ارشک یکم
اَرشَک یکم (؛ از ؛ در ) نخستین پادشاه پارت و همچنین بنیانگذار و نام‌دهنده سلسله اشکانی بود که از سال ۲۴۷ قبل از میلاد تا ۲۱۷ قبل از میلاد حکومت کرد. او رهبر قبیله پارتی، یکی از سه قبیله‌های اتحادیه داهه، بود و توانست در میانه قرن سوم پیش از میلاد، آندراگوراس، حاکم ایالت پارت (امروزه شامل بخش‌هایی از ترکمنستان و ایران است) که علیه سلسله سلوکیان عَلَم طغیان برافراشته بود، را شکست بدهد و سلسله خود را تأسیس کند. او بقیه دوران سلطنت خود را به استوار کردن حاکمیت خود در این منطقه سپری کرد و با موفقیت تلاش‌های سلوکیان برای بازپس‌گیری پارت را ناکام گذاشت. به دلیل دستاوردهای ارشک یکم، وی به یک شخصیت محبوب در میان پادشاهان آینده اشکانی تبدیل شد، و آن‌ها از نام اشک، به عنوان نام سلطنتی خود استفاده کردند. هنگام مرگ او، ارشک پایه‌های یک دولت قدرتمند را بنیان نهاد که سرانجام تحت پادشاهی نواده ش، مهرداد یکم، که عنوان سلطنتی خاور نزدیک باستان، شاهنشاه، را برای خود برگزید، به امپراتوری تبدیل شد.
پاکور ماد آتروپاتن
پاکور پسر بهنام دوم بود. وقتی بهنام دوم در سال ۵۱ میلادی درگذشت، پسرش بلاش یکم پادشاه جدید اشکانی شد. بلاش یکم به دنبال ادامه سیاست‌های پادشاه مشهور اشکانی اردوان دوم (۱۲ میلادی – ۳۸ / ۴۱ میلادی) بود و بنابراین، یکی از اولین اهداف او تقویت موقعیت اشکانیان در مناطق ناپایدار استراتژیک و سیاسی بود. این سیاست برای دهه‌ها به عنوان اساس سیاست جنگ با رومی‌ها بود. وی سلطنت ماد آتروپاتن را به پاکور داد و همین‌طور ارمنستان که از نظر سیاسی مهم‌تر ماد بود را به برادرش تیرداد اعطا شد.