توافقنامه رم
توافقنامه رم، به مجموعه قراردادهایی گفته می‌شود که در ۲۵ مارس ۱۹۵۷ بین کشورهای فرانسه، آلمان غربی، ایتالیا، بلژیک، هلند و لوکزامبورگ در رم به امضا رسید و منجر به تشکیل جامعهٔ اقتصادی اروپا موسوم به «بازار مشترک» و جامعهٔ انرژی اتمی اروپا موسوم به «اوراتوم» شد.
یورگن فون هاگن
بخش قابل توجهی از عمل‌کرد آکادمیک فون هاگن مربوط به رابطه میان حاکمیت مالی کشورها، نهادهای مالی و عمل‌کرد مالی است. در این مجموعه از تحقیقات، فون هاگن به اثربخشی محدودیت‌های مالی رسمی در سطح ایالتی در ایالات متحده و اهمیت فرآیندهای بودجه متمرکز و تعهدات برای حفظ انضباط مالی (با ایان هاردن) توجه ویژه‌ای کرده‌است. وی در تحقیقات بعدی بر اهمیت محیط سیاسی که تصمیمات مالی در آن اتخاذ می‌شود، بیشتر تأکید می‌نماید. با مطالعه تأثیر قوانین مالی در اتحادیه اروپا، فون هاگن (به همراه گونترام ولف) دریافت که «پیمان ثبات و رشد»، دولت‌های اتحادیه اروپا را وادار کرد تا از حساب‌داری خلاقانه خود برای پنهان‌کردن کسری‌های مالی از طریق تعدیل‌های جریان سهام، به ویژه در دوران رکود بیشتر استفاده کنند. اما این راهکار تقریباً هیچ تأثیری بر کامیابی یا شکست تلاش‌ها برای تحکیم مالی در میان کشورهای اروپایی در دهه ۱۹۹۰ نداشت. در مقابل، فون هاگن، اندرو هیوز هالت و رولف استراخ دریافتند که شرایط اقتصادی که در آن تحکیم‌های مالی در اتحادیه اروپا در طول دهه ۱۹۹۰ آغاز شد، با تأثیرگذاری بر انتخاب‌های دولت‌ها از میان استراتژی‌های ادغام، تأثیر زیادی بر احتمال کامیابی آن‌ها داشته‌است. در نهایت، تحقیقات اشتراکی فون هاگن با استراخ و مارک هالربرگ نشان می‌دهد که تمرکز رویه‌های بودجه‌ریزی در کاهش بدهی عمومی در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا با تنظیم انعطاف‌پذیری تصمیم‌گیری مالی با هم‌سویی سیاسی دولت (ائتلاف) با موفقیت بوده‌است؛ به عنوان مثال قراردادهای مالی، یک ابزار تعهد مؤثر در ائتلاف‌های «از نظر ایدئولوژیک پراکنده» فراهم می‌کنند.