متفقین جنگ جهانی اول
در آغاز قرن بیستم دولت‌های بزرگ اروپایی خود را در بین دو پیمان بزرگ دسته بندی می‌کردند. در سویی اعضا اتحاد سه‌گانه قرار داشتند و در سمت دیگر اعضا تفاهم مثلث که در سال ۱۹۰۷ طی آن سه دولت جمهوری سوم فرانسه، امپراتوری روسیه و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند با هم پیمان همراهی بستند که این پیمان هسته اصلی متفقین را تشکیل میداد. پس از آن اعضا جدیدی به این پیمان پیوستند مانند پادشاهی ایتالیا که پیشتر عضو اتحاد سه‌گانه بود اما در پی اختلافات با امپراتوری اتریش-مجارستان در ۱۹۱۵ به متفقین پیوست. سپس امپراتوری ژاپن، بلژیک، پادشاهی صربستان، پادشاهی یونان، پادشاهی مونته‌نگرو و پادشاهی رومانی نیز به متفقین پیوستند همچنین در سال ۱۹۱۷ و با وقوع انقلاب در روسیه این کشور از این اتحاد خارج شد. علاوه بر آنها در ۱۹۲۰ دولت‌های ارمنستان، پادشاهی حجاز، جمهوری دوم لهستان، بلغارستان و نخستین جمهوری چکسلواکی نیز جزء متفقین معرفی می‌شدند.
مسئله شاندونگ
در طول جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۸)، چین از متفقین جنگ جهانی اول حمایت کرد به شرطی که قلمروی اجاره‌ای خلیج کیاوتشو در شبه‌جزیره شاندونگ، که قبلاً متعلق به امپراتوری آلمان بود و سپس توسط ژاپن در محاصره چینگ‌دائو در سال ۱۹۱۴ اشغال شده بود، به چین بازگردانده شود. با این حال، در سال ۱۹۱۵، چین با اکراه با سیزده مورد از بیست و یک تقاضای ژاپن موافقت کرد که، از جمله ، کنترل ژاپن را بر دارایی‌های آلمان سابق تأیید کرد. انگلیس و فرانسه به ژاپن قول دادند که می‌تواند این دارایی‌ها را حفظ کند. در اواخر سال ۱۹۱۸، چین بار دیگر انتقال را تأیید کرد و پرداخت از ژاپن را پذیرفت. ماده ۱۵۶ معاهده ورسای به جای بازگرداندن، قلمروی اجاره‌ای خلیج کیاوتشو به دولت چین، حقوق، عناوین و امتیازاتی که به موجب پیمان چین و آلمان در سال ۱۸۹۸ به دست آمده بود را امپراتوری ژاپن منتقل کرد.