زیاریان
پیشین‌ترین نهاد آموزشی در دوران اسلامی «مکتب» بود و کودکان از پنج یا شش سالگی که توانایی شست و شو و طهارت شخصی خود را پیدا می‌کردند، می‌توانستند به مکتب بروند. در این مکتب‌ها بزرگسالان جایی نداشتند و هدف از آن‌ها تعلیم الفبا و قرآن به مبتدیان بود. اما، نهاد اصلی آموزش در دوران زیاریان، «مسجد» و شیوهٔ معمول آموزشی مبتنی بر املاء بود. این نظام را «آمالی» می‌خواندند و بسیاری از قضات و بزرگان شهرهای استرآباد و گرگان که در قرون سوم و چهارم به مدارج و مقامات عالی دیوانی و مذهبی می‌رسیدند، در حلقه‌های فقه همین نظام آمالی رشد یافته بودند. علاوه بر حلقه‌های فقه، درس‌های مذهبی دیگر، همچون حدیث، نیز تدریس می‌شد و آثار مهمی از این دوره باقی مانده‌است.
کلیسای برادران پلیموث
برنامه روز یکشنبه بین تمام جمعیت‌های مختلف این جنبش مراسمش یکسان و مشترک می‌باشد. برادران روی مراسم و آموزش و فراگیری متمرکز می‌باشد، آن‌ها دارای مدارسی هستند به نام مدارس روز یکشنبه که در این مدارس به کودکان و نوجوانان و جوانان این آیین اصول دین و همین‌طور خواندن نماز آموزش داده می‌شود، در گذشته خیلی از اوقات اعضای این جمعیت روزانه برای خواندن کتاب مقدس در منزل یکی از اعضاء جمع می‌شدند، ولی امروزه این تمام اینکار در خود کلیسا صورت می‌گیرد و به اسم خواندن و تفسیر کتاب شناخته می‌شود. برنامه‌های دیگر این جمعیت عبارت است از: