استقرا
استدلال کل به جزء یا استدلال قیاسی (deductive reasoning) یکی از دو استدلال معروف در منطق (استدلال کل به جزء و استدلال جزء به کل {the deductive and inductive approaches}) می‌باشد . استدلال کل به جزء هنگامی است که در استدلال از یک نظریه (تئوری) کلی استفاده کنیم و به فرضیه یا فرضیه‌های جزئی برسیم. در پژوهش ها، زمانی که پژوهشگر از نظریه استفاده می‌کند و فرضیه می‌سازد و برای ازمون فرضیه‌ها داده جمع‌آوری می‌کند و نتیجه می‌گیرد می گوییم پژوهشگر از روش استدلال کل به جزء استفاده کرده‌است. روش استدلال جزء به کل (inductive approaches) بر عکس این روش می‌باشد یعنی پژوهشگر داده جمع‌آوری می‌کند و الگو بین داده‌ها و متغیرها کشف می‌کند سپس فرضیه می‌سازد و فرضیه را آزمون می‌کند و در نهایت نظریه می‌دهد. روش‌های جز به کل و کل به جز از دو روش مهم در پژوهش می‌باشد (the deductive and inductive methods).
مسئله معیار
نظریات خاص نگری چیزهای را که از قبل شناخته شده‌است جمع‌آوری می‌کند و می‌کوشد تا با استفاده از این موارد خاصِ، روشی را در مورد چگونگی دانایی ما دریابد و بدینوسیله به مجموعه دوم از سوالات پاسخ دهد. نظریه‌های خاص نگری پاسخی را به مجموعه سوالات دومی پیشنهاد می‌کنند و از آن برای دانستن اینکه ما در واقع چه چیزی را می‌دانیم استفاده می‌کنند. در تجربه‌گرایی کلاسیک از روش‌گرایی استفاده می‌شود.