آزمون ایزولاسیون الکتریکی
آزمون ایزولاسیون الکتریکی آزمونی برای سنجش مقاومت جریان مستقیم (DC) است که در آن مقاومت بین سر مشترک و بدنهٔ یک زیرسیستم اندازه‌گیری شده تا از وجود سطح قابل قبولی از ایزولاسیون الکتریکی بین این دو نقطه اطمینان حاصل شود. همچنین، این آزمون بین قسمت‌ها و مدارهای مختلف یک یا چند زیرسیستم نیز قابل انجام است. این آزمون به‌طور معمول مشکلات مرحلهٔ مونتاژ همانند قطعات خراب، جهت‌گیری و جاگذاری اشتباه قطعات، خطا در عایق‌گذاری سیم‌ها یا آسیب‌های وارده به عایق مورد استفاده را مشخص می‌کند. این مشکلات موجب بروز اتصال به زمین یا اتصال کوتاههای ناخواسته در مدار و در نتیجه کاهش ایمنی و کیفیت تجهیز الکتریکی می‌شوند.
پیشگیری و کنترل عفونت
چهار روش اصلی برای استریل کردن چنین اقلامی وجود دارد: اتوکلاو (با استفاده از بخار پرفشار)، حرارت خشک (در اجاق)، با استفاده از ضدعفونی کننده‌های شیمیایی مانند گلوتارآلدئیدها یا محلول‌های فرمالدئید یا با قرار گرفتن در معرض تابش یونیزان. دو روش اول عمدتاً به دلیل موجود بودن و در دسترس بودن، پرکاربردترین روش‌های استریلیزاسیون هستند. استریلیزاسیون با بخار یکی از موثرترین انواع استریلیزاسیون است، اگر به درستی انجام شود که اغلب به سختی انجام می‌شود. ابزارهایی که در مراکز بهداشتی درمانی استفاده می شوند معمولاً با این روش استریل می‌شوند. قاعده کلی در این مورد این است که برای انجام یک استریلیزاسیون مؤثر، بخار باید با تمام سطوحی که قرار است ضد عفونی شوند، تماس پیدا کند. از سوی دیگر، استریلیزاسیون با حرارت خشک، که با کمک کوره انجام می‌شود، نیز یک نوع استریل‌سازی در دسترس است، اگرچه فقط می‌توان از آن برای ضدعفونی ابزارهایی که از فلز یا شیشه ساخته شده‌اند استفاده کرد.