بارورسازی ابرها
بارورسازی ابرها یا ابرآمایی تعدیل آب و هوا، به وسیله افزودن مواد به داخل یک ابر با هدف تقویت تشکیل و رشد «بلورهای یخ» (Ice Crystal) در ابرهای سرد (بیشتر حجم ابر در دمای زیر صفر درجه سلسیوس است) و رشد قطرک‌های درون ابرهای گرم (بیشتر حجم ابر دارای دمای بالای صفر درجه سلسیوس) و در نتیجه افزایش بارش برف یا باران است. به عبارت دیگر باروری ابرها روشی برای تأثیرگذاری بر روی ابرهای طبیعی است که در آن با استفاده از مواد شیمیایی آب بیشتری از ابر به شکل باران یا برف درست می‌شود. بیشترین عواملی که در باروری ابرها برای تولید باران سرد و طرح‌های باروری ابرها برای تقویت بارش برف به کار می‌روند یدید نقره و یخ خشک (دی‌اکسید کربن منجمد) هستند. عواملی دیگر مانند گازهای مایع (به عنوان مثال نیتروژن مایع) نیز می‌توانند برای بارور کردن ابرها در این دسته مورد استفاده قرار گیرند.
غبار کوردولوفسکی
در اکتبر سال ۲۰۱۸ طبق گزارشی وجود ابرهای کوردولوفسکی مورد تأیید قرار گرفت. پیش تر از این نیز در سال ۱۹۹۲ کاوشگر فضایی ژاپنی هیتن که برای تحقیق دربارهٔ ذرات گردوغبار حبس‌شده از نقاط لاگرانژی عبور کرد، افزایش آشکاری در سطح گرد و غبار فضای اطراف نیافت. در قیاس با درخشش و روشنایی پادتاب، ابرهای کوردولوفسکی پدیدهٔ بسیار ضعیف تری است.مشاهده و رویت آنها از زمین بسیار دشوار است با این وجود، ممکن است در آسمان شب و نقاط کاملاً تاریک و صاف، برای چشم‌های غیر مسلح نیز قابل مشاهده باشند. بیشتر مشاهدات ادعا شده در بیابان‌ها، دریا یا کوه‌ها گزارش‌شده‌است که به دور از آلودگی روشنایی و بصری شهرها و سکونتگاه‌های انسانی هستند. ابرها تا حدودی قرمزتر از پادتاب به نظر می‌رسند که همین موضوع می‌تواند بیانگر این مطلب باشد که ساختار آنها از نوع ذرات دیگری است.