تمام‌نگاری رنگین‌کمانی
هولوگرام توسعه توسط یافته (ثبت و ظهور یافته) توسط پرتو شبیه به پرتو اصلی مرجع روشن می‌شود. تصویر بازسازی شده از تصویر اصلی واقعی (حقیقی) را می‌توان با یک ناظر واقع در سمت راست از هولوگرام دید. با این حال، این تصویر همانطور که مشاهده می‌شود از طریق شکاف بازسازی شده در سمت راست صفحه ظاهر خواهد شد. این به این معنی است که تنها یک بخش افقی کوچکی از تصویر را می‌توان از هر مکان دید، هر چند اگر ناظرموقعیت در حال مشاهده خودرا تغییر دهد، بخش‌های مختلف از جسم دیده می‌شود. اگر هولوگرام با یک پرتو لیزر با طول موج مختلف روشن شود، موقعیت تصویر بازسازی تغییر خواهد کرد. هنگامی که هولوگرام با یک منبع نور سفیدروشن می‌شود به سمت چپ صفحه هولوگرام هدایت می‌شود، هر رنگ بخش‌های مختلف از تصویر در زاویه کمی متفاوت بازسازی می‌کند، به طوری که کل شی در حال حاضر دیده می‌شود، اما با رنگ‌های مختلف در جهت عمودی.
نورمن لاکیر
در دههٔ ۱۸۶۰ لاکیر با دستگاه‌های طیف‌سنجی آشنا شد و علاقهٔ ویژه‌ای به کار با آن پیدا کرد. او دریافت که با کمک این ابزار پژوهشی می‌توان مواد سازندهٔ جرم‌های آسمانی را شناسایی کرد. لاکیر در خانهٔ تازه‌اش در وست همستد پژوهش‌هایش را با تلسکوپ اینچی اش که پیشتر در ویمبلدون هم داشت، از سرگرفت. لاکیر در رویداد خورشیدگرفتگی سال ۱۸۶۸ توانست هنگام طیف سنجی یک خط زرد طیفی را ثبت کند. این خط مربوط به طول موج ۵۸۸ نانومتر بود که اندکی از خط معروف به D که مربوط به سدیم بود کمتر بود. این خط زرد را نمی‌شد به هیچ یک از عنصرهای شناخته شده در آن روزگار نسبت داد برای همین لاکیر پیشنهاد داد که این خط می‌تواند مربوط به یک عنصر تازه باشد. او این عنصر نو را هلیم نامید برگرفته از واژهٔ یونانی "Helios" به معنی خورشید. در همان رویداد خورشیدگرفتگی بود که ژول ژانسن هم توانست خط زرد طیفی هلیم را ثبت کند و به وجود عنصر تازه پی ببرد. به همین دلیل شناسایی عنصر هلیم را به لاکیر و ژانسن، هر دو با هم نسبت می‌دهند. هلیم موجود در زمین نزدیک به ۱۰ سال بعد توسط ویلیام رمزی شناسایی شد. لاکیر در این دستاورد با رمزی همکاری کرده بود.