شیوه‌های حکومت
حکومت در لغت به معنای فرمانفرمایی و حکمرانی است ، و بدین معنا، برای آن وجود رابطه‎ی پایدار فرماندهی و فرمانگزاری میان فرمانفرما و فرمانگزار لازم است. حکومت، ساختاری است که یک کشور یا جامعه توسطِ آن اداره می‌شود. حکومت غالباً برای اشاره به کل ساختار سیاسی یک کشور بکار می‌رود اما ممکن است گاهی برای اشاره به قوهٔ مجریه نیز استفاده شود. در حالت نخست، حکومت شامل قوهٔ مقننه و قضائیه هم می‌گردد. شیوهٔ حکومت «رژیم»، «نظام حکومتی» یا «نظام» خوانده می‌شود. علاوه بر کشورها، سازمان‌های مذهبی همچون کلیساها، شرکت‌ها، کلوب‌ها و سایر مجموعه‌های زیرملی نیز شیوهٔ حکومتی دارند.
فرمان سنا
با فروپاشی ماشین سازمانی جمهوری و فرارسیدن پرینکیپاته و امپراتوری روم، اهمیت فرامین سنا نیز به موازات خودِ سنا تغییر یافت. در اینجا شخص امپراتور بود که اراده خود را اِعمال می‌کرد: او با نطق در سنا، پشتیبانی سناتورها را بدست می‌آورد و سپس همین نطق خود را به شکل «فرمان سنا» منتشر می‌کرد؛ به این فرایند «سخنرانی ایراد شدهٔ رئیس در سنا» می‌گفتند. پشتیبانی سناتورها از نطق امپراتور چیزی بیش از یک به‌رسمیت‌شناسیِ تشریفاتیِ ارادهٔ امپراتور نبود، امپراتوری که حالا ارشد سنا بود. این فرایند تشریفاتی با گذشت زمان به‌تدریج کم‌رنگ شد، و در همان حال ارادهٔ امپراتور نقش پررنگ‌تری می‌گرفت؛ به‌نظر می‌آید که این «فرمان سنا» به عنوان فرایندی رسمی که با آن قوانین عام وضع می‌کردند در زمان نروا بلااستفاده شد، با این‌حال همچنان به عنوان یک منبع حقوقی در کنار ارادهٔ امپراتور باقی‌ماند.