میثاق جامعه ملل
میثاق جامعه ملل () منشوری بود که به موجب آن جامعه ملل تأسیس شد. نوشتن میثاق مدتی پیش از پایان جنگ جهانی اول آغاز شده بود. در کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) کمیسیونی به منظور توافق بر مفاد میثاق تشکیل شد. اعضای آن شامل توماس وودرو ویلسون رئیس‌جمهوری آمریکا، رابرت سیسیل و جان اسمات از طرف امپراتوری بریتانیا، لئون بورژوآ و فردیناند لارناده از طرف فرانسه، نخست‌وزیر ایتالیا ویتوریو امانوئل اورلاندو، و نمایندگانی از ژاپن، بلژیک، برزیل، چین، پرتغال، و صربستان بود. بعدها نمایندگان چکسلواکی، یونان، لهستان، و رومانی نیز به این کمیسیون اضافه شدند. متنی که در ۲۸ آوریل ۱۹۱۹ در کنفرانس پاریس به تصویب نهایی کشورها رسید، مشتمل بر یک مقدمه و بیست و شش اصل بود.
نسل‌کشی
عهدنامه‌های لاهه اولین تلاش‌های مدون دربارهٔ انسانی کردن جنگ و محدود کردن صدمات ناشی از جنگ در (حقوق بین‌الملل معاهداتی) به‌شمار می‌رود. به عبارت دیگر عهدنامه‌های ۱۸۹۹ میلادی و چهار عهدنامه ۱۹۰۷ میلادی لاهه را می‌توان تدوینی کامل از حقوق بین‌الملل بشردوستانه دانست. از میان عهدنامه‌های سال ۱۹۰۷ میلادی، عهدنامه چهارم بسیار واجد اهمیت است؛ زیرا مجموعه نسبتاً کاملی از قواعد جنگی است. در این عهدنامه‌ها هر چند صریحاً از جنایات علیه بشریت یاد نشده‌است، اما بذر این جرایم که بعدها در منشور نورنبرگ رسماً جرایم ضد بشری نامیده شد، در کنوانسیون‌های لاهه پاشیده شد. کنوانسیون اول ۱۸۹۹ میلادی لاهه دربارهٔ قواعد و عرف جنگ و کنوانسیون چهارم ضمیمه مقررات مربوط به قواعد و عرف جنگ زمینی است. در پیشگفتار هر دو کنوانسیون اصطلاح حقوق بشر به کار رفته‌است. کنوانسیون ۱۸۹۹ لاهه اولین سند بین‌المللی جامع دربارهٔ قواعد تکامل یافته ناشی از اعمال عرفی دولت‌ها در زمان جنگ است. در عین حال قرارداد مزبور پا را فراتر گذاشته و دربارهٔ مواردی که مقررات خاص وجود ندارد چنین توضیح می‌دهد: