مرغ عشق
مرغ عشق‌ها بهتر است به صورت بیش از یک جفت نگه‌داری شوند. مرغ عشق به محیط اطراف خود خو می‌گیرد و نباید جای قفس پرنده را تغییر داد. قفس پرنده باید جایی باشد روشن و تا حد ممکن ساکت؛ و در محل‌های پر رفت‌وآمد و پشت پنجره که نور آفتاب دائم به آن‌ها بتابد محل مناسبی نیست، زیرا اگر مرغ عشق زیاد زیر نور آفتاب بماند سکته می‌کند. درصورت مهیا بودن شرایط، ماهی سه بار پرواز در محیط خانه یا محل بسته نگهداری به شدت توصیه می‌شود. قفس پرنده باید در بالا باشد تا پرنده به همه چیز مسلط باشد و احساس ترس نکند. اگر مثلاً قسمتی از قفس رو به دیوار باشد به‌طوری‌که مرغ عشق از پشت خود خیالش راحت باشد بسیار برای او مناسب خواهد بود.کف قفس را با شن مخصوص پرندگان یا روزنامه غیر رنگی (رنگ استفاده شده در چاپ روزنامه برای پرنده مضر است) بپوشانید و حداقل یکبار در هفته آن را تعویض کنید. در قفس باید میله‌هایی به قطر ۲٫۵ تا ۳ سانتیمتر قرار داده شود تا مانع ابتلای پرنده به بلندی ناخن شود. همچنین باید در قفس از شاخه درختان نیز برای نشستن پرندگان استفاده شود. مرغ عشق برای اینکه منقارش بیش از اندازه بلند نشود باید همیشه با آن کار کند، وجود شاخه درختان در قفس باعث می‌شود مرغ عشق با نوکش آن‌ها را بکند. این شاخه‌ها باید دائماً عوض شوند.ظروف آب و غذای مرغ عشق‌ها نیز نباید زیاد تعویض کرد زیرا به آن ظرف عادت می‌کنند و از ظرف جدید ممکن است بترسند و این باعث گرسنگی آن‌ها بشود. در صورت تمایل به نگهداری بیش از یک جفت مرغ عشق در یک قفس باید حتماً به این موضوع اشاره شود که هر جفت مرغ عشق برای داشتن بهترین بازده برای زندگی به فضایی معادل یک مکعب با اضلاع ۵۰ سانتی‌متر نیازمند می‌باشند و در صورت داشتن فضایی کم‌تر از این حدود بی شک میان جفت‌ها درگیری بر سر قلمرو زیستی پیش خواهد آمد. البته اگر آن‌ها را با جوجه‌هایشان (جوجهٔ ۲ ماه به بالا) دریک قفس انداخته به جان یکدیگر افتاده و ظرف ۳ الی ۴ روز یکدیگر را می‌کشند.
فنچ راه‌راه
محبوبیت شدید فنچ‌های راه راه به دو خصوصیت رنگین بودن و قابلیت زاد و ولد آسان آن‌ها نسبت داده می‌شود. معمولاً دارندگان فنچ‌ها فرصتهای مکرری برای دیدن رفتارهای جنسی، جفت‌گیری و تولد جوجه‌های فنچ‌ها خواهند داشت. یکی دیگر از جذابیت‌های عمده فنچ‌های راه راه صدای جیک جیک لطیف آن‌ها می‌باشد. عده‌ای صدای شیرین و مطبوع جیک جیک فنچ‌های راه راه را بسیار آرامش بخش و خوش آیند توصیف کرده‌اند. در فنچ راه راه رنگ و شکل پرنده نر و ماده با هم تفاوت دارند و می‌توان به راحتی از روی رنگ و شکل ظاهری نر و ماده را از یکدیگر تشخیص داد. فنچ‌های نر معمولاً پرهای نارنجی روشنی بر روی گونه‌شان دارندو یک منقار سرخ رنگ (در مقابل منقار نارنجی ماده) و همراه با یک طرح سیاه و سفید مشخص. در برخی موارد رنگ منقار تنها گزینه بیان‌کننده جنسیت هست، چون رنگ نارنجی روی گونه بعضی وقتها کم رنگ می‌شود یا اصلاً از بین می‌رود. جوجه‌ها نیز معمولاً شبیه رنگ پدر و مادرشان هستند و گاهی نیز با رنگ آن‌ها اختلاف دارند. جوجه‌های درون لانه خاکستری هستند که در برخی جاها با رنگ سفید کامل شده‌است. این اختلاف‌ها به علت جفت‌گیری‌های مختلف بین انواع مختلف فنچ‌ها در یک مکان خاص که آن‌ها در کنار هم نگهداری می‌شوند مثل مغازه پرنده فروشی بروز می‌کند. به هر حال پرنده گونه نارنجی که بسیار فعال و سرسخت‌تر هستند مطمئناً یک نر جوان است و گونه‌های نارنجی نیز از دو ماهگی ظاهر می‌شوند. همچنین فنچ‌های بسیار جوان منقاری سیاه رنگ دارند و وقتی به سن بلوغ برسند رنگی می‌شود. در برخی گونه‌های دیگر نر و ماده کاملاً شبیه به هم بوده و امکان تعیین جنس مقدور نمی‌باشد برای مثال در فنچ طلایی علائم چندانی برای تشخیص نر و ماده وجود ندارد ولی به میزان زیادی می‌توان جنس پرنده را با بازرسی مخرج آن تعیین کرد و رنگ آن در پرنده نر به رنگ روشن و در پرنده ماده به رنگ تیره تا مشکی است. فنچ‌های نابالغ رنگ‌شان تیره‌تر از فنچ‌های بالغ است. فقط در حالی که رنگ پرهای فنچ‌ها تیره‌تر است، می‌توان به سن تقریبی آن‌ها پی برد. فنچ‌ها در سن سه ماهگی دارای پرهای کامل شده و جثه آن‌ها همانند جثه بزرگ دارد