الفبای فارسی
اساس الفبای فارسی با الفبای عربی یکی است، اما الفبای فارسی دارای چهار حرف است که واج‌های متناظر آن‌ها در عربی استاندارد وجود ندارد، از آنطرف «ة» (تاء مربوط) در الفبای فارسی وجود ندارد. یک خوش‌نویس به نام خواجه ابولمال، سه نویسهٔ پ ژ و چ را به الفبای عربی اضافه کرد و نویسهٔ گ نیز پس از چندی دگرگونی، به شکل کنونی درآمد. برخی از حروف فارسی با حروف متناظر خود در عربی متفاوت هستند؛ مثلاً حرف «ک» در فارسی در حالت پایانی یا به‌طور تنها، با سرکش نوشته می‌شود درحالی‌که این حرف در عربی در این دو حالت بدون سرکش به صورت «ك» نوشته می‌شود. هم‌چنین حرف «ی» در حالت پایانی در فارسی بدون نقطه است، اما در عربی با دونقطه در پایین («ي») نوشته می‌شود.
فهرست کلمات انگلیسی شامل Q که U بعد از آن نمی‌آید
در انگلیسی، حرف Q معمولاً با حرف U همراه می‌شود، اما برخی استثنائات نیز وجود دارد. عمدهٔ این استثنائات از زبان‌های عربی، چینی، عبری، اینوکتیتوت یا سایر زبان‌هایی که از الفبای انگلیسی استفاده نمی‌کنند، سرچشمه می‌گیرند؛ معمولاً حرف Q در این گونه واژگان شامل صدایی است که در انگلیسی یافت نمی‌شود. به عنوان مثال، در الفبای پین‌یین چینی، فرد انگلیسی‌زبان qi را به صورت (مانند «چی» در فارسی) تلفظ می‌کند. در مثالی دیگر، Q نشان‌دهندهٔ صامتِ «انسدادی ملازی بی‌واک» در عربی استاندارد است مانند سوق، وقف یا قرآن. در عربی چنین مرسوم است که حرف ق، با Q جایگزین می‌شود؛ در عربی ق کاملاً با با ک که با حرف K در انگلیسی متناظر است متفاوت است. برای روشن‌تر شدن این تفاوت می‌توان به اختلاف معنایی دو کلمه عربیِ قلب و کلب اشاره کرد. با این حال، گاهی اوقات املاهای جایگزین پذیرفته می‌شوند، که از K (یا گاهی C) به جای Q استفاده می‌کنند. مانندKoran (Qur'ān) یا Cairo (al-Qāhira).