یائسگی
استروژن اثرات عمیقی بر رشد، تمایز و عملکرد بسیاری از بافت‌های تولید مثلی دارد. آنها همچنین بافت‌های دیگر، از جمله استخوان، کبد، سیستم قلب و عروق و مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهند. زمانی که زنان در معرض یائسگی قرار می‌گیرند، غلظت هورمون استروژن در بدن کاهش می‌یابد. محرومیت نسبی استروژن در زنان یائسه با تغییرات فیزیولوژیکی و افزایش سطح گونه‌های فعال اکسیژن و خطر چندین بیماری از جمله بیماری قلب و عروق، پوکی استخوان و فرایندهای تحلیل برنده در سیستم عصبی مرکزی همراه است. مطالعات اخیر نشان می‌دهد که استروژن ممکن است برای محافظت از بیماری آلزایمر و نیز پیشگیری از پوکی استخوان و بیماری قلبی عروقی مورد استفاده قرار گیرد. تحقیقات نشان می‌دهد استروژن بر مورفولوژی مغز و یادگیری تأثیرگذار است. مطالعه ای که در سال ۲۰۱۷ بر روی هیپوکمپ مغز موش‌هایی که در مراحل اولیه یائسگی بودند انجام شد، نشان داد که تغییرات مورفولوژیک هیپوکمپ در موش‌های یائسه همراه با آسیب‌های میتوکندری، رسوب لیپوفاسین و تجزیه میکروتوبول‌ها است. مکمل‌های استروژن تنها می‌توانند اثراتی پیشگیرانه بر روی آسیب‌های میتوکندری و جلوگیری از افزایش رسوب لیپوفاسین مربوط به ناحیه DG هیپوکمپ داشته باشند اما تأثیری بر روی آسیب‌های میکروتوبولی وتغییرات سیناپسی ندارند.
آنتی‌استروژن
آنتی‌استروژن‌ها که به عنوان آنتاگونیست‌های استروژن یا مسدودکننده‌های استروژن نیز شناخته می شوند، دسته‌ای از داروها هستند که از اثرات زیستی استروژن‌ها ،مانند استرادیول، در بدن جلوگیری می‌کنند. این ترکیبات با انسداد گیرنده استروژن (ER) و/یا مهار یا سرکوب تولید استروژن عمل می کنند. آنتی‌استروژن‌ها یکی از سه نوع آنتاگونیست‌های هورمون جنسی هستند، دو نوع دیگر شامل آنتی‌آندروژنها و آنتی‌پروژستینها می باشد. از آنتی‌استروژن‌ها معمولاً برای جلوگیری از اتصال هورمون‌های استروئیدی، استروژن، به گیرنده‌های استروژن استفاده می شود که منجر به کاهش سطح استروژن می شود. کاهش سطح استروژن می تواند منجر به عوارضی در رشد جنسی شود. آنتی‌آندروژن‌ها آنتاگونیست‌های هورمون جنسی هستند که قادر به کاهش تولید و اثرات تستوسترون بر روی بدن زنان هستند.