مصاحبه تشخیصی اوتیسم-تجدیدنظرشده
برای تشخیص اوتیسم، برنامه‌ریزی برای درمان و تشخیص اوتیسم از دیگر اختلالات رشدی مفید است. این مصاحبه توضیح کاملی از تاریخه تکاملی فرد دارد که معمولاً در دفتر خانه یا یک محیط آرام توسط یک روانشناس انجام شده و به‌طور کلی یک تا دو ساعت طول می‌کشد. شامل ۹۳ سؤال می‌شود که به ۵ قسمت تقسیم می‌شوند. سوالات ابتدایی، سوالات ارتباطاتی، رشد اجتماعی، بازی و رفتارهای تکراری محدود و سؤال در مورد مشکلات کلی رفتاری. ADI-R بر اساس مصاحبه بدست می‌آید، سوالات پایان بازدارند و پرسشگر می‌تواند تمام اطلاعات مورد نیاز برای امتیاز دهی مناسب را با پرسش بدست آورد، در نتیجه صحبتهای والدین توسط متخصص ارزش گذاری می‌شود. همچنین شرکت والدین در این مصاحبه کمک می‌کند تا درک بهتری از اختلال طیف اوتیسم و عواملی تشخیص آن داشته باشند.
توجه اشتراکی
مطالعات متعدد نشان داده است که مشکلات مرتبط با توجه اشتراکی با مراحل نمو همراهی دارد(بهات، گالووای و لاندا[1]، 2010). مشکلات در ایجاد توجه اشترکی ممکن است بخشی از تفاوت در توانایی های اجتماعی کودکان مبتلا به اختلالات رشدی باشد(به عنوان مثال اختلالات طیف اوتیسم)( بهات، گالووای و لاندا، 2010). کمبود مرکزی اشاره شده در اتیسم، نگاه چشم است(بروینسما، کوگل و کوگل[2]، 2004). کودکان مبتلا به اوتیسم در توجه متناوب بین شریک و شی سوم مشکل دارند(بروینسما، کوگل و کوگل، 2004). این دشواری به دلیل نقص آنها در دنبال کردن نگاه، شروع دشوار (این عمل) و حفظ توجه مشترک است(بروینسما، کوگل و کوگل، 2004). نوزادان ناشنوا می توانند در توجه اشتراکی مشابه شیرخواران سالم شرکت کنند؛ با این حال، زمان صرف شده برای شرکت در توجه اشترکی در نوزادان ناشنوای والدین سالم اغلب کاهش می یابد(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت[3]، 2009). والدین سالم نوزادان ناشنوا اغلب کمتر احتمال دارد اقدامات، شروع و ارتباطی فرزند ناشنوای خود را پاسخ و یا گسترش دهند(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). نوزادان ناشنوای والدین ناشنوا زمان صرف شده کمتری در توجه اشتراکی نشان نمی دهد(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). دریافت شنیداری در توجه اشتراکی حیاتی نیست اما برای ارتباط و درک که مشابه توجه اشتراکی است حیاتی هستند(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). علاوه بر این مادرانی که نمی توانند در ایجاد توجه اشتراکی منظم با کودکان خود به موفقیت برسند، نمره فرزندان آنها در مقیاس های شایستگی اجتماعی پایین تر است(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). قضاوت در مورد کمبود شایستگی اجتماعی می تواند در اوایل 18 ماهگی شروع شود(نواکوسکی، تسکر و اسچمیدت، 2009). در نوزادان نابینا، توجه اشترکی با استفاده از دریافت شنیداری یا احساس کردن دست افراد دیگر بر روی یک شیی ایجاد شود که ممکن است در مقایسه با نوزادان سالم تاخیر داشته باشد(بیگلو[4]، 2003). ----[1] Bhat, Galloway &  Landa