สืบ นาคะเสถียร เสียชีวิตเมื่อใด ?
สืบ นาคะเสถียร
สืบ นาคะเสถียร (31 ธันวาคม พ.ศ. 2492 - 1 กันยายน พ.ศ. 2533) เป็นนักอนุรักษ์และนักวิชาการด้านทรัพยากรธรรมชาติชาวไทย มีชื่อเสียงจาการพยายามปกป้องแก่งเชี่ยวหลานและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง และฆ่าตัวตายเพื่อเรียกร้องให้สังคมเห็นความสำคัญของการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ
พระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหมื่นนราเทเวศร์
ในรัชกาลที่ 1 ทรงได้รับโปรดเกล้าสถาปนาเป็น "กรมหมื่นนราเทเวศร์" เมื่อปี พ.ศ. 2350 สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 10 แรม 13 ค่ำ ปีมะเมีย ตรงกับวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2368 สิริพระชันษาได้ 56 ปี ทรงเป็นต้น
หลวงไพเราะเสียงซอ (อุ่น ดูรยชีวิน)
หลวงไพเราะเสียงซอถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2518 ณ โรงพยาบาลศิริราช สิริอายุ 84 ปี
สืบ นาคะเสถียร
วันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2533 สืบยังคงปฏิบัติงานตามปกติ และได้เตรียมจัดการทรัพย์สินที่หยิบยืมและทรัพย์สินส่วนตัว และอุทิศเครื่องมือเครื่องใช้ในการศึกษาวิจัยด้านสัตว์ป่าให้แก่สถานีวิจัยสัตว์ป่าเขานางรำ สั่งให้ตั้งศาลเคารพดวงวิญญาณเจ้าหน้าที่ที่เสียชีวิตในการรักษาป่าห้วยขาแข้ง ในช่วงหัวค่ำของสืบยังคงปฏิบัติตัวพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตามปกติดั่งเช่นเคยทำ ครั้นช่วงดึกสืบขอลากลับไปบ้านพัก โดยกลับไปเตรียมจัดการทรัพย์สินที่เหลือและได้เขียนจดหมายหกฉบับ มีเนื้อหาสั้น ๆ ชี้แจงการฆ่าตัวตาย จนกระทั่งเช้ามืดวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2533 มีเสียงปืนดังขึ้นจากบ้านพักของสืบหนึ่งนัด จนกระทั่งช่วงก่อนเที่ยงของวันจึงได้มีเจ้าหน้าที่ของกรมฯ เข้าไปดู ซึ่งก่อนหน้าเข้าใจว่าสืบไม่สบาย และเมื่อเข้าไปพบร่างของสืบนอนตะแคงข้างห่มผ้าเรียบร้อย พอเข้าไปใกล้จึงได้เห็นอาวุธปืนตกอยู่ข้าง ๆ และเห็นบาดแผลที่ศีรษะด้านขวา สืบได้จบชีวิตลงอย่างเตรียมตัวและพร้อมอย่างสงบ
ก๊กเสง
ก๊กเสง หรือ กุยเสง มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่า กัวเซิ่ง () (เสียชีวิต ค.ศ. 189) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขันทีในยุคราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย เป็นสมาชิกขันทีของคณะสิบขันที และเป็นขันทีที่มีอำนาจมากในรัชสมัยของพระเจ้าเลนเต้
พระครูอินทสรวิสุทธิ์ (อินสม อินฺทสโร)
วันศุกร์ ที่ 9 เดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2483 ตรงกับวันขึ้น 6 ค่ำ ปีเถาะ ณ วัดดอนไชยพระบาท อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน 
วันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2492 
- เป็นเจ้าอาวาสวัดนาเหลืองใน ตำบลนาเหลือง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน
พระยาอุดมพงศ์เพ็ญสวัสดิ์ (หม่อมราชวงศ์ประยูร อิศรศักดิ์)
ได้รับพระราชทานแต่งตั้งเป็น หม่อมอุดมพงศ์เพ็ญสวัสดิ์ เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2438 แล้วเลื่อนเป็น พระยาอิศรพันธ์โสภณ แล้วเลื่อนเป็น พระยาอุดมพงศ์เพ็ญสวัสดิ์ ถึงแก่กรรมเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 อายุ 84 ปี พระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2501 ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาส
พระสารประเสริฐ (ตรี นาคะประทีป)
วันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 เป็นวันสุดท้ายที่พระสารประเสริฐมาประชุมชำระปทานุกรม ขณะกำลังจดคำที่พระยาอนุมานราชธนบอก แต่กลับถามว่า "คำอะไรนะ" ซ้ำๆ อยู่ ประมาณ 10 ครั้ง ก่อนหน้านั้นเวลาประชุมก็เงียบผิดปกติ จนพระวรเวทย์พิสิฐ (เซ็ง ศิวะศริยานนท์) ทักขึ้นว่า "วันนี้นักบาลีทำไมเงียบ เห็นจะเป็นเพราะตัว ฝ กระมัง" ท่านไม่ตอบ เลิกประชุมรีบเดินออกจากห้องก่อนใคร พระยาอนุมานฯ เล่าว่าได้ทราบภายหลังว่าเดินไปขึ้นรถประจำทางที่หน้าวังบูรพาล้มลงแต่ก็มีคนพยุงขึ้นรถไปจนถึงบ้าน ไปหมดสติอยู่ที่หน้าบ้านตอนลงจากรถนั้นเอง พระสารประเสริฐสิ้นลมที่โรงพยาบาลวชิรพยาบาลอีก 7 วันต่อมา รวมสิริอายุได้ 56 ปี
พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)
อำมาตย์เอก พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ) (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 - 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2484) เป็นนักเขียน ผู้เชี่ยวชาญทางภาษาไทย ท่านใช้นามปากกาหลายนาม ที่รู้จักกันแพร่หลาย คือ "อ.น.ก.", "อุนิกา", "อนึก คำชูชีพ" และเป็นผู้ริเริ่มคำทักทายคำว่า "สวัสดี" และยังเป็นผู้อุทิศร่างกายเพื่อการศึกษาทางการแพทย์หรือที่เรียกว่าอาจารย์ใหญ่ เป็นท่านแรกของประเทศไทย โดยกล่าวว่า "ฉันเป็นครู ตายแล้วขอเป็นครูต่อไป"
บุญส่ง นาคภู่
บุญส่ง นาคภู่ (ชื่อเล่น: สืบ) นักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์อิสระชาวไทย เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2511 ในครอบครัวชาวนาที่อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย
นิมร์ อันนิมร์
นิมร์ บากร์ อันนิมร์ (; พ.ศ. 2502 – 2 มกราคม พ.ศ. 2559; อักษรโรมัน : "Nimr Bāqr an-Nimr", "Bakir al-Nimr", "al-Nemr", "al-Namr", "al-Nimer", "al-Nemer", "al-Namer") หรือที่โดยทั่วไปเรียกกันว่า เชคนิมร์ เป็นนักต่อสู้ทางศาสนา นับถือศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ เขาเป็นที่นิยมในหมู่เยาวชนและผู้คนส่วนมาก เนื่องจากการใช้ถ้อยคำดุเดือดในการปราศรัย นิมร์ อันนิมร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มกราคม 2559 โดยถูกทางการซาอุดีอาระเบียสั่งประหารชีวิตในคดีก่อการร้าย
พระองค์เจ้านโรดม พงางาม
สมเด็จพระราชอัยยิกาขัตติยกัลยาราชสุดาวดีนโรดมพงางาม สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2487 ตรงกับรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ (ครั้งแรก) ในราชอาณาจักรกัมพูชา และตรงกับรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร ในราชอาณาจักรไทย
สมเด็จพระนเรศวรมหาราช
สมเด็จพระนเรศวร กับสมเด็จพระเอกาทศรถ เสด็จยกกองทัพออกจากพระนคร เมื่อวันพฤหัสบดี แรม 8 ค่ำ เดือนยี่ ปีมะโรง พ.ศ. 2148 เสด็จโดยกระบวนเรือจากพระตำหนักป่าโมก แล้วเสด็จขึ้นบนที่ตำบล เอกราชไปตั้งทัพชัย ณ ตำบลพระหล่อ แล้วยกกองทัพบกไปทางเมืองกำแพงเพชรสู่เมืองเชียงใหม่ ครั้นเสด็จถึงเมืองเชียงใหม่ก็หยุดพักจัดกระบวนทัพอยู่หนึ่งเดือน แล้วให้กองทัพสมเด็จพระเอกาทศรถยกไปทางเมืองฝาง ส่วนกองทัพหลวงยกไปทางเมืองหาง ครั้นเสด็จถึงเมืองหางแล้วก็ให้ตั้งค่ายหลวงประทับอยู่ที่ทุ่งแก้ว สมเด็จพระนเรศวรทรงพระประชวรเป็นหัวระลอก (ฝี) ขึ้นที่พระพักตร์ แล้วกลายเป็นบาดทะพิษพระอาการหนัก จึงโปรดให้ข้าหลวงรีบไปเชิญเสด็จสมเด็จพระเอกาทศรถมาเฝ้า สมเด็จพระเอกาทศรถเสด็จฯ มาถึงได้ 3 วัน สมเด็จพระนเรศวรก็เสด็จสวรรคต เมื่อวันจันทร์ ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 6 ปีมะเส็ง ตรงกับวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2148 สิริพระชนมพรรษา 49 พรรษาเศษ ดำรงราชสมบัติ 14 ปีเศษ สมเด็จพระเอกาทศรถจึงได้อัญเชิญพระบรมศพสมเด็จพระนเรศวรกลับกรุงศรีอยุธยา
สมเด็จพระนโรดม นรินทรพงษ์
สมเด็จพระนโรดม นรินทรพงษ์ สิ้นพระชนม์ด้วยอาการพระหทัยวาย เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2546 สิริรวมพระชนมายุ 49 พรรษา
ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา
ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ด้วยโรคมะเร็งลำไส้ ณ โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ สิริอายุ 96 ปี โดยจัดพิธีสวด ณ วัดพระมหาไถ่ และมีพิธีฝังศพที่สุสานศานติคาม จังหวัดนครปฐม
เกศพจันทระ เสน
เกศพจันทระ เสน (Keshub Chandra Sen; "เกศพจันทร เสน", "Keshob Chôndro Shen") เป็นนักปรัชญาฮินดูและนักปฏิรูปสังคมชาวเบงกอลในสมัยที่อินเดียเป็นอาณานิคมของอังกฤษ เกิดเมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2381 ต่อมาได้เป็นสมาชิกของพราหโมสมาชในพ.ศ. 2399 แต่ได้แยกออกมาตั้งพราหโมสมาชแห่งอินเดียใน พ.ศ. 2409 โดยพราหโมสมาชเดิมนั้นมีเทเพนทรนาถ ฐากุรเป็นผู้นำจนเขาเสียชีวิตในพ.ศ. 2407 ต่อมา ใน พ.ศ. 2421 กลุ่มผู้สนับสนุนเขาจำนวนมากได้แยกตัวออกเพราะไม่พอใจที่เขาจัดให้ลูกสาวแต่งงานในวัยเด็กทั้งที่ขัดหลักการของพราหโมสมาช หลังจากนั้นเขาได้หันไปเลื่อมใสแนวคิดรามกฤษณะ และวิษณุภักติแทน เขาเสียชีวิตเมื่อ 8 มกราคม พ.ศ. 2426
ประเสริฐ นาสกุล
นายประเสริฐ นาสกุล อดีตประธานศาลรัฐธรรมนูญ อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2474 ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 เป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญแต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิสาขานิติศาสตร์ 
ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญคณะที่มีนายประเสริฐ เป็นประธานนั้นได้มีมติตัดสินให้ยกฟ้อง พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีคนที่ 23 ของไทย ตามที่คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ฟ้อง จากคดีจงใจปกปิดทรัพย์สิน (คดีซุกหุ้น 1) ด้วยมติ 8 ต่อ 7 เสียง แต่นายประเสริฐซึ่งเป็นประธานนั้นมีคำวินิจฉัยส่วนตัวว่า พ.ต.ท.ทักษิณ มีความผิด (ถือเป็นตุลาการเสียงข้างน้อย) และเป็นผู้อ่านคำวินิจฉัยเป็นคนสุดท้าย
นริศ อารีย์
นริศ อารีย์ เสียชีวิตในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2554 ด้วยโรคพาร์กินสัน และโรคเบาหวาน ซึ่งตรงกับช่วงที่ กาเหว่า เสียงทอง ผู้เป็นนักร้องชาวไทย ได้เสียชีวิตในช่วงเดียวกัน
กนกพงศ์ สงสมพันธุ์
กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ (9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 ที่อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง — 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) เป็นนักเขียนรางวัลซีไรต์ ปี พ.ศ. 2539 จากหนังสือรวมเรื่องสั้น แผ่นดินอื่น เป็นสมาชิกก่อตั้งของกลุ่มนาคร เคยเป็นบรรณาธิการหนังสือไรเตอร์ แมกกาซีน ได้รับรางวัลช่อการะเกดสองครั้ง จากเรื่องสั้น "สะพานขาด" และเรื่องสั้น "โลกใบเล็กของซัลมาน"
สืบ นาคะเสถียร
มีการจัดวันที่สืบเสียชีวิต วันที่ 1 กันยายน ของทุกปี เป็นวันสืบนาคะเสถียร ขึ้น
หลวงปู่ไข่ อินทสโร
อินทสโร ภิกขุ หรือ หลวงปู่ไข่ อินทสโร (5 มิถุนายน พ.ศ. 2402 — 16 มกราคม พ.ศ. 2475) เป็นพระคณาจารย์ผู้เปี่ยมด้วยพุทธาคม มีความสามารถสูงในทางวิปัสสนากรรมฐานเจริญพระกรรมฐานเป็นอารมณ์จนสามารถรู้เห็นเหตุการณ์ได้ล่วงหน้าและท่านสามารถล่วงรู้เหตุการณ์ได้ล่วงหน้าและท่านยังมีชื่อเสียงทางเทศนามหาชาติ นอกจากนี้ ท่านยังมีความสามารถทางแพทย์แผนโบราณได้อีกด้วย ศิษย์ของท่านมีทั้งไทย จีน และแขกซิกซ์เวลาเจ็บไข้ได้ป่วยมักจะมาหาท่านให้ช่วยรักษา ซึ่งท่านก็จะช่วยรักษาทุกครั้ง ไม่เคยแบ่งแยกชาติ ศาสนา เชื้อตระกูล จิตใจของท่านใสบริสุทธิ์ วัตถุมงคลของท่านที่มีชื่อเสียงและได้รับความนิยมมากในวงการพระเครื่องก็คือ พระอรหันต์กลีบบัว พระปิตตาคลุกรัก และเหรียญรูปเหมือน 
หลวงปู่ไข่ ท่านเป็นบุตรของนายกล่อม และ นางบัว จันทร์สัมฤทธิ์ เกิดที่ตำบลท่าไข่ อำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อวันอาทิตย์ที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2402 อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2422 ที่วัดลัดด่าน อำเภอแม่กลอง จังหวัดสมุทรสงคราม โดยมีพระสนิทสมณคุณ (เนตร) เจ้าอาวาสวัดบ้านแหลม จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์เอี่ยม วัดลัดด่าน เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์ภู่ วัดบางกะพ้อม เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ท่านเป็นพระปฏิบัติสมถกรรมฐาน ซึ่งโบราณเรียกว่าพระรุกขมูล คือท่องจาริกไปอาศัยตามโคนไม้ในป่า มุ่งแสวงหาความหลุดพ้นท่านมีอุปนิสัยพูดน้อย เคร่งขรึม รักสันโดษ เคร่งครัดในพระธรรมวินัย ประพฤติตนตามพุทธบัญญัติทุกประการ เมื่อมีเวลาว่างท่านก็จะสร้างพระเครื่องตะกรุด ธง และเหรียญออกแจกจ่ายแก่บรรดาลูกศิษย์ ท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่กรุงเทพ ณ วัดเชิงเลน ได้ทำการสอนพระกรรมฐานแก่บรรพชิตและฆราวาส ช่วยอนุเคราะห์แก่ผู้ที่เจ็บไข้ได้ทุกข์ บริจาคทรัพย์ส่วนตัวของท่าน ให้ และชักชวนสานุศิษย์มาร่วมทำบุญกับท่าน เช่น การสร้างพระพุทธปฏิมากร และบูรณะซ่อมแซมพระพุทธรูปของเก่าที่ชำรุดหักพังให้ดีขึ้นมาก สร้างพระไตรปิฎกโดยท่านลงมือจารใบลาน ด้วยตนเองด้วย ให้ช่างทำขึ้นบ้าง ครั้นถึงวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2475 ก็ถึงแก่มรณภาพ สิริรวมอายุได้ 72 ปี พรรษา 52 พรรษา
พระยาทรงสุรเดช (เทพ พันธุมเสน)
ชีวิตพระยาทรงสุรเดชที่กัมพูชา ไม่มีทรัพย์เงินทองเหลือติดตัวอยู่เลย ต้องหาเลี้ยงชีพด้วยการทำขนมกล้วยขายพร้อมกับภริยา ซึ่งต้องลงมือโม่แป้งด้วยตนเอง รวมทั้งรับจ้างซ่อมจักรยาน และท้ายสุดก็ถึงแก่อนิจกรรมลงในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ที่บ้านพักใน จ.สุรินทร์ ด้วยวัย80 ปี ซึ่งแพทย์ลงความเห็นว่าเสียชีวิตด้วยอาการโลหิตเป็นพิษ ทั้งที่เป็นบุคคลที่มีสุขภาพดีมาโดยตลอด จึงมีข้อสงสัยกันว่าอาจถูกลอบวางยาพิษ
ไพโรจน์ สุวรรณฉวี
ว่าที่ ร.ต.ไพโรจน์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เวลา 15.50 น. ด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง สิริอายุได้ 61 ปี ซึ่งหลังการเสียชีวิตแล้ว ทางครอบครัวมิได้เปิดเผยจึงทำให้เกิดเป็นข่าวลือต่าง ๆ จนในที่สุดในวันที่ 10 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ทางโฆษกพรรคเพื่อแผ่นดินได้แถลงยอมรับถึงการเสียชีวิตว่าเป็นความจริง
หฺวัง ไถจี๋
หฺวัง ไถจี๋ ประสูติปี 1592 เป็นพระราชโอรสลำดับที่8ใน[[พระเจ้าหนูเอ่อร์ฮาชื่อ]] กับพระนางเซี่ยวซือเกา ในช่วงที่ยังเป็นองค์ชายพระองค์ได้คุมทัพธงขาวทั้งสองและมีผลงานโดดเด่นด้านการสงคราม ปี 1626 จักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาซื่อสิ้นพระชนม์ หฺวัง ไถจี๋ ได้รับคัดเลือกให้สืบทอดตำแหน่งโดยมีองค์ชายไต้ซ่าน,องค์ชายเมิ่งกู่เอ่อไท่และองค์ชายอามินร่วมกันบริหารราชกิจ ต่อมาองค์ชายเมิ่งกู่เอ่อไท่และองค์ชายอามินกระทำความผิดจึงถูกปลดจากตำแหน่งผู้บริหารร่วมกับพระองค์ จนกระทั่งปีค.ศ.1629 องค์ชายไต้ซ่านทรงสละตำแหน่งผู้บริหารร่วม พระองค์จึงรวบอำนาจบริหารไว้แต่เพียงผู้เดียว ตลอดรัชสมัยของพระองค์ทรงสืบทอดปณิธานของนู่เอ๋อร์ฮาซื่อที่จะยึดจีนให้ได้ ทรงได้ปรับปรุงทั้งการเมืองและการทหาร ทำสงครามกับราชวงศ์หมิงโดยตลอด ในปี 1643 หฺวัง ไถจี๋ เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหัน
บรรจบ เจริญพร
บรรจบ เจริญพร เสียชีวิตเมื่อเช้าตรู่ของวันที่ 30 ต.ค.59 เวลา 05.10 น. ด้วยโรคตับแข็ง 
ไตวาย หลังจากเข้ารักษาตัวที่ รพ.รามาธิบดีตั้งแต่วันที่ 19 ต.ค.59 ที่ผ่านมา สิริอายุได้ 76 ปี
สืบ นาคะเสถียร
ในปี พ.ศ. 2529 สืบได้เป็นหัวหน้าโครงการอพยพสัตว์ป่าตกค้างในพื้นที่อ่างเก็บน้ำ เขื่อนรัชชประภา (เขื่อนเชี่ยวหลาน) บริเวณแก่งเชี่ยวหลาน จังหวัดสุราษฎร์ธานี สืบได้ช่วยอพยพสัตว์ป่าที่ตกค้างอยู่ในแก่งเพราะปัญหาการสร้างเขื่อนจนเกิดน้ำท่วม ช่วยเหลือสัตว์ได้ 1,364 ตัว ส่วนมากที่เหลือถึงแก่ความตาย สืบจึงเข้าใจว่า งานวิชาการเพียงอย่างเดียวไม่อาจช่วยพิทักษ์ป่าซึ่งเป็นปัญหาระดับชาติได้ ในภายหลังจึงได้ร่วมกิจกรรมหลายอย่าง เช่น คัดค้านรัฐบาลในการที่จะสร้างเขื่อนน้ำโจน ในบริเวณทุ่งใหญ่นเรศวร จังหวัดกาญจนบุรี สืบยังได้รายงานผลการอพยพสัตว์ต่อสาธารณชนเพื่อกระตุ้นให้สังคมตระหนักภัยป่า โดยยืนยันว่าการสร้างเขื่อนมีโทษมากกว่าคุณ เป็นการทำลายทรัพยากรธรรมชาติชนิดที่ชดเชยภายหลังมิได้ แต่ความพยายามของสืบนั้นไร้ผล จนกระทั่งนักอนุรักษ์ได้รวมกลุ่มสนับสนุนสืบ โครงการสร้างเขื่อนน้ำโจนจึงระงับไป
สืบ นาคะเสถียร
สืบมีชื่อเดิมว่า "สืบยศ" มีชื่อเล่นว่า "แดง" เกิดที่ตำบลท่างาม อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี เป็นบุตรของนายสลับ นาคะเสถียร อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดปราจีนบุรี กับนางบุญเยี่ยม นาคะเสถียร มีพี่น้องทั้งหมดสามคน ตนเองเป็นคนโต ได้แก่ กอบกิจ นาคะเสถียร เป็นน้องชายคนกลาง และกัลยา รักษาสิริกุล เป็นน้องสาวคนสุดท้อง
พระราชพรหมยาน (วีระ ถาวโร)
พ.ศ. 2535 อายุ 76 ปี ได้อาพาธด้วยโรคปอดบวมอย่างแรง และติดเชื้อในกระแสโลหิต เข้ารักษาที่โรงพยาบาลศิริราช และมรณภาพที่โรงพยาบาลศิริราช เมื่อวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2535 เวลา 16.10 น. ปัจจุบันศพของหลวงพ่อได้บรรจุไว้ในโลงแก้วบนบุษบกทองคำที่ประดับด้วยอัญมณีอันวิจิตรงดงาม ณ วัดจันทาราม ตำบลน้ำซึม อำเภอเมือง จังหวัดอุทัยธานี ตลอดระยะเวลาที่อุปสมบทอยู่ หลวงพ่อพระราชพรหมยานได้ทำหน้าที่ของพระสงฆ์ ในพระพุทธศาสนาอย่างสมบูรณ์ กล่าวคือ
พระครูไพศาลสารธรรม (ปี่ อินฺทโชโต)
วิชาโหราศาสตร์ จะแม่นยำมาก นอกจากทำนายของหายให้พบแล้ว ยังทำนายการสงครามระหว่างประเทศได้ถูกต้อง ในสมัยสงครามญี่ปุ่น นายชิต ชื่นชูเวช นายอำเภอพานทอง ก็เป็นนักโหราศาสตร์ เมื่อคุยกันแล้ว ก็คุยกันถึงเรื่องสงคราม มีการทำนายกันว่า เมื่อไรสงครามจะยุติ หลวงพ่อปี่ ทำนายไว้แล้วเขียนใส่ตลับเก็บไว้ เมื่อสงครามยุติมาเปิดตลับดู ก็เป็นจริงดังที่หลวงพ่อปี่ได้ทำนายไว้ จึงเป็นที่ขึ้นชื่อในเรื่องการดูหมอดูสิ่งต่างๆ
หลวงพ่อปี่ ท่านชราภาพมากแล้ว มีโรคประจำตัวคือโรคหอบหืด ได้ทวีความรุนแรงมากขึ้น จนในที่สุดท่านได้มรณภาพ เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2505 สิริอายุได้ 71 ปี พรรษาที่ 52
พระวิสุทธิญาณเถร (สมชาย ฐิตวิริโย)
ท่านได้ทำการอุปสมบท ณ พัทธสีมาวัดศรีโพนเมือง จ.สกลนคร เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2489 โดยมี ท่านเจ้าคุณพระธรรมเจดีย์ (จูม พันธุโล) เป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงปู่ฝั้น อาจาโร เป็นกรรมวาจาจารย์ หลวงปู่กงมา จิรปุญโญ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ครูบาอาจารย์ที่กล่าวมาทั้งหมดล้วนแต่เป็นลูกศิษย์ของ หลวงปู่มั่นทั้งสิ้น โดยเฉพาะท่านเจ้าคุณพระธรรมเจดีย์นั้นเป็นพระอุปัชฌาย์ ของหลวงปู่ฝั้น อาจาโรอีกด้วย ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่า หลวงปู่สมชาย ฐิตวิริโย เป็นทั้งลูกศิษย์ หลานศิษย์และเหลนศิษย์ของหลวงปู่มั่น ภายหลังจากได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุแล้ว หลังจากประพฤติปฏิบัติธรรม จนเกิดซาบซึ้งในพระศาสนาพอสมควรแล้ว ท่านได้นำเอาธรรมะไปอบรมสั่ง สอนประชาชนในท้องถิ่นเดิมของท่าน ปัจจุบันหันมานับถือพุทธศาสนาจนหมดสิ้นพระวิสุทธิญาณเถร (สมชาย ฐิตวิริโย) เข้ารับการรักษาโรคไตวายเรื้อรังอย่างต่อเนื่อง ที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธ จนกระทั่งวันที่ 18 มิถุนายน 2548 เวลา 10.40 น. ได้มรณภาพอย่างสงบด้วยโรคลิ่มเลือดอุดตันในเส้นเลือดในปอดสิริอายุ 80 ปี 72 วัน 60 พรรษา
พระครูประสาธน์ขันธคุณ (มุม อินทปญโญ)
นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 สุขภาพของท่านเริ่มทรุดโทรมลงด้วยความชราภาพ โดยมีการอาพาธจนต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลบ่อยครั้ง กระทั่งในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2522 หลวงพ่อได้อาพาธ ศิษยานุศิษย์จึงได้นำท่านส่งโรงพยาบาลศรีสะเกษ เพื่อพักรักษาอีกครั้ง คณะแพทย์ได้เอาใจใส่เป็นพิเศษในการเยียวยารักษา แต่ด้วยชีวิตร่างกายของมนุษย์ซึ่งไม่เที่ยง ย่อมตกอยู่ในสภาวะ 3 ประการคือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา หลวงพ่อได้มีอาการทรุดหนักจนเกินความสามารถที่คณะแพทย์จะทำการรักษาได้ และได้สิ้นลมปราณโดยสงบ เมื่อเวลา 05:20 น. ของวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2522 ณ โรงพยาบาลศรีสะเกษ ยังความสลดใจให้แก่ศิษยานุศิษย์ตลอดจนพุทธศาสนิกชนทั่วไป สิริอายุ 93 ปี 73 พรรษา
พระเศวตคชเดชน์ดิลก
เมื่อพระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ โตขึ้น มีลักษณะแปลก คือมีงางอกออกมาไขว้กัน มีเรื่องเล่าว่าวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484 พระเศวตคชเดชน์ดิลกฯ ได้ยกงวงขึ้นไปติดบนงา แล้วเอาลงไม่ได้ เจ็บปวดร้องครวญครางอยู่หลายวัน เจ้าหน้าที่แก้ไขอย่างไรก็ไม่หาย จึงจำเป็นต้องเลื่อยงาทั้งสองออก ขณะนั้นเป็นเวลาใกล้เคียงกับวันที่ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็ตสวรรคต เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2484
เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์
เสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ เสียชีวิตด้วยมะเร็งตับ เมื่อเวลา 02.00 น. วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ณ โรงพยาบาลมงกุฎวัฒนะ ด้วยวัย 64 ปี พิธีรดน้ำศพจัดขึ้นที่วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร โดยก่อนหน้านี้นายเสกสรรค์ได้เข้าพักรักษาตัวด้วยโรคมะเร็งตับระยะสุดท้ายมานานกว่า 2 สัปดาห์ ก่อนจะเสียชีวิต
พระสารประเสริฐ (ตรี นาคะประทีป)
พระสารประเสริฐ นามเดิม ตรี นาคะประทีป (25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432 - 4 มิถุนายน พ.ศ. 2488) ผู้เชี่ยวชาญวิชาอักษรศาสตร์ภาษาไทย ผู้ร่วมแปลและถ่ายหนังสือหิโตปเทศจากภาษาอังกฤษร่วมกับพระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) และได้ร่วมงานกันต่อเนื่องมาเป็นเวลานานและใช้นามปากกาที่มีชื่อเสียงร่วมกันคือ “เสฐียรโกเศศและนาคะประทีป”
พระยาศรยุทธเสนี (กระแส ประวาหะนาวิน)
พลเรือตรี พระยาศรยุทธเสนี (กระแส ประวาหะนาวิน) ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2505 สิริอายุ 74ปี
สู่ฝันนิรันดร
แต่พีรพัฒน์กลับพยายามขัดขวางไม่ให้เจ้าสัวเจิมศักดิ์พาพัชร์เฟื่องกลับไปยังอดีต เพราะด้วยความรักที่มีต่อพัชร์เฟื่องนั่นเอง แต่วันหนึ่งเฟื่องทำงานอยู่ใกล้ๆ กับวัดระฆัง และกำลังจะกลับบ้านกับกวิน 
เธอได้ยินเสียงสวดคาถา "โอมพะพะโลกะระทะวารัง" ตลอดเวลา และเข้าใจว่าเป็นเสียงสวดมาจากวัด แต่เมื่อนั่งในรถจะกลับบ้านก็ยังคงได้ยินเสียงสวดอยู่ เสียงดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ 
และเฟื่องก็เผลอสวดคาถาตามจนเป็นเสียงเดียวกันไม่ยอมหยุด ฉับพลันเกิดเสียงเปรี้ยงลงมาที่รถกวิน หลังเหตุการณ์สงบกวินก็ต้องตกใจเมื่อหันมาไม่เจอเฟื่อง ซึ่งไม่รู้หายไปได้อย่างไร ทั้งที่รถยังปิดล็อก กวินร้องหาพัชร์เฟื่องจนสุดเสียง
ภายในโบสถ์วัดบางหว้าใหญ่สมัยกรุงธนบุรีในปี 2312 พัชร์เฟื่องมาปรากฏกายอยู่ที่นี้ สร้างความตกตะลึงให้กับสังฆราชศรี และทุกคนในโบสถ์ เธอเงยหน้าขึ้นมาและได้พบกับชายโบราณที่เธอแอบหลงรูป หลวงพิพิธราชเสนา นั่นเอง 
เธอตกใจมากวิ่งหนีออกจากโบสถ์ไป แต่หลวงพิพิธราชเสนาได้กระชากร่างเธอสู่อ้อมแขนของเขา พัชร์เฟื่องกรีดร้องก่อนจะสิ้นสติไป หลวงพิพิธราชเสนาพาเธอมาฝากไว้กับพี่สาวคือ แม่สำลีที่เรือนสวนบางล่างที่อยู่ห่างจากผู้คน
เจ้าชายโมะริซะดะ
หลังจากกุมพระราชอำนาจเหนือพระโอรสได้ 2 ปีโกะ-ทะกะกุระ-อิงก็สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 1766 ขณะพระชนมายุเพียง 44 พรรษา
เนี่ย อู้เซ็ง
เนี่ย อู้เซ็ง (, เหลียง อวี่เชิง) (5 เมษายน ค.ศ. 1924 - 22 มกราคม ค.ศ. 2009) เป็นนามปากกาของ ตั้ง บุนทง (, เฉิน เหวินถ่ง) นักเขียนนิยายกำลังภายในชาวจีน ผู้เขียนเรื่อง นางพญาผมขาว เจ็ดนักกระบี่
เจตนา นาควัชระ
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ เจตนา นาควัชระ (เกิดวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 —) เป็นอดีตคณบดีคณะอักษรศาสตร์ และอดีตรองอธิการบดี แห่งมหาวิทยาลัยศิลปากร 
ดร. เจตนา ยังเป็นนักวิจารณ์วรรณกรรมที่มีชื่อเสียงและโดดเด่นคนหนึ่งในสังคมไทย นอกจากนี้ยังเป็นผู้ประดิษฐ์คำว่า "วัฒนธรรมแห่งการวิจารณ์" "สายกลางแห่งการวิจารณ์"
และ "วานรชำราบ" เป็นต้น
พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ)
พระยาอนุมานราชธนถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2512ผลงานสำคัญของพระยาอนุมานราชธนในช่วงเวลา 80 ปีเศษแห่งชีวิตของท่านมีมากนับเป็นหนังสือได้มากกว่า 200 รายการ ดังปรากฏในเว็บไซต์ของคลังปัญญาชนสยามซึ่งเป็นเว็บไซต์เกี่ยวกับงานวรรณกรรมของประเทศไทย เรียงตามลำดับปีที่ตีพิม์เท่าที่ทราบดังนี้
ปีที่ตีพิมพ์ที่ปรากฏเป็นปีตีพิมพ์ที่ทราบ มีหลายรายการที่มีการตีพิมพ์มาก่อนแล้ว เช่น หิโตปเทศ ที่ตีพิมพ์โดย "โรงพิมพ์ไท" มาตั้งแต่ครั้งแรกร่วมงานกับพระสารประเสริฐ หรือ "นาคะประทีป"
พระยาปรีชานุสาสน์ (เสริญ ปันยารชุน)
พระยาปรีชานุสาสน์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2517 อายุ 83 ปี
อรรถพล ประเสริฐยิ่ง
อรรถพล ประเสริฐยิ่ง (13 กันยายน พ.ศ. 2502 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) หรือรู้จักกันในนาม อู๋ แมคอินทอช เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง , โปรดิวเซอร์เพลง นักแสดง และอีกทั้งเป็นที่รู้จักในบทบาทอดีตมือคียบอร์ดและนักร้องนำของวงดนตรี แมคอินทอช ในช่วงทศวรรษ 2520 มีผลงานที่เป็นที่รู้จักเพลง ลมหายใจแห่งความคิดถึง , ช้ำ , ห่างไกล , เพื่อนร่วมทาง , เส้นขนาน , ทำไม , ลองคิดดู ฯลฯ ปัจจุบันเสียชีวิตแล้วเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 จากอาการเส้นเลือดในสมองแตก หลังเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลสมิติเวช สุขุมวิท เมื่อคืนวันที่ 30 กรกฎาคม เนื่องจากมีอาการความดันโลหิตสูง
สืบ นาคะเสถียร
ต่อมาปี พ.ศ. 2522 สืบได้รับทุนการศึกษาจากบริติชเคาน์ซิล จึงศึกษาระดับปริญญาโทอีกที่สาขาอนุรักษวิทยา มหาวิทยาลัยลอนดอน ประเทศอังกฤษ และสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2524 แล้วกลับมารับตำแหน่งหัวหน้าเขตห้ามล่าสัตว์ป่าบางพระ มีส่วนร่วมฝึกอบรมพนักงานพิทักษ์ป่าหลายรุ่น ครั้นปี พ.ศ. 2526 สืบขอย้ายไปเป็นนักวิชาการประจำกองอนุรักษ์สัตว์ป่า เพื่อทำหน้าที่วิจัยสัตว์ป่าเพียงอย่างเดียว
พระยารัษฎานุประดิษฐ์ (สินธุ์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา)
พระยารัษฎานุประดิษฐ์ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคมะเร็งในกระเพาะอาหารเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2472 อายุ 54 ปี
สืบ นาคะเสถียร
ปลายปี พ.ศ. 2532 สืบได้รับทุนศึกษาปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ และได้เป็นหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้งด้วย ครั้นปี พ.ศ. 2533 สืบจึงตั้งกองทุนเพื่อรักษาป่าห้วยขาแข้งและทุ่งใหญ่นเรศวร และได้ดำเนินกิจกรรมหลายประการเพื่ออนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและอพยพสัตว์ป่าที่ยังตกค้างอยู่ในแก่งเชี่ยวหลาน
สงวน นิตยารัมภ์พงศ์
เสียชีวิตเมื่อเวลาประมาณ 16.15 น. ของวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2551 ณ โรงพยาบาลรามาธิบดี อายุ 55 ปี
เรื่องราวของ นพ.สงวน นิตยารัมภ์พงศ์ สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ในชื่อ "หมอหงวน...แสงดาวแห่งศรัทธา" ออกอากาศวันแรกในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2553 ทางทีวีไทย โดยมี จิรายุส วรรธนะสิน รับบทเป็น สงวน ร่วมด้วย ร่มฉัตร ขำศิริ และ ทราย เจริญปุระ กำกับการแสดงโดย วีระศักดิ์ แสงดี
พงศา ชูแนม
พงศา ชูแนม (เกิด 9 เมษายน 2507) หรือที่รู้จักกันในนาม นายหัวพงศา หรือ สืบ นาคะเสถียร แห่งต้นน้ำพะโต๊ะ เกิดที่ ตำบลป่าเว อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี นายพงศา ชูแนม เป็นบุตร คนที่ 3 ของนางบุญเฝ้า ศรีสุวรรณ(ทองเพชร)กับนายครัน ชูแนม มีพี่น้องร่วมสายโลหิตทั้งสิ้น 6 คนพี่น้อง เป็นข้าราชการป่าไม้ หัวหน้าหน่วยอนุรักษ์และจัดการต้นน้ำ อำเภอพะโต๊ะ (จังหวัดชุมพร) ส่วนจัดการทรัพยากรต้นน้ำ สำนักอนุรักษ์และจัดการต้นน้ำ กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม 
พงศา ชูแนมเคยต้องต่อสู้กับอิทธิพลในท้องที่พะโต๊ะในปี 2543 เคยโดนย้ายไปจากพะโต๊ะ แต่เนื่องด้วยการทำงานในพื้นที่มานานจึงเป็นที่รู้จักในพื้นที่ ประชาชนในท้องที่และเครือข่ายอนุรักษ์จึงออกมาประท้วงเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับพงศา ชูแนม จนส่งผลให้ข้าราชการระดับสูงในจังหวัดชุมพรหลายคนถูกโยกย้าย ทำ
นะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺ
สายรางานฮาดิษ และ นักบันทึกประวัติศาสตร์ท่านอื่นได้เริ่มต้นทำการรวบรวมธรรมเทศนาของท่านอิมามอาลี (อฺ) เช่นเดียวกัน อาทิ กอฎีมุฮัมหมัด อิบนิ ซะลามะ โด่งดังในนาม กอฎออี เสียชีวิตเมื่อ ปี๔๐๕ (ฮ.ศ) ได้รวบรวมสุนทโรวาทของท่านอิมามอาลี (อฺ) ในนาม «دستور معالم الحکم و مأثور مکارم الشیم» ซึ่งถูกแปลเป็นภาษาเปอร์เซียโดยมีชื่อว่า “กฎหมาย” และ ยังมีคำกล่าวของท่านอิมามอาลี(อฺ)อีกมากมายที่ถูกเรียบเรียงในตำรา “ อัลฆอรอต ” โดย อะบุลอิสฮาก ษะกอฟี กูฟี จากนักวิชาการศตวรรษที่?? (เสียชีวิตเมื่อปี ๒๓๘ ฮ.ศ) เช่นเดียวกัน ส่วนใหญ่ของคำสั่งสอนที่เกี่ยวข้องกับเตาฮีดถูกบันทึกไว้ในตำราสำคัญ ๆ ต่าง ๆ ก่อนการรวบรวมนะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษ เช่นตำราอัลกาฟีจากท่านเชค กุลัยนี และ ตำรา อัตเตาฮีดจากท่าน เชค ศอดูก อาลี อิบนิ ฮูเซน มัสอูดี นักบันทึกประวัติศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ดำรงชีวิตอยู่ก่อนหน้าซัยยิดรอฎีเป็นเวลามากกว่าหนึ่งปีได้บันทึกในตำราที่โด่งดังของเขา “ มุเราวิจ อัซซะฮัด ” เล่มสองว่า “ สิ่งที่ประชาชนนำมาใช้จดจำในชีวิตของตนจากคำสั่งสอนของท่านอาลี (อฺ) มีจำนวนมากกว่า ๔๘๐ ธรรมเทศนา ซึ่งท่านอาลีได้กล่าวทั้งหมดโดยไม่มีความจำเป็นต่อการบันทึกล่วงหน้า และประชาชนจะคอยจดจำและนำมาปฏิบัติซึ่งเป็นคำสั่งสอนที่มีคุณค่ายิ่งนัก ” จากการยืนยันของบรรดานักวิชาการท่านอื่น ๆ เกี่ยวกับจำนวนธรรมโวหารของท่านอิมามอาลี (อฺ) มีมากกว่านี้แต่ท่านซัยยิดรอฎีได้เลือกเพียง ๒๓๙ บทเท่านั้น ซึ่งเป็นบทที่มีคุณลักษณะและธรรมเทศนาที่พิเศษมากที่สุด มีการค้นคว้าเกี่ยวกับหลักฐาน และสายรายงานตำรานะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺอย่างกว้างขว้างซึ่งที่สำคัญที่สุดคือสามตำราที่ถูกเรียบเรียงโดย มุฮัมหมัด ดัชตี ในหนังสือ “ รุวาต วะ มุฮัดดะษีน นะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺ ” หนังสือ “ อัซนาด นะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺ ” โดย อาลีคอน อารัช และหนังสือ “ มะศอดิร นะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺ ” โดย ซัยยิด อับดุซซะฮฺรอ ฮูซัยนี และ ถอดความภาษาเปอร์เซีย โดยท่าน อยาตุลลอฮฺชีรอซี
สืบ นาคะเสถียร
ระหว่างนั้น สืบได้เป็นหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคลองแสง จังหวัดสุราษฏร์ธานีอีกตำแหน่ง และปี พ.ศ. 2530 ได้ปฏิบัติงานในโครงการศึกษาผลกระทบสภาพแวดล้อมเพื่อพัฒนาพื้นที่ป่าพรุโต๊ะแดงในจังหวัดนราธิวาสด้วย
จักรพรรดิคาซัง
อดีตจักรพรรดิคะซังหรือท่านเนียวกะกุสวรรคตเมื่อวันที่ 8 เดือน 2 ปี คันโค ที่ 5 ตรงกับวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1008 ขณะพระชนมายุเพียง 39 พรรษา
นิวะ นากาฮิเดะ
ในการประชุมครั้งต่อมาในปราสาทคิโยสุ นากาฮิเดะก็ได้รับตำแหน่งจากฮิเดโยชิและได้เมืองอิชิเซนและคางะ ที่มีมูลค่ากว่า 1,200,000 โคะกุ เขาจึงกลายเป็นหนึ่งในไดเมียวผู้มีอำนาจมากที่สุด อย่างไรก็ตามเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ.1585 มีบันทึกที่ขัดแย้งกันว่าเขาไม่ได้ป่วยตาย แต่เมื่อเห็นฮิเดโยชิมีอำนาจมากขึ้นแทนที่ตระกูลโอดะที่เขาเคยรับใช้ เมื่อผ่านไปนานวันเข้า เขาก็ตัดสินว่าเขาไม่ได้อยู่เพื่อโนบุนากะ จึงตัดสินใจปลิดชีพตนเอง
พระยาฤทธิอัคเนย์ (สละ เอมะศิริ)
ในบั้นปลายชีวิตได้ปลีกตัวไปปฏิบัติธรรม ศึกษาพุทธศาสนา ที่วัดบางปิ้ง จังหวัดสมุทรปราการ โดยไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวทางโลกและการเมืองใด ๆ อีก จนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคมะเร็งปอด เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2509 เวลา 02.55 น. ณ โรงพยาบาลศิริราช สิริอายุได้ 77 ปี
สืบ นาคะเสถียร
สืบศึกษาระดับประถมตอนต้นที่โรงเรียนประจำจังหวัดปราจีนบุรี มีผลการเรียนดีมาตลอด เมื่อว่างเรียนก็ช่วยเหลือครอบครัวทำไร่ไถนา และยกเสริมแนวคันนาเองเพื่อไม่ให้มีข้อพิพาทกับเพื่อนบ้าน เมื่อจบประถมศึกษาปีที่ 4 ได้เรียนต่อที่โรงเรียนเซนต์หลุยส์ จังหวัดฉะเชิงเทรา ครั้นจบมัธยมศึกษาปีที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2511 ได้เข้าศึกษาระดับปริญญาตรีที่คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จนสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2514 หลังจากสำเร็จการศึกษาได้เข้าทำงานที่การเคหะแห่งชาติ จนถึงปี พ.ศ. 2517 และได้ศึกษาต่อระดับปริญญาโทในสาขาวิชาวนวัฒนวิทยา คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จนสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2518
ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๖ อวสานหงสา
พ.ศ. 2148 ระหว่างนำทัพเข้าตีอังวะสมเด็จพระนเรศวรทรงประชวรและหยุดทัพที่เมืองฝาง ระหว่างนั้นเห็นภาพนิมิตรเป็นมณีจันทร์นึกเสียพระทัยที่ทรงไม่ยอมเชื่อเรื่องตีเมืองอังวะ อีกทั้งสั่งเสียถึงราชโอรสที่อาจมีราชภัยตามมาเนื่องจากการผลัดแผ่นดิน ต่อมาได้สั่งเสียสมเด็จพระเอกาทศรถให้สืบทอดเจตนารมณ์พระองค์ให้เข้าตีอังวะ แม้พระองค์จะสวรรคตแล้วแต่ก็ให้ผูกพระศพกับหลังช้างเข้าประตูเมืองอังวะให้จงได้ ไม่นานพระองค์ก็ถึงแก่สวรรคตด้วยพระชนม์มายุ 50 พรรษา
เสนีย์ บุษปะเกศ
เสนีย์ บุษปะเกศ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2520 ด้วยวัย 53 ปี
เลอศักดิ์ สมบัติศิริ
ท่านผู้หญิง เลอศักดิ์ สมบัติศิริ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเช้าวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ด้วยโรคปอดอักเสบ ณ โรงพยาบาลศิริราช สิริอายุรวม 91 ปี ในการนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ในวันที่ 10 พฤศจิกายน เวลา 17.00 น. ณ บ้านปาร์คนายเลิศ เลขที่ 2/4 ถนนวิทยุ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน และทรงรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์เป็นเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 10-16 พฤศจิกายน จากนั้นจะมีพิธีสวดอภิธรรมทุกวันอังคารเวลา 19.00 น. จนกระทั่งครบ 100 วัน ทั้งนี้กำหนดให้มีการทำบุญครบ 50 วัน และ 100 วันด้วย
สืบ จุณฑะเกาศลย์
สืบ จุณฑะเกาศลย์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2476 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวไทย
สืบสุด ดุริยประณีต
สืบสุดได้เข้ารับราชการในกรมประชาสัมพันธ์ แผนกดนตรีไทย เมื่อ พ.ศ. 2496 สมรสกับนางเรณู มีบุตรธิดาด้วยกันสามคนคือ สืบศักดิ์ ศิริณา และพิพัฒน์ แต่เป็นที่น่าเสียดายที่ท่านประสบอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำที่ อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 เสียชีวิตพร้อมนายศุข ดุริยประณีตผู้เป็นบิดา
พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง)
พระยารัษฎานุประดิษฐมหิศรภักดี ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2456 ณ บ้านจักรพงษ์ ปีนัง ด้วยสาเหตุเจ็บป่วยจากการถูกคนสนิทยิงพร้อมกับพระสถลสถานพิทักษ์ (คอยู่เกียด ณ ระนอง) หลานชาย ที่ท่าเทียบเรือกันตัง เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 สิริอายุได้ 56 ปี
พระอาจารย์ดี ฉนฺโน
ปี พ.ศ. 2485 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ธุดงค์ติดตามอุปัฏฐากรับใช้หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ในวาระสุดท้าย และได้อยู่ในเหตุการณ์ขณะที่ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล มรณภาพ ในอิริยาบถนั่งกราบพระประธานครั้งที่ 3 ภายในพระอุโบสถวัดอำมาตยาราม อำเภอวรรณไวทยากร จังหวัดนครจัมปาศักดิ์ ประเทศไทย ในขณะนั้น (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว) เมื่อวันอังคาร แรม 3 ค่ำ เดือน 3 ปีมะเมีย ตรงกับวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 สิริอายุ 82 ปี พรรษา 62 คณะศิษย์ได้เชิญศพของท่านกลับมา ณ วัดบูรพาราม อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี และได้ทำการฌาปนกิจในวันที่ 15 - 16 เมษายน พ.ศ. 2486
พระยาทรงสุรเดช (เทพ พันธุมเสน)
พันเอก พระยาทรงสุรเดช (เทพ พันธุมเสน) (12 สิงหาคม พ.ศ. 2435 - 1 มิถุนายน พ.ศ. 2516) เป็น 1 ใน 4 ทหารเสือที่ร่วมก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 เป็นผู้ที่วางแผนการยึดอำนาจทั้งหมด เป็นผู้ได้รับการสนับสนุนให้เป็นนายกรัฐมนตรี แต่ไม่ได้เป็น และถูกกล่าวหาว่าคิดก่อการกบฏล้มล้างรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ในกบฏพระยาทรงสุรเดช ถูกเนรเทศไปอยู่ในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เมื่อพ.ศ. 2487 ในวัย 52 ปี
ฮุจญัต บิน อัลฮะซัน
ในยุคการเร้นกายระยะสั้น (ฆอยบัตศุฆรอ) (ฮ.ศ. 260-329 ตรงกับ ค.ศ. 874-941) บรรดานักนิติศาสตร์อิสลามและนักเผยแผ่เขียนกันตามข้อมูลที่ได้รับจากตำราเก่าแก่ว่าไม่พบหนังสือประวััติศาสตร์ในยุคนี้ อิบรอฮีม บิน อิสฮาก นะฮาวันดี (เสียชีิวิตปีฮ.ศ. 286 ตรงกับ ค.ศ. 899) อ้างว่าเป็นตัวแทนอิมามท่านที่ 12 และเขียนหนังสือเกี่ยวกับการเร้นกายขึ้นเล่มหนึ่ง อับดุลลอฮ์ บิน ญะอ์ฟัร ฮะมีรี (เสียชีวิตหลังจากฮ.ศ. ที่ 293 ตรงกับ ค.ศ. 905) ซึ่งเป็นสาวกของอิมามท่านที่ 10 และท่านที่ 11 ได้เขียนหนังสือ อัลฆอยบะอ์ วัลฮีเราะฮ์ ขึ้น อิบนุ บาบิวัยฮ์ (บิดาของเชคซอดูก) (เสียชีวิต ฮ.ศ. 329 ตรงกับ ค.ศ. 940) เขียนหนังสือชื่อ อัลอิมามะฮ์ วัตตับศิเราะ์ มินัลฮีเราะฮ์ ส่วนท่านกุลัยนี (เสียชีวิต ฮ.ศ. 329 ตรงกับ ค.ศ. 940) ได้ให้เนื้อหาเรื่องการเร้นกายเป็นเนื้อหาหลักในบทว่าด้วยเรื่องฮุจญัตของอุซูลุลกาฟี
ตั้งแต่ (ฮ.ศ. 329 / ค.ศ. 941) สิ้นสุดยุคบรรดาทูตตัวแทนและเริ่มเข้าสู่ยุคการเร้นกายระยะยาว (ฆอยบัตกุบรอ) ได้มีการเขียนตำราเพื่ออธิบายการเร้นกายและการมีอายุยืนยาวของอิมาขึ้นมากมาย ตามคำกล่าวของ ญาซิม ฮุเซน มีตำราห้าเล่มที่ถูกเขียนขึ้นในยุคนี้ ซึ่งถือเป็นความเชื่อของชีอะฮ์ในยุคต่อมา เล่มแรกคือ อัลฆอยบะฮ์ นุอ์มานี เขียนโดย อะบูอับดิลลา มุฮัมหมัด บิน ญะอ์ฟัร นุอ์มานี (ฮ.ศ. 360) เล่มที่สอง คือ กะมาลุดดีน วะ ตะมามุนเนี้ยะอ์มะฮ์ โดยเชคซอดูก (ฮ.ศ. 306-381 / ค.ศ. 923-991) ซึ่งเรียบเรียงขึ้นตาม อุซูลอัรบะอะมิอะฮ์ เนื่องจากสถานภาพของบิดาของท่าน อาลี บิน บาบิวัยฮ์ ข้อมูลที่น่าเชื่อถือที่ได้รับมากจากบรรดาตัวแทนของอิมามและการเข้าพบอย่างลับๆ กับอิมามผู้เร้นกายโดยผ่านบรรดาทูตตัวแทนทั้งสี่ท่าน เล่มที่สาม อัลฟุซูลุลอะชะเราะฮ์ ฟิล ฆอยบะฮ์ โดยเชคมุฟีด (ฮ.ศ. 513 /ค.ศ. 1022) และหนังสือ อัลอิรชาด เขียนขึ้นตาาแนวของกุลัยนี และนุอ์มานี โดยใช้การรายงานฮะดีษต่างๆ อีกทั้งอธิบายการมีอายุยืนยาวของอิมามผู้เร้นกายไว้อีกด้วย เล่มที่สี่ มัสอะละตุน ฟิล ฆอยบะฮ์ โดยซัยยิด มุรตะฎอ (ฮ.ศ. 355-436 ค.ศ. 1044-1045) เป็นศิษย์ของเชคมุฟีด และยังมีหนังสือ อัลบุรฮาน อะลาเศี้ยะฮะติ ฏูลิ อุมริลอิมามิซซะมาน โดย มุฮัมหมัด บิน อะลี กะรอจิกี (ฮ.ศ. 449 / ค.ศ. 1057) ซึ่งขาดข้อมูลทางประวัติศาสตร์ เล่มที่ห้า อัลฆอยบะฮ์ โดยเชคฏูซี (ฮ.ศ. 385-460 / ค.ศ. 1067)เขียนขึ้นตามบรรทัดฐานของ อัลอัคบารุลวิกาละติลอัรบะอะฮ์ โดยอะห์มัด บิน นูห์ บัศรี ได้นำเสนอเกี่ยวกับข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่น่าเชื่อถือเกี่ยวกับภารกิจลับของทูตตัวแทนทั้งสี่ท่าน ซึ่งใช้ทั้งแนวฮะดีษและสติปัญญา อิมามท่านที่ 12 คือ มะฮ์ดีกออิมที่ถูกเร้นกาย ส่วนการแอบอ้างอื่นๆ เกี่ยวกับการเร้นกาย เช่น อาลี บิน อะบีฏอลิล , มุฮัมหมัด บิน ฮะนะฟียะฮ์ และมูซากาซิม นั้นไม่เป็นความจริง หนังสือเล่มนี้ถือเป็นตำราอ้างอิงหลักของบรรดานักเขียนรุ่นหลังของชีอะฮ์อิมามียะอ์ โดยเฉพาะ บิฮารุลอันวาร ของมุฮัมหมัด บาเกร มัจลิซี (ฮ.ศ 1037-1110)
พระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงเสนีบริรักษ์
กรมหลวงเสนีบริรักษ์ สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 เมื่อวันเสาร์ เดือน 8 ขึ้น 2 ค่ำ ปีมะเมีย ตรงกับวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2377 สิริพระชันษาได้ 58 ปี มีพระโอรส-ธิดา รวมทั้งสิ้น 75 พระองค์ (ไม่ปรากฏพระนาม 11 พระองค์ และไม่เป็นองค์ 5 พระองค์) ทรงเป็นต้น
นะกะสึกะซะ
นะกะสึกะซะ (; พ.ศ. 1455 — พ.ศ. 1534) เป็นกวีหญิงชาวญี่ปุ่นช่วงกลางยุคเฮอัง และเป็นบุตรสาวของท่านหญิงอิเซะ กวีหญิงผู้มีชื่อเสียงอีกท่านหนึ่ง
หวอ เงวียน ซ้าป
หวอ เงวียน ซ้าป หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ โวเหงียนเกี๊ยบ (; 25 สิงหาคม พ.ศ. 2454 - 4 ตุลาคม พ.ศ. 2556) เป็นนายทหารนอกราชการสังกัดกองทัพประชาชนเวียดนามและนักการเมือง เขาเป็นผู้บัญชาการหลักสงครามใหญ่ 2 ครั้ง คือ สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2489-2497) และสงครามเวียดนาม (อีกนัยหนึ่งคือสงครามอินโดจีนครั้งที่ 2, พ.ศ. 2503-2518) และมีส่วนร่วมในยุทธการครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์อันได้แก่ยุทธการที่หลั่งเซิน (พ.ศ. 2493) ยุทธการที่ฮหว่าบิ่ญ (พ.ศ. 2494-2495) ยุทธการที่เดียนเบียนฟู (1954) การรุกวันตรุษญวน (พ.ศ. 2511) การรุกวันอีสเตอร์ (ในเวียดนามเรียกชื่อว่า "การรุกเหงียนเว้", พ.ศ. 2515) การทัพโฮจิมินห์ (พ.ศ. 2518) และ สงครามจีน-เวียดนาม (พ.ศ. 2522) นอกจากนี้ย้าบยังเป็นนักหนังสือพิมพ์ รัฐมนตรีมหาดไทยในรัฐบาลเวียดมินห์ของโฮจิมินห์ ผู้บัญชาการทหารของเวียดมินห์ ผู้บัญชาการกองทัพประชาชนเวียดนาม รัฐมนตรีกลาโหม และรับตำแหน่งในคณะกรมการเมือง (โปลิตบูโร) ของพรรคแรงงานเวียดนาม (พรรคลาวด่ง) อีกด้วย
หม่อมหลวงยิ่งศักดิ์ อิศรเสนา
ม.ล.ยิ่งศักดิ์ถึงแก่กรรมเมื่อเวลาสี่ทุ่มเศษของวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2496 ด้วยอาการเส้นโลหิตในสมองแตก สิริอายุได้เพียง 50 กว่า ๆ เท่านั้น ที่บ้านพักของตัวเองในซอยวรพงษ์ ถนนวิสุทธิกษัตริย์ เนื่องจากโรคประจำตัวคือ ความดันโลหิตสูงเพราะติดสุรามา ขณะที่ถึงแก่กรรมนั้น ม.ล.ยิ่งศักดิ์เป็นข้าราชการพลเรือนสามัญชั้นเอก ประจำกรมกสิกรรม กระทรวงเกษตร
สืบ นาคะเสถียร
ในระยะนี้ สืบได้ทำงานทางวิชาการอันเป็นที่รักของเขาอย่างเต็มที่ จึงผูกพันกับสัตว์และป่า งานวิจัยเริ่มแรกว่าด้วยจำนวน ชนิด พฤติกรรม และการทำรังของนก สืบยังริเริ่มใช้เครื่องมือสมัยใหม่บันทึกการวิจัย เช่น กล้องวีดิทัศน์ กล้องถ่ายภาพ และการสเก็ตซ์ภาพ ข้อมูลของสืบกลายเป็นผลงานวิจัยสัตว์ป่าชิ้นสำคัญชิ้นหนึ่งในภายหลัง เช่น สไลด์ภาพสัตว์ป่าหายาก กับทั้งวีดิทัศน์ความเป็นอยู่ของสัตว์ป่าและการทำลายป่าในประเทศไทย ทีสืบผลิตขึ้นเองทั้งสิ้น
พระสารประเสริฐ (ตรี นาคะประทีป)
พระมหาตรีสึกออกมาเป็นคฤหัสถ์เมื่อ พ.ศ. 2462 เมื่ออายุได้ 30 ปี และได้เข้ารับราชการเป็นอนุศาสนาจารย์ประจำกระทรวงกลาโหมซึ่งมีพระธรรมนิเทศทวยหาญเป็นหัวหน้า ทำหน้าที่ศาสนาจารย์ 3 ปีได้เป็นรองอำมาตย์โท เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) เสนาบดีกระทรวงศึกษาธิการขณะนั้นได้ขอตัวมาดำรงตำแหน่งผู่ช่วยแผนกอภิธานสยามในกรมตำราเมื่อ พ.ศ. 2465 ในปีต่อมา พ.ศ. 2566 ก็ได้บรรดาศักดิ์เป็น "หลวงธุรกิจภิธาน" ประจวบขณะนั้นพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวฯ กำลังทรงพระราชนิพนธ์เรื่อง มัทนะพาธา อยู่ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ไปรับราชการใกล้ชิดพระองค์ชั่วคราว โดยมีหน้าที่ถวายความเห็นเกี่ยวกับเรื่องศัพท์และตามเสด็จไปอยู่ที่พระราชนิเวศน์มฤคทายวันบ่อยครั้ง เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ เสด็จสวรรคต หลวงธุรกิจภิธานได้กลับไปรับราชการที่เดิม
มีศักดิ์ นาครัตน์
เสียชีวิตเมื่อเวลาเช้าของวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ด้วยโรคมะเร็งปอด สิริอายุได้ 74 ปี
พระยาพิจารณาปฤชามาตย์ (สุหร่าย วัชราภัย)
และทรงบรรยายถึงอุปนิสัยของพระยาพิจารณาปฤชามาตย์ ว่าเป็นผู้มีคุณธรรม สุภาพ ไม่ถือตัว เป็นที่รักใคร่ของผู้คุ้นเคย ไว้ดังนี้
พระยาพิจารณาปฤชามาตย์ ถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคลำไส้พิการเรื้อรัง เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2470 เวลา 20.00 น. ณ บ้านหลวงอุปการโกษากร ถนนสีลม จังหวัดพระนคร สิริอายุได้ 58 ปี ได้รับพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ มีประโคมปี่ กลองชนะ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศประกอบศพตั้งบนชั้นประดับกระจก 2 ชั้น มีฉัตรเบญจา ตั้ง 4 คัน เป็นเกียรติยศ
เสนีย์ บุษปะเกศ
เสนีย์ บุษปะเกศ (23 ธันวาคม พ.ศ. 2466 — 8 มกราคม พ.ศ. 2520) เป็นนักเขียนเรื่องสั้น และนวนิยายที่มีชื่อเสียง อีกทั้งยังเป็นนักจัดรายการวิทยุ ผู้สร้างละครเวที ละครโทรทัศน์ ภาพยนตร์ และนักเขียนบท ทั้งนี้ เขาเป็นพ่อของคฑาหัสต์ บุษปะเกศ
ลิอิ๋น
ลิอิ๋น ( , ? — ค.ศ. 231) ตัวละครที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์จากวรรณกรรมเรื่องสามก๊กโดยลิอิ๋นเคยเป็นขุนศึกของเล่าเจี้ยงมาก่อนและได้มาสวามิภักดิ์กับเล่าปี่ก่อนที่เล่าปี่จะเข้ายึดครองเอ๊กจิ๋วหลังจากที่เล่าปี่ได้เข้ายึดครองเอ๊กจิ๋วแล้วลิอิ๋นก็ได้ออกทำศึกหลายครั้งจนกระทั่งถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ. 231
โยโกมิโซะ เซชิ
โยโกมิโซะเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนจนอายุเกือบหกสิบปี จึงเบนเข็มไปเขียนผลงานที่เกี่ยวข้องและตีแผ่สังคมแทน เนื่องจากผลงานการเขียนที่เต็มไปด้วยปริศนาซ่อนเร้น หรือทริกที่ใช้ในการเขียนเกี่ยวกับนักสืบ ไม่เป็นที่นิยมจากนักอ่าน และในปี พ.ศ. 2517 โยโกมิโซะจึงหันกลับมาเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ที่เขียนค้างไว้จนเสร็จเมื่ออายุได้เจ็ดสิบสองปี จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ที่เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
หยุด แสงอุทัย
ท่านถึงแก่อนิจจกรรม ณ โรงพยาบาลธนบุรี กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2522 สิริอายุได้ 71 ปี 8 เดือน 22 วันนอกจากนี้ศาสตราจารย์พิเศษ ดร. หยุด แสงอุทัย ยังได้รับราชการพิเศษเป็นกรรมการในส่วนราชการต่างๆ และมีประวัติการทำงานนอกราชการเฉพาะที่สำคัญ ดังนี้
สืบ นาคะเสถียร
ความพยายามของสืบนั้นประสบผลสำเร็จน้อย เพราะผู้ใหญ่ในบ้านเมืองไม่ให้ความสนใจ ชาวบ้านท้องถิ่นก็สนใจปากท้องมากกว่า จึงรับจ้างผู้มีอิทธิพลเข้ารุกรานป่าเสมอมา สืบเสนอให้สร้างแนวป่ากันชนเพื่อกันชาวบ้านออกนอกแนวกันชน และพัฒนาพื้นที่ในแนวกันชนให้เป็นป่าชุมชนที่ชาวบ้านใช้ประโยชน์ได้ แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจเช่นกัน
หมื่นขับคำหวาน (เจิม นาคมาลัย)
หมื่นขับคำหวาน (เจิม นาคมาลัย) เป็นนักขับเสภาคนสำคัญ สมัยรัชกาลที่ 6 มีชื่อเสียงมาก ทางเสภาของท่านตกทอดมายัง ครูศิริ วิชเวช ผ่านทางครูเจือ นาคมาลัย ผู้เป็นหลานของท่าน ผลงานของท่านยังปรากฏอยู่ในแผ่นเสียงตรา พาโลโฟน และตราโอเดี้ยนที่อัดราว พ.ศ. 2468 ณ โรงละครสวนมิสกวัน ก่อนพระยาประสานดุริยศัพท์ถึงแก่กรรมราว 1 ปี
ขจรศักดิ์ ศรีสวาสดิ์
ขจรศักดิ์ ศรีสวาสดิ์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2541 สิริอายุรวม 52 ปี
สืบ นาคะเสถียร
ในปี พ.ศ. 2528 สืบได้ติดตามนักวิจัยชาวต่างชาติซึ่งได้รับทุนจากนิตยสาร "เนชั่นแนล จีโอกราฟิก" พร้อมด้วยอาจารย์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เข้าไปสำรวจกวางผา สัตว์ใกล้สูญพันธุ์ ในดอยม่อนจอง จังหวัดเชียงใหม่ เวลานั้น ชาวบ้านจุดไฟล่าสัตว์จนเกิดไฟป่า คณะของสืบหนีไฟป่าเป็นโกลาหล และคำนึง ณ สงขลา เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า ตกหน้าผาถึงแก่ความตาย
ประหยัด ศ. นาคะนาท
ประหยัด ศ. นาคะนาท (17 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 - 12 เมษายน พ.ศ. 2545) เป็นนักเขียน นักหนังสือพิมพ์ ที่มีชื่อเสียงจากนามปากกา "นายรำคาญ" อดีตบรรณาธิการหนังสือพิมพ์สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ ของหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช
พระศาสนโศภน (ปลอด อตฺถการี)
พระศาสนโศภน (ปลอด อตฺถการี) มรณภาพเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2521 เวลาราว 05:00 น. ณ ตึกแดง คณะเหนือ วัดราชาธิวาส สิริอายุได้ 76 ปี 11 เดือน 24 วัน ตั้งศพบำเพ็ญที่ศาลาโบสถ์แพ จนถึงวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2522 เวลา 14:30 น. จึงได้เปลื้องเครื่องสุกำศพ เพื่อนำบุพโพไปเผา ณ เมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ และได้รับพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2522 เวลา 17:00 น.
แปลก พิบูลสงคราม
จอมพล ป. พิบูลสงคราม ถึงแก่อสัญกรรม เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2507 ในเวลาประมาณ 20.30 น. ณ บ้านพักส่วนตัว ชานกรุงโตเกียว สิริอายุได้ 67 ปี โดยก่อนตาย ยังมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงเหมือนคนปกติ ยังรับประทานอาหารมื้อเที่ยงพร้อมกับครอบครัวและคนสนิทได้เหมือนปกติ แต่ทว่าเมื่อถึงเวลาเย็นก็ได้ทรุดลงและถึงแก่ความตายอย่างกะทันหัน (ซึ่งในเรื่องนี้บางส่วนเชื่อกันว่าเป็นการลอบวางยาพิษ ทั้งนี้เนื่องจากก่อนหน้านั้น จอมพล ป. เริ่มได้สานสัมพันธ์กับ นายปรีดี พนมยงค์ อดีตนายกรัฐมนตรีซึ่งเป็นสมาชิกคณะราษฎรยุคก่อตั้งมาด้วยกัน แม้ครั้งหนึ่งทั้งคู่จะเคยเป็นศัตรูทางการเมืองกันมาก่อนก็ตาม แต่ทว่าในเวลานั้นทั้งคู่ต่างก็หมดอำนาจและต้องลี้ภัยในต่างประเทศด้วยกัน แม้จะอยู่คนละที่ แต่ก็มีการติดต่อกันทางจดหมาย โดยมีผู้อาสาเดินจดหมายให้ และใช้รหัสลับแทนชื่อในการติดต่อกัน ซึ่งสถานการณ์การเมืองในขณะนั้น จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ที่กระทำการรัฐประหารจอมพล ป. ไปเมื่อปี พ.ศ. 2500 ก็ถึงแก่อสัญกรรมไปก่อนหน้านั้นในปี พ.ศ. 2506 จึงมีการคาดหมายว่า อีกไม่นานทั้งจอมพล ป. และนายปรีดีจะเดินทางกลับสู่ประเทศไทย โดยเฉพาะนายปรีดีจะกลับมาแก้ข้อกล่าวหาในคดีสวรรคต และทั้งคู่จะร่วมกันรื้อฟื้นอำนาจทางการเมืองทางสายของคณะราษฎรขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่หมดบทบาทไปเลยอย่างสิ้นเชิงจากการรัฐประหารของจอมพลสฤษดิ์)
เสน่ห์ โกมารชุน
ช่วงบั้นปลายชีวิต เสน่ห์ โกมารชุน ไม่ประสบความสำเร็จ จึงเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยวที่บ้านไม้เก่าๆ หลังวัดเทพธิดาราม เมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2514 ขณะอายุเพียง 48 ปี
นารถ ถาวรบุตร
พ.ศ. 2495 เป็นหัวหน้าวงดนตรีของโรงงานยาสูบ จนเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2508 จากนั้นเป็นครูสอนดนตรี และแต่งเพลงให้กับโรงเรียนเซนต์จอห์น จนเสียชีวิต เมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2524
พระนารายน์ราชารามาธิบดี
พระองค์ดำเนินนโยบายต่างประเทศแบบนิยมเวียดนาม และขอกำลังทหารเวียดนามมาช่วยเมื่อเกิดความขัดแย้งกับไทย ซึ่งในรัชกาลของพระองค์ เกิดสงครามกับสยามในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชถึงสองครั้ง ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2312 สยามยกทัพไปตีบันทายเพชรทางบกแต่ไม่ทันสำเร็จ มีข่าวว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเสด็จสวรรคต จึงเลิกทัพกลับมาก่อน อีกครั้งหนึ่งใน พ.ศ. 2314 ซึ่งหลักฐานทางฝ่ายไทยกล่าวว่าตีได้เมืองบันทายเพชร นักองค์ตนหนีไปเวียดนาม จึงอภิเษกให้นักองค์โนนขึ้นเป็นกษัตริย์กัมพูชา แต่หลักฐานทางกัมพูชากล่าวว่า สยามตีเมืองบันทายเพชรไม่สำเร็จ จึงให้นักองค์โนนประทับอยู่ที่เมืองกำปอต จน พ.ศ. 2318 เวียดนามที่สนับสนุนนักองค์ตนอ่อนแอลง นักองค์ตนจึงถวายราชสมบัติแก่นักองค์โนน พระองค์นั้นดำรงตำแหน่งพระมหาอุปโยราช จนสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 2320
ประเสริฐ นาสกุล
นายประเสริฐ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ด้วยโรคหัวใจ สิริอายุได้ 78 ปี
ไกรสร นันทมานพ
ในบั้นปลายชีวิต นายไกรสรป่วยเป็นโรคไต ความดันโลหิตสูง และเบาหวาน ต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลอยู่เป็นประจำ จนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เวลา 00.30 น. ที่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ สิริอายุได้ 79 ปี
ซะซะกิ โคะจิโร
ซะซะกิ โคะจิโร เสียชีวิตในวันที่ 13 เมษายน ปี พ.ศ. 2155 จากการต่อสู้กับ มุซาชิ มิยาโมโตะ ด้วยวัยเพียง 27 ปีซาซากิ โคจิโร่ () (พ.ศ. 2128-พ.ศ. 2155) ตอนเด็กได้รับการเลี้ยงดูโดย จิไซ คาเนะมะกิ (Kanemaki Jisai) ต่อมาได้ถูก อิตโตไซ อิโต้ (Itō Ittōsai) เอาไปดูแลแทน กล่าวกันว่ามีบ้านเกิดอยู่แถวเมืองบุเซ็นหรือเอจิเซ็น ได้เข้ามาเป็นลูกศิษย์ของคาเนมากิ จีไซหรือไม่ก็โทดะ ไซเก็น โดยเรียนรู้ศาสตร์ลับวิชาดาบ โจโจริว ที่ใช้ดาบโมโนโฮชิซาโอ ยาว 3 ฟุต จากไซเก็น
ประหยัด ศ. นาคะนาท
ประหยัด ศ. นาคะนาท เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2545 สิริอายุรวม 87 ปี
อิอิ นาโอซูเกะ
อิอิ นาโอซูเกะ (; 29 พฤศจิกายน 1815 — 24 มีนาคม 1860) "ไดเมียว" แห่งฮิโกเนะ (1850—1860) และไทโรของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เริ่มดำรงตำแหน่งจาก 23 เมษายน ค.ศ. 1858 กระทั่งเขาถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1860 เขาเป็นที่รู้จักจากการลงนามในสนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์ (สหรัฐอเมริกา–ญี่ปุ่น) หรือ สนธิสัญญาแฮร์ริส กับสหรัฐอเมริกา
พระครูอินทสรวิสุทธิ์ (อินสม อินฺทสโร)
พระครูอินทสรวิสุทธิ์ (ครูบาอินสม) คือ เป็นพระเถระองค์สำคัญของตำบลนาเหลืองที่มีลูกศิษย์มากมาย ซึ่งท่านได้มรณภาพเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2544 สิริอายุได้ 81 พรรษา
พระยามานวราชเสวี (ปลอด วิเชียร ณ สงขลา)
ศาสตราจารย์วิสามัญ มหาอำมาตย์ตรี พระยามานวราชเสวี (นามเดิม ปลอด วิเชียร ณ สงขลา) (18 กันยายน พ.ศ. 2433 - 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527) อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 9 เป็นเวลา 15 ปี อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา อดีตอธิบดีกรมอัยการ เลขาธิการเนติบัณฑิตยสภา อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎร อดีตสมาชิกสภากรรมการองคมนตรีในรัชกาลที่ 6 และรัชกาลที่ 7 ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งอภิรัฐมนตรีและองคมนตรีในรัชกาลที่ 9 และศาสตราจารย์วิสามัญแห่งมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง
นะกะมุระ อะเกะโตะ
พลโท นะกะมุระ อะเกะโตะ (, 11 เมษายน ค.ศ. 1889 - 12 กันยายน ค.ศ. 1966) เป็นนายทหารชาวญี่ปุ่นผู้ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นประจำประเทศไทย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
นาเซอร์ มาเล็ก โมเทียร์
นาเซอร์ มาเล็ก โมเทียร์ (ناصر ملک‌ مطیعی‎, 29 มีนาคม ค.ศ. 1930 – 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2018) เป็นนักแสดงและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอิหร่าน แสดงภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์มากมาย
พระเจ้าปฤถวีนารายัณ ศาหะ
พระเจ้าปฤถวีนารายัณ ศาหะทรงขยายอาณาเขตและรักษาความสงบสุขแต่พระองค์ทรงปฏิเสธการเจริญสัมพันธไมตรีกับอังกฤษ ทรงปฏิเสธที่ทำการค้ากับชาวอังกฤษ พระองค์เสด็จสวรรคตก่อนที่จะทรงวางรากฐานประเทศให้มีประสิทธิภาพ ก่อนที่จะเสด็จสวรรคต จึงโปรดเกล้าฯให้พระบรมวงศานุวงศ์ชั้นสูงเข้าเฝ้า โดยทรงขอให้เจ้านายทุกพระองค์ยึดถือเป็นกฎต่อไปว่าการสืบราชสมบัติจะต้องเป็นของพระโอรสองค์โตในกษัตริย์ที่อยู่ในสิริราชสมบัติเท่านั้น การทีทรงตั้งกฎนี้เพื่อป้องกันการแย่งชิงราชบัลลังก์เหมือนราชรัฐอื่น ๆ และกฎมณเฑียรบาลนี้ได้รับการยึดถือต่อมา พระองค์เสด็จสวรรคตในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2318 สิริพระชนมายุ 52 พรรษา พระนางนเรนทราลักษมีศาหะ พระอัครมเหสีทรงกระทำตามประเพณีฮินดูคือพิธีสตี เมื่อสามีตายภรรยาต้องโดดเข้ากองไฟเพื่อตายตาม พระนางและนางพระกำนัลทรงกระโดดเข้ากองไฟสิ้นพระชนม์ตามพระราชสวามี เจ้าชายประตาปสิงห์ พระราชโอรสองค์โตทรงครองราชย์สืบต่อเป็น พระเจ้าประตาปสิงห์ ศาหะ และพระราชปณิธานการรวมชาติของพระองค์ได้รับการสานต่อโดยพระโอรสอีกพระองค์หนึ่งคือ เจ้าชายบะหะดูร์ศาหะ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถ
ปลายปี พ.ศ. 2473 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระจันทบุรีนฤนาถได้เสด็จไปรักษาอาการประชวรพระศออักเสบที่กรุงปารีส ระยะแรกพระอาการดีขึ้น ต่อมากลับกำเริบอีก และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 เวลา 11:05 น. สิริพระชันษาได้ 58 ปี
แนบ พหลโยธิน
แนบ พหลโยธิน ถึงแก่กรรมในปลายปี พ.ศ. 2514 พระราชพิธีพระราชทานเพลิงศพ มีขึ้น ณ เมรุวัดธาตุทอง ในวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2515
จักรพรรดิหุมายูง
นะซีร์ อุดดีน มุฮัมมัด ฮุมายูน () หรือนิยมเรียกพระนามว่า จักรพรรดิหุมายูง (; ; "ราชสมภพ" 7 มีนาคม ค.ศ. 1508 - "สวรรคต" 17 มกราคม ค.ศ. 1556) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โมกุล ซึ่งทรงเสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา คือสมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ ซึ่งปกครองอาณาจักรโมกุลอันกว้างขวางที่รวมถึงอัฟกานิสถาน, ปากีสถาน และอินเดียทางตอนเหนือในปัจจุบัน ทรงปกครองจักรวรรดิทั้งหมดสองช่วงคือ ช่วงแรก ระหว่าง 26 ธันวาคม ค.ศ. 1530 - 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1540 และช่วงที่สอง ระหว่าง 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1555 จนกระทั่งสวรรคตเมื่อ 17 มกราคม ค.ศ. 1556 ซึ่งคล้ายกับกรณีของพระราชบิดาซึ่งเสียอาณาจักรในช่วงแรกของรัชสมัย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากราชวงศ์ซาฟาวิดแห่งเปอร์เซีย พระองค์สามารถเอาชนะกลับคืนได้กว้างขวางกว่าเดิม ในขณะที่สวรรคต จักรวรรดิโมกุลได้ขยายอาณาบริเวณกว่าหนึ่งล้านตารางกิโลเมตร
ขุนหลวงพระยาไกรสี (เปล่ง เวภาระ)
ขุนหลวงพระยาไกรสี (เปล่ง เวภาระ) ป่วยเป็นโรคมานกษัย ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2444 อายุได้ 38 ปี 6 เดือน แต่ศพของท่านได้ถูกเก็บไว้ที่วัดกัลยาณมิตร ฝั่งธนบุรี โดยไม่มีผู้ใดทราบ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2525 มีผู้ไปพบศพและแจ้งให้นายมารุต บุนนาค รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในขณะนั้น (ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานตาของท่าน) ทราบ จึงได้ดำเนินการขอพระราชทานเพลิงศพตามประเพณี โดยประกอบพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2526
พระยาประเสริฐสงคราม (เทียบ คมกฤส)
พลตรี พระยาประเสริฐสงคราม ถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2494
เฉลิม นาคีรักษ์
เฉลิม นาคีรักษ์ (12 ธันวาคม พ.ศ. 2480) เป็นศิลปินอาวุโสคนสำคัญด้านจิตรกรรมซึ่งเป็นที่ยอมรับนับถือในวงการศิลปะและศิลปศึกษาโดยทั่วไป เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2460 ที่อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี มีผลงานดีเด่นทั้งในแบบศิลปะสมัยใหม่และศิลปะแบบประเพณีประยุกต์ ผลงานส่วนใหญ่เกี่ยวกับชีวิตและประเพณีไทยมีความยึดมั่นและศรัทธาในศิลปะได้สร้างสรรค์ผลงานต่อเนื่องกันมาเป็นเวลายาวนานเกือบ 50 ปี มีผลงานแพร่หลายทั้งในและต่างประเทศ เคยได้รับรางวัลในการประกวดศิลปกรรมหลายครั้งและหลายแห่ง ในด้านการถ่ายทอดวิชาความรู้ทางศิลปะนั้น เฉลิม นาคีรักษ์ ได้เป็นอาจารย์สอนวิชาศิลปะที่วิทยาลัยเพาะช่างเป็นเวลา 37 ปี มีศิษย์เป็นจำนวนมากทั่วประเทศ ได้รับราชการโดยตลอดมา จนได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการวิทยาลัยเพาะช่างและเป็นคณบดีคณะศิลปกรรมวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา วิทยาเขตเพาะช่าง เมื่อเกษียณอายุราชการแล้ว ได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์พิเศษในสถาบันดังกล่าว เฉลิม นาคีรักษ์ ได้นำเอาผลงานศิลปะและวิชาการบริการแก่สังคมตลอดเวลาอันยาวนาน เป็นผู้บุกเบิกศิลปะยุคปัจจุบันคนสำคัญคนหนึ่ง นับเป็นศิลปินที่ดำรงชีพและสร้างสรรค์ผลงานศิลปะอันเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมด้วยจริยวัตรที่ดีงามและทรงเป็นคนวาดรูปพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเจ้าอยู่หัว
พระครูอินทสรวิสุทธิ์ (อินสม อินฺทสโร)
วัน พุธ ที่ 9 เดือน พฤษภาคม พ.ศ. 2481 ตรงกับวันขึ้น 6 ค่ำ ปีขาล ณ วัดนาเหลืองใน หมู่ที่ 1 ตำบลนาเหลือง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน โดยมี พระครูสาราธิคุณ ( ไชยปัญญา ) วัดศรีกลางเวียง อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน เป็นพระอุปัชฌาย์