بتن خودمتراکم
خواص بتن تازه در بتن‌های خودمتراکم از حساسیت بیشتری نسبت به انواع دیگر برخوردار است زیرا مزایای این بتن غالباً از خواص آن در حالت تازه ناشی می‌گردد و به همین دلیل نیز آزمایش‌های خاصی برای ارزیابی رفتار بتن خودمتراکم تازه بکار گرفته می‌شود. بتن خودمتراکم در حالت تازه عموماً با سه ویژگی زیر شناخته می‌شود:
بام
سازه عرشه و اعضای نگهدارنده آن باید به اندازه کافی محکم و سفت باشند تا بارهای باران و برف را تحمل کنند و همچنین در برابر نیروهای بالابر باد مقاوم باشند. خود عرشه، یا مواد عایق بالای آن، باید به سمت نقاط زهکشی شیب داشته باشند تا آب در بالای غشای سقف به‌طور مؤثر و قابل اطمینان تخلیه شود. معمولاً طبق قوانین ساختمانی و اکثر سازندگان غشا، سقف ساختمان‌های کم شیب باید حداقل ۲٪ شیب داشته باشند. اگر یک سقف با شیب کم به‌طور مؤثر زهکشی نشود، احتمال شکل‌گیری "حوضچه‌هایی" در آن وجود دارد، که در آن مناطق آب برای مدت طولانی ثابت می‌مانند. به جز غشاهای سقفی که مخصوصاً برای تحمل آب ساکن طراحی شده‌اند، این امر می‌تواند باعث خراب شدن غشا و افزایش احتمال نشتی شود. در سقف‌های پهناورتر، تجمع آب در نقاط کم‌عمق و بدون شیب یک نگرانی اصلی است. با عمیق شدن و افزایش وزن گودال‌ها، سازه ممکن است بیشتر منحرف شود و به تدریج آب بیشتری را جذب کند و سنگین و سنگین‌تر شود. اگر آب نتواند از این مناطق تخلیه شود و به تجمع ادامه دهد، بارگذاری بیش از حد و حتی فروپاشی سازه محتمل است.