ทัศนศิลป์
ทัศนศิลป์ คือ ศิลปะที่มองเห็นได้ การรับรู้ทางจักษุประสาท โดยการมองเห็น สสาร วัตถุ และสรรพสิ่งต่าง ๆ ที่เข้ามากระทบ รวมถึงมนุษย์ และสัตว์ จะด้วยการหยุดนิ่ง หรือเคลื่อนไหวก็ตาม หรือจะด้วยการปรุงแต่ง หรือไม่ปรุงแต่งก็ตาม ก่อให้เกิดปัจจัยสมมติต่อจิตใจ และอารมณ์ของมนุษย์ อาจจะเป็นไปในทางเดียวกันหรือไม่ก็ตาม มีขั้นตอนและกระบวนการในการถ่ายทอดที่มีลักษณะเฉพาะ เป็นการแปลความหมายทางศิลปะ ที่แตกต่างกันไปแต่ละมุมมอง ของแต่ละบุคคล ในงานศิลปะชิ้นเดียวกัน ซึ่งไร้ขอบเขตทางจินตนาการ ไม่มีกรอบที่แน่นอน ขึ้นกับอารมณ์ของบุคคลในขณะทัศนศิลป์นั้น
พระเวสสันดรแนวตะวันตก วัดราชาธิวาส
ภาพทิวทัศน์ ได้แก่ ภาพพื้นดิน ผืนน้ำ ท้องฟ้า อากาศ ภูเขา ต้นไม้ต่างๆ โดยมีวัตถุประสงค์ให้เป็นฉากหลังทำให้ภาพตัวละครสำคัญเด่นขึ้นมา ซึ่งในจิตรกรรมไทยประเพณีก่อนที่จะรับอิทธิพลตะวันตก จะไม่แสดงมิติความลึกของภาพ ช่างจะระบายสีพื้นที่ว่างที่สมมติว่าเป็นท้องฟ้าให้กลืนหายไปด้วยกัน ไม่นิยมวาดเมฆหมอกซึ่งเป็นสิ่งแสดงภาวะหรือกาลเวลา ส่วนพื้นดินก็ไม่มีเส้นขอบฟ้า (Horizon line) ที่ไกลออกไป และไม่มีจุดเลือนหาย (Vanishing point) ซึ่งต้องอาศัยความรู้ทางด้านทัศนวิทยาเป็นอย่างมาก พื้นน้ำมักจะวาดในรูปแบบของสัญลักษณ์เป็นวงโค้งซ้อนกันแบบประดิษฐ์ ภูเขาในจิตรกรรมประเพณีส่วนมากจะเป็นโขดหินเล็กๆได้รับอิทธิพลมาจาก เขามอ ในศิลปะจีน เพื่อให้มีขนาดพอเหมาะกับภาพและมักจะใช้เป็นส่วนกั้นฉากนอกเหนือจากสินเทา ส่วนในเวสสันดรชาดกของวัดราชาธิวาสจะเขียนทุกอย่างสมจริงตามธรรมชาติ มีการจัดสีให้มีความคมชัดน้อยลงตามระยะใกล้ไกล และทำเส้นขอบให้เลือนหายตามหลักการของรูปแบบ Sfumato รวมทั้งมีการใช้แสงเงาแสดงปริมาตรที่เรียกว่า Chiaroscuro