ราชอาณาจักรโรมาเนีย
ราชอาณาจักรโรมาเนียเก่า ( หรือแค่เพียง "เรกัต"; หรือ ) เป็นคำที่พูดถึงดินแดนที่ครอบคลุมโดยการเป็นอิสรภาพเป็นครั้งแรกของรัฐชาติโรมาเนีย ซึ่งประกอบด้วย กลุ่มราชรัฐดานูบ อันรวม ราชรัฐมอลเดเวียและราชรัฐวัลเลเคียไว้ด้วยกัน การรวมก็ประสบความสำเร็จเมื่อภายใต้การอุปถัมภ์ของสนธิสัญญาปารีส (1856) สภาแอด ฮอค ดีวานส์ (ad hoc Divans) ของทั้งสองดินแดน ที่ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของซูเซอร์เรนแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ได้เลือกให้อเล็กซานดรู เอียน คูซาขึ้นเป็นองค์อธิปัตย์ ถือเป็นการรวมประเทศโดยพฤตินัยในนามว่าสหราชรัฐแห่งมอลเดเวียและวัลลาเซีย ดินแดนได้ถูกกำหนดตัวเองโดยผลจากการกระทำทางการเมือง ตามมาด้วยการรวมเอาโดบรูจาเหนือและถ่ายโอนทางตอนใต้ของเบสซาราเบียให้แก่รัสเซียในปีค.ศ. 1878 การประกาศสถาปนาราชอาณาจักรโรมาเนียในปีค.ศ. 1881 และการผนวกโดบรูจาใต้ในปีค.ศ. 1913
โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
ราชรัฐกลายมาเป็นรัฐอิสระในปี ค.ศ. 1815 หลังจากสงครามนโปเลียน แต่คาร์ลผู้เป็นประมุขก็มาถูกถอดจากตำแหน่งระหว่างการปฏิวัติของ ค.ศ. 1848 คาร์ล อันโทน พระโอรสหันไปหารัสเซียเพื่อขอความช่วยเหลือ กองทัพปรัสเซียมาถึงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1849 ในสนธิสัญญาที่ลงนามในเดือนธันวาคมโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงินก็ถูกผนวกโดยปรัสเซียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1850 แต่การผนวกก็มิได้หมายถึงการสิ้นสุดของตระกูลโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
เจ้าชายองค์สุดท้ายคาร์ล อันโทนมีตำแหน่งเป็นประธานรัฐมนตรีแห่งปรัสเซียระหว่าง ค.ศ. 1858 ถึง ค.ศ. 1861 พระโอรสองค์ที่สองคาร์ล ไอเทิล ฟรีดริช แห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงินได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชาย (ค.ศ. 1866-ค.ศ. 1881) และต่อมาพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนีย (ค.ศ. 1881-ค.ศ. 1914) และครองราชย์จนเมื่อราชอาณาจักรโรมาเนีย สลายตัวลงในปี ค.ศ. 1947