ราชอาณาจักรโรมาเนีย
ราชอาณาจักรโรมาเนียเก่า ( หรือแค่เพียง "เรกัต"; หรือ ) เป็นคำที่พูดถึงดินแดนที่ครอบคลุมโดยการเป็นอิสรภาพเป็นครั้งแรกของรัฐชาติโรมาเนีย ซึ่งประกอบด้วย กลุ่มราชรัฐดานูบ อันรวม ราชรัฐมอลเดเวียและราชรัฐวัลเลเคียไว้ด้วยกัน การรวมก็ประสบความสำเร็จเมื่อภายใต้การอุปถัมภ์ของสนธิสัญญาปารีส (1856) สภาแอด ฮอค ดีวานส์ (ad hoc Divans) ของทั้งสองดินแดน ที่ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของซูเซอร์เรนแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ได้เลือกให้อเล็กซานดรู เอียน คูซาขึ้นเป็นองค์อธิปัตย์ ถือเป็นการรวมประเทศโดยพฤตินัยในนามว่าสหราชรัฐแห่งมอลเดเวียและวัลลาเซีย ดินแดนได้ถูกกำหนดตัวเองโดยผลจากการกระทำทางการเมือง ตามมาด้วยการรวมเอาโดบรูจาเหนือและถ่ายโอนทางตอนใต้ของเบสซาราเบียให้แก่รัสเซียในปีค.ศ. 1878 การประกาศสถาปนาราชอาณาจักรโรมาเนียในปีค.ศ. 1881 และการผนวกโดบรูจาใต้ในปีค.ศ. 1913
ราชอาณาจักรลิทัวเนีย (พ.ศ. 2461)
ราชอาณาจักรลิทัวเนีย () คืออดีตรัฐระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ที่ดำรงสถานะภายหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 เมื่อลิทัวเนียภายใต้การยึดครองของจักรวรรดิเยอรมัน สภาแห่งลิทัวเนียทำการประกาศอิสรภาพเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918, แต่สภาไม่มีอำนาจในทางนิติบัญญัติ, ชาวเยอรมันเสนอข้อเสนอต่าง ๆ เพื่อรวมเข้ากับจักรวรรดิเยอรมันซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปรัสเซียในลิทัวเนีย. ชาวลิทัวเนียนยังต่อต้านแนวความคิดดังกล่าว และ รักษาความเป็นอิสระโดยการร่างรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1918 มีมติเห็นชอบให้ดยุควิลเฮล์ม 2 แห่งอูราส ขึ้นเสวยราชสมบัติเป็นสมเด็จพระราชธิบดีมินดัวกัสที่ 2 เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2461 แม้พระองค์ไม่มีโอกาสเสด็จกลับลิทัวเนีย การเลือกตั้งพระประมุขก่อให้เกิดข้อถกเถียงในสภาและไม่บรรลุผลที่ต้องการ. ขณะที่เยอรมนีกำลังพ่ายในสงครามโลก ประกอบกับการปฏิวัติเยอรมัน ตัดสินใจของพระองค์ที่จะสละราชสมบัติ ด้วยเหตุนี้การราชอาณาจักรของพระองค์จึงสิ้นสุดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918.