ادم ریه
اِدِمِ ریه به معنی تجمع آب میان بافتی در ریه می‌باشد. هر چند ادم ریوی در پنومونی نیز دیده می‌شود ولی ادم حاد ریه — که به دلیل اختلال در اکسیژن رسانی خون می‌تواند بسیار کشنده نیز باشد — بیشتر ناشی از یک بیماری قلبی عروقی است، مثلاً در نارسایی احتقانی قلب یا به دنبال سکته قلبی. درمان بیشتر با نیتروگلیسیرین، مورفین، اکسیژن، دیورتیک‌هایی مانند فورزماید و… می‌باشد.
لارنگواسپاسم
لارنگواسپاسم کوچک در اکثر موارد خودبخود برطرف می‌شود. لارنگواسپاسم در اتاق عمل با اکسیژن ۱۰۰ درصد و متمایل کردن سر بیمار به عقب درمان می‌شود. در موارد شدیدتر ممکن است به شل‌کننده عضلانی مانند سوکسینیل کولین نیاز شود و در پی آن برای بیمار لوله تراشه قرار داده شود. گاهی نیز داروهای کاهنده اسیدیته معده برای کاهش میزان ریفلاکس معده تجویز می‌شود.لارنگواسپاسم خودبخودی را می‌توان با آرام کردن فرد و تنفس آرام هم درمان کرد. نوشیدن مقداری آب خنک که در آن مواد محرک اسپاسم وجود نداشته باشد نیز برای درمان این عارضه مفید است. بیماران مستعد لارنگواسپاسم می‌توانند برای جلوگیری از آن اقداماتی نظیر استفاده از آنتی اسید برای جلوگیری از ریفلاکس و نوشیدن مداوم آب برای از بین بردن مواد محرک در ناحیه گلو و حنجره را انجام دهند.