اردوگاه مرگ
اردوگاه‌های مرگ به مجموعه اردوگاه‌های آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم (۴۵–۱۹۳۹) اطلاق می‌شود که با هدف کشتار سیستماتیک میلیون‌ها تن با گاز و کار شدید تحت گرسنگی ساخته شده بودند. گروه‌های زیادی در دسته قربانیان این اردوگاه‌ها قرار داشتند اما هدف اصلی یهودیان بوده‌اند. این نسل‌کشی «راه حل نهایی» رایش سوم برای مسئله یهودیان بود. تلاش نازی‌ها در نسل‌کشی یهودیان در مجموع به عنوان هولوکاست شناخته شده‌است.
قربانیان هولوکاست
علاوه بر یهودیان، این گروه‌ها نیز مورد هدف نازی قرار گرفتند: لهستانی‌ها (دو و نیم میلیون از کشته شدگان لهستانی، غیر یهودی بودند)، اسلاوها، مردم شوروی (به ویژه اسیران جنگی)، کولی‌ها و به‌طور کلی کسانی که به «نژاد آریایی» تعلق نداشتند؛ بیماران روانی، ناشنوایان، معلولین جسمی، عقب‌ماندگان ذهنی، همجنس‌گرایان، تراجنسی‌ها؛ مخالفان سیاسی از جمله سوسیال دموکرات‌ها و سوسیالست ها؛ دگراندیشان مذهبی برای مثال شاهدان یهوه. با در نظر گرفتن تمام قربانیان، نازی‌ها به‌طور سازمان‌یافته حدود شش میلیون یهودی و یازده میلیون نفر دیگر را در طول جنگ قتل عام کردند. به باور دونالد نیویک، با در نظر گرفتن مرگ غیرنظامیان شوروی، شمار کل قربانیان به ۱۷ میلیون می‌رسد.