چینی ماندارین
در بیشتر هزاره اخیر، پایتخت چین همواره در مناطق ماندارین‌زبان قرار داشته و از قرن چهاردهم گونه‌هایی از آن به عنوان زبان میانجی در سرتاسر کشور کاربرد داشته‌اند. در اوایل قرن بیستم، یک گونه استاندارد مبتنی بر گویش پکن همراه با عناصر سایر گویش‌های ماندارین، به عنوان زبان ملی چین پذیرفته شد. چینی معیار زبان رسمی جمهوری خلق چین و تایوان و یکی از ۴ زبان رسمی سنگاپور است. ماندارین همچنین در میان بیشتر گروه‌های شورشی و مناطق چندقومی میانمار زبان رسمی یا زبان میانجی است. از ماندارین به عنوان یکی از زبان‌های کاری سازمان ملل هم استفاده می‌شود و آن همچنین یکی از پرکاربردترین انواع زبان‌های چینی در بین جوامع چینی دور از وطن و متداول‌ترین زبان چینی که به غیرچینی‌زبانان آموزش داده می‌شود است.
ماندارین سیچوآنی
ماندارین سیچوآنی یا گویش‌های سیچوآنی (چینی ساده‌شده: 四川话، چینی سنتی: 四川話، پین‌یین: Sìchuānhuà) شاخه‌ای از ماندارین جنوب غربی است که عمدتاً در استان‌های سیچوآن و چونگ‌کینگ و مناطقی از هوبئی، گوئیژو، یون‌نان، هونان و شاآنشی تکلم می‌شود. بین گویش‌های مختلف سیچوآنی تفاوت‌های زیادی وجود دارد و گاه فهم متقابل یافت نمی‌شود. به علاوه، سیچوآنی زبان میانجی در سیچوآن، چونگ‌کینگ و بخش‌هایی از تبت است و توسط تبتی‌ها و اقوام بسیاری به عنوان زبان دوم صحبت می‌شود.