ราชอาณาจักรโรมาเนีย
ราชอาณาจักรโรมาเนียเก่า ( หรือแค่เพียง "เรกัต"; หรือ ) เป็นคำที่พูดถึงดินแดนที่ครอบคลุมโดยการเป็นอิสรภาพเป็นครั้งแรกของรัฐชาติโรมาเนีย ซึ่งประกอบด้วย กลุ่มราชรัฐดานูบ อันรวม ราชรัฐมอลเดเวียและราชรัฐวัลเลเคียไว้ด้วยกัน การรวมก็ประสบความสำเร็จเมื่อภายใต้การอุปถัมภ์ของสนธิสัญญาปารีส (1856) สภาแอด ฮอค ดีวานส์ (ad hoc Divans) ของทั้งสองดินแดน ที่ซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของซูเซอร์เรนแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ได้เลือกให้อเล็กซานดรู เอียน คูซาขึ้นเป็นองค์อธิปัตย์ ถือเป็นการรวมประเทศโดยพฤตินัยในนามว่าสหราชรัฐแห่งมอลเดเวียและวัลลาเซีย ดินแดนได้ถูกกำหนดตัวเองโดยผลจากการกระทำทางการเมือง ตามมาด้วยการรวมเอาโดบรูจาเหนือและถ่ายโอนทางตอนใต้ของเบสซาราเบียให้แก่รัสเซียในปีค.ศ. 1878 การประกาศสถาปนาราชอาณาจักรโรมาเนียในปีค.ศ. 1881 และการผนวกโดบรูจาใต้ในปีค.ศ. 1913
เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย
อย่างไรก็ตามก็เกิดการเสื่อมถอยหลังจากการเข้าร่วมสู่สงคราม เมื่อแคว้นโดบรูจาและแคว้นวอลลาเซียถูกยึดครองโดยฝ่ายมหาอำนาจกลาง โรมาเนียได้ต่อสู้ในพ.ศ. 2460และได้หยุดกองทัพเยอรมันที่บุกแคว้นมอลดาเวีย เมื่อพรรคบอลเชวิคร้องขอสันติภาพในปีพ.ศ. 2461 โรมาเนียจึงล้อมรอบไปด้วยฝ่ายมหาอำนาจกลางและได้ลงนามกันในสนธิสัญญาบูคาเรสต์ พ.ศ. 2461 โรมาเนียได้เข้าฝ่ายมหาอำนาจกลาง อย่างไรก็ตามพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ปฏิเสธที่จะลงพระนามในสนธิสัญญา เมื่อฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำการบุกเทสซาโลนิกิ ประเทศกรีซและสามารถยึดครองบัลแกเรียได้ พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ได้ระดมพลครั้งใหม่และได้เข้าร่วมฝ่ายพันธมิตรอีกครั้ง