کارآیی پارتو
کارایی پارتو یا بهینگی پارتو یک مفهوم در علم اقتصاد است با کاربردهایی در مهندسی و علوم اجتماعی. این مفهوم حالتی از تخصیص منابع است که در آن امکان بهتر کردن وضعیت یک فرد بدون بدتر کردن وضعیت فردی دیگر وجود ندارد. این اصطلاح پس از ویلفردو پارتو به این نام نامیده شد. یک مهندس و اقتصاد دان ایتالیایی که از این مفهوم در مطالعاتش در زمینه کارایی اقتصادی و توزیع درآمد استفاده کرد. این مفهوم در زمینه‌های دانشگاهی مانند اقتصاد، مهندسی و علوم زیستی کاربرد دارد. در یک تخصیص اولیه از منابع در بین مجموعه‌ای از افراد، تغییر در این تخصیص که باعث گردد شرایط فردی بدون تغییر منفی در شرایط فردی دیگر رخ دهد، ارتقا پارتو نامیده می‌شود. تخصیصی «بهینه پارتو» نامیده می‌شود که نتوان ارتقا پارتو را در آن اعمال کرد.
اصل پارتو
متخصصان بهداشت و ایمنی حرفه ای از اصل پارتو برای تأکید بر اهمیت اولویت بندی خطر استفاده می‌کنند. با فرض ۲۰٪ از خطرات ۸۰٪ از آسیب‌ها را تشکیل می‌دهند و با طبقه‌بندی خطرات، متخصصان ایمنی می‌توانند آن ۲۰٪ از خطرات را که باعث ۸۰٪ صدمات یا تصادفات شود، هدف قرار دهند. از طرف دیگر، اگر خطرات به ترتیب تصادفی مورد خطاب قرار گیرند، یک متخصص ایمنی احتمالاً یکی از ۸۰ درصد خطرات را برطرف می‌کند که فقط بخشی یعنی ۲۰ درصد از آسیب‌های دیگر را باقی می‌گذارد.