گسل درونه
این گسل پس از گسل معکوس اصلی زاگرس، یکی از مهم‌ترین و ممتدترین ساختارهای ایران به‌شمار می‌آید. ولمن در سال ۱۹۶۶ میلادی با بررسی جابه‌جایی‌های موجود در رسوبات آبرفتی، یک جابه‌جایی راست‌لغز چپ‌گرد را برای این گسل پیشنهاد داد. اما چالنکو در سال ۱۹۷۳ میلادی، ۶۰ کیلومتر از بخش خاوری این گسل را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و نشان داد که بر خلاف نظر ولمن، گسل دارای حرکت قائم است.
سلنیت (کانی)
سنگ گچ (ژیپس) یکی از عمومی‌ترین کانی‌های محیط‌های تبخیری است. این کانی اگر بی‌رنگ باشد به آن سلنیت می‌گویند و اگر به صورت توده‌ای باشد به آن رُخام گچی (آلاباستر) می‌گویند. این کانی ماکل معروفی به نام «دم پرستویی» دارد.