اوتیسم
علائم اوتیسم باید تا قبل از ۳ سالگی ظهور پیدا کنند تا ارزیابی برای تشخیص لازم باشد. اگرچه بعضی از کودکان که دارای علائم خفیف هستند اوتیسم شان در سنین پایین قابل تشخیص نمی‌باشد اما این کودکان تشخیص اوتیسم شان بعد از ۳ سالگی ممکن است.
توجه اشتراکی
مطالعات متعدد نشان داده است که مشکلات مرتبط با توجه اشتراکی با مراحل نمو همراهی دارد(بهات، گالووای و لاندا[1]، 2010). مشکلات در ایجاد توجه اشترکی ممکن است بخشی از تفاوت در توانایی های اجتماعی کودکان مبتلا به اختلالات رشدی باشد(به عنوان مثال اختلالات طیف اوتیسم)( بهات، گالووای و لاندا، 2010). کمبود مرکزی اشاره شده در اتیسم، نگاه چشم است(بروینسما، کوگل و کوگل[2]، 2004). کودکان مبتلا به اوتیسم در توجه متناوب بین شریک و شی سوم مشکل دارند(بروینسما، کوگل و کوگل، 2004). این دشواری به دلیل نقص آنها در دنبال کردن نگاه، شروع دشوار (این عمل) و حفظ توجه مشترک است(بروینسما، کوگل و کوگل، 2004). نوزادان ناشنوا می توانند در توجه اشتراکی مشابه شیرخواران سالم شرکت کنند؛ با این حال، زمان صرف شده برای شرکت در توجه اشترکی در نوزادان ناشنوای والدین سالم اغلب کاهش می یابد(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت[3]، 2009). والدین سالم نوزادان ناشنوا اغلب کمتر احتمال دارد اقدامات، شروع و ارتباطی فرزند ناشنوای خود را پاسخ و یا گسترش دهند(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). نوزادان ناشنوای والدین ناشنوا زمان صرف شده کمتری در توجه اشتراکی نشان نمی دهد(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). دریافت شنیداری در توجه اشتراکی حیاتی نیست اما برای ارتباط و درک که مشابه توجه اشتراکی است حیاتی هستند(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). علاوه بر این مادرانی که نمی توانند در ایجاد توجه اشتراکی منظم با کودکان خود به موفقیت برسند، نمره فرزندان آنها در مقیاس های شایستگی اجتماعی پایین تر است(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). قضاوت در مورد کمبود شایستگی اجتماعی می تواند در اوایل 18 ماهگی شروع شود(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). در نوزادان نابینا، توجه اشترکی با استفاده از دریافت شنیداری یا احساس کردن دست افراد دیگر بر روی یک شیی ایجاد شود که ممکن است در مقایسه با نوزادان سالم تاخیر داشته باشد(بیگلو[4]، 2003). ----[1] Bhat, Galloway &  Landa