مهاجرت معکوس ارامنه
اگرچه تعدادی از ارامنه حکومت عثمانی یا ایران را ترجیح می‌دادند، ارامنه اهل داخل روسیه شورش‌ها و احساس بیداری ملی را در میان ارامنه عثمانی تحریک می‌کردند. بسیاری برای پیوستن به سازمانهای انقلابی که هدف آنها بازگرداندن استقلال ارمنستان برای ارمنستان عثمانی بود، به قفقاز جنوبی نقل مکان کردند. این امر در نهایت به یکی از عواملی تبدیل شد که رهبری عثمانی را به سوی نسل‌کشی و از بین بردن تمام حضور ارامنه از ارمنستان عثمانی سوق داد. با آغاز نسل‌کشی ارامنه از سال ۱۹۱۵، هجوم پناهندگان ارمنی به ماورای قفقاز به سرعت تسریع شد.
انکار نسل‌کشی ارمنی‌ها
یکی از مهمترین دلایل این انکار این است که این نسل‌کشی امکان ایجاد یک دولت ملی ترکیه‌ای را فراهم کرد و به رسمیت شناختن آن با اسطوره‌های بنیانگذار ترکیه مغایرت دارد. ترکیه از دهه ۱۹۲۰ تلاش کرده‌است تا از به رسمیت شناختن رسمی یا حتی ذکر نسل‌کشی در سایر کشورها جلوگیری کند. این تلاش‌ها شامل صرف میلیون‌ها دلار برای لابی، ایجاد موسسات پژوهشی، ارعاب و تهدید می‌شود. انکار این نسل‌کشی همچنین بر سیاست‌های داخلی ترکیه تأثیر می‌گذارد و در مدارس ترکیه تدریس می‌شود. برخی از شهروندان ترکیه که نسل‌کشی را تأیید می‌کنند به دلیل «توهین به ترکیه‌ای بودن» تحت پیگرد قانونی قرار گرفته‌اند. تلاش یک قرنی دولت ترکیه در انکار نسل‌کشی، این کشور را از سایر موارد نسل‌کشی در تاریخ متمایز می‌کند. جمهوری آذربایجان نیز این نسل‌کشی را انکار و علیه شناسایی آن در سطح بین‌المللی مبارزه می‌کند. بیشتر شهروندان و احزاب سیاسی ترکیه در این کشور از سیاست انکار دولت حمایت می‌کنند. انکار نسل‌کشی به مناقشه قره‌باغ و همچنین خشونت مداوم علیه کردها در ترکیه نیز کمک می‌کند.