بیماری آلزایمر
در مرحله نهایی و شدید آلزایمر، بیمار کاملا به مراقبان خود وابسته می‌شود. قابلیت‌های زبانی محدود به عبارات ساده و حتی کلمات می‌شود و در نهایت بیمار توان سخن‌گفتن را از دست می‌دهد. علیرغم از بین رفتن توانایی‌های زبانی، اغلب بیماران می‌توانند سیگنال‌های عاطفی را دریافت کرده و بازگردانند. هرچند پرخاشگری ممکن است در این مرحله نیز وجود داشته باشد اما بی‌تفاوتی شدید و خستگی مفرط به مراتب شایع‌ترند. بیمار در نهایت قادر نخواهد بود حتی ساده‌ترین کارها را مستقلا انجام بدهد؛ توده عضلات و توانایی‌های حرکتی بیمار به حدی کاهش پیدا می‌کند که بیمار زمین‌گیر می‌شود و قادر به تغذیه نیست. علت مرگ در این مرحله از بیماری اغلب عاملی بیرونی است مثل عفونت زخم بستر یا سینه‌پهلو، و نه خود بیماری آلزایمر.
تاثیر نوشیدن الکل بر افزایش سن
الکل یک نوروتوکسین قوی است. مؤسسه ملی سوء مصرف الکل و الکلیسم گزارش داد: «الکلیسم ممکن است پیری طبیعی را تسریع کند یا باعث پیری زودرس مغز شود.» گزارش دیگری از همان مؤسسه نشان داد که «مصرف مزمن الکل و همچنین قرار گرفتن در معرض گلوکوکورتیکوئیدهای مزمن، می‌تواند منجر به پیری زودرس یا پیری اغراق آمیز شود.» به‌طور خاص، الکل، محور هیپوتالاموس - هیپوفیز - آدرنال را فعال می‌کند و باعث ترشح گلوکوکورتیکوئید و در نتیجه افزایش سطح هورمون‌های استرس در بدن می‌شود. قرار گرفتن در معرض مزمن این هورمون‌ها منجر به افزایش سرعت روند پیری می‌شود، که با «تغییرات تدریجی، اما اغلب چشمگیر» در طول زمان تقریباً در هر سیستم فیزیولوژیکی بدن انسان همراه است. در مجموع، این تغییرات منجر به کاهش کارایی و انعطاف‌پذیری عملکرد فیزیولوژیکی می‌شود. استرس مزمن و مصرف الکل سنگین مزمن باعث ایجاد اثر پیری زودرس مشابه، از جمله انحطاط سلول‌های عصبی در هیپوکامپ نیز می‌شود.