ราชอาณาจักรอิตาลี
ในปี ค.ศ. 1935 มุสโสลินีเชื่อว่าถึงเวลาอันสมควรแล้วที่อิตาลีจะทำการบุกเอธิโอเปีย (หรือรู้จักกันในนามอะบิสซิเนีย) และผนวกเข้ามาเป็นอาณานิคมของตน ส่งผลให้เกิดสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สองขึ้น อิตาลีบุกเอธิโอเปียผ่านอาณานิคมเอริเทรียและโซมาลีแลนด์ของตน พร้อมทั้งกระทำการเหี้ยมโหดต่อชาวเอธิโอเปีย เช่น การโปรยสารพิษเคมีทางอากาศใส่ทหารแนวหน้าฝ่ายเอธิโอเปีย จนเอธิโอเปียยอมแพ้ในปี ค.ศ. 1936 อิตาลีจึงสามารถพิชิตเอาเอธิโอเปียมาไว้ในครอบครองได้สำเร็จหลังจากที่ล้มเหลวในความพยายามช่วงยุค ค.ศ. 1880 ต่อมาพระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 จึงอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์เอธิโอเปียและสถาปนาตนขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปีย แต่ผลที่ตามมาในเวทีนานาชาติคือการที่อิตาลีถูกโดดเดี่ยวในที่ประชุมสันนิบาตชาติ ด้านฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักรก็รู้สึกสูญสิ้นความไว้วางใจในตัวมุสโสลินีในทันที มีเพียงชาติเดียวที่คอยหนุนหลังอิตาลีในเวลานั้นคือนาซีเยอรมัน ภายหลังจากที่ถูกประณามโดยสันนิบาตชาติ ที่ประชุมใหญ่ฟาสซิสต์อิตาลีจึงมีมติให้อิตาลีประกาศถอนตัวจากสันนิบาตชาติในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1937 และมุสโสลินีกล่าวเยาะเย้ยสันนิบาติชาติว่าเป็นเพียงแค่ "วิหารที่ใกล้จะถล่ม"
สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1494-1498)
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1494 ลุโดวิโค สฟอร์ซาผู้มีอำนาจควบคุมดัชชีแห่งมิลานอยู่เป็นเวลานานในที่สุดก็ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดยุค แต่ได้รับการคัดค้านโดยทันทีโดยพระเจ้าอัลฟอนโซผู้อ้างสิทธิในการครองมิลานเช่นกัน ลุโดวิโคตัดสินใจกำจัดการขู่เข็ญโดยการยุให้พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสอ้างสิทธิในการครองเนเปิลส์ตามที่ได้รับการมอบให้โดยพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 8 พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 จึงทรงยกกองทัพพร้อมกับกองทหารจำนวน 25,000 คน (รวมทั้งทหารรับจ้างสวิสอีก 8,000 คน) มารุกรานอิตาลี พระเจ้าชาร์ลส์ทรงได้รับชัยชนะต่อฟลอเรนซ์อย่างง่ายดาย และเดินทัพไปถึงเนเปิลส์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1495 และยึดได้โดยไม่ต้องทำการล้อมหรือการต่อสู้แต่อย่างใด