بنتونیت
به علت وجود پیوندهای ضعیف واندروالسی میان لایه‌های بنتونیت، آن‌ها به راحتی بر روی یکدیگر می‌لغزند که این باعث می‌شود بنتونیت در اثر لمس چرب به نظر برسد. از طرفی این ویژگی سبب می‌گردد که ذرات بنتونیت در محیط آبی بین هفت تا بیست برابر حجم خود آب جذب کرده و متورم شوند. دلیل اصلی تورم بنتونیت‌ها جذب آب در لایه‌های سطحی به واسطه هیدراتاسیون کاتیون‌های قابل تعویض و در نهایت جدا شدن لایه‌های شبکه در نتیجه نیروی دافعه مشابه فشار اسمزی (این مرحله تورم اسمزی نام دارد) است. تورم بنتونیت‌ها پس از هیدراتاسیون آن‌ها اتفاق می‌افتد. بنتونیت در آب گرم‌تر سریع‌تر فعال می‌شود. اندازه ذرات پراکنده بنتونیت ۲ میکرون می‌باشد. بنتونیت می‌تواند دفعات بسیار زیادی آب جذب کرده و مجدداً خشک شود بدون آن که خاصیت متورم شدن خود را از دست دهد. هر گرم از این ترکیب دارای سطح بزرگ ۶۰۰ تا ۸۰۰ متر مربع است.
بیوتیت
بیوتیت یا میکای سیاه از کانی‌های سیلیکاتی از گروه میکاها است. بیوتیت از عناصر آهن، منیزیم، اکسیژن، هیدروژن و سیلسیم تشکیل شده‌است که به وسیلهٔ یون پتاسیم با پیوند ضعیفی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. عنصر آهن موجود در بیوتیت بیش از سایر میکاهاست بدین جهت به آن میکای آهنی نیز گفته می‌شود. بیوتیت داری درجه سختی بین ۲٫۵ تا ۳ می‌باشد. و در الکترونیک در ساخت دی الکتریک کاربرد دارد. این کانی در سنگ‌های آذرین و دگرگون شده زیاد است.