موسیقی هیپ هاپ
بیت (نه ضرورتاً از طریق رپ) در هیپ هاپ تقریباً همیشه به صورت کسر ۴/۴ است. هیپ هاپ در کانون آهنگین خود می‌چرخد: به جای شمارش «مستقیم» ۴/۴ (موسیقی پاپ؛ هیپ هاپ بر اساس احساس پیش‌بینی شده تقریباً شبیه تأکید «چرخش» در کوبه جاز است. همانند تأکید تریوله در چرخش، آهنگ هیپ هاپ ظریف بوده، و به ندرت به صورت موجود نوشته شده‌است (مبنای ۴/۴: نوازنده طبل اجرای هیپ هاپ را بر عهده دارد) و اغلب به صورت «تأخیری» یا معوق نواخته می‌شود.
هرورکور
هرورکور سبکی از موسیقی هیپ هاپ است که عمدتاً بر روی موضوعات تاریک، خشن، گوتیک، تجاوزکارانه، ماکرو یا تحت تأثیر وحشت متمرکز است؛ که می‌تواند شامل مرگ، روان پریشی، وحشت روانشناختی، بیماری روانی، شیطان‌پرستی، خودزنی و آدم‌خواری کردن باشد. نکروفیلیا، خودکشی، قتل، شکنجه، تجاوز، سوء مصرف مواد مخدر و موضوعات و این چنین موضوعات غالباً ماوراءالطبیعه یا غیبی بیشتر در این سبک مورد توجه هستند. این اشعار غالباً از فیلم‌های ترسناک الهام گرفته شده و با ضرب‌های کج‌خلق‌وخو و سخت اجرا می‌شوند. به گفته مارس: «اگر استیون کینگ یا وس کریوان را بردارید و آنها را به ضرب آهنگ رپ بیندازید، این همان من است.» هرورکور توسط انترتینمنت ویکلی در سال ۱۹۹۵ به عنوان «ترکیبی از رپ هاردکور و فلز خونخوار» توصیف شد. محتوای غنایی هرورکور گاهی اوقات شبیه به دث متال توصیف می‌شود و برخی از این ژانر را رپ رپ نامیده‌اند. هنرمندان هرورکور اغلب در موسیقی فیلم‌های خود تصاویر تاریک را نشان می‌دهند و عناصر موسیقی آهنگ‌ها را بر اساس امتیاز فیلم‌های ترسناک پایه‌گذاری می‌کنند.