title: Resolução sobre o apoio ao processo de paz na região do Cáucaso

eurovoc_concepts:
Armenia
Azerbaijan
domestic policy
settlement of disputes

formats: html print


title: de "Mededeling van de Commissie over geweldpleging tegen kinderen, jongeren en vrouwen", en het "Gewijzigd voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautair actieprogramma (het programma Daphne) (2000-2004) voor maatregelen ter voorkoming van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen"

eurovoc_concepts:
EU programme
action programme
child
violence
woman

formats: html pdf print

text: 14. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 198/61 Advies van het Comité van de Regio’s over: — de „Mededeling van de Commissie over geweldpleging tegen kinderen, jongeren en vrouwen”, en — het „Gewijzigd voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautair actieprogramma (het programma Daphne) (2000-2004) voor maatregelen ter voorkoming van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen” HET COMITE´ VAN DE REGIO’S, (1999/C 198/12) gezien de Mededeling van de Commissie over geweldpleging kinderen, jongeren en vrouwen en het Gewijzigd voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een communautair actieprogramma (het programma Daphne) (2000-2004) voor maatregelen ter voorkoming van geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen [COM(1998) 335 def. — 98/0192 (CNS) en COM(1999) 82 def. — 98/0192 (COD)] (1); gezien het door de Europese Commissie op 18 februari 1999 genomen besluit om, overeenkomstig artikel 129 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het Comité van de Regio’s over dit onderwerp te raadplegen; gezien het op 16 september jl. door zijn Bureau genomen besluit om commissie 7 „Onderwijs, beroepsopleiding, cultuur, jeugd, sport, rechten van de burger” met de voorbereidende werkzaamheden terzake te belasten; gezien het op 10 maart 1999 door commissie 7 goedgekeurde ontwerpadvies (CDR 300/98 rev. 1; rapporteurs mevrouw Onkelinx en mevrouw van den Brink); gezien de aanbevelingen aan lokale en regionale overheden in de EU voor activiteiten ter bestrijding van kindermisbruik, welke voortgekomen zijn uit het door het Daphne-initiatief gesteunde seminar over lokale en regionale samenwerking ter bescherming van kinderen tegen misbruik, dat op 4 december 1998 te Brussel werd georganiseerd door commissie 7 in samenwerking met de National Society for the Prevention of Cruelty to Children (VK) en de Irish Society for Prevention of Cruelty to Children, heeft tijdens zijn 28e zitting van 10 en 11 maart 1999 (vergadering van 11 maart) volgend advies met algemene stemmen goedgekeurd. 1. Inleiding 1. 1. Geweld tegen kinderen en jongeren 1. 1. 1. Geweld tegen kinderen en jongeren is bij uitstek een probleem van de samenleving, dat helaas in alle sociale klassen, ongeacht hun sociaal-economische en culturele status, wordt aangetroffen. 1. 1. 2. Onder kindermishandeling wordt verstaan ieder doen of nalaten tot handelen door individuele personen, instellingen of de samenleving in haar geheel, alsmede alle gevolgen hiervan, waardoor kinderen hun vrijheid wordt ontnomen of waardoor zij hun daarmee samenhangende rechten niet kunnen doen gelden en/of waardoor hun optimale ontwikkeling wordt bemoeilijkt. 1. 1. 3. Daarbij worden het risico van geweld en dus de kwetsbaarheid van kinderen door bepaalde factoren sterk (1) PB C 259 van 18. 8. 1998, blz. 2; PB C 89 van 30. 4. 1998, blz. 42. vergroot, nl. minder goede sociaal-economische omstandighe- den, lage sociale status, onvolledige gezinnen, geringe integra- tie in de maatschappij en problemen als gevolg van verslavings- ziekten. Onder geweld moet fysieke, seksuele en psychische mishandeling worden verstaan, maar geweld kan ook een bepaalde vorm van uitbuiting van minderjarigen aannemen of tot uiting komen doordat minderjarigen en zuigelingen wor- den verlaten. Deze problematiek komt in de hele wereld, dus ook in Europa voor. Daarom is het bevorderen van onderzoek naar de gevolgen van drugsgebruik en alcoholmisbruik voor het gezin van grote betekenis. 1. 1. 4. Wanneer over geweld tegen kinderen wordt gespro- ken, kan niet stilzwijgend worden voorbijgegaan aan het ernstige probleem van kinderpornonetwerken op Internet. Het is duidelijk dat Internet zich als gevolg van zijn decentrale en wereldomspannende structuur voor totstandbrenging en uitbreiding van dergelijke netwerken leent. 1. 1. 5. Aan de andere kant maakt het open karakter van Internet het ook eenvoudiger, aan dergelijke netwerken deel- nemende personen op te sporen en te arresteren, zoals onlangs is gebleken tijdens de uitgebreide internationale operatie die C 198/62 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 14. 7. 1999 tot de ontmanteling van het „wonderland”-netwerk heeft geleid. Hoewel niet mag worden afgedaan aan de ernst van de feiten in verband met pedofiele netwerken op Internet, mag men zich toch niet te veel op dit probleem alleen blindstaren: het is immers slechts een van de vele uitingsvormen van geweld tegen kinderen en ongeoorloofd gedrag op netwerken vormt slechts een fractie van het totale informatieverkeer op Internet. 1. 1. 6. Ook al gaat de aandacht van de bevolking vooral uit naar seksueel misbruik van kinderen, alsook naar geweld in steden en met name op scholen, worden verreweg de meeste gevallen van geweld, verwaarlozing en mishandeling in het gezin waargenomen. Bepaalde lokale overheden kunnen bin- nen het kader van hun bevoegdheden specifieke maatregelen treffen ter bescherming van kinderen: plaatsing in pleeggezin- nen of gespecialiseerde instellingen, begeleiding van probleem- gezinnen, financiële steun, enz. 1. 1. 7. en mishandelde kinderen het risico lopen later zelf soortgelijk gedrag over te gaan. Hieraan moet nog worden toegevoegd dat misbruikte tot 1. 1. 8. Elke daad van geweld heeft niet alleen gevolgen voor het slachtoffer, maar ook voor het gezin waarin het leeft, en de samenleving in haar geheel. Onder geweld tegen kinderen, geweld dat zij in familiekring hebben meegemaakt of geweld dat door de media wordt vertoond, gaan kinderen altijd zwaar gebukt; bijgevolg hebben zij medische, psychologische en sociale begeleiding nodig. 1. 1. 9. Aan al deze factoren dient bijzondere aandacht te worden besteed; wellicht dient de Europese Unie haar activitei- ten en maatregelen bijgevolg te herijken. 1. 1. 10. Het is onmogelijk de reële kosten van de gevolgen van geweld voor de samenleving te evalueren. Toch geven de lidstaten van de EU heel wat geld uit voor de medische, psychologische en sociale begeleiding van slachtoffers en voor de berechting en bestraffing van daders. 1. 1. 11. Hoewel deze kosten niet te onderschatten zijn, moet het menselijke aspect de meeste aandacht houden. Daarom verdienen alle pogingen om risico’s terug te dringen en om geweld tegen en verlating en mishandeling van kinderen te voorkomen, de steun van het Comité. Hierbij zij gewezen op de belangrijke rol die bepaalde lokale instanties spelen op het gebied van welzijn van moeder en kind en jeugdzorg. Deze instanties zijn immers met name verantwoordelijk voor medisch-sociale bescherming, in het bijzonder in geval van mishandeling van kinderen. 1. 1. 12. In dit verband wijst het CvdR ook op het belang op school en tijdens buitenschoolse activiteiten educatieve campagnes ter bevordering van de veiligheid van kinderen te lanceren. 1. 2. De internationale en Europese context De noodzaak van een gezamenlijk optreden op 1. 2. 1. wereldschaal om voor de rechten van de mens op te komen en een halt toe te roepen aan geweld, wordt al geruime tijd op verschillende niveaus en op uiteenlopende wijze onderkend. In wereldverband worden mijlpalen gevormd door 1. 2. 2. de in 1948 aangenomen Universele Verklaring van de rechten van de mens, het in 1989 uitgevaardigde VN-Verdrag over de rechten van het kind (art. 19: recht van jongeren onder 18 jaar op bescherming tegen elke vorm van mishandeling of exploitatie, incl. seksueel geweld), de Wereldtop van het kind in 1990, de Verklaring van Stockholm van 1996 en het door het eerste Wereldcongres tegen seksuele exploitatie van kinderen voor commerciële doeleinden vastgestelde actiepro- gramma. Op basis hiervan worden thans op nationaal en internationaal niveau activiteiten op dit gebied ontplooid. In Europees verband wordt 1. 2. 3. in het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden bepaald dat niemand, dus evenmin vrouwen en kinderen, „mag worden onderworpen aan onmenselijke of vernederende behandelingen”. Voorts werden de lidstaten tijdens de in 1998 te Riga 1. 2. 4. gehouden Top van Oostzeelanden aangemoedigd om deel te nemen aan de EU-activiteiten ter bestrijding van de handel in mensen en van uitbuiting — op welke manier dan ook — van kinderen. 1. 3. Reacties van de Europese Unie In de strijd tegen geweld hebben de Europese Unie, 1. 3. 1. de lidstaten en hun instellingen elk een uiterst belangrijke rol te spelen. De activiteit van de EU op dit terrein dient beslist te 1. 3. 2. worden versterkt en uitgebouwd, maar het subsidiariteits- en het complementariteitsbeginsel dienen hierbij wel in acht te worden genomen. Op verzoek van het Europees Parlement hebben 1. 3. 3. Raad en Commissie met name op het gebied van onderwijs, media en nieuwe technologieën al een aantal maatregelen getroffen. Zo heeft de Raad eind mei 1998 een aanbeveling inzake bescherming van minderjarigen en de menselijke waardigheid m. b. t. audiovisuele en informatiediensten vastge- steld en wordt gewerkt aan een actieplan ter bevordering van een veilig gebruik van Internet. 1. 4. Geweld tegen vrouwen 1. 4. 1. Aan de vooravond van het jaar 2000 is geweld tegen vrouwen nog steeds een wereldwijd verschijnsel. Een op de twee vrouwen heeft minstens eenmaal in haar leven te maken met seksespecifiek geweld. Zoals we hieronder nog zullen aangeven, kent seksespecifiek geweld vele gedaanten. Het is teleurstellend dat programma’s tegen seksespecifiek geweld nodig blijven ondanks alle aandacht en activiteit die aan dit verschijnsel gegeven is. Het belang van dergelijke programma’s is onomstreden. 14. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 198/63 1. 4. 2. basis van sekseverschillen aan vrouwen toegebracht geweld. Onder geweld tegen vrouwen verstaan we alle op 1. 5. Internationale en Europese achtergrond 1. 4. 3. Hieronder valt seksueel geweld. De definitie van seksueel geweld luidt (1): iedere interactie waarin iemand onder dwang ertoe gebracht wordt seksuele toenadering te dulden, te ondergaan. of seksuele handelingen uit Hieronder valt ook gedwongen prostitutie en vrouwenhandel met seksuele exploitatie als doel. te voeren of Onder seksespecifiek geweld valt ook thuisgeweld. 1. 4. 4. De definitie van thuisgeweld is: dreiging met en feitelijk gebruik van fysiek en psychisch geweld binnenshuis door de mannelijke tegen de vrouwelijke (ex)-partner (2). 1. 4. 5. Wij onderschrijven de visie dat van de categorie vrouwen kwetsbare groepen als gehandicapten, minderheden, migranten en gedetineerden een groter geweldsrisico lopen. 1. 4. 6. Seksespecifiek geweld tegen vrouwen leidt tot per- soonlijk leed en letsel. Daarnaast brengt geweld tegen vrouwen voor de samenleving aanzienlijke kosten mee. Volgens een Nederlands onderzoek bedragen de kosten van ernstig tot zeer ernstig thuisgeweld bij ca. 50 000 vrouwen 332,6 miljoen gulden per jaar. Hieronder vallen kosten van justitie en politie, medische kosten, psychosociale hulp en kosten ten behoeve van bijstandsverstrekking (3). Preventie en signalisering van geweld tegen vrouwen zijn in een vroeg stadium geboden en mogelijk. Een belangrijke voorwaarde daarvoor is het instellen van een laagdrempelig meldpunt. De toegankelijkheid van dit meldpunt dient voor a´lle vrouwen gegarandeerd te zijn, ongeacht de etnische afkomst, culturele achtergrond of natio- naliteit van de betrokkenen en ongeacht of deze uit een EU-lidstaat dan wel een derde land afkomstig zijn. 1. 4. 7. Een andere voorwaarde is dat ambtenaren die veel met inwoners te maken hebben, bijvoorbeeld ambtenaren werkzaam op het terrein van de sociale basisdiensten, deskun- dig zijn in het tijdig onderkennen van signalen met betrekking tot geweld in en om de thuissituatie. 1. 4. 8. In de afgelopen periode is onder andere in Engeland en Nederland onderzoek gedaan naar vorm en kwantiteit waarin geweld tegen vrouwen voorkomt. Een van de gevolg- trekkingen van het onderzoek is dat verborgen geweldpleging een groot aandeel in het totale percentage heeft (4). Geweld tegen vrouwen vindt merendeels thuis plaats en onttrekt zich daardoor aan de waarneming. Plegers zijn vaak bekenden van het slachtoffers. Dat heeft invloed op de aangiftebereidheid van het slachtoffer. Uit onderzoek bij slachtoffers blijkt dat geweld tegen vrouwen en kinderen verhoudingsgewijs de meest voorkomende misdaad is. Deze delicten zijn niet terug te vinden in de criminaliteitsstatistieken. 1. 5. 1. Naast de genoemde verklaringen en verdragen die genoemd worden als achtergrond bij het Daphne-programma, dient de aandacht te worden gevestigd op twee internationale verdragen die expliciet ingaan op gelijkheid van mannen en vrouwen. Het Internationaal (VN) Verdrag tegen de discrimina- tie van vrouwen gaat uitgebreid in op seksespecifiek geweld. In het verdrag staan aanbevelingen voor adequate wetgevende maatregelen, beleid en het tegengaan van gewoonten die geweld tegen vrouwen in stand houden. Ook moeten er voorzieningen voor slachtoffers zijn. De maatregelen moeten niet alleen op de overheid gericht zijn, maar ook betrekking hebben op individuen, organisaties en bedrijven (5). 1. 5. 2. In het Verdrag van Amsterdam is de bepaling opgenomen dat „de Gemeenschap ernaar streeft de gelijkheid van mannen en vrouwen te bevorderen. ” (artt. 2 en 3. 2) (6). 1. 5. 3. Daarmee spreekt het Verdrag zich impliciet uit tegen gevolgen van discriminatie zoals geweld tegen vrouwen als gevolg van sekseverschillen. Uitwerking van het Verdrag, zo is het voornemen, vindt behalve in wetgeving ook in actiepro- gramma’s plaats. Het Daphne-programma is een uitwerking van een actieprogramma inzake geweld tegen kinderen, jonge- ren en vrouwen. Het programma sluit inhoudelijk aan bij de bepalingen uit het VN-Verdrag en het uitgangspunt uit het Verdrag van Amsterdam, met betrekking tot gelijkheid van mannen en vrouwen. 1. 6. Het standpunt van de Europese Unie 1. 6. 1. In het verleden heeft het Europees Parlement herhaal- delijk stelling genomen ten aanzien van thema’s die betrekking hebben op seksueel geweld. Waar het gaat om het beïnvloeden van nationale wetgeving en de te stellen prioriteiten in het justitieel opsporingsbeleid, meent het Comité van de Regio’s dat de Raad en de Commissie een actief en zichtbaar beleid kunnen voeren waarbij het uitbannen van seksespecifiek geweld gepaard gaat met de zorg voor het vergroten van de veiligheid van vrouwen. Als uitvloeisel hiervan is het initiatief tot het Daphne-programma een werkzaam instrument voor de bestrijding van seksespecifiek geweld. Ten aanzien van de ondersteuning van regionaal en lokaal beleid met betrekking tot geweld tegen vrouwen dienen de opmerkingen van het CvdR bij de doelstelling en de uitwerking van het programma betrokken te worden. (1) Vergelijk Bolan, 1988. (2) J. Korf e. a. , Economische kosten van thuisgeweld tegen vrouwen, Stichting Vrouwenopvang, Utrecht, 1997. (3) J. Korf e. a. , op. cit. , blz. 71 e. v. (4) T. van Dijk e. a. , Huiselijk Geweld, aard, omvang en hulpverlening, Ministerie van Justitie, 1997. (5) Het Vrouwenverdrag in Nederland anno 1997, Verslag van de commissie Groenman, VUGA, Den Haag, 1997, blz. 125. (6) R. Keith, EU equality policies post-Amsterdam, European infor- mation Service Issue 191, July 1998. C 198/64 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 14. 7. 1999 2. Bijzondere opmerkingen Totstandkoming van het Daphne-programma 2. 1. Doelstellingen van het programma 2. 1. 1. Het Daphne-initiatief staat op de EP-begroting van 1997. Hieruit dienen maatregelen ter bestrijding van geweld tegen o. m. kinderen, opgroeiende jongeren en vrouwen te worden gefinancierd. 2. 1. 2. Volgens het Comité van de Regio’s dient de bestrij- ding van dit geweld vooral vanuit de nabijheid ter hand te worden genomen en dienen de maatregelen te worden toegesneden op de sociaal-culturele verscheidenheid die in de EU-lidstaten wordt aangetroffen. Daar de lokale overheden met de plaatselijke toestand vertrouwd zijn, kunnen zij zowel in plattelands- als in stedelijke gebieden hiertoe actief bijdragen. 2. 1. 3. Daarom dienen deze activiteiten van lokale en regio- nale bestuurslagen uit te gaan. De EU kan waarde toevoegen door te zorgen voor coördinatie, samenwerking en uitwisseling van informatie tussen de verschillende activiteiten. Zo kunnen veldwerkers en overheden van de her en der opgedane ervaringen gebruik maken zonder het gemeenschappelijke doel van het programma uit het oog te verliezen. De regionale en lokale overheden, die dagelijks met de problematiek van kinderbescherming geconfronteerd worden, moeten worden betrokken bij de activiteiten die in het kader van het program- ma Daphne ten uitvoer zullen worden gelegd. 2. 1. 4. Verder wijst het Comité erop dat de activiteiten van het programma Daphne in samenwerking met de regionale en lokale instanties en overheden moeten worden gelanceerd en uitgevoerd, omdat deze nu eenmaal het dichtst bij de burgers staan en al ruimschoots actie ondernemen, resp. diensten leveren om te voorkomen dat zwakkere gezinnen en personen in de samenleving nog verder terugvallen. 2. 1. 5. Het programma sluit bij deze zienswijze aan. Als doel staat immers voorop dat bij de bestrijding van geweld betrokken NGO’s en vrijwilligersorganisaties dienen te worden geflankeerd en gestimuleerd. Volgens het CvdR zijn deze organisaties op grond van de ervaring die zij op dit terrein hebben opgedaan, uiterst belangrijke, onmisbare schakels. Het Comité vindt het daarom een goede zaak dat het 2. 1. 6. de bedoeling is met het programma de totstandkoming van netwerken, de uitwisseling van informatie, coördinatie en samenwerking in EU-verband te bevorderen. Zo hebben bepaalde overheden 24-uurstelefoondiensten georganiseerd waardoor sneller hulp kan worden geboden aan slachtoffers van mishandeling. Daar elk afzonderlijk geval een specifieke aanpak vergt, kan de totstandbrenging van een netwerk voor de uitwisseling van de in de verschillende lidstaten opgedane ervaringen volgens het Comité van de Regio’s een nuttige bijdrage leveren tot de dagelijkse werkzaamheden van de betrokken actoren. 2. 1. 7. Organisaties van professionals en vrijwilligers die een rol spelen op gebied van preventie en bestrijding van geweld tegen vrouwen werken vaak op lokaal en regionaal niveau. In veel gevallen hebben deze organisaties samenwerking gezocht met de lokale en regionale overheid. Dit kan goede resultaten opleveren. Het Comité dringt er daarom op aan, dergelijke samenwerkingsprojecten te bevorderen en te ondersteunen. Die samenwerking kan beleidsmatig en/of financieel van aard zijn. Bovendien worden deze organisaties dikwijls belast met de uitvoering van de op dit gebied door de lokale overheden ondernomen activiteiten of met het beheer van de door hen opgezette diensten. In dit verband is het van essentieel belang dat iedere gemeente over een permanente dienst voor vrouwen- en jongerenaangelegenheden — een soort dienst voor sociale basisvoorzieningen — beschikt. 2. 1. 8. De doelstelling van het Daphne programma om de uitwisseling en samenwerking, alsook bewustmaking en uitwisseling van voorbeelden van een succesvolle aanpak te stimuleren, ondersteunen wij. Zaak is dat de directe aanpak van de geweldsproblematiek dichtbij huis plaatsvindt. 2. 1. 9. Het lokale en regionale niveau leent zich, zo blijkt uit de ervaring, voor een preventieve, signalerende aanpak van geweld tegen vrouwen. Ook de opvang van slachtoffers wordt steeds vaker in lokaal en regionaal verband gerealiseerd. Informatieuitwisseling dient dan ook te worden toegespitst op lokale en regionale samenwerkingsverbanden en lokaal en regionaal uit te voeren activiteiten. 2. 1. 10. In het Daphne-programma dient volgens het CvdR de nadruk vooral te liggen op de uitwisseling van succesvolle projecten en activiteiten ter bestrijding van geweld tegen vrouwen en het initiëren en ondersteunen van netwerken van betrokkenen. 2. 1. 11. Actuele informatie naar aanleiding van onderzoek naar vorm, vo´ o´ rkomen en gevolgen van seksespecifiek geweld is van belang voor een effectieve aanpak van de problematiek. Maar een te grote nadruk op onderzoek zou afbreuk kunnen doen aan de ondersteuning van een concrete doelgerichte aanpak van seksespecifiek geweld. 2. 1. 12. Publiekscampagnes passen wat schaal betreft het best bij het nationale en Europese niveau. Dergelijke cam- pagnes hebben vooral een functie voor wat betreft agendering van een onderwerp. Grote verwachtingen met betrekking tot voorlichting en bewustmaking mogen, gezien eerdere ervaringen met een publiekscampagne over seksueel geweld, bij een dergelijk middel niet gekoesterd worden. 2. 1. 13. Wij vinden het van belang dat het programma ook aandacht besteedt aan deskundigheidsbevordering van tussenpersonen en consulenten, bijvoorbeeld werkzaam bij woningbouwverenigingen en sociale diensten, en artsen en politieagenten, op het gebied van geweld tegen vrouwen. De aanwezigheid van deskundigheid op dit gebied kan een tijdige signalering bevorderen. 14. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 198/65 2. 1. 14. Geweld tegen vrouwen is onder andere een gevolg van de ongelijke machtspositie tussen vrouwen en mannen. Het is daarom van belang om preventieve en curatieve programma’s te ontwikkelen die aandacht besteden aan de drijfveren van (potentiële) plegers van geweld tegen vrouwen. — het toezicht op de tenuitvoerlegging van de goedgekeurde projecten; — de evaluatie van de uitgevoerde projecten. 2. 2. Budget van het programma (art. 3) 2. 2. 1. Het Comité dringt erop aan dat nauwkeuriger wordt aangegeven hoeveel geld voor dit programma ter beschikking staat. Ook dient het budget te worden uitgesplitst, zodat er meer zicht op is hoeveel voor de afzonderlijke activiteiten wordt uitgetrokken. 2. 2. 2. Bij het lezen van de Mededeling is het het CvdR opgevallen dat dit programma tegemoetkomt aan de hoogge- spannen verwachtingen bij NGO’s die bij de bestrijding van geweld en mishandeling betrokken zijn. Zo zijn in 1997 428 subsidieverzoeken voor projecten ten belope van in totaal 35 mln ecu binnengekomen. 2. 2. 3. Het Comité betreurt daarom dat voor het vijfjaren- programma een bedrag van slechts 25 mln ecu wordt toege- kend, te meer daar het naast de 15 lidstaten ook nog 11 kandidaat-lidstaten bestrijkt. Opzet van het programma 2. 3. Tenuitvoerlegging (art. 2) 2. 3. 1. Het Comité van de Regio’s stelt met instemming vast dat de Commissie in nauwe samenwerking met de lidstaten voor de tenuitvoerlegging van de geplande maatregelen zal zorgen en daarbij ook met op dit gebied werkzame instellingen en organisaties zal samenwerken. Dit sluit overigens inhoude- lijk naadloos aan bij de achtergrond van de in artikel 1 beschreven maatregelen. 2. 3. 2. Het Comité wijst er in dit verband op dat de lokale en regionale overheden op dit terrein een belangrijke rol kunnen spelen, omdat zij voor een aantal van die maatregelen zelf ook bevoegd zijn en tevens meer voeling houden met de plaatselijke realiteit via hun activiteiten die tot doel hebben om problemen bij minderjarigen en risico-gezinnen te voorkomen of om deze te helpen of bij te staan. De regio’s kunnen een belangrijke rol spelen door in de verschillende stadia van de tenuitvoerlegging van het programma via het in paragraaf 2. 5 van dit advies vermelde raadgevend comité met de Commissie samen te werken bij: — de aanvragen, bv. door voorrang te verlenen aan aanvragen afkomstig van overheden die een goede reputatie hebben op het gebied van de mensenrechten van minderjarigen en vrouwen; 2. 3. 3. Het Comité is ingenomen met het feit dat in de negende overweging van het op 17 februari 1999 door de Europese Commissie gewijzigde voorstel wordt gesproken van de noodzaak tot bevordering van samenwerking op dit gebied tussen NGO’s en plaatselijke en regionale autoriteiten, zoals het EP in zijn ontwerpverslag hierover had gesuggereerd. Te betreuren is evenwel dat dit idee niet in artikel 2 van het ontwerpbesluit wordt herhaald. 2. 4. Samenhang en complementariteit (art. 4) 2. 4. 1. Het Comité wijst erop dat de Commissie aangeeft zorg te willen dragen voor coördinatie en complementariteit tussen de uit hoofde van het programma uit te voeren EU-maatregelen en uit hoofde van andere EU-programma’s en activiteiten uitgevoerde maatregelen op dit gebied. Daarbij valt met name te denken aan de activiteiten die kunnen worden uitgevoerd in het kader van het actieplan ter bevordering van een veilig gebruik van Internet, en dan in het bijzonder aan het creëren van een Europees netwerk van „hot-lines”. 2. 5. Raadgevend comité (artt. 5 en 6) Het CvdR is van mening dat de inspraak van de 2. 5. 1. lidstaten bij de procedures voor de selectie en de financiering van de projecten, en bij het toezicht op en de beoordeling van het programma logisch bij de bedoeling van artikel 2. 1 aansluit. 2. 5. 2. Hoewel er andere methoden denkbaar zijn om de lidstaten intensiever bij de uitvoering van het programma te betrekken, kan het Comité toch wel instemmen met deze formule van een comité van louter raadgevende aard, omdat met het programma vooral wordt beoogd reeds op verschillen- de niveaus in de lidstaten verrichte activiteiten te flankeren. 2. 6. Internationale samenwerking (art. 7) Het CvdR kan zich vinden in het voornemen van de 2. 6. 1. Commissie om de samenwerking met derde landen en met op het terrein van de volksgezondheid werkzame internationale organisaties te intensiveren. Ook is het een goede zaak dat aan het programma ook kan worden deelgenomen door de geassocieerde LMOE, Cyprus en de EVA-landen. De vraag blijft echter (zie par. 2. 2) uit welke middelen de realisering van dit voornemen zal worden bekostigd. — de beoordeling van de aanvragen, door informatie te verstrekken over programma’s die het best aansluiten bij de sociale omstandigheden op de plek van tenuitvoerlegging; Het CvdR beklemtoont in het bijzonder dat bij 2. 6. 2. vrouwenhandel voor een internationale aanpak moet worden gezorgd. C 198/66 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 14. 7. 1999 2. 7. Toezicht en beoordeling (art. 8) Vandaar de volgende aanbevelingen van het CvdR: Een gedegen controle op en evaluatie van het pro- 2. 7. 1. gramma zijn van groot belang. Daarom wijst het CvdR op de noodzaak alle belanghebbenden, lokale en regionale instanties die via hun bevoegde diensten bij de uitvoering van de activiteiten worden betrokken, aan de evaluatie te laten deelnemen. incl. 3. Algemene opmerkingen 3. 1. Specifieke maatregelen om kinderen beter tegen geweld te beschermen Het CvdR staat volledig achter het voorstel om 3. 1. 1. Eurostat te belasten met het verzamelen en analyseren van alle in de lidstaten en de 11 kandidaat-lidstaten (voor wie het Daphne-programma ook bedoeld is) beschikbare niet- vertrouwelijke statistieken over seksueel misbruik en verlating van en geweld tegen kinderen, en met het voorstel om de lidstaten bij het opsporen van vermiste kinderen en bij gerechtelijke acties tegen daders of netwerken van daders optimaal van de Europol-voorzieningen gebruik te laten maken. 3. 1. 2. Bij deze voorstellen gaat het om betere samenwerking tussen gerechtelijke en politiediensten, die in de „derde pijler” moet worden gesitueerd. 3. 1. 3. Deze maatregelen hebben vooral betrekking op vermiste of seksueel geëxploiteerde kinderen. Daarbij mag echter niet uit het oog worden verloren dat mishandeling in onze samenlevingen in de meeste gevallen in het gezin zelf voorkomt. 3. 1. 4. aandacht besteed. Hieraan wordt evenwel in de media veel minder 3. 1. 5. Toch kan sinds kort worden vastgesteld dat dit gegeven beter tot de civiele samenleving en de politiek begint door te dringen. 3. 1. 6. Volgens het CvdR zou het goed zijn als ook steun wordt gegeven aan concrete preventie van mishandeling in gezinnen en daarbij wordt uitgegaan van de ervaringen die tal van vrijwilligersorganisaties die al heel wat jaren in de luwte aan dit probleem werken, inmiddels hebben opgedaan. 3. 2. Specifieke maatregelen voor vrouwen Aanbevelingen 3. 2. 1. Gezien de aard van geweld tegen vrouwen (vaak in thuissituaties en door bekenden) zijn signalering, preventie en opvang op wijk- en gemeentelijk niveau geboden. De politie zou in haar opsporingsbeleid meer prioriteit moeten geven aan plegers van geweld tegen vrouwen en kinderen. Het openbaar ministerie dient voor dit vervolgingsbeleid aanwij- zingen te geven. Ook moeten er aparte hulpverleningsprojec- ten voor plegers van gewelddelicten tegen vrouwen opgezet worden. 1. onderzoek naar effectiviteit van maatregelen moet vooral worden toegespitst op de lokale en regionale aanpak; 2. er dient te worden gezocht naar mogelijkheden in beleids- terreinen en bestaande instellingen die de problematiek van geweld tegen vrouwen het best kunnen behandelen, zoals o. m. voorlichting over de problematiek via de massamedia; 3. in het programma dient de nadruk minder bij onderzoek en meer bij innovatieve en succesvolle projecten te worden gelegd; 4. naast aandacht voor slachtoffers dient ook aandacht te worden besteed aan plegers van geweld tegen vrouwen. In dit verband zij gewezen op het verslag van de commissie vrouwenrechten van het Europees Parlement, waarin staat dat het zaak is om in de gehele EU een campagne op te zetten inzake „nultolerantie” van geweld tegen vrouwen. Het is ook belangrijk dat de Commissie voorstelt om voor kinderen voorlichtingscampagnes en onderwijs- en scholingsprogramma’s over de gevolgen van geweld uit te werken; 5. er dient inzicht te worden verkregen in de kosten die gepaard gaan met het geweld tegen vrouwen in de diverse Europese landen. 3. 2. 2. tieven ter illustratie van de aanbevelingen: Enkele voorbeelden (1) van regionale en lokale initia- Lokaal veiligheidsbeleid biedt een aanknopingspunt om preventief en signalerend op te treden bij seksespecifiek geweld. Geweld tegen vrouwen is niet alleen een hulpverleningsvraag- stuk. In een bepaalde plaats startte de gemeentelijke overheid met een projectgroep „Geweld in het gezin”. Deelnemers zijn onder andere het gemeentelijk bureau veiligheid, een stichting voor vrouwenopvang en het openbaar ministerie. De werk- groep heeft inmiddels een uitvoeringsplan opgesteld waarin vier doelstellingen staan: verbeteren van de registratie, verbete- ren van de hulpverlening, van de signalering en van het strafrechtelijk optreden. Op dit moment worden de plannen uitgevoerd. In een regio hebben acht gemeenten besloten tot het 3. 2. 3. opzetten van lokale netwerken rond het thema geweld tegen vrouwen. Deze netwerken fungeren als multidisciplinaire teams. Snel en professioneel kan bij seksespecifiek geweld tegen vrouwen actie ondernomen worden. 3. 2. 4. In een plaatselijk politiekorps hebben medewerkers op eigen initiatief met betrokkenen een netwerk gevormd bij thuisgeweld. Zowel agenten als maatschappelijk werkers zijn daarbij aangesloten. Doel van het netwerk is het uitwisselen van ervaringen, het vergroten van de deskundigheid op dit gebied en het verbeteren van de praktische politiezorg. (1) Door de tijdsdruk beschikken we op dit moment alleen over Nederlandse voorbeelden. 14. 7. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 198/67 4. Conclusies Het Comité van de Regio’s is ingenomen met de 4. 1. politieke reactie die wordt gegeven in de Mededeling van de Commissie en het ontwerpbesluit van de Raad om een actieprogramma van de Gemeenschap inzake geweld tegen kinderen, jongeren en vrouwen op touw te zetten. Het gaat hier immers om een belangrijk, wijdverbreid verschijnsel dat een grove schending van de mensenrechten vormt. 4. 2. De bestrijding van geweld tegen deze groepen in de samenleving vereist voor alles vanuit de nabijheid ondernomen activiteiten en een lokaal en regionaal optreden. Het program- ma voegt zijns inziens evenwel Europese waarde toe, doordat samenwerking bij, coördinatie tussen en uitwisseling van informatie over de verschillende praktische experimenten tot stand worden gebracht en versterkt. 4. 3. Het Comité heeft vastgesteld dat het programma tegemoetkomt aan hooggespannen verwachtingen bij NGO’s die op het terrein van mishandeling actief zijn. Daarom is het te betreuren dat voor dit vijfjarenprogramma een bedrag van slechts 25 mln ecu ter beschikking staat. 4. 4. Het is een goede zaak dat de Commissie het program- ma in nauwe samenwerking met de lidstaten en de kandidaat- lidstaten, alsook de op dit gebied actieve instanties en organi- saties wil gaan uitvoeren. De institutionele rol die de lokale en regionale overheden in dit verband kunnen spelen, dient te worden onderstreept. Brussel, 11 maart 1999. 4. 5. Het Comité staat achter het voorstel om Eurostat te belasten met het verzamelen en analyseren van alle in de lidstaten beschikbare niet-vertrouwelijke statistieken over sek- sueel misbruik van en geweld tegen kinderen, en met het voorstel om de van de Europol- lidstaten optimaal voorzieningen gebruik te laten maken. 4. 6. Tot slot mag niet uit het oog worden verloren dat mishandeling in het eigen gezin ten koste van het welzijn van kinderen veel te lang in de taboesfeer is blijven hangen. Daarom dient ook steun te worden gegeven aan alle hulp- en preventieactiviteiten om kindermishandeling in de gezinssfeer tegen te gaan. 4. 7. Het Comité neemt kennis van het recent door de Europese Commissie genomen besluit om de rechtsgrondslag van het ontwerpbesluit inzake het programma Daphne te wijzigen van artikel 235 in artikel 129 (volksgezondheid). Het dringt er in dit verband bij de Europese Commissie op aan, in de preambule van het ontwerpbesluit expliciet aan te geven dat volksgezondheid in het licht van de nieuwe bepalingen van het Verdrag van Amsterdam ruim wordt uitgelegd. Aldus zouden hieronder maatregelen komen te vallen ter voorko- ming van alle vormen van geweld tegen vrouwen, jongeren en kinderen waardoor hun fysieke en mentale gezondheid wordt bedreigd. Volgens het Comité dient daarom duidelijk te worden 4. 8. aangegeven dat er met het programma Daphne naar wordt gestreefd geweld, incl. fysiek, seksueel en psychisch geweld, te voorkomen en dat maatregelen ter voorkoming van seksuele intimidatie, seksuele exploitatie, handel in vrouwen en ver- waarlozing van kinderen in elk geval deel van het programma uitmaken. De voorzitter van het Comité van de Regio’s Manfred DAMMEYER


title: INTERROGAZIONE SCRITTA n. 763/99 dell'on. Petrus CORNELISSEN Valanghe nelle Alpi

eurovoc_concepts:
Alpine Region
afforestation
applied research
atmospheric conditions
cartography
environmental research
environmental risk prevention
meteorology
natural disaster
natural hazard

text: 3. 12. 1999 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 348/129 Sulla base di tale richiesta la Commissione ha finanziato, in consultazione col governo cipriota, iniziative per le due comunità all’interno e all’esterno dell’isola, contribuendo così a promuovere una migliore comprensione dell’Unione e delle sue politiche e il rafforzamento dei contatti diretti tra le due comunità cipriote. La Commissione non ha finanziato, tuttavia,«fondazioni» o «organizzazioni» con sede nel nord di Cipro. (1999/C 348/175) INTERROGAZIONE SCRITTA E-0760/99 di Roberto Speciale (PSE) alla Commissione (29 marzo 1999) Oggetto: Diritti civili e politici a Cuba In questi giorni a Cuba si è aperto un «processo» a quattro dissidenti politici già detenuti da più di 18 mesi senza nessuna tutela dei loro diritti. Contemporaneamente sono stati fermati o arrestati in via preventiva decine di dissidenti allo scopo evidentemente di impedire ogni manifestazione pubblica di protesta. Ciò che viene imputato a queste persone (intellettuali e giornalisti) è di aver espresso delle opinioni e in particolare di aver redatto un testo dal titolo significativo «La patria è di tutti». Cosa ha fatto e cosa intende fare la Commissione per esprimere alle autorità cubane la ferma opposizione 1. dell’UE ad un metodo che offende elementari diritti civili e politici e per chiedere la liberazione dei dissidenti? 2. Come intende agire la Commissione per riproporre con forza sia il superamento dell’irragionevole e dannoso blocco economico voluto dagli USA da 40 anni sia l’apertura della società cubana 5 come si è più volte chiaramente espresso il Parlamento europeo, al pluralismo politico e alla libertà di pensiero e di parola? Risposta data dal sig. Pinheiro a nome della Commissione (21 aprile 1999) I membri del «gruppo della dissidenza interna», Vladimiro Roca, Felix Antonio Bonne, René Gomez e Marta Roque sono stati condannati dai tribunali cubani rispettivamente a cinque, quattro, quattro e tre anni e mezzo di carcere, per aver esercitato il proprio diritto alla libertà d’espressione, un diritto universalmente riconosciuto. Subito dopo la pubblicazione della sentenza, l’Unione ha espresso in una dichiarazione il suo profondo rammarico per la condanna dei dissidenti e per le condizioni in cui si è svolto il processo, e ha chiesto la tempestiva liberazione delle quattro persone in questione. La Commissione continuerà ad utilizzare gli strumenti a sua disposizione per incoraggiare un processo di transizione verso una democrazia pluralistica, il rispetto dei diritti dell’uomo e le libertà fondamentali, nel quadro della posizione comune del 2 dicembre 1996. In tale contesto, la Commissione segue attentamente l’evoluzione della situazione dei diritti e delle libertà fondamentali a Cuba e partecipa al dialogo politico dell’Unione. Essa fornisce inoltre un aiuto umanitario e una cooperazione economica mirata, a sostegno dell’apertura economica del paese. (1999/C 348/176) INTERROGAZIONE SCRITTA P-0763/99 di Petrus Cornelissen (PPE) alla Commissione (11 marzo 1999) Oggetto: Valanghe nelle Alpi Intende la Commissione fornire un contributo alla discussione sulle eventuali misure atte a limitare, nella 1. misura del possibile, la probabilità di valanghe nelle Alpi e a contenere le relative conseguenze?


title: 1999/214/ΕΚ: Απόφαση του Συμβουλίου της 11ης Μαρτίου 1999 σχετικά με τη διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 366α της τέταρτης σύμβασης ΑΚΕ-ΕΚ

eurovoc_concepts:
ACP-EU Convention
application of the law
democracy
human rights
rule of law

text: L 75/32 EL Ep(cid:148)sglg Evgleq(cid:148)da tym Euqypa(cid:152)j(cid:150)m Joimot(cid:147)tym 20. 3. 1999 APOVASG TOU SULBOUKIOU tgr 11gr Laqt(cid:148)ou 1999 swetij(cid:145) le tg diadijas(cid:148)a evaqloc(cid:147)r tou (cid:145)qhqou 366a tgr t(cid:146)taqtgr s(cid:151)lbasgr AJE-EJ (1999/214/EJ) TO SULBOUKIO TGS EUQYPA(cid:136)JGS EMYSGS, (cid:130)womtar up(cid:149)xg: jat(cid:145) tgm uioh(cid:146)tgsg apov(cid:145)seym jat’ evaqloc(cid:147) tym (cid:145)qhqym 1 jai 2 tgr paqo(cid:151)sar ap(cid:149)vasgr, tg sumh(cid:147)jg cia tgm (cid:148)dqusg tgr Euqypa(cid:152)j(cid:147)r Joim(cid:149)tgtar, jai id(cid:148)yr to (cid:145)qhqo 238, APOVASIFEI TA ENGS: tgm pq(cid:149)tasg tgr Epitqop(cid:147)r (1), tg s(cid:151)lvymg cm(cid:150)lg tou Euqypa(cid:152)jo(cid:151) Joimobouk(cid:148)ou (2), (cid:129)qhqo 1 Ejtil(cid:150)mtar: (cid:149)ti g pokitij(cid:147) tgr Joim(cid:149)tgtar stom tol(cid:146)a tgr sumeqcas(cid:148)ar cia tgm am(cid:145)ptung sulb(cid:145)kkei, b(cid:145)sei tou (cid:145)qhqou 130 U tgr sumh(cid:147)jgr, sto cemij(cid:149) st(cid:149)wo tgr am(cid:145)ptungr jai tgr edqa(cid:148)ysgr tgr dglojqat(cid:148)ar jai tou jq(cid:145)tour dija(cid:148)ou, jah(cid:150)r jai sto st(cid:149)wo tou sebaslo(cid:151) tym amhq(cid:150)pimym dijaiyl(cid:145)tym jai tym helekiyd(cid:150)m ekeuheqi(cid:150)m· (cid:149)ti g t(cid:146)taqtg s(cid:151)lbasg AJE-EJ, pou upocq(cid:145)vgje sto Kol(cid:146) stir 15 Dejelbq(cid:148)ou 1989 jai tqopopoi(cid:147)hgje le tg sulvym(cid:148)a, pou upocq(cid:145)vgje stom Lauq(cid:148)jio, stir 4 Moel- bq(cid:148)ou 1995, (sto en(cid:147)r apojako(cid:151)lemg «s(cid:151)lbasg»), oq(cid:148)fei sto (cid:145)qhqo 5 (cid:149)ti o sebasl(cid:149)r tym amhqyp(cid:148)mym dijaiyl(cid:145)tym, tym dglojqatij(cid:150)m aqw(cid:150)m jai tou jq(cid:145)tour dija(cid:148)ou apote- ke(cid:148) heleki(cid:150)der stoiwe(cid:148)o tgr s(cid:151)lbasgr· (cid:149)ti to (cid:145)qhqo 366a tgr s(cid:151)lbasgr pqobk(cid:146)pei (cid:149)ti e(cid:145)m (cid:146)ma sulbakk(cid:149)lemo l(cid:146)qor heyq(cid:147)sei (cid:149)ti (cid:146)ma (cid:145)kko sulbakk(cid:149)lemo l(cid:146)qor ah(cid:146)tgse l(cid:148)a upowq(cid:146)ys(cid:147) tou (cid:149)som avoq(cid:145) (cid:146)ma ap(cid:149) ta j(cid:151)qia stoiwe(cid:148)a, ta opo(cid:148)a amav(cid:146)qomtai sto (cid:145)qhqo 5, d(cid:151)ma- tai ma jak(cid:146)sei to (cid:145)kko sulbakk(cid:149)lemo l(cid:146)qor ma diemeqc(cid:147)sei diabouke(cid:151)seir jai, up(cid:149) oqisl(cid:146)mer pqo(cid:153)poh(cid:146)seir, ma k(cid:145)bei ta emdedeicl(cid:146)ma l(cid:146)tqa· ta l(cid:146)tqa aut(cid:145) e(cid:148)mai dumat(cid:149), em am(cid:145)cjg, ma (cid:146)woum tg loqv(cid:147) tgr leqij(cid:147)r (cid:147) pk(cid:147)qour ama- stok(cid:147)r tgr evaqloc(cid:147)r tgr s(cid:151)lbasgr (cid:146)mamti tou oije(cid:148)ou sulbakk(cid:149)lemou l(cid:146)qour· (cid:149)ti e(cid:148)mai sj(cid:149)pilo ma hespishe(cid:148) l(cid:148)a apotekeslatij(cid:147) diadi- jas(cid:148)a g opo(cid:148)a ha ajokouhe(cid:148)tai j(cid:145)he voq(cid:145) pou enet(cid:145)fetai to emdew(cid:149)lemo k(cid:147)xgr emdedeicl(cid:146)mym l(cid:146)tqym· (cid:149)ti, jat(cid:145) tgm (cid:146)mmoia tou (cid:145)qhqou 366a tgr s(cid:151)lbasgr, le tom (cid:149)qo «sulbakk(cid:149)lemo l(cid:146)qor» moo(cid:151)mtai, avem(cid:149)r, g Joim(cid:149)tgta jai ta jq(cid:145)tg l(cid:146)kg tgr Euqypa(cid:152)j(cid:147)r (cid:130)mysgr jai, avet(cid:146)qou, j(cid:145)he jq(cid:145)tor AJE· (cid:149)ti, cia tour tole(cid:148)r tour opo(cid:148)our jak(cid:151)ptei g s(cid:151)lbasg jai oi opo(cid:148)oi elp(cid:148)ptoum stir aqlodi(cid:149)tgter tym jqat(cid:150)m lek(cid:150)m, oi amtipq(cid:149)sypoi tym jubeqm(cid:147)seym tym jqat(cid:150)m lek(cid:150)m pou sum(cid:146)qwomtai sto pka(cid:148)sio tou Sulbouk(cid:148)ou lpoqo(cid:151)m ej paqakk(cid:147)kou ma enousiodot(cid:147)soum to Sulbo(cid:151)kio, am paqa- ste(cid:148) am(cid:145)cjg, ma jak(cid:151)ptei olo(cid:148)yr jai tour tole(cid:148)r auto(cid:151)r Se peq(cid:148)ptysg pou to Sulbo(cid:151)kio, le pqytobouk(cid:148)a tgr Epi- tqop(cid:147)r (cid:147) em(cid:149)r jq(cid:145)tour l(cid:146)kour, sulpeqa(cid:148)mei (cid:149)ti (cid:146)ma jq(cid:145)tor AJE ahete(cid:148) l(cid:148)a upowq(cid:146)ysg pou (cid:145)ptetai em(cid:149)r ap(cid:149) ta hele- ki(cid:150)dg stoiwe(cid:148)a ta opo(cid:148)a lmglome(cid:151)omtai sto (cid:145)qhqo 5 tgr s(cid:151)lbasgr, apeuh(cid:151)mei, ejt(cid:149)r am sumtq(cid:146)wei j(cid:145)poior idia(cid:148)te- qor k(cid:149)cor jatepe(cid:148)comtor pq(cid:149)sjkgsg sto oije(cid:148)o jq(cid:145)tor AJE cia tg dienacyc(cid:147) diabouke(cid:151)seym dum(cid:145)lei tou (cid:145)qhqou 366a paq(cid:145)cqavor 2 tgr s(cid:151)lbasgr. To Sulbo(cid:151)kio apovas(cid:148)- fei le eidij(cid:147) pkeioxgv(cid:148)a. (cid:129)qhqo 2 E(cid:145)m, let(cid:145) tgm p(cid:145)qodo tgr pqohesl(cid:148)ar pou pqobk(cid:146)petai sto (cid:145)qhqo 366a cia tir diabouke(cid:151)seir jai paq(cid:145) tir pqosp(cid:145)heier pou (cid:146)woum jatabkghe(cid:148), dem (cid:146)wei eneuqehe(cid:148) jal(cid:148)a k(cid:151)sg —(cid:147) jai al(cid:146)syr, se peq(cid:148)ptysg jatepe(cid:148)comtor (cid:147) se peq(cid:148)ptysg (cid:145)qmgsgr sulletow(cid:147)r se diabouke(cid:151)seir— to Sulbo(cid:151)kio d(cid:151)matai, jat’ evaqloc(cid:147)m tou id(cid:148)ou (cid:145)qhqou, ma apovas(cid:148)sei le eidij(cid:147) pkeioxgv(cid:148)a, jat(cid:149)pim pqot(cid:145)seyr tgr Epitqop(cid:147)r, tg k(cid:147)xg tym emdedeicl(cid:146)mym l(cid:146)tqym, sulpeqikalbamol(cid:146)mgr tgr leqij(cid:147)r amastok(cid:147)r. To Sulbo(cid:151)kio apovas(cid:148)fei ol(cid:149)vyma os(cid:145)jir pq(cid:149)jeitai cia pk(cid:147)qg amastok(cid:147) tgr evaqloc(cid:147)r tgr sulb(cid:145)seyr (cid:146)mamti tou oije(cid:148)ou jq(cid:145)tour AJE. Ta l(cid:146)tqa aut(cid:145) isw(cid:151)oum l(cid:146)wqir (cid:149)tou to Sulbo(cid:151)kio k(cid:145)bei le tgm evaqlost(cid:146)a diadijas(cid:148)a tou pq(cid:150)tou edav(cid:148)ou ap(cid:149)vasg tqopopo(cid:148)gsgr (cid:147) am(cid:145)jkgsgr tym (cid:147)dg uiohetgh(cid:146)mtym l(cid:146)tqym, (cid:147), jat(cid:145) peq(cid:148)ptysg, jah(cid:149)som di(cid:145)stgla oq(cid:148)fetai stgm ap(cid:149)- vasg. Pqor to sjop(cid:149) aut(cid:149), to Sulbo(cid:151)kio epamenet(cid:145)fei tajtij(cid:145), jai touk(cid:145)wistom am(cid:145) en(cid:145)lgmo, ta amyt(cid:146)qy l(cid:146)tqa. O Pq(cid:149)edqor tou Sulbouk(cid:148)ou joimopoie(cid:148) sto oije(cid:148)o jq(cid:145)tor AJE ta l(cid:146)tqa pou uioheto(cid:151)mtai le tom tq(cid:149)po aut(cid:149), pqim aut(cid:145) teho(cid:151)m se isw(cid:151). G ap(cid:149)vasg tou Sulbouk(cid:148)ou dglo- sie(cid:151)etai stgm Ep(cid:148)sglg Evgleq(cid:148)da tym Euqypa(cid:152)j(cid:150)m Joi- mot(cid:147)tym. Se peq(cid:148)ptysg (cid:145)lesgr k(cid:147)xgr tym l(cid:146)tqym, g joimo- po(cid:148)gs(cid:147) tour diabib(cid:145)fetai sto oije(cid:148)o jq(cid:145)tor AJE tauto- wq(cid:149)myr le tgm pq(cid:149)sjkgsg cia tgm dienacyc(cid:147) diabouke(cid:151)seym. (cid:129)qhqo 3 (1) EE C 119 tgr 24. 4. 1996, s. 7. (2) S(cid:151)lvymg cm(cid:150)lg pou d(cid:149)hgje stir 15 Vebqouaq(cid:148)ou 1999 (dem (cid:146)wei aj(cid:149)la dglosieuhe(cid:148) stgm Ep(cid:148)sglg Evgleq(cid:148)da). To Euqypa(cid:152)j(cid:149) Joimobo(cid:151)kio tgqe(cid:148)tai al(cid:146)syr jai pk(cid:147)qyr em(cid:147)leqo cia tir apov(cid:145)seir pou kalb(cid:145)momtai jat’ evaq- loc(cid:147)m tym (cid:145)qhqym 1 jai 2. 20. 3. 1999 EL Ep(cid:148)sglg Evgleq(cid:148)da tym Euqypa(cid:152)j(cid:150)m Joimot(cid:147)tym L 75/33 (cid:129)qhqo 4 G paqo(cid:151)sa ap(cid:149)vasg aqw(cid:148)fei ma paq(cid:145)cei apotek(cid:146)slata ap(cid:149) tgm ep(cid:149)lemg gl(cid:146)qa tgr uioh(cid:146)tgs(cid:147)r tgr. Dglosie(cid:151)etai stgm Ep(cid:148)sglg Evgleq(cid:148)da tym Euqypa(cid:152)j(cid:150)m Joimot(cid:147)tym. Bqun(cid:146)kker, 11 Laqt(cid:148)ou 1999. Cia to Sulbo(cid:151)kio O Pq(cid:149)edqor J. TRITTIN


title: Stellungnahme des Ausschusses der Regionen zum Thema «Europa-Fortbildung für lokale und regionale Verwaltungen in Europa»

eurovoc_concepts:
EU law
local government
regional government

text: C 198/68 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 14. 7. 1999 Stellungnahme des Ausschusses der Regionen zum Thema „Europa-Fortbildung für lokale und regionale Verwaltungen in Europa“ DER AUSSCHUSS DER REGIONEN, (1999/C 198/13) aufgrund seines Präsidiumsbeschlusses vom 15. Juli 1998, gemäß Artikel 198 c Absatz 4 des Vertrags zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft eine Stellungnahme zum Thema „Europa-Fortbildung für lokale und regionale Verwaltungen in Europa“ abzugeben und die Fachkommission 7 „Bildung, Berufsbildung, Kultur, Jugend, Sport, Bürgerrechte“ mit der Erarbeitung dieser Stellungnahme zu beauftragen, gestützt auf die Schlußfolgerungen der Konferenz „Europa-Fortbildung für lokale und regionale Verwaltungen in Europa“, die am 5. und 6. Juni 1998 in Barcelona stattfand und vom AdR in Zusammenarbeit mit dem Europäischen Zentrum der Regionen, dem Europäischen Institut für öffentliche Verwaltung, dem Europa-Kolleg und der Europäischen Kommission veranstaltet wurde, gestützt auf den von der Fachkommission 7 am 4. Dezember 1998 angenommenen Stellungnahmeent- wurf (CdR 404/98 rev. 1) (Berichterstatter: Frau Lund und Herr Pujol i Soley); verabschiedete auf seiner 28. Plenartagung am 10. und 11. März 1999 (Sitzung vom 11. März) folgende Stellungnahme. 1. Einleitung 1. 1. Die Durchführung der Interregionalen Konferenz „Eu- ropa-Fortbildung für lokale und regionale Verwaltungen in Europa“, die am 5. und 6. Juni 1998 in Barcelona stattfand und vom Europäischen Zentrum der Regionen (ECR) in Barcelona in Zusammenarbeit mit dem Europäischen Institut für öffentliche Verwaltung (EIPA) in Maastricht und dem Europa-Kolleg Brügge veranstaltet und von der Europäischen Kommission, dem Ausschuß der Regionen und der Regierung Kataloniens unterstützt wurde, war eine wegweisende Ver- anstaltung für die Regionen und Kommunen in Europa, denn sie bot die Gelegenheit zu eingehenden Diskussionen über den Bildungsbedarf in Europa-Fragen, die für diese Verwaltungen von Belang sind. Auf der Grundlage eines Fragebogens, der an praktisch 1. 2. alle Regionen und einen Großteil der Städte in der EU und den beitrittswilligen Staaten versandt wurde, wurde auf der Konferenz festgestellt, in welchen vorrangigen Bereichen ein Bedarf für eine Europa-Fortbildung („Eurotraining“) besteht. Die Teilnehmer erhielten darüber hinaus Informationen über die Gliederung der Verwaltungsstellen, die für europäische Angelegenheiten zuständig sind, und deren personelle Ausstat- tung sowie über die gewählten Mandatsträger und die Beamten und Angestellten der lokalen und regionalen Gebietskörper- schaften, in deren Aufgabengebiet Europafragen fallen. Die Schlußfolgerungen der Konferenz stellten die Not- 1. 3. wendigkeit eines besseren Qualifikations- und Wissensprofils des Personals der Kommunal- und Regionalverwaltungen sowie des Personals in Vereinigungen lokaler und regionaler Körperschaften in Fragen von Gemeinschaftsinteresse heraus und betonten, daß das zur Europa-Fortbildung notwendige Angebot entwickelt werden müsse. Darüber hinaus wurde der Bildungsbedarf in vorrangigen Bereichen festgestellt. Ausgehend von den Ergebnissen der Konferenz schlägt 1. 4. der Ausschuß der Regionen vor, Maßnahmen zur Verbesserung des EU-relevanten Fachwissens der Bediensteten der unter der staatlichen Ebene angesiedelten Verwaltungen zu ergreifen. 2. Allgemeine Bemerkungen 2. 1. Zweck der Europa-Fortbildung 2. 1. 1. Der Ausschuß der Regionen regt an, ein Europa- Fortbildungsprogramm als ein für die Stärkung des europäi- schen Integrationsprozesses und eine bessere Funktionsweise der lokalen und regionalen Gebietskörperschaften in Europa notwendiges Instrument zu entwickeln. 2. 1. 2. Dieses Vorhaben dient dem Zweck, den notwendigen Kenntnisstand der gewählten Mandatsträger und der Beamten und Angestellten der lokalen und regionalen Gebietskörper- schaften über Europafragen zu verbessern. Der AdR möchte den EU-Institutionen seine U¨ ber- 2. 1. 3. zeugung darlegen, daß die Europa-Fortbildung für die Stärkung des europäischen Integrationsprozesses und die bessere Einbin- dung der Bürger in diesen Prozeß von grundlegender Bedeu- tung ist. Diese U¨ berzeugung möchte er auch den Bürgern vermitteln. 2. 1. 4. Der Ausschuß fordert die öffentlichen Verwaltungen auf gemeinschaftlicher, nationaler, kommunaler und regionaler Ebene sowie die Vereinigungen lokaler und regionaler Körper- schaften auf, dem Erwerb adäquater Kenntnisse über Euro- pafragen besondere Aufmerksamkeit zu widmen. 14. 7. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 198/69 2. 2. Die Regionen und Kommunen im europäischen Integra- tionsprozeß 2. 2. 1. Der europäische Integrationsprozeß erfordert die Mitwirkung und Einbeziehung aller öffentlichen Verwaltungen und aller Unionsbürger. Eine der Aufgaben, die die öffentlichen Verwaltungen in diesem Zusammenhang wahrnehmen können, ist es, die O¨ ffentlichkeit und den einzelnen Bürger über die verschiedenen Auswirkungen der europäischen Eini- gung zu informieren und vor Ort mit der EU bekannt zu machen. 2. 2. 2. Schon immer, seit der europäische Integrationspro- zeß begann, gab es vielfältige Unterschiede im internen territorialen Aufbau der Mitgliedstaaten, die sich im Laufe der geschichtlichen Entwicklung ergeben haben und durch Kultur und Traditionen geprägt sind. Die Regionen und Kommunen, die für die demokratische Achtung dieser Vielfalt — die ja etwas Bereicherndes ist — Sorge tragen, haben sich in unterschiedlichem Maße am Prozeß der europäischen Einigung beteiligt. 2. 2. 3. Mit der Einheitlichen Europäischen Akte von 1985, die die Einführung des Binnenmarktes und des Grundsatzes des wirtschaftlichen und sozialen Zusammenhalts mit sich brachte, hat die Einbeziehung der lokalen und regionalen Gebietskörperschaften in den europäischen Integrationsprozeß jedoch an Bedeutung gewonnen. Der Vertrag über die Europäische Union von 1992 2. 2. 4. gibt den lokalen und regionalen Gebietskörperschaften durch die Einrichtung des Ausschusses der Regionen ein wichtiges Forum, das ihnen die institutionelle Beteiligung am europäi- schen Einigungsprozeß erlaubt. Die lokalen und regionalen Körperschaften haben nicht mehr einfach nur die Aufgabe, die für sie relevanten Vorschriften umzusetzen, sondern besitzen seitdem ein Sprachrohr gegenüber dem Rat und der Kommis- sion, durch das sie an der Entscheidungsfindung, der Ausarbei- tung gemeinschaftlicher Rechtsvorschriften, der Festlegung von Gemeinschaftspolitiken sowie an europäischen Fragen, die ihrer Ansicht nach für die lokalen und regionalen Gebietskör- perschaften in Europa von Belang sind, teilhaben können. Das im Europa- Subsidiaritätsprinzip muß 2. 2. 5. Fortbildungsprogramm in den Beziehungen zwischen den verschiedenen Verwaltungsebenen der Mitgliedstaaten (zentra- le, kommunale und regionale Ebene) gemäß dem geltenden Verfassungsrecht des jeweiligen Staates effektiv angewandt werden. Diese Verwaltungen müssen sicherstellen, daß ihr Personal in diesen Bereichen ausreichend geschult ist. 2. 2. 6. Die fortschreitende Dezentralisierung in den Mit- gliedstaaten der EU, die zu einer Erweiterung des Kompetenz- umfangs dieser Körperschaften geführt hat, bedingt auch eine stärkere Einbeziehung der lokalen und regionalen Gebietskör- perschaften in Gemeinschaftsfragen. 2. 2. 7. Die lokalen und regionalen Gebietskörperschaften sind in dieser Hinsicht in drei verschiedenen Bereichen invol- viert: Erstens bei der Umsetzung, da die meisten EU- Rechtsvorschriften in vielen Mitgliedstaaten ihre tatsächliche Umsetzung auf der lokalen und regionalen Ebene erfahren (dazu gehören Aufgaben im Bereich der Strukturpolitik, des öffentlichen Beschaffungswesens, der Rechtsumsetzung, der Entwicklung des Beteiligung an Programmen u. a. ), zweitens beim Entschei- dungsfindungsprozeß der EU, insbesondere durch den AdR (zur gemeinschaftlichen Besitzstandes („Acquis“), der gemeinschaftlichen Normen, der Gemein- schaftspolitiken u. a. ) und drittens bei der Geltendmachung ihrer Standpunkte in Fragen, die die Bürger betreffen, damit diese enger in den Entwicklungsprozeß der EU eingebunden werden und eine Rückkopplung der Meinungen der Bürger zur Europäischen Union erfolgt. 2. 2. 8. Diese technischen Anstrengungen, die darauf abzie- len, die lokale und regionale Präsenz im Entscheidungsprozeß der Gemeinschaft zu verstärken und bei den Unionsbürgern das Bewußtsein für EU-Themen zu schärfen, erfordern eine angemessene, fortlaufende Schulung auf der Ebene der lokalen und regionalen Gebietskörperschaften. 2. 2. 9. Die zunehmende Mitverantwortung der lokalen und regionalen Gebietskörperschaften basiert ganz klar auf folgen- der Zielsetzung: erstens der Stärkung des wirtschaftlichen und sozialen Zusammenhalts, zweitens der Förderung der Zusammenarbeit und des Erfahrungsaustauschs zwischen den lokalen und regionalen Gebietskörperschaften und demzufolge drittens der Vertiefung des europäischen Integrationsprozesses. Dahinter steht letztendlich das Bemühen, den Bürgern den potentiellen Nutzen der EU besser zu erschließen und ihre Lebensqualität zu erhöhen. 3. Besondere Bemerkungen Strategisches Programm für die Europa-Fortbildung der lokalen und regionalen Gebietskörperschaften in Europa (2000-2002). 3. 1. Inhalt Das Strategische Programm „Europa-Fortbildung“ 3. 1. 1. umfaßt Maßnahmen im Bereich der Schulung, Wissensvermitt- lung, Beratung und angewandten Forschung über Europafra- gen sowie über Themen mit einer Gemeinschaftsdimension, die für die gewählten Mandatsträger, Beamten und Angestellten, Fachleute und Sachverständigen der lokalen und regionalen Gebietskörperschaften in der EU und in den beitrittswilligen Ländern von Belang sind. 3. 2. Ziele und Anforderungen 3. 2. 1. Das Projekt „Europa-Fortbildung“ soll den lokalen und regionalen Gebietskörperschaften in den fünfzehn Mit- gliedstaaten der EU und in den beitrittswilligen Staaten sowie den Vertretern der europäischen Institutionen Kenntnisse darüber vermitteln, in welcher Weise sich die EU der Sorgen der Bürger annimmt und ihren Bedürfnissen gerecht zu werden versucht. Anzustreben sind die folgenden beiden Ziele zum Wohle der EU-Bürger: 3. 2. 2. Verbesserung der öffentlichen Verwaltung und ihrer Dienste für den Bürger in den lokalen und regionalen Ge- bietskörperschaften und Sicherstellung ihres kreativen, effi- zienten Funktionierens. C 198/70 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 14. 7. 1999 3. 2. 3. Förderung des regionalen Zusammenhalts, der euro- päischen Integration und der interregionalen Zusammenarbeit. 3. 2. 4. Zur Erreichung dieser Ziele besteht bei den öffentli- chen Verwaltungen auf der lokalen und regionalen Ebene der folgende Fortbildungsbedarf in Europafragen: 3. 3. 6. Die Fortbildungsinhalte und -methoden sollten jähr- lich überprüft und angepaßt werden, um sicherzustellen, daß das Programm den unterschiedlichen Bedürfnissen der lokalen und regionalen Gebietskörperschaften, ihrer jeweiligen politi- schen und administrativen Leistungsfähigkeit und ihrem sozio- ökonomischen Umfeld Rechnung trägt. 3. 2. 5. Es muß eine stärkere professionelle Ausrichtung auf allen Personalebenen der Kommunal- und Regionalverwaltun- gen in der EU in bezug auf Kenntnisse über Europafragen und über den Zugang zu Gemeinschaftsprogrammen und ihre Funktionsweisen bewirkt werden. 3. 3. 7. Die Programmaktivitäten werden partnerschaftlich und durch Zusammenarbeit von den für Fortbildung zuständi- gen Institutionen und den repräsentativen Vereinigungen lokaler und regionaler Gebietskörperschaften mitgetragen. 3. 2. 6. Effektivität und Effizienz sind zu erhöhen. 3. 2. 7. Die Leistungsfähigkeit ist zu verbessern. 3. 2. 8. Politiker, gewählte Mandatsträger und Beamte und Angestellte des öffentlichen Dienstes müssen daher über Kenntnisse in diesen Bereichen verfügen und die Gelegenheit haben, Schulungsveranstaltungen zu Europafragen im Sinne einer adäquaten, kontinuierlichen Europa-Fortbildung zu besu- chen. Die berufliche Fortbildung des Personals lokaler und 3. 2. 9. regionaler Verwaltungen ist als zentraler Faktor für die lokale und regionale Entwicklung zu begreifen und muß daher vorrangig behandelt werden, sowohl im Hinblick auf die in diesem Bereich eingesetzten wirtschaftlichen Ressourcen als auch im Hinblick auf die Unterstützung, die die öffentlichen Verwaltungen Schulungsmaßnahmen für die Beamten und Angestellten im öffentlichen Dienst gewähren sollten. 3. 3. Besondere Merkmale des Programms Der Ausschuß der Regionen schlägt folgenden Rahmen für ein solches Programm vor: 3. 3. 1. Jahren Es hat eine Laufzeit von mindestens drei (2000-2002) und kann in Mehrjahresabschnitten mit den notwendig erscheinenden A¨ nderungen verlängert werden. 3. 3. 2. Es hat einen gesamteuropäischen Umfang, denn die Fortbildungsmaßnahmen sollen die lokalen und regionalen Gebietskörperschaften der fünfzehn EU-Mitgliedstaaten und der MOEL erfassen. 3. 3. 8. Das Programm steht allen gewählten Mandatsträgern und Beamten/Angestellten der lokalen und regionalen Ge- bietskörperschaften sowie Fachleuten, Sachverständigen und Ausbildern und Schulungseinrichtungen auf diesem Gebiet offen. 3. 4. Aktionen 3. 4. 1. Das Strategische Programm umfaßt in seiner An- fangsphase die folgenden vier Aktionsbereiche, die weiter zu entwickeln sind: — Schulung und Wissensvermittlung in den unten genannten prioritären Bereichen. Dadurch wird sichergestellt, daß die lokalen und regionalen Behörden adäquate Kenntnisse im Umgang mit europäischen Fragen erlangen können, um erstens die Effizienz ihrer Verwaltungen durch eine gründli- chere Kenntnis der Vorschriften, Politiken und Verfahrens- weisen der EU zu erhöhen, zweitens ihre Einbeziehung in den in ganz Europa stattfindenden Wandlungsprozeß zu gewährleisten und drittens einen stärkeren wirtschaftlichen und sozialen Zusammenhalt zu fördern. — Durchführung beratender Tätigkeiten über europäische Themen für lokale und regionale Regierungen und Verwal- tungen in den EU-Mitgliedstaaten und den MOEL, sofern sich wirklich gezeigt hat, daß Mängel in den bestehenden Kenntnissen oder in den Fortbildungseinrichtungen beste- hen. — Durchführung von Studien und angewandten For- schungsprojekten für Kommunal- und Regionalbehörden. 3. 3. 3. Es hat eine strategische Ausrichtung, denn es gibt den Weg für Schulungsaktionen über Europafragen vor, um die Effizienz der jeweiligen Verwaltungen zu erhöhen, den Integrationsprozeß voranzutreiben und es den Bürgern zu ermöglichen, daran in vollem Umfang teilzuhaben. — Durchführung von Aktivitäten zur Entwicklung der institu- tionellen Kapazität durch Förderung einen informellen Forums für den Austausch von Ideen und Erfahrungen zwischen den einzelnen lokalen und regionalen Regierun- gen und Verwaltungen und Fortbildungszentren in Europa. Es bildet ein in sich geschlossenes Ganzes, hat aber 3. 3. 4. eine differenzierte modulare Struktur (siehe Abschnitt 3. 4. 1) in jedem der sechs prioritären Bereiche der Europa-Fortbildung (siehe Abschnitt 3. 5). 3. 5. Prioritäre Bereiche 3. 3. 5. darin aufgenommen werden können. Es ist offen insofern, als andere, ergänzende Projekte Der Ausschuß der Regionen hält die folgenden Bereiche für vorrangig für die Fortbildung von Kommunal- und Regional- behörden in Europa: 14. 7. 1999 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften C 198/71 3. 5. 1. d e r I n s t i t u t i o n e l l e u n d r e c h t l i c h e S t r u k - t u r E U , G e m e i n s c h a f t s p o l i t i k e n u n d k o m p a r a t i v e D a t e n d e r M i t g l i e d - s t a a t e n 3. 5. 1. 1. Prüfung der gegenwärtigen Situation mit einer Analyse der von den Gemeinschaftsinstitutionen vorzuneh- ihrer Strukturen, der Beziehungen menden Anpassungen, zwischen den verschiedenen Verwaltungsebenen und der Art und Weise, an der die nachgeschalteten Ebenen mit der nationalen Ebene ihre Standpunkte zu den jeweiligen Politiken festlegen und an der Entscheidungsfindung über europäische Fragen teilhaben; Prüfung der Verwaltungsverfahren, des ge- meinschaftlichen Besitzstandes („Acquis“) und der gemein- schaftlichen Rechtsvorschriften. Die Fortbildung in diesen Bereichen ermöglicht es den betroffenen Regierungen und Verwaltungen, eine solide Grundlage für das Management ihrer Humanressourcen zu entwickeln. 3. 5. 2. W i r t s c h a f t l i c h e r u n d s o z i a l e r Z u s a m - m e n h a l t u n d K o o p e r a t i o n 3. 5. 2. 1. Für die lokalen und regionalen Gebietskörperschaf- ten in der EU — aber auch in den beitrittswilligen Staaten — stellen die von der Europäischen Kommission in ihrer Agenda 2000 vorgeschlagene Ausrichtung und das neue Paket von Finanzierungsmaßnahmen für den Zeitraum 2000-2006 sowie die neuen Leitlinien für die Strukturfonds, die neuen Verordnungen, die Verbesserung und Vereinfachung ihres Managements, die Ausarbeitung von Lokal- und Regio- nalprogrammen, die Initiativen und Vorschläge der EU in allgemeinen Politikbereichen, vergleichende Studien der poli- tisch-administrativen Strukturen der Mitglied- und Bewer- berstaaten usw. eine Herausforderung im Hinblick auf die Anpassung an neue Verfahrensweisen und Förder- und Programmplanungskriterien dar. Diese Faktoren werden eben- falls bestimmend für die Fähigkeit der unter der nationalen Ebene angesiedelten Verwaltungsebenen sein, die Struktur- fonds und andere EU-Programme und -Initiativen wirkungsvoll einzusetzen. Für diese Verwaltungsebenen sind eine fallorien- tierte Fortbildung und eine praktische Schulung auf diesen Gebieten von grundlegender Wichtigkeit. 3. 5. 3. E r f a h r u n g s a u s t a u s c h , Z u s a m m e n a r - b e i t u n d S t ä d t e p a r t n e r s c h a f t e n 3. 5. 3. 1. Die lokalen und regionalen Gebietskörperschaften sowie ihre nationalen und internationalen Vereinigungen tragen ihrerseits aktiv und praktisch zum europäischen Integra- tionsprozeß durch den Austausch von Erfahrungen bei, die je nach Sachlage positive oder negative Ergebnisse beinhalten. Die Plus- und die Minuspunkte dieser Erfahrungen zu kennen und zu analysieren, wird entscheidend dafür sein, optimale Konzepte für die kommenden Jahre zu finden. Besondere Aufmerksamkeit ist dabei der Vorbereitungsphase zu widmen, die für den Erfolg eines Kooperationsprojektes ausschlagge- bend ist. Die lokalen und regionalen Gebietskörperschaften haben in dieser Hinsicht eine sehr wichtige Funktion, da sie dicht am Geschehen sind, die aktuelle Lage vor Ort kennen und Aktionen flexibel umsetzen können. Durch Zusammenar- beit und Erfahrungsaustausch der verschiedenen Regional- und Kommunalverwaltungen und ihrer nationalen und internatio- nalen Vereinigungen auf der europäischen Ebene läßt sich ein erheblicher Mehrwert erzeugen, insbesondere bei Verwaltun- gen mit ähnlicher Bedarfslage. Ihr Beitrag zur Schaffung und Entwicklung eines partnerschaftlichen Rahmens, in den die einzelnen Fortbildungszentren eingebunden sind, kann sich daher als sehr wertvoll erweisen. Besondere Beachtung verdie- nen auch Städtepartnerschaften als ein wirkungsvolles Mittel zur Entwicklung und Stärkung öffentlicher Verwaltungen. Städtepartnerschaften können nämlich ein nützliches Instru- ment zum Vergleich zwischen verschiedenen Organisations- formen der vielfältigen Dienstleistungen für den Bürger sein und eine Auswahl und Anwendung der effizientesten dieser Formen ermöglichen. 3. 5. 4. W i r t s c h a f t u n d F i n a n z e n 3. 5. 4. 1. Die Bereiche Wirtschaft und Finanzen werden im Zeitraum 2000-2006 von größter Bedeutung sein. Daher müssen Programme mit wirtschaftlichem Inhalt und Maßnah- men zur Finanzierung von Politiken und Programmen für diesen Zeitraum sorgfältig analysiert werden. Die Kenntnis dessen, wie die Regionen und Städte, die ja Zentren für Investitionen, Innovation und Forschung sind, im Kontext der Wirtschafts- und Währungsunion und der Globalisierung die neuen Möglichkeiten für Wachstum und Beschäftigung nutzen können, wie sie mit knappen Ressourcen umzugehen ver- mögen, ihre Leistungsfähigkeit steigern und die Gemeinschafts- politiken wirkungsvoller einsetzen können, kommt der lokalen und regionalen Entwicklung zugute. 3. 5. 5. B e i t r i t t s w i l l i g e S t a a t e n 3. 5. 5. 1. Die vor kurzem eingeleiteten Aktionen, die in den kommenden Jahren in der Heranführungs- und Beitrittsphase mit den beitrittswilligen Staaten weiter ausgestaltet werden müssen, sind unbedingt notwendig, wenn die nächsten Ent- wicklungsstufen der EU erfolgreich verlaufen sollen. Dabei ist den unterschiedlichen Besonderheiten im Fortbildungsbedarf der beitrittswilligen Staaten voll Rechnung zu tragen. Kenntnis- se dieser Länder über die politischen und administrativen Strukturen der einzelnen EU-Mitgliedstaaten sowie komparati- ve Betrachtungen auf nationaler wie auf lokaler oder regionaler Ebene können hilfreich für die Entwicklung ihrer eigenen Verwaltungsstrukturen und bei der Handhabung und Koordi- nierung von EU-bezogenen Angelegenheiten sein. Ein besseres Management hat ebenso an Bedeutung gewonnen wie ein höherer Kenntnisstand über die Programme und Initiativen der EU, eine Stärkung ihrer Fähigkeit, diese EU-Instrumente wirkungsvoll einzusetzen, die Anwendung des gemeinschaftli- chen Besitzstandes in kommunalen und regionalen Fragen sowie die Einbeziehung dieser Länder in ein von den Mitglied- staaten gebildetes Netzwerk. 3. 5. 6. M a n a g e m e n t - K e n n t n i s s e u n d p r a k t i - s c h e s W i s s e n 3. 5. 6. 1. Dies ist ein Gebiet von horizontaler Bedeutung, das die zur Handhabung von EU-Dossiers erforderlichen Fähigkeiten sowie die Methodik für den Erwerb solcher Fähigkeiten betrifft, die in diesem Rahmen unerläßlich sind. Organisationsvermögen, Management-Fähigkeiten, Kommuni- kationskompetenz und interkulturelle Fertigkeiten, die Fähig- keit zur Förderung der Projektentwicklung und Verhandlungs- geschick sind dabei die wichtigsten Elemente, die vorwiegend praktischer Art sind. Bei der Umsetzung von Fortbildungsakti- vitäten in den einzelnen, oben genannten prioritären Bereichen muß auch diesen praktischen Aspekten des Managements Rechnung getragen werden, allerdings nicht isoliert von den übrigen Aspekten. C 198/72 DE Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften 14. 7. 1999 3. 6. Zielgruppe 4. Schlußfolgerungen 3. 6. 1. Was die Zielgruppe anbetrifft, so sollte das Projekt allen offenstehen. Teilnehmen können also Politiker, Beamte und Angestellte des öffentlichen Dienstes, Verwaltungstheore- tiker, Fachleute und die für Schulungsprogramme der lokalen und regionalen Gebietskörperschaften verantwortlichen Aus- bilder aus den EU-Mitgliedstaaten und den beitrittswilligen Ländern. 3. 6. 2. Besondere Fortbildungsmaßnahmen sind für die Be- amten und Angestellten und die gewählten Mandatsträger der jüngeren Generation vorzusehen, die die zukünftigen leitenden Beamten der öffentlichen Verwaltung in den lokalen und regionalen Gebietskörperschaften Europas sein werden. 3. 7. Teilnehmerländer 3. 7. 1. Das Projekt „Europa-Fortbildung“ ist für die fünfzehn Mitgliedstaaten der EU sowie für die beitrittswilligen Länder gedacht; Fortbildungszentren, die daran teilnehmen möchten, können über die eigens für diesen Zweck eingerichteten Stellen an seiner Organisation und Entwicklung beteiligt werden. 3. 8. Programmdurchführung 3. 8. 1. Bei der Durchführung des Europa-Fortbildungspro- gramms könnte sich die Europäische Kommission auf die von einigen europäischen Fortbildungsinstitutionen geleistete Vorarbeit sowie auf das Netz von Behörden stützen, die in diesem Bereich tätig sind. Die Fortbildungskurse müssen möglichst vor Ort in den lokalen und regionalen Gebietskör- perschaften stattfinden, um die Beteiligung von Verantwor- tungsträgern und Beamten lokaler Gebietskörperschaften so- weit wie möglich zu erleichtern (vor allem die kleineren Gebietskörperschaften verfügen ja über beschränkte Finanz- mittel). 3. 8. 2. Eine besondere Rolle kann den Vereinigungen der regionalen und lokalen Gebietskörperschaften zukommen, weil diese die Informationen weiterverbreiten können und auch zumeist die politische Ebene, die ein besonderes Gewicht in der Meinungsbildung hat, mit eingebunden ist. Im Projekt „Europa-Fortbildung“ ist auf bestehende Netzwerke Bedacht zu nehmen. Brüssel, den 11. März 1999. In der Erwägung, daß gemäß den Verträgen alle 4. 1. öffentlichen Körperschaften auf allen Ebenen in den europäi- schen Integrationsprozeß einbezogen werden müssen, um diesen Prozeß auf eine festere Basis zu stellen und dafür zu sorgen, daß die Bürger einen besseren, genaueren Kennt- nisstand haben, damit sie sich besser mit den Möglichkeiten auskennen, die ihnen die Institutionen und Politiken der EU bieten, fordert der Ausschuß der Regionen den Rat und die Kommission auf, folgende Schlußfolgerungen und Empfehlun- gen zu berücksichtigen: 4. 2. Der Ausschuß der Regionen ist der Auffassung, daß die Gemeinschaftsinstitutionen, die nationalen Regierungen und die lokalen und regionalen Gebietskörperschaften und deren Vereinigungen mit besonderem Nachdruck die konti- nuierliche Fortbildung der lokalen und regionalen Gebietskör- perschaften in den EU-Mitgliedstaaten und den beitrittswilligen Ländern in Europafragen fördern sollten, um deren Beteiligung an der künftigen Entwicklung der EU zu verstärken, der EU mehr Transparenz zu verleihen und sie den Bürgern näherzubringen. Der Ausschuß der Regionen ist davon über- zeugt, daß dies zur effektiven Einbettung einer europäischen Bürgergesellschaft in das neue Europa beitragen wird. Der Ausschuß der Regionen empfiehlt, daß dieses 4. 3. Projekt mit bedarfsgerechten finanziellen und personellen Ressourcen ausgestattet wird, und zwar insbesondere durch die Gemeinschaftsinstitutionen, da diese Art von Aktionen für die Kommunal- und Regionalverwaltungen offensichtlich im Interesse der Gemeinschaft liegt. 4. 4. Der Ausschuß der Regionen ist darüber hinaus der Ansicht, daß die Bediensteten dieser Verwaltungen und die Spitzenrepräsentanten der Kommunal- und Regionalregierun- gen ermuntert werden sollten, sich in diesen Fortbildungakti- vitäten zu engagieren. 4. 5. Der Ausschuß der Regionen ist überzeugt, daß die Verbesserung des Kenntnisstands der lokalen und regionalen Körperschaften und Verwaltungen in Europa deren Zugehörig- keitsgefühl zur Gemeinschaft stärken wird. Dieses Ziel ist nur zu erreichen, wenn diese Verwaltungen und deren Vereinigun- gen sowie bestehende Netzwerke in ihrer Rolle unterstützt werden und ein strategisches Programm für die Europa- Fortbildung der lokalen und regionalen Gebietskörperschaften in Europa auf kontinuierlicher, langfristiger Grundlage geschaf- fen und mit entsprechenden Finanzmitteln ausgestattet wird. Der Präsident des Ausschusses der Regionen Manfred DAMMEYER


title: Verordening (EG) nr. 531/1999 van de Commissie van 11 maart 1999 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerprijzen van bepaalde soorten groenten en fruit

eurovoc_concepts:
agri-monetary policy
citrus fruit
fruit vegetable
import price
perennial vegetable
pip fruit

formats: pdf print

text: 12. 3. 1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen L 63/11 VERORDENING (EG) Nr. 531/1999 VAN DE COMMISSIE van 11 maart 1999 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoer- pr¶zen van bepaalde soorten groenten en fruit DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, Gelet op Verordening (EG) nr. 3223/94 van de Commissie van 21 december 1994 houdende uitvoeringsbepalingen van de invoerregeling voor groenten en fruit (1), laatstel¶k gew¶zigd b¶ Verordening (EG) nr. 1498/98 (2), en met name op artikel 4, lid 1, Overwegende dat in Verordening (EG) nr. 3223/94 op grond van de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguay-Ronde de criteria z¶n vastgesteld aan de hand waarvan de Commissie voor de producten en de periodes die in de b¶lage b¶ die verordening z¶n vermeld, de forfaitaire waarden b¶ invoer uit derde landen vaststelt; Overwegende dat op grond van de bovenvermelde criteria de forfaitaire invoerwaarden moeten worden vastgesteld op de in de b¶lage b¶ deze verordening vermelde niveaus, HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD: Artikel 1 De in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 3223/94 bedoelde forfaitaire invoerwaarden worden vastgesteld zoals aangegeven in de tabel in de b¶lage b¶ deze veror- dening. Artikel 2 Deze verordening treedt in werking op 12 maart 1999. Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepassel¶k in elke lidstaat. Gedaan te Brussel, 11 maart 1999. Voor de Commissie Franz FISCHLER Lid van de Commissie (1) PB L 337 van 24. 12. 1994, blz. 66. (2) PB L 198 van 15. 7. 1998, blz. 4. L 63/12 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 12. 3. 1999 B(cid:246)LAGE b¶ de verordening van de Commissie van 11 maart 1999 tot vaststelling van forfaitaire invoerwaarden voor de bepaling van de invoerpr¶zen van bepaalde soorten groenten en fruit GN-code Code derde landen (1) (in EUR/100 kg) Forfaitaire invoerwaarde 0702 00 00 0707 00 05 0709 10 00 0709 90 70 0805 10 10, 0805 10 30, 0805 10 50 0805 30 10 0808 10 20, 0808 10 50, 0808 10 90 0808 20 50 052 204 624 999 068 999 220 999 052 204 999 052 204 212 600 624 999 052 600 999 388 400 404 508 512 528 720 728 999 052 388 400 512 528 624 999 72,5 38,0 174,5 95,0 160,7 160,7 276,6 276,6 113,9 154,8 134,4 60,4 47,9 46,5 50,0 48,7 50,7 46,6 86,1 66,3 102,8 82,1 72,4 89,0 92,7 91,8 95,2 95,7 90,2 122,9 70,4 79,8 64,4 70,8 71,0 79,9 (1) Landennomenclatuur vastgesteld b¶ Verordening (EG) nr. 2317/97 van de Commissie (PB L 321 van 22. 11. 1997, blz. 19). De code „999” staat voor „andere oorsprong”


title: Risoluzione sulla comunicazione della Commissione relativa ad azioni nel settore nucleare a favore dei paesi candidati dell'Europa centrale e orientale e dei nuovi Stati indipendenti (COM(98)0134 C4-0314/98)

eurovoc_concepts:
Central and Eastern Europe
contraception
nuclear energy


title: Beslutning om meddelelse fra Kommissionen til Rådet og Europa-Parlamentet om aktiviteter i tilknytning til den nukleare sektor til fordel for de central- og østeuropæiske ansøgerlande og de nye uafhængige stater (KOM(98)0134 C4- 0314/98)


title: Resolution on respect for human rights in Russia

eurovoc_concepts:
Russia
antisemitism
banking secrecy
freedom of religious beliefs
national service
petroleum
price of energy