الفبای فارسی
اساس الفبای فارسی با الفبای عربی یکی است، اما الفبای فارسی دارای چهار حرف است که واج‌های متناظر آن‌ها در عربی استاندارد وجود ندارد، از آنطرف «ة» (تاء مربوط) در الفبای فارسی وجود ندارد. یک خوش‌نویس به نام خواجه ابولمال، سه نویسهٔ پ ژ و چ را به الفبای عربی اضافه کرد و نویسهٔ گ نیز پس از چندی دگرگونی، به شکل کنونی درآمد. برخی از حروف فارسی با حروف متناظر خود در عربی متفاوت هستند؛ مثلاً حرف «ک» در فارسی در حالت پایانی یا به‌طور تنها، با سرکش نوشته می‌شود درحالی‌که این حرف در عربی در این دو حالت بدون سرکش به صورت «ك» نوشته می‌شود. هم‌چنین حرف «ی» در حالت پایانی در فارسی بدون نقطه است، اما در عربی با دونقطه در پایین («ي») نوشته می‌شود.
عرب‌-فارسی‌ها
در زمان قبل از حمله اعراب به ایران، تعدادی از اعراب در ایران زندگی می‌کردند. آنان برای نوشتن از الفبای ایرانی استفاده می‌کردند. سایر اعراب از آن‌ها به عنوان «عرب الفرس» یاد می‌کردند. یکی از یاران نزدیک محمّد، پیامبر اسلام نیز سلمان فارسی از ایرانیان بود. پس از گسترش اسلام و تسخیر ایران به وسیلهٔ خلفای راشدین، ایرانیان شروع به استفاده از الفبای عربی نمودند.