گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
گسل فعال
گسل‌های فعال عمدتاً در نزدیکی مرز ورقه‌های زمین‌ساختی وجود دارند و مطالعه گسل‌های فعال نیز بر روی این مناطق تمرکز دارند. گسل‌های فعال در ورقه‌های یک‌پارچه کمتر یافت می‌شوند. این واقعیت که مناطق درون‌ورقه‌ای نیز ممکن است دارای پتانسیل مخاطرات لرزه‌شناختی باشند، به تازگی شناخته و تأیید شده‌است.