اقوام افغانستان
قزلباشان در اصل متشکل از طوایف مختلف هستند که در زمان فتح افغانستان توسط نادرشاه افشار در مناطق مختلف افغانستان که قسمت عمده آن‌ها در شهر کابل در منطقه‌ای بنام چنداول ساکن شدند و حتی کوچه‌های مختلف آن‌ها بنام مناطقی که از ایران نام‌گذاری شده (کوچه شیرازی‌ها، خوافی‌ها، شاهسون‌ها، قجرها، افشارها، لرها و …) و آن‌ها سال‌ها در حکومت افغانستان به عنوان وزیر و کاتب در دربار فعالیت داشتند. میرزا عبدالعلی خان وزیر دربار امیر شیر علی نمونه از این افراد بود که که اولین نشریه را در افغانستان به طبع رسانید که شمس النهار نام داشت.
سپاهی (طایفه)
در زمان شاه عباس ارتش کشور و نیروهای قزلباش که همیشه درگیر جنگ با سپاه عثمانی بودند از استفاده از تفنگ سرباز می‌زدند چرا که استفاده از تفنگ را خلاف جوانمردی می‌دانستند و تمام نیروهای آنان سواره نظام بودند چراکه قزلباش‌ها به نیروهای پیاده توجه زیادی نمی‌کردند، اما قزلباشان که روز به روز بیشتر قدرت می‌گرفتند تصمیم به کودتا و سرنگونی شاهان و تثبیت کامل قدرت بر کشور گرفتند شاه عباس که حکومت خود رادر خطر می‌دید تصمیم به الغای ارتش قزلباش‌ها کرد اما در ابتدا وی از آنها برای تشکیل ارتش شاهی که از چرکس‌ها گرجیان و ارامنه که غلامان شاه نامیده می‌شوند کمک گرفت پس از تشکیل یک ارتش واحد که مجموعاً ۴۰۰۰۰ نفر وفادار به شاه بودند شروع به سرکوب بیرحمانه قزلباش‌ها و حمله به مقر اصلی سران قزلباش یعنی اصفهان کرد در این بین سپه سالار ارتش قزلباش‌ها در ضرب‌العجلی غافلگیر می‌شود و به علت پراکنده بودن اقوام قزلباش دیری نمی‌پاید که ارتش وی شکست خورده و از هم می‌پاشد (از بخشی از کتاب ارتش صفوی) وی به همراه ارتشی به سمت کرمان می‌گریزد (شاه قبل ازاین ماجرا دستور حمله به کرمان را به وی صادر کرده بود اما او به علت نسبت فامیلی که با حاکم آنجا داشت از این کار سر باز می‌زند)، و به دشت‌های بلوچستان پناه می‌برد و بر اساس تاریخ قومی طایفهٔ سپاهی، میر مسکان به همراه بیست نفر به بلوچستان می‌رسد که بلوچ‌ها به علت اینکه آنها اهل سپاهان بوده‌اند به آنها سپاهی می‌گفتند، اینان در بازهٔ زمانی ۲۸۰تا۳۱۰سال قبل به ارتفاعات سراوان می‌رسند و در کناره ای از شهر جالق سکنی می‌گزینند، از این پس آنان شروع به مستحکم کردن جایگاه خود در این شهر گرفتند.