تجسم اطلاعات
تجزیه و تحلیل داده ها، بخشی ضروری از تمام تحقیقات کاربردی و حل مسئله در صنعت است. اساسی ترین رویکردهای تجزیه و تحلیل داده ها عبارتند از: تجسم (هیستوگرام، نمودار پراکندگی، نمودار سطح، نقشه درخت، نمودار مختصات موازی، و غیره)، آمار ( آزمون فرضیه ، رگرسیون ، PCA ، و غیره)، داده کاوی ( تداعی کاوی ، و غیره) و روش های یادگیری ماشین (خوشه بندی ، طبقه بندی ، درخت تصمیم و غیره). ). در میان این رویکردها، تجسم اطلاعات، یا تجزیه و تحلیل داده های بصری، بیشترین تکیه بر مهارت های شناختی تحلیل گران انسانی دارد و امکان کشف بینش های عملی بدون ساختار را فراهم می کند که تنها توسط تخیل و خلاقیت انسان محدود می شود. تحلیلگر، نیازی به یادگیری هیچ روش پیچیده ای ندارد تا بتواند تجسم داده ها را تفسیر کند. همچنین، تجسم اطلاعات یک طرح تولید فرضیه است که می تواند انجام شود و معمولاً با تجزیه و تحلیل تحلیلی یا رسمی تر، مانند آزمون فرضیه های آماری دنبال می شود.
تعامل انسان و اطلاعات
تعامل انسان و اطلاعات (به انگلیسی: Human-Information Interaction) یک حوزه پژوهشی مسئله محور چندرشته‌ایست که به مطالعه تعامل میان انسان و اطلاعات (با شکل‌ها و اهداف مختلفش) می‌پردازد. به عبارت دیگر این حوزه به جای بررسی تعامل انسان و تکنولوژی (یعنی حوزه تعامل انسان و رایانه و تعامل انسان و ماشین) یا بررسی تعامل انسان و کارگزاران اطلاعاتی (یعنی حوزه کتابداری)، به بررسی تعامل میان اطلاعات و افراد می‌پردازد. اصطلاح انگلیسی تعامل انسان و اطلاعات نخستین بار توسط ناهوم گرشون (Nahum Gershon) در ۱۹۹۵ برای دلالت بر «چگونگی پردازش اطلاعات، پیوند یافتن با اطلاعات و پردازش اطلاعات توسط انسان صرف نظر از رسانه‌ای که انسان و اطلاعات را به هم پیوند می‌دهد» به کار رفت.