ราชอาณาจักรโรมาเนีย
จากปี ค.ศ. 1859 ถึง ค.ศ. 1877, โรมาเนีย วิวัฒน์ขึ้นจากการรวมกันของสองรัฐ (มอลดาเวีย และ วัลลาเชีย ภายใต้ราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์น ราชอาณาจักรโรมาเนียก่อตั้งขึ้นเมื่อคาโรลที่ 1 ประกาศเอกราชของโรมาเนียจากจักรวรรดิออตโตมัน ในสงครามประกาศอิสรภาพของโรมาเนีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสงครามรัสเซีย-ตุรกี (1877-1878) โรมาเนียได้รับดินแดนเพิ่มมากขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1918-1920 ช่วงที่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง, ทรานซิลเวเนีย, มอลดาเวียตะวันออก (เบอร์รัสซาเบีย และ บูโควิน่า ถูกผนวกรวมกับราชอาณาจักรโรมาเนีย กลายเป็นมหาอาณาจักรโรมาเนีย ในปี ค.ศ. 1940 เพื่อเป็นการแบ่งครึ่งดินแดนให้เท่ากัน แคว้นเบอร์รัสซาเบีย ตอนเหนือของบูโควิน่า ทรานซิลเวเนียเหนือ และ ดอบรูจาใต้ ทำให้โรมาเนียต้องเสียดินแดนให้กับประเทศเพื่อนบ้าน
ภายใต้แรงกดดันจากทั้งนาซีเยอรมนีและสหภาพโซเวียต ตามมาด้วยเหตุการณ์มหันตภัยในสงครามโลกครั้งที่สอง ราชอาณาจักรโรมาเนียนำโดยนายพลเอียน อันโตเนสคูได้เข้าร่วมกับฝ่ายอักษะ แต่ต่อมาสถานการณ์กลับพลิกผันฝ่ายอักษะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ จนสมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนียได้ทรงตัดสินพระทัยก่อรัฐประหารยึดอำนาจจากนายพลเอียน อันโตเนสคู และทรงประกาศเข้าร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตร ในปี ค.ศ. 1944 โดยพระองค์ได้รับการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียต ทำให้สหภาพโซเวียตส่งใบสัญญาให้โรมาเนียว่าจะได้ดินแดนคืนเพียงทรานซิลเวเนียเหนือกลับมา ภายใต้อิทธิพลของโซเวียตและแรงกดดันทางการเมืองตามมาด้วยการที่พรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียได้จัดตั้งรัฐบาลผสมทำให้อิทธิพลของคอมมิวนิสต์เพิ่มมากขึ้น จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1947 ไมเคิลที่ 1 ถูกบังคับให้สละราชสมบัติ และสาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย ปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนียเข้ามาแทนที่ระบอบกษัตริย์
ราชอาณาจักรโรมาเนีย
โรมาเนียตัดสินใจเข้าร่วมอย่างล่าช้าในการเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ประกาศสงครามกับฝ่ายมหาอำนาจกลางในปี ค.ศ. 1916 การรบในโรมาเนีย โรมาเนียถูกรุกกรานโดยกองทัพจากฝ่ายมหาอำนาจกลางถึง 3 ประเทศได้แก่ จักรวรรดิเยอรมัน, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี และ ราชอาณาจักรบัลแกเรียทางตอนใต้ สิ้นสุดลงเมื่อเมื่อฝ่ายอำนาจกลางได้ชัยชนะอย่างรวดเร็วใน การรุกสู่ทรานซิลเวเนียและยึดครอง วัลลาเชียและโดรบรูจา รวมถึงบูคาเรสต์และแหล่งน้ำมันที่สำคัญทางยุทธศาสตร์ในตอนท้ายของปี ค.ศ. 1916 ในปี ค.ศ. 1917 แม้จะมีความต้านทานรุนแรงของโรมาเนียโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เมอเรอเชสต์ เนื่องมาจากการถอนตัวของจักรวรรดิรัสเซียจากสงครามเนื่องจากติดปัญหาการเมืองภายในประเทศตามมาด้วย การปฏิวัติเดือนตุลาคม ประเทศโรมาเนียซึ่งได้ถูกล้อมรอบเกือบทั้งหมดโดย ฝ่ายมหาอำนาจกลาง ได้ถูกกดดันให้ยอมจำนนเพื่อยุติสงคราม มีการเซ็นสัญญาการสงบศึกฟอกชานี และในปีต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1918 ตามมาด้วยสนธิสัญญาบูคาเรสต์ แต่หลังจากประสบความสำเร็จในการรุกรานแนวรบเทซซาโรกินีที่ซึ่งดึงเอาราชอาณาจักรบัลแกเรียออกจากสงคราม รัฐบาลของโรมาเนียรีบยืนยันการควบคุมและทำให้กองทัพกลับเข้ามาในสนามรบในวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 หนึ่งวันก่อนสงครามจะสิ้นสุดในแนวรบตะวันตก ตามมาด้วยการประกาศ การรวมทรานซิลเวเนียเข้ากับราชอาณาจักรโรมาเนีย ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918, โดยจากผู้แทนของรัฐทรานซิลเวเนีย