تاب‌آوری روانی
عواملی همچون عدم برآورده شدن نیازهای اولیه، ناکامی، استرس، یادگیری، مسائل اجتماعی و رسانه‌های گروهی و… از عمده‌ترین تأثیرگذاران بر بهداشت روانی هستند. افراد تاب‌آور در مواجهه با موانع، آگاهانه و هوشیارانه عمل می‌کنند. خودآگاهی دارند، یعنی احساسات و هیجان‌های خود را می‌شناسند، و از علت این احساسات نیز باخبرند و هیجان‌های خود را به شیوهٔ سالم مدیریت می‌کنند. از سوی دیگر همدلی دارند یعنی احساسات و رفتارهای اطرافیانشان را نیز درک می‌کنند، و در نتیجه بر خود، محیط و اطرافیانشان تأثیر مثبتی می‌گذارند. می‌پذیرند که موانع بخشی از زندگی هر انسان است و می‌دانند زندگی پر از چالش است. از طرف دیگر داشتن برخی از ویژگی‌های فردی از قبیل اعتماد به نفس، حمایت‌های اجتماعی و خانوادگی، توانایی در حل مسئله، توانایی برقراری رابطه با نزدیکان و صحبت کردن در مورد مشکلات سخت، توانایی درخواست به موقع و صحیح کمک و کمک کردن به دیگران جزو ویژگی‌هایی است که اگر افراد برخوردار از آنها باشند، می‌توانند در موقعیت‌های پراسترس با موفقیت بیرون آمده و حتی از این شرایط سخت و بغرنج دستاوردهای مفیدی نیز کسب کنند. تاب‌آوری از جمله این ویژگی‌های بسیار مهم است که می‌تواند در بالاترین سطح بهداشت روانی افراد تأثیر به‌سزایی داشته باشد. افراد تاب‌آور منبع کنترل درونی دارند، خود را مسئول شرایط خویش می‌دانند و برای هر مشکل یا شکست، منابع بیرونی را سرزنش نمی‌کنند. آنها سهم خود را در امور زندگی، همراه با مسئولیت، پذیرفته‌اند و بر این باورند که هر عملی که انجام می‌دهند بر زندگیشان بازتاب پیدا می‌کند.
جذبه ترس
در متون علاوه بر علاقه ویژگی‌های فردی نیز بر جذبه ترس سهم داشته‌است. هدف، درک تفاوت‌های فردی در شخصیت یا ویژگی‌های روانی مرتبط در مشارکت یا و کاستن تأثیر جذبه ترس بوده‌است. متغیرهای تعدیل‌کننده فردی مورد مطالعه تاکنون عبارتند از؛ اضطراب صفت، سن، قومیت، جنسیت، سبک مقابله، منبع کنترل، عزت نفس، آسیب‌پذیری درک شده، نیاز به شناخت و جهت‌گیری با تردید. با توجه به این موارد، جهت‌گیری با تردید و نیاز برای شناخت برای تعامل با سطح تهدید یافت شده‌اند. جهت‌گیری با تردید یک واکنش مشخصه فردی به عدم قطعیت است. بر این اساس فرد تمایل به حضور یا اجتناب دارد و منبع عدم قطعیت را نادیده می‌گیرد. کسانی که به جهت‌گیری با تردید، بیشتر تمایل دارند اطلاعاتی را عمیقاً پردازش کنند که همگام با ارتباط شخصی افزایش می‌یابد، در حالی که افراد با جهت‌گیری قطعی، فعالانه از آن پردازش اجتناب می‌ورزند. برخی مطالعات اوّلیه ویژگی‌های دیگر، مانند آستانه‌های فردی برای تحریک ترس را مورد بررسی قرار داده‌اند، تا ببینند که آیا آن‌ها تأثیر ترس در ترغیب را تعدیل می‌کنند یا نه. یک مطالعه توسط Janis و Feshbach در سال 1954 انجام شد که طی آن، آن‌ها دریافتند کسانی که آستانه تحریک ترس کمتری دارند، در کمترین حد ممکن مجبور به اقدام توسط جذبه ترس بالا بودند زیرا آن‌ها تمایل به واکنش با پاسخ‌های کنترل دفاعی نشان می‌دهند. افراد با آستانه پایین‌تر نیز به راحتی توسط ضد استدلال‌های پیرو جذبه ترس ترغیب می‌شدند. اضطراب صفت نیز موضوع برخی از پژوهش‌های اوّلیه است که تاکنون هیچ اثر قابل تشخیصی بر ترغیب نداشته‌است.