رکود تورمی
رئیس فدرال رزرو، پاول ولکر از سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، به‌طور هوشمندانه‌ای نرخ‌های بهره را در سناریویی به نام سناریوی غیر تورمی افزایش داد. پس از اینکه نرخ‌های بهرهٔ اولیهٔ ایالات متحده به یک عدد دو رقمی افزایش پیدا کرد، تورم نیز کمتر شد. این نرخ‌های بهره، بالاترین نرخ‌های بهرهٔ اولیه در طولانی مدت بوده‌اند که تاکنون در بازارهای سرمایهٔ مدرن وجود داشته‌است. ولکر اغلب به عنوان شخصیتی یاد می‌شود که حداقل باعث توقف تورم در رکود تورمی شده‌است، هر چند که اقتصاد آمریکا در رکود غوطه ور بوده‌است. تقریباً از سال ۱۹۸۳، رشد (اقتصاد) شروع به بهبود و بازیابی کرد. هم محرک مالی و هم رشد عرضهٔ پولی در این زمان، به عنوان خط مشی عمل کرده‌اند. وجود جهش پنج – شش ساله در بیکاری در طول سناریوی غیر تورمی ولکر نشان می‌دهد که ولکر، از قابلیت خود اصلاحیِ بیکاری اطمینان داشته و بر این باور بوده‌است که بیکاری در یک دورهٔ معقولانه، به نرخ عادی خود بازمی‌گردد.
نرخ بانکی
نرخ بانکی () یا نرخ تنزیل، نرخ بهره‌ای است که بانک مرکزی یک کشور، از سود وام‌ها و پیش‌پرداخت‌های خود به بانک‌های تجاری دریافت می‌کند. نرخ بانکی در کشورهای مختلف با اصطلاحات گوناگونی شناخته می‌شود و مفهوم آن نیز با گذشت زمان در برخی از کشورها تغییر کرده‌است، زیرا مکانیزم‌های استفاده شده برای مدیریت نرخ تغییر کرده‌اند. کارکرد نرخ بانکی در زمانی است که یک بانک تجاری دچار کمبود بودجه می‌شود و به‌طور معمول می‌تواند این کمبود بودجه را با دریافت وام، در ازای پرداخت سود از بانک مرکزی جبران نماید.