وزارت دفاع
تا پیش از جنگ جهانی دوم، وزارت جنگ شامل نیروهای زمینی بود و نیروی دریایی و هوایی توسط وزاری دیگری اداره می‌شدند. مثلاً در اواخر سال ۱۹۵۳ اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی دو وزارت جداگانه «نیروی دریایی» و «جنگ» وجود داشت. پس از جنگ جهانی دوم، نام معمول این وزارت در کشورها «وزارت جنگ» بود که پس از آن به «وزارت دفاع» تغییر یافت. برای نمونه، در هند این تغییر نام برای پرهیز از مفهوم تجاوزگری و همگامی با سنت‌های هندی انجام شد.
نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران
در دوره حکومت پهلوی اول، ایران به ۵ حوزه نظامی بزرگ تقسیم شد، که باید آن را مبدأ تشکیل نیروی زمینی ارتش، به صورت اصولی و به شکل امروزی آن دانست. این ۵ حوزه شامل لشکر مرکز، لشکر شمال‌غرب، لشکر شرق یا خراسان، لشکر جنوب و لشکر غرب می‌شد. سپس طی سال‌های ۱۳۱۴ تا ۱۳۲۰ تحولات اساسی دیگری در سازمان نیروی زمینی ارتش به وجود آمد و این سازمان شامل ۵ لشکر رزمی، ۴ تیپ مستقل، ۲ واحد توپخانه و ضدهوایی شد. در سال ۱۳۱۴ درجات نظامی نیز تعیین و اعلام گردید. در این زمان، مدارس مختلف نظامی مانند مدرسه دیویزیون (برای دیویزیون قزاق)، مدرسه نظام مشیرالدوله (برای بریگاد مرکزی)، مدارس افسیه و سوزافسیه (برای ژاندارمری و کلاس‌های بیطاری) که پیش‌تر در زمان قاجاریه تشکیل شده بودند، در یکدیگر ادغام شدند و برای نخستین بار، مؤسسه‌ای به نام مدارس نظام کل قشون ایجاد گردید، در طول سالهای بعد این مدارس به ۳ مدرسه جداگانه: مدرسه ابتدایی نظام، مدرسه متوسطه نظام و مدرسه عالی نظام تبدیل شدند، که نام این ۳ مدرسه نیز در سال ۱۳۱۴ به ترتیب به دبستان نظام، دبیرستان نظام و دانشکده افسری تغییر پیدا کرد.