طراحی نرم‌افزار
طراحی نرم‌افزار فرایند حل مسئله و برنامه‌ریزی در راستای ساختن یک نرم‌افزار است. طراحی نرم‌افزار فرایندی است که توسط آن یک عامل، مشخصه ای از نرم‌افزار را طراحی می‌کند که هدف آن، به انجام رساندن اهداف از پیش تعیین شده با استفاده از مجموعه ای از اجزای اولیه و با توجه به محدودیت‌ها است. طراحی نرم‌افزار می‌تواند به عنوان "تمام فعالیت‌های مربوط به مفهوم سازی، طراحی، اجرا، راه اندازی و در نهایت اصلاح سیستم‌های پیچیده" یا "فعالیت‌های مشخص مورد نیاز و قبل از برنامه‌نویسی و … [در] یک پروسه مهندسی نرم‌افزار. طراحی نرم‌افزار معمولاً شامل حل مسئله و برنامه‌ریزی یک راه حل نرم‌افزاری است که شامل طراحی جزئی اجزا و طراحی الگوریتم و طراحی معماری سطح بالا می‌باشد."
منطق در علوم کامپیوتر
یکی دیگر از عمده زمینه های تحقیق برای نظریه منطق، مهندسی نرم‌افزار بود. پروژه های تحقیقاتی مانند دستیار نرم‌افزار دانش بنیان و برنامه های کارآموزی به برنامه نویسان از نظریه منطقی برای تایید درستی مشخصه نرم‌افزار استفاده کردند. همچنین از آنها برای تبدیل مشخصات به کد کارآمد در سیستم عامل های گوناگون و اثبات برابری میان پیاده سازی و مشخصات استفاده کردند. این روش رسمی مبتنی بر تبدیل، اغلب بسیار پر زحمت تر از توسعه نرم‌افزار سنتی است. اگر چه، در حوزه های خاص با فرم گرایی مناسب و الگوهایی با قابلیت استفاده مجدد، این روش برای محصولات تجاری ثابت شده است. دامنه های مناسب معمولاً مواردی از قبیل سیستم های تسلیحاتی، سیستم های امنیتی و سیستم های مالی درلحظه است که خرابی این سیستم هزینه های انسانی یا مالی بیش از حد دارد. نمونه ای از چنین دامنه ای طراحی یکپارچه مقیاس بزرگ است - فرایندیی برای طراحی تراشه های مورد استفاده در پردازنده ها و بقیه ی اجزای مهم دستگاه های دیجیتال. خطا در یک تراشه فاجعه بار است. بر خلاف نرم‌افزار، تراشه ها نمی‌توانند تعمیر یا به روز رسانی شوند. در نتیجه، توجیه تجاری برای استفاده از روش های رسمی برای اثبات مطابقت پیاده سازی و مشخصات وجود دارد.