یک قل دو قل
مرحلهٔ هشتم، در این مرحله بازیکن همه سنگ‌ها را یک جا به طرف بالا می‌اندازد، در فاصلهٔ بازگشت آنها، فوراً دست‌ها را از کناره به هم می‌چسباند و سنگ‌ها را با کف دو دست می‌گیرد، دوباره آنها را در همان حال با دو دست به طرف بالا می‌اندازد و در این فاصله دست‌ها را وارونه کرده و از ناحیهٔ انگشت سبابه به هم می‌چسباند و آنها را با پشت دست‌هایش می‌گیرد و سپس عکس آن را انجام داده و باز سنگ‌های پرتابی را با کف دو دست می‌گیرد، افتادن حتی یک سنگ، موجب سوختن است و هر کدام این مرحله را گذرانده باشد، برندهٔ بازی است. مرحلهٔ آخر، مرحلهٔ تنبیه است و دو بازیکن روبروی هم می‌نشینند (و یا اگر به صورت گروهی اجرا می‌شود، دو سر گروه). بازنده کف دستش را به زمین می‌چسباند و نفر برنده، سنگ‌ها را یکی یکی با اسامی تنبیه‌ها (مانند مشت، سیلی، نوازش، پیچش و برداشتن عسل از کندو) پشت دست او می‌چیند سپس او باید با یک حرکت همهٔ سنگ‌ها را به طرف بالا بیندازد و با دست بگیرد، اگر توانست همه را بگیرد، تنبیهی متوجه او نیست، ولی براساس آنچه بر زمین انداخته باشد، تنبیه می‌شود. البته این بازی، بنابر ذوق و ابتکار بازیکنان ماهر، می‌تواند مراحل بسیاری داشته باشد.
کرلینگ
هدف، که «خانه» نامیده می‌شود در انتهای دو صفحه نقش بسته است. این «خانه» شامل سه حلقه متداخل است که بر سطح زمین رنگ‌آمیزی شده‌است. این رنگ‌آمیزی زیر سطح یخ و با رنگ‌های جداگانه و مشخص است. این حلقه‌ها که براساس قطرشان شناخته می‌شوند شامل حلقه‌ایی ۴-فوتی، ۸ فوتی و ۱۲ فوتی است. حلقه‌ها به داور مسابقه کمک می‌کند تا سنگ‌هایی که به مرکز نزدیک‌تر هستند را راحت‌تر شناسایی نمایند. این حلقه‌ها دارای امتیاز نیستند، تنها سنگی (یا سنگ‌هایی) به عنوان امتیاز محسوب می‌شوند که به مرکز نزدیک‌تر باشند. کرلینگ یک ورزش زمستانی است