آرامش دوستدار
منتقدان گفته‌اند که دوستدار با گرایش به خودبنیادی فرهنگی، فرهنگ را ذاتی ثابت و استوار می‌پندارد که خصلت فراتاریخی دارد. یعنی در طول زمان، و از ازل تا ابد پایدار است و تغییری نمی‌کند. با چیرگی یک دین که همواره با باورهای جادویی و آیین‌های غیرعقلانی همراه است هسته یا ذات فرهنگ آسیب کمی می‌بیند تا آنجا که جامعه کاملا فلج می‌شود و توان تفکر را موقت یا برای همیشه از دست می‌دهد. دوستدار به پیروی از اندیشوران فلسفه فرهنگ، دین را نه به عنوان یک تجربه نفسانی و دارای نقش اعتلایی، جدا و مستقل از شناخت علمی می‌داند بلکه در تقابل کامل با اندیشه علمی قرار داد به گونه‌ای که آنرا به تابعی از کشمکش‌های فکری و ایدئولوژیک فرو می‌کاهد.
دین نخبگان
دین نخبگان () در جامعه‌شناسی، دین نخبگان به عنوان نمادها، آیین‌ها و باورهایی تعریف می‌شود که توسط رهبری آن دین مشروع شناخته شده‌است. دین نخبگان اغلب با دین عامیانه یا نمادهای مذهبی و اعتقادات توده‌ها در تضاد است. سپس دین نخبگان «دین رسمی» است که توسط رهبران یک مذهب حمایت می‌شود. برخی از محققان این مفهوم را به‌طور بالقوه برای طیف وسیعی از تقسیمات مذهبی داخلی مانند ارتدوکسی در مقابل هترودوکسی، بین روحانیت و لائیک‌ها، یا بین پیروان ثروتمند دین و فقرا به کار می‌برند.