ارتقاء سلامت
مطابق با منشور بانکوک سازمان سلامت جهانی (در سال ۲۰۰۵) ارتقای سلامت فرایند توانمندسازی مردم برای افزایش کنترل بر سلامت خود و تعیین‌کننده‌های آن می‌باشد که به موجب آن سلامت آن‌ها بهبود می‌یابد. ارتقای سلامت سیاست عمومی را درگیر کرده‌است که به عوامل تعیین‌کننده آن مانند درآمد، وضعیت مسکن، امنیت غذایی، وضعیت اشتغال و شرایط محیط کاری می‌پردازد. اخیراً از واژه سلامت در همه سیاست‌ها، برای ارجاع به اقداماتی که ارتقای سلامت در همه سیاست‌های عمومی انجام می‌دهد استفاده شده‌است. ارتقای سلامت هم تراز با عدالت در سلامت است و می‌تواند بر روی سازمان‌های غیردولتی اختصاصی جهت عدالت اجتماعی و حقوق بشر متمرکز شود. سواد سلامت را می‌توان در مدارس توسعه داد، در حالی که جنبه‌های از ارتقای سلامت مانند ارتقای تغذیه با شیر مادر می‌تواند به قوانین و مقررات فضاهای عمومی بستگی دشته باشد. ارتقای سلامت بر مراقبت‌های پیشگیری‌کننده سلامتی، به جای الگوهای بالینی (پزشکی) مراقبت‌های درمانی تأکید می‌کند. در میان سازمان‌های سلامت عمومی و دولت‌ها تمایلی وجود دارد در این مورد به ویژه در ملت‌های نئولیبرال مانند کانادا و آمریکا، برای کاهش ارتقای سلامت به آموزش سلامت و بازاریابی اجتماعی با تمرکز بر تغییر عوامل خطر رفتاری.
تصمیم‌گیری مشترک در پزشکی
یک مطالعه اخیر نشان داده‌است افرادی که در تصمیم‌گیری مشترک شرکت می‌کنند بیشتر احساس امنیت می‌کنند و ممکن است احساس تعهد بیشتری نسبت به بهبود پیدا کنند. همچنین تحقیقها نشان داده‌است که SDM منجر به قضاوت‌های بالاتر از کیفیت مراقبت می‌شود. علاوه بر این، SDM منجر به افزایش خودکارآمدی در بیماران می‌شود که به نوبه خود منجر به نتایج بهتر سلامتی می‌شود. هنگامی که یک بیمار بیشتر در فرایند تصمیم‌گیری شرکت می‌کند، فراوانی رفتارهای خودمراقبتی نیز افزایش می‌یابد. رفتارهای خودمراقبتی به سه دسته گسترده تقسیم می‌شوند: رفتارهای بهداشتی (مانند ورزش)؛ رفتارهای مصرف‌کننده (مانند خواندن خطرها در مورد درمان جدید)؛ و استراتژی‌های مدیریت بیماری خاص. در یک مطالعه مشابه بر روی بیماران مبتلا به دیابت، فرد اطلاع ارائه شده توسط پزشک را نسبت به بیماری که در رفتارهای خود مراقبتی در خانه شرکت کرده‌است، بیشتر به یاد می‌آورد. ارائه اطلاع به بیماران با خطر کرنری شخصی ممکن است به بهبود سطوح کلسترول در آن‌ها کمک کند. چنین یافته‌هایی به احتمال زیاد به بهبود تکنیک‌های خود مدیریت در پاسخ به بازخورد شخصی از پزشکان مربوط می‌شود. علاوه بر این، یافته‌های مطالعه دیگری نشان می‌دهد که استفاده از یک حسابگر ریسک قلبی عروقی منجر به افزایش مشارکت بیمار و رضایت از روند تصمیم‌گیری درمان و نتیجه و کاهش پشیمانی تصمیم‌گیری شده‌است.