بارورسازی ابرها
بارورسازی ابرها یا ابرآمایی تعدیل آب و هوا، به وسیله افزودن مواد به داخل یک ابر با هدف تقویت تشکیل و رشد «بلورهای یخ» (Ice Crystal) در ابرهای سرد (بیشتر حجم ابر در دمای زیر صفر درجه سلسیوس است) و رشد قطرک‌های درون ابرهای گرم (بیشتر حجم ابر دارای دمای بالای صفر درجه سلسیوس) و در نتیجه افزایش بارش برف یا باران است. به عبارت دیگر باروری ابرها روشی برای تأثیرگذاری بر روی ابرهای طبیعی است که در آن با استفاده از مواد شیمیایی آب بیشتری از ابر به شکل باران یا برف درست می‌شود. بیشترین عواملی که در باروری ابرها برای تولید باران سرد و طرح‌های باروری ابرها برای تقویت بارش برف به کار می‌روند یدید نقره و یخ خشک (دی‌اکسید کربن منجمد) هستند. عواملی دیگر مانند گازهای مایع (به عنوان مثال نیتروژن مایع) نیز می‌توانند برای بارور کردن ابرها در این دسته مورد استفاده قرار گیرند.
ماهی‌واره
بال جریان جریان دارای حداکثر ضخامت در خط کمبر میانی است. تجزیه و تحلیل معادلات Navier-Stokes در رژیم خطی نشان می دهد که یک گرادیان فشار منفی در طول جریان همان اثر کاهش سرعت را دارد. بنابراین با داشتن حداکثر کمبر در وسط ، حفظ جریان آرام روی درصد بیشتری از بال با سرعت کروز بالاتر امکان پذیر است. با این حال ، برخی از آلودگی های سطح جریان آرام را مختل کرده و آن را متلاطم می کند. به عنوان مثال ، با باران روی بال ، جریان متلاطم خواهد بود. تحت شرایط خاص ، بقایای حشرات روی بال باعث از بین رفتن مناطق کوچک جریان آرام نیز می شود. قبل از تحقیقات ناسا در دهه های 1970 و 1980 ، جامعه طراحی هواپیما از تلاش های کاربردی در دوران جنگ جهانی دوم فهمید که طراحی بال های جریان جریان با استفاده از تلورانس های ساخت معمول و نقص سطح عملی نیست. این باور پس از توسعه روشهای جدید تولید با مواد کامپوزیت (به عنوان مثال ایرفویلهای جریان جریان آرام توسط F. X. Wortmann برای استفاده با بالهای ساخته شده از پلاستیک تقویت شده با الیاف) تغییر یافت. روشهای فلزی ماشینکاری شده نیز معرفی شدند. تحقیقات ناسا در دهه 1980 ، کاربردی بودن و سودمند بودن طرح های بال جریان جریان را نشان داد و راه را برای کاربردهای جریان آرام روی سطوح عملیاتی مدرن هواپیما ، از هواپیماهای عمومی زیر صوتی هواپیمای عمومی گرفته تا هواپیماهای حمل و نقل بزرگ ترانسونیک ، تا طرح های مافوق صوت باز کرد.