هپاتیت سی
در اواسط دهه ۱۹۷۰، هاروی جی آلتر (Harvey J. Alter)، رئیس بخش بیماری‌های عفونی سازمان انتقال خون واقع در موسسات ملی بهداشت، و تیم تحقیقاتی اش اثبات کردند که در اکثر موارد ویروس هپاتیت آ یا هپاتیت ب نقشی در بروز هپاتیت پس از تزریق خون به بیمار ندارند. علی‌رغم این اکتشاف، در طول دهه بعد تلاش‌های تحقیقاتی بین‌المللی برای تشخیص ویروس این بیماری با شکست مواجه شد. در سال ۱۹۸۷، مایکل هاگتون (Michael Houghton)، کوی لیم چو (Qui-Lim Choo)، و جورج کو (George Kuo) در شرکت کایرون (Chiron) با همکاری دکتر دی دبیلیو برادلی (D.W. Bradley) از مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها، به منظور تشخیص اورگانیسم ناشناخته و انجام آزمایش تشخیصی از یک شیوه جدید تولید مثل مولوکولی ااستفاده کردند. در سال ۱۹۸۸، آلتر (Alter) ویروس مورد نظر را با تأیید وجود آن در گروهی از نمونه‌های هپاتیت غیر آ و غیر ب به اثبات رسانید. در آوریل ۱۹۸۹، کشف ویروس هپاتیت سی در دو مقاله در مجله «ساینس» منتشر شد.
ویروس جی‌سی
ویروس جی‌سی نام یک گونه از پولیوماویروس‌هاست که در سال ۱۹۶۵ میلادی با استفاده از میکروسکوپ الکترونی کشف شد. این ویروس نامش را از حروف اول نام و نام‌خانوادگی «جان کانینگهام» (بیماری که ویروس را از بدنش کشت کردند) می‌گیرد. این ویروس موجب بروز بیماری «لکودیستروفی چندکانونی پیشرونده» (PML) در افرادی که دچار نقص ایمنی (مثلاً مبتلایان به ایدز یا دریافت‌کنندگان داروهای تضعیف سیستم ایمنی بدنبال پیوند عضو) می‌گردد.