بیوانفورماتیک ساختاری
ساختار پروتئین، ارتباط مستقیمی با کارکرد آن دارد. حضور برخی گروه‌های شیمیایی در مکان‌های مشخص، به پروتئین‌ها این اجازه را می‌دهد تا به عنوان آنزیم فعالیت کنند و چند واکنش شیمیایی را فروکافت کنند. به طور کلی، ساختار پروتئین‌ها به۴ مرحله تقسیم می‌شود: اولیه (توالی)، ثانویه (ترکیب محلی زنجیره‌های پلی‌پپتیدی)، سومین (ساختار سه‌بعدی چین‌خوردگی پروتئین)، و چهارمین (ارتباط چند ساختار پلی‌پپتیدی). بیوانفورماتیک ساختاری عمدتاً کنش‌های بین ساختارها را با توجه به مختصات فضایی آن‌ها مورد بررسی قرار می‌دهد. بدین ترتیب، ساختار اولیه در شاخه‌های سنتی بیوانفورماتیک بهتر بررسی می‌شوند. با این حال، توالی محدودیت‌هایی ایجاد می‌کند که اجازهٔ تشکیل ترکیب‌های محلی پایستهٔ زنجیرهٔ پلی‌پپتیدی، مانند مارپیچ آلفا، صفحهٔ بتا، و حلقهط را می‌دهد (ساختار ثانویه). همچنین کنش‌های ضعیف (مانند پیوند هیدروژنی)، چین‌های پروتئین را پایدار می‌کنند. کنش‌ها ممکن است درون‌زنجیری (بین قسمت‌های یک تک‌پار پروتئینی) (ساختار سومین) یا بین‌زنجیری (بین تک‌پارهای مختلف) (ساختار چهارمین) رخ دهند.
لامین
لامین‌ها ، که به آن لامین‌های هسته‌ای نیز گفته می شود، پروتئین‌های الیافی موجود در رشته‌های میانی نوع 5 اند که در هسته سلول، عملکرد ساختاری و تنظیم رونویسی دارند. لامین‌های هسته‌ای با پروتئین‌های غشاء درون-هسته‌ای، جهت تشکیل لامینای هسته‌ای روی قسمت داخلی پوشش هسته‌ای، برهم‌کنش دارند. لامین‌ها خواص کشسانی و حساس-مکانیکی دارند و قادرند با تنظیم ژنتیکی، پاسخ پس-خوردی در مقابل محرک‌های مکانیکی از خود بروز دهند. لامین‌ها در تمام جانوران حضور دارند، اما در ریزاندامگان، گیاهان یا قارچ‌ها وجود ندارند. پروتئین‌های لامینی در سوا کردن (جدا کردن) و بازشکل دادن به پوشش هسته‌ای طی میتوز، قرار دادن منافذ هسته‌ای در موقعیت مناسب، و مرگ سلولی برنامه ریزی شده دخیلند. جهش در ژن‌های لامین ممکن است منجر به اختلالات ژنتیکی (به نام لامینوپاتی‌ها یا آسیب‌های لامینی) گردد که حتی ممکن است کشنده باشد.