اعتیاد
اعتیاد روانی: ناشی از لذت و سرخوشی مصرف مواد مخدر می‌باشد. دقیقا به واسطه برهم ریختن نظم ترشح میانجی‌های عصبی فرد دچار آسیب‌ها یا تناقضات روانی می‌شود. به عنوان مثال ماده مخدر مت‌آمفتامین (مخدر شیشه) باعث افزایش ترشح دوپامین در مغز می‌شود و باعث ایجاد حالت تحریکی، سرخوشی، تمرکز و… می‌شود. حال پس از قطع مصرف با کاهش سطح دوپامین فرد خواب آلود، افسرده، بی تمرکز و… می‌شود. طول دوره بازگشت این میانجی‌های عصبی به حالت طبیعی بسیار طولانی‌تر و حتی برخی معتقدند بازگشت ندارند. در نتیجه اعتیاد روانی بسیار مهلک تر می‌باشد. اعتیاد روانی باعث لغزش بسیاری از مصرف‌کنندگان سابق حتی با طول دوره‌های چندین سال می‌شود.
کودکان اعتیاد
کودکان اعتیاد به کسانی اطلاق می‌شود که حداقل در یک برهه از دوران خردسالی تا نوجوانی آنان، پدر یا مادرشان معتاد بوده باشد. اعتیاد والدین تأثیرات بسیاری بر سلامت جسمی و روحی فرزندان می‌گذارد. آمار نشان می‌دهد که احتمال معتاد شدن فرزندانی که والدین معتاد به مواد مخدر یا الکل داشته‌اند چهار برابر بیشتر از کودکانی است که والدین آن‌ها معتاد نبوده‌اند. اگرچه عوامل ژنتیکی نیز در ابتلا به بیماری اعتیاد دخیل هستند، با این حال الگوهای عاطفی، روانی و رفتاری که از والدین معتاد به کودکان انتقال می‌یابند باعث می‌شود که احتمال معتاد شدن این دسته از کودکان بیشتر از سایر افراد باشد. یک فرد معتاد می‌تواند زندگی خانواده خود را کاملاً از هم گسیخته نموده وآسیب هائی ایجاد کند که تأثیر آن تا پایان عمر باقی بماند. اعتیاد والدین نه تنها تأثیر ویرانگری بر روی زندگی خودشان دارد، بلکه اثرات بسیار شدیدی نیز بر روی فرزندان آن‌ها می‌گذارد.