عملیات فتح‌المبین
این عملیات در ساعت ۳۰ دقیقه بامداد روز دوشنبه ۲ فروردین ۱۳۶۱ در جبهه جنوبی، در منطقه غرب شهرهای شوش و دهلران با وسعت حدود ۲٫۵۰۰ کیلومتر مربع در استان خوزستان انجام شد. طرح‌ریزی عملیات فتح‌المبین از اواسط آبان ۱۳۶۰ آغاز شده بود. بسیاری بر این باورند که این عملیات نقطه عطف جنگ ایران و عراق است، که در نهایت منجر به بیرون راندن نیروهای عراقی از بخش بزرگی از خاک خوزستان شد. هر چند برخی دیگر از مفسران جنگ، عملیات بیت‌المقدس را تعیین‌کننده‌ترین عملیات در طول جنگ ایران و عراق می‌دانند. در مجموع عملیات فتح‌المبین باعث آزادسازی ۲٫۴۰۰ کیلومتر مربع از سرزمین‌های اشغالی، شامل ده‌ها بخش و روستا و نیز چندین جاده ارتباطی مهم در استان خوزستان شد، همچنین شهرهای دزفول، شوش، دهلران، اندیمشک و پایگاه هوایی دزفول نیز، از دید و تیر مؤثر ارتش عراق خارج گردید.
لشکرکشی بریتانیا به اسکندریه (۱۸۰۷)
لشکرکشی به اسکندریه (انگلیسی: Alexandria expedition of 1807) یا لشکرکشی ژنرال فریزر (به عربی: حملة فریزر) عملیاتی در سال ۱۸۰۷ توسط نیروی دریایی سلطنتی و ارتش بریتانیا در جریان جنگ انگلستان و عثمانی (۱۸۰۹-۱۸۰۷) طی جنگ‌های ناپلئونی برای تسخیر اسکندریه در مصر عثمانی با هدف تأمین پایگاه عملیاتی علیه امپراتوری عثمانی در دریای مدیترانه بود. این عملیات بخشی از یک استراتژی بزرگتر علیه اتحاد عثمانی و فرانسه در دوران سلطان سلیم سوم بود. این حمله منجر به اشغال اسکندریه از ۱۸ مارس تا ۲۵ سپتامبر ۱۸۰۷ شد. مردم اسکندریه به دلیل نارضایتی از محمدعلی پاشا، دروازه‌های شهر را به روی نیروهای انگلیسی گشودند و اجازه دادند یکی از آسانترین فتوحات یک شهر توسط نیروهای انگلیس در طول جنگ‌های ناپلئونی شکل بگیرد. با این وجود بیش از ۹۰۰ افسر انگلیسی کشته و بیش از ۵۰۰ نفر اسیر شدند، با تلاش بیش از اندازه سربازان انگلیسی، در نبردها در بندر رشید (بندری که از ورودی نیل محافظت می‌کرد) برای ادامه کار در داخل کشور، فاجعه‌بار بود. در نتیجه، نیروهای انگلیسی مجبور به عقب‌نشینی به اسکندریه شدند که در در آنجا نیز تحت محاصره قرار گرفتند. پس از عملیات بی‌نتیجه بریتانیا علیه نیروهای مصر و عدم توانایی جمع‌آوری تدارکات، نیروهای بریتانیایی مجبور به عقب‌نشینی شده و اسکندریه را ترک کردند، زیرا هیچ موقعیت قابل توجهی در مصر بدست نیاوردند.