ใครเป็นผู้สร้างกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี?
กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี
กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี (Orbiter Vehicle Designation: OV-103) เป็นกระสวยอวกาศลำที่ 3 ขององค์การนาซา สหรัฐอเมริกา หมายเลขประจำยาน คือ OV-103 (กระสวยอวกาศลำอื่นได้แก่ แอตแลนติส และ เอนเดฟเวอร์)
กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
กล้องฮับเบิลเป็นกล้องโทรทรรศน์อวกาศตัวเดียวที่ถูกออกแบบมาให้นักบินอวกาศสามารถเข้าไปซ่อมแซมในอวกาศได้ จนถึงวันนี้ได้จัดการภารกิจซ่อมบำรุงครบแล้วทั้งหมดห้าภารกิจ ภารกิจที่ 1 คือการซ่อมแซมปัญหาด้านภาพในปี ค.ศ. 1993 ภารกิจที่ 2 คือการติดตั้งเครื่องมือสองชิ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1997 ภารกิจที่ 3 แบ่งเป็นสองภารกิจย่อยได้แก่ ภารกิจ 3A เป็นการซ่อมแซมเร่งด่วนในปี ค.ศ. 1999 และภารกิจ 3B เป็นการติดตั้งกล้องสำรวจขั้นสูงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2002 อย่างไรก็ตาม หลังจากเกิดโศกนาฏกรรมกระสวยอวกาศโคลัมเบียในปี ค.ศ. 2003 ภารกิจซ่อมบำรุงที่ห้าซึ่งมีกำหนดการในปี ค.ศ. 2004 ก็ถูกยกเลิกไปเพราะเรื่องความปลอดภัย นาซาเห็นว่าภารกิจที่ต้องใช้คนนั้นอันตรายเกินไป แต่ก็ได้ทบทวนเรื่องนี้อีกครั้ง และในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2006 ไมค์ กริฟฟิน ผู้บริหารของนาซาจึงเปิดไฟเขียวให้กับภารกิจซ่อมบำรุงฮับเบิลครั้งสุดท้ายโดยจะใช้กระสวยอวกาศแอตแลนติสขนส่งลูกเรือ ภารกิจนี้มีกำหนดการในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008 ทว่าในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 มีการตรวจพบข้อผิดพลาดบางประการกับตัวกล้อง ทำให้ต้องเลื่อนกำหนดการซ่อมบำรุงออกไปเป็นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2009 เพื่อเตรียมการซ่อมแซมเพิ่มเติม กระสวยอวกาศแอตแลนติสนำยานซ่อมบำรุงขึ้นปฏิบัติการครั้งสุดท้ายเมื่อ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 เพื่อทำการซ่อมแซมและติตตั้งอุปกรณ์ใหม่เพิ่มเติม กล้องฮับเบิลกลับมาใช้งานได้ตามปกติอีกครั้งในเดือนกันยายน ค.ศ. 2009
ดาราจักรแคระชนิดรี
หนึ่งในดาราจักรแคระชนิดรีที่อยู่ใกล้กับดาราจักรของเรามากที่สุดคือ เมสสิเยร์ 110 (หรือรู้จักอีกชื่อว่า NGC205) เป็นดาราจักรบริวารของดาราจักรแอนดรอเมดา ค้นพบโดยนักล่าดาวหางชาวฝรั่งเศสชื่อ ชาลส์ เมสสิเยร์ ในปี ค.ศ. 1773 และเป็นดาราจักรแคระเพียงแห่งเดียวที่รู้จักตราบจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1944 วอลเตอร์ บาดี (Walter Baade) จึงได้ตรวจยืนยันว่า ดาราจักร NGC147 และ NGC185 เป็นดาราจักรสมาชิกในกลุ่มท้องถิ่นด้วยการแยกแยะดาวแต่ละดวงในดาราจักรเหล่านั้น วิธีการแยกแยะดาวฤกษ์ถือเป็นวิธีเดียวที่เป็นไปได้ เพราะดาราจักรแคระชนิด dE เหล่านี้อยู่ใกล้กับทางช้างเผือกมาก นอกเหนือจากเหล่าดาราจักรแคระที่เป็นดาราจักรบริวารของแอนดรอเมดาในกลุ่มท้องถิ่นแล้ว ก็ยังไม่มีการค้นพบดาราจักรแคระชนิดรีนี้ในที่อื่นใดอีก จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1950 จึงมีการค้นพบดาราจักรแคระชนิดรีเพิ่มเติมในกระจุกดาราจักร Fornax และกระจุกดาราจักรหญิงสาวที่อยู่ใกล้เคียง
กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์
กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ () เป็นกระสวยอวกาศลำที่ 5 ขององค์การนาซา สหรัฐอเมริกา หมายเลขประจำยาน คือ OV-105 (กระสวยอวกาศลำอื่นได้แก่ "ดิสคัฟเวอรี" และ "แอตแลนติส") เ"อนเดฟเวอร์"เป็นกระสวยอวกาศที่นาซาสร้างขึ้นใช้งานเป็นลำสุดท้าย
กล้องโทรทรรศน์อวกาศ
กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล คือ กล้องโทรทรรศน์ในวงโคจรของโลกที่กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรีนำส่งขึ้นสู่วงโคจร เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1990 ตั้งชื่อตามนักดาราศาสตร์ชาวอเมริกันชื่อ เอ็ดวิน ฮับเบิล กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลไม่ได้เป็นกล้องโทรทรรศน์อวกาศตัวแรกของโลก แต่มันเป็นหนึ่งในเครื่องมือวิทยาศาสตร์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์การ ศึกษาดาราศาสตร์ที่ทำให้นักดาราศาสตร์ค้นพบปรากฏการณ์สำคัญต่าง ๆ อย่างมากมาย กล้องโทรทรรศน์ฮับเบิลเกิดขึ้นจากความร่วมมือระหว่างองค์การนาซาและองค์การ อวกาศยุโรป
การที่กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลลอยอยู่นอกชั้นบรรยากาศของโลกทำ ให้มันมีข้อได้เปรียบเหนือกว่ากล้องโทรทรรศน์ที่อยู่บนพื้นโลก นั่นคือภาพไม่ถูกรบกวนจากชั้นบรรยากาศ ไม่มีแสงพื้นหลังท้องฟ้า และสามารถสังเกตการณ์คลื่นอัลตราไวโอเลตได้โดยไม่ถูกรบกวนจากชั้นโอโซนบนโลก ตัวอย่างเช่น ภาพอวกาศห้วงลึกมากของฮับเบิลที่ถ่ายจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล คือภาพถ่ายวัตถุในช่วงคลื่นที่ตามองเห็นที่อยู่ไกลที่สุดเท่าที่เคยมีมา
โครงการก่อสร้างกล้องโทรทรรศน์อวกาศเริ่มต้นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1923 กล้องฮับเบิลได้รับอนุมัติทุนสร้างในช่วงปี ค.ศ. 1970 แต่เริ่มสร้างได้ในปี ค.ศ. 1983 การสร้างกล้องฮับเบิลเป็นไปอย่างล่าช้าเนื่องด้วยปัญหาด้านงบประมาณ ปัญหาด้านเทคนิค และจากอุบัติเหตุกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์ กล้องได้ขึ้นสู่อวกาศในปี ค.ศ. 1990 แต่หลังจากที่มีการส่งกล้องฮับเบิลขึ้นสู่อวกาศไม่นานก็พบว่ากระจกหลักมี ความคลาดทรงกลมอัน เกิดจากปัญหาการควบคุมคุณภาพในการผลิต ทำให้ภาพถ่ายที่ได้สูญเสียคุณภาพไปอย่างมาก ภายหลังจากการซ่อมแซมในปี ค.ศ. 1993 กล้องก็กลับมามีคุณภาพเหมือนดังที่ตั้งใจไว้ และกลายเป็นเครื่องมือในการวิจัยที่สำคัญและเป็นเสมือนฝ่ายประชาสัมพันธ์ ของวงการดาราศาสตร์
ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา
ในปี พ.ศ. 2505 คณะรัฐมนตรี ซึ่งมี ม.ล.ปิ่น มาลากุล เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ได้อนุมัติให้กระทรวงศึกษาธิการดำเนินการสร้างท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ และหอดูดาว ซึ่งเป็นอุปกรณ์สำคัญมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการศึกษาวิชาภูมิศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และดาราศาสตร์ ตลอดจนเป็นแหล่งที่เยาวชนสามารถไปชุมนุมหาความรู้ได้ง่าย เยาวชนจะได้เรียนจากของจำลองเหมือนของจริงทำให้เข้าใจได้ลึกซึ้งและรวดเร็วกว่าการสอนด้วยปากเปล่าทั้งก่อให้เกิดความรู้ ความคิด ความมีเหตุผลและความเพลิดเพลิน ด้วยกระทรวงศึกษาธิการได้มอบให้กองอุปกรณ์การศึกษา กรมวิชาการเป็นเจ้าของในการก่อสร้างและดำเนินการต่อไป
โครงการกระสวยอวกาศ–มีร์
โครงการกระสวยอวกาศ-เมียร์ () เป็นโครงการความร่วมมือด้านอวกาศระหว่างรัสเซียกับสหรัฐอเมริกา เกี่ยวกับการที่กระสวยอวกาศของสหรัฐจะเดินทางไปเยือนสถานีอวกาศเมียร์ของรัสเซีย นักบินอวกาศของรัสเซียจะบินไปยังกระสวยอวกาศ ส่วนนักบินอวกาศสหรัฐจะบินไปยังยานโซยูซเพื่อเข้าปฏิบัติการระยะยาวบนสถานีอวกาศเมียร์
ยานพิฆาตดารา
แอดวานซ์เซดสตาร์เดสทรอยเยอร์"อิมเพอร์เรียส"ถูกสร้างขึ้นโดยมอน คาลามาริ ชิปยาร์ดให้กับจักรวรรดิซิธของดาร์ธ ไครท์ มันถูกขโมยพันธมิตรกาแลกติกที่หลงเหลือ
"กลาดิเอเตอร์"-คลาสเป็นยานพิฆาตดาราขนาดเล็กที่ถูกใช้เพื่อเข้ายึดระบบดาวที่ห่างไกลหรือคุมกฎระเบียบ มันมีความยาวทั้งสิ้น 500 เมตร และมีโรงเก็บยานขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ที่ตรงส่วนหน้าของตัวยานพร้อมกับช่องปล่อยยานที่หัวยาน
วัตถุเวทมนตร์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์
หมวกคัดสรรเป็นหมวกของก็อดดริก กริฟฟินดอร์ หนึ่งในสี่ผู้ก่อตั้งโรงเรียนฮอกวอตส์ เนื่องจากวันหนึ่งผู้ก่อตั้งที่สี่ปรึกษากันว่าหากวันหนี่งไม่มีพวกเขาแล้วใครจะเป็นผู้คัดเลือกนักเรียน ก็อดดริก กริฟฟินดอร์จึงถอดหมวกที่ใส่อยู่ แล้วผู้ก่อตั้งทั้งสี่ก็ร่ายเวทมนตร์ไว้ที่หมวกคัดสรร ซึ่งก็ได้ทำหน้าที่คัดสรรนักเรียนฮอกวอตส์มาโดยตลอดหมวกคัดสรรถูกเก็บไว้ที่ห้องศาสตราจารย์ใหญ่ ทำให้ได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น จึงสามารถคาดเดาเหตุการณ์ร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นในแต่ละปี และ นำมาเตือนได้ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ ฟอกส์นกฟีนิกซ์ของดัมเบิลดอร์ ได้เอาหมวกคัดสรรมาให้แฮร์รี่ที่ห้องแห่งความลับ และ ดาบกริฟฟินดอร์ที่แฮร์รี่หยิบมาจากในหมวกก็ทำให้แฮร์รี่รอดชีวิตกลับมาได้
ปลากระป๋อง
นิโคลัส แอปเปิร์ท ผู้ได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งอาหารกระป๋องในปี ค.ศ.1795 โดยเขาได้เริ่มการทดลองนำปลาลงไปขวดโหลและนำโหลไปต้มในน้ำเดือดในช่วงปีแรกของสงครามนโปเลียนทางรัฐบาลฝรั่งเศสได้เสนอเงินรางวัล 12,000 ฟรังก์ให้กับผู้ที่สามารถคิดค้นวิธีการเก็บอาหารให้อยู่ได้นานๆ เพื่อใช้เป็นเสบียงอาหารให้แก่ทหารในช่วงสงคราม และเขานำผลงานของตนไปลงประกวดและชนะรางวัลได้ในปี 1810 แต่ยังไม่มีใครทราบถึงสาเหตุที่อาหารกระป๋องนั้นไม่เน่าเสียซึ่งเป็นช่วง 50 ปีก่อนที่หลุยส์ ปาสเตอร์จะเข้ามามีบทบาทในวงการจุลชีววิทยาแต่อย่างไรก็ตาม บรรจุภัณฑ์ที่เป็นแก้วนั้นยากต่อการขนส่งเข้าไปในสนามรบ แต่ต่อมาไม่นาน นักประดิษฐ์ชาวอังกฤษที่ชื่อ ปีเตอร์ ดูรันด์ ได้คิดค้นวิธีการของเขาเองโดยการพัฒนากระป๋องโลหะที่สามารถนำอาหารมาบรรจุและผนึกปิดฝาได้ขึ้นมาซึ่งได้ถูกนำมาใช้จนในปัจจุบันนี้
จูราสสิค เวิลด์
22 ปี หลังเหตุการณ์บนเกาะ อิสลา นูบลาร์ มีการสร้างสวนสนุกแห่งใหม่ชื่อ จูราสสิค เวิลด์ เป็นสวนสนุกไดโนเสาร์ที่ดำเนินการเต็มรูปแบบ สองพี่น้อง แซค (นิค โรบินสัน)และเกรย์ มิทเชลล์ (ไท ซิมป์สกินส์) เดินทางไปยังเกาะนี้เพื่อพบกับแคลร์ เดียริง(ไบรซ ดัลลาส โฮเวิร์ด) ผู้เป็นน้าและดำรงตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการของสวน เมื่อมาถึงเกาะแล้วทั้งสองได้รับการดูแลโดยผู้ช่วยของแคลร์ชื่อซารา (เคธี แมคเกรธ) ในขณะเดียวกัน ไซมอน มัซรานี (อีร์ฟาน ข่าน) นายทุนผู้เป็นเจ้าของสวนได้เดินทางมาถึง และให้แคลร์พาไปชมไดโนเสาร์ดัดแปลงพันธุกรรมตัวใหม่ อินดอมินัส เร็กซ์ ซึ่งผสมมาจากดีเอ็นเอของ "อเบลิซอรัส", "คาร์โนทอรัส", หมึกกระดอง, ปาด, "จิกแกนโนโตซอรัส", "มาจุงกาซอรัส", "รูกอปส์", "ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์", และ "เวโลซีแรปเตอร์" ระหว่างการตรวจเยี่ยมครั้งนี้ มัซรานีได้บอกให้แคลร์เชิญโอเวน เกรดี (คริส แพรตต์) ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลและฝึก"เวโลซีแรปเตอร์"มาร่วมประเมิน เพื่อดูว่าสถานที่ดูแลอินดอมินัสนี้มีช่องโหว่ที่ต้องแก้ไขหรือไม่
โครงการกระสวยอวกาศ–มีร์
โครงการนี้ (ซึ่งบางครั้งก็เรียกว่า "เฟสหนึ่ง") มีวัตถุประสงค์จะให้ฝ่ายสหรัฐอเมริกาเรียนรู้จากประสบการณ์ของรัสเซียในการใช้ชีวิตอยู่ในอวกาศเป็นเวลานานๆ และเพื่อเสริมสร้างความร่วมมือระหว่างชาติทั้งสองตลอดจนหน่วยงานด้านอวกาศของทั้งสองประเทศ คือองค์การนาซ่า กับองค์การอวกาศสหพันธรัฐรัสเซีย (รอสคอสมอส) โครงการนี้ช่วยปูพื้นฐานโครงการความร่วมมือทางอวกาศในอนาคต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "เฟสสอง" ของโครงการร่วม คือการก่อสร้างสถานีอวกาศนานาชาติ โครงการเริ่มต้นประกาศตัวในปี ค.ศ. 1993 ภารกิจแรกดำเนินการในปี ค.ศ. 1994 และโครงการได้ดำเนินต่อมาจนกระทั่งสิ้นสุดแผนภารกิจในปี ค.ศ. 1998 มีเที่ยวบินกระสวยอวกาศทั้งสิ้น 11 เที่ยว และระยะเวลาปฏิบัติงานร่วมกันในอวกาศเกือบ 1000 วันสำหรับนักบินอวกาศสหรัฐ โดยมีชุดลูกเรือผลัดเปลี่ยนปฏิบัติการระยะยาวทั้งสิ้น 7 ชุด
ยานอวกาศ
ยานอวกาศโคจรที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้เป็นบางส่วนลำแรกเป็นแบบไม่ใช่แคปซูลและมีปีก, กระสวยอวกาศ, ถูกส่งขึ้นโดยสหรัฐอเมริกาในวันครบรอบปีที่ 20 ของการบินของ ยูริ กาการิน ในวันที่ 12 เมษายน 1981 ระหว่างยุคกระสวย, ยานแบบ orbiters 6 ลำถูกสร้างขึ้น, ทุกลำทำการบินในชั้นบรรยากาศและห้าลำในจำนวนนั้นทำการบินในอวกาศ. ยาน "Enterprise" ถูกใช้เฉพาะการทดสอบการบินเข้าหาและการลงจอด, การปล่อยตัวจากทางด้านหลังของโบอิ้ง 747 SCA และการร่อนไปหลุมจอดที่เอ็ดเวิร์ด AFB แคลิฟอร์เนีย. กระสวยอวกาศลำแรกที่ได้บินไปในอวกาศคือยาน"โคลัมเบีย"ตามด้วย"ชาเลนเจอร์", "Discovery", "Atlantis" และ "Endeavour". "Endeavour" ถูกสร้างขึ้นเพื่อแทนที่ชาเลนเจอร์เมื่อมันหายไปในเดือนมกราคมปี 1986 โคลัมเบียระเบิดขึ้นในระหว่างการบินกลับในเดือนกุมภาพันธ์ 2003
สุชัชวีร์ สุวรรณสวัสดิ์
ศาสตราจารย์ สุชัชวีร์ สุวรรณสวัสดิ์ ได้รับการประกาศเกียรติคุณ ไอเซนฮาวร์ เฟลโลว์ชิพ ประจำปี 2012 (Eisenhower Fellowships) ในฐานะผู้นำยุคใหม่ด้านวิศวกรรมเทคโนโลยี จากมูลนิธิประธานาธิบดี ดไวท์ ไอเซนฮาวร์ แห่งประเทศสหรัฐอเมริกา จากการที่ ได้อุทิศตนในการวิจัยองค์ความรู้และพัฒนาวิชาการเทคโนโลยีก่อสร้างใต้ดินและอุโมงค์ เพื่อยกระดับระบบสาธารณูปโภค การบริหารจัดการน้ำ และคมนาคมโลจิสติกส์ของไทยที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน เขาได้คิดค้นทฤษฎีการคำนวณขุดเจาะอุโมงค์ที่ก้าวหน้าด้วยประสิทธิภาพและความปลอดภัยซึ่งได้รับการอ้างอิงและนำไปใช้ประโยชน์มากเป็นอันดับ 5 ของโลก และยังได้รับการประกาศเกียรติคุณเป็นนักเรียนทุนรัฐบาลไทยดีเด่นเข็มทองคำที่มีอายุน้อยที่สุดในประเทศไทยอีกด้วย
ดิสนีย์แอนิมอลคิงดอม
เป็นพื้นที่จำลองโลกแพนดอร่าจากภาพยนตร์เรื่องอวตารโดยผู้กำกับ เจมส์ แคเมรอน โดยมีเครื่องเล่นที่สำคัญ คือ อวาตารไฟลท์ออฟพาสเสจ, นาวิริเวอร์เจอร์นี โดยเปิดบริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด
ชื่อ "ก็อดเดิร์ด" ตั้งเป็นอนุสรณ์แก่ ดร. โรเบิร์ต เอช. ก็อดเดิร์ด (Robert H. Goddard) ผู้ริเริ่มการใช้งานจรวดสมัยใหม่ในประเทศสหรัฐอเมริกา
ปัจจุบัน ศูนย์วิจัยแห่งนี้ มีคนไทยทำงานเป็นวิศวกร และ นักวิทยาศาสตร์ รวมทั้งหมด 3 คน 
ได้แก่ ดร.ก้องภพ อยู่เย็น วิศวกรด้านคลื่นไมโครเวฟรับส่งสัญญาณ
ยานจอตโต
ยานอวกาศจอตโต (Giotto) เป็นยานอวกาศที่ไปสำรวจดาวหางฮัลเลย์ ตั้งตามชื่อของจิตรกรจอตโต ผู้วาดภาพดาวหางลงบนผนังโบสถ์เมืองปาดัวของอิตาลี เมื่อ ค.ศ. 1303 ตามที่เขาได้เห็นเมื่อสองปีก่อนหน้านั้น
ดิสนีย์แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์
ดิสนีย์แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์พาร์ก () โดยทั่วไปเรียกว่า ดิสนีย์แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ () แคลิเฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ () หรือ ดีซีเอ เป็นสวนสนุกที่เมืองอนาไฮม์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นเจ้าของและดำเนินการโดยบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ ผ่านการดำเนินงานโดยบริษัทวอลต์ดิสนีย์พาร์ก, เอ็กซ์พีเรียนซ์แอนด์คอนซูเมอร์โปรดักส์ เป็นสวนสนุกที่สร้างโดยอิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งสร้างจาการฉลองความประสบสำเร็จในธุรกิจของดิสนีย์ พิกซาร์ และมาร์เวล เปิดให้บริการเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 เป็นสวนสนุกแห่งสองของดิสนีย์แลนด์รีสอร์ตถัดจากดิสนีย์แลนด์พาร์ก
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดเป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดซึ่งรวบรวมนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรมาไว้ด้วยกันเพื่อศึกษาเพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับโลก ระบบสุริยะ และเอกภพ โดยอาศัยการสังเกตการณ์ผ่านอุปกรณ์สังเกตการณ์ในอวกาศ รวมถึงเป็นห้องทดลองในการวิจัยพัฒนาและควบคุมการทำงานของยานอวกาศสำหรับงานวิทยาศาสตร์ที่ไม่ต้องใช้มนุษย์ควบคุม นอกเหนือจากงานวิจัยเกี่ยวกับอวกาศ ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดยังศึกษาและพัฒนาเทคโนโลยีต่างๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อสนับสนุนภารกิจการปฏิบัติงานในอวกาศรวมถึงการออกแบบและสร้างยานอวกาศด้วย นักวิทยาศาสตร์ของศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดคนหนึ่งคือ จอห์น ซี. เมเทอร์ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 2006 จากผลงานการสร้างดาวเทียม COBE
ภัยพิบัติกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์
ภัยพิบัตินี้ทำให้โครงการกระสวยอวกาศหยุดชะงักไป 32 เดือน ประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกนมีคำสั่งแต่งตั้งคณะกรรมการโรเจอร์ส (Rogers Commission) เป็นคณะกรรมการพิเศษสอบสวนอุบัติเหตุนี้ คณะกรรมการพบว่าวัฒนธรรมองค์การของนาซาและกระบวนการในการตัดสินใจ เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น ผู้จัดการของนาซาทราบตั้งแต่ ค.ศ. 1977 ว่าการออกแบบ SRB ของผู้รับเหมามอร์ตัน ทิโอโคล มีข้อบกพร่องที่อาจเป็นภัยร้ายแรงที่โอริง แต่พวกเขาไม่สามารถจัดการปัญหานี้อย่างเหมาะสม พวกเขายังละเลยคำเตือนจากวิศวกรเกี่ยวกับอันตรายในการปล่อยยานในวันที่มีอากาศเย็นในเช้านั้น และยังไม่รายงานความกังวลทางเทคนิคเหล่านี้แก่ผู้บังคับบัญชาได้
เอสทีเอส-51-แอล
STS-51-L เป็นโครงการเที่ยวบินของกระสวยอวกาศครั้งที่ 25 โดยใช้กระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์ ซึ่งยกออกจาก Launch Complex 39-B เมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1986 จากศูนย์อวกาศเคนเนดีในรัฐฟลอริดา เที่ยวบินนี้เป็นครั้งแรกที่พลเรือนที่ไม่ใช่รัฐบาล อาจารย์ Christa McAuliffe ได้ทำการบินบนกระสวยอวกาศ ภารกิจสิ้นสุดในภัยพิบัติด้วยการระเบิดของกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์หลังจากขึ้นสู่ท้องฟ้าได้เพียง 73 วินาที ทำให้ลูกเรือในภารกิจนี้ทั้ง 7 คนเสียชีวิตทั้งหมด คณะกรรมการโรเจอร์ส (Rogers Commission) ขึ้นสอบสวนอุบัติเหตุในครั้งนี้ คณะกรรมการพบว่าวัฒนธรรมองค์กรของนาซาและกระบวนการในการตัดสินใจ เป็นต้นเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น ผู้จัดการทุกคนของนาซาต่างรู้กันมานาน (ตั้งแต่ ค.ศ. 1977) ว่าการออกแบบ SRB ของผู้รับเหมามอร์ตัน ทิโอโคล มีจุดอ่อนอย่างร้ายแรงที่โอริง แต่พวกเขาไม่สามารถระบุปัญหาลงไปให้ชัดเจนได้ พวกเขายังละเลยคำเตือนจากวิศวกรเกี่ยวกับอันตรายในการปล่อยยานในวันที่มีอากาศเย็น และยังล้มเหลวในการสรุปรายงานทางเทคนิคเพื่อเสนอต่อผู้บริหารระดับสูง คณะกรรมการโรเจอร์ให้คำแนะนำ 9 ข้อแก่องค์การนาซาเพื่อแก้ไขให้เรียบร้อยก่อนจะเริ่มดำเนินโครงการทางอวกาศต่อไปได้
รอย อี. ดิสนีย์
รอย เอ็ดเวิร์ด ดิสนีย์ (10 มกราคม ค.ศ. 1930 - 16 ธันวาคม ค.ศ. 2009) ผู้บริหารสูงสุดของเดอะวอลต์ดิสนีย์ เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในดิสนีย์ (มากกว่า 16 ล้านหุ้น หรือประมาณ 1%) เป็นบุตรชายของรอย โอลิเวอร์ ดิสนีย์ (รอย โอ. ดิสนีย์) พี่ชายของวอลต์ ดิสนีย์ซึ่งเป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท เขาเข้าร่วมงานกับบริษัทตั้งแต่ปี 1954 และได้รับเลือกเป็นหนึ่งในคณะกรรมการบริหารบริษัทตั้งแต่ปี 1967
คาร์ล เซแกน
เซแกนเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ทำงานกับโครงการสำรวจอวกาศของสหรัฐอเมริกานับแต่แรกเริ่ม นับแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา เขาทำงานเป็นที่ปรึกษาให้กับองค์การนาซา หน้าที่หนึ่งขณะที่เขาทำงานให้กับองค์การอวกาศแห่งนี้คือการบรรยายแก่นักบินอวกาศในโครงการอพอลโลก่อนที่พวกเขาจะไปสู่ดวงจันทร์ เซแกนให้การสนับสนุนต่อโครงการยานอวกาศแบบขับเคลื่อนด้วยหุ่นยนต์หลายโครงการที่ออกไปสำรวจระบบสุริยะตลอดช่วงชีวิตของเขา เขาเป็นผู้ริเริ่มแนวคิดในการนำข้อมูลข่าวสารอันเป็นสากลให้ติดไปบนยานอวกาศที่ตั้งเป้าเดินทางออกนอกระบบสุริยะ เพื่อให้สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาที่อาจมาพบมันเข้าจะได้เข้าใจได้ เซแกนเป็นผู้เรียบเรียงข้อมูลชุดแรกที่ส่งออกไปสู่อวกาศในรูปของแผ่นจานทองคำ ที่ติดไปกับยานสำรวจอวกาศ ไพโอเนียร์ 10 ส่งขึ้นสู่อวกาศในปี ค.ศ. 1972 ต่อมายานไพโอเนียร์ 11 ก็ได้นำแผ่นจานลักษณะเดียวกันนี้อีกแผ่นหนึ่งไปด้วยเมื่อขึ้นสู่อวกาศในปีถัดไป เซแกนยังคงปรับแต่งแผ่นจานข้อมูลนี้อยู่ตลอดชีวิตของเขา ชุดที่บรรจงสร้างอย่างประณีตที่สุดคือชุดที่เขาพัฒนาและติดตั้งไว้บนยานวอยเอจเจอร์ ที่ถูกส่งออกไปในปี ค.ศ. 1977 นอกจากนี้เซแกนยังมักยื่นข้อเสนอกับเงินทุนสนับสนุนโครงการกระสวยอวกาศและสถานีอวกาศ ให้นำไปพัฒนาโครงการสำรวจอวกาศด้วยหุ่นยนต์แทน
ดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9
แคโรลิน ชูเมกเกอร์ ยูจีน ชูเมกเกอร์ และเดวิด เลวี ค้นพบดาวหางชูเมกเกอร์-เลวี 9 โดยบังเอิญเมื่อคืนวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2536 ในภาพถ่ายที่ถ่ายด้วยกล้องโทรทรรศน์ขนาด 0.4 เมตร ณ หอดูดาวเมาต์พาโลมาร์ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ขณะปฏิบัติการในโครงการค้นหาวัตถุใกล้โลก ขณะนั้นดาวหางดวงนี้ไม่ได้โคจรรอบดวงอาทิตย์แบบดาวหางทั้งหมดที่เคยมีการค้นพบมาก่อนหน้านั้น แต่มันกำลังโคจรรอบดาวพฤหัสบดี
กระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์
นาซ่าได้ใช้กระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์เป็นกระสวยต้นแบบในการสร้างกระสวยอวกาศลำอื่นๆ ได้แก่ กระสวยอวกาศโคลัมเบีย กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี กระสวยอวกาศแอตแลนติส และกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ ปัจจุบันกระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์ได้ถูกนำไปแสดงที่ Steven F. Udvar-Hazy Center
เดนนิส กาบอร์
เดนนิส กาบอร์ ซีบีอี, เอฟอาร์เอส (Dennis Gabor CBE, FRS; 5 มิถุนายน ค.ศ. 1900 - 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979) นักประดิษฐ์และวิศวกรไฟฟ้าชาวอังกฤษเชื้อสายยิว-ฮังการี เป็นผู้ค้นพบหลักการของการสร้างภาพ 3 มิติแบบฮอโลกราฟี โดยบังเอิญขณะกำลังพัฒนาปรับปรุงคุณภาพของกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน การค้นพบครั้งนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี ค.ศ. 1971
กล้องโทรทรรศน์อวกาศ
กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ (Spitzer Space Telescope) (ชื่อเดิม Space Infrared Telescope Facility หรือ SIRTF) เป็นกล้องสังเกตการณ์อวกาศอินฟราเรด เป็นกล้องอันดับที่สี่และอันดับสุดท้ายของโครงการหอดูดาวเอกขององค์การนาซา ตั้งชื่อตาม ดร. ไลแมน สปิตเซอร์ จูเนียร์ ซึ่งเป็นผู้เสนอให้ติดตั้งกล้องโทรทรรศน์ไว้ในอวกาศเป็นคนแรกตั้งแต่ช่วง กลางยุคคริสต์ทศวรรษ 1940 กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2003
กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี
จากตารางการขึ้นบินปัจจุบัน กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรีมีกำหนดปลดระวางในปี ค.ศ. 2011 และจะเป็นกระสวยอวกาศลำที่สามจากสุดท้ายที่จะทำการขึ้นบิน โดยมีเที่ยวบิน STS-133 เป็นภารกิจสุดท้าย
เคปเลอร์ (ยานอวกาศ)
ยานลำนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบที่คล้ายโลกที่โครจรอยู่ในเขตอาศัยได้และทำการประมาณค่าว่าดาวฤกษ์หลายพันล้านดาวในทางช้างเผือกมีดาวเคราะห์ดังกล่าวกี่ดวง อุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ที่ติดไปกับตัวยานนั้นคือเครื่องวัดความเข้มแสงที่คอยตรวจสอบความต่อเนื่องของแสงสว่างของดาวฤกษ์ประมาณ 150,000 ดวงในแถบลำดับหลัก จากนั้นยานจะส่งข้อมูลกลับไปยังสถานีเพื่อทำการตรวงสอบการบังแสงของดาวเคราะห์ในขณะที่มันโคจรผ่านดาวฤกษ์ ช่วงตลอดเวลา 9 ปีของภาระกิจมันทำการสังเกตดาวฤกษ์กว่า 530,506 ดาวและค้นพบดาวเคราห์อีก 2,662 ดวง
ไอลีน คอลลินส์
ไอลีนได้บินกับกระสวยอวกาศเป็นครั้งแรกในฐานะนักบินของกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี เมื่อ ปี ค.ศ. 1995 ในเที่ยวบิน STS-63 ซึ่งมีการนัดพบกับสถานีอวกาศเมียร์ของรัสเซีย
แอตแลนติส ผจญภัยอารยนครสุดขอบโลก
แอตแลนติส ผจญภัยอารยนครสุดขอบโลก () เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันอเมริกันในปี 2001 สร้างโดย วอลท์ ดิสนีย์ ฟีเจอร์แอนิเมชัน เป็นภาพยนตร์ไซไฟเรื่องแรกของวอลท์ ดิสนีย์ เขียนโดย แทป เมอร์พี กำกับโดย การ์รี เทรส์เดล และเคอร์ค ไวส์ ออกฉายครั้งแรกในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ในรอบปฐมทัศน์
ดิออบเซิร์ฟเวอร์
ความเป็นเจ้าของได้ตกทอดไปถึงไวส์เคาท์ที่ 2 และตกทอดต่อถึงลูกในปี พ.ศ. 2491 คือเดวิด แอสเตอร์ซึ่งรับหน้าที่เป็นบรรณาธิการต่อเนื่องยาวนานถึง 27 ปี เดวิดได้เปลี่ยนความเป็นเจ้าของจากบุคคลเป็นมูลนิธิ ทำให้มีนักหนังสือพิมพ์และนักเขียนที่มีชื่อเสียงหลายคนมาร่วมงานด้วยเช่น พอล เจนนิง ภายใต้การเป็นบรรณาธิการของเดวิด ดิออบเซิร์ฟเวอร์ได้กลายเป็นหนังสือพิมพ์อังกฤษฉบับแรกที่คัดค้านการบุกยึดคลองสุเอซของรัฐบาลในปี พ.ศ. 2499 การปรับแนวที่ทำให้ดิออบเซิร์ฟเวอร์เสียผู้อ่านไปเป็นจำนวนมาก ในปี พ.ศ. 2520 แอสเตอร์ได้ขาย ดิออบเซิร์ฟเวอร์ให้แก่บริษัทน้ำมันยักษ์ใหญ๋คือ "ARCO" ในปัจจุบัน ซึ่งได้ขายต่อให้กับกลุ่ม "ลอนโรห์" ในปี พ.ศ. 2524 และตั้งแต่ พ.ศ. 2536 ดิออบเซิร์ฟเวอร์กลายเป็นหนังสือพิมพ์ในกลุ่ม "กลุ่มการ์เดียน มีเดีย" (Guardian Media Group)
คอนสตันติน ซีออลคอฟสกี
ด้วยแรงบันดาลใจจากนิยายวิทยาศาสตร์ด้านการผจญภัยในอวกาศของจูลส์ เวิร์น ทำให้ซีออลคอฟสกีคิดค้นทฤษฎีมากมายเกี่ยวกับการเดินทางในอวกาศและระบบขับเคลื่อนด้วยไอพ่นของจรวด เขาได้รับยกย่องเป็นหนึ่งในบิดาแห่งวิทยาการจรวดและการสำรวจอวกาศ เป็นคนแรกในโลกที่คิดเรื่องลิฟต์อวกาศ ซึ่งต่อมาเป็นแรงบันดาลใจให้แก่การสร้างหอไอเฟลในกรุงปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1895
เบเกิล
ในสมัยใหม่ เกรกอรี ชามิตอฟฟ์ นักบินอวกาศชาวคะเนเดียน-อเมริกันของนาซา เป็นบุคคลแรกที่นำเบเกิลขึ้นสู่อวกาศในภารกิจสเปซชัทเทิล ขึ้นสู่สถานีอวกาศนานาชาติ ใน ค.ศ. 2008 โดยเขาได้นำเบเกิลงาดำแบบมอนทรีออล 18 ชิ้น ซึ่งผลิตโดยแฟร์เมาต์เบเกิล เบเกอรีในมอนทรีออล โดยชามิตอฟฟ์นั้นเกิดในเมืองมอนทรีออลและเกิดในกลุ่มชนรัสเซียน-ยิว และมีควมเกี่ยวข้องกับครอบครัวชลาฟแมน ซึ่งเป็นเจ้าของเบเกอรี.
วอลต์ดิสนีย์อิเมจจิเนียร์ริง
WDI เดิมใช้ชื่อว่า WED Enterprises คำว่า WED ย่อมาจาก วอลเตอร์ อีเลียส ดิสนีย์ (Walter Elias Disney) ก่อตั้งเมื่อ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1952 สำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเกรนเดล รัฐแคลิฟอเนีย สหรัฐอเมริกา. มีศูนย์ค้นคว้าวิจัยและพัฒนาอยู่ 3 แห่ง คือที่ ลองไอแลนด์, รัฐนิวยอร์ก และ รัฐแมตซาชูเซ็ตส์ ซึ่งศูนย์ทั้งสามจะมีการเชื่อมการติดต่อโดยใช้เทคโนโลยีดาวเทียม ตลอด 24 ชั่วโมง
เรือกลไฟวิลลี่
ดิสนี่ย์ได้ใช้ระบบ ซินิโฟน (Cinephone) ที่ถูกพัฒนาโดย แพท พาวเวอร์ส โดยการลอกเลียนแบบมาจากระบบ โฟโนฟิลม์ (Phonofilm) ของ Lee De Forest นักประดิษฐ์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกา โดย "เรือกลไฟวิลลี่" ออกฉายครั้งแรกที่โรงภาพยนตร์ มอสส์โคโลนี่เธียเตอร์ นครนิวยอร์ก โดยฉายเป็นภาพยนตร์สั้นให้ผู้ชมได้ชมก่อนการชมภาพยนตร์เรื่อง Gang War อย่างไรก็ตามปรากฏว่า "เรือกลไฟวิลลี่" ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ขณะที่ภาพยนตร์เรื่อง Gang War ไม่ได้รับความนิยมเท่าใดนัก โดยโคลัมเบียพิกเจอร์ส ได้ตัดสินใจที่เป็นผู้จัดจำหน่าย "เรือกลไฟวิลลี่" ออกไปทั่วประเทศ
กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมป์ตัน
กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมพ์ตัน หรือ กล้องรังสีแกมมาคอมพ์ตัน () เป็นหอสังเกตการณ์ดวงที่สองของนาซาในโครงการหอดูดาวเอกที่ส่งขึ้นสู่อวกาศ หลังจากที่ส่งกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลขึ้นไปก่อนหน้านั้น กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมพ์ตันตั้งชื่อตาม ดร. อาร์เทอร์ ฮอลลี คอมพ์ตัน นักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลที่สร้างผลงานโดดเด่นด้านฟิสิกส์รังสีแกมมา กล้องคอมพ์ตันสร้างโดยสถาบัน TRW (ปัจจุบันคือสถาบันเทคโนโลยีอวกาศนอร์ทรอพ กรัมแมน) ในแคลิฟอร์เนีย ใช้เวลาสร้างทั้งสิ้น 14 ปี ขึ้นสู่อวกาศโดยกระสวยอวกาศแอตแลนติส เที่ยวบิน STS-37 เมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1991 และได้ทำงานจนกระทั่งปลดระวางในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2000 กล้องคอมพ์ตันโคจรอยู่ในวงโคจรต่ำของโลกที่ระดับความสูงประมาณ 450 กิโลเมตร เพื่อหลบหลีกผลกระทบจากแถบรังสีแวนอัลเลน นับเป็นเครื่องมือทางฟิสิกส์ดาราศาสตร์ที่มีน้ำหนักมากที่สุดเท่าที่เคยส่งขึ้นสู่อวกาศ ด้วยน้ำหนักถึง 17,000 กิโลกรัม
ดาวหางโบร์เรลลี
ดาวหางโบร์เรลลี () หรือชื่อตามระบบดาวหางอย่างเป็นทางการ เรียกว่า 19P/Borrelly เป็นดาวหางแบบมีคาบโคจรซึ่งค้นพบโดย อัลฟองเซ หลุยส์ นิโคลัส โบร์เรลลี ระหว่างการสำรวจดาวหางบนท้องฟ้าตามปกติ ที่เมืองมาร์แซล ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1904 ยานอวกาศ ดีปสเปซ 1 ได้ไปเยือนดาวหางดวงนี้เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 2001 และเก็บข้อมูลพื้นผิวดาวหาง ทำให้ทราบว่าพื้นผิวดาวหางมีความร้อนสูงมาก และแห้ง ไม่มีน้ำแข็งบนพื้นผิว
กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์
นาซ่าปลดประจำการ
ระวี ภาวิไล
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ระวี ภาวิไล (17 ตุลาคม พ.ศ. 2468 — 17 มีนาคม พ.ศ. 2560) เป็นราชบัณฑิต อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และนักวิชาการด้านดาราศาสตร์ที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของไทย นับเป็นบุคคลที่บุกเบิกการศึกษาด้านดาราศาสตร์รุ่นแรก ๆ ของไทย และมีส่วนให้สังคมไทย โดยเฉพาะเยาวชนให้ความสนใจการเรียนรู้ด้านดาราศาสตร์มากขึ้น สำหรับบุคคลทั่วไป อาจเริ่มรู้จักท่านดีในช่วงการมาเยือนของดาวหางฮัลเลย์ เมื่อต้นปี พ.ศ. 2529 ระวีมีผลงานงานประพันธ์และงานแปลที่น่าสนใจมากมายทั้งทางด้าน วิทยาศาสตร์ พุทธศาสนา วรรณกรรม และปรัชญา
กัสซีนี–เฮยเคินส์
ภารกิจ กัสซีนี–เฮยเคินส์ หรือ คัสซีนี–ฮอยเกนส์ () เป็นความร่วมมือระหว่างนาซา, องค์การอวกาศยุโรป (ESA) และองค์การอวกาศอิตาลี (ASI) เพื่อส่งยานไปศึกษาดาวเสาร์และระบบดาวเสาร์ อันรวมถึงวงแหวนดาวเสาร์และดาวบริวาร ยานอวกาศหุ่นยนต์ไร้คนบังคับชั้นแฟลกชิปประกอบด้วยยานกัสซีนีของนาซา และส่วนลงจอดเฮยเคินส์ของ ESA ซึ่งจะลงจอดบนไททัน ดาวบริวารใหญ่ที่สุดของดาวเสาร์ กัสซีนีเป็นยานอวกาศลำที่สี่ที่เยือนดาวเสาร์และเป็นลำแรกที่เข้าสู่วงโคจร ยานนี้ตั้งชื่อตามโจวันนี โดเมนีโก กัสซีนี นักดาราศาสตร์ชาวอิตาลี และคริสตียาน เฮยเคินส์ นักดาราศาสตร์ชาวดัตช์
จอห์น เกล็นน์
จอห์น เกล็นน์ ได้ขึ้นสู่อวกาศอีกครั้ง เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1998 กับยานกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี เที่ยวบินที่ STS-95 เป็น เวลา 7 วัน เพื่อศึกษาผลกระทบของการเดินทางในอวกาศกับผู้สูงอายุ แต่ก็มีบางคนคิดว่าภารกิจนี้เป็นการหาเสียงเพื่อหวังผลทางการเมืองแอบแฝง
สเปซอินเวเดอส์
"สเปซอินเวเดอร์ส" ได้รับการสร้างขึ้นโดยโทะโมะฮิโระ นิชิคะโดะ ผู้ซึ่งใช้เวลาหนึ่งปีในการออกแบบและพัฒนาฮาร์ดแวร์ที่จำเป็นในการผลิตเกมนี้ มีการรายงานถึงแรงบันดาลใจในการสร้างเกมจากที่มาที่แตกต่างกัน รวมถึงการดัดแปลงเชิงกลไกของเกม "สเปซมอนสเตอร์ส" ที่ได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 1972 และความฝันเกี่ยวกับเด็กนักเรียนญี่ปุ่นที่กำลังรอซานต้าครอสและมีการโจมตีจากการบุกรุกของเหล่าเอเลี่ยน อย่างไรก็ตาม นิชิคะโดะได้อ้างว่าเกมอาเขด "เบรกเอาท์" ของอาตาริได้สร้างแรงบันดาลใจให้แก่เขา เขาได้มุ่งหมายต่อการสร้างเกมยิงที่มีความโดดเด่นของความรู้สึกเดียวกันกับความสำเร็จจากการพิชิตด่านและทำลายเป้าหมาย แต่มีกราฟิกส์ที่ซับซ้อนมากขึ้น นิชิคะโดะได้ใช้รูปแบบที่คล้ายกันกับ "เบรกเอาท์" แต่มีการเปลี่ยนแปลงทางกลศาสตร์ของเกม
คืนยูรี
คืนยูรี () เป็นการเฉลิมฉลองระหว่างประเทศ ตรงกับวันที่ 12 เมษายนของทุกปี จัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์สำคัญในการสำรวจอวกาศ คือ การส่งยูรี กาการิน เป็นมนุษย์อวกาศคนแรก ขึ้นสู่อวกาศไปกับยานวอสตอค 1 เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2504 ใน พ.ศ. 2547 มีผู้จัดงานเฉลิมฉลองคืนยูรีกว่า 75 งาน ใน 34 ประเทศ และยังมีที่แอนตาร์กติกาและสถานีอวกาศนานาชาติด้วย
ดังคัน เอดเวิดส์
เอดเวิดส์ได้ถูกทำเป็นอนุสรณ์หลายแห่งในดัดลีย์ บ้านเกิดของเขา ภาพวาดหน้าต่างกระจกสีของโบสถ์เซนต์ฟรานซิสซึ่งออกแบบโดยฟรานซิส สกีต ถูกเปิดตัวโดยแมตต์ บัสบี ในปี พ.ศ. 2504 และรูปปั้นของเขาในใจกลางเมืองดัดลีย์ก็มอบให้จากแม่ของเอดเวิดส์และบ็อบบี ชาร์ลตัน ในปี พ.ศ. 2542 ปี พ.ศ. 2536 ตรอกตันของชุมชนหนึ่งใกล้กับสุสาน ที่ซึ่งเขาถูกฝังไว้ ได้ถูกตั้งชื่อว่า "ตรอกดังคันเอดเวิดส์" ผับเวร์นส์เนสต์ในพรีออรีเอสเทท ใกล้กับที่ที่เอดเวิดส์เติบโตมา ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ดิดังคันเอดเวิดส์" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในปี พ.ศ. 2544 แต่มันก็ปิดตัวลงในห้าปีต่อมา เนื่องจากมีผู้ลอบวางเพลิง ในปี พ.ศ. 2549 มีเครื่องเล่นใหม่ๆ มูลค่ากว่า 100,000 ปอนด์ ในสวนสาธารณะพรีออรี ที่ซึ่งเอดเวิดส์มาเล่นตอนเด็กๆ ในปี พ.ศ. 2551 ถนนเลี่ยงเมืองทางตอนใต้ของดัดลีย์ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ดังคันเอดเวิดส์เวย์" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา พิพิธภัณฑ์ศิลปะดัดลีย์ได้จัดแสดงสิ่งต่างๆที่เกี่ยวกับเขา รวมถึงหมวกที่แทนถึงการลงเล่นของเขาให้กับอังกฤษ บ้านจัดสรรในแมนเชสเตอร์ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นดังคันเอดเวิดส์ รวมทั้งถนนที่ตัดผ่านบ้านเหล่านั้น ก็ได้นำชื่อของผู้เสียชีวิตในโศกนาฎกรรมมิวนิกมาตั้ง เช่น เอ็ดดี โคลแมน โรเจอร์ เบิร์น และทอมมี เทย์เลอร์ ในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แผ่นฟ้าถูกเปิดตัวโดยบ็อบบี ชาร์ลตัน ที่ห้องพักของเขาในสเตทฟอร์ด
วันอัฏฐมีบูชา
ในปี พ.ศ. 2397 นายวิลสัน นักโบราณคดีอังกฤษ ได้ทำการพิสูจน์ขั้นต้นว่าหมู่บ้านกาเซียคือกุสินารา จนในปี พ.ศ. 2404-2420 เซอร์ อเล็กซานเดอร์ คันนิ่งแฮม ได้เริ่มทำการขุดค้นเนินดินในสาลวโนทยาน จนในปี พ.ศ. 2418-2420 นายคาร์ลลีเล่ หนึ่งในผู้ช่วยในทีมขุดค้นของท่านเซอร์ อเล็กซานเดอร์ ได้ทำการขุดค้นต่อจนได้พบพระพุทธรูปปางปรินิพพาน วิหารปรินิพพาน และสถูปจำนวนมากที่ผู้ศรัทธาได้สร้างไว้ในอดีตเมื่อครั้งพระพุทธศาสนายังรุ่งเรือง โดยนายคาร์ลลีเล่ เป็นท่านแรกที่เอาใจใส่ในงานบูรณะและรักษาคุ้มครองพระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่ขุดพบ
กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลถูกออกแบบมาให้นักบินอวกาศสามารถขึ้นไปซ่อมแซมได้ แต่หลังจากมีการพบปัญหาเกี่ยวกับกระจก ภารกิจซ่อมบำรุงครั้งแรกก็มีความสำคัญกว่าที่คาดไว้มาก โดยนักบินอวกาศจะต้องทำงานหลายประเภทเพื่อแก้ไขอุปกรณ์ด้านภาพ นักบินอวกาศทั้งหมด 7 คนได้รับเลือกมาสำหรับปฏิบัติภารกิจครั้งนี้โดยจะต้องผ่านการฝึกอย่างเข้มข้นให้ใช้เครื่องมือต่าง ๆ กว่าหนึ่งร้อยอย่างให้เป็น และจะต้องเชี่ยวชาญในเครื่องมือที่จำเป็นจะต้องใช้ในภารกิจเป็นพิเศษ กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์นำทีมซ่อมบำรุงขึ้นไปปฏิบัติภารกิจเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1993 มีการติดตั้งเครื่องมือและอุปกรณ์จำนวนหลายชิ้น กินเวลาทั้งหมด 10 วัน
ดาวเทียมสำรวจคลื่นไมโครเวฟวิลกินสัน
ดาวเทียมสำรวจคลื่นไมโครเวฟวิลกินสัน (; WMAP) หรือ ดาวเทียมดับเบิลยูแมป ชื่อเดิมคือ แมป (MAP) และ เอ็กพลอเรอร์ 80 (Explorer 80) เป็นยานอวกาศที่วัดความแตกต่างของอุณหภูมิการแผ่รังสีความร้อนที่หลงเหลืออยู่จากเหตุการณ์บิกแบง หรือที่เรียกว่า การแผ่รังสีไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาล โดยการตรวจวัดไปทั่วท้องฟ้า หัวหน้าโครงการคือศาสตราจารย์ ชาร์ลส์ แอล. เบนเน็ตต์ แห่งมหาวิทยาลัยจอห์นฮอปกินส์ โดยเป็นโครงการความร่วมมือระหว่างศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด องค์การนาซา กับมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ยานอวกาศดับเบิลยูแมปถูกนำส่งขึ้นอวกาศเมื่อ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2001 จากฟลอริดา ปฏิบัติการดับเบิลยูแมปประสบความสำเร็จในภารกิจ COBE และจัดเป็นยานอวกาศระดับกลาง (MIDEX) ลำที่สองของโครงการสำรวจอวกาศ ในปี ค.ศ. 2003 ชื่อโครงการเปลี่ยนจาก MAP มาเป็น WMAP เพื่อเป็นการให้เกียรติแก่ เดวิด ทอดด์ วิลกินสัน (ค.ศ. 1935-2002) สมาชิกคนหนึ่งในคณะนักวิทยาศาสตร์ในโครงการนี้
อีวานเกเลียน มหาสงครามวันพิพากษา
ทศวรรษที่ 1990 คณะนักสำรวจในนามสหประชาชาติได้ค้นพบดวงจันทร์สีขาวที่มียักษ์หลับใหลพร้อมหอกลองกินุสอยู่ภายในบริเวณขั้วโลกใต้ พวกเขาได้ตั้งชื่อยักษ์ตนนี้ว่า "อดัม" คณะนักสำรวจจึงได้ดึงหอกลองกินุสออก และนำไปศึกษาที่ประเทศจอร์แดน และเริ่มทำการสำรวจร่างกายอดัม สหประชาชาติเริ่มก่อสร้างฐานปฏิบัติการที่สองที่ขั้วโลกใต้จนแล้วเสร็จในปี 1999 ผลการศึกษาร่างกายอดัมพบว่า มีดีเอ็นเอเหมือนมนุษย์ถึง 99% ซึ่งทำให้เกิดทฤษฎีว่าอดัมคือมนุษย์คนแรก
ดาวหาง
ข้อถกเถียงนี้คลี่คลายเมื่อดาวหางสว่างดวงหนึ่งถูกค้นพบโดย กอตฟรีด เคียช เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1680 นักดาราศาสตร์ทั่วทั้งยุโรปพากันติดตามเส้นการเดินทางของดาวหางดวงนี้เป็นเวลาหลายเดือน ปี ค.ศ. 1681 นักบวชชาวแซกซอนชื่อ จอร์จ ซามูเอล โดเฟล (Georg Samuel Doerfel) พิสูจน์ได้ว่าดาวหางเป็นวัตถุท้องฟ้าที่เคลื่อนที่บนเส้นทางพาราโบลา โดยมีดวงอาทิตย์เป็นจุดโฟกัส ต่อมาในปี 1687 ไอแซก นิวตัน ได้เขียนในหนังสือ "Principia Mathematica" พิสูจน์ว่าวัตถุที่เคลื่อนที่ไปภายใต้กฎกำลังสองผกผัน (inverse square law) ของแรงโน้มถ่วงในเอกภพ จะต้องมีเส้นทางเป็นวงรีเหมือนภาคตัดของกรวย เขายังพิสูจน์ได้ด้วยว่าเส้นทางดาวหางบนท้องฟ้าเข้ากันพอดีกับเส้นโค้งแบบพาราโบลา โดยใช้ดาวหางปี 1680 เป็นตัวอย่างการคำนวณ
โครงการอวกาศโซเวียต
การพัฒนาของโครงการกระสวยอวกาศในสหรัฐอเมริกาทำให้เกิดความกังวลมากในสหภาพโซเวียต ขณะที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อุสตีนอฟ รับรายงานจากนักวิเคราะห์ของเขาว่ากระสวยอวกาศสหรัฐอาจถูกนำมาปรับใช้ยิงขีปนาวุธนิวเคลียร์ตามพื้นที่เหนือดินแดนของสหภาพโซเวียต อุสตีนอฟ จึงกังวลเกี่ยวกับกระสวยอวกาศสหรัฐจึงมีการให้การพัฒนากระสวยอวกาศโซเวียต
ดิสคัฟเวอรี
Discovery สตูดิโออัลบั้มแรกของศิลปิน กรู๊ฟไรเดอร์ส เป็นอัลบั้มเพลงแนวดิสโก้ มีเพลงที่เป็นที่นิยมมากมาย อย่าง "ฮอร์โมน (Hormone)" ที่มีเนื้อหาเพลงสะดุดหู ตามมาด้วยเพลง "ได้ไหม?" ซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "อย่าให้ฉันรักคนเดียว" ในอัลบั้มเต็ม นอกจากนี้ ยังมีเพลงที่นำกลับมาร้องใหม่อย่าง "พบกันบนดวงดาว" เพลงโด่งดังในอดีตจาก รอยัลสไปรท์ส เสียงร้องของ สุนทร สุจริตฉันท์ โดยได้ สันติ เศวตวิมล หรือที่รู้จักกันในนามของ แม่ช้อยนางรำ และกรวิก เป็นผู้แต่งเนื้อร้อง
เปอร์ซิวัล โลเวลล์
เปอร์ซิวัล โลเวลล์ (; ค.ศ. 1855 - 1916) นักธุรกิจผู้มั่งคั่ง ได้หลงเสน่ห์ของดาวอังคาร เขาจึงสร้างหอดูดาวของตนเองที่เมืองแฟล็กสตาฟฟ์ รัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา เพื่อศึกษาดาวอังคารโดยเฉพาะ โลเวลล์เชื่อว่า เขาเห็นระบบของเส้นที่ลากโยงไปมาจำนวนมากบนผิวของดาวอังคาร และคิดว่าเป็นคลองขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นมาสำหรับส่งน้ำ โดยชาวดาวอังคารผู้มีความรู้ความสามารถ คนทั่วไปเห็นด้วยกับความคิดของโลเวลล์ เป็นเวลานับแรมปีที่ผู้คนคิดว่าบนดาวอังคารอาจมีคนอยู่ ใน ค.ศ. 1897 เอช.จี. เวลส์ ได้เขียนนวนิยายเรื่อง วอร์ออฟเดอะเวิลด์ส (War of the Worlds) โดยมีเค้าโครงเรื่องตามความเชื่อของโลเวลล์ ทุกวันนี้เรารู้ว่าเส้นสายต่าง ๆ ที่โลเวลล์เห็นบนดาวอังคารนั้นไม่มีอยู่จริง
วอลต์ดิสนีย์เวิลด์
ในปี ค.ศ. 1959 บริษัทวอลต์ดิสนีย์ภายใต้การบริหารของ วอลต์ ดิสนีย์ ได้เริ่มต้นมองหาพื้นที่สำหรับจัดสร้างสวนสนุกแห่งที่สองต่อจากดิสนีย์แลนด์ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ที่สร้างในปี ค.ศ. 1955 วอลต์ ดิสนีย์ ได้เริ่มวางแผนจะสร้างที่เมืองแซนฟอร์ดแต่ได้ถูกปฏิเสธจากทางรัฐ ด้วยเหตุผลหลักที่ว่าไม่ต้องการที่จะมีปัญหาโจรกรรมเกิดขึ้นในบริเวณที่มีธุรกิจท่องเที่ยว ซึ่งต่อมาเขาได้เลือกออร์แลนโดเป็นที่ตั้งแทนภายหลังจากเห็นแผนการสร้าง อินเตอร์สเตต 4 และ ฟลอริดาเทิร์นไพก์ ที่จะเป็นถนนเส้นหลักผ่านเมืองออร์แลนโด
ไพโอเนียร์ 11
ไพโอเนียร์ 11 () คือยานสำรวจอวกาศแบบไม่มีคนบังคับที่เดินทางระหว่างดาวเคราะห์ ขึ้นสู่อวกาศเมื่อ 6 เมษายน ค.ศ. 1973 เป็นยานสำรวจอวกาศในโครงการไพโอเนียร์ เพื่อศึกษาแถบดาวเคราะห์น้อย ,สภาพแวดล้อมรอบดาวพฤหัสบดี ,ลมสุริยะ ,รังสีคอสมิก และดาวเสาร์ และท้ายที่สุดได้ไกลออกไปในระบบสุริยะ และเฮลิโอสเฟียร์ เป็นการสำรวจแรกที่พบดาวเสาร์ และครั้งที่สองที่บินผ่านแถบดาวเคราะห์น้อย และดาวพฤหัสบดี แต่เนื่องจากข้อจำกัดของพลังงานและระยะทางมากมายในการสำรวจ การสื่อสารได้สูญหายไปตั้งแต่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995
กระสวยอวกาศ
กระสวยอวกาศ () คือ เครื่องบินอวกาศของสหรัฐอเมริกา สร้างขึ้นโดยองค์การนาซ่า (NASA) มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "Space Transportation System (STS) " ผลิตโดยบริษัท "North American Aviation" ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท Rockwell International สเปซชัทเทิลทะยานขึ้นเหมือนจรวดและไปโคจรรอบโลก มีปีกและตอนกลับสู่โลกจะร่อนลงตามรันเวย์ กระสวยอวกาศสามารถนำมาใช้ได้หลาย ๆ ครั้ง
ยูรี บาตูริน
การไปอวกาศครั้งแรกของเขา บางครั้งถูกเรียกว่า มีร์ อีพี-4, โดยได้ปฏิบัติภารกิจแรก คือ โครงการอวกาศโซยุซ ทีเอ็ม-28 เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1998 และได้กลับมาพร้อมกับโครงการอวกาศโซยุซ ทีเอ็ม-27 เขาได้ทำหน้าที่นักวิจัยคอสโมนอทในภารกิจนี้ โดยเขาอยู่บนอวกาศในภารกิจทั้งหมด 11 วัน 19 ชั่วโมง 39 นาที ภารกิจที่สองของเขาถูกเรียกว่า ไอเอสเอส อีพี-1 โดยเขาได้ปฏิบัติภารกิจครั้งที่สอง คือ โครงการอวกาศโซยุซ ทีเอ็ม-32 เมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 2001 และได้กลับมาพร้อมกับโครงการอวกาศโซยุซ ทีเอ็ม-31 ภารกิจครั้งนี้ถือเป็นสิ่งที่น่าจดจำ เนื่องจากมีนักท่องเที่ยวอวกาศยอมจ่ายเงินเพื่อไปอวกาศครั้งแรก คือ เดนนิส ติโต สำหรับภารกิจในครั้งนี้ เขาได้ตำแหน่งวิศวกรประจำการบิน ภารกิจมีระยะเวลาทั้งหมด 7 วัน 22 ชั่วโมง และ 4 นาที
สตาร์คราฟต์
"สตาร์คราฟต์"ดำเนินเรื่องในจักรวาลบันเทิงคดีวิทยาศาสตร์ที่คริส เมทเซน (Chris Metzen) และเจมส์ ฟินนีย์ (James Phinney) สร้างให้บลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ตามเรื่องที่นำเสนอในคู่มือเกม จากที่ประชากรล้นโลกในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 ทำให้รัฐบาลระหว่างประเทศเนรเทศเผ่าพันธุ์มนุษย์บางส่วน เช่น อาชญากร พวกที่เสริมไซเบอร์เนติกส์ (cybernetically enhanced) และสายพันธุ์กลายไปตั้งนิคมในที่ไกลโพ้นของดาราจักร ความพยายามตั้งนิคมในระบบสุริยะใกล้เคียงเกิดผิดพลาด ส่งผลให้มนุษยชาติมาถึงภาคคอปรูลู ในภาคคอปรูลูของดาราจักรอันห่างไกล ผู้ถูกเนรเทศตั้งรัฐบาลขึ้นจำนวนมาก ทว่าไม่นานก็เกิดความขัดแย้งกัน สุดท้าย คอนเฟเดอราซีออฟแมน (Confederacy of Man, "สมาพันธ์มนุษย์") รัฐบาลหนึ่ง ผงาดขึ้นเป็นกลุ่มแยกที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ธรรมชาติอันกดขี่และวิธีการปราบผู้เห็นแย้งอย่างป่าเถื่อนจุดชนวนการต่อต้านของกบฏครั้งใหญ่ในรูปกลุ่มก่อการร้าย ชื่อ ซันส์ออฟคอร์ฮอล (Sons of Korhal) ไม่นานก่อนเริ่มเกม ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2499 เผ่าพันธุ์ต่างดาวซึ่งมีเทคโนโลยีล้ำหน้าและพลังจิต โพรทอส ติดต่อมนุษยชาติครั้งแรกโดยทำลายโลกอาณานิคมของคอนเฟเดอราซีดวงหนึ่งโดยปราศจากการเตือนล่วงหน้าใด ๆ จากนั้นไม่นาน เทอร์แรนพบว่าเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่สอง คือ เซิร์กคล้ายแมลง ลอบบุกรุกพื้นผิวของอาณานิคมเทอร์แรนหลายแห่ง และโพรทอสกำลังทำลายดาวเคราะห์เพื่อป้องกันมิให้เซิร์กลุกลาม คอนเฟเดอราซีที่ถูกคุกคามโดยสองเผ่าพันธุ์ต่างดาวและการกบฏภายในเริ่มพังทลาย
ทอมัส เอดิสัน
ทอมัส เอดิสัน มักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้คิดค้นหลอดไฟ แต่ในความเป็นจริงเขาเป็นบุคคลแรกที่จดสิทธิบัตรในการประดิษฐ์หลอดไฟจากนักวิทยาศาสตร์กว่า 20 คนที่คิดค้นหลอดไฟ และสามารถนำมาทำเป็นธุรกิจได้ เอดิสันยังคงเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริก (General Electric) บริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่ของโลก และก่อตั้งอีกหลายบริษัทในด้านไฟฟ้า หนึ่งในบริษัทของเอดิสันยังเป็นผู้คิดค้นเก้าอี้ไฟฟ้าสำหรับประหารชีวิตนักโทษอีกด้วย
เกมผจญภัย
เกมผจญภัยเริ่มขึ้นช่วงปี 1970 William Crowther พนักงานของบริษัท BB&N สร้างเกม Colossal Cave Adventure เกมผจญภัยเกมแรกขึ้น โดยใช้คุณลักษณะของเกมแบบข้อความนั่นคือ ถ้าอยากเดินต้องพิมพ์ Move ถ้าอยากคุยก็ต้องพิมพ์ Talk พื้นฐานทุกอย่างอยู่ที่การพิมพ์ เกมนี้ได้รับความนิยมอย่างสูงจนได้ Don Woods มาช่วยโปรแกรมมิ่งอีกแรงหนึ่ง จุดเด่นของเกม Colossal Cave Adventure นั้น คือเกมผจญภัยในถ้ำ เต็มไปด้วยดาบและเวทมนตร์
หลังจากนั้นแฟนเกมของ Colossal Cave Adventure ชื่อ Scott Adams เริ่มพัฒนาเกมแบบเวกเตอร์กราฟิก โดยใช้การประมวลผลที่สูงขึ้น เขาเขียนโปรแกรมให้ Colossal Cave Adventure สามารถเล่นบนเครื่องคอมพิวเตอร์ในบ้านได้ หลังจากนั้น ในช่วงปี ค.ศ. 1978 Scott ก่อตั้ง Adventure International ผลิตเกมผจญภัยออกมา 12 เกม ก่อนจะล้มละลายในปี 1985
อุปกรณ์สังเกตการณ์ดาราศาสตร์ในวงโคจร
OAO-3 ขึ้นสู่อวกาศเมื่อ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1972 และได้ทำงานเป็นผลสำเร็จอย่างมากสำหรับโครงการ OAO ทั้งหมด ดาวเทียมนี้เป็นโครงการร่วมระหว่างนาซากับสภาวิจัยวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมของสหราชอาณาจักร มันนำเครื่องตรวจวัดรังสีเอกซ์ที่สร้างโดยห้องทดลองวิทยาศาสตร์อวกาศมุลลาร์ดของยูนิเวอร์ซิตี้คอลเลจ ลอนดอน รวมถึงกล้องโทรทรรศน์อัลตราไวโอเลตขนาด 80 ซม. จากมหาวิทยาลัยปรินซ์ตัน หลังจากที่ส่งขึ้นสำเร็จ ดาวเทียมนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โคเปอร์นิคัส" เพื่อเป็นอนุสรณ์ครบรอบวันเกิดปีที่ 500 ของนิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส
กระสวยอวกาศโคลัมเบีย
การสร้างยานโคลัมเบียเริ่มต้นขึ้นในปี พ.ศ. 2518 ที่ ในเมือง รัฐแคลิฟอร์เนีย โคลัมเบียเป็นชื่อตั้งตามหลังจากเรือใบ ของฐานเรือใบเมือง โดยกัปตันเรือ ชาวอเมริกันได้ทำการเดินทางสำรวจแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือและเป็นชาวอเมริกันคนแรกที่ใช้เรือใบสำรวจของโลก และชื่อจากโมดูลสั่งการของยาน"อพอลโล 11" หลังสร้างยานเสร็จยานได้ถูกส่งมาที่ศูนย์อวกาศจอร์น เอฟ เคนเนดี ในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2522 สู่การเตรียมยิงปล่อยครั้งแรก ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2524 ในระหว่างเตรียมทดสอบ ground ได้มีสองคนงานเกิดการสลบจากการขาดอากาศขณะที่กำลังทำการล้างไนโตรเจน จนทำให้ทั้งสองเสียชีวิต
ภัยพิบัติกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์
ภัยพิบัติกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1986 โดยกระสวยอวกาศส่วนโคจร"แชลเลนเจอร์" (โอวี-099) (ภารกิจเอสทีเอส-51-แอล) ของนาซา แตกเป็นเสี่ยง ๆ 73 วินาทีหลังออกบิน ทำให้สมาชิกลูกเรือทั้งเจ็ดคนเสียชีวิต เป็นนักบินอวกาศของนาซาห้าคนและผู้ชำนาญพิเศษน้ำหนักบรรทุก (Payload Specialist) สองคน ยานอวกาศนั้นแตกทลายเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก นอกชายฝั่งแหลมคะแนเวอรัล รัฐฟลอริดา เมื่อเวลา 11.39 เวลามาตรฐานตะวันออก (16:39 UTC) การแตกทลายของยานเริ่มหลังผนึกโอริงในเครื่องเร่งความเร็วจรวด (solid rocket booster, SRB) ด้านขวาหลุดออกเมื่อปล่อยจรวด ความล้มเหลวของโอริงทำให้มีรอยแตกตามข้อของ SRB ที่มันผนึกไว้ ทำให้แก๊สเผาไหม้แรงดันสูงจากในมอเตอร์จรวดแข็งรั่วออกมาภายนอกและมีผลต่อฮาร์ดแวร์ยึดข้อสนามท้ายเครื่อง SRB และถังเชื้อเพลิงภายนอกติดกัน ทำให้มีการแยกการยึดข้อสนามท้ายจรวดของ SRB ด้านขวามือและการล้มเหลวทางโครงสร้างของถังภายนอก แรงทางอากาศพลศาสตร์พังส่วนโคจรนั้น
ดิสนีย์แลนด์
วอลต์ ดิสนีย์ได้นำเสนอแนวคิดดิสนีย์แลนด์หลังจากไปเที่ยวสวนสนุกที่ต่าง ๆ พร้อมกับลูกสาวของเขาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 และ 1940 เขาจินตนาการถึงการสร้างสถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ติดกับสตูดิโอของเขาในเบอร์แบงก์เพื่อสร้างความบันเทิงให้กับแฟน ๆ ที่อยากไป อย่างไรก็ตามในไม่ช้าเขาก็ตระหนักว่าขนาดที่เสนอไปนั้นมีขนาดเล็กเกินไป หลังจากซื้อที่ปรึกษาเพื่อช่วยให้เขาพิจารณาไซต์ที่เหมาะสมสำหรับโครงการของเขาดิสนีย์ได้ซื้อพื้นที่ 160 เอเคอร์ ที่อยู่ใกล้กับอนาไฮม์ในปี ค.ศ. 1953 การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1954 และสวนสาธารณะได้เปิดตัวในงานแถลงข่าวถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์เอบีซีเครือข่ายเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1955
ตั้งแต่ดิสนีย์แลนด์เปิดบริการได้รับการขยายและปรับปรุงที่สำคัญ รวมถึงการเพิ่มของนิวออร์ลีนส์สแควร์ในปี ค.ศ. 1966 แบร์คันทรี (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นคลิตเตอร์คันทรี) ในปี ค.ศ. 1972 มิกกี้ทูนทาวน์ในปี ค.ศ. 1993 และ ในปี ค.ศ. 2019 เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 2001
รายชื่อวัตถุท้องฟ้าของเมซีเย
วัตถุท้องฟ้าของเมซีเย เป็นกลุ่มของวัตถุทางดาราศาสตร์ที่มีการจัดหมวดหมู่ขึ้นโดยนักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ชื่อ ชาร์ล เมซีเย ในผลงานชุด ""Catalogue des Nébuleuses et des Amas d'Étoiles"" (รายการเนบิวลาและกระจุกดาว) ซึ่งเผยแพร่ในปี ค.ศ. 1771 ฉบับแก้ไขครั้งล่าสุด (จากผลสังเกตการณ์ของเมซีเย) จัดทำในปี ค.ศ. 1966 ที่มาของการจัดทำรายการวัตถุท้องฟ้านี้ เนื่องจากเมซีเยเป็นนักล่าดาวหาง และมีความสับสนกับวัตถุท้องฟ้าบางอย่างที่ดูคล้ายดาวหางแต่ไม่ใช่ดาวหาง เขาจึงจัดทำรายการวัตถุท้องฟ้าขึ้น รายการวัตถุท้องฟ้าของเมซีเยเป็นหนึ่งในบรรดารายชื่อทางดาราศาสตร์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด วัตถุท้องฟ้าของเมซีเยหลายรายการยังถูกเรียกด้วยชื่อรหัสเมซีเยอยู่จนถึงปัจจุบัน
กระสวยอวกาศโคลัมเบีย
โคลัมเบียไม่ได้ถูกใช้งานเทียบท่าสถานีอวกาศใน โครงการกระสวยอวกาศ–เมียร์ (Shuttle-Mir) และโครงการสถานีอวกาศนานาชาติ เช่นเดียวกับ ชาเลนเจอร์ ซึ่งประสบอุบัติเหตุก่อน และกระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์ ซึ่งยังไม่เคยถูกใช้งานในอวกาศ
ขณะที่กระสวยดิสคัฟเวอรี แอตแลนติส และ เอนเดฟเวอร์ เคยใช้ติดต่อกับสถานีอวกาศทั้งหมด
กัปตันอเมริกาแอนด์ดิอเวนเจอร์ส
กัปตันอเมริกาแอนด์ดิอเวนเจอร์ส (; ) เป็นเกมตู้ที่ได้รับการพัฒนาและเผยแพร่โดยดาตาอีสต์ในปี ค.ศ. 1991 เกมนี้มีตัวละคร"ดิอเวนเจอร์ส"จากมาร์เวลคอมิกส์ในรูปแบบการวิวาทและการยิงแบบผจญภัยฉายด้านข้างเพื่อกำจัดเรดสกัลที่ชั่วร้าย เกมได้รับการจัดทำสู่ระบบเจเนซิส/เมกาไดร์ฟ, ซูเปอร์แฟมิคอม, เกมบอย และเกมเกียร์ ส่วนเวอร์ชันอื่นที่แตกต่างของดาตาอีสต์ได้รับการเปิดตัวสู่ระบบแฟมิคอม
เฮลิคอปเตอร์
เดือนกรกฎาคม ปี 1901 นักประดิษฐ์ชื่อ แฮร์มันน์ เกนสวินด์ท (Hermann Ganswindt) ได้แสดงให้เห็นบินถึงเที่ยวบินแรกของเฮลิคอปเตอร์ของเขาที่เกิดขึ้นในกรุงเบอร์ลิน-โชนเบอร์ก (Berlin-Schöneberg), ซึ่งอาจเป็นครั้งแรกที่ใช้เครื่องยนต์ขับเคลื่อนป็นเที่ยวบินแรกที่บรรทุกมนุษย์ไปด้วย
ในปี 1885 โทมัส เอดิสันได้รับเงิน 1,000 เหรียญ จาก เจมส์ กอร์ดอน เบนเน็ตต์ จูเนียร์ (James Gordon Bennett, Jr) เพื่อจะดำเนินการทดลองการพัฒนาการบิน เอดิสันสร้างเฮลิคอปเตอร์ขึ้นและใช้กระดาษสำหรับพิมพ์ราคาหุ้นเพื่อที่จะสร้างดินสำลี (guncotton), อีกด้วยซึ่งเขาพยายามที่จะใช้พลังงานจากเครื่องยนต์สันดาปภายในเป็นตัวขับเคลื่อน เฮลิคอปเตอร์ได้รับความเสียหายจากการระเบิดและหนึ่งในคนงานของเขาถูกไฟคลอกย่างสดอย่างรุนแรงทั้งเป็น เอดิสันรายงานว่ามันจะต้องใช้เครื่องยนต์ที่มีกำลังในอัตราส่วน 3-4 ปอนด์ต่อแรงม้าเพื่อที่จะประสบความสำเร็จ, บนพื้นฐานของการทดลองของเขา ยาน บาฮิลิล (Ján Bahýľ), นักประดิษฐ์ชาวสโลวัก (Slovak), ได้ดัดแปลงเครื่องยนต์สันดาปภายในเพื่อเป็นต้นกำลังของเฮลิคอปเตอร์ต้นแบบของเขาที่สามารถบรรลุความสูงไปได้ถึง 0.5 เมตร (1.6 ฟุต) ในปี 1901 วันที่ 5 พฤษภาคม ปี 1905 เฮลิคอปเตอร์ของเขาไปถึงในระดับความสูงสี่เมตร (13 ฟุต) และบินมาเป็นระยะทางกว่า 1,500 เมตร (4,900 ฟุต) ในปี 1908, เอดิสันได้จดสิทธิบัตรการออกแบบของตัวเองสำหรับเฮลิคอปเตอร์ที่ขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์เบนซิน (gasoline engine) ที่ประกอบไปด้วยว่าวกล่อง (box kite) ที่ยึดติดอยู่กับเสากระโดงโดยสายเคเบิลของใบพัดโรเตอร์, แต่มันก็ไม่เคยบินขึ้นได้เลย
เขาโรไรมา
ในปี 2006 เขาโรไรมาคือจุดหมายของสารคดีชนะรางวัล เป็นรายการที่ออกอากาศ 2 ชม.ทางโทรทัศน์ของบริษัทกริฟฟอนโปรดักชัน ชื่อ"เดอะเรียลลอสต์เวิร์ล" รายการนี้ออกฉายทางช่อง แอนิมอลแพลเน็ต, ดิสคัฟเวอรีเอชดีเธียเตอร์ และโอแอลเอ็น (แคนาดา) กำกับโดย ปีเตอร์ วอน พัทคาเมอร์nสารคดีท่องเที่ยว/ผจญภัยชุดนี้โดดเด่นด้วยคณะนักสำรวจรุ่นใหม่ ประกอบไปด้วย ริค เวสต์, ดร.ฮาเซล บาร์ตัน,เซธ ฮีลด์, ดีน ฮอริสัน และ ปีเตอร์ สเปราต์ พวกเขาเดินตามรอยนักสำรวจชาวอังกฤษอิม เธิร์น และ แฮรี่ เพอร์คิน ผู้ออกตามหาพรรณพืช และสัตว์ในเขาโรไรมาเมื่อช่วงกลางศตวรรษที่ 19 การผจญภัยของนักสำรวจเหล่านั้นอาจเป็นแรงบันดาลใจให้อาเธอร์ โคแนน ดอยล์ เขียนหนังสือเกี่ยวกับคนและไดโนเสาร์ คือเรื่อง"เดอะลอสต์เวิร์ล "ตีพิมพ์ในปี 1912 ในปี 2006 คณะถ่ายทำ "เดอะเรียลลอสต์เวิร์ล "เป็นคณะสำรวจแรกที่เข้าไปสำรวจถ้ำในเขาโรไรมา หลายถ้ำถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ ภายในถ้ำพวกเขาได้ค้นพบการก่อตัวของหินรูปแครอทที่งอกอยู่ในถ้ำซึ่งมีอายุกว่า 2 พันล้านปี ดร.ฮาเซล บาร์ตันกลับมาที่ถ้ำแห่งนี้อีกครั้งในปี 2007 คณะสำรวจซึ่งสนับสนุนโดยองค์การนาซ่า เพื่อทำการวิจัยเกี่ยวกับรูปแบบการเติบโตต่างๆ บนผนังและเพดาน เช่น หลักฐานจากจุลินทรีย์ เอกซ์ตรีมโมไฟล์ ซึ่งกัดกินกำแพงที่มีพื้นฐานเป็นซิลิกา คงเหลือไว้แต่ฝุ่นผงที่ทับถมอยู่บนใยแมงมุมดึกดำบรรพ์ และก่อตัวเป็นหินย้อยที่รูปทรงเฉพาะตัว
วัตถุท้องฟ้าของเมซีเย
วัตถุท้องฟ้าของเมซีเย () เป็นกลุ่มของวัตถุทางดาราศาสตร์ที่มีการจัดหมวดหมู่ขึ้นเป็นครั้งแรก โดยนักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ชื่อ ชาร์ล เมซีเย ในผลงานชุด ""Catalogue des Nébuleuses et des Amas d'Étoiles"" (รายการเนบิวลาและกระจุกดาว) ซึ่งเผยแพร่ในปี ค.ศ. 1771 แนวคิดเริ่มแรกของการจัดทำรายการวัตถุทางดาราศาสตร์นี้ เนื่องจากเมซีเยเป็นนักล่าดาวหาง และมีความสับสนกับวัตถุท้องฟ้าบางอย่างที่ดูคล้ายดาวหางแต่ไม่ใช่ดาวหาง เขาจึงจัดทำรายการวัตถุท้องฟ้าขึ้น โดยความช่วยเหลือของเพื่อนร่วมงานชื่อ ปีแยร์ เมแช็ง (Pierre Méchain)
อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา
หลังจากนั้นได้เดินทางไปสหรัฐอเมริกา ทำงานเป็นวิศวกรในบริษัทรับเหมาช่วง ของบริษัทมาร์ติน มาริเอทต้า (ปัจจุบัน คือ ล็อกฮีด มาร์ติน) ซึ่งเป็นคู่สัญญาหลักกับนาซาในการสร้างยานไวกิงสำหรับสำรวจดาวอังคาร โดยอาจองได้เล่าว่าได้รับมอบหมายให้เขียนโปรแกรมจำลองการลงจอดบนดาวอังคารจากบริษัท และได้ค้นพบวิธีการแก้ปัญหาจากผลของการนั่งสมาธิบนยอดเขา หลังจากส่งงานให้บริษัทแล้ว อาจองได้ลาออกจากบริษัททันทีและเดินทางกลับประเทศไทย โดยไม่ทราบว่าผลงานจากแบบจำลองคอมพิวเตอร์ของตนเองได้ถูกนำไปใช้งานต่อหรือไม่ เนื่องจากไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสร้างระบบลงจอดดาวอังคารที่ใช้งานจริงในยานไวกิ้งซึ่งสร้างโดยบริษัทมาร์ติน มาเรียทต้า 
หลังจากยานไวกิ้ง ทำภารกิจลงจอดบนดาวอังคารเป็นผลสำเร็จ ในปี พ.ศ. 2519 อาจองได้ให้สัมภาษณ์แก่หนังสือพิมพ์ในประเทศไทยว่าเป็นผู้มีส่วนร่วมในการออกแบบระบบลงจอดของยานไวกิ้ง และได้กลายเป็นผู้มีชื่อเสียงด้านวิทยาศาสตร์คนหนึ่งของประเทศไทย
ดมีตรี อุสตีนอฟ
ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 การพัฒนาของโครงการกระสวยอวกาศในสหรัฐอเมริกาทำให้เกิดความกังวลมากในสหภาพโซเวียต ขณะที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อุสตีนอฟ รับรายงานจากนักวิเคราะห์ของเขาว่ากระสวยอวกาศสหรัฐอาจถูกนำมาปรับใช้ยิงขีปนาวุธนิวเคลียร์ตามพื้นที่เหนือดินแดนของสหภาพโซเวียต อุสตีนอฟ จึงกังวลเกี่ยวกับกระสวยอวกาศสหรัฐจึงมีการให้การพัฒนากระสวยอวกาศโซเวียตบูรัน อย่างเติมที่
วอลต์ดิสนีย์พาร์กแอนด์รีสอร์ต
เริ่มสร้างโดยวอลท์ ดิสนีย์ ในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 (ค.ศ. 1955)ได้เปิดสวนสนุกแห่งแรกขึ้น และ ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) ได้เปิดสวนสนุกอีกแห่งขึ้น คือ Disney California Adventure สวนสนุกทั้งสองแห่งตั้งอยู่ที่ เมือง Anaheim รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
แฮร์รี่ พอตเตอร์
หลังจาก แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต วางแผงได้ไม่นานนัก ทางประเทศสหรัฐอเมริกาได้มีการวางแผนและทำแบบแปลนการสร้างสวนสนุกที่ยูนิเวอร์แซลออร์แลนโดรีสอร์ต เมืองออร์แลนโด รัฐฟลอริดา โดยจำลองสถานที่ต่าง ๆ ในวรรณกรรมแฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่เกี่ยวกับสถานที่ในโลกเวทมนตร์เช่น ฮอกวอตส์และหมู่บ้านฮอกส์มี้ด เป็นต้น สวนสนุกแห่งนี้วางแผนการสร้างโดย จิม ฮิล มีแบบจำลองปราสาทฮอกวอตส์ รวมไปถึงหมู่บ้านฮอกส์มีดส์อีกด้วย ผู้สร้างสวนสนุกยังได้เชิญ เจ. เค. โรว์ลิง ให้มาร่วมทำการเนรมิตสวนสนุกแห่งนี้ เพื่อทำให้เหมือนกับสถานที่ในหนังสือของเธอให้มากที่สุด ซึ่งโรว์ลิงก็ตอบตกลง สวนสนุกตั้งอยู่ในไอส์แลนด์ส ออฟ แอดเวนเจอร์ซึ่งเป็นเกาะรวมเครื่องเล่นแนวผจญภัยของยูนิเวอร์แซลออร์แลนโดรีสอร์ท โดยได้ใช้ชื่อว่าอย่างเป็นทางการว่าโลกมหัศจรรย์ของแฮร์รี่ พอตเตอร์และเปิดให้เข้าชมในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2553 โดยมีทั้งนักแสดงจากภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ อาทิ แดเนียล แรดคลิฟฟ์ (แฮร์รี่ พอตเตอร์), ไมเคิล แกมบอน (ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์), รูเพิร์ท กรินท์ (รอน วีสลีย์) แมทธิว ลิวอิส (เนวิลล์ ลองบัตท่อม) และทอม เฟลตัน (เดรโก มัลฟอย) รวมถึง เจ.เค. โรว์ลิ่ง และผู้ประพันธ์เพลงให้กับภาพยนตร์ 3 ภาคแรกอย่าง จอห์น วิลเลียมส์ มาร่วมงานครั้งนี้ด้วย
เกมผจญภัย
เพื่อนรักสองคน Dave Lebling และ Marc Blank แห่งสถาบันวิจัยเทคโนโลยีเมสซาชูเซท ได้พยายามสร้างเกมแบบ Colossal Cave Adventure ขึ้น โดยร่วมทีมกับ Tim Anderson และ Bruce Daniels พวกเขาสร้างเกมผจญภัยที่ได้รับความนิยมสูงสุดตลอดการ Zork
หลังจากเรียนจบ Tim Anderson, Joel Berez, Marc Blank, Mike Broos, Scott Cutler, Stu Galley, Dave Lebling, J. C. R. Licklider, Chris Reeve, และ Albert Vezza ก่อตั้งบริษัท Infocom ขึ้น ในปีค.ศ. 1979 สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือวางขายเกม Zork แต่พวกเขาก็ต้องทำการสร้างใหม่ เพราะ Zork เก่ามีขนาดใหญ่เกินกว่าจะบรรจุลงในคอมพิวเตอร์ทั่วไปได้ ซึ่งทางออกของพวกเขาคือแบ่งเกมออกเป็นตอนๆ ในที่สุดเกม Zork 1 : The Great Underground Empire ก็วางขาย พวกเขาสามารถขายได้ถึง 1ล้านตลับ
สถานีอวกาศนานาชาติ
แผนการต่อขยายสถานีอวกาศต้องหยุดชะงักไปหลังจากเกิดอุบัติเหตุกับกระสวยอวกาศโคลัมเบียในปี ค.ศ. 2003 การก่อสร้างต้องหยุดชะงักไปพร้อมกับการระงับโครงการกระสวยอวกาศ จนกระทั่งกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี่ เที่ยวบิน STS-114 ขึ้นบินอีกครั้งในปี ค.ศ. 2005
ดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์
ดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์ () เป็นสวนสนุกที่วอลต์ดิสนีย์เวิลด์ในเบย์เลก รัฐฟลอริดา มีเจ้าของและดำเนินการโดยบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ ผ่านบริษัทวอลต์ดิสนีย์พาร์ก, เอ็กซ์พีเรียนซ์แอนด์คอนซูเมอร์โปรดักส์ สร้างโดยบนพื้นฐานความคิดของมาร์ตี้ สคลาร์ และไมเคิล ไอส์เนอร์ เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 ในชื่อ ดิสนีย์-เอ็มจีเอ็มสตูดิโอส์ธีมพาร์ก เป็นสวนสนุกแห่งที่สามของวอลต์ดิสนีย์เวิลด์ ในแนวความคิดของโลกแห่งภาพยนตร์ โทรทัศน์ เพลง และโรงละคร แรงบันดาลใจจากยุคทองของฮอลลีวูด
พระอาจารย์ดี ฉนฺโน
ปี พ.ศ. 2481 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน และชาวอำเภอพิบูลมังสาหาร ได้ก่อสร้าง วัดดอนธาตุ ขึ้นเพื่อถวาย หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล เนื่องด้วยหลวงปู่ใหญ่เสาร์ได้ไปสำรวจเกาะแก่งน้อยใหญ่ตามลำแม่น้ำมูลทางตอนใต้ของเมืองพิบูลมังสาหาร และได้ปรารภว่าอยากสร้าง "เกาะดอนธาตุ" แห่งนี้ขึ้นเป็นวัดป่ากรรมฐานเพราะมีความเหมาะสม จึงมอบหมายให้ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน รับหน้าที่ดูแลการสร้างวัดและเสนาสนะ ซึ่งในวัดแห่งนี้ได้สร้าง "พระพุทธไสยาสน์ (พระนอน)" ขึ้นตามดำริของหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล โดยมี พระอาจารย์ดี ฉนฺโน เป็นช่างปั้นพระพุทธรูปในครั้งนี้ และในการนี้ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ได้ตั้งชื่อ "เกาะดอนธาตุ" แห่งนี้ว่า "วัดเกาะแก้วพระนอนคอนสวรรค์วิเวกพุทธกิจศาสนา" ครูบาอาจารย์ในสมัยนั้นเรียกสั้นๆว่า "วัดเกาะแก้ว" ต่อมากรมการศาสนาได้เปลี่ยนชื่อให้เป็น วัดดอนธาตุ ดังปรากฎในปัจจุบัน ซึ่งปัจฉิมวัยของหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ได้พำนักจำพรรษา ณ วัดดอนธาตุ อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี อันเป็นสถานที่ที่ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้สร้างถวายแห่งนี้
กล้องโทรทรรศน์อวกาศ
กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมพ์ตัน หรือ กล้องรังสีแกมมาคอมพ์ตัน (Compton Gamma-ray Observatory) เป็นหอสังเกตการณ์ดวงที่สองของนาซาในโครงการหอดูดาวเอกที่ส่งขึ้นสู่อวกาศ หลังจากที่ส่งกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลขึ้นไปก่อนหน้านั้น กล้องโทรทรรศน์อวกาศคอมพ์ตันตั้งชื่อตาม ดร. อาร์เทอร์ ฮอลลี คอมพ์ตัน นักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลที่สร้างผลงานโดดเด่นด้านฟิสิกส์รังสี แกมมา กล้องคอมพ์ตันสร้างโดยสถาบัน TRW (ปัจจุบันคือสถาบันเทคโนโลยีอวกาศนอร์ทรอพ กรัมแมน) ในแคลิฟอร์เนีย ใช้เวลาสร้างทั้งสิ้น 14 ปี ขึ้นสู่อวกาศโดยกระสวยอวกาศแอตแลนติส เที่ยวบิน STS-37 เมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1991 และได้ทำงานจนกระทั่งปลดระวางในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2000 กล้องคอมพ์ตันโคจรอยู่ในวงโคจรต่ำของโลกที่ระดับความสูงประมาณ 450 กิโลเมตร เพื่อหลบหลีกผลกระทบจากแถบรังสีแวนอัลเลน นับเป็นเครื่องมือทางฟิสิกส์ดาราศาสตร์ที่มีน้ำหนักมากที่สุดเท่าที่เคยส่ง ขึ้นสู่อวกาศ ด้วยน้ำหนักถึง 17,000 กิโลกรัม
ดาวหางบีลา
เคยมีผู้สังเกตพบดาวหางนี้มาก่อนแล้ว คือ ชาร์ลส เมอสิเออร์ ในปี ค.ศ. 1772 และ ฌอง-หลุยส์ ปอนส์ ในปี ค.ศ. 1805 แต่วิลเลห์ม ฟอน บีลา เป็นผู้ค้นพบจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 1826 และสามารถคำนวณวงโคจรของมันออกมาได้ว่ามีคาบโคจรประมาณ 6.6 ปี นับเป็นดาวหางดวงที่สาม (หลังจากดาวหางฮัลเลย์และดาวหางเองเคอ) ที่มีการค้นพบคาบโคจร
กระสวยอวกาศ
กระสวยอวกาศของนาซ่าถูกสร้างขึ้นมาทั้งหมด 6ลำ ตามลำดับคือ
ดาวเทียมสื่อสาร
ผู้ริเริ่มแนวคิดการสื่อสารดาวเทียมคือ อาเธอร์ ซี คลาร์ก (Arthur C. Clarke) นักเขียนนวนิยายและสารคดีวิทยาศาสตร์ผู้มีชื่อเสียงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 เขาสร้างจินตนาการการสื่อสารดาวเทียมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1945 โดยเขียนบทความเรื่อง "Extra Terrestrial Relay" ในนิตยสาร Wireless World ฉบับเดือนตุลาคม 1945 ซึ่งบทความนั้นได้กล่าวถึงการเชื่อมระบบสัญญาณวิทยุจากมุมโลกหนึ่งไปยังอีกมุมโลกหนึ่ง ให้สามารถติดต่อสื่อสารกันได้ตลอด 24 ชั่วโมง โดยใช้สถานีถ่ายทอดวิทยุที่ลอยอยู่ในอวกาศเหนือพื้นโลกขึ้นไปประมาณ 35,786 กิโลเมตร จำนวน 3 สถานี
ตำนานวีรบุรุษแห่งกาแล็กซี
ในปีอวกาศที่ 473 (ปีจักรวรรดิที่ 164) นักเสรีนิยมหนุ่มที่ชื่อ อาร์เลอ ไฮเนสเซิน (Arle Heinessen) พร้อมพวกจำนวน 4 แสนคนได้หลบหนีจากดาวอัลไตที่ 7 (Altair VII) ซึ่งเป็นเสมือนค่ายแรงงานของจักรวรรดิ โดยใช้เรือที่ชื่อว่า อีออน ฟาเซคัซท์ (Ion Fazekath) ซึ่งสร้างมาจากน้ำแข็งแห้งขนาด 122 กิโลเมตร หลังไฮเนสเซินเสียชีวิตในปี พวกผู้อพยพยังก่อตั้งกองเรือเอ็กโซดัส (Exodus Fleet) ประกอบด้วยเรือ 80 ลำ พวกเขาร่อนเร่นานหลายปี จนไปพบอวกาศส่วนที่ยังไม่เคยถูกค้นพบ ซึ่งต่อมารู้จักกันในชื่อ ระเบียงอีเซอร์โลน (Iserlohn Corridor) และสามารถข้ามระเบียงนั้นจนไปถึงแขนคนยิงธนู จนกระทั่งในปีอวกาศที่ 527 หลังจากเดินทางกว่า 50 ปี พวกเขาก็ตั้งรกรากในเขตดาวบาลัต ซึ่งได้ตั้งชื่อดาวนั้นว่า "ไฮเนสเซิน" ผู้อพยพที่ตั้งรกรากคราวนั้นมีจำนวนราว 160,000 คน และได้สถาปนาเสรีพันธมิตรแห่งดาวเคราะห์ขึ้น พวกเขายังนำระบบปีอวกาศกลับมาใช้ใหม่อีกครั้ง ถือเป็นการเปิดฉากศตวรรษอันรุ่งโรจน์ของเสรีพันธมิตร อย่างไรก็ตาม ความรุ่งโรจน์ได้สะดุดลงเมื่อจักรวรรดิค้นพบระเบียงอีเซอร์โลนและค้นพบการดำรงอยู่ของเสรีพันธมิตร ความหวั่นเกรงต่อจักรวรรดิทำให้เสรีพันธมิตรจัดตั้งกองทัพขึ้นอย่างรวดเร็ว กองทัพของทั้งสองประเทศได้เปิดฉากสู้รบกันในปีอวกาศที่ 640 ที่เขตดาวดากอน (Dagon) ในยุทธการครั้งนั้น แม้จักรวรรดิจะมีจำนวนมากกว่าแต่ก็พ่ายแพ้อย่างยับเยินให้แก่เสรีพันธมิตร
ดิอะเมซิ่งเรซเอ็นดิสคัฟเวอรีแชนแนล
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอ็น ดิสคัฟเวอรี แชนแนล (; หรือในบางครั้งรู้จักกันในชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ลาติน อเมริกา) เป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์ในเวอร์ชันของ ลาติน อเมริกา ที่สร้างมาจากเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกา ที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ โดย ดิสคัฟเวอรี แชนแนล ลาตินอเมริกา ด้วยความร่วมมือของดิสนีย์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขัน 11 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบ โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 250,000 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา ข้อแตกต่างเล็กน้อยสำหรับเวอร์ชันนี้คือ Routmaker ได้ถูกเปลี่ยนเป็นสี น้ำเงิน-ดำและซองคำใบ้ได้ถูกเปลี่ยนเป็นสีน้ำงินแทนสีเหลืองดั่งเดิม รวมถึงชื่อทีมที่ขึ้นในรายการจะตามด้วยธงประเทศของตนเองด้วย การเดิทางทั้งหมดผ่าน 1 ทวีปโดยไม่ได้ออกนอกทวีปอเมริกาใต้แต่อย่างใด รวมถึงเป็น ดิ อะเมซิ่ง เรซ เวอร์ชันที่ 3 ถัดจากบราซิลและอิสราเอล ที่เส้นชัยนั้นไม่ได้อยู่ในประเทศแรกที่ออกเดินทาง ปัจจุบันยังคงผลิตฤดูกาลถัดๆ มาอยู่เรื่อยๆ และในฤดูกาลที่ 3 หลังจากเปลี่ยนช่องที่ทำการออกอากาศในฤดูกาลที่ 3 เป็นต้นมารายการจึงได้กลับไปใช้ Routmaker สีมาตรฐานของต้นฉบับ คือ เหลือง-แดงและซองคำใบ้สีเหลือง
ดานีล โอลิวาว์
ดานีล ยังได้ร่วมกับนักสืบอีไลจาห์ แบลีย์ ผู้เป็นทั้งครู และเพื่อนสนิท คลี่คลายคดีสำคัญที่เกี่ยวข้องกับหุ่นยนต์อีกหลายๆ คดีด้วยกัน ซึ่งทำให้มีบทบาทร่วมกับ ห.จิสการ์ด เรเวนต์ลอฟ หุ่นยนต์พิเศษอีกตัวหนึ่งของดร.ฟานโตล์ฟ ซึ่งต่อมามีส่วนสำคัญต่อทัศนคติ และพฤติกรรมของดานีล และมีผลทั้งในส่วนของวิวัฒนาการของหุ่นยนต์ การพลิกผันของความสัมพันธ์ระหว่างชาวโลกและชาวอวกาศ การสร้างอาณานิคมระลอกที่สองของมนุษย์ในจักรวาล การก่อตั้งและล่มสลายของจักรวรรดิสากลจักรวาล อนาคตประวัติศาสตร์ และการก่อตั้งสถาบันสถาปนา
ดาวอังคาร
องค์การอวกาศยุโรปโดยความร่วมมือกับรอสคอสมอสส่งเอ็กโซมาร์สเทรซแก๊สออร์บิเตอร์กับยานส่วนลงจอด"สเกียปปาเรลลี" เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 2016 เทรซแก๊สออร์บิเตอร์เข้าวงโคจรของดาวอังคารได้สำเร็จเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2016 ทว่า "สเกียปปาเรลลี" ชนระหว่างพยายามลงจอด
กระสวยอวกาศ
นาซ่ายุติโครงการกระสวยอวกาศในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 หลังจากกระสวยอวกาศลำแรกขึ้นสู่อวกาศมานานกว่า 30 ปี รวมถึงระยะเวลาพัฒนาอีกกว่า 20 ปี และจะเปลี่ยนไปพัฒนาระบบขนส่งรุ่นใหม่ใน ซึ่งเป็นจรวดธรรมดาแทน เดิมคาดการณ์ว่าจะเริ่มใช้งานได้ในปี ค.ศ. 2016 จนกระทั่งในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ.2010 ประธานาธิบดีบารัก โอบามา ได้ประกาศให้ยกเลิกโครงการนี้ โดยให้เปลี่ยนไปออกแบบพัฒนายานอวกาศรุ่นใหม่ที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเพียงแค่ใช้ในโครงการเดียวแทน
กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์
กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ () รหัสประจำยานคือ OV-099 เป็นกระสวยอวกาศลำที่สองที่ใช้ปฏิบัติภารกิจในอวกาศขององค์การนาซ่า สร้างถัดจากกระสวยอวกาศโคลัมเบีย เริ่มปล่อยสู่อวกาศครั้งแรก(ภารกิจที่ STS-6) ในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) และปฏิบัติภารกิจมาแล้วถึง 9 ครั้งก่อนที่จะมาประสบอุบัติเหตุกระสวยอวกาศระเบิด(ในภารกิจที่ STS-51-L) ในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) หลังจากที่ปล่อยกระสวยสู่ท้องฟ้าได้ 73 วินาที ทำให้ลูกเรือทั้ง 7 คนในยานเสียชีวิตทั้งหมด หลังจากที่อุบัติเหตุครั้งนี้ ทาง NASA จึงได้สร้างกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ (Space Shuttle Endeavour) ขึ้นมาปฏิบัติภารกิจแทนยานชาเลนเจอร์ ในปี พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992)
กลีเซอ 581 อี
ดาวเคราะห์ที่ถูกค้นพบในหอดูดาวเจนีวา โดยทีมงานโดย มิเชล เมเยอร์ โดยเขาใช้อุปกรณ์ HARPS บนกล้องโทรทรรศน์ยุโรปใต้หอ 3.6 เมตร (140 นิ้ว) ในหอดูดาวลาซียา ประเทศชิลี และเขาได้ประกาศการค้นพบดาวเคาระห์นี้เมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2009
วอลต์ดิสนีย์คอนเสิร์ตฮอลล์
อาคารได้เริ่มขึ้นเมื่อลิเลียน ดิสนีย์ภรรยาของวอลต์ ดิสนีย์ บริจาคเงินเป็นจำนวน 50 ล้านดอลลาร์ ในปี 1987 เพื่อใช้สร้างสถานที่แสดงสำหรับประชาชนแห่งนครลอสแอนเจลิสและเป็นการแสดงถึงการอุทิศตัวต่องานศิลปะของวอลต์ ดิสนีย์และต่อเมือง แต่สุดท้ายอาคารแห่งนี้ต้องใช้งบประมาณสูงถึง 274 ล้านดอลลาร์ โดยแค่อาคารจอดรถอย่างเดียวก็ใช้งบถึง 110 ล้านดอลลาร์ อาคารได้ร่วมกันออกแบบอย่างซับซ้อนโดยมีเกห์รีเป็นผู้ออกแบบ และระบบเสียงภายในอาคารโดยมีนักโสตศาสตร์ชาวญี่ปุ่น "ยาซุฮิสะ โตโยต้า" (Yasuhisa Toyota) ร่วมออกแบบ อาคารได้รับคำสรรเสริญอย่างมากในความต่างจากอาคารหอประชุมของลอสแอนเจลิสมิวสิกเซนเตอร์ก่อนหน้านี้
เอ็ปคอต
เอ็ปคอต () ชื่อเดิม เอ็ปคอตเซ็นเตอร์ () เป็นสวนสนุกที่วอลต์ดิสนีย์เวิลด์รีสอร์ต ในอ่าวทะเลสาบรัฐฟลอริดา เป็นกิจการส่วนหนึ่งของบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ผ่านบริษัทย่อยคือวอลต์ดิสนีย์พาร์ก, เอ็กซ์พีเรียนซ์แอนด์คอนซูเมอร์โปรดักส์ ได้แนวคิดจากชุมชนต้นแบบในอนาคต ที่พัฒนาขึ้นโดยวอลต์ ดิสนีย์ เปิดให้บริการเมื่อ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1982 เป็นสวนสนุกที่เปิดแห่งที่สองหลังจากแมจิกคิงดอม ซึ่งมีขนาดพื้นที่สองเท่าของแมจิกคิงดอม
ระวี ภาวิไล
ในช่วงบั้นปลายชีวิต ระวีได้รับแต่งตั้งเป็นราชบัณฑิต ศาสตราจารย์กิตติคุณ ผู้อำนวยการธรรมสถานของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้พาตัวเองเข้าสู่ทางธรรมอย่างเต็มตัว และติดตามโลกวิทยาศาสตร์อยู่ห่าง ๆ แต่ก็ยังได้รับเชิญให้ไขข้อสงสัยในปรากฏการณ์วิทยาศาสตร์อยู่เสมอ เช่น การส่งจรวดขึ้นไปยิงดาวหางเทมเปิล-1 ขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติสหรัฐ ก็ให้ความเห็นว่า เป็นเพียงการสร้างภาพของ "พี่เบิ้ม" เท่านั้น ไม่ใช่เหตุการณ์ที่ต้องใส่ใจ นอกจากนี้ยังศึกษาค้นคว้าเรื่องการกำเนิดของจักรวาล การวิจัยเรื่องอุกกาบาตที่ตกในประเทศไทย ทำงานแปลและงานเขียนบรรยายเรื่องเกี่ยวกับดาราศาสตร์ ศาสนา และปรัชญา และเป็นหนึ่งในบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ผีเสื้อ
การวาร์ป
ขณะเดียวกันได้เปิดตัวภาพต้นแบบของยานอวกาศ IXS Enterprise ที่จะช่วยพาเราวาร์ปไปสำรวจจักรวาลซึ่งเป็นผลงานของมาร์ก เรดเมเกอร์ โดยยานดังกล่าวได้รับแรงบันดาลใจมาจากภาพของ แมท เจฟเฟอรี่ในช่วงปี 1960 โดยตัวยานจะมีรูปร่างเพรียวบางและตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างวงแหวนสองวง
อนาคิน สกายวอล์คเกอร์
ไม่นานหลังจากจักรวรรดิได้ถือกำเนิดเวเดอร์ก็ได้รับมอบหมายให้ตามหาวัตถุโบราณของซิธที่เรียกกันว่า เครื่องรางเมอเออ หลังจากที่ได้ซักถามแจงค์สเขาก็ได้รู้ถึงลังลึกลับที่ยานของเขากำลังบรรทุก เวเดอร์ได้เข้าขัดขวางการแลกเปลี่ยนโดยทำการติดต่อกับเฟน เพทัวริ นักประวัติศาตร์ที่มีชื่อเสียง เวเดอร์มองหาสิ่งที่บรรจุเครื่องรางและเจไดผู้ที่สวมใส่มันอยู่ชื่อเซเลส มอร์น เมื่อเธอพบว่าซิธกำลังครองกาแลกซี่เธอก็เข้าโจมตีเขาในทันที เวเดอร์บอกให้เธอมาเป็นศิษย์ของเขา แต่ก็ปล่อยให้เขาถูกครอบครองโดยวิญญาณของคาร์เนส เมอเออโดยไม่ได้ตั้งใจ เซเลสเปลี่ยนให้มนุษย์ทุกคนในบริเวณใกล้เคียงกลายเป็นตัวแรกกูลทำให้เขาต้องหนีไป เวเดอร์หน่ายกับการแย่งเครื่องรางโดยคำนึงว่าหากเขาต้องใช้มันเพื่อทำลายพัลพาทีน
ดิดิเยร์ เควลอซ
ดิดิเยร์ เควลอซ () เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 เป็นนักดาราศาสตร์ในสังกัดหอดูดาวเจนีวา เป็นหนึ่งในนักสำรวจดาวเคราะห์นอกระบบโดยเป็นศิษย์ของ มิเชล เมเยอร์
ดอว์น (ยานอวกาศ)
ยานสำรวจอวกาศ ดอว์น () เป็นยานสำรวจอวกาศขององค์การนาซาแบบใช้หุ่นยนต์ควบคุม ถูกส่งไปในภารกิจสำรวจดาวเคราะห์น้อยดวงที่ใหญ่ที่สุด 2 ดวงในแถบดาวเคราะห์น้อย คือ ดาวเคราะห์น้อยเวสตา และดาวเคราะห์แคระ ซีรีส ดอว์นขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2550 ถึงดาวเคราะห์น้อยเวสต้าเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งมีกำหนดจะสำรวจต่อไปจนถึงปี พ.ศ. 2555 และมีกำหนดจะไปถึงดาวเคราะห์น้อยซีรีสในปี พ.ศ. 2558 นับเป็นยานอวกาศดวงแรกที่จะไปเยือนวัตถุในระบบสุริยะทั้งสองนี้ ดอว์นเป็นนวัตกรรมใหม่ที่ออกแบบมาเพื่อให้ยานอวกาศสามารถเข้าไปอยู่ในวงโคจรรอบวัตถุทางดาราศาสตร์ ศึกษาวัตถุนั้น แล้วผละออกมาเพื่อมุ่งหน้าไปสำรวจเป้าหมายอื่น ขณะที่ยานสำรวจอวกาศอื่น ๆ ในโครงการก่อนหน้านี้ เช่นโครงการวอยเอจเจอร์ ได้ทำการสำรวจวัตถุดาราศาสตร์ต่าง ๆ โดยการเคลื่อนที่ผ่านเท่านั้น
กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี
เริ่มบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) "ดิสคัฟเวอรี" ถือเป็นกระสวยอวกาศปฏิบัติการลำที่สาม (ไม่รวมกระสวยอวกาศ"เอนเทอร์ไพรซ์" ซึ่งเป็นยานทดสอบ) และเป็นกระสวยอวกาศลำที่มีระยะปฏิบัติการยาวนานที่สุด ในบรรดากระสวยอวกาศทั้งหมด ดิสคัฟเวอรีมีปฏิบัติการหลายชนิด ทั้งงานวิจัย และภารกิจร่วมกับสถานีอวกาศนานาชาติ
สถานีอวกาศนานาชาติ
ช่วงสองปีถัดมา มีการขยายสถานีอวกาศโดยส่วนประกอบเทียบท่า"เพียร์ส" นำส่งโดยจรวด โซยูซ-ยู พร้อมกันนั้น ห้องทดลอง "เดสทินี" กับ ห้องกักอากาศ "เควสต์" ก็นำขึ้นประกอบโดยกระสวยอวกาศแอตแลนติสและกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ สถานีอวกาศยังติดตั้งแขนกลหลัก "Canadarm2" และชิ้นส่วนต่างๆ อีกหลายชิ้นเข้ากับโครงค้ำหลักของสถานี
ดอร่าดิเอกซ์พลอเรอร์
ดอร่าดิเอกซ์พลอเรอร์ หรือ ดอร่าสาวน้อยนักผจญภัย ( ; ) เป็นทีวีซีรีส์แอนิเมชั่น สร้างขึ้นโดยคริส กิฟฟอร์ด, วาเลอ รีวอลช์ และ เอริก เวนเนอร์  Dora the Explorer จะกลายเป็นแอนิเมชั่นเสร็จสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2543 การแสดงจะดำเนินการเกี่ยวกับนิคคาโลเดียนเครือข่ายเคเบิลทีวีรวมทั้งการเชื่อมโยงช่องนิคจูเนียร์และออกอากาศทางซีบีเอสจนถึงกันยายน พ.ศ. 2549 เสียงภาษาสเปนได้ทำการออกอากาศครั้งแรกทาง นิคคาโลเดียน ใน ประเทศสเปน ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2551 รุ่นของโปรแกรมนี้ได้รับการดำเนินการในการเป็นส่วนหนึ่งของ Planeta U Block ซีรีส์เป็นผู้ร่วมผลิตโดยนิคจูเนียร์โปรดักชั่น และ นิคสตูดิโอแอนิเมชั่น Dora the Explorer จะเป็นหนึ่งในการแสดงที่ยาวที่สุดในการพัฒนาของนิคจูเนียร์ในช่วงฤดูกาลที่หกแสดงกลายเป็นซีรีส์ของนิคจูเนียร์ ก่อนหน้านี้คือ Blue's Clues มี 143 ตอนที่มี 144 หลังจากที่มีการออกอากาศทางโทรทัศน์ที่เสร็จสมบูรณ์
กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์
"เอนเดฟเวอร์" สร้างขึ้นมาเพื่อใช้ทดแทนกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ ในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 (ค.ศ. 1987) เริ่มบินครั้งแรกในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) ในภารกิจที่ ยานอินเดฟเวอร์ได้รับเลือกให้ปฏิบัติภารกิจสำคัญมากมาย เช่น ปล่อยดาวเทียม เชื่อมต่อกับสถานีอวกาศเมียร์ของรัสเซีย และลำเลียงชิ้นส่วนของสถานีอวกาศนานาชาติ
ชิงช้าสวรรค์
ชิงช้าสวรรค์ประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1893 โดยจอร์จ เฟอร์ริส และเป็นสัญลักษณ์โดดเด่นในงานแสดงสินค้าที่ชิคาโก ได้รับการขนานนามตามชื่อผู้ประดิษฐ์ว่า Ferris Wheel หรือบ้างก็เรียก Chicago Wheel