سامانه هشدار زمین‌لرزه
نحوهٔ عملکرد این سامانه به دو گونه‌است: حسگری وقوع زلزله را در نزدیکی مرکز آن دریافت نموده و از آنجایی که سرعت حرکت سریعترین امواج لرزه‌ای (یعنی امواج اولیه، یا امواج P) از سرعت حرکت امواج رادیویی کمتر است، سامانه قادر است هشدار مربوط به وقوع زلزله را چندین ثانیه قبل از رسیدن امواج زلزله (موج S و امواج سطحی) به محل اسکان مردم، به آن‌ها اطلاع دهد. این روش "سامانه شناسایی جبهه" نامیده می‌شود و در صورتی که تحلیل اطلاعات دریافتی توسط حسگر، امکان تعیین پارامترهای زلزله و برآورد خطرناک بودن آن را بدهد، فرایند هشداردهی تسریع می‌شود. اما حتی اگر سامانه وقوع زلزله را در مرکز آن حس نکرده باشد، هنوز امکان دادن هشدار وجود دارد: سریعترین امواج حجمی زلزله (امواج P) طول موج کوتاه داشته و به‌طور کلی آسیب کمی می‌رسانند و حتی ممکن است توسط انسان احساس نشود.
پیمان آستانه منع آزمایش هسته‌ای
این پیمان دارای یک پروتکل است که بر اساس آن، اطلاعات فنی دقیق، مبادله می‌شوند و آزمایش سلاح‌ها را محدود به سایت‌های آزمون تعیین شده خاص برای کمک به تأیید انطباق فعالیت‌ها با مفاد پیمان می‌کند. داده‌های مبادله شده شامل مختصات جغرافیایی و ویژگی‌های زمین‌شناسی مناطق مورد آزمایش هستند. داده‌های زمین‌شناسی: تراکم سنگ‌های سازند، اشباع آب و عمق آب می‌شوند که برای تأیید بازدهی آزمایش مفید هستند. زیرا شدت سیگنال‌های لرزه‌ای تولید شده توسط یک انفجار هسته‌ای زیرزمینی به این عوامل، وابسته هستند. پس از یک آزمایش واقعی، مختصات جغرافیایی محل آزمایش در اختیار دیگر اعضا قرار می‌گیرد تا از آن برای تعیین شرایط مناسب زمین‌شناسی و در نتیجه، ارزیابی عملکرد انفجار استفاده شود.