نسل‌کشی ارمنی‌ها
نسل‌کشی ارمنی‌ها (به ارمنی: Հայոց Ցեղասպանություն؛ به ترکی استانبولی: Ermeni Soykırımı) که گاهی با نام‌های دیگری چون هولوکاست ارامنه (پاکسازی نژادی)، کشتار ارامنه و نیز توسط خود ارمنی‌ها با عنوان جنایت بزرگ (به ارمنی:Մեծ Եղեռն) شناخته می‌شود، به نابودی عمدی و از پیش برنامه‌ریزی شده (نسل‌کشی) جمعیت ارمنی ساکن سرزمین‌های تحت کنترل امپراتوری عثمانی در دوران جنگ جهانی اول (۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ میلادی) توسط دولتمردان عثمانی و رهبران قیام ترکان جوان گفته می‌شود. عملیات در قالب کشتارهای دسته‌جمعی و نیز تبعیدهای اجباری در شرایطی که موجبات مرگ تبعیدشدگان را فراهم آورد، انجام می‌پذیرفت. امروزه تعداد کل قربانیان نسل‌کشی ارمنیان بین یک تا یک و نیم میلیون نفر برآورد شده‌است. در طی این دوران، تصوری برای تعدادی از سردمداران تُرک ایجاد شده بود مبنی بر اینکه ایجاد کشوری جدید و نوین (تُرکیه) برای تُرک‌ها در گرو ایجاد کشوری با یک نژاد واحد (یعنی تُرک‌ها) است و این کار با تصفیه نژادی که همان پاکسازی منطقه آناتولی از اقلیت‌های دینی و نژادی (به خصوص یونانیان، آشوریان و ارامنه) صورت می‌پذیرد. از این رو، دیگر گروه‌های قومی منطقه، از جمله آشوریان، یونانیان و کردها نیز به طریقی مشابه مورد حملهٔ تُرکان عثمانی قرار گرفتند؛ به گونه‌ای که بسیاری از محققان این رویدادها را نیز بخشی از همان سیاست نابودسازی قومی دولت‌مردان تُرک دانسته‌اند. امروزه این رویداد به‌طور گسترده به عنوان یکی از اولین نسل‌کشی‌های سده بیستم شناخته می‌شود.
قربانیان هولوکاست
علاوه بر یهودیان، این گروه‌ها نیز مورد هدف نازی قرار گرفتند: لهستانی‌ها (دو و نیم میلیون از کشته شدگان لهستانی، غیر یهودی بودند)، اسلاوها، مردم شوروی (به ویژه اسیران جنگی)، کولی‌ها و به‌طور کلی کسانی که به «نژاد آریایی» تعلق نداشتند؛ بیماران روانی، ناشنوایان، معلولین جسمی، عقب‌ماندگان ذهنی، همجنس‌گرایان، تراجنسی‌ها؛ مخالفان سیاسی از جمله سوسیال دموکرات‌ها و سوسیالست ها؛ دگراندیشان مذهبی برای مثال شاهدان یهوه. با در نظر گرفتن تمام قربانیان، نازی‌ها به‌طور سازمان‌یافته حدود شش میلیون یهودی و یازده میلیون نفر دیگر را در طول جنگ قتل عام کردند. به باور دونالد نیویک، با در نظر گرفتن مرگ غیرنظامیان شوروی، شمار کل قربانیان به ۱۷ میلیون می‌رسد.