بیماری آلزایمر
بیماری آلزایمر (به انگلیسی: Alzheimer's disease) یک بیماری زوال عصبی است که معمولا به کندی آغاز می‌شود و به تدریج رو به وخامت می‌رود. این بیماری علاج‌ناپذیر را اولین بار یک روانپزشک و پاتولوژیست آلمانی به نام آلویز آلزایمر در سال ۱۹۰۶ میلادی توصیف کرد. آلزایمر علت بروز ۶۰ تا ۷۰٪ موارد دمانس است. رایج‌ترین علامت ابتدایی این بیماری، اختلال در حافظه کوتاه‌مدت و مشکل در به یاد آوردن اتفاقات اخیر است. با پیشرفت بیماری آلزایمر، علائم آن می‌تواند شامل مشکلات زبانی، مشکل در آگاهی از موقعیت (گم‌شدن)، نوسان خلقی، از دست دادن انگیزه، اهمال و بی‌توجهی نسبت به خود و مشکلات رفتاری باشد. این بیماری بسیاری از خصوصیات رفتاری و هیجانی افراد را نیز تحت تاثیر قرار داده و سبب بروز ناراحتی‌هایی از قبیل علائم افسردگی (شامل فقدان احساس لذت، بی‌قراری، افسردگی، کاهش اشتها و وزن، عدم وجود تمرکز و احساس گناه)، علائم روانی (شامل توهم، هذیان و سوءظن) و نیز رفتارهایی مثل آشفتگی، سرگردانی، پرخاشگری و خشونت در این بیماران می‌شود. با وخیم‌شدن آلزایمر، بیمار معمولا از خانواده و جامعه کناره‌گیری می‌کند. به‌تدریج فعالیت‌های بدنی از دست می‌رود که در نهایت منجر به مرگ می‌شود. هرچند سرعت پیشرفت آلزایمر می‌تواند متفاوت باشد اما امید به زندگی معمول پس از تشخیص بیماری، ۳ تا ۹ سال است.
زوال عصبی
زوال عصبی ازدست رفتن ساختار یا عملکرد یاخته های عصبی یا مرگشان است. بسیاری از بیماری های زوال عصبی، شامل اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، اسکلروز چندگانه، بیماری بارکینسون، بیماری آلزایمر، بیماری هانتینگتون و بیماری پریون، در نتیجه زوال عصبی بوجود می آیند. چنین بیماری هایی غیر قابل درمان اند و منجر به زوال پیش رونده یاخته های عصبی می گردند. با پیشرفت تحقیقات، شباهت های بسیاری یافت می شوند که این بیماری ها را در سطح زیر-سلولی به یک دیگر مرتبط می سازند. کشف این شباهت ها امید هایی برای پیشرفت های درمانی ایجاد می کنند که امکان بهبود بسیاری از این بیماری ها را به طور همزمان میسر می سازند. بین اختلالات زوال عصبی مختلف، شباهت هایی چون سرهمبندی شدن غیرمعمول پروتئین ها یا القای مرگ سلولی وجود دارد. زوال عصبی را می توان در سطوح مختلفی از مدارهای عصبی از سطح ملکولی گرفته تا سطوح سیستمی یافت.