فایده‌گرایی
میل همچنین فکر می کند که "لذات فکری به نسبت میزان رضایت یا لذت (وضعیت روحی) که تولید می کنند ارزش دارند". میل همچنین می گوید که مردم باید این آرمان های بزرگ را دنبال کنند ، زیرا اگر تصمیم بگیرند که از لذت های کوچک لذت ببرند ، "سرانجام برخی نارضایتی ظهور و نمود پیدا می کنند و ما بی حوصله و افسرده می شویم. " میل ادعا می کند که رضایت از لذت های کوچک فقط باعث خوشبختی کوتاه مدت می شود و متعاقب آن فردی ممکن است احساس کند زندگی اش فاقد ارزش و خوشبختی است. در حالی که ، تلاشهای فکری باعث خوشبختی طولانی مدت می شود زیرا در طی سالیان متمادی فرصت هایی را برای بهبود زندگی خود با بهره گیری از کنکاش و جستجوی دانش را فراهم می آورد. میل فعالیتهای فکری می تواند با ترکیب فرایند های شادی آفرین و لذت بخش کوچک اهداف ارزشمند و بزرگتر را برای کسب لذت ایجاد کند. میل می گوید که تعقیب های فکری این فرصت را به فرد می دهد تا از چرخه افسردگی مداوم فرار کند زیرا این تعقیبات به آنها امکان می دهد تا به ایده های خود برسند ، در حالی که لذت های کوچک این شانس را به فرد نمی دهد.
هیجان
داماسیو با ذکر آزمایشی روی مردی که نقص حافظه جدی دارد و بنابر این نمی‌تواند با آگاهی از گذشته کاری را انجام دهد و چیزی یاد بگیرد نشان می‌دهد که او در مواجهه با افراد عواطف خوب یا بدی را تجربه می‌کند چراکه باعث می‌شود بدون اطلاع از نام یا توانایی تشخیص چهره این افراد برخی را به برخی دیگر ترجیح دهد. بنابراین ما برای ایجاد عاطفه نیاز به آگاهی نداریم و نمی‌توانیم عواطف را به اختیار خود مهار کنیم. ما در حالت شادی یا غم قرار می‌گیریم و شاید بتوانیم برایشان عللی پیدا کنیم اما نمی‌توانیم با قطعیت بدانیم که این‌ها علل واقعی هستند. عواطف به شکلی ناخودآگاه در ما القا می‌شوند و ما تاحدودی می‌توانیم بیان برخی عواطف را مهار کنیم –خشم یا ناراحتی- اما غالباً در چنین کاری مهارت نداریم و برای همین به بازیگران خوب که در نحوه بیان عواطفشان مهارت دارند پول زیادی می‌دهیم. درصورت مناسب بودن شرایط زیستی و روان شناختی عواطف پدید خواهند آمد و دقیقاً به دلیل همین وجه ناخودآگاه آنهاست که تقلید عواطف دشوار است. متوقف کردن عاطفه هم مثل گرفتن جلوی عطسه است. بسته به اینکه درچه فرهنگی بزرگ شده باشیم ممکن است بیان عواطفمان متفاوت باشد. شاید بتوانیم عواطف را تربیت کنیم و تظاهرات عاطفی را در چهره خود تا حدودی سرکوب کنیم اما نمی‌توانیم آن‌ها را کاملاً سرکوب کنیم و وجود احساسات گواه این ناتوانی ماست.