تاریخ یهودیان در مقدونیه شمالی
پیش از جنگ جهانی دوم، جامعه یهودیان واردار مقدونیه (ناحیه ای تقریباً منطبق با مرزهای جمهوری امروزی) متمرکز بر بیتولا (تقریباً ۸٬۰۰۰ یهودی)، اسکوپیه (تقریباً ۳۰۰۰ یهودی) و شتیپ (تقریباً ۵۰۰ یهودی) متمرکز بود. جوامع یهودیان در طول جنگ جهانی اول در مناطق کوچکتر مانند دوجران و استرومیکا که به خط مقدم نزدیک بودند، به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر جنگ قرار گرفتند و از منطقه گریختند. تجزیه منطقه همچنین بر یهودیان در مراکز کوچکتر تأثیر منفی گذاشت، زیرا آنها را از جریان آزاد فعالیت در بیشتر فعالیت‌های بازرگانی خود به بزرگترین مرکز تجاری یهودیان در بالکان به ویژه سالونیک محروم کرد.
کمیته مشترک توزیع آمریکایی یهودی
اولین فعالیتهای سازمان در زمان مهاجرت یهودیان عثمانی به سرزمین فلسطین در حدود سال ۱۹۱۴ میلادی آغاز شد. یهودیان مهاجر اروپایی به دلیل فقیر بودن نیازمند منابع مالی خارجی بودند تا بتوانند زنده بمانند. در زمان جنگ جهانی اول این منابع قطع شدند و خطر این یهودیان را تهدید می‌کرد. سفیر آمریکا هنری مورگنتائو به یکی از بانکداران یهودی نیویورک به نام جاکوب شیف نامه نوشت و از او درخواست کمک کرد. کمک مالی زیادی از آمریکا به این منطقه رسید و اولین فعالیتهای سازمان شکل گرفت. بعد از جنگ جهانی اول سازمان کمک زیادی به یهودیان شوروی برای مهاجرت به مناطق دیگر کرد. در زمان جنگ جهانی دوم این سازمان به یهودیان آلمان کمک کرد که مهاجرت کنند. همچنین این سازمان در کمک به اولین مهاجران یهودی در سرزمین اسرائیل نقش زیادی داشت. این سازمان از بعد از سال ۱۹۵۰ در ایران فعال بود و به تأسیس انجمن کلیمیان در شیراز کمک کرد.