گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
گسل عطاری
گسل عطاری از حدود ۲۵ کیلومتری شرق سمنان آغاز شده و به سمت شرق تا حوالی روستای قوشه ادامه می‌یابد. این ساختار خطی نوعی گسل شمال‌شرقی–جنوب‌غربی با شیب به سمت جنوب‌شرق و نوعی گسل بنیادی است که از زمان کامبرین تا کرتاسه پسین بر حوضه‌های رسوبی دو سوی خود اثرگذار بوده‌است. نقش این گسل به گونه‌ای است که می‌توان آن را جداکننده دو پهنه ساختاری–رسوبی البرز و ایران مرکزی دانست. برخی دیگر از زمین‌شناسان مانند بربریان، گسل عطاری را نوعی راندگی کوتاه به طول ۳۲٫۵ کیلومتر می‌دانند که سبب راندگی سنگ‌های سازند کرج (از سوی جنوب) بر روی کنگلومرا، ماسه‌سنگ و مارن‌های ژیپس‌دار میوسن و کنگلومرا و ماسه‌سنگ‌های پلیوسن–پلیستوسن (در شمال) شده‌است. هیچ‌گونه داده لرزه‌خیزی از گسل عطاری در دسترس نیست.