بیماری آلزایمر
در افراد مبتلا به آلزایمر، نقص فزاینده یادگیری و حافظه در نهایت منجر به تشخیص قطعی بیماری می‌شود. در درصد کمی از مبتلایان، مشکلات دز زبان، کارکردهای اجرایی، ادراک (ادراک‌پریشی) یا انجام حرکات (آپراکسی) شاخص‌تر از مشکل حافظه هستند. آلزایمر تمام قابلیت‌های حافظه را به یک اندازه تحت تاثیر قرار نمی‌دهد. خاطرات قدیمی‌تر از زندگی فرد (حافظه رویدادی)، آموخته‌ها (حافظه معنایی) و حافظه ناآشکار (حافظه بدن در مورد نحوه انجام کارها مثلا استفاده از قاشق و چنگال یا نوشیدن از لیوان) آسیب نسبتا کمتری می‌بینند.
زوال عصبی
زوال عصبی ازدست رفتن ساختار یا عملکرد یاخته های عصبی یا مرگشان است. بسیاری از بیماری های زوال عصبی، شامل اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، اسکلروز چندگانه، بیماری بارکینسون، بیماری آلزایمر، بیماری هانتینگتون و بیماری پریون، در نتیجه زوال عصبی بوجود می آیند. چنین بیماری هایی غیر قابل درمان اند و منجر به زوال پیش رونده یاخته های عصبی می گردند. با پیشرفت تحقیقات، شباهت های بسیاری یافت می شوند که این بیماری ها را در سطح زیر-سلولی به یک دیگر مرتبط می سازند. کشف این شباهت ها امید هایی برای پیشرفت های درمانی ایجاد می کنند که امکان بهبود بسیاری از این بیماری ها را به طور همزمان میسر می سازند. بین اختلالات زوال عصبی مختلف، شباهت هایی چون سرهمبندی شدن غیرمعمول پروتئین ها یا القای مرگ سلولی وجود دارد. زوال عصبی را می توان در سطوح مختلفی از مدارهای عصبی از سطح ملکولی گرفته تا سطوح سیستمی یافت.