موسیقی هیپ هاپ
بیت (نه ضرورتاً از طریق رپ) در هیپ هاپ تقریباً همیشه به صورت کسر ۴/۴ است. هیپ هاپ در کانون آهنگین خود می‌چرخد: به جای شمارش «مستقیم» ۴/۴ (موسیقی پاپ؛ هیپ هاپ بر اساس احساس پیش‌بینی شده تقریباً شبیه تأکید «چرخش» در کوبه جاز است. همانند تأکید تریوله در چرخش، آهنگ هیپ هاپ ظریف بوده، و به ندرت به صورت موجود نوشته شده‌است (مبنای ۴/۴: نوازنده طبل اجرای هیپ هاپ را بر عهده دارد) و اغلب به صورت «تأخیری» یا معوق نواخته می‌شود.
مینیمال تکنو
رابرت هود اوضاع را در اوایل دهه ۱۹۹۰ به گونه‌ای توصیف می‌کند که در آن تکنو بیش از حد «هیجانی» () شده بود، با سرعت فزاینده‌ای که منجر به ظهور گبر () شد. چنین روندهایی شاهد نابودی تکنویی بود که با موسیقی سول تلفیق شده بود که نمونهٔ صدای اصلی دیترویت بود. رابرت هود اشاره کرده‌است که او و دنیل بل هر دو متوجه شدند که چیزی در تکنو در دوران پسا-rave گم شده‌است و دیدند که یکی از ویژگی‌های مهم صدای تکنو از بین رفته‌است. هود بیان می‌کند که «از منظر تولید عالی به نظر می‌رسید، اما یک عنصر «جک» در ساختار [قدیمی] وجود داشت. مردم شکایت می‌کنند که دیگر خبری از فانک، هیچ احساسی در تکنو نیست، و راه فرار آسان این است که یک خواننده و مقداری پیانو روی آن بگذاریم تا شکاف احساسی را پر کنیم. فکر می‌کردم زمان بازگشت به زیرزمین اصلی فرارسیده است.»