تفسیر المیزان
سید محمدحسین طباطبایی فیلسوف، حکیم متأله و مفسر قرآن در سال ۱۲۸۱ هـ. ش (۲۹ ذی‌القعده ۱۳۲۱ ه‍.ق) در روستای شادباد از توابع تبریز به دنیا آمد. در کودکی پدر و مادر خود را از دست داد و همراه با برادر کوچکترش محمد حسن الهی طباطبایی در مکتب‌خانه به فراگیری علوم مقدماتی پرداخت. در سال ۱۳۰۴ برای تکمیل تحصیلات رهسپار نجف می‌شود و نزد علمای بزرگی همچون محمدحسین غروی اصفهانی (مشهور به کمپانی)، محمد حسین نائینی، حجت کوه‌کمری، حسین بادکوبه‌ای، ابوالقاسم خوانساری و سید علی قاضی به تلمذ می‌پردازد. (به اذعان علامه طباطبایی، علی قاضی بر روحیه و مشی وی در زندگی تأثیر بسیار عمیقی داشته‌است). پس از نیل به مقام اجتهاد، در سال ۱۳۱۴ به سبب اختلال در وضع معاش به زادگاه خویش، تبریز بازمی‌گردد و بعد از مدتی به سال ۱۳۲۵ عازم قم شده، در آن شهر رحل اقامت می‌افکند. علامه طباطبایی از این زمان تا پایان حیات خود، ضمن تدریس دروس فلسفه و تفسیر در حوزه علمیه قم، به کار نگارش "تفسیر المیزان" می‌پردازد و آن را پس از نزدیک به بیست سال تلاش، در لیلةالقدر ۲۳ رمضان سال ۱۳۵۰ ه‍.ش به انجام می‌رساند.
سید محمدتقی غضنفری
سید محمدهاشم غضنفری خوانساری در سال ۱۳۱۸ در شهر خوانسار به دنیا آمد. وی تحصیلات حوزوی خود را از سال ۱۳۳۲ در حوزه علمیه قم شروع کرد. در اوایل تحصیل طی مراسمی از سوی مرجع تقلید شیعیان سید حسین طباطبایی بروجردی همراه با سیدمهدی ابن‌الرضا خوانساری ملبس به لباس روحانیت شد. سید محمد هاشم غضنفری خوانساری مقدمات و سطوح حوزه را، در نزد غلامعلی حاج شریفی خوانساری، مصطفی اعتمادی، محمد تقی ستوده، علی مشکینی و محمد باقر سلطانی طباطبایی گذراند. در دوره خارج فقه و اصول از نزد اساتیدی مانند: سید حسین بروجردی، سید شهاب الدین مرعشی نجفی، سید محمدکاظم شریعتمداری، سید محمد محقق داماد، شیخ ابوالفضل خوانساری و سید محمد رضا بهاءالدینی استفاده کرد. خوانساری در سال ۱۳۴۲ شمسی به حج عزیمت نمود، بعد از اتمام اعمال به نجف سفر کرد و ضمن زیارت بارگاه امیرالمؤمنین و عتبات مقدسات، در مدرسه «آیت اللّه بروجردی» نجف ساکن و از درس، سید ابوالقاسم خوئی، سید محمود شاهرودی و سید محسن حکیم استفاده نمود. در این مدت با محمد فاضل لنکرانی هم حجره و با وی و سید هادی روحانی قمی، (برادر سید مهدی حسینی روحانی) هم مباحثه بود. وی اجازاتی از سوی سید محمد مهدی کاظمینی خوانساری (سال ۱۳۴۲)، سید احمد خوانساری، سید شهاب الدین مرعشی، سید محسن حکیم و سید ابوالقاسم خوئی دریافت نمود.