جنگ داخلی
اغلب مورخان می‌پندارند که جنگ‌های داخلی از نوع جنگ‌های درجه دوم می‌باشد. این قبیل جنگ‌ها بر خلاف سایر جنگ‌ها موجب پراکندگی و تخریب روحیه و وحدت ملی و مذهبی افراد جامعه می‌گردد؛ بنابراین می‌توان اظهار نمود که فقدان وفاق فرهنگی و نظام اجتماعی منشأ جنگ‌های داخلی است. با آغاز جنگ‌های داخلی، خانواده‌ها، جامعه‌ها و یک پارچگی کشورها از هم می‌پاشد. زیرا هنگامی که جنگ داخلی اتفاق می‌افتد، هیچ‌کس از آثار جنگ بی نصیب نمی‌ماند، اسیران به قتل می‌رسند خانه‌ها ویران می‌شوند و افراد غیرنظامی آسیب می‌بینند.
جنگ‌های داخلی انگلستان
نخستین جنگ داخلی با زندانی کردن چارلز یکم از سوی ارتش به پایان آمد. پارلمان جنگ را پایان یافته می‌دانست و آماده مذاکره با پادشاه شد. اما سربازان ارتش جنگ را پایان یافته نمی‌دانستند. ایشان حزبی تازه به هم ساختند با نام حزب برابری‌خواهان به رهبری جان لیلبرن، که خواستار برگزاری انتخابات سراسری، برانداختن پادشاهی و پس دادن زمین‌های محصور به دهقانان بود. پارلمان اما به منحل شدن ارتش رای داد و این خشم سربازان و هواخواهان ارتش را انگیخت. کرامول، برای آن که سربازان را زیر فرمان خود داشته باشد، شورای کل ارتش را شکل داد؛ شورایی که سربازان، زیر مراقبت افسران شان بودند. ارتش لندن را اشغال کرد و عملاً بر سراسر انگلستان چیره شد.