چتر
چتر وسیله‌ای نیم‌کروی‌شکل است که از آن برای محافظت فرد یا چیزی از باران یا نور خورشید استفاده می‌شود. چتر یا چتر چوبی یک سایبان تاشو است که توسط دنده‌های چوبی یا فلزی پشتیبانی می‌شود، که معمولاً روی یک قطب چوبی، فلزی یا پلاستیکی نصب می‌شود. این دستگاه برای محافظت از فرد در برابر باران یا نور خورشید طراحی شده‌است. اصطلاح چتر به‌طور سنتی هنگام محافظت از خود در برابر باران به کار می‌رود، از چتر دریایی در هنگام محافظت از خود در برابر نور خورشید استفاده می‌شود، اگرچه این اصطلاحات همچنان به صورت متناوب مورد استفاده قرار می‌گیرند. اغلب تفاوت در ماده مورد استفاده برای سایبان است. برخی چترهای ضدآب ضدآب نیستند. سایبان‌های چتر ممکن است از پارچه یا پلاستیک انعطاف‌پذیر باشد. همچنین ترکیباتی از چتر چتر و چتر وجود دارد که به هر صورت en-tout-cas (فرانسوی برای) نامیده می‌شوند.
شتر
کف پای شتر پهن است و مانع از این می‌شود که در شنزار فرورود. چشم‌های شتر دارای مژگان‌های بلندی است که به همراهی پلک‌ها، چشم‌ها را از طوفان‌های شنی و از تابش شدید آفتاب محافظت می‌کند. منخرین شتر دارای شکاف‌های طولی است. شتر در هنگام تنفس می‌تواند بینی را به خوبی از هم باز کند و بیشترین میزان هوا را وارد ریه‌های خود کند و در هنگام بروز طوفان شن بینی خود را ببندد. شتر دارای فک درازی است که به‌طور جانبی حرکت می‌کند و می‌تواند عمل جویدن را به خوبی انجام دهد. شتر می‌تواند بیشتر از هر حیوان دیگر بی‌آبی را تحمل کند و اکنون آشکار شده‌است که متناسب با اختلاف زیاد درجه حرارت بدنش می‌تواند آب بدن خود را حفظ نماید، زیرا که از این آب برای خنک کردن بدن استفاده نمی‌کند. دمای بدن شتر ثابت نیست و به آهستگی هماهنگ با دمای محیط بالا می‌رود و این بدان معنی است که شتر آب بدن خود را از دست نمی‌دهد تا بدن خود را سرد نگه دارد (که این کار در انسان از طریق عرق کردن صورت می‌گیرد) و در شب هنگام که از دمای محیط می‌کاهد دمای بدن شتر نیز کاهش یافته و در هنگام صبح در پایین‌ترین درجه قرار می‌گیرد.