لیلی و مجنون
نخستین مقلد بزرگ منظومه لیلی و مجنون نظامی در زبان فارسی، امیرخسرو دهلوی است. بعدها نورالدین عبدالرحمن جامی نیز در هفت پیکر خود منظومه لیلی و مجنون را بازآفرینی کرده‌است. در دوره تیموری و دوره صفوی چندین شاعر در ایران و هند، از جمله هاتفی خرجردی، میرزا محمدقاسم گنابادی و هلالی جغتایی لیلی و مجنون را بازآفرینی کردند و این روند تا دوره قاجار نیز ادامه یافته‌است. علاوه بر این سلمان ساوجی نیز از شعرایی است که سخت تحت تأثیر لیلی و مجنون نظامی بوده‌است و این تأثیر در فراق‌نامه او مشهود است. سهیلی جغتایی نیز منظومه‌ای با عنوان لیلی و مجنون و به پیروی از نظامی سروده‌است. تازه‌ترین منظومه‌های لیلی و مجنون از نامی اصفهانی و سرانجام حسن اهتمام (۱۳۳۵ خورشیدی) است. در مجموع به گفته حسن ذوالفقاری، ۸۶ نظیره‌پرداز به استقبال لیلی و مجنون نظامی رفته‌اند.
لزلی مارمون سیلکو
از آثارش می‌توان به "بانوان لاگونا" (شعر-۱۹۷۴)، "مراسم" (رمان-۱۹۷۷)، "قصه گو" (مجموعه شعر و داستان-۱۹۸۱)، "سالنامهٔ مردگان" (رمان-۱۹۹۱)، "آب مقدس" (کتاب دست‌ساز، شعر و متون اسطوره‌ای-۱۹۹۴)، "زن زرد و زیبایی روح: نوشتارهایی در باب زندگی امروز بومیان آمریکا" (مجموعه داستان و مقاله-۱۹۹۷)، "باران" (کتاب دست‌ساز، شعر و نثر و عکس-۱۹۹۷)، "باغات کویر" (رمان-۱۹۹۹)، "طاقچهٔ فیروزه‌ای" (نثر-۲۰۱۰) و مقالات پرشماری در نشریات اشاره کرد.