title: Dyrektywa Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach

eurovoc_concepts:
air quality
environmental monitoring
industrial building
industrial pollution
organic chemical
paints and varnishes
prevention of pollution
solvent

text: 118 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 31999L0013 29. 3. 1999 DZIENNIK URZĘDOWY WSPÓLNOT EUROPEJSKICH 15/t. 4 L 85/1 DYREKTYWA RADY 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1, uwzględniając wniosek Komisji (1), uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2), stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Trakta- tu (3), a także mając na uwadze, co następuje: (1) Program działania Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie środowiska, zatwierdzony przez Radę i przedstawicieli rzą- dów Państw Członkowskich zebranych w Radzie w rezo- lucjach z dnia 22 listopada 1973 r. (4), dnia 17 maja 1977 r. (5), dnia 7 lutego 1983 r. (6), dnia 19 października 1987 r. (7) i dnia 1 lutego 1993 r. (8), podkreśla wagę zapobiegania i obniżania zanieczyszczenia powietrza. (1) Dz. U. C 99 z 26. 3. 1997, str. 32. (2) Dz. U. C 287 z 22. 9. 1997, str. 55. (3) Opinia Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 14 stycznia 1998 r. (Dz. U. C 34 z 2. 2. 1998, str. 75), wspólne stanowisko Rady z dnia 16 czerwca 1998 r. (Dz. U. C 248 z 7. 8. 1998, str. 1) i decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 1998 r. (Dz. U. C 341 z 9. 11. 1998, str. 70). (4) Dz. U. C 112 z 20. 12. 1973, str. 1. (5) Dz. U. 139 z 13. 6. 1977, str. 1. (6) Dz. U. 46 z 17. 2. 1983, str. 1. (7) Dz. U. 382 z 7. 12. 1987, str. 1. (8) Dz. U. 138 z 1. 2. 1993, str. 1. (2) W szczególności rezolucja z dnia 19 października 1987 r. podkreśla wagę wspólnotowego działania w celu skoncen- trowania się między innymi na wdrażaniu właściwych norm zapewniających wysoki stopień ochrony zdrowia publicznego i ochrony środowiska naturalnego. (3) Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie są stro- nami Protokołu do Konwencji z 1979 r. o transgranicz- nym zanieczyszczaniu powietrza na dalekie odległości, dotyczącego kontroli emisji lotnych związków organicz- nych w celu obniżenia ich transgranicznych przepływów oraz przepływów wynikających z wtórnych produktów utleniaczy fotochemicznych na rzecz ochrony ludzkiego zdrowia i środowiska naturalnego przed szkodliwymi skut- kami. (4) (5) Zanieczyszczenie pochodzące z lotnych związków orga- nicznych w jednym Państwie Członkowskim często zagraża powietrzu i wodom w innych Państwach Człon- kowskich, zgodnie z art. 130r Traktatu, konieczne jest działanie na poziomie wspólnotowym. Stosowanie rozpuszczalników organicznych, z przyczyn wynikających z ich charakterystyki, podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach powoduje wzrost emisji związków organicznych do powietrza, które mogą być szkodliwe dla zdrowia publicznego i/lub przyczyniać się do lokalnego i transgranicznego tworzenia się utlenia- czy fotochemicznych w granicznej warstwie troposfery, co powoduje szkody w zasobach naturalnych mających żywotne znaczenie dla środowiska i gospodarki oraz – przy pewnych warunkach narażenia – ma szkodliwy wpływ na ludzkie zdrowie. (6) Daleki zasięg wysokich stężeń ozonu troposferycznego stał się w ostatnich latach przyczyną głębokiej troski o skutki dla zdrowia publicznego i środowiska. 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 119 (7) (8) (9) Dlatego niezbędne jest działanie zapobiegawcze w celu ochrony zdrowia publicznego i środowiska przeciw kon- sekwencjom szczególnie szkodliwych emisji wynikającyh ze stosowania rozpuszczalników organicznych oraz zagwarantowanie obywatelom prawa do czystego i zdro- wego środowiska naturalnego. (15) W pewnych przypadkach Państwa Członkowskie mogą wyłączać podmioty gospodarcze z obowiązku przestrze- gania dopuszczalnych wartości emisji, gdyż inne środki, takie jak stosowanie produktów albo technik o niskiej zawartości rozpuszczalników lub nie zawierających rozpuszczalników, są alternatywnymi sposobami osiąga- nia równoważnych obniżeń emisji. Emisji związków organicznych można uniknąć lub obni- żyć je w wielu rodzajach czynności oraz urządzeniach, gdyż są dostępne potencjalnie mniej szkodliwe substytuty lub staną się one dostępne w ciągu najbliższych lat; gdzie właściwe substytuty nie są dostępne, należy podejmować inne środki techniczne w celu obniżenia emisji do środo- wiska w stopniu możliwe najwyższym z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia. Stosowanie rozpuszczalników organicznych oraz emisje związków organicznych, które mają najbardziej poważny wpływ na zdrowie publiczne należy obniżyć w stopniu możliwe najwyższym z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia. (16) Należy we właściwy sposób uwzględnić środki obniżające emisje, jakie zostały przyjęte przed wejściem w życie niniej- szej dyrektywy. (17) Alternatywne podejście do obniżania może pozwolić na osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy bardziej skutecznie, aniżeli poprzez wdrożenie jednolitych dopuszczalnych wielkości emisji; Państwa Członkowskie mogą zatem wyłą- czać istniejące urządzenia spod zgodności z ogranicze- niami emisji, jeżeli wdrożą one plan krajowy, który, w ramach harmonogramu wdrożeniowego niniejszej dyrektywy, doprowadzi do co najmniej równego obniże- nia emisji związków organicznych z tych czynności i urzą- dzeń. (10) Urządzenia i czynności objęte zakresem niniejszej dyrek- tywy powinny być co najmniej rejestrowane, jeżeli nie podlegają one zatwierdzeniu przez ustawodawstwo kra- jowe lub wspólnotowe. (18) Istniejące urządzenia, objęte dyrektywą 96/61/WE, które są objęte planem krajowym, nie mogą w żadnym wypadku być wyłączone spod przepisów tej dyrektywy, włączając jej art. 9 ust. 4. (11) Istniejące urządzenia i czynności, powinny być tam, gdzie to właściwe, dostosowane tak, aby we właściwym czasie spełniły wymagania ustalone dla nowych urządzeń i czyn- ności; okres ten powinien być zgodny z harmonogramem zgodności z dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 wrze- śnia 1996 r. , dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1). (12) Stosowne części istniejących urządzeń, które podlegają znacznej zmianie, muszą, z zasady, spełniać normy dla nowych urządzeń dotyczące wyposażenia znacznie zmie- nionego. (19) W wielu przypadkach, małym i średnich rozmiarów, nowym i istniejącym urządzeniom można pozwolić na zgodność z nieco mniej ostrymi wymaganiami, w celu utrzymania ich konkurencyjności. (20) W przypadku czyszczenia na sucho właściwym jest próg zerowy, z zastrzeżeniem wyszczególnionych wyłączeń. (21) Wymagane jest monitorowanie emisji, w tym stosowanie technik pomiarowych, w celu oceny stężenia mas lub ilości substancji zanieczyszczających, których uwalnianie do śro- dowiska jest dozwolone. (13) Rozpuszczalniki organiczne są stosowane w wielu rodza- jach urządzeń i czynności, tak więc, oprócz wymagań ogólnych, należy określić wymagania szczególne oraz jed- nocześnie wartości progowe dla rozmiarów urządzeń lub czynności, które muszą być zgodne z niniejszą dyrektywą. (22) (14) Wysoki stopień ochrony środowiska naturalnego wymaga ustalenia i osiągania ograniczeń emisji dla związków orga- nicznych oraz właściwych warunków działalności, zgod- nych z zasadą najlepszych dostępnych technik, dla niektó- rych wykorzystujących i rozpuszczalniki organiczne we Wspólnocie. czynności urządzeń (1) Dz. U. L 257 z 10. 10. 1996,str. 26. Podmioty gospodarcze powinny obniżać emisje rozpusz- czalników organicznych, w tym emisje ulotne, jak również emisje związków organicznych; ważnym narzędziem weryfikowania tego jest plan zarządzania rozpuszczalni- kami; mimo iż mogą być wydawane zalecenia, plan zarzą- dzania rozpuszczalnikami nie jest opracowywany w stop- niu takim, jaki umożliwiłby ustanowienie metodologii Wspólnoty. (23) Państwa Członkowskie muszą ustanowić procedurę, według której należy postępować oraz środki, które należy podejmować w przypadkach, w których ograniczenia emi- sji są przekraczane. 120 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 (24) Komisja i Państwa Członkowskie powinny współpracować w celu zapewnienia, aby była prowadzona wymiana infor- macji w dziedzinie wykonania niniejszej dyrektywy oraz postępu w zakresie opcji zastępczych, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ Artykuł 1 Cel i zakres Celem niniejszej dyrektywy jest obniżanie lub zapobieganie bezpośrednim i pośrednim wpływom emisji lotnych związków organicznych do środowiska, głównie do powietrza, a także potencjalnemu ryzyku dla ludzkiego zdrowia, poprzez zapewnienie środków i procedur, które powinny zostać wdrożone dla czynności określonych w załączniku I, w takim stopniu, w jakim są one realizowane powyżej progów zużycia rozpuszczalników wymienionych w załączniku IIA. Artykuł 2 Definicje Do celów niniejszej dyrektywy: 1) 2) 3) „urządzenie” oznacza stacjonarną jednostkę techniczną, w której prowadzi się jedną lub więcej czynności, mieszczą- cych się w zakresie określonym w art. 1 oraz wszelkie inne czynności bezpośrednio związane, które mają technicznie powiązania z czynnościami prowadzonymi na danym miejscu i które mogą mieć wpływ na emisje; „istniejące urządzenie” oznacza urządzenia w toku eksploata- cji lub, zgodnie z legislacją istniejącą przed dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy, urządzenie, które jest zatwier- dzone lub zarejestrowane, lub które, w uznaniu właściwych władz, jest przedmiotem pełnego wniosku o zatwierdzenie, pod warunkiem że urządzenie to zostało oddane do eksplo- atacji nie później niż rok po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy; „małe urządzenie” oznacza urządzenie, które mieści się w dolnym pasmie progowym pkt 1, 3, 4, 5, 8, 10, 13, 16 lub 17 załącznika IIA lub inne czynności wyszczególnione w załączniku IIA, o zużyciu rozpuszczalnika poniżej 10 ton rocznie; 4) „znaczna zmiana” — w odniesieniu do małych urządzeń oznacza zmianę mocy znamionowej prowadzącej do wzrostu emisji lot- nych związków organicznych o więcej niż 25 %. Każda zmiana, która w opinii właściwych władz może mieć znaczne negatywne skutki dla ludzkiego zdrowia lub śro- dowiska, jest również znaczną zmianą, — w odniesieniu do wszystkich innych urządzeń oznacza zmianę mocy znamionowej prowadzącej do wzrostu emisji lotnych związków organicznych o więcej niż 10 %. Każda zmiana, która w opinii właściwych władz może mieć znaczne negatywne skutki dla ludzkiego zdrowia lub środowiska, jest również znaczną zmianą, „właściwe władze” oznaczają organ lub organy albo ciała, które na mocy przepisów prawa Państw Członkowskich są odpowiedzialne za realizację zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy; „podmioty gospodarcze” oznaczają każdą osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje lub kontroluje instalację lub, jeśli tak jest przewidziane w ustawodawstwie krajowym, na którą została delegowana decyzyjna władza ekonomiczna nad technicznym funkcjonowaniem urządzenia; „zezwolenie” oznacza pisemną decyzję, na mocy której wła- ściwe władze udzielają pozwolenia na eksploatację całości lub części urządzenia; „rejestracja” oznacza procedurę, wyszczególnioną w akcie prawnym, obejmującą co najmniej zawiadomienie właściwej władzy przez podmiot gospodarczy o zamiarze eksploato- wania urządzenia lub czynności objętej zakresem niniejszej dyrektywy; 5) 6) 7) 8) 9) „emisja” oznacza każde zrzut lotnych związków organicz- nych z urządzenia do środowiska; 10) „emisje ulotne” oznaczają wszelkie emisje lotnych związków organicznych do powietrza, gleby i wód, nieznajdujące się w gazach odlotowych, jak również, jeśli załącznik IIA nie sta- nowi inaczej, rozpuszczalników zawartych w jakichkolwiek produktach. Obejmują one niewychwycone emisje uwol- nione do środowiska zewnętrznego przez okna, drzwi, otwory wentylacyjne i podobne otwory; 11) „gazy odlotowe” oznaczają końcowy zrzut gazów zawierają- cych lotne związki organiczne lub inne substancje zanie- czyszczające, z komina lub urządzeń obniżających emisje do powietrza. Objętościowe natężenie przepływu wyraża się w m3/h w warunkach normalnych; — w odniesieniu do urządzenia objętego zakresem dyrek- tywy 96/61/WE określona jest według definicji zawartej w tej dyrektywie, 12) „emisja całkowita” oznacza sumę emisji ulotnych i emisji zawartych w gazach odlotowych; 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 121 13) „dopuszczalna wielkość emisji” oznacza masę lotnych związ- ków organicznych, wyrażoną w kategoriach niektórych spe- cyficznych parametrów, stężeń, zawartości procentowej i/lub poziomu emisji, obliczoną dla warunków normalnych, N, która nie może być przekroczona w ciągu jednego lub więk- szej liczby okresów czasu; zawierającymi rozpuszczalniki organiczne niezbędnymi do jego właściwego zastosowania, który stosuje się w działalno- ści drukarskiej do nadruku tekstu lub obrazów na powierzchni; 23) „lakier” oznacza powłokę przeźroczystą; 14) „substancje” oznaczają każdy pierwiastek chemiczny lub jego związki, występujące w stanie naturalnym lub wyproduko- wane przez przemysł, w stanie stałym, ciekłym lub gazo- wym; 24) „zużycie” oznacza ogólny wkład rozpuszczalników organicz- nych do urządzenia w roku kalendarzowym, lub w każdym innym okresie 12-miesięcznym, pomniejszony o wszelkie LZO, które odzyskano w celu ich ponownego użycia; 15) „preparat” oznacza mieszaniny lub roztwory składające się z dwu lub większej liczby substancji; 16) „związek organiczny” oznacza każdy związek zawierający co najmniej pierwiastek węgiel i jeden lub większą ilość pier- wiastków wodoru, halogenów, tlenu, siarki, fosforu, krzemu lub azotu, z wyjątkiem tlenków węgla i węglanów lub dwu- węglanów nieorganicznych; 17) „lotny związek organiczny” (LZO) oznacza każdy związek organiczny, który w temperaturze 293,15 K ma ciśnienie pary 0,01 kPa lub więcej, lub mający korespondująca lotność w szczególnych warunkach użytkowania. Do celów niniej- szej dyrektywy frakcja kreozotu o ciśnieniu pary przekracza- jącej tę wartość w temperaturze 293,15 K jest traktowana jako LZO; 18) „rozpuszczalnik organiczny” oznacza każdy LZO, który jest stosowany oddzielnie, bądź w połączeniu z innymi czynni- kami i który nie podlega przemianie chemicznej, w celu roz- puszczania surowców, produktów lub materiałów odpado- wych, lub który jest stosowany jako środek czyszczący w celu rozpuszczania zanieczyszczeń lub jako czynnik rozpuszcza- jący, lub jako ośrodek rozpraszający, lub jako regulator lep- kości, lub jako regulator napięcia powierzchniowego, lub jako plastyfikator, lub jako środek konserwujący; 19) „fluorowcowany rozpuszczalnik organiczny” oznacza roz- puszczalnik organiczny, który zawiera w cząsteczce co naj- mniej jeden atom bromu, chloru, fluoru lub jodu; 20) „powłoka” oznacza każdy preparat, łącznie ze wszystkimi rozpuszczalnikami organicznymi lub preparatami zawiera- jącymi rozpuszczalniki organiczne niezbędnymi do jego wła- ściwego zastosowania, który nakłada się na powierzchnię w celu nadania jej efektu dekoracyjnego, ochronnego lub innego efektu funkcjonalnego; 21) „spoiwo” oznacza każdy preparat, łącznie ze wszystkimi rozpuszczalnikami organicznymi lub preparatami zawiera- jącymi rozpuszczalniki organiczne potrzebnymi do jego wła- ściwego zastosowania, który nakłada się w celu spojenia odrębnych części produktu; 22) „farba drukarska” oznacza preparat, łącznie ze wszystkimi preparatami rozpuszczalnikami organicznymi lub 25) „wkład” oznacza ilość rozpuszczalników organicznych oraz ich ilość w preparatach wykorzystanych w toku wykonywa- nia czynności, w tym rozpuszczalników zawróconych wewnątrz i na zewnątrz urządzenia, jak również tych, które liczy się każdorazowo, wówczas gdy są stosowane w celu wykonywania czynności; 26) „wtórne wykorzystanie rozpuszczalników organicznych” oznacza wykorzystanie rozpuszczalników organicznych odzyskanych z urządzenia do wszelkich celów technicznych lub komercyjnych, łącznie z wykorzystaniem jako paliwa, lecz z wyłączeniem końcowego usuwania takich odzyska- nych rozpuszczalników organicznych jako odpadu; 27) „przepływ masy” oznacza ilość uwolnionych LZO, wyrażona w jednostce masy na godzinę; 28) „moc znamionowa” oznacza maksymalny wkład masy rozpuszczalników organicznych przypadający na urządze- nie, uśredniony dla okresu jednej doby, gdy instalacja ta jest eksploatowana w normalnych warunkach eksploatacyjnych przy jej zaprojektowanej wydajności; 29) „eksploatacja normalna” oznacza wszystkie okresy eksplo- atowania urządzenia lub wykonywania danej działalności oprócz operacji rozruchu i wyłączenia instalacji oraz konser- wacji wyposażenia; 30) „warunki ograniczone” oznaczają warunki, w których urzą- dzenie jest eksploatowane w taki sposób, że LZO uwolnione z tej czynności są gromadzone i zrzucane w sposób kontro- lowany, bądź poprzez komin, bądź poprzez wyposażenie obniżające emisje, i dlatego nie są całkowicie ulotne; 31) „warunki normalne” oznaczają temperaturę 273,15 K i ciś- nienie 101,3 kPa; 32) „średnia 24-godzinna” oznacza średnią arytmetyczną z wszystkich ważnych odczytów zdjętych podczas okresu 24 godzin eksploatacji normalnej; 33) „operacje rozruchu i wyłączenia” oznaczają operacje podczas doprowadzania działalności, element wyposażenia lub zbior- nik wprowadzony do lub wycofany z użytku, albo do lub ze stanu biegu jałowego. Regularnie oscylujących faz danej działalności nie traktuje się jako rozruchów i wyłączeń. 122 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 Artykuł 3 2. Wszystkie instalacje będą zgodne z: Zobowiązania mające zastosowanie do nowych urządzeń Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne w celu zapew- nienia: a) albo dopuszczalnymi wartościami emisji w gazach odloto- wych i wartościami emisji ulotnych, lub z całkowitą dopusz- czalną wielkością emisji oraz z innymi wymaganiami ustano- wionymi w załączniku IIA; 1) zgodności wszystkich nowych urządzeń z art. 5, 8 i 9; albo 2) zarejestrowania lub poddania zatwierdzeniu wszystkich nowych urządzeń nieobjętych dyrektywą 96/61/WE przed ich oddaniem do eksploatacji. Artykuł 4 Zobowiązania mające zastosowanie do urządzeń istniejących Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne w celu zapewnienia, aby: 1) istniejące urządzenia były zgodne z art. 5, 8 i 9 nie później niż do dnia 31 października 2007 r. ; 2) wszystkie istniejące urządzenia musiały zostać zarejestrowane najpóźniej do dnia 31 października 2007 r. ; 3) te urządzenia, które mają być zatwierdzone lub zarejestro- wane z zastosowaniem planu obniżania emisji podanego w załączniku IIB, powiadomiły o tym właściwe władze naj- później do dnia 31 października 2005 r. ; 4) w przypadku gdy urządzenie: — podlega znacznej zmianie, lub — wchodzi w zakres zastosowania niniejszej dyrektywy po raz pierwszy, po znacznej zmianie, ta część urządzenia, która podlega znacznej zmianie, będzie traktowana albo jak nowe urządzenie, albo jak urządzenie ist- niejące, pod warunkiem że emisja całkowita z całego urządze- nia nie przekracza emisji, które następowałyby, gdyby część znacznie zmieniona była traktowana jak nowe urządzenie. Artykuł 5 Wymagania b) wymaganiami planu obniżania emisji wyszczególnionymi w załączniku IIB. 3. a) W przypadku emisji ulotnych Państwa Członkowskie zastosują do urządzeń wartości emisji ulotnych jako dopuszczalną wartość emisji. Jednakże w przypadkach, w których wykazano zgodnie z wymogami właściwych władz, że dla indywidualnej instalacji wartość ta nie jest osiągalna technicznie i ekonomicznie, właściwe władze mogą uczynić wyjątek dla takiego indywidualnego urzą- dzenia, pod warunkiem że nie spowoduje to znacznego ryzyka dla ludzkiego zdrowia lub środowiska. W przy- padku każdego odstępstwa operator musi wykazać zgod- nie z wymogami właściwych władz, że stosuje najlepszą osiągalną technikę; b) czynności, które nie mogą być prowadzone w warunkach ograniczonych, mogą zostać wyłączone spod środków przewidzianych w załączniku IIA wówczas, gdy możliwość ta jest wyraźnie wymieniona w tym załączniku. Należy wówczas zastosować plan obniżania emisji podany w załączniku IIB, chyba że wykazano zgodnie z wymogami właściwych władz, że opcja ta nie jest osiągalna technicz- nie i ekonomicznie. W takim przypadku operator musi wykazać zgodnie z wymogami właściwych władz, że sto- suje najlepszą osiągalną technikę. Państwa Członkowskie złożą Komisji sprawozdanie w sprawie odstępstw dotyczących lit. a) i b), zgodnie z art. 11. 4. W przypadku urządzeń niekorzystających z planu obniżania emisji wszelkie wyposażenie obniżające zainstalowane po dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy będzie spełniało wszystkie wymagania załącznika IIA. 5. Urządzenia, w których prowadzi się dwa lub więcej rodzajów czynności, z których każda przekracza wartości progowe podane w załączniku IIA: a) w odniesieniu do substancji wyszczególnionych w ust. 6, 7 i 8 będą spełniać wymagania zawarte w tych ustępach indywidu- alnie, dla każdego rodzaju czynności; b) w odniesieniu do innych substancji będą: i) albo spełniać wymagania ust. 2 indywidualnie, dla każdego rodzaju działalności, albo 1. Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki, bądź poprzez specyfikację w warunkach zatwierdzenia, bądź poprzez zasady ogólnie obowiązujące, w celu zapewnienia zgodności z ust. 2–12. ii) będą miały emisje całkowite nieprzekraczające emisje, które następowałyby wówczas, gdy została zastosowana lit. i). 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 123 6. Substancje lub preparaty, które, z przyczyny sklasyfikowania ich ze względu na zawartość LZO jako substancji kancerogen- nych, mutagennych lub toksycznych dla rozmnażania, na mocy dyrektywy 67/584/EWG (1) mają przypisane, lub powinny prze- nosić ich oznaczenie, ryzyka R45, R46, R60, R61, zostaną zastą- pione innymi, mniej szkodliwymi substancjami lub preparatami, tak dalece jak jest to możliwe i w możliwie najkrótszym czasie oraz przy uwzględnieniu zaleceń określonych w art. 7 ust. 1. 7. W przypadku zrzutów LZO określonych w ust. 6, gdzie masowe natężenie przepływu sumy związków powodujących oznakowanie, o którym mowa w tym ustępie, jest większe lub równe 10 g/h, musi być spełniona dopuszczalna wartość emisji 2 mg/Nm3. Dopuszczalna wartość emisji dotyczy sumy mas poszczególnych związków. 8. W przypadku zrzutów fluorowcowanych LZO, którym przy- pisano oznaczenie ryzyka R40, gdzie masowe natężenie prze- pływu sumy związków powodujących oznakowanie R40 jest większy lub równy 100 g/h, musi być spełniona dopuszczalna wartość emisji 20 mg/Nm3. Dopuszczalna wartość emisji doty- czy sumy mas poszczególnych związków. Zrzut LZO określony w ust. 6 i 8 będzie kontrolowany jako emi- sje z urządzeń w warunkach ograniczonych w celu ochrony zdro- wia publicznego i środowiska naturalnego w stopniu najwyżej technicznie i ekonomicznie osiągalnym. 9. Zrzuty tych LZO, którym po wejściu w życie niniejszej dyrek- tywy przypisano lub które przenoszą oznaczenie ryzyka wymie- nione w ust. 6 i 8, spełnią w najkrótszym możliwym czasie dopuszczalne wartość emisji wymienione odpowiednio w ust. 7 i 8. 10. W celu zminimalizowania emisji podczas rozruchu i wyłą- czenia zostaną podjęte wszystkie odpowiednie środki ostrożno- ści. całkowita z całego tego urządzenia nie przekracza emisji, które następowałyby wówczas, gdy spełnione byłyby wszystkie wyma- gania zawarte w tej tabeli. 12. Ani plan obniżania emisji, ani zastosowanie ust. 11, ani też art. 6 nie zwalniają urządzeń rzutujących substancje wyszczegól- nione w ust. 6–8 od spełnienia wymagań tych ustępów. 13. W przypadkach gdy prowadzi się ocenę ryzyka, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 (2) i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1488/94 (3), lub dyrektywą Rady 67/548/EWG oraz dyrektywą Komisji 93/67/EWG (4), wszelkich substancji powodujących oznakowanie R40, R60 lub R61, które są kontro- lowane na mocy niniejszej dyrektywy, Komisja odpowiednio roz- waży wnioski z oceny ryzyka i podejmie niezbędne środki. Artykuł 6 Plany krajowe 1. Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE Państwa Członkowskie mogą określić i wykonać krajowe plany obniżania emisji z czynności i urządzeń przemysłowych objętych art. 1, z wyłączeniem rodzajów działalności 4 i 11 z załącznika IIA. Żadne inne czynności nie mogą zostać wyłączone spod zakresu stoso- wania niniejszej dyrektywy poprzez plan krajowy. Plany te skut- kują obniżeniem rocznych emisji LZO z istniejących urządzeń objętych niniejszą dyrektywą o co najmniej takie same ilości i w takich samych ramach czasowych, jakie osiągnięto by w okresie ważności planu krajowego poprzez zastosowanie wielkości emi- sji na mocy art. 5 ust. 2 i 3 oraz załącznika II. Plan krajowy, jeśli niezbędne uaktualniony, będzie przedstawiany Komisji co trzy lata. 11. Istniejące urządzenia, które eksploatują istniejące wyposaże- nie obniżające emisje i spełniają następujące dopuszczalne war- tości emisji: — 50 mg C/Nm3 w przypadku spalania, Państwo Członkowskie, które określa i wykonuje plany krajowe, może wyłączyć istniejące urządzenia spod wdrożenia dopuszczal- nych wartości emisji ustanowionych w art. 5 ust. 1 i 3 oraz załączniku II. Plan krajowy w żadnych okolicznościach nie wyłą- cza istniejącego urządzenia spod przepisów ustanowionych w dyrektywie 96/61/WE. — 150 mg C/Nm3 w przypadku wszelkiego innego wyposaże- nia obniżającego, będą wyłączone spod dopuszczalnej wartości emisji gazów odlo- towych podanych w tabeli załącznika IIA przez okres 12 lat po terminie określonym w art. 15, pod warunkiem że emisja 2. Plan krajowy zawiera wykaz środków podjętych lub środków, które zostaną podjęte, na rzecz zapewnienia osiągnięcia celu określonego w ust. 1, w tym szczegóły proponowanych mecha- nizmów monitorowania planu. Będzie on również zawierał wią- żące tymczasowe cele obniżania emisji, w stosunku do których (1) Dz. U. 196 z 16. 8. 1967 str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona przez dyrektywę Komisji 98/98 (Dz. U. L 355 z 30. 12. 1998 str. 1). (2) Dz. U nr L 84 z 5. 4. 1993, str. 1. (3) Dz. U. L 16 z 29. 6. 1994, str. 3. (4) Dz. U. L 227 z 8. 9. 1993, str. 9. 124 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 można zmierzyć postęp ku temu celowi. Będzie on zgodny z ist- niejącą stosowną legislacją wspólnotową, w tym ze stosownymi przepisami niniejszej dyrektywy oraz będzie zawierał: — określenie rodzaju czynności lub rodzajów czynności, do któ- rych stosuje się plan, — obniżenie emisji, które należy osiągnąć w wyniku tych czyn- ności, korespondujące z tym, jakie zostałoby osiągnięte poprzez zastosowanie dopuszczalnych wielkości emisji wyszczególnionych w ust. 1, Artykuł 7 Środki zastępcze 1. Komisja zapewni wymianę informacji między Państwami Członkowskimi oraz prowadzenie czynności dotyczących wyko- rzystywania substancji organicznych i ich potencjalnych środków zastępczych. Rozważy ona kwestie: — przydatności do użytku, — liczbę urządzeń objętych planem oraz ich emisję całkowitą, a także emisję całkowitą z każdej z tych czynności. — potencjalnych skutków dla ludzkiego zdrowia oraz w szcze- gólności narażenia w miejscach pracy, Plan będzie zawierał także pełny opis całego zakresu instrumen- tów, za pomocą których zostaną osiągnięte jego wymagania, dowód że te instrumenty będą wdrożone oraz szczegółowe dane o sposobach wykazania zgodności z planem. 3. Państwa Członkowskie przedstawią plan Komisji. Planowi musi towarzyszyć dokumentacja wspierająca, wystarczająca do zweryfikowania, że zostanie osiągnięty cel ust. 1, w tym wszelka dokumentacja, której Komisja może specjalnie zażądać. Istniejące urządzenia, które podlegają znacznym zmianom, pozostają w zakresie planu krajowego, pod warunkiem że stanowiły część tego planu przed poddaniem ich takiej znacznej zmianie. 4. Państwa Członkowskie wyznaczą krajowe władze, w celu gro- madzenia i ocena informacji wymaganej w ust. 3 oraz wykona- nia planu krajowego. 5. a) Najpóźniej rok po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja poinformuje komitet określony w art. 13 o kryte- riach oceny planów krajowych. b) Jeśli Komisja, rozpatrując plan, lub plan przedstawiony ponownie, albo rozważając raporty w sprawie postępów przedstawione przez Państw Członkowskie na mocy art. 11, nie jest przekonana, że cele planu zostaną osią- gnięte w założonym okresie, poinformuje ona Państwo Członkowskie oraz komitet określony w art. 13 o swojej opinii, a także poda powody wydania takiej opinii. Komi- sja uczyni to w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania planu lub raportu. Następnie, w ciągu trzech miesięcy, Państwo Członkowskie powiadomi Komisję i poinformuje komitet o środkach korekcyjnych, które podejmie w celu zapewnie- nia osiągnięcia powyższych celów. — potencjalnych skutków w środowisku naturalnym, oraz — konsekwencji gospodarczych, w szczególności kosztów i korzyści dostępnych opcji, w celu dostarczenia zaleceń dotyczących wykorzystywania sub- stancji i technik mających najmniejszy potencjalny wpływ na powietrze, wody, gleby, ekosystemy i ludzkie zdrowie. W ślad za wymianą informacji Komisja opublikuje zalecenia dotyczące każ- dej czynności. 2. Państwa Członkowskie zapewnią, aby zalecenia określone w ust. 1 były uwzględniane w trakcie zatwierdzania i definiowa- nia reguł ogólnie wiążących. Artykuł 8 Monitorowanie 1. Państwa Członkowskie wprowadzą obowiązek dostarczania właściwym władzom przez operatorów urządzeń objętych niniej- szą dyrektywą, raz w roku lub na żądanie, danych, które umoż- liwią właściwym władzom zweryfikowanie zgodności z niniejszą dyrektywą. 2. Państwa Członkowskie zapewnią, że przewody, do których jest podłączone wyposażenie obniżające emisje i które w końco- wym punkcie zrzutu emitują więcej niż przeciętnie 10 kg/godz. całkowitego węgla organicznego, będą monitorowane w sposób ciągły na ich zgodność. 6. Jeżeli Komisja, w ciągu sześciu miesięcy od zawiadomienia o środkach korekcyjnych, zdecyduje, że środki te nie są wystarcza- jące do zapewnienia osiągnięcia celu planu w założonym okresie, Państwo Członkowskie będzie zobowiązane wypełnić wymaga- nia art. 5 ust. 2 i 3 oraz załącznika II w okresie wyszczególnio- nym w niniejszej dyrektywie w przypadku istniejących urządzeń. O swojej decyzji Komisja poinformuje komitet określony w art. 13. 3. W pozostałych przypadkach Państwa Członkowskie zapewnią prowadzenie pomiarów ciągłych lub okresowych. W przypadku pomiarów okresowych będą zdejmowane co najmniej trzy odczyty podczas każdej czynności pomiarowej. 4. Pomiary nie są wymagane w przypadku, gdy wyposażenie obniżające typu „końca rury” nie musi spełniać wymogów niniej- szej dyrektywy. 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 125 5. Komisja zorganizuje wymianę informacji dotyczącej wykorzy- stywania planów zarządzania rozpuszczalnikami w Państwach Członkowskich w oparciu o dane z wykonywania niniejszej dyrektywy w trzy lata po terminie określonym w art. 15. Artykuł 10 Brak zgodności Artykuł 9 Zgodność z dopuszczalnymi wartościami emisji 1. Należy wykazać zgodnie z wymogami właściwych władz, zgodność z: — dopuszczalnymi wartościami emisji w gazach odlotowych, wartościami emisji ulotnych i dopuszczalnymi wartościami emisji całkowitej, — wymaganiami planu obniżania emisji według załącznika IIB, — przepisami art. 5 ust. 3. Załącznik III zawiera zalecenia w zakresie planów zarządzania rozpuszczalnikami, służące do wykazania zgodności z tymi para- metrami. W przypadkach technicznie uzasadnionych można dodawać pewne objętości gazu do gazów odlotowych do celów chłodze- nia lub rozcieńczania, lecz nie uwzględnia się ich przy oznacza- niu stężeń masy substancji zanieczyszczającej w gazach odloto- wych. 2. Po zakończeniu znacznej zmiany zgodność zostanie zweryfi- kowana. 3. W przypadku pomiarów ciągłych dopuszczalne wartości emi- sji będą traktowane jako zgodne, jeżeli: a) żadna ze średnich 24-godzinnych przy normalnej eksploata- cji nie przekracza dopuszczalnych wartości emisji; oraz b) żadna ze średnich jednogodzinnych nie przekracza dopusz- czalnych wartości emisji o więcej niż współczynnik1,5. 4. W przypadku pomiarów okresowych dopuszczalne wartości emisji są traktowane jako zgodne, jeżeli w jednej czynności moni- torowania: Państwa Członkowskie podejmą właściwe środki w celu zapew- nienia, aby, w przypadku stwierdzenia naruszenia wymagań niniejszej dyrektywy: a) podmiot gospodarczy informował właściwe władze i podej- mował środki w celu zapewnienia przywrócenia zgodności w możliwie najkrótszym czasie; b) w przypadkach braku zgodności powodującego bezpośrednie zagrożenie dla ludzkiego zdrowia oraz tak długo, jak zgod- ność nie jest przywrócona na warunkach określonych w lit. a), realizowanie danej czynności jest zawieszone. Artykuł 11 Systemy informacyjne i sprawozdawczość 1. Państwa Członkowskie w trzyletnich okresach przesyłają do Komisji informację w formie sprawozdania o wykonywaniu niniejszej dyrektywy. Sprawozdanie to będzie opracowane na podstawie kwestionariusza lub konspektu zaprojektowanego przez Komisję zgodnie z procedura ustanowioną w art. 6 dyrek- tywy 91/692/EWG (1). Kwestionariusz lub konspekt zostanie przesłany Państwom Członkowskim sześć miesięcy przed począt- kiem okresu objętego sprawozdaniem. Sprawozdanie zostanie przekazane Komisji w ciągu dziewięciu miesięcy od zakończenia trzyletniego okresu, którego dotyczy. Państwa Członkowskie opublikują przygotowane sprawozdania w tym samym czasie, w którym przekażą je Komisji, z zastrzeżeniem ograniczeń usta- nowionych w art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 90/313/EWG (2). Pierw- sze sprawozdanie będzie obejmowało okres pierwszych trzech lat następujących po terminie określonym w art. 15. 2. Informacja przedstawiona na mocy ust. 1 obejmuje w szcze- gólności dane wystarczająco reprezentatywne w celu wykazania, że zostały spełnione wymagania zawarte w art. 5 oraz, w stosow- nym przypadku, w art. 6. 3. Najpóźniej pięć lat po przedstawieniu przez Państwa Człon- kowskie pierwszych sprawozdań Komisja, na podstawie danych przekazanych przez Państwa Członkowskie, opracuje sprawoz- danie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy. Komisja przed- stawi to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, wraz z ewentualnymi propozycjami. a) średnia ze wszystkich odczytów nie przekracza dopuszczal- Artykuł 12 nych wartości emisji; oraz b) żadna ze średnich jednogodzinnych nie przekracza dopusz- czalnej wartości emisji o więcej niż współczynnik 1,5. 5. Zgodność z przepisami art. 5 ust. 7 i 8 jest weryfikowana na podstawie sumy stężeń masy indywidualnego lotnego związku organicznego. W pozostałych przypadkach zgodność jest wery- fikowana na podstawie całkowitej masy wyemitowanego węgla organicznego, chyba że ustalono inaczej w załączniku IIA. Publiczny dostęp do informacji 1. Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 90/313/EWG Pań- stwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnie- nia, aby co najmniej wnioski o zatwierdzenie dla nowych (1) Dz. U. L 377 z 31. 12. 1991 str. 48. (2) Dz. U. L 158 z 23. 6. 1990 str. 56. 126 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 urządzeń lub o wprowadzenie znacznych zmian w tych urządze- niach, dla których jest wymagane pozwolenie na mocy dyrektywy 96/61/WE, były udostępnione społeczeństwu przez właściwy okres czasu, w celu umożliwienia społeczeństwu wyrażenia opi- nii zanim właściwe władze podejmą decyzję. Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 96/61/WE nie istnieje domniemanie obo- wiązku zmiany formy tej informacji. Społeczeństwu musi być udostępniona decyzja właściwych władz, w tym co najmniej kopia zatwierdzenia oraz wszelkie dal- sze aktualizacje. Społeczeństwu będą udostępnione ogólne wiążące zasady mające zastosowanie do urządzeń oraz wykazu zarejestrowanych i zatwierdzonych czynności. Artykuł 14 Sankcje Państwa Członkowskie ustalą sankcje stosowane za naruszanie krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz podejmą wszelkie niezbędne środki w celu ich wykonania. Ustalone skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o tych przepisach najpóźniej do terminu wymienionego w art. 15 oraz powiadomią niezwłocznie o wszelkich dalszych zmianach w tych przepisach. sankcje musza być Artykuł 15 Transpozycja 2. Wyniki monitorowania emisji, wymagane na mocy warunków zatwierdzenia lub rejestracji określonych w art. 8 i 9 oraz prze- chowywane przez właściwe władze muszą być udostępniane spo- łeczeństwu. 1. Państwa Członkowskie, nie później niż do dnia 1 kwietnia 2001 r. , wprowadzą w życie przepisy, ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję. 3. Stosuje się ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących przyczyn odmowy udzielania informacji przez władze publiczne, w tym tajemnicy handlowej i przemysłowej, ustanowionych w art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 90/313/EWG. Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odnie- sienia do niniejszej dyrektywy lub takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie. Artykuł 13 Komitet Komisja wspierana jest przez komitet o charakterze doradczym, składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji. Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które należy podjąć. Komitet wyda opinię o tym projekcie w granicach terminu, jaki może ustanowić przewodniczący zależnie od stopnia pilności sprawy, w razie potrzeby przeprowadzając głosowanie. Opinia jest włączona do Protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie może żądać odnotowania w Protokole swojego stanowiska. Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym możliwym zakresie oraz informuje komitet o zakresie, w jakim jego opinia została wzięta pod uwagę. 2. Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawo- wych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w dzie- dzinie objętej niniejszą dyrektywą. Artykuł 16 Wejście w życie Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 17 Adresaci Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich. Sporządzono w Brukseli, dnia 11 marca 1999 r. W imieniu Rady J. TRITTIN Przewodniczący 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 127 ZAŁĄCZNIK I ZAKRES OBOWIĄZYWANIA Niniejszy załącznik zawiera kategorie czynności, określone w art. 1. W przypadku realizowania ich powyżej progów wymienionych w załączniku IIA czynności wymienione w niniejszym załączniku wchodzą w zakres dyrektywy. Jeśli nie postanowiono inaczej, w każdym przypadku czynność obejmuje czyszczenie wyposażenia, lecz nie obejmuje czyszczenia produktów. Nakładanie spoiwa — Każda czynność, w toku której spoiwo nakłada się na powierzchnię, z wyjątkiem pokrywania spoiwem i laminowania związanego z działalnością drukarską. Czynność powlekania — Każda czynność, w toku której następuje jednorazowe lub wielokrotne nałożenie ciągłej warstwy powłoki na: — niżej wymienione pojazdy: — nowe samochody, określone w dyrektywie 70/156/EWG (1) jako pojazdy kategorii M1, a także kategorii N1, w takim stopniu, w jakim są pokrywane przy użyciu tego samego urządzenia co pojazdy kategorii M1, — kabiny samochodów ciężarowych, przeznaczone na pomieszczenie kierowcy oraz na wszelkie inne pomieszczenia zintegrowane przeznaczone na wyposażenie techniczne w pojazdach kategorii N2 i N3 w dyrektywie 70/156/EWG, — samochody dostawcze i samochody ciężarowe określone w dyrektywie 70/156/EWG jako pojazdy kategorii N1, N2 i N3, lecz z wyłączeniem kabin samochodów ciężarowych, — autobusy, określone w dyrektywie 70/156/EWG jako pojazdy kategorii M2 i M3, — przyczepy, określone w dyrektywie 70/156/EWG w kategoriach O1, O2, O3 i O4; — powierzchnie metalowe i z tworzyw sztucznych, w tym powierzchnie samolotów, statków, pociągów itp. , — powierzchnie drewniane, — tkaniny, włókna, powierzchnie folii i papieru, — skórę. Nie obejmuje to operacji powlekania podłoża technikami natrysku elektroforetycznego i chemicznego. Jeżeli czynność powlekania obejmuje stopień, w toku którego dowolną techniką drukuje się ten sam przedmiot, ową czynność nadruku traktuje się jako część czynności powlekania. Jednakże czynności drukarskie dokonywane jako czynności odrębne nie są włączone, lecz mogą być objęte zakresem niniejszej dyrektywy, jeśli czynność drukarska podlega jej zakresowi. Powlekanie zwojów — Każda czynność, w której w zwojach: stal, stal nierdzewna, stal powlekana, stopy miedzi lub taśmę aluminiową powleka się w procesie ciągłym powłoką foliową lub laminowaną. Czyszczenie na sucho — Każda czynność przemysłowa lub handlowa, stosująca LZO w urządzeniu do czyszczenia odzieży, mebli i podobnych dóbr konsumpcyjnych, z wyjątkiem ręcznego usuwania brudu i plam w przemyśle tekstylnym i odzieżowym. (1) Dz. U. L 42 z 23. 2. 1970, str. 1. Dyrektywa zmieniona ostatnio dyrektywą 97/27/WE (Dz. U. L 233 z 25. 8. 1997, str. 1). 128 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 Produkcja obuwia — Każda czynność, w której wytwarza się kompletne obuwie lub jego części. Produkcja preparatów powlekających, lakierów, farb drukarskich i klejów — Wytwarzanie powyższych produktów końcowych, a także produktów pośrednich wytwarzanych w tej samej lokalizacji, drogą mieszania pigmentów, żywic i materiałów adhezyjnych z rozpuszczalnikiem organicznym lub z innym nośnikiem, w tym dyspersja i dyspersja wstępna, regulacja lepkości i zabarwienia oraz operacje napełniania pojemników produktem końcowym Wytwarzanie artykułów farmaceutycznych — Synteza chemiczna, fermentacji, ekstrakcji, formowania i wykańczania artykułów farmaceutycznych oraz jeśli dokonywane w tym samym miejscu, wytwarzania produktów pośrednich. Drukarstwo — Każda czynność reprodukowania tekstu i/lub obrazów, w której, z zastosowaniem nośnika obrazu, przenosi się farbę drukarską na powierzchnie dowolnego rodzaju. Obejmuje ona również związane z tym techniki lakierowania, powlekania i laminowania. Jednakże dyrektywie podlegają tylko następujące procesy składowe: — fleksografia–rodzaj czynności drukarskiej stosującej nośnik obrazu z gumy lub z elastycznych fotopolimerów, na których powierzchnie drukujące znajdują się powyżej powierzchni niedrukujących, z zastosowaniem ciekłych farb drukarskich schnących poprzez odparowanie; — gorący offset rolowy–rolowa czynność drukarska stosująca nośnik obrazu, na którym powierzchnie drukujące i niedrukujące znajdują się w tej samej płaszczyźnie, przy czym materiał, na który nanosi się druk, jest podawany do maszyny z roli, w odróżnieniu od odrębnych arkuszy. Powierzchnia niedrukująca jest tak przygotowana, aby przyjmować wodę, a tym samym odrzucić farbę drukarską. Powierzchnia drukująca jest tak przygotowana, aby przyjmować i przenosić tusz na powierzchnię, która ma być zadrukowana. Odparowanie następuje w piecu, w którym gorące powietrze jest używane do podgrzewania nadrukowanego materiału; — laminowanie związane z czynnością drukarską–sklejanie razem dwóch lub większej liczby elastycznych materiałów w celu utworzenia laminatu; — rotograwiura publikacyjna–czynność drukarska stosująca rotograwiurę do drukowania na papierze, np. czasopism, broszur, katalogów lub podobnych produktów z zastosowaniem farb drukarskich na bazie toluenu; — rotograwiura–czynność drukarska stosująca cylindryczny nośnik obrazu, na którym powierzchnie drukujące znajdują się poniżej powierzchni niedrukujących, z zastosowaniem ciekłych farb drukarskich schnących poprzez odparowanie. Wgłębienia są wypełnione farbą drukarską, zaś jej nadmiar jest zbierany z powierzchni niedrukujących, zanim powierzchnia, która ma być zadrukowana, zetknie się z walcem i zbierze farbę z wgłębień; — sitodruk rotacyjny–rolowa czynność drukarska, w której farba drukarska jest nakładana na powierzchnię przeznaczoną do zadrukowania sposobem przetłaczania przez porowaty nośnik obrazu, w którym powierzchnie drukujące są otwarte, zaś powierzchnie niedrukujące są zaślepione przy użyciu ciekłej farby drukarskiej, która schnie tylko poprzez odparowanie. Materiał, na który nanosi się druk, jest podawany do maszyny z roli, w odróżnieniu od odrębnych arkuszy. — lakierowanie–czynność, za pomocą której nakłada się lakier lub powłokę klejową na materiał elastyczny do celów dalszego uszczelnienia materiału stanowiącego opakowanie. Przeróbka gumy — Każda czynność polegająca na sporządzaniu mieszanek, mieszaniu, mieleniu, kalandrowaniu, wytłaczaniu i wulkanizacji gumy naturalnej lub sztucznej oraz obejmująca inne operacje pomocnicze przekształcania gumy naturalnej lub sztucznej w produkt gotowy. Czyszczenie powierzchni — Każda czynność, z wyjątkiem czyszczenia na sucho, polegająca na stosowaniu rozpuszczalników organicznych w celu usunięcia zanieczyszczeń z powierzchni materiału, łącznie z odtłuszczaniem. Czynność czyszczenia, na 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 129 którą składa się więcej niż jedna operacja, przed jakimkolwiek innym rodzajem działalności lub po nim, jest traktowana jako jedna czynność czyszczenia powierzchni. Czynność ta nie dotyczy czyszczenia wyposażenia, lecz czyszczenia powierzchni produktów. Wytłaczanie oleju roślinnego lub tłuszczu zwierzęcego oraz rafinowanie oleju roślinnego — Są to rodzaje działalności polegającej na wytłaczaniu oleju roślinnego z nasion oraz innych surowców roślinnych, przetwarzaniu suchych pozostałości w celu wytworzenia pasz zwierzęcych, oczyszczeniu tłuszczów i olejów roślinnych otrzymanych z nasion, substancji roślinnych i/lub surowców zwierzęcych. Wykończanie pojazdów — Każda czynność przemysłowa lub handlowa oraz związane z tym czynności odtłuszczania, w tym: — powlekanie pojazdów drogowych określonych w dyrektywie 70/156/EWG lub ich części, wykonywane jako część naprawy, konserwacji i zdobienia pojazdu na zewnątrz urządzeń wytwórczych, lub — pierwotne powlekanie pojazdów drogowych określonych w dyrektywie 70/156/EWG lub ich części materiałami typu wykończeniowego, wykonywane na zewnątrz oryginalnych linii produkcyjnej, lub — powlekanie przyczep (w tym naczep) (kategoria O). Powlekanie drutu nawojowego — Każda czynność powlekania przewodników metalicznych stosowanych do nawijania cewek w transformatorach i silnikach itp. Impregnowanie drewna — Każda czynność polegająca na wprowadzaniu środka konserwującego do drewna. Laminowanie drewna i tworzyw sztucznych — Każda czynność polegająca na sklejaniu drewna i/lub tworzywa sztucznego w celu wyprodukowania laminatów. 130 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 ZAŁĄCZNIK IIA I. WARTOŚCI PROGOWE I ŚRODKI KONTROLI EMISJI Czynność (progi zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok) Wartości pro- gowe (progi zużycia rozpuszczal- nika w tonach na rok) Dopuszczalne wartości emisji w gazach odlo- towych (mg C/Nm3) 1 Gorący offset rolowy (> 15) 15–22 > 25 100 20 Całkowita dopusz- czalna wartość emisji 30 (1) 30 (1) Emisje ulotne (procent wkładu rozpuszczal- nika) Nowe Przepisy szcze- gólne Istniejące Nowe Istniejące Rotograwiura publikacyjna (> 25) 75 10 15 2 3 Inne maszyny rotograwiurowe, fleksograficzne, sitodruku rota- cyjnego, laminujące lub lakier- nicze (> 15) sitodruku rotacyj- nego na tkaninie i/lub tekturze (> 30) 15-25 > 25 > 30 (2) 100 100 100 4 Czyszczenie powierzchni (3) (> 1) 1-5 > 5 20 (4) 20 (4) 25 20 20 15 10 5 rodzaje Inne powierzchni (> 2) czyszczenia 2-10 > 10 75 (5) 75 (5) 20 (5) 15 (5) 6 Pokrywanie pojazdów (< 15) i wykończanie pojazdów > 0,5 50 (6) 25 (1) Pozostałości rozpuszczalnika w wykończonym produkcie nie traktuje się jako emisji ulotnych (2) Próg dla drukowania tech- nika sitodruku rotacyjnego na tkaninach i kartonie (3) Z zastosowaniem związków wyszczególnionych w art. 5 ust. 6 i 8 (4) Wartość dopuszczalna doty- czy związków w mg/Nm3, zaś nie dotyczy węgla całkowitego masy (5) Urządzenia, w przypadku których wykaże się właści- wym władzom, że przeciętna zawartość rozpuszczalnika organicznego całego zuży- tego materiału czyszczącego nie przekracza (wagowo) 30 %, są wyłączone spod sto- sowania tych wartości. (6) Należy wykazać zgodność według art. 9 ust. 3 w opar- ciu o 15-minutowe pomiary średnie. 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 131 Czynność (progi zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok) Wartości pro- gowe (progi zużycia rozpuszczal- nika w tonach na rok) Dopuszczalne wartości emisji w gazach odlo- towych (mg C/Nm3) Emisje ulotne (procent wkładu rozpuszczal- nika) Całkowita dopusz- czalna wartość emisji Przepisy szcze- gólne Nowe Istniejące Nowe Istniejące 7 Powlekanie zwojów (> 25) 50 (1) 5 10 8 Inne powlekanie, w tym powle- kanie, metalu, tworzyw sztucz- nych, tkanin (6) włókien, folii i papieru (> 5) 5–15 > 15 100 (2) (5) 50/75 (3) (4) (5) 20 (5) 20 (5) 9 Powlekanie drutu nawojowego (> 5) 10 g/kg (7) 5 g/kg (8) 10 Powlekanie powierzchni drew- nianych (> 15) 15–20 > 25 100 (9) 50/75 (10) 25 20 (1) W przypadku urządzeń, które stosują techniki pozwa- lające na wtórne wykorzysta- nie odzyskanych rozpusz- czalników, wartość dopusz- czalna wynosi 150. (2) Dopuszczalna wartość emisji stosuje się do nakładania powłok i procesów suszenia prowadzonych w warunkach ograniczonych. (3) Pierwsza dopuszczalna war- tość emisji stosuje się do procesów suszenia, druga – do procesów nakładania powłok. (4) W przypadku urządzeń do powlekania tkanin, które sto- sują techniki pozwalające na wtórne wykorzystanie odzy- skanych rozpuszczalników, wartość dopuszczalna stoso- wana do procesów nakłada- nia powłok i suszenia razem wziętych wynosi 150. (5) Czynności powlekania, które nie mogą być stosowane w warunkach ograniczonych (takie jak budowa okrętów, malowanie samolotów) mogą zostać wyłączone spod tych wartości, zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. b) (6) Sitodruk rotacyjny na tkani- nach mieści się w czynności nr 3. (7) Stosuje się do urządzeń, w których przeciętna śred- nica drutu wynosi ≤ 0,1 mm. (8) Stosuje się do pozostałych urządzeń. (9) Wartość dopuszczalna sto- suje się do procesów nakła- dania powłok i suszenia pro- wadzonych w warunkach ograniczonych. (10) Pierwsza wartość stosuje się do procesów suszenia, druga – do procesów nakła- dania powłok. 132 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 Czynność (progi zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok) Wartości pro- gowe (progi zużycia rozpuszczal- nika w tonach na rok) Dopuszczalne wartości emisji w gazach odlo- towych (mg C/Nm3) Emisje ulotne (procent wkładu rozpuszczal- nika) Całkowita dopusz- czalna wartość emisji Przepisy szcze- gólne Nowe Istniejące Nowe Istniejące 11 Czyszczenie na sucho 20 g/kg (1) (2) (3) 12 Impregnowanie drewna (> 25) 100 (4) 45 11 kg/m3 13 Powlekanie skóry (> 10) 10–25 > 25 (> 10) (5) 14 Produkcja obuwia (> 5) 15 Laminowanie drewna i rzyw sztucznych (> 5) two- 85 g/m2 75 g/m2 150 g/m2 25 g na parę 30 g/m2 (1) Wyrażone w masie rozpusz- czalnika emitowanego na kilogram czystego i suchego produktu. (2) Do tego sektora nie stosuje się wartości dopuszczalnej z art. 5 ust. 8 (3) Następujące wyłączenie sto- suje się tylko do Grecji: cał- kowitej dopuszczalnej warto- ści emisji nie stosuje się, przez okres 12 lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, w stosunku do istniejących urządzeń poło- żonych w obszarach oddalo- nych i/lub na wyspach o zaludnieniu nie wyższym niż 2 000 stałych mieszkańców, tam gdzie zastosowanie zaawansowa- wyposażenia nego technologicznie nie jest zasadne ze względów ekono- micznych. (4) Nie stosuje się do impregno- wania kreozotem. Dopuszczalne wartości są wyra- żone w gramach wyemitowa- nego rozpuszczalnika na m2 wytworzonego produktu. w (5) W przypadku powlekania skóry meblarstwie i poszczególnych towarach skórzanych, których używa się jako dóbr konsumpcyj- nych o niewielkich rozmia- rach, jak torby, paski, port- fele itp. Dopuszczalne całkowite warto- ści emisji są wyrażone w gra- mach wyemitowanego rozpusz- czalnika na parę kompletnego wyprodukowanego obuwia. 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 133 Czynność (progi zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok) Wartości pro- gowe (progi zużycia rozpuszczal- nika w tonach na rok) Dopuszczalne wartości emisji w gazach odlo- towych (mg C/Nm3) Emisje ulotne (procent wkładu rozpuszczal- nika) Całkowita dopusz- czalna wartość emisji Przepisy szcze- gólne Nowe Istniejące Nowe Istniejące 16 Pokrywanie klejem (> 5) 5–15 > 15 50 (1) 50 (1) 25 20 (1) Jeżeli stosuje się techniki, które pozwalają na wtórne wykorzystanie odzyskanego wartość rozpuszczalnika, dopuszczalnej emisji odlotowych gazach w wynosi 150. 17 Wytwarzanie preparatów lakierów, farb powlekających, drukarskich i klejów (> 100) 100–1 000 150 >1 000 150 5 3 5 % wkładu rozpuszczalnika 3 % wkładu rozpuszczalnika Wartość emisji ulotnej nie obej- muje rozpuszczalnika sprzeda- nego preparatu część powlekającego w szczelnym pojemniku jako 18 Przeróbka gumy (> 15) 20 (2) 25 (3) 25 % wkładu rozpuszczalnika (2) Jeżeli stosuje się techniki, które pozwalają na wtórne wykorzystanie odzyskanego dopusz- rozpuszczalnika, emisji czalne w odlotowych gazach wynosi 150. wartość (3) Wartość emisji ulotnej nie obejmuje rozpuszczalnika sprzedanego jako część pro- duktu lub preparatu powle- kającego opakowanego w szczelnym pojemnik. 19 Wytłaczanie oleju roślinnego lub tłuszczu zwierzęcego oraz rafinowanie oleju roślinnego (> 10) Tłuszcz zwierzęcy: 1,5 kg/tonę Rycynus: 3 kg/tonę Nasiona rzepaku: 1 kg/tonę Nasiona słonecznika: 1 kg/tonę Soja: (zwykła miazga): 0,8 kg/tonę Soja: (białe łuski): 1,2 kg/tonę Inne nasiona i inna substancja roslinna: 3 kg/tonę (4) 1,5 kg/tonę (5) 4 kg/tonę (6) (4) Całkowite dopuszczalne war- tość emisji dla urządzeń przetwarzających poszcze- gólne partie nasion i innej substancji roślinnej powinny zostać określone przez wła- ściwe władze dla poszczegól- nych przypadków, z zastoso- waniem najlepszych osiągal- nych technik. (5) Stosuje się do procesów frakcjonowania, z wyłącze- niem procesu odgumowania (usuwania gum z olejów). (6) Stosuje się do odgumowa- nia. 134 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 Czynność (progi zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok) Wartości pro- gowe (progi zużycia rozpuszczal- nika w tonach na rok) Dopuszczalne wartości emisji w gazach odlo- towych (mg C/Nm3) Emisje ulotne (pro- cent wkładu rozpuszczalnika) Nowe Całko- wita dopusz- czalna wartość emisji Przepisy szcze- gólne Istnie- jące Nowe Istniejące 20 Wytwarzanie produktów 20 (1) 5 (2) 15 (2) farmaceutycznych (> 50) 5 % wkładu rozpusz- czalnika 15 % wkladu rozpusz- czalnika (1) W przypadku stosowania technik pozwalających na wtórne wykorzystanie odzy- skanego rozpuszczalnika dopuszczalna wartość emisji w odlotowych gazach wynosi 150. (2) Dopuszczalna wartość emi- sji ulotnej nie obejmuje rozpuszczalnika sprzeda- nego jako część produktów lub preparatów szczelnie opakowanych II. PRZEMYSŁ LAKIERNICTWA POJAZDÓW Całkowite dopuszczalne wartości emisji wyraża się w gramach wyemitowanego rozpuszczalnika w stosunku do pola powierzchni produktu wyrażonego w metrach kwadratowych oraz w kilogramach wyemitowanego rozpuszczalnika w stosunku do nadwozia samochodu. Pole powierzchni każdego produktu w poniższej tabeli określa się w następujący sposób: — pole powierzchni wyliczone z całkowitej powierzchni pokrytej elektroforetycznie i pole powierzchni wszelkich innych części, które mogą być dodane w kolejnych fazach procesu powlekania, a które są pokryte takimi samymi powłokami, jak zastosowane do danego produktu, lub pole powierzchni całkowitej produktu powleczonego w urządzeniu Pole powierzchni pokrytej elektroforetycznie oblicza się według następującego wzoru: 2 × całkowita waga powłoki produktu przeciętna grubość arkusza metalu × gęstość arkusza metalu Metodę tą stosuje się również do innych części powlekanych, wykonanych z arkuszy metalu. W celu obliczenia pola powierzchni pozostałych, dodanych części lub całkowitego pola powierzchni pokrytego w urządzeniu będą stosowane schematy wspomagane komputerowo lub inne równoważne metody. Podana w poniższej tabeli całkowita dopuszczalna wartość emisji dotyczy wszystkich etapów procesu prowadzonego w tym samym urządzeniu, od powlekania elektroforetycznego lub wszelkiego innego rodzaju procesu pokrywania, aż do końcowego woskowania i polerowania wierzchniej powłoki włącznie, jak również rozpuszczalnika zużytego w czasie czyszczenia wyposażenia produkcyjnego, w tym komór natryskowych oraz innego wyposażenia stałego podczas lub poza okresami produkcji. Całkowita dopuszczalną wartość emisji wyraża się sumą mas związków organicznych na metr kwadratowy pola powierzchni całkowitej powleczonego produktu oraz sumą masy związków organicznych na jedno nadwozie samochodu. Czynności (próg zużycia rozpuszczalnika w tonach/rok) Próg produkcyjny (dotyczy rocznej produkcji pokrytego produktu) Całkowita dopuszczalna wartość emisji Nowe Istniejące Pokrywanie nowych samochodów (> 15) > 5 000 ≤ 5 000 konstrukcji skorupowej > 3 500 konstrukcji podwozia 45 g/m2 lub 1,3 kg/nadwozie +33 g/m2 60 g/m2 lub 1,3 kg/nadwozie +41 g/m2 90 g/m2 lub 1,5 kg/nadwozie + 70 g/m2 90 g/m2 lub1,5 kg/nadwozie + 70 g/m2 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 135 Czynności (próg zużycia rozpuszczalnika w tonach/rok) Próg produkcyjny (dotyczy rocznej produkcji pokrytego produktu) Całkowita dopuszczalna wartość emisji Nowe Istniejące Pokrywanie nowych kabin samocho- dów ciężarowych (>15) Pokrywanie nowych samochodów ciężarowych i dostawczych (>15) Pokrywanie nowych autobusów (>15) ≤ 5 000 > 5 000 ≤ 2 500 > 5 000 ≤ 2 000 > 5 000 Całkowita dopuszczalna emisja (g/m3) 65 55 90 70 210 150 85 75 120 90 290 225 Urządzenia do pokrywania pojazdów eksploatowane poniżej progów zużycia rozpuszczalnika podanych w powyższej tabeli będą spełniać wymagania dla sektora powtórnej obróbki wykończającej pojazdów z załącznika IIA. 136 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 ZAŁĄCZNIK IIB PLAN OBNIŻENIA EMISJI 1. Zasady Celem planu obniżania emisji jest umożliwienie operatorowi innymi środkami obniżeń emisji, równoważnych do tych, które zostałyby osiągnięte wówczas, gdy byłyby zastosowane dopuszczalne wartości emisji. W tym celu operator może wykorzystać każdy plan obniżania emisji, zaprojektowany specjalnie dla jego urządzenia, pod warunkiem że w efekcie końcowym uzyska równoważne obniżenie emisji. Państwa Członkowskie składają sprawozdanie Komisji, zgodnie z art. 11 niniejszej dyrektywy, o postępach w zakresie takiego samego obniżenia emisji, łącznie z podaniem doświadczeń uzyskanych w stosowaniu planu obniżenia emisji. 2. Praktyka W przypadku stosowania powłok, lakierów, klejów lub farb drukarskich może zostać zastosowany następujący plan: w przypadkach, w których poniższa metoda okaże się nieodpowiednia, właściwe władze mogą pozwolić operatorowi na zastosowanie każdego alternatywnego planu wyłączenia, co do którego jest przekonany, iż spełnia przedstawione tu zasady. Projekt tego planu uwzględnia następujące fakty: i) w przypadkach gdy substytuty zawierające niewiele rozpuszczalnika lub niezawierające go wcale znajdują się w fazie opracowania, operatorowi musi zostać przyznane przedłużenie czasu na wykonanie jego planów obniżenia emisji; ii) punkt odniesienia do obniżenia emisji powinien w możliwie najwyższym stopniu korespondować z emisjami, które nastąpiłyby wówczas, gdy nie podjęto by żadnych działań obniżających. Poniższy plan będzie funkcjonował w przypadku urządzeń, dla których można założyć niezmienną, stałą zawartość produktu oraz za stosować ją do określenia punktu odniesienia dla obniżeń emisji: i) operator przesyła plan obniżania emisji, który zawiera w szczególności obniżenia średniej zawartości rozpuszczalnika w całości wkładu i/lub podwyższoną wydajność zużycia materiałów stałych w celu osiągnięcia obniżenia całkowitej emisji z urządzenia do danej zawartości procentowej rocznych emisji odniesienia, określonych emisją docelową. Należy to uczynić w następujących ramach czasowych: Okres czasu Nowe urządzenia Istniejące urządzenia Maksymalnie dopuszczalna całkowita emisja roczna Do 31. 10. 2001 Do 31. 10. 2004 Do 31. 10. 2005 Do 31. 10. 2007 Emisja docelowa 1,5 Emisja docelowa ii) Roczną emisję odniesienia oblicza się w następujący sposób: a) Ustala się całkowitą masę materiałów stałych w ilości zużywanej w ciągu roku powłoki i/lub farby drukarskiej, lakieru lub kleju. Materiały stałe są to wszystkie materiały w powłokach, farbach drukarskich, lakierach lub klejach, które stają się stałe po wyparowaniu wody lub lotnych związków organicznych. b) Roczne emisje odniesienia są obliczane poprzez pomnożenia masy ustalonej w lit. a) przez właściwy współczynnik wyszczególniony w poniższej tabeli. Właściwe władze mogą dostosować te współczynniki dla indywidualnych urządzeń w celu odzwierciedlenia udokumentowanej, zwiększonej wydajności zużycia materiałów stałych. 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 137 Czynności Współczynnik krotności dla stosowania w przypadku lit. b) ii) Druk rotograwiurowy; druk fleksograficzny; laminowania jako część działal- ności drukarskiej; lakiernictwo jako część działalności drukarskiej; powlekanie drewna; powlekanie tekstyliów, tkaniny, folii lub papieru; powlekanie klejem Powlekanie zwojów, powtórna obróbka wykańczająca pojazdów Powłoki w kontakcie z żywnością, powlekanie do celów lotnictwa Inne rodzaje powlekania i sitodruk rotacyjny 4 3 2,33 1,5 c) Emisja docelowa jest równa rocznej emisji odniesienia pomnożonej przez procent równy: — (wartości emisji ulotnych + 15) w przypadku urządzeń mieszczących się w pozycji 6 i w dolnym paśmie progowym pozycji 8 i 10 załącznika IIA; — (wartości emisji ulotnych + 5) w przypadku wszystkich pozostałych urządzeń. d) Zgodność jest osiągnięta, jeżeli aktualna emisja rozpuszczalnika wyznaczona z planu zarządzania rozpuszczalnikami jest mniejsza lub równa emisji docelowej. 138 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 15/t. 4 ZAŁĄCZNIK III PLAN ZARZĄDZANIA ROZPUSZCZALNIKAMI 1. Wprowadzenie Niniejszy załącznik zawiera zalecenia odnośnie do wykonania planu gospodarki rozpuszczalnikami. Określa on zasady, które należy stosować (pozycja 2), i podaje schemat bilansu masy (pozycja 3) oraz określenie wymagań dla weryfikacji zgodności (pozycja 4). 2. Zasady Plan zarządzania rozpuszczalnikami służy do następujących celów: i) weryfikacja zgodności określona w art. 9 ust. 1; ii) określenie przyszłych opcji obniżających; iii) umożliwienie dostarczenia informacji społeczeństwu o zużyciu rozpuszczalników, emisji rozpuszczalników i zgodności z dyrektywą. 3. Definicje Schemat przeprowadzenia bilansu masy określają następujące definicje: Wkład rozpuszczalników organicznych (I): I1 Ilość rozpuszczalników organicznych lub ich ilość w preparatach zakupionych, używanych jako wkład do procesu w ramach czasowych, dla których oblicza się bilans masy. I2 Ilość rozpuszczalników organicznych lub ich ilość w preparatach odzyskanych lub ponownie użytych jako wkład rozpuszczalników do procesu. (ponownie wykorzystany rozpuszczalnik zalicza się każdorazowo po jego zużyciu do prowadzenia danej czynności. ) Rozpuszczalniki organiczne na wyjściu (O): O1 Emisje w gazach odlotowych. O2 Rozpuszczalniki organiczne utracone w wodzie, jeśli właściwe, z uwzględnieniem oczyszczania ścieków przy obliczaniu O5. O3 Ilość rozpuszczalników organicznych, która pozostaje jako zanieczyszczenie lub pozostałość w produktach na wyjściu z procesu. O4 Niewychwycone emisje rozpuszczalników organicznych do powietrza. Mieści się tu ogólna wentylacja pomieszczeń, z których powietrze zostaje uwolnione do środowiska zewnętrznego przez okna, drzwi, otwory wentylacyjne i podobne otwory. O5 Rozpuszczalniki organiczne i/lub związki organiczne utracone w wyniku reakcji chemicznych i fizycznych (w tym na przykład te, które zniszczono, np. przez spalenie lub innymi sposobami oczyszczania gazów odlotowych lub ścieków, albo wychwycono, np. w wyniku absorpcji, jeżeli nie zostały uwzględnione w obliczeniach na mocy O6, O7 lub O8). O6 Rozpuszczalniki organiczne zawarte w zgromadzonych odpadach. O7 Rozpuszczalniki organiczne lub rozpuszczalniki organiczne zawarte w preparatach, które są sprzedane lub które są przeznaczone do sprzedaży jako produkt mający wartość handlową. O8 Rozpuszczalniki organiczne zawarte w preparatach odzyskanych w celu ich wtórnego użycia, lecz nie jako wkład do procesu, jeżeli nie zostały uwzględnione w obliczaniu na mocy O7. O9 Rozpuszczalniki organiczne uwolnione w inny sposób. 4. Zalecenia dotyczące zastosowania planu zarządzania rozpuszczalnikami do weryfikacji zgodności Użytek uzyskany z planu gospodarki rozpuszczalnikami będzie określony poprzez szczególny wymóg, który ma podlegać weryfikacji, jak następuje: 15/t. 4 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 139 i) Weryfikacja zgodności z opcją obniżającą z załącznika IIB przy wartości dopuszczalnej emisji ogólnej wyrażonej w emisji rozpuszczalnika na jednostkę produktu, lub w inny sposób określony w załączniku IIA; a) w przypadku wszystkich czynności stosujących załącznik IIB plan zarządzania rozpuszczalnikami powinien być sporządzany corocznie w celu określenia zużycia (C). Zużycie można obliczyć według następującego równania: C = I1 - O8 W celu uzyskania rocznej emisji odniesienia i emisji docelowej każdego roku należy wykonać także równoległe obliczenie, aby ustalić materiały stałe zużyte do powlekania; b) w celu dokonania oceny zgodności z całkowitą dopuszczalną wartością emisji wyrażonej w emisji rozpuszczalnika na jednostkę produktu, lub w inny sposób określony w załączniku II A, plan zarządzania rozpuszczalnikami powinien być sporządzany corocznie w celu ustalenia emisji (E). Emisje można obliczyć według następującego równania: E = F + O1 gdzie F jest emisją ulotną określoną w lit. a) ppkt ii). Liczbę określającą wielkość emisji należy następnie podzielić przez odnośny parametr produktu; c) w celu oceny zgodności z wymaganiami art. 5 ust. 5 lit. b) ppkt ii) plan zarządzania rozpuszczalnikami należy opracowywać corocznie w celu ustalenia całkowitych emisji z rozważanych czynności, a następnie liczbę tę należy porównać z całkowitymi emisjami, które nastąpiłyby wówczas, gdyby wymagania załącznika II zostały spełnione oddzielnie dla każdej czynności. ii) Ustalenie emisji ulotnych w celu porównania ich z wartościami emisji ulotnych z załącznika IIA: a) Metodologia Emisję ulotną można obliczyć według następującego równania: F = I1– O1 - O5 - O6 - O7 - O8 lub F = O2 + O3 + O4 + O9 Ilość tę można ustalić sposobem bezpośredniego pomiaru tych wielkości. Alternatywnie, można wykonać równoważne obliczenie innymi sposobami, na przykład z zastosowaniem wydajności wychwytu emisji z procesu. Wartość emisji ulotnej wyraża się jako tę część wkładu, którą można obliczyć według następującego równania: I = I1 + I2 b) Częstotliwość Ustalanie emisji ulotnych można sporządzić sposobem krótkiej, lecz wszechstronnej serii pomiarów. Czynności ta nie musi być powtórzona ponownie do czasu zmodyfikowania wyposażenia


title: Resolution on support for the peace process in the Caucasus

eurovoc_concepts:
Armenia
Azerbaijan
domestic policy
settlement of disputes

formats: html print


title: 1999/214/EF: Rådets afgørelse af 11. marts 1999 om proceduren for gennemførelse af artikel 366a i fjerde AVS-EF-konvention

eurovoc_concepts:
ACP-EU Convention
application of the law
democracy
human rights
rule of law

formats: html pdf print

text: L 75/32 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende 20. 3. 1999 R(cid:143)DETS AFGØRELSE af 11. marts 1999 om proceduren for gennemførelse af artikel 366a i fjerde AVS-EF-konvention (1999/214/EF) R(cid:143)DET FOR DEN EUROPÆISKE UNION HAR (cid:190) TRUFFET FØLGENDE AFGØRELSE: under henvisning til Europæiske Fællesskab, særlig artikel 238, traktaten om oprettelse af Det under henvisning til forslag fra Kommissionen (1), under henvisning til samstemmende udtalelse fra Europa- Parlamentet (2), og ud fra følgende betragtninger: Fællesskabets politik inden for udviklingssamarbejde skal i henhold til traktatens artikel 130 U bidrage til den generelle m(cid:134)lsætning om udvikling og befæstelse af demokratiet og retsstaten samt til m(cid:134)lsætningen om respekt for menneskerettighederne og de grundlæggende frihedsrettigheder; den fjerde AVS-EF-konvention, undertegnet i Lom(cid:130) den 15. december 1989 og ændret ved aftalen undertegnet p(cid:134) Mauritius den 4. november 1995, i det følgende benævnt »konventionen«, indeholder i artikel 5 en bestemmelse om, at overholdelse af menneskerettighederne, de demo- kratiske principper og retsstatsprincippet er et væsentligt element i konventionen; konventionens artikel 366a indeholder bestemmelse om, at hvis en part finder, at en anden part ikke har overholdt sine forpligtelser med hensyn til et af de væsentlige punkter, der er omhandlet i artikel 5, kant den første part anmode den anden part om konsultationer og under visse omstændigheder tage passende skridt, herunder om nødvendigt helt eller delvis at suspendere konventionens anvendelse i forhold til den berørte part; det er nødvendigt at vedtage en effektiv fremgangsm(cid:134)de, n(cid:134)r det overvejes at træffe passende foranstaltninger; efter konventionens artikel 366a forst(cid:134)s der ved »part« p(cid:134) den ene side Fællesskabet og Den Europæiske Unions medlemsstater og p(cid:134) den anden side hver enkelt AVS-stat; for s(cid:134) vidt ang(cid:134)r de omr(cid:134)der, der er omfattet af konventi- onen, men som hører under medlemsstaternes kompe- tence, kan repræsentanterne for medlemsstaternes rege- ringer, forsamlet i R(cid:134)det, samtidig om nødvendigt bemyn- dige R(cid:134)det til ogs(cid:134) at inddrage disse omr(cid:134)der, n(cid:134)r det vedtager beslutninger i medfør af nærværende afgørelses artikel 1 og 2 — Artikel 1 N(cid:134)r R(cid:134)det p(cid:134) Kommissionens eller en medlemsstats initiativ finder, at en AVS-stat ikke har overholdt sine forpligtelser med hensyn til et af de væsentlige punkter, der er omhandlet i konventionens artikel 5, anmoder det — undtagen i særlig hastende tilfælde — den berørte AVS-stat om at afholde konsultationer i overensstemmelse med konventionens artikel 366a, stk. 2. R(cid:134)det træffer afgørelse med kvalificeret flertal. Artikel 2 Hvis der efter udløbet af den tidsfrist, der er fastsat i artikel 366a for konsultationer, trods alle bestræbelser ikke er fundet nogen løsning, eller omg(cid:134)ende, hvis der er tale om hastende tilfælde, eller hvis anmodningen om konsultationer afvises, kan R(cid:134)det i henhold til konventio- nens artikel 366a efter forslag fra Kommissionen beslutte foranstaltninger, herunder delvis at suspension, med kvalificeret fuld- flertal. I tilfælde af stændig suspension af konventionens anvendelse i forhold til det berørte AVS-land træffer R(cid:134)det afgørelse med enstemmighed. træffe passende Disse foranstaltninger gælder, indtil R(cid:134)det efter den i stk. 1, har gældende procedure, der er omhandlet vedtaget en beslutning, som ændrer eller tilbagekalder de tidligere trufne foranstaltninger, eller eventuelt for den periode, der er angivet i beslutningen. Med henblik herp(cid:134) foretager R(cid:134)det regelmæssigt og mindst hver sjette m(cid:134)ned en fornyet gennemgang af ovennævnte foranstaltninger. Formanden for R(cid:134)det meddeler den berørte AVS-stat de s(cid:134)ledes vedtagne foranstaltninger, inden de træder i kraft. R(cid:134)dets beslutning offentliggøres i De Europæiske Fælles- skabers Tidende. Hvis foranstaltningerne vedtages umid- delbart, f(cid:134)r AVS-staten meddelelse om foranstaltningerne samtidig med, at den opfordres til at afholde konsultati- oner. Artikel 3 (1) EFT C 119 af 24. 4. 1996, s. 7. (2) Samstemmende udtalelse afgivet den 15. februar 1999 (endnu ikke offentliggjort i EFT). Europa-Parlamentet underrettes omg(cid:134)ende fuldt ud om enhver beslutning, der vedtages i henhold til artikel 1 og 2. 20. 3. 1999 DA De Europæiske Fællesskabers Tidende L 75/33 Denne afgørelse f(cid:134)r virkning dagen efter vedtagelsen. Den offentliggøres i De Europæiske Fællesskabers Tidende. Artikel 4 Udfærdiget i Bruxelles, den 11. marts 1999. P(cid:134) R(cid:134)dets vegne J. TRITTIN Formand


title: Verordening (EG) nr. 540/1999 van de Commissie van 11 maart 1999 tot vaststelling van de maximumrestitutie bij uitvoer van zachte tarwe in het kader van de inschrijving bedoeld in Verordening (EG) nr. 2004/98

eurovoc_concepts:
award of contract
common wheat
export refund

formats: pdf print

text: L 63/36 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 3. 1999 VERORDENING (EG) Nr. 540/1999 VAN DE COMMISSIE van 11 maart 1999 tot vaststelling van de maximumrestitutie b¶ uitvoer van zachte tarwe in het kader van de inschr¶ving bedoeld in Verordening (EG) nr. 2004/98 DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EEG) nr. 1766/92 van de Raad van 30 juni 1992 houdende een gemeenschappel¶ke ordening der markten in de sector granen (1), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 923/96 van de Commissie (2), Gelet op Verordening (EG) nr. 1501/95 van de Commissie van 29 juni 1995 tot vaststelling van enkele toepassings- bepalingen van Verordening (EEG) nr. 1766/92 van de Raad wat de toekenning, in de graansector, van uitvoerres- tituties en van b¶ verstoring van de graanmarkt te treffen maatregelen betreft (3), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verorde- ning (EG) nr. 2513/98 (4), en met name op artikel 7, Overwegende dat een openbare inschr¶ving voor de resti- tutie en/of de belasting b¶ uitvoer van zachte tarwe naar sommige ACS-staten is opengesteld b¶ Verordening (EG) nr. 2004/98 van de Commissie (5), gew¶zigd b¶ Verorde- ning (EG) nr. 456/1999 (6); Overwegende dat in artikel 7 van Verordening (EG) nr. 1501/95 is bepaald dat de Commissie, op grond van de meegedeelde offertes, volgens de procedure van artikel 23 van Verordening (EEG) nr. 1766/92 kan besluiten een maximumrestitutie b¶ uitvoer vast te stellen, daarb¶ reke- ning houdend met de in artikel 1 van Verordening (EG) nr. 1501/95 bedoelde criteria; dat in dat geval wordt gegund aan de inschr¶ver(s) wiens (wier) offerte niet hoger is dan de vastgestelde maximumrestitutie, en aan de inschr¶ver(s) wiens (wier) offerte betrekking heeft op een uitvoerbelasting; Overwegende dat de toepassing van de bovenbedoelde criteria op de huidige marktsituatie voor de betrokken graansoort leidt tot de vaststelling van de maximumresti- tutie b¶ uitvoer op het in artikel 1 vermelde bedrag; Overwegende dat het Comit(cid:130) van beheer voor granen geen advies heeft uitgebracht binnen de door zijn voor- zitter bepaalde termijn, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 Voor de offertes die van 5 tot en met 11 maart 1999 in het kader van de inschr¶ving bedoeld in Verordening (EG) nr. 2004/98 werden meegedeeld, wordt de maxi- mumrestitutie b¶ uitvoer van zachte tarwe vastgesteld op 39,97 EUR/t. Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op 12 maart 1999. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepassel¶k in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 11 maart 1999. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie (1) PB L 181 van 1. 7. 1992, blz. 21. (2) PB L 126 van 24. 5. 1996, blz. 37. (3) PB L 147 van 30. 6. 1995, blz. 7. (4) PB L 313 van 21. 11. 1998, blz. 16. (5) PB L 258 van 22. 9. 1998, blz. 4. (6) PB L 55 van 3. 3. 1999, blz. 5


title: 1999/214/CE: Decisão do Conselho de 11 de Março de 1999 relativa ao processo de aplicação do artigo 366 A da quarta convenção ACP-CE

text: L 75/32 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias 20. 3. 1999 DECIS(cid:212)O DO CONSELHO de 11 de Mar(cid:135)o de 1999 relativa ao processo de aplica(cid:135)(cid:209)o do artigo 366ºA da quarta conven(cid:135)(cid:209)o ACP-CE (1999/214/CE) O CONSELHO DA UNI(cid:212)O EUROPEIA, DECIDE: Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia e, nomeadamente o seu artigo 238º, Tendo em conta a proposta da Comiss(cid:209)o (1), Tendo em conta o parecer Europeu (2), favor(cid:145)vel do Parlamento Considerando que a pol(cid:146)tica da Comunidade no dom(cid:146)nio da coopera(cid:135)(cid:209)o para o desenvolvimento contribui, nos termos do artigo 130ºU do Tratado, para o objectivo geral de desenvolvimento e consolida(cid:135)(cid:209)o da democracia e do Estado de direito, bem como para o do respeito pelos direitos Humanos e pelas liberdades fundamentais; Considerando que, segundo o artigo 5º da quarta conven(cid:135)(cid:209)o ACP-CE, assinada em Lom(cid:130) em 15 de Dezembro de 1989 e alterado pelo acordo assinado na Maur(cid:146)cia, em 4 de Novembro de 1995, (a seguir designada «conven(cid:135)(cid:209)o»), o respeito pelos direitos Humanos, pelos princ(cid:146)pios democr(cid:145)ticos e pelo Estado de direito constitui um elemento essencial da conven(cid:135)(cid:209)o; Considerando que o artigo 366ºA da conven(cid:135)(cid:209)o disp(cid:210)e que, se uma das partes considerar que outra parte n(cid:209)o cumpriu uma obriga(cid:135)(cid:209)o relativa a um dos elementos essenciais a que se refere o artigo 5º, pode convidar essa parte a efectuar consultas e, em determinadas circunst(cid:131)n- cias, a tomar as medidas adequadas, incluindo, se neces- s(cid:145)rio, a suspens(cid:209)o parcial ou total da aplica(cid:135)(cid:209)o da conven(cid:135)(cid:209)o em rela(cid:135)(cid:209)o (cid:133) parte em causa; Considerando que a necessidade de adoptar um processo eficaz a seguir nos casos em que se preveja a adop(cid:135)(cid:209)o das medidas adequadas; Considerando que, na acep(cid:135)(cid:209)o do artigo 366ºA da conven(cid:135)(cid:209)o, «parte» designa a Comunidade e os Estados- -membros da Uni(cid:209)o Europeia, por um lado, e cada um dos Estados ACP, por outro; Considerando que nas (cid:145)reas da compet(cid:136)ncia dos Estados- -membros abrangidas pela conven(cid:135)(cid:209)o, os representantes dos Governos reunidos no dos Estados-membros Conselho podem autorizar este, se necess(cid:145)rio e em para- lelo, a ocupar-se tamb(cid:130)m destas (cid:145)reas, adoptando decis(cid:210)es nos termos dos artigos 1º e 2º da presente decis(cid:209)o, Artigo 1º Quando, por iniciativa da Comiss(cid:209)o ou de um Estado- -membro, o Conselho considerar que um Estado ACP n(cid:209)o cumpriu uma obriga(cid:135)(cid:209)o relativa a um dos elementos essenciais a que se refere o artigo 5º da conven(cid:135)(cid:209)o, convi- dar(cid:145) esse Estado ACP, a n(cid:209)o ser em caso de especial urg(cid:136)ncia, a efectuar consultas nos termos do nº 2 do artigo 366ºA da conven(cid:135)(cid:209)o. O Conselho deliberar(cid:145) por maioria qualificada. Artigo 2º Se, decorrido o prazo previsto no artigo 366ºA para a realiza(cid:135)(cid:209)o das consultas e apesar de todas as delig(cid:136)ncias, n(cid:209)o tiver sido poss(cid:146)vel encontrar uma solu(cid:135)(cid:209)o — ou imediatamente, em caso de urg(cid:136)ncia ou de recusa de consultas —, o Conselho pode, nos termos daquele artigo, decidir, com base numa proposta da Comiss(cid:209)o, adoptar as medidas adequadas, incluindo a suspens(cid:209)o parcial, delibe- rando por maioria qualificada. O Conselho deliberar(cid:145) por unanimidade no caso de suspens(cid:209)o total da aplica(cid:135)(cid:209)o da conven(cid:135)(cid:209)o em rela(cid:135)(cid:209)o ao Estado ACP em causa. Essas medidas permanecer(cid:209)o em vigor at(cid:130) que o Conselho tenha recorrido ao processo adequado, previsto no par(cid:145)- grafo anterior, para adoptar uma decis(cid:209)o que altere ou revogue as medidas anteriormente adoptadas ou, se for caso disso, pelo per(cid:146)odo indicado na decis(cid:209)o. O Conselho proceder(cid:145), para esse efeito, a uma revis(cid:209)o regular, pelo menos semestral das medidas citadas. O presidente do Conselho notificar(cid:145) o Estado ACP em causa das medidas assim adoptadas, antes da sua entrada em vigor. A decis(cid:209)o do Conselho ser(cid:145) publicada no Jornal Oficial das Comunidades Europeias. Nos casos em que as medidas forem adoptadas imediatamente, a respectiva notifica(cid:135)(cid:209)o ser(cid:145) dirigida ao Estado ACP simul- taneamente com um convite para consultas. Artigo 3º (1) JO C 119 de 24. 4. 1996, p. 7. (2) Parecer favor(cid:145)vel emitido em 15 de Fevereiro de 1999 (ainda n(cid:209)o publicado no Jornal Oficial). O Parlamento Europeu ser(cid:145) imediata e integralmente informado de qualquer decis(cid:209)o tomada ao abrigo dos artigos 1º e 2º 20. 3. 1999 PT Jornal Oficial das Comunidades Europeias L 75/33 A presente decis(cid:209)o produz efeitos no dia seguinte ao da sua adop(cid:135)(cid:209)o A presente decis(cid:209)o ser(cid:145) publicada no Jornal Oficial das Comunidades Europeias. Artigo 4º Feito em Bruxelas, em 11 de Mar(cid:135)o de 1999. Pelo Conselho O Presidente J. TRITTIN


title: Entschließung zu Bankgebühren nach der Einführung des Euro

eurovoc_concepts:
bank charges
proposal (EU)


title: Komission asetus (EY) N:o 535/1999, annettu 11 päivänä maaliskuuta 1999, viljojen sekä vehnän ja rukiin hienojen jauhojen, rouheiden ja karkeiden jauhojen vientiin sovellettavien tukien vahvistamisesta

eurovoc_concepts:
cereal flour
cereals
export refund
groat
meal

text: L 63/30 FI Euroopan yhteis(cid:148)jen virallinen lehti 12. 3. 1999 KOMISSION ASETUS (EY) N:o 535/1999, annettu 11 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) maaliskuuta 1999, viljojen sek(cid:132) vehn(cid:132)n ja rukiin hienojen jauhojen, rouheiden ja karkeiden jauhojen vientiin sovellettavien tukien vahvistamisesta EUROOPAN YHTEIS(cid:153)JEN KOMISSIO, joka ottaa huomioon Euroopan yhteis(cid:148)n perustamissopi- muksen, ottaa huomioon vilja-alan yhteisest(cid:132) markkinaj(cid:132)rjestelyst(cid:132) 30 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) kes(cid:132)kuuta 1992 annetun neuvoston asetuksen (ETY) N:o 1766/92 (1), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna komission asetuksella (EY) N:o 923/96 (2), ja erityisesti sen 13 artiklan 2 kohdan, sek(cid:132) katsoo, ett(cid:132) asetuksen (ETY) N:o 1766/92 13 artiklan mukaan mainitun asetuksen 1 artiklassa tarkoitettujen tuotteiden maailmanmarkkinahintojen tai -noteerausten ja kyseisten tuotteiden yhteis(cid:148)n hintojen v(cid:132)linen erotus voidaan korvata vientituella, on vahvistettava tuet ottaen huomioon neuvoston asetuksen (ETY) N:o 1766/92 soveltamista koskevista tietyist(cid:132) yksityiskohtaisista s(cid:132)(cid:132)nn(cid:148)ist(cid:132) vientitukien my(cid:148)n- t(cid:132)misen ja h(cid:132)iri(cid:148)tilanteessa toteutettavien toimenpiteiden osalta vilja-alalla 29 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) kes(cid:132)kuuta 1995 annetun komission asetuksen (EY) N:o 1501/95 (3), sellaisena kuin se on viimeksi muutettuna asetuksella (EY) N:o 2513/ 98 (4), 1 artiklassa tarkoitetut tek¶(cid:132)t, vehn(cid:132)n ja rukiin hienoihin jauhoihin, rouheisiin ja karkeisiin jauhoihin sovellettava tuki on laskettava ottaen huomioon kyseisten tuotteiden valmistukseen tarvittava viljam(cid:132)(cid:132)r(cid:132); n(cid:132)m(cid:132) m(cid:132)(cid:132)r(cid:132)t vahvistetaan asetuksessa (EY) N:o 1501/95, maailmanmarkkinatilanne tiettyjen markkinoiden tai erityisvaatimukset voivat edellytt(cid:132)(cid:132) tiettyjen tuotteiden tuen eriytt(cid:132)mist(cid:132) niiden m(cid:132)(cid:132)r(cid:132)paikan mukaan, tuki on vahvistettava kerran kuukaudessa; sit(cid:132) voidaan muuttaa muuna aikana, n(cid:132)iden yksityiskohtaisten s(cid:132)(cid:132)nt(cid:148)jen soveltamisesta vilja- alan nykyiseen markkinatilanteeseen ja erityisesti n(cid:132)iden tuotteiden noteerauksiin ja hintoihin yhteis(cid:148)ss(cid:132) ja maail- manmarkkinoilla seuraa, ett(cid:132) tuki olisi vahvistettava liit- teess(cid:132) mainitun suuruiseksi, ja t(cid:132)ss(cid:132) asetuksessa s(cid:132)(cid:132)detyt toimenpiteet ovat viljan hallin- tokomitean lausunnon mukaiset, ON ANTANUT T(cid:142)M(cid:142)N ASETUKSEN: 1 artikla Asetuksen (ETY) N:o 1766/92 1 artiklan a, b ja c kohdassa tarkoitettujen sellaisenaan viet(cid:132)vien tuotteiden, maltaita lukuun liitteess(cid:132) mainitun suuruisiksi. vahvistetaan ottamatta, vientituet 2 artikla T(cid:132)m(cid:132) asetus tulee voimaan 12 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) maaliskuuta 1999. T(cid:132)m(cid:132) asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, j(cid:132)senvaltioissa. ja sit(cid:132) sovelletaan sellaisenaan kaikissa Tehty Brysseliss(cid:132) 11 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) maaliskuuta 1999. Komission puolesta Franz FISCHLER Komission j(cid:132)sen (1) EYVL L 181, 1. 7. 1992, s. 21 (2) EYVL L 126, 24. 5. 1996, s. 37 (3) EYVL L 147, 30. 6. 1995, s. 7 (4) EYVL L 313, 21. 11. 1998, s. 16 12. 3. 1999 FI Euroopan yhteis(cid:148)jen virallinen lehti L 63/31 LIITE viljojen sek(cid:132) vehn(cid:132)n ja rukiin hienojen jauhojen, rouheiden ja karkeiden jauhojen vientiin sovellet- tavien tukien vahvistamisesta 11 p(cid:132)iv(cid:132)n(cid:132) maaliskuuta 1999 annettuun komission asetukseen Tuotekoodi M(cid:132)(cid:132)r(cid:132)paikka (1) Tuen m(cid:132)(cid:132)r(cid:132) Tuotekoodi M(cid:132)(cid:132)r(cid:132)paikka (1) Tuen m(cid:132)(cid:132)r(cid:132) (EUR/t) (EUR/t) 1001 10 00 9200 1001 10 00 9400 1001 90 91 9000 1001 90 99 9000 1002 00 00 9000 1003 00 10 9000 1003 00 90 9000 1004 00 00 9200 1004 00 00 9400 1005 10 90 9000 1005 90 00 9000 1007 00 90 9000 1008 20 00 9000 — 01 — 03 02 03 02 — 03 02 — — — 03 02 — — — 0 — 23,00 0 64,00 0 — 43,00 0 — — — 35,00 0 — — (1) M(cid:132)(cid:132)r(cid:132)paikat ovat: 01 kaikki kolmannet maat, 02 muut kolmannet maat, 03 Sveitsi, Liechtenstein. (2) Tukea ei my(cid:148)nnet(cid:132), jos tuote sis(cid:132)lt(cid:132)(cid:132) puristettua jauhoa. 1101 00 11 9000 1101 00 15 9100 1101 00 15 9130 1101 00 15 9150 1101 00 15 9170 1101 00 15 9180 1101 00 15 9190 1101 00 90 9000 1102 10 00 9500 1102 10 00 9700 1102 10 00 9900 1103 11 10 9200 1103 11 10 9400 1103 11 10 9900 1103 11 90 9200 1103 11 90 9800 — 01 01 01 01 01 — — 01 — — 01 01 — 01 — — 45,00 42,25 39,00 36,00 33,50 — — 82,00 — — 30,00 (2) 27,00 (2) — 30,00 (2) — Huom. Alueet m(cid:132)(cid:132)ritell(cid:132)(cid:132)n komission asetuksessa (ETY) N:o 2145/92, sellaisena kuin se on muutettuna (EYVL L 214, 30. 7. 1992, s. 20)


title: 1998 Broad economic policy guidelines : Other texts on economic policies in stage 3 of EMU.

eurovoc_concepts:
economic growth
economic statistics
exchange rate
foreign trade
goods and services
gross domestic product
labour market
third stage of EMU


title: Resolución legislativa que contiene el dictamen del Parlamento Europeo sobre la propuesta de decisión del Consejo por la que se aprueba un programa plurianual de fomento de las fuentes de energía renovables en la comunidad ALTENER II (COM(97)0550 C4-0071/98 97/0370(SYN)) (Procedimiento de cooperación: primera lectura)

eurovoc_concepts:
approximation of laws
renewable energy