صرف توزیعی
در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز، که گاهی واژگان نامیده‌می‌شود (هرچند از کاربرد این اصطلاح اجتناب می‌گردد)، شامل تمام خوشه‌های معنایی و گاهی مشخصه‌های نحوی است که می‌توانند وارد محاسبات نحوی شوند. این‌ها مشخصه‌های قابل‌تعبیر یا غیرقابل‌تعبیر هستند (م: [+/- جاندار]، [+/- قابل‌شمارش]، و مانند آن) که در نحو از طریق عملکردهای نحوی سنتی (م: ادغام، حرکت، یا مطابقه در رویکرد کمینه‌گرا) دستکاری می‌شوند. این خوشه‌های مشخصه فاقد هرگونه محتوای واج‌شناختی هستند؛ محتوای واج‌شناختی تنها پس از مرحله بازنمون، که بعد از پایان تمام عملکردها است، برای آن‌ها تعیین‌می‌شود؛ بنابراین در صرف توزیعی فهرست صوری‌ساز از واژگان در دستور سنتی زایشی که شامل موارد واژگانی یک زبان (م: واژه‌ها و تکواژها) است، تفاوت دارد.
فعل کمکی وجهی در زبان انگلیسی
این دسته از فعل‌ها با دیگر فعل‌هایی که با آن‌ها متفاوت هستند (فعل‌های اصلی) همراه شده و برای بیان توانایی‌ها، اجبارها، ممکن‌ها، غیر ممکن‌ها، مجوزها، تقاضاها، پیشنهادها، توصیه‌ها، تعارف‌ها، پندها، پیش‌بینی‌ها، الزامات، حدس‌ها، احتمالات و نظایر آن استفاده می‌شوند. فعل‌های وجهی با توجه به صرف فعل و در زمان‌های مختلف دستور زبانی، املایی ثابت دارند و تغییرناپذیر هستند. این فعل‌ها وجوه وصفی حال و گذشته ندارند و فاقد مصدر هستند. فعل‌های کمکی وجهی بر خلاف فعل‌های کمکی اصلی برای سوالی شدن نیازی به do و does ندارند.