صرع
صرع تنها یک بیماری نیست بلکه یک نشانه بیماری است که می‌تواند بر اثر اختلالات متعددی به وجود آید. تشنج‌ها خود به خود و بدون علت خاصی مانند بیماری شدید اتفاق می‌افتند. علت اصلی رخ دادن صرع می‌تواند عوامل ژنتیکی یا مشکلات ساختاری یا متابولیک باشد، این در حالی است که در ۶۰٪ موارد، علت آن نامشخص است. شرایط بیماری ژنتیکی، بیماری مادرزادی و اختلال رشد در افراد جوان شایع است، این در حالی است که تومور مغزی و سکته مغزی در افراد مسن رایج است. تشنج‌ها همچنین می‌توانند بر اثر مشکلات بهداشتی دیگر رخ دهند؛ اگر آن‌ها به علت خاصی مانند سکته، صدمه به سر، خوردن مواد سمی یا مشکلات متابولیک رخ دهند، به جای صرع به آن‌ها تشنج علامتی حاد گفته می‌شود و در دسته‌بندی بالاتر اختلالات مرتبط با تشنج قرار می‌گیرند. اکثر عوامل تشنج علامتی حاد باعث به وجود آمدن تشنج‌های بعدی می‌شوند که به آن‌ها صرع ثانویه گفته می‌شود.
چرخه قاعدگی
حدود ۴۰ درصد از زنان مبتلا به [[صرع]] درمی‌یابند که [[حمله صرع|تشنج‌هایشان]] در مراحل خاصی از چرخه قاعدگی، افزایش می‌یابد. اگر [[:en:Catamenial_epilepsy|صرع کاتامنیال]] در مرحله لوتئال یا نزدیکی قاعدگی رخ دهد، احتمالاً به دلیل افت پروژسترون و اگر در زمان تخمک‌گذاری روی دهد، به دلیل افزایش استروژن است. زنانی که عادت ماهانه منظمی دارند می‌توانند داروهایشان را درست قبل و در حین قاعدگی مصرف کنند. گزینه‌های درمانی شامل مکمل‌های پروژسترون، افزایش دوز [[دارو ضد تشنج|داروهای ضد تشنج]] مصرفی، یا افزودن موقت یک داروی ضدتشنج همچون [[کلوبازام]] یا [[استازولامید]] است. اگر این درمان‌ها بی‌اثر باشد، یا زمانی که چرخه قاعدگی زن نامنظم است، چارهٔ نهایی متوقف کردن چرخه قاعدگی است که ممکن است با استفاده از [[مدروکسی‌پروژسترون]]، [[:en:Triptorelin|تریپتورلین]] یا [[:en:Goserelin|گوسرلین]] یا با استفادهٔ مداوم از داروهای ضدبارداری خوراکی به دست آید.