بازداریابی
بازداریابی (به انگلیسی:)بازداریابی «اقدامی آگاهانه از سوی بازاریاب‌ها برای کاهش تقاضای یک محصول با استفاده از همان ابزارها و تکنیک‌هایی که به‌طور عادی از آنها برای افزایش تقاضا استفاده می‌کنند.» بازداریابی به دنبال کاهش تقاضا یک محصول است، گاهی اوقات این کاهش تقاضا مربوط به کل محصولات، مشتریان نامطلوب که برخی اوقات در زمان خاصی صورت می‌گیرد.امیر عباس کائینی، سعید جلالیان (۱۳۹۸) در کتاب بازداریابی تفاوت ضد بازاریابی و بازاریابی معکوس را با بازداریابی اینطور عنوان می‌کنند. در ادبیات بازاریابی، مفاهیمی چون ضدبازداریابی(Anti-Marketing) و بازاریابی معکوس() وجود دارد که ممکن است با بازداریابی(Demarketing) یکسان تصور شود، در حالی که ضد بازاریابی هنر فروش از طریق اذیت کردن، ترساندن و روانشناسی معکوس مشتریان است. در واقع بازاریابی همواره مفهوم حق با مشتری است را یدک می‌کشد در حالی که ضدبازاریابی نسبت به مفهوم نگاه متفاوت دارد و معتقد است جهت دستیابی به فروش، می‌توان مشتری را در جهت دستیابی به محصول اذیت و حتی ترساند. مفهوم بازاریابی معکوس در واقع خلق محصولات و خدمات بر اساس نظر و خواسته مشتری است در واقع شخصی‌سازی محصولات و خدمات از دستاوردهای بازاریابی معکوس است این در حالی است که بازداریابی با هدف کاهش تقاضا، راهکارهای مقابله با فروش سریع تر را دنبال می‌کند.
واقع‌گرایی مستقیم و غیرمستقیم
بازنمایی گرایی بنا به اینکه محتوای بازنمایی را چگونه معین کنیم، به انواع مختلف تقسیم می‌شود. اگر محتوای بازنمایی، همان اشیا و ویژگی‌ها در جهان باشند، «بازنمایی گرایی راسلی» نامیده می‌شود و اگر آن را جنبه‌های بازنمایی (شبیه Sense فرگه) بدانیم، دیدگاه ما «بازنمایی گرایی فرگه‌ای» خواهد بود. همچنین بنا به اینکه محتوا ذهنی را محدود یا گسترده بدانیم، بازنمایی‌گرایی محدود یا گسترده خواهیم داشت. بعلاوه اگر معتقد باشیم که دوقلوهای فیزیکی (دو شخص که از همهٔ جهات مثل هم هستند) حالات پدیداری و کیفی یکسانی دارند، قائل به «درون‌گرایی پدیداری» شده‌ایم و اگر معتقد باشیم که دو بدل مذکور لزوماً حالات ذهنی یکسانی ندارند، بلکه حالات‌شان به واسطهٔ محیط‌های مختلفی که در آنها قرار می‌گیرند، تفاوت می‌کند، قائل به «برون‌گرایی پدیداری» شده‌ایم. اگر بازنمایی را که آگاهی پدیداری با آن یکی است، بازنمایی درون‌گرایانه بدانیم، یعنی معتقد باشیم که این بازنمایی صرفاً با آنچه در ذهن شخص است، متعین می‌شود، دیدگاه ما «بازنمایی گرایی درون‌گرایانه» است و اگر این بازنمایی را با امور بیرون از ذهن شخص متعین بدانیم، دیدگاه ما «بازنمایی گرایی برون‌گرایانه» است. بازنمایی گرایی برون‌گرایانه: ویژگی پدیداری همان ویژگی بازنمایی است که با آنچه در محیط خارج وجود دارد، متعین می‌شود. بازنمایی گرایی درون‌گرایانه: ویژگی پدیداری همان ویژگی بازنمایی است که با آنچه در با ویژگی‌های درونی شخص متعین می‌شود. بیشتر بازنمایی گرایان معروف قائل به برون‌گرایی در مورد محتوای بازنمایی هستند، مانند مایکل تای (Tye، Ten Problems of Consciousness، ۱۹۹۵) و فِرِد درتسکی (Dretske، ۱۹۹۵). اما برخی نیز قائل به بازنمایی گرایی درون‌گرایانه‌اند مانند دیوید چالمرز (Chalmers، ۲۰۰۴).