ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกโอแฮร์ มีพื้นที่เท่าไหร่?
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์สร้างขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2485-2486 เป็นโรงงานผลิตเครื่องดักลาส ซี-54 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เหตุที่เลือกที่ดินบริเวณนี้ก็เพราะว่าอยู่ใกล้กับตัวเมืองและการคมนาคมขนส่ง ด้วยพื้นที่ขนาด 180,000 ตารางเมตร (ประมาณ 2 ล้านตารางฟุต) ต้องการคมนาคมเข้าออกสะดวกสำหรับแรงงานจากเมืองที่กลายมาเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ และมีทางรถไฟรองรับ ชุมชนออร์คาร์ด เพลส (Orchard Place) เป็นชุมชนเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นมาก่อน จึงเรียกชื่อบริเวณนี้ว่าท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส/ดักลาส ฟิลด์ (Orchard Place Airport/Douglas Field) ในช่วงระหว่างสงคราม (และเป็นที่มาของรหัส IATA - ORD) และยังเป็นคลังสรรพาวุธของการบิน 803 ซึ่งเก็บเครื่องบินหายาก หรือเครื่องบินรุ่นทดลองไว้ รวมทั้งเครื่องบินของฝ่ายข้าศึกที่ยึดมาได้ โดยเครื่องบินประวัติศาสตตร์เหล่านั้นได้นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์อากาศยานแห่งชาติ (National Air Museum) ในภายหลัง
อาคารผู้โดยสารสนามบิน
อาคารผู้โดยสารโดยส่วนใหญ่จะสร้างในรูปแบบเรียบๆ ง่ายๆ, โดยในปี 1960 และ 70 สร้างด้วยคอนกรีตบ็อกซ์ ต่อมาปี 90 และ 00
สร้างด้วยกระจก
โดยอาคารผู้โดยสารที่ดีที่สุดจะผสมผสานระหว่าง “แสง” กับ “อากาศ” อย่างลงตัว. อย่างไรก็ตามบางอาคารผู้โดยสาร เช่น สนามบินนานาชาติแบกแดด   Baghdad International Airport,  คืออนุเสาวรีย์ขนาดยิ่งใหญ่  , ในขณะที่ที่อื่นๆ สร้างเป็นผลงานชิ้นเอกทางสถาปัตยกรรม, เช่น อาคารผู้โดยสาร 1 ที่สนามบินสนามบินชาร์ลส์เดอโกล Charles de Gaulle airport ใกล้กับปารีส Paris หรือ อาคารผู้โดยสาร 5 Terminal 5 ที่สนามบินนิวยอร์ก JFK. มี2-3 แห่งที่ออกแบบมาเพื่อสะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมในพื้นที่นั้น., อาคารผู้โดยสารที่อัลบูเควอร์ก Albuquerque International Sunport ในนิวเม็กซิโก New Mexico, ออกแบบในสไตล์ของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูพิวโบล Pueblo Revival โดยฝีมือของสถาปนิกชื่อดัง John Gaw Meem, เหมือนกับอาคารผู้โดยสารที่สนามบินนานาชาติฮัวตัลโก Bahías de Huatulco International Airport ในฮัวตัวโก โอซากา เม็กซิโก Huatulco, Oaxaca, Mexico, ซึ่งเชื่อมต่ออาคารผู้โดยสารเข้าด้วยกันด้วยโครงสร้างดาวเทียม palapas .
ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ในขณะที่อุตสาหกรรมการบินเติบโตขึ้น ไอเดิลไวล์ดเองก็เติบโตตามไปด้วย และด้วยความสำคัญของการเป็นศูนย์กลางธุรกิจระดับโลกของนิวยอร์ก ความสามารถในการรองรับผู้โดยสารจึงต้องเพิ่มสูงขึ้นตามความต้องการ จึงขยายพื้นที่ไปถึง 16 ตารางกิโลเมตร (4,000 เอเคอร์) และสร้างอาคารผู้โดยสารเป็น 8 หลังในเวลาต่อมา ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านสายการบินต่างไม่ว่าจะเป็นแพนแอม , ทีดับเบิลยูเอ, อีสเทิร์นแอร์ไลน์, เนชั่นเนลแอร์ไลน์, ทาวเวอร์แอร์ และฟลายอิงไทเกอร์ไลน์ ทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้กลายศูนย์กลางการบินระดับโลก
ท่าอากาศยานภูเก็ต
ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต หรือ สนามบินภูเก็ต เป็นสนามบินตั้งอยู่ที่ เหนือสุดของเกาะภูเก็ตเป็นท่าอากาศยานที่มีเที่ยวบินหนาแน่นเป็นอันดับที่สามของประเทศ รองจากท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ และท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง มีเที่ยวบินทั้งในและต่างประเทศ บินมาลงทุกวัน ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีมาตรฐานทั้งในด้านการท่องเที่ยว เศรษฐกิจ ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต ตั้งอยู่เลขที่ 222 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4026 ตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ห่างจากตัวเมืองภูเก็ตประมาณ 32 กิโลเมตร เนื้อที่โดยประมาณ 94,800 ตารางเมตร แท๊กซี่เวย์ 8 จุด ทิศเหนือเป็นภูเขา ทิศใต้เป็นสวนยางพารา ทิศตะวันตกเป็นชายฝั่งทะเลอันดามัน สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 6,500,000 คนต่อปี โดยในปี พ.ศ. 2557 บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) มีแผนที่จะขยายสนามบินแห่งนี้ ซึ่งจะช่วยให้สนามบินสามารถรองรับผู้โดยสารได้ 12,500,000 คนต่อปี ปัจจุบันส่วนต่อขยายอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศแห่งใหม่ได้เปิดใช้บริการแล้ว ในปี พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานภูเก็ต รับผู้โดยสารทั้งหมด 25 ประเทศทั่วโลก ได้แก่
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) หรือ ทอท. ได้ลงนามในสัญญาว่าจ้างกลุ่มบริษัทที่ปรึกษา อีพีเอ็ม คอนซอร์เตี้ยม เป็นผู้บริหารจัดการโครงการพัฒนาท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ระยะที่ 2 (ปีงบประมาณ 2554-2560) ทั้งนี้ การขยายท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ระยะที่ 2 ใช้งบประมาณทั้งสิ้น 62,500 ล้านบาท พร้อมกับจ้างที่ปรึกษาบริหารจัดการโครงการ ซึ่งได้อีพีเอ็ม คอนซอร์เตี้ยม มาเป็นผู้ดำเนินงาน
แผนการระยะยาว เราจะพัฒนารันเวย์ให้มีขนาด 4 รันเวย์ ให้ขนานกับตัวอาคารผู้โดยสาร และสร้างอาคารผู้โดยสารย่อยรอบๆ อาคารผู้โดยสารหลัก จะสร้างหลังจากสร้างอาคารผู้โดยสารหลักเสร็จภายใน 3-5 ปี เพื่อเพิ่มพื้นที่การรองรับผู้โดยสารจำนวน 120 ล้านคน หลุมจอดเครื่องบิน 224 หลุมจอด และ 6.4 ล้านตันสำหรับการขนส่งสินค้าต่อปี
วันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 สถานีตำรวจภูธรท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เปิดบริการอย่างเป็นทางการวัตถุประสงค์เพื่อดูแลความเรียบร้อยและความปลอดภัยของคนไทยและชาวต่างชาติ
ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ
ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ () เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ตั้งอยู่เกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นในอ่าวโอซากะ นอกชายฝั่งเมืองเซ็นนังและเมืองอิซูมิซาโนะ จังหวัดโอซากะ ญี่ปุ่น ออกแบบโดยสถาปนิก Renzo Piano เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 4 กันยายน 2537 โดย ในระหว่างปีงบประมาณ 2015 (พ.ศ. 2558) ท่าอากาศยานแห่งนี้มีเที่ยวบินเข้าและออก 163,506 เที่ยว ในจำนวนนี้มี 72,251 เที่ยวเป็นเที่ยวบินระหว่างประเทศ และอีก 40,328 เที่ยวเป็นเที่ยวบินภายในประเทศ มีผู้โดยสารมาใช้บริการทั้งหมด 23,214,756 คน โดยเป็นผู้โดยสารระหว่างประเทศ 16,250,323 คน และผู้โดยสารภายในประเทศ 5,289,063 คน วันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2561 ถึงวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานประกาศปิดทำการชั่วคราวเนื่องจากมีพายุไต้ฝุ่นเจบี (พ.ศ. 2561)
ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง
ท่าอากาศยานแห่งนี้มีการปฏิบัตงานตามขั้นตอนการบริการผู้โดยสารแบบหมุนเวียน ในแต่ละปีสามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 45 ล้านคน และน้ำหนักสินค้าอีก 4.3 ล้านตัน ที่นี่ยังเป็นฐานหลักของสายการบินคาเธย์แปซิฟิกและดราก้อนแอร์ และสายการบินขนาดเล็กอีกมากมาย ได้แก่ ฮ่องกงเอ็กซ์เพรสแอร์เวย์ ฮ่องกงแอร์ไลน์ โอเอซิสฮ่องกงแอร์ไลน์ และแอร์ฮ่องกง
ท่าอากาศยานชุมพร
ท่าอากาศยานชุมพร ก่อสร้างตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 เพื่อกระตุ้นและฟื้นฟูเศรษฐกิจของจังหวัดชุมพร หลังประสบภัยพายุไต้ฝุ่นเกย์ (เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2532) เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2537 และเปิดทำการบินครั้งแรก เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2541 ใช้งบประมาณ 530 ล้านบาท และได้รับการประกาศเป็นสนามบินศุลกากร เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2543 ตั้งอยู่ในเขตตำบลชุมโค อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร มีพื้นที่รวม 2,485 ไร่ ห่างตัวเมืองชุมพรไปทางทิศเหนือประมาณ 38 ก.ม. มีสายการบินนกแอร์และสายการบินไทยแอร์เอเชียทำการบินอยู่ในปัจจุบัน รวม 2 สายการบิน
ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
ทั้งนี้มีการเสนอให้สร้างอาคารผู้โดยสารหลังที่ 6 เพื่อขยายขีดความสามารถจากการสร้างทางวิ่งเส้นที่ 3 ซึ่งจะทำให้รองรับผู้โดยสารได้ 115 ล้านคนต่อปี งบประมาณในการก่อสร้างประมาณ 17,600 ล้านปอนด์ หรือ คิดเป็นเงินไทย 760,000 ล้านบาท คาดว่าหลังจากโครงการแล้วเสร็จ จะสามารถเพิ่มเส้นทางบินตรงจากสนามบินฮีทโธรว์ไปยังเมืองต่าง ๆ ทั่วโลกได้มากถึง 40 เมือง รวมทั้งเมืองอู่ฮั่นในจีน เมืองโอซากาในญี่ปุ่น และกรุงกีโตในเอกวาดอร์ ล่าสุดคณะรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรได้อนุมัติให้ก่อสร้างแล้ว โดยหลังจากนี้ โครงการต้องผ่านขั้นตอนการปรึกษาหารือ เพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการเสนอความคิดเห็น ก่อนจะมีการลงมติในสภาในอีกราว 2 ปีข้างหน้า หากทุกอย่างดำเนินไปตามแผน คาดว่าการก่อสร้างจะเริ่มในปี 2561 หรือ 2562 และรันเวย์ใหม่จะเริ่มเปิดใช้งานได้หลังจากปี 2568
ท่าอากาศยานนานาชาติไมแอมี
ท่าอากาศยานนานาชาติไมอามี (Miami International Airport) ตั้งอยู่ที่ไมอามี-เดด เคาน์ตี รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา อยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 13 กิโลเมตร (8 ไมล์) เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์, อเมริกันอีเกิล และเอ็กเซ็กคูทีฟแอร์ รวมทั้งสายการบินขนส่งสินค้าเฟ็ดเอ็กซ์, ไฟน์แอร์, ยูพีเอส และแอร์โรแอร์ และสายการบินเช่าเหมาลำไมอามีแอร์ขณะนี้กำลังก่อสร้าง โดยคาดว่าจะแล้วเสร็จในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2550 เมื่อเปิดใช้งานอาคารผู้โดยสารเจ ร่วมกับ อาคารผู้โดยสารจี และเอช จะเรียกว่า อาคารผู้โดยสารฝั่งใต้ ให้บริการสำหรับสายการบินของสตาร์อัลไลแอนซ์ และสกายทีม ส่วนอาคารผู้โดยสารฝั่งเหนือ อันได้แก่ อาคารผู้โดยสารเอ, บี (ซึ่งได้ทุบทิ้งไปแล้ว), ซี และดี จะให้บริการโดยสายการบินของวันเวิลด์ ส่วนสายการบินอื่นๆ ที่ไม่ได้เข้าร่วมเป็นพันธมิตรสายการบินใดๆ จะให้บริการที่อาคารผู้โดยสารอี และเอฟ
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาหมัด
ท่าอากาศนานาชาติฮาหมัด ออกแบบเพื่อรองรับการขยายตัวของปริมาณการจราจรทางอากาศในอนาคต ในชั้นแรกสามารถรองรับผู้โดยสารเริ่มต้นที่ 29 ล้านคนต่อปี เมื่อการก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์รองรับปริมาณผู้โดยสารเป็น 50 ล้านคนต่อปี แม้จะมีบางคำแนะนำให้ให้สร้างสนามบินที่รองรับปริมาณคนถึง 93 ล้านคนต่อปีก็ตาม ทำให้ที่นี่กลายเป็นท่าอากาศยานขนาดใหญ่อันดับสองของภูมิภาคตะวันออกกลางรองจาก ดูไบ นอกจากนี้มีการคาดการณ์ว่าท่าอากาศยานแห่งนี้จะรองรับเที่ยวบินได้ 320,000 เที่ยว และสินค้า 2 ล้านตันต่อปี มีพื้นที่ตรวจบัตรโดยสารและจำหน่ายสินค้ามาเป็นอันดับที่ 12 ของสนามบินในปัจจุบัน ท่าอากาศยานมีขนาดเป็น 2 ใน 3 ของกรุงโดฮา
สนามบินเลิงนกทา
สนามบินเลิงนกทา สร้างขึ้นโดยทหารสหรัฐอเมริการ่วมกับพันธมิตรอังกฤษ , ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ ในสมัยสงครามเวียดนาม เริ่มก่อสร้างในเดือนพฤศจิกายน 2506 ใช้เวลา 3 ปี จึงดำเนินการแล้วเสร็จ เดิมชื่อสนาม Crown Airfield รันเวย์เป็นพื้นคอนกรีตยาว 1,530 เมตร มีหัวท้ายเป็นแอสฟัลต์ด้านละ 150 เมตร  ความกว้างของรันเวย์ 40 เมตร ว่ากันว่า สมัยสงครามเวียดนาม สหรัฐได้สร้างสนามบินสำรองเอาไว้หลายแห่ง ทั้งในไทยและลาว เพื่อให้เครื่องบินที่ถูกยิงขัดข้อง ได้ลงจอดในสนามบินที่ใกล้ที่สุด และใช้ประโยชน์ในการลำเลียงยุทธภัณฑ์สงคราม ไม่ไกลจากสนามบินโคกตลาด ก็มีการสร้างฐานเรดาร์ขึ้นบนยอดภูหมู ซึ่งวันนี้แปรสภาพเป็น "วนอุทยานภูหมู" อยู่ในพื้นที่ อ.นิคมคำสร้อย จ.มุกดาหาร 50 กว่าปีที่แล้ว ในพื้นที่รอยต่อ 3 จังหวัด (ยโสธร-อำนาจเจริญ-มุกดาหาร) เป็นพื้นที่สีแดง มีการเคลื่อนไหวของพลพรรคทหารปลดแอกฯ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากลาว (แนวลาวอิสระ) เวียดนาม และจีน ช่วงปี 2500-2508 สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) ได้มาขยายงานมวลชน โดยยึดเอาหมู่บ้านสองข้างทางสายชยางกูร นับจากบ้านนาไร่ใหญ่ เขตอำนาจเจริญ ขึ้นไปทางเขตเลิงนกทา โดยใช้เงื่อนไขความยากจน และการเข้ามาสร้างสนามบินลับที่บ้านโคกตลาด เป็นเนื้อหาในการปลุกระดมชาวนาอีสานให้เห็นถึงการเข้ามารุกรานของจักรพรรดินิยมอเมริกา สนามบินลับ และฐานเรดาร์บนภูหมู เป็นรูปธรรมที่นักเคลื่อนไหวใต้ดินหยิบยกขึ้นมาอธิบายถึงสภาพความเป็น "กึ่งเมืองขึ้น" (เมืองขึ้นของสหรัฐ) ตามทฤษฎีของชาว พคท.สมัยโน้น ปลายปี 2508 สมาชิก พคท.ในแถวถิ่นอำนาจเจริญ-เลิงนกทา จึงประกาศจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธหน่วยแรก โดยใช้ชื่อ "พลพรรคประชาชนไทยต่อต้านอเมริกา" (พล.ปตอ.) ซึ่งสี่ปีต่อมา ได้มีการเปลี่ยนชื่อ พล.ปตอ. เป็นกองทัพปลดแอกประชาชนฯ หรือ "ทปท."
ท่าอากาศยานนานาชาติเกิ่นเทอ
ท่าอากาศยานนานาชาติเกิ่นเทอ () ชื่อเดิม ท่าอากาศยานจ่าน้อก เป็นท่าอากาศยานในเมืองเกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2011 งบประมาณการก่อสร้าง 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ บนเนื้อที่ 20,750 ตารางเมตร (223,400 ตารางฟุต) มีเป้าหมายสำคัญคือ เพื่อรองรับผู้โดยสารได้ถึง 5 ล้านคนต่อปี และเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจของภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ส่วนภูมิทัศน์ภายในท่าอากาศยาน ได้ออกแบบให้เป็นงานภูมิทัศน์ภายในสนามบินขนาดใหญ่แบบ Monumental garden 2 สวน ขนาดพื้นที่ถึงแปลงละ 135×108 ม. ตามแบบเดิมนั้นมีแนวความคิดหลักสองแนวคิด คือ "สวน "เมือง"" และ "สวน "ชนบท"" โดยการออกแบบได้รับอิทธิพลมาจากแนวคิดภูมิจักรวาลและอารยธรรมชาวน้ำ
ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ
ในปี ค.ศ. 1958 คิมโพได้กลายเป็นท่าอากาศยานนานาชาติของโซล มีเที่ยวบิน 226,000 เที่ยวต่อปี ท่าอากาศยานมีอาคารผู้โดยสารในประเทศ 1 แห่ง และระหว่างประเทศ 2 แห่ง ต่อมาเที่ยวบินระหว่างประเทศส่วนใหญ่ได้ย้ายไปที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน ปัจจุบันคิมโพมีรันเวย์สองทาง (3600 เมตร × 45 เมตร และ 3200 เมตร× 60 เมตร) อาคารผู้โดยสาร 2 แห่ง อาคารสินค้า 1 แห่ง
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
นอกจากนี้ยังมีท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโก/ร็อคฟอร์ด ในเมืองร็อคฟอร์ด ที่มีความพยายามเสนอตัวเป็นทางเลือกเพื่อลดความแออัดของโอแฮร์ ปัญหาที่สำคัญของท่าอากาศยานแห่งนี้ก็คือ การจราจรระหว่างท่าอากาศยานกับโอแฮร์กับตัวเมืองชิคาโก ที่ยังไม่พร้อมที่ระรองรับการขยายตัว แต่นายกเทศมนตรีคนปัจจุบันของเมืองร็อคฟอร์ด แลร์รี่ มอร์ริสซีย์ ก็ได้เร่งสร้างระบบรถไฟความเร็วสูงระหว่างชิคาโก/ร็อคฟอร์ดและโอแฮร์ เพื่อสร้างโอกาสของท่าอากาศยานในอนาคต
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ทางวิ่ง 3 ใน 4 เส้นเริ่มแรกตั้งแต่ปีพ.ศ. 2486 ได้มีการปรับเปลี่ยนให้ตรงตามมาตรฐานปัจจุบัน แล้วก็ได้มีการสร้างทางวิ่งเพิ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2498, 2512 และ 2514 จนกระทั่งปีพ.ศ. 2546 ทางวิ่งเท่า 18/36 ได้ยกเลิกการใช้งานเป็นการถาวร ปัจจุบันเป็นทางขับ GG แทน
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
"เที่ยวบินระหว่างประเทศจะให้บริการที่อาคารผู้โดยสาร 5"
ซี-5 กาแลคซี
ซี-5 มีจุดเด่นที่ห้องเก็ยวินค้าที่ยาว 37 เมตร สูง 4.1 เมตร และกว้าง 5.8 เมตร ซึ่งเป็นพื้นที่มากกว่า 880 ลูกบาศก์เมตร ประตูหัว-ท้ายนั้นจะเปิดเต็มที่เพื่อขน-ถ่ายสินค้าได้รวดเร็วและง่ายขึ้น ทางลาดนั้นจะมีกว้างเต็มพื้นที่เพื่อรองรับยานพาหนะ
ส่วนดาดฟ้าเหนือขึ้นไปเป็นที่นั่งของผู้โดยสาร 73 คน ผู้โดยสารจะหันหน้าเข้าหาด้านท้ายของเครื่องบิน ระยะทางในการบินขั้นและลงจอดพร้อมนน้ำหนักสูงสุดคือ 2,530 เมตรและ 1,490 เมตรตามลำดับ มันมีล้อทั้งหมด 28 ล้อเพื่อกระจายน้ำหนัก ระบบพับเก็บล้อนั้นจะสามารถลดตัวเครื่องบินลงได้เพื่อทำให้ขน-ถ่สยยานพาหนะได้ง่ายขึ้น
ท่าอากาศยานแพร่
ปัจจุบันมีทางวิ่ง (รันเวย์) 1 ทางวิ่ง ขนาดกว้าง 30 เมตร ยาว 1,500 เมตร ซึ่งเป็นขนาดที่ไม่เหมาะสมต่อเครื่องบินขนาดใหญ่ กรมท่าอากาศยานจึงได้มีแผนที่จะขยายทางวิ่งให้มีความกว้าง 45 เมตร ยาว 2,100 เมตร ซึ่งจะช่วยให้มีสายการบินเปิดเส้นทางบินมายังแพร่เพิ่มมากขึ้น เนื่องจากเป็นขนาดทางวิ่งที่สามารถรองรับเครื่องบินขนาดโบอิง 737 หรือแอร์บัส เอ320 ที่สายการบินหลายสายในประเทศไทยนิยมใช้
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
อาคารผู้โดยสาร 5 จะให้บริการสำหรับเที่ยวระหว่างประเทศทุกเที่ยวบิน ยกเว้นเที่ยวบินที่มาจากท่าอากาศยานที่มีศูนย์ตรวจเชคล่วงหน้าของศุลกากรสหรัฐอเมริกา (US border preclearance)มีทางวิ่งทั้งหมด 6 เส้น วางตัวขนานกันอยู่ 3 คู่ ใน 3 ทิศทาง ทางวิ่งที่ยาวที่สุด คือ ทางวิ่ง 14R/32L ขนาด 3,962 x 60 เมตร (13,000 x 200 ฟุต) ทางวิ่ง 14L, 14R, 27L และ 27R ใช้ระบบลงจอด (Instrument Landing System) ระดับที่ 3 ส่วนทางวิ่งที่เหลือยกเว้นทางวิ่ง 04L ใช้เต็มระบบ
โอลิมปิกฤดูหนาว 2014
ทางรัฐบาลได้สร้างโซชี ไลท์ เมโทร ไว้อำนวยความสะดวกด้านการเดินทาง และสามารถเชื่อมต่อกับสนามบินแห่งชาติเมืองโซชี และ คาสนายา พอลยานา (ภูเขาครัชเตอร์) 
นอกจากนี้ยังสนามบินแห่งชาติเมืองโซชี ให้เป็นสนามบินหลักในช่วงของโอลิมปิกฤดูหนาว เพื่อไม่ให้นักกีฬาลำบากที่ต้องต่อรถจากกรุงมอสโกมาที่เมืองโซชี ซึ่งอยู่ห่างกัน 102 กิโลเมตร หรือ 63 ไมล์ จึงทำให้สนามบินแห่งนี้เป็นสนามบินหลักทางด้านการคมนาคมทางอากาศของรัสเซียในช่วงของการแข่งขัน โดยพื้นที่ตามแนวยาวของสนามบินแห่งนี้คือ 3.5 กิโลเมตร หรือ 2.2 ไมล์
บางกอกอารีนา
สนามกีฬาเป็นรูปแบบสนามกีฬาในร่ม ออกแบบให้เป็นอเนกประสงค์ เพื่อให้สามารถประยุกต์ใช้สนามในกิจการอื่น ๆ ได้ในภายหลัง สนามมีความกว้าง 116 เมตร ความยาว 132 เมตร อัฒจันทร์ 5 ระดับชั้น สูง 25 เมตร (หลังคาสูง 34 เมตร) มีความจุผู้ชม 12,000 คน ตัวอาคารมีขนาด 10 ไร่ รวมพื้นที่ใช้สอยประมาณ 30,000 ตารางเมตร การออกแบบโครงสร้างของสนาม ใช้เหล็กรับแรงดึง (Cable Rod) ความยาว 132 เมตร ดึงโครงหลังคาเหล็ก น้ำหนักประมาณ 3,000 ตัน
ลานจอดเฮลิคอปเตอร์
ส่วนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ มีไว้สำหรับใช้โดยเฮลิคอปเตอร์และอากาศยานบินขึ้นและลงจอดแนวตั้งอื่น ๆ อาจเรียกว่า"เวอร์ติพอร์ต" ตัวอย่างเช่น เวอร์ติพอร์ตชิคาโก ซึ่งเปิดในปี ค.ศ. 2015
สกินวอล์กเกอร์
นอกจากนี้แล้ว ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองบัลลาร์ด รัฐยูทาห์ มีพื้นที่ขนาด 480 เอเคอร์ (1.9 ตารางกิโลเมตร) ที่ถูกเรียกว่า "ไร่สกินวอร์กเกอร์" (Skinwalker ranch) เป็นพื้นที่ ๆ เชื่อว่ามีปรากฏการณ์เกี่ยวกับยูเอฟโอ
ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา
ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา มีขนาดทางวิ่ง 3,200 เมตร หรือ 10498 ฟุต อยู่ที่ระดับความสูง 2 เมตรจากระดับน้ำทะเล ทิศทาง 18/36 สามรถรองรับเครื่องบินขนาดใหญ่สุด โบอิ้ง B747-400
ท่าอากาศยานดอนเมือง
ในช่วงหลังการเปิดท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในปี พ.ศ. 2549 ได้มีการปรับปรุงพื้นที่ลานจอดบริเวณทิศเหนือบางส่วน ที่ติดกับอาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือ เพื่อใช้สร้างโรงเก็บอากาศยานและลานจอด สำหรับอากาศยานส่วนบุคคล พร้อมกับการปรับปรุงอาคารห้องรับรองพิเศษระหว่างประเทศเป็นอาคารผู้โดยสารส่วนบุคคล จึงได้มีการยกเลิกหลุมจอด 11 และทางออกขึ้นเครื่อง 11 โดยถอดสะพานเทียบเครื่องบินออก ทำให้อาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือ เหลือหลุมจอด 3 หลุม ซึ่งตรงกับทางออกขึ้นเครื่อง 12 และ 14-15 โดยยังมีขนาดเท่าเดิม (รองรับเครื่องบินขนาดโค้ด อี)
อาคารคลังสินค้าท่าอากาศยานดอนเมืองสามารถรองรับสินค้าได้ 800,000 ตัน ต่อปี โดยมีอาคารคลังสินค้า 1-4 ปัจจุบัน เปิดใช้เพียงอาคาร 2 เท่านั้น ด้วยพื้นที่ให้บริการขนาด 5,000 ตารางเมตร เป็นอาคารคลังสินค้าระหว่างประเทศ โดย บริษัท Asia Ground Service11 ตุลาคม พ.ศ. 2497 เครื่องบินของกองทัพอากาศทะเบียน L2-10/96 แบบเครื่องบิน Douglas C-47B-25-DK (DC-3) ประสบอุบัติเหตุตกที่ท่าอากาศยานดอนเมือง มีผู้เสียชีวิต 4 ราย
ท่าอากาศยานเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค
ท่าอากาศยานเบอร์ลินบรันเดินบวร์คมีศักยภาพในการรองรับผู้โดยสารได้ 34 ล้านคนต่อปี และจะรองรับสินค้าได้ 60,000 ตันต่อปี (ในระยะแรก) ซึ่งจะกลายเป็นท่าอากาศยานที่จอแจเป็นอับดับสามของเยอรมนี และเป็นหนึ่งในสิบห้าท่าอากาศยานที่จอแจที่สุดในยุโรป ท่าอากาศยานแห่งนี้มีเริ่มวางแผนตั้งแต่ปีค.ศ. 1991 และเริ่มลงมือก่อสร้างในปีค.ศ. 2006 เดิมทีมีกำหนดการเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 2010 แต่เนื่องจากปัญหาความล่าช้ามากมาย ทั้งการวางแผน, การจัดการที่ไม่ดีพอ, ประเด็นทางกฎหมาย ตลอดจนการทุจริตคอร์รัปชั่น ทำให้สนามบินแห่งนี้ต้องเลื่อนกำหนดเปิดให้บริการเป็นในปี 2018-2019
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ถึงแม้ว่าโอแฮร์จะเป็นท่าอากาศยานหลัก แต่ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานอันดับสอง อยู่ใกล้กับย่านเศรษฐกิจของชิคาโก (Chicago Loop) มากกว่า
ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู
หลังจากสิ้นสุดสงคราม แผนกการบินพลเรือน (DCA) ของเกาะบอร์เนียวตอนเหนือ (รัฐซาบะฮ์ในปัจจุบัน) ได้ทำการก่อสร้างอาคารสนามบินใหม่อีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1957 พร้อมกับเปลี่ยนผิวทางวิ่งจากหญ้าให้กลายเป็นวัสดุคงทน ต่อมาในปี ค.ศ. 1959 ได้มีการขยายทางวิ่งให้ยาวถึง 1,593 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบินวิคเกอร์ วิสเคาต์ ของสายการบินมลายาแอร์เวย์ (ปัจจุบันสายการบินนี้ปิดทำการไปแล้ว) และได้ขยายทางวิ่งเพิ่มอีกครั้งในปี ค.ศ. 1963 โดยยาวถึง 1,921 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบินไอพ่น คอเม็ท 4 ต่อมาในปี ค.ศ. 1967 สายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค ได้เปิดให้บริการเครื่องบิน คอนแวร์ 880 จำนวน 2 เที่ยวต่อสัปดาห์ ในเส้นทางฮ่องกง–มะนิลา–โกตากีนาบาลู (ปัจจุบันสายการบินนี้ ได้ยกเลิกจุดหมายปลายทางนี้แล้ว) ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทั้งจำนวนผู้โดยสารที่มาใช้บริการ และจำนวนเที่ยวบินที่ลงจอด ยังคงมีมากขึ้นเรื่อย ๆ
ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง
ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง () เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการในเมืองซีอาน มณฑลส่านซี สาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่รวมประมาณ 5 ตารางกิโลเมตร ซึ่งถือเป็นท่าอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน และยังเป็นฐานการบินของสายการบินไชนานอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ จนกระทั่งควบรวมกิจการกับสายการบินไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ ในปี 2002 ในปัจจุบัน ท่อากาศยานแห่งนี้สามารถเชื่อมต่อไปยัง 79 เมือง ทั้งในประเทศและต่างประเทศ
เอเคอร์
พื้นที่ 1 เอเคอร์มีขนาดเท่ากับ 4,840 ตารางหลา หรือ 43,560 ตารางฟุต หรือประมาณ 4,050 ตารางเมตร (0.405 เฮกตาร์)
หรือ ประมาณ 2.53 ไร่
ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
เนื่องจากสภาพอากาศของภูมิภาคมีลักษณะหนาวยาวนานถึง 6 เดือนใน 1 ปี ท่าอากาศยานอาลันดา ได้ถูกออกแบบมาสำหรับการบินในสภาวะอากาศหนาวจัด หิมะตกหนัก และสภาพอากาศที่เลวร้าย สนามบินมีเจ้าหน้าที่และเครื่องมือที่ทันสมัยในการกวาดหิมะออกจากรันเวย์ตลอดเวลา ในสภาวะหิมะตกหนักอาจจะทำให้เที่ยวบินล่าช้าได้บ้าง แต่ไม่เคยหยุดทำการบินในสภาวะที่หิมะตกหนักเนื่องจากความไม่พร้อมของสนามบินเลย แม้ว่าสนามบินจะมีพื้นที่กว่า 250,000 ตร.ม. และมีเที่ยวบินขึ้น-ลง และเข้าเทียบตลอดเวลา
ภารกิจชิคาโก
ภารกิจชิคาโกเป็นภารกิจหลักของปืนใหญ่สนับสนุนการรบ เครื่องร่อน 44 ลำถูกใช้เป็นฐานปืนใหญ่ที่ A และ B ของกองพันปืนต่อสู้อากาศยาน (ขนส่งทางอากาศ) ที่ 81 เครื่องร่อน 8 ลำมีคำสั่งให้ลำเลียงอุปกรณ์ของ กองพันทหารช่าง (ขนส่งทางอากาศ) ที่ 326, กองร้อยทหารสื่อสารที่ 101, หมวดต่อสู้รถถังของกรมทหารราบเครื่องร่อนที่ 327 และ หน่วยผ่าตัดของกองร้อยเสนารักษ์ (ขนส่งทางอากาศ) ที่ 326 และในนาทีสุดท้ายยังมีรองผู้บังคับการกรม พลตรีดอน เอฟ. แพรต (Don F. Pratt) ที่ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้บังคับการหน่วยขนส่งทางทะเลอีกด้วย เดิมภารกิจวางแผนไว้ว่าจะปล่อยเครื่องร่อนในเวลาใกล้ค่ำตอนบ่ายก่อนหน่วยสะเทือนน้ำสะเทือนบุกจู่โจม แต่เพื่อเป็นการป้องกันเครื่องร่อนจากการโจมตีจากภาคพื้นดิน เวลาจึงเปลี่ยนเป็น 04.00 น. ของวันดีเดย์ 2 ชั่วโมงก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น พื้นที่กำหนดให้ลงจอดคือ แลนดิงโซอี (Landing Zone E) ที่ถูกทับซ้อนด้วยพลร่มใน ดรอปโซนซี (Drop Zone C) โดยพื้นที่ลงจอดนี้ถูกเลือกให้เป็นศูนย์กลางการบังคับการของกรมสำหรับปฏิบัติการเนื่องจากเครื่องส่งสัญญาณ BUPS ("Beacon, Ultra Portable S-band") ได้ถูกเลือกให้ส่งสัญญาณในจุดนี้ โดยที่ผู้บังคับบัญชาสามารถนำทางโดยใช้เครื่องเอสซีอาร์ - 717 (SCR-717) ค้นหาตำแหน่งของเรดาห์ที่ติดตั้งอยู่ในเครื่องบินนำขบวนได้
ภารกิจชิคาโก
พื้นที่ลงจอดนั้นมีรูปทรงเป็นสามเหลี่ยมกว้างหลายไมล์ระหว่างถนนเชื่อมเลส์ ฟอร์จส์ หมู่บ้านเล็กๆ ทางใต้ของแซงต์-แมร์-เอจ์ลิส (Sainte-Mère-Église) และแซงต์-มารี-ดู-มงต์ (Sainte-Marie-du-Mont) พื้นที่นั้นมีขนาด 1.5 ไมล์ (2.4 กิโลเมตร) ในทางลึกและขอบตะวันออกนั้นผ่านแอส์วิลย์ (Heisville) 2 ไมล์ (3 กิโลเมตร) ทางตะวันตกของมารี-ดู-มงต์ นอกจากนั้นพื้นที่ในเขตนี้ ยังยาวมากกว่าพื้นที่ในเขตดรอปโซนอื่นอีกประมาณ 2 เท่า อย่างไรก็ตามก็ยังถูกแบ่งแยกโดยต้นไม้สูง 40 ฟุต (12 เมตร) และไม่มีพุ่มไม้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ปรากฏอยู่ในภาพลาดตระเวณทางอากาศก่อนหน้านี้
พิพิธภัณฑ์การบินแปซิฟิกเพิร์ลฮาร์เบอร์
โรงจอด Hangar 37เป็นโรงจอดเครื่องบินน้ำ ซึ่งเป็นหนึ่งที่เหลือรอดจากการโจมตีท่าเรื่อเพิร์ล ฮาร์เบอร์ และเป็นโรงจอดแรกที่ได้รับการพัฒนาให้เป็นพิพิธภัณฑ์ พื้นที่ 7.25 เอเคอร์ (2.93 เฮกเตอร์) ประกอบไปด้วย 9 ส่วนจัดแสดง, 1โรงภาพยนตร์, เครื่องบังคับการจำลองการบิน, 1ร้านที่ระลึกและภัตราคาร งบประมาณนการปรับปรุงพื้นที่เป็นเงินถึง $11,000,000 ดอลลาร์และได้เพิ่มขึ้นจากรัฐบาลสนับสนุนและ ผ่านทางการบริจาคจากหน่วยงานในชุมชน ก่อสร้างเมื่อปี1939 และโรงจอด Hangar 79,พื้นที่ 87,000 ตารางฟุด (8,100ตารางเมตร) ได้รับการบูรณะให้คงเป็นโรงจอดแต่ประกอบด้วยส่วนจัดแสดงมากมายและรวมถึง ส่วนจัดแสดง เครื่องบินflying tigers ส่วนจัดแสดง เครื่องบินMiG Alley เฮลิคอปเตอร์ เครื่องบินและอากาศยานที่ใช้ทางราชการ ห้องกระจกในโรงจอดยังคงจัดแสดงหลุมระเบิดจากเครื่องบินญี่ปุ่นจากการโจมตีในวันนั้น มูลนิธิTawani Foundation บริจาค $82,500 ดอลลาร์ในการปรับปรุงโรงจอด Hangar 79.
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
อาคารผู้โดยสารเป็นอาคารเดี่ยว ช่วงกว้าง ไม่มีเสากลางอาคาร มีพื้นที่ใช้สอยประมาณ 563,000 ม.² มี 9 ชั้น รวมชั้นใต้ดิน 2 ชั้น มีรายละเอียดดังต่อไปนี้:
ท่าอากาศยานนานาชาติอัคมัด ยานี
มีอาคารผู้โดยสาร 1 แห่งทางด้านทิศใต้ของทางวิ่ง รองรับทั้งเที่ยวบินภายในและระหว่างประเทศ อาคารมีเนื้อที่ 2,657 ตารางเมตร สิ่งอำนวยความสะดวก อาทิ ร้านขายของที่ระลึก, ภัตตาคาร, ธนาคาร, บริการแลกเงินตรา, โรงแรม, รถแท็กซี่ และรถเช่า ทางวิ่งมีเนื้อที่ 2,680 x 45 ตารางเมตร
สหรัฐ
สหรัฐมีพื้นที่ขนาด 9.8 ล้านตารางกิโลเมตร มีประชากรราว 326 ล้านคน ทำให้มีพื้นที่ขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของโลก และมีประชากรมากเป็นอันดับที่ 3 ของโลก เป็นประเทศซึ่งมีความหลากหลายทางเชื้อชาติและวัฒนธรรม และเป็นที่พำนักของประชากรเข้าเมืองใหญ่สุดในโลก การมีลักษณะแบบเมืองทะยานเกิน 80% ในปี ค.ศ. 2010 และนำสู่มหภาค (megaregion) ที่เติบโตขึ้น เมืองหลวงของประเทศ คือ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และนครใหญ่สุดคือ นครนิวยอร์ก
อุทยานแห่งชาติไซออน
อุทยานแห่งนี้มีพื้นที่ 593 ตร.กม. หรือ 370,625 ไร่ มีสถานที่สำคัญคือ "หุบเขาไซออน" ซึ่งยาว 15 กิโลเมตร และลึก 800 เมตร ตัดผ่าน Najavo Sandstone สีแดงโดยสาขาเหนือของแม่น้ำเวอร์จิน เนื่องจากตั้งอยู่ที่จุดเชื่อมต่อระหว่างที่ราบสูงโคโลราโด , Great Basin, และทะเลทราย Mojave อุทยานแห่งนี้จึงมีสภาพทางภูมิศาสตร์ที่เป็นเอกลักษณ์และมี Life zone ที่หลากหลาย ทำให้มีความหลากหลายของพืชและสัตว์สูงมาก โดยภายในอุทยานจะแบ่งออกเป็น 4 Life zones ได้แก่ ทะเลทราย, Riparian, Woodland และป่าสน มีนก 289 ชนิด สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 75 ชนิด (โดยมีค้างคาว 19 ชนิด) สัตว์เลื้อยคลาน 32 ชนิด และพืชอีกหลายชนิด โดยมีสัตว์เฉพาะถิ่นที่สำคัญคือ สิงโตภูเขา, Mule Deer, และนกอินทรีทอง รวมทั้งสัตว์ที่นำกลับเข้ามาสู่ถิ่นฐานอีกครั้งอย่าง California แร้งแคลิฟอร์เนีย และ Bighorn Sheep พืชที่พบได้ทั่วไปได้แก่ Cottonwood, Cactus, Datura, Juniper, Pine, Boxelder, Sagebrush, yucca , และ willows ชนิดต่างๆ
ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง
การขยายทางวิ่งให้มีความยาว เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1973 และสำเร็จในปี ค.ศ. 1976 ยาวพอที่จะรองรับเครื่องบินโบอิง 707 ได้ ในปี ค.ศ. 1980 ได้ทำการปรับพื้นผิวทางวิ่ง เพื่อรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ 300 บี 4 ซึ่งสำเร็จในปี ค.ศ. 1982.
ส่วนการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ ทางด้านทิศเหนือของทางวิ่ง เริ่มต้นในปลายปี ค.ศ. 1978 และสร้างเสร็จในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1983 เปิดใช้งานเชิงพาณิชย์ครั้งแรกวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1983 อาคารมีพื้นที่ 13,000 ตารางเมตร มีทั้งหมด 3 ชั้น และมีหอคอยควบคุมการบินในบริเวณใกล้เคียง
ท่าอากาศยานนานาชาติฟู้โกว๊ก
ท่าอากาศยานนานาชาติฟู้โกว๊ก () คือท่าอากาศยานที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างบนเกาะฟู้โกว๊ก ในเขตจังหวัดเกียนซางทางภาคใต้ของประเทศเวียดนาม ครอบคลุมเนื้อที่ประมาณ 900 เฮกตาร์ ตั้งอยู่ห่างจากท่าอากาศยานฟู้โกว๊กที่เปิดใช้อยู่ในปัจจุบันประมาณ 10 กิโลเมตร ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างประมาณ 16.2 ล้านล้านด่ง (810 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีกำหนดเปิดใช้ท่าอากาศยานนานาชาติแห่งนี้แทนท่าอากาศยานเดิมในช่วงปลายปี พ.ศ. 2555 โดยจะสามารถรองรับผู้โดยสารประมาณ 2.5 ล้านคนต่อปี และความจุสูงสุด 7 ล้านคนต่อปี และจะมีเที่ยวบินระหว่างประเทศบางส่วนไปยังสิงคโปร์และท่าอากาศยานสีหนุวิลล์ในกัมพูชา
ฮ่องกง
ฮ่องกงมีพื้นที่รวม 1,096.63 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วย เกาะฮ่องกง (80.30 ตร.กม.) เกาลูน (46.71 ตร.กม.) เขตดินแดนใหม่ () และเกาะอื่น ๆ (969.62 ตร.กม.) หรือขนาดประมาณ 1 ใน 6 ของพื้นที่เมืองเซี่ยงไฮ้
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
อาคารผู้โดยสาร 4 เคยใช้เป็นอาคารผู้โดยสารระหว่างเทศในช่วงพ.ศ. 2527 - 2536 ตั้งอยู่บริเวณชั้นล่างของอาคารจอดรถ โดยผู้โดยสารระหว่างประเทศจะเชคอินที่อาคารผู้โดยสาร 4 จากนั้นจะนั่งรถบัสไปยังเครื่องบินโดยสาร จนกระทั่งอาคารผู้โดยสาร 5 เปิดให้บริการ อาคารผู้โดยสาร 4 จึงปรับเปลี่ยนเป็นอาคารรถโดยสารของระบบขนส่งชิคาโก รถบริการของโรงแรม และระบบขนส่งอื่นๆ
ท่าอากาศยานชินชิโตเซะ
ท่าอากาศยานชินชิโตเซะ (, ) , เป็นท่าอากาศยานนานาชาติของฮกไกโด เปิดบริการเมื่อปี ค.ศ. 1991 ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองชิโตเซะและโทะมะโกะไม ให้บริการด้านการคมนาคมทางอากาศสำหรับนครซัปโปโระ ซึ่งจัดว่าเป็นท่าอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในฮกไกโด
ท่าอากาศยานนานาชาติอัตตะปือ
ท่าอากาศยานนานาชาติอัตตะปือมีรันเวย์ยาว 1,850 เมตร กว้าง 30 เมตร (6,070 ฟุต × 98 ฟุต) อาคารผู้โดยสารขนาด 4,300 ตารางเมตร (46,000 ตารางฟุต) สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 300 คนต่อวัน
ท่าอากาศยานปาย
ท่าอากาศยานเมืองปายมีพื้นที่ประมาณ 72.3 ไร่ ตั้งอยู่ที่ถนนเขลางค์ ตำบลเวียงใต้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ห่างตัวเมืองประมาณ 1 กิโลเมตร ทางวิ่งยาว 900 เมตร กว้าง 23 เมตร ทางขับ ยาว 19 เมตร กว้าง 10 เมตร และลานจอด ยาว 60 เมตร กว้าง 30 เมตร พื้นผิวเป็นแอสฟัลต์ติก รองรับผู้โดยสารได้ 24 คนต่อชั่วโมง มีถุงกระบอกทิศทางลม 1 ชุด ไม่มีเครื่องวิทยุช่วยการเดินอากาศ และสิ่งอำนวยความสะดวกในการเดินอากาศอื่นๆ
ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย
EXIT TAXI WAY มี 2 เส้นทาง คือ TAXI WAY A และ TAXI WAY B (ไม่มี RAPID-EXIT TAXI WAY) ทางขับทั้งสองเส้นเป็นแอสฟัลติคคอนกรีต มีความกว้าง 23 เมตร ไหล่ทางขับกว้าง 10.5 เมตร ค่าความแข็งของพื้นผิวทางขับ (TAXI WAY) 84 F/D/X/T
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ก่อนหน้าปี พ.ศ. 2548 โอแฮร์เคยเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ในกรณีการขึ้น-ลงของเครื่องบิน เนื่องจากในปีนั้นกรมการบินสหรัฐอเมิรกาได้ลดเที่ยวบินลง เพื่อลดความล่าช้า จึงทำให้ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน แอตแลนตากลายมาเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ส่วนโอแฮร์ตกมาเป็นอันดับที่ 2 และยังเป็นอันดับที่ 2 ของโลก ด้วยจำนวนผู้โดยสาร 76,248,911 คน ในปีพ.ศ. 2549 ลดลง 0.3% จากปีพ.ศ. 2548 ท่าอากาศยานโอแฮร์ยังให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศกว่า 60 เส้นทางบิน ในปีพ.ศ. 2548 โอแฮร์จัดเป็นประตูสู่สหรัฐอเมริกาลำดับที่ 4 เป็นรองจาก ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี ในนิวยอร์ก, ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส และท่าอากาศยานนานาชาติไมอามี ซึ่งมีจำนวนผู้โดยสารระหว่างประเทศมาใช้บริการมากกว่า
ท่าอากาศยานนานาชาติอุบลราชธานี
ท่าอากาศยานนานาชาติอุบลราชธานี เป็นท่าอากาศยานที่ใช้งานมาตั้งแต่ครั้งสงครามเวียดนาม โดยเป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศสหรัฐอเมริกา ที่ใช้เป็นฐานในการโจมตีเวียดนาม ตั้งอยู่ในบริเวณกองบิน 21 กองทัพอากาศ มีพื้นที่ทั้งหมด 3,876 ไร่ ได้รับการจัดตั้งให้เป็นท่าอากาศยานนานาชาติ (International Airport) แห่งแรกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เมื่อปี พ.ศ. 2531 ตามมติของคณะรัฐมนตรี (เปลี่ยนสนามรบเป็นสนามการค้า) ในสมัยพลเอกชาติชาย ชุณหะวัน เป็นนายกรัฐมนตรี ที่มีเป้าหมายที่จะให้ท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นศูนย์กลางการบินของภูมิภาคอินโดจีน
ท่าอากาศยานนครราชสีมา
ท่าอากาศยานนครราชสีมา หรือ สนามบินโคราช () ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าช้าง อ.เฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติหนองเต็ง-จักราช ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองนครราชสีมาไปทางทิศเหนือระยะทางประมาณ 26 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 4,625 ไร่ เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม สร้างขึ้นเพื่อใช้แทนท่าอากาศยานกองบิน 1 นครราชสีมา ซึ่งเป็นท่าอากาศยานของกองทัพอากาศ
ท่าอากาศยานลำปาง
ท่าอากาศยานลำปาง ตั้งอยู่เลขที่ 175 ถนนสนามบิน 1 ตำบลพระบาท อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง มีพื้นที่ทั้งหมด 509 ไร่ 72 ตารางวา อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 809 ฟุต หรือ 247 เมตร มีพิกัดทางภูมิศาสตร์ ณ ละติจูดที่ 18 องศา 16 ลิปดา 22 ฟิลิปดาเหนือ ลองติจูดที่ 99 องศา 30 ลิปดา 24 ฟิลิปดาตะวันออก
ท่าอากาศยานนครศรีธรรมราช
ท่าอากาศยานนครศรีธรรมราช เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม ความจุอาคารผู้โดยสาร ขาเข้า 188 คนต่อชั่วโมง และขาออก 125 คนต่อชั่วโมง มีลานจอด โบอิ้ง() 2 ลาน เอทีอาร์ () 2 ลาน และลานจอดเฮลิคอปเตอร์ 2 ลาน มีเนื้อที่ประมาณ 1,814 ไร่ และเนื่องจากปริมาณผู้โดยสารที่ปรับตัวสูงขึ้น การย้ายฐานการบินของเชฟรอน และรายได้ของท่าอากาศยานนครศรีธรรมราชก็ปรับตัวสูงขึ้นเป็นลำดับ ในขณะนี้จึงมีความพยายามที่จะผลักดันให้ท่าอากาศยานนครศรีธรรมราชเป็นท่าอากาศยานนานาชาตินครศรีธรรมราช ()
ท่าอากาศยานซุนช็อน
ท่าอากาศยานซุนช็อน เป็นท่าอากาศยานกองทัพที่จังหวัดพย็องอันใต้ ประเทศเกาหลีเหนือ
ท่าอากาศยานมีรันเวย์ทางเดี่ยวสภาพพื้นผิวคอนกรีตที่ 15/33 รันเวย์มีขนาด 8150 x 157 ฟุต (2484 x 48 เมตร) รันเวย์มีเส้นทางขนาดยาวและยังมีลานจอดเครื่องบิน 2 ลานจอด ในเส้นทางแรกจะนำเครื่องบินเก็บไว้ที่ชั้นใต้ดิน ท่าอากาศยานนี้เป็นที่ตั้งของกองทหารโจมตีที่ 55 ซึ่งมีมิโคยัน มิก-29 และ ซุกฮอย ซู-25
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ช่วงกลางปีพ.ศ. 2548 การก่อสร้างทางวิ่งเส้นที่ 5 (10/28) จึงแล้วเสร็จ และเปิดใช้บริการในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งช่วยลดปัญหาการจราจรทางอากาศสำหรับการขึ้นลงของเครื่องบินขนาดกลาง ที่ใช้ทางวิ่งขนาดยาวร่วมกับเครื่องบินขนาดใหญ่อย่างโบอิง 777 ที่ต้องการระยะทางในการนำเครื่องขึ้น
อาคารหลังนี้จะตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของท่าอากาศยาน ใกล้กับโรงเก็บเครื่องบินของสายการบินเดลต้า แอร์ไลน์ ผthe Delta Air Lines Jet Base) ตรงบริเวณที่เป็นอาคารคลังสินค้าและหอบังคับการบิน ระบบเดินทางภายในท่าอากาศยานจะขยายเส้นทางมาถึงพื้นที่อาคารผู้โดยสารใหม่นี้ด้วย
ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง
ส่วนการขยายทางวิ่ง ได้ขยายทางวิ่งจากที่ยาว 2,454 เมตร ให้มีความยาวเพิ่มเป็น 3,780 เมตร และได้ขยายความกว้างจาก 46 เมตร ให้เป็น 60 เมตร นอกจากนี้ยังมีทางวิ่งคู่ขนานสำรอง กว้าง 30 เมตร งานรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ อาทิเช่น การติดหลอดไฟที่ทางวิ่ง และการติดสัญลักษณ์ เพื่อให้นักบินมองเห็น เป็นต้น ตัวอาคารมีทางออกขึ้นเครื่อง 9 ทาง โดยทุกทางออก สามารถรองรับเครื่องบินโบอิง 737 และแอร์บัส เอ 320 ได้ โดยทางออกที่ 9 มีไว้เพื่อรองรับเครื่องบิน แอร์บัส เอ 380-800 โดยเฉพาะ
ท่าอากาศยานดอนเมือง
หลังปี พ.ศ. 2543 เมื่อการปรับปรุงแล้วเสร็จ ท่าอากาศยานดอนเมืองมีอาคารเทียบเครื่องบิน 6 อาคาร และหลุมจอดประชิดอาคาร 36 หลุม สำหรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี 29 หลุม ขนาด โค้ด ดี 5 หลุม และขนาด โค้ด ซี 2 หลุม (แต่หลุมจอดสำหรับเครื่องบินขนาด โค้ด อี จำนวน 9 หลุม มีลักษณะจำกัด โดยรองรับเฉพาะเครื่องบินขนาด โค้ด อี ที่มีความยาวปีกไม่เกิน 61 เมตร เท่านั้น เช่น แอร์บัส เอ330 แอร์บัส เอ340-200/300 โบอิง 777-200/200อีอาร์) ดังนี้
ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวา
ท่าอากาศยานแห่งนี้มีรันเวย์คอนกรีตเดี่ยวที่ยาวที่สุดในสวิสเซอร์แลนด์ ซึ่งยาวประมาณ 3,900 เมตร และรันเวย์หญ้าที่มีขนาดเล็กกว่าอยู่ขนานกันเพื่อนำทางแก่อากาศยาน และท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นฐานการบินใหญ่ของสายการบินอีซีเจ็ตสวิตเซอร์แลนด์ และฟลายบาบู ทั้งยังเป็นฐานการบินรองของสายการบินสวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ และเป็นฐานการบินในอดีตของสายการบินสวิสเวิร์ลด์แอร์เวย์ ก่อนจะหยุดให้บริการในปี 1998
ท่าอากาศยานดอนเมือง
เมื่อมีการเปิดใช้อาคารผู้โดยสารในประเทศหลังใหม่ (อาคารผู้โดยสาร 3) พร้อมอาคารเทียบเครื่องบิน 6 ในปี พ.ศ. 2538 ท่าอากาศยานดอนเมืองจึงมีอาคารเทียบเครื่องบิน 5 อาคาร และหลุมจอดอากาศยานแบบประชิดอาคาร 34 หลุม สำหรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี 15 หลุม ขนาด โค้ด ดี 17 หลุม และขนาด โค้ด ซี ที่มีความยาวปีกตั้งแต่ 24 เมตร แต่ไม่เกิน 36 เมตร (เช่น โบอิง 737) 2 หลุม ดังนี้
ท่าอากาศยานเอดินบะระ
ท่าอากาศยานเอดินบะระ (t) หรือเรียกโดยทั่วไปว่า เทิร์นเฮาส์ (Turnhouse) ตั้งอยู่ที่เมืองเอดินบะระ สกอตแลนด์ ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันตกประมาณ 13 กิโลเมตร (8 ไมล์) เป็นท่าอากาศยานที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 8 ของสหราชอาณาจักร
ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก
ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก มีเนื้อที่ถึง 45 ตารางกิโลเมตร (12,900 เอเคอร์) ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของสหรัฐอเมริกา โดยมีเนื้อมากถึงขนาดที่สามารถจุโอแฮร์ในชิคาโก และฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสันในแอตแลนตา ลงไปรวมกันได้เดิมเคยใช้โดยยูเอสแอร์เวย์เอ็กซ์เพรส ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่อาคารเทียบเครื่องบิน เอ ปัจจุบันนี้ใช้เป็นส่วนตรวจความปลอดภัย และท่าเทียบทั้งหมดปิดใช้บริการ และกำหนดให้เป็นเขตหวงห้ามเฉพาะเจ้าหน้าที่เท่านั้น ทั้งนี้ทางยูเอสแอร์เวย์ยังไม่มีแผนที่จะเปิดใช้งานในส่วนนี้อีกครั้ง
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิมีพื้นที่ประมาณ 20,000 ไร่ ตั้งอยู่ที่ถนนเทพรัตน ประมาณกิโลเมตรที่ 15 อยู่ในเขตตำบลราชาเทวะ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางกรุงเทพมหานครไปประมาณ 25 กิโลเมตร ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิระยะที่ 1 ใช้งบประมาณก่อสร้างในกรอบวงเงิน 123,942.25 ล้านบาท
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิมีรันเวย์ขนาน 2 เส้น กว้างเส้นละ 60 เมตร ยาว 3,700 เมตร และ 4,000 เมตร ห่างกัน 2,200 เมตร และมีทางขับขนานกับทางวิ่งทั้ง 2 เส้น เพื่ออำนวยความสะดวกแก่อากาศยานขาออกและขาเข้าได้พร้อมกัน และมีหลุมจอดอากาศยาน มีจำนวน 120 หลุมจอด (จอดประชิดอาคาร 51 หลุมจอด และจอดระยะไกลอีก 69 หลุมจอด) รวมถึงหลุมจอดอากาศยานที่สามารถรองรับอากาศยานแอร์บัส เอ 380 ได้ถึง 5 หลุมจอดและระยะไกลอีก3หลุมจอดทำให้สามารถรับได้สูงสุด 8 ลำ รวม 8 หลุมจอด มีท่าเทียบรวม 51 จุด
ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ในปีพ.ศ. 2513 เนชั่นเนลแอร์ไลน์ ได้เปิดใช้อาคารซันโดรม (Sundrome) ซึ่งออกแบบโดย Pei Cobb Freed & Partners ปัจจุบันคืออาคารผู้โดยสาร 6 และใช้งานโดยเจ็ตบลู ในเวลาต่อมาการจราจรทางอากาศของนิวยอร์กมีปริมาณมากขึ้น จึงมีการปรับปรุงอาคารผู้โดยสาร 3 และ 5 ใหม่ในช่วงปีพ.ศ. 2513-2522 เพื่อรองรับเครื่องบิน โบอิง 747 ส่วนเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง คองคอร์ด ซึ่งบริติช แอร์เวย์และแอร์ฟรานซ์ เปิดให้บริการเส้นทางบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยความเร็วเหนือเสียงจากเจเอฟเค ตั้งแต่พ.ศ. 2520 จนถึงพ.ศ. 2546 ปีที่ทั้งสองสายการบินยกเลิกการให้บริการเครื่องบินคองคอร์ด เจเอฟเคเป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการเครื่องบินคองคอร์ดต่อปีมากที่สุดในโลก
ท่าอากาศยานนานาชาติสีหนุวิลล์
ท่าอากาศยานนานาชาติสีหนุวิลล์ ( ) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ใหญ่เป็นอันดับที่สามของประเทศกัมพูชา อยู่ในจังหวัดสีหนุวิลล์ ห่างจากเมืองสีหนุวิลล์ไปทางทิศตะวันออก 20 กิโลเมตร รู้จักกันในชื่อ ท่าอากาศยานกองกัง (Kaong Kang, កោងកាង) รหัส IATA ของสนามบิน ใช้อักษรย่อ KOS ซึ่งมาจากคำว่า "กำปงสม"ก่อสร้างในช่วงคริสตทศวรรษที่ 1960 ด้วยการช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต แต่กลับไม่ได้ใช้งานเลยในช่วงยุคเขมรแดง ต่อมาได้กลับมาเปิดใหม่อีกครั้งเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2007 ทางวิ่งมีความยาว 2,500 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบินรุ่นสี่อี อย่างไรก็ตาม เกิดอุบัติเหตุเครื่องบินพีเอ็มทีแอร์ เที่ยวบินที่ยู4 241 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 ทำให้ไม่มีเที่ยวบินโดยสารจนถึงปี ค.ศ. 2011
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์มีอาคารผู้โดยสาร 4 หลัง โดยกำลังพิจารณาก่อสร้างเพิ่มอีก 2 หลังหรือมากกว่า และมีความเป็นไปได้สูงที่จะสร้างกลุ่มอาคารผู้โดยสารทางฝั่งตะวันตกเพิ่มเติม
ท่าอากาศยานดอนเมือง
ช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2532-2538 ท่าอากาศยานดอนเมือง มีอาคารเทียบเครื่องบิน 4 อาคาร และหลุมจอดอากาศยานแบบประชิดอาคาร 26 หลุม สำหรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี ที่มีความยาวปีกตั้งแต่ 52 เมตร แต่ไม่เกิน 65 เมตร 14 หลุม (เช่น โบอิง 747) และขนาด โค้ด ดี ที่มีความยาวปีกตั้งแต่ 36 เมตร แต่ไม่เกิน 52 เมตร 12 หลุม (เช่น แอร์บัส เอ300/เอ310 โบอิง 707/757/767 แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10/เอ็มดี-11 ล็อกฮีด แอล-1011 เป็นต้น) ดังนี้
อาคารผู้โดยสารสนามบิน
บางสนามบินใช้อาคารผู้โดยสารแบบครึ่งวงกลม
โดยที่เครื่องบินจอดด้านหนึ่ง และรถยนต์จอดอีกด้านหนึ่ง. การออกแบบลักษณะนี้ทำให้ผู้โดยสารที่เปลี่ยนเครื่องเดินไกล, แต่ดีในเรื่องของการลดเวลาในการเดินระหว่างเคาน์เตอร์เช็คอินกับตัวเครื่องบิน. สนามบินที่มีการออกแบบรูปแบบนี้ได้แก่ สนามบินนานาชาติชาร์ลส์เดอโกลล์ Charles de Gaulle International Airport (อาคารผู้โดยสาร 2), สนามบินนานาชาติฉัตรปติ ศิวาชี Chhatrapati Shivaji International Airport, มุมไบ Mumbai (อาคารผู้โดยสาร 2), สนามบินนานาชาติดัลลัส/ฟอร์ตเวิร์ธ Dallas/Fort Worth International Airport, สนามบินนานาชาติอินชอน โซล Incheon International Airport, สนามบินนานาชาติโซคาร์นา ฮัตตา ของจาร์กาตาSoekarno-Hatta International Airport, สนามบินโตรอนโต เพียร์สันToronto Pearson Airport, สนามบินแคนซัส ซิตี้Kansas City Airport และสนามบินนิวชิโตเซ แห่งซับโปโร New Chitose Airport.
ช็องจิน
ท่าอากาศยานนานาชาติช็องจิน ได้สร้างรันเวย์สนามบินยาว 2 กิโมเมตร เพื่อใช้ในการทหาร ต่อมาได้วางแผนจะอัพเกรดสนามบินขึ้น จึงเพิ่มรันเวย์เป็น 4 กิโลเมตร และใช้เป็นท่าอากาศยานนานาชาติในเวลาต่อมา มีสายการบินเดียว คือ โคเรียวแอร์
ท่าอากาศยานน่านนคร
ต่อมาเมื่อเกิดกรณีพิพาทอินโดจีนกับฝรั่งเศส สนามบินได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นอีกครั้งเพื่อให้เครื่องบินจำนวน 3-4 ลำจากกองทัพอากาศสามารถมาประจำที่สนามบินน่านได้ แต่เมื่อสงครามอินโดจีนยุติลง ก็ไม่มีการใช้สนามบินอีก หลังจากนั้นอีกประมาณ 10 ปีเศษ สนามบินได้รับการปรับปรุงอีกครั้งหนึ่ง โดยทำการขยายทางวิ่งให้กว้างประมาณ 10 เมตร ยาวประมาณ 600 เมตร ผิวทางวิ่งบดทับด้วยดินลูกรัง พอที่เครื่องบินขนาดเล็กจะขึ้น-ลงได้ และเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2514 กองทัพอากาศไทยได้จัดหน่วยบิน 231 ซึ่งมีเครื่องบินขับไล่ ทิ้งระเบิดมาประจำสนามบินน่าน พร้อมย้ายหน่วยบิน 713 และ 333 จากอำเภอเชียงกลาง มาประจำที่สนามบินน่าน รวมกันตั้งเป็นฝูงบิน 416 ต่อจากนั้นหน่วยบินของกองทัพบก และกรมการบินพาณิชย์ ได้ย้ายเข้ามาใช้พื้นที่ร่วมกับกองทัพอากาศ จึงได้ร่วมกันซ่อมทางวิ่งบางตอนที่ชำรุดให้ได้มาตรฐานและเพิ่มขีดความสามารถของทางวิ่งให้เป็นผิวแอสฟัลส์ติดคอนกรีต ยาว 2,000 เมตร กว้าง 45 เมตร ทางเผื่อหัวท้ายข้างละ 60 เมตร รับน้ำหนักสูงสุดได้ประมาณ 67,000 กิโลกรัม จนเครื่องบินขนาดใหญ่แบบซี-130 เฮอร์คิวลิส สามารถขึ้น-ลงได้อย่างปลอดภัย
ชิคาโก แอล สายสีส้ม
ชิคาโก แอล สายสีส้ม เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าส่วนหนึ่งของชิคาโก แอล มหานครชิคาโก มีระยะทาง (เวลาในการเดิน 35 นาที) เส้นทางระดับดินและยกระดับ เชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ผู้โดยสารเฉลี่ยวันละ 63,037 คน
เขตห้ามล่าสัตว์ป่าอ่างเก็บน้ำสนามบิน
เขตห้ามล่าสัตว์ป่าอ่างเก็บน้ำสนามบิน ตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 219 (ประโคนชัย-บุรีรัมย์) ตำบลประโคนชัย อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ มีเนื้อที่ประมาณ 3,568 ไร่ หรือ 5.70 ตารางกิโลเมตร
เอออนเซนเตอร์
เอออนเซ็นเตอร์ () (อาคาร 200 อิสท์ แรนโดลสตรีท หรืออาคารเอโมโคในชื่อเดิม คือ ตึกระฟ้าสมัยใหม่แห่งหนึ่งในเมืองชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา ได้รับการออกแบบโดยบริษัทสถาปนิก เอ็ดเวิร์ด ดูเรล สโตน (Edward Durell Stone) และหุ้นส่วน เพอร์กินส์แอนด์วิล (Perkins and Will) สร้างเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1974 ในชื่อ "อาคารสแตนดาร์ดออย" ด้วยพื้นที่ 83 ชั้น และความสูง 346 เมตร (1,136 ฟุต) อาคารแห่งนี้มีความสูงที่สุดอันดับ 3 ในเมืองชิคาโก ตามหลังตึกวิลลิสทาวเวอร์และทรัมพ์อินเตอร์เนชันแนลโฮเต็ลแอนด์ทาวเวอร์
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ท่าอากาศยานนานาชาติเจเนรัลมิตเชลล์ ในมิลวอกี รัฐวิสคอนซิน เป็นท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งที่เสนอตัวเป็นทางเลือกของเมืองชิคาโก และเมืองทางตอนเหนือของอิลลินอยส์ และยังมีระบบรถไฟแอมแทร็ก เชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยานมิตเชลล์และเมืองชิคาโกอยู่แล้ว
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ ได้รับการคัดเลือกให้เป็นท่าอากาศยานยอดเยี่ยมของอเมริกาเหนือตลอดช่วง 9 ปีที่ผ่านมาจากการจัดอันดับของนิตยสาร "Business Traveler Magazine" (พ.ศ. 2541- 2546) และ "Global Traveler Magazine" (พ.ศ. 2548-2549) สร้างประวัติศาสตร์การเป็นท่าอากาศยานชั้นนำของโอแฮร์
ชิคาโก
ชิคาโกพัฒนาจากเมืองทุ่งนาจากปี พ.ศ. 2376 (ค.ศ. 1833) กลายมาเป็นศูนย์กลางความเจริญแห่งหนึ่งของโลก และในปัจจุบันนับเป็น 1 ใน 10 เมืองสำคัญของโลกทางด้านเศรษฐกิจและสังคม ชิคาโกยังคงเป็นศูนย์กลางทางด้านความเจริญ การเงิน การคมนาคม และวัฒนธรรมที่สำคัญของเขตมิดเวสต์ ในชิคาโกมีสนามบินอยู่ 3 แห่ง โดยสนามบินโอ'แฮร์ เป็นสนามบินนานาชาติที่มีการจราจรทางอากาศมากที่สุดเป็นหนึ่งในสามของสหรัฐอเมริกา
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ในส่วนของเครื่องบินที่ท่าอากาศยานให้บริการขนาดเล็กที่สุดได้แก่ เครื่อง Cessna 208B Grand-Caravan ขนาดใหญ่ที่สุดได้แก่ แอร์บัส เอ380 ในปี พ.ศ. 2560 จำนวนผู้โดยสารทั้งหมดประมาณ 54.486 ล้านคน ในปี พ.ศ. 2561 เที่ยวบินภายในประเทศ ที่มีผู้ใช้บริการน้อยที่สุดได้แก่ เที่ยวบินไปกลับ ระหว่าง สนามบินเกาะไม้ซี้ ไปกลับท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เนื่องจากบริการให้กับนักท่องเที่ยวของบริษัท โซเนวา คีรี จำกัด เท่านั้น ด้วยเครืองบิน ทะเบียน HS-SPL และ HS-SKRซึ่งเป็นเครื่อง Cessna 208B Grand-Caravan
ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน
ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน (จีนตัวเต็ม: 台灣桃園國際機場 หรือ 臺灣桃園國際機場, ไต้หวันพินอิน: Táiwan Táoyuán Gúojì Jicháng, พินอิน: Táiwān Táoyuán Gúojì Jīcháng) เดิมคือท่าอากาศยานนานาชาติเจียงไคเช็ก (จีนตัวเต็ม: 中正國際機場, ไต้หวันพินอิน: Jhongjhèng Gúojì Jicháng, พินอิน: Zhōngzhèng Gúojì Jīcháng) ตั้งอยู่ที่เมืองเถา-ยฺเหวียน ในเขตไต้หวัน ประเทศสาธารณรัฐจีน เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐจีน และเป็นท่าอากาศยานหลักของไชน่าแอร์ไลน์ และอีวีเอแอร์ โดยอาคาร 1 รองรับผู้โดยสารได้ 15ล้านคน อาคาร 2 รองรับผู้โดยสารได้ 17ล้านคน รวมกันได้ 32ล้านคนต่อปี
ปัจจุบันอาคารผู้โดยสารของท่าอากาศยานไต้หวันเถาหยวนรองรับรวมได้ 32 ล้านคน โดยในอนาคตจะ มีแผนจะสร้างอาคาร 4 เป็นแบบอาคารขนาดเล็กที่สามารถรองรับได้ 5ล้านคน ก่อนที่จะ มีการก่อสร้างอาคารผุ้โดยสารอาคาร 3 โดยสามารถรองรับเพิ่มเติมได้ อีก 8ล้านคน เมื่อโครงการเสร็จสิ้นจะสามารถรองรับได้มากถึง 45 ล้านคนในอนาคต และในปี พศ 2576(คศ 2042) จะสามารถพัฒนาได้มากถึง 86ล้านคนพร้อมกับการสร้างรันเวย์ที่ 3
ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์
ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์รองรับผู้โดยสาร 18,868,388 คน ในปีพ.ศ. 2549 ทำให้เป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นเป็นอันดับ 2 ของชิคาโก เป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ และอยู่เหนือกว่าท่าอากาศยานนานาชาติแกรี/ชิคาโก และท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโก/ร็อคฟอร์ด
ท่าอากาศยานนานาชาติฮูเซ็น ซัซตราเนอการา
สนามบินแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตเมืองบันดุง และล้อมรอบด้วยภูเขา ดังนั้นเครื่องบินจึงลงจอดในลักษณะที่ไม่เหมือนใคร สนามบินสามารถรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ320 และโบอิง 737 ได้ด้วย ในปี ค.ศ. 2016 ได้เปิดใช้งานส่วนต่อขยายอาคารใหม่ ทำให้มีผู้โดยสารถึง 3.4 ล้านคน รองรับด้วยเนื้อที่ 170,000 ตารางฟุต
ภารกิจชิคาโก
ภารกิจชิคาโกเป็นส่วนที่ 27 ของการปฏิบัติการทางอากาศ ถูกขนส่งโดยเครื่องซี - 47 สกายเทรน (C-47 Skytrain) จากกองขนส่งทางอากาศ 434 ที่ ฐานทัพอากาศอัลเดอร์มาสตัน (RAF Aldermaston) 52 ลำถูกใช้ในการขนส่งเครื่องซีจี - 4 วาโค (CG-4 Waco) ในจำนวนที่เท่ากัน เครื่องร่อนนั้นบรรทุกทหาร 155 นาย, รถก่อสร้าง (bulldozer) 1 คัน, ปืนต่อสู้รถถังขนาด 57 มิลลิเมตรจำนวน 16 กระบอก และพาหนะขนาดเล็กอีก 25 คัน กระสุน 2.5 ตันและอุปกรณ์การรบอีก 11 ตัน ซึ่งประกอบด้วย วิทยุเอสซีอาร์ - 499 สำหรับกองบังคับการกองพลด้วย
ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์มิงแฮม
ในช่วงหลังสงคราม ท่าอากาศยานได้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมต่างๆ อย่างเช่น Air fairs และ Air races ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2503 City of Birmingham ได้กลับเข้าดำเนินงานท่าอากาศยานอีกครั้ง และมีอำนาจเต็มเมื่อวันที่ 1 เมษายน ในปีเดียวกัน ต่อมาใน พ.ศ. 2504 อาคารผู้โดยสารแห่งใหม่ได้เปิดขึ้นเพื่อรองรับผู้โดยสารระหว่างประเทศ และใน พ.ศ. 2510 ทางวิ่งหลักได้ถูกขยายออกเป็น 7,400 ฟุตเพื่อรองรับเครื่องบินไอพ่น
ท่าอากาศยานเบอร์ลินเทเกิล
เบอร์ลิน-เทเกล "ออตโต ลิเลียนธาล" (ชื่ออย่างเป็นทางการคือ ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลิน-เทเกล แต่มักเรียกสั้น ๆ เพียง เทเกล) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติหลักในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในเขตเทเกลในตอนเหนือของเขตเทศบาลไรนิคเคนดอร์ฟ จุดเด่นของท่าอากาศยานเทเกลคืออาคารท่าทรงหกเหลี่ยมล้อมรอบพื้นที่เปิด ซึ่งทำให้ระยะเดินจากเครื่องบินถึงทางออกท่านั้นสั้นเพียง 30 เมตรใน พ.ศ. 2550 ท่าอากาศยานนี้ให้บริการผู้โดยสารมากกว่า 13,350,000 ราย
ท่าอากาศยานนี้มีแผนจะปิดตัวลงใน พ.ศ. 2555
ท่าอากาศยานพะโม
ท่าอากาศยานอยู่สูง จากระดับน้ำทะเล ประกอบด้วย 1 รันเวย์ยางมะตอย ขนาดพื้นที่ 1,677 x 31 ตารางเมตร (5,502 × 102 ตารางฟุต)
ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
ในส่วนของอาคารผู้โดยสาร มีห้างสรรพสินค้า "Sky City" ประกอบไปด้วย
ร้านค้า 35 ร้าน
ร้านอาหาร 33 ร้าน
โรงแรม 3 แห่ง
ธนาคาร 2 แห่ง
ร้านขายยา 1 แห่ง
โบสถ์
ห้องประชุม 49 ห้อง มีพื้นที่กว่า 6,300 ตร.ม.
โถงจัดนิทรรศการที่รองรับผู้ชมได้กว่า 1000 คน
ท่าอากาศยานดอนเมือง
ต่อมาในช่วงปี พ.ศ. 2541-2543 ได้มีการปรับปรุงอาคารเทียบเครื่องบิน ตามแผนพัฒนาท่าอากาศยานกรุงเทพ (ดอนเมือง) ในขณะนั้น ให้รองรับการบริการได้จนถึงประมาณปี พ.ศ. 2546 เพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายการเปิดให้บริการของท่าอากาศยานสากลกรุงเทพแห่งที่ 2 (ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ) ในปี พ.ศ. 2547 โดยอาคารทั้งหมดยังคงใช้งานต่อมาจนกระทั่งย้ายการให้บริการไปยังท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในปี พ.ศ. 2549 ทั้งนี้การปรับปรุงประกอบด้วย (1) ลดจำนวนหลุมฝั่งทิศเหนือของอาคาร 2-4 จาก 4 หลุมเป็น 3 หลุม เพื่อให้หลุมจอดมีขนาดใหญ่ขึ้นสำหรับรองรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี ได้ (2) ก่อสร้างอาคารเทียบเครื่องบิน 5 พร้อมทางเชื่อมฝั่งทิศใต้ (เซาท์ คอร์ริดอร์) เชื่อมต่อกับอาคารผู้โดยสาร 2 (3) ลดจำนวนหลุมจอดฝั่งทิศใต้ของอาคาร 4 จาก 4 หลุมเป็น 3 หลุม เพื่อใช้พื้นที่ก่อสร้างทางเชื่อมฝั่งทิศใต้ไปยังอาคาร 5 (4) ปรับปรุงห้องโถงพักรอผู้โดยสารขาออกของอาคาร 2-4 เพื่อให้มีพื้นที่ใช้งานมากขึ้น จากแบบที่มีการกั้นห้องแยกกันระหว่างแต่ละทางออกขึ้นเครื่องและอยู่บนชั้น 2 ของอาคาร โดยมีทางเดินผู้โดยสารขาออกอยู่บนชั้น 3 ให้เป็นแบบรวมกันในห้องเดียวและอยู่บนชั้น 3 ของอาคาร โดยก่อสร้างทางลงไปยังสะพานเทียบเครื่องบินที่อยู่บนชั้น 2 ให้เป็นส่วนต่อเติมที่ยื่นออกไปนอกตัวอาคารเดิมตามตำแหน่งของสะพานเทียบเครื่องบิน (5) เปลี่ยนสะพานเทียบเครื่องบินของอาคารฝั่งเหนือและอาคาร 2-4 ฝั่งทิศใต้ จากแบบซองเดียว (ส่วนใหญ่) เป็นแบบ 2 ซองทั้งหมด (6) ก่อสร้างห้องโถงพักรอผู้โดยสารรถบัสขาออกภายในอาคาร 6 เพิ่มเติมบริเวณปลายอาคารฝั่งทิศตะวันออก
ท่าอากาศยานนานาชาติชาร์ล็อตต์/ดักลาส
ปัจจุบันเป็นศูนย์กลางการบินของสายการบินยูเอสแอร์เวย์ มีจุดหมายปลายทางทั้งภายในประเทศและต่างประเทศกว่า 135 แห่ง ในปี พ.ศ. 2550 เป็นหนึ่งใน 30 อันดับแรกสนามบินที่มีความหนาแน่นสูงสุดในกรณีจำนวนผู้โดยสารของโลก ในปี พ.ศ. 2552 เป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นอันดับที่ 9 ของสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2553 เป็นท่าอากาศยานที่มีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 24 ของโลก
ท่าอากาศยานตรัง
ปี พ.ศ. 2537 ได้มีการปรับปรุงท่าอากาศยานตรังอีกครั้ง เพื่อรองรับปริมาณการขนส่งทางอากาศ และจำนวนผู้โดยสารที่เพิ่มขึ้น ซึ่งประกอบด้วย 1. การก่อสร้างอาคารที่พักผู้โดยสารหลังใหม่ พื้นที่ประมาณ 3,000 ตารางเมตร 2. การก่อสร้างต่อเติมทางวิ่งจากเดิม 1,500 เมตร การต่อเติมความยาวทางวิ่งขนาด 45X 700 เมตร การขยายความกว้างทางวิ่งขนาด 2 X 7.5 X 1,400 เมตร การก่อสร้างไหล่ทางวิ่ง ทางวิ่งเผื่อขนาด 60 X 60 เมตร ทางขับขนาด 23 X 145 เมตร การขยายถนนทางเข้า และการก่อสร้างลานจอดรถยนต์บางส่วน
ท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์
สามารถรองรับผู้โดยสารทั้งขาเข้าและขาออก 1,000 คน/ชั่วโมง หรือ 3.000,000 คน/ปี และในอนาคตสามารถขยายเพื่อรองรับได้สูงสุดถึง 15,000,000 คน/ปี มีพื้นที่ประมาณ 63270 ไร่ ห่างจากตัวเมืองมัณฑะเลย์ 35 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางเข้าเมืองประมาณ 30 นาที
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
เนื่องจากมาตรการควบคุมเสียง โอแฮร์จึงได้รับอนุญาตให้ใช้ได้เพียงทางวิ่งเดียวระหว่างเวลา 24.00 - 06.00 น.
ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย
มีจำนวนเนื้อที่โดยประมาณ 45,330 ตารางเมตร ขนาด 120 x 337 เมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก ของทางวิ่ง ห่างจาก RUN WAY CENTER LINE 280 เมตรพื้นผิวเป็นคอนกรีต ค่าความแข็ง 73 R/D/X/T มีจำนวน หลุมจอดอากาศยาน จำนวน 7 หลุมจอด และมีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ จำนวน 12 หลุมจอด
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
พื้นที่บริเวณฮาร์ตสฟีลด์-แจ็กสันนั้น เริ่มจากต้นจากการทำสัญญาเช่าพื้นที่ 287 เอเคอร์ เป็นเวลา 10 ปี เพื่อสร้างเป็นสนามแข่งม้า โดยมีการออกสัญญาเช่าให้เมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2468 โดยนายกเทศมนตรีวอล์เตอร์ ซิมส์ (Walter Sims) ผู้ซึ่งให้คำมั่นกับประชาคมไว้ว่าจะพัฒนาให้เป็นสนามบินให้ได้ และได้ข้อตกลงร่วมกันที่จะเปลี่ยนชื่อที่บริเวณนี้ว่าสนามบินแคนด์เลอร์ (Candler Field) ตามชื่อเจ้าของดั้งเดิม ผู้ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งโคคา-โคล่า และอดีตนายกเทศมนตรีเมืองแอตแลนตา Asa Candler เครื่องบินลำแรกที่มาลงจอดที่แคนด์เลอร์ คือในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2469 โดยเครื่องขนส่งไปรษณีย์ฟลอริดาแอร์เวย์ บินมาจากแจ็กสันวิลล์ จนกระทั่งเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2471 Pitcairn Aviation ได้เริ่มเปิดให้บริการที่แอตแลนตา ตามด้วยเดลต้า แอร์เซอร์วิส ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2473 หลังจากนั้นไม่นานก็มีสายการบินที่รู้จักในชื่อ อีสเทิร์นแอร์ไลน์ และเดลต้า แอร์ไลน์ ซึ่งทั้งสองสายการบินใช้ที่อัลบอร์ก (Aalborg) เป็นสนามบินหลัก
ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู
อาคารผู้โดยสาร 1 มีเคาน์เตอร์เช็ค-อิน 64 ที่ ให้บริการสายการบินทั้งภายในและระหว่างประเทศ มีหลุมจอดเครื่องบิน 17 หลุม อาคารผู้โดยสารนี้รับผู้โดยสารได้สูงสุดถึง 3,200 คน ส่วนอาคารผู้โดยสาร 2 หรืออาคารหลังใหม่ รับเครื่องบินได้ 12 ลำ
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ทางวิ่งของโอแฮร์มีจุดตัดของทางวิ่งจำนวนมาก และสามารถก่อให้เกิดปัญหาได้จากภาวะที่สภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย หรือการจราจรที่คับคั่ง หรือกระแสลม ดังนั้นเจ้าหน้าหอบังคับการบินจึงต้องรอจนกว่าทางวิ่งจะว่างโดยตลอด ถึงจะอนุญาตให้ทางวิ่งอีกเส้นที่ตัดกันใช้งานได้ และหากเจ้าหน้าที่หอบังคับการบินทำงานผิดพลาด ก็อาจจะทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ และในช่วงหลายปีหลังมาอุบัติเหตุที่เครื่องบินเกือบจะเฉี่ยวหรือชน หรือต้องหักหลบจนเครื่องไถลออกนอกทางวิ่งอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นแผนปรับปรุงที่ผ่านการอนุมัติไปแล้ว ก็จะช่วยแก้ปัญหากรณีนี้ไปได้อย่างมาก
ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
ท่าอากาศยานอาลันดา มีรันเวย์ 3 เส้น รันเวย์ 1 (01L/19R) รันเวย์ 2 (08/26) รันเวย์ 3 (01R/19L) รันเวย์ 1 ยาว 3,310 เมตร ใช้สำหรับวิ่งขึ้น ลงสำหรับเครื่องบินขนาดใหญ่ รันเวย์ 2 และ 3 ยาว 2,500 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินที่ขึ้นและ ลงในเวลาเดียวกันได้ในรันเวย์ที่ 1 และ 3
ซัมบวงกาซิตี
ท่าอากาศยานนานาชาติซัมบวงกา มีทางวิ่งยาว 2,610 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินใหญ่อย่าง C-17 Globemaster III, Antonov An-124, Airbus A330 และ Boeing 747 ได้ โดยรัฐบาลได้อัดฉีดเงินกว่า 240 ล้านเปโซเพื่อปรับปรุงท่าอากาศยาน ในปี ค.ศ. 2008 ท่าอากาศยานนานาชาติซัมบวงกาเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 10 ของประเทศ
ท่าอากาศยานดอนเมือง
เปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2538 และใช้เป็นอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศเพื่อรองรับการขยายตัวของจำนวนผู้โดยสารที่เพิ่มขึ้นร่วมกับอาคาร 1 มีพื้นที่ 106,586.5 ตารางเมตร โดยอาคาร 2 ให้บริการอย่างต่อเนื่องมาจนถึงวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2549 ได้ปิดตัวลงเพื่อย้ายสายการบินทั้งหมดที่ใช้งานอาคารหลังนี้ไปยังท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ โดยในช่วงที่ใช้งานเต็มรูปแบบครั้งสุดท้ายในปี พ.ศ. 2549 อาคาร 2 รองรับผู้โดยสารได้ 9 ล้านคนต่อปี
สนามบินเลิงนกทา
ความยาวรันเวย์ตามสถานที่เดิม 1,500 เมตร หากจะขยายความกว้างของรันเวย์เป็น 300 เมตร จะล้ำเข้าไปในเขตเช่าที่ของประชาชน 19 ราย พื้นที่ประมาณ 187 ไร่ และหากมีการขยายทางยาวของรันเวย์ขึ้นไปทางทิศเหนืออีก 1,000 เมตร เป็นระยะทางยาว 2,500 เมตร จะล้ำเข้าไปในเขตเช่าที่ของราชพัสดุอีก 14 ราย พื้นที่ประมาณ 120 ไร่เศษ เมื่อสนามบินมีทางยาวของรันเวย์ 2,500 เมตร ความกว้าง 300 เมตร จะล้ำเข้าไปในพื้นที่เช่าของราชพัสดุจำนวน 33 ราย พื้นที่ประมาณ 307 ไร่ หากรัฐบาลต้องการจะใช้พื้นที่พัฒนาเป็นสนามบินพาณิชย์สามารถดำเนินการได้ทันที
สนามกีฬานานาชาติโยโกฮามะ
สนามกีฬานานาชาติโยโกฮามะเป็นสนามที่มีความจุมากที่สุดในญี่ปุ่น โดยมีที่นั่งจำนวน 72,327 ที่นั่ง เป็นสนามแห่งหนึ่งที่ใช้จัดแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 และเป็นสนามในรอบชิงชนะเลิศระหว่างบราซิลกับเยอรมนีในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2002 โดยบราซิลชนะ 2–0 นอกจากนี้ ยังเป็นหนึ่งในสนามที่จะใช้งานโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และรักบี้ลีกชิงแชมป์โลก 2019 ในกรณีที่สนามกีฬาโอลิมปิกแห่งใหม่ยังก่อสร้างไม่เสร็จ
มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตต
มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตตตั้งอยู่บนพื้นที่ 14.04 ตารางกิโลเมตร ซึ่งจัดว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่มีพื้นที่ที่มากที่สุดแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยห่างจากใจกลางเมืองโคลัมบัสเพียง 4 กิโลเมตร มหาวิทยาลัยมีงบประมาณประจำปีประมาณ 2 พันล้านเหรียนสหรัฐต่อปี มหาวิทยาลัยโอไฮโอสเตตจัดอยู่ในกลุ่มบิ๊กเทน ซึ่งเป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยที่มีความเป็นเลิศทางด้านการศึกษาที่สุดของรัฐต่าง ๆ ในแถบมิดเวสต์
ท่าอากาศยานตรัง
ปี พ.ศ. 2541 ได้ย้ายที่ทำการท่าอากาศยานมาที่อาคารที่พักผู้โดยสารใหม่และได้ประกาศเป็นสนามบินศุลกากร เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2542 ปัจจุบันท่าอากาศยานตรังมีทางวิ่งยาว 2,100 เมตร กว้าง 45 เมตร สามารถรองรับอากาศยาน ขนาด 150 ที่นั่ง (B 737) ได้ มีลานจอดซึ่งสามารถรองรับอากาศยานขนาดกลางได้ 2 ลำในเวลาเดียวกัน รวมทั้งมีอาคารที่พักผู้โดยสารที่สามารถรองรับผู้โดยสารในชั่วโมงเร่งด่วนได้ประมาณ 300 คน
นครนิวยอร์ก
นิวยอร์กมีพื้นที่กว่า 113 กม² (28,000 เอเคอร์) ที่มีบริเวณเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่มีต้นไม้ขึ้นเป็นกลุ่มๆ และชายหาดความยาวถึง 22 กิโลเมตร (14 ไมล์) พื้นที่หลายหมื่นเอเคอร์ดังกล่าวเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของชาวนิวยอร์ก และยังเป็นส่วนหนึ่งของระบบอุทยานแห่งชาติด้วย สำหรับสวนสาธารณะนั้น นิวยอร์กมีสวนสาธารณะกว่า 1,700 แห่ง ทั้งเล็กใหญ่กระจายไปในตัวเมือง ซึ่งที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีก็ คือ เซ็นทรัลพาร์ก ในแมนแฮตตัน สวนแห่งนี้ถูกออกแบบโดย Frederick Law Olmsted และ Calvert Vaux มีผู้เข้าเยี่ยมชมกว่า 30 ล้านคนต่อปี ถือเป็นสวนสาธารณะที่มีผู้คนเข้าเยี่ยมชมมากที่สุดในสหรัฐอเมริกา (อันดับที่ 2 คือ ลินคอล์นพาร์ก ในชิคาโก) นอกจากนั้น Olmsted และ Vaux ยังเป็นผู้ออกแบบ โพรสเปคพาร์ก ในบรูคลินอีกด้วย ขณะที่ฟลัชชิ่ง เมลโด โคโรน่าพาร์ก ที่ควีนส์ ก็เคยถูกใช้ในการจัดงานเวิลด์แฟร์ ใน ค.ศ. 1939 และ ค.ศ. 1964 มาแล้ว