آخسری
چون هر سه پیشوای ماد در زمان واحد از سه جهت وارد عمل شدند و احتمالاً ایشپاکا پیشوای اسکیت‌ها و آخسری شاه ماننا متحد قیام کنندگان علیه آشور بودند توانستند در آن واحد در چند جبهه به پیکار بپردازند. پس چندی از قِبل قیام مردم ماد ماننا نیز توانست نیروی بسزایی بدست آورد، آخسری شاه ماننا بالاستحقاق می‌توانست خویشتن را در ردیف روسای دوم شاه کشور بزرگی بداند. خاک ماننا از سمت مغرب به زیان آشور بسط یافته بود. ماننا در نقطه‌ای از بخش علیای زاب‌بزرگ با خوبوشکیه و اورارتو هم‌مرز بود؛ و مرز آن سپس به طرف جنوب و به ظنّ غالب در امتداد جبال اصلی زاگروس یعنی مغرب شهر اورمیه و اشنو و ساوجبلاغ ممتد بود. از مشرق با پادشاهی ماد مستقل هم سرحد بود. مرزهای شرقی‌تر و شمالی‌تر ماننا در زمان آخسری روشن نیست.
امپراتوری ماجاپاهیت
ماجاپاهیت (اندونزیایی: Majapahit) یک امپراتوری هندو-دریایی جاوه‌ای در جنوب شرقی آسیا بود که از سال ۱۲۹۳ تا حدود ۱۵۲۷ بر جزیره جاوا (بخشی از اندونزی امروزی) حکومت می‌کرد. ماجاپاهیت در دوران هایام ووروک که دوران سلطنت وی از ۱۳۵۰ تا ۱۳۸۹ میلادی بود، با فتوحاتش در جنوب شرقی آسیا گسترش یافت و به اوج شکوه خود رسید. طبق نوشته‌هایی مربوط به سال ۱۳۶۵ میلادی، امپراتوری ماجاپاهیت ۹۸ بخش را از سوماترا تا گینه نو، شامل بخش‌هایی از اندونزی، سنگاپور، مالزی، برونئی، تایلند جنوبی، تیمور شرقی و جنوب غربی فیلیپین (به ویژه مجمع‌الجزایر سولو)، در بر می‌گرفت. اگرچه دامنه نفوذ ماجاپاهیت هنوز بین مورخان موضوع بحث است. ماهیت روابط و تأثیرات ماجاپاهیت بر کشورهای دست‌نشانده و همچنین وضعیت آن به عنوان یک امپراتوری هنوز بحث‌برانگیز است.