ภาษาบาลี
ชื่อเรียกภาษานี้ คือ ปาลิ (อักษรโรมัน : Pāli) นั้น ไม่ปรากฏที่มาที่ชัดเจน และเป็นที่ถกเถียงเรื่อยมาโดยไม่มีข้อสรุป เดิมเป็นภาษาของขนชั้นต่ำ สำหรับชาวพุทธโดยทั่วไปเชื่อว่า ภาษาบาลีมีกำเนิดจากแคว้นมคธ ในชมพูทวีป และเรียกว่าภาษามคธ หรือภาษามาคธี หรือมาคธิกโวหาร ซึ่ง "มาคธิกโวหาร" พระพุทธโฆสาจารย์พระอรรถกถาจารย์นามอุโฆษมีชีวิตอยู่ในพุทธศตวรรษที่ 10 อธิบายว่าเป็น "สกานิรุตติ" คือภาษาที่พระพุทธเจ้าตรัส
ภาษาอาหรับปาเลสไตน์
ภาษาอาหรับปาเลสไตน์ (Palestinian Arabic) เป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาอาหรับเลอวานต์ พูดโดยชาวปาเลสไตน์ โดยสำเนียงของชาวปาเลสไตน์ในชนบทมีความแตกต่างกันมาก โดยเฉพาะการออกเสียง qaf เป็น kaf ซึ่งแตกต่างจากภาษาอาหรับสำเนียงอื่นๆ แต่สำเนียงของชาวปาเลสไตน์ใกล้เคียงกับภาษาอาหรับเลอวานต์ทางเหนือ เช่นภาษาอาหรับซีเรียและภาษาอาหรับเลบานอน 
มีความแตกต่างระหว่างสำเนียงปาเลสไตน์กับสำเนียงของภาษาอาหรับเลอวานต์อื่นๆ ลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของสำเนียงปาเลสไตน์คือออกเสียงคำกริยาที่มีฮัมซะหฺด้วย 'o' ในรูป imperfect ตัวอย่างเช่นรูป imperfect ของ اكل akala 'กิน' คือ آكل 'ākulu: ส่วนในสำเนียงปาเลสไตน์เป็น بوكل bokel. ในกาลิลี ประโยคที่ว่า "ฉันกำลังกิน" หรือ "ฉันกิน" คือ ana bokel, มากกว่า ana bakul ที่ใช้ในสำเนียงซีเรีย ana bakul ใช้โดยชาวเบดูอินทางใต้ ภาษาอาหรับปาเลสไตน์มีลักษณะบางอย่างของภาษาอาหรับอียิปต์ที่ทำให้แตกต่างจากภาษาอาหรับเลอวานต์คือ 
ภาษาอาหรับปาเลสไตน์แบ่งเป็นสามกลุ่มคือ สำเนียงในเมือง สำเนียงชนบทและสำเนียงเบดูอิน สำเนียงในเมืองเป็นสำเนียงที่ใกล้เคียงกับภาษาอาหรับเลอวานต์ทางเหนือมากที่สุด ส่วนสำเนียงเบดูอินใกล้เคียงกับสำเนียงทางคาบสมุทรอาหรับ ความแตกต่างที่สำคัญได้แก่ 
ภาษาอาหรับปาเลสไตน์ได้รับอิทธิพลจากภาษาอราเมอิกซึ่งเคยใช้พูดในบริเวณเลอวานต์มาก่อนที่จะเปลี่ยนมาใช้ภาษาอาหรับ ชาวอาหรับที่เป็นพลเมืองของอิสราเอลมีแนวโน้มที่จะยืมคำศัพท์จากภาษาฮีบรูสมัยใหม่ โดยคำยืมบางคำถูกเปลี่ยนให้อยู่ในรูปคำของภาษาอาหรับ เช่น