لینوکس
در گذشته یک کاربر لینوکس برای پیکربندی و نصب سیستم خود، نیازمند دانش بالایی از رایانه بود. این دلیل به علاوه جذاب بودن دسترسی به درون سیستم، باعث شده بود که به‌طور سنتی کاربران لینوکس را (بر خلاف کاربران ویندوز یا مک‌اواس) کسانی شکل بدهند که با رایانه بیشتر آشنا هستند. افرادی که معمولاً با القاب «هَکِر» و «گیک» شناخته می‌شوند. این نگرش در سال‌های اخیر با افزایش راحتی کار در لینوکس و گسترده شدن استفاده از بسیاری از توزیع‌ها، اعتبار خود را از دست داده‌ است. لینوکس در بازار سرورها و کاربردهای ویژه (مانند پردازش تصویر و ) پیشرفت قابل ملاحظه‌ای کرده و در حال ورود به بازار بزرگ رایانه‌های رومیزی است.
لینوکس حالت کاربر
با استفاده از UML موارد متعددی ممکن می شود. می‌توان خدمات شبکه را از یک محیط UML اجرا کرد و کاملاً از سیستم اصلی لینوکس که محیط UML در آن اجرا می‌شود جدا ماند. مدیران می‌توانند از UML برای راه‌اندازی هانی پات استفاده کنند، که به فرد اجازه می‌دهد امنیت رایانه یا شبکه خود را آزمایش کند. UML می تواند برای آزمایش و اشکال زدایی نرم افزارهای جدید بدون تأثیر منفی بر سیستم میزبان خدمت کند. UML همچنین می تواند برای آموزش و تحقیق مورد استفاده قرار گیرد و یک محیط واقعی شبکه لینوکس با درجه بالایی از ایمنی ارائه دهد. در محیط‌های UML، نسخه‌های هسته میزبان و مهمان نیازی به تطابق ندارند، بنابراین آزمایش یک نسخه « بلیدینگ لبه » لینوکس در حالت کاربر بر روی سیستمی که هسته بسیار قدیمی‌تری دارد کاملاً ممکن است. UML همچنین اجازه می دهد تا اشکال زدایی هسته در یک ماشین انجام شود، در حالی که سایر ابزارهای اشکال زدایی هسته (مانند kgdb ) به دو ماشین متصل به یک کابل مودم نال نیاز دارند.