تجوید
قرآن با هفت قرائت مشهور خوانده می‌شود که در میان هفت قرائت مشهور جهان اسلام قرائت حفص از عاصم از فصاحت و اعتبار ویژه‌ای برخوردار است. تجوید را می‌توان به دو بخش نظری و عملی تقسیم کرد. تجوید نظری مجموعه قواعد و ضوابطی است که دانشمندان مسلمان برای صحیح خواندن حروف و کلمات قرآن وضع نموده‌اند از قبیل بحث مخارج حروف، صفات حروف، تفخیم و ترقیق، ادغام، مدّ و قصر و مانند اینها. تجوید عملی، فن و هنر تلاوت قرآن کریم بر اساس تلفظ صحیح حروف و اصوات، با لهجه فصیح عربی است. این بخش مبتنی بر اداء و استماع است. تجوید از فنونی است که باید از طریق تمرین در قاری ملکه شود.
قرائت‌های دینی
به اعتقاد نویسنده کسانی که تاکنون به رد امکان وجود قرائت‌های مختلف دینی پرداخته‌اند، کمتر در قلمرو مبانی و مفاهیم بحث ورود داشته‌اند. مثل ارباب کلیسا در قرون وسطی به نیت‌خوانی پرداخته، و از زبان طرد و لعن و تکفیر سود جسته‌اند... با حسرت بسیار بیش از یک هزاره‌است که در بر همین پاشنه می‌گردد و برخی از آنانی که خود را شاگردان صادق و پیرو مکتب وی می‌دانند و می‌خوانند، واژگان و رفتاری دارند که به تعبیر ابن ابی العو جاء دهری، که از مفضل انتقاد کرد و حکایت همچنان باقی‌ست، گمان می‌کنند با طرد و هتک و منع می‌توان جلو موج اندیشه و نظریه را گرفت؛ و به تعبیر قرآن مجید، و هم یحسبون انهم یحسنون صنعا.