بارورسازی ابرها
بارورسازی ابرها یا ابرآمایی تعدیل آب و هوا، به وسیله افزودن مواد به داخل یک ابر با هدف تقویت تشکیل و رشد «بلورهای یخ» (Ice Crystal) در ابرهای سرد (بیشتر حجم ابر در دمای زیر صفر درجه سلسیوس است) و رشد قطرک‌های درون ابرهای گرم (بیشتر حجم ابر دارای دمای بالای صفر درجه سلسیوس) و در نتیجه افزایش بارش برف یا باران است. به عبارت دیگر باروری ابرها روشی برای تأثیرگذاری بر روی ابرهای طبیعی است که در آن با استفاده از مواد شیمیایی آب بیشتری از ابر به شکل باران یا برف درست می‌شود. بیشترین عواملی که در باروری ابرها برای تولید باران سرد و طرح‌های باروری ابرها برای تقویت بارش برف به کار می‌روند یدید نقره و یخ خشک (دی‌اکسید کربن منجمد) هستند. عواملی دیگر مانند گازهای مایع (به عنوان مثال نیتروژن مایع) نیز می‌توانند برای بارور کردن ابرها در این دسته مورد استفاده قرار گیرند.
واماندگی در پروانه پسرو
در هنگام پرواز بالگرد، تیغهٔ پیشرو سرعت بیشتری نسبت به هوای روبرو دارد؛ بنابراین نیروی برآر بیشتری فراهم می‌کند و تیغه در هنگام پسروی نیروی برآر کمتری تولید می‌کند که موجب می‌شود یک شرایط بدون بالانس و نامتعادل برای بالگرد ایجاد شود. در یک هواگرد پروانه‌دار (ملخی)، به پروانه‌ای که در راستای مسیر گردش موتور با سرعتی بیش از سرعت گردش موتور بگردد را پروانهٔ پیشرو می‌نامند که اگر پروانه نسبت به موتور کم‌کار باشد، پروانه پسرو نامیده می‌شود. البته باید توجه داشت که پروانه بالگردهای آمریکایی در جهت خلاف عقربه‌های ساعت می‌گردند ولی پروانهٔ بالگردهای فرانسوی و روسی در جهت موافق با عقربه‌های ساعت می‌گردند.