دوران طلایی اسلام
دوران طلایی اسلام یا دوران پیشرفت دانش در میان دانشمندان مسلمان (و نیز غیر مسلمان) به ویژه ایرانی، دوره‌ای در تاریخ اسلام است که به‌طور سنتی، از سدهٔ هشتم تا ۱۳ میلادی به طول انجامیده‌است؛ به ویژه سده‌های ۴ و ۵ هجری قمری و طی آن بسیاری از جهان تاریخی اسلامی زیر سلطهٔ خلفا قرار گرفتند و گسترش علم، اقتصاد و کارهای فرهنگی شکوفا شد. هنرمندان، صنعت گران، فیلسوفان، دانش پژوهان، شاعران، جغرافی دانان، مهندسان، نویسندگان، شیمی‌دانان، فیزیک‌دانان، پزشکان، بازرگانان و دیگر دانشمندان جهان اسلام، نقش به سزایی در رشد، پیشرفت و تکامل دانش‌ها و فنونی از قبیل کشاورزی، هنر، اقتصاد، صنعت، حقوق، ادبیات، دریانوردی، فلسفه، شیمی، فیزیک، جامعه‌شناسی، پزشکی و غیره ایفا کردند.
تاریخ بر پایه دوره
عصر پساکلاسیک که با نام‌های دورهٔ قرون وسطی یا، برای اروپا، قرون وسطی نیز خوانده می‌شود، از حدود ۵۰۰ میلادی و پس از سقوط تمدن‌های مهم آغاز و عصر ظهور اسلام را در بر می‌گیرد. سال‌های پایانی این دوره در حدود ۱۴۵۰–۱۵۰۰ قرار دارد و با رویدادهایی از قبیل پیدایش چاپ فشاری در اروپا، سفرهای کریستوف کلمب، سقوط قسطنطنیه همراه است.