شورای امنیت سازمان ملل متحد
طبق مادهٔ ۲۴ منشور، شورای امنیت از طرف تمامی اعضای سازمان ملل مسئول اصلی حفظ صلح و امنیت بین‌المللی است و باید در اجرای این وظایف طبق اهداف و اصول ملل متحد عمل کند. فصل ششم منشور ملل متحد به حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات می‌پردازد. کشورهایی که دارای اختلافاتی هستند که می‌تواند منجر به جنگ شود، نخست از همه تلاش می‌کنند از طریق روشهای مسالمت آمیز از جمله "مذاکره، تحقیق، میانجیگری، مصالحه، داوری، حل و فصل قضایی، توسل به آژانس‌های منطقه ای یا سایر راه‌های مسالمت آمیز به دنبال راه حل باشند.
قطعنامه سازمان ملل
آخرین بند عملیاتی ، حداقل در شورای امنیت ، تقریباً همیشه " "تصمیم گیری" [یا "تصمیم گیری" ] برای ادامه موضوع در پرونده است" ، (که بعضاً به "مصادره فعال" تغییر می یابد). استدلال در مورد این رسم تا حدودی مبهم است ، اما به نظر می رسد این اطمینان است که ارگان مورد نظر در صورت لزوم موضوع مورد بحث در قطعنامه را در آینده بررسی خواهد کرد. در مورد قطعنامه های شورای امنیت ، ممکن است این مصوبه با این ممنوعیت که سازمان ملل متحد از برگزاری "جلسه ویژه اضطراری" در مورد هرگونه مسئله لاینحل تحت شرایط " قطعنامه متحد برای صلح " منع کند ، به دلیل این منشور در ماده 12 مقرر می دارد که: "در حالی که شورای امنیت در مورد هرگونه اختلاف یا موقعیتی وظایفی را که در این منشور به آن محول شده است اعمال می کند ، مجمع عمومی هیچ توصیه ای در رابطه با آن اختلاف یا وضعیت ارائه نمی دهد."