سامانه تهویه طبیعی
سامانه تهویه طبیعی بر مبنای جریان باد و حرارت به عنوان نیروهای محرکه می‌باشد و یک پدیده یا اختراع جدید نمی‌باشد. به‌کارگیری نیروی طبیعی به منظور تهویه به مدت هزاران سال برای انسان‌ها و جانوران از جمله موارد در دسترس برای ایجاد شرایط زیستی مناسب بوده‌است. به‌کارگیری محرکه مکانیکی مثل فن‌ها برای انجام تهویه طبیعی هوا در طول کانال‌های هواکش، در طی قرن بیستم محقق گشت. سامانه تهویه مکانیکی هوا یک جریان هوای ثابت را ارائه داد، بدین ترتیب امکاناتی برای پاکسازی هوا (مانند تهویه مطبوع) و بازیابی حرارتی نیز فراهم آمد. اما با وجود مزایای سامانه تهویه مکانیکی، سامانه تهویه طبیعی رشد خیلی خوبی داشته‌است که حتی می‌توان آن را یک دوره تجدد در اواخر دهه ۱۹۹۰ نامید. در این میان به خصوص مهندسان معمار علاقه‌مند به به‌کارگیری سامانه تهویه طبیعی با به‌کارگیری قدرت محرکه هوا در داخل ساختمان بودند. آن‌ها به‌کارگیری سامانه تهویه طبیعی را در ساختمان‌ها رواج داده و توجه بیشتری را به این زمینه جلب کردند. البته پیش زمینه‌ها و انگیزه‌ها برای این توجه گوناگون بود. سامانه‌های تهویه مکانیکی، به سامانه‌های پیچیده با شمار بسیاری از اجزایی که نیازمند فضا و مصرف انرژی بودند توسعه یافتند. به عنوان یک پیامد، استفاده یکپارچه از این سامانه‌ها در ساختمان‌ها، چالش‌برانگیز و نیازمند مهارت بود. در این مورد، برآورده‌سازی و ایجاد تعادل در هر دو مورد کیفیت معماری و تنفس خوب، به عنوان عملکردهای سامانه تهویه، از نتایج مهم کار است. یک سامانه مکانیکی تهویه، دارای عمر خدمت کوتاهی نسبت به ساختار ساختمان می‌باشد. از طرفی بازسازی یا نوسازی سامانه تهویه مکانیکی به دلیل وجود داکت‌هایی که با سازه ساختمان درگیر هستند، مدت عمر ساختمان را کاهش می‌دهد. در نتیجه سامانه تهویه مکانیکی بخش بزرگی از هزینه‌های ساختمان را شامل می‌شود. در حقیقت بسیاری از سامانه‌های تهویه مکانیکی هوای مطلوب مورد نظر را ایجاد نمی‌کنند که این موضوع در تحقیقات، به نام سندروم ساختمان بیمار معروف شده‌است، که باعث کم شدن اعتقاد به سامانه‌های مکانیکی، به عنوان راه حل نهایی، شده‌است. سامانه‌های تهویه مکانیکی صدای بسیاری تولید می‌کنند (هم در داخل و هم خارج از ساختمان) و اغلب تمیز کردن، تعمیر و نگهداری آن‌ها سخت می‌باشد. در مجموع، همه این موارد و نیز افزایش آگاهی پیرامون پیامدهای محیطی مصرف بیشتر انرژی و منابع، به تمرکز بیشتر بر ساختمان‌های با مصرف پایین انرژی منجر شده‌است.
تهویه مطبوع خورشیدی
هم‌اکنون سامانه‌های تهویه مطبوع برقی بدون کمپرسور جدید با SEER بالای ۲۰ در حال ورود به بازارند. نسخه‌های جدید کولرهای تبخیری غیرمستقیم تغییر فازی با استفاده از تنها یک پنکه و یک منبع آب ساختمان‌ها را بدون افزایش رطوبت داخلی سرد می‌کنند (مانند فرودگاه مک کارن در لاس وگاس نوادا). در اقلیم‌های خشک با رطوبت نسبی زیر ۴۵٪ (حدود ۴۰٪ اقلیم ایالات متحده) کولرهای تبخیر غیرمستقیم می‌تواند به SEER بالای ۲۰ و حداکثر تا SEER 40 برسند. یک کولر تبخیر غیرمستقیم ۱۰۰،000BTU تنها نیازمند برق خورشیدی کافی برای گردش پنکه (به علاوه یک منبع آب) می‌باشد. یک سامانه مولد نیمه نوری کم هزینه می‌تواند میزان برق ماهانه مصرفی مورد نیاز تهویه مطبوع (و استفاده‌های دیگر) از شبکه توزیع برق را کاهش دهد (اما حذف نمی‌کند). با وجود یارانه‌های دولت آمریکا برابر$ ۲٫۵۰ تا $ ۵٫۰۰ دلار در هر وات خورشیدی، هزینه مستهلک برق خورشیدی می‌تواند زیر $ ۰٫۱۵ در هر کیلووات ساعت باشد. این در برخی نواحی که برق شرکتی هم‌اکنون $ ۰٫۱۵ یا بیشتر است مقرون به صرفه می‌باشد. در خیلی مناطق برق اضافی خورشیدی در هنگام بلا استفاده بودن تهویه مطبوع را می‌توان به شبکه توزیع برق فروخت، که این می‌تواند هزینه خرید برق سالانه را کاهش دهد (یا حذف کند). (ساختمان‌های انرژی صفر را ببینید)