ترک سیگار
ترک سیگار عبارت است از روند قطع مصرف دائم تنباکو. نیکوتین موجود در دخانیات باعث اعتیاد می‌شود. خلاصی از نیکوتین این روند را بسیار طولانی و سخت می‌نماید. تدخین (استعمال تنباکو) مهمترین عامل قابل بازدارندگی از مرگ در جهان است. ترک تنباکو احتمال مرگ و میر ناشی از امراض تدخین چون بیماری سرخرگ کرونری، بیماری سرخرگ کرونری، سرطان ریه را کاهش می‌دهد. به علت رابطهٔ آن با بسیاری از امراض مزمن، تدخین در بسیاری از مناطق عمومی قدغن است. راهبردهایی متعدد برای ترک سیگار موجودند، از جمله بوقلمون سرد، مشاوره رفتاری و داروهایی مانند بوپروپیون، سایتیزین، درمان بدل نیکوتین یا وارنیکلین. بسیاری از سیگاری‌هایی که تصمیم به ترک سیگار می‌گیرند، بدون کمک اقدام می‌کنند؛ هرچند فقط سه تا شش درصد از آنان موفق به ترک طولانی مدت سیگار می‌شوند. مشاوره رفتاری و داروها احتمال ترک دائم سیگار را زیاد می‌کنند. یک تحلیل برون داده از سال ۲۰۱۸ که روی ۶۱ مورد آزمایش تصادفی کنترل‌شده انجام شد، نشان داد که یک سال بعد از ترک سیگار توسط داروها و اندکی کمک مشاوره رفتاری، فقط بیست درصد داوطلبان موفق به ترک سیگار شده‌اند، در مقایسه با دوازده درصدی که داروها را مصرف نکرده‌اند.
دود کردن
در دهه آخر قرن بیستم، دود کردن کم‌کم تبدیل به امری بسیار منفی شد، خصوصاً در کشورهای غربی. دود کردن به‌طور کلی بر سلامت فرد اثر منفی دارد، زیرا استنشاق دود ذاتاً مشکلاتی در روندهای فیزیولوژیک بدن ایجاد می‌کند از جمله در تنفس. دود کردن تنباکو از جمله علل اصلی بسیاری از بیماری‌ها از جمله سرطان ریه، سکته قلبی، بیماری مزمن انسدادی ریه، اختلال نعوظ و اختلال مادرزادی است. نشان داده شده‌است که بیماری‌های مربوط به دود کردن تنباکو تقریباً نیمی از سیگاری‌های درازمدت را می‌کشد در مقایسه با نرخ مرگ و میر متوسطی که پیش روی غیرسیگاری‌هاست. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۵، مصرف سیگار سالانه باعث مرگ بیش از پنج میلیون نفر شده‌است. خطرات ناشی از سیگار کشیدن باعث شده‌است که بسیاری از کشورها مالیات بالایی بر محصولات تنباکویی وضع کنند، آگهی‌هایی برای منع استفاده از این محصولات منتشر کنند، تبلیغاتی را که استفاده از آنها را ترویج می‌کنند محدود کنند و کمک‌هایی در اختیار افراد سیگاری بگذارند که قصد ترک دارند.