کارآیی پارتو
کارایی پارتو یا بهینگی پارتو یک مفهوم در علم اقتصاد است با کاربردهایی در مهندسی و علوم اجتماعی. این مفهوم حالتی از تخصیص منابع است که در آن امکان بهتر کردن وضعیت یک فرد بدون بدتر کردن وضعیت فردی دیگر وجود ندارد. این اصطلاح پس از ویلفردو پارتو به این نام نامیده شد. یک مهندس و اقتصاد دان ایتالیایی که از این مفهوم در مطالعاتش در زمینه کارایی اقتصادی و توزیع درآمد استفاده کرد. این مفهوم در زمینه‌های دانشگاهی مانند اقتصاد، مهندسی و علوم زیستی کاربرد دارد. در یک تخصیص اولیه از منابع در بین مجموعه‌ای از افراد، تغییر در این تخصیص که باعث گردد شرایط فردی بدون تغییر منفی در شرایط فردی دیگر رخ دهد، ارتقا پارتو نامیده می‌شود. تخصیصی «بهینه پارتو» نامیده می‌شود که نتوان ارتقا پارتو را در آن اعمال کرد.
ارزیابی کندرو
ارزیابی کندرو طبق شرح جان لوئیس بنتلی در گزارش "«نوشتن برنامه کارآمد»" معمولاً با مموایز کردن ترکیب می‌شود. در عمل به هر عبارت که معادل تابعی از یک یا چند متغیر با مقادیری مشخص می‌باشد، خانه‌ای از حافظه تعلق می‌گیرد که این خانه با داشتن مقادیر متغیرها قابل دسترسی است. در مموایز کردن عبارات به دو دسته تقسیم می‌شوند. دستهٔ اول عباراتی هستند که برای بار اول محاسبه می‌شوند. در این دسته پس از محاسبهٔ عبارت، مقدار حاصل را در خانهٔ مربوطه نیز ذخیره می‌کنند. دستهٔ دوم عباراتی هستند که برای بار دوم و یا بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند. این عبارات از دفعهٔ دوم به بعد، به جای محاسبهٔ مجدد، به خانهٔ حافظهٔ مربوطه رجوع کرده و مقدار را از خانهٔ حافظه برمی‌دارند. کارکرد مموایز کردن در ارزیابی کندرو تنها این تفاوت را قائل می‌شود که محاسبه و ذخیره‌سازی عبارت را تا اولین زمان نیاز به مقدار عبارت، به تأخیر می‌اندازد. روشن است که ایجاد این تأخیر اثر مخربی بر فرایند مموایز کردن ندارد و سلسله عملکرد آن را حفظ خواهد کرد.