เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซียมีชื่อว่าอะไร?
จาการ์ตา
จาการ์ตา () เป็นเมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่บนเกาะชวาฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ มีประชากร 8.3 ล้านคน (พ.ศ. 2543) ในอดีตมีชื่อว่า บาตาฟียา หรือ ปัตตาเวีย (Batavia) คนไทยในอดีตเรียก กะหลาป๋า
เอเชียนเกมส์ 1962
เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 การลงคะแนนสำหรับเอเชียนเกมส์ 1962 จัดขึ้นที่กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น ก่อนการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 1958 โดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียลงคะแนนให้ 22-20 เพราะชื่นชอบเมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซียมากกว่าเมืองการาจี
พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย
หลังการลงนามในข้อตกลงเรฟิลใน พ.ศ. 2491 กองทัพส่วนใหญ่ของฝ่ายสาธารณรัฐกลับจากพื้นที่ความขัดแย้งทำให้กองทัพฝ่ายขวาเชื่อมั่นว่าสามารถต่อต้านกองทัพของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียได้ กองโจรและทหารที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียถูกคว่ำบาตร ในมาดียุน กองทหารของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียที่ปฏิเสธการปลดอาวุธถูกฆ่า ในเดือนกันยายน ปีเดียวกัน การฆ่านี้ทำให้เกิดความรุนแรงขึ้น พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียประกาศตั้งสาธารณรัฐโซเวียตอินโดนีเซียในวันที่ 18 กันยายน โดยมุสโซเป็นประธานาธิบดี และอามีร์ ซารีฟุดดินเป็นนายกรัฐมนตรี กองทัพฝ่ายสาธารณรัฐเข้ามาปราบปรามและเข้ายึดครองมาดียุนได้ในวันที่ 30 กันยายน สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียราวพันคนถูกฆ่า และถูกจำคุก 36,000 คน ผู้นำหลายคนรวมทั้งมุสโซถูกประหารชีวิตเมื่อ 31 ตุลาคม หลังจากพยายามหนีออกจากที่คุมขัง ไอดิตและลุกมันลี้ภัยไปยังสาธารณรัฐประชาชนจีน อย่างไรก็ตาม พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียไม่ถูกคว่ำบาตรและยังคงดำเนินกิจกรรมทางการเมืองต่อไปได้ พรรคถูกฟื้นฟูอีกครั้งใน พ.ศ. 2492
ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียมีผู้พูดเป็นภาษาแม่หรือภาษาที่หนึ่งเพียงส่วนน้อยของประชากรทั้งหมดของอินโดนีเซีย (ส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมือง เช่น จาการ์ตา เมดาน บาลิก์ปาปัน) แต่มีคนถึง 200 ล้านคนที่ใช้ภาษานี้เป็นภาษาประจำชาติโดยมีระดับความชำนาญแตกต่างกันไป ในชาติที่มีภาษาพื้นเมืองมากกว่า 300 ภาษา และยังมีกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลายเช่นนี้ ภาษาประจำชาติมีบทบาทสำคัญมากในการสร้างความเป็นหนึ่งเดียวระหว่างผู้คนจากเกาะต่าง ๆ ทั่วประเทศ การใช้ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาประจำชาติพบมากในสื่อ หน่วยงานราชการ โรงเรียน มหาวิทยาลัย ที่ทำงาน และในสถานการณ์ที่เป็นทางการ ภาษาอินโดนีเซียมาตรฐานและเป็นทางการมักใช้ในการเขียนหนังสือและหนังสือพิมพ์ รวมทั้งการประกาศข่าวทางโทรทัศน์และวิทยุ อย่างไรก็ตาม มีผู้พูดภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาแม่เพียงจำนวนน้อยที่ใช้ภาษาระดับทางการในการสนทนาในชีวิตประจำวัน
จังหวัดกาลีมันตันตะวันตก
จังหวัดกาลีมันตันตะวันตก (, Malay: كليمنتان بارت, ; Hakka: Sî-Kâ-lí-màn-tân; Teochew: Sai-Gia-li-man-dang; ) เป็นจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดในกาลีมันตัน ดินแดนของประเทศอินโดนีเซียบนเกาะบอร์เนียว เมืองหลวงจังหวัดคือ ปนตียานัก จังหวัดมีเนื้อที่ 147,307 กม² จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 4,395,983 คน กลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ ดายัก, มลายู, จีน, ชวา, บูกิส และมาดูรา จากข้อมูลประชากรอย่างเป็นทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 4,546,439 คน ชายแดนของจังหวัดกาลีมันตันตะวันตกโดยทั่วไปติดกับเทือกเขาที่รายล้อมไปด้วยลุ่มน้ำของแม่น้ำกาปูวัซที่ไหลผ่านส่วนใหญ่ของจังหวัด จังหวัดยังมีพื้นที่ติดกับจังหวัดกาลีมันตันกลางทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ติดกับจังหวัดกาลีมันตันตะวันออกทางทิศตะวันออก และติดกับรัฐซาราวักของประเทศมาเลเซียทางทิศเหนือ
สหภาพอิสรชน
สหภาพอิสรชน (; ) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซียซึ่งสนับสนุนอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ศรี มุลยานี อินดราวาตี พรรคนี้ก่อตั้งเมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ในจาการ์ตาโดยนักกิจกรรมจากความสามัคคีแห่งประชาชนอินโดนีเซียเพื่อความยุติธรรม (Solidaritas Masyarakat Indonesia untuk Keadilan) พรรคนี้ต้องการสนับสนุนอินดราวาตีขึ้นเป็นประธานาธิบดีในพ.ศ. 2557 อย่างไรก็ตาม พรรคล้มเหลวในกระบวนการยืนยันที่กระทรวงกฏหมายและสิทธิมนุษยชน พรรคได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลรัฐธรรมนูญ ซึ่งศาลได้มีคำตอบมาในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งศาลได้ให้พรรคปฏิบัติตามกฎหมายพรรคการเมืองให้มีตัวแทนทั้งใน 33 จังหวัด พรรคต้องรอถึง 22 สิงหาคม พ.ศ. 2554 จึงได้ตัวแทนครบทุกจังหวัด และได้ผ่านกระบวนการลงทะเบียนในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2554
ซีเกมส์ 2011
กีฬาซีเกมส์ 2011 (พ.ศ. 2554) เป็นการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 26 จัดขึ้นในเมืองปาเลมบัง และกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย นับเป็นซีเกมส์ที่จัดในประเทศนี้เป็นครั้งที่ 4 ถัดจากซีเกมส์ครั้งที่ 10 (1979), ครั้งที่ 15 (1987) และ ครั้งที่ 19 (1997) และเป็นครั้งที่ 3 ที่เมืองเจ้าภาพหลักไม่ได้เป็นเมืองหลวงของประเทศ
โฟงาฟาเล
โฟงาฟาเล () หรือ ฟองงาฟาเล เป็นเกาะซึ่งเป็นที่ตั้งเมืองหลวงของประเทศตูวาลู โฟงาฟาเลเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในฟูนะฟูตีอะทอลล์ ที่นี่เป็นที่ตั้งของที่ทำการรัฐบาลตูวาลู และท่าอากาศยานนานาชาติตูวาลู นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญอีกหลายแห่ง ข้อมูลบางแห่งอาจถือว่าเมืองหลวงของตูวาลูอยู่ที่โฟงาฟาเล แต่แหล่งข้อมูลส่วนใหญ่ถือว่าตัวเกาะปะการังฟูนะฟูตีทั้งเกาะนั้นเป็นเขตเมืองหลวงทั้งหมด
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
ประเทศอินโดนีเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 21 ค.ศ. 1976([[พ.ศ. 2519) ณ กรุง[[มอนทรีออล]] [[ควิเบก]] [[ประเทศแคนาดา]] ระหว่างวันที่ [[17 กรกฎาคม]] – [[1 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2519]]
ไลอ้อนแอร์
ไลอ้อนแอร์ () เป็นสายการบินราคาประหยัดสัญชาติอินโดนีเชีย มีฐานการบินอยู่ที่จาการ์ตา เป็นสายการบินที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศ มีจุดหมายปลายทางถึง 79 แห่งในประเทศอินโดนีเซีย, สิงคโปร์, มาเลเซีย, เวียดนาม, ซาอุดีอาระเบีย, จีน และฮ่องกง
เอ็มเอร์เต จาการ์ตา
เอ็มเอร์เต จาการ์ตา () หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ รถไฟฟ้าขนส่งมวลชนจาการ์ตา () เป็นระบบรถไฟฟ้าใต้ดินในอนาคตของจาการ์ตา เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย การเจาะเสาเข็มเริ่มในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2013 เป็นการก่อสร้างระยะที่ 1 ซึ่งจะเปิดให้บริการในช่วงไตรมาสแรกของ ค.ศ. 2018
ประเทศอินโดนีเซีย
ปัจจุบันประเทศอินโดนีเซียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 31 จังหวัด (), 2 เขตปกครองพิเศษ* () และ 1 เขตนครหลวงพิเศษ** () โดยมีเมืองหลวงหรือเมืองหลักของแต่ละจังหวัด ได้แก่
ปาลังการายา
ปาลังการายา () เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกาลีมันตันกลาง ประเทศอินโดนีเซีย ยังเป็นที่รู้จักจากการเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ตอนกลางของเกาะบอร์เนียวที่อยู่ระหว่างแม่น้ำกาฮายันกับแม่น้ำซาบาเงา สนามบินที่ใกล้ที่สุดของเมืองคือ สนามจีลิก รีวุต
ท่าอากาศยานนานาชาติจูวันดา
ท่าอากาศยานนานาชาติจูวันดา () เป็นสนามบินนานาชาติในตำบลเซอดาตี อำเภอซีโดอาร์โจ จังหวัดชวาตะวันออก เป็นหนึ่งในสนามบินหลักของประเทศอินโดนีเซีย อยู่ห่างจากตัวเมืองซูราบายา 12 กิโลเมตร (8 ไมล์) ดำเนินการโดยบริษัทอังกาซาปูรา ส่วนชื่อสนามบินตั้งตามชื่อจูวันดา การ์ตาวีจายา อดีตนายกรัฐมนตรีอินโดนีเซียผู้ริเริ่มการพัฒนาสนามบินแห่งนี้ ท่าอากาศยานนานาชาติจูวันดาเป็นหนึ่งในท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดในประเทศ ค.ศ. 2010 สนามบินมีสถิติผู้โดยสาร 11 ล้านคน บางชั่วโมงมีเที่ยวบินถึง 40-45 เที่ยวบิน ในปี ค.ศ. 2013 สนามบินมีสถิติเที่ยวบิน 400 เที่ยวต่อวัน
สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน
แม้ว่าสนามกีฬาแห่งนี้จะเป็นที่รู้จักในชื่อ สนามกีฬาเกอโลราบุงการ์โน () หรือ สนามกีฬาเกเบกา () แต่ก็มีชื่อทางการว่า สนามกีฬาหลักเกอโลราบุงการ์โน เนื่องจากในศูนย์กีฬาเกอโลราบุงการ์โนยังมีสนามกีฬาอื่น ๆ อีก เช่น สนามกีฬาเทนนิส เป็นต้น ในยุคระเบียบใหม่ของอินโดนีเซีย ศูนย์กีฬาเกอโลราบุงการ์โนถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ศูนย์กีฬาเกอโลราเซอนายัน" () ส่วนสนามกีฬาหลักของศูนย์ฯ ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สนามกีฬาหลักเกอโลราเซอนายัน () เมื่อ ค.ศ. 1969 ตามนโยบายเลิกทำให้เป็นซูการ์โน () ของประธานาธิบดีซูฮาร์โตในขณะนั้น หลังจากซูฮาร์โตหมดอำนาจ ศูนย์กีฬาและสนามกีฬาหลักก็ถูกเปลี่ยนชื่อกลับตามเดิมโดยประธานาธิบดีอับดูร์ระฮ์มัน วาฮิด ตามกฤษฎีกาประธานาธิบดีฉบับหนึ่งซึ่งมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2001
ธงชาติอินโดนีเซีย
ธงชาติอินโดนีเซียมีชื่อเรียกต่างๆ ดังนี้
ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียเขียนด้วยอักษรละติน การออกเสียงพยัญชนะใกล้เคียงกับภาษาอิตาลี การสะกดอาจสร้างความสับสนบ้างเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงตัวสะกดเมื่ออินโดนีเซียได้รับเอกราช ได้แก่ การเปลี่ยนจาก oe เป็น u เมื่อ พ.ศ. 2490 และกรารเปลี่ยน tj เป็น c dj เป็น j nj เป็น ny sj เป็น sy ch เป็น kh เมื่อ พ.ศ. 2515 การสะกดแบบเก่าได้อิทธิพลจากภาษาดัตช์ และใช้กับชื่อเฉพาะที่สะกดมาก่อนหน้านั้น เช่นชื่อประธานาธิบดีซูฮาร์โต สะกดว่า Soeharto (oe ในภาษาดัตช์ออกเสียง อู) และยอกยาการ์ตา ปัจจุบันเขียน Yogyakarta แต่บางครั้งเขียนว่า Jogjakarta (j ในภาษาดัตช์ออกเสียง ย)
อาหารอินโดนีเซีย
ข้าวเป็นอาหารหลักของชนทุกกลุ่มในอินโดนีเซียและเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรม ในอินโดนีเซียมีเทวีศรีซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งข้าวในชวาและบาหลีแต่โบราณ มีการเฉลิมฉลองตามเทศกาลที่เกี่ยวข้องกับข้าวในชนบท อาหารที่ทำจากข้าวในอินโดนีเซียมีหลายรูปแบบ เช่น นาซีอูดุก (ข้าวหุงกับกะทิ), นาซีกูนิง (ข้าวหุงกับกะทิและขมิ้น), เกอตูปัต (ข้าวนึ่งห่อด้วยใบมะพร้าว), ลนตง (ข้าวนึ่งห่อด้วยใบตอง), อินติปหรือเริงกีนัง (ขนมข้าวแตน), ขนม, เส้นก๋วยเตี๋ยวจากข้าว, อารักเบอรัซ (เหล้าข้าว), นาซีโกเร็ง (ข้าวผัด)
ปาลังการายา
ปาลังการายายังถือได้ว่าเป็นตัวเต็งในการเป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ของอินโดนีเซีย
พรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย
พรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย (Indonesian National Party; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Nasional Indonesia, PNI) เป็นพรรคการเมืองอินโดนีเซียก่อตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2470จนถึงปัจจุบัน
ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 ซูการ์โนและสมาชิกของชมรมนักศึกษาบันดุงได้จัดตั้งขบวนการเรียกว่าสมาคมแห่งชาติอินโดนีเซีย ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2471 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย องค์กรนี้มีแนวคิดที่จะเรียกร้องเอกราชทางเศรษฐกิจและการเมืองให้แก่หมู่เกาะอินโดนีเซีย โดยไม่ร่วมมือกับรัฐบาลอาณานิคมของดัตช์ เมื่อ พ.ศ. 2472 พรรคนี้มีสมาชิกราว 10,000 คน ทำให้พรรคเริ่มถูกปราบปราม ซูการ์โนเป็นหนึ่งในผู้นำพรรค 7 คนที่ถูกจับเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2472 และถูกตัดสินจำคุกในเดือนกันยายน พ.ศ. 2473 ในที่สุดพรรคได้สลายตัวไปใน พ.ศ. 2474
หลังจากการประกาศเอกราชของอินโดนีเซียในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 และได้จัดตั้งคณะกรรมการกลางแห่งชาติอินโดนีเซียเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2488 และได้จัดตั้งพรรคแห่งชาติอินโดนีเซียขึ้นอีก แต่ก็ในวันที่ 1 กันยายน ปีเดียวกัน
โกตาบารู
โกตาบารู (; มลายูปัตตานี: "วังใหม่") เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศใกล้พรมแดนไทย
ยกยาการ์ตา
ยกยาการ์ตา (; ) เป็นเมืองหลักของเขตพิเศษยกยาการ์ตา เกาะชวา ประเทศอินโดนีเซีย ที่นี่ถือว่าเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมชวาโบราณทั้งในด้านดนตรี นาฏศิลป์ และงานฝีมือ ยกยาการ์ตาเคยเป็นเมืองหลวงในช่วงที่อินโดนีเซียเรียกร้องเอกราชจากดัชต์ในปีช่วง ค.ศ.1945 - 1949
จังหวัดซูลาเวซีกลาง
ซูลาเวซีกลาง () เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางของเกาะซูลาเวซี เมืองหลักและเมืองใหญ่ที่สุดของจังหวัดคือปาลู ใน พ.ศ. 2557 จังหวัดนี้มีประชากรจำนวน 2,966,325 คน
ซีเกมส์
เมืองที่เป็นเจ้าภาพสูงสุดถึง 4 ครั้งคือ กรุงกัวลาลัมเปอร์ของมาเลเซีย ในปี พ.ศ. 2520, 2532, 2544 และ 2560 โดยนครหลวงที่เป็นเจ้าภาพมาแล้ว 1 ครั้งมีถึง 7 เมืองคือ กรุงเทพมหานครของไทย (พ.ศ. 2528), กรุงจาการ์ตาของอินโดนีเซีย (พ.ศ. 2522, 2530, 2540 และ 2554 ร่วมกับเมืองปาเล็มบัง), สิงคโปร์ (พ.ศ. 2526, 2536 และ 2558), กรุงฮานอยของเวียดนาม (พ.ศ. 2564 ร่วมกับเมืองนครโฮจิมินห์) และกรุงมะนิลาของฟิลิปปินส์ (พ.ศ. 2524, 2534, 2548 และ 2562) ส่วนกรุงย่างกุ้งของพม่า เคยเป็นเจ้าภาพมาสองครั้ง ตั้งแต่ส่วนการแข่งขันในปี พ.ศ. 2556 เมียนมายังคงจัดที่นครหลวง แต่หลังจากประกาศย้ายไปยังกรุงเนปยีดอ และเปลี่ยนชื่อประเทศไปเมื่อปี พ.ศ. 2553
สโมสรฟุตบอลอารีมา
อารีมา เอฟซี หรือ อารีมา อินโดนีเซีย เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพจากเมืองมาลัง จังหวัดจาวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย เป็นสโมสรหนึ่งที่ประสบความสำเร็จและมีแฟนบอลเหนียวแน่นทีมหนึ่งในอินโดนีเซีย
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในประเทศที่มีการจราจรติดขัดที่สุดในโลก โดยเฉพาะในจาการ์ตาซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการจราจรติดขัดที่สุด เนื่องจากมีปริมาณรถยนต์ที่ใช้งานมากกว่าปริมาณถนนที่มีอยู่
ทางหลวงสายหลักของประเทศ ได้แก่ ทางหลวงเอเชียสาย 2 และทางหลวงสายทรานส์-สุมาตรา
ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน
ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน () เป็นสนามบินในเมืองมากัซซาร์ ประเทศอินโดนีเซีย ห่างจากตัวเมืองมากัซซาร์ไปประมาณ ให้บริการโดย PT. Angkasa Pura I อาคารผู้โดยสารแห่งใหม่เปิดใช้งานวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2008 ส่วนชื่อสนามบินมาจากสุลต่านฮาซานุดดิน สุลต่านแห่งโกวา ผู้ต่อสู้กับบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ทศวรรษ 1660
บาตัม
สนามบินฮางนาดิม (Hang Nadim Airport) เป็นสนามบินแห่งเดียวของเกาะนี้ โดยมีรันเวย์ยาวที่สุดในอินโดนีเซีย และจาการ์ตาเป็นจุดหมายปลายทางที่สำคัญที่สุด 
สะพาน "บาเรลัง" เป็นจุดเด่นที่สำคัญอย่างหนึ่งบนเกาะบาตัม ซึ่งเป็นชื่อที่ย่อมาจาก บาตัม-เรมปัง-กาลัง (Batam-Rempang-Galang) อันเป็นชื่อของเกาะใหญ่สามเกาะที่สะพานนี้เชื่อมถึง สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยที่ฮาบิบีเป็นรัฐมนตรีกระทรวงวิจัยและเทคโนโลยี โดยได้ทุนจากรัฐบาลเยอรมัน
อีบูเปอร์ตีวี
เปอร์ตีวีเป็นชื่อที่นิยมใช้ในเพลงและบทกวีของอินโดนีเซีย เช่นเพลงอีบูเปอร์ตีวี เพลงอินโดเนเซียปูซากา ในเพลงชาติของอินโดนีเซีย (อินโดเนเซียรายา) ท่อนที่ว่า "จาดี ปันดู อีบูกู" เป็นท่อนที่อ้างถึงอีบูเปอร์ตีวีในฐานะแม่ของชาวอินโดนีเซีย แต่รูปปั้นและภาพของเทวีองค์นี้หายากมาก
ผู้เร่ร่อนดิจิทัล
จากข้อมูลหลายแหล่ง จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย และเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เป็นสถานที่ ๆ ผู้เร่ร่อนดิจิทัลมักเลือกเป็นฐานในการพักอาศัย ทำงาน และท่องเที่ยวในประเทศรอบข้าง ในส่วนของประเทศไทยนั้น คนกลุ่มนี้ให้เหตุผลว่ามีค่าครองชีพที่ไม่แพงและคุณภาพชีวิตดี ส่วนประเทศอินโดนีเซียมีธรรมชาติที่สวยงามและมีนโยบายยกเว้นการตรวจลงตราแบบไม่จำกัด ผู้เร่ร่อนดิจิทัลบางคนเลือกอาศัยในเมืองค่าครองชีพปานกลางด้วยเหตุผลด้านความสะดวกปลอดภัย อาทิ สิงคโปร์ ออสโล บริสตอล เบอร์มิงแฮม ไบรตัน ฯลฯ
เซอมารัง
เซอมารัง (, ) เป็นเมืองบนชายฝั่งทางเหนือของเกาะชวา, ประเทศอินโดนีเซีย และเป็นเมืองหลวงของจังหวัดชวากลาง มีพื้นที่ประมาณ 305.17 กม. และมีจำนวนประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 9 ของอินโดนีเซีย เมืองเซอมารังตั้งอยู่ที่พิกัด 6 ° 58 'ต 110 ° 25'อ เป็นเมืองท่าที่มีความสำคัญของเนเธอร์แลนด์ในยุคอาณานิคมและยังคงเป็นศูนย์กลางของภูมิภาค มีประชากรชาวชวาหนาแน่น
ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซีย (; ) เป็นภาษาทางการของประเทศอินโดนีเซีย และเป็นภาษาที่น่าสังเกตในหลายด้าน เริ่มต้นด้วยการที่ชาวอินโดนีเซียส่วนใหญ่พูดภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาที่สอง และส่วนน้อยที่พูดเป็นภาษาแม่ในบางนัย ภาษานี้เป็นภาษาที่ค่อนข้างใหม่ เนื่องจากเกิดขึ้นอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2488 และเป็นภาษาที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เนื่องจากเกิดคำที่ยืมมาจากภาษาอื่น ๆ อยู่ตลอด ชื่อท้องถิ่นของภาษาอินโดนีเซียคือ "บาฮาซาอินโดนีเซีย" (Bahasa Indonesia) และชื่อนี้ก็นำมาใช้ในภาษาอังกฤษในบางโอกาส
ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย
เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2556 โจโก วีโดโด ได้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 7 และคนปัจจุบันของอินโดนีเซีย
ประเทศมาเลเซีย
มาเลเซีย (มาเลเซีย: ) เป็นประเทศสหพันธรัฐราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ตั้งอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วยรัฐ 13 รัฐ และดินแดนสหพันธ์ 3 ดินแดน และมีเนื้อที่รวม 330,803 ตารางกิโลเมตร (127,720 ตารางไมล์) โดยมีทะเลจีนใต้แบ่งพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วนซึ่งมีขนาดใกล้เคียงกัน ได้แก่ มาเลเซียตะวันตกและมาเลเซียตะวันออก มาเลเซียตะวันตกมีพรมแดนทางบกและทางทะเลร่วมกับไทย และมีพรมแดนทางทะเลร่วมกับสิงคโปร์ เวียดนาม และอินโดนีเซีย มาเลเซียตะวันออกมีพรมแดนทางบกและทางทะเลร่วมกับบรูไนและอินโดนีเซีย และมีพรมแดนทางทะเลกับร่วมฟิลิปปินส์และเวียดนาม เมืองหลวงของประเทศคือกัวลาลัมเปอร์ ในขณะที่ปูตราจายาเป็นที่ตั้งของรัฐบาลกลาง ด้วยประชากรจำนวนกว่า 30 ล้านคน มาเลเซียจึงเป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 42 ของโลก ตันจุงปีไอ (Tanjung Piai) จุดใต้สุดของแผ่นดินใหญ่ทวีปยูเรเชียอยู่ในมาเลเซีย มาเลเซียเป็นประเทศในเขตร้อน และเป็นหนึ่งใน 17 ประเทศของโลกที่มีความหลากหลายทางชีวภาพอย่างยิ่ง (megadiverse country) โดยมีชนิดพันธุ์เฉพาะถิ่นเป็นจำนวนมาก
ทวีปเอเชีย
เมืองที่เป็นศูนย์กลางของพาณิชยกรรมของภูมิภาคนี้ คือ สิงคโปร์ กัวลาลัมเปอร์ กรุงเทพมหานคร และจาการ์ตา เป็นต้นในปัจจุบัน ทุกประเทศได้ขยายน่านน้ำเศรษฐกิจจำเพาะจาก 12 ไมล์ทะเล เป็น 200 ไมล์ทะเล ทำให้จับสัตว์น้ำได้มากขึ้น แต่การจับสัตว์น้ำในปริมาณที่มากเกินไปอาจทำให้เสียสมดุลทางธรรมชาติ ในปัจจุบัน ประเทศไทยเป็นประเทศที่จับปลาได้มากเป็นอันดับ 1 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รองลงมา คือ อินโดนีเซียและมาเลเซีย ตามลำดับ
ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย
ซูกีมัน วีร์โยซันโจโย () เกิดเมื่อ พ.ศ. 2441 ที่เมืองซูราการ์ตา จังหวัดชวาตะวันตก เป็นนักการเมืองอินโดนีเซียที่สังกัดพรรคมาชูมี เขาได้เป็นนายกรัฐมนตรีของอินโดนีเซียระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2494 - เดือนเมษายน พ.ศ. 2495 เขาเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2517
ประเทศอินโดนีเซีย
ในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2492 อินโดนีเซียได้รับเอกราชแต่ความยุ่งยากยังคงมีอยู่เนื่องจากเนเธอร์แลนด์ไม่ยินยอมให้รวมดินแดนอีรียันตะวันตกเข้ากับอินโดนีเซีย ทั้งสองฝ่ายจึงต่างเตรียมการจะสู้รบกันอีก ผลที่สุดเนเธอร์แลนด์ก็ยอมโอนอำนาจให้สหประชาชาติควบคุมดูแลอีรียันตะวันตกและให้ชาวอีรียันตะวันตกแสดงประชามติว่าจะรวมกับอินโดนีเซียหรือไม่ ผลการออกเสียงประชามติปรากฏว่าชาวอีรียันตะวันตกส่วนใหญ่ต้องการรวมกับอินโดนีเซีย สหประชาชาติจึงโอนอีรียันตะวันตกให้อยู่ในความปกครองของอินโดนีเซียเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2506
การูดาอินโดนีเซีย
การูดาอินโดนีเซีย () เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งชื่อตามคำในภาษาอังกฤษที่แปลว่า "ครุฑ" ซึ่งเป็นตราแผ่นดินของอินโดนีเซีย สายการบินมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ภายในท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตาในจังหวัดบันเติน ใกล้กับกรุงจาการ์ตา ทั้งนี้ ในปี ค.ศ. 2014 สายการบินได้รับการจัดอันดับเป็นสายการบิน 5 ดาวจากสกายแทรกซ์
ประเทศอินโดนีเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
ประเทศอินโดนีเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 28 ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซระหว่างวันที่ 13 – 29 สิงหาคม พ.ศ. 2547
พรรคประชาชนแห่งชาติ (อินโดนีเซีย)
พรรคประชาชนแห่งชาติ (National People's Party; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Rakyat Nasional, PRN) เป็นพรรคการเมืองชาตินิยมในอินโดนีเซีย ชื่อเดิมของพรรคนี้คือพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย-เมอร์เดกา ตั้งขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2493 หลังจากแยกตัวออกมาจากพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย การแบ่งแยกเกิดจากกลุ่มผู้สนับสนุนของของซิดิก โยโยซูการ์โต หัวหน้าพรรคที่เกิดใหม่คือ ดร. โยดี ฆอนโดกูโซโม พรรคนี้ได้ 10 ที่นั่งในสภา โดย 5 ที่นั่งมาจากกลุ่มของสาธารณรัฐแห่งสหรัฐอินโดนีเซีย อีก 5 ที่นั่งมาจากกลุ่มของอับดุลลอห์ ไอดิต ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2493 พรรคนี้ได้ลงมติไว้วางใจคณะรัฐมนตรีของนัตซีรและได้เข้าร่วมในคณะรัฐมนตรี
เอเชียนเกมส์ 2018
เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ในระหว่างการประชุมของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ที่คูเวตซิตี ประเทศคูเวต ได้มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่าจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เป็นเมืองเจ้าภาพหลักสำหรับการแข่งขันในครั้งนี้ และใช้เมืองปาเล็มบัง และบันดุง เป็นเมืองรอง สำหรับการจัดการแข่งขัน แต่เลื่อนจากแผมเดิมจะจัดในปี 2019 (พ.ศ. 2562) มาเป็นปี 2018 (พ.ศ. 2561) เนื่องจากในปี 2019 ประเทศอินโดนีเซียจะมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
แผ่นดินไหวในจังหวัดชวาตะวันตก พ.ศ. 2552
แรงสั่นสะเทือนยังไปไกลถึงจาการ์ตา เมืองหลวงของอินโดนีเซีย ทำให้มีการอพยพผู้คนออกจากอาคารสำนักงานและโรงแรมหลายแห่ง
เมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี
ประธานาธิบดีเมกาวาตี เป็นบุตรสาวของซูการ์โน ผู้นำชาตินิยมและประธานาธิบดีคนแรกของอินโดนีเซีย เข้ารับตำแหน่งแทนในฐานะรองประธานาธิบดีภายหลังประธานาธิบดีวาฮิดออกจากตำแหน่ง เป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกของอินโดนีเซีย ดำรงตำแหน่งตั้งแต่กรกฎาคม 2544 ถึงตุลาคม 2547 ระหว่างดำรงตำแหน่ง แม้จะได้รับการสนับสนุนจากกองทัพ แต่ขณะนั้นประเทศมีปัญหารุมเร้ามากมาย ทั้งการเมือง สังคม และเศรษฐกิจที่ไม่ฟื้นตัว ปัญหาทุจริตที่ยังมีเรื่อยมา และปัญหาใหญ่คือ ปัญหาการก่อการร้าย อันเนื่องจากเหตุการณ์โจมตีสหรัฐ เมื่อ 11 กันยายน 2543 และการโจมตีอัฟกานิสถานของสหรัฐในปี 2544 ทำให้มีกลุ่มต่อต้านสหรัฐกับชาวตะวันตก เกิดขึ้นมากมายในอินโดนีเซีย และได้มีการก่อความรุนแรงหลายครั้ง ซึ่งครั้งที่รุนแรงที่สุดครั้งหนึ่ง คือการลอบวางระเบิดสถานบันเทิงที่เกาะบาหลี จนมีผู้เสียชีวิตกว่า 200 คน จนทำให้รัฐบาลอินโดนีเซียต้องดำเนินการในการต่อต้านปราบปรามการก่อการร้ายอย่างเข้มงวดจนถึงปัจจุบัน
เอเชียนเกมส์ 2018
ประเทศอินโดนีเซียได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพกีฬาเอเชียนเกมส์อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2557 ในการประชุมสามัญแห่งสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย สมัยที่ 33 ณ เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ กรุงจาการ์ตาเคยเป็นเจ้าภาพมา 1 ครั้ง คือ กีฬาเอเชียนเกมส์ 1962 (พ.ศ. 2505) ซึ่งครั้งนี้กรุงจาการ์ตาเป็นเมืองที่ 3 ที่ได้จัดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์มากกว่า 1 ครั้ง และเมืองปาเล็มบังเป็นเมืองที่อยู่นอกเขตเมืองหลวงเมืองที่ 5 ที่ได้จัดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ รวมถึงกรุงจาการ์ตาก็ได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพกีฬาเอเชียนพาราเกมส์ 2018 สำหรับนักกีฬาคนพิการเช่นกัน
ประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศอินโดนีเซียมีเกาะหลัก 5 เกาะคือ นิวกินี, ชวา, กาลีมันตัน, ซูลาเวซี และสุมาตรา เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือเกาะสุมาตรา ส่วนเกาะชวาเป็นเกาะที่เล็กที่สุดในบรรดาเกาะหลักทั้ง 5 เกาะ แต่ประมาณร้อยละ 60 ของประชากรกว่า 200 ล้านคนอาศัยอยู่บนเกาะนี้และเป็นที่ตั้งกรุงจาการ์ตาซึ่งเป็นเมืองหลวง หมู่เกาะเหล่านี้อยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระหว่างมหาสมุทรอินเดียกับมหาสมุทรแปซิฟิก ชายฝั่งของประเทศอินโดนีเซียยาวประมาณ 2,600 กิโลเมตร และมีพรมแดนติดกับประเทศมาเลเซีย ปาปัวนิวกีนี และติมอร์-เลสเต
ยกยาการ์ตา
การสนับสนุนของเมืองยกยาการ์ตามีความสำคัญในการรวมชาติ ในระหว่างสงครามเรียกร้องเอกราชอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 1945-1949 เมืองยกยาการ์ตาได้รับการตั้งให้เป็นเมืองหลวงในระหว่างปี 1945 ถึง 1948 ก่อนจะย้ายเมืองหลวงไปที่จาการ์ตา 
ลักษณะภูมิอากาศของยกยาการ์ตาเป็นแบบมรสุมเขตร้อน โดยช่วงฤดูฝนจะเริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคมจนถึงเดือนมิถุนายน ช่วงฤดูแล้วจะเริ่มตั้งแต่เดือนกรกฎาคมจนถึงเดือนกันยายน
จังหวัดซูลาเวซีเหนือ
จังหวัดซูลาเวซีเหนือ (, ) เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของคาบสมุทรบนเกาะซูลาเวซี บนคาบสมุทรมีนาฮาซา ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศฟิลิปปินส์และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศมาเลเซีย โดยอยู่ติดกับประเทศฟิลิปปินส์ทางทิศเหนือ ติดกับทะเลโมลุกกะทางทิศตะวันออก ติดกับจังหวัดโก-รนตาโลทางทิศตะวันตก และติดกับอ่าวโตมีนีทางทิศใต้ เมืองหลวงของจังหวัดคือเมืองมานาโด โดยจังหวัดมีประชากร 4,135,526 คน จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2010 และจากข้อมูลประชากรอย่างเป็นทางการล่าสุดในเดือนมกราคม 2014 มีประชากร 4,353,540 คน เมืองมานาโดยังเป็นประตูหลักและศูนย์กลางเศรษฐกิจของจังหวัด เมืองสำคัญอื่น ๆ เช่น โตโมฮนและบีตุง จังหวัดมีภูเขา 41 ลูกที่มีความสูงตั้งแต่ ,112–1,995 เมตร (3,648–6,545 ฟุต) ทางด้านธรณีวิทยาภูมิภาคนี้ยังเป็นภูเขาไฟใหม่โดยส่วนใหญ่ มีการระเบิดหลายครั้งและเป็นภูเขาไฟทรงกรวยที่ยังครุกรุ่นอยู่ ที่พบได้ตอนกลางของมีนาฮาซา โบลาอังมงกนโดว์ และหมู่เกาะซังกีเฮอ
บันดาอาเจะฮ์
บันดาอาเจะฮ์ () เป็นเมืองหลวงและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางปลายทิศตะวันตกเฉียงเหนือบนเกาะสุมาตรา บริเวณปากแม่น้ำอาเจะฮ์ มีขนาดพื้นที่ 64 ตารางกิโลเมตร จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2000 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 219,070 คน
ประเทศมาเลเซีย
ประเทศมาเลเซียปัจจุบันไม่ค่อยมีหลักฐานแสดงความยิ่งใหญ่ในอดีตเหมือนประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อย่างที่ กัมพูชามีเมืองพระนคร อินโดนีเซียมีโบโรบูดูร์ หลักฐานทางโบราณคดีเก่าแก่ที่สุดที่พบได้แก่ กะโหลกศีรษะมนุษย์ ยุคโฮโมเซเปียน ในถ้ำนียะห์ รัฐซาราวัก โรงเครื่องมือหินที่พบในโกตาตัมปัน รัฐเปรัก หลักฐานดังกล่าวบ่งชี้ว่ามนุษย์ในยุคแรกเริ่มของบริเวณนี้เป็นนักล่าสัตว์ และผู้เพาะปลูกเร่ร่อนของ ยุคหินกลาง อาศัยอยู่ตามเพิงหินและถ้ำในภูเขาหินปูนของคาบสมุทร ใช้เครื่องมือหินตัดบดและล่าสัตว์ป่า ราว 2,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช มีกลุ่มคนยุคหินใหม่อพยพมาจากจีนตอนใต้เข้ามาสู่บริเวณนี้ และด้วยความที่มีเครื่องมือทันสมัยกว่า รู้จักวิธีเพาะปลูก ในที่สุดจึงขับไล่พวกที่มาอยู่ก่อนเข้าไปในภูเขาและป่าชั้นในของแหลมมลายู หลังจากนั้นราว 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช ก็มีกลุ่มคนยุคเหล็กและยุคสำริด ใช้โลหะเป็นอาวุธ รู้จักค้าขาย ก็มาขับไล่พวกเดิมให้อยู่ในป่าลึกเข้าไปอีก พวกที่มาใหม่นี้ต่อมากลายเป็นบรรพบุรุษโดยตรงของชาวมาเลเซียในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ด้วยหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของมาเลเซียในยุคโบราณมีไม่มากนัก นักประวัติศาสตร์จึงมักถือเอาช่วงเวลาที่ มะละกา ปรากฏตัวขึ้นเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญทางชายฝั่งคาบสมุทรมลายูเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์มาเลเซีย
สถานีโทรทัศน์นครหลวงอินโดนีเซีย
สถานีโทรทัศน์นครหลวงอินโดนีเซีย หรือ "เมโทร ทีวี" () เป็นสถานีโทรทัศน์ฟรีทีวีในประเทศอินโดนีเซีย มีลักษณะเป็นช่องข่าว 24 ชั่วโมง ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543
เอเชียนเกมส์ 2018
เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2557 ประเทศอินโดนีเซีย ได้ลงนามในสัญญาเป็นเมืองเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 18 โดยมีประธานคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งอินโดนีเซีย รีตา ซูโบโว ผู้ว่าราชการจาการ์ตา บาซูกี จาฮายา ปูร์นามา และผู้ว่าการเกาะสุมาตรา อเล็กซ์ นอร์ดิน เข้าร่วมในพิธีนี้
อาหารอินโดนีเซีย
อาหารว่างที่สำคัญของอินโดนีเซียอย่างอื่น ได้แก่ ซีไยไมและบาตาโกร์, เป็มเป็กหรือลูกชิ้นทอด, บูบูร์อายัมหรือโจ๊กไก่, บูบูร์กาจังฮีเจาหรือโจ๊กถั่วเขียว, สะเต๊ะ, นาซีโกเร็ง และมีโกเร็ง ตาโอเกโกเร็งหรือยำถั่วงอกใส่หมี่, อาซีนัน, ลักซา, เกอรักเตอโลร์หรือไข่เจียวรสเผ็ด, โกเรองันหรือของทอดแบบอินโดนีเซีย และบักวัน
แครกเกอร์แบบพื้นบ้านหรือข้าวเกรียบเรียกกรูปุกมีหลายรูปแบบในอินโดนีเซีย แบบที่นิยมมากที่สุดคือกรูปุก อูดังหรือข้าวเกรียบกุ้ง และกรูปุกกัมปุงหรือกรูปุกปูติฮ์ (ข้าวเกรียบมันสำปะหลัง) ที่เป็นที่นิยมอีกแบบหนึ่งคือกรูปุก กุลตีหรือข้าวเกรียบหนังควาย เอิมปิง เมอลินโยหรือข้าวเกรียบมะเมื่อย และกรีปิกหรืออาหารทอดกรอบ เช่น กรีปิกปีซังหรือกล้วยทอดกรอบ และเกอรีปิกซิงกงหรือมันสำปะหลังกรอบ
ปาลังการายา
เมืองก่อตั้งในปี 1957 (กฎหมายพลังงาน 10/1957 เรื่องการก่อตั้งแคว้นการปกครองตนเองกาลีมันตันกลางระดับ 1) ในบริเวณรกร้างว่างเปล่าที่เปิดผ่านหมู่บ้านปาฮันดุตริมฝั่งแม่น้ำกาฮายัน เมืองปาลังการายายังเป็นเมืองที่มีพื้นที่มากที่สุดในอินโดนีเซีย พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองยังคงเป็นป่าไม้ รวมถึงป่าสงวน บริเวณอนุรักษ์ทางธรรมชาติ และป่าตังกีลิง
ซิงกาวัง
ซิงกาวัง (Singkawang) เป็นเมืองในจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก ตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงของจังหวัด เมืองปนตีอานัก ทางทิศเหนือราว 145 กม. ชื่อของเมืองมาจากภาษาจีนแคะ ที่หมายถึง เมืองในหุบเขาใกล้ทะเลและปากแม่น้ำ
เปาลินา เบกา
ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2015 ได้ไปอินโดนีเซีย และไปมอบมงกุฎในการประกวด ปูเตอรีอินโดเนเซีย 2015 (มิสยูนิเวิร์สอินโดนีเซีย) และได้ไปเยือนใน จาการ์ตา และ ซูราบายา เพื่อที่จะประชาสัมพันธ์และถ่ายโฆษณา ของ •C1000 ร่วมกับอดีตนางงามจักรวาล อีกคนคือ ดายานา เมนโดซา และ โอลิเวีย คัลโป ใน บาหลี .
เอเชียนเกมส์ 2018
กีฬาเอเชียนเกมส์ 2018 () หรือชื่อที่เป็นทางการ กีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 18 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ จาการ์ตา ปาเล็มบัง 2018 เป็นมหกรรมกีฬานานาชาติที่สำคัญที่สุดในทวีปเอเชีย ควบคุมโดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย ซึ่งจัดขึ้นในกรุงจาการ์ตา และเมืองปาเล็มบัง ประเทศอินโดนีเซีย จัดขึ้นระหว่างวันที่ 18 สิงหาคม ถึง 2 กันยายน พ.ศ. 2561
กัวลาลัมเปอร์
กัวลาลัมเปอร์ (, อักษรยาวี: , ออกเสียงตามภาษามลายูว่า กัวลาลุมปูร์) เป็นเมืองหลวงของประเทศมาเลเซียและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศด้วย ภายในมาเลเซียเอง กัวลาลัมเปอร์มักจะเรียกย่อ ๆ ว่า KL
บูกิตบินตัง
บูกิตบินตัง ณ กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ยังคงเป็นอีกหนึ่งย่านแห่งความบันเทิงที่มีชื่อเสียง เป็นจุดหมายของนักท่องเที่ยวที่ต้องการความสนุกสนาน เรียกได้ว่ามาที่เดียวได้ครบทุกอย่างก็ว่าได้ การเติบโตของสถานที่แห่งนี้ แน่นอนว่ามีโอกาสเติบโตและขยายตัว ตราบเท่าที่ยังคงมีนักท่องเที่ยว รวมถึงคนในท้องถิ่นมาเยี่ยมชม และอุดหนุนความบันเทิงด้านต่างๆ อย่างต่อเนื่อง และอาจพัฒนาจนเป็นกลายเป็นย่านการค้าที่มีชื่อเสียงติด 1 ใน 10 ของโลก นั่นคือ Bukit Bintang
ตั้งอยู่ในแหล่งช้อปปิ้ง Jalan Bukit Bintang สถานที่แห่งนี้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องในช่วงระยะเวลาเพียง 5 ปี จนกลายเป็นหนึ่งในแหล่งช้อปปิ้งที่ดีที่สุดในเมือง เกิดการกระจายตัวของห้างสรรพสินค้าในประเทศมาเลเซีย มีการเติบโตมากขึ้นรอบเมืองในอัตราที่ไม่เคยมีมาก่อน ที่นี้จึงมีการยกระดับร้านกาแฟ ร้านอาหาร และคลับอย่างต่อเนื่อง ในวันหยุดมีนักท่องเที่ยว รวมถึงคนในท้องถิ่นหลายพันคน ที่เดินเที่ยวชม Bintang Walk และศูนย์กลางช้อปปิ้งแห่งนี้ เกือบทุกสถานบันเทิงยามค่ำคืน จะมีการจัดกิจกรรมหรือเหตุการณ์สำคัญๆ เกิดขึ้น เช่น การนับถอยหลังวันปีใหม่ การแสดงแฟชั่น การจัดคอนเสิรต์บนถนน เป็นต้น
อาหารอินโดนีเซีย
ควายเป็นสัญลักษณ์ของสุมาตราตะวันตกและใช้ปรุงเรินดัง อาหารปาดังมาจากสุมาตราตะวันตก ภัตตาคารอาหารปาดังพบได้ทั้งในประเทศเพื่อนบ้าน และเป็นอาหารท้องถิ่นที่ได้รับความนิยมสูงสุดในอินโดนีเซีย อาหารจากบริเวณนี้รวมถึงนาซีกาเปาซึ่งเป็นอาหารที่ใช้ผักมาก อัมปียังดาดียะฮ์ เป็นโยเกิร์ตนมควายกินกับน้ำเชื่อมจากน้ำตาลมะพร้าว เนื้อมะพร้าว และข้าว และมูบูร์กัมปียุน เป็นถั่วเขียวบดกับกล้วยและโยเกิร์ตข้าว
โบโรบูดูร์
โบโรบูดูร์ () หรือ บาราบูดูร์ () คนไทยรู้จักในชื่อ บุโรพุทโธ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของประเทศอินโดนีเซีย บริเวณภาคกลางของเกาะชวา ตั้งอยู่ที่เมืองมาเกอลัง ห่างจากยกยาการ์ตาไปทางตะวันตกเฉียงเหนือราว 40 กิโลเมตร สร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 1293 - 1393 โดยบุโรพุทโธเป็นศาสนสถานของศาสนาพุทธนิกายมหายาน ถ้าไม่นับนครวัดของกัมพูชาซึ่งเป็นทั้งศาสนสถานของศาสนาพราหมณ์-ฮินดูและศาสนาพุทธ บุโรพุทโธจะเป็นศาสนสถานของศาสนาพุทธที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เซอมารัง
ทางอากาศ
เซอมารังมีการขนส่งทางอากาศด้วย โดยมีสนามบินนานาชาติ Achmad Yani ซึ่งมีเที่ยวบินต่อวันไปยังเมืองต่าง ๆ ของอินโดีเซีย และยังมีเที่ยวบินจากต่างประเทศด้วย เช่น สิงคโปร มาเลเซีย
ทางบก
เซอมารังมีบริการ แท็กซี่สาธารณะ รถโดยสารประจำทาง รวมถึงรถไฟด้วย
ทางทะเล
มีท่าเรือเพื่อขนส่งสินค้า และท่าเรือโดยสารด้วย (Tanjung Mas seaport)
ประชากรของเซอมารังส่วนใหญ่เป็นชาวเกาะชวา รวมถึงชาวอินโดนีเชียจากเกาะต่าง ๆ ด้วย มีชาวจีนอาศัยอยู่ในใจกลางเมือง และมีอิทธิพลทางด้านเศรษฐกิจ ภาษาพูดมีการพูดภาษาอินโดนีเซียและชวา เป็นหลักและยังมีการพูดภาษาจีนฮกเกี้ยน ภาษาจีนกลาง ในการติดต่อธุรกิจด้วย
ตลาดหลักทรัพย์อินโดนีเซีย
ตลาดหลักทรัพย์อินโดนีเซีย () เป็นฐานการแลกเปลี่ยนหุ้นในกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย มักรู้จักกันดีก่อนหน้านี้ในชื่อ ตลาดหลักทรัพย์จาการ์ตา (JSX) ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อในเปลี่ยนชื่อเป็น ตลาดหลักทรัพย์ซูราบายา (SSX) ในปี ค.ศ. 2007 และสิ้นสุดในปี ค.ศ. 2012 ตลาดหลักทรัพย์อินโดนีเซียมีบริษัทจดทะเบียนจำนวน 462 รายการ โดยมีมูลค่าตลาดรวม 426.78 พันล้านดอลลาร์
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตาของจาการ์ตา เป็นสนามบินที่มีความสำคัญมากที่สุดในประเทศ แต่อย่างไรก็ตาม สนามบินส่วนใหญ่ของอินโดนีเซียยังอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยจะดีนัก ทำให้เป็นหนึ่งในประเทศที่มีความปลอดภัยด้านอากาศยานที่น้อยที่สุด อนึ่ง ประเทศอินโดนีเซียมีสนามบินทั้งหมด 676 แห่ง (ข้อมูลปี ค.ศ. 2012)
บารัก โอบามา
นอกเหนือจาก[[ภาษาอังกฤษ]]แล้ว โอบามายังพูด[[ภาษาอินโดนีเซีย]]ได้อีก แต่พูดได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในสมัยที่เขาย้ายไปเรียนที่[[จาการ์ตา]]ตอนอายุ 4 ขวบ หลังจากการประชุมลับสุดยอด[[เอเปค]]ที่[[ประเทศเปรู]] ในปี 2008 ประธานาธิบดี[[ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน]] แห่ง[[อินโดนีเซีย]]ต่อสายสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ไปยังโอบามา โดยออกอากาศสดทางสื่อต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย โอบามาพูดกับซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน ว่าเขาคิดถึงอาหารอินโดนีเซียอย่างเช่น นาสิ โกเล็ง, บาคโซ และ เงาะ
นิวเดลี
นิวเดลี (; ) เป็นเมืองหลวงของประเทศอินเดีย
ประเทศอินโดนีเซีย
อินโดนีเซีย () หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐอินโดนีเซีย () เป็นหมู่เกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ระหว่างคาบสมุทรอินโดจีนกับทวีปออสเตรเลีย และระหว่างมหาสมุทรอินเดียกับมหาสมุทรแปซิฟิก มีพรมแดนติดกับประเทศมาเลเซียบนเกาะบอร์เนียวหรือกาลีมันตัน (), ประเทศปาปัวนิวกินีบนเกาะนิวกินีหรืออีรียัน () และประเทศติมอร์-เลสเตบนเกาะติมอร์ ()
โจโก วีโดโด
โจโก วีโดโด () เป็นประธานาธิบดีอินโดนีเซียคนที่ 7 และคนปัจจุบันของประเทศอินโดนีเซีย เคยดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีกรุงจาร์กาตา ก่อนลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2557 สังกัดพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย – ต่อสู้ โดยได้รับการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 และเข้ารับสาบานตนรับตำแหน่งในวันที่ 20 ตุลาคม ปีเดียวกัน
ปาลู
ปาลู () เป็นนครแห่งหนึ่งบนเกาะซูลาเวซีและเมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีกลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างจากกรุงจาการ์ตาไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 1,650 กิโลเมตร (1,030 ไมล์) ที่ปากน้ำปาลูบริเวณอ่าวแคบและยาวแห่งหนึ่ง เนื่องจากมีทำเลที่ตั้งอยู่ระหว่างสันเขา เมืองนี้จึงมีภูมิอากาศแห้งผิดปกติ จากสำมะโน พ.ศ. 2553 ปาลูมีประชากรประมาณ 336,300 คน (ไม่รวมผู้ที่อาศัยอยู่ในอำเภอข้างเคียง) ในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2561 เมืองได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวและสึนามิ ซึ่งส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิตจำนวนมากภายในเวลาสองวัน
การขนส่งระบบรางในประเทศอินโดนีเซีย
มีรถไฟชานเมืองวิ่งให้บริการในเขตเมืองซูราบายา นอกจากนี้ยังมีโครงการรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานอีกด้วย
ธงชาติมาเลเซีย
ในปี พ.ศ. 2506 ได้มีการปรับแก้แบบธงชาติให้เป็นแบบที่ปรากฏอยู่ในปัจจุบัน โดยเพิ่มแถบแดงสลับขาวเป็น 14 แถบ และรัศมีดาราแห่งสหพันธ์เป็น 14 แฉกเพื่อแทนรัฐในสหพันธ์ทั้ง 14 รัฐ เนื่องจากมาเลเซียได้รับเอารัฐซาบะฮ์ รัฐซาราวะก์ และรัฐสิงคโปร์เข้าร่วมสหพันธ์ด้วย แม้ต่อมาสิงคโปร์จะแยกตัวเป็นเอกราชในปี พ.ศ. 2508 ก็ตาม แต่ริ้วธงและรัศมีของดาราแห่งสหพันธ์ยังคงมีจำนวนอยู่เท่าเดิม เนื่องจากได้เปลี่ยนความหมายของรัฐสุดท้ายจากรัฐสิงคโปร์เป็นรัฐบาลกลางที่กัวลาลัมเปอร์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ
สาธารณรัฐโมลุกกะใต้
ทูตอินโดนีเซียประจำเนเธอร์แลนด์ ยูนุส เอฟเฟนดี ฮาบีบี ได้แจ้งแก่สถานีวิทยุเนเธอร์แลนด์ว่าอินโดนีเซียขอให้รัฐบาลโมลุกกะใต้ยกเลิกการเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นและยุติการเรียกร้องเอกราช โดยโมลุกกะจะได้ปกครองตนเอง แต่เป้าหมายของโมลุกกะยังคงต้องการเอกราช
ชาวโมลุกกะใต้ส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์ซึ่งต่างจากประชาชนส่วนใหญ่ของอินโดนีเซียที่เป็นมุสลิม สาธารณรัฐโมลุกกะใต้ยังได้รับการสนับสนุนจากชาวโมลุกกะมุสลิมในบริเวณเดียวกัน ความทรงจำเกี่ยวกับสาธารณรัฐและจุดประสงค์ในการแยกตัวยังคงอยู่ในอินโดนีเซีย
อนุสาวรีย์แห่งชาติ (อินโดนีเซีย)
อนุสาวรีย์แห่งชาติ (, ย่อเป็น โมนัซ) เป็นหอคอยสูง 132 เมตร (433 ฟุต) กลางจัตุรัสเมอร์เดกา ในจาการ์ตากลาง สื่อถึงการต่อสู้เพื่อเอกราชของชาวอินโดนีเซีย มีฐานะเป็นอนุสาวรีย์ประจำสาธารณรัฐอินโดนีเซีย เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่การประกาศอิสรภาพของชาวอินโดนีเซีย
ปาดัง
ปาดัง () เป็นเมืองใหญ่สุดของชายฝั่งตะวันตกของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และเป็นเมืองเอกของจังหวัดสุมาตราบาราต ปาดังมีพื้นที่ทั้งหมด และมีประชากรทั้งหมด 923,544 คน จากการสำมะโนประชากรปี 2013
ประเทศอินโดนีเซียในซีเกมส์ 2009
ประเทศอินโดนีเซีย ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 (ซีเกมส์ ครั้งที่ 25) ณ นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ซึ่งมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และพิธีปิดในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2552
พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย
แผนการปฏิวัติเริ่มต้นที่ปาดัง ในเกาะสุมาตรา แต่เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเข้าปราบปรามให้สงบได้ ตั้งแต่ พ.ศ. 2469 การจับกุมสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ทำให้พรรคต้องต่อสู้ใต้ดิน ความแตกแยกในกลุ่มผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย ทำให้การปฏิวัติไม่ได้วางแผนดีพอ ตัน มะละกาซึ่งในขณะนั้นเป็นตัวแทนโคมินเทิร์นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และออสเตรเลีย ไม่ได้เห็นด้วยกับแผนนี้ เพราะเขาเชื่อว่าพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียยังได้รับการสนับสนุนไม่มากพอ ในที่สุด แผนการปฏิวัติในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2469 ถูกยกเลิกไป แต่ก็มีการปฏิวัติในขอบเขตจำกัดขึ้นในปัตตาเวีย ในวันที่ 12 พฤศจิกายน มีเหตุการณ์คล้ายๆกันนี้เกิดขึ้นที่ปาดัง บันตัม และสุราบายา การปฏิวัติในปัตตาเวียเกิดขึ้นเพียง 1-2 วัน และใช้เวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์ก็สามารถปราบปรามได้ทั้งประเทศ ผลจากการปฏิวัตที่ล้มเหลว มีผู้ถูกจับกุม 13,000 คน ถูกจำคุก 4,500 คน ถูกกักขัง 1,308 คน และลี้ภัยไปเมืองดิกุล นิวกีนีตะวันตก 823 คน มีคนตายในเมืองหลวงหลายคน นักการเมืองที่ไม่ได้นิยมคอมมิวนิสต์หลายคนกลายเป็นเป้าหมายของรัฐบาลอาณานิคมระหว่างที่มีการควบคุมการปฏิวัติของฝ่ายคอมมิวนิสต์ พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียกลายเป็นพรรคนอกกฎหมายโดยรัฐบาลดัตช์อีสต์อินดีสใน พ.ศ. 2470 ทำให้พรรคต้องกลายเป็นองค์กรนอกกฎหมายและต่อสู้ใต้ดินจนถึงยุคที่ญี่ปุ่นเข้ามาปกครอง
แผ่นดินไหวในเกาะซูลาเวซี พ.ศ. 2561
หลังเกิดแผ่นดินไหวหลัก ทางการอินโดนีเซียได้ออกประกาศเตือนภัยสึนามีบริเวณช่องแคบมากัซซาร์ แต่ยกเลิกหลังจากนั้น 1 ชั่วโมง อย่างไรก็ตาม มีรายงานสึนามิท้องถิ่นเข้าซัดชายฝั่งเมืองปาลูและกวาดทำลายอาคารบ้านเรือนที่เรียงรายตามชายฝั่งจนเสียหาย แผ่นดินไหวและสึนามิยังส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 2,010 ราย ทำให้แผ่นดินไหวครั้งนี้กลายเป็นแผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดของอินโดนีเซียนับตั้งแต่แผ่นดินไหวในยกยาการ์ตา พ.ศ. 2549 สำนักงานอุตุนิยมวิทยา ภูมิอากาศวิทยา และธรณีฟิสิกส์อินโดนีเซีย (เบเอ็มกาเก) ยืนยันว่าได้เกิดสึนามิขึ้นจริง โดยมีความสูงระหว่าง 4–6 เมตร และเข้าซัดชุมชนต่าง ๆ ในเมืองปาลู อำเภอดงกาลา และเมืองมามูจู
มุมไบ
บอมเบย์ (Bombay) หรือมุมไบ เป็นเมืองท่าที่สำคัญทางฝั่งทะเลอาหรับของอินเดีย และเป็นเมืองหลวงของรัฐมหาราษฏระ ในช่วงเวลาระหว่าง พ.ศ. 2230 – 2503 คำว่าบอมเบย์เป็นทั้งชื่อเมืองและชื่อรัฐที่เมืองบอมเบย์เป็นศูนย์กลาง โดยใน พ.ศ. 2230 บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษได้ใช้เมืองบอมเบย์เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ และสถาปนาเขตปกครองของตนเองขึ้น เมื่ออินเดียได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2490 บอมเบย์ยังมีฐานะเป็นรัฐของอินเดีย จน พ.ศ. 2503 จึงแบ่งรัฐบอมเบย์ออกเป็นสองส่วนตามภาษาที่ใช้ คือบริเวณที่ใช้ภาษาคุชราตตั้งเป็นรัฐคุชราต และส่วนที่ใช้ภาษามราฐีตั้งเป็นรัฐมหาราษฏระ โดยบอมเบย์เป็นเมืองหลวงของรัฐมหาราษฏระ คำว่าบอมเบย์จึงหมายถึงชื่อเมืองเพียงอย่างเดียว
รัฐสุลต่านอาเจะฮ์
รัฐสุลต่านอาเจะฮ์ () หรือชื่อทางการคือ "ราชอาณาจักรอาเจะฮ์ดารุซซาลัม" (Kingdom of Aceh Darussalam, ภาษาอาเจะฮ์: Keurajeuën Acèh Darussalam; อักษรยาวี: كاورجاون اچيه دارالسلام) เป็นรัฐที่มีสุลต่านเป็นผู้ปกครองอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือจังหวัดอาเจะฮ์ ประเทศอินโดนีเซีย ครองอำนาจในราวพุทธศตวรรษที่ 21 – 22 ก่อนจะเสื่อมอำนาจลง เมืองหลวงตั้งอยู่ที่กูตาราจา ปัจจุบันคือบันดาอาเจะฮ์ ในช่วงที่มีอำนาจ อาเจะฮ์พยายามเข้ายึดครองรัฐสุลต่านยะโฮร์ และมะละกาที่อยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกส พยายามเข้าควบคุมช่องแคบมะละกา และพื้นที่ที่มีพริกไทยและดีบุกมาก อาเจะฮ์เป็นศูนย์กลางของนักปราชญ์อิสลามและการค้า
ประเทศมาเลเซีย
ดินแดนสหพันธ์เป็นดินแดนที่รัฐบาลกลางปกครองโดยตรง ได้แก่ กัวลาลัมเปอร์ (เมืองหลวง), ปูตราจายา (เมืองราชการ) และลาบวน (ศูนย์กลางทางการเงินระหว่างประเทศนอกชายฝั่ง) โดยทั้งกัวลาลัมเปอร์และปูตราจายาอยู่ในพื้นที่รัฐเซอลาโงร์ ส่วนลาบวนอยู่ใกล้รัฐซาบะฮ์
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
โครงข่ายรถไฟส่วนใหญ่จะอยู่บนเกาะชวา โดยบนเกาะชวา จะมีทางรถไฟสายหลักอยู่ 2 สาย และสายย่อยอีกหลายสาย มีให้บริการทั้งรถไฟโดยสารและรถไฟสินค้า นอกจากนี้ยังมีรถไฟชานเมืองวิ่งให้บริการในเขตกรุงจาการ์ตา เรียกว่า เคอาร์แอล จาโบตาเบะก์ และอีกเมืองคือซูราบายา
จังหวัดบาหลี
บาหลี () เป็น 1 ใน 34 จังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย เมืองสำคัญคือเด็นปาซาร์ พื้นที่ทั้งหมด 5,634.40 ตารางกิโลเมตร มีประชากรทั้งสิ้น 3,422,600 คน ความหนาแน่นของประชากร 607 คน/ตารางกิโลเมตร ภาษาที่ใช้คือภาษาอินโดนีเซียและภาษาบาหลี
มะละกา (เมือง)
มะละกา (; ) เป็นเมืองเอกของรัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย ในอดีตที่นี่เป็นเมืองท่าสำคัญที่เติบโตจนกลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ เนื่องจากเป็นเส้นทางเดินเรือค้าขายระหว่างชาติตะวันตกและตะวันออก ต่อมามะละกาได้ตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตกทั้งโปรตุเกส, เนเธอร์แลนด์ และอังกฤษ อาคารในมะละกาจึงมีลักษณะของสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานระหว่างศิลปกรรมท้องถิ่นกับเจ้าอาณานิคมนั้น ๆ ซึ่งในปัจจุบันได้กลายมาเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจ
จังหวัดกาลีมันตันกลาง
จังหวัดกาลีมันตันกลาง () เป็นจังหวัดในประเทศอินโดนีเซีย เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดที่ตั้งอยู่ในกาลีมันตันที่เป็นส่วนหนึ่งของเกาะบอร์เนียวในส่วนอินโดนีเซีย เมืองหลักของจังหวัดคือ ปาลังการายา และในปี ค.ศ. 2010 มีประชากรมากกว่า 2.2 ล้านคน ขณะที่การประเมินอย่างเป็นทางการ (เดือนมกราคม 2014) มีประชากร 2,368,654 คน
กาเอร์เอ็ล โกมูเตอร์ไลน์
หลังจากประกาศเอกราชใน ค.ศ. 1945 การดำเนินงานรถไฟได้ถ่ายโอนไปยังสำนักงานขนส่งทางรางอินโดนีเซีย (ปัจจุบันคือบริษัท รถไฟอินโดนีเซีย จำกัด) และใน ค.ศ. 1976 ได้ปลดประจำการรถจักรและรถโดยสาร และนำเข้ารถไฟฟ้าจากประเทศญี่ปุ่น การให้บริการแบบรถไฟฟ้าชานเมือง เริ่มใน ค.ศ. 2000 อยู่ในเขตพื้นที่ให้บริการรถไฟที่ 1 และเริ่มดำเนินการโดยบริษัท รถไฟชานเมืองอินโดนีเซีย จำกัด ตั้งแต่ ค.ศ. 2008
ประเทศอินโดนีเซีย
เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามและประกาศยอมจำนนต่อฝ่ายพันธมิตร อินโดนีเซียได้ถือโอกาสประกาศเอกราชใน พ.ศ. 2488 แต่เนเธอร์แลนด์เจ้าของอาณานิคมเดิมไม่ยอมรับการประกาศเอกราชของอินโดนีเซีย จึงยกกองทัพเข้าปราบปราม ผลจากการสู้รบปรากฏว่าเนเธอร์แลนด์ไม่สามารถปราบปรามกองทัพอินโดนีเซียได้ จากนั้นอังกฤษซึ่งเป็นพันธมิตรกับเนเธอร์แลนด์จึงเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยเพื่อให้ยุติความขัดแย้งกัน โดยให้ทั้งสองฝ่ายลงนามในข้อตกลงลิงกาจาตี (Linggadjati Agreement) เมื่อ พ.ศ. 2489 โดยเนเธอร์แลนด์ยอมรับอำนาจรัฐของรัฐบาลอินโดนีเซียในเกาะชวาและสุมาตรา ต่อมาภายหลังเนเธอร์แลนด์ได้ละเมิดข้อตกลงโดยได้นำทหารเข้าโจมตีอินโดนีเซียทำให้ประเทศอื่น ๆ เช่น ออสเตรเลีย อินเดีย ได้ยื่นเรื่องให้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเข้าจัดการ สหประชาชาติได้เข้าระงับข้อพิพาทโดยตั้งคณะกรรมการประกอบด้วยออสเตรเลีย เบลเยียม และสหรัฐอเมริกา เพื่อทำหน้าที่ไกล่เกลี่ยประนีประนอมและได้เรียกร้องให้หยุดยิง แต่เนเธอร์แลนด์ได้เข้าจับกุมผู้นำคนสำคัญของอินโดนีเซีย คือ ซูการ์โนและฮัตตาไปกักขัง ต่อมาทหารอินโดนีเซียสามารถช่วยเหลือนำตัวผู้นำทั้งสองออกมาได้ ในระยะนี้ทุกประเทศทั่วโลกต่างตำหนิการกระทำของเนเธอร์แลนด์อย่างยิ่งและคณะมนตรีความมั่นคงได้กดดันให้เนเธอร์แลนด์มอบเอกราชแก่อินโดนีเซีย
เมดัน
เมดัน (, ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดสุมาตราเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งด้านทิศเหนือของเกาะสุมาตรา เมดันเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศอินโดนีเซีย รองจากจาการ์ตา ซูราบายา และบันดุง และยังเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่อยู่นอกเกาะชวาด้วย
สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์
สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ เป็นสถานีรถไฟหลักของกัวลาลัมเปอร์ เมืองหลวงของประเทศมาเลเซีย เปิดทำการเมื่อ 16 เมษายน ค.ศ. 2001 เพื่อใช้งานแทนสถานีรถไฟกัวลาลัมเปอร์แห่งเก่า เป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
อินโดนีเซียมีทางน้ำที่ใช้สัญจรได้ถึง 21,579 กิโลเมตร (ข้อมูลปี ค.ศ. 2005) ซึ่งครึ่งหนึ่งอยู่ในภูมิภาคกาลีมันตัน และอีกครึ่งหนึ่งอยู่บนเกาะสุมาตราและเกาะปาปัว ทางน้ำเป็นทางสัญจรหลักของผู้คนบนเกาะกาลีมันตันและเกาะปาปัวซึ่งมีระบบถนนที่ยังไม่ค่อยดีจะดีนัก ต่างจากเกาะชวาและเกาะสุมาตราซึ่งเป็นเกาะที่มีการพัฒนาสูง ประเทศอินโดนีเซียติดอันดับที่ 7 ในด้านประเทศที่มีทางน้ำยาวที่สุดในโลก
เซอมารัง
ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ทหารญี่ปุ่นได้เข้ายึดครองเมืองพร้อมกับส่วนที่เหลือของเกาะชวา ในปี 1942 เมื่อสิ้นสุดสงคราม อินโดนีเซียได้ประกาศอิสรภาพในปี 1945 เซอมารังจึงกลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดชวากลาง
การขนส่งในประเทศอินโดนีเซีย
อินโดนีเซียมีทางหลวงอยู่หลายสาย ส่วนใหญ่จะเป็นทางหลวงแผ่นดินซึ่งมีอยู่ทั่วไปบนเกาะชวา เกาะสุมาตรา และบางส่วนเป็นทางพิเศษซึ่งทางพิเศษที่มีการเก็บค่าผ่านทางแพงที่สุด คือ ทางพิเศษจีปูลารัง ซึ่งเชื่อมระหว่างจาการ์ตา–บันดุง
โจโฮร์บะฮ์รู
โจโฮร์บะฮ์รู (, บ้างสะกดว่า ; อักษรยาวี: ) มีชื่อเดิมว่า ตันจุงปูเตอรี () และ อิซกันดาร์ปูเตอรี () และเป็นที่รู้จักในชื่อย่อว่า เจบี. () เป็นเมืองหลวงของรัฐยะโฮร์ ทั้งเป็นเมืองใหญ่อันดับที่สองของประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ทางใต้สุดของคาบสมุทรมลายูและใต้สุดของแผ่นดินยูเรเชีย
ฮัลมาเฮรา
ฮัลมาเฮรา (Halmahera หรือเดิมรู้จักในชื่อ Jilolo, Gilolo หรือ Jailolo) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะโมลุกกะ และเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดมาลูกูเหนือของอินโดนีเซีย และเป็นเมืองหลวงของจังหวัด ตั้งอยู่บนชายฝั่งทิศตะวันตกของเกาะ
อีบูเปอร์ตีวี (เพลง)
อีบูเปอร์ตีวี () เป็นเพลงปลุกใจที่เป็นที่นิยมในอินโดนีเซีย ไม่ทราบนามผู้แต่ง แต่งขึ้นประมาณ พ.ศ. 2493-2503 เนื้อเพลงกล่าวถึงเทวีอีบูเปอร์ตีวี ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติของอินโดนีเซียหรือในฐานะแม่ของประเทศ เพลงนี้ใช้ร้องในกลุ่มเด็กอินโดนีเซียทั้งนักเรียนประถมศึกษาและมัธยมศึกษา หรือบรรเลงในการเฉลิมฉลองเอกราชของอินโดนีเซีย
อาลี ซัซโตรอามีโจโย
หลังจากที่อินโดนีเซียได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2492 ซัซโตรอามีโจโยได้เข้าร่วมกับพรรคชาตินิยมที่ฟื้นฟูขึ้นมาใหม่และไปเป็นเอกอัครราชทูตประจำกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และได้เป็นนายกรัฐมนตรีใน พ.ศ. 2496 รัฐบาลของเขานั้นเน้นที่การต่างประเทศที่ต้องการให้อินโดนีเซียเป็นผู้นำในกลุ่มประเทศเอเชีย-แอฟริกา และได้จัดให้มีการประชุมบันดุงในเดือนเมษายน พ.ศ. 2498 แต่ก็ถูกโจมตีในด้านการจัดเก็บภาษีไม่เป็นธรรม เน้นบทบาทของชาวชวามากกว่าเกาะอื่น ๆ
อัคระ
อัคระ เคยถูกกล่าวถึงในมหากาพย์มหาภารตะ (Mahābhārata) โดยถูกเรียกว่า "อัครวนา" (Agrevana) แปลตามศัพท์สันสกฤตว่า "นครชายป่า" และยังเกี่ยวข้องกับพระฤๅษีอังคีรส หนึ่งในสิบมหาฤๅษีของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู แต่ถ้าพูดถึงการสร้างเป็นเมืองนั้น ตำนานกล่าวว่าเกิดขึ้นในสมัยเจ้าเชื้อสายราชบุตรชื่อ “ราชปฎลสิงห์” (Raja Badal Singh) เมืองนี้เคยผ่านสมรภูมิครั้งใหญ่ๆ เมื่อราวหนึ่งพันปีก่อน มีการเปลี่ยนผู้ครองเมืองเป็นระยะ กษัตริย์องค์แรกที่ย้ายเมืองหลวงจากเดลีไปยังอัคระได้แก่ "สุลต่านสิกันดร โลที" (Sultan Sikandar Lodi) เมื่อ ค.ศ. 1506 (ยุคกรุงศรีอยุธยา ก่อนเสียกรุงครั้งที่ 1) จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1517 "สุลต่านอิบราฮิม โลที" (Ibrahim Lodi) พระโอรส ปกครองอัคระต่อมาอีก 9 ปีจนกระทั่งพ่ายแพ้ในยุทธการแห่งปณิปัต (Battle of Panipat) ในปี ค.ศ. 1526. จากนั้นมาระหว่างปีค.ศ. 1540 ถึงค.ศ. 1556 เจ้าเชื้อสายอัฟกานิสถานได้เข้าปกครองเมืองแทนเริ่มจากเจ้าเชอร์ชาห์สุรี (Sher Shah Suri) และเจ้าเหมจันทร์วิกรมทิตย์ (Hem Chandra Vikramaditya) ราชาแห่งชาวฮินดู ก่อนที่จะเริ่มโด่งดังในฐานะเมืองหลวงของจักรวรรดิโมกุล อันยาวนานตั้งแต่ปีค.ศ. 1556 ถึงค.ศ. 1658 อันเป็นช่วงกำเนิดของโบราณสถานสำคัญในปัจจุบัน อาทิเช่น ทัชมาฮาล (Taj Mahal) ป้อมอัคระ (Akra Fort) และฟาเตห์ปูร์ สิครี (Fatehpur Sikri) ซึ่งโบราณสถานโมกุลทั้งสามแห่งนี้ได้ถูกยกขึ้นเป็นมรดกโลก โดยองค์การยูเนสโก
พรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย
พรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย (Socialist Party of Indonesia (Indonesian: Partai Sosialis Indonesia) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2491 – 2503 พรรคนี้ถูกคว่ำบาตรโดยซูการ์โน
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2488 พรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย (ปาร์ซี) ของอามีร์ ซารีฟุดดินและพรรคประชาชนสังคมนิยม (ปาร์ซัส) ของซูตัน ชะห์รีร์ได้รวมตัวกันเป็นพรรคสังคมนิยม ชะห์รีเป็นหัวหน้าพรรคที่เกิดใหม่ พรรคนี้เป็นที่นิยมในหมู่ปัญญาชนและนักศึกษา เมื่อสิ้นปี พ.ศ. 2488 พรรคนี้มีที่นั่งในคณะกรรมกลางแห่งชาติอินโดนีเซียซึ่งเป็นสภาโดยพฤตินัย 25 ที่นั่ง ทั้งอามีรและซูตันต่างได้เป็นนายกรัฐมนตรี ผู้นำคนอื่นของพรรคได้เป็นรัฐมนตรี ความแตกแยกภายในพรรคเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2490 เนื่องจากอามีรและกลุ่มนิยมคอมมิวนิสต์มีอิทธิพลมากในพรรค ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2490 อามีรขับซูตันออกจากพรรค ซูตันได้ตั้งพรรคสังคมนิยมอินโดนีเซียขึ้นมาใหม่เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491
หลังการจัดตั้งสาธารณรัฐอินโดนีเซียที่เป็นเอกราชขึ้นใน พ.ศ. 2493 พรรคสังคมนิยมอินโดนีเซียได้ 17 ที่นั่งในสภา ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 พรรคได้รับเลือก 5 ที่นั่ง
หลังการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 เกิดความแตกแยกระหว่างนักการเมืองที่มาจากเกาะชวาและเกาะต่างๆ ในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2499 สมาชิกพรรคที่ไม่ได้เป็นชาวชวาลาออกจากพรรค ในวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2499 เรียกร้องให้ยกเลิกพรรคการเมืองซึ่งนำไปสู่แนวคิดประชาธิปไตยแบบชี้นำในพ.ศ. 2500 ซึ่งพรรคสังคมนิยมอินโดนีเซียต่อต้าน
แผ่นดินไหวในเกาะซูลาเวซี พ.ศ. 2555
แผ่นดินไหวในเกาะซูลาเวซี ประเทศอินโดนีเซีย เกิดขึ้นในจังหวัดซูลาเวซีกลาง เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2555 เวลา 17:42 น. ตามเวลาท้องถิ่นของเกาะซูลาเวซี (เวลา 16:42 ตามเวลาในประเทศไทย) จุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวอยู่ใกล้กับเขตปาริกีมูตอง ซึ่งเป็นเขตพื้นที่ภูเขาสูง และห่างจากเมืองปาลู เมืองเอกของจังหวัดซูลาเวซีกลาง (ประชากร 335,000 คน) ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 56 กิโลเมตร แผ่นดินไหวครั้งนี้ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 6 ราย เนื่องจากถูกเศษซากปรักหักพังตกใส่และดินถล่มทับ ในจำนวนนี้เป็นเด็กชายวัย 9 ขวบรวมอยู่ด้วย นอกจากนี้มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 94 ราย ในจำนวนนี้บาดเจ็บสาหัส 27 ราย และบาดเจ็บเล็กน้อยอีก 67 ราย ด้านความเสียหายทางทรัพย์สิน หมู่บ้านมากกว่า 16 แห่งเสียหายอย่างหนัก จำนวนบ้านเรือนที่เสียหายทั้งสิ้น 1,626 หลัง จำแนกเป็นเสียหายทั้งหลัง 527 หลัง เสียหายบางส่วน 311 หลัง และเสียหายเล็กน้อย 788 หลัง ศาสนสถานเสียหาย 7 แห่ง โรงเรียน 3 แห่ง และสถานที่ราชการ 1 แห่ง ในพื้นที่ใกล้จุดศูนย์กลางอันได้แก่เขตปาริกีมูตอง (Parigi Mountong) และเขตซิกิ (Sigi) เส้นทางคมนาคมทั้งถนนและสะพานถูกทำลายหลายจุด
ภาษาในประเทศอินโดนีเซีย
ในประเทศอินโดนีเซีย มีภาษาพูดมากกว่า 700 ภาษา ส่วนมากเป็นภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเชียน และมีอยู่บางส่วนที่พูดภาษาที่ใช้เฉพาะในเกาะนิวกินี ซึ่งมีมากมายหลายตระกูลภาษา โดยภาษาราชการของประเทศ คือ ภาษาอินโดนีเซีย (หรือที่เรียกกันทั่วๆไปว่า บาฮาซาอินโดนีเซีย) ซึ่งผันแปรมาจากภาษามลายูแบบตลาด ที่ใช้กันเป็นภาษากลาง ในบรรดาหมู่เกาะต่างๆ โดยมีคำศัพท์ในภาษาท้องถิ่นของอินโดนีเซียปะปนอยู่เป็นจำนวนมาก ทั้งภาษาชวา ภาษาซุนดา และภาษามีนังกาเบา ภาษาอินโดนีเซีย ใช้กันเป็นพื้นฐาน ในวงการพานิช บริหารรัฐกิจ การศึกษา และสื่อมวลชน ส่วนมากผู้ที่พูดภาษาอินโดนีเซีย สามารถพูดภาษาอื่นๆได้อีกด้วย เช่น ชาวชวา ที่พูดภาษาชวาเป็นภาษาแม่ งานเขียน และสื่อสิ่งพิมพ์ ใช้ภาษาอินโดนีเซีย มากที่สุด
อินโดนีเซียแอร์เอเชีย
อินโดนีเซียแอร์เอเชีย () เป็นสายการบินต้นทุนต่ำ ที่อยู่ในประเทศอินโดนีเซีย ให้บริการเที่ยวบินในประเทศอินโดนีเซีย และ ระหว่างประเทศ
โดยมีฐานบินหลักอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติ ซูการ์โนฮัตตา จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ณ วันที่ 15 เมษายน 2552 เที่ยวบินภายในประเทศทั้งหมด ของอินโดนีเซียแอร์เอเชียจาก ท่าอากาศยานนานาชาติ ซูการ์โนฮัตตา จาการ์ตาได้เริ่มปฏิบัติการจาก อาคารเทอร์มินอล 3 แต่เที่ยวบินระหว่าประเทศยังคงปฏิบัติการจาก อาคารเทอร์มินอล 2D ก่อนที่จะย้ายไปอาคารเทอร์มินอล 3 ในเวลาต่อมา
ธงชาติอินโดนีเซีย
สีแดงและสีขาวของธงชาติอินโดนีเซียมีที่มาจากสีธงของอาณาจักรมัชปาหิต ซึ่งเป็นอาณาจักรชวาโบราณในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 13 ต่อมาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ขบวนการชาตินิยมในอินโดนีเซียได้ฟื้นฟูธงนี้ขึ้นใช้เป็นสัญลักษณ์ต่อต้านการกดขี่ของเนเธอร์แลนด์ในอาณานิคมอินเดียตะวันออกของดัตช์ โดยธงสีแดง-ขาวได้โบกสะบัดครั้งแรกบนเกาชวาในปี ค.ศ. 1928 ภายใต้การปกครองของเนเธอร์แลนด์ในระยะนั้นทำให้ธงนี้มีสถานะเป็นธงต้องห้าม ต่อมาเมื่ออินโดนีเซียได้ประกาศเอกราชในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ข่าวโอมรักเนิร์สมากคนในที่นี้คือผู้ที่อยูในประเทศเรา จึงได้ถูกชักขึ้นในฐานะสัญลักษณ์ของประเทศอินโดนีเซียครั้งแรก และมีฐานะเป็นธงชาติอย่างแท้จริงนับแต่นั้นเป็นต้นมา
เขตพิเศษยกยาการ์ตา
เขตพิเศษยกยาการ์ตา (; ; ) เป็นเขตพิเศษมีสถานะเท่าจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย ทางตอนใต้ของเกาะชวา อยู่ติดกับมหาสมุทรอินเดียทางทิศใต้ และมีพื้นที่ติดกับจังหวัดชวากลาง ปกครองโดยรัฐสุลต่านยกยาการ์ตา เขตพิเศษนี้เป็นดินแดนเดียวที่ได้การยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นราชาธิปไตยจากรัฐบาลอินโดนีเซีย มีเมืองหลวงคือ ยกยาการ์ตา ที่เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจ