کبد
کبد یک عضو گوارشی کمکی است که مایع صفرا را تولید می‌کند. صفرا مایعی قلیایی است که شامل کلسترول و نمک های صفراوی است و به تجزیه چربی کمک می‌کند. کیسه صفرا، کیسه کوچکی است که درست زیر کبد قرار داشته و صفرای تولید شده توسط کبد را در خود ذخیره کرده و سپس این مایع به روده کوچک جهت تکمیل گوارش حرکت می‌کند. کبد، بافت به شدت تخصص یافته‌ای است که اکثراً از هپاتوسیت‌ها تشکیل شده و به تنظیم انواع متنوعی از واکنش‌های حجم-بالای بیوشیمیایی، شامل سنتز و تجزیه مولکول‌های پیچیده و کوچک می‌پردازد که بسیاری از این‌ها برای عملکرد حیاتی طبیعی بدن لازم‌اند. تخمین‌های مختلفی در ارتباط با تعداد عملکردهای کبد صورت پذیرفته، اما کتب مرجع اغلب تعدادشان را حدود ۵۰۰ تا برآورد کرده‌اند.
سرطان کیسه صفرا
سرطان کیسه صفرا یک سرطان نسبتاً غیر متداول است و کمتر از ۲ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر در سال وجود دارد. این بیماری بخصوص در آمریکای مرکزی و جنوبی، اروپای مرکزی و شرقی، ژاپن و شمال هند رواج دارد. اگر به اندازه کافی زود تشخیص داده شود، می‌توان با برداشتن کیسه صفرا، بخشی از کبد و غدد لنفاوی مرتبط، آن را درمان کرد. بیشتر اوقات پس از بروز علائمی مانند درد شکم، زردی و استفراغ یافت می‌شود و در اندام‌های دیگر مانند کبد نیز گسترش یافته‌است. اگر بعد از شروع علائم سرطان پیدا شود، چشم‌انداز برای بهبودی ضعیف است و میزان بقای ۵ ساله آن نزدیک به ۳٪ است.شایع‌ترین و مؤثرترین روش درمانی، برداشتن جراحی کیسه صفرا با بخشی از کبد و گره‌های لنفاوی است. با این حال، با پیش آگهی بسیار ضعیف سرطان کیسه صفرا، اکثر بیماران طی یک سال از جراحی می‌میرند. اگر عمل جراحی امکان‌پذیر نباشد، استنت آندوسکوپی درخت صفراوی می‌تواند زردی را کاهش دهد و استنت در معده ممکن است استفراغ را تسکین دهد. شیمی درمانی و اشعه نیز ممکن است با جراحی استفاده شود. اگر سرطان کیسه صفرا بعد از کوله سیستکتومی برای بیماری سنگ (سرطان حادثه ای) تشخیص داده شود، عمل مجدد برای از بین بردن بخشی از غدد کبد و لنف در اکثر موارد لازم است. هنگامی که این کار در اسرع وقت انجام شود، بیماران بهترین فرصت زنده ماندن طولانی مدت و حتی درمان را دارند.