เมืองหลวงของเกาลีเหนือมีชื่อว่าอะไร?
ประเทศเกาหลีเหนือ
สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี(; ) หรือชื่อโดยทั่วไปว่า เกาหลีเหนือ (; ) เป็นประเทศในเอเชียตะวันออก กินพื้นที่ครึ่งเหนือของคาบสมุทรเกาหลี เมืองหลวงและนครใหญ่สุดคือ เปียงยาง เขตปลอดทหารเกาหลีเป็นเขตกันชนระหว่างประเทศเกาหลีใต้กับเกาหลีเหนือ แม่น้ำอัมนกหรือยาลู่ และตูเมนเป็นพรมแดนระหว่างประเทศจีนกับเกาหลีเหนือ แม่น้ำตูเมนส่วนที่ห่างไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเป็นพรมแดนกับประเทศรัสเซีย
ธากา
ธากา (; เดิมเขียนว่า Dacca) เป็นเมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ มีประชากร 13,900,027 คน (พ.ศ. 2546) ตั้งอยู่บนแม่น้ำบุรีคงคา (Buriganga River) ซึ่งเป็นร่องน้ำที่แยกจากแม่น้ำธเลศวรี (Dhaleshwari River) ในใจกลางของพื้นที่ปลูกปอกระเจาที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นศูนย์กลางทางอุตสาหกรรม การค้า และการปกครองของบังกลาเทศ เป็นเมืองค้าปอกระเจา ข้าวสาร เมล็ดพืชให้น้ำมัน น้ำตาล และชา อุตสาหกรรมในเมืองรวมถึงสิ่งทอ และผลิตภัณฑ์จากปอกระเจา นอกจากนี้ ธากายังขึ้นชื่อเรื่องงานหัตถกรรมด้วย ธากาทีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่ 23°42' เหนือ 90°22'30" ตะวันออก (23.7, 90.375)
ควาลิยัร
ควาลิยัร (Gwalior) เป็นเมืองประวัติศาสตร์และเมืองสำคัญในรัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงเดลี เมืองหลวงของประเทศ เป็นเมืองสำคัญทางประวัติศาสตร์ของอินเดีย ตั้งแต่ยุคพระเวทไปจนถึงช่วงกบฏอินเดีย (Indian Rebellion 1857) และบริติชราช บริเวณเก่าของเมืองมีโบราณสถานซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่สวยงามสมัยจักรวรรดิ รวมทั้งมีป้อมปราการควาลิยัรที่มีชื่อเสียงตั้งอยู่บนหน้าผาหินทรายสูง 91 เมตร
โดฮา
โดฮา (; ) เป็นเมืองหลวงของกาตาร์ ตั้งอยู่ในอ่าวเปอร์เซีย มีประชากรราว 400,051 คน (จากข้อมูลปี 2005) โดฮาเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในกาตาร์ ด้วยประชากรมากกว่า 80% ของประเทศอาศัยอยู่ในโดฮาหรือปริมณฑล และยังเป็นเมืองศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจของประเทศ และยังเป็นที่ตั้งของรัฐบาลของกาตาร์ ที่ปกครองโดยเชคฮามัด บิน คอลีฟะห์ อัลตานี โดฮายังเคยเป็นเมืองเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2006
นครเซจง
เซจง (ฮันกึล: 세종, ฮันจา: ) ชื่ออย่างเป็นทางการ นครปกครองตนเองพิเศษเซจง (ฮันกึล: 세종특별자치시, ฮันจา: ) ชื่อเดิม ยงกี (연기, ) เป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยทางฝ่ายบริหารของเกาหลีใต้ ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2550 รัฐบาลเกาหลีใต้ ได้สร้างเขตบริหารพิเศษขึ้นที่ส่วนหนึ่งของจังหวัดชุงช็องใต้ ใกล้กับ แทจ็อน โดยได้ย้าย 9 กระทรวงและหน่วยงานราชการระดับชาติ 4 แห่งมาจากโซล เมืองหลวงแห่งใหม่นี้ได้ทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมือวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ส่วนหน่วยงานของรัฐบาลอีก 36 แห่ง ได้ย้ายมาที่เมืองเซจงในปี 2558
กองทัพกะเหรี่ยงแดง
กองทัพกะเหรี่ยงแดง (Karenni Army) เป็นกองกำลังทางทหารของพรรคก้าวหน้าแห่งชาติกะเหรี่ยงแดง ซึ่งต่อสู้เพื่อการปกครองตนเองของชาวกะเหรี่ยงแดงในพม่า ในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2555 รัฐบาลพม่าได้เซ็นสัญญาสงบศึกกับพรรคก้าวหน้าแห่งชาติกะเหรี่ยงแดง การสงบศึกเคยลงนามก่อนหน้านี้เมื่อ พ.ศ. 2538 แต่หลังจากเซ็นสัญญาเพียง 3 เดือนก็รบกันต่อ
รัฐกะเหรี่ยงแดงเป็นรัฐทางตะวันออกของพม่า มีรัฐฉานอยู่ทางเหนือและประเทศไทยทางตะวันออก ทางใต้และตะวันตกติดกับรัฐกะยินหรือรัฐกะเหรี่ยง เมืองหลวงคือเมืองหลอยก่อ รัฐนี้เป็นที่อยู่ของชาวกะเรนนีหรือชาวกะยาหรือชาวกะเหรี่ยงแดง
ซามารินดา
ซามารินดา () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก บนเกาะบอร์เนียว ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำมาฮากัม เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก โดยมีประชากร 726,223 คน
บามาโก
บามาโก () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศมาลี อยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ที่ริมฝั่งแม่น้ำไนเจอร์ ในอดีตเคยเป็นแหล่งผลิตและค้าทองคำให้กับอาณาจักรต่างๆ ที่อยู่รายรอบแม่น้ำไนเจอร์ แต่ปัจจุบันเป็นเมืองท่าริมแม่น้ำ ตลอดจนศูนย์กลางการขนส่งทางเรือและอุตสาหกรรมต่างๆ มีประชากรประมาณ 3,337,122 คน
เกินดารี
เกินดารี () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เป็นเมืองท่าทางทะเล มีประชากร 314,812 คน ทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของซูลาเวซี มีสินค้าออกได้แก่ เครื่องหวาย น้ำมันชักเงา และเครื่องประดับทองคำและเงิน ในสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นเข้ายึดครองใน ค.ศ. 1942 และใช้เป็นที่มั่นทางทหาร
อำเภอแม่สะเรียง
เมืองแม่สะเรียงมีชื่อในประวัติศาสตร์ว่า เมืองยวมใต้ หรือ เมืองยวม เคยเป็นที่ตั้งชุมชนมาไม่น้อยกว่า 600 ปี และเป็นเมืองหน้าด่านที่มีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์ของอาณาจักรล้านนา เคยมีบุคคลสำคัญของเมืองยวมหลายคนที่มีบทบาทอยู่ในประวัติศาสตร์และเป็นมหาราชแห่งอาณาจักรล้านนา คือ "ท้าวลก" (เป็นภาษาบาลี มีความหมายว่าเป็นราชบุตรองค์ที่ 6 ของพระราชบิดา) ผู้ครองเมืองยวมใต้ในรัชกาลพญาสามฝั่งแกน กษัตริย์อาณาจักรล้านนา ต่อมาท้าวลกได้รับการสนับสนุนจากขุนนางเมืองเชียงใหม่ชื่อ นายสามเด็กย้อย (เป็นบุตรคนที่ 3 ของพ่อแม่ นามตัวว่า "เด็กย้อย") ลอบชิงราชบัลลังก์จากพระราชบิดา โดยเนรเทศพระราชบิดาไปอยู่เมืองสาด ซึ่งตั้งอยู่ทิศเหนือของอำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ ไปประมาณ 60 กิโลเมตร (ปัจจุบันอยู่ในรัฐฉานของประเทศพม่า)
โกหิมา
โกหิมา () เป็นเมืองหลวงบนภูเขาทางรัฐตอนเหนือของอินเดีย รัฐนาคาแลนด์ มีประชากร 99,039 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของรัฐ เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 1878 เมื่อจักรวรรดิบริติชได้ตั้งกองบัญชาการที่เนินเขานาคา (Naga Hills) ณ ตอนนั้น จนได้เป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการของรัฐนาคาแลนด์ในปี 1963
ราชวงศ์หยวน
มองเกอ ข่าน ได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากกูยัก ข่าน โอรสของโอเกได ข่าน และขึ้นเป็นมหาข่านในปี ค.ศ. 1251 เขาได้แต่งตั้งน้องชายของเขา กุบไล ข่าน ปกครองดินแดนที่มองโกลยึดครองในจีน ในระหว่างที่ปกครองดินแดนจีน กุบไล ข่านได้สร้างโรงเรียนสำหรับศึกษาลัทธิขงจื้อ ผลิตเงินกระดาษขึ้นมาใช้ นอกจากนี้กุบไล ข่านยังฟื้นฟูพิธีกรรมจีนและรับรองนโยบายที่กระตุ้นการเติบโตทางการเกษตรและเชิงพาณิชย์ เขาได้ประกาศให้เมืองไคปิงเป็นเมืองหลวงราชธานี ในปัจจุบัน ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ชื่อเมืองถูกเปลี่ยนเป็นแซนาดู
จักรวรรดิมองโกลได้รุกรานญี่ปุ่นสองครั้ง ในปี ค.ศ. 1274 และ 1281 โดยมีเกาหลีและจีนเป็นแนวร่วม ในครั้งแรก ได้นำไพร่พลไปราวสองหมื่นนาย ญี่ปุ่นไม่อาจทัดทหารและยุทธวิธีการรบของมองโกลได้ และในภาวะเสียเปรียบของญี่ปุ่น แต่ได้เกิดพายุไต้ฝุ่นขึ้นอย่างกะทันหัน พัดทำลายกองเรือของฝ่ายมองโกลอัปปางจนเกือบหมดสิ้น จนทหารมองโกล จีน และเกาหลี ต่างขวัญหนีดีผ่อ จมน้ำตายบ้าง ส่วนที่รอดชีวิตก็ถูกญี่ปุ่นประหารหรือเป็นเชลยมาก ชาวญี่ปุ่นจึงตั้งชื่อพายุนี้ว่า "คะมิกะเซะ" (วายุเทพ) ที่ช่วยปกป้องญี่ปุ่น
ปณชี
ปณชี (ภาษากงกณี: पणजी, , ) เป็นเมืองหลวงของรัฐกัว ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ปากแม่น้ำมาณฑวี เป็นเมืองท่าบนฝั่งทะเลอาหรับ มีประชากร 65,000 คน และมีประชากรราว 100,000 คนในเขตมหานคร
เทือกเขาอาฮักการ์
เทือกเขาอาฮักการ์ () เทือกเขาอาฮักการ์ตั้งอยู่บริเวณภาคใต้ของประเทศแอลจีเรีย ใจกลางทะเลทรายซาฮารา ซึ่งห่างจากเมืองเอลจีเรียเมืองหลวงไปทางใต้กว่า 1500 กิโลเมตร เทือกเขาอาฮักการ์ตั้งอยู่บนที่ราบสูงทัสซิลีซึ่งมีความสูงเฉลี่ย 2000 เมตร เทือกเขามีลักษณะประกอบไปด้วยหินแปรอายุกว่า 2000 ล้านปี และเป็นส่วนหนึ่งของหินพื้นที่เก่าแก่ของทวีปแอฟริกา ซึ่งมีเขาบางยอดเป็นแก่นภูเขาไฟซึ่งเป็นส่วนที่เหลือจากการกัดกร่อน มียอดเขาตาฮัตเป็นจุดสูงสุดสูงกว่า 2,918 เมตร และเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในแอลจีเรีย
รัฐสุลต่านอาเจะฮ์
รัฐสุลต่านอาเจะฮ์ () หรือชื่อทางการคือ "ราชอาณาจักรอาเจะฮ์ดารุซซาลัม" (Kingdom of Aceh Darussalam, ภาษาอาเจะฮ์: Keurajeuën Acèh Darussalam; อักษรยาวี: كاورجاون اچيه دارالسلام) เป็นรัฐที่มีสุลต่านเป็นผู้ปกครองอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือจังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย ครองอำนาจในราวพุทธศตวรรษที่ 21 – 22 ก่อนจะเสื่อมอำนาจลง เมืองหลวงตั้งอยู่ที่กูตาราจา ปัจจุบันคือบันดาอาเจะฮ์ ในช่วงที่มีอำนาจ อาเจะฮ์พยายามเข้ายึดครองรัฐสุลต่านยะโฮร์ และมะละกาที่อยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกส พยายามเข้าควบคุมช่องแคบมะละกา และพื้นที่ที่มีพริกไทยและดีบุกมาก อาเจะฮ์เป็นศูนย์กลางของนักปราชญ์อิสลามและการค้า
บริติชมาลายา
ในการบริหารรัฐมาเลย์และการปกป้องเหมืองแร่ดีบุกและยางพารา อังกฤษพยายามเข้ามาควบคุมการบริหารโดยจัดตั้งสหพันธรัฐระหว่างสี่รัฐคือ สลังงอร์ เประ เนกรีเซมบิลันและปาหัง เรียกว่าสหพันธรัฐมาเลย์ มีกัวลาลัมเปอร์เป็นศูนย์กลาง การบริหารในรูปสหพันธ์นี้ สุลต่านยังคงมีอยู่แต่มีอำนาจจำกัด ในฐานะเป็นตัวแทนวัฒนธรรมมาเลย์และอิสลาม การออกกฎหมายเป็นหน้าที่ของสภาสหพันธรัฐ แม้ว่าสุลต่านจะมีอำนาจน้อยกว่ารัฐนอกสหพันธรัฐมาเลย์ แต่สหพันธรัฐก็พอใจในการทำให้ทันสมัย การเป็นสหพันธรัฐมีข้อดีในด้านความร่วมมือทางการพัฒนาเศรษฐกิจ มีหลักฐานในยุคแรกที่ปาหังฟื้นตัวจากทุนจากสลังงอร์และเประ
กาฐมาณฑุ
กาฐมาณฑุ [กาด-มาน-ดุ] (, ) เป็นเมืองหลวงของประเทศเนปาล และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดด้วย เป็นพื้นที่เมืองและชานเมืองที่มีประชากรประมาณ 3.2 ล้านคนในพื้นที่ 3 เมืองในหุบเขากาฐมาณฑุในเนปาลกลาง บนแม่น้ำพาคมตี (Bagmati) อีก 2 เมืองคือปาฏัน (Patan) และภักตปุระ (Bhaktapur) กาฐมาณฑุตั้งที่ 27°43' เหนือ 85°22' ตะวันออก (27.71667, 85.36667) 
เมืองนี้ยังได้รับการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียใต้เป็นครั้งแรกอีกด้วย และเมืองนี้เป็นเมืองหลวงเมืองเดียวในโลกที่มีตำรวจจราจรเป็นตำรวจหญิง
ยอร์ก
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 มีพระราชประสงค์ที่จะตั้งยอร์คเป็นเมืองหลวงของอังกฤษแต่ก่อนที่จะสำเร็จพระองค์ก็ทรงถูกถอดจากการเป็นพระมหากษัตริย์เสียก่อน หลังจากสงครามดอกกุหลาบ ยอร์คก็กลายเป็นที่ตั้งของสภาแห่งภาคเหนือ (Council of the North) และมีฐานะที่ยอมรับกันว่าเป็นเมืองหลวงของภาคเหนือ จนกระทั่งหลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์เท่านั้นที่ความสำคัญทางการเมืองของยอร์คเริ่มลดถอยลง ภาคยอร์กเป็นหนึ่งในภาคคริสตจักรในคริสตจักรแห่งอังกฤษเช่นเดียวกับภาคแคนเทอร์เบอรี
กาจัง
กาจัง เป็นเมืองทางตะวันออกของรัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย และเป็นเมืองหลวงประจำเขตฮูลูลังกัต ห่างจากกัวลาลัมเปอร์
โอลิมปิก แดม
โอลิมปิก แดม () เป็นศูนย์กลางเหมืองแร่ของรัฐเซาท์ออสเตรเลีย ตั้งอยู่ห่างจากเมืองแอดิเลด เมืองหลวงของรัฐเซาท์ออสเตรเลียไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 550 กิโลเมตร ที่นี่เป็นแหล่งแร่ทองแดง, ทอง, เงิน และยูเรเนียมขนาดมหึมา มีทั้งกิจกรรมขุดแร่ใต้ดิน และโรงงานแยกแร่ในที่เดียวกัน โอลิมปิก แดมนี้ เป็นแหล่งแร่ยูเรเนียมที่ใหญ่ที่สุดในโลก ถึงแม้ว่าแร่ยูเรเนียมจากที่นี่จะเป็นแหล่งรายได้ส่วนน้อยเท่านั้น
เดลี
ต่อมาในปี ค.ศ. 1700 จักรวรรดิอังกฤษได้เข้ามามีอิทธิพลในอินเดีย เพื่อใช้เป็นศูนย์กลางการค้าขายในภูมิภาค พร้อมกับการยึดครองอินเดียมาเป็นอาณานิคม จนกระทั่งสามารถยึดครองได้สำเร็จ ในปี ค.ศ. 1877 อังกฤษได้สถาปนาเมืองเดลีเป็นศูนย์กลางการปกครองของประเทศอินเดีย โดยมีสมเด็จพระราชินีนาถวิคตอเรีย ดำรงตำแหน่งประมุขสูงสุดของอินเดีย
คานธีนคร
คานธีนคร () เป็นเมืองหลวงของรัฐคุชราต รัฐทางตะวันตกของอินเดีย คานธีนครตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองอัห์มดาบาดราว 23 กม. บริเวณจุดศูนย์กลางทางตะวันตกของระเบียงอุตสาหกรรม ระหว่างเดลีกับมุมไบ
ซารีว็อน
ซารีว็อน () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดฮวังแฮเหนือ, ประเทศเกาหลีเหนือ มีประชากรอาศัยราว 310,100 คน
อะลีครห์
อะลีครห์ (Aligarh เดิมชื่อ Allygurh & Koil) เป็นนครทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย ในรัฐอุตตรประเทศ ที่มีชื่อเสียงด้านอุตสาหกรรมกุญแจและเป็นศูนย์กลางบริหารของเขตอะลีครห์ เมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองกันปุระ 307 กิโลเมตร (191 ไมล์) และอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองหลวงประเทศ กรุงนิวเดลี 145 กิโลเมตร (90 ไมล์) เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยอะลีครห์มุสลิม เมืองอะลีครห์เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 8 ของรัฐอุตตรประเทศ และใหญ่เป็นอันดับ 55 ของอินเดีย
กอลล์
กอลล์ (), คาลละ () หรือ กาลิ () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ปลายแหลมสุดของประเทศศรีลังกา ห่างจากนครโคลัมโบไปทางทิศใต้ประมาณ 119 กิโลเมตร กอลล์เป็นที่รู้จักในชื่อ Gimhathiththa ก่อนที่ชาวโปรตุเกสจะมาถึงในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่เป็นเมืองท่าของเกาะ กอลล์พัฒนาถึงจุดสูงในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนที่ชาวอังกฤษจะมาถึง ที่พวกเขาพัฒนาอ่าวท่าเรือที่โคลอมโบ แม่น้ำสายหลักคือแม่น้ำคิง (Gin) ที่เริ่มจาก Gongala Kanda และผ่านหมู่บ้านอย่างเช่น Neluwa, Nagoda, Baddegama, Thelikada, Wakwella จนบรรจบกับทะเลที่ Ginthota ใน Wakwella สะพานที่ข้ามแม่น้ำที่นี่ถือเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในศรีลังกา
ไนโรบี
ไนโรบี () เป็นเมืองหลวงของประเทศเคนยา และยังเป็นเมืองศูนย์กลางธุรกิจ การพาณิชย์ และอุตสาหกรรมในภูมิภาคแอฟริกาตะวันออก มีจำนวนประชากรราว 3-4 ล้านคน(ไม่สำรวจ) ตั้งแต่ปี 1899 เป็นต้นมาไนโรบีได้เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มจากสร้างทางรถไฟเชื่อมระหว่างอูกานดากับเคนยาทำให้ไนโรบีกลายเป็นเมืองศูนย์กลางการคมนาคมในภูมิภาคแอฟริกาตะวันออก ปัจจุบันกรุงไนโรบีนับเป็นเมืองหนึ่งในทวีปแอฟริกาที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้า และเป็นเมืองใหญ่ของทวีปแอฟริกา นอกจากกรุงไคโร เลกอส โจฮันเนสเบิร์ก
กามาเกวย์
กามาเกวย์ () เป็นเมืองในประเทศคิวบา ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 3 ของประเทศ เป็นเมืองหลักของจังหวัดกามาเกวย์ เมืองดั้งเดิมที่ชื่อ ซานตามาริอาเดลปูเอร์โตเดลปรินซิเป บริเวณชายฝั่ง ที่ก่อตั้งราว ค.ศ. 1515 ถูกโจรสลัดโจมตีอย่างต่อเนื่อง จึงได้ย้ายเมืองเข้ามาในเกาะ เมืองนี้เคยเป็นเมืองหลวงของอาณานิคมเวสต์อินดีสของสเปนเมื่อตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19
นิวเดลี
หลังจากสหราชอาณาจักรได้ยึดครองอินเดียเมื่อ ค.ศ. 1857 ได้ย้ายเมืองหลวงไปยังกัลกัตตา แต่เดลีก็ได้กลับมาเป็นเมืองหลวงอีกครั้งใน ค.ศ. 1911 โดยมีการสร้างเมืองใหม่ขึ้นมา และใช้ชื่อว่านิวเดลี
คานธีนคร
คานธีนครเป็นเมืองหลวงใหม่ของรัฐคุชราต ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสาพรมตี (Sabarmati) อยู่ห่างจากมุมไบราว 545 กม. (338 ไมล์) ทางทิศเหนือ และอยู่ห่างจากเดลี 901 กม. (560 ไมล์) ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
อำเภอถลาง
ในหัวเมืองฝั่งทะเลตะวันตกของภาคใต้มีศูนย์กลางปกครองที่เมืองถลาง เจ้าเมืองถลางจะได้รับโปรดเกล้าฯเป็นผู้สำเร็จราชการแปดหัวเมือง (เมืองกระ เมืองคุระ เมืองคุรอด เมืองตะกั่วป่า เมืองตะกั่วทุ่ง (บางคลี) เมืองกราภูงา เมืองภูเก็จ และเมืองถลาง)
นูกุส
นูกุส (Nukus; ; ภาษาการากัลปัก:No‘kis / Нөкис; ; ) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับหกของ อุซเบกิสถาน และเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐปกครองตนเองการากัลปักสถาน มีประชากรราว 271,400 คน (ประมาณการเมื่อ พ.ศ. 2553) แม่น้ำอามูดาร์ยาไหลผ่านเมืองนี้ สถานที่ในเมืองนี้ที่เป็นที่มีชื่อเสียงระดับโลกคือพิพิธภัณฑ์ศิลปะนูกุส
ล่าเสี้ยว
ล่าเสี้ยว (, ; ) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดทางตอนเหนือของรัฐชานในประเทศพม่า อยู่ห่างจากมัณฑะเลย์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ ตั้งอยู่ท่ามกลางภูเขาต่ำ ซึ่งมีหุบเขานัมเยา ส่วนภูเขาที่สูงที่สุดของรัฐชาน มีชื่อว่า ล่อยเลง อยู่ห่างไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ
จังหวัดกาลีมันตันเหนือ
จังหวัดกาลีมันตันเหนือ () เป็นจังหวัดของอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว จากข้อมูลสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 จังหวัดมีประชากรราว 525,000 คน และจากข้อมูลทางการล่าสุดในเดือนธันวาคม 2013 มีประชากร 628,331 คน
มากาตี
มากาตี () คือเมืองใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศฟิลิปปินส์ และหนึ่งใน 16 เมืองซึ่งอยู่ในเขตเมโทรมะนิลา หรือเขตปริมณฑลรอบกรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์
ฝูลี้
ฝูลี้ () เป็นเมืองหลักของจังหวัดห่านามในประเทศเวียดนาม
ประเทศเคนยา
เคนยา (อังกฤษและ) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐเคนยา (; ) เป็นประเทศในแอฟริกาตะวันออก มีอาณาเขตจรดประเทศเอธิโอเปีย (ทางเหนือ) ประเทศโซมาเลีย (ทางตะวันออกเฉียงเหนือ) ประเทศแทนซาเนีย (ทางใต้) ประเทศยูกันดา (ทางตะวันตก) ประเทศเซาท์ซูดานและทะเลสาบวิกตอเรีย (ทางตะวันตกเฉียงเหนือ) และมหาสมุทรอินเดีย มีเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดคือ ไนโรบี
ฮานอย
ฮานอย หมายถึงตอนต้นของแม่น้ำ ตั้งอยู่ตอนต้นอยู่บนลุ่มแม่น้ำแดง ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ลี้สถาปนาขึ้นเป็นเมืองหลวงในปี พ.ศ. 1553 โดยใช้ชื่อว่า ทังล็อง แปลว่า มังกรเหิน จนกระทั่ง พ.ศ. 2245 กษัตริย์ราชวงศ์เหงียนได้ย้ายเมือหลวงไปอยู่เมืองเว้เมื่อตกเป็นส่วนหนึ่ของอินโดจีนฝรั่งเศส ฮานอยจึงกลับมาเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการอีกครั้งใน พ.ศ. 2430 ภายหลังได้รับเอกราชในปี พ.ศ. 2489 ดินแดนเวียดนามแยกออกเป็นสองประเทศ โดยฮานอยเป็นเมืองหลวงของเวียดนามเหนือ เมื่อรวมประเทศใน พ.ศ. 2519 จึงเป็นเมืองหลวงหนึ่งเดียวของเวียดนามในปัจจุบัน
รัฐอากรี
เมืองหลวงของรัฐคือเมือง รีอูบรังกู มีการปลูกยางพาราซึ่งมีความสำคัญมากในช่วง ค.ศ. 1895-1910 เดิมทีเป็นดินแดนของประเทศโบลิเวีย ต่อมา ได้ประกาศเอกราชใน ค.ศ. 1899 และผนวกเข้ากับประเทศบราซิลใน ค.ศ. 1903
เกาลูน
เกาลูนเป็นที่ตั้งของเขตการปกครองของฮ่องกง 5 เขตด้วยกัน
พะโค
พะโค (; ) หรือ หงสาวดี (; "หงสาวะโตย") เป็นเมืองหลักของเขตพะโค ตั้งอยู่ใกล้เมืองเมาะตะมะ ทางตอนใต้ของประเทศพม่า นครหงสาวดีเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญ และอาณาจักรตองอูของชาวพม่า
บังกี
บังกี (Bangui) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐแอฟริกากลาง ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำอูบังกี
ประเทศศรีลังกา
ชาวสิงหลและชาวทมิฬเข้ามาตั้งรกรากอยู่ในศรีลังกาประมาณ 500 ปี และ 300 ปีก่อนคริสตกาลตามลำดับ โดยต่างก็อพยพมาจากอินเดีย อาณาจักรสิงหลได้ก่อตั้งขึ้นในบริเวณที่ราบทางภาคเหนือของศรีลังกา โดยมีเมืองอนุราธปุระเป็นเมืองหลวงแห่งแรกยาวนานถึงประมาณ 1,200 ปี ต่อมาในศตวรรษที่ 13 จึงได้เสื่อมลง พร้อมกับการเกิดขึ้นของอาณาจักรทมิฬ โดยมีเมืองโปลอนนารุวะเป็นเมืองหลวงยาวนานประมาณ 200 ปี ชาวทมิฬจึงได้อพยพไปตั้งอาณาจักรแจฟฟ์นาทางคาบสมุทรแจฟฟ์นา ตอนเหนือของประเทศ ส่วนชาวสิงหลได้ถอยร่นลงไปตั้งรกรากอยู่ทางใต้ ก่อตั้งเป็นอาณาจักรกัณฏิ ซึ่งมีกัณฏิเป็นเมืองหลวง นอกจากนี้ก็มีอาณาจักรโกฏเฏและอาณาจักรรุหุนะ โดยอาณาจักรแคนดีเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจมากที่สุดประมาณศตวรรษที่ 15
จังหวัดซีลางังดาเบา
จังหวัดซีลางังดาเบา (เซบัวโน: Sidlakang Dabaw) เป็นจังหวัดในเขตดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองศูนย์กลางคือมาตี เป็นจังหวัดที่อยู่ทางทิศตะวันออกสุดของประเทศ โดยจุดตะวันออกสุดคือแหลมปูซัน ตั้งอยู่ที่เทศบาลคารากา แหลมนี้ติดกับทะเลฟิลิปปินในมหาสมุทรแปซิฟิก
จังหวัดกว๋างจิ
กว๋างจิ () เดิมไทยเรียกว่า กวางไตร เป็นจังหวัดหนึ่งในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม อยู่ทางทิศเหนือของอดีตราชธานีเว้
กวม
กวมเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดและอยู่ทางใต้สุดของหมู่เกาะมาเรียนา มีเมืองหลวงคือ ฮากัตญา (Hagåtña) เดิมเรียกว่า "อากาญา" (Agana) รายได้หลักของเกาะมาจากการท่องเที่ยว (โดยเฉพาะจากญี่ปุ่น) และจากการเป็นฐานทัพเรือสหรัฐอเมริกา สหประชาชาติจัดให้กวมอยู่ในรายชื่อดินแดนที่ไม่ได้ปกครองตนเองและมีประชากรทั้งเกาะประมาณ 173,000คน
คาบูล
คาบูล (): Kâb'l, ภาษาเปอร์เซีย: کابل) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของอัฟกานิสถาน มีประชากรที่มีการประมาณการณ์ระหว่าง 2 - 4 ล้านคน เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม มีตั้งทางยุทธศาสตร์ในหุบเขาแคบ ๆ บนแม่น้ำคาบูล, ในภูเขาสูง ๆ ก่อนถึงช่องเขาไคเบอร์ คาบูลติดต่อกับพรมแดนทาจิกิสถานผ่านทางอุโมงค์ใต้เทือกเขาฮินดู คูช อยู่เหนือระดับน้ำทะเลประมาณ 1,800 เมตร (5,900 ฟุต)
ผลิตภัณฑ์หลัก ๆ ของคาบูล คือ ปืนใหญ่ ผ้า เฟอร์นิเจอร์ และน้ำตาลบีท อย่างไรก็ดี สงครามที่มีมาต่อเนื่องตั้งแต่พ.ศ. 2522 ได้จำกัดผลผลิตทางเศรษฐกิจของเมือง คาบูลเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการวางระเบิดไว้มากที่สุดในโลก ประชากรของคาบูลมีหลากหลายวัฒนธรรม และหลากหลายชนชาติ สะท้อนถึงความหลากหลายของอัฟกานิสถาน โดยที่ชนชาติพาชตุน ทาจิก และฮาซารา ประกอบเป็นประชากรของคาบูลส่วนใหญ่ คาบูลยังคงกำลังก่อสร้างใหม่ หลังจากที่เกิดสงครามมาหลายทศวรรษ ทำให้การสำรวจประชากรที่แม่นยำยาก จึงมีเฉพาะค่าประมาณ
ต้าหลี่
ต้าหลี่เป็นเมืองเก่าแก่ ตั้งอยู่บริเวณที่ราบลุ่มระหว่างทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ และเทือกเขาชางซาน (苍山) ซึ่งมีภูเขามังกรหยกอยู่ทางด้านตะวันตกของเมือง ต้าหลี่ถือเป็นรัฐที่มีเอกราชมานานตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 คือ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับราชวงศ์ถังและซ่ง ผู้นำมีฐานะเป็นจักรพรรดิแห่งยูนนาน จนกระทั่งมาแตกพ่ายให้กับชาวมองโกล จากนั้นจึงขึ้นอยู่กับศูนย์กลางอำนาจของจีนเป็นต้นมา ตั้งแต่ราชวงศ์หยวน หมิงและชิง คำว่าน่านเจ้า (ภาษาจีนกลางออกเสียงว่า หนานเจ้า : 南诏) หมายถึง ตระกูลทางใต้หรือพวกทางใต้ ซึ่งคืออณาจักรน่านเจ้าทีเราเคยได้ยินกันและมีศูนย์กลางอยู่ที่ต้าหลี่ชาวพื้นเมืองต้าหลี่ส่วนใหญ่คือชาวไป๋ซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม ในช่วงปีคศ. 1856–1873 สมัยราชวงศ์ชิง เกิดกบฏในมณฑลยูนนานเรียกว่า กบฏตู้เหวินซิ่ว (杜文秀起義) เกิดจากความขัดแย้งเชิงเชื้อชาติ ระหว่างราชสำนักชิงซึ่งเป็นชาวแมนจูกับชาวพื้นเมืองในมณฑลยูนนาน ตู้เหวินซิ่วซึ่งเป็นผู้นำ ได้ประกาศเอกราชให้กับมณฑลยูนนานและเรียกว่าประเทศผิงหนาน โดยมีเมืองต้าหลี่เป็นเมืองหลวง ปกครองแบบรัฐอิสลาม แต่หลังจากเวลาผ่านไปได้ 17 ปี ท้ายที่สุด ต้าหลี่และมณฑลยูนนานก็ขึ้นอยู่กับราชวงศ์ชิงอีกครั้ง ผู้นำผิงหนานถูกตัดศีรษะแช่น้ำผึ้งส่งไปปักกิ่ง ชาวไป๋พาผมไปดูรอยสลักบนกำแพงเมือง ซึ่งชาวเมืองแอบเขียนด่าราชสำนักชิงไว้เมื่อร้อยกว่าปีก่อน และยังคงถูกรักษาไว้จนถึงปัจจุบัน
กัวยากิล
กัวยากิล (, ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ ซานเตียโกเดกัวยากิล () เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดของประเทศเอกวาดอร์ มีประชากรราว 3.8 ล้านคน และเกือบ 4.1 ล้านคนในเขตมหานคร เป็นเมืองหลักของจังหวัดกัวยัส ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ
เซาท์อีสต์อิงแลนด์
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ (ภาษาอังกฤษ: South East England) เป็นหนึ่งในเก้าของภาคการปกครองของอังกฤษที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 และรับเป็นส่วนหนึ่งของสถิติใน ปี ค.ศ. 1999 ภาคตะวันออกเฉียงใต้รวมมลฑลบาร์คเชอร์, บัคคิงแฮมเชอร์, อีสต์ซัสเซ็กซ์, แฮมป์เชอร์, ไอล์ออฟไวท์, เค้นท์, ออกซฟอร์ดเชอร์, เซอร์รีย์ และเวสต์ซัสเซ็กซ์ คำที่ใช้กันโดยทั่วไปในการเรียกบริเวณนี้คือ “ตะวันออกเฉียงใต้” แต่ความหมายต่างกันออกไปมาก ภาคตะวันออกเฉียงใต้มีเนื้อที่ 19,096 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2001 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 8,000,550 คนโดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 419 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ก็เช่นเดียวกับภาคอื่นยกเว้นนครลอนดอนและปริมณฑลที่ไม่มีผู้แทนที่ได้รับเลือกจากประชาชนและอำนาจส่วนกลาง ความพยายามในอันที่จะก่อตั้งรัฐบาลระดับภาคจากการเลือกตั้งที่เสนอโดยพรรคกรรมกรหลังจากการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1997 ไม่ประสบความสำเร็จ ศูนย์กลางของรัฐบาลอยู่ที่กิลด์ฟอร์ดเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคโดยจำนวนประชากรคือเมืองไบรตันและโฮฟ แต่เมืองที่มีอิทธิพลต่อเศรษฐกิจของบริเวณนี้คือลอนดอน จุดที่สูงที่สุดอยู่ที่เนินวอลบรีในบาร์คเชอร์ที่สูง 297 เมตรจากระดับน้ำทะเล
จักรวรรดิซองไฮ
จักรวรรดิซองไฮ หรือ จักรวรรดิซองเฮย์ () เป็นจักรวรรดิที่ตั้งอยู่ในบริเวณแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ ตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 จักรวรรดิซองไฮก็เป็นจักรวรรดิที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาจักรวรรดิของแอฟริกาโดยมีเมืองหลวงอยู่ที่กาว ชื่อจักรวรรดิเป็นชื่อเดียวกับกลุ่มชาติพันธุ์ชาวซองไฮ ที่เดิมเป็นรัฐเล็กๆ มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 บริเวณที่มีอำนาจอยู่ตรงโค้งแม่น้ำไนเจอร์ที่ปัจจุบันคือประเทศไนเจอร์และบูร์กินาฟาโซ
อาชกาบัต
กรุงอาชกาบัตยังถือว่าเป็นเมืองใหม่ เป็นชื่อของหมู่บ้านที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งเมื่อปี พ.ศ. 2361 ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเมืองนิซา เมืองหลวงโบราณของพวกพาร์เธียนและซากปรักหักพังของถนนสายไหมที่ผ่านเมืองคอนจิคาลา (Konjikala) ที่ถูกทำลายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว เมื่อทศวรรษแรกของคริสต์ศักราช หรือโดยชนเผ่ามองโกลในคริสต์ศตวรรษที่ 13
กังต็อก
กังต็อก (ภาษาอังกฤษ:Gangtok) เป็นนครเทศบาล เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐสิกขิม ประเทศอินเดีย และยังเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของเขตสิกขิมตะวันออก กังต็อกตั้งอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขาหิมาลัย ที่ระดับความสูง 1,650 เมตร (5,410 ฟุต) กังต็อกมีประชากร 100,000 คนจากหลากหลายชาติพันธุ์ อาทิ ชาวเนปาล ชาวเลปชา ชาวภูฏาน ฯลฯ โดยตั้งถิ่นฐานที่จุดสูงกว่ายอดเขาของหิมาลัยและใช้ชีวิตในสภาพภูมิอากาศที่มีอุณหภูมิไม่หนาวจัดตลอดปี กังต็อกยังเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของรัฐสิกขิม
รัฐคอรอร์
คอรอร์ (; ) เป็นเกาะและรัฐหนึ่งในประเทศปาเลา ถือเป็นศูนย์กลางธุรกิจของประเทศ และเป็นที่ตั้งของเมืองคอรอร์ อดีตเมืองหลวงของประเทศ ปัจจุบันได้ตั้งเมืองหลวงใหม่ที่เงรุลมุด แต่คอรอร์ยังคงเป็นพื้นที่ที่มีประชากรอาศัยมากที่สุดในประเทศ
เมเคเล
เมเคเล หรือ มาคาเล (อัมฮารา: መቐለ; ) เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศเอธิโอเปีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลสาบทานา เป็นเมืองหลวงของเขตทิเกรย์ ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 2,084 เมตร
เขตกูลีกอโร
เขตกูลีกอโร () เป็นเขตในทิศตะวันตกของประเทศมาลี ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 90,120 กม.² เมืองหลวงคือ กูลีกอโร
อูลานบาตาร์
เมื่อนีสเล็ล คูเรกลายเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐประชาชนมองโกเลียเมื่อพ.ศ. 2467 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Ulaanbaatar ("วีรบุรุษแดง") เป็นเกียรติแก่วีรบุรุษของมองโกเลีย แดมดิน ชุคบาตาร์ (Damdin Sühbaatar) ที่ได้ปลดปล่อยมองโกเลียจากกองทัพของอุงแกร์น ฟอน สแตร์นแบร์ก จากการยึดครองของจีน และได้เรียกกองทัพโซเวียตเข้ามา รูปปั้นของเขายังคงตั้งอยู่ที่จตุรัสกลางของอูลานบาตาร์ ในภาษาอังกฤษ มักเรียกอูลานบาตาร์ว่า Urga (และบางครั้ง Kuren) ก่อน พ.ศ. 2467 และ Ulan Bator หลังจากนั้น
พระเจ้ากาวิละ
ต่อมาพม่าได้ตั้งชาวยูนนานฉายาว่า "ราชาจอมหงส์" มาเกลี้ยกล่อมให้นครเชียงใหม่เข้าร่วมด้วยกับพม่า และอ้างตนเป็นใหญ่ล้านนาไท 57 เมืองในนาม "เจ้ามหาสุวัณณหังสจักกวัติราช" โดยตั้งมั่นเมืองสาด พระยาวชิรปราการตั้งให้อุปราชธัมลังกาและเจ้ารัตนหัวเมืองยกทัพไปตีที่เมืองสาด สามารถจับกุมราชาจอมหงส์ได้ พร้อมกันได้จับตัวส่วยหลิงมณี ทูตพม่าที่ส่งไปเมืองแกว (ญวน) ที่กำลังพำนักที่เชียงตุง นำทั้งสองล่องเรือไปถวายตัวที่กรุงเทพ นับว่ามีความชอบมาก พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาพระยาวชิรปราการขึ้นเป็นพระเจ้าเชียงใหม่ ปกครองดินแดนล้านนาไท 57 เมือง เฉลิมพระนามว่า "พระบรมราชาธิบดี ศรีสุริยวงศ์อินทรสุรศักดิ์ สมญามหาขัตติยราชชาติราไชยสวรรค์ เจ้าขัณฑเสมาพระนครเชียงใหม่ราชธานี" เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2345
ดงห่า
ดงห่า () เป็นเมืองหลักของจังหวัดกว๋างจิ ประเทศเวียดนาม มีทางรถไฟสายเหนือ-ใต้ (รถด่วนแห่งการรวมชาติ) ตัดผ่าน โดยมีสถานีรถไฟดงห่ารองรับ นอกจากนี้ ดงห่ายังตั้งอยู่ตรงจุดตัดระหว่างทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 1 เอ กับทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 9 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก (East–West Economic Corridor) อันเป็นโครงการพัฒนาเศรษฐกิจในภาคกลางตอนบนและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ภาคใต้ของประเทศลาว และภาคกลางของประเทศเวียดนาม
ต้าหลี่
เมืองเก่าต้าหลี่ที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบันเป็นมรดกที่ตกทอดมาจากอาณาจักรน่านเจ้า ซึ่งรุ่งเรืองอยู่ในสมัยเดียวกับราชวงศ์เหนือ-ใต้ ในช่วงศตวรรษที่ 5 และ 6 ในช่วงดังกล่าว ศูนย์กลางของหยุนหนานได้ย้ายจากคุนหมิงมาอยู่ยังอาณาจักรทั้งหกของชนเผ่าไป๋ทางตะวันตก ครั้นถึงยุคราชวงศ์ถัง หัวหน้าเผ่านามผีลั่วเก๋อ (พีล่อโก๊ะ ค.ศ.697-748) ได้รวบรวมอาณาจักรทั้งหกเข้าไว้ด้วยกัน และสถาปนาขึ้นเป็นอาณาจักรน่านเจ้า (แปลว่า “อาณาจักรใต้” ค.ศ.738-902) มีเมืองต้าหลี่เป็นราชธานี
อักกรา
อักกราเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐกานา อยู่บริเวณชายฝั่งภาคตะวันตกของทวีปแอฟริกา เป็นศูนย์กลางการบริหารประเทศและด้านเศรษฐกิจ ผลผลิตในประเทศประมาณร้อยละ 70 ผลิตในเมืองนี้ อักกราได้เป็นเมืองหลวงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2420 สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจได้แก่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกานา ซึ่งได้เก็บรักษามรดกที่สำคัญของประเทศไว้ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ถึงสมัยปัจจุบัน โรงละครแห่งชาติกานาซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมสมัยปัจจุบัน
อูลานบาตาร์
เมืองอูลานบาตาร์มีชื่อเรียกต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์ ระหว่าง พ.ศ. 2182–พ.ศ. 2249 มีชื่อว่า อูร์กา "Urga" (ซึ่งเป็นรูปภาษารัสเซียของคำภาษามองโกเลียว่า: Өргөө ["Örgöö"] = “กระโจมราชวัง”) และระหว่าง พ.ศ. 2249–พ.ศ. 2454 มีชื่อว่า คูเร "Khuree" (ภาษามองโกเลีย: Хүрээ ["Hüree"] = “ค่าย”) และภายหลังเรียกว่า อิค คูเร "Ikh Khuree" (ภาษามองโกเลีย: Их Хүрээ ["Ih Hüree"] = “ค่ายใหญ่”) และมีชื่อจีนว่า K'ulun เมื่อได้รับเอกราชพ.ศ. 2454 มีทั้งรัฐบาลและราชวังของบอกด์ ข่าน ชื่อเมืองเปลี่ยนแปลงอีกครั้งเป็น นีสเล็ล คูเร "Niislel Khuree" (Mongolian: Нийслэл Хүрээ ["Niislel Hüree"] = “เมืองหลวง”).
ตูเกกาเรา
นครตูเกกาเรา (อีบานัก: "Siudad nat Tuguegarao"; อีตาเวส: "Siudad yo Tuguegarao"; อีโลกาโน: "Siudad ti Tuguegarao"; ) เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดคากายันและเขตลัมบักนางคากายัน ประเทศฟิลิปปินส์ เป็นเมืองหลักที่สำคัญทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดของผระเทศ
เขตกิตนางลูโซน
เขตกิตนางลูโซนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงมะนิลา เมืองหลวงของประเทศ อยู่ติดกับเขตอีโลโคสและเขตลัมบักนางคากายันทางทิศเหนือ, ติดกับเขตเมืองหลวงแห่งชาติ เขตคาลาบาร์โซน และอ่าวมะนิลาทางทิศใต้, ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลฟิลิปปินส์ทางทิศตะวันออก จังหวัดปังกาซีนันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตนี้ก่อนย้ายไปขึ้นกับเขตอีโลโคสเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1973 ตามคำสั่งของประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่วนจังหวัดเอาโรราย้ายมาจากเขตเซาเทิร์นตากาล็อกตามคำสั่งฝ่ายบริหารหมายเลข 103 เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002
ศรีนคร
ศรีนคร (แคชเมียร์: سری نگر; อูร์ดู: شرینگر; โดกรี: श्रीनगर; ) เป็นเมืองหลวงของรัฐทางเหนือสุดของอินเดีย รัฐชัมมูและกัศมีร์ ตั้งอยู่ในหุบเขาแคชเมียร์ บนฝั่งแม่น้ำเฌลัม สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 1,600 เมตร เป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ที่สุดของอินเดียที่ไม่ได้นับถือศาสนาฮินดู โดยมีมุสลิม 97% เมืองมีประชากร 894,940 คน (ค.ศ. 2001) เมืองผลิตพรม ไหม เงิน เครื่องหนัง ภาชนะทองแดง มีการแกะสลักไม้ การท่องเที่ยว
ราชชาฮี
ราชชาฮี (เบงกาลี: রাজশাহী; ) เป็น 1 ใน 6 มหานครของประเทศบังกลาเทศ มีฉายาว่า เมืองผ้าไหมและเมืองการศึกษา ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ-ตะวันตกของประเทศ มีประชากรราว 1,000,000 คน มีพื้นที่ 96.69 ตร.กม. (37.33 ตร.ไมล์) บนฝั่งเหนือของแม่น้ำพัดนา
มาซายา
มาซายา (Masaya) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดมาซายา ประเทศนิการากัว ตั้งอยู่ทางตะวันตกของกรานาดาราว 14 กม. และอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงมานากัวราว 31 กม. เมืองมาซายาตั้งอยู่ทางตะวันออกของภูเขาไฟมาซายา เมืองมีประชากร 146,000 คน (ค.ศ. 2005) เป็นเมืองที่มีประชากรเป็นอันดับ 3 ของประเทศนิการากัว
รัฐปะลิส
ประชากรของรัฐมีจำนวน 198,335 คน ในปี 2543 ในจำนวนนี้เป็นชาวมลายูประมาณ 166,200 คนหรือร้อยละ 78, ชาวจีน 24,000 คนหรือร้อยละ 17, ชาวอินเดีย 3,700 คน และอื่น ๆ 5,400 คน) เมืองหลวงของรัฐปะลิสคือ กังการ์ เมืองที่เป็นที่ประทับของเจ้าผู้ครองนครคืออาเรา นอกจากนี้เมืองการค้าสำคัญบริเวณชายไทย-มาเลเซียคือปาดังเบซาร์ ส่วนเมืองท่าของรัฐซึ่งเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของรัฐคือกัวลาปะลิส
จะลาลาบาด
จะลาลาบาด (พาชตู/เปอร์เซีย: جلال آباد ') หรือเดิมชื่อว่า อะดีนะปูร์ () เป็นเมืองทางตะวันออกของประเทศอัฟกานิสถาน ทางตะวันตกของช่องเขาไคเบอร์ บริเวณแม่น้ำคาบูลและแม่น้ำคูนาร์ตัดกัน จะลาลาบาดเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของอัฟกานิสถานตะวันออก เป็นเมืองศูนย์กลางธุรกิจ มีอุตสาหกรรมทำกระดาษ สินค้าเกษตร เช่น ส้ม ข้าว และอ้อย และยังเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางการค้ากับประเทศปากีสถาน
จังหวัดกาลีมันตันกลาง
จังหวัดกาลีมันตันกลาง () เป็นจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดที่ตั้งอยู่ในกาลีมันตันที่เป็นส่วนหนึ่งของเกาะบอร์เนียวในส่วนอินโดนีเซีย เมืองหลักของจังหวัดคือ ปาลังการายา และในปี ค.ศ. 2010 มีประชากรมากกว่า 2.2 ล้านคน ขณะที่การประเมินอย่างเป็นทางการ (เดือนมกราคม 2014) มีประชากร 2,368,654 คน
จังหวัดอักลัน
จังหวัดอักลัน ("Akean") (เสียงอ่านภาษาอักลัน: [ak'ɤan]) (อักลัน: "Probinsiya it Aklan"; ฮีลีไกโนน: "Kapuoran sang Aklan"; ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือคาลีโบ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอันตีเค‎ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดคาปิซทางทิศตะวันออก จังหวัดอักลันติดกับทะเลซีบูยันและจังหวัดโรมโบลนทางทิศเหนือ
ดาร์คาน
ดาร์คาน (; ) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศมองโกเลีย เมืองหลวงของจังหวัดดาร์ฮาน-อูล มีประชากร 74,300 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2007) ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ ห่างจากกรุงอูลานบาตอร์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 188 กม.
ประเทศมาเลเซีย
ดินแดนสหพันธ์เป็นดินแดนที่รัฐบาลกลางปกครองโดยตรง ได้แก่ กัวลาลัมเปอร์ (เมืองหลวง), ปูตราจายา (เมืองราชการ) และลาบวน (ศูนย์กลางทางการเงินระหว่างประเทศนอกชายฝั่ง) โดยทั้งกัวลาลัมเปอร์และปูตราจายาอยู่ในพื้นที่รัฐเซอลาโงร์ ส่วนลาบวนอยู่ใกล้รัฐซาบะฮ์
จังหวัดมาลูกูเหนือ
จังหวัดมาลูกูเหนือ (, ) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย ครอบคลุมพื้นที่ส่วนเหนือของหมู่เกาะโมลุกกะ เมืองหลวงของจังหวัดคือเมืองโซฟีฟีบนเกาะฮัลมาเฮรา และเป็นศูนย์กลางประชากรที่ใหญ่ที่สุดของเกาะเตอร์นาเต หมู่เกาะโมลุกกะเดิมทีเป็นจังหวัด อย่างไรก็ดีในปี ค.ศ. 1999 ได้แยกออกมาเป็น 2 จังหวัด โดยจังหวัดมาลูกูเหนือได้แยกออกมาจากจังหวัดมาลูกู
จังหวัดชากัง
จังหวัดชากัง () เป็นจังหวัดของประเทศเกาหลีเหนือ อยู่ทางทิศเหนือของประเทศติดกับประเทศจีน, ติดกับจังหวัดรยังกัง และ ฮัมกย็องใต้ ทางด้านตะวันออก, ติดกับจังหวัดพย็องอันใต้ ทางด้านทิศใต้, และ จังหวัดพย็องอันเหนือ ทางด้านทิศตะวันตก  จังหวัดชากัง ก่อตั้งขึ้นในปี 2542 เมืองหลวงชื่อกังแจ
บันดาร์เซอรีเบอกาวัน
ปัจจุบันกรุงบันดาร์เซอรีเบอกาวันเป็นศูนย์กลางการเงิน ธุรกิจ การค้า และการอุตสาหกรรมของประเทศ ทั้งยังเป็นสถานที่ผลิตน้ำมันปิโตรเลียมและก๊าซธรรมชาติด้วย เมืองหลวงของบรูไนเป็นที่ตั้งสถานที่สำคัญของประเทศ เช่น พระราชวังหลวง ศูนย์ประวัติศาสตร์บรูไนพิพิธภัณฑ์บรูไน สุเหร่าที่ใหญ่ที่สุดในซีกโลกตะวันออกคือ มัสยิดโอมาร์ อาลี ไซฟัดดิน และกัมปงอาเยร์ หมู่บ้านดั้งเดิมของชาวบรูไนที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมแม่น้ำบรูไน
สเตาร์บริดจ์
สเตาร์บริดจ์ หรือ สเตาเออร์บริดจ์ (, ออกเสียง) เป็นนครและเมืองหลวงของดัดลีย์ในภาคการปกครองมิดแลนด์สตะวันตกของอังกฤษ
คากายันเดโอโร
คากายันเดโอโร เป็นนครหนาแน่นในเขตฮีลากังมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นเมืองศูนย์กลางในเชิงภูมิศาสตร์ของจังหวัดซีลางังมีซามิส แต่ปกครองอย่างอิสระจากตัวจังหวัด เมืองนี้ยังถือเป็นศูนย์กลางของภูมิภาคฮีลากังมินดาเนาอีกด้วย จึงเกิดการขยายตัวเป็นมหานครคากายันเดโอโร ซึ่งรวมพื้นที่ของเมืองเอลซัลวาดอร์, โอโปล, อาลูบีฮิด, ลากีนดิงกัน, กีตากุม, ตาโกโลอัน, บิลลานูเวบา, ฮาซาอัน, และคลาเบเรีย
ราลี
ราลี เมืองหลวงของรัฐนอร์ทแคโรไลนา ตั้งอยู่ในเขตเคาตีเวก (Wake County) สหรัฐอเมริกา ราลีเป็นเมืองที่รู้จักกันดีในชื่อ "เมืองต้นโอ๊ก" เนื่องจากมีต้นโอ๊กเป็นจำนวนมาก ในปี พ.ศ. 2543 ราลีมีประชากร 276,093 คน ซึ่งนับเป็นเมืองที่ใหญ่อันดับสองของรัฐนอร์ทแคโรไลนา รองจากเมืองชาร์ลอท (Charlotte) โดยในปี พ.ศ. 2547 ราลีมีประชากร 326,653 คน ซึ่งนับเป็นเมืองที่มีการเติบโตสูงที่สุดเมืองหนึ่งของสหรัฐอเมริกา
ต้าหลี่
ต้าหลี่ () หรือภาษาไทใหญ่ว่า แสหลวง หรือ มิถิลา เป็นเมืองเอกของ เขตปกครองตนเองชนชาติไป๋ ต้าหลี่ มณฑลยูนนานทางตอนใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่บนที่ราบสูงระหว่างเทือกเขาชางซานทางด้านตะวันตก และทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ทางด้านตะวันออก เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวไป๋และชาวอี๋มาตั้งแต่สมัยโบราณ
ปุนตาอาเรนัส
ปุนตาอาเรนัส () เป็นเมืองหลวงของแคว้นมากายาเนสและลาอันตาร์ตีกาชีเลนา แคว้นใต้สุดของประเทศชิลี เป็นเมืองใหญ่ที่สุดทางซีกโลกใต้บนเส้นรุ้งที่ 46 เดิมได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็น มากายาเนส () ในปี ค.ศ. 1927 แต่เปลี่ยนกลับมาใช้ปุนตาอาเรนัสเหมือนเดิมในปี ค.ศ. 1938 และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1977 เป็นหนึ่งในสองเมืองของชิลีที่เป็นเมืองท่าปลอดภาษี
จังหวัดกาลีมันตันตะวันตก
จังหวัดกาลีมันตันตะวันตก (, Malay: كليمنتان بارت, ; Hakka: Sî-Kâ-lí-màn-tân; Teochew: Sai-Gia-li-man-dang; ) เป็นจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดในกาลีมันตัน ดินแดนของประเทศอินโดนีเซียบนเกาะบอร์เนียว เมืองหลวงจังหวัดคือ ปนตียานัก จังหวัดมีเนื้อที่ 147,307 กม² จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 4,395,983 คน กลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ ดายัก, มลายู, จีน, ชวา, บูกิส และมาดูรา จากข้อมูลประชากรอย่างเป็นทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 4,546,439 คน ชายแดนของจังหวัดกาลีมันตันตะวันตกโดยทั่วไปติดกับเทือกเขาที่รายล้อมไปด้วยลุ่มน้ำของแม่น้ำกาปูวัซที่ไหลผ่านส่วนใหญ่ของจังหวัด จังหวัดยังมีพื้นที่ติดกับจังหวัดกาลีมันตันกลางทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกทางทิศตะวันออก และติดกับรัฐซาราวักของประเทศมาเลเซียทางทิศเหนือ
โกลกาตา
โกลกาตา (; ) หรือชื่อเดิม กัลกัตตา () เป็นเมืองหลวงของรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำฮูคลี ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ เมืองนี้มีจำนวนประชากร 4,580,544 คน (พ.ศ. 2544) ซึ่งหากนับรวมในเขตเมืองรอบนอกด้วยก็จะมีจำนวนมากกว่า 14 ล้านคน ทำให้เมืองนี้เป็นกลุ่มเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 3 และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ
เดอะแวลลีย์
เดอะแวลลีย์ () เป็นเมืองหลวงของแองกวิลลา ซึ่งเป็นดินแดนของสหราชอาณาจักร มีประชากร 1,169 คน
ชานักกาเล
ชานักกาเล อยู่ห่างจากกรุงอิสตันบูล เมืองหลวงของตุรกีด้วยการเดินทางทางรถยนต์ประมาณ 4 ชั่วโมง และนั่งเรือเฟอร์รี่ข้ามฟากไป ในอดีต เคยเป็นที่ตั้งของเมืองทรอย ที่ปรากฏในสงครามกรุงทรอย ปัจจุบัน มีซากของกำแพงเมืองที่เป็นหินหนาปรากฏอยู่ จึงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญ ซึ่งทางทีมงานสร้างภาพยนตร์เรื่อง "Troy" ในปี ค.ศ. 2004 ได้มอบม้าไม้ที่ใช้ในเรื่อง ให้แก่เมือง ซึ่งปัจจุบัน ได้ตั้งแสดงอยู่ และมีการผลิตเป็นของที่ระลึก
จังหวัดกว๋างนิญ
กว๋างนิญ () เป็นจังหวัดริมชายฝั่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเวียดนาม เป็นที่ตั้งของแหล่งมรดกโลกอ่าวหะล็อง จังหวัดนี้มีเมืองหลักคือหะล็อง ร้อยละ 80 ของพื้นที่จังหวัดเป็นภูเขาที่มีดิน น้ำ และแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ ปริมาณถ่านหินส่วนใหญ่ของประเทศก็มาจากจังหวัดนี้ อ่าวหะล็องมีเกาะทั้งหมด 1,969 เกาะ แต่มีเพียง 989 เกาะเท่านั้นที่มีชื่อเรียก จังหวัดนี้มีเนื้อที่
6,102.4 ตารางกิโลเมตร ประชากร 1,185,200 คนในปี ค.ศ. 2015
รัฐเซอลาโงร์
เซอลาโงร์ (, อักษรยาวี: ) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธ์มาเลเซีย ตั้งอยู่ทางชายฝั่งทะเลตะวันตกของคาบสมุทรมลายู และล้อมรอบกัวลาลัมเปอร์ไว้ทั้งหมด อาณาเขตของรัฐเซอลาโงร์ ทิศเหนือติดรัฐเปรัก ทิศตะวันออกติดรัฐปะหัง ทิศตะวันตกติดช่องแคบมะละกา ทิศใต้ติดรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน เมืองหลวงของเซอลาโงร์ชื่อ ชะฮ์อาลัม เมืองเจ้าผู้ครองชื่อ กลัง เป็นรัฐทีใหญ่อันดับ 9 ของมาเลเซีย อีกเมืองหนึ่งที่สำคัญของเซอลาโงร์คือเปอตาลิงจายา ซึ่งได้รับเป็นสถานะเป็นเมืองดีเด่นเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2006
จังหวัดกาลีมันตันใต้
จังหวัดกาลีมันตันใต้ () เป็นจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ในกาลีมันตัน ดินแดนของประเทศอินโดนีเซียบนเกาะบอร์เนียว เมืองหลวงของจังหวัดคือ บันจาร์มาซิน ประชากรของจังหวัดกาลีมันตันใต้มีมากกว่า 3.625 ล้านคน จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 และข้อมูลทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 3,913,908 คน
พอร์ตเอลิซาเบท
พอร์ตเอลิซาเบท () เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแอฟริกาใต้ ตั้งอยู่ในจังหวัดอีสเทิร์นเคป ที่อยู่ห่างจากเมืองเคปทาวน์ทางตะวันออก 770 กิโลเมตร ชื่อของเมืองในภาษาอังกฤษมักเขียนย่อว่า พีอี (PE) และมีชื่อเล่นว่า เมืองแห่งความเป็นมิตร (The Friendly City) หรือเมืองแห่งลม (The Windy City) ยังเป็นเมืองท่าสำคัญทางทะเลของแอฟริกาใต้ ที่มีการค้าขายเพชร ผ้าขนสัตว์ ผลไม้ และยังมีอุตสาหกรรมที่สำคัญอย่าง รถยนต์ รวมถึงการผลิตรองเท้า เหล็ก การทำไม้ และด้านวิศวกรรมไฟฟ้า ยังมีการผลิตอาหาร การฟอกหน้า และเคมีภัณฑ์ และมักได้รับการเอ่ยถึงว่าเป็นเมืองหลวงกีฬาทางน้ำของแอฟริกา เมืองพอร์ตเอลิซาเบทก่อตั้งเป็นเมืองในปี ค.ศ. 1820
จังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้
จังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ (, ย่อว่า: "Sultra", ) เป็นจังหวัดหนึ่งบนเกาะซูลาเวซี ที่มีรูปร่างเป็นคาบสมุทรทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ ในประเทศอินโดนีเซีย ยังประกอบด้วยเกาะนอกชายฝั่งอย่าง บูตน, มูนา, กาบาเอนา และ วาโวนีอี รวมถึงเกาะเล็ก ๆ อีกหลายเกาะ จังหวัดมีเมืองหลวงของเมืองเกินดารี ตั้งอยู่ชายฝั่งทิศตะวันออกของคาบสมุทร
อัคระ
อัคระนั้นตั้งอยู่ตรงกลางเส้นทางรถไฟสายภาคกลางที่เชื่อมระหว่างเดลี (รหัสสถานี: NDLS) และมุมไบ (บอมเบย์) (รหัสสถานี: CSTM) และระหว่างเดลี กับเจนไน (รหัสสถานี: MAS) และนอกจากนั้นยังมีรถไฟสายอื่นๆ อาทิเช่น Bhopal Shatabdi, Bhopal Express, Malwa Express, Gondwana Express, Jabalpur - Jammutawi Express, Shreedham Express, Garib Rath, Tamil Nadu Express, Chennai Rajdhni ฯลฯ ที่เชื่อมอัคระเข้ากับเมืองสำคัญอื่นๆของประเทศอินเดีย เช่น นิวเดลี มุมไบ โกลกาตา เจนไน ไฮเดอราบัด บังกาลอร์ ปูเน ลัคเนา ชัยปุระ ฯลฯ ได้ในทุกๆวัน รถไฟสายตะวันออกบางสายจากเดลีนั้นยังเชื่อมต่อผ่านอัคระ จึงสามารถใช้เป็นจุดต่อรถเพื่อไปต่อยังเมืองต่างๆทางฟากตะวันออกของอินเดียได้ (เช่น โกลกาตา เป็นต้น) ซึ่งในทุกๆวันจะมีรถไฟมุ่งหน้าสู่เดลีถึงวันละ 20 เที่ยว เมืองอัคระมีสถานีรถไฟสำคัญทั้งหมด 3 สถานีหลัก:นอกจากนี้ ยังมีรถไฟท่องเที่ยวที่มีความหรูหราเป็นพิเศษ ได้แก่ รถไฟเดอะพาเลซ ออน วีลส์ (The Palace on Wheels) และ เดอะ รอยัล ราชสถาน ออน วีลส์ (The Royal Rajasthan on Wheels) ซึ่งยังผ่านและหยุดที่อัคระในระหว่างทริปที่มีความยาวถึงแปดวัน (ไป-กลับ) ระหว่างราชสถานกับอัคระ
ปูไกปา
ปูไกปา, ปูกัลย์ปา () หรือ ปูกาอัลย์ปา (เกชัว: puka allpa, "ดินสีแดง") เป็นเมืองทางตะวันออกของประเทศเปรู ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำอูกายาลี เป็นเมืองหลวงของแคว้นอูกายาลี จังหวัดกอโรเนลปอร์ตีโย และเขตกาเยเรีย
พาราณสี
พาราณสี ( "พาราณสี"; , Vārāṇasī "วาราณสี", ) เป็นเมืองหลวงของแคว้นกาสี (Kingdom of Kashi) ในสมัยพุทธกาล ปัจจุบันตั้งอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ห่างจากลัคเนาซึ่งเป็นเมืองหลวงของอุตตรประเทศเป็นระยะทาง 320 กิโลเมตร พาราณสีมีแม่น้ำคงคาไหลผ่าน เป็นเมืองที่ศักดิสิทธิ์ที่สุดหนึ่งในเจ็ดเมืองศักดิสิทธิ์ (สัปดาปุริ, Sapta Puri) ในความเชื่อของศาสนาฮินดูและศาสนาเชน พาราณสีมีประวัติความเป็นมายาวนานกว่า 4,000 ปี เป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศอินเดียและยังจัดเป็นเมืองที่มีผู้อยู่อาศัยต่อเนื่องยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์โลกด้วย ถือว่าเป็นสุทธาวาสที่สถิตแห่งศิวเทพ ถือว่าเป็นเมืองอมตะของอินเดียและเป็นที่แสวงบุญทั้งของชาวฮินดูและชาวพุทธทั่วโลก ครั้งสมัยอาณานิคม เมืองนี้มีชื่อว่า เบนาเรส (Benares)
ตรินโคมาลี
จากบันทึกทางประวัติศาสตร์ เมืองตรินโคมาลีมีอายุมากกว่า 2,500 ปี เริ่มต้นจากการตั้งรกรากโดยเกี่ยวข้องกับวัดโกเนสวาราม ในยุคก่อนสมัยใหม่ ถือเป็นเมืองหนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชีย เป็นเมืองท่าเรือทางทะเลที่สำคัญและมีการค้าระหว่างประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  ในยุคโบราณเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรตะวันออกของประเทศวันนี ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ปัลวะ ราชวงศ์โจฬะ ราชวงศ์พันด์ยัน ส่วนเขตเมืองตรินโคมาลีก็ได้สร้างเมืองป้อมปราการขึ้นมาหลังจากที่โปรตุเกสมีชัยเหนืออาณาจักรแจฟฟ์นา โปรตุเกสได้ยึดครองในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ชาวฮอลันดาและชาวฝรั่งเศสผลัดเปลี่ยนกันครอบครองหลายครั้งก่อนตกเป็นของอังกฤษใน ค.ศ. 1795 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นฐานทัพเรือสำคัญของอังกฤษในตะวันออกไกล หลังจากอังกฤษสูญเสียสิงคโปร์ให้แก่ญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1942 ต่อมาใน ค.ศ. 1957 อังกฤษยกฐานทัพให้แก่ศรีลังกา
กบิลพัสดุ์
กบิลพัสดุ์ ( "กปิลวัตถุ"; "กปิลวัสตุ"; ) เป็นชื่อเมืองหลวงของแคว้นสักกะ เป็นเมืองของพระเจ้าสุทโธทนะผู้เป็นพระบิดาของเจ้าชายสิทธัตถะซึ่งต่อมาได้ตรัสรู้เป็นพระโคตมพุทธเจ้า เป็นเมืองที่พระพุทธเจ้าทรงเจริญพระชนม์และประทับอยู่จนกระทั่งพระชนมายุ 29 พรรษา ปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศเนปาล ติดชายแดนตอนเหนือประเทศอินเดีย ยังเหลือซากเมืองอยู่เป็นหลักฐาน และไม่ห่างจากเมืองนี้มีสังเวชนียสถานที่สำคัญคือสถานที่ประสูติของพระพุทธเจ้าซึ่งเรียกว่าลุมพินีวันปรากฏอยู่ บริเวณลุมพินีมีวัดพุทธของประเทศไทยและของประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาอีกหลายวัด เป็นดินแดนที่พุทธศาสนิกชนทั่วโลกนิยมไปแสวงบุญกัน
กิลกิต
กิลกิต (อูรดู: ) เป็นเมืองหลวงของเขตกิลกิต-บัลติสถานของปากีสถาน เมืองตั้งอยู่ในหุบเขากว้าง ใกล้จุดบรรจบกันของแม่น้ำกิลกิต และแม่น้ำ Hunza กิลกิตเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญทางภาคเหนือของประเทศปากีสถาน และทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางสำหรับการปีนเขาสำหรับเทือกเขา Karakoram เป็นจุดแวะสำคัญบนเส้นทางไหมเก่า และเป็นจุดเชื่อมต่อที่สำคัญของทางหลวง Karakoram ซึ่งเชื่อมต่อกับจีน, Skardu, Chitral, เปศวาร์, และกรุงอิสลามาบัด
เกาะเตเนริเฟ
มีมหาวิทยาลัยลาลากูนา ที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1792 และเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในหมู่เกาะคะแนรี เมืองซานกริสโตบัลเดลาลากูนาได้รับขึ้นชื่อเป็นมรดกโลกเป็นแห่งที่ 2 ของเกาะ และเป็นแห่งที่ 3 ของหมู่เกาะคะแนรี เมืองลาลากูนาเป็นเมืองหลวงของหมู่เกาะคะแนรีจนกระทั่งซานตากรุซเป็นเมืองหลวงใน ค.ศ. 1833 เตเรนีเฟยังมีจุดสูงสุดของสเปน เป็นมรดกโลกที่เป็นภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 3 ของโลก ที่ชื่อ เอลเตย์เด
ซำเหนือ
ซำเหนือ () เป็นเมืองเอกของแขวงหัวพัน ประเทศลาว ตั้งอยู่กลางหุบเขาเขียวขจีและอุดมสมบูรณ์ มีความสูงจากน้ำทะเล 1,200 เมตร เป็นเมืองที่มีลักษณะงดงามทางธรรมชาติที่สวยงาม มีพื้นที่ป่าไม้มากมาย มีตลาดในเมืองยามเช้าซึ่งเป็นตลาดใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ โดยจะมีชาวบ้าน ชาวค้าขาย ออกมาเดินซื้อของ และมีสินค้าให้เลือกมากมายเช่น อาหารสด อาหารแห้ง ของใช้จากประเทศจีน เวียดนาม และไทย ผ้าทอมือซึ่งเป็นสินค้าที่ขึ้นชื่อของลาวที่ส่งไปขายยังเมืองหลวงพระบางและกรุงเวียงจันทน์มีลวดลายที่ประณีตและสวยงามมาก
เนปยีดอ
ดินแดนสหภาพเนปยีดอประกอบด้วยเขตเมืองและอีกแปดตำบล เขตเมืองถูกแบ่งออกเป็นสามตำบลคือ ตำบลปยินมะนา, ตำบลแลเว และตำบลตะโกง ซึ่งเดิมขึ้นกับเขตยะแมสิน (Yamethin) และมีเขตตำบลใหม่คือ อุตตรสิริ, ทักขิณสิริ, ปุพพสิริ, ชัมพุสิริ และไชยสิริ ซึ่งทั้งหมดกำลังถูกก่อสร้าง ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 ได้มีการย้ายที่ทำการรัฐบาลมายังเมืองหลวงใหม่แห่งนี้ เหลือเฉพาะสำนักคณะกรรมการกระทรวงยังคงอยู่ในนครย่างกุ้งกรุงเนปยีดอตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาพะโคและเทือกเขาฉาน อยู่ทางทิศเหนือของนครย่างกุ้ง 323 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 7,054.37 ตารางกิโลเมตร นับเป็นเมืองหลวงที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุดในภูมิภาคอาเซียน (ขนาดใหญ่กว่าประเทศสิงคโปร์ถึง 10 เท่า) มีความสูงระหว่าง 90-200 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
โอลิมปิกฤดูหนาว 2018
เมืองพย็องชัง " "Pyeongchang" " ได้ถูกเปลี่ยนชื่อทางการตลาดเป็น " "PyeongChang" " ด้วยการใช้ตัว "C" พิมพ์ใหญ่ (เรียกว่า ) เนื่องจากความกังวลที่ถูกหยิบยกขึ้นว่านักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ประสงค์จะมาชมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 อาจเกิดความสับสนจากเมืองพย็องชาง ไปเป็นกรุงเปียงยาง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ
โดยนายชเว มุน-ซุน ผู้ว่าราชการจังหวัดคังว็อน ได้ยอมรับความคล้ายคลึงกันของชื่อของสองเมืองนี้ โดยนายชเวได้ยกกรณีของเรื่องนี้ว่า " นายแดเนียล โอโลเม โอเล เซพิต ชาวเผ่ามาซาย จากประเทศเคนยา ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประชุมของสหประชาชาติว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพในเมืองพย็องชัง เมื่อปี พ.ศ. 2557 ซึ่งนายเซพิตได้สับสนชื่อของทั้งสองเมืองนี้ ทำให้เขาพลาดในการเดินทาง โดยเขาได้เลือกเส้นทางไปยังกรุงเปียงยาง และได้ถูกสอบปากคำจากเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองในเกาหลีเหนือ หลังจากนั้นเขายังถูกปรับเป็นจำนวน 500 ดอลลาร์สหรัฐ และถูกส่งตัวกลับไปยังกรุงปักกิ่ง
นิวเดลี
เมืองเดลีเป็นเมืองหลวงเก่าแก่ของอินเดีย ประมาณการณ์ว่าก่อสร้างเมื่อ 5000 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบในปัจจุบันมีอายุประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล มีเมืองโบราณหลายแห่งถูกขุดพบในเขตการปกครองเดลีในปัจจุบัน พื้นที่เขตเดลีเป็นศูนย์กลางการปกครองของอาณาจักรอินเดียโบราณถึง 7 อาณาจักร
เยลโลว์ไนฟ์
เยลโลว์ไนฟ์ () เป็นเมืองหลวงและนครใหญ่สุดของนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ ประเทศแคนาดา ตั้งอยู่บริเวณตอนเหนือของชายฝั่งทะเลสาบเกรตสเลฟ ซึ่งอยู่ห่างจากวงกลมอาร์กติกไปทางทิศใต้ประมาณ และตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของอ่าวเยลโลว์ไนฟ์ซึ่งอยู่ใกล้กับปากแม่น้ำเยลโลว์ไนฟ์ มีประชากร 19,569 คน (พ.ศ. 2559)