گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
گسل فعال
گسل فعال به گسلی گفته می‌شود که در حال حاضر و گاهی در آینده احتمال تبدیل‌شدن به منشأ یک زمین‌لرزه دیگر را دارد. به‌طور کلی زمین‌شناسان گسلی را به عنوان گسل فعال می‌شناسند که شواهدی از فعالیت لرزه‌ای آن طی ده هزار سال اخیر دیده شده باشد.