ولتاژ
کاربرد معمول اصطلاح «ولتاژ» در توصیف ولتاژ دو سر یک قطعه الکتریکی (مانند مقاومت) است. افت ولتاژ روی یک قطعه را می‌توان تفاضل بین اندازه‌گیری‌ها در هر پایه قطعه با توجه به یک نقطه مرجع مشترک (یا زمین) دانست. افت ولتاژ تفاضل بین دو قرائت است. دو نقطه در یک مدار الکتریکی که در داخل یک میدان مغناطیسی متغیر نیست، که توسط یک هادی ایده‌آل و بدون مقاومت به یکدیگر متصل شده‌اند، اختلاف ولتاژ صفر دارند. هر دو نقطه با پتانسیل یکسان ممکن است توسط یک هادی به هم وصل شود و هیچ جریانی بین آن‌ها جریان نخواهد داشت.
ولتاژ شکست
ولتاژ شکست یکی از مهم‌ترین مشخصه‌های دیود است. طبق تعریف، ولتاژ شکست عبارت است از حداقل ولتاژی که در بایاس معکوس در دو سر دیود (یا هر پیوند PN دیگر) قرار می‌گیرد و باعث افزایش شدید و ناگهانی جریان معکوس می‌شود. اساساً کار کردن دیود در ناحیه شکست به خودی خود مشکلی را برای دیود ایجاد نمی‌کند بلکه به دلیل اینکه پس از عبور از ولتاژ شکست، جریان در جهت معکوس به شدت افزایش می یابد و این افزایش تولید حرارت زیادی می‌کند، اگر ولتاژ معکوس، محدود نشود و دیود نتواند این حرارت را به محیط اطراف دفع کند حتماً صدمه دیده و می سوزد. اصولا این قاعده در بایاس مستقیم هم حاکم است و اگر مقدار جریان مستقیم دیود بیش از یک مقدار معین باشد، بدنه آن داغ شده و از بین می‌رود. دیود زنر به دلیل اینکه از نیمه هادی با ناخالصی بالا ساخته می‌شود، ولتاژ شکست پایین آمده و به تبع آن جریان معکوس در بازه‌ای متعارف باقی می‌ماند و دیود داغ نمی‌شود هر چند که برای دیود زنر هم یک مقدار بیشینه برای جریان معکوس وجود دارد و عبور از آن باعث افزایش تلفات گرمایی و از بین رفتن دیود می‌شود.