ایرانیان مقیم خارج
تفاوت فراوان آمار سازمان ثبت احوال ایران با آمار رسمی کشورهای مقصد دلایل گوناگونی دارد. در شهریور ۱۳۹۱ محسن کرمی معاون امور اسناد هویتی سازمان ثبت احوال کشور در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری مهر گفت: بیشترین تعداد مهاجرین ایرانی با یک میلیون و ۴۰۰ هزار نفر جمعیت مربوط به کشور آمریکاست و پس از آن امارات متحده عربی قرار دارد که ۸۰۰ هزار ایرانی را دارد. بریتانیا و کانادا با ۴۱۰ هزار، آلمان با ۲۱۰ هزار، فرانسه با ۱۵۵ هزار و سوئد با ۱۱۰ هزار ایرانی بیشترین کشورهایی هستند که ایرانیان در آن جا حضور دارند. در حالی که آمارهای رسمی کشورهای مقصد در برخی موارد اختلاف‌های فاحشی را نشان می‌دهد که دلایل متعددی از جمله دو تابعیتی بودن، نگرفتن شناسنامه ایرانی برای فرزندان نسل دوم و سوم، مهاجرت‌های دو یا چندباره بین کشورها توسط فرد مهاجر یا اعلام تابعیت غیرایرانی از سوی فرد مهاجر، تعمد و سو نگری توسط کشور مقصد و پایین اعلام کردن عمدی آمار، عدم ثبت دقیق و موارد نامشخص دیگر می‌تواند اثرگذار باشد. علاوه بر آن در کشورهایی مانند امارات، قطر، کویت، بحرین، عمان، آذربایجان یا ترکیه خیلی از افراد ایرانی متولد کشورهای مقصد هستند و تبدیل به یک فرد بومی آن کشور با اصالت و پیشینه ایرانی شده‌اند که به‌طور طبیعی به عنوان یک فرد بومی و نه ایرانی در کشورهای مقصد ثبت می‌شوند.
مهاجرت اجباری داخلی
بسیار دشوار است که بتوان آمار دقیقی از شمار مهاجران اجباری ارائه کنیم. مهاجران اجباری ممکن است به خانه بازگردند در حالی که دیگران فرار می‌کنند، بعضی دیگر ممکن است به‌طور دوره ای به اردوگاه‌های IDP برای برخورداری از کمک‌های بشردوستانه مراجعه کنند. در حالی که موارد آوارگان داخلی در اردوگاه‌های بزرگ مانند کسانی که در دارفور، غرب سودان به سر می‌برند نسبتاً گزارش شده‌است، ارزیابی از این مهاجران داخلی که به شهر یا شهرهای بزرگ می‌گریزند بسیار دشوار است. در بسیاری از موارد لازم است تا با استفاده از مکمل‌های رسمی و اطلاعات اضافی به دست آمده از طریق سازمان‌های بشردوستانه بر روی زمین آمار را تکمیل کرد. به این ترتیب، برآورد۲۴٫۵ میلیون نفر مهاجرت اجباری را می‌توان مورد توجه قرار داد. علاوه بر این، عمده آمار رسمی شامل افرادی است که در اثر درگیری یا بلایای طبیعی آواره شده‌اند. برآورد شده‌است که بین ۷۰ تا ۸۰ درصد از همه مهاجران داخلی، را زنان و کودکان تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۱۰، ۵۰ درصد از مهاجران داخلی و پناهندگان در مناطق شهری به سر می‌بردند، بسیاری از آن‌ها در مهاجرت طولانی مدت کمتر به خانه بازگشته‌اند.