เมืองมะละกาอยู่ที่ประเทศอะไร?
รัฐมะละกา
มะละกา (; ยาวี: ; ) เป็นรัฐทางตอนใต้ในประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่บริเวณช่องแคบมะละกา ตรงข้ามกับเกาะสุมาตรา รัฐมะละกาเป็นหนึ่งในสองรัฐของมาเลเซียที่ไม่มีเจ้าผู้ครองรัฐเป็นประมุขแต่มีผู้ว่าราชการรัฐแทน
จักรวรรดินิยมในเอเชีย
โปรตุเกสซึ่งมีฐานกำลังอยู่ที่กัว (Goa) และมะละก่ได้สร้างจักรวรรดินาวีขึ้นในมหาสมุทรอินเดียเพื่อผูกขาดการค้าเครื่องเทศ และก่อตั้งสร้างกำลังขึ้นที่มาเก๊าทางตอนใต้ของจีนเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่การค้าในจีนและญี่ปุ่นของตน โปรตุเกสไม่ได้เร่งขยายอาณานิคมในเอเชียอย่างจริงจังในเบื้องต้นเนื่องจากจักรวรรดิโปรตุเกสขยายขอบเขตมากจนตึงมือแล้ว อันเป็นผลจากขีดจำกัดทางด้านค่าใช้จ่ายของอาณานิคมและนาวีเทคโนโลยีร่วมสมัย (ทั้งสองปัจจัยนี้ทำงานคู่ขนานกันไปทำให้การค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการอาณานิคมต้องใช้เม็ดเงินจำนวนมหาศาล) ผลประโยชน์ของโปรตุเกสที่มีอยู่ในเอเชียจึงเพียงพอสำหรับการสนับสนุนทางการเงินแก่การขยายอาณานิคมและยึดที่มั่นไว้ต่อไปในเขตพื้นที่ซึ่งพิจารณาแล้วว่ามีความสำคัญทางยุทธศาสตร์เป็นอย่างมากในภูมิภาคที่ตั้งอยู่ใกล้ประเทศแม่มากกว่าคืออัฟริกาและบราซิล และดังที่ได้กล่าวถึงมาแล้วข้างต้น ว่า โปรตุเกสนั้นมีความสัมพันธ์ทางการค้าแนบแน่นมากกับญี่ปุ่น จนมีการบันทึกไว้ว่าโปรตุเกสคือชาติตะวันตกที่เดินทางไปเยือนญี่ปุ่นเป็นชาติแรก การสัมพันธ์ติดต่อทางค้าขายเหล่านี้ทำให้มีการนำเอาศาสนาคริสเตียนและอาวุธปืนเข้าไปเผยแพร่ในญี่ปุ่นด้วย
มะละกา (เมือง)
เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 มะละกาและจอร์จทาวน์ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกอย่างเป็นทางการ เนื่องจากมีภูมิสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่ไม่ซ้ำใครทั้งในตะวันออกกลางและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ประเทศมาเลเซีย
มาเลเซียมีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรมลายูหลายอาณาจักรที่ปรากฏในพื้นที่ แต่ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 24 เป็นต้นมา อาณาจักรเหล่านั้นก็ทยอยขึ้นตรงต่อจักรวรรดิบริเตน โดยอาณานิคมกลุ่มแรกของบริเตนมีชื่อเรียกรวมกันว่านิคมช่องแคบ ส่วนอาณาจักรมลายูที่เหลือกลายเป็นรัฐในอารักขาของบริเตนในเวลาต่อมา ดินแดนทั้งหมดในมาเลเซียตะวันตกรวมตัวกันเป็นครั้งแรกในฐานะสหภาพมาลายาในปี พ.ศ. 2489 มาลายาถูกปรับโครงสร้างเป็นสหพันธรัฐมาลายาในปี พ.ศ. 2491 และได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 มาลายารวมกับบอร์เนียวเหนือ ซาราวัก และสิงคโปร์เป็นมาเลเซียเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 แต่ไม่ถึงสองปีถัดมา คือในปี พ.ศ. 2508 สิงคโปร์ก็ถูกขับออกจากสหพันธ์
จังหวัดบูลาคัน
จังหวัดบูลาคันมีบารังไกย์ 569 แห่ง จากเทศบาลทั้งหมด 21 แห่ง และมีนคร 3 แห่ง โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่มาโลโลส จังหวัดบูลาคันอยู่ทางด้านทิศเหนือโดยตรงของเมโทรมะนิลา และตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านทิศเหนือและตะวันออกของอ่าวมะนิลา
แอลฌาดีดา
แอลฌาดีดา (), อัลญะดีดะฮ์ () หรือ มาซากัน (เบอร์เบอร์: ) เป็นเมืองท่าบนชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ของประเทศโมร็อกโก ในจังหวัดแอลฌาดีดา มีประชากร 144,440 คน (ค.ศ. 2004)
ประเทศมาลี
ประเทศมาลี () หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐมาลี () เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแอฟริกาตะวันตก ประเทศมาลีมีพรมแดนทางเหนือจดประเทศแอลจีเรีย ทางตะวันออกจดประเทศไนเจอร์ ทางใต้จดประเทศบูร์กินาฟาโซและประเทศโกตดิวัวร์ ทางตะวันตกเฉียงใต้จดประเทศกินี และทางตะวันตกจดประเทศเซเนกัลและประเทศมอริเตเนีย มีพื้นที่ 1,240,000 กม.² และประชากร 18.5 ล้านคน เมืองหลวง คือ กรุงบามาโก มาลีแบ่งการปกครองเป็นแปดเขต และมีพรมแดนที่เป็นเส้นตรงทางเหนืออยู่ลึกเข้าไปใจกลางทะเลทรายซาฮารา ส่วนทางใต้ของประเทศเป็นที่ซึ่งมีประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ มีแม่น้ำไนเจอร์และแม่น้ำเซเนกัลไหลผ่าน โครงสร้างเศรษฐกิจของประเทศมีศูนยฺกลางอยู่ที่เกษตรกรรมและการประมง ทรัพยากรธรรมชาติบางส่วนของมาลีมีทองคำ ยูเรเนียม ปศุสัตว์และเกลือ ราวครึ่งหนึ่งของประชากรมีชีวิตอยู่ใต้เส้นยากจนนานาชาติที่ 1.25 ดอลลาร์สหรัฐต่อวัน
ประเทศโมนาโก
ราชรัฐโมนาโก () หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า โมนาโก ( "มอนาโก") เป็นนครรัฐในยุโรปตะวันตก ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส ติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นประเทศเอกราชที่เล็กที่สุดเป็นอันดับสองของโลก แต่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในโลก ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาฝรั่งเศส
จังหวัดบาเยเดลเกากา
บาเยเดลเกากา () คือหนึ่งใน 32 จังหวัดของประเทศโคลอมเบีย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศ ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก มีเมืองหลักคือกาลี
ประวัติศาสตร์เมืองสงขลา
ในระยะแรกของการตั้งเมืองสงขลา เจ้าเมืองได้ยอมรับในการตกเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของกรุงศรีอยุธยา โดยสุรต่านผู้ครองเมือง ได้จัดส่งเครื่องราชบรรณาการซึ่งประกอบด้วยดอกไม้เงิน และ ดอกไม้ทอง แก่กรุงศรีอยุธยา โดยเจ้าเมืองสงขลาได้กำหนดทิศทางของการพัฒนาเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดงเป็นลักษณะเมืองท่า ทำกิจการในแลกเปลี่ยนสินค้าในระดับนานาชาติ โดยเมืองท่านี้ได้ทำการค้าขายกับ ฮอลันดา โปรตุเกตุ อังกฤษ จีน อินเดีย และ ฝรั่งเศส ซึ่งประเทศคู่ค้าประเทศแรกๆ ที่สามารถมีสัมพันธภาพที่ดีต่อ กรุงศรีอยุธยา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศไทย และสามารถขยายความสัมพันธ์ทางการค้า มายังสงขลาคือ ฮอลันดา โดยเฉพาะระหว่างปี พ.ศ. 2171 - 2201 เป็นสมัยที่ฮอลันดา มีความมั่งคั่งจาก การผูกขาดเครื่องเทศแต่เพียงผู้เดียว โดยฮอลันดาสามารถกำจัดคู่แข่งทางการค้าอื่นๆเช่น โปรตุเกตุ อังกฤษ และ พ่อค้ามุสลิม ให้ห่างจากเส้นทางการค้า มีผลทำให้ให้ฮอลันดามีความมั่งคั่ง และ มีอำนาจขึ้นในยุโรป และ ตะวันออกไกล ครั้นถึงปี พ.ศ. 2584 ชาวดัตช์สามารถยึดเมืองมะละกาซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าทางทะเลที่สำคัญได้จากโปรตุเกส จึงใช้มะละกาเป็นศูนย์กลางการค้าขายกับจีน และญี่ปุ่นโดยตรง โดยมีบันทึกหลายๆ ฉบับ ได้กล่าวถึงการค้าขายบริเวณเมืองท่าสงขลาฝั่งหัวเขาแดง ดังนี้
อาลิกันเต
อาลิกันเต () หรือ อาลากันต์ () ทั้งสองชื่อเป็นชื่อทางการของนครและเมืองท่าในประเทศสเปน บนชายฝังกอสตาบลังกา เป็นเมืองหลวงของจังหวัดอาลีกาเตและเทศบาลอาลากันตี ทางตอนใต้ของแคว้นบาเลนเซีย เป็นเมืองท่าประวัติศาสตร์บนฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อาลิกันเตมีประชากร 334,329 คน (ค.ศ. 2011)
ประเทศพม่า
พม่า หรือ เมียนมา (, , "มฺยะหฺม่า") มีชื่อทางการว่า สาธารณรัฐแห่งสหภาพพม่า หรือ สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา (, "ปหฺยี่เด่าง์ซุ ตัมมะดะ มฺยะหฺม่า ไหฺน่หฺงั่นด่อ") เป็นรัฐเอกราชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีพรมแดนติดกับอินเดีย บังกลาเทศ จีน ลาว และไทย หนึ่งในสามของพรมแดนพม่าที่มีความยาว 1,930 กิโลเมตรเป็นแนวชายฝั่งตามอ่าวเบงกอลและทะเลอันดามัน ด้วยพื้นที่ 676,578 ตารางกิโลเมตร ประเทศพม่าเป็นประเทศที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 40 ของโลก และใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สำมะโนของประเทศในปี 2557 เผยว่าประเทศพม่ามีประชากรน้อยกว่าที่คาดการณ์ โดยมีบันทึกประชากร 51 ล้านคน มีเมืองหลวง คือ กรุงเนปยีดอ และนครใหญ่สุด คือ ย่างกุ้ง
โมเรเลีย
โมเรเลีย () เป็นเมืองและเทศบาลทางตอนเหนือของรัฐมิโชอากัง รัฐทางตอนกลางของประเทศเม็กซิโก และเป็นเมืองหลวงของรัฐ ชาวสเปนเข้ายึดครองบริเวณแห่งนี้ในคริสต์ทศวรรษ 1520 โดยบีเซรอย อันโตเนียว เด เมนโดซา ก่อตั้งเมืองในปี ค.ศ. 1541 ตั้งชื่อเมืองว่า บายาโดลิด ภายหลังสงครามประกาศเอกราชเม็กซิโก เมืองได้เปลี่ยนชื่อใหม่ตามชื่อผู้นำปฏิวัติชาวท้องถิ่นชื่อ โคเซ มารีอา โมเรโลส อี ปาบอน เมื่อ ค.ศ. 1828 ในปี ค.ศ. 1991 ได้รับประกาศเป็นมรดกโลกจากยูเนสโก สำหรับอาคารยุคอาณานิคมและกลุ่มอาคารประวัติศาสตร์ใจกลางเมือง
ประวัติศาสตร์บรูไน
สุลต่านบรูไนได้ขยายอำนาจออกไปกว้างขวาง ปัจจัยหนึ่งคือการที่มะละกาถูกโปรตุเกสยึดครองใน พ.ศ. 2054 ทำให้บรูไนกลายเป็นเมืองท่าที่สำคัญของมุสลิม บรูไนปกครองด้วยระบบสุลต่านที่มีสุลต่านอยู่ในระดับบนสุดแต่มีอำนาจจำกัดโดยมีสภาของเจ้าชายควบคุม ในยุคของสุลต่านโบลเกียห์จัดว่าเป็นยุคทองของบรูไน โดยได้ขยายอำนาจครอบคลุมพื้นที่ชายฝั่งของซาราวะก์และซาบะฮ์ หมู่เกาะซูลูและเกาะทางตะวันตกเฉียงเหนือของบอร์เนียว อิทธิพลของสุลต่านแผ่ไปถึงทางเหนือของฟิลิปปินส์โดยสร้างอาณานิคมในอ่าวมะนิลา ใน พ.ศ. 2064 ปีสุดท้ายในสมัยสุลต่านโบลเกียห์ เฟอร์ดินาน แมกเจลเลน นักเดินทางชาวยุโรปคนแรกได้เดินทางมาถึงบรูไนและได้ชื่นชมความงามของเมืองไว้มากมาย ในสมัยนั้นมี 25,000 ครอบครัวอาศัยอยู่ในบ้านไม้ที่สร้างบนเสาเหนือน้ำปัจจุบันชื่อกับปงเอเยอร์ พระราชวังถูกล้อมด้วยกำแพงอิฐป้องกันด้วยทองเหลืองและปืนใหญ่เป็นจำนวนมาก
ประเทศไทย
การยึดครองมะละกาของโปรตุเกสในปี 2054 ทำให้กรุงศรีอยุธยาเริ่มติดต่อกับชาติตะวันตก การชิงความเป็นใหญ่ระหว่างอาณาจักรอยุธยาและอาณาจักรพม่าเหนือเชียงใหม่และมอญทำให้ทั้งสองขัดแย้งกัน ขณะเดียวกัน ราชวงศ์ตองอูของพม่าเริ่มมีอำนาจมากขึ้น กระทั่งขยายดินแดนมายังกรุงศรีอยุธยาในรัชกาลพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้และพระเจ้าบุเรงนอง หลังจากนั้น กรุงศรีอยุธยาตกเป็นประเทศราชของอาณาจักรตองอูในปี 2112 สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงใช้เวลา 15 ปีสร้างภาวะครอบงำในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาอีกครั้งหนึ่ง
จากนั้น กรุงศรีอยุธยายังมุ่งเพิ่มความสัมพันธ์กับชาติยุโรปต่อมาอีกหลายรัชกาล ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของอยุธยารุ่งเรืองขึ้นอย่างมากในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ซึ่งสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับฝรั่งเศส ฮอลันดา และอังกฤษ ผู้เดินทางชาวยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ยกอาณาจักรอยุธยาว่าเป็นสามมหาอำนาจแห่งเอเชียร่วมกับจีนและอินเดีย อิทธิพลของชาวต่างชาติในกรุงศรีอยุธยาที่เพิ่มขึ้นทำให้เกิดความเกลียดกลัวต่างชาติ จนลงเอยด้วยการปฏิวัติในปี 2231 อย่างไรก็ดี ความสัมพันธ์กับชาติยุโรปอื่นยังเป็นปกติและต่อมาบาทหลวงฝรั่งเศสก็กลับมามีอิสระในการเผยแผ่ศาสนา
สังเวชนียสถาน
ในสมัยพุทธกาล เมืองกุสินาราอันเป็นที่ตั้งของสาลวโนทยานอยู่ในแคว้นมัลละ 1 ใน 16 แคว้น ซึ่งเป็นเขตการปกครองสมัยพุทธกาล โดยในสมัยนั้นแคว้นมัลละแยกเป็นสองส่วน คือ ฝ่ายเหนือมีเมืองกุสินาราเป็นเมืองหลวง เจ้าปกครองเรียกว่า "โกสินารกา" และฝ่ายใต้มีเมืองปาวาเป็นเมืองหลวง เจ้าปกครองเรียกว่า "ปาเวยยมัลลกะ" ทั้งสองเมืองนั้นตั้งอยู่ห่างกันเพียง 12 กิโลเมตร มีอำนาจในการบริหารแยกจากกัน โดยมีระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ (สามัคคีธรรม) โดยมีแม่น้ำหิรัญญวดีคั่นตรงกลาง กุสินารานั้นเมื่อเปรียบเทียบกับแคว้นอื่น ๆ ในสมัยพุทธกาล จัดว่าเป็นแคว้นเล็ก ไม่ค่อยมีความสำคัญมากนักในด้านเศรษฐกิจ ดังที่พระอานนท์ได้ทูลทักท้วงพระพุทธองค์ที่ทรงเลือกเมืองกุสินาราเป็นสถานที่ปรินิพพานไว้ว่า
นีกอลา ซาร์กอซี
ตามการศึกษาลำดับเครือญาติชาวยิว บรรพบุรุษของครอบครัวมัลลาฮ์แห่งซาโลนิกา มาจากประเทศสเปน อพยพมาตั้งแต่ พ.ศ. 2035 เนื่องจากกษัตริย์คาทอลิกได้ขับไล่ชาวยิวจากประเทศ 
ต่อมาตั้งรกรากที่แถบพรอว็องส์ ตอนใต้ของฝรั่งเศส ประมาณ 100 ปีหลังจากนั้น อพยพมาที่ซาโลนีกา
รัฐเซอลาโงร์
เซอลาโงร์ (, อักษรยาวี: ) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธ์มาเลเซีย ตั้งอยู่ทางชายฝั่งทะเลตะวันตกของคาบสมุทรมลายู และล้อมรอบกัวลาลัมเปอร์ไว้ทั้งหมด อาณาเขตของรัฐเซอลาโงร์ ทิศเหนือติดรัฐเปรัก ทิศตะวันออกติดรัฐปะหัง ทิศตะวันตกติดช่องแคบมะละกา ทิศใต้ติดรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน เมืองหลวงของเซอลาโงร์ชื่อ ชะฮ์อาลัม เมืองเจ้าผู้ครองชื่อ กลัง เป็นรัฐทีใหญ่อันดับ 9 ของมาเลเซีย อีกเมืองหนึ่งที่สำคัญของเซอลาโงร์คือเปอตาลิงจายา ซึ่งได้รับเป็นสถานะเป็นเมืองดีเด่นเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2006
รัฐมะละกา
ต่อมา พ.ศ. 2052 โปรตุเกสเดินทางมาถึงมะละกาเพื่อขอตั้งสถานีการค้าแต่ถูกปฏิเสธ จนนำไปสู่สงครามระหว่างโปรตุเกส-มะละกา ซึ่งโปรตุเกสเป็นฝ่ายชนะเมื่อ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2054 มะละกาถูกเนเธอร์แลนด์ยึดครองเมื่อ พ.ศ. 2184 หลังจากเนเธอร์แลนด์ขับไล่โปรตุเกสออกไป ต่อมามะละกากลายเป็นอาณานิคมของอังกฤษตามสนธิสัญญาแองโกล-ดัตซ์ หรือสนธิสัญญาอังกฤษ-ฮอลแลนด์ พ.ศ. 2367
ชัล มหัล
ทะเลสาบมันสกา (Man Sagar) ตั้งอยู่บริเวณทิศเหนือของชัยปุระ ระหว่างเมืองหลวงเก่าคือ แอมแมร์ กับชัยปุระซึ่งเป็นเมืองหลักของรัฐราชสถานในปัจจุบัน กินพื้นที่กว้างถึง และติดกับเทือกเขาอะราวัลลีทางทิศเหนือ ตะวันตก และตะวันออก ในขณะที่ทางทิศใต้นั้นประกอบด้วยที่ราบสูงที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย ป้อมนหาร์การห์ซึ่งตั้งตะหง่านอยู่บนเทือกเขาด้านบนนั้นสามารถมองเห็นทิวทัศน์บริเวณทะเลสาบนี้ได้เป็นอย่างดี รวมถึงทิวทัศน์ของชัยปุระอีกด้วย โดยทะเลสาบแห่งนี้เกิดขึ้นโดยการสร้างเขื่อนเพื่อกั้นข้ามแม่น้ำดาร์ภวาตี (Darbhawati) ระหว่างเทือกเขาขิลาการห์ และเขานหาร์การห์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 พื้นที่รับน้ำของทะเลสาบนั้นมีขนาดประมาณ แบ่งเป็นพื้นที่อยู่อาศัยประมาณร้อยละ 50 ที่เหลือเป็นพื้นที่ราบสูงสลับเนินเขาของเทือกเขาอะราวัลลี บริเวณทะเลสาบนี้มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย ต่อปี (ร้อยละ 90 ของปริมาณน้ำฝนเกิดขึ้นระหว่างเดือนมิถุนายนถึงกันยายน) บริเวณเขื่อนมีประตูระบายน้ำสำหรับการชลประทานซึ่งเก็บกักน้ำไว้บริเวณอ่างเก็บน้ำ (ซึ่งจำนวนความต้องการใช้น้ำนั้นมีถึง 2,410,000 ลูกบาศก์เมตรในระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงมีนาคม) นอกจากนี้ยังมีกระแสน้ำซึ่งไหลมาจากแม่น้ำพรหมบุตร และนักทะลัย ซึ่งยังมีรายงานถึงน้ำเสียซึ่งไหลมาและยังไม่ได้ถูกบำบัด ซึ่งประกอบด้วยโลหะปนเปื้อนเข้ามายังทะเลสาบด้วย
เมลียา
เมลียา (), มริตช์ (เบอร์เบอร์: ) หรือ มะลีลียะฮ์ () เป็นเมืองหนึ่งของประเทศสเปน ตั้งอยู่ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของแอฟริกาเหนือ ทางทิศตะวันตกและทิศใต้ติดต่อกับประเทศโมร็อกโก ชาวสเปนมาตั้งถิ่นฐานที่เมืองนี้ในปี พ.ศ. 2040 แต่เดิมเมืองนี้จัดอยู่ในแคว้นอันดาลูซีอาเนื่องจากเหตุผลทางประวัติศาสตร์ ต่อมาจึงถูกปกครองในฐานะส่วนหนึ่งของจังหวัดมาลากา ก่อนจะได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2538 และเมืองนี้ยังเคยเป็นเมืองท่าปลอดภาษีก่อนที่สเปนจะเข้าร่วมสหภาพยุโรป พลเมืองประกอบด้วยคริสต์ศาสนิกชน ชาวมุสลิม ชาวยิว และชนกลุ่มน้อยชาวฮินดู ใช้ภาษาสเปนและ/หรือภาษาเบอร์เบอร์ในการสื่อสาร
ประเทศมองโกเลีย
มองโกเลียมีประชากรเพียง 3 ล้านกว่าคน แต่มีพื้นที่ใหญ่กว่าประเทศไทยถึงกว่า 3 เท่า ซึ่งทำให้ประเทศมองโกเลียเป็นหนึ่งในประเทศที่มีความหนาแน่นของประชากรน้อยที่สุดในโลก ประชากรส่วนมากนับถือศาสนาพุทธนิกายวัชรยานแบบทิเบต และประชากรร้อยละ 38 อาศัยอยู่ในเมืองหลวงอูลานบาตอร์พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบทะเลทราย ทำให้เป็นประเทศที่มีประชากรเบาบางที่สุดในโลก
กล้วยป่ามะละกา
กล้วยป่ามะละกา subsp. "malaccensis") เป็นสายพันธุ์หนึ่งของกล้วยป่า พบตามธรรมชาติในคาบสมุทรมาเลย์และเกาะสุมาตรา เป็นบรรพบุรุษของกล้วยลาตุนดัน ในไทยพบในภาคใต้ ใบมีรอยฉีกขาด ลักษณะพิเศษคือปลีมีสีส้ม ปลายเครือทอดในแนวนอนแล้วโค้งลง
ธากา
ธากา (; เดิมเขียนว่า Dacca) เป็นเมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ มีประชากร 13,900,027 คน (พ.ศ. 2546) ตั้งอยู่บนแม่น้ำบุรีคงคา (Buriganga River) ซึ่งเป็นร่องน้ำที่แยกจากแม่น้ำธเลศวรี (Dhaleshwari River) ในใจกลางของพื้นที่ปลูกปอกระเจาที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นศูนย์กลางทางอุตสาหกรรม การค้า และการปกครองของบังกลาเทศ เป็นเมืองค้าปอกระเจา ข้าวสาร เมล็ดพืชให้น้ำมัน น้ำตาล และชา อุตสาหกรรมในเมืองรวมถึงสิ่งทอ และผลิตภัณฑ์จากปอกระเจา นอกจากนี้ ธากายังขึ้นชื่อเรื่องงานหัตถกรรมด้วย ธากาทีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่ 23°42' เหนือ 90°22'30" ตะวันออก (23.7, 90.375)
สถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส
สถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส () คือรูปแบบของสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานระหว่างตะวันออกและตะวันตก ในแหลมมลายูในยุคสมัยแห่งจักรวรรดินิยมของตะวันตก ราวปี พ.ศ. 2054 สามารถพบเห็นได้ในเมืองมะละกา เมืองปีนัง ประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์ หรือมาเก๊า รวมไปถึงประเทศไทย
จอร์จทาวน์ (ปีนัง)
เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 จอร์จทาวน์และมะละกาถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกอย่างเป็นทางการ เนื่องจากมีภูมิสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่ไม่ซ้ำใครทั้งในตะวันออกกลางและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ตักโลบัน
ตักโลบัน (วาไร-วาไรและ, ) มีชื่อทางการว่า นครตักโลบัน (วาไร-วาไร: ; ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดเลเตในเขตอีสเทิร์นวิซายา ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ห่างจากกรุงมะนิลาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 360 ไมล์ (580 กม.) ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะเลย์เต ที่ปลายสุดตอนใต้ของช่องแคบซานฮัวนีโกและบนฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของอ่าวซานเปโดร
เพลลา
เพลลา () เป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ทางตอนกลางของมาเซโดเนีย ประเทศกรีซ รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นเมืองหลวงในประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรมาเกโดนีอา ในสมัยกรีซโบราณ และเป็นสถานที่ประสูติของทั้งพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช และพระเจ้าพีลิปโปสที่ 2 พระราชบิดาของพระองค์ ชื่อ "เพลลา" ในภาษากรีกโบราณ หมายถึง "ก้อนหิน"
ประเทศมอริเชียส
มอริเชียส () มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐมอริเชียส () คือประเทศที่เป็นเกาะนอกชายฝั่งแอฟริกาในมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของมาดากัสการ์ ประมาณ 900 กิโลเมตร (560 ไมล์) และทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดียประมาณ 3,943 กิโลเมตร (2,450 ไมล์) นอกจากตัวเกาะมอริเชียสแล้ว สาธารณรัฐมอริเชียสประกอบด้วยเกาะเซนต์แบรนดอน เกาะรอดรีกส์ และหมู่เกาะอากาเลกา มอริเชียสเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะแมสการีน มีเกาะเรอูนียงของฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากมอริเชียสไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 200 กิโลเมตร (125 ไมล์)
เขตตะนาวศรี
ในด้านประวัติศาสตร์ตะนาวศรีปรากฏตัวและมีฐานะเป็นรัฐอิสระก่อนการเกิดอาณาจักรพะโค เมาะตะมะ อังวะ สุโขทัย และอยุธยา สยามสมัยพระนารายณ์มหาราชมีอาณาเขตแผ่ถึงปัตตานี ลาว ภูเขียว เขมร อังวะ พะโค และมะละกา มีเมืองท่าสำคัญคือมะริดและภูเก็ต และมีหัวเมืองสำคัญคือ พิษณุโลก ตะนาวศรี กรุงเทพมหานคร และเพชรบุรี ในอดีตที่ผ่านมา เช่นในรัชสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชหรือสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เมืองมะริดและตะนาวศรี ถือเป็นเมืองที่มีความสำคัญมากของไทย เนื่องจากเป็นเมืองที่พ่อค้าต่างประเทศทางอินเดีย และยุโรปนำสินค้าจากทางเรือขึ้นมาค้าขายในเมืองไทย ถึงกับมีการแต่งตั้งเจ้าเมืองที่มีความรู้ความสามารถให้ปกครองดูแล และด้วยความสำคัญทางยุทธศาสตร์เช่นนี้ ในอดีตไทยกับพม่าจึงมักมีศึกชิงเมืองมะริดและตะนาวศรีกันบ่อยครั้ง เมืองตะนาวศรียังถือเป็นหนึ่งในพระยามหานคร 8 เมือง ที่ต้องเข้ามาถือน้ำพิพัฒน์สัตยา คือ เมืองพิษณุโลก ศรีสัชนาลัย สุโขทัย กำแพงเพชร นครศรีธรรมราช นครราชสีมา ตะนาวศรี และทวาย ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาทั้งไทยและพม่า ได้ผลัดกันเข้าครอบครองดินแดนทั้ง 3 นี้ แม้บางช่วงจะอยู่ในฐานะหัวเมืองที่ไม่ขึ้นกับใครโดยตรง
มะละกอภูเขา
มะละกอภูเขา เป็นพืชในวงศ์ Caricaceae มีลักษณะเช่นดียวกับมะละกอแต่มีขนาดเล็กกว่า ก้านดอกสั้นมาก ผลรูปไข่กลับ เนื้อสีเหลืองอมส้ม ไม่เละ รสเปรี้ยว กลิ่นหอม เป็นพืชพื้นเมืองในแถบเทือกเขาแอนดีส ตั้งแต่โคลัมเบียจนถึงชิลีตอนกลาง นำมาปลูกในสหรัฐ ศรีลังกา และอินโดนีเซีย รับประทานผลสุก หรือนำไปต้มกับน้ำตาล ในอเมริกาใต้ใช้ทำน้ำผลไม้และแยม พืชชนิดนี้มีความต้านทานต่อไวรัสใบด่างวงแหวนมากกว่ามะละกอ
มาลาโบ
มาลาโบ (Malabo) เป็นเมืองหลวงของประเทศอิเควทอเรียลกินี ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศเหนือของเกาะบีโอโก (เดิมเรียกว่า เกาะเฟร์นันโดโป) เมืองมีอัตราการเติบโตของประชากรอย่างรวดเร็ว โดยในปี ค.ศ. 2005 มีประชากร 155,963 คน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ รองจากเมืองบาตา บนแผ่นดินใหญ่
ช่องแคบมะละกา
ช่องแคบมะละกาเป็นช่องแคบที่มีความกว้างบริเวณทางเข้าประมาณ 5 ไมล์ ยาวประมาณ 600 ไมล์ ช่วงที่แคบที่สุดประมาณ 1.5 ไมล์ มีเรือผ่านประมาณ 900 ลำต่อวันหรือประมาณ 50,000 ลำต่อปี ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบแล้วมีประมาณเรือที่ผ่านมากกว่าคลองสุเอซประมาณ 2 เท่า และมากกว่าคลองปานามากว่า 3 เท่า
เขตกิตนางลูโซน
เขตกิตนางลูโซนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงมะนิลา เมืองหลวงของประเทศ อยู่ติดกับเขตอีโลโคสและเขตลัมบักนางคากายันทางทิศเหนือ, ติดกับเขตเมืองหลวงแห่งชาติ เขตคาลาบาร์โซน และอ่าวมะนิลาทางทิศใต้, ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลฟิลิปปินส์ทางทิศตะวันออก จังหวัดปังกาซีนันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตนี้ก่อนย้ายไปขึ้นกับเขตอีโลโคสเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1973 ตามคำสั่งของประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่วนจังหวัดเอาโรราย้ายมาจากเขตเซาเทิร์นตากาล็อกตามคำสั่งฝ่ายบริหารหมายเลข 103 เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002
ประเทศศรีลังกา
ชาวสิงหลและชาวทมิฬเข้ามาตั้งรกรากอยู่ในศรีลังกาประมาณ 500 ปี และ 300 ปีก่อนคริสตกาลตามลำดับ โดยต่างก็อพยพมาจากอินเดีย อาณาจักรสิงหลได้ก่อตั้งขึ้นในบริเวณที่ราบทางภาคเหนือของศรีลังกา โดยมีเมืองอนุราธปุระเป็นเมืองหลวงแห่งแรกยาวนานถึงประมาณ 1,200 ปี ต่อมาในศตวรรษที่ 13 จึงได้เสื่อมลง พร้อมกับการเกิดขึ้นของอาณาจักรทมิฬ โดยมีเมืองโปลอนนารุวะเป็นเมืองหลวงยาวนานประมาณ 200 ปี ชาวทมิฬจึงได้อพยพไปตั้งอาณาจักรแจฟฟ์นาทางคาบสมุทรแจฟฟ์นา ตอนเหนือของประเทศ ส่วนชาวสิงหลได้ถอยร่นลงไปตั้งรกรากอยู่ทางใต้ ก่อตั้งเป็นอาณาจักรกัณฏิ ซึ่งมีกัณฏิเป็นเมืองหลวง นอกจากนี้ก็มีอาณาจักรโกฏเฏและอาณาจักรรุหุนะ โดยอาณาจักรแคนดีเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจมากที่สุดประมาณศตวรรษที่ 15
ชายฝั่งมะละบาร์
ชายฝั่งมะละบาร์มีความสำคัญมาตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นจุดทำการค้าหลักกับเมโสโปเตเมีย อียิปต์ กรีซ โรม เยรูซาเลม และอาหรับ และยังมีเมืองท่าหลายเมือง เช่น โกจจิ (Kochi), โคชิโคด (Kozhikode), กัณณูร์ (Kannur) ซึ่งเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางการค้าที่สำคัญของมหาสมุทรอินเดียมานานนับศตวรรษ
ประเทศมาดากัสการ์
มาดากัสการ์ (; ) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐมาดากัสการ์ (; ) คือชาติเกาะในมหาสมุทรอินเดีย ตั้งอยู่นอกชายฝั่งทางตะวันออกของแอฟริกา ใกล้กับโมซัมบิก เกาะมาดากัสการ์ที่เป็นเกาะหลักเป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 4 ของโลก เป็นถิ่นของสายพันธุ์พืชและสัตว์ถึงร้อยละ 5 ของโลก และมีมากกว่าร้อยละ 80 ที่เป็นสัตว์หรือพืชเฉพาะถิ่นมาดากัสการ์ ที่เด่นคือตัวลีเมอร์ซึ่งอยู่ในตระกูลไพรเมต ตัวฟอสซา (fossa) ซึ่งกินเนื้อ นกเฉพาะถิ่น 3 ตระกูล และต้นบาวบับ (baobab) 6 ชนิด ภาษาหลักคือภาษามาลากาซี สมดุลทางธรรมชาติของมาดากัสการ์ถูกคุกคาม เนื่องจากป่าส่วนใหญ่เสียหาย และลีเมอร์ได้สูญพันธุ์ถึง 15 สายพันธุ์
ซาลามังกา
ซาลามังกา () เป็นเมืองหลักของจังหวัดซาลามังกาในแคว้นกัสติยาและเลออน ทางภาคตะวันตกของประเทศสเปน ตั้งอยู่บนที่ราบสูงริมแม่น้ำตอร์เมส ซึ่งมีสะพานข้ามแห่งหนึ่งสูง 150 เมตร สร้างบนส่วนโค้ง (arch) 26 ชิ้นส่วน โดย 15 ชิ้นส่วนนั้นสร้างขึ้นในสมัยโรมัน ส่วนที่เหลือสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ปัจจุบัน (ค.ศ. 2005) ซาลามังกามีประชากร 160,331 คน
มาลากา
มาลากา () เป็นเมืองท่าในแคว้นปกครองตนเองอันดาลูซิอาทางภาคใต้ของประเทศสเปน ริมชายฝั่งโกสตาเดลโซล (Costa del Sol) ซึ่งเป็นชายฝั่งหนึ่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ตั้งอยู่ที่พิกัดภูมิศาสตร์ 36°43′ เหนือ และ 4°25′ ตะวันตก โดยโอบล้อมด้วยภูเขา ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเนินเขาอาฆาร์กิอา (Axarquía)] และแม่น้ำสองสายซึ่งไหลลงสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน คือ แม่น้ำกัวดัลเมดินา (Guadalmedina) และแม่น้ำกัวดาลอร์เซ (Guadalhorce)
กาซาบล็องกา
ชาวเบอร์เบอร์เข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณนี้อย่างน้อยตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาชาวฟินิเชีย ชาวโรมัน และชาวเมรินิดได้เข้ามาใช้เป็นเมืองท่าในชื่อ "อันฟา" (Anfa) เมืองนี้ได้เป็นอิสระและกลายเป็นแหล่งกบดานโจรสลัดในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 ทำให้โปรตุเกสเข้ามาทำลายเมืองในปี ค.ศ. 1468 และสร้างใหม่เป็นป้อมปราการ เมืองใหม่ที่เจริญเติบโตรอบป้อมนี้มีชื่อเรียกว่า "กาซาบรังกา" () ซึ่งแปลว่า "บ้านสีขาว" ในภาษาโปรตุเกส แต่ชาวยุโรปได้ละทิ้งเมืองไปหลังจากเกิดแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1755 สุลต่านแห่งโมร็อกโกได้สร้างเมืองใหม่ขึ้นอีกครั้งโดยได้รับความช่วยเหลือจากสเปน เมืองนี้จึงได้รับการตั้งชื่อเป็นภาษาอาหรับ (อัดดารัลบัยฎออ์) โดยแปลจากชื่อเมืองในภาษาสเปนว่า "กาซาบลังกา" () ซึ่งแปลว่าบ้านสีขาวเช่นกัน ต่อมาถูกฝรั่งเศสเข้ายึดครองในปี ค.ศ. 1907 จนกระทั่งได้รับเอกราชพร้อมกับพื้นที่อื่น ๆ ของโมร็อกโกเมื่อปี ค.ศ. 1956
อาณาจักรลังกาสุกะ
ร่องรอยทางโบราณคดี ชี้ให้เห็นว่ามีลักษณะเป็นเมืองเรียงกันถึง 3 เมืองด้วยกัน ได้แก่ เมืองที่กำลังขุดอยู่ที่บ้านวัด บ้านจาเละ และบ้านปราแว (พระราชวัง) อำเภอยะรัง บ้านปราแวอยู่ริมทะเล มีลักษณะ ค่ายคูประตูหอรบตามมุมเมือง คาดว่าน่าจะเป็นประชาคม 3 แห่ง ที่อยู่ร่วมกันมากกว่าเมือง โดยรวมแล้วพื้นที่ดังกล่าวนี้ พบร่องรอยทางโบราณคดีถึงกว่า 40 แห่ง ลงมือขุดไปเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น ชิ้นใหญ่ ๆ ที่กำลังขุดอยู่เป็นศาสนสถานใน ศาสนาพราหมณ์และ พุทธศาสนา ทั้งพบคำจารึกภาษาปัลลวะอินเดียโบราณและภาษาสันสกฤตด้วย บ่งบอกอย่างเด่นชัด แรกเริ่มนั้นชาวลังกาสุกะนับถือศาสนาพราหมณ์ เปลี่ยนมาถือพุทธ แล้วเปลี่ยนมาเป็นอิสลามตามลำดับ
แผ่นดินไหวในประเทศพม่า สิงหาคม พ.ศ. 2559
ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2559 เมื่อเวลา 17:04 น. ตามเวลามาตรฐานพม่า (17:34 น. ตามเวลาในไทย) เกิดแผ่นดินไหวขนาด 6.8 ตามมาตราขนาดโมเมนต์ มีจุดศูนย์กลางอยู่ในพื้นที่ห่างไกลแห่งหนึ่งทางตอนกลางของพม่า ห่างจากเมืองเชาะไปทางทิศตะวันตกประมาณ สำนักงานสำรวจธรณีวิทยาสหรัฐอเมริกาวัดความลึกได้ 84.1 กิโลเมตร แรงสั่นสะเทือนรู้สึกได้ถึงนครย่างกุ้ง; กรุงเทพมหานคร; กรุงธากา เมืองหลวงของบังกลาเทศ; เมืองปัฏนา, โกลกาตา และคุวาหาฏี ทางภาคตะวันออกของอินเดีย มีรายงานว่าวัดและเจดีย์หลายแห่งบริเวณเมืองโบราณพุกามได้รับความเสียหาย และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 4 ราย
การล้อมมะละกา (พ.ศ. 2149)
การล้อมมะละกา ใน พ.ศ. 2149 เป็นการสู้รบทางทหารที่เกิดขึ้นระหว่างทหารชาวดัตช์ที่นำโดย Cornelis Matelief กับผู้บัญชาการทหารโปรตุเกส André Furtado de Mendonça ใน A Famosa, รัฐมะละกา
รีกา
รีกา ( ) เป็นเมืองหลวงของประเทศลัตเวีย ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลบอลติก บนปากแม่น้ำเดากาวา (Daugava) มีพิกัดภูมิศาสตร์อยู่ที่ละติจูด 56°58′เหนือ กับลองจิจูด 24°8′ตะวันออก กรุงรีกาเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในกลุ่มรัฐบอลติก และเป็นศูนย์กลางวัฒนธรรม การศึกษา การเมืองการปกครอง ธุรกรรม พาณิชยกรรม และอุตสาหกรรมในแถบนี้
สนามกีฬาฮังเจบัต
สนามกีฬาฮังเจบัต () เป็นสนามกีฬา ตั้งอยู่ในเมืองกรูบง รัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย ซึ่งชื่อตั้งตามสุลต่านของรัฐมะละกา โดยสนามนี้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลมะละกายูไนเต็ด ในปัจจุบันใช้งานสำหรับการแข่งขันฟุตบอล เป็นหลัก โดยมีความจุ 40,000 ที่นั่ง
โคชิโคด
โคชิโคด (, ; , ) หรือ แคลิคัต () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ในรัฐเกรละของประเทศอินเดีย โคชิโคดเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นที่สามของรัฐเกรละและเป็นศูนย์กลางของเขตโคชิโคด (Kozhikode District) ในยุคกลางมักจะเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เมืองแห่งเครื่องเทศ" เพราะเป็นเมืองท่าที่ใช้ในการค้าขายเครื่องเทศติดต่อกับตะวันตก โคชิโคดเดิมเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักร แต่ต่อมามาเป็นเมืองหลวงของเขตมะละบาร์
จังหวัดยะลา
แต่ตามประวัติศาสตร์ซึ่งได้เขียนไว้ในสมัยเจ็ดหัวเมือง โดยเจ้าผู้ครองเมืองเดิมได้เขียนไว้เป็นประวัติศาสตร์เป็นภาษามลายูว่า “เมืองยะลา” เป็นสำเนียงภาษาอาหรับ โดยชาวอินโดนีเซียที่เข้ามาเผยแพร่ศาสนาอิสลามในบริเวณเจ็ดหัวเมืองซึ่งอยู่ในแหลมมลายูเป็นผู้ตั้งชื่อเมืองไว้
เมืองยะลาเดิมตั้งอยู่ใกล้ภูเขายาลอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองยะลาปัจจุบันไปทางทิศตะวันตกประมาณ 12 กิโลเมตร ต่อมาเมืองยะลาได้ยกฐานะเป็นเมือง ๆ หนึ่งของบริเวณเจ็ดหัวเมือง คำว่าเมืองยะลาหรือยาลอ ยังคงเรียกกันจนถึงปัจจุบันนี้
รัฐมะละกา
มะละกามีประวัติศาสตร์ที่เกื่ยวกับกลุ่มคนหลากหลายเชื้อชาติและศาสนา ทำให้ปัจจุบันมะละกาเป็นรัฐที่มีวัฒนธรรมผสมผสาน โดยมีประชากรประมาณ 759,000 คน (พ.ศ. 2550) ซึ่งประกอบด้วย
ชายฝั่งมะละบาร์
ในสมัยศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์หมิงได้ให้เจิ้งเหอนำกองเรือออกเดินทางสำรวจดินแดนต่าง ๆ ชายฝั่งมะละบาร์เป็นจุดหนึ่งที่กองเรือจีนมักจะมาขึ้นฝั่ง หลังจากนั้นไม่นาน ในปี ค.ศ. 1498 วัชกู ดา กามา นักสำรวจชาวโปรตุเกสได้มาขึ้นฝั่งที่เมืองแคลิคัต (Calicut; ปัจจุบันคือเมืองโคชิโคด) ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการค้าเครื่องเทศของโปรตุเกสและมหาอำนาจยุโรป
เมาะตะมะ
เมาะตะมะ (, ; , "โหมดตะม่ะฮ์"; "ตาสว่าง") ในเอกสารเก่าของไทยเรียก เมืองพัน เป็นเมืองเล็ก ๆ ในรัฐมอญ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของแม่น้ำสาละวิน เคยเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรหงสาวดีในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13–14 เมืองนี้ในอดีตมีความสำคัญที่พม่าใช้รวมพลเตรียมทัพจัดขบวน ก่อนจะข้ามลำน้ำสาละวิน ด่านเจดีย์สามองค์ แล้วแบ่งกองกำลังเพื่อเข้ามาทำสงครามตีเมืองต่าง ๆ เช่น อยุธยา, ธนบุรี ฯลฯ ในสยาม
นีกอลา ซาร์กอซี
เบเนดิกต์ มัลลาฮ์ (เดิมชื่อ อารอน มัลลาฮ์ ชื่อเล่น เบนิโก) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2433 ในชุมชนเซพาร์ดิกยิว เมืองซาโลนีกา (เทสซาโลนีกี) จักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งในขณะนั้นประชากรส่วนมากเป็นชาวยิว เป็นลูกชายเจ้าของร้ายเพชรพลอย ออกจากซาโลนีกากับแม่ของเขาเมื่อ พ.ศ. 2447 ขณะอายุ 14 ปี เข้าเรียนที่ โรงเรียนลากานาล (Lycée Lakanal) โรงเรียนประจำที่มีชื่อเสียงในเมืองสโก (Sceaux) ในชนบททางใต้ของปารีส 
และเรียนต่อสาขาแพทยศาสตร์ หลังจากจบปริญญาตรี กลบไปอาศัยที่ประเทศฝรั่งเศส และเป็นพลเมืองฝรั่งเศสในเวลาต่อมา
ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา
ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา หรือมักเรียกว่า ท่าอากาศยานนานาชาติมาเล เป็นท่าอากาศยานหลัก ของ ประเทศมัลดีฟส์ ตั้งอยู่บน เกาะฮุลฮูเลล ทางตอนเหนือของ อะทอลล์มาเล, ใกล้กับเมืองหลวง กรุงมาเล.
มังคาลอร์
มังคาลอร์ (Mangalore) เป็นเมืองท่าทางทะเลในรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐทางตอนใต้ของประเทศ ห่างจากเมืองบังคาลอร์เมืองหลวงของรัฐ ไปทางทิศตะวันตก 350 กม. (220 ไมล์)
มัสบาเตซิตี
มัสบาเตซิตี (มัสบาเต: "Syudad san Masbate"; ฮีลีไกโนน: "Dakbanwa sang Masbate"; เซบัวโน: "Dakbayan sa Masbate/Syudad sa Masbate"; ) เป็นนครระดับที่ 4 และเป็นเมืองหลักของจังหวัดมัสบาเต ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 95,389 คน เป็นนครเพียงแห่งเดียวของจังหวัด และเป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรมและมีท่าเรือทางทะเลขนาดใหญ่ นครตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของเกาะมัสบาเต อยู่ห่างจากมะนิลาทางอากาศ 212 ไมล์ และทางน้ำ 362 ไมล์
จาการ์ตา
จาการ์ตา () เป็นเมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่บนเกาะชวาฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ มีประชากร 8.3 ล้านคน (พ.ศ. 2543) ในอดีตมีชื่อว่า บาตาฟียา หรือ ปัตตาเวีย (Batavia) คนไทยในอดีตเรียก กะหลาป๋า
ประเทศสิงคโปร์
สิงคโปร์เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ปลายสุดแหลมมาลายู เป็นสถานพักสินค้าของพ่อค้าทั่วโลก เดิมชื่อว่า เทมาเส็ก (ทูมาสิค) มีกษัตริย์ปกครอง ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้มีเจ้าผู้ครองนครปาเล็มบังเดินทางแสวงหาดินแดนใหม่เพื่อสร้างเมือง แต่เรือก็อับปางลง พระองค์ได้ว่ายน้ำขึ้นฝั่ง แล้วก็เห็นสัตว์ชนิดหนึ่งมีรูปร่างลำตัวสีแดงหัวดำหัวคล้ายสิงโตหน้าอกขาว พระองค์จึงถามคนติดตามว่า สัตว์ตัวนั้นคืออะไรคนติดตามก็ตอบว่ามันคือ สิงโต พระองค์จึงเปลี่ยนชื่อเทมาเส็กเสียใหม่ว่า สิงหปุระ ต่อมาสิงหปุระก็ได้ตกเป็นของสุลต่านแห่งมะละกา
ลิลองเว
ลิลองเว (Lilongwe) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศมาลาวี มีประชากรราว 781,538 คน ในปี ค.ศ. 2012 ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ ริมฝั่งแม่น้ำลิลองเว อยู่ใกล้กับชายแดนประเทศมาลาวี, โมซัมบิก และแซมเบีย
มาราไกโบ
มาราไกโบ () เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ของประเทศเวเนซุเอลา รองจากเมืองหลวงการากัส เป็นเมืองหลวงของรัฐซูเลีย จากข้อมูลการสำรวจจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2544 มีประชากรอยู่ราว 3,200,000 คน
มาลีตา (จังหวัดคันลูรังดาเบา)
มาลีตา เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดคันลูรังดาเบา ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 117,746 คน มาลีตามีชื่อเสียงในด้านศิลปะวัฒนธรรม โดยเฉพาะเทศกาลกากีนาไว ซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ คืนวันเพ็ญในเดือนพฤศจิกายน และงานประจำเมืองซึ่งจัดขึ้นวันที่ 17 พฤศจิกายนของทุกปี
แมะคะยา
แมะคะยา หรือ แมะคะรา () เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองมัณฑะเลย์ในเขตมัณฑะเลย์ของพม่า ในอดีตแมะคะยาเป็นราชธานีของอาณาจักรมยีนไซ่ง์
น้ำตาลปี๊บ
กูลา เมอลากา (Gula melaka) เป็นน้ำตาลปี๊บชนิดหนึ่งที่ผลิตจากมะพร้าว มีความข้นและเหนียว ในภาษาอังกฤษเรียกว่า "malacca sugar" แปลตรงตัวคือ น้ำตาลมะละกา อาจจะเป็นเพราะมีจุดกำเนิดใน รัฐมะละกา, มาเลเซีย, ซึ่งในภาษามาเลย์ออกเสียงว่าเมอลากา ตามกรรมวิธีดั้งเดิม กูลาเมอลากาทำมาจากการสกัดน้ำหวานจากตาดอกของต้นมะพร้าว โดยใช้มีดตัดและใช้หม้อรองน้ำหวาน นำน้ำหวานที่ได้มาต้มจนเหนียว เทลงในกระบอกไม้ไผ่ยาว 3-5 นิ้ว lและทิ้งไว้ให้แข็งตัวเป็นทรงกระบอก เพราะกระบวนการผลิตใช้แรงงานมาก จึงมีราคาแพงกว่าน้ำตาลทราย นิยมใช้ในขนมพื้นเมืองของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กัวดาลาฆารา (ประเทศสเปน)
กัวดาลาฆารา () เป็นเมืองหลักของจังหวัดกัวดาลาฆาราในแคว้นกัสติยา-ลามันชา ประเทศสเปน ตั้งอยู่ห่างจากกรุงมาดริดไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 60 กิโลเมตร มีประชากร 83,609 คน (ค.ศ.2008) ได้ถูกนำชื่อไปตั้งเป็นเมืองกัวดาลาฮารา รัฐฮาลิสโกในประเทศเม็กซิโก โดยนุญโญ เด กุซมัน ชาวเมืองกัวดาลาฆารา
ชายแดนมาเลเซีย-ไทย
พรมแดนมาเลเซีย-ไทย มีทั้งชายแดนระหว่างประเทศทั้งบนบกผ่านคาบสมุทรมลายู และทางน้ำทางช่องแคบมะละกา รวมไปถึง อ่าวไทย/ทะเลจีนใต้ มาเลเซียทอดตัวอยู่ทางตอนใต้ของ ประเทศไทย มีแม่น้ำโก-ลกเป็นพรมแดนระหว่างประเทศ ที่มีความยาวประมาณ 95 กิโลเมตรกั้นประเทศไทยและมาเลเซีย โดยประเทศไทยอยู่ทางเหนือ และประเทศมาเลเซียอยู่ทางใต้
ปยีนมะนา
ปยีนมะนา (, ; ) เป็นเมืองแห่งการทำไม้และอ้อย ปยีนมะนาตั้งอยู่ใจกลางของเขตมัณฑะเลย์ของประเทศพม่า อยู่ห่างจากย่างกุ้ง อดีตเมืองหลวงทางเหนือประมาณ 320 กิโลเมตร รัฐบาลพม่าได้ย้ายเมืองหลวงของประเทศมาตั้งที่พื้นที่สีเขียวทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนี้ตั้งแต่วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548
อาณาจักรลังกาสุกะ
กล่าวคือ ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 10 (ประมาณ พ.ศ. 1500 เศษ) ศาสนาอิสลามได้เผยแพร่เข้าสู่ปัตตานีและปาหัง ก่อนที่จะเข้าสู่มาละกา ในช่วงนั้นกษัตริย์หรือสุลต่านเมืองปัตตานีล้มป่วย ไม่มีหมอในปัตตานีรักษาได้ เกิดการตีฆ้องร้องป่าวหาผู้รักษามีแขกปาซายจากสุมาตราชื่อเช็กสะอิ หรือ เช็กซาฟียิดดิน ได้ขันอาสามารักษาสุลต่านแต่ขอคำมั่นสัญญาว่าถ้ารักษาหายแล้ว พระองค์จะต้องเข้ารีตนับถือศาสนาอิสลาม เมื่อได้รักษาจนหายแต่เมื่อหายแล้วสุลต่านไม่ยอมเปลี่ยนศาสนาเลยป่วยหนักอีก กลับมารักษากันใหม่ขอคำสัญญากันอีกกลับไปกลับมาเช่นนี้ถึง 3 ครั้ง สุลต่านเลยต้องยอมเปลี่ยนศาสนามานับถือศาสนาอิสลามหมอผู้รักษาได้รับการแต่งตั้งเป็น ดาโต๊ะ สะรี ยารา ฟาเก้าฮ์ (ผู้รู้ทางศาสนายอดเยี่ยม)เมื่อเจ้าเมืองเปลี่ยนศาสนาใหม่ โอรส ธิดา ขุนนาง และชาวเมืองก็เริ่มเปลี่ยนศาสนาตามเป็นศาสนาอิสลามต่อจากนั้นก็เริ่มมีการทำลาย พระพุทธรูป พุทธสถาน เทวรูป และเทวาลัย อาณาจักรที่เคยนับถือพระพุทธศาสนาอยู่หลายปีจึงมีโบราณวัตถุทางพุทธศาสนาน้อยเต็มที หรือแทบจะไม่มีเลย ก็มีพบบ้างกันที่ยะรังเมืองโบราณ
เพลลา
เพลลาถูกสร้างขึ้นให้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโดยพระเจ้าอาร์คิเลอัสที่ 1 แห่งมาเกโดนีอา () เพื่อแทนที่พระราชวัง-นคร "ไอไก" (Aigai) ซึ่งเป็นพระราชวังเก่า (ปัจจุบันตั้งอยู่ที่เมือง"เวรกีน่า" (Vergina) ในตอนเหนือของกรีซ) โดยอาร์คิเลอัสเชิญ ซีวซิส (Zeuxis) ช่างวาดภาพและทาสีที่เก่งที่สุดในสมัยนั้นมาตกแต่งพระราชวังให้ และยังเชิญศิลปินเรืองนามอื่นๆมาพำนักด้วย รวมถึงนาฏศิลปินเอกยูริพิดีสจากเอเธนส์ ละครของยูริพิดีสเรื่อง "แบคไค" (Bacchae) ก็ได้ออกแสดงบนเวทีเป็นครั้งแรกที่วังนี้ ราวปีที่ 408 ก่อนค.ศ.ฯ เซโนฟอนบันทึกไว้ (เมื่อปีที่ 382 ก่อนค.ศ.) ว่า เพลลาเป็นเมืองที่ใหญ่ และรำ่รวยที่สุดในมาเกโดนีอา
รัฐเปรัก
เปรัก หรือ เประก์ (, อักษรยาวี: ) เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นประเทศมาเลเซีย มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองบนมาเลเซียตะวันตก ติดต่อกับรัฐเกอดะฮ์และจังหวัดยะลาของประเทศไทยทางทิศเหนือ รัฐปีนังทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ รัฐกลันตันและรัฐปะหังทางทิศตะวันออก รัฐเซอลาโงร์ทางทิศใต้ ส่วนทางทิศตะวันตกจรดช่องแคบมะละกา
ลารัช
ลารัช (), ลาราเช () หรือ อัลอะรายช์ () เป็นเมืองในประเทศโมร็อกโก เป็นเมืองท่าบนฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ตั้งอยู่ตอนเหนือของประเทศ ตั้งอยู่ใกล้ซากโบราณสถานของเมืองลีซัสซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ที่ชาวฟินิเชีย ชาวคาร์เทจ และชาวโรมัน เข้ายึดครองสืบต่อกันมา ตกเป็นของสเปนระหว่าง ค.ศ. 1610-1698 และ 1912-1956
ประวัติศาสตร์สิงคโปร์
สิงคโปร์เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ปลายสุดแหลมมาลายู เป็นสถานพักสินค้าของพ่อค้าทั่วโลก เดิมชื่อว่า เทมาเส็ก (ทูมาสิค) มีกษัตริย์ปกครอง ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ได้มีเจ้าผู้ครองนครปาเล็มบังเดินทางแสวงหาดินแดนใหม่เพื่อสร้างเมือง แต่เรือก็อับปางลง พระองค์ได้ว่ายน้ำขึ้นฝั่ง แล้วก็เห็นสัตว์ชนิดหนึ่งมีรูปร่างลำตัวสีแดงหัวดำหัวคล้ายสิงโตหน้าอกขาว พระองค์จึงถามคนติดตามว่า สัตว์ตัวนั้นคืออะไรคนติดตามก็ตอบว่ามันคือ สิงโต พระองค์จึงเปลี่ยนชื่อเทมาเส็กเสียใหม่ว่า สิงหปุระ ต่อมาสิงหปุระก็ได้ตกเป็นของสุลต่านแห่งมะละกา
กาซาบล็องกา
กาซาบล็องกา (, ) หรือ อัดดารัลบัยฎออ์ () เป็นเมืองทางทิศตะวันตกของประเทศโมร็อกโกและเป็นเมืองหลวงของแคว้นกร็องกาซาบล็องกา ตั้งอยู่ริมฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ห่างจากกรุงราบัตเมืองหลวงของประเทศไปทางทิศใต้ประมาณ 80 กิโลเมตร กาซาบล็องกาเป็นเมืองท่าหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของโมร็อกโก และยังเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคมาเกร็บ (แอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ) อีกด้วย จากการสำรวจสำมะโนครัวในปี ค.ศ. 2004 พบว่ามีประชากรประมาณ 2,946,440 คนอาศัยอยู่ในเมืองนี้ กาซาบล็องกาถือเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและธุรกิจของประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งฐานทัพหลักของกองทัพเรือโมร็อกโกอีกด้วย
อาณาจักรลังกาสุกะ
เมืองโบราณที่ กรมศิลปากร กำลังขุดแต่งอยู่ที่ อำเภอยะรัง ในขณะนี้คือ ศูนย์การปกครอง อาณาจักรลังกาสุกะ ในเมื่อบันทึก ชาวอินเดียและ ชาวอาหรับ ที่เรียกเมืองนี้ว่า "ลังกาสุกะ" กับบันทึก ของชาวจีนที่เรียก "หลาง หย่า ซุ่ย" ล้วนระบุทิศทางและ ที่ตั้งตรงกันหมด น.ส.พรทิพย์ พันธุโกวิท หัวหน้ากลุ่มงานวิชาการ โบราณคดี ผู้ควบคุมการขุดแต่งและ บูรณะมาตั้งแต่แรกถึง 16 ปี อธิบายว่า ปัตตานีวันนี้คือ ดินแดนเกิดใหม่ เมื่อทะเลถอย ห่างฝั่งออกไปทุกที ลังกาสุกะเลยกลายเป็น เมืองภายในแผ่นดิน อยู่ห่างชายฝั่งทะเล ในวันนี้เกือบ 25 กม. ชายฝั่งบริเวณท่าเรือใหญ่ครั้งโน้น ปัจจุบันนี้คือ คลองปาเละหมู่บ้านกาแลบูซา (ท่าเรือใหญ่) หมู่บ้านเทียระยา (หมู่บ้านเสากระโดงเรือ) ต.ตันหยงลูโละ อ.เมือง ปัตตานี
อาซาวัด
อาซาวัด () เป็นพื้นที่ประเทศมาลีตอนเหนือ และอดีตรัฐซึ่งไม่ได้รับการรับรองที่มีการประกาศเอกราชฝ่ายเดียวโดยขบวนการปลดปล่อยแห่งชาติอาซาวัด (MNLA) ใน พ.ศ. 2555 หลังความขัดแย้งซึ่งได้ขับกองทัพมาลีออกจากพื้นที่ อาซาวัดตามการอ้างกรรมสิทธิ์ของ MNLA ประกอบด้วยเขตทิมบักตู กีดาล กาโอ และบางส่วนของเขตมอปตีของมาลี มีพรมแดนติดต่อกับบูร์กินาฟาโซทางใต้ มอริเตเนียทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือ แอลจีเรียทางเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือ และไนเจอร์ทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ กับส่วนที่เหลือของมาลีทางตะวันตกเฉียงใต้ อาซาวัดมีพื้นที่ครอบคลุมส่วนหนึ่งของทะเลทรายสะฮาราและเขตซาเฮล มีกาโอเป็นเมืองใหญ่ที่สุดและเมืองหลวงชั่วคราว
เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 2
เริ่มต้นสัปดาห์นี้ สาวๆได้รับจดหมายจาก นาเดีย ว่าให้เตรียมตัวเดินทางไปยัง รัฐมะละกา ซึ่งสาวๆจะได้หยุดพักการแข่งขันไว้ชั่วคราว และได้พักผ่อนกับการช็อปปิ้ง และเดินดูของ รวมถึงการนั่งรถลากมะละกา แบบดั้งเดิม และต่อมาได้เดินทางไปยัง โรงแรมมาเจสติก เพื่อรับประทานน้ำชา กับขนมต่างๆในยามบ่ายอีกด้วย ก่อนที่จะเดินทางกลับไปยัง กัวลาลัมเปอร์ อีกครั้ง
มักกะฮ์
มักกะฮ์ มีชื่อเต็มว่า มักกะตุลมุกัรเราะมะฮ์ () นอกจากนี้ยังมีชื่ออื่น ๆ อีก เช่น อุมมุลกุรอ (มารดาบ้านเมือง) และบักกะฮ์ เป็นเมืองตั้งอยู่ที่พิกัด ในประเทศซาอุดีอาระเบีย ห่างจากเมืองท่าญิดดะฮ์ 73 กิโลเมตร อยู่เหนือระดับน้ำทะเล 277 เมตร ห่างจากทะเลแดง 80 กิโลเมตร
กาฮามาร์กา
กาฮามาร์กา หรือ กาคามาร์กา () เป็นเมืองในประเทศเปรู ตั้งอยู่ทางเหนือของประเทศ ในแคว้นกาฮามาร์กา อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 2,700 ม. (8,900 ฟุต) มีประชากรราว 217,000 คน อยู่ในภูมิอากาศร้อนชื้นศูนย์สูตร จึงมีอากาศอบอุ่น แห้งและมีแสงแดด มีดินที่อุดมสมบูรณ์ เมืองเป็นที่รู้จักในเรื่องผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ประจำวันและชีส เมืองตั้งอยู่ในเขตเหมืองแร่ ผลิตสิ่งทอ เครื่องหนัง มีโบสถ์สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และมหาวิหารสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 18 พิพิธภัณฑ์ และมหาวิทยาลัย อยู่ใกล้บริเวณพุน้ำร้อนซึ่งรู้จักกันในชื่อ สถานที่อาบน้ำของชาวอินคา กษัตริย์อินคาองค์สุดท้ายถูกปีซาร์โรนักรบชาวสเปนสำเร็จโทษที่เมืองนี้เมื่อ ค.ศ. 1533
จังหวัดตีโมกซูรีเกา
จังหวัดตีโมกซูรีเกา (ซูรีเกา: "Probinsya nan Surigao del Sur"; เซบัวโน: "Habagatang Surigao") เป็นจังหวัดในเขตคารากา ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักชื่อว่า ตันดัก จังหวัดนี้ตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันออกของเกาะมินดาเนา ติดกับทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก มีร่องลึกฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นหนึ่งในร่องลึกที่ลึกที่สุดในโลก ส่วนทางทิศตะวันตกมีแนวเทือกเขาดีวาตา ซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติที่กั้นออกจากจังหวัดอื่น ๆ
เทศบาลเบาเกา
เบาเกา (; ) เป็นเทศบาลแห่งหนึ่งของประเทศติมอร์-เลสเต ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างทางจากดิลีไปยังเลาเต็ง ถือว่าเป็นเทศบาลที่ใหญ่รองจากเทศบาลดิลี มีพื้นที่ประมาณ 1,494 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 104,571 คน (สำรวจ ปี พ.ศ. 2547) นอกจากนี้ยังมีสนามบินขนาดใหญ่พอที่จะรองรับเครื่องบินโบอิ้ง 747ได้ ดังนั้นจึงถือว่าเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญจุดหนึ่งของประเทศ
โตลีอารา
โตลีอารา (Toliara) หรือในบางครั้งรู้จักในชื่อ โตลีอารี (Toliary) เป็นเมืองในประเทศมาดากัสการ์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ เมืองมีประชากร 101,661 คน (ค.ศ. 2001) เป็นเมืองท่านำเข้าและส่งออก สินค้าเช่น สบู่ ปอ ฝ้าย ข้าว และถั่วลิสง เมืองนี้มีสนามบิน
คาซาบลังกา (ภาพยนตร์)
เรื่องราวในภาพยนตร์เกิดขึ้นในกาซาบล็องกา เมืองท่าทางตอนเหนือของโมร็อกโก ดินแดนในอาณัติของฝรั่งเศสเขตวีชีช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ท่ามกลางความตึงเครียดระหว่างนาซีเยอรมันกับกลุ่มแนวร่วมการปลดปล่อยฝรั่งเศส และผู้ที่ต้องการอพยพหนีภัยสงครามไปยังสหรัฐอเมริกา ภาพยนตร์กล่าวถึงความขัดแย้งและการตัดสินใจของชายคนหนึ่ง ที่ต้องเลือกระหว่างความรักที่มีต่อหญิงคนหนึ่ง กับการช่วยเหลือสามีของเธอในการต่อสู้ต้านทานนาซี
ประเทศมาลาวี
สาธารณรัฐมาลาวี (; เชวา: ) มีชื่อเดิมว่า ไนแอซาแลนด์ () เป็นรัฐประชาธิปไตยที่มีประชากรหนาแน่นอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแอฟริกา มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศแซมเบียทางตะวันตกเฉียงเหนือ ติดต่อกับประเทศแทนซาเนียทางเหนือ และมีประเทศโมซัมบิกล้อมรอบทางทิศตะวันออก ทิศใต้ และทิศตะวันตก
ทางพิเศษสายย่างกุ้ง–มัณฑะเลย์
ทางพิเศษสายย่างกุ้ง–มัณฑะเลย์ () เป็นทางพิเศษในประเทศพม่าที่เชื่อมต่อระหว่างสามเมืองใหญ่ของประเทศ ได้แก่ เมืองที่ใหญ่ที่สุด ย่างกุ้ง, เมืองหลวง เนปยีดอ และเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 มัณฑะเลย์ เปิดใช้บริการเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 ระยะทางทั้งสิ้น 587 กิโลเมตร ทางพิเศษสายนี้สามารถช่วยลดเวลาในการเดินทางจากย่างกุ้ง สู่มัณฑะเลย์ โดยใช้เวลาเพียง 7 ชั่วโมง ซึ่งเมื่อเดินทางโดยรถไฟจะใช้เวลา 13 ชั่วโมง และถ้าใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ของพม่าจะใช้เวลาถึง 16 ชั่วโมง การออกแบบ การก่อสร้าง และความปลอดภัยของทางพิเศษสายนี้ไม่เป็นไปตามมาตรฐานของนานาชาติ จะเห็นได้จากอุบัติเหตุจำนวนมากตั้งแต่เปิดให้บริการ และได้รับขนานนามว่า "ทางหลวงมรณะ"
จังหวัดอาเจะฮ์
อาเจะฮ์เริ่มตกต่ำลงหลังจากเนเธอร์แลนด์เข้ามายึดครองมะละกาเมื่อ พ.ศ. 2184 ประกอบกับในอาเจะฮ์มีความขัดแย้งระหว่างขุนนางท้องถิ่นกับสุลต่าน เนเธอร์แลนด์เข้ามาแทรกแซงโดยสนับสนุนให้ชาวมีนังกาเบาแยกตัวออกมาจากอาเจะฮ์ รัฐทางคาบสมุทรมลายู เช่น ยะโฮร์ก็เริ่มแข็งข้อกับอาเจะฮ์ และได้รับผลกระทบจากการเข้าครอบครองปีนังและสิงคโปร์ของอังกฤษ ทำให้อิทธิพลทางการเมืองและเศรษฐกิจของอาเจะฮ์ลดลง
กุสินารา
ในสมัยพุทธกาล เมืองกุสินาราอันเป็นที่ตั้งของสาลวโนทยานอยู่ในแคว้นมัลละ 1 ใน 16 แคว้น ซึ่งเป็นเขตการปกครองสมัยพุทธกาล โดยในสมัยนั้นแคว้นมัลละแยกเป็นสองส่วน คือ ฝ่ายเหนือมีเมืองกุสินาราเป็นเมืองหลวง เจ้าปกครองเรียกว่า "โกสินารกา" และฝ่ายใต้มีเมืองปาวาเป็นเมืองหลวง เจ้าปกครองเรียกว่า "ปาเวยยมัลลกะ" ทั้งสองเมืองนั้นตั้งอยู่ห่างกันเพียง 12 กิโลเมตร มีอำนาจในการบริหารแยกจากกัน โดยมีระบอบการปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ (สามัคคีธรรม) โดยมีแม่น้ำหิรัญญวดีคั่นตรงกลาง กุสินารานั้นเมื่อเปรียบเทียบกับแคว้นอื่น ๆ ในสมัยพุทธกาล จัดว่าเป็นแคว้นเล็ก ไม่ค่อยมีความสำคัญมากนักในด้านเศรษฐกิจ ดังที่พระอานนท์ได้ทูลทักท้วงพระพุทธองค์ที่ทรงเลือกเมืองกุสินาราเป็นสถานที่ปรินิพพานไว้ว่า
รัฐมารันเยา
รัฐมารันเยา () เป็นรัฐในประเทศบราซิล ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ติดกับชายฝั่งของมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศเหนือ รัฐใกล้เคียง (จากตะวันออก หมุนตามเข็มนาฬิกา ได้แก่ รัฐปีเอาอี รัฐโตกันตินส์ และรัฐปารา เมืองหลวงของรัฐคือ เมืองเซาลูอีส ที่ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
อิเหนา
๑๘.อิเหนา มะงุมมะหงาหรา เข้ามะละกา
ลำยา
ลำยา หรือ ลำไย () ภาษามลายูปัตตานีเรียกบินยา ภาษามลายูเรียกบินไย ภาษาบาหลีเรียกวานี เป็นพืชในสกุลเดียวกับมะม่วง พบในมาเลเซีย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ บรูไน ปาปัวนิวกินี รัฐเกรละ และฟิลิปปินส์ บินยาหรือลำยาเป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ เปลือกต้นสีน้ำตาลแกมเทา มีรอยแตกที่เปลือก มียางที่ทำให้ระคายเคือง ใบหนาและเหนียวคล้ายหนัง ดอกช่อสีชมพูอ่อน หรือสีชมพูอมม่วง ผลเปลือกสีออกเหลือง เนื้อสีขาว นุ่ม ฉ่ำน้ำ มีเส้นใย
มะริด
มะริด (, "มเยะ" หรือ "เบะ"; ) มีชื่อเดิมเป็นภาษาอังกฤษว่า เมอร์กวี () เป็นเมืองหนึ่งในเขตตะนาวศรี ประเทศพม่า ตั้งอยู่ทางตอนใต้บริเวณชายฝั่งทะเลอันดามัน มีประชากรราว 209,000 คนใน พ.ศ. 2553
เมาะลำเลิง
เมาะลำเลิง หรือ มะละแหม่ง (, "มอละมไยง์"; , "โหมดแหมะเหลิ่ม"; "ตาพ่อเสีย") เป็นเมืองหลักของรัฐมอญและเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับที่สี่ของประเทศพม่า
ประเทศมาเลเซีย
ชุมชนลูกครึ่งคริสตัง (โปรตุเกส-มลายู) ที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และชุมชนลูกครึ่งอื่น ๆ อย่าง ฮอลันดาและอังกฤษ ส่วนมากอาศัยในรัฐมะละกา ส่วนลูกครึ่งเปอรานากัน หรือชาวจีนช่องแคบ (จีน-มลายู) ส่วนมากอาศัยอยู่ในรัฐมะละกา และมีชุมชนอยู่ในรัฐปีนัง
ต้นไม้เงินต้นไม้ทอง
"ราว พ.ศ. ๒๐๔๕ ในแผ่นดินพระเจ้าบรมราชามหาพุทธางกูร สยามเป็นไมตรีกับโปรตุเกส โปรตุเกสขอกองกำลังกองทัพเรือไทยไปช่วยตีเมืองมะละกา เพราะชาวมะละกาไปทำร้ายพ่อค้าชาวโปรตุเกสที่เข้าไปค้าขาย กองทัพเรืออยุธยาตีเมืองมะละกาได้ พระเจ้าแผ่นดินสยามในขณะนั้น ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าราชบุตรแขกเมืองมะละกาเป็นเจ้าเมืองสืบแทนพระบิดา ให้มีพระนามว่าจ้าวมะหะหมัดรัตนะรายามหาราช และให้เป็นเมืองประเทศราชถวายดอกไม้เงินทองสิ่งของเครื่องราชบรรณาการแก่กรุงศรีอยุธยาตามประเพณีที่มีมาแต่โบราณ"
มะนิลา
มะนิลามีพื้นที่กว้างประมาณ 38.55 ตารางกิโลเมตร นับเป็นเมืองหลวงที่มีพื้นที่กว้างขวางน้อยที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาณาจักรลังกาสุกะ
อาณาจักรโบราณยิ่งใหญ่ที่เชื่อว่ามีพื้นที่คลุมไปถึงตอนเหนือมาเลเซีย เพราะพบสิ่ง ก่อสร้างโบราณ แบบเดียวกับที่พบในปัตตานีแถวริมฝั่งแม่น้ำบูจังและปาดังลาวาส (ปากแม่น้ำลาวาส) ในรัฐเคดาห์ หนังสือเหล่านั้นเรียกอย่างจืดชืดไม่ดึงดูดใจสักนิดว่า "เมืองโบราณยะรัง" เพราะซากเมืองเก่าพบที่ อ.ยะรัง ทั้งที่มีความเก่าแก่รุ่งเรืองมาก่อน อาณาจักรศรีวิชัยและอาณาจักรทวาราวดีตั้ง 500 ปี ศรีวิชัยและทวาราวดีตั้งในพุทธศตวรรษที่ 12 ลังกาสุกะเป็นนครรัฐที่โลกตะวันตกตะวันออก รู้จักกันแล้ว ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 7 เมืองโบราณยะรังจึงไม่ใช่เมืองเก่าธรรมดา หากแต่เป็นเมืองท่านครรัฐยิ่งใหญ่ สมัยโบราณเก๋ากึ๊กในภูมิภาคนี้โดยแท้
ส้มตำ
ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่ามีการนำมะละกอดิบมาปรุงเป็นส้มตำเป็นครั้งแรกเมื่อใด อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาถึงที่มาของส่วนประกอบต่าง ๆ ของส้มตำ อาจได้ข้อมูลเบื้องต้นเพื่อประกอบการสันนิษฐานถึงที่มาของส้มตำได้ มะละกอเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในอเมริกากลาง ชาวสเปนและโปรตุเกสนำมาปลูกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในยุคต้นกรุงศรีอยุธยา ในขณะที่ชาวฮอลันดาอาจนำพริกเข้ามาเผยแพร่ในเวลาต่อมา ในรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีทูตชาวฝรั่งเศสผู้มาเยือนกรุงศรีอยุธยา คือ นีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) และซีมง เดอ ลา ลูแบร์ พรรณนาว่าในเวลานั้นมะละกอได้กลายเป็นพืชพื้นเมืองชนิดหนึ่งของสยามไปแล้ว และได้กล่าวถึงกระเทียม มะนาว มะม่วง กุ้งแห้ง ปลาร้า ปลากรอบ กล้วย น้ำตาล แตงกวา พริกไทย ถั่วชนิดต่าง ๆ ที่ล้วนสามารถใช้เป็นส่วนประกอบสำหรับปรุงส้มตำได้ ขณะเดียวกันได้เขียนว่า ในขณะนั้นสยามไม่มีกะหล่ำปลี และชาวสยามนิยมบริโภคข้าวสวย แต่ไม่มีการกล่าวถึงมะเขือเทศและพริกสด
กาลามา (ชิลี)
กาลามา () เป็นเมืองและเทศบาลบริเวณทะเลทรายอาตากามา ทางตอนเหนือของประเทศชิลี เป็นเมืองหลวงของจังหวัดเอลโลอา ในแคว้นอันโตฟากัสตา เมืองกาลามาเป็นหนึ่งในเมืองที่แห้งที่สุดในโลก โดยมีค่าเฉลี่ยปริมาณน้ำฝนเพียง 5 มม. ต่อปี มีแม่น้ำที่ยาวที่สุดของชิลีไหลผ่าน คือ แม่น้ำโลอา เมืองมีประชากร 143,000 คน (ค.ศ. 2005) เมืองอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 2,260 ม. (7,400 ฟุต)
เรือดำน้ำในอาเซียน
มาเลเซียได้ใช้เรือดำน้ำ เพื่อควบคุมช่องแคบมะละกาซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ทางทะเลที่สำคัญของโลก ซึ่งเรือสินค้าโดยเฉพาะเรือบรรทุกน้ำมันใช้เป็นเส้นทางหลักในการขนส่งทางทะเลระหว่างมหาสมุทรแปซิฟิกกับมหาสมุทรอินเดีย ส่วนสิงคโปร์ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ระหว่างช่องแคบมะละกา ที่ถือเป็นจุดเดินเรือสินค้านานาชาติ และยังถือเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญของโลก จึงต้องมีเรือรบที่ทรงประสิทธิภาพเข้ามาประจำการเพื่อดูแลอธิปไตยเหนือน่านน้ำ สิงคโปร์มีความจำเป็นที่ต้องมีเรือดำน้ำ
นางลังกากินี
ผีเสือสมุทร หรือ ผีเสื้อเมืองลงกาหรือ นางลังกินี ( ) เป็นชื่อตัวละครในเรื่องรามายณะของอินเดียและรามเกียรติ์ของไทย ในเรื่องรามายณะของอินเดียเป็นดูแลมหาสมุทรก่อนถึงกรุงลงกาและเป็นสตรีหนึ่งในสามคนที่รักษากรุงลงกาได้แก่ นางผีเสื้อสมุทร(ลังกากินี) นางสิมหิกา และนางสุรสา ในรามเกียรติ์ของไทย เป็นยักษิณีซึ่งเป็นเสื้อเมืองกรุงลงกา รักษาด่านทางอากาศ และเป็นผู้รกษากรุงลงกา เมื่อหนุมานมาถวายแหวนให้แก่นางสีดาที่สวนขวัญในกรุงลงกา นางได้ได้รบกับหนุมาน และพ่ายแพ้ถูกหนุมานสังหารถึงแก่ความตาย
กัวลาเตอเริงกานู
กัวลาเตอเริงกานู () เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ทางชายฝั่งทะเลจีนใต้ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ห่างจากกัวลาลัมเปอร์ราว 500 กิโลเมตร มีประชากร 406,317 คน
อาณาจักรลังกาสุกะ
ลังกาสุกะเฟื่องเนื่องมาจากที่ตั้งเป็นกึ่งกลางเส้นทางค้าขายโลกตะวันตกและตะวันออก เป็นศูนย์กลางการซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าและศูนย์ค้าเครื่องเทศสินค้าสำคัญของภูมิภาคนี้ ที่ดังที่สุด ได้แก่ไม้หอม และกำยาน ซึ่งอินเดีย อาหรับยันยุโรปต่างต้องการอย่างมาก น่าเชื่อว่ากำยานชั้นดีที่สุดเป็นกำยานลังกาสุกะ เพราะเครื่องหอมทำจากกำยานที่โลกอาหรับ และชาติมุสลิมใช้อย่างกว้างขวาง เนื่องจากเป็นเครื่องหอม ที่ไม่มีแอลกอฮอล์เจือปนไม่ผิด หลักทางศาสนาที่ชื่อว่า "ไซมีส เบนโซอีน" ที่ยังใช้กันมาจนทุกวันนี้ ลังกาสุกะเป็นท่าเรือ ส่งออกที่ใหญ่มาก
นาลันทา
นาลันทา เป็นชื่อเมือง ๆ หนึ่งในแคว้นมคธ อยู่ห่างจากพระนครราชคฤห์ประมาณ 1 โยชน์ (ประมาณ 16 กิโลเมตร) ณ เมืองนี้มีสวนมะม่วง ชื่อ ปาวาริกัมพวัน (สวนมะม่วงของปาวาริกเศรษฐี) ซึ่งพระพุทธเจ้าเสด็จมาประทับแรมหลายครั้งคัมภีร์ฝ่ายมหายานกล่าวว่า พระสารีบุตรและพระมหาโมคคัลลานะ ซึ่งเป็นอัครสาวก เกิดที่เมืองนาลันทา แต่คัมภีร์ฝ่ายบาลีเรียกถิ่นเกิดของ พระสารีบุตรว่า หมู่บ้านนาลกะหรือนาลันทคาม "นาลันทามหาวิชชาลัยของพุทธศาสนานิกายมหายาน"
อาณาจักรอยุธยา
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 อยุธยาแสดงความสนใจในคาบสมุทรมลายู ที่ซึ่งมะละกาเมืองท่าสำคัญ ประชันความเป็นใหญ่ อยุธยาพยายามยกทัพไปตีมะละกาหลายครั้ง แต่ไร้ผล มะละกามีความเข้มแข็งทั้งทางการทูตและทางเศรษฐกิจ ด้วยได้รับการสนับสนุนทางทหารจากราชวงศ์หมิงของจีน ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 แม่ทัพเรือเจิ้งเหอแห่งราชวงศ์หมิง ได้สถาปนาฐานปฏิบัติการแห่งหนึ่งของเขาขึ้นที่มะละกา เป็นเหตุให้จีนไม่อาจยอมสูญเสียตำแหน่งยุทธศาสตร์นี้แก่รัฐอื่น ๆ ภายใต้การคุ้มครองนี้ มะละกาจึงเจริญรุ่งเรืองขึ้นเป็นหนึ่งในคู่แข่งทางการค้าที่ยิ่งใหญ่ของอยุธยา กระทั่งถูกโปรตุเกสพิชิตเมื่อ พ.ศ. 2054
พะอาน
พะอาน (; กะเหรี่ยงสะกอ: ; กะเหรี่ยงโป: ) เป็นเมืองหลักของรัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแม่น้ำสาละวิน ห่างจากปากแม่น้ำสาละวินซึ่งไหลลงสู่ทะเลอันดามันราว 50 กิโลเมตร จากการสำรวจสำมะโนประชากรเมื่อปี พ.ศ. 2557 พะอานมีประชากรราว 420,000 คน พื้นที่โดยรอบเป็นภูมิประเทศชนิดคาสต์ซึ่งมีความสูงชันยื่นออกมาจากที่ราบ ภูเขาต่าง ๆ ดังกล่าวปรากฏถ้ำจำนวนมาก ซึ่งบางแห่งมีความสำคัญทางศาสนา