جاسازی کلمه
پس از پیشرفت‌هایی که در سال ۲۰۱۰ در زمینه کاری نظری در مورد کیفیت بردارها انجام شد و سرعت آموزش مدل و پیشرفت‌های سخت‌افزاری امکان کاوش در فضای پارامتر وسیع‌تری را فراهم کرد این رویکرد توسط بسیاری از گروه‌های تحقیقاتی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، تیمی در گوگل به رهبری توماس میکولوف روش word2vec را ایجاد کردند که ابزاری است که جاسازی کلمه در مدل‌های فضای برداری را سریعتر از رویکردهای قبلی امکان‌پذیر می‌کند. رویکرد word2vec به‌طور گسترده‌ای استفاده شده‌است و باعث افزایش علاقه به استفاده از تکنیک جاسازی کلمات و در نهایت هموار کردن راه برای کاربرد عملی شده‌است.
روش شنیداری-گفتاری
با اینکه این روش به عنوان یک روش مؤثر تدریس در سال ۱۹۷۰ بوده، روش گفتاری-شنیداری تا امروز مورد استفاده بوده اگرچه شیوه معمول و مرسوم به عنوان پایه و اساس یک دوره استفاده نمی‌شده ولی برای آموزش‌های فردی کاربرد داشته‌است. جرمی هارمر راجع این روش چنین می‌گوید، «روش گفتاری-شنیداری بنظر می‌رسد به طرد تمام شکل‌های پردازش به زبان پرداخته است که به دانش آموزان به یادگیری ذهنیشان کمک می‌کند». همان‌طور که این نوع درس بسیار مورد پسند استادها می‌باشد، این یک شیوه همگانی هم برای استاد و هم برای دانش آموز، شاید به چند دلیل مشخص به خاطر ورودی و خروجی که محدود شده و آنچه را که انتظار می‌رود صورت نمی‌گیرد. برخی از روش‌های ترکیبی توسعه داده شده‌است. همان‌طور که در کتاب ژاپنی دیده می‌شود، زبان گفتاری (۹۰–۱۹۸۷)، که با استفاده از تکرار و تمرین به‌طور گسترده، اما با توضیح‌های دستور زبان دقیق در زبان انگلیسی مکمل شده‌است. Butzkamm و Caldwell برای احیای عمل الگوی سنتی در قالب تمرین‌های نیمه ارتباطی دو زبانه تلاش کرده‌اند. برای آنها، مبنای نظری و تئوری و توجیه قابل قبول، از نمونه تمرین‌هایی که اشاره به ظرفیت انسان برای تولید یک تعداد نا محدود از اصطلاح‌های دستوری برای آن است.