บีเกิล
ปัจจุบันบีเกิล ได้รับการเลือกเป็นหนึ่งในสุนัขดมกลิ่น ที่ใช้ตรวจสอบหาวัตถุต้องสงสัย ในงานด้านความมั่นคง และทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่ บีเกิลกับบทบาทด้านความมั่นคงในการตรวจสอบตามสนามบิน ซึ่งในปีหนึ่งๆ สามารถช่วยเจ้าหน้าที่ตรวจพบวัตถุผิดกฎหมาย ได้ถึง 75000 รายการต่อปี อีกเหตุผลหนึ่งที่บีเกิลได้รับเลือกในหน้าที่นี้ เพราะว่าบีเกิลมีขนาดตัวที่ค่อนข้างเล็ก สามารถเข้าไปตรวจได้แม้กระทั่งคนที่ค่อนข้างกลัวสุนัข ดูแลง่าย ฉลาด และมันทำงานเต็มที่เพื่อรางวัล ซึ่งในหลายประเทศก็ได้มีการ ใช้งานบีเกิลในลักษณะนี้อย่างกว้างขวาง ส่วนสุนัขดมกลิ่นขนาดใหญ่ ก็จะใช้ในงานค้นหาวัตถุระเบิดโดยเฉพาะ และงานที่จำเป็นต้องปีนป่ายเพื่อเข้าไปตรวจสอบ ซึ่งบีเกิลไม่ค่อยเหมาะกับหน้าที่ ลักษณะนั้น
ระเบิดเถิดเทิงซอยข้าใครอย่าแตะ
หรือ ดร.เฉื่อย อดีตคนในซอยเถิดเทิง น้าของบัวและบูม เฉื่อยได้ออกจากซอยเถิดเทิงไปทำงานให้กับองค์กรนาซ่าที่อเมริกา ในตำแหน่งผู้วิเคราะห์วัตถุที่เร็วกว่าแสง และกลายเป็นบุคคลที่มีแต่คนต้องการตัว อันเนื่องมาจากสมองอันชาญฉลาดของเขาจากการที่เขาคิดและประดิษฐ์สิ่งของต่างๆในล้ำสมัย(ทั้งที่ใช้งานได้และไม่ได้) มาตั้งแต่ที่เขายังเปิดร้านซ่อมอุปกรณ์ไฟฟ้าในซอยเถิดเทิง และเป็นต้นแบบของบูมที่เป็นคนชอบประดิษฐ์ของเช่นกัน เฉื่อยปรากฏตัวในตอนเฉื่อย Come back โดยเฉื่อยที่ตัวอยู่อเมริกาได้ส่งหุ่นยนต์ที่มีลักษณะหน้าตาเหมือนตน มายังซอยเถิดเทิง เพื่อดูความเป็นอยู่ของคนในซอย และต้องการพาบูมไปเรียนต่อ(สุดท้ายบูมไม่ไปเรียนต่อ) พร้อมลูกน้องฝรั่งอีกสองคนที่คอยดูแลหุ่นยนต์เฉื่อย ซึ่งทำให้คนในซอยเข้าใจผิด คิดว่าเฉื่อยตัวจริงได้กลับมาในซอยอีกครั้ง และคิดว่าสองลูกน้องนั้น คือโจรลักพาตัวเฉื่อย ทำให้ต้องปกป้องหุ่นยนต์เฉื่อยอยู่ตลอดเวลา จนมาวันหนึ่งเท่งโหน่งได้พาหุ่นยนต์เฉื่อยมายังร้านอาหารของแก้ว ด้วยความไม่รู้ทำให้แก้วได้ป้อนบะหมี่ใส่หุ่นยนต์เฉื่อยจนเกิดเสียและพังในที่สุด