ซิตี้ฮันเตอร์
ซิตี้ฮันเตอร์ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องและภาพโดย ซึกาสะ โฮโจ ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตีพิมพ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ รวม 35 เล่ม ส่วนเล่มที่ถูกตีพิมพ์อีกครั้งในรูปแบบเวอร์ชันฉบับสมบูรณ์ (Complete Edition) มี 32 เล่มกับเล่มพิเศษ illustration อีก 3 เล่มก็คือ illustration X, illustration Y และ illustration Z รวมทั้งหมด 35 เล่มของเวอร์ชันฉบับสมบูรณ์ ต่อมาถูกนำมาทำเป็นแอนิเมชันซีรีส์ โดยซันไรส์ ในปีพ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2531 จำนวน 51 ตอน, ในปี พ.ศ. 2531 - พ.ศ. 2532 จำนวน 63 ตอน, ในปี พ.ศ. 2532 - พ.ศ. 2533 จำนวน 13 ตอน และในปี พ.ศ. 2534 จำนวน 13 ตอน ทำเป็นอะนิเมะฟิล์มและตอนพิเศษจำนวน 4 ตอนก็คือ City Hunter .357 Magnum ในปีพ.ศ. 2532"อะนิเมะฟิล์ม", City Hunter The Secret Service ในปีพ.ศ. 2539"ตอนพิเศษ", City Hunter The Motion Picture ในปีพ.ศ. 2540"ตอนพิเศษ" และ City Hunter Death of the Vicious Criminal Ryo Saeba (Death of Evil Ryo Saeba) ในปี พ.ศ. 2542 "ตอนพิเศษ" และทำเป็นโอวีเอจำนวน 2 ตอนในปีพ.ศ. 2533 ก็คือ City Hunter Bay City Wars และ City Hunter Million Dollar Conspiracy
แกร์ฮาร์ท เฮาพท์มัน
อันที่จริงเฮาพท์มันได้มีความสนใจงานด้านการเขียนมาตั้งแต่ตอนที่อยู่ที่โรม เขาได้เริ่มเขียนบทกลอนแบบจินตนิยมซึ่งนำมาจากเรื่อง "Prometheus" แต่เมื่อเขาเริ่มงานเขียนอย่างจริงจังเขาก็ปฏิเสธความคิดแบบเพ้อฝันและหันมาสู่ความเป็นจริง เขาได้รับอิทธิพลจากเฮนริก อิบเซน นักเขียนแนวสัจนิยมชาวนอร์เวย์ ผลงานชิ้นแรก ๆ ของเขาเป็นแนวธรรมชาตินิยม ได้แก่ "Bahnwärter Thiel" (1888) ซึ่งเป็นเรื่องแนวจิตวิทยา-ธรรมชาตินิยม ส่วนบทละครเรื่องแรกของของเขา คือ "Vor Sonnenaufgang" (1889) ซึ่งได้เปิดแสดงครั้งแรกที่เบอร์ลิน ได้สร้างความตกตะลึงแก่ผู้ชมเป็นอย่างมาก เพราะเขาได้นำภาพความเป็นจริงมาตีแผ่อย่างละเอียด ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนในเยอรมนี ทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักขึ้นมา ต่อมาเขาก็โด่งดังไปทั่งโลกจากบทละครเรื่อง "Die Weber" (1892) ซึ่งเป็นเรื่องจริงของคนงานทอผ้าในแคว้นไซลีเซีย บทละครเรื่องนี้เขาได้เขียนสภาพความเป็นจริงของความลำบากของคนงานทอผ้า โดยนำมาจากเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์และยังได้ใช้ภาษาท้องถิ่นในงานเขียนชิ้นนี้ด้วย บทละครเรื่องนี้ตอนแรกถูกห้ามแสดงเพราะชนชั้นปกครองเห็นว่าเป็นการปลุกระดม แต่ศาลก็ตัดสินให้แสดงได้ ต่อมาแนวการเขียนของเขาเริ่มมีแนวจินตนิยมสมัยหลัง ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ และคลาสสิกสมัยใหม่เพิ่มเข้ามา เช่น "Die versunkene Glocke" (1897), "Der arme Heinrich" (1902) ฯลฯ แต่เขาก็ยังเขียนบทละครแนวธรรมชาตินิยมที่แสดงให้เห็นชีวิตของคนชนชั้นล่างแบบที่เขาถนัด เช่น "Fuhrmann Henschell" (1899), "Rose Bernd" (1903) เป็นต้น