اقتصاد گیلان
کشت چای در ایران به دلیل بهره بردن استانهای خزری از شرایط اقلیمی لازم محدود به این استانها ست: بارندگی فراوان بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ میلیمتر، خاکهای اندک اسیدی. بیشتز کاشت در کوهپایه‌های البرز در زمین‌های شیبدار نامناسب برای برنجکاری در سه شهر لاهیجان، لنگرود و رودسر انجام می‌شود. حاج محمد میرزا کاشف‌السلطنه، کنسول ایران در هند پس از چندین تلاش ناموفق توسط دیگران، ۳۰۰۰ دانه چای آسامی را به کشورش قاچاق کرد. او آن‌ها را در لاهیجان به‌طور آزمایشی کاشت و به زودی موفق شد یک کیلوگرم چای ایرانی را برای مظفرالدین شاه بفرستد. او همچنین سعی کرد مجلس اول را متقاعد کند که یک شرکت ایرانی برای تأمین مالی توسعه چای در گیلان تأسیس کند. اولین کارخانه فراوری چای در ایران در ۱۳۱۱ در یک ایستگاه تحقیقاتی در لاهیجان تأسیس شد و انگیزه‌ای برای کشت این گیاه ایجاد کرد.
چای‌والا
چایوالاها به عنوان یک گروه کارآفرین تمایل دارند از مناطق مختلف هند جابجاشوند کنند تا تجارت کوچک خود را در شهرهای بزرگ اداره کنند. آنها مخلوطی از آب و شیر، اغلب با ادویه جات یا مخلوط ادویه به نام چای ماسالا را می‌جوشانند، برگ‌های چای و شکر را اضافه می‌کنند و سپس چای را در ظروف یا کتری چای صاف می‌کنند. معمولاً چای را در لیوان‌های کوچک یا "فنجان‌های" سفالی بدون لعاب (کلهر) سرو می‌کنند، اما در عصر مدرن شروع به سرو چای در فنجان‌های پلاستیکی کرده‌اند. به‌طور سنتی، چای را در ظروف برنجی درست می‌کردند. بهداشت چای تهیه شده به این روش مورد بحث است.