سلول‌های بنیادی مزانشیمی
جوانترین و اولیه‌ترین سلول‌های بنیادی مزانشیمی از بافت بند ناف جنین، یعنی ژل وارتون و خون بند ناف به دست می‌آید. با این حال، MSCها در غلظت بسیار بیشتری در ژل وارتون در مقایسه با خون بند ناف یافت می‌شوند. بند ناف بعد از تولد در دسترس است. به‌طور معمول دور انداخته می‌شود و خطری برای جمع‌آوری ندارد. این سلول‌های بنیادی مزانشیمی به دلیل دارا بودن خاصیت ابتدایی‌شان (primitive properties) و سرعت رشد سریع ممکن است منبع مفید MSCها برای کاربردهای بالینی باشند.
دانشگاه تورنتو
کشف انسولین در دانشگاه تورنتو در سال ۱۹۲۱ به عنوان مهم‌ترین رویداد تاریخ پزشکی در نظر گرفته می‌شود. همچنین، سلول بنیادی در سال ۱۹۶۳ در دانشگاه تورنتو کشف شد و اساس پیوند مغز استخوان و تمام تحقیقات بعدی در سلول‌های بنیادی جنینی و بالغ را تشکیل داد. از اولین مورد از یافته‌های مربوط به سلول‌های بنیادی در تورنتو، شناسایی سلول‌های بنیادی پانکراس و شبکیه است. سلول بنیادی سرطان اولین بار در سال ۱۹۹۷ توسط پژوهشگران تورنتو شناسایی شد که از آن زمان سلول‌های بنیادی شرکت کننده در سرطان خون، تومور مغزی و سرطان روده بزرگ پیدا کرده‌اند. اختراعات پزشکی که در تورنتو توسعه یافتند عبارتند از: شاخص قند خون، خوراک نوزاد، استفاده از کاهش دمای بدن محافظ شده در جراحی قلب باز و اولین ضربان قلب مصنوعی. اولین پیوند ریه تکی موفق در تورنتو در سال ۱۹۸۱ انجام شد و پس از آن اولین پیوند عصبی در سال ۱۹۸۸، و اولین پیوند دو ریه در سال ۱۹۸۹، انجام شد. محققان عامل رشد بلوغ را شناسایی کرده‌اند که تقسیم سلول را تنظیم می‌کند و گیرنده سلول T را کشف کرده‌اند که واکنش‌های سیستم ایمنی را تحریک می‌کند. این دانشگاه با ایزوله کردن ژن‌ها که منجر به کم‌خونی فانکونی، فیبروز کیستی و بیماری آلزایمر زودرس در میان بیماری‌های متعدد دیگر شد اعتبار دارد. این دانشگاه بین سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۷۲ دانشکده تحقیقات پزشکی کانتکت را اداره می‌کرد که اکنون بخشی از شرکت داروسازی سانوفی-اَونتیس می‌باشد. در میان تحقیقاتی که در آزمایشگاه انجام شد، الکتروفورز ژل بود.