آنا آخماتووا
در ۱۴ اوت ۱۹۴۶، قطعنامهٔ کمیتهٔ مرکزی که گزارش ژدانوف نیز به آن الصاق شده بود، منتشر شد. در این قطعنامه از آنا به عنوان «فردگرا» و «خانمی از طبقات بالا که پیوسته میان اتاق خواب و نمازخانه در رفت‌وآمد است» و «یک راهبه یا روسپی یا در واقع راهبهٔ روسپی که روسپی‌گری را با دعا درهم می‌آمیزد» و «شعرش به کلی دور از خلق و متعلق به ده‌هزار تن اشراف روسیهٔ قدیم است» یاد شده بود. پیرو آن در روزنامه‌های ایزوستیا و لنینگراد از اشعار او به شدت انتقاد شد و سرانجام در همین سال از شورای نویسندگان اخراج شد. هر چند او هرگز بازداشت نشد و به زندان نیفتاد اما در عوض، پسرش "لف گومیلیف" مانند گروگانی در دست حکومت، بارها به زندان افتاد و وقتی برای سومین بار بازداشت شد، آنا که جان تنها فرزندش را در خطر می‌دید، در ۱۹۵۰ مجموعه‌ای انتشار داد به نام "درود بر صلح" که این مجموعه شامل پانزده قطعه شعر در مدح استالین بود و در "مجله آگانیوک" چاپ شد. با مرگ ژوزف استالین در ۵ مارس ۱۹۵۳، انتظار بازشدن فضای سیاسی فرهنگی در شوروی می‌رفت و سرانجام در مه ۱۹۵۶ با نطق معروف نیکیتا خروشچف در کنگره بیستم حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، فضای سیاسی فرهنگی این کشور به‌طور نسبی باز شد. چند ماه پس از این نطق، لف گومیلیف از زندان آزاد شد و به مطالعات قوم‌شناسی‌اش پرداخت و فضای کاری برای آخماتووا هم مناسب‌تر از پیش شد. هر چند آخماتووا با ناباوری به بازشدن فضای فرهنگی نگاه می‌کرد اما اعاده حیثیت از او تا جایی پیش رفت که سرانجام در ۱۹۵۹ بار دیگر به عضویت اتحادیهٔ نویسندگان پذیرفته شد و به عضویت هیئت رئیسه آن درآمد.
بردی کربابایف
بردی کربابایف نوشتن را در سال ۱۹۲۳ آغاز نمود و از وی بیش از ۳۰ نمایش نامه، سناریو، آثار ادبی و اشعار در ژانرهای مختلف به چاپ رسیده است. در همان زمان نیز آثاری از نویسندگان بزرگ همچون پوشکین، لرمونتوو، گوگول و تولستوی به زبان ترکمنی ترجمه کرده‌است. در سری اشعار دنیای دختران (۱۹۲۷) و بردگی (۱۹۲۸) و بسوی زندگی جدید (۱۹۳۰) زندگی مشقت بار و سخت زنان ترکمن را در گذشته و حال را به تصویر کشیده است. اشعار وی متکی به اصول و هنجارهای اخلاقی و اجتماعی بود. وی در سری اشعار آمودریا (۱۹۳۰) به از خودگذشتگی و ایثار برای ساختن جامعه و اجتماع اشاره و باور داشته و در رمان تاریخی گام‌های قاطع به نقش جامعه کشاورزان در به ثمر نشستن انقلاب سوسیالیستی روسیه و رابطه دوستانه کشاورزان ترکمنستان با روس‌ها را به تصویر می‌کشد.