احمد شاملو
عبدالعلی دستغیب منتقد ادبی که مجموعه نقدی بر آثار شاملو نوشته‌است، معتقد است که شاملو پس از نیما، بیشترین تأثیر را بر شعر و شاعران معاصر داشته‌است و بر این باور است که در میان شاعران معاصر ایران، عاشقانه‌های شاملو، زیباترین ترانه‌های عشق در شعر نوی پارسی است.
احمد شاملو
در کتاب "تاریخ ترجمهٔ ادبی از فرانسه به فارسی" (۱۳۹۳) دربارهٔ ترجمه‌های احمد شاملو نوشته شده‌است: «شاملو در بیشتر ترجمه‌هایش به خوبی از عهده برآمده است؛ از جمله "برزخ" (۱۳۳۴) از ژان روورزی، زرنگار (۱۳۳۵) از هربر لو پوریه، پابرهنه‌ها (۱۳۳۷) از زاخاریا استانکو، "قصه‌های بابام" (۱۳۴۶) از ارسکین کالدول، "عروسی خون" (۱۳۴۷) از فدریکو گارسیا لورکا، "درخت سیزدهم" (۱۳۴۹) از آندره ژید، "دماغ" (۱۳۵۱) از ریونوسوکه آکوتاگاوا، "سیزیف و مرگ" (۱۳۵۲) از روبر مرل، "خزه" (۱۳۵۵) از هربر لو پوریه، "مرگ کسب و کار من است" (۱۳۵۵) از روبر مرل و "شهریار کوچولو" (۱۳۵۸) از سنت‌اگزوپری که در چاپهای بعدی با عنوان شازده کوچولو منتشر شد. شاملو در برخی از ترجمه‌هایش استفادهٔ مفرط از زبان شکسته را برای خود جایز دانسته‌است و همین قضیه باعث دوری او از سبک متن اصلی شده‌است.»