تفسیر المیزان
سید محمدحسین طباطبایی فیلسوف، حکیم متأله و مفسر قرآن در سال ۱۲۸۱ هـ. ش (۲۹ ذی‌القعده ۱۳۲۱ ه‍.ق) در روستای شادباد از توابع تبریز به دنیا آمد. در کودکی پدر و مادر خود را از دست داد و همراه با برادر کوچکترش محمد حسن الهی طباطبایی در مکتب‌خانه به فراگیری علوم مقدماتی پرداخت. در سال ۱۳۰۴ برای تکمیل تحصیلات رهسپار نجف می‌شود و نزد علمای بزرگی همچون محمدحسین غروی اصفهانی (مشهور به کمپانی)، محمد حسین نائینی، حجت کوه‌کمری، حسین بادکوبه‌ای، ابوالقاسم خوانساری و سید علی قاضی به تلمذ می‌پردازد. (به اذعان علامه طباطبایی، علی قاضی بر روحیه و مشی وی در زندگی تأثیر بسیار عمیقی داشته‌است). پس از نیل به مقام اجتهاد، در سال ۱۳۱۴ به سبب اختلال در وضع معاش به زادگاه خویش، تبریز بازمی‌گردد و بعد از مدتی به سال ۱۳۲۵ عازم قم شده، در آن شهر رحل اقامت می‌افکند. علامه طباطبایی از این زمان تا پایان حیات خود، ضمن تدریس دروس فلسفه و تفسیر در حوزه علمیه قم، به کار نگارش "تفسیر المیزان" می‌پردازد و آن را پس از نزدیک به بیست سال تلاش، در لیلةالقدر ۲۳ رمضان سال ۱۳۵۰ ه‍.ش به انجام می‌رساند.
ذبیح‌الله قربان
ذبیح‌الله قربان در سال ۱۲۸۲ در شهر آباده در خانواده‌ای بهایی زاده شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در آباده و اصفهان به پایان رساند و برای آموزش پزشکی در دانشگاه آمریکایی بیروت راهی لبنان شد. وی سپس برای تکمیل تحصیلات خود به فرانسه رفت و در دانشگاه لیون به مطالعه و تحقیق پرداخت. آنگاه رهسپار انگلستان شد و پس از مدتی به ایران برگشت و در شیراز شروع به طبابت کرد. او در شیراز ابتدا به عنوان رئیس بهداری شهرداری شیراز و سپس رئیس اداره کل بهداری استان فارس و همچنین ریاست شیر و خورشید سرخ گماشته شد. در سال ۱۳۲۸ با همکاری‌های قربان دانشکده پزشکی شیراز بنیانگذاری شد و او برای دو دوره از همان سال تا ۱۳۳۰ و از ۱۳۳۲ تا ۱۳۴۳ ریاست آن را بر عهده داشت. وی همچنین با تأسیس دانشگاه پهلوی (دانشگاه شیراز کنونی) در سال ۱۳۳۴ تا ۱۳۴۰ ریاست این دانشگاه را نیز بر عهده داشت.