صرع
صرع در عمل به عنوان دو یا چند تشنج صرعی تعریف می‌شود که فاصله آن‌ها ۲۴ ساعت است و دلیل خاصی ندارد؛ این درحالی است که حمله صرعی به عنوان نشانه یا عاملی تعریف می‌شود که بر اثر فعالیت الکتریکی غیرعادی مغز به وجود می‌آید. حمله صرعی همچنین می‌تواند به عنوان اختلالی در نظر گرفته شود که در آن فرد حداقل یک تشنج صرعی داشته و احتمال افزایش این تشنج‌ها وجود دارد.لیگ بین‌المللی ضد صرع و دفتر بین‌المللی صرع، همکاران سازمان بهداشت جهانی در ارزیابی سال ۲۰۰۵ خود صرع را به عنوان «اختلال مغز که به وسیله در معرض قرارگیری همیشگی در برابر به وجود آمدن تشنج‌های صرعی و پیامدهای زیست شناختی، شناختی، روانشناختی و اجتماعی این شرایط توصیف می‌شود. تعریف صرع نیازمند رخ دادن حداقل یک تشنج است.»
جراحی صرع
جراحی صرع شامل یک جراحی مغز و اعصاب است و ناحیه‌ای از مغز که در تشنج درگیر است را قطع یا تحریک می‌کنند. هدف از بین بردن تشنج یا کاهش قابل توجهی در قدرت تشنج می‌باشد. تقریباً ۶۰٪ از افراد مبتلا به صرع (۰٫۴٪ از جمعیت کشورهای صنعتی) دارای سندرم صرع کانونی هستند. ۱۵ تا ۲۰ درصد از این بیماران تشنجشان با داروهای ضدصرع کنترل نمی‌شود و از آنجا که تشنج‌های کنترل نشده دارای خطراتی از جمله آسیب و مرگ ناگهانی هستند، چنین بیمارانی کاندید جراحی صرع می‌شوند. به‌طور کلی، جراحی در بیمارانی مورد بررسی قرار می‌گیرد که تشنج آنها با یک یا دو دوره درمان با داروهای ضد صرع نمی‌تواند کنترل شود. جراحی صرع برای بیش از یک قرن انجام شده‌است، اما استفاده از آن در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌است. ارزیابی جراحی صرع برای پیدا کردن محل صحیح اختلال صرع و تعیین اینکه آیا جراحی عملکرد مغز را مختل می‌کند یا خیر، می‌باشد. جراحی مؤثر شامل برداشتن یا برش دادن بافت مغزی که شامل ناحیهٔ اختلال صرع می‌باشد. این ارزیابی به‌طور معمول شامل معاینهٔ عصبی ،EEG معمولی،EEG طولانی مدت، ارزیابی فیزیولوژی اعصاب و MRI می‌باشد. هنگامی که ناحیهٔ اختلال صرع تعیین شد، نوع عمل جراحی متناسب با ناحیهٔ مورد نظر تعیین می‌شود. جراحی برای درمان صرع عبارتند از: برش لوب گیجگاهی، برداشتن، برش جزئی، برش اکسیپیتال، برش پیشانی، برش خارج گیجگاهی و کولوزوتومی.