استدلال
تمثیل سرایت دادن حکم یک موضوع به موضوع دیگر به دلیل مشابهت آن دو به یکدیگر است. واژهٔ تمثیل در این بافت به معنای تشبیه کردن یا مانند کردن چیزی به چیزی دیگر به‌کار رفته‌است. در استدلال تمثیلی می‌کوشیم تا براساس همانندی بین دو چیز، حُکمی را که برای یکی از آن‌ها درست می‌دانیم برای دیگری هم درست بدانیم. نکتهٔ درخورِ توجه در این استدلال آن است که این استدلال برپایهٔ همانندی است نه محتوا. استدلال تمثیلی برپایهٔ وجه‌شبه بین دو چیز است؛ برای نمونه گُمان می‌کنیم شخصی به‌نام حسین تیزهوش است. حسین برادری به‌نام حسن دارد. وجه‌شبه حسین و حسن برادری آن‌ها نسبت به یکدیگر است؛ ازهمین‌رو، می‌گوییم چون حسن برادر حسین است، حسن هم تیزهوش است. چنین استدلالی تنها براساس برادری بین حسین و حسن پایه‌گذاری شده‌است.
مسئله معیار
دانستن پاسخی به هریک از این مجموعه سوالات به ما اجازه خواهد داد تا وسیلهٔ برای پاسخ دادن به مجموعی دیگر پیدا کنیم. از پاسخ دادن به مجموعه سوالات اولی بنام "خاص نگری" یاد شده و از پاسخ دادن به مجموعه سوالات دومی بنام "روش‌گرایی" یاد می‌شود. راه حل سوم، مکتب "شک‌گرایی" است که می‌گوید: یک شخص نمی‌تواند بدون اینکه پاسخ مجموعه سوالات دومی را بداند به مجموعه سوالات اولی پاسخ دهد، و یک شخص قادر نخواهد بود تا بدون اینکه پاسخ مجموعه سوالات اولی را بداند به مجموعه سوالات دومی پاسخ دهد، پس ما نمی‌توانیم به هیچ‌کدام پاسخ دهیم. این امر باعث می‌شود تا ما قادر نباشیم هیچ‌یک از عقاید خود را توجیه کنیم.