گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
راست‌لغز و چپ‌لغز
در صورتی که ناظر یک طرف خط گسل بایستد و به طرف دیگر نگاه کند اگر حرکت طرف دیگر را به سمت دست راست خود ببیند، گسل از نوع راست‌لغز است و و اگر به سمت دست چپ خود ببیند، گسل از نوع چپ‌لغز است.