یوکاریوت
مفهوم یوکاریوت را به ادوارد شاتون، زیست‌شناس فرانسوی (۱۸۸۳–۱۹۴۷) نسبت می‌دهند. با قطعیت بیشتر می‌توان گفت که عبارات پروکاریوت و یوکاریوت توسط میکروبیولوژیست کانادایی راجر استنیر و میکروبیولوژیست هلندی-امریکایی سی. بی. فان نیل در ۱۹۶۲ معرفی شده‌اند. شاتون در اثر ۱۹۳۷ خود به نام "Titres et Travaux scientifiques" این دو لغت را پیشنهاد داده بود و باکتری‌ها را پروکاریوت‌ها و جانداران هسته‌دار را یوکاریوت می‌نامید. با این حال، او نکته اخیر را تنها در یک پاراگراف ذکر کرد و این ایده به‌طور مؤثر تا زمانی که جمله شاتون مجدداً توسط استنیر و فان نیل کشف شد، مورد بی‌توجهی قرار گرفت.
آران‌ای پیام‌رسان
به طور کلی دوره زندگی در mRNAهای پروکاریوتی کوتاه‌تر از یوکاریوت‌ها است. پروکاریوت‌ها پیام‌ها را با استفاده از ترکیبی از ریبونوکلئازها که شامل اندونوکلئازها، ۳َ اگزونوکلئاز و ۵َ اگزونوکلئاز می‌باشد، از بین می‌برند. در بعضی موارد، مولکول‌های کوچک mRNA یا همان[sRNA]ها که به طول ده‌ها تا صدها نوکلئوتید می‌باشد توسط جفت شدن بازها با رشته‌های مکمل می‌تواند موجب ازهم‌پاشیدگی mRNAهای خاصی شود و شکسته شدن ریبونوکلئاز را فراهم نمایند. اخیراً نشان داده شده‌است که باکتری‌ها گونه‌ای از[ کپ۵'] را دارند که یک تری‌فسفات روی[5' end]دارد. حذف دو فسفات، یک ۵َمونوفسفات بر جا می‌گذارد که سبب می‌شود تا[اندونوکلئاز] RNase E پیام را نابود کند.