بیماری آلزایمر
بیماری آلزایمر (به انگلیسی: Alzheimer's disease) یک بیماری زوال عصبی است که معمولا به کندی آغاز می‌شود و به تدریج رو به وخامت می‌رود. این بیماری علاج‌ناپذیر را اولین بار یک روانپزشک و پاتولوژیست آلمانی به نام آلویز آلزایمر در سال ۱۹۰۶ میلادی توصیف کرد. آلزایمر علت بروز ۶۰ تا ۷۰٪ موارد دمانس است. رایج‌ترین علامت ابتدایی این بیماری، اختلال در حافظه کوتاه‌مدت و مشکل در به یاد آوردن اتفاقات اخیر است. با پیشرفت بیماری آلزایمر، علائم آن می‌تواند شامل مشکلات زبانی، مشکل در آگاهی از موقعیت (گم‌شدن)، نوسان خلقی، از دست دادن انگیزه، اهمال و بی‌توجهی نسبت به خود و مشکلات رفتاری باشد. این بیماری بسیاری از خصوصیات رفتاری و هیجانی افراد را نیز تحت تاثیر قرار داده و سبب بروز ناراحتی‌هایی از قبیل علائم افسردگی (شامل فقدان احساس لذت، بی‌قراری، افسردگی، کاهش اشتها و وزن، عدم وجود تمرکز و احساس گناه)، علائم روانی (شامل توهم، هذیان و سوءظن) و نیز رفتارهایی مثل آشفتگی، سرگردانی، پرخاشگری و خشونت در این بیماران می‌شود. با وخیم‌شدن آلزایمر، بیمار معمولا از خانواده و جامعه کناره‌گیری می‌کند. به‌تدریج فعالیت‌های بدنی از دست می‌رود که در نهایت منجر به مرگ می‌شود. هرچند سرعت پیشرفت آلزایمر می‌تواند متفاوت باشد اما امید به زندگی معمول پس از تشخیص بیماری، ۳ تا ۹ سال است.
کارل پترسون اشمیت
اشمیت در سال ۱۹۵۷ پس از گزیده‌شدن توسط یک مار بومسلنگ جوان کشته شد. او به اشتباه معتقد بود که این مار جوان قادر به تولید کردن دز کشنده نیست به همین دلیل پس از گاز گرفته‌شدن، مشغول به ثبت کردن دقیق علائم و تجربیاتش شد و این نت‌برداری را تقریباً تا آخرین لحظات ادامه داد. از اشمیت چند ساعت قبل از مرگش پرسیده شدکه آیا نیاز به مراقبت پزشکی دارد یا نه که وی این پیشنهاد را بدلیل اینکه مداخله پزشکی موجب تغییر علائم واقعی این گزیدگی می‌شد رد کرد. زهر مار بومسلنگ لخته‌های کوچک در خون ایجاد می‌کند و قربانی توانایی لخته شدن بیشتر خون را از دست می‌دهد و خونریزی تا مرگ ادامه پیدا می‌کند. او ۲۴ ساعت بعد از گزیدگی به علت خونریزی در ریه‌ها، کلیه، قلب و مغز درگذشت. مارتین پرکینز، که پس از او مدیر باغ‌وحش پارک لینکلن بود، ماری که او را گزیده بود را برای شناسایی به آزمایشگاه اشمیت در شیکاگو فرستاد.