บอยเฟรนด์ (เพลงจัสติน บีเบอร์)
"บอยเฟรนด์" เป็นเพลงที่ได้รับอิทธิพลจากเพลงแนวอาร์แอนด์บีมีความยาว 2 นาที 50 วินาที ผสมผสานกับดนตรีอคูสติก มีจังหวะดนตรีคลับบีท เขียนขึ้นด้วยระดับเสียงบีแฟลทไมเนอร์ มีค่าเทมโป 54 จังหวะต่อนาที เพลงขึ้นต้นด้วยเสียงระดับต่ำและเสียงลมหายใจแทรกของบีเบอร์ในขณะร้องแร็ปว่า "ถ้าผมได้เป็นแฟนคุณ ผมจะไม่ปล่อยคุณไป/ผมจะพาคุณไปในที่ที่คุณไม่เคยไปมาก่อน/ที่รัก คว้าโอกาสไว้มิฉะนั้นคุณจะไม่มีทางได้รู้/ผมมีเงินอยู่ในมือและอยากจะใช้จริง ๆ /ใช้มันไปกับคุณ/นั่งสบายอารมณ์ใกล้แสงไฟตอนที่เรากินฟงดูว์" (If I was your boyfriend, I’d never let you go/ I can take you places you ain’t never been before/ Baby, take a chance or you’ll never ever know/ I got money in my hands that I’d really like to blow/ Swag, swag, swag on you/ Chillin' by the fire while we eatin’ fondue.) ทันทีที่ท่อนคอรัสตามมา เขาใช้เสียงสูงหรือเสียงฟอลเซตโตคล้ายไมเคิล แจ็กสัน และร้องออกมาเกี่ยวกับ "ทุกสิ่งที่คุณต้องการ" (everything you want)
ออลอะเบาต์แดตเบส
เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เริ่มต้นเขียนในช่วงระหว่างที่เทรนเนอร์เป็นนักแต่งเพลงและอยู่ในทริปแต่งเพลงที่ลอสแอนเจลิสหนึ่งสัปดาห์เพื่อเขียนเพลงให้ศิลปินคนอื่น เธอพบกับเควิน คาดิช โปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน และชักชวนเขาเขียนเพลง คาดิชบอกว่าตอนนั้นเหมือนกับวันนัดบอด พวกเขารู้สึกเหมือนมีพลังในการเขียน ทั้งสองเริ่มต้นโดยที่คาดิชทำจังหวะ และเทรนเนอร์แร็ปเนื้อเพลงท่อนแรกว่า "ชัดเจนแล้วนะว่าฉันไม่ได้ผอมแห้ง" (It's pretty clear I ain't no size 2.) ทำให้ทั้งสองได้ไอเดียในการแต่งเพลงให้คนหันมารักตัวเอง และเทรนเนอร์เสนอให้เพลงเกี่ยวกับเรื่องบั้นท้ายและหุ่นหนาบางด้วย ซึ่งเธอได้แรงบันดาลใจจากขนาดที่แตกต่างกันระหว่างส่วนบนและส่วนล่างของกีตาร์เบส พร้อมกับการที่เธอเคยประสบกับการต่อสู้ต่อภาพลักษณ์ทางร่างกายในช่วงวัยรุ่น ซึ่งคาดิชเห็นด้วยกับเธอเพราะเขาเคยประสบปัญหาคล้ายกับเธอ นอกจากนี้เทรนเนอร์ต้องการที่จะวิพากษ์วิจารณ์ในการใช้โปรแกรมอะโดบี โฟโตชอป หลังจากที่เธอเห็นภาพนางแบบได้รับการแก้ไขในรายการ"ดิเอลเลนดีเจนเนอเรสโชว์" และวิจารณ์ต่ออุตสาหกรรมแฟชั่นที่ได้สร้างมาตรฐานของความงามที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ ทั้งสองใช้เวลาในการแต่งเพลงทั้งหมด 40 นาที คาดิชเสนอชื่อเพลงในตอนแรกว่า "All Bass, No Treble" ซึ่งขณะนั้นเทรนเนอร์กำลังพูดว่า "I’m all about that Mexican food!" ทำให้ทั้งคู่ได้ท่อนฮุคว่า "ฉันน่ะคือเบส ไม่ใช่เทรเบิล" (I'm all about that bass, no treble) ทั้งสองได้นำสไตล์เพลง 1950 และดูวอป มาใช้กับเพลงนี้เพราะเทรนเนอร์เห็นว่าเป็นแนวเพลงที่ติดหูง่าย คาดิชปรับปรุงให้เป็นจังหวะทันสมัยและเทรนเนอร์ร้องแบบฟรีสไตล์ในท่อนแรก โดยเธอต้องการมี่จะเขียนเพลงซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนกับเพลง "โลลี่ป๊อป" ของเดอะ คอร์เดทส์ และเธอยังได้รับแรงบันดาลใจเพิ่มเติมจากเพลง "จัสต์เดอะเวย์ยูอาร์" ของบรูโน มาร์ส