آواشناسی
برخلاف آواشناسی، واج‌شناسی عبارت است از مطالعه چگونگی الگوپذیری اصوات و ایماها بین زبان‌ها که چنین مسائلی را با سطوح و جنبه‌های دیگر زبان مرتبط‌می‌کند. آواشناسی با خواص تفصیلی و آکوستیک اصوات گفتاری، چگونگی تولید شدن آن‌ها و چگونگی درک آن‌ها ارتباط‌دارد. آواشناسان می‌توانند به عنوان بخشی از این بررسی به خواص فیزیکی کنتراست‌های صدای معنادار یا معنای اجتماعی کدگذاری شده در سیگنال گفتار (مانند جنسیت، مسائل جنسی، مسائل اخلاقی و غیره) بپردازند. با این حال یکی از بخش‌های اساسی تحقیقات انجام شده در زمینه آواشناسی به عناصر معنی‌دار موجود در سیگنال گفتار مربوط‌نمی‌شود. درحالی‌که به شکل گسترده‌ای در مورد این مسئله موافقت شده که واج‌شناسی ریشه در آواشناسی دارد، شاخه متمایزی از زبان‌شناسی است که به اصوات و ایماها به عنوان واحدهای چکیده (مانند ویژگی‌ها، واج‌ها، وزن‌ها، هجاها و غیره) و تغییر شرطی آن‌ها (مثلا از طریق قوانین اَلوفونیک، محدودیت‌ها یا قوانین اشتقاق آن‌ها) مربوط می‌شود. واج‌شناسی از طریق دسته‌ای از ویژگی‌های متمایز با آواشناسی ارتباط دارد که نمایش چکیده واحدهای گفتاری را برای ایماهای تفصیلی، سیگنال‌های آکوستیک یا نمایش‌های ادراکی مجسم می‌کند.ویکی‌پدیای انگلیسی
دگرگونی زبانی
دگرگونی زبانی () به تغییر در ویژگی‌های یک زبان در طول زمان گفته می‌شود. دگرگونی زبانی در زیرشاخه‌های متعددی از زبان‌شناسی مطالعه می‌شود: زبان‌شناسی تاریخی، زبان‌شناسی اجتماعی و زبان‌شناسی پویا. برخی مفسران ار برچسب انحراف (corruption) استفاده می‌کنند تا نشان دهند که دگرگونی زبانی باعث تخریب کیفیت زبان می‌شود؛ بخصوص، وقتی که تغییر از اشتباه انسانی نشئت می‌گیرد یا از دید تجویزگرایانه، کاربردی توصیه‌نشده باشد. زبان‌شناسی نوین به طور معمول این مفهوم را قبول ندارد؛ چون از نقطه‌نظر علمی اینجور بدعت‌ها نمی‌توانند خوب یا بد تلقی بشوند.