تاب‌آوری روانی
عواملی همچون عدم برآورده شدن نیازهای اولیه، ناکامی، استرس، یادگیری، مسائل اجتماعی و رسانه‌های گروهی و… از عمده‌ترین تأثیرگذاران بر بهداشت روانی هستند. افراد تاب‌آور در مواجهه با موانع، آگاهانه و هوشیارانه عمل می‌کنند. خودآگاهی دارند، یعنی احساسات و هیجان‌های خود را می‌شناسند، و از علت این احساسات نیز باخبرند و هیجان‌های خود را به شیوهٔ سالم مدیریت می‌کنند. از سوی دیگر همدلی دارند یعنی احساسات و رفتارهای اطرافیانشان را نیز درک می‌کنند، و در نتیجه بر خود، محیط و اطرافیانشان تأثیر مثبتی می‌گذارند. می‌پذیرند که موانع بخشی از زندگی هر انسان است و می‌دانند زندگی پر از چالش است. از طرف دیگر داشتن برخی از ویژگی‌های فردی از قبیل اعتماد به نفس، حمایت‌های اجتماعی و خانوادگی، توانایی در حل مسئله، توانایی برقراری رابطه با نزدیکان و صحبت کردن در مورد مشکلات سخت، توانایی درخواست به موقع و صحیح کمک و کمک کردن به دیگران جزو ویژگی‌هایی است که اگر افراد برخوردار از آنها باشند، می‌توانند در موقعیت‌های پراسترس با موفقیت بیرون آمده و حتی از این شرایط سخت و بغرنج دستاوردهای مفیدی نیز کسب کنند. تاب‌آوری از جمله این ویژگی‌های بسیار مهم است که می‌تواند در بالاترین سطح بهداشت روانی افراد تأثیر به‌سزایی داشته باشد. افراد تاب‌آور منبع کنترل درونی دارند، خود را مسئول شرایط خویش می‌دانند و برای هر مشکل یا شکست، منابع بیرونی را سرزنش نمی‌کنند. آنها سهم خود را در امور زندگی، همراه با مسئولیت، پذیرفته‌اند و بر این باورند که هر عملی که انجام می‌دهند بر زندگیشان بازتاب پیدا می‌کند.
الدار شفیر
حوزه عمومی مورد علاقه الدر شافر تصمیم‌گیری، به ویژه اقتصاد رفتاری است: مطالعه نحوه تصمیم‌گیری افراد در هر روز. براساس تجربی، تحقیقات وی از زمینه‌های روانشناسی و اقتصاد استنتاج می‌شود تا از این دیدگاه که تصمیم‌گیری غالباً براساس آنچه که توسط مدل‌های عامل منطقی فرض شده‌است، مبتنی نیست. شفیر تأثیر عوامل اجتماعی، شناختی و عاطفی در تصمیمات اقتصادی را مورد بررسی قرار می‌دهد، مانند رفتار افرادی که در تضاد هستند و هنگام مواجهه با تصمیم، احساس عدم اطمینان می‌کنند. به عنوان مثال، در مطالعه ای با شرکت آموس تراورسکی که دانش آموزان پرینستون را درگیر کرده بود، مشخص شد که افراد تمایل دارند هنگام مواجهه با تصمیم پیچیده و نتیجه ای، روش‌هایی برای تصمیم‌گیری پیدا نکنند. نتیجه مشابه در مورد پزشکان در ایالات متحده و کانادا نیز یافت شد که آنها تصمیم می‌گیرند که همیشه ممکن است به نفع بیماران باشد وقتی که چندین گزینه را درگیر می‌کند. اینها بر خلاف این فرض است که به محض اینکه شخص با مجموعه ای از گزینه‌ها روبرو شود و به برخی از روشهای ارزیابی مجهز شود، وی بهترین گزینه را انتخاب می‌کند.