صرف توزیعی
در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز، که گاهی واژگان نامیده‌می‌شود (هرچند از کاربرد این اصطلاح اجتناب می‌گردد)، شامل تمام خوشه‌های معنایی و گاهی مشخصه‌های نحوی است که می‌توانند وارد محاسبات نحوی شوند. این‌ها مشخصه‌های قابل‌تعبیر یا غیرقابل‌تعبیر هستند (م: [+/- جاندار]، [+/- قابل‌شمارش]، و مانند آن) که در نحو از طریق عملکردهای نحوی سنتی (م: ادغام، حرکت، یا مطابقه در رویکرد کمینه‌گرا) دستکاری می‌شوند. این خوشه‌های مشخصه فاقد هرگونه محتوای واج‌شناختی هستند؛ محتوای واج‌شناختی تنها پس از مرحله بازنمون، که بعد از پایان تمام عملکردها است، برای آن‌ها تعیین‌می‌شود؛ بنابراین در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز از واژگان در دستور سنتی زایشی که شامل موارد واژگانی یک زبان (م: واژه‌ها و تکواژها) است، تفاوت دارد.
بیان عادت و سابقه در زبان انگلیسی
واژه used در ساختار [used to + verb] و دیگر ساختارهای مشابه که توضیح داده خواهد شد، نوعی فعل ناقص به‌شمار می‌رود و بیشتر در گفتگوهای غیررسمی و عامیانه کاربرد دارد. زمان گذشته ساده و ساختار [used to + verb] هر دو می‌توانند برای بیان عادات، واقعیت‌ها، امور عمومی و کلی در زمان ماضی مورد استفاده قرار گیرند، اگرچه ساختار [used to + verb] برای تأکید کردن بیشتر آن موارد و فقط در جملات مثبت، نسبت به گذشته ساده ترجیح داده می‌شود. در این ساختار used برای همه اشخاص مفرد و جمع، بدون تغییر است و مانند افعال کمکی وجهی، برای سوم شخص مفرد از s سوم شخص استفاده نمی‌شود.برای حالت‌های سؤالی و منفی در بیان عادات، واقعیت‌ها، امور عمومی و کلی، استفاده از گذشته ساده، مقدم بر به‌کارگیری ساختار [used to + verb] می‌باشد.