เลโอนิด เบรจเนฟ เสียชีวิตเมื่อไหร่?
มรดกของเลโอนิด เบรจเนฟ
เมื่อ เลโอนิด เบรจเนฟถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982 ยูรี อันโดรปอฟได้รับเลือกให้เป็นประธานในพิธีศพ ตามความคิดในโลกที่หนึ่งเห็นได้ชัดเจนว่ายูรี อันโดรปอฟได้รับการสืบทอดอำนาจต่อจากเบรจเนฟ การทุจริตทางการเมืองอย่างเป็นวงกว้างในช่วงยุคเบรจเนฟกลายเป็นปัญหาสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียตในช่วงทศวรรษที่ 1980 อันโดรปอฟ เริ่มมีนโยบายในการต่อต้านการทุจริตทั่วประเทศ อันโดรปอฟ เชื่อว่าเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียตจะสามารถฟื้นตัวได้หากรัฐบาลโซเวียตสามารถเพิ่มความเชื่อมั่นในหมู่กรรมกรและประชาชนโซเวียตได้ การบริหารของเบรจเนฟถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นเพราะหละหลวมทางอุดมการณ์และความเอาแต่ใจตัวเอง รูปแบบการปกครองเบรจเนฟถูกค่อย ๆ ค่อย ๆ เอาออกไปโดย อันโดรปอฟ และได้มีการแต่งตั้งภายในพรรคใหม่โดยคำนึงความ "ศูนย์กลาง"เช่น ว่าที่นายกรัฐมนตรี Nikolai Ryzhkov และหัวหน้าคณะกรรมการกลาง Yegor Ligachevนโยบายด้านการต่างประเทศของสหภาพโซเวียตก็เลื่อนหายและเสื่อมลงไปในช่วงปีสุดท้ายของเบรจเนฟและเมื่อเดือนมิถุนายนปี ค.ศ. 1982 ก่อนถึงแก่อสัญกรรมของเขา โรนัลด์ เรแกนได้กล่าวว่าสหภาพโซเวียตเป็น "จักรวรรดิปีศาจ" ท่าทีทางการทูตระหว่างประเทศได้หายไปก่อนที่มีฮาอิล กอร์บาชอฟเริ่ม "ความคิดใหม่" ความเชื่อมั่นในลัทธิคอมมิวนิสต์และลัทธิมาร์กซ-เลนินเริ่มหายไปที่ประจักษ์ชัดในหมู่ชาวโซเวียตอย่างไรก็ดียังมีการสนับสนุนอย่างเล็กน้อยในช่วงยุคเบรจเนฟ ทำให้ชาวโซเวียตยังคงระมัดระวังในแนวคิด เช่น ความคิดเห็นแบบเสรีภาพประชาธิปไตยและการกระจายอำนาจ และด้วยเหตุนี้ลัทธิมากซ์ - เลนินยังคงเป็นแนวคิดสำคัญในการปกครองต่อไป เนื่องจากการสะสมทางทหารขนาดใหญ่ของทศวรรษที่ 1960 จงทำให้สหภาพโซเวียตยังคงเป็นมหาอำนาจในช่วงระหว่างการปกครองของเบรจเนฟ
สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
สงครามและรัฐบาลได้รับความนิยมน้อยลงเรื่อย ๆ ความไม่พอใจทำให้พรรคบอลเชวิค ที่นำโดย วลาดีมีร์ เลนิน ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างมาก เขาให้สัญญาว่าจะดึงรัสเซียออกจากสงครามและทำให้รัสเซียกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง ชัยชนะของพรรคบอลเชวิคในเดือนพฤศจิกายนนั้น ตามมาด้วยการสงบศึกและการเจรจากับเยอรมนี ในตอนแรก พรรคบอลเชวิคปฏิเสธข้อเสนอของเยอรมนี แต่เมื่อกองทัพเยอรมันทำสงครามต่อไปและเคลื่อนผ่านยูเครนโดยไม่ช้าลง รัฐบาลใหม่จึงต้องยอมลงนามในสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์ เมื่อวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1918 ซึ่งทำให้รัสเซียออกจากสงคราม แต่ต้องยอมยกดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาล รวมไปถึงฟินแลนด์ รัฐบอลติก บางส่วนของโปแลนด์และยูเครนแก่ฝ่ายมหาอำนาจกลาง อย่างไรก็ตาม ดินแดนที่เยอรมนีได้รับจากรัสเซียทำให้ต้องแบ่งกำลังพลไปยึดครองและอาจเป็นปัจจัยนำสู่ความล้มเหลวของการรุกฤดูใบไม้ผลิ และสนับสนุนอาหารและยุทธปัจจัยอื่นค่อนข้างน้อย
เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน
ยาค็อพ ลูทวิช เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน บาร์ท็อลดี () เป็นที่รู้จักกันในชื่อ เฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน (3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1809 - 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1847) เป็นนักเปียโน คีตกวี และผู้อำนวยเพลงชาวเยอรมัน อยู่ในยุคโรแมนติกตอนต้น มีผลงานประพันธ์ทั้งซิมโฟนี คอนแชร์โต ออราทอริโอ และเชมเบอร์มิวสิก
ยูเลียนา มารีอาแห่งบราวน์ชไวก์-โวลเฟ่นบึทเท่ล สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์
พระนางสิ้นพระชนม์ในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2339 ณ พระราชวังฟรีเดนเบอร์ก พระบรมศพถูกฝังที่มหาวิหารร็อคสไลด์ สิริพระชนมายุ 67 พรรษา พระบรมศพของพระนางถูกผู้มาเยือนชาวเดนมาร์กถ่มน้ำลายรดหลุมศพนานหลายปี ซึ่งถือเป็นจุดสิ้นสุดเผด็จการสตรีที่มีอำนาจที่สุดในแถบสแกนดิเนเวีย ในปีพ.ศ. 2351 พระเจ้าคริสเตียนเสด็จสวรรคต มกุฎราชกุมารได้ครองราชย์เป็น สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 6 แห่งเดนมาร์ก ทรงเป็นที่รักใคร่และนับถือในปวงประชาชนชาวเดนมาร์ก
อีลี เมตช์นิคอฟ
อิลียา อิลยิช เมชนิคอฟ (, ) หรือ อีลี เมตช์นิคอฟ (Élie Metchnikoff, Élie Metchnikoff) (15 พฤษภาคม (แบบเก่า 3 พฤษภาคม) ค.ศ. 1845 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1916) เป็นนักสัตววิทยาชาวรัสเซีย เป็นผู้ค้นพบกระบวนการฟาโกไซโทซิสจากการทดลองกับตัวอ่อนของดาวทะเล ผลงานดังกล่าวทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ร่วมกับเพาล์ เอร์ลิชในปี ค.ศ. 1908 นอกจากนี้เขายังนิยามคำว่า "gerontology" สำหรับการศึกษาด้านอายุขัย
ฮันส์ เย็ชช็อนเน็ค
ฮันส์ เย็ชช็อนเน็ค (; 9 เมษายน ค.ศ. 1899 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1943) เป็นพลเอกเยอรมันและหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการทหารของลุฟท์วัฟเฟอแห่งนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้ฆ่าตัวตายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1943 ภายหลังจากเกิดความผิดพลาดที่ได้ออกคำสั่งให้ปืนต่อต้านอากาศยานยิงใส่เครื่องบินรบเยอรมันที่รวมตัวบนท้องฟ้าอยู่ใกล้กับกรุงเบอร์ลิน
อสัญกรรมและรัฐพิธีศพของเลโอนิด เบรจเนฟ
"มีลิตซียา" ในมอสโกได้ทำการปิดกรุงมอสโก ในระหว่างงานศพในวันที่ 15 พฤศจิกายนเส้นทางใหญ่ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาโดยตำรวจและทหารรักษาการณ์ของมอสโก ทหารผู้ยืนอยู่หน้าสภาผู้แทนราษฎรสวมชุดรัดแขนสีแดงดำ สภาสหภาพได้รับการตกแต่งด้วยธงสีแดงและริ้บบินสีดำจำนวนมากและสัญลักษณ์คอมมิวนิสต์แบบต่าง ๆ ในวันที่สาม โลงที่มีร่างของเลโอนิด เบรจเนฟ ถูกวางไว้บนรถปืนใหญ่ซึ่งลากจูงด้วยรถหุ้มเกราะ BRDM-2 สีเขียวมะกอกของกองทัพโซเวียตมีการนำพวงมาลัยหลายสิบชิ้นรวมถึงเครื่องประดับยศของเบรจเนฟจากเจ้าหน้าที่ทหารของโซเวียตและผู้ร่วมงานคนอื่น ๆ ประดับตลอดเส้นทางไปยังสุสานเลนิน บนจัตุรัสแดง อันโดรปอฟเป็นผู้กล่าวสุนทรพจน์เป็นคนแรก ตามด้วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ดมีตรี อุสตีนอฟ นักฟิสิกส์และประธานสถาบันวิทยาศาสตร์ Anatoly Alexandrov ; และคนงานในโรงงานหลังการกล่าวสุนทรพจน์ก็มีการได้แบกโลงศพนำโดย อันโดรปอฟ, และ นีโคไล ทิคโฮนอฟ ประธานสภารัฐมนตรีไปยังบริเวณใกล้สุสาน ครอบครัวเบรจเนฟอำลาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่นำร่างและโลงลงหลุมฝัง วิคตอเรีย จูบบนใบหน้าเบรจเนฟตามประเพณีของรัสเซีย ในขณะที่ร่างกายของเบรจเนฟถูกนำลงไปไว้ในหลุมฝังศพ ทหารวงดุริยางค์ได้บรรเลงเพลงชาติโซเวียต
เฟรเดอริกาแห่งฮาโนเวอร์ สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ
รัฐบาลเผด็จการได้สิ้นสุดในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 และไม่มีการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ ได้มีการลงประชามติเกี่ยวกับสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนติน ร้อยละ 70 สนับสนุนระบอบประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ
สมเด็จพระราชินีเฟรเดอริกาสิ้นพระชนม์ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524ในช่วงการลี้ภัยที่กรุงมาดริดในระหว่างการผ่าตัดดวงพระเนตร ได้มีการรายงานการสิ้นพระชนม์ของพระนางในหนังสือพิมพ์ เดอะ นิวยอร์ก ไทม์ว่าทรงสิ้นพระชนม์ระหว่างการผ่าตัดเปลือกพระเนตรที่ซึ่งทรงไปผ่าตัดบ่อยๆ แต่มีข่าวลือว่าพระนางสิ้นพระชนม์จากการศัลยกรรมพระเนตร บางแหล่งข่าวรายงานว่า พระนางสิ้นพระชนม์จากภาวะพระหทัยวาย พระศพของพระนางได้ฝังที่ พระราชวังตาโตย
การเสียชีวิตของจอห์น เลนนอน
จอห์น เลนนอน เป็นนักดนตรีชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงทั่วโลกในฐานะหนึ่งในสมาชิกวงเดอะบีเทิลส์ จากผลงานเดี่ยว และจากการเป็นนักกิจกรรมทางการเมืองและสันตินิยม เขาถูกมาร์ก เดวิด แชปแมน ยิงเสียชีวิตโดยการเอาปืนมาสังหารที่ทางเข้าอพาร์ตเมนต์ เดอะดาโคตา (The Dakota) ที่เขาพักอยู่ ในนครนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1980 เลนนอนเพิ่งกลับจากสตูดิโอเรเคิร์ดแพลนต์ (Record Plant Studio) พร้อมกับภรรยา โยโกะ โอะโนะ
เจ้าหญิงลิเลียน ดัชเชสแห่งฮัลลันด์
เจ้าชายเบร์ติล สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1997 ณ พระตำหนักส่วนพระองค์ ซึ่งเจ้าหญิงลิเลียนประทับอยู่ที่นั้นด้วย หลังจากการสิ้นพระชนม์ของสวามีพระองค์ก็ปฏิบัติพระกรณียกิจเป็นตัวแทนของพระบรมวงศานุวงศ์ตลอดมา พระองค์ได้อุปถัมภ์องค์กรต่าง ๆ จำนวนมาก และเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์กลุ่มองค์กรและสมาคมต่าง ๆ
เกออร์กี มาเลนคอฟ
ความทะเยอทะยานของมาเลนคอฟเป็นผล,สตาลินชีวิตในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2496 สี่วันต่อมา มาเลนคอฟ, วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ, ลัฟเรนตีย์ เบรียาและนิกิตา ครุสชอฟมากล่าวคำสรรเสริญในงานศพของสตาลิน
ลุดวิจชาวเยอรมัน
ลุดวิจชาวเยอรมัน () หรือ หลุยส์ชาวเยอรมัน () (ค.ศ. 806 – 28 สิงหาคม ค.ศ. 876) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งบาวาเรียระหว่าง ค.ศ. 817 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 876 และเป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ตั้งแต่ ค.ศ. 843 จนเสด็จสวรรคต ลุดวิจเป็นพระราชโอรสในลุดวิจผู้เคร่งศีลกับพระชายาองค์แรกเอียร์เมนการ์ดแห่งเฮสเบย์ และเป็นพระราชนัดดาของชาร์เลอมาญ
ข้อเขียนวอยนิช
ปี พ.ศ. 2409 ห้องสมุดส่วนตัวของเบคซ์ได้ย้ายไปยังวังวิลล่ามอนดราโกนในฟราสคาตีของลัทธิเยซูอิต ซึ่งเป็นศูนย์ของสถาบันกิสเลียริ ในปี พ.ศ. 2455 วิทยาลัยโรมาโนได้ประสพปัญหาด้านการเงินและได้ขายตำราบางส่วน วิลฟริด วอยนิชได้ซื้อหนังสือจากวิทยาลัยจำนวน 30 เล่ม ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือข้อเขียนวอยนิช เมื่อวอยนิชเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2473 เอเธล ลิเลียน วอยนิช () ผู้เป็นภรรยาได้เก็บหนังสือเล่มนี้ไว้จนกระทั่งเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2503 และได้มอบข้อเขียนวอยนิชให้นางสาว แอน นิล แอน นิลได้ขายหนังสือเล่มนี้ให้พ่อค้าหนังสือเก่าอีกคนคือ ฮันส์ พี. เคราส์ () ซึ่งในที่สุดได้บริจาคข้อเขียนวอยนิชให้มหาวิทยาลัยเยล ในปี พ.ศ. 2512
พระเจ้าชาร์ลที่ 10 แห่งฝรั่งเศส
จากการสวรรคตของจักรพรรดิฟรันซ์ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2378 สมาชิกราชวงศ์บูร์บงเสด็จย้ายออกจากปราสาทปราก เนื่องจากจักพรรดิพระองค์ใหม่ของออสเตรีย จักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 1 ประสงค์ที่จะใช้ปราสาทดังกล่าวเป็นสถานที่สำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระองค์ ในช่วงต้นทั้งหมดเสด็จย้ายไปพำนักชั่วคราวที่เมืองเตอปลิตซ์ แต่ต่อมาเมื่อจักรพรรดิแฟร์ดีนันที่ 1 ประสงค์ที่จะประทับ ณ ปราสาทปรากเป็นการถาวร สมาชิกราชวงศ์บูร์บงจึงต้องหาที่พำนักแห่งใหม่และตัดสินใจซื้อปราสาทเคียชแบร์ก (Kirchberg Castle) แต่ยังไม่สามารถย้ายเข้าไปได้ในทันทีเนื่องจากในขณะนั้นมีการระบาดของอหิวาตกโรค ในขณะเดียวกันนั้นเอง ในเดือนตุลาคม ที่พระเจ้าชาร์ลเสด็จ ฯ ไปยังชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของออสเตรียที่อบอุ่นกว่า ณ เมืองเกอร์ซ (Görz) ของสโลวีเนีย ซึ่งที่เมืองเกอร์ซนี้เองที่ทรงติดเชื้ออหิวาตกโรคและสวรรคตในวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2379 ชาวเมืองต่างพากันสวมเสื้อผ้าสีดำเป็นการไว้อาลัยให้กับพระองค์ พระศพถูกฝัง ณ สุสานกอนสตานเจวิกา (ปัจจุบันตั้งอยู่ในเมืองเมืองนอวากอริกาของสโลวีเนีย) ร่วมกับหลุมศพของสมาชิกราชวงศ์พระองค์อื่นๆ
ดมีตรี อุสตีนอฟ
เลโอนิด เบรจเนฟ ได้เข้ามากุมอำนาจหลังการโค่นล้มครุชชอฟ อุสตีนอฟถูกลดตำแหน่งไปยังกรมอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ ในปี พ.ศ. 2508 เบรจเนฟแต่งตั้งให้อุสตีนอฟเป็นสมาชิกผู้สมัครของโปลิตบูโรและเลขานุการของคณะกรรมการกลางกำกับดูแลของทหาร, อุตสาหกรรมป้องกันประเทศและการรักษาความปลอดภัย นอกจากนี้เขายังอยู่ในความดูแลของการพัฒนาระเบิดเชิงกลยุทธ์ของสหภาพโซเวียตและระบบขีปนาวุธข้ามทวีป เขาออกคำสั่งในเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ. 2513 ให้มีออกแบบพัฒนาของสถานีอวกาศอวกาศของโซเวียต
อสัญกรรมและรัฐพิธีศพของเลโอนิด เบรจเนฟ
ท่ามกลางความเสียใจอย่างเด่นชัด จากโรนัลด์ เรแกน ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ เมื่อเวลา 3:35 น. เขาเขียนข้อความสองย่อหน้าเกี่ยวกับเบรจเนฟว่า "เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่สุดในโลกมาเกือบสองทศวรรษ" และแสดงความหวังในการปรับปรุงความสัมพันธ์ระหว่างสหภาพโซเวียตกับสหรัฐอเมริกา สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2ให้สัญญาว่า"เราจะคิดถึงเป็นอย่างยิ่งสำหรับความทรงจำของผู้จากไปที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง" ขณะที่อดีตนายกรัฐมนตรีเยอรมนีตะวันตกเฮลมุท ชมิดท์ พูดถึงการถึงแก่อสัญกรรมของเบรจเนฟ "เป็นความรู้สึกที่เจ็บปวด" รัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งและอินทิรา คานธีนายกรัฐมนตรีอินเดียกล่าวว่า "เขา (เบรจเนฟ) จะยืนอยู่ข้างเราในยามที่เราต้องการ"
การปล้นธนาคารในติฟลิส ค.ศ. 1907
หลังการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1917 บอลเชวิคหลายคนที่มีส่วนในการปล้นได้รับอำนาจทางการเมืองในสหภาพโซเวียตซึ่งเพิ่งจะถูกตั้งใหม่ เลนินกลายมาเป็นผู้นำคนแรกของสหภาพโซเวียต หลังจากถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1924 สตาลินได้สืบทอดตำแหน่งผู้นำสหภาพโซเวียตจนกระทั่งเขาถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1953 มาซิม ลิตวินอฟได้เป็นเจ้าหน้าที่การทูตของโซเวียต และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (1930-39) เลโอนิด คราซินแต่เดิมเคยไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองหลังจากแตกแยกกับเลนินใน ค.ศ. 1909 แต่ภายหลังได้กลับเข้าร่วมกับบอลเชวิคอีกครั้งหนึ่งหลังการปฏิวัติและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีการค้าต่างประเทศ
ลุดวิจ เบค
ลุดวิจ ออกุส ธีโอดอร์ เบค(; 4 มิถุนาย ค.ศ. 1880 – 21 กรกฏาคม ค.ศ. 1944)เป็นนายพลชาวเยอรมันและเป็นเสนาธิการเยอรมันในช่วงปีแรกของระบอบนาซีในเยอรมนีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ลุดวิจ เบคไม่เคยเป็นสมาชิกพรรคนาซี อย่างไรก็ตามในช่วงแรกของปี ค.ศ. 1930 เขาได้สนับสนุนการประณามอย่างรุนแรงของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ที่มีต่อสนธิสัญญาแวร์ซายและเชื่อมั่นในความต้องการสำหรับเยอรมนีในการฟื้นฟูกองทัพและอาวุธยุโธปกรณ์ขึ้นมาใหม่ เบคได้มีข้อสงสัยอย่างแรงที่เกี่ยวกับความต้องการของนาซีที่เจ้าหน้าที่เยอรมันทั้งหมดได้กล่าวคำสาบานสัตย์ปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีต่อฮิตเลอร์โดยไร้เงื่อนไขและข้อสงสัยใดๆในปี ค.ศ. 1934 ถึงแม้ว่าเขาได้เชื่อว่าเยอรมนีต้องการรัฐบาลที่เข้มแข็งและฮิตเลอร์จะสามารถประสบความสำเร็จในเรื่องนี้ได้ตราบเท่าที่เขาได้รับอิทธิพลโดยองค์ประกอบเดิมภายในกองทัพมากกว่าหน่วยชตูร์มับไทลุง(SA)และหน่วยชุทซ์ชทัฟเฟิล(SS)
ลัฟเรนตีย์ เบรียา
ในช่วงการเข้ายึดครองโปแลนด์เป็นผู้คุมในการสังหารหมู่ชาวโปแลนด์ที่กาตึน ในเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ. 2484 เบรียาได้เป็นรองประธานกรรมการของสภาตำรวจ,ในเดือนมิถุนายนหลังปฏิบัติการบาร์บารอสซาของเขาก็กลายเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลาโหมของรัฐ (GKO) 
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเขารับผิดชอบร่วมกับเกออร์กี มาเลนคอฟ ในการระดมผู้คนนับล้านที่ถูกคุมขังในค่ายกูลัก มาช่วยการผลิตในช่วงสงคราม เขาควบคุมของการผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์ และอากาศยานเครื่องยนต์ นี่คือจุดเริ่มต้นของการเป็นพันธมิตรกันระหว่างเบรียาและมาเลนคอฟ
ในปี พ.ศ. 2487 ขณะที่เยอรมันถูกขับออกจากดินแดนโซเวียต เบรียาได้จัดการกับชนกลุ่มน้อยชาติพันธุ์ต่างๆที่ถูกกล่าวหาว่าต่อต้านโซเวียต และให้ความร่วมมือกับเยอรมัน ทั้งเชชเนีย ไครเมียตาตาร์ติก กรีก และโวลกาเยอรมัน กลุ่มเหล่านี้ถูกเนรเทศไปยังเอเชียกลาง
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2487 เบรียาได้รับมอบหมายให้ดูแลโครงการพัฒนาระเบิดปรมาณูของโซเวียตซึ่งสร้างและทดสอบระเบิดในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2492 ซึ่งเบรียาได้นำหน่วยสืบราชการลับทำการขโมยข้อมูลจำเป็นในการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ของสหรัฐอเมริกาได้อย่างประสบความสำเร็จ.จากนั้นระดมถูกคุมขังในค่ายกูลักในเหมืองแร่ยูเรเนียมและสำหรับการก่อสร้างและการดำเนินงานของโรงงานแปรรูปยูเรเนียม
ราชอาณาจักรเลออน
พระเจ้าการ์ซิอาที่ 1 อภิเษกสมรสกับหญิงชื่อว่ามูนิอาโดนาที่ไม่มีใครทราบที่มาที่ไป ทั้งคู่ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน และเมื่อกษัตริย์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 914 ราชอาณาจักรตกเป็นของพระเจ้าออร์ดอนโญที่ 2 พระอนุชาที่เป็นกษัตริย์แห่งกาลิเซียอยู่ก่อนแล้ว พระองค์อภิเษกสมรสสามครั้ง ครั้งแรกกับเอลบิรา เมเนนเดซ พระราชินีคนแรกของเลออนที่มีข้อมูลอย่างอื่นนอกเหนือจากชื่อ พระองค์เป็นบุตรสาวขุนนางกาลิเซียและสิ้นพระชนม์ราวปี ค.ศ. 921 โดยมีพระโอรสธิดาทิ้งไว้ห้าคน จากนั้นพระเจ้าออร์ดอนโญอภิเษกสมรสกับอาราโกนธา กอนซาเลซ แต่อาราโกนธาถูกเขี่ยทิ้งไปอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกทางให้ซันชา ซันเชสแห่งปัมโปลนาที่สิ้นพระชนม์หลังกษัตริย์ เมื่อพระเจ้าออร์ดอนโญที่ 2 สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 924 พระโอรสของพระองค์ยังเด็กมาก ผู้สืบทอดตำแหน่งจึงเป็นพระเจ้าฟรูเอลาที่ 2 พระเชษฐาของพระองค์ที่ตอนนั้นเป็นกษัตริย์แห่งอัสตูเรียสอยู่ก่อนแล้ว ราชอาณาจักรทั้งสามจึงถูกรวมเข้าด้วยกันอีกครั้ง
ออทโทที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนบูร์ก
ออทโทที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวก์-ลือเนบูร์ก (, ; ค.ศ. 1204 - 9 มิถุนายน ค.ศ. 1252) ออทโทที่ 1 เป็นดยุกแห่งเบราน์ชไวก์-ลือเนบูร์กคนแรกระหว่างปี ค.ศ. 1235 จนกระทั่งเสียชีวิต ค.ศ. 1252 ออทโทได้รับสมญาว่า "Otto the Child" เพื่อให้ต่างจากพระปิตุลาสมเด็จพระจักรพรรดิออทโทที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
รัฐประหารเดือนพฤษภาคม
การโค่นล้มอำนาจเดือนพฤษภาคม หรือ รัฐประหารเดือนพฤษภาคม (อังกฤษ: May Overthrow; May Coup; เซอร์เบีย: Мајски преврат, "Majski prevrat") เป็นเหตุการณ์รัฐประหารในเซอร์เบีย ที่ซึ่งพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1 โอเบรโนวิชและสมเด็จพระราชินีดรากาถูกลอบปลงพระชนม์ภายในพระราชวังหลวง กรุงเบลเกรด ในกลางดึกของวันที่ 28 - 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1903 ตามปฏิทินจูเลียน (วันที่ 10 -11 มิถุนายน ตามปฏิทินเกรโกเรียน) เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดการสิ้นสุดของราชวงศ์โอเบรโนวิชซึ่งปกครองเซอร์เบียมาตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 การลอบปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีได้กระทำขึ้นโดยกลุ่มที่นำโดยนายทหาร ดรากูทิน ดิมิทรีเจวิก เอพิส หลังเหตุการณ์การโค่นล้มอำนาจเดือนพฤษภาคม ราชบัลลังก์ได้ถูกส่งผ่านไปยังศัตรูของราชวงศ์โอเบรโนวิชซึ่งก็คือ ราชวงศ์คาราจอร์เจวิช รัฐประหารได้สร้างอิทธิพลที่สำคัญต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของเซอร์เบียกับมหาอำนาจยุโรป ซึ่งราชวงศ์โอเบรโนวิชเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ในขณะที่ราชวงศ์คาราจอร์เจวิชมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับทั้งจักรวรรดิรัสเซีย และฝรั่งเศส ราชวงศ์ทั้งสองได้รับการสนับสนุนทางด้านการเงินจากผู้สนับสนุนต่างชาติที่เป็นมหาอำนาจ
ลัฟเรนตีย์ เบรียา
เบรียาเข้าโรงเรียนอุตสาหกรรมปิโตรเลียมประสบความสำเร็จในวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ก่อนที่จะเข้าร่วมพรรคบอลเชวิคในมีนาคม พ.ศ. 2460 แต่อยู่ได้ไม่นานเขาก็เข้าไปอยู่กับกลุ่มต่อต้านพรรคบอลเชวิคในช่วงสงครามกลางเมือง หลังจากที่หัวเมืองถูกเข้ายึดครองโดยกองทัพแดง (28 เมษายน พ.ศ. 2463) เซอร์เกย์ คีรอฟก็ได้ช่วยเบรียารอดจากโทษประหารชีวิต จากนั้น Nina Gegechkori หลานสาวของเพื่อนร่วมห้องขังของเขาก็พวกเขาหนีไป.
สนธิสัญญาแวร์เดิง
เมื่อจักรพรรดิลุดวิกที่ 2 ไม่ทรงพอใจที่ไม่ทรงได้รับดินแดนเพิ่มเมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคต พระองค์ก็ทรงหันไปเป็นพันธมิตรกับพระปิตุลาลุดวิกเดอะเยอรมัน ในการต่อต้านพระอนุชาโลแธร์และพระปิตุลาชาร์ลส์เดอะบอลด์ในปี ค.ศ. 858 แต่โลแธร์ก็มาคืนดีกับพระเชษฐาไม่นานหลังจากนั้น แต่ชาร์ลส์ทรงกลายเป็นผู้ที่ขาดความนิยมจนไม่สามารถรวบรวมกองทัพในการต่อต้านการรุกรานได้ ในที่สุดก็ต้องเสด็จหนีไปเบอร์กันดี สิ่งเดียวที่ช่วยพระองค์ไม่ให้เสียดินแดนก็เมื่อพระสังฆราชไม่ยอมสวมมงกุฎให้ลุดวิกเดอะเยอรมันเป็นกษัตริย์ในปี ค.ศ. 860 ชาร์ลส์เดอะบอลด์ก็ยกกำลังไปรุกรานราชอาณาจักรเบอร์กันดีของชาร์ลส์แห่งพรอว็องส์ แต่ทรงพ่ายแพ้ โลแธร์ที่ 2 ทรงยกดินแดนให้ลุดวิกที่ 2 ในปี ค.ศ. 862 เพื่อเป็นการตอบแทนในการที่ทรงสนับสนุนการหย่าร้างกับพระมเหสีของพระองค์ที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งกับสมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 1และพระปิตุลา ชาร์ลส์แห่งเบอร์กันดีเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 863 ราชอาณาจักรของพระองค์ตกไปเป็นของลุดวิกที่ 2
บารุค สปิโนซา
เบเนดิคตัส เดอ สปิโนซา หรือ บารุค สปิโนซา หรือชื่อในภาษาลาตินของเขาคือ เบเนดิก (24 พ.ย. ค.ศ. 1632 (พ.ศ. 2175) - 21 ก.พ. ค.ศ. 1677 (พ.ศ. 2220) จากผู้อาวุโสชาวยิว และเป็นที่รู้จักในชื่อ "เบนโต เดอ สปิโนซา" หรือ "เบนโต เอสปิโนซา" ในชุมชนที่เขาได้เติบโตขึ้น   เรอเน เดส์การตส์ กอทท์ฟรีด ไลบ์นิซ และสปิโนซา) เป็นนักเหตุผลนิยมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของปรัชญาคริสต์ศตวรรษที่ 17   เขาได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้ริเริ่มการวิพากษ์เกี่ยวกับไบเบิล ผลงานชิ้นสำคัญของเขาคือหนังสือ "จริยศาสตร์"
อสัญกรรมและรัฐพิธีศพของเลโอนิด เบรจเนฟ
ตามรายงานระบุว่าได้มีการทำร่างเบรจเนฟตกพื้นสองครั้ง ขณะที่ยกโลงศพขึ้นไปบนแท่นพิธีในสภาสหภาพแรงงานร่าง โลงของเบรจเนฟกลับตกลงไปด้านล่าง หลังจากนั้นก็มีการสร้างโลงศพใหม่ที่ทำจากโลหะและเมื่อนำลงไปไว้ในหลุมฝังศพ คนงานไม่สามารถจัดการน้ำหนักของโลงศพได้ทำให้โลงศพตกลงไปในหลุมฝังศพอย่างรวดเร็ว ถึงอย่างไรก็ดีเรื่องราวนี้กลับได้รับการโต้แย้งโดย เกออร์กี โควาเลนโค หนึ่งในคนงาน โดยกล่าวว่าทุกอย่างเรียบร้อย และโลงศพถูกลดระดับตามเสียงกระดิ่ง
ซารีนา
ซารีนายูโดเซีย โลพูคินาถูกส่งไปคุมขังที่อารามในปีค.ศ. 1696 (ซึ่งเป็นวิธีปกติที่จักรพรรดิรัสเซียจะทรงหย่ากับพระมเหสี) และพระนางสิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1731 ในปีค.ศ. 1712 จักรพรรดิปีเตอร์ได้อภิเษกสมรสใหม่กับมาร์ํธา ซามูอิลอฟนา สคาฟรอนสกายา ทรงเปลี่ยนมานับถือศาสนาออร์ทอดอกซ์รัสเซีย และเปลี่ยนพระนามเป็นเยกาเจรีนา อะเลคเซยีฟนา หลังจากมีการสถาปนาจักรวรรดิรัสเซียในปีค.ศ. 1721 พระนางเยกาเจรีนา อะเลคเซยีฟนาจึงกลายเป็นจักรพรรดินีโดยการอภิเษกสมรส หลังจากจักรพรรดิปีเตอร์สวรรคต พระนางจึงครองราชย์สืบต่อด้วยสิทธิของพระนาง ในหลายศตวรรษต่อมาคำว่า "ซารีนา" จึงไม่ถูกใช้อย่างเป็นทางการ จึงกลายเป็นชื่อเรียกแบบทั่วๆไปสำหรับจักรพรรดินี หรือสมเด็จพระราชินีนาถ (ตำแหน่ง "Mother dear-tsaritsa" หรือ ซารีนา พระราชมารดา [матушка-царица] เป็นตำแหน่งที่มักนิยมเรียก จักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 2 มหาราชินี)
ลัวโซเดอเฟอ
บัลเลต์เรื่องนี้จัดแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1910 ที่ปารีส เดิมเดียกิเลฟ ได้ว่าจ้างให้อนาโตลี ลยาดอฟ (1855-1914) และนิโคไล ทเชเรปนิน (1873 - 1945) เป็นผู้แต่งดนตรีสำหรับบัลเลต์เรื่องนี้ตั้งแต่เริ่มโครงการเมื่อ ค.ศ. 1908 แต่ทั้งคู่ได้ขอถอนตัว จึงได้เปลี่ยนให้สตาวินสกีเป็นผู้รับผิดชอบแทน ผลปรากฏว่าบัลเลต์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง สร้างชื่อเสียงให้กับสตาวินสกีและคณะบัลเลต์ จนได้มีผลงานร่วมกันอีกหลายเรื่อง ทั้ง "Petrushka" (1911), "Le sacre du printemps" (1913), "Le chant du rossignol" และ "Pulcinella" (1920), "Renard" (1922), "Les Noces" (1923) และ "Apollon musagète" (1928)
ไลโอเนลแห่งแอนต์เวิร์ป ดยุกที่ 1 แห่งแคลเรนซ์
ภรรยาของไลโอเนลเสียชีวิตในดับลินในปี ค.ศ. 1363 โดยทิ้งลูกสาวไว้คนหนึ่งฟิลลิปปา แพลนทาเจเน็ท เคานเทสแห่งอัลสเตอร์ที่ 5 ผู้ที่มีลูกหลานต่อมาผู้เป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ในนามของราชวงศ์ยอร์ค การแต่งงานครั้งที่สองเป็นการจัดให้กับวิโอลันเท วิสคอนติบุตรีของกาเลอัซโซที่ 2 วิสคอนติลอร์ดแห่งพาเวีย ไลโอเนลเดินทางไปแต่งงานที่มิลานเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1368 หลังจากการแต่งงานแล้วก็มีการฉลองกันอีกหลายเดือนระหว่างนั้นไลโอเนลก็ล้มป่วยที่อัลบาและในที่สุดก็เสียชีวิตที่นั่น มีข่าวลือกันว่ากาเลอัซโซเป็นผู้วางยาลูกเขย แต่ก็ไม่มีหลักฐานพิสูจน์
เลโอนิด เลวิน
เลโอนิด เลวิน นักวิทยาศาสตร์ชาวยูเครน เกิดเมื่อ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2491 มีชื่อเสียงอย่างมากในด้านของ ทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณ และ ทฤษฎีพื้นฐานของการเข้ารหัส นอกจากนี้ เลวินยังมีชื่อเสียงมากในด้านของการเขียนผลงานวิจัยที่สั้นมาก เลวินเป็นผู้ที่ค้นพบปัญหาเอ็นพีบริบูรณ์ เช่นเดียวกับ สตีเฟน คุก (โดยการค้นพบของทั้งสองท่านไม่ขึ้นต่อกัน และเกิดขึ้นในเวลาใกล้เคียงกันโดยบังเอิญ)
พระเจ้าลุดวิจที่ 2 แห่งบาวาเรีย
พระเจ้าลุดวิจทรงเป็นบุคคลที่มีลักษณะนิสัยที่ลึกลับเป็นปริศนา (eccentric) และผู้ที่สวรรคตในสถานะการณ์ที่ค่อนข้างมีเงื่อนงำ สุขภาพจิตของพระองค์ในบั้นปลายอาจจะไม่ปกติแต่ก็ไม่มีหลักฐานทางการแพทย์ที่เป็นที่ยืนยันได้แน่นอน แต่สิ่งที่ทรงทิ้งไว้เป็นมรดกแก่ชนรุ่นหลังคืองานทางสถาปัตยกรรมที่ทรงก่อสร้างที่รวมทั้งวังและปราสาทใหญ่โตที่ทั้งหรูหราโอ่อ่าและเต็มไปด้วยจินตนาการราวเทพนิยายหลายแห่ง รวมทั้งปราสาทนอยชวานชไตน์ซึ่งเป็นปราสาทที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันทั่วโลก และทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ริชาร์ด วากเนอร์ คีตกวีและนักเขียนดนตรีโอเปร่าคนสำคัญของเยอรมัน
วลาดีมีร์ เลนิน
ในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2460 เลนินได้รับเลือกให้เป็นประธานสภาที่ปรึกษาประชาชน (ซึ่งเทียบเท่าตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในสมัยต่อมา) โดยสภาคองเกรสโซเวียตในรัสเซีย ในขณะนั้น เลนินต้องเผชิญกับการโจมตีของเยอรมนี เลนินต้องการให้รัสเซียลงนามในสัญญาสันติภาพทันที ผู้นำบอลเชวิกคนอื่นๆ ต้องการให้ทำสงครามกับเยอรมนีต่อไปเพื่อเป็นการกระตุ้นการปฏิวัติในเยอรมนี ส่วนเลออน ทรอตสกี ที่เป็นประธานในการเจรจานั้นรักษาสถานะเป็นกลางระหว่างสองฝ่าย คือ เรียกร้องสันติภาพ แต่มีเงื่อนไขว่าจะต้องไม่มีฝ่ายใดได้หรือเสียดินแดนเพิ่ม หลังจากที่การเจรจาล้มเหลว เยอรมนีก็ได้โจมตีและยึดครองดินแดนฝั่งตะวันตกของรัสเซียไปมาก ซึ่งส่งผลให้ข้อเสนอของเลนินได้รับการสนับสนุนการเสียงส่วนมากของผู้นำพรรคบอลเชวิก และในที่สุดรัสเซียก็ต้องยอมลงนามในสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์ ซึ่งรัสเซียเสียเปรียบอย่างมาก ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2461
เลโอนิด โรโกซอฟ
เลโอนิด อีวาโนวิช โรโกซอฟ (; ; 14 มีนาคม พ.ศ. 2477 — 21 กันยายน พ.ศ. 2543) เป็นแพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปชาวรัสเซียซึ่งเข้าร่วมคณะสำรวจแอนตาร์กติกาแห่งโซเวียตในระหว่าง พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2505 และขณะที่เป็นแพทย์ประจำอยู่ ณ สถานีวิจัยโนโวลาซาเรฟสกายาแต่เพียงผู้เดียว เยื่อบุช่องท้องของโรโกซอฟเกิดอักเสบ เป็นเหตุให้เขาต้องผ่าตัดไส้ติ่งตนเอง จนขึ้นชื่อว่าเป็นอัตศัลยกรรมครั้งสำคัญครั้งหนึ่ง
ลัฟเรนตีย์ เบรียา
เมื่อสตาลินอายุใกล้ 70 ปีมีการต่อสู้ในการสืบทอดตำแหน่งในหมู่ผู้สนับสนุนของสตาลิน โดยความเป็นไปได้มากที่สุดดูเหมือนจะเป็นอันเดรย์ จดานอฟ เลขาธิการที่หนึ่งแห่งคณะกรรมการภูมิภาคเลนินกราดแห่งพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียต หลังจากที่ พ.ศ. 2489 เบรียากับมาเลนคอฟ ได้เป็นพันธมิตรกันเพื่อตอบโต้อำนาจของจดานอฟ ในเดือนมกราคมปี พ.ศ. 2489 เบรียาลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าของ NKVD ไปเป็นรองประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต
หลังการเสียชีวิตของ จดานอฟ ในเดือนสิงหาคมปี พ.ศ. 2491 เบรียากับมาเลนคอฟได้เข้าทำการกวาดล้างอำนาจของคณะกรรมการภูมิภาคเลนินกราดโดยมี หัวหน้าเศรษฐกิจ นีโคไล วอซนีเซนสกี; เลขาธิการที่หนึ่งแห่งคณะกรรมการภูมิภาคเลนินกราด ปอตร์ ปอปคอฟ; และนายกรัฐมนตรีของสาธารณรัฐรัสเซียมีฮาอิล โรดีโอนอฟถูกประหารชีวิต หลังการเสียชีวิตของ จดานอฟ นีกีตา ครุชชอฟหนึ่งในคนสนิทของสตาลินก็มีความเป็นไปได้พอๆกับ เบรียาและมาเลนคอฟ ในการสืบทอดอำนาจต่อจากสตาลิน
ในสงครามกลางเมืองจีน เบรียาเห็นความสำคัญในการช่วยเหลือพรรคคอมมิวนิสต์จีนในการต่อสู้โดยการคืนดินแดนแมนจูเรียที่ได้ยึดครองในช่วงปฏิบัติการพายุสิงหาคมให้แก่พรรคคอมมิวนิสต์จีนพร้อมการสนับสนุนอาวุธและเงินทุน
ลัฟเรนตีย์ เบรียา
ลัฟเรนตีย์ ปัฟโลวิช เบรียา (; ; 29 มีนาคม พ.ศ. 2442 - 23 ธันวาคม พ.ศ. 2496) เป็นนักการเมืองโซเวียตเชื้อชาติจอร์เจีย จอมพลสหภาพโซเวียตและหัวหน้าคณะกรรมาธิการประชาชนด้านกิจการภายในประเทศ (NKVD) ภายใต้โจเซฟ สตาลินในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและรองนายกรัฐมนตรี
เบรียาเกิดในเมร์เคอูลีในปี พ.ศ. 2442 เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่นับถือนิกายจอร์เจียนออร์ทอดอกซ์ มีแม่ มาร์ จาเคลี (Marta Jaqeli) (2411-2498) เป็นคนเคร่งศาสนา พ่อปาเวล เบรียา (Pavel Beria; 2415-2465) ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินในอับคาเซีย นอกจากนี้เขายังมีน้องชาย (ไม่ทราบชื่อ) และน้องสาวชื่อแอนนาที่เกิดมาเป็นใบ้และหูหนวก
เลอง ชาร์ล เตฟว์แน็ง
เลอง ชาร์ล เตฟว์แน็ง (, ; 30 มีนาคม พ.ศ. 2400 – 21 กันยายน พ.ศ. 2469) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เทเวนิน หรือ เทวินิน เป็นวิศวกรชาวฝรั่งเศส รู้จักในฐานะผู้พัฒนาทฤษฎีบทสำหรับวงจรไฟฟ้า ซึ่งว่า ภาระหรือโหลดทางไฟฟ้าเมื่อต่อเข้ากับแหล่งจ่าย สามารถเขียนเป็นวงจรสมมูลซึ่งประกอบด้วยแหล่งจ่ายสมมูลซึ่งหาได้จากการแบ่งศักย์ ความต้านทานสมมูลซึ่งหาได้จากการรวมความต้านทานเข้าด้วยกันขณะตัดภาระออก และความต้านทานของภาระต่ออนุกรมกัน 
เลอง เตฟว์แน็งเกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 30 มีนาคม 2400 (นับตามแบบพระราชบัญญัติปีปฏิทิน พ.ศ. 2483) ที่เมืองโม (Meaux) จังหวัดแซเนมาร์น แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ เข้าศึกษาที่วิทยาลัยสารพัดช่าง () ซึ่งปัจจุบันเป็นสถาบันสมทบของมหาวิทยาลัยปารีส-ซาแกล () เมื่อ พ.ศ. 2421 เตฟว์แน็งเข้ารับราชการในกองทหารสื่อสาร ก่อนเข้าสอนในวิทยาลัยไปรษณีย์โทรเลขขั้นสูง (ปัจจุบันคือวิทยาลัยโทรคมนาคมขั้นสูงแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีปารีส ()) จากการศึกษาทฤษฎีวงจรพื้นฐาน กฎของโอห์ม และกฎของเคอร์ชอฟฟ์ทำให้เตฟว์แน็งสร้างทฤษฎีใหม่สำหรับวงจรไฟฟ้าของเขาขึ้น อย่างไรก็ตาม กฎของเขาได้รับการค้นพบก่อนหน้าแล้วโดยแฮร์มัน ฟ็อน เฮ็ล์มฮ็อลทซ์ ต่อมาเตว์แน็งเป็นผู้อำนวยการสำนักโทรคมนาคม และเริ่มเป็นอาจารย์รับเชิญในสถาบันต่าง ๆ อาทิ สถาบันเกษตรศาสตร์แห่งกรีญง
อานแห่งเบรอตาญ
อานสิ้นพระชนม์กลางฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1513-ค.ศ. 1514 เมื่อวันที่ 9 มกราคม ด้วยพระโรคนิ่วที่พระราชวังบลัว พระร่างถูกบรรจุที่มหาวิหารแซงต์เดอนีส์ พระราชพิธีศพของพระองค์เป็นพิธีที่ยาวนานเป็นพิเศษถึง 40 วันและมีอิทธิพลต่อพระราชพิธีศพต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 เรควีเอ็มของอานเขียนโดยโยฮันเนส พริโอริส (Johannes Prioris) คีตกวีคนสำคัญ.
ตามคำสั่งในพระพินัยกรรมอานบ่งว่าให้ใส่หัวใจของพระองค์ในผอบทองเคลือบ (enamel gold) ที่ตั้งลอยและนำไปไว้ที่น็องต์ (Nantes) ในวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1514 ภาพในห้องเก็บของนักบวชคาร์เมไลท์ในที่บรรจุศพที่สร้างสำหรับพระบิดามารดาของพระองค์ ต่อมาผอบทองนี้ก็ถูกย้ายไปไว้ที่มหาวิหารแซงต์ปิแยร์ หัวใจของอานอยู่ในผอบรูปไข่เปิดเป็นสองด้านที่ทำด้วยแผ่นทองที่ประดับด้วยลวดลายและมีบานพับตกแต่ง ด้านบนเป็นมงกุฎลิลลีและดอกจิก และมีคำจารึกว่า “En ce petit vaisseau De fin or pur et munde Repose ung plus grand cueur Que oncque dame eut au munde Anne fut le nom delle En France deux fois royne Duchesse des Bretons Royale et Souveraine.” ผอบสร้างโดยช่างทองที่ไม่ทราบนามของราชสำนักที่บลัวที่อาจจะวาดโดยฌอง แปเรอาล (Jean Perréal) ในปี ค.ศ. 1792 National Convention ก็สั่งให้นำผอบของพระองค์ออกจากที่บรรจุ, เอาสิ่งของที่บรรจุอยู่ภายในทิ้ง และนำผอบไปรักษาไว้เป็นส่วนหนึ่งของสมบัติมีค่าของวัดและส่งไปยังน็องต์เพื่อนำไปหลอม แต่แทนที่จะถูกส่งไปผอบก็ถูนำไปเก็บไว้ที่หอสมุดแห่งชาติและถูกนำกลับไปน็องต์ในปี ค.ศ. 1819 ไปเก็บในพิพิธภัณฑ์ต่างๆ และในที่สุดก็ได้เก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์โดเบร (Dobrée Museum) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896
แจ็ก รูบี
จาคอบ ลีออน รูเบนสไตน์ (25 เมษายน ค.ศ. 1911 - 3 มกราคม ค.ศ. 1967) เปลี่ยนชื่อตามกฎหมายเป็น แจ็ก ลีออน รูบี ใน ค.ศ. 1947 เป็นผู้ต้องโทษฆาตกรรมลี ฮาร์วีย์ ออสวอลด์ ผู้ที่มักเชื่อกันว่าเป็นมือลอบสังหารประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 รูบี ซึ่งเกิดที่ชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ เป็นผู้บริหารไนท์คลับแห่งหนึ่งในดัลลาส รัฐเทกซัส ในเวลานั้น หลังถูกพิพากษาว่ามีความผิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1964 รูบีอุทธรณ์คำตัดสินและโทษประหารชีวิต ก่อนจะมีกำหนดไต่สวนคดีครั้งใหม่ เขาป่วยลงและเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1967
เลโอนิด เบรจเนฟ
และในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2507 ที่ประชุมคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์ก็ได้เลือกเลโอนิด เบรสเนฟเป็นเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์แทนนิกิตา ครุสชอฟ ที่ถูกปลดออกเนื่องจากดำเนินนโยบายผิดพลาดหลายประการ
ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศโดยเฉพาะกับสหรัฐอเมริกานั้น เบรสเนฟได้เคยเดินทางไปเยือนอเมริกาในปี พ.ศ. 2516 โดยมีประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ด ให้การต้อนรับทั้งคู่ได้มีการลงนามในเอกสารหลายฉบับ รวมทั้งสัญญาการป้องกันสงครามนิวเคลียร์ด้วย คือ
เจ้าชายเลโอโปลด์ ดยุกแห่งบราบันต์
เจ้าชายเลโอโปลด์สิ้นพระชนม์ที่ ลาเอเกนหรือบรัสเซลส์ เมื่อ 22 มกราคม 1869 จากโรคพระปัปผาสะ (ปอด) บวมหลังจากที่ตกลงไปในบ่อน้ำ ที่งานพระศพของพระราชโอรส เป็นครั้งเดียวที่สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 ทรงกระทำเพียงครั้งเดียวในชีวิต พระองค์ทรง""ทรุดองค์ลงในที่สาธารณะคุกเข่าอยู่ข้างโลงพระศพและทรงกรรแสงอย่างบ้าคลั่ง"" พระศพของเจ้าชายเลโอโปลด์ ถูกฝังที่สุสานหลวงที่ โบสถ์พระแม่แห่งลาเคิน ในกรุงบรัสเซลส์
เจ้าชายเลโอโปลด์ ดยุกแห่งบราบันต์
การสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายเลโอโปลด์ก่อนวัยอันควร ทำให้พระราชบิดาของพระองค์เหลือพระธิดาเพียง 2 พระองค์ คือเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียมและเจ้าหญิงสเตฟานีแห่งเบลเยียม หลังการสิ้นพระชนม์ของพระราชโอรสสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 และสมเด็จพระราชินีมารี เฮนเรียต ก็ทรงพยายามที่จะมีพระราชโอรสพระองค์ใหม่ พระองค์ได้ประสูติเจ้าหญิงเคลม็องทีนแห่งเบลเยียมในปี 1872 ทำให้ทั้งสองพระองค์สิ้นความหวังที่จะมีพระราชโอรส
ซาร์ฟิโอดอร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย
ฟิโอดอร์ที่ 3 อะเลคเซเยวิช ( ,9 มิถุนายน พ.ศ. 2204 - 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2225) เป็นพระราชโอรสในซาร์อะเลคเซย์ที่ 1 แห่งรัสเซีย ที่ประสูติจากพระมเหสีองค์แรกเสด็จขึ้นครองราชย์แทนพระราชบิดาเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2219 ขณะพระชนม์เพียง 14 พรรษาแต่เนื่องจากพระพลานามัยไม่แข็งแรงและทรงพิการมาแต่ทรงพระเยาว์จึงทำให้ทรงบริหารราชการแผ่นดินได้ไม่สะดวกและในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1681 พระมเหสีองค์แรกมีพระประสูติกาลพระราชโอรสองค์แรกและองค์เดียวแต่หลังจากนั้น 3 วัน พระมเหสีก็สิ้นพระชนม์และในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2224 พระราชโอรสพระองค์เดียวของพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ตามกันไปอีกพระองค์สวรรคตในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2225 ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาสวรรคตโดยไร้รัชทายาท ราชสมบัติจึงตกแก่พระราชอนุชา 2 พระองค์คือ เจ้าชายอีวาน และ เจ้าชายปีเตอร์
ฟีเดลีโอ
ฟีเดลีโอ, โอปุสที่ 72 (Fidelio, Op. 72) หรือ ลีโอนอร์ (Leonore) เป็นอุปรากรภาษาเยอรมันความยาว 2 องก์ แต่งโดยลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟินในปี ค.ศ. 1805 คำร้องภาษาเยอรมันโดย Joseph Sonnleithner ดัดแปลงจากบทละครต้นฉบับภาษาฝรั่งเศสของ Jean-Nicolas Bouilly ซึ่งเคยถูกนำมาแสดงเป็นอุปรากรภาษาฝรั่งเศส ชื่อ "Léonore, ou L’amour conjugal" ในปี ค.ศ. 1798 และอุปรากรภาษาอิตาลี ชื่อ "Leonora" ในปี ค.ศ. 1804 ผลงานชิ้นนี้เป็นอุปรากรเพียงชิ้นเดียวที่เบโทเฟินแต่งขึ้น
เกออร์กี ฟลิโอรอฟ
เกออร์กี นีโคลาเยวิช ฟลิโอรอฟ (; ; 2 มีนาคม ค.ศ. 1913 – 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1990) เป็นนักฟิสิกส์ชาวรัสเซีย/โซเวียต เกิดที่เมืองรอสตอฟ-นา-โดนู เรียนที่สถาบันสารพัดช่างเลนินกราด (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยสารพัดช่างเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก) ในปี ค.ศ. 1940 ฟลิโอรอฟและคอนสตันติน เปตร์จัค ค้นพบฟิชชันเกิดเอง ต่อมาในปี ค.ศ. 1942 ฟลิโอรอฟเขียนจดหมายถึงโจเซฟ สตาลินให้จับตามองการทดลองนิวเคลียร์ของสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และเยอรมนี และให้มีการจัดตั้งโครงการระเบิดปรมาณูโซเวียต ฟลิโอรอฟจัดตั้งห้องปฏิบัติการทางนิวเคลียร์ในสถาบันร่วมเพื่อการวิจัยนิวเคลียร์ที่เมืองดุบนาในปี ค.ศ. 1957 และเป็นผู้อำนวยการห้องปฏิบัติการถึงปี ค.ศ. 1989 และเสียชีวิตในปีต่อมา ในปี ค.ศ. 2012 ชื่อของฟลิโอรอฟได้รับการนำไปตั้งเป็นชื่อธาตุฟลีโรเวียม (flerovium)
เลโอนิด เบรจเนฟ
เมื่อโจเซฟ สตาลิน เลขาธิการใหญ่ของพรรคถึงแก่อสัญกรรมลง ในปี พ.ศ. 2496 และนิกิตา ครุสชอฟ ได้รับดำรงตำแหน่งแทน เบรสเนฟในฐานะเป็นผู้ที่ครุสชอฟเคยเชื่อถือในความสามารถก็ได้รับการสนับสนุนจากครุสชอฟให้ได้เป็นสมาชิกในคณะเปรสิเดียมซึ่งเป็นคณะผู้นำสูงสุดในปี พ.ศ. 2500 ต่อมาในปี พ.ศ. 2503 ก็ได้ดำรงตำแหน่งประธานสภาสูงสุดของโซเวียตอันเป็นตำแหน่งเทียบเท่าประมุขของประเทศ
เลโอนิด เบรจเนฟ
เลโอนิด เบรสเนฟ ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต หรืออีกนัยหนึ่งประธานาธิบดี ตลอดมาจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 สิริอายุได้ 75 ปี
โจเซฟ เชริดัน เล ฟานิว
เขาได้อาศัยช่องทางที่เขาเป็นเจ้าของและหุ้นส่วนในการตีพิมพ์ผลงานของตัวเอง และแสดงความคิดทางการเมืองแบบอนุรักษนิยม เขาแต่งงานกับลูกสาวของหัวหน้าทนายความแห่งกรุงดับลิน ชื่อซูแซนนา เบนเนตต์ในปี พ.ศ. 2386 มีบุตรด้วยกัน 4 คน ภายหลังภรรยาของเขามีอาการทางโรคประสาทและเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2401 ทำให้เล ฟานิวเสียใจมาก กล่าวโทษตนเองว่าเป็นต้นเหตุการตายของภรรยา เขาใช้ชีวิตสันโดษ แยกตัวจากสังคม ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านและสำนักงาน ในช่วงที่เขาเก็บตัวเขาได้ออกผลงานเรื่องสั้นและนิยายออกมาจำนวนมาก อาทิ "All in the Dark", "A Lost Name", "The Wyvern Mystery" และ "Willing to Die" และผลงานเด่นคือเรื่อง "In a Glass Darkly" ซึ่งรวมนิยายขนาดสั้นเรื่อง "Camilla" ไว้ด้วย เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับแวมไพร์เลสเบี้ยน ซึ่งกลายเป็นผลงานอมตะและเป็นต้นแบบให้แบรม สโตเกอร์ ผู้เขียน "Dracula" ด้วย
มรดกของเลโอนิด เบรจเนฟ
ในบันทึกของเอียน แทตเชอร์ระบุว่า "สมควรได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในบุคคลประสบความสำเร็จมากที่สุดในการเมืองโซเวียต" เขาระบุว่าเบรจเนฟเป็นนักการเมืองที่ดีภายในกรอบของระบบการเมืองโซเวียต Dmitry Peskov กล่าวว่า "เบรจเนฟ ไม่ได้เป็นด้านลบของประวัติศาสตร์ของประเทศของเรา เขาเป็นด้านบวกมาก เขาวางรากฐานสำหรับเศรษฐกิจของประเทศและการเกษตร." อาร์ชี บราวน์ เขียนไว้ในหนังสือของเขา"การเกิดและดับไปของคอมมิวนิสต์ (The Rise & Fall of Communism) " ไว้ว่า"จากมุมมองของผู้ปกครองคอมมิวนิสต์ยุคเบรจเนฟประสบความสำเร็จในหลาย ๆ ด้าน" "ความเท่าเทียมกับสหรัฐอเมริกา" อย่างเข้มแข็งโดยต้นยุค 70 และกลายเป็นมหาอำนาจในความรู้สึกทางทหารของโลก "ยุคเบรจเนฟ เป็นช่วงเวลาที่หลายสิบล้านคนของโซเวียตอาศัยอยู่ในชีวิตที่เงียบสงบและสามารถคาดการณ์ได้กว่าบัดนี้" และ "คนส่วนใหญ่ไม่ได้หวาดกลัวคุมตัวของ KGB"
มรดกของเลโอนิด เบรจเนฟ
ครอบครัวเบรจเนฟทุกคนยกเว้น กาลินา ลูกสาวของเบรจเนฟถูกจับกุมในข้อหาทุจริตทางการเมืองในระหว่างการบริหารของมีฮาอิล กอร์บาชอฟ Churbanov ลูกเขยของเบรจเนฟถูกตัดสินจำคุกสิบสองปีเนื่องจากมีการฉ้อฉลและการทุจริตขนาดใหญ่ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1982 โดยถูกปลดออกจากตำแหน่งทั้งหมดและส่งไปยังค่ายกักกันแรงงาน กาลินาพร้อมกับครอบครัวที่เหลือของเบรจเนฟสูญเสียสิทธิ์ของรัฐทั้งหมด เมืองเบรจเนฟถูกเปลี่ยนเป็นชื่อเดิมคือ Naberezhnye Chelny และมีการเปลี่ยนชื่อเมือง ถนน โรงงานและสถาบันที่มีชื่อของเบรจเนฟและคอนสตันติน เชียร์เนนโคทั้งหมดโดยที่มีรัฐบาลโซเวียตออกรัฐกฤษฎีกาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1982ตามที่คำกล่าวของหลานชายของเขาอันเดรย์ เบรจเนฟ "ชื่อ เบรจเนฟ ได้กลายเป็นคำสาปแช่งสำหรับครอบครัวและสมาชิกในครอบครัว หลายคนถูกบังคับให้ออกจากงานของพวกเขาและเพื่อนของพวกเขาได้ทิ้งเขาไป"นอกจากนี้ รางวัล และ เครื่องอิสริยากรณ์ต่างๆที่ได้มาจากการสู้รบในสงครามโลกครั้งที่สองของเบรจเนฟมีมติให้ยึดคืนในการประชุมสภาโซเวียตสูงสุดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1989
พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย
พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย หรือ อเล็๋กซานเดอร์ โอเบรโนวิก (เซอร์เบีย: Александар Обреновић; 14 สิงหาคม ค.ศ. 1876 - 11 มิถุนายน ค.ศ. 1903) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเซอร์เบียตั้งแต่ค.ศ. 1889 ถึงค.ศ. 1903 เมื่อพระองค์และพระมเหสีคือ สมเด็จพระราชินีดรากาถูกลอบปลงพระชนม์ภายในพระราชวังหลวง กรุงเบลเกรดโดยกลุ่มทหาร นำโดยดรากูทิน ดิมิทรีเจวิก เอพิส ซึ่งเรียกว่าเหตุการณ์การโค่นล้มอำนาจเดือนพฤษภาคม
อัลเบร็คท์ที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนบูร์ก
อัลเบร็คท์ที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนบูร์ก (, ; ค.ศ. 1236 - ค.ศ. 1279) อัลเบร็คท์ที่ 1เป็นดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนบูร์ก ระหว่างปี ค.ศ. 1252 จนถึงปี ค.ศ. 1269 และเป็นเจ้าชายแห่งราชรัฐเบราน์ชไวค์-โวลเฟนบึทเทิลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1269 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1279 อัลเบร็คท์เป็นบุตรคนที่สองของออทโทที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนบูร์กและเป็นดยุกคนแรกของดัชชีแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนบูร์ก เมื่อออทโทเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1252 อัลเบร็คท์ผู้เป็นบุตรคนโตที่สุดที่ยังคงมีชีวิตอยู่จึงได้รับอำนาจสืบครองดัชชีต่อมา
เกออร์กี มาเลนคอฟ
ในตอนท้ายของสงครามโลกครั้งที่สองและไม่นานหลังจากที่ มาเลนคอฟ ดำเนินการตามแผนสตาลินที่จะทำลายทุกการแข่งขันทางการเมืองและวัฒนธรรมจากเลนินกราดซึ่งเป็นอดีตเมืองหลวงของรัสเซียเพื่อที่จะรวมอำนาจทั้งหมดในมอสโก เลนินกราดและผู้นำที่ได้รับความเคารพอันยิ่งใหญ่และการสนับสนุนที่นิยมเนื่องจากการชนะกล้าหาญล้อมของเลนินกราด ทั้งสตาลินและ มาเลนคอฟ ต่างเกลียดชังของพวกเขาจนเกิดการจัดระเบียบใหม่กับทุกคนที่เกิดและการศึกษาในเลนินกราดจนนำไปสู่การโจมตีชนชั้นในเลนินกราด เบเรีย และ มาเลนคอฟ ร่วมกับ Abakumov ประหารชีวิตคู่แข่งของพวกเขาในเลนินกราดทั้งหมดและพันธมิตรของจดานอฟ ได้ถูกประหารชีวิตไปด้วยเช่นกันและหลายพันคนถูกขังไว้ในค่ายกูลักตามคำสั่งสตาลิน มาเลนคอฟ สั่งให้ทำลายของพิพิธภัณฑ์ล้อมของเลนินกราดและประกาศว่าเป็นการป้องกัน 900 วันที่ยาวนานของเลนินกราด เขาอ้างว่าเป็นการออกแบบโดยคนทรยศซึ่งได้พยายามที่จะลดความยิ่งใหญ่ของสหายสตาลิน พร้อมกันนั้น มาเลนคอฟ แทนที่พรรคคอมมิวนิสต์และเป็นผู้นำคณะกรรมการภูมิภาคเลนินกราดแห่งพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียตที่จงรักภักดีต่อสตาลิน หลังจากนั้นเพื่อทดสอบ มาเลนคอฟ เป็นผู้สืบทอดที่ศักยภาพการ สตาลินเริ่มถอนตัวออกจากสำนักเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ออกจากงานในการกำกับดูแลของพรรคคอมมิวนิสต์โซเวียตทั้งหมดเพื่อ มาเลนคอฟ ในเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2495 สตาลินยังได้ยกเลิกสำนักงานเลขาธิการอย่างเป็นทางการ (แม้ว่าจะมีผลในเรื่องนี้ไม่ได้ลดอำนาจของสตาลิน)
จอห์น เลนนอน
เลนนอนและซินเธีย เพาเอลล์ (1939–2015) พบกันในปี 1957 เป็นนักเรียนที่วิทยาลัยศิลปะลิเวอร์พูล แม้ว่าซินเธียจะเกรงกลัวทัศนคติและรูปกายของเลนนอน แต่เธอได้ยินว่าเขาหลงใหลนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส บรีฌิต บาร์โด เธอจึงย้อมผมบลอนด์ เลนนอนชวนเธอเที่ยว แต่เมื่อเธอบอกว่าเธอหมั้นแล้ว เขาตะโกนดัง ๆ ว่า "ผมไม่ได้ขอคุณแต่งงานนะ" เธอจึงไปงานแสดงของวงควอรีเม็นกับเขาและเดินทางไปเยี่ยมเขาที่ฮัมบูร์กพร้อมกับคนรักของแม็กคาร์ตนีย์ในเวลานั้น เลนนอนซึ่งมีนิสัยขี้หึง จึงเกิดความหึงวงและมักทำให้เพาเอลล์เกรงกลัวความเกรี้ยวโกรธและความรุนแรงถึงเนื้อถึงตัวของเขา ต่อมาเลนนอนกล่าวว่า เขายังไม่เคยสงสัยในทัศนคติที่ก้าวร้าวต่อผู้หญิงในตัวเขาจนกระทั่งเขาพบกับโอโนะ เขากล่าวว่าเพลง "เกตทิงเบตเทอร์" ของเดอะบีเทิลส์ เล่าเรื่องราวของเขาเอง "ผมเคยโหดร้ายกับผู้หญิง และถึงเนื้อถึงตัวกับผู้หญิงไม่ว่าจะเป็นคนใด ผมชอบตบตี ผมไม่อาจแสดงตัวตนของผมได้และผมก็ตบตี ผมสู้กับผู้ชายและผมตบตีผู้หญิง จึงเป็นเหตุที่ผมมักจะพูดถึงเรื่องสันติภาพตลอดเวลา"
อสัญกรรมและรัฐพิธีศพของเลโอนิด เบรจเนฟ
เบรจเนฟได้ต่อสู้กับอาการป่วยหลายอย่างนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคหัวใจ, มะเร็งเม็ดเลือดขาว, มะเร็งในช่องปาก, โรคถุงลมโป่งพองและโรคระบบไหลเวียนโลหิต ซึ่งทั้งหมดได้รับผลกระทบจากการสูบบุหรี่จัดและภาวะจากโรคอ้วนมากขึ้น มีข่าวลือเรื่องถึงแก่อสัญกรรมของเบรจเนฟตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษที่ 1970 เนื่องจากเขาได้ขาดการประชุมของพรรคคอมมิวนิสต์ และ การทำสนธิสัญญาต่าง ๆ และมีข่าวลือว่าสุขภาพของเขากำลังแย่ลง เบรจเนฟไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณชนในช่วงกลางปี ค.ศ. 1982 และมักจะอยู่ในความดูแลของหมอ แม้ว่ารัฐบาลโซเวียตยืนยันว่าเขาไม่ได้เป็นโรคร้ายแรง เขาได้รับความทุกข์ทรมานจากโรคหลอดเลือดสมองอย่างรุนแรง ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1982 เขาปฏิเสธที่จะสละตำแหน่งจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982 หลังจากประสบภาวะหัวใจวาย จากโรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดศพเขาได้รับเกียรติให้ฝังร่างที่สุสานกำแพงเครมลิน ที่จัตุรัสแดง หลังจากช่วงเวลาห้าวันที่มีการไว้ทุกข์ทั่วประเทศ
เลกงต์ด็อฟมาน
ออแฟนบักได้ทดลองซ้อมแสดงอุปรากรเรื่องนี้ครั้งแรกที่บ้านของเขาในปารีส เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1879 และได้เสียชีวิตก่อนที่อุปรากรนี้จะออกแสดงจริง อุปรากรเรื่องนี้ได้ออกแสดงที่โรงละครออเปรา-กอมิก (Opéra-Comique) ใกล้กับโรงอุปรากรปาแลการ์นีเย เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1881
ไอกอร์ ลูเชน็อค
ไอกอร์ ลูเชน็อค (เบลารุส: Iгар Міхайлавіч Лучанок, Ihar Mikhaylavich Luchanok, รัสเซีย: Игорь Михайлович Лученок; 6 สิงหาคม ค.ศ. 1938 — 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018 ที่มินสค์) เป็นคีตกวีชาวเบลารุส[2]เคยศิลปินแห่งชาติของสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตและประธานผู้ประพันธ์สหภาพเบลารุส
อีลี เมตช์นิคอฟ
ด้านชีวิตส่วนตัว เมชนิคอฟแต่งงานครั้งแรกกับลุดมิลา ฟีโอดอโรวิตช์ในปี ค.ศ. 1863 แต่เธอเสียชีวิตด้วยวัณโรคในอีก 10 ปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1875 เขาแต่งงานใหม่กับโอลกา เบลอโกพีโตวา เมชนิคอฟเป็นอเทวนิยม
โจเซฟ เชริดัน เล ฟานิว
เล ฟานิวกลับสู่ชนบทในไอร์แลนด์ และเป็นแรงบันดาลใจให้เพื่อนของเขา แพทริก เคนเนดี เขียนเรื่อง "D.U.M." เล ฟานิวเสียชีวิตในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2416 ที่ดับลิน
อีวาน โคเนฟ
อีวาน สเตปาโนวิช โคเนฟ (; 28 ธันวาคม 1897– 21 พฤษภาคม 1973) เป็นผู้บัญชาการกองทัพโซเวียต ผู้นำกองทัพแดงในแนวรบด้านตะวันออกระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง มีส่วนร่วมในการยึดดินแดนจำนวนมากในยุโรปตะวันออกกลับคืนมาจากภายใต้อำนาจปกครองของฝ่ายอักษะ และช่วยเหลือในการเข้ายึดกรุงเบอร์ลินของเยอรมนี
เลโอนิด เบรจเนฟ
ในปี พ.ศ. 2464 จบการศึกษาและออกมาทำงานเป็นกรรมกรท่าเรือ พร้อมกับสมัครเข้าเรียนในวิทยาลัยช่างรังวัดและสำรวจไปด้วย และสมัครเป็นสมาชิกยุวชนพรรคคอมมิวนิสต์ ในปี พ.ศ. 2466ขณะมีอายุได้ 17 ปี และเป็นสมาชิกคอมมิวนิสต์เต็มตัวในปี พ.ศ. 2474หลังจากเขามีลูกแล้ว 1 คน
อูว์เกอโน
กบฏอูว์เกอโนต์ในคริสต์ทศวรรษ 1620 ทำให้มีการเลิกเอกสิทธิ์ทางการเมืองและทางทหารของพวกเขา พวกเขายังคงไว้ซึ่งบทบัญญัติทางศาสนาของพระราชกฤษฎีกานองซ์จนถึงรัชกาลพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 พระองค์ค่อย ๆ เพิ่มการเบียดเบียนอูว์เกอโนต์จนทรงตราพระราชกฤษฎีกาฟงแตนโบล (ปี 1685) ยุติการรับรองนิกายโปรเตสแตนต์ใด ๆ ตามกฎหมายในประเทศฝรั่งเศสและบีบให้อูว์เกอโนต์เข้ารีตหรือหลบหนีในระลอกดราโกนาเดอ (dragonnades) รุนแรง พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงทำให้ประชากรอูว์เกอโนต์ฝรั่งเศส 800,000 ถึง 900,000 คนลดเหลือ 1,000 ถึง 1,500 คน กระนั้น อูว์เกอโนต์จำนวนเล็กน้อยยังเหลือรอดและเผชิญการเบียดเบียนต่อเนื่องมาถึงพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 เสด็จสวรรคตในปี 1774 ลัทธิคาลวินในฝรั่งเศสเกือบสูญสิ้นทั้งหมด การเบียดเบียนคริสเตียนยุติลงอย่างเป็นทางการด้วยพระราชกฤษฎีกาแวร์ซาย (พระราชกฤษฎีกาการยอมรับความต่างทางศาสนา) ซึ่งพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงลงพระปรมาภิไธยในปี 1787 สองปีให้หลัง ประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมืองปี 1789 ให้คริสเตียนได้รับสิทธิเท่าเทียมเป็นพลเมือง
อาร์ชดยุกคาร์ล ลุดวิก แห่งออสเตรีย (2461-2550)
เมื่อปี พ.ศ. 2501 พระองค์ได้พาครอบครัวของพระองค์มาพำนักที่ประเทศเบลเยียม พระองค์รวมทั้งอาร์ชดัชเชสมารี แอสตริด พระชายา ได้ทรงงานเพื่อสังคม โดยช่วยเหลือผู้รากไร้และคนตกงานจำนวนมาก พระองค์ทรงประทับอยู่ในประเทศเบลเยียมจนกระทั่งสิ้นพระชนม์
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน () (6 พฤษภาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1926) เป็นนักแสดงชาวอิตาลี เซ็กซ์ซิมโบล ถือเป็นสัญลักษณ์ในวัฒนธรรมป็อปในยุคแรก ๆ เป็นที่รู้จักในชื่อ ละตินเลิฟเวอร์ หรือนักรักชาวละติน เขาถือเป็นดาราที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1920 และเป็นหนึ่งในดาราเลื่องชื่อที่สำคัญในยุคภาพยนตร์เงียบ มีผลงานอย่างเรื่อง "The Sheik" และ "The Four Horsemen of the Apocalypse" เขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควรในวัย 31 ปี เป็นเหตุให้เกิดอุปาทานหมู่กับเหล่าแฟน ๆ ผู้หญิง เป็นเหตุทำให้เขาได้รับยกย่องเป็น ไอคอน
เลฟ ดาวิโดวิช ลันเดา
เลฟ ดาวิโดวิช ลันเดา เป็นนักฟิสิกส์คนสำคัญของสหภาพโซเวียตในคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีผลงานที่โดดเ่ด่นในหลายด้านโดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านฟิสิกส์ของสสารควบแน่น ลันเดาเกิดเมื่อวันที่ 9(22) มกราคม ปีพ.ศ. 2451 ที่เมืองบาคู จักรวรรดิรัสเซีย ได้รับรางวัลทางวิทยาศาสตร์ทั้งจากในประเทศและต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นรางวัลเลนิน รางวัลสตาลินรวมถึงรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปีพ.ศ. 2505
วลาดีมีร์ เลนิน
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1920 (ประมาณ พ.ศ. 2464- พ.ศ. 2469) การเคลื่อนไหวเกี่ยวกับลัทธิพลังจักรวาลในรัสเซียค่อนข้างเป็นที่นิยม ทำให้มีความพยายามที่จะแช่แข็งร่างของเลนินไว้ เพื่อจะทำให้เขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาในอนาคต อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จำเป็นได้รับการซื้อเข้ามาในรัสเซีย แต่ด้วยเหตุผลหลายประการทำให้แผนนี้ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ โดยร่างของเลนินได้ถูกนำไปดอง และตั้งไว้ในอนุสาวรีย์เลนินในกรุงมอสโก
ลิทธิเบรจเนฟ
ลัทธิเบรจเนฟ (; ) เป็นนโยบายต่างประเทศของสหภาพโซเวียตครั้งที่แรกที่ระบุไว้อย่างชัดเจนมากที่สุดโดยเอส. เอวาเลฟ ใน 26 กันยายน 1968 ในบทความของหนังสือพิมพ์ปราฟดา ชื่อ " อำนาจอธิปไตยและพันธกรณีระหว่างประเทศของประเทศสังคมนิยม "
เลโอนิด เบรจเนฟ ย้ำในการกล่าวสุนทรพจน์ในการประชุมสหพรรคแรงงานโปแลนด์ครั้งที 5 ในวันที่ 13 พฤศจิกายน 1968 ซึ่งกล่าวไว้ว่า:
ดีร์ก เบาตส์
หลังจากที่ได้รับตำแหน่งจิตรกรประจำเมืองเลอเฟินในปี ค.ศ. 1468 แล้ว เบาตส์ก็ได้รับงานเขียนภาพอีกสองภาพจากสำนักงานเทศบาลเมือง ชิ้นแรกเป็นการเขียนภาพ "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" ระหว่างปี ค.ศ. 1468-1470 ซึ่งมีเพียงแผงปีสองแผงที่ยังคงอยู่ในปัจจุบัน "ถนนสู่สวรรค์" และ "Fall of the Damned" ในพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ที่เมืองลีล (Lille) ในประเทศฝรั่งเศส และอีกชิ้นหนึ่ง "ภาพครึ่งตัวของพระเยซู" จากแผงกลางที่อยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติที่กรุงสตอกโฮล์ม หลังจากนั้นเบาตส์ก็เขียนงานชิ้นใหญ่สำหรับงานเขียนจิตรกรรมแผง "ความยุติธรรม" (Justice Panels)  ระหว่างปี ค.ศ. 1470-1475 ซึ่งเป็นงานที่เขียนจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1475 เบาตส์เขียนแผงหนึ่งเสร็จและเริ่มเขียนแผงที่สอง ทั้งสองแผงเป็นภาพชีวิตของจักรพรรดิออทโทที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ที่มีชีวิตอยู่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 11 ปัจจุบันทั้งสองแผงตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ที่บรัสเซลส์ แต่อีกสองแผงที่ตั้งใจจะเขียนเขียนไม่เสร็จ
เออร์เนสต์ ลอว์เรนซ์
ในเดือนกรกฎาคม 1958 ประธานาธิบดีดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ได้ขอให้ลอว์เรนซ์เดินทางไปเจนีวา เพื่อเจรจาข้อตกลงสนธิสัญญาระงับการทดสอบอนุภาคนิวเคลียร์กับสหภาพโซเวียต แม้เขาจะเจ็บป่วยจากโรคลำไส้ใหญ่อักเสบชนิดเป็นแผล แต่เขาก็ตัดสินใจเดินทางไปสวิตเซอร์แลนด์ แต่แล้วขณะอยู่ในเจนีวา อาการก็กำเริบขึ้นจนต้องรับนำตัวกลับมารักษายังมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เขาเสียชีวิตในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1958 ในวัย 57 ปี
มรดกของเลโอนิด เบรจเนฟ
ความเข้าใจอย่างเต็มรูปแบบเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของสหภาพโซเวียตและสหพันธรัฐรัสเซีย อิทธิพลของเลโอนิด เบรจเนฟเป็นหนึ่งในสิ่งสำคัญในประวัติศาสตร์ เขาเป็นทั้งเลขาธิการคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์ (CPSU) และประมุขแห่งรัฐสหภาพโซเวียต เลโอนิด เบรจเนฟ เป็นเลขาธิการคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 จนถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1982 ซึ่งถือเป็นยุคแห่งความซบเซาทางสังคมและเศรษฐกิจในสหภาพโซเวียต
เจ้าชายเลโอโปลด์ ดยุกแห่งบราบันต์
เจ้าชายเลโอโปลด์แห่งเบลเยียม ดยุกแห่งบราบันต์ เคานท์แห่งแอโน () (12 มิถุนายน ค.ศ. 1859 - 12 มิถุนายน ค.ศ. 1859) เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 และรัชทายาทพระองค์เดียวในสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียมกับสมเด็จพระราชินีมารี เฮนเรียตแห่งออสเตรีย
เกออร์กี จูคอฟ
หลังจากนั้น ชูคอฟ ก็ดูแลเรื่องการปลดปล่อยการปิดล้อมเลนินกราดที่ประสบความสำเร็จ เดือนมกราคม พ.ศ. 2487 ชูคอฟ นำกองทัพโซเวียตในการรุกที่มีชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการเบรเกรชั่น ซึ่งหลายคนมองว่าเป็นปฏิบัติการณ์ทางทหารที่สุดยอดที่สุดของสงครามโลกครั้งที่สอง เดือนเมษายน พ.ศ. 2488 กองทัพโซเวียตยึดกรุงเบอร์ลินได้ และฟาสซิสต์เยอรมนียอมแพ้โดยไม่มีเงื่อนไข
แก่นปีศาจ
วันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ 1946 ลูอิส สโลทิน (Louis Slotin) นักฟิสิกส์และนักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆในสถาบันวิจัยลอส อลามอส ได้ดำเนินการทดลองที่เกี่ยวข้องกับการสร้างปฏิกิริยาฟิชชันโดยวางเบริลเลียม (ตัวสะท้อนนิวตรอน) ทรงครึ่งวงกลม 2 อันรอบแก่นพลูโทเนียม ในมือของสโลทินถือไขควงอยู่เพื่อแยกครึ่งวงกลมนั้นออกจากกัน แต่เขากลับพลาด ตัวสะท้อนนิวตรอนเบริลเลียมครึ่งวงกลมนั้นปิดเข้าหากัน ทำให้แก่นเกิดมวลเหนือวิกฤต ปลดปล่อยรังสีออกมาจำนวนมาก เขาดึงซีกครึ่งบนออกอย่างรวดเร็วเพื่อหยุดปฏิกิริยาลูกโซ่ซึ่งนั้นทำให้รักษาชีวิตคนอีก 7 คนในห้องทดลองไว้ได้ แต่สโลทินก็เสียชีวิตใน 9 วันหลังจากรับพิษรังสีปริมาณมากเข้าไป นักวิทยาศาสตร์ผู้ช่วยบาดเจ็บสาหัสและอวัยวะบางส่วนทุพพลภาพถาวร ขณะที่คนอื่นๆในห้องไม่ได้ทุพพลภาพถาวรจากอุบัติเหตุ
อสัญกรรมและรัฐพิธีศพของเลโอนิด เบรจเนฟ
กาลินา เบรจเนฟ ลูกสาวของ เบรจเนฟ ถูกเชิญตัวเขามาในพิธีพร้อมกับการ์ดสองคนตามหลัง อันโดรปอฟ ผู้สืบทอดตำแหน่งเลขาธิการพรรคเข้ากอด วิคตอเรีย เบรจเนฟ ภรรยาของเบรจเนฟ แต่อันโดรปอฟถูกกล่าวหาว่าไม่ให้ความสำคัญกับ กาลินา ข้อกล่าวหานี้ถูกโต้แย้งด้วยบทความในนิตยสาร "ไทม์" ในปี ค.ศ. 1982 อ้างว่า อันโดรปอฟ กอดทั้งสองและไม่ใช่แค่ วิคตอเรีย แม้กระนั้นในช่วง 15 เดือนที่ อันโดรปอฟ ปกครอง กาลินา หยุดปรากฏตัวต่อสาธารณชน ในงานรัฐพิธีศพ อันโดรปอฟ กล่าวยกย่องเบรจเนฟว่า "การต่อสู้ของเขานั้นได้ทำเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดระหว่างประเทศและพามนุษยชาติรอดพ้นภัยคุกคามจากสงครามนิวเคลียร์" และยกย่องนโยบายผ่อนคลายของเขา อันเดรย์ คีริเลนโค, สมาชิกโปลิตบูโร, ต่างหลั่งน้ำตาให้กับวิคตอเรียในงานรัฐพิธีศพ
สมเด็จพระราชินีนาถอูร์รากาที่ 1 แห่งเลออน
อูร์รากาพระชนมายุเพียง 28 พรรษาตอนเป็นม่ายและกลายเป็นหญิงม่ายที่โด่งดังที่สุดในเวลานั้น ขุนนางหลายคนชิงชัยกันเพื่อให้ได้แต่งงานกับพระองค์ แต่ก่อนที่จะได้คนที่จะมาแต่งงานกับอูร์รากา พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 กลับสิ้นพระชนม์ เชื่อกันว่าการจากไปของพระองค์เกิดขึ้นในช่วงระหว่างวันที่ 29 มิถุนายน ถึงวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1109 ราชอาณาจักรไม่ควรอยู่แบบไร้ผู้ปกครอง อูร์รากาวัย 30 พรรษาจึงกลายเป็นพระราชินี จากนั้นพระองค์ก็ฝืนใจอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 แห่งอารากอนและนาวาร์ แต่พระองค์ไม่มีความสุขกับการแต่งงาน พระองค์คัดค้านการแต่งงานกับชายผู้นี้ แต่ด้วยเป็นความประสงค์ของพระบิดา พระองค์จึงจำยอมต้องแต่งงานหลังการสิ้นพระชนม์ของกษัตรืย์
การปล้นธนาคารในติฟลิส ค.ศ. 1907
จัตุรัสเยเรวาน ที่ซึ่งเกิดการปล้นขึ้น ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นจัตุรัสเลนินโดยทางการโซเวียตใน ค.ศ. 1921 และรูปปั้นเลนินขนาดใหญ่ถูกตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติใน ค.ศ. 1956 ยิ่งไปกว่านั้น คาโม ชายผู้ซึ่งถูกพิพากษาว่ามีความผิดและถูกตัดสินประหารชีวิตจากการปล้นในจัตุรัสนั้น ร่างถูกฝังและมีการตั้งอนุสาวรีย์ขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในสวนปุสกิน ใกล้กับจัตุรัสเยเรวาน อนุสาวรีย์ของคาโมในภายหลังถูกย้ายออกไปในสมัยสตาลินและร่างของเขาถูกย้ายไปที่อื่น อนุสาวรีย์เลนินถูกทลายลงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1991 ในช่วงเดือนสุดท้ายของสหภาพโซเวียต และแทนที่ด้วยอนุสาวรีย์เสรีภาพเมื่อ ค.ศ. 2006 ชื่อของจัตุรัสถูกเปลี่ยนจากจัตุรัสเลนินเป็นจัตุรัสเสรีภาพใน ค.ศ. 1991
เกออร์ค คันทอร์
เกออร์ค แฟร์ดีนันท์ ลูทวิช ฟิลลิพ คันทอร์ (; 3 มีนาคม ค.ศ. 1845 – 6 มกราคม ค.ศ. 1918) เป็นนักคณิตศาสตร์ เกิดในรัสเซีย แต่ใช้ชีวิตอยู่ในเยอรมนี มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในนามของผู้บัญญัติทฤษฎีเซตยุคใหม่ โดยได้ขยายขอบเขตของทฤษฎีเซตให้ครอบคลุมแนวคิดของจำนวนเชิงอนันต์ (transfinite or infinite numbers) ทั้งจำนวนเชิงการนับและจำนวนเชิงอันดับที่ นอกจากนี้ คันทอร์ยังเป็นที่รู้จักจากผลงานในเรื่องการแทนฟังก์ชันด้วยอนุกรมตรีโกณมิติที่เป็นเอกลักษณ์ (unique representation of functions by means of trigonometric series) ซึ่งเป็นภาคขยายของอนุกรมฟูรีเย
คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ
โวโรชีลอฟ เป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลางจากการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2464 จนถึง พ.ศ. 2504 ในปี พ.ศ. 2468 หลังจากการตายของ มีฮาอิล ฟรุนเซ โวโรชีลอฟได้รับเลือกเป็นผู้ตรวจการประชาชนฝ่ายกิจการการทหารและกองทัพเรือแห่งสหภาพโซเวียตจนถึงปี พ.ศ. 2477 ตำแหน่งทางการเมืองของ ฟรุนเซ ยึดติดกับกลุ่มทรอยก้า (เลฟ คาเมเนฟ,โจเซฟ สตาลิน,กรีโกรี ซีนอฟเยฟ) ฟรุนเซ เสียชีวิตเพราะรับยาช้าเกินขนาดขณะกำลังผ่าตัดรักษาโรคกระเพาะอาหาร เลออน ทรอตสกีได้กล่าวหาว่าการผ่าตัดเป็นเพียงการปกปิดแผนการลอบสังหาร ฟรุนเซ ความสำเร็จหลักของโวโรชีลอฟ ในช่วงนั้นคือการย้ายที่แหล่งสำคัญอุตสาหกรรมสงครามไปทางตะวันออกของเทือกเขาอูราลตามกลยุทธ์ถอยร่นเพื่อการรักษาความสามารถในการผลิตเหมือนเดิมในกรณีที่แนวรบตะวันตกพ่ายแพ้โวโรชีลอฟกลายเป็นสมาชิกเต็มรูปแบบโปลิตบูโรของในปี พ.ศ. 2469 จนถึง2503
สมเด็จพระราชินีดรากาแห่งเซอร์เบีย
เห็นได้ชัดว่าเพื่อป้องกันไม่ให้พระเชษฐาของสมเด็จพระราชินีดรากาได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท แต่ในความเป็นจริงเป็นการพยายามแทนที่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ โอเบรโนวิกด้วยปีเตอร์ คาราดอร์เจวิก กลุ่มผู้ก่อการถูกจัดตั้งขึ้นโดยกลุ่มทหารนำโดยดรากูทิน ดิมิทรีเจวิก ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามว่า "เอพิส" ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยจักรวรรดิรัสเซีย และเอพิสเป็นหัวหน้าของสมาคมลับ แบล็กแฮนด์ องค์กรที่ต่อมาทำการลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรียในปีค.ศ. 1914 นักการเมืองหลายคนก็เป็นส่วนหนึ่งของผู้ก่อการและอดีตนายกรัฐมนตรีนิโกลา พาสิกก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดเช่นกัน พระราชวังได้ถูกบุกรุก ทั้งสองพระองค์ทรงหลบซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าในห้องบรรทมของสมเด็จพระราชินี และยังมีความเป็นไปได้อื่นอีกในละครโทรทัศน์ประวัติศาสตร์เซอร์เบีย เรื่อง "อวสานราชวงศ์โอเบรโนวิก" ซึ่งทั้งสองพระองค์ได้หลบซ่อนในเซฟรูมที่ถูกซ่อนไว้หลังกระจกในห้องบรรทม ห้องได้มีทางเข้าลับที่จะนำออกนอกพระราชวังได้ แต่ทางเข้าไม่สามารถเข้าได้เนื่องจากตำแหน่งตู้เสื้อผ้าของสมเด็จพระราชินีได้ปิดทางไว้หลังงานพระราชพิธีอภิเษกสมรส
สลอบอดัน มีลอเชวิช
สลอบอดัน มีลอเชวิช (, ) เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1941 เสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2006) เป็นอดีตประธานาธิบดีแห่งเซอร์เบีย และ สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย และยังเป็นผู้นำพรรคสังคมนิยมเซอร์เบีย มีลอเชวิชเสียชีวิตด้วยโรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือด ในเรือนจำของศาลอาญาโลก ณ กรุงเฮก เนเธอร์แลนด์ ระหว่างที่เขาถูกดำเนินคดีในข้อหาก่ออาชญากรรมในคอซอวอ สังหารล้างเผ่าพันธุ์ในบอสเนีย และก่ออาชญากรรมสงครามในโครเอเชีย
มรดกของเลโอนิด เบรจเนฟ
เมื่อ มีฮาอิล กอร์บาชอฟ ได้ขึ้นมาเป็นผู้นำก็ได้เริ่มนโยบายเปเรสตรอยคา เขาตำหนิเบรจเนฟในการทำให้เศรษฐกิจและสังคมโซเวียตซบเซา และเรียกยุคการปกครองของเขาว่า "ยุคซบเซา" กอร์บาชอฟได้กล่าวว่า เบรจเนฟเป็น "พวกนีโอ-สตาลินนิสต์"แม้ว่าในภายหลัง กอร์บาชอฟ ได้รับรองว่าเบรจเนฟไม่ได้เลวร้ายเหมือนที่เขาพูด และได้กล่าวว่า, "เบรจเนฟไม่ได้เป็นเหมือนรูปล้อเขาในตอนนี้"
มรดกของเลโอนิด เบรจเนฟ
นอกจากความซบเซาทางเศรษฐกิจและสังคมที่เบรจเนฟทิ้งไว้ให้ประเทศชาติแล้วยังมีมรดกทางวัฒนธรรมและกลุ่มอำนาจทั้งยูรี อันโดรปอฟและคอนสตันติน เชียร์เนนโค ซึ่งเป็นผู้สูงอายุและอ่อนแอทางการเมือง นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เห็นพ้องกันว่าเบรจเนฟเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดยุคซบเซา อย่างไรก็ตามในการทำแบบสำรวจความนิยมในแต่ละยุคของรัสเชียในปี ค.ศ. 2006 ชี้ได้ว่า 61 เปอร์เซ็นต์ของประชาชนรัสเชียมองว่ายุคเบรจเนฟเป็นหนึ่งในยุคที่ดีของรัสเชีย
อสัญกรรมและรัฐพิธีศพของเลโอนิด เบรจเนฟ
ทางฝั่งโลกที่หนึ่งที่ได้คาดการณ์ว่าเลโอนิด เบรจเนฟถึงแก่อสัญกรรม หลังส่งสารแสดงความยินดีแก่ฌูแซ เอดัวร์ดู ดุช ซังตุช ประธานาธิบดีแห่งแองโกลาในวันประกาศอิสรภาพของแองโกลา จากการประกาศอันล่าช้าทางฝั่งโลกที่หนึ่งมองว่าอาจมีปัญหาในการสืบทอดอำนาจต่อจากเบรจเนฟ
อัลเบร็คท์ ดยุกแห่งปรัสเซีย
อัลเบร็คท์ ดยุกแห่งปรัสเซีย (; ) (17 พฤษภาคม  ค.ศ. 1490 - 20 มีนาคม ค.ศ. 1568) อัลเบร็คท์เป็นเจ้าชายผู้คัดเลือกของ Grand Master of the Teutonic Knights และดยุกแห่งปรัสเซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1525 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1568 
อัลเบิร์ตเป็นผู้ปกครองคนแรกของยุโรปที่ก่อตั้งลัทธิลูเธอรันและด้วยเหตุนี้โปรเตสแตนต์เป็นศาสนาประจำชาติของดินแดนของเขา เขาได้รับการพิสูจน์เครื่องมือในการแพร่กระจายทางการเมืองของนิกายโปรเตสแตนต์ในช่วงเริ่มต้นของการปกครองดินแดนปรัสเซียนเกือบหกทศวรรษ ปรัสเซียมีความเจริญรุ่งเรืองมาก แม้ว่าเขาจะมีปัญหากับชาวชนบทการริบที่ดินและสมบัติของคริสตจักรคาทอลิกช่วยให้เขาสามารถปราบปรามขุนนางและจัดหาค่าใช้จ่ายของศาลปรัสเซียนที่จัดตั้งขึ้นใหม่
เดอะเรฟ
เจมส์ โอเวน ซัลลิแวน () (10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 - 28 ธันวาคม ค.ศ. 2009) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เดอะเรฟ () หรือ เดอะเรฟเวอร์เรนด์ โธโลมิว เพลก (The Reverend Tholomew Plague) เป็นมือกลองและนักร้องประสานของวงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ และเป็นนักร้องนำวงอาวองต์การ์ดเมทัลที่ชื่อ พิงค์ลีสมูธ ร่วมกับเพื่อนนักกีตาร์วงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ซินนีสเตอร์ เกตส์ ซัลลิแวนอยู่ที่ฮันติงตันบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย แต่งงานกับลีนา แม็กแฟดเดน หรือลีนา ซิลเวอร์ เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2009 อายุได้ 28 ปี ในที่สุด สาเหตุการเสียชีวิตของ "เดอะเรฟ" จิมมี โอเวน ซัลลิแวน แห่งวงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ถูกเผยออกมาแล้ว โดยมือกลองหนุ่มวัย 28 ปีรายนี้ เสียชีวิตด้วย โรคร้ายของร็อคสตาร์ นั่นก็คือ เสพยาเกินขนาด
ลุดวิจผู้เยาว์
ลุดวิจผู้เยาว์ หรือ ลุดวิจที่ 3 (; ) (ค.ศ. 835 – 20 มกราคม ค.ศ. 882) ลุดวิจผู้เยาว์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของลุดวิจชาวเยอรมันและเฮมมา ลุดวิจผู้เยาว์ปกครองแซกโซนีต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 876 และปกครองบาวาเรียต่อจากคาร์โลมันตั้งแต่ปี ค.ศ. 880 ลุดวิจเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 882 ราชอาณาจักรของลุดวิจที่รวมทั้งส่วนใหญ่ของราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกปกครองต่อมาโดยพระอนุชาชาร์ลส์เดอะแฟทผู้ขณะนั้นเป็นพระมหากษัตริย์อิตาลีและจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เดรซา มิเฮลโรวิก
เดรโกยับ "เดรซา" มิเฮลโรวิก(, หรือเป็นที่รู้จักกันของผู้สนับสนุนเขาว่า ลุงเดรซา (Чича Дража / Čiča Draža; 27 เมษายน ค.ศ. 1893 – 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1946),เป็นนายพลชาวเซิร์บแห่งยูโกสลาเวียในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นผู้จงรักภักดีต่อราชวงศ์อย่างแข็งขัน เขาได้ล่าถอยไปยังภูเขาที่อยู่ใกล้กับกรุงเบลเกรดเมื่อเยอรมันได้บุกเข้ายึดครองยูโกสลาเวียในเดือนเมษายน ค.ศ. 1941 และได้จัดตั้งกลุ่มกองโจรที่รู้จักกันในนาม"กลุ่มแยกตัวของเชทนิกส์แห่งกองทัพยูโกสลาเวีย" องค์กรได้เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในนามว่า เชทนิกส์ แม้ว่าชื่อขององค์กรจะถูกเปลี่ยนในเวลาต่อมาเป็นกองทัพยูโกสลาเวียในบ้านเกิด(JVUO, ЈВУО)
เกรกอรี เลอมาร์ชาล
ประมาณเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 เขาประกาศหยุดพักงานระยะหนึ่ง ถึงจะไม่เกี่ยวกับเรื่องสุขภาพของเขาเลย แต่ดูเหมือนว่าเขาปรารถนาที่จะอุทิศตนอย่างเต็มที่เพื่อให้อัลบั้มที่สองของเขาออกมาดี วันที่ 30 มีนาคม เขาได้ร่วมถ่ายทอดบทเพลง วิโว แปร์ เลย์ (Vivo per lei) คู่กับ เอแลน เซอการา (Hélène Segara) ในวันแรกที่เธอออกทัวร์คอนเสิร์ต อาการของเขาแย่ลงเป็นระยะๆหลังจากนั้น แล้วเขาก็เข้าโรงพยาบาลอย่างฉุกเฉินในเดือนเมษายน ที่โรงพยาบาลฟ็อชเดอซูว์แรน (L’hôpital Foche de Suresnes) เพื่อรอการปลูกถ่ายปอด เขาถูกนำส่งห้องผู้ป่วยหนักแผนกศัลยกรรมพร้อมด้วยคนรู้ใจและพ่อแม่ของเขาเพื่อให้อาการของเขาดีขึ้นในขณะที่รอการปลูกถ่ายปอดที่ไม่มีวันมาถึงอีกแล้ว เขาเสียชีวิตเมื่อวันจันทร์ที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2007 เวลาประมาณ 13 นาฬิกา ด้วยโรคซิสติก ไฟโบรซิส พิธีศพของเขามีขึ้นที่มหาวิหารชองเบรี (Cathédrale de Chambéry) ในวันที่ 3 พฤษภาคม เขาพักผ่อนอย่างสงบที่สุสานโซนาส (Sonaz) ในเมืองซาวัว (Savoie)
พ.ศ. 2370
26 มีนาคม - ลุดวิจ ฟาน เบโทเฟน
พระเจ้าลุดวิจที่ 2 แห่งบาวาเรีย
การสวรรคตของลุดวิจที่ทะเลสาบสตาร์นเบิร์กเป็นเรื่องที่ยังที่น่าสงสัยกันอยู่ เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ปี ค.ศ. 1886 เวลาหกโมงเย็นลุดวิจทรงขอออกไปเดินกับด็อกเตอร์กุดเด็น ด็อกเตอร์กุดเด็นตกลงและสั่งไม่ให้ยามเดินตามไปด้วย ทั้งลุดวิจและด็อกเตอร์กุดเด็นไม่ได้กลับมาจากการเดิน คืนเดียวกันร่างของทั้งสองคนก็พบลอยน้ำใกล้ฝั่งทะเลสาบสตาร์นเบิร์กเมื่อเวลาห้าทุ่ม หลังจากที่สวรรคตก็มีการสร้างชาเปลเพื่อเป็นอนุสรณ์ตรงที่พบพระศพ ทุกวันที่ 13 มิถุนายนของทุกปีจะมีพิธีรำลึกถึงพระองค์
ผู้เสพความตาย
หลังจากโวลเดอมอร์ตาย พลังอำนาจมืดก็สลายไป เหล่าผู้เสพความตายต่างก็ถูกสังหารและถูกจับกุม บางพวกก็หนีไปได้ บางพวกก็ถูกฆ่าตายในสงครามฮอกวอตส์ เช่น เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์, แอนโทนิน โดโลฮอฟ เป็นต้นเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ เกิดในปี 1951 มีสามีคือโรโดลฟัส เลสแตรงจ์ และเธอยังเป็นพี่สาวของอันโดรเมด้า ท็องส์ แม่ของนิมฟาดอร่า ท็องส์ กับนาร์ซิสซา มัลฟอย แม่ของเดรโก มัลฟอย อีกด้วย เธอเป็นผู้เสพความตายที่มักจะรับหน้าที่เป็นผู้นำเสมอ เนื่องจากเธอภักดีต่อจอมมารที่สุด และได้รับการไว้วางใจจากเขามาก หลังจากที่จอมมารสูญสิ้นอำนาจเธอก็ออกตามหาเขา แต่เธอถูกจับไปอยู่ที่อัซคาบันเนื่องจากคดีที่เธอก่อ โดยการใช้คำสาปกรีดแทงมือปราบมารสองสามีภรรยาคือแฟรงค์และอลิซ ลองบัตท่อม ซึ่งเป็นพ่อแม่ของเนวิลล์ ลองบัตท่อม แต่หลังจากที่จอมมารกลับมาเป็นอิสระเขาก็ได้ไปช่วยเธอออกมา ซึ่งเธอก็ได้เป็นผู้นำของผู้เสพความตายเข้าไปที่กองปริศนาเพื่อแย่งชิงลูกแก้วพยากรณ์จากพวกแฮร์รี่ด้วย แต่เธอทำไม่สำเร็จและได้สังหารซิเรียส แบล็กซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธออีกด้วย
กาเบรียล คว็อก
ไลออนทเวลฟ์
โบริส โกดูนอฟ
เรื่องราวของโบริส โกดูนอฟเป็นที่รู้จักจากบทละครของอะเลคซันดร์ พุชกิน "โบริส โกดูนอฟ" ในปี ค.ศ. 1831 ซึ่งดัดแปลงมาจากเรื่อง "แม็คเบ็ธ" ของเชกสเปียร์ และถูกนำมาดัดแปลงเป็นอุปรากร "โบริส โกดูนอฟ" โดยโมเดสต์ มูสซอร์กสกี ออกแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1874 เป็นผลงานชิ้นเอกของมูสซอร์กสกีที่ถูกนำมาเล่นซ้ำเสมอมา โดยมีการดัดแปลง และเพิ่มเติมดนตรีอีกหลายครั้งจากลูกศิษย์ของมูสซอร์กสกี คือ นีโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ และดมีตรี ชอสตโกวิช
แจ็กเกอลีน เคนเนดี โอนาสซิส
แจ็กเกอลีน ลี "แจ๊คกี" (บูเวียร์) เคนเนดี โอนาสซิส (Jacqueline Lee "Jackie" (Bouvier) Kennedy Onassis) (28 กรกฎาคม 1929 — 19 พฤษภาคม 1994) เป็นภรรยาของจอห์น เอฟ. เคนเนดี สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี 1961 จนกระทั่งเหตุการณ์การลอบสังหารจอห์น เอฟ. เคนเนดีในปี 1963 ห้าปีต่อมาเธอแต่งงานกับมหาเศรษฐีชาวกรีกชื่ออริสโตเติล โอนาซิส พวกเขายังคงอยู่ด้วยกันจนกระทั่งเขาตายในปี 1975 สำหรับยี่สิบปีสุดท้ายในชีวิตของเธอมีอาชีพที่ประสบความสำเร็จเป็นบรรณาธิการหนั​​งสือ เธอเป็นที่จดจำจากผลงานของเธอเพื่อศิลปะและการอนุรักษ์สถาปัตยกรรมเก่าแก่ สไตล์ของเธอ และความสง่างาม
ซารีนามารีเยีย เตมรีอูคอฟนาแห่งรัสเซีย
แต่ในไม่ช้าซาร์อีวานทรงรู้สึกเสียพระทัยที่อภิเษกสมรสกับพระนาง เพราะซารีนาองค์ใหม่ถูกมองว่าเป็นคนไม่รู้หนังสือและมีพระอุปนิสัยอาฆาตพยาบาท ซารีนามารีเยียไม่ทรงสนพระทัยในวิถีชีวิตสังคมมอสโกและถูกกล่าวขานว่าเป็นพระมารดาเลี้ยงที่แย่สำหรับพระโอรสทั้งสองของซาร์อีวาน คือ ซาเรวิชอีวาน อีวาโนวิชและซาเรวิชเฟโอดอร์ อีวาโนวิช ซารีนามารีเยียมีพระประสูติกาลพระโอรส คือ ซาเรวิชวาซิลี อีวาโนวิช ในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1563 ตั้งพระนามตามพระสัสสุระของพระนาง คือ วาซิลีที่ 3 เจ้าชายแห่งมอสโก แต่ซาเรวิชสิ้นพระชนม์ในวันที่ 3 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ซารีนามารีเยียมักจะทรงเป็นที่่เกลียดชังในหมู่ข้าราชบริพาร ซึ่งเชื่อว่าพระนางทรงมีพฤติกรรมที่แปลกประหลาดและทรงประพฤติตนเป็นแม่มด นักประวัติศาสตร์บางคนได้เขียนว่า ซารีนามารีเยียทรงเป็นคนแรกๆที่ยุยงให้พระสวามีจัดตั้งกองกำลังโอพริชนิก
สมเด็จพระราชินีนาถอูร์รากาที่ 1 แห่งเลออน
ในช่วงที่ปกครอง อูร์รากาสามารถกอบกู้ดินแดนกลับคืนมา หาทางแก้ไขปัญหาอย่างสันติ และมีการทูตที่ยอดเยี่ยม ทำให้ราชอาณาจักรของพระองค์เจริญรุ่งเรือง นับเป็นโชคดีของพระองค์ที่มีเครือข่ายผู้สนับสนุนขนาดใหญ่ในกัสติยา พระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1126 ด้วยพระชนมายุ 45 พรรษา อาจจะจากการคลอดบุตรซึ่งในตอนนั้นเป็นสาเหตุการตายโดยทั่วไปของผู้หญิง ทรงทิ้งเลออนและกัสติยาไว้ให้พระโอรส อัลฟอนโซ ร่างของพระองค์ถูกฝังที่มหาวิหารนักบุญอิซิโดโรในประเทศสเปน
ลุดวิจ เบค
ในขณะที่เขาทำหน้าที่เป็นเสนาธิการของกองทัพบกเยอรมันในช่วงประหว่างปี ค.ศ. 1935 และ 1938 เบครู้สึกผิดหวังอย่างมาก เขาได้มีจุดยืนอยู่ในการต่อต้านในระบอบเผด็จการที่เพิ่มมากขึ้นของระบอบนาซีและนโยบายต่างประเทศที่ก้าวร้าวของฮิตเลอร์ เบคได้ลาออกจากตำแหน่งเสนาธิการในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1938 จากจุดนี้ เบคได้เชื่อว่าฮิตเลอร์ไม่สามารถมีอำนาจสำหรับสิ่งที่ดีได้และทั้งฮิตเลอร์และพรรคนาซีสมควรต้องถูกลบออกจากรัฐบาล เขาได้กลายเป็นผู้นำที่สำคัญในการสมรู้ร่วมคิดต่อต้านฮิตเลอร์และได้วางตัวเองว่าจะเป็นประมุขแห่งรัฐ ถ้าหากแผนลับ 20 กรกฎาคมนั้นประสบความสำเร็จ แต่เมื่อแผนได้ล้มเหลว เบคก็ได้ถูกจับกุม ในรายงานว่าเขาได้พยายามจะฆ่าตัวตายด้วยการใช้ปืนจ่อยิงศรีษะแต่กลับพลาดจุดสำคัญทำให้ไม่ตายและถูกยิงซ้ำจนตายในที่สุด
ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ช่วงสิ้นสุดทศวรรษ สไตล์ของออลเทอร์นาทีฟได้เปลี่ยนไปเนื่องจากเกิดเหตุการณ์ขึ้นมากมาย เรื่องที่น่าจดจำอย่างเช่น การเสียชีวิตของเคิร์ต โคเบน แห่งวงเนอร์วานาในปี 1994 และการมีคดีความของวงเพิร์ลแจมต่อผู้จัดงานคอนเสิร์ต ทิกเกตมาสเตอร์ ที่ส่งผลกีดกันให้วงไม่ได้เล่นงานใหญ่ ๆ หลายงานในสหรัฐ นอกจากนี้เกิดความเสื่อมความนิยมในวงกรันจ์ บริตป็อปก็ร่วงโรยกันไป อย่างอัลบัมชุดที่ 3 ของโอเอซิส "บีเฮียร์นาว" (1997) ได้คำวิจารณ์ไม่สดใสนัก ส่วนวงเบลอก็เริ่มได้รับอิทธิพลจากออลเทอร์นาทิฟร็อกอเมริกัน การเปลี่ยนสัญญะที่สื่อความหมายของออลเทอร์นาทิฟร็อกก่อให้เทศกาลดนตรีลอลลาปาลูซาหายไปหลังจากพยายามหาวงนำมาแสดงไม่สำเร็จในปี 1998 ความจริงคือปัญหาที่เกิดในปีนั้น "สปิน" ได้บอกไว้ว่า "ลอลลาปาลูซาดูเฉื่อยชาเหมือนอย่างออลเทอร์นาทิฟร็อกตอนนี้"
เลนนาร์ต เบอร์นาดอตต์
ในปี พ.ศ. 2539 พระองค์ได้รับรางวัลจากมูลนิธิริเจน ลิงค์
เคานต์เลนนาร์ตสิ้นพระชนม์จากโรคพระชราเมื่อวันที่21 ธันวาคม พ.ศ. 2547 สิริพระชันษา 95 ปี
ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโย
ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโย หรือเรียกสั้นว่า ฌี.แอม.เฌ. เลอ เกลซีโย (, ออกเสียง) (13 เมษายน ค.ศ. 1940 - ปัจจุบัน) ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโยเป็นนักเขียนนักเดินทางรอบโลกและศาสตราจารย์คนสำคัญชาวฝรั่งเศสผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 2008 นอกจากนั้น เลอ เกลซีโยผู้มีงานเขียนกว่าสี่สิบชิ้นก็ยังได้รับรางวัลเรอโนโด (Prix Renaudot) สำหรับนวนิยายเรื่อง “Le Procès-Verbal”
ลูคัส ครานัค
ครานัคเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 81 ปีเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1553 ที่ไวมาร์ ครานัคมีบุตรชายสองคนที่เป็นศิลปินทั้งสองคน: ฮันส์ ครานัคผู้ที่ไม่ทราบรายละเอียดกันเท่าใดนักผู้เสียชีวิตที่โบโลนยาในปี ค.ศ. 1537 และลูคัส ครานัค (ผู้ลูก) ผู้เกิดในปี ค.ศ. 1515 และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1586 และบุตรีอีกสามคน คนหนึ่งชื่อบาร์บาราผู้สมรสกับคริสเตียน บรึคผู้เป็นบรรพบุรุษของโยฮันน์ วอล์ฟกัง ฟอน เกอเทอ
นีกีตา ครุชชอฟ
ปี ค.ศ. 1953 หลังการถึงแก่อสัญกรรมของสตาลินในวันที่ 5 พฤษภาคม 1953 ลัฟเรนตีย์ เบรียา (Lavrenti Beria) หัวหน้าหน่วยตำรวจลับของสตาลิน ได้ขึ้นป็นรองประธานสภารัฐมนตรีดำดับที่หนึ่ง และรัฐมนตรีกิจการภายในในทันที ถือเป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโซเวียต หลังจากนั้นหนึ่งวัน พันธมิตรของครุสซอฟ กอร์กี มาเลนคอฟ ได้กลายเป็นประธานสภารัฐมนตรีหุ่นเชิด และเบเรียครองอำนาจทุกอย่าง เบเรียมีนโยบายที่จะออกจากเยอรมันตะวันออกและหันไปญาติดีกับสหรัฐ ทำให้คณะกรรมการพรรคหลายคนไม่พอใจ และไม่ไว้ใจในตัวเบเรีย โดยเฉพาะครุชชอฟ เป็นคนที่ต่อต้านเบเรียอย่างเปิดเผย แต่ว่าไม่สามารถทำอะไรเบเรียได้ จนกระทั่งเมื่อเกิดการลุกฮือของประชาชนในเยอรมันตะวันออกในเดือนมิถุนายน สมาชิกพรรคหลายคนกังวลว่านั้นเป็นนโยบายที่ผิดพลาดและจะทำลายโซเวียต นั้นทำให้มาเลนคอฟหันไปช่วยเหลือครุชชอฟ ครุชชอฟทำการรัฐประหารยึดอำนาจจากเบเรียทำให้เบเรียถูกจับตัวได้วันที่ 26 มิถุนายน 1953หลังจากนั้น ในเดือนกันยายน 1953 ครุสซอฟจึงได้รับแต่งตั้ง ให้เป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งโซเวียต และในปี 1958 ก็ได้ควบตำแหน่งประธานสภารัฐมนตรี