ภาษาบาลี
ชื่อเรียกภาษานี้ คือ ปาลิ (อักษรโรมัน : Pāli) นั้น ไม่ปรากฏที่มาที่ชัดเจน และเป็นที่ถกเถียงเรื่อยมาโดยไม่มีข้อสรุป เดิมเป็นภาษาของขนชั้นต่ำ สำหรับชาวพุทธโดยทั่วไปเชื่อว่า ภาษาบาลีมีกำเนิดจากแคว้นมคธ ในชมพูทวีป และเรียกว่าภาษามคธ หรือภาษามาคธี หรือมาคธิกโวหาร ซึ่ง "มาคธิกโวหาร" พระพุทธโฆสาจารย์พระอรรถกถาจารย์นามอุโฆษมีชีวิตอยู่ในพุทธศตวรรษที่ 10 อธิบายว่าเป็น "สกานิรุตติ" คือภาษาที่พระพุทธเจ้าตรัส
บายาโดลิด
ต้นกำเนิดของชื่อเมืองที่เป็นไปได้ประการหนึ่งคือคำในภาษาละตินว่า วาลลิส (VALLIS) หมายถึง "หุบเขา" กับคำในภาษาเคลติกว่า โตลีตุม (TOLITUM) หมายถึง "ที่บรรจบของสายน้ำ" หรือ "เมืองในเมฆ" นอกจากนี้ ชื่อเมืองนี้ยังเชื่อมโยงกับชื่อภาษาอาหรับของเมือง بلد الوليد (ออกเสียงว่า บะละดัลวะลีด) หมายถึง "เมืองของวะลีด" โดยอัลวะลีดที่ 1 (Al-Walid I, 668 - 715) เป็นชื่อกาหลิบแห่งราชวงศ์อุไมยัดซึ่งเป็นผู้ปกครองอัลอันดะลุส (สเปนสมัยมุสลิมมีอำนาจ) ระหว่างปี ค.ศ. 705 - 715