ولتاژ
کاربرد معمول اصطلاح «ولتاژ» در توصیف ولتاژ دو سر یک قطعه الکتریکی (مانند مقاومت) است. افت ولتاژ روی یک قطعه را می‌توان تفاضل بین اندازه‌گیری‌ها در هر پایه قطعه با توجه به یک نقطه مرجع مشترک (یا زمین) دانست. افت ولتاژ تفاضل بین دو قرائت است. دو نقطه در یک مدار الکتریکی که در داخل یک میدان مغناطیسی متغیر نیست، که توسط یک هادی ایده‌آل و بدون مقاومت به یکدیگر متصل شده‌اند، اختلاف ولتاژ صفر دارند. هر دو نقطه با پتانسیل یکسان ممکن است توسط یک هادی به هم وصل شود و هیچ جریانی بین آن‌ها جریان نخواهد داشت.
هدایت زیرآستانه
دلیل اهمیت روزافزون هدایت زیرآستانه این است که ولتاژ منبع تغذیه بطور مداوم کاهش یافته‌است، هم برای کاهش توان مصرفی پویای مدارهای مجتمع (توانی که هنگام کلیدزنی ترانزیستور از حالت روشن به حالت خاموش مصرف شده، که به مربع ولتاژ منبع تغذیه وابسته است) و برای حفظ قابلیت اطمینان قطعه، میدان‌های برقی را در دستگاه‌های کوچک کم نگه دارید. مقدار هدایت زیر سطح آستانه توسط ولتاژ آستانه تعیین می‌شود، که بین زمین و ولتاژ منبع تغذیه قرار دارد، و بنابراین باید تنها با ولتاژ منبع کاهش یابد. این بدان معناست که کاهش کمتر ولتاژ تاب خوردن (سوینگ) گیت زیرآستانه به نوبه خود قطعه را "خاموش،" و به عنوان هدایت زیرآستانه تغیراتی نمایی با ولتاژ گیت دارد (نگاه کنید به ماسفت:حالت قطع)، با کوچکتر شدن اندازه ماسفت، بیشتر و بیشتر می‌شود.