چینی ماندارین
ماندارین (چینی ساده‌شده: 官话، چینی سنتی: 官話، پین‌یین: Mǐn yǔ؛ به معنی «گفتار مقامات») یک گروه از زبان‌های چینی است که در قسمت‌های شمالی و جنوب غربی چین صحبت می‌شود. گویش پکنی که پایه و اساس چینی معیار به‌شمار می‌رود، زیرمجموعه این زبان است. از آنجایی که ماندارین از شمال چین ریشه گرفته و بیشتر زبان‌ها و گویش‌های ماندارین در شمال کشور یافت می‌شوند، گاه به ماندارین چینی شمالی (北方话، běifānghuà، «گفتار شمالی») نیز اطلاق می‌شود. بیشتر گونه‌های ماندارین همچون گویش جنوب غربی (شامل سیچوآنی) و یانگ‌تسه پایین (مثل نانجینگی) از فهم متقابل نسبت به یکدیگر برخوردار نیستند و در برابر ماندارین معیار نیز تا حدی فهمیده می‌شوند. ماندارین با حدود یک میلیارد سخنور بومی، نخستین زبان جهان بر پایه جمعیت سخنوران بومی است.
نام‌های ژاپن
کلمه انگلیسی ژاپن از مسیرهای تجاری اولیه به غرب آمد. کلمه اولیه "چینی ماندارین یا احتمالاً چینی وو برای ژاپن توسط مارکو پولو به عنوان "سیپانگو ثبت شد". در تایشانی مدرن (زبانی در زیر گروه چینی یوئی)، 日本 به عنوان "Ngìp Bāwn" ] تلفظ می‌شود، که تقریباً یکسان با "Nippon به نظر می‌رسد." واژه‌های مالایی و اندونزیایی Jepang , Jipang و Jepun از زبانهای چینی غیر ماندارین گرفته شده‌است، و این کلمه مالایی نخستین بار توسط بازرگانان پرتغالی در مالاکا در قرن شانزدهم آورده شده‌است. تصور می‌شود تاجران پرتغالی اولین کسانی هستند که این کلمه را به اروپا وارد کردند. اولین بار در سال ۱۵۷۷ با هجی "Giapan" به انگلیسی ضبط شد.