کتاب بیان
کتاب بیان یکی از آثار سید علی محمد شیرازی است که ام‌الکتاب در دیانت بیان به حساب می‌آید. جملات کتاب بیان مشتمل بر تعالیم اخلاقی و اجتماعی دیانت بیان است.
نبیل زرندی
سید علی محمد باب، مکرر در کتاب بیان به ظهور «من یظهره الله» اشاره کرده؛ و این شخصیت را پایه همه نامها و صفات الهی معرفی کرده، دستورهای او را برابر با فرمان خداوند دانسته‌است. پس از اعدام باب در سال ۱۲۲۹ شمسی، دوسال بعد از آن واقعه چند نفر از بابی‌ها ادعای مقام‌های بلند روحانی از جمله ادعای مقام «من یظهره الله» را کردند. ابوالقاسم افنان در کتاب عهد اعلی آورده که بعد از شهادت باب ۲۵ نفر ادعا کردند که مظاهر حق اند یعنی هر یک «من یظهره الله» موعود می‌باشند. نام نبیل در این لیست اسامی دیده می‌شود. بعدها بهاءالله در سال۱۲۴۲ شمسی (۱۸۶۳ میلادی) به‌طور خصوصی و سپس در سال ۱۲۴۵ شمسی (۱۸۶۶میلادی) خود را من یظهره الله موعود بیان اعلام، و آئین بهائی را تأسیس کرد. نبیل پس از ملاقات با بهاءالله در بغداد از ادعای خود دست کشیده به پیروی از وی پرداخت. او شرح اعلان عمومی بهاءالله را در باغ رضوان بغداد به تفصیل درج نمود.نوزده هزار لغت، جلد دوم، صفحهٔ ۹۶۸