رشک
در بعد سیاسی، ضربه‌ای که جوامع در حال توسعه و توسعه یافته متحمّل می‌شوند از حسادت کلان است. شدّت تأثیرات به حدّی است که شاکلهٔ اقتصادی و سیاسی و اجتماعی جوامع را می‌شکند و روابط سیاسی نامناسب را شکل می‌دهد و شاهد این مدّعا وضع اسفباری است که گریبان گیر سیاست داخلی و خارجی ما شده‌است. روحیات هر ملّت هر چه باشد، فرهنگ و تمدّنشان هر چه قدر غنی تر باشد باز گرفتار این رذیله می‌شوند چه در ابعاد فردی و چه اجتماعی. در مناسبات سیاسی و روابط بین‌الملل چه در دوره‌های باستان و چه دوران جدید حسادت از عوامل اصلی ایجاد روابط بوده و هست. در دوره معاصر تاریخ ایران به خصوص دوره قاجار که رقابت قدرت‌های استعماری شدّت گرفته بود، شاهد حسادت حاکمان استعمار نسبت به کشور استعماری دیگر هستیم. در دوره جدید رابطهٔ آمریکا با دیگر کشورها براساس اصل رقابت با روسیه به خصوص، و دیگر کشورها عموماً، استوار است. دولت انگلستان که هند را مستعمره خود کرده بود ترس فزاینده‌ای از نفوذ دیگر قدرت‌ها در ایران داشت زیرا ایران، گذرگاه و پل ارتباطی برای دستیابی به هند بود. با این شرایط اگر کشور ثالثی با ایران معاهده می‌بست انگلستان هم به دنبال امتیازی برای فرد بود یا تلاش می‌کرد امتیاز به دست آمدهٔ قدرت دیگر را لغو کند .(بااعمال فشار بر حکومت مرکزی ایران) هم‌اکنون در دوران پس از انقلاب اسلامی نیز در داخل ایران شاهد رقابت‌های ناشی از حسادت هستیم، بازتاب این تفکّر سیاسی، فشار بر مردم است و تاوانش را عموم مردم به خصوص قشر ضعیف و متوسط می‌پردازند و نفعش را بازاریان و سوداگران می‌برند.
روابط ایالات متحده آمریکا و تاجیکستان
روابط ایالات متحده و تاجیکستان از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به میزان قابل توجهی توسعه یافته‌است. اکنون دو کشور رابطه گسترده‌ای دارند و در زمینه‌هایی مانند مبارزه با مواد مخدر، مبارزه با تروریسم، منع گسترش سلاح‌های هسته ای و رشد و ثبات منطقه ای همکاری می‌کنند. با توجه به خروج نیروهای مرزی روسیه از مرزهای تاجیکستان و افغانستان، دولت ایالات متحده تلاش بین‌المللی را برای تقویت تمامیت ارضی تاجیکستان، جلوگیری از حمل و نقل مواد مخدر و مواد یا فناوری مربوط به سلاح‌های کشتار جمعی (WMD). تلاش کلی آمریکا برای حفظ یک تاجیکستان پایدار و صلح‌آمیز، برای جلوگیری از فعالیت هرگونه گروه‌های تروریستی و رادیکال است. پل ۳۶ میلیون دلاری با تأمین بودجه دولت ایالات متحده بر روی رودخانه پنج شیرخان بندر در افغانستان را با نیژنی پیانژ در تاجیکستان متصل می‌کند که روزانه بیش از ۱۵۰ کامیون یا ۱۰۰۰ اتومبیل را حمل می‌کند. این پل فرصت‌های اقتصادی و تجاری در دو طرف رودخانه را افزایش می‌دهد و به کالاها و مردم اجازه می‌دهد تا راحت تر از آن عبور کنند. از طرف افغانستان، جاده پل به جاده کمربندی افغانستان متصل خواهد شد که اساساً از طریق بانک توسعه آسیا با کمک بین‌المللی ساخته می‌شود.