زیاریان
پیشین‌ترین نهاد آموزشی در دوران اسلامی «مکتب» بود و کودکان از پنج یا شش سالگی که توانایی شست و شو و طهارت شخصی خود را پیدا می‌کردند، می‌توانستند به مکتب بروند. در این مکتب‌ها بزرگسالان جایی نداشتند و هدف از آن‌ها تعلیم الفبا و قرآن به مبتدیان بود. اما، نهاد اصلی آموزش در دوران زیاریان، «مسجد» و شیوهٔ معمول آموزشی مبتنی بر املاء بود. این نظام را «آمالی» می‌خواندند و بسیاری از قضات و بزرگان شهرهای استرآباد و گرگان که در قرون سوم و چهارم به مدارج و مقامات عالی دیوانی و مذهبی می‌رسیدند، در حلقه‌های فقه همین نظام آمالی رشد یافته بودند. علاوه بر حلقه‌های فقه، درس‌های مذهبی دیگر، همچون حدیث، نیز تدریس می‌شد و آثار مهمی از این دوره باقی مانده‌است.
جشن جوانان سکولار
این اردوگاه در درجه اول برای جوانانی که عضو هیچ‌یک از فرقه‌های مذهبی نیستند برگزار می‌شود، اما تقریباً ۲۰٪ از شرکت کنندگان سالانه اردوگاه پرومتئوس، اعضای برخی از جامعه مذهبی (معمولاً کلیسای انجیلی لوتران فنلاند) هستند، که در جشن مسیحیان نیز شرکت می‌کنند. سن معمول شرکت کنندگان در اردوگاه پرومتئوس ۱۵ سال است، اما «اردوگاه‌های سالمندان» برای جوانان بالای ۱۵ سال نیز وجود دارد. در سال‌های اخیر تعداد شرکت کنندگان این اردوگاه‌ها، سالانه حدود ۱۰۰۰ نفر بوده‌است که تقریباً ۵/۱٪ از این گروه سنی است.