یعقوب لیث
با همه این‌ها، سیاست ضدخلیفه او بسیار آشکار است. کتاب تاریخ سیستان نقل می‌کند که یعقوب عباسیان را «دروغگو» خطاب کرده‌است. در ادامه این نقل قول آمده‌است: یعقوب لیث را نخستین شهریار ایرانیِ احیاگر زبان پارسی، پس از فروپاشی شاهنشاهی ساسانیان می‌دانند. وقتی شاعری بنا بر رسم زمان قصیده‌ای به عربی در مدح او سرود، وی او را ملامت کرد که چرا به زبانی که نمی‌فهمد برایش شعر سروده‌است که «چیزی که من اندر نیابم چرا باید گفت». با شنیدن این سخن، محمد بن وصیف که ادارهٔ امور دیوان یعقوب را بر عهده داشت، قصیده‌ای به فارسی در مدحش سرود و این قصیده (براساس روایت مؤلف ناشناس تاریخ سیستان که قصیده را نقل نموده) آغاز سرودن شعر درباری به این زبان گردید.
ودیع حداد
او یک موضع رهبری در انجمن اعتماد (جمعیة العروة الوثقی) داشت و بعد به جنبش ناسیونالیست عرب پیوست سپس وارد جبهه مردمی برای آزادی فلسطین شد. از همان زمان تأسیس مسئولیتهای فرماندهی خیلی مهمی در جبهه بعهده داشت و دو مسئولیت مهم مالی و کار نظامی در خارج با وی بود. وی توانمندیهای فرماندهی و عملیاتی خود را با شعار (پشت دشمن در همه جا) اثبات کرد. در طول کار خود در تشکیلات خارجی فرماندهی هسته‌های فعال را در نقاط مختلف جهان بعهده داشت و در پشت عملیات هواپیماربایی‌های معروف از جمله هواپیما لندشوت پرواز لوفت‌هانزا ۱۸۱ آلمان قرار داشت، ودیع پس از اینکه از طرف رهبرانی مثل احمد الیمانی (ابو ماهر) و صلاح صلاح و ولید قدوره قرار گرفت جبهه مردمی را ترک کرد بعد به قول هیلدا حبش همسر جرج حبش معلوم شد که با موساد کار می‌کند، این موضوع باعث شد که ودیع از صفوف جبهه خلق برود اما در کنگره ملی پنجم از او اعاده حیثیت شد و به عنوان یک نماد ملی که بخاطر فلسطین همه چیز را داد؛ معرفی شد.