موزه دل پرادو
موزه دل پرادو یکی از بناهایی است که در زمان کارلوس سوم اسپانیا به عنوان بخشی از یک طرح ساختمانی باشکوه ساخته شده‌است که برای اهدای فضایی شهری به یاد ماندنی به مادرید ساخته شده‌است. ساختمانی که موزه پرادو را در خود جای داده‌است، در ابتدا توسط خوزه موزینو و ردوندو، شماری از فلوریدابلانکا، تصور شد و در سال ۱۷۸۵ توسط کارلوس سوم برای ساخت مجدد موزه دل پرادو به بهره‌برداری رسید. برای این منظور، کارلوس سوم یکی از معماران مورد علاقه خود، خوان د وییانوئبا، سازندهٔ باغ گیاهشناسی و تالار شهر مادرید را فراخواند.
موزه فرانس مایر
ساختمان موزه در" پلازا د لا سانتا وراکروز" و در کنار موزهٔ ملی لا استامپا است. ساختمان و بنای موزه ابتدای امر به عنوان آسیاب آرد ساخته شد و سپس به عنوان یک بیمارستان برای نزدیک به چهار صد سال مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۵۸۲ بیمارستان "Real y Pontificia Universidad de México" تأسیس شد و توسط دکتر پدرو لوپز که پزشک فارغ‌التحصیل اسپانیای نو بود، تمامی مردمان از هر قشر و طبقه‌ای برای درمان به آنجا مراجعه می‌کردند. بیمارستان به کلیسای سه مغ اختصاص داده شده‌بود. پس از بیمارستان لوپز، فرقه دومینیکن از ۱۶۰۴ مالک آن شد. ساختار فعلی بنا در قرن ۱۸ به این شکل ایجاد شد. در طول بیشتر از یک قرن و بازسازی و مرمت آن انجام شد. در ۱۶۲۰ مجموعه‌ای از کلیساها و صومعه‌ها و بیمارستان در این محل برپا بودند. در ۱۶۵۰ میلادی محراب اصلی کلیسا افتتاح و تکمیل شد و در سال ۱۶۷۲ درمانگاه کامل گشت. در سال‌های ۱۷۶۶ و ۱۸۰۰ با آتش‌سوزی و زلزله ساختمان تخریب شد و پس از استقلال کشور مکزیک، در سال ۱۸۲۱ ترمیم آن به تصویب رسید. پس از آن بیماران دوباره از سال ۱۸۶۵ به مراجعه به درمانگاه پرداختند و در سال ۱۸۷۵ بیمارستان بسط یافت. در دهه ۱۹۶۰ میلادی با نام‌ها مختلفی بیمارستان اداره شد و در زمان بازی‌های المپیک مکزیکو سیتی از آن استفاده شد. اما در طول دههٔ ۱۹۷۰ میلادی به مخروبه‌ای بدل شد.