قوم ماد
مادها در سده هفتم پیش از میلاد موفق شدند بتدریج پادشاهی ماد را تشکیل دهند. این پادشاهی حکومتی بود که طی سده‌های میانی هزارهٔ یکم پیش از میلاد، از حدود ۶۷۸ پ.م. تا حدود ۵۴۹ پ.م. بر نواحی غربی و مرکزی فلات ایران حکمرانی می‌کرد. هرچند که دوران پادشاهی شاهان ماد و مدت پادشاهی آن‌ها و نیز ترتیب‌شان مورد مناقشه است، اما به‌گفتهٔ هرودوت، سلسلهٔ مادها شامل چهار شاه بود که به یک خانواده تعلق داشتند و به مدت ۱۵۰ سال فرمانروایی کردند و نام آن‌ها عبارت بود از دیاکو، فرورتیش، هووخشتره و ایشتوویگو. از میان این شاهان، تنها به هووخشتره و ایشتوویگو در متون میخی اشاره شده‌است. با این وجود، پژوهشگران برای یافتن نام دیاکو و پسرش فرورتیش در دیگر منابع مرتبط تلاش کرده‌اند. از این روی، رئیس قبیلهٔ ماننا، دَیائوکو نام داشت که چندین بار در متون آشوری نو (و نیز سال‌نامه‌ها) از دورهٔ سارگون دوم نامش ذکر شده‌است و با دیاکو که هرودوت ذکر کرده‌است، یکی دانسته می‌شود. از او در منابع آشوری به‌عنوان والی ماننا (šaknu) یاد شده‌است که با شاه اورارتو علیه فرمانروای ماننا متحد شده‌بود، اما توسط سارگون اسیر شد و در سال ۷۱۵ پیش از میلاد همراه با خانواده‌اش به سوریه تبعید گردید. او ظاهراً در همان‌جا درگذشت. مادها نقش مهمی در سقوط امپراتوری آشور نو در سال ۶۱۲ پیش از میلاد ایفا کردند. پایان حکومت مادها نیز با وجود افسانه‌هایی که در اطراف کوروش کبیر وجود دارد، همچنان در تاریکی است.
بدرخان پاشا
بدرخان پاشا (متولد ۱۲۱۷ ه.ق برابر با ۱۸۰۲ میلادی در جزیره بوتان - مرگ ۱۲۸۵ ه.ق برابر با ۱۸۶۸ میلادی در دمشق) از رهبران سیاسی کرد و یکی از رؤسای امارت بوتان بود. او در دوره امپراطوری عثمانی پرچم استقلال کردها را برافراشت؛ و چون نخستین کسی است که به منازعه میان کردها و عثمانی صبغهٔ قومی بخشید و خواستار تشکیل دولت کردی شد، به «پدر ناسیونالیسم کرد» مشهور است. وی قصد پادشاهی کردن بر کردستان را داشت و توانست با متحد کردن بسیاری از قبایل و طوایف بر تمامی مناطق کردنشین عثمانی مسلط گردد و به نام خود سکه ضرب کرده و خطبه بخواند. ارتش او ترکیبی از نیروهای طوایف کرد، آشوری، ارمنی و عرب بودند. او در دهه ۴۰ سده ۱۹ میلادی، پس از شورش نسطوریان در زادگاهش، به جنگ با آاشوریان مشغول شد. بعد از آن عثمانی‌ها با تذکر دولت‌های اروپایی سپاهی به فرماندهی عثمان‌پاشا برای دستگیریش فرستادند و بعد از چندین نبرد، سرانجام در جنگی که در نزدیکی ارومیه رخ داد، با خیانت برادرزاده‌اش او را دستگیر کردند. دوران حکومت او توأم با آرامش و امنیت برای مردم محلی منطقه بود. بدرخان از ۱۸۲۱ تا ۱۸۴۸ در قدرت بود. با عزل وی از قدرت، امارت بدرخانی بیش از چهل سال دوام نیاورد و توسط عثمانی جمع شد. این امارت که اسم قبلی آن امارت جزیره_بوتان بود، از سال ۶۲۰ ه.ق برابر با ۱۲۲۳ میلادی تا سال ۱۳۰۸ ه.ق برابر با ۱۸۹۱ میلادی به مدت ۶۸۸ سال قمری و ۶۶۸ سال میلادی حکومت کرد.