مهندسی سازه
مهندسی سازه بخشی از مهندسی عمران و مهندسی هوافضا است. در مهندسی عمران، مهندسی سازه در مورد سازه‌های انتقال بار از اجزاء یک ساختمان یا بنا به محل تکیه‌گاهی آن‌ها مانند پی سازه صحبت می‌کند. مهندسی سازه گرایشی از مهندسی است که با طراحی سیستم‌های سازه‌ای به هدف تأمین باربری و ایجاد مقاومت در برابر نیروهای گوناگون وارد بر سازه سروکار دارد. مهندسی سازه عمدتاً با طراحی ساختمان‌ها و سازه‌های غیرساختمانی سر و کار دارد و همچنین نقش ضروری ای در طراحی ماشین آلات، در جاهایی که یکپارچگی سازه‌ای بر روی ایمنی و اطمینان‌پذیری ماشین تأثیر دارد، بازی می‌کند. طراحی بسیاری از ساخته‌های دست بشر، از مبلمان تا تجهیزات پزشکی، از خودرو و … نیاز به حضور مهندس سازه دارد.
طراحی حالت حدی
طراحی حالت حدی که با عنوان طراحی با ضرایب بار و مقاومت نیز شناخته می‌شود، روشی برای طراحی است که در مهندسی سازه به کار می‌رود. حالت حدی، شرایطی است که برای یک سازه اعمال می‌شود و اگر برقرار نباشد، ممکن است که سازه برخی معیارهای طراحی را ارضا نکند. شرایط شامل میزان بارگذاری یا سایر کنش‌ها بر روی سازه هستند. معیارها می‌توانند شامل دوام، شکل‌پذیری یا سایر ضرورت‌های طراحی باشند. سازه‌ای که به روش حالت حدی طراحی می‌شود، در برابر همهٔ بارهایی که ممکن است به آن وارد شود، مقاوم است و کارایی آن در طول عمر سازه با یک سطح اعتماد مناسب برای هر حالت حدی، حفظ می‌شود.