تاریخ فرمول یک
مایکل شوماخر راننده آلمانی تیم فراری بسیاری از رکوردها را در سال‌های آغازین قرن بیست و یک شکست. شوماخر در سال ۲۰۰۱، رکورد جدیدی برای تعداد دفعات پیروزی در مسابقات جایزه بزرگ به جای گذاشت؛ پیش از شوماخر آلن پروست با ۵۱ پیروزی رکورددار بود، اما شوماخر اخیراً با پیروزی در نود و یکمین پیروزی خود در مسابقات جایزه بزرگ رکورد جدیدی بر جای گذاشته‌است. شوماخر همچنین دارنده بالاترین رکورد پیروزی در مسابقات جایزه بزرگ در یک فصل است، او در سال ۲۰۰۴ از مجموع ۱۸ مسابقه در ۱۳مسابقه پیروز شد. در سال ۲۰۰۳ شوماخر با ششمین قهرمانی خود رکورد قهرمانی رانندگان را شکست، او حتی رکورد پیشین را که خوان مانوئل فانجیو در سال ۱۹۵۷ بر جای گذاشته بود شکست. او در سال ۲۰۰۴ برای هفتمین بار قهرمانی را به خود اختصاص داد. او با به دست آوردن هشتصد و یکمین امتیاز خود در سوزوکای ژاپن، رکورد بیشترین امتیاز را نیز شکست. رکورد پیشین یعنی ۵/۷۹۸ نیز در اختیار آلن پروست بود. در سال ۲۰۰۲، شوماخر با پیروزی در مسابقات جایزه بزرگ فرانسه در جولای همان سال رکورد دیگری بر جای گذاشت چرا که تا به حال هیچ راننده‌ای نتوانسته بود به این زودی در یک فصل به قهرمانی دست پیدا کند. در سال ۲۰۰۳ فرناندو آلونسو با پشت سر گذاشتن مسابقات انتخابی مالزی جوان‌ترین راننده لقب گرفت. بعدها در همان سال او با کسب پرچم قهرمانی در مسابقات مجارستان جوان‌ترین قهرمان مسابقات فرمول یک لقب گرفت. در سال ۲۰۰۵ آلونسو جوانترین قهرمان جهان لقب گرفت. وی با این کار نوار قهرمانی میشائیل شوماخر را گسست، شوماخر پیش از آن ۱۸۰۰ روز قهرمانی جهان را در اختیار داشت.
رانندگان فرمول یک اهل استرالیا
مارک وبر در مقایسه با هر رانندهٔ استرالیایی دیگری، حضور در مسابقات بیشتری را تجربه کرده‌است و سه‌بار نیز در پایان فصل در ردهٔ سوم قهرمانی رانندگان قرار گرفته‌است. او فعالیت حرفه‌ای خود را با تیم میناردی در سال ۲۰۰۲ آغاز کرد و سپس دو سال را با تیم جگوار سپری کرد. او که با دو گزینهٔ رانندگی برای ویلیامز و رنو روبرو بود، تصمیم گرفت تا بی ویلیامز، که یک تیم با موفقیت‌های بسیاری در گذشته بود، بپیوندد. با این حال، رنو یک خودروی توانا برای کسب قهرمانی را ساخت که در دو فصل بعدی ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ فرناندو آلونسو را به مقام قهرمانی رانندگان رساند. در مقابل وبر تنها موفق شد در این دو فصل به‌ترتیب جایگاه‌های دهم و چهاردهم را کسب کند و خیلی زود به تیم سابق خود، که اکنون با نام جدید رد بول در مسابقات حضور داشت، بازگشت. وبر در سومین فصل همکاری‌اش با این تیم (۲۰۰۹) پیروزی‌های جدیدی را در نوربورگ‌رینگ و اینترلاگوس کسب کرد. در سال بعد او به کسب عنوان قهرمانی بسیار نزدیک شد، اما پس از انجام یک پیت‌استاپ ضعیف در مسابقهٔ نهایی، به ردهٔ هفتم رده‌بندی قهرمانی سقوط کرد و قهرمانی نسیب هم‌تیمی او، سباستیان فتل شد. وبر برای سه فصل بعدی نیز با رد بول باقی‌ماند و این سه‌فصل را به‌ترتیب در جایگاه‌های سوم، ششم و سوم به پایان رساند. تیم شنکن یکی از پنج رانندهٔ استرالیایی است که موفق شده‌اند در مسابقات فرمول یک بر روی سکو بروند. دوران فعالیت او در فرمول یک از سال ۱۹۷۰ و همزمان با دریافت پیشنهاد قرارداد از سوی فرانک ویلیامز آغاز شد. او در چهار مسابقه برای دتوماسو رانندگی کرد، و در پایان فصل از این تیم جدا شده و در کنار گراهام هیل به برابهام پیوست. او تنها یک بار و در جایزه بزرگ اتریش ۱۹۷۱ بر روی سکو رفت و در پایان فصل ۱۹۷۱، با توجه به نگرانی‌اش از قابلیت‌های مدیریتی رئیس جدید برابهام، برنی اکلستون، این تیم را نیز ترک کرد. با این حال، پیوستن او به تیم سرتیز پس از جدایی از برابهام مشخصاً قدم موفقی نبود و او تنها توانست نیمی از ۱۲ مسابقه‌ای که آغاز کرده‌بود را به پایان برساند. شنکن پس از آن نتوانست یک صندلی رانندگی تمام‌وقت را برای خود کسب کند و در دو فصل بعدی تنها با سه تیم مختلف در هشت مسابقه شرکت کرد.