هپاتیت سی
در اواسط دهه ۱۹۷۰، هاروی جی آلتر (Harvey J. Alter)، رئیس بخش بیماری‌های عفونی سازمان انتقال خون واقع در موسسات ملی بهداشت، و تیم تحقیقاتی اش اثبات کردند که در اکثر موارد ویروس هپاتیت آ یا هپاتیت ب نقشی در بروز هپاتیت پس از تزریق خون به بیمار ندارند. علی‌رغم این اکتشاف، در طول دهه بعد تلاش‌های تحقیقاتی بین‌المللی برای تشخیص ویروس این بیماری با شکست مواجه شد. در سال ۱۹۸۷، مایکل هاگتون (Michael Houghton)، کوی لیم چو (Qui-Lim Choo)، و جورج کو (George Kuo) در شرکت کایرون (Chiron) با همکاری دکتر دی دبیلیو برادلی (D.W. Bradley) از مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها، به منظور تشخیص اورگانیسم ناشناخته و انجام آزمایش تشخیصی از یک شیوه جدید تولید مثل مولوکولی ااستفاده کردند. در سال ۱۹۸۸، آلتر (Alter) ویروس مورد نظر را با تأیید وجود آن در گروهی از نمونه‌های هپاتیت غیر آ و غیر ب به اثبات رسانید. در آوریل ۱۹۸۹، کشف ویروس هپاتیت سی در دو مقاله در مجله «ساینس» منتشر شد.
ویروس اورتوهانتای بلگراد-دوبراوا
ویروس اورتوهانتای بلگراد-دوبراوا (DOBV) یا ویروس دوبراوا یک ویروس پوشش دار، تک-رشته‌ای، با سوی منفی و از نوع آران‌ای و از گونه‌های ویروس هانتا ی بَرّ قدیم است. این ویروس یکی از چندین گونهٔ ویروس هانتا است که تب خونریزی دهنده به همراه سندرم کلیوی را به صورت شدید در بدن ایجاد می‌کند. نخستین بار این ویروس از بدن موش گردن‌زرد در اسلوونی و یوگسلاوی بدست آمد پس از آن در روسیه و بخش‌هایی از شرق اروپا نیز دیده شد. البته در آلمان نیز دیده شد اما عامل آن نامشخص است.