اسپرانتو
زبان بین‌المللی اِسپِرانتو در سال ۱۸۸۷ (میلادی) (۱۲۶۶ خورشیدی) توسط لودویک لازاروس زامنهوف لهستانی ساخته شد. اسپرانتو به علت ساختار علمی و آسان خود مورد توجه متفکران و دانشمندان با ملیت‌های گوناگون قرار گرفته و به خاطر ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن، سازمان علمی، فرهنگی و تربیتی سازمان ملل متحد (یونسکو) در سال ۱۹۵۴ (میلادی) به اتفاق آرا آن را طی قطعنامه‌ای به عنوان زبان بین‌المللی و بی‌طرف به رسمیت شناخت و آموزش اسپرانتو را به تمامی کشورهای عضو خود توصیه کرد. همچنین «یونسکو» در استقبال از صدمین سالگرد انتشار زبان اسپرانتو در سال ۱۹۸۶ (میلادی) (۱۳۶۵) در قطعنامه‌ای دیگر ضمن تأکید بر تصمیم قبلی خود، مراتب پشتیبانی خود را از آموزش و گسترش زبان بین‌المللی اسپرانتو در سراسر جهان ابراز داشته‌است.
مونتاگو کریستی باتلر
کتابی را که مختص آموزش اسپرانتو به کودکان نگاشت، تحت عنوان نخستین درس‌ها برای کودکان (First lessons to young children)، در سال ۱۹۳۰ منتشر ساخت. این کتاب حاصل تجربیات او از آموزش اسپرانتو به فرزندان خودش بود، که نخستین اسپرانتودانان مادرزاد محسوب می‌شوند. نتایج مشاهدات خود را در این امر، باتلر در مقاله‌ای در مجلهٔ ادبیات (Literaturo) تحت عنوان تداخلات بین اسپرانتو و انگلیسی در کودکان ۳-۴ ساله‌ی انگلیسی که از تعلیم وتربیت دوزبانه بهره‌مندند (Interferoj inter Esperanto kaj la angla ĉe 3-4 jaraj dulingve edukitaj anglaj infanoj) منتشر نمود.