سید محمدکاظم قزوینی
در ۱۲ شوال سال ۱۳۴۸ هجری قمری در کربلا به دنیا آمد. در ده سالگی مادرش را از دست داد. در ۱۲ سالگی پدرش درگذشت. وی پس از سپری کردن دوران تحصیل در حوزه علمیه کربلا، به تدریس مشغول شد.
میرعبدالحسین نقیب‌زاده
میرعبدالحسین نقیب زاده جلالی در تاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۱۶ در شهر رشت دیده به جهان گشود. کودکی و نوجوانی خود را در زادگاه خود سپری کرد و پس از پایان تحصیلات متوسطه برای ادامه تحصیلات دانشگاهی به تهران آمد. او در سال ۱۳۳۷، به طور همزمان در آزمون ورودی دانشگاه تهران و نیز دانشسرای عالی پذیرفته شد، با این حال بر خلاف روال معمول آن روزها از شهرت و اعتبار ناشی از تحصیل در دانشگاه تهران چشم پوشید و دانشسرای عالی را برای تحصیلات دانشگاهی برگزید. دلیل این انتخابِ دور از انتظار او اما خواندنِ کتابِ «حافظ چه می‌گوید؟» اثر محمود هومن، استاد فلسفهٔ دانشسرای عالی، بود. کتابی که در وی شوقی ژرف برانگیخت و آنسان که خود می‌گوید، نخست فلسفه را دوست داشته است، و این عشق اگرچه سرآعاز راه فلسفیدن است اما باید پیش‌تر رفت و کاربرد های ژرف و افزون‌تری را برای آن جست و سپس برای دیدار با نویسندهٔ آن و آموختنِ فلسفه نزد ایشان شتافت. همین دیدار و همین فلسفه‌آموزی نزدِ محمود هومن، سرآغاز زندگی فلسفی نقیب‌زاده گشت. به گونه‌ای که با گذشت سال‌های دراز، نقیب‌زاده که خود اینک از بزرگ‌ترینِ فیلسوف‌ها -و به باور بسیاری از شاگردان و نزدیکان وی و آگاهان به فلسفه بزرگ‌ترین فیلسوفانِ ایران است- و پیشکسوتان فلسفه در ایران است، همواره از محمود هومن به عنوان استاد خویش به نیکی یاد می‌کنند، شاگردی نزد او را افتخار خود می‌دانند و او را به شاگردانِ جوان خود می‌شناساند. البته رابطهٔ این شاگرد و استاد هرگز رابطه‌ای یک‌سویه نبوده. پس از آن‌که نقیب‌زاده در خردادماه ۱۳۴۰ تحصیلات لیسانس خود را به پایان رساند، محمود هومن با توجه به توانایی بالای وی در فلسفه و منطق، او را به دستیاریِ خود برگزید و به جای خود به عنوان آموزگار درس منطق روانهٔ کلاس درس کرد.