رکود تورمی
رئیس فدرال رزرو، پاول ولکر از سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، به‌طور هوشمندانه‌ای نرخ‌های بهره را در سناریویی به نام سناریوی غیر تورمی افزایش داد. پس از اینکه نرخ‌های بهرهٔ اولیهٔ ایالات متحده به یک عدد دو رقمی افزایش پیدا کرد، تورم نیز کمتر شد. این نرخ‌های بهره، بالاترین نرخ‌های بهرهٔ اولیه در طولانی مدت بوده‌اند که تاکنون در بازارهای سرمایهٔ مدرن وجود داشته‌است. ولکر اغلب به عنوان شخصیتی یاد می‌شود که حداقل باعث توقف تورم در رکود تورمی شده‌است، هر چند که اقتصاد آمریکا در رکود غوطه ور بوده‌است. تقریباً از سال ۱۹۸۳، رشد (اقتصاد) شروع به بهبود و بازیابی کرد. هم محرک مالی و هم رشد عرضهٔ پولی در این زمان، به عنوان خط مشی عمل کرده‌اند. وجود جهش پنج – شش ساله در بیکاری در طول سناریوی غیر تورمی ولکر نشان می‌دهد که ولکر، از قابلیت خود اصلاحیِ بیکاری اطمینان داشته و بر این باور بوده‌است که بیکاری در یک دورهٔ معقولانه، به نرخ عادی خود بازمی‌گردد.
تورم‌زدایی
در طی تورم زدایی شدید، با هدف قرار دادن نرخ بهره (روش معمول تعیین مقدار پول برای ایجاد) ممکن است بی اثر است، زیرا حتی با کاهش نرخ بهره کوتاه مدت به صفر ممکن است در نتیجه نرخ بهره واقعی بیش از حد بالا بود برای جذب اعتبار وام گیرندگان. بنابراین بانک مرکزی باید به‌طور مستقیم با هدف مقدار پول را کاهش دهد (به نام " کاهش کمی ") و مجموعه‌ای ممکن است روش‌های فوق العاده‌ای برای افزایش عرضه پول استفاده کنند، به عنوان مثال خرید دارایی‌های مالی از یک نوع که توسط بانک مرکزی به عنوان ذخایر (مانند اوراق بهادار وام مسکن مورد حمایت) معمولاً استفاده نمی‌شود. بن بیمانک قبل از اینکه رئیس بانک فدرال ایالات متحده شود، ادعا کرد در سال ۲۰۰۲، "... تزریق کافی پول در نهایت همیشه بر کاهش قیمت تأثیر معکوس دارد اگر چه کاهش تورم مارپیچی توسط ژاپن کمی صورت گرفته بود. تا ۱۹۳۰ معمولاً اعتقاد بر این بود که اقتصاددانان کاهش قیمت را درمان می‌کنند. با کاهش قیمت، به‌طور طبیعی تقاضا افزایش می‌یابد و نظام اقتصادی بدون دخالت از خارج تصحیح می‌گردد..deflation از ویکی انگلیسی