ادبیات فارسی
طنز یکی از شاخه‌های ادبیات انتقادی و اجتماعی است که در ادبیات کهن فارسی، به عنوان نوع ادبی‌مستقل شناخته نشده و مرزهای مشخصی با دیگر مضمون‌های انتقادی و خنده‌آمیز چون «هجو»، «هزل» و «مطایبه» نداشته‌است. از واژهٔ طنز، اغلب معنی لغوی آن یعنی «مسخره کردن» و «طعنه زدن» مورد نظر شاعران و نویسندگان بوده‌است ولی معنی امروزی آن، که جنبهٔ انتقاد غیرمستقیم اجتماعی با چاشنی خنده، که بُعد آموزشی و اصلاح‌طلبی آن مراد است، از واژهٔ satire اروپایی گرفته شده‌است.
شوخی بصری
در کمدی، شوخی بصری () به چیزی گفته می‌شود که بدون استفاده از کلمات طنز خود را بیان کند. شوخی‌های بصری می‌تواند شامل غیرممکن‌های فیزیکی یا اتفاق‌های غیرمنتظره باشند. این طنز به خاطر تفسیر متناقض از وقایع در حال روی دادن ایجاد می‌شود. از شوخی‌های بصری در شعبده‌بازی، تئاتر، سینما، و تلویزیون استفاده می‌گردد.