جنگ ایران و عراق
ایران و عراق در سال ۱۳۶۹ و پیش از حمله عراق به کویت، توافق صلح رسمی امضا کردند و روابط دیپلماتیک خود را از سر گرفتند. از همان زمان کار تبادل اسرای جنگی دو طرف آغاز شد. در پایان جنگ ۸ ساله حدود ۴۰۰۰۰ ایرانی در عراق اسیر بودند. در مقابل ایران نیز حدود ۷۰۰۰۰ اسیر عراقی دراختیار داشت. کار مبادله اسرای دو طرف تا اسفند ۱۳۸۱ به طول انجامید. در همین زمان نیروهای نظامی عراق از قسمتهای باقیمانده خاک ایران تا مرزهای بین‌المللی عقب نشستند. تا ۳۱ مرداد ۱۳۶۹ نیروهای عراقی به‌طور کامل خاک ایران را ترک کردند. پس از پذیرش آتش‌بس حدود ۲۴۰۰ کیلومتر از خاک ایران از جمله شلمچه ،طلاییه، فکه، مهران، میمک، سومار، نفت شهر، خسروی و قصرشیرین و بخشی از دشت ذهاب در اشغال عراق باقی‌مانده بود.
جنگ ایران و عثمانی (۱۷۷۶–۱۷۷۵)
جنگ ایران و عثمانی ۱۷۷۵–۱۷۷۶ در دوران فرمانروایی کریم‌خان زند بین ایران و امپراتوری عثمانی روی داد. در این جنگ، ایرانیان به رهبری کریم خان و برادرش صادق خان زند به جنوب عراق حمله کردند و پس از محاصره بصره به مدت یک سال، موفق به فتح شهر شدند. عثمانیان که وضعیتی نبودند تا بتوانند برای پس گرفتن شهر نیرو ارسال کنند، از نیروهای مملوک عراق درخواست کمک کردند. سلطان عبدالحمید یکم، سلیمان الجلالی را برای بازپس‌گیری شهر مأمور کرد، اما او این دستور پادشاه عثمانی را نادیده گرفت و در عوض، تاجران را مجبور کرد تا روابط تجاری خود با بصره را متوقف کنند. به هر صورت، شهر تا زمان مرگ کریم‌خان زند و حمله سلیمان آقا به شهر، در اختیار ایرانیان باقی ماند و در سال ۱۷۷۹ دوباره تحت کنترل عثمانی درآمد.