مهاجرت معکوس ارامنه
اگرچه تعدادی از ارامنه حکومت عثمانی یا ایران را ترجیح می‌دادند، ارامنه اهل داخل روسیه شورش‌ها و احساس بیداری ملی را در میان ارامنه عثمانی تحریک می‌کردند. بسیاری برای پیوستن به سازمانهای انقلابی که هدف آنها بازگرداندن استقلال ارمنستان برای ارمنستان عثمانی بود، به قفقاز جنوبی نقل مکان کردند. این امر در نهایت به یکی از عواملی تبدیل شد که رهبری عثمانی را به سوی نسل‌کشی و از بین بردن تمام حضور ارامنه از ارمنستان عثمانی سوق داد. با آغاز نسل‌کشی ارامنه از سال ۱۹۱۵، هجوم پناهندگان ارمنی به ماورای قفقاز به سرعت تسریع شد.
ارمنی‌های آلمان
در سال ۲۰۰۵، مجلس آلمان، قطعنامه‌ای را به تصویب رسانده که «اخراج سازمان یافته و نابودی ارامنه» را به رسمیت می‌شناسد و اظهار می‌دارد که «مورخین مستقل بی‌شمار و مجالس و سازمان‌های بین‌المللی» این واقعه را به عنوان نسل‌کشی شناخته‌اند. این قطعنامه همچنین دربردارنده یک عذرخواهی برای نقش آلمان در قتل‌عام می‌باشد (پادشاهی آلمان، یکی از متحدین امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول بود و با دلایل فراوان براندازی در این جنگ مداخله نمود) و ترکیه را به آزمایش نقش خود در پاکسازی نژادی فراخواند.