گروه خونی
تالاسمی در گروه بیماری‌های خونی و ژنتیکی طبقه‌بندی می‌شود. افراد مبتلا به این بیماری، با کمبود هموگلوبین مواجه نیستند؛ بلکه حجم هموگلوبین‌های معیوب در خون آن‌ها به اندازه‌ای است که کار اکسیژن‌رسانی به بافت‌های بدن این افراد با اختلال مواجه می‌شود. به‌طور کلی، تالاسمی هم نوعی کم‌خونی به حساب می‌آید که در صورت شدید بودن، نیاز به تزریق خون برای بیمار ایجاد می‌شود. معمولاً این بیماری با تغییراتی در ساختار فیزیکی و استخوانی فرد بیمار (کودکان) همراه است و گاهی تغییرات کاملاً مشهودی در جمجمه فک و صورت کودکان بیمار ایجاد می‌کند. در مواردی و با افزایش سن، شاهد بزرگ شدن کبد و طحال بیمار خواهیم بود که این بزرگ شدن طحال، گاهی تا تخریب هرچه بیشتر گلبول‌های قرمز پیش می‌رود. معمولاً بیماران مبتلا به تالاسمی با نازک شدن استخوان‌ها و افزایش شانس شکستگی آن‌ها روبرو هستند. از آنجایی که ژن‌ها، نقشی اساسی در ابتلا به بیماری تالاسمی ایفا می‌کنند، بنابراین مشاوره‌های پیش از ازدواج می‌توانند تا حد قابل قبولی شانس ابتلا به این بیماری در کودکان را از بین ببرند.
تالیم
یون تالیوم دارای بار و شعاع یونی مشابه پتاسیم است بنابراین اثرات سمی آن ممکن است از طریق تداخل با عملکرد بیولوژیک پتاسیم در بدن باشد. تالیوم از طریق پوست و دستگاه گوارش جذب می‌شود و بالاترین غلظت آن بدنبال مسمومیت در کلیه می‌باشد. بسته به غلظت اولیه آن، نیمه عمر آن در بدن ۱ تا ۳۰ روز می‌باشد. آن می‌تواند از جفت عبور کند و همچنین داخل شیر ترشح شود لذا می‌تواند موجب مسمومیت جنین و نوزاد شود. از مهم‌ترین علائم مسمومیت با آن آلوپسی (ریزش مو)، پلی نورپاتی و گاستروآنتریت می‌باشد. آلوپسی از ۱۰ روز بعد از مواجهه می‌تواند شروع شود و پس از یک ماه کامل شود. یکی از ویژگی‌های مشخص مسمومیت با تالیوم در انسان حساسیت شدید پاها است که به وسیله سندرم پای سوخته (buring feet syndrom) و پارستزی دنبال می‌شود. علائم قلبی عروقی ناشی از مسمومیت حاد با تالیوم ابتدا به شکل افت فشار خون و کاهش ضربان قلب ناشی از اثر مستقیم آن بر روی گره سینوسی دهلیزی و عضله قلب بروز می‌کند؛ و به دنبال آن این اثرات به وسیله فشار خون بالا و تاکی کاردی به علت دژنراسیون (تخریب) عصب واگ کامل می‌شود. آبی پروس داروی انتخابی توصیه شده در مسمومیت حاد و مزمن تالیوم می‌باشد.