رکود تورمی
رئیس فدرال رزرو، پاول ولکر از سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، به‌طور هوشمندانه‌ای نرخ‌های بهره را در سناریویی به نام سناریوی غیر تورمی افزایش داد. پس از اینکه نرخ‌های بهرهٔ اولیهٔ ایالات متحده به یک عدد دو رقمی افزایش پیدا کرد، تورم نیز کمتر شد. این نرخ‌های بهره، بالاترین نرخ‌های بهرهٔ اولیه در طولانی مدت بوده‌اند که تاکنون در بازارهای سرمایهٔ مدرن وجود داشته‌است. ولکر اغلب به عنوان شخصیتی یاد می‌شود که حداقل باعث توقف تورم در رکود تورمی شده‌است، هر چند که اقتصاد آمریکا در رکود غوطه ور بوده‌است. تقریباً از سال ۱۹۸۳، رشد (اقتصاد) شروع به بهبود و بازیابی کرد. هم محرک مالی و هم رشد عرضهٔ پولی در این زمان، به عنوان خط مشی عمل کرده‌اند. وجود جهش پنج – شش ساله در بیکاری در طول سناریوی غیر تورمی ولکر نشان می‌دهد که ولکر، از قابلیت خود اصلاحیِ بیکاری اطمینان داشته و بر این باور بوده‌است که بیکاری در یک دورهٔ معقولانه، به نرخ عادی خود بازمی‌گردد.
تورم ناشی از فشار تقاضا
در نظریه کینزی، افزایش اشتغال منجر به افزایش تقاضای کل (AD) می‌شود که منجر به استخدام بیشتر بنگاه‌ها برای افزایش بازده می‌شود. به دلیل محدودیت ظرفیت، سرانجام این افزایش تولید به حدی کم می‌شود که قیمت کالاها افزایش می‌یابد. در ابتدا، بیکاری کاهش می‌یابد و AD1 را به AD2 منتقل می‌کند، که باعث افزایش تقاضا (به عنوان «Y») به وسیله (Y2 - Y1) می‌شود. این افزایش تقاضا بدان معنی است که تعداد بیشتری کارگر مورد نیاز هستند و پس از آن AD از AD2 به AD3 منتقل می‌شود، اما این انتقال بسیار کمتر از انتقال قبلیست، اما سطح قیمت از P2 به P3 افزایش یافته‌است، که این افزایش بسیار بیش تر از تغییر قبلیست. این افزایش قیمت را تورم می‌نامند.