تای چی چوان
این هنر رزمی، یکی از زیباترین و محبوب‌ترین هنرهای رزمی در چین و کل جهان است و برای بهبود سلامتی، افزایش طول عمر و آرامش روحی انجام می‌شود. این هنر که با نگرش عمیق فلسفی شکل گرفته با کمک ایجاد چرخش انرژی در انسان و تخلیه انرژی درونی یعنی انرژی «چی» یا انرژی بایو الکترومغناطیس درون بدن انسان، یکی از قدرتمندترین سبک‌های رزمی در جهان می‌باشد. در این هنر عضلات نقش زیادی ایفا نمی‌کنند ویک تای چی کار سعی در رها کردن کل بدن دارد تا این انرژی بتواند در بدن جاری شود و در موقع مناسب بتوان از آن برای دفاع یا حمله استفاده کرد. تای چی چوان روش مشت زنی یا هنر رزمی است که بر اساس مفاهیم فلسفی آن سعی در به تعادل رساندن همه چیز دارد که در حقیقت نماد یین و یانگ محصول این فرایند است. «تای چی» در فلسفه تائو به معنای فرایندی است که «ووچی» را به «یین و یانگ» تبدیل می‌کند و تای چی چوان هنر رزمی است که بر اساس این مفهوم عمیق و فلسفی بنا شده‌است. استادان تائو صدها سال پیش با معرفی تای چی در حقیقت هنر رزمی را معرفی نمودند که هماهنگ با ریتم‌های طبیعت و قوانین حاکم بر طبیعت باشد تا در سطوح بالا نیز منتهی به ادراک طبیعت گردد. تای چی ابتدا بدن را متعادل می‌سازد، سپس انرژی درونی انسان، ذهن، تنفس عواطف، طبیعت و روح را متعادل می‌سازد.
پنچاک سیلات
این رشته در برنامهٔ مسابقات بازی‌های آسیایی هنرهای رزمی ۲۰۰۹ بانکوک (در ۱۱ بخش) و بازی‌های آسیایی داخل سالن ۲۰۰۹ هانوی (در ۱۵ بخش) قرار داشت. همچنین این رشته در بازیهای آسیایی جاکارتا حضور خواهد داشت. کشورهای آسیایی اکثراً دارای رشته رزمی مخصوص خود می‌باشند و اندونزی از این قاعده مستثنا نیست. مردم دنیا با رشته‌هایی از قبیل کاراته، تکواندو، جودو و کونگ فو یا ووشو به دلیل دیدن فیلم‌های هالیوودی و هنگ کنگی آشنایی دارند. اما با رشته رزمی با طراوت، مهلک و زیبای «پنچاک سیلات» که در اندونزی ریشه دارد آشنایی کافی ندارند. «پنچاک سیلات» یکی از کشف‌های مهم در زمینه ورزش‌های رزمی بین مردم جهان در قرن ۱۹ میلادی بود که به سرعت عمومیت گسترده‌ای یافت. در قرن بیستم این رشته به سرعت گسترش یافت و از نظر مردم علاقه‌مند به رشته‌های رزمی به عنوان یک مظهر تاریخی که هم روش زندگی و هم ورزش و هم یک آموزه اخلاقی و روحانی است و همچنین مورد توجه و احترام زیاد است.