رکود تورمی
رئیس فدرال رزرو، پاول ولکر از سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، به‌طور هوشمندانه‌ای نرخ‌های بهره را در سناریویی به نام سناریوی غیر تورمی افزایش داد. پس از اینکه نرخ‌های بهرهٔ اولیهٔ ایالات متحده به یک عدد دو رقمی افزایش پیدا کرد، تورم نیز کمتر شد. این نرخ‌های بهره، بالاترین نرخ‌های بهرهٔ اولیه در طولانی مدت بوده‌اند که تاکنون در بازارهای سرمایهٔ مدرن وجود داشته‌است. ولکر اغلب به عنوان شخصیتی یاد می‌شود که حداقل باعث توقف تورم در رکود تورمی شده‌است، هر چند که اقتصاد آمریکا در رکود غوطه ور بوده‌است. تقریباً از سال ۱۹۸۳، رشد (اقتصاد) شروع به بهبود و بازیابی کرد. هم محرک مالی و هم رشد عرضهٔ پولی در این زمان، به عنوان خط مشی عمل کرده‌اند. وجود جهش پنج – شش ساله در بیکاری در طول سناریوی غیر تورمی ولکر نشان می‌دهد که ولکر، از قابلیت خود اصلاحیِ بیکاری اطمینان داشته و بر این باور بوده‌است که بیکاری در یک دورهٔ معقولانه، به نرخ عادی خود بازمی‌گردد.
ریچارد کلاریدا
کلاریدا تعداد زیادی از مقالاتی که به‌طور مکرر بازدید گردیده در ژورنال‌های علمی پیشتاز روی موضوعات سیاست پولی، نرخ‌های مبادله، نرخ‌های سود و جریان‌های بین‌المللی سرمایه منتشر نموده‌است. بارها از وی دعوت به عمل آورده شد تا پژوهش‌های خود را در بانک‌های مرکزی پیشتاز در سطح دنیا از جمله، فدرال رزرو، بانک مرکزی اروپا، بانک انگلستان و بانک ژاپن ارایه نماید. او در مورد تبعات سیاست پولی دوره تورم-پایین که به‌وسیله بحران مالی ۲۰۰۸ ایجاد گردید، نوشته‌است. او همچنین در ۲۰۱۴ میلادی مفهوم «بی‌طرفی جدید» را برای سیاست پولی آمریکا معرفی نموده و طبق آن یک کاهش چشم‌گیر در *r (نرخ بهره‌ای که با استخدام کامل و تورم ثابت سازگار می‌باشد) را پیش‌بینی نمود. گرچه قبل از بحران تصور براین بود که *r بالاتر از ۴ درصد است، اما کلاریدا در ۲۰۱۴ نوشت که *r حالا نزدیک به ۲ بود نه ۴ درصد.