تکواندو
کمربند زرد: نشان دهنده زمینی است که در آن گیاه جوانه می‌زند و در اصل تکواندو در نوآموز در حال شکل گرفتن است.
تکواندو
تکواندو ۶۰ درصد با پا و ۴۰ درصد با دست می‌باشد پس این رشته ضرباتش بیشتر با پا انجام می‌شود. تکواندو دو شاخه اصلی کیورگی و پومسه تشکیل می‌شود. و هانمادانگ هم یک شاخه از تکواندو می‌باشد. در تکواندو افرادی که زیر ۱۶ سال باشند و به سطح کمربند مشکی برسند کمربندشان به رنگ قرمز و مشکی یا همان پن تغییر می‌کند. سنگ نوشته‌ها و آثار تاریخی موجود، قدمت و پیدایش تکواندو را به دوران باستان و جنوب شرق شبه جزیره کره می‌رساند. وجود تندیس دو راهب بودایی در معبد «سوکورام» در شهر کیونگ جو کره که در حال اجرای تکنیک «کوم گانگ ماکی» می‌باشد سند محکمی بر وجود هنرهای رزمی در آن زمان است. مبارزین تکواندو معمولاً یک لباس به رنگ سفید یا سیاه با نام دوبوک (도복) به همراه یک کمربند می‌پوشند. حداقل سه سبک اصلی در دوبوک وجود دارد، که مشهودترین تفاوت آن‌ها در شکل ژاکت است:۱- ژاکت متقاطع جلویی که شبیه لباس‌های سنتی آسیایی است؛ ۲- ژاکت یقه ۷ (که متقاطع نیست) معمولاً توسط افراد WTF پوشیده می‌شود)، و ژاکتی که از جلو به صورت عمودی بسته می‌شود (متقاطع نیست) که معمولاً توسط افراد ITF استفاده می‌شود. رنگ کمربند، رتبه دانش آموز را نشان می‌دهد. به‌طور کلی، هر چه رنگ تیره‌تر باشد، رتبه بالاتر است. مدرسه یا مکانی که در آن آموزش داده می‌شود، دوجانگ (도장) نامیده می‌شود. استاد بزرگ دوجانگ، گوان-جانگ-نیم (관장님)، استاد دوجانگ، سا-بوم-نیم (사범님)، فرد تمرین دهنده، گیو-سا-نیم (교사님) و تعلیم دهنده کمکی، جو-گیو-نیم (조교님) نامیده می‌شود.