بارورسازی ابرها
بارورسازی ابرها یا ابرآمایی تعدیل آب و هوا، به وسیله افزودن مواد به داخل یک ابر با هدف تقویت تشکیل و رشد «بلورهای یخ» (Ice Crystal) در ابرهای سرد (بیشتر حجم ابر در دمای زیر صفر درجه سلسیوس است) و رشد قطرک‌های درون ابرهای گرم (بیشتر حجم ابر دارای دمای بالای صفر درجه سلسیوس) و در نتیجه افزایش بارش برف یا باران است. به عبارت دیگر باروری ابرها روشی برای تأثیرگذاری بر روی ابرهای طبیعی است که در آن با استفاده از مواد شیمیایی آب بیشتری از ابر به شکل باران یا برف درست می‌شود. بیشترین عواملی که در باروری ابرها برای تولید باران سرد و طرح‌های باروری ابرها برای تقویت بارش برف به کار می‌روند یدید نقره و یخ خشک (دی‌اکسید کربن منجمد) هستند. عواملی دیگر مانند گازهای مایع (به عنوان مثال نیتروژن مایع) نیز می‌توانند برای بارور کردن ابرها در این دسته مورد استفاده قرار گیرند.
پرده حرارتی
لایهٔ پایینی جو نیز معمولاً دارای مرزی میان دو ناحیهٔ مجزا (تروپوسفر و استراتوسفر) است؛ ولی این مرز (تروپوپاز) رفتار کاملاً متفاوتی را نشان می‌دهد. پردهٔ حرارتی جوی یا وارونگی هوا در شرایطی ایجاد می‌شود. برای نمونه، هنگامی که سرمای شبانه باعث می‌شود که هوای سطح زمین سردتر و سنگین‌تر از لایه‌های بالایی شود، لایه‌بندی انجام می‌شود. در بالای لایهٔ مرزی شبانه (که دما با ارتفاع افزایش می‌یابد)، نیمرخ دمایی معمول تروپوسفر (کاهش دما با ارتفاع) مشاهده می‌شود. پردهٔ حرارتی یا وارونگی در جایی که نرخ تغییرات دما نسبت به ارتفاع از مثبت به منفی تغییر می‌کند، ظاهر می‌شود. گرمای سطح زمین بر اثر آفتاب، می‌تواند پایداری وارونگی شبانه را از بین ببرد.