برج آزادی
برج آزادی که پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، به نام برج شهیاد شناخته می‌شد، اصلی‌ترین نمادهای شهر تهران است و تقریباً در همه جای جهان ایران را با این نماد می‌شناسند. در سال ۱۳۴۹ خورشیدی، توسط حسین امانت، معمار ایرانی، طراحی و توسط مهندس محمد پورفتحی ساخته شد. برج شهیاد، به عنوان نماد «ایرانِ مدرن» و برای یادبود جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران در میانه یکی از میدان‌های اصلی غربِ تهران به نام میدان شهیاد و آزادی کنونی طراحی و ساخته شده‌است.
مرکز خلیج آدلاید
این برج از آخرین مجموعه‌ای از پروژه‌های ساخت و ساز در مرکز شهر تورنتو است که این ساخت و سازهای عظیم از سال ۱۹۸۰ رونق داشتند. زمانی که تعدادی از برج‌های عظیم مانند اسکوشیا پلازا در این نزدیکی ساخته شدند. این پروژه، پروژه‌ای مشترک بین خواص مارک برو و تریزهان بود. ۵۷ طبقه اداری از برج در گوشه‌ای از خلیج ساخته شده و آدلاید در قلب منطقه مالی تورنتو ساخته می‌شود، با هزینه‌ای بالغ بر یک بیلیون دلار. این ساختمان باعث اختلاف نظر در میان کسانی است که مخالف نصب این سازه عظیم هستند. ارتفاع این برج به مراتب بالاتر از طرح رسمی است که در قوانین به آن اجازه ساخت می‌دهند. برای به دست آوردن تأیید مسوولین مربوطه، توسعه دهندگان متعهد حدود ۸۰ میلیون دلار برای مسکن اجتماعی جدید و پروژه‌های دیگر به شهرداری پرداخت کرده‌اند. بخشی از سایت مورد نظر در شهر برای استفاده به عنوان یک پارک در نظر گرفته شده که در حال حاضر به ابر باغ تبدیل شده‌است. هر دو این معاملات رو به پیشرفت هستند با وجود اینکه برج هنوز تکمیل نشده‌است. ساخت و ساز در سال ۱۹۹۰ آغاز شد، اما توسعه دهندگان به زودی با مشکلات مواجه شدند. اقتصاد را به رکود رفت و تورم در تورنتو به ۲۰٪ افزایش یافت. ساخت و ساز، متوقف شد و در سال ۱۹۹۳، با پرداخت بیش از ۵۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری، این پروژه به‌طور دائم در انتظار نگه داشته شد. تمام قسمت‌هایی از ساختمان که کامل شده بود شامل پارکینگ زیرزمینی و چند طبقه بتن ریزی است که از سال ۱۹۹۱ به بعد متوقف شده بود و به عنوان یک بنای تاریخی شکست خورده در مرکز شهر تورنتو بود. قسمتی که بتن ریزی شده بود به عنوان مکان امن و پناهگاه و برای تأمین امنیت مردم شناخته می‌شد. قسمت پارکینگ در عمل بود، و به عنوان یک سطح که در آن برای تبلیغات استفاده می‌شد، مورد استفاده قرار گرفت. در نمای بیرونی از سال ۱۹۹۶، از ساختمان به عنوان یک کلوپ شبانه با صحنه باز استفاده می‌شد و فیلم کمدی مغز آب نبات در آنجا نمایش داده شد. چندین تلاش برای احیای این پروژه وجود داشت. در سال ۱۹۹۸ تریزهان به‌طور مختصرآن را احیا کرد، اما تغییر دیگری در اقتصاد ایجاد شد که دوباره پروژه را متوقف کرد. در سال ۲۰۰۰ مجدداً صحبت از احیای پروژه شد، اما در سال بعد تریزهان ۵۰ درصد از سهم خود را به خواص بروکفیلد فروخت، با ۴۹ میلیون دلار. بروکفیلد به تکمیل ساختار ساختمان با ارتفاع کوچکتر از ۴۰ یا ۵۰ طبقه متعهد شد، اما سال بعد مجدداً اقتصاد دچار تورم شد و پروژه متوقف شد.