صرع
صرع در عمل به عنوان دو یا چند تشنج صرعی تعریف می‌شود که فاصله آن‌ها ۲۴ ساعت است و دلیل خاصی ندارد؛ این درحالی است که حمله صرعی به عنوان نشانه یا عاملی تعریف می‌شود که بر اثر فعالیت الکتریکی غیرعادی مغز به وجود می‌آید. حمله صرعی همچنین می‌تواند به عنوان اختلالی در نظر گرفته شود که در آن فرد حداقل یک تشنج صرعی داشته و احتمال افزایش این تشنج‌ها وجود دارد.لیگ بین‌المللی ضد صرع و دفتر بین‌المللی صرع، همکاران سازمان بهداشت جهانی در ارزیابی سال ۲۰۰۵ خود صرع را به عنوان «اختلال مغز که به وسیله در معرض قرارگیری همیشگی در برابر به وجود آمدن تشنج‌های صرعی و پیامدهای زیست شناختی، شناختی، روانشناختی و اجتماعی این شرایط توصیف می‌شود. تعریف صرع نیازمند رخ دادن حداقل یک تشنج است.»
آئورا (نشانه بیماری)
آئورای صرعی یا تشنجی که در بیماران مبتلا به صرع لوب گیجگاهی دیده می‌شود، نتیجه فعال شدن قشر عملکردی توسط ترشحات عصبی غیرطبیعی مغز است. علاوه بر اینکه یک علامت هشدار برای یک صرع و تشنج قریب‌الوقوع است، اهمیت آئورا این دلیل است که روشن می‌کند که تغییر در کجا باعث وقوع این حمله شده‌است و ماهیت آئورا می‌تواند بینشی در مورد محلی سازی و جانبی شدن تشنج یا میگرن بدهد. آئوراها همچنین به برخی از افراد مبتلا به صرع، کمک می‌کند که قبل از آنکه دچار صرع شوند، با آگاهی قبلی، از آسیب دیدن خود جلوگیری کنند. در حقیقت دیدن یک آئورا (تششع نورانی) به معنای علامت شروع یک حمله تشنجی و آغاز توهمات شنوایی، بینایی و بویایی و… می‌باشد