غرب اروپا
مثلث سه‌گانه که به متفقین معروف بودند شامل امپراتوری بریتانیا، فرانسه، روسیه و بعدها ایالات متحده آمریکا بودند که در سال ۱۹۱۸ امپراتوری روسیه از این قدرت خارج شد. کشورهای آلمان، اتریش و امپراتوری عثمانی جبهه متحدین را تشکیل می‌دادند. پس از اینکه متفقین موفق به شکست دادن متحدین شدند، کشورهای عضو متحدین جایگاه جهانی خود را از دست دادند و اغلب پادشاهان آنان مجبور شدند از قدرت کناره‌گیری کنند و به مناطق دوردست تبعید شدند. امپراتوری‌های این سه کشور به جمهوری تبدیل شدند و مجبور شدند عهدنامه ورسای را بپذیرند. امپراتوری روسیه (که بعداً به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تبدیل شد) با متحدین طی عهدنامه برست-لیتوفسک پیمان صلح بست.
اروپای تحت اشغال آلمان نازی
چندین کشور تحت اشغال آلمان در آغاز جنگ جهانی دوم به عنوان متحدان بریتانیا یا اتحاد جماهیر شوروی وارد جنگ شدند. برخی، همچون چکسلواکی، پیش از آغاز جنگ ناچار به تسلیم شدند؛ برخی دیگر نیز مانند لهستان (در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ مورد حمله قرار گرفت) یا در جریان جنگ فتح شده و سپس اشغال شدند. در بعضی موارد، دولت‌های قانونی این کشورها به تبعید رفتند. در موارد دیگر دولت‌های در تبعید توسط شهروندان آنها در سایر کشورهای متفق تشکیل شدند. برخی از کشورهای اشغال شده توسط آلمان نازی رسماً بی‌طرف بودند. برخی دیگر نیز از اعضای پیشین نیروهای محور بودند (همچون ایتالیای فاشیستی) که در مراحل بعدی جنگ توسط نیروهای آلمانی اشغال شدند.