نوار مغزی
ماشین‌های ای‌ای‌جی بالینی، معمولاً شامل ۸، ۱۶ یا ۳۲ کانال است. به صورت معمول ۲۰ الکترود روی سر بیمار قرار می‌گیرد که پتانسیل حیاتی مذکور را به پیش تقویت‌کننده می‌رساند. معمولاً با استفاده از یک سیگنال کالیبراسیون پالسی، سیستم کالیبره می‌شود. سیگنال‌های دریافت شده، تقویت و حذف نویز می‌شود. سیگنال‌ها را می‌توان به همین شکل ثبت کرد یا جهت انجام پردازش‌های بیشتر مانند محاسبه طیف فرکانسی سیگنال و طبقه‌بندی و اعمال الگوریتم‌های تشخیصی، به دیجیتال تبدیل و وارد کامپیوتر کرد. ثبت پتانسیل‌هایی که پس از تحریک‌های بینایی و شنوایی ثبت می‌شوند را پتانسیل‌های برانگیخته می‌نامند. می‌توان اینگونه تفسیر کرد که قسمت اعظم سیگنالی که از این طریق ثبت می‌شود در نتیجه محرک‌های بینایی یا شنوایی است. از این یافته‌ها می‌توان در مطالعه اعصاب مربوط به این دو حس استفاده کرد.
الکتروانسفالوگرافی جنین
در سال ۱۹۴۲، دکتر لیندسلی اولین فعالیت الکتریکی را از مغز یک نوزاد متولد نشده ثبت کرد وقتی که متوجه شد ثبت الکتریکی از ناحیه پایین شکم همسر باردارش شبیه ثبت‌های الکتریکی از پوست سر نوزاد است. برای پیگیری، در سال ۱۹۵۵، برنستین، بورکوفسکی و پرایس، سی و دو EEG جنینی را که در طی زایمان از شکم مادر و دهانهٔ رحم ثبت شده بود، مورد بررسی و توصیف قرار دادند. با این حال، از آنجا که دانشمندان نمی‌توانند الکترودها را به پوست سر جنین بچسبانند، به دست آوردن ثبت مداوم دشوار بود. با اختراع الکترودهای فنجان مکش، پزشکان می‌توانند ثبت مداوم را از همان محل مغز در حین زایمان و وضع حمل دریافت کنند. از ۱۹۵۵–۱۹۷۶، بسیاری از گروه‌های علمی EEG را از الکترودهای قرار داده شده بر روی شکم مادر ثبت کرده‌اند، یا با استفاده از یک اسپکولوم بر روی دهانه رحم قرار داده شدند، و روش‌ها بهبود یافتند