การรัดเท้า
การรัดเท้า (; ) เป็นจารีตที่ให้รัดเท้าของหญิงสาวให้คับแน่น เพื่อมิให้นิ้วเท้างอกขึ้นได้อีก เท้าที่ถูกบีบรัดนั้นจะได้มีสัณฐานเรียวเล็กคล้ายดอกบัว เรียกว่า "บัวทองสามนิ้ว" (; "three-inch golden lotus") การประพฤติเช่นนี้เชื่อว่าเริ่มในหมู่ชนชั้นสูงที่เป็นนางระบำรำฟ้อนในราชสำนักจีนช่วงห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (คริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11) แล้วจึงเป็นที่นิยมขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง ก่อนจะแพร่หลายทั่วไปในชาวจีนทุกชนชั้น ในฐานะที่เป็นเครื่องแสดงชั้นวรรณะ (เพราะสตรีที่ครอบครัวมีอันจะกินและไม่จำต้องใช้เท้าทำงานเท่านั้นจึงจะรัดเท้าได้) และเป็นเครื่องหมายแห่งความงามในวัฒนธรรมจีนโบราณ ทว่า ความนิยมและวิธีปฏิบัตินั้นผิดแผกกันไปในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศจีน
อาการกระสันสัตว์
กฎหมายเกี่ยวกับอาการกระสันสัตว์นั้นมักมีปัจจัยมาจากพฤติการณ์เฉพาะบางพฤติการณ์ ที่ผ่านมา กฎหมายเกี่ยวกับการชำเราสัตว์ (bestiality) นั้นตราขึ้นเพราะเชื่อว่า มนุษย์ร่วมประเวณีกับสัตว์อาจก่อให้เกิดบุตรที่เป็นอสุรกาย อันจะนำพาความอับอายอดสูมาสู่ชุมชน แต่ปัจจุบัน กฎหมายป้องกันและปราบปรามการชำเราสัตว์นั้นมุ่งจำกัดการกระทำที่ขัดต่อมาตรฐานของชุมชนมากกว่า มุมมองที่โดดเด่นในการตรากฎหมายนั้นปรากฏในประเทศสวีเดนเมื่อ ค.ศ. 2005 เนื่องจากรัฐบาลเป็นกังวลเพราะปรากฏการทารุณม้า (horse-ripping) เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สำนักงานสวัสดิการสัตว์ (Animal Welfare Agency) จึงสอบสวนแล้วรายงานว่า สำนักงานเชื่อว่า กฎหมายป้องกันและปราบปรามการทารุณสัตว์ในปัจจุบันนั้นยังไม่พอจะพิทักษ์สัตว์และจำต้องปรับปรุง แต่ก็เห็นว่า ยังไม่สมควรจะห้ามการกระทำใด ๆ เสียทีเดียว ส่วนในประเทศนิวซีแลนด์เมื่อ ค.ศ. 1898 นั้น มีการเสนอร่างพระราชบัญญัติอาญาเพื่อยกเลิกความผิดฐานชำเราสัตว์ และให้ถือเป็นปัญหาสุขภาพจิตแทน แต่ร่างพระราชบัญญัตินี้ตกไป และตามกฎหมายปัจจุบัน คือ มาตรา 143 แห่งพระราชบัญญัติอาญา ค.ศ. 1961 (Crimes Act 1961) บุคคลอาจต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี ถ้าใช้สัตว์ในทางมิชอบเพื่อประโยชน์ทางเพศ และความผิดนี้ถือว่าสำเร็จเมื่อมีการล่วงล้ำ (penetration) เข้าไปในอวัยวะเพศสัตว์