آرامش دوستدار
منتقدان گفته‌اند که دوستدار با گرایش به خودبنیادی فرهنگی، فرهنگ را ذاتی ثابت و استوار می‌پندارد که خصلت فراتاریخی دارد. یعنی در طول زمان، و از ازل تا ابد پایدار است و تغییری نمی‌کند. با چیرگی یک دین که همواره با باورهای جادویی و آیین‌های غیرعقلانی همراه است هسته یا ذات فرهنگ آسیب کمی می‌بیند تا آنجا که جامعه کاملا فلج می‌شود و توان تفکر را موقت یا برای همیشه از دست می‌دهد. دوستدار به پیروی از اندیشوران فلسفه فرهنگ، دین را نه به عنوان یک تجربه نفسانی و دارای نقش اعتلایی، جدا و مستقل از شناخت علمی می‌داند بلکه در تقابل کامل با اندیشه علمی قرار داد به گونه‌ای که آنرا به تابعی از کشمکش‌های فکری و ایدئولوژیک فرو می‌کاهد.
تغییر دین
تغییر دین تجربه یکی یا چند مورد از پدیده‌های زیر است. در سطح اولیه، تغییر به معنی بیداری یا درک معرفت دینی در انسانی است که پیشتر اعتقاد معنوی یا مذهبی نداشته‌است. در کاربرد عام، تغییر به معنی پذیرش یا شناسایی خود با باورهای یک دین خاص و نه ادیان دیگر است. کاربرد 'تغییر دین' برای ترک وابستگی یا پایبندی به یک فرقه یا دین است. این تغییر ممکن است از یک فرقه درون دین به فرقه دیگری در داخل همان دین باشد، مثلاً از مسلمان سنی به شیعه یا از مسیحی باپتیست به مسیحی متدیست یا کاتولیک.