سیاست در کانادا
ساختار دولت کانادا، در اصل توسط پارلمان بریتانیا از طریق مصوبه بریتانیایی آمریکای شمالی - که در حال حاضر با عنوان مصوبه قانون اساسی ۱۸۶۷ شناخته می‌شود - ایجاد شد، اما مدل فدرال دولت و نحوه تقسیم قدرت، توسط سیاستمداران کانادا ابداع شد. به‌طور خاص، پس از جنگ جهانی اول، شهروندان قلمروهای خودگردان بریتانیا (دومینین‌ها) مانند کانادا، شروع به توسعه یک حس هویت‌طلبی قوی کردند و در اعلامیه بالفور ۱۹۲۶، دولت بریتانیا قصد خود را برای اعطای خودمختاری کامل به این مناطق اعلام کرد.
نخست‌وزیر کانادا
با وجود اینکه در هیچ‌یک از مدارک قانون اساسی ذکر نشده، بر اساس پیمان‌نامه مقرر - که منشأ آن دورانی است که کانادا مستعمره بریتانیا بوده‌است - دفتر نخست وزیر، تنها تا زمانی وجود خواهد داشت که فرماندار کل به عنوان نماینده فرمانروا بر سر کار باشد. بر همین اساس، فرماندار کل، باید کسی را به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کند که با احتمال زیاد بتواند اعتماد مجلس عوام را هدایت کند. ابن شخص معمولاً رهبر حزبی است که بیشترین تعداد کرسی مجلس را در اختیار دارد. به نخست‌وزیر کانادا منصب «بسیار محترم» ؛ اهدا می‌شود که مادام‌العمر است.