اولریش بک
مقاله اصلی: جامعه خطر جامعه خطر (ریسک) توسط الریش بک و آنتونی گیدنز در طول دهه ۱۹۸۰ وضع شد. از نظر بک و گیدنز، ساختار طبقاتی سنتی صنعتی جامعه مدرن از هم می‌پاشد. جهانی‌سازی خطراتی را ایجاد می‌کند که مردم همه طبقات مختلف را نگران می‌کند. به عنوان مثال، رادیواکتیویته، آلودگی و حتی بیکاری. خانوارهای متمول برای محافظت خود در برابر این خطرات اقداماتی می‌کنند ولی برای برخی نمی‌توانند این کار را انجام دهند. به عنوان مثال تغییر محیط زیست جهانی. فقرا در برابر آنها رنج می‌برند. وی خاطر نشان می‌کند خطرات همچنین از نظر اجتماعی ساخته می‌شوند و برخی از خطرات خطرناک‌تر تلقی می‌شوند زیرا در رسانه‌های جمعی بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرند: مانند تروریسم. جامعه خطر منجر به تجزیه و تحلیل خطرها و سبب پیشداوری می‌شود.  سردبیر مجله جامعه‌شناسی، Soziale Welt (از سال ۱۹۸۰ به آلمانی)، نویسنده حدود ۱۵۰ مقاله و نویسنده یا ویراستار بسیاری از کتاب‌ها بود.
کارل مارکس
تا سال ۱۸۳۷، مارکس مشغول نوشتن آثار داستانی و غیرداستانی بود و نوشتن رمانی کوتاه به نام "کژدم و فلیکس"، درامی به نام "اولانم" و مجموعه شعرهایی عاشقانه خطاب به جنی را به اتمام رسانده بود؛ هر چند هیچ‌یک از این آثار اولیه او در زمان زندگی‌اش منتشر نشدند. مارکس مدتی بعد داستان‌نویسی را جهت اختصاص وقت بیشتر به کارهای دیگر، از جمله آموختن انگلیسی و ایتالیایی، مطالعه تاریخ هنر و ترجمه آثار کلاسیک لاتین، کنار گذاشت. او در سال ۱۸۴۰ همکاری با برونو باور در زمینه ویراستاری "فلسفه دین" هگل همکاری کرد. مارکس همچنین نوشتن پایان‌نامه دکترای خود به نام "اختلاف بین فلسفه طبیعت دموکریتی و اپیکوری" را تا سال ۱۸۴۱ به پایان رساند. پایان‌نامه او توسط فرانسیس وین «یک اثر جسورانه و ناب که در آن مارکس تلاش کرد نشان دهد که الهیات باید در برابر حکمت برتر فلسفه تسلیم شود» توصیف شده‌است. این اثر مجادلاتی ایجاد کرد؛ خصوصاً بین استادان محافظه‌کار دانشگاه برلین. مارکس در عوض تصمیم گرفت پایان‌نامه خود را به دانشگاه لیبرال‌تر ینا ارائه دهد که نتیجه‌اش دریافت پی‌اچ‌دی در آوریل ۱۸۴۱ بود. مارکس و باور که هر دو خداناباور بودند، در مارس ۱۸۴۱ قدم‌هایی برای تأسیس نشریه‌ای به نام "بایگانی‌های آتئیستی" برداشتند که هرگز به نتیجه نهایی نرسید. در ژوئیه مارکس و باور از برلین به بن سفر کردند. آن‌ها آنجا با مست‌کردن، خندیدن در کلیسا و چهار نعل رفتن با خر در خیابان‌ها، رسوایی‌هایی به بار آوردند.