سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
در دوران قاجار به خصوص از زمان «فتحعلی شاه»، اسناد به صورت آرشیو اداره بیوتات در دربار، نگهداری و در زمان «ناصرالدین شاه»، اسناد سیاسی در وزارت امور خارجه و اسناد مالی در دفتر «میرزا یوسف‌خان مستوفی الممالک» گردآوری می‌شد. وزارت خارجه ایران در سال ۱۲۷۸ توانست با پیروی از روش بایگانی کشورهای اروپایی، بایگانی خود را با رعایت اصول صحیح حفظ و نگهداری اسناد انسجام بخشد. در سال ۱۳۴۵، لایحه تأسیس 'سازمان اسناد ملی ایران' ارائه شد، در روز هفدهم اردیبهشت ماه، سال ۱۳۴۹، مجلس شورای ملی، قانون تأسیس این سازمان را تصویب کرد. اسناد ملی عبارت است از: «کلیه اوراق، مراسلات، دفاتر، پرونده‌ها، عکسها، نقشه‌ها، کلیشه‌ها، نمودارها، فیلم‌ها، نوارهای ضبط صوت و سایر اسنادی که در دستگاه دولت تهیه شده یا به دستگاه دولت رسیده‌است و به‌طور مداوم در تصرف دولت بوده از لحاظ اداری، مالی، اقتصادی، قضایی، سیاسی، فرهنگی، علمی، فنی و تاریخی به تشخیص سازمان اسناد ملی ایران ارزش نگهداری داشته باشد.» کتابخانه ملی ایران به‌طور رسمی و با همین عنوان در سال ۱۳۱۶ (خورشیدی)، پس از یک دوره نسبتاً طولانی تغییر نام و مکان (از ۱۲۴۰ (خورشیدی) و با تأسیس کتابخانه دارالفنون) آغاز به کار کرد.
کتابخانه و اسناد ملی مصر
سال ۱۸۷۰ با تلاش علی پاشا مبارک وزیر معارف در دوران پادشاهی اسماعیل پاشا و به مصوبهٔ به تاریخ ۱۲۸۶/۱۸۷۰ (میلادی)م تأسیس شد و هدف آن "جمع‌آوری نسخه‌های خطی سلاطین، علما و … " مصری بود که در خانه مصطفی فاضل پاشا نگهداری می‌شد. اما با ازدیاد محتویات و کوچکی محل نگهداری خانهٔ مذکور سال ۱۹۰۳ به ساختمان جدیدی در میدان باب‌الخلق منتقل شد و اوایل سال ۱۹۰۴م افتتاح شد. سال ۱۹۶۱م به دلیل تنگی ساختمان قدیمی ساخت ساختمان جدیدی در بلوار ساحلی نیل-رمله بولاق آغاز شد و انتقال کتاب به ساختمان جدید از سال ۱۹۷۳م شروع شد و سال ۱۹۷۷م افتتاح شد.