سه شاهزاده سرندیپ
سه شاهزاده سرندیپ ()ترجمه داستانی است که مایکل ترامزینو آن را به ایتالیایی در سال ۱۵۵۷ در ونیز نوشته‌است. ترامزینو به گفته خودش این داستان ایرانی را از شخص دیگری که آن را از کتاب هشت بهشت امیر خسرو دهلوی ترجمه کرده، شنیده‌است. این داستان ابتدا از زبان فرانسوی به زبان انگلیسی راه یافته و اکنون ترجمه‌های متعددی از آن موجود است. «سرندیپ» نام فارسی یا اردوی سری لانکا است که از واژه سوارنادویپا در زبان سانسکریت و در اصل از زبان تامیل به فارسی راه یافته و به معنی جزیره طلایی است. ریشه احتمالی دیگر این واژه ممکن است به واژه سیمهالادویپا بازگردد که به معنی سرزمین سیمهالی‌هاست. این داستان در کشورهای انگلیسی زبان به عنوان منشأ واژه سرندیپیتی که به معنای «یافتن تصادفی» است، شهرت دارد. هورس والپول این واژه را از «داستانی عامیانه» که در آن سه شاهزاده ایرانی از روی «تصادف و تخیل» مشخصات شتر گمشده‌ای را حدس زدند، برساخت. همچنین این داستان در سال ۱۷۴۷ با سرگذشت متفاوتی توسط ولتر در کتاب زادیگ ذکر شده و از آن طریق به ادبیات پلیسی راه یافت و نیز به شناخت روش علمی یاری رساند.
سید علینقی امین
این کتاب به سلسله مراتب تاریخی و سنوی، همهٔ رخدادهای سیاسی و فرهنگی منطقه بزرگ بیهق، سبزوار، اسفراین و جوین را از زمان ورود یزدگرد سوم (آخرین پادشاه ساسانی) در سال ۲۸ هجری قمری به بیهق تا زمان پایان یافتن این تألیف در ۱۳۵۰ خورشیدی این کتاب نخستین مرتبه در سال ۱۳۴۶ با نام «پرتو حقیقت» و بعد توسط انتشارات وحید در سال ۱۳۶۰ با عنوان «خداشناسی و اعتقادات اسلامی» منتشر شد و شامل نوآوری و نواندیشی‌های فراوان در اثبات وجود جدا و تطبیق علوم جدید به ویژه در نجوم و اخترشناسی و تئوری مه‌بانگ (بیگ بنگ) با آیات قرآنی است که مهم‌ترین اثر فلسفی و کلامی سید علینقی امین است. مهم‌ترین تألیف دینی و عرفانی سید علینقی امین