วิศวกรรมชีวเวช
วิศวกรรมชีวเวช แบ่งออกเป็น 9 สาขาย่อย ดังนี้สำหรับในประเทศไทย สถาบันวิศวกรรมชีวการแพทย์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้ริเริ่มจัดให้มีการประชุมประจำปีวิศวกรรมชีวการแพทย์แห่งชาติ (National Meeting on Biomedical Engineering) เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้แบบบูรณาการ โดยการสนับสนุนของ NECTEC ต่อมาได้มีการเพิ่มการประชุมนานาชาติ International Symposium in Biomedical Engineering (ISBME) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547สำหรับประเทศไทย มีมหาวิทยาลัยที่สามารถเปิดสอนหลักสูตรวิศวกรรมชีวการแพทย์อยู่ทั้งสิ้น 9 สถาบันดังตารางข้างล่าง
ทั้งนี้ มี 6 สถาบันที่มีศักยภาพเพียงพอที่จะเปิดหลักสูตรระดับปริญญาตรี (วิศวกรรมศาสตรบัณฑิตและวิทยาศาสตรบัณฑิต) โดยเน้นการพัฒนากำลังคนเข้าสู่วงการอุตสาหกรรมอย่างแท้จริง ได้แก่ มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ และสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง และ มหาวิทยาลัยรังสิต ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งแรกที่เปิดสอนตั้งแต่ พ.ศ. 2545-2554 ในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาอุปกรณ์ชีวการแพทย์ และ เมื่อ พ.ศ. 2555 - ปัจจุบัน ได้ปรับปรุงหลักสูตรและเปิดสอนหลักสูตร วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิศวกรรมชีวการแพทย์ โดยความร่วมมือระหว่างคณะวิทยาศาสตร์กับคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต โดยมหาวิทยาลัยมหิดลเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดหลักสูตรในระดับปริญญาตรี เมื่อ พ.ศ. 2550
ชีววิทยาโอลิมปิกระดับชาติ ประเทศไทย
กำหนดให้มีการสอบ 2 ส่วน โดยส่วนที่ 1 เป็นภาคทฤษฏี และส่วนที่ 2 เป็นภาคปฏิบัติ ซึ่งใช้เวลาในการทำข้อสอบภาคละ 3 ชั่วโมง
ภาคทฤษฎี มีเนื้อหาครอบคลุม 6 หัวข้อ (ใช้เวลาในการสอบ 3 ชั่วโมง) ข้อสอบภาคทฤษฎี มี 2 ชุด
แจกแจงตามสัดส่วนหัวข้อต่าง ๆ ดังตารางข้างล่างนี้
ภาคปฏิบัติ ครอบคลุมเนื้อหาใน 4 หัวข้อ (ใช้เวลาในการสอบ 3 ชั่วโมง) แจกแจงตามสัดส่วนหัวข้อต่าง ๆ ดังตารางข้างล่างนี้
สัดส่วนการคิดคะแนนรวมร้อยละ 100 เป็นคะแนนสอบภาคทฤษฎีร้อยละ 60 และ คะแนนสอบภาคปฏิบัติอีกร้อยละ 40 ผู้แข่งขันจะได้รับเกียรติบัตรรางวัลเหรียญทอง (Gold) เหรียญเงิน (Silver) เหรียญทองแดง ตามลำดับคะแนนที่ทำได้ตามข้อตกลงระหว่างคณะกรรมการกลางวิชาชีววิทยาของสอวน. และผู้แทนศูนย์ สอวน. ทุกศูนย์ที่เข้าร่วมการแข่งขัน