سامانه هشدار زمین‌لرزه
نحوهٔ عملکرد این سامانه به دو گونه‌است: حسگری وقوع زلزله را در نزدیکی مرکز آن دریافت نموده و از آنجایی که سرعت حرکت سریعترین امواج لرزه‌ای (یعنی امواج اولیه، یا امواج P) از سرعت حرکت امواج رادیویی کمتر است، سامانه قادر است هشدار مربوط به وقوع زلزله را چندین ثانیه قبل از رسیدن امواج زلزله (موج S و امواج سطحی) به محل اسکان مردم، به آن‌ها اطلاع دهد. این روش "سامانه شناسایی جبهه" نامیده می‌شود و در صورتی که تحلیل اطلاعات دریافتی توسط حسگر، امکان تعیین پارامترهای زلزله و برآورد خطرناک بودن آن را بدهد، فرایند هشداردهی تسریع می‌شود. اما حتی اگر سامانه وقوع زلزله را در مرکز آن حس نکرده باشد، هنوز امکان دادن هشدار وجود دارد: سریعترین امواج حجمی زلزله (امواج P) طول موج کوتاه داشته و به‌طور کلی آسیب کمی می‌رسانند و حتی ممکن است توسط انسان احساس نشود.
کانون زمین‌لرزه
ژرفای زمین‌لرزه را می‌توان با کمک سنجش‌های پدیدهٔ امواج لرزه‌ای اندازه‌گیری نمود. همچون تمامی پدیده‌های وابسته به امواج در فیزیک، این محاسبات نیز دارای خطایی‌است که با بالارفتن طول موج افزایش می‌یابد، لذا تعیین ژرفای زمین‌لرزهٔ خاستگاه این امواج با طول‌موج بلند (فرکانس کوتاه) بسی دشوار است. زمین‌لرزه‌های خیلی شدید بخش بزرگی از رهاسازی انرژی‌شان را با انتشار امواج لرزه‌ای با طول موج‌های خیلی بالا محقق می‌کنند و بنابراین زلزله قوی‌تر با آزادسازی انرژی از تودهٔ سنگی بزرگ‌تری سروکار دارد.