جرم نزدیک به زمین بالقوه خطرناک
اگر مدار آن به خوبی مشخص شده باشد، می‌توان تشخیص داد که یک جسم بالقوه خطرناک برای ۱۰۰ سال آینده یا بیشتر تهدیدی برای زمین نخواهد بود. سیارک‌های بالقوه خطرناک با خطر برخورد با زمین در ۱۰۰ سال آینده در جدول خطر Sentry فهرست شده‌اند. از اوت ۲۰۲۱، تنها حدود ۱۹ "سیارک بالقوه خطرناک" در جدول خطر Sentry فهرست شده‌است. بیشتر سیارک‌های بالقوه خطرناک دست کم تا چند صد سال زمانی که بهترین مدل‌های مداری رقیب آن‌ها به اندازه کافی محدود باشد، خطرناک نیستند، اما یافته‌های اخیر که محدودیت‌های مداری آن‌ها کمتر شناخته شده‌است، مدل‌های مکانیکی واگرا یا ناقص دارند تا زمانی که رصد داده‌های بیشتری به دست‌آید. پس از چندین بررسی اخترشناسی، تعداد PHAهای شناخته شده از اواخر دههٔ ۱۹۹۰ ده برابر شده‌است (نمودار میله ای زیر را ببینید). وب سایت مرکز سیاره کوچک، فهرست سیارک‌های بالقوه خطرناک نیز اطلاعات دقیقی را برای این اجرام منتشر می‌کند.
سامانه کنترل آتش
سامانه‌های کنترل شلیک اغلب به حسگرها (همانند سونار، رادار، جستجو و ردیابی مادون قرمز، فاصله‌یاب‌های لیزر، بادسنج، بادنما، ترمومتر، بارومتر و غیره) متصل هستند تا میزان اطلاعاتی را که باید به صورت دستی برای محاسبهٔ راهکار مناسب وارد کرد حذف یا کاهش داد. سونار، رادار، IRST و فاصله‌یاب‌ها می‌توانند جهت و فاصلهٔ هدف را ارائه دهند. به‌طور جایگزین، می‌توان از نشانه گیر نوری استفاده کرد بشرطی که اپراتور بتواند به سادگی محل هدف را نشانه‌گیری کند. این کار از وارد کردن فاصله توسط شخص با استفاده از روش‌های دیگر و هشدار کم به هدف تحت تعقیب راحت‌تر است. معمولاً، تسلیحاتی که در فواصل بلند شلیک می‌شوند نیاز به اطلاعات محیط (فاصله ای که مهمات می‌توانند طی کنند) میزان باد، دما، چگالی هوا و غیره دارند که بر مسیر آن تأثیر خواهد گذاشت بنابراین داشتن اطلاعات دقیق برای داشتن راهکاری خوب ضروری است. برخی مواقع، برای راکت‌های دوربرد، داده‌های محیطی باید در ارتفاع‌های بلند یا بین نقطهٔ شلیک و هدف بدست بیاید. اغلب، از ماهواره‌ها یا بالون‌ها برای گردآوری این اطلاعات استفاده می‌شود.