لودویگ فان بتهوون
لودویگ فان بتهوون (غسل تعمید در ۱۷ دسامبر ۱۷۷۰ م. – درگذشتهٔ ۲۶ مارس ۱۸۲۷)، موسیقی‌دان و آهنگساز اهل آلمان بود. وی شخصیتی مهم در انتقال بین دوره‌های کلاسیک و رمانتیک در موسیقی غرب بود و یکی از بزرگترین آهنگسازان اروپایی به حساب می‌آید. زندگی حرفه‌ای او معمولاً به دوره‌های «اولیه»، «میانی» و «پایانی» تقسیم می‌شود. دورهٔ «اولیه» حدوداً تا سال ۱۸۰۲ ادامه دارد، دورهٔ «میانی» از سال ۱۸۰۲ تا ۱۸۱۲ را شامل می‌شود و دورهٔ «پایانی» از ۱۸۱۲ تا زمانِ مرگ وی در سال ۱۸۲۷ است. او در طول زندگی خود آثار بسیاری آفرید که نُه سمفونی، پنج کنسرتو پیانو، یک کنسرتوی ویولن، سی و دو سونات پیانو، شانزده کوارتت زهی، دو مس و اپرای "فیدلیو" از آن جمله‌اند.
یوهان فان بتهوون
بسیاری معتقدند ناشنوا شدن لودویگ فان بتهوون به‌خاطر تنبیهات پدرش بوده‌است. یوهان، با ضربه‌زدن به گوش لودویگ، سعی داشت از او موسیقی‌دانی منضبط بسازد. هدفِ او آن بود که از لودویگِ نوجوان، به تقلیدِ لئوپلد موتسارت (پدرِ ولفگانگ آمادئوس موتسارت)، یک کودکِ نوازنده و آهنگ‌ساز بسازد که برای او شهرت و پول و محبوبیت به‌دست بیاورد؛ اما او فاقد تربیت و منشِ لئوپلد بود. لودویگ دلِ خوشی از پدر مستبد و دائم‌الخمرش نداشت.