متفقین جنگ جهانی اول
در آغاز قرن بیستم دولت‌های بزرگ اروپایی خود را در بین دو پیمان بزرگ دسته بندی می‌کردند. در سویی اعضا اتحاد سه‌گانه قرار داشتند و در سمت دیگر اعضا تفاهم مثلث که در سال ۱۹۰۷ طی آن سه دولت جمهوری سوم فرانسه، امپراتوری روسیه و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند با هم پیمان همراهی بستند که این پیمان هسته اصلی متفقین را تشکیل میداد. پس از آن اعضا جدیدی به این پیمان پیوستند مانند پادشاهی ایتالیا که پیشتر عضو اتحاد سه‌گانه بود اما در پی اختلافات با امپراتوری اتریش-مجارستان در ۱۹۱۵ به متفقین پیوست. سپس امپراتوری ژاپن، بلژیک، پادشاهی صربستان، پادشاهی یونان، پادشاهی مونته‌نگرو و پادشاهی رومانی نیز به متفقین پیوستند همچنین در سال ۱۹۱۷ و با وقوع انقلاب در روسیه این کشور از این اتحاد خارج شد. علاوه بر آنها در ۱۹۲۰ دولت‌های ارمنستان، پادشاهی حجاز، جمهوری دوم لهستان، بلغارستان و نخستین جمهوری چکسلواکی نیز جزء متفقین معرفی می‌شدند.
علل جنگ جهانی دوم
با پایان جنگ جهانی اول در اواخر سال ۱۹۱۸، شرایط اجتماعی و ژئوپلیتیکی جهان به‌طور اساسی و غیرقابل برگشت تغییر کرده بود. متفقین جنگ جهانی اول پیروز شده بودند، اما بسیاری از اقتصادها و زیرساخت‌های اروپا، از جمله اقتصادهای فاتحان، ویران شده بودند. فرانسه، همراه با سایر پیروزها، از نظر اقتصادی، امنیت و روحیه در وضعیت ناامیدکننده‌ای قرار داشت و می‌دانست که موقعیتش در سال ۱۹۱۸ «مصنوعی و گذرا» بود؛ بنابراین، نخست‌وزیر فرانسه ژرژ کلمانسو تلاش کرد تا امنیت فرانسه را از طریق پیمان ورسای به دست آورد و خواسته‌های امنیتی فرانسه، مانند غرامت، پرداخت زغال سنگ، و غیرنظامی شدن راینلند، در پاریس اولویت داشت. کنفرانس صلح پاریس ۱۹۱۹–۱۹۲۰ این پیمان را طراحی کرد. مارگارت مک میلان مورخ تحلیل کرده‌است که جنگ «باید تقصیر کسی باشد – و این یک واکنش انسانی بسیار طبیعی است». آلمان تنها مسئول شروع جنگ جهانی اول بود و بند گناه جنگ اولین گام برای انتقام کشورهای پیروز، به ویژه فرانسه، از آلمان بود. روی اچ. گینزبرگ استدلال می‌کند: «فرانسه بسیار ضعیف شده بود و در ضعف و ترس از یک آلمان در حال ظهور، به دنبال منزوی کردن و مجازات آلمان بود… بیست سال بعد، انتقام فرانسوی‌ها در طول تهاجم و اشغال نازی‌ها به فرانسه بازگشت.