سلول بنیادی
سلول بنیادی(Stem cell) یا یاخته بنیادی، یاخته‌ای با توانایی تقسیم بالا است که هنوز تقسیم نشده‌اند. یاخته‌های حاصل از تقسیم بُن‌یاخته‌ها (از راه میتوز) یاخته بنیادی بیشتری می‌سازند و می‌توانند به گونه‌های مختلف یاخته‌های دیگر دگرگونی و تمایز یابند و ممکن است در روند تمایز، برخی مانند یاخته‌های عصبی، توانایی تقسیم‌شدن را از دست بدهند. "یاخته‌های بنیادی" در جانداران چند یاخته‌ای یافت می‌شوند. در پستانداران دو گونه گسترده از "یاخته‌های بنیادی" وجود دارد: یاخته‌های بنیادی جنینی(Embryonic Stem Cell) و یاخته‌های بنیادی بالغ (Adult Stemcell)، که در بافت‌های مختلف یافت می‌شوند. در جانداران بالغ، یاخته‌های بنیادی و نیایاخته‌ها به عنوان یک سامانه تعمیر برای بدن و بازسازی بافت‌های بالغ عمل می‌کنند. از بُن‌یاخته‌ها می‌توان در ساخت یاخته‌ها و نهایتاً بافت‌های مختلف نیز استفاده کرد. امروزه کاربرد این یاخته‌ها جهت ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده در حال گسترش است. یاخته‌های بنیادی را بر اساس میزان توانایی آن‌ها در ساخت بافت‌های مختلف، به «همه(تمام) توان» (totipotent)، «پرتوان» (pluripotent)، «چندتوان» (multipotent) و «تک‌توان» (unipotent) تقسیم می‌کنند.
دانشگاه تورنتو
کشف انسولین در دانشگاه تورنتو در سال ۱۹۲۱ به عنوان مهم‌ترین رویداد تاریخ پزشکی در نظر گرفته می‌شود. همچنین، سلول بنیادی در سال ۱۹۶۳ در دانشگاه تورنتو کشف شد و اساس پیوند مغز استخوان و تمام تحقیقات بعدی در سلول‌های بنیادی جنینی و بالغ را تشکیل داد. از اولین مورد از یافته‌های مربوط به سلول‌های بنیادی در تورنتو، شناسایی سلول‌های بنیادی پانکراس و شبکیه است. سلول بنیادی سرطان اولین بار در سال ۱۹۹۷ توسط پژوهشگران تورنتو شناسایی شد که از آن زمان سلول‌های بنیادی شرکت کننده در سرطان خون، تومور مغزی و سرطان روده بزرگ پیدا کرده‌اند. اختراعات پزشکی که در تورنتو توسعه یافتند عبارتند از: شاخص قند خون، خوراک نوزاد، استفاده از کاهش دمای بدن محافظ شده در جراحی قلب باز و اولین ضربان قلب مصنوعی. اولین پیوند ریه تکی موفق در تورنتو در سال ۱۹۸۱ انجام شد و پس از آن اولین پیوند عصبی در سال ۱۹۸۸، و اولین پیوند دو ریه در سال ۱۹۸۹، انجام شد. محققان عامل رشد بلوغ را شناسایی کرده‌اند که تقسیم سلول را تنظیم می‌کند و گیرنده سلول T را کشف کرده‌اند که واکنش‌های سیستم ایمنی را تحریک می‌کند. این دانشگاه با ایزوله کردن ژن‌ها که منجر به کم‌خونی فانکونی، فیبروز کیستی و بیماری آلزایمر زودرس در میان بیماری‌های متعدد دیگر شد اعتبار دارد. این دانشگاه بین سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۷۲ دانشکده تحقیقات پزشکی کانتکت را اداره می‌کرد که اکنون بخشی از شرکت داروسازی سانوفی-اَونتیس می‌باشد. در میان تحقیقاتی که در آزمایشگاه انجام شد، الکتروفورز ژل بود.