کلید (مدار)
اساس هر کلید مکانیکی را، دو قطعه رسانا (فلزی) تشکیل می‌دهد که با اتصال آن دو مدار وصل و با جداشدن آن‌ها مدار قطع می‌شود. به این دو قطعه، کنتاکت گفته می‌شود. این قطعات باید در برابر خوردگی مقاوم باشند. چرا که اغلب فلزات به سادگی دچار اکسایش و کاهش شده و این موضوع عملکرد صحیح کلید را متوقف می‌کند. کنتاکت، نه تنها باید رسانا بوده و در برابر خوردگی مقاوم باشند، بلکه باید دارای سختی مناسب برای پیشگیری از سایش و مقاومت مکانیکی کافی باشند.
ویرجینال
ویرجینال اسپینت (نباید با ساز (اسپینت) اشتباه گرفته شود) عمدتاً در ایتالیا (ایتالیایی: spinetta)، انگلستان و فلاندرس (هلندی: spinetten) ساخته می‌شدند. صفحه کلید در سمت چپ قرار گرفته‌است، اگرچه از قسمت خرک در هارپسیکورد فاصله بیشتری نسبت به کلید دارند. این رایج‌ترین ترتیب برای سازهای مدرن است و سازی که به «ویرجینال» توصیف می‌شود. تفاوتهای اصلی در ساخت و ساز ای سازها عمدتاً در نحوه قرارگیری صفحه کلید است: سازهای ایتالیایی همیشه دارای صفحه کلیدی بودند که از قاب بیرون می‌آمد، در حالی که ویرجینا آلمانی‌ها صفحه کلید خود را در یک قاب کوچک قرار داده بودند. جعبه سازهای ایتالیایی از چوب سرو ساخته شده بود و ساخت ظریفی داشت، در حالی که ویرجینال شمالی (آلمانی) معمولاً قوی تر از صنوبر بودند. ویرجینال‌های اولیه ایتالیایی معمولاً دارای شکل شش ضلعی بود، و چند نمونه اولیه فلاندر نیز به همین ترتیب ساخته شده‌است. از حدود ۱۵۸۰، تقریباً تمام ویرجینال مستطیل شکل بودند، مدلهای ایتالیایی اغلب دارای قاب بیرونی مانند هارپسیکال آن کشور بودند. تعداد کمی از ویرجینال‌های انگلیسی باقی مانده‌اند که همه آنها کهنه شده‌اند. آنها عموماً طرح‌های فلاندری را دنبال می‌کنند، اما دارای درب سرپوش دار هستند. مدل Muselars فقط در شمال اروپا ساخته شد. در این مدل، صفحه کلید درست در مرکز قرار می‌گیرد وطول سیم‌ها یک سوم نسخه‌های دیگر است؛ این ساز صدایی گرم، غنی و پر طنین با لحن قوی می‌دهد. ولی این خوبی بهایی دارد: جک‌ها و کلیدهای دست چپ به ناچار در وسط کمان صوتی این ساز قرار می‌گیرند، در نتیجه هرگونه نویز مکانیکی از آنها تقویت می‌شود. علاوه بر سر و صدای مکانیکی، از لرزش سیم‌ها هنگام کشیدن زخمه بر روی نقطه مرکزی سیم‌ها هنگام پخش صدای بم صدا تکرار می‌شود و نواختن این ساز را دشوار می‌کند، زیرا حرکت سیم هنوز هم در اتصال مجدد به زخمه قرار گرفته اختلال ایجاد می‌کند. دانشمندن و نوازنده قرن هجدهم (ون بلانکنبرگ) نوشت که سیم‌ها ویرجینال مدل موزلار هنگام نواختن «مانند خوک‌های جوان در غرش می‌کنند». بنابراین muselar برای نواختن موسیقی آکورد و ملودی مناسب تر بود. همچنین می‌توان موزال را با یک باس گیر موسوم به "harpichordium" (همچنین "arpichordium) مجهز کرد" که شامل قلاب‌های سربی است که به آرامی در انتهای تارهای باس به گونه ای اعمال می‌شوند که سیم در حال ارتعاش در برابر قلاب صدای وزوز و خروپف ایجاد می‌کند.