آزادی مدنی
آزادی‌های مدنی و یا آزادی های شخصی آزادی‌هایی هستند که حکومت نمی‌تواند بر اساس قانون یا تفسیر قضایی و بدون محاکمه آنها را سلب کند. هر چند دامنه این واژه در کشورهای مختلف، متفاوت است اما آزادی‌های مدنی شامل آزادی اندیشه، آزادی مطبوعات، آزادی دین، آزادی بیان، آزادی تجمعات اعتراضی، حق امنیت، آزادی سخنرانی (کتبی و شفاهی)، حریم خصوصی، حق دادرسی برابر بر اساس قانون، حق برخورداری از یک محاکمه عادلانه و حق زیستن می‌باشد. دیگر آزادی‌های مدنی شامل حق مالکیت، حق دفاع از خود و حق مالکیت بر بدن خود است. در تمایز بین آزادی‌های مدنی و سایر انواع آزادی، بین آزادی مثبت / حقوق مثبت و آزادی منفی / حقوق منفی تفاوت وجود دارد.
آزادی مطبوعات (گزارش)
کشورها در مجموع براساس ۲۳ سؤال متداول و ۱۰۹ شاخص به سه دسته گسترده تقسیم می‌شوند که این دسته‌بندی‌ها شامل محیط قانونی، سیاسی و اقتصادی از ۰ (بیشترین آزادی) تا ۱۰۰ (حداقل آزاد) است. براساس این نرم‌ها، کشورها سپس به عنوان «آزاد» (۰ تا ۳۰)، «تقریباً آزاد» (۳۱ تا ۶۰) یا «آزادی کامل» (۶۱ تا ۱۰۰) طبقه‌بندی می‌شوند. پیش‌نویس به صورت فردی و مقایسه‌ای ارزیابی شده و در مقایسه با داده‌های سال گذشته مورد ارزیابی قرار می‌گیرند، هر گونه پیشنهاد تغییر عددی عمده یا تغییرات دسته‌بندی مستلزم بررسی جدی‌تری است و ارزیابیها برای حصول اطمینان از مقایسه‌پذیری و سازگاری اطلاعات به صورت کشور به کشور، منطقه به منطقه، و سال به سال انجام می‌شود. این درحالی‌است که یک عنصر ذهنی ذاتی در فرایند ارزیابی‌ها نهادینه است تا بر دقت نظری، تفاوت‌های فرهنگی، منافع ملی متنوع و سطوح مختلف توسعه اقتصادی، و تلاش برای ایجاد طبقه‌بندی‌های متعادل و بی طرفانه، تأکید می‌کند.