آریستوکراسی (طبقه)
نخبه‌سالاری یا آریستوکراسی طبقه‌ای اجتماعی است که یک جامعه خاص بالاترین درجه خود را در نظر می‌گیرد. در بسیاری از ایالات، نخبه‌سالاری طبقه فرادست مردم (نخبه‌سالاری) را با درجه و عناوین وراثتی در بر می‌گرفت. در بعضی مانند یونان باستان، روم یا هند، وضعیت نخبه‌سالاری از تعلق به یک قشر نظامی حاصل می‌شد. همچنین، به ویژه در جوامع آفریقایی، وابستگی نخبه‌سالاری به سلسله‌های کشیش معمول بوده‌است. وضعیت نخبه‌سالاری می‌تواند شامل امتیازات فئودالی یا قانونی باشد. آنها معمولاً فقط در سطح سلطنت اجتماعی کشور یا ملتی در قشربندی قرار ندارند. در جوامع مدرن اروپا، نخبه‌سالاری غالباً با نجیب‌زادگی، یک طبقه خاص که در قرون وسطی به‌وجود آمده‌است، مصادف شده‌است، اما اصطلاح «نخبه‌سالاری» گاهی اوقات در مورد نخبگان دیگر نیز به کار می‌رود و به عنوان یک اصطلاح عمومی برای توصیف جوامع پیشین و غیر اروپایی استفاده می‌شود.
منوچهر شیبانی
وی در جوانی به واسطهٔ احسان طبری، با نیما یوشیج آشنا شد و این آشنایی زمینه‌ساز پیشرفت او در شاعری گشت. در نخستین کنگرهٔ نویسندگان ایران در سال ۱۳۲۵، وی جوان‌ترین شاعر شرکت‌کننده بود. سهراب سپهری، صادق بریرانی و منوچهر شیبانی، در زمان دانشجویی به دلیلِ اشاعهٔ هنر مدرن و دیدگاه‌های نو، معروف به سه تفنگدار دانشکدهٔ هنرهای زیبا بودند. شیبانی برای تحصیل در رشتهٔ سینما به فرانسه سفر کرد و در سال ۱۳۵۴ پس از اخذ فوق لیسانس کارگردانی سینما، به ایران برگشت و در دانشگاه هنرهای دراماتیک مشغول به تدریس شد.وی ۵۲ نمایشگاه نقاشی در ایران و دیگر کشورها برگزار کرد و نیز چندین اُپرا و فیلم را کارگردانی نمود.