فردوسی
پژوهشگران سرودن "شاهنامه" را برپایهٔ "شاهنامهٔ ابومنصوری" از زمان سی سالگی فردوسی می‌دانند. تنها سروده‌ای که روشن شده از اوست، خود "شاهنامه" است. "شاهنامه" پرآوازه‌ترین سرودهٔ فردوسی و یکی از بزرگ‌ترین نوشته‌های ادبیات کهن پارسی است. فردوسی "شاهنامه" را در ۳۸۴ ه‍.ق، سه سال پیش از برتخت‌نشستن محمود، به‌پایان برد و در ۲۵ اسفند ۴۰۰ ه‍.ق برابر با ۸ مارس ۱۰۱۰ م، در هفتاد و یک سالگی، تحریر دوم را به انجام رساند. سروده‌های دیگری نیز به فردوسی منتسب شده‌اند، که بیشترشان بی‌پایه هستند. نامورترین آن‌ها به صورت مثنوی به نام "یوسف و زلیخا" است. سرودهٔ دیگری که از فردوسی دانسته شده، "هجونامه‌ای" در نکوهش سلطان محمود غزنوی است. برابر "کتابشناسی فردوسی و شاهنامه"، گردآوری ایرج افشار، با به‌شمارآوردن سروده‌های منسوب به فردوسی مانند "یوسف و زلیخا" تا سال ۱۳۸۵، تعداد ۵۹۴۲ اثر گوناگون در این سال‌ها نوشته شده‌است.
عبدالوهاب عزام
عبدالوهاب محمد حسن عزام (زاده ۱۸۹۴ -- درگذشت در ۱۹۵۹)، شاعر، متفکر، مترجم و دیپلمات استاد ادبیات در دانشگاه قاهره بود. او ترجمه بنداری اصفهانی از شاهنامه فردوسی را تصحیح کرد و منتشر ساخت. بنداری در سده هفتم هجری شاهنامه را به عربی ترجمه ساخت. ترجمهٔ او نزدیک به دو-سوم شاهنامه را شامل می‌شود. عزام در تصحیح خود از ترجمه بنداری، بخش‌هایی که او جاانداخته بود را ترجمه کرده و دیباچه‌ای نزدیک به صدصفحه دربارهٔ فردوسی و سبک او نوشته است.