آرامش دوستدار
منتقدان گفته‌اند که دوستدار با گرایش به خودبنیادی فرهنگی، فرهنگ را ذاتی ثابت و استوار می‌پندارد که خصلت فراتاریخی دارد. یعنی در طول زمان، و از ازل تا ابد پایدار است و تغییری نمی‌کند. با چیرگی یک دین که همواره با باورهای جادویی و آیین‌های غیرعقلانی همراه است هسته یا ذات فرهنگ آسیب کمی می‌بیند تا آنجا که جامعه کاملا فلج می‌شود و توان تفکر را موقت یا برای همیشه از دست می‌دهد. دوستدار به پیروی از اندیشوران فلسفه فرهنگ، دین را نه به عنوان یک تجربه نفسانی و دارای نقش اعتلایی، جدا و مستقل از شناخت علمی می‌داند بلکه در تقابل کامل با اندیشه علمی قرار داد به گونه‌ای که آنرا به تابعی از کشمکش‌های فکری و ایدئولوژیک فرو می‌کاهد.
آزار دینی
گرایش جوامع یا گروه‌های داخل جامعه به سرکوب یا بیگانه‌سازی خرده‌فرهنگ‌های دیگر در جامعه، رویدادی مکرر در تاریخ بشر بوده‌است. علاوه بر این، به این خاطر که دین یک شخص معمولاً تا حدود زیادی نمایانگر هویت شخصی یا اخلاقی اوست، تفاوت‌های دینی می‌توانند نقش عمده فرهنگی داشته باشند.