เริ่มต้นออกแบบ JET  เมื่อปีใด?
JET (พลังงานฟิวชั่น)
"(Source)"ในปี 1970 สภาประชาคมยุโรปได้ตัดสินใจในโปรแกรมฟิวชั่นที่แข็งแกร่งและจัดหากรอบทางกฎหมายที่จำเป็นสำหรับอุปกรณ์ฟิวชั่นสำหรับยุโรปเพื่อให้มีการพัฒนาขึ้น สามปีต่อมา งานออกแบบก็เริ่มต้นขึ้นสำหรับเครื่อง JET ในปี 1977 งานก่อสร้างเริ่มต้นและในตอนท้ายของปีเดียวกันอดีตสนามบินที่ Culham ในสหราชอาณาจักร ได้รับเลือกเป็นสถานที่สำหรับโครงการ JET ในปี 1978 "การดำเนินการร่วมกับ JET" ได้รับการยอมรับในฐานะเป็นนิติบุคคล เพียงห้าปีต่อมาการก่อสร้างแล้วเสร็จในเวลาและงบประมาณที่กำหนด 25 มิถุนายน 1983 พลาสม่าเครื่องแรกของ JET ก็ประสบความสำเร็จ และในวันที่ 9 เมษายน 1984 สมเด็จพระราชินีอลิซาเบธ ที่สอง ได้ทรงเปิดการทดลองฟิวชั่นนี้ในยุโรปอย่างเป็นทางการ
เจมส์ ดี. วัตสัน
ในต้นปี พ.ศ. 2491 วัตสันเริ่มงานวิจัยปริญญาเอกในห้องปฏิบัติการทดลองของลูเรียที่มหาวิทยาลัยอินเดียนา และในฤดูร้อนนั้น วัตสันได้พบกับ"เดลบรุค" ในอพาร์ตเมนต์ของลูเรีย และอีกครั้งในฤดูร้อนนั้น ในระหว่างการเดินทางไปเยือนหอทดลอง “โคลด์สปริง” “"กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย"” เป็นตัวกลางเชื่อมกับพวกปัญญาชน ซึ่งวัตสันเองได้กลายเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังอยู่ในกระบวนการทำงาน ที่สำคัญคือสมาชิกของ “"กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย"” มีความสำนึกว่าพวกตนกำลังต่างก็อยู่ในเส้นทางที่กำลังนำไปสู่การค้นพบธรรมชาติด้านกายภาพของยีนส์ ในปี พ.ศ. 2492 วัตสันลงวิชาเรียนกับ"เฟลิกซ์ เฮาโรวิวิทซ์"ซึ่งรวมแนวคิดยุคนั้นที่ว่า: คือโปรตีนและยีนส์สามารถสำเนาสร้างตัวเองเพิ่มได้ องค์ประกอบสำคัญอีกอย่างหนึ่งของโครโมโซม คือ ดีเอ็นเอนั้นเข้าใจกันโดยหลายคนว่าเป็น “"นิวคลีโอไทด์สี่หน้าที่โง่เง่า"” ที่ทำหน้าที่เพียงการเป็นโครงสร้างรองรับโปรตีน อย่างไรก็ดี ในระยะเริ่มแรกนี้ วัตสัน ภายใต้อิทธิพลของกลุ่ม “"กลุ่มไวรัสทำลายแบคทีเรีย"” ได้ตระหนักถึงงานของ"ออสวอลด์ เอเวรี" ซึ่งแนะว่า ดีเอ็นเอเป็นโมเลกุลพันธุกรรมโครงการวิจัยของวัตสันเกี่ยวข้องกับการใช้รังสีเอกซ์มาทำให้ไวรัสที่ทำลายแบคทีเรีย (phage) อ่อนตัวลง วัตสันได้จบการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาสัตววิทยาที่มหาวิทยาลัยอินเดียนาเมือ พ.ศ. 2493 และได้เดินทางไปยุโรปเพื่อทำงานวิจัยระดับหลังปริญญาเอก ตอนแรกรับหน้าที่เป็นหัวหน้าห้องทดลองทางชีวเคมีของ"เฮอร์มาน คัลคาร์ใน"ในโคเปนเฮเกนผู้ซึ่งสนใจในกรดนิวคลีอิกและได้พัฒนาความสนใจในตัวไวรัสที่ทำลายแบคทีเรียเพื่อใช้เป็นระบบการทดลอง
เรือประจัญบานชั้นยามาโตะ
มีการออกแบบเรือประจัญบานใหม่สองลำให้มีขนาดใหญ่กว่าเรือประจัญบานชั้นยะมะโตะเพื่อใช้ในแผนกองเรือ 1942 แบบเรือประจัญบานใหม่ดังกล่าวเรียกว่า เอ-150 เป็นแบบที่ใช้สร้างเรือรบหมายเลข 178 และเรือรบหมายเลข 179 แบบ เอ-150 ได้เริ่มออกแบบทันทีหลังแบบของเรือประจัญบานชั้นยะมะโตะเสร็จสิ้นราวๆ ปี ค.ศ. 1938–39 สิ่งพื้นฐานในแบบทางวิศวกรรมได้รับการออกแบบเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1941 แต่รูปแบบสงครามได้กลายเป็นการสู้รบบนเส้นขอบฟ้าแทน ทำให้การสร้างเรือประจัญบานหยุดชะงักลงเพื่อสร้างเรือรบที่เป็นที่ต้องการก่อน เช่น เรือบรรทุกอากาศยาน และเรือลาดตระเวน แต่การสูญเสียเรือบรรทุกอากาศยาน 4 ลำในยุทธนาวีมิดเวย์ (จาก 10 ลำของกองทัพเรือญี่ปุ่นในขณะนั้น) ทำให้การสร้างเรือหยุดลงอย่างถาวร ในหนังสือเล่มที่ 3 ของหนังสือชุด "Battleships (เรือประจัญบาน)" "Axis and Neutral Battleships in World War II (เรือประจัญบานอักษะและฝ่ายเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่ 2)" ผู้แต่ง วิลเลียม เอช. การ์ซคี (William H. Garzke) และ โรเบิร์ต โอ. ดับบลิน (Robert O. Dulin) ยืนยันว่าเรือนี้เป็น "เรือประจัญบานที่ทรงอำนาจมากที่สุดในประวัติศาสตร์" เพราะหมู่ปืนหลักมีขนาดใหญ่โตถึง 510 มม. (20 นิ้ว) และมีอาวุธต่อต้านอากาศยานจำนวนมาก
อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา
หลังจากนั้นได้เดินทางไปสหรัฐอเมริกา ทำงานเป็นวิศวกรในบริษัทรับเหมาช่วง ของบริษัทมาร์ติน มาริเอทต้า (ปัจจุบัน คือ ล็อกฮีด มาร์ติน) ซึ่งเป็นคู่สัญญาหลักกับนาซาในการสร้างยานไวกิงสำหรับสำรวจดาวอังคาร โดยอาจองได้เล่าว่าได้รับมอบหมายให้เขียนโปรแกรมจำลองการลงจอดบนดาวอังคารจากบริษัท และได้ค้นพบวิธีการแก้ปัญหาจากผลของการนั่งสมาธิบนยอดเขา หลังจากส่งงานให้บริษัทแล้ว อาจองได้ลาออกจากบริษัททันทีและเดินทางกลับประเทศไทย โดยไม่ทราบว่าผลงานจากแบบจำลองคอมพิวเตอร์ของตนเองได้ถูกนำไปใช้งานต่อหรือไม่ เนื่องจากไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสร้างระบบลงจอดดาวอังคารที่ใช้งานจริงในยานไวกิ้งซึ่งสร้างโดยบริษัทมาร์ติน มาเรียทต้า 
หลังจากยานไวกิ้ง ทำภารกิจลงจอดบนดาวอังคารเป็นผลสำเร็จ ในปี พ.ศ. 2519 อาจองได้ให้สัมภาษณ์แก่หนังสือพิมพ์ในประเทศไทยว่าเป็นผู้มีส่วนร่วมในการออกแบบระบบลงจอดของยานไวกิ้ง และได้กลายเป็นผู้มีชื่อเสียงด้านวิทยาศาสตร์คนหนึ่งของประเทศไทย
ซูบารุ 1000
ซูบารุ 1000 ได้รับการติดตั้งเครื่องยนต์ที่มีความเป็นเอกลักษณ์แตกต่างจากรถยนต์ส่วนใหญ่ทีมีจำหน่ายในขณะนั้น ด้วยเครื่องยนต์บ๊อกเซอร์ 4 สูบ โอเวอร์เฮดวาล์ว ระบายความร้อนด้วยน้ำ วิศวกรของซูบารุได้เริ่มจากการศึกษาเครื่องยนต์ของ พอร์เช่, ดีเคดับบลิว และ เชฟโรเลต คอร์แว วิศวกรของซูบารุมีความเห็นว่าควรจะนำเครื่องยนต์ชนิดนี้มาจับคู่กับระบบขับเคลื่อนล้อหน้า ปัญหาหลักที่วิศวกรได้พบคือ การใช้ยูนิเวอร์แซลจอยท์(Universal joints)หรือลูกปืนกากบาทกับเพลาขับหน้านนั้น ส่งผลให้มีการสั่งสะเทือนค่อนข้างมาก แต่ปัญหานั้นก็ได้รับความช่วยเหลือจากผู้ผลิตลูกปืนแบริ่งชื่อดังอย่าง โตโย แบริ่ง (Toyo Bearing) ปัจจุบันรู้จักในชื่อ เอ็นทีเอ็น(NTN) วิศวกรจากซูบารุและโตโยแบริ่งได้ร่วมกันคิดค้นนวัตกรรมใหม่ที่มีชื่อว่า ดับเบิ้ลออฟเซ็ตจอยท์(Double offset joint)ขึ้นมา และได้นำมาใช้งานแทนยูนิเวอร์แซลจอยท์เดิม ในปัจจุบันเครื่องยนต์บ๊อกเซอร์ได้กลายเป็นเอกลักษณ์หนึ่งของรถยนต์ซูบารุไปแล้วรุ่นสปอร์ทของ ซูบารุ 1000 ถูกเปิดตัวออกมาในวันที่ 1 พฤศจิกายน ปี 1967 ซูบารุ 1000 เอสเอส มีพื้นฐานมาจาก ซูบารุ 1000 ที่ได้ถูกปรับปรุงแก้ไขในหลายจุด, เครื่องยนต์ EA52 ถูกปรับแต่งในหลายชิ้นส่วน ไม่ว่าจะเป็น เพลาราวลิ้น ฝาสูบ และ เพลาข้อเหวี่ยง รวมทั้งเปลี่ยนไปใช้คาร์บูเรเตอร์คู่จาก มิคูนิ-โซเล็ก(Mikuni-Solex)ส่งผลให้อัตราส่วนกำลังเพิ่มเป็น 10:1 และซูบารุเรียกเครื่องยนต์ที่ถูกปรับแต่งในครั้งนี้ว่า EA53 ตัวอักษรย่อ เอสเอส(SS) มาจากคำว่า สปอร์ทซีดาน (Sport Sedan)
เอ็มไอเอ็ม-104 แพทริออต
ระบบแพทริออต ออกแบบโดยเรธีออน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1969 เพื่อใช้เป็นระบบป้องกันขีปนาวุธ เริ่มผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976 และประจำการในกองทัพสหรัฐตั้งแต่ปี ค.ศ. 1981 และจำหน่ายให้ประจำการในกองทัพของมิตรประเทศที่ประกอบด้วย โปแลนด์ ไต้หวัน อียิปต์ เยอรมนี กรีซ อิสราเอล ญี่ปุ่น คูเวต เนเธอร์แลนด์ ซาอุดิอาระเบีย จอร์แดน และสเปน และอยู่ระหว่างการจัดซื้อโดยเกาหลีใต้
ยาโกเลฟ ยัค-42
ยาโกเลฟ ยัค-42 (Yakovlev Yak-42) เครื่องบินโดยสาร ยัค-42 พัฒนาขึ้นมาจาก ยาโกเลฟ ยัค-40 โดยแผนแบบสร้างโดย อเล็กซานเดอร์ ยาโกเลฟ แห่งสำนักยาโกเลฟ โดยมีโครงสร้างง่ายๆ ประหยัด สามารถใช้งานได้ดีในภูมิประเทศที่ห่างไกล เครื่องต้นแบบ ยัค-42 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1975 และมีการใช้งานรุ่นแรกในสายการบินแอโรฟลอตในต้นปี ค.ศ. 1978 เพื่อใช้แทน ตูโปเลฟ ตู-134
ยาโกเลฟ ยัค-38
ยาโกเลฟ ยัค-38 () (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟอร์จเจอร์) เป็นเครื่องบินรบขึ้นลงแนวดิ่ง ("VTOL-Vertical Take Off and landing") แบบแรกของสหภาพโซเวียต เครื่องต้นแบบเริ่มบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2514 และเริ่มประจำการบนเรือบรรทุกอากาศยานในปีพ.ศ. 2515
เน็กซัส 7 (รุ่นปี พ.ศ. 2555)
สำหรับการดำเนินการพัฒนางาน เอซุสได้ตั้ง "โปรเจกต์ เอ-ทีม" (Project A-Team) ขึ้นมา โดยจะส่งทีมงานออกแบบนี้ไปยังกูเกิลเพล็กซ์ ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของกูเกิลในเมาท์เทนวิว รัฐแคลิฟอร์เนีย ในขณะที่กูเกิลก็ได้ส่งวิศวกร 7 คนไปยังสำนักงานใหญ่ของเอซุส โดยจะมีพนักงานที่จะทำงานใกล้กับสำนักงานของกูเกิล และอนุญาตสำหรับการทำงานตลอด 24 ชม. แต่ ชีห์ ต้องการที่จะเพิ่มพนักงานอีก 40 คนเพื่อพบกับกูเกิลตามที่เรียกร้องมา การออกแบบเน็กซัส 7 นั้นอยู่บนพื้นฐานของแท็บเล็ต และเอซุสได้เปิดตัวรูปแบบในงานอินเตอร์เนชันแนลซีอีเอส ซึ่งการออกแบบ เอซุส อีแพด มีโม เอ็มอี 370 ที (Eee Pad MeMO ME370T) ตัวแทนของเอซุสได้อธิบายว่า "การออกแบบอี370ทีนั้น เป็นพื้นฐานการออกแบบเพื่อตอบสนองตัวเลือกและความต้องการในราคาเพียง 199 ดอลลาร์สหรัฐ" และได้เปลี่ยนแผงวงจรหลักใหม่, ชิพตัวใหม่, หน้าจอใหม่ และวัสดุที่ใช้หุ้มด้านหลังเครื่อง เน็กซัส 7 นั้นออกแบบเสร็จอย่างรวดเร็วภายใน 4 เดือน และได้เริ่มการผลิตในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555
บีเอซี 1-11
บีเอซี 1-11 () เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารพิสัยบินใกล้ ได้รับการพัฒนาโดยบริษัท บริติช แอร์คราฟท์ บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 20 สิงหาคม ปี ค.ศ. 1963 และสร้างขึ้นมากว่า 244 เครื่อง
ล็อกฮีด มาร์ติน
Lockheed Corporation ก่อตั้งในปี 1912 ในชื่อ Alco Hydro-Aeroplane Company โดยสองพี่น้อง อัลลัน และมัลคอล์ม ล็อกฮีด (Allan & Malcolm Loughead) ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น Loughead Aircraft Manufacturing Company ในปี 1916 บริษัทได้เริ่มออกแบบและสร้างเรือบินโมเดล F-1 ซึ่งขึ้นบินครั้งแรกเมื่อ 29 มีนาคม 1918 หลังจากนั้น บริษัทก็ได้ลงทุนมหาศาลไปในการออกแบบและการพัฒนาอากาศยานจอมปฏิวัติวงการแบบโมโนโคค (Monocoque) ชื่อว่าโมเดล S-1 ขึ้นมา ขายราคาลำละ 2,500 ดอลลาร์ แต่ด้วยพิษจากผลของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งทำให้เครื่องบินขายไม่ดี และต้องปิดบริษัทไปในปี 1921 โรงงานได้รับเงินทุนและกลับมาเปิดได้อีกครั้งในปี 1926 ในชื่อ Lockheed Aircraft Company บริษัทได้นำโมเดล S-1 ของเดิมมาต่อยอดเป็นโมเดล Vega ซึ่งขายได้ทะลุหนึ่งล้านดอลลาร์ในปีเดียว เป็นปฐมบทความยิ่งใหญ่ของนาม “ล็อกฮีด”
เฮลโลคิตตี
ซานริโอ้และบริษัทคู่ค้าได้ออกผลิตภัณฑ์เฮลโลคิตตีภายใต้สินค้าหลาย ๆ แบรนด์ เช่นกีตาร์ไฟฟ้า เฮลโลคิตตี สตาร์โตแคสเตอร์ (ภายใต้แบรนด์ เฟนเดอร์ในสหรัฐอเมริกาในปี2006) และ แอร์บัส A330-200 ได้ออกแบบเครื่องบินเชิงพาณิชย์ สำหรับเครื่องบินเจ็ทในนามเฮลโลคิตตี เจท (ของสายการบินอีวาแอร์เวย์ของไต้หวันในปี2005- 2009) ซึ่งตั้งแต่ปลายปี 2011 ถึงต้น 2012, อีวาแอร์เวย์สามารถกลับมาทำกำไรได้อีกครั้งด้วยการออก "เฮลโลคิตตี เจท" ด้วย A330-300s ลำใหม่ถึง 3 ลำด้วยกัน และต้องเพิ่ม A330-200s อีกถึง 2 ลำหลังจากที่มีความต้องการของตลาดเป็นอย่างมากในช่วงกลางปี 2012 ปี หลังจากนั้นอีก 1 ปี อีวาแอร์เวย์ก็ได้เพิ่มเครื่อง 777-300ERs ให้เป็นเฮลโลคิตตี เจท อีกหนึ่งลำ ซึ่งไม่เพียงแต่คิตตีเท่านั้น ยังมีตัวละครซานริโอ้อื่น ๆ บนเครื่องบินอีกด้วย
ในปี 2009 นอกเหนือจากเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องใช้ต่าง ๆ แล้ว คิตตียังเข้าสู่ตลาดไวน์ โดยมีถึง 4 รูปแบบ โดยเป็นการจำหน่ายแบบออนไลน์ ซึ่งเป็นสินค้าที่มีไว้เพื่อตอบสนองการขยายตัวของกลุ่มลูกค้าที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น
เอ็มเอ-2 บอมเมอร์แจ็กเกต
เอ็มเอ-2 บอมเมอร์แจ็กเกต () หรือที่รู้จักกันในชื่อ ไฟลต์แจ็กเกตเอ็มเอ-2 หรือ แจ็กเกต ไฟล์ท ซีดับเบิลยูยู-45)เป็นแจ็กเกตอีกรูปแบบหนึ่ง บอมเมอร์ เอ็มเอ-1 ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อทหารอเมริกันในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950
เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต
เอ็มเอ-1 ถูกผลิดทั้ง 2 สี เช่น สีเขียวแก่ สีน้ำเข้ม สีน้ำเงินเข้มคือสีใหม่ที่ใช้เกี่ยวกับทหาร แต่แม้สีเขียวถูกแทนที่ในไม่ช้า ในช่วงสงครามเกาหลี (1950 - 1953) การผสมเครื่องแต่งกายการบินจะมีระยะเวลาหลายครั้ง และเป็นสีที่ไม่ธรรมดา เป็นไปได้ที่สีเขียวถูกนำไปใช้ในที่สุด เพราะว่าอย่างน้อยมีส่วนผสมมากกว่า และสภาะแวดล้อมนักบินควรต้อง การป้องกัน การพลางตัวจากพื้นฐาน เอ็มเอ-1 เป็นแฟชั่นสมัยใหม่ที่ความหลายของสี รวมไปถึงเอ็มเอ-1 แบบดั้งเดิมสมัยใหม่ เช่น สีดำ สีแดง สีนำเงิน สีเงิน สีเทา และสีเหลือง
เลียร์เจ็ต
อากาศยานเลียร์เจ็ต 23 ซึ่งใช้โดยสารได้ตั้งแต่ 6-8 ที่นั่ง ได้เริ่มบินเที่ยวแรกในวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1963 และส่งมอบอากาศยานรุ่นแรกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1964 อีกหนึ่งเดือนให้หลังบริษัทก็ได้กลายเป็นบริษัทมหาชน ซึ่งต่อมาได้ผลิตอากาศยานอีกหลายรุ่น ได้แก่ เลียร์เจ็ต 24 ซึ่งเริ่มบินเที่ยวแรกในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 และเลียร์เจ็ต 25 ซึ่งเริ่มบินเที่ยวแรกในวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1966 ต่อมาในวันที่ 19 กันยายน ในปีเดียวกันนั้น บริษัทได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น Lear Jet Industries Inc.
ปีกแห่งฝัน วันแห่งรัก
ในปี 1932 ห้าปีหลังจากเข้าทำงาน จิโรได้รับตำแหน่งหัวหน้าทีมวิศวกรออกแบบเครื่องบินรบที่จะประจำการในกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น เครื่องบินต้นแบบลำแรกของจิโร คือ นั้น เป็นที่น่าผิดหวังและล้มเลิกโครงการ จิโรถือโอกาสไปพักผ่อนและคิดไอเดียที่รีสอร์ทแห่งหนึ่ง ที่นั้น เขาได้พบกับนาโอโกะซึ่งคุณพ่อของเธอเป็นเจ้าของ และที่นั่น จิโร ได้พบกับชาวเยอรมันที่เป็นแขกในโรงแรม ชายคนนั้นได้บอกถึงสถานการณ์ที่สุ่มเสี่ยงในเยอรมนีที่ปกครองโดยพรรคนาซี ปัญหาเกิดขึ้นกับ ดร. จุงส์เกอร์ และผลลัพธ์ของสงครามที่กำลังอุบัติขึ้น จิโรเริ่มมีใจกับนาโอกะ จนในที่สุด ทั้งสองตกลงคบกัน และจิโร่ได้ไอเดียในการสร้างเครื่องบินใหม่ของเขา
เจมส์ เทอร์เรลล์
ในปี ค.ศ. 1984 เขาได้รับรางวัลอันทรงเกียรติ คือรางวัล ‘genius' award -จากสมาคมมูลนิธิ the Katherine T. and John D. MacArthur และรางวัลอื่นๆ ได้แก่งาน Geometry Of Light "เรขาคณิตจากแสง" ถือเป็นโปรเจกต์ที่ซับซันซึ่งหลายๆคนให้การยกย่องและยอมรับว่าประสบความสำเร็จ แก่นของโปรเจกต์นี้คือ Third Breath งานชิ้นใหญ่ที่สุดจากชุดผลงานสกายสแปร์ส  Skyspace  เรียกได้ว่าเป็นงานเบิกโรงครั้งแรกสู่สายตาโลกและทำออกมาได้ดีเยี่ยม เป็นครั้งแรกที่ศิลปินสร้างสรรค์งานสิ่งปลูกสร้างสองชุด (Two-story Structure) โดยใช้เทคนิค Light Field (เป็นการพัฒนาทางภาพถ่าย คือ การเก็บภาพถ่ายจากแสงที่ตกกระทบวัตถุเข้ามายังกล้องทุกทาง และทุกจุดตั้งแต่ฟอร์กราวด์ไปจนถึงแบล็คกราวด์) ซึ่งมุมมองที่ใช้เปิดพื้นที่ยังท้องฟ้า เป็นการเชื่อมต่อจนถึงภายในห้องโดยผ่านทางเลนส์ ความพิเศษของงานชิ้นนี้คือ เป็นครั้งแรกในการรวบรวมความเป็นจุดศูนย์กลางกับขยายในเชิงสถาปัตยกรรมสู่มุมมองนอกโลก
งาน Third Breath "สามลมหายใจ" (เจมส์มอบให้ International Light Art Center ใน Unna ประเทศเยอรมนี (Germany) ผลงานโครงสร้างสูงกว่า 14 เมตร แบ่งเป็นสองชั้น ส่งผลให้พื้นที่ว่างเปล่าแตกต่างกันโดยมีระยะต่อกัน 2ระดับ สองพื้นที่ว่างเป็นจุดเชื่อมต่อจากระบบการมองเห็นของเลนส์ วงกลมที่เปิดออกตรงเพดานทำให้มุมมองตรงกับท้องฟ้าและแสงที่ส่องลงมาจะปรากฏภายในบริเวณนี้ รูปกลมด้านบนก็จะล้อซ้ำกับพื้นที่ด้านล่าง ความพิเศษเกี่ยวกับลักษณะงานนี้คือ เหมือนการเฝ้ามองการเดินทางของวงกลมจากฐานล่างไปจนถึงชั้นบนสุด เป็นการเดินทางของแสงในวันๆหนึ่งที่เคลื่อนไหวในพื้นที่มืดภายในห้อง
ซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์
ซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์ () เป็นเครื่องบินเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของกองทัพอากาศสหรัฐ บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1963 และประจำกองทัพอากาศในวันที่23 เมษายน ค.ศ. 1965
ซุคฮอย ซู-27
ในปีพ.ศ. 2512 สหภาพโซเวียตได้รับข่าวเกี่ยวกับการออกแบบครื่องบินแบบใหม่โดยแมคดอนเนลล์ ดักลาสในโครงการคัดเลือกเครื่องบินขับไล่แบบใหม่ของกองทัพอากาศสหรัฐ (ซึ่งก่อให้เกิดเอฟ-15 อีเกิล) เพื่อที่ตอบโต้ภัยคุกคามใหม่ทางโซเวียตจึงเริ่มโครงการพีเอฟไอ (ย่อมาจาก "perspektivnyi frontovoy istrebitel" หรือเครื่องบินขับไล่แนวหน้าชั้นนำ) สำหรับเครื่องบินที่สามารถเทียบชั้นกับของอเมริกาได้
เลียร์เจ็ต 85
เลียร์เจ็ต 85 จัดเป็นอากาศยานในขนาดกลาง (midsize) ถึงขนาดกลางแบบลำตัวกว้าง (super midsize) โดยออกแบบสำหรับการขึ้นทะเบียนรับรองประเภท FAR-25 และยังเป็นอากาศยานลำแรกของบอมบาร์ดิเอร์ แอโรสเปซ ที่ใช้ลำตัวจากวัสดุผสมทั้งหมด โดยสามารถทำความเร็วได้ถึง 0.82 Mach และมีพิสัยการบินถึง 3,000 ไมล์ทะเล (5,600 กิโลเมตร)
เลียร์เจ็ต 85
เลียร์เจ็ต 85 (Learjet 85) เป็นอากาศยานในโครงการพัฒนาของบอมบาร์ดิเอร์ แอโรสเปซ โดยได้เริ่มโครงการผลิตในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2007 อากาศยานต้นแบบได้ถูกจัดแสดงในเดือนตุลาคม ปีค.ศ. 2008 ภายในงาน NBAA ในออร์แลนโด
เบลล์ เอเอช-1ซี ไวเปอร์
ในปีพ.ศ. 2539 นาวิกโยธินสหรัฐฯ ได้เริ่มโครงการพัฒนาเอเอช-1 ขึ้นโดยทำสัญญากับเบลล์ เฮลิคอปเตอร์เพื่อทำการพัฒนาเอเอช-1ดับบลิวจำนวน 180 เครื่องและยูเอช-1เอ็นให้กลายเป็นยูเอช-1วาย โครงการเอช-1 ได้สร้างเฮลิคอปเตอร์จู่โจมที่ทันสมัยและมีประโยชน์พร้อมกับการออกแบบที่ลดค่าปฏิบัติการลง เอเอช-1ซีและยูเอช-1วายมีส่วนหาง เครื่องยนต์ ระบบใบพัด อากาศกลศาสตร์ ซอฟต์แวร์ การควบคุม และรูปร่างที่เหมือนกันมากกว่า 84%
แฮนด์ลี่ย์ เพจ วิคเตอร์
แฮนด์ลี่ย์ เพจ วิคเตอร์ (Handley Page Victor) วิคเตอร์เป็นเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดแบบแรกของอังกฤษ กำหนดการสร้างตามแบบแผนของกองทัพอากาศอังกฤษหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่ต้องการเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดที่มีอัตราความเร็วสูง เพดานบินสูง มีขีดความสามารถในการบรรทุกระเบิดได้สูง โดยใช้ระยะทางวิ่งขึ้นร่อนลงตามเท่าที่กองทัพอากาศอังกฤษมีใช้อยู่ เครื่องต้นแบบวิคเตอร์บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 และได้ใช้เวลาบินทดสอบและพัฒนาอีก 7 ปี และวิคเตอร์ฝูงแรกก็ได้เข้าประจำการในกองบินทิ้งระเบิดในกองทัพอากาศอังกฤษในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1957
แบทเทิลออฟเดอะเยียร์
ผู้ที่ริเริ่มการแข่งขัน Battle Of The Year ในประเทศไทย คือ คุณ ปรวรรธ กฤษณามระ (กิ๊ก) ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2546 เป็นผู้อยู่เบื้องความสำเร็จให้กับการแข่งขึ้น Battle Of the Year 2006 ทีมชาติไทยจากทีม Ground Scatter Crew ติดอันดับที่ 5 ของโลก และเมื่อไม่นานวันนี้ได้สานต่อให้กับ คุณรัฎ อัศรานุเคราะห์ ประธานกรรมการ ในเครื่อกลุ่มบริษัท อาดามัส (ปัจจุบัน คือ บ. 165k จก.) เป็นบุคคลคนที่ 2 ให้กับการแข่งขัน Battle of The Year หรือ BOTY (โบตี) ก่อนหน้างาน BOTY ได้มีการจัดการแข่งขัน DJ, กร๊าฟฟิตี้, MC, B-Boy B-girl 1 on 1 และ เป็นทีม เป็นต้น เริ่มการแข่งขันเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 หลังจากนั้นมา การแข่งขันดังกล่าวได้ถูกยกเลิกไปอย่างถาวรเมื่อปี พ.ศ. 2551 จึงเหลือการแข่งขัน B-Boy เพื่อหาแชมป์ระดับภาค สืบเนื่องมาจากมีประชากรB-Boyในประเทศไทยเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก มาจนถึงทุกวันนี้
พ.ศ.2560 BOTY ในประเทศไทย ได้ยกเลิกการแข่งขันรอบ Performance (Showcase) ซึ่งเป็นการแสดง รอบคัดเหลือ 4 ทีมสุดท้าย จึงเปลี่ยนเป็นการแข่งขันรอบ Battle เพียงอย่างเดียว
ไดกิ้น
ไดกิ้น () เป็นบริษัทข้ามชาติของญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในผู้ผลิตเครื่องปรับอากาศและระบบทำความเย็นที่ใหญ่ที่สุดของโลก ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1924 ในชื่อ Osaka Kinzoku Kogyosho LP โดยนายอะกิระ ยะมะดะ มีสำนักงานใหญ่ที่นครโอซากะ เป็นบริษัทที่คิดค้นสารทำความเย็น R-410A ร่วมกับบริษัท Carrier ของสหรัฐอเมริกา นอกเหนือไปจากเครื่องปรับอากาศและระบบทำความเย็นแล้ว ไดกิ้นยังมีผลิตภัณฑ์อื่น ๆ อาทิ ชิ้นส่วนอากาศยาน, ตัวดับเพลิงในเครื่องยนต์เจ็ท, อุปกรณ์ระบบหายใจทางการแพทย์, อุปกรณ์ระบบไฮดรอลิก, เคมีภัณฑ์ ตลอดจนยุทธภัณฑ์อย่าง กระสุนปืน, หัวรบสำหรับขีปนาวุธ, ระเบิดมือ เป็นต้น
รักกิจ ควรหาเวช
รักกิจ ควรหาเวช เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2521 จบการศึกษาจาก คณะครุศาสตร์เอกศิลปะศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เริ่มทำงานแรกในตำแหน่งกราฟิกดีไซน์ ที่บริษัท 'Ductstore หลังจากนั้นออกมารับงานอิสระด้านกราฟิกดีไซน์และภาพประกอบ ซึ่งส่วนตัวถนัดและชอบโปรแกรม Illustrator ผลงานที่ออกมาส่วนใหญ่จึงเป็นงาน แบบ Vector style หลังจากนั้นได้มีโอกาสร่วมงานกับนิตยสาร Computer Arts Computer Arts จากประเทศอังกฤษ ให้ออกแบบปกนิตยสาร เล่มที่100 เป็น 1แบบ ใน4ปก เล่มต่อมาคือฉบับที่ 121 ในปี ค.ศ.2007 คนจึงเริ่มรู้จักผลงานเยอะขึ้น ผลงานของรักกิจมีทั้ง งานวาดภาพประกอบ, ออกแบบปกอัลบั้มศิลปิน, ออกแบบชุดตัวอักษรรวมไปถึงการเป็นอาร์ตไดเร็คเตอร์ให้กับนิตยสาร สารกระตุ้น รักกิจได้รับรางวัลเกี่ยวกับด้านออกแบบกราฟิกในระดับนานาชาติหลายรางวัล รักกิจมีผลงานได้ลงอวดโฉมในนิตยสารด้านกราฟิกทั้งในและนอกประเทศหลายเล่ม เช่น Teritorry Magazine, CG+ นอกเหนือจากนี้ก็ยังเป็นตัวแทนชาวไทยไปร่วมแสดงในโปรเจกต์งานออกแบบกราฟิกระดับนานาชาติหลายโครงการ เช่น Tiger Translate ปี 2007, งาน Bangkok Design Festival ต่อมาในปี 2010 รักกิจ ได้คิด One Block Stencil ขึ้นมาเพื่อไปพูดบรรยายในงานที่เกี่ยวกับการออกแบบตัวหนังสือ BITS MMX ที่ Aliance Francaise de Bangkok เป็นการทดลองทำบล็อกสเตนซิล ที่ปรับรูปแบบการสเตนซิล ให้มีการใช้งานที่หลากหลายมากขึ้น โดยแนวคิดแรกคือทำบล็อกสเตนซิลที่พ่นได้ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ต่อมาได้ถูกนำมาใช้ในงานศิลปะ จากการชักชวนของ พี่ P7 ให้เข้าร่วมทำศิลปะบนกำแพงในงาน FOR 2 ที่ BACC ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นำเอา One Block Stencil มาทำงานศิลปะ ปัจจุบันรักกิจได้ทำงานศิลปะที่ต่อยอดมาจาก One Block Stencil จนเป็นรูปแบบของตัวเองอย่างชัดเจน
เจ็ทสตาร์แปซิฟิก
ชื่อเดิมคือ แปซิฟิกแอร์ไลน์ เริ่มให้บริการในปี ค.ศ. 1991 โดยเป็นเที่ยวบินขนส่งสินค้า อยู่ภายใต้การควบคุมของเวียดนามแอร์ไลน์ในช่วงปี ค.ศ. 1996-2005 แต่ปัจจุบัน เป็นเที่ยวบินพาณิชย์อย่างเต็มตัว ในปี ค.ศ. 2007 รัฐบาลได้แบ่งหุ้นสายการบินร่วมกับควอนตัสของออสเตรเลีย ได้ปรับตัวเป็นสายการบินต้นทุนต่ำ และเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเครือเจ็ทสตาร์
เอสอาร์-71 แบล็คเบิร์ด
เอสอาร์-71 แบล็คเบิร์ด (SR-71 Blackbird) ล็อกฮีด เอสอาร์-71 เป็นเครื่องบินที่พัฒนาขึ้นมาจาก ล็อกฮีด วายเอฟ-12 เอ ทำการบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1962 ในทะเลทรายเนวาดา วายเอฟ-12 เริ่มพัฒนาเป็น เอสอาร์-71 ในปี ค.ศ. 1963 เป็นเครื่องบินความเร็วระดับ 3 มัค เริ่มทำสถิติโลกเป็นครั้งแรกในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1965 เอสอาร์-71 เป็นเครื่องบินเจ๊ตตรวจการณ์ทางยุทธศาสตร์ ใช้งานในกองทัพอากาศสหรัฐและองค์การนาซ่า และได้รับสมญานามว่าแบล็คเบิร์ด (Blackbird)
เบร์เกต์ แอตแลนติก
เบร์เกต์ แอตแลนติก () เป็นเครื่องบินลาตตระเวนชายฝั่งทะเลและปราบเรือดำน้ำใช้งานอยู่ในกองทัพเรือขององค์การนาโต เครื่องต้นแบบเริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1961 และเริ่มประจำอยู่ในกองทัพเรือฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1965 ประจำการอยู่ 4 ประเทศ เยอรมัน ฮอลแลนด์ อิตาลี ปากีสถาน
คาวาซากิ ซี-1
คาวาซากิ ซี-1 () ซี-1 เป็นเครื่องบินเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของญี่ปุ่น ได้รับการสร้างขึ้นมาเพื่อใช้แทนเครื่องบินลำเลียง ซี-46 เริ่มส่งมอบเข้าประจำการในกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม 1974
1,300 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด 7,900 กิโลกรัม
พันธุวิศวกรรม
ในปี 1976 Genentech, บริษัทพันธุวิศวกรรมแห่งแรก, ก่อตั้งโดยเฮอร์เบิร์ท บอยเยอร์และโรเบิร์ต สเวนสันและหนึ่งปีต่อมาบริษัทนี้ได้ผลิตโปรตีนของมนุษย์ (somatostatin) ใน "E.coli". Genentech ประกาศการผลิตอินซูลินของมนุษย์ดัดแปลงพันธุกรรมในปี 1978. ในปี 1980 ศาลฎีกาสหรัฐในคดีระหว่าง Diamond กับ Chakrabarty ได้ตัดสินว่าชีวิตที่ถูกเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมสามารถจดสิทธิบัตรได้. อินซูลินที่ผลิตโดยแบคทีเรีย, ตรา humulin, ได้รับการอนุมัติให้เผยแพร่จากคณะกรรมการอาหารและยาในปี 1982.
JET (พลังงานฟิวชั่น)
ในเดือนตุลาคม 2009 ช่วงเวลาการปิด 15 เดือนได้เริ่มต้นขึ้น การปรับปรุงได้ทำกับ tokamak รวมถึงการเปลี่ยนชิ้นส่วนคาร์บอนในห้องสูญญากาศด้วยทังสเตนและเบริลเลียม เพื่อจะติดตั้งส่วนประกอบของ JET ให้สอดคล้องมากขึ้นกับที่วางแผนไว้สำหรับ ITER พลังงานความร้อนก็ถูกเพิ่มขึ้นอีก 50% ทำให้พลังงานลำแสงที่เป็นกลางที่สามารถใช้ได้กับพลาสม่าได้ถึง 34MW และความสามารถในการวินิจฉัยและการควบคุมได้รับการปรับปรุง โดยรวมแล้ว ชิ้นส่วนมากกว่า 86,000 ชิ้นมีการเปลี่ยนแปลงในหอรูปห่วงยางในระหว่างการปิดระบบ
เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์
เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 โดยได้รับใบรับรองผู้ดำเนินการเดินอากาศจาก กรมการบินพลเรือน ของ ประเทศไทย ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 เนื่องจากความต้องการผู้ให้บริการเที่ยวบินแบบเช่าเหมาที่มีคุณภาพ ที่เพิ่มสูงขึ้นในภูมิภาคเอเซียแปซิฟิก เจ็ทเอเซีย จึงถูกก่อตั้งขึ้นตามหลักการว่าด้วยความปลอดภัย ความน่าเชื่อถือ และการบริการลูกค้าที่ดีเยี่ยม
สำนักงานใหญ่ของ เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์ ตั้งอยู่เลขที่ 999/9 ชั้น 29 อาคารสำนักงานเซ็นทรัลเวิลด์ ถนนพระราม 1 เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยมีท่าอากาศหลักอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ กรุงเทพมหานคร
คำแถลงภารกิจ
“เพื่อให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำที่มีมาตรฐานด้านความปลอดภัย ความน่าเชื่อถือ และการบริการลูกค้าที่ดีเยี่ยมสูงสุด ในราคาที่ดีที่สุดแก่บริษัทตัวแทนท่องเที่ยวและสายการบินในเอเซีย”
วิสัยทัศน์
“วางแผนการเติบโตของบริษัทฯ ให้สอดคล้องกับความต้องการที่เพิ่มสูงขึ้นในการขนส่งผู้โดยสารทางอากาศในภูมิภาคเอเซีย แปซิฟิก”
เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์
สแปร์โรว์ปรากฏตัวตั้งแต่ปี 2483 ในโครงการของกองทัพเรือสหรัฐฯ เพื่อทำการพัฒนาอาวุธจรวดนำวิถีสำหรับการใช้งานทางอากาศ ในปีพ.ศ. 2490 กองทัพเรือได้ทำสัญญากับบริษัทสเปอร์รีเพื่อสร้างจรวดทางอากาศเอชวีเออาร์แบบไม่นำวิถีภายใ้ต้โครงการฮ็อทช็อท (Project Hotshot) อาวุธดังกล่าวถูกเรียกว่าเคเอเอส-1 จากนั้นก็เป็นเอเอเอ็ม-2 และตั้งแต่ปี 2491 เป็นต้นมาก็ถูกเรียกว่าเอเอเอ็ม-เอ็น-2 โครงสร้างนั้นถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทอากาศยานดักลาส เส้นผ่าศูนย์กลางของเอชวีเออาร์ไม่มากพอสำหรับอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์ มันทำให้ดักลาสต้องขยายโครงสร้างของขีปนาวุธให้มีเส้นผ่าศูนย์กลางเป็น 2 นิ้ว ต้นแบบได้ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495
JET (พลังงานฟิวชั่น)
ความทนทานและความยืดหยุ่นของการออกแบบเดิมของ JET ได้ทำให้มันเป็นไปได้สำหรับอุปกรณ์ที่จะพัฒนาที่มีความสนใจของชุมชนฟิวชั่นและตอบสนองความต้องการของ ITER JET ถูกดัดแปลงให้อยู่ในรูปแบบของ Divertor ในปี 1993 และเริ่มดำเนินการด้วยรูปแบบของแม่เหล็กเหมือนกับ ITER ในปี 2006 จาก ตุลาคม 2009 ถึงพฤษภาคม 2011 ผนังที่เหมือน ITER ถูกนำมาติดตั้ง
โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์
โดยการออกแบบนั้น โบอิงได้สรุปแบบของเครื่องบินรุ่น 10 เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2015 และได้เริ่มการประกอบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 ผู้ออกแบบได้คาดการณ์ว่าจะสามารถใช้ชิ้นส่วนอะไหล่ร่วมกันกับรุ่น 787-9 ถึง 90% ซึ่งสุดท้ายสามารถทำให้เป็นถึง 95% ส่วนต่อขยายซึ่งมีความยาว 18 ฟุต นั้นอยู่ที่บริเวณด้านหน้าของลำตัว 10 ฟุต และส่วนท้าย 8 ฟุต และยังได้เพิ่มความแข็งแรงของปริเวณฐานปีกสำหรับการรับน้ำหนักบรรทุกที่เพิ่มขึ้น โดยความยาวที่เพิ่มขึ้นนั้นทำให้ต้องมีความเสริมการป้องกันในการเกิตอุบัติเหตุที่ส่วนหางในยามนำเครื่องขึ้นและลง และระบบปรับอากาศนั้นมีความจุมากขึ้นถึง 15% เครื่องยนต์นั้นได้มีการใช้ Rolls-Royce Trent 1000 สำหรับรุ่นแรก และรุ่นที่สาม ส่วนรุ่นที่สองนั้นใช้เครื่องยนต์จากคู่แข่ง ได้แก่ General Electric GEnx-1B
แจมโปรเจกต์
JAM Project เป็นวงที่ตั้งขึ้นในวันที่ 19 ก.ค. ปีพ.ศ. 2543 โดย "ราชาพันเพลง" อิจิโร่ มิซึกิ ราชาแห่งเพลง Anime ที่เป็นที่รู้จักกันดีทั้งเด็ก และผู้ใหญ่ในญี่ปุ่น รวมไปถึงแฟนเพลงในหลายๆประเทศทั่วโลก ผู้มีฉายาว่า "Aniki" ซึ่งย่อมาจาก Anison King (และ Aniki ยังหมายถึงคำว่า "พี่ชาย" ในภาษาญี่ปุ่นด้วย) คำว่า JAM มาจาก Japan Animationsong Makers ด้วยความตั้งใจของ Aniki ก็คือการสืบทอดจิต "วิญญาณของเพลง Anison" จากอดีตไปสู่ยังศตวรรษที่ 21 โดยมีสมาชิกเริ่มต้นก็คือ อิจิโร่ มิซึกิ ,ฮิโรโนบุ คาเงยามะ ,เอโซ ซาคาโมโตะ (นักร้องนำของวงเฮฟวี่ ANTHEM และ Animetal) ,ริกะ มัตสึโมโตะ และมาซาอากิ เอนโดะ ด้วยความที่สมาชิกหลายคนมาจากสายเฮฟวี่ไม่ว่าจะเอย์โซ และคาเงยามะ ทำให้วงแบ็คอัพช่วงแรกนั้นจะเป็นพวกนักดนตรีสายเฮฟวี่เป็นหลัก เพลงที่ร้องในช่วงแรก ๆ ก็มีเพลง EX Driver, Shin Getter vs Neo Getter Robo, SOULTAKER, Mazingaizer, CRUSH GEAR FIGHT
เครื่องบินขับไล่
เครื่องบินขับไล่พลังเจ็ทลำแรกถูกนำมาใช้ในปี พ.ศ. 2487 และเห็นได้ชัดว่ามันดีกว่าเครื่องยนต์ลูกสูบ การออกแบบใหม่อย่างเมสเซอร์สมิต เอ็มอี 262และกลอสเตอร์ เมเทโอได้แสดงให้เห็นถึงความมีประสิทธิภาพของระบบขับเคลื่อน (เครื่องบินขับไล่เครื่องยนต์เจ็ทที่มีชื่อเสียงอย่างเมสเซอร์สมิต เอ็มอี 163 เกิดขึ้นในเวลาเดียวกันแต่ก็มีประสิทธิภาพที่น้อยกว่า) เครื่องบินขับไล่เหล่านี้จำนวนมากสามารถทำความเร็วได้มากกว่า 660 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และเร็วพอที่จะเทียบกับความเร็วเสียง ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อเครื่องบินดำดิ่งลงมา เบรกอากาศ (อังกฤษ: Dive brake) ถูกเพิ่มให้กับเครื่องบินขับไล่เครื่องยนต์เจ็ทหลังสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อลดปัญหาและทำให้นักบินควบคุมเครื่องได้
อากาศยานลำตัวกว้าง
ยุคสมัยแรกของอากาศยานลำตัวกว้างนั้นเริ่มขึ้นราวปีค.ศ. 1970 ด้วยอากาศยานลำตัวกว้างรุ่นบุกเบิก ได้แก่ โบอิง 747 ที่มี 4 เครื่องยนต์ และห้องโดยสารสองชั้นบริเวณช่วงต้นของอากาศยาน ต่อมาไม่นาน อากาศยานลำตัวกว้างที่มีสามเครื่องยนต์ (trijet) ก็ถือกำเนิดตามมา ได้แก่ แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 และล็อกฮีด L-1011 ไทรสตาร์ ต่อมาอากาศยานลำตัวกว้างชนิดสองเครื่องยนต์ (twinjet) ถือกำเนิดขึ้นกับ แอร์บัส เอ 300 ซึ่งเข้าประจำการในปีค.ศ. 1974 ในยุคสมัยนี้ถือเป็นช่วงที่เรียกกันว่า "สงครามอากาศยานลำตัวกว้าง"
ยูเอช-1วาย วีนอม
ในปีพ.ศ. 2539 กองนาวิกโยธินสหรัฐฯ ได้เปิดโครงการพัฒนาเอช-1 โดยทำสัญญากับบริษัทเบลล์ เฮลิคอปเตอร์เพื่อทำการพัฒนายูเอช-1เอ็น 100 ลำให้เป็นยูเอช-1วาย และทำการพัฒนาเอเอช-1ดับบลิว 180 ลำให้เป็นเอเอช-1ซี โครงการเอช-1 ได้สร้างเฮลิคอปเตอร์ใช้งานและโจมตีแบบทันสมัยพร้อมกับการออกแบบที่ลดค่าใช้จ่ายลง ยูเอช-1วายและเอเอช-1ซีมีหาง เครื่องยนต์ ระบบใบพัด ระบบอิเลคทรอนิกอากาศ ซอฟต์แวร์ การควบคุม และรูปลักษณ์เหมือนกันถึง 84%
มหาวิทยาลัยดุ๊ก
ใน ปี.ค.ศ. 1881เจมส์ บอนแสค (James Bonsack) สามารถประดิษฐ์เครื่องมวนใบยาด้วยกระดาษอัตโนมัติ บอนแสคได้ผลิตใบยาที่ห่อด้วยกระดาษออกมาอย่างรวดเร็วและมากมาย โดยเรียกผลิตภัณฑ์นี้ว่าซิกาแรต (บุหรี่) แต่ปัญหาเริ่มขึ้นเมื่อบอนแสคไม่ทราบว่าจะเอาบุหรี่ที่ผลิตออกมานี้ไปขายให้ใครจึงตัดสินใจนำเครื่องจักรไปขายต่อให้ เจมส์ บูแคนัน ดุ๊ก (James Buchanan Duke) ที่เมืองเดอแรม (Durham) รัฐนอร์ทแคโรไลนา ด้วยประสิทธิภาพของเครื่องมวนใบยาอัตโนมัติ ดุ๊ก ได้ตั้งบริษัทผลิตใบยาใหญ่โตขึ้นที่รัฐนิวยอร์ก ใช้วิธีการโฆษณาเจาะตลาดอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะตลาดต่างประเทศ ในเวลาไม่นานบุหรี่ก็เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายส่งผลให้บริษัทของเขากลายเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ในประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อดุ๊กร่ำรวยอย่างมหาศาลเขาจึงตัดสินใจสร้างมูลนิธิ The Duke Endowment ขึ้นเพื่อช่วยเหลือสังคม และเงินบริจาคก้อนหนึ่งได้ถูกจัดเก็บไว้เพื่อช่วยเหลือวิทยาลัยไทรนิทีในเมื่องบ้านเกิดของเขา เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ตระกูลดุ๊ก วิลเลียม ฟิวส์ เพรสตัน อาจาร์ใหญ่ของวิทยาลัยไทรนิทีในเวลานั้นได้เปลี่ยนชื่อวิทยาลัยไทรนิทีเป็นมหาวิทยาลัยดุ๊ก
เกีย สปอร์ตเทจ
เกีย ได้เผยโฉมสปอร์ตเทจรุ่นใหม่หมดที่งานแฟรงก์เฟิร์ตออโต้โชว์ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2558 เป็นรุ่นปี 2559 โดยเกียได้ยอกไว้ว่าได้มีการออกแบบที่โค้งมนขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากเครื่องบินเจ็ท
กันดั้มเอจ
ใน ปี A.G. 108 ฟลิท อาซึโนะ เด็กหนุ่มวัย 7 ปีได้สูญเสียแม่ของเขาที่โคโลนี่ "โอวาน" ในเหตุการณ์ที่ถูก UE โจมตี แม่ของเขาได้มอบ AGE Device ซึ่งได้บรรจุข้อมูลและแบบแปลนของโมบิลสูทให้ตำนานที่มีนามว่า "กันดั้ม" ไว้ เขารอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้น และย้ายมาพักอาศัยอยู่ที่โคโลนี่ "โนร่า" กับ เอมิลี่ อาโลอิ เพื่อนสมัยเด็กของเขา พร้อมทั้งใช้แปลนที่มาพร้อมกับ AGE Device เพื่อสร้างกันดั้มขึ้นมา
ธนบัตรเยน
ธนบัตรรุ่นเอ (series A) หมุนเวียนใช้ในปี ค.ศ. 1946 - 1948
ธนบัตรรุ่นดีประกอบด้วยธนบัตรที่ยังหมุนเวียนใช้ในปัจจุบัน
ธนบัตรชุดนี้ถูกพิมพ์ในปี ค.ศ. 2000 เพื่อเฉลิมฉลองการประชุมจีแปด ซัมมิต ครั้งที่ 26 บนเกาะโอกินาวะ และการเริ่มต้นของสหัสวรรษ 2000 เช่นกัน ด้านหน้าคือภาพของประตูชุเรอิมงภายในปราสาทชุริ ในเมืองนะฮะ ของเกาะโอกินาวะ ใกล้กับสถานที่ประชุม
โบอิง 2707
ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2506 ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ได้จัดตั้งโครงการการคมนาคมด้วยความเร็วเหนือเสียงแห่งชาติ ซึ่งรัฐบาลให้การสนับสนุนร้อยละ 75 ของต้นทุนการพัฒนาเป็นเครื่องบินพาณิชย์ เพื่อแข่งขันกับคองคอร์ด โดยจะพัฒนาเป็นเครื่องบินขนาด 250 ที่นั่ง (มากกว่าคอนคอร์ดเท่าตัว) บินด้วยความเร็ว 2.7 - 3.0 มัก และมีพิสัยบิน 4,000 ไมล์ โดยนาจีบ ฮาลาบาย ผู้อำนวยการองค์กรการบินสหรัฐอเมริกาในขณะนั้น มองว่าคอนคอร์ดนั้นพัฒนาไปเกินว่าเข้าไปแข่งในตลาดเดียวกัน แต่ควรจะพัฒนาเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ากว่า จึงได้ให้ผู้ผลิตอย่างโบอิง, ล็อกฮีด และนอร์ธอเมริกัน เอวิเอชัน เสนอแบบลำตัวเครื่อง และเคอร์ติสไรท์, เจเนรัล อีเลคทริค และแพรตแอนด์วิทนีย์ เสนอแบบเครื่องยนต์
เบลล์ เอเอช-1ซี ไวเปอร์
จุดเริ่มต้นของเอช-1ซีย้อนกลับไปถึงเบลล์ 249ในปีพ.ศ. 2522 ซึ่งมีพื้นฐานมาจากเอเอช-1เอสที่ติดตั้งระบบใบพัดสี่ใบที่มาจากเบลล์ 412 เฮลิคอปเตอร์นี้สาธิตการออกแบบ"คอบรา 2"ในงานฟาร์นโบโรแอร์โชว์ในปีพ.ศ. 2523 คอบรา 2 ติดตั้งขีปนาวุธแบบเฮลไฟร์ ระบบจับเป้าแบบใหม่ และเครื่องยนต์ที่ได้รับการพัฒนา ต่อมาก็มีข้อเสนอของคอบรา 2000 ซึ่งรวมทั้งเครื่องยนต์เจเนรัลอิเลคทริค ที700 และใบพัดสี่ใบ การออกแบบนี้ดึงดูดความสนใจของนาวิกโยธินสหรัฐฯ แต่การให้ทุนก็ยังไม่เกิดขึ้น ในปีพ.ศ. 2536 เบลล์ได้เสนอโครงการสร้างเฮลิคอปเตอร์จู่โจมแบบมห่ให้กับสหราชอาณาจักรโดยเป็นรุ่นเอเอช-1ดับบลิว การออกแบบที่พัฒนานี้มีชื่อว่า"คอบราวีนอม" มันมีห้องนักบินดิจิตอลที่ทันสมัยและสามารถบรรทุกขีปนาวุธโทว์ เฮลไฟร์ หรือขีปนาวุธกำมะถันได้ การออกแบบคอบราวีนอมถูกปรับเปลี่ยนในปีพ.ศ. 2538 โดยการเป็นเป็นระบบสี่ใบพัด อย่างไรก็ตามการออกแบบก็ต้องแพ้ให้กับเอเอช-64ดีในเวลาต่อมา
เชฟโรเลต คอร์เวทท์
ในปี ค.ศ. 1953 เมื่อผู้บริหารของเจเนรัลมอเตอร์กำลังมองหาชื่อรถสปอร์ตเชฟโรเลตใหม่ ผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ไมรอน สก็อตต์ ได้แนะนำ "คอร์เวทท์" ตามชื่อเรือรบที่คล่องแคล่วขนาดเล็ก — และชื่อดังกล่าวได้รับการอนุมัติ รุ่นแรกคือรถเปิดประทุน ที่ได้รับการแนะนำในงานจีเอ็ม โมโตรามา ในปี ค.ศ. 1953 ในฐานะแนวคิดและสิบปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1963 ซึ่งเป็นยุคที่สอง ในรูปแบบรถคูเปและรถเปิดประทุน เดิมทีผลิตในฟลินท์ รัฐมิชิแกน และเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี จากนั้น คอร์เวทท์ได้รับการผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1981 ในโบว์ลิงกรีน รัฐเคนทักกี
พันธุวิศวกรรม
มนุษย์ได้ทำการเปลี่ยนแปลงจีโนมของสายพันธุ์เป็นเวลาหลายพันปีมาแล้วโดยการคัดเลือกเทียม () และเมื่อเร็วๆนี้เป็นพันธุกรรมกลายพันธ์ (). พันธุวิศวกรรมแบบการยักย้ายถ่ายเทดีเอ็นเอโดยตรงโดยมนุษย์นอกเหนือจากการเพาะพันธุ์และการกลายพันธุ์เพิ่งมีมาตั้งแต่ปี 1970s เท่านั้น. คำว่า "พันธุวิศวกรรม" ถูกตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกโดยแจ็ค วิลเลียมสันในนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง "เกาะมังกร" ตีพิมพ์ในปี 1951, หนึ่งปีก่อนที่บทบาทของดีเอ็นเอในการถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้รับการยืนยันโดยอัลเฟรด เฮอร์ชีย์และมาร์ธา เชส, และสองปีก่อนที่ เจมส์ วัตสันและฟรานซิส คริกแสดงว่าโมเลกุลของดีเอ็นเอมีโครงสร้างเป็นเกลียวคู่.
เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต
แจ็กเกต เอ็มเอ-1 ได้ออกวางจำหน่ายเป็นครั้งแรกเมื่อประมาณ ค.ศ. 1949 หรือ ค.ศ. 1950 ต่อกองทัพสหรัฐอเมริกา ข้าราชการกองทัพเรือ และข้าราชการนักบินอากาศเป็นตัวเลขบางส่วนที่ได้จำหน่ายให้กับเจ้าหน้าที่การบินอีกด้วย เสื้อแจ็กเกต เอ็มเอ-1 ปรากฏครั้งแรกในทวีปยุโรปจำนวนเล็กมาก ให้สายตำแหน่งกลาง ค.ศ. 1950 มีความเป็นไปได้มากจะอยู่ตลาดมืด และเกี่ยวข้องกับการขายให้กับรัฐบาลส่วนเกิน ในล่าสุดตำแหน่งกลางในปี ค.ศ. 1960 เสื้อแจ็กเกตเอ็มเอ-1 ที่ปรากฏในทวีปยุโรป บริษัท อัลฟ่า อินดัสตรีย์ จำกัด เริ่มส่งออกเสื้อแจ็กเกตและเครื่องแต่งกายของทหารอื่น ๆ ให้กับกองทัพอากาศและลูกค้าชาวยุโรป
เลียร์เจ็ต
เลียร์เจ็ต เป็นหนึ่งในบริษัทรายแรกที่ผลิตอากาศยานส่วนบุคคลระดับหรูหรา ในช่วงสมัยทศวรรษ 1940 ซึ่งเป็นช่วงผ่านพ้นของสงครามโลกครั้งที่ 2 การออกแบบของเลียร์นั้นมีรากฐานมาจากโครงการอากาศยานทดลองของกองทัพอากาศอเมริกันที่เรียกกันว่า "มาร์เวล" (Marvel) โดยการแทนที่ไอพ่นซึ่งติดกับลำตัวอากาศยานเป็นเครื่องยนตร์ใบพัดเทอร์โบแบบดูดอากาศ แต่โครงการนี้ก็ได้ถูกยกเลิก โดยได้นำแบบที่ปรับมาจากเครื่องบินขับไล่สัญชาติสวิสฯ รุ่น FFA P-16 แทน
JET (พลังงานฟิวชั่น)
ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม 2011 การปิดระบบได้ถึงจุดสิ้นสุด การรณรงค์ครั้งแรกของการทดลองหลังจากการติดตั้ง" ผนังเหมือน ITER" ได้เริ่มขึ้นในวันที่ 2 กันยายน 2011.
JET (พลังงานฟิวชั่น)
JET มีการติดตั้งด้วยอุปกรณ์ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกในการจัดการระยะไกล เพื่อรับมือกับกัมมันตภาพรังสีที่ผลิตขึ้นโดยเชื้อเพลิง deuterium-tritium (D-T) ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงที่ถูกนำเสนอสำหรับรุ่นแรกของโรงไฟฟ้าพลังงานฟิวชั่น ในระหว่างที่การก่อสร้าง ITER ยังไม่เสร็จ JET ยังคงเป็นเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชั่นที่มีขนาดใหญ่เท่านั้นที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่อุทิศตนเพื่อการจัดการกับกัมมันตภาพรังสีที่ปล่อยออกมาจาก D-T ฟิวชั่น การผลิตพลังงานมีการทำลายสถิติโดยวิ่งจาก JET และ เตาปฏิกรณ์เพื่อการทดสอบปฏิกิริยาฟิวชั่น Tokamak () เมื่อใช้ส่วนผสมเชื้อเพลิง D-T ที่อัตราส่วน 50-50
บีเอ็มไอ (สายการบิน)
ในปี 2507 บริษัทได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งว่าบริติชมิดแลนด์แอร์เวย์ (BMA) และได้ย้ายฐานปฏิบัติการจากเบอร์นาสตันไปที่ท่าอากาศยานอีสท์ มิดแลนด์ และนำสีฟ้ากับสีขาวเป็นสีประจำสายการบิน เป็นตัวแนะนำเครื่องบินใบพัดตัวแรกของบริษัทแฮนด์เลย์ เพจ เฮรัลด์ด้วย ต่อมาสายการบินทั้งเส้นทางในประเทศและในยุโรปได้มีการขยายตัวอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง และในปี 2513 ได้นำเครื่องยนต์เจ็ตเข้ามาใช้โดยเริ่มจากรุ่น BAC 1-11 ตามด้วยโบอิ้ง 707 ในปี 2514 จากนั้นได้มีคำสั่งให้ถอน BAC 1-11 จากฝูงบินในปี 2515 และ707s ให้อยู่ในสัญญาเช่าของสายการบินอื่น ในฐานะที่BMAเป็นศูนย์กลางในการผลิตเครื่องบินใบพัดรุ่นวิคเกอร์ไวเคานท์ ถึงแม้ว่า 707จะผลิตเพิ่มมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้นำมาใช้ในการบริการหรือให้เช่าจนกระทั่งปี 2524 พวกเขาได้แทนทีให้เป็นเครื่องบินดักลาส ดีซี-9 ซึ่งเปลี่ยนแปลงระบบการบินภายในประเทศและในยุโรปให้เป็นเครื่องยนต์เจ็ทในปี 2519
เน็กซัส 7 (รุ่นปี พ.ศ. 2555)
ตามที่ เบนจามิน เยห์ ประธานฝ่ายการตลาดในสหราชอาณาจักรและกลุ่มนอร์ดิกของบริษัทเอซุส ได้คิดริเริ่มเน็กซัส 7 ในงานอินเตอร์เนชันแนลซีอีเอส (International CES) ใน ลาสเวกัส เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 ในการประชุมระหว่างเอซุสและกูเกิล ซึ่งเอซุสเป็นผู้ผลิตอุปกรณ์อยู่แล้ว โดยต้องตั้งราคาไว้ว่าจะต้องขายให้ได้ในราคา 200 ดอลลาร์สหรัฐ และจะต้อง "เร็ว, ถูก และดี" (fast, cheap and good) ตามแนวคิด "การบริหารจัดการงานแบบสามเหลี่ยม" (project management triangle) นั้นสามารถทำให้คุณสมบัติที่กำหนดขึ้นมานี้เกิดขึ้นได้จริง ต่อมา จอนนีย์ ชีห์ ประธานของบริษัทเอซุสได้กล่าวว่า "กูเกิลต้องการปริมาณที่มาก และวิศวกรของเราบอกว่าเป็นการทำงานที่ทรมานเกินไป"
อิลยูชิน อิล-76
อิลยูชิน อิล-76 (Ilyushin Il-76) อิล-76 ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ปี 1971 บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 1971 และส่งมอบให้กับกองทัพอากาศโซเวียต เมื่อปี 1974 ส่งมอบให้กับสายการบินแอโรฟล็อตในปี 1976
อิล-76 เป็นเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของสหภาพโซเวียต โดยรุ่นที่ใช้งานทางทหารจะมีป้อมปืนท้าย อิล-76 ได้รับการดัดแปลงให้บรรทุกเชื้อเพลิงเพื่อใช้สำหรับเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศให้กับเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดเช่น ตูโปเลฟ ตู-22 (แบคไฟร์) อิล-76 ได้ทำสถิติความเร็วและความสูงที่สำคัญคือ ขึ้นสูงสุดที่ระยะ 2,000 เมตร โดยมีน้ำหนักบรรทุก 70,121 กิโลกรัม
ที-34 เมนเตอร์
ที-34 เมนเตอร์ () เป็นเครื่องบินฝึกขั้นต้นแบบหนึ่งใช้งานในกองทัพอากาศและกองทัพเรือสหรัฐฯ ในช่วงปี ค.ศ. 1953 กองทัพอากาศสหรัฐ กำหนดสัญลักษณ์เป็น ที-34 เอ ส่วนกองทัพเรือกำหนดสัญลักษณ์เป็น ที-34 บี เครื่องบิน ที-34 ได้ถูกใช้กันแพร่หลายทั่วโลกและใช้งานกว่า 10 ประเทศ เช่น อาร์เจนตินา ชิลี โคลัมเบีย เอกวาดอร์ อินโดนีเซีย เอลซัลวาดอร์ เม็กซิโก ฟิลิปปินส์ สเปน ตุรกี เวเนซุเอลา และ ญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1973 ได้มีการพัฒนา ที-34 รุ่นใหม่ โดยใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด กำหนดสัญลักษณ์เป็น ที-34ซี และได้ตั้งชื่อว่า เทอร์ไบน์ เมนเตอร์ และมีการพัฒนารุ่นต่อมาคือ ที-34ซี-1 เทอร์ไบน์ เมนเตอร์ ติดอาวุธขนาดเบา
ที-33 ชู้ทติ้ง สตาร์
ที-33 บินเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1948 กองทัพอากาศไทยได้รับ ที-33 รุ่นแรกเมื่อ ปี ค.ศ. 1955 และเป็นเครื่องบินเจ๊ตแบบแรกของกองทัพอากาศไทย
ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ในปีพ.ศ. 2513 เนชั่นเนลแอร์ไลน์ ได้เปิดใช้อาคารซันโดรม (Sundrome) ซึ่งออกแบบโดย Pei Cobb Freed & Partners ปัจจุบันคืออาคารผู้โดยสาร 6 และใช้งานโดยเจ็ตบลู ในเวลาต่อมาการจราจรทางอากาศของนิวยอร์กมีปริมาณมากขึ้น จึงมีการปรับปรุงอาคารผู้โดยสาร 3 และ 5 ใหม่ในช่วงปีพ.ศ. 2513-2522 เพื่อรองรับเครื่องบิน โบอิง 747 ส่วนเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง คองคอร์ด ซึ่งบริติช แอร์เวย์และแอร์ฟรานซ์ เปิดให้บริการเส้นทางบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยความเร็วเหนือเสียงจากเจเอฟเค ตั้งแต่พ.ศ. 2520 จนถึงพ.ศ. 2546 ปีที่ทั้งสองสายการบินยกเลิกการให้บริการเครื่องบินคองคอร์ด เจเอฟเคเป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการเครื่องบินคองคอร์ดต่อปีมากที่สุดในโลก
ฮอนด้า เอชเอ-420
ฮอนด้า HA-420 หรือเป็นที่รู้จักในนาม ฮอนด้าเจ็ต () คือเครื่องบินลำแรกที่พัฒนาและผลิตโดยบริษัทอากาศยานฮอนด้า (Honda Aircraft Company) เพื่อจำหน่ายให้แก่ตลาดอุตสาหกรรมการบินทั่วไป .
ที-33 ชู้ทติ้ง สตาร์
ที-33 ชู้ทติ้ง สตาร์ () เป็นเครื่องบินเจ๊ตฝึกแบบแรกของกองทัพอากาศ กองทัพเรือ และนาวิกโยธิน สหรัฐฯ ที-33 เป็นเครื่องที่พัฒนามาจากเจ๊ตขับไล่ที่นั่งเดียวแบบล็อกฮีด เอฟ-80 ชู้ทติ้งสตาร์ ซึ่งเป็นเจ๊ตขับไล่แบบแรกของกองทัพอากาศสหรัฐฯ
JET (พลังงานฟิวชั่น)
ส่วนประกอบทั้งหมดสำหรับเครื่อง JET มาจากผู้ผลิตทั่วยุโรป โดยส่วนประกอบเหล่านี้ถูกส่งไปสถานที่ตั้งของ JET
เดอะเยอร์ส
ในปีพ.ศ. 2552 "สมอลล์รูม 007 บูติค" (Smallroom 007 Boutique) คือโปรเจกต์อัลบั้มรวมศิลปินอันดับที่ 7 ของค่ายสมอลล์รูม ซึ่งต้องการนำเสนอแนวเพลงที่แปลกใหม่ โปรดิวเซอร์ที่ดูแลโปรเจกต์นี้อย่างบู้ วงสเลอ (ซึ่งเป็นพี่ชายของอู๋) จึงได้ชักชวนให้เดอะเยอร์ส ลองส่งเดโมให้รุ่ง (รุ่งโรจน์ อุปถัมภ์โพธิวัฒน์) ผู้บริหารสมอลล์รูมฟัง รุ่งเกิดความชอบใจในเดโมหนึ่ง เดอะเยอร์สจึงได้เซ็นสัญญากับค่ายสมอลล์รูม ออกซิงเกิลแรกของตัวเองที่ชื่อเพลงว่า "การสื่อสาร" ลงในอัลบั้มนี้และเริ่มต้นทำอัลบั้มแรกของวงในเวลาต่อมา
เมสเซอร์ชมิตต์
หลังจากเยอรมนีพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง บริษัทถูกห้ามไม่ให้ผลิตอากาศยาน จึงหันมาผลิตรถสามล้อรุ่นประหยัด Kabinenroller รุ่น KR175 / KR200 ต่อมาในปี 1968 เมสเซอร์ชมิตต์ เอจี ได้ควบรวมกิจการกับบริษัทการบินอีกหลายบริษัท และเปลี่ยนชื่อเป็น Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) มีผลงานผลิตเฮลิคอปเตอร์ บริษัทถูกซื้อกิจการโดย ดอยช์ แอโรสเปซ เอจี (DASA) ในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น เดมเลอร์-เบนซ์ แอโรสเปซ ในปี ค.ศ. 1995 และควบรวมกิจการกับแอโรสปาติออง ของฝรั่งเศส เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ อีเอดีเอส ในปี 2000
แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9
ดักลาส ดีซี-9 (Douglas DC-9) เครื่องต้นแบบ ดีซี-9 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 และรับผู้โดยสารเป็นครั้งแรกในสายการบินเดลต้าเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 ดีซี-9 เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารทีมียอดจำหน่ายมากรองจาก โบอิง 737และโบอิง 727 และออกรุ่นต่างๆอีกหลายรุ่น ดีซี-9 เป็นแผนแบบสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1962
เมสเซอร์ชมิทท์ เบเอฟ 109
เมสเซอร์ชมิทท์ บีเอฟ 109 () เป็นเครื่องบินขับไล่สมัยสงครามโลกครั้งที่สองของนาซีเยอรมนีออกแบบโดย วิลลี เมสเซอร์ชมิทท์และรอเบิร์ต ลุสเซอร์ ระหว่างต้นถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1930 เป็นเครื่องบินขับไล่สมัยใหม่แห่งยุคแท้จริงลำแรก ๆ
เมสเซอร์ชมิตต์
เมสเซอร์ชมิตต์ เอจี เดิมชื่อว่า "Bayerische Flugzeugwerke AG" (Bavarian Aircraft Works) ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1916 มีผลงานผลิตเครื่องบินรบสำหรับสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมาบริษัทได้มีหัวหน้าวิศวกรผู้ออกแบบชื่อ วิลลี เมสเซอร์ชมิตต์ เข้ามาร่วมงานตั้งแต่ ค.ศ. 1927 และได้พัฒนาเครื่องบินรบหลายรุ่น นำเสนอต่อกองทัพอากาศ และได้รับการคัดเลือกจากพรรคนาซีให้ดำเนินการผลิตจริง บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น "Messerschmitt AG" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 โดยวิลลี เมสเซอร์ชมิตต์ ดำรงตำแหน่งประธานบริษัท และกรรมการผู้จัดการ
แอโร แอล-29 เดลฟิน
แอโร แอล-29 เดลฟิน (Aero L-29 Delfin ) เครื่องบิน แอล-29 เป็นเครื่องบินเจ๊ตฝึกที่ใช้งานกันแพร่หลายในหลายประเทศทั่วโลกและมีจำนวนการสร้างมากที่สุดแบบหนึ่งกว่า 3,500 เครื่อง เครื่องแอล-29 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1959 และเริ่มประจำการในกองทัพอากาศเชคโกสโลวาเกียในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1963 องศ์การนาโตกำหนดสัญลักษณ์ว่า มายา
เครื่องบินสกัดกั้น
กองทัพอากาศสหรัฐฯ มีเครื่องบินสกัดกั้นเฉพาะทาง แบบมากมายก่อนสงครามมีการทำงานที่จำกัดอย่างเอฟ-86 เซเบอร์และเอฟ-89 สกอร์เปี้ยน ในปลายทศวรรษที่ 1940 สหรัฐฯ เริ่มทำโครงการสร้างเครื่องบินสกัดกั้นที่ก้าวหน้ายิ่งขึ้นโดยมีพื้นฐานมาจากเครื่องบินในปีพ.ศ. 2497 ซึ่งในที่สุดก่อให้เกิดเอฟ-106 เดลต้า ดาร์ทหลังจากที่มีการพัฒนามาอย่างยาวนาน เอฟ-106 สิ้นสุดการทำงานของมันในทศวรรษที่ 1980 เมื่อการทำงานของเครื่องบินขับไล่หลากบทบาทอย่างเอฟ-15 อีเกิลนั้นดูจะเหนือกว่า
เรือประจัญบานชั้นยามาโตะ
หลังจากการพิจารณาทบทวนก็ได้เลือก 2 แบบจาก 24 แบบคือแบบ A-140-F และ A-140-F ความแตกต่างที่สำคัญคือระยะทำการ (4,900 ไมล์ทะเลกับ 7,200 ไมล์ทะเลที่ความเร็ว 16 นอต) แบบทั้งถูกนำมาศึกษาในข้อมูลข้นต้นครั้งสุดท้ายซึ่งแล้วเสร็จในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 มีการปรับปรุงแบบขั้นสุดท้ายในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1937 โดยพลเรือตรี ฟุกุดะ เคนจิ (Fukuda Keiji) มีระยะทำการ 7,200 ไมล์ทะเลจากการตัดสินใจครั้งสุดท้าย และยกเลิกเครื่องยนต์ลูกผสมดีเซลกับกังหันไอน้ำไปใช้แค่เพียงกังหันไอน้ำ การยกเลิกเครื่องยนต์ดีเซลจากแบบแปลนของเรือนั้นเนื่องมาจากปัญหากับเครื่องยนต์บนเรือพี่เลี้ยงเรือดำน้ำชั้น ไทเงอิ (Taigei) ซึ่งเป็นเครื่องยนต์ที่คล้ายกันกับเครื่องยนต์ที่จะติดตั้งบนเรือประจัญบานชั้นใหม่ เครื่องยนต์นั้นต้องการ "การซ่อมแซมอย่างมากและการบำรุงรักษาบ่อยครั้ง" เพื่อให้เครื่องยนต์สามารถทำงานได้สาเหตุเกิดจาก "ข้อบกพร่องในการออกแบบขั้นพื้นฐาน" นอกจากนี้หากเครื่องยนต์เกิดเสียไม่สามารถซ่อมแซมได้ เกราะป้องกันหนา 200 มม.ที่ใช้ปกป้องพื้นที่บริเวณนี้จะกลายเป็นตัวขัดขวางในการที่จะเปลี่ยนเครื่องยนต์ใหม่แทนที่เครื่องเก่า
จรวด
การค้นพบของอัลเลนและเอ็กเกอร์ส, แม้ว่าจะได้รับการปกปิดไว้เป็นความลับทางการทหารในตอนแรก ๆ, ในที่สุดก็ได้ถูกตีพิมพ์เผยแพร่ออกสู่สาธารณชนในปี 1958 ทฤษฎีตัวถังรูปทรงแบบทู่ ๆ นี้ทำให้การออกแบบเกราะป้องกันความร้อนเกิดเป็นตัวเป็นตนเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้จากการนำไปใช้กับยานแคปซูลอวกาศในโครงการเมอคิวรี (Mercury program) และแคปซูลอวกาศอื่น ๆ และเครื่องบินอวกาศทั้งหลาย ช่วยทำให้นักบินอวกาศได้มีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยขณะที่ตัวยานกำลังลุกโชนเป็นลูกไฟในขณะที่กำลังกลับเข้ามาสู่ชั้นบรรยากาศของโลก
เลียร์เจ็ต
ในปีค.ศ. 2008 บอมบาร์ดิเอร์ ได้ทำการเฉลิมฉลองครบ 45 ปีของเลียร์เจ็ต โดยเรียกแคมเปญว่า '2008-ปีแห่งเลียร์เจ็ต' (2008's Year of LearJet)
ปีกแห่งฝัน วันแห่งรัก
ในห้วงเวลาที่จักรวรรดิญี่ปุ่น กำลังเร่งพัฒนาเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมของชาติ ตลอดจนแสนยานุภาพทางทหารให้ทัดเทียมชาติมหาอำนาจตะวันตก ในปี 1918 "จิโร" เด็กหนุ่มที่อาศัยในต่างจังหวัดคนหนึ่งได้ใฝ่ฝันที่จะเป็นนักบิน แต่ฝันนั้นไม่อาจเป็นจริงได้ด้วยปัญหาด้านสายตาของเขา ภายหลังจากได้อ่านนิตยสารการบิน ทำให้เขาได้รู้จักนักออกแบบเครื่องบินชาวอิตาลีที่โด่งดัง คือ เคานต์ "คาร์โปนี" ผู้ซึ่งบอกเขาว่า ถึงแม้ไม่สามารถขับเครื่องบินได้ แต่ก็สามารถออกแบบเครื่องบินได้ การออกแบบเครื่องบินนั้นยอดเยี่ยมกว่าการขับเครื่องบินเสียอีก
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
การก่อสร้างเริ่มตรงบริเวณพื้นที่ตรงกลางที่เป็นอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานในปัจจุบันในเดือนมกราคน พ.ศ. 2520 ดำเนินงานโดยนายกเทศมนตรีเมย์นาร์ด แจ็ดสัน (Maynard Jackson) ซึ่งเป็นการก่อสร้างที่มีมูลค่าสูงที่สุดในแดนใต้ 500 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ จากนั้นก็ได้เปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานตามชื่อของอดีตนายกเทศมนตรีแอตแลนตา วิลเลี่ยม เบอร์รี่ ฮาร์ตสฟีลด์ (William Berry Hartsfield) ผู้ซึ่งผลักดันการเดินทางท่องเที่ยวด้วยเครื่องบิน ว่า ท่าอากาศยานนานาชาติวิลเลี่ยม บี. ฮาร์ทสฟิวด์ เปิดให้บริการในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2523 ซึ่งท่าอากาศยานใหม่นี้ออกแบบไว้ให้สามารถรองรับจำนวนผู้โดยสารได้ถึง 55 ล้านคนต่อปี และครอบคลุมพื้นที่ถึง 230,000 ตารางเมตร (2.5 ล้านตารางฟุต) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2523 ทางวิ่งขนานกันขนาด 2,743 เมตร (9,000 ฟุต) ทั้ง 4 เส้น ก็เสร็จสมบูรณ์ และได้มีการขยายความยาวของทางวิ่งเส้นหนึ่งออกเป็น 3,624 เมตร (11,889 ฟุต) ในปีถัดมา
อากาศยานไร้คนขับ
ยูเอวีรุ่นแรก ๆ คือ"แอเรียล ทาร์เก็ท"เมื่อปีพ.ศ. 2459 หลังจากนั้นเครื่องบินที่ควบคุมด้วยรีโมตมากมายก็ตามมา รวมทั้งเครื่องบินอัตโนมัติฮีวิตต์-สเปอร์รี่ในสงครามโลกครั้งที่ 1 รวมทั้งพาหนะควบคุมจากระยะไกลหรืออาร์พีวี ("Remote Piloted Vehicle, RPV") ที่พัฒนาโดยเรจินัลด์ เดนนี่ในปีพ.ศ. 2478 มีอีกมายที่สร้างเพราะความเร่งรีบทางเทคโนโลยีในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 พวกมันถูกใช้เพื่อเป็นเป้าฝึกให้กับพลปืนต่อต้านอากาศยานและภารกิจโจมตี เครื่องยนต์ไอพ่นถูกนำมาใช้หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 อย่าง ไฟร์บี 1 ในขณะที่บริษัทอย่างบีคราฟท์ก็สร้างโมเดล 1001 ขึ้นมาให้กับกองทัพเรือสหรัฐในปีพ.ศ. 2498 กระนั้นพวกมันก็ไม่ต่างจากเครื่องบินควบคุมด้วยรีโมตจนกระทั่งถึงยุคสงครามเวียดนาม
ด้วยเทคโนโลยีที่กำลังก้าวหน้าและเริ่มมีขนาดเล็กลงของทศวรรษที่ 2523 และ 2533 ทำความสนใจในยูเอวีของกองทัพมีมากขึ้น ยูเอวีนั้นดูเหมือนจะถูกกว่า เป็นเครื่องจักรที่สามารถต่อสู้ได้ซึ่งสามารถถูกใช้เพื่อลดความเสี่ยงของลูกเรือ ในรุ่นแรกๆ นั้นมันเป็นเหมือนอากาศยานตรวจตรามากกว่า แต่มีบ้างที่ติดอาวุธ (อย่างเอ็มคิว-1 พรีเดเตอร์) ซึ่งใช้ขีปนาวุธอากาศสู่พื้นเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์) ยูเอวีที่ติดอาวุธจะถูกเรียกว่าอากาศยานต่อสู้ไร้คนขับหรือยูซีเอวี ("unmanned combat air vehicle, UCAV")
JET (พลังงานฟิวชั่น)
JET ดำเนินการตลอดปี 2003 กับปีสูงสุดในการทดลองโดยใช้จำนวนเล็กน้อยของ สำหรับส่วนใหญ่ของปี 2004 JET ปิดการทำงานสำหรับการอัพเกรดที่สำคัญ เพื่อเพิ่มพลังงานความร้อนทั้งหมดให้มีมากกว่า 40 เมกะวัตต์ เพื่อการศึกษาเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาของ ITER ที่จะเข้าดำเนินการ ในปลายเดือนกันยายนปี 2006 การรณรงค์เพื่อการทดลอง C16 ได้เริ่มต้นขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์การดำเนินงานเหมือน ITER
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ช่วงกลางปีพ.ศ. 2548 การก่อสร้างทางวิ่งเส้นที่ 5 (10/28) จึงแล้วเสร็จ และเปิดใช้บริการในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งช่วยลดปัญหาการจราจรทางอากาศสำหรับการขึ้นลงของเครื่องบินขนาดกลาง ที่ใช้ทางวิ่งขนาดยาวร่วมกับเครื่องบินขนาดใหญ่อย่างโบอิง 777 ที่ต้องการระยะทางในการนำเครื่องขึ้น
อาคารหลังนี้จะตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของท่าอากาศยาน ใกล้กับโรงเก็บเครื่องบินของสายการบินเดลต้า แอร์ไลน์ ผthe Delta Air Lines Jet Base) ตรงบริเวณที่เป็นอาคารคลังสินค้าและหอบังคับการบิน ระบบเดินทางภายในท่าอากาศยานจะขยายเส้นทางมาถึงพื้นที่อาคารผู้โดยสารใหม่นี้ด้วย
ล็อกฮีด เอฟ-104 สตาร์ไฟเตอร์
เอฟ-104 สตาร์ไฟเตอร์ () เป็นเจ๊ตขับไล่ความเร็วเหนือเสียง 2 เท่า แบบแรกของกองทัพอากาศสหรัฐ และได้ทำลายสถิติความเร็วสูงสุดของโลกไว้เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 1958 ดัวยความเร็ว 2,259.54 กิโลเมตร/ชั่วโมง
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-25
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-25 () (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟอกซ์แบท) เป็นเครื่องบินสกัดกั้น ทิ้งระเบิด และลาดตระเวนความเร็วเหนือเสียงที่ออกแบบโดยมิโคยัน-กูเรวิชค์ของสหภาพโซเวียต ต้นบบได้ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2507 มันได้เข้าประจำการในปีพ.ศ. 2513 มันมีความเร็วสูงสุดที่ 3.2 มัค เรดาร์ที่ทรงพลังและขีปนาวุธอากาศสู่อากาศสี่ลูก มิก-25 เป็ยภัยคุกคามต่อฝั่งตะวันตกและก่อให้เกิดการสร้างเอฟ-15 อีเกิลขึ้นมา
การจัดการโครงการ
ในคริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นการเริ่มต้นของยุคของการจัดการโครงการสมัยใหม่ที่วิศวกรรมหลากหลายสาขาในโครงการได้มาทำงานเป็นทีมเดียวกัน หลังจากนั้นการจัดการโครงการกลายเป็นหลักการปฏิบัติที่ชัดเจน ซึ่งเกิดขึ้นจากหลักการในการจัดการทางวิศวกรรม ก่อนปีค.ศ. 1950 ในประเทศสหรัฐอเมริกา การจัดการโครงการส่วนใหญ่ใช้แกนต์ชาร์ต, เทคนิคและเครื่องมือเฉพาะตัวต่างๆมากมาย ในช่วงเวลาขณะนั้นแบบจำลองทางคณิตศาสตร์สำหรับวางแผนระยะเวลาต่างๆในโครงการ 2 แบบจำลอง ได้ถูกพัฒนาขึ้น อย่างแรกคือ Critical Path Model (CPM) ซึ่งถูกพัฒนาขึ้นโดยบริษัท DuPont Corporation และบริษัท Remington Rand Corporation เพื่อใช้สำหรับการจัดการในเรื่องของการบำรุงรักษาโรงงานอุตสาหกรรม แบบจำลองอีกแบบหนึ่งคือ Program Evaluation and Review Technique (PERT) ซึ่งถูกพัฒนาขึ้นโดย Booz Allen Hamilton ซึ่งเขาเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาจรวดนำวิถี Polaris สำหรับเรือดำน้ำ ซึ่งในเวลาต่อมาแบบจำลองทั้งสองได้ถูกนำไปใช้ในบริษัทต่างๆ อย่างรวดเร็ว
เจ็ต (วงดนตรี)
เจ็ต ( หรือเขียนว่า JET) เป็นวงร็อกจากเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ประกอบด้วยสมาชิกคือ แคเมรอน มันเซย์, มาร์ก วิลสัน และพี่น้อง นิกและคริส เซสเตอร์ วงมียอดขาย 4 ล้านชุดทั่วโลก
เลียร์เจ็ต
ต่อมาในปีค.ศ. 1977 เลียร์เจ็ต 28 ได้เริ่มบินเป็นครั้งแรก โดยพัฒนามาจากรุ่น 25 โดยเปลี่ยนแปลงส่วนปีก โดยมีปลายปีกงอขึ้นด้านบน ซึ่งมีส่วนทำให้เพิ่มสมรรถนะ และประหยัดเชื้อเพลิงได้มาก ซึ่งปีกแบบนี้ก็ได้ถูกนำมาพัฒนาต่อในรุ่น 28/29 และอีกหลายๆ รุ่นต่อมา
เดอ ฮาวิลแลนด์ คอเม็ท
เดอ ฮาวิลแลนด์ คอเม็ท () เป็นเครื่องบินเจ็ทโดยสารรุ่นแรกของโลก ผลิตและพัฒนาโดยบริษัท เดอ ฮาวิลแลนด์ จำกัด ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ที่สหราชอาณาจักร ขึ้นบินครั้งแรกใน พ.ศ. 2492 เป็นสัญลักษณ์ของความก้าวหน้าทางการบินของสหราชอาณาจักร
เอ็กซ์วินโดวซิสเต็ม
X เริ่มการพัฒนาโดยสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT) ใน ค.ศ. 1984 โดยเป็นความร่วมมือกันของ Jim Gettys (ผู้พัฒนาโครงการ Athena) และ Bob Scheifler (จาก MIT Laboratory for Computer Science) เนื่องจาก Scheifler ต้องการระบบแสดงผลหน้าต่างที่ไม่ขึ้นกับฮาร์ดแวร์ เพื่อเป็นตัวเลือกของ Andrew Project ของมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอนในขณะนั้น
เรือประจัญบานยามาโตะ
ระหว่างคริสต์ทศวรรษที่ 1930 รัฐบาลญี่ปุ่นได้เปลี่ยนไปสู่ความเป็นชาตินิยมอย่างเข้มข้นด้วยทรรศนะสู่จักรวรรดิญี่ปุ่นอันยิ่งใหญ่ ญี่ปุ่นได้ถอนตัวออกจากสันนิบาตชาติในปี ค.ศ. 1934 และยกเลิกสนธิสัญญาที่เคยทำไว้ทั้งหมด หลังถอนตัวจากสนธิสัญญารัฐนาวีวอชิงตันซึ่งเป็นสนธิสัญญาที่จำกัดขนาดเรือและอำนาจการยิงของเรือหลวง กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เริ่มออกแบบเรือประจัญบานหนักชั้นใหม่ ชั้นยะมะโตะ การออกแบบเรือได้เสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1937 เมื่อเริ่มวางกระดูกงู ญี่ปุ่นได้พยายามอย่างยิ่งที่จะปกปิดเป็นความลับไม่ให้เจ้าหน้าที่ข่าวกรองของอเมริการู้ถึงการดำรงอยู่และข้อมูลลักษณะของเรือ ญี่ปุ่นได้กล่าวอ้างว่าปืนใหญ่หลักของเรือมีขนาดเพียง 16 นิ้ว จากความพยายามนี้เองทำให้จวบจนเกือบสิ้นสุดสงครามจึงได้ทราบถึงระวางขับน้ำและขนาดลำกล้องปืนใหญ่หลักที่แท้จริง ยะมะโตะเป็นเรือลำแรกในชั้น เหล่าเสนาธิการยอมรับว่าญี่ปุ่นนั้นไม่สามารถแข่งขันทางผลผลิตของอู่ต่อเรือกองทัพกับสหรัฐอเมริกาได้ ดังนั้นเรือชั้นยะมะโตะต้องสามารถต่อสู้กับเรือประจัญบานฝ่ายศัตรูได้พร้อมกันทีละหลายลำ เรือแต่ละลำมีระวางขับน้ำมากกว่า 70,000 ตัน และหวังว่าอำนาจการยิงของเรือจะชดเชยส่วนต่างของความสามารถในการต่อเรือเมื่อเทียบกับสหรัฐ
เจมส์ วัตต์
ความช่วยเหลือด้านการดำเนินการทางสิทธิบัตรจากโบลตัน ทำให้วัตต์ได้สิทธิบัตรอย่างถูกต้อง ในชื่อเครื่องจักรไอน้ำแบบวัตต์ ซึ่งได้ปรับปรุงให้ทำงานเรียบขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้นไปอีก เครื่องจักรไอน้ำที่เขาสร้าง เป็นประโยชน์ในการเพิ่มศักยภาพการผลิตทางอุตสาหกรรม และเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว นับเป็นจุดเริ่มสู่พัฒนาการของเครื่องจักรต่างๆ และมีผลต่อเนื่องแก่ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในทุกแขนง ในที่สุดวัตต์ก็ได้คนงานรีดที่ยอดเยี่ยม ขณะที่ความยากในการประกอบกระบอกสูบขนาดใหญ่ที่แน่นพอดีกับลูกสูบ ก็ถูกแก้ไขโดย จอห์น วิลคินสัน () ผู้พัฒนาเทคนิคคว้านลำกล้องที่เที่ยงตรงสำหรับปืนใหญ่ และเมื่อ พ.ศ. 2319 (1776) เครื่องจักรไอน้ำตัวแรกก็ถูกติดตั้งและเริ่มทำงานในอุตสาหกรรมพาณิชย์ เป็นเครื่องสูบแบบเคลื่อนไหวสวนทางเท่านั้น (only )
เครื่องบิน
สายการบินเจ็ทสายแรก, de Havilland Comet ได้รับการแนะนำในปี 1952. Boeing 707, เป็นเครื่องเจ็ทเชิงพาณิชย์เตรื่องแรกที่ประสบความสำเร็จอย่างกว้างขวาง, ให้บริการเชิงพาณิชย์มานานกว่า 50 ปี, จากปี 1958 ถึง 2010. Boeing 747 เป็นเครื่องบินโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกตั้งแต่ปี 1970 จนกระทั่งมันถูกแซงหน้าโดย Airbus A380 ในปี 2005.
รถตุ๊ก ๆ
ปี พ.ศ. 2500 ประเทศญี่ปุ่นเริ่มจำหน่ายรถบรรทุกสามล้อ ยี่ห้อไดฮัทสุ (Daihatsu) รุ่นมิดเจ็ท ดีเค (Midget DK) เป็นรถสองจังหวะ (ZA 250cc) มีไฟหน้าหนึ่งดวง และมีที่จับบังคับเหมือนรถจักรยานยนต์ ซึ่งเป็นรถต้นแบบรถตุ๊ก ๆ ของไทย
ฮัล กิราน
ฮัล เอชเจที-16 กิราน () ฮัล เอชเจที-16 กิราน เป็นเครื่องบินเจ๊ตฝึกขนาด 2 ที่นั่ง ของอินเดีย ได้รับการสร้างโดยบริษัทฮินดูสถานแอโรนอติกส์ แผนแบบเริ่มขึ้นในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1961 และเริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 4 กันยายน ปี ค.ศ. 1964
ที-54/55
ในปี 1943 สำนักงานออกแบบโมโรซอฟของโซเวียตได้สร้างรถถัง ที-34 เอ็ม หรือ ที-44 ซึ่งมันมีความคล่องตัวที่สูงมากๆแต่มันมีข้อบกพร่องก็คือ ป้อมปืนมันมีขนาดเล็ก จึงไม่สามารถบรรทุกปืนใหญ่ขนาด 100 มิลลิเมตรได้ จึงทำให้โซเวียต คิดโครงการสร้างรถถัง ที-54/55 ขึ้นมา
การพัฒนาครั้งแรก ที-54 ต้นแบบเริ่มต้นในตุลาคม 1944 ที่สำนักงานออกแบบนาโอ-520 ที่อูราลรถถังจากโรงงานที่ 183 (Uralvagonzavod) ใน นิซซิฮ ทาฮิล การออกแบบเบื้องต้นเสร็จสมบูรณ์ในเดือนธันวาคมและต้นแบบได้แล้วเสร็จในกุมภาพันธ์ 1945
มินิ
การออกแบบครั้งแรกอยู่ในโครงการ ADO15 (ย่อมาจาก Austin Drawing Office โครงการที่ 15) มินิเกิดมาจากปัญหาจากการขาดแคลนเชื้อเพลิง ในปี 1956 อันเป็นผลมาจากวิกฤติการณ์ซูเอซ ที่มีการลดการจ่ายน้ำมัน สหราชอาณาจักรเล็งเห็นว่าต้องรื้อฟื้นการจัดสรรเชื้อเพลิง ยอดขายรถใหญ่ตกลง และเกิดความครึกครื้นของตลาดรถที่เรียกว่า รถบับเบิล ที่มีต้นกำเนิดมาจากเยอรมนี ลีโอนาร์ด ลอร์ด หัวหน้าในบีเอ็มซีพิจารณาเห็นว่า จะต้องทำอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว เขาได้เริ่มสร้างความต้องการพื้นฐานการออกแบบ เช่น รถจะต้องอยู่ในกล่องที่มีขนาด 10 × 4 × 4 ฟุต (3 × 1.2 × 1.2 ม.) , ทีนั่งผู้โดยสารควรมีขนาด 6 ฟุต (1.8 ม.) และความยาว 10 ฟุต (3 ม.) และเครื่องยนต์อันเนื่องมาจากเหตุผลทางด้านราคา ควรที่จะเป็นยูนิตมาตรฐาน อิซซิโกนิสผู้ที่ทำงานร่วมกับอัลวิสมาก่อน ได้กลับมาร่วมงานกับบีเอ็มซีอีกครั้งในปี 1955 และด้วยความชำนาญด้านการออกแบบรถเล็กอยู่แล้ว ทีมงานออกแบบรถมินิยังมี แจ็ก แดเนียลส์ (ที่เคยทำงานกับเขาเมื่อครั้งออกแบบ มอร์ริส ไมเนอร์) , คริส คิงแฮม (เคยร่วมงานอัลวิสมาก่อน) ,นักเรียนวิศวกรรมศาสตร์เครื่องยนต์สองคน และผู้เขียนแบบอีก 4 คน โดยพวกเขาได้ร่วมออกแบบเป็นรถต้นแบบเมื่อเดือนตุลาคม 1957 ซึ่งพวกเขาเรียกว่า "กล่องสีส้ม" อันเนื่องมาจากสีของมัน
เครื่องบิน
รูปแบบของปีกบินได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวางในช่วงทศวรรษที่ 1930 และ 1940, โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดย Jack Northrop และ Cheston L. Eshelman ในสหรัฐอเมริกา, และ Alexander Lippisch และพี่น้อง Horten ในเยอรมนี. หลังจากสงคราม การออกแบบเพื่อการทดลองจำนวนมากอยู่บนพื้นฐานของแนวคิดปีกบิน, แต่ความยากลำบากที่รู้ๆกันยังคงดื้อดึง. ความสนใจทั่วไปบางอย่างยังคงมีต่อเนื่องไปจนถึงช่วงต้นทศวรรษ 1950 แต่การออกแบบไม่ได้เสนอความได้เปรียบอย่างมากในพิสัยการทำงานและนำเสนอปัญหาทางเทคนิคจำนวนมากที่นำไปสู่​​การยอมรับของโซลูชั่น "ธรรมดา" เช่น Convair B-36 และ B-52 Stratofortress. เนื่องจากความจำเป็นในทางปฏิบัติสำหรับปีกลึก(), แนวคิดปีกบินจึงเป็นจริงมากที่สุดสำหรับการออกแบบในพิสัยความเร็วที่ช้าถึงปานกลาง, และมีความสนใจอย่างต่อเนื่องในการใช้มันกับการออกแบบ'เครื่องบินขนส่งทางอากาศแบบยุทธวิธี'().
โบอิง 7J7
โบอิง 7J7 เป็นอากาศยานที่ออกแบบโดยโบอิง มีพิสัยบินระยะใกล้ถึงปานกลาง จุผู้โดยสารประมาณ 150 ที่นั่ง พร้อมเทคโนโลยีใหม่ที่มีประสิทธิภาพในการใช้เชื้อเพลิงมากขึ้น โดยมีแผนที่จะออกให้บริการในปีพ.ศ. 2535 แต่ก็ยกเลิกโครงการไปในปีพ.ศ. 2530 เนื่องจากเกิดวิกฤตราคาน้ำมันในขณะนั้น ภายหลังจึงได้นำเอาเทคโนโลยีที่คิดได้ใหม่ ไปใช้กับ โบอิง 737 และโบอิง 757
ดัซโซลท์ มิราจ III
ดัซโซลท์ มิราจ III () มิราจIII (มิราจ 3) เป็นเจ๊ตขับไล่ความเร็วระดับ 2 มัค แบบแรกของประเทศฝรั่งเศส เครื่องต้นแบบบินครั้งแรกเมื่อ วันที่ 17 พฤษภาคม ปี ค.ศ. 1956 มิราจIII เป็นเครื่องบินรบที่มีชื่อเสียงและใช้งานแพร่หลายมากที่สุดแบบหนึ่ง
แอโรเพลนเจลลี
ใน พ.ศ. 2485 มีการแนะนำมาสคอตของบริษัทคือ เครื่องบินเบอร์ตี (Bertie the Aeroplane) เนื่องจากตั้งชื่อตามเบิร์ธ แอปเปิลรอธ เบิร์ธจึงเป็นผู้ร้องเพลงโฆษณาตามการโฆษณาในโรงภาพยนตร์ด้วยตนเอง และต่อมาเครื่องบินเบอร์ตีก็ได้ออกโฆษณาโทรทัศน์ และปรากฏตัวอีกครั้งในปี พ.ศ. 2539 บนฉลากเยลลีและบนหน้าเวปไซต์ของแอโรเพลนเจลลี
ล็อกฮีด มาร์ติน เอฟ-35 ไลท์นิง 2
เอฟ-35 เป็นผู้สืบทอดจากเอ็กซ์-35 เป็นผลิตผลจากโครงการเครื่องบินขับไล่โจมตีร่วมหรือเจเอสเอฟ ("Joint Strike Fighter, JSF") การพัฒนาของมันนั้นได้รับทุนหลักจากสหรัฐอเมริกา โดยมีสหราชอาณาจักรและประเทศอื่นๆ ให้ทุนเพิ่มเติม มันถูกออกแบบและสร้างโดยทีมอุตสาหกรรมการบินที่นำโดยล็อกฮีด มาร์ติน โดยมีนอร์ทธรอป กรัมแมนและบีเออี ซิสเต็มส์เป็นหุ้นส่วนหลัก เครื่องบินสาธิตบินในปีพ.ศ. 2543 มันทำการบินครั้งแรกในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2549
โฟล์กสวาเกน บีเทิล
พ.ศ. 2519 ซูเปอร์ บีเทิล รุ่นซีดาน ยกเลิกการผลิต คงเหลือไว้เพียงซีดานในบีเทิลรุ่นมาตรฐาน กับเปิดประทุน ในซูเปอร์ บีเทิล, พ.ศ. 2521 โฟล์กสวาเกนได้ย้ายฐานการผลิตบีเทิลจากยุโรปไปที่เม็กซิโกและบราซิล เพราะเป็นเขตที่โฟล์กสวาเกนคาดว่าน่าจะสามารถขายบีเทิลได้มากกว่าที่ยุโรป หลังจากนั้น โฟล์กสวาเกน ก็เริ่มยกเลิกการจำหน่ายบีเทิลในประเทศที่ยอดขายของบีเทิลตกต่ำลงมาก (บีเทิล ยกเลิกการจำหน่วยในประเทศไทยในปีเดียวกัน), พ.ศ. 2522 เปิดตัวโฟล์กสวาเกน เจ็ตตา ซึ่งเป็นรถที่โฟล์กสวาเกนประกาศเป็นรถรุ่นต่อของบีเทิลในรูปแบบรถซีดาน ตามด้วย โฟล์กสวาเกน กอล ที่เปิดตัวตามมาใน พ.ศ. 2523 ทั้ง 3 รุ่นที่เปิดตัว โฟล์กสวาเกนประกาศว่าเป็นรถรุ่นต่อของบีเทิล และประสบความสำเร็จอย่างสูงทั้งสามรุ่น ซึ่งได้ค่อยๆ เข้าแทนที่บีเทิลในประเทศต่างๆ จนในที่สุด พ.ศ. 2541 โฟล์กสวาเกนเปิดตัวรถรุ่น โฟล์กสวาเกน นิว บีเทิล ซึ่งออกแบบมาเป็นรูปทรงเต่าทองคล้ายบีเทิล ซึ่งโฟล์กสวาเกน ประกาศเป็นรถที่สืบสานตำนานเต่าทองโดยตรง ซึ่งนับว่า บีเทิล ถูกแทนที่โดยรถรุ่นอื่นอย่างสมบูรณ์ หลังจากเปิดตัวนิว บีเทิล เหลือเพียงประเทศเม็กซิโกเท่านั้น ที่ยังมีการผลิตบีเทิลรุ่นเดิม
แบบเรือประจัญบาน เอ-150
แบบเรือประจัญบาน เอ-150 (Design A-150) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เรือประจัญบานชั้นซูปเปอร์ยะมะโตะ (Super Yamato class) เป็นแบบเรือชั้นเรือประจัญบานของจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยเริ่มออกแบบเมื่อ ค.ศ. 1938–39 และเกือบเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1941 แต่อย่างไรก็ดี ด้วยความต้องการเรือรบประเภทอื่นที่สูงกว่า ทำให้งานทั้งหมดของแบบ เอ-150 ต้องหยุดลง ไม่มีแม้กระทั่งการวางกระดูกงู ผู้แต่ง วิลเลียม เอช. การ์ซคี (William H. Garzke) และ โรเบิร์ต โอ. ดับบลิน (Robert O. Dulin) ยืนยันว่าเรือนี้เป็น "เรือประจัญบานที่ทรงอำนาจมากที่สุดในประวัติศาสตร์" ด้วยเพราะหมู่ปืนหลักมีขนาดใหญ่โตถึง 510 มม. (20 นิ้ว) และอาวุธปืนขนาดรองลงมาอีกจำนวนมาก
แอร์บัส เอ350
ในขณะที่เปิดตัวในปีค.ศ. 2006 อากาศยานแอร์บัส เอ350 ประกอบด้วยรุ่นย่อยทั้งหมดถึงสามรุ่นย่อย โดยคาดการณ์ว่าจะเริ่มเข้าประจำการได้ในปีค.ศ. 2013 ต่อมาในงานปารีสแอร์โชว์ ในปีค.ศ. 2011 ได้มีการประกาศเลื่อนการเข้าประจำการของรุ่น เอ350-1000 ไปอีกสองปี คือช่วงกลางปีค.ศ. 2017 ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 ได้เลื่อนขึ้นไปอีกสองปี คือช่วงกลางปีค.ศ. 2014 ก่อนหน้าที่จะเริ่มประจำการรุ่นย่อย 900 เมื่อ 15 มกราคม ค.ศ. 2015 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 ได้คาดการว่ารุ่นย่อย 800 จะสามารถเริ่มประจำการได้ช่วงกลางปีค.ศ. 2016
ประวัติศาสตร์การเดินอากาศ
หลังพี่น้องไรต์ได้ออกแบบและสร้างเครื่องบินที่สามารถทะยานขึ้นเองได้สำเร็จในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็เริ่มเข้าสู่ยุคบุกเบิก (Pioneer Era) ซึ่งเริ่มมองเห็นลู่ทางที่จะใช้เครื่องบินและเรือเหาะในการขนส่งผู้คนและใช้งานทางทหาร
แม้ว่าแบบเครื่องบินของพี่น้องไรต์จะถูกตีพิมพ์ต่อสาธารณะเมื่อปี ค.ศ. 1906 แต่แบบของพี่น้องไรต์ก็ยังไม่ได้รับการยอมรับมากพอ พวกยุโรปต้องการเครื่องบินที่เชื่อถือและมีเสถียรภาพมากกว่านี้ วิศวกรจำนวนมากในยุโรปพยายามออกแบบและพัฒนาเครื่องบินของตนเองขึ้น ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยากเหมือนแต่ก่อนเนื่องจากเทคโนโลยีเครื่องยนต์ที่มีพละกำลังสูงขึ้น ในปี ค.ศ. 1909 หลุยส์ แบลริโอ (Louis Bleriot) ชาวฝรั่งเศส ได้ขับเครื่องบินที่เขาประดิษฐ์ข้ามช่องแคบอังกฤษ ทำให้อังกฤษเริ่มตระหนักได้ถึงความมั่นคงที่ไม่ปลอดภัยและเริ่มหันมาพัฒนาเครื่องบินของตนอย่างจริงจัง ในปี ค.ศ. 1914 ก่อนเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โรมาเนียเป็นชาติแรกที่สามารถสร้างเครื่องบินซึ่งทำด้วยเหล็ก ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง การบินพลเรือนได้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยส่วนใหญ่ดัดแปลงมาจากเครื่องบินทหารเดิมเพื่อใช้ขนส่งผู้โดยสารและสินค้า นอกจากนี้เทคโนโลยีต่างๆซึ่งเดิมถูกคิดค้นมาเพื่อการทหาร อาทิ เรดาร์ ก็ได้ถูกนำมาใช้ในการบินพลเรือน
เครื่องบิน
ลำตัวยกเป็นพื้นที่สำคัญของการวิจัยในปี 1960s และ 1970s โดยเป็นวิธีที่จะสร้างยานอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุมขนาดเล็กและน้ำหนักเบา. สหรัฐได้สร้างเครื่องบินจรวดลำตัวยกที่มีชื่อเสียงจำนวนมากเพื่อทดสอบแนวความคิด, เช่นเดียวกับที่หลายๆยานพาหนะที่ยิงขึ้นด้วยจรวดที่ได้รับการทดสอบเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก. ความสนใจจางหายไปเมื่อกองทัพอากาศสหรัฐหมดความสนใจในภารกิจที่มีมนุษย์ควบคุม, และการพัฒนาที่สำคัญได้สิ้นสุดระหว่างขั้นตอนการออกแบบกระสวยอวกาศเมื่อมันกลายเป็นที่ชัดเจนว่าลำตัวที่ถูกสร้างรูปอย่างสูงทำให้มันเป็นเรื่องยากที่จะใส่ถังเชื้อเพลิงเข้าไปให้พอดีได้.
การบำรุงรักษาเน้นความเชื่อถือได้
ในยุคแรกของเครื่องบินโดยสารแบบเจ็ทได้ประสบปัญหาอัตราการตกที่สูงมาทำให้องค์การบริหารการบินของสหรัฐหรือที่เรียกชื่อย่อว่า FAA และสายการบินมีความพยายามและหาวิธีการที่จะจัดการปัญหาเหล่านี้ ตอนต้นปี พ.ศ. 2500 FAA และสายการบินได้ทำการศึกษาและวิจัยทางวิศวกรรมสำหรับการเสียหายของเครื่องบิน จากการศึกษาวิจัยพบว่าความเชื่อของนักออกแบบ และผู้บำรุงรักษา มีความเชื่อว่า""ทุกชิ้นส่วนของเครื่องบินมีอายุการใช้งาน"" ทำให้แผนการบำรุงรักษาเครื่องบินในยุคนั้นได้กำหนดเวลาในการโอเวอร์ฮอลหรือเปลี่ยนชิ้นส่วนของเครื่องบินเกือบทั้งหมด แต่ผลที่ได้จากการศึกษาวิจัยกลับพบว่า ""ความเสียหายของเครื่องบินเกือบทั้งหมดนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องกับอายุ"" หลังจากนั้นได้มีการจัดตั้งคณะทำงานขึ้นมาเพื่อกำหนดแผนการบำรุงรักษาเครื่องบินจนกระทั่งประสบความสำเร็จด้วยหลักการของการบำรุงรักษาเน้นความเชื่อถือได้ ทำให้สามารถลดอัตราการตกของเครื่องบินได้ถึง 20 เท่า การบำรุงรักษาเน้นความเชื่อถือได้ได้ยกระดับความคิดในการบำรุงรักษาสินทรัพย์ดังต่อไปนี้