دانشکده زبان‌های خارجی دانشگاه تهران
احداث دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی در واقع به مرکز زبان‌های خارجی دانشکده ادبیات بازمی گردد. این مرکز از سال ۱۳۴۸ فعالیت خود را آغاز نمود و در سال ۱۳۶۷ با عنوان دانشکده زبان‌ها و ادبیات خارجی به رسمیت شناخته شد و سپس به دنبال آن گروه‌های زبان آلمانی، انگلیسی، ایتالیایی، روسی و فرانسه که از زمان تأسیس دانشگاه تهران در دانشکده ادبیات مشغول به فعالیت بودند به این دانشکده منتقل شدند. پس از گذشت حدود سه سال از آغاز فعالیت رسمی این دانشکده، زبان و ادبیات اردو و به دنبال آن زبان و ادبیات ژاپنی نیز به رشته‌های قبلی اضافه شدند. از جمله برنامه‌های دراز مدت این دانشکده تأسیس چندین رشته جدید ازجمله ترکی استانبولی، چینی، سوئدی، کره‌ای، یونانی و همچنین گسترش گرایش‌ها و تأسیس مقاطع تحصیلی ارشد و دکترا می‌باشد.
دانشگاه گوتینگن
رشتهٔ شرق‌شناسی دانشگاه گوتینگن در اواسط قرن ۱۸ میلادی بنیان نهاده شد و رشتهٔ ایران‌شناسی از سال ۱۹۰۳ میلادی در مقاطع مختلف تحصیلی در دانشگاه گوتینگن تدریس می‌شود و در حال حاضر انستیتوهای ایرانشناسی، شرق‌شناسی قدیم، باستانشناسی مصر، اسلام‌شناسی و زبان و ادبیات عربی و تدریس خطوط میخی در این دانشگاه قرار دارند. در همین سال آقای فردریش کارل آندریاس که بر روی زبان‌های ایرانی در تاریخ و مذهب باستان ایران کار می‌کرد، ریاست دانشکده را برعهده داشت و در سال ۱۹۳۷ میلادی مدیریت کرسی تدریسی تاریخ خاورمیانه به پروفسور والتر هینتس محوّل گردید. ایشان تحقیقات خود را در زمینهٔ ایرانشناسی به‌خصوص به دوران هخامنشیان و صفویان اختصاص دادند. به دلیل وابستگی و گرایش وی به بعضی از افکار نژادپرستی، تدریس ایشان در دانشگاه گوتینگن بعد از جنگ جهانی دوم متوقف گردید. به‌همین جهت در سال ۱۹۴۶ میلادی ادامهٔ تدریس ایرانشناسی به آقای هانس هاینریش شدر محوّل گردید. ایشان در موضوعات پژوهشی گوناگون و وسیعی از قبیل مذهب و فیلولوژی ایرانی کار نمودند. از میان آثار او می‌توان انتشار مهم چند رساله‌ای در زمینهٔ نفوذ دیوان حافظ در شاعر بزرگ آلمان، گوته، و اثر معروف او، دیوان غربی- شرقی را ذکر کرد. پس از فوت ناگهانی هانس هاینریش شدر، سرپرستی انستیتوی ایرانشناسی دوباره به والتر هینتس محوّل گردید. او با تلاش‌های بسیار، توانست انستیتوی باستان‌شناسی را با بررسی‌ها و تحقیقات بیشتر در منطقهٔ ایران برای اولین بار در دانشگاه گوتینگن دایر گرداند. در این انستیتو، که در سال ۱۹۷۲ میلادی تأسیس شد و مدیریتش به آقای کلاوس شیپمان اختصاص داده شده بود، تحقیقات باستان‌شناسی وسیعی انجام گردید که مهم‌ترین تحقیقات او در زمینهٔ پارت‌ها و تاریخ ساسانیان بود و متون گوناگونی را به چاپ رساند. بعد از بازنشستگی آقای شیپمان به دلیل کمبود بودجهٔ مالی دانشگاه گوتینگن، این انستیتو به‌طور کلی تعطیل گردید.