رکود تورمی
رئیس فدرال رزرو، پاول ولکر از سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، به‌طور هوشمندانه‌ای نرخ‌های بهره را در سناریویی به نام سناریوی غیر تورمی افزایش داد. پس از اینکه نرخ‌های بهرهٔ اولیهٔ ایالات متحده به یک عدد دو رقمی افزایش پیدا کرد، تورم نیز کمتر شد. این نرخ‌های بهره، بالاترین نرخ‌های بهرهٔ اولیه در طولانی مدت بوده‌اند که تاکنون در بازارهای سرمایهٔ مدرن وجود داشته‌است. ولکر اغلب به عنوان شخصیتی یاد می‌شود که حداقل باعث توقف تورم در رکود تورمی شده‌است، هر چند که اقتصاد آمریکا در رکود غوطه ور بوده‌است. تقریباً از سال ۱۹۸۳، رشد (اقتصاد) شروع به بهبود و بازیابی کرد. هم محرک مالی و هم رشد عرضهٔ پولی در این زمان، به عنوان خط مشی عمل کرده‌اند. وجود جهش پنج – شش ساله در بیکاری در طول سناریوی غیر تورمی ولکر نشان می‌دهد که ولکر، از قابلیت خود اصلاحیِ بیکاری اطمینان داشته و بر این باور بوده‌است که بیکاری در یک دورهٔ معقولانه، به نرخ عادی خود بازمی‌گردد.
تورم‌زدایی
در اقتصاد مبتنی بر اعتبار، تورم زدایی شاید توسط بانک مرکزی با کاهش نرخ بهره (برای مثال برای تورم 'کنترل') ایجاد می‌شود، در نتیجه احتمالاً ظاهر حباب دارایی. در یک اقتصاد مبتنی بر اعتبار، کاهش در عرضه پول منجر به اعطای وام به‌طور قابل توجهی کمتر، با کاهش شدید بیشتر در عرضه پول، و در نتیجه سقوط تقاضا برای کالا می‌گردد. کاهش تقاضا باعث کاهش قیمت‌ها به عنوان عرضه می‌گردد. این کاهش تورم فزاینده‌است هنگامی که قیمت‌ها زیر هزینه‌های تولید قرار می‌گیرند. کسب و کار، قادر به ایجاد سود به اندازه کافی مهم نیست بخاطر کم بودن قیمت‌ها، و پس از آن تعطیل می‌شود. بانک‌ها دارایی‌های وام خود را که به طرز چشمگیری در ارزش کاهش یافته دریافت می‌کنند، و اگر کسانی دارایی‌های خود را برای فروش عرضه کنند اشباع بیشتر صورت می‌گیرد، که فقط اوضاع را بدتر می‌کند. برای کاهش سرعت یا توقف کاهش تورم فزاینده، بانک‌ها، اغلب اوقات از جمع آوری وام ها(در ژاپن، و اخیراً آمریکا و اسپانیا) خودداری می‌کنند. این است که فاصله توقف اغلب بیشتر می‌شود، چرا که آن‌ها پس از آن بایدژ اعتبار را محدود کنند، چرا که آن‌ها پول را قرض می‌دهند؟، که کاهش بیشتر تقاضا را نداشته باشند، و به همین ترتیب.