เมืองหลวงของอินโดนีเซียคือเมืองอะไร?
ยกยาการ์ตา
การสนับสนุนของเมืองยกยาการ์ตามีความสำคัญในการรวมชาติ ในระหว่างสงครามเรียกร้องเอกราชอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 1945-1949 เมืองยกยาการ์ตาได้รับการตั้งให้เป็นเมืองหลวงในระหว่างปี 1945 ถึง 1948 ก่อนจะย้ายเมืองหลวงไปที่จาการ์ตา 
ลักษณะภูมิอากาศของยกยาการ์ตาเป็นแบบมรสุมเขตร้อน โดยช่วงฤดูฝนจะเริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคมจนถึงเดือนมิถุนายน ช่วงฤดูแล้วจะเริ่มตั้งแต่เดือนกรกฎาคมจนถึงเดือนกันยายน
แผ่นดินไหวในเกาะซูลาเวซี พ.ศ. 2561
หลังเกิดแผ่นดินไหวหลัก ทางการอินโดนีเซียได้ออกประกาศเตือนภัยสึนามีบริเวณช่องแคบมากัซซาร์ แต่ยกเลิกหลังจากนั้น 1 ชั่วโมง อย่างไรก็ตาม มีรายงานสึนามิท้องถิ่นเข้าซัดชายฝั่งเมืองปาลูและกวาดทำลายอาคารบ้านเรือนที่เรียงรายตามชายฝั่งจนเสียหาย แผ่นดินไหวและสึนามิยังส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 2,010 ราย ทำให้แผ่นดินไหวครั้งนี้กลายเป็นแผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดของอินโดนีเซียนับตั้งแต่แผ่นดินไหวในยกยาการ์ตา พ.ศ. 2549 สำนักงานอุตุนิยมวิทยา ภูมิอากาศวิทยา และธรณีฟิสิกส์อินโดนีเซีย (เบเอ็มกาเก) ยืนยันว่าได้เกิดสึนามิขึ้นจริง โดยมีความสูงระหว่าง 4–6 เมตร และเข้าซัดชุมชนต่าง ๆ ในเมืองปาลู อำเภอดงกาลา และเมืองมามูจู
ทะเลสาบโตบา
วันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2550 เกิดแผ่นดินไหวแมกนิจูด 8.5 บนเกาะสุมาตรา รู้สึกได้ถึงกรุงจาการ์ตา เมืองหลวงของอินโดนีเซีย ครั้งนี้จุดเหนือศูนย์ไม่ได้อยู่ใกล้เท่าสองครั้งก่อนหน้า แต่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงกัน
จังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้
จังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ (, ย่อว่า: "Sultra", ) เป็นจังหวัดหนึ่งบนเกาะซูลาเวซี ที่มีรูปร่างเป็นคาบสมุทรทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ ในประเทศอินโดนีเซีย ยังประกอบด้วยเกาะนอกชายฝั่งอย่าง บูตน, มูนา, กาบาเอนา และ วาโวนีอี รวมถึงเกาะเล็ก ๆ อีกหลายเกาะ จังหวัดมีเมืองหลวงของเมืองเกินดารี ตั้งอยู่ชายฝั่งทิศตะวันออกของคาบสมุทร
สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน
สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน () เป็นสนามอเนกประสงค์แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในศูนย์กีฬาเกอโลราบุงการ์โนในเขตหมู่บ้านเกอโลรา ตำบลตานะฮ์อาบัง ใจกลางกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย สนามกีฬาแห่งนี้ตั้งชื่อตามซูการ์โนหรือ "บุงการ์โน" ประธานาธิบดีคนแรกของอินโดนีเซีย ส่วนมากใช้ในการแข่งขันฟุตบอล โดยมีความจุอยู่ที่ประมาณ 77,193 ที่นั่ง
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศอินโดนีเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555
จายาปูรา
จายาปูรา () เป็นเมืองหลักของจังหวัดปาปัว บนเกาะนิวกินี ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บริเวณอ่าวยซ ซูดาร์โซ (อ่าวฮัมโบลต์) มีประชากรอาศัยประมาณ 2 แสนคน
ตราแผ่นดินของอินโดนีเซีย
ตราแผ่นดินของอินโดนีเซีย มีชื่อว่า ""ตราพญาครุฑปัญจศีล"" ลักษณะเป็นรูปพญาครุฑมีขนปีกข้างละ 17 ขน ,หาง 8 ขน, โคนหาง 19 ขน และคอ 45 ขน หมายถึง วันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ซึ่งเป็นวันประกาศเอกราช กลางตัวพญาครุฑนั้นมีรูปโล่ ภายในโล่แบ่งเป็นสี่ส่วน และมีโล่ขนาดเล็กช้อนทับอีกชั้นหนึ่ง ดังบรรยายต่อไปนี้เบื้องล่างของตราที่เท้าของพญาครุฑนั้นจับแพรแถบสีขาว บรรจุคำขวัญประจำชาติซึ่งเขียนเป็นภาษาอินโดนีเซียอย่างเก่า ความว่า ""Bhinneka Tunggal lka"" แปลได้ว่า "เอกภาพท่ามกลางความหลากหลาย"
นิวเดลี
นิวเดลี (; ) เป็นเมืองหลวงของประเทศอินเดีย
ประเทศอินโดนีเซีย
ในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2492 อินโดนีเซียได้รับเอกราชแต่ความยุ่งยากยังคงมีอยู่เนื่องจากเนเธอร์แลนด์ไม่ยินยอมให้รวมดินแดนอีรียันตะวันตกเข้ากับอินโดนีเซีย ทั้งสองฝ่ายจึงต่างเตรียมการจะสู้รบกันอีก ผลที่สุดเนเธอร์แลนด์ก็ยอมโอนอำนาจให้สหประชาชาติควบคุมดูแลอีรียันตะวันตกและให้ชาวอีรียันตะวันตกแสดงประชามติว่าจะรวมกับอินโดนีเซียหรือไม่ ผลการออกเสียงประชามติปรากฏว่าชาวอีรียันตะวันตกส่วนใหญ่ต้องการรวมกับอินโดนีเซีย สหประชาชาติจึงโอนอีรียันตะวันตกให้อยู่ในความปกครองของอินโดนีเซียเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2506
แอร์เอเชีย
สายการบินแอร์เอเชีย เป็นสายการบินต้นทุนต่ำที่ก่อตั้งขึ้นในประเทศมาเลเซีย และเป็นสายการบินที่ให้บริการด้วยค่าโดยสารที่ถูกที่สุดในเอเชีย กลุ่มแอร์เอเชีย ดำเนินการให้บริการเที่ยวบินทั่งในประเทศ และ ระหว่างประเทศ โดยมีจุดหมายปลายทางมากกว่า 400 เมืองใน 25 ประเทศ และมีท่าอากาศยานหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ โดยให้บริการที่อาคารผู้โดยสาร อาคาร KLIA2 และยังมีสายการบินไทยแอร์เอเชีย, สายการบินอินโดนีเซียแอร์เอเชีย เข้ามาใช้บริการร่วมด้วย แอร์เอเชียมาเลเซีย มีสำนักงานจดทะเบียนตั้งอยู่ที่เปอตาลิงจายา รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ แอร์เอเชียมีแผนจะเปิดสำนักงานใหญ่ประจำภูมิภาคอาเซียนในจาการ์ตา ในปี พ.ศ. 2554ขณะเดียวกันยังคงรักษาสำนักงานใหญ่ในกัวลาลัมเปอร์เอาไว้ด้วย
ฮัลมาเฮรา
ฮัลมาเฮรา (Halmahera หรือเดิมรู้จักในชื่อ Jilolo, Gilolo หรือ Jailolo) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะโมลุกกะ และเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดมาลูกูเหนือของอินโดนีเซีย และเป็นเมืองหลวงของจังหวัด ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศตะวันตกของเกาะ
เหตุระเบิดในซูราบายา
เหตุระเบิดในเมืองซูราบายา พ.ศ. 2561 เป็นชุดของเหตุการณ์การก่อการร้ายที่เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ที่คริสตจักร 3 แห่งในเมืองซูราบายา ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับสองของประเทศอินโดนีเซีย เหตุระเบิดเกิดขึ้นที่คริสตจักรคาทอลิกพระแม่มารีย์ (Gereja Katolik Santa Maria Tak Bercela, SMTB) บนถนน Ngagel Madya โบสถ์คริสเตียน (Gereja Kristen Indonesia, GKI) บนถนน Diponegoro และคริสตจักรเซนเทอร์เพนทาคอร์ด (Gereja Pantekosta Pusat Surabaya, GPPS) บนถนน Arjuno เหตุระเบิดครั้งแรก ณ คริสตจักรคาทอลิกพระแม่มารีย์ และจนถึงครั้งที่สามภายในหนึ่งชั่วโมง
โฟงาฟาเล
โฟงาฟาเล () หรือ ฟองงาฟาเล เป็นเกาะซึ่งเป็นที่ตั้งเมืองหลวงของประเทศตูวาลู โฟงาฟาเลเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในฟูนะฟูตีอะทอลล์ ที่นี่เป็นที่ตั้งของที่ทำการรัฐบาลตูวาลู และท่าอากาศยานนานาชาติตูวาลู นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญอีกหลายแห่ง ข้อมูลบางแห่งอาจถือว่าเมืองหลวงของตูวาลูอยู่ที่โฟงาฟาเล แต่แหล่งข้อมูลส่วนใหญ่ถือว่าตัวเกาะปะการังฟูนะฟูตีทั้งเกาะนั้นเป็นเขตเมืองหลวงทั้งหมด
อีโปะฮ์
อีโปะฮ์ () เป็นเมืองหลวงของรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย อยู่ห่างจากกรุงกัวลาลัมเปอร์ไปทางทิศเหนือราว 200 กิโลเมตร (125 ไมล์) ตามเส้นทางด่วนสายเหนือ-ใต้ อีโปะห์ได้รับการพัฒนาเป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ที่สำคัญในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 จากการตื่นตัวในการทำอุตสาหกรรมเหมืองดีบุก ด้านสถาปัตยกรรม เมืองมีห้องแถวจีนที่มีเอกลักษณ์แบบยุคอาณานิคม
ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน
ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน () เป็นสนามบินในเมืองมากัซซาร์ ประเทศอินโดนีเซีย ห่างจากตัวเมืองมากัซซาร์ไปประมาณ ให้บริการโดย PT. Angkasa Pura I อาคารผู้โดยสารแห่งใหม่เปิดใช้งานวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2008 ส่วนชื่อสนามบินมาจากสุลต่านฮาซานุดดิน สุลต่านแห่งโกวา ผู้ต่อสู้กับบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ทศวรรษ 1660
รัฐซาบะฮ์
ซาบะฮ์เป็นหนึ่งในสองรัฐของมาเลเซียบนเกาะบอร์เนียว ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ มีขนาดเล็กกว่ารัฐซาราวะก์ ส่วนทางภาคกลางและภาคใต้ของเกาะเรียกว่ากาลิมันตันเป็นของประเทศอินโดนีเซีย เมืองหลวงของรัฐคือโกตากีนาบาลู เดิมมีชื่อว่า เจสเซลตัน (Jesselton)
ทวีปเอเชีย
โครงสร้างทางเศรษฐกิจของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่เป็นแบบเกษตรกรรม ยกเว้นสิงคโปร์และบรูไนซึ่งมีการพัฒนาอุตสาหกรรมก้าวหน้าไปมาก ในขณะเดียวกันทุกประเทศก็พัฒนาอุตสาหกรรมจนมีความก้าวหน้าไปมาก เช่น ไทย มาเลเซีย เวียดนาม และอินโดนีเซีย ในปัจจุบัน กลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีการรวมกลุ่มกันเป็นสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการร่วมมือกันทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีเมืองใหญ่ที่สำคัญหลายเมือง เช่น จาการ์ตา (เมืองใหญ่ที่สุดในภูมิภาค) กรุงเทพมหานคร เชียงใหม่ สงขลา โฮจิมินห์ซิตี ฮานอย ปูตราจายา กัวลาลัมเปอร์ สิงคโปร์ บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ภูเก็ต เป็นต้น
อาหารอินโดนีเซีย
ควายเป็นสัญลักษณ์ของสุมาตราตะวันตกและใช้ปรุงเรินดัง อาหารปาดังมาจากสุมาตราตะวันตก ภัตตาคารอาหารปาดังพบได้ทั้งในประเทศเพื่อนบ้าน และเป็นอาหารท้องถิ่นที่ได้รับความนิยมสูงสุดในอินโดนีเซีย อาหารจากบริเวณนี้รวมถึงนาซีกาเปาซึ่งเป็นอาหารที่ใช้ผักมาก อัมปียังดาดียะฮ์ เป็นโยเกิร์ตนมควายกินกับน้ำเชื่อมจากน้ำตาลมะพร้าว เนื้อมะพร้าว และข้าว และมูบูร์กัมปียุน เป็นถั่วเขียวบดกับกล้วยและโยเกิร์ตข้าว
โบโรบูดูร์
โบโรบูดูร์ () หรือ บาราบูดูร์ () คนไทยรู้จักในชื่อ บุโรพุทโธ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของประเทศอินโดนีเซีย บริเวณภาคกลางของเกาะชวา ตั้งอยู่ที่เมืองมาเกอลัง ห่างจากยกยาการ์ตาไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว 40 กิโลเมตร สร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 1293 - 1393 โดยบุโรพุทโธเป็นศาสนสถานของศาสนาพุทธนิกายมหายาน ถ้าไม่นับนครวัดของกัมพูชาซึ่งเป็นทั้งศาสนสถานของศาสนาพราหมณ์-ฮินดูและศาสนาพุทธ บุโรพุทโธจะเป็นศาสนสถานของศาสนาพุทธที่ใหญ่ที่สุดในโลก
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
อินโดนีเซียมีทางหลวงอยู่หลายสาย ส่วนใหญ่จะเป็นทางหลวงแผ่นดินซึ่งมีอยู่ทั่วไปบนเกาะชวา เกาะสุมาตรา และบางส่วนเป็นทางพิเศษซึ่งทางพิเศษที่มีการเก็บค่าผ่านทางแพงที่สุด คือ ทางพิเศษจีปูลารัง ซึ่งเชื่อมระหว่างจาการ์ตา–บันดุง
ทวีปเอเชีย
เมืองที่เป็นศูนย์กลางของพาณิชยกรรมของภูมิภาคนี้ คือ สิงคโปร์ กัวลาลัมเปอร์ กรุงเทพมหานคร และจาการ์ตา เป็นต้นในปัจจุบัน ทุกประเทศได้ขยายน่านน้ำเศรษฐกิจจำเพาะจาก 12 ไมล์ทะเล เป็น 200 ไมล์ทะเล ทำให้จับสัตว์น้ำได้มากขึ้น แต่การจับสัตว์น้ำในปริมาณที่มากเกินไปอาจทำให้เสียสมดุลทางธรรมชาติ ในปัจจุบัน ประเทศไทยเป็นประเทศที่จับปลาได้มากเป็นอันดับ 1 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รองลงมา คือ อินโดนีเซียและมาเลเซีย ตามลำดับ
เอเชียนเกมส์ 2018
กีฬาเอเชียนเกมส์ 2018 () หรือชื่อที่เป็นทางการ กีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 18 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ จาการ์ตา ปาเล็มบัง 2018 เป็นมหกรรมกีฬานานาชาติที่สำคัญที่สุดในทวีปเอเชีย ควบคุมโดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ซึ่งจัดขึ้นในกรุงจาการ์ตา และเมืองปาเล็มบัง ประเทศอินโดนีเซีย จัดขึ้นระหว่างวันที่ 18 สิงหาคม ถึง 2 กันยายน พ.ศ. 2561
มานาโด
มานาโด () เป็นเมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีเหนือ จังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย มานาโดตั้งอยู่ที่อ่าวมานาโด และล้อมรอบด้วยพื้นที่ที่เป็นภูเขา เมืองที่มีประชากรทั้งหมด 408,354 คนที่อาศัย จาก2010 การสำรวจสำมะโนประชากร
เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี
ดียะฮ์ เปอร์มาตา เมกาวาตี เซตียาวาตี ซูการ์โนปูตรี () เป็นนักการเมืองหญิงชาวอินโดนีเซีย หัวหน้าพรรค PDI-P และยังเคยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซียระหว่างปี พ.ศ. 2544 - 2547 ซึ่งเป็นครั้งแรกที่อินโดนีเซียมีประธานาธิบดีเป็นผู้หญิง เมกาวาตีเป็นธิดาของซูการ์โน ประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐ
รัฐยะโฮร์
ยะโฮร์ (, อักษรยาวี: ) เป็นรัฐหนึ่งของประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 1°20" เหนือ และ 2°35" เหนือ เมืองหลวงของรัฐตั้งอยู่ที่เมืองโจโฮร์บะฮ์รู (Johor Bahru) ซึ่งเมื่อก่อนนี้ชื่อเมืองตันจุงปูเตอรี (Tanjung Puteri) เมืองหลวงเก่าคือเมืองยะโฮร์ลามา (Johor Lama) คำเฉลิมเมืองที่เป็นภาษาอาหรับคือ ดารุลตาอาซิม (Darul Ta'azim) ซึ่งแปลว่า ที่สถิตแห่งเกียรติยศ
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
โครงข่ายรถไฟส่วนใหญ่จะอยู่บนเกาะชวา โดยบนเกาะชวา จะมีทางรถไฟสายหลักอยู่ 2 สาย และสายย่อยอีกหลายสาย มีให้บริการทั้งรถไฟโดยสารและรถไฟสินค้า นอกจากนี้ยังมีรถไฟชานเมืองวิ่งให้บริการในเขตกรุงจาการ์ตา เรียกว่า เคอาร์แอล จาโบตาเบะก์ และอีกเมืองคือซูราบายา
เอเชียนเกมส์ 2018
เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ในระหว่างการประชุมของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ที่คูเวตซิตี ประเทศคูเวต ได้มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่าจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นเมืองเจ้าภาพหลักสำหรับการแข่งขันในครั้งนี้ และใช้เมืองปาเล็มบัง และบันดุง เป็นเมืองรอง สำหรับการจัดการแข่งขัน แต่เลื่อนจากแผมเดิมจะจัดในปี 2019 (พ.ศ. 2562) มาเป็นปี 2018 (พ.ศ. 2561) เนื่องจากในปี 2019 ประเทศอินโดนีเซียจะมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
จังหวัดซูลาเวซีตะวันตก
จังหวัดซูลาเวซีตะวันตก (, ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะซูลาเวซี เมืองหลวงคือ มามูจู จากข้อมูลประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 1,158,651 คน และข้อมูลประชากรล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 1,284,620 คน จังหวัดก่อตั้งขึ้นในปี 2004 โดยแยกตัวจากจังหวัดซูลาเวซีใต้
เกิลส์เจเนอเรชันเวิลด์ทัวร์ เกิลส์แอนด์พีซ
ในวันที่ 2 สิงหาคม ได้มีการยืนยันว่าโซนยอชิแดจะจัดแสดงคอนเสิร์ตนี้ที่กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งถือเป็นครั้งแรกที่พวกเธอได้ไปแสดงคอนเสิร์ตที่อินโดนีเซีย โดยคอนเสิร์ตในอินโดนีเซียจะจัดขึ้นในวันที่ 14 กันยายน ก่อนจะทัวร์ต่อไปที่ประเทศสิงคโปร์ในวันที่ 12 ตุลาคม และที่ฮ่องกงในวันที่ 9 และ 10 พฤศจิกายน ต่อด้วยกรุงเทพมหานคร ประเทศไทยในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2557 และที่มาเก๊าในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
ศาสนาพุทธในประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศอินโดนีเซียปัจจุบันมีวัดพระพุทธศาสนาอยู่ประมาณ 150 วัด ในจำนวนนี้ 100 วัด เป็นวัดฝ่ายมหายาน อีก 50 วัดเป็นวัดฝ่ายหีนยาน (เถรวาท) ซึ่งเป็นวัดไทย 4 แห่ง ได้แก่ วัดพุทธเมตตา วัดวิปัสสนาคราหะ วัดเมนดุตพุทธศาสนวงศ์ และวัดธรรมทีปาราม วัดเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในความดูแลของฝ่ายฆราวาส เพราะพระ[[ภิกษุ]จำนวนน้อย การปกครองดูแลพุทธศาสนิกชนขึ้นอยู่กับพุทธสมาคม ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมือง[[จาการ์ตา]] นครหลวงของอินโดนีเซีย และมีสมาชิก 6 แห่ง ตั้งอยู่ตามเมืองต่างๆ รวมมีสมาชิกทั้งสิ้นประมาณ 150,000 คน
แผ่นดินไหวในจังหวัดชวาตะวันตก พ.ศ. 2552
แรงสั่นสะเทือนยังไปไกลถึงจาการ์ตา เมืองหลวงของอินโดนีเซีย ทำให้มีการอพยพผู้คนออกจากอาคารสำนักงานและโรงแรมหลายแห่ง
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
ในปี ค.ศ. 2008 รัฐบาลมีโครงการก่อสร้างรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา แต่ยังไม่มีความคืบหน้าของโครงการจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ เคยมีโครงการรถไฟฟ้ารางเดี่ยวในจาการ์ตา แต่ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 2004 และได้รับการฟื้นฟูอีกครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 มีกำหนดเปิดให้บริการในช่วงปี ค.ศ. 2016-2017 ส่วนการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนจาการ์ตา (MRT) กำลังก่อสร้าง และจะเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 2018.
เหตุโจมตีในจาการ์ตา พ.ศ. 2559
วันที่ 14 มกราคม 2559 มีรายงานระเบิดและการยิงปืนหลายครั้งใกล้ศูนย์การค้า Sarinah ในใจกลางกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ระเบิดลูกหนึ่งระเบิดในร้านกาแฟสตาร์บัคส์และอีกลูกหนึ่งระเบิดที่ป้อมตำรวจนอกศูนย์การค้า เหตุโจมตีเกิดใกล้ศูนย์สารสนเทศแห่งหนึ่งของสหประชาชาติ ตลอดจนโรงแรมหรูและสถานเอกอัครราชทูตต่างประเทศซึ่งมีสถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศส โครงการสิ่งแวดล้อมสหประชาชาติยืนยันว่ามีข้าราชการยูเอ็นชาวดัตช์ผู้หนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสจากเหตุดังกล่าว มีรายงานว่ามีการปะทะด้วยอาวุธบนชั้นสี่ของอาคาร Menara Cakrawala บนถนน Jalan MH Thamrin มีผู้เสียชีวิต 8 คน เป็นผู้ก่อเหตุ 4 คนและพลเรือน 4 คน (ชาวอินโดนีเซีย 3 คน และแคนาดาอย่างละ 1 คน) และมีผู้ได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ 24 คน รัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์อ้างความรับผิดชอบ
ซีงาราจา
ซีงาราจา () เป็นเมืองในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะบาหลี มีพื้นที่ 27.98 กม² และมีประชากร 80,500 คน เมืองซีงาราจาเคยเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองในสมัยอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ และหมู่เกาะซุนดาน้อย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1849 จนถึง 1953 และเคยเป็นศูนย์กลางปกครองในสมัยญี่ปุ่นยึดครองในสงครามโลกครั้งที่ 2
ประเทศอินโดนีเซีย
ปัจจุบันประเทศอินโดนีเซียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 31 จังหวัด (), 2 เขตปกครองพิเศษ* () และ 1 เขตนครหลวงพิเศษ** () โดยมีเมืองหลวงหรือเมืองหลักของแต่ละจังหวัด ได้แก่
ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียเขียนด้วยอักษรละติน การออกเสียงพยัญชนะใกล้เคียงกับภาษาอิตาลี การสะกดอาจสร้างความสับสนบ้างเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงตัวสะกดเมื่ออินโดนีเซียได้รับเอกราช ได้แก่ การเปลี่ยนจาก oe เป็น u เมื่อ พ.ศ. 2490 และกรารเปลี่ยน tj เป็น c dj เป็น j nj เป็น ny sj เป็น sy ch เป็น kh เมื่อ พ.ศ. 2515 การสะกดแบบเก่าได้อิทธิพลจากภาษาดัตช์ และใช้กับชื่อเฉพาะที่สะกดมาก่อนหน้านั้น เช่นชื่อประธานาธิบดีซูฮาร์โต สะกดว่า Soeharto (oe ในภาษาดัตช์ออกเสียง อู) และยอกยาการ์ตา ปัจจุบันเขียน Yogyakarta แต่บางครั้งเขียนว่า Jogjakarta (j ในภาษาดัตช์ออกเสียง ย)
ภาษาเบอตาวี
ภาษาเบอตาวี เป็นภาษาพูดของชาวเบอตาวีในกรุงจาการ์ตาของประเทศอินโดนีเซีย มีผู้พูดภาษาเบอตาวีเป็นภาษาแม่ประมาณ 2,700,000 ล้านคน (พ.ศ. 2536) โดยเป็นภาษาลูกผสมที่อิงภาษามลายู (Malay-based creole language) มีผู้พูดประมาณ 2,700,000 คน (พ.ศ. 2536) ในจาการ์ตา เกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นภาษาลูกผสมที่มีภาษามลายูเป็นฐาน มีความแตกต่างจากภาษาอินโดนีเซียและภาษาลูกผสมที่มีฐานจากภาษามลายูอื่น ๆ เกิดขึ้นรววพุทธศตวรรษที่ 25 มีการออกเสียงและรากศัพท์ที่เป็นเอกลักษณ์ ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอรานากันในอินโดนีเซียและภาษาบาหลี
ปาลังการายา
ปาลังการายายังถือได้ว่าเป็นตัวเต็งในการเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ของอินโดนีเซีย
จังหวัดชวากลาง
ชวากลาง (, ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย เมืองเอกคือ เซอมารัง (Semarang) นับเป็นหนึ่งในจังหวัดทั้งหกของเกาะชวา ชวากลางมีจุดเด่นทั้งด้านวัฒนธรรม และทางการเมือง ยอกยาการ์ตาเป็นส่วนสำคัญแห่งหนึ่งของชวากลาง อย่างไรก็ตาม ในเชิงการบริหารแล้ว เมืองนี้และพื้นที่โดยรอบเป็นพื้นที่พิเศษที่แยกต่างหาก นับตั้งแต่อินโดนีเซียประกาศเอกราช
บันดาอาเจะฮ์
บันดาอาเจะฮ์ () เป็นเมืองหลวงและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางปลายทิศตะวันตกเฉียงเหนือบนเกาะสุมาตรา บริเวณปากแม่น้ำอาเจะฮ์ มีขนาดพื้นที่ 64 ตารางกิโลเมตร จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2000 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 219,070 คน
มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย
มหาวิทยาลัยอินโดนีเซียได้รับการก่อตั้งในสมัยที่อินโดนีเซียเป็นอาณานิคมหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ ณ กรุงปัตตาเวีย (จาการ์ตาในปัจจุบัน) โดยเริ่มแรกมีฐานะเป็นโรงเรียนฝึกสอนด้านการแพทย์ซึ่งถือว่าเป็นศาสตร์ใหม่สำหรับชาวชวาในขณะนั้น ต่อมารัฐบาลอินโดนีเซียได้ขยายวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย โดยวิทยาเขตกลางจาการ์ตาเปิดสอนในคณะแพทยศาสตร์ นิติศาสตร์ และอักษรศาสตร์ วิทยาเขตโบโกร์เปิดสอนในคณะสัตวแพทยศาสตร์และพืชกรรมศาสตร์ (agronomy) วิทยาเขตบันดุงเปิดสอนในคณะวิศวกรรมศาสตร์ คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ วิทยาเขตซูราบายาเปิดสอนในคณะแพทยศาสตร์และทันตแพทยศาสตร์ วิทยาเขตมากัสซาร์เปิดสอนในด้านเศรษฐศาสตร์ 
ปัจจุบันวิทยาเขตนอกจาการ์ตาได้ยกระดับเป็นมหาวิทยาลัย เช่น
ในปัจจุบันเปิดสอนทั้งสิ้น 14 คณะ
ชาวไทยในอินโดนีเซีย
ชาวไทยในอินโดนีเซีย คือกลุ่มชนผู้มีเชื้อสายไทยหรือมีสัญชาติไทย มีถิ่นพำนักอาศัยอยู่ในประเทศอินโดนีเซีย ทั้งอย่างถาวรหรือชั่วคราว ชาวไทยในอินโดนีเซียนี้อาศัยกระจายอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ ๆ เช่น จาการ์ตา, บันดุง, ยกยาการ์ตา, ซูราการ์ตา และเมดัน ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาศาสนาอิสลาม บางส่วนเป็นเป็นนักธุรกิจ, ข้าราชการ และพระสงฆ์
รัฐบาลปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย
รัฐบาลปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย (Revolutionary Government of Republic of Indonesia;ภาษาอินโดนีเซีย: "Pemerintah Revolusioner Republik Indonesia"/PRRI)) เป็นรัฐบาลของฝ่ายกบฏในอินโดนีเซีย เริ่มต้นขึ้นเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 เมื่อมีการรวมกลุ่มของนายทหารและนักการเมืองที่เมืองซูไงดาเระห์ที่จังหวัดสุมาตราตะวันตก และประกาศการจัดตั้งรัฐบาลปฏิวัติผ่านวิทยุบูรัตติงกี กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่ต้องการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างรัฐบาลในจาการ์ตา ซึ่งเกิดจากความขัดแย้งระหว่างส่วนกลางกับท้องถิ่น โดยเฉพาะเกาะสุมาตราและเกาะสุลาเวสี รวมทั้งความไม่พอใจของผู้บัญชาการทหารในภูมิภาคต่อการรวมศูนย์อำนาจของทหารแห่งชาติ เหตุการณ์กบฏที่เกิดขึ้น ได้แก่
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
เนื่องจากประเทศอินโดนีเซียเป็นประเทศหมู่เกาะขนาดใหญ่ จึงมีการขนส่งทางเรือในเกือบทุกส่วนของประเทศ ส่วนใหญ่มักจะเป็นเรือบรรจุกล่องสินค้ากับเรือขนส่งผู้โดยสาร เรือที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุด คือ เรือปีนีซีแบบดั้งเดิม ทำด้วยไม้ มักใช้ในการขนส่งสินค้าระหว่างหมู่เกาะสำคัญต่าง ๆ มีท่าเรือที่สำคัญได้แก่ ท่าเรือซุนดาเกอลาปาในจาการ์ตา และท่าเรือปาโอเตเรในมากัซซาร์
ผู้เร่ร่อนดิจิทัล
จากข้อมูลหลายแหล่ง จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย และเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เป็นสถานที่ ๆ ผู้เร่ร่อนดิจิทัลมักเลือกเป็นฐานในการพักอาศัย ทำงาน และท่องเที่ยวในประเทศรอบข้าง ในส่วนของประเทศไทยนั้น คนกลุ่มนี้ให้เหตุผลว่ามีค่าครองชีพที่ไม่แพงและคุณภาพชีวิตดี ส่วนประเทศอินโดนีเซียมีธรรมชาติที่สวยงามและมีนโยบายยกเว้นการตรวจลงตราแบบไม่จำกัด ผู้เร่ร่อนดิจิทัลบางคนเลือกอาศัยในเมืองค่าครองชีพปานกลางด้วยเหตุผลด้านความสะดวกปลอดภัย อาทิ สิงคโปร์ ออสโล บริสตอล เบอร์มิงแฮม ไบรตัน ฯลฯ
อนุสาวรีย์แห่งชาติ (อินโดนีเซีย)
อนุสาวรีย์แห่งชาติ (, ย่อเป็น โมนัซ) เป็นหอคอยสูง 132 เมตร (433 ฟุต) กลางจัตุรัสเมอร์เดกา ในจาการ์ตากลาง สื่อถึงการต่อสู้เพื่อเอกราชของชาวอินโดนีเซีย มีฐานะเป็นอนุสาวรีย์ประจำสาธารณรัฐอินโดนีเซีย เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่การประกาศอิสรภาพของชาวอินโดนีเซีย
ปนตียานัก
ปนตียานัก () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก อินโดนีเซีย เป็นเมืองอุตสาหกรรมขนาดกลาง ตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว ที่ปากลำน้ำสายเล็ก ๆ ทางเหนือของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำกาปูอัส เมืองปนตียานักมีพื้นที่ 107.82 กม² เมืองนี้ตั้งอยู่ในแหล่งปลูกมะพร้าว พริกไทย ข้าวเจ้า ยาสูบและอ้อย ส่งยาง น้ำตาล และน้ำมันปาล์มเป็นสินค้าออก
ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียมีผู้พูดเป็นภาษาแม่หรือภาษาที่หนึ่งเพียงส่วนน้อยของประชากรทั้งหมดของอินโดนีเซีย (ส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมือง เช่น จาการ์ตา เมดาน บาลิก์ปาปัน) แต่มีคนถึง 200 ล้านคนที่ใช้ภาษานี้เป็นภาษาประจำชาติโดยมีระดับความชำนาญแตกต่างกันไป ในชาติที่มีภาษาพื้นเมืองมากกว่า 300 ภาษา และยังมีกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลายเช่นนี้ ภาษาประจำชาติมีบทบาทสำคัญมากในการสร้างความเป็นหนึ่งเดียวระหว่างผู้คนจากเกาะต่าง ๆ ทั่วประเทศ การใช้ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาประจำชาติพบมากในสื่อ หน่วยงานราชการ โรงเรียน มหาวิทยาลัย ที่ทำงาน และในสถานการณ์ที่เป็นทางการ ภาษาอินโดนีเซียมาตรฐานและเป็นทางการมักใช้ในการเขียนหนังสือและหนังสือพิมพ์ รวมทั้งการประกาศข่าวทางโทรทัศน์และวิทยุ อย่างไรก็ตาม มีผู้พูดภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาแม่เพียงจำนวนน้อยที่ใช้ภาษาระดับทางการในการสนทนาในชีวิตประจำวัน
ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย
ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย () เกิดเมื่อ พ.ศ. 2441 ที่เมืองซูราการ์ตา จังหวัดชวาตะวันตก เป็นนักการเมืองอินโดนีเซียที่สังกัดพรรคมาชูมี เขาได้เป็นนายกรัฐมนตรีของอินโดนีเซียระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2494 - เดือนเมษายน พ.ศ. 2495 เขาเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2517
เกินดารี
เกินดารี () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดซูลาเวซีตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เป็นเมืองท่าทางทะเล มีประชากร 314,812 คน ทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของซูลาเวซี มีสินค้าออกได้แก่ เครื่องหวาย น้ำมันชักเงา และเครื่องประดับทองคำและเงิน ในสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นเข้ายึดครองใน ค.ศ. 1942 และใช้เป็นที่มั่นทางทหาร
เอเชียนเกมส์ 1962
เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 การลงคะแนนสำหรับเอเชียนเกมส์ 1962 จัดขึ้นที่กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น ก่อนการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 1958 โดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียลงคะแนนให้ 22-20 เพราะชื่นชอบเมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซียมากกว่าเมืองการาจี
กวนตัน
กวนตัน (Kuantan) เป็นเมืองหลวงของรัฐปะหัง รัฐที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของมาเลเซีย เมืองตั้งอยู่ใกล้ปากแม่น้ำกวนตัน อยู่ทางทิศตะวันออกของรัฐปะหัง
เป็นเมืองใหญ่อันดับ9ของมาเลเซีย
การขนส่งระบบรางในประเทศอินโดนีเซีย
โครงข่ายรถไฟส่วนใหญ่อยู่บนเกาะชวา และสายรถไฟเชื่อมต่อระหว่างเมืองหลักสำคัญ เช่น รถไฟจากเมืองเมอรักซึ่งอยู่ทางตะวันตกสุดของเกาะ ไปยังเมืองบาญูวางี ซึ่งอยู่ทางตะวันออกสุดของเกาะ อย่างไรก็ตาม ยังมีสายรถไฟหลายสายที่ไม่ได้เชื่อมต่อบนเกาะสุมาตรา โดยสายรถไฟแต่ละส่วนจะอยู่ที่สุมาตราเหนือ สุมาตราตะวันตก และสุมาตราใต้ตามลำดับ สายรถไฟเหล่านี้สร้างในสมัยที่เป็นอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ สำหรับในส่วนของสายรถไฟสุมาตราเหนือเคยปิดตัวไปครั้งหนึ่งเมื่อ ค.ศ. 1971 แต่ได้กลับมาเปิดใช้งานอีกครั้งใน ค.ศ. 2011ใน ค.ศ. 2013 มีทางรถไฟบนเกาะสุมาตรา 1,869 กิโลเมตร แต่มีระยะทางที่ใช้งานได้จริง 1,348 กิโลเมตร และมีโครงการ "ทางรถไฟสายทรานส์สุมาตรา" ซึ่งเป็นการรวมสายรถไฟทั้งภูมิภาคให้เชื่อมต่อกัน สำหรับสายรถไฟบนเกาะสุมาตรา แบ่งออกเป็น 3 ภูมิภาค ได้แก่บนเกาะชวา มีขบวนรถสินค้าไม่มากนัก เนื่องจากข้อจำกัดด้านปริมาณทางรถไฟ ขบวนรถสินค้าที่สำคัญ ได้แก่ ขบวนรถสินค้า "กาลีมัซ" วิ่งระหว่างจาการ์ตา-ซูราบายา นอกจากนี้ยังมีขบวนรถสินค้าอื่น ๆ อาทิ ขบวนรถน้ำมัน เป็นต้น ในช่วงปีที่ผ่านมา ได้มีการพัฒนาการขนส่งสินค้าระบบรางให้ดียิ่งขึ้น โดยการนำเข้ารถจักรจีอี ซีซี 206 อีกทั้งยังสร้างทางคู่เชื่อมระหว่างจาการ์ตา-ซูราบายาอีกด้วย
ประเทศอินโดนีเซียในเอเชียนเกมส์ 1954
อินโดนีเซีย ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 1954 ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 2 ที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ในระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม ถึง 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 (พ.ศ. 2497) โดยหลังจากจบการแข่งขัน ทีมชาติอินโดนีเซียสามารถคว้าเหรียญรางวัลมาได้เป็นอันดับที่ 11 คือ 3 เหรียญทองแดง รวม 3 เหรียญ โดยไม่สามารถคว้าเหรียญทองและเหรียญเงินได้เลย
รัฐสุลต่านอาเจะฮ์
รัฐสุลต่านอาเจะฮ์ () หรือชื่อทางการคือ "ราชอาณาจักรอาเจะฮ์ดารุซซาลัม" (Kingdom of Aceh Darussalam, ภาษาอาเจะฮ์: Keurajeuën Acèh Darussalam; อักษรยาวี: كاورجاون اچيه دارالسلام) เป็นรัฐที่มีสุลต่านเป็นผู้ปกครองอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือจังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย ครองอำนาจในราวพุทธศตวรรษที่ 21 – 22 ก่อนจะเสื่อมอำนาจลง เมืองหลวงตั้งอยู่ที่กูตาราจา ปัจจุบันคือบันดาอาเจะฮ์ ในช่วงที่มีอำนาจ อาเจะฮ์พยายามเข้ายึดครองรัฐสุลต่านยะโฮร์ และมะละกาที่อยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกส พยายามเข้าควบคุมช่องแคบมะละกา และพื้นที่ที่มีพริกไทยและดีบุกมาก อาเจะฮ์เป็นศูนย์กลางของนักปราชญ์อิสลามและการค้า
สนามกีฬาเกอโลรา-ซรีวีจายา
สนามกีฬาเกอโลรา-ซรีวีจายา () หรือ สนามกีฬาจากาบาริง () ตั้งอยู่ที่เมืองปาเล็มบัง ทางตอนใต้ของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2544 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2547 เพื่อรองรับการแข่งขันกีฬาระดับชาติของอินโดนีเซียในปี 2004 สามารถจุผู้ชมได้ 40,000 ที่นั่ง. ซึ่งเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 4 ของประเทศอินโดนีเซีย
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในประเทศที่มีการจราจรติดขัดที่สุดในโลก โดยเฉพาะในจาการ์ตาซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการจราจรติดขัดที่สุด เนื่องจากมีปริมาณรถยนต์ที่ใช้งานมากกว่าปริมาณถนนที่มีอยู่
ทางหลวงสายหลักของประเทศ ได้แก่ ทางหลวงเอเชียสาย 2 และทางหลวงสายทรานส์-สุมาตรา
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตาของจาการ์ตา เป็นสนามบินที่มีความสำคัญมากที่สุดในประเทศ แต่อย่างไรก็ตาม สนามบินส่วนใหญ่ของอินโดนีเซียยังอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยจะดีนัก ทำให้เป็นหนึ่งในประเทศที่มีความปลอดภัยด้านอากาศยานที่น้อยที่สุด อนึ่ง ประเทศอินโดนีเซียมีสนามบินทั้งหมด 676 แห่ง (ข้อมูลปี ค.ศ. 2012)
สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน
แม้ว่าสนามกีฬาแห่งนี้จะเป็นที่รู้จักในชื่อ สนามกีฬาเกอโลราบุงการ์โน () หรือ สนามกีฬาเกเบกา () แต่ก็มีชื่อทางการว่า สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน เนื่องจากในศูนย์กีฬาเกอโลราบุงการ์โนยังมีสนามกีฬาอื่น ๆ อีก เช่น สนามกีฬาเทนนิส เป็นต้น ในยุคระเบียบใหม่ของอินโดนีเซีย ศูนย์กีฬาเกอโลราบุงการ์โนถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ศูนย์กีฬาเกอโลราเซอนายัน" () ส่วนสนามกีฬาหลักของศูนย์ฯ ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สนามกีฬาหลักเกอโลราเซอนายัน () เมื่อ ค.ศ. 1969 ตามนโยบายเลิกทำให้เป็นซูการ์โน () ของประธานาธิบดีซูฮาร์โตในขณะนั้น หลังจากซูฮาร์โตหมดอำนาจ ศูนย์กีฬาและสนามกีฬาหลักก็ถูกเปลี่ยนชื่อกลับตามเดิมโดยประธานาธิบดีอับดูร์ระฮ์มัน วาฮิด ตามกฤษฎีกาประธานาธิบดีฉบับหนึ่งซึ่งมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2001
อาหารอินโดนีเซีย
อาหารว่างที่สำคัญของอินโดนีเซียอย่างอื่น ได้แก่ ซีไยไมและบาตาโกร์, เป็มเป็กหรือลูกชิ้นทอด, บูบูร์อายัมหรือโจ๊กไก่, บูบูร์กาจังฮีเจาหรือโจ๊กถั่วเขียว, สะเต๊ะ, นาซีโกเร็ง และมีโกเร็ง ตาโอเกโกเร็งหรือยำถั่วงอกใส่หมี่, อาซีนัน, ลักซา, เกอรักเตอโลร์หรือไข่เจียวรสเผ็ด, โกเรองันหรือของทอดแบบอินโดนีเซีย และบักวัน
แครกเกอร์แบบพื้นบ้านหรือข้าวเกรียบเรียกกรูปุกมีหลายรูปแบบในอินโดนีเซีย แบบที่นิยมมากที่สุดคือกรูปุก อูดังหรือข้าวเกรียบกุ้ง และกรูปุกกัมปุงหรือกรูปุกปูติฮ์ (ข้าวเกรียบมันสำปะหลัง) ที่เป็นที่นิยมอีกแบบหนึ่งคือกรูปุก กุลตีหรือข้าวเกรียบหนังควาย เอิมปิง เมอลินโยหรือข้าวเกรียบมะเมื่อย และกรีปิกหรืออาหารทอดกรอบ เช่น กรีปิกปีซังหรือกล้วยทอดกรอบ และเกอรีปิกซิงกงหรือมันสำปะหลังกรอบ
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ประเทศอินโดนีเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 8 สิงหาคม – 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551
ซีเกมส์
เมืองที่เป็นเจ้าภาพสูงสุดถึง 4 ครั้งคือ กรุงกัวลาลัมเปอร์ของมาเลเซีย ในปี พ.ศ. 2520, 2532, 2544 และ 2560 โดยนครหลวงที่เป็นเจ้าภาพมาแล้ว 1 ครั้งมีถึง 7 เมืองคือ กรุงเทพมหานครของไทย (พ.ศ. 2528), กรุงจาการ์ตาของอินโดนีเซีย (พ.ศ. 2522, 2530, 2540 และ 2554 ร่วมกับเมืองปาเล็มบัง), สิงคโปร์ (พ.ศ. 2526, 2536 และ 2558), กรุงฮานอยของเวียดนาม (พ.ศ. 2564 ร่วมกับเมืองนครโฮจิมินห์) และกรุงมะนิลาของฟิลิปปินส์ (พ.ศ. 2524, 2534, 2548 และ 2562) ส่วนกรุงย่างกุ้งของพม่า เคยเป็นเจ้าภาพมาสองครั้ง ตั้งแต่ส่วนการแข่งขันในปี พ.ศ. 2556 เมียนมายังคงจัดที่นครหลวง แต่หลังจากประกาศย้ายไปยังกรุงเนปยีดอ และเปลี่ยนชื่อประเทศไปเมื่อปี พ.ศ. 2553
ประเทศอินโดนีเซีย
เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามและประกาศยอมจำนนต่อฝ่ายพันธมิตร อินโดนีเซียได้ถือโอกาสประกาศเอกราชใน พ.ศ. 2488 แต่เนเธอร์แลนด์เจ้าของอาณานิคมเดิมไม่ยอมรับการประกาศเอกราชของอินโดนีเซีย จึงยกกองทัพเข้าปราบปราม ผลจากการสู้รบปรากฏว่าเนเธอร์แลนด์ไม่สามารถปราบปรามกองทัพอินโดนีเซียได้ จากนั้นอังกฤษซึ่งเป็นพันธมิตรกับเนเธอร์แลนด์จึงเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยเพื่อให้ยุติความขัดแย้งกัน โดยให้ทั้งสองฝ่ายลงนามในข้อตกลงลิงกาจาตี (Linggadjati Agreement) เมื่อ พ.ศ. 2489 โดยเนเธอร์แลนด์ยอมรับอำนาจรัฐของรัฐบาลอินโดนีเซียในเกาะชวาและสุมาตรา ต่อมาภายหลังเนเธอร์แลนด์ได้ละเมิดข้อตกลงโดยได้นำทหารเข้าโจมตีอินโดนีเซียทำให้ประเทศอื่น ๆ เช่น ออสเตรเลีย อินเดีย ได้ยื่นเรื่องให้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเข้าจัดการ สหประชาชาติได้เข้าระงับข้อพิพาทโดยตั้งคณะกรรมการประกอบด้วยออสเตรเลีย เบลเยียม และสหรัฐอเมริกา เพื่อทำหน้าที่ไกล่เกลี่ยประนีประนอมและได้เรียกร้องให้หยุดยิง แต่เนเธอร์แลนด์ได้เข้าจับกุมผู้นำคนสำคัญของอินโดนีเซีย คือ ซูการ์โนและฮัตตาไปกักขัง ต่อมาทหารอินโดนีเซียสามารถช่วยเหลือนำตัวผู้นำทั้งสองออกมาได้ ในระยะนี้ทุกประเทศทั่วโลกต่างตำหนิการกระทำของเนเธอร์แลนด์อย่างยิ่งและคณะมนตรีความมั่นคงได้กดดันให้เนเธอร์แลนด์มอบเอกราชแก่อินโดนีเซีย
เซอมารัง
เซอมารัง (, ) เป็นเมืองบนชายฝั่งทางเหนือของเกาะชวา, ประเทศอินโดนีเซีย และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดชวากลาง มีพื้นที่ประมาณ 305.17 กม. และมีจำนวนประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 9 ของอินโดนีเซีย เมืองเซอมารังตั้งอยู่ที่พิกัด 6 ° 58 'ต 110 ° 25'อ เป็นเมืองท่าที่มีความสำคัญของเนเธอร์แลนด์ในยุคอาณานิคมและยังคงเป็นศูนย์กลางของภูมิภาค มีประชากรชาวชวาหนาแน่น
ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียได้พัฒนามาสู่สถานะของภาษาราชการเมื่ออินโดนีเซียประกาศเอกราชใน พ.ศ. 2488 โดยเริ่มต้นจากการปฏิญาณซุมปะฮ์เปอมูดาเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2471 ภาษาอินโดนีเซียในรูปแบบมาตรฐานจัดเป็นภาษาเดียวกับภาษามาเลเซีย (ภาษามลายูมาตรฐานในมาเลเซียและบรูไน) แต่มีความแตกต่างจากภาษามาเลเซียหลายประการเช่นการออกเสียงและคำศัพท์ ความแตกต่างนี้มาจากอิทธิพลของภาษาชวาและภาษาดัตช์ในภาษาอินโดนีเซีย ภาษาอินโดนีเซียยังได้รับอิทธิพลจากภาษามลายูปาซาร์ (ภาษามลายูตลาด) ที่เป็นภาษากลางในบริเวณหมู่เกาะในสมัยอาณานิคม มีการอ้างว่าภาษามลายูในมาเลเซียใกล้เคียงกับภาษามลายูคลาสสิกมากกว่า แต่ภาษามาเลเซียสมัยใหม่ก็ได้รับอิทธิพลทางด้านรากศัพท์และประโยคจากภาษาอังกฤษด้วย ประเด็นที่ว่าภาษาอินโดนีเซียมีต้นกำเนิดที่แท้จริงจากภาษามลายูระดับสูง (ภาษามลายูราชสำนัก) หรือจากภาษามลายูระดับล่าง (ภาษามลายูตลาด) กันแน่ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ภาษามลายูระดับสูงเคยเป็นภาษาที่ใช้ในราชสำนักของรัฐสุลต่านยะโฮร์และในเขตบริหารของเนเธอร์แลนด์ในรัฐยะโฮร์ ส่วนภาษามลายูระดับล่างเป็นภาษาที่ใช้กันในสถานที่ซื้อขายและตามท่าเรือในกลุ่มเกาะอินโดนีเซีย นักภาษาศาสตร์บางกลุ่มกล่าวว่าภาษามลายูระดับล่างนี้เป็นพื้นฐานของภาษาอินโดนีเซีย
การูดาอินโดนีเซีย
การูดาอินโดนีเซีย () เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งชื่อตามคำในภาษาอังกฤษที่แปลว่า "ครุฑ" ซึ่งเป็นตราแผ่นดินของอินโดนีเซีย สายการบินมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ภายในท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตาในจังหวัดบันเติน ใกล้กับกรุงจาการ์ตา ทั้งนี้ ในปี ค.ศ. 2014 สายการบินได้รับการจัดอันดับเป็นสายการบิน 5 ดาวจากสกายแทรกซ์
ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียเป็นทำเนียบภาษามาตรฐานของภาษามลายูเรียว ซึ่งแม้จะมีชื่อเรียกเช่นนั้นแต่ก็ไม่ใช่ภาษามลายูที่เป็นสำเนียงท้องถิ่นของหมู่เกาะเรียว แต่หมายถึงภาษามลายูคลาสสิกที่ใช้ในราชสำนักของรัฐสุลต่านมะละกา จากเดิมที่มีผู้ใช้กันในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะสุมาตรา ภาษามลายูได้กลายเป็นภาษากลางในบริเวณหมู่เกาะที่เป็นประเทศอินโดนีเซียในปัจจุบันมาหลายร้อยปี จารึกเกอดูกันบูกิตเป็นหลักฐานที่เก่าที่สุดที่ใช้ภาษามลายูโบราณซึ่งเป็นภาษาราชการในสมัยจักรวรรดิศรีวิชัย ตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 12 เป็นต้นมา ภาษามลายูโบราณได้มีการใช้ในหมู่เกาะอินโดนีเซีย เห็นได้จากจารึกสมัยศรีวิชัย และจารึกอื่น ๆ ตามบริเวณชายฝั่ง เช่นที่เกาะชวา การติดต่อค้าขายโดยชาวพื้นเมืองในเวลานั้นเป็นสื่อกลางในการแพร่กระจายของภาษามลายูโบราณในฐานะภาษาทางการค้า และกลายเป็นภาษากลางที่มีผู้ใช้อย่างแพร่หลายในบริเวณหมู่เกาะ
เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี
ประธานาธิบดีเมกาวาตี เป็นบุตรสาวของซูการ์โน ผู้นำชาตินิยมและประธานาธิบดีคนแรกของอินโดนีเซีย เข้ารับตำแหน่งแทนในฐานะรองประธานาธิบดีภายหลังประธานาธิบดีวาฮิดออกจากตำแหน่ง เป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกของอินโดนีเซีย ดำรงตำแหน่งตั้งแต่กรกฎาคม 2544 ถึงตุลาคม 2547 ระหว่างดำรงตำแหน่ง แม้จะได้รับการสนับสนุนจากกองทัพ แต่ขณะนั้นประเทศมีปัญหารุมเร้ามากมาย ทั้งการเมือง สังคม และเศรษฐกิจที่ไม่ฟื้นตัว ปัญหาทุจริตที่ยังมีเรื่อยมา และปัญหาใหญ่คือ ปัญหาการก่อการร้าย อันเนื่องจากเหตุการณ์โจมตีสหรัฐ เมื่อ 11 กันยายน 2543 และการโจมตีอัฟกานิสถานของสหรัฐในปี 2544 ทำให้มีกลุ่มต่อต้านสหรัฐกับชาวตะวันตก เกิดขึ้นมากมายในอินโดนีเซีย และได้มีการก่อความรุนแรงหลายครั้ง ซึ่งครั้งที่รุนแรงที่สุดครั้งหนึ่ง คือการลอบวางระเบิดสถานบันเทิงที่เกาะบาหลี จนมีผู้เสียชีวิตกว่า 200 คน จนทำให้รัฐบาลอินโดนีเซียต้องดำเนินการในการต่อต้านปราบปรามการก่อการร้ายอย่างเข้มงวดจนถึงปัจจุบัน
ประเทศมาเลเซีย
ประเทศมาเลเซียปัจจุบันไม่ค่อยมีหลักฐานแสดงความยิ่งใหญ่ในอดีตเหมือนประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อย่างที่ กัมพูชามีเมืองพระนคร อินโดนีเซียมีโบโรบูดูร์ หลักฐานทางโบราณคดีเก่าแก่ที่สุดที่พบได้แก่ กะโหลกศีรษะมนุษย์ ยุคโฮโมเซเปียน ในถ้ำนียะห์ รัฐซาราวัก โรงเครื่องมือหินที่พบในโกตาตัมปัน รัฐเปรัก หลักฐานดังกล่าวบ่งชี้ว่ามนุษย์ในยุคแรกเริ่มของบริเวณนี้เป็นนักล่าสัตว์ และผู้เพาะปลูกเร่ร่อนของ ยุคหินกลาง อาศัยอยู่ตามเพิงหินและถ้ำในภูเขาหินปูนของคาบสมุทร ใช้เครื่องมือหินตัดบดและล่าสัตว์ป่า ราว 2,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช มีกลุ่มคนยุคหินใหม่อพยพมาจากจีนตอนใต้เข้ามาสู่บริเวณนี้ และด้วยความที่มีเครื่องมือทันสมัยกว่า รู้จักวิธีเพาะปลูก ในที่สุดจึงขับไล่พวกที่มาอยู่ก่อนเข้าไปในภูเขาและป่าชั้นในของแหลมมลายู หลังจากนั้นราว 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช ก็มีกลุ่มคนยุคเหล็กและยุคสำริด ใช้โลหะเป็นอาวุธ รู้จักค้าขาย ก็มาขับไล่พวกเดิมให้อยู่ในป่าลึกเข้าไปอีก พวกที่มาใหม่นี้ต่อมากลายเป็นบรรพบุรุษโดยตรงของชาวมาเลเซียในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ด้วยหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของมาเลเซียในยุคโบราณมีไม่มากนัก นักประวัติศาสตร์จึงมักถือเอาช่วงเวลาที่ มะละกา ปรากฏตัวขึ้นเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญทางชายฝั่งคาบสมุทรมลายูเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์มาเลเซีย
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
เมืองท่าที่สำคัญได้แก่ เมืองจีลาจัป, จีเรอบน, จาการ์ตา, กูปัง, ปาเล็มบัง, เซอมารัง, ซูราบายา และมากัซซาร์ ท่าเรือส่วนใหญ่ดำเนินงานโดยบริษัทการท่าเรืออินโดนีเซีย ซึ่งจะแบ่งการบริหารเป็น 4 ส่วน โดยเริ่มจากส่วนที่ 1 ทางภาคตะวันตก ไปจนถึงส่วนที่ 4 ทางภาคตะวันออก
มุมไบ
บอมเบย์ (Bombay) หรือมุมไบ เป็นเมืองท่าที่สำคัญทางฝั่งทะเลอาหรับของอินเดีย และเป็นเมืองหลวงของรัฐมหาราษฏระ ในช่วงเวลาระหว่าง พ.ศ. 2230 – 2503 คำว่าบอมเบย์เป็นทั้งชื่อเมืองและชื่อรัฐที่เมืองบอมเบย์เป็นศูนย์กลาง โดยใน พ.ศ. 2230 บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษได้ใช้เมืองบอมเบย์เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ และสถาปนาเขตปกครองของตนเองขึ้น เมื่ออินเดียได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2490 บอมเบย์ยังมีฐานะเป็นรัฐของอินเดีย จน พ.ศ. 2503 จึงแบ่งรัฐบอมเบย์ออกเป็นสองส่วนตามภาษาที่ใช้ คือบริเวณที่ใช้ภาษาคุชราตตั้งเป็นรัฐคุชราต และส่วนที่ใช้ภาษามราฐีตั้งเป็นรัฐมหาราษฏระ โดยบอมเบย์เป็นเมืองหลวงของรัฐมหาราษฏระ คำว่าบอมเบย์จึงหมายถึงชื่อเมืองเพียงอย่างเดียว
นาดีน อาเมส
ในการประกวด ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2553 นาดีนเป็นตัวแทนของ จาการ์ตาเขต 4 นาดีนได้รับชัยชนะในที่สุด นาดีนได้รับการสวมมงกุฎจาก คีเมนา นาบาร์เรเต นางงามจักรวาล 2010 และ โกรี ซันดีโยรีวา ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2552 หลังจากที่นาดีนได้รับชนะในการประกวดเธอได้รับการวิจารณ์ว่า เนื่องจากเธอพูดภาษาอินโดนีเซีย เพราะเธออาศัยอยู่ไหนวินเชสเตอร์ ตั้งแต่เกิด หลังจาก 3 ปีต่อมา นาดีนได้ย้ายมาอยู่ที่ จาการ์ตา
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย – การต่อสู้ (Indonesian Democratic Party – Struggle) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย นำโดยเมกาวตี ซูการ์โนปุตรี เมกาวตีได้เป็นประธานาธิบดีของอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2544 – 2547 แนวคิดหลักของพรรคคือปัญจศีล
ในการประชุมระดับชาติ พ.ศ. 2536 เมกาวตี ซูการ์โนปุตรีได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียซึ่งเป็นพรรคการเมืองในยุคระเบียบใหม่ การเลือกตั้งนี้ไม่เป็นที่ยอมรับของรัฐบาล และยังพยายามผลักดัน บูดี อาร์โยโน คู่แข่งให้เป็นหัวหน้าพรรค การประชุมครั้งพิเศษถูกจัดขึ้นในที่ๆรัฐบาลคาดหวังว่าอาร์โยโนจะได้รับเลือก แต่เมกาวตีชนะอีกครั้ง
หมู่เกาะโมลุกกะ
มาลูกูเป็นหนึ่งในจังหวัดแรก ๆ ของอินโดนีเซีย ได้รับการประกาศในปี พ.ศ. 2488 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2542 เมื่อมาลูกูเหนือและฮัลมาเฮรากลาง (Halmahera Tengah) ถูกแยกเป็นจังหวัดมาลูกูเหนือ เมืองหลักคือเตอร์นาเตบนเกาะเล็กทางตะวันตกของเกาะใหญ่อย่างเกาะฮัลมาเฮรา เมืองหลักของจังหวัดมาลูกูส่วนที่เหลือ คือ อัมบน
มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย
มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย () เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกของอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ใจกลางกรุงเดป๊อคและจาการ์ตา จัดตั้งโดยรัฐบาลอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ และถือว่าเป็นรากฐานของการพัฒนาการศึกษาในระดับอุดมศึกษาของอินโดนีเซียปัจจุบัน ทำให้มหาวิทยาลัยอินโดนีเซียเป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในอินโดนีเซีย จากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกของคอกโครัลลีไซมอนส์ มหาวิทยาลัยอินโดนีเซียอยู่ในอันดับที่ 358 ของโลก และอันดับที่ 1 ของอินโดนีเซีย
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
ในเมืองใหญ่ ๆ หลายแห่ง มีรถแท็กซี่วิ่งให้บริการ โดยเฉพาะในจาการ์ตาจะมีรถโดยสารประจำทางของโกปาจา และรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ ทรานส์จาการ์ตา ยานพาหนะอื่น ๆ อาทิเช่น รถตุ๊กตุ๊ก ("บาจัจ") รถสามล้อ ("เบอจะก์") ถูกห้ามในพื้นที่ส่วนใหญ่ของจาการ์ตา
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
ประเทศอินโดนีเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 23 ค.ศ. 1984([[พ.ศ. 2527) ณ กรุง[[ลอสแอนเจลิส]] [[สหรัฐอเมริกา]]ระหว่างวันที่ [[28 กรกฎาคม]] – [[12 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2527]]
โจโก วีโดโด
โจโก วีโดโด () เป็นประธานาธิบดีอินโดนีเซียคนที่ 7 และคนปัจจุบันของประเทศอินโดนีเซีย เคยดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีกรุงจาร์กาตา ก่อนลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2557 สังกัดพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย – ต่อสู้ โดยได้รับการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 และเข้ารับสาบานตนรับตำแหน่งในวันที่ 20 ตุลาคม ปีเดียวกัน
เกาะโฟลเร็ซ
โฟลเร็ซ () เป็นเกาะในหมู่เกาะซุนดาน้อยซึ่งเป็นกลุ่มเกาะในภาคตะวันออกของประเทศอินโดนีเซีย จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 เกาะนี้มีประชากรจำนวน 1,831,000 คน เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะคือเมาเมเร
เอ็มเอร์เต จาการ์ตา
เอ็มเอร์เต จาการ์ตา () หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ รถไฟฟ้าขนส่งมวลชนจาการ์ตา () เป็นระบบรถไฟฟ้าใต้ดินในอนาคตของจาการ์ตา เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย การเจาะเสาเข็มเริ่มในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2013 เป็นการก่อสร้างระยะที่ 1 ซึ่งจะเปิดให้บริการในช่วงไตรมาสแรกของ ค.ศ. 2018
ชาวไทยในอินโดนีเซีย
ปรากฏหลักฐานว่ามีชาวสยามเข้าไปค้าขายกับอาณาจักรต่าง ๆ ในอินโดนีเซียมาตั้งแต่ยุคอาณาจักรสุโขทัย เคยมีการติดต่อกับรัฐสุลต่านปาไซตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ดังการค้นพบเครื่องสังคโลกในอินโดนีเซียจำนวนมาก และมีการค้าขายเรื่อยมาจนถึงอาณาจักรอยุธยา โดยมีการตั้งสถานีการค้าและชุมชนสยามในอินโดนีเซียด้วย
อาหารอินโดนีเซีย
ข้าวเป็นอาหารหลักของชนทุกกลุ่มในอินโดนีเซียและเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรม ในอินโดนีเซียมีเทวีศรีซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งข้าวในชวาและบาหลีแต่โบราณ มีการเฉลิมฉลองตามเทศกาลที่เกี่ยวข้องกับข้าวในชนบท อาหารที่ทำจากข้าวในอินโดนีเซียมีหลายรูปแบบ เช่น นาซีอูดุก (ข้าวหุงกับกะทิ), นาซีกูนิง (ข้าวหุงกับกะทิและขมิ้น), เกอตูปัต (ข้าวนึ่งห่อด้วยใบมะพร้าว), ลนตง (ข้าวนึ่งห่อด้วยใบตอง), อินติปหรือเริงกีนัง (ขนมข้าวแตน), ขนม, เส้นก๋วยเตี๋ยวจากข้าว, อารักเบอรัซ (เหล้าข้าว), นาซีโกเร็ง (ข้าวผัด)
ประเทศอินโดนีเซีย
อินโดนีเซียประกอบด้วยหมู่เกาะที่มีความเจริญรุ่งเรืองมาช้านาน แต่ต่อมาต้องตกอยู่ภายใต้การปกครองของเนเธอร์แลนด์อยู่ประมาณ 301 ปี ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2485 ซึ่งเป็นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ญี่ปุ่นบุกอินโดนีเซีย และทำการขับไล่เนเธอร์แลนด์เจ้าอาณานิคมของอินโดนีเซียออกไปได้สำเร็จ จึงทำให้ผู้นำอินโดนีเซียคนสำคัญในสมัยนั้นให้ความร่วมมือกับญี่ปุ่นแต่ไม่ได้ให้ความไว้วางใจกับญี่ปุ่นมากนัก เพราะมีเหตุเคลือบแคลงคือ เมื่อผู้รักชาติอินโดนีเซียจัดตั้งขบวนการต่าง ๆ ขึ้นมา ญี่ปุ่นจะขอเข้าร่วมควบคุมและดำเนินงานด้วย
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศอินโดนีเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 28 ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซระหว่างวันที่ 13 – 29 สิงหาคม พ.ศ. 2547
อีบูเปอร์ตีวี
เปอร์ตีวีเป็นชื่อที่นิยมใช้ในเพลงและบทกวีของอินโดนีเซีย เช่นเพลงอีบูเปอร์ตีวี เพลงอินโดเนเซียปูซากา ในเพลงชาติของอินโดนีเซีย (อินโดเนเซียรายา) ท่อนที่ว่า "จาดี ปันดู อีบูกู" เป็นท่อนที่อ้างถึงอีบูเปอร์ตีวีในฐานะแม่ของชาวอินโดนีเซีย แต่รูปปั้นและภาพของเทวีองค์นี้หายากมาก
พรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย (ปาร์ซี)
พรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย (ปาร์ซี) (Socialist Party of Indonesia; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Sosialis Indonesia, Parsi) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซียก่อตั้งจากการประชุมในยอร์กยาการ์ตา เมื่อ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 โดยมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อามีร์ ซารีฟุดดินเป็นหัวหน้าพรรค สมาชิกส่วนใหญ่เป็นทีมงานของซารีฟุดดินในชวาตะวันออก เป็นกลุ่มฝ่ายซ้ายเน้นชาตินิยมและนิยมซูการ์โน มีสมาชิกบางส่วนอยู่ในเนเธอร์แลนด์ระหว่างสงคราม แต่เข้าร่วมการต่อต้านฟาสซิสต์ที่นั่น จุดประสงค์แรกของปาร์ซีคือเรียกร้องเอกราชจากระบบอาณานิคม และสร้างสังคมแบบสังคมนิยม
สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์
สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ เป็นสถานีรถไฟหลักของกัวลาลัมเปอร์ เมืองหลวงของประเทศมาเลเซีย เปิดทำการเมื่อ 16 เมษายน ค.ศ. 2001 เพื่อใช้งานแทนสถานีรถไฟกัวลาลัมเปอร์แห่งเก่า เป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ประเทศอินโดนีเซีย
อินโดนีเซีย () หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐอินโดนีเซีย () เป็นหมู่เกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ระหว่างคาบสมุทรอินโดจีนกับทวีปออสเตรเลีย และระหว่างมหาสมุทรอินเดียกับมหาสมุทรแปซิฟิก มีพรมแดนติดกับประเทศมาเลเซียบนเกาะบอร์เนียวหรือกาลีมันตัน (), ประเทศปาปัวนิวกินีบนเกาะนิวกินีหรืออีรียัน () และประเทศติมอร์-เลสเตบนเกาะติมอร์ ()
ท่าอากาศยานนานาชาติซัม ราตูลางี
ท่าอากาศยานนานาชาติซัม ราตูลางี () หรือ ท่าอากาศยานนานาชาติมานาโด เป็นสนามบินนานาชาติในจังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย อยู่ห่างจากเมืองมานาโดไปประมาณ ชื่อสนามบินมาจากบุคคลสำคัญชื่อว่า ซัม ราตูลางี สนามบินแห่งนี้เป็น 1 ใน 11 ประตูสู่อินโดนีเซียที่สำคัญ ปัจจุบันเป็นฐานการบินหลักของสายการบินไลอ้อนแอร์และวิงส์แอร์ และยังเป็นฐานการบินรองของสายการบินการูดาอินโดนีเซียและซิตีลิงก์ โดยในปัจจุบัน สนามบินแห่งนี้รองรับสายการบินระหว่างประเทศอยู่ 4 สายการบิน
ท่าอากาศยานนานาชาติจูวันดา
ท่าอากาศยานนานาชาติจูวันดา () เป็นสนามบินนานาชาติในตำบลเซอดาตี อำเภอซีโดอาร์โจ จังหวัดชวาตะวันออก เป็นหนึ่งในสนามบินหลักของประเทศอินโดนีเซีย อยู่ห่างจากตัวเมืองซูราบายา 12 กิโลเมตร (8 ไมล์) ดำเนินการโดยบริษัทอังกาซาปูรา ส่วนชื่อสนามบินตั้งตามชื่อจูวันดา การ์ตาวีจายา อดีตนายกรัฐมนตรีอินโดนีเซียผู้ริเริ่มการพัฒนาสนามบินแห่งนี้ ท่าอากาศยานนานาชาติจูวันดาเป็นหนึ่งในท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดในประเทศ ค.ศ. 2010 สนามบินมีสถิติผู้โดยสาร 11 ล้านคน บางชั่วโมงมีเที่ยวบินถึง 40-45 เที่ยวบิน ในปี ค.ศ. 2013 สนามบินมีสถิติเที่ยวบิน 400 เที่ยวต่อวัน
สาธารณรัฐโมลุกกะใต้
ทูตอินโดนีเซียประจำเนเธอร์แลนด์ ยูนุส เอฟเฟนดี ฮาบีบี ได้แจ้งแก่สถานีวิทยุเนเธอร์แลนด์ว่าอินโดนีเซียขอให้รัฐบาลโมลุกกะใต้ยกเลิกการเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นและยุติการเรียกร้องเอกราช โดยโมลุกกะจะได้ปกครองตนเอง แต่เป้าหมายของโมลุกกะยังคงต้องการเอกราช
ชาวโมลุกกะใต้ส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์ซึ่งต่างจากประชาชนส่วนใหญ่ของอินโดนีเซียที่เป็นมุสลิม สาธารณรัฐโมลุกกะใต้ยังได้รับการสนับสนุนจากชาวโมลุกกะมุสลิมในบริเวณเดียวกัน ความทรงจำเกี่ยวกับสาธารณรัฐและจุดประสงค์ในการแยกตัวยังคงอยู่ในอินโดนีเซีย
ปูเตอรีอินโดเนซียา
ปูเตอรีอินโดเนซียา (, แปลว่า "ธิดาอินโดนีเซีย") หรือ มิสยูนิเวิร์สอินโดนีเซีย () เป็นการประกวดนางงามในประเทศอินโดนีเซีย จัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2535 และมีมูรียาตี ซูดีบีโย เป็นผู้อำนวยการประกวด เพื่อส่งผู้ชนะเลิศเป็นผู้แทนอินโดนีเซียเข้าประกวดมิสอาเซียน (ในปี 2535) และเข้าประกวดนางงามจักรวาล (Miss Universe) ในปี 1974-1983 และในปี 1995-1996 และในปี 2005 - ปัจจุบัน ส่วนปี 1994 เป็นผู้สังเกตการณ์
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
อินโดนีเซียมีทางน้ำที่ใช้สัญจรได้ถึง 21,579 กิโลเมตร (ข้อมูลปี ค.ศ. 2005) ซึ่งครึ่งหนึ่งอยู่ในภูมิภาคกาลีมันตัน และอีกครึ่งหนึ่งอยู่บนเกาะสุมาตราและเกาะปาปัว ทางน้ำเป็นทางสัญจรหลักของผู้คนบนเกาะกาลีมันตันและเกาะปาปัวซึ่งมีระบบถนนที่ยังไม่ค่อยดีจะดีนัก ต่างจากเกาะชวาและเกาะสุมาตราซึ่งเป็นเกาะที่มีการพัฒนาสูง ประเทศอินโดนีเซียติดอันดับที่ 7 ในด้านประเทศที่มีทางน้ำยาวที่สุดในโลก
ตลาดหลักทรัพย์อินโดนีเซีย
ตลาดหลักทรัพย์อินโดนีเซีย () เป็นฐานการแลกเปลี่ยนหุ้นในกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย มักรู้จักกันดีก่อนหน้านี้ในชื่อ ตลาดหลักทรัพย์จาการ์ตา (JSX) ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อในเปลี่ยนชื่อเป็น ตลาดหลักทรัพย์ซูราบายา (SSX) ในปี ค.ศ. 2007 และสิ้นสุดในปี ค.ศ. 2012 ตลาดหลักทรัพย์อินโดนีเซียมีบริษัทจดทะเบียนจำนวน 462 รายการ โดยมีมูลค่าตลาดรวม 426.78 พันล้านดอลลาร์
สาธารณรัฐโมลุกกะใต้
หมู่เกาะอินโดนีเซียประกอบด้วยเกาะมากกว่า 15,000 คน เนเธอร์แลนด์เข้ามาปกครองเป็นอาณานิคมในราวพุทธศตวรรษที่ 24 และจัดตั้งหน่วยการปกครองที่เป็นเอกภาพ แนวชายแดนปัจจุบันของอินโดนีเซียก่อตั้งขึ้นตามอาณานิคมที่ขยายตัวในพุทธศตวรรษที่ 25 หลังจากที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึง พ.ศ. 2488 ผู้นำขบวนการชาตินิยมบนเกาะชวาประกาศเอกราชของอินโดนีเซีย แต่ไม่ใช่ทุกพื้นที่และประชาชนทุกคนในพื้นที่ประเทศอินโดนีเซียปัจจุบันที่ยอมรับสาธารณรัฐอินโดนีเซียที่เป็นรัฐเดี่ยว ขบวนการต่อต้านสาธารณรัฐอินโดนีเซียกลุ่มแรกๆเกิดที่หมู่เกาะโมลุกกะใต้ซึ่งได้รับความช่วยเหลือด้านการทหารจากเนเธอร์แลนด์ กลุ่มกบฏโมลุกกะใต้เริ่มจากสนธิสัญญาในยุคหลังอาณานิคมที่ต้องการจัดการปกครองในรูปสหพันธ์ ข้อตกลงระหว่างเนเธอร์แลนด์กับอินโดนีเซียในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 ถูกยกเลิก และได้ประกาศจัดตั้งรัฐเอกราชสาธารณรัฐโมลุกกะใต้ เพื่อหวังสถานะการปกครองตนเอง ผู้นำโมลุกกะต้องการให้แต่ละรัฐที่ปกครองตนเองมารวมตัวกันเป็นสหพันธ์
จังหวัดกาลีมันตันตะวันออก
กาลีมันตันตะวันออก () หนึ่งใน 4 ของจังหวัดกาลีมันตันของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว มีเมืองหลวงชื่อซามารินดา (samarinda)
ยกยาการ์ตา
ในปี 1942 จักรวรรดิญี่ปุ่นบุกเกาะชวาและปกครองจนกระทั่งญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามในปี 1945 ซูการ์โนประกาศเอกราชประเทศอินโดนีเซียในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน สุลต่านฮาเมิงกูบูโบโนที่ 6 ส่งจดหมายถึงประธานาธิบดีซูการ์โนทันที พระองค์ทรงสนับสนุนการเกิดของสาธารณรัฐอินโดนีเซียและยอมรับว่ารัฐสุลต่านยกยาการ์ตาคือส่วนหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย โดยเจ้าผู้ครองเมืองซูราการ์ตาก็ทำเช่นเดียวกัน และราชอาณาจักรชวาทั้งสองรัฐได้ถูกตั้งให้เป็นเขตปกครองพิเศษในอินโดนีเซีย อย่างไรก็ตามเนื่องจากสมาชิกฝ่ายที่ต่อต้านกษัตริย์ในซูราการ์ตาก่อการจลาจล ทำให้เจ้าผู้ครองนครซูราการ์ตาหมดอำนาจในปี 1946 และถูกผนวกรวมกับจังหวัดชวากลาง
เมดัน
เมดัน (, ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งด้านทิศเหนือของเกาะสุมาตรา เมดันเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศอินโดนีเซีย รองจากจาการ์ตา ซูราบายา และบันดุง และยังเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่อยู่นอกเกาะชวาด้วย
ประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศอินโดนีเซียมีการปกครองระบอบประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ มีประธานาธิบดีเป็นประมุขและทำหน้าที่ปกครองประเทศ
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
การขนส่งในอินโดนีเซีย มีกระจายอยู่ในเกาะกว่า 1,000 แห่งของประเทศ แต่เกาะที่มีปริมาณการขนส่งที่หนาแน่นที่สุดคือเกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย มีการขนส่งครบทุกรูปแบบ โดยที่มีมากที่สุดคือ ถนน มีครอบคลุมทั่วทั้งประเทศกว่า 437,759 กิโลเมตรในปี ค.ศ. 2008 ส่วนการขนส่งระบบราง มีเฉพาะในเกาะชวาและเกาะสุมาตรา การขนส่งทางทะเล เนื่องจากเป็นประเทศหมู่เกาะ จึงเป็นศูนย์การขนส่งทางทะเลที่สำคัญแห่งหนึ่ง โดยในแต่ละเกาะ จะมีเมืองท่าอย่างน้อย 1 แห่ง ส่วนการขนส่งทางแม่น้ำ พบได้ในสุมาตราตะวันออกและกาลีมันตัน และการขนส่งทางอากาศ มีสายการบินให้บริการมากมาย และมีท่าอากาศยานครอบคลุมทั่วประเทศ