พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475
พระราชบัญญัติธรรมนูญฉบับนี้เป็นรัฐธรรมนูญฉบับแรกในประวัติศาสตร์ไทย ร่างขึ้นโดยแกนนำสำคัญภายในคณะราษฎร โดยในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2475 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ กลับพระนคร และในวันเดียวกันนั้นก็โปรดเกล้าฯ ให้คณะราษฎรเข้าเฝ้าฯ และทรงลงพระปรมาภิไธยในพระราชกำหนดนิรโทษกรรมให้แก่บรรดาสมาชิกคณะราษฎร นอกจากนี้คณะราษฎรยังถวายร่างพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามด้วย แต่พระองค์ทรงขอตรวจร่างพระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวก่อน ซึ่งพระองค์ก็ทรงลงพระปรมาภิไธยในวันรุ่งขึ้น โดยทรงพระอักษรกำกับต่อท้ายชื่อพระราชบัญญัตินั้นว่า "ชั่วคราว" สืบเนื่องมาจากพระองค์ทรงเห็นว่าหลักการประชาธิปไตยของผู้ก่อการฯ ไม่พ้องกันกับพระประสงค์ของพระองค์ แต่พระองค์ก็ทรงลงพระปรมาภิไธยเพราะเหตุการณ์ฉุกเฉินในขณะนั้น
เฟลิเป กัลเดรอน
ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2441 สาธารณรัฐมาโลโลสได้จัดตั้งสภามาโลโลสซึ่งเป็นองค์กรที่ทำหน้าที่ประกาศอิสรภาพของสาธารณรัฐมาโลโลสอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2441 สภานี้ได้ร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของฟิลิปปินส์ที่เรียกรัฐธรรมนูญมาโลโลส กัลเดรอนเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการร่างรัฐธรรมนูญฉบับนี้ โดยใช้รัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาและประเทศในยุโรปเป็นแบบ สาระสำคัญของรัฐธรรมนูญนี้นั้น แบ่งอำนาจอธิปไตยออกเป็น 3 ฝ่าย คือ ฝ่ายนิติบัญญัติ ได้แก่ สภาผู้แทนราษฎร ประกอบด้วยสมาชิกที่มาจากการเลือกตั้ง ฝ่ายบริหาร มีประธานาธิบดีเป็นหัวหน้า มีคณะรัฐมนตรี 7 คน ฝ่ายตุลาการได้แก่ ศาล ประธานศาลสูงสุดแต่งตั้งโดยสภาผู้แทนราษฎร ให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา ซึ่งต่างจากการปกครองในสมัยเป็นอาณานิคมของสเปนซึ่งกำหนดให้ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเป็นศาสนาประจำรัฐ กำหนดสิทธิพลเมืองและชาวต่างชาติอย่างละเอียด