زیاریان
پیشین‌ترین نهاد آموزشی در دوران اسلامی «مکتب» بود و کودکان از پنج یا شش سالگی که توانایی شست و شو و طهارت شخصی خود را پیدا می‌کردند، می‌توانستند به مکتب بروند. در این مکتب‌ها بزرگسالان جایی نداشتند و هدف از آن‌ها تعلیم الفبا و قرآن به مبتدیان بود. اما، نهاد اصلی آموزش در دوران زیاریان، «مسجد» و شیوهٔ معمول آموزشی مبتنی بر املاء بود. این نظام را «آمالی» می‌خواندند و بسیاری از قضات و بزرگان شهرهای استرآباد و گرگان که در قرون سوم و چهارم به مدارج و مقامات عالی دیوانی و مذهبی می‌رسیدند، در حلقه‌های فقه همین نظام آمالی رشد یافته بودند. علاوه بر حلقه‌های فقه، درس‌های مذهبی دیگر، همچون حدیث، نیز تدریس می‌شد و آثار مهمی از این دوره باقی مانده‌است.
جمعیت امام علی
آیین طفلان مسلم از سال ۱۳۸۵ هرساله از آغاز محرم تا اربعین با هدف نجات نوجوانان محکوم به اعدام اجرا می‌شود. این طرح کودکانی را در کانون توجه قرار می‌دهد که بیشتر در درگیری‌های کودکانه مرتکب قتل شده و در انتظار حکم قصاص به سر می‌برند؛ کودکانی که بیشتر ساکن محلات محروم ایران هستند و از دوران کودکی در معرضِ آسیب‌های اجتماعی بوده‌اند.