بنتونیت
به علت وجود پیوندهای ضعیف واندروالسی میان لایه‌های بنتونیت، آن‌ها به راحتی بر روی یکدیگر می‌لغزند که این باعث می‌شود بنتونیت در اثر لمس چرب به نظر برسد. از طرفی این ویژگی سبب می‌گردد که ذرات بنتونیت در محیط آبی بین هفت تا بیست برابر حجم خود آب جذب کرده و متورم شوند. دلیل اصلی تورم بنتونیت‌ها جذب آب در لایه‌های سطحی به واسطه هیدراتاسیون کاتیون‌های قابل تعویض و در نهایت جدا شدن لایه‌های شبکه در نتیجه نیروی دافعه مشابه فشار اسمزی (این مرحله تورم اسمزی نام دارد) است. تورم بنتونیت‌ها پس از هیدراتاسیون آن‌ها اتفاق می‌افتد. بنتونیت در آب گرم‌تر سریع‌تر فعال می‌شود. اندازه ذرات پراکنده بنتونیت ۲ میکرون می‌باشد. بنتونیت می‌تواند دفعات بسیار زیادی آب جذب کرده و مجدداً خشک شود بدون آن که خاصیت متورم شدن خود را از دست دهد. هر گرم از این ترکیب دارای سطح بزرگ ۶۰۰ تا ۸۰۰ متر مربع است.
متیلن‌دی‌اکسی
متیلن‌دی‌اکسی به گروه عاملی با فرمول ساختاری R-O-CH-O-R' گفته می‌شود که به باقی ماندهٔ یک مولکول با دو پیوند شیمیایی وصل است. گروه متیلن‌دی‌اکسی از دو اتم اکسیژن تشکیل شده که به یک پل متیلن (-CH-) وصل است. معمولاً گروه متیلن‌دی‌اکسی به یک ساختار آروماتیکی مانند گروه فنیل وصل است که تشکیل گروه‌های عاملی متیلن‌دی‌اکسی‌فنیل یا بنزودی‌اکسول می‌دهد. این گروه عاملی به فراوانی در فراورده‌های طبیعی یافت می‌شود. سافرول و داروها و مواد مخدر شیمیایی مانند تادافیل، MDMA و پیپرونیل بوتوکساید همگی این گروه عاملی را دارند.