هپاتیت سی
آزمایش‌های تشخیص هپاتیت سی عبارتند از: آنتی‌بادی HCV، تست الایزا (ELISA)، وسترن بلات، HCV RNA کمی. واکنش زنجیره‌ای پلی مراز (PCR)، می‌تواند HCV RNA را یک تا دو هفته پس از ابتلا شناسایی کند، در حالی که آنتی‌بادی‌ها ممکن است برای شکل‌گیری و نمایاندن خود به زمان بسیار بیشتری نیاز داشته باشند. هپاتیت سی مزمن، ابتلا به ویروس هپاتیت سی است که بر اساس حضور RNA خود، تا شش ماه مقاومت نشان می‌دهد. . به این دلیل که بیماری‌های مزمن معمولاً تا ده‌ها سال علایمی نشان نمی‌دهند، پزشکان بالینی عموماً از طریق آزمایش‌های عملکرد کبد یا در حین آزمایش‌های روتین از افراد دارای ریسک بالا، به این بیماری پی می‌برند. آزمایش نمی‌تواند بین بیماری‌های مزمن و حاد تمایزی قایل شود.
ویروس هپاتیت بی
این ویروس هرچند دارای ژنوم دی‌ان‌ای دورشته‌ای حلقوی (cccDNA) است ولی چون همانندسازی ژنوم آن از طریق آران‌ای پیام‌رسان (mRNA) انجام میگیرد (نه دی‌ان‌ای-پلی‌مراز ) لذا در گروه دی‌ان‌ای ویروس‌ها قرار ندارند بلکه از گروه هفتم (Group VII: Double-stranded DNA viruses that replicate through a single-stranded RNA intermediate) می‌باشد. آلودگی به این ویروس در انسان میتواند موجب ابتلا به هپاتیت بی ، سیروز ، کارسینوم سلولهای کبدی و احتمالاً سرطان لوزالمعده شود. انتقال ویروس از طریق خون ، آمیزش جنسی و از مادر به جنین می‌باشد. هپاتیت بی