پیوند کووالانسی
پیوند کووالانسی (به انگلیسی: Covalent bond) یا رابطه اشتراکی یا بند هم‌ارزا یک نوع رابطه شیمیایی در شیمی است. در ترکیب یونی، اتم‌ها با از دست دادن یا گرفتن الکترون، مدار بیرونی خود را پر می‌کنند. اما در رابطه اشتراکی (کووالانسی) اتم‌ها می‌توانند با اشتراک الکترون‌ها مدار خودشان را پر کنند و به آرایش هشتایی پایدار گاز نجیب بعد از خودشان برسند پیوند کووالانسی بین نافلزات مشابه یا غیرمشابه با اشتراک الکترون‌های مدار آخر انجام می‌شود. پیوند کووالانسی را با خط راست نشان می‌دهند و در هر پیوند(۲)الکترون شرکت دارند. پیوند کووالانسی می‌تواند《یک‌گانه، دوگانه یا سه‌گانه》باشد. موادی که پیوند کووالانسی دارند در هیچ شرایطی برق را عبور نمی‌دهند؛ البته گرافیت از این قضیه مستثنی است. موادی که پیوند کووالانسی دارند نقطه جوش و ذوب پایین‌تری نسبت به موادی با پیوند یونی دارند و بین آن‌ها هر کدام که جرم مولکولی بیشتری دارد دارای نقطه جوش و ذوب بالاتری است. به جز هیدروژن در بقیه اتم‌ها مجموع الکترون‌های پیوند و غیر پیوندی در لایه ظرفیت باید هشتایی باشد. تمام گازها، قندها، الکل‌ها، پلیمرها، سوخت‌ها و آب پیوند کووالانسی دارند. پیوند کووالانسی نیروی جاذبه بسیار قوی دارد که اتم‌ها را به شدت کنار هم نگه می‌دارد، به همین خاطر به ترکیب مولکولی معروفند. البته شایان ذکر است که آب فراوان‌ترین ترکیب مولکولی است که به سه حالت جامد مایع وگاز یافت می‌شود. نام دیگر این پیوند اشتراکی نیز است.
نقطه کوانتومی
در نیمه هادی‌ها، جذب نور به‌طور کلی منجر به هیجان الکترون ازباندظرفیتی به باند انتقال می‌شود و یک سوراخ را بجامی گذارد. الکترون و سوراخ می‌توانند به یکدیگر متصل شوند تا یک اگزیتون تشکیل شود. هنگامی که این اکسیتون دوباره نوترکیبی شود (به عنوان مثال الکترون وضعیت زمین خود را از سر می‌گیرد)، انرژی اگزیتون می‌تواند به عنوان نور ساطع شود. این فلورسانس نامیده می‌شود. در یک مدل ساده، انرژی فوتون ساطع شده را می‌توان به عنوان مجموع انرژی شکاف باند بین بالاترین سطح اشغال شده و کمترین سطح انرژی غیر اشباعدرنظرگرفت. انرژی‌های حفره ای از سوراخ و الکترون برانگیخته و انرژی محدود اگزیتون (جفت الکترون سوراخ) از آنجا که انرژی حبس بستگی به اندازه نقطه کوانتومی دارد، می‌توان با تغییر اندازه نقطه کوانتومی در طول سنتز شروع، جذب و انتشار فلورسانس تنظیم کرد. هر چه نقطه بزرگتر باشد، قرمزتر (انرژی پایین‌تر) از شروع جذب و طیف فلورسانس جذب می‌شود. در مقابل، نقاط کوچکتر نور را جذب می‌کنند و ساطع می‌کنند. مقالات اخیر در فناوری نانو و ژورنال‌های دیگر نشان می‌دهد که شکل نقطه کوانتومی نیز می‌تواند عاملی برای رنگ آمیزی باشد، اما هنوز اطلاعات کافی در دسترس نیست. علاوه بر این، نشان داده شده‌است که طول عمر فلورسانس با اندازه نقطه کوانتومی تعیین می‌شود. نقاط بزرگتر سطح انرژی نزدیک تری دارند که در آن می‌توان جفت الکترون سوراخ گرفتار شد؛ بنابراین، جفت‌های سوراخ الکترون در نقاط بزرگتر طولانی‌تر زندگی می‌کنند و باعث می‌شوند نقاط بزرگتر عمر طولانی تری نشان دهند.