محاصره لنینگراد
محاصره لنینگراد یک حصر طولانی مدتی توسط نیروهای آلمانی بر شهر لنینگراد بود که در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به وقوع پیوست. محاصره ۸ سپتامبر ۱۹۴۱، هنگامی که آخرین راه ارتباطی زمینی به شهر توسط نیروهای گروه ارتش شمال ورماخت مسدود شد، آغاز گشت. گرچه نیروهای ارتش سرخ ۱۸ ژانویه ۱۹۴۳ موفق به بازکردن یک راه باریک برای ورود به شهر شدند اما شکسته شدن محاصره شهر تا ۲۷ ژانویه ۱۹۴۴، یعنی بعد از ۸۷۲ روز، به درازا کشید.
سپاه ۳۹ (ورماخت)
سپاه ۳۹ موتوریزه ۱۵ اوت جهت مشارکت در تهاجم نهایی به لنینگراد از گروه ارتش مرکز به گروه ارتش شمال منتقل گشت. این سپاه موظف شد به همراه دو سپاه از ارتش شانزدهم، لنینگراد را در طول جاده مسکو-لنینگراد از جانب جنوب شرقی مورد هجوم قرار دهد. نیروهای سپهبد اشمیت در سپاه ۳۹ موتوریزه روز ۲۵ اوت به راحتی در دفاع ارتش چهل و هشتم شوروی در شمال چودوفو نفوذ کردند. در این موقعیت سپاه لشکرهای هجدهم پیاده‌نظام موتوریزه را به سمت کیریشی در شمال شرقی، دوازدهم زرهی را به سمت کولپینو در غرب و بیستم پیاده‌نظام موتوریزه را به سمت وولخوف در شمال شرقی گسیل داشت. دو سپاه دوازدهم زرهی و بیستم پیاده‌نظام موتوریزه ۲۹ اوت توسنو و مگا را تصرف کرده و خود را به رود نوا رساندند. همزمان لشکر هجدهم پیاده‌نظام موتوریزه نیز بر کیریشی و لیوبان سلطه یافت. با فرمان ۲۹ اوت فیلدمارشال ویلهلم ریتر فن لیب، فرمانده گروه ارتش شمال، سپاه ۳۹ موتوریزه با دو لشکر بیستم پیاده‌نظام موتوریزه و دوازدهم زرهی، موظف به تعریض کوریدور دریاچه لادوگا، امنیت‌بخشی به رود نوا و پس زدن دشمن از ارتفاعات سینیاوینو به سمت شرق گردید. قوای شوروی روز ۳۰ اوت مگا را پاز پس گرفتند اما ضد حمله لشکر بیستم پیاده‌نظام موتوریزه سپاه ۳۹ موتوریزه روز بعد نیروهای دشمن مجدداً از این شهر بیرون راند. پس از یک هفته نبرد شدید، لشکرهای سپاه ۳۹ موتوریزه دفاع ارتش چهل و هشتم شوروی را شکستند و هفتم سپتامبر سینیاوینو و روز بعد شلیسلبورگ در جنوب دریاچه لادوگا را تصرف کردند تا محاصره لنینگراد تکمیل گردد.