شیر (گربه‌سان)
ژن رشد در شیببرها از ببر ماده منتقل نمی‌شود و این شیر نر است که ژن رشد خود را به فرزند منتقل می‌کند. نتیجه آن می‌شود که شیببرها سریع‌تر از هر یک از والدین‌شان بزرگ می‌شوند. آن‌ها ویژگی‌های ظاهری و رفتاری هر دو پدر و مادر خود را به ارث می‌برند؛ برای نمونه خال‌ها و رگه‌هایی بر روی پوستی به رنگ بدن شیر. شیببرهای نر توانایی باروری ندارند ولی ماده‌ها بارورپذیر هستند. احتمال آنکه نرها یال داشته باشند ۵۰ درصد است ولی حتی اگر یال در بیاورند اندازهٔ متوسطی خواهد داشت. طول بدن شیببرها میان ۳ تا ۳٫۷ متر و وزنشان میان ۳۶۰ تا ۴۵۰ کیلوگرم یا بیشتر است. ببشیرِ کمتر مرسوم، حاصل آمیزش ببر نر و شیر ماده است. به دلیل اثرات متقابل وراثتی، اندازهٔ ببشیرها کوچکتر از مادر و پدرشان است.
ناحیه هیبرید
یکی از فرم‌های ناحیه هیبرید جایی اتفاق می‌افتد که یک گونه دچار گونه زایی آلوپاتریک شده و دو جمعیت جدید توانسته‌اند بعد از یک دورهٔ جدایی جغرافیایی دوباره با هم برخورد کنند؛ لذا دو جمعیت در منطقه برخورد تولید مثل کرده و هیبریدهایی دارای مجموعه ای از آلل‌های متفاوت برای هر جمعیت ایجاد می‌کنند. بدین طریق، ژن‌های جدید از هر سو به ناحیهٔ هیبرید شارش می‌کنند. ژنها همچنین می‌توانند دوباره طی برخورد بین افراد جمعیت دورگه‌ها و فراد جمعیت والدینی (غیر هیبریدی)(تداخل ژنتیکی) به داخل جمعیت‌های جدا شارش یابند. این پروسه منجر به شکل‌گیری یک شیب بین دو فرم خالص در ناحیهٔ هیبرید می‌شود. در مرکز چنین شیبی، هیبریزایم‌ها به‌طور شایع پیدا می‌شوند. این‌ها آلل‌هایی هستند که معمولاً در هر دو گونه نادر اند ولی احتمالاً با توجه به درفت ژنتیکی(genetic draft) روی ژن‌ها در رابطه با شایستگی دورگه‌ها، در جایی که بیشترین دورگه‌ها ایجاد شده‌اند فراوانی این گونه آلل‌ها حداکثر است.