جنگ داخلی
اغلب مورخان می‌پندارند که جنگ‌های داخلی از نوع جنگ‌های درجه دوم می‌باشد. این قبیل جنگ‌ها بر خلاف سایر جنگ‌ها موجب پراکندگی و تخریب روحیه و وحدت ملی و مذهبی افراد جامعه می‌گردد؛ بنابراین می‌توان اظهار نمود که فقدان وفاق فرهنگی و نظام اجتماعی منشأ جنگ‌های داخلی است. با آغاز جنگ‌های داخلی، خانواده‌ها، جامعه‌ها و یک پارچگی کشورها از هم می‌پاشد. زیرا هنگامی که جنگ داخلی اتفاق می‌افتد، هیچ‌کس از آثار جنگ بی نصیب نمی‌ماند، اسیران به قتل می‌رسند خانه‌ها ویران می‌شوند و افراد غیرنظامی آسیب می‌بینند.
جنبش انقلابی انترناسیونالیستی
اعضای این سازمان هرکدام در کشورهای خود برای راه اندازی "جنگ خلق" (مفهومی در تئوری مائوئیستی) تلاش می‌کنند و در مواردی مثل پرو و نپال در سطح وسیعی جنگ داخلی (جنگ خلق) را شروع کرده اند. حزب کمونیست نپال (مائوئیست) پس از پیش بردن ده سال جنگ داخلی با توافق با احزاب پارلمانی در انتخابات مجلس موسسان شرکت کرد و پیروز اصلی این انتخابات بود تا بزرگترین حزب مجلس باشد. پراچاندا، رئیس این حزب به عنوان اولین نخست‌وزیر دولت جدید نپال انتخاب شد.