قوز قرنیه
این روش با توجه به نظر دکتر انجام می‌گیرد، و معمولاً اگر بیمار از هیچ‌کدام از روش‌های دیگر نتیجه ای نگیرد توصیه می‌شود و بیشتر مناسب افرادی است که قرنیه آنها دچار کدورت شده‌است، البته باید توجه کرد که چون عمل پیوند قرنیه یک عمل تهاجمی است نتیجه آن قابل پیش‌بینی نیست! یعنی ممکن است بیمار نتیجه دلخواه را بگیرد یا نگیرد.
چشم مصنوعی
در گذشته، ایمپلنت‌های غیر متخلخل کروی در فضای داخل حفره ای قرار داده می‌شدند و عضلات خارج چشمی یا بدون اتصال باقی مانده بودند یا روی ایمپلنت بسته می‌شدند. بسته‌بندی این ایمپلنت‌ها باعث اتصال عضلات به مواد پوششی می‌شود، روشی که به نظر می‌رسد حرکت کاشت را بهبود می‌بخشد و از بروز مهاجرت کاشت می‌کاهد. ایمپلنت‌های متخلخل ممکن است قبل از قرار دادن با محلول آنتی‌بیوتیک اشباع شوند. از آنجا که ماهیت شکننده هیدروکسی آپاتیت از بخیه زدن مستقیم ماهیچه‌ها به ایمپلنت جلوگیری می‌کند، این کاشت‌ها معمولاً با نوعی مواد بسته‌بندی پوشانده می‌شوند. عضلات به روشی مشابه کاشت غیر متخلخل کروی به ایمپلنت متصل می‌شوند. عضلات ممکن است مستقیماً توسط کاشت از طریق مواد ایمپلنت یا با استفاده از کاشت با تونل‌های بخیه ساخته شده، روی ایمپلنت‌های متخلخل پلی‌اتیلن بخیه شوند. برخی از جراحان یا کاشت پلی‌اتیلن متخلخل را برای سهولت در اتصال عضلات یا برای کاهش خطر قرار گرفتن در معرض ایمپلنت می‌پوشانند. از مواد مختلف بسته‌بندی برای پوشاندن کاشت‌های متخلخل استفاده شده‌است، از جمله پلی گلاکتین یا توری اسید پلی گلیکولیک، بافت هترولوگ (پریکارد گاو)، بافت‌دهنده همولوگ (اسکلرا، درم) و بافت اتوژن (نیام پهن، نیام گیجگاهی، عضله گوش خلفی، نیام ماهیچه راست شکم). تخریب مواد بسته‌بندی در محل‌های قرارگیری عضلات خارج چشمی ایجاد می‌شود و به عضلات متصل شده امکان تماس با ایمپلنت را می‌دهد و باعث بهبود عروق ایمپلنت می‌شود. حفاری ۱ سوراخ‌های میلی‌متر در ایمپلنت در محل‌های قرارگیری عضله برای تسهیل عروق کاشت‌های هیدروکسی آپاتیت انجام می‌شود. فاشیای تنون از روی کاشت کشیده شده و در یک یا دو لایه بسته می‌شود. سپس ملتحمه بخیه زده می‌شود.