رکود تورمی
رئیس فدرال رزرو، پاول ولکر از سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳، به‌طور هوشمندانه‌ای نرخ‌های بهره را در سناریویی به نام سناریوی غیر تورمی افزایش داد. پس از اینکه نرخ‌های بهرهٔ اولیهٔ ایالات متحده به یک عدد دو رقمی افزایش پیدا کرد، تورم نیز کمتر شد. این نرخ‌های بهره، بالاترین نرخ‌های بهرهٔ اولیه در طولانی مدت بوده‌اند که تاکنون در بازارهای سرمایهٔ مدرن وجود داشته‌است. ولکر اغلب به عنوان شخصیتی یاد می‌شود که حداقل باعث توقف تورم در رکود تورمی شده‌است، هر چند که اقتصاد آمریکا در رکود غوطه ور بوده‌است. تقریباً از سال ۱۹۸۳، رشد (اقتصاد) شروع به بهبود و بازیابی کرد. هم محرک مالی و هم رشد عرضهٔ پولی در این زمان، به عنوان خط مشی عمل کرده‌اند. وجود جهش پنج – شش ساله در بیکاری در طول سناریوی غیر تورمی ولکر نشان می‌دهد که ولکر، از قابلیت خود اصلاحیِ بیکاری اطمینان داشته و بر این باور بوده‌است که بیکاری در یک دورهٔ معقولانه، به نرخ عادی خود بازمی‌گردد.
تورم ناشی از فشار تقاضا
تورم ناشی از فشار تقاضا زمانی گفته می‌شود که تقاضای کل در یک اقتصاد از عرضه کل بیشتر شود. این افزایش تورم شامل، افزایش واقعی تولید ناخالص داخلی و کاهش بیکاری اتفاق می‌افتد، به دلیل حرکت اقتصاد در امتداد منحنی فیلیپس. این موضوع معمولاً به عنوان «"پول زیاد، در تعقیب کالاهای معدود"» توصیف می‌شود "." " به عبارت دقیق‌تر، باید به عنوان «"پول زیادی که برای تعقیب کالاهای کمتری صرف می‌شود"» توصیف شود "،" زیرا تنها پولی که برای کالاها و خدمات هزینه می‌شود می‌تواند باعث تورم شود. انتظار نمی‌رود این اتفاق بیفتد، مگر آنکه اقتصاد در حال حاضر در سطح اشتغال کامل باشد. این برعکس تورم فشار-هزینه است.