تاریخ پنج هزارساله ایران
تاریخ پنج هزارساله ایران عنوان کتابی است تالیف صدیق صفی زاده. این کتاب مشتمل بر ۲ جلد است که از تاریخ پیشدادیان شروع شده و تا سلسله قاجاریان به اتمام می رسد. در پیشگفتار این کتاب آمده است که ، نویسنده ،این کتاب را از بیست سال پیش از انتشار آن آغاز کرده و قصدش این بوده که از منابع و مآخذ موثق در این کتاب استفاده کند. در این کتاب نه تنها از پادشاهان ایران به تفصیل سخن می گوید بلکه به تمدن های مختلف ، ازجمله مصر و یهودیان بنی اسرائیل نیز می پردازد. در این کتاب همچنین از جزیره العرب و پیامبر اسلام و نیز خلفای راشدین ، امامان شیعه، خلافت امویان ، عباسیان ،نهضت شعوبیه در ایران و شعر در ایران پیش از اسلام نیز گفتارهایی دارد.
پدرو تیشیرا
رضا ضیاابراهیمی، استاد کینگز کالج لندن، تیشیرا را مبدع تاریخ‌نگاری ایران به شکل امروزی می‌داند. تیشیرا خود تاریخی از ایران ننوشت بلکه صرفاً بخش‌های مرتبط با ایران "روضةالصفا" را به صورت خلاصه ترجمه کرد. این کار او از این لحاظ نوآورانه بود که پیشتر هرگز کتابی به «تاریخ ایران» پیش و پس از اسلام به صورت یکجا نپرداخته بود. سنت تاریخ‌نگاری تا پیش از آن (و حتی تا ۱۸۱۵ که جان ملکم کتابی به نام "تاریخ ایران" تألیف کرد) به این شکل بود که شاهان ایرانِ پیش از اسلام را در یک کتاب بررسی می‌کردند و تاریخ امت اسلام (از جمله «ایران») را در یک کتاب جداگانه. تیشیرا همزمان با دولت صفویه زندگی می‌کرد که ممالک محروسه ایران را پس از ۹۰۰ سال مجدداً بنا نهاد. در فاصلهٔ سقوط شاهنشاهی ساسانی تا برآمدن صفویه، هیچ دولتی خود را به صورت پیوسته «ایران» نمی‌خواند. هرچند جغرافیا و فرهنگ ایرانی همچنان به حیات خود ادامه می‌داد.