خط فارسی
اساس الفبای فارسی با الفبای عربی یکی است. اما الفبای فارسی دارای ویژگی‌هایی است که آن را از خط عربی اندکی متفاوت می‌سازد. شکل بعضی از نویسه‌های خط فارسی با نویسهٔ عربی آن‌ها تفاوت می‌کند. برای مثال «ک» فارسی در حالت پایانی یا تنها با سرکش نوشته می‌شود در حالی که «» عربی در این دو حالت بدون سرکش است یا حرف «ی» در عربی به‌صورت «» است. تفاوت‌های جزئی دیگری هم وجود دارد.
عربی نوین معیار
بیشتر پژوهشگران و ادیبان غربی دو نوع معیار را برای عربی مشخص کرده‌اند: عربی کلاسیک (اللغة العربیة التراثیة) قرآن و ادبیات ابتدایی اسلامی (سده‌های ۷ تا ۹ میلادی) و عربی نوین معیار (اللغة العربیة المعیاریة الحدیثة)، همچنین عربی نوین نوشتاری که امروزه زبان نوشتاری و معیار عربی است. عربی نوین معیار بر پایهٔ عربی کلاسیک است و تفاوت‌های این دو نوع از زبان عربی هم در سبک‌ها و شیوه‌های گفتاری و نوشتاری، مستقیماً مربوط به نوین‌سازی و ساده‌سازی می‌شود. اغلب گویشوران عربی این دو نوع عربی را دو گونهٔ کاربردی یک زبان در نظر می‌گیرند، اگرچه این دو گونهٔ کاربردی می‌تواند به عنوان «فصحی العصر» و «فصحی التراث» معرفی شده‌باشد.