سامانه هشدار زمین‌لرزه
نحوهٔ عملکرد این سامانه به دو گونه‌است: حسگری وقوع زلزله را در نزدیکی مرکز آن دریافت نموده و از آنجایی که سرعت حرکت سریعترین امواج لرزه‌ای (یعنی امواج اولیه، یا امواج P) از سرعت حرکت امواج رادیویی کمتر است، سامانه قادر است هشدار مربوط به وقوع زلزله را چندین ثانیه قبل از رسیدن امواج زلزله (موج S و امواج سطحی) به محل اسکان مردم، به آن‌ها اطلاع دهد. این روش "سامانه شناسایی جبهه" نامیده می‌شود و در صورتی که تحلیل اطلاعات دریافتی توسط حسگر، امکان تعیین پارامترهای زلزله و برآورد خطرناک بودن آن را بدهد، فرایند هشداردهی تسریع می‌شود. اما حتی اگر سامانه وقوع زلزله را در مرکز آن حس نکرده باشد، هنوز امکان دادن هشدار وجود دارد: سریعترین امواج حجمی زلزله (امواج P) طول موج کوتاه داشته و به‌طور کلی آسیب کمی می‌رسانند و حتی ممکن است توسط انسان احساس نشود.
لرزه‌پذیری
لرزه‌پذیری یا مقاوم‌سازی لرزه‌ای () اصلاح ساختارهای موجود برای مقاومت بیشتر آنها در برابر فعالیت‌های لرزه‌ای، حرکت زمین یا خرابی خاک در اثر زلزله است. با درک بهتر نیاز و تقاضای لرزه‌ای سازه‌ها و با تجربه‌های اخیر زمین‌لرزه‌های بزرگ در حوالی و مراکز شهری، نیاز به مقاوم‌سازی لرزه‌ای به خوبی آشکار و تأیید شده‌است. پیش از معرفی کدهای لرزه‌نگاری مدرن در سال‌های پایانی دههٔ ۱۹۶۰ برای کشورهای پیشرفته (ایالات متحده، ژاپن و غیره) و اواخر دهه ۱۹۷۰ برای بسیاری از دیگر کشورهای جهان (ترکیه، چین و غیره)، بسیاری از سازه‌ها بدون رعایت جزئیات کافی طراحی شده‌اند و نیاز به تقویت "لرزه‌پذیری" آنها برای محافظت از لرزه احساس می‌شود. با توجه به قریب‌الوقوع بودن مسئله، کارهای تحقیقاتی مختلفی انجام شده‌است. آخرین دستورالعمل‌های فنی برای ارزیابی لرزه‌ای، مقاوم‌سازی و توانبخشی در سراسر جهان منتشر شده‌است - مانند و دستورالعمل‌های انجمن مهندسی زلزله نیوزلند (NZSEE).این کدها باید مرتباً به روز شوند. به عنوان مثال، زمین لرزه ۱۹۹۴ نورتریج شکنندگی قاب‌های فولادی جوش داده شده را آشکار کرد.