نویسه‌خوان نوری
نویسه خوان نوری ابتدا تنها در مورد بازشناسی ارقام و حروف چاپی بکار گرفته می‌شد. سامانهٔ نویسه خوان مثل یک نفر ماشین‌نویس، متن سند را می‌خواند و آن را به قالب مناسب برای ذخیره در رایانه تبدیل می‌کند. معمولاً اسکنر، تصاویر مورد نیاز برای تشخیص نویسه را فراهم می‌آورند. سامانهٔ نویسه خوان، اشیاء موجود در تصویر سند را که ارقام، حروف، علائم و کلمات هستند، بازشناسی کرده و رشته‌ی متناظر با آن‌ها را در قالب مناسب ذخیره می‌کند. یک فایل تصویری، حجم زیادی دارد و جستجوی متنی در آن ممکن نیست. این در حالی است که فایل خروجی سامانهٔ نویسه خوان بسیار کم حجم و قابل جستجو است.
متن دوسویه
در کدبندی یونیکد، تمام نویسه‌ها به جز نشانه‌های سجاوندی، به ترتیبی که نوشته می‌شوند ذخیره می‌گردند. این یعنی سوی نوشتن نویسه‌ها در داخل خودشان ذخیره می‌شود. در چنین مواردی، نویسه را نویسهٔ قوی می‌گویند. با این حال، نشانه‌های سجاوندی ممکن است هم در نوشتارهای چپ‌به‌راست نمایان شوند و هم راست‌به‌چپ؛ به این نویسه‌ها، نویسه‌های ضعیف می‌گویند زیرا شامل هیچگونه اطلاعاتی در مورد جهت‌شان نیستند و تصمیم‌گیری در مورد جهت آن‌ها بر عهدهٔ نرم‌افزار خواهد بود. گاهی اوقات بر اثر اشتباه در الگوریتمی که برای تشخیص جهت نویسه‌های ضعیف به کار می‌رود، شاهد خطاهایی در نمایش هستیم. این الگوریتم‌ها جهت نویسه‌های ضعیف را با توجه به نویسه‌های قوی چپ‌به‌راست و راست‌به‌چپ تعیین می‌کنند. در این الگوریتم‌ها هر بخش از نویسه‌های به‌هم‌پیوستهٔ قوی را یک ران می‌گویند. یک نویسهٔ ضعیف که بین دو نویسهٔ قوی هم‌سو جای بگیرد، جهت آن‌ها را به ارث خواهد برد. نویسهٔ ضعیفی که بین دو نویسهٔ قوی با سوهای متفاوت جای داشته باشد، سوی نوشتار اصلی را به ارث خواهد برد (در یک سند راست‌به‌چپ، این نویسه راست‌به‌چپ خواهد شد و در یک سند چپ‌به‌راست، چپ‌به‌راست). اگر پس از یک نویسهٔ ضعیف، نویسهٔ ضعیف دیگری وجود داشته باشد، الگوریتم به دنبال نخستین نویسهٔ قوی همسایه خواهد گشت. این روند گاهی منجر به خطاهای ناخواسته در نمایش می‌شود. می‌توان با نویسه‌های شبه‌قوی جلوی چنین خطاهایی را گرفت. به این نویسه‌های شبه‌قوی در نویسه‌های کنترلی یونیکد، نشانه گفته می‌شود. از نشانه‌های