ยาแก้ซึมเศร้า
ยาที่ควบคุมเซโรโทนินเกือบทุกอย่างมีโอกาสให้เกิดเซโรโทนินเป็นพิษ หรือที่รู้จักกันว่า "serotonin syndrome" การมีเซโรโทนินมากเกินทำให้เกิดอาการหลัก ๆ คือ อาการฟุ้งพล่าน (mania) การอยู่ไม่เป็นสุข กายใจไม่สงบ อารมณ์เปลี่ยนแปลงง่าย การนอนไม่หลับ และความสับสน
แม้ว่าจะเป็นอาการที่หนัก แต่ก็ไม่ค่อยสามัญ และมักจะพบเมื่อใช้ในขนาดสูงหรือว่าเมื่อใช้ร่วมกับยาอื่น ๆ และถ้ารักษาอย่างถูกต้องภายใน 24 ชม. ก็มีโอกาสน้อยที่จะถึงชีวิต
เจนตามัยซิน
[[ไฟล์:Blausen 0329 EarAnatomy InternalEar.png|thumb|รูปภาพแสดงโครงสร้างภายใน[[หูชั้นใน]] ซึ่งการเกิดพิษจากเจนตามัยซินนั้นจะทำให้เกิดพยาธิสภาพในส่วน[[คอเคลีย]] และ[[เวสติบูล]]|300x300px]]
ในกลุ่มผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วย[[ยาปฏิชีวนะ]]ในกลุ่ม[[อะมิโนไกลโคไซด์]]จะพบการเกิดพิษต่อ[[หูชั้นใน]]ประมาณร้อยละ 11 โดยอาการแสดงที่พบได้บ่อยครั้งมากที่สุด คือ มีเสียงดังรบกวนในหู (Tinnitus), สูญเสียการได้ยิน, มี[[อาการรู้สึกหมุน]], เกิด[[ภาวะกล้ามเนื้อเสียสหการ]] (ataxia), มีอาการ[[มึนเวียนศีรษะ]] (dizziness) ทั้งนี้ การใช้เจนตามัยซินต่อเนื่องเป็นระยะเวลานานอาจก่อให้เกิดความผิดปกติต่อหูได้ 2 ส่วน โดยส่วนแรกคือ เจนตามัยซินจะทำให้เกิดความเสียหายแก่[[เซลล์ขน]]ใน[[หูชั้นใน]]ซึ่งส่งผลให้เกิดการสูญเสียการได้ยินอย่างถาวรได้ ส่วนที่สอง เจนตามัยซินจะเข้าไปทำลาย[[Vestibular system|ระบบเวสติบูลาร์]]ของ[[หูชั้นใน]] ซึ่งจะนำสู่การเกิดปัญหาที่เกี่ยวเนื่องกับการทรงตัวได้ในที่สุด ทั้งนี้ ความเสี่ยงในการเกิดพิษต่อหูจากเจนตามัยซินนั้นสามารถถูกทำให้ลดลงได้โดยให้ผู้ป่วยได้รับ[[สารน้ำ]]ที่เพียงพอหรือไม่อยู่ในสภาะที่มี[[การขาดน้ำ]]