بارورسازی ابرها
مواد مورد استفاده در پروژه‌های باروری ابرها که «عامل‌های باروری ابرها» نیز نامیده می‌شوند بسته به نوع ابر و فرایندهایی که در رشد قطرک‌های ابر شرکت می‌کنند به دو گروه «مواد یخ‌ساز» و «مواد نم‌گیر» تقسیم می‌شوند. عامل‌های یخ‌ساز در ابرهایی که دارای ساختار مایع به‌صورت آب اَبَرسرد هستند موجب ایجاد بلورهای یخ می‌شوند. این عامل‌ها عبارتند از یدید نقره، یخ خشک، «پروپان مایع»، «نیتروژن مایع»، «دی‌اکسیدکربن مایع» و برخی مواد آلی. از بین این مواد، یدید نقره و یخ خشک (دی‌اکسید کربن جامد) متداول‌ترین عامل‌های مورد استفاده در باروری ابرهای سرد هستند. عامل‌های نم‌گیر در ابرهای گرم به ‌دلیل داشتن قابلیت جذب رطوبت، آب محتوی ابر را جذب کرده و رشد می‌کنند و موجب ریزش باران می‌گردند. نمک، اوره و نیترات آمونیوم از جمله این عامل‌ها هستند.
غبار کوردولوفسکی
در اکتبر سال ۲۰۱۸ طبق گزارشی وجود ابرهای کوردولوفسکی مورد تأیید قرار گرفت. پیش تر از این نیز در سال ۱۹۹۲ کاوشگر فضایی ژاپنی هیتن که برای تحقیق دربارهٔ ذرات گردوغبار حبس‌شده از نقاط لاگرانژی عبور کرد، افزایش آشکاری در سطح گرد و غبار فضای اطراف نیافت. در قیاس با درخشش و روشنایی پادتاب، ابرهای کوردولوفسکی پدیدهٔ بسیار ضعیف تری است.مشاهده و رویت آنها از زمین بسیار دشوار است با این وجود، ممکن است در آسمان شب و نقاط کاملاً تاریک و صاف، برای چشم‌های غیر مسلح نیز قابل مشاهده باشند. بیشتر مشاهدات ادعا شده در بیابان‌ها، دریا یا کوه‌ها گزارش‌شده‌است که به دور از آلودگی روشنایی و بصری شهرها و سکونتگاه‌های انسانی هستند. ابرها تا حدودی قرمزتر از پادتاب به نظر می‌رسند که همین موضوع می‌تواند بیانگر این مطلب باشد که ساختار آنها از نوع ذرات دیگری است.