بیماری آلزایمر
در مرحله نهایی و شدید آلزایمر، بیمار کاملا به مراقبان خود وابسته می‌شود. قابلیت‌های زبانی محدود به عبارات ساده و حتی کلمات می‌شود و در نهایت بیمار توان سخن‌گفتن را از دست می‌دهد. علیرغم از بین رفتن توانایی‌های زبانی، اغلب بیماران می‌توانند سیگنال‌های عاطفی را دریافت کرده و بازگردانند. هرچند پرخاشگری ممکن است در این مرحله نیز وجود داشته باشد اما بی‌تفاوتی شدید و خستگی مفرط به مراتب شایع‌ترند. بیمار در نهایت قادر نخواهد بود حتی ساده‌ترین کارها را مستقلا انجام بدهد؛ توده عضلات و توانایی‌های حرکتی بیمار به حدی کاهش پیدا می‌کند که بیمار زمین‌گیر می‌شود و قادر به تغذیه نیست. علت مرگ در این مرحله از بیماری اغلب عاملی بیرونی است مثل عفونت زخم بستر یا سینه‌پهلو، و نه خود بیماری آلزایمر.
کالیرین
چند ایزوفرم مختلف از این ژن توسط پدیدهٔ «پیرایش دگرسان» تولید می‌شود. یکی از این ایزوفرم‌ها به نامِ «کالیرین ۷» برای بازآرایی سیناپس‌های عصبی در کورتکس مغز بالغین ضروری است و نقش مهمی در بروز اسکیزوفرنی ایفا می‌کند. این موضوع را با از بین بردن این ژن در موش‌های بالغ و بروز علائم شبه اسکیزوفرنی در آنان، نشان داده‌اند. بیماری آلزایمر هم احتمالاً با «کالیرین ۷» در ارتباط است.