آنا آخماتووا
در ۱۴ اوت ۱۹۴۶، قطعنامهٔ کمیتهٔ مرکزی که گزارش ژدانوف نیز به آن الصاق شده بود، منتشر شد. در این قطعنامه از آنا به عنوان «فردگرا» و «خانمی از طبقات بالا که پیوسته میان اتاق خواب و نمازخانه در رفت‌وآمد است» و «یک راهبه یا روسپی یا در واقع راهبهٔ روسپی که روسپی‌گری را با دعا درهم می‌آمیزد» و «شعرش به کلی دور از خلق و متعلق به ده‌هزار تن اشراف روسیهٔ قدیم است» یاد شده بود. پیرو آن در روزنامه‌های ایزوستیا و لنینگراد از اشعار او به شدت انتقاد شد و سرانجام در همین سال از شورای نویسندگان اخراج شد. هر چند او هرگز بازداشت نشد و به زندان نیفتاد اما در عوض، پسرش "لف گومیلیف" مانند گروگانی در دست حکومت، بارها به زندان افتاد و وقتی برای سومین بار بازداشت شد، آنا که جان تنها فرزندش را در خطر می‌دید، در ۱۹۵۰ مجموعه‌ای انتشار داد به نام "درود بر صلح" که این مجموعه شامل پانزده قطعه شعر در مدح استالین بود و در "مجله آگانیوک" چاپ شد. با مرگ ژوزف استالین در ۵ مارس ۱۹۵۳، انتظار بازشدن فضای سیاسی فرهنگی در شوروی می‌رفت و سرانجام در مه ۱۹۵۶ با نطق معروف نیکیتا خروشچف در کنگره بیستم حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، فضای سیاسی فرهنگی این کشور به‌طور نسبی باز شد. چند ماه پس از این نطق، لف گومیلیف از زندان آزاد شد و به مطالعات قوم‌شناسی‌اش پرداخت و فضای کاری برای آخماتووا هم مناسب‌تر از پیش شد. هر چند آخماتووا با ناباوری به بازشدن فضای فرهنگی نگاه می‌کرد اما اعاده حیثیت از او تا جایی پیش رفت که سرانجام در ۱۹۵۹ بار دیگر به عضویت اتحادیهٔ نویسندگان پذیرفته شد و به عضویت هیئت رئیسه آن درآمد.
چیکاماتسو مونزائمون
«چهار نمایشنامه عروسکی ژاپنی» از وی، عنوان کتاب نهم از مجموعه «جامانده‌ها» است که با ترجمه مریم دادخواه منتشر شده است. این کتاب شامل چهار نمایشنامه با نام‌های «خودکشی‌های عاشقانه در سونزاکی» (1703 The Love Suicides at Sonezaki)، «نبردهای کوکزینگا» (1715 The Battles of Coxinga)، «کاج افتاده» (1718 The Uprooted Pine) و «خودکشی‌های عاشقانه در آمیجیما» (1720 The Love Suicides at Amijima) است که در شمار مهم‌ترین نمایشنامه‌های چیکاماتسو به شمار می‌روند. به‌جز نمایشنامه‌ها، مقاله‌ای هم از دانلد کین با نام «شکوفه‌های درخت گیلاس» به پیوست کتاب به چاپ رسیده است. دانلد کین در این مقاله به این مسئله اشاره می‌کند که در اواخر قرن‌نوزدهم، وقتی ژاپنی‌ها برای اولین‌بار با دستاوردهای ادبیات غرب آشنا شدند، در تکاپوی کشف یک شکسپیر ژاپنی افتادند و بعد متفق‌القول چیکاماتسو مونزائمون را انتخاب کردند. اما این همانندسازی خوانندگان غربی را ناامید کرد چرا که هیچ‌گاه شکسپیر دومی وجود نداشته است. اما با این حال، چیکاماتسو در نمایشنامه‌هایش تلاش دارد تصویری درخشان از دوران بی‌نظیر ژاپن را نشان دهد و متن‌های او از این حیث که اولین تراژدی‌های مهم در مورد مردم عادی هستند، اهمیت خاصی میان درام‌های جهان دارند. مقاله نشان می‌دهد که مقایسه میان نمایشنامه‌های چیکاماتسو با متن‌های نویسندگان غربی کاری بیهوده است و شاید مهم‌ترین دلیل آن هم، جدایی سرزمین او از دیگر نقاط دنیا بوده باشد. چیکاماتسو صرفاً یک هنرمند ماهر در تئاتر عروسکی نبوده است و او به‌ویژه در تراژدی‌های خانگی‌اش، نشان می‌دهد که در ریزه‌کاری‌ها و تخیل، هنرمند است.