چینی ماندارین
مناطق مرزی شمال غربی چین در همان زمان مورد هجوم گویشوران ماندارین قرار گرفتند و در نتیجه گویش‌های آن مناطق نیز مشابه با خویشاوندان خود در منطقه اصلی ماندارین است. ماندارین‌زبان‌ها در اوایل در جنوب غربی کشور مستقر شدند، اما این جمعیت به دلایل نامشخصی در قرن سیزدهم افت کرد و تا قرن ۱۷ بهبود نیافت. گویش‌های این منطقه اکنون نسبتاً یکنواخت هستند. با این حال، شهرهای قدیمی حتی بسیار نزدیک به پکن، مانند تیانجین، بائودینگ، شنیانگ و دالیان لهجه‌هایی با تفاوت قابل توجهی دارند.
چینی جین
زبان‌های جین (چینی ساده‌شده:晋语، چینی سنتی 晉語، پین‌یین: jìnyǔ) گروهی از زبان‌ها یا گویش‌های چینی هستند که توسط ۶۳ میلیون نفر در شمال چین در بیشتر مناطق استان شانشی به جز پایین‌دست دره رود فن، مناطق مرکزی مغولستان داخلی و مناطق همجوار در استان‌های هبئی، هنان و شاآنشی صحبت می‌شوند. دربارهٔ وضعیت جین در بین زبان‌شناسان اختلاف است؛ گروهی آن را گویشی از ماندارین می‌دانند درحالی که گروهی دیگر آن را زبانی مستقل اما مرتبط با ماندارین به‌شمار می‌آورند.