สงครามโบชิน
สงครามครั้งนี้มีรากเหง้ามาจากความไม่พอใจในบรรดาขุนนางและซามูไรหนุ่มจำนวนมากจากการจัดการกับคนต่างด้าวของรัฐบาลโชกุนหลังการเปิดประเทศญี่ปุ่นเมื่อทศวรรษก่อน อิทธิพลของชาติตะวันตกที่เพิ่มขึ้นในเศรษฐกิจนำไปสู่ความเสื่อมที่คล้ายกับประเทศทวีปเอเชียอื่นในเวลาไล่เลี่ยกัน พันธมิตรซามูไรตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งแคว้นโชชู แคว้นซัตสึมะ และแคว้นโทะซะ และข้าราชบริพาร ยึดการควบคุมราชสำนักจักรพรรดิและมีอิทธิพลต่อจักรพรรดิเมจิวัยหนุ่ม โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนในเวลานั้น ตระหนักถึงสถานการณ์ที่หมดหวังของตน จึงสละอำนาจทางการเมืองคืนแก่จักรพรรดิ โยชิโนบุหวังว่าเมื่อทำดังนี้ จะสามารถรักษาตระกูลโทกูงาวะและเข้ามีส่วนร่วมในรัฐบาลอนาคต
จักรพรรดิโกะ-คะเมะยะมะ
ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิโกะ-มุระกะมิ และทรงเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ จักรพรรดิโชเก 
ซึ่งสนธิสัญญาฉบับนี้มีเงื่อนไขที่สำคัญคือเมื่อครบ 10 ปีแล้วต้องให้เจ้าชายจากราชสกุลไดกะกุจิขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อแต่จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึทรงทำลายเงื่อนไขข้อนี้เมื่อทรงครองสิริราชสมบัตินานถึง 20 ปีและทรงสละราชบัลลังก์ให้กับพระราชโอรสหลังจากนั้นเจ้าชายจากสายราชสกุลไดกะกุจิก็มิได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอีกเลยจนกระทั่งวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1911 ปีที่ 44 ในรัชสมัย จักรพรรดิเมจิ ทางสำนักพระราชวังได้กำหนดให้จักรพรรดิจากราชสำนักใต้ทั้ง 4 พระองค์เข้ามาเป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ