صرع
خطر مرگ در افراد مبتلا به صرع افزایش می‌یابد. این افزایش بین ۱٫۶ تا ۴٫۱ برابر جمعیت عادی است و معمولاً مربوط می‌شود به: دلیل نهفتهٔ حمله‌ها، بحران صرعی، خودکشی، تروما، و مرگ ناگهانی ناشی از صرع (SUDEP). مرگ ناشی از بحران صرعی در درجهٔ اول به دلیل مشکلی نهفته‌است تا به دلیل کمبود مصرف دارو. خطر خودکشی در افراد مبتلا به صرع بین دو تا شش برابر بیشتر از سایرین است. دلیل این مسئله نامشخص است. به نظر می‌رسد، SUDEP تاحدی مربوط به بسامد حمله‌های فراگیر تونیک-کلونیک است و دلیل حدود ۱۵٪ از مرگ و میر ناشی از صرع می‌باشد. روش کاهش این خطر نامشخص است. بیشترین افزایش مرگ و میر ناشی از صرع در میان سالمندان است. کسانی‌که مبتلا به صرع با ریشهٔ ناشناخته هستند، کمترین افزایش خطر را دارند. در بریتانیا برآورد شده‌است که ۴۰–۶۰٪ مرگ و میرها احتمالاً قابل پیش‌گیری است. در کشورهای در حال توسعه بسیار از مرگ و میرها به دلیل درمان نشدن صرع است که منجر به سقوط یا بحران صرعی می‌شود.
حملات سقوط
اصطلاح «حمله سقوط» برای طبقه‌بندی افتادن غیرقابل توجیه در موارد مختلف و به عنوان اصطلاحات پزشکی مبهم در نظر گرفته می‌شود. حملات سقوط در حال حاضر خیلی کمتر از گذشته گزارش می‌شوند، احتمالاً در نتیجه دقت تشخیصی بهتر. بر اساس تعریف، حملات سقوط syncopal (غش کردن) را که شامل کاهش هوشیاری کوتاه است، حذف می‌کند. در عصب‌شناسی، اصطلاح «حمله سقوط» برای توصیف انواع خاصی از تشنج که در صرع رخ می‌دهد، استفاده می‌شود. حملات سقوط که منشأ دهلیزی آن در گوش داخلی است، ممکن است در مراحل بعدی بیماری منیر توسط برخی افراد تجربه شود (این موارد ممکن است به عنوان حملات تومارکین یا بحران اوتولیتیک تومارکین شناخته شود).