اعتیاد
اعتیاد روانی: ناشی از لذت و سرخوشی مصرف مواد مخدر می‌باشد. دقیقا به واسطه برهم ریختن نظم ترشح میانجی‌های عصبی فرد دچار آسیب‌ها یا تناقضات روانی می‌شود. به عنوان مثال ماده مخدر مت‌آمفتامین (مخدر شیشه) باعث افزایش ترشح دوپامین در مغز می‌شود و باعث ایجاد حالت تحریکی، سرخوشی، تمرکز و… می‌شود. حال پس از قطع مصرف با کاهش سطح دوپامین فرد خواب آلود، افسرده، بی تمرکز و… می‌شود. طول دوره بازگشت این میانجی‌های عصبی به حالت طبیعی بسیار طولانی‌تر و حتی برخی معتقدند بازگشت ندارند. در نتیجه اعتیاد روانی بسیار مهلک تر می‌باشد. اعتیاد روانی باعث لغزش بسیاری از مصرف‌کنندگان سابق حتی با طول دوره‌های چندین سال می‌شود.
اعتیاد به عشق
اعتیاد به عشق یک رویه رفتار انسانی است که در آن افراد به احساس عاشق بودن معتاد می‌شوند. معتادان به عشق ممکن است به گونه‌های متفاوت بسیاری رفتار کنند. اعتیاد به عشق معضلی شایع است؛ با این حال ، بیشتر معتادان به عشق متوجه نمی‌شوند که آن‌ها معتاد به عشق شده‌اند. اعتیاد به عشق را می‌توان با تکنیک‌های بازپروری مختلفی بهبود بخشید که اکثراً شبیه به درمان بسیاری اعتیادهای دیگر مانند اعتیاد به رابطه جنسی و اعتیاد به الکل هستند٬ از طریق جلسات گروهی و گروه‌های حمایت از درمان. «عشق اعتیاد آور» اصطلاح فراگیری است که در خود شامل معانی دیگری همچون"معتاد"٬ "هم‌معتاد"، " هم‌وابسته"، "ولع عاطفی" و "عشق اجتنابی" می‌باشد.