جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم)
اوایل سال ۱۹۴۱، شوروی در صحنه روابط بین‌المللی شرایط به شدت ضعیفی داشت؛ به طوری که در قیاس با امپراتوری روسیه در سال ۱۹۱۴، در وضعیت بدتری در مواجهه با آلمان قرار گرفته بود. این کشور توسط حلقه‌ای از دشمنان از امپراتوری ژاپن در شرق گرفته تا رومانی و فنلاند در غرب، احاطه شده و متحد چندان بااهمیتی نداشت. دشمنی شوروی و امپراتوری ژاپن به اندازه عمیق بود که با وجود تهدید در مرزهای غربی، ارتش سرخ وادار گشته بود قریب به ۱٫۵ میلیون نفر از نیروهای خود را در خاور دور نگاه دارد. درحالیکه پس از آغاز جنگ جهانی دوم، در طرف مقابل، آلمان با سلطه بر بیشتر اروپا از طریق جنگ‌های مختصری که زیرساخت‌ها و جمعیت آن را دست نخورده باقی گذاشته بود، کاملاً در موضعی برتر قرار داشت. آلمان عملاً شوروی را منزوی ساخته و ائتلافی از کشورهای اروپایی علیه آن تشکیل داده بود. در این شرایط با وجود این که برنامه‌های رژیم کمونیستی موجب ارتقا زیادی در مدرن‌سازی اقتصاد شوروی شده بود، اقدامات این رژیم همچون فجایع به‌پا شده در اوکراین و سایر نقاط که به مرگ ۱۰ تا ۱۵ میلیون نفر در اثر قحطی، کار اجباری و اعدام انجامیده بود، باعث تضعیف حاکمیت و فراهم آمدن وضعیت مستعد تهاجم خارجی گشت. بسیاری از شهروندان شوروی از حکومت این کشور تنفر داشتند و تقریباً از هر گونه جایگزینی به عنوان ناجی استقبال می‌کردند.
تانک‌های آلمان در جنگ جهانی دوم
تانک‌های آلمان در جنگ جهانی دوم به مجموعه تانک‌هایی گفته می‌شد که در خلال جنگ جهانی دوم توسط آلمان یا در کشورهای دیگر تولید و توسط ورماخت به‌کارگرفته شد. تانک‌های آلمانی نسبت به هم‌نوع‌های خود که توسط نیروهای متفقین به کار گرفته می‌شدند، از بسیاری جهات برتری‌های محسوسی داشتند و برگ برنده آنها در میدان‌های نبرد زمینی محسوب می‌شدند. زمانی که این تانک‌ها در صفوف منظم با یک فرماندهی قوی به سمت نیروهای متفقین یورش می‌بردند، قدرت تانک‌ها دشمنان آلمان را شوک‌زده می‌کرد. از جمله فرماندهانی که توانستند با آرایش مناسب و فرماندهی قوی خود، پیروزی‌های قابل توجهی را با کمک این تجهیزات به دست بیاورند، می‌توان به اروین رومل، اوالت فن کلایست و هاینتس گودریان اشاره داشت.