرهای سیاه به هم آمیخته‌اند. طنز هیپ هاپ در حالی که «کاوش در پیچیدگی‌های هویت آمریکایی سیاهپوست» از پل‌های عامه پسندانه ای شکل می‌گیرد مانند فرهنگ رپ و فرم‌های داستانی تجربی. همچنین فرهنگ هیپ هاپ در رسانه‌های دیگر مورد انتقاد قرار گرفته‌است، به ویژه در اوایل دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ فیلم هجو و نشریات تلویزیونی ترس از کلاه سیاه (۱۹۹۳) - مستندی با تمرکز بر وضعیت هیپ هاپ، قسمت قبل از مضامین تیره‌تر که مشخصه رپ گانگستا در دهه ۱۹۹۰ است، هیپ هاپ کمدی، با سبک سبک‌تر و طنزآمیزتر، در دهه ۱۹۸۰ برجسته شد، که توسط اعمال محبوب مانند Beastie Boys انجام می‌شد. در دوران دیجیتالی پس از سال ۲۰۰۰، رپ هجوآمیز، به ویژه رپ طنز آمریکا سیاه، وضعیت حاشیه ای خود را حفظ می‌کند زیرا اظهارنظر دربارهٔ نمایش‌های فرهنگی، احتمال بروز شکست تجاری هنرمند را به وجود می آورد.