ราชอาณาจักรโรมาเนีย
ราชอาณาจักรโรมาเนียเก่า ( หรือแค่เพียง "เรกัต"; หรือ ) เป็นคำที่พูดถึงดินแดนที่ครอบคลุมโดยการเป็นอิสรภาพเป็นครั้งแรกของรัฐชาติโรมาเนีย ซึ่งประกอบด้วย กลุ่มราชรัฐดานูบ อันรวม ราชรัฐมอลเดเวียและราชรัฐวัลเลเคียไว้ด้วยกัน การรวมก็ประสบความสำเร็จเมื่อภายใต้การอุปถัมภ์ของสนธิสัญญาปารีส (1856) สภาแอด ฮอค ดีวานส์ (ad hoc Divans) ของทั้งสองดินแดน ที่ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของซูเซอร์เรนแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ได้เลือกให้อเล็กซานดรู เอียน คูซาขึ้นเป็นองค์อธิปัตย์ ถือเป็นการรวมประเทศโดยพฤตินัยในนามว่าสหราชรัฐแห่งมอลเดเวียและวัลลาเซีย ดินแดนได้ถูกกำหนดตัวเองโดยผลจากการกระทำทางการเมือง ตามมาด้วยการรวมเอาโดบรูจาเหนือและถ่ายโอนทางตอนใต้ของเบสซาราเบียให้แก่รัสเซียในปีค.ศ. 1878 การประกาศสถาปนาราชอาณาจักรโรมาเนียในปีค.ศ. 1881 และการผนวกโดบรูจาใต้ในปีค.ศ. 1913
เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย
การประกาศสละสิทธิ์ในการเป็นรัชทายาทแห่งโรมาเนียของพระบิดาและเจ้าชายวิลเฮล์มแห่งโฮเฮนโซเลน-ซิกมารินเกนผู้เป็นพระเชษฐาของพระองค์ ทำให้เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ทรงดำรงเป็นรัชทายาทแห่งโรมาเนียขณะยังทรงพระเยาว์ เพื่อสืบราชสมบัติต่อจากสมเด็จพระราชาธิบดีคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนียผู้เป็นพระปิตุลาของพระองค์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2431 รัฐบาลโรมาเนียไม่ต้องการการเปลี่ยนความเชื่อของพระองค์จากคริสต์นิกายอีสเติร์นออร์ทอด็อกซ์เป็นโรมันคาทอลิก การอนุญาตให้พระองค์ริเริ่มการเปลี่ยนแปลงความเชื่อได้แต่พระโอรสและพระธิดาของพระองค์ต้องเข้ารีตนิกายอีสเติร์นออร์ทอด็อกซ์ ซึ่งเป็นนิกายประจำชาติโรมาเนีย