به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارمنی‌ها
به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارمنی‌ها () در واقع پذیرش رسمی آن است که نسل‌کشی سیستماتیک و تبعید اجباری ارامنه توسط امپراتوری عثمانی (ترکان جوان) در سال ۱۹۱۵ میلادی رخ داد و در طول جنگ جهانی اول تا ۱۹۲۳ ادامه یافت. از این واقعه به عنوان نسل‌کشی یاد می‌شود. اکثر مورخانی که خارج از کشور ترکیه به بررسی این واقعه پرداختند، اذیت و آزار عثمانی‌ها بر علیه ارمنیان را یک نسل‌کشی به حساب می‌آورند. با این وجود علی‌رغم به رسمیت شناخته شدن نسل‌کشی و کشتار ارمنیان در متون آکادمیک و دروس دانشگاهی و همچنین در جوامع مدنی، برخی از دولت‌ها به دلیل نگرانی‌های دیپلماتیک در مورد روابط این دولت‌ها با جمهوری ترکیه، در برابر اینکه رسماً این قتل‌ها را به عنوان نسل‌کشی تأیید کنند اجتناب کردند. اما از ۲۰۲۱، دولت‌ها و پارلمان‌های ۳۳کشور - از جمله ایالات متحده آمریکا، آلمان، فرانسه، ایتالیا، کانادا، روسیه و برزیل - رسماً نسل‌کشی ارامنه را به رسمیت شناختند.
در سرزمین اشک و خون
کونتسلر از ۱۸۹۹ تا ۱۹۲۲ همراه همسرش در بیمارستان مبلغان مذهبی شهر اورفا در جنوب‌شرقی ترکیه حضور داشته‌است. او از نزدیک شاهد نسل‌کشی ارمنیان به دست حکومت عثمانی بوده و این واقعه نخستین نسل‌کشی قرن بیستم است. در سال‌های ۱۹۱۹–۱۹۲۰ میلادی و هنگام تعطیلات در شهر بازل، سوئیس، کونتسلر تجربیات خود را به زبانی ساده می‌نویسد. گزارش تکان‌دهنده او به رغم تضادهای آن، نمونه ای منحصر بفرد از علاقه به سرزمینی است که در آن مردمان با زبان‌ها و ادیان گوناگون زندگی می‌کرده‌اند.