فیزیک هسته‌ای
بایستی بین فیزیک اتمی و فیزیک هسته ای تفاوت قائل شد. فیزیک اتمی به بررسی ساختار اتم می‌پردازد و بیشتر اوقات می‌کوشد تا به آرایش الکترون‌ها پی ببرد و راهبردهای استفاده از الکترون به هر منظور را کشف و استفاده کند؛ ولیکن فیزیک هسته ای بر روی هسته اتم متمرکز است و سعی بر این دارد که از هسته که حاوی نوکلئون‌ها (پروتون‌ها و نوترون‌ها) و کوارک‌ها (ذرات کوچکتر درون پروتون‌ها و نوترون‌ها) است انرژی بدست آورد. البته کارهای دیگری نیز مانند تعیین نیمه عمر و … هستند که مخصوص فیزیکدانان هسته ای است. با این همه، اکثریت فیزیک اتمی و هسته ای را یکی می‌شمارند.
اطلاعات کوانتومی
موضوع مطالعهٔ مکانیک کوانتومی تغییرات دینامیکی سیستم‌های فیزیکی میکروسکوپی است. در حوزه نظریه اطلاعات کوانتومی، سیستم‌های کوانتومی مورد بررسی از همتای دنیای واقعی منتزع شده‌اند. یک کوبیت ممکن است در عمل یک فوتون در یک کامپیوتر کوانتومی نوری خطی، یک یون در یک کامپیوتر کوانتومی یون به دام افتاده، مجموعه ای بزرگ از اتم‌ها مانند یک کامپیوتر کوانتومی ابررسانا باشد. صرف نظر از پیاده‌سازی فیزیکی، محدودیت‌ها و ویژگی‌های کوبیت‌ها، که نتیجه نظریه اطلاعات کوانتومی است، در همهٔ این سیستم‌ها صادق است. زیرا توصیف ریاضی همهٔ این سیستم‌ها بر مبنای ماتریس‌های چگالی بر روی اعداد مختلط است. تفاوت مهم دیگر بین تئوری اطلاعات کوانتومی و مکانیک کوانتومی آن است که، در حالی که مکانیک کوانتومی اغلب به مطالعه سیستم‌های بی‌نهایت بعدی مانند یک نوسانگر هماهنگ می‌پردازد، تئوری اطلاعات کوانتومی در در جه اول به سیستم‌های با بعد محدود می‌پردازد.