فهرست رانندگان فرمول یک
رانندگانی از ۴۰ کشور مختلف جهان حداقل در یک مسابقهٔ قهرمانی جهان فرمول یک شرکت کرده‌اند. از میان این رانندگان، تاکنون ۱۶۳ راننده به نمایندگی از بریتانیا در مسابقات فرمول یک شرکت کرده‌اند که این موضوع رکورد بیشترین نماینده در مسابقات را به‌نام بریتانیا ثبت کرده‌است. دومین کشور با بیشترین تعداد راننده در مسابقات فرمول یک پس از بریتانیا ایالات متحده با ۱۵۸ راننده است؛ از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ مسابقهٔ آمریکایی ایندیاناپلیس ۵۰۰، که به‌ندرت شاهد حضور رانندگانی از خارج از ایالات متحده بود، بخشی از مسابقات قهرمانی جهان رانندگان بود. در مجموع ۳۶ رانندهٔ آمریکایی موفق به حضور در پشت خط شروع مسابقات جهانی شدند که تحت نظارت فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی برگزار شده‌است. سومین کشور با بیشترین تعداد راننده نیز کشور ایتالیا با ۹۹ راننده‌است. در اولین مسابقهٔ فرمول یک یعنی جایزه بزرگ بریتانیا ۱۹۵۰، نه کشور از این کشورها دارای نماینده بودند. آخرین کشوری که اخیراً در مسابقات فرمول یک حضور یافته‌است، کشور اندونزی است که اولین بار ریو هاریانتو در جایزه بزرگ استرالیا ۲۰۱۶ نمایندهٔ آن بوده‌است. این آمار تا دقیق است.
رانندگان فرمول یک اهل استرالیا
آلن جونز در سال ۱۹۷۵ و در زمانی وارد فرمول یک شد که تیم گراهام هیل او را برای جایگزینی با رولف اشتوملن مصدوم وارد مسابقات کرد. او توجه مقامات تیم را به‌اندازه‌ای جلب کرد که بتواند یک صندلی مسابقه‌ای دائمی در تیم سرتیز را از آن خود کند، اما برای دومین فصل موفق نشد با این تیم باقی بماند. در مقابل، او پس از مرگ تام پرایس، رانندهٔ تیم شدو ریسینگ، قراردادی را با این تیم به امضا رساند و نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ اتریش ۱۹۷۷ کسب کرد. در سال ۱۹۷۸ او به ویلیامز پیوست تا در اولین فصلی که این تیم با شاسی هدفمند خود در مسابقات حضور می‌یافت، همراه آن‌ها باشد. او در این فصل تنها حدود نیمی از مسابقه‌ها را به پایان رساند و فقط یک‌بار بر روی سکو رفت. دومین فصل همکاری او با ویلیامز موفقیت‌های قابل توجهی را به‌همراه داشت و او در راه دستیابی به جایگاه سوم در رده‌بندی قهرمانی، در چهار مسابقه به پیروزی رسید. او با پنج پیروزی و ده بار رفتن بر روی سکو در فصل ۱۹۸۰، عنوان قهرمانی جهان را از آن خود کرد، و در نتیجه به نخستین راننده‌ای تبدیل شد که با تیم ویلیامز به این مقام دست می‌یافت. رابطهٔ پیچیدهٔ جونز با هم‌تیمی خود کارلوس روتمان مشکلاتی را برای او ایجاد کرد و باعث شد تا نلسون پیکه بتواند هردوی آن‌ها مغلوب کرده و مقام قهرمانی جهان را در سال ۱۹۸۱ کسب کند. متعاقباً جونز نیز از مسابقات فرمول یک بازنشست شد. او در سال ۱۹۸۳ تنها در یک مسابقه با تیم اروز حضور یافت، اما موفق نشد مسابقه را به پایان برساند. پس از آن او در فصل ۱۹۸۵ در چهار مسابقه برای تیم لولا رانندگی کرد. او برای فصل ۱۹۸۶ نیز با تیم لولا باقی‌ماند، اما از میان ۱۶ مسابقهٔ فصل، تنها پنج مسابقه را به پایان رساند و سپس به‌طور کلی از فرمول یک بازنشست شد.