صرع
خطر مرگ در افراد مبتلا به صرع افزایش می‌یابد. این افزایش بین ۱٫۶ تا ۴٫۱ برابر جمعیت عادی است و معمولاً مربوط می‌شود به: دلیل نهفتهٔ حمله‌ها، بحران صرعی، خودکشی، تروما، و مرگ ناگهانی ناشی از صرع (SUDEP). مرگ ناشی از بحران صرعی در درجهٔ اول به دلیل مشکلی نهفته‌است تا به دلیل کمبود مصرف دارو. خطر خودکشی در افراد مبتلا به صرع بین دو تا شش برابر بیشتر از سایرین است. دلیل این مسئله نامشخص است. به نظر می‌رسد، SUDEP تاحدی مربوط به بسامد حمله‌های فراگیر تونیک-کلونیک است و دلیل حدود ۱۵٪ از مرگ و میر ناشی از صرع می‌باشد. روش کاهش این خطر نامشخص است. بیشترین افزایش مرگ و میر ناشی از صرع در میان سالمندان است. کسانی‌که مبتلا به صرع با ریشهٔ ناشناخته هستند، کمترین افزایش خطر را دارند. در بریتانیا برآورد شده‌است که ۴۰–۶۰٪ مرگ و میرها احتمالاً قابل پیش‌گیری است. در کشورهای در حال توسعه بسیار از مرگ و میرها به دلیل درمان نشدن صرع است که منجر به سقوط یا بحران صرعی می‌شود.
چرخه قاعدگی
حدود ۴۰ درصد از زنان مبتلا به [[صرع]] درمی‌یابند که [[حمله صرع|تشنج‌هایشان]] در مراحل خاصی از چرخه قاعدگی، افزایش می‌یابد. اگر [[:en:Catamenial_epilepsy|صرع کاتامنیال]] در مرحله لوتئال یا نزدیکی قاعدگی رخ دهد، احتمالاً به دلیل افت پروژسترون و اگر در زمان تخمک‌گذاری روی دهد، به دلیل افزایش استروژن است. زنانی که عادت ماهانه منظمی دارند می‌توانند داروهایشان را درست قبل و در حین قاعدگی مصرف کنند. گزینه‌های درمانی شامل مکمل‌های پروژسترون، افزایش دوز [[دارو ضد تشنج|داروهای ضد تشنج]] مصرفی، یا افزودن موقت یک داروی ضدتشنج همچون [[کلوبازام]] یا [[استازولامید]] است. اگر این درمان‌ها بی‌اثر باشد، یا زمانی که چرخه قاعدگی زن نامنظم است، چارهٔ نهایی متوقف کردن چرخه قاعدگی است که ممکن است با استفاده از [[مدروکسی‌پروژسترون]]، [[:en:Triptorelin|تریپتورلین]] یا [[:en:Goserelin|گوسرلین]] یا با استفادهٔ مداوم از داروهای ضدبارداری خوراکی به دست آید.