บีเกิล
ปัจจุบันบีเกิล ได้รับการเลือกเป็นหนึ่งในสุนัขดมกลิ่น ที่ใช้ตรวจสอบหาวัตถุต้องสงสัย ในงานด้านความมั่นคง และทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่ บีเกิลกับบทบาทด้านความมั่นคงในการตรวจสอบตามสนามบิน ซึ่งในปีหนึ่งๆ สามารถช่วยเจ้าหน้าที่ตรวจพบวัตถุผิดกฎหมาย ได้ถึง 75000 รายการต่อปี อีกเหตุผลหนึ่งที่บีเกิลได้รับเลือกในหน้าที่นี้ เพราะว่าบีเกิลมีขนาดตัวที่ค่อนข้างเล็ก สามารถเข้าไปตรวจได้แม้กระทั่งคนที่ค่อนข้างกลัวสุนัข ดูแลง่าย ฉลาด และมันทำงานเต็มที่เพื่อรางวัล ซึ่งในหลายประเทศก็ได้มีการ ใช้งานบีเกิลในลักษณะนี้อย่างกว้างขวาง ส่วนสุนัขดมกลิ่นขนาดใหญ่ ก็จะใช้ในงานค้นหาวัตถุระเบิดโดยเฉพาะ และงานที่จำเป็นต้องปีนป่ายเพื่อเข้าไปตรวจสอบ ซึ่งบีเกิลไม่ค่อยเหมาะกับหน้าที่ ลักษณะนั้น
นักพิสูจน์ท้าทดลอง
แอดัมและเจมีเป็นผู้ทำการทดลอง เพื่อพิสูจน์ตำนานหรือเรื่องเล่าขานที่โด่งดัง ว่าเป็นไปได้หรือ "มั่วนิ่ม" (Busted) โดยใช้ความรู้ทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ และประสบการณ์เฉพาะทางของพวกเขา ในการสร้างอุปกรณ์เพื่อดำเนินการทดลอง ซึ่งถ้าในกรณีทดลองที่มีร่างกายมนุษย์เข้ามาเกี่ยวข้อง พวกเขาจะใช้หุ่นทดสอบการชน ที่พวกเขาตั้งชื่อว่าบัสเตอร์ (Buster) หรือเจลาตินทดสอบการยิง สารคล้ายวุ้นซึ่งถูกใช้ในการจำลองร่างกายหรืออวัยวะบางส่วนของมนุษย์ หุ่นบัสเตอร์ได้รับการซ่อมแซม ต่อเติม หรือสร้างบางส่วนขึ้นมาใหม่หลายครั้งด้วยกัน (โดยไม่เปลี่ยนหุ่นเลย) โดยมีอยู่หนึ่งหรือสองการทดลองด้วยกันที่เกือบทำลายมันไปอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากมีอยู่หลายการทดลองด้วยกันที่เกี่ยวกับวัตถุระเบิด ซึ่งทำให้ผลการทดลองนั้นค่อนข้างยับเยิน และเมื่อการทดลองนั้นถูกพิสูจน์แล้วว่าไม่สามารถเกิดขึ้นได้, พวกเขาก็มักที่จะออกนอกลู่นอกทางการทดลองเพื่อที่จะทำให้มันได้ผลดังที่พวกเขาต้องการเท่าที่จะทำได้ (เช่น ถ้าระเบิดสองกิโลกรัมไม่ระเบิดวัตถุ ตามที่สถานการณ์กำหนดและพวกเขาพิสูจน์แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ พวกเขาก็จะเพิ่มแรงระเบิดเป็นสิบกิโลกรัมเป็นต้น) ซึ่งนำไปสู่ความตลกขบขันซึ่งเป็นจุดเด่นของรายการนี้