วิศวกรรมชีวเวช
วิศวกรรมชีวเวช แบ่งออกเป็น 9 สาขาย่อย ดังนี้สำหรับในประเทศไทย สถาบันวิศวกรรมชีวการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้ริเริ่มจัดให้มีการประชุมประจำปีวิศวกรรมชีวการแพทย์แห่งชาติ (National Meeting on Biomedical Engineering) เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้แบบบูรณาการ โดยการสนับสนุนของ NECTEC ต่อมาได้มีการเพิ่มการประชุมนานาชาติ International Symposium in Biomedical Engineering (ISBME) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547สำหรับประเทศไทย มีมหาวิทยาลัยที่สามารถเปิดสอนหลักสูตรวิศวกรรมชีวการแพทย์อยู่ทั้งสิ้น 9 สถาบันดังตารางข้างล่าง
ทั้งนี้ มี 6 สถาบันที่มีศักยภาพเพียงพอที่จะเปิดหลักสูตรระดับปริญญาตรี (วิศวกรรมศาสตรบัณฑิตและวิทยาศาสตรบัณฑิต) โดยเน้นการพัฒนากำลังคนเข้าสู่วงการอุตสาหกรรมอย่างแท้จริง ได้แก่ มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ และสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง และ มหาวิทยาลัยรังสิต ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งแรกที่เปิดสอนตั้งแต่ พ.ศ. 2545-2554 ในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาอุปกรณ์ชีวการแพทย์ และ เมื่อ พ.ศ. 2555 - ปัจจุบัน ได้ปรับปรุงหลักสูตรและเปิดสอนหลักสูตร วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิศวกรรมชีวการแพทย์ โดยความร่วมมือระหว่างคณะวิทยาศาสตร์กับคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต โดยมหาวิทยาลัยมหิดลเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดหลักสูตรในระดับปริญญาตรี เมื่อ พ.ศ. 2550
วิศวกรรมกำลังไฟฟ้า
วิศวกรรมกำลังไฟฟ้าเป็นเครือข่ายของส่วนประกอบหลายอบ่างที่เชื่อมต่อกันเพื่อแปลงรูปแบบที่แตกต่างกันของพลังงานไปเป็นพลังงานไฟฟ้า วิศวกรรมกำลังไฟฟ้าที่ทันสมัยจะ​​ประกอบด้วยสี่ระบบย่อยหลัก ได้แก่ ระบบย่อยการผลิต, ระบบย่อยการส่ง, ระบบย่อยการจัดจำหน่ายและระบบย่อยการใช้งาน ในระบบย่อยการผลิตโรงงานจะผลิตไฟฟ้า ระบบย่อยการส่งจะส่งกระแสไฟฟ้าไปยังศูนย์กลางของโหลด ระบบย่อยการกระจายจะส่งไฟฟ้าให้กับลูกค้าอย่างต่อเนื่อง ระบบย่อยการใช้งานจะเกี่ยวข้องกับการใช้งานที่แตกต่างกันของพลังงานไฟฟ้าเช่นไฟส่องสว่าง การแช่แข็ง การฉุดลาก การชับเคลื่อนด้วยไฟฟ้า ฯลฯ การใช้งานเป็นแนวคิดล่า​​สุดในด้านวิศวกรรมกำลังไฟฟ้า