برج آزادی
برج آزادی که پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، به نام برج شهیاد شناخته می‌شد، اصلی‌ترین نمادهای شهر تهران است و تقریباً در همه جای جهان ایران را با این نماد می‌شناسند. در سال ۱۳۴۹ خورشیدی، توسط حسین امانت، معمار ایرانی، طراحی و توسط مهندس محمد پورفتحی ساخته شد. برج شهیاد، به عنوان نماد «ایرانِ مدرن» و برای یادبود جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران در میانه یکی از میدان‌های اصلی غربِ تهران به نام میدان شهیاد و آزادی کنونی طراحی و ساخته شده‌است.
غفار داورپناه
مهمترین اثر به جا مانده از آقای داورپناه، كاخ مرمر، برج آزادی (شهیاد) و مقبره ي نادرشاده افشار و نصب سنگهاي پارك شهر واقع در تهران ، و بسباري آثار ديگر است.؛ کار انتخاب سنگ و برش را او انجام داد و اجرا را به نوه عمه اش يعني محمد علي قدسي كه بعدها صاحب كارخانه هاي سنگنبري اتفاق، در شهر ري تهران وراتفاق نو، در محمود آباد اصفهان شد سپرد. استاد داورپناه در اين مرحله صنعت و هنر را با هم درهم آمیخت. زيرا طبق گفته ي مخمدس حسين امانت، در ساختار نماي برج، هزاران سنگ بكار رفته است كه هر كدامشان يك شكل است، و هر كدامشان يك پيچيدگي دارند كه اين سنگها سطح صاف نيستند بلكه پيچيده هستند و بايد با آن ديگري بخورد و جور در بيايد. بنابراين متوجه مي شويم كه برش و اجراي سنگ و نصب آنها چه كار پيچيده و دشواري بوده است.  در انتخاب سنگها از معدن، از اوس قنبر رحيمي كمك گرفته بودند. همه ي سنگها سفيد و يكدست هستند و تراش و انتخاب آنها نيز، از دل معادن سخت و سنگين سنگ كار دقيقي را طلب مي كرده است. اين نوع سنگ مرمريت سفيد متعلق به جوشقان قالي بوده است. این برج دهه‌هاست که برای چندین نسل ایرانیان به یادگار مانده است. داورپناه پس از سال ۳۲ با هوشنگ سیحون، معمار و تندیس ساز سرشناس آشنا شد و پروژه‌های زیادی را بطور مشترک انجام دادند؛ ازجمله مقبره نادرشاه به غیر از برج آزادی، از نمونه دیگر کارهایی که استاد داورپناه، می‌توان به ساختمان وزارت کشور، استادیوم تختی ، نمای سینما دیاموند، و آرامگاه محمود نریمان، وزیر دارایی محمد مصدق نام برد.