خسرو پرویز
دو اثر منظوم و معروف ادب فارسی دربردارندهٔ مطالبی دربارهٔ خسرو پرویز هستند؛ یکی داستان پادشاهی وی و پسرش شیرویه است که در شاهنامهٔ فردوسی ذکر شده. در اثر مزبور، حدود چهار هزار بیت به پادشاهی خسرو و حدود ششصد بیت به پادشاهی شیرویه اختصاص دارد (در مجموع ۴۶۸۳ بیت در نسخهٔ چاپ مسکو). البته داستان شیرویه با سرگذشت خسرو، و خاصه زندگانی شیرین ارتباط پیدا می‌کند. اثر دیگر، خسرو و شیرین نظامی گنجوی است که برخی آن را شاهکار نظامی دانسته‌اند. حقیقتاً هم این منظومه و هفت پیکر او در مقامی برتر از دیگر سروده‌هایش قرار دارند. خسرو و شیرین نظامی قدری مفصل‌تر از داستان‌های متناظر در شاهنامهٔ فردوسی است و متن نسخهٔ چاپ شوروی آن، ۶۱۳۴ بیت است؛ به‌استثنای ابیاتی که در حاشیه ثبت شده و وارد متن نشده‌است. بین دو سرگذشت مزبور اختلافات فاحشی به چشم می‌خورد، و البته وجود چنین اختلافاتی نیز طبیعی است؛ شاهنامه بیشتر به جنگ‌ها و گریزها و فراز و نشیب‌های زندگانی سیاسی خسرو و حوادث و احوال دربار او می‌پردازد و داستان عشق خسرو و شیرین را بسیار مختصر بیان می‌کند و عشق فرهاد کوه‌کن به شیرین را تماماً به کناری گذاشته‌است؛ حال آنکه جوهر اصلی داستان نظامی، داستان‌ها و حوادث عاشقانهٔ خسرو، شیرین و فرهاد است و این مسائل در اثر مزبور به تفصیل شرح داده شده.
شانسون د آنتیوش
براساس سطر ۹ هزار و چهارده این منظومه، گریندر مدعی است که منظومه را از شاهدی عینی به نام ریچارد زائر که از جنگجویان لشکر رابرت کنت فلاندرز بود، به دست آورده‌است. همچنین این منظومه به‌طور مشخص با دو منظومه دیگر این سیکل، یعنی "منظومه ناچیزان" و "منظومه یا فتح اورشلیم" ــ که آثاری شگفت‌انگیز و خیالی هستند یا داستان‌های هیولاها، آدم‌های خبیث، قهرمان و دوشیزگانی زیبا به پایان می‌رسند ــ متفاوت است. این منظومه، شامل حدود ۹ هزار یا ۱۰ هزار سطر شعر حماسی و مشتمل بر حوادث و رویدادهایی است که در جنگ صلیبی اول به وقوع پیوسته‌اند. این منظومه، پتر زاهد را به عنوان محرک جنگ‌های صلیبی معرفی می‌کند. سپس نحوه جلب نیروهای صلیبی ــ که در پاسخ به درخواست پاپ بعد از مجمع کلرمون بود ــ و سفر آنها به قسطنطنیه و آسیای صغیر را شرح می‌دهد. بعد از آن چگونگی تسخیر نیقیه و دستیابی بر ادسا ــ که قبل از ورود صلیبیون به انطاکیه رخ داد ــ را بیان می‌کند. در واقع، وقایع و حوادث مزبور در عمق اشعار "منظومه انطاکیه" بیان شده‌اند و با بیان پیروزی مسیحیان در نبرد انطاکیه پر ۱۰۹۸ میلادی، پایان می‌یابد. همچنین در این منظومه به برخی از شخصیت‌های غیرمنتظره شرکت‌کننده در این جنگ همچون تافورس، اشاره می‌شود که رهبر گروه نیمه‌مختار بودند که تحت فرماندهی پادشاه خود، صلیبیون را همراهی می‌کردند.