ราชอาณาจักรโรมาเนีย
ราชอาณาจักรโรมาเนียเก่า ( หรือแค่เพียง "เรกัต"; หรือ ) เป็นคำที่พูดถึงดินแดนที่ครอบคลุมโดยการเป็นอิสรภาพเป็นครั้งแรกของรัฐชาติโรมาเนีย ซึ่งประกอบด้วย กลุ่มราชรัฐดานูบ อันรวม ราชรัฐมอลเดเวียและราชรัฐวัลเลเคียไว้ด้วยกัน การรวมก็ประสบความสำเร็จเมื่อภายใต้การอุปถัมภ์ของสนธิสัญญาปารีส (1856) สภาแอด ฮอค ดีวานส์ (ad hoc Divans) ของทั้งสองดินแดน ที่ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของซูเซอร์เรนแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ได้เลือกให้อเล็กซานดรู เอียน คูซาขึ้นเป็นองค์อธิปัตย์ ถือเป็นการรวมประเทศโดยพฤตินัยในนามว่าสหราชรัฐแห่งมอลเดเวียและวัลลาเซีย ดินแดนได้ถูกกำหนดตัวเองโดยผลจากการกระทำทางการเมือง ตามมาด้วยการรวมเอาโดบรูจาเหนือและถ่ายโอนทางตอนใต้ของเบสซาราเบียให้แก่รัสเซียในปีค.ศ. 1878 การประกาศสถาปนาราชอาณาจักรโรมาเนียในปีค.ศ. 1881 และการผนวกโดบรูจาใต้ในปีค.ศ. 1913
ราชรัฐบัลแกเรีย
ราชรัฐบัลแกเรีย (, ) เป็นราชรัฐที่ก่อตั้งขึ้นเป็นประเทศราชของจักรวรรดิออตโตมันโดยสนธิสัญญาเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1878 ก่อนหน้านั้นสนธิสัญญาซานสเตฟาโนระหว่างจักรวรรดิรัสเซียและราชสำนักออตโตมัน (Ottoman Porte) ของวันที่ 3 มีนาคม ระบุเขตแดนของบัลแกเรียใหม่ที่กว้างใหญ่กว่าที่รวมอาณาบริเวณที่เป็นที่ตั้งของกลุ่มชนบัลแกเรียทั้งหมดในบอลข่าน แต่ความระแวงที่ว่าอาณาจักรใหม่จะกลายเป็นการก่อตั้งอาณาจักรบริวาร (client state) ของรัสเซียในคาบสมุทรบอลข่านทำให้มหาอำนาจต่างๆ ไม่เต็มใจที่จะยอมรับร่างข้อตกลงในสนธิสัญญาซานสเตฟาโน ซึ่งเป็นผลทำให้อาณาบริเวณใหม่ลดลงมาเหลือเพียงที่ตกลงกันในสนธิสัญญาเบอร์ลิน นอกจากนั้นสนธิสัญญาฉบับหลังนี้ก็ยังสร้างโรมาเนียตะวันออกให้เป็นจังหวัดต่างหากภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน แต่ในปี ค.ศ. 1885 โรมาเนียตะวันออกก็กลับไปอยู่ภายใต้การปกครองของบัลแกเรีย ราชรัฐบัลแกเรียตามมาด้วยราชอาณาจักรบัลแกเรีย