گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
گسل میناب
داده‌های زمین‌شناسی، تفسیر عکس‌های هوایی و داده‌های لرزه‌شناسی نشان می‌دهد که پهنه گسلی میناب از نوع امتدادلغز است و بلوک شرقی آن به سمت جنوب حرکت کرده‌است. وجود گنبدهای نمکی در زاگرس و خلیج فارس و نبود آن‌ها در ناحیه مکران، سبب شده تا برخی از زمین‌شناسان، سن این گسل را ۵۰۰ میلیون سال بدانند. در حال حاضر حرکت در طول این گسل از نوع رورانده است و از اوایل کواترنری حرکت امتدادلغز نداشته‌است.