فیلم مستند
مستندهای حیات وحش یکی از انواع مستندها است که جذابیت بسیار زیادی در دنیا دارد و علاقه مندان زیادی پیگیر این نوع مستند هستند. این نوع فیلم ها هرچند که در زمره مستندها قرار می گیرند، ولی به دلیل تفاوت اساسی با سایر مستندها در نوع ساخت، در زبان انگلیسی بیشتر با عنوان «فیلم حیات وحش» (Wildlife Film) شناخته می شوند. چرا که از لحاظ ساخت، بیشتر شبیه به فیلم های سینمایی داستانی هستند تا مستندهایی سیاسی یا اجتماعی.
پوست (فیلم ۱۳۹۷)
امیررضا صفائی‌تبار نویسنده نشریه سلام سینما معتقد است: «فیلم بین توهم و واقعیت است. قاب‌بندی‌های زیبای فیلم یکی از نکات مثبت کارگردانی است. مولفه‌های اصلی فیلم در حیوان را در فیلم پوست مشاهده می‌کنیم. استفاده از حیوانات بومی که در فیلم حیوان دیدیم این‌جا نیز می‌بینیم. برادران ارک توانستند به خوبی زیست و دین خود به شهر تبریز را ادا نمایند. موسیقی به فضای فیلم کمک زیادی می‌کند.»آرش پارساپور در سایت ویجیاتو می‌گوید:فیلم پوست در میان این تکرار ژانرها و سوژه‌های سینمای ایران، یک گوهر ناب تلقی می‌شود و ساختن آن برای یک فیلم اولی گزینه بسیار پرریسکی محسوب می‌شده‌است. برادران ارک اما جسارت و شجاعت خاصی داشته‌اند تا داستان ترسناک و وفولکلوریک خود را روایت کنندمدیسا مهراب پور از سایت نماوا اعتقاد دارد:پوست افسانه و تاریخ را درهم می‌آمیزد. ترس و طلسم را به‌هم گره می‌زند و محبت مادری (این مفهوم دیرینه ملی) را در مقابل یک عاشقانه ممنوعه قرار می‌دهد. داستان اصلی پوست هرچند که برآمده از افسانه‌های مختلف همان جغرافیا است اما یک روایت مستقل و تألیفی دارد؛ یعنی برادران ارک یک افسانه محلی را صرفاً بازسازی نکرده‌اند که بعد از تحقیق و رجوع به فرهنگ عامه محلی که دهان به دهان نقل شده، از دل چندین و چند افسانه، داستان اورجینال افسانه‌ای خودشان را ساخته‌اند. قطب خیر و شر نمادین هم خصوصاً در پایان‌بندی جایگاه ویژه‌ای پیدا می‌کند و از آن فرم همیشگی و کلیشه‌ای خود بیرون می‌زند. ضمن اینکه بازهم ریشه در آیین‌ها اسطوره‌ای و مذهبی محسوس می‌دواند تا برای تماشاگر قابل درک شود.کتایون کیخسروی می‌گوید:فیلمی بر اساس افسانه‌های فولکلور آذربایجان. فیلمی دشوار و پیچیده که اگر اجرای خوبی نداشت می‌توانست سازندگانش را به خطر بیاندازد؛ اما فیلم، از پس این داستان و فضای سخت برمی‌آید و گلیمش را از آب بیرون می‌کشد. فیلم با وجود آنکه کاملاً به زبان آذری است و زیرنویس فارسی دارد، مخاطبان غیرآذری را هم به درون داستان می‌کشد، با بازی‌های روان و درهم تنیده که می‌توانند مخاطب را تا پایان روی صندلی نگه دارند و حتی آن‌ها را مجاب کند که لحظاتی به تشویق اثر بپردازند.و بهمن عبدللهی از عبارت: «ترکیب واقعیت و افسانه در ستایش عشق» استفاده می‌کند.