خط آب
خط آب خطی است که در آن تنهٔ کشتی با سطح آب برخورد می کند. خط آب نام یک علامت خاص نیز هست که در میانه‌ی کشتی قرار گرفته است و با نام خط بار بین‌المللی، خط Plimsoll و یا خط آب شناخته می‌شود. خط آب، آبخور شناور و حد قانونی بارگذاری بر کشتی‌ها را در آب‌ها و دماهای مختلف معین می‌کند تا کشتی به صورتی ایمن شناور باقی بماند. (خصوصا در مقابل خطر امواج) درجه حرارت‌های متفاوت آب بر آبخور کشتی تأثیر می‌گذارند، زیرا آب گرم نسبت به آب سرد تراکم کمتری دارد و شناوری را کم‌تر می‌کند. همینطور، آب شیرین نسبت به آب شور و یا آب دریا کم‌تراکم‌تر است و اثر شناوری را کاهش می‌دهد.
کشتی لیبرتی
این طرح توسط ، برای افزایش انطباق با شیوه‌های ساخت و تولید آمریکایی و حتی مهمتر از آن برای ساخت سریعتر و ارزان‌تر آن، اصلاح شد. نسخه ایالات متحده با نام "EC2-S-C1" شناخته می‌شد: "EC" برای محموله‌های اضطراری، "۲" برای کشتی‌هایی با طول بین ۴۰۰ تا ۴۵۰ فوت (۱۲۰ تا ۱۴۰ متر) (طول خط آب بار)، "S" برای موتورهای بخار و 'C1' برای کد طراحی C1. طراحی جدید، بسیاری از پرچ‌ها را، که یک سوم هزینه‌های نیروی کار را به خود اختصاص می‌داد، با جوشکاری جایگزین کرد و دارای منابع حرارتی بر پایه سوزاندن نفت بود. این طراحی به عنوان یک طراحی قانون دریایی تجاری پذیرفته شد و تولید آن به مجموعه‌ای از شرکت‌های مهندسی و ساخت‌وساز ساحل غربی به ریاست هنری جی. کایزر که معروف به شش شرکت بودند، اعطا شد. کشتی‌های لیبرتی برای حمل ۱۰۰۰۰ تن بلند (۱۰۲۰۰ تن) محموله طراحی شده بودند که معمولاً در هر کشتی صرفاً یک نوع از آن‌ها بود، اما در زمان جنگ، معمولاً بارهایی بسیار بیشتر از این را حمل می‌کردند.