استودیو ضبط
استودیو ، محل تولید و ضبط صدا، موسیقی و فیلم است. استودیو شامل میکروفن و صافی صدا و دستگاه دیجی و اکو و غیره است. دیوار استودیو با فیبر پوشیده می‌شود تا صدا در آن نپیچد و کیفیت آن بالا رود. معمولاً استودیوها را در زیرِ زمین می‌سازند تا صدای آن دیگران را آزار ندهد.
آلفرد توماتیس
آلفرد توماتیس در یک خانواده موسیقی دان در پاریس به دنیا آمد. پدر او یک خواننده اپرا بود و او مدت زمان زیادی از کودکی خود را صرف مسافرت با پدر و تماشای اجراهای او نمود. در سنین کودکی والدین او متوجه شدند که مناسب اجرا نیست در نتیجه او را به دانشکده پزشکی فرستادند و در نهایت یک پزشک گوش- حلق- بینی شد. بلافصله بعد از شروع به کار توماتیس، پدر او همکاران خود را که مشکلات تولید صدا داشتند به او ارجاع می‌داد. توماتیس به سرعت متوجه شد که تحقیقات قدیمی اصلاً کارساز نیستند و از سویی راجع به خود صدا نیز تحقیقات بسیار کمی صورت گرفته‌است. او تئوری اینکه بسیاری از مشکلات تولیدی در واقع مشکلات شنوایی هستند را مطرح کرد. جملهٔ " صدایی که گوش نمی‌شنود را نمی‌توان تولید کرد " در واقع عصارهٔ تحقیقات و روش او می‌باشد. او متوجه شد که صدایی خود خوانندگان اوپرا باعث آسیب به عضلات گوش میانی آن‌ها شده‌است. با این شنوایی آسیب دیده، آن‌ها خود را وادار می‌کردند تا صداهایی را تولید کنند که دیگر قادر به شنیدن آن‌ها نبودند. در نتیجه تلاش‌های او برای بازآموزی بیماران خود، او گوش الکترونیکی را طراحی کرد. گوش الکترونیکی از یک دروازهٔ الکترونیکی، مبدل‌های انتقال استخوانی و فیلترهای صوتی (برای بهتر کردن فرکانس‌های ازدست رفته) استفاده می‌کرد. هدف تقویت عضلات گوش میانی برای توانمندسازی شنونده به شنیدن فرکانس‌های از دست رفته می‌باشد. بر اساس گزارشات علمی چند روز بعد از لقاح، گوش شروع به تشکیل کرده و در ماه چهارم بارداری به‌طور کامل تشکیل یافته‌است. دکتر توماتیس بر اساس اطلاعاتی که از گوش جنین می‌آید و به رشد مغز کمک می‌کند، نظریه‌ای را مطرح کرد. او معتقد بود که برخی از مشکلات شنوایی در دوران حاملگی شروع می‌شود، طوری‌که جنین به‌طور مناسبی به صدای مادر پاسخ نمی‌دهد. توماتیس اذهان کرد که کل بدن در تولید گفتار و زبان نقش دارد. او می‌گوید خواندن، حتی خواندن بدون صدا در واقع یک فعالیت مربوط به گوش است. او توصیه می‌کند که روزانه به مدت ۳۰ دقیقه متنی با صدای بلند هم توسط کودکان و هم توسط بزرگسالان خوانده شود. او معتقد است این روش نه تنها بهترین راه تحریک مغز است بلکه بهترین روش برای یادگیری نیز می‌باشد. بحث بر انگیزترین روش توماتیس تلاش‌های برای تشخیص صدای مادر توسط کودکان مبتلا به اتیسم بود. گوش الکترونیکی که او طراحی کرده بود می‌توانست صدای مادر را همانگونه که در رحم شنیده می‌شود شبیه‌سازی کند و کم‌کم کودک را به سمت پاسخ دادن به صدای واقعی و بدون فیلتر مادر هدایت می‌کند. او گزارش کرده‌است که این روش معمولاً نتایج هیجان انگیزی به بار آورده و کودکان با شنیدن صدای مادر خود برای اولین بار اشک شوق می‌ریختند. در بسیاری از اختلالت دیگر نیز او به این قضیه اشاره کرده‌است. توماتیس اعتقاد داشت که بسیاری از مشکلات اختلال یادگیری، دیسلکسی (جابه‌جا خواندن کلمات)، اسکیزوفرنی و افسردگی نتیجهٔ یک ضربهٔ روحی بازمانده از یک رابطه می‌باشد. او دریافت که درمان این موارد نیازمند مشارکت والدین و حتی پدر ومادر بزرگ‌ها می‌باشد. او در شرح حال خود بیان می‌کند که در بسیاری از روش‌های پزشکی در فرانسه و کانادا، جایی که بعداً به آنجا رفت، بازنگری کرده‌است. ناگهان او از جامعهٔ پزشکی اورتودکس خارج می‌شود زیرا پی می‌برد که روش‌های او فرای هنجارهای شناختی پذیرفته شده هستند. او اسم روش خود را صوت- روانشناسی می‌گذارد.