اسپرانتو
زبان بین‌المللی اِسپِرانتو در سال ۱۸۸۷ (میلادی) (۱۲۶۶ خورشیدی) توسط لودویک لازاروس زامنهوف لهستانی ساخته شد. اسپرانتو به علت ساختار علمی و آسان خود مورد توجه متفکران و دانشمندان با ملیت‌های گوناگون قرار گرفته و به خاطر ویژگی‌های منحصربه‌فرد آن، سازمان علمی، فرهنگی و تربیتی سازمان ملل متحد (یونسکو) در سال ۱۹۵۴ (میلادی) به اتفاق آرا آن را طی قطعنامه‌ای به عنوان زبان بین‌المللی و بی‌طرف به رسمیت شناخت و آموزش اسپرانتو را به تمامی کشورهای عضو خود توصیه کرد. همچنین «یونسکو» در استقبال از صدمین سالگرد انتشار زبان اسپرانتو در سال ۱۹۸۶ (میلادی) (۱۳۶۵) در قطعنامه‌ای دیگر ضمن تأکید بر تصمیم قبلی خود، مراتب پشتیبانی خود را از آموزش و گسترش زبان بین‌المللی اسپرانتو در سراسر جهان ابراز داشته‌است.
پیروزی نهایی
تا زمان نائل شدن به پیروزی نهائی، تنها منبع موثق و غیرقابل‌تغییر در مورد زبان اسپرانتو، کتاب مبانی اسپرانتو، نوشتهٔ دکتر لودویک زامنهوف، خالق زبان بین‌المللی اسپرانتو، است که در بهار سال ۱۹۰۵ انتشار یافت. در بند چهارم اعلامیه بولونی که در نخستین کنگره جهانی اسپرانتو، که در سال ۱۹۰۵ در شهر یولونی-سور-مر فرانسه ارائه گردید، این کتاب به عنوان منبع رسمی زبان اسپرانتو پذیرفته شد.