آرامش دوستدار
منتقدان گفته‌اند که دوستدار با گرایش به خودبنیادی فرهنگی، فرهنگ را ذاتی ثابت و استوار می‌پندارد که خصلت فراتاریخی دارد. یعنی در طول زمان، و از ازل تا ابد پایدار است و تغییری نمی‌کند. با چیرگی یک دین که همواره با باورهای جادویی و آیین‌های غیرعقلانی همراه است هسته یا ذات فرهنگ آسیب کمی می‌بیند تا آنجا که جامعه کاملا فلج می‌شود و توان تفکر را موقت یا برای همیشه از دست می‌دهد. دوستدار به پیروی از اندیشوران فلسفه فرهنگ، دین را نه به عنوان یک تجربه نفسانی و دارای نقش اعتلایی، جدا و مستقل از شناخت علمی می‌داند بلکه در تقابل کامل با اندیشه علمی قرار داد به گونه‌ای که آنرا به تابعی از کشمکش‌های فکری و ایدئولوژیک فرو می‌کاهد.
سانسور دینی
سانسور دینی به شکل سرکوب نظرات مخالف نظر دین سازمان‌یافته تعریف شده‌است. این نوع سانسور معمولاً بر اساس کفرگویی، هرتقه و توهین به مقدسات انجام شده‌است - کارهای سانسورشده زشت و ناپسند تلقی شده، یک دگم را به چالش کشیده یا برخی تابوهای مذهبی را نقض می‌کنند. دفاع در برابر این اتهام‌ها دشوار است، زیرا در بسیاری ادیان فقط حاکمیت دینی (روحانیت) اجازه تفسیر آموزه‌های دینی را دارند. برای مثال، کلیسای کاتولیک، صدها کتاب را در فهرست کتاب‌های ممنوعه قرار داد، که بیشتر آنها توسط دفتر مقدسات کلیسا خطرناک تشخیص داده می‌شد، تا اینکه در ۱۹۶۵ این فهرست ملغی شد.