اوتیسم
تشخیص اوتیسم بر پایهٔ رفتار افراد است و نه سبب یا مکانیزم خاص. وجود حداقل ۶ مورد از مواردی که در بندهای اول و دوم و سوم توصیف شده‌اند، لااقل دو مادّه از بند اول و یک مادّه از هر یک از بندهای دوم و سوم الزامی است.
اختلال تیک
نوع خاصی از تیک مزمن وجود دارد که در آن فرد دچار تیک صوتی و حرکتی به صورت همزمان است. این اختلال تورت یا توره نام دارد. تیک‌ها بر اساس ماندگاری و زمانی که در رفتار فرد باقی می‌مانند نیز به دو دسته گذرا و مزمن تقسیم می‌شوند: تیک‌های گذرا حداقل ۴ هفته دوام می‌آورند و این به این معنی است که تکرار رفتاری در مدت زمانی کمتر از این زمان تیک محسوب نمی‌شود و تیک‌های مزمن بیشتر از ۱۲ ماه و به دفعات و طی روزهای سال ادامه می‌یابد. تیک‌های مزمن بیشتر بین سنین ۶ تا ۱۲ سالگی دیده می‌شود. شامل دیستونیا ، دیسکینزی حمله ای، سایر شرایط ژنتیکی و علل ثانویه تیک می باشند.اختلال های رشد ، اختلال های طیف اوتیسم ، و اختلال حرکتی کلیشه نیز جزو تشخیص های افتراقی هستند. کوره سیدنهام ؛ دیستونی ایدیوپاتیک ؛ و شرایط ژنتیکی مانند بیماری هانتینگتون ، نوروآکانتوسیتوز ، تخریب عصبی مرتبط با پانتوتنات کیناز ، دیستروفی عضلانی دوشن ، بیماری ویلسون و توبروز اسکلروزیس نیز مطرح هستند. اختلال های کروموزومی مانند سندرم داون ، سندرم کلاینفلتر ، سندرم XYY و سندرم X شکننده نیز می توان اشاره کرد . علل اکتسابی تیک شامل تیک های ناشی از دارو ، ضربه به سر ، انسفالیت ، سکته و مسمومیت با مونوکسید کربن هستند . اکثر این شرایط نادرتر از اختلال تیک هستند و احتمالا شرح حال مناسب و معاینه کامل بدون نیاز به آزمایش های پزشکی یا غربالگری برای رد آنها کافی باشد.