โฮงซาวหมายถึงอะไร?
โฮง
โฮงซาวหมายถึงโฮงขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยหมู่อาคารหลายๆ ห้องยาวติดต่อกัน หรือหมู่อาคารหลายๆ หลังแยกจากกัน แต่มีส่วนเชื่อมโยงหากัน ดังปรากฏในวรรณกรรมลาว-อีสาน เรื่องรามเกียรติ์ (พะลักพะลาม) หรือเรื่องพระยาฮาบพระนาสวน ว่า
แม่น้ำแยงซี
แม่น้ำแยงซีถูกเรียกต่างชื่อกันไปตามเส้นทางของลำน้ำเช่นเดียวกับแม่น้ำหลายๆสาย เช่น ต้นทางของแม่น้ำแยงซีถูกเรียกโดยชาวทิเบตว่า ตางชู (ตัวอักษรจีน:当曲, ความหมายว่า บึงแม่น้ำหรือ หนองแม่น้ำ) ตามทางของแม่น้ำแยงซีถูกเรียกว่า แม่น้ำถัวทัว (อักษรจีน: 沱沱河) ลาดลงมาอีกเรียกว่า แม่น้ำถงเทียน (อักษรจีน: 通天河, ให้ความหมายทางวรรณกรรมว่า ผ่านแม่น้ำสวรรค์) นอกจากนี้แล้วแม่น้ำแยงซียังถูกเรียกว่า แม่น้ำจินชา (อักษรจีน: 金沙江; พินอิน: Jīnshā Jiāng, ให้ความหมายทางวรรณกรรมว่า แม่น้ำหาดทรายทอง) จากเส้นทางน้ำไหลผ่านช่องแคบระหว่างเทือกเขาต่างๆสู่ แม่น้ำแม่กองและ แม่น้ำสาละวิน ก่อนที่จะไหลผ่านเข้าสู่ที่ราบลุ่มเสฉวน หรือ ชิชวน (อักษรจีน: 四川; พินอิน: Sì Chuān) ซึ่งตั้งอยู่ด้านตะวันตกของจีน
ชาวจีนสมัยก่อนเรียกแม่น้ำแยงซีเพียงสั้นๆว่า เจียง (อักษรจีน: 江; พินอิน: Jiāng) หรือ ต้าเจียง (อักษรจีน: 大江; พินอิน: Dà Jiāng, ให้ความหมายทางวรรณกรรมว่า แม่น้ำใหญ่) ซึ่งต่อมาชาวจีนเรียกแทนแม่น้ำว่า เจียง ชาวทิเบตเรียกแม่น้ำว่า บีร์ชู (ภาษาทิเบต: འབྲི་ཆུ་; วายลี่: 'bri chu, ให้ความหมายทางวรรณกรรมว่า แม่น้ำแม่วัวป่า) แม่น้ำแยงซียังถูกเรียกว่าเป็นแม่น้ำสายทองคำ อีกด้วย
ฮะนะจิรุซะโตะ
ในกวีแบบญี่ปุ่นนั้น นก"โฮะโตะโตะงิสุ" ( ほととぎす Hototogisu ) หรือ นกคัดคูเล็ก มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Lesser Cuckoo (Cuculus poliocephalus) กับ ดอกส้มทะจิบะนะ นั้นมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน หากนกดุเหว่าและดอกส้มทะจิบะนะปรากฏในกวี จะมีความหมายแฝงสื่อถึง ความทรงจำครั้งเก่าก่อน
รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
กลุ่มแสงอุษา (, "อะกัตซึกิ", ความหมาย: รุ่งอรุณ) กลุ่มนินจาถอนตัวจากหมูบ้านแต่ละคนมีความสามารถระดับสูง โดยสมาชิกแต่ละคนจะสวมแหวนคนละหนึ่ง ซึ่งมีสํญลักษณ์เป็นตัวอักษรคันจิ ที่เป็นชื่อของเทพเจ้าและสัตว์ประหลาดจากตำนานของญี่ปุ่น เป้าหมายน่าจะเป็นการเอาพลังของสัตว์มีหางที่มีจักร แต่โดยแท้จริงแล้วต้องการที่จะรวบรวมอำนาจในการรับภารกิจ มาจาก 5 แคว้นเงา และมีเป้าหมายที่เปลี่ยนแปลงโลกนินจา มีสมาชิกรวม 11 คน
แผนครองโลกของ แสงอุษา คือ การรวบรวมสัตว์หางทั้ง 9 ตัวเพื่อรวมกลายเป็น 10หาง และเซียนหกวิถีนั้นมีเนตรวงแหวนขั้นสุดยอดเหนือกว่ามาดาระ มาดาระจึงคิดจะทำให้ตัวเองกลายเป็นพลังสถิตร่าง 10หาง แล้วตัวเองจะมีเนตรแบบเดียวกับเซียนหกวิถี... จากนั้น มาดาระจะใช้ วิชาเนตรขั้นสุดยอดที่สามารถทำให้ทุกคนในโลกนี้ตกภายในอำนาจเนตรนั้นไปตลอดกาล
เพน () หัวหน้าของกลุ่มแสงอุษา เป็นเหมือนหุ่นเชิดของนางาโตะ มี 6 คน 6 วิถี คือ 
เพนทุกคนจะมีแท่งเสียบอยู่ตามร่างกาย เรียกว่าแท่งหกวิถี แท่งนี้จะออกมาจากร่างกายผู้ที่มีเนตรสังสาระ และใช้เพื่อรับจักระจากนางาโตะ
ฮังไก
คำว่า "ฮังไก" เป็นภาษามองโกเลีย ที่หมายถึงบรรยากาศอันเป็นสุขที่รายล้อมด้วยทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ภูเขายาวสุดลูกหูลูกตา สายน้ำที่ไหลอย่างสงบ ต้นไม้ที่โบกสะบัดไปตามแรงลม และท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ วงนี้ถูกก่อตั้งเมื่อยิลชิ หัวหน้าวง ที่ได้ฟังการร้องเพลงโดยลำคอของชาวมองโกลและต้องการค้นหารากเหง้าของตนเอง โดยเข้านั้นได้เดินทางไปยังมองโกเลียในเพื่อศึกษาการร้องเพลงด้วยลำคอ และที่นั่นเขาก็ได้พบกับฮูเกอจิลตูและบาเกน ผู้ที่จะเป็นสมาชิกเริ่มแรกของวง ในการสัมภาษณ์กับ NPR ยิลชิได้กล่าวว่า "พวกเราส่วนใหญ่ได้ทิ้งจากเส้นทางชีวิตที่พวกเราเคยเป็น…และเมื่อพวกเราได้เข้าไปในเมืองใหญ่ พวกเราก็ถูกคลื่นวัฒนธรรมซัดซาดถาโถม ทำให้เราทอดทิ้งสิ่งที่เราเคยเป็น รวมถึงดนตรีพื้นบ้านเองก็ได้หายไปจากชีวิตเราอย่างสิ้นเชิง"
นิจิเร็นโชชู
พุทธมามกะนิจิเร็นโชชูจะเรียกสังกัดตนเองว่าฮกเกโกะตามที่ปรากฏในไดโงฮนซงนิกายนี้มีสิ่งสักการบูชาเป็นของตนเรียกว่า โกฮนซง หรือ พระบรมปูชนียวัตถุ ซึ่งเป็นดั่งแผนภูมิจำลองธรรมสภาที่ปรากฏในสัทธรรมปุณฑริกสูตร และเป็นดั่งการจำลองพระสูตรให้เป็นกายภาพ จารึกด้วยอักขระจีนโดยมีคำว่านามูเมียวโฮเร็งเงเกียวนิจิเร็ง (นโม สัทธรรมปุณฑริกสูตร นิจิเร็ง) อยู่ตรงกลางในลักษณะแนวตั้งรายล้อมด้วยตัวแทนสภาพภูมิชีวิตต่าง ๆ สี่มุมของโกฮนซงมีชื่อของท้าวจตุโลกบาลปรากฏอยู่ และปรากฏข้อความสิ่งสักการบูชาสูงสุดของโลกนับจากหลังการปรินิพพานของพระพุทธะ
พายุโกนเซิน
พายุโกนเซินนั้นอาจหมายถึง
ฮวา มู่หลาน
มู่หลานรับเงินแล้วก็เดินทางกลับบ้านเกิดเมืองนอน หวังใจว่า จะพากันย้ายรกรากไปเมืองเล่อโช่ว (樂壽) ซึ่งเคยเป็นที่มั่นกบฏ และปัจจุบันคือเมืองชังโจว ในเทศมณฑลเซี่ยน มณฑลเหอเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน แต่เมื่อถึงบ้าน มู่หลานกลับพบว่า พ่อตายนานแล้ว ส่วนแม่ก็มีผัวใหม่แซ่เว่ย์ (魏) นอกจากนี้ ข่านยังมีรับสั่งเรียกนางไปเป็นสนม มู่หลานจึงฆ่าตัวตาย ก่อนตายได้สั่งให้โย่วหลาน น้องสาวเอาจดหมายไปให้เซี่ยนเหนียงที่เมืองจีน โย่วหลานจึงแต่งกายเป็นชายแล้วเดินทางไปพบลัว เฉิง สามีของเซี่ยนเหนียง แต่คนทั้งหลายจับได้ว่า แท้จริงแล้วชายหนุ่มที่มาส่งจดหมายนั้นเป็นหญิง ก็หัวเราะเยาะลั่น
ฮ่วยซัว
ฮ่วยซัว (; ; ) เป็นพืชในสกุลกลอยซึ่งต่างจากสมาชิกอื่นที่สามารถรับประทานดิบได้ ในอาหารญี่ปุ่น นำไปรับประทานดิบหรือบด โดยนำทั้งหัวไปล้างด้วยน้ำส้มสายชู เพื่อล้างผลึกออกซาเลตออกก่อน
จังหวัดคย็องซังใต้
จังหวัดคย็องซังใต้ เป็นจังหวัดที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเกาหลีใต้ โดยมีเมืองเอกตั้งอยู่ที่ชังว็อน โดยประกอบด้วยมหานครหลักและท่าเรือปูซาน โดยมีวัดแฮอินซาที่เป็นมรดกโลกของยูเนสโก โดยเป็นวัดแบบพุทธ ซึ่งเป็นที่อยู่ของ "พระไตรปิฎกแห่งชาติเกาหลี" ทำให้ดึงดูดนักท่องเที่ยวได้เป็นจำนวนมาก มีโรงงานประกอบรถยนต์และปิโตรเคมีขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายอยู่ทางภาคใต้ของจังหวัดขยายจากเมืองอุลซัน ไปสู่ปูซาน ชังว็อน และชินจู
โฮง
ท้องพระโรงหลวงหรือท้องพระโรง ในภาษาลาว-อีสานเรียกว่า "คอง" หรือ "คองหลวง" เรียกเต็มๆ ว่า "พระราชคองหลวง" คือห้องโถงขนาดกว้างที่สุดภายในตัวโฮง ซึ่งพระมหากษัตริย์และเจ้านายในคณะปกครองใช้เป็นสถานที่ว่าราชการ ประชุมงาน และพบปะทูตต่างเมือง ตลอดจนใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา พระราชพิธีมงคล และพระราชพิธีอวมงคลต่างๆ เช่น พิธีราชาภิเษก พิธีอภิเษกสมรส พิธีบาสี (บายศรี) สูตรขวัญเจ้านาย และใช้ตั้งพระศพในพระราชพิธีสวดพระศพเจ้านาย
ลัทธิช็อนโด
ชอนโดเกียว (ภาษาเกาหลี: ฮันกุล: 천도교; ฮันจา: 天道敎; อังกฤษ: Cheondoism) หรือ "ศาสนาแห่งวิถีสวรรค์" ศาสนานี้แสดงออกอย่างเปิดเผยว่า "รักชาติ" และก่อตั้งมาเพื่อต่อต้านการฉ้อราษฎร์บังหลวง และการรุกรานของต่างชาติ ศาสนาวิถีแห่งสวรรค์ก่อตั้งเมื่อคริสต์ศักราช 1860 ในช่วงแรกเรียกว่า "ทงฮัก" ซึ่งมีความหมายว่า "การเรียนรู้แบบตะวันออก" แตกต่างกับศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเป็นตัวแทนในเวลานั้น ขบวนการนี้เติบโตจนถึงขึ้นมาเป็นการปฏิวัติชาวนาในคริสต์ศักราช 1890 และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ชอนโดเกียว" ผู้นำศาสนานี้มีบทบาทสำคัญในขบวนการต่อต้านญี่ปุ่นสมัยอาณานิคม
ดงซู
ดงซู () เป็นขบวนการทางการเมืองของชาวเวียดนาม คำว่าดงซูเป็นคำภาษาเวียดนามหมายถึงการศึกษาเกี่ยวกับตะวันออก ก่อตั้งโดยฟาน โบ่ย เจิว () เมื่อราว พ.ศ. 2444 - 2454 เพื่อกระตุ้นเยาวชนเวียดนามให้กล้าเดินทางไปเล่าเรียนที่ญี่ปุ่น โดยมีความหวังว่าจะเป็นการฝึกคนรุ่นใหม่ให้กล้าที่จะลุกขึ้นต่อต้านและปฏิวัติล้มล้างการปกครองแบบอาณานิคมของฝรั่งเศส ผู้สนับสนุนที่สำคัญของดงซูคือฟานจูตริญและเคื่องเด๋
พายุไห่ถาง
พายุไห่ถางนั้นอาจหมายถึง
เทศกาลกินเจ
เจียะแจ (食齋) เป็นการออกเสียงตามสำเนียงถิ่นแต้จิ๋ว ศัพท์คำนี้ใช้และเป็นที่เข้าใจแต่ทางตอนใต้ของจีนโดยเฉพาะแถบลุ่มอารยธรรมหลิ่งหนาน (領南) ในมณฑลกวางตุ้ง อันเป็นแหล่งอาศัยดั้งเดิมของคนแคะ แต้จิ๋ว กวางตุ้งและไหหนำ ซึ่งเป็นชาวจีนกลุ่มใหญ่ในประเทศไทย เจียะหรือเจี๊ยะ (食) ในภาษาถิ่นใต้ แปลว่า "กิน" ส่วน แจ (齋) แปลว่า "บริสุทธิ์" (อ้างตามปทานุกรมพุทธศาสนาฉบับ วัดฝอกวงซัน ไต้หวัน) เจียะแจตรงกับคำว่า ชือซู่ (吃素) ในภาษาจีนกลาง และตรงกับคำไทยที่นิยมใช้กันว่า กินเจ จึงแปลว่า การกินอาหารที่บริสุทธิ์ตามความเชื่อ (ในลัทธิกินเจ) คำว่าเจียะแจนี้ชาวจีนฮกเกี้ยนทางปักษ์ใต้แถบจังหวัดภูเก็ตเรียกต่างออกไปว่า เจียะฉ่าย (食菜) ที่แปลตามตัวอักษรได้ว่า "กินผัก" แต่มีนิยามหรือความหมายตรงกับคำว่าเจียะแจที่กล่าวข้างต้น
รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
คำว่า โฮซึกิ (鬼灯) มีความหมายว่า ต้นโคมไฟจีน
โฮง
โฮงอันเป็นที่ประทับตลอดจนใช้ว่าราชการและสำเร็จราชการงานเมืองของพระมหากษัตริย์ เจ้าผู้ครองนคร และเจ้าเมืองนั้น บ้างก็เรียกว่า "หอโฮงหลวง" "หอโฮงการ" "โฮงหลวง" "หอหลวง" "หอคำ" หรือเรียกต่อท้ายด้วยบรรดาศักดิ์และราชทินนามของเจ้าเมืองหรือเจ้านคร เช่น โฮงพระยาประจันตประเทศธานี (เจ้าเมืองสกลนคร) โฮงเจ้าพรหมเทวานุเคราะห์วงษ์ (เจ้าเมืองอุบลราชธานี) เป็นต้น
องเมียวสะ
อนึ่งชื่อสมาชิกของวงจะมีความหมายเกี่ยวข้องกับแมว ดังนี้คุโรเนโกะ แปลว่า "แมวดำ", มาทาทาบิ แปลว่า เปลวไฟแต่พ้องเสียงกับความหมายที่ว่า "เป็นที่รักของแมว", มาเนกิ แปลว่ายักษ์แต่พ้องเสียงกับ "แมวกวัก", คารุคัง แปลว่าความชั่วร้าย แต่ก็พ้องเสียงกับชื่อยี่ห้ออาหารแมว และโทระ แปลว่า "เสือ" ซึ่งเป็นสัตว์ตระกูลแมว
ฮัตโตริ ฮันโซ
หลังเหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ ในเวลานั้น อิเอะยะซุได้นำกำลังภายใต้ของขุนศึก อะนะยะมะ ไบเซะสึ (โนบุคิมิ) เข้าโจมตีอะเคะจิ มิสึฮิเดะ แต่ด้วยกำลังที่น้อยกว่าประกอบกับตัวไบเซะสึก็ถูกยิงเสียชีวิตในที่รบ พวกเขาต้องหนีตายกลับมิคะวะ ระหว่างการหลบหนีการตามล่าจากทหารของมิสึฮิเดะ คณะของอิเอะยะซุก็ได้หนีเข้าไปในแถบอิงะซึ่งเคยเป็นเขตอิทธิพลของนินจาอิงะมาก่อน แต่พวกเขาก็ยังไม่ปลอดภัยเสียทีเดียว เพราะนอกจากทหารของมิสึฮิเดะที่ยังตามล่าพวกเขานั้น ยังมีพวกโจรป่าคอยตามล่าอีกเพราะหวังเอาหัวของอิเอะยะซุไปแลกรางวัลกับกองทัพอะเคะจิ ในเวลานี้ฮันโซได้เสนอความคิดว่า ควรใช้เส้นทางลัดตัดผ่านหมู่บ้านอิงะไป ซึ่งมีเพียงฮันโซที่รู้ว่าหมู่บ้านนั้นอยู่ที่ไหน หลังการเจรจาซึ่งใช้เวลาไม่นาน กองทัพนินจาอิงะจึงให้ความคุ้มครองอิเอะยะซุและพาเขากลับมิคะวะอย่างปลอดภัย
โฮง
โฮงอันเป็นที่ประทับของเจ้านายชั้นรองลงมาตลอดจนพระบรมวงศานุวงศ์นิยมเรียกว่า "โฮง" เฉยๆ หรือเรียกว่า "โฮงเจ้า" "โฮงท้าว" (กรณีที่เจ้านายพระองค์นั้นเป็นบุรุษ) "โฮงนาง" (กรณีที่เจ้านายพระองค์นั้นเป็นสตรี) หรือต่อท้ายชื่อโฮงด้วยพระยศหรือบรรดาศักดิ์ของเจ้านาย เช่น โฮงเจ้ามหาอุปฮาต โฮงอุปฮาต โฮงราชบุตร โฮงราชวงศ์ หรือต่อท้ายด้วยพระนามของเจ้านาย เช่น โฮงเจ้าเพชรราช (วังเชียงแก้ว แขวงหลวงพระบาง) เป็นต้น
เกียนสิด
เมื่อพระเจ้าเลนเต้ประชวรหนักใกล้สวรรคต พระองค์ได้เรียกเกียนสิดมาปรึกษาเรื่องรัชทายาท เกียนสิดแนะนำว่าควรให้หองจูเหียบซึ่งเป็นพระโอรสองค์เล็กขึ้นครองราชย์ แต่เนื่องจากโฮจิ๋น พระปิตุลาของหองจูเปียนพระโอรสองค์โตยังกุมอำนาจทางการทหารอยู่ จึงควรให้สังหารโฮจิ๋นเสีย พระเจ้าเลนเต้ทรงเห็นชอบจึงส่งคนไปเรียกโฮจิ๋นเพื่อลวงสังหาร แต่แผนการของเกียนสิดกลับรั่วไหล โฮจิ๋นทราบความจึงคิดกำจัดเหล่า 10 ขันที
ฮวาซ็อง (จังหวัดคย็องกี)
ฮวาซ็อง เป็นเมืองในจังหวัดคย็องกี ,ประเทศเกาหลีใต้ เป็นเมืองที่มีพื้นที่เพาะปลูกมากกว่าเมืองหรืออำเภอใดๆในจังหวัดคย็องกี รถไฟใต้ดินโซล สาย 1ผ่านเมืองฮวาซ็องที่สถานีบย็องจ็อม
โฮง
" "...แต่นั้นไก่ก็ตบปีกก้อง ขันท้าครื่นเครง ไก่ก็ขันเถิงถ้วน สามทีแล้วอย่า ก็เล่าขําเขือกพร้อม เมืองบ้านเกิดมี หลิงเห็นฝูงป่าไม้ กลับเกิดเป็นโฮง อันว่าฝูงเลาคาเกิด เป็นตาลพร้าว หลิงดูเวียงใหญ่กว้าง แปดชั่วแสนวา โฮงหลวงมุง แผ่นคําแกมแก้ว ทันกลางนั้น มีหอผาสาท ตั้งใส่ไว้ ในหั้นหมื่นหลัง หลิงดูบัลลังก์แก้ว เจ็ดประการเป็นแผ่น ผาสาทตั้ง กวมไว้แท่นคํา มีทั้งผาสาทตั้ง ปักตูมีทั้งแปด มีทั้งโฮงช้างพร้อม โฮงม้าอเนกนอง อักโขล้น ฝูงเฮือนชาวไพร่ เกิดทั่วเท่า เวียงกว้างอเนกนอง พื้นลาดไว้ ด้วยแผ่นทองแดง ภายบนมุง แผ่นเงินขาวจ้า สรรพสิ่งพร้อม หมากอ่อนพลูพัน ก็มี มีทังข้าวทิพย์พร้อม กองอยู่เต็มเยีย เลยเล่าขําเขือกพร้อม สรรพสิ่งของทิพย์..." "
โยะโมะงิอุ
โยะโมะงิอุ ( 蓬生) หมายถึง บ้านทรุดโทรมพุพังที่รกด้วยหญ้าและวัชพืช เช่น โยะโมะงิช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไปยังหาดสุมะนั้น ไม่มีผู้ใดคอยดูแลซุเอะสึมะฮะนะ เจ้าหญิงแห่งฮะตะจิเลย เมื่อขาดการดูแล คฤหาสน์ที่นางพำนักก็เก่าโทรมพุพังไป นกเค้าแมวร้องเสียงน่ากลัวออกมาจากป่า ผีป่าโคะดะมะปรากฏตนหลอกหลอน วัชพืชพงหญ้าแขมรกเรื้อสูงจดหลังคา เถาวัลย์เรื้อนบังประตูเข้าออกหนาทึบ เด็กเลี้ยงวัวถึงกับต้อนวัวและม้าเข้ามากินหญ้าในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน พายุพัดโถงทางเดินจนพังทลาย กระทั่งโขมยขโจรยังเมินเพราะไม่มีอะไรให้ลักขโมย
แสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)
โดยเวลาที่แสงอุษามาพบกันเพื่อประกอบพิธีบางอย่างที่รังลับ ทุกคนจะยืนบนนิ้วมือของเทวรูปมารนอกรีต ตามตำแหน่งเดียวกับแหวนที่พวกเขาสวมใส่ด้วย แหวนนี้น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมการใช้คาถาดึงสัตว์หางออกจากพลังสถิตร่าง=เจตคติ=
จุดประสงคที่แท้จริงของแสงอุษาคือการ ครอบครองโลก โดยหวังครอบครองเศรษฐกิจทางสงครามนินจา โดยเพื่อแผนนั้นต้องชิงสัตว์หางจากพลังสถิตร่างของทุกหมู่บ้าน โดยต้องชิงสัตว์หางทั้ง 9 ตัวมา บางคนเข้าร่วมกับแสงอุษา เพื่อเหตุผลส่วนตัว
ภาษาทซัต
ภาษาทซัต หรือภาษาอุตซัต ภาษาฮุยฮุย ภาษาฮุย หรือภาษาจามไหหนาน เป็นภาษาที่ใช้พูดบนเกาะไหหลำ ประเทศจีน โดยชาวอุตซุล อยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียน สาขามาลาโย-โพลีเนเซีย ใกล้เคียงกับภาษาจาม ที่ใช้พูดในเวียดนามปัจจุบัน ภาษานี้เป็นภาษาเดียวในสาขามาลาโย-โพลีเนเซียที่มีเสียงวรรณยุกต์ ซึ่งน่าจะเป็นผลจากการติดต่อกับผู้พูดภาษาจีนและภาษาไหลหรือหลีในเกาะไหหลำ
อาณาจักรโชซ็อนโบราณ
เรื่องของ ทันกุน นี้ก็คือตำนานพระเจ้าสร้างโลกของ เกาหลี ที่มีคล้ายๆกันกับของชนชาติอื่นๆ ที่เชื่อในเรื่องพระเจ้าสร้างโลกกันมาแต่ยุคสมัยโบราณ ในตำนานกล่าวว่า ทันกุน นั้นสืบเชื้อสายมาจากเสด็จปู่ พระเจ้าฮวานิน ผู้เป็นเทพแห่งสวรรค์ โอรสของ พระเจ้าฮวานิน คือ พระเจ้าฮวานุง ได้ขอประทานให้พระองค์ได้มาอาศัยอยู่บนโลก โดยขอสถานที่ที่มีหมู่บ้านและภูเขา พระเจ้าฮวานิน จึงประทานที่แห่งหนึ่งให้อยู่ทึ่บริเวณภูเขา แทแบก ปัจจุบันคือภูเขาแพกทู หรือ ไป่ถู หรือ ไป่โถว ในภาษาจีน อยู่ตรงพรมแดนกั้นระหว่างประเทศจีนและภาคเหนือของประเทศเกาหลีเหนือ แปลว่า ภูเขาหัวขาว เป็นภูเขาไฟเก่าที่มีทะเลสาบใหญ่ ปากปล่องภูเขาไฟอยู่บนยอดเขา พระเจ้าฮวานินยังได้มอบคนจำนวน 3000 คน มาเป็นข้ารับใช้พระเจ้าฮวานุงอีกด้วย พระเจ้าฮวานุงก่อร่างสร้างเมืองขึ้นจากดินแดนแห่งนั้น โดยตั้งชื่อว่า ซินซี แปลว่าเมืองแห่งเทพ โดยได้บันดาลให้เกิดมีเมฆ ลม และฝน แล้วสอนให้ผู้คนของพระองค์ทั้งหมดให้รู้จักกับศาสตร์และศิลป์ต่างๆ รวมถึงการเพาะปลูก และยังได้ออกกฎหมายเพื่อปกครองข้าแผ่นดินอย่างเป็นสุข
ตันเซ็ก
ตันเซ็กเป็นททารในสังกัดของฮองตงในศึกที่รบกับแฮหัวเอี๋ยนที่เขาเตงกุนสัน ตันเซ็กออกรบถูกแฮหัวซงหลานของแฮหัวเอี๋ยนจับได้ ต่อมาฮองตงออกรบจับตัวแฮหัวซงได้ แฮหัวเอี๋ยนได้เจรจาขอแลกตัวเชลยโดยให้ฮองตงนำแฮหัวซงมาแลกกับตันเซ็ก ตันเซ็กได้กลับเข้ากองทัพของตน ส่วนแฮหัวซงถูกฮองตงยิงเกาทัณฑ์เสียชีวิต ทำให้แฮหัวเอี๋ยนโกรธมากรบกับฮองตงจนในที่สุดแฮหัวเอี๋ยนก็ถูกฮองตงฆ่าตาย
ฮองกี๋
ฮองกี๋ มีฉายาว่า เหวียนถู เป็นคนสนิทไว้วางใจของอ้วนเสี้ยวผู้ครองแคว้นกิจิ๋ว เป็นคนคล่อง ชอบใช้ถ้อยคำสำบัดสำนวนเสียดสีเย้ยหยันผู้อื่น มีความรู้ความสามารถพอตัว เป็นคนเสี้ยมสอนให้อ้วนเสี้ยว สังหารเตียนฮอง ขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งทัดทานมิให้อ้วนเสี้ยวยกทัพไปรบโจโฉ เมื่ออ้วนเสียวตายแล้ว ฮองกี๋ร่วมกับสินโพย ยกอ้วนซง น้องเล็กขึ้นเป็นผู้ครองแคว้นกิจิ๋ว ทำให้การบ้านการเมืองผันแปรไป เพราะอ้วนถำพี่ใหญ่ไม่ยอม และได้ใช้อุบายลวงเอาตัวฮองกี๋ไปเป็นที่ปรึกษา แล้วจับฆ่าเสียในฐานะที่เป็นตัวการทำให้บ้านเมืองวุ่นวาย
พระเจ้าคย็องจงแห่งโครยอ
เมื่อขึ้นครองราชย์ได้อภิเษกกับองค์หญิงนักรังพระราชธิดาของพระเจ้าคยองซุนแห่งอาณาจักรซิลลา ภายหลังให้พระนามเป็น สมเด็จพระราชินีฮอนซุก ต่อมาใน ค.ศ. 978 อภิเษกกับองค์หญิงชองจู พระราชธิดาของพระเจ้ามุนวอน(พระราชโอรสของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอกับสมเด็จพระจักรพรรดินีซินมยองซุนซอง)กับพระชายามุนฮเย พระราชทานนามว่า สมเด็จพระราชินีฮอนอึย แต่พระมเหสีทั้งสองพระองค์ก็ยังไม่ทรงพระครรภ์ จนในปี ค.ศ. 980 พระเจ้าคยองจงได้อภิเษกกับองค์หญิงฮวางโบซูและองค์หญิงฮวางโบซอล ซึ่งเป็นองค์หญิงแห่งพระราชวังมยองบกกุง ตระกูล ฮวางจู ที่เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าแทจง(พระราชโอรสของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอกับสมเด็จพระจักรรดินีซินจอง)กับสมเด็จพระชายาซอนอึย(พระราชธิดาของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอกับสมเด็จพระจักรพรรดินีจองด็อก) ซึ่งเป็นญาติทางฝ่ายพระราชมารดาของพระเจ้าคยองจง มาเป็นพระมเหสีแห่งพระราชวังหลวงแคซองกุง โดยให้พระยศเป็นพระมเหสีเอกทั้งสองพระองค์ มีนามว่าสมเด็จพระราชินีฮอนแอและสมเด็จพระราชินีฮอนจอง และในปี ค.ศ. 980 นั้นเองสมเด็จพระราชินีฮอนแอ ได้ตั้งพระครรภ์และมีพระประสูติกาลเป็นพระราชโอรส พระเจ้าคยองจงจึงพระราชทานพระนามว่า องค์ชาย วัง ซง แห่ง ฮวางจู
ซูโจว
เขตกูซู (อังกฤษ: Gusu District ; จีนตัวย่อ: 姑苏区; พินอิน: "Gūsū Qū") หรือที่เรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า เขตมืองเก่าซูโจว ถือเป็นเขตศูนย์กลางของเมืองซูโจว โดยทางด้านทิศตะวันออกของเขตเมืองเก่าเป็นสวนอุตสาหกรรมซูโจว (Suzhou Industrial Park) และทางตะวันตกเป็นเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคซูโจว (Suzhou High & New Technology Development Zone)
ศาลเจ้าเล่งจูเกียง
ตามตำนานเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวกล่าวว่า เป็นหญิงชาวจีนตระกูลลิ้มหรือหลิม มีพี่ชายชื่อลิ้มโต๊ะเคี่ยมซึ่งต่อมาได้เดินทางมารับราชการที่เมืองปัตตานีและสมรสกับธิดาของเจ้าเมือง เข้ารีตอิสลามและไม่หวนกลับบ้านเกิดเมืองนอน มารดาที่อยู่ในประเทศจีนก็คิดถึงบุตรชายยิ่งนักเพราะไม่ติดต่อกลับมาเลย ลิ้มกอเหนี่ยวสงสารมารดาจึงอาสาออกตามหาพี่ชาย จนพบกับลิ้มโต๊ะเคี่ยมที่บ้านกรือเซะ และอาศัยอยู่ที่นั่นยาวนานก็เพื่อชวนให้พี่ชายกลับเมืองจีนไปพบมารดา แต่พี่ชายกลับปฏิเสธเพราะกำลังสร้างมัสยิดกรือเซะ เมื่อไม่สามารถทำให้พี่ชายกลับประเทศจีนตามความประสงค์ของมารดา ลิ้มกอเหนี่ยวจึงผูกคอตายใต้ต้นมะม่วงหิมพานต์ ด้วยความอาลัย ลิ้มโต๊ะเคี่ยมจึงสร้างฮวงซุ้ยให้แก่น้องสาวตามประเพณี แต่เมื่อชาวจีนได้ทราบถึงความกตัญญูรักษาสัตย์ จึงมีชาวบ้านไปบนบาน ก่อนนำไม้มะม่วงหิมพานต์นั้นมาแกะสลักเป็นรูปเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวประดิษฐานไว้ที่ศาลเจ้ากรือเซะ ภายหลังได้ย้ายไปประดิษฐาน ณ ศาลเล่งจูเกียงจนถึงปัจจุบัน เป็นที่ยอมรับนับถือในกลุ่มชาวไทยเชื้อสายจีนสืบต่อมา แม้กระทั่งลูกหลานชาวจีนที่เปลี่ยนเข้ารับศาสนาอิสลามและใช้ภาษามลายูไปแล้ว แต่บางส่วนก็มีไปขอพรหรือบนบานกับเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว ในวันฮารีรายอก็จะมีการเซ่นสรวงเจ้าแม่ และเมื่อพิธีแห่เจ้าแม่เดือนสามชาวมุสลิมเชื้อสายจีนก็จะไปชมขบวนเพื่อระลึกถึง
โหระพา
โหระพา (ชื่อวิทยาศาสตร์: "Ocimum basilicum" Linn.; วงศ์: LABIATAE; ชื่ออื่น: อิ่มคิมขาว, ฉาน - แม่ฮ่องสอน) เป็นไม้ล้มลุก สูง 0.5 - 1 เมตร ลำต้นเป็นสี่เหลี่ยมมีกิ่งอ่อนสีม่วงแดง ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงข้าม รูปไข่หรือรูปรีกว้าง 3 - 4 เซนติเมตร ยาว 4 - 6 เซนติเมตร ปลายแหลม โคนมน ขอบจะเป็นฟันเลื่อยห่าง ๆ ดอกสีขาวหรือชมพูอ่อน ออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งยาว 7 - 12 เซนติเมตร ใบประดับสีเขียวอมม่วงจะคงอยู่เมื่อเป็นผล กลีบดอกโคนเชื่อมกัน ปลายแยกเป็น 2 ส่วน มีเกสรตัวผู้ 4 อัน มีผลขนาดเล็กใบสด มีน้ำมันหอมระเหย เช่น methyl chavicol และ linalool ฯลฯ ขับลมแก้ท้องอืดเฟ้อ ใช้เป็นอาหาร แต่งกลิ่นอาหาร แต่งกลิ่นสำอางบางชนิด เมล็ดเมื่อแช่น้ำจะพองเป็นเมือก เป็นยาระบาย เนื่องจากไปเพิ่มจำนวนกากอาหาร (bulk laxative)
ฮวงจุ้ย (ศาสตร์)
ฮวงจุ้ย (อังกฤษ: Feng Shui ตัวย่อ: 风水 ตัวเต็ม: 風水 พินอิน: fēngshuǐ "เฟิงสุ่ย" IPA: /fɤŋ ʂueɪ/) หมายถึง สภาวะแวดล้อม หรือการอยู่อาศัยให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อม ในคติของชาวจีน มีลักษณะใกล้เคียงสถาปัตยกรรมศาสตร์ คำว่า ฮวงจุ้ย มาจากคำว่า ลม(ฮวง)และ น้ำ(จุ้ย) ออกเสียงตามสำเนียง จีนแต้จิ๋ว
ซูโจว
ตัวอักษร "ซู" หรือ เป็นคำที่ย่อมาจากชื่อภูเขาที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง คือ เขากูซู ( ,  , "Gūsūshān") ซึ่งคำว่า "sū" ในชื่อเขากูซูนี้หมายถึงใบชิโสะ ("shiso") ส่วนตัวอักษร "โจ" ตามเดิมนั้นหมายถึงจังหวัดหรือมณฑล เช่น มณฑลกุ้ยโจว (cf. Guizhou) แต่ภายหลังมักใช้เป็น metonomously สำหรับเมืองเอกของมณฑล เช่น กว่างโจว หรือ หางโจว เป็นต้น (cf. Guangzhou, Hangzhou, etc.).
สวนทุ่ยซือ
สวนทุ่ยซือ (อังกฤษ: Retreat & Reflection Garden;) เป็นสวนโบราณที่โดดเด่นแห่งหนึ่งในประเทศจีน ตั้งอยู่ที่เมืองถงหลี่ (อังกฤษ: Tongli, Tong-Li; จีน: 同里; พินอิน: "Tónglǐ")) ในอู๋เจียง (อังกฤษ: Wujiang; จีนตัวย่อ: 吴江区; จีนตัวเต็ม: 吳江區; พินอิน: "Wújiāng Qū"),) มณฑลเจียงซู (อังกฤษ: Jiangsu; จีนตัวย่อ: 江苏省; จีนตัวเต็ม: 江蘇省; พินอิน: Jiāngsū shěng) ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ในปี ค.ศ. 2001 สวนแห่งนี้ยังได้รับการบันทึกเป็นมรดกโลกร่วมกับสวนโบราณ เมืองซูโจว แห่งอื่น ๆ โดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ
ฮะฮะกิงิ
ฮะฮะกิงิ เป็นพืชชนิดหนึ่ง มีชื่อเรียกในภาษาญี่ปุ่นอย่างอื่นได้ว่า โฮกิงุสะ (Houkigusa) หรือ โฮกิงิ ( houkigi )หรือชื่อภาษาอังกกฤษว่า โคเชีย ( Kochia )เป็นไม้พุ่ม มีต้นกำเนิดในยุโรปตอนใต้ แล้วแพร่พันธุ์สู่ประเทศจีน ต่อมาถึงญี่ปุ่น ( มีประวัติการแพร่พันธุ์ย้อนหลังไปได้กว่า 1000 ปี )เมล็ดเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า ทงบุริ (tonburi)ใช้เป็นสมุนไพรประกอบอาหาร บางชนิดสามารถใช้เป็นอาหารสัตว์ เมื่อแห้งแล้วสามารถทำเป็นไม้กวาดได้
แสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)
มีเป้าหมายเจตคติต่อโลกนิจจาทั้งหมดว่า คือลบล้างระบบเก่าสร้างขึ้นใหม่ แต่ละคนมีสปายกับฐานจากแต่แคว้น เพื่อสอดแทรกการเมืองภายในและการสร้างหายะนะ กัดกร่อนทีละส่วน
=ประวัติ=
แสงอุษา แต่เดิมเป็นองค์กรที่ก่อตั้งโดย ยาอิโกะ,นางาโตะ,โคนัน แต่เดิมทั้ง 3 เป็นศิษย์จิไรยะ ตอนสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 อยู่ด้วยกัน 3 ปี พอจิไรยะไปสงครามต่อ ทั้ง 3 สร้างกลุ่มเล็ก กับมีนินจาในหมู่บ้านเริ่มเห็นด้วยกับแนวคิดของยาฮิโกะ เข้าร่วมจนกลุ่มขยายตัวกลายเป็นองค์กร ในหมู่บ้านอาเมะงาคุเระ ในชื่อแสงอุษา เป้าหมายคือยุติสงครามกลางเมืองในแคว้นตน จึงไปเป็นเป็นพันธมิตรกับฮันโซ แต่ทั้งหมดถูกดันโซจัดฉาก เพื่อหลอกใช้ จนโคนันเป็นตัวประกัน ยาฮิโกะที่เป็นหัวหน้าถูกบีบคั้น จึงจงใจให้นางาโตะฆ่าตน เพื่อช่วยโคนัน
ถงหลี่
โหลซิ่งโจว (Luoxing Zhou; 罗星洲) เป็นเกาะขนาดเล็กประมาณ 4 ตารางกิโลเมตรทางทิศตะวันออกของทะเลสาบถงหลี่ที่มีทั้งศาสนสถานของพุทธศาสนา เต๋า และขงจื้ออยู่รวมกัน เป็นสถานที่อีกแห่งหนึ่งของถงหลี่ที่มีทัศนียภาพสวยงาม ในช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ประชาชนมักไปเพื่อตีระฆังและสวดมนต์กัน
ชาวฮั่น
นอกเหนือจากความหลากหลายของภาษาพูดซึ่งล้วนสืบทอดมาจากบรรพบุรุษจีนยุคเก่าร่วมกันแล้ว ก็ยังมีความแตกต่างในวัฒนธรรมระหว่างชาวจีนฮั่นแต่ละภูมิภาคอีกด้วย ตัวอย่างเช่น อาหารจีนนั้นมีความหลากหลายตั้งแต่อาหารรสเผ็ดร้อนอันโด่งดังของเสฉวน ไปจนถึงติ่มซำและอาหารทะเลสดๆของกวางตุ้ง อย่างไรก็ตามเช่นเดียวกับกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆ ความรู้สึกร่วมในวัฒนธรรม(หรืออย่างน้อยทางการเมือง)ยังคงมีอยู่ระหว่างกลุ่มที่หลากหลายเนื่องจากมีวัฒนธรรม ,การประพฤติปฏิบัติ, ภาษา และการปฏิบัติศาสนกิจ ร่วมกัน เอกสารทางประวัติศาสตร์ระบุว่าชาวฮั่นสืบเชื้อสายมาจากชนเผ่าหัวเซี่ยโบราณของจีนตอนเหนือ ระหว่างช่วงสองพันปีที่ผ่านมาวัฒนธรรมฮั่น(นั่นคือภาษาและวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้อง) ได้ขยายไปสู่จีนตอนใต้ พื้นที่ที่เป็นที่อยู่อาศัยของคนพื้นเมืองทางใต้ รวมทั้งผู้ที่พูดตระกูลภาษา ไท-กะได, ออสโต-เอเชียติก และม้ง-เมี่ยน ในขณะที่วัฒนธรรมหัวเซี่ยแผ่ขยายจากพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำเหลืองก็ได้ดูดกลืนเอากลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ซึ่งภายหลังได้กลายมาเป็นชาวฮั่นเมื่อกลุ่มเหล่านี้รับเอาภาษาและวัฒนธรรมฮั่นไปนั่นเอง
แคะ
คำว่า แคะ นั้นกล่าวกันว่าเป็นคำเรียกที่ค่อนข้างใหม่ ระหว่างรัชสมัยของพระจักรพรรดิ์คังซี ได้โปรดให้มีการอพยพผู้คนแถบภูมิภาคชายฝั่งเป็นเวลาเกือบทศวรรษ เพื่อลดอิทธิพลที่ยังหลงเหลือของราชสำนักหมิง ซึ่งหลบหนีไปยังดินแดนซึ่งกลายเป็นไต้หวันในปัจจุบัน หลังจากที่กำจัดภัยคุกคามได้แล้ว พระจักรพรรดิ์คังซีได้มีพระบรมราชโองการ โปรดให้มีการอพยพผู้คนเข้าไปในดินแดนนี้อีกครั้ง ดังนั้นเพื่อเป็นการอำนวยความสะดวก มีการมอบเงินให้ครอบครัวแต่ละครอบครัว ไว้สำหรับเริ่มชีวิตใหม่โดยลงทะเบียนว่าเป็น 'ครอบครัวผู้มาเยือน' (客戶 เค่อฮู่) ส่วนชนดั้งเดิมซึ่งอพยพกลับมายังถิ่นเดิม ก็ได้พบกับการเข้ามาของผู้มาอยู่ใหม่ ชนดั้งเดิมก็เกิดความหวงแหนในดินแดนที่อุดมสมบูรณ์กว่าของพวกเขา จึงผลักดันชนกลุ่มใหม่ออกไปรอบนอก หรือไปตั้งหลักทำมาหากินในเขตที่มีแต่ภูเขา เมื่อเวลาผ่านไปกระแสการต่อต้านในท้องถิ่นก็แผ่ขยาย และกล่าวกันว่าคำว่า "แคะ" กลายเป็นคำที่ชนดั้งเดิมใช้เรียกผู้มาอยู่ใหม่อย่างดูแคลน แต่เมื่อเวลาผ่านไปอีกสิ่งดังกล่าวก็จางลง และมีการยอมรับคำว่าแคะให้ใช้เรียกชาวจีนแคะได้ในที่สุด เป็นที่รู้กันดีว่าชาวนาจีนแคะ ใช้เท้าขณะอยู่ในท่ายืนดึงวัชพืชออกจากนาข้าว ซึ่งเป็นความหยิ่งในวัฒนธรรมของพวกเขา เพราะพวกเขาไม่ยอมคุกเข่า และคลานบนดินแดนที่เป็นของชาวแมนจู
สันนิบาตฮันเซอ
สันนิบาตฮันเซอ () และรู้จักในชื่อ ฮันเซอ () หรือ ฮันซา () ด้วย คือกลุ่มพันธมิตรทางทหารของเมืองการค้าและสมาคมพ่อค้าที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อรักษาเอกสิทธิ์ในการค้าขายตามชายฝั่งทะเลของยุโรปเหนือตั้งแต่ทะเลบอลติกไปจนถึงทะเลเหนือ และบนแผ่นดินใหญ่ ในสมัยยุคกลางตอนปลายไปจนถึงสมัยใหม่ตอนต้น (ราวตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 จนถึง คริสต์ศตวรรษที่ 17) เมืองฮันเซอมีระบบกฎหมายและการป้องกันที่เป็นของตนเองและระบบความช่วยเหลือระหว่างกันและกัน
เง็กเซียนฮ่องเต้
ชาวจีนมีความเชื่อว่าทีกงคือผู้ดลบันดาลทุกอย่างที่มีบนโลก ทั้งธรรมชาติ ดวงชะตา และความเป็นไปของมนุษย์ ดั้งนั้นทีกงจึงมีผลต่อวิถีของชาวจีน ตามศาลเจ้าหรือวัดจีนทั่วโลก ก่อนที่จะทำการบูชาเทพเจ้าองค์อื่นต้องบูชาทีกงเป็นอย่างแรกเพื่อเป็นการให้เกียรติ โดยตามศาลเจ้าจีนส่วนมากจะตั้งกระถางธูปของทีกงไว้ตรงหน้าของศาล โดยตรงกระถางธูปหรือป้ายบูชาทีกงของคนจีนแต่ละกลุ่มภาษาจะสลักตัวอักษรแตกต่างออกไป ศาลเจ้าของชาวฮกเกี้ยนและชาวกวางตุ้ง จะสลักคำว่า 天官赐福 เทียนก๊วนซูฮก ศาลเจ้าของชาวแต้จิ๋วและไหหลำ จะสลักคำว่า 天地父母 เทียนเต่เป่โบ้
กังฟู
กังฟู (; ) หรือ วูซู () เป็นศิลปะการต่อสู้ของจีน ในภาษาจีนกลางใช้คำว่า "วูซู" และเมื่อมีการแพร่ขยายออกไปกลายเป็น "กังฟู" ซึ่งเป็นตัวเลข การต่อสู้รูปแบบที่ได้มีการพัฒนากว่าหนึ่งศตวรรษในจีน รูปแบบการต่อสู้เหล่านี้มักจะแยกตามลักษณะทั่วไปที่ระบุว่าเป็น "เจีย" (家), "พ่าย" (派) หรือ "เหมิน" (门) (โดยรวมแปลว่ากลุ่มหรือสำนัก) ในรูปแบบศิลปะการต่อสู้ ตัวอย่างของลักษณะดังกล่าวรวมถึงการออกกำลังกายที่เกี่ยวข้องกับการจำลองทางกายภาพของสัตว์หรือวิธีการฝึกอบรมแรงบันดาลใจจากปรัชญาจีน ศาสนา และตำนาน ลักษณะที่มุ่งเน้นของพลังงาน จัดการได้รับการระบุเป็นระบบภายใน (内家拳, nèijiāquán) ในขณะที่คนอื่น ๆ มีสมาธิในการปรับปรุงและการออกกำลังกายกล้ามเนื้อหัวใจและหลอดเลือดและมีข้อความกำกับภายนอก (外家拳, wàijiāquán) สมาคมภูมิศาสตร์ดังเช่นในภาคเหนือ (ของจีน) (北拳, běiquán) และภาคใต้ (ของจีน) (南拳, nánquán) เป็นอีกวิธีที่นิยมใช้การจัดหมวดหมู่
โฮง
"เขาก็นีรมิต" "โฮงซ้างพร้อม" " โฮงซาวขีนไขว่"
ฝูซี
ฝูซี ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ ฮอกฮี ตามสำเนียงฮกเกี้ยน () ชื่ออื่นว่า เผาซี () เป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรมตามตำนานจีนและเทพปกรณัมจีน เป็นที่นับถือพร้อมกับนฺหวี่วา () ว่า เป็นผู้ก่อกำเนิดมนุษยชาติ สร้างสรรค์การล่าสัตว์ การประมง และการประกอบอาหาร รวมถึงคิดค้นระบบการเขียนแบบชางเจี๋ย (倉頡) เมื่อราว 2,000 ปีก่อนคริสตกาล นอกจากนี้ ยังนับเป็นพระเจ้าแผ่นดินพระองค์แรกของจีนในกลุ่มสามกษัตริย์ และนับถือว่า เป็นเทวดาผู้ชี้แนะให้ชาวจีนโบราณรู้จักการเลี้ยงสัตว์
โฮง
ความเชื่อทางไสยศาสตร์ของหมอดูหรือหมอหูฮา (หมอโหรา) ทางลาว-อีสานที่ปรากฏในคัมภีร์ใบลานก้อมหรือหนังสือก้อม ได้มีการกล่าวถึงฤกษ์ยามเรื่องมื้อ-วัน เพื่อการทำการอุดมมงคลสวัสดีต่างๆ ในบ้านเรือน คำว่า มื้อ ส่วนมากหมายเอาทางจันทรคติขึ้นแรม เช่น มื้อ ๑ ค่ำ มื้อ ๒ ค่ำ เป็นต้น ส่วนคำว่า วัน นั้นหมายเอาทางสุริยคติ เช่น อาทิตย์ จันทร์ อังคาร พุธ พฤหัส ศุกร์ เสาร์ เป็นต้น ในตำราหมอดูมื้อ-วัน ได้จัดมื้อ-วัน เป็นโคง (โคลง) เพื่อความสะดวกในการจดจำและเกิดคุณค่าในทางวรรณศิลป์ อาทิ โคงยาม โคงวัน โคงเดือน โคงวันจม โคงวันฟู โคงช้างแก้ว เป็นต้น
โฮง
"ฮุ่งฮุ่งใส" "เหลื่อมมะณีมุงแก้ว"
ศาลเจ้าโจวซือกง
ศาลเจ้าโจวซือกง ตลาดน้อย หรือ ซูนเฮงเกียงเฉ่งจุ้ยจ้อซูกงเบี้ยวตั๊ดลัดอา ( จีน: 順興宮清水祖師公廟噠叻仔 "Shùn xìng gōng qīngshuǐ zǔshī gōng miào dā lè zǐ" , Pe̍h-ōe-jī: sūn-hing-kiong－tshing－tsuí－tsóo-su-kong-biō-ta̍t-la̍t-á ศาลเจ้าเก่าแก่อายุประมาณ 200 ปี ณ​ ตลาดน้อย ย่านยาวราช มีชื่อเสียงด้านการจัดประเพณีกินเจได้ยิ่งใหญ่ตามประเพณีจีนโบราณ เป็นศูนย์กลางของชาวจีนฮกเกี้ยนในกรุงเทพมหานคร ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฮกเกี้ยนแห่งประเทศไทย
ฮอโลคอสต์
คำว่า "holocaust" เป็นการแปลความหมายมาจากคำว่า "Shoah" ซึ่งเป็นคำในภาษาฮีบรูในความหมายว่า เหตุหายนะใหญ่หลวง ความฉิบหาย มหันตภัยและการทำลายล้าง ซึ่งปรากฏในหนังสือที่มีชื่อว่า "Sho'at Yehudei Polin" ในกรุงเยรูซาเลม ซึ่งต่อมาได้แปลเป็น "การล้างชาติโดยนาซีต่อชาวยิวในโปแลนด์" ส่วนก่อนหน้านั้น คำว่า "Shoah" เป็นคำที่ใช้บรรยายถึงพรรคนาซีว่าเป็นความหายนะใหญ่หลวง
สิบขันที
หลังจากนั้น โฮจิ๋นรับฟังอีกคำแนะนำของอ้วนเสี้ยวที่ให้โฮจิ๋นลอบเรียกขุนศึกหรือขุนนางฝ่ายทหารจากหัวเมืองต่างๆ (ได้แก่ ตั๋งโต๊ะ อองของ เตียวโป้ และเต๊งหงวน) ให้นำกำลังเข้าประชิดราชธานีลกเอี๋ยงแล้วเรียกร้องให้นำตัวเหล่าขันทีไปประหารชีวิต หมายจะกดดันนางโฮเฮาให้ดำเนินการจัดการกับเหล่าขันที ตอนแรกนางโฮเฮาปฏิเสธที่ทำร้ายเหล่าขันที แต่เมื่อกำลังของตั๋งโต๊ะเข้ามาใกล้เมืองลกเอี๋ยง นางโฮเฮาจึงมีพระราชเสาวนีย์ให้เหล่าขันทีออกจากพระราชวังกลับไปยังเขตศักดินาของตน น้องสาวของนางโฮเฮาแต่งงานกับบุตรบุญธรรมของเตียวเหยียง เตียวเหยียงจึงทูลขอร้องนางโฮเฮาให้ทรงช่วยเหลือ นางโฮเฮาจึงทรงแจ้งนางบูยงกุ๋นผู้เป็นมารดาผู้ซึ่งก็ขอร้องนางโฮเฮาเช่นเดียวกัน นางโฮเฮาจึงยอมผ่อนปรนและเรียกเหล่าขันทีกลับเข้ามาในพระราชวัง
โฮง
เยียเข้าในภาษาลาว-อีสานหมายถึง เล้าข้าว ในบทสูตรขวัญเล้าข้าวของชาวลาว-อีสาน มีการนำเล้าข้าวมาเปรียเทียบหรืออุปมากับโฮงเพื่อความเป็นสิริมงคลไว้ว่า
พระพันปีชอนชู
ปีค.ศ. 979 เจ้าหญิงฮวางโบซูพร้อมกับเจ้าหญิงฮวางโบซอลได้อภิเสกไปเป็นพระมเหสีของพระเจ้าคยองจงแห่งโครยอ เจ้าหญิงฮวางโบซูจึงได้รับพระนามมเหสีว่า สมเด็จพระราชินีฮอนแอ แห่งฮวางจู ส่วนเจ้าหญิงฮวางโบซอลได้รับพระนามมเหสีว่า สมเด็จพระราชินีฮอนจอง แห่งฮวางจู ปีค.ศ. 980 สมเด็จพระราชินีฮอนแอทรงพระครรภ์และประสูติพระราชโอรส คือ เจ้าชายวังซง ปีค.ศ. 981 พระเจ้าคยองจงแห่งโครยอสิ้นพระชนม์ เจ้าชายวังชีพระเชษฐาของสมเด็จพระราชินีฮอนแอขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าซองจงแห่งโครยอ พระเจ้าซองจงทรงให้สมเด็จพระราชินีฮอนแอ สมเด็จพระราชินีฮอนจองพร้อมกับเหล่าพระมเหสีและพระสนมของพระเจ้าคยองจงออกจากวังหลวงทั้งหมด แต่พระเจ้าซองจงทรงให้เจ้าชายวังซงอยู่ในวังต่อไปและภายหลังทรงแต่งตั้งขึ้นเป็นเจ้าชายแคลองรัชทายาทแห่งโครยอ พระเจ้าซองจงพระราชทานนามให้สมเด็จพระราชินีฮอนแอว่า สมเด็จพระราชินีซุงด็อก และพระราชทานวังซุงด็อกให้แต่สมเด็จพระราชินีซุงด็อกและสมเด็จพระราชินีฮอนจองทรงกลับไปประทับที่วังมยองบกกับสมเด็จพระจักรพรรดินีซินจองผู้เป็นพระอัยยิกา
พายุโนอึล
พายุพงซ็อนฮวานั้นหมายถึง
ก๊กเสง
เมื่อพระเจ้าเลนเต้สววรคต โฮจิ๋น แม่ทัพใหญ่ในราชสำนักและเป็นพี่ชายของนางโฮเฮา ได้ยกหองจูเปียนโอรสพระเจ้าเลนเต้ที่เกิดกับนางโฮเฮาขึ้นเป็นกษัตริย์ และได้ให้อ้วนเสี้ยวคุมทหารไปตามจับขันทีเกนหวนซึ่งเป็นผู้สนับสนุนหองจูเหียบ โอรสพระเจ้าเลนเต้ที่เกิดกับนางอองบีหยิน เกนหวนหนีไปในสวนดอกไม้และถูกก๊กเสงสังหารในสวนดอกไม้นั้น เมื่อเกนหวนตาย อ้วนเสี้ยวได้ยุยงให้โฮจิ๋นกวาดล้างสิบขันทีที่เหลือให้สิ้น ก๊กเสงพร้อมด้วยขันทีที่เหลือที่นำโดยเตียวเหยียงจึงได้ไปเข้าเฝ้านางโฮเฮา อ้างว่าเกนหวนแต่เพียงผู้เดียวที่คิดการหมายจะยกหองจูเหียบขึ้นเป็นกษัตริย์ พวกตนที่เหลือมิได้รู้เห็นเป็นใจด้วย พร้อมอ้อนวอนให้นางโฮเฮาช่วยพูดกับโฮจิ๋นให้ไว้ชีวิตพวกตน นางโฮเฮายอมทำตามคำอ้อนวอนของสิบขันที โฮจิ๋นจึงเลิกคิดการกวาดล้างสิบขันที
กู่เจิง
กู่เจิง ()ภาษาฮกเกี้ยน(โคว่เฉ่ง kócheng) หรือ เจิง (箏) (คำว่า "กู่" หมายถึง "โบราณ") เป็นเครื่องดนตรีแบบดั้งเดิมของจีน นับเป็นเครื่องสาย ใช้มือดีด กู่เจิงยังเป็นต้นแบบของเครื่องดนตรีอื่นๆ เช่น โคโตะ ของญี่ปุ่น, gayageum ของเกาหลี đàn tranh ของเวียดนามและyatga ของ มองโกล
ซูโจว
เขาหูชิว (อังกฤษ: Tiger Hill; จีนตัวย่อ: 虎丘; พินอิน: Hǔqiū) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในด้านความสวยงามทางธรรมชาติและเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์แห่งหนึ่ง นับว่าเป็นจุดชมวิวที่มีชื่อเสียงของเมืองซูโจว ชื่อเขาหูชิวหรือเขาเนินเสือนั้นมาจากลักษณะของเนินเขาที่คล้ายกับเสือในท่าหมอบเตรียมวิ่งหรือกระโจนไปข้างหน้า หรืออีกตำนานกล่าวว่ามีเสือขาวปรากฏตัวขึ้นบนเนินเขาแห่งนี้ไม่กี่วันหลังวันฝังพระศพของกษัตริย์เหอหลู๋แห่งแคว้นอู๋ (King Hélǘ of Wu; 阖闾) สวนแห่งนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวมานานกว่าพันปี โดยมีหลักฐานเป็นบทกวีสลักที่หินบนเนินเขานี้ และยังมีบทกลอนของกวีที่มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ซ่ง ชื่อ ซูซื่อ (อังกฤษ: Sū Shì; จีนตัวย่อ: 苏轼) กล่างถึงเขาหูชิวไว้ว่า "It is a lifelong pity if having visited Suzhou you did not visit Tiger Hill." ซึ่งมีความหมายว่า "ช่างน่าเสียดายจริง หากครั้งหนึ่งในชีวิตได้มาเยื่อนซูโจว แต่ไม่ได้ชมความงานของเขาหูชิว"
องเมียวสะ
องเมียวสะ () เป็นวงดนตรีแนวเจ-เมทัล ซึ่งประยุกต์เอาดนตรีเฮฟฟวี่ เมทัลผสมกับสำเนียงแบบเจ-ร็อค จากประเทศญี่ปุ่น ชื่อของวงเป็นการผสมคำระหว่าง "องเมียว () " และ "การรวมกลุ่ม () " ดังนั้นชื่อวงจึงอาจแปลเทียบเคียงได้ว่า "กลุ่มองเมียว" ในการแสดงสดสมาชิกในวงจะแต่งกายแบบย้อนยุค โดยจะใส่กิโมโนแบบยุค โลโก้เดิมของทางวงเป็นรูปดาว 5 แฉก โดยปรากฏบนหน้าปก 4 อัลบั้ม แรก ส่วนโลโก้ใหม่มีลักษณะคล้ายสัญลักษณ์ หยิน-หยาง เริ่มใช้ครั้งแรกบนบกอัลบั้มรวมฮิตของวงคือ In'you-Shugyoku และใช้โลโก้นี้จนถึงปัจจุบัน
รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
โฮซึกิ เก็นเงสึ () มิซึคาเงะรุ่นที่ 2 เป็นผู้ใช้คาถาลวงตา เป็นนินจาที่สามารถใช้พลังได้ 4 ธาตุ คือ ดิน น้ำ ไฟ และสายฟ้า โดยมีสัตว์อัญเชิญคือหอยกาบยักษ์ และเป็นคู่ปรับกับสึจิคาเงะ รุ่น 2 ถูกชุบชีวิตด้วยคาถาสัมพเวสีคืนชีพของคาบูโตะในช่วงสงครามนินจาครั้งที่ 4 และถูกจัดการโดยกาอาระ
พระเจ้าโจวไท่
พระเจ้าโจวไท่ (; แปลว่า มหาราชแห่งโจว) หรือ กู่กงตั่นฟู่ (; แปลว่า พระยาตั่นฟู่ผู้ชรา) เป็นผู้ปกครองและกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองโจวในช่วงราชวงศ์ซาง ต่อมา เหลนของพระองค์ผู้มีพระนามว่า ฟา (發) หรือ พระเจ้าโจวอู่ ได้ยกทัพเข้าครอบครองเมืองซางและสถาปนาราชวงศ์โจว
หงฉวน
หงฉวน หรือ มวยสกุลหง (; ) เป็นศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวทางตอนใต้ของจีน ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวีรบุรุษในตำนานชาวจีนนามว่า หวง เฟยหง ผู้ซึ่งเป็นปรมาจารย์แห่งเพลงหมัดหงฉวน
กว่างโจว
ทางเหนือของกว่างโจวมี สวนสาธารณะ "ยฺเว่ซิ่ว" ที่มีภูมิทัศน์ที่สวยงามยิ่ง เนื้อที่ประมาณ 92 ตร.กม. ภายในสวนมีบริเวณแห่งความงามหลายแห่ง เช่น ภูเขา "ยฺเว่ซิ่วซาน" ภูเขา "อู่หยางซาน" ตึก "เจิ้น ไห่ โหลว" เป็นต้น บนยอดเขายฺเว่ซิ่วซานมีอนุสรณ์สถานเป็นแท่งหินตั้งแท่งหนึ่ง ที่เชิงเขามีอนุสรณ์สถานที่เป็นโถงใหญ่โถงหนึ่ง ทั้งสองแห่งเป็นอนุสรณ์สถานของ ดร. ซุน จง ซาน (ซุนยัดเซ็น) ซึ่งถูกสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2474 (ค.ศ. 1931) ปัจจุบันประชาชนมักจะใช้โถงใหญ่เป็นที่จัดการประชุมหรือจัดการแสดงต่าง ๆ
ควังจู
ควัง (광, ฮันจา 光) หมายถึง "แสงสว่าง" และ จู (주, ฮันจา 州) หมายถึง "จังหวัด" พื้นที่ทิวทัศน์ที่สวยงามในพื้นที่รอบนอกของเมืองเป็นแหล่งกำเนิดของคาซา (gasa) ซึ่งเป็นรูปแบบกวีดั้งเดิมของเกาหลี พื้นที่ของเมืองตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่เพาะปลูกของภูมิภาคช็อลลา โดยเมืองมีชื่อเสียงเรื่องความอุดมสมบูรณ์และมีอาหารเกาหลีหลายอย่าง
ฮวา มู่หลาน
ชื่อสกุลของมู่หลานนั้นปรากฏต่างกัน ใน "พงศาวดารหมิง" ว่า มู่หลานแซ่ "จู" (朱) แปลว่า ชาด ส่วนบทงิ้ว "แม่หญิงมู่หลาน" ว่า แซ่ "ฮวา" (花) ที่แปลว่า ดอกไม้ "พงศาวดารชิง" รับเอาแซ่ "ฮวา" นี้ไปบันทึกไว้ ในสมัยหลังมักถือกันว่า มู่หลานแซ่ "ฮวา" เพราะมีความหมายสอดคล้องกับชื่อตัวและมีสุนทรียรสทางโคลงกลอนมากกว่า
ฮองฮูสง
ฮองฮูสง (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก แม่ทัพแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เป็น 1 ใน 3 แม่ทัพใหญ่ซึ่งมีหน้าที่ในการปราบปรามโจรโพกผ้าเหลือง อันได้แก่ โลติด ฮองฮูสง จูฮี เป็นผู้ที่ปราบทัพ เตียวเหลียง เตียวโป้ ด้วยการใช้ไฟ หลังจาก เตียวก๊ก ตายก็ยังทำลายสุสานและขโมยหัวเตียวก๊กออกมาจากศพ หลังเสร็จศึกปราบโจรโพกผ้าเหลือง ฮองฮูสงก็ได้รับยศเป็นแม่ทัพบัญชาการกลาง ต่อมาเหล่าสิบขันทีได้เรียกให้จ่ายสินบน แต่ฮองฮูสงกลับปฏิเสธ เหล่าสิบขันทีก็ได้ฮองฮูสงปลดจากตำแหน่งลง
โฮง
โฮง หรือ หอโฮง คือพระราชวัง วัง หรือตำหนักอันเป็นสถานที่ประทับหรืออยู่อาศัย ตลอดจนใช้ว่าราชการและสำเร็จราชการงานเมืองของพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรล้านช้าง เจ้าผู้ครองนคร เจ้าเมือง หรือเจ้านายในคณะอาญาสี่ (เจ้าขันคำทั้งสี่หรือเจ้ายั้งขม่อมทั้งสี่) และพระบรมวงศานุวงศ์ของเจ้านายฝ่ายหัวเมืองลาว-อีสาน หรือหมายถึงที่พักอาศัยที่ใหญ่กว่าเฮือน (เรือน) มักมีหลายห้องและเป็นที่อยู่ของเจ้าเมืองลาวในสมัยโบราณ
ปะเทดลาว
กลุ่มปะเทดลาวถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าร่วมการประชุมเพื่อทำข้อตกลงเจนีวาว่าด้วยอินโดจีน ใน พ.ศ. 2497 หลังจากนั้นกลุ่มนี้ได้ก่อตั้งแนวลาวฮักซาดเป็นแนวร่วมของพรรคปฏิวัติประชาชนลาวหรือพรรคคอมมิวนิสต์ และยังเป็นชื่อเรียกของขบวนการปฏิวัติที่ยึดอำนาจได้เด็ดขาดเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2518
กลุ่มภาษาคอเคซัสตะวันตกเฉียงเหนือ
ในอดีตจนถึง 1,257 ปีก่อนพุทธศักราช บริเวณอนาโตเลียรอบๆฮัตตูซา ซึ่งต่อมาถูกยึดครองโดยชาวฮิตไตต์ เคยเป็นดินแดนของชาวฮัตเตียนมาก่อน ซึ่งพูดภาษาที่ไม่ใช่ตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน และไม่เกี่ยวข้องกับภาษาฮิตไตต์ ภาษาฮัตติกที่เป็นภาษาโดดเดี่ยวนี้อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มภาษานี้ได้
กลุ่มภาษาคอเคซัสตะวันตกเฉียงเหนืออาจเคยมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียนมาก่อนเมื่อ 12,000 ปีก่อนหน้านี้ โดยมีภาษษปอนดิกดั้งเดิมเป็นภาษาในยุคเริ่มแรกแต่แนวคิดนี้ไม่ได้รับการยอมรับเท่าใดนัก
นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่รวมกลุ่มภาษาคอเคซัสตะวันตกเฉียงเหนือเข้ากับกลุ่มภาษาคอเคซัสตะวันออกเฉียงเหนือเป็นกลุ่มภาษาคอเคซัสเหนือแต่ความเชื่อมโยงของภาษาสองกลุ่มนี้มีไม่มากนัก
มีนักภาษาศาสตร์บางคนพยายามเชื่อมโยงในระดับที่สูงกว่านี้ เช่นเชื่อมโยงเข้ากับภาษาเดเน-คอเคเซียน ภาษาบาสก์ ภาษาบูรูศัสกี ภาษาเยนิสเซียน ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต เป็นต้น นอกจากนั้นยังมีความพยายามเชื่อมโยงกับตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียน ตระกูลภาษายูราลิก ตระกูลภาษาอัลไตอิก ตระกูลภาษาคาร์ทเวเลียน แต่ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัด
ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยม
ซึ่งตะพาบยักษ์ชนิดนี้ก็คือ ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง ("Rafetus swinhoei") ซึ่งเป็นตะพาบขนาดใหญ่และใกล้สูญพันธุ์มากที่สุดชนิดหนึ่งของโลก ที่อาศัยอยู่ ณ ทะเลสาบแห่งนี้ ซึ่งปัจจุบัน ใน "วัดหง็อกเซิน" () หรือ "วัดเนินหยก" ที่ตั้งอยู่ตอนเหนือของทะเลสาบ ก็มีตัวอย่างสตั๊ฟฟ์ของตะพาบชนิดนี้ให้ชมกันด้วย โดยการเดินทางไปวัดหง็อกเซิน จะมีสะพานไม้ ชื่อ "สะพานเทฮุก" () หรือ "สะพานแสงอาทิตย์" มีสีแดงสดใสถือเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของฮานอย ข้ามจากฝั่งแผ่นดินใหญ่ไปยังวัดซึ่งตั้งอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของทะเลสาบ และยังมีหอคอยโบราณโผล่ขึ้นพ้นน้ำ สร้างขึ้นในสมัยศตวรรษที่ 18 มีชื่อเรียกว่า "ท้าปสั่ว" () ซึ่งหมายถึง "หอคอยเต่า" หรือ "หอคอยตะพาบ" และในปัจจุบันยังมีหลายคนได้เห็นตะพาบยักษ์โผล่ขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำหลายต่อหลายครั้ง โดยเฉพาะในช่วงเปลี่ยนถ่ายฤดูกาล ซึ่งเชื่อกันว่ามีอยู่ 3-4 ตัว ในสถานที่เลี้ยงในโลกเท่านั้น
โฮเฮา
สมเด็จพระจักรพรรดินีเหอ (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก ฮองเฮาในพระเจ้าฮั่นเลนเต้ มีพระเชษฐาร่วมพระบิดามารดาเดียวกันคือโฮจิ๋น ดำรงตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งเป็นที่ปรึกษา มีพระราชบุตรชื่อหองจูเปียน ภายหลังจากพระเจ้าฮั่นเลนเต้เสด็จสวรรคต โฮจิ๋นได้แต่งตั้งหองจูเปียนขึ้นเป็นพระเจ้าฮั่นเซ่าตี้ โฮเฮาซึ่งเป็นพระมารดาจึงมีฐานะตามตำแหน่งเป็นไทเฮาแห่งราชวงศ์ฮั่น ต่อมาตั๋งโต๊ะสถาปนาหองจูเหียบขึ้นเป็นพระเจ้าเหี้ยนเต้ และควบคุมตัวหองจูเปียน โฮเฮาและพระสนมไปคุมขังและลอบสังหารด้วยการนำไปมัดจนถึงแก่ความตายในปี พ.ศ. 732
ฮองตง
ฮองตง ; เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก แม่ทัพแห่งจ๊กก๊ก ฉายา "ฮั่นสินแห่งหนานหยาง" เป็นชาวเมืองหนานหยาง (บ้านเดียวกับขงเบ้ง) เชี่ยวชาญในการใช้ง้าวและเกาทัณฑ์ เป็นผู้ที่มีคุณธรรม เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก โดยฮองตงเป็นคนที่ 4
ฮุ่ยเหนิง
พระฮุ่ยเหนิง () หรือ ท่านพุทธทาสภิกษุ ออกเสียงว่า "เว่ยหลาง" เป็นภิกษุที่มีชีวิตสมัยราชวงศ์ถัง เป็นสังฆปรินายกองค์ที่ 6 ในนิกายเซนนับจากพระโพธิธรรม หลังจากสืบทอดบาตรจีวรและธรรมจากพระสังฆปริณายกองค์ก่อน คือ หวางยั่น (ฮ่งยิ้ม) เป็นพระสังฆปริณายกแห่งนิกายเซนองค์ที่ 5 เจ้าอาวาสวัดตุงซั่น
ลัทธิฮหว่าหาว
ลัทธิฮหว่าหาว (, อักษรจื๋อโนม: ; , Hé Hǎo) เป็นลัทธิที่แตกแขนงมาจากศาสนาพุทธเมื่อครั้งสงครามโลกครั้งที่ 2 ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2482 ผู้ก่อตั้งคือ ฮหวิ่ญ ฟู้ โส ซึ่งเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านฮหว่าหาวในเวียดนามใต้ ใกล้ชายแดนกัมพูชา โสสร้างศรัทธาด้วยความสามารถในการรักษาโรค เขาถูกฝรั่งเศสจับขังและส่งตัวไปลาว แต่เมื่อญี่ปุ่นเข้ามาในอินโดจีน ญี่ปุ่นได้ให้โสกลับมายังเวียดนาม ในสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 สาวกลัทธินี้เข้าร่วมกับฝ่ายฝรั่งเศสทำให้มีความขัดแย้งกับเวียดมิญและกลุ่มลัทธิกาวด่ายที่ต่อต้านฝรั่งเศส และเกิดการปะทะกับเวียดมิญเมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2488 ผลปรากฏว่าเวียดมิญนี้ได้สังหารหมู่สมาชิกลัทธินี้ไปหลายร้อยคน กว่าที่กองทหารฝรั่งเศสจะมาช่วย โส ผู้นำลัทธินี้ถูกจับและถูกสังหารเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2490 หลังจากการแบ่งแยกเวียดนาม สาวกลัทธินี้ได้เข้าร่วมในการต่อต้านรัฐบาลโง ดิ่ญ เสี่ยม แต่ถูกปราบปรามจนอ่อนกำลังลงในที่สุด
สวนหว่างซือ
สวนหว่างซือ (; ) ในเมืองซูโจว (Suzhou) เป็นหนึ่งในสวนจีนโบราณทรงคุณค่าที่สุดในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ที่เลขที่ 11 ถนนไต้เฉิงเฉี่ยว ในเขตกูซู (เดิมเรียก เขตชางหลาง) (沧浪区带城桥路阔家头巷11号) และได้รับการยกย่องเป็นมรดกโลก โดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ร่วมกับสวนโบราณเมืองซูโจวแห่งอื่นๆ ด้วย การออกแบบสวนแสดงถึงทักษะชั้นสูงของนักออกแบบซึ่งสามารถผสมผสานศิลปะ ธรรมชาติ และสถาปัตยกรรมเข้าด้วยกันอย่างงดงามและเป็นหนึ่งเดียวได้ สวนหว่างซือได้รับการชื่นชอบเป็นอย่างมากโดยเฉพาะสำหรับผู้ที่ศึกษาการออกแบบในด้านมิติ ความชัดลึก ความแตกต่างหรือตัดกัน และการหยิบยืมมุมมอง (borrowed scenery)
ฮูดู
ฮูดู คือความเชื่อทางไสยศาสตร์แขนงหนึ่ง ซึ่งผสมผสานระหว่างความเชื่อทางไสยศาสตร์พื้นบ้านของชาวแอฟริกันกับความเชื่อของชาวอเมริกัน โดยมีพื้นฐานมาจากความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรและธรรมชาติของแอฟริกันโบราณ ความเชื่อแขนงนี้แพร่สู่ประเทศสหรัฐอเมริกาผ่านทางทาสชาวแอฟริกันตะวันตกในรูปแบบของเครื่องราง เวทมนตร์คาถาทั้งเพื่อการรักษา ป้องกันเคราะห์ อวยพร เครื่องรางที่เป็นเอกลักษณ์ของความเชื่อแขนงนี้คือ โมโจ (Mojo) มีลักษณะเป็นถุงใส่สมุนไพร รากไม้ เศษกระดูกหรือชิ้นส่วนเล็กๆของสัตว์ เหรียญ หินต่างๆ ตลอดจนวัสุอื่นๆ ที่เชื่อว่ามีพลังพิเศษ
ฮะสึเนะ (ตำนานเก็นจิ)
ฮัตสึเนะ (初音, Hatsune ) แปลเป็นไทยคือ เสียงแรก สำเนียงแรก(ของปี) ในตำนานเก็นจินั้น เสียงในที่นี้หมายถึงเสียงของ"นกอุงุอิสุ" (鶯, นกกระจิบญี่ปุ่น , Japanese Bush-warbler) ที่เอ่ยอ้างถึงในคำกลอนของอะคะชิโนะคิมิ ที่ส่งถึง ท่านหญิงน้อยแห่งอะคะชิ ผู้เป็นบุตรีแท้ๆ แต่ได้รับการเลี้ยงดูโยมุระซะกิ โดยอะคะชิโนะคิมิ ไม่มีโอกาสได้พบหน้าบุตรีแท้ๆ จึงบรรยายในคำกลอนถึงความคิดถึงที่มีต่อเด็กหญิงน้อยดังนี้
「年月を 松にひかれて経る人に
ซูโจว
เมืองซูโจวมีต้นกำเนิดตั้งแต่สมัยแคว้นอู๋ เป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดเมืองหนึ่งในแถบลุ่มแม่น้าแยงซี (จีนตัวเต็ม: 揚子; จีนตัวย่อ: 扬子; พินอิน: Yángzǐ) ใน ยุคชุนชิว (แปลว่า ยุคฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วง หรือ ฤดูวสันต์และฤดูสารท; อังกฤษ: Spring and Autumn Period; จีนตัวย่อ: 春秋時代; พินอิน: Chūnqiū Shídài) สมัยราชวงศ์โจว มีบันทึกว่าชนเผ่าพื้นเมืองชื่อ กัวอู อาศัยอยู่ในบริเวณที่เป็นเมืองซูโจวในปัจจุบัน ชนเผ่าพื้นเมืองเหล่านี้สร้างบ้านเรือนรวมกลุ่มกันเป็นหมู่บ้านอยู่ตามริมเขาบริเวณรอบๆ ทะเลสาบไท่
รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
คำว่า โฮชิงากิ (干柿) มีความหมายว่า ลูกพลับ
จักรพรรดินีมย็องซ็อง
เมื่อกำจัดเจ้าชายแทวอนผู้เป็นพระบิดาของพระสวามีคือพระเจ้าโคจงออกไปได้แล้ว พระมเหสีมินก็ทรงเข้ามามีบทบาทในการปกครองประเทศอย่างเต็มที่ โดยที่ไม่ทรงเกรงกลัวข้อจำกัดของสตรีตามหลักของลัทธิขงจื้อแต่ประการใด พระมเหสีมินทรงแนะนำและมีอิทธิพลต่อการตัดสินพระทัยของพระเจ้าโคจงอย่างมาก ในค.ศ. 1875 รัฐบาลสมัยเมจิของจักรวรรดิญี่ปุ่นนำเรือรบชื่อว่า อุงโย () เช้ามารุกรานเกาะคังฮวา อันเป็นดินแดนของอาณาจักรโชซอน เรียกร้องให้อาณาจักรโชซอนเปิดประเทศทำการติดต่อค้าขายกับญี่ปุ่น หลังจากที่มีนโยบายปิดประเทศมาหลายร้อยปีจนได้ฉายาว่า อาณาจักรฤๅษี (Hermit Kingdom) ในที่สุดอาณาจักรโชซอนก็ยอมเปิดประเทศทำการติดต่อกับญี่ปุ่นเป็นชาติแรก เกิดเป็นสนธิสัญญาคังฮวา () ขึ้น โดยโชซอนต้องเปิดเมืองท่าสามแห่งได้แก่ ปูซาน อินชอน และวอนซานให้เรือญี่ปุ่นได้เข้ามาเทียบท่า สนธิสัญญาคังฮวาเป็นสนธิสัญญาที่ไม่เท่าเทียม โชซอนเสียสิทธิสภาพนอกอาณาเขตให้แก่ญี่ปุ่น และราชสำนักโชซอนจะต้องยินยอมให้ชาวญี่ปุ่นเข้ามาทำการสำรวจและต้าขายในเกาหลีโดยปราศจากการขัดขวาง
จักรพรรดินีมย็องซ็อง
ในช่วงปลายราชวงศ์โชซอนการปกครองและสังคมของเกาหลีกำลังเสื่อมโทรม ลัทธิทงฮัก () ได้ถือกำเนิดขึ้น อันเป็นลัทธิที่ต่อต้านการปกครองของราชสำนักโชซอน เรียกร้องเรื่องความเท่าเทียมในสังคมและสิทธิมนุษยชน และได้รับอิทธิพลจากคริสต์ศาสนา ลัทธิทงฮักเป็นที่แพร่หลายในหมู่ชาวบ้านในมณฑลคยองซังทางตอนใต้ ค.ศ. 1894 ชาวบ้านในมณฑลช็อลลาซึ่งไม่พอใจการปกครองของขุนนางท้องถิ่นและตระกูลมินได้ก่อการกบฏขึ้น เรียกว่า กบฏชาวบ้านทงฮัก () นำโดย ช็อนบงจุน () เข้ายึดอำนาจจัดตั้งการปกครองตนเอง สามารถเข้ายึดเมืองช็อนจูได้ และยกทัพบุกนครฮันซอง พระมเหสีมินจึงทรงขอความช่วยเหลือไปยังราชสำนักต้าชิงเพื่อขอความช่วยเหลืออีกครั้ง ฝ่ายต้าชิงจึงส่งหลี่หงจางนำทัพจีนจำนวนประมาณ 2,500 คน เข้ามาในเกาหลีเพื่อทำการปราบกบฏทงฮักลงได้เป็นผลสำเร็จ แต่เนื่องจากก่อนหน้านี้ในค.ศ. 1885 จักรวรรดิจีนและจักรวรรดิญี่ปุ่นได้บรรลุข้อตกลงเทียนจิน (Convention of Tienjin) ว่าแต่ละฝ่ายจะไม่ส่งกองกำลังทหารเข้าแทรกแซงการเมืองของเกาหลี เว้นแต่จะเป็นไปเพื่อพิทักษ์ทรัพส์สินและบุคคลของชาติตนเอง การที่จีนยกทัพเข้าปราบกบฏทงฮักนั้นจึงเป็นการละเมิดข้อตกลงเทียนจิน สร้างความไม่พอใจแก่ฝ่ายญี่ปุ่น จึงเกิดเป็นสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (First Sino-Japanese War) ผลคือความพ่ายแพ้ของฝ่ายจีน นำไปสู่สนธิสัญญาชิโมะโนะเซะกิ (Treaty of Shimonoseki) ในค.ศ. 1895 ให้จักรวรรดิจีนราชวงศ์ชิงยุติบทบาททุกประการในเกาหลี โดยที่เกาหลีพ้นจากการเป็นประเทศราชของราชวงศ์ชิง
ฮั่งเส็ง
ฮั่งเส็ง หรือสำเนียงกลางว่า เหิงเชิง (; ) อาจหมายถึง
องเมียวสะ
หมายเหตุ
เง็กเซียนฮ่องเต้
คำว่า เง็กเซียนฮ่องเต้ คนคนไทยเรียกกันเกิดจากการผสมภาษาจีนระหว่าง 2 สำเนียง คือ ฮกเกี้ยนกับแต่จิ๋ว คือ เง็ก (แต้จิ๋ว) เซียน (ฮกเกี้ยน) ฮ่องเต้ (ฮกเกี้ยน) ชื่อ "เง็กเซียนฮ่องเต้" นี้เป็นการเรียกแบบไทย ชาวจีนโดยส่วนมากเรียก อวี่หวงต้าตี้ (ตัวเต็ม: 玉皇大帝, ตัวย่อ: 玉皇大帝, พินอิน: Yù huáng dà dì , ฮกเกี้ยน: หยกฮ่องไต่เต้,สำเนียงแต้จิ๋ว:เง็กอ้วงไต่ตี่ ) หรือ อวี่หวงซ่างตี้ (ตัวเต็ม: 玉皇上帝, ตัวย่อ: 玉皇上帝, พินอิน: Yù huáng sháng dì , ฮกเกี้ยน: หยกอ๋องซ่งเต้,สำเนียงแต้จิ๋ว:เง็กอ้วงเซี่ยงตี่ ) แปลว่า จักรพรรดิหยก หรือ ทีกง หรือ เทียนกง 天公 แปลว่า ปู่สวรรค์ หรือปู่ฟ้า ซึ่งเป็นชื่อที่ชาวฮกเกี้ยนและชาวไต้หวันเรียกแบบใกล้ชิดเสมอญาติ
แสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)
ทั้ง 3 ก่อตั้ง แสงอุษา เพื่อคอยปราบปรามสงครามในแคว้น รวบรวมคนเข้ามา ตอนแรกก็ราบรื่น แต่พอไปเป็นพันธมิตรกับฮันโซที่ถูกดันโซหลอกใช้ จนฮันโซจับโคนันเป็นตัวประกัน ตนถูกบังคับให้ฆ่ายาฮิโกะ ช่วยโคนันได้ จึงเป็นผู้นำแสงอุษา กับไล่ไปฆ่านินจาที่เคยรู้จักจิไรยะ กับนำศพมาเป็นหุ่นเชิดเพื่อปิดบังตัวตน จากนั้นไปฆ่าฮันโซเพื่อแก้แค้น
อ้วนสุด
อ้วนสุดเป็นเจ้าเมืองเมืองลำหยง ซึ่งเป็นเมืองที่สภาพแวดล้อมไม่ค่อยจะดีนัก พืชผลปลูกไม่ค่อยได้ จนครั้งหนึ่ง อ้วนสุดต้องขอยืมข้าวสารจากอ้วนเสี้ยวผู้เป็นพี่ แต่ถูกปฏิเสธกลับมา จึงแค้นมากพยายามจะล้างแค้นพี่ แต่ตอนท้ายก็มาร่วมมือกันพยายามกำจัดเล่าปี่ และเมื่อซุนเซ็กนำตราหยกมาจำนำ ก็สถาปนาตนเองเป็นฮ่องเต้ ทรงพระนามว่า "ต๋องซือ"
ฮั่ว หยวนเจี่ย
ปี ค.ศ. 1910 เดือนมิถุนายน ฮั่ว หยวนเจี่ย ก่อตั้งสมาคมกังฟูขึ้นเพื่อสุขภาพที่เซี่ยงไฮ้ชื่อ "สมาคมชิงอู่" และได้รับความสนใจจากผู้คนสมัครเป็นลูกศิษย์จำนวนมาก ซึ่งถือเป็นการการฝ่าฝืนธรรมเนียมจีนที่จะไม่ถ่ายทอดภูมิปัญญาของตระกูลซึ่งเสมือนสมบัติล้ำค่าให้แก่บุคคลภายนอกเด็ดขาด 
สมาคมดังกล่าวนอกจากเน้นในด้านของฝึกวิทยายุทธเพื่อสุขภาพแล้ว ยังชูคำขวัญ "รักชาติ เสริมพลานามัย ยึดมั่นจริยธรรม ช่วยเหลือสังคม" ซึ่งในโอกาสครบรอบ 10 ปีของสมาคม ดร.ซุน ยัดเซ็น บิดาแห่งประเทศจีนสมัยใหม่ ได้มาเยื่ยมถึงที่และได้เขียนคำขวัญคำว่า "จิตวิญญาณแห่งผู้กล้า" ด้วยลายมือของตัวเอง
หลังจากก่อตั้งสมาคมได้แค่ 3 เดือน ในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1910 ฮั่ว หยวนเจี่ยก็เสียชีวิตลง ด้วยอายุเพียงแค่ 41 ปี
โดยสาเหตุการเสียชีวิตนั้นแยกได้เป็น 2 ประเด็น คือ
1. โรคประจำตัว ซึ่ง ฮั่ว หยวนเจี่ยนั้นมีโรคประจำตัวคือ โรคดีซ่าน มาตั้งแต่เด็ก และมี ร่างกายที่อ่อนแอ และขณะนั้นอาจจะมีอาการปอดติดเชื้อเข้าร่วมด้วย หลังจากได้ผ่าศพ ฮั่ว หยวนเจี่ย ได้พบว่ามีรอยดำที่กระดูกเชิงกราน ซึ่ง เกิดจากสารหนู ซึ่งสันนิษฐาน เป็นหนึ่งในส่วนผสมของยาจีนที่ใช้รักษา ฮั่ว หยวนเจี่ย ตั้งแต่เด็ก
ฮงอินโบ ชูโฮะ
ในฐานะศิษย์สำนักฮงอินโบ เขาได้ก่อตั้งสถาบันโฮเอ็นชะและสอนเกมหมากล้อมให้แก่ผู้มาเยือนชาวเยอรมัน ซึ่งมีนามว่าออสคาร์ คอร์เชลท์ ที่ต่อมาคอร์เชลท์ได้เป็นผู้เผยแพร่และสร้างความนิยมให้แก่เกมหมากล้อมนอกทวีปเอเชีย ส่วนชูโฮะได้เป็นหัวหน้าสำนักฮงอินโบคนที่ 18 ในปี ค.ศ. 1886
ซูโจว
วัดหานซาน (อังกฤษ: Hanshan Temple หรือ Cold Mountain Temple; จีนตัวย่อ: 寒山寺) เป็นวัดและพระอารามในพุทธศาสนาที่มีชื่อเสียงในเมืองซูโจว อยู่ใกล้กับสะพานเฟิ่งเฉียวหรือสะพานเมเปิล (อังกฤษ: Fengqiao หรือ Maple Bridge; จีนตัวย่อ: 枫桥) ราว ทางตะวันตกของเมืองเก่าซูโจว วัดหานซานมีชื่อเสียงมากในแถบเอเชียตะวันออกเนื่องจากมีบทกวีอันโด่งดังชื่อ "จอดเรือที่สะพานเมเปิล" (อังกฤษ: A Night Mooring near Maple Bridge; อักษรจีนตัวย่อ: 夜泊枫桥) เขียนโดยกวีผู้โด่งดังในสมัยราชวงศ์ถัง (ประมาณ 618-907 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ชื่อ จางจี้ (อังกฤษ: Zhang Ji; จีนตัวย่อ: 张继) กล่าวถึงวัดหานซานแห่งนี้ไว้ในบทกวีของเขาว่า
เซี่ยจื้อ
ส่วนในเกาหลี สัตว์นี้เรียก "แฮแท" หรือ "แฮชิ" (해태) เล่ากันว่า มีร่างเป็นสิงโต มีเขาหนึ่งเขาอยู่บนศีรษะ สวมกระพรวนที่คอ อาศัยอยู่ชายแดนแมนจูเรีย ต้นราชวงศ์โชซ็อน แฮแทปรากฏมากในสถาปัตยกรรม เพราะเชื่อกันว่า มีอำนาจป้องกันเมืองฮันยัง (ปัจจุบัน คือ โซล) จากพิบัติภัยธรรมชาติ และรักษาความสงบเรียบร้อยของพลเมือง ฉะนั้น โซลจึงใช้แฮแทเป็นสัตว์สัญลักษณ์ประจำเมืองตั้งแต่ ค.ศ. 2009
ฮูส์คอลล์
Whoscall ได้รับเลือกจาก Google Play ให้เป็น Best Apps ของปี 2013 ใน 8 ประเทศของเอเชีย 
คำว่า Whoscall นั้น ย่อมาจาก “ Who is calling ?” หรือในภาษาไทยที่แปลว่า “ใครโทรมานะ?” มีให้ดาวน์โหลดแล้ว ฟรี ใน 31 ประเทศ รวมถึง ประเทศ ไต้หวัน, เกาหลีใต้, ฮ่องกง, ญี่ปุ่น, ไทย, และ บราซิล
ประเทศเกาหลีใต้
ชาวเกาหลีมีชุดประจำชาติตั้งแต่สมัยโบราณ เรียกว่า ฮันบก (ฮันหมายถึงชาวเกาหลี บกหมายถึงชุด รวมกันหมายถึงชุดของชาวเกาหลี) ฮันบกทั้งของผู้หญิงและผู้ชายมีลักษณะหลวมๆ เพื่อความสะดวกสบายและคล่องแคล่วไม่ใช้กระดุมหรือตะขอ แต่จะใช้ผ้าผูกไว้แทน
ชุดของผู้ชาย ข้างล่างประกอบด้วย "ปันซือ" แต่สมัยใหม่เรียกว่า "แพนที" ซึ่งหมายถึงกางเกงใน ชั้นนอกสวม "บาจี" เป็นกางเกงขายาวหลวมๆรวบปลายขาไว้ด้วย "แทมิน" เป็นแถบผ้าใช้มัดขากางเกง"บันโซเม" เป็นเสื้อรัดรูปแขนสั้นไว้ข้างใน เสื้อนอกเรียกว่า "จอโกลี" เป็นเสื้อแขนยาวไม่มีปกไม่มีกระเป๋า
พระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน
เป็นธรรมเนียมของราชวงศ์ใหม่ของเกาหลีที่จะย้ายเมืองหลวง ด้วยความช่วยเหลือของพระภิกษุมูฮัก (무학, 無學) พระสหายแต่พระเยาว์ผู้เชี่ยวชาญด้านฮวงจุ้ย พระเจ้าแทโจจึงย้ายไปเมืองฮันยัง (한양, 漢陽) และเริ่มสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่เมื่อค.ศ. 1394 ดำเนินการก่อสร้างกำแพงสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ซึ่งออกแบบโดยช็อง โด-จ็อน (정도전, 鄭道傳) ปราชญ์ขงจื๊อและขุนนางคนสำคัญของพระเจ้าแทโจ ในค.ศ. 1395 พระเจ้าแทโจเปลี่ยนชื่อเมืองเป็นฮันซ็อง (한성, 漢城) ช็อง โด-จ็อนตั้งชื่อพระราชวังแห่งใหม่ให้ว่า พระราชวังคย็องบก (경복궁, 景福宮) ซึ่งสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1394 และย้ายราชสำนักไปอยู่ที่เมืองฮันซ็องเป็นการถาวรในปีนั้นเอง
โซล
ไม่หมือนพื้นที่ส่วนใหญ่ในเกาหลี "โซล" ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอักษรฮันจา (อักษรจีนที่ใช้ในภาษาเกาหลี) วันที่ 18 มกราคม 2548 รัฐบาลนครพิเศษโซลได้เปลี่ยนชื่อภาษาจีนอย่างเป็นทางการเป็น "Shou'er" () จากชื่อในทางประวัติศาสตร์ ฮันซอง ()
นิจิเร็นโชชู
เมื่อผู้นับถือใหม่ผ่านพิธีรับศีล ("โกจูไก") ซึ่งประกอบพิธีโดยพระสงฆ์เบื้องหน้าโกฮนซงประจำวัด ("โจจูโกฮนซง") จึงจะได้รับมอบโกฮนซงส่วนบุคคลจากทางวัดเพื่อประดิษฐานไว้บูชาในที่พักอาศัย และจะถือเป็นหน้าที่ต้องปกป้องโกฮนซงตลอดไปเสมือนการปกป้องพระพุทธะ ถือประหนึ่งว่าได้นิมนต์พระนิจิเร็นไดโชนิงเข้ามาพำนักในที่พักอาศัยของตน และจะได้รับโกฮนซงเพียงองค์เดียวตลอดชีวิต จะมีการถ่ายโอนให้แก่ลูกหลานที่เป็นนิจิเร็นโชชูเสมือนมรดกทางธรรมะในกรณีเมื่อตนสิ้นชีวิตเท่านั้น หากไม่มีผู้สืบทอดโกฮนซงองค์นั้นจะถูกส่งคืนทางวัดไปเพื่อทำพิธีปิดเนตร แต่เป็นสิ่งที่สะเทือนความรู้สึกชาวนิจิเร็นโชชูเป็นอย่างยิ่ง
ราชวงศ์หยวน
ครั้งนั้น มีชายผู้หนึ่งชื่อ จูหยวนจาง ตอนอายุได้ 17 ปี ครอบครัวได้ตายหมดจากโรคระบาด จึงไปบวชที่วัดหวงเจี๋ย ต่อมา ไปเร่ร่อนต่ออีก 3 ปี เนื่องจากเสบียงอาหารหมด แล้วจึงกลับมาที่วัดดังเดิม ครั้นสาวกลัทธิบัวขาวก่อกบฏโพกผ้าแดงขึ้น เขาก็เดินทางไปสมทบกับพวกกบฏ เริ่มนำทัพออกตีก๊กต่างๆ ในแผ่นดิน แล้วในที่สุดก็ได้ส่งแม่ทัพชื่อสีต๋า ไปตีเมืองปักกิ่งได้สำเร็จ เป็นการโค่นล้มราชวงศ์หยวนลงได้ จากนั้นเขาก็ได้ตั้งราชวงศ์หมิงขึ้น สถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิหงหวู่ ใช้เมืองหนานจิงเป็นเมืองหลวง
ก่อนหน้านี้ชาวมองโกลมีจักรวรรดิของตนที่ชื่อ (อิค มองกูล อูลุส) (Ikh Mongol Uls) ("ikh": ยิ่งใหญ่, "uls": รัฐ, ประเทศ; รัฐมองโกลอันยิ่งใหญ่) หรือ จักรวรรดิมองโกล ที่ยังไม่ได้ครอบครองดินแดนจีนของราชวงศ์ซ่ง จนในรัชสมัยของมองเกอ ข่าน (ค.ศ. 1251– 1259) พระเชษฐาของกุบไลข่าน นำกองทัพบุกดินแดนจีนตอนล่างของราชวงศ์ซ่งและประกาศอาณัติแห่งสวรรค์ มองเกอ ข่านได้รับเอาอิทธิพลจากวัฒนธรรมจีน มาใช้และตั้งชื่อเรียกจักรวรรดิว่า "จีน" (, "จงกั๋ว"; ที่แปลว่า อาณาจักรศูนย์กลางของโลก) ถือว่าเป็นอาณาจักรที่เป็นศูนย์กลางของโลกและจักรวาล เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรม ตรงกับภาษามองโกล คำว่า "ดุมต้าตู อูลุส" ("Dumdadu ulus") มองเกอ ข่านได้พยายามประกาศใช้ภาษาจีนเป็นภาษากลางในการติดต่อสื่อสารในดินแดนที่ยึดได้ และเรียกราษฎรในจักรวรรดิว่า ชาวจีน (中國人 "จงกั๋ว จื้อ เริน"; ภาษามองโกล: "ดุมต้าตูชูต") เพื่อความเป็นเอกภาพและหนึ่งเดียว ซึ่งทำให้ดินแดนที่อยู่ใต้อาณัติของมองโกลไม่พอใจและทำให้จักรวรรดิแตกแยกในเวลาต่อมา
โฮลี
โฮลีจัดขึ้น 2 วันในช่วงเดือนมีนาคม (แรม 1 ค่ำ เดือน 4) เทศกาลนี้เรียกอีกอย่างว่า "เทศกาลแห่งสีสัน" เนื่องจากผู้คนจะออกมาเฉลิมฉลองด้วยการสาดสีหรือป้ายสี ซึ่งเป็นฝุ่นผงใส่กัน ด้วยสีสันต่าง ๆ อย่างสนุกสนาน ซึ่งการสาดสีใส่กันนี้สันนิษฐานว่า เป็นพื้นเพที่ประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รับมา และปรับเปลี่ยนเป็นการสาดน้ำใส่กันแทน คือ สงกรานต์
ตังเกี๋ย
บริเวณดังกล่าวเคยถูกเรียกว่าวันลาง โดยบรรพบุรุษชาวเวียดนามเมื่อ 2000-100 ปีก่อนคริสตกาล หลักฐานของการตั้งถิ่นฐานที่เก่าแก่ที่สุดนอกเหนือไปจากแหล่งวัฒนธรรมดงเซินแล้ว ทางตอนเหนือของเวียดนามยังพบแหล่งอารยธรรมในโก๋ลัว ซึ่งเป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ใกล้กับเมืองฮานอยในปัจจุบัน ตามตำนานของเวียดนามกล่าวว่า ชาวเวียดนามยุคแรกสืบเชื้อสายจากพญามังกร หลากองเกวิน และนางฟ้าอมตะ เอิงเกอ หลากองเกวินและเอิงเกอมีบุตรชายทั้งสิ้น 100 คนก่อนที่ทั้งสองจะแยกทางกัน บุตรชาย 50 คนอาศัยอยู่กับมารดาในบริเวณภูเขา และอีก 50 คนอาศัยอยู่กับบิดาบริเวณทะเล บุตรชายคนแรกได้กลายมาเป็นเชื้อสายพระมหากษัตริย์เวียดนามในยุคแรกสุด ซึ่งรู้จักกันโดยทั่วไปว่า พระมหากษัตริย์หุ่ง (หุ่งเวืองหรือราชวงศ์โฮงบ่าง) พระมหากษัตริย์หุ่งได้เรียกประเทศ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณสามเหลี่ยมแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของเวียดนามในปัจจุบัน ว่า วันลาง ชาววันลางจะถูกเรียกว่า หลาเวียด
ฝรั่งเศสได้ครอบครองดินแดนเวียดนามหลังจากสงครามจีน-ฝรั่งเศส (ค.ศ. 1884-85) รัฐบาลอาณานิคมฝรั่งเศสได้แบ่งเวียดนามออกเป็นเขตการปกครอง 3 แห่ง ได้แก่ ตังเกี๋ย (ทางตอนเหนือ) อันนัม (ทางตอนกลาง) และโคชินไชนา (ทางตอนใต้) ดินแดนเหล่านี้มีความแตกต่างกันมากในขอบเขตทางภูมิศาสตร์ ชาวเวียดนามส่วนใหญ่เห็นว่าประเทศของตนควรเป็นหนึ่งเดียวกันและต่อสู้เพื่อรวมชาติเป็นเวลานานกว่า 90 ปี การปกครองของฝรั่งเศสส่วนใหญ่มีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างสงคราม ญี่ปุ่นได้ยึดครองดินแดนดังกล่าว จนกระทั่งสงครามยุติ ภาคเหนือของเวียดนามได้ยอมจำนนและตกเป็นของจีน ส่วนภาคใต้ยอมจำนนต่ออังกฤษ ดังที่ทรูแมนตัดสินใจในการประชุมพอทสดัมโดยประกาศเจตนาที่จะยกดินแดนคืนให้อยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสเช่นเดิม อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1954 กองทัพเวียดมินห์สามารถเอาชนะกองทัพฝรั่งเศสได้ในยุทธการที่เดียนเบียนฟู โฮจิมินห์ประกาศว่าตังเกี๋ยเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (DRV) ที่จัตุรัสบาดิงห์ในปีเดียวกัน
เขาเตงกุนสัน
เขาเตงกุนสัน หรือ เขาเตงกุน () เป็นภูเขาที่ตั้งอยู่ในเมืองฮันต๋ง (ฮั่นจง ในปัจจุบัน) ทางตอนใต้ของมณฑลส่านซี ประเทศจีน เป็นอีกสถานที่หนึ่งที่เกี่ยวเนื่องกับสามก๊ก เนื่องจากคราวที่จ๊กก๊ก ของ เล่าปี่ บุกเข้าตีเมืองฮันต๋งของวุยก๊ก ที่ดูแลโดย แฮหัวเอี๋ยน โดยทั้งสองฝ่ายได้ทำสงครามกันที่ภูเขานี้และเป็นฝ่ายจ๊กก๊กที่ได้ชัยชนะเนื่องจาก ฮองตง ยอดขุนพลเสือเฒ่าและหนึ่งในห้าทหารเสือ ของเล่าปี่ได้ฆ่าและตัดหัวมามอบให้กับเล่าปี่และในเวลาต่อมากองทัพจ๊กก๊กได้บุกเข้ายึดเมืองฮันต๋งได้สำเร็จและเล่าปี่ก็ได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นอ๋องที่เมืองนี้ในที่สุด และเขาเตงกุนสันนี้ก็เป็นที่ฝังศพของจูกัดเหลียง (ขงเบ้ง) และฮองตง อีกด้วยซึ่งในภายหลังหลุมศพของฮองตงได้ถูกย้ายไปที่เฉิงตู ในสมัยราชวงศ์ชิง และได้ถูกทำลายไปในสมัยปฏิวัติวัฒนธรรม
เซียว
'เซียว' 蕭 (เขียนย่อ: 萧) อ่านออกเสียงทั้งภาษาแต่จิ๋วและแมนดารินและไทยว่า เซียว ภาษาอังกฤษเขียนว่า Hsiao, siao นิยมสะกดว่า Xiao
ซึ่งมีความหมายถึง ดอกหญ้าชนิดหนึ่งสีเขียวจะมีสีเขียวเรืองรองเมือโดนแดดพบมากในหมู่บ้าน แถบซัวเถา และอีกความหมายหนึ่งแปลว่า สวยงาม นั้นเอง
ไทยเชื้อสายจีน
กวางไสหรือกวางสี (จีน: 廣西 ; ภาษากวางตุ้ง: gwong2-sai1) เป็นกลุ่มชาวจีนที่อพยพมาจากมณฑลกวางสี ส่วนใหญ่มาจากอำเภอหยง (容縣) และแถบอำเภอใกล้เคียง ช่วงแรกอพยพมาอยู่แถบประเทศมาเลเซียก่อนแล้วค่อยๆเดินเท้าอพยพเข้ามาสู่ประเทศไทย อาศัยอยู่มากในอำเภอเบตง จังหวัดยะลา และตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พูดภาษาจีนกวางตุ้ง (ภาษาจีน:粵語) สำเนียง Gōulòu (ภาษาจีน:勾漏方言) เป็นภาษาหลัก ชาวจีนกวางไสเป็นเกษตรกร ทำสวนยางพารากันเป็นส่วนมาก ไม่สันทัดเรื่องการค้าขาย จึงไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกันมากนัก
นิจิเร็นโชชู
โกฮนซงประดิษฐานโดยการแขวนไว้ในตู้ไม้ ("บุตสึดัง") และมีโต๊ะบูชาที่ประกอบด้วยแจกันใบไม้สีเขียว เชิงเทียน กระถางธูปแนวนอน ระฆังทรงบาตรหงาย มีการถวายถ้วยน้ำและถ้วยข้าวที่หุงขึ้นเองเป็นพุทธบูชาทุกวัน บางโอกาสอาจมีการถวายผลไม้หรืออาหารหรือขนมที่ไม่มีกลิ่นฉุนด้วย โกฮนซงตามบ้านเป็นม้วนกระดาษ ที่ประดิษฐานตามวัดจะจารึกสร้างจากแผ่นไม้โดยประดิษฐานบนแท่นสลักดอกบัว 
การสร้างโกฮนซงเริ่มขึ้นในสมัยพระนิจิเร็นไดโชนิงด้วยตัวท่านเองเพื่อมอบให้สานุศิษย์ โดยโกฮนซงองค์แรกเกิดขึ้นภายหลังเหตุการณ์บีฑาธรรมที่ "ทัตสึโนกูชิ" ขณะที่ท่านถูกเนรเทศไปเกาะซาโดะ ทุกวันนี้ยังมีโกฮนซงเหล่านั้นบางองค์ตกทอดมาถึงปัจจุบัน