هپاتیت سی
آزمایش هپاتیت سی معمولاً با آزمایش‌های خون آغاز می‌شود تا با استفاده از روش ایمونواسی آنزیمی وجود پادتن‌ها در ویروس هپاتیت سی تشخیص داده شوند. اگر آزمایش مثبت باشد، برای تأیید صحت ایمونواسی و به منظور تعیین شدت بیماری آزمایش دومی انجام می‌شود. آزمایش recombinant immunoblot صحت ایمونواسی را تأیید کرده، و واکنش زنجیره‌ای پلیمراز ویروس هپاتیت سی و اسید ریبونوکلیئیک (RNA) شدت بیماری را تعیین می‌کند. اگر اثری از اسید ریبونوکلیئیک (RNA) و جود نداشته باشد و آزمایش immunoblot مثبت باشد، این به این معنی است که شخص قبلاً به ویروس آلوده شده اما یا به وسیلهٔ معالجه یا خود به خود این ویروس از بین رفته‌است؛ اگر آزمایش immunoblot منفی باشد، به این معنی است که آزمایش ایمونواسی اشتباه بوده‌است. برای مثبت بودن آزمایش‌های ایمونواسی بین شش تا هشت هفته باید از زمان آلودگی به ویروس گذشته باشد. آنزیم‌های کبدی در ابتدای آلودگی به ویروس متغیر می‌باشند؛ معمولاً پس از گذشت هفت هفته از آلودگی به ویروس، آنزیم‌های کبدی افزایش می‌یابند. آنزیم‌های کبدی ارتباط چندانی با شدت بیماری ندارند.
کریستین دروستن
کریستین دروستن یک ویروس‌شناس آلمانی است که تمرکز تحقیقات او روی ویروس‌های جدید (ویروس‌های نوظهور) است. دروستن در سال ۲۰۰۳ یکی از افرادی بود که موفق به کشف و شناسایی کروناویروس سارس شد. او پژوهش‌های خود را درباره ویروس‌هایی با قابلیت تبدیل به اپیدمی ادامه داد و به ویژه پروژه‌های تحقیقاتی درباره تست‌های گسترده را به انجام رساند. از جمله در سال‌های بعد همراه با تیم‌های پژوهشی، آزمایش برای تشخیص مبتلایان به ویروس زیکا و مرس را گسترش داد. در زمان دنیاگیری ۲۰–۲۰۱۹ کروناویروس، دروستن یکی از اولین افرادی بود که با استفاده از داده‌های چین، مدل آزمایش ویروس کرونای جدید را توسعه داد. نتایج همین پروژه تحقیقاتی از سوی سازمان جهانی بهداشت به‌عنوان پروتکل آزمایش افراد مشکوک به کرونا، منتشر شد.