زیاریان
پیشین‌ترین نهاد آموزشی در دوران اسلامی «مکتب» بود و کودکان از پنج یا شش سالگی که توانایی شست و شو و طهارت شخصی خود را پیدا می‌کردند، می‌توانستند به مکتب بروند. در این مکتب‌ها بزرگسالان جایی نداشتند و هدف از آن‌ها تعلیم الفبا و قرآن به مبتدیان بود. اما، نهاد اصلی آموزش در دوران زیاریان، «مسجد» و شیوهٔ معمول آموزشی مبتنی بر املاء بود. این نظام را «آمالی» می‌خواندند و بسیاری از قضات و بزرگان شهرهای استرآباد و گرگان که در قرون سوم و چهارم به مدارج و مقامات عالی دیوانی و مذهبی می‌رسیدند، در حلقه‌های فقه همین نظام آمالی رشد یافته بودند. علاوه بر حلقه‌های فقه، درس‌های مذهبی دیگر، همچون حدیث، نیز تدریس می‌شد و آثار مهمی از این دوره باقی مانده‌است.
مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا
فعالیت اصلی مؤسسه، پژوهش در حوزهٔ آموزش کودکان خردسال و برنامه‌های رشد و تکامل کودکان خردسال است. مؤسسه کودکان دنیا از سال ۷۵ تا کنون به راه‌اندازی مهدهای روستایی و برگزاری جلسات آموزشی برای مربیان این مهدها پرداخته‌است. فعالیت‌های دیگر این مؤسسه عبارت‌اند از: گسترش فرهنگ ایرانی و آشنایی کودکان با آن، راه‌اندازی مهدهایی در اردوگاه‌های مهاجرین، برگزاری دوره‌های آموزش مربی کودک، برگزاری دوره‌های قصه‌گویی، قصه‌گویی در مهدها، اجرای خیمه‌شب‌بازی، مربیان سیار، احداث کتابخانه در مناطق مختلف، راه‌اندازی مهد در حاشیه شهرهایی مانند زاهدان، مواظبت از کودکان در بلایای طبیعی مثلاً مراقبت سازمان‌یافته از کودکان خردسال در زلزله بم، بررسی اسباب بازی‌های کودکان، اشاعهٔ فرهنگ صلح بین کودکان، تدوین بیانیه فرهنگ صلح و تشکیل شورای گسترش فرهنگ صلح، توزیع اسباب‌بازی و کتاب برای آوارگان افغان در جنگ آمریکا در سال ۱۳۷۹، ایجاد موزه‌های خانگی و عینی‌کردن میراث فرهنگی در قالب این موزه‌ها، جمع‌آوری عروسک‌های روستایی با تأکید بر فرهنگ بومی کشور، تأسیس خانه قصه و افسانه، آماده‌سازی منابع، کتاب، جزوه و فیلم‌های آموزشی، برای مربیان، مدیران، کارشناسان آموزشی و والدین، و تجهیز و راه‌اندازی انواع مراکز مراقبت و آموزش کودکان در سراسر ایران. برگزاری نمایش‌گاه عروسک‌های افسانه‌ی ماه‌پیشانی با فراخوان و گردآوری آثار هنرمندان از سراسر ایران