محاصره لنینگراد
محاصره لنینگراد یک حصر طولانی مدتی توسط نیروهای آلمانی بر شهر لنینگراد بود که در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به وقوع پیوست. محاصره ۸ سپتامبر ۱۹۴۱، هنگامی که آخرین راه ارتباطی زمینی به شهر توسط نیروهای گروه ارتش شمال ورماخت مسدود شد، آغاز گشت. گرچه نیروهای ارتش سرخ ۱۸ ژانویه ۱۹۴۳ موفق به بازکردن یک راه باریک برای ورود به شهر شدند اما شکسته شدن محاصره شهر تا ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴، یعنی بعد از ۸۷۲ روز، به درازا کشید.
پوگروم وانسوش
اتحاد جماهیر شوروی در پی اجرای پیمان محرمانه مولوتوف–ریبنتروپ، دو هفته زودتر، در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹، از شرق به لهستان حمله کرده بود. ارتش سرخ ۵۲٫۱ درصد از سرزمین لهستان را با بیش از ۱۳٫۷۰۰٫۰۰۰ سکنه اشغال کرد. منطقه اشغال‌شده توسط شوروی شامل ۵/۱ میلیون لهستانی بومی (حدود ۳۸٪)، ۳۷ درصد اوکراینی، ۱۴٬۵ درصد بلاروسی، ۸٬۴ درصد یهودی، ۰/۹ درصد روس و ۰/۶ درصد آلمانی‌تبار بود. به علاوم ۳۳۶٬۰۰۰ پناهجو که از مناطقی که پیشتر توسط آلمان اشغال شده بودند به لهستان شرقی فرار کرده بودند - بیشتر آن‌ها را، با ۱۹۸٬۰۰۰ تن جمعیت، یهودیان لهستانی تشکیل می‌دادند.