حبل‌المتین (نشریه)
هفته‌نامهٔ حبل‌المتین از ۱۹ دسامبر ۱۸۹۳ تا ۹ دسامبر ۱۹۳۰ (۲۸ آذر ۱۲۷۲ تا ۱۸ آذر ۱۳۰۹ شمسی)، با چندین نوبت وقفه، در کلکته توسط سیدجلال‌الدین مؤیدالاسلام کاشانی منتشر می‌شد. از هفتمین سال انتشار، عبارت «مقدس» به عنوان حبل‌المتین اضافه شد. مؤیدالاسلام در آخرین دههٔ زندگی خود نابینا شد و به همین خاطر مدیریت نشریه را به دخترش فخرالسلطان سپرد که با امضای ف.س.مؤیدزاده و عنوان «دبیرثانی» نشریه را اداره می‌کرد. فخرالسلطان مدتی بعد از سمت خود کناره‌گیری کرد و نام مؤیدالاسلام را دوباره در سرلوحۀ نشریه آوردند. نخستین «منتظم اداره» (مدیر داخلی) و «دبیر ثانی» پیش از فخرالسلطان، آقامحمدجواد شیرازی بود. در اوایل انتشار حبل‌المتین، سیدحسن (برادر مؤیدالاسلام) و در سال‌های پایانی، علی‌اصغر رحیم‌زاده صفوی از دست‌اندرکاران اصلی نشریه بودند. حبل‌المتین به بسیارى از نقاط جهان از جمله ایران، اروپا، عراق (نجف)، عثمانى، افغانستان، مصر، چین، برمه، روسیه، و تركستان فرستاده می‌شد. توزیع گستردۀ حبل‌المتین با كمک مالى زین‌العابدین تقی‌یف (بازرگان ایرانی مقیم بادکوبه) ممکن می‌شد. حبل‌المتین ده سال به رایگان میان روحانیان نجف و ایران و روشنفكران توزیع می‌شد. برخی از مراجع تقلید مانند حاج محمدحسن ممقانی، مقلدان خود را به خواندن حبل‌المتین تشویق‌ می‌کردند.
ورقه ماه دارالفنون
نشریهٔ ورقه ماه دارالفنون نخستین نشریه در تاریخ مطبوعات ایران است که به‌طور تمام و کمال، از بهر و ویژهٔ دانش‌آموزان تهیه و منتشر می‌شد. این نشریه که مصداق کامل یک نشریهٔ آموزشگاهی، به معنی نشریهٔ داخلی یک محیط آموزشی می‌بود، به سال ۱۳۱۱ (قمری)، در مدرسهٔ دارالفنون تبریز _ که دربردارندهٔ دوره‌های ابتدایی و متوسطه می‌بود _ با سردبیری ایرج میرزا (با امضای "صدرالشعرا") که خود یکی از شاگردان آن مدرسه بود، آغاز به انتشار کرد. «ورقه ماه دارالفنون» تبریز کاملاً رایگان بود. تنها چهار شماره از این نشریه منتشر شد. تمام مطالب ورقه ماه دارالفنون تبریز را، که به گفتهٔ خویش، «برای هشیاری ابناء وطن» منتشر می‌گردید، اخبار، رویدادها و برنامه‌های داخلی مدرسه تشکیل می‌داد. در هر شمارهٔ آن حدیثی از یکی از پیشوایان دینی پیرامون فضیلت یادگیری و دانش‌اندوزی درج می‌شد. در شمارهٔ سوم این نشریه چنین آمده‌است: «هر کسی از مطالب علمیه و نکات ذوقیه که اسباب مزید شوق شاگردان مدرسه و مایه حصول بصیرت و استفاده باشد و بخواهد که نشر کند و برای مدیر این ورقه مظفریه بفرستد با کمال امتنان پذیرفته خواهد شد و به تصدیق رییس به حلیه طبع خواهد رسید».