سیاست در کانادا
ساختار دولت کانادا، در اصل توسط پارلمان بریتانیا از طریق مصوبه بریتانیایی آمریکای شمالی - که در حال حاضر با عنوان مصوبه قانون اساسی ۱۸۶۷ شناخته می‌شود - ایجاد شد، اما مدل فدرال دولت و نحوه تقسیم قدرت، توسط سیاستمداران کانادا ابداع شد. به‌طور خاص، پس از جنگ جهانی اول، شهروندان قلمروهای خودگردان بریتانیا (دومینین‌ها) مانند کانادا، شروع به توسعه یک حس هویت‌طلبی قوی کردند و در اعلامیه بالفور ۱۹۲۶، دولت بریتانیا قصد خود را برای اعطای خودمختاری کامل به این مناطق اعلام کرد.
کانادای علیا
دولت مستعمره تحت سلطه گروه کمی از افراد، معروف به " معاهده خانواده "، که بیشتر مناصب عالی شورای قانونگذاری را بر عهده داشتند و مقاماتی را منصوب می‌کرد، قرار گرفت. در سال ۱۸۳۷، یک شورش ناموفق سعی در براندازی نظام غیر دموکراتیک داشت. دولت نماینده در دهه ۱۸۴۰ ایجاد می‌شود. کانادای علیا از زمان تأسیس در ۲۶ دسامبر ۱۷۹۱ تا ۱۰ فوریه ۱۸۴۱، زمانی که با کانادای سفلی مجاور متحد شد و استان کانادا را تشکیل داد، وجود داشت.