گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
گوداله سربروس
موج‌هایی که در پایین گسله‌ها دیده می‌شوند، ماسه‌ای هستند و توسط باد به وجود می‌آیند. مدل‌سازی شمارشی نیروهای مؤثر در پوستهٔ مریخ نشان می‌دهد که عامل اصلی ایجاد این گسل، تغییر شکل پوسته ناشی از آتشفشان‌های تارسیس به سمت شرق است. گسل‌ها کاملاً جوان هستند، آن‌ها راه خود را با عبور از ویژگی‌های از قبل موجود، مانند تپه‌های تارتاروس مونتس و دامنهٔ گدازه‌ای جنوب شرقی الیسیم مون، می‌گشایند.