بیماری آلزایمر
علت بیماری آلزایمر چندان شناخته‌شده نیست. عوامل ریسک محیطی و ژنتیک مختلفی با ایجاد این بیماری مرتبط شده است. قوی‌ترین عامل ریسک ژنتیک این بیماری، ناشی از الل آپولیپوپروتئین ایی است. عوامل ریسک دیگر آلزایمر عبارتند از ترومای سر، افسردگی بالینی و فشار خون بالا. روند این بیماری ارتباط زیادی با تشکیل پلاک‌های آمیلوئیدی، توده‌های نوروفیبریلار و از بین رفتن ارتباطات عصبی در مغز دارد. تشخیص آلزایمر با بررسی سابقهٔ بیمار و انجام آزمون شناختی با استفاده از تصویربرداری پزشکی و آزمایش خون برای حذف سایر علل احتمالی انجام می‌شود. علائم اولیه آلزایمر اغلب با سالخوردگی طبیعی اشتباه گرفته می‌شود. برای تشخیص قطعی آلزایمر، آسیب‌شناسی بافت مغز لازم است اما این آزمایش تنها پس از مرگ بیمار می‌تواند انجام شود. تغذیهٔ خوب، فعالیت جسمی و مشارکت اجتماعی به طور کلی برای سالخوردگان مفیدند و ریسک بروز افت شناختی و بیماری آلزایمر را نیز کاهش می‌دهند. تا کنون دارو یا مکمّلی که ریسک این بیماری را کاهش بدهد پیدا نشده است.
اختلال زوال شخصیت
درمان به علت اصلی بستگی دارد. اگر مسخ شخصیت از علائم بیماری عصبی باشد، اولین روش تشخیص و درمان بیماری خاص است. مسخ شخصیت می‌تواند یک علامت شناختی از بیماری‌هایی مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، آلزایمر، مولتیپل اسکلروزیس (MS) یا هر بیماری عصبی دیگری باشد که مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد. برای کسانی که از افسردگی با میگرن رنج می‌برند، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای اغلب تجویز می‌شوند. اگر مسخ شخصیت علل روانشناختی مانند تروما در مراحل رشد داشته باشد، درمان بستگی به تشخیص دارد. در صورت اختلال هویت تجزیه یا DD-NOS به عنوان یک اختلال در سیر رشد، که در آن ضربه شدید رشدی در ایجاد یک هویت منسجم منفرد تداخل ایجاد می‌کند، درمان نیاز به روان درمانی مناسب دارد و - در مورد اختلالات اضافی (همزمان) مانند اختلال خوردن- تیمی از متخصصان لازم هست که چنین فردی را درمان می‌کنند. این بیماری همچنین می‌تواند نشانه ای از اختلال شخصیت مرزی باشد که در طولانی مدت با روان درمانی و داروی مناسب قابل درمان است.