آریستوکراسی (طبقه)
نخبه‌سالاری یا آریستوکراسی طبقه‌ای اجتماعی است که یک جامعه خاص بالاترین درجه خود را در نظر می‌گیرد. در بسیاری از ایالات، نخبه‌سالاری طبقه فرادست مردم (نخبه‌سالاری) را با درجه و عناوین وراثتی در بر می‌گرفت. در بعضی مانند یونان باستان، روم یا هند، وضعیت نخبه‌سالاری از تعلق به یک قشر نظامی حاصل می‌شد. همچنین، به ویژه در جوامع آفریقایی، وابستگی نخبه‌سالاری به سلسله‌های کشیش معمول بوده‌است. وضعیت نخبه‌سالاری می‌تواند شامل امتیازات فئودالی یا قانونی باشد. آنها معمولاً فقط در سطح سلطنت اجتماعی کشور یا ملتی در قشربندی قرار ندارند. در جوامع مدرن اروپا، نخبه‌سالاری غالباً با نجیب‌زادگی، یک طبقه خاص که در قرون وسطی به‌وجود آمده‌است، مصادف شده‌است، اما اصطلاح «نخبه‌سالاری» گاهی اوقات در مورد نخبگان دیگر نیز به کار می‌رود و به عنوان یک اصطلاح عمومی برای توصیف جوامع پیشین و غیر اروپایی استفاده می‌شود.
هوشمندسالاری
این روش انتخابی عمدی است تا بتواند به آنچه که این ایده عیب و نقص در سیستمهای فعلی دموکراسی می‌نامد پاسخ دهد. نقطهٔ اصلی انتقاد، عدم توانایی اجماع اکثریت در فراهم کردن بستر مناسب برای تصمیم‌گیری هوشمندانه به منظور حل دائمی مشکلات است. انتقاد هوشمندسالاری به این سیستم این است که نهادهای دموکراسی بیشتر معطوف به پاسخ به خواسته‌های عمومی با توسل به مسائل احساسی آنهاست، به خصوص آنهایی که ممکن است مسائل را بلافاصله مربوط به منتخبان باشد. ادعا می‌کند که فرامین سیاسی چیزی بسیار مهم است که به سادگی بتواند محبوبیت خود را رها کند، و ادعا می‌کند که تصمیم‌گیری مهم دولت، به ویژه در دنیای جهانی شدن، نمی‌تواند براساس معیارهای تصمیم‌گیری عاطفی یا مردمی باشد. از این نظر، مردمسالاری لیبرال را به عنوان نوعی میانه‌روی طلقی می‌کند. در یک تیزهوش سالاری، زمین به دست یک دولت تیزهوش سالار جهانی اداره می‌شود.