جنگ ایران و عراق
ایران و عراق در سال ۱۳۶۹ و پیش از حمله عراق به کویت، توافق صلح رسمی امضا کردند و روابط دیپلماتیک خود را از سر گرفتند. از همان زمان کار تبادل اسرای جنگی دو طرف آغاز شد. در پایان جنگ ۸ ساله حدود ۴۰۰۰۰ ایرانی در عراق اسیر بودند. در مقابل ایران نیز حدود ۷۰۰۰۰ اسیر عراقی دراختیار داشت. کار مبادله اسرای دو طرف تا اسفند ۱۳۸۱ به طول انجامید. در همین زمان نیروهای نظامی عراق از قسمتهای باقیمانده خاک ایران تا مرزهای بین‌المللی عقب نشستند. تا ۳۱ مرداد ۱۳۶۹ نیروهای عراقی به‌طور کامل خاک ایران را ترک کردند. پس از پذیرش آتش‌بس حدود ۲۴۰۰ کیلومتر از خاک ایران از جمله شلمچه ،طلاییه، فکه، مهران، میمک، سومار، نفت شهر، خسروی و قصرشیرین و بخشی از دشت ذهاب در اشغال عراق باقی‌مانده بود.
نیروهای مسلح عراق
بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ در جنگ ایران و عراق، طولانی‌ترین جنگ قرن بیستم، حضور پیدا کردند. پس از آن با کویت وارد جنگ شدند. تصرف این کشور منجر به حمله ائتلاف بین‌المللی به رهبری آمریکا به عراق شد که بخش بزرگی از ارتش عراق را نابود کرد. در سال ۲۰۰۳ دوباره آمریکا در رأس ائتلاف دیگری با ارتش عراق جنگید. ارتش عراق پس از تصرف کشور در سال ۲۰۰۳ منحل شد و با کمک ایالات متحده دوباره شکل گرفت. در عراق سربازگیری اجباری وجود ندارد. سن داوطلب شدن برای فعالیت در ارتش بین ۱۸ تا ۴۰ سال است و مردان و زنان می‌توانند وارد ارتش شوند. بودجه نظامی این کشور در سال ۲۰۱۲ معادل ۲٫۸۸ درصد تولید ناخالص داخلی بوده که از این نظر در رتبه ۲۳ دنیا قرار می‌گیرد.