ارتقاء سلامت
مطابق با منشور بانکوک سازمان سلامت جهانی (در سال ۲۰۰۵) ارتقای سلامت فرایند توانمندسازی مردم برای افزایش کنترل بر سلامت خود و تعیین‌کننده‌های آن می‌باشد که به موجب آن سلامت آن‌ها بهبود می‌یابد. ارتقای سلامت سیاست عمومی را درگیر کرده‌است که به عوامل تعیین‌کننده آن مانند درآمد، وضعیت مسکن، امنیت غذایی، وضعیت اشتغال و شرایط محیط کاری می‌پردازد. اخیراً از واژه سلامت در همه سیاست‌ها، برای ارجاع به اقداماتی که ارتقای سلامت در همه سیاست‌های عمومی انجام می‌دهد استفاده شده‌است. ارتقای سلامت هم تراز با عدالت در سلامت است و می‌تواند بر روی سازمان‌های غیردولتی اختصاصی جهت عدالت اجتماعی و حقوق بشر متمرکز شود. سواد سلامت را می‌توان در مدارس توسعه داد، در حالی که جنبه‌های از ارتقای سلامت مانند ارتقای تغذیه با شیر مادر می‌تواند به قوانین و مقررات فضاهای عمومی بستگی دشته باشد. ارتقای سلامت بر مراقبت‌های پیشگیری‌کننده سلامتی، به جای الگوهای بالینی (پزشکی) مراقبت‌های درمانی تأکید می‌کند. در میان سازمان‌های سلامت عمومی و دولت‌ها تمایلی وجود دارد در این مورد به ویژه در ملت‌های نئولیبرال مانند کانادا و آمریکا، برای کاهش ارتقای سلامت به آموزش سلامت و بازاریابی اجتماعی با تمرکز بر تغییر عوامل خطر رفتاری.
تنوع زیستی غذایی
تنوع زیستی مواد غذایی، مواد مغذی لازم را برای رژیم‌های با کیفیت فراهم می‌کند و بخشی اساسی آن در برگیرنده سیستم‌های غذایی محلی مربوط به فرهنگ‌های مختلف و امنیت غذایی است. ارتقاء تنوع غذاها و گونه‌های مصرفی در رژیم‌های غذایی انسان به ویژه دارای مزایای بالقوه ای برای سیستم‌های غذایی پایدار است. از نظر تغذیه، تنوع غذایی با کیفیت ریزمغذی‌های بالاتر رژیم‌ها همراه است. به‌طور متوسط، در هر گونه اضافی مصرف شده، میانگین کیفیت ویتامین A، ویتامین C، فولات، کلسیم، آهن و روی ۳٪ افزایش یافته‌است. از دیدگاه حفاظت، رژیم‌های غذایی مبتنی بر طیف گسترده‌ای از گونه‌ها فشار کمتری به گونه‌های منفرد وارد می‌کنند.