ประเทศฟิลิปปินส์มีเมืองหลวงชื่ออะไร  ?
ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์ (; ) หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (; ) เป็นประเทศเอกราชที่เป็นหมู่เกาะในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ประกอบด้วยเกาะ 7,641 เกาะ ซึ่งจัดอยู่ในเขตภูมิศาสตร์ใหญ่ 3 เขตจากเหนือจรดใต้ ได้แก่ ลูซอน, วิซายัส และมินดาเนา เมืองหลวงของประเทศคือมะนิลา ส่วนเมืองที่มีประชากรมากที่สุดคือนครเกซอน ทั้งสองเป็นส่วนหนึ่งของเมโทรมะนิลา ฟิลิปปินส์มีอาณาเขตติดต่อกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก ทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก และทะเลเซเลบีสทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ โดยมีพรมแดนทางทะเลร่วมกับไต้หวันทางทิศเหนือ ปาเลาทางทิศตะวันออก มาเลเซียและอินโดนีเซียทางทิศใต้ และเวียดนามทางทิศตะวันตก
เอมีลีโอ อากีนัลโด
เมื่อสงครามสหรัฐอเมริกา-สเปนขยายตัวมาถึงมหาสมุทรแปซิฟิก จอร์จ ดิวอีย์ได้ทำลายกองทัพเรือสเปนที่มะนิลาเมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 อากีนัลโดเดินทางกลับสู่เมืองกาวีเตพร้อมเรือรบของสหรัฐ อากีนัลโดประกาศตั้งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์โดยมีเมืองหลวงที่มาโลส แต่สหรัฐไม่ยอมรับ อากีนัลโดได้ประกาศจัดตั้งรัฐบาลเผด็จการเมื่อ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2441 มีการชักธงชาติฟิลิปปินส์ขึ้นสู่ยอดเสา กองกำลังฝ่ายชาวพื้นเมืองล้อมกรุงมะนิลาไว้ได้
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1
เมื่อได้สถาปนาขึ้นเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2441 ที่มาโลโลส มาโลโลสได้เป็นที่ตั้งรัฐบาลของรัฐบาลฟิลิปปินส์ และได้รับผลกระทบจากกองทัพสหรัฐและกองทัพฟิลิปปินส์ในการทัพมะนิลาที่ 2 เมื่อ 4 กุมภาพันธ์ กองทัพสหรัฐบุกลงมาทางเหนือจากมะนิลา เมื่อ 29 มีนาคม เมื่อกองทัพสหรัฐมาถึง ที่ตั้งของรัฐบาลก็ได้ย้ายไปซาน อิสิโดร นูเอวา เอจิยา
ธงชาติฟิลิปปินส์
เมื่อถึงสมัยของการปกครองตนเองภายใช้ชื่อประเทศเครือรัฐฟิลิปปินส์ (Commonwealth of the Philippines) ซึ่งเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1935 ประธานาธิบดีมานูเอล เกซอน ได้ออกคำสั่งฝ่ายบริหารเลขที่ 23 (Executive Order No. 23) ลงวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1935 เพื่อระบุลักษณะของธงในเชิงเทคนิคโดยละเอียด
การขนส่งระบบรางในประเทศฟิลิปปินส์
โครงข่ายรถไฟในฟิลิปปินส์ประกอบด้วยรถไฟชานเมืองของการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ และระบบขนส่งมวลชนเร็ว (ไลต์เรลและเมโทร) ในอดีตเคยมีรถไฟระหว่างเมืองวิ่งให้บริการระหว่างมะนิลากับเมืองทางภาคเหนือและใต้ และยังเคยมีรถไฟบนเกาะปาไนย์และเซบู ที่ให้บริการโดยบริษัทรถไฟฟิลิปปินส์ เส้นทางรถไฟสายสั้นอื่น ๆ ได้แก่ รถไฟขนส่งน้ำตาลบนเกาะเนโกรส
โบโรงกัน
โบโรงกัน (วาไร: "Siyudad han Borongan"; เซบัวโน: "Dakbayan sa Borongan"; ) เป็นเมืองศูนย์กลางประจำจังหวัดซีลางังซามาร์ ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองนี้มีประชากร 69,297 คนในปี ค.ศ. 2015 เมืองแห่งนี้ได้รับสมญาว่า "เมืองแห่งแสงอาทิตย์สีทอง" และ "เมืองแห่งภาคตะวันออก" โบโรงกันได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนครในปี ค.ศ. 2007 โดยคำสั่ง Republic Act 9394
อาหารฟิลิปปินส์
อาหารเช้าแบบพื้นเมืองในฟิลิปปินส์ได้แก่ ปันเดซิล (ขนมปังม้วนขนาดเล็ก) เกซอง ปูตี (ชีสขาว) ชัมโปราโด (โจ๊กข้าว) ซีนางัก (ข้าวผัดกระเทียม) และเนื้อสัตว์ ปลา และไข่เค็ม กาแฟเป็นที่นิยมดื่มเช่นกัน
รูปแบบการกินอาหารเป็นสำรับทำให้กลายเป็นชื่อเรียกอาหารเช้าในฟิลิปปินส์ เช่น กันกัมตุย (kankamtuy) หมายถึงสำรับของข้าว (kanin) มะเขือเทศ (kamatis) และปลาทอด (tuyo) ตัวอย่างอื่น เช่นสำรับที่มีคำว่า ซิลอก (silog) หมายถึงอาหารที่มีเนื้อบางชนิดกินกับซีนางักและไข่ (itlog) เช่น ฮอทซิลอก (hotsilog) เนื้อสัตว์คือฮอทดอก บังซิลอก (bangsilog) เนื้อสัตว์คือปลา เป็นต้น ปังกับลอกเป็นคำแสลงที่อ้างถึงอาหารเช้าที่ประกอบด้วยปันเดซัล กาแฟ และไข่
ลาปู-ลาปู (เมืองในประเทศฟิลิปปินส์)
ตัวนครครอบคุลมพื้นที่เกาะมักตัน ซึ่งอยู่ห่างจากเกาะเซบูออกไปไม่กี่กิโลเมตร สามารถเชื่อมต่อกับนครมันดาอูเวโดยผ่านทางสะพานมักตัน-มันดาอูเว และสะพานมาร์เซโล เฟร์นัน ลาปู-ลาปูยังมีท่าอากาศยานนานาชาติมักตัน-เซบู ซึ่งเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นอันดับที่ 2 ของประเทศ
โอลิมปิกฤดูหนาว 2018
เมืองพย็องชัง " "Pyeongchang" " ได้ถูกเปลี่ยนชื่อทางการตลาดเป็น " "PyeongChang" " ด้วยการใช้ตัว "C" พิมพ์ใหญ่ (เรียกว่า ) เนื่องจากความกังวลที่ถูกหยิบยกขึ้นว่านักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ประสงค์จะมาชมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 อาจเกิดความสับสนจากเมืองพย็องชาง ไปเป็นกรุงเปียงยาง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ
โดยนายชเว มุน-ซุน ผู้ว่าราชการจังหวัดคังว็อน ได้ยอมรับความคล้ายคลึงกันของชื่อของสองเมืองนี้ โดยนายชเวได้ยกกรณีของเรื่องนี้ว่า " นายแดเนียล โอโลเม โอเล เซพิต ชาวเผ่ามาซาย จากประเทศเคนยา ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประชุมของสหประชาชาติว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพในเมืองพย็องชัง เมื่อปี พ.ศ. 2557 ซึ่งนายเซพิตได้สับสนชื่อของทั้งสองเมืองนี้ ทำให้เขาพลาดในการเดินทาง โดยเขาได้เลือกเส้นทางไปยังกรุงเปียงยาง และได้ถูกสอบปากคำจากเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองในเกาหลีเหนือ หลังจากนั้นเขายังถูกปรับเป็นจำนวน 500 ดอลลาร์สหรัฐ และถูกส่งตัวกลับไปยังกรุงปักกิ่ง
สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์
พีทีวีจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 ในชื่อ "สถานีโทรทัศน์รัฐบาล" (Goverment Television) ขึ้นตรงต่อศูนย์ผลิตรายการแห่งชาติ (National Media Production Center) ตามดำริของนายฟรานซิสโก ทาทัต รัฐมนตรีกระทรวงข้อมูลข่าวสารในสมัยประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่งสัญญาณภาพออกอากาศผ่านระบบวีเอชเอฟ ภาพขาวดำ ช่องสัญญาณที่ 4 ในกรุงมะนิลา
จังหวัดมัสบาเต
จังหวัดมัสบาเต (มัสบาเต: "Probinsya san Masbate"; ฮีลีไกโนน: "Kapuoran sang Masbate"; เซบัวโน: "Lalawigan sa Masbate"; บีโคล: "Probinsya kan Masbate"; ) เป็นจังหวัดเกาะในประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่เกือบกึ่งกลางของประเทศ เมืองหลักมัสบาเตซิตี จังหวัดประกอบด้วยสามเกาะหลัก ได้แก่ เกาะมัสบาเต, เกาะตีเคา และเกาะบูรีอัส
ภาษาฟิลิปีโน
เนื่องจากตากาล็อกเป็นชื่อของกลุ่มชนด้วย จึงมีความอ่อนไหวทางการเมืองหากจะกล่าวว่าภาษาฟิลิปปินส์เป็นภาษาเดียวกับภาษาตากาล็อก คำว่าฟิลิปปินส์เป็นคำที่เป็นกลางโดยมาจากชื่อของประเทศไม่ได้มาจากชื่อชนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ภาษาฟิลิปปินส์มีบทบาทเป็นภาษากลางในบริเวณที่เคยใช้ภาษาอื่น ๆ มาก่อน เช่น ในเกาะมินดาเนาที่เคยใช้ภาษาเซบูเป็นภาษากลาง และเมืองบาเกียวที่เคยใช้ภาษาอีโลกาโนเป็นภาษากลาง เนื่องจากภาษาฟิลิปปินส์เป็นภาษาในโรงเรียน การศึกษาจะทำให้ช่องว่างระหว่างภาษาตากาล็อกกับภาษาฟิลิปปินส์ห่างไกลกันยิ่งขึ้น
จังหวัดฮีลากังอีโลโคส
จังหวัดฮีลากังอีโลโคส (อีโลกาโน: Makin-amianan nga Ilocos) เป็นจังหวัดในเขตอีโลโคสของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือลาวัก อยู่ทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน และเป็นจังหวัดบ้านเกิดของอดีตประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ผู้ใช้กฎหมายเบ็ดเสร็จในช่วงครึ่งหลังของการดำรงตำแหน่ง แต่ได้รับความนิยมน้อยในจังหวัดของเขา นอกจากนี้ ฮีลากังอีโลโคสยังเป็นจุดหมายการท่องเที่ยวภาคเหนือ โดยเป็นที่ตั้งของโรงแรมฟอร์ตอิโลคอนเดียและเมืองปากุดพุด
จังหวัดคีรีโน
จังหวัดคีรีโน (อีโลกาโน: Probinsia ti Quirino) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งชื่อตามเอลปิดิโอ กีริโน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 6 เมืองหลักคือคาบาร์โรกิส
สาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต
สาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต (; ) หรือที่ระบุในรัฐธรรมนูญว่าสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (; ) เป็นสาธารณรัฐแรกที่ประกาศจัดตั้งขึ้นในฟิลิปปินส์ โดยคณะปฏิวัติของเอมีลีโอ อากีนัลโด และสมาชิกกาตีปูนัน แม้ว่าจะประสบความสำเร็จ สามารถจัดตั้งสาธารณรัฐที่มีรัฐธรรมนูญแห่งแรกของฟิลิปปินส์ได้ แต่ก็สิ้นสุดลงในเวลาเพียงเดือนเดียว หลังจากมีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างอากีนัลโดกับนายพลของสเปน เฟร์นันโด ปรีโม เด รีเบรา ทำให้อากีนัลโดต้องลี้ภัยไปฮ่องกง
มิสเตอร์ฟิลิปปินส์
มิสเตอร์ฟิลิปปินส์ () เป็นประกวดความงามชายประจำปีในประเทศฟิลิปปินส์กับสโลแกน "Epitome of True Filipino Gentleman" เจ้าของและผู้ก่อตั้งคือ"ไพรม์อีเวนท์อีเวนท์สโปรดักชันฟิลิปปินส์ฟาวน์เดชัน" ("") ผู้ชนะจะได้เป็นตัวแทนของประเทศเข้าประกวดมิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล มิสเตอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล แมนออฟเดอะเยียร์ และมิสเตอร์ทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล องค์กรมิสเตอร์ฟิลิปปินส์อินคอร์ปอเรเต็ด
มาไลบาไล
มาไลบาไล เป็นนครระดับที่ 1 และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดบูคิดโนน ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากรในปี ค.ศ. 2015 ทั้งหมด 174,625 คน เมืองนี้ได้รับสมญา "เมืองแห่งฤดูร้อนของภาคใต้"
เกซอนซิตี
เกซอนซิตี (; ฟิลิปีโน: Lungsod Quezon) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดในประเทศฟิลิปปินส์ เคยเป็นเมืองหลวงของฟิลิปปินส์ระหว่างปี ค.ศ. 1948–1976 ตั้งอยู่บนเกาะลูซอน เมืองนี้ตั้งชื่อตามอดีตประธานาธิบดี มานูเอล แอล. เกซอน
ธงชาติฟิลิปปินส์
ธงชาติฟิลิปปินส์ () มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ตอนต้นธงเป็นรูปสามเหลี่ยมสีขาว ภายในมีรูปดวงอาทิตย์รัศมี 8 แฉก ล้อมด้วยดาวห้าแฉก 3 ดวง ตามมุมของรูปสามเหลี่ยม รูปเหล่านี้เป็นสีทอง ส่วนทีเหลือของธงนั้นเป็นแถบแบ่งครึ่งตามด้านยาวของธง ครึ่งบนพื้นสีน้ำเงิน ครึ่งล่างพื้นสีแดง หากแถบทั้งสองสีนี้สลับตำแหน่งกัน คือ แถบสีแดงอยู่บน แถบสีน้ำเงินอยู่ตอนล่าง แสดงว่าประเทศฟิลิปปินส์อยู่ในภาวะสงคราม
นครเซบู
เซบูซิตี เป็นนครที่เก่าแก่ที่สุดของฟิลิปปินส์ เนื่องจากจักรวรรดิสเปนเดินทางมาตั้งถิ่นฐานที่นี่เป็นที่แรก และเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของประเทศ ที่นี่ถือศูนย์รวมคริสตศาสนิกชนแห่งตะวันออกไกล และเป็นมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของประเทศรองจากเมโทรมะนิลา
สีง้ำ
ไม้สีง้ำใช้ทำเครื่องประมงพื้นบ้าน ชื่อเมืองหลวงของฟิลิปปินส์ (กรุงมะนิลา) ในภาษาตากาล็อกเรียกว่า แปลว่า "มีต้นสีง้ำ" เนื่องจากบริเวณอ่าวมะนิลามีต้นสีง้ำขึ้นอยู่มาก คำว่านีลัดหรือนีลาที่แปลว่าสีง้ำ อาจมาจากภาษาสันสกฤต "nila" (नील)
การขนส่งในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศฟิลิปปินส์มีท่าอากาศยานนานาชาติจำนวน 12 แห่ง และมีท่าอากาศยานที่ให้บริการภายในประเทศอีกมากกว่า 20 แห่ง ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน ซึ่งเป็นประตูหลักในการเดินทางมายังประเทศฟิลิปปินส์
อาหารฟิลิปปินส์
อาหารหลักในฟิลิปปินส์คือข้าว นิยมหุง นึ่ง บางครั้งนำไปผัดกับกระเทียมได้เป็นซีนางัก ซึ่งนิยมกินเป็นอาหารเช้าคู่กับไข่ทอดและไส้กรอก ในบางท้องที่จะนำข้าวไปผสมกับเกลือ นมระเหย โกโก้หรือกาแฟ แป้งข้าวเจ้าใช้ทำของหวาน และยังรับประทานขนมปังโดยทั่วไป มีผักและผลไม้ที่หลากหลายในการปรุงอาหาร ที่นิยมคือกล้วย ฝรั่ง มะม่วง มะละกอ และสับปะรด ผักที่สำคัญคือผักบุ้ง ผักกาด กะหล่ำปลี มะเขือ ถั่วฝักยาว มะพร้าวนิยมใช้ทำขนม กะทิใช้ปรุงอาหาร น้ำมันมะพร้าวใช้ทอด พืชหัวที่ใช้มีหลายชนิด เช่น มันฝรั่ง แครอท เผือก มันสำปะหลัง กลอย และมันเทศ ใช้มะเขือเทศ กระเทียม หัวหอมในอาหารหลายชนิด
ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์อยู่ในเขตภูมิอากาศภาคพื้นสมุทรเขตร้อนซึ่งโดยปกติจะมีอากาศร้อนและชื้น มีฤดูกาล 3 ฤดูกาล ได้แก่ "ตักอีนิต" () หรือ "ตักอาเรา" () ซึ่งเป็นฤดูร้อนหรือฤดูที่มีอากาศแห้งร้อนตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม, "ตักอูลัน" () หรือฤดูฝนตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนพฤศจิกายน และ "ตักลามิก" () หรือฤดูที่มีอากาศแห้งเย็นตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเดือนกุมภาพันธ์ มรสุมตะวันตกเฉียงใต้ (ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม) มีชื่อเป็นภาษาท้องถิ่นว่า "ฮากาบัต" () และลมแห้งของมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ (ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเดือนเมษายน) มีชื่อเป็นภาษาท้องถิ่นว่า "อามีฮัน" () อุณหภูมิโดยทั่วไปอยู่ในพิสัยตั้งแต่ 21 องศาเซลเซียส (70 องศาฟาเรนไฮต์) ถึง 32 องศาเซลเซียส (90 องศาฟาเรนไฮต์) แต่อาจเย็นหรือร้อนกว่านี้ขึ้นอยู่กับฤดูกาล เดือนที่มีอากาศเย็นที่สุดคือเดือนมกราคม ส่วนเดือนที่มีอากาศอบอุ่นที่สุดคือเดือนพฤษภาคม
โคโรนาดัล
โคโรนาดัล หรือ มาร์เบล เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดตีโมกโคตาบาโต และเป็นศูนย์กลางทางการปกครองของเขตโซกซาร์เจน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากรทั้งสิ้น 174,942 คน โคโรนาดัลได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนครเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2000 ต่อมาในปี ค.ศ. 2003 และ 2005 ถูกเลือกให้เป็น "เมืองเล็กที่มีการแข่งขันสูง" และในปี ค.ศ. 2005–2006 ได้รับเลือกให้เป็นเมืองธุรกิจที่เป็นมิตรที่สุดของมินดาเนา
ประเทศฟิลิปปินส์
เนื่องจากตั้งอยู่ในแดนไต้ฝุ่น เกาะส่วนใหญ่ของฟิลิปปินส์จึงมีฝนตกกระหน่ำและพายุฟ้าคะนองตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนตุลาคมของทุกปี ในแต่ละปีจะมีไต้ฝุ่นประมาณ 19 ลูกเข้าสู่เขตความรับผิดชอบของสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์ฟิลิปปินส์ โดยมี 8-9 ลูกในจำนวนนี้เคลื่อนตัวขึ้นฝั่ง ปริมาณน้ำฝนรายปีตรวจวัดได้สูงถึง 5,000 มิลลิเมตร (200 นิ้ว) ในเขตชายฝั่งตะวันออกซึ่งมีสภาพเป็นภูเขา แต่น้อยกว่า 1,000 มิลลิเมตร (39 นิ้ว) ในหุบเขาบางแห่งที่มีที่กำบัง 
พายุหมุนเขตร้อนที่ทำให้ฝนตกมากที่สุดในฟิลิปปินส์เท่าที่ทราบกันคือพายุหมุนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1911 ซึ่งส่งอิทธิพลให้เกิดฝนตกหนักปริมาณถึง 1,168 มิลลิเมตร (46 นิ้ว) ภายในเวลา 24 ชั่วโมงที่เมืองบากีโย อนึ่ง "บักโย" () เป็นคำในภาษาฟิลิปปินส์ที่ใช้เรียกพายุหมุนเขตร้อน
มัสบาเตซิตี
มัสบาเตซิตี (มัสบาเต: "Syudad san Masbate"; ฮีลีไกโนน: "Dakbanwa sang Masbate"; เซบัวโน: "Dakbayan sa Masbate/Syudad sa Masbate"; ) เป็นนครระดับที่ 4 และเป็นเมืองหลักของจังหวัดมัสบาเต ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 95,389 คน เป็นนครเพียงแห่งเดียวของจังหวัด และเป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรมและมีท่าเรือทางทะเลขนาดใหญ่ นครตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของเกาะมัสบาเต อยู่ห่างจากมะนิลาทางอากาศ 212 ไมล์ และทางน้ำ 362 ไมล์
ลาวัก
ลาวัก, (อีโลกาโน: Siudad ti Laoag) เป็นนครระดับที่ 3 และเป็นเมืองหลักของจังหวัดฮีลากังอีโลโคส ประเทศฟิลิปปินส์ เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติลาวัก ตัวนครถูกล้อมรอบด้วยเทศบาล 5 แห่ง ติดกับตีนเขาคอร์ดิลเลราเซ็นทรัลทางทิศตะวันออก และทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก
การขนส่งระบบรางในประเทศฟิลิปปินส์
การขนส่งระบบรางในประเทศฟิลิปปินส์ ส่วนใหญ่จะอยู่ที่เมโทรมะนิลาและจังหวัดใกล้เคียงอย่างลากูนา ฟิลิปปินส์ไม่มีการขนส่งสินค้า แต่มีเฉพาะการขนส่งผู้โดยสาร ปัจจุบันมีระยะทางรวมทั้งสิ้น ประกอบด้วยไลต์เรลสาย 1, ไลต์เรลสาย 2, เอ็มอาร์ที สาย 3 และการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ ในอนาคตมีแผนขยายเส้นทางให้เกินกว่า 320 กิโลเมตรภายในปี ค.ศ. 2022 โครงการที่กำลังก่อสร้างในปัจจุบันได้แก่ เอ็มอาร์ที สาย 7 (22.8 กิโลเมตร) และไลต์เรลสาย 2 ส่วนต่อขยาย (4 กิโลเมตร)
ตราแผ่นดินของฟิลิปปินส์
ตราแผ่นดินของฟิลิปปินส์ (Coat of Arms of the Philippines) มีลักษณะเป็นพระอาทิตย์มีรัศมีแปดแฉกซึ่งแสดงถึงจังหวัดทั้งแปด (บาตันกัส บูลาจัน กาวิเต มะนิลา ลากูนา นูเอวา เอจิยา ปัมปางาและตาร์ลัก) ซึ่งอยู่ภายใต้กฎอัยการศึกระหว่างการปฏิวัติฟิลิปปินส์ และดาวห้าแฉกสามดวงแสดงถึงเขตทางภูมิศาสตร์หลักสามแห่งคือลูซอน วิซายา และ มินดาเนา พื้นสีน้ำเงินทางด้านซ้ายมีนกอินทรีของสหรัฐอเมริกา และพื้นสีแดงทางด้านขวามีสิงโตของสเปน ซึ่งแสดงถึงประวัติศาสตร์ในการเป็นอาณานิคม การออกแบบนี้คล้ายกับการออกแบบโดยเครือรัฐแห่งฟิลิปปินส์เมื่อ พ.ศ. 2483
จังหวัดคาปิซ
จังหวัดคาปิซ (ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Capiz; ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักคือโรซัส และตั้งอยู่ทางตะวันทางออกเฉียงเหนือของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอักลันทางทิศเหนือ จังหวัดอันตีเค‎ทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีโลอีโล‎ทางทิศใต้ คาปิซมีพื้นที่ติดกับทะเลซีบูยันทางทิศเหนือ
ธงชาติฟิลิปปินส์
สมาคมคาติปูนันได้กำหนดธงแบบใหม่ขึ้นในปี ค.ศ. 1897 ระหว่างการประชุมสมาชิกครั้งหนึ่งในเมืองนาอิก จังหวัดคาวิเต (Naic, Cavite) ธงแบบใหม่นี้เป็นธงพื้นสีแดง มีรูปดวงอาทิตย์ปรากฏใบหน้ามนุษย์สีขาว รูปดังกล่าวนั้นมีรัศมี 8 แฉก หมายถึงจังหวัดทั้งแปดซึ่งสเปนได้ประกาศใช้กฎอัยการศึกเพื่อปราบปรามผู้ที่ก่อการกบฏต่อสเปน
จังหวัดลากูนา
จังหวัดลากูนา (; ) เป็นจังหวัดในเขตคาลาบาร์โซน บนเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือซันตาครูซ และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมโทรมะนิลา มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดรีซัลทางทิศเหนือ, จังหวัดเคโซนทางทิศตะวันออก, จังหวัดบาตังกัสทางทิศใต้ และจังหวัดคาบีเตทางทิศตะวันตก ในปี ค.ศ. 2015 ลากูนามีประชากร 3,035,081 คน และเป็นจังหวัดที่ร่ำรวยเป็นอันดับที่ 7 ของประเทศ จังหวัดลากูนาเป็นบ้านเกิดของโฮเซ รีซัล วีรบุรุษคนสำคัญของประเทศ
ประเทศฟิลิปปินส์ในเอเชียนเกมส์ 1951
ประเทศฟิลิปปินส์ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 1951 ซึ่งได้จัดขึ้นเป็นครั้งแรก ณ กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ในระหว่างวันที่ 4 - 11 มีนาคม ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494) โดยหลังจากจบการแข่งขัน ทีมชาติฟิลิปปินส์สามารถคว้าเหรียญรางวัลมาได้ 5 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 8 เหรียญทองแดง รวม 19 เหรียญ โดยอยู่ในอันดับที่ 5 ในตารางสรุปเหรียญรางวัล
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 20 ค.ศ. 1972 (พ.ศ. 2515) ณ เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมันตะวันตก ระหว่างวันที่ 26 สิงหาคม – 10 กันยายน พ.ศ. 2515
ประเทศฟิลิปปินส์
หน่วยงานของรัฐบาลส่วนใหญ่จะตั้งสำนักงานในแต่ละภูมิภาค เพื่อรับใช้ประชาชนในจังหวัดที่อยู่ในภูมิภาคนั้น ๆ ภูมิภาคไม่มีรัฐบาลท้องถิ่นแยกต่างหาก ยกเว้นเขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิมและเขตบริหารคอร์ดิลเลราซึ่งปกครองตนเอง ไม่ได้ให้ผู้อื่นปกครอง
จังหวัดอาบรา
จังหวัดอาบรา (อีโลกาโน: Probinsia ti Abra; ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยราของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือบันเกด มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังอีโลโคสทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, จังหวัดอาปาเยาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, จังหวัดคาลิงกาทางทิศตะวันออก, จังหวัดบูลูบุนดูคินทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดตีโมกอีโลโคสทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
อีลากัน
อีลากัน (อีบานัก: "Siudad nat Ilagan"; อีโลกาโน: "Siudad ti Ilagan"; ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการ นครอีลากัน, เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดอีซาเบลา ประเทศฟิลิปปินส์ ประชากรในปี ค.ศ. 2015 มีประมาณ 145,568 คน จึงเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดของจังหวัด
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1 (; ) หรือ สาธารณรัฐมาโลโลส (; ) เป็นสาธารณรัฐอายุสั้น จัดตั้งขึ้นโดยรัฐบาลปฏิวัติในฟิลิปปินส์ จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการโดยการประกาศใช้รัฐธรรมนูญมาโลโลสเมื่อ 23 มกราคม พ.ศ. 2441 ในเมืองมาโลโลส จังหวัดบูลาคัน สิ้นสุดลงเมื่อเอมีลีโอ อากีนัลโด ยอมมอบตัวต่อกองทัพสหรัฐเมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2443 ที่เมืองปาลานัน จังหวัดอีซาเบลา ซึ่งเป็นการสลายตัวของสาธารณรัฐที่ 1
ธงชาติฟิลิปปินส์
ธงชาติฟิลิปปินส์ได้โบกสะบัดอย่างเป็นทางการระหว่างพิธีประกาศเอกราชฟิลิปปินส์ในวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1898 ที่เมืองคาวิต จังหวัดคาวีเต (Kawit, Cavite) อย่างไรก็ดี บทความหนึ่งในหนังสือพิมพ์มะนิลาไทมส์ ซึ่งเขียนโดยออกุสโต เด วีอานา (Augusto de Viana) หัวหน้านักวิจัยแผนกประวัติศาสตร์ สถาบันประวัติศาสตร์แห่งชาติฟิลิปปินส์ ได้กล่าวถึงการยืนยันในตำราประวัติศาสตร์หลายฉบับและการจัดพิธีรำลึกในหลายคราว ซึ่งระบุว่าธงชาติได้โบกสะบัดครั้งแรกในวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1898 ที่อาลาปัน เมืองอีมุส จังหวัดคาวิเต (lapan, Imus, Cavite) ทั้งนี้ โดยอ้างถึงคำสั่งประธานาธิบดีเลขที่ 374 (Presidential Proclamation No. 374) ซึ่งตราโดยประธานาธิบดี ดิออสดาโด มากาปากัล เมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1965 เนื้อความในบทความดังกล่าวได้พยายามอ้างว่าบันทึกทางประวัติศาสตร์บ่งชี้ถึงการแสดงธงชาติฟิลิปปินส์ครั้งแรกว่าเกิดขึ้นในเมืองคาวิเต ซิตี เมื่อนายพลอากีนัลโดได้แสดงธงนี้ขึ้นระหว่างการสู้รบครั้งแรกในการปฏิวัติฟิลิปปินส์
แอร์เอเชียฟิลิปปินส์
เนื่องจากรัฐธรรมนูญของประเทศฟิลิปปินส์ไม่อนุญาตให้ชาวต่างชาติเป็นเจ้าของธุรกิจที่จดทะเบียนในประเทศฟิลิปปินส์ 100% จึงได้มีการร่วมลงทุนของนักธุรกิจชาวฟิลิปปินส์ และ แอร์เอเชีย เบอร์ฮัด แอร์เอเชียมาเลเซีย ในสัดส่วน 60% และ 40%. บริษัทร่วมทุนได้รับการอนุมัติเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2553 โดยคณะกรรมการการลงทุน, ซึ่งเป็นหน่วยงานในประเทศฟิลิปปินส์
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2554, แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ได้รับมอบ เครื่องบินแอร์บัส A320 ลำใหม่เป็นลำแรก ที่สนามบินนานาชาติคลาร์คในเมือง แองเจเลสซิตี้ ต่อมาในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ได้รับมอบเครื่องบินแอร์บัส A320 เป็นลำที่ 2 เพิ่มเข้าฝูงบินด้วย, รวมเครื่องบินแอร์บัส A320 ในฝูงบิน เป็นจำนวน 2 ลำ และ จะเพิ่มจำนวนเครื่องบินแอร์บัส A320s เข้ามาในฝูงบินขึ้นอีก 4 ลำ ภายในเดือนมิถุนายนของปีพ.ศ. 2555.
เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555, สายการบินแอร์เอเชียฟิลิปปินส์ ได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบการการบิน จากหน่วยงานการบินพลเรือนของประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งจะทำให้สายการบินได้รับอนุญาตให้บินในน่านฟ้าของประเทศฟิลิปปินส์ด้วย
ในปัจจุบัน แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ ได้เข้าซื้อกิจการของ สายการบิน เซสต์แอร์ และได้ย้ายฐานการบินจาก สนามบินนานาชาติคลาร์คในเมือง แองเจเลสซิตี้ มาให้บริการที่ ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อควิโน ที่กรุงมะนิลา เป็นท่าอากาศยานหลัก และได้เปลี่ยนชื่อ สายการบิน เซสต์แอร์ เป็น แอร์เอเชียเซสต์ (Z2) โดยให้บริการร่วมกันใน 3 เมืองหลักคือ เมืองเซบู , เมืองคาลิโบ้ และ เมืองดาเวา
คาลาปัน
นครคาลาปัน () เป็นนครระดับที่สาม และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดซีลางังมินโดโร ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 133,893 คน คาลาปันถือว่าเป็นประตูสู่ซีลางังมินโดโร และมีท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะมินโดโร ใช้เวลาเดินทาง 45 จากท่าเรือบาตังกัสซิตี
ประเทศเปรู
และจังหวัดลิมา มีเมืองหลักคือลิมา เมืองหลวงของประเทศ
ประเทศฟิลิปปินส์
โดยฟิลิปปินส์นั้น มีภาษาประจำชาติคือ ภาษา ตากาล็อก
ประเทศฟิลิปปินส์
เศรษฐกิจฟิลิปปินส์มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 34 ของโลก โดยในปี ค.ศ. 2017 มีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (ราคาตลาด) โดยประมาณอยู่ที่ 348,593 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สินค้าส่งออกหลักได้แก่ ผลิตภัณฑ์สารกึ่งตัวนำและผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ บริภัณฑ์ขนส่ง เสื้อผ้า ผลิตภัณฑ์ทองแดง ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม น้ำมันมะพร้าว และผลไม้ คู่ค้ารายใหญ่ได้แก่ สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น จีน สิงคโปร์ เกาหลีใต้ เนเธอร์แลนด์ ฮ่องกง เยอรมนี ไต้หวัน และไทย หน่วยเงินตราของประเทศคือเปโซฟิลิปปินส์
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 21 ค.ศ. 1976([[พ.ศ. 2519) ณ กรุง[[มอนทรีออล]] [[ควิเบก]] [[ประเทศแคนาดา]] ระหว่างวันที่ [[17 กรกฎาคม]] – [[1 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2519]]
อีซาเบลา (จังหวัดบาซีลัน)
นครอีซาเบลา (เตาซุก: "Bandar Isabela"; ชาบากาโน: "Ciudad de Isabela"; ) เป็นนครระดับที่ 4 ในเขตตังไวนางซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 112,788 คนในปี ค.ศ. 2015 เมืองมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า อีซาเบลาเดอบาซีลัน เพื่อป้องกันความสับสนกับจังหวัดอีซาเบลาบนเกาะลูซอน แม้ว่าพื้นที่ของจังหวัดบาซีลัน ซึ่งเป็นที่ตั้งเชิงภูมิศาสตร์ของตัวเมือง จะอยู่ในเขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม (ARMM) แต่ตัวเมืองอีซาเบลากลับถูกจัดให้อยู่ในเขตตังไวนางซัมบวงกา
สงครามยาเสพติดฟิลิปปินส์
สงครามยาเสพติดฟิลิปปินส์ หรือ สงครามยาเสพติด หมายถึงนโยบายยาเสพติดของรัฐบาลฟิลิปปินส์ภายใต้ประธานาธิบดี โรดรีโก ดูแตร์เต ซึ่งดำรงตำแหน่งในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2016 ตามที่อธิบดีกรมตำรวจแห่งชาติฟิลิปปินส์ โรนัลด์ เดลา โรซา เผย นโยบายนี้มีเป้าหมายเพื่อ "การวางตัวเป็นกลาง [กล่าวคือต่อการฆ่า] ผู้มีพฤติกรรมการใช้สารเสพติดผิดกฎหมายทั่วประเทศ" ดูแตร์เตได้เรียกร้องให้สมาชิกของชุมชนฆ่าอาชญากรที่ต้องสงสัยและผู้ติดยา การวิจัยโดยองค์กรสื่อและกลุ่มสิทธิมนุษยชนได้แสดงให้เห็นว่าตำรวจสำเร็จโทษผู้ต้องหายาเสพติดไม่มีอาวุธเป็นประจำ แล้ววางปืนและยาเสพติดเป็นหลักฐาน ส่วนทางการฟิลิปปินส์ได้ปฏิเสธการประพฤติโดยมิชอบของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2
ลอเรลประกาศกฏอัยการศึกเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2487 ในวันที่ 23 กันยายน สาธารณรัฐประกาศสงครามกับสหรัฐและอังกฤษอย่างเป็นทางการ เมื่อสหรัฐยกทัพมาถึง รัฐบาลได้ย้ายฐานที่มั่นจากมะนิลาไปยังบากิโอ สาธารณรัฐได้ประกาศสลายตัวอย่างเป็นทางการเมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2488
มหาวิหารมะนิลา
มหาวิหารมะนิลา (, ) มหาวิหารแห่งเมืองหลวงมะนิลา หรือที่รู้จักอย่างไม่เป็นทางการในชื่อมหาวิหารมะนิลาคือ มหาวิหารโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ในกรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ อุทิศให้กับพระนางมารีย์พรหมจารี ในฐานะแม่พระปฏิสนธินิรมล ซึ่งเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์หลักของฟิลิปปินส์ มหาวิหารใช้งานในฐานะสันตะสำนักของอาร์ชบิชอปแห่งมะนิลา ซึ่งเป็นอาร์ชบิชอปโดยพฤตินัยของประเทศฟิลิปปินส์
การก่อการกำเริบฮุกบาลาฮับ
การเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2489 สมาคมชาวนาแห่งชาติถูกปฏิเสธไม่ให้ได้รับที่นั่งในรัฐสภา ในเดือนพฤษภาคม มานูเอล โรฮัส ได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ ก่อนที่รัฐบาลสหรัฐฯได้มอบอำนาจให้ฟิลิปปินส์เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2489 เศรษฐกิจของฟิลิปปินส์ในตอนนี้ยังคงพึ่งพาเศรษฐกิจสหรัฐฯมากอยู่ พระราชบัญญัติการค้าฟิลิปปินส์ของปีพ.ศ. 2489 หรือพระราชบัญญัติการค้าระฆังในเวลานั้นถูกถกเถียงกันในสภานิติบัญญัติ
ลาปู-ลาปู (เมืองในประเทศฟิลิปปินส์)
ลาปู-ลาปู (เซบัวโน: Lapu-Lapu, ) เป็นนครหนาแน่นในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ก่อนหน้านี้เคยรู้จักกันในชื่อ โอโปน และได้เปลี่ยนชื่อนครในปี ค.ศ. 1961 ลาปู-ลาปูเป็นหนึ่งในนครที่ประกอบกันเป็นเมโทรเซบู แม้ว่าในทางภูมิศาสตร์ นครนี้จะตั้งอยู่ในจังหวัดเซบู แต่ในทางการปกครอง ถือว่าปกครองอย่างเป็นอิสระจากตัวจังหวัด การสำมะโนในปี ค.ศ. 2015 พบว่ามีประชากร 408,112 คน และในปี ค.ศ. 2016 พบว่ามีผู้ที่ใช้สิทธิ์เลือกตั้งได้ 188,815 คน
ลูเซนา (เมืองในประเทศฟิลิปปินส์)
นครลูเซนา, (ตากาล็อก: Lungsod ng Lucena) หรือ ลูเซนาซิตี เป็นนครที่มีความหนาแน่นในเขตคาลาบาร์โซน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 266,248 คน
สนามกีฬาฟิลิปปิน
สนามกีฬาฟิลิปปิน () หรือ สนามกีฬามหาวิทยาลัยนิวเอรา เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในจังหวัดบาลูคัน ประเทศฟิลิปปินส์ โดยถูกสร้างขึ้นข้าง ๆ ฟิลิปปินอารีนา ซึ่งเป็นโรงละครที่ใหญ่ที่สุดในโลก สนามแห่งนี้มีความจุ 25,000 ที่นั่งซึ่งเป็นสนามที่มีความจุมากที่สุดของประเทศ มีความจุเป็นสองเท่าของรีซัลเมโมเรียลสเตเดียม สนามกีฬาแห่งชาติซึ่งมีความจุ 12,000 ที่นั่ง
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 23 ค.ศ. 1984([[พ.ศ. 2527) ณ กรุง[[ลอสแอนเจลิส]] [[สหรัฐอเมริกา]]ระหว่างวันที่ [[28 กรกฎาคม]] – [[12 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2527]]
ไทเป
นครไทเป ( "ไถเป่ย์ชื่อ") เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีนหรือไต้หวัน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเกาะไต้หวัน มีประชากรในปี ค.ศ. 2005 จำนวน 2,619,022 คน (ไม่รวมประชากรในเขตนครซินเป่ย์ซึ่งนครซินเป่ย์มีประชากรมากกว่า)
ซัมบวงกาซิตี
ซัมบวงกาซิตี (Chavacano: "Ciudad de Zamboanga", ) เป็นนครหนาแน่นแห่งหนึ่งในเขตตังไวนางซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 861,799 คนในปี ค.ศ. 2015 เป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 6 และมีพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ นครแห่งนี้ถือเป็นศูนย์พาณิชยกรรมและอุตสาหกรรมของภูมิภาคตังไวนางซัมบวงกา ซัมบวงกาซิตีได้รับการยกฐานะให้เป็นนครหนาแน่นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1983
เส้นแบ่งเขตวันสากล
ฟิลิปปินส์ซึ่งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของเขตอุปราชแห่งนิวสเปน มีการติดต่อสื่อสารสำคัญที่สุดกับเมืองอากาปุลโกในเม็กซิโกมาเป็นเวลานาน และถูกกำหนดอยู่ฝั่งตะวันออกของเส้นแบ่งเขตวัน แม้จะอยู่ที่ริมตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิก เวลา 00.01 น. วันอังคารในลอนดอน จึงเป็นเวลา 17.21 น. วันจันทร์ในอากาปุลโก และราว 08.05 น. วันจันทร์ในมะนิลา ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1840 ความสนใจการค้าเปลี่ยนไปยังจีน หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์ และพื้นที่ใกล้เคียง ฟิลิปปินส์จึงเปลี่ยนไปอยู่ทางฟากตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวัน วันจันทร์ที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1844 จึงตามด้วยวันพุธที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1845 ทำให้ปีนั้นฟิลิปปินส์มี 365 วัน ทั้ง ๆ ที่เป็นปีอธิกสุรทิน
จังหวัดเซบู
จังหวัดเซบู (; เซบัวโน: Lalawigan sa Sugbu; ) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยเกาะหลักและเกาะบริวารอีก 167 เกาะ เมืองหลักคือ เซบูซิตี ซึ่งเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของฟิลิปปินส์ จังหวัดนี้มีท่าอากาศยานนานาชาติมักตัน–เซบู ตั้งอยู่บนเกาะมักตัน เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมาเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ
ลิมา
ลิมาตั้งขึ้นโดยฟรันซิสโก ปีซาร์โร ผู้พิชิตชาวสเปน เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2078 โดยให้ชื่อว่า "นครแห่งเหล่ากษัตริย์ (City of Kings) " ลิมาเป็นเมืองและเขตนครหลวงสำคัญที่สุดในทวีปอเมริกาใต้มานานกว่าสามศตวรรษ ปัจจุบันจำนวนประชากรเกือบหนึ่งในสามของทั้งประเทศอาศัยในเขตนครหลวงของเมืองนี้
จังหวัดซูลู
ซูลู (ฟิลิปีโนและ) หรือ ซูก (เตาซุก: ) เป็นจังหวัดเกาะปกครองตนเองของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองในมุสลิมมินดาเนา (ARMM) เมืองหลวง คือ โฮโล และกินพื้นที่กลุ่มเกาะกลางของกลุ่มเกาะซูลู ระหว่างบาซีลันกับตาวี-ตาวี เป็นที่ตั้งของรัฐสุลต่านซูลูในประวัติศาสตร์
ดาเบา
นครดาเบา (เซบัวโน: ; ) เป็นเมืองในมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ ศูนย์กลางของเมืองเรียกว่าเมโทรดาเบา, ดาเบาเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดอันดับสอง และเขตเมืองของดาเบาหรือเมโทรดาเบา เป็นเขตเมืองที่ประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสาม ของประเทศ เมืองที่ทำหน้าที่เป็นค้าการพาณิชย์และอุตสาหกรรมเป็นศูนย์กลางในมินดาเนาและศูนย์ภูมิภาคสำหรับเขตดาเบา เมืองดาเบาเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศฟิลิปปินส์ดูจากขนาดของพื้นที่
จังหวัดรีซัล
จังหวัดรีซัล () เป็นจังหวัดในเขตคาลาบาร์โซน ประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศตะวันออก ชื่อจังหวัดตั้งชื่อตามโฮเซ รีซัล หนึ่งในวีรบุรุษแห่งฟิลิปปินส์ จังหวัดรีซัลมีอาณาเขตติดต่อกับเมโทรมะนิลาทางทิศตะวันตก, จังหวัดบูลาคันทางทิศเหนือ, จังหวัดเคโซนทางทิศตะวันออก และจังหวัดลากูนาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จังหวัดตั้งอยู่บนชายฝั่งตอนเหนือของลากูนาเดอเบย์ ซึ่งเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ และตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเทือกเขาเซียร์รามาเดร
ประเทศฟิลิปปินส์
เนื่องจากตั้งอยู่บนขอบตะวันตกของวงแหวนไฟแปซิฟิก ฟิลิปปินส์จึงต้องเผชิญกับกิจกรรมแผ่นดินไหวและภูเขาไฟบ่อยครั้ง เนินใต้สมุทรเบ็นนัมในทะเลฟิลิปปิน (ทางทิศตะวันออกของกลุ่มเกาะ) เป็นภูมิภาคใต้สมุทรที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่ในเขตมุดตัวของเปลือกโลก มีการตรวจพบแผ่นดินไหวประมาณ 20 ครั้งต่อวัน แต่การสั่นสะเทือนส่วนใหญ่เบาเกินกว่าที่มนุษย์จะรู้สึกได้ แผ่นดินไหวขนาดใหญ่ครั้งล่าสุดเกิดขึ้นที่เกาะลูซอนเมื่อปี ค.ศ. 1990
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2
ก่อนการจัดตั้งคณะกรรมการเตรียมการณ์ ญี่ปุ่นให้ทางเลือกที่จะให้ฟิลิปปินส์อยู่ภายใต้การปกครองของอาร์เตมีโอ รีการ์เต ผู้ที่ญี่ปุ่นพากลับมาจากโยโกฮามาเพื่อช่วยในการโฆษณาชวนเชื่อ อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการสูงสุดของฟิลิปปินส์ปฏิเสธทางเลือกนี้ และเลือกที่จะเป็นสาธารณรัฐ เมื่อนายกรัฐมนตรีฮิเดกิ โตโก มาเยือนฟิลิปปินส์เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2486 เขาได้ให้สัญญาว่าจะให้เอกราชแก่ฟิลิปปินส์ในฐานะส่วนหนึ่งของวงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพา
ประเทศฟิลิปปินส์
ในฟิลิปปินส์มีภูเขาไฟที่มีพลังอยู่หลายลูก เช่น ภูเขาไฟมาโยน ภูเขาปีนาตูโบ ภูเขาไฟตาอัล เป็นต้น การปะทุของภูเขาปีนาตูโบในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1991 ถือเป็นการปะทุที่รุนแรงที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ของโลกในคริสต์ศตวรรษที่ 20 อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่าภูมิลักษณ์ที่โดดเด่นทุกแห่งจะมีความรุนแรงหรือมีอำนาจทำลายล้างเสมอไป มรดกที่สงบเงียบแห่งหนึ่งจากความปั่นป่วนทางธรณีวิทยาคือแม่น้ำใต้ดินปูเวร์โตปรินเซซาซึ่งเป็นถิ่นที่อยู่สำหรับการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ นอกจากนี้ แหล่งมรดกโลกแห่งนี้ยังมีระบบนิเวศจากภูเขาสู่ทะเลที่สมบูรณ์และมีป่าไม้ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชียอีกด้วย
ความแพร่หลายของภาษาสเปน
แม้ว่าภาษาสเปนจะเคยเป็นภาษาราชการของประเทศฟิลิปปินส์อยู่เป็นเวลากว่าสี่ศตวรรษ แต่ความสำคัญของภาษานี้กลับลดลงในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อสหรัฐอเมริกาได้เข้าครอบครองและบริหารหมู่เกาะแห่งนี้ต่อจากสเปน หลังได้รับเอกราช การนำภาษาอังกฤษมาใช้ในหน่วยงานต่าง ๆ ของฟิลิปปินส์ได้นำจุดสิ้นสุดในการเป็นภาษาราชการมาสู่ภาษาสเปนเมื่อปี ค.ศ. 1987 ซึ่งเป็นช่วงที่นางโกราซอน อากีโนดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศ ปัจจุบันฟิลิปปินส์ใช้ภาษาอังกฤษและภาษาตากาล็อกเป็นภาษาราชการ จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 1990 พบว่ามีชาวพื้นเมือง 2,658 คนที่พูดภาษาสเปน นอกจากนี้ยังมีชาวพื้นเมืองในเมืองกาวีเตและเมืองซัมโบวังกาที่พูดภาษาชาบากาโน () ซึ่งเป็นภาษาครีโอล (ภาษาลูกผสม) ที่มีรากมาจากภาษาสเปนโดยตรง
เอมีลีโอ อากีนัลโด
เอมีลีโอ ฟามี อากีนัลโด (Emilio Famy Aguinaldo) เป็นนักปฏิวัติในการเรียกร้องเอกราชของฟิลิปปินส์จากสเปน รุ่นเดียวกับโฮเซ รีซัล และอันเดรส โบนีฟาซีโอ เขาเป็นผู้นำในการลุกฮือขึ้นต่อสู้กับสเปนด้วยอาวุธหลังการถูกประหารชีวิตของรีซัล เป็นนักปฏิวัติชาวฟิลิปปินส์ที่มีบทบาทในการจัดตั้งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1 แยกออกมาจากการเป็นอาณานิคมของสเปนในครั้งแรก เมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2440 ในชื่อสาธารณรัฐบีอักนาบาโต และได้ประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์เมื่อ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2441 ก่อนจะกลายเป็นอาณานิคมของสหรัฐ เขาถูกจับกุมเมื่อสหรัฐอเมริกาเข้ามายึดครองฟิลิปปินส์ต่อจากสเปน และถูกบังคับให้สาบานตนว่าจะซื่อสัตย์ต่อสหรัฐอเมริกา
ประเทศฟิลิปปินส์
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ฟิลิปปินส์ได้รับการจัดให้เป็นประเทศที่มั่งคั่งที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เป็นรองเพียงญี่ปุ่นเท่านั้น จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษ 1960 สมรรถนะทางเศรษฐกิจของประเทศจึงเริ่มถูกแซง เศรษฐกิจเข้าสู่ภาวะชะงักงันภายใต้การปกครองแบบเผด็จการของประธานาธิบดีเฟร์ดีนันด์ มาร์โคส เนื่องจากระบอบมาร์โคสได้บ่มเพาะปัญหาการจัดการเศรษฐกิจที่ไม่ดีและความผันผวนทางการเมืองเอาไว้ ระบบเศรษฐกิจเติบโตทางอย่างเชื่องช้าและประสบภาวะถดถอยเป็นระยะ ๆ จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษ 1990 จึงเริ่มฟื้นตัวตามแผนการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ
ประเทศฟิลิปปินส์
ในปี ค.ศ. 2014 ฟิลิปปินส์เป็นประเทศที่มีประชากรนับถือ แบ่งได้ดังนี้ ศาสนาคริสต์ 92% (นิกายโรมันคาทอลิก 82% นิกายโปรเตสแตนต์ 10%) ศาสนาอิสลาม 5 - 11% ศาสนาพุทธ 2% และศาสนาอื่น ๆ 1%
อีโลอีโลซิตี
อีโลอีโลซิตี (ฮีลีไกโนน: Dakbanwa/Syudad sang Iloilo; กินาไรอา: Syudad kang/ka Iloilo; ; ) เป็นนครหนาแน่นทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะปาไนย์ในประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นเมืองหลักประจำจังหวัดอีโลอีโลในเชิงภูมิศาสตร์ แต่ปกครองตนเองอย่างเป็นอิสระ นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครอีโลอีโล-กีมารัสและภูมิภาคคันลูรังคาบีซายาอัน จากการสำมะโนในปี ค.ศ. 2015 พบว่ามีประชากร 447,992 คน มีอัตราการเติบโต 1.02% ส่วนในระดับมหานครมีประชากร 946,146 คน
สถานีรถไฟตูตูบัน
สถานีรถไฟตูตูบัน หรือ สถานีรถไฟมะนิลา หรือ สถานีรถไฟดีบีโซรีอา เป็นสถานีรถไฟหลักของมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ โดยชื่อของสถานีสื่อถึงสถานีรถไฟตูตูบันเดิมที่เป็นปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเซ็นเตอร์มอลล์ และอาคารฝ่ายบริหารพีเอ็นอาร์ ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ และเป็นปลายทางของขบวนรถไฟทุกขบวน
มากาตี
มากาตี () คือเมืองใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศฟิลิปปินส์ และหนึ่งใน 16 เมืองซึ่งอยู่ในเขตเมโทรมะนิลา หรือเขตปริมณฑลรอบกรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์
ตาร์ลัก (เมือง)
นครตาร์ลัก, (กาปัมปางัน: Lakanbalen ning Tarlac; ปังกาซีนัน: Siyudad na Tarlac; อีโลกาโน: Siudad ti Tarlac, ตากาล็อก: Lungsod ng Tarlac) เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดตาร์ลัก ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 342,493 คน ตาร์ลักเคยถูกเสนอให้เป็น"นครที่มีประชากรอาศัยจำนวนสูง" โดยประธานาธิบดี กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย แต่ถูกคัดค้านโดยรัฐบาลประจำจังหวัด
นายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์
นายกรัฐมนตรีฟิลิปปินส์ () เป็นตำแหน่งอย่างเป็นทางการของหัวหน้ารัฐบาล (ในขณะที่ตำแหน่งประธานาธิบดีฟิลิปปินส์เป็นตำแหน่งของประมุขแห่งรัฐ) ของฟิลิปปินส์ ตั้งแต่พ.ศ. 2521 จนถึงการปฏิวัติพลังประชาชนในพ.ศ. 2529 ตำแหน่งดังกล่าวมีอยู่ชั่วคราวเมื่อพ.ศ. 2442 ในช่วงสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่หนึ่ง
ปากาดีอัน
นครปากาดีอัน (; เซบัวโน: "Dakbayan sa Pagadian"; ชาบากาโน: "Ciudad de Pagadian") เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดตีโมกซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นศูนย์กลางของเขตตังไวนางซัมบวงกา และยังเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 2 ของภูมิภาค รองจากซัมบวงกาซิตี ปากาดีอันมีประชากร 199,060 คนในปี ค.ศ. 2015
ซานโฮเซ (จังหวัดคาปูลูอังดีนากัต)
ซานโฮเซ (San Jose) เป็นเมืองศูนย์กลางประจำจังหวัดคาปูลูอังดีนากัต ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 27,487 คน เมืองนี้เป็นที่ตั้งของสมาคมมิชชานารีแห่งฟิลิปปินส์ (PBMA)
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 17 ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) ณ กรุงโรม อิตาลีระหว่างวันที่ 25 สิงหาคม – 11 กันยายน พ.ศ. 2503
สาธารณรัฐบังซาโมโร
สาธารณรัฐบังซาโมโร (Bangsamoro Republik) หรือชื่อเป็นทางการว่าสหสหพันธรัฐแห่งสาธารณรัฐบังซาโมโร (United Federated States of Bangsamoro Republik; UFSBR) เป็นรัฐที่ไม่ได้รับการรับรองอายุสั้นที่แยกตัวออกมาจากฟิลิปปินส์ นูร์ มีซัวรี ประธานแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโร เป็นผู้ประกาศเอกราชของบังซาโมโรเมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ที่ตาลิเปา ซูลู และประกาศให้เมืองหลวงอยู่ที่ดาเวา ซิตี ตามคำประกาศของมีซัวรี เขตการปกครองประกอบด้วยเกาะบาสิลัน มินดาเนา ปาลาวัน ซูลูและตาวี-ตาวี และรวมถึงรัฐซาราวะก์และซาบะฮ์ของมาเลเซียด้วย
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1
เมื่อฟิลิปปินส์ประกาศเอกราชเมื่อ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2441 กองทัพปฏิวัติฟิลิปปินส์ได้เปลี่ยนมาเป็นกองทัพสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ อากีนัลโดได้มอบหมายให้อันโตนีโอ ลูนาเป็นผู้บัญชาการหรือผู้ช่วยเลขาธิการทางด้านสงครามเมื่อ 28 กันยายน พ.ศ. 2441 และจัดตั้งโรงเรียนการทหารขึ้นเป็นครั้งแรกในฟิลิปปินส์ที่มาโลโลส ต่อมาในวันที่ 23 มกราคม ลูนาได้เป็นผู้บัญชาการทหารแทนอาร์เตมีโอ รีการ์เต เขาได้ปรับปรุงวินัยทหารให้ดีขึ้น
ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์แบ่งเป็นหน่วยรัฐบาลท้องถิ่น (local government units, LGUs) โดยที่มีจังหวัดเป็นหน่วยหลัก ปัจจุบันมี 81 จังหวัด (provinces) แบ่งออกเป็น นคร (cities) และ เทศบาล (municipalities) ซึ่งหน่วยการปกครองทั้งสองยังประกอบไปด้วย บารังไกย์ (barangay) อีกทอดหนึ่ง ถือเป็นหน่วยรัฐบาลท้องถิ่นที่เล็กที่สุด
ประเทศฟิลิปปินส์
ภายหลังจากที่ฟิลิปปินส์มีอิสระในการกำหนดนโยบายการศึกษาแล้ว ฟิลิปปินส์ยังคงให้ความสำคัญกับภาษาอังกฤษในระบบการศึกษา พิจารณาได้จากรัฐธรรมนูญของประเทศฟิลิปปินส์ฉบับปี ค.ศ.1987 ที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ภาษาทางการที่ใช้ในการเรียนการสอนในโรงเรียนคือภาษาฟิลิปปินส์และภาษาอังกฤษ กระทรวงศึกษาธิการของฟิลิปปินส์ได้กำหนดให้ใช้ภาษาทั้งสองในวิชาที่แตกต่างกันในการเรียนการสอน
ในปัจจุบัน นโยบายการศึกษาของฟิลิปปินส์ยังคงเป็นไปในรูปแบบอเมริกันที่เน้นภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักในการเรียนการสอน ในขณะเดียวกันสถาบันทางการศึกษาหลายต่อหลายแห่งยังคงขึ้นตรงต่อระบบการศึกษาแบบคาทอลิก อาทิ มหาวิทยาลัย ดา ลา ซาน (De La Salle University) และมหาวิทยาลัย อาเตเนโอ เด มานิล่า (Ateneo de Manila University) เป็นต้น
โดยสรุป การที่นโยบายทางการศึกษาของฟิลิปปินส์ถูกควบคุมโดยประเทศเจ้าอาณานิคมอย่างสเปนและ สหรัฐ ส่งผลดีและผลเสียแตกต่างกันไป
ผลดีสำหรับฟิลิปปินส์คือ ระบบการศึกษาของฟิลิปปินส์มีคุณภาพ มีมาตรฐานและเป็นระบบมากยิ่งขึ้น ผ่านการปฏิรูปทางการศึกษาของสเปน รวมไปถึงการที่ประชาชนภายในประเทศมีระดับความสามารถทางภาษาอังกฤษที่สูงขึ้นภายใต้ระบบการศึกษาแบบอเมริกัน
ผลเสียภายใต้การปกครองโดยสเปนและสหรัฐ คือ การถูกลิดรอนอิสรภาพในการกำหนดทิศทางทางการศึกษาด้วยตัวเอง อาทิ ประชาชนฟิลิปปินส์ได้รับอิทธิพลและกฎเกณฑ์ต่างๆ ภายใต้ระบบการศึกษาแบบคาทอลิก หรือการที่เอกลักษณ์ของชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งวรรณกรรมและภาษาท้องถิ่นได้รับการอนุรักษ์และให้ความสำคัญที่น้อยลงภายใต้ระบบการศึกษาแบบอเมริกัน
เขตลัมบักนางคากายัน
ลัมบักนางคากายัน (; ; อีโลคาโน: ; อีบานัก: ; อีตาวิส: ) หรือ เขตที่ 2 เป็นเขตการปกครองระดับบนสุดเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน ประกอบด้วยจังหวัด 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดบาตาเนส, จังหวัดคากายัน, จังหวัดอีซาเบลา, จังหวัดนูเวบาบิซคายา และจังหวัดคีรีโน และมีนคร 4 แห่ง ได้แก่ คาวายัน, อีลากัน, ซันเตียโก และตูเกกาเรา
ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์
ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ () เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ ประธานาธิบดีเป็นผู้นำของฝ่ายบริหารของรัฐบาลฟิลิปปินส์และเป็นผู้บัญชาการทหารแห่งกองทัพฟิลิปปินส์ ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ในภาษาฟิลิปีโนจะเรียกว่า Ang Pangulo หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า Presidente
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1928
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 9 ค.ศ. 1928 (พ.ศ. 2471) ณ กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ระหว่างวันที่ 17 พฤษภาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2471
ระบบทางหลวงฟิลิปปินส์
ระบบทางหลวงฟิลิปปินส์ ดำเนินการโดยกรมงานสาธารณะและทางหลวง ซึ่งได้แบ่งทางหลวงออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่ ทางหลวงสายหลัก, ทางหลวงสายรอง และทางหลวงระดับที่สาม โดยทางหลวงที่เชื่อมระหว่างเมืองใหญ่จะระบุหมายเลข N1–N82 มีทั้งถนนทางเดี่ยวและทางคู่
จังหวัดปัมปังกา
จังหวัดปัมปังกา (กาปัมปางัน: Lalawigan ning Pampanga; ) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางลูโซน ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางตอนเหนือของอ่าวมะนิลา ปัมปังกามีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดตาร์ลักทางทิศเหนือ, จังหวัดตาร์ลักทาง
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, จังหวัดบูลาคันทางทิศตะวันออก, อ่าวมะนิลาทางทิศใต้, จังหวัดบาตาอันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดซัมบาเลสทางทิศตะวันตก มีเมืองหลักคือ ซันเฟร์นันโด และมีนครอิสระคือ แอนเจลิส
พนมเปญ
พนมเปญ หรือ ภนุมปึญ ( "ภฺนุํเพญ" ออกเสียง: ; ) อีกชื่อหนึ่งคือ "ราชธานีพนมเปญ" เป็นเมืองหลวงของประเทศกัมพูชา และยังเป็นเมืองหลวงของนครหลวงพนมเปญด้วย ครั้งหนึ่งเคยได้ชื่อว่า ไข่มุกแห่งเอเชีย (เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1920 พร้อมกับเมืองเสียมราฐ) นับเป็นเมืองที่เป็นเป้าการท่องเที่ยวทั้งจากผู้คนในประเทศและจากต่างประเทศ พนมเปญยังมีชื่อเสียงในฐานะที่มีสถาปัตยกรรมแบบเขมรดั้งเดิมและแบบได้รับอิทธิพลฝรั่งเศส
บัวโนสไอเรส
บัวโนสไอเรส (, "บเว-โน-ไซ-เรส") เป็นเมืองหลวง เมืองใหญ่ที่สุด และเมืองท่าของประเทศอาร์เจนตินา ตั้งอยู่ที่พิกัดภูมิศาสตร์ ริมชายฝั่งทางใต้ของรีโอเดลาปลาตา (Río de la Plata) บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปอเมริกาใต้ ตรงข้ามกับเมืองโกโลเนียเดลซากราเมนโต ประเทศอุรุกวัย
ตราแผ่นดินของฟิลิปปินส์
ตราแผ่นดินของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของสเปน, ใช้ตราอาร์มน้อยเป็นตราสำหรับราชสำนัก. ตราประจำเมืองมะนิลา ประกาศใช้ตามพระบรมราชโองการของ พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 (ภายหลังจากการเปลี่ยนชื่อหมู่เกาะ) เมื่อ ค.ศ. 1596. หลักฐานดังกล่าวปรากฏรูปเสาแห่งเฮอร์คิวลีส หรือ Golden Fleece อยู่บนตราแผ่นดิน ในบางโอกาสอาจมีการใช้ตราแผ่นดินรูปแบบดังกล่าว.
ประเทศฟิลิปปินส์
ในช่วงกลางพุทธศตวรรษที่ 25 (ปีท้าย ๆ ของคริสต์ศตวรรษที่ 19) ความพยายามต่อต้านการปกครองของสเปนได้ปะทุขึ้นเป็นการปฏิวัติฟิลิปปินส์ สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1 ได้รับการสถาปนาขึ้นแต่ก็ดำรงอยู่ได้ไม่นาน เพราะสเปนได้ยกฟิลิปปินส์ให้แก่สหรัฐอเมริกาหลังจากแพ้สงครามสเปน-สหรัฐอเมริกา ความไม่ลงรอยกันระหว่างรัฐบาลปฏิวัติกับสหรัฐอเมริกาก่อให้เกิดสงครามฟิลิปปินส์-สหรัฐอเมริกาอันนองเลือด โดยกองทัพสหรัฐเป็นฝ่ายมีชัย นอกเหนือจากช่วงที่ถูกญี่ปุ่นยึดครองแล้ว สหรัฐอเมริกาสามารถรักษาอำนาจอธิปไตยเหนือหมู่เกาะนี้ไว้ได้จนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อฟิลิปปินส์ได้รับการรับรองว่าเป็นประเทศเอกราช ตั้งแต่นั้นมา ฟิลิปปินส์ก็ประสบความวุ่นวายทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งรวมถึงการล้มล้างผู้เผด็จการโดยการปฏิวัติที่ปราศจากความรุนแรง
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 28 ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซระหว่างวันที่ 13 – 29 สิงหาคม พ.ศ. 2547
บีกัน
บีกัน (อีโลกาโน: Bigan; ) เป็นเมืองมรดกโลกในประเทศฟิลิปปินส์ เมืองโบราณบีกันจัดเป็นหนึ่งในเมืองที่สวยที่สุด ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเกาะลูซอน ในจังหวัดอีโลโกสซูร์ (Ilocos Sur) ทางตอนเหนือของฟิลิปปินส์ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1999 เป็นเมืองที่ยังคงรักษาเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมสมัยอาณานิคมของสเปนไว้ได้อย่างดี ผังเมืองเป็นรูปแบบเมืองการค้าของยุโรปในเอเชีย ที่มีการผสมผสานวัฒนธรรมจีนและวัฒนธรรมยุโรปได้อย่างกลมกลืน ตัวเมืองตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำอาบรา (Abra) ติดกับทะเลจีนใต้ บริเวณที่เป็นเขตอนุรักษ์ทางประวัติศาสตร์ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำ 2 สาย คือ แม่น้ำโกวันเตส (Govantes) และแม่น้ำเมสตีโซ (Mestizo) มีโบราณสถานที่เป็นโบสถ์เก่าแก่สมัยอาณานิคม เช่น มหาวิหารบีกัน (Cathedral of Vigan) เมืองบีกันมีประชากร 47,246 คน
รายนามประธานาธิบดีฟิลิปปินส์
กษัตริย์แห่งสเปน (พ.ศ. 2108 – 2441) และ ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2441 – 2489) ได้ดำรงตำแหน่งเป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศฟิลิปปินส์ ก่อนที่จะได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2489
อีโลอีโลซิตี
นอกจากนี้ตัวนครยังอยู่เกือบกึ่งกลางของประเทศ ทำให้ได้รับฉายา ""หัวใจของฟิลิปปินส์"" และมีคฤหาสน์ยุคอาณานิคมหลายแห่ง ทำให้ได้รับฉายา ""นครแห่งพิพิธภัณฑ์"" และ ""นครแห่งคฤหาสน์""
บาโคโลด
นครแห่งนี้มีชื่อเสียงจากเทศกาลมาสคารา ซึ่งจัดขึ้นในสัปดาห์ที่สามของเดือนตุลาคม และนครแห่งนี้ผู้คนค่อนข้างเป็นมิตร จึงมีฉายาว่า "นครแห่งรอยยิ้ม" โดยในปี ค.ศ. 2008 บาโคโลดได้อันดับที่ 1 จากการสำรวจของ "นิตยสารมันนีเซนส์" ในหัวข้อ "สถานที่อาศัยที่ดีที่สุดในฟิลิปปินส์" นอกจากนี้ยังได้รับการยกย่องโดยกรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ให้เป็นศูนย์กลางความเป็นเลิศในด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและกระบวนการจัดการธุรกิจ ต่อมาในปี ค.ศ. 2012 บาโคโลดถูกจัดให้เป็นนครที่น่าอยู่ที่สุดในประเทศ จากการสำรวจของนิตยสารออนไลน์ iKwaderno โดยได้รับคะแนนมากถึง 85.183 คะแนน เหนือกว่านครอื่น ๆ อย่างดาเบา (84.80) Marikina (84.32) มากาตี (83.87) มะนิลา (83.35) ปูเวร์โตปรินเซซา (83.03) และเซบูซิตี (83.00) ในปี ค.ศ. 2017 บาโคโลดได้รับรางวัล ""สุดยอดนครต้นแบบแห่งฟิลิปปินส์"" โดยเดอะมะนิลาไทม์ บาโคโลดยังมีชื่อเสียงในด้านอาหารอย่างปีอายา และไก่ย่างต้นตำรับ
จังหวัดปังกาซีนัน
จังหวัดปังกาซีนัน (ปังกาซีนัน: Luyag na Pangasinan; อีโลกาโน: Probinsia ti Pangasinan; ) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ มีเมืองหลักคือลิงกาเยน ตั้งอยู่ในพื้นที่ทางตะวันตกของเกาะลูซอน ติดกับอ่าวลิงกาเยนและทะเลจีนใต้ จังหวัดมีพื้นที่ สำหรับในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 2,956,726 แต่ผู้มีสิทธิ์ลงคะแนนเสียงภายในจังหวัดมีอยู่ 1,651,814 คน
สาธารณรัฐตากาล็อก
ในวันสิ้นเดือนสิงหาคม สมาชิกกาติปูนันประชุมที่กาโลโอกันและตัดสินใจเริ่มการปฏิวัติ แต่สถานที่ในการประชุมจริงๆยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่ การต่อสู้โดยใช้กำลังเริ่มเมื่อ พ.ศ. 2440 ที่กาวิเต นำโดยเอมีลีโอ อากีนัลโด นำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลใหม่ขึ้น โบนิฟาซิโอถูกประหารชีวิตเมื่อเขาไม่ยอมรับรัฐบาลใหม่ สาธารณรัฐฟิลิปินส์ภายใต้การนำของอากีนัลโดถือเป็น สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1 ถือว่าก่อตั้งอย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2442 รัฐบาลที่ตามมาต่อจากนี้ทั้งรัฐบาลเตเยเรสและสาธารณรัฐเบียกนาบาโตมีอากีนัลโดเป็นผู้นำเช่นกัน
เขตกิตนางลูโซน
เขตกิตนางลูโซนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงมะนิลา เมืองหลวงของประเทศ อยู่ติดกับเขตอีโลโคสและเขตลัมบักนางคากายันทางทิศเหนือ, ติดกับเขตเมืองหลวงแห่งชาติ เขตคาลาบาร์โซน และอ่าวมะนิลาทางทิศใต้, ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลฟิลิปปินส์ทางทิศตะวันออก จังหวัดปังกาซีนันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตนี้ก่อนย้ายไปขึ้นกับเขตอีโลโคสเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1973 ตามคำสั่งของประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่วนจังหวัดเอาโรราย้ายมาจากเขตเซาเทิร์นตากาล็อกตามคำสั่งฝ่ายบริหารหมายเลข 103 เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002
ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์แบ่งออกเป็น 17 เขต (regions) ซึ่งทุกจังหวัดได้ถูกจัดอยู่ใน 16 เขตเพื่อความสะดวกในการปกครอง ยกเว้นเขตนครหลวง (National Capital Region) ที่แบ่งออกเป็นเขตพิเศษ 4 แห่ง
ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน
ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน () หรือ ท่าอากาศยานนานาชาติมะนิลา () เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศฟิลิปปินส์ มีพื้นที่บริการในมะนิลาและเขตปริมณฑล ท่าอากาศยานตั้งอยู่ระหว่างเขตติดต่อระหว่างสองเมืองคือปาไซกับปาราแนก ประมาณ 7 กิโลเมตรทางใต้ของมะนิลาและทางตะวันตกของมากาตี ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้ถูกจัดอันดับเป็นท่าอากาศยานยอดแย่ที่สุดของโลกติดกันสามปีซ้อนระหว่าง
พ.ศ. 2554-2556