اقتصاد خانواده
در طول زمان، هزینه و مزایای ازدواج تغییر کرده‌است. به خصوص، از زمانی که زنان در بازار کار سهم بیشتری را به خود اختصاص دادند و همچنین به دلیل رشد تکنولوژی نیروی کمتری برای تولیدات خانگی لازم است. در نتیجه مزایای مرتبط با تخصیص نیروی کار در بخش خانگی به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش یافته‌است. زنان دیگر نیازی ندارند تا به درآمد مردان دستیابی داشته باشند و مردان نیز دیگر به فردی برای مدیریت منزل احتیاج ندارند زیرا وسایلی مثل مایکرویو، ماشین لباسشویی، کاهش در هزینه تهیه غذا از بیرون از خانه و استفاده گسترده از ارائه دهندگان مراقبت از کودکان باعث شده که خانوارها کالا و خدمات کمتری خودشان تولید کنند و بنابراین نیروی کارکمتری نیز لازم است. این تغییرات در هزینه و مزایای ازدواج باعث شده که زنان و مردان انتخاب‌های متنوعی پیش رو داشته باشند. این تغییرات به خوبی می‌تواند کاهش نرخ ازدواج و تأخیر در آن را توضیح بدهد.
نرخ زاد ولد
از سال ۲۰۱۶، ژاپن دارای سومین نرخ زاد و ولد پایین (یعنی اجازه توزیع سنی جمعیت) در جهان است و تنها سن-پیر و میکلون و موناکو دارای نرخ زاد و ولد پایین‌تری هستند. ژاپن دارای جمعیت نامتعادل با تعداد زیادی از افراد مسن اما تعداد کمی از جوانان است و پیش‌بینی می‌شود که در آینده این وضعیت شدیدتر شود، مگر اینکه تغییرات عمده ای ایجاد شود. تعداد فزاینده ای از مردم ژاپن ازدواج نمی‌کنند: بین سالهای ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۰، درصد جمعیتی که هرگز ازدواج نکرده بودند از ۲۲ درصد به تقریباً ۳۰ درصد افزایش یافته‌است، حتی با افزایش سن جمعیت، و تا سال ۲۰۳۵ از هر چهار نفر یک نفر در دوران باروری ازدواج نخواهند کرد. ماساهیرو یامادا، جامعه‌شناس ژاپنی، اصطلاح مجرد انگل را برای بزرگسالان مجرد در اواخر ۲۰ و ۳۰ سالگی که با پدر و مادر خود به زندگی خود ادامه می‌دهند، مطرح کرده‌است.