วิศวกรรมกำลังไฟฟ้า
ในปี 1881 สองช่างไฟฟ้​​าได้สร้างโรงไฟฟ้​​าแห่งแรกของโลกที่เมือง Godalming ในประเทศอังกฤษ โรงไฟฟ้าได้ติดตั้งวงล้อน้ำสองชุดเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าสลับเพื่อส่งกระแสไฟฟ้าให้กับตะเกียงโค้งของซีเมนส์เจ็ดตัวที่ 250 โวลต์และหลอดไส้สามสิบสี่ตัวที่ 40 โวลต์ อย่างไรก็ตามการป้อนกระแสเป็นไปอย่างไม่ต่อเนื่อง และในปี 1882 โทมัส เอดิสัน และบริษัทของเขา, บริษัทเอดิสันไฟฟ้าแสงสว่าง, ได้พัฒนาโรงไฟฟ้าพลังงานไอน้ำเป็นครั้งแรกบนถนน Pearl ในนิวยอร์กซิตี้ โรงไฟฟ้าถนนเพิร์ลประกอบด้วยหลายเครื่องปั่นไฟและเบื้องต้นป้อนให้โคมไฟประมาณ 3,000 โคมสำหรับลูกค้า 59 ราย โรงไฟฟ้าใช้ กระแสตรง และดำเนินการที่แรงดันไฟฟ้าเดียว เนื่องจากไฟฟ้ากระแสตรงไม่สามารถแปลงได้อย่างง่ายดายให้เป็นแรงดันไฟฟ้าที่สูงกว่า ที่จำเป็นเพื่อลดการสูญเสียพลังงานให้ต่ำสุดในระหว่างการส่ง ระยะทางที่เป็นไปได้ระหว่างเครื่องกำเนิดไฟฟ้าและโหลดถูกจำกัดเป็นประมาณครึ่งไมล์ (800 ม.) เท่านั้น
กู้วิกฤติมหานครใต้พิภพ
นักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งได้ทำการสร้างมหานครใต้พิภพ เพื่อให้มนุษย์สามารถอาศัยและรอดจากภัยพิบัติน้ำท่วมโลกเนื่องจากภาวะโลกร้อน แต่ใต้ผิวโลกไม่มีแสง เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจึงถูกสร้างขึ้นเพื่อให้มีแสงในใต้พิภพแห่งนี้ แต่เครื่องกำเนิดไม่สามารถมีอายุนานกว่า 200 ปีได้ หีบเตือนภัยจึงถูกสร้างขึ้น และก็ถูกมอบให้นายกเทศมนตรีต่อไปเรื่อยๆ จนหีบนั้นสูญหายไป ต่อมาเมื่อเครื่องให้กำเนิดไฟฟ้าที่มีอายุมากกว่าสองร้อยปีนั้นได้เสื่อมสภาพลงเรื่อย ๆ ถึงแม้ว่าประชาชนต่างเริ่มที่จะกังวลกับอนาคตของเมืองอันเป็นที่รัก แต่เหล่านักเรียนในเมืองเอมเบอร์ก็พบว่าตัวเองต้องเผชิญหน้ากับก้าวใหม่ในชีวิตของพวกเขา นั่นก็คือวันสำเร็จการศึกษา ซึ่งเป็นวันที่นายกเทศมนตรีจะยืนอยู่เหนือเหล่านักเรียนที่เพิ่งเรียนจบ และมอบหมายงานให้พวกเขาโดยการสุ่มหยิบรายชื่อ ซึ่งก็จะเป็นงานที่พวกเขาต้องทำไปตลอดชีวิต
ขณะเดียวกัน ลีน่า เองนั้น ก็ภาวนาด้วยพลังใจทั้งหมดให้เธอได้รับหน้าที่เป็นคนส่งข่าว แต่กลับกลายเป็นว่าเธอได้รับมอบหมายเป็นคนดูแลระบบท่อ ในขณะเดียวกัน เพื่อนร่วมชั้นของเธอ ดูน ฮาร์โรว ก็ภาวนาว่าอยากจะได้ทำงานในห้องเครื่องให้กำเนิดไฟ ก็ต้องตกใจเมื่อเขาหยิบได้งานส่งข่าว ทั้งสองจึงตัดสินใจแลกเปลี่ยนงานกัน ซึ่งมันก็ทำให้ ลีน่า รู้สึกตื่นเต้นและซึ้งใจกับสิ่งที่เธอได้รับ และมันก็ทำให้มิตรภาพได้ก่อตัวขึ้น ซึ่งต่อมามันก็จะเติบโตและเบ่งบาน และสุดท้ายแล้วมันก็จะเปลี่ยนการดำเนินชีวิตของพวกเขาในเมืองเอมเบอร์ไปตลอดกาล
ลีน่า มีความสุขกับงานที่ได้รับ ซึ่งมันทำให้เธอได้เดินทางไปทั่วทุกซอกทุกมุมของเมืองแอมเบอร์ เธอส่งข้อมูลสำคัญให้กับคนที่สำคัญยิ่งกว่า ซึ่งก็รวมถึงนายกเทศมนตรีด้วย ในบ้านนั้น เธอต้องคอยดูแลคุณยายที่แก่ชราและขี้หลงขี้ลืม รวมถึง ป๊อปปี้ น้องสาวคนเล็กของเธอ อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอค้นพบหีบเหล็กที่ซ่อนอยู่หลังตู้เสื้อผ้า ยายของเธอก็รู้สึกดีใจจนผิดปกติ และก็เชื่อมั่นว่าในหีบนั้นบรรจุอะไรบางอย่างที่มีความสำคัญอย่างยิ่งอยู่