یعقوب لیث
با همه این‌ها، سیاست ضدخلیفه او بسیار آشکار است. کتاب تاریخ سیستان نقل می‌کند که یعقوب عباسیان را «دروغگو» خطاب کرده‌است. در ادامه این نقل قول آمده‌است: یعقوب لیث را نخستین شهریار ایرانیِ احیاگر زبان پارسی، پس از فروپاشی شاهنشاهی ساسانیان می‌دانند. وقتی شاعری بنا بر رسم زمان قصیده‌ای به عربی در مدح او سرود، وی او را ملامت کرد که چرا به زبانی که نمی‌فهمد برایش شعر سروده‌است که «چیزی که من اندر نیابم چرا باید گفت». با شنیدن این سخن، محمد بن وصیف که ادارهٔ امور دیوان یعقوب را بر عهده داشت، قصیده‌ای به فارسی در مدحش سرود و این قصیده (براساس روایت مؤلف ناشناس تاریخ سیستان که قصیده را نقل نموده) آغاز سرودن شعر درباری به این زبان گردید.
مناخم مندل اشنیرسون
او به عنوان رهبر جنبش خبد لوباویچ که بعد از هولوکاست کمابیش نابود شده بود، تبدیل به یکی از بانفوذترین جنبش‌های جهان یهودیت مذهبی شد، که بیش از ۳۰۰۰ مرکز تعلیم و آموزش را اداره می‌کرد. از جمله نهادهایی که او تأسیس کرد، مراکز دارای کنیسه، مدارس، کودکستان، مراکز ترک اعتیاد و خانه سالمندان را شامل می‌شود. اشنیرسون یکی از بزرگترین ذهن‌های زمان خود دانسته می‌شد و دارای حافظه ای تصویری بود که او را قادر می‌ساخت حجم عظیمی از اطلاعات را به‌طور دقیق به خاطر بسپارد. معجزات بسیاری نیز به او نسبت داده شده و هزاران شهادت از غیریهودیان گرفته تا پیروان یهودیش در این خصوص به صورت آنلاین موجود است. بیش از ۳۰۰ جلد کتاب از خود در زمینه یهودیت به جا گذاشته‌است. در زمان حیاتش بسیاری از پیروانش او را مسیح می‌دانستند. رویکرد خود اشنیرسون به این مقوله و این که آیا او خود صریحاً این باور را تأیید می‌کرد یا نه محل بحث است. بسیاری از پیروان او واقعیت مرگ او را نپذیرفتند و خبد بین مسیحاییان که آشکارا او را زنده می‌دانند و مخالفان که واقعیت مرگ او می‌پذیرند دو دسته شده‌است. گروه اندکی از پیروان او اشنیرسون را نه تنها زنده بلکه الوهی می‌دانند، «خدا و بالاتر از خدا.»