یعقوب لیث
با همه این‌ها، سیاست ضدخلیفه او بسیار آشکار است. کتاب تاریخ سیستان نقل می‌کند که یعقوب عباسیان را «دروغگو» خطاب کرده‌است. در ادامه این نقل قول آمده‌است: یعقوب لیث را نخستین شهریار ایرانیِ احیاگر زبان پارسی، پس از فروپاشی شاهنشاهی ساسانیان می‌دانند. وقتی شاعری بنا بر رسم زمان قصیده‌ای به عربی در مدح او سرود، وی او را ملامت کرد که چرا به زبانی که نمی‌فهمد برایش شعر سروده‌است که «چیزی که من اندر نیابم چرا باید گفت». با شنیدن این سخن، محمد بن وصیف که ادارهٔ امور دیوان یعقوب را بر عهده داشت، قصیده‌ای به فارسی در مدحش سرود و این قصیده (براساس روایت مؤلف ناشناس تاریخ سیستان که قصیده را نقل نموده) آغاز سرودن شعر درباری به این زبان گردید.
یدیدیا شوفط
او رهبر ایرانیان یهودی در برابر شاه، مأموران دولت و فقهای اسلامی بود. او در متقاعد کردن شاه به پذیرفتن یهودیان عراق که بعد از اعلام تشکیل کشور اسرائیل فرار کرده بودند نقش مهمی داشت. بعد از انقلاب اسلامی و اعدام حبیب‌الله القانیان، یدیدیا شوفط به کالیفرنیای جنوبی رفت. با اینکه او بعد از مهاجرت مقام رسمی نداشت، با این وجود در بین یهودیان ایرانی کالیفرنیا دارای تأثیر و احترام زیادی بود. در آمریکا شوفط به همراه پسرانش کنیسه نصح را در بورلی هیلز کالیفرنیا ایجاد کرد.