ابوالفضل بیهقی
بیهقی در جوانی در شهر نیشابور که مرکز فرهنگی مهمی در آن عصر بود، به تحصیل پرداخت. پس از آن به «دیوان رسالت» دربار محمود غزنوی پیوست و ۱۹ سال زیر نظر استادش بونصر مشکان کار کرد و دستیار او شد. وظیفهٔ نگارش یا تهیهٔ رونوشت از نامه‌های مهم دربار برعهدهٔ بیهقی بود، بنابراین از سال ۴۱۲ تا ۴۷۰ هجری قمری (۱۰۲۱ تا ۱۰۷۷ میلادی) از نزدیک در جریان و شاهد روند امور در بخشی از دوران سلطنت محمود غزنوی و پس از آن در دوران سلطنت امیر محمد غزنوی، مسعود غزنوی اول، مودود غزنوی، مسعود غزنوی دوم، علی غزنوی (معروف به بهاءالدوله)، عبدالرشید غزنوی، طغرل غاصب، فرخزاد غزنوی و ظهیرالدوله ابراهیم غزنوی بود.
ابراهیم جعبری
ابراهیم بن عمر جَعبَری با کنیهٔ ابواسحاق (۱۲۴۲–۱۳۳۲م) قرائت‌شناس، فقیه شافعی، نویسنده و شاعر شامی بود. در قلعهٔ جعبر، میان بالس و رقه زاده شد، در بغداد و دمشق درس خواند و در الخلیل، فلسطین ماندگار شد تا همان‌جا درگذشت. به او "شیخِ خلیل" می‌گفتند، به "ابنِ سراج" شناخته شد، در بغداد با کُنیهٔ "تقی‌الدین" نامیده می‌شد و در غیر از این جای‌ها، او را "برهان‌الدین" می‌شناختند. نزدیک صد اثر نگاشت که بیشتر آن‌ها مختصرنوشته‌هاست؛ "خلاصة الأبحاث"، "شرح الشاطبیه" یا "کنز المعانی فی شرح حرز الأمانی" در تجوید، "نزهة البررة فی القراآت العشره"، "موعد الکرام"، "حدیقة الزهر"، "خمیلة أرباب المقاصد"، "الشرعة"، "عقود الجمان فی تجوید القرآن"، "أسماء الرواة المذکورین فی الشاطبیه" و "الروضة" از آثار اوست.