نرماله‌کردن (متالورژی)
فرایند نرماله کردن به دلیل ریزدانه شدن فولاد در طی این فرایند موجب بهبود خواص مکانیکی از جمله استحکام و سختی و کاهش انعطاف‌پذیری می‌شود و از این نظر در برخی موارد نرماله کردن به عنوان عملیات حرارتی نهایی منظور می‌شود. اما به دلیل ساختار فریتی_پرلیتی هرگز نمی‌توان با نرماله کردن خواص مکانیکی نظیر ساختارهای مارتنزیتی بدست آورد. پس در مواردی که هدف سخت کردن قطعاتی باشد که دارای دانه‌های درشت هستند نرماله کردن به عنوان یک عملیات حرارتی اولیه جهت ریز کردن دانه‌ها استفاده می‌شود.
کروی کردن
طولانی کردن زمان نگهداری در درجه حرارت بالا ساختار پرلیتی و شبکه سمنتیت را از بین می‌برد. سمنتیت کروی شده تاثیر زیادی روی خواص فولاد دارد. ساختار سمنتیت کروی موقعی که حداقل سختی و حداکثر انعطاف پذیری یا در فولاد پر کربن حداکثر قابلیت شکل پذیری را داشته باشد، مطلوب است. فولادهای کم کربن به ندرت برای بالا بردن قابلیت شکل پذیری تحت عملیات حرارتی کروی کردن قرار می‌گیرند. چرا که در صورت کروی شدن در حد بسیار زیادی نرم خواهند شد. فولادهای با کربن متوسط بعضی مواقع به منظور بدست آوردن حداکثر انعطاف پذیری تحت اینگونه عملیات حرارتی قرار می‌گیرند. از طرفی طولانی کردن زیاد زمان حرارت دادن سبب اتصال دانه‌های سمنتیت به یکدیگر و کاهش قابلیت شکل پذیری می‌شود.