خیار
پژوهشگران معتقدند منشأ پیدایش گیاه خیار، کشور هند است که امروزه این کشور یکی از بزرگترین ذخایر ژنتیکی گیاه خیار را در اختیار دارد. بیش از سه هزار سال است که در منطقه غرب آسیا کشت خیار رایج بوده و به احتمال فراوان این سبزی توسط رومی‌ها به مردم کشورهای اروپایی معرفی شده‌است. طبق تحقیقات و مطالعات انجام شده در سطح جهان مشخص شده که منشأ خیار در کشور هند در کوهپایه‌های هیمالیا است و بیش از سه هزار سال در این منطقه کشت و پرورش می‌یابد. از هند به کشورهای یونان و روم باستان منتقل شده‌است و رومی‌های باستان علاقه زیادی به این سبزی داشته‌اند. سابقه کشت در فرانسه به قرن نهم میلادی و در انگلستان به قرن چهاردهم میلادی بازمی‌گردد، که توسط رومیان به این مناطق منتقل شده‌است. اسپانیایی‌ها هم را به مناطق حوزه قاره آفریقا انتقال داده‌اند. در کشور آمریکا نیز سابقه کشت به اواسط قرن شانزدهم میلادی بازمی‌گردد. در کشور فرانسه تولید خیار به قرن نهم میلادی بازگشته و در انگلستان تکثیر آن در قرن ۱۴ پس از میلاد متداول شده‌است. تکثیر خیار در کشور آمریکا به اواخر قرن شانزدهم نسبت داده می‌شود.
طبقه زارعین
در سال ۱۷۲۰ میلادی، قهوه برای اولین بار توسط افسر نیروی دریایی فرانسوی گابریل دو کلیو به وست‌اندیز معرفی شد، کسی که یک نهال گیاه قهوه را از باغ گیاه‌شناسی سلطنتی پاریس تهیه کرده و به مارتینیک منتقل نمود. او آن را در دامنه کوه پله پیوند زد و توانست اولین محصول خود را در سال ۱۷۲۶ میلادی یا اندکی پس از آن برداشت کند. در طی ۵۰ سال، ۱۸۰۰۰ درخت قهوه در مارتینیک وجود داشت که باعث گسترش کشت قهوه در سنت-دومینگ، اسپانیای جدید و سایر جزایر کارائیب شد. قلمرو فرانسوی Saint-Domingue در سال ۱۷۳۴ میلادی کشت قهوه را آغاز کرد و تا سال ۱۷۸۸ توانست نیمی از بازار جهانی را تأمین کند. مزارع استعماری فرانسه به شدت به کارگران برده آفریقایی متکی بودند. اما شرایط سختی که بردگان در مزارع قهوه تحمل می‌کردند، انقلاب هائیتی را سرعت بخشید. قهوه تأثیر زیادی بر جغرافیای آمریکای لاتین از خود به‌جا گذاشت.