یعقوب لیث
با همه این‌ها، سیاست ضدخلیفه او بسیار آشکار است. کتاب تاریخ سیستان نقل می‌کند که یعقوب عباسیان را «دروغگو» خطاب کرده‌است. در ادامه این نقل قول آمده‌است: یعقوب لیث را نخستین شهریار ایرانیِ احیاگر زبان پارسی، پس از فروپاشی شاهنشاهی ساسانیان می‌دانند. وقتی شاعری بنا بر رسم زمان قصیده‌ای به عربی در مدح او سرود، وی او را ملامت کرد که چرا به زبانی که نمی‌فهمد برایش شعر سروده‌است که «چیزی که من اندر نیابم چرا باید گفت». با شنیدن این سخن، محمد بن وصیف که ادارهٔ امور دیوان یعقوب را بر عهده داشت، قصیده‌ای به فارسی در مدحش سرود و این قصیده (براساس روایت مؤلف ناشناس تاریخ سیستان که قصیده را نقل نموده) آغاز سرودن شعر درباری به این زبان گردید.
حمید بن حریث بن بحدل
حُمَید بن حُرَیث بن بَحدَل الکلبی ( (دوره فعالیت: ۶۸۳ تا ۶۹۳) از سرداران ارشد خلافت اموی و از رؤسای قبیله بنی‌کلب بود. او رئیس "شرطه" (نیروهای امنیتی) در زمان خلفای مروان اول و عبدالملک بود و احتمالاً در زمان خلیفه قبلی آنها یزید اول نیز در همین سمت خدمت می‌کرد. در سال ۶۸۶ میلادی، در معرکه خازر "، فرماندهی شرطه‌های" بنی‌کلب را برعهده داشت و یک سال بعد به عمرو بن سعید بن العاص در شورش علیه عبدالملک کمک کرد. پس از شکست شورش، حمیر از در دوستی و آشتی وارد شد. در سال‌های بعدی، او همچنان رهبری قبیله بنی‌کلب را در جنگ‌های از جنگ از مرج راهط (۶۸۴) و پاره‌ای دیگر از جنگ‌ها، به خلافت اموی خدمت نمود.