آویشن شیرازی
آویشن شیرازی سرده‌ای است از نعنائیان شامل گیاهانی بوته‌ای با ساقه‌های منشعب و شاخه‌های متعدد نازک و برگ‌های کوچک تقریباً دایره‌ای و با حاشیهٔ صاف و بی‌دُم‌برگ و پوشیده از شمار فراوانی غدهٔ ترشحی و گل‌آذین متشکل از چرخه‌های متعدد بیضوی یا کروی گل‌های کوچک و سفید و چهار عدد پرچم و فندقچهٔ تخم‌مرغی با سطح صاف.
انجیر کوهی
انجیر کوهی یا انجیر طبیعی یکی از گونه‌های انجیر است که به صورت خودروُ در مناطق کوهستانی حاشیه کویر ایران می‌روید و در مقابل خشک سالی و سرما بشدت مقاوم است. تنها تفاوت این نوع انجیر با انجیر معمولی در مقاومت زیاد آن در مقابل سرما و کم‌آبی است درخت این نوع انجیر در روزنه‌های کوه‌ها و صخره‌ها می‌روید. انجیر رسیده آن شیرین و با طعمی نزدیک به ترش می‌باشد. این میوه یکی از قدیمی‌ترین گونه‌های گیاهی است که برای انسان شناخته شده بوده‌است. هنوز هم انسان و حیوانات و پرندگان و حتی خزندگان از این انجیر به عنوان خوراکی استفاده می‌کنند. انجیر کوهی در مناطق پر باران معمولاً میوه نمی‌دهد. انجیر کوهی میوه دار در کوه‌های قهستان به ویژه در مناطق کوهستانی زیبد به وفور وجود دارد؛ و کشته یا خشک شده آن را در قدیم به عنوان تنقلات و آجیل استفاده می‌کرده‌اند. در اطراف قلعه زیبد و کوه‌های اطراف و تنگل زیبد و رشته کوه زیبد که بخش غربی کوه‌های قهستان است درختان بسیار کهن‌سالی از انجیر کوهی و پسته کوهی تاقوک در روستاهای خوانسار، کرخنگان و برزگر بوانات فارس وجود دارد. تصویر از یک درخت انجیر در داخل ایوان صوفه پیر و قلعه زیبد است. احتمالاً این نوع انجیر در کوه‌های افغانستان نیز وجود داشته باشد. این نوع انجیر خواص بسیار زیاد پزشکی دارد.