شیوه‌های حکومت
حکومت در لغت به معنای فرمانفرمایی و حکمرانی است ، و بدین معنا، برای آن وجود رابطه‎ی پایدار فرماندهی و فرمانگزاری میان فرمانفرما و فرمانگزار لازم است. حکومت، ساختاری است که یک کشور یا جامعه توسطِ آن اداره می‌شود. حکومت غالباً برای اشاره به کل ساختار سیاسی یک کشور بکار می‌رود اما ممکن است گاهی برای اشاره به قوهٔ مجریه نیز استفاده شود. در حالت نخست، حکومت شامل قوهٔ مقننه و قضائیه هم می‌گردد. شیوهٔ حکومت «رژیم»، «نظام حکومتی» یا «نظام» خوانده می‌شود. علاوه بر کشورها، سازمان‌های مذهبی همچون کلیساها، شرکت‌ها، کلوب‌ها و سایر مجموعه‌های زیرملی نیز شیوهٔ حکومتی دارند.
روابط شوروی و بورکینافاسو
در سال ۱۹۸۳، کاپیتان توماس سانکارا در کودتای نظامی به قدرت رسید. در حالی که یک انقلابی چپ چپ رادیکال که کارل مارکس و ولادیمیر لنین را مورد مطالعه قرار داده بود، سانکارا - که سعی در پیاده‌سازی آنچه که او لقب «انقلاب دموکراتیک و مردمی» داد) - با اتحاد جماهیر شوروی همسو نبود، ترجیح عدم هم ترازی و خودکفایی. از این گذشته، روابط با کشورهای به شدت طرفدار اتحاد جماهیر شوروی (مانند کوبا) نزدیک بود، و سانکارا با وجود بسیاری از اختلافات، روابط دوستانه با اتحاد جماهیر شوروی را حفظ کرد - اتحادیه میهنی برای توسعه، از نزدیک با اتحاد جماهیر شوروی، در ابتدا با سانکارا متحد شد، اما اعضای آن در سال ۱۹۸۴ از دولت پاکسازی شدند. سانکارا - که غالباً کمک‌های خارجی را به عنوان امپریالیسم محکوم می‌کرد - در یک سرمقاله روزنامه با عنوان «روح پرولتری» انتقاد کرد، سیاست‌های کمک‌های خارجی اتحاد جماهیر شوروی را مورد انتقاد قرار داد. سانکارا همچنین جنگ شوروی و افغانستان را محکوم کرد. علی‌رغم این اختلافات، اتحاد جماهیر شوروی تا حدودی همکاری با بورکینا فاسو - در درجه اول نظامی، به شکل آموزش و تجهیزات ارائه شده و از نظر اقتصادی داشت. سانکارا در اکتبر ۱۹۸۴ در سفر به سایر کشورهای دوست، به مسکو سفر کرد.