لینوکس
اگرچه ابتدا لینوکس فقط برای استفاده روی ریزپردازنده‌هایی با معماری ۸۰۳۸۶ اینتل طراحی شده بود، اما امروزه انواع گوناگون معماری‌ها را پشتیبانی می‌کند و در انواع و اقسام وسایل از رایانه شخصی گرفته تا ابررایانه‌ها و تلفن‌های همراه و سرورها به کار می‌رود. این سیستم‌عامل در ابتدا بیشتر توسط افراد مشتاق، به‌طور داوطلبانه گسترش پیدا می‌کرد و به کار گرفته می‌شد. لینوکس توانسته‌ است پشتیبانی شرکت‌های بزرگی چون آی‌بی‌ام و هیولت-پاکارد را به دست آورد و با بسیاری از نسخه‌های تجاری یونیکس رقابت کند. طرفداران لینوکس و بسیاری از تحلیل‌گران این موفقیت را ناشی از استقلال از فروشنده، کم‌هزینه بودن پیاده‌سازی، سرعت بالا، امنیت و قابلیت اطمینان بودن آن می‌دانند.به‌طور کلی می‌توان گفت هر سیستم عاملی دارای هسته یا کرنل و رابط بین نرم ‌افزار و سخت ‌افزار سیستم است، در واقع می‌توان گفت وظیفه انجام کارهای اساسی و پایه برعهده هسته یا کرنل است.
هسته لینوکس
در ۵ اکتبر ۱۹۹۱، لینوس اولین نسخه «رسمی» لینوکس را منتشر کرد، نسخه ۰٫۰۲. در این مرحله، لینوکس توانست Bash , GCC و برخی دیگر از ابزارهای GNU را اجرا کند:[همان‌طور که] یک ماه پیش اشاره کردم، من در حال کار روی نسخه رایگان Minix-lookalike برای رایانه‌های AT-386 هستیم. سرانجام به مرحله ای رسیده‌است که حتی قابل استفاده است (هرچند ممکن است به آنچه می‌خواهید بستگی نداشته باشد) باشد، و من مایلم این منابع را برای توزیع گسترده‌تر ارائه دهم. این فقط نسخه ۰٫۰۲ است … اما من با موفقیت bash, gcc, gnu make, gnu-sed، فشرده سازی و غیره را در زیر آن اجرا کردم. پس از آن، بسیاری از مردم کد را به این پروژه کمک کردند. در اوایل، جامعه MINIX کد و ایده‌های خود را به هسته لینوکس کمک کرد. در آن زمان، پروژه گنو بسیاری از مؤلفه‌های مورد نیاز برای یک سیستم عامل رایگان را ایجاد کرده بود، اما هسته آن، GNU Hurd، ناقص و در دسترس نبود. توزیع نرم‌افزار برکلی هنوز خودش را از شر قانونی رهایی نداده‌است. با وجود عملکرد محدود نسخه‌های اولیه، لینوکس به سرعت توسعه دهندگان و کاربران را به دست آورد.